cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ескенебулагы
Ескенебулагы — сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Мынбулакскай сельскай акругі. Код КАТА — 633471300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 156 чалавек (86 мужчын і 70 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 113 чалавек (62 мужчыны і 51 жанчына).
Гіпотэза ўнікальнай Зямлі
Гіпотэза ўнікальнай Зямлі — прапанаваны адказ на парадокс Фермі, які тлумачыць, чаму з'яўленне такой планеты, як Зямля трэба лічыць вельмі малаверагодным. Разам з дапушчэннем аб неабходнай перадумове з'яўлення высокаразвітых форм жыцця — наяўнасці планеты зямнога тыпу, гэта б тлумачыла адсутнасць прыкмет існавання пазаземных цывілізацый.
Гіпотэза ўнікальнай Зямлі была ўпершыню выкладзена ў кнізе «Унікальная Зямля: Чаму высокаразвітае жыццё не з'яўляецца распаўсюджанай з'явай у Сусвеце» (Rare Earth:Why Complex Life Is Uncommon in the Universe), напісанай палеаантолагам Пітэрам Уордам (Peter Ward) і астраномам Дональдам Браунлі (Donald Brownlee). Уорд і Браунлі выкарысталі пашыранае ураўненне Дрэйка для доказаў таго, што існаванне планеты з зямнымі характарыстыкамі ў Сусвеце трэба лічыць неверагодна рэдкай з'явай.
Зорка
Стварыць планету зямнога тыпа, і давесці яе да правільнага стана праз 4,5 міліярдаў гадоў — складаная задача. Па-першае, яна павінна ўзнікнуць каля багатай металамі зоркі (у астрафізіке, металамі называюць усе хімічныя элементы, цяжэйшыя за гелій ). Бедныя металамі зоркі не здольныя ствараць што-небудзь, акрамя газавых гігантаў: на стварэнне планет зямнога тыпа ў газавай туманнасці не хопіць матэрыялу. Такім чынам, выключаецца знешняя частка Галактыкі. З другога боку, калі зорка ўтрымлівае занадта шмат металаў, узнікшыя планеты будуць вельмі цяжкімі, назапасяць вялізныя газавыя абалонкі, якія ўтрымае іх вялікая гравітацыя, і, зноў жа, стануць газавымі гігантамі з вялікім каменна-металічным ядром.
Зорка таксама павінна абарочвацца па кругавой арбіце вакол цэнтра галактыкі: выцягнутая арбіта прывядзе да таго, што зорка занадта наблізіцца да энергетычна насычанага ядра галактыкі і пападзе пад жорсткае радыеактыўнае апраменьванне. Вобразна кажучы, зорка павінна жыць у прадмесці галактыкі, але не ў цэнтры і не за ўскраінай.
Атрымаўшы зорку з правільнай металічнасцю, трэба ўпэўніцца, што яна можа мець прыдатныя да жыцця планеты. Гарачая зоркі, напрыклад, Сірыус ці Вега, маюць шырокую населеную зону (вобласць, дзе тэмпература паверхні планеты будзе блізкай да зямной), але існуюць дзве праблемы: па-першае, гэта зона вельмі аддалена ад зоркі, па гэтаму планеты з цвёрдым ядром, верагодна, будуць фармавацца каля зоркі і за межамі гэтай зоны. Гэта, аднак, не выключае верагоднасці ўзнікнення жыцця на спадарожніках газавых гігантаў: гарачыя зоркі выпраменьваюць дастаткова ультрафіялета, які можа ў дастатковай ступені іанізаваць атмасферу любой планеты. Іншая праблема, звязаная з гарачымі зоркамі, — гэта тое, што яны не жывуць дастаткова доўга. Праз прыкладна адзін мільярд гадоў (ці меней) яны робяцца чырвонымі гігантамі, што можа не скласці дастаткова часу для эвалюцыі высокаразвітага жыцця.
Халодныя зоркі знаходзяцца не ў лепшым стане. Зона, прыдатная для жыцця, будзе вузкай і будзе знаходзіцца блізка да зоркі, істотна памяншаючы шансы атрымаць планету ў правільным месцы. Блізка да халоднай зоркі сонечныя ўспышкі затопяць планету радыяцыяй не ў меншай ступені, чым каля гарачай зоркі. Жорсткае рэнтгенаўскае выпраменьванне таксама будзе інтэнсіўным.
Такім чынам, высвятляецца, што правільны тып зорак абмяжоўваецца прамежкам ад F1 да K1 (гл. спектральныя класы зорак). Зоркі такіх тыпаў рэдкія: зоркі тыпа G, такія як Сонца, складаюць толькі 5% зорак у галактыцы.
Узаемадзеянне з іншымі нябеснымі целамі
Спадарожнік адносна вялікіх памераў таксама павялічвае шансы выжывання высокаарганізаваных арганізмаў, выконваючы функцыі астэроіднага шчыта. Шансы сутыкнення астэроіда з масіўнейшым аб'ектам бінарнай сістэмы, такой як Зямля і Месяц, даволі нязначныя. Большасць астэроідаў будуць ці поўнасцю адкінуты, ці паразяць менш масіўны аб'ект: каб пацэліць у больш масіўнае цела, патрэбна правільная камбінацыя хуткасці і вугла падзення. Такім чынам, планета з вялікім спадарожнікам будзе лепш абаронена ад сутыкненняў (хаця выпадковыя сутыкненні могуць быць неабходнымі, паколькі эвалюцыйная тэорыя дапускае, што масавае выміранне можа паскорыць развіццё складаных арганізмаў). Таксама, неабходнай умовай з'яўляецца наяўнасць у зорнай сістэме вялікага газавага гіганта, такога як Юпітэр, дзякуючы якому, «смецце», якое засталося на арбіце пасля фармавання планет, выкідваецца ў стварэнні, падобныя да Пояса Койпера і воблака Оарта.
Частата сутыкнення і эвалюцыя
Жыццё патрабуе пэўнага часу для зараджэння і дасягнення пэўнага ўзроўню арганізацыі. Частыя сутыкненні з вялікімі астэроідамі, верагодна, шкодзяць узнікненню высокааранізаваных істот. Само жыццё наўрад ці знікне, але самыя складаныя істоты з вышэйшых ветак эвалюцыі вельмі ўразлівы і лёгка выміраюць у выніку планетарнай катастрофы. Эвалюцыйная тэорыя перарывістай раўнавагі сцвярджае, што:
Лічыцца, што выкапнёвыя парэшткі дэманструюць, што экалагічная раўнавага дасягалася на Зямлі некалькі разоў, упершыню пасля кембрыйскага выбуху. Некалькі катастроф, якія прывялі да масавага вымірання арганізмаў, магчыма, неабходны, каб у працэсе эвалюцыі ўзнікалі новыя шляхі развіцця, і каб жыццё пазбягала сітуацыі, калі яе развіццё б спынілася на палове шляху да разумнага жыцця. Масавае выміранне дыназаўраў, напрыклад, дазволіла млекакормячым заняць іх экалагічныя нішы, пасля чаго эвалюцыя пайшла ў новым кірунку.
Крытыка
Найбольшай крытыцы падвяргаецца дапушчэнне, што з'яўленне высокаарганізаванага жыцця магчыма толькі на планетах зямнога тыпа. Асобныя біёлагі, напрыклад, Джэк Коэн, лічаць, што такое дапушчэнне з'яўляецца вельмі абмяжоўваючым і сведчыць аб адсутнасці разумення (гл. вугляродны шавінізм). Дэтальная крытыка прыведзена ў кнізе Джэк Коэна і матэматыка Яна Сцюарта «Эвалюцыя іншапланецяніна: Навука пазаземнага жыцця» (evolving the Alien: The Science of Exttraterrestrial Life).
Таксама падвяргаюцца крытыцы іншыя дапушчэнні тэорыі ўнікальнай Зямлі:
Лутэр-ам-Барэнбергэ
Лутэр-ам-Барэнбергэ (Lutter am Barenberge) — камуна ў Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Гослар. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Лутэр-ам-Барэнбергэ. Насельніцтва — 2297 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 33,29 км². Афіцыйны код — 03 1 53 009.
Камуна падзяляецца на 3 сельскія акругі.
Боб Дэнар
Робер «Боб» Дэнар (Robert Denard; 7 красавіка 1929 — 13 кастрычніка 2007) — адстаўны маёр французскай жандармерыі, вядомы найміт і ўдзельнік некалькіх ваенных канфліктаў. Да яго паслуг звярталіся рэжымы і спецслужбы самых розных краін. Атрымаў мянушку «Кароль наймітаў».
Біяграфія
У гады Другой сусветнай, будучы падлеткам, дапамагаў удзельнікам Руху Супраціўлення. Ваенную службу пачаў на ваенна-марскім флоце, а потым перайшоў у жандармерыю. Прымаў удзел у барацьбе супраць нацыянальна-вызваленчых рухаў у Індакітаі і Алжыры. У 50-х пакінуў армію.
У пачатку 1960-х гадоў, жадаючы прымяніць свае ваенныя навыкі і зарабіць грошы, з’язджае «салдатам поспеху» за мяжу. Дэнар збірае атрад авантурыстаў і далучаецца да арміі Дзяржавы Катанга, якая вяла барацьбу за незалежнасць на фоне грамадзянскай вайны ў былой бельгійскай калоніі Конга. Пазней найміта завербавала Еменскае Мутавакілійскае Каралеўства для дапамогі ў барацьбе з сацыялістамі. У 1970 годзе яго паслугі атрымала салазараўская Партугалія ў Гвінеі. Пазней француз садзейнічаў радэзійскаму рэжыму падчас вайны ў бушы і ангольскай апазіцыі супраць прасавецкага ўрада МПЛА. З канца 1970-х займаўся падрыхтоўкай і арганізацыяй заказных дзяржаўных пераваротаў і путчаў у такіх краінах як Бенін (1977) і Каморы (1978, 1989, 1995). Таксама быў ваенным саветнікам у габонскай арміі.
За час сваёй дзейнасці Дэнар тройчы трапляў пад суд. Найміт цесна супрацоўнічаў з французскімі спецслужбамі, часам дзейнічаючы ў інтарэсах уладаў Францыі. Аднак падчас апошняй справы па змене ўлады на Каморскіх астравах адносіны ўрада да яго змяніліся. На ўціхамірванне адстаўнога маёра адправіўся спецпрызн. Дэнару прыйшлося здацца, і яго вывезлі на радзіму.
У апошнія гады жыцця асеў пад Парыжам і актыўна даваў інтэрв’ю. Узначаліў арганізацыю ветэранаў-наймітаў пад назвай «Свет — наша айчына».
Палескі эканамічны раён
Палескі эканамічны раён — эканамічная вобласць на поўначы Украіны, размешчаная ў гісторыка-этнаграфічным рэгіёне Украінскае Палессе.
Агульная інфармацыя
Галоўнымі ўмовамі, якія вызначылі спецыфічныя рысы сучаснага вытворчага патэнцыялу Палесся, выступаюць асаблівая структура прыродна-рэсурснага патэнцыялу, у якой дамінуе доля сельскагаспадарчых рэсурсаў, і працяглая аграрна-прамысловая спецыялізацыя гаспадаркі рэгіёну. У 90-я гады ў прамысловасці, асабліва ў сельскай гаспадарцы, адбылося істотнае маральнае і фізічнае старэнне асноўных фондаў. У многіх галінах фактычна спынілася нарошчванне і абнаўленне вытворчых магутнасцяў. Асаблівы ўрон пры гэтым нанесены галінам спецыялізацыі эканамічнага раёна — лёгкай прамысловасці, машынабудаванню і сельскай гаспадарцы. Неналежным чынам выкарыстоўваецца вытворчы патэнцыял, сканцэнтраваны ў зоне радыеактыўнага забруджвання. Асабліва гэта тычыцца прадпрыемстваў аграпрамысловага комплексу.
У тэрытарыяльнай структуры грамадскай вытворчасці лепшымі паказчыкамі характарызуецца Чарнігаўская, горшымі — Валынская вобласці.
Гаспадарчы комплекс Палесся ў параўнанні з астатняй Украінай адрозніваецца большай доляй сельскай гаспадаркі і адносна меншай удзельнай вагой прамысловасці, транспарту і сувязі, будаўніцтва, жыллёва-камунальнай гаспадаркі, сферы паслуг. Для збалансавання тэрытарыяльна-гаспадарчых прапорцый прыярытэтамі структурнай палітыкі сталі менавіта гэтыя галіны гаспадаркі пры захаванні агульнай аграпрамысловай арыентацыі рэгіянальнай эканомікі.
Энергетыка
Улічваючы ўласцівы рэгіёну дэфіцыт энерганосьбітаў, энергетычную базу раёна складаюць, разам з уласнымі (вугаль каменны і буры, газ, нафта, торф, дровы), імпартныя энергетычныя рэсурсы. Асноўнымі рынкамі збыту прадукцыі прамысловага і сельскагаспадарчага комплексаў Палесся з’яўляецца ўласны ўнутраны, а таксама рынкі іншых эканамічных раёнаў Украіны, на якія паступае прадукцыя машынабудавання, харчовай і лёгкай прамысловасці, будаўнічыя матэрыялы. Прадукцыя паліўнай прамысловасці, аднак, спажываецца ў асноўным у межах Палесся.
Спецыялізацыю прамысловага комплексу раёна праяўляе параўнанне галіновай структуры таварнай прадукцыі прамысловасці Украіны і Палесся. Так, калі ва ўсеўкраінскай структуры прамысловай прадукцыі дамінуе прадукцыя паліўна-энергетычнага і металургічнага комплексу (у сукупнасці 47,5% ад агульнай прадукцыі), то для Палесся пераважнай з’яўляецца прадукцыя перапрацоўчых галін (харчовай і лёгкай прамысловасці разам).
Удзельная вага прадукцыі паліўна-энергетычнага комплексу і металургіі ў цэлым складае ў Палессі толькі 26,6%, прычым апошняя практычна не прадстаўлена (1,2%), хоць паліўная прамысловасць і энергетыка перавышаюць агульнаўкраінскі паказчык. Доля прадукцыі асноўнай галіны вытворчасці-харчовай і перапрацоўчай прамысловасці для Палескага эканамічнага раёна перавышае 37% пры сярэднеўкраінскім паказчыку — 19,1%. Іншымі галінамі спецыялізацыі з’яўляецца дрэваапрацоўчая і цэлюлозна-папяровая, лёгкая і прамысловасць будаўнічых матэрыялаў.
Прамысловасць
Аналіз дынамікі вытворчасці прамысловай прадукцыі ва Украіне і Палескім раёне за 1990—2002 гады ў цэлым паказвае, што ў асноўным тэндэнцыі спаду прамысловай вытворчасці ў Палескім эканамічным раёне адпавядаюць агульнаўкраінскім. Аднак негатыўных прыкмет у рэгіёне было больш, чым у краіне ў цэлым. Да піку крызіснага перыяду 90-х гадоў назіралася скарачэнне аб’ёмаў прамысловай вытворчасці. Тэндэнцыі адставання назіраліся ў раёне і ў перыяд стабілізацыі прамысловай вытворчасці (1998—2000). Як ужо адзначалася, агульнымі для ўсіх абласцей Палесся галінамі прамысловай спецыялізацыі сталі лёгкая і харчовая прамысловасць, машынабудаванне і металаапрацоўка, а таксама лясная, дрэваапрацоўчая і цэлюлозна-папяровая галіна; будаўнічая індустрыя. Акрамя пералічаных, галінамі спецыялізацыі з’яўляюцца: у Ровенскай вобласці — электраэнергетыка, хімічная і нафтахімічная прамысловасць, у Валынскай і ў Чарнігаўскай — паліўная галіна. Гэта і вызначае месца Палесся ў міжрэгіянальным падзеле працы ў краіне. Асноўныя прамысловыя прадпрыемствы раёна выкарыстоўваюць мясцовыя сыравінныя рэсурсы, хоць асобныя вытворчасці (у лёгкай, хімічнай і нафтахімічнай прамысловасці, у энергетыцы) выкарыстоўваюць і сыравінныя матэрыялы і паўфабрыкаты, якія паступаюць з іншых рэгіёнаў.
Сельская гаспадарка
Вядучую ролю ў эканоміцы рэгіёну традыцыйна гуляюць сельская гаспадарка, харчовая і лёгкая прамысловасць. Улічваючы спецыфіку прыродна-кліматычных умоў, сельская гаспадарка Палесся спецыялізуецца на жывёлагадоўлі малочна-мясной галіны, свінагадоўлі, вырошчванні бульбы, лёну, збожжа, цукровых буракоў, гародніны, ягад, пладоў, культурных грыбоў і кансерваў з іх. Маецца развітая птушкагадоўля. У структуры пасяўных плошчаў сельскагаспадарчых культур Палесся, як і ў астатняй Украіне, дамінуюць збожжавыя культуры (у 2002 г. — 50,2% пасяўных плошчаў раёна і 55,8% у астатняй краіне). Тут вырабляецца 9,1% ад агульнаўкраінскай вытворчасці збожжа, 13,1% цукровых буракоў, 24,1% бульбы, 10,1% гародніны, 13,3% мяса, 16,5% малака, 11,1% яек.
Ключ 70
Ключ 70 方 (піньінь fāng) са значэннем «квадрат» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 34 ключоў, якія складаюцца з трох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 92 іерогліфа з 49,030 гэтым ключом.
Варыянты формы
Старажытны знак адлюстроўваў два драўляныя платы альбо лодкі, якія стаяць побач.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
NGC 6355
NGC 6355 (іншыя абазначэнні — GCL 63, ESO 519-SC15) — шаравое скопішча ў сузор’і Змеяносец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Адольф Фаміч Стэльмах
Адольф Фаміч Стэльмахі (нар., х. Дамінава, Валожынскі раён, Беларусь) — вучоны, доктар біялагічных навук, прафесар, акадэмік Нацыянальнай акадэміі аграрных навук Украіны і Нью-Ёркскай акадэміі навук, заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Украіны. Брат Вячаслава і Георгiя Стэльмаха.
Біяграфія
Скончыў біялагічным факультэце БДУ (1962). Там жа стаў кандыдатам навук і працаваў выкладчыкам на кафедры генетыкі.
У 1968 годзе па ініцыятыве ЦК КПСС і Усесаюзнай акадэміі сельскагаспадарчых навук імя Леніна быў пераведзены ў Адэсу на пасаду загадчыка аддзела генетыкі ва Усесаюзны селекцыйна-генетычны інстытут, з галоўнай мэтай адолення спадчыны «лысенкаўшчыны» і пераводу работы інстытута на рэйкі класічнай генетыкі.
З’яўецца членам праўлення Нацыянальна-культурнага аб’яднання грамадзян «Беларусь» у Адэсе, удзельнічаю ў самадзейным ансамблі «Беларускі матыў» як сцэнарыст і канферанс’е. Выдаў у Адэсе кніжку сваіх вершаў на беларускай мове «Каб любіць Беларусь».
Навуковая дзейнасць
На працягу 20 гадоў быў міжнародным куратарам навуковага супрацоўніцтва краін СЭУ у галіне тэарэтычных асноў селекцыі сельскагаспадарчых раслін і членам Саюзнага каардынацыйнага савета гэтага ж напрамку. Ва Украіне ўзначальваў 20 гадоў падобны Каардынацыйны савет. Працуе галоўным навуковым супрацоўнікам аддзела генетыкі гэтага ж Селекцыйна-генетычнага інстытута.
Сярод вучняў больш 10 кандыдатаў навук і 6 дактароў навук.
Пеліканы (значэнні)
Пеліканы — назва таксона і гідронім.
Дзейнасць ПВК «Вагнер» у Афрыцы
З 2018 годаў сярод наймітаў у Афрыцы нарасцілі сваю прысутнасць супрацоўнікі расійскай ПВК «Вагнер». Першыя паведамленні аб іх дзейнасці датуюцца снежнем 2017 года, калі стала вядома, што вагнераўцы займаюцца падрыхтоўкай суданскіх вайскоўцаў. Фарміраванне ў самыя кароткія тэрміны зарэкамендавала сябе самым надзейным партнёрам у сферы бяспекі для ўрадаў на кантыненце, выцесніўшы Францыю. ПВК таксама аказала істотную канкурэнцыю беларускім ваенным спецыялістам.
Станам на лета 2023 года, паводле палітолага і афрыканіста Энгіна Озера, ключавымі сферамі ўплыву вагнераўцаў з’яўляліся Лівія, Цэнтральна-Афрыканская Рэспубліка, Судан і Малі (акрамя таго, іх прысутнасць зафіксавана ў Мазамбіку і Мадагаскары ). Гадавы даход кампаніі на кантыненце ацэніваецца ў 2,5 млрд долараў. Расійскія найміты не толькі займаліся пытаннямі бяспекі і ваеннай сферы, але і кантралявалі здабычу каштоўных рэсурсаў. У інтарэсах іх кіраўніка, бізнесмена Яўгена Прыгожына, у Афрыцы дзейнічае цэлая група паліттэхнолагаў, сацыёлагаў, кансультантаў. Яго фінансавую і тэхнічную падтрымку атрымлівалі шэраг мясцовых радыёстанцый, газет і інтэрнэт-сайтаў.
Найміты ПВК «Вагнер» былі прыцягнуты да барацьбы з ісламістамі (гл. Ісламісцкі мяцеж у Мазамбіку і Канфлікт у Магрыбе) і ўдзельнічалі ў грамадзянскіх войнах (Другая грамадзянская вайна ў Лівіі і Другая грамадзянская вайна ў Цэнтральнаафрыканскай Рэспубліцы).
Вагнераўцы не толька аказалі ўплыў на ваенна-палітычную сітуацыю ў рэгіёне, але і самі апынуліся пад уплывам сваёй дзейнасці ў Афрыцы. Як лічыў расійскі палітолаг, мяцеж Яўгена Прыгожына ў чэрвені 2023 года падобны на афрыканскія мецяжы, большасць якіх падпарадкавана выразнай логіцы і не накіравана на захоп улады. Як правіла, гаворка ідзе пра незадаволенасць салдат і малодшых афіцэраў сваім становішчам (зарплатай, умовамі службы, месцам у арміі або сістэме ўлады). Паўстанне вайскоўцаў у Афрыцы стала спосабам заявіць палітычнаму кіраўніцтву пра незадаволенасць, уступіць з ім у камунікацыю праз камандзіраў. Палітолаг Мэгі Дуаер адзначала прыроду такіх выступленняў — мяцежнікі імкнуцца пазбегнуць канфлікт і пазбягаюць у больш чым палове выпадкаў, хоць пагроза гвалту з’яўляецца неад’емнай часткай бунту. Такое параўнанне тлумачыць і раптоўнае заканчэнне паўстання вагнераўцаў у Расіі. Гісторыя ваенных бунтаў у Афрыцы магла аказаць уздзеянне на кіраўніка кампаніі Прыгожына, які пад іх уплывам арганізаваў уласны мяцеж.
Бені-Валід
Бені-Валід (ар.: بني وليد) — горад у Лівіі, муніцыпалітэт Місурата. Да 2007 года быў сталіцай цяпер скасаванага муніцыпалітэта Бені-Валід. Адміністрацыйна раздзельны на дзве часткі — Дахра і Зайтуна. Размешчаны па абодва бакі вадзі Мердум. У горадзе размешчаны кампус універсітэта Місураты.
Сіпурка (вёска)
Сіпу́рка (, Сипурка) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вярховіцкага сельсавета.
Аляксандр Іванавіч Рубахаў
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1970). Працаваў у Брэсцкім дзяржаўным тэхнічным універсітэце (1971–2008, прафесар кафедры сусветнай эканомікі, маркетынгу, інвестыцый, у 1992–1997 – загадчык кафедры менеджменту і маркетынгу), Гуманітарна-прыродазнаўчым універсітэце імя Яна Длугаша ў Чэнстахове (Польшча), Чэнстахоўскім політэхнічным універсітэце (Польшча), Акадэміі фізічнага выхавання Юзафа Пілсудскага ў Варшаве (Бяла Падляска, Польшча).
Навуковыя інтарэсы: сістэматэхніка будаўніцтва; інвестыцыйнае праектаванне; міжнародны маркетынг; эканоміка турызму.
Жэлдыкара
Жэлдыкара — сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Мынбулакскай сельскай акругі. Код КАТА — 633471400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 341 чалавек (177 мужчын і 164 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 235 чалавек (118 мужчын і 117 жанчын).
Амблар
Амблар (Amblar) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 213 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 15 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 38010. Тэлефонны код — 0463.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Вігілій Трэнцкі.
Аляксандр Вацлававіч Гедройц
Аляксандр Вацлававіч Гедройц (,  — 28 жніўня 1999, Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1959 годзе. Працаваў у праектных арганізацыях Арла (1959—1969). З 1969 года — галоўны архітэктар праектаў у БелНДІдзіпрасельбудзе.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1964 года. Пражываў у Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы ў Беларусі: жылыя пасёлкі Ударнае, Велікаборскі, Колкі саўгасаў Гомельскай вобласці, саўгаса камбіната «Мір» Баранавіцкага раёна, саўгасаў «Беларускі» Пыталаўскага і «Дружба» Остраўскага раёнаў Пскоўскай вобласці (1969—1987).
Ключ 71
Ключ 71 无 (піньінь wú) са значэннем «адсутнасць» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 34 ключоў, якія складаюцца з чатырох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 12 іерогліфаў з 49,030 гэтым ключом.
Варыянты формы
Старажытны знак складаўся з дзвюх частак: знак неба 天 tiān і чалавека ⼈ rén.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Брэнд года
У Рэспубліцы Беларусь з’яўляецца агульнанацыянальным праектам, які штогод вызначае і надалей папулярызуе найбольш якасныя і вядомыя тавары і паслугі на беларускім рынку. Пачатак дзейнасці — 2002 год. Фестываль-конкурс «Выбар года» ахоплівае практычна ўсе прадстаўленыя на рынку гандлёвыя маркі.
Узнагароды і балы
Удзельнікі, якія набралі менш за 55 %, атрымліваюць дыплом фіналіста без права выкарыстання знакаў пераможцы. Колькасць узнагарод адной катэгорыі не абмяжоўваецца (гэта значыць у адной катэгорыі можа быць прысуджана больш за адзін залаты, сярэбраны, ці бронзавы медалі; таксама дапускаецца прысуджэнне двух званняў «брэнд-лідар» у адной катэгорыі Спажывецкай намінацыі).
Эканамічны факультэт БрДТУ
Эканамічны факультэт БрДТУ — адзін з факультэтаў Брэсцкага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта. Факультэт быў створаны 1 лютага 1995 года. Ён быў заснаваны на базе студэнтаў спецыяльнасці «Камерцыйная дзейнасць» набораў 1993 года (2 групы, у якіх 25 чалавек вучыліся за кошт бюджэту, а 11 чалавек упершыню ў гісторыі тады яшчэ Брэсцкага політэхнічнага інстытута самі аплачвалі сваё навучанне) і 1994 года (6 груп), якія да гэтага адносіліся да будаўнічага факультэта. У далейшым на факультэце былі адкрыты наступныя спецыяльнасці: Маркетынг; Сусветная эканоміка; Бухгалтарскі ўлік, аналіз і аўдыт; Фінансы і крэдыт; Эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве; Арганізацыя вытворчасці. З 1995 года дэканам факультэта з’яўляўся кандыдат тэхнічных навук, дацэнт Анатоль Пятровіч Радчук.
Склад факультэта
У складзе факультэта знаходзяцца наступныя кафедры:
NGC 6356
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сумчатыя
Сумчатыя (Metatheria, Marsupialia) — інфраклас (разглядаўся таксама як атрад) млекакормячых.
Апісанне
Даўжыня ад 4 да 300 см, маса да 90 кг. Раслінаедныя, насякомаедныя, драпежныя, ёсць усёедныя. Размнажэнне ад аднаго да некалькіх разоў за год. Самкі большасці відаў маюць вывадковую сумку (адсюль назва), у якую адкрываюцца саскі (2—6) малочных залоз. Дзіцяняты нараджаюцца слабаразвітымі і развіваюцца ў сумцы (да 250 сут.), дзе прымацоўваюцца да саска, з якога малако выпырскваецца пры скарачэнні спецыяьных мышцаў.
З'яўленне і распаўсюджанне
Зыходзячы з палеанталагічных даследаванняў, сумчатыя былі вельмі распаўсюджаныя ў мезазоі, але пазней іх, як і клаачных, выцеснілі плацэнтарныя з большасці кантынентаў. Час з'яўлення сумчатых, па некаторых адзнаках, ~ 186—193 млн год. (юрскі перыяд). Найстаражытнымі выкапнёвымі парэшткамі сумчатых лічацца знойдзеныя ў адкладах мелавога перыяду правінцыі Ляанін, на паўднёвым усходзе Кітая, парэшткі сысуна Sinodelphys szalayi ўзростам 125 млн гадоў.
Большасць сумчатых Паўднёвай Амерыкі вымерлі пасля ўзнікнення натуральнага моста паміж Паўднёвай і Паўночнай Амерыкай, па якім з поўначы на ​​поўдзень сталі пранікаць новыя віды («вялікі Міжамерыканскі абмен»). Толькі апосумы змаглі вынесці канкурэнцыю і нават распаўсюдзіцца на поўнач.
У адрозненне ад Паўднёвай Амерыкі аўстралійскі свет сумчатых ў выніку геаграфічнай ізаляцыі захаваўся да гэтага дня, аднак пасля з'яўлення чалавека 45000 гадоў таму і тут ён зведаў істотныя змены. Згодна з шырока распаўсюджанай гіпотэзай усе віды буйных сумчатых былі выкаранены пасяленцамі неўзабаве пасля іх высадкі ў Аўстраліі. Існуюць аднак даследаванні, якія сцвярджаюць, што буйныя сумчатыя суіснавалі з чалавекам да 15 000 гадоў назад і вымерлі ў выніку холаду і засух апошняга ледніковага перыяду. Па гэтай гіпотэзе прычынай іх вымірання стаў не чалавек, а іх недастатковая адаптацыйная здольнасць. Аднак уплыў чалавека ўсё ж бясспрэчны. У 1936 памёр апошні тасманійскі сумчаты воўк.
У цяперашні час у свеце налічваецца каля 250 відаў сумчатых. Пашыраны пераважна ў Аўстраліі, а таксама на а-вах Вялікія Зондскія, Тасманія, Новая Гвінея, у Паўднёвай, Цэнтральнай і Паўночнай Амерыцы; акліматызаваны ў Новай Зеландыі. Насяляюць разнастайныя ландшафты і вадаёмы.
Класіфікацыя
Падзяляюцца на 2 падатрады, адрозніваецца каля 250 відаў.
Філагенетычныя ўзаемаадносіны паміж сучаснымі атрадамі сумчатых могуць быць паказаны ў выглядзе кладаграммы:
Спаса-Праабражэнскі манастыр (Ноўгарад-Северскі)
Спаса-Праабражэнскі манастыр — помнік украінскай архітэктуры 17—18 ст. у Ноўгарадзе-Северскім (Чарнігаўская вобласць).
Заснаваны ў 11 ст. (паводле іншых звестак у пач. 12 ст.). Манастыр абкружаны каменнымі сценамі з надбрамнай вежай-званіцай (1670—99). На тэрыторыі ансамбля рэшткі храма 12 — пач. 13 ст., Петра-Паўлаўская царква з трапезнай (15 ст.), будынак бурсы (1657—67), карпусы келляў, настаяцеля (усе 17 ст.), Ільінская царква (1785—95), у стылі класіцызму (1791—96, праект Дж. Кварэнгі).
Мантпіліер
Мантпі́ліер (Montpelier ) — сталіца амерыканскага штата Вермонт і адміністрацыйны цэнтр акругі Вашынгтон. Самая маленькая паводле насельніцтве сярод сталіц штатаў у ЗША, у 2010 годзе ў горадзе пражывалі 7855 чалавек.
Гісторыя
Рашэнне пра заснаванне горада было прынята Генеральнай Асамблеяй Вермонта 14 жніўня 1781 г. Першыя пасяленцы — дзве сям'і з Масачусетса (прыбылі ў маі 1787 года). Мантпіліер названы ў гонар французскага горада Манпелье. Колькасць насельніцтва паступова ўзрастала і да 1791 года склала 117 жыхароў. На працягу сваёй гісторыі Мантпіліер заставаўся невялікім горадам, хоць будаўніцтва чыгункі ў 1849 годзе і дало імпульс развіццю прамысловасці.
Плошча Перамогі (станцыя метро, Мінск)
Плошча Перамогі  — станцыя Маскоўскай лініі Мінскага метрапалітэна. Адкрыта 26 чэрвеня 1984 года ў складзе першай чаргі мінскага метро. Размешчана на Маскоўскай лініі, паміж станцыямі «Плошча Якуба Коласа» і «Кастрычніцкая».
Станцыя
Будаўніцтва пачалося ўвесну 1980 года, першая паля забіта 2 кастрычніка 1980 года. У якасці праекта станцыі выбраны зменены (вышыня столі павялічана з 4,2 метраў да 5,1 метра) тыпавы праект калонай трохпралётнай станцыі са зборных жалезабетонных элементаў, пастаўкамі якіх займаўся Мінскі завод жалезабетонных вырабаў. Станцыя «Плошча Якуба Коласа» пабудавана па праекце архітэктараў Б. Ларчанкі, Б. Школьнікава, мастакоў У. Стальмашонка, В. Даўгалы. Дэкаратыўнае афармленне столі і Вянок Славы ў Зале цырыманіялаў выканаў Вячаслаў Позняк.
З прычыны таго, што катлаван станцыі знаходзіўся блізка да гістарычнай забудовы праспекта Незалежнасці, для будаўніцтва станцыі выкарыстаны метад «сцяна ў грунце»: па перыметры катлавана выканана суцэльная сцяна з буранабіўных паляў. Для будаўніцтва станцыі меркавалі перанесці манумент Перамогі, аднак гэтага ўдалося пазбегнуць.
З прычыны таго, што станцыя размешчана каля ракі Свіслач, пры распрацоўцы катлавана было неабходна пераадолець два пласты ваданоснага грунта. Для рашэння гэтай праблемы былі прасвідраваны глыбінныя свідравіны, з якіх вада адпампоўвалася помпамі.
Трамвайныя пуці, якія перасякалі праспект, на час будаўніцтва, былі перакладзены бліжэй да плошчы Перамогі.
Перагонныя тунэлі
У студзені 1982 года змантаваны, тунэлепраходчы шчыт тыпу «ЩН-IX», раней выкарыстаны пры будаўніцтве Крыварожскага скораснага трамвая. Для праходу пад Свіслаччу разглядалася некалькі варыянтаў. Замарозка грунта пад ракой была прызнана занадта дарогай, адвод вады ў вадасцёкавы калектар «Цэнтр» таксама не ўдаўся. У выніку на ўчастку Свіслачы над будучым тунэлем была збудавана земляная дамба шырынёй 38 метраў, праз якую прапусцілі дзесяць труб даўжынёй 43 метры і дыяметрам 1 метр. Такім чынам вада «абыходзіла» будпляцоўку тунэля над ёй. Тунэль быў пройдзены за 12 дзён.
Да станцыйных пуцей, які адыходзяць ад станцыі ў бок «Кастрычніцкай», далучаецца злучальная галіна да Аўтазаводской лініі.
Архітэктура
Станцыя «Плошча Перамогі» зручна звязаная з падземнымі пераходамі. Выкананая са зборных жалезабетонных канструкцый з шагам калон 6 м. У аснове архітэктурна-мастацкага рашэння станцыі — тэма гераічнай перамогі савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне. Урачысты строй 34 бела-мармуровых калон, завершаных свяцільнямі са шкла залацістага колеру, сімвалізуюць святочны салют. Перад уваходам у перонную залу над эскалатарамі вітраж з выявамі Кургана Славы, ордэна «Перамога», манумента Перамогі. У аддзелцы выкарыстаны граніт чырвонага і шэрага колераў.
Выхады
Вестыбюль у бок вуліцы Казлова абсталяваны трыма эскалатарамі тыпу ЭТ-5. Над імі знаходзяцца тры вітражы. Выхад вядзе ў падземны пешаходны пераход, які выходзіць да вуліцы Казлова, праспектаў Незалежнасці і Машэрава. Найбліжэйшыя прыпынкі грамадскага транспарту дазваляюць перасесці на аўтобусы № 19 і 100, і трамваі № 1, 3, 4, 6, 11. Вестыбюль у бок плошчы Перамогі вядзе ў круглы пешаходны пераход пад ёй. Ён мае выхады да вуліц Захарава і Кісялёва, праспекта Незалежнасці і манумента Перамогі. Унутры пераходу знаходзяцца аб’екты гандлю і мемарыяльная зала пад плошчай. На сцяне залы замацавана выява Зоркі Героя Савецкага Саюза і пліты з імёнамі 566 чалавек, якія бралі ўдзел у вызваленні БССР. У цэнтры залы размяшчаецца «вянок Славы» выкананы са шкла з падсвятленнем знутры.
У час капітальнага рамонту, які праходзіў са жніўня 2019 года па 9 мая 2020 года пераход часткова зачынялі, была праведзена рэканструкцыя асвятлення. У час работ было знішчана арыгінальнае афармленне ўваходаў у пераход: выкананыя з металічных літар назвы станцыі заменены на рэкламныя лайтбоксы, арыгінальнае аздабленне сцен з белага мармуру была заменена на чорны керамаграніт.
Найбліжэйшыя прыпынкі грамадскага транспарту дазваляюць перасесці на аўтобусы № 18, 26, 26а, 39, 100.
Кітайскае пісьмо
Кіта́йскае пісьмо́ (Chữ Hán, цьы-хан) — слоўна-складовае пісьмо для запісу кітайскай мовы і некаторых іншых азіяцкіх моў. Асновай кітайскага пісьма з'яўляюцца асаблівыя знакі — іерогліфы, якія абазначаюць словы ці марфемы.
Кітайскую пісьменнасць звычайна называюць іерагліфічнай або ідэаграфічнай. Яна карэнным чынам адрозніваецца ад алфавітнай тым, што большасць яе знакаў акрамя гукавога (фанетычнага) значэння дагэтуль захоўвае яшчэ і некаторую (часам вельмі аддаленую) сувязь з сэнсавым значэннем. Кітайскае пісьмо, як і ўвогуле большасць іерагліфічных пісьменнасцей, адметнае велізарнай колькасцю знакаў. У слоўніку Кансі налічваецца каля 47035 кітайскіх іерогліфаў, хоць большасць з іх рэдка ўжываецца і ў звычайных сучасных тэкстах амаль не сустракаецца. Такія рэдкаўжывальныя знакі назапашваліся на працягу гісторыі і ў свой час абазначалі рэчы і паняцці, якія пасля выйшлі з ужытку. Лічыцца, што для таго, каб разумець сучасныя кітайскія тэксты, дастаткова ведаць 3000—4000 найбольш ужывальных іерогліфаў.
Спіс ключоў Кансі — сістэма сімвалаў (ключоў) кітайскага пісьма, прынятая ў Японіі, Карэі, Тайвані, складаецца з 214 знакаў, якія расстаўлены ў парадку павелічэння колькасці рыс паводле слоўніка Цзыхуэй 1615 года. У Кітаі сістэмай карысталіся да рэформы 1949 года, а пасля быў уведзены спіс з меншай колькасцю рыс (170—180).
Перадгісторыя
Узрост кітайскай пісьменнасці пастаянна ўдакладняецца. У 1962 годзе пры раскопках неалітычнага паселішча Цзяху на рацэ Хуанхэ былі выяўлены надпісы на панцырах чарапах, якія нагадваюць па напісанні найстаражытнейшыя кітайскія іерогліфы. Піктаграмы адносяць да 4 тысячагоддзя да н.э., гэта значыць, што яны старажытнейшыя за шумерскую пісьменнасць. Ранейшы вядомы даследчык кітайскай пісьменнасці Тан Лань выказваў здагадку, што кітайская іерогліфіка ўзнікла дзесьці 4—5 тысячагоддзяў назад.
Гістарычныя звесткі
Найбольш старажытныя знакі Кітайскага пісьма — «іньскія пісьмёны» (варажбітныя надпісы на бронзе, камянях, касцях, панцырах чарапах; 2-е тыс. да н. э). У 1066—771 да н. э. яны атрымалі развіццё ў выглядзе пісьма «чжоувэнь». У 221 да н. э. пачаўся працэс стандартызацыі іерогліфаў, з'явіліся стылі «вялікіх» («дачжуань») і «малых» («сяочжуань») пячатак, уведзена «дзелавое пісьмо» лішу (спрошчаны варыянт «малых пячатак»), У І ст. н. э. канчаткова сфарміраваўся сучасны стыль напісання іерогліфаў (кайшу — «узорнае пісьмо»). Побач з кайшу выкарыстоўваюць скарочаныя стылі цаошу — «травяное пісьмо» і сіншу — «хадавы скорапіс».
З 1956 у КНР вядзецца работа па спрашчэнні іерогліфаў. Поўныя абрысы іерогліфаў (фаньціцзы) выкарыстоўваюцца ў Сінгапуры, Японіі (з японскім складовым пісьмом), Паўднёвай Карэі (з карэйскай азбукай) і на Тайвані.
Сярод найстаражытнейшых кітайскіх літаратурных помнікаў «Шуцзін» («Кніга паданняў», 12—5 ст. да н. э.), «Іцзін» («Кніга перамен», 12—8 ст. да н. э.) і «Шыцзін» («Кніга песень», 11—6 ст. да н. э.).
Кенкалат
Кенкалат — сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Мынбулакскай сельскай акругі. Код КАТА — 633471500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 371 чалавек (181 мужчына і 190 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 198 чалавек (99 мужчын і 99 жанчын).
Андала
Андала (Andalo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 1010 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 103 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 38010. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Віт.
Юўсічы
Ю́ўсічы (, Ювсичи) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вярховіцкага сельсавета.
Да 6 чэрвеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Вярховіцкага сельсавета, да 23 чэрвеня 2011 года — у склад Каленкавіцкага сельсавета (у 1960—1968 гадах — Бушміцкі сельсавет).
Вольга Іванаўна Чупрыс
Вольга Іванаўна Чупрыс (нар., Мінск) — беларускі юрыст, намеснік кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, былы прарэктар па вучэбнай рабоце і адукацыйных інавацыях БДУ, доктар юрыдычных навук, прафесар. Першая жанчына-прарэктар БДУ за 97 гадоў існавання самага буйнога ўніверсітэта Беларусі.
Біяграфія
У 1992 годзе скончыла юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Правазнаўства».
З красавіка па лістапад 1992 года працавала дзяржаўным натарыусам дзяржаўнай натарыяльнай канторы Маскоўскага раёна Мінска Упраўлення юстыцыі выканкама Мінскага гарадскога Савета народных дэпутатаў.
З 1992 па 1997 гады была аспіранткай Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
З 1997 па 2019 гады працавала ў Беларускім дзяржаўным універсітэце. З 1997 па 2000 гады працавала выкладчыкам, старшым выкладчыкам кафедры канстытуцыйнага права юрыдычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 2000 года працавала дацэнтам гэтай жа кафедры.
З 2004 па 2005 гады працавала намеснікам дырэктара па вучэбнай рабоце Юрыдычнага каледжа Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Кааліцыйная вайна
Кааліцыйная вайна: вайна, якая вядзецца, і, звычайна, рыхтуецца адной кааліцыяй дзяржаваў супраць іншай кааліцыі або дзяржавы. : класіфікацыя войн у навуках.
Вольга Іванаўна Чупрыс
Біяграфія
З 2005 па 2006 гады была намеснікам дэкана юрыдычнага факультэта па выхаваўчай рабоце, а з 1 сакавіка 2010 года па 1 верасня 2016 года — намеснікам дэкана юрыдычнага факультэта па адукацыйных інавацыях і вучэбна-метадычнай рабоце.
Кааліцыйная вайна
Характар і формы ўдзелу ў кааліцыйнай вайне асобных краін залежаць ад іх палітычных мэтаў, ваенна-эканамічных магчымасцяў, геаграфічнага становішча і іншых умоваў.
Вольга Іванаўна Чупрыс
Біяграфія
З верасня 2009 года па 2016 год узначальвала вучэбна-метадычную камісію юрыдычнага факультэта.
Кааліцыйная вайна
Прыкладамі найбольш буйных кааліцыйных войнаў з'яўляюцца Першая і Другая сусветная войны.
Вольга Іванаўна Чупрыс
Біяграфія
З 27 жніўня 2015 года па 9 студзеня 2018 года была загадчыкам кафедрай дзяржаўнага кіравання юрыдычнага факультэта.
З 10 студзеня 2018 года па 6 снежня 2019 года была прарэктарам па вучэбнай рабоце і навуковых інавацыях Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
6 снежня 2019 года прызначана намеснікам кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
31 жніўня 2020 года Чупрыс уключана ў спіс асобаў, на якіх накладзена бестэрміновая забарона на ўезд у Латвію, пяцігадовая забарона на ўезд у Эстонію і забарона на ўезд у Літву ў сувязі з тым, што «сваімі дзеяннямі яна арганізавала і падтрымала фальсіфікацыю прэзідэнцкіх выбараў 9 жніўня і наступнае гвалтоўнае задушэнне мірных пратэстаў».
Навуковая дзейнасць
У 1998 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Канстытуцыйна-прававыя праблемы грамадзянства ў краінах Садружнасці Незалежных Дзяржаў: параўнальна-прававы аналіз».
З 2006 па 2008 год выконвала навукова-даследчую работу «Правесці комплексны аналіз сучаснага заканадаўства Рэспублікі Беларусь, які рэгулюе прыярытэтныя і сацыяльна значныя галіны грамадскіх адносін; падрыхтаваць новы прававы класіфікатар, які забяспечвае аптымальную пабудову заканадаўства па галінах, цэласнасць і ўзгодненасць прававых норм, і стварыць на базе гэтага класіфікатара „пакетныя“ зборнікі прававых актаў у электронным выглядзе».
У 2010 годзе абараніла дысертацыю на суісканне вучонай ступені доктара юрыдычных навук на тэму: «Тэарэтычныя праблемы прававога рэгулявання дзяржаўнай службы Рэспублікі Беларусь».
У складзе працоўнай групы ўдзельнічала ў распрацоўцы Канцэпцыі праекта Кодэкса Рэспублікі Беларусь аб дзяржаўным кіраванні і мясцовым самакіраванні, удзельнічала ў распрацоўцы праектаў законаў аб унясенні змен і дапаўненняў у Кодэкс Рэспублікі Беларусь аб адміністрацыйных правапарушэннях і Працэсуальна-выканаўчы кодэкс Рэспублікі Беларусь аб адміністрацыйных правапарушэннях. Таксама была ўдзельніцай у распрацоўцы праекта Канцэпцыі Кодэкса аб адукацыі. З 2013 па 2014 гады В. І. Чупрыс удзельнічала ў праекце міжнароднай тэхнічнай дапамогі «Садзейнічанне рэгіянальнаму развіццю ў рамках еўрарэгіёнаў». У 2018 годзе ў складзе рабочай групы ўдзельнічала ў падрыхтоўцы заканадаўчага акта па пытаннях дзяржаўнай службы. Вольга Іванаўна з’яўляецца кіраўніком падгрупы групы экспертаў у галіне права пры Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, членам Навукова-кансультатыўных саветаў пры Міністэрстве юстыцыі Рэспублікі Беларусь і Вышэйшым Судзе Рэспублікі Беларусь і членам савета па абароне дысертацый пры Нацыянальным цэнтры заканадаўства і прававых даследаванняў Рэспублікі Беларусь. Была таксама членам Навукова-кансультатыўнага савета Вышэйшым Гаспадарчым Судзе Рэспублікі Беларусь.
Манаграфіі
Навучальныя, вучэбна-метадычныя выданні
Публікацыі ў замежных крыніцах
Вязель рознакаляровы
Вязель рознакаляровы (Securigera varia) — шматгадовая травяністая расліна з сямейства бабовых.
Назва
Вязель стракаты, паўзун палявы, воўча лада, заяччы хмель.
Апісанне
Вышынёй 30-10 см, з паўзучым галінастым карэнішчам. Плады — лінейныя бабы, 4-5 см даўжынёй. Сцяблы шмалікія, ляжачыя ці ўзыходзячыя, полыя, разгалінаваныя.
Расце ў разрэджаных лісцяных лясах, на лясных палянах, у лугавых стэпах.
Квітнее з мая па верасень, насенне паспявае з ліпеня.
Выкарыстанне
У медыцыне выкарыстоўваецца насенне вязеля, з якога вылучаюць малавывучаныя сардэчныя глюказіды. Акрамя таго, насенне ўтрымлівае карысныя кіслоты і вітаміны.
Базельга-дзі-Пінэ
Базельга-дзі-Пінэ (Baselga di Piné) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 4759 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 119 чал./км². Займае плошчу 40 км². Паштовы індэкс — 38042. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna di Caravaggio.
Дудэрштат
Дудэрштат (Duderstadt) — горад у Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Гётынген. Насельніцтва — (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 95,61 км². Афіцыйны код — 03 1 52 007.
Горад падзяляецца на 15 гарадскіх раёнаў.
Нацыянальнае аб’яднанне (Латвія)
«Нацыянальнае аб’яднанне» — правая палітычная партыя Латвіі, створаная ў 2011 годзе з дзвюх партый.
Хачмаз
Хачмаз (Xaçmaz) — горад на поўначы Азербайджана. Адміністрацыйны цэнтр. Размешчаны на рацэ. Чыгуначная станцыя ў 163 км на паўночны захад ад Баку на лініі Гудэрмес — Баку.
Ключ 72
Ключ 72 日 (піньінь rì) са значэннем «сонца» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 34 ключоў, якія складаюцца з чатырох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 453 іерогліфа з 49,030 гэтым ключом.
Варыянты формы
Старажытны знак выглядаў як круг з кропкай у сярэдзіне, але ў працэсе рэдагавання слоўніка яго форма змянілася на прамавугольнік с гарызантальнай рысай.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Шынкажа
Шынкажа — сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Нарынскай сельскай акругі. Код КАТА — 633473100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1763 чалавекі (885 мужчын і 878 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1416 чалавек (712 мужчын і 704 жанчыны).
Бовендэн
Бовендэн (Bovenden) — камуна ў Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Гётынген. Насельніцтва — (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 63,54 км². Афіцыйны код — 03 1 52 004.
NGC 6358
NGC 6358 (іншыя абазначэнні — UGC 10810, MCG 9-28-33, ZWG 277.34, PGC 60054) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Белая (Камянецкі раён)
Бе́лая (, Белая) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Камянюцкага сельсавета.
У 1940—1954 гадах з'яўлялася цэнтрам Бялоўскага сельсавета.
Паручайнік
Паручайнік
Саўскі сельсавет
Са́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Горацкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Сава.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Красулінскі сельсавет у складзе Горацкага раёна Аршанскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Красуліна. 21 жніўня 1925 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Шарыпы, сельсавет перайменаваны ў Шарыпскі сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Горацкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Сава, сельсавет перайменаваны ў Саўскі. 26 сакавіка 1987 года да сельсавета далучана частка скасаванага Макараўскага сельсавета (8 населеных пунктаў: вёскі Вішня, Красуліна, Куртасы, Лугіны, Паташы, Філіпава, Шырокія і Юркава). 20 лістапада 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Рудкаўшчынскага сельсавета (6 населеных пунктаў: агарагарадок Рудкаўшчына, вёскі Валаўцы, Ермалоўка, Казлы, Кустоўка і Хамянічы), у склад Рэкцянскага сельсавета перададзены 14 населеных пунктаў (аграгарадок Красуліна, вёскі Вішня, Вялікія Шарыпы, Калацілы, Куртасы, Лугіны, Малыя Шарыпы, Маралёўка, Масалыкі, Паташы, Філіпава, Шырокія, Юркава і пасёлак Чарнічны).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (19 населеных пунктаў) — 1318 чалавек, з іх 95,5 % — беларусы, 3,5 % — рускія, 0,5 % — украінцы.
NGC 6357
Сваімі абрысамі NGC 6357 напамінае лангуста, таму ў астранамічнай літаратуры яна часта згадваецца як туманнасць Амар (Lobster Nebula ).
Сярод назваў таксама сустракаюцца «Вайна і мір», дадзенае вывучальнікамі групы MSX і RCW131 по каталогу RCW.
Характарыстыкі
Туманнасць NGC 6357 была адкрыта ў 1837 годзе Джонам Гершэлем. У туманнасці знаходзіцца рэгіён актыўнага зоркаўтварэння і мноства «нованароджаных» зорак класа OB. У ёй таксама выяўлены, сама меней тры зоркі, перасяжных па масе наша Сонца ў 100 раз; сярод іх — добра вывучаная Pismis 24-1.
NGC 6359
NGC 6359 (іншыя абазначэнні — UGC 10804, MCG 10-25-1, ZWG 299.72, ZWG 300.5, PGC 60025) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Плошча Якуба Коласа (станцыя метро)
Плошча Якуба Коласа   — станцыя Маскоўскай лініі Мінскага метрапалітэна. Размешчана на Маскоўскай лініі, паміж станцыямі «Акадэмія навук» і «Плошча Перамогі».
Станцыя «Плошча Якуба Коласа» пабудавана па праекце архітэктараў М. Пірагова, А. Зензіна, мастакоў Г. Жарына, Ю. Багушэвіча. Юрый Багушэвіч пасля ўспамінаў пра працу над станцыяй :
Адкрыта 26 чэрвеня 1984 года ў складзе першай чаргі мінскага метро.
Архітэктура
Станцыя «Плошча Якуба Коласа» выкананая са зборных жалезабетонных канструкцый з шагам калон 7,5 м. Архітэктурнае вырашэнне пероннай залы (форма калон, нахіленыя рэбры перакрыцця станцыі) асацыіруецца з элементамі беларускага народнага дойлідства. Своеасаблівы нацыянальны характар станцыі надае выкарыстанне керамічных аддзелачных матэрыялаў. 26 калон абліцаваны кафляй з матывамі беларускіх арнаментаў, на тэматычных устаўках выявы народных свят, абрадаў, працы і побыту беларускага народа. У аддзелцы падлогі выкарыстаны граніт, сцен — белы мармур.
Выхады
Выхады станцыі размешчаны на плошчы Якуба Коласа. Адзін з іх вядзе да сквера на плошчы і вялікай залы Беларускай дзяржаўнай філармоніі. Другі выхад, абсталяваны трыма стужкамі эскалатараў, вядзе да ЦУМа.
Спіс людзей на паштовых марках Азербайджана
Спіс людзей на паштовых марках Азербайджана складзены па году выпуску азербайджанскіх паштовых марак, пачынаючы з 1993 года. Парадак прытрымлівання элементаў у табліцы адпавядае нумару па каталогу марак Азербайджана на афіцыйным сайце Азерпошта. Грашовы эквівалент (намінал) адпавядае прымеркаванаму перыяду.
Каментарыі
<references group="Ком"/>
Кулік-паручайнік
Кулік-паручайнік, ці Паручайнік (Tringa stagnatilis) — від птушак рода Уліты сямейства Бакасавыя.