cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Забойства Сільвіі Лайкенс
Катаванні і смерць Лайкенс
Неўзабаве Банішэўскі стала заахвочваць суседскіх падлеткаў, калі яны збівалі Сільвію. Лайкенс сябравала з трынаццацігадовай Ганнай Сіска, пакуль Гертруда не паведаміла Ганне пра словы Сільвіі, якая сказала, што маці Сіска Нэлі была прастытуткай. Сіска раззлавалася і таксама збіла Лайкенс. Затым Гертруда пачала вінаваціць Сільвію ў распусканні чутак пра распуснасці Стэфані і Полы ў школе, у якой яны разам з Сільвіяй вучыліся. За гэта Лайкенс збіў сябар Стэфані Кой Хабард (які адпрацоўваў на Сільвіі свае навыкі дзюдаіста). Дэніза Ноу, аўтар біяграфічнага артыкула пра Лайкенс, піша, што ёсць імавернасць, што Сільвія сапраўды распускала гэтыя чуткі.
Старэйшая сястра Сільвіі і Джэні Дыяна Шумейкер у верасні наведала іх, і яны ёй паскардзіліся на тое, што, што б ні здарылася, Банішэўскі загадвае Поле прынесці падл і карае Сільвію. Але Дыяна вырашыла, што дзяўчынкі, магчыма, перабольшваюць. Джудыт Дзюк, дванаццацігадовая дзяўчынка, якая была сведкам збіцця Сільвіі, паведаміла пра гэта сваёй маці, аднак апошняя ў адказ задала толькі рытарычнае пытанне: «О, ну, увогуле, яны толькі караюць яе, ці не так?». Невядома, чаму сёстры Лайкенс не скардзіліся ў паліцыю ці не паспрабавалі збегчы. Ноу мяркуе, што гэта было выклікана тым, што дзяўчынкі, жывучы з ранняга дзяцінства ў напружанай абстаноўцы, не бачылі ў дзеяннях Гертруды нічога незвычайнага. Таксама яна піша, што Сільвія не збегла, магчыма баючыся, што тады гнеў Банішэўскі абрынецца на Джэні. Джэні ледзь магла самастойна перасоўвацца з дапамогай артапедычнага апарата і таму ўцёкі ўдваіх былі немагчымымі.
У жніўні 1965 года па суседстве з Банішэўскі пасялілася сямейная пара Рэйманд і Філіс Вірміліён, у якіх былі двое дзяцей. Паколькі Вірміліён працавала ў начную змену на заводзе, яна вырашыла знайсці сваім дзецям прыходную няню, і прыйшла ў дом Банішэўскі. Жанчыны пілі за сталом каву, калі Вірміліён заўважыла худую дзяўчыну-падлетка з сіняком пад вокам, якой была Сільвія. Пола Банішэўскі набрала шклянку гарачай вады і выплюхнула яе на яе, пасля чаго заявіла: «Гэта я паставіла ёй сіняк». Вірміліён вырашыла не давяраць сям'і Банішэўскі сваіх дзяцей, але не паведаміла уладам пра ўбачанае. У пачатку кастрычніка таго ж года Вірміліён зноў нанесла візіт Банішэўскі і зноў убачыла Сільвію. На гэты раз у дзяўчынкі быў сіняк ужо пад іншым вокам і распухлая губа. «Я збіла яе», — сказала Пола. Філіс зноў не ўгледзела ў гэтым нічога дзіўнага.
Святар з мясцовай царквы Рой Джуліян у верасні 1965 года нанёс Банішэўскі візіт, так як яе сям'я была ў яго кангрэгацыі. Гертруда паскардзілася яму на адмову мужа выплаціць дапамогу на дзіця, на свае хваробы і ўсе тыя праблемы, якія ў яе былі з дзецьмі. І галоўнай праблемай, па яе словах, была Лайкенс. Банішэўскі паведаміла святару, што Сільвія прагульвае школу і зарабляе грошы прастытуцыяй. Рой у гэта не паверыў, бо да гэтага бачыў Сільвію ў царкве і яна зрабіла на яго добрае ўражанне. Ён захацеў пагаварыць з ёй, але Гертруда параіла яму пагаварыць з Джэні. Сама Джэні да таго моманту была гэтак запалоханая, што выдавала святару чыста механічныя адказы: «Яна хлусіць. Ноччу, калі мы ўсе кладзёмся спаць, яна спускаецца ўніз і здзяйсняе набегі на халадзільнік». Джэні спадзявалася, што Банішэўскі яе не крануць, калі яна будзе слухацца Гертруду. Праз некалькі тыдняў Джуліян зноў прыйшоў да іх. Гертруда зноў паскардзілася на Сільвію, таму што дзяўчына, паводле яе слоў, распускае ў школе чуткі аб цяжарнасці Полы. «Але я ведаю сваю дачку, — сказала яна яму, — і я ведаю Сільвію. Пола не цяжарная; гэта — Сільвія».
Падчас чарговага збіцця Сільвіі, Банішэўскі запатрабавалі ад Джэні, каб яна таксама далучылася да іх. Джэні адмовілася, і паўпадалая ў шаленства Гертруда ўдарыла яе наводмаш па твары. Тады дзяўчынка падпарадкавалася, але пазней распавядала, што біла сястру левай рукой (сама яна была праўшой) і таму гэта не прычыняла Сільвіі асаблівага болю.
У кастрычніку старэйшая сястра Сільвіі і Джэні Дыяна Шумейкер зноў прыехала наведаць сясцёр. Гертруда не хацела, каб Шумейкер убачыла, у якіх умовах утрымліваюцца дзяўчынкі, і таму не пусціла Дыяну ў дом. Банішэўскі запатрабавала ад бацькоў Лайкенс дазвол трымаць Дыяну асобна ад сясцёр. Шумейкер настойвала на сваім візіце, і тады Гертрудзе прыйшлося прыстрашыць яе арыштам за ўварванне ў. Незадоўга да смерці Сільвіі Джэні сутыкнулася з Дыянай на вуліцы і сказала ёй: «Я не магу гаварыць з табой, інакш у мяне будуць праблемы», і паспяшалася далей.
Неўзабаве Гертруда пачала Сільвію па надуманых прычынах, тушыць аб яе цела цыгарэты, абліваць гарачай вадой. Праз некаторы час Сільвію збілі, каб яна прызналася, што скрала ў краме спартыўны касцюм, які Банішэўскі не набыла б для яе, для таго, каб наведваць клас гімнастыкі (першапачаткова дзяўчына сцвярджала, што знайшла яго). Затым Гертруда забараніла Лайкенс хадзіць у школу і не дазваляла ёй пакідаць дом. Ныркам Сільвіі была нанесеная шкода, таму яна стала. Тады Гертруда замкнула яе ў падвале і забараніла карыстацца туалетам. Пазней Лайкенс была вымушаная ўжываць у ежу ўласныя фекаліі і мачу. Незадоўга да смерці Сільвіі Гертруда выпаліла распаленай іголкай ў яе на жываце надпіс «Я прастытутка і ганаруся гэтым» разам з суседскім юнаком Рычардам Хобсам, які потым з дапамогай 10-гадовай дачкі Гертруды Шэрыл Банішэўскі разжараным нітам выпаліў на грудзях Лайкенс яшчэ лічбу «3». Было ўстаноўлена, што прынамсі два разы ў похву Сільвіі устаўлялі шкляную бутэльку Кока-Колы.
Урэшце ў мясцовае агенцтва аховы здароўя паступіў званок ад Дыяны, якая хацела ведаць, чаму яе не пускаюць да сястры. 15 кастрычніка ў дом прыйшла жанчына, якая прадставілася медсястрой аховы здароўя і захацела пагаварыць з Гертрудай. Банішэўскі сказала Джэні, што «калі ты скажаш што-небудзь пра Сільвію, то з табой зробяць тое ж самае, што і з ёй». Пасля чаго паведаміла медсястры, што Сільвія была прастытуткай, не ўтрымоўвала сябе ў чысціні, і таму Банішэўскі яе выгнала. Джэні пад пагрозай пацвердзіла гэта. Медсястра вярнулася ў свой офіс і на справаздачы аб Банішэўскі зрабіла пазнаку «аднаразовы». 21 кастрычніка паліцыя прыехала да дома Банішэўскі, але не з-за Лайкенс, а з-за таго, што, паводле слоў паліцэйскіх, да іх звярнуўся Роберт Брус Хэнлан з заявай, што дзеці Банішэўскі скралі ў яго з падвала рэчы. Гертруда жа патэлефанавала ў паліцыю і паведаміла, што Хэнлан паспрабаваў сам пракрасціся да яе ў дом. Паліцыя арыштавала яго па абвінавачванні ў крадзяжы. Пазней Хэнлан быў выпушчаны.
За некалькі дзён да смерці Сільвія зрабіла спробу ўцёкаў, калі пачула, што ў Банішэўскі ёсць план кінуць яе ў лесе, але была злоўленая ў парадных дзверах. У пакаранне яна была звязана і змешчана ў падвал, дзе ў якасці ежы атрымлівала толькі крэкеры. 26 кастрычніка 1965 года Лайкенс памерла ад унутрымазгавога кровазліцця, шоку і недаядання. Калі Стэфані Банішэўскі і Рычард Хобс убачылі, што Сільвія не дыхае, Банішэўскі паспрабавала зрабіць ёй штучнае дыханне і рабіла яго да таго часу, пакуль не зразумела, што Лайкенс мёртвая. Тады Стэфані паслала Хобса да бліжэйшага, каб ён выклікаў паліцыю. Калі яна прыбыла, Гертруда ўручыла ім ліст, адрасаваны бацькам Сільвіі. Само ліст быў напісаны Лайкенс пад ціскам Гертруды за некалькі дзён да гэтага. Банішэўскі прымусіла Сільвію напісаць, што апошняя мела сексуальную сувязь за грошы з групай хлопчыкаў, і што гэта яны разарвалі яе вопратку і зрабілі апёкі на целе. Аднак перш чым паліцыя паспела прачытаць ліст да канца, да аднаго з паліцэйскіх падышла Джэні Лайкенс і сказала: «Забярыце мяне адсюль, і я распавяду вам усё» ..
Суд
На працягу ўсяго суда Гертруда адмаўляла сваю адказнасць за смерць Сільвіі і не прызнавала сваю віну з-за ўласнай прыдуркаватасці. Яна сцвярджала, што была занадта стомленая сваім слабым здароўем і дэпрэсіямі, каб сачыць за дзецьмі. Аднак, адвакаты Полы і Джона Банішэўскі, Рычарда Хобса і Коя Хабарда сцвярджалі, што на іх кліентаў аказала ўплыў старэйшая Банішэўскі. Калі 11-гадовую дачку Гертруды Мэры Банішэўскі прызвалі на судзе да адказу, як сведку абароны, яна спачатку адмаўляла, што яе маці біла Сільвію і дрэнна з ёй сябе паводзіла, але потым спалохалася і, запаўшы ў істэрыку, з крыкам: «О Госпадзе, дапамажы мне!», — прызналася, што гэта яна была вымушаная нагрэць іголку, якой Хобс парэзаў скуру Сільвіі, а таксама ў тым, што бачыла, як яе маці збівала Лайкенс. Адвакат Гертруды Уільям Эрбекер пастараўся змякчыць прысуд, абапіраючыся на прыдуркаватасць Банішэўскі. Ён сказаў: «Я асуджаю яе за тое, што яна была забойцам. Але я не лічу яе адказнай за гэта, таму што яна не ўся тут!» (прамаўляючы апошнюю фразу, ён паказаў на сваю галаву).
19 мая 1966 года Гертруда Банішэўскі была прызнаная вінаватай у наўмысным забойстве першай ступені, аднак прызначаная ёй раней смяротнае пакаранне было заменена на пажыццёвае зняволенне. Пола Банішэўскі падчас следства нарадзіла дзяўчынку і ў знак адданасці маці назвала яе ў гонар бабулі Гертрудай. Дзіця пазней было ўдачарона. Пола была прызнана вінаватай у цяжкім забойстве другой ступені і таксама прысуджаная да пажыццёвага. У 1971 годзе яна, падаўшы на апеляцыю, прайшла новае судовае пасяджэнне, дзе прызнала сябе вінаватай у прычыненні смерці па неасцярожнасці і была адпушчаная, атрымаўшы новыя дакументы. Хобс, Хабард і Джон Банішэўскі былі прызнаныя вінаватымі ў прычыненні смерці па неасцярожнасці і прысуджаныя да тэрмінаў ад 2 гадоў да 21 года, аднак у выніку ўсе трое адседзелі толькі па два гады. Стэфані Банішэўскі актыўна супрацоўнічала са следствам, таму абвінавачванне ў забойстве супраць яе было знята, як і абвінавачванні супраць падлеткаў Ганны Рут Сіска, Джудзіт Дарлін Дзюк, Рэндзі Гордана Ліпера і Майкла Джона Манро. Ліпер памёр у 56 гадоў у Індыянапалісе 14 лістапада 2010 года (дзяцей зарэгістравана не было), Сіска (быўшы маці і бабуляй) памерла ў 44 гады 23 кастрычніка 1996 года.
Далейшы лёс удзельнікаў падзей
У 1985 годзе Гертруда дамаглася просьбы на вызваленне. Навіна пра гэта выклікала рэзананс ва ўсёй Індыяне. Джэні Лайкенс і яе сям'я выступілі па тэлебачанні, дзе выказаліся супраць выхаду Банішэўскі з турмы. Члены двух антызлачынных гуртоў «Абарона нявінных» і «Грамадская ліга супраць разбэшчвання» прыехалі ў Індыяну, каб выступіць супраць прашэння Банішэўскі, падтрымаць сям'ю Лайкенс і арганізаваць кампанію пікетаў. Гэтымі групамі была складзена, патрабаваннем якой было не вызваляць Банішэўскі. На працягу двух месяцаў у гэтай петыцыі паставілі свае подпісы больш чым 40 000 грамадзян Індыяны. Але, нягледзячы на ​​ўсе гэтыя намаганні, для Гертруды было ўладкована судовае слуханне, якое разглядзела яе прашэнне, на якім Банішэўскі заявіла: «Я не ўпэўненая, якая ў мяне была ў гэтым роля, таму што я была на наркотыках. Я сапраўды ніколі не ведала яе… Я бяру на сябе поўную адказнасць за ўсё, што здарылася з Сільвіяй. Я хацела б адмяніць гэта, але не магу і прашу прабачэння. Я проста прашу аб міласці і ніяк інакш». Суд ўлічыў добрыя паводзіны Гертруды ў турме, дзе жанчына працавала ў атэлье, і яна была вызвалена.
Вызваліўшыся, Гертруда Банішэўскі памяняла сваё імя на Надзін ван Фасан і пераехала жыць у Аёву, дзе, злоўжываючы курэннем, памерла ад раку лёгкага 16 чэрвеня 1990 года. Калі Джэні Лайкенс, якая да таго моманту ўжо выйшла замуж і пасялілася ў горадзе, прачытала ў газеце некралог пра смерць Банішэўскі, яна выразала яго і паслала па пошце маці з суправаджальнай запіскай: «Трохі добрых навін. Праклятая старая Гертруда памерла. Ха-ха-ха! Я шчаслівая». Рычард Дын Хобс памёр ад раку лёгкага ў 21 год, праз 4 гады пасля вызвалення з папраўчай установы. Кой Рэндальф Хабард праз некалькі гадоў пасля вызвалення быў асуджаны за крадзеж. Пасля ён працаваў механікам і адзін раз быў зноў абвінавачаны па падазрэнні ў забойстве двух чалавек, але яго апраўдалі. Ён памёр 23 чэрвеня 2007 года ва ўзросце 56 гадоў у Шэлбівіле, штат Індыяна, і быў пахаваны ў Віргініі. У яго былі жонка Патрысія Горман Хабард і пяцёра дзяцей, сямнаццаць ўнукаў і адзін праўнук. Аб датычнасці да сям'і Банішэўскі ў некралогу сказана не было. Дом 3850 на East New York Street пасля смерці Сільвіі пуставаў на працягу 44 гадоў і нарэшце быў знесены 23 красавіка 2009 года. На яго месцы запланавана царкоўная стаянка для аўтамабіляў.
Джон Банішэўскі, памяняўшы сваё імя на Джон С. Блэйк—малодшы, першы раз публічна загаварыў пра Сільвію ў 1985 годзе і цалкам раскаяўся ў яе смерці, заявіўшы, што адчуваў моцны гнеў з-за разводу яго бацькоў і недахопу ежы і адзення для яго і яго братоў і сясцёр. Ён прызнаў, што яго пакаранне было больш лёгкім, чым павінна было быць, аднак у той жа час асудзіў сям'ю Лайкенс за тое, што Лестэр і Бэці пагадзіліся пакінуць дачок у Гертруды. Другі раз ён заявіў пра сябе ў сакавіку 1998 года, калі ў арканзаскай сярэдняй школе Вестсайд адбылося масавае забойства, сказаўшы, што малалетнія злачынцы і забойцы заўсёды могуць змяніць сваё жыццё і заўсёды могуць разлічваць на дапамогу, бо яму самому атрымалася акрыяць пасля здарэння з Сільвіяй Лайкенс. У Джона не было ніякіх сур'ёзных сутычак з законам. Ён спачатку працаваў кіроўцам грузавіка, затым рыэлтарам і пастарам. Пад канец жыцця Джон пакутаваў, і ў яго аслаб зрок. Блэйк памёр ад дыябету ў грамадскай бальніцы Ланкастэра 19 мая 2005 года ва ўзросце 52 гадоў і быў пахаваны на могілках Хабекер Менанайт. Ён быў жанаты з Лоіс Чарлз Блэйк, меў траіх дзяцей. Хоць яшчэ да яго смерці была ўсталяваная яго асоба (Джон Стэфан Банішэўскі—малодшы), у некралогу не было ні слова пра тое, што ён народжаны Банішэўскі. Стэфані Банішэўскі, памяняўшы імя, стала школьным настаўнікам. Яна замужам і ў яе ёсць дзеці. Пола Банішэўскі пасля вызвалення пераехала ў Аёву і жыве там на маленькай ферме ў. Яна выйшла замуж і мае дваіх дзяцей. Ці былі ў яе кантакты з маці, невядома. У кастрычніку 2012 года Пола была звольненая з пасады памочніка школьнага псіхолага ў школе BCLUW у Конрадзе з прычыны таго, што пры паступленні прадставілася іншым імем і падала аб сабе ілжывую інфармацыю.
Джэні Лайкенс у 1966 годзе зарэгістравалася ў праграме Рабочай Карпарацыі і атрымала працу ў банку, пазней выйшла замуж за Леанарда Вэйда (19 студзеня 1940 года — 9 верасня 2007 года). Яна памерла ад сардэчнага прыступу 23 чэрвеня 2004 года і была пахавана на Могілках Маўнт-Плезант у Грынвудзе ў Індыяне. Брат-блізнюк Джэні, Бэні Рэй Лайкенс, праз некалькі гадоў пасля смерці Сільвіі пачаў праяўляць прыкметы душэўнай хваробы, і ў канчатковым выніку яму была дыягнаставана шызафрэнія, пасля чаго Бэні стаў злоўжываць курэннем і стаў пустэльнікам. 3 жніўня 1999 года яго раскладзенае цела было знойдзена ў яго кватэры. Ён быў пахаваны на Могілках Оўк-Хіл у Лебаноне. Лестэр Лайкенс даведаўся пра смерць сына, калі ліст, які ён напісаў Бэні, вярнулася з паметкай «Памёр». У 1967 годзе Лестэр і Бэці скасавалі шлюб. Бэці пасля выйшла замуж за Кліфарда Мэцісана (3 студзеня 1939 года — 9 красавіка 2002 годв) і памерла ў 1998 годзе (пахавана на могілках Краун-Хіл у Індыянапалісе), Лестэр памёр у 2013 годзе і пахаваны на Нацыянальных Могілках Рыверсайд.
Старэйшая сястра Сільвіі Дыяна Шумейкер (цяпер Дыяна Бедуэл) і яе муж Сесіл Кнутсан 10 мая 2015 года, па дарозе ў Ла-Куінт, куды яны вярталіся з казіно ў Вэйлі-Цэнтр, збіліся з дарогі. 25 мая іх машына была знойдзена ў аддаленай мясцовасці, Сесіл быў мёртвы, Дыяна ў стане моцнага абязводжвання была дастаўлена ў бальніцу.
AVR
AVR — сямейства васьмібітных мікракантролераў фірмы Atmel. Год распрацоўкі — 1996.
Гісторыя стварэння архітэктуры AVR
Ідэя была ўхвалена Atmel Corp., і было прынята рашэнне неадкладна інвеставаць у гэтую распрацоўку. Пад канец 1996 года быў выпушчаны прататып AT90S1200, а ў другой палове 1997 г. карпарацыя Atmel распачала серыйную вытворчасць новага сямейства мікракантролераў, іх рэкламную і тэхнічную падтрымку.
Новае ядро было запатэнтавана і атрымала назву AVR. Існуе некалькі трактовак гэтай абрэвіятуры. Нехта сцвярджае, што гэта Advanced Virtual RISC, іншыя сцвярджаюць, што не абыйшлося тут без Alf Egil Bogen Vegard Wollan RISC.
Апісанне архітэктуры
Мікракантролеры AVR маюць гарвардскую архітэктуру (праграма і даныя знаходзяцца ў розных адрасных прасторах) і сістэму каманд, блізкую да ідэалогіі RISC. Працэсар AVR мае 32 8-бітных рэгістры агульнага прызначэння, аб’яднаных у рэгістравы файл. У адрозненні ад «ідэальнага» RISC, рэгістры не абсолютна артаганальныя:
Сістэма каманд
Сістэма каманд мікракантролераў AVR надзвычай развітая і налічвае ў розных мадэлях ад 90 да 133 разнастайных інструкцый.
Большасць каманд займае толькі 1 ячэйку памяці (16 біт).
Большасць каманд выконваецца за 1 такт.
Усё мноства каманд мікракантролераў AVR можна разбіць на некалькі гуртоў:
Кіраванне перыферыйнымі прыладамі ажыццяўляецца праз адрасную прастору даных. Для злучнасці існуюць «скарочаныя каманды» IN/OUT.
Сямейства мікракантролераў
Стандартныя сямействы:
На аснове стандартных сямействаў выпускаюцца мікракантролеры, адаптаваныя пад пэўныя задачы:
Акрамя ўзгаданых вышэй сямействаў ATMEL выпускае 32-разрадныя мікракантролеры сямейства AVR32, якое ўключае ў сябе падсямейства AT32UC3 (тактавая частата да 66 МГц) і AT32AP7000 (тактавая частата да 150 МГц).
Версіі кантролераў
AT(mega/tiny)xxx — базавая версія.
ATxxxL — версіі кантролераў, якія працуюць на паніжаным (Low) напружанні сілкавання (2,7 В).
ATxxxV — версіі кантролераў, якія працуюць на нізкім напружанні сілкавання (1,8 В).
Нумар мадэлі дапаўняецца індэксам, які паказвае варыянт выканання. Лічбы (8,10,16,20) перад індэксам пазначаюць максімальную частату, на якой мікракантролер можа стабільна працаваць на нармальным для яго напружанні сілкавання).
Першая літара індэкса пазначае варыянт корпусу:
АТxxx-P — корпус DIP
АТxxx-A — корпус TQFP
АТxxx-J — корпус PLCC
АТxxx-M — корпус MLF
АТxxx-MA — корпус UDFN/USON
АТxxx-C — корпус CBGA
АТxxx-CK — корпус LGA
АТxxx-S — корпус EIAJ SOIC
АТxxx-T — корпус TSOP
АТxxx-TS — корпус SOT-23 (ATtiny4/5/9/10)
АТxxx-X — корпус TSSOP
Наступная літара пазначае тэмпературны дыяпазон і асаблівасці вырабу:
АТxxx-xC — камерцыйны тэмпературны дыяпазон (0 °C — 70 °C)
АТxxx-xA — тэмпературны дыяпазон −20 °C — +85 °C, з ужываннем бессвінцовага прыпою
АТxxx-xI — індустрыяльны тэмпературны дыяпазон (-40 °C — +85 °C)
АТxxx-xU — індустрыяльны тэмпературны дыяпазон (-40 °C — +85 °C), з ужываннем бессвінцовага прыпою
АТxxx-xH — індустрыяльны тэмпературны дыяпазон (-40 °C — +85 °C), з ужываннем NiPdAu
АТxxx-xN — пашыраны тэмпературны дыяпазон (-40 °C — +105 °C), з ужываннем бессвінцовага прыпою
АТxxx-xZ — аўтамабільны тэмпературны дыяпазон (-40 °C — +125 °C)
АТxxx-xD — пашыраны ащтамабильны тэмпературны дыяпазон (-40 °C — +150 °C)
Апошняя літара R пазначае пакаванне ў стужкі (Tape & Reel) для аўтаматызаваных сістэм зборкі.
Прылады ўводу-вываду МК
МК AVR маюць развітую перыферыю:
Увага: не ўсе перыферыйныя прылады могуць быць уключаны праграмна. Біт у регістры fuses можа быць зменены толькі праграматарам.
Ляўкі (Старадарожскі раён)
Ляўкі́ (, Левки) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчыткавіцкага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца каля перакрыжавання аўтамабільных дарог і. У напрамку на паўночны ўсход ад вёскі вадасховішча Ляўкі.
Рэнэ Дэкарт
Рэнэ́ Дэка́рт (René Descartes; Renatus Cartesius; 31 сакавіка 1596, Лаэ, Францыя — 11 лютага 1650, Стакгольм, Швецыя) — французскі філосаф, матэматык і фізік, славуты найперш дзякуючы стварэнню сістэмы каардынат. Прыхільнік аналітычнага метаду ў матэматыцы, метаду радыкальнага сумнення ў філасофіі, механіцызму ў фізіцы.
Біяграфія
Дэкарт паходзіў са старажытнага, але збяднелага шляхетнага роду і быў трэцім, малодшым сынам у сям'і. Ён нарадзіўся 31 сакавіка 1596 году ў горадзе Лаэ, які зараз носіць прозвішча навукоўца, у Францыі. Яго маці памерла, калі яму быў толькі год. Бацька Дэкарта быў суддзёй у горадзе Рэн і ў Лаэ паяўляўся вельмі рэдка, таму выхаваннем хлопчыка займалася бабуля па маці. У дзяцінстве Рэнэ адрозніваўся кволым здароўем і неверагоднай дапытлівасцю. Пачатковую адукацыю Дэкарт атрымаў у езуіцкім калегіуме Ла Флеш, дзе пазнаёміўся з Марэнам Мерсенам, які пазней стаў святаром, будучым каардынатарам навуковага жыцця Францыі. Рэлігійная адукацыя, як ні дзіўна, толькі ўмацавала ў маладым Дэкарце скептычнае стаўленне да тагачасных філасофскіх аўтарытэтаў. Пазней ён сфармуляваў свой метад пазнання: дэдуктыўныя (матэматычныя) развагі над вынікамі атрыманых вопытаў.
У 1612 годзе Дэкарт закончыў калегіум, некаторы час вывучаў права ў Пуацье, затым выехаў у Парыж, дзе некалькі гадоў чаргаваў рассеянае жыццё з матэматычнымі даследаваннямі. Затым ён паступіў на вайсковую службу ў 1617 годзе — спачатку ў рэвалюцыйную Галандыю, якая ў тыя гады была саюзнікам Францыі, а затым у Нямеччыну, дзе ўдзельнічаў у нядоўгай бітве за Прагу падчас Трыццацігадовай вайны. Некалькі гадоў Дэкарт правёў у Парыжы, аддаючыся навуковай працы. Акрамя іншага, ён адкрыў прынцып віртуальных хуткасцей, які ў той час ніхто яшчэ не быў гатовы ацаніць па вартасці. Затым яшчэ некалькі гадоў удзельнічаў у вайне. Па вяртанні ў Францыю аказалася, што яго вольнадумства стала вядома езуітам, і тыя абвінавацілі яго ў ерасі. Таму Дэкарт у 1628 годзе выехаў Нідэрланды, дзе правёў 20 гадоў. Ён вёў шырокую перапіску з лепшымі навукоўцамі Еўропы, дзякуючы сябру Мерсену, а таксама вывучаў самыя розныя навукі ад медыцыны да метэаралогіі. Нарэшце, у 1634 годзе ён завяршыў сваю першую кнігу пад назвай «Свет» (Le Monde), якая складалася з дзвюх частак: «Трактат пра святло» і «Трактат пра чалавека». Але момант для выдання быў няўдалым, бо годам раней інквізіцыя ледзь не замучыла Галілеа Галілея. Таму Дэкарт вырашыў пры жыцці не друкаваць гэтую працу.
Касцёл Маці Божай Каралевы (Драгічын)
Касцёл Маці Божай Каралевы — мураваны каталіцкі храм у г. Драгічыне Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на вуліцы Леніна, 88.
Рэнэ Дэкарт
Біяграфія
Неўзабаве, аднак, адна за адной, з'яўляюцца іншыя кнігі Дэкарта:
Касцёл Маці Божай Каралевы (Драгічын)
Гісторыя
Першы вядомы касцёл быў пабудаваны ў 1928 годзе з дрэва. Падчас Другой сусветнай вайны касцёл не пацярпеў, аднак потым быў зачынены і перабудаваны, пасля чаго будынак сталі выкарыстоўваць як краму.
Рэнэ Дэкарт
Біяграфія
Кардынал Рышэльё добразычліва паставіўся да прац Дэкарта і дазволіў іх выданне ў Францыі, а вось пратэстанцкія тэолагі Нідэрландаў наклалі на іх праклён у 1642 годзе, і без падтрымкі прынца Аранскага навукоўцу прыйшлося б нялёгка. У 1635 годзе ў Дэкарта нарадзілася незаконная дачка Франсіна ад служанкі. Пражыла яна ўсяго 5 гадоў (памерла ад шкарлятыны), і смерць дачкі Дэкарт расцаніў як найвялікшае гора ў сваім жыцці.
Касцёл Маці Божай Каралевы (Драгічын)
Гісторыя
Сучасны будынак касцёла быў узведзены на новым месцы. Ён уяўляе сабою пабудову з чырвонай цэглы ў неагатычным стылі. Мае вежу-званіцу з высокім шатровым дахам.
Рэнэ Дэкарт
Матэматыка
У 1637 годзе выйшла ў свет галоўная матэматычная праца Дэкарта «Разважанне пра метад». У гэтай кнізе выкладалася аналітычная геаметрыя, а ў прыкладаннях — шматлікія вынікі ў алгебры, геаметрыі, оптыцы (у тым ліку — слушная фармулёўка закона праламлення святла) і многае іншае. Асобна варта адзначыць перапрацаваную ім матэматычную сімволіку Віета, якая стала блізкай да сучаснай. Каэфіцыенты ён абазначаў лацінскімі літарамі a, b, c ..., а невядомыя літарамі x, y, z. Натуральны паказчык ступені прыняў сучасны выгляд (дробныя і адмоўныя зацвердзіліся дзякуючы Ньютану). З'явілася рыса над падкарэнным выразам. Раўнанні прыводзіліся да кананічнай формы, дзе ў правай частцы стаіць нуль. Сімвалічную алгебру Дэкарт называў «Усеагульнай матэматыкай», і пісаў, што яна павінна растлумачыць «усё, што адносіцца да парадку і меры».
Балашыха
Балашыха — горад (заснаваны ў 1830 годзе) у Расіі, у цэнтры Маскоўскай вобласці Расіі, найбуйнейшы горад Маскоўскай вобласці і найбуйнейшы населены пункт гарадской акругі Балашыха. Насельніцтва горада — 215,4 тыс. чалавек (2010).
Пасля пашырэння ў 2003—2004 гадах горад займае шырокую тэрыторыю на ўсход ад Масквы, працягваючыся з поўначы на ​​поўдзень на 11 км, а з захаду на ўсход на 15 км. Горад размешчаны на рэках Пяхорка і Чарнаўка.
Рэнэ Дэкарт
Матэматыка
Стварэнне аналітычнай геаметрыі дазволіла перавесці даследаванне геаметрычных уласцівасцей крывых і цел на алгебраічную мову, гэта значыць аналізаваць раўнанне крывой у некаторай сістэме каардынат. Гэты пераклад меў толькі адзіны недахоп, што цяпер трэба было акуратна вызначаць сапраўдныя геаметрычныя ўласцівасці, якія не будуць залежыць ад сістэмы каардынат (інварыянтаў). Аднак вартасці новага метаду былі выключна вялікімі, і Дэкарт прадэманстраваў іх у той жа кнізе, адкрыўшы мноства палажэнняў, невядомых старажытным і сучасным яму матэматыкам.
У дадатку «Геаметрыя» былі дадзены метады рашэння алгебраічных раўнанняў (у тым ліку геаметрычных і механічных), класіфікацыя алгебраічных крывых. Новы спосаб задання крывой — з дапамогай раўнанняў — быў вырашальным крокам да паняцця функцыі. Дэкарт сфармуляваў дакладнае «правіла знакаў» для вызначэння колькасці дадатных каранёў раўнання, хоць і не даказаў яго. Дэкарт, акрамя таго, даследаваў алгебраічныя функцыі (мнагасклады), а таксама рад «механічных» фунцый, як то спіралі, цыклоіды. Для трансцэндэнтных функцый, на думку Дэкарта, агульнага метаду даследавання не існуе.
Камплексныя лікі яшчэ не разглядаліся Дэкартам на роўных правах з рэчаіснымі, аднак ён сфармуляваў (хоць і не даказаў) асноўную тэарэму алгебры: агульная колькасць рэчаісных і камплексных каранёў раўнання роўная яго ступені. Адмоўныя карані Дэкарт па традыцыі назваў несапраўднымі, аднак аб'яднаў іх з дадатнымі сапраўднымі лікамі, аддзяляючы ад уяўных (камплексных). Гэты тэрмін увайшоў у матэматыку. Зрэшты, Дэкарт праявіў некаторую непаслядоўнасць: каэфіцыенты a, b, c ... у яго лічыліся дадатнымі, а выпадак невядомага знака спецыяльна адзначаўся шматкроп'ем злева.
Усе неадмоўныя рэчаісныя лікі, не выключаючы ірацыянальныя, разглядаліся Дэкартам як раўнапраўныя; яны вызначаюцца як адносіны даўжыні некаторага адрэзка да эталона даўжыні. Пазней аналагічнае вызначэнне ліку прынялі Ньютан і Ойлер. Дэкарт пакуль яшчэ не аддзяляў алгебру ад геаметрыі, аднак і змяніў іх прыярытэты; рашэнне раўнання ён разумеў як ​​пабудову адрэзка з даўжынёй, роўнай кораню раўнання. Гэты анахранізм быў неўзабаве адкінуты яго паслядоўнікамі, перш за ўсё — англійскімі, для якіх геаметрычныя пабудовы былі толькі дапаможным прыёмам.
Кніга «Метад» адразу зрабіла Дэкарта прызнаным аўтарытэтам у матэматыцы і оптыцы. Характэрна, што выдадзена яна была на французскай, а не на лацінскай мове. Дадатак «Геаметрыя» быў, аднак, тут жа перакладзены на лацінскую мову і неаднаразова выдаваўся асобна, разрастаючыся каментарыямі, і стаўшы, у рэшце рэшт, настольнай кнігай еўрапейскіх навукоўцаў. Працы матэматыкаў другой палавіны XVII стагоддзя адлюстроўваюць наймацнейшы ўплыў Дэкарта.
Фізіка і касмалогія
Асноўнымі відамі руху Дэкарт лічыў рух па інерцыі, які сфармуляваў у 1644 годзе, што пазней таксама зрабіў Ньютан, і матэрыяльныя віхры, якія ўзнікаюць пры ўзаемадзеянні адной матэрыі з іншай. Узаемадзеянне ён разглядаў як механічную праяву, як сутыкненне. Дэкарт ўвёў паняцце колькасці руху, сфармуляваў у 1664 годзе у нястрогай фармулёўцы закон захавання руху (колькасці руху), аднак тлумачыў яго недакладна, не ўлічваючы, што колькасць руху з'яўляецца вектарнай велічынёй.
У 1637 годзе выйшла ў свет «Дыёптрыка», дзе ўтрымліваліся законы распаўсюджвання святла, адбіцця і прыламлення, ідэя эфіру як пераносчыка святла, тлумачэнне вясёлкі. Дэкарт першы матэматычна вывеў закон прыламлення святла на мяжы двух розных асяроддзяў. Дакладная фармулёўка гэтага закона дазволіла ўдасканаліць аптычныя прыборы, якія тады сталі адыгрываць велізарную ролю ў астраноміі і навігацыі, а праз нейкі час і ў мікраскапіі. Акрамя таго, Дэкарт даследаваў законы ўдару. Выказаў здагадку, што атмасферны ціск з павелічэннем вышыні памяншаецца. Цеплыню і цеплаперадачу Дэкарт зусім правільна разглядаў як эфект, які адбываецца з-за руху дробных часціц рэчыва.
У касмалогіі выказаў ідэю натуральнага развіцця Сонечнай сістэмы і ўтварэння нябесных цел у выніку віхрападобнага руху часціц матэрыі вакол цэнтра — Сонца (віхры Дэкарта).
Фізіялогія
Раскрыў сутнасць адвольных і міжвольных рухаў і даў навуковае апісанне рэфлектарнага акта (дуга Дэкарта). Найбуйнейшым вынаходствам Дэкарта, якое стала фундаментальным для псіхалогіі, можна лічыць паняцце аб рэфлексе і прынцыпе рэфлекторнай дзейнасці. Схема рэфлексу зводзілася да наступнага. Дэкарт прадставіў мадэль арганізма як працуючы механізм. Пры такім разуменні жывое цела не патрабуе ўмяшання душы, бо функцыі «машыны цела», да якіх адносяцца «ўспрыманне, захаванне ідэй, утрыманне ідэй у памяці, унутраныя імкненні і іншыя здзяйсняюцца ў гэтай машыне як рухі гадзінніка».
Нараўне з вучэннямі пра механізмы цела Дэкартам распрацоўвалася праблема афектаў як цялесных станаў, якія з'яўляюцца рэгулятарамі псіхічнага жыцця. Тэрмін «страсць», альбо «афект», у сучаснай псіхалогіі абазначае на пэўныя эмацыйныя станы.
Філасофія
У гнасеалогіі Р. Дэкарт — пачынальнік рацыяналізму. Галоўную ролю ў працэсе пазнання ён надаваў дэдукцыі, якая абапіраецца на цалкам відавочныя, інтуітыўна спасціжымыя аксіёмы.
Філасофія Дэкарта была дуалістычнай. Ён прызнаваў наяўнасць у свеце двух аб'ектыўных сутнасцей: працяглай (res extensa) і думаючай (res cogitans), пры гэтым праблема іх узаемадзеяння развязвалася ўвядзеннем агульнай крыніцы (Бога), які, выступаючы стваральнікам, стварае абедзве субстанцыі па адных і тых жа законах. Галоўным укладам Дэкарта ў філасофію стала класічная пабудова філасофіі рацыяналізму як універсальнага метаду пазнання. Розум, па меркаваннях Дэкарта, крытычна ацэньвае вопытныя дадзеныя і выводзіць з іх схаваныя ў прыродзе праўдзівыя законы, якія фармуліруюцца на матэматычнай мове. Пры ўмелым прымяненні няма граніц магутнасці розуму.
Іншай найважнейшай рысай падыходу Дэкарта быў механіцызм. Матэрыя, уключаючы тонкую, складаецца з элементарных часцінак, лакальнае механічнае ўзаемадзеянне якіх і спараджае ўсе прыродныя з'явы. Для філасофскага светапогляду Дэкарта характэрны таксама скептыцызм, крытыка папярэдняй схаластычнай філасофскай традыцыі. Самадакладнасць свядомасці (cogito), роўна як і тэорыя прыроджаных ідэй, з'яўляецца зыходным пунктам картэзіянскай гнасеалогіі. Картэзіянская фізіка, у процілегласць ньютанаўскай, лічыла ўсё працяглае цялесным, адмаўляючы пустую прастору, і апісвала рух з дапамогай паняцця «віхр». Фізіка картэзіянства пасля знайшла сваё адлюстраванне ў тэорыі блізкадзеяння.
Метад радыкальнага сумнення
Скептыцызм быў заўсёды выдатнай рысай французскага розуму, роўна як і імкненне да матэматычнай дакладнасці ведаў. У эпоху Адраджэння французы Мантэнь і Шарон таленавіта далучылі да французскай літаратуры скептыцызм грэчаскай школы Пірона. Матэматычныя навукі квітнелі ў Францыі ў XVII стагоддзі. Скептыцызм і пошукі ідэальнай матэматычнай дакладнасці ёсць два розныя выражэнні адной і той жа рысы чалавечага розуму: напружанага імкнення дасягнуць абсалютна дакладнай і лагічна непахіснай ісціны. Ім зусім процілеглыя эмпірызм, які задавольваецца ісцінай прыблізнай і адноснай, і містыцызм, які знаходзіць асаблівае зачараванне ў непасрэдным звышпачуццёвым, надрацыянальным веданні.
Нічога агульнага ні з эмпірызмам, ні з містыцызмам Дэкарт не меў. Калі ён шукаў найвышэйшы абсалютны прынцып ведаў у непасрэднай самасвядомасці чалавека, то гаворка ішла не аб якім-небудзь містычным аб'яўленні невядомай асновы рэчаў, а пра яснае, аналітычнае раскрыццё самай агульнай, лагічна неабвержнай ісціны. Яе адкрыццё з'яўлялася для Дэкарта умовай пераадолення сумненняў, з якімі змагаўся яго розум.
Перш за ўсё, разбіраючы сэнс палажэння «cogito, ergo sum», Дэкарт устанаўлівае крытэрый дакладнасці. Ніякага іншага крытэрыя, акрамя псіхалагічнага, унутранага крытэрыя яснасці і падзельнасці, не вядома. У быцці думаючай істоты, такой як чалавек, яго пераконвае не вопыт, а толькі выразнае раскладанне непасрэднага факта самасвядомасці на два аднолькавыя непазбежныя і ясныя прадстаўленні ці ідэі, — мыслення і быцця. Супраць сілагізму як крыніцы новых ведаў Дэкарт узбройваецца амаль гэтак жа энергічна, як раней гэта рабіў Бэкан, лічачы яго не прыладай набыцця новых фактаў, а толькі сродкам выкладання ісцін ужо вядомых, здабытых іншымі шляхамі. Злучэнне згаданых ідэй у свядомасці ёсць, такім чынам, не вывад, а сінтэз, ёсць акт творчасці, гэтак жа як меркаванне велічыні сумы вуглоў трохвугольніка ў геаметрыі. Дэкарт першы намякнуў на значэнне пытання, якое адыгрывала затым галоўную ролю ў філасофіі Канта, — іменна пытання пра значэнне апрыёрных сінтэтычных меркаванняў.
Доказ існавання Бога
Знайшоўшы крытэрый дакладнасці ў выразных, ясных ідэях (ideae clarae et distinctae), Дэкарт бярэцца затым даказаць існаванне Бога і высветліць асноўную прыроду рэчаіснага свету. Паколькі перакананне ў існаванні цялеснага свету грунтуецца на дадзеных нашага пачуццёвага ўспрымання, то трэба перш за ўсё знайсці гарантыю хоць бы адноснай пэўнасці пачуццёвых успрыманняў. Такой гарантыяй можа быць толькі тое, што стварыла чалавека, з яго пачуццямі, дасканалая істота, ідэя пра якую была бы несумяшчальнай з ідэяй падману. Яснай і выразнай ідэяй такой істоты з'яўляецца Бог. Чалавек сам усведамляе сябе недасканалым толькі таму, што вымярае сваю існасць ідэяй звышдасканалай істоты. Гэта азначае, што такая істота не прыдумка, і не вывад з вопыту. Яна магла быць унушана чалавеку, укладзена ў яго толькі самой звышдасканалай істотай. З другога боку, гэтая ідэя настолькі рэальная, што яе можна раздзяліць на лагічна ясныя элементы: поўная дасканаласць магчыма толькі пад умовай валодання ўсімі ўласцівасцямі ў найвышэйшай ступені, а такім чынам і поўнай рэальнасцю, бесканечна пераўзыходзячай уласна чалавечую рэальнасць.
Такім чынам, з яснай ідэі звышдасканалай істоты дваякім шляхам выводзіцца рэальнасць быцця Бога. Па-першае, як крыніцы самой ідэі пра яго — доказ псіхалагічны, па-другое, як аб'екта, ва ўласцівасці якога неабходна ўваходзіць рэальнасць, гэты доказ анталагічны, якое пераходзіць ад ідэі быцця да сцвярджэння самога быцця істоты. Усё ж разам Дэкартавы доказ Божага існавання павінны быць прызнаны, па выразе Віндэльбанда, «злучэннем антрапалагічнага (псіхалагічнага) і анталагічнага пунктаў погляду».
Усталяваўшы быццё звышдасканалага Творцы, Дэкарт прыходзіць да прызнання адноснай дакладнасці чалавечых адчуванняў цялеснага свету, прычым будуе ідэю матэрыі як субстанцыі ці сутнасці, процілеглай духу. Чалавечыя адчуванні матэрыяльных з'яў далёка не ва ўсім сваім складзе прыдатныя для вызначэння прыроды рэчываў. Адчуванні ад кветак, гукаў і іншых прадметаў з'яўляюцца суб'ектыўнымі, але праўдзівы, аб'ектыўны атрыбут цялесных субстанцый заключаецца толькі ў іх працягласці, бо толькі свядомасць працягласці цел суправаджае ўсе разнастайныя пачуццёвыя чалавечыя ўспрыманні і толькі гэтая адна ўласцівасць можа быць прадметам яснай, выразнай думкі.
Такім чынам, у Дэкартавым разуменні ўласцівасцей матэрыяльнасці адбіваецца ўсё той жа матэматычны альбо геаметрычны лад уяўленняў: цела ёсць працяглая велічыня. Геаметрычная аднабаковасць Дэкартавага вызначэння матэрыі сама сабой кідаецца ў вочы і досыць высветлена навейшай крытыкай, але нельга адмаўляць, што Дэкарт дакладна паказаў на самую істотную і асноўную прыкмету ідэі «матэрыяльнасці». Высвятляючы супрацлеглыя ўласцівасці той рэальнасці, якую можна знайсці ў чалавечай самасвядомасці, у свядомасці думаючага суб'екта, Дэкарт, як можна бачыць, прызнае мысленне галоўным атрыбутам духоўнай субстанцыі.
Экзістэнцыяльная парадыгма
Дэкарт вылучаў два модусы існавання, у яго тэрміналогіі — прамы і крывалінейны. Апошні вызначаецца адсутнасцю якой-небудзь базавай арыентацыі, бо вектар яго распаўсюджання змяняецца ў залежнасці ад сутыкненняў ідэнтычнасцей, з соцыумам, які яго парадзіў. Прамы модус быцця ўтылізуе механізм валявога акта ва ўмовах сусветнай абыякавасці духу, што дае чалавеку магчымасць дзейнічаць у кантэксце свабоднай неабходнасці. Нягледзячы на ​​ўяўны парадокс, гэта найбольш экалагічная форма жыццядзейнасці, бо праз неабходнасць яна вызначае аптымальны аўтэнтычны стан тут-і-цяпер. Роўна як Бог у працэсе тварэння не меў над сабой ніякіх законаў, тлумачыць Дэкарт, так і чалавек трансцэндыруе тое, што не можа ў гэты момант і на гэтым кроку быць іншым.
Пераход ад аднаго стану да іншага адбываецца праз знаходжанне ў фіксаваных кропках лішкавасці — змяшчэнне ў сваё жыццё паняццяў, такіх як дабрачыннасць, любоў і іншыя, якія не маюць прычын для свайго існавання акрамя той, якая ідзе з чалавечай душы. Непазбежнасць існавання ў соцыуме мяркуе наяўнасць «маскі», якая прадухіляе нівеліраванне медытатыўнага вопыту ў працэсе працяглай сацыялізацыі. Акрамя апісання мадэлі чалавечага быцця, Дэкарт таксама дае магчымасць яго інтэрыярызацыі, адказваючы на ​​пытанне «ці мог Бог стварыць свет, недаступны чалавечаму разуменню» у кантэксце апастэрыёрнага вопыту — зараз, калі чалавек усведамляе сябе думаючай істотай, не.
Асецішча (Шумяцкі раён)
Асецішча (Осетище) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Студзянецкага сельскага паселішча.
Прудовая Паляна
Прудовая Паляна (Прудовая Поляна) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Студзянецкага сельскага паселішча.
Андрэй Валовіч
Андрэй Валовіч (1750 — 9 сакавіка 1822) — дзяржаўны і рэлігійны дзеяч ВКЛ і Польшчы. З роду Валовічаў.
Біяграфія
Вучыўся ў Рыме і Варшаве, займаў розныя духоўныя пасады. Рэферэндар духоўны ВКЛ у 1791—1794. У час кіравання Таргавіцкай канфедэрацыі адмовіўся ад пасады рэферэндара, пасля чаго актыўнай палітычнай і грамадскай дзейнасцю не займаўся. З 1818 біскуп калішскі.
IC 1540
IC 1540 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Андрамеда.
Сакалянка (Шумяцкі раён)
Сакалянка (Соколянка) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Студзянецкага сельскага паселішча.
Касерын (вілает)
Касерын (ولاية القصرين‎) — адзін из дваццаці чатырох вілаетаў Туніса. Размяшчаецца ў заходне-цэнтральнай частцы Туніса на граніцы з Алжырам. Плошча 8066 км², насельніцтва 412 278 (2004).
Адміністрацыйны цэнтр — Касерын.
Красценка Выжнэ (гміна)
Красце́нка Вы́жнэ (Krościenko Wyżne) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Красненскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Красценцы Выжнэ. Плошча гміны складае 16,33 км². Станам на 2004 год у гміне Красценка Выжнэ пражывалі 5102 чалавекі, шчыльнасць — 312,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 2 салецтвы.
Дзмітрый Сяргеевіч Раждзественскі
Дзмітрый Сяргеевіч Раждзественскі (Дми́трий Серге́евич Рожде́ственский; 26 сакавіка [7 красавіка] 1876,  —, ) — савецкі фізік, заснавальнік і першы дырэктар (1918—1932) Дзяржаўнага аптычнага інстытута (ДАІ), адзін з арганізатараў аптычнай прамысловасці ў СССР , акадэмік АН СССР (1929).
Дамы Разенштэйна
Дамы Разенштэйна (Дом з вежамі) — будынкі на плошчы Льва Талстога, якія звернуты цэнтральнай часткай да Каменнаастроўскага праспекта і бакавымі фасадамі выходзяць на Вялікі праспект і вуліцу Льва Талстога. Дзякуючы двум магутным шасцігранным вежам-эркерам будынак стаў архітэктурнай дамінантай плошчы Льва Талстога.
Дзмітрый Алегавіч Залеўскі
Дзмітрый Алегавіч Залеўскі (Дмитро Олегович Залевський; нар. 24 студзеня 1993, Аўдзііўка) — украінскі плывец-паралімпіец, які выступае сярод спартсменаў з парушэннем зроку. Чэмпіён Паралімпійскіх гульняў, чэмпіён свету і Еўропы. Майстар спорту Украіны міжнароднага класа.
Лазоўка (Сенненскі раён)
Лазо́ўка (, Лозовка) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Студзёнкаўскага сельсавета.
IC 1541
IC 1541 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Карчова)
Царква прападобнага Серафіма Сароўскага — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Карчова Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на вул. Міцкевіча, 56.
Гісторыя
Згодна з апісаннем 1864 года ў вёсцы Туганавічы размяшчалася Свята-Крыжаўзвіжанская драўляная царква, пабудаваная памешчыкам Верашчакам. Царква была прыпісана да Цырынскага Спаса-Праабражэнскага храма. Зямлі 46 дзесяцін. Пры царкве існавала багадзельня.
Бадан
Бада́н (Bergenia) — род кветкавых раслін сямейства.
Названы ў гонар нямецкага батаніка Карла Аўгуста фон Бергена.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны з мясістым карэнішчам. Лісце буйное, бліскучае, на доўгіх чаранках, у разетцы. Увесну лісце зялёнае, к восені становіцца бура-чырвоным. Кветкі белыя або лілова-чырвоныя, у шчыткападобным суквецці на верхавінцы сцябла. Плод — каробачка.
Віды
Род налічвае 10 відаў:
Лядзвені
Лядзве́ні (, Ледвени) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хаценчыцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Хаценчыцы Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Цітоўка (Шумяцкі раён)
Цітоўка (Титовка) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Студзянецкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У часы Вялікага Княства Літоўскага вёска ўваходзіла ў склад Мсціслаўскага ваяводства.
Паводле афіцыйных звестак на 1866 год беларусы складалі 94,7% насельніцтва.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР, але 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Машэ Кацаў
Машэ Кацаў (משה קצב; нар., , Шаханшахская Дзяржава Іран) — ізраільскі дзяржаўны дзеяч, восьмы прэзідэнт Ізраіля. Асуджаны ў 2010 годзе на сем гадоў турэмнага зняволення па некалькіх артыкулах, уключаючы згвалтаванне і перашкода ажыццяўленню правасуддзя.
Малінаўка (Старадарожскі раён)
Малі́наўка (, Малиновка) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчыткавіцкага сельсавета.
Красценка над Дунайцам (гміна)
Красце́нка над Дуна́йцам (Krościenko nad Dunajcem) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Наватаргскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Красценцы над Дунайцам. Плошча гміны складае 57,27 км². Станам на 2011 год у гміне Красценка над Дунайцам пражывалі 6646 чалавек, шчыльнасць — 116,05 чал./км².
Чагандо
Чагандо  — правінцыя ў КНДР. Насельніцтва — 1 299 830 чалавек (2008). Плошча — 16 968 км². На поўначы мяжуе з Кітаем, на ўсходзе — з правінцыямі Янгандо і Хамгён-Намдо, на поўдні — з правінцыямі Пхёнан-Намдо і на захадзе — з Пхёнан-Пукто. Чагандо была сфарміравана ў 1949 годзе шляхам аддзялення ад Пхёнган-Пукто. Адміністрацыйны цэнтр правінцыі знаходзіцца ў горадзе Канге.
Адміністрацыйны падзел
Гарады:
Паветы:
Леснікова (Сенненскі раён)
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Алексініцкага сельсавета.
Интерфакс-Запад
Интерфакс-Запад (Інтэрфакс-Захад) — інфармацыйнае агенцтва, кампанія ў структуры міжнароднай інфармацыйнай групы Interfax Information Services. Працуе на беларускім інфармацыйным рынку з 1994 года.
Штат агенцтва - звыш 70 адмыслоўцаў рознага профіля (журналісты рознага фарматаў і кірункаў, адмыслоўцы па рэкламе, праграмісты, web-дызайнеры, фатографы, маркетолагі).
www.interfax.by
У жніўні 2004 года «Інтэрфакс-Захад» прыступіў да рэалізацыі праекта па стварэнні рэспубліканскага інфармацыйна-даведачнага інтэрнэт-партала interfax.by. Партал забяспечвае доступ як да інфармацыйных рэсурсаў самога агенцтва, так і да самой разнастайнай даведачнай інфармацыі аб Беларусі. interfax.by складаецца з 21 тэматычнай рубрыкі, кожная з якіх уяўляе сабой паўнавартасны сайт. У рубрыках размяшчаецца інфармацыя даведачнага і забаўляльнага характару, навіны, інтэрв'ю, каментарыі спецыялістаў, базы дадзеных па кампаніям, гандлёвым фірмам, крамам і г. д.
IC 1542
IC 1542 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сатана
Сатана (ад іўр. שָׂטָן, сатана — «праціўнік», «паклёпнік») — у рэлігійна-міфалагічных уяўленнях аўраамічных рэлігій — іўдаізму, хрысціянства і ісламу галоўны праціўнік Бога і нябесных сіл, які ўяўляе сабой вышэйшае ўвасабленне зла і штурхае чалавека на шлях духоўнай пагібелі.
У шэрагу кніг Старога Запавету Сатаной называецца ангел, які выпрабоўвае веру праведніка (гл. Іоў.1 :6-12). У Евангеллях паказваецца, што Сатана ўпаў з неба. Апостал Павел сцвярджае, што Сатана здольны змяняцца (μετασχηματίζεται) у ангела святла (άγγελον φωτός) (2Кар.11: 14). У Апакаліпсісе Сатана выступае як Цмок і Д'ябал — правадыр цёмных ангелаў у бітве з архангелам Міхаілам (Адкр.12 :7-9; 20:2,3, 7-9).
Царква Раства Іаана Прадцечы на Каменным востраве
Царква Раства Іаана Прадцечы — прыхадская царква Петраградскай дабрачыннай акругі Санкт-Пецярбургскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы. З’яўлялася капітульным храмам ордэна Святога Іаана Іерусалімскага.
Знаходзіцца ў Санкт-Пецярбургу пры Каменнаастроўскім палацы. Пабудавана ў 1778 годзе па праекце архітэктара Юрыя Фельтэна ў стылі псеўдаготыкі.
Адміністрацыйная акруга Касель
Касель — адна з трох адміністрацыйных акруг Гесэна, размешчана на поўначы Федэральнай зямлі. Заснавана ў 1866 годзе, калі Прусія анексавала гэту тэрыторыю, каб стварыць новую правінцыю Гесэн-Насау. Складаецца з 138 муніцыпалітэтоў.
Даніяр Усенаў
Даніяр Усенаў (Данияр Үсөнов) (,, Кіргізская ССР) — кыргызскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, з 21 кастрычніка 2009 па 7 красавіка 2010 гг. — прэм’ер-міністр Кыргызстана.
Біяграфія
У 1982 г. скончыў Фрунзенскі політэхнічны інстытут і з 1984 г. працаваў інжынерам па механізацыі і аўтаматызацыі вытворчасці Цэнтральнай лабараторыі Кіргізскага горна-руднага (ўранавага) камбіната ў г. Кара-Балта. З 1990 па 1993 гг. займаў пасады першага намесніка старшыні Кара-Балтайскага гарвыканкама, намесніка кіраўніка Кара-Балтайскай гарадской адміністрацыі, памочніка кіраўніка Чуйскай абласной дзяржадміністрацыі. У 1992 г. скончыў юрыдычны факультэт Кыргызскага нацыянальнага ўніверсітэта імя Жусуп Баласагына.
7 красавіка 2010 г. падаў у адстаўку ў сувязі з масавымі акцыямі пратэсту, якія перайшлі ў рэвалюцыю. У дачыненні да Усенава Генеральнай пракуратурай Кыргызстана ўзбуджана крымінальная справа. Яму прад’яўлена абвінавачванне ў арганізацыі масавага расстрэлу мірных грамадзян падчас рэвалюцыі. Першапачаткова Усенаў хаваўся ў адной з краін блізкага замежжа, але пасля перабраўся ў Вялікабрытанію.