cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Варшаўскі фінансавы цэнтр
Тэхнічныя рашэнні высокага класу, такія як уласная вадаачышчальная сістэма, электрычны генератар або падземныя рэзервуары ўмяшчальнасцю 600 тыс. літраў, робяць будынак самадастатковым з пункту гледжання доступу да электрычнай і цеплавой энергіі і вады.
З канца 2012 году Warsaw Financial Center з'яўляецца ўласнасцю кансорцыума Allianz Real Estate i Curzon Capital Partners III, інвестыцыйнага фонду пад кіраўніцтвам Tristan Capital Partners.
Уладзіслаў Андрэевіч Антропаў
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Фізіка», 1959; аспірантура, спецыяльнасць «Радыёфізіка», 1962). Працаваў у Навукова-даследчым інстытуце № 299 (г. Варонеж, з 1962, старшы навуковы супрацоўнік), Гомельскім дзяржаўным універсітэце (1971—1989, дацэнт кафедры агульнай фізікі, у 1971—1976 — загадчык кафедры), Пензенскім дзяржаўным універсітэце (з 1989, прафесар кафедры «Фізіка»).
Навуковыя інтарэсы: стварэнне сродкаў радыётэхнічай аховы; пытанні дыфракцыі электрамагнітных і акустычных хваляў на целах складанай формы; узаемадзеянне электрамагнітных і акустычных хваляў з носьбітамі электрычных зарадаў у цвёрдых целах; фатонныя патокі.
Пліній Старэйшы
Пліній Старэйшы — пад гэтым імем вядомы Гай Пліній Секунд (Gaius Plinius Secundus;, Камум — , ) — рымскі -эрудыт, аўтар «Натуральнай гісторыі». Старэйшым ён называецца ў адрозненне ад свайго пляменніка, Плінія Малодшага.
Нарадзіўся ў 23 г. у Кома (лац. Comum) (Цызальпійская Галія). Адукацыю атрымаў, відаць, у Рыме, але пра гэта не даюць ніякіх звестак ні кароткая яго біяграфія, напісаная Светоніем, ні лісты яго пляменніка, якія складаюць галоўны крыніца біяграфічных дадзеных аб Пліній.
Кальцавое рымскае паселішча Дэрбі
Кальцавое рымскае паселішча Дэрбі (Derby Racecourse Roman settlement) — трэцяе пасяленне ў Дэрбі, невялікі горад рымскай правінцыі ў Брытаніі. Ён размяшчаўся ў 600 метрах на ўсход ад форта Дэрвентыя (Derventio) у Літл Чэстэр (абмежаваны цяпер з усходу Бафорт-стрыт і Олд-Мансфілд-роўд, Нотынгем-роўд з поўдня, ракой з захаду і Darley and Little Eaton з поўначы), у сучасным Дэрбішыры. З Дэрвентыя ў Соўл праз паселішча праходзіла рымская дарога — Ікнілдская дарога. Паселішча ўнесена ў спіс нацыянальных помнікаў (National Monument) пад нумарам 13236. Раскопкі мясцовасці праводзіліся з 1968 па 1974 годы.
Першы рымскі форт у гэтай мясцовасці, рымскі форт парку Стрэт, быў пабудаваны на іншым беразе ракі Дэруэнт у парку Стрэт; каля 80 года ён быў заменены фортам у Літл Чэстэр. Форт быў пазней паўторна акупаваны і выкарыстоўваўся ў наступныя 25 гадоў, затым вызвалены, пакуль у III стагоддзі вакол горада не была пабудавана каменная сцяна. Існуюць сведчанні шырокай дзейнасці рымлян у Літл-Чэстэр.
Кальцавое рымскае паселішча Дэрбі было заснавана каля 90 года нашай эры. Яно адносицца да английскай спадчыны як важны прыклад форт-Вікус. Гэта было грамадзянскае паселішча пры рымскім ваенным форце, у дадзеным выпадку — Дэрвентыя. Гэта азначае, што карновіі прымалі рымскі лад жыцця і інтэграваліся ў рымскую эканоміку, гэта значыць раманізаваліся.
ЖФК Энергія Варонеж
«Энергія» — былы расійскі жаночы футбольны клуб з горада Варонеж, заснаваны ў 1989 годзе. Выступае ў жаночай лізе чэмпіянату Расіі.
Старая Рудня (Жлобінскі раён)
Стара́я Ру́дня (, Старая Рудня) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. З’яўляецца цэнтрам Стараруднянскага сельсавета.
Сон Хе Кё
Сон Хе Кё (송혜교, ханча: 宋慧敎; нар. 22 лістапада 1981, Тэгу, Паўднёвая Карэя) — паўднёвакарэйская актрыса і мадэль. Сон набыла папулярнасць за мяжой краіны дзякуючы ролям у серыялах «Восеньская казка» (2000), «Ва-банк» (2003), «Фул Хаўс» (2004), «Узімку дзьме вецер» (2013), «Нашчадкі сонца» (2016), «Нечаканая сустрэча» (2018), «Цяпер мы растаёмся» (2021). Яна таксама знялася ў фільмах «Хван Джыні» (2007), «Гросмайстар» (2013), «Маё выдатнае жыццё» (2014) і «Каралевы» (2015).
Старая Рудня (Жлобінскі раён)
Геаграфія
Знаходзіцца за 22 кіламетры на паўднёвы ўсход ад Жлобіна, за 80 кіламетраў ад Гомеля, на рацэ Окра. Чыгуначны прыпыначны пункт Старая Рудня на лініі Гомель — Жлобін.
Сон Хе Кё
У 2017 годзе Сон Хе Кё заняла сёмае месца ў спісе часопіса Forbes «40 найбольш уплывовых карэйскіх знакамітасцей», а ў 2018 — шостае. Яна ўзгадваецца, як адна з «Тройкі», разам з Кім Тэ Хі і Джун Джы Хён, больш вядомымі пад змяшаным словам «Тэ-Хе-Джы». Поспех тэлесерыялаў, у якіх знялася Сон, на міжнародным узроўні зрабіў яе адной з галоўных «зорак Халю».
Дзяцінства і адукацыя
Сон Хе Кё нарадзілася ў Тэгу, Паўднёвай Карэі. Пры нараджэнні дзяўчынка была вельмі хворая, таму яе бацькі і лекары лічылі, што яна не выжыве. Але хутка Сон ачуняла. Пасля гэтага яе бацькі зарэгістравалі яе нараджэнне 26 лютага 1982 года (замест сапраўднай даты нараджэння: 22 лістапада 1981).
Бацькі Сон разышліся, калі тая была зусім маленькай, таму яе выхоўвала адна толькі маці. Праз нейкі час яны пераехалі з Тэгу ў Каннам, адзін з раёнаў Сеула. Там Сон Хе Кё пайшла ў пачатковую школу і пачала наведваць трэніроўкі па фігурнаму катанню, якія кінула ў восьмым класе. Сон лічыла сябе сарамлівай і замкнёнай у сабе, але калі яна вучылася ў жаночай сярэдняй школе Іхва, настаўніца апісвала яе як «вясёлую дзяўчыну, якая добра ставілася да сваіх сяброў і заўжды была ў добрым настроі». Пасля заканчэння школы Сон Хе Кё вучылася ва ўніверсітэце Сэджон на факультэце кінамастацтва, які скончыла са ступенню бакалаўра.
1996–2004: дэбют, папулярнасць і міжнародная вядомасць
У 1996 годзе чатырнаццацігадовая Сон, якая тады яшчэ была вучаніцай сярэдняй школы, выйграла першае месца ў мадэльнам конкурсе прыгажосці SunKyung і дэбютавала ў якасці мадэлі для кампаніі па вытворчасці школьнай формы. Дзяўчына была адзначаная адной з забаўляльных кампаній, якая пасля прапанавала ёй маленькую ролю ў тэлесерыяле «Першае каханне». Сон пасля знялася ў шэрагу драм і сіткамаў, найбольш вядомы з якіх «Лякарня Сунпун». Але ў 2000 годзе Сон Хе Кё знялася ў серыяле ад KBS «Восеньская казка» разам з Сон Сын Хонам і Вон Бінам, што дапамагло ёй набыць папулярнасць у Карэі і вогуле ў Азіі. Рамантычная меладрама мела паспяховы рэйтынг сярод гледачоў, запачаткаваўшы новы трэнд у карэйскіх меладраматычных серыялах і стаўшы аднім з заснавальнікаў так званай «карэйскай хвалі», Халю. Гэта зрабіла Сон зоркай Халю.
У 2003 годзе папулярнасць актрысы пачала расці пасля таго, як яна знялася ў галоўнай ролі ў тэлесерыяле «Ва-банк» разам з Лі Бён Хонам. Серыял атрымаў вялікія рэйтынгі сярод гледачоў па ўсёй краіне на працягу ўсяго паказу з найбольшым рэйтынгам гледачоў у 47,7 адсоткаў. У наступным годзе Сон знялася разам са спеваком Рэйнам у папулярным рамкаме «Фул Хаўс». Серыял быў паспяховым на тэрыторыі ўсёй Азіі і зрабіў Сон Хе Кё адной з самых вядомых карэйскіх актрыс у рэгіёне.
Заўвагі
<references group="upper-alpha" />
Жывалева
Жывалева (Живолево) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Смалігоўскага сельскага паселішча. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае. Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 12 км на паўднёвы ўсход ад Рудні, за 9 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Малая Бярэзіна. За 7 км на паўночны ўсход ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Пасялковая на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Неўскі праспект
Праспект працягнуўся на 4,5 км ад Адміралцейства да Аляксандра-Неўскай лаўры. Перасакае рэкі Мойка (Зялёны мост), канал Грыбаедава (Казанскі мост), Фантанку (Анічкаў мост). Найбольшая шырыня — 60 м ля Гасцінага двара), найменьшая — 25 м (ля Мойкі).
Правы бок (няцотны) неафіцыйна завецца «ценевым», цотны — «сонечным», па якой да рэвылюцыі было прынята шпацыраваць. Участак ад плошчы Паўстання да Аляксандра-Неўскай лаўры таксама неафіцыйна называюць Стара-Неўскім (часткова з-за таго, што ў 1730-я гг. прымалася спроба спраміць магістраль па сённяшніх Ганчарнай і Вазовай вуліцам).
Назвы
Сваю сучасную назву Неўскі праспект набыў у 1781 годзе, атрымаў ад назвы Аляксандра-Неўскай лаўры, якая носіць імя святога князя Аляксандра Неўскага. Да гэтага магістраль, што злучала Адміралцейства і Аляксандра-Неўскую лаўру называлася спачатку проста дарогай да Неўскага манастыра альбо перспектыўнай дарогай да Неўскага манастыра (з 1718 года), потым памяняла некалькі падобных назваў: Вялікая перспектыўная дарога, Вялікая Неўская перспектыва, Неўская перспектыва (з 1768 года). Частка праспекта ад сучаснай плошчы Паўстання да Аляксандра-Неўскай лаўры непрацяглы час (у 1753 годзе) насіла назву Старая Неўская Перспектыўная вуліца. З 1781 года назва Неўскі праспект зрабілася афіцыйнай, аднак у 1783—1785 гадах існавала назва Вялікі Неўскі праспект.
У кастрычніку 1918 года да першай гадавіны Кастрычніцкай рэвалюцыі магістраль атрымала назву праспект 25-га Кастрычніка, якая праіснавала крыху больш за дваццаць год, пасля ў блакадным Ленінградзе праспекту было вырашана вярнуць гістарычную назву. З 13 студзеня 1944 года праспект зноў завецца Неўскім.
Старая Рудня
Назву Стара́я Ру́дня маюць:
Мормальскі сельсавет
Мо́рмальскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Мормаль.
2017 год у гісторыі камп’ютарных гульняў
2017 год быў адзначаны шэрагам падзей у галіне камп’ютарных гульняў.
Babka Tower
Babka Tower — небаскроб у Варшаве, Польшча. Вышыня будынка складае 105 метраў, з’яўляецца першым жылым будынкам горада, вышыня якога перавысіла адзнаку 100 метраў, і з’яўляецца другім па вышыні жылым будынкам Варшавы. У доме 28 паверхаў, з якіх 25 надземных і 3 падземных. Будаўніцтва было завершана ў 2000 годзе. Дом размешчаны на плошчы Бабка, ад якой і паходзіць назва.
NGC 2944-2
NGC 2944-2 (іншыя абазначэнні — UGC 5144, IRAS09363+3232, MCG 6-21-67, KUG 0936+325B, ZWG 181.78, Z 0936+3233, VV 82, ARP 63, PGC 27534) — галактыка ў сузор’і Леў.
Стывенстан
Сты́венстан (Stevenston) — горад у Шатландыі ў вобласці Паўночны Эйршыр. Разам з Ардросанам і уваходзіць у склад «трох гарадоў».
Насельніцтва — 9129 чал. (2001).
Вангунк
Вангунк (сучасная саманазва: Wangunk), таксама Матабесет (Mattabessett)  — індзейскі народ, карэнныя насельнікі ўсходу Канектыкута (ЗША). У нашы дні не існуюць як этнічная супольнасць.
Вангунк належылі да плямён усходніх алганкінаў, якія з'явіліся на ўсходнім узбярэжжы ЗША і Канады каля 2000 — 3000 гадоў таму. Да моманту перасялення еўрапейскіх каланістаў у XVII ст. яны асвоілі ручное земляробства, вырошчвалі «тры сястры». Аднак археалагічныя раскопкі выявілі, што асноўную ежу вангунк атрымлівалі дзякуючы паляванню, рыбалоўству і збіральніцтву. Вакол сталых вёсак, што будаваліся ўздоўж рэк, знаходзіліся невялікія паселішчы, дзе асобныя сем'і займаліся сезоннай здабычай. Вангунк выраблялі кераміку, апрацоўвалі камень і косць.
Мяркуецца, што ў пачатку XVII ст. агульная колькасць вангунк складала каля 10 тысяч чалавек, аднак пасля трох эпідэмій, што здарыліся да 1620 г. і міграцыі пеквот, скарацілася да 500 чалавек. Не вядома, ці мелі вангунк агульную палітычную арганізацыю і адзіную саманазву. Англійскія каланісты называлі іх матабесет па месцу рассялення, а назва вангунк ужываецца сучаснымі нашчадкамі індзейцаў Канектыкута.
Пасля вайны паміж англійскімі каланістамі і пеквот у 1637 г. землі вангунк сталі асвойвацца англічанамі і моэган. Лічыцца, што большасць вангунк пакінула гэту тэрыторыю і перасялілася на захад. Для астатніх у другой палове XVII ст у Канектыкуце была створана першая на тэрыторыі ЗША індзейская рэзервацыя Голдэн-Хіл. К канцу XVIII ст. яе насельнікі прынялі хрысціянства, многія перасяляліся ў Масачусетс або Нью-Ёрк.
Dark Horse Comics
«Dark Horse Comics» — адно з найбуйнейшых незалежных выдавецтваў у ЗША, якое спецыялізуецца на коміксах і манзе. Заснавана ў 1986 годзе Майкам Рычардсанам, які да таго часу ўжо меў некалькі крам у штаце Арэгон і займаўся продажам коміксаў. На даходы з крам ён і заснаваў «Dark Horse Comics». З таго часу выдавецтва пашыралася і развівалася, і цяпер змагаецца за трэцяе месца сярод выдаўцоў коміксаў з кампаніямі «Image Comics» і «IDW Publishing».
Мангарэва (востраў)
Прырода
Клімат трапічны пасатны, але не спякотны. Сярэдняя тэмпература паветра 27° C. 3000 гадзін у год ззяе сонца.
Флора і фаўна вострава значна зменены чалавекам, аднак Мангарэва вядомы сваёй багатай зелянінай і кветкамі. Водныя прасторы вакол вострава славяцца біялагічнай разнастайнасцю.
Гісторыя
Востраў Мангарэва быў населены ў X — XIII стст. выхадцамі з Маркізскіх астравоў, якія склалі этнічную супольнасць мангарэва. Мясцовыя жыхары славіліся апрацоўкай каменю, каралаў, ракавін і дрэва.
Англічане адкрылі востраў у XVII ст., але першыя кантакты паміж імі і мангарэва былі ўсталяваны толькі ў 1826 г. У 1834 г. тут высадзіліся французскія місіянеры, якія распаўсюдзілі сярод астравіцян каталіцызм і фактычна стварылі тэакратычную дзяржаву, на чале якой стаяў мясцовы правадыр. У 1881 г. Францыя афіцыйна анексавала востраў.
Інфраструктура
Працуюць 2 школы, якія разам даюць 8-гадовую адукацыю.
Мацвей Яфімавіч Рабіновіч
Мацвей Яфімавіч Рабіновіч (13 мая 1913,  —, ) — беларускі шашыст. Двухразовы чэмпіён Беларусі па рускіх шашках (1947, 1948), бронзавы прызёр (1951). Кандыдат у майстры спорту (1948).
Біяграфія
Шашкамі пачаў займацца ў 19 гадоў. Першую катэгорыю атрымаў па выніках Усесаюзнага турніру ЦК Саюза выдавецкіх работнікаў (1936).
З лютага 1940 па ліпень 1946 года знаходзіўся на ваеннай службе. Падчас Вялікай Айчыннай вайны служыў інтэндантам сапёрнага батальёна і ў рэдакцыі газеты «Красный кавалерист».
Пасля дэмабілізацыі пачаў жыць у Гомелі. Працаваў журналістам на радыё. Узначальваў гарадскую шахматна-шашачную секцыю, уваходзіў у склад рэспубліканскай. Вёў шашачны гурток у гомельскім Палацы піянераў.
Загінуў у аўтамабільнай аварыі. Пахаваны на Прудкоўскіх могілках Гомеля.
HMS C32
HMS C29 — брытанская падводная лодка тыпу С. Пабудавана ў 1908-1909 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 29 верасня 1909 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 19 кастрычніка 1909 года.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў, дзе была ўключана ў Сёмую падводную флатылію.
Лодка ўжывалася ў вайсковых аперацыях на Балтыйскам моры. У Рыжскам заліве. 22 лістапада 1917 года падчас нападу на нямецкі карабель падводная лодка C32 была сур'ёзна пашкоджана. Экіпаж прывёў яго на мелкаводдзі каля Пярну і затапіў.
Вадзянік
Вадзянік, вадзяны дзед і інш. — у старадаўніх павер’ях многіх народаў дух-увасабленне стыхіі вады; уладар пэўнага вадаёма і жывых істот у іх. У беларускім міфалагічным светаглядзе — адзін з духаў падводнага гаспадарства.
Вадзяніка звычайна ўяўлялі глыбокага старога. Па знешнім выглядзе Вадзянік — сярэдняга росту, з доўгай зялёнай лапацістай барадою, з такімі ж доўгімі валасамі на галаве ў форме кліна, з гладкай бліскучай скурай, расплывістым тварам, азызлым пузам і непрапарцыянальна доўгімі нагамі, на якіх між пальцаў перапонкі. Акрамя таго і ўсё цела Вадзяніка пакрыта доўгімі валасамі, якія, пры бліжэйшым разглядзе, аказваюцца ці тонкімі струменьчыкамі вады, ці нечым накшталт водарасцяў, што прыліплі да яго скуры.
У Максіма Багдановіча намаляваны каларытны воблік Вадзяніка:
Застаўшыся на сушы столькі часу, колькі трэба, каб сцякла вада з цела і прасохла ціна і водарасці, Вадзянік хутка пачынае губляць абрысы, не можа вярнуцца ў ваду і гіне. Тонкі пласт засохлай ціны і водарасцяў, абцягнуты ледзь прыкметнаю плеўкаю, — вось мізэрныя рэшткі загінуўшага Вадзяніка. Але калі такі пласт, нікім не крануты, будзе падхоплены вадою ці ўкінуты ў ваду чалавекам, Вадзянік аджывае і ў апошнім выпадку застаецца ўдзячным за выратаванне, што зможа даказаць, калі яго выратавальнік пачне тапіцца. Вадзянік не толькі не прыме яго як ахвяру, але нават выштурхне на неглыбокае месца, пасуне бервяно, куст і інш. Ды і пазней Вадзянік будзе выказваць падзяку — напрыклад, заганяючы рыбу ў сетку свайго выратавальніка.
Вадзяніку прыпісвалі рух і памутненне вады, пару над ёй, разлівы рэк, псаванне рыбалоўных прылад, разбурэнне плацін, млыноў, гібель жывёл і людзей у вадзе. У ноч на Купалле вадзянікі выплываюць з глыбінь і накіроўваюцца да млыноў, дурэючы там, круцяць колы, адкрываюць шлюзы. Перамолатая ў гэтую ноч мука мае незвычайныя ўласцівасці: хлеб з яе, асвечаны ў царкве, на працягу года захоўвае такую сілу, што той, хто з’есць яго, не можа патануць.
Душы самагубцы, якая робіцца Русалкаю, трапляе пад суровую ўладу Вадзяніка, з якім вымушана бывае трываць ненавісную сувязь. У выніку на свет з’яўляюцца шматлікія нячысцікі, якія затым шукаюць сувязей з жывымі жанчынамі.
Вадзянікі не могуць вытрымаць уласцівасцей чужой вады. Людзі карысталіся гэтым для вываду нячысцікаў, калі злучалі каналам два вадаёмы, адначасова знішчаючы абодвух вадзянікоў. 3 гэтага вынікае, што дадзены дух можна разглядаць як персаніфікацыю пэўнага хімізму вады.
Хляўкі
Хляўкі́ — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 36 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, за 3,7 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Сельнікі, у басейне ракі Палата.
Плошча паверхні 0,02 км². Даўжыня 0,16 км, найбольшая шырыня 0,12 км. Даўжыня берагавой лініі 0,45 км.
Размешчана сярод забалочанага ўчастка лесу, схілы невыразныя.
Хрыбет Мендзялеева
Хрыбет Мендзяле́ева — падводны горны хрыбет у цэнтральнай частцы Паўночнага Ледавітага акіяна.
Знаходзіцца ў напрамку на поўнач ад вострава Урангеля. Ад хрыбта Ламаносава аддзелены катлавінамі Макарава і Падводнікаў, на ўсходзе мяжуе з Чукоцкім плато. Найменшая глыбіня над хрыбтом складае 915 м. Даўжыня хрыбта каля 1500 км.
Хрыбет адкрыты савецкай паветранай высокашыротнай экспедыцыяй у 1949 годзе і названы ў гонар Д. І. Мендзялеева.
Еўрапейскі тур PTC 2015/2016 – Этап 4 (снукер)
Еўрапейскі тур PTC 2015/2016 – Этап 4 (таксама вядомы як Адкрыты чэмпіянат Балгарыі 2015 (Bulgaria Open 2015) і Victoria Bulgaria Open 2015 ад назвы спонсара) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 4 па 8 лістапада 2015 года ў зале «Універсіяда», у Сафіі, Балгарыя. Прызавы фонд турніру склаў €125,000, з якіх €25,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Марк Ален з Паўночнай Ірландыі, які перайграў на сваім шляху да тытула Роса М'юра (4:0), чэмпіёна свету Сцюарта Бінэма (4:3), Найджэла Бонда (4:1), Майкла Холта (4:0), Майка Дана ў чвэрцьфінале (4:3), валійцаў Марка Уільямса ў паўфінальным матчы і Раяна Дэя ў фінальным паядынку (абодвух з лікам 4:0). Гэтая перамога стала восьмым прафесійным і пятым тытулам PTC у кар'еры 29-гадовага снукерыста, а таксама першым турнірам, выйграным Аленам з жніўня 2014 года (пасля Пол Хантэр Класік).
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру склаў €125,000, як і на ўсіх астатніх турнірах серыі PTC 2015/2016, якія праходзілі ў Еўропе. Пераможца спаборніцтва атрымаў €25,000.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У 124 матчах асноўнай стадыі адкрытага чэмпіянату Балгарыі гульцы аформілі 50 соценных серый. Колькасць серый, вышэйшых за 50 ачкоў, дасягнула 334 брэйкаў, што ў сярэднім азначае каля 2,7 паўсоценных серый у матчы.
Лідарам па колькасці соценных серый стаў паўфіналіст турніру Марк Уільямс, які зрабіў 5 сэнчуры-брэйкаў. Па колькасці серый «50+» лідарам стаў пераможца спаборніцтва Марк Ален, які аформіў 16 паўсоценных брэйкаў. Фіналіст Раян Дэй і паўфіналіст Сэм Бэйрд выканалі па 15 серый за 50 балаў. Найвышэйшы брэйк на спаборніцтве ў 138 балаў здзейсніў Дамінік Дэйл у матчы першага раўнда супраць Пітэра Дэўліна.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў адкрытага чэмпіянату Балгарыі 2015.
2012 год у гісторыі камп’ютарных гульняў
2012 год быў адзначаны шэрагам падзей у галіне камп’ютарных гульняў.
Закаханасць
Закаханасць — моцнае станоўча афарбаванае пачуццё (комплекс пачуццяў), накіраванае на іншага чалавека. На думку псіхолагаў, закаханасць суправаджаецца звужэннем свядомасці, следствам чаго можа быць скажоная ацэнка аб’екта закаханасці. Закаханы закрывае вочы на ​​недахопы каханага чалавека і на супярэчнасці, якія ўзнікаюць у стасунках з ім, у той час як яго станоўчыя якасці і пазітыўны досвед узаемадзеяння набываюць асаблівую каштоўнасць. Нягледзячы на ​​станоўчую афарбоўку самога пачуцця закаханасці, яно можа прыводзіць да моцных адмоўна афарбаваных перажыванняў, напрыклад, калі аб’ект закаханасці негатыўна рэагуе на дзеянні закаханага.
Закаханасць з’яўляецца няўстойлівым станам свядомасці: яна існуе як фаза, якая працякае ў той ці іншы, заўсёды канечны перыяд часу. Яна можа сціхаць, заканчвацца і з’яўляцца зноў. Па заканчэнні закаханасць можа пераходзіць у іншае пачуццё, напрыклад, у каханне.
У англамоўнай псіхалагічнай літаратуры часьцяком выкарыстоўваецца лімерэнцыя (limerence), уведзены амерыканскім прафесарам — біхевіярыстам Дораці Тэнаў. Цікава, што гэтае слова з’яўляецца чыста вынаходствам аўтара, складзеным па меркаваннях мілагучнасці, і не падымаецца ні да якога іншага слова. У нямецкай жа літаратуры лічыцца за лепшае традыцыйны тэрмін Verliebtheit.
Часам кажуць таксама аб закаханасці ў якой-небудзь прадмет ці занятак, калі маюць месца такія пачуцці ў адносінах да яго.
Межы паняцці
Адназначнае вызначэнне межаў паняцці «закаханасць» выклікае цяжкасці ў спецыялістаў. Закаханасць адрозніваецца ад тым, што не абмяжоўваецца чыста фізіялагічнай сферай, — закохваюцца ў чалавека ў цэлым, а не ў яго цела.
Адрозненні закаханасці ад кахання пазначыць найбольш цяжка. Звычайна падкрэсліваецца меншая працягласць закаханасці ў параўнанні з каханнем і вялікая інтэнсіўнасць звязаных з ёй перажыванняў. Тым не менш, нават гэта не з’яўляецца пэўным крытэрыем.
У хрысціянстве
Хрысціянскае разуменне закаханасці характарызуецца асаблівым акцэнтаванне ўвагі на адрозненнях закаханасці ад кахання. Так, на думку хрысціян, закаханасць належыць да жывёльнай прыроды чалавека, тады як каханне — да духоўнай прыроды.
NGC 2945
NGC 2945 (іншыя абазначэнні — ESO 565-28, MCG -4-23-10, IRAS09354-2148, PGC 27418) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мета (значэнні)
Мета — шматзначны тэрмін.
Марыя Пушкіна
Марыя Пушкіна (нар., Мінск) — літаратуразнавец, перакладчыца.
Высокая Жар
Высокая Жар (Высокая_Жарь) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Чысцікоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 9 жыхароў (2007). У 2013 годзе вёска вымерла. Кінутыя хаты былі разабраны ці згарэлі ў вясновых пажарах. Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 7 км на паўднёвы ўсход ад Рудні, за 2 км на поўнач ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Плоская на лініі Смаленск — Віцебск. У вёску вядзе дзве дарогі - праз в. Загоціна і прамая грунтоўка ад дарогі на в. Чысцік.
Марыя Пушкіна
Біяграфія
Скончыла Ліцэй БДУ (2006). Выпускніца славянскага (польскага) аддзялення філалагічнага факультэта БДУ. Пераклала на беларускую раман Чэслава Мілаша «Даліна Ісы».
Высокая Жар
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года. У 1943 годзе недалёка ад вёскі быў штаб пры наступе на г. Рудня.
Рыяна
Рыяна (Rihanna; сапраўднае імя Робін Рыяна Фэнці Robyn Rihanna Fenty,, Барбадас) — барбадаская R&B спявачка і актрыса.
Дзяцінсктва і юнацтва
Нарадзілася 20 лютага 1988 года ў Барбадасе.
У 16 гадоў пераехала ў Злучаныя Штаты Амерыкі, каб пачаць кар’еру спявачкі пад кіраўніцтвам прадзюсара Эвана Роджэрса. Затым яна падпісала кантракт з Def Jam Recordings пасля праслухоўвання перад Jay-Z, кіраўніком лэйбла ў той час.
Творчасць
У 2005 годзе Рыяна выпусціла сваю дэбютную работу Music of the Sun, якая ўвайшла ў дзесятку лепшых альбомаў Billboard 200, а сінгл «Pon De Replay» меў поспех у чарце Billboard Hot 100. Менш чым праз год, спявачка выпусціла другі студыйны альбом A Girl Like Me (2006), які дасягнуў свайго максімуму ў лепшай пяцёрцы альбомнага чарта Billboard, гэтак жа кампазіцыя «SOS» стала першым сінглам Рыяны, якія лідыравалі ў чарце Hot 100. Трэці студыйны альбом Good Girl Gone Bad (2007) уключаў у сябе чатыры хіт-сінгла «Umbrella», «Take a Bow», «Disturbia», "Don’t Stop the Music "і атрымаў 9 намінацый на Грэмі, выйграўшы ў катэгорыі Лепшае сумеснае выкананне (вакал/рэп) за песню «Umbrella» пры ўдзеле рэпера Jay-Z. Ейны чацвёрты студыйны альбом Rated R быў выпушчаны ў лістападзе 2009 года, пяты  Loud у 2010 годзе, і шосты Talk That Talk у 2011 годзе.
Уільям Гамільтан, 11-ы герцаг Гамільтан
Уільям Аляксандр Арчыбальд Гамільтан (19 лютага 1811, Лондан — 8 ліпеня 1863, Парыж) — шатландскі арыстакрат і першы пэр Шатландыі, 11-ы герцаг Гамільтан і 8-ы герцаг Брэндан (1852—1863), лорд-лейтэнант Ланаркшыра (1852—1863), вялікі магістр Вялікай ложы Шатландыі (1833—1835).
Біяграфія
Сын Аляксандра Гамільтана (1767—1852), 10-га герцага Гамільтана і 7-га герцага Брэндана (1819—1852), і С’юзаны Ефіміі Бекфард (1786—1859), дачкі англійскага пісьменніка Уільяма Бекфарда.
З 1811 да 1819 года насіў тытул графа Ангуса, з 1819 па 1852 год — маркіз Дуглас і Клейдэсдаль.
Атрымаў адукацыю ў Ітанскім універсітэце і каледжы Крайст-Чэрч у Оксфардзе.
Граф-маршал Шатландыі (1846—1863) і лорд-лейтэнант Ланаркшыра (1852—1863).
Сям’я і дзеці
23 лютага 1843 года ў Мангейме ажаніўся з прынцэсай Марыяй Амеліяй Бадэнскай (1817—1888), дачкой вялікага герцага Бадэнскага Карла Людвіга Фрыдрыха (1786—1818) і Стэфаніі дэ Багарнэ (1789—1860), прыёмнай дачкі імператара Францыі Напалеона I Банапарта. Іх дзеці:
Старлыгі
Старлы́гі (, Старлыги) — аграгарадок у Беларусі, у Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Занарацкага сельсавета.
За 42 км на паўднёвы захад ад Мядзела, за 150 км ад Мінска, за 76 км ад чыгуначнай станцыі Княгінін.
Назва паходзіць ад рэчкі Старыя Лыгі, што раней працякала каля старой дарогі.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сырмежскага сельсавета. У 2013 годзе Сырмежскі сельсавет быў скасаваны, Старлыгі ўвайшлі ў склад Занарацкага сельсавета.
Дзяражня (возера)
Дзяра́жня — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 21 км на паўночны захад ад гарадскога пасёлка Расоны, за 3,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Мілавіды, у басейне ракі Свольна.
Плошча паверхні 0,06 км². Даўжыня 0,3 км, найбольшая шырыня 0,25 км. Даўжыня берагавой лініі 0,88 км.
Знаходзіцца ў лесе. Схілы катлавіны вышынёй да 5 м. Авальная катлавіна акружана забалочанай поймай.
Кароткавіцкі сельсавет
Каро́ткавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Кароткавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Жлобінскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Жлобінскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 28 чэрвеня 1939 года сельсавет у складзе Стрэшынскага раёна. 16 ліпеня 1954 года ў склад Радушскага сельсавета Жлобінскага раёна перададзена вёска Забалоцце. З 17 снежня 1956 года сельсавет у складзе Жлобінскага раёна. 16 мая 1957 года ў склад сельсавета з Радушскага сельсавета вернута вёска Забалоцце.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1113 чалавек, з іх 84,5 % — беларусы, 13,9 % — рускія, 1,3 % — украінцы.
Патрысія Даловы
Патрысія Даловы (Patrycja Dołowy; нар. ў 1978 ў Бостане) — польскі фатограф і грамадска-культурны дзеяч, член Рады папулярызацыі навукі Польскай акадэміі навук, з 2010 года намесніца старшыні ; доктар (адпаведнасць беларускай ступені кандыдата навук) прыродных навук.
Грамадская і культурная дзейнасць
Патрысія Даловы займаецца грамадскай і грамадска-культурнай дзейнасцю. Уваходзіць у склад Рады папулярызацыі навукі Польскай акадэміі навук, з’яўляецца дзеячам, а з 2010 года намесніцай старшыні. Праводзіць варштаты з аналізу і інтэрпрэтацыі фатаграфіі, а таксама варштаты для дзяцей у і. Працавала як намесніца старшыні Акадэміі.
Творчасць
Патрысія Даловы займаецца суб’ектыўнай інсцэнізаванай фатаграфіяй, карыстаецца класічнымі тэхнікамі. Плёнкі каляруе, выдрапоўвае, згнятае. Свае фотасесіі называе сеансамі. Стварыла некалькі фатаграфічных цыклаў і мультымедыйных праектаў з горадам у фоне. Яна таксама аўтар мастацкага праекта Мастацтва маці.
У 2005 годзе апублікавала альбом Efemeryki/Ephemerics (Варшава, 2005). Яе творчасць з’яўлялася ў мастацкіх і культурных часопісах: Format, Tytuł Roboczy Otwarty Magazyn Sztuki, Niezbędnik Kulturalny, Furia, Op.cit., а таксама ў часопісах вялікіх тыражоў, м.ін. у: Exclusiv, Gaga, Kobieta i Życie, Wysokie Obcasy. Супрацоўнічала з часопісам Przekrój.
Уладзімір Мікалаевіч Казлоў
Уладзімір Мікалаевіч Казлоў ( — ) — беларускі валейбаліст і трэнер.
Біяграфія
Уваходзіў у трэнерскі штаб мінскага «Камунальніка», паспяхова выступаў у чэмпіянаце СССР.
Двойчы прыводзіў юніёрскую зборную Беларусі да бронзавых медалёў чэмпіянатаў Еўропы ў дадзенай узроставай катэгорыі. Працаваў галоўным трэнерам жаночай зборнай Беларусі па валейболе з 2000 па 2007 год.
NGC 2946
NGC 2946 (іншыя абазначэнні — UGC 5143, MCG 3-25-13, ZWG 92.20, IRAS09362+1715, PGC 27521) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чарні Слупск
Дасягненні
Кубак Польшчы:
Ардросан
Ардро́сан (Ardrossan, Aird Rosain) — горад на заходнім узбярэжжы Шатландыі ў вобласці Паўночны Эйршыр.
Седан
Седа́н — закрыты кузаў легкавога аўтамабіля з двума ці трыма (напрыклад, ЗІМ або «Чайка» ГАЗ-13) радамі поўнапамерных сядзенняў, багажнікам, структурна аддзеленым ад пасажырскага салона (на ранніх аўтамабілях багажнік звычайна меў выгляд прымацаванага да задняй сценкі кузава валізкі-кофры ці адсутнічаў) і без пад’ёмнай дзверы ў задняй сценцы. Дадзены тып кузава з’яўляецца найбольш распаўсюджаным сярод кузаваў легкавых аўтамабіляў.
Слоўнік беларускай мовы Івана Насовіча
«Сло́ўнік белару́скай гаво́ркі» («Словарь бѣлорусскаго нарѣчія») — слоўнік беларускай мовы, складзены Іванам Насовічам і выдадзены ў 1870 годзе Імператарскай акадэміяй навук у Санкт-Пецярбургу. Лічыцца адным з найкаштоўнейшых дыяментаў беларускай лексікаграфіі.
Стаў асноўнай крыніцай для ўкладання іншых слоўнікаў. Актыўна выкарыстоўваўся рэдактарамі і аўтарамі газеты «Наша Ніва».
Перадумовы з’яўлення слоўніка
Сучасная беларуская мова ўзнікла на аснове старабеларускай мовы, распаўсюджанай на этнічных беларускіх тэрыторыях у ХІХ ст. З сярэдзіны 1830-х гадоў вывучэннем гутарковай мовы заняліся этнографы. Этнограф Павел Шпілеўскі на аснове варыянтаў гаворак у Міншчыны распрацаваў беларускую граматыку з выкарыстаннем кірылічнага алфавіта у 1846 годзе.
Патрэба ў слоўніку беларускай мовы ўзнікла ў час выдання «Актаў, адносных да гісторыі Заходняй Расіі» («Акты, относимые к истории Западной России. собранные и изданные Археографической комиссией») у 1843–1853 гг. Рэдактар «Актаў» протаіерэй Іван Грыгаровіч (1792–1852) меў намер стварыць у рамках праекта беларускі слоўнік. Аднак задуму не ажыццявілі з-за заўчаснай смерці Грыгаровіча, які паспеў адолець толькі першыя 10 старонак.
Пасля гэтага, Аддзяленне рускай мовы і славеснасці Імператарскай акадэміі навук перадала працу Грыгаровіча І. І. Насовічу і С. П. Мікуцкаму (матэрыялы другога адзначаліся акадэіяй як «нязначныя»). Варта адзначыць, што ў гэты момант Імператарская акадэмія навук не вызначала беларускую, як асобную мову, і лічыла як дыялектам рускай.
Стварэнне слоўніка
Матэрыяламі для стварэння слоўніка сталі: Новы слоўнік быў спробай сістэматызацыі выяўленай фальклорнай і канцылярска-справавой спадчыны беларускага народа — старабеларускіх актаў, грамат, іншых пісьмовых помнікаў, фальклорных і этнаграфічных выданняў, многія з якіх паслужылі крыніцамі для рэестру слоўніка.
Выданне слоўніка
Вынікам 16-гадовай скрупулёзнай працы Насовіча стаў «Слоўнік», скончаны ў 1863 г. Яго папярэднікам быў неапублікаваны «Алфавітны паказальнік старажытных беларускіх слоў, выбраных з „Актаў, што адносяцца да гісторыі Заходняй Расіі“», з тлумачэннем каля 13 тыс. слоў і паняццяў, за якую аўтар атрымаў.
Слоўнік змясціў больш за 30 тысяч слоў і быў выдадзены Імператарскай Акадэміяй навук у Санкт-Пецярбургу ў маі 1870 г. У рэдакцыйных уводзінах да яго адзначаецца, што:"Беларуская гаворка, якая дамінуе на шырокай прасторы ад Нёмана і Нараў да вярхоўяў Волгі і ад Заходняй Дзвіны да Прыпяці і Іпуці і на якой гавораць жыхары паўночна-заходніх і некаторых сумежных з імі губерняў, або тых мясцін, якія некалі насяляла Крывіцкіе племя, ужо даўно звяртала на сябе ўвагу айчынных філолагаў па ўцалелых у ім каштоўных рэштках старажытнай мовы."Гісторык і мовазнаўца Ян Станкевіч адзначаў, на падставе апублікаваных у 1928 годзе асабістых сшыткаў Івана Насовіча, замену Расійскай акадэміяй навук назвы мовы з «крывіцкай» на «беларускую» супраць волі аўтара. Гэта адбывалася на фоне агульнага пашырэння расійскімі ўладамі тэрміна «беларусы» побач з «вялікарусы» і «маларосы».
За ўкладанне слоўніка аўтар быў узнагароджвны. Пасля выхаду «Слоўніка» Насовіч працягваў збор лінгвістычных матэрыялаў, якія трапілі ў «Дадатак да беларускага слоўніка», выдадзенага пасмяротна ў 1881 г.
Уплывовасць
Слоўнік доўгі час заставаўся адзінай навуковай крыніцай беларускага слова і меў уплыў на многія моўныя і нацыятворчыя працэсы. У 1920-я гады, калі ў Беларусі ішоў актыўны працэс моўнага будаўніцтва, ён карыстаўся надзвычай шырокім попытам. Уплыў слоўніка заўважны і ў лексіцы тагачасных беларускіх пісьменнікаў. Слоўнік Насовіча доўгі час быў бадай адзінай крыніцай беларускай мовы і для замежных даследчыкаў-славістаў, якія часта на яго спасылаліся ў сваіх працах. Нягледзячы на тое, што слоўніку споўнілася 140 гадоў, ён застаецца актуальным і сёння як для даследчыкаў, так і для больш шырокай публікі.
Асаблівасці слоўніка
Рэестр слоўніка ўключае каля 35 тысяч слоў. Спецыялісты адзначаюць, што ў слоўніку пераважае паўночна-заходняя дыялектная лексіка, але яго цяжка назваць адназначна дыялектным, паколькі ў ім сумяшчаюцца таксама і рысы тлумачальнага і перакладнога слоўніка, што робіць яго ўніверсальным. Каштоўнасць слоўніка заключаецца не толькі ў яго ўнікальным спалучэннем характэрных рыс самых розных па тыпу слоўнікаў, але і ў тым, што ён змяшчае багаты ілюстрацыйны матэрыял на падставе народных песень, прыказак, прымавак, фразеалагізмаў.
Таксама варта адзначыць багаты набор скарачэнняў і дадатковых атрыбутаў, якія падаюцца разам з тлумачэннямі слоў. Гэта адзначэнне: рэгіёнаў, этымалогіі (як разумеў сам І. Насовіч), агульнага паходжання слоў (дзіцячае, абласное, царкоўнае, філасоўскае), стылістыкі, сацыяльных пластоў і інш. Такім чынам, слоўнік разбурае стэрэыя ўяўленні пра «сялянскасць» беларускай мовы, яе побытава-зніжаны характар і немагчымасць перадачы абстрактных і высокастылёвых паняццяў.
Фанетыка і графіка
У прадмове да слоўніка адзначалася, што складальнік прытрымліваўся вымовы, якая дамінавала ў Магілёўскай губерні і намагаўся захаваць па магчымасці цалкам усе адценні вымаўлення ў ёй галосных. Для гэтага ў слоўніку былі ўведзены некалькі знакаў:
Група пагранічных войск Расіі ў Таджыкістане
Група пагранічных войск Расіі ў Таджыкістане — кантынгент расійскіх памежнікаў на афгана-таджыкістанскай граніцы, які займаўся пытаннямі ахову паўднёвых межаў СНД.
Гісторыя
У 1991 годзе пачаўся працэс станаўлення новых межаў Расіі і Таджыкістана, фармавалася заканадаўчая база двухбаковых адносін.
У адпаведнасці з загадам Міністэрства бяспекі Расійскай Федэрацыі ад 19 кастрычніка 1992 года Чырванасцяжная Сярэднеазіяцкая Пагранічная акруга была расфармавана, на базе аператыўна-вайсковай групы арганізавана група пагранічных войск. На падставе загаду ФПС Расіі ад 31 ліпеня 1997 года фарміраванне перайменавана ў групу ФПС Расіі ў Рэспубліцы Таджыкістан, а загадам ад 27 ліпеня 2003 года рэарганізавана ў памежнае ўпраўленне. У 2007 годзе памежнае ўпраўленне перафармавана ў аператыўную памежную групу, а ў верасні 2012 года — у групу пагранічнага супрацоўніцтва ФСБ Расіі.
Склад
У 1992 годзе ў склад групы ўвайшлі 5 пагранічных атрадаў (г. Пяндж, пгт. Маскоўскі, г. Калай-Хумб, г. Харог, п. Мургаб), 1 авіяцыйнае падраздзяленне (23-і асобны авіяцыйны полк), 2 ваенна-навучальныя ўстановы (9-я міжакружная школа сяржанцкага складу службы сабак і 6-я акруговая школа кухараў), а таксама 1-ы асобны радыёцэнтр спецпрызначэння, 1-я база забеспячэння і захоўвання ў г. Душанбэ, 10-ы асобны інжынерна-будаўнічы батальён, 1-ы акруговы шпіталь і АКПП «Душанбэ».
Дзейнасць
З 1992 па 1997 і ў наступным кантынгент расійскіх пагранічнікаў на таджыкска-афганскай мяжы выконваў задачы па супрацьстаянні баевікам, незаконнаму абароту наркотыкаў, кантрабандзе зброі, сродкаў тэрору і дыверсій. Вайскоўцы забеспячвалі як абарону канстытуцыйнага ладу ў Таджыкістане, так і бяспеку знешніх межаў СНД. Ахова граніцы ажыццяўлялася ва ўзаемадзеянні з Агенцтвам па кантролі за абаротам наркотыкаў, Міністэрствам унутраных спраў і іншымі міністэрствамі краіны, а таксама расійскай 201-й мотастралковай дывізіяй.
Уільям Кэвендзіш (6-ы герцаг Дэваншырскі)
Уільям Джордж Спенсер Кавендыш (21 мая 1790 — 18 студзень 1858) — 6-й герцаг Дэваншырскі, член Ордэна Падвязкі і Таемнага савета Вялікабрытаніі, маркіз Харцінгтана да 1811, брытанскі лорд, прыдворны палітык і Віг. Вядомы як «герцаг-халасцяк», быў лордам-камергерам у 1827—1828 і 1830—1834 годы.
Уільям Джордж нарадзіўся ў Парыжы, і быў сынам Уільяма Кавендыша, 5-га герцага Дэваншырскага і лэдзі Джарджыаны, дачкі Джона Спенсера, 1-га графа Спенсера. Ён атрымаў адукацыю ў Хароў і Трыніці-каледжы ў Кембрыджы. Яго маці памерла ў 1806 годзе, і ў 1811 годзе, ва ўзросце 21 года, ён стаў герцагам.
Палітычная кар'ера
У палітыцы Уільям працягнуў сямейную традыцыю, падтрымаўшы каталіцкую эмансіпацыю, адмену рабства і зніжэнне колькасці рабочых гадзін на заводах. У 1827 годзе ён быў прыведзены да прысягі Таемнага савета і стаў кавалерам ордэна Падвязкі. Ён быў накіраваны ў Маскву для прадстаўлення брытанскай кароны на цырымоніі каранацыі Мікалая I ў 1826 годзе ; спыніўся ў сядзібе Баташова.
Дэваншыр быў таксама лордам-намеснікам Дэрбішыра ў 1811-58 гг. і нёс дзяржаву на каранацыі Георга IV у 1821 годзе. Аднак прагрэсируючая глухата з ранняга ўзросту замінала яму прымаць больш актыўны ўдзел у грамадскім жыцці.
Асабістае жыццё
Уільям быў блізкім сябрам прынца-рэгента (Георга IV). Ён выяўляў вялікую цікавасць да садоўніцтву і быў абраны прэзідэнтам Каралеўскага грамадства садоўніцтва ў 1838 годзе. Акрамя таго, ён быў заступнікам грамадства The Derby Town and County Museum and Natural History Society, якое заснавала Музей і мастацкую галерэю Дэрбі.
Шмат што з прыватнай перапіскі герцага, у тым ліку лісты сваім умілаваным, было знішчана яго віктарыянскай раднёй. Ён збіраўся ажаніцца з лэдзі Кэралайн Понсанбі, яго стрыечнай сястрой, але яна выйшла замуж за Уільяма Лэма, што глыбока знервавала яго.
Дэваншыр памёр у Хардвік-холлe, у студзені 1858 года, ва ўзросце 67 гадоў. Паколькі ён не быў жанаты, герцагства перайшло да яго стрыечнаму брата Уільяму Кавендыш, 2-га графу Берлінгтона. Яго малодшы тытул барона Кліфарда запаў у стан нявызначанасці паміж яго сястрой, Джарджыанай, графіняй Карлайл, і Харыет, графіняй Гранвіл.
Балтыйская Антанта
Балтыйская Антанта — пакт аб супрацоўніцтве, які быў падпісаны паміж Літвой, Латвіяй і Эстоніяй 12 верасня 1934 года ў Жэневе. Асноўная мэта пагаднення — сумесныя дзеянні ў знешняй палітыцы. Таксама да пагаднення былі дададзены абавязацельствы падтрымліваць адзін аднаго ў палітычным свеце. У канчатковым рахунку пакт апынуўся недзеяздольным — камбінаваная сіла трох нацый была неістотнай на фоне велізарных войскаў нацысцкай Германіі і Савецкага Саюза. Згодна з дамоўленасцямі, выкладзеных у пакце Молатава-Рыбентропа краінам Балтыйскай Антанты была адведзена роля «савецкай сферы ўплыву». У 1940 годзе ўсе тры краіны былі далучаны да складу СССР.
Ліндзі Інгланд
Ліндзі Рана Інгланд (Lynndie Rana England, нар. 8 лістапада 1982, Ашленд, Кентукі, ЗША) — былая ваеннаслужачая рэзерву арміі ЗША. З’яўляецца адной з 11 асоб, прызнаных вінаватымі ў катаваннях зняволеных у турме Абу-Грэйб.
Брэсцкі лёгкаатлетычны манеж
Брэсцкі лёгкаатлетычны манеж — спартыўнае збудаванне ў Брэсце, размешчаны па адрасе вул. Маскоўская, 151. Пабудаваны ў 2003 годзе (архіт. В. Кескевіч).
У 2004 годзе на базе лёгкаатлетычнага манежа заснавана Брэсцкая абласная спецыялізаваная дзіцяча-юнацкая школа алімпійскага рэзерву.
Дырэктар
Дырэ́ктар, дырэ́ктарка (ад dirigere, directum — ад di і regere — «кіраваць» ) — кіраўнік, начальнік кампаніі, прадпрыемства ці навучальнай установы.
Традыцыйна дырэктар — вышэйшая пасада ў арганізацыі, надзеленая паўнамоцтвамі выбару стратэгіі развіцця арганізацыі, працы з кадрамі, вызначэння фінансавых патокаў прадпрыемства. Аднак, пры шэрагу ўмоў, у некаторых арганізацыях пасада дырэктара можа быць фармальнай ці адсутнічаць наогул. У бальніцах да дырэктара прыраўноўваецца галоўны ўрач.
Азіяцкая частка Расіі
Апісанне
Плошча макрарэгіёна каля 13,1 млн . км², што складае каля 77 % тэрыторыі цяперашняй Расіі. Паводле дадзеных Усерасійскага перапісу насельніцтва 2002 года на тэрыторыі УФА, СФА і ДФА ў суме пражывала каля 39,13 млн чалавек, альбо 27 % ад агульнага насельніцтва РФ.
Найбуйнейшыя гарады (з насельніцтвам звыш 500 тыс. чалавек): Новасібірск, Екацерынбург, Чэлябінск, Омск, Краснаярск, Цюмень, Уладзівасток, Хабараўск, Іркуцк, Навакузнецк, Барнаул, Кемерава, Томск. Азіяцкую частку Расіі складаюць чатыры эканамічныя раёны краіны — Уральскі (часткова), Заходне-Сібірскі, Усходне-Сібірскі і Далёкаўсходні.
Сучаснасць
[[Файл:Map_of_Russia_-_Economic_regions.svg|міні|300x300пкс|Азіяцкая частка цяперашняй Расіі: Уральскі эканамічны раён
Заходне-Сібірскі эканамічны раён
Усходне-Сібірскі эканамічны раён
Далёкаўсходні эканамічны раён ]] Гэты сэнс захоўваецца і пасля распаду Саюза ў 1991 годзе, калі ў яго сярэднеазіяцкім і закаўказскім рэгіёнах ўтварыліся незалежныя дзяржавы, а РСФСР стала Расійскай Федэрацыяй. Часта сучасныя крыніцы пішуць тэрмін з маленькай, а не з вялікай літары, тым самым сцвярджаючы яго чыста геаграфічны характар.
У энцыклапедыях часам сустракаюцца і асаблівыя варыянты — скажам, у «Гісторыі Айчыны» ўжываецца паняцце «Азіяцкая тэрыторыя Расійскай Федэрацыі». Часам, асабліва ў замежных крыніцах, пад азіяцкай Расіяй разумеецца Сібір з уключэннем у яе межы расійскага Далёкага Усходу.
Гонка стагоддзя
Гонка стагоддзя (Гонка века) — савецкі мастацкі фільм, псіхалагічная драма, спартыўны фільм. Зняты ў 1986 годзе на кінастудыі «Масфільм» рэжысёрам Мікітам Арловым па сцэнары ў суаўтарстве з палітычным аглядальнікам Цэнтральнага тэлебачання СССР Уладзімірам Дунаевым.
Сюжэт
З Англіі стартавала кругасветная парусная гонка «Залаты глобус». Згодна з умовамі гонкі, заход у любыя парты і гавані на шляху быў забаронены. Карабель Дональда Кроўхёрста зламаўся падчас шторму. Вымушаны спыніцца каля аргенцінскага порта, ён схаваў парушэнне ўмоваў гонкі і працягваў весці лідарства…
Мандаліна
Мандаліна (mandolino) — струнны шчыпковы музычны інструмент невялікіх памераў, падобны да лютні, але з карацейшай шыйкай і з меншай колькасцю струнаў. Струны перабіраюць не пальцамі, а медыятарам або плектрам, у тэхніцы трэмала. З прычыны таго, што металічныя струны мандаліны выдаюць кароткі гук, то працяжныя ноты дасягаюцца хуткім паўторам аднаго і таго ж гуку.
Гісторыя мандаліны
Першае згадванне сучаснага варыянту мандаліны са сталёвымі струнамі прыпадае на працы вядомых італьянскіх музыкантаў, якія вандравалі па ўсёй Еўропе. Найбольш значная згадка належыць Гервазіё, які падарожнічаў з сярэдзіны XVIII да пачатку XIX стагоддзя. Гэтыя згадкі і запісы неапалітанскіх музыкаў сям'і Віначыя прымушаюць некаторых гісторыкаў сцвярджаць, што сучасную мандаліну вынайшлі менавіта ў Неапалі прадстаўнікі сям'і Віначыя. Больш позьні варыянт мандаліны быў сканструяваны Антоніа Віначыя ў 1772 годзе. Зараз гэты асобнік знаходзіцца ў Лондане, у Музеі Вікторыі і Альберта. Іншы асобнік мандаліны належаў Джузэпэ Віначыя і быў сканструяваны ў 1763 годзе, а цяпер знаходзіцца ў Музеі Музычных Інструментаў ў Клермонце, штат Каліфорнія. Самая ранняя з цяпер існуючых мандалін была зроблена ў 1744 годзе, яе можна знайсці ў Каралеўскай Музычнай Кансерваторыі ў Бруселі.
Ганс Леві
Ганс Леві (Hans Lewy;  — ) — амерыканскі матэматык, лаўрэат прэстыжных міжнародных прэмій.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1904 годзе ў Брэслау (Германская імперыя) у яўрэйскай сям’і. У 1922 годзе паступіў у Гётынгенскі ўніверсітэт, дзе вывучаў матэматыку і фізіку. У 1926 годзе абараніў дысертацыю і стаў асістэнтам у Рыхарда Куранта, атрымаўшы пасаду прыват-дацэнта Гётынгенскага ўніверсітэта. Па рэкамендацыі Куранта Леві атрымаў грант Фонду Ракфелера, на які ў 1928 годзе адправіўся ў Рым, дзе вывучаў алгебраічную геаметрыю ў Туліа Леві-Чывіта і Федэрыга Энрыквеса, а ў 1930 годзе — у Парыж, дзе прысутнічаў на семінары Жака Адамара. Пасля таго, як у 1933 годзе канцлерам Германіі стаў Адольф Гітлер, Леві па парадзе Герберта Буземана зноў пакінуў Германію. Яму была прапанавана пасада ў Мадрыдзе, але ён адмовіўся, адчуваючы недавер да рэжыму Франка. Ён зноў наведаў Францыю і Італію, але затым пры дапамозе Адамара атрымаў на два гады пасаду ў ЗША ў Браунаўскім універсітэце. Пасля заканчэння тэрміну знаходжання на пасадзе ён пераехаў у Каліфарнійскі ўніверсітэт у Берклі.