cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Захад
У дні раўнадзенства Сонца заходзіць на захадзе. Зямля круціцца з захаду на ўсход. На карце Зямлі заходні бок, як правіла, знаходзіцца злева.
Арыентацыя
У старажытнасці кірунак на захад вызначаўся заходам Сонца. Званіцы праваслаўных і лютэранскіх цэркваў звернутыя — на захад.
Алтары каталіцкіх касцёлаў размяшчаюцца на заходнім боку.
Дзень нямецкага адзінства
Дзень нямецкага адзінства (Tag der Deutschen Einheit) — з 1990 года нацыянальны свята Германіі, адзначаецца ў адпаведнасці з Дагаворам аб аб'яднанні ФРГ і ГДР 3 кастрычніка ў дзень аб'яднання Германіі. 3 кастрычніка з'яўляецца ў Германіі непрацоўным днём.
Гісторыя свята
Пасля аб'яднання краіны ў 1990 годзе нацыянальная свята аб'яднанай краіны меркавалася прызначыць на 9 лістапада — дзень падзення Берлінскай сцяны. Аднак паколькі гэты дзень быў звязаны з цёмнымі перыядамі ў гісторыі Германіі (Піўны путч ў 1923 годзе і лістападаўскія пагромы 1938), для новага дзяржаўнага свята была абраная іншая дата — 3 кастрычніка 1990 года, калі адбылося фактычнае аб'яднанне двух нямецкіх дзяржаў.
Рэвалюцыйная вуліца (Віцебск)
Рэвалюцыйная вуліца — вуліца ў паўночна-заходняй частцы Віцебска ў Чыгуначным раёне. Працягласць вуліцы ад вул. Савецкай Арміі да вуліцы Маўзона складае 1000 м. На сваім працягу Рэвалюцыйная вуліца перасякаецца з вуліцамі 1-й Красіна, Кандрацьева і 1-й вуліцай Жарэса.
Перайменава ў 1927 годзе. Першапачаткова частка вуліцы ад сучаснай вул. Савецкай Арміі да 1-й вуліцы Жарэса называлася Вялікая Ільінская, адрэзак ад скрыжавання з сучаснай 1-й вуліцай Жарэса да канца вуліцы называлася Малая Ільінская. Назву атрымала ад Ільінскай царквы (не захавалася).
Вуліца сфармавалася ў другой палове XIX стагоддзя. Забудавана 2-3-павярховымі дамамі. На вуліцы захавалася частка дарэвалюцыйнай забудовы, у тым ліку руіны Вялікай Любавіцкай сінагогі.
Забудова
Забудова вул. Рэвалюцыйнай канец ХІХ — пачатак ХХ стагоддзя мае статуст гісторыка-культурнай каштоўнасці рэгіянальнага значэння.
Тэхналагічны інстытут Джорджыі
Тэхналагічны інстытут Джорджыі (Georgia Institute of Technology) — амерыканская вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Атланта, штат Джорджыя. Заснаваны ў 1885 годзе як Тэхналагічная школа Джорджыі.
Красны Бор
Назву Кра́сны Бор маюць:
Аміян Марцэлін
Аміян Марцэлін (лац. Ammianus Marcellinus; каля 330, Антыёхія, Рымская імперыя — пасля, верагодна, Рым) — старажытнарымскі гісторык. Удзельнічаў у войнах Рыма з персамі ў сярэдзіне IV стагоддзя, таксама служыў у заходняй частцы Імперыі. Па паходжанню сірыйскі грэк, аднак свой адзіны твор «Дзеі» напісаў на латыні. Захавалася частка гістарычнай працы (кнігі XIV—XXXI), якае ахоплівае перыяд 353—378 гадоў, наогул жа апавяданне пачыналася з праўлення імператара Нервы (96 н.э.). Упершыню з еўрапейскіх аўтараў апісаў гунаў. Аміяна Марцэліна часам характарызуюць як апошняга буйнога рымскага або наогул антычнага гісторыка.
ФК Вісла Плоцк
«Вісла» (Wisła Płock Spółka Akcyjna) — польскі футбольны клуб з горада Плоцк. Выступае ў Першай лізе.
Вячаслаў Георгіевіч Качанаў
Вячасла́ў Гео́ргіевіч Кача́наў (нар., )— беларускі дыпламат. Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Эстонскай Рэспубліцы.
Біяграфія
Скончыў гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1985 г.), аспірантуру пры Белдзяржуніверсітэце (1988 г.).
З 1988 па 1994 гг. — Выкладчык кафедры паліталогіі Белдзяржуніверсітэта.
З 1994 года на дыпламатычнай службе. Працаваў трэцім сакратаром аддзела аналізу і прагназавання, начальнікам аддзела аналізу і прагназавання, намеснікам начальніка Упраўлення інфармацыі, аналізу і прагназавання Міністэрства замежных спраў.
З 1997 па 1999 гг. — Начальнік Упраўлення інфармацыі, член Калегіі Міністэрства замежных спраў.
З ліпеня 1999 г. па лістапад 2002 — саветнік-пасланнік Пасольства Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Балгарыя.
З 2003 па 2006 гг. — Начальнік упраўлення знешняй палітыкі Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Пула
Пу́ла  — горад у Харватыі, на заходнім узбярэжжы паўвострава Істрыя ў Адрыятычным моры. Насельніцтва — 57 460 чалавек (перапіс 2011 года). Пула — найбуйнейшы горад Істрыі, размешчаны амаль на самай ускрайку паўвострава. Звязаны рэгулярнымі міжгароднімі аўтобуснымі лініямі з іншымі буйнымі харвацкімі гарадамі, а таксама з Італіяй і Славеніяй. З Пулы вядзе шаша ўздоўж узбярэжжа ў бок гарадоў Ровінь, Порач і Умаг (A9); а таксама да Рыекі і далей да астатняй Харватыі.
Насельніцтва занята ў турыстычнай галіне, рыбалоўстве і рыбапераапрацоўцы, вінаробстве, суднабудаванні, вытворчасці вырабаў са шкла, будаўнічай індустрыі. Суднаверф Uljanik.
Гісторыя
Пула была заснавана старажытнымі грэкамі, стаўшы адной з першых грэчаскіх калоній на поўначы Адрыятыкі. Росквіт горада прыпаў на эпоху Старажытнага Рыма. Рымляне ацанілі важнае стратэгічнае становішча горада, пры іх Пула становіцца найбуйнейшым і найважнейшым горадам Істрыі, вядомым пад назвай Pietas Iulia Pola. Шматлікія славутасці рымскіх часоў, якія захаваліся да нашых часоў, добра ілюструюць магутнасць і важнасць горада ў гэту эпоху.
Венецыянскай рэспубліцы горад належаў больш за 600 гадоў аж да яе падзення ў 1797 годзе. У XIV, XV і XVI стагоддзях горад нярэдка апыняўся на пярэдняй лініі войнаў, якія Венецыя вяла з Генуяй і з Габсбургамі за панаванне над Адрыятыкай. Некалькі разоў у час гэтых войнаў Пула акупавалася варожымі арміямі, некаторыя старажытнарымскія помнікі былі цалкам разбураны.
Пасля заканчэння войнаў з Напалеонам у 1813 годзе Пула зноў адышла да Аўстрыі.
Пасля Першай сусветнай вайны, у 1920 годзе згодна з Рапальскім дагаворам Пула разам з усім паўвостравам Істрыя перайшла Італіі, у той час як астатняя Далмацыя ўвайшла ў склад Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў, пазней Каралеўства Югаславія.
Пасля Другой сусветнай вайны, у лютым 1947 года горад стаў часткай ФНРЮ, большая частка італьянскага насельніцтва горада пакінула Пулу.
У гонар Пулы названы астэроід (142) Пулана, адкрыты 28 студзеня 1875 года аўстрыйскім астраномам Ёганам Палізам у абсерваторыі Пула, якая працавала ў горадзе ў 1871—1914 гадах, і дзе было адкрыта 29 астэроідаў.
Меткавіч
Меткавіч — горад у Харватыі, у паўднёва-ўсходняй частцы краіны, у правінцыі Дуброўнік-Нерэтва. Насельніцтва 13 873 чалавека (2001).
Размешчаны на рацэ Нерэтва, за 20 км ад месца яе ўпадзення ў Адрыятычнае мора на мяжы з Босніяй і Герцагавінай. За 10 км на паўднёвы захад знаходзіцца горад Опузен, за 25 кіламетраў у тым жа кірунку — Плочэ. За 90 км на паўднёвы ўсход знаходзіцца Дуброўнік, за 50 км на поўнач баснійскі горад Мостар. Праз горад праходзіць чыгунка Баня-Лука — Мостар — Плочэ.
Сцяг Егіпта
Дзяржаўны сцяг Арабскай Рэспублікі Егіпет.
Суадносіны бакоў 2:3. Уяўляе сабой трыкалор з гарызантальна размешчанымі роўнавялікімі палосамі чырвонага, белага і чорнага колераў. У цэнтры сцяга на белай паласе змешчаны т. н. «Арол Саладзіна».
Прыняты ў 1984 годзе. Выкарыстоўваецца на сушы як грамадзянскі і дзяржаўны сцяг і на моры як грамадзянскі сцяг. Чырвоны колер сімвалізуе барацьбу з каланіяльным рэжымам, белы — «бяскроўную» рэвалюцыю 1952 года, чорны — заканчэнне прыгнёту брытанскага каланіяльнага рэжыму. Залаты арол — сімвал Саладзіна (Салах ад-Дзін), егіпецкага султана, які ўзначаліў ў XII стагоддзі барацьбу з крыжакамі.
Першы дзяржаўны сцяг Егіпта быў зацверджаны каралеўскім дэкрэтам ў 1923 годзе, пасля таго, як Егіпет атрымаў незалежнасць ад Вялікабрытаніі (16 сакавіка 1922 года). На зялёным полі гэтага сцяга быў размешчаны паўмесяц і тры зоркі. У 1958 годзе прэзідэнт Егіпта прыняў іншы сцяг — чырвона-бела-чорны трыкалор з палосамі, размешчанымі гарызантальна. На белай паласе знаходзіліся 2 зялёныя зоркі. У 1972 годзе зоркі на сцягу былі замененыя залатым сокалам. У 1984 годзе залаты сокал быў зменены залатым арлом («арлом Саладзіна»). Так сцяг прыняў свой сучасны выгляд.
Паласаўка
Паласаўка (Палласовка) - горад (з 1967 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Паласаўскага раёна Валгаградскай вобласці. Насельніцтва 16,7 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1907 годзе як станіца Усць-Мядзведзіцкая. Названы ў гонар П. С. Паласа.
Горад размешчаны на рацэ Торгун (прыток Волгі), за 301 км ад Валгаграда, недалёка ад мяжы з Казахстанам. Праз горад праходзіць чыгуначная лінія Чырвоны Кут — Астрахань Прыволжскай чыгункі.
Малаказавод, мясакамбінат, камбікормавы і асфальтавы заводы.
Бескауга
Бескауга — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Экібастуза. Былы адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт скасаванай 31 сакавіка 2012 года Карасускай сельскай акругі. Код КАТА — 552245100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 478 чалавек (246 мужчын і 232 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 468 чалавек (228 мужчын і 240 жанчын).
Горына
Горына — прозвішча.
Красны Лес
Назву Кра́сны Лес маюць:
NGC 3650
NGC 3650 (іншыя абазначэнні — UGC 6391, MCG 4-27-31, ZWG 126.43, PGC 34913) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Умаг
Умаг — горад у Харватыі, на заходнім узбярэжжы паўвострава Істрыя, недалёка ад мяжы са Славеніяй. Насельніцтва горада — 7 769 чалавек (2001).
Гісторыя
У VII—VIII стагоддзях Умаг быў пад уладай Візантыі, якую затым змянілі франкі, а потым мясцовыя князі.
Венецыянская рэспубліка прывяла да паступовага далучэнні Істрыі да Венецыі. У 1269 годзе Умаг прызнаў уладу венецыянцаў, якія кіравалі горадам больш за 500 гадоў. У 1370 годзе горад моцна пацярпеў у час вайны паміж Венецыяй і Генуяй.
Пасля падзення Венецыі у 1797 г. Умаг быў далучаны да Аўстрыі. У перыяд 1805—1813 горад кантралявалі напалеонаўскія войскі, а ў 1813 годзе горад зноў адышоў Аўстрыі.
Пасля Першай сусветнай вайны Умаг разам з усім паўвостравам Істрыя перайшоў Італіі, у той час як астатняя Далмація ўвайшла ў склад Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў, пазней Каралеўства Югаславія.
Пасля Другой сусветнай вайны Умаг увайшоў у склад так званай Зоны «B» свабоднай тэрыторыі Трыест, якую кантралявала Югаславія, пасля чаго значная частка італьянскага насельніцтва горада эмігравала ў Італію. У 1954 годзе свабодная тэрыторыя Трыеста перастала існаваць, і Умаг стаў часткай Югаславіі. Пасля распаду апошняй ў 1991 годзе горад стаў часткай незалежнай Харватыі.
Эканоміка
Асновай эканомікі горада з’яўляецца турызм. Таксама насельніцтва акругі занята ў сельскай гаспадарцы, пераважна ў вінаградарстве і вырошчванні аліў; а таксама харчовай прамысловасці, вінаробстве, рыбалоўстве і рыбаперапрацоўцы.
Поль Гаварні
Поль Гаварні (Paul Gavarni; сапраўдныя імя і прозвішча Сюльпіс Гіём Шэвалье (Chevalier);, Парыж — , там жа) — французскі мастак-графік. Самавук, авалодаў бліскучым майстэрствам жывога, выразнага малюнка, літаграфіі і акварэлі. Змяшчаў ў многіх парыжскіх выданнях серыі літаграфій-карыкатур, поўных гумару і яркіх, хоць і неглыбокіх назіранняў над побытам дробных буржуа, багемы і г.д. Наведаўшы Англію (1847-51), Гаварні звярнуўся да выявы змрочных бакоў гарадскога жыцця (гравюры, прысвечаныя лонданскай галечы, жыцця рабочых кварталаў). Апошнія серыі літаграфій Гаварні афарбаваныя глыбокім песімізмам. Гаварні ілюстраваў творы А. Бальзака, Э. Сю і інш.
Бэлты (герб)
Бэлты, або Белты (Bełty) — польскі і вялікалітоўскі шляхецкі герб. Лічыцца, што гэты герб у XI ст. быў перанесены ў Польшчу з Маравіі, а пасля Гарадзельскай уніі пачаў выкарыстоўвацца і ў Вялікім княстве Літоўскім. Найранейшая пісьмовая ўзгадка адносіцца да 1412 года. Мае некалькі адмен, сярод іх герб «Календа».
Гербам карыстаюцца
Бадзінскія (Badinski), Бэлты (Белты, Belt), Бэлтовічы (Белтовічы, Beltowicz), Бенедыктовічы (Benedyktowicz), Бянешкі (Beneszko), Больтц (Boltz), Хахонскія (Chochonski), Хахароўскія (Chochorowski), Цірыссэр (Cirisser), Гранеўскія (Graniewski), Ядзескі (Ядзешкі, Iodziesko, Iodzieszko), Янушоўскія (Januszowski), Кірдзеі (Kierdej, Kierdey, Kierdey Radzinowoyski), Календы (Kolenda, Koleda), Каляндоўскія (Koledowski), Пятржыцкія (Pietrzycki), Пілінскія (Pilinski), Патарчыцкія (Potarczycki), Патаржыцкія (Potarzycki), Пажарыскія (Pozaryski), Пазнякі (Pozniak), Пазаржыцкія (Pozorzycki), Пылінскія (Pylinski), Радзіваноўскія (Radziwanowski, Radziwonski), Страдэцкія (Stradecki), Стржэльніцкія (Strzelnicki), Смяхоўскія (Smiechowski), Сняхоўскія (Sniechowski), Вальшлегер (Wolszleger), Звяркоўскія (Zwierkowski).
Арменія на конкурсе песні Еўрабачанне 2014
Арменія прымала ўдзел у конкурсе песні «Еўрабачанне 2014» ў Капенгагене, Данія. Прадстаўнік быў абраны шляхам унутранага адбору, а песня была абраная шляхам нацыянальнага адбору, арганізаваным армянскім нацыянальным вяшчальнікам «AMPTV».
Унутраны адбор
24 снежня 2013 года «AMPTV» абвясціў, што прадстаўнік Арменіі на «Еўрабачанні 2014» будзе абвешчаны 31 снежня 2013 года падчас праграмы Big Night Gala TV Show напярэдадні Новага года. У ходзе праграмы Арам MP3 быў абвешчаны прадстаўніком Арменіі ў Капенгагене.
На Еўрабачанні
Прадстаўнік Арменіі на конкурсе выступіў у першай палове першага паўфіналу, які прайшоў 6 мая 2014 года ў Капенгагене з песняй «Not Alone». Арам MP3 заняў 4-е месца з 121 баламі і прайшоў у фінал.
У фінале Арам MP3 выступаў пад сёмым нумарам. Падчас выступу Арама Mp3 на падлозе быў спраецыяваны малюнак армянскага сімвала вечнасці. Па вынікам галасавання Арам MP3 набраў 174 бала і заняў 4-е месца.
Валянцін Уладзіміравіч Карпіцкі
Валянцін Уладзіміравіч Карпіцкі (нар., в. Куртасы, Горацкі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі ваенны дзеяч, старшыня Рэспубліканскага савета Рэспубліканскага савета Рэспубліканскага дзяржаўна-грамадскага аб’яднання «Беларускае добраахвотнае пажарнае таварыства», генерал-маёр унутранай службы ў адстаўцы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1957 годзе ў в. Куртасы Горацкага раёна Магілёўскай вобласці.
У 1975 годзе скончыў Мінскі палітэхнікум, у 1985 годзе — Беларускі політэхнічны інстытут.
У 2004—2006 гадах з’яўляўся слухачом Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
У 1975—1999 гадах працаваў пажарным 2-й самастойнай ваенізаванай пажарнай часці па ахове Фрунзенскага раёна Мінска ўпраўлення пажарнай аховы УУС Мінскага аблвыканкама. У 1999—2005 гадах узначальваў Мінскае гарадское ўпраўленне МНС Рэспублікі Беларусь.
З 16 чэрвеня 2005 года па 4 сакавіка 2013 года працаваў першым намеснікам Міністра па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь. 4 сакавіка 2013 года звольнены са службы ў органах і падраздзяленнях па надзвычайных сітуацыях у адстаўку з прычыны хваробы.
11 кастрычніка 2013 года на пазачарговым ХІІІ з’ездзе Рэспубліканскага дзяржаўна-грамадскага аб’яднання «Беларускае добраахвотнае пажарнае таварыства» быў выбраны старшынёй Рэспубліканскага савета гэтага таварыства.
Красны Луч
Назву Кра́сны Луч маюць:
Польская рада Мінскай зямлі
Польская рада Мінскай зямлі (ПРМЗ; Rada Polska Ziemi Mińskiej) — польская грамадcка-палітычная арганізацыя на Міншчыне, якая існавала ў 1917-1920 гг. Выступала за ўключэнне Міншчыны ў склад Польшчы.
Гісторыя
Польская рада Мінскай зямлі была створана ў маі 1917 года, згуртавала шматлікія польскія арганізацыі Міншчыны і мела задачу выконваць ролю органа самакіравання польскай супольнасці. Спачатку Рада падтрымлівала нацыянальныя імкненні беларусаў, выказвалася за аўтаномную Беларусь у складзе дэмакратычнай Расійскай рэспублікі, патрабуючы адначасова гарантыі для правоў польскай меншасці. Уплыў атрымалі лідары Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, якія адхілі сацыялістычныя лозунгі і ідэі прыхільнікаў Польскай нацыянальна-дэмакратычнай партыі «эндэкаў» (аб інкарпарацыі Беларусі ў склад Польшчы), а наадварот — насадзілі ў шэрагах рады ідэю палітычный суб’ектнасці Беларусі, дапускаючы толькі роўнапраўны дзяржаўны саюз Беларусі з Польшчай.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі прызнала бальшавікоў, якія скасоўвалі прыватную ўласнасць на зямлю, галоўнай пагрозай і, не бачачы шанцаў для стварэння незалежнай беларускай дзяржавы, пачала выказвацца за ўлучэнне Міншчыны ў склад Польшчы.
З ініцыятывы мясцовай польскай супольнасці 26 кастрычніка (8 лістапада) 1917 года ў Мінску ўтвораная Польская грамадзянская варта — паўваенная арганізацыя. У гэты дзень адбыўся ўстаноўчы сход, на якім былі зацверджаныя статут і кіраўніцтва арганізацыі. Узначаліў яе былы гарадскі галава Мінска,, а яго намеснікамі сталі Станіслаў Алевінскі і Ян Барыла. Афіцыйнай галоўнай мэтай варты была «забяспечанне жыцця і маёмасці жыхароў горада». Пачаткова варта дзейнічала з дазволу савецкіх уладаў, але 18 студзеня 1918 Ян Барыла запатрабаваў раззброіць арганізацыю. 23 студзеня адбылася канспірацыйная сустрэча Штабу варты (без Барылы) з членамі Камітэту грамадскай бяспекі Польскай рады Мінскай зямлі, дзе была прынятая пастанова аб пераходзе варты да падпольнай дзейнасці і прадаўжэнні вайсковага навучання яе сяброў.
Дэлегацыя прадстаўнікоў Польскай рады Мінскай зямлі накіравалася для сустрэчы ў Брэсце з нямецкім генералам Максам Гофманам, немцам прапанавалі займаць тэрыторыю Беларусі да Дняпра, абяцаючы дапамогу ў гэтым праз стварэнне ўласных вайсковых адзінак. Пасля сустрэчы ў Брэсце з немцамі дэлегацыя адправілася ў Варшаву, каб наладзіць кантакт і дабіцца збліжэння з паўнезалежнай пранямецкай польскай Рэгенцкай Радай Каралеўства Польскага (1916—1918) у Варшаве, кіруючыся ў сваіх планах прынцыпам «толькі, каб не Расія».
Ва ўмовах набліжэння да горада нямецкіх войск мінскія палякі не прызналі новага беларускага ўрада. Польская рада Мінскай зямлі цалкам ігнаравала ўсе беларускія арганізацыі. Калі 21 лютага 1918 г. нямецкія войскі ўвайшлі ў Мінск, у прывітальнай прамове на Віленскім вакзале мінскія маянткоўцы Ігнат Віткевіч, Эдмунд Івашкевіч і інш., сярод якіх прысутнічалі Раман Скірмунт і Павел Аляксюк, выказалі ўдзячнасць генералу Гофману ''«за вяртанне грамадскага парадку, дапамогу ў аддзяленні ад бальшавікоў і супольнае жыццё з народамі Захаду з апорай на нямецкую дзяржаву».
У сярэдзіне лістапада 1918 года ў Вар­шаву прыехала дэлегацыя Польскай рады Мінскай зямлі ў складзе М. Абя­зерскага, Л. Лубенскага, У. Рыбінскага і прадстаўніцы Палесся Я. Карсакоўны. У час сустрэчы 14 лістапада з членамі Камітэта па ўсходніх справах М. Ган­дэльсманам, В. Камянецкім, А. Бабянскім дэлегаты занялі пазіцыю, паводле якой польскі ўрад павінен быў усталяваць адносіны з Беларускай радай і Літоў­скай Тарыбай. Пры гэтым М. Абязерскі і Л. Лубенскі запэўнівалі, што імкненнем палякаў з Беларусі з’яўляецца адра­джэнне былога ВКЛ, адлучэнне ад Расіі і ад наўленне уніі з Польшчай. Яны папя­рэджвалі: калі польскі ўрад не распачне супрацоўніцтва з беларускім і літоўскім урадамі, Беларусь і Літва трапяць пад уплыў Расіі, якая іх затым і паглыне. Пад канец 1918 года Мінск занялі бальшавіцкія войскі.
У ліпені—кастрычніку 1920 года Мінск займалі бальшавікі, потым зноў палякі. У сакавіку 1921 года згодна з Рыжскім мірным дагаворам горад адышоў да БССР.
Сцяг Замбіі
Дзяржаўны сцяг Замбіі — прыняты 24 кастрычніка 1964 года.
Апісанне і сімволіка
Сцяг распрацавала Габрыэль Элісан (анг. Mrs. Gabriel Ellison), якая таксама з'яўляецца аўтарам герба Замбіі і дызайну многіх паштовых марак краіны. Заканадаўчае рэгуляванне выкарыстання дзяржаўнага сцяга і герба Замбіі ажыццяўляецца Законам аб дзяржаўным сцягу і гербавых сцягах (анг.: National Flag and Armorial Ensigns Act).
Асноўныя колеры дзяржаўнага сцягу Замбіі: зялёны, чырвоны, чорны, аранжавы. Сцяг ўяўляе сабой зялёнае палотнішча, у правым ніжнім куце якога намаляваны сцяг з трох вертыкальных палос чырвонага, чорнага, аранжавага колераў, а ў верхнім правым куце — выява арлана-крыкуна (Haliaeetus vocifer) з распрастанымі крыламі.
Колеры маюць наступнае значэнне:
NGC 3651-1
NGC 3651-1 (іншыя абазначэнні — UGC 6388, MCG 4-27-28, ZWG 126.42, HCG 51A, PGC 34898) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кудайколь
Кудайколь — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Экібастуза. Адміністрацыйны цэнтр Кудайкольского сельскай акругі. Код КАТА — 552247100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 607 чалавек (308 мужчын і 299 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 481 чалавек (240 мужчын і 241 жанчына).
Тарас Бульба-Баравец
Тарас Дзмітрыевіч Баравец (псеўданімы: Тарас Бульба, Чуб, Гонта; нарадзіўся 9 сакавіка 1908, Быстрычы, Расійская імперыя — памёр 15 мая 1981, Таронта, Канада) — дзеяч украінскага паўстанцкага руху часоў Другой сусветнай вайны.
Шатландцы
Шатландцы (саманазвы: Albannaich, Scots) — народ, карэнныя насельнікі Шатландыі. Акрамя таго, жывуць у іншых месцах Вялікабрытаніі, ЗША, Канадзе, Аўстраліі і г. д. Агульная колькасць у свеце — каля 18 млн чал.
Паходжанне
У наш час шатландцы размаўляюць на мовах рознага паходжання. Большасць карыстаецца англійскай мовай, якая лічыцца прадстаўніцай германскай групы індаеўрапейскай сям’і моў. Але шырокае распаўсюджанне англійскай мовы характэрна толькі для часу пасля 1707 г., калі яна стала асноўнай мовай дзяржаўнага і царкоўнага справаводства. Меншасць (каля 60 тыс. чалавек) ужывае гэльскую мову кельцкай галіны індаеўрапейскіх моў, якая сфарміравалася на аснове ірландскіх сярэднявечных дыялектаў і ніколі не была адзінай асноўнай мовай усёй Шатландыі. Такім чынам, шатландцы — адзін з нешматлікіх народаў Еўропы, вызначэнне паходжання якога па мове з’яўляецца складанай задачай.
У традыцыйнай гістарыяграфіі першапачатковымі продкамі шатландцаў лічацца кельцкія плямёны брытаў і піктаў, якія да сярэдзіны 1 тысячагоддзя н. э. адпаведна займалі поўдзень і поўнач краіны. Брыты ўваходзілі ў склад Рымскай імперыі, але пікты не былі падпарадкаваны рымскімі легіянерамі. У V ст. паўночны захад Шатландыі быў заваяваны кельтамі-скотамі (Scoti) з суседняй Ірландыі. Менавіта яны і далі сваё імя народу і краіне. У 843 г. кароль скотаў аб’яднаў каралеўства скотаў і піктаў у адну дзяржаву і такім чынам даў пачатак сучаснай Шатландыі. На працягу далейшай гісторыі Шатландыя ўваходзіла ў склад розных дзяржаўных утварэнняў. Сюды перасяляліся выхадцы з суседняй Англіі і Скандынаўскага паўвострава. Акрамя таго самі шатландцы насялялі Паўночную Ірландыю, поўнач Англіі, эмігравалі ў розныя краіны свету і вярталіся зноў на радзіму. Таму лічыцца, што ў сваёй аснове шатландцы як народ маюць кельцкія карані, хаця адчулі моцны ўплыў германамоўных суседзяў.
Даследаванне ДНК сучасных шатландаў паказала значную разнастайнасць. Іх радавод па мужчынскай лініі ўзыходзіць не толькі да насельнікаў Брытанскіх астравоў і Скандынавіі, але таксама да бербераў (каля 1 %), ілірыйцаў, выхадцаў з Германіі і Заходняй Афрыкі, усяго да 100 груп рознаэтнічнага паходжання. Вучоныя тлумачаць гэта ўскраінным становішчам Шатландыі. Сюды накіроўваліся па розных прычынах, у тым ліку ў гады нястач і бедстваў, але былі вымушаны затрымацца назаўсёды.
Этнаграфія
Этнаграфічна і нават моўна шатланды падзяляюцца на некалькі супольнасцяў. Найбольш выразна гэта прасочваецца ў вылучэнні жыхароў паўднёвых і ўсходніх раўнін (Lawlanders) і горцаў (Highlanders) поўначы і захаду. У сваю чаргу сярод раўнінных шатландцаў вылучаюцца насельнікі памежжа з Англіяй і ўсходняга ўзбярэжжа. Раўнінныя шатландцы складалі аснову падданых шатландскіх манархаў. У сярэднявеччы іх кланавая сістэма была ў значнай ступені разбурана феадальнымі адносінамі. Яны раней трапілі пад уплыў суседняй Англіі і перанялі англійскую мову. У XIX ст. на поўдні Шатландыі адбыўся працэс індустрыялізацыі, значная частка мясцовых насельнікаў была пісьменнай.
Горцы размаўлялі на гэльскай мове, доўгі час захоўвалі кланавую сістэму і нават свайго кіраўніка, рэзідэнцыя якога знаходзілася на Гебрыдскіх астравах. Ён падпарадкоўваўся то шатландскім, то нарвежскім каралям. Гэлы падтрымлівалі шчыльныя зносіны з Ірландыяй і грэбвалі раўніннымі суседзямі. На іх слаба паўплывала феадальная саслоўная сістэма і ўлада царквы. Пасля стварэння Вялікабрытаніі гэльская арыстакратыя ўяўляла сабою моцную апазіцыйную сілу. У 1745—1746 гг. адбылося апошняе ўзброенае выступленне горных шатландцаў, пасля чаго брытанскія ўлады адмянілі судовыя паўнамоцтвы арыстакратаў, а іх землі перадалі ў кіраванне часовай урадавай камісіі. Забараняліся нацыянальная вопратка і шатландская дуда. Да 1766 г. абмяжоўвалася ўжыванне гэльскай мовы. У XIX ст. з будаўніцтвам сучасных шляхоў зносін культура горцаў зведала значныя трансфармацыі.
На Аркнейскіх астравах жывуць аркадыянцы (Orcadians). Аркадыянцы паходзяць ад перасяленцаў з Нарвегіі, якія з’явіліся на астравах у VIII — IX стст. У 1468 г. Аркнейскія астравы былі афіцыйна далучаны да Шатландыі, хаця ўплыў шатландскай культуры ясна прасочваўся ўжо ў XIV ст. Аднак да канца XIX ст. простыя астравіцяне размаўлялі на мясцовай непісьменнай гаворцы норн скандынаўскага паходжання. Асобныя словы захаваліся ў мове мясцовых жыхароў. Аркнейцы традыцыйна падтрымлівалі шчыльныя зносіны са скандынаўскімі краінамі, займаліся жывёлагадоўляй, марской здабычай і нават пірацтвам.
Заняткі
Да XIX стагоддзя Шатландыя заставалася пераважна аграрнай краінай. Галоўным напрамкам сельскай гаспадаркі з’яўлялася мяса-малочная жывёлагадоўля. Да распаўсюджвання карняплодаў і камбікорму практыкаваўся адгон жывёлы на летнія горныя пашы. Таксама папулярнай была авечкагадоўля. Земляробства адыгрывала важную ролю на поўдні і ўсходзе Шатландыі. Вырошчвалі пшаніцу, авёс, ячмень, буракі, бульбу. У горных раёнах палеткі складаюць толькі 8 % ад усёй зямлі, таму земляробства цалкам не магло забяспечыць нават заможныя сем’і. Значную частку насельніцтва складалі крофтэры, якія былі вымушаны шукаць працу ў іншых месцах, вельмі часта за межамі Шатландыі. Толькі ў XVIII стагоддзі з’явіліся фермерскія гаспадаркі, накіраваныя на задавальненне рынкавых запатрабаванняў. На марскім ўзбярэжжы і азёрах здаўна займаліся рыбалоўствам, хаця ў большасці рэгіёнаў Шатландыі яно лічылася не надта прэстыжнай справай.
Шатландцы заўсёды былі вядомы як добрыя рамеснікі. Найбольш распаўсюджаныя рамёствы — апрацоўка авечай воўны, выраб тканін і мэблі, ганчарства, пляценне кошыкаў. Прадзіва з льна і воўны рабілі жанчыны ў хатніх умовах, пасля чаго перадавалі яго для вырабу тканіны прафесійным майстрам. Характэрна, што шатландскія ткачы не жылі ў адным месцы, а вандравалі разам з прыладамі працы па ўсёй краіне. У горных раёнах быў папулярны падоўжаны калаўрот. З яго дапамогай можна было прасці падчас вандровак. Найбольш даступным відам тканіны быў цвід з заблытанай авечай воўны. З яе рабілі пледы, коўдры, некаторыя часткі вопраткі. Была вядома напаўваўняная тканіна драгет. Звычайна яна мела сіні колер і яркія падоўжныя палосы. Такую тканіну ўжывалі для вопраткі. Многія рамёствы існуюць у Шатландыі і ў наш час.
Жытло
У мінулым пераважала жытло ў выглядзе доўгіх хацін, складзеных з камянёў. Жылыя і гаспадарчыя пакоі размяшчаліся адзін за другім. Яны накрываліся крукападобным саламяным дахам. У старых гэльскіх пабудовах адкрытая печ знаходзілася ў цэнтры галоўнай залы. Але з канца XVIII ст. рабіліся прыфрантонныя печы. Галоўны ўваход вёў у кухню. У жыхароў раўнін — у вузкі калідор, адкуль адчыняліся дзверы ў пакоі, а лесвіца вяла на гарышча. Часцяком перагародкай паміж пакоямі былі высокія драўляныя шафы.
Кухня
У Шатландыі прынята нарыхтоўваць прадукты празапас. З гэтай мэтай з малака выраблялі масла і сыр, мяса салілі або сушылі, рыбу салілі, сушылі, вэндзілі. Беднякі ўзімку спажывалі шмат салёных селядцоў, якія нарыхтоўвалі ў бочкі і развозілі з ўзбярэжжа і астравоў па ўсёй краіне.
Збожжа часцяком малолі ўручную на каменных жоранах. Грубую муку дадавалі ў супы і заціркі. З астатняй пяклі праснакі. У мінулым нават існавалі спецыяльныя печы для выпечкі хлеба, у якіх цеста клалі на распаленыя камяні або металічнную рашотку. У святочныя дні ўжо гатовыя праснакі мазалі маслам, яйкамі, дадавалі цукар і зноў запякалі. Зранку гатавалі вадкую аўсяную кашу порыдж, пазней набыўшую папулярнасць сярод усіх брытанцаў.
Нацыянальнай стравай з’яўляецца хагіс. Гэта авечыя або каровіныя трыбухі, звараныя з аўсянай мукой, цыбуляй і спецыямі.
Свежая садавіна і гародніна раней амаль не ўжывалася. Затое ў традыцыйнай кухне шатландцаў шмат розных відаў супоў і зацірак. Вядомы суп з рыбных галоў, запраўлены малаком. Да XIX ст. малако лічылася найбольш распаўсюджаным напоем, пакуль яго не выціснуў чай. На ўвесь свет вядомы шатландскі віскі скотч.
Вопратка
Большасць элементаў нацыянальнай шатландскай вопраткі была страчана ў XVIII ст. часткова дзякуючы пранікненню агульнаеўрапейскай моды. Адмоўную ролю адыграла таксама ўрадавая забарона гэльскай вопраткі ў 1746—1778 гг.
Традыцыйная жаночая вопратка адыйшла ў нябыт. Яе апісанні захаваліся толькі дзякуючы запісам вандроўнікаў. Вядома, што шатландскія жанчыны апраналі доўгія спадніцы, сабраныя на таліі. У гарах для іх пашыву выкарыстоўваліся клецістыя напаўваўняныя тканіны, на поўдні і на ўсходзе — паласатыя. На святы таксама апраналі белую ваўняную кофту с пышнымі рукавамі. Гэльскія жанчыны насілі яе навупуск, гараджанкі запраўлялі ў спадніцу, а зверху чаплялі гарсэт. На плечы і шыю накідвалі клецістую хустку або плед. На грудзях плед замацоўваўся вялікай срэбранай брошкай. Замужнія жанчыны пакрывалі галаву хусткамі ці каптурамі. Незамужнія жанчыны павязвалі ленты, запляталі косы.
У сярэднявеччы асноўным элементам мужчынскай вопраткі была доўгая ільняная кашуля да каленяў. У шыі і таліі рабіліся зборкі. Штаны канчаткова сталі карыстацца попытам толькі ў XVIII ст. Ільняныя кашулі звычайнай даўжыні і клецістыя мужчынскія пледы захаваліся ва ўсіх частках краіны. Гэлы таксама апраналі клецістыя кілты, прычым расфарбоўка пледа і кілта ў кожнага клана была свая. Горцы таксама паверх пледа накідвалі скураныя курткі.
Спорт
Традыцыйныя спартыўныя гульні:
Сацыяльная арганізацыя
Характэрнай з’явай Шатландыі доўгі час было захаванне кланавай сістэмы грамадства. Нават у раўніннай частцы краіны жыхары аднаго паселішча звычайна належылі да аднаго рода і мелі адно прозвішча. Сама сістэма прозвішчаў фарміравалася з кланавых імён продкаў і мела прыстаўку Мак (Mac, Mc — літаральна «сын»), радзей О' (O'  — літаральна «унук»). Само слова «клан» (Clann) таксама паходзіць ад старажытных кельтаў — продкаў сучасных шатландцаў і значыць «род, нашчадкі». Да канца XVIII ст. кланавая сістэма асабліва добра захоўвалася ў горнай Шатландыі і на Гебрыдскіх астравах.
Кожны клан меў пэўную геаграфічную тэрыторыю, цэнтрам якой быў замак або іншае ўмацаванне. Старшыні кланаў набывалі ўладу па спадчыне, былі суддзямі, размяркоўвалі зямлю, арганізоўвалі абарону і супольную працу. У склад буйных кланаў таксама ўваходзілі септы, малыя кланы і сем’і, што лічыліся аддалена звязаныя з іншымі родзічамі.
Да прыняцця спецыяльнага закона 1939 г. былі шырока распаўсюджаны фармальныя шлюбы, якія рабіліся па заяве пары. У некаторых месцах вяселле суправаджалася нецаркоўным рытуалам заручынаў над камянямі або кавадлай. Захоўваліся шматлікія іншыя вясельныя звычаі і забавы. Жанчыны мелі роўныя правы з мужчынамі на спадчыну. Толькі ў XIX ст. з’явілася агульнаеўрапейская традыцыя браць прозвішча мужа.
Фальклор
Шатландцы славяцца сваімі гістарычнымі баладамі. Асабліва вядомы цыкл памежных балад пра барацьбу з іншаземнымі піратамі і англічанамі. Балады выконваюць народныя казачнікі і спевакі барды. Прычым, традыцыя бардаўскіх спеваў жыве і ў нашы дні.
Найбольш папулярны музычны інструмент — дуда.
Традыцыйныя танцы рыл і флінг парныя. Вядомы ваенны сольны танец мячоў, які выконваецца вакол двух скрыжаваных мячоў.
Шатландцы на беларускіх землях
На беларускіх землях шатландскія наёмнікі былі вядомы з XIV ст.
Беларускі гісторык і нумізмат Валянцін Навумавіч Рабцэвіч паведамляў пра шатландцаў у Вялікім Княстве Літоўскім наступнае :
Продак М. Ю. Лермонтава «шкоцкі немец» Георг Лермант, які загінуў пад Смаленскам у канцы 1633 або ў пачатку 1634 г. у званні ротмістра маскоўскага рэйтарскага палка, пачынаў ваенную службу на Беларусі. У 1613 г. ён апынуўся ў складзе польска-літоўскага гарнізона, абложанага ў крэпасці Белай (зараз раённы цэнтр Смаленскай вобласці), і разам з атрадам суайчыннікаў перайшоў на бок рускага войска…
З другой чвэрці XVII ст. лік шатландцаў-чужынцаў, якія пакідалі радзіму, рэзка ўзрастае. Гэтая з’ява знаходзіць тлумачэнне ў пэўных падзеях англа-шатландскай гісторыі.
Пасля заключэння ў 1603 г. уніі паміж Англіяй і Шатландыяй англійскі ўрад пачаў ганенні прэсвтарыянскай царквы Шатландыі. Ганенні прынялі асабліва шырокі размах пры Карле I (1625—1649 гг.), яны вымушалі шматлікіх шатландцаў пакідаць радзіму. Адным з месцаў, найбольш прывабных для выгнаннікаў, стала Рэч Паспалітая, і ў прыватнасці ВКЛ, дзе Радзівілы, магутныя магнаты свайго часу, спавядалі блізкі да прэсвітарыянству кальвінізм і старанна ўкаранялі яго ў сваіх валоданнях. Толькі на Беларусі кальвінісцкія храмы і школы меліся ў Брэсцкім ваяводстве, Віцебску, Лідскім павеце, Ашмянскім земстве, Наваградку, Мінску, Капыле, Койданове, Слуцку, Шклове і ў шэрагу іншых месцаў.
У рэестры купцоў Пінска, складзеным у 1620-ые гг., пералічаныя чатыры шатландцы: «Стамляла Олешкович, шот, Пётр Шимкович, шот, Олешко Охремович, шот, Луцъя Литвинович шот». У гэтым славянскім гучанні імёнаў няма нічога дзіўнага: згаданы вышэй Георг Лермант у рускіх крыніцах «перахрышчаны» у Юрыя Андрэева; у… справе Віленскага суда 1629 г. адзін з шатландцаў на протокольна польскай мове мянуецца Морденам, а ў наступным, складзеным на беларускай мове, — ужо «Мардэновічам».
Да 1630-ым гг. адносіцца з’яўленне шатландскіх рамеснікаў і гандляроў у Слуцку. Яны заснавалі тут прэсвітарыянскую абшчыну і, як аднадушна адзначаюць згаданыя крыніцы, значна ажывілі мясцовы гандаль, вывозілі тавары ў Расію, Польшчу, Германію і Галандыю.
У першай чвэрці XVII ст. шатландцы трывала замацаваліся ў Вільні. Запіс Віленскага мяшчанскага суда ад 26 мая 1619 г. паказвае, што адна з хат недалёка ад кальвініскага збора, належыла нейкаму «доктару шкоту»…
Юрый Міхайлавіч Віннік
Юрый Міхайлавіч Віннік (Юрий Михайлович Винник);  — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Кубана-Чарнаморскай вобласці РСФСР (зараз у Краснадарскім краі Расіі). У 1940 годзе скончыў сярэднюю школу ў Армавіры і паступіў вучыцца ў Краснадарскі інстытут харчовай прамысловасці. У 1941 годзе прызваны ў Чырвоную Армію і накіраваны на вучобу ў Сумскае ваеннае артылерыйскае вучылішча. У пачатку Вялікай Айчыннай вайны ў складзе курсанцкага атрада асобага прызначэння ўдзельнічаў у баях пад Варажбой і Белаполлем. У снежні 1941 г., пасля расфарміравання атрада, разам з іншымі курсантамі быў вернуты ў вучылішча, эвакуіраванае на гэты час у горад Ачынск. Пасля сканчэння вучобы ў маі 1942 года лейтэнант Віннік быў накіраваны ў 973-і артылерыйскі полк 160-й стралковай дывізіі Заходняга фронту. Камандаваў агнявым ўзводам, артылерыйскай батарэяй. Прымаў удзел у баях пад Масквой, вызваленні Смаленскай вобласці, Беларусі, Украіны. У жніўні 1942 года батарэя пад камандаваннем Ю. М. Вінніка вызначылася ў баях на рацэ Угра. У 1943 годзе быў прыняты ў ВКП(б).
Артылерыйская батарэя 973-га артылерыйскага палка 160-й стралковай дывізіі 70-й арміі 1-га Беларускага фронту вызначылася пры вызваленні Брэсцкай вобласці і горада Брэста, фарсіраванні рэк Прыпяць і Заходні Буг, удзельнічала ў вызваленні Польшчы, ва Усходне-Памеранскай аперацыі і акружэнні Торуньскай групоўкі праціўніка. У сакавіку 1945 года ў раёне горада Данцыг Ю. М. Віннік быў цяжка паранены і пасля лячэння звольнены з ваеннай службы.
У 1951 годзе скончыў Маскоўскі дзяржаўны інстытут міжнародных адносін і знаходзіўся на партыйнай і дыпламатычнай рабоце, у тым ліку у пасольстве СССР на Цэйлоне. У 1960 годзе скончыў Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС. У 1961 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Далёкаўсходнія праблемы ў амерыкана-індыйскіх адносінах (1950—1953 гг.)», атрымаў ступень кандыдата гістарычных навук і пачаў педагагічную дзейнасць. У 1973—1991 гг. на пасадах дацэнта, намесніка загадчыка кафедрай у Інстытуце грамадскіх навук пры ЦК КПСС. У 1991 годзе Ю. М. Віннік выйшаў на пенсію.
Жыў у Маскве. Памёр 27 мая 1995 года. Пахаваны ў закрытым калумбарыі Ваганькаўскіх могілак.
Памяць
У чэрвені 2009 года рашэннем Брэсцкага гарадскога выканаўчага камітэта імя Ю. М. Вінніка прысвоена адной з вуліц мікрараёна «Паўднёвы». У фондах Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея захоўваюцца яго ўспаміны аб вызваленні Брэста.
Красны Пахар
Назву Кра́сны Па́хар маюць:
Ласосепадобныя
Ласосепадобныя (Salmoniformes) — атрад касцістых рыб.
Біялагічнае апісанне
Даўжыня ад 2,5 см да 1,5 м, маса да 60 кг. Некаторыя віды (корушкавыя) захоўвайць рэшткі хорды ў асявым шкіледе і храсток у чарапной каробцы. Плавальны пуэыр, калі ёсць, злучаны са страваводам. Луска дробная, цыклоідная. У час нерасту цела некаторых ласосяў набывае яркую «шлюбную» афарбоўку. Вызначальнай рысай  іх  будовы  з’яўляецца наяўнасць тлушчавага плаўніка (без касцявых прамянёў).
Арэал
Вядомы з мелавога перыяду. Пашыраны ўсюды. Прэснаводныя, прахадныя, марскія прыбярэжныя і глыбакаводныя рыбы. На Беларусі 7 відаў:, , , ,  (акліматызаваныя), ,.
Класіфікацыя
Па традыцыйнай сучаснай класіфікацыі Ласосепадобныя — атрад класа, які ўключае ў сябе адзінае сямейства.
Аднак у іншых класіфікацыях можна сустрэць істотныя адрозненні. Так, у савецкіх энцыклапедыях атрад Ласосепадобныя адсутнічаў наогул, а сямейства ласосевых адносілася да атрада.
Таксама можна сустрэць класіфікацыі, якія ў атрад Ласосепадобныя ўключаюць наступныя падатрады:, , , , , , ,.
Выкарыстанне
Аб'ект промыслу і развядзення.
Ота фон Гёршэн
Ота Фрыдрых Фердынанд фон Гёршэн (Otto Friedrich Ferdinand von Görschen; 12 красавіка 1824, Найрупін — 8 чэрвеня 1875, Эберсвальдэ) — прускі ваенны дзеяч.
Біяграфія
Прытрымліваючыся прыкладу свайго бацькі Аўгуста Фрыдрыха фон Гёршэна (1794—1866), Ота абраў прафесію вайскоўца, пачаўшы сваю кар’еру ў 24-м пяхотным палку 6-й дывізіі, і ўжо ў 1864 годзе атрымаў званне капітана, узначаліўшы 6-ю роту. 16 студзеня 1866 года Гёршэну прысвоена званне маёра, пасля чаго ён быў адпраўлены ў 8-й Брандэнбургскі пяхотны полк.
У 1864 годзе Ота фон Гершэн прыняў удзел у Другой Шлезвігскай вайне, дзе вызначыўся ў бітве пры Дзюбёле.
Пасля двух раненняў у 1864 і 1870 гадах і наступнымі за гэтым захворванні ў 1872-м Гёршэн быў звольнены ў запас.
Узнагароды
За ваенныя поспехі, дасягнутыя ў час вайны з Даніяй, Гёршэн узнагароджаны наступнымі ордэнамі:
Паводле дадзеных за 1868 год, Ота фон Гершэн і Альфрэд фон Левінскі (1831—1906) былі адзінымі афіцэрамі ў прускай арміі з першымі трыма вышэйзгаданымі ўзнагародамі. Будучы камандзірам другога батальёна Брандэнбургскага пяхотнага палка, ён пазней стаў кавалерам Жалезнага крыжа.
Нізяны
Нізя́ны (, Низяны) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ізабелінскага сельсавета.
Гісторыя
Вядорма з 1615 г., 22 сям'і, 14 валок зямлі. У 1796 г. належала Яну Вальтрату, пражывалі 28 прыгонных сялян. У 1836 г. прыватная вёска, 15 двароў, 60 жыхароў. У 1914 г. 14 двароў, 64 жыхары. Са жніўня 1941 г. па красавік 1942 г. дзейнічала падпольная камсамольская арганізацыя. У 1940—1954 гадах цэнтр Нізянскага сельсавета Поразаўскага раёна. Да 16 сакавіка 1987 года ўваходзіла ў склад Падароскага сельсавета.
Інфраструктура
Ёсць крама.
Памятныя мясціны
У цэнтры вёскі — помнік воінам-зямлякам і падпольшчыкам, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну. Ушаноўвае памяць загінуўшых: 28 воінаў-землякоў, 14 камсамольцаў-падпольшчыкаў, 10 мірных жыхароў. У 1965 г. усталяваны помнік — скульптура воіна і стэлы з імёнамі тых, хто загінуў, у 1989 г. рэканструяваны.
Tatra T3
Татрa T3 - трамвайныя вагоны, вырабляюцца прадпрыемствам ЧКД-Прага з 1960 па 1997 гады. Усяго было выраблена 14 113 вагонаў. У асноўным яны былі папулярныя ў Цэнтральнай і Усходняй Еўропе, уключаючы СССР. У абмежаваных колькасцях трамваі гэтай мадэлі пастаўляліся ў некаторыя іншыя сацыялістычныя краіны.
Пры праектаванні меркавалася, што трамваі Татрa T3 павінны былі мець пасажыраўмяшчальнасць не меншую, чым вагоны Татрa T2, і пры гэтым быць не больш складанымі ў вытворчасці. Вагоны пастаўляліся ва ўсе гарады Чэхаславакіі. Больш за 1000 такіх трамваяў было пастаўлена ў Прагу. Татрa T3 да гэтага часу з'яўляецца асноўным тыпам трамвайных вагонаў ў многіх чэшскіх гарадах. Многія вагоны дадзенага тыпу былі мадэрнізаваны. Колькасць варыянтаў мадэрнізацыі вельмі вялікае.
Канструктыўныя асаблівасці
Вагоны сямейства «Tatra» не маюць пнеўматычнай абсталявання. Таму абсталяванне складаецца з механічнага і электрычнага. Да механічнага адносяць: кузаў, хадавыя часткі, тармазныя прылады і дапаможнай механічнае оборудоование. Механічны абсталяванне ўключае тармазныя прылады і сістэму ацяплення і вентыляцыі кузава. Кузаў вагона мае жорсткую цэльнаметалічны апорную канструкцыю і складаецца з рамы і штампаваць крышевых і бартавых шпангоуты з прывараны да іх лістамі бакавы абшыўкі і даху. Пярэдняя і задняя лабавыя сценкі вагона выраблены з самозатухающего шклапластыка.
Мадыфікацыі
На заводзе выпускалі некалькі мадыфікацый для пэўных краін.
Tatra T3SU
Гэтак жа як і T2SU, да 1976 года вагоны T3SU пастаўляліся ў мадыфікацыі без сярэдняй дзверы - на яе месцы ўстанаўліваліся два дадатковых шэрагу сядзенняў. З пераходам на бескондукторное абслугоўванне пачалі пастаўляцца вагоны з сярэдняй дзвярамі. Кабіна кіравання была ізаляваная ад салона жорсткай перагародкай. Некаторыя вузлы вагонаў былі дапрацаваны для працы ў складаных кліматычных умовах, характэрных для Расіі. У СССР былі пастаўлена ў агульнай складанасці 11368 вагонаў T3SU. Гэта ўнікальны выпадак - пастаўка вагонаў гэтага тыпу ў Савецкі Саюз стала найбуйнейшай у свеце серыяй аднолькавых трамваяў, прададзеных у адну краіну. Аднак дадзены факт меў і абаротных бок: СССР як асноўнай заказчык завода ЧКД занадта доўга патрабаваў аднаго і толькі аднаго тыпу вагона, што моцна замарудзіла распрацоўку новых серый, і перш за ўсё T5.
Пачынаючы з 1963 года, вагоны Татрa T3 пастаўляліся ў Маскву, а пасля яшчэ ў 33 горада СССР. Акрамя Масквы, больш за ўсё вагонаў атрымалі Кіеў, Харкаў, Валгаград, Куйбышаў, Свярдлоўск і Адэса.
Tatra T3SUCS
Производство арыгінальнай мадэлі T3 спынілася ў 1976 годзе (за выключэннем двух вагонаў для Кошице ў 1980 годзе). Аднак у сувязі з тым, што ў пачатку 1980-х патрэбна была замена значнай колькасці вычарпалі свой тэрмін эксплуатацыі T1 і T2, негатоўнасць перспектыўнай мадэлі KT8D5, больш высокай цаной базавай мадэлі T3 з састарэлай ТИСУ TV1 (і нежаданнем транспартнага ўпраўлення пераплачваць за састарэлую мадэль), было прынята рашэнне аб пастаўцы для Чэхаславакіі экспартнай мадэлі з класічным электрабсталяваннем - яшчэ больш састарэлым, затое танным. Такім чынам з'явіліся T3SUCS, экспартная мадыфікацыя На возіку еўрапейскай каляіны. Паколькі дапрацоўка KT8D5 зацягнулася значна даўжэй, чым разлічвалі, вытворчасць T3SUCS працягвалася аж да 1989 года. Канструктыўна T3SUCS практычна не адрозніваецца ад экспартнага выканання T3SU.
Tatra T3D
Вагоны, прызначаныя для ГДР. З 1968 года пастаўляліся ў Карл-Маркс-Штат (Хемніцы), і з 1973 - у Шверын. Эксплуатаваліся ў цягніках па схеме матор + матор, матор + матор + прычэп і матор + прычэп. У якасці прычэпаў выкарыстоўваліся аналагічныя вагоны B3D без цягавага электраабсталявання. Максімальная хуткасць цягніка з прычапных вагонамі была 55 км / г супраць 65 у цягніка з усімі маторнымі вагонамі.
Tatra T3R
У салоне трамвая Tatra T3SUCS (Прага) 50 вагонаў для горада Галац пастаўкі 1971-1974 гадоў. Электраабсталяванне пад напружанне 750 В.
Татрa T3YU
Вагоны, прызначаныя для Югаславіі. Пастаўляліся з 1967 па 1969 г. у Сараева і адрозніваліся размяшчэннем пантографа - ён знаходзіўся не над пярэдняй, а над задняй калыскай. З 1968 года вагоны дадзенай мадыфікацыі, адаптаваны для каляіны 1000 мм, пачалі пастаўляцца ў Осиек (ужо з традыцыйным размяшчэннем пантографа). 4 вагона апошняй пастаўкі (у 1982 годзе) мелі абсталяванне, аналагічнае T3D, і таму маглі эксплуатавацца з прычапных - разам з імі былі пастаўленыя чатыры прычапных вагона B3YU.
Красоўшчына
Назву Красо́ўшчына маюць:
Хімічнае ўраўненне
Хімі́чнае ўраўне́нне — запіс хімічных рэакцый з дапамогаю хімічных формул, лічбаў і матэматычных знакаў.
Хімічнае ўраўненне складаецца з левай і правай частак, злучаных сімвалам роўнасці, або простай стрэлкай (для неабарачальных рэакцый) ці двайной стрэлкай (для абарачальных рэакцый). У левай частцы запісваюць формулы зыходных рэчываў, у правай — атрыманых рэчываў, злучаючы іх знакам «+». Перад формуламі рэчываў запісваюць каэфіцыенты, якія звычайна з'яўляюцца цэлымі лікамі. Акрамя рэчываў у хімічных ўраўненнях могуць выкарыстоўвацца формулы іонаў ці радыкалаў. У радыяхіміі і ў метадзе паўрэакцый ў хімічных ураўненнях ужываецца таксама сімвал электрона.
Прыклад: 4FeS2 + 11O2 = 2Fe2O3 + 8SO2.
Пошук каэфіцыентаў у хімічных ураўненнях грунтуецца на законе захавання хімічнага саставу: колькасць атамаў кожнага тыпу ў правай і левай частках хімічнага ўраўнення павінна быць аднолькавай. У больш складаных выпадках (напрыклад, акісляльна-аднаўленчыя рэакцыі) ужываюць дадатковыя прыёмы (метад паўрэакцый), а таксама спосаб рашэння сістэмы матэматычных ураўненняў.
На аснове хімічных ураўненняў ажыццяўляюцца разлікі для даследчых і вытворчых мэт.
Хімічныя ўраўненні сталі шырока ўжывацца з першай палавіны 19 ст.
Ураўненні, падобныя на хімічныя ўжываюцца і ў ядзернай фізіцы, але там не дзейнічае закон захавання масы і хімічнага саставу.
Сцяг Зімбабвэ
Дзяржаўны сцяг Зімбабвэ — прыняты 18 красавіка 1980 г.
Апісанне і сімволіка
Сцяг Зімбабвэ ўяўляе сабой палотнішча з сям'ю гарызантальнымі палосамі ў наступнай чарговасці: зялёная, жоўтая, чырвоная, чорная, чырвоная, жоўтая, зялёная палосы. У левай частцы палотнішча — белы роўнабаковы трохвугольнік, адзі з бакоў якога супадае з левай бокам сцягу. Два з бакоў апраўлены ў чорны колер. У трохвугольніку знаходзіцца выява залацістай «птушкі Зімбабвэ» (разная статуэтка са стэатіта, знойдзеная ў руінах Вялікага Зімбабвэ), на заднім фоне якой — пяціканцовая чырвоная зорка.
Асноўныя колеры дзяржаўнага сцягу Зімбабвэ: зялёны, жоўты, чырвоны, чорны, белы. Яны супадаюць з колерамі партыі ЗАНУ-ПФ, што кіруе краінай з 1980. Колеры маюць наступнае значэнне:
БелАЗ-540
«БелАЗ-540» — беларускі савецкі кар’ерны самазвал, які выпускаўся Беларускім аўтамабільным заводам з 1965 па 1985 год.