cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Быкава (Навадугінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Дактылічная рыфма
Дактылі́чная ры́фма — від рыфмы, у якой націск падае на трэці ад канца склад сугучных словаў. Яна сустракаецца ў беларускай паэзіі ўсіх часоў, хоць у старажытны перыяд выкарыстоўвалася значна радзей, чым у сучаснай вершатворчасці. Па частаце ўжывання гэтая рыфма знаходзіцца на трэцім месцы — пасля жаночай і мужчынскай. Вось прыклады дактылічнай рыфмы:
Дактылічная рыфма часцей выкарыстоўваецца не самастойна, а ў спалучэнні з жаночай і мужчынскай, што робіць рытміка-інтанацыйны малюнак вершаванага твора больш разнастайным.
Аколава (Стаўбцоўскі раён)
Ако́лава (, Околово) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. 9 жыхароў (2009).
Радовішча жалезнай руды.
Верхнядзвінск (станцыя)
Верхнядзві́нск (, Верхнедвинск, да 1965 - Дры́са)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Бароўка за 3,5 км ад Верхнядзвінска; на лініі Полацк — Бігосава, паміж станцыяй Свольна і прыпыначным пунктам Сар'янка.
Вігіццола-д’Эстэ
Вігіццола-д'Эстэ (Vighizzolo d'Este) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Падуя.
Насельніцтва складае 956 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 56 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 35040. Тэлефонны код — 0429.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Аляксандр Тышынскі
Аляксандр Тышы́нскі (Aleksander Tyszyński;, г. Санкт-Пецярбург — , Мясата) — польскі літаратуразнаўца, крытык, празаік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу. Вучыўся ў Маладзечанскім шляхецкім павятовым вучылішчы і Віленскім універсітэце. У 1829—1838 гг. жыў у Мясаце на Маладзечыншчыне і ў Мінску.
З’яўляўся адным з заснавальнікаў і аўтараў польскамоўнага часопіса. Працаваў выкладчыкам у Варшаўскай галоўнай школе. У 1873 годзе ён быў абраны членам Акадэміі мастацтваў у Кракаве.
Апошнія гады жыцця правёў у Мясаце. Пахаваны ў Радашковічах на каталіцкай частцы могілак.
Творчасць
Аўтар кніг «Пра школы ў польскай паэзіі» (1837), «Даследванні і крытыка» (Т. 1-3, 1854), «Польскія вобразы» (1875), «Гістарычнага нарыса асветы славян» (1841) ды інш.
Сігрыд Шведская (1566—1633)
Біяграфія
Сігрыд нарадзілася ў замку Сварцё ў Ферынгё ў сям’і караля Эрыка і Карын Монсдотэр да іх шлюбу, але з самага пачатку да яе ставіліся, як да законнай. Яна была пад апекай Іаганы (Жанны) дэ Гербовіль, жонкі французскага высакароднага перасяленца гугенотаў. Эрык XIV ажаніўся з Карын марганатычна ў 1567, і афіцыйна ў 1568 годзе, калі яна была акультурана і каранавана пад імем Катарына Монсдотэр. Сігрыд прысутнічала на вяселлі маці і на яе каранацыі разам са сваім братам Густавам. Вяселле было непаўторнае; ніколі раней дзеці гэтай пары не прысутнічалі на каралеўскім вяселлі. Прысутнасць дзяцей стала спосабам прадэманстраваць іх новы статус: яны абодва былі афіцыйна пацверджаны законнымі, а Сігрыд і яе брат атрымалі ўсе прывілеі каралеўскай прынцэсы і прынца.
У 1568 годзе яе бацька быў зрынуты з пасады, а яго сям’я, у тым ліку Сігрыд, заключана ў турму. Сігрыд перыядычна дазвалялася жыць па-за межамі хатняга арышту бацькоў пад апекай Гербовіль і каралевы-ўдавы Кэатарыны Стэнбок. У 1573 годзе яе адабралі ад бацькі і разам з маці адвезлі ў замак Турку ў Фінляндыі. У 1575 годзе яна была аддзелена ад брата, які быў выдалены з-пад апекі маці. У 1577 годзе бацька памёр, а Сігрыд і маці былі вызвалены і ім дазволілі пасяліцца ў сядзібе Люксіяла ў Фінляндыі.
Яе становішча пасля пасадкі бацькі было некалькі незразумелым, але ў яе не было поўнай пазіцыі каралеўскай прынцэсы: на прыпісанай ёй карціне яе называюць: «Fröken Sigrid Vasa, Konung Eriks äkta dotter» (Міс Сігрыд Ваза, законная дачка караля Эрыка), а не «Прынцэса». Тытул «міс» выкарыстоўваўся шляхцянкамі толькі да XIX стагоддзя. Тым не менш у яе былі добрыя адносіны з бацькоўскай сям’ёй. У 1582 годзе яе зрабілі фрэйлінай сваёй стрыечнай сястры прынцэсы Ганны Шведскай і адправілася з ёй у Польшчу, дзе яна прысутнічала на каранацыі караля Жыгімонта III Вазы ў 1587 годзе. Неўзабаве пасля гэтага яна зноў сустрэлася са сваім братам Густавам у Польшчы. Ні адна іншая сустрэча паміж братам і сястрой пасля гэтага не згадваецца.
У 1587 годзе Сігрыд атрымала феадальны дом маёнтка Люксіяла, а таксама права наследаваць яго. Незразумела, ці азначала гэта, што Люксіяла цяпер была ўласнасцю Сігрыд, а не Карын, але Сігрыд пасля гэтага атрымала ўласны даход ад маёнтка. Сігрыд мела блізкія адносіны з маці і часта наведвала яе ў Фінляндыі. Незразумела, як доўга Сігрыд заставалася пры двары Ганны, але ў 1596 годзе яна зноў жыла ў Фінляндыі, а на сваім вяселлі ў 1597 годзе Ганна дала ёй дазвол выйсці замуж, паказваючы на тое, што яна па-ранейшаму была афіцыйна фрэйлінай ў той час. У 1599 годзе Сігрыд пайшла ўслед за мужам у эміграцыю ў Рыгу, куды ён збег ад Карла IX, як вядомы верны каралю Жыгімонт. У Фінляндыю яна вярнулася ўдавой у 1603 годзе. Пасля другога шлюбу ў 1609 годзе Сігрыд жыла пры шведскім двары, дзе яе муж меў пасаду. Пацвярджаецца, што ў яе часам узнікалі канфлікты з Карлам IX па фінансавых пытаннях, і што кароль у такіх выпадках называў яе «сволаччу», але нічога не сведчыць пра тое, што яе ў любым выпадку ігнаравалі пры двары.
Сям’я
Сігрыд была замужам за двума шляхцічамі. У 1597 годзе яна выйшла замуж за шляхціча Генрыка Класана Тота (памёр у 1603 годзе).
Дзеці з Генрыкам Класанам Тотам
10 верасня 1609 года яна выйшла замуж за акруговага кіраўніка і суддзю каралеўскага савета Нільса Нільсана. Іх вяселле прайшло ў замку Трэ-Крунур у Стакгольме.
Мацейкава
Маце́йкава (, Матейково) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Азінскага сельсавета.
Гісторыя
Да першага падзелу Рэчы Паспалітай належала ў колькасці 60 чал. да Полацкага езуіцкага манастыра.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Бельскага сельсавета, да 10 кастрычніка 2013 года — у склад Адамоўскага сельсавета.
Мяднянскае
Мядня́нскае во́зера, Медна — возера ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Размяшчаецца ў 22 км на поўдзень ад Брэста каля вёскі Медна. Уваходзіць у склад Брэсцкай групы азёр.
Возера знаходзіцца ў басейне Заходняга Буга. Плошча паверхні возера складае 0,24 км². Найбольшая глыбіня 5,5 м. Даўжыня возера 0,7 км. Найбольшая шырыня 0,5 км. Даўжыня берагавой лініі складае 1,8 км, плошча вадазбору 1,75 км². Аб’ем вады ў возеры 0,46 млн м³. Берагі возера высокія, пясчаныя, месцамі парослыя хмызняком. Мелкаводдзе возера пясчанае, з глыбіні 2 м дно выслана сапрапелем. Расліннасць пашыраная да глыбіні 3—3,5 метраў.
Трухілья (штат Венесуэлы)
Трухі́лья (ісп. Estado Trujillo) — адзін з 23 штатаў Венесуэлы.
Сталіца штата — горад Трухілья. Плошча штата 7,400 км ², насельніцтва — 711,400 чалавек.
Полесская жизнь
«Полесская жизнь» — грамадска-палітычная і літаратурная газета ліберальнага памяркоўна-апазіцыйнага кірунку. Выдавалася з 17(30) кастрычніка 1909 да 27 снежня 1911 (9 студзеня 1912) (з 11(24) студзеня да 27 чэрвеня (10 кастрычніка) 1910 г. не выходзіла) у Гомелі на рускай мове тры разы на тыдзень. Рэдактар-выдавец Г. М. Нейман, з 15(28) студзеня 1911 г. выдаўцы Нейман, З. Агроскін, А. Міляеў. Прадаўжала праграму газеты «Полесская мысль».
Змяшчала інфармацыю пра дзейнасць урада і Дзяржаўнай думы, асвятляла побыт гарадскога «дна», надзвычайныя падзеі ў краі. У праграмным артыкуле «Гомель, 17 кастрычніка» абяцала абараняць пакрыўджаных, абслугоўваць інтарэсы мясцовага насельніцтва «без розніцы веры і нацыянальнасці» і без класавых адрозненняў (17 кастрычніка 1910 г.). Газета была абвінавачана ў «крайне левым кірунку», вынікам чаго было прызначэнне цэнзарам газеты гомельскага паліцмайстара. Асудзіла забойства П. А. Сталыпіна (14 верасня 1911 г.). З 30 кастрычніка 1911 г. рассылалася бясплатна. Публікавала артыкулы пра жыццё і творчасць М. Г. Чарнышэўскага (21 кастрычніка 1909 г.), А. М. Скабічэўскага (4 студзеня 1911 г.), П. П. Якубовіча, мастака А. І. Куінджы (16 ліпеня 1910 г.), знаёміла чытачоў з творамі Л. Андрэева, Шолам-Аленхема, Мендэле-Мойхер-Сфорыма, прапагандавала этычную філасофію Л. Талстога. Друкавала нарысы сакратара рэдакцыі М. Л. Бахціна (псеўд. Міхаіл Хмуры), вершы і апавяданні-замалёўкі мясцовых аўтараў, асвятляла тэатральнае і музыччнае жыццё горада, дзейнасць Гомельскага музычна-драматычнага таварыства.
Сядзібна-паркавы комплекс Мілашэўскіх (Жодзішкі)
Палацава-паркавы комплекс Мілашэўскіх — помнік барока і садова-паркавага мастацтва XVIII—XIX ст. на паўднёвай ускраіне в. Жодзішкі, на правым беразе р. Вілія пры ўпадзенні ў яе р. Святлянка.
Гісторыя
Створаны на працягу XVIII—XIX стст. Пад сядзібны дом прыстасаваны (арх. Т. Жаброўскі) будынак езуіцкага калегіума, пабудаванага ў 1757—1766 гг. у стылі барока ў маёнтку Міцкевічаў. З канца XVIII ст. палац належыў Патоцкім, Ласкарысам, Мілашэўскім.
Архітэктура
Сядзібны дом — мураваны прамавугольны ў плане двухпавярховы аб’ём, накрыты вальмавым дахам. Цэнтральны ўваход вылучаны неглыбокім рызалітам з мансардай. Фасады члянёны лучковымі аконнымі праёмамі і вузкімі лапаткамі ў прасценках. Планіроўка дома галерэйная, памяшканні перакрыты крыжовымі скляпеннямі.
Парк пейзажнага тыпу з дрэвамі мясцовых парод, як то ліпы, клёна, таполі і інш.
NGC 775
NGC 775 (іншыя абазначэнні — ESO 477-18, MCG -5-5-24, IRAS01562-2632, PGC 7451) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Крэбс
Крэбс — прозвішча.
Галавіно (Навадугінскі раён)
Галавіно (Головино́) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цёсаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Герб Перу
Герб Перу — адзін з дзяржаўных сімвалаў Перу, прыняты 25 лютага 1825. У яго цэнтры намаляваны геральдычны шчыт з залатымі бакамі. Шчыт падзелены гарызантальнай лініяй, а ў верхнім полі падзелены яшчэ адной вертыкальнай. На першым полі на светла-блакітным фоне намалявана карычневая вікун'я, якая сімвалізуе фаўну Перу. Другое поле ўвасабляе флору краіны і змяшчае хіннае дрэва. У ніжнім чырвоным полі намаляваны залаты рог багацця, які азначае багацце прыродных рэсурсаў Перу. Над шчытом знаходзіцца лаўровы вянок, а па баках яго атачаюць два перуанскія сцягі і штандары.
Леанід Іванавіч Пранчак
Леанід Іванавіч Пранчак (, в. Пранчакі,, Брэсцкая вобласць) — беларускі і.
Біяграфія
Нарадзіўся 12 лістапада 1958 года ў вёсцы Пранчакі Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці ў сялянскай сям’і.
Скончыў факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1981). Пасля заканчэння ўніверсітэта — малодшы рэдактар Магілеўскага абласнога радыё. З 1983 года — у Рэспубліканскім штабе студэнцкіх атрадаў.
Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1989 года.
Творчасць
Першы верш апублікаваў у 1973 годзе ў газеце «Піянер Беларусі». Сааўтар калектыўнага зборніка вершаў «Лагодны прамень раніцы», 1988), аўтар кніг вершаў «Першапутак» (1988), «Дзяўчына беларуска» (1993), мастацка-дакументальнай кнігі «Беларуская Амерыка» (1994), кніг «Біблія для каханай» (1998), «Пра бабулю, пра дзядулю і пра іх унучку Юлю» (1999), «Вольны птах» (1998), «Цік-так, ходзікі» (2001), «Цар-царэвіч з Івацэвіч» (2001), «Мама, тата і Агата» (2002),
Больш за 200 вершаў паэта пакладзены на музыку. Найбольш вядомыя з іх: «Даставай, Язэп, гармонік», «Пад зоркай Пагоні», «Каля Чырвонага касцёла», «Адзінокая жанчына», «Жыве Беларусь!», «Сумны саксафон», «Паклонніца», «Талака» (музыка І. Паліводы), «Цёмная пані», «Каханая» (музыка В. Іванова), «Добрай ночы!» (музыка Зм. Яўтуховіча), «Хлеб ды соль» (музыка Л. Захлеўнага), «Сумны саксафон», «Цік-так, ходзікі!» (музыка Э. Ханка), «Сто гадоў!» (музыка М. Сацуры), «Родны край» (музыка В. Карпанава). Песні на вершы Л. Пранчака неаднаразова станавіліся пераможцамі і лаўрэатамі рэспубліканскіх і міжнародных конкурсаў і фестываляў, выдаваліся ў Беларусі, Расіі, Украіне, Польшчы, ЗША, Румыніі, Аўстраліі, Бельгіі.
П’еса Леаніда Пранчака «Афрыканская вандроўка» — у аснове мюзікла «Афрыка» (рэжысёр Г. Давыдзька, кампазітар У. Кандрусевіч), які быў пастаўлены ў Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы (2003) і ў Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя Якуба Коласа (2007).
Аўтар лібрэта музычных кампазіцый «Максім», «Беларушчына» (кампазітар І. Палівода), пастаўленых дзяржаўным канцэртным аркестрам Беларусі, песень да спектакляў «Рыцар ордэна Сонца» (п’еса П. Васючэнкі) Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага тэатра юнага гледача, «Пясняр» (п’еса В. Дранько-Майсюка) Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Максіма Горкага, песень да мастацкага фільма «Зграя» («Беларусьфільм», рэжысёр Дз. Зайцаў).
У Нацыянальным акадэмічным Вялікім тэатры оперы і балета быў пастаўлены монаспектакль па вершах Леаніда Пранчака «Сто слоў пра каханне» (кампазітар Л. Захлеўны, рэжысёр Г. Галкоўская).
На Беларускім радыё прагучалі паэтычныя спектаклі па вершах Леаніда Пранчака «Грэх і цнота», «Спіць над лесам аблачынка» (рэжысёр В. Кернажыцкая), паэтычная казка «Афрыканская вандроўка» (рэжысёр В. Кернажыцкая).
З 2021 года разам са спеваком Віталем Карпанавым працуе над сумесным праектам гурта «Дразды» і паэта Леаніда Пранчака «Ствараем беларускі хіт». У межах праекта створана больш за 30 песень, якія рэгулярна з’яўляюцца ў медыяпрасторы Беларусі і на лічбавых пляцоўках свету.
Перакладае з польскай, расійскай і ўкраінскай моў.
Абарона аўтарскіх правоў
З 2018 года Леанід Пранчак вядзе масавыя судовыя працэсы аб абароне аўтарскіх правоў на свае творы. Займаецца маніторынгам сродкаў масавай інфармацыі, падручнікаў, дапаможнікаў, і іншых друкаваных выданняў, шукаючы радкі за сваім аўтарствам. Пасля чаго падае пазоў у суд з заявай аб парушэннях аўтарскіх правоў і патрабаваннем фінансавай кампенсацыі. Сярод тых, з кім аўтар судзіўся: «Наша Ніва», «Звязда» «Советская Белоруссия», «Мінская праўда», блогеры, бацькі дзяцей, якія спявалі песні на яго вершы і інш. .
Полесская мысль
«Полесская мысль» (Палеская думка) — грамадска-палітычная і літаратурная газета радыкальна-ліберальнага кірунку. Выдавалася з 16(29) сакавіка да 22 верасня (5 кастрычніка) 1909 г. у Гомелі на рускай мове спачатку штодзень, а з красавіка 3 разы на тыдзень. Рэдактар-выдавец Г. М. Нейман, з 8 мая — выдавец З. Л. Каганскі, з 30 жніўня рэдактар — памочнік прысяжнага павернага В. Л. Склоўскі. Друкавала артыкулы на грамадска-палітычныя, эканамічныя і літаратурныя тэмы, мела рубрыкі «Тэатр, музыка і мастацтва», «Мясцовая хроніка». Арыентавалася на пераважнае ў горадзе яўрэйскае насельніцтва, таму газету пакінуў публіцыст М. І. Кулябка-Карэцкі. На апошнім этапе выдання імкнулася абараняць «мір паміж нацыянальнасцямі», асвятляць «жыццё як хрысціян, так і яўрэйскага насельніцтва» (11 снежня). У цыкле «Культурныя нарысы» газета пераказала змест артыкула А. Навіны «Беларусы», апублікаванага ў кнізе «Формы нацыянальнага руху ў сучасных дзяржавах», пісала пра дзяржаўны статус беларускай мовы ў ВКЛ, ролю БСГ, «Нашай долі» і «Нашай нівы», творчасці Ф. Багушэвіча, Я. Лучыны, Я. Купалы ў нацыянальным руху, адзначала перспектыўнасць беларускай нацыянальнай ідэі (17 мая). Крытычна ставілася да літоўскага нацыянальнага руху, падтрымала «эканамічную і палітычную праграму марксізму» ў Літве (23 мая). Свайго саюзніка бачыла ў меншавіцкай плыні РСДРП, пазнаёміла чытачоў з рэфератам Г. В. Пляханава «Рэлігійныя пошукі ў Расіі» (13 жніўня). У «Эканамічных нататках» крытыкавала ўрад, які стаў «прыказчыкам капіталістаў» (28 ліпеня). Прапагандавала творчасць Л. Талстога, А. Чэхава, неадназначна ацэньвала мадэрнісцкія плыні ў рускай і заходнееўрапейскай літаратуры адзначала наватарства А. Блока, Ф. Салагуба, А. Стрынберга, крытыкавала арыентацыю на безідэйнасць тэатра і кінематографа, станоўча ацаніла літаратурны зборнік «Туманы» (Мн., 1909).
Рэйнская правінцыя
Рэйнская правінцыя (Rheinprovinz), таксама Рэйнланд (Rheinland) — пруская правінцыя, якая існавала з 1822 па 1945 гады. Была створана шляхам зліцця двух правінцый Ніжні Рэйн і Юліх-Клевэ-Берг, якія праіснавалі толькі нядоўгі час. Сталіца — горад Кобленц. Сёння большая частка былой Рэйнскай правінцыі ўваходзіць у землі Паўночны Рэйн-Вестфалія, Рэйнланд-Пфальц і Саар.
Рэарганізацыя прускіх правінцый
На тэрыторыі правінцыі меліся шматлікія анклавы. да 1826 года належала герцагству Саксен-Кобург-Заальфельд, а затым — герцагству Саксен-Кобург-Гота, пакуль у 1834 годзе не было прададзена Прусіі і ўключана ў Рэйнскую правінцыю. (пазней раён Біркенфельд) належала Вялікаму герцагству Ольдэнбург, затым Свабоднай дзяржаве Ольдэнбург і толькі ў 1937 годзе ў выніку нацысцкіх адміністрацыйных рэформаў было перададзена Рэйнскай правінцыі. Адзіным эксклавам Рэйнскай правінцыі да 1932 года быў, які затым у выніку адміністрацыйнай рэформы быў перададзены ў правінцыю Гесэн-Насау.
На тэрыторыі правінцыі існавалі пяць адміністрацыйных акруг:
Акрамя таго, Рэйнская правінцыя часткова абслугоўвала адміністрацыйныя справы акругі Зігмарынген, якая фармальна не ўваходзіць ні ў якую правінцыю і падпарадкоўвалася непасрэдна міністэрствам у Берліне.
Веймарская рэспубліка
Пасля заканчэння Першай сусветнай вайны па выніках Версальскага дагавора тэрыторыя Саарскай вобласці была фактычна аддзелена ад Рэйнскай правінцыі і разам з былым баварскіх раёнам Саар-Пфальц пераведзена пад кіраванне Лігі Нацый.
Большая частка Рэйнскай правінцыі на працягу 1918—1930 гадоў знаходзілася пад акупацыяй Францыі, Брытаніі, Бельгіі і ЗША.
1 жніўня 1929 года была праведзена адміністрацыйная рэформа ў рэйнска-вестфальскім рэгіёне, у час якой таксама адбыўся невялікі абмен прыгранічнымі тэрыторыямі паміж Рэйнскай правінцыяй і правінцыяй Вестфалія. У прыватнасці ў Рэйнскую правінцыю быў перададзены горад Остэрфельд, які адначасова быў уключаны ў склад буйнейшага Обергаўзена.
Указам ад 1 кастрычніка 1932 года быў праведзены абмен эксклавамі паміж некалькімі прускімі правінцыямі. У прыватнасці, раён Ветцлар быў парададзены з акругі Кобленц Рэйнскай правінцыі ў склад акругі Вісбадэн правінцыі Гесэн-Насау.
Трэці рэйх
Пасля вяртання Саара пад кантроль нацысцкай Германіі ў 1935 годзе гэта тэрыторыя не была зноў далучана да Рэйнскай вобласці, а захавала асобы статус пад назвай Саарланд і кіравалася адмысловым рэйхскамісарам, функцыю якога выконваў гаўляйтар партыйнага гау Саар-Пфальц. У будучым планавалася стварэнне новага рэйхсгау Вестмарк, куды ўвайшлі б таксама акупаваныя французскія тэрыторыі, аднак гэтыя планы так і не былі рэалізаваныя.
Пасля вайны
Пасля 1945 года тэрыторыя Рэйнскай правінцыі была падзелена на дзве акупацыйныя зоны. Акруга Аахен, Дзюсельдорф і Кёльн апынуліся ў брытанскай, а Кобленц і Трыр — у французскай зонах. Пасля доўгіх дэбатаў аб магчымасці стварэння новай незалежнай дзяржавы Rhenania на тэрыторыі былых Рэйнскай правінцыі і правінцыі Вестфалія, а таксама Саарскай вобласці, гэта ідэя ўсё ж была адхілена. Таксама была адхілена і ідэя міжнароднага чатырохбаковага кантролю над Рэйнскай вобласцю, з прычыны таго, што амерыканцы не жадалі дапусціць кантролю Савецкага саюза над Рурам. Нарэшце, 21 чэрвеня 1946 года ў Лондане было прынята рашэнне аб стварэнні ў межах брытанскай зоны новага адміністрацыйнага ўтварэння — зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія, у якую ўвайшла тэрыторыя былой правінцыі Вестфалія і паўночная частка Рэйнскай правінцыі.
Французская акупацыйная зона не мела аднароднай структуры і складалася з дробных прускіх, баварскіх і гесэнскіх «рэштак». Гэтая тэрыторыя першапачаткова была арганізавана ў адміністрацыйнае ўтварэнне Сярэдні Рэйн-Саар, аднак яшчэ ў 1945 годзе была рэарганізавана ў Рэйнланд-Гесэн-Насау. Сюды акрамя паўднёвай часткі былой Рэйнскай правінцыі таксама ўваходзіла і частка тэрыторыі правінцыі Насау. У гэты ж час на астатняй пад французскім кантролем тэрыторыі было створана адміністрацыйнае ўтварэнне Гесэн-Пфальц. Пасля доўгіх спрэчак пра лёс рэгіёна ў Парыжы 30 жніўня 1946 года было прынята рашэнне аб стварэнні зямлі Рэйнланд-Пфальц. Саар да 1 студзеня 1957 года заставаўся пад французскім пратэктаратам, пасля чаго ўвайшоў у склад ФРГ у якасці асобнай федэральнай зямлі.
Геаграфія і эканоміка
Тэрыторыя правінцыі размяшчалася ў паўднёвай палове ў гарыстай мясцовасці, большай часткай пакрытай лесам, а ў паўночнай частцы — на ўрадлівай раўніне. Асноўная рака правінцыі — Рэйн, які праходзіў па тэрыторыі рэгіёна на працягу 335 км, і яго прытокі: Сайн, Від, Зіг, Вупер, Рур, Эмер, Ліпэ, Нагэ, Мозель, Нетэ, Ар і Эрфт, a таксама прытокі Мозеля і Мааса. З азёр найбольш значнымі з'яўляліся Лаахскае, на Эйфелі.
На тэрыторыі правінцыі былі значна развіты садаводства, агародніцтва і вінаробства (у далінах). Вырошчваліся жыта, пшаніца, ячмень, бульба, авёс. У той жа час вытворчасць хлеба была недастатковай для патрэбнасцей насельніцтва рэгіёна. З прамысловых раслін апрацоўваліся цукровы бурак, тытунь, хмель, лён, пянька і рапс. Была развіта жывёлагадоўля, у тым ліку гадоўля буйной рагатай жывёлы, авечак, свіней і коней.
Галоўным багаццем правінцыі былі мінеральныя прадукты, здабываліся каменны і буры вугаль, жалезныя, цынкавыя, свінцовыя, медныя і марганцавыя руды, гіпс, дахавы сланец, базальт і інш. Па апрацоўчай прамысловасці Рэйнская правінцыя займала першае месца сярод усіх прускіх правінцый. Тут выпускаліся чыгун, свінец, цынк, срэбра, Галоўныя пункты чыгуна- і сталеліцейнай вытворчасці знаходзіліся ў Эсэне, Обергаўзене, Дуйсбургу, Дзюсельдорфе, Кёльне, Дойцы, Эшвайлеры і Нойнкірхене. Правінцыя славілася сваімі стальнымі вырабамі, вытворчасцю бляхі, іголак, шарсцяных вырабаў, шаўковых, паўшаўковых, баваўняных і льняных тканін, скуры, шкляных вырабаў, фаянсавага посуду, кафлі, мазаікі і г.д. У рэгіёне актыўна развіваўся гандаль, якому спрыяла густая сетка вадзяных і рэйкавых шляхоў зносін. Галоўныя гандлёвыя цэнтры размяшчаліся ў гарадах: Кёльн, Кобленц, Мюльгайм, Дзюсельдорф, Дуйсбург, Рурарт і Везель.
У правінцыі размяшчаўся Бонскі ўніверсітэт і Вышэйшая тэхнічная школа ў Аахене.
Статыстычныя даныя
У 1895 годзе ў правінцыі пражывала 2 698 549 жыхароў, з іх 2 496 337 пратэстантаў і 187 559 каталікоў. Таксама меліся і прадстаўнікі іншых хрысціянскіх канфесій (6492 чалавек) і яўрэі (7850 чалавек). Пераважную большасць насельніцтва складалі немцы.
Тэрыторыя і насельніцтва Рэйнскай правінцыі ў 1925 годзе (пасля аддзялення Саара):
Рэлігійны склад насельніцтва ў 1925 годзе: 66,8 % — каталікі; 30,1 % — пратэстанты; 0,1 % — іншыя хрысціянскія канфесіі; 0,8 % — яўрэі; 2,2 % — іншыя канфесіі.
Плошча і колькасць насельніцтва правінцыі і асобных яе адміністрацыйных акруг станам на 17 мая 1939 года ў межах на 1 студзеня 1941 года і колькасць раёнаў на 1 студзеня 1941 года (пасля анексіі Усходняй Бельгіі):
Гарадское і сельскае насельніцтва
Размеркаванне насельніцтва па розных тыпах населеных пунктаў у залежнасці ад іх велічыні па агульнай колькасці жыхароў, паводле даных перапісу насельніцтва 1925 года і станам на 17 мая 1939 года :
Найбуйнейшымі гарадамі Рэйнскай правінцыі з'яўляліся (паводле даных 1925 года):
У 1929 годзе гарады Бармен, Эльберфельд і яшчэ некалькі драбнейшых гарадоў і паселішчаў былі аб'яднаны ў новы горад Вуперталь, а горад Хамбарн уключаны ў склад Дуйсбурга.
Обер-прэзідэнты
Пасада обер-прэзідэнта ўведзены ў Прусіі паводле ўказа ад 30 красавіка 1815 года аб паляпшэннм арганізацыі правінцыйнага кіравання (Verordnung wegen verbesserter Einrichtung der Provinzial-Behörden). У 1822 годзе аб'яднаную правінцыю ўзначаліў дзеючы обер-прэзідэнт правінцыі Ніжні Рэйн.
Чыжы (Польшча)
Чыжы́ (Czyże, па-падляску: Čyžê) — вёска ў Польшчы. Сядзіба гміны Чыжы Гайнаўскага павета Падляскага ваяводства.
676
676 — высакосны год, пачаўся ў аўторак. 676 год нашай эры, 676 год 1 тысячагоддзя, 76 год VII стагоддзя, 6 год 8-га дзесяцігоддзя VII стагоддзя, 7 год 670-х гадоў.
Чыжы (Польшча)
Жыхары вёскі — этнічныя беларусы.
Гісторыя
Вёска праўдападобна ўзнікла ў 16 стагоддзі, першыя пісьмовыя звесткі пра Чыжы паходзяць з 1529 г. Спачатку Чыжы належалі Бельскаму каралеўскаму лясніцтву, у вёсцы жылі стральцы, задачай якіх была ахова Бельскай і Белавежскай пушчаў. Чыжоўскія стральцы — вольныя людзі — былі абавязаны пастаўляць на войны па 20 стральцоў (у дапамогу артылерыйскім войскам). Апошнія звесткі пра чыжоўскіх стральцоў датуюцца 1792 годам. У вёсцы пражывалі таксама асочнікі.
Першая праваслаўная царква знаходзілася ў Чыжах ужо ў 16 стагоддзі.
З верасня 1939 года ў складзе БССР. У 1940—1945 гадах цэнтр Чыжоўскага сельсавета Гайнаўскага раёна Брэсцкай вобласці.
У 1975—1998 вёска належала да Беластоцкага ваяводства. У 1984 годзе адбыўся пажар драўлянай царквы ўніяцкіх часоў, сённяшняя царква была пабудавана ў 1984—1993 гадах.
Міхал Сервацы Вішнявецкі
Міхал Сервацы Вішнявецкі (1680—1744), прадстаўнік роду Вішнявецкіх. Маршалак канфедэрацыі (1700), гетман польны літоўскі (1702—1703, 1707—1735), гетман вялікі літоўскі (1703—1707, з 1735), кашталян віленскі, канцлер вялікі літоўскі (з 1720), рэгіментар войска ВКЛ (1730), староста пінскі, ваўкавыскі, мярэцкі, вілкавішскі.
Біяграфія
Падтрымліваў Аўгуста ІІ Моцнага да 1707 года, затым перайшоў на бок Станіслава Ляшчынскага.
У 1707 годзе паводле пагаднення з каралём Станіславам Ляшчынскім адмовіўся ад булавы гетмана вялікага і пасады віленскага ваяводы, застаўшыся гетманам польным.
У 1709 годзе ў Скамарохах быў узяты расійскім войскам у палон, перавезены ў Глухаў, быў арыштаваны і вывезены ў Расію, у 1710 вярнуўся ў Рэч Паспалітую і эмігрыраваў.
У 1716 годзе прызнаў Аўгуста ІІ Моцнага польскім каралём і вялікім князем літоўскім і вярнуўся на радзіму ў Вішнявец, дзе займаўся праектаваннем і будаўніцтвам палаца, які быў узведзены паміж 1731—1744 гадамі.
У 1733 годзе, будучы прыхільнікам Расіі, падтрымліваў кандыдатуру Аўгуста ІІІ.
Пісьменнік і паэт. Апошні мужчына ў старэйшай лініі роду, пасля яго смерці ўладанні Вішнявецкіх перайшлі да Агінскіх і Замойскіх, потым да Плятэраў, Пшаздзецкіх, Бжастоўскіх і Вяльгорскіх.
Памёр у 1744 ў Мерачы (Літва), быў пахаваны ў Вішняўцы ў кармеліцкім манастыры.
Сям’я
Князь Міхал Сервацы Вішнявецкі быў тройчы жанаты. У 1695 ажаніўся з Кацярынай (1680—1725), дачкой вялікага маршалка літоўскага Яна Караля Дольскага (1640—1695). Дзеці ад першага шлюбу:
У 1725 другі раз ажаніўся з княгіняй Марыяй Магдаленай Чартарыйскай (1728), дачкой вялікага харунжага літоўскага і старасты пінскага князя († 1750).
У 1730 г. у трэці раз ажаніўся з княгіняй (1703—1747), дачкой вялікага канцлера літоўскага князя Караля Станіслава Радзівіла (1669—1719) і Ганны Кацярыны Сангушка (1676—1746).
IC 481
IC 481 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Паддуб’е (Смалявіцкі раён)
Падду́б'е (, Поддубье) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Вальдэмар I Біргерсан
Вальдэмар I Біргерсан (Valdemar Birgersson; канец 30-х гг. XIII ст. — ) — кароль Швецыі ў 1250—1275 з дынастыі Фолькунгаў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў канцы 30-х гг. XIII ст. Быў старэйшым сынам Біргера ярля і дачкі караля Эрыка Кнутсана Інгеборгі.
У 1250, быўшы бліжэйшым сваяком караля Эрыка Шапялявага і адначасова сынам магутнага ярла з роду Фолькунгаў, быў абраны шведскім каралём. Годам пазней у Лінчопінгу на яго была ўскладзена каралеўская карона. Падчас маленства Вальдэмара і да сваёй смерці ў 1266 дзяржавай кіраваў яго бацька.
Са смерцю Біргера Ярля Швецыя была падзелена паміж трыма з яго чатырох сыноў: Вальдэмарам, Магнусам і Эрыкам. Неўзабаве Вальдэмар пасварыўся з братамі. Пасля вяртання ў 1274 караля з пілігрымкі ў Рым, якую ён, верагодна, распачаў, каб дабіцца ў папы рымскага прабачэння за сваю сувязь са сваячніцай Ютай, сварка з братамі перайшла ў адкрытае сутыкненне.
У ліпені 1275 браты, якіх падтрымліваў дацкі кароль Эрык Гліпінг, нанеслі паражэнне Вальдэмару ў бітве пры Хове. Пасля гэтага яму давялося бегчы ў Нарвегію. Неўзабаве ён вярнуўся, але быў вымушаны адмовіцца ад кароны на карысць свайго брата Магнуса.
У наступныя гады паводзіны Вальдэмара выклікалі ўсеагульнае абурэнне, і ў 1285 найслынныя людзі дзяржавы запатрабавалі ў караля пасадзіць яго пад варту. Пры гэтым не апошнюю ролю гралі палітычныя прычыны.
У 1288 Вальдэмар быў узяты ў палон у Нючопінгу і пасаджаны пад хатні арышт, затым яго перавялі ў Стакгольм, дзе ён і памёр у 1302 годзе.
Анатоль Антонавіч Гіруцкі
Анатоль Антонавіч Гіруцкі (нар., в. Смаляны, Коханаўскі раён , Віцебская вобласць) — беларускі навуковец, пісьменнік. Доктар філалагічных навук (1991), прафесар (1993).
Біяграфія
Скончыў вучылішча чыгуначнікаў у Рызе, пасля паступіў у Ленінградскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту, дзе правучыўся два гады. Служыў тры гады ў ВМФ СССР.
У 1977 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. З 1982 года працаваў у Беларускім політэхнічным інстытуце, з 1991 года — у Беларускім педагагічным інстытуце (з 1994 — загадчык кафедры тэорыі і гісторыі мовы).
Навуковая дзейнасць
Даследуе праблемы русістыкі, беларусістыкі, нейралінгвістыкі, рэлігіязнаўства, тэорыю і філасофію мовы.
Асноўныя працы: «Беларуска-рускі мастацкі білінгвізм: тыпалогія і гісторыя, моўныя працэсы» (1990), «Вазьмі маё слова…» (1990, сумесна з А. Я. Міхневічам), «Тайна імя» (1996), «Навука і рэлігія» (1999), «Нейралінгвістыка» (2008, сумесна з І. Гіруцкім) і інш.
Аўтар рамана «Армагедон» (2006), кнігі прозы «Адкрыццё» (2005) і «Паход» (2006).
Лазар Майсеевіч Кагановіч
Лазар Майсеевіч Кагановіч (Лазарь Моисеевич Каганович;, вёска Кабаны, цяпер Чарнобыльскі раён, Кіеўская вобласць, Украіна — ) — расійскі рэвалюцыянер, савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч, блізкі паплечнік Сталіна. Кандыдат у члены ЦК РКП(б) (1923—1924), член ЦК партыі (1924—1957), член Аргбюро ЦК УКП(б) (1924—1925, 1928—1946), сакратар ЦК УКП(б) (1924—1925, 1928—1939), кандыдат у члены Палітбюро ЦК УКП(б) (1926—1930), член Палітбюро (Прэзідыума) ЦК (1930—1957).
Біяграфія
У 1915 годзе Лазар Кагановіч арыштаваны і высланы ў родную вёску Кабаны, пасля чаго перайшоў на нелегальнае становішча і разам з жонкай Марыяй перабраўся ў Юзаўку (з 1924 года — горад Данецк), дзе пасля Лютаўскай рэвалюцыі стаў намеснікам старшыні Юзаўскага Савета і старшынёй саюза гарбароў.
Вясной 1917 года Кагановіч па заданні партыі накіраваны ў войска для прапагандысцкай працы. У сакавіку-красавіку 1917 года ён старшыня ваеннай арганізацыі бальшавікоў у Самары. У чэрвені 1917 гады прымае ўдзел у пасяджэннях Усерасійскай канферэнцыі ваенных арганізацый пры ЦК РСДРП (б) у Петраградзе, дзе яго абіраюць у склад Усерасійскага бюро ваенных арганізацый.
Пасля вяртання з войска, Кагановіча зноў арыштоўваюць і накіроўваюць на фронт, але ў Гомелі намаганнямі мясцовых бальшавікоў яго вызваляюць, і са жніўня 1917 года ён становіцца ў Гомелі старшынёй Палескага камітэта РСДРП (б), што адыграла значную ролю ў прыходзе бальшавікоў да ўлады у Гомелі і Магілёве.
Пасля Вялікай Кастрычніцкай сацыялістычнай рэвалюцыі Л. М. Кагановіч становіцца адным з арганізатараў стварэння Чырвонай Арміі: у 1918 годзе ён камісар арганізацыйна-агітацыйнага аддзела Усерасійскай калегіі па арганізацыі Чырвонай Арміі, што дазволіла яму ўсталяваць асабістыя сувязі з шэрагам вядомых бальшавікоў.
У сярэдзіне лета 1918 года Кагановіч накіраваны ў Ніжні Ноўгарад, які стаў прыфрантавым горадам у сувязі з прасоўваннем частак чэхаславацкага корпуса. Тут, з мая 1918 г. па жнівень 1919 года, ён займаў пасады старшыні Ніжагародскага губернскага Камітэта РКП (б) і губернскага Выканаўчага Камітэта.
Уладзімір Уладзіміравіч Мацкевіч
Уладзі́мір Уладзі́міравіч Мацке́віч ( года,, Іркуцкая вобл., РСФСР), беларускі філосаф і , грамадска-палітычны дзеяч , тэлевядучы. Заснавальнік і кіраўнік Агенцтва гуманітарных тэхналогій (Мінск). Першы кіраўнік Рады Міжнароднага кансорцыума «ЕўраБеларусь» (2011—2016). Заснавальнік праграмы стварэння сучаснага ўніверсітэта ў Беларусі «Лятучы ўніверсітэт».
4 жніўня 2021 года пасля ператрусу арыштаваны КДБ Беларусі па падазрэнні ў арганізацыі пратэстаў. 6 жніўня сумеснай заявай васьмі арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі Хельсінскі камітэт, быў прызнаны палітычным зняволеным, а група «Хрысціянская візія» Каардынацыйнай рады звярнулася да беларускай і сусветнай хрысціянскай супольнасці з заклікам выступіць у ягоную падтрымку.
Сям’я, некаторыя факты біяграфіі
Продкі — праваслаўныя сяляне, якія жылі ў в. Машталеры (Гродзенскі раён).
Абодва дзеда (Касьян Мацкевіч — па бацьку, Карп Лазавік — па маці) з пачаткам ваеннай агрэсіі супраць Польшчы ў верасні 1939 года былі мабілізаваныя ў Войска Польскае, трапілі ў савецкі палон. Потым пры фарміраванні Арміі Андэрса ўступілі ў яе, ваявалі ў Егіпце, Італіі і Францыі (Касьян Мацкевіч за ўдзел у быў узнагароджаны брытанскім ваенным ордэнам). У 1948 годзе абодва вярнуліся ў Беларусь (Касьян Мацкевіч — з Францыі, Карп Лазавік — з Вялікабрытаніі) і праз некалькі гадоў разам з сем’ямі былі дэпартаваныя ў Сібір. Бацька і маці У. У. Мацкевіча пазнаёміліся ў ссылцы, якую адбывалі ў г. Чарамхова (Іркуцкая вобл.), там жа пабраліся шлюбам і абзавяліся дзецьмі.
Уся сям’я вярнулася ў Беларусь у кастрычніку 1966 года і пасялілася ў Гродне.
У 1974—1976 гадах праходзіў тэрміновую ваенную службу ў Савецкай арміі, служыў у г. Хусце (Закарпацкая вобл., Украіна).
У 1976—1982 гадах, а таксама ў 1983—1987 гадах вучыўся, працаваў і жыў у Ленінградзе, у 1982—1983 гадах — у Вільнюсе, у 1987—1992 гадах — у Ліепаі і Рызе, у 1992—1994 гадах — у Маскве. У красавіку 1994 года канчаткова вярнуўся ў Беларусь, пасяліўся ў Мінску і праз год атрымаў грамадзянства Рэспублікі Беларусь.
Па веравызнанні — кальвініст.
Жанаты, мае сына і дзвюх дачок.
Вучоба
Дэмабілізаваўшыся з войска, паступіў на падрыхтоўчае аддзяленне Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта (ЛДУ) і ў 1977 годзе стаў студэнтам факультэта псіхалогіі ЛДУ, пасля заканчэння вучобы абараніў дыплом па спецыяльнасці «Інжынерная псіхалогія».
У гады студэнцтва наведваў лекцыі, Л. М. Гумілёва, Ю. М. Лотмана, , М. Форверга, ды інш., у межах студэнцкага абмену ездзіў у Лейпцыгскі ўніверсітэт.
У 1982 годзе пасля заканчэння ЛДУ па размеркаванні быў накіраваны ў Вільнюс, дзе дзякуючы пазнаёміўся з урачом-псіхіятрам і псіхатэрапеўтам  , семінары якога наведваў на працягу 8 гадоў, пачынаючы з 1985 года. Называе А. Я. Аляксейчыка ў ліку сваіх настаўнікаў.
Удзел у метадалагічным руху
[[File:GP VV.jpg|thumb| і У. У. Мацкевіч.
АДГ-63: «Змест і метады ВНУ-падрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі інжынераў-энергетыкаў» (Обнінскі інстытут атамнай энергетыкі, чэрвень 1988 года).]] З’яўляецца вучнем філосафа і метадолага , належыць да «генерацыі 1980-х гадоў» удзельнікаў  (ММГ) , называецца ў ліку лідараў метадалагічнага руху.
Знаёмства з СМД-метадалогіяй і ўваходжанне ў ММГ
Пазнаёміўся з і яго распрацоўшчыкамі яшчэ ў гады студэнцтва
У 1978 годзе на адной з студэнцкіх канферэнцый адбылося знаёмства з, ад якога атрымаў запрашэнне прыняць удзел у зімовай студэнцкай школе Маскоўскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута, у межах гэтай школы завязаў знаёмства з.
Быў запрошаны на чацвярговы семінар «Камісіі па мысленню» ў НДІ агульнай і педагагічнай псіхалогіі АПН СССР, які праходзіў у снежні 1978 года. На гэтым семінары пазнаёміўся ўласна з і шэрагам іншых сталых удзельнікаў ММГ. Пасля гэтага пачаў наведваць метадалагічныя семінары ў Маскве, чытаць кнігі і стэнаграмы семінараў, падражаючы маскоўскаму метадалагічнаму семінару, разам з аднакурснікамі арганізаваў семінар на псіхфаку ЛДУ
Студэнцкі дыплом пісаў на тэму, у якой разгортваў ідэі, узятыя з кнігі В. Я. Дуброўскага і Л. П. Шчадравіцкага «Проблемы системного инженерно-психологического проектирования» (М., 1971).
Перыяд «навучэнства ў ГП»
Сталым удзельнікам ММГ становіцца, пачынаючы з 1988 года, ужо ў «гульнявы перыяд» развіцця метадалагічнага руху. Гэтаму ў тым ліку паспрыяў змест лекцый пра метад (АДГ) і, якія пачуў у Ліепайскім педагагічным інстытуце восенню 1987 года.
У 1988 годзе ўзяў удзел у АДГ-60 «Эксперыменты і эксперыментаванне ў падрыхтоўцы і павышэнні кваліфікацыі кадраў» (Калінінград, кір. Г. П. Шчадравіцкі), пасля якой атрымаў запрашэнне ад ўдзельнічаць у наступных АД-гульнях у складзе каманды гульнятэхнікаў. У чарговай АДГ удзельнічаў як памочнік, пасля гэтага стаў пастаянным удзельнікам мерапрыемстваў, якія ладзіліся бацькам і сынам Шчадравіцкімі.
З’яўляючыся выкладчыкам Ліепайскага педінстытута, увёў у прастору СМД-метадалогіі ўдзельнікаў дзеючага інстытуцкага семінара, у межах семінара аформілася праектная група, якая занялася распрацоўкай праектаў у сферы адукацыі, прыняла ўдзел у рэарганізацыі службы быту г. Ліепая, распрацавала праект па развіцці гэтага горада.
Ландшафтна-рэкрэацыйныя тэрыторыі
Ландшафтна-рэкрэацыйныя тэрыторыі (ЛТР) — штучныя створаныя і/ці ператвораныя сродкамі ландшафтнай архітэктуры натуральныя тэрыторыі прыроднага комплексу — лесапаркі, лугапаркі, паркі, сады, бульвары, скверы, водна-зялёныя сістэмы (ВЗС), азелянёныя тэрыторыі рознага функцыянальнага прызначэння — жылога, грамадскага, камунальнага, вытворчага і інш. Ландшафтна-рэкрэацыйныя тэрыторыі населеных пунктаў і прыгарадных зон прызначаны для арганізацыі рэкрэацыйнай дзейнасці і паляпшэння стану навакольнага асяроддзя. Яны павінны фарміраваць прыродны каркас паселішча ў выглядзе адзінай сістэмы адкрытых і азелянёных прастор, мець зручныя пешаходныя і транспартныя сувязі з жылымі і грамадскімі тэрыторыямі населенага пункта.
Уладзімір Уладзіміравіч Мацкевіч
Удзел у дзейнасці ШКП
Браў удзел (на канцэптуальным узроўні) у стварэнні Школы культурнай палітыкі (ШКП, Масква), быў удзельнікам АДГ па тэме перабудовы і развіцця савецкага кінематографа (кір. П. Г. Шчадравіцкі, 1988), па выніках якой у 1989 годзе ў П. Г. Шчадравіцкага атрымалася стварыць пры Союзе кінематаграфістаў СССР падраздзяленне, атрымаўшае назву «Школа культурнай палітыкі і менеджэраў культуры». У. У. Мацкевіч браў удзел у дзейнасці ШКП у якасці эксперта-кансультанта.
З 1989 года працаваў у лабараторыі метадалогіі ўпраўлення Заходняга філіяла УНДІ эканомікі рыбнай гаспадаркі (УНДІЭРГ), браў удзел у правядзенні стратэгічных мерапрыемстваў (АДГ і ўпраўленчыя сесіі).
У 1990 годзе заснаваў Рыжскае аддзяленне Школы культурнай палітыкі  з мэтай рэалізацыі ідэі стварэння Калегіума ў сферы адукацыі Латвіі. Арганізаваў і правёў 9 АД-гульняў (у тым ліку некалькі для Міністэрства адукацыі Латвійскай ССР). Некаторыя тэмы, якія распрацоўваліся і абмяркоўваліся ў межах Рыжскага аддзялення ШКП, знайшлі сваё адлюстраванне ў кнізе «Полемические этюды об образовании» (Ліепая, 1993; Мінск, 2008, ISBN 978-985-6783-44-2).
Праграма культурнай палітыкі для Беларусі: абвяшчэнне і рэалізацыя
[[File:Kulturnaya politika N 0.jpg|thumb|Вокладка часопіса «Культурная палітыка», № 0, 1994.
Часопіс быў заснаваны: Агенцтвам гуманітарных тэхналогій,, Фінансава-інвестыцыйнай кампаніяй «ФІКО», А. А. Дабравольскім, М. К. Пліскам.
Галоўны рэдактар — У. У. Мацкевіч.
Рэг. нумар: 960 ад 07.09.1994.]]
1982—1987 гады
У 1982 годзе, пасля заканчэння ЛДУ, па размеркаванні быў накіраваны на Вільнюскі радыётэхнічны завод, працаваў у бюро тэхнічнай эстэтыкі, але ж праз 8 месяцаў вымушаны быў звольніцца, бо з-за адмовы ў прадастаўленні доступу да сакрэтнай дакументацыі далей не меў магчымасці працаваць па спецыяльнасці на заводзе, які адносіўся да прадпрыемстваў ваеннага прызначэння.
Вярнуўся ў Ленінград, пасля 7 месяцаў беспрацоўя, быў прыняты на працу ў Ленінградскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту (ЛІІЧТ) на новаўтвораную кафедру прыкладной псіхалогіі, сацыялогіі і педагогікі, якую арганізаваў і ўзначаліў. Гэтая кафедра з’яўлялася першай гуманітарнай кафедрай у тэхнічных ВНУ СССР, была ўтворана на базе бюро (лабараторыі) канкрэтных сацыяльных даследаванняў ЛІІЧТ, з якім У. У. Мацкевіч супрацоўнічаў яшчэ ў студэнцкія гады.
У ЛІІЧТ рыхтаваў дыспетчарскі персанал для метрапалітэна, пасля — працаваў старшым навуковым супрацоўнікам, загадчыкам бюро (лабараторыяй) канкрэтных сацыяльных даследаванняў, загадчыкам кафедры прыкладной псіхалогіі, сацыялогіі і педагогікі.
За час працы ў ЛІІЧТ падрыхтаваў кандыдацкую дысертацыю, але да яе абароне дапушчаны не быў па прычыне нежадання ўступаць у КПСС.
1987—1993 гады
На момант пачатку перабудовы ўжо шчыльна займаўся праблемамі адукацыі і пытаннямі яе рэфармавання, падрыхтаваў новую дысертацыю па гэтай тэматыцы, аднак яе таксама не ўдалося абараніць.
У 1988 годзе ў межах наватарскага руху ў адукацыі арганізаваў у Ліепайскім педінстытуце філасофска-метадалагічны семінар, які вельмі хутка ператварыўся ў праектную групу, якая працавала над праектамі ў сферы адукацыі і канкрэтна над рэарганізацыяй Ліепайскага педінстытута. Таксама браў удзел у дзейнасці семінара па праблемах адукацыі ў Рызе. У сваёй дзейнасці актыўна супрацоўнічаў з Міністэрствам адукацыі ЛатССР.
Пасля здабыцця Латвіяй незалежнасці аказваў дапамогу ў правядзенні рэформ міністру адукацыі першага ўрада Латвійскай Рэспублікі Андрысу Піебалгсу.
У пач. 1990-х гадоў супрацоўнічаў у пытаннях рэформы адукацыі з першым міністрам адукацыі Расійскай Федэрацыі.
1993—2004 гады
Пачынаючы з 1993 года, уключыўся ў працу па распрацоўцы праграмы рэформы адукацыі ў Беларусі, на пачатковым этапе шчыльна супрацоўнічаў з Міністэрствам адукацыі Рэспублікі Беларусь.
У траўні 1993 года атрымаў запрашэнне прачытаць у Мінску лекцыі па тэме стандартызацыі і тэхналагізацыі адукацыі, пасля — пачаў праводзіць пастаянна дзеючы семінар для аспірантаў у Інстытуце павышэння кваліфікацыі (з 1997 года — Акадэмія паслядыпломнай адукацыі, Мінск). У межах гэтага семінара было прачытана некалькі курсаў лекцый, а таксама падрыхтаваны і праведзены шэраг мерапрыемстваў і работ, накіраваных на асэнсаванне і рэфармаванне сістэмы адукацыі ў Беларусі:
Па выніках дзейнасці метадалагічнага семінара ў рамках была абаронена кандыдацкая дысертацыя на тэму «Праектаванне дзейнасных сістэм адукацыі: метадолага-педагагічныя аспекты» (С. А. Крупнік, 1997), а таксама падрыхтаваныя да абароны доктарскія дысертацыі па тэмах: «Мадэляванне дзейнасці спецыяліста-прафесіянала» (А. Д. Лашук) і «Тэорыя і практыка падрыхтоўкі менеджэраў адукацыі» (С. А. Мацкевіч), акрамя гэтага на акадэмічным узроўні былі сфармаваныя і ўкаранёныя ў навучальны працэс новыя для Беларусі навуковыя прадметы: «Дзейнасная педагогіка», «Праектаванне і праграмаванне ў адукацыі», «Тэорыя сістэм і дзейнасці».
У 1996 годзе па замове Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь у складзе экспертнай групы падрыхтаваў альтэрнатыўны афіцыйнаму «Оргпраект рэформы адукацыі ў Беларусі» (Оргпроект реформы образования Республики Беларусь. — Мн., 1995. — УДК 37.014.3(476)(083.9)). Складзены праект таксама не быў прыняты да рэалізацыі, а кафедра ў Інстытуце павышэння кваліфікацыі, якая складала аснову для рэалізацыі падрыхтаванага праекта рэформ, стала падвяргацца ціску з боку Міністэрства адукацыі.
Працягнуў распрацоўку праекта рэформы адукацыі самастойна ў межах «Праграмы абнаўлення гуманітарнай адукацыі» ў Беларусі, у выніку чаго ў 1997 годзе з’явілася «Канцэпцыя абнаўлення гуманітарнай адукацыі» (з кон. 1996 года рамкі гэтай канцэпцыі былі пашыраныя, і яна стала разглядацца як канцэпцыя рэформы нацыянальнай адукацыі цалкам). Праца над канцэпцыяй уключала ў сябе: канцэптуальна-тэарэтычную і метадалагічную распрацоўку; стварэнне Асацыяцыі інавацыйных школ; выданне бюлетэня абнаўлення гуманітарнай адукацыі (выдаваўся да 1999 года). Асноўныя ідэі канцэпцыі прасоўваліся праз удзел У. У. Мацкевіча ў працы парламенцкай камісіі (рабочай групы) над Законам «Аб адукацыі» (да разгону Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання ўвосень 1996 года) ..
У 1997 годзе, пасля выгнання Фонда Сораса з Беларусі, стварыў Асацыяцыю абнаўлення гуманітарнай адукацыі, якая працягнула працу над канцэпцыяй, выданне бюлетэня абнаўлення гуманітарнай адукацыі, а таксама праводзіла семінары, лекцыі і канферэнцыі з інавацыйнымі школамі, якія ўваходзілі ў Асацыяцыю інавацыйных школ. У 2000 годзе Асацыяцыя спыніць сваю дзейнасцьь.
У 1997—2001 гадах узначальваў лабараторыю (аддзел) метадалогіі Рэспубліканскага інстытута прафесійнай адукацыі (РІПА).