cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Клямка
Клямка — металічнае прыстасаванне, з дапамогай якога адчыняюць і зачыняюць дзверы, вароты, весніцы. На Беларусі вядома з сярэднявечча, у народным дойлідстве пашырылася ў ХІХ ст. Уяўляе сабой дужку (ручку) з расплясканымі канцамі, якімі мацуецца да дзвярэй знадворку. Праз верхнюю яе частку і палатно дзвярэй прапушчаны лапаткападобны язычок (слясак). Пры націсканні на слясак пальцам прыпадымаецца рычаг-замок з унутранага боку дзвярэй, на якіх ён рухома замацаваны адным канцом, другім уваходзіць у кручок, убіты ў вушак дзвярэй. Іншая канструкцыя клямкі на паўднёвым усходзе Беларусі (Гомельшчына): масіўны рычаг, прасунуты праз шула ці вушак, з крукам-зашчапкай на ўнутраным канцы, які фіксуе наглуха прымацаваную да дзвярэй пласціну. Яна вызваляецца націсканнем далонню на знешні канец рычага, што для зручнасці фігурна расплясканы. Як галоўная дэталь афармлення ўваходу клямка, як і завеса, нярэдка мела адмысловую і мастацкую форму. Часцей за ўсё аздабляліся расплясканыя канцы дужкі, асабліва верхні, якому надавалі выгляд ліста, трылісніка, завіткоў і інш.; клямкі ў выглядзе галовак коней, пеўняў, рагоў барана ў старажытнасці выконвалі функцыю абярэгаў. У наш час клямкі кавальскай работы сустракаюцца пераважна на варотах; у жыллёвым будаўніцтве саступілі месца прамысловым вырабам.
Аляксей Зайцаў
Аляксей Зайцаў  — беларускі музыкант, бас-гітарыст, удзельнік гурта «J:морс».
Біяграфія
Займацца музыкай пачаў у школе. У сярэдзіне 90-х — бас-гітарыст групы вядомага блюзмэна Аляксандра Цыганка. У 2001—2003 гадах — бас-гітарыст гурта «Ляпис Трубецкой», пазней супрацоўнічаў з гуртам «Харли».
У гурце «J:морс» з лета 2004 года. У 2008 заснаваў уласны дыска-фанк праект Discovery.
У 1995 скончыў Гомельскае музычнае вучылішча па класе бас-гітары, у 2000 — Універсітэт Культуры па спецыяльнасці мастацтва эстрады (бас-гітара). Уладальнік гран-пры на міжнародным конкурсе ў Люксембургу ў складзе студэнцкага аркестра (1998).
Надаці
Надаці (野太刀, のだち «палявы меч») — адзін з відаў вялікіх японскіх мячоў. Некаторыя, аднак, прытрымліваюцца думкі, што надаці з’яўляецца блізкім сінонімам адаці (大太刀 «вялікі меч», «о-таці») і абазначае вельмі вялікі таці. Тэрмін не пазначаў першапачаткова любы від японскага баявога мяча вельмі вялікіх памераў (дайто), такі, як таці, але ў наш час часта (няслушна) ўжываецца менавіта так.
Гэты меч насілі за спіной з-за ягоных вялікіх памераў. Гэта было выключэннем, бо іншыя японскія мячы, як катана і вакідзасі насілі заткнутым за пояс, а таці падвешваўся лязом уніз. Аднак надаці не выхоплівалі з-за спіны. З-за сваёй вялікай даўжыні й вагі, ён быў вельмі складнай зброяй.
Японскі «таці» адносіцца да мячоў, ганаровы прэфікс «O» паказвае, што чалавек ці аб’ект мае асаблівую значнасць. У гэтым выніку значэнне звязана з памерам мяча (больш 3-х сяку (90,9 см) у даўжыню клінка (у асноўным 110—130 см) і дзяржальняй больш за 40 см).
Адным з прызначэнняў надаці была барацьба з коннікамі. Часта ён ужываўся разам з дзідай, бо з доўгім клінком ён быў ідэальным для паражэння праціўніка і яго каня адным махам. З-за сваёй вагі ён не мог прымяняцца ўсюды з лёгкасцю і, як правіла, адкідваўся, калі пачынаўся блізкі бой. Меч адным махам мог паразіць адразу некалькіх варожых воінаў. Пасля выкарыстання надаці самураі прымянялі для блізкага бою больш кароткую і зручную катану.
Эстэтыка
Эстэтыка (αἰσθητικός — пачуццёвы, ад αἴσθημα — пачуцце, пачуццёвае ўспрыманне) — філасофская дысцыпліна, якая вывучае сферу выразных форм любой сферы дзейнасці (у т.л. мастацкай), дадзеных як самастойная і пачуццёва ўспрымальная каштоўнасць.
Гісторыя
Заснавальнікам эстэтыкі лічыцца Аляксандр Готліб Баўмгартэн, які вызначаў яе як «навуку аб пачуццёвым пазнанні», што дасягае дасканаласці ў мастацтве. Упершыню тэрмін быў ужыты ім у 1735 г. для абазначэння стратэгіі даследвання пачуццёвых ведаў. На яго думку, прыгажосць і ёсць «дасканаласць пачуццёвага пазнання», г.зн. дасканаласць адчуванняў, эмоцый, памяці, інтуіцыі, фантазіі.
Першапачаткова эстэтыка меркавала зразуменне здольнасцяў пачуццёвага пазнання (праз мастацтва, сферу чалавечай эмоцыі), але с цягам часу распаўсюдзілася не толькі на творы мастацтва, але і на прыроду, і на сферу чалавечых узаемаадносін. Да XVIII ст. катэгорыя «эстэтыка» атаясамлівалася з паняццем прыгожага. У нямецкай класічнай эстэтыцы XVIII — пачатку XIX ст. развівалася яе разуменне як філасофіі мастацтва (І. Кант, Г. Гегель і інш.). Асноўнай праблемай філасофска-эстэтычнай думкі старажытнасці, Сярэднявечча і ў значнай ступені Новага часу з'яўляецца праблема прыгожага. Сучасная інтэрпрэтацыя эстэтыкі звязана з пошукамі новай духоўнасці, новага гуманізму адзінай агульначалавечай цывілізацыі.
Па меркаванню сучаснага эстэтыка, прафесара Бостанскага ўніверсітэта Севярына Брыйна (Severyn T. Bruyn), эстэтыка адносіцца да аксіялогіі, аднаму з раздзелаў філасофіі і цесна звязана з філасофіяй мастацтва.
Мэты і падыходы
Мэтай эстэтыкі з'яўляецца філасофскае вывучэнне мастацтва і фарміраванне крытычных меркаванняў адносна мастацтва. Эстэтыка ахоплівае акрамя пытанняў адносна прыроды прыгажосці, таксама агульныя пытанні па ацэнцы мастацкіх прадметаў — што мы маем на ўвазе, калі кажам, што нейкі мастацкі твор з'яўляецца добрым, каштоўным і як мы вызначаем стандарты такога меркавання.
У эстэтыцы даследуюцца праблемы сутнасці і адметных рыс эстэтычнага ў сістэме каштоўнасных адносін, заканамернасці дыферэнцыяцыі эстэтычных каштоўнасцей, якія выступаюць у мностве канкрэтных мадыфікацый (прыгожае і агіднае, узвышанае і нізкае, трагічнае і камічнае і інш.).
Аб'ектыўныя падыходы сцвярджаюць, што прыгажосць або каштоўнасць ёсць у самім аб'екце і што самі эстэтычныя меркаванні з'яўляюцца або вернымі або памылковымі. Суб'ектыўныя погляды разглядаюць каштоўнасць як нешта, прыўнесенае назіральнікам, — яна можа быць справай чыста асабістых прэферэнцый або, як лічыў Кант, як нешта, што можа быць агульна ўзгодненым. Існуюць таксама розныя падыходы да ацэнкі прыгажосці і мастацкіх вырабаў, уключаючы аналітычныя пазіцыі, якія абмяркоўваюць стандарты і логіку такой ацэнкі.
Эстэтычнае выхаванне
Фармаванне эстэтычных адносін чалавека да рэчаіснасці, яго арыентацыі ў свеце матэрыяльных і духоўных каштоўнасцей прадугледжвае фармаванне і развіццё здольнасці чалавека да эстэтычнага ўспрымання і перажывання, а таксама да ўласнай творчасці па законах прыгажосці. Эстэтычнае выхаванне інтэгруецца ў культуру паводзін, што абумоўлена адзінствам паміж эстэтычнымі і маральнымі каштоўнасцямі.
Чарнагубаўскі сельсавет
Чарнагу́баўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Капыльскага раёна Слуцкай акругі. Цэнтр — вёска Чарнагубава.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Капыльскага раёна Слуцкай акругі БССР. 21 жніўня 1925 года скасаваны.
Бэлцкая свабодная эканамічная зона
Бэлцкая свабодная эканамічная зона (Zona Economică Liberă «Bălţi») — частка тэрыторыі муніцыпія Бэлць з вызначанымі межамі, у межах якой у дачыненні рэзідэнтаў гэтай свабоднай эканамічнай зоны ўсталёўваецца і дзейнічае адмысловы прававы рэжым для ажыццяўлення імі інвестыцыйнай і прадпрымальніцкай дзейнасці.
Бэлцкая СЭЗ створана на падставе прынятага Парламентам Рэспублікі Малдова Закона ад 4 сакавіка 2010 года дзеля развіцця сектара прамысловасці машынабудавання і металаапрацоўкі, прыцягнення замежных інвестыцый, а таксама падвышэнні экспартнага патэнцыялу рэспублікі.
Рэзідэнт Бэлцкай СЭЗ — юрыдычная асоба Рэспублікі Малдова ці індывідуальны прадпрымальнік Рэспублікі Малдова, зарэгістраваныя адміністрацыяй свабоднай эканамічнай зоны ў якасці рэзідэнта свабоднай эканамічнай зоны ў парадку, усталяваным заканадаўствам пра свабодныя эканамічныя зоны.
Адмысловы праўны рэжым свабоднай эканамічнай зоны — сукупнасць праўных нормаў, што ўсталёўваюць асаблівы рэжым падаткаабкладання і іншага рэгулявання і агадваюць больш спрыяльныя, чым агульнапрынятыя, умовы для ажыццяўлення інвестыцыйнай і прадпрымальніцкай дзейнасці.
Адміністрацыя свабоднай эканамічнай зоны — орган кіравання свабоднай эканамічнай зонай, што ствараецца ў парадку і форме, агаданых Законам Рэспублікі Малдова ад 27.07.2001 № 440-XV «Пра свабоднай эканамічныя зоны».
Заканадаўства пра свабодныя эканамічныя зоны засноўваецца на Канстытуцыі Рэспублікі Малдова і складаецца з Закона Рэспублікі Малдова ад 27.07.2001 № 440-XV «Пра вольныя эканамічныя зоны» і іншых актаў заканадаўства, што рэгламентуюць пытанні стварэння, функцыянавання і ліквідацыі вольных эканамічных зон.
Бэлцкая СЭЗ з'яўляецца часткай тэрыторыі муніцыпія Бэлць Рэспублікі Малдова. Муніцыпій Бэлць знаходзіцца ў 130 км да паўночнага захаду ад Кішынёва на рацэ Рэўт. Трэці па колькасці насельніцтва горад у краіне (пасля Кішынёва і Ціраспаля) — каля 150 тысяч жыхароў. Бэлць з'яўляецца эканамічным і культурным цэнтрам паўночнага рэгіёна. Плошча горада — 60 км², з прыгарадамі — 78 км².
Неафіцыйная сталіца поўначы Малдовы — муніцыпій Бэлць — буйны прамысловы цэнтр, грунт эканамічнага патэнцыялу якога складаюць машынабудаўнічая, харчовая, лёгкая і прыборабудаўнічая прамысловасці. Гадавы аб'ём прамысловай вытворчасці (у сярэдніх цэнах на 2004 г.) — 2,2 млрд леяў. Профільныя навучальныя ўстановы Бельцаў забяспечваюць рыхтоўлю высокакваліфікаваных спецыялістаў дадзеных галін. Знаходзячыся на скрыжаванні найважных транс'еўрапейскіх магістраляў Захад-Усход і Поўнач-Поўдзень, Бэлць таксама з'яўляецца буйным транспартным вузлом, што ўключае разгалінаваную сетку аўтамабільных і чыгунак. Бэлць маець два аэрапорты. Адзін з іх — Міжнародны аэрапорт Бэлць-Лядавены, сучасны па савецкіх стандартах, пабудаваны ў 80-х гадах, дзе могуць здзяйсняць пасадку вялікія рэактыўныя авіялайнеры (адна ўзлётна-пасадкавая палоса даўжынёй у 2 200 метраў). Другі аэрапорт для невялікіх самалётаў — Аэрапорт Бэлць-Горад, знаходзіцца на ўсходняй мяжы горада.
У наш час Бэлцкая СЭЗ складаецца з 2 пляцовак: 1,4 га па вул. Даватар, 86, а таксама 10,35 га по вул. Індустрыалэ, 4, што дае свабоднай эканамічнай зоне доступ да чыгункі і аўтамагістралям рэспубліканскага і міжнароднага значэння (Е583). Апроч таго, СЭЗ мае камунальную інфраструктуру, вытворчыя плошчы і склады.
У цяперашні момант у Бэлцкай СЭЗ зарэгістравана два рэзідэнта — акцыянернае таварыства «Claritate» і молдэ-нямецкае прадпрыемства «Draexlmaier Automotive» з агульным аб'ёмам заяўленых інвестыцый на 2010 год 26 млн еўра.
Кампанія «Draexlmaier Automotive» ужыццяўляе простыя пастаўкі на заводы ў Оксфард, Лейпцыг і Рэгенсбург для канцэрна BMW. Планаванае павелічэнне аб'ёму продажаў прамысловай прадукцыі да 0,5 млрд леяў, з якіх больш 90 % будзе экспартавацца.
Мяркуецца рэканструяваць і падрыхтаваць для здачы ўнаймы іншым рэзідэнтам каля 50 тыс. м² вытворчых плошчаў. Да 2012 года лік занятых працаўнікоў павялічыцца да 8 тысяч.
NGC 3862
NGC 3862 (іншыя абазначэнні — UGC 6723, MCG 3-30-95, ZWG 97.127, 3C 264, PGC 36606) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Спіс аб’ектаў PGC (898001—899000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (898001—899000)
Механіка-тэхналагічны факультэт ГДТУ імя П. В. Сухога
Механіка-тэхналагічны факультэт (МТФ ГДТУ імя П. В. Сухога) — адзін з факультэтаў Гомельскага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта.
Гісторыя
Факультэт створаны ў 1980 годзе на базе машынабудаўнічага факультэта. Першым дэканам з 1980 па 1981 гады быў прызначаны дацэнт Віктар Рыгоравіч Караткевіч, з сакавіка 1981 года па сакавік 2010 года — дацэнт Уладзімір Паўлавіч Русаў. З сакавіка 2010 года па цяперашні час дэканам факультэта з’яўляецца Ігар Барысавіч Адарчанка.
Навучанне вядзецца ў навучальных аўдыторыях, лабараторыях і на прадпрыемствах, дзе створана 5 філіялаў кафедраў: ААТ «Беларускі металургічны завод — кіруючая кампанія холдынгу „Беларуская металургічная кампанія“», заводы ВА «Гомсельмаш», ААТ «Навукова-тэхнічны цэнтр камбайнабудавання», ААТ «Гомельаблаграсэрвіс», ААТ «ГЛЗ „Цэнтраліт“».
На факультэце працуюць вучэбна-даследчая лабараторыя мадэлявання тэхналагічных працэсаў, сучасны камп’ютарны клас, вучэбна-даследчы і вытворчы ўчастак, абсталяваны перадавым абсталяваннем.
З 2010 года на факультэце вядзецца навучанне замежных студэнтаў.
Спецыяльнасці
На факультэце навучаецца больш за 500 студэнтаў па наступных спецыяльнасцях і спецыялізацыях:
Склад факультэта
Факультэт мае ў сваім складзе наступныя кафедры:
Добраахвотнае заражэнне ВІЧ
Добраахвотнае заражэнне ВІЧ, Багчэйсінг энд гіфтгівінг (у англійскай мове выкарыстоўваецца тэрмін bugchasing — паляванне за вірусам) — азначэнне гомасексуальнай субкультуры, прыхільнікі якой жадаюць атрымаць і пашырыць ВІЧ-інфекцыю. Багчэйсеры ў багчэсінг энд гіфтгівінгу - мужчыны, якія шукаюць сексуальнага ВІЧ-пазітыўнага партнёра, гіфтгіверы - ВІЧ-пазітыўныя мужчыны, якія спрабуюць інфектаваць багчэйсераў ВІЧ-інфекцыяй.
Бой пад Крутамі
Бой пад Крутамі (Бій під Крутами) — бой, які адбыўся 17 (30) студзеня 1918 года на чыгуначнай станцыі Круты пад пасёлкам Круты і паблізу вёскі Пам'ятнэ, у 130 кіламетрах на паўночны ўсход ад Кіева, 18 км на ўсход ад Ніжына.
Гэты бой доўжыўся 5 гадзін паміж 4-тысячным падраздзяленнем Чырвонай гвардыі пад кіраўніцтвам эсэра Міхаіла Мураўёва і атрадам з кіеўскіх курсантаў і казакоў «Свабоднага казацтва», што ў цэлым налічваў каля чатырох сотняў воінаў.
У баі пад Крутамі абаронцы ўкраінскай дзяржаўнасці атрымалі пераканаўчую ваенную перамогу. Наступ праціўніка быў спынены і ажыццёўлена арганізаванае адступленне, руйнуючы за сабой шляхі і масты. Расійска-бальшавіцкія салдаты страцілі баяздольнасць на чатыры дні. Агрэсар вымушаны быў падцягнуць новыя сілы, адрамантаваць падарваныя і разбураныя масты і чыгуначныя рэйкі, і толькі пасля гэтага працягваць свой наступ на Кіеў не чыгункай, а на рэквізаваных сялянскіх колах, запрэжаных коньмі, па размоклай дарозе.
Гэтая затрымка ворага дазволіла ўкраінскай дэлегацыі заключыць Брэсцкі мір, які выратаваў маладую ўкраінскую дзяржаўнасць.
Сучаснікаў асабліва ўразіла пахаванне 27 юнакоў, якія трапілі пасля бою ў палон да бальшавікоў і былі імі пакараныя. На пахаваннях у Кіеве каля Аскольдавай магілы старшыня Украінскай Цэнтральнай Рады Міхаіл Грушэўскі назваў юнакоў, якія загінулі ў няроўнай барацьбе, героямі, а паэт Павел Тычына прысвяціў гераічнаму ўчынку верш «Памяці трыццаці».
Дзесяцігоддзямі гісторыя бою або замоўчвалася, або абрастала міфамі і выдумкамі, як у замежнай, так і ва ўкраінскай гістарыяграфіі. У 2006 годзе на месцы бою быў усталяваны помнік. З нагоды 80-й гадавіны бою Манетны двор выпусціў у абарот памятную манету наміналам 2 грыўні.
Кестра клон
Кестра клон — архітыпічны гомасексуальны мужчына, які па манерах і адзенню ёсць звыш-мужападобным прадстаўніком працоўнага класу. Азначэнне і вобраз з'явіліся з населенага геямі раёна Кестра ў Сан-Францыска ў канцы 1970-ых на хвалі барацьбы за правы гомасексуалаў, якая распалілася пасля Стоўнволскага мецяжу 1969 года і Лета Любові 1967 года. Тым жа часам у рады гомасексуалаў улілося шмат маладых мужчын, якія былі разняволеныя ў поглядах і жадалі выказаць свае сексуальныя жаданні, і сярод гомасексуалаў утварылася культура пачытання мужападобнасці, а ў ідэал гэтай культуры быў узнесены мужчына з працоўнага класу.
Ключ 80
Ключ 80 毋 (毌, 母, піньінь wú) са значэннем «маці» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 34 ключоў, якія складаюцца з чатырох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 16 іерогліфаў з 49,030 гэтым ключом.
Варыянты формы
Старажытны знак адлюстроўваў жанчыну, якая збіраецца карміць дзіця.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Паставы (аэрадром)
Паставы — былы ваенны аэрадром, размешчаны на захад ад аднайменнага горада Паставы Віцебскай вобласці ў Беларусі.
Гісторыя
Аэрадром выкарыстоўваўся польскімі ВПС да вызвалення Заходняй Беларусі войскамі Чырвонай Арміі. У 1940 годзе на базе аэрадрома заснавана Пастаўская авіяцыйная школа, у якой рыхтавалі лётчыкаў-бамбавікоў. Начальнікам Пастаўскай авіяшколы быў прызначаны палкоўнік Вячаслаў Арсеньевіч Цімафееў. У распараджэнні школы было 3 аэрадромы. Асноўны — Паставы (у стадыі будаўніцтва) і два палявыя — у Міхалішках і ў Кабыльніку, на былым палявым аэрадроме польскіх ВПС. Аэрадром уваходзіў у склад 13-га раёна авіяцыйнага базавання. Па стане на канец мая 1941 года на аэрадроме грунтаваліся:
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны 23 чэрвеня школа перабазавалася ў Оршу, потым у Маскву, а затым у Чкалаў, дзе з рэшткаў некалькіх авіяшкол была сфарміравана 3-я Чкалаўская Ваенная авіяцыйная Школа пілотаў.
Пасля акупацыі Паставаў аэрадром у недабудаваным стане выкарыстоўваўся бамбардзіровачнай авіяцыяй Люфтвафэ.
Сучасны аэрадром быў пабудаваны ў 1954 годзе. На аэрадроме грунтаваліся:
У 1976 годзе на аэрадроме пачаў сваё фармаванне 305-ы авіяцыйны полк знішчальнікаў-бамбавікоў на самалётах МіГ-15 і МіГ-17. Полк увайшоў у склад 1-й гвардзейскай авіяцыйнай Сталінградскай ордэна Леніна двойчы Чырванасцяжнай ордэнаў Суворава і Кутузава дывізіі знішчальнікаў-бамбавікоў. Камандзірам палка быў прызначаны палкоўнік Сычоў. У лістападзе 1976 года полк атрымаў новыя самалёты Су-7Б (БМК, БКЛ), на якіх пралятаў да 1980 года. Узімку 1977 года палку быў уручаны Баявы Чырвоны сцяг. У 1980 годзе атрымаў Су-17, а ў 1986 годзе полк перавучыўся на самалёты Су-24 і быў перайменаваны ў 305-ы бамбардзіровачны авіяцыйны полк.
У лютым 1989 года пасля вываду савецкіх войскаў з Афганістана перабазіраваўся на аэрадром 378-ы асобны штурмавы авіяцыйны полк на самалётах Су-25. Пасля распаду СССР у студзені 1992 года полк увайшоў у склад ВПС Беларусі, а ў 1993 годзе расфармаваны.
Сучасная гісторыя
Пасля развалу Савецкага Саюза аэрадром выкарыстоўваўся да 1993 года. У 1993 годзе 305-ы бамбардзіровачны авіяцыйны полк перабазаваўся ў Расію на аэрадром Ейск, а аэрадром быў зачынены. Тэрыторыя знаходзіцца ў закінутым стане. УПП разабрана.
Варшаўская восень
Міжнародны фестываль сучаснай музыкі "Варшаўская восень" (Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej "Warszawska Jesień") — найбуйнейшы ў Польшчы фестываль міжнароднага статусу, прысвечаны сучаснай музыцы, арганізаваны Саюзам кампазітараў Польшчы. Фестываль праходзіць штогод, пачынаючы з 1956 года (за выключэннем 1957 i 1982 гадоў), у другой палове верасня і доўжыцца 8 дзён.
Гісторыя
Прапанова арганізаваць фестываль з'явілася ў 1955 годзе на форуме Саюза польскіх кампазітараў (ініцыятарамі былі Тадэвуш Берд i Казімеж Сероцкі). У мэты фестывалю ўваходзіла пераадоленне адставання Польскай музыкі ад сусветнага авангарда, што было абумоўлена доўгім дамінаваннем сацрэалізму Сталінскай эпохі, а таксама прэзентацыя польскай сучаснай музыкі. Першы фестываль праходзіў з 10 па 20 кастрычніка 1956 г. (адначасова з "палітычнай адлігай" ў Польшчы). У ім прынялі ўдзел: аркестр французскага радыё, Венскі сімфанічны аркестр, калектывы з Бухарэста, Брно і Масквы, а таксама філарманічныя аркестры Варшавы і Катавіцэ. Першы фестываль быў шырока адлюстраваны ў сродках масавай інфармацыі. У наступныя гады склалася традыцыя фестывалю. Першапачаткова фестываль задумваўся як біенале i ў 1957 не праводзіўся, аднак з 1958 праходзіў штогод, за выключэннем 1982 з-за ваеннага становішча). У часы ПНР фестываль меў вялікае значэнне для кантактаў польскіх кампазітараў з шырокай музычнай супольнасцю, сусветным авангардам, спрыяў развіццю польскай кампазітарскай школы.
Тулон
Тулон (Toulon, Tolon, Telo Martius) — горад у Францыі. Насельніцтва — 160 639 жыхароў (1999).
Гісторыя
Тулон быў заснаваны фінікійцамі, якія здабывалі тут пурпуровую фарбу; ў V або VI стагоддзях Тулон быў месцазнаходжаннем біскупа; у 889 годзе Тулон быў разбураны сарацынамі; граф Вільгельм I Арльскі адбудаваў яго зноў. З 1032 года Тулонам кіравалі Тулонскія графы, у 1178, 1196 і 1211 гадах ён быў абложаны і разбураны сарацынамі.
У 1793 годзе з падаўлення паўстання раялістаў у Тулоне пачалася кар’ера Напалеона Банапарта.
NGC 6447
NGC 6447 (іншыя абазначэнні — UGC 10975, MCG 6-39-19, ZWG 199.19, KCPG 523B, IRAS17445+3535, PGC 60829) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чыкен
Чыкен — азначэнне маладога гомасексуальнага мужчыны, у якога яшчэ не выраслі валасы на целе і не сфармавалася бачная мускулатура. У той час, як сярод некаторых дарослых гомасексуалаў прынята насіць для абазначэння сябе крыху выцягнутую з задняй кішэні хустку ці бандану, чыкены носяць у заднім кармане крыху высунутую вонкі цацку К’юпі, каб абазначыць сябе.
Дрэна
Дрэна (Drena) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 527 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 66 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 38074. Тэлефонны код — 0464.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марцін Турскі.
Міхаіл Мікалаевіч Верашчагін
Міхаіл Мікалаевіч Верашчагін (нар., Асіповічы, Магілёўская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне парашковай металургіі, кампазіцыйных матэрыялаў, апрацоўкі металаў ціскам. Доктар тэхнічных навук (1993), прафесар (1995). Акадэмік Нью-Ёркскай акадэміі навук (1995), Беларускай інжынернай акадэміі (1999).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Машыны і тэхналогіі апрацоўкі металаў ціскам», 1973). Працуе ў Гомельскім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце імя П. В. Сухога (з 1979, механіка-тэхналагічны факультэт, кафедра «Металургія і тэхналогіі апрацоўкі матэрыялаў», прафесар, у 1996—2016 гадах — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: матэрыялазнаўства; апрацоўка матэрыялаў ціскам; парашковая металургія; метызная вытворчасць.
NGC 3861B
NGC 3861B (іншыя абазначэнні — MCG 3-30-94, ZWG 97.129, KCPG 299B, PGC 36610) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога і быў дададзены пазней.
Жыежмарэй
Жыежмарэй (Žiežmariai, традыцыйная беларуская назва — Жыжмары, або Жыжморы ) — горад у Кайшадорыскім раёне Каўнаскага павета Літвы, на рацэ Стрэва. Адміністрацыйны цэнтр Жыежмарэйскай гарадской і сельскай сянюній. Насельніцтва 3730 чал. (2010).
Геаграфія
Знаходзяцца за 6 км на поўдзень ад Кайшадорыса, каля аўтамабільнай дарогі Вільнюс — Клайпеда. Згодна з сучаснай афіцыйнай літоўскай класіфікацыяй горад належыць да этнаграфічнага рэгіёна Аўкштота.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Жыжмары датуецца 1495 годам, калі вялікі князь Аляксандр перадаў паселішча сваёй жонцы Алене Іванаўне. У пачатку XVI стагоддзя тут збудавалі драўляны касцёл Св. Якуба Апостала, пры якім дзейнічала школа.
Пад 1522 годам згадваюцца як горад. З 1534 года — ва ўладанні збеглага з Маскоўскай дзяржавы князя Сямёна Бельскага, з 1549 года — вялікай княгіні літоўскай і каралевы польскай Барбары Радзівіл. У XVI—XVIII стагоддзях цэнтр Жыжмарскага нягродавага староства, якое звычайна знаходзілася ў трыманні магнатаў.
14 лютага 1792 года атрымалі Магдэбургскае права і герб з выявай Св. Станіслава Біскупа. У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) апынуліся ў складзе Расійскай імперыі.
Інфраструктура
У Жыежмарэі працуюць школа, дзіцячы садок, пошта і бібліятэка.
Тжцель
Тжцель (Trzciel, Tirschtiegel) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 380 км на захад ад Варшавы і за 70 км на паўднёвы ўсход ад Гожава Велькапольскага. Уваходзіць у склад Мендзыжэцкага павета Любушскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Тжцель. Займае плошчу 3,03 км². Насельніцтва 2,4 тыс. чалавек.
Хуан Хеновес
Хуан Хеновес Кандэль (Juan Genovés;, — , ) — іспанскі жывапісец. Яго працы атрымалі прызнанне на нацыянальным і міжнародным узроўні. Большую частку сваёй мастацкай кар'еры ён быў сярод мастакоў галерэі Мальбара. Ён атрымаў ганаровую ўзнагароду XXXIII Венецыянскай біенале (1966) і залаты медаль Міністэрства культуры «За заслугі ў выяўленчым мастацтве» (2005).
Тромс
Тромс (дакладней Трумс) — адно з нарвежскіх фюльке. Размешчана на поўначы краіны, мяжуе з фюльке Нурлан на паўднёвым-захадзе і фюльке Фінмарк на паўночным усходзе. На поўдні мяжуе са шведскім ленам Норботэн і з фюльке Лапо, размешчанай у Фінляндыі. На захадзе абмываецца водамі Нарвежскага мора (Атлантычны акіян). Тэрыторыя фюльке цалкам размешчана за Палярным кругам. Фюльке Тромс, як адміністрацыйная адзінка, было заснавана ў 1866 годзе.
Чыкенхок
Чыкенхок, мужчына, якому падабаюцца чыкены. Таксама чыкенхокаў называюць чыкен квінамі або чыкен плакерамі. Часам паняцце чыкенхок выкарыстоўваецца, каб абразіць гомасексуала. Да таго, кінафільм Chicken Hawk: Men Who Love Boys (Чыкенхок: мужчыны якія любяць хлопчыкаў), створаны супольніцтвам NAMBLA, папулярызаваў выкарыстанне панятку чыкенхок да мужчын, якім падабаюцца хлопчыкі, якія не дасягнулі легальнага ўзросту.
Тромс
Адміністрацыйны цэнтр — горад Тромсё.
Каўпенскі сельсавет
Каўпе́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Каўпень.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Лоеўскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Крупейкаўскага (Крупейскага) сельсавета.
17 ліпеня 1986 года цэнтр Казярожскага сельсавета перанесены ў вёску Каўпень, сельсавет перайменаваны ў Каўпенскі.
Вольха шэрая
Вольха шэрая або Вольха белая, Алешына , Алеша , Вольха баравая (Alnus incana) — лістападнае дрэва, від роду  сямейства.
Назва
Лацінская відавая назва incana азначае «сіваватая».
Батанічнае апісанне
Дрэва вышынёй да 20 м або куст з вузка-яйкападобнай кронай і ствалом дыяметрам да 50 см. Ствол шараватага колеру рэдка прамы і цыліндрычны, часта з падоўжнымі западзінамі і гарбамі. Адна з найбольш хуткарослых парод. Да 10-15 гадоў расце хутка, пасля чаго прырост запавольваецца. дажывае да (40 — 50 ) 50 — 60, зрэдку да 100 лет.
Кара светла-шэрая, заўсёды гладкая і не ўтварае вонкавага каркаватага пласту. Парасткі спачатку зеленаватыя, пазней бурыя або чарнавата-шэрыя, не клейкія, але пакрытыя шэрым пушком або лямцам і светлымі чачавічкамі.
Пупышкі сцябліністыя, яйкападобныя або яйкападобна-шарападобныя, на вяршыні злёгку прытупленыя, пухнатыя. Лісце размешчана ў тры рады, чарговае, авальнае, авальна-ланцэтнае або яйкападобна-круглявае, радзей эліптычнае, даўжынёй 4(4,5 )—10 см, шырынёй 3,5—7 см, вострае або востраканцовае, радзей прытупленае, з круглявым або слаба сэрцападобным аснаваннем, востра-двойчата-пільчатае, маладое густа-пухнатае, не ліпкае, дарослае зверху амаль голае, знізу шэра-зялёнае, без бародак ў кутах нерваў, на мякка валасістых або лямцавых хвосціках даўжынёй 1—2(3 ) см. Увосень не жаўцее.
Тычынкавыя каташкі вяршынныя, сабраны па 3-5 разам, сядзячыя або на кароткіх пухнатых ножках, утрымліваюць пры кожнай лусцы па тры кветкі з чатырма тычынкамі з раздвоенымі пылавікамі. Песцікавыя шышачкі сабраны па 8-10 пучкамі на агульным кветканосе, то пад мужчынскімі кветкамі, то на вяршынях галін, эліптычныя, чорна-бурыя, даўжынёй каля 1,5 см, дыяметрам 7-8 см, утрымліваюць пры кожнай лусцы па дзве кветкі; песцік з двума ніткападобнымі пурпуровымі лычыкамі, якія выступаюць з-за лусак. Цвіценне ў сакавіку-красавіку, задоўга да з’яўлення лісця.
Плады — зваротна-яйкападобныя арэшкі з вузкімі, перапончатымі крыламі, 10 мм даўжынёй і 7 — 8 мм шырынёй , паспяваюць у шышачках. Паспяваюць восенню. У 1 кг 1 430 000 арэшкаў; вага 1000 арэшкаў — 0,5—0,9 г.
Плоданашэнне штогод, багатае. Насенныя асобнікі пачынаюць пладаносіць з 8-10 гадоў; парасткавыя з 5-7 гадоў.
Распаўсюджанне
У прыродзе арэал віду ахоплівае практычна ўсю тэрыторыю Еўропы, Малую Азію, Закаўказзе, Заходнюю Сібір і Паўночную Амерыку. Паўночная мяжа арэала пачынаецца ў Швецыі, праходзіць праз Кольскі паўвостраў, праз увесь поўнач еўрапейскай часткі Расіі і праз усю Сібір да Камчаткі. Расце ў Сербіі, Паўночнай Італіі і ва Францыі. Больш за ўсё яе на поўначы і паўночным усходзе еўрапейскай часткі Расіі. У Беларусі распаўсюджана ў паўночнай частцы краіны, дзе ўтрае суцэльныя зараснікі і шэраальшаннікі кіслічныя, сніткавыя, папарацевыя, метлюжковыя, чарнічныя ці асаковыя або сустракаецца ў выгляде прымешкаў да бярозавых, яловых, асінавых і хваёвых насаджэнняў.
Расце на раўнінах у лясной і, радзей, лесастэпавай і лесатундравай зоне. Утворае хмызняковыя і дробналясныя зараснікі на забалочаных узлесках, балотах, ля берагоў рэк, на лесасеках, пажарышчах і закінутых раллях. Сустракаецца ўздоўж ручаёў і рэк разам з вербамі і чорнай вольхай. Чыстых насаджэнняў не ўтварае, пытанне аб першаснасці ці другаснасці шэраальшаннікаў па бэльках, ярах і ўскраінах балот застаецца нявырашаным. Дзякуючы багатаму плоданашэнню, лёгкасці распаўсюджвання насення і добрай яго ўсходжасці хутка засяляе высечкі, гары, закінутыя раллі, утвараючы часовыя асацыяцыі, якія паступова змяняюцца першаснымі фітацэноз. Часцей за ўсё шэраальшаннікі ўтвараюцца на месцы яловых і драбналістых лясоў, зваротная змена вольхі елкай адбываецца на працягу 50-60 гадоў. Пасьба жывёлы і высечка лесу ў шэраальшанніках спрыяе больш хуткаму вегетатыўнаму размнажэнню вольхі і больш працягламу існавання яе асацыяцый. На Каўказе падымаецца да 2000 м над узроўнем мора, сустракаючыся адзінкава ці групамі ў сярэднім і верхнім горным паясах, на закінутых ворнай зямлі і лясных палянах.
На Беларусі распаўсюджваецца ў паўночных рэгіёнах (у Беларускім Паазер’і) на месцы зведзеных яловых лясоў, на ўзлесках, у выніку зарастання сельскагаспадарчых зямель. Утварае шэраальховыя лясы.
Экалогія
Да глебаў меней патрабавальная, чым чорная вольха, хоць на бедных сухіх пясчаных глебах сустракаецца рэдка; забалочванне пераносіць лепш, чым чорная вольха. Аддае перавагу вапнавай, вільготнай глебе і свабоднаму стаянню, хоць часта расце і ў густых пасадках. Сама ўзбагачае глебу азотам. Зімаўстойлівая. Больш ценевынослівая, чым асіна і бяроза павіслая, але аддае перавагу добра асветленым месцапражыванням.
Найбольш распаўсюджанымі тыпамі шэраальшаннікаў з’яўляюцца кіслічныя і сніткавы на свежых дзярнова-падзолістых, моцна- або сярэдня-ападзоленых глебах. Яны ўзнікаюць на месцы ельнікаў кіслічных або шэраальшаннікаў чарнічных. У кіслічных і сніткавых шэраальшанніках адбываецца інтэнсіўнае аднаўленне елі і хуткая змена іх ельнікамі. Па берагах рэк, ручаёў, у ярах, увільготненых паніжэннях на перагнойна-глеевых, суглінкавых і гліністых глебах на невялікіх участках узнікаюць лабазнікавыя і буйнапапарацевыя шэраальшаннікі. Яны ўзнікаюць на месцы іглічных, шырокалісцева-яловых і шырокалісцева-ялова-чорнаальховых лясоў і здольныя да працяглага існавання. На пяшчаных і слаба ўвільготненых глебах шэраальшаннікі ўзнікаюць рэдка і хутка змяняюцца хвояй і елкай. Такія шэраальшаннікі ўзнікаюць на гарах і высечках хвойнікаў бруснічных. Яшчэ радзей узнікаюць асаковыя шэраальшаннікі на пераўвільготненых глебах. Яны недаўгавечныя і маюць прымешак бярозы і вербаў. На небагатых свежых глебах водападзелаў на месцы ельнікаў чарнічных узнікаюць вельмі кароткачасовыя шэраальшаннікі чарнічныя, якія змяняюцца чорнаальшаннікамі кіслічнымі і вейнікавымі. Шэраальшаннікі метлюжковыя ўзнікаюць на месцы закінутых ралляў. Яны няўстойлівыя і змяняюцца ельнікамі.
Патагенныя грыбы
На вольхе шэрай паразітуюць некалькі відаў аскаміцэтаў роду. пашкоджвае жаночыя шышкі, вызывае лісцепадобныя разрастанні іх лускавінак; з’яўленне «ведзьміных мётлаў», плямістасць і зморшчванне лісця.
Значэнне і ўжыванне
Драўніна шчыльная, мяккая, адрозніваецца ад драўніны больш чырвоным колерам, яна мае светла-аранжавую афарбоўку; выкарыстоўваецца для вытворчасці сталярных і такарных вырабаў, а таксама на падводныя пабудовы.
Дровы з вольхі шэрай гараць добра, але вугаль не ўтрымлівае спякоту. Альховыя дровы выкарыстоўваліся рускімі сялянамі для выпальвання сажы з комінаў, асабліва пасля выкарыстання бярозавых дроў. Дровы цэняцца для вытворчасці рысавальнага (чарцёжнага) вугалю і вугалю, які ішоў на выраб пораху. Альховая габлюшка лічыцца лепшай для ўпакоўкі садавіны.
Вольха шэрая вясной дае пчолам шмат пылка, якім пакрытыя маладыя лісточкі і парасткі. Пчаляры рэкамендуюць падкормліваць пчол пылком вольхі яшчэ да яе цвіцення. Для гэтага зразаюць галінкі, кладуць у цёплым памяшканні ў сіта, засцеленая паперай. Як толькі пылавікі адкрыюцца, сіта асцярожна падтрасаюць і пылок высыпаецца на паперу. Яе змешваюць з мёдам і цукарным сіропам і даюць пчолам. Лісце ідзе на корм козам і авечкам. Пупышкі і вярхушкі галін служаць кормам рабчыкам і цецерукам у зімовы перыяд.
У медыцыне
У якасці лекавай сыравіны выкарыстоўваюць шышкі вольхі шэрай і чорнай (Fructus Alni). Лекавае прымяненне маюць таксама лісце (Folia Alni) і кара маладых галін вольхі (Cortex Alni).
Дзяніс Варанцоў
Дзяніс Варанцоў  — музыкант, піяніст, удзельнік гурта «J:морс».
Вольха шэрая
У медыцыне
У шышках утрымліваюцца алкалоіды, дубільныя рэчывы, фенолкарбонавыя кіслаты, флаваноіды, тлусты алей, трыцерпеноіды, аліфатычныя спірты, стэроіды. Кара ўтрымлівае трыцерпеноіды, дубільныя рэчывы. Лісце вольхі ўтрымлівае правітамін А (каратын), вітамін С, фенолкарбонавыя кіслоты, дубільныя рэчывы, антоціаны.
Прэпараты кары і шышак вольхі шэрай аказваюць звязальнае, супрацьзапаленчае, кровесуцішальнае дзеянне, а свежае лісце з’яўляецца патагонным сродкам. Прэпараты шышак вольхі прымяняюцца пры лячэнні вострых і хранічных запаленняў тонкіх (энтэракалітах) і тоўстых (калітах) кішак.
Дзяніс Варанцоў
Біяграфія
Быў удзельнікам розных мінскіх рок-гуртоў. У 1999—2002 гадах — клавішнік гурта «Мантана» (дзе працаваў з Раманам Арловым і Паўлам Трацяком). Пасля — клавішнік. Таксама супрацоўнічаў у якасці аранжоўніка са шматлікімі беларускімі выканаўцамі, сярод іх «Тайланд», «Merry Poppins», Карыяна, Вера Карэтнікава, Аляксандр Ціхановіч і Ядвіга Паплаўская, Паліна Смолава, Ларыса Грэбалёва, Марыэль, Нілс.
Вольха шэрая
У медыцыне
У афіцыйнай медыцыне прэпараты з вольхі шэрай прымяняюцца як звязальны і кровесуцішальны сродак, асабліва пры захворваннях страўнікава-кішачнага тракту, вострых і хранічных энтэрытах і калітах (вострых і хранічных запаленнях тонкіх і тоўстых кішак). Адзначана дабратворнае дзеянне адвараў кары, шышак і лісця вольхі пры сустаўным рэўматызме, прастудных захворваннях і паносах у дзяцей.
Дзяніс Варанцоў
Біяграфія
З групай «J:морс» Дзяніс Варанцоў пачаў супрацоўнічаць у 2003 годзе, зрабіўшы аранжыроўку песні «Монтевидео». Нязменным удзельнікам стаў у 2004 годзе. Акрамя клавішных грае на ўдарных, бас-гітары і гітары — у 2009 годзе ён самастойна запісаў усе інструментальныя партыі да песні «Ваўкі».
У 1996 скончыў Мінскае музычнае вучылішча па класе фартэпіяна.
Вольха шэрая
У медыцыне
Адвары кары валодаюць супрацьмікробным дзеяннем і зніжаюць рызыку праявы алергіі, прымяняюцца пры рэўматычным поліартрыце і ў выпадку прастудных захворванняў.
Таксанамія
Від Вольха шэрая ўваходзіць у род падсямейства  сямейства  парадку.
Разнавіднасці
У межах віду вылучаюць некалькі разнавіднасцяў:
У філатэліі
Паштовыя маркі з выявай вольхі шэрай выпусцілі ў Беларусі і Украіне.
Цяга (архітэктура)
Цяга або паясок — архітэктурны элемент у выглядзе гарызантальнага поясы або выступа. Часам прафіляваную дэкаратыўную цягу называюць гуртам. Цягі выкарыстоўваюцца для расчлянення поля сцяны (напрыклад, для раздзялення паверхаў ) і для абрамлення панэляў. Пры тынкавальных работах цягамі называюць любыя прафіляваныя палосы з тынкавальнага раствора, зробленыя з дапамогай працягвання шаблонаў па прамой або крывалінейнай траекторыі.
Тэхналогія
Профіль цягі звычайна складаецца з некалькіх абломаў, матэрыялам служыць тынкоўка або камень. Пры выкарыстанні тынкоўкі, цяга робіцца з дапамогай лякала, якое працягваецца па слою тынкоўкі з выкарыстаннем накіравальных брускоў, адсюль і паходзіць назва.
Паладый (Біскуп Ірландыі)
Паладый (Palladius) — першы Біскуп Ірландыі, папярэднічаў Святому Патрыку; магчыма, яны былі аб’яднаныя ў позніх ірландскіх народных традыцыях. Ён быў дыяканам і членам адной з арыстакратычных сем’яў Галіі. Папа Цэлесцін I высвяціў яго ў біскупы і адправіў у Ірландыю «да вернікаў у Хрыста ў Шатландыі».
Брэтань
Род Паладыя лічыўся адным з самых уплывовых арыстакратычных родаў у Галіі, і некаторыя іхнія прадстаўнікі займалі высокія пасады ў Гальскай Царкве. Паладый быў сынам экзуперанцыўсам з Пуацье, пра якога паганскі паэт Клаўдзій Рутылій Намацыян пісаў у сваім падарожжы 416 года: «тады напярэдадні ад’езду я паехаў ў горад Паладыя з надзеяй і гонарам майго народа. Гэты красамоўны юнак быў нядаўна пасланы з зямель галаў, каб вывучаць законы рымскага права. Мой сын па любові і кроўны сваяк, ён трымае самыя дэлікатныя повязі маёй павагі. Нават цяпер яго бацька экзуперанцый выхоўвае ў прэтарыянскай прэфектуры Галія любоў да аднаўлення свету; ён аднаўляе законы, вяртае свабоду і не дапускае, каб жыхары былі рабамі сваіх слуг». Экзуперанцый, бацька Паладыя, магчыма, быў «præfectus prætorio Galliarum», калі ён быў забіты падчас армейскага бунту ў Арле ў 424 годзе.
Праспер Аквітанскі апісвае Паладзія як дыякана. Даследчыкі Батлер і Моран кажуць, што Паладзій быў дыяканам Рыма, так як малаверагодна, каб дыякан Асера карыстаўся ў Рыме тым уплывам, якое многія прыпісвалі Паладыю; і тое, гэта ў адпаведнасці з выкарыстаннем святым Прасперам тэрміна для абазначэння рымскіх дыяканаў простай назвай «diaconus». Гісторык Кэтлін Х’юз лічыць больш імаверным, што ён быў дыяканам святога Германа, і што Герман адправіў яго ў Рым, дзе ён атрымаў грошы ад Святога Пасаду, каб паехаць з імі ў Брытанію і дапамагчы ў барацьбе з Пелагіанствам.
На конт астатніх крыніц, распавядаючых пра яго місію ў Брэтані і Брытаніі большасць гісторыкаў сумняваюцца і лічыцца познімі падлогамі.
Ірландыя
Ірландскія пісьменнікі, якія апісваюць жыццё святога Патрыка, сцвярджаюць, што Святы Паладзій прапаведаваў у Ірландыі да Святога Патрыка, хоць неўзабаве быў выгнаны каралём Лэнстэра і вярнуўся ў паўночную Брытанію. Згодна з Мюрчам (які жыў двума стагоддзямі пазней) у кнізе Арма: «Бог перашкаджаў яму… і ні тыя лютыя і жорсткія людзі не прынялі Яго вучэнне ахвотна, ні сам ён не захацеў правесці час у чужой краіне, але вярнуўся да таго, хто паслаў яго». Паладзію суправаджалі чатыры спадарожніка: Сільвестр і Солін, тыя, што засталіся пасля яго ў Ірландыі, а таксама Аўгусцін і Бенедыкт, якія рушылі ўслед за ім у Брытанію, але вярнуліся ў сваю краіну пасля яго смерці. Паладый найбольш цесна звязаны з Лэнстэрам, асабліва з Клонардам.
Смерць
Дата яго смерці невядомая, аднак у аналах Ульстэра ёсць наступныя згадкі:
Такім чынам, магчыма, што пазнейшыя аўтары блыталі Паладыя і Патрыка. Калі больш раннія даты 457/461 сапраўды ставяцца да яго, то, магчыма, сапраўдны Святы Патрык памёр значна пазней, каля 492/493. Місія Патрыка была ў асноўным абмежаваная Ульстэрам і Конахтам, у той час як Паладый, хутчэй усяго, актыўна дзейнічаў у Лэнстэры, асабліва ў раёне Клонарда.
У Vita tripartita гаворыцца, што ён памёр у «Cell Fine» (лічыцца сучасным Кілінам Кормакам, графства Кілдэр), дзе ён пакінуў свае кнігі, пісьмовую дошчачку і мошчы Пятра і Паўла. Альбан Батлер, спасылаючыся на Гектара Баэцыяі, кажа, што ён памёр у Фардане, у пятнаццаці мілях на поўдзень ад Абердзіна, каля 450 года.
Ігнат Габрыэлевіч Булгак
Ігнат Габрыэлевіч Булгак (1798 — ) — буйны землеўласнік Мінскай губерні (Расійская Імперыя), бабруйскі павятовы маршалак.
Заснавальнік палацавага комплексу Булгакаў у Жылічах.
Паходжанне
У 1785 г. Габрыэль Булгак, бацька Ігната, ажаніўся з Фартунатай Булгак, далёкай сваячаніцай з паралельнай галіны роду. Гэты шлюб аб’яднаў род Булгакаў, а сукупную зямельную ўласнасць і капіталы сям’і, у тым ліку матчын пасаг — сядзібу ў Жылічах — успадкаваў Ігнат Булгак. Умовай атрымання спадчыны было заканчэнне ім універсітэта.
Біяграфія
Скончыў Дэрпцкі ўніверсітэт. Пасля ўдзельнічаў у вайне 1812 года і разам з рускай арміяй дайшоў да Парыжа.
Актыўна займаўся палітыкай, займаў пасады лідскага ротмістра і бабруйскага павятовага маршалка.
Будаўніцтва палаца Булгакаў
Падчас знаходжання ў Парыжы ў Ігната Булгака была магчымасць палюбавацца шэдэўрамі французскай архітэктуры. Акрамя таго ён сабраў нядрэнную калекцыю карцін вядомых еўрапейскіх майстроў. Пасля вяртання дадому, Ігнат змог ужыць увесь атрыманы вопыт. Ён арганізаваў паспяховую і эканамічна граматную гаспадарку плошчай да 30 га, а таксама пачаў будаўніцтва прыгожага палаца.
Сям’я
Ажаніўся з дачкой барысаўскага павятовага маршалка (1801—1803) Юзафа Мікалаевіча Слізеня Ізабэлай, а пасля яе хуткай смерці — з роднай сястрой першай жонкі Тэрэзай. У выніку шлюбаў Ігнат Булгак не толькі стаў адзіным спадчыннікам усёй вялізнай маёмасці гэтага шляхецкага роду, але і здолеў заняць ганаровую пасаду свайго цесця.
Ігнат меў 5 сыноў і 4 дачкі, сярод іх малодшага сына Эдгара, які стаў спадчыннікам родавай сядзібы.
У 1838 годзе Янам Кшыштафам Дамелем у Мінску быў створаны сямейны трыпціх для Ігнація і Тэрэзы Булгак са старэйшым спадчыннікам Іосіфам Вітольдам.
Баранаўскас
Баранаўскас (Baranauskas) — літоўскае прозвішча.
Іма
Іма (Imo State) — штат на поўдні Нігерыі. 35-ы па плошчы і 14-ы па насельніцтву. Адміністрацыйны цэнтр штата — горад Аверы.
Гісторыя
Штат Іма дзяржава з’яўляецца адным з найбуйнейшых экспарцёраў сырой нафты і прыроднага газу ў Нігерыі. Штат 3 лютага 1976 года, да гэтага быў часткай непрызнанай дзяржавы Біяфра.
23 красавіка 2022 года ў выніку выбуху на нелегальным ў штаце Іма загінулі больш за 100 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр
Адміністрацыйна штат падзяляецца на 27 тэрыторый мясцовага кіравання.
Варшаўская канфедэрацыя
Варшаўская канфедэрацыя (Варшаўская канферэнцыя, 28 студзеня 1573) — важная падзея ў гісторыі Польшчы і Вялікага княства Літоўскага, якая вызначыла асновы рэлігійнай памяркоўнасці знаці і свабодных людзей у Рэчы Паспалітай і ВКЛ, Лічыцца фармальным пачаткам рэлігійнай свабоды ў Рэчы Паспалітай. Акт варшаўскай канферэнцыі з'яўляецца першым такім дакументам у Еўропе. Хоць акт і не прадухіліў ўсіх канфліктаў на аснове рэлігіі, але зрабіў дзяржаву больш бяспечнай і больш талерантным месцам, чым вялікая частка Еўропы, асабліва ў час Трыццацігадовай вайны. У канфедэрацыі прынялі ўдзел Прадстаўнікі Вялікай і Малой Польшчы, Вялікага княства Літоўскага, Кіева, Валыні, Падляшша, зямель Рускай, Прускай, Паморскай, Жамойцкай, Ліфляндскай і кароннага горада. Варшаўская канфедэрацыя мела на мэце пераадолець праблемы, якія ўзніклі пасля заключэння Люблінскай уніі, паводле якой стваралася новая дзяржава — Рэч Паспалітая, якая мела адзінага караля, сейм, грошы, падаткі і адзіную знешнюю палітыку, але не мела агульнай царквы. Варшаўская канфедэрацыя сыграла Актыўную ролю ў абароне рэлігійных свабод у Рэчы Паспалітай, яе ўдзельнікі абавязаліся быць узаемна талерантнымі, захоўваць гэтую талерантнасць у наступных пакаленнях, быць салідарнымі ў барацьбе за свабоду веры пры любым ўрадзе, якія пераследвалі бы любую канфесію. Каталіцкія біскупы не падпісаліся пад артыкуламі Варшаўскай канфедэрацыі, заявіўшы, што Варшаўская канфедэрацыя «абражае веліч Бога, разбурае асновы польскай дзяржаўнасці, бо абвяшчае свабоду ўсім іншаверцам, магаметанам, іўдзеям, пратэстантам і іншым схізматыкам". У 2003 годзе тэкст канфедэрацыі быў ўнесены ў спіс ЮНЕСКА Памяць свету.
Фаеда
Фаеда (Faedo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 586 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 58 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 38010. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 6449
NGC 6449 (іншыя абазначэнні — UGC 10965, MCG 9-29-20, ZWG 278.20, IRAS17429+5649, PGC 60762) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Касцёл Святога Антонія Падуанскага (Мінск)
Касцёл Святога Антонія Падуанскага — мураваны каталіцкі храм у горадзе Мінск. Знаходзіцца па адрасе вул. Ясеніна, 68.
Гісторыя
Парафія існуе з 1996 года. Да пабудовы храма набажэнствы праходзілі ў памяшканні ЖЭС № 84 па адрасе пр. Газеты Звязда, 18A.
5 мая 2019 года ў касцёле адбылася першая святая Імша. Будаванне ажыццяўлялася за кошт ахвяравання вернікаў.
Архітэктура
Храм адрозніваецца прастатой, пераважаюць рысы, характэрныя для неаготыкі, улучаючы шатровую вежу-званіцу над галоўным уваходам, а таксама стральчатыя вокны, што ўпрыгожваюць бакавы фасад. Ззаду будынка храма ёсць памяшканні на калонах, для таго, каб была магчымасць праводзіць імшы на вуліцы.
NGC 3861A
NGC 3861A (іншыя абазначэнні — UGC 6724, MCG 3-30-93, ZWG 97.129, KCPG 299A, IRAS11424+2015, PGC 36604) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Салаухін
Салаухін — прозвішча.
Ганна Аляксандраўна Валадзько
Ганна Аляксандраўна Валадзько (Грамалюк; нар., Краснадар, Расія) — расійская футбалістка.
Клубная кар’ера
Першай футбольнай камандай у 2002—2003 гадах была «Энергетык-КМВ». У 2003 годзе правяла 10 матчаў.
З 2005 года гуляла за віцебскі «Універсітэт».
Уільямс
Уільямс (Williams) — прозвішча.
Іаханес Андрэас Грыб Фібігер
Іаханес Андрэас Грыб Фі́́бігер (Johannes Andreas Grib Fibiger;, Сількебарг, Данія — , Капенгаген) — дацкі патолагаанатам і мікрабіёлаг. Прафесар. Член Каралеўскай дацкай Акадэміі навук. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1926).
Біяграфія
Скончыў Капенгагенскі ўніверсітэт, працаваў у ім (прафесар паталогіі з 1900 года). Вучань Р. Коха і Э. А. фон Берынга. У 1900—1905 гг. — дырэктар Інстытута клінічнай бактэрыялогіі.
Аўтар навуковых прац па эксперыментальнай анкалогіі, уздзеянню канцэрагенаў на арганізм.
Чаротніца (значэнні)
Назву Чаротніца маюць:
Абія (штат)
Абія (Abia) — штат на паўднёвым усходзе Нігерыі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Умуахія.
Гісторыя
З 1967 па 1970 гады штат уваходзіў у склад непрызнанай дзяржавы Біяфра.
Утвораны ў 1991 годзе пасля вылучэння са штата Іма. 95 % насельніцтва складаюць этнічныя групы ігба.
Адміністрацыйны падзел
Адміністрацыйна штат падзяляецца на 17 тэрыторый мясцовага кіравання.
Аляксей Сяргеевіч Фірсаў
Клубная кар’ера
З 2019 года пачаў выступаць за дубль мінскага «Дынама», на наступны год замацаваўся ў дублі. У 2021 годзе стаў часам прыцягвацца да асноўнай каманды, але не дэбютаваў за яе ў афіцыйных матчах.
У студзені 2023 года на правах арэнды далучыўся да брэсцкага «Дынама». У ліпені 2023 года пакінуў брэсцкі клуб і быў пераведзены ў наваполацкі «Нафтан».