cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мацей Пранчынскі
Біяграфія
У 1795—1798 выступаў у прыдворным Шклоўскім тэатры Зорыча.
Баравыя (Крывасельскі сельсавет)
Баравы́я (, Боровые) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывасельскага сельсавета.
Красільшчына
Красільшчына (Красильщино) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Алджэрнан Чарлз Суінберн
Алджэрнан Ча́рлз Суі́нберн (Algernon Charles Swinburne; 5 красавіка 1837, Лондан — 10 красавіка 1909, Лондан, Вялікабрытанія) — англійскі паэт, драматург, празаік і крытык.
NGC 5946
NGC 5946 (іншыя абазначэнні — IC 4550, GCL 36, ESO 224-SC7) — шаравое скопішча ў сузор’і Навугольнік.
Алджэрнан Чарлз Суінберн
Біяграфія
Алджэрнан Суінберн нарадзіўся ў арыстакратычнай сям’і, сын адмірала.
NGC 5946
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алджэрнан Чарлз Суінберн
Біяграфія
Правёў большую частку свайго дзяцінства на востраве Уайт, дзе яго бабуля і дзядуля, і бацькі валодалі сядзібай. Яго дзед па матчынай лініі быў трэцім графам Эшбернемам, у той час як яго дзед па лініі бацькі нарадзіўся і вырас у Францыі і працягваў апранацца і думаць як французскі арыстакрат Старога рэжыму. Дзякуючы сваякам і маці Алджэрнан вывучыў французскую і італьянскую мовы. Выхаваны ў англіканскай рэлігіі, ён атрымаў вельмі салідную рэлігійную адукацыю.
Суінберн вучыўся ў Ітанскім каледжы (1849-53), дзе пачаў пісаць вершы. У Ітане ён атрымаў першыя прызы па французскай і італьянскіх мовах. Ён вучыўся ў Бэйліял-каледжы Оксфарда (1856-60) з кароткім перапынкам, калі ён быў выключаны з універсітэту ў 1859 годзе за публічную падтрымку спробы забойства Напалеона III Фелічэ Арсіні. Ён вярнуўся ў Оксфард у маі 1860 г., хоць так і не атрымаў ступені.
Пасля Оксфарду ў 1860 годзе, ён стаў блізкім сябрам сям’і Расеці, і пасля смерці мадам Расеці ў 1862 годзе ён і мастак пераехалі ў Цюдар Хаус у Чэлсі.
Суінберн, нізкарослы і дрэнна складзены, уяўляў сабой дзіўнае спалучэнне слабага здароўя і фізічнай сілы, але ён быў выдатным плыўцом.
Не хаваў сваёй гомасексуальнасці, якая лёгка чытался ў творах і ў ладзе жыцця паэта.
Суінберн пакутаваў на алкагалізм і алгалягнію, таксама ў яго быў вельмі лёгкаўзбудлівы характар. У выніку ў 1879 ва ўзросце 42 гадоў у Суінберна адбылося фізічнае і псіхічнае пагаршэнне здароўя. Пасля гэтага яго ўзяў пад сваю апеку сябар Тэадор Уотс, які даглядаў яго да канца жыцця ў прадмесці Лондана — Патні. Пазней у яго знік юнацкі дух бунтарства, і ён ператварыўся ў рэспектабельную асобу.
Суінберн памёр на паўднёвым захадзе Лондана ад грыпу 10 красавіка 1909 года ва ўзросце 72 гадоў і быў пахаваны ў царкве святога Баніфацыя ў Банчорчы на ​​выспе Уай т, дзе прайшло яго дзяцінства.
Творчасць
Яго слоўнікавы запас і прасодыя робяць яго адным з найлепшых англійскіх паэтаў, але яго паэзію крытыкавалі як занадта квяцістую і часта бессэнсоўную. Паэзія Суінберна выклікала скандал у віктарыянскую эпоху з-за перыядычных спасылак на садамазахізм, лесбіянства, самагубства і антырэлігійныя настроі, якія яна перадавала. Гэта прывяла да таго, што ён стаў персонай нон грата ў вышэйшым грамадстве. Чуткі аб яго вычварэнствах часта цыркулявалі ў прэсе, і ён, па іроніі лёсу, падыгрываў, прызнаваўся ў тым, што быў, паводле тагачаснага азначэння, «педэрастам» і займаўся сексам з малпамі.
Ён вынайшаў на аснове ронда форму рандэль і ўнёс свой уклад у выданне Брытанскай энцыклапедыі. Ён быў намінаваны на Нобелеўскую прэмію па літаратуры кожны год з 1903 па 1907 год і ў 1909 годзе.
У Францыі Суінберн атрымаў высокую ацэнку Стэфана Малармэ і быў запрошаны ўнесці свой уклад у кнігу ў гонар паэта Тэафілія Гацье «Le tombeau de Théophile Gautier»: ён адказаў шасцю вершамі на французскай, англійскай, лацінскай і грэчаскай мовах.
Г. П. Лаўкрафт лічыў Суінберна «адзіным сапраўдным паэтам у Англіі і Амерыцы пасля смерці містара Эдгара Алана По».
Рэнэ Віўен, англійская і французская паэтэса, была моцна ўражаная Суінбернам і часта ўключала яго цытаты ў свае творы.
Крычкава
Крычкава (Кричково) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Царква Сан-П’етра дзі Кастэла
Сан-П'етра дзі Кастэла (San Pietro di Castello) — царква ў Венецыі ў раёне Кастэла.
Была закладзена ў 775 годзе на месцы старога рымскага замка, завошта і атрымала сваю назву.
У сучасным відзе, царква была пабудавана ў канцы XVI стагоддзя. У 1588 годзе Андрэа Паладзіа пачынае рэканструяваць царкву.
Да 1807 года была кафедральным саборам. Гэты статус яна страціла пасля таго, як кафедра патрыярха Венецыі была перанесена ў базіліку Сан-Марка.
Побач з царквой знаходзіцца званіца працы Кадучы. Цікава, што яна стаіць падкошаная аналагічна Пізанскай вежы.
Лімонэ-суль-Гарда
Лімонэ-суль-Гарда (Limone sul Garda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 1034 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 25010. Тэлефонны код — 0365.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Кубак Польшчы па баскетболе 2018/2019
Кубак Польшчы па баскетболе 2018/2019 — 55-ы кубак Польшчы па баскетболе.
Антоніа Абондзі
Антоніа дэль Абондзі (Antonio Abbondi), вядомы таксама як Скарпаньіна (італ. Scarpagnino) — італьянскі архітэктар XVI стагоддзя. Нарадзіўся, верагодна, у Мілане, памёр у Венецыі ў 1549 годзе.
Актыўна ўдзельнічаў у пабудове Фандака Дэі Тэдэскі, Палаца Дожаў, Фабрікэ Век'і, царквы Сан-Себасцьяна і Скуолы Сан-Рока. Стыль Скарпаньіна адметны сінтэзам класічнай традыцыі і венецыянскіх дэкаратыўных элементаў.
Кузіна (Кардымаўскі раён)
Кузіна (Кузино) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Вотум недаверу
Вотум недаверу — заканадаўчы працэс, які зазвычай ініцыюецца парламенцкай апазіцыяй з мэтай перамагчы ці паслабіць урад, або, у рэдкіх выпадках, былымі прыхільнікамі, якія страцілі давер да ўрада. Вотум прымаецца ці адхіляецца асобным парламенцкім галасаваннем («галасаванне недаверу»).
Агляд
Пасля таго, як вотум недаверу быў падтрыманы або адхілены парламентам, урад мусіць адказаць адным з дзвюх спосабаў:
Гэтая працэдура або адбываецца паводле канстытуцыйных традыцый, як напрыклад у Вялікабрытаніі, Канадзе і Аўстраліі, ці падрабязна рэгламентуецца дзеючай канстытуцыяй, як у Германіі або Іспаніі.
Калі ўрад згубіў давер адказнай палаты (напрыклад, ніжняй палаты, якая выбіраецца беспасярэдна агульным галасаваннем; у некаторых краінах абедзве палаты парламента адказныя), кіраўнік дзяржавы можа скарыстацца канстытуцыйным правам і адмовіць у роспуску парламенту, тады гэта выклікае неадкладную адстаўку.
Варыяцыі
Некаторыя краіны маюць варыяцыі працэдуры галасавання па даверы.
Напрыклад, у Германіі, Іспаніі і Ізраілі пры галасаванні па недаверы да ўрада неабходна, каб апазіцыя прапанавала кандыдата, якога яны хочуць вылучыць на пасаду кіраўніка краіны. Такім чынам, вотум недаверу тут спалучаецца з вотумам даверу да новага кандыдата (такая варыцыя атрымала назву канструктыўны вотум даверу). Ідэя заключаецца ў тым, каб пазбегнуць крызісу ўлады, падобнага таму, які адбыўся напрыканцы існавання нямецкай Веймарскай рэспублікі, абраннем новага кіраўніка ўрада, які атрымаў дастатковае прызнанне.
У адрозненне ад брытанскай сістэмы, нямецкі канцлер не абавязаны падаваць у адстаўку ў выпадку выказання яго ўраду вотуму недаверу, але толькі ў тым выпадку, калі галасаванне па даверы было ініцыявана самім канцлерам. Замест гэтага канцлер мае права звярнуцца да федэральнага прэзідэнта з заклікам правесці парламенцкія выбары. Прэзідэнт можа падтрымаць заклік або адмовіцца ад перавыбараў парламента.
Часам галасаванне па даверы ўраду прапануецца, проста каб аказаць ціск на ўрад, хоць такое галасаванне наўрад ці будзе падтрыманае большасцю. Таму ў шматлікіх парламенцкіх дэмакратыях усталяваныя строгія часавыя абмежаванні па прапанове вотуму недаверу, напрыклад раз у тры, чатыры або шэсць месяцаў. Таму выбар найлепшага часу для абвяшчэння вотуму недаверу з’яўляецца формай палітычнага працэсу.
Прэзідэнцкая сістэма кіравання
Пры прэзідэнцкай сістэме кіравання заканадаўчая галіна ўлады зрэдку можа выказваць вотум недаверу, як гэта было ў 1950-х гадах з дзяржсакратаром ЗША Дынам Ачысанам, ці ўжо ў 21 стагоддзі з Генеральным пракурорам ЗША Альберта Гансалесам, але такія вотумы маюць толькі сімвалічнае значэнне. У прэзідэнцкіх сістэмах звычайна ўжываецца працэдура імпічменту, паводле якой ад улады адхіляецца прадстаўнік выканаўчай ці судовай галін улады.
Гісторыя
Першы вотум недаверу здзейсніўся ў сакавіку 1782 года, калі пасля навіны пра паражэнне брытанцаў пад Ёрктаўнам падчас вайны за незалежнасць ЗША парламент Вялікабрытаніі прагаласаваў за рашэнне, што «болей не можа давяраць дзеючым міністрам». Прэм’ер-міністр лорд Норт запытаў караля Георга III прыняць сваю адстаўку. Гэта не адразу стала традыцыяй: цягам XIX-га стагоддзя некаторыя прэм’ер-міністры, напрыклад Роберт Піль, спрабавалі кіраваць пры адсутнасці падтрымкі парламенцкай большасці. Гэтыя спробы хутка паказалі сваю бясплённасць, і ў сярэдзіне стагоддзя спосаб адстаўкі ўрада шляхам выказвання яму свайго недаверу ўсталяваўся ў каралеўстве рашуча.
У цяперашнія часы вотум недаверу ў двухпартыйных дэмакратыях здараецца вельмі рэдка. У большасці выпадкаў партыйная дысцыпліна дазваляе кіроўнай партыі атрымаць большасць у падтрымку ўрада; калі ж большасці здабыць не атрымоўваецца, тады ўраду прасцей змяніць сваю палітыку, чым атрымаць недавер ад заканадаўцаў.
У шматпартыйных краінах магчымасць вотуму недаверу больш вялікая ў выпадку, калі меншая партыя мусіць ствараць кааліцыйны ўрад. Гэта можа спрычыніцца да паўтарэння сітуацый, калі некалькі ўрадаў змяняюцца адзін за адным, бо партыйныя структуры займаюцца толькі адстаўкамі ўрада замест таго, каб стварыць урад. Гэта стала прычынай нестабільнасці Чацвёртай Французскай рэспублікі і Веймарскай рэспублікі ў Германіі. Пазнейшыя прыклады гэтага феномена сустракаюцца ў Італіі паміж 1950-мі і 1990-мі гадамі, у Ізраілі і Японіі.
У Францыі, каб надалей пазбегнуць палітычнага крызісу, значная доля выканаўчай улады перададзена Прэзідэнту Францыі, які не падлягае вотуму недаверу.
NGC 5947
NGC 5947 (іншыя абазначэнні — UGC 9877, MCG 7-32-19, ZWG 222.19, IRAS15288+4253, PGC 55274) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Крысціян VI
Крысціян VI (Christian 6., 30 лістапада 1699, Капенгаген —, ) — кароль Даніі і Нарвегіі з 12.10.1730. З Ольдэнбургскай дынастыі.
Сын дацкага караля Фрыдэрыка IV і Луізы Мекленбург-Гюстраўскай. Ажаніўся з Сафіяй Магдаленай Брандэнбург-Кульмбахскай.
Асоба Крысціяна
Крысціян вядомы, перш за ўсё, як рэлігійны кіраўнік. Выхаванне ён атрымаў лепшае, чым папярэднія кіраўнікі. Яго настаўнікі былі прыхільнікамі піетызму. Крысціян, які вырас пад іх уплывам быў глыбока адданы гэтай містычнай плыні і на працягу ўсяго кіравання імкнуўся распаўсюдзіць яе сярод сваіх падданых.
Рэлігійны ціск нароўні з недахопам асабістага абаяння зрабіла яго адным з самых непапулярных каралёў Даніі. Пазней гісторыкі спрабавалі змяніць яго вобраз, падкрэсліваючы, што ён быў не толькі нецярпімым, але яшчэ і працавітым і добрасумленным дзяржаўным дзеячам. Негатыўнае ўражанне пра яго, аднак, захавалася.
Палітыка
Галоўнай падзеяй унутранай палітыкі было прыняцце ў 1733 годзе закона, які забараняў сялянам пакідаць сваё пастаяннае месца жыхарства, яны таксама былі абавязаны падпарадкоўвацца мясцовай знаці і арміі (stavnsbåndet). Хоць першапачатковая ідэя складалася ў забеспячэнні пастаяннай колькасці салдат з ліку сялян, ён быў расцэнены як канчатковае падпарадкаванне дацкага сялянства, ліквідаваўшы вынікі прынятага пры Фрэдэрыку IV акту пра адмену прыгоннага права. Закон нанёс вельмі вялікую шкоду рэпутацыі караля і ў 1788 годзе быў адменены.
Рэлігійныя погляды Крысціяна, вядома, вельмі ўплывалі на царкоўную палітыку дзяржавы. На першы погляд яму ўдалося дамагчыся сваіх мэт, але прыхадскія святары і просты народ тайна супрацівіліся правядзенню палітыкі, і пасля смерці караля піетызм хутка страціў падтрымку ў дзяржаве. Але гэта не азначае, што ён не пакінуў ніякага следу ў гісторыі Даніі. Ён паўплываў на паэзію таго часу, сярод паслядоўнікаў піетызму быў паэт і біскуп Ганс Адольф Брорсан. Іншым вынікам дзейнасці Крысціяна было ўвядзенне канфірмацыі ў 1736 годзе.
Чэмпіянат Беларусі па хакеі з шайбай 1997/1998
Чэмпіянат Беларусі па хакеі з шайбай 1997/1998 — 6-ы сезон мацнейшага дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай. Сезон пачаўся 21 верасня 1997 і скончыўся 21 красавіка 1998 года. У турніры прынялі ўдзел 4 клубы з Беларусі.
Крысціян VI
Палітыка
У знешняй палітыцы таго часу пераважалі памкненні да захавання міру, Данія строга выконвала нейтралітэт. Гандаль і камерцыя паспяхова развіваліся, былі заснаваны новыя кампаніі і банкі.
Культура
Апроч рэлігійнай дзейнасці кіраванне Крысціяна звязана з шырокамаштабнымі будаўнічымі працамі. Яго жонка таксама прымала дзейны ўдзел у будаўніцтве. Сярод будынкаў таго часу: замак Крысціянсбарг (пабудаваны ў 1732—42 гады, згарэў у 1794 годзе, перабудаваны); палац Хіршхальм (пабудаваны ў 1737—39 гады, разбураны ў 1812 годзе) на поўначы Зеландыі; Эрмітаж (пабудаваны ў 1734—36 гады). Гэтыя раскошныя будынкі былі збудаваны для ўвасаблення велічы Даніі, але таксама сталі цяжкім эканамічным цяжарам для насельніцтва.
Увесь час валадарання Крысціяна першы нацыянальны тэатр «Дацкая сцэна», заснаваны пры яго бацьку, быў закрыты. Пастаноўкі аднавіліся толькі ў 1748 годзе. Вялікі дацкі драматург Людвіг Хольберг паклаў пяро ў самым росквіце сваёй творчасці. Крысціян, зрэшты, клапаціўся пра росквіт навук, распаўсюджванне асветы, паляпшэнне судаводства, гандлю, прамысловасці.
Андрэй Юркевіч
Андрэй Юркевіч (нар., г. Салігорск, Беларусь) — беларускі кёрлінгіст.
Кар’ера
Займаецца кёрлінгам з 2014 года, гуляе на пазіцыі другога. З 2015 па 2017 год быў членам нацыянальных мужчынскай і змяшанай зборных камандаў Беларусі.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных каманд
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных пар
Куляціна (Кардымаўскі раён)
Куляціна (Кулятино) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Уільям (прынц Уэльскі)
Уільям, прынц Уэльскі (William, Prince of Wales; поўнае імя пры нараджэнні Уільям (Вільгельм) Артур Філіп Луі (Людовік) Маўнтбетэн-Віндзар; нар. 21 чэрвеня 1982, Лондан) — член брытанскай каралеўскай сям’і і спадчыннік брытанскага прастола з тытулам прынца Уэльскага. Ён старэйшы сын караля Карла III і Дыяны Спенсер.
Атрымаў адукацыю ў школах Уэтэрбі, Ладграў і Ітанскім каледжы. Правёў частку свайго водпуску ў Белізе і Чылі, перш чым атрымаць ступень магістра мастацтваў у Шатландыі па геаграфіі ва Універсітэце Сент-Эндрус. Затым праходзіў навучанне ў Каралеўскай ваеннай акадэміі Сандхерст, перш чым служыць у войску. У красавіку 2008 года скончыў Каралеўскі каледж ВПС Крэнвел і ў пачатку 2009 года далучыўся да пошукава-выратавальных сіл Каралеўскіх ВПС. З ліпеня 2015 года на працягу двух гадоў ён служыў штатным пілотам хуткай дапамогі ва Усходняй Англіі.
У 2011 годзе стаў герцагам Кембрыджскім перад шлюбам з Кэтрын Мідлтан. Уільям стаў герцагам Ратсейскім і герцагам Корнуальскім пасля ўступлення яго бацькі Карла III на трон 8 верасня 2022 года. На наступны дзень ён быў абвешчаны прынцам Уэльскім (гэты тытул прызначаны для спадчынніка кіруючага манарха). У пары трое дзяцей: прынц Джордж, прынцэса Шарлота і прынц Луі.
Мёры (значэнні)
Мёры:
Леанард Леанідавіч Васільеў
Леана́рд Леані́давіч Васі́льеў (, г. Сімферопаль —) — беларускі вучоны ў вобласці цеплафізікі. Доктар тэхнічных навук (1973), прафесар, загадчык лабараторыі порыстых асяроддзяў у Інстытуце цепла- і масаабмену імя Лыкава НАН Беларусі, заснавальнік навуковай школы ў галіне цеплавых труб у Беларусі.
Біяграфія
Скончыў БПІ ў 1959 годзе. З 1961 у Інстытуце цепла- і масаабмену АН БССР, з 1967 загадчык лабараторыі нізкіх тэмператур.
Навуковая дзейнасць
Даследаванні па цепла- і масапераносу, працэсаў пераносу энергіі і рэчывы ў капілярна-порыстых асяроддзях пры нізкіх тэмпературах.
Аўтар 14 манаграфій, у тым ліку 3 калектыўных на англійскай мове, каля 600 артыкулаў і дакладаў, 218 аўтарскіх пасведчанняў і 12 міжнародных патэнтаў.
Узнагароды
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР 1980 года, прэміі Савета Міністраў СССР, прэміі імя акадэміка А. В. Лыкава, прысуджаецца НАН Беларусі, прэміі выдатнага індыйскага вучонага Arcot Ramachandran і іншых.
У 2012 годзе быў узнагароджаны залатым медалём Гровера.
Белавароціца (вёска)
Белаваро́ціца (, Беловоротица) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывасельскага сельсавета.
Сінгапурскі праліў
Сінгапу́рскі пралі́ў — праліў, які злучае Паўднёва-Кітайскае мора і Малакскі праліў. На поўначы абмежаваны паўвостравам Малака і востравам Сінгапур, на поўдні — архіпелагам Рыау.
Даўжыня праліва складае 114 кіламетраў, шырыня — ад 12 да 21 кіламетраў, найменшая глыбіня на фарватэры — 22 метры.
Назва праліва звязана з востравам Сінгапур, на якім размяшчаецца аднайменнае горад-дзяржава і порт Сінгапур.
Джон Дылсан
Біяграфія
Джон Дылсан нарадзіўся 18 лютага 1891 года ў Брукліне (Нью-Ёрк, ЗША).
Ён быў акцёрам, і згуляў ў больш чым 250 фільмах паміж 1934 і 1944 гадамі.
Памёр Джон Дылсан 1 чэрвеня 1944 года ў гораде Вентура (штат Каліфорнія, ЗША).
NGC 5948
NGC 5948 — падвойная зорка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вобласці Шатландыі
У 1996 г. рашэннем Парламента Вялікабрытаніі Шатландыя была падзелена на 32 вобласці.
Лангена
Лангена (Longhena) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 585 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 175 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 25030. Тэлефонны код — 030.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Dionigi di Parigi.
Каралеўскае паляванне
«Каралеўскае паляванне» (Королевская охота) — беларуская тэлевізійная праграма аб зорках, якая выходзіла на тэлеканале БТ з вядучай Кацярынай Дзямчук. Тэлеперадача стваралася ў фармаце. У перадачы ў розныя часы ў якасці гасцей прымалі ўдзел «», «Песняры» (1998), Вячаслаў Ціханаў (1998), Раймандс Паўлс.
Якаў Анатолевіч Бранштэйн
Якаў Анатолевіч Бранштэйн (крыптанім: Я. Бр.;, Гродзенскай губерні, цяпер Падляшскае ваяводства, Польшча — , , НКУС) — беларускі і яўрэйскі савецкі крытык і літаратуразнавец. Член-карэспандэнт АН БССР (1936).
Біяграфія
У 1914—1918 жыў у Варшаве. Удзельнік Грамадзянскай вайны. У 1919 пераехаў у Савецкую Расію (Арол). Добраахвотнікам пайшоў у Чырвоную Армію.
Пасля дэмабілізацыі з 1921 працаваў у рэдакцыі газеты «». У 1925 скончыў літаратурны факультэт 1-га Маскоўскага ўніверсітэта; у 1926—1930 вучыўся ў Камуністычнай акадэміі ў Маскве. У 1930—1937 навуковы супрацоўнік Інстытута літаратуры і мастацтва АН БССР; з 1932 адначасова МВПІ. У 1932—1937 быў адказным сакратаром СП БССР. Уваходзіў у рэдкалегію мінскага часопіса «Штэрн». Член СП СССР з 1934. Член-карэспандэнт АН БССР з 1936.
Арыштаваны 6 чэрвеня 1937. Асуджаны ў кастрычніку 1937 да расстрэлу. Рэабілітаваны 27 ліпеня 1956 года.
Творчая дзейнасць
Друкавацца пачаў у 1918. Як крытык выступаў з 1925. Прытрымліваўся вульгарна-сацыялагічных пазіцый. Аўтар артыкулаў па тэарэтычных праблемах літаратуразнаўства, пра творчасць А. Пушкіна, Д. Фурманава, Я. Купалы, Я. Коласа, А. Александровіча, М. Лынькова, Я. Маўра, а таксама І. Харыка, З. Аксельрода, Д. Бергельсона і іншых. Пісаў на ідышы, беларускай і рускай мовах.
Публікацыі
Аўтар больш за 30 навуковых і літаратурных прац, у тым ліку 4 манаграфій.
Ала Аляксандраўна Навумчык
Ала Аляксандраўна Навумчык (, пас. Вясёлы, Рэчыцкі раён, Гомельская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V і VI скліканняў. Кандыдат эканамічных навук, дацэнт.
Біяграфія
Нарадзілася 24 снежня 1960 года ў пас. Вясёлы Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці.
Скончыла Гомельскі кааператыўны інстытут Цэнтрасаюза, эканаміст; Львоўскі гандлёва-эканамічны інстытут, аспірантуру, эканоміка і кіраванне народнай гаспадаркай.
Працавала эканамістам па комплекснай сістэме кіравання якасцю працы Гомельскага райспажыўсаюза; старшым эканамістам, малодшым навуковым супрацоўнікам па гаспадарча-дагаворнай тэме, асістэнтам кафедры эканомікі гандлю Гомельскага кааператыўнага інстытута. Пасля заканчэння аспірантуры Львоўскага гандлёва-эканамічнага інстытута была асістэнтам, старшым выкладчыкам кафедры эканомікі гандлю, загадчыкам кафедры эканомікі і кіравання ў аграпрамысловым комплексе, прарэктарам па навуковай рабоце Гомельскага кааператыўнага інстытута; першым прарэктарам, рэктарам установы адукацыі «Беларускі гандлёва-эканамічны ўніверсітэт спажывецкай кааперацыі».
У 2008—2012 гадах — член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання, уваходзіла ў склад Пастаяннай камісіі Савета Рэспублікі па міжнародных справах і нацыянальнай бяспецы.
У 2012—2016 гадах — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
З 2016 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Член Рэспубліканскага Савета РГА «Белая Русь».
Узнагароды
Узнагароджана медалём «За працоўную адзнаку», юбілейнымі медалямі «65 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «65 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», медалём «За супрацоўніцтва» (Саюзная дзяржава), Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Грыцукі
Грыцукі́ (, Грицуки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывасельскага сельсавета.
Палацца Дандала
Палацца Да́ндала (Palazzo Dandolo) — палац у Венецыі на Гранд-канале ў раёне Сан-Марка.
Палац быў пабудаваны ў 1400 годзе сямействам Дандала.
Існуе распаўсюджаная памылка, што ў гэтым будынку нарадзіўся дож Энрыка Дандала.
У наш час у палацца знаходзіцца гасцініца Hotel Royal Danieli.
Сантыметр
Сантыметр (см, cm) — у сістэме СІ 0,01 метра. У сістэме СГС з'яўляецца асноўнай адзінкай даўжыні. У сістэме СГС<SUB>Е</SUB> з'яўляецца асноўнай адзінкай вымярэння ёмістасці кандэнсатара.
У школьнай практыцы для тлумачэння велічыні сантыметра выкарыстаюць такія падручныя «прыблізныя эталоны», як дзве клетачкі сшытку або шырыня вялікага пальца рукі.
У СГС<SUB>Е</SUB> 1 сантыметр ёмістасці — гэта электрычная ёмістасць шара з радыусам 1 сантыметр, змешчанага ў вакуум. 1 сантыметр ёмістасці = <SUP>1</SUP>/<SUB>9</SUB>·10<SUP>-11</SUP> Ф = 1,11… пф.
Стараверскія могілкі (Полацк)
Стараверскія могілкі — могілкі ў Полацку, размешчаны ў раёне Грамы, па вуліцы Суворава, недалёка ад чыгуначнага вакзала. Ад пачатку Грамы былі вёскай старавераў, што збеглі ад гвалту ў Расіі ў XVII—XVIII стагоддзях. Могілкі захавалі стараверскі выгляд з характэрнымі васьміканцовымі крыжамі, стрэшкамі над імі.
Найбольшую цікаўнасць можа выклікаць надмагільны помнік Даніле Парфенавічу (†09.07.1909) і Ірыне Мяленьцеўне (†27.10.1901) Сіманавым у выглядзе каплічкі. Падобныя помнікі стаялі раней на Чырвоных і Ксавераўскіх могілках, але цалкам захаваўся толькі гэты. Старэйшае з захаваных пахаваньняў належыць Міхаілу Данілавічу Чарнышову, які памёр 28.03.1879 г.
На могілках пахаваныя вайскоўцы 51, 47, 90 дывізій 22-га стралковага корпуса і 51 гвардзейскай дывізіі 23-га стралковага корпуса 1-га Прыбалтыйскага фронту, што загінулі пры штурме цэнтра Полацка 2-4 ліпеня 1944 г. На магіле ў 1952 г. усталяваны помнік.
Рэдынг (Англія)
Рэ́дынг (Reading) — горад у Англіі, сталіца і самы буйны горад графства Бэркшыр.
Насельніцтва — каля 144.000 жыхароў, з прыгарадамі — 232.700 жыхароў (2001).
Беластоцкае ваяводства
Беластоцкае ваяводства — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка, якая існавала ў Польшчы ў розныя часы:
Беластоцкае ваяводства (1944—1975)
Беластоцкае ваяводства (Województwo olsztyńskie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў Польшчы ў 1944—1975 гадах. Сядзібай ваяводскіх улад быў горад Беласток.
Утворана 22 жніўня 1944 года пастановай Польскага камітэта нацыянальнага вызвалення ад 21 жніўня 1944 года аб парадку прызначэння органаў агульнага кіравання першай і другой інстанцыі шляхам аднаўлення даваеннага Беластоцкага ваяводства.
На падставе дамовы паміж Польшчай і СССР аб польска-савецкай дзяржаўнай мяжы ад 16 жніўня 1945 года са складу ваяводства была вылучана ўсходняя частка, якая ахоплівала большую частку былых Гродзенскага і Ваўкавыскага паветаў, а таксама частку Сакольскага і Аўгустоўскага паветаў, якая ў выніку засталася пад савецкай юрыстыкцыяй у складзе БССР.
Другая кніга Ездры
Другая кніга Е́здры (Э́зры) — кніга, якая ў праваслаўі ўваходзіць у склад Старога Запавету, але адсутнічае ў Яўрэйскай Бібліі (Танаху) і не ўваходзіць у Стары Запавет у каталіцызме і пратэстантызме. Змяшчалася ў дадатак да Вульгаты, але адсутнічае ў Новай Вульгаце. У Рускай праваслаўнай царкве адносіцца да другакананічных кніг. У грэчаскай Бібліі называецца «Έσδρας Α'», у дадатку да лацінскага выдання Бібліі — «Эзра III» (Esdra III) з загалоўкам «De Templi restitutione». У іўдаізме, каталіцызме і пратэстантызме адносіцца да апокрыфаў. У пратэстантызме называецца першай кнігай Ездры.
Іншыя назвы
У розных пераводах мае такія назвы:
Змест
Уяўляе сабою апавяданне пра ўзнаўленне Іерусалімскага храма і храмавага культу; ва ўводзінах выкладзены абставіны, якія прывялі да разбурэння Першага храма, a заключэннем ёсць расказ пра дзейнасць Ездры. Другая кніга Ездры складаецца з дзевяці раздзелаў, і асноўная яе частка ўяўляе сабой выклад з нязначнымі зменамі фрагментаў кананічных кніг: Другой кнігі летапісаў, кнігі Ездры і Кнігі Неяміі. Адзіны арыгінальны тэкст кнігі - аповяд пра спрэчку трох целаахоўнікаў цара Дарыя, адным з якіх быў Зарававель, і пра перамогу, якую той атрымаў у гэтай спрэчцы. Магчыма, што гэта персідскае прыдворнае апавяданне, або аўтар выкарыстоўваў іўдзейскае паданне. .
Старобін
Старо́бін (, Старобин) — гарадскі пасёлак у Салігорскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Старобінскага сельсавета.
Гісторыя
Вядомы з XVI стагоддзя як слабада Слуцкага княства Вялікага Княства Літоўскага. Уладанне князёў Алелькавічаў, Радзівілаў, Вітгенштэйнаў, Гагенлоэ. У 1654 годзе атрымаў права на штотыднёвы гандаль і 4 кірмашы на год. У 1680 годзе мястэчка ў Новагародскім ваяводстве. З 1793 года ў складзе Расійскай імперыі ў Слуцкім павеце. У 1924—1962 гадах цэнтр раёна. З 27 верасня 1938 года гарадскі пасёлак. З 1962 года ў Любанскім, з 1965 года ў Салігорскім раёнах. 6 тыс. чал. у 2006.
Эканоміка
Прадпрыемствы паліўнай (ААТ «Старобінскі торфабрыкетны завод»), лясной і дрэваапрацоўчай прамысловасці.
Уладзіслаў Канстанцінавіч Борзабагаты
Уладзіслаў Канстанцінавіч Борзабагаты (, вёска Рутка, Навагрудскі павет, Літоўска-Гродзенская губерня, Расійская Імперыя, —, мястэчка Любяшова, Пінскі павет, Мінская губерня, Расійская Імперыя) — медык, кіраўнік Судзеньскага паўстання (1863—1864) у Навагрудскім павеце Мінскай губерні , мемуарыст.
Пералёўскі сельсавет
Пералё́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Пералёўка.
Уладзіслаў Канстанцінавіч Борзабагаты
Карыстаўся крыптанімам K.B.
Паходжанне і сям'я
Належаў да старажытнага шляхецкага роду Борзабагатых гербу «Яліта», які вядомы з пачатку XVII ст., а прадстаўнікі яго пачаткова былі праваслаўнымі і валодалі невялікімі маёнткамі ў Новагародскім ваяводстве ВКЛ — каля Навагрудка і Слуцка: вёскі Студзянец, Крымілавічы, Кулікова, Залюбеча, Залужжа і Быхаўшчына.
Пералёўскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Веткаўскага раёна. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Вяліканямкоўскага сельсавета.
Уладзіслаў Канстанцінавіч Борзабагаты
Паходжанне і сям'я
Уладзіслаў Борзабагаты нарадзіўся 23 красавіка (5 мая) 1831 г. у спадчынным маёнтку Рутка ў Навагрудскім павеце (Гродзенская губерня, Расійская Імперыя) у сярэднезаможнай дваранскай каталіцкай сям'і Канстанціна Францавіча Борзабагатага (1811—1843) і яго жонкі Юлііі Янаўны Туганоўскай (1812—1880). Юлія Туганоўская была дачкой суседняга маянткоўца. У шлюбе Кастанціна і Юліі нарадзілася яшчэ 6 сыноў: Юзаф Канстанцінавіч Борзабагаты (1832—1865), вайсковы ўрач Баляслаў Канстанцінавіч Борзабагаты (1833—?), Станіслаў Канстанцінавіч Борзабагаты (1834—?), паўстанец Антоній Канстанцінавіч Борзабагаты (1836—1900), Францішак Канстанцінавіч Борзабагаты і Ігнат Канстанцінавіч Борзабагаты (1835—?). Канстанцін Францавіч Борзабагаты служыў на выбарных дваранскіх пасадах — спачатку навагрудскім павятовым межавым суддзёй, а пасля гродзенскім губернскім межавым суддзёй.
Дзед Уладзіслава — Франц (Францішак) Андрэевіч Борзабагаты — быў навагрудскім павятовым суддзёй і ў спадчыну ад бабулі (Кацярыны са шляхецкага роду Іздзебскіх) атрымаў маёнткі Студзянец і Крымілавічы (Кржымілавічы). Прадзед Андрэй Вінцэнтавіч Борзабагаты атрымаў пасаду вознага Новагародскага ваяводства.
Спачатку Уладзіслаў Канстанцінавіч Борзабагаты быў хрышчаны ў 1831 г. бацькамі ва ўніяцкай царкве ў вёсцы Сянежыцы Навагрудскага павета і атрымаў імя «Уладзіслаў». Пазней, у пяцігадовым узросце быў (па жаданні бацькоў) 11 жніўня 1836 г. хрышчаны ў Навагрудку ў каталіцтва і атрымаў імя «Уладзіслаў Марк», з якіх звычайна карыстаўся імем «Уладзіслаў».
Кэтрын (прынцэса Уэльская)
Кэтрын, прынцэса Уэльская (Catherine, Princess of Wales, народжаная Кэтрын (Кацярына) Элізабет (Лізавета) Мідлтан, Kate Middleton; 9 студзеня 1982, Рэдынг, Вялікабрытанія) — член брытанскай каралеўскай сям'і з тытулам прынцэсы Уэльскай, жонка Уільяма, прынца Уэльскага, спадчынніка брытанскага прастола, што робіць яе патэнцыяльнай будучай каралевай-кансортам Вялікабрытаніі.
Уладзіслаў Канстанцінавіч Борзабагаты
Маёнткі
Уладзіслаў нарадзіўся і вырас у Рутцы ў бацькоўскім новым драўляным палацыку плошчай 36x13,5 аршын.
Адукацыя
Пачатковую адукацыю і выхаванне атрымаў у бацькоўскім доме пад наглядам сваёй маці, што дазволіла Уладзіславу ў 1842 г. паступіць адразу ў трэці клас вучылішча ў Навагрудку, дзе быў 5-гадовы тэрмін навучання.
Кэтрын (прынцэса Уэльская)
Нарадзілася ў Рэдынгу, графства Беркшыр. Яна атрымала адукацыю ў школе Святога Андрэя і каледжы Мальбара, перш чым вывучаць гісторыю мастацтва ва Універсітэце Сент-Эндрус у Шатландыі, дзе яна пазнаёмілася з прынцам Уільямам у 2001 годзе. Яна працавала ў сферы рознічнага гандлю і маркетынгу і займалася дабрачыннасцю, перш чым у лістападзе 2010 года было абвешчана аб іх заручынах. Яны пажаніліся 29 красавіка 2011 года ў Вэстмінстэрскім абацтве, маюць трох дзяцей: прынц Джордж, прынцэса Шарлота і прынц Луі — другі, трэцяя і чацвёрты ў чарзе спадчаннікаў брытанскага прастола адпаведна.
Уладзіслаў Канстанцінавіч Борзабагаты
Адукацыя
У 1846 г. Уладзіслаў стаў вучыцца ў Слуцкай кальвінісцкай гімназіі, куды юнаку дапамог паступіць на навучанне даўні знаёмы яго маці — дваранін-кальвініст і маянтковец Павел Воўк, які быў мецэнатам і ахвяраваў значныя сродкі на ўтрыманне Слуцкай кальвінсцкай гімназіі. Менавіта па пратэкцыі Паўла Воўка Уладзіслава Борзабагатага прынялі ў гімназію як кальвініста, хоць у сапраўднасці Уладзіслаў ім не быў. У 1848 г. Уладзіславу прышлося пакінуць гімназію за беспадстаўныя абвінавачанні з боку гімназічнай адміністрацыі ў нядобранадзейнасці, што з той пары, паводле ўласных успамінаў, настроіла юнака «супраць усяго рускага».
У 1848 г. Уладзіслаў паступіў у Мінскую гімназію з умовай, што ён будзе жыць у інтэрнаце пад наглядам. За ўдзел у мінскай секцыі тайнай арганізацыі «Братні саюз літоўскай моладзі», у 1849 г. Уладзіслаў быў выключаны з Мінскай гімназіі без права паступлення ў іншыя навучальныя ўстановы. Пасля следства быў асуджаны на экзекуцыю, і 27 чэрвеня 1849 г. (у дзень сваіх імянін) у Мінску ў двары гімназіі пры прысутнасці іншых гімназістаў атрымаў на лаўцы замест 100 прысуджаных удараў лазовай палкай 101 удар, што дало Уладзіславу падставу называць сябе «кавалерам 101 рускай палкі». Публічны здзек абвастрыў яго нянавісць да расійскіх улад.
Пачаў займацца самаадукацыяй: філасофія, палітычная эканомія (эканамічная тэорыя).
Пасля амністыі ў 1855 г., якую новы расійскі імператар Аляксандр II даў усім выключаным па палітычным матывам навучэнцам, Уладзіслаў паступіў у канцы 1855 г. на медыцынскі факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. У час вучобы далучыўся да канспіратыўнай студэнцкай суполкі «Агул».
Праца гувярнёрам і шлюб
Пасля выключэння з Мінскай гімназіі пачаў працаваць у Навагрудку ў навагрудскага павятовага ўрача П.Ф. Гнаінскага гувярнёрам яго дзяцей. У доме Гнаінскага пазнаёміўся з іншай гувярнанткай урача — Фані Штрудзель дэ Бельмон (Fanny Strudel de Belmont), якая нарадзілася ў Лазане (Швейцарыя) і была швейцаркай. 15 жніўня 1854 г. Уладзіслаў ажаніўся з Фані ў Навагрудку. Яго жонка Фані пачала называцца на мясцовы манер як «Францішка». У шлюбе нарадзіліся 8 дзяцей, з якіх выжылі толькі дачка Вераніка (1859—1953) і сын Уладзіслаў (1862 г.нар.).
Працоўная дзейнасць на радзіме да Студзеньскага паўстання
Пасля атрымання 10 чэрвеня 1861 г. дыплома выпускніка Маскоўскага ўніверсітэта працаваў урачом у Навагрудку. У красавіку 1861 г. Уладзіслаў Борзабагаты быў у ліку тых асоб, якія наладзілі ўрачыстую сустрэчу Уладзіславу Міцкевічу (сыну паэта Адама Міцкевіча), які наведаў Навагрудак.
Удзел у Студзеньскім паўстанні (1863—1864)
У 1862 г. стаў прадстаўніком Літоўскага правінцыйнага камітэта ў Навагрудскім павеце, а паўстанцкая арганізацыя дзякуючы Борзабагатаму ў канцы 1862 г. налічвала звыш 100 чалавек (у тым ліку брат жонкі — Рудольф Штрудзель).
Падчас Судзеньскага паўстання (1863—1864) у студзені-лютым 1863 г. быў паўстанцкім камісарам Навагрудскага павета (Мінская губерня), аднадумцам Кастуся Каліноўскага і належаў да групоўкі «чырвоных», абараняў інтарэсы сялян, патрабаваў экспрапрыяцыі зямельнай маёмасці памешчыкаў. Пасля перахопу ўлады групоўкай «белых» на пасаду паўстанцкага кіраўніка (камісара) Навагрудскага павета быў прызначаны замест Борзабагатага маянтковец Канстанцін Кашыц (каля 1822—1881), а Борзабагатага паўстанцкі Віленскі камітэт прызначыў на пасаду цывільнага начальніка Навагрудскага павета, каб Борзабагаты як добры хімік рабіў порах для паўстанцаў, аднак Борзабагаты адмовіўся стаць цывільным начальнікам. Кашыц хацеў адцягнуць пачатак паўстання ў Навагрудскім павеце да мая 1863 г., бо лічыў, што павет яшчэ слаба падрыхтаваны для гэтага (мелася толькі 80 паўстанцаў). У красавіку 1863 г. (паводле планаў і загаду Зігмунта Серакоўскага) навагрудскі паўстанцкі атрад каля 130 чалавек рушыў дзвюма групамі ў месца збору — Налібоцкую пушчу да вёскі Налібакі. Борзабагаты займаўся забеспячэннем зброяй, адзеннем і харчаванне атрада. 7 красавіка 1863 г. адбыўся бой навагрудскага паўстанцкага атрада (каля 150 чалавек) з царскімі войскамі каля Налібакаў: паўстанцы адступілі, страціўшы па розным дадзеным 30-60 чалавек, але хутка да атрада далучыліся і новыя ахвотнікі, а атрад уступаў у дробныя сутычкі з праціўнікам. Непасрэдна Уладзіслаў не прымаў удзел у бітвах, а толькі кіраваў і арганізоўваў, быў лекарам паўстанцаў; ваяваў непасрэдна толькі яго брат Антоній Канстанцінавіч Борзабагаты.
У сярэдзіне мая 1863 г. Борзабагаты атрымаў загад ад Кастуся Каліноўскага накіраваць навагрудскі атрад (дзе мелася ўжо каля 140 чалавек) пад Мілавіды ў Слонімскім павеце на злучэнне з іншымі атрадамі паўстанцаў. 22 мая адбылася бітва пад Мілавідамі, якая стала адной з самых буйных бітваў паўстання ў Беларусі. Пасля бітвы рэшткі атрада вярнуліся ў чэрвені 1863 г. у Навагрудскі павет і, пасля невялікіх сутычак, у кастрычніку 1863 г. самараспусціліся.
Пасля задушэння Студзеньскага паўстання Борзабагаты быў на нелегальным становішчы ў г. Гродна. Завочна прыгавораны 8 снежня 1864 г. расійскай уладай да пакарання смерцю. З Гродна пераежае таемна ў г. Каліш (Расійская Імперыя), а пасля праз аўстрыйскую мяжу едзе ў пачатку 1865 г. у Італію.
Кэтрын (прынцэса Уэльская)
Пасля шлюбу выконвала каралеўскія абавязкі і ўдзельнічала ў падтрымцы каралевы Лізаветы II. Яна падтрымлівае больш чым 20 дабрачынных і ваенных арганізацый, у тым ліку Action for Children, SportsAid і Нацыянальную партрэтную галерэю. Яна займаецца праектамі праз Каралеўскі фонд, а яе дабрачынная дзейнасць засяроджваецца на праблемах, звязаных з маленькімі дзецьмі, наркаманіяй і мастацтвам. Каб заахвоціць людзей раскрыць свае праблемы з псіхічным здароўем, прынцэса задумала кампанію па павышэнні дасведчанасці аб псіхічным здароўі «Heads Together», запушчаную разам з братам мужа ў красавіку 2016 года. СМІ адзначаюць уплыў Кэтрын на брытанскую і амерыканскую моду. У 2011, 2012 і 2013 гадах часопіс Time вылучаў яе ў лік 100 самых уплывовых людзей свету.
Уладзіслаў Канстанцінавіч Борзабагаты
Жыццё ў эміграцыі
У чэрвені 1865 г. з Італіі пераязджае ў Францыю — у г. Марсель, са жніўня 1865 г. жыў у Парыжы, меў медыцынскую практыку. Вясной 1866 г. едзе ў г. Бухарэст (Румынія), а пасля ў г. Мілан (Італія), адкуль піша ў Навагрудак ліст да жонкі прыслаць яму дыплом аб медыцынскай адукацыі.
У 1870 г. жонцы з дзецьмі ўдалося прыехаць у Парыж, бо дапамагло тое, што яна была грамадзянкай Швейцарыі. Жыццё ў Парыжы было для сям'і цяжкім, бо, маючы расійскі дыплом, Уладзіслаў Борзабагаты мог лячыць толькі эмігрантаў з ліку грамадзян Расійскай Імперыі. Для атрымання больш шырокай кліентуры вырашыў прайсці перападрыхтоўку і засваенне самых новых метадаў лячэння ў парыжскіх клініках, што ўдалося дзякуючы здольнасцям і настойлівасці. У Парыжы вылячыў графа Уладзіміра Пятровіча Буткова (ад псіхічнага захворвання — маніі вялікасці), які быў высокім расійскім саноўнікам, любімцам расійскага імператара Аляксандра II і беспаспяхова лячыўся датуль у Парыжы ў французскіх лекараў. Пра ход лячэння расійскае пасольства штодзённымі тэлеграмамі паведамляла расійскаму імператару. Пасля выздараўлення ад расійскага цара граф Павел Андрэевіч Шувалаў прыехаў з праверкай у Парыж, выказаў Борзабагатаму падзяку і паабяцаў пратэкцыю Борзабагатаму ў выпадку вяртання ў Расійскую Імперыю. Борзабагаты прасіў у графа Шувалава, які быў набліжанай і даверанай асобай расійскага імператара, каб яму дазволілі вярнуцца менавіта ў Навагрудак і каб дазволілі там выдаваць часопіс. На права выдаваць часопіс граф Шувалаў не згадзіўся. За паспяховае лячэнне жонка Буткова дала 700 рублёў, што Борзабагаты прыняў.
У Парыжы зноў сустрэўся з Уладзіславам Міцкевічам, стаў наведвальнікам яго парыжскай кнігарні і цесна пасябраваў з сынам паэта. У Парыжы Уладзіслаў Борзабагаты таксама далучыўся да левага крыла шматлікіх пасляпаўстанцкіх эмігрантаў з зямель Польшчы, Беларусі і Літвы, якое групавалася вакол Аб'яднання польскай дэмакратыі. Расійскае пасольства ў Францыі займалася шпіянажам за эмігрантамі з Расійскай Імперыі, у тым ліку за Борзабагатым.
Удзельнічаў у франка-прускай вайне (1870—1871) у складзе французскай арміі ў якасці лекара 4-га лятучага батальёна Луарскай арміі. Сам непасрэдна не ваяваў, але жыццё яго не раз падвяргалася рызыцы, бо на працягу 4 месяцаў аказваў на полі бою медыцынскую дапамогу гвардзейцам, мёрз і галадаў з імі ў акопах. У студзені 1871 г. (пасля заключэння міру) выйшаў у адстаўку — у званні капрала. На ўрачыстыя провады Борзабагатага сабраўся ўвесь батальён. З-за сціпласці адмовіўся перад батальёнам ад прыняцця медалёў і крыжоў. Паколькі Борзабагаты вызначыўся ў час вайны, то мог атрымаць па праву французскае грамадзянства, але гэтую прывілею не выкарыстаў, хоць і працягваў жыць у Францыі, бо заўжды думаў аб вяртанні на радзіму.
У часы Парыжскай камуны (1871) уступіў у Нацыянальную гвардыю, у красавіку 1871 г. стаў паплечнікам і урачом пры штабе генерала Парыжскай камуны Валерыя Урублеўскага, які камандаваў войскамі левага фланга. Быў галоўным медыкам Парыжскага шпіталя. У час баёў у Парыжы быў памылкова арыштаваны, бо зайшоў у булачную ў старой шапцы 4-га батальёна, таму яго прынялі за шпіёна і маглі расстраляць, але Урублеўскі хутка заступіўся за Борзабагатага.
Пасля падаўлення Парыжскай камуны Борзабагаты быў арыштаваны новай французскай уладай, яго адправілі за краты ў Версаль, дзе ён 7 тыдняў чакаў прысуду і зносіў здзек і допыты. Па прыгавору быў асуджаны на катаржныя работы на галеры, хоць пагражаў яму і расстрэл. Аднак на галерах не быў, бо ўжо ў верасні 1871 г. быў вызвалены і прадоўжыў медыцынскую практыку. У маі 1872 г. пераехаў сам у г. Кракаў, а жонка і дзеці засталіся ў Парыжы.
У Кракаве Борзабагаты жыў у падвале і зарабляў нелегальнай практыкай урача, за што 24 мая 1873 г. яго прыцягнулі да адказнасці за гэта, але справа была спынена. У кастрычніку 1874 г. у Кракаў прыехала і жонка Фані з дзецьмі. У 1874 г. напісаў зварот да графа Паўла Андрэевіча Шувалава з просьбай вярнуцца ў Расійскую Імперыю, на што атрымаў станоўчы водгук.
Вяртанне ў Расійскую Імперыю
Заўпэўнены ў дапамозе, былы паўстанец 4 лістапада 1874 г. здаўся на заходняй мяжы Расійскай Імперыі афіцыйным уладам. Борзабагатага пад канвоем даставілі ў Вільню і размясцілі ў басціён №14 цытадэлі на вуліцы Антокалькай. Пачаліся дні чакання; вязню дазволілі напісаць жонцы. Расійскімі ўладамі збіраліся звесткі, у тым ліку аб удзеле Борзабагатага ў Парыжскай камуне. Смерць яму не пагражала, бо дзейнічала пратэкцыя графа Паўла Шувалава, але лёс арыштанта быў неакрэсленым. 26 студзеня 1875 г. Борзабагаты напісаў прашэнне не высылаць яго ў паўночныя раёны Расійскай Імперыі, указваючы, што 6 дзяцей ужо памерлі ад сухотаў і ён непакоіцца аб здароўі двух астатніх (Уладзіслава і Веранікі).
Ваенны суд 1 красавіка 1875 г. асудзіў Борзабагатага на 20 год катаргі на рудніках і пазбаўленне дваранскага звання, але замяніў на пазбаўленне статусу двараніна і пасяленне ў Томскай губерні з забаронай 2 гады адлучацца з губерні і забаронай на 4 гады заязджаць у іншыя губерні Сібіры. Выкананне прысуду зацгвалася. Нарэшце 26 чэрвеня 1875 г. расійскі імператар дазволіў выслаць арыштанта ў адну з губерняў цэнтральнай часткі Расіі — на выбар міністра ўнутраных спраў. У выніку месцам ссылкі на 10 год стала Кастрамская губерня; у чэрвені 1875 г. Борзабагаты ў суправаджэнні двух жандараў адправіўся ў Кастраму, а пасля ў невялікае сяло Архангельск (Кастрамская губерня). Неўзабаве яму ўдалося дабіцца ад улад заняцца медыцынскай практыкай у якасці земскага ўрача ў г. Варнавіне.
У 1876 г. атрымаў дазвол на прыезд у Расійскую Імперыю сваёй жонкі і дзяцей, чаму зноў дапамагла пратэкцыя Шувалава. Па дарозе да мужа жонка і дзеці наведалі матку Уладзіслава ў маёнтку Вясёлы Двор (Слонімскі павет). За адданую службу і ліквідацыю эпідэміі тыфу атрымаў ад пацыентаў залаты гадзіннік з дарчым надпісам.
Напісаў успаміны пра Студзеньскае паўстанне.
Нашчадкі роду Борзабагатых
Пасля эміграцыі сына Уладзіслава, маці Юлія Борзабагатая (з роду Туганоўскіх) вымушана была прадаць маёнтак Рутка і пераехала з сынам Ігнатам Канстанцінавічам Борзабагатым у маёнтак Вясёлы Двор (Слонімскі павет). Ігнат валодаў маёнткам да 1939 г., калі Заходняя Беларусь была далучана да БССР. У міжваенны час у Заходняй Беларусі жыло шмат сваякоў Уладзіслава Борзабагатага, якія пасля Другой сусветнай вайны аселі ў Польшчы. У 1938 г. у Польшчы быў апублікаваны нарыс Канстанціна Канстанцінавіча Борзабагатага (1906—1936) аб сваім сваяку Уладзіславе Борзабагатым.
Дачка Уладзіслава Борзабагатага Вераніка памерла 17 ліпеня 1953 г. у Польшчы, а пры жыцці склала геналагічнае дрэва свайго роду ад XV ст.
Ушанаванне памяці
2 жніўня 1981 г. доктар медыцынскіх навук, прафесар Вітольд Часлававіч Бржэскі (1913—1984), які заснаваў і на працягу 20 год узначальваў у Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце кафедру сацыяльнай гігіены і арганізацыі аховы здароўя, распачаў перапіску з Навагрудскім камітэтам Камуністычнай партыі Беларусі аб увекавечанні памяці ў г. Навагрудку ўрача і паўстанца Уладзіслава Борзабагатага. Да перапіскі дабаўляліся копіі дакументаў з Цэнтральнага дзяржаўнага гістарычнага архіва Літвы і спіс літаратурных крыніц. У выніку пасля шматмесячнай перапіскі 15 верасня 1982 г. Навагрудскі камітэт Камуністычнай партыі Беларусі вырашыў перайменаваць у г. Навагрудку вуліцу Бальнічную ў вуліцу Уладзіслава Канстанцінавіча Борзабагатага. Вуліца носіць яго імя і дагэтуль.
У 1991 г. у вёсцы Рутка 1 з нагоды 160-гадовага юбілея нараджэння Уладзіслава Борзабагатага быў устаноўлены памятны знак — прывезены з ваколіцы камень-валун, да якога прымацавалі мемарыяльную шыльду.
Павісле
Павісле (Powiśle; часам таксама Ніжняе Павісле, радзей Гданьскае Павісле — каб адрозніць яго ад рэгіёнаў у верхнім і сярэднім цячэнні Віслы, а таксама аднайменнага раёна Варшавы) — геаграфічны рэгіён на поўначы Польшчы, які ахоплівае тэрыторыі ўздоўж нізоўя Віслы, на яе ўсходнім беразе. Знаходзіцца на гістарычнай тэрыторыі Верхняй Прусіі.