cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сан-П’етра-ін-Чэра
Насельніцтва складае 948 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 35 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 29010. Тэлефонны код — 0523.
Жангельдзіна
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1703 чалавекі (899 мужчын і 804 жанчыны). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 1583 чалавекі (828 мужчын і 755 жанчын).
Сан-П’етра-ін-Чэра
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сандыкоўшчына
Сандыко́ўшчына (, Сандыковщина) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Крынычнэ (Балградскі раён)
Крынычнэ (Крини́чне) — вёска ў Балградскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
IC 861
IC 861 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор'і Гончыя Псы.
Гнуткае тэставанне
Гнуткае тэсціраванне (англ. — agile testing) — тэсціраванне праграмнага забеспячэння, якое заснавана на прынцыпах гнуткай распрацоўкі праграмнага забеспячэння. У працэсе гнуткага тэсціравання (Agile-тэсціравання) удзельнічаюць усе члены крос-функцыянальнай каманды для таго, каб забяспечыць пастаўку бізнес-каштоўнасці, якую жадае атрымаць заказчык, праз частыя прамежкі часу, працуючы ў стабільны тэмпе. Метад “спецыфікацыя па прыкладзе” выкарыстоўваецца для фіксацыі прыкладаў пажаданых і непажаданых паводзінаў і дапамагае накіроўваць распрацоўку прадукту.
Сафііўка Пэрша
Сафііўка Пэрша (Софі́ївка Пе́рша) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Асархадон
Асархадо́н (асір. Ашурахіддзін) — цар Асірыі ў 680—669 да н.э.
Уступіў на трон у выніку перамогі ў грамадзянскай вайне. Аднавіў разбураны яго бацькам Сінахерыбам горад Вавілон, вярнуў шэрагу гарадоў прывілеі, увёў падаткі на карысць храмаў, вёў войны ў Аравіі, Фінікіі і Егіпце. Пасля заваявання Мемфіса прыняў егіпецкія царскія тытулы. У 673—672 да н.э. рабіў паходы ў Шубрыю (на граніцы з Урарту).
Бланшыраванне
Бланшыраванне (blanchir – апарваць) — від тэрмічнай апрацоўкі прадуктаў, хуткае абварванне або апарванне.
Прадукт абдаюць варам або парам у закрытым посудзе або пагружаюць у вар (0,5 – 5 хв.). Ужываецца пры першаснай апрацоўцы некаторай агародніны, пераважна для выдалення горычы (бручкі і інш.). Капуснае лісце для галубцоў бланшыруюць, каб яны распрасталіся. Бланшыраваннем нельга злоўжываць, бо яно выклікае страты мінеральных рэчываў (кальцыю, натрыю — да 94 %). На паверхні мясных прадуктаў у выніку бланшыравання ўтвараецца тонкая засцерагальная плёнка.
Сфінгаміелін
Сфінгаміелін — гэта тып сфінгаліпіду, які знаходзіцца ў клеткавай мембране жывёл. Асабліва гэтым фасфаліпідам багатая міелінавая абалонка аксонаў нервовых клетак (адсюль і назва).
Пушна
Пу́шна (, Пушно) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гомельскага сельсавета.
Сфінгаміелін
Склад
Сфінгаміелін уяўляе сабой адзіны фасфаліпід чалавека, аснова якога не ўключае гліцэрынавую рэшту. Сфінгаміелін складаецца са сфінгазіну, злучанага складанаэфірнай сувяззю з палярнай групай. Палярная група можа быць прадстаўлена фасфахалінам або фасфаэтаноламінам. Да другога вуглярода сфінгазіна за кошт аміднай сувязі далучана тлустая кіслата.
Пушна
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Завозерскага сельсавета.
Ражнова (Пачынкаўскі раён)
Ражнова (Рожново) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мурыгінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Ражнова абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці ў 15 км на паўночны-захад ад Пачынка, на аўтадароге. У 3 км на паўднёвы-ўсход ад вёскі размешчаны прыпыначны пункт.
Натуна-Бесар
Натуна-Бесар або Вялікая Натуна (Natuna Besar) — найбуйнейшы востраў архіпелага Натуна. Уваходзіць у склад інданезійскай правінцыі Рыау. Агульная плошча — 1720 км². Насельніцтва — каля 60 тыс. чал.
Востраў з’яўляецца часткай кантынентальнага шэльфа. Утвораны каля 8 тысячагоддзя да н. э. у выніку павышэння ўзроўню акіяна. Берагі пясчаныя, атачаюцца каралавым рыфам. Найвышэйшы пункт — гара Ранаі (1035 м). Не далёка ад яе знаходзіцца парк Аліф, дзе на плошчы 3 га можна бачыць скалы самых незвычайных форм.
Прырода багата на разнастайныя віды птушак, тут жывуць малпы (Presbytis natunae), марскія чарапахі, яшчаркі. Багатая фаўна каралавага рыфа.
Клімат трапічны мусонны. Сярэдняя тэмпература +27,1° C. Найбольш сухая пара году — з сакавіка да ліпеня.
На Натуна-Бесар знаходзіцца адміністрацыйны цэнтр астравоў Натуна — Ранаі. Значная частка яго жыхароў займаецца здабычай і транспартыроўкай прыроднага газу. Востраў — афшорная зона. Дзейнічае аэрапорт.
Радэзія
Радэзія (Rhodesia) — непрызнаная дзяржава, існавала у 1965-1979 гадах у Паўднёвай Афрыцы на тэрыторыі калоніі Паўднёвая Радэзія і сучаснай дзяржавы Зімбабвэ.
Гісторыя
Радэзія абвясціла сваю незалежнасць ад Вялікабрытаніі ў 1965 годзе, бо ўрад калоніі на чале з прэм'ер-міністрам Янам Смітам быў праціўнікам увядзення ўсеагульнага выбарчага права для чорных афрыканцаў, якія складалі большасць насельніцтва. Спачатку калонія разлічвала стаць незалежным дамініёнам, але ў 1970 годзе, пасля таго як міжнародная супольнасць адмовілася прызнаць незалежнасць Радэзіі, манархія была скасавана на рэферэндуме і краіна змяніла назву на Рэспубліка Радэзія.
У 1979 годзе ўрад Сміта пайшоў на кампраміс з умеранай апазіцыяй і падпісаў Унутранае пагадненне, паводле якога прайшлі ўсеагульныя выбары, якія прынеслі перамогу біскупу Абэлю Музарэве, а назва краіны змянялася на Зімбабвэ-Радэзію. Вялікабрытанія адмовілася прызнаць легальнасць новага рэжыму. Новае пагадненне ў Ланкастэр-Хаўзе з удзелам брытанскіх прадстаўнікоў, кіраўнікоў Радэзіі і лідараў радыкальнай апазіцыі вярнула краіну часова пад каланіяльную ўладу, якая правяла новыя выбары, што скончыліся перамогай лева-нацыяналістычнага ЗАНУ і яго лідара — Роберта Мугабэ.
Радэзія атрымала сваю назву ў гонар Сесіля Джона Родса — англійскага каланіста і бізнесмена.
Падчас свайго існавання Радэзія межавала з Паўднёвай Афрыкай на поўдні, Батсванай і Паўднёва-Заходняй Афрыкай (апошняя пад кіраваннем ПАР) на паўднёвым захадзе, Замбіяй на поўначы і Партугальскім Мазамбікам (з 1975 — незалежным Мазамбікам) на усходзе.
Нягледзячы на адсутнасць афіцыйных дыпламатычных адносін (Рэзалюцыя Савета Бяспекі ААН 216 заклікала ўсе дзяржавы-члены адмовіць радэзійсаму ўраду ў дыпламатычным прызнанні), Радэзія падтрымлівала шырокую сетку паўафіцыйных палітычных і гандлёвых прадстаўніцтваў:
Палітыка
Нягледзячы на тое, што Паўднёвая Радэзія не атрымала статусу дамініёна ў Садружнасці нацый, жыхары Паўднёвай Радэзіі ўзялі курс на стварэнне «адказнага ўрада» ў 1923 годзе. У спісе выбаршчыкаў былі маёмасныя і адукацыйныя кваліфікацыі. Паводле прынцыпу Сесіля Родса «аб роўных правах для усіх цывілізаваных людзей» не было ніякай відавочнага расавага падзелу, тым не менш, яно выключала са спісу выбаршчыкаў большасць карэнных неграў.
Да 1950-х гадоў у Паўднёвай Радэзіі было актыўнае палітычнае жыццё з правымі і левымі партыямі, якія канкуравалі за ўладу. Радэзійская Лейбарысцкая партыя мела месцы у Асамблеі і ў муніцыпальных саветах на працягу 1920-1930-х гадоў. З 1953 па 1958 год, прэм'ер-міністрам быў Гарфілд Тод, ліберал, які зрабіў шмат, каб спрыяць развіццю чорнай абшчыны праз інвестыцыі ў адукацыю, жыллё і ахову здароўя. Тым не менш, урад вымушаны быў зняць Тода з пасады, бо прапанаваныя ім рэформы лічыліся многімі белымі занадта радыкальнымі.
З 1958 года палітыка белых жыхароў была кансалідавана і закасцянелая вакол супраціву ўключэнню мясцовых жыхароў у палітычнае жыццё. Канстытуцыя 1961 дзейнічала ў Паўднёвай Радэзіі і незалежнай Радэзіі да 1969 года, выкарыстоўваючы парламенцкую сістэму Вэстмінстэра, мадыфікаваную сістэму асобных спісаў выбаршчыкаў з рознай маёмаснай і адукацыйнай кваліфікацыяй, незалежна ад расы. Белыя займалі большасць месцаў у Асамблеі.
У 1969 годзе пасля прыняцця рэспубліканскай канстытуцыі быў створаны двухпалатны парламент, які складаўся з Сената, які абіраўся непрамым галасаваннем і Палаты сходу, якая абіралася грамадзянамі, фактычна пакідаючы большасць месцаў для белых. Прэзідэнт меў толькі цырыманіяльнае значэнне, а выканаўчая ўлада належыла Прэм'ер-міністру.
Узброеныя сілы і паліцыя
Радэзійскія Сілы бяспекі складаліся з Радэзійскай арміі, Каралеўскіх Радэзійскіх ваенна-паветраных сіл і Брытанскай Паўднёва-Афрыканскай паліцыі. Нягледзячы на ўплыў эканамічных і дыпламатычных санкцый, Радэзія здолела развіваць і падтрымліваць моцныя і прафесійныя ваенныя сілы ў краіне. Часопіс Time паведамляў у чэрвені 1977 года, што «радэзійская армія ўваходзіць у ліку лепшых у свеце баявых адзінак».
Міжнародныя адносіны
На працягу ўсяго перыяду яе аднабаковага абвяшчэння незалежнасці (1965-1979), Радэзія праводзіла знешнюю палітыку ў спробе дамагчыся прызнання як незалежнай дзяржавы, і настойваючы на ​​тым, што яе палітычная сістэма будзе ўключаць у сябе «паступовыя крокі да перадачы ўлады большасці». Антыкамуністычная Радэзія пыталася прадставіць сябе Захаду як дзяржаву, якая выступае супраць камуністычнай экспансіі ў Афрыцы. Радэзія атрымала невялікае міжнароднае прызнанне за час свайго існавання; прызнанне адбылося толькі пасля выбараў у 1980 годзе і пераходу да кіравання большасці.
Радэзія хацела захаваць свой эканамічны патэнцыял, а таксама баялася камуністычных элементаў у паўстанцкіх сілах, і, такім чынам, лічыла, што палітыка паступовага прасоўвання ў палітычнае жыццё чорнай большасці была апраўданая. Тым не менш, міжнародная супольнасць адмовілася прыняць гэта тлумачэнне, думаючы, што іх палітыка была скіравана на захаванне расізму. Гэта стаўленне было часткай больш шырокага кантэксту дэкаланізацыі, падчас якой заходнія дзяржавы, такія як Вялікабрытанія, Францыя і Бельгія давалі незалежнасць сваім калоніям у Афрыцы, аднак толькі пасля таго, як да ўлады там прыйдзе чорная большасць.
СМІ
Галоўнымі газетамі былі «Радэзійскі веснік» ў Салсберы і «Хроніка Булавайё». Сярод навіновых часопісаў быў "Ілюстраванае жыццё Радэзіі".
Sicariidae
Sicariidae — сямейства павукоў інфраатраду Araneomorphae з надсямейства Scytodoidea. Налічваюць каля 125 відаў, распаўсюджаных пераважна ў Новым Свеце і Афрыцы. Яд шэрагу прадстаўнікоў небяспечны для чалавека і можа выклікаць шырокія некрозы паражаных участкаў. Найбольш вядомы від — Loxosceles reclusa.
Распаўсюджанне
Большая частка прадстаўнікоў сямейства — каля 100 відаў — ставіцца да роду Loxosceles. З іх каля 85 відаў распаўсюджаныя ў Амерыцы на поўдзень ад Канады (уключаючы Антыльскія астравы), дванаццаць вядомы з розных рэгіёнаў Афрыкі, два віды — Loxosceles aphrasta і Loxosceles lacta — апісаны з Кітая. Loxosceles laeta валодае разарваным арэалам, жывучы ў Амерыцы, Аўстраліі і Фінляндыі. Зыходна міжземнаморскі від Loxosceles rufescens у выніку ненаўмыснай інтрадукцыі ў цяперашні час спарадычна сустракаецца на ўсіх мацерыках. Род Sicarius налічвае 22 віды, большасць з якіх жыве ў Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыцы; 6 відаў вядомыя з Паўднёва-Афрыканскай рэспублікі і Намібіі, 1 — з Галапагоскія астравоў.
Сесіл Джон Родс
Сесіл Джон Родс (Cecil John Rhodes,, Bishop’s Stortford, , Англія — , Muizenberg (каля Кейптаўна), Капская калонія) — англійскі і паўднёваафрыканскі палітычны дзеяч, бізнесмен, будаўнік уласнай сусветнай імперыі, ініцыятар англійскай каланіяльнай экспансіі ў Паўднёвай Афрыцы.
Гомельтранснафта Дружба
Апісанне
Прадпрыемства ўжыццяўляе перапампоўку нафты, што паступае з расійскай часткі нафтаправода «Дружба» у кірунку краін Заходняй і Ўсходняй Еўропы, забяспечвае вуглевадароднай сыравінай беларускую нафтахімію. У 2018 годзе прадпрыемствам прапампавана 60,4 мільёна тон нафты, з іх 58,8 мільёна тон — пастаўкі з Расійскай Федэрацыі, што складае каля чвэрці нафтаэкспарта краіны.
Прадпрыемства забяспечвае функцыяванне 667 кіламетраў нафтавай магістралі (ад Расійска-Беларускай да Беларуска-Польскай і Беларуска-Ўкраінскай мяжы), што ўключае у сябе магістральныя нафтаводы дыяметрамі 1020, 820, 720, 630 і 530 мм. Усяго ў аднаніткавым вырахаванні прадпрыемства эксплуатуе амаль дзве тысячы кіламетраў нафтаводаў. Траса ўсіх нафтаводаў праходзіць па 8 раёнах Гомельскай вобласці і 8 Брэсцкай, праз тэрыторыі 38 суб’ектаў гаспадарання ў Гомельскай вобласці і праз тэрыторыі 60 суб’ектаў гаспадарання ў Брэсцкай вобласці, усяго праз тэрыторыі 98 землекарыстачоў.
Структура
У цяперашнi час структура прадпрыемства рэпрэзентавана шасцю нафтаперапампоўнымі станцыямі (галаўная — лінейна-вытворчая дыспетчарская станцыя «Мазыр», НПС «Гомель», «Зашчоб’е», «Тураў», «Пінск», «Кобрын»), Цэнтральнай базай вытворчага абслугоўвання (выраб нестандартнага абсталявання, складаныя рамонты нафтаводаў, змест транспартавай і адмысловай тэхнікі), базай адпачынку «Мілаград», вытворчым камбінатам (выпуск прадуктаў харчавання), апаратам кіравання прадпрыемства.
Структура прадпрыемства:
Бруль (Рэйнланд)
Бруль (Brühl) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Рэйн-Эрфт. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 36,12 км². Афіцыйны код — 05 3 62 012.
Горад падзяляецца на 7 гарадскіх раёнаў.
Кубэй
Кубэй (Кубей) — вёска ў Балградскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Чорт
Чорт, д’ябал, нячысты дух — міфічная істота.
Чорт, паводле народных уяўленняў беларусаў, мае цялесны вобраз; з выгляду чорны, калматы, на галаве ў яго двое невялікіх рагоў, ззаду хвост, на нагах і руках шмат вострых кіпцюроў. У Чарцей мужчынскага полу ёсць нават барада, хоць і рэдзенькая, казліная. Чорт можа прымаць на сябе розныя абліччы: з’яўляцца ў вобразе жывёл і нават чалавека. Але як бы Чорт ні стараўся падрабіцца пад чалавека, яго можна пазнаць па рагах на галаве, кіпцюрах на канечнасцях і па хвасце, таму што гэтыя прыкметы не могуць быць скінуты ці зменены. Таму ён стараецца закрыць свае характэрныя прыкметы адзеннем, з’яўляецца ў капелюшы і пальчатках на руках.
Вобраз у міфалогіі
У хрысціянскай народнай міфалогіі злажыліся даўнія і ўстойлівыя ўяўлення аб знешнім выглядзе чарцей, дакладней іх цялеснага вобраза, так як чэрці — яшчэ і злыя духі. У ўяўленнях аб чорце захаваліся рэшткі індаеўрапейскай міфалогія, з налажэннем больш позняга хрысціянскага ўяўлення, што ўсе паганскія бажаства з’яўляюцца дэманамі і увасабляюць злы пачатак, і змяшаліся з юдэахрысціянскімі ўяўленнямі аб Д’ябле і палых анёлах. У ўяўленнях аб чорце прасочваецца падабенства з грэчаскім Панам — заступнікам жывёлагадоўлі, духам палетак і лясоў, і Вялесам (прыбалт. Вяльном). Аднак хрысціянскі чорт, у адрозненне ад сваіх паганскіх прататыпаў, не з’яўляецца заступнікам жывёлагадоўлі, а з’яўляецца шкоднікам людзям. Чэрці ў павер’ях прымаюць від жывёл старога культу — казлоў, ваўкоў, сабак, варонаў, змей і г. д. Лічылася, што чэрці маюць у цэламу чалавекападобную (антрапаморфную) знешнасць, але з даданнем некаторых фантастычных або пачварных дэталяў. Найбольш распаўсюджаны воблік ідэнтычны выяве антычных Пана, фаўнаў і сатыраў — рага, хвост і казліныя ногі або капыта, часам поўсць, радзей свіны пятачок, кіпцюры, крылы лятучай мышы і г. п. Нярэдка іх апісваюць з гарышчамі як вуглі вачыма. У такім выглядзе чэрці выяўлены на шматлікіх карцінах, іконах, фрэсках і кніжных ілюстрацыях як у Заходней, так і ў Васходней Еўропе. У праваслаўнай літаратуры чэрці апісваюцца пераважна ў выглядзе эфіёпаў.
Спасылкі
Міфы Бацькаўшчыны на slounik.org
Стара Насовыця
Стара Насовыця (Стара Носо́виця) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Стаўпэць
Стаўпэць (Стовпе́ць) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Алімпійскі гімн
Алімпійскі гімн упершыню прагучаў на цырымоніі адкрыцця I Алімпійскіх гульняў 1896 года. У наступныя гады, ажно да Алімпійскіх зімовых гульняў 1956 года, краіна-арганізатар гульняў даручала сваім музыкам напісаць новы гімн для Алімпіяды. З 1960 года зноў быў вернуты Алімпійскі гімн Самараса, які ў асноўным выконваўся на афіцыйнай мове краіны, дзе праводзіліся гульні.
Навы Каракурт
Навы Каракурт (Новий Каракурт) — вёска ў Балградскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Арустукская вайна
Арустукская вайна (Aroostook War; фр. La guerre d'Aroostook) — бяскроўнае супрацьстаянне ў 1838—1839 гг. паміж Злучанымі Штатамі Амерыкі і Брытанскай імперыяй, выкліканае спрэчкамі вакол мяжы паміж ЗША і Канадай. Адзіным загінуўшым у выніку канфлікту стаў амерыканскі фермер, якога салдаты выпадкова застрэлілі ў ходзе святкавання з нагоды заканчэння супрацьстаяння.
Рабцава (Пачынкаўскі раён)
Рабцава (Рябцево) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мурыгінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Рабцава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці ў 26 км на поўнач ад Пачынка, праз вёску праходзіць аўтадарога. У вёсцы размешчана чыгуначная станцыя.
Веселінг
Веселінг (Wesseling) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Рэйн-Эрфт. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 23,4 км². Афіцыйны код — 05 3 62 040.
Горад падзяляецца на 4 гарадскія раёны.
Інакенцій XIII
Інакенцій XIII (Innocentius PP. XIII, свецкае імя: П’етра Мікеланджэла дэі Конці, Pietro Michelangelo dei Conti; (13 мая 1655 — 7 сакавіка 1724) — Папа Рымскі з 8 мая 1721 па 7 сакавіка 1724.
Біяграфія
Мікеланджэла дэі Конці паходзіў са знакамітага роду, які ў XIII стагоддзі даў царкве Папу Інакенція III. Мікеланджэла нарадзіўся 13 мая 1655 у Полі. Быў выхаванцам езуітаў, выконваў розныя функцыі ў апостальскай нунцыятуры. У момант абрання яго Папам ён быў ужо цяжка хворы. Памёр пасля трох гадоў пантыфікату.
Эскадраны мінаносец Mortier
Эскадраны мінаносец Mortier — адзін з 13 эсмінцаў тыпу Claymore, пабудаваных для французскага флоту ў першым дзесяцігоддзі XX стагоддзя.
Судобычы
Судобычы (Судо́бичі) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Жан-Батыст Люлі
Жан-Батыст Люлі (Jean-Baptiste Lully, Джавані Батыста Лулі (італ. Giovanni Battista Lulli); 28 лістапада 1632, Фларэнцыя — 22 сакавіка 1687, Парыж) — французскі кампазітар, скрыпач, танцор, дырыжор і педагог італьянскага паходжання; стваральнік французскай нацыянальнай оперы.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў 1632 годзе ў Фларэнцыі. З 1646 у Францыі. Прыбліжаны караля Людовіка XIV. З 1652 іграў у прыдворным аркестры «24 скрыпкі караля», сфарміраваў і ўзначаліў малы прыдворны аркестр «16 скрыпак караля». Удзельнічаў у пастаноўцы прыдворных балетаў, напісаў музыку да шэрагу камедый-балетаў Мальера. З 1662 прыдворны кампазітар. З 1672 адзіны кіраўнік, кампазітар, дырыжор і рэжысёр опернага т-ра «Каралеўская акадэмія музыкі» (Парыжская опера).
У культуры
Пра кампазітара ў 2000 годзе зняты фільм «Кароль танчыць».
IC 862
IC 862 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) у сузор'і Валасы Веранікі.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вэрбіўка (Іллінецкі раён)
Вэрбіўка (Вербівка) — пасёлак у Іллінецкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Стадаляны
Стадаля́ны (, Стодоляны) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Да 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Лычкавіцкага сельсавета, потым у складзе Галавічпольскага сельсавета, да 2002 года — у складзе Бакштаўскага сельсавета.
Фрыдрых Людвіг Шкель
Фрыдрых Людвіг Шкель (Friedrich Ludwig von Sckell; 13 верасня 1750, Вайльбург на Лане — 24 лютага 1823, Мюнхен) — вядомы нямецкі паркавы архітэктар, стваральнік Англійскага парку ў Мюнхене.
Георг Фрыдрых Цыбланд
Георг Фрыдрых Цыбланд (Georg Friedrich Ziebland;, Рэгенсбург, Свяшчэнная Рымская імперыя — , Мюнхен, Германская імперыя) — нямецкі архітэктар.
Біяграфія
Г. Ф. Цыбланд вывучаў архітэктуру ў мюнхенскай Акадэміі вытанчаных мастацтваў пад кіраўніцтвам Карла фон Фішэра і Фрыдрыха фон Гертнера. Вучыўся разам з Ёзафам Даніэлем Альмюлерам, з якім і пасля сябраваў і працаваў разам. Цыбланд увайшоў у гісторыю архітэктуры ў першую чаргу за развіццё буйнааркавага стылю класіцызму. Найбольш ярка ён выяўлены ў яго тэракота-цагляных камбінацыях, падобных раннехрысціянскім і візантыйскім будынкам, што праявілася ў пабудаванай Цыбландам царквы Санкт-Баніфац у Мюнхене. Царква была ім створаная пад уплывам паездкі ў Італію, куды Цыбланда адправіў для вывучэння рымскай архітэктуры баварскі кароль Людвіг I.
Цыбланд быў прафесарам архітэктуры ў мюнхенскай Акадэміі і старэйшым дарадцам архітэктуры. У 1864 годзе ён быў узнагароджаны баварскім ордэнам Максіміліяна «За дасягненні ў навуцы і мастацтве» і прускім ордэнам «Pour le Mérite».
Старая Сербія
Старая Сербія (Стара Србија) — гістарычны тэрмін, шырока распаўсюджаны ў сербскай, дарэвалюцыйнай рускай і еўрапейскай гістарыяграфіі. Упершыню быў, хутчэй за ўсё, сфармуляваны Вукам Караджычам у 1810—1820-я гг.
Гэтым тэрмінам прынята пазначаць тэрыторыю сярэдневяковай сербскай дзяржавы перыяду дынастыі Няманічаў (канец XII—XIV ст.), якая не ўвайшла ў склад аўтаномнага сербскага княства пры яго стварэнні ў 1812—1833 гг.
У сербскай культурнай традыцыі тэрмін «Старая Сербія» мае яркую палітычную афарбоўку, паколькі на працягу ўсяго XIX стагоддзя з дапамогай яго акрэслівалі тую тэрыторыю, якую Сербія павінна рана ці позна вызваліць ад улады Асманскай імперыі.
Па выніках Берлінскага міру 1878 г. Сербія атрымала паўночныя раёны Старой Сербіі, аднак большая частка яе тэрыторыі, уключаючы Косава, Мятохію, Санджак і Вардарскую Македонію, заставалася пад уладай Порты аж да Першай балканскай вайны 1912 г. Пры гэтым паўднёва-заходнія і часткова нават цэнтральныя раёны Старой Сербіі (напрыклад, Печ і Дзечані) адышлі ў 1912 г. да саюзнай Чарнагорыі.
Пазней у рамках Каралеўства СХС (Югаславіі) і СФР Югаславіі ўнутраныя межы рэгіёна неаднаразова змяняліся, і ў выніку тэрыторыя Старой Сербіі была падзелена паміж рэспублікамі Сербія і Македонія. Пры гэтым, адны з ключавых з пункту гледжання гісторыка-культурнага значэння раёнаў Старой Сербіі былі аб'яднаны ў аўтаномны край Косава і Мятохія ў складзе Рэспублікі Сербіі.
Пасля распаду СФРЮ, які прывёў да стварэння ў 1992 г. незалежнай Македонскай дзяржавы, а таксама пасля фактычнага аддзялення ў лютым 2008 г. Косава і Мятохіі, 2/3 тэрыторыі Старой Сербіі зноў апынулася па-за межамі сучаснай сербскай дзяржавы.
Варта таксама адзначыць, што некаторыя раёны Старой Сербіі, не ўдалося далучыць да Сербіі і ў перыяд яе найбольшага тэрытарыяльнага пашырэння ў 1918—1991 гг. Гэта тычыцца, у прыватнасці, Шкодэра, які, паводле рашэння Лонданскай канферэнцыі вялікіх дзяржаў, у 1913 г. быў перададзены Албаніі, а таксама той часткі гістарычнай вобласці Македонія, якая ў 1913 г. адышла да Грэцыі.
Кхаджураха
Кхаджураха (खजुराहे) — невялікая турыстычная вёска вакол храмаў у Індыі (шт. Мадх'я-Прадэш). Захавалася каля 20 храмаў, буйнейшы з якіх. Буйны комплекс храмаў у паўночнаіндыйскім стылі (асноўныя тры элементы стылю: квадратнае свяцілішча санктум, адзін ці два рады трансептаў і ўвянчаны крывалінейным конусам . Паўночны стыль храмавай архітэктуры і скульптуры дасягае тут свайго піка. Усе будынкі былі ўзведзены ў IX—XII стагоддзях нашай эры. З'яўленне храмаў у Кхаджураха было звязана з адраджэннем індуізму ў гэты перыяд гісторыі Індыі.
Горад Кхаджураха быў культурнай і рэлігійнай сталіцай дынастыі Чандэла. Першапачаткова было пабудавана 85 храмаў і шматлікія дадатковыя будынкі. Свецкія пабудовы у Кхаджураха не захаваліся.
Згадванні аб дынастыі Чандэла губляюцца пасля XIII стагоддзя, і Кхаджураха аказаўся згубленым для свету. Толькі ў 1838 годзе брытанскі інжынер прайшоў праз джунглі і зноў адкрыў дзіўную мясціну пад назвай Каджураха.
Цяпер захавалася толькі 25 храмаў, увесь комплекс займае плошчу 21 км². Кхаджураха — аб'ект Сусветнай спадчыны ЮНЭСКА.
Мастацтва і архітэктура
Кхаджураха з'яўляецца кульмінацыяй развіцця сярэдневяковай архітэктуры ў паўночнай Індыі. Храмы прысвечаны шываізму, вішнуізму і джайнізму.
У большасці храмаў агульная задума і план, адрозненні толькі ў дэталях. Усе храмы сіметрычныя адносна восі ўсход-захад. Тры храмы пабудаваны з граніту: Чаустах-ёгіні, Брахмы і Лалгуані-Махадэві. Усе астатнія храмы Кхаджулаха зроблены з пясчаніку, колер каменю вар'іруецца ад цёмна- да светла-жоўтага, сустракаецца ружовы. Матэрыял для будаўніцтва здабывалі ў горадзе Пана на ўсходнім беразе ракі Кен.
Знешні выгляд храмаў
У вялікіх храмах бакавыя трансепты ўпрыгожаны акном з балконам для вентыляцыі. Над балконамі размешчаны раскошныя скульптурныя групы, якія паказваюць сцэны з жыцця багоў. Святло з акон асвятляе ўнутраны цэнтральны зал.
Храм з двума парамі трансептаў уздоўж восі падобны на лацінскі крыж. Асобныя з вялікіх храмаў маюць дадатковыя свяцілішчы па чатырох вуглах платформы.
У храмаў падкрэслена высокі падмурак — платформа-тэраса. Па яе перыметру размешчаны серыі цудоўных арнаментаў. Пышныя рэльефы змяняюць адзін аднаго, як кадры з фільма аб дынастыі Чандэла.
Сцены храмаў пакрытыя двума і больш шэрагамі вытанчанай скульптуры. Дасканалая прыгажосць праяўляецца ў кожнай статуі з яе вытанчанасцю, культам элегантнасці і дасканаласці. Храмавая скульптура — самая прыцягальная асаблівасць Кхаджураха.
Над сценамі ўзвышаюцца скляпенні, якія складаюцца з серыі пікаў. Старажытныя апісанні параўноўваюць іх з горнай градой гары Кайлас ці. Вышыня скляпенняў паступова павялічваецца ад самага нізкага ўзроўня (знаходзіцца над уваходным порцікам) да самага высокага — (знаходзіцца над свяцілішчам). Скляпенні пабудаваныя па адной восі, кожнае з іх мае пірамідальную форму.
Унутраная канструкцыя храма
Уваход-порцік — падоўжаны праход у вестыбюль (мандапу). Ён багата аздоблены кругавой каменнай гірляндай. Арнамент складаецца з любоўных пар, прыгожых кветак і міфічных жывёл. У мандапе прастора пашыраецца. Вестыбюль упрыгожаны балюстрадай (какшасанай), разной столлю, калонамі і пілястрамі.
Цэнтральная зала (маха — мандапа) — закрытае памяшканне ўнутры бакавых трансептаў. У вялікіх храмах у цэнтры залы размешчана квадратнае ўзвышэнне, з калонамі па вуглах, якое перагароджвае прамы ўваход у свяцілішча. Унутры храма знаходзіцца статуя ці лінгам бога, якому прысвечаны храм.
Інтэр'ер храмаў надзвычайна багата дэкарыраваны дэталямі, вялікай колькасцю скульптур. Скляпенні ўпрыгожаны майстэрскім геаметрычным малюнкам. Самы знакаміты элемент унутранага аздаблення — падтрымныя фігуры  — цудоўных німф. Апсары, якія з'яўляюцца шэдэўрамі сярэдневяковай скульптуры, адлюстраваны ў пажадлівых позах і ідэальна адпаліраваны. На фасадзе свяцілішча часцей за ўсё размяшчаюць дзве ці тры групы статуй — дакладныя копіі са знешняга фасада храма.
Скульптура
Скульптура Кхаджураха бярэ свае вытокі з сярэдневяковай школы Арысы і пераўзыходзіць яе ў вытанчанасці выяў.
Усю скульптуру Кхаджураха можна падзяліць на пяць асноўных катэгорый.
Эратычная скульптура Кхаджураха
Ва ўсім свеце эратычная скульптура з'яўляецца сімвалам Кхаджураха. Пры ўсёй сваёй разнастайнасці форм і вытанчанасці выканання яна, натуральна, прыцягвае ўвагу. Сустракаецца на фрызах платформ, а таксама ў вялікіх, сярэдніх і малых рэльефах на фасадах храмаў. Часта любоўныя пары памешчаны ў месцах архітэктурных злучэнняў паміж асобнымі часткамі храмаў на фасадзе будынка (напрыклад, злучэнне свяцілішча з цэнтральным залам), чаму вельмі часта надаюць сімвалічнае значэнне касмічнага адзінства. Дакладна невядомы адносіны да эратычнай скульптуры ў часы правіцеляў Чандэла.
У старажытных трактатах па архітэктуры пішуць аб любоўных парах птушак, жывёл, людзей, як аб сімвале шчасця і дабрабыту.
Таксама ў мастацтве Індыі сустракаюцца больш раннія выявы закаханых пар, напрыклад скульптуры з тэракоты перыяду Шунга і таксама мастацтве скульптуры больш позняга перыяду ў гарадах Амараваці і Матхура.
Храналагічная шкала
Параўнальны аналіз скульптуры, архітэктуры і дэкаратыўных уласцівасцей храмаў Кхаджураха паказаў, што згодна з часавым крытэрыем усе храмы можна падзяліць на дзве групы. Больш ранняя група з менш раскошнымі храмамі: Чаустах-ёгіні, Брахмы, Лалгуані-Махадэві і Вараха. Яны пабудаваны з граніту і пясчаніку.
Другая група ўключае храмы толькі з пясчаніку. Будуюцца храмы Лакшмана, Чатурбхуджа і Дуладэа. Пасля храма Лакшмана з'яўляюцца храмы Пашванатха, Вісвнатха, Джагадамбі і Чытрагупта. Увасабленнем піка архітэктуры і росквіту скульптуры з'яўляецца храм. Самы позні перыяд будаўніцтва ўвасабляюць храмы Вамана, Адзінатха і Джавары, больш скромныя па памерах, але не менш вытанчаныя.
Заходняя група храмаў
Храмы размешчаны ўздоўж галоўнай дарогі на захадзе ад турыстычнай вёскі Кхаджураха. Храмы заходняй групы найчасцей наведваюць турысты. Першым ад увахода знаходзіцца храм Лакшмана. Побач з ім знаходзяцца два меншыя храмы: Вараха і Лакшмі. Адразу за імі на адной платформе ўзвышаюцца храмы Кандарыя-Махадэві і Джагадамбі. Направа ад іх адзіны ў Кхаджураха храм бога Сонца — Чытрагупта. За ім бліжэй да выхаду знаходзіцца храм Вісванатха са свяцілішчам Нандзі. Злева — храм Лакшмана.
Усходняя група храмаў
Усходняя група храмаў знаходзіцца побач з вёскай Кхаджураха. Уключае ў сабе тры брахманскія храмы: Брахмы, Ваманы і Джавары, тры джайнісцкія храмы: Гханай, Адзінатха і Паршванатха. Брахманскія храмы размешчаны бліжэй да возера.
Паўднёвая група храмаў
Паўднёвая група храмаў уключае два храмы: Дуладэа і Чатурбхуджа. Вялікая статуя Ханумана (бога малпаў) знаходзіцца на сярэдзіне шляху паміж заходняй групай храмаў і вёскай Кхаджураха.
Нацыяналізм (кніга)
«Нацыяналізм» (укр. «Націоналізм») — кніга ўкраінскага публіцыста Дзмітры Данцова, у якой распрацоўваецца ідэалогія «інтэгральнага», або чыннага нацыяналізму.
Упершыню выйшла друкам у 1926 годзе ў друкарні айцоў-базыльянаў у Жоўкве. Неаднаразова перавыдавалася.
Кніга з’яўлялася падсумаваннем тэарэтычных распрацовак аўтара. Так выказваўся ён сам у сваёй кнізе: «Пачаткі таго, што я развіваю тут, развіваў я з таго часу, як пачаў пісаць; такім чынам тое, што пішу, па сутнасці ні ў чым не адрозніваецца ад таго, што я пісаў дагэтуль. Цяпер я стараўся толькі ўвабраць у сістэму тое, пра што перад тым пісаў урыўкамі або намёкамі».
Як і раней, апіраючыся на ідэі філасофскага ірацыяналізму Шапенгаўэра, Гартмана і асабліва Ніцшэ, а таксама другіх філосафаў аўтар «Нацыяналізму» заклікаў раз і назаўсёды адмовіцца ад рацыянальнага светаўспрымання. Замест гэтага, галоўнае месца ў ім павінна была заняць воля да жыцця. Праяўленні волі, інтэрпрэтаваў Данцоў ідэі «філасофіі волі», гэта «нішто іншае, як асалода пашырэння, выступлення па-за ўласныя межы». ''[Донцов Дмитро. Нацiоналiзм.—Лондон-Торонто, 1966. — с.233]'' Бо «экспансія — не толькі самасцвярджэнне ўласнай волі да жыцця, але і адмаўленне яе ў іншых». ''[Там жа. — с. 235]''
Данцоў выдзяляе як наступныя патрабаванні валявога нацыяналізму — рамантызм і дагматызм ува ўспрыманні данай ідэалогіі. Першы павінен жывіцца легендай «апошняга бою», адмаўленнем «таго, што ёсць», захапляльнай карцінай «катастрофы, што прынясе новае». Другі — з’явіцца «ў суправаджэнні катэгарычнага загаду, пачуцця, што наказвае абсалютнае паслушэнства». ''[Там жа. — с. 257, 263]'' Аб’ядноўваючы гэтае паняцце, Данцоў адзначае: «ілюзіянізм» з’яўляецца сінтэзам абодвух: ён проціпастаўляе «знадворнапачуццёваму» — ірацыянальнае, надзнадворнапачуццёвае, канкрэтнаму — нябачнае і невядомае, і гэта «тэалагічнае» ў ім; і ён проціпастаўляе довадам голую афірмацыю, і гэта «дагматычнае ў ім». І пачатак пачуццёвы «ілюзіянізму» (ён не дыскутуе), і яго пачатак інтэлектуальны (што хоча ажыццявіць ідэю неіснуючую і прынцыпова процілеглую канкрэтнай) — матывуюць яго ваяўнічасць, антыпацыфізм. ''[Там жа. — с. 258]''
Дзеля гэтага аднымі з галоўных патрабаванняў чыннага нацыяналізму да яго паслядоўнікаў Данцоў лічыў фанатызм і амаральнасць. Паводле яго меркавання, нацыянальная ідэя павінна быць «амаральнай», гэта значыць не кіравацца прынцыпы «агульначалавечых» каштоўнасцей дробных буржуа. Ажыццяўляць амаральную палітыку павінен фанатык, які «лічыць сваю праўдай праўдай, адкрытай яму небам, агульнай, якая мае быць прынятая іншымі. Адсюль яго агрэсіўнасць і нецярпімасць да іншых поглядаў». ''[Там жа. — с. 263]''
Пятае «сінтэтычнае» патрабаванне абвешчанай дактрыны заключаецца ўва ўзвядзенні да ўзроўню дзяржаўнай палітыкі імперыялізму. "Імперыялізм, — заяўляе Данцоў, — гэта не толькі «здзірства», але адначасова выкананне грамадскіх спраў у грамадскіх інтарэсах нацыямі, пакліканымі і ўпаўнаважанымі да таго. Ёсць вышэйшыя і непаўнацэнныя народы; якія ўмеюць кіраваць іншымі (і сабой), і народы, што гэтага не ўмеюць. … Не толькі фанатычная і бескампрамісная павінна быць яна [усякая вялікая ідэя], але і служыць інтарэсам прагрэсу, як мы яго тут разумеем, гэта значыць, як права дужых рас арганізаваць людзей і народы для ўзмацнення інсуючай культуры і цывілізацыі. [Там жа. — с. 280, 283]
Вышэйпамянёнае права Данцоў прапануе ажыццяўляць шляхам «творчага насілля ініцыятыўнай меншасці». Гэта — шостае з патрабаванняў, на якіх пабудаваў сваю тэорыю аўтар «Нацыяналізму». Ён падкрэслівае, што гэты сродак (гвалт) "не ёсць з тых, што могуць быць, а могуць і не быць. Агрэсія, праз якую новая ідэя прыходзіць да жыцця, не ёсць выпадковай, яна іманентная кожнай «тэалагічнай», рэлігійнай або нацыянальнай ідэі, што прагне заняць на нейкай тэрыторыі, або ў галовах якойсьці масы месца ідэі сабе варожай. [Там жа. — с. 284]
Па словах С. Лянкаўскага (Степана Ленкавського), заданнем палітычных дзеячаў, якія імкнуліся стаць на чале руху супраціўлення ў Галіцыі, было падпарадкаваць плыні, «якія кіпелі ў розумах пакалення, што шукала шляху». Данцоў стараецца гэтыя псіхалагічныя працэсы, што выбухаюць стыхійна, як непрыманне існуючай сапраўднасці, змацаваць, даць ім тэарэтычнае абгрунтаванне і на іх аснове перарабіць душу новага ўкраінца. Глеба, на якой вырасла гэта ідэалогія, абсалютна псіхалагічная ["Розбудова нацiї", Прага, 1928.—Ч.7-8.—С.273]. На хвалі гэтага «непрымання», якое выкарысталі стваральнікі будучай Арганізацыі украінскіх нацыяналістаў (АУН) і ўзнікла ў 1929 годзе гэта арганізацыя. Фармальна не ўваходзячы ў ОУН, Данцоў стаў яе вядучым ідэолагам. У ОУН уваходзілі пераважна студэнты і моладзь. Няма пэўных даных пра колькасць членаў арганізацыі, але паводле найбольш высокіх ацэнак яна дасягала 20-і тысяч чалавек (1939). Аднак уплывы ОУН значна перавышалі колькасць яе членаў. Уласцівы арганізацыі дух самаадданасці, які даходзіў да фанатычнай самаахвярнасці для нацыянальнай справы, аказаўся надзвычайна прываблівым для маладых людзей. Можна сказаць, што «данцавізм», а ў шырэйшым сэнсе — ідэалогія ОУН сфармавала палітычны светапогляд цэлага пакалення заходніх украінцаў.
Каныстау
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1566 чалавек (799 мужчын і 767 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражываў 1561 чалавек (780 мужчын і 781 жанчына).
Нові Траяны
Нові Траяны (Но́ві Троя́ни) — вёска ў Балградскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Паблізу бярэ пачатак рака Вялікі Катлабуг.
Трасцянэць (Дубенскі раён)
Трасцянэць (Тростяне́ць) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Бедбург
Бедбург (Bedburg) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Рэйн-Эрфт. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 80,21 км². Афіцыйны код — 05 3 62 004.
Parantica sita
Parantica sita — дзённы матылек з падсямейства Danainae. Шырока распаўсюджаны на тэрыторыі Азіі від, на тэрыторыі Расіі — рэдкі від-мігрант, які трапляе сюды разам са спадарожнымі вятрамі.
Біялогія
Насяляе змешаныя і трапічныя лясы. Лёт матылькоў назіраецца на працягу ўсяго лета.
Кармавыя расліны вусеняў
Вусені харчуюцца на раслінах сямейства Apocynaceae: Asclepias curassavica, Cynanchum caudatum, Cynanchum grandifolium, Cynanchum sublanceolatum, Hoya carnosa, Marsdenia tinctoria, Marsdenia tomentosa, Metaplexis spp., Tylophora aristolochioides, Tylophora floribunda, Tylophora japonica, Tylophora ovata, Tylophora tanakae.
Зеніт (прыпыначны пункт)
Зені́т (, Зенит)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны ў горадзе Вілейка; на лініі Полацк — Маладзечна, паміж станцыяй Вілейка і прыпыначным пунктам Красны Беражок.
Адкрыты чэмпіянат Індыі па снукеры 2016
Адкрыты чэмпіянат Індыі 2016 (Indian Open 2016) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 5 па 9 ліпеня 2016 года ў горадзе Хайдарабад, Індыя. Турнір стаў трэцім розыгрышам адкрытага чэмпіянату Індыі. Прызавы фонд турніру склаў £300,000, з якіх £50,000 атрымаў пераможца.
Турнір
Два першыя прафесійныя снукерныя турніры ў Індыі, Бамбей Інтэрнэшнл, прайшлі ў 1979 годзе, пасля чаго ў 1991 годзе на тэрыторыі краіны, якая лічыцца радзімай снукера, прайшоў нярэйтынгавы турнір з удзелам 16 снукерыстаў, Чэлендж Індыі, пераможцам якога стаў Стывен Хендры, а ў 1992 годзе ў Індыі праходзіла чацвёртае спаборніцтва — Мастэрс Індыі. Толькі праз 21 год, у 2013 годзе, у Індыі быў заснаваны першы рэйтынгавы снукерны турнір, адкрыты чэмпіянат Індыі, два першыя розыгрышы якога праходзілі ў сталіцы краіны Нью-Дэлі і ў самым населеным горадзе Мумбаі. Спаборніцтва 2016 года было перанесена ў горад Хайдэрабад і праводзілася ў гатэлі міжнароднага канферэнцыйнага цэнтра Хайдарабада.
Адкрыты чэмпіянат Індыі 2016 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association) і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама з'яўляўся другім рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2016/2017.
Матчы турніру гуляліся за чатырма сталамі ў гатэлі міжнароднага канферэнцыйнага цэнтра Хайдарабада.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру не змяніўся ў параўнанні з мінулым спаборніцтвам і склаў £300,000. Таксама на тым жа ўзроўні, што і ў 2015 годзе, застаўся першы прыз турніру — £50,000.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады.
Фармат турніру
На адкрытым чэмпіянаце Індыі 2016 года прынялі ўдзел 134 гульцы, з якіх 112 — удзельнікі мэйн-тура і 22 — аматары (6 — уладальнікі ўайлдкард). 124 гульцы — усе, акрамя ўладальнікаў уалдкард і ўдзельнікаў адкладзеных матчаў стартавага раўнда, — пачалі турнір з адзінага кваліфікацыйнага раўнда ў фармаце матча на выбыванне, які праходзіў на працягу трох дзён з 28 па 30 мая 2016 года (больш, чым за месяц да асноўнай стадыі) на арэне Гільд Хол у Прэстане, Англія. Пры гэтым матчы з удзелам леташняга пераможцы (Майкл Уайт) і адзінага прафесіянала сярод індыйскіх снукерыстаў (Адыт'я Мехта) гуляліся ўжо ў першы дзень турніру на асноўнай арэне, у выніку чаго лічыліся матчамі асноўнай стадыі. У 1/64 фіналу першыя 64 сеяныя снукерысты гулялі супраць астатніх удзельнікаў. Такім чынам, у асноўную стадыю праз кваліфікацыю прайшлі 62 снукерысты, да якіх далучыліся 4 удзельнікі адкладзеных матчаў 1/64 фіналу, а таксама яшчэ шасцёра ўладальнікаў уайлдкард, якія гулялі ў папярэднім уайлдкард раўндзе супраць шасцёх выпадковых гульцоў з 32 ніжэйшых сеяных, якія прайшлі кваліфікацыю.
Такім чынам, 56 пераможцаў кваліфікацыйнага раўнда, 6 пераможцаў матчаў уалдкард раўнда і 2 пераможцы адкладзеных матчаў кваліфікацыйнага этапа гулялі ў асноўнай стадыі на выбыванне, пачынаючы з 1/32 фіналу. Лёсаванне турніру прадвызначала немагчымасць сустрэчы снукерыстаў з топ-32 раней за 1/16 фіналу, снукерыстаў з топ-16 раней за 1/8 фіналу, снукерыстаў топ-8 раней чвэрцьфіналаў, снукерыстаў з першай чацвёркі сеяных раней паўфіналу і двух першых сеяных раней фіналу адкрытага чэмпіянату Індыі. Шэсць раўндаў асноўнай стадыі (а таксама ўайлдкард раўнд і адкладзеныя матчы кваліфікацыі) праходзілі на працягу пяці дзён (гульні ўайлдкард раўнда, адкладзеных матчаў і 1/32 фіналу былі расцягнутыя на два дні, а матчы 1/8 фіналу і чвэрцьфіналы гуляліся ў адзін дзень, таксама, як і паўфінальныя і фінальны паядынкі) у гатэлі міжнароднага канферэнцыйнага цэнтра горада Хайдарабад, Індыя.
Кваліфікацыйныя матчы
Пасеў гульцоў на Адкрыты чэмпіянат Індыі 2016 быў утвораны паводле афiцыйнага рэйтынгу на 3 мая 2016 года (пасля чэмпіянату свету 2016). Першы нумар атрымаў дзеючы чэмпіён Майкл Уайт, які займаў 19-е месца ў рэйтынгу. Другі нумар мог атрымаць чэмпіён свету Марк Сэлбі, але ён не прымаў удзел у турніры.
Соценныя серыі
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя брэйкі кожнага гульца.
Удзельнікі
У асноўнай стадыі адкрытага чэмпіянату Індыі 2016 года прынялі ўдзел 62 удзельнікі, якія выйгралі матчы кваліфікацыйнага раўнда, 4 удзельнікі адкладзеных матчаў кваліфікацыі, а таксама 6 уладальнікаў уайлдкард. Толькі Дэвід Гілберт (12) з першых шаснаццаці сеяных не патрапіў у асноўную стадыю.
З усіх 72 удзельнікаў 16 снукерыстаў гулялі на адкрытым чэмпіянаце Індыі ў трэці раз: Майкл Уайт (1), Рыкі Уолдэн (4), Марк Уільямс (6), Раян Дэй (13), Марк Дэвіс (16), Энтані Мак-Гіл (18), Пітэр Эбдан (21), Джэймі Джонс (25), Майк Дан (27), Марк Джойс (31), Гэры Уілсан (32), Дэчават Пумджаенг (35), Джэймі Бёрнэт (48), Найджэл Бонд (61), Адыт’я Мехта і Панкаж Адвані.
40-гадовы аматар Дэвід Лілі, які перайграў Цяня Пэнфэя ў кваліфікацыі (4:3), упершыню патрапіў у асноўную стадыю рэйтынгавага турніру. Апроч яго, тры аматары прайшлі кваліфікацыю спаборніцтва: Эшлі Х'юджыл перамог Роса М'юра (4:2), Олівер Браўн перамог Кена Доэрці (4:3), а Стывен Холуарт перайграў Хусэйна Вафаі Аюры (4:3). Яшчэ шэсць аматараў з Індыі атрымалі ўайлдкард ад арганізатараў турніру: Панкаж Адвані, які, будучы прафесіяналам, дайшоў да чвэрцьфіналу розыгрышу 2013 года і атрымаў уайлдкард у 2015 годзе, Камаль Чаўла і Манан Чандра, якія атрыатрымалі гэты прывілей у 2013 годзе, а таксама навічкі турніру Дыліп Кумар, Ішпрыт Чадла і былы прафесіянал Лакі Ватнані.
У 2016 годзе на адкрытым чэмпіянаце Індыі ўдзельнічалі 27 дэбютантаў: Шон Мёрфі (3), Мартын Гоўлд (8), Джымі Робертсан (24), Джэк Лісоўскі (29), Сяа Гадун (41), Дэвід Грэйс (50), Олівер Лайнс (51), Альфрэд Бёрдэн (55), Мартын О'Донэл (56), Дэніэл Уэлс (62), Чжан Юн (68), Дуэйн Джонс (79), Джымі Уайт (80), Джон Эстлі, Чжаа Сіньтун, Майкл Джорджыу, Фан Сюнмань, Акані Сангсермсавад, Ліам Хайфілд, Мічэл Ман, Дэвід Лілі, Эшлі Х'юджыл, Олівер Браўн, Стывен Холуарт, Дыліп Кумар, Ішпрыт Чадла і Лакі Ватнані. Хамза Акбар (71) таксама павінен быў дэбютаваць на спаборніцтве, але зняўся, не згуляўшы нівооднага матча.
З усіх удзельнікаў першынства 2016 года толькі Майкл Уайт станавіўся пераможцам адкрытага чэмпіянату Індыі, выйграўшы тытул у 2015 годзе.
Самым узроставым удзельнікам асноўнай стадыі адкрытага чэмпіянату Індыі 2016 года стаў 54-гадовы Джымі Уайт. Найджэлу Бонду падчас турніру было па 50 гадоў, а Джо Свэйлу і Джэймсу Уатане — па 46.
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх адкрытых чэмпіянатах Індыі.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У 68 матчах асноўнай стадыі адкрытага чэмпіянату Індыі гульцы аформілі 23 соценныя брэйкі (на 1 менш, чым у мінулым розыгрышы). Колькасць брэйкаў, большых за 50 ачкоў, дасягнула 180 серый (на 17 менш, чым у мінулым розыгрышы), што ў сярэднім азначае каля 2,6 паўсоценных серый у матчы.
Лідарамі па колькасці соценных серый сталі паўфіналіст турніру Шон Мёрфі, а таксама Энтані Хэмілтан і Сяа Гадун, якія зрабілі па 2 сэнчуры-брэйкі. Па колькасці серый «50+» лідарам стаў пераможца Энтані Мак-Гіл, які аформіў 15 паўсоценных брэйкаў. Шон Мёрфі і фіналіст Кайрэн Уілсан зраблі па 12 паўсоценных брэйкаў. Прыз за найвышэйшы брэйк, зроблены ў асноўнай стадыі турніру, роўны £2000, атрымаў Марк Кінг, які аформіў серыю ў 142 балы ў матчы першага раўнда супраць Роры Мак-Лаўда.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Крыштапіўскэ
Крыштапіўскэ (Криштопівське) — пасёлак у Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Свярчкова (Пачынкаўскі раён)
Свярчкова (Сверчково) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мурыгінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Свярчкова абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці ў 18 км на паўночны-захад ад Пачынка, у 2 км на ўсход ад аўтадарогі Арол — Віцебск. У 7 км на ўсход ад вёскі размешчаны прыпыначны пункт.
Табакы
Табакы (Табаки́) — вёска ў Балградскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Семянец (вёска)
Семяне́ц (, Семенец) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гомельскага сельсавета.
У 1924—1928 і 1939—1954 гадах цэнтр Семянецкага сельсавета. Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Завозерскага сельсавета.
Аляксандр Мікалаевіч Пятроў (архітэктар)
Аляксандр Мікалаевіч Пятроў (нар. ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1974 годзе БПІ, у 1995 годзе Акадэмію кіравання пры Кабінеце Міністраў Рэспублікі Беларусь. Працаваў у ДПІ «Мінскпраект», Пячорскім філіяле інстытута «Коміграмадзянпраект», Беларускім аддзяленні УНДПІэнергапрама, інстытуце «Белжылпраект». З 1990 года — галоўны ландшафтны архітэктар Камітэта архітэктуры і горадабудаўніцтва Мінгарвыканкама, з 1997 — начальнік аддзела Міністэрства архітэктуры і горадабудаўніцтва Рэспублікі Беларусь, з 2003 — галоўны саветнік па пытаннях архітэктуры і горадабудаўніцтва ў Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь. З 2007 — дырэктар ПДКУП «Мінскграда».