cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Барыс Скосыраў
Андорскі перыяд
20 ліпеня Скосыраў быў затрыманы каталонскай паліцыяй, якая неўзабаве даставіла яго ў Мадрыд. 31 кастрычніка 1934 года іспанскі суд пазбавіў Скосырава волі на адзін год за незаконнае перасячэнне мяжы, але ўжо ў лістападзе 1934 года Скосырев быў дэпартаваны ў Партугалію.
Далейшы лёс
У канцы 1935 года Барыс Скосыраў пераехаў у Францыю, у горад Сен-Кана, дзе жыла яго афіцыйная жонка. 9 лютага 1939 г. быў арыштаваны французскай паліцыяй і адпраўлены ў лагер Ле Вернэ ў Пірэнеях, дзе знаходзіліся «непажаданыя замежнікі». У лістах свайму партугальскаму сябру ён пісаў, што ў 1942 годзе быў вызвалены з лагера Ле Верн немцамі, якія ў выніку адправілі яго ў Савецкі Саюз.
Леў Міхайлавіч Шакун
Леў Міхайлавіч Шакун ( — ) — вучоны ў галіне мовазнаўства, доктар філалагічных навук (1966), прафесар (1967). Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР (1979).
Батыкалоа
Батыкалоа (මඩකලපුව, மட்டக்களப்பு) — горад ва Усходняй правінцыі Шры-Ланкі, цэнтр аднайменнай акругі. Насельніцтва — 92332 чал. (2011 г.).
Леў Міхайлавіч Шакун
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Браткава (сучасны аграгарадок у Капыльскім раёне Мінскай вобласці Беларусі). У час Вялікай Айчыннай вайны з з кастрычніка 1942 па 20 ліпеня 1944 года ў партызанах, баец штаба 27-й партызанскай брыгады імя В. І. Чапаева. У 1950 годзе скончыў філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, у 1953 годзе — аспірантуру. З 1953 года працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце на кафедры беларускай мовы філалагічнага факультэта, пасаду загадчыка якой займаў у 1966—1992 гадах.
Батыкалоа
Геаграфія
Батыкалоа размешчаны на ўсходнім узбярэжжы Шры-Ланкі ля Індыйскага акіяна. Бераг нізкі, пясчаны. У рысе горада і ў прадмесцях шмат пляжаў. У бераг удаюцца тры шырокія лагуны. Самая вялікая лагуна Батыкалоа цягнецца далёка на поўдзень і мае плошчу 162 км². Ёсць некалькі астравоў.
Леў Міхайлавіч Шакун
Навуковая дзейнасць
Займаўся даследаваннем гісторыі і праблем развіцця беларускай літаратурнай мовы, словаўтварэння, праблем выкладання беларускай мовы ў вышэйшых навучальных установах. Вывучаў гісторыю беларускага мовазнаўства.
Батыкалоа
Геаграфія
Клімат трапічны мусонны, вельмі даджлівы з кастрычніка па люты (у снежні ў сярэднім 418,5 мм ападкаў) і гарачы і засушлівы з мая па жнівень (у чэрвені 23,9 мм ападкаў). Сярэдняя гадавая тэмпература 24,5 — 31° С.
Леў Міхайлавіч Шакун
Навуковая дзейнасць
Сярод апублікаваных прац:
Батыкалоа
Гісторыя
Дакладны час заснавання горада не вядомы, але ўжо да пач. XVII ст. тут існавалі порт і цагляная крэпасць, якія належылі сінгальскім уладарам Шры-Ланкі, хаця большасць мясцовага насельніцтва складалі тамілы і гандляры-мусульмане. Праз Батыкалоа пачаліся першыя кантакты паміж сінгаламі і галандцамі.
У 1622 г. партугальцы захапілі Батыкалоа, зруйнавалі крэпасць, і на яе месцы стварылі сваё ўмацаванне. У 1639 г. яно было ўзята сумеснымі намаганнямі сінгалаў і галандцаў. Галадцы заставілі тут свой гарнізон і фактычна далучылі мясцовыя землі да сваёй калоніі. Імі была пабудавана каменная крэпасць, рэшткі якой дайшлі да нашага часу. У 1796 г. яна ўвайшла ў склад брытанскай калоніі, а ў 1948 г. — Шры-Ланкі.
Горад моцна пацярпеў пад час цунамі 26 снежня 2004 года.
Арапеш (мовы)
Арапе́ш (саманазва: Arapesh, літаральна "чалавек") — група папуаскіх моў сям'і Тарычэлі. Агульная колькасць носьбітаў (2015 г.) - 31 600 чал.
На мовах арапеш размаўляюць папуаскія народы арапеш, што жывуць уздоўж ракі Сепік і мора Бісмарка на поўначы дзяржавы Папуа — Новая Гвінея. Вылучаецца некалькі асноўных груп моў — абу, урыта і каву. На каву размаўляюць горныя арапеш. З-за ізаляванасці іх мова падзяляецца на некалькі дыялектаў, якія некаторыя лінгвісты прапануюць лічыць асобнымі мовамі.
Ангус
Ангус (Angus, Aonghas) — адна з 32 абласцей Шатландыі. Мяжуе з абласцямі Абердзіншыр, Данды і Перт і Кінрос. Галоўныя галіны эканомікі — сельская і рыбалавецкая гаспадаркі.
NGC 3210
NGC 3210 — падвойная зорка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сонечнае зацьменне 20 кастрычніка 1827 года
Сонечнае зацьменне 20 кастрычніка 1827 года — гібрыднае сонечнае зацьменне 121 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0070 і дасягнула свайго максімуму ў 15:42:05 UTC у пункце з каардынатамі 62° пд. ш. 88° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 0 хв. 30 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 43 км.
Зацьменне 20 кастрычніка 1827 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1827 годзе і 69-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 26 красавіка 1827 года, наступнае — 14 красавіка 1828 года.
Сан-Себасцьян-дэ-ла-Гамера
Сан-Себасцьян-дэ-ла-Гамера (San Sebastián de la Gomera) — муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Санта-Крус-дэ-Тэнэрыфэ ў складзе аўтаномнай супольнасці Канарскія астравы. Знаходзіцца на востраве Гамера. Займае плошчу 114,47 км². Насельніцтва 8515 чалавек (на 2007 год).
Вядомыя асобы Быдгашча
Вядомыя ўраджэнцы Быдгашча:
Бараў (мыс)
Бараў (Point Barrow) — крайні паўночны пункт ЗША, самая паўночная частка заходняй паловы Амерыканскага мацерыка. Знаходзіцца на арктычным узбярэжжы Аляскі. За 14 км ад самага паўночнага горада ЗША Бараў і за 2078 км ад Паўночнага полюса. Па мысе праводзяць межы паміж Чукоцкім морам і морам Бофарта. Мыс Бараў уяўляе сабой невялікую касу, якая сыходзіць на паўночны ўсход у моры. Названы ў гонар Другога сакратара Адміралцейства — Джона Бараў.
Бахматы
Ба́хматы (, Бахматы) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Тарноўскага сельсавета.
Знаходзіцца за 22 км на поўдзень ад горада Ліда, на рацэ Бахматка. 6 гаспадарак, 9 жыхароў (2015).
Зона свабоднага гандлю
Зона свабоднага гандлю (ЗСГ) — тып міжнароднай інтэграцыі, пры якім у краінах-удзельніцах скасоўваюцца мытныя зборы, падаткі, а таксам колькасныя абмежаванні ва ўзаемным гандлі ў адпаведнасці з міжнародным дагаворам. Гэта больш глыбокі тып інтэграцыі, чым прэферэнцыйныя пагадненні. За кожнай краінай-удзельніцай захоўваецца права на самастойнае і незалежнае вызначэнне рэжыму гандлю з трэцімі дзяржавамі. У большасці выпадкаў умовы зоны свабоднага гандлю распаўсюджваюцца на ўсе тавары акрамя прадуктаў сельскай гаспадаркі. Зона свабоднага гандлю можа каардынавацца невялікім міжурадавым сакратарыятам, размешчаным ў адной з краін-членаў, але звычайна абыходзяцца без яго, а асноўныя параметры свайго развіцця краіны ўзгадняюць на перыядычных нарадах кіраўнікоў адпаведных ведамстваў. Між краінамі-удзельніцамі захоўваюцца мытныя межы і пасты, якія кантралююць паходжанне тавару.
Бахматы
Гісторыя
Паводле вопісу парафій Лідскага дэканата 1784 года Бахматы належаць да Няцецкай парафіі, уласнасць віленскага біскупа Ігната Масальскага. Належала да Лідскага павета ВКЛ, у складзе Рэчы Паспалітай.
З 1795 года ў Расійскай імперыі. На пачатку XX ст. вёска ў Ганчарскай воласці Лідскага павета, 131 жыхар, 123 дзесяціны зямлі. У 1915 годзе акупавана Германіяй, з 1921 года ў складзе Польшчы ў Ганчарскай гміне Лідскага павета. Капліца ў Бахматах узведзена ў пачатку ХХ ст., належыць да Няцецкай парафіі.
NGC 3211
NGC 3211 (іншыя абазначэнні — PK 286-4.1, ESO 127-PN15, AM 1016-622) — планетарная туманнасць у сузор’і Кіль.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Монт-Асгард
Монт-Асгард (Mount Asgard) — гара на востраве Бафінава Зямля з двума пікамі, падзеленымі седлавінай. Вышыня над узроўнем мора — адпаведна 2015 і 2011 метраў.
Абодва піка ўяўляюць сабою плоскія вяршыні цыліндрычнай формы.
Першае ўзыходжанне здзейснена ў 1953 годзе. У 1976 годзе Рык Сільвестэр здзейсніў першы бейс-скачок з гары.
Форфар
Фо́рфар (Forfar, Fharfair) — горад у Шатландыі, адміністрацыйны цэнтр вобласці Ангус. Былая сталіца графства Ангус.
Вуліца Бурдзейнага (Мінск)
Вуліца Бурдзейнага — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска, у жылым раёне Захад. Названа ў гонар Аляксея Сямёнавіча Бурдзейнага (1908—1987), удзельніка вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, Героя Савецкага Саюза.
Перасячэнні
Перасякаецца з вуліцамі:
Цікавыя факты
12 верасня 2020 падчас масавых пратэстаў у Мінску зялёная зона на вуліцы атрымала неафіцыйную назву «Сквер імя Ніны Багінскай» у гонар грамадскай актывісткі Н. Р. Багінскай.
Бараў (Аляска)
Бараў (Barrow, ) — горад (4,6 тыс. жыхароў у 2005 годзе) на поўначы Аляскі. Бараў - самы паўночны горад ЗША, названы ў гонар Джона Бараў. На поўнач ад горада знаходзіцца мыс Бараў, які з'яўляецца самым паўночным пунктам ЗША. Каля горада ёсць метэаралагічная станцыя і вядзецца здабыча нафты.
Час сэканд-хэнд
«Ча́с сэ́канд-хэ́нд» (Время секонд хэнд) — дакументальна-нарысавая кніга беларускай пісьменніцы Святланы Алексіевіч. У гэтай кнізе распавядаецца не столькі пра падзеі XX стагоддзя, колькі пра іх адлюстраванне ў сэрцы звычайнага чалавека, прадстаўніка «новай гістарычнай супольнасці людзей». Паводле жанру, гэта трагічны эпас савецкага народа, які балюча знікае на нашых вачах разам з распадам імперыі. З'яўляецца пятай часткай мастацка-дакументальнай нізкі «Галасы ўтопіі».
Публікацыя
Кніга апублікаваная ў 2013 годзе, а ў 2016 годзе перакладзеная Бэлай Шаевіч на англійскую мову. Між гэтых падзей — Нобелеўская прэмія па літаратуры, якую Святлана Алексіевіч атрымала ў 2015-м. У студзені 2014 года кнігу пераклалі на беларускую мову.
У культуры
17 сакавіка 2018 года ў Мінскім абласным драмтэатры, які працуе ў Маладзечне, адбыўся прэм’ерны паказ спектакля «Час сэканд-хэнд» паводле кнігі Святланы Алексіевіч. У афішы жанр спектакля вызначаны як «дакументальная драма». Пастанову і сцэнічную рэдактуру ажыццявіў заслужаны дзеяч мастацтваў Валерый Анісенка. У спектаклі, які складаецца з пранізлівых маналогаў пра савецкую гісторыю, задзейнічаная амаль уся трупа драмтэатра.
Валянціна Васілеўна Вірасава
Валянціна Васілеўна Вірасава (нар., г. Рагачоў, Гомельская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1972 годзе архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута (выкладчыкі архітэктурных дысцыплін: В. М. Волчак, А. П. Воінаў, А. А. Воінаў, В. І. Анікін). У 1972—1976 гадах працавала ў Мінскім аддзяленні інстытута «Дзіпрабудматэрыялы»; у 1976—1990 гадах у інстытуце «Мінскграмадзянпраект», з 1990 года ў інстытуце «Інкапраект», адначасова ў 1990—2008 гадах дырэктар «Творчай майстэрні архітэктара Вірасавай В. В.».
Ліберальна-дэмакратычная партыя (Беларусь)
Дэ-факта ЛДП, нягледзячы на заявы, не з’яўляецца ні апазіцыйнай, ні тым больш ліберальна-дэмакратычнай па ідэалогіі. Ацэнкі яе ідэалогіі вельмі адрозніваюцца — завецца і папулізм, і панславянства, і этатызм. Крытыкі партыі заяўляюць, што гэтая партыя дэ-факта падтрымлівае цяперашняга прэзідэнта Аляксандра Лукашэнкі, знаходзячыся ў т. зв. «канструктыўнай апазіцыі» да яго.
Валянціна Васілеўна Вірасава
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў з 1983 года.
Ліберальна-дэмакратычная партыя (Беларусь)
Гісторыя
На прэзідэнцкіх выбарах 1994 г. падтрымлівала Вячаслава Кебіча.
Валянціна Васілеўна Вірасава
Творчасць
Асноўныя працы: праектаванне розных аб’ектаў жыллёва-грамадзянскага прызначэння ў Салігорску і Слуцку (1976—1990); дзіцячая абласная бальніца на 600 коек у а. Бараўляны Мінскага раёна (1986—1990); бальнічны комплекс на 1200 коек у г. Нягань Цюменскай вобласці (1999—2002); маладзёжны цэнтр «Айсберг» з міні-магазінамі па вул. Я. Коласа, 37 (2004—2008), група жылых дамоў па 2-м Брэсцкім завулку (будаўніцтва 2003—2004), рэканструкцыя адміністрацыйнага будынка па 3-м Загарадным завулку, 4а (2005—2006) усе ў Мінску; жылая забудова сацыяльнага прызначэння ва Уздзе (2003—2008); комплекс будынкаў інкубатара малога прадпрымальніцтва па вул. Мінская, 5 у г. п. Калодзішчы Мінскага раёна (2005—2006), 1-я чарга рэканструкцыі будынка з надбудовай паверху (2005—2006), рэканструкцыя адміністрацыйнага будынка з надбудовай і прыбудовай па вул. Серафімавіча, 19 у г. Мінску (2007—2008, па эскізным праекце СП «КМК-2»).
Ліберальна-дэмакратычная партыя (Беларусь)
Гісторыя
На парламенцкіх выбарах 1995 г. ЛДПБ не змагло здабыць ніводнага мандата. Большасць кандыдатаў займалі па сваіх акругах апошнія месцы. Менавіта таму частка кіраўніцтва пайшла на змену кіраўніка. 30 верасня 1995 г. на IV-м пазачарговым з’ездзе ЛДП старшынёй Ліберальна-дэмакратычнай партыі быў абраны Сяргей Васілевіч Гайдукевіч. Партыя адразу дыстанцыявалася ад Ліберальна-дэмакратычнай партыі Расіі, адышла ад ідэй панславізму і стала выступаць за рыначную эканоміку з мінімальным дзяржаўным рэгуляваннем. У 2000 г. ЛДПБ брала ўдзел ва Усебеларускім з’ездзе за незалежнасць, арганізаваны Р. Гарэцкім, Г. Бураўкіным і Р. Барадуліным.
У сакавіку 1999 г. VI з’езд ЛДП прымае новую Праграму, якая абвясціла, што ЛДП — палітычная партыя ліберальна-дэмакратычнага кірунку, асноўнай задачай якой з’яўляецца пабудова незалежнай дэмакратычнай беларускай дзяржавы з эканомікай, якая эфектыўна спалучае дзяржаўную ўласнасць з прыярытэтам прыватнай. Падчас выбараў ў мясцовыя Саветы дэпутатаў Беларусі 1999 г., у сакавіку, ЛДПБ заявіла аб зняцці сваіх кандыдатаў. Старшыня партыі, С. Гайдукевіч, зрабіў спробу прыняць удзел у «альтэрнатыўных» прэзідэнцкіх выбарах 1999 г., вынікі якіх, не былі агучаны.
Старшыня партыі, С. Гайдукевіч, прымаў удзел у прэзідэнцкіх выбарах 2001 г. на якіх за яго прагаласавала 2,48 % (153 199 чал.) ад усёй колькасці выбарцаў. Падчас выбарчай кампаніі БТ і «Народная газета» распаўсюдзілі інтэрв’ю дэпутата расійскай Дзяржаўнай Думы Уладзіміра Жырыноўскага, які абвінаваціў Гайдукевіча ў неправамерных дзеяннях. 27 жніўня Назіральны савет па інфармацыйных спрэчках пры ЦВК задаволіў скаргу Гайдукевіча супраць БТ і «Народнай газеты» і забавязала іх даць кандыдату бясплатны эфірны час і газетную плошчу для абвяржэння. Аднак 28 жніўня БТ ізноў паказала інтэрв’ю расійскага палітыка.
На парламенцкіх выбарах 2000 г. у Палату прадстаўнікоў II-га склікання ад ЛДПБ прайшоў толькі адзін прадстаўнік, А. Ваганаў, які атрымаў перамогу толькі ў другім туры. На мясцовых выбарах 2003 г. ад ЛДПБ дэпутатамі мясцовых Саветаў дэпутатаў сталі толькі 5 кандыдатаў.
На парламенцкіх выбарах 2004 г. у Палату прадстаўнікоў III-га склікання, ЛДПБ вылучыла 107 кандыдатаў у дэпутаты, з якіх былі зарэгістраваны 38. Аднак, з 38 кандыдатаў, прайсці ў парламент змог толькі старшыня партыі С. Гайдукевіч.
У 2019 годзе старшынёй партыі быў абраны сын Сяргея Гайдукевіча — Алег Гайдукевіч.
Старое Сяло (Віцебскі раён)
Старое Сяло — вёска ў Лятчанскім сельсавеце Віцебскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі.
Гісторыя
У пачатку XVI стагоддзя вядома як баярская ўласнасць у Віцебскім павеце Вялікага Княства Літоўскага. У 1523 годзе баярыня А. Мастычына і яе сын Ю. Сянкевіч прадалі Старое Сяло віцебскаму ваяводу і каралеўскаму маршалку І. Б. Сапегу. З XVIII стагоддзя маёнтак Лускінаў, у склад якога ўваходзілі таксама вёска Плетніца і Запруддзе. У 1846 годзе ў Старым Сяле дзейнічала крупадзёрка, вадзяны млын, кузня, карчма, штогод адбываліся кірмашы, з 1865 года — народнае вучылішча, з 1886 года — валасное праўленне, паштовая станцыя, школа.
З 20 жніўня 1924 года цэнтр Старасельскага сельсавета Лосвідскага раёна, з 29 кастрычніка 1924 года ў Кузняцоўскім раёне, з 26 сакавіка 1927 года ў Віцебскім раёне.
У часы Вялікай Айчыннай вайны пад нямецкай акупацыяй. З лета 1941 года ў вёсцы дзейнічала група падпольшчыкаў на чале з П. К. Ляхоўскім.
З 22 жніўня 1960 года Старое Сяло ў складзе Лятчанскага сельсавета.
Стараселле (гарадзішча)
Стараселле — археалагічны помнік каля вёскі Стараселле Лепельскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 2 км ад заходняй ускраіны вёскі, ва ўрочышчы Гарадзішча, на ўзгорку, за 0,2 км ад возера Неграза.
Леліян
Леліян (Ульпій Карнелій Леліян, Ulpius Cornelius Laelianus) — рымскі імператар-узурпатар. У большасці крыніц імя Леліяна прыводзіцца няслушна, а яго поўнае імя сустракаецца толькі на легендзе адной з першых адчаканеных ім манет. Леліян паўстаў у кіраванне Постума — першага імператара Гальскай імперыі.
Пра біяграфію Леліяна амаль нічога невядома. Ёсць версія, што ён быў або легатам XXII Першанароджанага легіёна, або намеснікам Верхняй Германіі. На апошняе ўказвае тое, што сталіцай паўстання была Магантыяка — сталіца Верхняй Германіі. У крыніцах не ўказваецца дакладная дата пачатку і канца ўзурпацыі, але, хутчэй за ўсё, Леліян паўстаў супраць Постума ў лютым ці сакавіку 269 года. Зыходзячы з колькасці манет з яго імем, паўстанне павінна было доўжыцца максімум два ці тры месяцы, пасля чаго армія Леліяна была разбіта, а сам ён, верагодна, быў забіты пры аблозе Магантыяка войскамі Постума.
Заканадаўства
Заканада́ўства — выданне, прыняцце законаў; таксама звод законаў.
Сепік
Сепік (Sepik) — рака на паўночным усходзе Новай Гвінеі. Даўжыня — 1126 км, вадазбор — 80321 км². Верхняя плынь ракі Сепік унесена ў папярэдні спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Сепік — самая доўгая рака Новай Гвінеі. Яна бярэ пачатак у горным раёне хрыбта Віктара-Імануіла. Мае мноства прытокаў. Упадае ў мора Бісмарка без стварэння дэльты. Для фаўны ракі характэрна наяўнасць мноства відаў рыб-мігрантаў. Ніжняя плыня шчыльна заселена. У верхняй плыні захаваліся ўнікальны прыродны комплекс і арыгінальная культура абарыгенаў.
Дар’я Ліс
Дар’я Ліс (нар. 6 кастрычніка 1981, в. Залессе, Смаргонскі раён, Гродзенская вобласць) — беларуская паэтэса і празаік, журналістка, фрылансер.
Біяграфія
Скончыла Залескую сярэднюю школу, потым — факультэт беларускай філалогіі і культуры БДПУ імя М. Танка (завочна). Піша прозу і вершы. Друкавалася ў часопісах «Акно», «Верасень», «Дзеяслоў». Напісала эсэ для кнігі Аляксандра Тамковіча «Преодоление».
Член Саюза беларускіх пісьменнікаў. Хварэе на спінальную мышачную атрафію (SMA), з-за чаго з 11 гадоў вымушаная перамяшчацца ў інвалідным вазку.
Таксама займаецца грамадскай дзейнасцю ў ГА «Геном» — каардынуе дапамогу дарослым SMA-пацыентам.
Сол Белау
Сол Белау (анг.: Saul Bellow;  — ) — знакаміты амерыканскі пісьменнік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі ў галіне літаратуры 1976 году.
Біяграфія
Сын эмігрантаў з Расіі, народжаны ў Канадзе, Белоў быў аднім з найвыдатнейшых прадстаўнікоў паваеннага пакалення амерыканскіх яўрэйскіх пісьменнікаў. Скончыў універсітэт у Манрэалі (1937), пасяліўся ў ЗША. Найбольшую славу Солу Белоў прынеслі раманы «Планета містэра Самлера», «Снежань дэкана», «Дар Гамбалта» і «Герцаг». Памёр у Бостане, штат Масачусетс, у веку 89 гадоў.
Вядомы амерыканскі пісьменнік, сябар і пратэжэ Белоў Філіп Рот сказаў аднойчы: «Хрыбет амерыканскай літаратуры 20 стагоддзя забяспечылі два раманісты: Уільям Фолкнер і Сол Бэлоў».
Творчасць
У цэнтры твораў — праблема асобы, якую даследуе праз экзістэнцыялісцкія антыноміі: свабода і выбар (раман «Непрыкаяны чалавек», 1944), ахвяра і кат (аповесць «Ахвяра», 1947), індывідуальная і грамадская прырода чалавека (аповесць «Лаві момант», 1956; раман «Гендэрсан, кароль дажджу», 1959). Пошукі чалавекам сябе і свайго месца ў свеце, вера ў духоўныя каштоўнасці і культурныя традыцыі і адначасова цвярозае ўсведамленне антаганізмаў сучаснай цывілізацыі ў раманах «Прыгоды Огі Марча» (1953), «Герцаг» (1964), «Планета містэра Самлера» (1970), «Снежань дэкана» (1982), «Больш паміраюць ад разбітага сэрца» (1987), зборнік апавяданняў «Разявака і іншыя апавяданні» (1984) і інш. Скептыцызмам прасякнуты раман пра інтэлектуальную Амерыку «Дар Гумбальта» (1975).
Амары
Амары (Nephropidae, часам Homaridae) — сямейства буйных марскіх дзесяціногіх ракаў.
Апісанне
Нагадваюць рачных ракаў, але большыя памерам. Найвядомейшыя: еўрапейскі амар (Hommarus gammarus), даўжыня да 65 см, маса да 11 кг; амерыканскі амар (Homarus americanus), даўжыня да 63 см, маса 15 кг; нарвежскі амар (Nephrops norvegicus), даўжыня да 32 см, маса 7 кг. Характэрна наяўнасць магутных клюшняў на першай пары кадзільных ног, наступныя 2 пары з клюшнямі меншых памераў.
Пашырэнне
Водзяцца ў Атлантычным акіяне і ў злучаных з ім морах. Жывуць на скалістым, камяністым або жвірыстым грунце. Удзень хаваюцца сярод камянёў, ноччу кормяцца малюскамі і іншымі беспазваночнымі.
Асаблівасці біялогіі
Растуць павольна, жывуць да 50 гадоў. Палавой спеласці дасягаюць на 6-м годзе.
Промысел і развядзенне
Далікатэс, аб’ект промыслу і развядзення.
Канстанцін Васілевіч Забароўскі
Канстанцін Васілевіч Забароўскі (1919, Веліж — 1943) — савецкі танкіст, Герой Савецкага Саюза (10 студзеня 1944 года — пасмяротна).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і рабочага. Рускі. Скончыў няпоўную сярэднюю школу, затым працаваў на камнеўздымным кране. Дадаўшы сабе два гады па ўзросце, з’ехаў вучыцца на электраманцёра ў Духаўшчыну. У Рослаўле скончыў курсы шафёраў і працаваў шафёрам у Веліжскім леспрамгасе.
У 1938 годзе прызваны ў войска. Служыў у танкавых войсках.
Удзел у Вялікай Айчыннай вайне і подзвіг
Пачаў вайну на Паўднёва-Заходнім фронце.
У 1943 годзе скончыў Харкаўскае танкавае вучылішча (эвакуіравана ў горад Чырчык). Затым скончыў — Ташкенцкае вышэйшае танкавае каманднае ордэна Леніна.
Экіпаж танка Забароўскага знішчыў у адным баі варожую процітанкавую зброю, падбіў цяжкі танк, але і яго танк быў падбіты (загінулі механік-кіроўца і радыст). Машына стала некіравальнай і вылецела ў яр. Звыш дваццаці гадзін ацалеля танкісты, зажыва пахаваныя ў танку, змагаліся за жыццё. У штабе частцы ўжо было нарыхтавана паведамленне аб гібелі, але праз два дні камандзір танка Забароўскі і наводчык Сідараў вярнуліся ў брыгаду.
У складзе 91-й асобнай танкавай брыгады удзельнічаў у вызваленні левабярэжнай Украіны, фарсіраваў Дняпро, ваяваў на Люцежскім плацдарме. Вызначыўся ў баі за вызваленне горада Фастава.
У пачатку лістапада 1943 года асноўныя сілы брыгады ажыццявілі глыбокі 60-кіламетровы марш у абыход горада. На досвітку 7 лістапада танкі з пяхотай на брані раптам ўварваліся ў горад з поўначы. Танкісты нанеслі ўдар па вакзале і па эшалонах, гатовых да адпраўлення. Танк Забароўскага на адной з вуліц урэзаўся ў адыходзячую калону ворага. Танкісты знішчылі 15 аўтамашын, 20 вазніц, 10 кулямётных кропак і каля сотні гітлераўцаў. Затым яны на сваім танку першымі ўварваліся на чыгуначную станцыю і, перастралялі некалькі дзясяткаў нацыстаў, захапілі 4 воінскія эшалоны, 4 паравозы, 2 склада з харчаваннем і элеватар са збожжам. Не затрымліваючыся танкісты Забароўскі паімчаліся па вуліцах горада і з ходу праскочылі мост праз раку Унаву. Ахова не паспела ні падарваць яго, ні аказаць супраціву.
Апынуўшыся на другім беразе ракі Забароўскі прыняў рашэнне ахоўваць мост да падыходу савецкіх частак. Танкісты прынялі няроўны бой. Бесперапынна змяняючы пазіцыю, танк Забароўскага, своечасова ухіляючыся ад прамых трапленняў снарадаў, працягваў адбіваць атакі ворага. За яго танкам палявалі некалькі батарэй. Да моста падышлі падраздзяленні савецкіх войскаў і дапамаглі танкістам канчаткова адкінуць праціўніка. У апошнія хвіліны бою цяжкі снарад ударыў у борт танка і сарваў вежу. Лейтэнант Забароўскі быў цяжка паранены. Механік-кіроўца сяржант Фёдар Куцый вынес з бою камандзіра, але рана аказалася смяротнай. На наступны дзень Канстанцін Забароўскі сканаў.
Рашэнне аб прысваенні звання
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 10 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкім захопнікамі, адвагу, ініцыятыву і мужнасць, праяўленыя ў баі за вызваленне горада Фастаў лейтэнанту Забароўскаму Канстанціну Васілевічу было пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Вуліца Карла Маркса (Мінск)
Ву́ліца Ка́рла Ма́ркса — вуліца ў Ленінскім раёне Мінска, адна з цэнтральных вуліц горада. Названа ў гонар Карла Генрыха Маркса (1818—1883), нямецкага філосафа, эканаміста, палітычнага журналіста. Да 1922 года звалася вуліцай Свярдлова, раней таксама звалася Падгорнай і вуліцай Новы Рынак.
Уся забудова адрозніваецца высокім архітэктурна-мастацкім узроўнем, а 25 будынкаў з ліку размешчаных на вуліцы ўключаны ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Сучасная вуліца ўзнікла ў канцы XVIII стагоддзя, больш выразна сфарміравалася ў адпаведнасці з праектным планам 1797—1800 гадоў. Ішла ад Новага рынка да гарадской заставы (раён скрыжавання з вул. Валадарскага) і звалася Лошыцкай. З 1840-х гадоў — Базарнай, таму што за гарадской заставай кіпеў рынак. З сярэдзіны XIX стагоддзя ранейшая драўляная забудова стала паступова замяняцца каменнай. З другой паловы XIX стагоддзя і да 1922 года звалася Падгорнай. У той жа час вуліцу працягнулі да скрыжавання з Серпухаўскай (Свярдлова). Функцыянальны характар вуліцы змяніўся на адміністрацыйны ў пачатку XIX стагоддзя — на ёй размясціліся аддзяленне банка, паліцэйскае кіраванне, абшчына Чырвонага крыжа, Мінскі гарадскі тэатр, Марыінская жаночая гімназія, архірэйскі падворак і іншыя грамадскія аб'екты. Да 1913 года забудова Падгорнай пераважна была каменнай. Тым не менш у некаторых частках вуліцы сустракаліся і драўляныя хаты. Пасля лютаўскай рэвалюцыі 1917 года жыццё ўсяго горада рэзка змянілася. У 1922 годзе яна атрымала імя Свярдлова.
У гады нямецкай акупацыі вуліца насіла назву Kommandantur straße. Забудова вуліцы моцна пацярпелая падчас Вялікай Айчыннай вайны. У паваенны перыяд была часткова адноўлена, часткова нанова забудавана 4—5-павярховымі жылымі і адміністрацыйнымі будынкамі.
Размяшчэнне
Праходзіць у Ленінскім раёне Мінска ад мяжы з Маскоўскім і Кастрычніцкім раёнамі да мяжы з Партызанскім раёнам.
Праходзіць ад вуліцы Свярдлова да вуліцы Янкі Купалы. Перасякае вуліцы:
Праходзіць паміж праспектам Незалежнасці і вуліцай Кірава практычна паралельна ім.
Рух транспарта
Рух транспарта на значнай частцы вуліцы аднабаковы. Грамадскі транспарт па вуліцы не ходзіць.
Па рашэнні Мінгарвыканкам вуліца Карла Маркса стане першай пешаходнай вуліцай Мінска. У 2012 пачнецца першы этап рэканструкцыі ад вуліцы Валадарскага да Камсамольскай. Вуліца стане пешаходнай сувяззю паміж Мінскім чыгуначным вакзалам, бульварам па вуліцы Леніна і гістарычным цэнтрам.
Характэрныя будынкі і збудаванні
Нумарацыя дамоў — ад вуліцы Свярдлова. Большасць будынкаў 4-х і 5-павярховыя і пабудаваны ў першае пасляваеннае дзесяцігоддзе.
Уся забудова адрозніваецца высокім архітэктурна-мастацкім узроўнем, а 25 будынкаў з ліку размешчаных на вуліцы ўключаны ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
На вуліцы Карла Маркса размяшчаецца шэраг вышэйшых дзяржаўных устаноў Беларусі (Адміністрацыя Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, Дзяржаўны сакратарыят Савета Бяспекі Рэспублікі Беларусь, Кіраўніцтва справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, Канстытуцыйны Суд Рэспублікі Беларусь, Камітэт дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь), корпус № 2 Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, пасольствы, разнастайныя грамадскія аб'екты.
На скрыжаванні з вуліцай Энгельса знаходзіцца Нацыянальны акадэмічны тэатр імя Янкі Купалы, на скрыжаванні з вуліцай Чырвонаармейскай — Цэнтральны Дом афіцэраў. Паміж імі на вуліцу Карла Маркса выходзіць Александраўскі сквер.
Ад Свярдлова да Валадарскага
Да рэвалюцыі на рагу з вул. Каломенскай (Свярдлова) знаходзіліся тры двухпавярховых каменных будынка, у якіх размяшчаліся жаночая лячэбніца, пральня, бляхарня, пякарня і булачная, жылыя памяшканні. Далей два каменных аднапавярховых будынка займала Мінская абшчына сясцёр міласэрнасці Чырвонага Крыжа (вул. Падгорная № 3).
Напачатку 50-х гг. XX ст. старая забудова знесена, пачатак участку адышоў пад праезную частку вуліцы Свярдлова.
Ад Валадарскага да Камсамольскай
Да рэвалюцыі гэты квартал быў падзелены напалам Захар'еўскім завулкам, якія злучаў вуліцы Захар'еўскую (пр. Незалежнасці) і Падгорную (Карла Маркса). Захар'еўскі завулак цяпер не існуе. Праходзіў ён прыкладна ад пешаходнага праходу пад аркай каля крамы «Падпісныя выданні», што на пр. Незалежнасці, і ўздоўж левага фасада дома № 17 па вуліцы К. Маркса. Ад Серпухаўскай (Валадарскага) да Захар'еўскага завулка на вуліцу Падгорную (К. Маркса) выходзілі два каменных двухпавярховых будынка з жылымі памяшканнямі, яткай, каўбаснай крамай і складам каўбасы.
Таксама на гэтым участку размяшчаліся жылыя драўляныя і каменныя хаты, гаспадарчыя пабудовы, сад. Частка дарэвалюцыйнай забудовы пры паваеннай рэканструкцыі вуліцы Камсамольскай (Багадзельнай) адышла пад праезную частку.
Ад Камсамольскай да Леніна
А 1 верасня 1928 года газета «Рабочий» (цяпер «Советская Белоруссия») паведаміла :
Дом меў дробавы нумар 43/36, на першым паверсе размяшчаўся магазін «Масла, малако, сыр». 1 чэрвеня 1935 года ў доме пачала дзейнічаць узорная гастранамічная крама Мінхарчгандлю з аддзеламі: булачным, малочным, кандытарскім, рыбным. У краме быў вялікі выбар він і тытунёвых вырабаў. Пры магазіне было адчынена кафэ, якое працавала з 9 гадзін раніцы да 2 гадзін ночы.
У 1917 годзе з-за таго, што Першы Усебеларускі з’езд, які праходзіў у гарадскім тэатры, зацягнуўся, узніклі праблемы з гараджанамі, якія адстойвалі сваё права на вольны час. Была прынята пастанова:
У 1920—30-я гады тут размяшчаўся Дом камуністычнага выхавання імя К. Маркса. На літаратурных вечарах, які праходзілі ў ім бывалі Янка Купала, Якуб Колас, Цішка Гартны і інш. Падчас вайны будынак быў зруйнаваны. У сучасным будынку ў 1960—90-х на першым паверсе размяшчаўся магазін «Саюздрук». У 1990 годзе ўладкаваны ўваход у метро на станцыю «Купалаўская».
Па цотным баку
Да рэвалюцыі квартал ад вуліцы Валадарскага да вуліцы Камсамольскай меў № 132. На вул. Падгорную выходзілі ўчасткі № 11-17.
На ўчастку № 11 стаялі драўляныя і адзін каменны аднапавярховы дамы з жылымі памяшканнямі, крамай бляхара, тытунёвай крамай, а за ім размяшчаўся сад. На ўчастку № 12 размяшчаліся драўляны і каменны жылыя дамы, драўляная фруктовая крама, сад займаў таксама значную частку ўчастку. На ўчастку № 13 на вуліцу выходзіў аднапавярховы драўляны дом, за якім знаходзіліся каменны двухпавярховы і драўляны аднапавярховы жылыя хаты і сад. На ўчастку № 14 комплекс будынкаў (1903—1907), якія належылі аддзяленню Дзяржаўнага банка: будынак банка, жылы флігель, гаспадарчыя пабудовы, плот з брамай. На ўчастку да рэвалюцыі № 15 знаходзіліся жылы драўляны аднапавярховы дом і драўляныя павець. На ўчастку № 16 — драўляны аднапавярховы яўрэйскі малітоўны дом і драўляная павець. На ўчастку № 17 быў размешчаны змяшаны двухпавярховы дом з боку вул. Падгорнай і каменны двухпавярховы дом з боку Багадзельнай, унутры ўчастку знаходзіліся драўляны аднапавярховы дом і дзве драўляныя павеці.
У тым жа годзе ў палацы прайшоў чэмпіянат СССР па шахматах (1-я ліга), у 1986 годзе адбыўся міжнародны шахматны турнір і паўфінальны матч прэтэндэнтаў на званне чэмпіёна свету паміж Р. Ваганянам і А. Сакаловым. У 1987 годзе прайшоў фінал чэмпіянату СССР і міжнародны жаночы турнір, у 1988 годзе кубак СССР па шахматах. Акрамя таго, тут праходзілі ўсе чэмпіянаты Беларусі, чэмпіянаты спартыўных таварыстваў, горада Мінска, матчавыя сустрэчы. Праводзіцца мноства спаборніцтваў па шашках. Так у лістападзе 1986 года тут адбыўся фінальны матч на званне чэмпіёнкі свету па міжнародных шашках сярод жанчын паміж А. Альтшуль і З. Садоўскай. У 1987 годзе Палац прыняў удзельніц чэмпіянату свету па міжнародных шашках.
Ад Чырвонаармейскай да Я. Купалы
Першапачаткова ўся забудова квартала была драўлянай і выконвала жылую функцыю, толькі ў 1920-я гады пачалося новае капітальнае будаўніцтва.
Бульвар на вуліцы Камсамольскай
Бульвар на вуліцы Камсамольскай быў прадугледжаны генпланам Мінска, прынятым у 1946 годзе. У далейшым у распрацоўцы праектаў «Рэканструкцыя і аднаўленне Савецкай вуліцы», «Добраўпарадкаванне вуліцы Камсамольскай», «Рэканструкцыя і аднаўленне Камсамольскай вуліцы», «Праект прывязкі тыпавой агароджы пры вуліцы Камсамольскай» прымалі ўдзел архітэктары Н. Трахтэнберг, Г. Парсаданаў, В. Талмачоў, Р. Абразцова, А. Косціч, Н. Нікора. Сам бульвар быў створаны ў 1948—49 гадах. Даўжыня бульвара была ўстаноўлена ў 250—300 м, шырыня ў 15-18 м. Па абодва бакі бульвара ўладкованы праезды з асфальтавым пакрыццём і тратуары 6-мятровай шырыні. Зроблены пасадкі акультываваных ліп ва ўзросце ад 30 да 40 гадоў.
Ад праезнай часткі бульвар быў аддзелены гранітным бортам і мастацкай металічнай рашоткай. Паміж дрэвамі і рашоткай праходзіць паласа хмызняка, у цэнтры ідзе 3-мятровая дарожка, па абодва бакі якой размешчаны палосы кветнікаў. Лаўкі і ўрны размешчаны з невялікімі інтэрваламі ў «кішэнях» кветнікавых палос.
Бульвар на вуліцы Леніна
Падчас Вялікай Айчыннай вайны забудова ў гэтай частцы горада моцна пацярпела. На фотаздымку, зробленым у 1944 г., відаць, што на вуліцы Леніна ад праспекта да плошчы Свабоды ад многіх будынкаў засталіся толькі руіны.
Бульвар на вуліцы Леніна ад вул. Інтэрнацыянальнай да вул. К. Маркса быў зроблены на аснове Генеральнага плана горада Мінска 1946 года. Аўтарамі агульнага вырашэння былі арх. Н. Трахтэнберг і Г. Парсаданаў, аўтар праекта азелянення вуліцы Леніна арх. М. Андросаў; аўтар рашоткі агароджы бульвара — арх. Шміт; у 1949 г. архітэктарам Р. Абразцовай быў зроблены праект добраўпарадкавання бульвара. Да 1952 года рэканструкцыя вуліцы Леніна скончана, вуліца была пашырана амаль у два разы адносна першапачатковай шырыні, быў зроблены бульвар. У 2002 годзе ўключаны ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь. 3 ліпеня 2003 была скончана рэканструкцыя бульвара (А. Сардараў). Былі створаны два невялікіх фантана са скульптурамі, заменены старыя і хворыя дрэвы ліпавай алея, а таксама асфальт на ўзорыстую плітку.
Аляксандраўскі сквер
Сквер быў закладзены ў 1836 годзе на месцы Новага рынку па ініцыятыве гарадскога галавы Леапольда Дельпаца. Сваю назву сквер атрымаў у гонар Аляксандра Неўскага (аднайменная капліца з 1869 года да 1930-х знаходзілася на месцы сучаснага ўваходу ў сквер каля перасячэння вуліцы Энгельса і праспекта Незалежнасці). Фантан «Хлопчык з лебедзем» быў пабудаваны ў 1874 годзе. У 1890 годзе ў паўднёвай частцы сквера адкрыўся тэатр (сёння — Нацыянальны акадэмічны тэатр імя Янкі Купалы).
Цэнтральны дзіцячы парк імя Максіма Горкага
Парк заснаваны ў 1805 г. першым губернатарам Мінска Карнеевым З. А. і першапачаткова зваўся як Губернатарскі сад, у гонар заснавальніка парку. Парк з'яўляўся першым грамадскім месцам адпачынку ў Беларусі.
У канцы XIX стагоддзя ў парку з'явіўся першы стадыён з велатрэкам, пляцоўкі для лаўн-тэніса, кракета, кегельбана.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года і ўтварэння БССР парк атрымлівае назву ў духу таго часу — «Прафінтэрн». І з 1936 г. за паркам замацоўваецца назва — «парк імя Максіма Горкага», як даніна новай традыцыі назваць паркі культуры і адпачынку ў найбуйнейшых гарадах СССР імем гэтага вялікага пралетарскага пісьменніка.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны, жылыя кварталы, якія знаходзіліся каля Свіслачы, былі разбураны, і з'явілася магчымасць пашырыць тэрыторыю парку. Паваенная рэканструкцыя парку ажыцяўлялася па праекце архітэктара І. Рудэнка.
Кубатлы
Кубатлы — населены пункт у Азербайджане, адміністрацыйны цэнтр Кубатлінскага раёна. Размешчаны на поўдзень ад Лачына, на правым беразе ракі Баргюшад.
Джон Бараў, 1-ы баранет
Сэр Джон Бараў, 1-ы баранет (John Barrow,, Драглей Бек, Ланкашыр, Англія — , , Англія) — англійскі палітык, 2-і сакратар Адміралцейства, член Каралеўскага таварыства, адзін з заснавальнікаў і віцэ-прэзідэнт Каралеўскага геаграфічнага таварыства, арганізатар мноства даследчых экспедыцый, якія праходзілі пад патранажам Каралеўскага ваенна-марскога флоту.
Вуліца Адоеўскага (Мінск)
Вуліца Адоеўскага — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска. Названа ў гонар Аляксандра Іванавіча Адоеўскага (1802—1839), рускага паэта-дзекабрыста.
Перасячэнні
Перасякаецца з вуліцамі:
Пераходзіць у вуліцу Адзінцова.
Ітэрацыя (праграмаванне)
Ітэрацыя ў праграмаванні — арганізацыя апрацоўкі дадзеных, падчас каторай дзеянні паўтараюцца шматкроць, ня прыводзячы пры гэтым да выкліка саміх сябе (у адрозненне ад рэкурсіі). Калі дзеянне неабходна паўтараць вялікую колькасць раз, у праграмаванні выкарыстоўваюцца цыклы. Напрыклад, трэба вывесці 200 разоў на экран тэкст «Hello, World!". Замест двухсотразовага паўтарэння адной і той жа каманды вываду тэксту часта ствараецца цыкл, каторы паўтараецца 200 разоў і 200 разоў выконвае тое, што напісана ў змесце цыклу. Адзін крок цыкла і называецца ітэрацыяй.
Маўнт-Одзін
Маўнт-Одзін (Mount Odin) — горная вяршыня на востраве Бафінава Зямля. Размешчана ў нацыянальным парку Аўюітук, за 46 км на поўнач Пангніртунга, на поўдзень ад гары Монт-Асгард. Вышыня над узроўнем мора складае 2147 метраў. Маўнт-Одзін самая высокая вяршыня Бафінавых Гор і вострава Бафінава Зямля і пятая па вышыні вяршыня ў Нунавуце. Але па тапаграфічнаму перавышэнню (адноснай вышыні) вяршыня з’яўляецца трэцяй у Нунавуце.
Гара названа імем галоўнага паганскага бога скандынаваў.
Першае ўзыходжанне здзейснена ў 1931 годзе.
Заканадаўчы сход
Заканада́ўчыя схо́ды:
Сонечнае зацьменне 26 красавіка 1827 года
Сонечнае зацьменне 26 красавіка 1827 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 116 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9458 і дасягнула свайго максімуму ў 03:11:14 UTC у пункце з каардынатамі 75° пн. ш. 73° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 53 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 559 км.
Зацьменне 26 красавіка 1827 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1827 годзе і 68-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 29 лістапада 1826 года, наступнае — 20 кастрычніка 1827 года.
NGC 3212
NGC 3212 (іншыя абазначэнні — UGC 5643, IRAS10232+8004, MCG 13-8-21, KCPG 237A, ZWG 350.54, VV 319, ZWG 351.23, NPM1G +80.0059, ARP 181, PGC 30813) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нарвежскі амар
Нарвежскі амар (Nephrops norvegicus) — від амараў з атрада дзесяціногіх ракападобных, якія жывуць у Атлантычным акіяне, Міжземным і Паўночным моры.
Знешні выгляд
Асноўнымі рысамі нарвежскага амара з'яўляюцца дзве даўгаватыя клюшні. Самкі дасягаюць памераў да 20 см, самцы — да 24 см у даўжыню. Аднак большасць з вылаўленых ў нашы дні нарвежскіх амараў толькі зрэдку перавышае памер у 15 см.
Кілі-Пік
Кілі-Пік (Keele Peak) — самая высокая вяршыня ў гарах Макензі (Mackenzie Mountains) на тэрыторыі Юкан (Канада), размешчана ў 25 км ад дарогі Канол, непадалёк ад мяжы з Паўночна-заходнімі тэрыторыямі. Вышыня 2972 м.
Курт Кабейн
Курт Дональд Кабейн (Kurt Donald Cobain; 20 лютага 1967, Абердын, штат Вашынгтон, ЗША — 5 красавіка 1994, Сіэтл) — вакаліст і гітарыст вядомага амерыканскага гурта Nirvana, а таксама яе лідар і духоўны цэнтр.
Ерамеевічы
Ераме́евічы (, Еремеевичи) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Тарноўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 20 км на поўдзень ад горада Ліда, на рацэ Дзітва.
Гёйгёль (горад)
Гёйгёль (Göygöl — «блакітнае возера») — горад у Азербайджане, адміністрацыйны цэнтр Гёйгёльскага раёна. Заснаваны ў 1819 годзе як калонія Еленендорф нямецкімі каланістамі з Швабіі.
Да 1938 года горад называўся Еленендорф, з 1938 па 2008 — Ханлар у гонар азербайджанскага рэвалюцыянера Ханлара Сафараліева. Размешчаны на правым беразе ракі Гянджачай (прыток Куры), за 10 км на поўдзень ад горада Гянджа.
Лангусты
Лангусты (надсямейства Palinuroidea, па іншай сістэме — інфраатрад Achelata) — дзесяціногія даўгахвостыя ракі.
Усяго існуе каля 100 відаў лангустаў. Лангусты распаўсюджаныя ў цёплых морах. Даўжыня цела — да 60 см. Падобныя да амараў, але пазбаўленыя клюшняў. Цела і тоўстыя антэны забяспечаны магутнымі шыпамі.
Пляж Рыясор
Рыясор — гарадскі пляж у горадзе Ла-Карунья. Адзін з двух асноўных пляжаў горада. Ён мае туалеты, душавыя, службу выратавання для аказання першай дапамогі, паркоўку, кіёск СМІ, шматлікія бары і кафэ з тэрасай.
Знаходзіцца ў цэнтры горада, побач з плошчай Понтэведра, спартыўны комплекс Рыясор і муніцыпальны футбольны стадыён.
На пляж ходзяць аўтобусы 3, 3А і 7.
З мая па верасень пляж не бывае пустым.
Арка Гдыня (жаночы баскетбольны клуб)
«Арка Гдыня» (Arka Gdynia) — польскі прафесійны жаночы баскетбольны клуб з горада Гдыня.
Гісторыя
Клуб быў створаны ў 1946 годзе.
Дасягненні
Чэмпіянат Польшчы:
Кубак Польшчы:
Ота Генрых Варбург
Ота Генрых Варбург (Otto Heinrich Warburg; 8 кастрычніка 1883, Фрайбург, Бадэн — 1 жніўня 1970, Заходні Берлін) — сын Эміля Варбурга, нямецкі біяхімік, доктар і фізіёлаг, вучань Эміля Фішэра, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1931), член Лонданскага каралеўскага таварыства. Адзін з выбітных вучоных дваццатага стагоддзя ў галіне цыталогіі.
Парафія Святога Мікіты Мучаніка (Кастамлоты)
Парафія Святога Мікіты Мучаніка — адзіная ў свеце каталіцкая парафія візантыйска-славянскага абраду (неауніяцтва). Прыход налічвае каля 120 вернікаў. Прыхадскія могілкі знаходзіцца за 500 метраў ад царквы. З 2007 года пастырскі клопат і юрыдыкцыю над парафіяй ажыццяўляе біскуп Збігнеў Кернікоўскі.
Федэральны Сход Швейцарыі
Федэральны Сход (Bundesversammlung, Assemblée fédérale, Assemblea federale, Assamblea federala) — парламент Швейцарыі, які складаецца з двух палат — Савета Кантонаў (46 членаў) і Нацыянальнага Савета (200 членаў). Знаходзіцца ў Федэральным палацы ў Берне.
Камітэты
Заканадаўчыя камітэты: Існуюць таксама некалькі наглядальных камітэтаў і Камітэт па памілаванні.
Стары Лепель (археалагічны помнік)
Стары Лепель — археалагічны помнік каля вёскі Стары Лепель Лепельскага раёна Віцебскай вобласці. Уключае гарадзішча і селішча.
Селішча
Знаходзіцца насупраць вёскі, на востраве плошчай каля 25 га і займае яго сярэдняю і паўночныя часткі. Абследавалі ў 1969 і 1970 гадах М. А. Ткачоў, у 1972 годзе А. Р. Мітрафанаў. У час шурфоўкі і ачысткі абрывістых краёў селішча знойдзена шмат ганчарнай керамікі XIV—XVI стагоддзяў, медныя бранзалеты — «змеегаловікі», пярсцёнкі, шкляныя пацеркі, манеты XV—XVI стагоддзяў, жалезныя наканечнікі стрэл XIV—XVI стагоддзяў, шпора і іншыя рэчы. Культурны пласт 0,2-0,4 м. Атаясамліваюцца з паселішчам Лепель (Лепля).
Рыетаваскае самакіраванне
Рыетаваскае самакіраванне (Rietavo savivaldybė) — адміністрацыйная адзінка ў заходняй Літве ў складзе Цяльшэйскага павета, адносіцца да этнаграфічнага рэгіёна Жамойць. Самакіраванне ўтворана ў 2000 годзе з часткі Плунгскага раёна.
Сянюніі
Рыетаваскае самакіраванне складаецца з 5 сянюній:
NGC 3214
NGC 3214 (іншыя абазначэнні — MCG 10-15-71, ZWG 290.32, PGC 30419) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вуліца Адзінцова (Мінск)
Вуліца Адзінцова — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска. Названа ў гонар Лявонція Яфімавіча Адзінцова (1891—1942), удзельніка барацьбы за савецкую ўладу ў Беларусі, аднаго з арганізатараў Мінскага падполля ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Перасячэнні
Перасякаецца з вуліцамі:
Сабор Святых Пятра і Паўла (Нант)
Сабор святых Пятра і Паўла ў Нанце — кафедральны сабор Нанцкай епархіі, найбуйнейшая гатычная царква гістарычнай Брэтані і адна з найбуйнейшых ва ўсёй Францыі, усяго на 6 м ніжэй Сабора Парыжскай Божай Маці, а па вышыні нефа пад скляпеннямі пераўзыходзіць яго.
Вуліца Адзінцова (Мінск)
Перасячэнні
Пераходзіць у вуліцу Адоеўскага.
Ляшчы
Ляшчы́ (Abramis) — род прамянёвапёрых рыб з сямейства атраду. Адзіны прадстаўнік роду —.
Лад жыцця
Жывуць пераважна ў спакойных, вялікіх і глыбокіх азёрах, таксама ў рэках і збольшага саланаватых водах.
Сілкуюцца пераважна дновымі бесхрыбтовымі.
Распаўсюджанне
Водзяцца ў Еўропе (на поўнач ад Альпаў), Паўночнай Азіі і Паўночнай Амерыцы.
Класіфікацыя
Раней да роду адносілі 16 відаў, у тым ліку, , , ,.
Хранограф (кніга)
Гісторыя
Першыя хранографы з’явіліся ў Візантыі. На Русі яны былі распаўсюджаны з XI стагоддзя як, пераклады з еўрапейскіх моў, якія пастаянна перапісваліся і дапаўняліся. У XV стагоддзі на Русі былі складзены новыя спісы: «Хранограф 1442 г.» і «Рускі хранограф» сярэдзіны XV ст. Можна вылучыць «Аповесць пра ўзяцце туркамі Канстанцінопаля ў 1453 г.» Нестара-Іскандэра, які ў той час знаходзіўся ў турэцкім палоне і быў сведкам апісаных падзей.
На Русі хранографы былі падборкай перакладзеных грэчаскіх хронікаў Івана Малалы, Гамартола, Іосіфа Флавія, Бібліі і старажытнарускіх хронікаў. Сляды выкарыстання хранографу бачныя ў канцы Несцераўскага летапісу. У Галіцка-Валынскім летапісе таксама згадваецца хранограф.
Пазней былі вядомыя два тыпы хранографаў: так званы «элінскі», які быў заснаваны на грэчаскіх свецкіх летапісах, і «яўрэйскі», які быў заснаваны галоўным чынам на Бібліі. Цягам XVI—XVII стагоддзяў ствараліся новыя выданні хранографаў, якія рэгулярна ўключалі амаль усе нядаўна напісаныя і нядаўна перакладзеныя гісторыка-геаграфічныя працы. Яны былі асноўнай крыніцай ведаў пра антычнасць.
Пляж Арзан
Арзан — гарадскі пляж у горадзе Ла-Карунья. Адзін з двух асноўных пляжаў горада. Змяшчаецца на, побач знаходзіцца.
Тут ёсць грамадскія туалеты, душавыя, назіранне, паркоўка, забеспячэнне доступу для інвалідаў. Забараняецца ўваходзіць з жывёламі.
Пляж падыходзіць для заняткаў сёрфінгам і.
Даехаць на пляж можна аўтобусамі 3А і 11.
Бітва за Багдад (1917)
Бі́тва за Багда́д — ваенная аперацыя, якая праводзілася ў перыяд 8 — 11 сакавіка 1917 года, у часы Першай сусветнай вайны, падчас якой брытанскія войскі здолелі нанесці паражэнне турэцкім войскам і захапіць важны населены пункт у Месапатаміі — Багдад.
Перадгісторыя
Пасля таго як англійскія войскі капітулявалі ў Куце 29 красавіка 1916 года, брытанскія войскі ў Месапатаміі патрабавалі аднаўлення і рэарганізацыі. Быў прызначаны новы камандуючы брытанскімі войскамі ў Месапатаміі генерал Стэнлі Мод. Новаму камандуючаму было даручана аднавіць баяздольнасць арміі і пачаць актыўныя дзеянні супраць турэцкіх войскаў у Іраку. Астачу 1916 года генерал Мод прысвяціў аднаўленню баяздольнасці англійскай арміі ў Месапатаміі. У асноўным брытанскія войскі ў Іраку складаліся з індыйскіх войскаў. Індыйскія падраздзяленні прыбывалі па моры з Індыі ў Басру.