cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уладзімір Францавіч Ксяневіч
На Далёкім Усходзе
Абвінавачанні ў шпіянажы на карысць Японіі і ейнай марыянеткі Маньчжоў-го былі звычайнай практыкай дзяржбяспекі. Заляцеўшы ў гэтыя мясціны па волі нядобрага лёсу, Грач быў проста асуджаны стаць агентам выведак гэтых краінаў. Што і адбылося. У 1938—1939 гадах ізноў быў на допытах і атрымаў прысуд да растрэлу.
Беларушчына
З заканчэннем Першай сусветнай вайны і развалам царскай арміі маладыя вайскоўцы беларускага паходжання шукалі апірышча на бацькаўшчыне. Уладзімір Ксяневіч вярнуўся дамоў з Румынскага фронту, дзе знаходзілася многа беларусаў. Сваё далейшае рашэнне ўступіць у Беларускую вайсковую камісію следчаму ДПУ атаман Грач патлумачыў:"Я, як беларус, з чыста нацыяналістычных пачуццяў добраахвотна ўступіў у БВК."Незважаючы на пераважна варожую аўдыторыю, на судзе Уладзімір Ксяневіч пранікнёна ўспамінаў, як аднойчы, чытаючы беларускі каляндар, адчуў, што беларушчына — гэта яго мова, а Беларусь — яго зямля, краіна. На судзе ў чэрвені 1924 года ён таксама прамовіў:"Калі вучыўся ў Варшаве, мяне прымалі за рускага, у Разані супрацоўнікі лічылі палякам [там Ксяневіч у 1919 годзе працаваў у ваенным камісарыяце], але ні тым, ні другім я не быў."
Светапогляд
Грач ва ўласнаручных паказаннях напісаў:"Я — нацыяналіст-беларус."Зялёнадубавец атаман Міхаіл Крук, які перайшоў на савецкі бок у 1922 годзе, стараўся ўcix былых паплечнікаў на допытах у ДПУ выставіць «панскімі паслугачамі», аднак пра Грача сказаў:"Не церпіць нічога польскага, марыць аб незалежнай Беларусі."Атаман Грач шчыра жадаў палепшыць жыццё простых людзей, таму партыя Адамовічаў прывабіла яго сваёй назвай «сялянская». У сваіх паказаннях ДПУ ён пісаў:"Мяне заўсёды цягнула да майго цёмнага народа."Уладу саветаў на роднай зямлі прызнаваў выпадковай з’явай, варожай сялянскай сутнасці беларуса. Ксяневіч лічыў, што «толькі школа на роднай мове выратуе нацыю». Паказальна, што Уладзімір Ксяневіч не адмовіўся ад сваіх нацыяналістычных поглядаў і падчас допытаў забайкальскімі чэкістамі ў 1938 годзе.
Веравызнанне
Лукаш Дзекуць-Малей мог аказаць істотны ўплыў на асобу Грача, як ён сам успамінаў на допыце ў ДПУ:"Cтары Адамовіч, жартуючы, пачаў называць мяне святым. Я кінуў курыць, выпіваць."У лісце Уладзіміра Ксяневіча да жонкі, які быў напісаны, калі ён выкладаў у Варшаўскай біблейскай школе, адчуваецца ўзнёсласць яго рэлігійнага настрою. Якія абставіны спынілі яго на гэтым шляху, невядома, але, як ён сам засведчыў, у баптызме задавальнення не знайшоў. У анкетах пра веравызнанне пісаў «евангеліст»
Сям’я
Бацька Уладзіміра Ксяневіча — Франц Людвігавіч Ксяневіч, вайсковец, падпалкоўнік 118-га Шуйскага палка царскай арміі, у пачатку 1920-х служыў у польскім войску. Меў таксама дзядзьку Іосіфа Ксяневіча, які жыў у вёсцы Малыя Гарадзяцічы. Менавіта ў яго маёнтку знайшла прытулак сям’я атамана — жонка і дзеці — падчас яго баявых вандровак.
У 1915 годзе Ксяневіч ажаніўся з Ксеніяй Ксяневіч у вельмі маладым, насуперак традыцыям сям’і, узросце. Нарадзіліся дзве дачкі — Лізавета (1916 г. н.) і Алёна (1919 г. н.).
Другой жонкаю стала Сцепаніда Пажыткова, фельчарка афтальмалагічнага аддзялення аршанскага шпіталя, але потым вярнуўся да першай.
Пазашлюбныя зносіны
Моцны, упарты, імпульсіўны — паводле ўспамінаў тагачаснікаў — шляхотнага выгляду ў любых абставінах, Уладзімір Ксяневіч меў асаблівую прыцягальнасць для жанчын. Ён ніколі, нават у самых цяжкіх абставінах, не губляў цікавасці да іх. І яны былі ўдзячнымі ў адказ. У кожным новым месце ён хутка абрастаў рамантычнымі сувязямі. Яму сімпатызавалі кватэрныя гаспадыні, кліенткі Ксеніі (яна была добрай краўчыхай), супрацоўніцы, артысткі мясцовых тэатраў. Яго чакалі ў Менску, Оршы, Мазыры, на Далёкім Усходзе. Праўда, імёны каханак і проста знаёмых жанчын з лёгкай рукі следчых Балея і Чыты склаліся ў спісы шпіёнак, тэрарыстак ды памагатых антысаветчыка.
Вальдывія (культура)
Культура Вальды́вія (Cultura Valdivia) — старажытная археалагічная культура на захадзе Эквадора, што існавала ў сярэдзіне 4 тысячагоддзя да н. э. — пачатку 2 тысячагоддзя да н. э.
Гісторыя
Першаадкрывальнікам культуры Вальдывія лічыцца эквадорскі эканаміст і археолаг-аматар Эмілія Эстрада, які падчас палявання на ціхаакіянскім узбярэжжы ў 1956 годзе знайшоў артэфакты дакалумбавай эпохі. Ён звярнуўся спярша да эквадорскіх вучоных, а потым — да амерыканскіх археолагаў Кліфарда Эванса і Бэці Мэгерс. У выніку даследаванняў яны апублікавалі шэраг супольных прац, у якіх выклалі гіпотэзу аб узнікненні культуры ў выніку дыфузнага ўплыву выпадкова патрапіўшых прадстаўнікоў японскай культуры дзёмон.
Далейшае вывучэнне археалагічных помнікаў культуры Вальдывія прывяло да пераасэнсавання першых знаходак. У 1970-х гадах амерыканскі антраполаг Дональд Латрэп заявіў аб яе паўднёваамерыканскім паходжанні і прапанаваў тое, што стваральнікі культуры былі выхадцамі з Амазоніі. З канца XX стагоддзя таксама высоўваецца версія пра тое, што стваральнікі культуры Вальдывія былі нашчадкамі палеаіндзейцаў-мігрантаў у Паўднёвую Амерыку з Паўночнай уздоўж ціхаакіянскага ўзбярэжжа ў каменны перыяд.
Апісанне
Культура Вальдывія ўзнікла і развівалася на ціхаакіянскім узбярэжжы Эквадора, хаця некаторыя помнікі культуры месцяцца ў глыбіні мацерыка. У другой палове 3 тысячагоддзя да н. э., калі насельніцтва тэрыторый, што займалі прадстаўнікі культуры, дасягнула дэмаграфічнага максімума, яго колькасць ацэньваецца ў 1500 — 3000 чалавек. Паселішчы арганізоўваліся вакол цэнтральнага пляца, які мог адыгрываць цырыманіяльную ролю.
Эканоміка
Першыя раскопкі населеных пунктаў археалагічнай культуры выявілі рэшткі мноства ракавін малюскаў, у меньшай ступені — костак аленяў. Таму археолагі меркавалі, што асноўнымі заняткамі старажытнага насельніцтва былі прыбярэжнае збіральніцтва і паляванне. У 1960-я гады былі знойдзены сведчанні існавання земляробства ў эстуарыях рэк. Яно пачало адыгрываць істотную ролю ў сярэдняй фазе існавання культуры. Найбольш важнымі свойскімі раслінамі былі кукуруза і канавалія. Ураджай кукурузы захоўвалі ў ямінах каля хацін. Былі таксама вядомы такія культурныя расліны, як маніёк, бавоўнік, імбір, спаржавыя, арахіс, перац і інш. Вальдывійцы багата ўжывалі ў ежу ананасы, папаю, авакада, але іх плады хутчэй збіраліся ў суседніх лясах.
Асноўным матэрыялам, з якога выраблялі прылады і начынне, быў камень. Знойдзены шматлікія каменныя артэфакты ў выглядзе скрэблаў, сякер, лёзаў. Для іх вытворчасці выкарыстоўвалі халцэдон, кварцыт, апал і крамень. Найбольшага майстэрства прадстаўнікі культуры Вальдывія дасягнулі ў вытворчасці каменных ступ, якія выразаліся ў форме звяроў і птушак. Прылады для рыбалоўства і палявання найчасцей выраблялі з костак аленяў або марскіх ракавін.
З самога пачатку існавання культуры Вальдывія яе прадстаўнікі займаліся вырабам керамікі. Яны не ведалі ганчарнага кола. Таму, каб сценкі керамічнага посуду мелі аднолькавую таўшчыню, выкарыстоўвалася тэхніка намоткі пластоў глінянага раствору. Потым пласты выраўноўвалі і абпальвалі на агні. Пасудзіны афарбоўваліся ў чырвоны і шэры колеры. Выяўлены таксама паліраваны цёмны чырвоны посуд. Кераміка стала сапраўдна неабходнай з узнікненнем земляробства. У керамічных пасудзінах захоўвалі зерне, варылі ежу, карысталіся для супольных піроў. Даследчыкі мяркуюць, што ў шырокіх місках рабілі алкагольны напой з кукурузы накшталт піва або нават галюцынагенныя напоі. На працягу развіцця культуры вальдывійцы распрацавалі каля 30 розных стыляў керамікі.
У позні перыяд існавання Вальдывіі жыхары ўзбярэжжа Эквадора займаліся менавым гандлем з жыхарамі перуанскага ўзбярэжжа. Для гэтага выкарыстоўвалі простыя марскія судны.
Грамадства
Мяркуецца, што на першым этапе свайго існавання грамадства культуры Вальдывія ўяўляла сабою рода-племянную супольнасць, але яно не было цалкам эгалітарным. Па-першае, магла існаваць гендарная няроўнасць. Для культуры Вальдывія характэрна наяўнасць вялікай колькасці жаночых статуэтак. Першапачаткова іх выраблялі з каменю, пазней — з гліны. Гэта кажа пра асаблівую ролю жанчын, якія выконвалі большую частку ручной працы пры апрацоўкі зямлі. Свае пахаванні носьбіты культуры рабілі пад падлогай жылой хаціны. У адной з такіх магільняў у паселішчы Рэал-Альта былі выяўлены рэшткі жанчыны, у ног якой быў пахаваны мужчына з перарэзаным горлам, што спарадзіла версію пра ахвярапрынашэнне ў гонар «матрыярха». У тым жа месцы асобна каля асноўнай жаночай магільні хавалі дзяцей. Адно з дзіцячых пахаванняў утрымоўвала ахвяры, што вызначае высокі статус дзіцяці, які яно магло набыць з-за малалецтва толькі пры нараджэнні. Спадчынны характар сацыяльнага статуса кажа пра грамадскае распластаванне.
Акмарал
Акмарал — аул у Катон-Карагайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Чарнавінскай сельскай акругі. Код КАТА — 635465400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 281 чалавек (142 мужчыны і 139 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 228 чалавек (112 мужчын і 116 жанчын).
Камарыўка (Рыпкынскі раён)
Камаро́ўка ці Камарыўка (Комарі́вка) — вёска ў Рыпкынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Нэданчыцкага сельсавета.
Ээра Мянцюранта
Мянцюранта — першы фінскі спартсмен з станоўчым вынікам на допінг-тэсце. Падчас нацыянальнага чэмпіянату 1972 годзе ў яго спробе былі знойдзеныя сляды амфетамінаў, аднак вынікі былі схаваныя. Пасля Алімпійскіх гульняў у Сапара гэты факт усплыў, аднак Мянцюранта яго адмаўляў. Пазней ён прызнаў, што калоў сабе гармоны, якія падчас яго выступаў не былі забароненыя.
У апошнія гады жыцця займаўся развядзеннем паўночных аленяў у сябе на радзіме ў Пеле. Памёр 30 снежня 2013 года ў Оўлу пасля працяглай хваробы.
Фрэдрыксан
Фрэдрыксан — прозвішча.
Аляксей Алегавіч Бабыр
Аляксей Бабыр (нар., ) — украінскі і расійскі футбаліст, нападнік крымскага клуба «Рубін» з Ялты.
Клубная кар’ера
З 2003 года па 2007 год выступаў у дзіцяча-юнацкай футбольнай лізе Украіны за сімферопальскае вучылішча алімпійскага рэзерву (ВАР). Летам 2007 года трапіў у «Крымцяпліцу» з Маладзёжнага, дзе галоўным трэнерам быў Аляксандр Гайдашоў. 19 жніўня 2007 года дэбютаваў у складзе каманды ў Першай лізе Украіны ў выязным матчы супраць кіеўскай «Абалоні» (3:1), Бабыр выйшаў на 63-й хвіліне замест Андрэя Гайдашова. У лістападзе 2007 года ў складзе каманды выйграў Кубак Крымцяпліцы, а ў лютым 2009 года на гэтым турніры стаў бронзавым прызёрам. Таксама паралельна з гульнёй за «Крымцяпліцу» гуляў за мясцовы «Спартак» у чэмпіянаце Крыма, у 2007 годзе стаў чэмпіёнам Крыма. У 2008 і 2009 годзе ў складзе «Спартака» выйграваў Кубак мэра Сімферопаля. Бабыр таксама правёў за «Спартак» адзін матч у Кубку ўкраінскай лігі ў 2009 годзе. Усяго за «Крымцяпліцу» выступаў на працягу двух з паловай гадоў і згуляў за каманду ў Першай лізе ў 63 матчах і забіў 7 мячоў, у Кубку Украіны правёў 5 матчаў.
У лютым 2010 года пабываў на праглядзе ў кракаўскай «Вісле». У пачатку красавіка 2010 года быў заяўлены за луцкую «Валынь», да гэтага быў на праглядзе ў гэтым клубе. 3 красавіка 2010 года дэбютаваў у складзе «Валыні» ў матчы супраць «Фенікса-Ільічоўца» (4:0), Бабыр пачаў матч у аснове, але на 58-й хвіліне быў заменены на Яўгена Паўлава. У сезоне 2009/10 «Валынь» заняла другое месца ў Першай лізе, саступіўшы толькі «Севастопалю», і выйшла ў Прэм’ер-лігу. У Прэм’ер-лізе дэбютаваў 7 жніўня 2010 года ў хатнім матчы супраць луганскай «Зары» (0:1), Бабыр выйшаў у перапынку замест Яўгена Паўлава.
У канцы жніўня 2013 года на правах арэнды перайшоў у «Гаверлу». Дэбютаваў за ужгарадцаў 31 жніўня 2013 года, у матчы супраць палтаўскай «Ворсклы». У канцы красавіка 2014 атрымаў расійскае грамадзянства. 17 ліпеня 2014 года стаў іграком клуба «Тосна» з расійскай ФНЛ. Правёў за каманду два матчы і ў студзені 2015 года скасаваў кантракт. У 2015 годзе выступаў у чэмпіянаце Крыма за «Скіф» і «Еўпаторыю».
У сакавіку 2016 падпісаў кантракт з беларускім «Гранітам». У 13 матчах чэмпіянату забіў за «Граніт» 3 галы. У канцы чэрвеня 2016 года разарваў кантракт з «Гранітам» і перайшоў у ніжнякамскі «Нафтахімік», дзе стаў асноўным нападнікам. У чэрвені 2017 года стаў іграком астраханскага «Валгара», адкуль быў адлічаны ў красавіку 2018 года. У ліпені 2018 года вярнуўся ў «Нафтахімік».
У ліпені 2019 года перайшоў у пермскую «Зорку». У ліпені 2020 года адправіўся ў Крым, стаў іграком «Крымцяпліцы», а ў сакавіку 2021 года перайшоў у «ТСК-Таўрыю». З красавіка да ліпеня 2021 года гуляў за латвійскі «Ноа», а пасля таго як клуб зняўся з чэмпіянату вярнуўся ў Сімферопаль. У першай палове 2022 года выступаў за «Гвардзеец», у жніўні 2022 года далучыўся да ялцінскага «Рубіна».
Міжнародная кар’ера
У верасні 2008 года быў выкліканы Юрыем Марозам у склад юніёрскай зборнай Украіны. 8 верасня 2008 года дэбютаваў у складзе зборнай у таварыскім матчы супраць Бельгіі (2:0), выйшаўшы на перапынку і на 79-й хвіліне забіўшы гол з вуглавога. Таксама выклікаўся ў студэнцкую зборную Украіны.
У лістападзе 2010 года быў выкліканы Паўлам Якавенкам у склад моладзевай зборнай Украіны на матч супраць Чэхіі, аднак тады так і не згуляў. У жніўні 2011 года прыняў удзел у турніры памяці Валерыя Лабаноўскага. На турніры ён адыграў у двух гульнях, у паўфінале адыграў у матчы супраць Ізраіля (3:0). У фінале Украіна саступіла Узбекістану (0:0 асноўны час і 7:8 па пенальці), у серыі пасляматчавых пенальці Бабыр адзіны са зборнай не рэалізаваў удар.
Мэкшуніўка
Мешкуноўка ці Мэкшуніўка (Мекшуні́вка) — вёска ў Рыпкынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Нэданчыцкага сельсавета.
Біргер Магнусан (кароль Швецыі)
Біргер Магнусан (Birger Magnusson, каля  — ) — кароль Швецыі ў 1290—1318 гадах з дынастыі Фолькунгаў. Фактычна не кіраваў.
Біяграфія
Сын Магнуса Ладуласа, абвешчаны каралём у раннім дзяцінстве, фармальна пачаў кіраваць з 1290 года, пасля смерці бацькі. Рэгентам пры малалетнім каралі быў Торгільс Кнутсан, якога Магнус Ладулас прызначыў марскалкам (маршалкам). У гады яго рэгенцтва Швецыя пацярпела ад голаду і эпідэміі чумы напачатку 1290-х, у 1300 здзейснены няўдалы ваенны паход супраць Ноўгарада, з мэтай захапіць вусце Нявы. За адно лета каля ўпадзення Охты ў Няву была пабудавана крэпасць Ландскрона. Але ў маі 1301 года яна была ўзята рускімі і разбурана.
Біргер быў каранаваны ў 1302 годзе і амаль адразу ж запатрабаваў ад братоў Эрыка і Вальдэмара гарантый лаяльнасці. У 1305 годзе яны, аднак, паўсталі супраць яго ўлады, арыштавалі і запатрабавалі аддаць ім пад кіраванне большую частку краіны, пакінуўшы ў караля толькі тытул і невялікія ўладанні. Пасля гэтага па іх патрабаванні быў пакараны смерцю Торгільс, які даводзіўся аднаму з братоў, Вальдэмару, адначасова цесцем і хросным бацькам.
У снежні 1317 года Біргер завабіў братоў у замак Нючэпінга, схапіў і пасадзіў у падзямелле, дзе яны неўзабаве памерлі ад голаду. Аднак значная частка шведскай знаці паўстала супраць караля, яго войскі былі разбіты, а сам ён быў вымушаны бегчы ў Данію да свайго зяця Эрыка Менведа. Неўзабаве Менвед памёр і да ўлады ў Даніі прыйшоў яго брат Крыстафер, які сімпатызаваў прыхільнікам пакараных смерцю герцагаў, якія ўзвялі на шведскі трон малалетняга сына Эрыка Магнуса. Праз год Магнус быў абвешчаны яшчэ і каралём Нарвегіі, паколькі быў унукам памерлага караля Хокана. Аб’яднанне манархій пахавала надзеі Біргера і яго прыхільнікаў на вяртанне ўлады. Гісторыя забойства Біргерам братоў і наступнае паўстанне лягло ў аснову першай шведскай хронікі — «Хронікі Эрыка»
У 1320 годзе сын Біргера Магнус, які раней здаўся ў палон на ўмовах асабістай недатыкальнасці, быў пакараны смерцю ў Стакгольме. Неўзабаве памёр і сам Біргер.
Войлач
Войлач — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 14 км на поўнач ад горада Браслаў, за 1,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Краснагорка, у басейне ракі Друйка. Знаходзіцца на тэрыторыі Нацыянальнага парка «Браслаўскія азёры».
Плошча паверхні 0,02 км². Даўжыня 0,16 км, найбольшая шырыня 0,1 км. Даўжыня берагавой лініі 0,45 км.
Возера акружана хмызняком, на ўсходзе і поўначы забалочаны луг.
Сула Нурмела
Сула Нурмела (Sulo Nurmela;, Міехікяля — , Хаміна, Фінляндыя) — фінскі лыжнік, алімпійскі чэмпіён, трохразовы чэмпіён свету.
На Алімпійскіх гульнях 1936 года ў Гарміш-Партэнкірхене заваяваў залаты медаль у эстафетнай гонцы, у якой бег першы этап, і скончыў яго на другім месцы, прапусціўшы наперад нарвежца Одб’ёрна Хагена, але на наступных этапах партнёры Нурмелы вывелі фінаў на першае месца. У гонцы на 18 км быў 7-м.
Пасля завяршэння спартыўнай кар’еры працаваў фермерам.
Уладзімір Пятровіч Самовіч
Біяграфія
У 1948 годзе паступіў у Брэсцкі педагагічны інстытут. Пасля заканчэння інстытута працаваў першым сакратаром Камянецкага, пазней Івацэвіцкага райкамаў камсамола, з 1952 годзе — сакратар, другі сакратар Брэсцкага абласнога камітэта ЛКСМБ. З 1958 года на партыйнай рабоце. Першы сакратар Брэсцкага гарадскога камітэта КПБ (1971—1985), загадчык аддзела Брэсцкага абкама партыі. Кандыдат гістарычных навук.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 7—10-га скліканняў, абіраўся членам ЦК КПБ, дэпутатам Брэсцкага гарадскога савета. Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Працоўнага Чырвонага Сцяга, двума ордэнамі «Знак Пашаны», пяццю медалямі. На доме, у якім жыў У. П. Самовіч, устаноўлена мемарыяльная дошка.
Елісеевічы (Бранскі раён)
Елісеевічы (Елисеевичи) — сяло ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1595 годзе як вотчына Свянскага манастыра.
Аксуат (Тарбагатайскі раён)
Аксуат — сяло ў Тарбагатайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Аксуацкай сельскай акругі. Код КАТА — 635830100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 7503 чалавекі (3790 мужчын і 3713 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 6126 чалавек (3025 мужчын і 3101 жанчына).
Асінаўка (Крупскі раён)
Асі́наўка (, Осиновка) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крупскага сельсавета.
Да 31 сакавіка 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Ігрушкаўскага сельсавета.
Ахай
Ахай (Ojai) — горад у штаце Каліфорнія, ЗША. Горад Ахай знаходзіцца ў акрузе Вентура, за 110 км на паўночны захад ад Лос-Анджэлеса і за 20 км ад узбярэжжа Ціхага акіяна. Ляжыць у даліне паміж хрыбтамі Тапатопа Маўнцінз, паблізу гарадоў Санта-Паўла і Вентура.
Пол Блэктарн
Пол Блэктарн (Paul Blackthorn; нар., Велінгтан, Шропшыр) — англійскі.
Біяграфія
Першай паспяховай роляй на кінаэкранах для Блэктарна была роля капітана Эндру Расэла ў намінаваным на «Оскар» індыйскім фільме «Лагаан: Аднойчы ў Індыі». Ён правёў шэсць месяцаў, вывучаючы хіндзі для ролі.
Здымаўся ў Mindcrime, а таксама ў фільме «Four Corners of Suburbia». Пол здымаўся і ў іншых незалежных карцінах — ён сыграў Брэта Істана ў «This is Not an Exit», таксама здымаўся ў адной з галоўных роляў у брытанскім фільме «The Truth Game». Зняўся ў галоўнай ролі фільма «Дэйзі Уінтэрс» (2017).
Голубычы
Голубічы ці Голубычы (Го́лубичі) — вёска ў Рыпкынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Голубыцкага сельсавета.
Сафі Селмані
Сафі Селмані (швед. Sophie Zelmani, сапраўднае імя Сафі Эдквіст, Sophie Edkvist, нар. г.) — шведская спявачка і аўтар песень.
Творчасць
У 1995 годзе Сафі выпусціла сінгл «Аlways You», які адразу заваяваў прызнанне як у Швецыі, так і за яе межамі. Альбомы, якія выйшлі ўслед за сінглам, можна аднесці да стылю інды-рок, што ставіць Селмані ў адзін шэраг з такімі выканаўцамі, як Стына Нордэнстам і Ганна Тэрнхейм.
Адметныя рысы твораў Сафі Селмані — меладычнасць і пранікнёнасць тэкстаў.
Петра Келі
Петра Карын Келі (ням. Petra Karin Kelly, народж. Леман,,  — каля , ) — нямецкі палітык, актывістка барацьбы за мір, адна з заснавальнікаў партыі Зялёных.
Біяграфія
Петра Карын Леман нарадзілася ў баварскім горадзе Гюнцбург. Бацька пакінуў сям’ю, калі ёй было сем гадоў. Маці працавала цэлы дзень, Петру выхоўвала бабуля. Пасля таго, як яе маці выйшла замуж за амерыканскага афіцэра Джона Э. Келі, прозвішча было зменена на Келі. Сям’я пераехала ў 1960 годзе ў Злучаныя Штаты. З 1966 па 1970 Келі вучылася па спецыяльнасці паліталогія і міжнародная палітыка ў Амерыканскім універсітэце ў Вашынгтоне. Захаплялася Марцінам Лютэрам Кінгам, удзельнічала ў кампаніях Роберта Кенэдзі і Х’юберта Хамфры на прэзідэнцкіх выбарах 1968 года.
У 1979 годзе брала ўдзел у стварэнні Партыі зялёных. Узнагароджана прэміяй ў 1982 годзе. У 1983 годзе стала дэпутатам Бундэстагу.
У 1992 годзе была застрэленая сваім партнёрам Гертам Басціянам, які пасля гэтага застрэліўся сам.
Журынічы
Журынічы (Жури́ничи) — сяло ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў XVII ст.
У 1899 годзе была адкрыта земская школа; каля 1917 г. быў пабудаваны драўляны храм Свяціцеля Мікалая (у 1936 г. быў пераабсталяваны ў клуб, у 1942 г. спалены нямецкімі акупантамі, да сённяшняга дня не захаваўся).
Падчас акупацыі ў гады Другой сусветнай вайны ў вёсцы некаторая гадзіна размяшчалася база Бранскага раённага партызанскага адраду М. П. Рамашына.
30 мая 2013 года сяло Журынічы ўдастоена ганаровага звання «Сяло партызанскай славы».
Фогель
Фогель — прозвішча.
Губычы (Рыпкынскі раён)
Гу́бічы ці Гу́бычы (Гу́бичі) — вёска ў Рыпкынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Губыцкага сельсавета.
Чорны грыф
Чорны грыф (Aegypius monachus) — драпежная птушка з атраду сокалападобных (Falconiformes) сямейства грыфавых (Accipitridae). З’яўляецца другой па велічыні драпежнай птушкай Еўропы пасля барадача (Gypaetus barbatus).
Апісанне
Птушка даўжынёй звыш аднаго метра, некалькі большая за белагаловага сіпа (Gyps fulvus). Маса цела чорнага грыфа дасягае 7-12 кілаграмаў. Размах крылаў — ад 250 да 295 сантыметраў. Пер’е манатоннага цемна-карычневага колеру, якое здалечыні здаецца чорным. Вакол кароткай, голай, карычневата-ружовай шыі цёмная пер’евая манішка. Крылы шырокія, хвост мае лёгкую клінападобную форму.
Ева Дальгрэн
Ева Дальгрэн (Eva Dahlgren; нар., Умеа, Швецыя) — шведская поп-спявачка і пісьменніца.
Азоў (значэнні)
Азоў:
Ева Дальгрэн
Біяграфія
Дальгрэн адкрыў музыкант і прадзюсар Бруна Гленмарк у 1978 годзе пасля з’яўлення на тэлешоў «Sveriges magasin» і яе дэбютнага альбома «Finns det nån som bryr sej om», які выйшаў у тым жа годзе. У 1979 годзе яна заняла трэцяе месца на нацыянальным музычным конкурсе Melodifestivalen (пераможца гэтага конкурсу прадстаўляе Швецыю на Еўрабачанні). Яна гастралявала па Швецыі ў 1987 годзе разам з гуртом «Roxette», тур наведалі больш за 100 000 чалавек. Кар’ера Дальгрэн ішла ў гару, яна выпускала некалькі альбомаў у 1980-я, але яе прарыў у Швецыі адбыўся ў 1991 годзе пасля выхаду альбома «En blekt blondins hjärta», які прадаўся агульным накладам больш за паўмільёна копій, прынёсшы выканаўцы пяць прэмій Grammis.
Чорны грыф
Пашырэнне
Гняздзіцца пераважна ў дзікіх горных лясах, у Еўропе сустракаецца амаль выключна на Іберыйскім паўвостраве, на Маёрцы і ў паўднёвай частцы Балканаў. Таксама ўпадабаныя месцы чорных грыфаў берагі азёраў і рэк, бо там заўсёды ёсць пажытак.
Паўднёва-заходнія папуляцыі аселыя, качуюць, а паўночна-ўсходнія — пералётныя. Пад час качовак залятаюць на поўнач ад межаў арэала (у Вялікабрытанію, Бельгію, Данію, Фінляндыю, Францыю, Галандыю, Германію, Польшчу, Латвію, Эстонію, Чэхію, Славакію, Венгрыю, Аўстрыю, Швейцарыю, Румынію, Беларусь, Малдову).
Ева Дальгрэн
Біяграфія
У ліпені і жніўні 2008 года Ева Дальгрэн гастралявала па Швецыі, Нарвегіі і Фінляндыі разам з Петэрам Ёбакам. Тур называўся «Himlen är inget tak», таксама быў выпушчаны аднайменны сінгл.
Чорны грыф
Асаблівасці біялогіі
Гняздо часцей на дрэвах, радзей на скальных выступах, адзіночна (пара ад пары на адлегласці ў 750—1500 м), радзей у свабодных калоніях (гняздо ад гнязда на адлегласці каля 100 м), часцей за ўсё, каля верхняй мяжы лясоў; з тоўстых і сухіх галін (пераважна хвойных дрэў); высцілка з галінак, кары, моху, каранёў і травы (часта з прымессю шэрсці). Новае гняздо мае дыяметр 130—150 см, старое — 150—250 см.
Ева Дальгрэн
Біяграфія
У 1996 годзе Дальгрэн з’явілася на першых палосах шведскіх газет пасля таго, як здзейсніла камінг-аўт, заключыўшы грамадзянскі саюз з дызайнерам ювелірных упрыгожванняў Еўфай Атлінг. У сувязі з грамадзянскім партнёрствам, Дальгрэн змяніла сваё прозвішча на Дальгрэн-Атлінг. У 2009 годзе дзяўчыны пажаніліся пасля таго, як у Швецыі быў прыняты гендэрна-нейтральны закон аб шлюбе.
Чорны грыф
Асаблівасці біялогіі
Яйка звычайна 1 (вельмі рэдка 2), асіметрычнае, з мноствам нерэгулярных, іржавых мазкоў (на тупым канцы) на брудна-белым або светла-бурым фоне. Памеры: 88,5 х 66,5 мм.
Скараходавэ
Скараходавэ (Скороходове) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чутаўскім раёне Палтаўскай вобласці Украіны. Чыгуначная станцыя на лініі Палтава - Люботын. Узнік ў 1936 г. вакол цукровага заводу імя Арцёма. Да 2016 г. меў назву Артэміўка, якая была зменена ў адпаведнасці з законам Украіны аб дэкамунізацыі.
Акжар (Тарбагатайскі раён)
Акжар — сяло ў Тарбагатайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Акжарскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 69 км на ўсход ад раённага цэнтра, сяла Аксуат. Код КАТА — 635833100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 8182 чалавекі (4162 мужчыны і 4020 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 6396 чалавек (3189 мужчын і 3207 жанчын).
Жаналык (Усходне-Казахстанская вобласць)
Жаналык — аул у Тарбагатайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акжарскай сельскай акругі. Код КАТА — 635833200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1038 чалавек (539 мужчын і 499 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 929 чалавек (488 мужчын і 441 жанчына).
Гунькіўка
Гунькаўка ці Гунькіўка (Гу́ньківка) — вёска ў Рыпкынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Губыцкага сельсавета.
Camerimage
Міжнародны фестываль кінааператарскага мастацтва «Camerimage» (Międzynarodowy Festiwal Sztuki Autorów Zdjęć Filmowych Camerimage) — польскі кінафестываль, прысвечаны ўшанаванню працы кінааператараў. Праводзіцца штогадова, пачынаючы з 1993 года. Галоўны прыз фестывалю — «Залатая жаба».
З 1993 па 1999 год «Camerimage» праходзіў у горадзе Торунь, з 2000 па 2009 год — у Лодзі, а з 2010 года праводзіцца ў горадзе Быдгашч (Куяўска-Паморскае ваяводства).
Ліскіўка
Лескоўка ці Ліскі́ўка (Ліскі́вка) — вёска ў Рыпкынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Губыцкага сельсавета.
Чачэрскі раён
Чачэ́рскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскай вобласці. Утвораны 8 снежня 1926 года. Цэнтрам Чачэрскага раёна з'яўляецца Чачэрск. Раён знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы Гомельскай вобласці. Мяжуе на поўначы з Кармянскім раёнам Гомельскай вобласці і Краснапольскім раёнам Магілёўскай вобласці, на ўсходзе з Краснагорскім раёнам Бранскай вобласці Расіі, на захадзе з Буда-Кашалёўскім і Рагачоўскім раёнамі, на поўдні з Веткаўскім і Буда-Кашалёўскім раёнамі.
Гісторыя
З сярэдзіны XIV стагоддзя і да 1774 тэрыторыя сучаснага раёна ў складзе Вялікага Княства Літоўскага і затым Рэчы Паспалітай, Чачэрск — цэнтр аднайменнага староства. З 1772 года, пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай, Чачэршчына была далучана да Расійскай імперыі. З 1919 года горад у складзе Гомельскай губерні РСФСР. З 1926 года — у БССР.
Чачэрскі раён утвораны 8 снежня 1926 года падчас другога ўзбуйнення БССР у складзе Гомельскай акругі. Цэнтр — мястэчка Чачэрск. У склад раёна ўключаны 32 сельсаветы: Асінаўскі, Аторскі, Бердыжскі, Бяляеўскі, Валосавіцкі, Ветвіцкі, Глыбочыцкі, Дудзіцкі, Загорскі, Залаўскі, Залескі, Іпалітаўскі, Каменскі, Караблішчанскі, Курацкі, Малыніцкі, Матнявіцкі, Наўхавіцкі, Новазарэчанскі, Новамалыніцкі, Палескі, Роўкавіцкі, Рудня-Барталамееўскі, Салтанаўскі, Сапрыцкі, Сідаравіцкі, Сярэднемалыніцкі, Халоцкі, Харошаўскі, Чачэрскі, Шапатовіцкі, Яцкаўскі. 4 жніўня 1927 года да раёна далучаны 10 сельсаветаў скасаванага Свяцілавіцкага раёна: Бабіцкі, Будзішчанскі (Будзішча-Палескі), Навілаўскі, Нісімкавіцкі, Падасоўскі, Петрапольскі, Покацкі, Рудня-Нісімкавіцкі, Сяліцкі, Фёдараўскі. 30 снежня 1927 года ў выніку рэарганізацыі і ўзбуйнення сельсаветаў Гомельскай акругі замест 42 сельсаветаў у раёне зацверджаны 21 сельсавет: Аторскі, Бабіцкі, Будзішчанскі (Будзішча-Палескі), Бяляеўскі, Глыбочыцкі, Дудзіцкі, Закрынічны, Залескі, Матнявіцкі, Навілаўскі, Наўхавіцкі нацыянальны рускі, Новазарэчанскі, Новамалыніцкі нацыянальны польскі, Нісімкавіцкі, Палескі, Покацкі, Роўкавіцкі, Рудня-Барталамееўскі, Рудня-Нісімкавіцкі нацыянальны польскі, Сярэднемалыніцкі, Халоцкі. У 1930 годзе Сярэднемалыніцкі сельсавет перайменаваны ў Ленінскі, адноўлены Падасоўскі сельсавет. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года раён у прамым падпарадкаванні БССР. 29 кастрычніка 1934 года Рудня-Нісімкавіцкі нацыянальны польскі і Падасоўскі сельсаветы скасаваны. 12 лютага 1935 года Бабіцкі, Навілаўскі, Покацкі сельсаветы перададзены ў склад адноўленага Свяцілавіцкага раёна. 5 красавіка 1936 года да раёна далучаны Меркулавіцкі сельсавет Рагачоўскага раёна. У 1937 годзе Наўхавіцкі нацыянальны рускі і Новамалыніцкі нацыянальны польскі сельсаветы рэарганізаваны ў беларускія сельсаветы. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Гомельскай вобласці. 27 верасня 1938 года Чачэрск атрымаў статус гарадскога пасёлка. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Дудзіцкі, Новазарэчанскі і Новамалыніцкі сельсаветы, Аторскі сельсавет перайменаваны ў Захарпольскі. 17 снежня 1956 года да раёна далучаны Вяліканямкоўскі, Навілаўскі і Покацкі сельсаветы скасаванага Свяцілавіцкага раёна. 14 лістапада 1957 года Вяліканямкоўскі сельсавет перададзены ў склад Веткаўскага раёна. 29 кастрычніка 1959 года скасаваны Будзішчанскі, Закрынічны і Матнявіцкі сельсаветы. 24 сакавіка 1960 года Навілаўскі сельсавет перададзены ў склад Веткаўскага раёна. 25 мая 1961 года скасаваны Глыбочыцкі сельсавет, 23 лістапада 1961 года — Покацкі сельсавет. 25 снежня 1962 года раён скасаваны, гарадскі пасёлак Чачэрск, Бяляеўскі, Залескі, Захарпольскі, Меркулавіцкі, Наўхавіцкі, Нісімкавіцкі, Палескі, Роўкавіцкі, Рудня-Барталамееўскі, Халоцкі сельсаветы перададзены Буда-Кашалёўскаму раёну.
6 студзеня 1965 года раён утвораны зноў, уключаў гарадскі пасёлак Чачэрск, Бяляеўскі, Залескі, Захарпольскі, Меркулавіцкі, Наўхавіцкі, Нісімкавіцкі, Палескі, Роўкавіцкі, Рудня-Барталамееўскі, Халоцкі сельсаветы Буда-Кашалёўскага раёна, гарадскі пасёлак Карма, Акцяброўскі (Бычанскі), Барсукоўскі, Валынецкі, Ворнаўскі, Кароцькаўскі, Курганіцкі, Ліцвінавіцкі, Расохскі, Стараградскі, Струкачоўскі, Струменскі, Хляўнянскі сельсаветы Рагачоўскага раёна. 18 студзеня 1965 года да раёна далучаны Ленінскі сельсавет Буда-Кашалёўскага раёна. 25 сакавіка 1965 года Акцяброўскі сельсавет перададзены Рагачоўскаму раёну. 30 чэрвеня 1966 года Курганіцкі сельсавет перайменаваны ў Каменскі, Расохскі — у Лужкоўскі, Наўхавіцкі — у Крутоеўскі. 30 ліпеня 1966 года гарадскі пасёлак Карма, Барсукоўскі, Валынецкі, Ворнаўскі, Каменскі, Кароцькаўскі, Ліцвінавіцкі, Лужкоўскі, Стараградскі, Струкачоўскі, Струменскі і Хляўнянскі сельсаветы перададзены адноўленаму Кармянскаму раёну. 3 лістапада 1971 года Чачэрск атрымаў статус горада раённага падпарадкавання. 12 ліпеня 1973 года Захарпольскі сельсавет перайменаваны ў Чачэрскі, 11 чэрвеня 1980 года Рудня-Барталамееўскі сельсавет — у Сідаравіцкі. 20 мая 1991 года скасаваны Крутоеўскі сельсавет, 20 чэрвеня 1991 года — Халоцкі сельсавет, 28 кастрычніка 1991 года — Бяляеўскі і Сідаравіцкі сельсаветы. 20 кастрычніка 1995 года горад Чачэрск і Чачэрскі раён аб’яднаны ў адну адміністрацыйную адзінку. 1 снежня 2009 года Чачэрскі сельсавет перайменаваны ў Аторскі.
Геаграфія
Большая частка тэрыторыі раёна ў межах Чачэрскай раўніны і Гомельскага Палесся. Пераважаюць вышыні 140—160 м над узроўнем мора, найбольшая — 177 м (гара Лысая, каля паўднёвай ускраіны Чачэрска). Водная сістэма раёна прадстаўлена ракой Сож з прытокамі Покаць і Чачора (на ёй вадасховішча Ме́ркулавічы), Каўпіта (прыток Беседзі). Іншыя рэкі: Калодня, Курынка. Азёры: Коўпіна, Старое, Стаячае, Святое, Вілія, Вір, Старасожжа і інш. Глебы сельскагаспадарчых угоддзяў дзярнова-падзолістыя, дзярнова-падзолістыя забалочаныя, тарфяна-балотныя, поймавыя (алювіяльныя) і іншыя.
Мысы (Рыпкынскі раён)
Мысы́ (Миси́) — вёска ў Рыпкынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Губыцкага сельсавета.
Марцін Бангеман
Марцін Бангеман (Martin Bangemann; нар. ) — федэральны міністр эканомікі Германіі ў 1984—1988 гадах. Старшыня СвДП ў 1985—1988 гадах. У 1989—1995 гадах — камісар Еўрапейскай камісіі па справах унутранага рынку і прамысловасці, у 1995—1999 гадах быў камісарам па справах прамысловасьці, інфармацыйных і тэлекамунікацыйных тэхналогій ЕС.
У 1994 годзе экспертнай групай высокага ўзроўню па інфармацыйным грамадстве пад кіраўніцтвам М. Бангемана быў падрыхтаваны даклад «Еўропа і глабальнае інфармацыйнае грамадства», вядомы як Даклад Бангемана. У ім змяшчалася знакамітая фраза: «Інфармацыйнае грамадства — гэта сродак, з дапамогай якога Еўрапейскі Саюз можа дасягнуць гэтак многіх сваіх мэтаў. Нам трэба як след скарыстацца гэтым сродкам, прычым скарыстацца без прамаруджання».
Буда (Крупскі сельсавет)
Бу́да (, Буда) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крупскага сельсавета.
Да 31 сакавіка 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Ігрушкаўскага сельсавета.
Оскар Лафантэн
Оскар Лафантэн (ням. Oskar Lafontaine; нар. г., Зарлуі, Саар) — нямецкі дзяржаўны і палітычны дзеяч, былы старшыня СДПГ.
Нарадзіўся ў сям’і пекара. Яго бацька Ханс Лафантэн загінуў на палях бітваў Другой сусветнай вайны. Оскар выхоўваўся маці разам з братам-блізнюком Гансам.
Скончыў каталіцкую гімназію ў горадзе Пруме, а пазней пры садзейнічанні каталіцкай адукацыйнай арганізацыі Cusanuswerk змог праслухаць курс фізікі ў Бонскім і Саарскім універсітэтах. У студэнцкія гады, у 1966 годзе, уступіў у Сацыял-дэмакратычную партыю (СДПГ), з якой звязана вялікая частка яго палітычнай біяграфіі. У 1969 г. атрымаў навуковую ступень магістра за сваю працу, прысвечаную вытворчасці крышталяў тытаната барыю.
Жанацілеу
Жанацілеу — аул у Тарбагатайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акжарскай сельскай акругі. Код КАТА — 635833300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 439 чалавек (226 мужчын і 213 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 362 чалавекі (185 мужчын і 177 жанчын).
Міхаіл Пятровіч Калугін
Міхаіл Калугін (нар., ) — украінскі футбаліст, абаронца кыргызскага клуба «Абдыш-Ата» з Канта.
Клубная кар’ера
Выхаванец харкаўскага футбола, на юнацкім узроўні выступаў за каманды «Металіст», «Геліяс» і «Усход». Пазней выступаў за «Ільічовец-2» і дубль «Металіста», у 2013—2014 гадах гуляў за «Сталь-2» у чэмпіянаце Луганскай вобласці. У 2014 годзе пераехаў у клуб другога славацкага дывізіёна «Бодва», адкуль вярнуўся праз год на радзіму, папоўніўшы склад чарнавіцкай «Букавіны». У снежні 2015 года пакінуў клуб.
У лютым 2016 года падпісаў двухгадовы кантракт з беларускім клубам «Крумкачы». У сезоне 2016 быў асноўным левым абаронцам «Крумкачоў».
У жніўні 2017 года перайшоў у жодзінскае «Тарпеда-БелАЗ». Неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе жодзінскай каманды. У першай палове сезона 2018 не гуляў з-за траўмы, і ў жніўні 2018 года па заканчэнні кантракта пакінуў жодзінскі клуб. Неўзабаве пасля зыходу з «Тарпеда-БелАЗ» далучыўся да «Іслачы», падпісаўшы пагадненне да канца 2019 года. Стаў выступаць у стартавым складзе «Іслачы».
У лютым 2019 года перайшоў у армянскі «Арарат», пакінуў яго ў чэрвені таго ж года. У ліпені 2019 года стаў трэніравацца з магілёўскім «Дняпром» і ў жніўні падпісаў з ім кантракт. Аднак, за «Дняпро» згуляў толькі ў трох матчах, значную частку прапусціўшы з-за траўм.
У пачатку 2020 года праходзіў прагляд у «Віцебску», аднак у выніку пакінуў каманду і ў лютым стаў іграком адэскага «Чарнаморца». За клуб так і не згуляў з-за пандэміі COVID-19, з чэрвеня, калі аднавіўся чэмпіянат, апынуўся ў складзе львоўскага «Руха», дзе толькі заставаўся на лаўцы запасных. З верасня 2020 гуда гуляў у Першай лізе за «Гарняк-Спорт», пакінуў клуб у канцы года.
У 2021 годзе выступаў ва Украіне на аматарскім узроўні — спачатку за чаркаскі ЛНЗ, якому дапамог перамагчы ў аматарскім чэмпіянаце і аматарскім Кубку Украіны, а пасля за «Алімпію». У сакавіку 2022 года далучыўся да кыргызскага клуба «Абдыш-Ата».
Вусач (возера)
Вусач — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 20 км на поўнач ад горада Браслаў, каля вёскі Мацюлішкі, у басейне ракі Друйка.
Ляжыць сярод разаранай тэрыторыі. Схілы катлавіны вышынёй да 5м, часткова пад хмызняком.
Рэдзькіўка
Рэдзькіўка - тапонім.
Порт Азоў
Марскі порт Азоў — порт, размешчаны ў Растоўскай вобласці на беразе рэк Дон і Азоўка (прыток Дона). Адзін з найстарэйшых портаў на Поўдні Расіі.
Азоўскі марскі порт размешчаны ў пятнаццаці км ад утокі рэкі Дон, ён размяшчаецца на лініі 9-га інтэрмадальнага калідора, які прызначаны для перасоўвання грузаў з поўначы на поўдзень. Порт Азова з'яўляецца «галоўнымі варотамі», якія злучаюць Міжземнае мора з унутранымі водамі Расіі і Каспіем. На дадзены момант рыхтуецца праект паглыблення падходнага канала да порта да 8,5 метраў і праект канала, што будзе злучаць Каспійскі з Азоўскім басейнамі.
Таксама Порт з'яўляецца варотамі ва Унутраную Водную Транспартную Сістэму (УВТС). УВТС праходзіць праз Волга-Данскі канал далей да Каспійскага мора і праз раку Волгу і сістэму паўночных рэк, Волга-Балтыйскі і Беламорканал злучаецца з Балтыйскім і Белым морамі. Гэта вельмі зручны водны шлях да прамысловых цэнтраў, якія размешчаныя ў еўрапейскай частцы Расіі, для суднаў грузападымальнасцю 3000т — 5200т тыпу «рака-мора» (з асадкай да 4-х метраў), які злучае ўнутраныя водныя шляху Расіі праз Азоўскае мора з Чорным і Міжземным морамі.
Першыя згадванні пра яго ставяцца да пачатку XVIII стагоддзя, калі крэпасць Азоў была вызвалена ад туркаў Пятром Вялікім.
У 1865 было паглыбленае Азоўскі рукаў, а ў 1888 годзе адбудавана каменная набярэжная.
У 1904 была прызначана адміністрацыя порта.
Грунт грузазвароту порта ў той час складалі збожжа, вяленая рыба і ікра. Пазней праз азоўскі порт сталі праходзіць лес і навальныя грузы такія, як пясок, жвір і іншыя будаўнічыя матэрыялы для патрэб горада і рэгіёна.
З 1992 г. Порт набыў статус самастойнага прадпрыемства.
У 1993 г. Порт ператвораны ў акцыянернае таварыства «Азоўскі марскі порт».
У снежні 1994 г. паводле Дырэктывы Урада РФ порт атрымаў статус міжнароднага і адкрыты для заходу суднаў іншых дзяржаў.
Апрацоўваныя ў порце суда працуюць у акваторыях Чорнага і Міжземнага мораў, па Дунаю могуць даходзіць да краін Цэнтральнай Еўропы. Праз порт праходзяць грузы з Паўднёвай і Паўднёва-ўсходняй Еўропы, Паўночнай Афрыкі і Блізкага Усходу. У порце ёсць пагранічная, мытная, санітарная, ветэрынарная і карантынная службы.
Перагрузачны комплекс Азоўскага порта ўлучае 11 прычалаў.
Спецыялізуецца на перавальванні генеральных і насыпных грузаў: вугалю, металу, лесу, збожжа, угнаенняў, будаўнічых матэрыялаў, тарна-адзінкавых грузаў. Ёсць абсталяванне для перавальвання кантэйнераў.
У апошні час засвоены новыя грузаплыні, у прыватнасці гліназём, цэмент.
Бярозаўка (Крупскі раён)
Бяро́заўка (, Берёзовка) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крупскага сельсавета.
Порт Азоў
Апроч перавальвання грузаў порт прымае пасажырскія марскія і рачныя судны.
September (спявачка)
Петра Лінея Паўла Марклунд (швед. Petra Linnea Paula Marklund, нар., , Швецыя), таксама вядомая як September — шведская спявачка, кампазітар, аўтар песень, музычны прадзюсар і тэлевядучая. Пад імем September ў 2003 годзе выйшаў дэбютны сінгл «La La La (Never Give It Up)», які ўвайшоў у першы альбом пад назвай September, выпушчаны ў 2004 годзе.
У 2005 годзе выйшаў другі альбом September In Orbit, сінглы «Sattelites» і «Cry For You» сталі міжнароднымі хітамі. September стала першым шведскім артыстам у ЗША (з часоў Ace of Base), продажы песні ў якога перавысілі звыш 500 тыс. копій, такі вынік у сінгла «Cry For You», якому быў прысвоены залаты статус.
У 2007 годзе выходзіць трэці альбом Dancing Shoes, а песні «Can not Get Over», «Until I Die», «Because I Love You» таксама сталі паспяховымі за межамі Швецыі.
Восенню 2010 года September прыняла ўдзел у шведскім музычным шоў «Så mycket bättre», дзе прадставіла сваю танцавальную версію шведскай рэп-песні «Mikrofonkåt» выканаўцы Petter, якая стала нумарам адзін у Швецыі і ўтрымлівала такі вынік 11 тыдняў запар.
Апошні англамоўны альбом Love CPR пад імем September выйшаў у 2011 годзе і дэбютаваў з залатым статусам продажаў на першым месцы ў Швецыі, пазней атрымаўшы двайны плацінавы статус. Сінглы «Me & My Microphone» (англамоўная версія «Mikrofonkåt») і «Party in My Head» мелі поспех на амерыканскім радыё.
У 2012 годзе спявачка выпускае першы на шведскай мове альбом Inferno пад сваім імем Petra Marklund. Сінгл «Händerna mot himlen» стаў гучным хітом у Швецыі, маючы на ​​сённяшні дзень 6 плацінавых статусаў.
Войты
Войты — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 15 км на поўнач ад горада Браслаў, за 1,5 км на ўсход ад вёскі Краснагорка, у басейне ракі Друйка. Знаходзіцца на тэрыторыі нацыянальнага парка «Браслаўскія азёры».
Плошча паверхні 0,2 км². Даўжыня 0,8 км, найбольшая шырыня 0,44 км. Найбольшая глыбіня 1,8 м, сярэдняя — 0,9 м. Даўжыня берагавой лініі 2,7 км. Аб’ём вады ў возеры 0,18 млн м³. Плошча вадазбору 3,1 км².
Катлавіна возера тэрмакарставага тыпу. Схілы катлавіны спадзістыя, разараныя, на ўсходзе пад хваёвым лесам. Берагі (акрамя паўднёвага і асобных участкаў паўночнага) нізкія, сплавінныя. Вакол возера пойма шырынёй 200—500 м. Да ўсходніх і заходніх берагоў прымыкае балота. Дно плоскае, выслана сапрапелем. 2 астравы агульнай плошчай па 0,2 га. Возера дыстрофнае, зарастае. Сцёк па ручаі ў возера Снуды. Упадаюць меліярацыйныя каналы.
Ханс-Ёхен Фогель
Ханс-Ёхен Фогель (Hans-Jochen Vogel,,  — ) — нямецкі палітычны і грамадскі дзеяч.
Біяграфія
У 1943 годзе скончыў школу ў Гесэне, быў прызваны ў вермахт, дзе служыў у якасці кадэцкага афіцэра да канца Другой сусветнай вайны. Быў шарфюрэрам гітлерюгенда. З 1946 па 1948 год вывучаў права ў Марбургскім ўніверсітэце імя Філіпа і Мюнхенскім універсітэце Людвіга-Максіміліяна.
У перыяд 1960—1972 гадах быў обер-бургамістрам Мюнхена. Пасля парламенцкіх выбараў 1972 года стаў федэральным міністрам рэгіянальнага планавання, будаўніцтва і гарадскога развіцця. У 1974—1981 гадах федэральны міністр юстыцыі. У студзені 1981 года быў абраны кіруючым бургамістрам Заходняга Берліна, але прайграў выбары ў чэрвені таго ж года Рыхарду фон Вайцзэкеру.
З чэрвеня 1981 па 1983 год узначальваў парламенцкую фракцыю СДПГ у зямельным парламенце Берліна. На выбарах 6 сакавіка 1983 года быў кандыдатам ад СДПГ на пасаду канцлера супраць Гельмута Коля. Ён прайграў выбары, але нягледзячы на ​​паразу, становіцца дэпутатам федэральнага парламента і ўзначальвае фракцыю СДПГ у Бундэстагу. Аднак не меў права голасу ў Бундэстагу. У 1987 годзе Вілі Брант, які займаў з 1964 пасаду старшыні СДПГ, сыходзіць у адстаўку. Пасаду старшыні партыі да 1991 года таксама займае Фогель.
У 1991 годзе падаў у адстаўку з абодвух пастоў. СДПГ ўзначаліў Б’ёрн Энгхальм, а парламенцкую групу — Ханс-Ульрых Клозэ. У 1993—2000 гадах — адзін з сузаснавальнікаў і старшыня Асацыяцыі «Супраць забыцця — за дэмакратыю», якая выступае супраць антысемітызму і сацыяльнага экстрэмізму. У верасні 2000 года — член камісіі па іміграцыйнай палітыцы пры міністэрстве ўнутраных спраў. З 2001 па 2005 год — член Нацыянальнага савета па этыцы, член непрафесійнай судовай камісіі канстытуцыйнага суда Баварыі.
Бэнкс
Бэнкс — прозвішча.
Астапеня
Астапе́ня — беларускае прозвішча.
Вялікая Слабада (Крупскі раён)
Вялі́кая Слабада́ (, Великая Слобода) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крупскага сельсавета.
Рэдзькіўка (Рыпкынскі раён)
Рэдзькаўка ці Рэдзькіўка (Ре́дьківка) — вёска ў Рыпкынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Губыцкага сельсавета.
Сагындык (Тарбагатайскі раён)
Сагындык — сяло ў Тарбагатайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акжарскай сельскай акругі. Код КАТА — 635833500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 150 чалавек (79 мужчын і 71 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 48 чалавек (28 мужчын і 20 жанчын).
Тамара Міхайлаўна Булавіна
Тамара Міхайлаўна Булавіна (нар., в. Падлясейкі, Баранавіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне аграноміі, земляробства і раслінаводства. Доктар сельскагаспадарчых навук (2010), прафесар (2016).
Біяграфія
Скончыла Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію (спецыяльнасць «Аграномія», 1980; аспірантура, 1992).
Працавала ў Навукова-практычным цэнтры НАН Беларусі па земляробстве (з 1985; з 2007 — загадчык аддзела навукова-тэхнічнай інфармацыі, з 2016 — вядучы навуковы супрацоўнік аддзела генетычных рэсурсаў раслін).
Шкуранка
Шкуранка (Шкура́нка) — вёска ў Рыпкынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Губыцкага сельсавета.
Біле (возера)
Біле, Белае — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 20 км на поўнач ад горада Браслаў, за 0,75 км на поўдзень ад вёскі Спрынды, у басейне ракі Друйка.
Плошча паверхні 0,03 км². Даўжыня 0,27 км, найбольшая шырыня 0,12 км. Даўжыня берагавой лініі 0,68 км.
Акружана забалочаным хмызняком.
Чорны бусел
Бусел чорны, Га́йстар (Ciconia nigra) — птушка з атраду буслападобных сямейства бусліных (Ciconia).
Апісанне
Па сваіх памерах крыху меншы чым белы бусел (да 100 см даўжынёй, масай да 3 кг), птушка з доўгімі шыяй і нагамі. У палёце шыя выцягнутая. Верхняя частка тулава, галава, шыя і перад грудзі маюць металічна-бліскучы чорны колер, пер'е — з зеленаватым, пурпурным альбо медным металічным адлівам у залежнасці ад святла.
Арэал
Разарваны арэал распасціраецца праз усю Еўразію, лакальна ў паўднёвай частцы Афрыкі. У Еўразіі жыве ў лясной зоне, імкнучыся пазбягаць людзей. У Беларусі чорны бусел гняздуецца на ўсёй тэрыторыі за выключэннем бязлесных і найболей гаспадарча засвоеных раёнаў. У Расіі чорны бусел засяляе тэрыторыю ад Балтыйскага мора праз Урал па 60-61 паралелі і ўсю Паўднёвую Сібір да Далёкага Усходу. На Курылах, востраве Сахалін і паўвостраве Камчатка не сустракаецца. Асобная папуляцыя жыве на поўдні Расіі, у лясах Чачні, Дагестана, Стаўрапольскага краю. Найбольшая колькасць птушак у Расіі гняздуецца ў раёне Прымор'я. Зімуе ў паўднёвай Азіі і ў Афрыцы. У Паўднёвай Афрыцы жыве аселая папуляцыя чорных буслоў.