cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Маргарыта дэ Валуа
Каралева Наварская
Калі Генрых Наварскі бег з Парыжа ў 1576 годзе, яна нейкі час яшчэ заставалася пры двары ў якасці закладніцы, паколькі Генрых III небеспадстаўна падазраваў, што яна была датычная да ўцёкаў мужа. У 1577 годзе ёй дазволілі здзейсніць дыпламатычную паездку ў іспанскую Фландрыю, абхопленую вызваленчым рухам, з мэтай падрыхтаваць глебу для яе малодшага брата Франсуа Алансонскага, які прэтэндаваў на ўладу ў гэтай краіне. Яна правяла досыць паспяховыя перамовы з фламандскай знаццю, настроенай па-прафранцузску, але ледзь пазбегнула сустрэчы з атрадамі дона Хуана Аўстрыйскага, іспанскага губернатара Нідэрландаў. Апошні, мяркуючы па ўсім, быў у яе закаханы. Каралева адправілася да свайго мужа толькі ў 1578 годзе, калі быў заключаны папярэдні мір з гугенотамі, і да пачатку 1582 года жыла ў яго рэзідэнцыі ў Нераку, у Навары, сабраўшы вакол сябе бліскучы двор.
Пасля гэтага Маргарыта па патрабаванні маці, Кацярыны Медычы, паўтара года правяла ў Парыжы, але ў жніўні 1583 года ў яе адбылася сварка з Генрыхам III, які абвінаваціў яе ў тым, што яна не выконвае свой абавязак у адносінах да сям’і Валуа, і замест ролі палітычнай пасродніцы, якую яна адыгрывала ўсе гэтыя гады, пусцілася ў любоўныя прыгоды з прыдворным караля — маркізам дэ Шанвалонам, і пасварылася з каралеўскімі фаварытамі — герцагамі д’Эпернонам і Жуаезам. Пасля гэтага Маргарыта пакінула Парыж і накіравалася назад у Навару, але там яна апынулася ўжо ў баку, паколькі Генрых Наварскі быў заняты любоўнымі прыгодамі з графіняй дэ Гіш.
Да таго ж з 1584 года, пасля смерці Франсуа Алансонскага, ён — законны спадчыннік кароны, што дазваляла яму ўжо не выкарыстоўваць пасродніцтва жонкі ў сваіх адносінах з французскім дваром, а дзейнічаць самастойна, дыктуючы ўмовы бяздзетнаму Генрыху III. У такой сітуацыі ў 1585 годзе Маргарыта адправілася ў Ажэн, сваё ўласнае каталіцкае графства на поўдні Францыі, дзе абвясціла сябе членам Каталіцкай Лігі, аднавіла зносіны з герцагам дэ Гізам і фактычна выступіла супраць мужа і брата. У 1586 годзе, пасля правалу ажэнскай авантуры, яна была ўзята пад варту атрадамі Генрыха III і адпраўлена ў замак Юсон у Аверні, але ў якасці вязніцы прабыла ці менш за два месяцы. Герцаг дэ Гіз выкупіў яе ў каменданта і зрабіў гаспадыняй замка. Швейцарцы, якія яе ахоўвалі, прысягнуліся ёй на вернасць. Аднак Гіз загінуў у 1588 годзе, караля забілі ў наступным годзе, а Генрых Наварскі з ваенным лагерам перамяшчаўся па ўсёй Францыі і даваў бітвы лігерам і замежным інтэрвентам. У Парыжы гаспадарыў іспанскі гарнізон, які падтрымліваў прэтэнзіі іспанскай інфанты на французскі трон. У такой сітуацыі Маргарыце няма куды было вяртацца. У Юсоне яна пражыла наступныя 18 гадоў, да 1605 года.
Пасля ўзыходжання на прастол Генрыха IV Папа Клімент VIII скасаваў яго бяздзетны шлюб з Маргарытай (30 снежня 1599 года).
Апошнія гады
Маргарыта дэ Валуа не змяніла сабе і ў канцы жыцця. Акружаная прыхільнікамі, часта на шмат маладзейшымі за яе, яна працягвала быць удзельніцай свецкіх авантур, роўна як і важных палітычных падзей. Нават пасля разводу з Генрыхам IV яна засталася членам каралеўскай сям’і з тытулам каралевы, і як апошняя Валуа ўспрымалася ў якасці адзінай легітымнай спадчынніцы каралеўскага дому. Кароль увесь час прыцягваў яе для арганізацыі вялікіх цырыманіяльных мерапрыемстваў у духу двара Валуа і падтрымліваў з ёй цесныя адносіны. Яго другая жонка, Марыя Медычы, часта прасіла ў яе парады. Пасля забойства Генрыха IV у 1610 годзе, Маргарыта прыклала шмат высілкаў для таго, каб грамадзянскія смуты не разгарэліся з новай сілай.
27 сакавіка 1615 года яна памерла ад запалення лёгкіх, завяшчаўшы ўвесь свой стан каралю Людовіку XIII, якога любіла як сваё роднае дзіцё. Маргарыта дэ Валуа, якая насіла мноства тытулаў (каралева Наварская, каралева Францыі, каралева Маргарыта, герцагіня дэ Валуа), кахала многіх мужчын, удзельнічала ў шматлікіх гістарычных падзеях, з лёгкай рукі Дзюма ўвайшла ў гісторыю пад імем каралевы Марго.
У культуры
Аляксандр Дзюма напісаў раман «Каралева Марго», у якім створаны папулярны ў масавай культуры, але далёкі ад гістарычнай праўды вобраз Маргарыты дэ Валуа, яе сяброўкі Анрыеты Клеўскай і палюбоўніка дэ Ла Моля.
Кольчатая нерпа
Кольчатая нерпа, або акіба (Phoca hispida) — від сапраўдных цюленяў, найбольш часта сустракаецца ў Арктыцы. Акрамя Паўночнага Ледавітага акіяна, гэты блізкі сваяк звычайнага цюленя жыве ў Балтыйскім моры.
Паводзіны
Кольчатыя нерпы не ўтвараюць калоній, а жывуць паасобку. Часам іх можна ўбачыць у невялікіх групах, не звязаных асабліва трывалымі сувязямі. Яны добра прыстасаваныя да круглагадовага знаходжання ў моры.
Белфаст (фільм)
«Белфаст» (Belfast) — брытанскі драматычны фільм 2021 года, зняты рэжысёрам Кенетам Брана па ўласным сцэнарыі. Галоўныя ролі выканалі, Джудзі Дэнч, Джэймі Дорнан, Кіяран Хайндс, і дэбютант.
Фільм, які Брана назваў сваім «самым асабістым фільмам», апавядае пра жыццё паўночнаірландскай сям’і з працоўнага класа і дзяцінства іх маленькага сына падчас беспарадкаў у Белфасце (Паўночная Ірландыя) у канцы 1960-х гадоў.
Сусветная прэм’ера «Белфаста» адбылася 2 верасня 2021 года на. Неўзабаве пасля гэтага, фільм заваяваў Прыз глядацкіх сімпатый на. Карціна была выпушчана ў пракат у ЗША 12 лістапада 2021 года кампаніяй «Focus Features», а ў Вялікабрытаніі і Ірландыі — 21 студзеня 2022 года кампаніяй «Universal Pictures». Фільм атрымаў станоўчыя водгукі крытыкаў і сабраў 49 млн. долараў у сусветным пракаце.
Нацыянальны савет кінакрытыкаў ЗША ўключыў «Белфаст» у спіс 2021 года. Прэміяльны сезон прынёс карціне сем намінацый на «Залаты глобус», уключаючы намінацыю за «Найлепшы фільм — Драму», сем намінацыя на прэмію «Оскар», уключаючы намінацыю за «Найлепшы фільм», шэсць намінацый на прэмію «BAFTA», уключаючы намінацыю за «», а таксама адзінаццаць намінацый на прэмію «Выбар крытыкаў».
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 52 кінаўзнагародамі і яшчэ 238 намінацыямі.
Цюлень-манах
Цюлень-манах (Monachus monachus) — прадстаўнік роду цюлені-манахі (Monachus), сямейства Сапраўдныя цюлені (Phocidae). Знаходзіцца пад пагрозай знікнення.
Сілавікі
Сілавікі — прадстаўнікі праваахоўных органаў, разведвальных арганізацый, узброеных сіл і іншых дзяржаўных структур, якім дзяржава дэлегуе сваё права на прымяненне сілы (гэтыя арганізацыі прынята называць сілавыя міністэрствы, сілавыя ведамствы,  сілавыя структуры).
Іншыя значэнні
У дачыненні да Расіі гэтае паняцце часта пашыраецца і на прадстаўнікоў палітычных груповак, а таксама асобных палітычных дзеячаў і бізнесменаў, злучаных з сілавымі структурамі Расіі і/ці СССР у сучаснасці або мінулым. Як сленгавае слова ўвайшло ў іншыя мовы ў якасці паліталагічнага тэрміна і шырока выкарыстоўваецца ў гутарковай гаворцы і журналістыцы пры апісанні палітычных працэсаў сучаснай Расіі і постсавецкіх дзяржаў.
Клевел
Клевел (Клевей) — возера ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца за 38 км на паўночны ўсход ад горада Астравец, на паўднёвы захад ад хутара Барова. Належыць да Сарачанскай групы азёр.
Возера знаходзіцца ў басейне ракі Сарачанка. Плошча Клевелу складае 0,12 км². Найбольшая глыбіня возера — 2,1 м. Даўжыня возера — 0,85 км, найбольшая шырыня — 0,23 км. Даўжыня берагавой лініі — 2,86 км. Аб'ём вады ў возеры складае 0,15 млн м³, плошча вадазбору возера — 114 км².
Схілы катлавіны возера маюць вышыню 10—15 м, парослыя лесам, на захадзе ў верхняй частцы — разараныя. Берагі Клевелу пераважна сплавінныя, забалочаныя. На пэўных участках берагі зліваюцца з схіламі, месцамі знаходзяцца па хмызняком.
Дно вадаёма плоскае, высланае сапрапелем. Праз возера цячэ рака Клевель, якая на паўднёвым усходзе злучае яго з возерам Белае.
Клевел мае востраў, плошча якога складае 0,0005 км².
Возера цалкам зарастае падводнай расліннасцю.
ФК Колас-Меліяратар-Дружба
«Колас-Меліяратар-Дружба» — беларускі аматарскі футбольны клуб з гарадскога пасёлка Гарадзішча Баранавіцкага раёна. Спыніў існаванне ў 2015 годзе
Гісторыя
Клуб выступаў у чэмпіянаце Брэсцкай вобласці, дзе двойчы станавіўся сярэбраным прызёрам.
Глушкава
Глушкава — тапонім.
Таццяна Раманаўна Лебедзева
Таццяна Раманаўна Лебедзева (Татья́на Рома́новна Ле́бедева; нар., , Башкірская АССР, СССР) — расійская лёгкаатлетка, якая выступала ў скачках у даўжыню і трайным скачку, алімпійская чэмпіёнка 2004 года ў скачках у Расіі, шмат разоў. Заслужаны майстар спорту Расіі. З 2008 па 2016 віцэ-прэзідэнт Усерасійскай федэрацыі лёгкай атлетыкі. З 2011 па 2017 год — член жаночага камітэта IAAF. З мая 2014 па кастрычнік 2014 г. Міністр спорту Валгаградскай вобласці. Экс-рэкардсмен свету ў трайным скачку ў памяшканні - 15,36 м (2004, Будапешт). Палкоўнік ВС РФ.
Біяграфія
Мама Лебедзевай Ніна Сяргееўна вырасла ў дзіцячым доме. Свайго бацьку, які не вярнуўся з вайны, яна не памятае, выхоўвала дзяцей адна.
Калі Лебедзева вучылася ў першым класе, школы № 15 Сцерлітамака, брат Вячаслаў адвёў яе ў секцыю спартыўнай гімнастыкі, але Лебедзева не ўзялі з-за адсутнасці гнуткасці. У чацвёртым класе настаўнік фізкультуры парэкамендаваў ёй запісацца ў секцыю лёгкай атлетыкі ў ДЮСШ, што яна і зрабіла ў 1986 годзе. У пятым класе пачала трэніравацца два разы на дзень - з 6 да 8 раніцы і ўвечары. З 10 гадоў пачала займацца ў секцыі лёгкай атлетыкі, у 14 гадоў стала сярэбраным прызёрам першынства СССР сярод юнакоў і дзяўчат. Спачатку займалася бегам, выйгравала спаборніцтвы, затым перайшла ў скачкі ў вышыню, стала трэніравацца ў заслужанага трэнера Расіі Алены Міхайлаўны Кашалёвай.
У 1997 годзе Лебедзева пачала трэніравацца ў Вячаслава Дагонкіна, пад кіраўніцтвам якога ў далейшым заваявала ўсе свае галоўныя ўзнагароды. У зборнай Расіі з 1998 года. Пачынала кар'еру ў трайным скачку, упершыню стала бронзавым прызёрам Расіі ў 1998 годзе з вынікам 14,08 м. У 2000 годзе стала чэмпіёнкай Еўропы. У 2001, 2003 і 2004 гадах была найлепшай на чэмпіянатах свету. У 2006 годзе перамагла на чэмпіянаце свету ў Маскве.
Першага сур'ёзнага поспеху ў скачках у даўжыню дабілася ў 2004 годзе, выйграўшы чэмпіянат свету ў памяшканні. У 2007 годзе перамагла на чэмпіянаце свету ў Осацы з вынікам 7,03 м.
У 2004 годзе ўстанавіла асабістыя рэкорды ў скачку ў даўжыню і ў трайным як на адкрытым паветры, так і ў памяшканні, выйграла два золаты на зімовым чэмпіянаце свету ў Будапешце, а летам стала алімпійскай чэмпіёнкай Афін у скачку ў даўжыню.
Прымала ўдзел у 4 Алімпійскіх гульнях, і з трох Гульняў вярталася з узнагародамі: золата Гульняў XXVIII Алімпіяды Афінах 2004 у скачках у даўжыню. Срэбра Гульняў XXVII Алімпіяды ў Сіднеі 2000 і бронза Гульняў XXVIII Алімпіяды ў Афінах у трайным скачку. Два сярэбраныя медалі на летніх Алімпійскіх гульнях у Пекіне 2008 у трайным скачку і скачку ў даўжыню.
У 2012 годзе заявіла, што будзе адбірацца на Алімпійскія гульні 2012 года ў Лондане толькі ў трайным скачку. У пачатку ліпеня выйграла чэмпіянат Расіі з вынікам 14 м 68 см і атрымала права стартаваць на Алімпійскіх гульнях. У Лондане 3 жніўня здолела кваліфікавацца ў фінал з вынікам 14,30 м. У фінале 5 жніўня паказала вынік 14,11 м і стала дзясятай. Каб трапіць у медалі, неабходна было скакаць на 14,79 м.
Кірс
Кірс (Кирс) — горад (з 1965 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Верхнякамскага раёна Кіраўскай вобласці. Насельніцтва 11,5 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1729 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Кірсінка пры ўпадзенні яе ў Вятку, за 281 км ад Кірава.
Завод «Кірскабель» (уваходзіць у склад ААТ «СУАЛ») завод жалезабетонных вырабаў, прадпрыемствы харчовай прамысловасці, леспрамгас.
Белагорскі ХПП
Белагорскі ХПП — населены пункт у Майскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кактабінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 3 км к северо-западу от села Кактабэ. Код КАТА — 555630200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва населенага пункта складала 184 чалавекі (87 мужчын і 97 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 140 чалавек (72 мужчыны і 68 жанчын).
28-я армія (СССР)
28-я армія — аператыўнае вайсковае аб’яднанне (агульнавайсковая армія) у складзе Узброеных Сіл СССР. Удзельнічала ў Вялікай Айчыннай вайне. Пасля яе заканчэння знаходзілася ў складзе Беларускай ваеннай акругі.
Даме Груеў
Дамян Ёванаў Груеў, больш вядомы як Да̀ме Груеў (, сяло Смілева, Бітальскі раён, Асманская імперыя (суч. Паўночная Македонія) —, гара Пятлец, саўр. Паўночная Македонія ), - балгарскі настаўнік і рэвалюцыянер, удзельнік нацыянальна-вызваленчага руху балгарскага народа ў Македоніі і Одрынскай вобласці, адзін з заснавальнікаў і ідэолагаў УМОРА. Меў мянушку "Воля арганізацыі".
28-я армія (СССР)
Першае фарміраванне
Армія прымала ўдзел у Смаленскай бітве, падчас якой 23 ліпеня 1941 года 145-я, 149-я стралковыя і 104-я танкавая дывізіі нанеслі контрудар па нямецка-фашысцкіх войсках з раёна горада Раслаўль у кірунку Пачынак, Смаленск. Поспех, дасягнуты ў пачатку кантрудара, прымусіў суперніка засяродзіць супраць 28-й арміі буйныя сілы, якія нанеслі па ёй удары з флангаў і тылу. Ужо да пачатку жніўня войска вяло абарончыя баі ў поўным асяроддзі.
Пры прарыве з акружэння часткі арміі панеслі цяжкія страты, а сувязь са штабам была часова страчана. Камандуючы войскам У.Я. Качалаў згодна з загадам № 270 быў абвешчаны здраднікам і фактычна завочна асуджаны. Толькі пасля смерці Сталіна, на падставе ўжо пасля вайны ўстаноўленых абставін гібелі адважнага камандарма, 23 снежня 1953 года прысуд 1941 года ў дачыненні да генерал-лейтэнанта Качалаў быў адменены і Качалаў быў цалкам рэабілітаваны.
Другое фарміраванне
28-я армія 2-га фарміравання была сфарміравана 15 лістапада 1941 года ў Маскоўскай ваеннай акрузе. У яе склад увайшлі 359-я, 363-я, 367-я і 375-я стралковыя дывізіі]] і іншыя часткі.
З 1 снежня 1941 да красавіка 1942 года армія знаходзілася ў рэзерве Стаўкі ВГК, а потым была перададзена Паўднёва-Заходняму фронту. У маі-ліпені прымала ўдзел у няўдалай Харкаўскай аперацыі, вяла разлютаваныя абарончыя баі з праўзыходнымі сіламі ворага на р. Аскол у раёне Валуйкі і ў вялікай лукавіне Дона. Пазбегла акружэння.
Па стане на 17 ліпеня 1942 года 28-я армія мела колькасць у межах паўтары тысячы дэмаралізаваных і зняможаных чалавек, сярод якіх пераважалі вайскоўцы тылавых службаў, з іх у штабе арміі — 117 чалавек, у 175-й сд — 352 чалавека, у 169-й сд — 786 чалавек, у 15-й гвсд — 325 чалавек, у 17-я знішч. бр. — 21 чалавек.
1-га жніўня 1942 года ўпраўленне арміі перайменавана ва ўпраўленне 4-й танкавай арміі, а войскі перададзены ў 21-ю армію.
Камандуючымі войскам былі І.У. Цюленеў (02.11.1941 — 04.03.1942), Д.І. Рыбышаў (08.05.1942 — 04.07.1942)
Трэцяе фармаванне
5 верасня 1942 года было прынята рашэнне аб стварэнні 28-й арміі трэцяга фармавання.
Асновай трэцяга фармавання 28-й арміі сталі 34-я гвардзейская стралковая дывізія і 152-я асобная стралковая брыгада (сфармаваная ў горадзе Уральску ўвосень 1942 гады).
У перыяд Вялікай Айчыннай вайны войскі войска вялі баявыя дзеянні ў складзе Сталінградскага, Паўднёвага, 4-га і 3-га Украінскіх, 1-га і 3-га Беларускіх франтоў і завяршылі баявыя дзеянні ў падпарадкаванні 1-га Украінскага фронта.
Армія ўдзельнічала ў шматлікіх бітвах Вялікай Айчыннай вайны, у тым ліку ў Міускай аперацыі, Берлінскай наступальнай аперацыі, Пражскай наступальнай аперацыі.
УС РБ
Са стварэннем незалежнай Рэспублікі Беларусь на базе сіл Беларускай ваеннай акругі былі створаны нацыянальныя ўзброеныя сілы. У 1993 годзе 28-я агульнавайсковая Чырванасцяжная армія была пераўтворана ў 28-ы армейскі корпус, у 2001 годзе ў Заходняе аператыўнае камандаванне.
Па стану на 2011 год асновай сіл Заходняга аператыўнага камандавання з’яўляюцца 6-я і 11-я асобная гвардзейская механізаваная Прыкарпацка-Берлінская Чырванасцяжная, ордэна Суворава брыгада (Слонім), а таксама асобныя злучэнні і частак.
Зарубінецкая культура
Зарубінецкая культура (III / II ст. да н. э. — II ст. н. э.) — археалагічная культура плямён ранняга жалезнага веку ў Сярэднім і Верхнім Падняпроўі, Прыпяцкім Палессі. Назва ад могільніка каля в. Зарубінцы на Чаркашчыне.
Насельніцтва зарубінецкай культуры займалася земляробствам, жывёлагадоўляй, паляваннем, рамёствамі; жыло на неўмацаваных селішчах, выкарыстоўвала гарадзішчы, папярэдняй мілаградскай культуры; будавала наземныя слупавыя жытлы (аднакамерныя, прававугольныя або квадратныя ў плане) і паўзямлянкі. У адным з кутоў жытла ці каля сцяны знаходзілася агнішча, пазней — глінабітная печ. побач з жытламі размяшчаліся гаспадарчыя і вытворчыя пабудовы, ямы-паграбы. пахавальныя абрады — трупаспаленне, зрэдку трупапалажэнне. Могільнікі не маюць вонкавых адзнак. У Верхнім Падняпроўі выяўлены ямныя трупаспаленні і кенатафы, у Прыпяцкім Палессі — ямныя і урныя пахаванні чарапоў. У магілах трапляюцца прылады працы, посуд, упрыгожанні. Насельніцтва вырабляла і выкарыстоўвала жалезныя наканечнікі коп’яў, клінападобныя сякеры (кельты), нажы, сярпы, ляпны посуд, культавыя вырабы і інш. Падтрымлівалі сувязі са скіфскімі, сармацкімі, кельцкімі плямёнамі, гарадамі Паўднёвага Прычарнамор’я. Большасць даследчыкаў лічаць зарубінецкую культуру стараславянскай. Найбольш даследаваны археалагічны помнік Чаплін Лоеўскага раёна.
Рэспубліка
Віды рэспублікі
У асноўным выдзяляецца 2 віды рэспублік: парламенцкая і прэзідэнцкая. Найбольш распаўсюджанымі з’яўляюцца змяшаныя формы.
Для парламенцкай рэспублікі характэрна:
Для прэзідэнцкай рэспублікі характэрна:
Да змяшаных формаў адносяцца прэзідэнцка-парламенцкая (Перу, Егіпет, Турцыя, Украіна да 2005 года, Расія) і парламенцка-прэзідэнцкая (Фінляндыя, Францыя, Польшча, Літва).
У Беларусі зараз можна назіраць суперпрэзідэнцкую рэспубліку (хоць у Канстытуцыі мы можам бачыць шмат рысаў, характэрных для прэзідэнцка-парламенцкай рэспублікі).
Іншыя значэнні
У шэрагу краін рэспублікамі называюцца адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі, якія карыстаюцца правамі больш шырокай аўтаноміі, чым іншыя. Такія рэспублікі ёсць, напрыклад, у Расіі (21 рэспубліка), Украіне (Аўтаномная Рэспубліка Крым), Узбекістане (Каракалпакстан).
Данільева
Данільева — тапонім.
Анатоль Анатолевіч Глаз
Анатоль Анатолевіч Глаз (нар. 31 ліпеня 1982 г.) — дыпламат МЗС Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Сын Анатоля Ціханавіча Глаза, былога дэпутата Палаты прадстаўнікоў, члена рэспубліканскага савета ГА «Белая Русь», у савецкія часы — старшыні Бабруйскага райвыканкама і першага сакратара Бялыніцкага райкама Кампартыі БССР.
Працаваў на дыпламатычнай службе як мінімум з 2005 г. у аддзеле Усходняй Еўропы галоўнага ўпраўлення Еўропы МЗС Беларусі.
З 2007 па 2009 год служыў другім і першым сакратаром пасольства Беларусі ў Італіі.
З 2009 па 2014 год працаваў у Адміністрацыі Аляксандра Лукашэнкі, у тым ліку на пасадзе намесніка начальніка ўпраўлення знешняй палітыкі.
З 2014 па 2018 год служыў старшым дарадцам пасольства Беларусі ў Італіі, дзе займаўся пытаннямі двухбаковага палітычнага супрацоўніцтва, узаемадзеяння са СМІ, развіцця дагаворна-прававой базы і іншых сфер.
У 2018 г. вярнуўся на працу з МЗС, займаў пасаду старшага дарадцы міжнароднай бяспекі і кантролю над узбраеннямі галоўнага ўпраўлення шматбаковай дыпламатыі, а 11 чэрвеня 2018 г. прызначаны начальнікам упраўлення інфармацыі і лічбавай дыпламатыі (прэс-сакратаром) МЗС Беларусі.
Прафесійная дзейнасць
Крытыкаваў абмеркаванне міжнароднай супольнасцю пытанняў дэмакратыі і правоў чалавека ў Беларусі, у тым ліку з удзелам праціўнікаў А. Лукашэнкі.
Абвяшчаў пра ўвядзенне санкцый супраць замежных службовых асоб і зніжэнне ўзроўню кантактаў з замежнымі дыпламатамі ў адказ на дзеянні міжнароднай супольнасці ў дачыненні да Беларусі пасля падзей 2020 г.
Пасля жорсткага падаўлення пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе, італьянскі бок не хацеў прымаць даверчую грамату Анатоля Глаза, як новага пасла Беларусі ў Італіі.
NGC 5771
NGC 5771 (іншыя абазначэнні — MCG 5-35-21, ZWG 164.37, NPM1G +30.0360, PGC 53088) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Арпа
Арпа́ (, Арпа) — вёска ў Беларусі, у Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывасельскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 29 км на паўночны ўсход ад горада Вілейкі, за 16 км ад чыгуначнай станцыі Княгінін на лініі Маладзечна — Полацк, за 129 км ад Мінска.
Гісторыя
У пісьмовых крыніцах вядома з XVII стагоддзя. У 1629 годзе маёнтак у Ашмянскім павеце Віленскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, уладанне зямянкі ашмянскай Сафіі Сіроцінай. У 1690 годзе маёнткі: Арпа Рыпніца — С. Альшэўскага, Арпа Хведароўшчына — С. Рымінскага, Арпа Федароўшчына — С. Сіраты, Арпа Лоткі — У. Валадковіча.
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у Расійскай імперыі. У 1800 годзе вёска ў Вілейскім павеце Мінскай губерні, сумесная уласнасць Р. Слізня (9 двароў, 62 жыхары, 6 яўрэяў-мяшчан), А. Ходзькі (2 двары, 23 жыхары), Л. Багдановіч (1 двор, 4 жыхары) і ваколічнай шляхты (2 двары, 7 жыхароў). У 1897 годзе вёска Орпа ў Княгінінскай воласці Вілейскага павета Віленскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польшчы, вёска ў Касцяневіцкай гміне Вілейскага павета Віленскага ваяводства.
З лістапада 1939 года ў складзе БССР, з 4 снежня 1939 года ў Вілейскім павеце Вілейскай вобласці, з 15 стувдзеня 1940 года ў Куранецкім раёне, з 12 кастрычніка 1940 года ў Касцяневіцкім сельсавеце. У Вялікую Айчыннную вайну з 25 чэрвеня 1941 года да 3 ліпеня 1944 года акупіравана нацыстамі. На фронце загінулі 5 жыхароў. З 20 верасня 1944 года ў Куранецкім, з 5 ліпеня 1946 года ў Вілейскім раёнах Маладзечанскай вобласці. 6 студзеня 1950 года створаны калгас «Сталінская канстытуцыя». З 20 студзеня 1960 года ў Мінскай вобласці.
З 1991 года ў незалежнай Беларусі. 28 мая 2013 года вёска перададзена з Касцяневіцкага сельсавета ў склад Крывасельскага сельсавета.
Сан-Бенедыкта
Сан-Бенедыкта (San Benedicto) — востраў у Ціхім акіяне ў групе астравоў Рэвілья-Хіхеда. Адміністрацыйна належыць да мексіканскага штата Каліма. Плошча вострава - 5,94 км². Ненаселены.
Геаграфія
Востраў Сан-Бенедыкта — самы паўночны ў групе астравоў Рэвілья-Хіхеда. Знаходзіцца прыкладна ў 400 км на поўнач ад паўвострава Каліфорнія, 1223 км на захад ад Мехіка, 10966 км на паўднёвы захад ад Мінска. Даўжыня - 4,22 км, найбольшая шырыня - 2,42 км.
Мае вулканічнае паходжанне. Складаецца з двух старых вулканаў Хэрэра і Мантыкула-Сенерытыка і новага вулкана Ба́рсена (310 м), які сфарміраваўся у выніку вывяржэння 1952 - 1953 гг. Мяркуецца, што да яго ўзнікнення найвышэйшым вулканам быў Мантыкула-Сенерытыка. Вывяржэнне Барсены значна паўплывала на ўсю экалогію вострава.
Клімат марскі трапічны, даволі вільготны. Аднак з-за перавагі цвёрдых базальтавых парод дажджавая вада амаль не пранікае ў глебу. Сталых крыніц пітной вады няма. У цэнтры кратэра Барсены сустракаецца паніжэнне, дзе дажджавыя сцёкі фарміруюць невялікае возера, але толькі ў сезон мусонаў.
Прырода
І без таго бедная прырода вострава значна пацярпела падчас вывяржэння вулкана ў 1952 - 1953 гг. У нашы дні наземная фаўна прадстаўлена выключна птушкамі. Флора пераважна травяністая, рэдка сустракаюцца хмызнякі і дзікі вінаград. Значна большую цікавасць уяўляе прыродны свет Ціхага акіяна вакол вострава. Тут сустракаюцца акулы, дэльфіны, скаты-матылькі і г. д.
Жаночы Кубак Беларусі па футболе 2013
Жаночы Кубак Беларусі па футболе 2013 — 22-ы розыгрыш Жаночы Кубак Беларусі.
Поцца-д’Ада
Поцца-д’Ада (Pozzo d'Adda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мілан.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Вялікі.
NGC 5772
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Луза
Луза (Луза) — горад (з 1944 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Лузскага раёна Кіраўскай вобласці. Насельніцтва 11,9 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1899 годзе.
Вялікі Акжар
Вялікі Акжар — сяло ў Майскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Акжарскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 107 км на паўднёвы ўсход ад сяла Кактабэ. Код КАТА — 555633100.
Сапраўдныя цюлені
Сапраўдныя цюлені, або Цюленевыя (Phocidae) — сямейства драпежных млекакормячых з падатрада сабакападобных. Разам з вушастымі цюленямі і маржовымі ўваходзяць у парватрад ластаногіх, які раней лічыўся самастойным атрадам. У некаторых састарэлых класіфікацыях лічыліся сваякамі куніцавых.
Вялікі Акжар
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 843 чалавекі (425 мужчын і 418 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 615 чалавек (316 мужчын і 299 жанчын).
Маўрэн Хіга Магі
Маўрэн Хіга Магі (парт.-браз. Maurren Higa Maggi, нар., Сан-Карлус, Бразілія) — бразільская лёгкаатлетка, спецыялізавалася ў скачку ў даўжыню. Алімпійская чэмпіёнка 2008 года, трохразовая пераможца Панамерыканскіх гульняў. Адзіная ў гісторыі алімпійская чэмпіёнка па скачках у даўжыню з Паўднёвай Амерыкі. Таксама выступала ў бар’ерным і гладкім бегу на спрынтарскія дыстанцыі.
Кар’ера
У 1999 годзе Маўрэн Хіга Магі стала чэмпіёнкай Панамерыканскіх гульняў у скачках у даўжыню і віцэ-чэмпіёнкай у бегу на 100 метраў з бар’ерамі. Ад удзелу ў Алімпійскіх гульнях 2000 года ёй прыйшлося адмовіцца з-за траўмы ў кваліфікацыі падчас скачковай часткі спаборніцтваў. У 2001 годзе на Універсіядзе ў Пекіне яна таксама заваявала залаты медаль у скачках у даўжыню і сярэбраны на 100 метрах з бар’ерамі.
На чэмпіянаце свету ў памяшканні 2003 года ў Бірмінгеме яна выйграла бронзу ў скачку ў даўжыню.
У чэрвені допінг-тэст спартсменкі выявіў наяўнасць забароненага стэроіда. Маурэн Маггі заявіла, што забаронены прэпарат утрымліваўся ў крэме для выдалення валасоў. Аднак яе апраўданням не паверылі і бразіліянка была дыскваліфікаваная на 2 гады. За вымушаны перапынак кар’еры яна выйшла замуж і нарадзіла дзіця.
У 2006 годзе Хіга Магі вярнулася ў спорт. У 2007 годзе яна зноў перамагла на Панамерыканскіх гульнях у Рыа-дэ-Жанейра ў скачках у даўжыню. На чэмпіянаце свету ў Осацы яна паказала шосты вынік.
На чэмпіянаце свету ў памяшканні 2008 года ў Валенсіі, яна заваявала сярэбраны медаль і ўстанавіла рэкорд Паўднёвай Амерыкі ў памяшканні, скокнуўшы на 6,89 метра ў скачку ў даўжыню.
На Летніх Алімпійскіх гульнях 2008 года ў Пекіне Маўрэн Хіга Магі заваявала залаты медаль у скачку ў даўжыню з вынікам 7,04 м, апярэдзіўшы расіянку Таццяну Лебедзеву ўсяго на адзін сантыметр.
Пасля поспеху на Алімпіядзе-2008 вынікі Магі ўпалі. Пробліскам надзеі паслужылі толькі Панамерыканскія гульні 2011 года, дзе спартсменка выйграла залаты медаль у скачку ў даўжыню.
Спартсменка брала ўдзел і ў Летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года ў Лондане, аднак не змагла прайсці кваліфікацыйны раунд.
Асабістае жыццё
Маўрэн Хіга Магі замужам за былым бразільскім аўтагоншчыкам Антоніа Піцонія, які ў 2003—2005 гадах выступаў у Формуле-1 за каманду BMW WilliamsF1 Team. У сям’і падрастае дачка Сафія (нарадзілася ў снежні 2004 года).
Васіль Анатольевіч Аляксеенка
Васіль Анатольевіч Аляксеенка (, в. Стукацічы,, Мінская вобласць) — беларускі ваенны, палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 1 студзеня 1957 года ў в. Стукацічы Мінскага раёна Мінскай вобласці.
Адукацыя — вышэйшая ваенная, вышэйшая юрыдычная. Скончыў Арджанікідзэўскае вышэйшае ваеннае каманднае вучылішча МУС СССР імя С.М.Кірава, Ваенную акадэмію імя М.В.Фрунзэ, Акадэмію МУС Рэспублікі Беларусь.
Праходзіў службу ў вайсковай часці 6636 (г. Цалінаград) — камандзір узвода, камандзір роты, начальнік штаба батальёна; вайсковай часці 3519 (г. Хабараўск) — намеснік камандзіра палка, камандзір палка; вайсковай часці 3214 (г. Мінск) — камандзір палка; вайсковай часці 5448 (г. Мінск) — намеснік камандзіра брыгады, камандзір брыгады; вайсковай часці 3403 (г. Мінск), корпус аховы грамадскага парадку — начальнік штаба, камандзір корпуса.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» III ступені, «За службу Радзіме» I і II ступені, медалямі «За адзнаку ў ахове грамадскага парадку», «За бездакорную службу» I ступені, юбілейнымі медалямі, корцікам.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае двух сыноў.
Мікалай Паўлавіч Высоцкі
Мікалай Паўлавіч Высоцкі — інжынер-архітэктар (, (паводле іншых звестак у  ) — ?).
Дзяцінства і адукацыя
Пачатковую адукацыю атрымаў у. У снежні 1845 года паступіў у Пецярбургскае будаўнічае вучылішча, выпусціўся ў чэрвені 1852 года з правам на чын XII класа.
Прафесійная дзейнасць
Адразу пасля выпуску накіраваны на службу ў віцебскую губернскую будаўнічую і дарожную камісію архітэктарскім памочнікам для вытворчасці работ, а ў лістападзе 1855 года прызначаны архітэктарам гэтай камісіі.
Праз сем гадоў М. Высоцкі залічаны па і звольнены для заняткаў у.
У сакавіку 1865 года ён быў камандзіраваны саветам таварыства ў Прусію, Бельгію, Францыю і Аўстрыю для вывучэння будовы майстэрняў, сістэм ацяплення, таварных і пасажырскіх будынкаў і іншых збудаванняў, якія ставяцца да чыгуначнай справы. Па вяртанні з-за мяжы М. Высоцкі выканаў па сваіх праектах пабудову пагранічнай станцыі «Вержбалава» і да 1868 года складаўся архітэктарам і начальнікам 13 дыстанцыі Пецярбургска-Варшаўскай чыгункі, а потым пераведзены ў Пецярбуг на пасаду начальніка 1-га аддзялення гэтай жа дарогі.
Адначасова з тым, як член, ён загадваў пецярбургскай элементарнай школай і выкладаў у ёй рысаванне і чарчэнне (1869-79). Па пераўтварэнні гэтай школы ў чыгуначнае вучылішча, складаўся прадстаўніком галоўнага таварыства расійскіх чыгунак пры савеце вучылішча (1879-85). У падзяку за яго 14-цігадовую безвыплатную дзейнасць на гэтай пасадзе савет кіравання змясціў партрэт М. Высоцкага ў вучылішчнай зале. У 1876-77 гадах М. Высоцкі склаў інструкцыі для дарожных майстроў і старэйшых рабочых, правілы пра сігналы і на карыстанне дрызінамі і іншае.
Творчасць
Як спецыяліст чыгуначнай архітэктуры, ён удзельнічаў у конкурсах па складанні праектаў пасажырскіх будынкаў для гарадоў і  і ў абодвух выпадках (1869-79) ушанаваны за прадстаўленыя праекты другой прэміі.
Акрамя таго ён склаў у розны час праекты будынкаў акруговых судоў у гарадах Магілёве, Гродне, і Коўне.
Пань Юэ
Пань Юэ (247—300) — кітайскі дзяржаўны дзеяч і часоў Заходняй Цзінь.
Біяграфія
Паходзіў з уплывовай чыноўніцкай сям’і Пань. Нарадзіліся ў павеце Чжунму. Яго дзед спадар Цзінь быў тайшоу акругі Аньпін (у сучаснай правінцыі Хэбэй) у эпоху Усходняй Хань, а яго бацька Пань Пі служыў нэйшы акругі Ланье (у сучаснай правінцыі Шаньдун).
У юнацтве праявіліся выдатныя здольнасці да навучання і літаратурны талент. У родных атрымаў мянушку «дзіўны падлетак».
З канца 260-х Пань Юэ знаходзіўся пры двары імператара. Займаў высокія пасады ў цэнтральным адміністрацыйным апараце. У 266 годзе адбыў у сталіцу імперыі ў Лаяне і служыў як памочнік у ведамстве грамадскіх работ. У 278 годзе на некаторы час перабраўся ў сямейны маёнтак. У 282 годзе ўзначаліў. У 287 годзе прызначаны на пасаду цэнзара імператарскага савета. Адначасова ён стаў адным з лідараў прыдворнай паэтычнай групы «Дваццаць чатыры сябры». Вядома, што прыхільнікамі паэтычнага дару Пань Юэ быў асабіста імператар і члены яго сям’і.
Пасля смерці У-дзі Пань Юэ, спаслаўшыся на слабое здароўе, у 290 годзе падаў у адстаўку і 5 гадоў пражыў пустэльнікам. Вяртанне ў 295 годзе да палітычнага жыцця, на першым часе прывяло яго да імклівага ўзвышэння. Зрэшты ў 300 годзе падчас быў абвінавачаны ў змове і пакараны.
Творчасць
У актыве 15 вершаў- (з цыкламі), 12 поўных тэкстаў і 10 фрагментаў од-.
Лірыка Пань Юэ па тэматыцы і свайму настрою нагадвае творчасць Лу Цзі. Яго лірычны герой таксама знаходзіцца ў стане ўнутранай спустошанасці і дэпрэсіі. Пань Юэ ў адрозненне ад Лу Цзі цікавяць не столькі прычыны такога душэўнага надрыву, колькі дэталі і нюансы яго перажыванняў. Найбольш значным з’яўляецца цыкл-трыпціх «Даа ван шы» («Сумую аб памерлай жонцы»).
Оды Пань Юэ можна падзяліць на тры асноўныя тэматычныя групы: «класічныя» оды-панегірыкі, прысвечаныя апяванню кіруючага рэжыму праз апісанне афіцыйных рытуальных і прыдворных цырымоній і пераможных ваенных кампаній («Ода пра аранне імператарскага поля», «Ода аб паляванні на фазанаў», «Ода аб паходзе на захад»; оды на любоўныя тэмы («Ода пра смутак па памерлай жонкай», «Ода пра ўдаву»; творы асобаснага характару («Ода пра восеньскі настрой», «Ода пра думы адносна ранейшых часоў». Ім уласцівыя матывы расчаравання ў службовай кар’еры і адчуванне ўласнай адзіноты, дапоўненыя сентэнцыямі ў адрас вярхоў, няздольных наладзіць справы панавання, нараканнямі на асабістыя жыццёвыя і службовыя бязладзіцы, апяванне радасцяў быцця па-за мітуслівым светам.
Творчасць Пань Юэ працягвае тэматычную лінію «паэзіі палёў і садоў» (цянь-юань шы) і з’яўляецца прадвеснікам лірыкі Таа Юаньміна.
Флора Беларусі
Флора Беларусі — сукупнасць відаў раслін, якая гістарычна склалася тэрыторыі Беларусі.
Беларусь знаходзіцца ў зоне мяшанаых і шыракалістых лясоў Усходне-Еўрапейскай раўніны. Кліматычныя, геамарфалагічныя і глебава-гідралагічныя ўмовы на яе тэрыторыі неаднастайныя. У сучасным раслінным покрыве Беларусі каля 1600 відаў вышэйшых раслін. Сярод іх, , , ,. Відавая разнастайнасць уключае каля 1000 грыбоў, 350 лішайнікаў, 400 імхоў.
Асаблівасці сучаснай флоры
Сучасная флора Беларусі геаграфічна і генетычна звязана з рознымі прыродна-гістарычнымі абласцямі, кліматычнымі зонамі і мацерыкамі зямнога шара. У ёй трапляюцца віды горна-еўрапейскія, тундравыя арктычныя , чарназёмнай зоны , паўпустынь , віды неатрапічнай флоры , палеатрапічнай і інш. Характэрная асаблівасць расліннасці Беларусі — значная колькасць таежных раслін, прадстаўнікоў шыракалістых лясоў Заходняй Еўропы і стэпаў. Зберагліся рэліктавыя расліны міжледавіковых эпох (больш за ўсё на Палессі).
Многа інтрадукаваных відаў дрэў, кустоў, травяністых харчовых і дэкаратыўных раслін.
Каля 250 відаў флоры Беларусі дамінанты расліннага покрыва краіны. Геамарфалагічныя, глебава-гідралагічныя і кліматычныя ўмовы вызначаюць занальнасць расліннасці. Асноўныя яе тыпы на Беларусі — лясная, лугавая, балотная.
Лясная расліннасць
Больш за 1/3 тэрыторыі краіны пад лясамі. Размешчаны яны пераважна на пясчаных раўнінах і забалочаных нізіяах. Буйных лясяых масіваў адносна мала, але няма і бязлесных раёнаў. Амаль усе лясы ў той ці іншай ступені высякаліся, аднаўляліся пераважна натуральным шляхам, таму допя штучна створаных лясоў на Беларусі адносна невысокая.
Для Беларусі тыповыя хвойныя, драбналістыя і шыракалістыя лясы. Вядучае месца займае  — каля 60 % лясной плошчы,  — каля 20 %. Самая пашыраная лясная парода —, яна з'яўляецца адной з асноўных культур і для аблясення непрыдатных для сельскай гаспадаркі зямель. Пашыраны таксама, і ,  і , , ,  і інш. Яны ўтвараюць мяшаныя і чыстыя насаджэнні. Кліматычныя, глебавыя і араграфічныя асаблівасці розных рэгіёнаў абумоўліваюць занальнасць пашырэння лясоў розных тыпаў. 3 поўначы на поўдзень усходнееўрапейскія лясы паўднёватаежнага тыпу паступова трацяць барэальны выгляд і зменьваюцца фармацыямі заходнееўрапейскага тыпу.
На ўсёй тэрыторыі Беларусі пашыраны розныя тыпы бароў. На нізінах з развітымі эўтрофнымі працэсамі балотаўтварэння (асабліва на Палессі, Верхнебярэзінскай нізіне) вялікія плошчы пад чорнаальховымі і пушыстабярозавымі лясамі. На поўначы, дзе клімат халаднейшы, больш яловых лясоў, дуброў мала; елка ўтварае пераважна монадамінантныя масівы, на больш урадлівых глебах — шыракаліста-яловыя з невялікай колькасцю дуба і развітым падлескам з ляшчыны. Характэрны для паўночнай Беларусі шэраальховыя лясы, якіх у іншых зонах няма. Лясная расліннасць цэнтральнай часткі Беларусі — своеасаблівы комплекс-спалучэнне хвойных лясоў усходнееўрапейскага і шыракалістых лясоў заходнееўрапейскага тыпаў: па паўночных яе раёнах праходзіць мяжа суцэльнага пашырэння граба, па паўднёвых — елкі. На поўдні тыповыя шыракалістыя лясы. Шмат грабовых лясоў, ёсць шыракаліста-хваёвыя. Ельнікі найчасцей астраўныя, гэта — складаныя фітацэнозы з дамешкам дуба, граба, ясеня, чорнай вольхі, бярозы. На былых высечках, непрыдатных сельскагаспадарчых землях па ўсёй тэрыторыі пераважаюць бародаўчатабярозавыя лясы, асіннікі галоўным чынам на паўночным усходзе.
Расліннасць балот
На балотах характар расліннасці залежыць ад водна-мінеральнага жыўлення, у яе складзе дрэўныя і травяністыя расліны, імхі.
На бязлесных масівах нізінных балот поўначы Беларусі пашыраны разнатраўна-асаковыя, асакова-гіпнавыя, злакава-асаковыя асацыяцыі. У цэнтральных раёнах на поймавых травяных нізінных балотах пераважаюць буйнаасаковыя і злакава-асаковыя асацыяцыі. Бязлесных травяных нізінных балот найбольш на поўдні — у Пінска-Прыпяцкім раёне; тыповыя для іх злакава-буйнаасаковыя (у поймах рэк) і асакова-гіпнавыя (на водападзелах) асацыяцыі, часам пераважае трыснёг; у выніку меліярацыйных работ пашырэнне трыснягова-асаковых асацыяцый скарацілася. Ва ўсіх зонах Беларусі трапляюцца лясныя нізінныя балоты, на якіх растуць, , часам.
Для вярховых балот поўначы краіны характэрны хмызнячкова-падвейна-сфагнавыя асацыяцыі расліннасці; на градах — хваёва-хмызнячкова-сфагнавыя, у мачажынах — сфагнавыя асацыяцыі; на найбольш абводненых участках вярховых балот трапляюцца градава-азёрныя комплексы расліннасці. Сярэдняя вышыня хваёвых дрэвастояў 2—8 м, на моцна выпуклых балотах хвойнікі ніжэйшыя і больш рэдкія. Растуць, , , , ,. Пры перамяшчэнні на поўдзень фларыстычны склад раслінных асацыяцый на вярховых балотах мяняецца: знікаюць віды, характэрныя для балот прыбалтыйскага тыпу, расліннасдь набывае своеасаблівыя для Палесся рысы.
Пераходным балотам уласцівы лясныя і бязлесныя хмызнячкова-асакова-сфагнавыя асацыяцыі, часам вылучаюць хваёва-багунова-сфагнавыя. Хваёвы дрэвастой вышынёю 12—15 м; звычайны кампанент расліннасці пераходных балот —, у некаторых асацыяцыях трапляецца , шмат , , ,. Акрамя, пашыраны.
Расліннасць лугоў
У раслінным покрыве лугоў Беларусі больш як 200 відаў раслін. У травастоі пераважаюць злакавыя (,, , , і інш.), пашыраны бабовыя ,  і шматлікае разнатраўе. Расліннасць заліўных, нізінных і сухадольных лугоў вызначаецца пэўнай спецыфічнасцю.
Водная расліннасць
Водная расліннасць разнастайная. На рэках, сажалках і азёрах часта трапляюцца зараснікі, ,. Ціхія затокі рэк зарастаюць,. Усюды растуць, , і іншыя водныя расліны. У тоўшчы вады і на дне вадаёмаў сотні відаў водарасцей.
Відавы састаў раслінных супольнасцей, што фарміруюць асацыяцыі, фармацыі і тыпы воднай расліннасці, адносяць да розных таксанамічных катэгорый. У аквафлоры Беларусі адзначана 260 відаў вышэйшых раслін і больш за 2 тыс. відаў водарасцей. Вышэйшыя водныя расліны, у склад якіх уключаны і травяністыя кветкавыя аднадольныя расліны, анатамічна і марфалагічна прыстасаваныя да жыцця ў водным асяроддзі. Глыбіня месцазнаходжання расліннасці (у сярэднім да 3—4, зрэдку да 6—10 м) залежыць ад празрыстасці вады.
У прыбярэжнай зоне растуць, , , ,. У земнаводнай зоне (да глыбіні 0,5 м) трапляюцца, , , , ,. У зоне паветрана-водных раслін (глыбіня вадаёма 1,5—2 м) знаходзяцца, , , ,. У зоне раслін з вадаплаўным лісцем (глыбіня 2—3 м) растуць, , ,. Зона шыракалістых рдзестаў у вадаёмах з празрыстай вадой дасягае глыбіні 5 м. У зоне водных імхоў і водарасцей (глыбіня да 10 м, напр., возера Нарач) утвараюцца падводныя лугі з імхоў (у асноўным ) і водарасцей (пераважна  —, , ).
Усе віды аквафлоры — аўтатрофныя арганізмы, што ствараюць першасную прадукцыю і вызначаюць функцыянаванне іншых (гетэратрофных) узроўняў экасістэмы. Яны адыгрываюць першарадную ролю ў аэрацыі вадаёмаў, іх самаачышчэнні; некаторыя з іх здольныя паглынаць з вады і назапашваць таксічныя рэчывы. Празмернае развіццё воднай расліннасці прыводзіць да другаснага забруджвання, «цвіцення» вады і пагаршэння стану водных экасістэм.
Раянаванне
Згодна з комплексным геабатанічных раянаваннем, якое ажыццяўлялі І. Д. Юркевіч і В. С. Гельтман у 1960 і 1969, былі вылучаны 3 геабатанічных падзоны :
У межах падзон вылучаны 7 геабатанічных акругоў, якія адлюстроўваюць унутрызанальныя адрозненні расліннасці :
Таксама на тэрыторыі выдзяляюць два экалагічныя рэгіёны: і.
Пераважным відам расліннасці з'яўляюцца лясы, яны займаюць прыкладна трэць плошчы краіны, далей ідуць лугі — 17 % і балоты — каля 12 %.
Значэнне для чалавека
Культурная расліннасць займае амаль 1/3 тэрыторыі. Глебава-кліматычныя ўмовы Беларусі даюць магчымасць вырошчваць асноўныя збожжавыя культуры, мець добрыя сенажаці і пашу. Аб'ектамі раслінаводства з'яўляюцца таксама многія віды агароднінных, тэхнічных, зернебабовых, кармавых, пладовых культур. Раслінная прадукцыя сельскай гаспадаркі — сыравіна для харчовай, камбікормавай, ільноапрацоўчай, спіртавой і іншых галін прамысловасці. Вялікае гаспадарчае значэнне мае і выкарыстанне дзікарослай флоры. Сыравіну для лясной прамысловасці дае лес. Нарыхтоўваюцца і спажываюцца дзікарослыя ягады, грыбы, арэхі. У раслінным покрыве шмат відаў кармавых траў, лекавых раслін. Асобныя віды раслін з'яўляюцца каранціннымі. У сувязі з развіццём гарадоў, прамысловасці, дарожнага і меліярацыйнага будаўніцтва раслінны свет Беларусі значна змяніўся. За 100 гадоў знікла каля 70 відаў раслін, скарачаецца пашырэнне некаторых відаў. Каб зберагчы віды, якія сталі рэдкімі або знікаюць, ажыццяўляецца комплекс мерапрыемстваў па іх ахове.
Выкапнёвая флора
Раслінны свет Беларусі, як і іншых рэгіёнаў Зямлі, прайшоў доўгі шлях эвалюцыйнага развіцця. Гісторыя яго вымяраецца мільёнамі гадоў і бярэ пачатак ад старажытных простых арганізмаў, уласцівых далёкім геалагічным перыядам.
У дакембрыйскі час у морах, якія займалі тэрыторыю Беларусі, панавалі водарасці. Шмат іх было і ў морах больш позніх геалагічных перыядаў. У адкладах многіх геалагічных сістэм, пачынаючы з лапіцкай світы верхняга пратэразою, знойдзены прадукты жыццядзейнаоці сіне-зялёных водарасцей — катаграфіі, анкаліты, страматаліты. У сярэднедэвонскім моры Прыпяцкай упадзіны водарасці ўтварылі своеасаблівыя  —, у якіх выяўлены скопішчы нафты і газу.
У трыясе, юры і першай палове мелавога перыяду росквіту дасягнулі цыкадавыя, хвойныя. У мелавым перыявзе пашырыліся кветкавыя расліны, якія хутка занялі цэнтральнае месца ў раслінным свеце. У канцы перыяду паявіліся продкі магнолій, лаўраў, бяроз, дубоў, вербаў і інш.
У палеагене на Еўрапейскім мацерыку панаваў цёплы субтрапічны і трапічны клімат; на Беларусі, дзе кліматычныя ўмовы былі пераходныя паміж умовамі ўмеранага і трапічнага паясоў, раслі алеандры, араліі, разнастайныя міртавыя, васкоўнікі і інш., пашыраліся лясы з вечназялёных каштанаў, дубоў, лаўраў. Флора поўдня Беларусі мела рысы флоры сучаснай трапічнай Азіі. У многіх месцах Палесся у тоўшчы кварцавых пяскоў выяўлены праслоі і лінзы бурых вугалёў, якія ўтварыліся з рэшткаў тагачасных раслін. У міяцэне трапічныя і субтрапічныя лясы на тэрыторыі Беларусі вымерлі. Пашырыліся блізкія да сучасных віды розных родаў хвойных (хвоя, елка, піхта, тсуга, секвоя, кіпарыс) і лісцевых (граб, клён, дуб, каштан, бяроза, вярба і інш.) дрэўных парод. Як дамешак асталіся субтрапічныя віды (платан, лаўр, мірт, эўкаліпт).
У пліяцэне пышныя хвойна-шыракалістыя лістападныя лясы саступілі месца тайзе, больш багатай па складу дрэўных парод, чым сучасныя еўрапейска-сібірскія таежныя лясы. Пераважалі хвоі, елкі, піхты, лістоўніцы, тсугі. Месцамі зберагліся секвоі, балотныя кіпарысы. Раслі граб, арэшнік, дуб, вяз, ліпа, клён і барэальныя катахакветныя — вольха, бяроза, таполя. Значная колькасць гэтых раслін у лясах пліяцэну робіць іх падобнымі да сучасных. Пахаладанне ў канцы неагенавага перыяду прывяло да рэзкай змены расліннасці. Хваёвыя і бярозавыя лясы радзелі, больш стала траў, знікалі цеплалюбныя расліны.
У антрапагене цёплыя і халодныя эпохі зменьвалі адна адну. У цёплыя прамежкі часу (міжледавікоўі) кліматычныя ўмовы быяі блізкія да сучасных, пашыралася лясная расліннасць. Флора паступова мянялася: знікалі пліяцэнавыя рэлікты і нееўрапейскія віды. Кожнае міжледавікоўе вызначалася індывідуальнай схемай змены раслінных асацыяцый. Для лясоў наступнага, налібоцкага міжледавікоўя характэрна вялікая колькасць шыракалістых парод — вяза, дуба і ліпы. У сярэдзіне антрапагену ў найбольш працяглым александрыйскім міжледавікоўі ў раслінным покрыве пераважалі елка, піхта, ціс і граб. У шклоўскім міжледавікоўі пашыраліся хвойна-шыракалістыя лясы з бярозай і шыракалістыя лясы з дубу, ліпы, грабу, клёну, арэшніку. На працягу апошняга, муравінскага міжледавікоўя дубовыя і дубова-вязявыя лясы з густымі зараснікамі ляшчыны змяніліся ліпавымі, апошнія — грабовымі лясамі. У канцы паазерскага зледзянення пашырыліся таежныя рэдкалессі пераважна з сібірскай елкі і хвоі, паступова яны саступілі месца хвойна-лісцевым, бярозава-асінавым, потым хваёвым лясам, у якіх на працягу галацэну ўдзел асобных дрэўных парод мяняўся залежна ад клімату. У другой палове галацэну флора і расліннасдь мелі блізкі да сучаснага выгляд.
Павел (Вількоўскі)
Епіскап Павел (свецкае імя Пётр Вількоўскі; нарадзіўся, Мікалаеў, Украіна  — , Растоў-на-Доне) — праваслаўны дзеяч, архіепіскап.
Біяграфія
Сын псаломшчыка Якава Вількоўскага. Скончыў Херсонскае духоўнае вучылішча, Адэскую духоўную семінарыю (1881), Кіеўскую духоўную акадэмію са ступенню кандыдата багаслоўя (1895). Служыў карэктарам у сінадальнай друкарні ў Санкт-Пецярбургу. З 1896 года паслушнік Макар’еўскай пустыні (Наўгародская губерня). Рукапаложаны ў манаха, іераманаха (1898). З 1900 года настаяцель Пасольскай царквы ў Канстанцінопалі, выкладаў у  рускіх школах пры храме Святога Сцяфана, у камерцыйным вучылішчы, быў карэспандэнтам часопіса «Церковные ведомости». З 1910 года архімандрыт, назіральнік Тарапецкага духоўнага вучылішча (Пскоўская губерня).
З 1911 года рэктар Таўрычаскай духоўнай семінарыі. З 1912 года настаяцель Уфімскага Успенскага манастыра. У 1913 годзе рэктар Уфімскай духоўнай семінарыі. 1 кастрычніка 1914 года ў Петраградзе хіратанісаны ў епіскапа Ялецкага, вікарыя Арлоўскай епархіі. У 1917 годзе епіскап Міхайлаўскі, вікарый Разанскай епархіі.