cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аблога Родаса (1480)
Аблога Ро́даса (1480) — аблога крэпасці на в. Родас, якая належала Ордэна гаспітальераў, войскамі Атаманскай Турцыі (23 мая — 29 ліпеня 1480).
Дробаты
Дро́баты (, Дроботы) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Драгічынскага сельсавета.
Аблога Родаса (1480)
Перад падзеямі
У 1480 султан Мехмед II, пераможца Канстанцінопаля, пастанавіў знішчыць «гняздо сыноў шайтана».
Дробаты
Гісторыя
Перад вайной у вёсцы жыло 344 чалавек у 78 дварах.
Аблога Родаса (1480)
Атаманская Турцыя
Каля 70 тыс. чал., вялікі флот. Камандаванне — султан Мехмед II.
Дробаты
Гісторыя
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў чэрвені 1944 года гітлераўцамі было спалена 67 дамоў, забіта 11 чалавек.
Аблога Родаса (1480)
Ордэн гаспітальераў
600 рыцараў і слуг Ордэну, ~2000 наймітаў і мясцовага апалчэння. Камандаванне — гросмайстар П'ер д'Абюсон.
Дробаты
Гісторыя
Да 17 верасня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Гутаўскага сельсавета.
Аблога Родаса (1480)
Аблога
Турэцкія войскі высадзіліся на Родасе 23.5.1480, і прыступілі да атак на ўмацаванні. Аблога вялася зацята, з нечувана моцнай артылерыйскай падтрымкай (да 1000 гарматных ядраў за дзень, паводле ацэнак д'Абюсона). З свайго боку, абаронцы праявілі мноства прыкладаў інжынернай імправізацыі ў абароне. Пералом наступіў 27.7.1480, калі турэцкія войскі павялі на італьянскі сектар муроў масіўны штурм з удзелам вялікай колькасці янычарскіх войскаў. Туркі здолелі пераадолець пралом, ордэнскія сілы адыходзілі, д'Абюсон, які быў паранены яшчэ да гэтага, атрымаў рану кап'ём у грудзі, але ў гэты момант сілы башы-бузукаў, якія сваёй «людскай хваляй» пракладвалі шлях янычарам, запанікавалі, убачыўшы выявы хрысціянскіх святых на мностве ордэнскіх харугваў. Лічыцца, што тагачасныя мусульмане не былі яшчэ звыклыя да людскіх выяў, забароненых іх рэлігіяй, і шматлікія харугвы ў клубах дыму нечакана ўразілі іх і напалохалі. Башы-бузукі кінуліся ў панічныя ўцёкі, проста на янычарскія войскі, якія ішлі за імі, парушылі тым баявы парадак, паніка распаўсюдзілася, і ордэнскія войскі адбілі муры. Толькі ў праломе ў гэты дзень турэцкія войскі панеслі страты каля 3—5 тыс. Праз два дні султан зняў аблогу, пакляўшыся ўчыніць страшную помсту. Аднак, на зваротнай дарозе ў Турцыю, султан памёр.
Пасля падзей
Адбіццё аблогі супраць шматразова большых сілаў узняло прэстыж Ордэна ў Еўропе нечувана высока, балазе, міжземнаморскі фланг абароны Еўропы ад Турцыі набываў гэтым часам усё большае значэнне. Ордэн стаў атрымліваць вялікія грашова-матэрыяльныя ўнёскі, крэпасць Родасу была перабудаваная на сучасны лад.
Акадэмія албаналагічных даследаванняў
Акадэмія албаналагічных даследаванняў (Akademia e Studimeve Albanologjike) — адна з найбольш важных навукова-даследчых устаноў албанамоўнага свету. Была заснавана ў 2007 годзе ўрадам Албаніі і размяшчаецца ў албанскай сталіцы Тыране побач з Тыранскім ўніверсітэтам.
Гісторыя
Цэнтр албаналагічных даследаванняў быў заснаваны ў рамках рэканструкцыі і мадэрнізацыі албанскай акадэмічнай і універсітэцкай сістэмы. Рашэнне было прынята ўрадам Албаніі ў жніўні 2007 года. Утварэнне акадэміі адбылося ў выніку аб’яднання чатырох існуючых устаноў: Інстытута археалогіі, Інстытута мовазнаўства і літаратуры, Інстытута гісторыі і Інстытута культурнай антрапалогіі і мастацтвазнаўства з двума навуковымі падраздзяленнямі: «Мастацтвазнаўства» і «Албанская энцыклапедыя», якія раней належалі Албанскай акадэміі навук.
Браніслаў Андрэевіч Ржэўскі
Браніслаў Андрэевіч Ржэўскі (, в. Добрыцкае, Вяляціцкая воласць,, Мінская губерня, Расійская імперыя (цяпер — Барысаўскі раён, Мінская вобласць, Беларусь) — , , Беларуская ССР, СССР) — беларускі літаратуразнаўца і педагог. Кандыдат філалагічных навук (1952).
Акадэмія албаналагічных даследаванняў
Гісторыя
Цэнтр быў рэарганізаваны 10 сакавіка 2008 года як навукова-даследчы інстытут і атрымаў статус міжвузаўскага органа. Ён атрымаў у спадчыну штат спецыялістаў і багаты архіў высокай важнасці. Нароўні з даследаваннямі ў галіне гісторыі, археалогіі, культурнай антрапалогіі, мастацтвазнаўства, лінгвістыкі, літаратуры і г.д., частка яго працы накіравана на даследаванне, ацэнку, захаванне і прасоўванне матэрыяльнай і духоўнай спадчыны албанскай культуры. У цэлым гэта адзін з асноўных інстытутаў албаналогіі. Ён таксама прапануе магістарскія і кандыдацкія праграмы, а таксама даследчыя праграмы па ўсіх галінах, якія ахоплівае інстытут.
Браніслаў Андрэевіч Ржэўскі
Біяграфія
Нарадзіўся 25 сакавіка 1905 г. у беднай сям’і.
Акадэмія албаналагічных даследаванняў
Гісторыя
У 2017 годзе Цэнтр албаналагічных даследаванняў змяніў назву на Акадэмію албаналагічных даследаванняў.
Браніслаў Андрэевіч Ржэўскі
Біяграфія
У 1927 г. скончыў педагагічны тэхнікум у Барысаве і да 1930 г. працаваў настаўнікам у сёлах Гомельшчыны. У перыяд з 1930 па 1940 гг. скончыў Магілёўскі педагагічны інстытут, працаваў у розных адукацыйных установах Магілёва. З сакавіка 1940 да чэрвеня 1941 гг. працаваў дырэктарам польскай сярэдняй школы імя А. Міцкевіча ў Баранавічах. Жонка была настаўніцай і вучыла батаніцы.
Падчас Другой сусветнай вайны прымаў удзел у савецкім партызанскім руху ў Беларусі. Паводле Вячаслава Анушкевіча, будучага сулагерніка Браніслава Ржэўскага, той яму пра гэты перыяд расказваў так: «Гаварыў, што гэтакага ганебнага, страшэннага і цяжкога часу ён ня меў, як будучы разам з партызанамі. Бо яны вытваралі такія страшныя і дзікія фокусы, і ня супраць ворага, а супраць насельніцтва! І, кажа, нічога ня мог зрабіць, бо быў радавым партызанам. Расказваў пра канкрэтныя справы, як яны расстрэльвалі бязвінных людзей, сялян. … Ён расказваў, як яны прыходзілі ў хату, ляжыць старая жанчына хворая, яны гвалцілі яе, дзяцей малых. Білі, кралі, забіралі апошняе. Рабілі „па-лёгкаму“ ў хаце. … І, кажа, я нічога ня мог зрабіць, мне яда ня лезла. Гэта была шайка. Быў асобы аддзел, главар гэтых партызанаў. Яны, калі на каго якое падозранне падала, тут жа расстрэльвалі, „прышыўшы“ ворага. Я, кажа, баяўся і ня ведаў, дзе падзецца. І да немцаў уцякаць нельга, бо ўжо ў партызанах пабыў. Гэта было страшней за банду, бо банда таксама мараль мае».
На тэрыторыі Баранавіцкай вобласці стварыў падпольную дыверсійную групу «Барыса», якой і кіраваў. Група ўвайшла ў кантакт і падтрымлівала сувязь з савецкімі партызанамі — брыгадай імя Суворава. Быў прызначаны рэдактарам газеты «Перамога» (орган Новамышскага райкома КП(б)Б). У гэты час пазнаёміўся з Янкам Брылём, рэдактарам іншай партызанскай газеты, з якім сябраваў на працягу ўсяго жыцця.
З кастрычніка 1944 па 1955 гг. працаваў выкладчыкам і загадваў кафедрай мовы і літаратуры ў Баранавіцкім настаўніцкім інстытуце. Стварыў гурток па зборы і вывучэнні вуснай народнай творчасці, фальклору перыяду Другой сусветнай вайны. Уваходзіў у склад Камісіі па зборы матэрыялаў аб злачынствах нямецкіх акупацыйных улад на тэрыторыі Баранавіцкай вобласці. У 1952 г. абараніў дысертацыю пра творчасць беларускага паэта М. Танка. У 1955 г. пераехаў у Гродна і да 1957 г. выкладаў беларускую літаратуру ў Гродзенскім педагагічным інстытуце імя Я. Купалы.
У сярэдзіне 1950-х праводзіць уласную кампанію публічных зваротаў да ўлад — піша лісты ў цэнтральныя беларускія газеты і ва ўстановы, звяртаецца да вядомых дзеячаў БССР. У зваротах у рэзкай форме выказваецца пра нацыянальную палітыку, якая праводзілася ў савецкімі ўладамі Беларусі, пра адміністрацыйныя абмежаванні выкарыстання беларускай мовы ў сферы адукацыі, культуры і публічнага жыцця. Акрамя таго, арганізуе напісанне студэнтамі Гродзенскага педагагічнага інстытута заяў пра становішча нацыянальнай школы (інфармацыя — паводле ўспамінаў тагачаснага студэнта, цяпер вядомага ў Беларусі настаўніка Алеся Белакоза). Паводле ўспамінаў Вячаслава Анушкевіча, пасля таго, як адну з напісаных па-беларуску навуковых прац Браніслава Ржэўскага зноў не прынялі да друку, у адным з зваротаў ён напісаў: «Што вы робіце, вы ж губіце ў Беларусі ўсю адукацыйную сыстэму, вы хаваеце беларускую мову. Як гэта магчыма, што ўсе школы ў вёсцы на беларускай мове, у гарадох ёсць на расейскай, а інстытуты ўсе на расейскай, ніводнага няма на беларускай». Тамсама ён казаў, што «ужо даўно быў кандыдатам у вязні, але неяк Бог абносіў».
16 лютага 1957 г. Ржэўскі арыштаваны на лекцыі ў інстытуце, у яго доме быў праведзены ператрус. 21 лютага 1957 г. праведзены паўторны ператрус, у выніку якога з асабістай бібліятэкі былі канфіскаваны кнігі, пераважна выдадзеныя ў міжваенны перыяд у Заходняй Беларусі, кнігі беларускіх антыкамуністычных аўтараў (Ф. Аляхновіча, ксяндза А. Станкевіча і інш.), а таксама польскія кнігі. Былі канфіскаваны баявыя ўзнагароды, а таксама рукапісы вершаў, у якіх Ржэўскі называў Сталіна забойцам, Неронам і Чынгізханам, заклікаў беларусаў да вызвалення. Пазней Браніслаў Ржэўскі расказваў Міколе Грышану, што КДБ да яго падаслала маладога паэта Алеся Бажко, калі той аднойчы быў выкліканы ў Мінск, нібы для ўдакладнення праграмы па беларускай літаратуры. Алесь Бажко тры дні ўвіхаўся каля Браніслава Ржэўскага, а потым змест іх размоў быў прыгаданы на допытах, якія праводзілі супрацоўнікі КДБ. У абарону Ржэўскага была праведзена грамадская кампанія. Сяляне в. Скарчава, дзе ў пачатку вайны жыў Ржэўскі, сабралі 35 подпісаў пад зваротам у яго абарону. Асобна склала хадайніцтва група мясцовых дэпутатаў.
25 сакавіка 1957 Ржэўскі асуджаны Гродзенскім абласным судом паводле арт. 72 Крымінальнага кодэкса БССР на 7 год пазбаўлення волі за тое, што Ржэўскі трапіў у лагеры ГУЛАГу, калі тысячы людзей выходзілі з іх. Свой тэрмін Ржэўскі адбываў у ДубраўЛАГе (Мардовія). У лагеры працаваў бібліятэкарам. Захварэў сэрцам, бо вельмі хваляваўся. Знаходзячыся ў зняволенні, Ржэўскі працягваў сваю кампанію петыцый. Так, 10 кастрычніка 1957 г. ён накіраваў члену Прэзідыума ЦК КПСС К. Фурцавай ліст пра становішча беларускай мовы ў БССР. 20 мая 1959 г. накіраваў ліст да Старшыні Камісіі заканадаўчых прапановаў Савета Саюза Д. С. Палянскаму на тую ж тэму, які публікаваўся ў Бюлетэні БГА «Ветэраны Адраджэньня» VERITAS № 1(2)2004.
У 1959 г. жонка зняволенага Аляксандра Ржэўская звярталася ў Вярхоўны суд БССР з пратэстам на прысуд. Але ёй адказалі, што «оснований для принесения протеста по делу не имеется, поскольку мера наказания определена осуждённому в соответствии с содеянным, с учётом степени вины осуждённого и общественной опасности совершённого им преступления…». У 1961 г. Пленум Вярхоўнага суда БССР усё ж такі перагледзеў справу і датэрмінова (на 3 гады) вызваліў Ржэўскага.
Пасля вяртання ў Гродна Ржэўскі апынуўся ў цяжкай атмасферы ізаляцыі — ён пісаў літаратуразнаўчыя артыкулы і рэцэнзіі, але публікаваць іх было забаронена; шлях у вышэйшую школу для яго быў закрыты. Удалося ўладкавацца выкладчыкам беларускай мовы і літаратуры ў сярэдняй школе. За домам быў арганізаваны нагляд КДБ.
У 1989 г. беларускі часопіс «Крыніца» ўпершыню апублікаваў фрагмент успамінаў пра Ржэўскага. Рэдакцыя гэтага ж часопіса і сям’я Ржэўскага звярнуліся ў пракуратуру з хадайніцтвам аб рэабілітацыі. 29 сакавіка 1990 г. Пленум Вярхоўнага суда СССР рэабілітаваў Ржэўскага у сувязі з адсутнасцю складу злачынства.
Дно (горад)
Дно (Дно) — горад (з 1925) у Пскоўскай вобласці (Расіі) на Шалонскай нізіне за 113 км ад Пскова.
Насельніцтва 9,7 тыс. чалавек (2005). Чыгуначная станцыя. Прадпрыемствы чыгункі, ільноперапрацоўчы завод, завод металаканструкцый.
Гісторыя
Упершыню вёскі Дно Вялікае і Донца Меншае Шалонскай пяціны Наўгародскай рэспублікі згадваюцца ў пісцовых кнігах у пачатку XV стагоддзя.
Да канца XIX стагоддзі Дно (або Доншчына) стала вялікім сялом (каля шасцісот жыхароў).
Пцім (гміна)
Пцім (Pcim) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мысляніцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пціме. Плошча гміны складае 88,59 км². Станам на 2004 год у гміне Пцім пражывалі 10 219 чалавек, шчыльнасць — 115,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 6 салецтваў.
Касцевіч
Касцевіч — прозвішча.
Ірына Анатольеўна Касцевіч
Ірына Анатольеўна Касцевіч (нар., ) — міністр працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі ў 1989 годзе (планаванне прамысловасці), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь у 2002 годзе (эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве).
У 1989—1992 гадах — інжынер-канструктар ЦНДІТК Мінскага навукова-вытворчага аб'яднання «Цэнтрсістэм». У 1993—1994 гадах — эканаміст I катэгорыі, вядучы эканаміст упраўлення статыстыкі матэрыяльных рэсурсаў Дзяржкамстата Рэспублікі Беларусь. У 1994—2002 гадах — вядучы эканаміст, галоўны эканаміст, начальнік упраўлення статыстыкі матэрыяльных рэсурсаў Міністэрства статыстыкі і аналізу Рэспублікі Беларусь. У 2002—2006 гадах — начальнік упраўлення статыстычнага планавання і арганізацыі статназіранні Міністэрства статыстыкі і аналізу Рэспублікі Беларусь. У 2006—2008 гадах — намеснік Міністра статыстыкі і аналізу Рэспублікі Беларусь. У 2008—2015 гадах — першы намеснік Старшыні Нацыянальнага статыстычнага камітэта Рэспублікі Беларусь.
З 28 студзеня 2015 года да 13 сакавіка 2017 года — намеснік Міністра эканомікі Рэспублікі Беларусь.
14 сакавіка 2017 года прызначана міністрам працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь.
Узнагароджана граматай Патрыяршага Экзарха ўсяе Беларусі (2018).
Канна індыйская
Ка́нна індыйская (Canna indica) — кветкавая расліна роду раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з галінастым, часта клубнепадобна патоўшчаным карэнішчам. Сцябло прамое, моцнае, вышынёй да 3 метраў. Лісце буйное (да 60 см у даўжыню і да 35 см у шырыню ), простае, суцэльнае, скурыстае, з вострай верхавінкай і гладкім краем. Колер лісця бронзава-чырвоны, зялёны, сіні. Кветкі двухполыя, буйныя, чырвона-ружовыя або жоўтыя, зрэдку з плямамі або палоскамі. Плод — каробачка.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана ў трапічных і субтрапічных зонах Амерыкі. Натуралізавалася амаль паўсюдна і вырошчваецца ў якасці дэкаратыўнай. Святлолюбівая расліна, мезафіт і эўтроф. Размнажаецца насеннем і дзяленнем карэнішча.
Бярозава (Глыбачанскі сельсавет)
Бяро́зава (, Берёзово) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбачанскага сельсавета.
Да 19 лютага 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Дубраўскага сельсавета.
Яўстратаўка
Да 19 чэрвеня 2008 года пасёлак уваходзіў у склад Целяшоўскага сельсавета.
Адэская вобласць
Адэская вобласць (Одеська область) — вобласць на поўдні Украіны. На поўначы мяжуе з Вінніцкай і Кіраваградскай, на ўсходзе — з Мікалаеўскай абласцямі, на захадзе — з Малдавіяй (у тым ліку з Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікай), на паўднёвым захадзе — з Румыніяй.
Прырода
Першапачаткова на тэрыторыі Адэскай вобласці пераважную большасць меў стэпавы ладшафт. У цяперашні час пераважная большасць гэтых стэпаў разараныя і выкарыстоўваецца для земляробства. На поўначы вобласці захаваліся невялікія дубровы (дуб звычайны, бук, ясень, ліпа). На тэрыторыі вобласці шмат ветраахоўных палос (больш 25 тыс. га), высаджаных з акацый, абрыкоса, клёна і інш.
Памятныя мясціны
У вобласці знаходзіцца буйны Дунайскі біясферны запаведнік і разнастайныя прыродныя аб’екты з іншым ахоўным статутам.
Прамысловасць
У структуры прамысловай вытворчасці рэгіёна найбольшую ўдзельную вагу маюць харчовая, хімічная і нафтахімічная прамысловасць, машынабудаванне. Адмысловае развіццё атрымала станкабудаўнічая галіна. Яна прадстаўленая прадпрыемствамі па вытворчасці металарэзных станкоў, кавальска-прэсавага абсталявання.
Сельская гаспадарка
Прыродныя ўмовы Адэскай вобласці спрыяльныя для гадоўлі зімавой пшаніцы, кукурузы, проса, ячменю, сланечніка. У паўночнай і цэнтральнай частках вобласці можна выгадоўваць цукровы бурак, у паўднёвай — вінаград.
Чыгуначны транспарт
Адэская вобласць мае сетку чыгунак, якой кіруе Адэская чыгунка. Таксама ў вобласці ёсць лініі вузкакалейных чыгунак.
Агульныя звесткі
Адміністрацыйны цэнтр Адэскай вобласці — горад Адэса.
Піцільяна
Піцільяна (Pitigliano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Грасета.
Насельніцтва складае 4014 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 39 чал./км². Займае плошчу 103 км². Паштовы індэкс — 58017. Тэлефонны код — 0564.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Кузнецкая катлавіна
Кузнецкая катлавіна — міжгорная катлавіна на поўдні Заходняй Сібіры, на тэрыторыі Кемераўскай вобласці Расіі. Абмежаваная Салаірскім кражам на паўднёвым захадзе, Кузнецкім Алатау з паўночнага ўсходу, Абаканскім хрыбтом з паўднёвага ўсходу, Бійскай Грывай і іншымі ўтварэннямі Горнай Шорыі з поўдня.
Даўжыня 400 км, шырыня 100—120 км. Сярэдняя вышыня над узроўнем мора вагаецца ад 200 м на поўначы, да 400—500 м на поўдні.
У цэнтральнай частцы размешчаны некалькі горных кражаў вышынёй 600—740 м, складзеных з мезазойскага базальту: краж Тараданава, краж Салтымакова, Караканскі хрыбет.
Дакалумбава гісторыя Какле
Археалагічны рэгіён Гранд-Какле ахоплівае шэраг культур дакалумбавай эпохі на тэрыторыі сучаснай Панамы з найбольшай канцэнтрацыяй ў правінцыі Какле. Археолагі ідэнтыфікавалі дадзеныя культуры па стылях мясцовай керамікі. Найбольш ранні і дрэнна вывучаны перыяд Ла-Мула (La Mula) доўжыўся з 150 г. да н. э. па 300 г. н. э. За ім ідуць перыяды Тонасі (Tonosi), 300-550 гг. н. э., і Кубіта (Cubita), 550-700 гг. н. э. У цэлым, група мясцовых культур, аб'яднаная агульнымі прыкметамі, існавала ў Какле з 1200 г. да н. э. да XVI стагоддзя, да заваёвы іспанцамі.
У 1920-я гады як мінімум адзін важны археалагічны помнік, Кантэ (Панама), быў настолькі моцна пашкоджаны археолагамі-аматарамі, што вялікая частка яго гістарычных каштоўнасцяў (у тым ліку датыроўка знаходак) страчаная назаўсёды. У 1930-1940-х гг. Кантэ доўгі час раскопвалі археолаг Сэмюэл К. Лотрап (Samuel K. Lothrop) з Гарварда і Дж. Олдэн Мэйсан (J. Alden Mason) з Пенсільванскага ўніверсітэта, прычым яны абодва апублікавалі вынікі сваіх даследаванняў. Невялікі музей на месцы раскопак дэманструе артэфакты і гісторыю месца. Другі помнік, Эль-Каньё, быў даследаваны больш прафесійна і з'яўляецца крыніцай важнай інфармацыі аб культуры кокле. Частка археалагічных помнікаў Какле выдзелена ў культурную тэрыторыю Гран-Какле. Музей археалогіі і этналогіі Пібадзі пры Гарвардскім універсітэце ў г. Кембрыдж (штат Масачусетс) апублікаваў у 1937 і 1942 гг. дзве буйныя працы аб раскопках у Какле.
NGC 59
NGC 59 (другие обозначения: ESO 539-4, MCG −4-1-26, KDWG 2, PGC 1034) — карлікавая лінзападобная галактыка у сузор’і Кіт. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Беларусь (кінатэатр, Брэст)
Кінатэатр «Беларусь» — кінатэатр у горадзе Брэсце, знаходзіцца на вул. Савецкай, 17. Пабудаваны ў 1977 годзе па праекце архітэктараў Р. Шылая, інжынераў У. Самцова, С. Мартынава.
Архітэктура
Трохпавярховы будынак кінатэатра ўваходзіць у ансамбль новай забудовы вул. Савецкай. У аснову яго аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі пакладзены ўцалелы васьмігранны будынак харальнай сінагогі 19 ст., вакол якога ўзведзены сцены з высокімі зашклёнымі плоскасцямі (акрамя дваровай часткі, дзе зроблены падбудовы). Па 1-м паверсе касавы вестыбюль свабодна пераходзіць у фае малой залы на 400 месцаў. Тут жа 2 лесвіцы, якія вядуць па 2-і паверх у фае вялікай залы на 900 месцаў. На 3-м паверсе — тэхнічныя памяшканні, кінапраекцыйны комплекс. Пры будаўніцтве кінатэатра выкарыстаны прагрэсіўныя канструкцыі і новыя матэрыялы — ажурныя жалезабетонныя рамы, веерападобныя бэлькі перакрыцця, ганчарныя трубкі. У фае — панельная сістэма ацяплення, у залах — кандыцыянеры.
Кіжынгінскі раён
Кіжынгінскі раён (Кижингинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Рэспубліцы Бурація, Расія.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Кіжынга.
Геаграфія
Мяжуе на захадзе з Заіграеўскім, на поўначы — з Хорынскім і Яраўнінскім раёнамі рэспублікі, на паўднёвым захадзе і на паўднёвым усходзе — з Забайкальскім краем. Кіжынгінскі раён займае плошчу 7871 км².
Кабішчанка
Кабішча́нка (у верхнім цячэнні — Пальмі́нка) — рака ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Лужаснянка (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня 28 км. Плошча вадазбору 137 км² (166 ). Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,2 ‰. Выцякае з возера Болецкае за 0,6 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Новы Болецк, вусце за 0,4 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Латыгава. Асноўны прыток — рака Нырка (злева).
Уздоўж ракі вёскі Лапушніца, Яроненкі, Раманава, Пальмінка, Кабішча. У басейне ракі знаходзяцца азёры Мазганоўка і Удзебна.
Мікалай Мікіціч Дурбах
Мікалай Мікіціч Дурбах (Нікагос Мкртычавіч Дурбахян, 1858—1924) — рускі архітэктар; гарадскі архітэктар Растова-на-Доне.
Біяграфія
У Нахічэвані Мікалай атрымаў агульную сярэднюю і пачатковую мастацкую адукацыю, пасля чаго ў 1876 годзе паступіў у Санкт-Пецярбургскую Імператарскую Акадэмію мастацтваў. Спачатку вучыўся за кошт сродкаў горада, але хутка працягнуў навуку, зарабляючы на яе сваёй працай. З-за нястачы сродкаў са студэнтаў ён перайшоў у вольныя слухачы. У лютым 1886 года скончыў акадэмію з дыпломам «някласнага мастака з правам вырабляць пабудовы».
Пасля навукі вярнуўся дахаты. З 1886 па 1889 год займаўся пабудовай жылых дамоў і будынкаў у Нахічэвані, Растове-на-Доне, Азове і Марыупалі. 12 сакавіка 1889 года Мікалай Дубах падаў прашэнне ў Гарадскую ўправу, у якім прасіў прызначыць яго на пасаду Нахічэванскага гарадскога архітэктара. 5 красавіка гэтага ж года ён стаў выконваць пасаду Гарадскога архітэктара з выпрабавальным тэрмінам у адзін год. Па заканчэнні гэтага тэрміну Дубах быў пацверджаны Гарадскім архітэктарам, але ўжо бестэрміновае.
Мікалай Дубах пачаткаў сваю працяглую і актыўную дзейнасць на пасту архітэктара горада, вынікаючы планавальным прынцыпам, закладзеным першым планам горада (1781 год). У 1894 годзе ў яго жыцці адбылася важная падзея — ён пазнаёміўся з прыбылым у Растоў з першым эскізам праекта будынка Гарадской думы і Управы на Вялікай Садовай вуліцы прафесарам Акадэміі майстэрстваў — архітэктарам А. Н. Памяранцавым. Гэта сустрэчы і памен думкамі паўплывалі на творчыя планы абодвух архітэктараў па развіцці горада.
Разам з вытворчай дзейнасцю, М. М. Дурбах займаўся грамадскай. 12 сакавіка 1897 года ў выбарчым Сходзе Нахічэванскага гарадскога грамадства ён быў абраны галосным Нахічэванскай Гарадской думы на чатырохгадовы тэрмін (1897—1901). Усяго па 1917 год ён пяць разоў абіраўся галосным Нахічэванскай гарадской Думы. 27 лістапада 1898 года ўжо на сходзе Гарадской думы быў абраны членам у Гарадскую па Кватэрным падатку Наяўнасць на 1899 год, пасля абіраўшыся на гэту пасаду па 1912 год. 26 студзеня 1900 года Дурбах быў абраны членам Апякунскага Савета Нахічэванскага рамеснага вучылішча на тры гады (1900—1903). Чын калежскага рэгістратара М. М. Дурбах атрымаў у 1902 годзе. Наступны чын калежскага сакратара — у 1905 годзе.
У 1913 годзе Мікалай Мікіціч пакінуў пасаду Гарадскога архітэктара, прапрацаваўшы ў ёй дваццаць пяць гадоў. Ён адышоў ад грамадскіх спраў, адносіны з жонкай прывялі да разрыву іх сямейнага жыцця. Распачатая неўзабаве Грамадзянская вайна ў Расіі парушыла яго жыццёвы парадак і магчымасць творчасці. У пачатку 1920-х гадоў у яго пачаліся праблемы са здароўем — хваробы неадступна ішлі за ім.
Памёр 23 верасня 1924 года ў Растове-на-Доне. Быў пахаваны на Армянскіх могілках горада.
За сваю бліскучую службу М. М. Дурбах быў ганараваны ордэнаў Святога Святаслава 4-й ступені (1904 год) і Святой Ганны 3-й ступені (1911 год).
Магіла Мікалая Мікіціча Дурбаха доўгі час знаходзілася ў запушчаным стане, але некалькі гадоў назад была прыведзена ў належны выгляд, і на ёй быў усталяваны помнік. У снежні 1999 года памяці выбітнага архітэктара на будынку Растоўскага абласнога акадэмічнага моладзевага тэатра (былы Нахічэванскі гарадскі тэатр ) былі адкрыты мемарыяльныя дошкі. .
Гальінас
Самы паўночны пункт Паўднёвай Амерыкі.
Геаграфічныя каардынаты: 12°25′ паўночнай шыраты, 71°35′ заходняй даўгаты.
Курт фон Готберг
Курт фон Готберг (Gottberg,  — ) — адзін з вышэйшых кіраўнікоў нямецкай акупацыйнай адміністрацыі ў Беларусі ў 1942—1944.
Курт фон Готберг удзельнік Першай сусветнай вайны. У 1919—1924 служыў у добраахвотніцкім корпусе «Брыгада Эрхарда». У 1932 уступіў у НСДАП і СС. З 1937 у Галоўным ведамстве па расавай палітыцы і пасяленнях, з 1939 оберфюрар СС і галоўны камісар ведамства зямлі ў Празе. У 1940—1942 начальнік рэгістрацыйнага ведамства ў галоўным упраўленні СС, брыгадэнфюрар СС і генерал-маёр паліцыі.
Готберг лічыў, што беларусы не нацыя.
У канцы Другой сусветнай вайны кіраваў барацьбой з французскім рухам супраціўлення. Пасля арышту саюзнікамі скончыў жыццё самагубствам у Фленбургу (Германія) ў маі 1945 года.
Дом Саветаў (Баранавічы)
Дом Саветаў — будынак у горадзе Баранавічы Брэсцкай вобласці, размешчаны па Савецкай вуліцы, 79. Пабудаваны ў 1978 годзе па праекце архітэктара Л. Макарэвіча. У будынку размешчаны Баранавіцкі раённы выканаўчы камітэт, раней таксама размяшчаўся гарадскі выканаўчы камітэт.
Архітэктура
Г-падобная ў плане кампазіцыя складаецца з асноўнага 6-павярховага прамавугольнага ў плане цаглянага са зборна-маналітным каркасам будынка і злучанай з ім па першым паверсе крытай пераходнай галерэяй прамавугольнай у плане залы пасяджэнняў (на 395 месцаў). Службовыя памяшканні размешчаны абапал калідораў, што адыходзяць у 2 бакі ад лесвічна-ліфтавага хола. Галоўны ўваход акцэнтаваны асіметрычна размешчаным вынасным аб’ёмам лесвічна-ліфтавога вузла. Пластыка галоўнага фасада ствараецца мерным рытмам пілонаў на вышыню 2—6-га паверхаў, злучаных паміж сабой міжпаверхавымі прасценкамі. Фасады апрацаваны тынкоўкай светлага колеру. У аддзелцы інтэр’ераў выкарыстаны гіпсабетонныя пліткі, тэразітавы тынк і іншыя матэрыялы.
Разам з іншымі будынкамі фарміруе адміністрацыйна-грамадскі цэнтр горада па вуліцы Савецкай.
Сорацні
Со́рацні (, Сороцни) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Драгічынскага сельсавета.
Гісторыя
Перад вайной у вёсцы жыло 317 чалавек у 83 дварах.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў верасні 1943 года гітлераўцамі было спалена 79 дамоў, забіта 136 чалавек.
Да 17 верасня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Гутаўскага сельсавета.
Целяшы (Гомельскі раён)
Знаходзіцца каля ракі Уза за 34 км у напрамку на паўночны захад ад Гомеля. За 2,5 км на поўдзень ад вёскі Целяшоўскае вадасховішча.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах, населены пункт вядомы з XVI стагоддзя як сяло Целешавічы. У 1503, 1511, 1525, 1526, 1527 гадах сяло Целешавічы згадваецца ў матэрыялах ў сувязі з канфліктамі паміж Вялікім княствам Літоўскім і Маскоўскай дзяржавай. У 1640-х гадах, згодна інвентару Гомельскага староства, 8 дымоў, 4 службы, 11 валоў, 5 коней, 4 пусткі — Манаўшчына, Ціхалкоўская, Ціраўшчына, Знагоўшчына, у Рэчыцкім павеце Менскага ваяводства Вялікага княства Літоўскага, належала Чартарыйскім. У інвентары 1752 года пазначаны памеры падаткаў, якія абавязаны былі штогод плаціць мясцовыя жыхары пану і казне.
Пасля 1-га падзелу Рэчы Паспалітай (1772 год) у складзе Расійскай імперыі. Ў 1792 году пабудавана драўляная Пакроўская царква, а ў 1810 годзе замест струхлелага пабудаваны новы будынак царквы. Праз вёску праходзіла паштовая дарога з Рэчыцы ў Гомель. У 1848 годзе цэнтр Целяшэўскі воласці (да 9 мая 1923 году) Беліцкага, а з 1852 года Гомельскага павета Магілёўскай, з 26 красавіка 1919 года Гомельская губерні. У склад воласці ў 1890 годзе ўваходзілі 49 населеных пунктаў з агульнай колькасцю 1675 двароў. У 1862 годзе адкрыта народнае вучылішча (у 1889 г. 36 вучняў). У 1885 году дзейнічала бальніца (6 месцаў). Паводле перапісу 1897 года размяшчаліся: царква, хлебазапасны магазін, народнае вучылішча, 4 вятракі, крама, гамарня, карчма. У 1909 годзе 2070 дзесяцін зямлі. Мелася аддзяленне паштовай сувязі.
Працавалі пачатковая школа, хата-чытальня, ветэрынарны пункт, крама. У 1929 годзе арганізаваны калгас «Чырвоная плошча», працавалі конная крупадрабілка, 5 ветракоў, кузня, шерсточесальня. У час Вялікай Айчыннай вайны нямецкія акупанты забілі 22 жыхароў (пахаваны ў магіле ахвяр фашызму на паўднёва-ўсходняй ускраіне). У баях за вёску восенню 1943 года загінулі 266 савецкіх салдатаў (пахаваны ў брацкай магіле на могілках). 120 жыхароў загінулі на фронце. У 1943-44 гадах каля вёскі дзейнічала пасадачная пляцоўка для савецкіх самалётаў. У 1959 годзе цэнтр калгаса «Чырвоная плошча». Размешчаны сярэдняя школа, клуб, бібліятэка, аддзяленне сувязі, дзіцячы сад, бальніца, сталовая, кафэ, 5 магазінаў, лазня.
Да 1 жніўня 2008 года цэнтр Целяшэўскі сельсавета.
Юравічы (прыпыначны пункт)
Ю́равічы (, Юровичи)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны за 1 км паўднёвы ўсход ад вёскі Юравічы; на лініі Алёшча — Полацк, паміж раз'ездам і прыпыначным пунктам Пазнякова.
Целяшы (Гомельскі раён)
Гісторыя
З успамінаў былога жыхара Івана Радзькова (1903 г.н.): «Жыхары вёскі Целяшы займаліся земляробствам, жывёлагадоўляй, бортніцтвам, сама вёска была маленькай, навокал шумелі непраходныя лясы, дзе вадзілася шмат драпежных жывёл (мядзведзі, ваўкі, рысі) і траваедных, на якіх палявалі з рацішчамі, камянямі і палкамі. У рацэ Уза і яе прытоках вадзілася незлічоная колькасць рыбы, ракаў, вадаплаўнай птушкі. Працавалі не пакладаючы рук на сябе і на польска-літоўскіх паноў. Усе лепшыя землі былі ў іх руках. За найменшае непаслушэнства — жорстка каралі. Працавалі цяжка — машын тады не было і ўсе працы рабілі ўручную: аралі конямі, ціснулі сярпамі, малацілі цапами, жыццё было катаржная, а каб пайсці ў лес па ягады і грыбы — трэба было дзень адпрацаваць на пана. Чародамі хадзілі жабракі з торбамі па вёсцы, прасілі кавалачак хлеба».
Геаграфія
Знаходзіцца у 17 км ад чыгуначнай станцыі Якімаўка (на лініі Калінкавічы — Гомель), 20 км на захад ад Гомеля. З’езд з трасы Мінск — Гомель М-5.
Гідраграфія
Стаіць на рацэ Уза (прыток ракі Сож) на захадзе меліярацыйныя каналы.
Рэлігія
У вёсцы жывуць праваслаўныя. Тут дзейнічае Храм Пакрова Прасвятой Багародзіцы. У 1779 годзе на месцы ліквідаванага ўніяцкага храма была ўзведзена Пакроўская царква. Прыкладна ў 1810 годзе царква ўжо патрабавала пераабсталявання, і ў сувязі з гэтым быў зроблены рамонт на сродкі мясцовых памешчыкаў Аркадзя і Стэфана Ніклашэўскіх, якім да гэтага часу належала вёска Целяшы. У гэтым жа годзе пры ўнутраных рамонтных работах і неасцярожным абыходжаннем з агнём царква была цалкам знішчаная. У 1991 годзе зарэгістраваная рэлігійная абшчына, аднак да будаўніцтва новага храма прыступілі толькі ў 1997 годзе. Па благаславенні архіепіскапа Гомельскага і Жлобінскага Арыстарха ў студзені 2009 года на пастырскае служэнне накіраваны новы святар і будаўніцтва працягнулася. 20 красавіка 2009 года на свята Уваходу Гасподняга ў Іерусалім храм асвячоны, а 27 красавіка таго ж года ў ізноў адноўленым храме здзейсненая першая Велікодная служба. У 2011 годзе набыты званы, а ў 2012 годзе пабудавана званіца. У цяперашні час царква працягвае аздабляцца новымі іконамі і царкоўнымі рэчамі.
Мясцовая школа
Зараз у вёсцы існуе «Целяшоўскі дзіцячы сад — сярэдняя школа», дзе вучыцца 95 навучэнцаў, працуе 21 настаўнік (2019).
У 1924 годзе ў вёсцы Целяшы была адкрыта пачатковая школа, якая ў 1930 годзе рэарганізавана ў ШКМ, а на яе базе ў 1938 году адкрыта сярэдняя школа. Новы двухпавярховы цяперашшні будынак школы было пабудавана ў 1966 годзе.
Сіліцыды
Сіліцы́ды — злучэнні крэмнію з металамі;.
Паводле тыпу хімічнай сувязі адрозніваюць іонна-кавалентныя (сіліцыды шчолачных і шчолачназямельных металаў і сіліцыд магнію) і металападобныя (сіліцыды пераходных металаў).
Уласцівасці
Крышталічныя рэчывы звычайна серабрыста-белага або шэрага колеру з металічным бляскам. Сіліцыды шчолачных і шчолачназямельных металаў раскладаюцца вадой, узаемадзейнічаюць з растворамі шчолачаў і кіслотамі, пры награванні ў паветры загараюцца. Сіліцыды пераходных металаў тугаплаўкія, стойкія да акіслення, не раствараюцца ў кіслотах, раскладаюцца растворамі шчолачаў.
Атрыманне
Утвараюцца пры высокіх тэмпературах. Сіліцыды атрымоўваюць сінтэзам з элементаў альбо аднаўленнем аксідаў металаў крэмніем:
2МеО + 2Si = Me2Si + SiO2
Альбо ўзаемадзеяннем крэмнію з гідрыдамі металаў
2CaH2 + Si = Ca2Si + H2↑
А таксама ўзамемадзеяннем лішку метала на аксід крэмнію (IV)
SiO2 + 4Mg = Mg2Si + 2MgO
Кузнецкі Алатау
Кузнецкі Алатау (ад цюрк. ала — «стракаты» і тау — «горы») — нізка-сярэдневысокае нагор’е ў сістэме Саяна-Алтайскай горнай вобласці на поўдні Заходняй Сібіры, працягласцю каля 300 км з поўдня на поўнач і шырынёй да 150 км. Найбольшая вышыня — 2211 м (плато Старая Крэпасць).
Этнацыд
Этнацыд (ад спалучэння слоў ἔθνος — народ і caedo — забіваю) — палітыка, скіраваная на знішчэнне нацыянальнай свядомасці той ці іншай этнічнай групы. У адзрозненне ад генацыду не звязана з фізічным знішчэннем носьбітаў пэўнай мовы, культуры або рэлігіі. У сувязі з гэтым даказаць абвінавачванні ў этнацыдзе цяжэй, чым факты генацыду.
Некаторыя даследчыкі выкарыстоўваюць тэрмін "этнацыд" як сінонім паняццю "генацыд".
Прыклады этнацыду ў сусветнай гісторыі
Біблейскае паведамленне з кнігі Зыход можна аднесці да аднаго з найбольш ранніх апісанняў этнацыду. Егіпецкі фараон даў загад забіваць кожнага навароджанага хлопчыка ў яўрэйскіх перасяленцаў Егіпта, але пакідаць жывой навароджаных дзяўчат. Гэту з'яву можна аднесці да этнацыду, бо мэтай гэтага загаду было не фізічнае вынішчэнне усяго народу, а яго асіміляцыя карэнным насельніцтвам.
Падчас нацысцкай акупацыі Югаславіі (1941—1944 гг.) харвацкія нацыяналісты праводзілі этнацыд сербаў: апошніх прымушалі пераходзіць з праваслаўя ў каталіцызм, а тых, хто адмаўляўся, забівалі ці прымушалі пакінуць радзіму. Гэта можна аднесці да этнацыду па прычыне таго, што мова сербаў і харватаў таго часу практычна не адрознівалася (іх мова называлася сербскахарвацкай) і гэтыя два народы ў асноўным адрозніваліся па веравызнанню.
Некаторыя гісторыкі лічаць турэцкую дзяржаўную палітыку "адзінства нацыі" элементам этнацыду ў дачыненні да курдаў, якіх да апошняга часу афіцыйныя турэцкія ўлады разглядалі як "горных туркаў" і адмаўлялі ім у праве афіцыйна карыстацца сваёй мовай.
Неразлучнікі
Неразлучнікі (Agapornis) — род птушак сямейства папугаевых.
Знешні выгляд
Невялікія папугайчыкі, даўжыня цела 16-17 см, крыла 10 см, хваста 5 см; вага 40-60 г. Галава адносна буйная. Афарбоўка апярэння ў асноўным зялёная, але асобныя ўчасткі цела, надхвосце, грудзі, галава, шыя могуць мець іншую афарбоўку — ружовую, чырвоную, сінюю, жоўтую і іншых колераў.
Распаўсюджанне
Жывуць у Афрыцы і на Мадагаскары.
Пэльплін (гміна)
Пэ́льплін (Pelplin) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тчэўскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пэльпліне. Плошча гміны складае 140,45 км². Станам на 2004 год у гміне Пэльплін пражывалі 16 600 чалавек, шчыльнасць — 118,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Амазонскі чорны равун
Амазонскі чорны равун (Alouatta nigerrima) — від павукападобных малпаў (Atelidae). Прадстаўнікі жывуць у цэнтральнай Бразіліі. Падобны да роднасных відаў, мае хапальным хвастом. Раней лічыўся падвідаў чырвонарукага равуна (Alouatta belzebul).
Знешняя палітыка Албаніі
Знешняя палітыка Албаніі ў канцы XX стагоддзя прайшла шлях ад практычна поўнай ізаляцыі ад астатняга свету падчас праўлення Энвера Ходжы да актыўнага ўдзелу ў міжнародных адносінах.
Агляд
Албанія з’яўляецця сябрам НАТА з 2009 года. 24 чэрвеня 2014 года Албанія афіцыйна стала краінай-кандыдаткай на ўступленне ў Еўрапейскі саюз.
15 снежня 2010 года ўступіў у сілу бязвізавы рэжым для Албаніі і ЕС. Ён сапраўдны для турыстычных паездак албанцаў ва ўсе краіны Шэнгенскай зоны на тэрмін да 90 дзён. Абавязковай умовай з’яўляецца тое, што вандроўнікі павінны мець біяметрычны пашпарт.
У 2014 годзе Албанія, у сувязі з падзеямі ва Украіне, ўвяла супраць Расіі санкцыі. У наступныя гады Албанія падаўжала дзеянне санкцый супраць РФ.
NGC 60
NGC 60 (іншыя абазначэнні — UGC 150, MCG 0-1-48, ZWG 382.37, PGC 1058) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рокальбен’я
Рокальбен’я (Roccalbegna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Грасета.
Пыталава
Пыталава (Пыталово, Pitalova, Abrene) — горад (з 1933 года) у Пскоўскай вобласці (Расія), адміністрацыйны цэнтр Пыталаўскага раёна. Да 1925 года меў назву Пыталава. З 1925 па 1933 гады называўся Яўнлатгале, з 1933 па 1945 год — Абрэнэ.
Размешчаны на рацэ Утроя, за 102 км ад Пскова.
Рокальбен’я
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дзікалаўка
Дзі́калаўка (, Диколовка) — вёска ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Цярухскага сельсавета.
За 4,4 км ад вёскі знаходзіцца прыпыначны пункт Дзікалаўка.
Sed
sed (ад Stream EDitor) — патокавы тэкставы рэдактар (а таксама мова праграмавання), які здзяйсняе розныя прадвызначаныя тэкставыя пераўтварэнні ў паслядоўным патоку тэкставай інфармацыі.
Першапачаткова быў напісаны як UNIX-утыліта Лі Макмэханам (Lee E. McMahon) з Bell Labs у 1973—74 гадах. Зараз <tt>sed</tt> даступны фактычна для любой аперацыйнай сістэмы, якая падтрымлівае работу з камандным радком.
Бежацкі раён
Бежацкі раён (Бежецкий район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Цвярской вобласці, Расія.
Sed
Апісанне
<tt>sed</tt> атрымлівае ўваходны паток (звычайна файл) парадкова, рэдагуе кожны радок згодна правілам, вызначаным у sed-скрыпце з ужываннем простай мовы <tt>sed</tt>, і потым выводзіць вынік у выходны паток.
Васілевічы (Ушацкі раён)
Васіле́вічы (, Василевичи) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбачанскага сельсавета.
Sed
Апісанне
<tt>sed</tt> часта завуць неінтэрактыўным тэкставым рэдактарам. Ён адрозніваецца ад звычайных тэкставых рэдактараў «інвертаванасцю» адносна тэксту і набору каманд рэдагавання. Звычайныя тэкставыя рэдактары спачатку загружаюць увесь тэкст дакумента, а потым прымяняюць да яго каманды па адной, у той час як sed спачатку загружае ў сябе набор каманд, а потым прымяняе ўвесь набор каманд да кожнага радка тэксту. Паколькі адначасова ў памяці знаходзіцца толькі адзін радок, sed можа апрацоўваць даволі вялікія тэкставыя файлы.
Бежацкі раён
Адміністрацыйны цэнтр — горад Бежацк.
Геаграфія
Плошча 2810 км². Раён размешчаны ў цэнтры ўсходняй частцы вобласці і мяжуе: Асноўная рака — Малога.
Sed
Апісанне
Наступны прыклад дэманструе тыповае ўжыванне <tt>sed</tt>:
Тут s — замена; g — глабальна, што значыць «усе ўваходжанні шуканага значэння». Пасля першага прамога слэша змешчаны рэгулярны выраз для пошуку, пасля другога — выраз для замены. Аднак варта памятаць, што апроч слэша можа ўжывацца і другі сімвал. Напрыклад выразы
цалкам эквівалентныя.
У Unix каманда <tt>sed</tt> часта ўжываецца ў выглядзе фільтра ў канвееры (| ці pipe): Такім чынам генеруюцца звесткі і перадаюцца на канвеер, каб замяніць x на y.
Апроч замены, магчымы і іншыя формы простай апрацоўкі. Напрыклад, наступны сцэнарый выдаляе пустыя радкі альбо радкі, якія змяшчаюць толькі прабелы:
Апошні прыклад ужывае частку рэгулярных выразаў-метасімвалаў:
Комплексныя канструкцыі <tt>sed</tt> магчымы да такой ступені, што ён можа быць прадстаўлены як высока спецыялізаваная, хоць і простая, мова праграмавання. Патокам кіравання, напрыклад, можна кіраваць з дапамогай меткі (двукроп'е, за якім ідзе радок, якая павінна быць імем меткі) і інструкцыя галінавання b; інструкцыя b, за якой ідзе правільнае імя меткі, перасуне апрацоўку ў блок пасля меткі; калі метка не існуе, тады галінаванне завершыць сцэнарый (скрыпт).
У мовы <tt>sed</tt> няма пераменных, ёсць толькі прымітыў GOTO і функцыйныя магчымасці, якія выконваюць галінаванне; тым не менш гэта цьюрынг-поўная мова.
Існуе пашыраная версія <tt>sed</tt>, якая называецца Super-sed (<tt>ssed</tt>), якая ўключае рэгулярныя выразы, сумяшчальныя з Perl.
Ірэна Вейсайтэ
Ірэна Вейсайтэ (Irena Veisaitė;, Каўнас — , Вільнюс) — савецкая і літоўская літаратуразнаўца, тэатразнаўца і тэатральны крытык, грамадскі дзеяч; аўтар прац па літаратуры Заходняй Еўропы і гісторыі тэатра.
Біяграфія
Нарадзілася ў Каўнасе ў яўрэйскай сям’і. У 1934—1941 гадах вучылася ў Каўнаскай гімназіі імя Шолам-Алейхема з навучаннем на ідышы. Падчас Другой сусветнай вайны ў Каўнаскім гета страціла бацькоў. Маці атрымалася перадаць яе літоўскай сям’і, якая хавала яе да прыходу Чырвонай Арміі.
З 1963—1964 гадоў вядомая як тэатральны крытык.
Памерла на 93 годзе жыцця 11 снежня 2020 года ў Вільні ад наступстваў каранавіруснай інфекцыі.
Навуковая дзейнасць
Апублікавала звыш 200 артыкулаў у Літве і іншых краінах. Складальнік некалькіх кніг; суаўтар школьных падручнікаў.
Грамадская дзейнасць
У 1990 годзе разам з прафесарам Чаславам Кудабай стала сузаснавальнікам фонду адкрытай Літвы. Да 1993 года была віцэ-старшынёй праўлення Фонду адкрытай Літвы, у 1993—2000 гадах старшыня праўлення. Член праўлення Інстытута адкрытага грамадства (Будапешт) і іншых міжнародных няўрадавых арганізацый, член кураторыўма культурнага цэнтра Томаса Мана ў Нідэ, член Літоўскага нацыянальнага камітэта ЮНЕСКА, мастацкага савета Міністэрства культуры Літвы.
Епіфань (Гомельскі раён)
Епіфа́нь (, Епифань) — пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Цярухскага сельсавета.
Кубак уладальнікаў кубкаў УЕФА
Кубак уладальнікаў кубкаў УЕФА — еўрапейскі клубны турнір па футболе, які праводзіўся з 1960 па 1999 год.
Юрцава (прыпыначны пункт)
Ю́рцава (, Юрцево)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны за 1,4 км на ўсход ад вёскі Юрцава.
Аблога Родаса (1522)
Аблога Родаса (1522), аблога крэпасці на в. Родас, якая належала Ордэна гаспітальераў, войскамі Атаманскай Турцыі (26 чэрвеня — снежань 1522).
Ордэн гаспітальераў
Каля 2000 абаронцаў, рыцараў і слугаў Ордэну. Камандаванне — гросмайстар Піліп Вілье дэ л'Іль Адам.
Аблога
Турэцкія войскі высадзіліся на Родасе 26.6.1522. Падобна як пры аблозе 1480 году, абложнікі мелі магутную артылерыйскую падтрымку, абаронцы з'яўлялі выдатную інжынерную падрыхтоўку ў абароне. Штурмы і абстрэлы працягваліся каля сямі месяцаў.
Лічыцца, што канцлер Ордэна, Андрэа д'Амарал, які быў у варожых адносінах з гросмайстрам, меў сувязь з туркамі, у лістападзе 1522 ён быў абвінавачаны ў гэтым і пакараны смерцю.
Перад лістападам 1522 туркі мелі вялізныя страты, але і Ордэн страціў больш за 10 % сваіх лічэбна слабых войскаў. У снежні 1522 султан Сулейман прапанаваў вельмі ганаровыя ўмовы здачы крэпасці. Большасць насельніцтва востраву і некаторыя з рыцараў падтрымлівалі ідэю ганаровай здачы, і, пасля некалькіх асабістых сустрэч з Сулейманам, гросмайстар дэ л'Іль Адам згадзіўся з умовамі султана. Крэпасць і востраў былі здадзены.
Чырвоны харчавік
ААТ «Чырво́ны харчаві́к» — прадпрыемства ў Бабруйску, заснаванае ў 1870 годзе.
Гісторыя
У 1870 годзе купец Ханон Райцын адкрыў у Бабруйску дражджавы завод. На ім працавалі 40 чалавек, у год выраблялі каля 400 фунтаў дрожджаў. Першыя будынкі былі драўляныя, пазней дабудаваныя мураваныя баракі для пражывання працаўнікоў.
У 1890 годзе Райцын прадаў завод купцу Зусьману Рабіновічу. У 1892—1897 быў збудаваны мураваны корпус, набытае новае абсталяванне. У 1898 Рабіновіч прадаў ⅗ часткі ўласнасці Ашэру Рабіновічу і Шмерку Галадцу. З 1902 года завод перайшоў ва ўласнасць памешчыкаў Вікенція Козел-Паклеўскага і Карла Незабытоўскага. У 1913 новым уласнікам стаў купец 1-й гільдыі Янкель Разоўскі.
Пасля прыходу бальшавікоў завод перададзены павятоваму Саўнаркаму, яго кіраўніком стаў Геца Фрыд. У 1921 годзе, за новым дырэктарам С. Л. Гінзбургам вытворчасць спынілася. У 1924 годзе завод перададзены Белхарчтрэсту, пачаўся капітальны рамонт. Былі створаныя вытворчыя аддзяленні: квасільнае, вальцавое, заторнае, мачыльнае, прасовачнае, пакавальнае. У наступным годзе завод выпусціў больш за 700 кг дрожджаў, якія пастаўляліся пераважна ва Украіну, а таксама Бабруйскі і Магілёўскі раёны.
У 1944 годзе немцы пры адступленні спалілі фабрыку, частку абсталявання вывезлі. Вытворчасць адноўленая ў 1945, да 1950 дасягнуты даваенны аб’ём прадукцыі. У 1952—1955 гг. адбываецца пераарыентацыя прадпрыемства на выпуск пасціла-мармеладных вырабаў. У 1969—1971 года збудаваная халвічная вытворчасць.
Прадукцыя
Фабрыка выпускае больш за 140 відаў прадукцыі: зефір, халва, дражэ, мармелад, ірыс, жэлейныя цукеркі.
Павукападобныя малпы
Павукападобныя малпы (Atelidae) — сямейства шыроканосых малпаў (Platyrrhini). Сямейства ўключае каля 30 сучасных відаў, распаўсюджаных выключна ў Новым Свеце.
Міхаіл Маркавіч Шмерлінг
Міхаіл Маркавіч Шмерлінг (нар., г. ) — беларускі фотамастак. Член Саюза журналістаў Беларусі (1976).
Біяграфія
Скончыў Мінскае паліграфічнае вучылішча (1967). Працаваў у Віцебскім абласным краязнаўчым музеі (1969—1983), вытворчым аб'яднанні «Мастацтва» (1986—1991), рэдакцыі абласной газеты «Народнае слова» (1991—2007). Атрымаў першую прэмію на Усесаюзнай выставе «Фотаграфіка-71» (1971), медаль лаўрэата на міжнароднай выставе «Чалавек і Зямля» (г. Платэляй, Літва, 1973). Узнагароджаны ганаровымі дыпломамі фотасалонаў у Румыніі (1971, 1973), Англіі (1974).
Працуе ў розных жанрах мастацкай фатаграфіі.
Сярод твораў: «Браслаўскі матыў» (1982), «Мастак Ф. Гумен» (1985), «Народная артыстка СССР С. Станюта» (1990), «Вечар» (1991), «Актрыса Наталля Аладка» (1992), «Лятучка» (2000), «Мастак Г. Шутаў» (2001), «Афганцы» (2005); серыі «Стары Віцебск» (1971—1975), «Тэатр» (1975—1985), «Ветэраны. Месяц май» (1975—2007), «Мастакі» (2010) і інш.
Літаратура
Цыбульский, М. Л. Шмерлинг Михаил Маркович / М. Л. Цыбульский // Регионы Беларуси : энцикл. : в 7 т. / редкол.: Т. В. Белова (гл. ред.) [и др.]. — Мн. : Беларус. Энцыкл. імя П. Броўкі, 2011. — Т. 2 : Витебская область. Кн. 2. — С. 611—612.
Куйта
Куйта (фін. Kuittijärvet) — група з трох азёр у Карэліі ў басейне ракі Кемь: Верхняе Куйта, Сярэдняе Куйта і Ніжняе Куйта. Азёры выцягнутыя дугападобна на 140 км у шыротным кірунку. Усе азёры замярзаюць у лістападзе, адкрываюцца ў пачатку траўня. Паміж сабой азёры звязаныя пратокамі. Пратока з возера Верхняе Куйта ў возера Сярэдняе Куйта мае даўжыню каля 8 км, часткова праходзіць па менш буйному возера Алаярві. На перамычцы паміж Сярэднім Куйта і Ніжнім Куйта (Луусальмскім праліве) стаіць карэльскі пасёлак Луусалмі. Пасля будаўніцтва плаціны напачатку ракі Кемь ў 1956 Сярэдняе Куйта і Ніжняе Куйта ператвораныя ў вадасховішча.
Павел Васілевіч Масленікаў
Па́вел Васі́левіч Ма́сленікаў (, в. Нізкая Вуліца, Магілёўскі павет, Магілёўская губерня — ) — беларускі мастак, жывапісец, мастацтвазнаўца, педагог. Народны мастак Беларусі (1994).