cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Брытанскае каралеўскае астранамічнае таварыства
Публікацыі
Адным з найважнейшых накірункаў дзейнасці Таварыства з'яўляецца выданне рэфератыўных часопісаў, два з якіх з'яўляюцца сусветна вядомымі — «Заметкі каралеўскага астранамічнага таварыства» (Monthly Notices of the Royal Astronomical Society (MNRAS), выходзіць з 1827 года) і з 1989 года — «Міжнародны геафізічны часопіс» (Geophysical Journal International (GeoJI)), сумесна з Германскім Геафізічным таварыствам), а таксама, з 1997 года — часопіс «Астраномія і геафізіка» (Astronomy & Geophysics (A&G)).
Сябры
У 2009 годзе быў уведзены новы статус для людзей, якія цікавяцца астраноміяй ці геафізікай, але якія не маюць прафесійнай кваліфікацыі ў гэтых галінах. Яны могуць стаць Сябрамі Каралеўскага астранамічнага таварыства.
Зборы
З верасня па чэрвень Таварыства праводзіць штомесячныя зборы, якія праходзяць у другую пятніцу месяца. На зборах абмяркоўваюцца актуальныя праблемы геафізікі і астраноміі. Акрамя таго, Таварыства штогод праводзіць Нацыянальны астранамічны з'езд і асобныя мерапрыемствы ў розных частках Вялікабрытаніі.
Бібліятэка
Бібліятэка Таварыства атрымлівае на рэгулярнай аснове больш 300 перыядычных выданняў па астраноміі і геафізіцы, а таксама размяшчае больш за 10 тысяч найменняў кніг рознага ўзроўня — ад папулярных выданняў да прац навуковых канферэнцый. Калекцыя рэдкіх кніг па астраноміі бібліятэкі Таварыства па сваім багацці саступае толькі збору Каралеўскай абсерваторыі ў Эдынбургу. Нароўні з членамі Таварыства, яго бібліятэкай карыстаецца шырокі круг астраномаў, геафізікаў і гісторыкаў.
Адукацыя
Таварыства таксама ўцягнута ў папулярызацыю астраноміі для насельніцтва праз мерапрыемствы для студэнтаў, настаўнікаў, грамадскасці і СМІ. Таварыства аказвае кансультацыі для экзаменацыйных сістэм Вялікабрытаніі, такіх як выпускныя экзамены ў школе і экзамены на ўзровень A-level(GCE Advanced Level).
Асацыяваныя таварыствы
Таварыства фінансуе працу шэрагу тэматычных супольнасцяў, шматлікія з якіх носяць міждысцыплінарны характар і фінансуюцца сумесна з іншымі арганізацыямі, у тым ліку:
Паўстанне сіпаяў
Паўстанне сіпаяў (Сіпайскае паўстанне, у сучаснай гістарыяграфіі Індыйскае народнае паўстанне 1857—1859, Першая вайна Індыі за незалежнасць) — паўстанне індыйскіх салдат супраць жорсткай каланіяльнай палітыкі англічан у 1857—1859 гадах. Паўстанне пачалося на поўначы ад Бенгаліі да Пенджаба і ў цэнтральнай Індыі. Асноўная ініцыятыва была распачата з боку арміі і незадоўга да гэтага адхіленых ад улады махарадж, але ў некаторых абласцях яго падтрымалі сяляне, і яно ператварылася ў агульнае паўстанне. Дэлі быў захоплены паўстанцамі, аднак пазней быў аточаны і ўзяты англічанамі. Паўстанне спыніла ўлады Брытанскай Ост-Індскай кампаніі і прывяло да яе замены прамым кіраваннем англійскай кароны («Брытанскі Рэдж»).
Паўстанне выклікала бурную хвалю самых размаітых водгукаў , як у англійскіх прэсе і літаратуры (улучаючы ўльтрарасісцкія выказы Чарльза Дыкенса), так і за яе межамі (асабліва ў Францыі), дзе вызначаныя колы выказваліся за саюз з Расійскай імперыяй дзеля выцяснення Вялікабрытаніі з Азіі.
Тлумачэнні
У англійскай літаратуры паўстанне часта завецца Сіпайскім, бо яго вайсковым ядром былі сіпаі. Цэнтрам паўстання, як гаварылася вышэй, была тэрыторыя, размешчаная паміж Пенджабам і Бенгаліяй. Паўстанне пачалося ў бенгальскай арміі, што камплектавалася ў гэтым раёне.
Перадумовы
Да часу прыбыцця англічан Індыя падзялялася на велізарную колькасць дробных княстваў, што ўвесь час ваявалі адзін з адным. Якія захапілі Індыю англічане хутка ўсвядомілі перавагу стрэльбаў і гармат над скуранымі шчытамі і крывымі шаблямі. Тым не менш, удалечыні ад радзімы губляць брытанскіх салдатаў было нявыгадна, і асноўнай ударнай сілай сталі сіпаі — індыйскія найміты, узброеныя па апошнім слове тэхнікі (хоць іх вывучка і не дацягвала да брытанскіх стандартаў), ім рэгулярна выплачваўся самавіты для індыйцаў пенсіён. Нядзіва, што для мясцовай бядноты трапіць на службу да англічан стала мяжой летуценняў. Перадусім брытанцы заняліся мадэрнізацыяй эканомікі: пабудавалі Гангскі канал, працягнулі Вялікі колавы шлях, наладзілі эфектыўную паштовую сістэму, з'явілася сетка школ і нават вышэйшыя навучальныя ўстановы.
Зрэшты, палітыка аб'яднання індыйскіх земляў, пачатая лордам Дальхузі, калі астатні без спадчынніка феадал павінен быў аддаць землі Ост-Індскай кампаніі, сустрэла незадаволенасць. Жыццё паступова перакладалася на еўрапейскі лад: былі забаронены саці і сватанне дзяцей. Вонкавы гандаль у абыход Кампаніі забаранілі. Падаткі на зямлю сталі для многіх непасільнымі. Струменная вытворчасць тканін прывяла да эканамічнага заняпаду рэгіёнаў, у якіх ткацтва і фарбавальная справа развівалася тысячагоддзямі. Дый сіпаі з «прывілеяванага саслоўя» да пачатку паўстання ператварыліся ў прастоі «гарматнае мяса» — да таго часу ўжо амаль 20 гадоў Брытанія вяла ў Паўднёва-Усходняй Азіі бесперапынныя войны. Увогуле, незадаволенасць каланіяльнай палітыкай англічан ператварыла рэгіён у «парахавую бочку», і для бунту патрабавалася толькі нагода.
Нагодай да паўстання стала новая вінтоўка Энфілда з капсульным замкам. Патрон, які належыла скусваць, нібы насычаўся сумессю ялавічнага і свінога тлушчу (карова была святым жывёлам у індуізме, а свіння — нячыстым у ісламе). Хоць падраздзяленні сіпаяў наўмысна камплектаваліся па змяшаным прынцыпе, гэта не перашкодзіла змове індусаў і мусульманаў. Хадзілі і «прадказанні», што «Ост-Індская кампанія будзе кіраваць 100 гадоў» (пачынальна з бітвы пры Плесі, 1757), і што «ўсё стане барвовым».
Уічыта
Уічыта — горад у ЗША, найбуйнейшы населены пункт штата Канзас. Размешчаны ў паўднёвай частцы штата Канзас на рацэ Арканзас ў акрузе Сэджвік. Насельніцтва горада складае больш за 360 тысяч чалавек, што робіць яго 51-м па велічыні ў ЗША. Горад быў заснаваны ў 1870 г. прадпрымальнікамі, якія вялі бізнес з карэннымі жыхарамі племені уічыта, ад якога і паходзіць назва горада. Яны ж стварылі Чызхолмскую дарогу, прызначаную для перамяшчэння буйной рагатай жывёлы. Дарога дазволіла злучыць паўночныя рынкі краіны з усходнімі.
Спасылкі
Дадатковая інфармацыя
Псалом 116
Псалом 116 (117 паводле масарэцкай нумарацыі) — найкарацейшы ў Псалтыры (два вершы). Галоўная тэма гэтага псалма: увесь свет хай славіць Госпада.
Веста
Ве́ста (Vesta, Ἑστία) — багіня, заступніца сямейнага ачага і ахвярнага агню ў Старажытным Рыме. Ёй адпавядае грэчаская Гестыя.
Ганаровае месца займаў культ Весты ў Італіі. Тут першапачатковымі цэнтрамі культу былі Ланувіум і Альба Лонга. З апошняй, паводле падання, культ Весты быў перанесены Ромулам і Нумай Пампіліем ў Рым. Пабудаваны Нумай храм у яе гонар знаходзіўся ў гаі на схіле Палацінскай гары, насупраць форуму. У храме быў ахвярнік, на якім гарэў вечны агонь, які падтрымліваўся жрыцамі багіні - вясталкамі.
Свята Весты - Весталіі адзначалася 9 чэрвеня, падчас свята рымлянкі здзяйснялі басанож паломніцтва ў храм багіні і прыносілі ёй ахвяры.
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса (Канвелішкі)
Гісторыя
Паселішча вядома з другой паловы XVIІ ст. як маёнтак Калвелішкі ў Ашмянскім павеце, які належаў роду Пражмоўскіх і ў склад якога ўваходзілі вёска Калвелішкі і мястэчка Смолінск (пазней Канвалішкі). Смолінскі касцёл адзначаны ў 1738 годзе як дзеючы і прыпісаны ў якасці капліцы да беняконскай парафіі. Гэта была пабудаваная ў выглядзе цэнтрычнай, хутчэй за ўсё васьміграннай ратонды святыня. У алтары быў змешчаны абраз св. Ганны. У канцы ХІХ ст. капліца па невядомых прычынах стаяла зачыненая.
У 1808 годзе Мікалай Янкоўскі, канонік мінскай катэдры і тагачасны ўладальнік вёскі, сумесна з пляменнікамі Амброзіем і Алойзам Янкоўскімі, зафундавалі тут самастойную парафію і касцёл, кансэкраваны пад тытулам св. Мікалая 28 жніўня 1809 года. Дзвюхвежавая святыня была пабудавана з сасны над каменнай крыптай – родавай пахавальняй роду Янкоўскіх. Першымі тут былі пахаваны тры фундатары касцёла – Мікалай Янкоўскі (1821), Амброзій, маршалак шляхты ашмянскай (1828) і Алойзы, ветэран польскага войска (1840). У галоўным алтары было змешчана вялікае разьбянае Укрыжаванне.
Да 1827 года канвелішскі касцёл абслугоўвалі ксяндзы з віленскага кляштара місіянераў (парафія лічылася місійнай пляцоўкай), а потым толькі дыяцэзіяльныя пробашчы. У ХІХ ст. парафія ўваходзіла ў склад Вішнеўскага дэканата, у той час да парафіі адносілася капліца ў Стоках (сёння Літва) і дзейнічала місіянерская школка ў саміх Канвелішках. “За польскім часам” парафія ўвайшла ў новаўтвораны Беняконскі дэканат, пры гэтым капліца ў Стоках атрымала статус філіяльнага касцёла. Колькасць вернікаў парафіі тады перавышала 3500 чалавек.
У канцы ХІХ ст. касцёл у Канвелішках уяўляў сабою дзвюхвежавую святыню ў стылі г.зв. “станіславаўскага класіцызму”. Чатыры магутныя круглыя слупы неслі хвалісты франтон галоўнага фасада, які фланкавалі дзве двух’ярусныя чацверыковыя вежы пад паўсферычнымі купаламі з васьміграннымі барокавымі глаўкамі. Злева, асобна ад касцёла, стаяла двух’ярусная (меншы чацвярык на большым), таксама драўляная званіца пад чатырохсхільным гонтавым дахам з крыжам. Комплекс быў агароджаны драўляным плотам.
Дзеючы сёння драўляны неагатычны касцёл у Канвелішках быў пабудаваны на гістарычным месцы (стары касцёл згарэў, крыж ад яго знаходзіцца над безымяннай магілай на парафіяльных могілках) у цэнтры вёскі ў 1916 годзе і асвечаны пад новым двайным тытулам – у гонар Найсвяцейшага Сэрца Пана Езуса і Найчысцейшага Сэрца Найсвяцейшай Панны Марыі.
У 1970-я гады касцёл у Канвелішках быў залічаны да помнікаў архітэктуры неагатычнага стылю, дзейнічаў увесь час бесперапынна.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неаготыкі. Складаецца з аднолькавых па вышыні 4-сценнага зруба і выцягнутай 5-граннай апсіды з бакавымі сакрысціямі. Над фасадам узвышаецца стромкая 2-ярусная чацверыковая вежа-званіца са шпілем, якую фланкіруюць падобныя, але меншыя сігнатуркі; паміж імі 3-вугольны франтон. Тры ўваходы аформлены арачнымі парталамі з вокнамі-ружамі над імі. Астатнія праёмы з паўцыркульнымі архівольтамі.
Інтэр'ер
Інтэр'ер падзелены 6 слупамі на 3 нефы, бакавыя з якіх апяразаны абхаднымі галерэямі пад плоскай столлю, цэнтральны неф вышэйшы за бакавыя. У архітраве цэнтральнага нефа па перыметры змешчаны карціны на евангельскія сюжэты ў паўкруглых рамах. У касцёле тры алтары: галоўны – у стылі неабарока, з абразом Найсвяцейшага Сэрца Пана Езуса ў цэнтры і абразом Маці Божай Балеснай у другім ярусе, левы бакавы – прысвечаны св. Ганне, правы бакавы – тытульны, прысвечаны св. Мікалаю, біскупу і мучаніку.
Спіс аб’ектаў PGC (1741001—1742000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1741001—1742000)
Араціна
Ораціна (Oratino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 1411 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 83 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 86010. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bonifacio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Фарфора-фаянсавая прамысловасць Беларусі
Высакаякасную фарфора-фаянсавую прадукцыю і посуд выпускае «Добрушскі фарфоравы завод», тэхнічны фарфор і вырабы з яго — «Мінскі фарфоравы завод» (Клецк). Прадпрыемства па вырабе фарфору ў Мінску на зачынена.
IC 2717
IC 2717 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Абраз Маці Божай Вастрабрамскай
Абраз Ма́ці Бо́жай Вастрабра́мскай — адна з галоўных хрысціянскіх святынь Беларусі і Літвы, цудатворны абраз Маці Божай, тытул нададзены Рымска-каталіцкай і Праваслаўнай Цэркавамі Блаславёнай Панне Марыі, Маці Ісуса Хрыста, цудатворная ікона якой знаходзіцца ў капліцы Вострай брамы ў Вільнюсе.
Абраз адносіцца да рэдкага тыпу выявы Багародзіцы без дзіцяці на руках. Шануецца хрысціянамі ўсіх канфесій. Днём асаблівага шанавання Іконы Маці Божай Вастрабрамскай, Маці Міласэрнасці стала 16 лістапада.
Гісторыя
Арыгінал Іконы Маці Божай Вастрабрамскай памерам 163 x 200 см быў намаляваны, верагодна, у XVI стагоддзі. Пасля ікона была зачынена каля 1671 года срэбнай і залатой сукенкамі.
Хто намаляваў абраз, невядома. Некаторыя прыпісваюць аўтарства кракаўскаму мастаку Лукашу, які намаляваў падобны абраз у 1624 годзе для касцёла Божага Цела ў Кракаве. Па адной з версій абраз адлюстроўвае знакамітую прыгажуню XVI стагоддзя Барбару Радзівіл. Гісторык Тэадор Нарбут ва ўласцівай яму манеры, са спасылкай на невядомы нікому рукапіс, выказаў у 1839 годзе здагадку, што абраз быў прывезены вялікім князем Альгердам з Крыма. Гэта дало падставу рускім гісторыкам і праваслаўным пісьменнікам развіваць гіпотэзу аб праваслаўным паходжанні абраза, быццам бы вывезенага з царквы ў Корсуні.
Дэталёвае даследаванне і кансервацыя іконы былі праведзены Янам Руткоўскім у 1927 годзе перад яе каранацыяй. Па тэхніцы, грунтоўцы і саставу фарбаў вызначана, што ікона створана ў другой палавіне XVI стагоддзя, верагодна італьянскім мастаком.
2 ліпеня 1927 Ікона Маці Божай Вастрабрамскай была каранавана пазалочанымі каронамі і названая Блаславёнай Дзевай Марыяй Маці Міласэрнасці.
Апісанне
Постаць Маці Божай цалкам закрыта бліскучай залатой сукенкай каля 1671 года. Відаць толькі выразны твар і складзеныя накрыж рукі. На самой іконе Вастрабрамская Маці Божая намалявана ў чырвонай туніцы. Шыя закручана шалем, а на галаве белая хустка. Усю постаць Марыі ўкрывае зеленавата-блакітны плашч, свабодна накінуты на галаву і плечы. Фон абраза мае бронзавае адценне. Сярэбраны паўмесяц з выгравіраваным надпісам «Дзякуй Табе Маці Божая за мае выслуханыя просьбы і прашу Цябе Маці Міласэрнасці захавай мяне ў ласцы», які знаходзіцца ў ніжняй частцы абраза, — вота з 1849 года. На галаве ў Багародзіцы дзве пазалочаныя кароны са срэбра, накладзеныя адна на другую: адна барочная, другая ў стылі ракако.
Каранацыя
Урачысты акт каранацыі па дэкрэту папы рымскага Пія XI, які ў 1920 годзе ў якасці апостальскага нунцыя служыў святую імшу ў капліцы Вострай брамы, адбыўся 2 ліпеня 1927 года перад кафедральным саборам у Вільні ў прысутнасці іерархаў каталіцкай царквы і дзяржаўных кіраўнікоў Польшчы, у склад якой у той час уваходзіў Віленскі край. У 1928 годзе ікона Маці Божай Вастрабрамскай змешчана ў адмысловы кантэйнер, які ахоўвае яе ад пажараў і злодзеяў.
Малітвы
Існуе мноста разнастайных малітваў і набажэнстваў да Маці Божай Вастрабрамскай, што тлумачыцца яе вялікім шанаваннем хрысціянамі і дзейснасцю, як яны вераць, дапамогі Маці Міласэрнасці.
Самы распаўсюджаны варыянт малітвы:
''Будзь вітаная, Каралева, Маці Міласэрнасці, жыццё, суцяшальніца і надзея наша! Мы — выгнаннікі, сыны Евы — просім Цябе, на Цябе спадзяемся, плачучы ў гэтай даліне слёз. О, Заступніца наша, глянь на нас літасціва! А Ісуса — блаславёны плод улоння Твайго — пасля гэтага выгнання дазволь нам бачыць, о Ласкавая, о Літасцівая, о Найсвяцейшая Панна Марыя.''
''Беззаганная Маці Божая, Каралева неба, Маці Міласэрнасці, Заступніца і Прытулак грэшнікаў! Вось я, натхнёны ласкамі, якія Ты так шчодра выпрасіла для мяне сваёю Мацярынскаю ласкавасцю са скарбаў любові Божай, пастанаўляю цяпер і назаўсёды аддаць у Твае рукі сваё сэрца, каб Ты прысвяціла яго Ісусу. Амэн.''
Культ
Сёння святы абраз распаўсюджаны сярод верных у многіх краінах свету, уключаючы Літву, Беларусь, Польшчу, а таксама ў іх дыяспарах.
У Літве каля 15 цэркваў прысвечаны Маці Божай Вастрабрамскай, Маці Міласэрнасці, а таксама літоўскія рымска-каталіцкія парафіі Новага Ёрку, Манрэалю і Буэнас Айрэсу.
У Беларусі культ Маці Божай Вастрабрамскай распаўсюджаны сярод усіх традыцыйных хрысціянскіх канфесіяў. Асабліва шмат храмаў і капліц, у якіх змешчаны копіі Іконы Маці Божай Вастрабрамскай, знаходзіцца ў памежных з Літвой раёнах, у тым ліку ў Гародні, Ашмянах, Вілейцы і іншых населеных пунктах.
У Польшчы буйнейшым храмам, прысвечаным Маці Божай Вастрабрамскай, з’яўляецца касцёл Святой Марыі ў Гданьску. Іншыя цэрквы са святой іконай знаходзяцца ў Беластоку, Кэнтшыне, Ольштыне, Уроцлаве, Варшаве і іншых гарадах. Таксама існуе некалькі польскіх парафій Маці Божай Вастрабрамскай у Вялікай Брытаніі, ЗША, Аўстраліі.
Творы мастацтва
Маці Божая Вастрабрамская і Вострая брама ўслаўлены ў вершах (напрыклад, пачатак паэмы «Пан Тадэвуш») і карцінах беларускіх, літоўскіх, польскіх паэтаў і мастакоў.
Авіліс
Авіліс (Avilys), Авіляй (Aviliai) — возера ва Уцянскім павеце на ўсходзе Літвы. Знаходзіцца за 8 км на захад ад Зарасая, на тэрыторыі Імбрацкай сянюніі Зарасайскага раёна; паўднёва-ўсходнюю частку возера атачае тэрыторыя Зарасайскай сянюніі. Уваходзіць у дзясятку найбуйнейшых азёр Літвы. Адносіцца да басейна Даўгавы.
Возера мае складаную форму, выцягнутую ў напрамку паўночны захад — паўднёвы ўсход. Знаходзіцца на вышыні 154,2 м над узроўнем мора. Плошча возера — 1258 га, даўжыня 8,1 км, шырыня да 4,5 км. Найбольшая глыбіня — 13,5 м, сярэдняя глыбіня — 3 м. Берагавая лінія моцна парэзаная, працягласць — 39,4 км. Усяго на возеры 31 востраў, агульнай плошчай 60 га; мноства паўвостраваў і заліваў.
У Авіліс упадае агулам 15 вадацёкаў. Плошча вадазборнага басейна возера — 73,7 км². На паўднёвым усходзе выцякае пратока Авіле ў возера Аўслас.
Часма (сяло)
Часма (Чесма́) — сяло ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Часменскага раёна Чалябінскай вобласці. Сяло ўтварае Часменскае сельскае паселішча і з’яўляецца адзіным населеным пунктам на яго тэрыторыі. Сяло Часма размешчана ў цэнтры Часменскага раёна, за 214 км ад Чалябінска. Насельніцтва — 6067 чалавек (2021).
Збуйна (гміна, Куяўска-Паморскае ваяводства)
Збу́йна (Zbójno) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Галюбска-Дабжыньскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Збуйне. Плошча гміны складае 84,38 км². Станам на 2004 год у гміне Збуйна пражывалі 4517 чалавек, шчыльнасць — 53,5 чал./км².
Васіль Удалы
Васіль Міхайлавіч Удалы (? — каля ) — князь Вярэйскі. Старэйшы сын Міхаіла Андрэевіча ад жонкі Алены Яраслаўны (? — 1486). У 1468 і 1469 гг. удзельнічаў у паходзе маскоўскага войска на Казань, у 1471 г. на Ноўгарад, у 1472 і 1480 гг. супраць татарскага хана Ахмата. Пабраўся шлюбам з Марыяй Андрэеўнай Палеалог, пляменніцай вялікай княгіні маскоўскай Соф'і, жонкі вялікага маскоўскага князя Івана III. У 1484 г., з-за пагрозы арышту, уцёк з сям'ёй у ВКЛ, дзе вялікі князь Казімір IV у 1484 г. перадаў яму ва ўладанне Любеч на Дняпры, Койданаў, Вусу, Старынкі, Іслач, Валожын і Радашковічы. У 1493 г. Соф'я выпрасіла ў Івана III дазвол Васілю вярнуцца на бацькаўшчыну, але той застаўся ў ВКЛ. Пасля яго смерці ўсе ўладанні перайшлі да яго адзінай дачкі Соф'і.
Антанова (Шаркаўшчынскі раён)
Антано́ва (, Антоново) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Радзюкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Шаркаўшчына Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Курчы (род)
Валодалі маёнткамі на тэрыторыі сучаснай Беларусі (Сянно, Валеўка, Уснач, Бераставіца, Вусце).
Паходжанне
Паходзілі з Гарадзенскага павета. Першы вядомы прадстаўнік роду — каралеўскі шляхціц Даніла Сямёнавіч Курч (XVI стагоддзе).
Балаганск
Балаганск (Балага́нск) — пасёлак гарадскога тыпу ў Іркуцкай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Балаганскага раёна і Балаганскага муніцыпальнага ўтварэння. Размешчаны на левым беразе ракі Ангары, за 78 км ад чыгуначнай станцыі Залары. З двух бакоў Балаганск атачае Брацкае вадасховішча. У XX стагоддзі Балаганск страціў статус горада. Пасля будаўніцтва Брацкай ГЭС ён быў затоплены, новы пасёлак пабудаваны на адлегласці 45 км ніжэй першапачатковага месца па цячэнні Ангары. Спачатку ён называўся Новабалаганск, затым быў перайменаваны ў Балаганск.
Спрошчаная кітайская
Спрошчаныя іерогліфы (кіт. упр. 简化字, піньінь jiǎnhuà zì) — разнавіднасць спрошчанай кітайскай пісьменнасці, распаўсюджаная ў Кітайскай Народнай Рэспубліцы. У Кітаю праект спрашчэння пісьменнасці быў пачаты ў 1930—1940-х гадах, першая "Зводная табліца спрашчэння іерогліфаў" апублікавана ў 1964 годзе.
Прынцыпы спрашчэння
У 1952 г. Кітайскі даследчы камітэт рэфармавання пісьменнасці выбраў асноўным прынцыпам спрашчэння цытату "развіваць, але не выдумляць" (кіт. 述而不作, піньінь shù ér bùzuò) са старажытнага канфуцыянскага трактата Лунь Юй. Іерогліфы спрашчаюцца па наступным прынцыпам:
Метады спрашчэння
Існуе некалькі метадаў спрашчэння.
Маці Божая Вастрабрамская
Гісторыя
Арыгінал Іконы Маці Божай Вастрабрамскай памерам 163×200 см быў намаляваны, імаверна, у XVI стагоддзі. Пасля ікона была закрыта каля 1671 году срэбнай і залатой сукенкамі.
2 ліпеня 1927 Ікона Маці Божай Вастрабрамскай была каранавана пазалочанымі каронамі і названая Блаславёнай Дзевай Марыяй Маці Міласэрнасці.
Малітвы
Існуе мноства разнастайных малітваў і набажэнстваў да Маці Божай Вастрабрамскай, што тлумачыцца яе вялікім шанаваннем хрысьціянамі і дзейснасцю, як яны вераць, дапамогі Маці Міласэрнасці.
''Будзь вітаная, Каралева, Маці Міласэрнасці, жыццё, суцяшальніца і надзея наша! Мы — выгнаннікі, сыны Евы — просім Цябе, на Цябе спадзяемся, плачучы ў гэтай даліне слёз. О, Заступніца наша, глянь на нас літасціва! А Ісуса — блаславёны плод улоння Твайго — пасля гэтага выгнання дазволь нам бачыць, о Ласкавая, о Літасцівая, о Найсвяцейшая Панна Марыя.''
Іншая малітва да Маці Божай Вастрабрамскай:
''Беззаганная Маці Божая, Каралева неба, Маці Міласэрнасці, Заступніца і Прытулак грэшнікаў! Вось я, натхнёны ласкамі, якія Ты так шчодра выпрасіла для мяне сваёю Мацярынскаю ласкавасцю са скарбаў любові Божай, пастанаўляю цяпер і назаўсёды аддаць у Твае рукі сваё сэрца, каб Ты прысвяціла яго Ісусу. Амэн.''
Культ Маці Божай Вастрабрамскай у свеце
Сёння святы абраз распаўсюджаны сярод верных у многіх краінах свету, уключаючы Літву, Беларусь, Польшчу, а таксама ў іх дыяспарах.
У Літве каля 15 цэркваў прысвечаны Маці Божай Вастрабрамскай, Маці Міласэрнасці, а таксама літоўскія рыма-каталіцкія парафіі Нью-Ёрку, Манрэаля і Буэнас Айрэса.
У Беларусі культ Маці Божай Вастрабрамскай распаўсюджаны сярод усіх традыцыйных хрысціянскіх канфесій. Асабліва шмат храмаў і капліц, у якіх змешчаны копіі Іконы Маці Божай Вастрабрамскай, знаходзіцца ў памежных з Літвой раёнах, у тым ліку ў Гродне, Ашмянах, Вілейцы ды іншых населеных пунктах.
У Польшчы найбуйнейшым храмам, прысвечаным Маці Божай Вастрабрамскай, з’яўляецца касцёл Святой Марыі ў Гданьску. Іншыя цэрквы са сьвятой іконай знаходзяцца ў Беластоку, Кентжыне, Альштыне, Уроцлаве, Варшаве ды іншых гарадах. Таксама існуе некалькі польскіх парафіяў Маці Божай Вастрабрамскай у Вялікай Брытаніі, ЗША, Аўстраліі.
Напрыканцы 90-х гадоў ХХ стагоддзя вялікае развіццё атрымаў звязаны з Маці Божай Вастрабрамскай і Вільнюсам культ Божай Міласэрнасці, які пачаў пашырацца дзякуючы святой Фаўстыне Кавальскай, манахіні Ордэну Сёстраў Маці Божай Міласэрнасці.
Вестверк
Вестверк (Westwerk) — манументальны заходні фасад цэркваў, размешчаны перпендыкулярна галоўнаму нефу. Вестверкі характэрныя для цэркваў эпохі Каралінгаў, Атанідаў і цэркваў, пабудаваных у раманскім стылі. Вестверк, як правіла, складаецца з асноўнай вежы і адной або двух дадатковых вежаў. У вестверку знаходзіцца галоўны царкоўны партал і хоры. Звычайна вестверк мае выгляд магутнай крэпасці.
Часта ў вестверку размяшчаецца алтар Архангела Міхаіла - змагара з сіламі зла. Першыя вестверкі з'явіліся ў Сірыі. Найстарэйшым з вядомых вестверкаў з'яўляецца вестверк царквы ў абацтве Сен-Рык'е каля Амьена ў Францыі. Найстарэйшы вестверк ў Германіі знаходзіцца ў абацтве Карвэ.
Хасэ Міяха
Хасэ Міяха Менант (José Miaja Menant; 20 красавіка 1878 — 14 студзеня 1958) — генерал арміі рэспубліканскай Іспаніі, удзельнік грамадзянскай вайны 1936—1939 гадоў.
Біяграфія
Родам з Астурыі, сын рабочага.
Да вайны Міяха лічыўся «генералам-няўдачнікам», дурнаватым і правінцыйным чалавекам, які няўдала спрабаваў заняць бачнае месца ў ваенных колах. Малады генералітэт, асабліва Франсіска Франка, Гансала Кейпа дэ Льяна і Хасэ Энрыке Варэла, якія пазней будуць змагацца на баку нацыяналістаў, заўсёды здзекаваліся з яго.
Так ці інакш, але да ліпеня 1936 года ён даслужыўся да камандуючага 1-й дывізіяй у Мадрыдзе. З пачаткам бунту правых вайскоўцаў застаўся лаяльным ураду рэспубліканцаў.
У лютым 1937 года стаў галоўнакамандуючым усім Цэнтральным (Мадрыдскім) фронтам. Пад яго камандаваннем часці рэспубліканскай арміі атрымалі шэраг перамог: бітва пры Хараме, разгром італьянскага экспедыцыйнага корпуса пад Гвадалахарай, узяцце Тэруэля. З чэрвеня Міяха з’яўляўся таксама мадрыдскім губернатарам, а з красавіка 1938 года камандаваў усімі ўзброенымі сіламі цэнтра і поўдня рэспубліканскай Іспаніі.
Адначасна ён ўступіў у Кампартыю Іспаніі.
За перыяд грамадзянскай вайны адыграў важкую ролю ў справе ператварэння часцей рэспубліканскай міліцыі ў паўнавартасную армію.
Джанкарла Антаньёні
Джанкарла Антаньёні (Giancarlo Antognoni; нар. ) — італьянскі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1982 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі.
Аляксандр Васілевіч Бажанаў
Аляксандр Васілевіч Бажанаў ( — ) — Герой Савецкага Саюза (22.8.1944), удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір артылерыйскай батарэі 76-мм гармат 68-га стралковага палка 70-й стралковай дывізіі 33-й арміі 2-га Беларускага фронту, старшы сяржант.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Труфанцава цяпер Барысаглебскага раёна Яраслаўскай вобласці ў сям’і селяніна. Рускі. Скончыў пачатковую школу, працаваў у калгасе.
У 1938 годзе быў прызваны ў Чырвоную армію. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з чэрвеня 1941 года. У 1942 годзе быў прыняты ў ВКП(б). За стойкасць, мужнасць і адвагу ў Курскай бітве быў узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны 2-й ступені.
Пры прарыве варожай абароны і падчас наступу зброі старшага сяржанта Бажанава заўсёды знаходзілася ў перадавых парадках пяхоты. Дакладным агнём артылерысты забяспечвалі прасоўванне стралковых падраздзяленняў.
28 чэрвеня 1944 года ў баі каля вёскі Гаршкова (Шклоўскі раён Магілёўскай вобласці) разлік Бажанава падавіў 3 варожых кулямёты і пяхота, якую падтрымлівае агнём артылерыстаў, хутка заняла ўмацаваныя пазіцыі ворага. У контратаку на іх пазіцыі накіраваліся 2 батальёны пяхоты, 10 цяжкіх танкаў і дзве самаходныя ўстаноўкі праціўніка.
Адбіваючы націск ворага старшы сяржант Бажанаў знішчыў самаходную артылерыйскую ўстаноўку «фердынанд» і больш за шэсцьдзесят гітлераўцаў. Калі скончыліся снарады, а танкі ворага прарваліся да агнявой пазіцыі, з супрацьтанкавай гранатай кінуўся пад танк.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 жніўня 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм старшаму сяржанту Бажанаву Аляксандру Васільевічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай сярод моладзі 2022
Выбар месца правядзення
14 сакавіка 2019 года было прынята рашэнне, што турнір прыме шведскі Гётэбарг.
17 верасня 2020 года IIHF абвясціла, што турнір пройдзе ў Эдманце і Рэд-Дзіры (Канада) без гледачоў у сувязі з пандэміяй COVID-19. Гётэбарг, у сваю чаргу, прыме чэмпіянат свету па хакеі з шайбай сярод моладзі 2024 года.
Глутамат натрыю
Глутамат на́трыю, E621 — смакавае рэчыва, ужыванае для ўзмацнення або аднаўлення прыродных смакавых уласцівасцяў прадукту, саслабелых або згубленых у працэсе захоўвання або апрацоўкі.
Глутамат натрыю дадаюць пры вытворчасці канцэнтратаў або кансерваў, вырабе кулінарных вырабаў, у гатовыя першыя і другія стравы. Найбольшы смакавы эфект дасягаецца пры дозе 0,1 – 0,3 % ад вагі прадукту. У свежай агародніне, мясе ўтрымліваюцца глутамінавыя кіслоты, чым тлумачыцца выразны, уласцівы кожнаму прадукту смак і водар. Падчас захоўвання або кансервавання колькасць глутамінавай кіслаты памяншаецца, таму слабее смак і водар прадукту. Даданне глутамату натрыю дазваляе аднавіць гэтыя ўласцівасці. Яго ўжываюць таксама для якаснага захавання шынкі, каўбас, птушкі і г.д., дадаюць у рэцэптуру закрасаў для першых і другіх страваў хатняга ўжывання. Для дарослых сутачная доза глутамату натрыю не павінна перавышаць 1,5 г, для падлеткаў — 0,5 г.
Дзеянне глутамат натрыю на нервовую сістэму не да канца зразумелае. Лічыцца, што ён робіць язык, у меншай ступені паднябенне, больш успрымальнымі да вострага, салёнага смаку. Праз гэта суб'ектыўнае ўспрыняцце нясмачнай увогуле ежы паляпшаецца. Глутамат натрыю актыўна выкарыстоўваецца ў харчовай індустрыі, напрыклад, у вытворчасці кансерваваных супоў і г. д., а таксама ў многіх азіяцкіх кухнях. Глутамат натрыю ўпершыню выдзелены ў японскай лабараторыі ў 1908 годзе, камерцыйная вытворчасць пачалася з наступнага году. Сучасная прамысловасць атрымлівае глутамат натрыю з глютэну пшаніцы або з меласы буракоў. Агульная сусветная вытворчасць глутамату натрыю перавышае 250 тыс. тон штогод.
Дзеянне глутамату натрыю шмат стагоддзяў было вядомым японскім кулінарам, якія ўжывалі ламінарыю (“марскую капусту”), якая змяшчае шмат глутамату натрыю, для паляпшэння смаку многіх страў. У 1960-я гады глутамат натрыю знаходзіўся ў цэнтры скандалаў, калі многія кліенты рэстаранаў кітайскай кухні скардзіліся на праблемы са здароўем, выкліканыя празмерным ужываннем ежы з глутаматам натрыю, і цяпер у многіх краінах глутамат натрыю забаронена дадаваць у дзіцячае харчаванне.
Арцём Віктаравіч Салавей
Арцём Салавей (нар., Селаўшчына, Бярозаўскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец СДЮШАР горада Бярозы. З 2007 года гуляў за мінскае «Дынама» — спачатку за дубль, потым пачаў праходзіць у асноўную каманду. У 2010 годзе адправіўся ў арэнду ў жодзінскае «Тарпеда», а на наступны год падпісаў кантракт з гэтым клубам. У сезоне 2011 стаў найлепшым бамбардзірам каманды і адным з найлепшых у чэмпіянаце (11 галоў).
У студзені 2013 года перайшоў у екацярынбургскі «Урал», але за асноўную каманду правёў толькі адзін матч. У ліпені 2013 года кантракт з «Уралам» быў разарваны.
У студзені 2015 года падпісаў кантракт з «Віцебскам», які пасля трохгадовага перапынку вярнуўся ў Вышэйшую лігу. У «Віцебску» трывала замацаваўся ў аснове, выкарыстоўваўся ў тым ліку ў якасці нападніка. У сезоне 2016 з 9 галамі стаў адным з найлепшых бамбардзіраў каманды і дапамог ёй заняць шостае месца ў Вышэйшай лізе.
Са студзеня 2018 года знаходзіўся на праглядзе ў мінскім «Дынама», з якім у лютым падпісаў кантракт. Пачынаў сезон 2018 у стартавым складзе мінчан, пазней стаў часцей выхадзіць на замену.
У студзені 2019 года, нягледзячы на заканчэнне кантракта, пачынаў трэніравацца з «Дынама», аднак неўзабаве пакінуў клуб і падпісаў двухгадовы кантракт з жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ». Спачаку гуляў стартавым складзе, пазней стаў часцей выхадзіць на замену ці заставацца на лаўцы запасных. У пачатку 2020 года апынуўся непатрэбным новаму галоўнаму трэнеру жодзінцаў Юрыю Пунтусу, аднак новую каманду не знайшоў, і толькі пасля пачатку сезона пакінуў «Тарпеда-БелАЗ».
Да лета 2020 года пэўны час трэніраваўся з «Віцебскам», а ў ліпені стаў іграком салігорскага «Шахцёра». Аднак за каманду так і не згуляў, заставаўся толькі на лаўчы запасных, і ў верасні 2020 года быў аддадзены ў арэнду ў «Гарадзею». У снежні 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Шахцёр».
У пачатку 2021 года стаў іграком рэчыцкага «Спадарожніка». Пакінуў каманду ў чэрвені 2021 года з-за фінансавых праблем у клубе.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі, але ўлетку 2011 пасля канфлікту з галоўным трэнерам Юрыем Шуканавым перастаў выклікацца. Улетку 2012 года, пасля зыходу Шуканава са зборнай, вярнуўся ў каманду.
Таксама выступаў за алімпійскую зборную краіны. На Алімпійскіх гульнях 2012 правёў 2 сустрэчы.
Уільям Кейсі
Уільям Джозеф Кейсі (William Joseph Casey;, Нью-Ёрк — ) — 13-ы дырэктар Цэнтральнай разведкі (з 20 студзеня 1981 года да 29 студзеня 1987 года, адміністрацыя Рэйгана). Кіраўнік выбарчай кампаніі Рэйгана. Каталік. Член Урада ЗША ў рангу міністра (раней дырэктар ЦРУ не ўключаўся ва ўрад ЗША), член Савета нацыянальнай бяспекі. Член Мальтыйскага ордэна. У якасці кіраўніка ЦРУ працягнуў ажыццяўленне аперацыі «Цыклон».
IC 2718
IC 2718 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кніга Быццё (Скарына)
Кніга Быццё (Первыя книги Моисеовы рекомыя Бытия) — пражскае выданне Скарыны, якое выйшла ў свет у 1519 годзе. Выданне адкрываецца тытульным лістом да ўсёй Бібліі.
Змест кнігі
У гравіраванай рамцы змешчаны тэкст, надрукаваны кінаварам: «Библия руска выложена докторомъ Францискомъ Скориною из славного града Полоцька, Богу ко чти и людемъ посполитымъ к доброму научению». На адвароце тытула надрукавана гравюра. У кнізе дадзена «Предъсловие доктора Франъциска Скорины с Полоцька во всю Библию рускага языка». У прамове асветнік тлумачыць слова Біблія, указваючы, што ў яе ўваходзяць «вси книги Ветхаго и Новаго закону», прыводзіць цытаты з Адкрыцця, ліста да Рымлянаў, Евангелля ад Матфея. Прамоўца дае разгорнутую характарыстыку Бібліі, звязваючы яе з універсітэтскім курсам Сямі вольных мастацтваў. Пералічваючы кнігі Бібліі, Скарына коратка анатаваў іх змест, сканчваючы словамі: «''О сих книгах всея Библии, подле малости розуму моего, розделы вократцы положих. А о чем бых ся олылих (палыліўся), разумнейшие поправте, прошу вас для Бога и для посполитого доброго''».
Далей змешчана разгорнутая анатацыя зместу кнігі «Сказание во первые книги Моисеовы рекомые Бытия доктора Франъциска Скорины», у канцы якой Скарына падкрэслівае цяжкасць успрымання кнігі Быцця. Пасля падрукаваны тэкст усіх 50 раздзелаў кнігі, на апошнім аркушы выдання — пасляслоўе.
Фершампенуаз (Чалябінская вобласць)
Фершампенуаз (Фершампенуа́з) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Нагайбацкага раёна Чалябінскай вобласці Расіі і Фершампенуазскага сельскага паселішча. Пасёлак быў заснаваны прыкладна за 20 км ад Астраленкі ніжэй па цячэнні Гумбейкі (левы прыток Урала) на яе левым беразе пры ўпадзенні ў яе ракі Кызыл Чылік, у стэпавай зоне, за 60 км на паўночны ўсход ад горада Магнітагорск, за 210 км на поўдзень Чалябінска. Імператар Мікалай I у 1842 годзе выдаў указ пабудаваць на мяжы сетку крэпасцяў (участкаў), якія загадаў засяліць казакамі-нагайбакамі. Перайменаванне ўчасткаў (крэпасцяў) адбылося пры арэнбургскім ваенным губернатары Уладзіміру Апанасавічу Абручову. Адзін з такіх участкаў — нагайбацкі казацкі пасёлак быў названы ў гонар французскай камуны Фер-Шампенуаз.
Архітэктурны стыль
Архітэктурны стыль — сукупнасць характэрных рыс і прыкмет архітэктуры.
Характэрныя рысы вызначанага часу і месца, якія выяўляюцца ў асаблівасцях функцыянальнага, канструктыўнага і мастацкага бакоў (прызначэнне будынкаў, будаўнічыя матэрыялы і канструкцыі, прыёмы архітэктурнай кампазіцыі), фармуюць архітэктурны стыль.
Развіццё архітэктурных стыляў залежыць ад кліматычных, тэхнічных, рэлігійных і культурных фактараў.
Хоць развіццё архітэктуры проста залежыць ад часу, не заўсёды стылі змяняюць адзін другі паслядоўна, вядома адначасовае суіснаванне стыляў як альтэрнатывы адзін другому, напрыклад, барока і класіцызм, мадэрн і эклектыка, функцыяналізм, канструктывізм і ар-дэко.
Архітэктурныя стылі
Найбольш значныя архітэктурныя стылі:
Вестэрвальд
Вестэрвальд (Westerwald) — паўднёва-ўсходняя частка Рэйнскіх Сланцавых гор, паміж ракой Рэйн і яго правымі прытокамі Лан і Зіг. Даўжыня каля 80 км. Вышыня да 657 м. Уяўляе сабой платопадобнае нізкагор’е, складзенае палеазойскімі гліністымі сланцамі і пясчанікамі, перакрытымі ў цэнтральных раёнах вулканічнымі пародамі. Вільготны прахалодны клімат. Ападкаў 700—1000 мм у год. Тарфянікі (лясы амаль цалкам высечаны). Радовішча бурага вугалю, жалезнай руды, вогнетрывалай гліны.
Вясёлыя рабяты
Вясёлыя рабя́ты — шматзначны тэрмін:
Збаншынак (гміна)
Збаншы́нак (Zbąszynek) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Свебадзінскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Збаншынку. Плошча гміны складае 94,42 км². Станам на 2004 год у гміне Збаншынак пражывалі 8539 чалавек, шчыльнасць — 90,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 5 салецтваў.
Варацэвіцкі сельсавет
Варацэ́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Варацэвічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў Іванаўскім раёне Пінскай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя далучана да Гарбахскага сельсавета.
Палата (муніцыпалітэт)
Палата (Palata) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 1940 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 45 чал./км². Займае плошчу 43 км². Паштовы індэкс — 86037. Тэлефонны код — 0875.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Балбекі (Шаркаўшчынскі раён)
Балбе́кі (, Балбеки) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Радзюкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска i фальварак у складзе гміны Германавічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 9 снежня 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Шкунціцкага сельсавета.
Яўстах Любанскі
Яўстах Янавіч Любанскі (Евстафий Иванович Любанский, Eustachy Lubański;, маёнтак Любань, Вілейскі павет, Віленская губерня, Расійская імперыя — пасля 1912, Каўказ, Расійская імперыя) — буйны землеўласнік, прадпрымальнік, палітычны дзеяч Расійскай імперыі, дэпутат I Дзяржаўнай думы (1906) Расійскай імперыі ад Мінскай губерні, член палітычнага руху краёўцаў-кансерватараў, член камітэта па будаўніцтве касцёла Святога Сымона і Святой Алены (Чырвонага касцёла) у Мінску. Мецэнат, філантроп.
Паходжанне і сям’я
Належаў да каталіцкага шляхецкага роду Любанскіх герба «Гжымала». Нарадзіўся 19 чэрвеня 1859 года ў родавым маёнтку Любань (Вілейскі павет, Віленская губерня) у сям’і заможнага, буйнога землеўласніка і банкіра Яна Канты Любанскага і яго жонкі Аляксандры Юзафаўны Сулістроўскай. Быў хрышчаны ў каталіцтва. Хросным бацькам быў Яўстах Прушынскі (1798—1877), які пазней стаў мінскім губернскім маршалкам (1863—1877).
У 1890 годзе ажаніўся з дваранкай-каталічкай з Мазырскага павета Ядвігай Геранімаўнай Кеневіч (каля 1870—1905), дачкой заможнага землеўласніка Гераніма Кеневіча (1830—1911), мазырскага павятовага маршалка, і яго жонкі Ядвігі Аляксандраўны Горват.
Яго жонка Ядвіга Геранімаўна Любанская (Кеневіч) скончыла жыццё самагубствам, утапіўшыся ў Лошыцы ў рацэ Свіслач. Паводле чутак, прычынай самагубства быў адзюльтэр Ядвігі Любанскай з мінскім губернатарам (1902—1905) графам Аляксандрам Аляксандравічам Мусіным-Пушкіным (1856—1907), пра што стала вядома ў мінскім грамадстве.
У шлюбе Любанскія дзяцей не мелі.
Адукацыя
Скончыў Віленскае рэальнае вучылішча, затым ў Сілезіі (Германская імперыя).
Маёнткі
Пасля смерці ў 1884 г. свайго бацькі Яна Канты Любанскага спачатку валодаў супольна з братам Аляксандрам Любанскім значнымі зямельнымі валоданнямі — маёнткі Любань, Тураўшчына ў Вілейскім павеце, Яхімоўшчына і Палачаны ў Ашмянскім павеце Віленскай губерні, маёнтак Лошыца ў Мінскім павеце. З 1891 г. звычайна пражываў стала ў Любані, а з 1897 г. у Мінску і Лошыцы. Пры падзеле бацькавай спадчыны атрымаў маёнтак Лошыца (пад Мінскам), дзе арганізаваў узорную гаспадарку.
Гаспадарчая, культурная і палітычная дзейнасць
Стаў членам Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі (МТСГ), старшынёй аддзяла па вінакурэнні МТСГ. У 1890—1915 гг. быў членам Рады Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі (МТСГ).
Старшыня біржавога камітэта лясной біржы. Цікавіўся лесаводствам, выпісваў і высаджваў саджанцы рэдкіх відаў дрэў са шматлікіх краін, праводзіў эксперыменты па скрыжоўванні раслін.
У 1890—1891 гг. быў членам (ад памешчыкаў) у вілейскай павятовай прыёмачнай камісіі па ваенна-конскай павіннасці.
У 1891 г. стаў членам праўлення Віленскага прыватнага камерцыйнага банка (Вільня, дом Вагнера). У 1895 г. быў кандыдатам у члены праўлення Віленскага зямельнага банка. 10 снежня 1899 г. у Мінску на пасяджэнні МТСГ быў выбраны членам у распарадчы камітэт па ўладкаванні Юбілейнай сельскагаспадарчай і саматужна-прамысловай выстаўкі МТСГ у Мінску ў 1901 годзе.
Быў папулярызатарам веласіпеднага спорту. Узначальваў таварыства мінскіх веласіпедыстаў, быў старшынёй Мінскага таварыства аматараў спорту. Быў ганаровым членам Віленскага губернскага папячыцельства дзіцячых прытулкаў. У 1905 г. стаў членам камітэта па будаўніцтве касцёла Святога Сымона і Святой Алены (Чырвонага касцёла) у Мінску.
У 1902—1915 гг. быў галосным Мінскай гарадской думы. Удзельнічаў у земскіх з’ездах Расійскай імперыі ў 1904—1905 гг. Прыхільнік раўнапраўя ўсіх нацыянальнасцей, паляпшэння сістэмы народнай адукацыі, ліберал-кансерватар. Падзяляючы праграму кадэтаў па аграрным пытанні, не згаджаўся з некаторымі прадстаўнікамі Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, што дадзенае пытанне можа быць вырашана без парушэння прыватнай уласнасці. Паводле чутак, спансіраваў няўдалы замах на мінскага губернатара Курлова.
14 красавіка 1906 г. быў выбраны ў I Дзяржаўную думу Расійскай імперыі ад агульнага складу выбаршчыкаў Мінскага губернскага выбарчага сходу. Увайшоў у думскую дэпутацкую групу Краёвае кола Літвы і Русі, быў краёўцам-кансерватарам. Уваходзіў у склад бюджэтнай камісіі I Дзяржаўнай Думы Расійскай імперыі.
Знікненне без следу
У 1912 г. перадаў справы па кіраванні маёмасцю, пакінуў свой маёнтак Лошыца, паехаў на Каўказ (Расійская імперыя), дзе знік бясследна, таму ўся яго рухомая і нерухомая маёмасць (маёнтак Лошыца) дзесьці ў 1915 г. перайшла па спадчыне да брата — Аляксандра Янавіча Любанскага (1863—1932).
Эдвард Вестэрмарк
Эдвард Аляксандр Вестермарк (Edvard Alexander Westermarck;, Гельсінгфорс, Вялікае княства Фінляндскае - , Тэнхола, Фінляндыя) — шведскамоўны фінскі філосаф і сацыёлаг, адзін з піянераў сексалогіі. Некаторыя яго працы прысвечаны праблемам экзагаміі і забароны на інцэст.
Біяграфія
З 1918 па 1921 год быў рэктарам Акадэміі Аба. Вядомы як адкрывальнік эфекту Вестэрмарка, калі дзеці, якія выхоўваліся разам, як правіла, не адчуваюць сексуальнай цягі адзін да аднаго, стаўшы дарослымі, незалежна ад іх генетычнага сваяцтва. Будучы прафесарам у Лонданскай школе эканомікі, удзельнічаў у стварэнні акадэмічнай сацыялогіі ў Вялікабрытаніі.
Аляксандр Васільевіч Іваноў (тэхнолаг)
Аляксандр Васільевіч Іваноў (нар., Бугульма, Татарстан, Расія) — беларускі спецыяліст у галіне працэсаў і апаратаў харчовых вытворчасцей. Доктар тэхнічных навук (1993), прафесар (1996). Акадэмік Беларускай інжынернай акадэміі (2001).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі тэхналагічны інстытут харчовай прамысловасці (спецыяльнасць «Машыны і апараты харчовых вытворчасцей», 1971; аспірантура, спецыяльнасць «Машыны і агрэгаты харчовай прамысловасці», 1983; дактарантура, спецыяльнасць «Працэсы, машыны і агрэгаты харчовай прамысловасці», 1993). Працаваў у Магілёўскім дзяржаўным універсітэце харчавання (з 1992, механічны факультэт, кафедра машын і апаратаў харчовых вытворчасцей, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: абсталяванне і тэхналогіі па перапрацоўцы зерня.
Алег Дземідовіч
Алег «Алезіс» Дземідовіч (нарадзіўся 7 лютага 1965 года) — беларускі музыка.
У 1984 годзе скончыў Мінскую мастацкую вучэльню.
З’яўляецца ўдарнікам гуртоў Мроя і N.R.M. ад часу іхнага стварэння ў 1980 і 1994 гадах адпаведна. Браў удзел у складзе гурта Новае Неба, супольных музычных праектах «Народны Альбом» «Я нарадзіўся тут», часова граў у гуртах ULIS, Garadzkija, Pete-Paff.
Тамаш Мірскі
Тамаш Мірскі (Tomasz Mirski;  — пасля 1793) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Мірскіх герба «Бялыня». Нарадзіўся ў сям’і Цыпрыяна.
Паручнік польнай булавы ВКЛ, пасол на сойм 1764, удзельнічаў у абранні караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага. У 1766 годзе генерал-ад'ютант польнай булавы ВКЛ. У 1769 далучыўся да Барскай канфедэрацыі, быў абраны маршалкам Браслаўскага павета. 11 чэрвеня 1770 года прысягнуў у Прэшаве Найвышэйшай радзе канфедэрацыі і ўключаны ў склад Ваеннай рады. Падтрымаў план вызвалення з расійскага палону сенатараў і вярнуўся ў ВКЛ, дзе 22 ліпеня 1771 зноў абраны браслаўскім маршалкам, удзельнічаў у партызанскім руху. Летам—восенню 1771 удзельнічаў у дыверсійным рэйдзе Ш. Касакоўскага па цэнтральнай і паўночнай Беларусі, зімой—вясной 1772 — з ім жа ў Польшчы. Пасол на Чатырохгадовы сойм 1789—1792 гадоў.
Дзеткавіцкі сельсавет
Дзе́ткавіцкі сельсавет (Детковичский сельсовет) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Дзеткавічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Антопальскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Іласкага сельсавета. З 8 жніўня 1959 года ў складзе Драгічынскага раёна. 11 жніўня 1959 года ў склад Астроміцкага сельсавета Кобрынскага раёна перададзены населеныя пункты Бярэзна, Іласк, Калонія, Лука, Навасёлкі, Смалярня і Шамятоўка, 30 ліпеня 1973 года — вёска Старая Цемра. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Дзеткавіцкага сельсавета было 11 населеных пунктаў. 17 верасня 2013 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Антопальскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 873 чалавекі, з іх 94,4 % — беларусы.
На момант скасавання ў сельсавет уваходзілі 11 населеных пунктаў: Бобкі, Буды, Дзеткавічы, Дубавая, Залессе, Каты, Лавы, Менявеж, Новая Цемра, Ражок, Рашын.
Apple Tea
«Apple Tea» — вядомы беларускі джазавы гурт з Мінска. Адзін з самых вядомых у Беларусі джаз-бэнд, які грае сучасны джаз і фьюжн.