cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бразілія
Энергетыка
Па колькасці спажыванай энергіі Бразілія займае дзясятае месца ў свеце і першае — у Лацінскай Амерыцы. Асноўная асаблівасць бразільскага энергетычнага сектара ў тым, што большая частка энергіі ў краіне вырабляецца з узнаўляльных крыніц. Краіна - найбуйнейшы вытворца этанолу, паліва з цукровага трыснягу; дзякуючы гэтаму Бразілію часам называюць біяэнергетычнай звышдзяржавай. У 2005 быў выпушчаны першы авіяцыйны рухавік, што працуе на трысняговым этаноле. Аснову электраэнергетыкі складаюць ГЭС, сярод якіх ёсць буйнейшыя ў свеце: Ітайпу на рацэ Парана (2-я ў свеце), Тукуруі на рацэ Такантынс. У 2019 плануецца скончыць будаўніцтва ГЭС Белу-Монці на рацэ Шынгу, якая стане пятай сярод наймагутнейшых ГЭС свету. З неўзнаўляльных рэсурсаў асноўнымі крыніцамі энергіі служаць нафта і прыродны газ. Сёння 4 % электраэнергіі Бразілія атрымлівае ад мірнага атама. На адзінай АЭС краіны — «Ангра» побач з Рыа-дэ-Жанейра — працуюць два рэактары, было распачата будаўніцтва трэцяга; яшчэ сем рэактараў планавалася пабудаваць і ўвесці ў эксплуатацыю да 2025 года. Аднак з-за трагічных падзей на АЭС «Фукусіма» ў Японіі ў сакавіку 2011 года ў Бразіліі ўзняўся рух супраць атамнай энергетыкі (так, 27 сакавіка 2011 года ў Рыа-дэ-Жанэйра адбылася маніфестацыя супраць яе выкарыстання).
Сельская гаспадарка
На працягу апошніх 150 гадоў краіна з’яўляецца найбуйнейшым у свеце вытворцам кавы. Сённяшняя Бразілія — сусветны лідар па вытворчасці цукру і вырошчванні апельсінаў. Таксама Бразілія ўваходзіць у лік найбуйнейшых вытворцаў соі, касавы, сізаля і папаі. Асноўнымі збожжавымі культурамі з’яўляюцца кукуруза (3 месца ў свеце) і рыс (1-е месца па-за межамі Азіі). Да важных тэхнічных культур адносяцца бавоўнік і какава. Бразілія — сусветны лідар у такіх напрамках жывёлагадоўлі як вырошчванне буйной рагатай жывёлы (218 млн галоў, 1-е месца ў свеце) і свінагадоўля (3-е месца ў свеце, 38 млн галоў)
Сфера паслуг
Бразілія таксама мае развіты і разнастайны сектар паслуг. У пачатку 1990-х банкаўскі сектар дасягнуў 16% ВУП. Хоць бразільская банкаўская сістэма зараз актыўна рэфармуецца, яна забяспечвае мясцовыя прадпрыемствы шырокім наборам паслуг і прыцягвае шматлікіх новых удзельнікаў, у прыватнасці фінансавыя фірмы з ЗША. Фондавыя біржы Сан-Паўлу і Рыа-дэ-Жанэйра зараз падвяргаюцца значнай кансалідацыі.
Транспарт
Асноўнымі транспартнымі шляхамі ўнутры краіны з'яўляюцца аўтадарогі. Сістэма аўтадарог дастаткова развітая і складаная. Аднак, у некаторых раёнах падчас трапічных ліўняў аўтадарогі становяцца цяжкапраходнымі і небяспечнымі. У першую чаргу гэта тычыцца знакамітай Трансамазонскае шашы.
Чыгункі ў Бразіліі наогул састарэлі і выкарыстоўваюцца амаль выключна для перавозкі грузаў. Працягласць чыгунак складае 29850 км (2014, 10-е месца ў свеце), з іх толькі 1520 км электрыфікавана. Большая частка сеткі прыходзіцца на вузкакалейныя чыгункі (1000 мм), 5800 км чыгункі мае шырыню каляіны 1600 мм, яшчэ 185 км — стандартную еўрапейскую (1435). Варта адзначыць, што ўрад Бразіліі робіць спробы мадэрнізацыі чыгуначнага транспарту і стварэння хуткасных чыгунак. У васьмі бразільскіх гарадах працуе метро, самая разгалінаваная сістэма ў метрапалітэна Сан-Паўлу, адкрытага ў 1974 годзе.
Марскі транспарт, які традыцыйна быў вельмі важным у Бразіліі, і ў наш час мае выключнае значэнне для знешніх сувязяў (нават з паўднёваамерыканскімі суседзямі), хоць выкарыстоўваецца цяпер амаль выключна для перавозкі грузаў. Найбуйнейшы кантэйнерны порт — Сантус, марскія вароты Сан-Паўлу. Таксама важны рачны транспарт, асабліва ў Амазоніі, дзе ён з'яўляецца асноўным відам транспарту. Найбуйнейшы рачны порт — Манаўс пры зліцці Амазонкі ды Рыу-Негру.
Авіяцыйны транспарт сёння хутка развіваецца. У Бразіліі дзейнічае 4093 аэрапорты (2013) — гэта другое месца ў свеце пасля ЗША, аднак амаль усё міжнароднае спалучэнне забяспечваюць аэрапорты Сан-Паўлу/Гуарульёс у Сан-Паўлу або Рыа-дэ-Жанэйра/Галеан у Рыа-дэ-Жанэйра.
У Бразіліі развіта сетка трубаправодаў, працягласць якіх у 2016 годзе склала: амаль 20 000 км.
Знешні гандаль
Галоўныя экспартныя тавары ўключаюць сельскагаспадарчую прадукцыю і прадукцыю харчовай прамысловасці (каля 40 % экспарту тавараў): сою, каву, апельсінавы сок, цукровы трыснёг і цукар, ялавічыну; прадукцыю машынабудавання, авіяцыйную тэхніку, электраапаратуру, транспартныя сродкі; здабыўной прамысловасці: жалезную руду, баксіты, апошнім часам — і нафту; а таксама сталь, тканіны, абутак і інш. Бразілія імпартуе прадукцыю хімічнай прамысловасці (у тым ліку, фармацэўтыкі), прамысловае абсталяванне, мабільныя тэлефоны і персанальныя камп'ютары і інш.
Культура
Ядро бразільскай культуры склала партугальская культурная спадчына. Сярод галоўных рысаў партугальскага каланіяльнага ўплыву — партугальская мова, рымскі каталіцызм і каланіяльны архітэктурны стыль. На фарміраванне культуры Бразіліі моцна ўплывалі таксама афрыканскія, тубыльскія і непартугальскія еўрапейскія (італьянскія, нямецкія і інш.) культурныя традыцыі. Заўважны моцны ўнёсак аўтахтоннага індзейскага насельніцтва ў мову і кухню Бразіліі, а афрыканцаў — таксама ў музыку, танцы і рэлігію.
Бразільскае мастацтва развіваецца з 16 стагоддзя і прайшло ў сваім развіцці некалькі стылявых эпох: барока (дамінавала да пачатку 19 стагоддзя), рамантызм, мадэрнізм, экспрэсіянізм, кубізм, сюррэалізм і абстракцыянізм.
Дзякуючы сваёй багатай культуры і гісторыі, Бразілія займае трынаццатае месца ў свеце па колькасці аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Тадзіяна Тодараўна Кляшторная
Тадзія́на То́дараўна Кляшто́рная (,, БССР — ) — дзіцячы пісьменнік, старэйшая дачка Тодара Кляшторнага.
Біяграфія
Нарадзілася ў Мінску. Хросным бацькам Тадзіяны быў Максім Лужанін. Пасля арышту сваёй маці 28 лістапада 1937 апекавалася некоторы час у бацькавай сястры Александрыны, затым у адным з дзіцячых дамоў Мардовіі. Пасля вайны скончыла Лепельскае педагагічнае вучылішча. Пэўны час настаўнічала на Браслаўшчыне, дапамагала гадавацца малодшым сёстрам.
Мела траіх дзяцей — двух сыноў і дачку. Пасля смерці мужа апошнім месцам працы быў дзіцячы садок.
Разам з сястрой Маяй Кляшторнай прыкладала намаганні па ўшанаванні і папулярызацыі творчасці свайго бацькі. У 2008 прысутнічала на адкрыцці вуліцы імя Тодара Кляшторнага ў вёсцы Камень.
Творчасць
Упершыню надрукавалася ў 1971 у лепельскай раённай газеце. Аўтар кніг вершаў для дзяцей «Паўцякалі цацкі» (Мінск: Юнацтва, 1982) і «Пахі вясны» (Мінск: Юнацтва, 1991), укладальніца зборніка вершаў «Песні любай ліры» гуртка «Паэтычная сцяжынка» (Віцебск, 2001).
Акцыя Любові
«Акцыя Любові» — традыцыйная акцыя ў «Дзень Святога Валянціна», запачаткаваная «Маладым Фронтам» у 1997 годзе. Аднак пасля жорсткага разгону ў 2010 годзе няма звестак пра акцыю ў наступныя гады.
Акцыя
Актывісты «Маладога фронту» выходзілі на вуліцы, плошчы, каб павіншаваць людзей са святам, дорачы ім прыемныя дробязі і спяваючы песні. Негвалтоўныя акцыі, прысвечаныя да святкавання Дня святога Валянціна, штогод праходзілі у сталіцы і іншых гарадах Беларусі.
Анголагейт
Анголагейт (Angolagate) — міжнародны палітычны скандал, звязаны з незаконнымі пастаўкамі зброі ў Анголу ў 1990-я гады. Скандал закрануў, у асноўным, французскіх бізнесменаў і чыноўнікаў.
Развіццё падзей
Следства па справе, пазней названаму прэсай «Анголагейт» (па аналогіі з Уотэргейт), пачалося ў 1997 годзе, арышты асноўных фігурантаў адбыліся ў снежні 2000 года.
Галоўнымі абвінавачанымі сталі француз П. Фальконэ і А. Гайдамак, выхадзец з СССР, які меў ізраільскае, французскае, ангольскае і канадскае грамадзянства. Па версіі следства, у 1993—1998 гадах яны праз кампанію Brenco International, якая належыла Фальконэ, займаліся пастаўкамі зброі (танкаў, самалётаў, артылерыі расійскай і савецкай вытворчасці) для ўрада Анголы, дзе з 1975 года ішла грамадзянская вайна. Усяго было пастаўлена зброі на 790 мільёнаў долараў ЗША. Жан-Крыстоф Мітэран, які з’яўляўся саветнікам свайго бацькі па афрыканскіх пытаннях у 1986—1992 гадах, быў абвінавачаны следствам у карупцыі: у 1997 годзе ён атрымаў 1,8 млн дол ад Фальконэ нібыта за кансультацыі. Тыя ж паслугі нібыта аказвалі бізнесмену Паскуа, Аталі і Суліцэру. На справе, па версіі следства, яны ажыццяўлялі палітычнае і медыяпрыкрыццё незаконных здзелак.
У снежні 2000 году ў Францыі былі арыштаваны Мітэран, Фальконэ і Суліцер і быў выдадзены міжнародны ордэр на арышт Гайдамака, які з’ехаў з краіны. Мітэрана вызвалілі пад заклад у студзені 2001 года. Выйшаўшы з турмы, ён абвінаваціў судзьдзяў у развязванні вендэты супраць яго і яго сям’і: «Як вы можаце не заўважаць: суддзя пацее ад нянавісці кожны раз, калі адкрывае рот; як вы можаце не заўважаць таго, што вас ужо адправілі ў Бастылію». У тым жа студзені журналісты газеты Le Monde па аналогіі з Уотэргейт прыдумалі слова «Анголагейт», якое было падхоплена сусветнымі СМІ. Да гэтага французская прэса выкарыстала апісальныя выразы: «справа Фальконэ» (affaire Falcone), «продаж зброі ў Анголу» (trafic d'armes avec l'Angola) і г. д. Тады ж перадвыбарчы штаб Джорджа Буша-малодшага вярнуў 100 тысяч долараў, ахвяраваных жонкай Фальконе, паведаміўшы, што адмаўляецца прымаць грошы ад гандляроў зброяй. Фальконэ выйшаў з турмы ў снежні 2001 года, заплаціўшы заклад у 4,3 мільёнаў долараў. У 2007 годзе Гайдамак у інтэрв’ю заявіў, што гэта справа — «палітычная маніпуляцыя, ініцыяваная супраць мяне Галоўным упраўленнем знешняй бяспекі Францыі» і адмаўляў сам факт знаёмства з Фальконэ і Мітэранам.
6 кастрычніка 2008 года ў Францыі пачаўся судовы працэс над абвінавачанымі па справе. Сорак два чалавекі, у тым ліку Мітэран, Фальконэ, Суліцер і іншыя, былі абвінавачаны ў розных злачынствах, як то: кантрабанда зброі, незаконнае атрыманне сродкаў і іншае. Фальконэ і Гайдамак (апошняга судзілі завочна) пагражалі 10 гадамі турэмнага зняволення. На наступны дзень пасля пачатку суда ўрад Анголы звярнуўся да Францыі з просьбай спыніць справу, бо яно можа пашкодзіць нацыянальнай бяспекі афрыканскай дзяржавы. Між тым, следства лічыла, што хабар атрымлівалі і вышэйшыя чыноўнікі Анголы, не выключаючы прэзідэнта Жазэ Эдуарду душ Сантуша. Прысуд быў абвешчаны 27 кастрычніка 2009 года.
Скандал не перашкодзіў стаць Фальконэ пастаянным прадстаўніком Анголы пры ЮНЕСКА, а Гайдамаку — балатавацца на пасаду мэра Іерусаліма.
Ярышыўка (Тамашпільскі раён)
Ярышыўка (Яри́шівка) — вёска ў Тамашпільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Баландзічы
Бала́ндзічы (, Баландичи) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Адрыжынскага сельсавета.
Беатус Моргана
Беатус Моргана (Нью-Ёрк,, MS 644) — ілюмінаваны рукапіс з мініяцюрамі мастака Магіуса, які з’яўляецца копіяй , напісанага ў VIII стагоддзі іспанскім манахам Беатам Ліебанскім, у якім апісваецца  і Страшны суд. Створаны ў X стагоддзі, Беатус Моргана з’яўляецца адным з найстарэйшых прыкладаў адраджэння іспанскай  традыцыі. Па стылю ён быў створаны масарабамі (хрысціяне ў мусульманскіх іспанскіх землях). Апакаліпсіс і Каментарый на гэты тэкст Пісання Беата Ліебанскага стаў адным з самых важных рэлігійных тэкстаў Сярэднявечча, і часта ілюстраваўся вельмі падрабязна.
Змест
Супастаўленне арыгінальных   цяжка вызначыць з-за страты некаторых лістоў. У ходзе аб’яднання біфоліа ў дзесці, сярэднявечныя пераплётчыкі мелі патрэбу ў сістэме, з дапамогай якой яны маглі б злучыць асобныя дзесці ў правільным парадку. Стандартным інструментам, якім карысталіся для гэтага, былі кустоды. Беатус Моргана, аднак, не выкарыстоўвае гэты метад. Замест гэтага ў рукапісе зроблена сістэма подпісаў, якія складаюцца з рымскіх лічбаў, за якімі рушыць літара «Q». Маюцца два мініяцюрных нясучых фоліа, падпісаных такім чынам. Нявыкарыстаныя дзесці ўключаюць па восем лістоў (4 біфоліа). Большасць подпісаў знаходзіцца ў куце ніжняй мяжы апошняга. Той факт, што гэтыя подпісы выкарыстоўваюць рымскія лічбы, а не арабскія, сведчыць супраць мясцовых пераплётчыкаў або масарабскіх працоўнікоў у манастырскім скрыпторыі. У той жа час яны разглядаюцца як доказ датыроўкі рукапісу першай паловай Х стагоддзя. Адкрытыя фоліа (ff. 1-9), выглядаюць больш познім дадаткам, не толькі па прычыне, што ім не хапае гэтых подпісаў, але і таму, што яны складаюцца з двух набораў па тры біфоліа.
Беластоцкія павятовыя маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Беластоцкага павета.
Морыц Карнеліс Эшэр
Морыц (Маўрыц) Карнеліс Эшэр (нідэрл.: Maurits Cornelis Escher;, , Нідэрланды — , Хіл) — нідэрландскі мастак-графік. Вядомы перш за ўсё сваімі канцэптуальнымі літаграфіямі, гравюрамі на дрэве і метале, у якіх ён па-майстэрску даследаваў пластычныя аспекты паняццяў бясконцасці і сіметрыі, а таксама асаблівасці псіхалагічнага ўспрымання складаных трохмерных аб’ектаў, самы яркі прадстаўнік імп-арта.
Тэлемах
Тэлемах (Τηλέμαχος) — у грэчаскай міфалогіі сын легендарнага цара Ітакі Адысея і Пенелопы. Згаданы у «Іліядзе» (II 260), адзін з галоўных персанажаў «Адысеі».
Жаніхі Пенелопы, не жадаючы вяртання Тэлемаха дахаты, змовіліся і ўстроілі яму засаду на шляху назад. Але, дзякуючы савету Афіны, Тэлемаху атрымалася пазбегнуць смяротнай небяспекі. Вярнуўшыся дахаты, Тэлемах сустрэў свайго бацьку ў свінапаса Еўмея у вобразе жабрака; Адысей адкрыўся яму, і Тэлемах дапамагаў яму пры забойстве жаніхоў, а затым суправаджаў яго да старца Лаэрта.
Паводе паслягамераўскага падання, Тэлемах пасля жаніўся на Палікасце, дачцы Нестара (якая нарадзіла яму сына Персепола), ці на Наўсікаі, дачцы Алкіноя. Паводе іншых паданняў, ён жаніўся на Кірцы, якая нарадзіла яму сына Лаціна.
Пазней ён забіў Кірку, каб жаніцца на яе дачцы Касіфоне, а затым загінуў ад рукі Касіфоны.
Выява ў літаратуры
Гісторыя Тэлемаха паслужыла тэмай знакамітага рамана Фенелона «Les aventures de Télémaque», і адной з вядучых сюжэтных тэм рамана Джэймса Джойса «Уліс».
IC 3382
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мантальбана-Элікона
Мантальбана-Элікона (Montalbano Elicona) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 2838 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 42 чал./км². Займае плошчу 67 км². Паштовы індэкс — 98065. Тэлефонны код — 0941.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria Santissima della Provvidenza.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Уільям Эці
Уільям Эці (William Etty;, Ёрк — , там жа) — англійскі жывапісец і малявальшчык, акадэмік Каралеўскай акадэміі мастацтваў у Лондане (з 1828; асацыяваны член з 1824), акадэмік Венецыянскай акадэміі прыгожых мастацтваў (з 1823). Вядучы прадстаўнік акадэмічнай школы першай паловы XIX стагоддзі, вядомы гістарычнымі карцінамі з актыўным выкарыстаннем аголенай натуры; таксама паспяхова працаваў у жанрах партрэта, бытавой сцэны і нацюрморта.
Біяграфія
Нарадзіўся ў шматдзетнай сям’і млынара, з ранняга дзяцінства праявіў цікавасць да жывапісу. У адпаведнасці з пажаданнямі бацькі, Эці на працягу 7 гадоў навучаўся ў гравёра ў Хале. Эці пачаў сваё навучанне, ствараючы накіды пейзажаў, капіюючы розныя выявы, малюнкі друкаваных выданняў і іншае. У 1806 г. па запрашэнні дзядзькі, які падтрымліваў яго імкненне вывучаць жывапіс, прыехаў у Лондан, а ў 1807 г. паступіў у Каралеўскую акадэмію мастацтваў, дзе яго настаўнікам стаў Генрых Фюслі.
Вялікі ўплыў на Уільяма Эці ў тыя гады аказаў мастак Томас Лоўрэнс, у доме якога Эці жыў падчас вучобы ў Лондане.
У 1816 годзе Эці ненадоўга наведаў Парыж і Фларэнцыю. У 1820 г. яго «Шукальнікі каралаў», паказаныя ў Каралеўскай Акадэміі, прыцягнулі вялікую ўвагу. Яшчэ большы поспех быў у карціны «Прыбыццё Клеапатры ў Кілікію», паказанай у наступным годзе.
У 1822 ён адправіўся ў Італію, дзе большую частку часу правёў у Венецыі, вывучаючы старых венецыянскіх майстроў (такіх як Тыцыян, Тынтарэта, Веранезэ).
У 1840 і ў 1841 Эці здзейсніў паломніцтва ў Нідэрланды для вывучэння карцін галандскіх мастакоў, у тым ліку і Рубенса ў цэрквах і грамадскіх галерэях гэтай краіны.
Сонечнае зацьменне 18 жніўня 1849 года
Сонечнае зацьменне 18 жніўня 1849 года — поўнае сонечнае зацьменне 123 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0349 і дасягнула свайго максімуму ў 05:40:49 UTC у пункце з каардынатамі 33° пд. ш. 84° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 7 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 172 км.
Зацьменне 18 жніўня 1849 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1849 годзе і 123-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 23 лютага 1849 года, наступнае — 12 лютага 1850 года.
Аляксандр Іпалітавіч Барбашоў
Аляксандр Іпалітавіч Барбашоў (1858 -?) — расійскі гісторык, аўтар работ па гісторыі Вялікага Княства Літоўскага.
Скончыў курс на гісторыка-філалагічным факультэце Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта. Выкладаў у III пецярбуржскай класічнай гімназіі, VII класічнай гімназіі, у рэальным вучылішчы Муханава. У 1886 годзе, пасля дыспута ў Санкт-Пецярбургскім універсітэце, атрымаў ступень магістра рускай гісторыі за сачыненне: «Вітаўт і яго палітыка да Грунвальдэнскай бітвы 1410 г.».
Вывучаў унутраную і знешнюю палітыку Вітаўта, барацьбу літоўскага, рускага, беларускага і ўкраінскага народаў супраць Тэўтонскага ордэна. Шырока выкарыстоўваў беларуска-літоўскія летапісы.
Дэкрэт аб абароне суверэнітэту і канстытуцыйнага ладу
Супярэчнасці дэкрэта Канстытуцыі
Дэкрэт прадугледжвае пераход улады да Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь⁣ у выпадку гібелі прэзідэнта Аляксандра Лукашэнкі. Аднак па Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь⁣ у выпадку смерці ці недзеяздольнасці прэзідэнта ўлада пераходзіць да прэм'ер-міністра Рэспублікі Беларусь.
У дэкрэце сказана, што адначасова з пераходам улады да Савета бяспекі ў краіне ўводзіцца ваеннае ці надзвычайнае становішча і праводзяцца выбары. Аднак, па Канстытуцыі выбары ў час ваеннага ці надзвычайнага становішча праводзіць нельга.
Ацэнка экспертаў
Беларускі палітолаг Валерый Карбалевіч звярнуў увагу, што назва дэкрэта не адпавядае зместу, бо «якое дачыненне да суверэнітэту мае механізм перахода ўлады — не вядома». Спецыяліст, таксама звярнуў увагу, што «дакумент стварыў вялікую юрыдычную блытаніну, якая нічым добрым не скончыцца».
Дырэктар інстытута «Палітычная сфера» Андрэй Казакевіч лічыць, што дэкрэт «дрэнны з усіх бакоў». Па-першае, ён супярэчыць Канстытуцыі; па-другое, новы прэзідэнт, ці то часовы (прэм'ер-міністр), ці то новаабраны — можа ў любы момант выдаць свой дэкрэт, які адмяняе ўсе папярэднія дэкрэты А. Лукашэнка; па-трэцяе, навошта перадаваць уладу органу, які не мае рэальнай практыкі дзейнасці. У выніку, падобная перадача ўлады закладвае толькі рызыкі для стабілізацыі і ўстойлівасці сістэмы ўлады.
Палітычны аглядальнік Арцём Шрайбман выказаў думку, што дакумент «палітычна бясплодны».
Новая Бярозаўка (Рослаўльскі раён)
Новая Бярозаўка (Новая Берёзовка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сыракоранскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Новая Бярозаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога. Ля вёскі працякае рака Прысмара.
Алэксандрыўка (Тамашпільскі раён)
Алэксандрыўка (Олекса́ндрівка) — вёска ў Тамашпільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вершы.ru
Вершы.ru — сайт, паэтычны партал, якi прысвечаны беларускай паэзіі. На сайце можна пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў — ад класікі да сучаснасці.
Сайт дае магчымасць апублікаваць свае вершы на беларускай мове.
Паэтычны партал «Вершы.ru» таксама аказвае бескарысную дапамогу ў стварэнні паэтычных старонак беларускіх пісьменнікаў.
Сайт з’яўляецца ўдзельнікам конкурсу «Інтэрнэт-прэмія» ТИБО-2011.
Павятовы маршалак
Выбіраўся дваранствам павета на 3 гады і служыў без узнагароды, што рабіла гэту пасаду ганаровай. Павятовы маршалак дваранства, акрамя выканання ім уласна дваранскіх саслоўных абавязкаў, быў актыўна ўцягнуты ў агульнадзяржаўную дзейнасць. . Закон прадугледжваў членства і старшынства павятовага маршалка дваранства ў мностве камісій, якія ажыццяўлялі ўладу ў павеце. Пасада павятовага маршалка была асабліва адказнай і таму, што адміністрацыйная сістэма Расійскай імперыі не прадугледжвала адзінага кіраўніка і адзінай адміністрацыі на павятовым узроўні (у адрозненне ад губернскага). Павятовы маршалак, член і старшыня большасці павятовых устаноў, з'яўляўся сувязным звяном паміж разрозненымі ўстановамі і дэ-факта главой павета. Пасля знаходжання на пасадзе на працягу трох трохгадовых тэрмінаў маршалкі атрымлівалі чын V класа (стацкі саветнік).
Заснаванне і развіццё пасады павятовага маршалка
Дваранскае саслоўнае самакіраванне, і ў тым ліку інстытут маршалкаў дваранства, узнікла ў эпоху Кацярыны II. Першы раз павятовыя маршалкі дваранства згадваюцца ў 1766 годзе, пасада была заснавана як пастаянная (з выбарамі на 2 года) «Устанаўленнем аб губернях» 1775 года, і пацверджана выданнем «Граматы на правы, вольнасці і прывілеі высакароднага расійскага дваранства» ў 1785 годзе. Пасада маршалка заставалася вузка саслоўнай да канца кіравання Мікалая I; пачынаючы з эпохі Вялікіх рэформаў, да яе паступова, па меры ўскладнення дзяржаўнага ладу, далучаліся агульнадзяржаўныя абавязкі.
Пасля паўстання 1831 года сама назва «маршалак» у Заходніх губернях была забаронена да ўжывання і заменена расійскім тэрмінам «предводитель дворянства» (прадвадзіцель дваранства). Былі забаронены і іншыя назвы пасадаў і ўстановаў, якія паходзілі з часоў РП, а парадак дзейнасці і справаводства прыводзіўся ў адпаведнасць з расійскімі губернямі.
== Дваранскія выбары ==
Дваранскія выбары праводзіліся ва ўсіх губернях і абласцях Еўрапейскай Расіі, акрамя тых, дзе дваранства было настолькі малалікім, што не магло запоўніць выбарныя пасады (Архангельская, Аланецкая, Вяцкая, Пермская губерні і ўсе рэгіёны Сібіры). У Валагодскай губерні дваранскія выбарныя пасады былі ўведзены толькі ў Валагодскім, Гразавецкім і Каднікаўскім паветах, а ў Арэнбургскай губерні — толькі ў Арэнбургскім і Троіцкім паветах.
У Паўночна-Заходнім краі, у парадку барацьбы з перавагай дваран польскага паходжання, маршалкі дваранства прызначаліся ўрадам. У губернях Ковенскай, Віленскай і Гродзенскай прызначэнне ажыцяўляў генерал-губернатар; у Віцебскай, Мінскай і Магілёўскай — міністр унутраных спраў.
У Вобласці Войска Данскога замест павятовых маршалкаў дваранства былі акруговыя.
Дваранскія ўстановы Остзейскіх губерняў адрозніваліся ад агульнарасійскіх, а таксама і адна ад адной, захоўваючы формы, якія склаліся да ўключэння гэтых тэрыторый у Расійскую імперыю. У Курляндскай губерні існавалі павятовыя маршалкі дваранства, якія выбіраліся па цалкам іншых правілах, у Ліфляндскай і Эстляндскай губернях такой пасады ў сістэме дваранскіх устанаўленняў не прадугледжвалася.
Акрамя Еўрапейскай Расіі, выбарныя дваранскія ўстановы існавалі ў Кутаіскай, Стаўрапольскай і Тыфліскай губернях Каўказскага края.
Усяго, станам на 1897 год, існавала 417 пасад павятовых маршалкаў дваранства.
Выбарчыя патрабаванні да кандыдатаў у маршалкі былі ніжэйшымі за тыя, што патрабаваліся для права голасу на дваранскіх выбарах. Кандыдат павінен быў быць: спадчынным дваранінам, унесеным у радаводную кнігу менавіта гэтай губерні; быць ва ўзросце 21 года ці старэй; не падвяргацца суду за ганебныя ўчынкі. Патрабаванні, неабходныя для права голасу — наяўнасць цэнзавай уласнасці ў губерні, наяўнасць адукацыі (прынамсі сярэдняй) ці класнага чыну — да кандыдатаў у маршалкі не прымянялася.
Кандыдатамі лічыліся ўсе дваране, якія ўдзельнічаюць у сходзе, калі яны не абвясцілі пра сваю адмову; а таксама тыя, хто меў права быць выбраным, але не ўдзельнічаў у сходзе, і апавясціў сход пра сваю кандыдатуру пісьмова. Галасавалі за ўсіх падрад, калі кандыдаты набіралі роўную колькасць галасоў, выбраны вызначаўся жэрабем.
Другі па колькасці набраных галасоў удзельнік выбараў станавіўся кандыдатам да павятовага маршалка. Кандыдат у далейшым ніяк не ўдзельнічаў у дзейнасці дваранскага самакіравання, але калі марашалак пакідаў сваю пасаду ці быў працягла хворы, кандыдат займаў яго месца без выбараў.
Выбраныя маршалкі дваранства зацвярджаліся на сваіх пасадах губернатарамі. Усякі выбраны павятовы маршалак у абавязковым парадку ператвараўся ў кандыдата на пасаду губернскага маршалка дваранства на выбарах на гэту пасаду, якія адбываліся апошнімі па парадку спраў дваранскага сходу.
Пасады і абавязкі павятовых маршалкаў
Лічылася, што павятовыя маршалкі дваранства знаходзяцца на сапраўднай дзяржаўнай службе. Павятовыя маршалкі дваранства, незалежна ад наяўнасці ў іх класнага чыну, лічыліся «заурад» (на час знаходжання на пасадзе) чынамі V класа (стацкі саветнік). Па выслузе двух трохгоддзяў яны зацвярджаліся ў чыне VI класа (калежскі саветнік), а па выслузе трох трохгоддзяў — у чыне V класа. Маршалкі не атрымлівалі ўтрымання, але мелі права на пенсію.
Павятовыя маршалкі дваранства былі цалкам незалежнымі ад губернскіх маршалкаў дваранства.
Абавязкі маршалка складаліся з дзвюх незвязаных частак — па дваранскіх справах ён дзейнічаў як выбарная асоба дваранскага самакіравання, падпарадкаваная толькі дваранству павета ў цэлым, па агульнадзяржаўных адміністрацыйных справах — як нязменны чыноўнік, абмежавана адказны перад губернатарам.
Хоць заканадаўства Расійскай імперыі не прадугледжвала адзінага кіравання на ўзроўні павета, павятовыя маршалкі, якія ўзначальвалі ўсе павятовыя калегіяльныя ўстановы, на справе выступалі як главы паветаў.
Арганізацыя дзейнасці
Пасада маршалка дваранства, ганаровая і неаплатная, па традыцыі прызначалася для мясцовых дваран-землеўладальнікаў і не патрабавала поўнай занятасці. Дзейнасць павятовых устаноў была арганізавана па месячных цыклах, і патрабавала ад павятовага маршалка знаходжання ў павятовым горадзе прыблізна адзін тыдзень на месяц. Спачатку адбываўся павятовы з'езд, найбольш загружаны справамі сход (у адзін дзень збіралася адміністрацыйная прысутнасць, у іншы — судовая), а за ім збіраліся ўсе перыядычна дзеючыя камісіі, у якіх апынуліся справы, што патрабуюць іх склікання ў гэтым месяцы. Цыкл удзелу ў губернскіх установах быў гадавым, і займаў каля двух тыдняў на год. Спачатку збіраўся губернскі дваранскі сход, а за ім — земскі сход, які меў з першым шмат агульных удзельнікаў.
Уладзімір Міхайлавіч Дзербан
Уладзімір Міхайлавіч Дзербан (12 жніўня 1910, вёска Локаць, Бярэзінскі раён — ?) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Палескай вобласці.
Біяграфія
З 1934 года працаваў у органах НКУС. Член КПСС з 1939 года. У партызанах з ліпеня 1941 года: камандзір, камісар атрада, у верасні 1943 — чэрвені 1944 гадоў, камісар 50-й Жыткавіцкай партызанскай брыгады, адначасова член Жыткавіцкага падпольнага РК КП(б)Б. З 1944 года сакратар Івацэвіцкага РК КП(б)Б. У 1948—1973 гадах працаваў у органах юстыцыі.
Дзербан
Дзербан — прозвішча.
В’екес
В'е́кес (Vieques) — востраў у Карыбскім моры. Складае асобны муніцыпалітэт Пуэрта-Рыка. Плошча - 135 км². Насельніцтва - 9 301 чал. (2010 г.)
Геаграфія
Клімат трапічны пасатны. Сярэднегадавая тэмпература трымаецца каля +24 °C. Нізкая паверхня не затрымлівае вятры, якія ўначы могуць істотна ахаладжаць паветра. У 2004 г. зафіксаваны мінімум +6 °C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў 1150 мм — 1400 мм. Улетку часцяком здараюцца ўраганы. Узімку назіраецца сухі сезон.
Прырода
Большая частка вострава В'екес пакрыта саваннай і зараснікамі хмызнякоў. На поўдні вылучаецца некалькі заліваў з рэшткамі мангравых лясоў. Паўднёвыя залівы таксама знакаміты тым, што іх насяляюць біялюмінісцэнтныя мікраарганізмы Pyrodinium bahamense. Распаўсюджаныя наземныя жывёлы — птушкі, казуркі, ігуаны, чарапахі, крабы, яшчаркі, алені.
Людзі жывуць пераважна ў цэнтральнай частцы вострава. Усходняя і заходняя часткі, якія раней выкарыстоўваліся для ваенных патрэб, пераўтвораны ў запаведнікі.
Гісторыя
Першыя людзі з'явіліся на востраве В'екес каля 4 тысяч гадоў таму. У 1493 г., калі востраў быў адкрыты Х. Калумбам, яго насялялі таіна. У пачатку XVI ст. мясцовыя таіна на чале братоў Какімара і Яўрэйба паднялі паўстанне супраць іспанцаў, але былі разбіты. Значная частка карэннага насельніцтва была пераселена на Пуэрта-Рыка. Рэшткі індзейскага насельніцтва В'екеса зніклі ў наступныя стагоддзі ў выніку сутычак з каланістамі з Англіі, Францыі і Шатландыі, якія няўдала спрабавалі стварыць сталыя паселішчы.
У 1843 г. каланіяльныя ўлады Пуэрта-Рыка стварылі асобны муніцыпалітэт В'екес і пачалі каланізацыю вострава. Тут былі створаны плантацыі цукровага трыснёгу, на якіх працавалі негры-рабы і вольныя падзёншчыкі. У пачатку 1940-х гг. насельніцтва складала 10 362 чалавек, на 4 цукровых заводах вытваралася 8000 тон цукру.
Інфраструктура
В'екес складае асобны муніцыпалітэт Пуэрта-Рыка. Адміністрацыйны цэнтр месціцца ў горадзе Ісабэль-Сегунда на поўначы вострава. Другое па колькасці насельніцтва паселішча Эсперанса знаходзіцца на паўднёвым узбярэжжы. На В'екесе працуюць марскі порт і аэрапорт. Дарослае насельніцтва працуе на мясцовым заводзе кампаніі General Electric, а таксама абслугоўвае турыстаў.
Антопіль (Тамашпільскі раён)
Антопіль (Анто́піль) — вёска ў Тамашпільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
І векавечны толькі край
«І векавечны толькі край…» — зборнік навукова-папулярных эсэ, напісаны Алесем Мікалаевічам Карлюкевічам у 2000 годзе. Кніга была надрукавана мінскім выдавецтвам «Полымя» тыражом экзэмпляраў.
Апісанне кнігі
На падставе дакументальных крыніц і малавядомых даследаванняў аўтар расказвае пра ўраджэнцаў Беларусі, якія сваімі справамі, самаахвярнай працай, высокім талентам услаўлялі не толькі айчыну, але і суседнія, і нават далёкія краіны.
Дрэнтэ
Дрэнтэ (Drenthe) — правінцыя на паўночным усходзе Нідэрландаў. Сталіца — Асэн, найбуйны горад — Эмен. Насельніцтва 483 тыс. чалавек (10-е месца сярод правінцый; дадзеныя 2005 г.).
Плошча тэрыторыі 2642 км² (7-е месца), плошча вады — 38 км².
І векавечны толькі край
Іншыя дадзеныя
У якасці эпіграфа да кнігі аўтарам выкарыстаны верш Рыгора Барадуліна «Радзімазнаўства — мудрая навука…».
Значнасць твора
Кніга натхніла пісьменніка Сяргея Макарэвіча на напісанне «Край мой верасовы» — зборніка краязнаўчых эсэ, прысвечаных асобам, якія нарадзіліся на Вілейшчыне альбо звязаныя з гэтым краем.
Благадатнэ (Тамашпільскі раён)
Благадатнэ (Благода́тне) — вёска ў Тамашпільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сонечнае зацьменне 23 лютага 1849 года
Сонечнае зацьменне 23 лютага 1849 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 118 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9796 і дасягнула свайго максімуму ў 01:38:09 UTC у пункце з каардынатамі 37° пн. ш. 144° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 58 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 108 км.
Зацьменне 23 лютага 1849 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1849 годзе і 122-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 27 верасня 1848 года, наступнае — 18 жніўня 1849 года.
Рычард Эстэс
Жыццё і творчасць
Разам з Одры Флэк і Чакам Клоўзам адносіцца да вядучых фотарэалістаў першага пакалення. Падчас сваёй вучобы ў чыкагскім Інстытуце мастацтваў цікавіўся ў першую чаргу традыцыйным акадэмічным жывапісам. З 1967 года заняты распрацоўкай уласнай тэматыкі, у якой не мае канкурэнцыі — выява сучасных урбаністычных ландшафтаў, вялікага горада канца XX стагоддзя.
У раўнамернасць і дакладнасць фотарэалістычнай выявы ў Р. Эстэса часам прарываюцца рысы абстрактнага жывапісу. Па выразе самога мастака, «сапраўднасць мяняюць на свой густ». Мэтай яго мастацтва з’яўляецца не простае рэалістычнае паўтарэнне бачнага, але нейкая «ідэальная рэальнасць» (ideal reality), якая адлюстроўвае дасканалыя, рацыянальна арганізаваныя структуры і аб’екты, якія маюць у сваёй сутнасці значна больш агульнага з нашай рэальнасцю, чым проста ўбачанае вакол. Распрацаваў сваю асаблівую методыку выяў, калі ў выніку камбінавання многіх фотаздымкаў атрымліваецца не заўсёды карэктная з пункту гледжання мастацкай перспектывы, але вельмі відовішчная агульная панарама (у тым ліку і такіх класічных сюжэтаў, як віды Венецыі ці Парыжа). У выніку ўзнікае нейкая сюррэалістычная «звышрэальнасць», якая адрознівае палотны Р. Эстэса ад абстракцый яго калег.
Марш Радэцкага
«Марш Радэцкага» (op. 228) — марш, напісаны Іаганам Штраусам-старэйшым у гонар фельдмаршала графа Радэцкага ў 1848 годзе. Адзін з самых знакамітых твораў Штрауса.
Марш Радэцкага складаецца з трох асноўных частак.
Гісторыя
Пазней ён стаў парадным маршам гусарскага палка Радэцкага.
У сярэдзіне XIX стагоддзя аўстрыец Шрам, стаўшы капельмайстрам Вялікабрытаніі, прадставіў «Марш Радэцкага» як вельмі прыдатны для англійскага кавалерыйскага палка. Марш атрымаў яшчэ мацнейшую сувязь з палком у 1896 годзе, калі аўстрыйскі імператар Франц Іосіф I стаў шэфам палка і даў дазвол прыняць у якасці сцяга аўстрыйскага двухгаловага арла. Марш Радэцкага і сёння з’яўляецца хуткім маршам палка.
Падбярэзскі сельсавет
Падбярэ́зскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Валожынскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Падбярэзь.
Утвораны 25 мая 1967 года ў складзе Валожынскага раёна Мінскай вобласці БССР. У склад сельсавета ўвайшлі 23 населеныя пункты: вёскі Алянава, Анцэлеўшчына, Бабры, Вароні, Вуглы, Галянова, Гірбінята, Грушоўшчына, Добрая Зямля, Дуды, Ластаянцы, Мяхі, Падбярэзь, Поці, Пуні, Радзюкі, Руднікі, Рэўкі, Сіняя Гара, Тупчы, Шальціны з Багданаўскага сельсавета і вёскі Лаўскі Брод і Макарынята з Забрэжскага сельсавета. У 1976 годзе скасавана вёска Ластая. 30 кастрычніка 2009 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Вішнеўскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 753 чалавекі, з іх 98,0 % — беларусы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 23 населеныя пункты.
IC 3383
IC 3383 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Грэбінкіўскі раён
Грэбінкіўскі раён (Гребінківський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Палтаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Грэбінка (Гребінка).
Утвораны ў 1935 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 22731 чалавек, плошча — 595 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 16 сельскіх саветаў.
Страмец
Страме́ц (, Стромец) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Адрыжынскага сельсавета.
Да 17 лютага 1986 года вёска ўваходзіла ў склад Залядынскага сельсавета.
Каптур
Каптур (kaptur ад kaptour) — традыцыйны галаўны ўбор замужніх жанчынаў ва Усходняй Еўропе: ва Украіне, у Беларусі і Расіі.
Уяўляў сабой шапачку з плоскім ці паўшарападобным верхам і з вушкамі, да якіх прышывалі матузкі для завазвання пад падбародкам. Шылі яго з аксаміту, шоўку, атласу, паркалю звычайна чырвонай гамы; вушкі і перад аздаблялі вышыўкай, залатой і срэбнай тасьмой, нашыўкамі рознакаляровых стужак, бісерам.
На Беларусі бытаваў пераважна ў Цэнтральнай і Заходняй Беларусі да пачатку XX ст. (у XVI—XVII стст. яго насілі знатныя гараджанкі і шляхцянкі). Надзявалі на тканку (круглы валік, на які накручвалі валасы), зверху часта завівалі намітку, завязвалі хустку.
Прысмара (рака)
Прысмара (Присмара) — рака ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Левы прыток Дзясны.
Характарыстыка
Даўжыня — 41 км, плошча вадазборнага басейна — 330 км². Выток каля вёскі Новая Бярозаўка Рослаўльскага раёна. Напрамак плыні: паўднёва-заходні. Упадае ў Дзясну насупраць вёскі Геніна, за 2 км на поўнач ад сяла Якімавічы. Берагі месцамі забалочаныя. Прытокі: Ржавец (правы) і Хамутоўка (левы).
Культура
У мінулым рака была своеасаблівай мяжой распаўсюджвання нацыянальнага рускага касцюма, на захад і поўнач ад яе ў касцюмах рускіх сялян з’яўляліся беларускія матывы.
Вэлыка Русава
Вэлыка Русава (Вели́ка Ру́са́ва) — вёска ў Тамашпільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ужынецкае падняцце
Ужыне́цкае падня́цце (ад назвы вёскі Вужынец у Калінкавіцкім раёне) — тэктанічная структура ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці, у межах Хойніцкага пахаванага выступу Прыпяцкага прагіну. Выяўлена сейсмаразведкай у 1971 годзе.
Па падсалявых дэвонскіх адкладах Ужынецкае падняцце — найбольш высокая паўднёва-ўсходняя частка вузкага (3—7 км) і доўгага (22 км) монаклінальнага блока, які накіраваны і расшыраецца на паўночны захад, аддзелены разломамі і прыўзняты на 400—500 м над сумежнымі блокамі (толькі ў адносінах да Хойніцкага блока, магчыма, апушчаны). Паверхня падсалявых дэвонскіх адкладаў у межах блока монаклінальна апускаецца на паўночны захад ад -2400 да -3400 м. Па міжсалявых адкладах Ужынецкае падняцце — монаклінальны блок, у межах якога іх паверхня апускаецца на паўночны захад ад -1200 да -2900 м. Па паверхні верхнефаменскай саляноснай тоўшчы блоку адпавядае частка структурнага заліва і паўночнага крыла Хойніцкай брахіантыкліналі. Падняцце сфарміравалася ў асноўным у познафранскі і фаменскі час позняга дэвону.
Дзяніскавічы (Злынкаўскі раён)
Дзяніскавічы (Денисковичи) — сяло ў Злынкаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Дзяніскавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай сяло абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала сяло разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Марыс Эстэў
Марыс Эстэў (фр. Maurice Estève;, Кюлан, дэпартамент Шэр — , там жа) — французскі мастак Парыжскай школы.
Біяграфія і творчасць
У 1913 годзе разам з сям’ёй прыехаў у Парыж. Быў узрушаны Луўрам, асабліва карцінамі Учэла (Бітва пры Сан-Рамана), Курбэ, Дэлакруа, Шардэна.
Пачаў самастойна маляваць у 1915 годзе. Працаваў у друкарні, у майстэрні мэбліроўшчыка, па вечарах вучыўся малюнку. У 1919 адкрыў для сябе Сезана. У 1923 годзе працаваў у Барселоне ў майстэрні малюнка па тканінах. Вярнуўшыся ў Парыж, паступіў у прыватную акадэмію Каларосі. У 1927 выпрабаваў уплыў сюррэалізму, перш за ўсё — жывапісу Джорджа дэ Кірыка. Першая выстава работ Эстэва адбылася ў 1930 годзе. Ён захапіўся кіно і сцэнаграфіяй. У другой палове 1930-х, пад уздзеяннем падзей грамадзянскай вайны ў Іспаніі, прайшоў праз перыяд захаплення экспрэсіянізмам. Па прапанове Брака ў 1936 годзе ўдзельнічаў у групавой выставе ў Стакгольме разам з Мацісам, Пікасо, Грысам і Лежэ. У 1937 працаваў на Парыжскай сусветнай выставе, разам з Роберам і Соняй Дэлоне аформіўшы павільёны авіяцыі і чыгуначных зносін.
З пачаткам вайны быў прызваны ў войска, дэмабілізаваны ў жніўні 1940 года. У 1942—1943 гадах некалькі разоў выстаўляўся разам з Базенам, Жыск’я, Манесье, Ле Маалем. У 1942—1949 быў звязаны дамовай з парыжскай галерэяй Луі Карэ; у 1945 тут прайшла вялікая выстава Базен, Эстэў, Лапік, уступныя артыкулы да яе каталога напісалі адпаведна паэты Андрэ Фрэно, Жан Лескюр і Жан Тардзьё. У 1956 манаграфію пра Эстэў выпусціў П’ер Франкастэль.
Мота-Камастра
Мота-Камастра (Motta Camastra) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 905 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 34 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 98030. Тэлефонны код — 0942.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Архангел Міхаіл.
Джэк Ма
Джэк Ма Юн ( 马云   ; нарадзіўся 10 верасня 1964 года) - кітайскі бізнес-магнат, інвестар і філантроп. Ён з'яўляецца сузаснавальнікам і былым выканаўчым старшынёй Alibaba Group, шматнацыянальнага тэхналагічнага кангламерату. Акрамя таго, ён стаў сузаснавальнікам Yunfeng Capital, кітайскай прыватнай інвестыцыйнай кампаніі. Па стане на студзень 2023 года, з лічбай 31,1 мільярда долараў, Ма з'яўляецца пятым самым багатым чалавекам у Кітаі (пасля Чжун Шаньшаня, Чжан Іміна, Ма Хуатэна і Робіна Цзэна ), а таксама 34-м самым багатым чалавекам у свеце згодна індэксу мільярдэраў Bloomberg.
Нарадзіўся ў Ханчжоу, Чжэцзян, Ма скончыў Ханчжоўскі педагагічны ўніверсітэт. Пасля заканчэння ён стаў выкладчыкам англійскай мовы і міжнароднага гандлю ва ўніверсітэце Ханчжоу Дыянзі. Праяўляючы цікавасць да Інтэрнэту, ён заснаваў сваю першую кампанію ў 1994 годзе, пазней заснаваў другую кампанію пасля таго, як даведаўся больш пра Інтэрнэт. З 1998 па 1999 год ён узначальваў інфармацыйную кампанію, заснаваную ўрадам, пазней пакінуў яе, каб разам са сваімі калегамі ў 1999 годзе заснаваць Alibaba Group. Першапачаткова заснаваная як B2B -маркетплейс, кампанія пазней пашырылася на шырокі спектр абласцей, у тым ліку электронную камерцыю, тэхналогіі і анлайн-плацяжы.
У 2017 годзе Ма заняў другое месца ў штогадовым спісе «50 найвялікшых сусветных лідэраў» па версіі Fortune. Ён лічыцца неафіцыйным глабальным амбасадарам кітайскага бізнесу і з'яўляецца ўплывовай фігурай у супольнасці стартапаў. У верасні 2018 года ён абвясціў, што сыдзе з Alibaba і будзе займацца адукацыйнай працай, філантропіяй і экалагічнымі справамі;   у наступным годзе Дэніэл Чжан змяніў яго на пасадзе выканаўчага старшыні. У 2020 годзе ўрад Кітая спыніў планы IPO для заснаванай ім кампаніі Ant Group пасля таго, як ён выступіў з прамовай, у якой раскрытыкаваў рэгулятараў.
У 2019 годзе Forbes назваў Ма ў сваім спісе «Героі філантропіі Азіі 2019» за яго працу па падтрымцы бедных суполак у Кітаі, Афрыцы, Аўстраліі і на Блізкім Усходзе. У красавіку 2021 года Джэк Ма заняў 26-е месца ў «Глабальным спісе багатых людзей Forbes 2021» з багаццем 48,4 мільярда долараў ЗША.
Маладосць і адукацыя
Джэк Ма нарадзіўся як Ма Юнь у горадзе Ханчжоу, правінцыя Чжэцзян, 10 верасня 1964 года. Ён зацікавіўся англійскай мовай яшчэ ў дзяцінстве і пачаў займацца з ангельскамоўнымі ў гатэлі Hangzhou International Hotel. Дзед Ма служыў ахоўнікам падчас Другой япона-кітайскай вайны. У 12 гадоў Ма купіў кішэннае радыё і стаў кожны дзень слухаць англійскія радыёстанцыі. На працягу дзевяці гадоў Ма будзе ездзіць па 17 mi на сваім веласіпедзе, каб праводзіць экскурсіі па мясцовасці для турыстаў, каб папрактыкавацца ў англійскай мове. Ён стаў сябрам па перапісцы з адным з тых замежнікаў, які празваў яго «Джэк», таму што яму было цяжка вымаўляць яго кітайскае імя. З 13 гадоў Ма быў вымушаны перавесціся ў сярэднюю школу № 8 горада Ханчжоу, таму што ён часта ўдзельнічаў у бойках. Ма спатрэбілася два гады, каб паступіць у вельмі звычайную сярэднюю школу, і ён атрымаў толькі 31 бал па матэматыцы.
У 1983 годзе Ма другі раз праваліў уступны экзамен у каледж, хоць яго матэматыка палепшылася да 19 балаў. Бацькі ўгаварылі Ма адмовіцца ад жадання паступіць у каледж і навучыцца майстэрству. Пасля гэтага Ма пачаў ездзіць на сваім зношаным ровары па вуліцах і завулках Ханчжоу.
У 1984 годзе, нягледзячы на моцны супраціў яго сям'і, Ма здаў уступны экзамен у каледж у трэці раз. Гэтым разам па тэсціраванні па матэматыцы ён набраў 89 балаў, але ў агульным разрыве старшакурснікаў усё роўна саступаў 5 балаў. Паколькі мэтавы набор на англійскія спецыяльнасці не быў дасягнуты, некаторыя выдатныя студэнты-англічане мелі магчымасць атрымаць павышэнне. Ма быў павышаны да бакалаўрыяту замежнай мовы ў Ханчжоўскім педагагічным універсітэце. Пасля паступлення ва ўніверсітэт Ма стаў добрым студэнтам з выдатнай акадэмічнай паспяховасцю і ўвайшоў у пяцёрку лепшых на кафедры замежных моў з выдатнай англійскай мовай. Пасля гэтага Ма быў абраны старшынёй студэнцкага саюза, а потым два тэрміны займаў пасаду старшыні Федэрацыі студэнтаў Ханчжоу.
Ма скончыў універсітэт у 1988 годзе са ступенню бакалаўра мастацтваў па англійскай мове. Пасля ён стаў выкладчыкам англійскай мовы і міжнароднага гандлю ва ўніверсітэце Ханчжоу Дыянзі. Ён таксама сцвярджаў, што дзесяць разоў падаваў дакументы ў Гарвардскую школу бізнесу і кожны раз атрымліваў адмову.
Пачатак кар'еры
Згодна з аўтабіяграфічнай прамовай Ма, пасля заканчэння педагагічнага ўніверсітэта Ханчжоу ў 1988 годзе, Ма падаў заяўку на 31 розную выпадковую працу і на кожнай атрымаў адмову. «Я пайшоў на працу ў KFC; яны сказалі: "ты не годны"', сказаў Ма інтэрв'юеру Чарлі Роўзу. "Я нават хадзіў у KFC калі ён прыйшоў у мой горад. На работу выйшлі 24 чалавекі. Прынялі дваццаць тры. Я быў адзіным хлопцам [адхіленым]. . .". У гэты перыяд у Кітаі было першае дзесяцігоддзе кітайскай эканамічнай рэформы Дэн Сяапіна.
Ма пачаў ствараць вэб-сайты для кітайскіх кампаній з дапамогай сяброў у ЗША. Ён сказаў, што «ў той дзень, калі мы падключыліся да Інтэрнэту, я запрасіў сяброў і тэлевізійнікаў да сябе дадому», і пры вельмі павольным камутаваным злучэнні «мы чакалі тры з паловай гадзіны і атрымалі паўстаронкі», — успамінаў ён. «Мы пілі, глядзелі тэлевізар і гулялі ў карты, чакалі. Але я так ганарыўся. Я даказаў, што Інтэрнэт існуе». На канферэнцыі ў 2010 годзе Ма прызнаўся, што ён ніколі не пісаў ні радка кода і не рабіў ніводнага продажу кліенту. Першы раз ён набыў камп'ютар ва ўзросце 33 гадоў
З 1998 па 1999 год Ма ўзначальваў кампанію інфармацыйных тэхналогій, заснаваную Кітайскім міжнародным цэнтрам электроннай камерцыі, аддзелам Міністэрства знешняга гандлю і эканамічнага супрацоўніцтва. У 1999 годзе ён звольніўся і вярнуўся ў Ханчжоу са сваёй камандай, каб заснаваць у сваёй кватэры з групай з 18 сяброў Alibaba, кітайскі гандлёвы сайт для бізнесу. Ён пачаў новы раунд развіцця прадпрыемства з 500 000 юаняў. У кастрычніку 1999 г. і студзені 2000 г. Alibaba атрымала замежныя венчурныя інвестыцыі ў памеры 25 мільёнаў долараў ад Goldman Sachs і SoftBank. Чакалася, што праграма палепшыць унутраны рынак электроннай камерцыі і ўдасканаліць платформу электроннай камерцыі для кітайскіх прадпрыемстваў, асабліва малых і сярэдніх прадпрыемстваў (МСП), для вырашэння праблем Сусветнай гандлёвай арганізацыі (СГА). Праз тры гады Alibaba стала прыбытковай. Ма хацеў палепшыць глабальную сістэму электроннай камерцыі і з 2003 года заснаваў Taobao Marketplace, Alipay, Ali Mama і Lynx. Пасля імклівага росту Taobao eBay прапанаваў набыць кампанію. Аднак Ма адхіліў іх прапанову, замест гэтага атрымаўшы падтрымку ад сузаснавальніка Yahoo Джэры Янга з інвестыцыямі ў 1 мільярд долараў.