cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Судна
Тэрмін карабель блізкі па значэнні да паняцця судна, але не раўназначны яму. Судна — шырэйшае паняцце. Так, вяслярную лодку, водны веласіпед ці дошку для сёрфінгу нельга назваць караблём, аднак яны з’яўляюцца суднамі. Караблямі звычайна завуцца толькі досыць вялікія судны ваеннага прызначэння ці парусныя судны з вызначаным відам абсталявання. Караблямі прынята лічыць усе судны, якія нясуць на сабе ваенна-марскі сцяг, незалежна ад іх памеру. Прыклад: караблі (у тым ліку маніторы) Дняпроўскай, Дунайскай, Амурскай і Пінскай ваенных флатылій. Акрамя ўнікальнай уласнай назвы, караблі, як правіла, маюць дзяржава сцяга, порт прыпіскі і класіфікацыйнае таварыства.
Канюшкі
Канюшкі:
Астравы Свердрупа
Астравы Све́рдрупа (Sverdrup Islands) — група астравоў на поўначы Канадскага Арктычнага архіпелага, у складзе Астравоў Каралевы Елізаветы. Названы ў гонар нарвежскага палярнага даследчыка Ота Свердрупа, які адкрыў шэраг астравоў у 1898—1902 гадах.
Агульная плошча астравоў складае каля 75 000 км². Самыя буйныя астравы: Аксель-Хейберг (40 900 км²), Элеф-Рынгнес (10 800 км²), Амунд-Рынгнес (6 100 км²). На Аксель-Хейберг — высокія горы (да 2134 м), дзве вялікія ледавіковыя шапкі і дробныя ледавікі агульнай плошчай 12 500 км², берагі парэзаныя фіёрдамі. Астатнія астравы раўнінныя або пагорыстыя. На востраве Элеф-Рынгнес ёсць аэрапорт і метэастанцыя Ісаксен (з 1948 года).
Ігар Васільевіч Карпаў
Ігар Васільевіч Карпаў (нар., г. Казань, РСФСР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
У 1975—1978 гадах архітэктар, старэйшы архітэктар у ДПІ «Мінскпраект»; у 1978—1989 гадах галоўны архітэктар Партызанскага райвыканкама г. Мінска; у 1989—1994 гадах галоўны архітэктар аддзела горадабудаўніцтва Партызанскага раёна г. Мінска, Дзяржбуд БССР; у 1994—2008 гадах галоўны спецыяліст, начальнік аддзела архітэктуры, тыпалогіі будынкаў і праектных работ Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Беларусі; 2008 намеснік дырэктара па праектаванні ПУП «Дом Парк»; з 2009 года начальнік навукова-даследчага аддзела эксперыментальнага праектавання РУП «БелНДІБ».
Узнагароды
Узнагароджаны граматамі БСА (1980, 1984, 1999, 2006).
Міхаіл Сцяпанавіч Бастынец
Міхаіл Сцяпанавіч Бастынец (, г. Пінск — ) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Беларусі ў гады Грамадзянскай вайны.
Па заданні Палескага камітэта РСДРП(б) арганізоўваў бальшавіцкія вочкі ў частках Гомельскага гарнізона і ў мінскіх аўтамайстэрні (1917). У 1918 годзе член Палескага падпольнага камітэта РКП(б), Гомельскага падпольнага ВРК і начальнік штаба партызанскіх атрадаў.
Удзельнічаў у распрацоўцы плана вызвалення Гомеля, кіраваў забастоўкай і паўстаннем рабочых горада (28.12.1918 — 5.1.1919) супраць нямецкіх акупантаў. З 1919 года на Заходнім фронце ў Гомельскім пралетарскім батальёне. З 1921 года на партыйнай і гаспадарчай рабоце. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Спіс аб’ектаў PGC (2467001—2468000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2467001—2468000)
Касцёл Маці Божай Фацімскай (Любань)
Касцёл Маці Божай Фацімскай — мураваны каталіцкі храм у горадзе Любані Мінскай вобласці.
Гісторыя
У любанскім касцёле захоўваецца абраз Фацімскай Божай Маці. Пры храме дзее нядзельная дзіцячая школа.
Архітэктура
Двух’ярусную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю фарміруюць падоўжна выцягнутыя прамавугольныя ў плане цэнтральны (з пяціграннай апсідай) і бакавыя нефы, іх двухсхільны і аднасхільныя дахі. Дамінантай кампазіцыі з’яўляецца прысадзістая чатырохгранная шатровая вежа-званіца над франтальным плоскасным фасадам. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны прамавугольным у бакавых і арачнымі ў цэнтральным нефах аконнымі праёмамі.
Парк Цівалі (Мінск)
Парк Цівалі — парк у Фрунзенскім раёне Мінска. Тэрыторыя абмежавана вуліцамі Прытыцкага, Пятра Глебкі і Матусевіча.
Гісторыя
У сярэдзіне XIX стагоддзя гарадскія землі, якія знаходзіліся за Кальварыяй, узяў у арэнду аптэкар Гольцберг, які пабудаваў там новую сядзібу «Цівалі» і стварыў культурны куток губернскага Мінска, адкрыўшы летні тэатр «Цівалі» і рэстаран. Сядзіба была названа так па назве парку актыўнага адпачынку «Цівалі» ў Капенгагене, які пачаў працаваць у 1844 годзе і стаў настолькі папулярным, што ў многіх еўрапейскіх гарадах праз некаторы час узнікалі аднайменныя паркі.
9 студзеня 2007 года Мінскім гарадскім Саветам дэпутатаў парку была афіцыйна прысвоена назва «Цівалі».
УП «Мінскпраект» падрыхтаваў праект добраўпарадкавання парку зыходзячы з яго гістарычнай назвы.
13 верасня 2014 года парк Цівалі адкрыўся пасля рэканструкцыі. На цырымоніі адкрыцця прысутнічалі памочнік Прэзідэнта – галоўны інспектар па Мінску Аляксандр Якабсон, старшыня Мінгарвыканкама Мікалай Ладуцька, кіраўнік адміністрацыі Фрунзенскага раёна Барыс Васільеў і іншыя. У парку рэканструявана цэнтральная лесвіца, добраўпарадкаваны пешаходныя дарожкі, усталявана асвятленне, лаўкі, урны для смецця.
Абд Рабу Мансур аль-Хадзі
Абд Рабу Мансур аль-Хадзі (عبد ربه منصور هادي, ) — еменскі дзяржаўны, ваенны і палітычны дзеяч. З 25 лютага 2012 г. 2-і прэзідэнт Емена.
У 1970 г. пачаў ваенную службу ў арміі Народнай Дэмакратычнай Рэспублікі Емен. У 1994 г., пасля аб’яднання ў 1990 г. Народнай Дэмакратычнай Рэспублікі Емен і Еменскай Арабскай Рэспублікі ў Еменскую Рэспубліку, на працягу 4 месяцаў у званні генерал-маёр быў міністрам абароны. 3 кастрычніка 1994 г. прэзідэнт Салех прызначыў яго віцэ-прэзідэнтам.
З 4 чэрвеня і да 23 верасня 2011 года, на час лячэння Салеха, выконваў абавязкі прэзідэнта краіны. З 23 снежня 2011 г. зноў прыступіў да выканання абавязкаў кіраўніка дзяржавы.
21 лютага 2012 г. на датэрміновых прэзідэнцкіх выбарах абраны прэзідэнтам Емена на двухгадовы тэрмін. 25 лютага ўступіў у пасаду, прыняўшы прысягу.
Інструмент
Інструмент (instrumentum — прылада ) — прадмет, прылада, механізм, машына або алгарытм, якія выкарыстоўваюцца для ўздзеяння на аб’ект: яго змены або вымярэння ў мэтах дасягнення карыснага эфекту. У аснове канструкцыі і правілаў выкарыстання інструмента ляжыць веданне законаў матэрыяльнага свету, прыкладзеных да тэхналогіі вытворчасці. Складаны інструмент заключае ў сабе ідэю некалькіх элементарных.
У шырокім сэнсе — сродак уздзеяння на аб’ект, пераўтварэння і стварэння аб’екта. Але прылада, прыстасаванне, не дапаможны матэрыял: пры мыцці бялізны пральная дошка — інструмент, а пральны парашок — не, пры шыццё іголка — інструмент, а нітка — не. Адзін і той жа прадмет можа выяўляць сябе і як інструмент і як дапаможны матэрыял. Зубная нітка — інструмент, а нітка пры шыцці — дапаможны матэрыял.
Мікалай Арсеньевіч Бацін
Мікалай Арсеньевіч Бацін (Николай Арсеньевич Батин;, в. Юркіна, , Валагодская вобласць — ) — беларускі савецкі вучоны ў галіне механізацыі тэхналогіі драўніны. Доктар тэхнічных навук (1966). Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР (1972).
Біяграфія
Скончыў у 1936 г. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Прымаў удзел у баях на Ленінградскім, Волхаўскім, 1-м Украінскім франтах.
З 1946 года ў Беларускім тэхналагічным інстытуце. У 1949—1955 гадах і з 1961 года прарэктар, з 1970 года загадчык кафедры.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па тэорыі і практыцы рацыянальнага раскрою пілаванай сыравіны і вытворчасці піламатэрыялаў.
Джон фон Нейман
Джон фон Нейман (John von Neumann; або Іаган фон Нейман, Johann von Neumann; пры нараджэнні Янаш Лаёш Нейман, Neumann János Lajos;, Будапешт — , Вашынгтон) — венгра-амерыканскі матэматык, які зрабіў важны ўклад у квантавую фізіку, квантавую логіку, функцыянальны аналіз, тэорыю мностваў, інфарматыку, эканоміку і іншыя галіны навукі. Найбольш вядомы як прабацька сучаснай архітэктуры камп’ютараў (так званая архітэктура фон Неймана), ужываннем тэорыі аператараў да квантавай механікі (алгебра фон Неймана), а таксама як удзельнік Манхэтэнскага праекта і як стваральнік тэорыі гульняў і канцэпцыі клеткавых аўтаматаў.
Таксама вядомасць Джон фон Нейман заслужыў як вынаходнік, паліглот і энцыклапедыст.
Махамаду Ісуфу
Махамаду Ісуфу (Mahamadou Issoufou; нар. 1952, Дандажы (сучасны дэпартамент Таху), Французская Заходняя Афрыка) — нігерскі палітык, прэм’ер-міністр краіны ў 1993—1994 гадах, прэзідэнт Нігера (з 7 красавіка 2011 па 7 красавіка 2021). Экс-кіраўнік Нігерскай партыі за дэмакратыю і сацыялізм.
Сямён Юльянавіч Чалоўскі
Сямён (Сымон ) Юльянавіч Чалоўскі (1853, Магілёўская губерня — пасля 1915) — беларускі археолаг, краязнавец.
Біяграфія
Нарадзіўся на Магілёўшчыне. У 1888 годзе скончыў Маскоўскі ўніверсітэт.
Працаваў у Клімавічах міравым суддзёй, членам павятовага з’езда дваранства, кіраваў прытулкам сірот, з’яўляўся чыноўнікам па асобых даручэннях магілёўскага губернатара А. С. Дамбавецкага.
Навуковая дзейнасць
У Мсціславе знайшоў старажытную гравюру абразоў Тупічэўскай Маці Божай (1711), гравіраваную дошку з выявай сям’і святых і іншыя матэрыялы. Склаў археалагічную карту Магілёўскай губерні. Удзельнік IX археалагічнага з’езда ў горадзе Вільні (1893).
Падкастынг
Падкастынг (podcasting) — новая тэхналогія вяшчання ў Інтэрнэце. Гэта тэхналогія тыпу аўдыа-блога або радыё-блога, якая з дапамогай фармату RSS дазваляе аўтаматызаваць працэс падпіскі і пампавання аўдыа (звычайна mp3) на партатыўныя mp3-плэеры або на персанальны камп’ютар. Як правіла, падкасты маюць вызначаную тэматыку і перыядычнасць выдання. Для зручнага праслухоўвання падкастаў створана мноства праграмных прадуктаў, такіх як Zune Software, iTunes, Rhythmbox, gPodder, AmaroK або Banshee, якія сачаць за абнаўленнем падкаст-стужак і іх аўтаматычнай загрузкай.
Тэрмін быў упершыню ўведзены ва ўжытак ві-джэем Адамам Керы (VJ Adam Curry) з музычнага каналу MTV, і з’яўляецца складаным словам з дзьвух частак: ад назвы iPod (вядомага mp3-плэера кампаніі Apple) і англійскага слова broadcasting (радыёвяшчанне). З дапамогай гэтай тэхналогіі кожны карыстальнік вэб, фактычна, можа адчыніць сваю радыёстанцыю ў Інтэрнэце.
Тэхналогія
Тэхналагічная база падкастынга — фармат RSS ці Atom са спецыфічным элементам enclosure («укладанне»), які апісвае медыяаб’ект, што падключаецца (карцінку, відэаролік, выява гуказапісу і інш.).
Элемент мае атрыбуты:
Канюшына альпійская
Канюшы́на альпійская, Пералётнік чырвоны , Пржалётнік (Trifolium alpestre) —  кветкавая расліна роду  сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая, мякка апушаная прыціснутымі валаскамі расліна Карэнішча тоўстае паўзучае. Сцеблы пухнатыя 3—10 см вышынёй. Лісточкі зваротнаяйкападобныя, каля асновы клінаватыя, дробна- і востра-зубчастыя. Ніжняе лісце на доўгіх чаранках, верхняе — амаль сядзячае. Кветкі буйныя, бялёса-чырвоныя, сабраныя ў адзіночныя галоўчатыя суквецці на верхавінках сцябла. Плод — аднанасенны струк.
Распаўсюджанне
Расце ў альпійскім поясе гор, дзе жыве на прыступках і ў расколінах скал, радзей у шчабністай тундры і пустынна-стэпавых далінах рэк. Распаўсюджаны ў Еўрапейскай частцы былога СССР (цэнтральныя і паўднёвыя раёны), у горным Крыме, на Каўказе (за выключэннем Заходняга Закаўказзя), у гарах Цэнтральнага і Паўднёва-Усходняга Алтая.
Хімічны склад
Ад іншых відаў канюшыны адрозніваецца больш высокім утрыманнем бялку ў лісці і кветках. У кветках таксама ўтрымліваецца аспарагінавая і глютамінавая кіслата, вітаміны C, P, B, каратын. У «Раслінных рэсурсах СССР», акрамя таго, адзначана наяўнасць фенолкарбонавых кіслот і флаваноідаў.
Гаспадарчае выкарыстанне
Канюшына альпійская добра есца скатом, ён таксама можа выкарыстоўвацца для азелянення на газонах.
Выкарыстанне ў медыцыне
У народнай алтайскай медыцыне трава канюшыны альпійскай у выглядзе адвараў ўжываецца пры прастудзе, кашлі, пры хваробах печані і маткавых крывацёках.
Я абвінавачваю (фільм, 2019)
«Я абвінава́чваю» (J'accuse) — французская гістарычная драма 2019 года, пастаўленая Раманам Паланскім па кнізе Роберта Харыса «».
Фільм прысвечаны трагічна вядомай «справе Дрэйфуса» — палітычнаму скандалу канца XIX стагоддзя ў Францыі, які ў свой час моцна падзяліў французскае грамадства. Канфлікт быў выкліканы абвінавачваннямі габрэйскага вайскоўца французскай арміі ў шпіянажы на карысць Германіі падчас франка-прускай вайны. Гісторыя Альфрэда Дрэйфуса і яго судовага працэсу і на сённяшні дзень на Захадзе ўспрымаецца як своеасаблівы прыклад несправядлівасці на найвышэйшым, дзяржаўным узроўні.
Прэм’ера карціны адбылася 30 жніўня 2019 года ў межах конкурснай праграмы 76-га Венецыянскага кінафестывалю, дзе была ўдастоена Гран-пры журы.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 10 узнагародамі і яшчэ 37 намінацыямі.
Зубы
Зубы — утварэнні, якія складаюцца ў асноўным з цвёрдых тканак, прызначаныя для першаснай механічнай апрацоўкі ежы. У жывёл таксама выкарыстоўваецца ў якасці зброі для абароны і нападу або пагрозы (ашчэр).
Усярэдзіне зуба знаходзіцца злучальная тканка, пранізаная нервамі і крывяноснымі сасудамі (пульпа). Адрозніваюць малочныя і пастаянныя зубы, з іх 8 секачоў, 4 іклы, 8 перадкутніх і 8—12 кутніх зубоў. У дзяцей малочныя зубы пачынаюць праразацца ва ўзросце ад 3 месяцаў}. У перыяд ад 6 да 12 гадоў малочныя зубы паступова замяняюцца сталымі. Малочных зубоў усяго 20: 8 секачоў, 4 іклы і 8 кутніх.
У рэдкіх выпадках назіраюцца дадатковыя, звышкамплектныя зубы (як малочныя, так і пастаянныя).
Функцыі зубоў
Па асноўнай функцыі зубы дзеляцца на 4 тыпы:
Міжнародныя дапаможныя мовы
Міжнародныя дапаможныя мовы — мовы, прызначаныя для зносін паміж людзьмі розных народаў, гаворачых на розных мовах). Адыгрываць ролю міжнародных дапаіожных моў маглі:
Канюшына палявая
Канюшына палявая (Trifólium campéstre) — травяністая расліна; від роду Канюшына падсямейства Матыльковых сямейства Бабовыя.
Назва
Канюшына палявая, мядзеліна, хмялёк, клевер, жоўтая дзятліна, хмель заяччы , дзікая кашка.
Апісанне
Канюшына палявая — аднагадовая травяністая расліна, дасягае ў вышыню 5-18 см.
Сцябло прамое, звычайна галінастае.
Лісце — зваротнаяйкападобнае, клінаватае, да 11 мм даўжынёй.
Суквецці — круглыя або авальныя галоўкі. Кветкі — жоўтыя, у канцы цвіцення светла-карычневыя, 4-6 мм.
Плод — аднанасенны боб.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны па Еўропе і Сібіры, на Каўказе, поўдні Далёкага Усходу.
Таксанамічнае становішча
Від Канюшына палявая уваходзіць у род трыбу  падсямейства  сямейства.
Спіс аб’ектаў PGC (2468001—2469000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2468001—2469000)
Спіс аб’ектаў PGC (1078001—1079000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1078001—1079000)
Араба-ізраільскі канфлікт
Араба-ізраільскі канфлікт (الصراع العربي الإسرائيلي, הסכסוך הישראלי-ערבי) — супрацьстаянне паміж шэрагам арабскіх краін, а таксама арабскімі ваенізаванымі радыкальнымі групоўкамі, якія маюць падтрымку з боку часткі карэннага арабскага насельніцтва акупаваных Ізраілем палесцінскіх тэрыторый, з аднаго боку, і сіянісцкім рухам, а затым і дзяржавай Ізраіль, з другога. Нягледзячы на тое, што дзяржава Ізраіль была створана толькі ў 1948 годзе, фактычна гісторыя канфлікту ахоплівае каля стагоддзя, пачынаючы з канца XIX стагоддзя, калі быў закладзены палітычны сіянісцкі рух, які паклаў пачатак барацьбе яўрэяў за стварэнне ўласнай дзяржавы.
Пасля распаду Асманскай імперыі ў выніку яе паразы ў Першай сусветнай вайне канфлікт паміж яўрэямі-сіяністамі і арабскім насельніцтвам Палесціны зводзіўся, галоўным чынам, да дамаганняў да тэрытарыяльнага кантролю падмандатнай Палесціны. У ходзе напаленай сітуацыі ў другой чвэрці XX стагоддзя да геапалітычнага складніку дадаліся таксама рэлігійны і культурны аспекты, якія ўзмацняюць міжнацыянальную розніцу. У 1948 годзе суседнія арабскія краіны абвясцілі вайну створанай яўрэйскай дзяржаве. Такім чынам, канфлікт выйшаў за межы Палесціны і перарос у канфлікт паміж Ізраілем і ўсімі астатнімі арабскімі дзяржавамі ў рэгіёне. Са складаннем мірнага дагавора з Егіптам у 1979 годзе і Іарданіяй у 1994 годзе лік варожых да Ізраіля дзяржаў скараціўся. У рамках буйнамаштабнага араба-ізраільскага канфлікту прынята вылучаць рэгіянальны палесціна-ізраільскі канфлікт, абумоўлены, у першую чаргу, сутыкненнем тэрытарыяльных інтарэсаў яўрэяў і арабаў, якія жывуць у Палесціне. У апошнія гады менавіта гэты канфлікт з'яўляецца крыніцай палітычнай напружанасці і адкрытых узброеных сутыкненняў у рэгіёне.
Канфлікты да 1948 года
У канцы XIX стагоддзя многія еўрапейскія яўрэі куплялі зямлю ў асманскага султана і яго агентаў. У той час, Іерусалім не выходзіў за межы гарадской сцяны, у ім налічвалася ўсяго некалькі дзясяткаў тысяч чалавек. У тыя часы яўрэі стваралі свае паселішчы, кібуцы, у якім жылі толькі прадстаўнікі яўрэйскай нацыі.
Да Першай сусветнай вайны, Блізкі Усход, уключаючы Палесціну, быў пад кантролем Асманскай імперыі амаль 500 гадоў. У апошнія гады сваёй імперыі туркі пачалі падтрымліваць ідэю пра турэцкую этнічную ідэнтычнасць, сцвярджаючы пра прывіліяванае становішча туркаў у межах імперыі, што прывяло ў выніку да дыскрымінацыі ў дачыненні да арабаў. Абяцанне вызвалення ад асманаў прымусіла шматлікіх яўрэяў і арабаў падтрымаць саюзніцкія дзяржавы падчас Першай сусветнай вайны, што прывяло да з'яўлення шырокага арабскага нацыяналізму.
У 1915—1916 гадах, падчас Першай сусветнай вайны, брытанскі вярхоўны камісар у Егіпце, сэр Генры Мак-Магон, таемна перапісваўся з Хусейнам ібн Алі, асманскім губернатарам Меккі і Медзіны. Мак-Магон пераканаў Хусейна весці арабскае паўстанне супраць Асманскай імперыі, якая ў тыя часы з'яўлялася саюзнікам Германіі. Мак-Магон абяцаў, што калі арабы падтрымаюць Вялікабрытанію ў вайне, брытанскі ўрад будзе падтрымліваць стварэнне незалежнай арабскай дзяржавы пад Хашыміцкім панаваннем у арабскіх правінцыях Асманскай імперыі, уключаючы Палесціну. Арабскае паўстанне на чале з Томасам Эдуардам Лоўрэнсам і сынам Хусейна Фейсалам паспяхова скончылася і Брытанія ўзяла пад свой кантроль большую частку арабскіх правінцый Асманскай імперыі.
У 1917 годзе брытанскі ўрад выдаў Дэкларацыю Бальфура, у якой гаварылася, што ўрад добразычліва разглядае «стварэнне ў Палесціне нацыянальнай дзяржавы для яўрэйскага народа». Дэкларацыя была выпушчана ў выніку веры некаторых членаў урада, у тым ліку прэм'ер-міністра Лойда Джорджа, што яўрэйская падтрымка неабходная для перамогі ў вайне. Тым не менш, заява выклікала вялікі непакой у арабскім свеце. Пасля вайны, тэрыторыя перайшла пад брытанскае праўленне ў якасці брытанскага мандата ў Палесціне. Вобласці, якія былі даручаны Брытаніі, уключала тэрыторыі сённяшніх Ізраіля, Іарданіі, Заходні бераг ракі Іардан і сектар Газа.
Менавіта ў гэты момант яўрэйская іміграцыя ў Палесціну значна павялічылася. Да 1931 года 17% насельніцтва Палесціны былі яўрэямі, павялічыўшыся на шэсць працэнтаў з 1922 года. яўрэйская іміграцыя павялічылася неўзабаве пасля прыходу да ўлады нацыстаў у Германіі, у выніку чаго яўрэйскае насельніцтва ў Палесціне павялічылася ў два разы. Палесцінскыя арабы палічылі гэта хуткі прыток яўрэйскіх імігрантаў як пагрозу сваёй радзіме і сваёй ідэнтычнасці як народа. Больш за тое, яўрэйская палітыка была накіравана на выкуп зямлі і забарону занятасці арабаў на аб'ектах прамысловасці і фермах, якія належалі яўрэям, што вельмі абурыла палесцінскую арабскую абшчыну. Дэманстрацыі з пратэстамі да існай сітуацыі былі праведзены яшчэ ў 1920 годзе. Пратэстуючыя выступалі супраць таго, што для яўрэйскіх імігрантаў былі ўстаноўлены прэферэнцыі брытанскім мандатам. Гэтае абурэнне прывяло да выбухаў гвалту. У сакавіку 1920 года першы гвалтоўны інцыдэнт адбыўся ў Тэль-Хай, і ў тым жа годзе пачаліся беспарадкі ў Іерусаліме. У 1922 годзе Уінстан Чэрчыль у сваёй «Белай кнізе» паспрабаваў супакоіць арабскае насельніцтва, адмаўляючы, што стварэнне яўрэйскай дзяржавы было намерам Дэкларацыі Бальфура. У 1929 годзе пасля дэманстрацыі палітычнай партыі Бейтар, якая была ўзначалена Уладзімірім Жабацінскім ў Сцяны Плачу, у Іерусаліме пачаліся масавыя беспарадкі, якія пашырыліся на ўсю Палесціну. У выніку 67 яўрэяў былі забіты ў горадзе Хеўрон, што стала вядома як Гвалт у Хеўроне. На працягу тыдня гвалтаў, па меншай меры 116 арабаў і 133 яўрэяў былі забіты і 339 параненыя.
У 1930-х гадах Із ад-Дзін аль-Касам арганізаваў і стварыў ваенізаваную арганізацыю «Чорная Рука», якая мела антысіянісцкія і антыбрытанскія настроі. Ён завербаваў і арганізаваў ваенную падрыхтоўку для сялян і да 1935 года ён прыцягнуў у шэрагі сваёй арганізацыі ад 200 да 800 чалавек. Баявыя разлікі былі ўзброены бомбамі і агнястрэльнай зброяй, якую яны выкарыстоўвалі, каб забіваць сіянісцкіх пасяленцаў у гэтым раёне, а таксама бралі ўдзел у кампаніях вандалізму ў яўрэйскіх паселішчах. Да 1936 года, эскалацыя напружанасці прывяла да арабскага паўстання ў 1936—1939 гадах у Палесціне.
У адказ на арабскі ціск, Брытанскія ўлады значна скарацілі лік яўрэйскіх імігрантаў у Палесціну. Гэтыя абмежаванні засталіся ў сіле да заканчэння тэрміну дзеяння мандата, у перыяд, які супаў з уцёкамі яўрэяў з Еўропы ад нацыстаў. Як следства, большасць яўрэйскіх перасяленцаў прыязджалі ў Палесціну незаконна, што прывяло да далейшага павілічэння напружанасці ў рэгіёне. Пасля некалькіх няўдалых спроб вырашыць праблему дыпламатычным шляхам, брытанскія ўлады звярнуліся да створанай Арганізацыі Аб'яднаных Нацый за дапамогай. 15 мая 1947 года ААН прызначыў камітэт, які складаўся з прадстаўнікоў адзінаццаці дзяржаў. Для таго, каб камітэт меў больш нейтральную пазіцыю, ні адна з вялікіх дзяржаў у ім прадстаўлена не была. Пасля пяці тыдняў даследаванняў сітуацыі ў Палесціне, камісія рэкамендавала стварыць дзяржавы для яўрэяў і арабаў у Палесціне. Гэтае рашэнне пра стварэнне «дзвюх дзяржаў» было прынята 181-й рэзалюцыяй Генеральнай Асамблеі ААН у лістападзе 1947 года 33 галасамі «за» і 13 «супраць», пры гэтым 10 членаў устрымаліся. Арабскія дзяржавы, якія складалі Лігу арабскіх дзяржаў, прагаласавалі супраць. У той жа час, у Палесціне арабы і яўрэі пачалі адктырую барацьбу за кантроль пад стратэгічнымі пазіцыямі ў рэгіёне. Паводле дадзеных гвалты назіраліся з абедзвюх бакоў.
За некалькі месяцаў да заканчэння тэрміну дзеяння мандата ізраільская арганізацыя самаабароны Хагана распачала шэраг наступаў, у выніку якіх яны атрымалі кантроль над усёй тэрыторыяй, якая прызначалася ААН для яўрэйскай дзяржавы. Але разам з тым значна павялічыўся лік уцекачоў з захопленых гарадоў, як Тверыя, Хайфа, Цфат, Бэйт-Шыян і Яфа. У пачатку 1948 года Вялікабрытанія абвясціла пра свой цвёрды намер спыніць дзеянне свайго мандата ў Палесціне 14 мая. У адказ на гэта прэзідэнт ЗША Гары Трумэн выступіў з заявай 25 сакавіка і прапанаваў узяць апеку над тэрыторыяй ААН, заявіўшы, што вырашыць сітуацыю мірным шляхам у абодвух народаў не атрымаеца.
14 мая 1948 года, у дзень афіцыйнага заканчэння мандата і за дзень да гэтага вялікая частка брытанскага войска сышла, а Ізраіль абвясціў пра сваю незалежнасць і суверэнітэт, аднак не пазначыў свае межы. На наступны дзень, Ліга арабскіх дзяржаў афіцыйна пацвердзіла сваю нязгоду з планам стварэння «дзвюх дзяржаў» у лісце да ААН. У гэты дзень арміі Егіпта, Лівана, Сірыі, Іарданіі і Ірака ўварваліся на тэрыторыю вызначанай арабскай часткі Палесціны, паклаўшы тым самым пачатак араба-ізраільскай вайны. Ізраільскія сілы абароны адбілі ў войска арабскіх краін часткі акупаваных тэрыторый, пашырыўшы тым самым свае межы за першапачатковы падзелу ААН. Да снежня 1948 года Ізраіль кантраляваў большую частку Палесціны на захад ад ракі Іардан. Астатняя частка была пад кантролем рэгулярнай арміі Іарданіі, гэтая вобласць атрымала назву Заходняга берага, а сектар Газа кантраляваўся Егіптам. Да і падчас гэтага канфлікту каля 713 тысяч палесцінскіх арабаў пакінулі свае паселішчы і сталі ўцекачамі, у прыватнасці, з-за абяцання ад арабскіх лідараў, што яны змогуць вярнуцца, калі вайна ўжо пераможана. Многія палесцінцы беглі з раёнаў бо былі напалоханы гвалтамі, якія праводзіліся ізраільскімі ваенізаванымі атрадамі, як Іргун і Лехі, у дачыненні да цывільнага арабскага насельніцтва. Вайна скончылася складаннем мірнага дагавора ў 1949 годзе паміж Ізраілем і кожным з яго арабскім суседам.
Перыяд з 1948 па 1967 гады
Звыш за 700 тысяч яўрэяў эмігрыравала ў Ізраіль паміж 1948 і 1952 гадамі і прыкладна 285 тысяч з іх прыехалі з арабскіх краін. Да канца 1960-х гадоў, звыш за 850 тысяч яўрэяў пакінулі родныя мясціны прыкладна з дзесяці арабскіх краін. Сёння, менш за 7 тысяч яўрэяў застаюцца ў гэтых краінах на сталым жыхарстве. Індывідуальная і камунальная маёмасць была канфіскавана без кампенсацыі. У цяперашні час гэтыя яўрэі-імігратны і іх нашчадкаў, складаюць 41% ад агульнага насельніцтва Ізраіля.
У выніку перамогі Ізраіля ў вайне за незалежнасць 1948 года, арабы, якія пакінулі свае дамы на яўрэйскай тэрыторыі, не змаглі вярнуцца ў родныя мясціны. Акрамя таго, любы яўрэі на Заходнім беразе альбо ў сектары Газы быў выгнаны са сваёй маёмасці і дамоў у Ізраіль. Палесцінскія ўцекачы, ёсць пашчадкі тых, хто сышоў, і адказнасць за іх зыход з'яўляецца прадмет спрэчкі паміж ізраільскім і палесцінскім бокам.
RSS
RSS — сямейства XML-фарматаў, прызначаных для апісання стужак навін, анонсаў артыкулаў, змен у блогах і г. д. Інфармацыя з розных крыніц, прадстаўленая ў фармаце RSS, можа быць сабрана, апрацавана і прадстаўлена карыстальніку ў зручным для яго выглядзе адмысловымі праграмамі-агрэгатарамі.
Араба-ізраільскі канфлікт
Перыяд з 1948 па 1967 гады
У 1956 годзе Егіпет зачыніў Тыранскі праліў для праходу ізраільскіх суднаў і блакіраваў Акабскі заліў у парушэнне Канстанцінопальскай кнвенцыі 1888 года. Многія сцвярджалі, што гэта з'яўляецца таксама парушэннем мірнага пагаднення 1949 года. 26 ліпеня 1956 года Егіпет нацыяналізаваў кампанію Суэцкага канала і зачыніў канал для ізраільскіх суднаў. Ізраіль адказаў 29 кастрычніка 1956 года, уварваўшыся на Сінайскі паўвостраў пры брытанскай і французскай падтрымцы. Падчас крызы Суэцкага канала, Ізраіль захапіў сектар Газы і Сінайскі паўвостраў, але з-за ціску з боку ЗША і Арганізацыі Аб'яднаных Нацый быў вымушаны спыніць далейшы наступ. Ізраіль пагадзіўся вывесці войскі з тэрыторыі Егіпта, які пагадзіўся свабоду суднаходства ў рэгіёне і дэмілітарызацыі Сіная, дзеля кантралю за якой ААН разгарнула спецыяльную камісію. Аднак камісія працавала толькі з боку Егіпецкай мяжы ў той час, калі Ізраіль адмовіўся дазволіць працаваць на сваёй тэрыторыі.
19 мая 1967 года, Егіпет выгнаў назіральнікаў ААН, і перакінуў каля 100 тысяч салдат на Сінайскі паўвостраў да ізраільскай мяжы. Ён зноўку зачыніў Тыранскі праліў для праходу ізраільскіх суднаў, вярнуўшы сітуацыю 1956 года, калі Ізраіль быў блакіраваны. 30 мая 1967 года, Іарданія падпісала пакт аб узаемнай абароне з Егіптам. 5 чэрвеня Ізраіль пачаў наступ на Егіпет. ВПС Ізраіля знішчылі большую частку Егіпецкіх ВПС падчас нечаканага нападу, а затым павярнуліся на ўсход і знішчылі ваенныя самалёты Іарданіі, Сірыі і Іраку. Гэтая падзея стала найважнейшым элементам перамогі Ізраіля ў Шасцідзённай вайне. У канцы вайны, Ізраіль атрымаў кантроль над Сінайскага паўвостравам, сектарам Газы, Заходнім берагам, Усходнім Іерусалімам, фермамі Шэбаа і Галанскімі вышынямі. Вынікі вайны ўплываюць на геапалітыку рэгіёну і па сённяшні дзень.
RSS
У розных версіях абрэвіятура RSS мела розныя расшыфроўкі:
Выкарыстанне
Звычайна з дапамогай RSS 2.0 даецца кароткае апісанне новай інфармацыі, якая з'явілася на сайце, і спасылка на яе поўную версію. Інтэрнэт-рэсурс у фармаце RSS завецца RSS-каналам, RSS-стужкай ці RSS-фідам.
Шматлікія сучасныя браўзеры, паштовыя кліенты і інтэрнэт-пэйджары ўмеюць працаваць з RSS-стужкамі, сярод іх Safari, Maxthon, Miranda, Mozilla Firefox, Mozilla Thunderbird, Opera, Opera Mini, Windows Internet Explorer (пачынаючы з 7-й версіі). Акрамя таго, існуюць спецыялізаваныя праграмы (RSS-агрэгатары), якія збіраюць і апрацоўчыя інфармацыю RSS-каналаў.
Прыклады
Прыклад файла RSS 1.0:
Прыклад файла RSS 2.0:
Светласельскі
Геаграфія
Знаходзіцца за 2 км на ўсход ад гарадскога пасёлка Шуміліна і чыгуначнай станцыі Шуміліна, за 43 км ад Віцебска, каля аўтамабільнай дарогі (Віцебск—Шуміліна).
Свідроўка
Свідро́ўка, Свіцяўка — рака ў Беларусі, у Ляхавіцкім раёне, Брэсцкая вобласць, левы прыток ракі Шчара (басейн ракі Нёман).
Даўжыня ракі 21 км. Плошча вадазбору 74 км². Пачынаецца за 1,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Рачканы, месцамі цячэ сярод лесу, упадае ў раку Шчара за 1,5 км на поўдзень ад вёскі Меляхі. Рэчышча на працягу 7,2 км каналізаванае.
Свірыдавічы (Рэчыцкі раён)
Геаграфія
Знаходзіцца за 22 км на паўднёвы ўсход ад горада Рэчыца і чыгуначнай станцыі Рэчыца, за 55 км ад Гомеля.
Кварцыт
Кварцыт — метамарфічная горная парода, якая складаецца галоўным чынам з кварца. Дужы і трывалы кварцавы пясчанік з крамяністым цэментам, белы, шэры, або чырванаваты, вельмі цяжкі для апрацоўкі.
Генезіс — дыягенез або метамарфізм кварцавага пяску. Трываласць на сціск 100—450 МПа, аб'ёмная маса ў сярэднім 2.6 г/см3, шчыльнасць у сярэднім 2.68 г/см3, цвёрдасць па шкале Моаса — 7, вогнетрываласць да 1770 °C. Склад: кварц 70-80%, лушчак, плагіяклазы, тальк і г. д. Тэкстура: масіўная, сланцаватая, плямістая. Структура: крупчастая.
Свіраны (Пастаўскі раён)
Геаграфія
Знаходзіцца за 27 км на паўднёвы захад ад горада Паставы і чыгуначнай станцыі Паставы, за 277 км ад Віцебска.
Гісторыя
На думку Уладыслава Сэмковіча, Свіраны былі родавым маёнткам віленскага ваяводы Яна Даўгірда (пам. 1443), замак размяшчаўся на гары, у пачатку XX стагоддзя вядомай як Гарадзішча.
Потым ўладальнікам Свіран быў яго сын Андрушка, у 1454 годзе ён называе сябе «дзедзічам Свіран», а ў 1461 годзе панам на Свіранах (haeres in Swyrany).
Канюшына няпэўная
Канюшына няпэўная (Trifolium dubium) — від раслін сямейства, распаўсюджаны ў Еўропе (акрамя Ісландыі), а таксама ў Марока, Тунісе, Турцыі, Кіпры, Ізраілі.
Апісанне
Аднагадовая травяністая расліна, 10-40 см даўжынёй, ад голай да рэдка апушанай. Сцеблы тонкія, слабыя, палеглыя. Лісце 3-лісточкавае; лісточкі зваротнаяйкападобныя, 5-10 (12) × 3-8 мм. Кветкі светла-жоўтыя, па 5-15 (20) у галоўках; галоўкі дробныя, да 6 мм у дыяметры. Чашачка ≈ 2 мм. Вяночак 3-4 мм, гладкі, вярхушка вострая. Бабы даўгаватыя, 1.5-2 мм, кароткадзюбыя. Насеніне бледна-карычневае, шарападобнае.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўропе (уся акрамя Ісландыі), Паўночнай Афрыкі: Марока, Туніс, і ў Азіі: Турцыя, Кіпр, Ізраіль; натуралізаваны або культывуецца ў некаторых іншых частках свету.
Ва Украіне расце на лугах, у далінах, на спадзістых схілах — у лясных раёнах і лесастэпе, рассеяна; у стэпе і Крыму (каля Ялты і Сімферопальскага раёна, с. Красналісся, зрэдку.
Класіфікацыя
Від Канюшына няпэўная уваходзіць у род трыбу  падсямейства  сямейства.
Ныжнёкурганнэ
Ныжнёкурганнэ (Нижньокурга́нне, Aşağı Asma) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Навы Сад (Сімферопальскі раён)
Навы Сад (Нови́й Сад, Novıy Sad) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Навы Мыр (Сімферопальскі раён)
Навы Мыр (Нови́й Мир, Novıy Mir) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Навазбур’іўка
Навазбур’іўка (Новозбу́р'ївка, Seymanlarköy) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Губы
Губы рота, таксама вусны (labia oris) — гэта скурна-цягліцавыя зморшчыны вакол рота, — верхняя губа (labium superius) і ніжняя губа (labium inferius). Месца пераходу скуры ў слізістую абалонку — чырвоная аблямоўка (мае шмат крывяносных сасудаў).
Біялагічнае паходжання
У большасці сківічнаротых пазваночных — нерухомыя скураныя зморшчыны, якія атачаюць ротавую адтуліну. Адсутнічаюць ў чарапах, птушак і дарослых клаачных сысуноў у сувязі з развіццём на сківіцах рагавой дзюбы. Вылучаюць верхнюю і ніжнюю губу. У рыб вусны звычайна маюць шмат смакавых і тактыльных органаў і дапамагаюць захопліваць здабычу. У большасці земнаводных вусны служаць для замыкання ротавай поласці пры дыханні. У паўзуноў (змей і яшчарак) губы выразна выяўленыя і пакрытыя звонку рагавымі губнымі шчыткамі. У сысуноў вусны рухомыя, што набывае асаблівае значэнне ў сувязі з прыстасаваннем дзіцянят да смактання, а дарослых асобін да актыўнага захопу корму. У вуснах развіваецца папярочна-паласатая мускулатуры. У слана, свінні, тапіра верхняя губа моцна выцягнута і ўтварае ніжні бок хобату або лыча. У кругларотых так званая верхняя губа служыць прысоскай. У шэрагу беспазваночных губой завуць некаторыя часткі ротавага апарату. У антрапалогіі вусны адрозніваюць па таўшчыні, кірунку і контуру верхняй губы, шырыні ротавай адтуліны. Па таўшчыні вусны дзеляцца на: тонкія, сярэднія, тоўстыя, уздутыя. Верхняя губа можа выступаць наперад (прахейлія), мець вертыкальны профіль (артахейлія), радзей — адступаць назад (апістахейлія).
Найбольш тоўстыя (уздутыя) вусны і прахейлія характэрныя для экватарыяльнай (негра-аўстралоіднай) расы. Еўрапеоідам уласціва артахейлія. Найбольш тонкія вусны сустракаюцца ў некаторых народаў на Поўначы Еўропы і Азіі. Верхняя губа можа мець розны контур — увагнуты, прамы, выпуклы. Апошні асабліва характэрны для пігмеяў Цэнтральнай Афрыкі і семангаў (паўвостраў Малака). Вышыня і профіль верхняй губы, таўшчыня губы і шырыня рота змяняецца таксама ў залежнасці ад узросту і полу. З узростам памяншаюцца таўшчыня вуснаў (пасля 25 гадоў) і прахейлія, павялічваюцца вышыня верхняй губы і шырыня рота.
Новаандрыіўка (Сімферопальскі раён)
Новаандрыіўка (Новоандрі́ївка, Qaşıq Degirmen) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Канстанцін Аляксандравіч Чалоўскі
Канстанцін Аляксандравіч Чалоўскі (каля, Гладкава, Чавускі павет — ) — выкладчык Магілеўскай семінарыі і іншых навучальных устаноў Магілёва. Займаўся навуковай працай і зрабіў першае апісанне флоры Магілёўскай губерні.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і святара сяла Гладкава Чавускага павета.
У К. Чалоўскага рана з’явілася цікавасць да прыродазнаўчых навук. Ён назіраў за раслінамі з дзяцінства.
У студзені 1842 года К. Чалоўскі прасіў дазволу паступіць у, але кіраўніцтва семінарыі пад пагрозай адмовіць у казённым утрыманні адмовіла. Але паколькі па новай рэформе семінарыям патрэбны былі выкладчыкі сельскай гаспадаркі, выпускніка К. Чалоўскага накіравалі ў Горацкую земляробчую школу, якую той выдатна скончыў і вярнуўся выкладчыкам у Магілёўскую духоўную семінарыю, дзе наступныя трыдцаць гадоў выкладаў сельскую гаспадарку і натуральную гісторыю, фізіку, матэматыку, каморніцтва, практычную геаметрыю, лацінскую і нямецкую мову. 10 гадоў быў таксама бібліятэкарам, а 2 гады — членам будаўнічага камітэту па перабудове семінарскіх будынкаў.
Адначасова з працай у семінарыі, К. Чалоўскі быў выкладчыкам фізікі і натуральных навук (з 1873 года) у жаночым вучылішчы духоўнага ведамства пры Буйніцкім жаночым манастыры, з 1873 года ж — фізікі, хіміі, батанікі і фізіялогіі — у жаночай гімназіі, з адкрыццём у Магілёве цэнтральнай фельчарскай школы ў 1874 годзе — фізікі ў гэтай школе. Акрамя гэтага больш 10 гадоў у 1862—1873 выкладаў таксацыю, а потым і натуральную гісторыю ў існавалых тады каморніцка-таксатарскіх класах пры мужчынскай гімназіі і каля 2 гадоў у 1878—1879 гадах натуральную гісторыю ў той жа гімназіі.
З 1877 года па ўласным прашэнні скончыў працу ў семінарыі, адначасова пачаў скарачаць колькасць сваіх службовых абавязкаў. З 1892 года пакінуў службу ў жаночым вучылішчы, а ў 1895 — і ў фельчарскай школе. Апошні год працы ён ужо не мог падымацца на верхні паверх школы, таму яму адмыслова дазволілі весці заняткі на ніжнім паверсе.
К. Чалоўскі быў чалавекам, маральныя і асабістыя якасці якога ацэньваліся высока ўсім грамадствам: ад вучняў і калег да шырокіх колаў жыхароў Магілёва і навукоўцаў з усяго свету. Ледзь не да самых апошніх дзён яго дом быў адкрыты для самых розных гасцей і з’яўляўся месцам, дзе людзі сустракаліся і вялі размовы на розныя тэмы, а сам Чалоўскі быў цэнтрам гэтага кола.
Памёр на 77 годзе жыцця 29 сакавіка 1899 года. Смерць К. Чалоўскага і яго пахаванне сталі важнай падзеяй у жыцці горада Магілёва, цела было выстаўлена ў кафедральным саборы, а ўдзел між іншых прынялі настаяцель Брацкага манастыра архімандрыт Афанасій (вучань памерлага) з большасцю гарадскога духавенства і начальнік губерні.
Пахаваны быў на саборных могілках Магілёва.
Навуковая дзейнасць
Увесь вольны час К. Чалоўскі аддаваў батаніцы. Больш 10 гадоў увесь канікулярны час ён займаўся батанічнымі даследваннямі, вынікам чаго стала капітальная праца «Флора Магілёўскіх і блізкіх да яе губерній».
Акрамя гэтага склаў шмат батанічных калекцый, высока ацэненых сучаснай яму навуковай супольнасцю.
З 1850 года быў карэспандэнтам, а з 1854 года — членам Магілёўскага губернскага статыстычнага камітэта.
У 1853—1855 гадах выдадзена першая кніга «Могилевская флора» Р. Пабо і К. Чалоўскага.
Прызнанне ў Расійскай імперыі і за мяжой
У 1879 годзе К. Чалоўскі атрымаў афіцыйнае запрашэнне на, дзе быў прыняты з пашанай і павагай. К. Чалоўскі вёў жывую перапіску з рознымі навукоўцамі, якія звярталіся да гэтага сціплага працаўніка з просьбамі выслаць ім яго гербарыі, артыкулы, дзеляцца сваімі навуковымі працамі.
У 1886 годзе Швейцарскае таварыства батанікаў прапануе К. Чалоўскаму абмен гербарыямі і прапануе супрацоўніцтва. У 1892 годзе яго афіцыйна запрашаюць на кангрэс прыродазнаўцаў у Геную, а ў 1897 — такое ж запрашэнне на у Кіеве.
У 1898 годзе французскі навуковец прасіў яго аб абмене гербарыямі для сваёй навуковай працы.
Новамыкалаіўка (Сімферопальскі раён)
Новамыкалаіўка (Новомикола́ївка, Novonikolayevka) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Навасэліўка (Сімферопальскі раён)
Навасэліўка (Новосе́лівка, Novosölovka) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Тэплэ (Сімферопальскі раён)
Тэплэ (Те́пле, Çeşmeci) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Тэпліўка (Сімферопальскі раён)
Тэпліўка (Теплі́вка, Kün Tuvğan) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Топальнэ
Топальнэ (То́польне, Topolnoye) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Трыпруднэ
Трыпруднэ (Трипру́дне, Terek Eli) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мікіта Ермалаевіч Батоўкін
Батрачыў у кулакоў, працаваў сплаўшчыкам лесу, 6 гадоў служыў у арміі. У 1929 адным з першых уступіў у роднай вёсцы ў калгас «Кастрычнік».
Больш за 12 гадоў узначальваў конеферму калгасу «Кастрычнік» Слаўгарадскага (да 1945 — Прапойскага) раёна, адну з лепшых у Беларусі, якая ў 1939 была удзельнікам Усесаюзнай сельскагаспадарчай выставы ў Маскве. У гады Вялікай Айчыннай вайны інструктар Галоўнага ўпраўлення конегадоўлі Наркамзема СССР.
Браў удзел у захаванні рускай верхавой пароды коней.
Пасля вайны намеснік старшыні калгасу «Кастрычнік», загадчык конефермай. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР у 1937-47.
Трудалюбавэ
Трудалюбавэ (Трудолю́бове, Qaraç) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Трудавэ (Сімферопальскі раён)
Трудавэ (Трудове́, Trudovoye) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Укромнэ (Сімферопальскі раён)
Укромнэ (Укро́мне, Yañı Sarabuz) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Філіп Мілер
Філіп Мілер (Philip Miller, 1691 — 18 снежня 1771) — англійскі батанік шатландскага паходжання.
Філіп Мілер быў сынам селяніна-гароднінавода. На працягу амаль пяцідзесяці гадоў — з 1721 года (па іншых даных з 1722) амаль да самай сваёй смерці Філіп Мілер займаў пасаду галоўнага садоўніка батанічнага саду Аптэкарскі сад Чэлсі.
Ён вёў перапіску з іншымі батанікамі і атрымліваў расліны з усяго свету. Шматлікія расліны менавіта ім былі ўпершыню акліматызаваны ў Англіі.
Спазнанні Філіпа Мілера ў вобласці батанікі былі для свайго часу надзвычай глыбокія. Ён быў настаўнікам Уільяма Айтана і Уільяма Фарсайта, якія сталі пасля вядомымі батанікамі.
Мілер адмоўна адносіўся да новай біномнай наменклатуры Карла Лінея, аддаючы перавагу класіфікацыі Жазефа Пітона дэ Турнефора і Джона Рэя. Цалкам перайшоў да сістэмы Лінея ён толькі ў выданні свайго «Слоўніка садоўніка…», які з'явіўся ў 1768 годзе, хоць некаторыя батанічныя роды — напрыклад, і  — ён апісаў у адпаведнасці з сістэмай Лінея і ў больш раннім выданні гэтай кнігі, яшчэ ў 1754 годзе.
Украінка (Сімферопальскі раён)
Украінка (Украї́нка, Qurçı) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (2469001—2470000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2469001—2470000)
Урожайнэ (Сімферопальскі раён)
Урожайнэ (Урожа́йне, Çoyunçı) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Радар
Радар (ад radar — скарачэнне ад radio detection and ranging) або радыёлакацыйная станцыя (РЛС) — сістэма для выяўлення паветраных, марскіх і наземных аб'ектаў, а таксама для вызначэння адлегласці да іх, вышыні, геаметрычных параметраў. Выкарыстоўвае метад, заснаваны на выпраменьванні радыёхваль і рэгістрацыі іх адлюстраванняў ад аб'ектаў. Англійскі тэрмін-акронім з'явіўся ў 1941 годзе, потым у яго напісанні вялікія літары былі заменены малымі.
Гісторыя
Адну з першых прылад, прызначаных для радыёлакацыі паветраных аб'ектаў прадэманстраваў 26 лютага 1935 г. шатландскі фізік Роберт Уотсан-Уот, які прыкладна за год да гэтага атрымаў першы патэнт на вынаходства падобнай сістэмы.
Фэрсманавэ
Фэрсманавэ (Фе́рсманове, Totayköy) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Харытоніўка (Сімферопальскі раён)
Харытоніўка (Харито́нівка, Acı Keç) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Фантаны
Фантаны (Фонта́ни, Yağmurça) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Чыстэнькэ
Чыстэнькэ (Чисте́ньке, Acı Qal) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Чайкынэ (Сімферопальскі раён)
Чайкынэ (Ча́йкине, Çüyke) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Шафраннэ
Шафраннэ (Шафра́нне, Qart Mışıq) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Чайкоўскэ (Крым)
Чайкоўскэ (Чайко́вське, Salğır Yañı Sala) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Дэнысіўка (Сімферопальскі раён)
Дэнысіўка (Дени́сівка, Suin Acı) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Шырокэ (Сімферопальскі раён)
Шырокэ (Широ́ке, Borançı Qıtay) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Дэм’яніўка (Сімферопальскі раён)
Дэм’яніўка (Дем'я́нівка, Demyanovka) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Дыўнэ (Сімферопальскі раён)
Дыўнэ (Ди́вне, Qazançı) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Дмытравэ (Сімферопальскі раён)
Дмытравэ (Дми́трове, Qalmuq Qarı) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Добрэ (Сімферопальскі раён)
Добрэ (До́бре, Mamut Sultan) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Камеран Дыяс
Камеран Мішэль Дыяс (Cameron Michelle Diaz;, , штат Каліфорнія) — амерыканская актрыса і былая мадэль.
Стала вядомай у 1990-х гадах пасля ролі ў фільме «Маска». Была намінавана на «Залаты глобус» за ролі ў фільмах «Усе без розуму ад Мэры», «Ванільнае неба», «Банды Нью-Ёрка» і «Быць Джонам Малкавічам».
Драма (род літаратуры)
Драма (δρᾶμα — дзеянне) — адзін з родаў літаратуры (разам з лірыкай, эпасам, а таксама ліраэпікай). Адрозніваецца ад іншых родаў літаратуры спосабам перадачы сюжэту - не пасродкам апавядання або маналогу, а праз дыялогі персанажаў. Да драмы так ці інакш адносіцца любы літаратурны твор, пабудаваны ў дыялагічным форме, у тым ліку камедыя, трагедыя, драма (як жанр), фарс, вадэвіль і г. д.
Са старажытных часоў існавала ў фальклорнай або літаратурнай форме ў розных народаў; незалежна адзін ад аднаго свае драматычныя традыцыі стварылі антычныя грэкі, старажытныя індыйцы, кітайцы, японцы, індзейцы Амерыкі.
Тагальская мова
Тагальская мова (саманазва тагалаг - Tagalog ) — адна з асноўных моў Рэспублікі Філіпіны. Адносіцца да буйнейшых філіпінскіх моў па колькасці носьбітаў. Належыць да філіпінскай зоны аўстранезійскай сям'і моў. Першым даступным у Еўропе дакументам аб тагальскай мове з'яўляюцца запісы італьянца Антоніа Пігафеты.
Тагальская мова, як і яе стандартызаваны варыянт філіпіна, — дзяржаўная мова Рэспублікі Філіпіны. З'яўляецца вядучай мовай дзяржаўных сродкаў масавай інфармацыі на Філіпінах. Гэта таксама галоўная мова выкладання ў агульнаадукацыйнай сістэме краіны. Статус мовы афіцыйных дакументаў яна ў цяперашні час дзеліць з англійскай мовай, да 1987 г. таксама і з іспанскай мовай. Тагалог з'яўляецца мовай шырокіх зносін, або лінгва-франка, на ўсім Філіпінскім архіпелагу, а таксама ў філіпінскіх абшчынах за мяжой. Аднак, хоць у названых сферах тагальская мова адыгрывае вядучую ролю, у сферах дзяржаўнага кіравання і бізнесу перавага аддаецца англійскай мове, нават пры абмежаваным валоданні ёй.
Данскэ (Сімферопальскі раён)
Данскэ (Донське́, Beş Terek) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Дружнэ (Сімферопальскі раён)
Дружнэ (Дру́жне, Cafer Berdi) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Афразійскія мовы
Афразійскія мовы (у заходняй літаратуры афраазіяцкія, састар. семіта-хаміцкая) — макрасям'я моў, распаўсюджаных у паўночнай частцы Афрыкі ад Атлантычнага ўзбярэжжа і Канарскіх астравоў да ўзбярэжжа Чырвонага мора, а таксама ў Заходняй Азіі і на востраве Мальта. Групы носьбітаў на афразійскіх мовах (галоўным чынам на розных дыялектах арабскай мовы) ёсць у многіх краінах за межамі асноўнага арэала. Агульная колькасць носьбітаў каля 253 млн. чал.
Уключае 5 (або шэсць) сем'яў моў, якія маюць прыкметы агульнага паходжання - наяўнасць роднасных каранёвых і граматычных марфем). Часам уключаецца ў больш агульнае ўтварэнне - настратычную макрасям'ю моў, якая аб'ядноўвае індаеўрапейскую, алтайскія, уральскія, паўночнакаўказскія і алтайскія сем'і. Аднак у апошні час афразійская макрасям'я выключаецца з настратычнай і разглядаецца разам з апошняй як асобная і самастойная, але бліжэйша роднасная настратычнай.
Класіфікацыя
У лік афразійскіх моў уваходзяць як жывыя, так і мёртвыя мовы. Першыя ў наш час распаўсюджаны на шырокай прасторы, займаючы тэрыторыю Пярэдняй Азіі (ад Месапатаміі да ўзбярэжжа Міжземнага і Чырвонага мораў) і шырокія тэрыторыі Усходняй і Паўночнай Афрыкі — аж да атлантычнага ўзбярэжжы. Асобныя групы прадстаўнікоў афразійскіх моў сустракаюцца і па-за асноўнай тэрыторыяй іх распаўсюджвання. Агульная колькасць носьбітаў у наш час па розных падліках вагаецца паміж 270 млн і 300 млн чалавек. У афразійскую макрасям'ю ўваходзяць наступныя моўныя сем'і (ці галіны).
Жывапыснэ
Жывапыснэ (Живопи́сне, Beki Eli) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Дубкы (Сімферопальскі раён)
Дубкы (Дубки́, Bötke) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.