cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Востраў Узнясення
Флора
У мінулым востраў Узнясення быў пакрыты аўтахтоннай расліннасцю. Аднак партугальцы выпусцілі на яго коз і іншых жывёлін, якія вынішчылі мясцовую флору. У кан. XVIII ст. востраў нагадваў пустыню. Захаваліся толькі нешматлікія папараці, багаткі, кававыя. «Знежывеласць гэтага месца пераўзыходзіць усе жахі Вогненнай Зямлі i вострава Вялікадня», — пісаў Джэймс Кук.
Шыротна-імпульсная мадуляцыя
Перавагі ШіМ
Лічбавая шыротна-імпульсная мадуляцыя з'яўляецца разнавіднасцю двухузроўневай ІКМ.
Востраў Узнясення
Флора
Пасля пачатку каланізацыі былі ўвезены расліны з іншых краін, у тым ліку кактусы, алоэ, бамбук, норфалкская хвоя і інш. У 2005 г. створаны нацыянальны парк «Грын Маўнт» на Зялёнай гары, дзе інтрадуцыраваныя расліны ствараюць адзіны на востраве лясны масіў.
Фаўна
Даследаванні вучоных паказалі, што востраў Узнясення раней насялялі вымерлыя да нашага часу віды пінгвінаў і альбатросаў. Не вядома, ці звязана іх знікненне са з’яўленнем чалавека. Ужо ў ХІХ ст. з-за здзічэлых катоў знік аўтахтонны від драчоў.
Берагі вострава да сёй пары прыцягваюць мноства зялёных чарапах, а таксама марскіх птушак, у тым ліку олушаў, крачак, фаэтонаў (птушак-боцманаў), фрэгатаў і г. д. Да сяр. ХХ ст. мяса чарапах і яйкі птушак, асабліва крачак, складалі асноўную частку ежы пасяленцаў. Добра захаваліся мясцовыя сухапутныя крабы, на якіх у мінулым палявалі з дробнакалібернымі стрэльбамі.
Аднак большасць жывёлін была інтрадуцыравана, у тым ліку вераб’і, кенары, цацаркі, яшчаркі, хатнія жывёлы. У розныя часы на востраве жылі здзічэлыя козы, каровы, авечкі, каты, сабакі, але ўжо ў XIX — пач. XX стст. яны былі практычна вынішчаныя. Разам з чалавекам на востраў патрапілі прусакі, мышы і пацукі. Дробныя мышы звычайна насяляюць лававыя палі. Ч. Дарвін апісаў два віды мясцовых пацукоў — чорных, якія жывуць на ўсёй тэрыторыі вострава, і дробных карычневых, што селяцца каля чалавека. Ён лічыў, што продкамі абодвух відаў былі еўрапейскія пацукі, але іх воблік змяніўся з-за прыстасаванасці да розных умоў, якія маюцца на востраве.
Не ўсе інтрадуцыраваныя віды прыжыліся аднолькава добра. Так, увезеныя сюды гракі пакінулі востраў Узнясення пасля першай жа яйкакладкі.
Эканоміка
Аснова эканомікі — абслугоўванне камунікацый, метэаралагічнай станцыі і ваенных частак ЗША i Вялікабрытаніі. Пэўны прыбытак дае выпуск паштовых марак.
З 1976 г. на востраве карыстаюцца фунтам Святой Алены.
Кіраванне
Востраў Узнясення ўваходзіць у склад брытанскай заморскай тэрыторыі Астравы Святой Алены, Узнясення і Трыстан-да-Кунья ў якасці адной з яго трох раўнапраўных адміністрацыйных частак. Згодна канстытуцыі, прынятай 1 верасня 2009 г., губернатар Святой Алены з’яўляецца прадстаўніком брытанскай манархіі. На востраве ён прадстаўлены адміністратарам. Заканадаўчая ўлада належыць Савету Узнясення, які існуе з 2002 г. і складаецца з 5 усеагульна абраных членаў.
Палітычных партый і арганізацый няма.
Анафема
Ана́фема (ад ἀνάθεμα — пракляцце) — царкоўнае пракляцце; найвышэйшая кара ў хрысціянстве, звязвалася з адлучэннем ад царквы асоб, якія адвяргаюць ці скажаюць асновы веравучэння і не выказваюць жадання пакаяцца ў гэтым.
Устаноўлена з часу Халкідонскага Усяленскага сабору 451 года. Абвяшчаецца на царкоўных саборах, а таксама ў храмах падчас богаслужэння, напрыклад, у канцы першага тыдня Вялікага посту ў праваслаўнай царкве.
Старынкі (Ільянскі сельсавет)
Стары́нкі (, Старинки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Ілья.
SMACS J0723.3-7327
SMACS J0723.3–7327, таксама вядома як SMACS 0723 — скопішча галактык, якое знаходзіцца на адлегласці 4 млрд. светлавых гадоў, у сузор’і Лятучая Рыба (RA/Dec = 110.8375, −73.4391667). Гэта ўчастак неба, які бачны з паўднёвага паўшар’я Зямлі і часта назіраецца касмічным тэлескопам Хабл і іншымі касмічнымі тэлескопамі ў пошуках глыбокага мінулага. Дадзенае скопішча галактык стала мэтай першай поўнакаляровай выявы касмічнага тэлескопа «Джэймса Уэба», што зроблена камерай блізкага інфрачырвонага дыяпазону NIRCam з уключанымі спектрамі, наяўныя чырвоныя зрушэнні паказваюць на аб'екты узростам 13,1 млрд гадоў. Раней яно назіралася касмічным тэлескопам Хабла ў рамках даследавання паўднёвых масіўных скопішч (MACS), а таксама Планка і Чандра.
Іваныкы
Іваныкы (Іва́ники) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Аблігацыя
Аблігацыя (ад — абавязваюся) — від эмісійнай каштоўнай паперы (пазыковага абавязацельства), па якой яе эмітэнт абавязваецца выплаціць трымальніку фіксаваную суму капіталу ў пэўны момант у будучыні або выплачваць даход, памер якога загадзя ўсталяваны ў форме пэўнага чыншу — працэнту ад намінальнага кошту аблігацыі (у адрозненне ад акцыі, велічыня даходу па якой залежыць ад прыбытковасці прадпрыемства)
Калі аблігацыя прадаецца па цане, ніжэйшай за намінал, то даход па ёй складае згаданую розніцу і завецца дысконтам. Даход аблігацыі можа таксама выплачвацца ў форме выйгрышаў у спецыяльных накладах або аплатай купонаў.
Эмітэнты
Эмітэнтамі аблігацый выступае дзяржава, муніцыпалітэты або прыватныя прадпрыемствы.
Тэрмін аплаты
ад 6 да 15 год — сярэднетэрміновымі,
больш за 15 гадоў — доўгатэрміновымі.
Класіфікацыя
Класіфікацыя аблігацый адбываецца па некалькіх прынцыпах:
Рэд-Рывер (прыток Місісіпі)
Рэд-Рывер — рака на поўдні ЗША, прыток Місісіпі. Яе таксама называюць Паўднёвай Рэд-Рывер для адрознення з Паўночнай Рэд-Рывер, якая ўпадае ў возера Вініпег. Назва паходзіць ад індзейскага племені хоўма, што насялялі яе берагі ў XVII ст.
Аблігацыя
Класіфікацыя
Дзяржаўныя аблігацыі выдаюцца дзяржавай ці муніцыпальнымі ўтварэннямі, прыватныя - прыватнымі банкамі, акцыянернымі таварыствамі і інш.
Рэд-Рывер (прыток Місісіпі)
Рака ўтвараецца пры зліцці двух невялікіх рэк у цэнтральным Тэхасе, далей цячэ на ўсход, утвараючы мяжу паміж штатамі Тэхас і Аклахома і невялікі ўчастак мяжы паміж Тэхасам і Арканзасам. У Фултане Рэд-Рывер перасякае мяжу Луізіяны і ўпадае ў рэкі Місісіпі і Атчафалая. Даўжыня ракі складае 2190 км.
Аблігацыя
Класіфікацыя
Імянныя аблігацыі падлягаюць рэгістрацыі. Іхнім уладальнікам выдаецца сертыфікат, які сведчыць аб праве асобы на валоданне дадзенымі каштоўнымі паперамі. Аблігацыі на прад'яўніка адмыслова не ўлічваюцца, чынш па іх атрымоўваюць па купонным лісце, ад якога адразаюць адпаведны купон.
Па чыншавых аблігацыях даход выплачваецца ў форме пэўнага працэнту, уладальнік бясчыншавых мае права набыць адпаведныя тавары ці паслугі.
Гандаль
Аблігацыямі гандлююць на біржах па курсе, які залежыць ад даходу, чыншу, попыту і прапановы.
NGC 5559
NGC 5559 (іншыя абазначэнні — UGC 9166, MCG 4-34-17, ZWG 133.32, IRAS14169+2501, PGC 51155) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вэксаль
Вэ́ксаль (ад Wechsel — абмен) — дакумент, які ўяўляе сабой пісьмовае абавязальніцтва даўцы вэксаля заплаціць трымальніку вэксаля адпаведную грашовую суму у вызначаны час.
Існуе 2 віды вэксаляў:
Па пераводным вэксалі плацельшчыкам з'яўляецца не даўца, а трэцяя асоба — акцэптант (звычайна такім выступляе Банк). Акцэптант прымае на сябе безумоўны абавязак заплаціць, ажыццяўляючы акцэпт. Да таго моманту ён не з'яўляецца абавязаным. Па сутнасці, пераводны вэксаль — пісьмовае паручэнне даўцы банку выплаціць трымальніку вэксаля азначаную суму ў азначаны тэрмін.
Да вэксалю адносяць таксама камбіё альбо камбій.
Джырофт
Джырофт — горад на поўдні Ірана, уваходзіць у склад правінцыі Керман. Насельніцтва — 130 429 чалавек (2016 г.).
Гісторыя
У 2001 г. каля Джырофта пачаліся археалагічныя раскопкі курганаў Конар-Сандал, падчас якіх быў выяўлены буйны горад 3 тысячагоддзя да н. э. Ён займаў плошчу болей за 2 км². Яго жыхары карысталіся лінейнай пісьмовасцю, падобнай на эламскую. Іранскі археолаг Юсэф Маджыдзадэ і яго паслядоўнікі лічаць, што Джырофцкая археалагічная культура ахоплівала значную частку сучаснага Ірана і была вядома шумерам і акадцам як Арата.
Горад Джырофт вядомы з XI ст., перыяда панавання Сельджукідаў. Ён быў абаронены доўгім мурам з 4 умацаванымі брамамі. Яго наведвалі гандляры з Візантыі і Індыі. У другой палове XIII ст. у ім спыняўся знакаміты вандроўнік Марка Пола. Аднак сярэднявечны горад прыйшоў у заняпад у канцы XIII ст. з-за нападаў качэўнікаў. Пазней на яго месцы быў заснаваны горад Сабзаваран, або Сабзаваран-е-Джырофт. У нашы дні ён зноў мае першапачатковае імя Джырофт.
Ракета-дзі-Вара
Ракета-дзі-Вара (Rocchetta di Vara) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ла Спецыя.
Насельніцтва складае 849 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 27 чал./км². Займае плошчу 32 км². Паштовы індэкс — 19020. Тэлефонны код — 0187.
К’ёга
К’ёга, таксама Кіёга — буйное неглыбокае возера, дакладней комплекс азёр, знаходзіцца ва Угандзе.
Плошча каля 1720 км². Знаходзіцца на вышыні 914 м над узроўнем мора. Белы Ніл упадае ў К’ёгу па шляху з возера Вікторыя ў возера Альберт. Асноўны прыток вады — з возера Вікторыя — рэгулюецца гідраэлектрастанцыяй Налубаале ў Джынджы. Будучы часткай сістэмы Вялікіх Афрыканскіх азёр, К’ёга не лічыцца Вялікім возерам. Недалёка размешчана возера Кван.
Найбольшая глыбіня возера каля 5,7 м, а ў сярэднім — не больш за 4 м.
Адкрыццё Крэгера
«Адкрыццё Крэгера (камплект дакументацыі)» (Откровение Крегера (комплект документации)) — апавяданне расійскага пісьменніка Віктара Пялевіна, напісанае ў 1991 годзе.
Змест
«Адкрыццё Крэгера» разам з апавяданнямі «Рэканструктар (Аб даследаваннях П. Стэцюка)», «Зброя адплаты» і «Музыка са слупа» складае адзіны цыкл твораў у жанры альтэрнатыўнай гісторыі. Сюжэты гэтых апавяданняў пераклікаюцца.
Апавяданне «Адкрыццё Крэгера» прадстаўлена ў выглядзе афіцыйнай перапіскі паміж вышэйшымі дзеячамі нацысцкай Германіі: рэйхсфюрэрам СС Генрыхам Гімлерам, малодшым імперскім чараўніком Т. Крэгерам, галоўным рэканструктарам І. Вульфам і іншымі. Прыводзяцца рапарты, службовыя запіскі, пратаколы, расшыфроўкі магнітафонных запісаў.
У апавяданні літаральна інтэрпрэтуецца назва працы Леніна «Леў Талстой як люстэрка рускай рэвалюцыі». Спярша Т. Крэгеру ў астрале з'яўляецца Леў Талстой з медыцынскім люстэркам на лбе, затым высвятляецца, што ў раёне Яснай Паляны будаваўся велізарны рэфлектар, а збор твораў Талстога выдаваўся з розным тыражом кожнага тома з мэтай наводкі і факусоўкі духоўна-містычнага люстэрка. З праведзенай у «Аннэнэрбе» рэканструкцыі «люстэрка» Льва Талстога вынікае выснова аб неабходнасці нападу Італіі на Абісінію.
Да апавядання «Рэканструктар» адсылае ўдакладненне наконт асобы аднаго са Сталінаў: «у цяперашні час мяркуецца, — Сероб Налбандзян». Фраза Гімлера «Вам ніколі, выпадкова, не снілася, што вы едзеце ў кузаве абскубенага грузавіка невядома куды, а вакол вас сядзяць нейкія монстры?» з'яўляецца алюзіяй на апавяданне «Музыка са слупа», дзе рабочыя ехалі ў кузаве грузавіка. Герой апавядання «Музыка са слупа» ў сваю чаргу ў трызненні бачыў сябе Гімлерам. Пялевін не дае адназначнага адказа на пытанне, якое з двух апавяданняў рэальнасць, а якое — сон.
Публікацыі
Апавяданне «Адкрыццё Крэгера» было ўпершыню апублікавана ў 1991 годзе ў дзявятым нумары часопіса «Веды — сіла», а таксама ўвайшло ў склад першага аўтарскага зборніка Пялевіна «Сіні ліхтар» (1991).
Дзяменічы
Дзяме́нічы (, Деменичи) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хмелеўскага сельсавета.
Да 30 ліпеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Пелішчанскага сельсавета Камянецкага раёна, да 17 верасня 1966 года — у склад Жабінкаўскага раёна, 17 верасня 1966 года ўключана ў склад Сакскага сельсавета.
Блакітная дывізія
250-я дывізія іспанскіх добраахвотнікаў  (250. Einheit spanischer Freiwilliger), больш вядомая як Блакітная дывізія (División Azul, Blaue Division) — дывізія з іспанскіх добраахвотнікаў, якія змагаліся на баку Германіі падчас Другой сусветнай вайны. Намінальна лічачыся ўкамплектаванай членамі «іспанскай фалангі», насамрэч «Блакітная дывізія» ўяўляла сабою сумесь салдат рэгулярных войскаў, ветэранаў грамадзянскай вайны і членаў фалангісцкай міліцыі. Была складзена паводле іспанскіх канонаў: чатыры пяхотныя палкі і адзін артылерыйскі.
Узнікненне і асаблівасці падраздзялення
Франсіска Франка, не жадаючы адкрыта ўцягваць Іспанію ў Другую сусветную вайну на боку Гітлера і ў той жа час імкнучыся ўмацаваць рэжым Фалангі і забяспечыць бяспеку краіны, заняўшы становішча ўзброенага нейтралітэту, падаўшы Германіі на ўсходнім фронце дывізію добраахвотнікаў, якія пажадалі змагацца на боку немцаў супраць Савецкага Саюза. Дэ-юрэ Іспанія захоўвала нейтралітэт, у саюзнікі Германіі не ўваходзіла, і вайну СССР не аб'яўляла. Дывізія здабыла сваю назву з-за блакітных кашуляў — формы Фалангі.
Міністр замежных спраў Суньер, аб'яўляючы 24 чэрвеня 41-га года пра фарміраванне «Блакітнай дывізіі», сказаў што СССР вінаваты ў іспанскай грамадзянскай вайне, у тым, што гэтая вайна зацягнулася, у тым, што былі масавыя растрэлы, што былі несудзебныя расправы. Па ўзгадненні з немцамі была зменена прысяга — яны прысягаліся не фюрару, а барацьбе супраць камунізму. Матывацыі ў добраахвотнікаў былі розныя: ад жадання адпомсціць за загінулых у грамадзянскай вайне блізкіх, да (у былых рэспубліканцаў — яны, як правіла, і склалі асноўную масу перабежчыкаў на бок савецкага войска) жадання схавацца. Былі людзі, якія шчыра жадалі загладзіць сваё рэспубліканскае мінулае. Шматлікія кіраваліся карыслівымі меркаваннямі — ваенныя дывізіі атрымлівалі прыстойнае па тых часах дараванне ў Іспаніі, плюс дараванне нямецкае (адпаведна 7,3 пэсэты ад іспанскага ўрада і 8,48 пэсэтаў ад нямецкага камандавання ў дзень). Былы старшыня братэрства дывізіі, які быў яе баец распавядаў пра свой шлях у яе шэрагі: У мяне ідэалогіі не было ніякай. Я спакойна жыў пад Ціролем, прыляцеў самалёт савецкай вытворчасці, скінуў савецкую бомбу. І, хутчэй за ўсё, лётчык быў савецкі. Загінула ўся мая сям'я. Я паўтараю: мне вось у той момант было 14 гадоў. Да моманту пачатку вайны з Савецкім Саюзам мне было 17 гадоў. Вядома, я жадаў адпомсціць. І я паехаў у Расію вярнуць візіт ветлівасці. 13 ліпеня 1941 дывізія, якая налічвала 18 693 чалавека (641 афіцэр, 2272 унтар-афіцэры, 15 780 ніжніх чыноў), адбыла з Мадрыду і была перакладзена ў Германію для пяцідзённай ваеннайй падрыхтоўкі на навучальным палігоне ў горадзе Графенвер. Першы камандуючы дывізіі быў ветэран грамадзянскай вайны Аўгусцін Муньяс Грандэс. Пачынальна з Польшчы дывізія прасоўвалася на фронт пешым маршам. Пасля гэтага яна была перададзена вермахта ў якасці 250-й пяхотнай дывізіі. За ўвесь час існавання дывізіі праз яе склад прайшло больш за 40 тысяч чалавек (па іншых крыніцах і адзнакам — больш за 50 тыс.).
Баявыя дзеянні
Блакітная дывізія трымала абарону пад Ленінградам і лічылася ў савецкага камандавання слабым звяном. Аднак падчас аперацыі «Палярная зорка» па вызваленні Ленінградскай вобласці, якая праводзілася на ўчастку фронту пад Чырвоным Борам даўжынёю амаль у 60 кіламетраў, чатыры савецкія дывізіі (прыблізна 44 тысячы чалавек) і 2 танкавых палка не змаглі прадраць абарону іспанцаў (каля чатырох з паловаю тысяч чалавек). Савецкія войскі панеслі на гэтым участку вялікія страты.
Калыніўка (Яварыўскі раён)
Калыніўка (Кали́нівка) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Орган мясцовага самакіравання — Калыніўскі сельскі савет. Да 1960 года вёска называлася Паруднэ (Парудна).
Блакітная дывізія
Баявыя дзеянні
Яшчэ ў Польшчы выявілася адмысловае стаўленне іспанцаў да дысцыпліны. Некалькі салдат сышло ў самаволку ў грамадзянай адзежы і былі затрыманы гестапа — з-за сваёй асмуглай знешнасці яны былі падобныя на яўрэяў. Таварышы вызвалілі сваіх пасля перастрэлкі. Пра дысцыпліну ў дывізіі кажа і такі факт: …бургамістар (Ноўгарада) Марозаў загінуў ад рук іспанскага салдата з «Блакітнай дывізіі». Улады арганізавалі выдачу малака цяжарным жанчынам. Штораніцы выстрайвалася чарга, у якую паволі сталі прыстройвацца салдаты «Блакітнай дывізіі». Яны мірна стаялі ўперамешку з цяжарнымі жанчынамі, не патрабуючы сабе лішняга. Атрымлівалі агульную норму і паважна выдаляліся. Але бургамістар Марозаў, абураны тым, што малака катастрафічна бракуе, неяк прыйшоў ва ўправу ў стане сярэдняга алкагольнага ап'янення і спусціў аднаго з іспанцаў з лесвіцы штурхялём пад зад. Пералічыўшы носам усе прыступкі, іспанец ускочыў і разрадзіў у галаву гарадскога магазін свайго пісталета…
Гэта спалучэнне высокай баяздольнасці і разгільдзяйства было адзначана пасля бою ў Чырвоным Боры выказваннем генерала Гальдэра: Гэтая фраза дагэтуль вісіць у клубе ветэранаў Блакітнай дывізіі ў Мадрыдзе.
Сярод ваенных дывізіі былі нярэдкія выпадкі пераходу на бок Чырвонага войска, не ў апошнюю чаргу з-за грубіянства ўласных афіцэраў і беднага сілкавання.
Фінал баявога шляху
З-за моцнага замежнапалітычнага ціску Франсіска Франка 20 кастрычніка 1943 прыняў рашэнне пра вывядзенне «Блакітнай дывізіі» з фронту і расфарміраванне падраздзялення. Шматлікія іспанцы, аднак, да заканчэння вайны засталіся ў атрадах нямецкага войска добраахвотна. Немцы, не жадаючы губляць патэнцыйных салдат, адкрылі шырокую прапаганду адносна ўступу добраахвотнікаў у «Нямецкі замежны легіён», які знаходзіўся, у адрозненне ад «Блакітнай дывізіі», вылучна пад нямецкім камандаваннем. Як правіла, усе яны былі ў войсках СС, якія ваявалі да самага канца. У акружаным Берліне да капітуляцыі ваявала 7 000 іспанцаў.
Страты
За час баёў з Чырвоным Войскам Блакітная дывізія панесла наступныя страты:
Генерал Эміліа Эстэбан-Інфантэс, які камандаваў «Блакітнай дывізіяй», у сваёй кнізе «Блакітная дывізія. Добраахвотнікі на Усходнім фронце» прыводзіць наступныя лічбы стратаў праціўніка, якія, хутчэй за ўсё, немагчыма праверыць: 14 тысяч — на Волхаўскім фронце і 32 тысячы — на Ленінградскім (зіма — вясна 1943 годзе). Іншыя лічбы, з той жа абмоўкай, прыводзіць Мігель Бас: дывізія знішчыла каля 17 тысяч савецкіх байцоў. У Франкіскай Іспаніі велізарным аўтарытэтам карысталася царква і рэлігія. Напрыклад, падчас савецкага артабстрэлу, некалькі снарадаў патрапілі ў цэнтральны купал храма Святой Сафіі ў Вялікім Ноўгарадзе, і крыж пачаў звальвацца на зямлю. іспанскія сапёры выратавалі крыж, адрэстаўравалі падчас вайны, і ён быў адпраўлены ў Іспанію. У сямідзесятых гадах, яшчэ пры жыцці Франка крыж стаяў у Інжынернай акадэміі. Пад ім быў надпіс, што гэты крыж знаходзіцца на захоўванні ў Іспаніі і вернецца ў Расію, калі знікне бязбожны бальшавіцкі рэжым (пасля вайны савецкі рэжым абвінаваціў іспанцаў у рабаванні). Крыж вернуты ў 2004 годзе.
ФК Хэмік Быдгашч
«Хэмік» (Chemik) — польскі футбольны клуб з горада Быдгашч. У цяперашні час выступае ў IV лізе.
Гісторыя
У 1951 годзе ў шматсекцыйным спартыўным клубе «Хэмік» была створана футбольная секцыя.
Чэк
Чэк (ад англ. cheque, check) — від каштоўнай паперы, грашовы дакумент строга усталяванай формы, які змяшчае нічым не абумоўлены прыказ чэкадаўцы — уладальніка рахунка (конта) — аб выплаце пэўнай асобе або прад’яўніку пададзенай на ім сумы грошай. Адклік чэку да заканчэння тэрміну для яго прад’яўлення недапушчальны.
Рэквізіты
Чэк павінен змяшчаць:
Аплота чэку
Плацельшчыкам па чэку звычайна з’яўляецца банк, аднак у некаторых выпадках банк не абавязаны плаціць па чэку (напр., калі на чэку стаіць неразборлівы подпіс або калі чэк выпісаны на незабяспечаны банкаўскі рахунак (конт)).
Чэк звычайна валідны цягам пэўнага тэрміну (напр. 10 дзён).
Класіфікацыя
Чэк можа быць:
Калыцякы
Калыцякы (Калитяки́) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Антаба
Анта́ба (ад Handhabe — ручка, рукаятка) — кольца, часта зробленае з металу, як ручка для зручнасці адчыняння прымацаванае да варот, дзвярэй, дзверцаў шаф, век куфраў і іншага. Некаторыя мастацкі аздобленыя антабы з металу, дрэва, каменю і тынку зроблены ў выглядзе галавы льва з кальцом у пашчы.
Учалы
Учалы (Учалы) — горад (з 1963) у Расіі, у складзе Башкартастана. Насельніцтва 37,9 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1963 годзе.
Антаба
На Беларусі шырока бытавала ў XVI—XVIII стст.
Лідскі ўніверсітэт мастацтваў
Лідскі ўніверсітэт мастацтваў (Leeds Arts University) — брытанская вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Лідс.
Агульная характарыстыка
Ён стаў адзіным спецыялізаваным універсітэтам мастацтваў на поўначы Англіі. Як і ў многіх іншых «традыцыйных» брытанскіх мастацкіх школ, у 2019/2020 гадах ва ўніверсітэце навучалася не вельмі шмат студэнтаў - каля 2 тысяч. Са 169 вышэйшых навучальных устаноў Вялікабрытаніі гэта адпавядае 146-му месцу па колькасці навучэнцаў.
Учалы
Горад размешчаны ва ўсходніх адгор'ях хрыбта Уралтаў, за 360 км ад Уфы ў даліне паміж горамі Ташбіек і Кокбаш (Лысая). Ублізі — выток ракі Урал — 10 км, азёры Карагайлы і Учалы.
Васіль Рыгоравіч Анціпаў
Васіль Рыгоравіч Анці́паў (Василий Григорьевич Антипов; —) — вучоны ў галіне дэндралогіі і экалогіі, доктар біялагічных навук (1981), прафесар. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Учалы
Горна-узбагачальны камбінат, ліцейна-механічны завод, завод жалезабетонных вырабаў, камбінат будматэрыялаў і інш.
Васіль Рыгоравіч Анціпаў
Біяграфія
В. Р. Анціпаў нарадзіўся ў вёсцы Бакачы ( Расіі). У час Вялікай Айчыннай вайны ў 1942 годзе пайшоў у Чырвоную Армію добраахвотнікам. Удзельнічаў у баявых дзеяннях на Волхаўскім, Цэнтральным, 3-м Украінскім і Забайкальскім франтах. Пасля вайны паступіў у Ленінградскі лесатэхнічны інстытут на факультэт гарадскога зялёнага будаўніцтва, які скончыў у 1952 годзе. У 1952—1955 гг.праходзіў навучанне ў аспірантуры, абараніў кандыдацкую дысертацыю. У 1955—1956 гг.працаваў старэйшым інжынерам у інстытуце «Гіпранікель» у горадзе Ленінград. У 1956—1958 гг. старшы навуковы супрацоўнік, загадчык сектарам Батанічнага сада Латвійскай ССР, у 1958—967 гг. — старшы навуковы супрацоўнік Цэнтральнага батанічнага сада Акадэміі навук БССР. У 1967—1971 гг. у Чарнавіцкім дзяржаўным універсітэце, на кафедры батанікі. У 1972—1977 гг. В. Р. Анціпаў у на пасадах старэйшага навуковага супрацоўніка, загадчыка групы дэкаратыўнага садаводства у Беларускім НДІ бульбаводства і плодаагароднінаводства АН БССР у Мінскім раёне. У 1970 годзе абараніў дысертацыю на званне доктара біялагічных навук. З 1977 г. да верасня 2008 г. працаваў у Беларускім тэхналагічным інстытуце імя С. М. Кірава на пасадзе дацэнта, з 1982 г. — прафесара кафедры.
Навуковая дзейнасць
В. Р. Анціпаву належаць працы па дэндралогіі, садова-паркаваму мастацтву. Займаўся пытаннямі газаўстойлівасці раслін, інтрадукцыі дрэвавых парод. З’яўляецца аўтарам 2-х выданняў (2000, 2004 гг.) падручніка «Декоративная дендрология», падручнікаў «Устойчивость древесных растений к промышленным газам», «Декоративные кустарники», «Определитель древесных растений». Апублікавана больш за 300 навуковых прац, у тым ліку 10 манаграфій, 12 вучэбна-метадычных дапаможнікаў. Удзельнік ВДНГ СССР і ВДНГ БССР.
Крынкі (рака)
Кры́нкі, Кры́нка — рака ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці і Польшчы, левы прыток ракі Свіслач (басейн Нёмана). Даўжыня 7 км. Пачынаецца ў Польшчы, на заходняй ускраіне горада Крынкі, перасякае мяжу, упадае ў Свіслач на паўночны ўсход ад вёскі Парэчча. На працягу 1,7 км ад вусця каналізаваная.
Кам’янабрыд
Кам’янабрыд (Кам'янобрі́д) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5560
NGC 5560 (іншыя абазначэнні — UGC 9172, MCG 1-37-1, ZWG 47.10, ARP 286, IRAS14175+0413, PGC 51223) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Альшэўскі летапіс
Альшэўскі летапіс — помнік беларуска-літоўскага летапісання XVI ст.; спіс пашыранай рэдакцыі «Хронікі Вялікага княства Літоўскага і Жамойцкага», перакладзены на польскую мову, аналагічны тэксту Кракаўскага (на польскай мове) і Румянцаўскага спісаў (Румянцаўскі летапіс). У XIX ст. захоўваўся ў бібліятэцы Аляксандра Станіслававіча Хамінскага (1859—1936) у маёнтку Альшэва (ад яго і назва) каля Нарачы (Мядзельскі раён); цяпер зберагаецца ў Нацыянальнай бібліятэцы Польшчы. Датуецца 1550 г. У Альшэўскім летапісе пададзена гісторыя ВКЛ ад легендарнага князя Палемона да сярэдзіны XV ст. Найбольш падрабязна асветлены перыяд княжання Вітаўта, выкладзены паводле «Летапісца вялікіх князёў літоўскіх». У канцы летапісу змешчана «хронічка» — збор кароткіх датаваных звестак за 1307—1535 гг. У рукапісе змешчаны польскіпераклад Статут ВКЛ 1529 г. Альшэўскі летапіс — самы ранні пераклад на польскую мову беларуска-літоўскага летапісу.
Смолач
Смо́лач — рака ў Беларусі, у Лідскім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток Нёмана.
Даўжыня ракі 12 км. Плошча вадазбору 57 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,8 ‰.
Пачынаецца на паўночны захад ад вёскі Пішчоўцы, упадае ў Нёман на ўсход ад вёскі Панямонцы. Вадасзбор нізінны. Рэчышча каналізаванае ад вытоку да хутара Чарткі.
1929 год у гісторыі музыкі
1929 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Карачыніў
Карачыніў (Кара́чинів) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Санта-Стэфана-дзі-Магра
Санта-Стэфана-дзі-Магра (Santo Stefano di Magra) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ла Спецыя.
Насельніцтва складае 8510 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 655 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 19037. Тэлефонны код — 0187.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santo Stefano Protomartire.
Іван Кублаханаў
«Іван Кублаханаў» (Иван Кублаханов) — апавяданне расійскага пісьменніка Віктара Пялевіна, напісанае ў 1994 годзе.
Змест
У пачатку апавядання чытач не разумее, ад асобы каго вядзецца аповед. Герой знаходзіцца ў нейкім незразумелым дзіўным прасторы. І толькі праз некаторы час становіцца ясна, што героем з'яўляецца чалавечы эмбрыён, апісваюцца яго фізічныя і эмацыйныя пераўтварэнні.
Тэма сну з'яўляецца цэнтральнай у апавяданні. Пры гэтым пад сном маецца на ўвазе фізічнае няспанне, а падчас фізічнага сну герой знаходзіцца ў сапраўднай рэальнасці. Усё жыццё галоўнага героя з моманту зачацця і да моманту смерці апісваецца як чарада гэтых двух рэальнасцяў. Якая-небудзь прастора, якая фізічна адчуваецца, у апавяданні адсутнічае.
Аўтар падштурхоўвае чытача паразважаць над прыродай свядомасці. Праўдзівая рэальнасць з'яўляецца для героя апавядання зыходнай, там ён не мае імя і характарыстык. У рэальнасці чалавечай персанаж прымае аблічча Івана Кублаханава. Іншыя людзі з'яўляюцца толькі ў чалавечай рэальнасці, у рэальнасці праўдзівай персанаж самотны. Чалавечая рэальнасць трактуецца як жахлівы сон, ад якога неабходна прачнуцца. Пасля абуджэння ад сну (смерці), апынуўшыся ў сапраўднай рэальнасці, герой забывае, што калісьці быў Іванам Кублаханавым.
Прозвішча героя апавядання адсылае да паэмы С. Т. Колрыджа «Кубла-хан». Ідэалогія апавядання грунтуецца на ўсходніх вучэннях, у прыватнасці, на ідэях будызма. Аўтар звяртаецца да ідэі аб ілюзорнасці існавання і пра існаванне душы ў мностве цялесных пераўвасабленняў. Апавяданне таксама грунтуецца на індыйскім міфе пра Брахму і стварэнне Сусвету. Брахма спіць на залатым яйку, з якога Сусвет зараджаецца, калі ён прачынаецца, і згасае, калі ён засынае.
Публікацыі
Апавяданне было ўпершыню апублікавана ў 1994 годзе ў першым нумары мінскага часопіса «Фантакрим-МЕГА». Па-за перыёдыкі ўпершыню з'явіўся ў 1996 годзе ў томе «Бубен Ніжняга свету» збору твораў Пялевіна.
Стаў (возера)
Стаў — возера ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, за 30 км на паўночны ўсход ад горада Гродна, каля вёскі Новая Руда, у басейне ракі Сламянка (цячэ праз возера).
Плошча паверхні 0,13 км². Даўжыня 0,85 км, найбольшая шырыня 0,22 км. Даўжыня берагавой лініі 1,78 км. Берагавая лінія слабазвілістая.
Схілы катлавіны вышынёй да 5 м, разараныя. Ракой Сламянка злучана з возерам Кальніца.
Іерусалімскі патрыярхат Армянскай Апостальскай Царквы
У веданні патрыярхату знаходзяцца армянскія цэрквы Ізраіля (у Іерусаліме, Яфа, Раме і Хайфе) і Іарданіі. Да 1930 года Армянская Іерусалімская Патрыярхія мела епархіі ў Ліване і Сірыі, аднак пасля генацыду армян у Турцыі, дзеля захавання інстытута Кілікійскага Каталікасата ААЦ, гэтыя епархіі па просьбе Каталікоса ўсіх армян былі часова перададзены Кілікійскаму каталікасату.
Гісторыя
З 638 года армяне, якія адпрэчылі пастановы Халкідонскага сабору (451), з некаторымі перапынкамі, самастойна (ад праваслаўных) прызначаюць сваіх біскупаў ў Іерусаліме, якія пасля атрымалі тытул патрыярха.
Калі армяна-кілікійскі цар Ашын і Каталікос Канстанцін III Кесарацы прымусілі кіраўнікоў кілікійскіх епархій Армянскай царквы прыняць рашэнні Сіскага сабору 1307 года пра прыняцце дагматычных і абрадавых змен для уніі з Рымам, патрыярх Іерусаліма Саргіс, жадаючы захаваць чысціню веравучэння Армянскай царквы, набыў у султана Егіпта грамату пра вывад свайго пасада з-пад адміністрацыйнай улады каталікасата Кілікійскай Арменіі і з 1311 года пачаў незалежна весці свае справы. Аднак духоўная сувязь з усёй Армянскай царквой, што захоўвала ранейшую веру ў епархіях спрадвечнай Арменіі, была захавана.
Алба
Алба (рум. Județul Alba, венг. Fehér megye, ням. Kreis Weißenburg) — жудзец (адна з галоўных адміністратыўных адзінак Румыніі) у Трансільваніі. З пункту гледжання традыцыйнай культуры, цяперашні жудзец складаецца з частак некалькіх розных этна-культурных зон: Зямлі Мотцаў, Зямлі Маканаў, Секейскага краю і Кёнігсбодэна. Адміністрацыйны цэнтр жудца — муніцыпія Алба-Юлія з 63 536 жыхарамі. Жудзец мае плошчу 6 242 км² і насельніцтва 380 976 жыхароў. Мяжуе з жудцамі Клуж і Мурэшам на поўначы, Сібіу на ўсходзе, Хунэдаарам на паўднёвым захадзе, Вылча на поўдні і Арад і Біхор на паўночным захадзе.
Назва
«Алба», што ў перакладзе з лацінскай і румынскага моў значыць «белы», паходзіць ад назвы горада Алба-Юлія. Па-венгерску гэты жудзец вядомы як Fehér megye (fehér таксама азначае белы), а па-нямецку — як Kreis Karlsburg, ці Kreis Weißenburg.
Венгерская назва горада Юлія — «Gyulafehérvár» з’яўляецца перакладам больш ранняй славянскай формы, якая азначае «белы замак Дзьюлы» або «Белы горад Юлія», што адсылае да Дзьюлы, венгерскаму правадыру сярэдзіны X стагоддзя, які быў ахрышчаны ў канстанцінопальскімі місіянерамі.
Нямецкая назва з XVI стагоддзя была Вайсенбург. Саксы пазней перайменавалі горад у Карлсбург (Carlsburg) у гонар Карла VI. На ідышы пераважаў Карлсбург, у ладзінскіх крыніцах — Карласбург. Альба Караліна была таксама сярэднявечнай лацінскай формай.
Калі была рэарганізацыя адміністрацыйнага падзелу Румыніі, новаму жудзецу вырашылі выбраць назву, звязаную з горадам адміністрацыйнага цэнтру.
Гісторыя
Археалагічныя знаходкі ў акрузе Альба ставяцца да неалітычнага перыяду, вядомага як «культура Пэтрэшць».
Падчас рымскай улады было заснавана, дзякуючы горназдабыўным радовішчам у Апусэнскім рэгіёне, шэраг паселішчаў, такіх як Апулум (сёння Алба-Юлія), Ампэлум (Златна), Апулон і Alburnus Maior.
Пасля сыходу рымлян з тэрыторыі Паўночнай Дакіі надыходзяць спрэчны перыяд сярод некаторых гісторыкаў. У рамках венгерскай дзяржавы, заснаванага ў 1000 годзе каралём Іштванам I, з’яўляецца «рансільванскі Княства» са сталіцай у Алба-Юліі.
На сучаснай тэрыторыі жудца з часам утварылася некалькі цэнтраў культуры і адукацыі. У XV стагоддзі ў Себеше існаваў дамініканскі манастыр. Георгіус Венгерскі — адзін з вучняў школы, якая адносілася да манастыра які быў дэпартаваны ў Турцыю, дзе ён жыў паміж 1438—1458 гадамі. Ён напісаў артыкул «Tractatus de moribus, condictionibus et nequicia Turcorum», апублікаваны ў Рыме ў 1481 годзе і пасля перакладзенаю на нямецкай мове. У канцы XVI стагоддзя езуіты адкрылі калегіум у Алба-Юліі, што дало скачок да адукацыйнага развіцця рэгіёна. Незадаволеныя развіццём каталіцтва ў Трансільваніі пратэстанцкія князі Габар Бетлен і Міхай Апафі таксама падтрымалі вышэйшую адукацыю, адкрыўшы калегіум Кальвіна ў Алба-Юліі, які пазней пераехаў у іншы горад Аюд (сёння: Нацыянальны калегіум Бетлена ў Аюдзе).
Трансільванскі князь Дзьёрдзь I Ракацы ініцыяваў пераклад і публікацыю Новага Запавету на румынскай мове, пры падтрымцы каталіцкага мітрапалітам Сіміёнам Штэфанам. Новы Запавед на руманскай апублікавалі ў Белградзе, які сёння называецца Алба-Юлія (1648).
Пасля заключэння уніі і стварэння Румынскай Грэка-Каталіцкай Царквы, Алба-Юлія стала духоўным цэнтрам трансільванскіх румын. Грэка-каталіцкі епіскап Пётр Павел Арон адкрыў у 1754 годзе ў Блажы першую пачатковаю школу з румынскай мовай адукацыі. Ён таксама заснаваў ліцэй, першапачаткова з выкладаннем на лацінскай і нямецкай мовах, а потым і на румынскай. Горад Блаж і сёння застаецца важным духоўным цэнтрам Румынскай Грэка-Каталіцкай Царквы.
Аб’яднанне Трансільваніі, Баната, Крышаны і Марамароша з Румыніяй было абвешчана 1 снежня 1918 года дэкларацыяй Алба-Юліі.
Каранацыя караля Фердынанда I і каралевы Марыі адбылася 15 кастрычніка 1922 года у саборы каранацыі ў Алба-Юліі. Акт, які сімвалізаваў аб’яднанне ўсіх гістарычных правінцый Румыніі пад скіпетрам аднаго манарха.
Пасля прыняцця закона аб адміністрацыйным аб’яднанні ў 1925 годзе быў стораны жудзец Алба.
6 мая 1928 года была арганізавана ялікая пратэстная акцыя нацыянальна-цэрэністскай партыяй у рамках шырокай кампаніі па звяржэнні ліберальнага ўрада, у якой прынялі ўдзел каля 100 000 грамадзян. У выніку адміністрацыйнай рэформы 1968 года адбылася рэарганізацыя адміністрацыйных адзінак у жудзецы, так, горад Алба-Юлія стаў муніцыпіем.
Геаграфія
Жудзец знаходзіцца ў цэнтральнай частцы Румыніі (Трансільанія), плошчай 624 167 гектараў (2,6 % ад плошчы Румыніі). Мяжуе з жудзецам Клуж на поўначы, з жудзецам Біхор і жудзецам Арад на захадзе, з жудцам Хунэдаарам на паўднёвым захадзе, з жудцам Вылча на поўдні, а з жудам Сібіу і Мурэшам на ўсходзе.
Адміністрацыйным цэнтрам жудзеца з’яўляецца Алба-Юлія, размешчана на правым беразе Мурэша (на вышыні 220—250 метраў).
Апуанскія горы размешчаны на захадзе і паўночным захадзе, характарызуюцца складанай геалагічнай структурай з вялікай колькасццю розных рэсурсаў, асабліва каляровых руд (медзь, свінец, цынк) і каштоўных металаў (золата, срэбра). Урадлівая глеба рэгіёну выклікала з’яўленне, яшчэ ў далёкім мінулым, першых чалавечых паселішчаў. Самая вялікая рака — Мурэш (венг. Марош) са сваімі прытокамі і гарадамі, якія знаходзяцца на ёй: Ар'еш, Себеш, Куджыр і суседнія раёны стварылі сельскагаспадарчыя зоны, спрыяльныя для жывёлагадоўлі, лесанарыхтоўкі і асабліва сельскай гаспадаркі (трава, гародніна і садавіна) і вінаградарства.
Рэльеф ракі Мурэша са сваімі прытокамі палегчыла будаўніцтва дарог і чыгунак на карысць інтэнсіўнага руху. На паўночным захадзе і захадзе знаходзяцца Апуанскія Альпы, горы Сэбэш знаходзяцца на поўдні жудзеца, а 25 % плошчы жудца займаюць тырнавы з вядомымі вінаграднікамі, а таксама рэсурсы прыроднага газу. 59 % жудзеца займаюць горы.
Пераважаюць высокія рэгіёны плато, узгоркі і горы на ўсходзе, з гарамі Мэталіфэры на поўдні, з гарамі Себеш на паўночным захадзе, горы Біхар і Парынг.
Зона плато і ўзгорка складаецца з: плато Сэкашэлор, плато Тырнавэлор, горных упадзін каля гарадоў Златна, Абруд, Кымпені і нізінных упадзін каля гарадоў Алба-Юлія, Турда, Арэшціе.
Мікалай Іосіфавіч Патаповіч
Мікалай Іосіфавіч Патаповіч (26 снежня 1922, Смалявіцкі раён, Мінская вобласць — 12 мая 1985, Смалявічы) — разведчык 435-й асобнай разведвальнай роты 362-й стралковай дывізіі, сяржант. Поўны кавалер ордэна Славы.
Алба
Геаграфія
Гідраграфічная сетка складаецца з: сярэдняга цячэння Мурэша, якая збірае на правым беразе: Арыеш, Аюд, Джааджу, Валя-Тэюлуй, Гальда, Крікеў, Ампул і г. д., а на левым беразе: Тырнава (вялікая і маленькая), Сэкаш, Себеш, Піану, Куджыр і г. д.
Мікалай Іосіфавіч Патаповіч
Біяграфія
Нарадзіўся 26 снежня 1922 года ў вёсцы Старына Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі ў сялянскай сям'і. Беларус. Скончыў пачатковую школу. Працаваў у калгасе шафёрам.
Алба
Геаграфія
На тэрыторыі жудзеца знаходзіцца адна з крэпасцяў дакаў ў гарах Арэшціе, уключаных у спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Мікалай Іосіфавіч Патаповіч
Біяграфія
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны — у партызанскай брыгадзе «За Савецкую Беларусь», быў партызанам дыверсійнай групы.
У Чырвонай Арміі і ў баях Вялікай Айчыннай вайны з ліпеня 1944 года на 2-м, 3-м і 1-м Беларускіх франтах. Быў двойчы паранены ў баях.
Алба
Чыгуначныя лініі
Гэты жудзец перасякае на поўдні магістраль CFR 200, якая злучае муніцыпіі Брашоў і Арад. На прасторы паміж Кашларыум і Шыботам гэтая магістраль таксама з’яўляецца часткай Панеўрапейскага транспартнага калідору. Таксама праз жудзец Алба праходзіць магістраль CFR 300 (Бухарэст-Брашоў-Блаж-Рэзбаені-Чэтатэ-Клуж-Арадзя), а таксама чыгунка Рэзбаені-Тыргу-Мурэш-Дэда-Алба-Юлія-Златна.
Мікалай Іосіфавіч Патаповіч
Біяграфія
Разведчык 435-й асобнай разведвальнай роты чырвонаармеец Мікалай Патаповіч 29 ліпеня 1944 года з групай байцоў пранік у размяшчэнне непрыяцеля каля горада Марыямполе і захапіў цягач з боепрыпасамі, ліквідаваўшы суправаджаўшую яго прыслугу. У баях захапіў 75-міліметровую гармату з запасам снарадаў і даставіў яе ў размяшчэнне часткі.
Загадам па 362-й стралковай дывізіі ад 30 верасня 1944 года № 0104 за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях чырвонаармеец Патаповіч Мікалай Іосіфавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Алба
Рэлігійны склад
Па дадзеных перапісу ў сакавіку 2002 года была зарэгістраваная наступны канфесійны складў насельніцтва жудзеца Алба: 86,2 % — праваслаўных (Румынская Праваслаўная Царква), 3,9 % — рэфарматараў (Рэфарматская царква румыніі), 3,6 % — грэка-каталікоў (Румынская Грэка-Каталіцкая Царква), 1,9 % — пяцідзесятнікаў. Для 4,4 % жыхароў не атрымалася ўсталяваць канфесійную прыналежнасць.
Мікалай Іосіфавіч Патаповіч
Біяграфія
Камандзір разведвальнага аддзялення 435-й асобнай разведвальнай роты, малодшы сяржант Мікалай Патаповіч з байцамі даручанага яму падраздзялення 6 лютага 1945 года пры выкананні баявога задання ў тыле праціўніка пад населеным пунктам Цыльтендорф, размешчаным у шаснаццаці кіламетрах на поўдзень ад германскага горада Франкфурт-на-Одэры, уступіў у вымушаны бой з перавышаючымі сіламі праціўнікаў. У гэтай сутычцы разведчыкі знішчылі семярых салдат і афіцэра, шасцярых ўзялі ў палон.
Алба
Рэлігійны склад
У муніцыпіі Алба-Юлія знаходзіцца Архідыяцэзія Алба-Юлія, дзе знаходзіцца найстарэйшы рымска-каталіцкі прыход на тэрыторыі Румыніі. Таксама ў Блажы знаходзіцца грэка-каталіцкі мітрапаліт, які ўзначальвае Архіепархію Фэгэраша і Алба-Юліі.
Мікалай Іосіфавіч Патаповіч
Біяграфія
Загадам па 33-й арміі ад 4 сакавіка 1945 года № 055 за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях малодшы сяржант Патаповіч Мікалай Іосіфавіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Алба
Рэлігійны склад
У Алба-Юліі ёсць таксама праваслаўная архіепархія.
Мікалай Іосіфавіч Патаповіч
Біяграфія
16 красавіка 1945 года ў складзе разведвальнага ўзвода камандзір разведвальнага аддзялення 435-й асобнай разведвальнай роты сяржант Патаповіч пранік у размяшчэнне непрыяцеля ў раёне вёскі Візэпаў, размешчанай на поўнач ад германскага горада Фюрстэнберг. Выкарыстоўваючы трафейны фаустпатрон, савецкі выведнік падавіў кулямётную кропку, знішчыў з аўтамата да дзясятка праціўнікаў, захапіў варожы мінамёт з боепрыпасамі.
Алба
Рэлігійны склад
У мінулым у раёне муніцыпія Себеш дамінавалі лютэране, якія карысталіся нямецкай мовай, а ў раёне муніцыпія Аюд рэфарматаў-кальвіністы, якія карысталіся венгерскай мовай.
Мікалай Іосіфавіч Патаповіч
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 31 мая 1945 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі сяржант Патаповіч Мікалай Іосіфавіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
Алба
Адукацыя
Спіс румынскіх школ у жудзецы Алба з’яўляецца ў кнізе «пачатковая адукацыя ў жудзецы Алба», напісанай у 1932 годзе рэвізорам Марыянам Сасу. Румынская адміністрацыя працавала ў жудзецы з 1 студзеня 1919 года, а першыя румынскія пачатковыя школы былі прынятыя тры месяцы праз. Да гэтага часу Аўстра-Венгерская адміністрацыя паспрабавала максімальна скараціць і скасаваць адукацыю на румынскай мове. Першы румынскі ліцэй у Трансільваніі, пасля аб’яднання 1 снежня 1918 года, быў заснаваны ў Алба-Юліі, і, першапачаткова назваўся «Міхай Віцязул», які перайменавалі ў 1960 годзе ў «ліцэй Хорыі, Клошкі і Крышана».
Мікалай Іосіфавіч Патаповіч
Біяграфія
У 1945 годзе старшына Патаповіч М. І. дэмабілізаваны. Жыў і працаваў у сталіцы Беларусі горадзе Мінску на маторным заводзе, а таксама працаваў вадзіцелем у раённым цэнтры Смалявічы Мінскай вобласці. Памёр 12 мая 1985 года.
Алба
Адукацыя
Таксама ў Блажы ёсць Тэхналагічны ліцэй і. Штэфана Манчуліб заснаванага грэка-каталіцкім епіскапам Пятром Павлам Аронам у 1750-я.
Юзафіны
Назву Юзафіны маюць:
NGC 5561
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вайна шостай кааліцыі
Вайна Шостай кааліцыі — вайна кааліцыі еўрапейскіх дзяржаў супраць Напалеонаўскай Францыі і яе саюзнікаў. Антыфранцузская кааліцыя склалася пасля знішчэння Вялікай арміі Напалеона ў Расіі падчас Рускай кампаніі 1812 года.
Напачатку 1813 года вайну супраць Напалеона ў цэнтральнай Еўропе вяла толькі Расія. У кааліцыю з Расіяй у сакавіку 1813 увайшла Прусія, затым улетку таго ж гады ўступілі Англія, Аўстрыя і Швецыя, а пасля разгрому Напалеона ў Бітве народаў пад Лейпцыгам у кастрычніку 1813 года да кааліцыі далучыліся германскія дзяржавы Вюртэмберг і Баварыя. Незалежна з Напалеонам на Пірэнейскім паўвостраве ваявалі Іспанія, Партугалія і Англія. Актыўныя баявыя дзеянні вяліся на працягу года з мая 1813 да красавіка 1814 года з 2-месячным перамір’ем улетку 1813-га.
У 1813 годзе вайна супраць Напалеона вялася з пераменным поспехам на тэрыторыі Германіі, галоўным чынам у Прусіі і Саксоніі. У 1814 годзе баявыя дзеянні перамясціліся на тэрыторыю Францыі і завяршыліся да красавіка 1814-га ўзяццем Парыжа і адрачэннем Напалеона ад улады.
Нямецкая гістарыяграфія вылучае ў самастойны эпізод гэтай вайны Вызваленчую вайну ў Германіі, якая аказала вырашальны ўплыў на стварэнне праз паўстагоддзя Другога Рэйха.
Алба
Палітыка
Жудзец Альба кіруецца саветам жудзеца, які складаецца з 32 дэпутатаў. Пасля мясцовых выбараў 2020 года савет узначальвае Іон Думітрэл ад Нацыянальнай ліберальнай партыі, а склад савета стаў выглядзець наступным цчынам:
Адміністрацыйны склад
Жудзец складаецца з 4 муніцыпіяў, 7 гарадоў і 67 камун на 2007 год.
Літаратура
Гісторыя
Турызм
Аляксандр (князь дубровіцкі)
Аляксандр (XII ст. — ) — князь дубровіцкі (зг. 1223).
Біяграфія
На думку Мікалая Баўмгартэна, Аляксандр быў сынам дубровіцкага князя Глеба Юр’евіча і ўнукам тураўскага князя Юрыя Яраславіча. На думку Алега Рапава, «мог быць унукам або сынам» Глеба Юр’евіча. Даследчыкі зыходзяць толькі з таго, што Аляксандр быў дубровіцкім князем як і Глеб у свой час.
Удзельнічаў у паходзе да Калкі, падчас бітвы Аляксандр знаходзіўся ва ўмацаваным лагеры на правым беразе Калкі і трапіў у палон разам вялікім князем кіеўскім Мсціславам Раманавічам і яго зяцем князем Андрэем. Потым яны трапілі ў палон да манголаў і 1 чэрвеня 1223 года ўсе трое раздушаны дошкамі, на якіх манголы селі абедаць.
На думку Лявонція Вайтовіча, Аляксандр таксама быў зяцем вялікага князя кіеўскага Мсціслава Раманавіча.
Музей Мікеля
Музей Мікеля (Mikkeli muuseum) — філіял Эстонскага мастацкага музея, размешчаны на тэрыторыі палацава-паркавага ансамбля Кадрыёрг у Таліне. У ім прадстаўлена галоўным чынам калекцыя заходняга мастацтва і керамікі, а таксама кітайскі фарфор, падораны музею калекцыянерам Ёханэсам Мікелем у 1994 годзе.
Калекцыя
Калекцыя музея складае каля 600 розных прадметаў мастацтва. Аснову калекцыі складае вялікая колькасць заходніх графічных работ XVI—XIX стагоддзяў, сярод якіх асабліва вылучаюцца творы, якія адносяцца да. У іх лік уваходзяць творы такіх майстроў, як Альбрэхт Дзюрэр, Лукас Кранах, Рэмбрант, Клод Ларэн,, і. Значную частку калекцыі складаюць таксама карціны прыкладна таго ж перыяду, сярод іх можна вылучыць карціны Мельхіёра дэ Хондэкутэра і, партрэт са студыі Антоніса ван Дэйка.
Акрамя таго, у музеі выстаўляюцца еўрапейская кераміка і кітайскі фарфор. Музей Мікеля — адзінае месца ў Эстоніі, дзе шырока прадстаўлена еўрапейская кераміка, якая ахоплівае некалькі стагоддзяў. Аснову калекцыі фарфору складае, таксама ў яе ўваходзяць сеўрскі фарфор, і прадукцыя расійскага Імператарскага фарфоравага завода. Калекцыю кітайскага фарфору пераважна складае сіне-белы фарфор.
Чорная (левы прыток Нёмана)
Чорная — рака ў Навагрудскім і Лідскім раёнах Гродзенскай вобласці Беларусі, левы прыток Нёмана.
Даўжыня — 15 км. Плошча вадазбору 43 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3,8 м/км.
Пачынаецца каля вёскі Воркавічы Навагрудскага раёна, цячэ праз лясныя ўрочышчы Лісіныя Норы, Устронь-Боркі, у верхняй частцы па Навагрудскім узвышшы. Упадае ў Нёман за 3 км на паўднёвы захад ад горада Бярозаўка. Рэчышча на працягу 2,8 км перад вусцем каналізаванае.
35-я партызанская брыгада
35-я партызанская брыгада — партызанская брыгада, створаная ў красавіку 1943 года пад назвай 35-ы партызанскі атрад, які ў верасні быў уключаны ў Бялыніцкую ваенна-аператыўную групу і дзейнічаў на акупіраванй тэрыторыі Бялыніцкага і Шклоўскага раёнаў. 30 чэрвеня 1944 года атрад (554 партызаны) злучыўся з Чырвонай Арміяй. Пасля злучэння Беларускі штаб партызанскага руху вызначыў атрад са студзеня 1944 года як брыгаду.
Гісторыя
Партызаны праводзілі баявыя дзеянні пераважна на чыгуначных камунікацыях. У верасні 1943 года ўдзельнічалі ў нападзе на нямецкі гарнізон у Бялынічах, у канцы студзеня 1944 года вялі баі з карнікамі, у чэрвені на чыгуначным участку Шклоў — Лотва падарвалі больш за 840 рэек.
Славянскі Арфей (драма)
Спектакль, прыняты крытыкамі і гледачамі, з'яўляецца адным з заснавальнікаў постюгаслаускай драматургіі і тэатра ў Сербіі і Паўночнай Македоніі.
Персанажы
Арфей, але і "Апалон" і павадыр-прадвеснік;
Дыяніс, але і "Зеўс", Арыстаў-змея і "Аід";
Эўрыдзіка, але і "Гера";
Апалон
Лахесіс, багіня лёсу
Атрапас, багіня лёсу
Клато, багіня лёсу
Пан, але і "Кербер";
Сівілы;
Менада - вар'яцкая;
Німфы і сатыры, якія таксама з'яўляюцца "багамі", "багінямі", "багінямі лёсу", "мёртвымі душамі" і навабранцамі.
Базавыя інфармацыі
Тэатральная прэм'ера была паказана ў Македоніі Нацыянальным тэатрам «Антон Паноў», г. Струміца (1992), а радыё-спектакль у Сербіі - Драматычнай праграмай Радыё Белграда (2002).
Пастаноўка п'есы «Славянскі Арфей» у пастаноўцы Горана Трэнчаўскага (1992) з'яўляецца адной з заснавальнікаў постюгаслаўскай драматургіі і тэатра ў Македоніі і Сербіі.
Драма была станоўча ацэненая айчыннымі і замежнымі крытыкамі,, яна таксама трапіла ў замежныя энцыклапедыі і ў гісторыі драмы і тэатра. Яна не адзін раз была апублікаваная ў друкаваным і электронным выглядзе, а запіс македонскай п'есы трансліравалася прыкладна дваццаць разоў праз спадарожнік у 21-м стагоддзі.
Адаптацыя камічнага серыяла была выстаўлена на камічных выставах Зоранaм Туцiчaм і Вуядзiнaм Радaванaвичaм.