cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міжнародны саюз маладых сацыялістаў
Міжнародны саюз маладых сацыялістаў (IUSY) — міжнародная маладзёжная арганізацыя, якая аб'ядноўвае маладзёжныя арганізацыі сацыялістычнай, сацыял-дэмакратычнай і лейбарысцкай накіраванасці з больш 100 дзяржаў. Беларусь у арганізацыі прадстаўлена маладзёжным крылом Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамады) «Маладыя сацыял-дэмакраты - Маладая Грамада».
Арганізацыя была створана ў 1907 годзе на ўстаноўчай канферэнцыі ў Штутгарце пад назвай Сацыялістычны інтэрнацыянал моладзі як маладзёжнае крыло Рабочага інтэрнацыянала. Першым прэзідэнтам СІМ з'яўляўся Карл Лібкнехт. У 1946 годзе, пасля Другой сусветнай вайны, СІМ быў пераўтвораны ў Міжнародны саюз маладых сацыялістаў і стаў пад крыло Сацыялістычнага інтэрнацыяналу.
Гуахіра (паўвостраў)
Гуахіра (Гоахіра, Guajira, Goajira) — паўвостраў на поўначы Паўднёвай Амерыкі, паміж Карыбскім морам і Венесуэльскім залівам. Большая частка належыць Калумбіі (дэпартамент Гуахіра), частка — Венесуэле. Плошча — 12 тыс. км². Вышыня да 853 м.
Паверхня на паўднёвым захадзе нізінная, на паўночным усходзе — з асобнымі астанцовымі масівамі вышынёй да 853 м. Клімат і расліннасць трапічныя паўпустынныя. Пашавая жывёлагадоўля. Здабыча солі (на паўднёвым захадзе).
На Гуахіры знаходзіцца самая паўночная кропка Паўднёвай Амерыкі — мыс Гальінас (12 "25 'паўн. ш.). Насупраць размяшчаецца паўвостраў Парагуана.
Паўвостраў Гуахіра — асноўнае месца пражывання індзейцаў гуахіра, якія размаўляюць на мове гуахіра.
Міхаіл Мацвеевіч Філонаў
Міхаіл Мацвеевіч Філонаў (1831—1 (13) верасня 1897) — каморнік гомельскага маёнтка Ф. І. Паскевіча, археолаг-аматар, які спрычыніўся да пашкоджання, частковага ці поўнага знішчэння шэрагу помнікаў археалогіі Гомельскага павета. Пахаваны на Навабеліцкіх могілках у Гомелі. Каморнікам у Паскевічаў служыў недзе з 1860-х гг. Раскопкі ладзіў з пажадання Ф. І. Паскевіча. За дваццаць з лішкам гадоў службы сабраў «значную калекцыю старажытнасцей» (станам на 1885 г.), якая захоўвалася ў гомельскім палацы. Працягваў займацца раскопкамі прынамсі да 1892 г. Па фактах раней праведзеных раскопак і выяўленым археалагічным матэрыяле фрагментарна кансультаваў Е. Р. Раманава, многімі пытаннямі (тыпы пахаванняў, дакладныя месцы знаходак) не валодаў.
Геаграфія раскопак
М. М. Філонавым раскопваліся:
Таксама ён паведамляў пра частыя знаходкі костак маманта каля в. Бабовічы і в. Цярэшкавічы на берагах р. Сож, але застаецца невядомым выпадковыя гэта былі знаходкі ці сталі плёнам раскопак. Згодна са звесткамі гісторыка Ю. Э. Глушакова М. М. Філонаў адзначыўся раскопкамі гарадзішча Прудок.
Крытыка
Е. Р. Раманаў характарызаваў праведзеныя М. М. Філонавым раскопкі як дылетанцкія. Крытыкаваў за адсутнасць практыкі складання пратаколаў раскопак. Меркаваў, што М. М. Філонаў «сваімі адносінамі да археалагічных помнікаў — гэтых адзіных дакументаў нашай найглыбейшай даўніны — прычыніў навуцы непапраўную шкоду». Сістэматызаваць знаходкі ўдалося выключна па тапаграфічнай прыкмеце.
NGC 728
NGC 728 — патройная зорка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Маркоўцы
Марко́ўцы (, Марковцы) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Рафал Ляшчынскі (1526—1592)
Рафал Ляшчынскі (Rafał Leszczyński; каля 1526—1592) — польскі дзяржаўны дзеяч.
Карын Муландэр
Карын Муландэр (швед. Karin Molander, народжаная Катарына Маргарэт Элісабет Эдверц (Katarina Margareta Elisabet Edwertz),  — ) — шведская актрыса тэатра і кіно.
Рафал Ляшчынскі (1526—1592)
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Ляшчынскіх герба «Вянява». Нарадзіўся ў сям’і Яна.
Карын Муландэр
Біяграфія
Брала урокі ў шведскай актрысы Юліі Хокансан. Дэбютавала на сцэне тэатра Васы ў 1907 годзе, у 1911—1920 гадах гуляла ў трупе інтымныя тэатра, у 1922—1925 і 1931—1936 — у тэатры Драматэн. У кіно дэбютавала ў 1914 у фільмах Віктара Шэстрэма і Морыца Стылера. Стала ў 1910-х-1920-х адной з зорак шведскага нямога кіно. Пасля амаль не здымалася.
Рафал Ляшчынскі (1526—1592)
Біяграфія
Ваявода брэсцка-куяўскі ў 1545—1550, стараста радзеёўскі ў 1550—80, кашталян срэмскі з 1580. Быў адным з найбольш актыўных палітыкаў свайго часу. На Пётркаўскім сойме 1548 года патрабаваў разводу караля польскага і вялікага князя літоўскага Жыгімонта II Аўгуста з Барбарай Радзівіл, на сойме 1550 года абараняў Станіслава Ажахоўскага, абраны маршалкам соймаў 1552 і 1562—1563 гадоў. Падтрымаў заключэнне і падпісаў акт Люблінскай уніі 1569 года, пасля чаго быў паслом з паслоў у Маскву (узяў з сабой святара Яна Ракіту, які дыскутаваў па рэлігійных пытаннях з царом Іванам Грозным). Належаў да арыян (чэшскіх братоў).
Карын Муландэр
Біяграфія
Была замужам за кінарэжысёрам Густавам Муландэрам (1909—1919, сын — акцёр і прадзюсар Харальд Муландэр), другім шлюбам — за акцёрам Ларсам Хансанам (1920—1965).
Рафал Ляшчынскі (1526—1592)
Сям'я
Да 1574 года другі раз ажаніўся з Ганнай Коржбак Завадскай, дачкой графа Генрыка Коржбака. Дзеці:
IC 440
IC 440 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рыцкі павет
Рыцкі павет (Powiat rycki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Люблінскага ваяводства. У сучасным выглядзе ўтвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Рыкі. Займае плошчу 615,54 км². Насельніцтва павета складае 57 тыс. чалавек (на 2018 год).
Харына (Навадугінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Мажэйкі (Пастаўскі раён)
Мажэ́йкі (, Можейки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
Да 21 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Ярэўскага сельсавета.
Холм (Навадугінскі раён)
Холм (Холм) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ізвекаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
IC 441
IC 441 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Заяц.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пасаньё
Насельніцтва складае 2034 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 170 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 31054. Тэлефонны код — 0423.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Rocco.
Пабрацімаўка
Пабраці́маўка (, Побратимовка) — былы хутар у Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіў у склад Драчкаўскага сельсавета.
Скасаваны ў 2018 годзе.
Бычыха (станцыя)
Бы́чыха (, Бычиха)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў аграгарадку Бычыха; на лініі Езярышча — Віцебск, паміж прыпыначным пунктам Мехавое і станцыяй Раслякі.
Побач са станцыяй аднайменная вёска.
Вакзал
Чыгуначны вакзал на 50 пасажыраў. Будынак цагляны, аднапавярховы. Плошча — 200,8 м². Пабудаваны паводле праекта інстытута «Кіеўтрансвузелпраект» (архітэктар ).
У 1965 годзе ў гонар разгрому партызанамі нямецкага гарнізона на будынку станцыі ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Уладзімір Арлоўскі
Уладзімір Арлоўскі:
Жэрар Дэпардзьё
Жэрар Ксаўе Марсель Дэпардзьё (Gérard Xavier Marcel Depardieu; МФА ; нар., ) — французскі акцёр, лаўрэат прэміі «Залаты глобус» у намінацыі «Лепшы акцёр» у фільме «Від на жыхарства» (1990) і двухразовы лаўрэат прэміі «Сезар» у намінацыі «Лепшы акцёр» у фільмах «Апошняе метро» (1980) і «Сірано дэ Бержэрак» (1990), намінант на прэмію «Оскар» у намінацыі «Лепшы акцёр» у фільме «Сірано дэ Бержэрак» (1990), кавалер ордэна Ганаровага легіёна і ордэна «За заслугі», рэстаратар, вінароб. Лічыцца адным з «найпапулярных і найлюбімых акцёраў не толькі ў Францыі, але і далёка за яе межамі».
Жонка — Элізабет Дэпардзьё.
NGC 730
NGC 730 — зорка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мель (Смаргонскі раён)
Мель (, Мель) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Юган Партс
Юган Партс (па-эстонску: Juhan Parts) (нарадзіўся 27 жніўня 1966) — эстонскі палітык, прэм’ер-міністр Эстоніі і старшыня правацэнтрысцкай партыі Res Publica.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Таліне. Скончыў Талінскую Школу №1 (цяпер Гімназія імя Густава Адольфа), потым вывучаў права ў Тартускім універсітэце.
Пасля матуры Партс атрымаў пасаду ў Міністэрстве юстыцыі Эстоніі. Ён належаў да групы маладых палітыкаў, якія прасоўвалі хуткія і рашучыя пераўтварэнні дзеля павышэння празрыстасці, паскарэння рэформ і лібералізацыі эканамічнай палітыкі. Таксама рабілася ўстаноўка на пачатак інтэграцыі ў агульнаеўрапейскія структуры.
Генеральны аўдытар
З 1998 па 2002 год Партс быў генеральным аўдытарам. На гэтай недатычнай і прывілеяванай пасадзе, уласцівай для Эстоніі, ён актыўна крытыкаваў урады, якія ён не падтрымліваў.
Res Publica
Партс быў сузаснавальнікам Партыі Res Publica, якая паўстала з аднаімённай правацэнтрысцкай моладзевай арганізацыі. Res Publica належыць да Еўрапейскай Народнай Партыі.
Прэм'ер-міністр
Пасля ашаламляльнага поспеху маладой партыі (большая частка членаў была маладзей за 30 год) на парламенцкіх выбарах 2003 года, Партс быў прызначаны прэм'ер-міністрам. Палітыка Партса накіраваная на еўрапейскую інтэграцыю і поспехі Эстоніі ў сферы інавацый.
Гунель Алін
Гунель Марыя Алін, народжаная Хельман (швед. Gunnel Maria Ahlin,  —, ) — шведская пісьменніца.
Біяграфія і творчасць
Гунель Хельман нарадзілася ў 1918 годзе ў Орсе. Яе бацькамі былі Юханес Хельман, школьны дырэктар, і Айна Альбін. У 1938 годзе Гунель скончыла школу, а ў 1943 годзе атрымала спецыяльнасць настаўніка. У 1945 годзе яна пазнаёмілася з пісьменнікам Ларсам Алінам і ў наступным годзе выйшла за яго замуж. У 1948 годзе ў іх нарадзіўся сын Пер.
Літаратурны дэбют Гунель Алін адбыўся ў 1960 годзе, калі быў апублікаваны яе першы раман, «Röster en sommar». Дзеянне ў ім адбываецца на Эландзе; галоўныя персанажы — маладыя жанчыны Гудрун і Веліта. Раман, у якім пісьменніца лёгка і ненадакучліва закранае сур’ёзныя тэмы, амаль цалкам напісаны ў дыялагічнай форме.
У 1960-х гадах выйшлі яшчэ тры раманы Гунель Алін. «Här dansar» (1962) па сваёй стылістыцы мае шмат агульных рысаў з яе першай кнігай. У рамане 1964 года, «Puls» — пра дзяўчыну, якая працуе на фабрыцы ў маленькім правінцыйным мястэчку — з’яўляюцца іронія і сатыра. У рамане 1967 года, «Refuge», цэнтральным персанажам ўпершыню становіцца мужчына: французскі акцёр Марсель Клермон, уцякач з нямецкага канцэнтрацыйнага лагера ў Швецыю. Аднак найбольш значным творам пісьменніцы стаў яе раман «Hannibal sonen» (1974): гістарычны раман пра Ганібала. Праз восем гадоў выйшаў працяг, «Hannibal segraren», які Гунель Алін напісала сумесна з мужам (для яго гэтая праца стала першай пасля дваццацігадовага перапынку ў творчасці).
Пасля смерці Ларса Аліна ў 1997 годзе Гунель напісала дзве кнігі пра яго: «Lars Ahlin växer upp» (2001) і «Nu ska vi ta pulsen på världen» (2005). Гунель Алін памерла ў 2007 годзе ў Стакгольме, ва ўзросце 88 гадоў.
Андрэй Ляшчынскі (1559—1606)
Андрэй Ляшчынскі (Andrzej Leszczyński; каля 1559 — ) — польскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Ляшчынскіх герба «Вянява». Нарадзіўся ў сям’і Рафала і Барбары з Вольскіх.
На заключным этапе Інфлянцкай вайны 1558—1582 гадоў на чале ўласнага атрада ваяваў пад камандаваннем Стафана Баторыя супраць маскоўскіх войск. Ваявода брэсцка-куяўскі з 1591 года. У менскага ваяводы Яна Паца набыў маёнтак Далобры ў Берасцейскім ваяводстве, там жа меў Уладаву.
Сям’я
Ляшчынскі быў жанаты тройчы — з Ганнай з Фірлеяў, з князёўнай Феадорай з Сангушкаў і Соф’яй з Апалінскіх. У першым шлюбе нарадзіліся Рафал, Катажына і Барбара; у трэцім — Ян, Пшэцлаў і Вацлаў.
Ябланька (Ізвекаўскае сельскае паселішча)
Ябланька (Яблонька) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ізвекаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Мольдзевічы
Мо́льдзевічы (, Мольдевичи) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Да 21 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Ярэўскага сельсавета.
Арнальд Руйтэль
А́рнальд Ру́йтэль (Arnold Rüütel;, вострав Саарэмаа) — эстонскі палітык, Старшыня Прэзідыума Вярхоўнага Савета Эстонскай ССР (1983—1990), Прэзідэнт Эстоніі (2001—2006).
Палітычная кар'ера
З 1977 года займаў розныя публічныя пасады ў Эстонскай ССР, з 1983 па 1990 гады быў старшынёй прэзідыума Вярхоўнага Савета ЭССР.
29 сакавіка 1990 года абраны Старшынёй Вярхоўнага Савета ЭССР, гэты пост ён займаў да 6 кастрычніка 1992 года.
Дзейнасць Руйтэля шмат паспрыяла аднаўленню незалежнасці Балтыйскіх краін ад СССР, ён працаваў у складзе канстытуцыйнага сходу. Вылучыў сваю кандыдатуру на першых прэзідэнцкіх выбарах у 1992 годзе і атрымаў 43 % галасоў выбаршчыкаў (прэзідэнта ў Эстоніі выбірае калегія выбаршчыкаў), прайграўшы Ленарту Меры.
Ён быў актыўным прыхільнікам уступу Эстоніі ў ЕС.
Працягвае займацца навуковаю дзейнасцю. У 1991 годзе ён абараняе доктарскую дысертацыю па сельскай гаспадарцы. Руйтэль з'яўляецца сябрам Эстонскай сельскагаспадарчай акадэміі, ганаровым доктарам Бэнтлі Каледжа (ЗША), Хельсінкскага ўніверсітэта (Фінляндыя), Нацыянальнага сельскагаспадарчага ўніверсітэта Украіны. Руйтэлю належаць больш за сто навуковых прац.
Пасля заканчэння другога прэзідэнцкага тэрміна Ленарта Мэры, Руйтэль у 2001 годзе зноў абраны прэзідэнтам. У 2006 годзе прэзідэнтам стаў Тоамас Хендрык Ільвес.
Арнальд Руйтэль жанаты з Інгрыд Руйтэль, мае дзвюх дачок.
Бенядзікт Война
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Грычынаў-Войнаў герба «Трубы», сын Войны Грычыны. Меў братоў Сямёна, Рыгора, Сокала і Габрыэля.
Вучыўся ў Віленскай акадэміі і за мяжой. Быў кусташам і канонікам віленскім, сакратаром караля і вялікага князя Стэфана Баторыя, пробашчам троцкім ад 1576. З 1594 адміністратар Віленскай дыяцэзіі, з 1600 — біскуп віленскі. Правёў паўторную кананізацыю св. Казіміра.
Валькі (прыпыначны пункт)
Валькі́ (, Вальки)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны за 0,8 км на паўднёвы захад ад вёскі Ваўкі; на лініі Крулеўшчызна — Лынтупы, паміж прыпыначным пунктам Навасёлкі і станцыяй Паставы.
Класіфікатар аб’ектаў адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ладу Украіны
Класіфікатар аб’ектаў адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ладу Украіны (КААТЛУ) — нацыянальны класіфікатар ДК 014-97, зацверджаны і ўведзены ў дзеянне загадам Дзяржстандарту Украіны ад 31 кастрычніка 1997 г. № 659 (са зменамі і дапаўненнямі), які дзейнічае з 1 студзеня 1998 г. Нягледзячы на афіцыйны статус выдання і яго агульнадзяржаўнае значэнне застаецца ведамасным даведнікам Дзяржпатрэбстандарту. Істотным недахопам яго ўвядзення з’яўляецца несінхранізаванасць з базай адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ладу Упраўлення па сувязях з мясцовымі органамі ўлады і органамі мясцовага самакіравання Апарата Вярхоўнай Рады Украіны. У перспектыве ДК 014-97 павінна перайсці да трохузроўневай сістэмы кадавання населеных пунктаў і інтэгравацца з міжнародным стандартам ISO 3166-2: UA, аднак ужо сёння мае месца неадпаведнасць кодаў першага ўзроўню адміністрацыйнага дзялення.
Уступ
КААТЛУ з’яўляецца складовай часткай адзінай сістэмы класіфікацыі і кадавання тэхніка-эканамічнай і сацыяльнай інфармацыі (ДСК ТЭСІ).
КААТЛУ распрацаваны ў адпаведнасці з пастановай Кабінета Міністраў Украіны ад 4 мая 1993 № 326 «Аб канцэпцыі пабудовы нацыянальнай статыстыкі Украіны і Дзяржаўнай праграме пераходу на міжнародную сістэму ўліку і статыстыкі».
КААТЛУ складаецца з кодаў і назваў усіх адміністрацыйна-тэрытарыяльных аб’ектаў Украіны, якія згрупаваныя па прыкметах тэрытарыяльнай супольнасці, гістарычных, эканамічных, геаграфічных, этнічных і культурных асаблівасцяў.
Усе аб’екты класіфікацыі размеркаваныя па тэрытарыяльнай прыкмеце і адміністрацыйнай падпарадкаванасці на чатыры ўзроўні іерархічнай класіфікацыі. Да кожнага ўзроўню класіфікацыі ўваходзяць аб’екты, падначаленыя аб’ектам папярэдняга ўзроўню.
Першы ўзровень класіфікацыі (разрады 1, 2) уключае:
Другі ўзровень класіфікацыі (разрады 3, 4, 5) уключае:
Трэці ўзровень класіфікацыі (разрады 6, 7, 8) уключае:
Чацвёрты ўзровень класіфікацыі (разрады 9, 10) уключае:
Кожная пазіцыя класіфікатара структурна складаецца з ідэнтыфікацыйнага кода і назвы аб’екта. Ідэнтыфікацыйны код будуецца з выкарыстаннем серыйна-парадкавага і паслядоўнага метадаў кадавання і тым самым забяспечваецца пераемнасць ад раней дзеючага агульнасаюзнага класіфікатару «Сістэма пазначэнняў аб’ектаў адміністрацыйна-тэрытарыяльнага дзялення Саюза ССР і саюзных рэспублік, а таксама населеных пунктаў» (СПАТА). Для аб’ектаў першага ўзроўню класіфікацыі вылучаныя разрады 1,2, другога ўзроўню — разрады 3-5, трэцяга ўзроўню — разрады 6-8, чацвёртага ўзроўню — разрады 9,10. У выпадку кадавання аб’ектаў другога і трэцяга ўзроўню класіфікацыі ўжываецца паслядоўны метад кадавання. Пры гэтым разрады 3 і 6 адведзены пад прыкметы, якія паказваюць на ўзровень класіфікацыі і выгляд кадаванага аб’екта класіфікацыі.
Прыкмета 2-га ўзроўню (3-і разрад) мае такое значэнне:
Прыкмета 3-га ўзроўню (6-ы разрад) мае такое значэнне:
Назва цэнтра вобласці, раёна, сельсавета друкуецца побач з назвай вобласці, раёна, сельсавета пасля сімвала «/».
63          Харкаўская вобласць / г. Харкаў
азначае, што горад Харкаў з’яўляецца цэнтрам Харкаўскай вобласці.
Для зручнасці чытання, для кодаў сёл друкуюцца апошнія два разрады кода са зрушэннем ў адносінах да кода сельсавета, гэта значыць не паўтараюцца першыя восем разрадаў кода.
01 103 930   Прывітнэнска /  с. Прывітнэ 01 с. Прывітнэ 02 с. Зэлэнагір'я азначае, што коды сёл такія:
01 103 930 01 с. Прывітнэ
01 103 930 02 с. Зэлэнагір'я
У Дадатку А прыведзены коды і назвы абласцей.
У Дадатку Б прыведзены коды і назвы раёнаў.
У Дадатку В прыведзены коды і назвы населеных пунктаў у алфавітнай паслядоўнасці.
У КААТЛУ прынятыя наступныя скарачэння:
Мяцеж на Іспанскім флоце (1936)
Мяцеж на Іспанскім флоце — узброенае паўстанне сярод асабістага складу Іспанскага рэспубліканскага флоту ў рамках ліпеньскага путчу 1936 года.
Перадумовы
Пасля парламенцкіх выбараў 1936 года, на якіх перамог Народны фронт, абвастрыўся канфлікт паміж левымі і правымі. Пад кіраўніцтвам генералаў Эміліа Мола, Франсіска Франка, Хасэ Санхурха і іншых апазіцыйныя сілы пачалі рыхтаваць ўзброенае паўстанне з мэтай захопу ўлады.
Мяцеж
Так, 18 ліпеня эсмінец «Чурука» не дасведчаны аб мецяжы, перакінуў у Андалусію батальён «Бандэру» Замежнага легіёну. Але наскоры экіпаж даведаўся пра путч і адмовіўся выконваць загады афіцэраў і ўзяў камандаванне на сябе. Аналагічныя падзеі адбыліся на крэйсерах «Лібертад» і «Сервантэс». Няўдачай скончылі спробы змоўшчыкаў займець хаця б адну падводную лодку.
У выніку большая частка флоту засталася ў Рэспублікі. Мяцежнікам дасталіся толькі, галоўным чынам, караблі, якія стаялі ў порце Эль-Фероля: стары лінкор «Эспанья», два лёгкія крэйсеры і чатыры кананерскія лодкі.
Хоць вялікая частка марскіх афіцэраў падтрымлівала мяцеж, але былі забіты ў баях з матросамі, альбо імі арыштаваны. Рэспубліка пазбавілася вялікай колькасці марскіх спецыялістаў — 17 адміралаў з 21, 29 капітанаў 1 рангу з 31, 58 капітанаў 2 рангу з 65 і г. д.
Наступствы
З-за дэфіцыту караблёў і транспартных самалётаў, якія патрэбны былі мяцежнікам для перакідання сваіх войскаў з Марока ў дапамогу войскам на Кантынентальнай Іспаніі, прадстаўнікі паўстанцаў звярнуліся па дапамогу да Германіі і Італіі. У прыватнасці, апошняя дала 12 транспартных самалётаў Savoia-Marchetti SM.81 Pipistrello з італьянскімі экіпажамі. Праз Гібралтар нямецка-італьянская авіяцыя стварыла «паветраны мост», з якім войскі нацыяналістаў удалося паспяхова пераправіць.
IC 442
IC 442 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор’і Жырафа.
Тахелес
«Тахелес» — самы вядомы берлінскі сквот, арт-цэнтр (артхаўс), размяшчаецца на рагу Араніенбургерштрасэ і Фрыдрыхштрасэ ў цэнтры Берліна.
Будынак належыць да вялікага комплексу пабудаванага ў 1909 годзе. Пасля 2-й сусветнай вайны і пабудовы Берлінскай сцяны, паўразбураны будынак апынуўся ва Усходнім Берліне, адрэзаны ад комплексу. Некаторы час часткова выкарыстоўваўся ў розных мэтах, на пачатку 1980-х было вырашана знесці будынак. Пачаліся ўзрыўныя работы, у выніку захавалася толькі адно 6-павярховае крыло будынка, якое ў 1990 заняла група мастакоў.
З 1990 будынак атрымаў назву «Тахелес» (у перакладзе з ідыш — адкрыта гаварыць, выказваць сваё меркаванне), ужо ў першыя гады існавання над дахам «Тахелес» аб'ядналіся творчыя людзі з больш за 30 краін свету. Цяпер «Тахелес» — гэта флігель з прылеглай да яго адкрытай тэрыторыяй, будынак звонку і ўсярэдзіне размалявана разнастайнымі графіці, у некаторых вокнах адсутнічае шкло.
Агульная плошча 23600 м², у арт-цэнтры размяшчаецца 70 мастацкіх атэлье. «Тахелес» з'яўляецца месцам правядзення адкрытых выстаў, інсталяцый і тэатральных пастановак, у т.л. фестываль «Дах» пад куратарствам беларускіх мастакоў. «Тахелес» — адна з выдатных мясцін Берліна, штогод яго наведваюць каля 400 тысяч чалавек.
Уладальнік будынка — банк HSH Nordbank. Плануецца прадаць будынак, у гэтым выпадку лёс арт-цэнтра не вызначаны.
Іслам Уахітавіч Тагайбаеў
Іслам Уахітавіч Тагайбаеў (Ислам Уахитұлы Тоғайбаев; 11 сакавіка 1950 — 8 кастрычніка 2012) — казахстанскі дзяржаўны дзеяч, акім Караганды (2006—2010).
Біяграфія
Іслам Тагайбаеў нарадзіўся 11 сакавіка 1950 года ў сяле Таргай Джангельдынскага раёна Таргайскай вобласці ў казахскай сям’і. У 1972 годзе скончыў Карагандзінскі політэхнічны інстытут па спецыяльнасці «прамысловае і грамадзянскае будаўніцтва». Працаваў у трасце «Карагандапрамбуд» на розных пасадах: інжынер цэнтральнай будаўнічай лабараторыі, майстар, прараб будаўнічага кіравання № 1, старэйшы прараб ПМК-4, начальнік будаўнічых упраўленняў № 6 і № 3 у Сарані, начальнік ПМК-4.
З 1981 года на партыйнай працы. Кіраваў прамыслова-транспартным аддзелам Савецкага райкама Кампартыі Казахстана горада Караганды. Пазней быў кіраўніком аддзела будаўніцтва і гарадской гаспадаркі, потым другім сакратаром Карагандзінскага гаркама партыі.
З лютага 1988 года па 1992 год знаходзіўся на пасадзе старшыні выканкама Карагандзінскага абласнога Савета народных дэпутатаў. У той жа перыяд скончыў Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС па спецыяльнасці «партыйнае і савецкае будаўніцтва». З 1992 па 1997 год з’яўляўся галовай карпарацыі «Крамдс-Орталык», з 1997 па 1999 год узначальваў кампанію «Каргормаш-ИТЭКС». Пазней займаў пасады саветніка акіма Карагандзінскай вобласці, акіма Савецкага раёна Караганды, намесніка акіма, першага намесніка акіма вобласці.
25 мая 2006 года прызначаны акімам Караганды. На гэтай пасадзе ён запомніўся сваімі яркімі і эмацыйнымі выказваннямі. Нярэдка жорстка крытыкаваў начальнікаў розных дзяржустаноў. Тагайбаеў правёў у Караганды глабальную інвентарызацыю. Увёў забарону на расклейку аб’яў. Пры ім на вуліцах горада былі ўсталяваны камеры вонкавага назірання, праведзены рамонт дамоў і двароў. Ён таксама падпісаў распараджэнне аб зацвярджэнні акту дзяржаўнай камісіі па прыёмцы дамоў у мікрараёне «Бесаба», якія пазней былі прызнаны аварыйнымі.
У студзені 2010 года сышоў з пасады акіма па стане здароўя. Сканаў 8 кастрычніка 2012 года.
Сям’я
Жанаты, двое дзяцей.
Узнагароды
Медаль «За працоўнае адрозненне» (2004).
Павельяна
Павельяна (Povegliano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэвіза.
Насельніцтва складае 4109 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 342 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 31050. Тэлефонны код — 0422.
Палянка (Смалявіцкі раён)
Паля́нка (, Полянка; да 2005 года Падду́бнае, , Поддубное) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Драчкаўскага сельсавета.
Гісторыя
30 ліпеня 1964 года вёска Машэннае Мінскага раёна была перайменавана ў вёску Паддубнае.
Дзюн’іціра Танідзакі
Дзюн'іціра Танідзакі (- ) — японскі пісьменнік, драматург.
Першыя літаратурныя крокі пісьменнік распачаў ў 1909 годзе. Яго першай працай стала аднаактовая п'еса, апублікаваная ў літаратурным часопісе. Танідзакі на раннім этапе творчасці быў заўзятым праціўнікам натуралізму ў літаратуры. Быў прыхільнікам мадэрнізму, авангардызму, рамантызму і філасофіі; зрабіў спробу злучыць у сваёй творчасці традыцыйныя японскія літаратурныя густы з прынцыпамі эстэтыкі заходнееўрапейскай дэкадэнцкі літаратуры.
Яго творы адрозніваюцца ад іншых, створаных японскімі літаратарамі таго часу, унікальнасцю жаночых вобразаў, у прыватнасці вобразамі лёсавых жанчын у аповесцях «Дзеці» (1910), «Сакрэт» (1911) і «Д'ябал» (1912) і сучасных дзяўчат у рамане "Наомі "(1924).
Для позняга перыяду творчасці (з 1923 года) характэрны адыход ад заходняга ўплыву і паглыбленне ў свет японскай даўніны і эстэтыкі. Пасля смерці пісьменніка ў 1965 годзе выдавецтвам «Цюакаронся» была заснаваная прэмія імя Дзюн'іціра Танідзакі. Рэжысёр Ясудза Масумура стварыў цэлы шэраг кінастужак па творах Танідзакі («Каханне неразумнага», «Татуіроўка» і інш.)
Аргенцінская рэгіянальная рабочая федэрацыя
Аргенцінская рэгіянальная рабочая федэрацыя (Federación Obrera Regional Argentina, FORA) — анарха-сіндыкалісцкі прафсаюз, заснаваны ў Аргенціне ў 1901 як Аргентынская рабочая федэрацыя. Прыняў сучасную назву ў 1904 годзе.
Першапачаткова арганізацыя прытрымлівалася анарха-камуністычных поглядаў. У 1915 годзе ФОРА раскалолася на дзве арганізацыя - на ФОРА (сіндыкалісцкую) і на ФОРА (анархічную). У 1922 годзе ФОРА (сіндыкалісцкая) самараспусцілася, заснаваўшы Аргенцінскі сіндыкальны саюз, які стаў папярэднікам Усеагульнай канфедэрацыі працы. ФОРА (анархічная) страціла большасць свайго ўплыву ў 1930 годзе, пасля дзяржаўнага перавароту ў Аргенціне, аднак прафсаюз да гэтага часу існуе.
Новая Рудня (Смаргонскі раён)
Новая Ру́дня (, Новая Рудня) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Лукас Кранах Малодшы
Лу́кас Кра́нах Младший (Lucas Cranach der Jüngere;, Вітэнберг — , Веймар) — нямецкі жывапісец, сын Лукаса Кранаха Старэйшага.
Біяграфія
Лукас Кранах Малодшы нарадзіўся 4 кастрычніка 1515 у Вітэнбергу ў сям'і нямецкага жывапісца і графіка эпохі Рэнесансу Лукаса Кранаха Старэйшага. Яго старэйшы брат Ганс Кранах таксама стаў мастаком. Яны разам працавалі ў майстэрні ў бацькі і былі яго вучнямі. Лукас Малодшы атрымаў у спадчыну майстэрню пасля смерці бацькі. Яго працы выкананы галоўным чынам у жанры партрэта ці міфічных сцэн.
Ніна Рота
Ні́на Ро́та (Nino Rota, сапраўднае імя Джавані Рота Рынальдзі, Giovanni Rota Rinaldi;,  — , ) — італьянскі кампазітар, лаўрэат прэміі «Оскар», «Залаты глобус» і «Грэмі». Шырока вядомы, як аўтар музыкі да фільмаў Федэрыка Феліні і Лукіна Вісконці, а таксама да фільма «Хросны бацька» Фрэнсіса Форда Копалы.
Біяграфія
У 1929 скончыў кансерваторыю «Санта-Чэчылія» ў Рыме, адначасова браў урокі кампазіцыі ў А. Казелы. У 1931-32 вучыўся кампазіцыі (у Р. Скалера) і дырыжыраванню (у Ф. Рэйнера) у Інстытуце музыкі Кёрціс у Філадэльфіі. З 1939 прафесар, у 1950-77 дырэктар кансерваторыі ў г. Бары; сярод вучняў — Р. Муці. Аўтар шматлікіх твораў у розных жанрах — 12 опер (у т. л. «Неапаль, горад мільянераў», паводле Э. дэ Філіпа; Спалета, 1976), 5 балетаў (у т. л. «Уяўны Мальер» — для М. Бежара; Парыж, 1976), духоўнай араторыі «Жыціе дзевы Марыі», 3 мес, 3 сімфоній. Найбольш вядомы як аўтар кінамузыкі (звыш 150 фільмаў). Саўндтрэкі Н. Рота — неад’емная частка кінематаграфічнай канцэпцыі Ф. Феліні (усе яго фільмы да 1979). Працаваў таксама з Ф. Дзэфірэлі («Утаймаванне свавольнай», «Рамэа і Джульета»), Ф. Копалам («Хросны бацька»).
Прэмія «Оскар» (за лепшы арыгінальны саўндтрэк, 1975).
Міжземнаморскі Саюз
Саюз для Міжземнамор'я (MU; Union méditerranéenne/Union pour la Méditerranée, Mediterranean Union) — міжнародная арганізацыя, якая аб'ядноўвае краіны Міжземнамор'я і краіны, якія ўваходзяць у Еўрапейскі саюз. Існуе з 2008 года.
Мэты арганізацыі
Са звароту прэзідэнта Францыі Нікаля Сарказі да жыхароў Міжземнамор'я: «Робім адзіную справу, з агульнай мэтай, аб'яднанай структурай».
Саюз пазіцыянуецца як натуральны працяг барселонскага працэсу — працэсу еўрапейскага і міжземнаморскага супрацоўніцтва.
Саюз павінен займацца пытаннямі энергіі і энерганосьбітаў, бяспекі, барацьбы з тэрорам, міграцыі, гандлю. Міжземнаморскі і Еўрапейскі саюзы працуюць разам у рамках некаторых агульных структур, у тым ліку праваахоўныя структуры ў рамках барацьбы з карупцыяй, тэрарызмам, арганізаванай злачыннасцю, гандлем людзьмі.
Роля і пазіцыя Францыі
Лічыцца, што аўтарства першапачатковага праекта Міжземнаморскага саюза належыць асабістаму дарадцы Нікаля Сарказі, Анры Гэно (Henri Guaino), які пасля заняў ва ўрадзе Сарказі пасаду спецыяльнага дарадцы пры прэзідэнце Рэспублікі.
Адной з мэт праекта з'яўлялася прасоўванне Францыі на ключавыя пазіцыі ў еўрапейскім дыялогу з міжземнаморскім рэгіёнам, які не ўваходзяць у ЕС, лідарства ў тэхналагічным развіцці паўночнаафрыканскіх краін і прамы доступ Еўрасаюза да газавых радовішчаў Паўночнай Афрыкі. Газаправод, які ў будучыні зможа дастаўляць афрыканскі прыродны газ у Еўропу, знаходзіцца ў стадыі актыўнага будаўніцтва.
Роля і пазіцыя Германіі
Знешнепалітычнае ведамства Германіі, краіны, якая займае лідзіруючыя пазіцыі ў Еўрапейскім саюзе, першапачаткова было вельмі занепакоена магчымым умацаваннем пазіцый Францыі, і як следства, магчымым паслабленнем уплыву ФРГ. Таксама, не будучы міжземнаморскім дзяржавай, Германія не магла прэтэндаваць на непасрэдны ўдзел у Міжземнаморскім саюзе, а вымушана была б прызнаць ролю Францыі як пасярэдніка ў палітычным дыялогу з краінамі Міжземнамор'я і краінамі-пастаўшчыкамі афрыканскага прыроднага газу. Такое становішча прывяло б да страты ФРГ статусу найбуйнейшага еўрапейскага лідара.
Толькі пасля ўнясення змяненняў у пачатковы план праекта, Германія пагадзілася падтрымаць стварэнне Міжземнаморскага саюза.
Ролі і пазіцыі Турцыі і Вялікабрытаніі
Францыя з'яўляецца праціўнікам уступлення Турцыі ў Еўрасаюз. Турцыя, будучы краінай-кандыдатам у ЕС, палічыла, што ўдзел у Міжземнаморскім саюзе можа негатыўна паўплываць на працэс інтэграцыі Турцыі ў ЕС. Палітычны і эканамічны дыялог унутры ЕС можа быць заменены дыялогам з ЕС пасродкам Міжземнаморскага саюза.
Храналогія
1995 год. — Адбылася барселонская канферэнцыя Еўра-міжземнаморскага партнёрства якая дала старт працэсу міждзяржаўнага супрацоўніцтва, які атрымаў назву «барселонскі працэс». Ініцыятарам канферэнцыі выступае Еўрапейскі саюз на чале з Іспаніяй.
2006 - 2007 гады. — Кандыдат у прэзідэнты Францыі ад партыі "Саюз за народны рух" Нікаля Сарказі ў якасці аднаго з пунктаў сваёй перадвыбарчай праграмы абвяшчае стварэнне «Міжземнаморскага саюза».
6 Мая 2007 года. — У другім туры выбараў на пасаду прэзідэнта Францыі перамагае Нікаля Сарказі.
23 Кастрычніка 2007 года. — Прэзідэнт Францыі запрашае ўсіх лідараў Міжземнамор'я на саміт у Францыю. Называецца час — чэрвень 2008 г., час пачатку старшынства Францыі ў Еўрасаюзе. Ідэя французскага прэзідэнта сустркаецца з крытыкай некаторых краін Еўрапейскага саюза, у тым ліку найбольш важкага ўдзельнікам ЕС - Германіі.
14 Сакавіка 2008 года. — Германія, у выніку працяглых перамоў з Францыяй прымае рашэнне падтрымаць праект Міжземнаморскага саюза пры ўмове ўдзелу ў ім усіх краін-чльцоў ЕС, у тым ліку тых, якія не маюць выхаду да Міжземнага мора. Германскі бок выказваецца за стварэнне Саюза ў новым, змененым выглядзе і абяцае прыняць актыўны ўдзел у яго прасоўванні. Краіны-удзельніцы Еўрапейскага саюза сцвярджаюць праект. Называецца дата саміту ў Парыжы — 13-14 ліпеня 2008 года.
14 Сакавіка 2008 года. — Турцыя адмаўляецца падтрымаць праект, у выпадку калі яго прызнаюць альтэрнатывай інтэграцыі Турцыі ў ЕС.
13 Ліпеня 2008 года. — Саміт у Парыжы зснаваў Міжземнаморскі саюз. Прадстаўлена 43 дзяржавы.
Дзейнасць
4 Лістапада 2008 года — Міністры замежных спраў краін Міжземнаморскага саюза вырашылі на сустрэчы ў Марселі, што штаб-кватэра арганізацыі будзе грунтавацца ў Барселоне, а таксама што ў дзейнасці арганізацыі будуць на роўных правах прымаць удзел прадстаўнікі Ізраіля і Лігі арабскіх дзяржаў.
Караімы
Караі́мы (саманазва карайлар) — народ, які жыве ва Украіне (пераважна ў Рэспубліцы Крым), Літве (Тракай (Трокі), Вільнюс (Вільня)), Расіі, Польшчы. Іх агульная колькасць у гэтых краінах паводле апошніх перапісаў насельніцтва складае каля 2 тыс. чал.
Міжземнаморскі Саюз
Склад
У Міжземнаморскі саюз уваходзяць 43 краіны, а таксама Ліга арабскіх дзяржаў. Лівія лічыцца назіральнікам, так як яе лідар адмовіўся прыехаць на арганізацыйны саміт, назваўшы новую арганізацыю змовай па падрыву адзінства арабскіх і афрыканскіх краін.
Караімы
Былі пашыраны у Крыме, а з XIV ст. у ВКЛ. Крымскія караімы з’яўляюцца нашчадкамі цюркскіх плямёнаў, што ўваходзілі ў VIII — X ст. у склад Хазарскага каганата. Частку крымскіх караімаў захапіў у палон Вітаўт і рассяліў па абшарох Вялікага Княства Літоўскага.
Міжземнаморскі Саюз
Арганізацыя работы
Краіна-ўдзельнік узначальвае Саюз на прынцыпах ратацыі (прынцып, падобны да існуючага ў ЕС).
Караімы
Паходжанне караімаў дакладна не высветлена. Першапачаткова караімамі (літар. на іўрыце «якія чытаюць») у 8 ст. у Багдадзе называлася яўрэйская секта, створаная Ананам бен Давідам. Веравучэнне секты было заснавана на прызнанні адзінай крыніцай веры Бібліі (Стары запавет) і адмаўленні рабінска-талмудысцкай традыцыі. У 9 ст. іх дактрыну распрацаваў Беньямін Нахавендзі, караімскае сектанцтва пашырылася ў Грузіі, Палесціне, Егіпце, Іспаніі і інш. У 12 ст. цэнтр духоўнага жыцця караімаў перамясціўся ў Візантыю, дзе ў 12-16 ст. створаны працы на іўрыце: «Гронка скрыпеню» Іехуды Хадасі (збор багаслоўя караімаў), «Кніга адбору» Ахарона ха-Рофе (каментарый да Бібліі) і інш. У 12 ст. караімы з’явіліся ў Крыме, у 13 ст. у г. Салхат (сучасны Стары Крым) існавала іх шматлікая абшчына. На думку некаторых даследчыкаў, караімы прыбылі сюды з Візантыі; караімскі ж гісторык 19 ст. Абрам Фірковіч прапанаваў версію, што караімы — нашчадкі старажытных ізраільцян, якія аселі ў Крыме яшчэ ў 6 ст. да н.э. Апошняя версія адвяргаецца сучаснай навукай. Больш верагоднай з’яўляецца думка пра зліццё караімаў-сектантаў з цюркамі-хазарамі, якія вызнавалі іўдаізм і пасля разгрому Хазарскага каганата кіеўскім князем Святаславам (10 ст.) былі выцеснены ў Крым. Тут караімы аформіліся як народнасць з уласнай караімскай мовай, што належыць да кыпчакскай групы цюркскіх моў. Іх галоўным горадам доўгі час была горная крэпасць Чуфут-Кале, караімы называлі яе «Яўрэйская скала» і звязвалі з ёй шмат легенд.
Паводле караімскага падання, у 1392 вялікі князь ВКЛ Вітаўт разбіў крымскіх татараў і захапіў шматлікі палон, у т.л. і караімаў. Палонныя былі паселены ў Троках (па-літоўску Тракай), Луцку, Галічы, каля Львова; пазней караімы сталі рассяляцца па іншых гарадах Літвы, Валыні, Падолля. Караімская мова падзялілася на 3 дыялекгы: трокскі (паўночны), галіцкі (паўднёвы) і крымскі.
Вялікае Княства Літоўскае станавілася важным культурным цэнтрам караімаў. На караімскую мову была пераведзена літургія. Першы караімскі багаслоў у ВКЛ Іцхак бен Аўрахам Трокі (Троцкі) вядомы як аўтар палемічных антыхрысціянскіх трактатаў «Умацаванне веры», перакладзеных у 1681 на латынь. У сярэднявеччы караімы ўспрымаліся ўладамі і мясцовым насельніцтвам як яўрэі; у 1495 пры выгнанні яўрэяў з ВКЛ караімы таксама падлягалі высяленню, у час войнаў і бунтаў, як і яўрэі падвяргаліся пагромам.
3 уваходжаннем Крыма і ВКЛ у склад Расійскай імперыі караімы атрымалі шэраг ільгот, якіх не мелі яўрэі: магчымасць набываць зямельную ўласнасць, палёгку ад падаткаў, з 1827—1828 — і вызваленне ад воінскай павіннасці. Гэта адбывалася дзякуючы намаганням лідараў караімскіх абшчын (прадпрымальнікаў і землеўласнікаў), якія ў хадайніцтвах да ўрада падкрэслівалі сваё прынцыповае адрозненне ад артадаксальных іўдаістаў. У адрозненне ад яўрэяў Крыма, у асноўным дробных гандляроў і рамеснікаў, караімы былі земляробамі, валодалі тытунёвымі плантацыямі, садамі, салянымі капальнямі. У 1835 караімы дамагліся высялення яўрэяў з Трокаў і змены афіцыйнай назвы супольнасці: замест «яўрэі-караімы» яны сталі называцца «рускія караімы старазапаветнага веравызнання», а пазней — проста караімы У 1837 караімы атрымалі права рэлігійнага самакіравання: у Таўрычаскай губерні (уключала таксама Крым) выбіраўся галава духавенства — хахам (гахам) з рэзідэнцыяй у Еўпаторыі, яму падначальваліся газаны — кіраўнікі кінас (караімскіх сінагог). Хахам і газаны еўпатарыйскай кінасы складалі Таўрычаскае караімскае духоўнае ўпраўленне, якому ў 1850 былі падначалены і караімы заходніх губерняў. У 1863 караімы поўнасцю ўраўнаваны ў правах з карэнным насельніцтвам Расійскай імперыі. У 1897 агульная колькасць караімаў у Расіі складала 12,9 тыс. чалавек.
У 18-19 ст. вылучыўся шэраг караімскіх багасловаў і гісторыкаў. Сярод апошніх найбольш значнымі былі С. бен М.Луцкі, які ў 1750 пасяліўся ў Чуфут-Кале і выдаў працу «Шлях праведных», дзе выкладзена гісторыя караімаў са спісам усіх караімскіх твораў, і А. Фірковіч (п. у 1874), творы якога былі даволі тэндэнцыйныя. Значны ўклад у распрацоўку гісторыі караімаў зрабіў вядомы расійскі семітолаг А. Гаркаві.
Пасля 1917 частка крымскіх караімаў эмігравала з Расіі ў Польшчу, Францыю, Германію, Турцыю. Колькасць крымскіх і польска-літоўскіх караімаў паменшылася ў выніку асіміляцыі. У 1926 у СССР (пераважна ў Крыме) пражывала каля 9 тыс. караімаў, а за яго межамі — 5 тыс. Караімы жылі ў Польшчы і Літве, на пачатку 1930-х г. іх невялікія групы былі ў Турцыі (Стамбул), Егіпце (Каір), Іраку.
У 1920-1930-я г. цэнтрам культурнага жыцця караімаў была Вільня, дзе выдаваліся часопіс «Myśl Karaimska» («Караімская думка», 1924), і «Наша думка» (на караімскай мове), літаратурныя творы. Троцкі хахам С. Шапшал сабраў унікальную калекцыю караімскіх старажытнасцей (у 1940 створаны музей караімскай культуры).
У 2-ю сусветную вайну тэарэтыкі германскага расізму не прызналі ў караімах этнічнага сваяцтва з яўрэямі, таму караімы пазбеглі генацыду ў час акупацыі і толькі ў асобных гарадах (напр., Кіеве) падзялілі лёс яўрэяў. Сярод караімаў, якія ў вайну ваявалі ў Чырвонай Арміі, быў генерал Уладзімір Калпакчы.
Пасля вайны караімы ў СССР значна асіміляваліся, іх колькасць скарацілася да некалькіх тысяч чалавек. Паводле перапісу насельніцтва 1989 налічвалася 2,6 тыс. караімаў (з іх 1,4 тыс. у Крыме).
Вядзецца праца па нацыянальна-культурным адраджэнні, развіцці караімскай мовы, якую караімы часткова захавалі да нашага часу. Спецыяльная экспазіцыя па гісторыі і культуры караімаў аформлена ў музеі Тракайскага замка.
Ана Белен
Мары́я-дэль-Піла́р Куэ́ста-Ако́ста, больш вядомая пад артыстычным псеўданімам як А́на Беле́н (María del Pilar Cuesta Acosta альбо Ana Belén; нар., Мадрыд) — іспанская , і.
Луіза Хамарстрэм
Луіза (Лавіса) Катарына Хамарстрэм (швед. Lovisa (Louise) Katarina Hammarström,  — ) — шведскі хімік. Першая жанчына ў Швецыі, якая атрымала спецыялізаваную адукацыю па хіміі.
Біяграфія
Нарадзілася 25 мая 1849 года ў парафіі Хошэ (швед. Hosjö församling) Даларна. Яе бацька быў святаром, меў медыцынскую адукацыю. Яна асірацела яшчэ ў раннім узросце.
Цікавасць Луізы Хамарстрэм да хіміі з’явілася яшчэ ў дзяцінстве дзякуючы зносінам з хімікамі, што працавалі на металургічнай вытворчасці. У далейшым яна была студэнткай ў Стакгольмскім універсітэце Констфак, брала прыватныя ўрокі па хіміі, а ў другой палове 1870-х гадоў працавала асістэнтам ў лабараторыі Вернера Кронквіста, выконвала аналізы на мыш’як. Затым яна працавала хімікам-мінералогам на прадпрыемствах Бонгбра (1881—1887), Фагерсты (1887—1891), Шысхютана (1893).
У 1893 годзе, праз 18 гадоў працы асістэнткай, яна адкрыла ўласную лабараторыю ў Капарбергу (цяпер — лен Даларна) і працавала ў галіне мінералогіі і геалогіі. Тут яна ў асноўным даследавала руды, металы і хімічныя рэчывы, у прыватнасці, праводзіла агульны хімічны аналіз. Яе асістэнткамі былі Эльса Кронквіст, верагодна, дачка Вернера Кронквіста, і Марыя Лейдстрэм. Усяго прыватная лабараторыя Луізы Хамарстрэм за 16 гадоў выканала 29 тысяч аналізаў.
Памерла 5 лістапада 1917 года ў Стакгольме.
NGC 731
NGC 731 (іншыя абазначэнні — NGC 757, MCG -2-5-73, PGC 7118) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 731, NGC 757.
Бернард Херман
Бе́рнард Хе́рман (Bernard Herrmann;, — , ) — амерыканскі кінакампазітар, лаўрэат прэміі «Оскар» і «BAFTA». Шырока вядомы, як аўтар музыкі да фільмаў Альфрэда Хічкока.
Радзыньскі павет
Радзыньскі павет (Powiat radzyński) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Люблінскага ваяводства. У сучасным выглядзе ўтвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Радзынь Падляскі. Займае плошчу 965,06 км². Насельніцтва павета складае 60 тыс. чалавек (на 2018 год).
Гіём Дэпардзьё
Гіём Жан Максім Антуан Дэпардзьё (Guillaume Jean Maxime Antoine Depardieu; 7 красавіка 1971, Парыж, Францыя - 13 кастрычніка 2008, Гарш, Францыя) — французскі акцёр, сын Жэрара Дэпардзьё і Элізабет Дэпардзьё (Гіньё) (вярнулася пасля разводу да дзявочага прозвішчы Гіньё (фр. Guignot), старэйшы брат актрысы Жулі Дэпардзьё.
Магда Гад
Магда Гад (швед. Magda Gad; нар. г., Фалун) — шведскі ваенны журналіст егіпецкага паходжання.
Піша для вячэрняй газеты «Экспрэс» (Expressen), шведскай газеты «Svenska Dagbladet», выданняў «Сучасная Псіхалогія» і «Läkartidningen».
Біяграфія
Нарадзілася 17 кастрычніка 1975 года ў шведскім горадзе Фалун. Атрымаўшы адукацыю ў галіне паліталогіі ў Стакгольмскім універсітэце, працавала ў штомесячным шведскім часопісе Cafe Magazine, арыентаваным на моду, стыль і культуру, потым — ваенным карэспандэнтам у вячэрняй газеце «Экспрэс», пісала для шведскай газеты «Svenska Dagbladet», выданняў «Сучасная псіхалогія» і «Läkartidningen». Аўтар рэпартажаў з многіх гарачых кропак свету, пра вайсковыя падзеі і катастрофы.
У 2014—2015 гадах Магда Гад жыла ў Ліберыі падчас эпідэміі гемарагічнай ліхаманкі Эбола, наведвала са здымачнай групай такія краіны, як Конга, Гандурас і Украіна (серыя рэпартажаў «За інфармацыйнай дымавой завесай Магда Гад шукае праўду»).
Магда Гад з’яўляецца сааўтарам кнігі «Іншая гісторыя», — анталогіі твораў пра жанчын.
Балканскі паўвостраў
Балканскі паўвостраў (ад тур. слова «гара») размешчаны на паўднёвым усходзе Еўропы. Плошча каля 505 тыс. км². Абмываецца Міжземным, Адрыятычным, Іанічным, Мармуровым, Эгейскім і Чорным марамі з паўднёвага захаду, поўдня і паўднёвага ўсходу. Найбольш зрэзаныя берагі Адрыятычнага і Эгейскага мораў; берагі Чорнага мора парэзаныя мала. Шмат астравоў каля ўзбярэжжаў, агульнай плошчай 21,5 тыс. км ²). Рэльеф пераважна гарысты (Старая-Планіна, Радопы, Дынарскае нагор’е, Пінд).
Паўночнай мяжой паўвострава лічыцца ўмоўная лінія, праведзеная па рэках Дунай, Сава і Купа, а ад вытока апошняй да заліва Кварнер.
Дзяржавы, якія звычайна ў XX—XXI стагоддзях прылічваюцца да Балканскага рэгіёна, гэта Албанія, Балгарыя, Грэцыя, Румынія, дзяржавы, якія ўваходзілі ў колішнюю Югаславію: Сербія, Чарнагорыя, Славенія, Харватыя, Боснія і Герцагавіна, Паўночная Македонія, Славенія, а таксама Турцыя (еўрапейская частка). Часам з разгляду выключаюць Турцыю і Румынію, або дадаюць Венгрыю.
Грэцыя, Румынія і Балгарыя з’яўляюцца членамі Еўрапейскага Саюза. Турцыя, Грэцыя, Балгарыя і Румынія ўваходзяць у НАТА.
Па тэрыторыі Балканскага паўвострава праходзяць важныя транспартныя магістралі, якія злучаюць Заходнюю Еўропу з Паўднёва-Заходняй Азіяй (Малая Азія і Блізкі Усход).
Геапалітыка
Геаграфія Балканаў адыграла крытычна важную ролю ў эвалюцыі яго этнічных і нацыянальных супольнасцей, а таксама ў культурным развіцці гэтага рэгіёна. Пераважную частку плошчы Балканаў займаюць горы, што не толькі падзяліла прыдатныя для жыцця землі на дробныя часткі, але і стварыла раздробленасць у культурным і палітычным развіцці. Спачатку ізаляцыя і дробны падзел рэгіёна процідзейнічалі ўзнікненню якой-небудзь адзінай этнічнай ці нацыянальнай супольнасці. Як вынік, існаванне ў рэгіёне раздробленых этнічных супольнасцей у спалучэнні з геаграфічнай раздробленасцю не дало тут узнікнуць адзінаму вялікаму дзяржаўнаму ўтварэнню; замест гэтага ўзніклі некалькі драбнейшых дзяржаў, якія спаборнічалі між сабою.