cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вілем Барэнц
Трэцяя экспедыцыя
Гэтая экспедыцыя стала апошняй галандскай спробай пошуку паўночнага шляху ў Азію.
Вілем Барэнц быў першым еўрапейцам, распачаўшы зімоўку ў Арктыцы. У гонар яго названа Баранцава мора.
Удзельнікі экспедыцыі Барэнца падчас зімоўкі ўпершыню назіралі аптычную з’яву, пазней названую Эфект Новай Зямлі па месцы яго назірання.
IC 3267
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Паўночны Брабант
Паўночны Брабант (Noord-Brabant) — правінцыя на поўдні Нідэрландаў. Сталіца — Хертагенбас, найбуйны горад — Эйндхавен. Насельніцтва 2,41 млн чалавек (3-е месца сярод правінцый; дадзеныя 2005 г.).
Плошча тэрыторыі 4919 км² (2-е месца).
Паўночны Брабант размешчаны на тэрыторыі старажытнай Таксандрыі.
Вільгельм фон Каўльбах
Вільгельм фон Каўльбах (Wilhelm von Kaulbach;, Бад-Арользен, Гесэн — , , Баварыя) — нямецкі мастак, малявальшчык і жывапісец, адзін з найбольш значных прадстаўнікоў акадэмічнага кірунку ў нямецкім мастацтве перыяду гістарызму. Працаваў у жанрах партрэта і гістарычнага жывапісу, а таксама ў галіне манументальных роспісаў і кніжнай ілюстрацыі.
122-мм гаўбіца ўзору 1910 года
122-мм гаўбіца ўзору 1910 года — расійская гаўбіца Першай сусветнай вайны. Пасля паразы ў Руска-японскай вайне Расійская імперыя імкнецца мадэрнізаваць частку свайго узбраення, у тым ліку, праз пошук новых артылерыйскіх сістэм з Францыі і Германіі. Пры прыняцці на ўзбраенне разглядалася ўласная расійская распрацоўка а таксама варыянты, прапанаваныя нямецкай фірмай «Krupp» (з гарызантальнай клінавай засаўкай) і французскай фірмай (з поршневай засаўкай). Гармата французскага вытворцы была прынята на ўзбраенне пад назвай 122-мм гаўбіца ўзору 1910 года, адпаведна гармата, распрацаваная фірмай, была прынята на ўзбраенне пад назвай 122-мм гаўбіца ўзору 1909 года.
IC 3268
IC 3268 — галактыка тыпу Sc/P ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Партызанскі атрад атамана Піўня
Партызанскі атрад атамана Піўня — антысавецкі атрад, створаны заможным селянінам Фёдарам Філіпавічам Піўнем.
Перадумовы
Калектывізацыя ва ўкраінска-беларускім сумежжы праводзілася надзвычай жорстка. Практычна ўсіх вяскоўцаў запісвалі ў калгасы з мусу, а тых, хто адмаўляўся, у адміністрацыйным парадку высылалі на Поўнач, прытым майно іх усё адно канфіскоўвалася.
Была, аднак, невялічкая катэгорыя заможных сялянаў, якім дазвалялі не ўступаць у калгасы ў абмен на вялікі падатак. Адным з такіх быў Фёдар Півень — жыхар вёскі Бязуглаўка Сноўскага раёна Чарнігаўшчыны, што блізка беларускай мяжы. У 1931 годзе ён не змог сплаціць дзяржаве падатак, за што атрымаў тэрмін у паўтара гады лагераў, але ж паспеў уцячы ў лес і арганізаваў там узброены атрад супраціву.
Фёдара Піўня, паводле мясцовай традыцыі, адразу абвесцілі «бацькам» і «атаманам». Па хуткім часе да яго пацягнуліся незадаволеныя сяляне.
Шлях атрада
Спачатку партызанскі атрад Фёдара Піўня дзейнічаў паспяхова. Паўстанцы стралялі савецкіх актывістаў, прысланых пераважна з РСФСР, а таксама супрацоўнікаў ГПУ, якіх люта ненавідзелі. Але ніякіх стратэгічных планаў Півень і яго людзі не мелі.
Адсутнасць прадуманай стратэгіі разумеў не толькі Фёдар Півень, але і ўдзельнікі яго атраду. Для паляпшэння настрою паўстанцаў «бацька-атаман» прыдумляў самыя неверагодныя навіны, напрыклад, што ўжо ідуць баі за Гомель і, каб перамагла інтэрвенцыя, трэба партызаніць.
Налёты на сельсаветы, аддзелы міліцыі і хаты бальшавіцкіх актывістаў тым часам працягваліся.
Савецкая ўлада адрэагавала на паўстанцаў імгненна: справу ўзяў на кантроль начальнік украінскага АДПУ Ізраіль Майсеевіч Ляплеўскі. Атрад Піўня быў абвешчаны «палітычнай бандай», на яго пошукі выправілі зводны атрад чакістаў з Кіева, Чарнігава і Гомеля. Але ж злавіць інсургентаў не выпадала: украінска-беларускае сумежжа — край лясных гушчароў і непраходных балотаў. Пасля безвыніковых спробаў ліквідаваць партызанаў чэкісты цалкам выпалілі балоты, дзе тыя хаваліся. Частка паўстанцаў патрапіла ў палон, але сам Фёдар Півень разам з пляменнікам Андрэем уцяклі ў Гомель. У Гомелі «бацька-атаман» уладкаваўся на чыгунку, дзе і пачаў асцярожна зандаваць настроі рабочых і сялянаў, песцячы думку пра чарговы паўстанцкі атрад. Са следчай справы невядома, ці атрымалася ў Фёдара Піўня арганізаваць такі атрад, але ж праз год ён быў выкрыты ў Гомелі агентамі тамтэйшага ГПУ.
Прысуд
Частка арыштаваных паўстанцаў пагадзілася сведчыць супраць «бацькі-атамана», частка адмовілася. Прысуд быў вынесены 27 лістапада 1933 года. Паводле яго, атамана Піўня расстралялі праз 3 дні, а ягоны пляменнік мусіў сядзець 10 гадоў у ГУЛАГу, аднак ягоны лёс невядомы.
Склад
З паказанняў абвінавачанага Цераховіча:''12 мая 1932 года, знаходзячыся ў лесе ў колькасці 5 чалавек, пры 3 стрэльбах і адным абрэзе, Півень Ф. Ф. распавёў нам пра тое, што ў сяло Еліна для далучэння да нас выйшла восем чалавек.''
Мільерына
Насельніцтва складае 893 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 69 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 88040. Тэлефонны код — 0961.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Люцыя.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Поп-музыка
Поп-му́зыка (pop-music от popular music) — стыль сучаснай музыкі. Пад поп-музыкай звычайна разумеецца музыка, створаная з мэтай быць камерцыйна паспяховай. Поп-музыка як музычны жанр у яго сучасным выглядзе развілася з рок-н-ролу 1950-х гадоў як яго больш лёгкая версія, арыентаваная на маладую аўдыторыю. З 1967 года тэрмін «поп-музыка» супрацьпастаўляецца тэрміну «рок-музыка» ; у той час, як рок імкнуўся быць арыгінальным, поп быў больш камерцыйным, аднадзённым і даступным.
Першае вядомае выкарыстанне тэрміна «поп-песня» датуецца 1926 годам у значэнні «песня, якая валодае прыцягальнасцю для публікі». Па версіі жа Grove Music Online, тэрмін «поп-музыка» узнік у Брытаніі ў сярэдзіне 1950-х гадоў як слова для рок-н-ролу і новых моладзевых стыляў, на якія рок-н-рол аказаў уплыў. «Оксфардскі слоўнік музычных стыляў» піша, што, хоць адно з ранніх значэнняў словы «поп» была прывабнасць для шырокай аўдыторыі, з канца 1950-х гадоў поп разумеўся як «неклассическая музыка, звычайна песні, у выкананні такіх артыстаў, як The Beatles, The Rolling Stones, ABBA і г.д. »
Ваўкавыскі павет (Вялікае Княства Літоўскае)
Ваўкавы́скі паве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Троцкага, пазней Новагародскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Плошча каля 4 тыс. км². Сталіца — горад Ваўкавыск.
Ваеннае ліхалецце прычыніла павету моцнае спусташэнне. Сойм ВКЛ 1661 г. характарызаваў стан павета як «у многіх месцах пагарэўшы».
Межы павета ўдакладняліся ў час рэформ 1565—1566 гг. і пазней.
Ваеннае ліхалецце (сярэдзіна XVII ст.) прычыніла павету моцнае спусташэнне. Колькасць дымаў скарацілася на 24 %.
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай павет у складзе Гродзенскага ваяводства ВКЛ, пасля трэцяга падзелу ў складзе Расійскай імперыі
Смузі
Сму́зі (ад smoothie ← smooth «аднародны, мяккі, прыемны») — густы напой у выглядзе змяшаных у блэндары ці міксеры ягад, садавіны ці гародніны (звычайна аднаго віду) з магчымым даданнем малака, соку, лёду, марожанага, алею і г. д.
Форма выпуску бывае рознай: дэсерт можа падавацца як у бутэльцы, так і ў высокай шклянцы з саломінкай.
Гісторыя
У пачатку 1970-х гадоў у кампаніі Smoothie King пачаліся продажы змяшаных фруктовых напояў пад назвай «Смузі». Тым не менш, адзін з заснавальнікаў фірмы Стэфан Кунау прызнае, што яны не вынаходзілі слова «Смузі», ён сцвярджае, што тэрмін з’явіўся ў канцы 1960-х гадоў у культуры хіпі і адносіўся да фруктовых напояў. У 1980 годзе рост папулярнасці спорту і здаровага ладу жыцця прывёў да дадатковага развіцця індустрыі прадуктаў здаровага сілкавання. За гэты час адкрыліся першыя спецыялізаваныя бары сокаў і кактэйляў, неад’емнай часткай меню якіх былі смузі.
Вегета-сасудзістая дыстанія
Вегета-сасу́дзістая дыстані́я — разлад рэгуляцыі тонусу сасудаў. Пад вегета-сасудзістай дыстаніяй (ВСД) маюць на ўвазе поліэтыялагічны сіндром, характарызавальны дысфункцыяй вегетатыўнай нервовай сістэмы. Тэрмін «вегета-сасудзістая дыстанія» з’яўляецца састарэлым і абывацельскім, яго няма ў сучаснай Міжнароднай класіфікацыі хвароб. Больш карэктнай назвай для часткі расстройстваў, якія адносяцца да ВСД, з’яўляецца назва «саматаморфная вегетатыўная дысфункцыя нервовай сістэмы» (дыягназ саматорфнай вегетатыўнай дысфункцыі нервовай сістэмы прысутнічае ў Міжнароднай класіфікацыі хвароб (МКХ), у МКХ-10 ён ідзе пад кодам F 45.3 ).
Частае ўжыванне тэрміна «вегета-сасудзістая дыстанія» тэрапеўтамі, кардыёлагамі і неўрапатолагамі звязана з тым, што такія сіндрамальныя дыягназы зручныя, яны дазваляюць не затрачваць час на дыягнастычны пошук канкрэтных прычын расстройства; іншай прычынай частага ўжывання тэрміна з’яўляецца павольная перабудова стэрэатыпаў клінічнага мыслення, якія склаліся. Блізкі па сэнсе да тэрміна «вегета-сасудзістая дыстанія» тэрмін «нейрацыркуляторная дыстанія», які таксама адсутнічае ў Міжнароднай класіфікацыі хвароб і таксама шырока выкарыстоўваецца тэрапеўтамі, кардыёлагамі і неўролагамі. Пастаноўцы дыягназаў «вегета-сасудзістая дыстанія» і «нейрацыркуляторная дыстанія» нярэдка спадарожнічаюць непадыходныя і неэфектыўныя меры лячэння, што пагаршае прагноз захворвання і якасць жыцця пацыентаў.
Як правіла, вегетатыўныя парушэнні, якія традыцыйна адносяцца да паняцця вегета-сасудзістай дыстаніі, другасныя і ўзнікаюць на фоне псіхічных або саматычных захворванняў, пры арганічным паражэнні ЦНС, з прычыны гарманальных зрухаў у падлеткавым узросце і інш. У шэрагу выпадкаў такія вегетатыўныя расстройствы могуць быць складовай часткай гіпертанічнай хваробы, эндакрынных парушэнняў, хранічнай ішэмічнай хваробы сэрца і г. д. ; у выпадках жа, калі яны другасныя ў дачыненні да псіхічных расстройстваў, яны могуць сустракацца ў рамках саматаморфных (у тым ліку саматаморфнай дысфункцыі вегетатыўнай нервовай сістэмы), трывожных (у тым ліку панічнае расстройства) і — радзей — дэпрэсіўных расстройстваў.
Прычыны
Нядужасць выклікаюць інфекцыя, стрэс і шкодныя ўмовы працы.
Праявы
Пры немачы адзначаюцца слабасць, хуткая стамляльнасць, плаксівасць, раздражняльнасць і галаўны боль. Паводле праяў вылучаюць наступныя віды НЦД: 1) сардэчны — боль у сэрцы, сэрцабіццё, заміранне ў серы і перабоі ў сэрцы, разнастайныя віды арытмій ; 2) дыхальны — пачашчанае дыханне, немагчымасць зрабіць глыбокі ўдых і нечаканыя глыбокія ўдыхі; 3) дысдынамічны — павышэнне або паніжэнне артэрыяльнага ціску; 4) тэрмарэгуляторны — павышэнне тэмпературы цела да +37 °C — +38°С або паніжэнне да менш як +35 °C на кароткі (прыступ) або працяглы тэрмін, ці пастаянна; 5) дыспенсічны — боль у жываце, млосць, ірвота, адрыжка і парушэнне рухавасці кішачніка праз стрэс.
Дыягностыка
Для выяўлення нядужасці праводзіцца да 7 абследаванняў у кардыёлага, нейролага і эндакрынолага: электракардыяграма, рэнтгенаграфія грудной клеткі, ультрагукавое даследаванне сэрца, брушной поласці і шчытападобнай залозы, артастатычная проба, аналіз крыві на гармоны і содневы нагляд за артэрыяльным ціскам.
Лячэнне
Нядужасць лечуць пры дапамозе настоек валяр’яну і сардэчніка, якія аднаўляюць працу сэрца. Таксама прызначаюць электрасон і электрафарэз, масаж шыйнага і груднога аддзелаў хрыбетніка, а таксама азотныя, вуглякіслыя і радонавыя ванну і душ, абгортванне і абліванне. Урэшце для трываласці да стрэсу і заразных хвароб прапісваюць настойку жэньшэню. Пры паніжаным ціску прымаюць настойкі араліі, лімонніку і элеўтэракоку.
Фульхенсіа Батыста
Фульхенсіа Баты́ста-і-Сальды́вар (Fulgencio Batista-y-Zaldívar) ( — ) — кубінскі прэзідэнт (1940—1944) і дыктатар (1952—1959).
Біяграфія
Памёр 6 жніўня 1973 года ў іспанскім мястэчку Гуадальміна каля Марбеллі ад сардэчнага прыступу. Пахаваны на могілках Сан-Ісідра ў Мадрыдзе.
Маскоўскае вышэйшае ваеннае каманднае вучылішча
Маскоўскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае ордэнаў Жукава, Леніна і Кастрычніцкай Рэвалюцыі Чырванасцяжнае вучылішча (Московское высшее общевойсковое командное орденов Жукова, Ленина и Октябрьской Революции Краснознамённое училище) — вышэйшая ваенная навучальная ўстанова ў СССР і Расійскай Федэрацыі.
Вучылішча было створана да апублікавання дэкрэта аб стварэнні РСЧА і пачало сваю работу па асабістым указанні Уладзіміра Леніна 15 снежня 1917 года, як 1-я Маскоўская рэвалюцыйная кулямётная школа. У 1918 годзе школа пераўтворана ў кулямётныя курсы РСЧА, у 1922 годзе - у ваенную школу РСЧА. У чэрвені 1958 года вучылішча пераўтворана ў Маскоўскае Чырванасцяжнае вышэйшае агульнавайсковае каманднае вучылішча імя Вярхоўнага Савета РСФСР. У 2004 годзе вучылішча перайменавана ў Маскоўскае вышэйшае ваеннае каманднае вучылішча (ваенны інстытут) Міністэрства абароны РФ.
22 сакавіка 2017 года распараджэннем Урада РФ вучылішча было рэарганізавана ў Маскоўскае вышэйшае ваеннае агульнавайсковае вучылішча.
Аляксей Андрэевіч Арцецкі
Аляксей Андрэевіч Арцецкі (21 жніўня 1984) — беларускі палітвязень, абвінавачаны і асуджаны пад час пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.
Храналогія пераследу
Аляксей Арцецкі — жыхар Брэста, фігурант «справы карагодаў», ўзбуджанай пасля акцыі 13 верасня 2020 года.
Аляксей знаходзіўся на волі ў статусе падазраванага па гэтай справе (па арт. 342 КК — Актыўны ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак) да суда. 15 сакавіка 2021 года ў судзе Ленінскага раёна Брэста быў вынесены прысуд: 1 год і 6 месяцаў пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму.
Кванджон (кіраўнік Каро)
Кванджон (, імя пры нараджэнні Ван Со, ; 925 — 4 ліпеня 975) — карэйскі кіраўнік, чацвёрты валадар Каро.
Біяграфія
Быў чацвёртым сынам вана Тхэджо. Узышоў на трон у 949 годзе пасля смерці свайго старэйшага брата Чанджона. На той момант пазіцыі новага манарха былі даволі хісткімі. Гэта было звязана з барацьбой паміж арыстакратычнымі кланамі, якія атачалі Вана і займалі высокія пасады ў дзяржаве.
Усвядоміўшы неабходнасць стварэння трывалай цэнтральнай улады, Кванджон пачаў вывучаць працы імператара кітайскай дзяржавы Тан Лі Шыміня, паколькі той у свой час апынуўся ў падобнай сітуацыі, аднак здолеў пабудаваць моцны ўрад. У сваю чаргу Кванджон пераняў многія ідэі з вопыту імператара і ўкараніў іх у жыццё ў сваёй дзяржаве.
Перш за ўсё Кванджон павінен быў нівеліраваць ці хаця б паменшыць магутнасць сваіх супернікаў у барацьбе за ўладу, таму многіх з іх ён заключыў у турму, саслаў ці пакараў смерцю. Ён прыняў шэраг законаў, накіраваных на цэнтралізацыю дзяржаўнага кіравання. Адзін з іх, прыняты ў 956 годзе, прадугледжваў вызваленне рабоў (нобі), у якіх ператвараліся людзі, захопленыя ў палон падчас барацьбы паміж кланамі. Такі закон з аднаго боку саслабіў уладу арыстакратыі, а з другога — павялічыў падатковыя паступленні, таму што рабы падаткаў не плацілі, а вольныя сяляне — так.
Кванджон абвясціў сябе імператарам, суверэнным і незалежным ад любой іншай дзяржавы, што паклала канец залежным адносінам з Тан.
Чхве Сіно, гісторык, які займаў пасаду прэм’ер-міністра пры першых шасці кіраўніках Каро, напісаў кнігу, крытыкуючы Кванджона за тое, што той назапашваў даўгі Каро, занадта шмат надаючы ўвагі будаўніцтву будыйскіх храмаў і рэалізацыі грамадскіх праектаў. Ён сведчыў, што першыя восем гадоў кіравання Кванджона мелі мірны характар, бо той правіў мудра і строга не караў, але потым ён стаў тыранам, празмерна выдаткоўваў сродкі, трываў карупцыю і караў усіх, хто выступаў супраць яго палітыкі.
Памёр у ліпені 975 года. Пасля смерці Кванджона трон атрымаў у спадчыну яго сын Кёнджон.
Міні-Тэт (1968)
Міні-Тэт — выкарыстоўвальнае амерыканскімі аўтарамі назва наступленне камуністычных сіл падчас вайны ў В’етнаме у маі 1968 года.
«Міні-тэт» атрымаў назву за тое, што па маштабах аперацый саступаў Тэцкаму наступленню (студзень—люты 1968 года), аднак яшчэ пераследваў некаторыя стратэгічныя мэты. Наступленне пачалося 29 красавіка 1968 года і працягвалася да канца наступнага месяца. Найважнейшыя падзеі разгарнуліся ў кітайскім квартале Сайгона, які быў часткова захоплены сіламі НФВПВ. Пасля некалькіх дзён вулічных баёў наступаючыя былі выбіты са сваіх пазіцый. Другая фаза наступлення пачалася 25 мая і доўжылася да пачатку чэрвеня. «Міні-Тэт» не дасягнуў якіх-небудзь значных ваенных поспехаў для камуністаў.
Герб Іркуцкай вобласці
Герб Іркуцкай вобласці з’яўляецца сімвалам Іркуцкай вобласці. Прыняты 16 ліпеня 1997.
Апісанне
Герб Іркуцкай вобласці ўяўляе сабою выяву шчыта, з малюнкам бабра. Геральдычнае апісанне герба абвяшчае: «У срэбным полі чорны бабр з чырвонымі вачамі, які трымае ў пашчы чырвонага собаля».
Геральдычныя колеры герба азначаюць:
Кіраўніцтва справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь
Кіраўні́цтва спра́вамі прэзідэ́нта Рэспу́блікі Белару́сь — установа забеспячэння і абслугоўвання прэзідэнта, яго Адміністрацыі, Дзяржаўнага сакратарыята Савета бяспекі, Нацыянальнага сходу і Цэнтральнай камісіі па выбарах і правядзенні рэспубліканскіх рэферэндумаў. З 16 жніўня 2022 года пасаду кіраўніка справамі займае Юрый Назараў.
Склад
Кіраўніцтва справамі ўключае:
Задачы
Паводле Статуту задачамі Кіраўніцтва справамі з’яўляюцца:
Паўнамоцтвы
Кіраўніцтва справамі ажыццяўляе:
Гісторыя
2 верасня 2020 года сайт Кіраўніцтва справамі быў узламаны кіберпартызанамі, на галоўную старонку вывесілі бела-чырвона-белы сцяг і на Віктара Шэймана.
За 2020 год выручка прадпрыемстваў Кіраўніцтва справамі вырасла на 40 % да 2,6 млрд рублёў (1,057 млрд $) пераважна за кошт будаўніцтва, земляробства і прамысловасці. Дадатнае сальда ад гандлю дасягнула каля 150 млн долараў ЗША, што склала каля 10 % ад памеру дадатнага сальда Беларусі.
Санкцыі ЕС
17 снежня 2020 года Савет Еўрапейскага саюза ўнёс у «Чорны спіс Еўрасаюза» ГГУ — Дзяржаўную ўстанову «Галоўнае гаспадарчае ўпраўленне» Кіраўніцтва справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь за «атрыманне выгады ад рэжыму Лукашэнкі і падтрымку яго». Пры абгрунтаванні санкцый таксама адзначалася, што гэта найбуйнейшы аператар на рынку нежылой нерухомасці і куратар мноства кампаній у краіне, у той час як Аляксандр Лукашэнка папрасіў кіраўніка справамі Віктара Шэймана пракантраляваць бяспеку прэзідэнцкіх выбараў 2020 года. Таксама Галоўнае гаспадарчае ўпраўленне ў свой санкцыйны спіс уключылі Вялікабрытанія і Швейцарыя. 26 студзеня 2021 года да снежаньскага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя.
Філіп Дзік
Філіп Кіндрэд Дзік (Philip Kindred Dick; —, Санта-Ана, Каліфорнія) — амерыканскі пісьменнік-фантаст.
Пасольства Эстоніі ў Беларусі
Пасо́льства Эсто́ніі ў Рэспу́бліцы Белару́сь — дыпламатычная місія Эстоніі ў Рэспубліцы Беларусь. Знаходзіцца ў Мінску па адрасе вул. Платонава, 1Б.
Гісторыя дыпламатычных стасункаў
Дыпламатычныя стасункі паміж Эстоніяй і Беларуссю ўстаноўленыя 6 красавіка 1992. У сакавіку 1994 года было адкрытае генеральнае консульства Беларусі ў Таліне, якое 1 ліпеня 2010 ператварылася ў амбасаду.
Генеральнае консульства Эстоніі ў Мінску дзейнічае з 21 ліпеня 1995 года, а са студзеня 2009 года з’яўляецца пасольствам Эстоніі ў Беларусі.
IC 3269
IC 3269 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
ФК Хал Сіці
«Хал Сіці» (Hull City Association Football Club) — прафесійны англійскі футбольны клуб з горада Кінгстан-апан-Хал, Усходні райдынг Ёркшыра. У сезоне 2008/09 клуб упершыню ў сваёй гісторыі выступіў у Прэм’ер-лізе, правёўшы ў вышэйшым дывізіёне два сезоны запар. У сезонах 2013/14 і 2014/15 клуб зноў гуляў у Прэм’ер-лізе, пасля вярнуўся туды ў сезоне 2016/17.
Заснаваны ў 1904 годзе «Хал Сіці» меў сваім найвышэйшым дасягненнем толькі 3-е месца ў старым Другім Дывізіёне Футбольнай лігі. Каманда паўтарыла гэта дасягненне ў сезоне 2007/08 гадоў ужо ў Чэмпіянаце Футбольнай лігі, заняўшы 3-е месца пасля перамогі над «Брысталь Сіці» з лікам 1:0 у фінале плэй-оф на «Уэмблі». Найвялікшым кубкавым дасягненнем каманды з’яўляецца паўфінал Кубка Англіі ажно ў 1930 годзе. «Хал Сіці» праводзіць хатнія сустрэчы на стадыёне «КС Стэдыум» ёмістасцю 25 404 чалавекі. Да 2002 года каманда выступала на стадыёне «Бутферы Парк». Традыцыйнымі колерамі клуба з’яўляюцца чорны і бурштынавы. Дызайн футбольных кашуляў звычайна ўтрымлівае палоскі, адгэтуль і мянушка каманды — тыгры. Талісманам клуба з’яўляецца тыгр, які рычыць (Roary The Tiger).
Раннія гады
«Хал Сіці» быў заснаваны ў чэрвені 1904 года. Дагэтуль былі зроблены некалькі спробаў да стварэння клуба, але яны апынуліся няздалымі з-за дамінавання ў горадзе рэгбійных каманд, як «Хал» і «Хал Кінгстан Роверс». Першы сезон клуба складаўся толькі з удзелаў у таварыскіх гульнях, бо клуб не паспеў падаць заяўку на ўступ у Футбольную лігу ў сезоне 1904/05. Першы таварыскі матч клуба прайшоў 1 верасня 1904 года супраць клуба «Нотс Каўнці» і скончыўся ўнічыю з лікам 2:2 унічыю, на матчы прысутнічала каля 6 тысяч гледачоў. Гэтае супрацьстаенне прайшло на стадыёне рэгбійнага клуба «Хал». Першы афіцыйны матч футбольны клуб правёў у рамках розыгрышу Кубка Англіі 17 верасня супраць клуба «Скотан». Гульня скончылася з лікам 3:3, але ў перайгроўцы 22 верасня ігракі «Хала» атрымалі паражэнне з лікам 1:4. Пасля спрэчак з арэндадаўцамі з рэгбійнага клуба, «Хал Сіці» пераехаў на Энлэбі Роўд Крыкет Граўнд. Згуляўшы 44 таварыскія гульні ў папярэднім сезоне клуб быў, нарэшце, прыняты ў Другі дывізіён на сезон 1905/06. Супернікамі клуба па чэмпіянату былі клубы, як «Манчэстэр Юнайтэд» і «Чэлсі», а таксама супернікі па Ёркшыру клуб «Барнслі», «Брэдфард Сіці» і «Лідс Сіці». «Хал Сіці» першую гульню праводзіў дома, прыняўшы ў сябе «Барнслі» і атрымаўшы перамогу з лікам 4:1. У рэшце рэшт, «Хал Сіці» скончыў сезон на пятым месцы.
Расцяробы
Назву Расцяробы маюць:
ФК Хал Сіці
Раннія гады
«Хал Сіці» і «Грымсбі Таўн» былі адзінымі прафесійнымі клубамі, якія мелі афіцыйны дазвол гуляць у футбольнай лізе на Каляды з-за патрабаванняў гандлю рыбай. Але гэтая традыцыя ў тыя часы знікла пасля рэзкага скарачэння іх флоту траўлераў у апошнія гады да таго. У наступным сезоне клуб пераехаў на новы адбудаваны стадыён, які размяшчаўся насупраць ад крыкетнай пляцоўцы, дзе клуб праводзіў свае матчы. Усё яшчэ знаходзячыся пад кіраўніцтвам трэнера Эмброўза Лэнглі, «Хал» працягваў паслядоўна фінішаваць у верхняй палове выніковай табліцы. Клуб наблізіўся да прасоўвання ў вышэйшы дывізіён у сезоне 1909/10 і гэты сезон быў самым паспяховым у гісторыі клуба да 2008 года. «Хал Сіці» заняў трэцяе месца і меў роўную колькасць пунктаў з размешчаным на другім радку «Олдхэмам Атлетык», аднак паказчык сярэдняй колькасці галоў за матч (0,29) не дазволіў клуба атрымаць павышэнне ў класе. «Хал» рэгулярна фінішаваў у першай палове табліцы да пачатку Першай сусветнай вайны, але пасля вайны каманда сканчвала сезон у ніжняй палове на працягу сямі сезонаў з апошніх адзінаццаці, у выніку выляцеўшы ў трэці дывізіён у 1930 годзе.
Працяг
У 1930 годзе клуб дасягнуў паўфіналу Кубка Англіі. На шляху да паўфіналу «Хал Сіці» выбіў з турніру «Лідс Юнайтэд», «Блэкпул», «Плімут Аргайл», «Манчэстэр Сіці» і «Ньюкасл Юнайтэд». У паўфінале «тыгры» сустрэліся з «Арсеналам». Матч завяршыўся ўнічыю 2:2, а ў перагулёўцы мацней апынуліся «кананіры», якія атрымалі перамогу з лікам 1:0. У сезоне 2003/04 «Хал Сіці» заняў другое месца ў трэцім дывізіёне, у сезоне 2004/05 — другое месца ў першай лізе. У выніку, ужо ў на наступны сезон клуб выступаў у Чэмпіянаце Футбольнай лігі, заняўшы па выніках сезона 18 месца. Сезон 2006/07 клуб скончыў на 21 месцы, ледзь не апусціўшыся ў ніжэйшую лігу.
Папаснянскі раён
Папаснянскі раён (Попаснянський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Луганскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Папасна (Попасна).
Утвораны 31 снежня 1977 года. Насельніцтва раёна на года складае 79 036 чалавек, плошча — 1466,49 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 3 гарадскіх, 11 пасялковых і 3 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 3 гарады раённага значэння, 11 пасёлак гарадскога тыпу, 12 пасёлкаў сельскага тыпу і 17 сёлаў.
Авечка свойская
Авечка свойская (Ovis aries) — жывёла класа сысуноў. Продкам свойскай авечкі з'яўляецца азіяцкі муфлон.
Біялагічныя асаблівасці
Найважнейшая асаблівасць свойскіх авечак — высокая іх прыстасавальнасць да розных умоў развядзення. Яны добра пераносяць халодны і гарачы клімат, добра сябе адчуваюць у сухіх пустынных раёнах поўдня і на зялёных раўнінах умераных шырот. Другая каштоўная якасць авечак — добрая прыстасаванасць да пашавага ўтрымання, здольнасць выкарыстоўваць самыя танныя кармы і знаходзіць іх сабе нават на самых бедных пашах. Яны паядаюць вялізную колькасць розных раслін, у тым ліку пустазелле. Шматкамерны страўнік і добра развіты стрававальны апарат забяспечваюць засваяльнасць да 75 % пажыўных рэчываў грубых кармоў. Аднак авечкі дрэнна пераносяць павышаную вільготнасць і вільготныя пашы. Пры перабоях у кармленні і паенні многія пароды авечак здольны траціць адкладзены ў целе (на хвасце, у курдзюку) тлушч, што дапамагае пераносіць бяскорміцу.
Працягласць жыцця авечак 12-14 гадоў, а працягласць гаспадарчага іх выкарыстання 6-7 гадоў.
Скараспеласць высокая. Палавая спеласць настае ў 6-7-месячным узросце, у першую злучку пускаюць у 1,5 года. Палавы цыкл (перыядычнасць прыходу ў ахвоту) у авечак у сярэднім 17 дзён (ваганні 15-20 дзён). Пладавітасць большасці парод ад 100 да 150 ягнят на 100 матак, у асобных парод яна складае 250—300 ягнят на 100 матак. Перыяд котнасці ў сярэднім 150 дзён (ваганні ад 140 да 155 дзён у залежнасці ад пароды, узросту і ўкормленасці матак).
Прадукцыя авечкагадоўлі
Дзякуючы авечкагадоўлі атрымліваюць каштоўную сыравіну (воўну, аўчыну, смушак) і харчовыя прадукты (мяса, тлушч, малако). Воўну прадуць, з яе вяжуць і ткуць розныя вырабы. Шкуру авечкі памерам не менш за 18 дм называюць аўчынай. Футравыя аўчыны атрымліваюць ад танкарунных і паўтанкарунных авечак, а таксама ад паўгрубашэрсных, калі іх шэрснае покрыва ў асноўным складаецца з пуховых валокнаў з невялікім дамешкам тонкай восці. Ад нованароджаных ягнят смушкавых парод ва ўзросце 1-3 дні атрымліваюць смушкі — шкуркі з валасяным покрывам у выглядзе завіткоў. Бараніна мае высокія пажыўныя якасці: у ёй амаль столькі бялкоў, як у ялавічыне і свініне, але вельмі мала халестэрыну. Авечае малако лёгка засвойваецца, тлустасць 7-10 %, з яго робяць высакаякасныя сыры.
Вайсковыя могілкі (Узрэчча)
Брацкая магіла — вайсковае пахаванне ў в. Узрэчча, Бешанковіцкі раён, Віцебская вобласць. У брацкай магіле пахавана 215 чалавек. Знаходзіцца за 1 км на захад ад вёскі.
Помнік
Помнік — скульптура воіна, які стаіць на калене з аўтаматам у правай руцэ і каскай у левай. Скульптура вышынёй 2,5 м. Пастамент — 2,2 м. Аснова 1,2×2 м. На пастаменце размешчана мармуровая дошка з надпісам: «Вечная память героям, павшим в боях за Родину». На земляным вале размешчаны пліты з прозвішчамі загінулых.
Помнік устаноўлены ў 1959 годзе.
Аляксандр Раманавіч Лурыя
Аляксандр Раманавіч Лурыя (,  —, ) — расійскі псіхолаг, заснавальнік савецкай нейрапсіхалогіі, вучань Л. С. Выгоцкага.
Прафесар (1944), доктар педагагічных навук (1937), доктар медыцынскіх навук (1943), правадзейны член Акадэміі педагагічных навук РСФСР (1947), сапраўдны член АПН СССР (1967), належыць да ліку выдатных айчынных псіхолагаў, якія атрымалі шырокую вядомасць сваёй навуковай, педагагічнай і грамадскай дзейнасцю.
Анкістрадэсмус
Анкістрадэсмус (Ankistrodesmus) — род аднаклетачных зялёных водарасцей сямейства хларэлавых.
Апісанне
Клеткі памерам 1,4—8 на 10—225 мкм, цыліндрычныя, верацёна- і іголкападобныя. Абалонка тонкая, часта з слоем слізі, за кошт якой клеткі злучаюцца ў характэрным для віду парадку. Хларапласт прысценкавы з выемкай пасярэдзіне ці без яе, з пірэноідам ці без яго.
Вядома звыш 40 відаў. На Беларусі пашыраны, , , ,.
Свабодна плаваюць або збіраюцца ў пучкі ў вадаёмах рознага тыпу. Размнажэнне аўтаспорамі. Некаторыя віды могуць прыліпаць да субстрату, часам з утварэннем бурай падэшвы.
Павышаюць прадукцыйнасць рыбагадоўчых сажалак, інтэнсіфікуюць ачыстку сцёкавых водаў.
Герб Амурскай вобласці
Герб Амурскай вобласці з'яўляецца сімвалам Амурскай вобласці. Прыняты 26 красавіка 1999.
Апісанне
Герб Амурскай вобласці ўяўляе сабой гістарычны герб Амурскай вобласці (і горада Благавешчанска), зацверджаны 5 ліпеня 1878 года. Геральдычнае апісанне герба абвяшчае: "У зялёным шчыце срэбны хвалепадобны пояс, суправаджаны на версе шчыта трыма залатымі васьміпрамянёвымі зоркамі. Шчыт увянчаны старажытнай каронай і акружаны залатым дубовым лісцем, перавітым чырвонай стужкай". Агульны лік промняў на трох зорках адпавядаў колькасці ўездаў.
Атрошчанка
Атрошчанка — прозвішча.
Аўгуста Роа-Бастас
Аўгу́ста Ро́а-Ба́стас (Augusto Roa Bastos;  — ) — парагвайскі пісьменнік.
Таверна (правінцыя Катандзара)
Насельніцтва складае 2668 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 20 чал./км². Займае плошчу 132 км². Паштовы індэкс — 88055. Тэлефонны код — 0961.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Sebastiano.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Taverna
IC 3270
IC 3270 — галактыка тыпу SB ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шчаўевая кіслата
Шчаўевая кіслата НООССООН — двухасноўная лімітавая карбонавая кіслата. Належыць да моцных арганічных кіслот. Валодае ўсімі хімічнымі ўласцівасцямі, характэрнымі для карбонавых кіслот. Солі і эфіры шчаўевай кіслаты называюцца аксалатамі.
Бясколерныя крышталі, якія добра раствараюцца ў вадзе.
У прыродзе змяшчаецца ў шчаўі, кісліцы, карамболі, шпінаце і некаторых іншых раслінах у вольным выглядзе і ў выглядзе аксалатаў калію і кальцыю. Упершыню шчаўевая кіслата сінтэзавана ў 1824 годзе нямецкім хімікам Фрыдрыхам Вёлерам з дыцыяну.
Атрутная, асабліва яе дыхлорангідрыд — аксалілхларыд.
Выкарыстанне
Шчаўевая кіслата выкарыстоўваецца ў якасці пратравы пры фарбаванні, для адбельвання саломы, вырабу чарніла, арэхавага і чырвонага дрэва, паліроўкі металаў, ачысткі ўрану ў аналітычнай хіміі.
Вазапісец Брыга
Брыг — умоўнае найменне старажытнагрэчаскага мастака, аўтара роспісаў чырвонафігурных ваз перыяду ранняй класікі.
Праблема імя
Імя «Брыг», якое захавалася на 13 вазах, хутчэй варта адносіць да ганчара, чым да вазапісца. У сувязі з гэтым мастака часта называюць не Брыг, а «майстар Брыга» ці «вазапісец Брыга» (гэта значыць той вазапісец, які распісваў посуд ганчара Брыга). Не выключана, што вазапісец і ганчар былі адной асобай.
Творчасць
Брыг працаваў у Афінах у пачатку 5 ст. да н. э. Лічыцца адным з найбольш значных вазапісцаў свайго часу разам з Анесімам, Дурысам і Макранам. Яму прыпісываюць больш 200 пасудзін, у тым ліку некаторыя белафонныя вазы.
Стылістычна працы Брыга ўпісваюцца ў традыцыю ранніх твораў Анесіма. Больш таго, мяркуецца, што Брыг быў вучнем апошняга. Лічыцца, што Брыг быў архаічным мастаком, які дасягнуў найвысокага майстэрства ў перадачы чалавечага цела. З’яўляецца таксама адным з першых, нешматлікіх жывапісцаў, якім удалося намаляваць дзіця, якое сапраўды выглядае як дзіця, а не як маленькі дарослы. Многія чалавечыя фігуры выразна адлюстроўваюць уздзеянне ўзросту.
На вазах Брыга паказаны розныя сцэны, як з жыцця, гэтак і з міфаў. Стыль Брыга вылучаецца адлюстраваннем плоскіх галоў, доўгіх насоў і вузкіх вачэй з дастаткова высокімі бровамі. Адметна яго манера малявання чалавечага рта: майстар паказвае іх у час спеву, свісту, ігры на флейце ці са сціснутымі губамі з высокай ступенню анатамічнай дакладнасці. Таксама з’яўляюцца тыповымі шчаціністыя бароды, шчаціністыя валасы старых і першыя прыкметы аблысення.
Міфалагічныя сцэны, намаляваныя  Брыгам, часта арыгінальныя. Напрыклад, перадача цела Гектара, узяцце Троі і іншыя эпізоды Траянскай вайны. Тыповымі з’яўляюцца сцэнкі з Дыянісам і сатырамі. На многих вазах майстар Брыга падпісаў імёны персанажаў, а часам нават іх выказванні.
Выкарыстанне некалькіх слаёў разведзенага лака набліжае тэхніку Брыга да штрыхоўкі. Майстра Брыга звязваюць з шырокім колам мастакоў, якія зведалі на сабе яго ўплыў альбо працавалі ў яго майстэрні.
Станіслаў Ягмін
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Ягмінаў герба «Пелікан». Нарадзіліся ў сям’і Каэтана Станіслава Ягміна і Даміцэлы з Малішэўскіх. Меў братоў Паўла і Фелікса.
Сябра масонскай ложы «Сябры чалавецтва» ў Гродне, масон 1-й ст. у 1819, 3-й ст. — у 1821.
Сям’я
У шлюбе з графіняй Паўлінай з Валовічаў, дачкой Казіміра Валовіча і Марыі з Фёлькерзамбаў.
Цімурыдскае мастацтва
Цімурыдскае мастацтва — гэта мастацкі стыль, які ўтварыўся ў час праўлення дынастыі Цімурыдаў (1370—1507). Цімурыдскае мастацтва адметнае тым, што яно выкарыстоўвала і персідскі, і кітайскі стылі; мастацтва іншых цывілізацый Цэнтральнай Азіі таксама паўплывала на яго. Пасля заняпаду імперыі Цімурыдаў мастацтва гэтай цывілізацыі працягвала аказваць уплыў на іншыя культуры Пярэдняй і Цэнтральнай Азіі.
Гісторыя
Цімурыдская імперыя была заснаваная Цімурам Кульгавым у 1370 годзе пасля заваявання дзяржаў-нашчадкаў дзяржавы Хулагуідаў. Пасля заваявання горада Цімурыды звычайна пакідалі ў жывых мясцовых рамеснікаў і дэпартавалі іх у Самарканд, сталіцу дзяржавы Цімурыдаў. Пасля заваявання Цімурыдамі Персіі у пачатку XV стагоддзя многія персідскія мастацкія рысы перапляліся з мангольскім мастацтвам. Пераход Кульгавага Цімура да ісламу пад канец яго жыцця зрабіў Самарканд адным з цэнтраў ісламскага мастацтва. У сярэдзіне XV стагоддзя сталіцу імперыі перанеслі ў Герат, што стала важнай падзеяй для цімурыдскага мастацтва. Як і ў выпадку з Самаркандам, персідскія рамеснікі і інтэлектуалы хутка зрабілі Герат цэнтрам мастацтва і культуры. Хутка многія з Цімурыдаў прынялі персідскую культуру ў якасці сваёй.
Ілюстрацыі
Цімурыдскае мастацтва ўвабрала і палепшыла традыцыйную персідскую канцэпцыю «Мастацтваў Кнігі». Рукапісы новых цімурыдскіх мастацкіх твораў рабіліся на ілюстраванай паперы (а не на пергаменце) і ствараліся мастакамі імперыі. Гэтыя ілюстрацыі былі адметныя сваімі багатымі колерамі і вытанчаным дызайнам. Дзякуючы якасці мініяцюр у гэтых рукапісах, «гератская школа [ілюстрацыі рукапісаў] часта лічыцца апагеем персідскага жывапісу», як заўважыла С’юзэн Елман з Метраполітэн-музея. Жывапіс не абмяжоўваўся рукапісамі, бо многія цімурыдскія мастакі таксама стваралі мудрагелістыя муралы. Многія з гэтых муралаў паказвалі пейзажы, вытворныя і ад персідскай, і ад кітайскай мастацкай традыцыі. Хаця тэмы гэтых твораў былі запазычаныя з іншых культур, цімурыдскія муралы у рэшце рэшт атрымалі свой унікальны стыль. Мангольскія мастацкія традыцыі не былі поўнасцю выцесненыя: моцна стылізаваныя выявы чалавечых фігур у цімурыдскім мастацтве XV стагоддзя паходзяць ад гэтай традыцыі.
Металічныя вырабы, кераміка, мастацкая разьба
У Цімурыдскай імперыі выраблялі якасныя металічныя вырабы. У якасці матэрыяла часта бралі сталь, жалеза, латунь ці бронзу. Часта сцвярджаецца, што цімурыдская сталь, інкруставаная срэбрам, мае асабліва высокую якасць. Пасля краху імперыі цімурыдскія металічныя вырабы сталі часткай некаторых іранскіх і месапатамскіх культур.
Кераміка ў кітайскім стылі выраблялася цімурыдскімі рамеснікамі. Разьба па жадзе таксама прысутнічала ў цімурыдскім мастацтве.
Спадчына
Пасля заняпаду імперыі Цімурыдаў пад канец XV стагоддзя асманы, Сефевіды і маголы далучылі да ўласных традыцый цімурыдскія.
Уладзімір Восіпавіч Багамолаў
Уладзімір Восіпавіч Багамолаў (, в. Кірылаўка Маскоўскай губ. — ) — рускі празаік.
Біяграфія
Скончыў сем класаў сярэдняй школы (1941). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, у дзеючай арміі служыў паслядоўна радавым, камандзірам аддзялення, памкамузвода, камандзірам узвода — стралковага, аўтаматчыкаў, пешай разведкі, — у канцы вайны выконваў абавязкі камандзіра роты. Пахаваны на Ваганькаўскіх могілках. Узнагароджаны ордэнамі і медалямі.
Бібліяграфія
Вядомасць У. Багамолаву прынесла апавяданне «Іван» («Иван», 1958), экранізаванае А. Таркоўскім — «Іванава дзяцінства» («Иваново детство», 1962 ). Аўтар серыі апавяданняў — «Першае каханне» («Первая любовь», 1958), «Сэрца майго боль» («Сердца моего боль», 1965), «Могілкі пад Беластокам» («Кладбище под Белостоком», 1965), «Зося» (1965), рамана «У жніўні 44-га» (або «Момант ісціны», 1973), аповесці «У крыгеры» (1993).
Раман «У жніўні 44-га» або «Момант ісціны», які з'яўляецца найбольш значным творам пісьменніка, меў немалы поспех у савецкага чытача. У рамане-трылеры па-майстэрску з'яўленая атмасфера на землях Заходняй Беларусі адразу пасля яе заняцця Чырвонай арміяй летам 1944-га, на фоне канфлікту некалькіх нацыябудаўнічых праектаў. Выдатна прамаляваныя індывідуальнасці галоўных герояў, як станоўчых, так і адмоўных. Дзве экранізацыі рамана, у тым ліку, «У жніўні 44-га…» (2000) аўтарства М. Пташука, не былі ўхваленыя аўтарам.
Раман «Момант ісціны» («У жніўні 44-га…») і аповесць «Іван» вытрымалі больш сотні перавыданняў агульным накладам больш за 1 млн. асобнікаў. Кнігі У. Багамолава ўваходзяць у вучэбныя праграмы для чытання сярэдніх школ, гімназій і ліцэяў шэрага краін, у т.л. Беларусі.
Жуліяну Белеці
Жулія́ну Хаус Белеці (Juliano Haus Belletti; ) — футбаліст зборнай каманды Бразіліі. Абаронца. Чэмпіён свету 2002.
Кар’ера
Прафесійную кар’еру пачаў у «Крузейру» ў 1993 годзе. За два сезоны ён правёў 22 матчы ў чэмпіянаце краіны, а затым перайшоў у «Сан-Паўлу», дзе яму ўдалося замацавацца ў асноўным складзе каманды. Сезон 1999 абаронца правёў у арэндзе ў «Атлетыку Мінейру», стаўшы віцэ-чэмпіёнам Бразіліі. Ён забіў самы хуткі гол у гісторыі фіналаў бразільскай лігі. У 2001 годзе хадзілі чуткі аб яго пераходзе ў іспанскі клуб «Валенсія», аднак у самую апошнюю хвіліну яго адмянілі.
У 2002 годзе пасля трыумфу на чэмпіянаце свету Белеці перабраўся ў Еўропу, заключыўшы пагадненне з «Вільярэалам», якому абыйшоўся ў чатыры мільёны еўра. Ён хутка асвоіўся ў Іспаніі і стаў незаменным у камандзе, правёў 31 матч у «прыкладзе» і яшчэ шэсць паядынкаў у Кубку Інтэртота. У сезоне 2003/04 Белеці не апускаўся ніжэй высока паднятай планкі і дапамог свайму клуба атрымаць перамогу ў Кубку Інтэртота, а затым дабрацца да паўфіналу Кубка УЕФА, дзе «Вільярэал» саступіў будучаму трыумфатару «Валенсіі». Добра адыграўшы сезон, ён прыцягнуў увагу скаўтаў «Барселоны», з якой і падпісаў чатырохгадовы кантракт.
17 мая 2006 года на Стад дэ Франс у Парыжы «Барселона» сустракалася з лонданскім «Арсеналам» ў фінале Лігі чэмпіёнаў 2006. Белеці застаўся на лаўцы запасных, саступіўшы месца ў асноўным складзе Алегеру, аднак менавіта ён стаў галоўным героем сустрэчы, калі, выйшаўшы на ​​замену, ён завяршыў дакладным ударам камбінацыю «Барсы», забіўшы свой першы гол у складзе каталонскага клуба і прынёсшы яму перамогу ў гэтым турніры.
У жніўні 2007 года Жуліяна Белеці перайшоў з «Барселоны» у лонданскі «Чэлсі». Сума трансферу, па інфармацыі прэсы, склала ад 5 да 5,5 млн еўра.
У 2010 годзе Белеці па ўзаемнай згодзе скасаваў кантракт з лонданцамі і праз некалькі месяцаў перабраўся на радзіму ва «Флуміненсі».
Юн Чхі Хо
Юн Чхі Хо (윤치호, Yun Chi-ho; 26 снежня 1864 — 9 снежня 1945) — карэйскі палітык, актывіст руху за незалежнасць Карэі. Дзядзька Юн Бо Сона — прэзідэнта Рэспублікі Карэя ў 1960 годзе.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1864 годзе ў горадзе Дунпо, правінцыя Чхунчхон, Часон. Скончыў Універсітэт Вандэрбільта, Тэнесі, ЗША, атрымаў ступень доктара права ва Універсітэце Эмары, Джорджыя.
Займаў шэраг дзяржаўных пасадаў ва ўрадзе Часон, у тым ліку ў 1904 годзе пасаду міністра замежных спраў.
Калі ў 1910 годзе Часон быў акупаваны Японскай імперыяй, Юн Чхі Хо далучыўся да руху супраціву. Адзін з самы вядомы актывістаў руху за незалежнасць.
У 1915 годзе вызваліўся з турмы і перайшоў на праяпонскія пазіцыі. Атрымаў тытул барона, працаваў у апараце. Пераехаў у Японію.
У 1945 годзе абраны ў Палату саветнікаў Японскай імперыі.
Пасля Другой сусветнай вайны вярнуўся ў Карэю.
Памер 9 снежня 1945 года ў горадзе Кэсон. Існуе версія, што ён пакончыў жыццё самагубствам, але доказы гэтага адсутнічаюць.
Limenitis reducta
Limenitis reducta — дзённы матылёк з сямейства німфалід.
Этымалогія лацінскай назвы
Reducta (з лацінскай) — скарочаны, зніклы. Назва адлюстроўвае асаблівасці афарбоўкі ніжняга боку задніх крылаў, дзе знаходзіцца толькі адзін шэраг чорных кропак, у адрозненне ад блізкароднасных відаў, якія маюць двайны шэраг плям.
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла імага — 21 — 31 мм. Верхні бок крылаў чорна-буры, у самца з блакітным адлівам, у самкі буры без адліву.
Арэал
Распаўсюджаны ў Паўднёвай Еўропе, Паўднёвай Францыі і ў адзіных вядомых пунктах у Брэтані і Нармандыі на паўночна-захадзе краіны, Паўднёвай Германіі, Аўстрыі, Славакіі, Венгрыі, Румыніі, на Балканскім паўвостраве, у Малой Азіі, на Каўказе, у Закаўказзе, Крыму, Іране і Афганістане.
Не знойдзена на Балеарскіх астравах, Крыце, у Польшчы, у цэнтры і на поўдні Пірэнэйскага паўвострава. У Чэхіі (паўночная мяжа гістарычнага арэала) лічыцца вымерлым — пасля 1942 года не адзначаўся.
Коўчыцы
Назву Ко́ўчыцы маюць:
Спіс аб’ектаў PGC (845001—846000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (845001—846000)
Limenitis reducta
Месцапражыванні
Паляны, дарогі ў змешаных і лісцяных лясах. Даліны рэк і ручаёў, зараснікі кустоў, узлескі і паляны сярод разрэджаных лісцяных лясоў. У горы падымаецца да вышыні 2000 м над узр. м., дзе сустракаецца па ўзлесках. .
Час лёту
Развіваецца ў адным пакаленні. Час лёту з сярэдзіны чэрвеня па пачатак жніўня, верасень
Кармавыя расліны
, у асаблівасці, , , , ,  і.
Біялогія
Матылі часта харчуюцца на буйных суквеццях парасонавых раслін, сядзяць на галінках кустоў, ствалах дрэў. Нярэдка нізка плануюць над схіламі пагоркаў, затым рэзка ўзнімаюцца і прысаджваюцца на суквецці раслін.
Заўвагі па ахове
Уключаны ў Чырвоную кнігу Германіі ў 1992 годзе.
Санта-Ана (Сальвадор)
Са́нта-А́на (Santa Ana) — горад на захадзе Сальвадора, адміністрацыйны цэнтр аднайменнага дэпартамента Санта-Ана.
Геаграфія
Санта-Ана — другі па велічыні горад у Сальвадоры. Ён размешчаны на Панамерыканскай шашы, за 16 км ад вулкана Санта-Ана, на вышыні 665 м над узроўнем мора. За 64 км на захад ад Санта-Аны знаходзіцца сталіца Сальвадора, горад Сан-Сальвадор.
Гісторыя
Горад быў заснаваны іспанскімі каланізатарамі ў 1569 годзе. У горадзе захаваліся ўзоры каланіяльнай архітэктуры — гатычны сабор і царква Эль Кальварыа. За 14 км на захад ад Санта-Аны размяшчаюцца руіны старажытнага індзейскага горада Тасумаль.
Нацыянальны аэракасмічны ўніверсітэт імя М. Я. Жукоўскага «Харкаўскі авіяцыйны інстытут»
'''Нацыянальны аэракасмічны ўніверсітэт імя М. Я. Жукоўскага «Харкаўскі авіяцыйны інстытут»''' (Національний аерокосмічний університет імені М. Є. Жуковського «Харківський авіаційний інститут») — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, размешчаная ў Харкаве.
Гісторыя
Харкаўскі авіяцыйны інстытут заснаваны ў 1930 годзе на базе авіяцыйнага аддзела Харкаўскага політэхнічнага інстытута. З абвяшчэннем ў 1991 годзе незалежнасці Украіны, інстытут стаў адзінай ВНУ краіны, якае ажыццяўляе комплексную падрыхтоўку спецыялістаў для авіяцыйна-касмічнай галіны. У 1992 годзе ўпершыню ў гісторыі інстытут пачаў навучанне замежных грамадзян, быў створаны факультэт эканомікі і менеджменту. У 1999 годзе утвораны яшчэ адзін факультэт - гуманітарны. У жніўні 1998 года на базе інстытута быў створаны Дзяржаўны аэракасмічны ўніверсітэт імя М. Я. Жукоўскага "Харкаўскі авіяцыйны інстытут". 11 верасня 2000 года універсітэту нададзены статус нацыянальнага і новая назва - Нацыянальны аэракасмічны ўніверсітэт імя М. Я. Жукоўскага "Харкаўскі авіяцыйны інстытут".
Аўтабіяграфія
Аўтабіяграфія (ад «аўтар» і «біяграфія»; з грэчаскай: «уласны жыццяпіс») — паслядоўнае апісанне чалавекам падзей уласнага жыцця.
Літаратурны жанр
Для аўтабіяграфіі, у адрозненне ад дзённіка, характэрна рэтраспектыўнае, з вышыні пражытых гадоў, імкненне асэнсаваць сваё жыццё як цэлае; пішучы літаратурную аўтабіяграфію, нярэдка звяртаюцца да вымыслу. У адрозненне ад мемуараў, аўтар засяроджаны на гісторыі сваёй асобы, а не на навакольным свеце. Існуюць і памежныя паміж аўтабіяграфіяй, дзённікамі/або мемуарамі жанры.
Як літаратурны жанр аўтабіяграфія зараджаецца ў позняй антычнасці, на глебе індывідуалістычнага самаадчування, якое толькі з’яўляецца, адначасова з паняццем асобы («Споведзь» Блажэннага Аўгусціна — псіхалагічнае апісанне рэлігійнага крызісу і схілення да веры). Гэты жанр паўтараецца ў некалькіх творах XVII ст., напрыклад у «Міласці Божай, якая сышла на галоўнага грэшніка», напісанай Баньянам у 1666-ым годзе, і пазней у форме свецкага філасофскага твора ў паэтычным шэдэўры Уільяма Уордсварта «Прэлюдыя», завершаным у 1805-ым годзе.
Пачаткам сучаснага жанру аўтабіяграфіі можна лічыць «Споведзь» Жан Жака Русо з беспрэцэдэнтнай шчырасцю апісання.
Сваёй «Аўтабіяграфіяй», апублікаванай у 1793-м годзе, Бенджамін Франклін заклаў асновы чыста амерыканскай традыцыі «гісторыі поспеху».
У музыцы
Аўтабіяграфічныя песні — гэта песні, у якіх тэкст мае непасрэднае дачыненне да гісторыі самога аўтара музыкі.
Хаэн (правінцыя)
Хаэн (Jaén) — правінцыя на поўдні Іспаніі ў складзе аўтаномнай супольнасці Андалусія. Адміністрацыйны цэнтр — Хаэн.
Пасольства Латвіі ў Беларусі
Пасольства Ла́твіі ў Рэспу́бліцы Белару́сі — дыпламатычная місія Латвіі ў Рэспубліцы Беларусі. Знаходзіцца ў Мінску па адрасе вул. Дарашэвіча, 6а. У Віцебску знаходзіцца консульства Латвійскай рэспублікі.
Шыхта
Шыхта (ням. Schicht) — сумесь зыходных матэрыялаў, а ў некаторых выпадках (напрыклад, пры выплаўленні чыгуну ў даменнай печы) і паліва ў пэўнай прапорцыі, якая падлягае перапрацоўцы ў металургічных, хімічных і іншых агрэгатах.
Шыхтой звычайна называюць зыходныя сумесі, якія выкарыстоўваюцца ў піраметалургічных ці ​​іншых высокатэмпературных (вытворчасці шкла, цэменту, некаторых керамічных матэрыялаў і вырабаў, каксавання вуглёў) працэсах.