cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рукю (дзяржава)
Пачатак залежнасці ад Японіі
Увесну 1609 годзе сацумскае войска высадзілася на Акінаве, разбіла мясцовае грамадзянскае апалчэнне і разрабавала замак Сюры і ванскія скарбніцы. Сё Нэй быў узяты ў закладнікі і адпраўлены ў Японію на два гады. У 1611 годзе, пасля таго, як Сё Нэю было дазволена вярнуцца на радзіму, яму і яго двару прыйшлося падпісаць мірны дагавор, які сцвярджае, апрача іншага, што дзяржава Рукю заўсёды была васалам Сацумы. Астравы Амамі і Осіма былі далучаны да хана Сацумы (па гэтай прычыне ў сучаснай Японіі яны ўваходзяць у прэфектуру Кагасіму, а не Акінаву), але ванам Сё было дазволена працягваць кіраваць астатняй часткай архіпелага Рукю ў рамках, усталяваных Сацумай. Такім чынам, Рукю апынулася ў двайной феадальнай залежнасці: ад кітайскага імператара (сувязі з Кітаем працягваліся) і ад даймё Сацумы.
У 1615 годзе япона-кітайскія перамовы зайшлі ў тупік; Кітай забараніў японскім караблям заходзіць у кітайскія порты. Дзякуючы палітыцы сакоку еўрапейскія купцы страцілі права заходзіць у японскія порты. Такім чынам, асноўны патоку гандлю паміж Японіяй і Кітаем пайшоў праз дзяржаву Рукю, якую і Кітай, і Японія лічылі «сваёй». Гандаль з Кітаем быў важным для прэстыжу і фінансавага дабрабыту даймё Сацумы. Каб пазбегнуць магчымых канфліктаў з Кітаем, кіраўнікі Сацумы прадпісалі Рукю прыкідвацца незалежнай дзяржавай. Жыхарам Рукю было забаронена карыстацца японскімі імёнамі і адзеннем. Прадстаўнікам Рукю за мяжой было забаронена згадваць залежнасць Рукю ад Сацумы. Японскія падданыя не мелі права наведваць Рукю без урадавага дазволу. Нават рукюскі пасол у Эда быў абавязаны весці перамовы толькі праз перакладчыка. Кітай хутка даведаўся праўду, але гульня ў незалежнасць Рукю дазваляла ўсім захаваць твар і працягваць выгодны гандаль.
На Рукю з Кітая пракраліся некаторыя сельскагаспадарчыя культуры: батат (1605 год) і цукровы трыснёг (1623 год).
Далучэнне да Японіі
У 1866—1869 гг. улада ў Японіі перайшла ад сёгуна да імператара Мэйдзі. У 1871 годзе была праведзена адміністрацыйная рэформа; старыя феадальныя ханы былі рэарганізаваны ў прэфектуры. Каб пазбегнуць расчлянення заходнімі дзяржавамі (у 1854 годзе ЗША заключылі гандлёвы дагавор з Рукю, як з незалежнай дзяржавай; Расія часова акупавала Цусіму; да 1875 года Вялікабрытанія заяўляла пра свае правы на Банінскія астравы), японскім уладам трэба было тэрмінова арганізаваць эфектыўны кантроль над васаламі і вызначыць міжнародныя межы дзяржавы. Астравы Рукю, па планах Японіі, неабходна было ператварыць са змяшанага кітайска-сацумскага васала ў японскую тэрыторыю.
У снежні 1871 года бура прыбіла рукюскую джонку да паўднёвага берага Тайваня. Мясцовыя абарыгены напалі на каманду карабля і забілі 54 чалавекі. Японія вырашыла скарыстацца гэтым інцыдэнтам як падставай для адлучэння Рукю ад Кітая. Японскі пасол у Кітаі запатрабаваў, каб кітайскія ўлады пакаралі забойцаў «японскіх падданых», і атрымаў адказ, што Кітай не нясе адказнасць за тое, што адбываецца на ўсходнім узбярэжжы Тайваня. Тады ў 1874 годзе Японія адправіла ваенную экспедыцыю на Тайвань. Кітай падняў пратэст; у кастрычніку 1874 года Кітай і Японія падпісалі дагавор, у якім рукюскія маракі былі ахарактарызаваны проста як «японскія падданыя». З дагаворам пагадзіліся і брытанскія прадстаўнікі. Такім чынам, міжнародная супольнасць прызнала, што Рукю — японская тэрыторыя.
У кастрычніку 1872 года міністр замежных спраў Японіі абвясціў рукюскаму паслу, што Рукю з гэтага часу не дзяржава (коку), а хан, гэта значыць тэрытарыяльная адзінка Японіі. У 1875 годзе, пасля падпісання дагавора з Кітаем, на Акінаву прыбыў японскі пасланец Мацуда Митыюкі для перамоў з рукюскім ванам Сё Таем аб канчатковым статусе архіпелага. Рукюскія ўлады выбралі тактыку паравалок і ўсяляк адцягвалі вырашэнне пытання. Нарэшце ў 1879 годзе на востраў высадзіўся японскі дэсант. 11 сакавіка 1879 года японскія салдаты занялі замак Сюры, і Мацуда абвясціў, што ўжо да канца месяца дзяржава (ці хан) Рукю будзе лічыцца прэфектурай Акінавай і часткай японскай метраполіі.
Хваляванні ў Польшчы (1970)
Хваляванні ў Польшчы ў 1970 годзе, таксама вядомыя як Снежаньскія падзеі 1970 года альбо Масакра на ўзбярэжжы (Grudzień 1970, wydarzenia grudniowe, rewolta grudniowa, wypadki grudniowe, masakra na Wybrzeżu) — пратэсты рабочых у Польскай Народнай Рэспубліцы 14–22 снежня 1970 года, пераважна ў Гданьску, Гдыні, Шчэціне і Эльблёнгу, прыдушаныя міліцыяй і арміяй.
12 снежня 1970 года ў Польшчы на падставе «агульнага курсу на замарожванне заработнай платы і абмежаванне спажывання як сродку пераадолення эканамічных цяжкасцей» было абвешчана павелічэнне цэн на прадукты харчавання, прамысловыя тавары і будматэрыялы ў сярэднім на 30 %.
У адказ верфі ў Гданьску і Гдыні першымі абвясцілі аб сваёй забастоўцы 14 снежня 1970 года. Да іх далучыліся прадпрыемствы Эльблёнга, Слупска і Шчэціна. У некаторых выпадках забастоўкі перарасталі ў масавыя беспарадкі. У Гданьску і Шчэціне былі напады на мясцовыя партыйныя камітэты ПАРП, некаторыя крамы і грамадскія будынкі былі моцна пашкоджаны.
Першы сакратар ЦК ПАРП Уладзіслаў Гамулка абвясціў забастоўшчыкаў «контррэвалюцыянерамі» і аддаў загад аб іх разгоне. 17 снежня 1970 года на верфі ў Гданьску адбылося сутыкненне ваеннаслужачых і працаўнікоў верфі, адбыліся яшчэ некалькі сутычак. У выніку жорсткіх сутыкненняў загінуў 41 рабочы (у асноўным моладзь), 2 міліцыянты і 1 вайсковец. Раненні рознай ступені цяжкасці атрымалі 1 164 чалавекі, у тым ліку каля 600 вайскоўцаў і супрацоўнікаў міліцыі.
16 снежня 1980 года ў Гданьску быў усталяваны помнік у памяць аб мірных ахвярах гэтых падзей.
Муязерскі
Муязерскі (Муезе́рский, Mujejärvi, Mujejärvi) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Муязерскага раёна Карэліі. Пасёлак размешчаны ў цэнтральнай частцы Заходне-Карэльскага ўзвышша, на левым беразе ракі Муязерка. Насельніцтва — 2816 чалавек (2019). У пасёлку размешчана чыгуначная станцыя Муязерка лініі Суаярві — Кастамукша Акцябрскай чыгункі.
Місаўцы
Місаўцы́ (, Мисовцы) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Драгічынскага сельсавета.
Георгій Фёдаравіч Лось
Георгій Фёдаравіч Лось (1905 — ?) — беларускі спецыяліст у галіне гастраэнтэралогіі. Кандыдат медыцынскіх навук, дацэнт.
Саюзная Дзяржава
Саю́зная дзяржа́ва — саюз Расійскай Федэрацыі і Рэспублікі Беларусь з патэнцыйна адзінай палітычнай, эканамічнай, ваеннай, мытнай, валютнай, юрыдычнай, гуманітарнай, культурнай прасторай.
Перадумовы
Пасля распаду СССР і стварэння СНД з 1992 года ўнутры гэтай арганізацыі ішоў павольны працэс узмацнення двухбаковых сувязей Расіі і Беларусі, які стрымліваў расійскі бок. Уплывовы эканамічны істэблішмент Расіі на чале з Я. Гайдарам і С. Шахраем разглядаў цеснае супрацоўніцтва з Беларуссю як лішні цяжар для Расіі. Справа ў тым, што эканоміка Беларусі не ведала сучасных рыначных пераўтварэнняў, а архаічная эканамічная сістэма цалкам залежала толькі ад датацый. Аднак расійскі бок быз зацікаўлены ў захаванні палітычнага і ваеннага кантролю над тэрыторыяй Беларусі. 20 ліпеня 1992 года прэм’ер-міністр Беларусі В. Кебіч падпісаў з в. а. прэм’ер-міністра Расіі Я. Гайдарам шэраг ваенных дамоў, згодна з умовамі якіх вярталася цеснае ваеннае супрацоўніцтва, якое на думку старшыні Вярхоўнага Савета С. Шушкевіча моцна абмяжоўвала суверэнітэт Беларусі. Інтэграцыйнаму працэсу дзвюх дзяржаў не спрыялі таксама ўнутрыпалітычныя працэсы: кастрычніцкія падзеі 1993 года ў Расіі і наменклатурна-парламенцкая барацьба ў Беларусі (С. Шушкевіч падтрымаў прэзідэнта Б. Ельцына, а парламенцкая большасць — ягоных праціўнікаў А. Руцкога і Р. Хасбулатава).
Пасля таго, як у снежні 1995 года левыя партыі — у асноўным камуністы і аграрыі — атрымалі ў новай Дзяржаўнай думе Расійскай Федэрацыі больш за сорак працэнтаў месцаў, 14 сакавіка 1996 года Савет Дзяржаўнай думы ўнёс у парадак дня пленарнага пасяджэння падрыхтаваны фракцыяй КПРФ, Аграрнай групай і групай «Народаўладдзе» праект пастановы «пра паглыбленне інтэграцыі народаў, якія аб’ядноўваліся ў Саюз ССР, і адмене пастановы Вярхоўнага Савета РСФСР ад 12 снежня 1991 года аб дэнансацыі Дамовы аб утварэнні СССР». На наступны дзень Дзяржаўная дума прыняла гэтую пастанову, а таксама пастанову «Аб юрыдычнай сіле для Расійскай Федэрацыі — Расіі вынікаў рэферэндуму СССР 17 сакавіка 1991 года па пытанні аб захаванні Саюза ССР». Рэальных палітычных наступстваў гэтыя рашэнні не мелі, але спрыялі развіццю інтэграцыйных працэсаў паміж Расіяй і Беларуссю.
Ад Супольнасці да Саюзнай Дзяржавы
21 лютага 1995 года падчас афіцыйнага візіту Б. Ельцына ў Рэспубліку Беларусь ў Мінску адбылося падпісанне Дагавора аб дружбе, добрасуседстве і супрацоўніцтве паміж Рэспублікай Беларусь і Расійскай Федэрацыяй.
29 красавіка 1996 года ў Санкт-Пецярбургу кіраўнікі парламентаў дзвюх краін падпісалі пагадненне аб Парламенцкім Сходзе, а ўжо 22 чэрвеня ў Брэсце адбылося паседжанне Вышэйшага Савета Супольнасці Расіі і Беларусі на чале з Б. Ельцыным і А. Лукашэнка. Галоўнай мэтай Саюза паводле Статута з’яўлялася далейшае ўмацаванне дружбы, братэрства і ўсебаковага супрацоўніцтва паміж дзяржавамі ў палітычнай, эканамічнай, сацыяльнай, ваеннай, навуковай, культурнай і іншых галінах.
2 красавіка 1997 года ў Маскве прэзідэнты Беларусі і Расіі падпісалі Дагавор аб Саюзе Беларусі і Расіі. З тых часоў 2 красавіка адзначаецца так як Дзень яднання народаў Беларусі і Расіі.
23 мая 1997 года адбылося падпісанне Статута Саюза Беларусі і Расіі.
У адпаведнасці з Статутам Саюза Беларусі і Расіі ў 1997 годзе былі ўтвораны Вышэйшы савет і Выканаўчы камітэт Саюза Беларусі і Расіі.
Парламенцкі Сход Супольнасці быў ператвораны ў Парламенцкі Сход Саюза Беларусі і Расіі.
У 1997—1998 гадах адбываецца фарміраванне выканаўчых органаў Саюза, агульнага бюджэту, ажыццяўляецца распрацоўка і рэалізацыя першых саюзных праграм. Ўтвораны Памежны і Мытны камітэты, Камітэт па пытаннях бяспекі.
У студзені 1998 года быў падпісаны Дагавор аб сумеснай Тэлерадыёвяшчальнай арганізацыі Саюза Беларусі і Расіі.
25 снежня 1998 года прэзідэнты падпісалі Дэкларацыю аб далейшым яднанні Рэспублікі Беларусь і Расійскай Федэрацыі, Дагавор аб роўных правах грамадзян, а таксама Пагадненне аб стварэнні роўных умоў суб’ектам гаспадарання. У дакументах выказваўся намер «працягваць паэтапны рух да добраахвотнага аб’яднання ў саюзную дзяржаву пры захаванні нацыянальнага суверэнітэту дзяржаў-удзельніц Саюза».
8 снежня 1999 года ў Маскве адбылося падпісанне Дамовы аб стварэнні Саюзнай дзяржавы, і была прынята Праграма дзеянняў Рэспублікі Беларусь і Расійскай Федэрацыі па рэалізацыі палажэнняў Дагавора аб стварэнні Саюзнай дзяржавы.
26 студзеня 2000 года, пасля ратыфікацыі Дагавора парламентамі дзвюх краін, ён уступіў у сілу.
Паглыбленне інтэграцыі
Падштурхоўванне Беларусі да больш шчыльнага саюзу пачалося з прыняццем у Расіі т.зв. «падаткавага манеўра» 24 ліпеня 2018 года. Згодна з законам аб змене падаткаабкладання нафтавай галіны, які прадугледжвае, да 2024 года, зніжэнне экспартнага мыта на нафту і нафтапрадукты да нуля. Дагэтуль Беларусь атрымлівала ад Расіі нафту без мыта і залічвала спагнанае мыта ад экспарту нафтапрадуктаў у свой бюджэт. У адміністрацыі А. Лукашэнкаі сцвярджалі, што за 3 апошнія гады Беларусь недаатрымала 3 мільярды 600 мільёнаў долараў ЗША, а за наступныя 4 гады недаатрымае 11 мільярдаў пры найгоршым развіцці падзей. 13 снежня 2018 г. віцэ-прэм’ер Беларусі Ігар Ляшэнка заявіў, што на перамовах ў жніўні—лістападзе Беларусь разлічвала на кампенсацыю каля 310—315 мільёнаў долараў ЗША. Аднак, расійскі бок, увыніку, заняў «крайнюю пазіцыю» і адмовіўся ад абмеркавання гэтага пытання да «прыняцця прынцыповых рашэнняў аб руху ў кірунку далейшай інтэграцыі Расіі і Беларусі ў рамках саюзнай дзяржавы». Прэм’ер-міністр Д. Мядзведзеў акрэсліў патрабаванні да інтэграцыі: агульныя валюта, суд, мытня і падліковая палата. Ён падкрэсліў, што «Расія гатова праводзіць адзіную палітыку ў галіне падаткаў, цэна- і тарыфаўтварэння толькі тады, калі будуць выкананыя ўмовы пагаднення аб саюзнай дзяржаве 1999 года». 14 снежня 2018 года прэзідэнт А. Лукашэнка заявіў, што «шантажаваць марна. Разумею намёкі — уступайце ў склад Расіі. Гэтага не будзе ніколі».
15 чэрвеня 2019 года міністр эканамічнага развіцця Расіі М. Арэшкін, заявіў, што нібыта, «Расія і Беларусь ўзгаднілі каля 90 % праграмы інтэграцыі дзьвюх краін».19 лістапада 2019 года кіраўнікі ўрадаў Беларусі і Расіі Сяргей Румас і Дзмітрый Мядзведзеў пачалі чарговы раўнд перамоў наконт праграмы далейшай інтэграцыі, якую прэзідэнты абодвух краін плануюць падпісаць 8 снежня 2019 года.
10 верасня 2021 года на сустрэчы А. Лукашэнкі і У. Пуціна скончылася канчатковае ўзгадненне ўсіх 28 дарожных карт па інтэграцыі Беларусі і Расіі. У той самы момант, кіраўніца Цэнтрабанка Расіі заявіла, што гаварыць пра стварэнне ці ўвядзенне адзінай валюты Беларусі і Расіі заўчасна.
Асновы СДРБ
Вышэйшы орган Саюзнай дзяржавы — Вышэйшая Дзяржаўны Савет, у склад якой уваходзяць кіраўнікі дзяржаў, кіраўнікі ўрадаў, кіраўнікі палат парламентаў дзяржаў-удзельніц.
Выканаўчы орган Саюзнай дзяржавы — Савет Міністраў. У яго ўваходзяць Старшыня Савета Міністраў, кіраўнікі ўрадаў, Дзяржаўны сакратар (на правах намесніка Старшыні Савета Міністраў), міністры замежных спраў, эканомікі і фінансаў дзяржаў-удзельнікаў, кіраўнікі асноўных галіновых і функцыянальных органаў кіравання Саюзнай дзяржавы.
Прадстаўнічы і заканадаўчы орган — Парламент.
У рамках сумеснай камісіі на чале з кіраўнікамі ніжніх палат парламентаў дзвюх краін вядзецца падрыхтоўка Канстытуцыйнага Акта Саюзнай дзяржавы, у якім павінна знайсці адлюстраванне палітычны лад стваранага інтэграцыйнага міждзяржаўнага аб’яднання. Як асноўныя прынцыпы ў ім мяркуецца зафіксаваць захавання суверэнітэту, раўнапраўя і міжнародную правасуб’ектнасць «суб’ектаў Саюзнай дзяржавы».
Па дамове 1999 таксама павінны быць створаны Суд Саюзнай дзяржавы і Падліковая палата для ажыццяўлення кантролю за фінансамі Саюзнай дзяржавы.
Бюджэт СДРБ
З 2000 года пачаў фармавацца саюзны бюджэт. У 2008 годзе на выкананне ўсіх запланаваных праграм спатрэбіцца не менш за 6 млрд расійскіх рублёў. Плануецца, што ў 2008 годзе будзе першы дэфіцытны бюджэт пасля перыяду няпоўнага асваення бюджэтных сродкаў. Бюджэт 2010 года, зацверджаны Дэкрэтам № 3 ад 10.12.2009, складае 4 млрд 872 млн расійскіх рублёў па даходах і расходах. Адлічэнні з бюджэту РФ — 3,167 млрд руб., з бюджэту РБ — 1,705 млрд руб.
Сімволіка
Пункт 1 артыкула 10 Дагавора аб стварэнні Саюзнай Дзяржавы абвяшчае: «Саюзная дзяржава мае свой герб, сцяг, гімн і іншыя атрыбуты дзяржаўнасці». Пасля ўтварэння Саюза Расіі і Беларусі ў 1997 годзе афіцыйна не быў прыняты ні агульны сцяг, ні агульны герб. Было прапанавана некалькі праектаў сцягоў і гербаў. Для сцяга было два варыянты. У абодвух выпадках яны з’яўляюцца мадыфікацыямі да сцяга Савецкага Саюза, у абодвух выпадках две залатыя зоркі змяшчаюцца ў кантон чырвонага сцяга, каб прадстаўляць дзве дзяржавы Саюза.
Прапанаваны праект герба — гэта мадыфікацыя двухгаловага арла з гербамі Расіі і Беларусі.
Ініцыятывы па далучэнні да Саюзнай дзяржавы
18 красавіка 1999 года кіраўнік фракцыі Ліберальна-дэмакратычнай партыі Расійскай Федэрацыі ў Дзяржаўнай Думе Расійскай Федэрацыі У. В. Жырыноўскі звярнуўся да прэзідэнта Б. Ельцына з заклікам падпісаць трохбаковую дамову аб утварэнні саюзнай дзяржавы з Саюзнай Рэспублікай Югаславія.
Калужчына
Калу́жчына (, Калужчино) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сарочынскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Мосарскага сельсавета. У 2004 — 2005 гадах вёска ў складзе Вяркудскага сельсавета.
Архітэктурны факультэт БНТУ
Архітэктурны факультэт БНТУ (АФ БНТУ) — адзін з факультэтаў Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта, заснаваны ў 1970 годзе. У наш час размяшчаецца ў 5 корпусе, па адрасе праспект Незалежнасці, 65.
Гісторыя
У 1946 годзе на будаўнічым факультэце Беларускага політэхнічнага інстытута была створана кафедра «Архітэктура». У верасні 1952 г. на будаўнічым факультэце адкрылася архітэктурнае аддзяленне, адбыўся першы набор студэнтаў.
У 1970 годзе адкрыўся архітэктурны факультэт.
У пачатку 1970-х гадоў з ініцыятывай вылучыць з БПІ факультэты будаўнічага профіля і стварыць Мінскі архітэктурна-будаўнічы інстытут (МАБІ) выступлі загкафедрай архітэктуры Аляксандр Воінаў, рэктар БПІ Міхаіл Дарашэвіч і старшыня Дзяржбуда БССР Уладзімір Кароль. Ініцыятыву падтрымаў першы сакратар ЦК КПБ Пётр Машэраў.
Навучанне
Падрыхтоўка студэнтаў вядзецца па спецыяльнасцях: 1-69 01 01 «Архітэктура» і 1-69 01 02 «Дызайн архітэктурнага асяроддзя». За ўсю гісторыю існавання архітэктурнага факультэта было падрыхтавана больш за 4 000 архітэктараў, у тым ліку каля 600 для замежных краін. На факультэце працуе 75 выкладчыкаў, з іх 8 дактароў і 26 кандыдатаў архітэктуры. У наш час на факультэце навучаецца каля 1000 студэнтаў.
Кафедры
Падрыхтоўку архітэктараў на факультэце ажыццяўляюць 6 кафедраў:
Юрый Валянцінавіч Гулькевіч
Юрый Валянцінавіч Гулькевіч ( —, г. Мінск) — вучоны ў галіне паталагічнай анатоміі, член-карэспандэнт АМН СССР, заслужаны дзеяч навукі Беларусі. Доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыў Іркуцкі дзяржаўны ўніверсітэт у 1930 годзе. Працаваў патолагаанатамам у Кузнецку. У 1934—1940 гадах асістэнт, у 1940—1941 гадах кафедры паталагічнай анатоміі Новасібірскага медыцынскага інстытута. У 1941—1950 гадах начальнік патолагаанатамічнай лабараторыі арміі, фронту (1-ы Беларускі фронт) і ў Групе савецкіх войскаў у Германіі. У 1950—1955 гадах на пасадзе загадчыка кафедры паталагічнай анатоміі Таджыкскага медыцынскага інстытута,
Памёр у Мінску. Пахаваны на Паўночных могілках.
Бад-Герэнальб
Бад-Герэнальб (Bad Herrenalb) — горад у Германіі, курорт, размешчаны ў зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Карлсруэ. Уваходзіць у склад раёна Кальв. Насельніцтва — 7330 чалавек (31 снежня 2010 года). Плошча — 33,03 км². Афіцыйны код — 08 2 35 033.
Канявега
Канявега — прозвішча.
IC 2004
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ван-Дымен
Залі́ў Ван-Ды́мен (Van Diemen Gulf) — заліў у паўночнай частцы Аўстраліі, размешчаны паміж паўвостравамі Арнем-Ленд, Коберг і востравам Мелвіл. У заходняй частцы злучаны пралівам Кларэнс з залівам Бігл, які з'яўляецца часткай Тыморскага мора. У паўночнай частцы (паміж паўвостравам Коберг і востравам Мелвіл) злучаны пралівам Дандас з Арафурскім морам. Агульная плошча заліва складае каля 14 тысяч км2. У заліў упадаюць рэкі Мэры, Адэлейд, Саўт-Алігейтар, Іст-Алігейтар.
Заліў быў адкрыты ў 1644 годзе галандскім падарожнікам Абелем Тасманам, які назваў яго ў гонар Антоні ван Дымена, генерал-губернатара галандскіх калоній у Ост-Індыі. У 1802 годзе быў даследаваны брытанскім мараплаўцам Мэцью Фліндэрсам.
Радомін (гміна)
Радо́мін (Radomin) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Галюбска-Дабжыньскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Радоміне. Плошча гміны складае 80,77 км². Станам на 2009 год у гміне Радомін пражывалі 4167 чалавек, шчыльнасць — 51,59 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Валерый Георгіевіч Кандраценка
Валерый Георгіевіч Кандраценка (нар., Віцебск) — беларускі спартсмен, трэнер па боксе. Ганаровы грамадзянін Віцебска (1988). Майстар спорту (1969), заслужаны трэнер БССР (1977), заслужаны трэнер СССР (1988).
Ньюарк (Нью-Джэрсі)
Ньюарк (Newark) — горад на ўсходзе ЗША, найбуйнейшы горад штата Нью-Джэрсі і адміністрацыйны цэнтр акругі Эсэкс. Насельніцтва каля 280 тыс. (2000). Заснаваны ў 1666 годзе выхадцамі з Канектыкута.
Валерый Георгіевіч Кандраценка
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут фізічнай культуры (1972).
Ньюарк (Нью-Джэрсі)
Геаграфія
Горад размешчаны на рацэ Пасеік, паблізу ўпадзення яе ў Ньюаркскі заліў.
Валерый Георгіевіч Кандраценка
Біяграфія
Старшы трэнер нацыянальнай каманды Рэспублікі Беларусь (1984—1989). Падрыхтаваў 16 майстроў спорту, 2-х майстроў спорту міжнароднага класа (В. Масюка і Ю. Прохарава), аднаго заслужанага майстра спорту (алімпійскага чэмпіёна В. Яноўскага). Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны».
Тырары
Тырары (Tirari) — пустыня, размешчаная ў Паўднёвай Аўстраліі. Займае тэрыторыю плошчай у 15 250 км².
Размяшчэнне
Частка пустыні размяшчаецца на тэрыторыі Нацыянальнага парка возера Эйр.
Да пустыні Тырары прылягае частка тэрыторыі пустыні Сімпсана, якая знаходзіцца на поўначы, таксама на ўсходзе размяшчаецца пустыня Стшалецкага і на паўночным усходзе — пустыня Sturt Stony.
Следства вядуць Калабкі (мультфільм, 1987)
«Следства вядуць Калабкі» (Следствие ведут Колобки) — савецкі маляваны мультыплікацыйны фільм студыі «Экран», створаны рэжысёрамі Аляксандрам Татарскім і Ігарам Кавалёвым. Складаецца з двух частак. Першая частка была выпушчаная ў 1986 годзе, а другая частка — у 1987 годзе. Назва мультфільма парадыруе назву папулярнага савецкага дэтэктыўнага серыяла «Следства вядуць знаўцы».
У далейшым персанажы гэтага мультфільма браты пілоты Шэф і Калега актыўна выкарыстоўваюцца студыяй «Пілот», у прыватнасці, у праекце «Чардачок Фруціс» і «Акадэмія Уласных Памылак».
Сюжэт
Замежны кантрабандыст Карбафос, які прыехаў у горад Энск Пад выглядам турыста, выкрадае з заапарка рэдкага паласатага слана па мянушцы Балдахін. Сам слон калісьці належаў Карбафосу, аднак збег ад яго, не вытрымаўшы пабоеў і здзекаў. За справу бяруцца знакамітыя браты-сышчыкі Калабкі, Шэф і Калега. Сам Карбафос спрабуе вывезці Балдахіна за мяжу і падманным шляхам бярэ даведку ў сувенірным краме аб тым, што фарфоравы слон належыць яму (атрымаўшы даведку за фарфоравага слана, Карбафос саму статуэтку разбіў на месцы). Аднак на аэрадроме, адкуль хоча паляцець Карбафос са сланом, з’яўляюцца Калабкі. Карбафос хоча заштурхаць слана ў самалёт і б’е яго палкай. У гэты час сышчыкі перавабліваюць Балдахіна яго каханым рыбіным тлушчам і трубяць на трубе, з-за чаго слон ідзе да братоў, скідаючы з сябе былога гаспадара. Але Карбафос таксама спрабуе перавабіць слана музыкай на флейте, з-за чаго слон губляе волю і вяртаецца. Карбафос пачынае запіхваць Балдахіна ў самалёт. Тут Шэф страляе прысоскай з свайго рэвальвера у табурэтку на спіне Карбафоса і пачынае цягнуць на сябе, але злыдзень адразае табурэтку нажніцамі, і Шэфа далёка адкідвае. Па невядомай прычыне слуга Карбафоса пераходзіць на бок сышчыкаў, абстрэльваючы свайго гаспадара паветранымі шарыкамі з кулямёта. Злыдзень ляціць, а браты Калабкі разам са слугой і сланом ідуць па горадзе.
Выданне на відэа
У канцы 1980-х і пачатку 1990-х мультфільм выпушчаны на відэакасетах відэакампаніяй «электроніка відэа». У сярэдзіне 1990-х гадоў мультфільм выпушчаны ў VHS-зборніку «Лепшыя савецкія мультфільмы» Studio PRO Video.
У 2000 годзе кампанія «Майстар Тэйп» і «Саюз Відэа» пры падтрымцы «Дзяржтэлерадыёфонду» выпусціла ліцэнзійныя VHS-копіі (з майстар-касеты Betacam SP) з поўным цыклам мультфільмаў пра Калабка.
З 2002 года мультфільм выпускаўся на DVD у зборніку мультфільмаў Аляксандра Татарскага «падаў леташні снег» з гукам Dolby Digital.
Гульня
Па матывах мультфільма было створана 8 камп’ютарных гульняў:
Версія на англійскай мове
9 жніўня 2018 года на YouTube-канале «Советское телевидение. ГОСТЕЛЕРАДИОФОНД России» была выкладзеная версія мультфільма «Следства вядуць Калабкі» на англійскай мове.
Кандраценка
Кандраценка — прозвішча.
Detroit Free Press
Detroit Free Press (Дэтройт фры прэс) — першая па папулярнасці газета ў Дэтройце (ЗША). Як і асноўная частка амерыканскіх газет створана як рэгіянальнае выданне.
Міхаіл Іванавіч Дружынін
Біяграфія
У шэрагах Чырвонай арміі з 1939 года. Скончыў школу малодшых камандзіраў. З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны быў накіраваны ў асобную 11-ю запасную стралковую брыгаду, дзе займаўся падрыхтоўкай сувязістаў. У 1943 годзе скончыў Маскоўскае ваенна-палітычнае вучылішча імя У. І. Леніна. У баявых дзеяннях на фронце са студзеня 1944 года, з красавіка 1944 года камсорг 1-га стралковага батальёна 61-га палка 19-й гвардзейскай стралковай дывізіі (39-я армія, 3-ці Беларускі фронт).
Старшы лейтэнант Дружынін М. І. сябе ў баі каля вёскі Замасточча Віцебскага раёна. 23 чэрвеня 1944 г. першым падняўся ў атаку, з чатырма байцамі захапіў мост праз раку Лучоса і ўтрымліваў да падыходу асноўных сіл, забяспечыўшы хуткую пераправу войскаў 5-га гвардзейскага стралковага корпуса. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года за мужнасць і гераізм, праяўленыя пры ўзяцці мастоў праз Лучоса гвардыі лейтэнанта Міхаілу Іванавічу Дружыніну прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» (№ 3714). У 1969 г. у вёсцы Замасточча усталяваны абеліск на ўвекавечанне подзвігу байцоў.
Detroit Free Press
Гісторыя
У снежні 2008 года выдавец (Detroit Media Partnership) абвясціў пра скарачэнне падпіскі да двух выпускаў у тыдзень (чацвер і пятніца); у астатнія дні продаж толькі ў розніцу, аб'ёмам у 32 паласы. Гэты цыкл уведзены ў дзеянне 30 сакавіка 2009 года.
Міхаіл Іванавіч Дружынін
Біяграфія
Пасля вайны М. І. Дружынін працягнуў службу ў Савецкай Арміі. У 1955 г. скончыў Вышэйшы ваенна-педагагічны інстытут, у 1962 годзе — Ваенную акадэмію Генштаба. У 1962—1969 гг. у РВСН. Член ваеннага савета — начальнік палітуправы ваенных акругаў, з мая 1985 года начальнік палітаддзела Ваеннай акадэміі Генштаба.
У адстаўцы з 1987 г. Жыў у Маскве. Памёр 31 сакавіка 1995 года. Пахаваны на Кунцаўскіх могілках.
Хіроюкі Абэ
Хіроюкі Абэ (阿部 浩之; нар. ) — японскі футбаліст. У 2017 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Петрэла-Сальта
Петрэла-Сальта (Petrella Salto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыа, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыеці.
Авечкін
Авечкін — прозвішча.
Петрэла-Сальта
Насельніцтва складае 1308 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 13 чал./км². Займае плошчу 102 км². Паштовы індэкс — 2025. Тэлефонны код — 0746.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы san Rocco.
Міхаіл Паўлавіч Томскі
Міхаіл Паўлавіч Томскі (сапраўднае прозвішча — Яфрэмаў;, Колпіна — , Каралёў) — савецкі палітык і прафсаюзны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў мяшчанскай сям’і. У кастрычніку 1904 года ўступіў у РСДРП. Удзельнік рэвалюцыі 1905—1907 года, падчас якой быў арыштаваны царскімі ўладамі і адпраўлены на 4 месяцы ў ссылку ў Томск, ад назвы гэтага горада Яфрэмаў ў наступстве узяў сабе псеўданім Томскі.
Пасля вяртання з ссылкі заняўся прафсаюзнай і партыйнай працай. Зноў арыштаваны ў 1911 годзе і асуджаны на 5 гадоў катаржных работ, вясной 1916 накіраваны на пасяленне ў Іркуцкую губерню. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі Томскі стаў членам Палітбюро ЦК РКП(б), у 1919 годзе ўзначаліў Усесаюзны цэнтральны савет прафесійных саюзаў.
У 1925 годзе сумесна са Сталіным, Бухарыным, Рыкаў выступаў супраць «Новай апазіцыі» Зіноўева і Каменева. У студзені 1929 Томскі разам з Бухарыным і Рыкавым выступіў супраць згортвання НЭП і фарсіравання індустрыялізацыі і калектывізацыі. Сталін абвясціў гэтую пазіцыю «правым ухілам» і Томскі быў зняты з пасады старшыні УЦСПС. У 1930 быў выведзены са складу Палітбюро. У жніўні 1936 года ў ходзе судовага працэсу «антысавецкага аб’яднанага трацкісцкага цэнтра», калі Зіноўеў і Каменеў сталі даваць паказанні аб датычнасьці Томскага, Рыкава, Бухарына да контррэвалюцыйнай дзейнасці, пракуратура СССР пачала расследаванне ў дачыненні да гэтых асобаў. Даведаўшыся пра гэта, Томскі застрэліўся ў сябе на дачы ў Болшава (цяпер — Каралёў).
Наталля Васільева
Наталля Васільева (нар. ) — беларуская футбалістка. Выступала за зборную Беларусі. Лепшая футбалістка Рэспублікі Беларусь па міні-футболе па выніках 2020 года.
Клубная кар’ера
Выступала ў WU-17 (2013—2014), WU-19 (2014—2016). У 2019 годзе дэбютавала за зборную Беларусі.
Кірза
Кірза́, або кі́рза (першапачаткова «керза́» kersey — грубае даматканае або тэхнічнае сукно, у Расіі каразея) — шматслаёвая шчыльная трывалая баваўняная тканіна і на аснове такой тканіны, апрацаванай плеўкаўтваральным саставам або прагумаванай.
Існуе памылковая версія, што назва «кірза» ўзнікла ў перыяд Вялікай Айчыннай вайны як скарачэнне ад «<b id="mwIA">Кір</b>аўскага <b id="mwIQ">за</b>вода штучных скур», дзе была разгорнута масавая вытворчасць заменніка скуры на аснове шматслаёвай тканіны з насычэннем з. Аднак яшчэ ў пачатку XX стагоддзя падобны матэрыял з насычэннем з яечнага жаўтка, каніфолі і парафіна вырабіў расійскі вынаходнік Міхаіл Міхайлавіч Паморцаў. Пад назвай керза яго вынаходніцтва атрымала адабрэнне як заменнік скуры. Новы матэрыял прайшоў выпрабаванні падчас Руска-японскай вайны, выкарыстоўваўся для вытворчасці конскай амуніцыі, сумак і чахлоў. Дэманстраваўся на ў 1905 і ў  ў 1906 годзе. З часам літара «е» ў яго назве памянялася на «і».
Кірза ўжываецца пры вырабе спецадзення і элементаў ваеннага рыштунку (як прыклад: у СССР і ў РФ з кірзы шылі танкавыя камбінезоны, зімовыя курткі тэхскладу авіяцыі і інш.). Аднак тэрмін часцей выкарыстоўваецца ў дачыненні да абутковай кірзы — кампазітнага матэрыялу, які складаецца з апрацаванай плеўкаўтваральнымі рэчывамі шматслаёвай тканіны (фактычнай кірзы). Гэты матэрыял ужываецца як танны заменнік. Паверхню абутковай кірзы падвяргаюць цісненню для імітацыі фактуры свіной скуры. Ужываецца ў асноўным у вытворчасці халяваў армейскіх бот, а таксама для вырабу прагумаваных, , планшэтаў і гэтак далей.
Гісторыя вынаходкі
Цыратовыя матэрыялы з насычэннем з розных даступных насельніцтву матэрыялаў выкарыстоўваліся з дагістарычных часоў. Еўрапейцы прамакалі матэрыю ільняным алеем для надання такому матэрыялу водаахоўных якасцяў. Вядома, што метадам прасочвання алеем тканіны вікінгі надавалі ветразям сваіх дракараў дадатковую трываласць і абарону ад вады і солі. Шырокае прымяненне яшчэ ў дакалумбавых індзейцаў-ацтэкаў набылі вырабы з тканіны з насычэннем з латэксу (плашчы і чаравікі), у асноўным зробленага з малачка дрэва. Пазней, у першай палове XIX стагоддзя, папулярнасць набылі вырабы з насычэннем з (плашчы-).
Падобную тэхналогію насычэння тканіны рознымі натуральнымі матэрыяламі распрацоўвалі таксама вытворцы лінолеума. 1627 год адзначаны з’яўленнем вытворчасці «прамасленага палатна», якое можна лічыць далёкім продкам лінолеума. Прыкладна праз сто гадоў зафіксавана яго прымяненне ў якасці падлогавага пакрыцця. Натан Сміт запатэнтаваў гэты матэрыял у 1763 годзе з такім апісаннем « …на тканіне знаходзіцца пакрывальная яе маса з сумесі смалы,, іспанскага карычневага фарбавальніка, пчалінага воску і льнянога алею, якая наносіцца ў гарачым стане».
У Расійскай імперыі царскі ўрад, вельмі абцяжараны выдаткамі па забеспячэнні вялізнай арміі, быў зацікаўлены ў распрацоўцы матэрыялаў, прыдатных для замены дарагой скуры. Некаторыя элементы салдацкай экіпіроўкі, як, напрыклад,, цалкам можна было замяніць недарагімі сурагатамі — , вырабленымі з брызенту (парусіны, прасочанай азакерытавым саставам або іншымі воданепрымальнымі хімікатамі). Аднак па большай частцы гарбарныя элементы  замяняць у той час кансерватыўныя ваеначальнікі не вырашаліся. Да з’яўлення аўтатранспартных сродкаў абутак быў найважнейшым элементам салдацкай экіпіроўкі, паколькі пяхота па вызначэнні перасоўвалася пешшу. Няякасны абутак не толькі хутчэй зношваўся, але і націраў салдацкія ногі, тым самым зніжаючы баяздольнасць войскаў. У адным з загадаў генерала Скобелева гаворыцца: «першае, што пры няўвазе становіцца непрыдатным ў, гэта — боты, і тады здаровы, дужы, адважны салдат становіцца таксама непрыдатным». Толькі на салдацкія боты напярэдадні Першай сусветнай вайны расійская казна штогод вылучала каля 3 млн рублёў. Увесь бюджэт у той час складаў каля 12 млн рублёў.
Вынаходнікам кірзы, паводле архіваў, лічыцца Міхаіл Паморцаў. З 1903 года Паморцаў стаў праводзіць вопыты з, прычым толькі з тымі, складнікі якіх вырабляліся ў Расійскай імперыі. Ужо ў 1904 годзе ён атрымаў воданепранікальны брызент, з поспехам выпрабаваны ў якасці матэрыялу чахлоў для артылерыйскіх гармат і фуражных мяшкоў. Працы над непрамакальнымі тканінамі наштурхнулі навукоўца на пошук такога матэрыялу для насычэння, які надаваў бы тканінам ўласцівасці скуры. Міхаіл Міхайлавіч знайшоў такі склад эмульсіі, якая складаецца з сумесі яечнага жаўтка, каніфолі і парафіну, прасачыў ёю шматслаёвую баваўняную тканіну і атрымаў тканіну, непранікальную для вады, але пранікальную для паветра — спалучэнне уласцівасцяў, характэрнае для натуральнай скуры і вызначальнае яе гігіенічныя якасці. Названы быў атрыманы матэрыял «кірза». Тканіна была паспяхова выпрабаваная ў 1904 годзе падчас Руска-японскай вайны як матэрыял для вырабу конскай амуніцыі, сумак, чахлоў і т. п. Узоры тканін, распрацаваных па метадзе Паморцава, экспанаваліся на міжнародных выстаўках у Льежы (, ліпень 1905 года) і Мілан (, чэрвень 1906). У Мілане праца Міхаіла Міхайлавіча была адзначана Залатым медалём. Акрамя таго, за распрацоўку спосабаў атрымання заменнікаў скуры ён атрымаў заахвочвальны водгук на Паветраплавальнай выстаўцы ў Пецярбургу (1911) і быў узнагароджаны Малым срэбным медалём на Усерасійскай гігіенічнай выстаўцы ў Пецярбургу ў 1913 годзе.
Калі пачалася Першая сусветная вайна, М. М. Паморцаў прапанаваў бязвыплатна выкарыстоўваць вынайдзеныя ім заменнікі скуры для вырабу салдацкіх ботаў (ва ўмовах вострага недахопу абутку ў войскі пастаўлялі які заўгодна абутак — ад лапцей да «парусінавых ботаў» і чаравікаў, абутак, часткова або цалкам зроблены з брызента). Па выніках выпрабаванняў вопытных партый Ваенна-прамысловы камітэт рэкамендаваў вырабіць буйную партыю такіх ботаў для войскаў, але фабрыкантам скуранога абутку гэта было нявыгадна, і яны ўсяляк перашкаджалі перадачы замовы, а пасля скону Міхаіла Міхайлавіча ў 1916 годзе і зусім пахавалі гэтую справу.
Другое нараджэнне кірзы адбылося дзякуючы іншым рускім навукоўцам і Сяргею Лебедзеву. Яны распрацавалі метад атрымання вельмі таннага, але абодва навукоўца памерлі ў 1934 годзе — адразу пасля пачатку атрымання каўчуку ў прамысловых маштабах. Ужо праз год Інжынеры Аляксандр Хамутоў і сканструявалі тэхналагічнае абсталяванне і, выкарыстоўваючы незадоўга да гэтага распрацаваны матэрыял і метад Паморцава, атрымалі першую савецкую кірзу.
Якасць першай савецкай кірзы, дзе замест складу Паморцава выкарыстоўваўся незадоўга да гэтага атрыманы сінтэтычны каўчук, пакідала жадаць лепшага: матэрыял трэскаўся і ламаўся. З прычыны нездавальнення вырабленым абуткам, а таксама дастатковай колькасці натуральнай скуры для яе вырабу, пра кірзу неўзабаве забыліся. Аднак у пачатку Вялікай Айчыннай вайны выявілася, што натуральнага матэрыялу для вытворчасці абутку стала катастрафічна не хапаць. Таму было вырашана зноў наладзіць вытворчасць кірзы. У жніўні 1941 года Івана Плотнікава прызначылі галоўным інжынерам завода «Кожимит», далі яму ў распараджэнне некалькі навуковых работнікаў і паставілі задачу-удасканаліць тэхналогію вырабу кірзы. Тэрміны былі вельмі сціснутыя. Мноства савецкіх навукоўцаў і даследчыкаў працавалі над удасканаленнем скуразамяняльніка, і прыкладна праз год вытворчасць матэрыялу і пашыў ботаў былі наладжаны. Абутак з удасканаленай кірзы апынуўся лёгкім, трывалым і зручным, выдатна трымаў цяпло і не прапускаў вільгаць. 10 красавіка 1942 года пастановай СНК СССР Аляксандру Хамутову, Івану Плотнікаву і яшчэ сямі работнікам прамысловасці штучных скур была прысуджана за карэнныя ўдасканалення метадаў вытворчай працы ў вытворчасці заменнікаў скуры для вайсковых ботаў. З тых часоў СССР, а пазней Расія з’яўляецца найбуйнейшым у свеце вытворцам кірзы. Каля 85 % сучаснай вытворчасці кірзы ў Расіі прызначана для вырабу армейскага абутку (ботаў і ). Акрамя кірзы, у вытворчасці армейскага абутку ўжываецца. Выкарыстанне кірзы дазваляе значна палегчыць і зрабіць таннейшым абутак. Большая частка ботаў з’яўляецца камбінаванай: 15 % (ніжняя частка, у тым ліку шкарпэтка) вырабляецца з юфці, астатняя частка (у тым ліку халявы) — з кірзы (артыкул «боты юфцевые, 15 %»).
Спосабы вытворчасці
Пры савецкай уладзе ў якасці асновы для кірзы выкарыстоўвалі грубаватую і недарагую шматслаёвую баваўняную тканіну, якую затым прамакалі сінтэтычнымі рэчывамі (сінтэтычным каўчукам), каб дамагчыся воданепранікальнасці. Асновай для больш сучаснай кірзы з’яўляюцца лёгкія нятканыя матэрыялы з хаатычна размешчанымі валокнамі, якія таксама прамакаюць спецыяльнай сінтэтыкай для надання вільгацятрываласці. Пасля гэтага вырабляецца цісненне пад свіную скуру — дзеля таго, каб гатовы матэрыял выглядаў больш эстэтычна.
Сімпсаны
«Сімпсаны» (The Simpsons) — самы доўгі мультсерыял у гісторыі амерыканскага тэлебачання, складаецца з 679 серый у 31 сезонах.
Гісторыя
Упершыню сям’я Сімпсанаў, знакамітыя жоўтыя чалавечкі ўпершыню былі паказаныя ў «Шоу Трэйсі Ульман» 19 красавіка 1987 года. Пасля гэтага з’явіўся легендарны серыял, які дэбютаваў 17 снежня 1989 года на канале FOX. Выпускаецца «Gracie Films» для кінакампаніі «20th Century Fox».
Часопіс Time у 1998 годзе назваў «Сімпсанаў» лепшым тэлевізійным серыялам XX ст.. Аднак некаторыя крытыкі і прыхільнікі сцвярджаюць, што пасля гэтулькіх гадоў паказу Сімпсаны ўжо губляюць сваю сацыяльную значнасць і пачуццё гумару. 27 ліпеня 2007 года ў ЗША прайшла прэм’ера паўнаметражнага мультфільма з героямі серыяла, «The Simpsons Movie».
Персанажы
і іншыя…
IC 2005
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікола Антонавіч Чарнецкі
Біяграфія
Паходзіў з сялянскай сям’і. У 1918 годзе скончыў Свіслацкую настаўніцкую семінарыю. З 1919 года актывіст Грамады беларускай моладзі ў Гродне, сябра БПСР. Да 1921 года быў у бежанстве ў Расіі, дзе загінула ўся яго сям’я.
Скончыў курсы на атрыманне атэстата за сярэднюю школу ў Юзафове. З 1921 года жыў у Празе. З 1923 года вучыўся ў Пражскім універсітэце. Скончыўшы ўніверсітэт, абараніў дысертацыю «Польска-маскоўская вайна 1632—1634 гадоў» са ступенню доктара філософіі (1929). Удзельнічаў у беларускім студэнцкім руху, сябра Беларускага (Крывіцкага) культурнага таварыства імя Ф. Скарыны ў Празе. Член Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў, уваходзіў у замежнае бюро БПСР у Празе (1923—1929).
У 1929 годзе вярнуўся ў Заходнюю Беларусь, працаваў настаўнікам беларускіх гімназій у Радашковічах і Клецку. У 1931—1939 гадах жыў у Вільні, дзе разам з А. Аніськам выдаваў часопіс «Золак». За дзейнасць у беларускім нацыянальна-вызвольным руху пераследаваўся польскімі ўладамі.
У 1939 годзе савецкія ўлады прызначылі яго дырэктарам школы ў в. Крынкі, з 1940 года — кіраўніком асветы Крынкаўскага раёна. Арыштаваны НКУС, уцёк з-пад арышту. Падчас нямецкай акупацыі працаваў у Беларускім нацыянальным камітэце ў Беластоку. Удзельнік беларускага нацыянальнага падполля.
Па-зверску забіты польскімі тэрарыстамі года. Пахаваны на Праваслаўных могілках у Беластоку.
Фракійскі ўніверсітэт
Фракійскі ўніверсітэт (Тракийски университет) — балгарская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Стара-Загора.
Сцяг Алтайскага края
Сцяг Алтайскага края з'яўляецца сімвалам Алтайскага края. Прыняты 29 чэрвеня 2000 года.
Апісанне
Сцяг Алтайскага края ўяўляе сабою прамавугольнае палатно, якое мае чырвона-сіняе поле. Злева на сінім полі намаляваны хлебны колас, а ў цэнтры сцяга размешчаны герб Алтайскага края. Суадносіны бакоў сцяга — 1:2.
Бітва пад Вількамірам (1435)
Бітва пад Вількамірам (1 верасня 1435) — эпізод феадальнай вайны ў ВКЛ (1432—1437). Баявое сутыкненне на рацэ Святой (прытоку Віліі) пад Вількамірам (цяпер Укмерге, Літва) скончылася перамогай войскаў вялікага князя літоўскага Жыгімонта Кейстутавіча над войскамі вялікага князя літоўскага Свідрыгайлы. Зыход бітвы фактычна вырашыў вынік усёй вайны на карысць Жыгімонта Кейстутавіча.
Войска Свідрыгайлы Альгердавіча налічвала да 15 тысяч чалавек, сярод іх — 6 тысяч ваяроў уласна вялікага князя, 50 дружын удзельных князеў, 3 тысячы лівонскіх войскаў, 1,5 тысячы табарытаў, 500 ардынцаў. Разнароднае войска ўзначальвалі сам Свідрыгайла, лівонскі ландмайстр Франц фон Кірскорф і князь Жыгімонт Карыбутавіч. Самым дасведчаным з іх быў Жыгімонт Карыбутавіч, удзельнік гусіцкіх войнаў.
Жыгімонт Кейстутавіч мабілізаваў 5 тысяч уласна сваіх ваяроў, камандаванне якімі даручыў свайму сыну Міхаілу. Польшча прыслала на дапамогу 4-12 тысяч чалавек на чале з Якубам Кабылянскім, дасведчаным ваеначальнікам, удзельнікам Грунвальдскай бітвы і Вялікай вайны з Ордэнам.
На працягу двух дзён (29-30 жніўня) войскі Свідрыгайлы Альгердавіча і Жыгімонта Кейстутавіча занімалі пазіцыю за 9 км на поўдзень ад Вількаміра. На трэці дзень Свідрыгайла, праз на яго думку невыгоднасць сваёй пазіцыі, вырашыў перанесці лагер да Вількаміра, яго войска пачало пераход на новае месца і было атакавана праціўнікам. Цяжкая кавалерыя Свідрыгайлы не паспела разгарнуцца, таксама не пасплі сабраць палявы ўмацаваны лагер з вазоў -- вагенбург, на гусіцкі манер, неўзабаве войска было раздзелена на дзве часткі і практычна знішчана літоўска-польскай кавалерыяй.
З 50 князёў, якія былі ў бітве на баку Свідрыгайлы, загінула 13, а 34 трапілі ў палон. З боку лівонскага рыцарства загінулі ландмайстр Франц фон Кірскорф і некалькі комтураў. Свідрыгайла з 30 баярамі ўцёк у Полацк, застаўся без войска і саюзнікаў — лівонцаў і арыстакратыі рускіх земляў (многія князі аказаліся ў палоне да канца ўладарства Жыгімонта Кейстутавіча).
Аднак Свідрыгайла працягнуў вайну, але потым, значна аслаблены, у 1437 годзе прапанаваў Жыгімонту кампраміс, на які той пад ціскам польскага боку не згадзіўся. Свідрыгайла ўрэшце збег у Валахію. На месцы бітвы Жыгімонт Кейстутавіч у 1436 годзе загадаў пабудаваць касцёл Святой Троіцы.
Цяпер на месцы бітвы знаходзіцца населены пункт Пабайскас (ад польскага «pobojowisko» — поле бітвы).
Алонецкі раён
Алонецкі раён ці Алонецкі нацыянальны раён (Anuksen kanzalline piiri) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Рэспублікі Карэлія Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Алонец.
Геаграфія
Агульная плошча — 3988 км². Размешчаны ў паўднёвай частцы Рэспублікі Карэлія на Алонецкай раўніне. Мяжуе на поўначы і паўночным захадзе — з Пражынскім і Піткяранцкім раёнам Рэспублікі Карэлія. на поўдні і паўднёвым усходзе — з Ленінградскай вобласцю, на паўднёвым захадзе мае працяглы (каля 120 км) выхад да Ладажскага возера. Каля 90 % тэрыторыі раёна займаюць лясы і балоты. На тэрыторыі раёна — 49 азёр і 11 рэк.
Рэльеф — пераважна раўнінны. На поўначы і ўсходзе раёна сустракаюцца ўзвышшы, самы высокі пункт — гара Жалезная (97 м).
Гайтэрбах
Гайтэрбах (Haiterbach) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Карлсруэ. Уваходзіць у склад раёна Кальв. Насельніцтва — 5700 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 28,92 км². Афіцыйны код — 08 2 35 032.
Горад падзяляецца на 4 гарадскія раёны.
Радомска (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 20 населеных пунктаў.
Балашак (Мангістаўская вобласць)
Балашак (Болашақ) — сяло ў Каракіянскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі Балашак. Код КАТА 474235100.
Утворана ў 2012 годзе на базе чыгуначнай станцыі Балашак. Адміністрацыйна ў склад сяла таксама ўваходзяць раз'езды Бестарткул, Курмаш і Тайгыр.
Болашак — пагранічная чыгуначная станцыя, размешчаная на пляцоўцы «Жанаазен — Казанджык» чыгункі Казахстан — Туркменістан — Іран, усходняй галінцы міжнароднага транспартнага калідора Поўнач — Поўдзень.
Урачыста адкрыта 11 мая 2013 года прэзідэнтам Казахстана Нурсултанам Назарбаевым і кіраўніком Рэспублікі Туркменістан Гурбангулы Бердымухамедавым. Назва ў перакладзе азначае «Будучыня».
У снежні 2014 года на станцыі жыло каля 500 чалавек, галоўным чынам чыгуначнікі. Па буднях хадзіў цягнік «Жанаазен — Балашак». Cацыяльная інфраструктура была пададзена медычнай амбулаторыяй, некалькімі дзіцячымі пляцоўкамі, лазняй, пякарняй, страўняй і крамай.
Вуліца Еўфрасінні Полацкай (Полацк)
Гісторыя
Вуліца з’явілася ў канцы XVIII — пачатку ХІХ стагоддзяў у выніку значнай перапланіроўкі горада і на пачатку XX стагоддзя насіла назву Рыжская.
Падчас нямецкай акупацыі ў Першую сусветную вайну ў 1918 годзе мела назву Rigaer-Str.
У 1992 годзе набыла сучасную назву.
Марыя Тэкская
Марыя Тэкская (Mary of Teck, Maria von Teck; каралева Марыя, Queen Mary, поўнае імя — Victoria Mary Augusta Louise Olga Pauline Claudine Agnes — Вікторыя Марыя Аўгуста Луіза Вольга Паўліна Кладзіна Агнеса; 26 мая 1867 — 24 сакавіка 1953) — жонка брытанскага караля Георга V, маці Эдуарда VIII і Георга VI. Каралева Марыя была таксама імператрыцай Індыі і каралевай Ірландыі (з 1910). Пры нараджэнні атрымала тытул «Яе Светласць прынцэса Тэкская».
Ашбертан
Ашбертан — рака ў рэгіёне Пілбара ў Заходняй Аўстраліі. Упадае ў Індыйскі акіян за 45 км ад горада Онслаў. Даўжыня ракі — каля 680 км.
Сярэднегадовая колькасць ападкаў у басейне ракі вагаецца ад 200 мм у паўднёва-усходняй частцы да 350 мм у паўночнай частцы. Рака мае вялікую колькасць прытокаў: невялікіх рачулак і раўчукоў.
Пойма ракі шырокая, плоская. Па берагах адзначана малая колькасць расліннасці.
Сваю сучасную назву рака атрымала ў 1861 годзе і названа ў гонар Уільяма Бінгхема Берынга (William Bingham Baring), другога барона Ашбертана, прэзідэнта Каралеўскага геаграфічнага таварыства з 1860 па 1864 гады. У мінулым рака таксама насіла назву Кёрлі (Curlew River).
Марыя Тэкская
Спадчына
Шэры Генры Чэнан пісаў: «Яна была звязана з палітыкай…выдатны, вясёлы, узнёслы чалавек, але ў той жа час халодны і жорсткі. Але гэта была вялікая каралева.»
Караблі RMS Queen Mary і Queen Mary 2 былі названы ў гонар каралевы Марыі. У гонар Марыі таксама былі названы Бальніца ў Ганконгу, Каледж каралевы Марыі пры Лонданскім універсітэце, Пік каралевы Марыі — самы высокі пункт Трыстан-да-Кунья, Зямля каралевы Марыі ў Антарктыдзе.
Шэраг вядомых брытанскіх актрыс сыгралі Марыю ў фільмах:
Такелау
Гісторыя
Такелау былі заселеныя палінезійцамі, якія рухаліся з іншых астравоў Акіяніі. У 1889 годзе Вялікабрытанія ўсталявала тут свой пратэктарат, а ў 1916 годзе далучыла астравы да сваёй калоніі Астравы Гілберта і Лагуны. У 1925 годзе брытанцы перадалі ўладу над астравамі Новай Зеландыі. З 1926 да 1948 года Такелау былі далучаныя да Заходняга Самоа, якое ў той час таксама знаходзілася ў залежнасці ад Новай Зеландыі.