cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лібералізм
Этымалогія і гістарычнае выкарыстанне
Заснаванне ліберальнай палітычнай дактрыны звычайна прыпісваецца Джону Локу, які сцвярджаў, што пры наяўнасці роўнасці і незалежнасці «ніхто не павінен шкодзіць іншаму ў яго жыцці, здароўі, свабодзе або валоданнях». Тэорыі грамадскай палітычнай роўнасці, падзелу ўладаў і грамадскага дагавора развівалі такія асветнікі, як Томас Гобс, Шарль Луі дэ Мантэск’ё, Жан-Жак Русо, Бенджамін Франклін, Адам Сміт і інш. Імі былі распрацаваны прынцыпы клачічнага лібералізму. Амерыканская рэвалюцыя прывяла да ўзнікнення першай нацыі, што зацвердзіла Канстытуцыю на аснове ідэі ліберальнай дзяржавы, у асаблівасці ідэі, што ўрад кіруе дзяржавай са згоды тых, кім кіруюць. Прыхільнасць да ліберальнага ладу была таксама абвешчана дзеячамі Вялікай французскай рэвалюцыі. Аўтары іспанскай Канстытуцыі 1812 г., што знаходзіліся ў апазіцыі адносна абсалютызму, верагодна, першымі ўвялі ва ўжытак слова «ліберал» для пазначэння прыхільнікаў палітычнага руху. У першай трэці XIX ст. паняцце «лібералізм» выкарыстоўвалася ў дачыненні патрабаванняў брытанскай партыі вігаў, што арыентаваліся на ўтылітарныя погляды англійскага асветніка Джэрамі Бэнтама.
Пачынаючы з канца XVIII стагоддзя, лібералізм стаў адной з пануючых ідэалогій практычна ва ўсіх развітых краінах. Многія пачатковыя спробы рэалізацыі ліберальных ідэй мелі толькі частковы поспех і часам нават прыводзілі да супрацьлеглых вынікаў (дыктатур). Лозунгі свабоды і роўнасці падхоплівалі авантурысты. Паміж прыхільнікамі розных інтэрпрэтацый ліберальных прынцыпаў ўзнікалі вострыя канфлікты. Войны, рэвалюцыі, эканамічныя крызісы і ўрадавыя скандалы правакавалі масавае расчараванне ў ідэалах. У сілу гэтых прычын, у розныя перыяды ў слова «лібералізм» ўкладваўся розны сэнс. З цягам часу прыйшло больш сістэмнае разуменне асноў гэтай ідэалогіі, якія сталі падмуркам для адной з самых распаўсюджаных на дадзены момант палітычных сістэм у свеце — ліберальнай дэмакратыі.
Кітайска-Усходняя чыгунка
Кіта́йска-Усхо́дняя чыгу́нка (КУЧ) (да 1917 года — маньчжурская дарога, са жніўня 1945 года — Кітайская Чанчуньская чыгунка, з 1953 — Харбінская чыгунка) — чыгуначная магістраль, якая праходзіла па тэрыторыі Маньчжурыі і злучала Чыту з Уладзівастокам і Порт-Артурам. Дарога пабудавана ў 1897—1903 гадах як паўднёвая галіна Транссібірскай магістралі (de facto). Належала Расіі і абслугоўвалася яе падданымі. Будаўніцтва дарогі было крокам па павелічэнні ўплыву Расійскай імперыі на Далёкім Усходзе, умацаванні расійскай ваеннай прысутнасці на берагах Жоўтага мора. Аднак паражэнне ў вайне з Японіяй паставіла крыж на ўсіх гэтых намаганнях і спадзяваннях.
22 кастрычніка 1928 года з Кітая былі высланы ўсе савецкія служачыя КУЧ.
21 жніўня 1937 года быў падпісаны савецка-кітайскі дагавор аб ненападзе.
Дарога была перададзена Кітаю 31 снежня 1952 года.
Антанова (Шацкі сельсавет)
Антано́ва (, Антоново) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шацкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 40 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра, 37 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск - Асіповічы.
Назва
Назва ўтворана ад уласнага імя Антон.
Пад уладай Расійскай імперыі
На пачатку XX ст. пасяленне ўяўляла сабой маёнтак Антонава Шацкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
У пачатку 1930-ых гг. створаны калгас "Чырвонае Антанова". Працавала кузня.
У канцы чэрвеня 1941 года вёска акупаваная нямецкімі войскамі. У ліпеня 1944 года вёска вызваленая.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Вецярэвіцкага сельсавета.
Жваненкі
Жваненкі (Жваненки) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гусінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Логнавічы (Клецкі раён)
Ло́гнавічы (, Логновичи) — вёска ў Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Заастравецкага сельсавета.
2 снежня
2 снежня — трыста трыццаць шосты (трыста трыццаць сёмы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Кісялі (Краснінскі раён)
Кісялі (Кисели) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гусінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Лэбіддзя
Лэбіддзя (Лебі́ддя) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карукіўскай гарадской абшчыны.
Штандар Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь
Штандар Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь з’яўляецца галоўным сімвалам прэзідэнцкай улады ў Рэспубліцы Беларусь. Штандар Прэзідэнта быў афіцыйна зацверджаны 27 сакавіка 1997 г. указам «Аб штандары (сцягу) Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь». Як і штандары некаторых іншых кіраўнікоў дзяржаў (напрыклад, Расіі), уяўляе сабой дзяржаўны сцяг, на які накладзены дзяржаўны герб. Штандар Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь устанаўліваецца:
Згодна з артыкулам 6 Закона № 301-З, пры адначасовым узняцці або ўстанаўленні Дзяржаўнага сцяга Рэспублікі Беларусь і штандара Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Дзяржаўны сцяг павінен быць падняты або ўстаноўлены з левага боку, а штандар Прэзідэнта — з правага, калі стаць да іх тварам.
Апісанне
Штандар (сцяг) Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з трох каляровых палос (колеры Дзяржаўнага сцяга Рэспублікі Беларусь): двух гарызантальна размешчаных (верхняй — чырвонага колеру шырынёй у 2/3, ніжняй — зялёнага колеру шырынёй ў 1/3 шырыні палотнішча) і вертыкальнай паласы (каля дрэўка) белага колеру шырынёй у 2/9 шырыні палотнішча, дзе вертыкальна размешчаны беларускі нацыянальны арнамент чырвонага колеру, малюнак якога паўтарае малюнак арнаменту на Дзяржаўным сцягу Рэспублікі Беларусь. Стаўленне шырыні штандара (сцяга) да яго даўжыні — 1:1,2. У цэнтры частцы палотнішча з гарызантальных палос (чырвонага і зялёнага колеру) — залатая выява Дзяржаўнага герба Рэспублікі Беларусь. Палотнішча штандара (сцяга) абрамлены залацістай махрамой.
На дрэўку штандара (сцяга) мацуецца срэбраны клямар з выгравіраванымі прозвішчам, імем і імем па бацьку Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Дрэўка штандара (флага) увянчана металічным навершам ромбападобнай формы з выявай пяціканцовай зоркі, аналагічнай яе выяве на Дзяржаўным гербе Рэспублікі Беларусь.
Маргарын
Маргарын (Margarine) — штучна прыгатаваны цвёрды харчовы тлушч. Па знешнім выглядзе, каларыйнасці, засваяльнасці арганізмам блізкі да сметанковага масла.
Атрыманне
Атрымліваюць эмульгаваннем сумесі саламасу (гідрагенізаваны алей, рыбін тлушч), жывёльных тлушчаў, какосавага і іншых алеяў з вадой, малаком (цалкам ці часткова сквашаным), смакавымі і пахучымі дабаўкамі, фарбавальнікамі. Вырабляюць маргарын малочны і кулінарны, ці безмалочны. Малочны маргарын (сметанковы, сталовы, экстра) які мае 82—84 % тлушчу, спажываюць у ежу, а таксама выкарыстоўваюць у кулінарыі ў асноўным для выпечкі (перашкаджае чарсцвеннню мучных вырабаў). Кулінарны маргарын паводле паходжання зыходнай сыравіны падзяляюць на раслінны (напр.гідратлушч) і камбінаваны (найбольш пашыраны маргагуселін — сумесь 70 % гідратлушчу, 20 % свінога шмальцу, 10 % алею, араматызаваная алейнай выцяжкай цыбулі). Выкарыстоўваюць для смажання, тушэння, прыгатавання фрыцюру, выпечкі кандытарскіх вырабаў
Асноўныя вытворцы маргарыну ў Беларусі — Мінскі маргарынавы завод і Гомельскі тлушчавы камбінат.
Кліменкі (Краснінскі раён)
Кліменкі (Клименки) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гусінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Эга (рака)
Эга (Ega) — рака ў паўночнай Іспаніі. Прыток ракі Эбра (кат. Ebre). Выток ракі размяшчаецца ў правінцыі Алава (баск. Araba), побач з горадам Лагран (баск. Lagran). Працякае праз горад Эстэлья (баск. Lizarra).
Эбра
Э́бра (Ebro, Ebre, Hiberus, Έβρος) — рака на поўначы Іспаніі.
Даўжыня ракі 928 км. Плошча басейна 86,8 тыс. км². Рака бярэ пачатак на паўночных схілах Кантабрыйскіх гор, працякае па Арагонскай раўніне, Каталонскім гарам і ўпадае ў Міжземнае мора. У межах Арагонскай раўніны ад Эбры адгаліноўваюцца арашальныя каналы.
Чарапашкі-ніндзя
Чарапашкі-ніндзя (Teenage Mutant Ninja Turtles (TMNT), у Еўропе — Teenage Mutant Hero Turtles (TMHT)) — гэта выдуманая каманда з чатырох чарапах-мутантаў, якія вучацца майстэрству ніндзя са сваім сэнсэем, пацуком-мутантам, настаўнікам Сплінтэрам. Хаваючыся ад супольства ў каналізацыі Манхэтэна, яны змагаюцца са злом на вуліцах горада Нью-Ёрк.
Эбра
Назва
Рака была вядомая старажытным грэкам пад назвай Έβρος, рымлянам — Iberus (Hiberus). Паходжанне назвы звязваюць з іберамі — старажытным народам рэгіёну, продкамі сучасных баскаў. Ібера — рымская назва Іспаніі. Таксама імя можа паходзіць ад слова ібар, у сучаснай мове баскаў мае значэнне даліна.
Чарапашкі-ніндзя
Гісторыя праекта
Чарапашкі-ніндзя ўпершыню з'явіліся на старонках коміксу, выданага «Mirage Studios» у 1984 годзе. Ідэя пра чарапашак-мутантаў з'явілася ў двух сяброў, Кевіна Істмена і Пітэра Лэрда, аднаго вячора, калі яны разам малявалі камічныя малюнкі. Заняўшы грошы ў дзядзькі Істмена, маладыя мастакі самі выпусцілі першы выпуск коміксу, які па пачатковай задумцы павінен быў быць пародыяй на чатыры папулярных коміксаў 80-х: «Daredevil» і «New Mutants» ад «Marvel Comics», «Cerebus» ад Дэйва Сіма і «Ronin» ад Фрэнка Мілера.
Большай часткай свайго поспеху Чарапашкі-ніндзя абавязаны агенту па ліцэнзаванню, які прапанаваў Істмену і Лэрду развіць поспех коміксу, наладзіўшы выпуск суправаджаюць тавараў да комікса. У 1988 годзе ў «Playmates Toys Inc.», невялікай каліфарнійскай кампаніі, былі выпушчаныя цацкі-чарапашкі. Чарапашкі-ніндзя адзначыліся ў гісторыі поп-культуры. Хутка Чарапашкі-ніндзя былі ўсюды: пачынаючы з кубкаў і заканчваючы скейтбордамі, зубнымі шчоткамі і адзеннем.
У цяперашні час ідзе планамернае адраджэнне брэнда, якому пайшоў на карысць выхад новага мультсерыяла, а таксама новай лініі фігурак ад «Playmates», відэагульні ад «Ubisoft» і камп'ютэрнага паўнаметражнага мультфільма, які быў выпушчаны 2007 года.
Сюжэт
Аднаго разу хлопчык выпусціў слоік з чатырма маленькімі чарапашкамі, і яны ўпалі праз каналізацыйную рашотку. А паблізу ехала грузавік з хімікатамі. Але адна каністра выпала, разбілася, і хімікаты пацяклі ў каналізацыю, і выліліся на чарапашак. На шчасце, іх знайшоў пацук, аднак ён і сам патрапіў у хімікаты. Міналі гады, і з-за хімікатаў чарапашкі і шчур пачалі расці. Так, шчур стаў бацькам і настаўнікам ніндзя. Адкуль ён ведаў прыёмы ніндзя? Справа ў тым, да таго, як знайсці чарапашак, шчур жыў з майстрам ніндзя Хамато Ёшы, які навучаў маленькага хатняга пацука прыёмам ніндзя. Да таго страшнага дня, калі да няго уварваўся суперзлодей — ніндзя Шрэдэр, і яго клан ніндзя Фут. Яны забілі Ёшы, і шчур застаўся сам, і пасяліўся ў каналізацыі. Аднак найбольш Сплінтэр баяўся таго, што праз некалькі гадоў яму трэба будзе расказаць гэтую жахлівую гісторыю сваім чарапашкам. Прайшло яшчэ некалькі гадоў, і прыйшоў час раскрыцца. Сплінтэр распавёў чарапашкам аб сваім мінулым. Чарапашкі пакляліся сцерці Шрэдэра з аблічча Зямлі, і яны выканалі сваё абяцанне. І цяпер яны могуць з годнасцю знікнуць у цемры.
Рэцемля
Рэ́цемля (, Ретемля), сустракаецца таксама Рэ́цімля  — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Уселюбскага сельсавета.
Тэарэма аб цыркуляцыі магнітнага поля
Тэарэма аб цыркуляцыі магнітнага поля — адна з фундаментальных тэарэм класічнай электрадынамікі, сфармуляваная Андрэ Мары Амперам ў 1826 годзе. У 1861 году Джэймс Максвел зноў вывеў гэтую тэарэму, абапіраючыся на аналогіі з гідрадынамікай, і абагульніў яе (гл. ніжэй). Ураўненне, якое прадстаўляе сабой змест тэарэмы у гэтым абагульненым выглядзе, уваходзіць у лік ураўненняў Максвела. (Для выпадку пастаянных электрычных палёў - гэта значыць у прынцыпе ў магнітастатыцы - верная тэарэма ў першапачатковым выглядзе, які сфармуляваў Ампер і прыведзены у артыкуле першым; для агульнага выпадку правая частка павінна быць дапоўнена членам з вытворнай напружанасці электрычнага поля па часе - гл ніжэй). Тэарэма абвяшчае:
Гэтая тэарэма, асабліва ў замежнай або перакладной літаратуры, называецца таксама тэарэмай Ампера або законам Ампера пра цыркуляцыю (англ. Ampère's circuital law). Апошняя назва мае на ўвазе разгляд закона Ампера ў якасці больш фундаментальнага сцвярджэнні, чым закон Біё — Савара — Лапласа, які ў сваю чаргу разглядаецца ўжо ў якасці следства (што, у цэлым, адпавядае сучаснаму варыянту пабудовы электрадынамікі).
Матэматычная фармулёўка
У матэматычнай фармулёўцы для магнітастатыкы тэарэма мае наступны выгляд :
Эквівалентнасць інтэгральнай і дыферэнцыяльнай формаў вынікае з тэарэмы Стокса.
Таму ў рэчыве, калі не грэбаваць яго магнітнымі ўласцівасцямі, часта зручна з поўнага току вылучыць ток намагнічанага (гл. звязаныя токі), выказаўшы яго праз велічыню намагнічанасць I і увёўшы вектар напружанасці магнітнага поля
Тады тэарэма пра цыркуляцыю запішацца ў форме
дзе пад \vec j_f (у адрозненне ад \vec j ў формуле вышэй) маюцца на ўвазе т. зв. свабодныя токі, у якіх ток намагнічання выключаны (што бывае зручна практычна, паколькі \vec j_f - гэта звычайна ўжо ў сутнасці макраскапічныя токі, якія не звязаны з намагнічаныя рэчывы і якія ў прынцыпе няцяжка непасрэдна вымераць).
У дынамічным выпадку - гэта значыць, у агульным выпадку класічнай электрадынамікі - калі палі змяняюцца ў часе (а ў асяроддзях пры гэтым змяняецца і іх палярызацыя) - і гаворка тады ідзе аб абагульненай тэарэме, у якую ўваходзяць d\vec E/dt, - усё сказанае вышэй адносіцца і да мікраскапічным токах, звязаных з зменамі палярызацыі дыэлектрыка. Гэтая частка токаў тады ўлічваецца ў члене d\vec D/dt.
Абагульненне
Асноўным фундаментальным абагульненнем тэарэмы з'яўляецца чацвёртае ураўненне Максвела. У інтэгральнай форме яно з'яўляецца прамым абагульненнем на дынамічны выпадак магнітостатычнай формулы, прыведзенай вышэй. Для вакууму :
Петухоўка (Асінаўскі сельсавет)
Петухо́ўка (, Петуховка) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Асінаўскага сельсавета.
Тэарэма аб цыркуляцыі магнітнага поля
Абагульненне
для асяроддзя :
Петухоўка (Асінаўскі сельсавет)
Да 23 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Прудкоўскага сельсавета.
Тэарэма аб цыркуляцыі магнітнага поля
Абагульненне
(Як бачым, формулы адрозніваюцца ад прыведзеных вышэй толькі адным дадатковым членам з хуткасцю змены электрычнага поля ў правай часткі).
Дыферэнцыяльную форму гэтага ураўнення:
(у гаусавай сістэме, для вакууму і асяроддзя адпаведна) - таксама можна пры жаданні лічыць варыянтам абагульнення тэарэмы пра цыркуляцыю магнітнага поля, паколькі яна, вядома, цесна звязана з інтэгральнай.
Практычнае значэнне
Тэарэма пра цыркуляцыю гуляе ў магнітастатыцы прыблізна тую ж ролю, што і тэарэма Гауса ў электрастатыцы. У прыватнасці, пры наяўнасці пэўнай сіметрыі задачы, яна дазваляе проста знаходзіць велічыню магнітнага поля ва ўсім прасторы па зададзеных токах. Напрыклад, для вылічэння магнітнага поля ад бясконцага прамалінейнага правадніка з токам па закону Біё — Савара — Лапласа спатрэбіцца вылічыць невідавочны інтэграл, у той час як тэарэма пра цыркуляцыю (з улікам восевай сіметрыі задачы) дазваляе даць імгненны адказ:
Авечкі (Мёрскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Завуццеўскага сельсавета.
Жукля
Жукля (Жу́кля) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Калікс (камуна)
Камуна Калікс (Kalix kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Нарботэн у паўночнай Швецыі на ўзбярэжжы Батнічнага заліва.
Касцянтыніўка (Карукіўскі раён)
Костянти́нівка (Касцянтыніўка) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Калікс (камуна)
Калікс 54-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Калікс.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 16 522 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 12 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Камуністычная партыя Інданезіі
Камуністычная партыя Інданезіі, КПІ (Partai Komunis Indonesia, PKI) — палітычная партыя, што існавала ў Інданезіі у 1920—1965 годах; пад назвай КПІ дзеяла з 1924 года. У першай палове 1960-х гадоў з'яўлялася найбуйнейшай некіруючай кампартыяй у свеце.
Створана ў перыяд нідэрландскай каланізацыі Інданезіі. На працягу сваёй дзейнасці неаднаразова забаранялася ўрадам, ведучы падпольную працу. Арганізавала няўдалыя антыўрадавыя выступы 1926 і 1948 гадоў. Канчаткова разгромлена і забаронена пасля спробы дзяржаўнага перавароту 30 верасня 1965 года. Многія члены партыі ў 1965—1966 гадах былі фізічна знішчаны, тыя, што засталіся жывымі, падпалі пад паразу ў правах. Частка партыйных структур некаторы час працягвала дзеяць у падполлі і эміграцыі. З канца 1990-х гадоў адбываецца паступовае змякчэнне праўных нормаў, што робяць у дачыненні экс-камуністаў і членаў іх сем'яў, аднак узнаўленне партыі, як і любых іншых арганізацый камуністычнага толку застаецца пад забаронай.
Перадгісторыя партыі
Кіраўніцтва ІСДА выступала за рэвалюцыйныя метады змагання з існым парадкам, лічачы канчатковай мэтай развіццё незалежнай Інданезіі па шляху Савецкай Расіі. З галандскіх і тубыльных салдатаў і матросаў, якія спачувалі Асацыяцыі, была сфармавана «Чырвоная Гвардыя» колькасцю каля 3000 чалавек. Чырвонагвардзейцы сталі асноўнай сілай адбытага ў 1917 годзе паўстання салдатаў і матросаў у Сурабаі, дзе знаходзілася галоўная база галандскага вайскова-марскога флота; у ходзе паўсталымі былі створаны Саветы. Галандскія ўлады здушылі паўстанне. Кіраўнікі ІСДА, улучаючы Снеўліта, былі высланы ў Нідэрланды, лідары паўсталых салдатаў былі прысуджаны да 40 гадоў зняволення.
Тымчасам, ІСДА склала саюз з мусульманскай арганізацыяй Сарэкат іслам; многія члены гэтай арганізацыі, прыцягнутыя ідэямі Снеўліта, уступілі ў «Сарэкат рак'ят» (Sarekat Rakjat — Саюз народа) — групоўку ўсярэдзіне Сарэкат іслам, у якой пераважалі прыхільнікі марксізму. ІСДА працягнула падпольную працу, пачаў выходзіць новы друкаваны орган руху — «Суарэ Рак'ят» (Soeara Rakjat — «Голас народа»). Пасля сыходу з ІСДА многіх галандцаў і ўступу ў яго выхадцаў з Сарэкат Іслам інданезійцы сталі складаць большасць у руху.
Заснаванне партыі
23 мая 1920 года на з'ездзе ІСДА ў Семарангу было прынята рашэнне пра пераназванне руху ў Індыйскую камуністычную асацыяцыю (Perserikatan Komunis di Hindia, PKH). Старшынём быў абраны Семаун, віцэ-старшынём — Дарсона Нотасудірджа. Галандцы занялі пасты сакратара і скарбніка, а таксама тры з пяці месцаў у цэнтральным камітэце, нягледзячы на тое, што складалі меншасць у партыі. У тым жа годзе партыя ўступіла ў Камінтэрн, стала першай азіяцкай партыяй — секцыяй III Інтэрнацыянала. На II з'ездзе Камінтэрна КПІ прадстаўляў Снеўліт.
На шостым кангрэсе «Саюза Ісламу» ў 1921 годзе ад Снеўліта запатрабавалі спыніць вербаванне членаў партыі ў PKH. Агус Салім, арганізацыйны сакратар «Саюза Ісламу», прапанаваў забараніць для членаў гэтай партыі членства ў іншых партыях. Нягледзячы на пярэчанні з боку Тана Малака і Семауна, гэта прапанова была прынята, што вымусіла камуністаў змяніць тактыку. У той жа час «Саюз Ісламу» прыняў рашэнне дыстанцыявацца ад камуністаў і засяродзіцца на рэлігійнай і нацыяналістычнай прапагандзе.
У канцы 1921 года Семаун выехаў у Расію для вывучэння досведу арганізацыі прафсаюзаў. У маі 1922 года ён вярнуўся з Расіі і пачаў працу па аб'яднанні інданезійскіх прафсаюзаў у адзіную арганізацыю. 22 верасня такая арганізацыя была створана, яна атрымала назву Саюз індыйскіх арганізацый працы (Persatuan Vakbonded Hindia). На пятым кангрэсе Камінтэрна ў 1924 годзе было падкрэслена, што «прыярытэтным заданнем для камуністычных партый з'яўляецца атрыманне кантролю над прафсаюзамі», без гэтага перамога рэвалюцыі немагчымая. Кіраўніцтва PKH прыняло рашэнне узмацніць прапаганду ідэй партыі сярод членаў прафсаюзаў, павялічыць дысцыпліну ў партыйных шэрагах і патрабаваць абвяшчэння Савецкай рэспублікі Інданезія. У тым жа годзе назва партыі была зменена на «Камуністычная партыя Інданезіі» (Partai Komunis Indonesia, PKI).
Паўстанне 1926 года і разгром партыі
У маі 1925 года на пленарнай сесіі Цэнтральнага камітэта Камінтэрна інданезійскія камуністы атрымалі ўказанне сфармаваць антыімперыялістычны фронт з мясцовымі нацыяналістычнымі арганізацыямі, але экстрэмісты на чале з Алімінам і Муса патрабавалі неадкладнага пачатку рэвалюцыі дзеля скідання галандскага каланіяльнага панавання. На канферэнцыі ў Прамбанане (Цэнтральная Ява) прафсаюзы, што знаходзіліся пад кантролем камуністаў, вырашылі, што рэвалюцыя павінна пачацца страйкам чыгуначных працоўных, якая будзе сігналам да ўсеагульнага страйку і рэвалюцыйнага паўстання.
Паводле плана, рэвалюцыя павінна была пачацца ў Падангу, але галандскія сілы бяспекі ў пачатку 1926 года арыштавалі рыхтавалых паўстанне членаў КПІ, працавалых у глыбокім падполлі. У выніку расколу сярод лідараў партыі, паўстанне было недастаткова добра спланавана. Тан Малака, працавалы ў той час прадстаўніком Камінтэрна ва Усходняй Азіі і Аўстраліі, не быў згодзен з планам паўстання, часткова таму што КПІ, як ён лічыў, карысталася недастатковай падтрымкай мас. У выніку гэтых нязгод, у чэрвені 1926 года рэвалюцыя была адкладзена.
Аднак, адбыліся стыхійныя выступы ў Батавіі (цяпер Джакарта), Падангу, Бантаме і Сурабаі. У Батавіі бунт быў падаўлены цягам аднаго-дзвюх дзён, за некалькі наступных тыдняў рэвалюцыйныя выступы пацярпелі паразу па ўсёй краіне. У выніку паразы рэвалюцыі 13000 чалавек былі арыштавана, 4500 кінуты ў турмы, 1308 інтэрнаваны і 823 сасланы ў Дыгул (Заходняя Новая Гвінея). Многія камуністы загінулі падчас свайго арышту. Мноства актывістаў іншых партый былі арыштавана каланіяльнымі ўладамі пад падставай барацьбы з камуністычным рухам. У 1927 годзе партыя была абвешчана ўладамі па-за законам. Партыя працягвала падпольнае змаганне супраць галандцаў, а познае — супраць японцаў. Да японскай акупацыі Інданезіі партыя вялікай ролі ў палітычным жыцці краіны не гуляла.
Адам Султанавіч Дзелімханаў
Адам Султанавіч Дзелімханаў (Адам Султанович Делимханов; нар. 25 верасня 1969, Беной, Нажай-Юртаўскі раён, Чачэна-Інгушская АССР, РСФСР, СССР) — расійскі дзяржаўны дзеяч. Намеснік старшыні Урада Чачэнскай рэспублікі (2006—2007). Дэпутат Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі V, VI і VII скліканняў, член партыі «Адзіная Расія». У Дзярждуме VII склікання — член камітэта Дзярждумы па бяспецы і супрацьдзеянні карупцыі.
Камуністычная партыя Інданезіі
Партыя ў канцы 1940-х гадоў
Чалец Палітбюро ЦК кампартыі Амір Шарыфудзін займаў пасады міністра абароны (1945—1947), міністра інфармацыі (1945—1946) і прэм'ер-міністра (1947).
Адам Султанавіч Дзелімханаў
Біяграфія
Адам Дзелімханаў нарадзіўся 25 верасня 1969 года ў паселішчы Беной Нажай-Юртаўскага раёна Чачэна-Інгушскай АССР. Сваяк (па даных шэрагу СМІ, стрыечны брат) Рамзана Кадырава.
У 1987—1989 гадах Дзелімханаў праходзіў тэрміновую службу ў Савецкай Арміі. З сакавіка па ліпень 1990 года працаваў слесарам 3-га разраду ў рамонтна-тэхнічным прадпрыемстве «Аргунскае», затым па 1991 год — забеспячэнцам прадпрыемства «Цешам». У 1994 годзе скончыў Чачэнскі дзяржаўны ўніверсітэт.
Камуністычная партыя Інданезіі
Партыя ў канцы 1940-х гадоў
У кастрычніку 1946 года быў пашыраны ўрад у новую ўрадавую кааліцыю, Sajap Kiri, якая выступала ў падтрымку Лігадзьяцкага пагаднення з урадам Нідэрландаў, увайшлі Сацыялістычная партыя, Камуністычная партыя Інданезіі, Народная моладзь і Партыя працы Інданезіі.
У лютым 1948 года КПІ, Сацыялістычная партыя і Партыя працы Інданезіі ўтварылі аб'яднаны Народна-дэмакратычны фронт (Front Demokrasi Rakjat, FDR), неўзабаве тры партыі зліліся. У гэты ж час атрады руху «Народная моладзь» (Pemuda Rakjat) перайшлі пад кантроль КПІ, неўзабаве гэта арганізацыя стала моладзевай секцыяй кампартыі. 11 жніўня 1948 года Муса вярнуўся ў Джакарту з СССР, дзе правёў 12 гадоў. Палітбюро КПІ было рэарганізавана, у яго ўлучаны Дыпа Нусантара Айдыт, М. Х. Лукман і Нёта.
Адам Султанавіч Дзелімханаў
Біяграфія
У другой палове 1990-х гадоў Дзелімханаў быў кіроўцам чачэнскага палявога камандзіра Салмана Радуева. З пачаткам Другой чачэнскай вайны ў 1999 годзе ён апынуўся сярод чачэнцаў, якія перайшлі на бок федэральных сіл. З сакавіка 2000-га да жніўня 2003 года працаваў у органах унутраных спраў у якасці стажора, потым супрацоўніка, а ў далейшым — інспектара па аналізе і планаванні штаба асобнай роты міліцыі пры МУС Чачэнскай Рэспублікі па ахове аб’ектаў — будынкаў органаў дзяржаўнай улады (служба бяспекі кіраўніка адміністрацыі Чачні Ахмата Кадырава). З 2000 года працаваў у праваахоўных органах РФ. У снежні 2001 года на Дзелімханава быў здзейснены замах. У жніўні—верасні 2003 года — камандзір батальёна міліцыі аддзела пазаведамаснай аховы пры Гудэрмесскам ГАУС. У 2003—2006 гадах — камандзір палка ўпраўлення пазаведамаснай аховы пры МУС Чачэнскай рэспублікі па ахове аб’ектаў нафтагазавага комплексу.
Камуністычная партыя Інданезіі
Партыя ў канцы 1940-х гадоў
Пасля падпісання Рэнвільскага пагаднення многія падраздзяленні інданезійскай рэспубліканскай арміі вярнуліся ў зоны галандска-інданезійскага канфлікту. Гэта дало правым упэўненасць, што ім атрымаецца супрацьстаяць атрадам КПІ. Партызанскім атрадам і народнай міліцыі, якія знаходзіліся пад уплывам КПІ, было загадана самараспусціцца. У Мадыуне прыхільнікі КПІ адмовіліся раззброіцца і былі забіты ў верасні 1948 года, што выклікала паўстанне ў горадзе. Мадыунскія падзеі былі выкарыстаны як падстава для рэпрэсій супраць кампартыі. Прадстаўнікі ваенных колаў заявілі, што камуністы планавалі зрынуць прэзідэнта Сукарна і абвясціць Савецкую рэспубліку Інданезія на чале з Муса (у якасці прэзідэнта) і Амірам Шарыфудзінам (у якасці прэм'ер-міністра), хоць кіраўніцтва КПІ асуджала хваляванні ў Мадыуне і заклікала да міру. Паўстанне было падаўлена ўрадавымі войскамі, 30 верасня Мадыун быў узяты сіламі дывізіі Сілівангі. На кампартыю абрынуліся рэпрэсіі, некалькі тысяч яе членаў былі забіты, 36 000 былі прысуджаны да турэмнага зняволення. Сярод пакараных смерцю былі і лідары партыі — у прыватнасці, Муса, які, зрабіўшы ўзброены супраціў, быў забіты 31 кастрычніка. Айдыт Лукман атуліліся ў Кітайскай Народнай Рэспубліцы. Пасля Мадыунскага паўстання КПІ не была забаронена і працягнула сваю дзейнасць, ужо праз год пачалася рэканструкцыя партыі.
Адам Султанавіч Дзелімханаў
Біяграфія
З 18 ліпеня 2006 года — намеснік старшыні ўрада Чачэнскай Рэспублікі. «Новая газета» адзначала, што калі ў маі 2007 года ў МУС Чачні выклікалі каля ста бацькоў баевікоў, віцэ-прэм’ер Чачні Адам Дзелімханаў заявіў, што нікому з тых, што пайшлі ў лес прабачэння не будзе: «ім будуць галовы рэзаць».
Камуністычная партыя Інданезіі
Партыя ў 1950-х гадах
У 1950 годзе партыя аднавіла выйсце сваіх друкаваных органаў — Harian Rakyat (Народная газета) і Bintang Merah (Чырвоная зорка). Пад уплывам Дыпы Айдыта, КПІ перайшла на нацыяналістычныя пазіцыі, падтрымваючы антыкаланіяльную і антызаходнюю палітыку прэзідэнта Сукарна. У Айдыта былі мноства прыхільнікаў, у іх ліку — лідары партыі Судысман, Лукман, Нёта і Сакірман. Падчас кіраўніцтва Айдыта колькасць партыі стала хутка расці: у 1950 годзе ў партыі была 35 000 членаў, у 1954 — 165 000, у 1959 — 1,5 мільёна.
У 1951 годзе партыя арганізавала шэраг страйкаў у Медзяные і Джакарце, якія неўзабаве былі прыгнечаны, кіраўніцтва партыі на кароткі час пайшло ў падполле.
2 студзеня
2 студзеня — другі дзень года па Грыгарыянскім календары
Адам Султанавіч Дзелімханаў
Біяграфія
У 2008 годзе, пасля забойства Руслана Ямадаева, былога дэпутата Дзярждумы, застрэленага ў цэнтры Масквы, яго брат Іса Ямадаеў у інтэрв’ю выданню «Московский комсомолец» прама абвінаваціў Дзелімханава ў непасрэднай арганізацыі забойства і паведаміў, што ў Чачні ён вядомы пад мянушкай «Кат», таму што ён кіруе смяротнымі карамі і выкраданнямі.
Камуністычная партыя Інданезіі
Партыя ў 1950-х гадах
31 сакавіка 1951 года Камуністычная партыя Інданезіі ўвайшла ў склад Кансультатыўнай групы палітычных партый.
Перад парламенцкімі выбарамі 1955 года партыя ўхваліла сукарнаўскі план «накіраванай дэмакратыі» і пазней актыўна падтрымвала Сукарна. На выбарах КПІ атрымала 6 176 914 галасоў (16 %), заняўшы трэцяе месца.
Адам Султанавіч Дзелімханаў
Біяграфія
У інтэрв’ю, апублікаваным 23 верасня 2009 года, кіраўнік Чачні Рамзан Кадыраў назваў Адама Дзелімханава сваім пераемнікам:
Камуністычная партыя Інданезіі
Партыя ў 1950-х гадах
У ліпені 1957 года офіс кампартыі ў Джакарце быў закіданы гранатамі. У тым жа месяцы партыя перамагла на муніцыпальных выбарах. У верасня таго ж года ісламісцкая партыя Машумі запатрабавала забараніць КПІ.
Адам Султанавіч Дзелімханаў
Біяграфія
У 2010 г. Адам Дзелімханаў курыраваў работы па стварэнні мемарыяльнага паркавага комплексу на вуліцы Кадырава ў Маскве. Былі добраўпарадкаваны двары, створаны дзіцячыя пляцоўкі. Галоўнымі ўпрыгожваннямі сталі два фантана і мініяцюрная арка. Сродкі былі вылучаныя рэгіянальным грамадскім фондам імя А. Кадырава. - сказаў ён на афіцыйным адкрыцці комплексу 19 верасня 2010 г.
3 снежня 2013 года ў Дзярждуме Дзелімханаў уступіў у слоўны канфлікт з іншым дэпутатам ад «Адзінай Расіі» Аляксеем Жураўлёвым, падчас якога завязалася бойка, таксама пацярпеў і наведвальнік Жураўлёва. Са слоў відавочцаў, падчас бойкі ў Дзелімханава выпаў залаты пісталет. Старшыня Дзярждумы Сяргей Нарышкін рэзка раскрытыкаваў паводзіны абодвух дэпутатаў. Пазней Дзелімханаў і Жураўлёў заявілі аб прымірэнні.
Камуністычная партыя Інданезіі
Партыя ў 1950-х гадах
3 снежня 1957 года прафсаюзы, што знаходзіліся пад значным уплывам КПІ, пачалі ўсталёўваць кантроль над прадпрыемствамі, што належаць галандцам, дзеля іх наступнай нацыяналізацыі. Змаганне з замежнымі капіталістамі дала кампартыі магчымасць дыстанцыявацца ад Нацыянальнай партыі і праводзіць уласную палітыку.
У лютым 1958 года праамерыканскія сілы арганізавалі спробу перавароту, у якой узялі ўдзел частка ўзброеных сіл і правыя лідары. Мяцежнікі, якія ўзялі пад свой кантроль Суматру і Сулавесі, 15 лютага абвясцілі стварэнне Рэвалюцыйнага ўрада Рэспублікі Інданезія (Pemerintah Revolusioner Republik Indonesia). Паводле рашэння гэтага ўрада былі неадкладна арыштаваны тысячы членаў КПІ, таму кампартыя падтрымала ўсе меры Сукарна па падаўленні паўстання, улучаючы аб'яву ваеннага становішча. У канчатковым выніку паўстанне было падаўлена.
Адам Султанавіч Дзелімханаў
Біяграфія
1 лютага 2022 года ў прамым эфіры ў Instagram паабяцаў адрэзаць галовы членам сям’і суддзі Сайдзі Янгулбаева і тым, хто перавядзе відэа на рускую мову. Раней з пагрозамі ў адрас сям’і Янгулбаевых выступіў і кіраўнік Чачні Рамзан Кадыраў.
Камуністычная партыя Інданезіі
Партыя ў 1950-х гадах
У жніўні 1959 года вайсковыя паспрабавалі перашкодзіць правядзенню чарговага з'езда КПІ. Аднак, з'езд быў праведзены, як і было запланавана раней.
Адам Султанавіч Дзелімханаў
Законатворчая дзейнасць
З 2007 па 2019 год, на працягу выканання паўнамоцтваў дэпутата Дзяржаўнай Думы V, VI і VII скліканняў, выступіў сааўтарам 20 заканадаўчых ініцыятыў і паправак да праектаў федэральных законаў.
Камуністычная партыя Інданезіі
Партыя ў 1950-х гадах
У 1960 годзе Сукарна абвясціў лозунг Насаком — адзінства дзеянняў прыхільнікаў нацыяналізму (Nasionalisme), ісламізму (Agama — рэлігія) і камунізму (Komunisme). КПІ вітала з'яўленне гэтага лозунга, бачачы ў ім перадумовы для стварэння фронту, што аб'ядноўвае ўсе асноўныя сілы на інданезійскае палітычнай сцэне.
Адам Султанавіч Дзелімханаў
Багацце
У рэйтынгу 500 расійскіх мільярдэраў, складзеным часопісам «Финанс» у пачатку 2011 года, Адам Дзелімханаў заняў 314 месца. Яго капітал быў ацэнены ў 300 мільёнаў долараў або 9,1 млрд рублёў. Па афіцыйных даных за 2011 год ён атрымаў даход у суме 1,9 млн рублёў, а яго жонка — 187 тысяч рублёў.
Санкцыі
У сакавіку 2019 года Камітэт па замежных справах Кангрэсу ЗША ўхваліў праект рэзалюцыі аб санкцыях за забойства Барыса Нямцова. Ініцыятарам расследавання фінансавай дзейнасці лідара Чачні выступіў кангрэсмэн Том Маліноўскі. Дзелімханаў з’яўляўся фігурантам гэтага пакета санкцый разам з кіраўніком рэспублікі Кадыравым, у рамках якога планавалася ўвядзенне абмежавальных мер і праверка актываў у арабскіх краінах.
Каштуны
Каштуны (Коштуны) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гусінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Прудок (Чавускі раён)
Прудо́к (, Прудок) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Асінаўскага сельсавета.
Да 23 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Прудкоўскага сельсавета.
Стараселле (Клецкі раён)
Старасе́лле (, Староселье) — вёска ў Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Заастравецкага сельсавета.
У 1940—1960 гадах цэнтр Старасельскага сельсавета.
Opel
Opel Automobile GmbH (Opel) — нямецкі вытворца аўтамабіляў. Кампанія была заснаваная 21 студзеня 1862 года і прыступіла да вытворчасці аўтамабіляў у 1899 годзе. З 1929 па 2017 год належала «General Motors». У цяперашні час з’яўляецца даччынай кампаніяй канцэрна «PSA».
Пракляты ўтульны дом
«Пракляты ўтульны дом» (Проклятый уютный дом) — беларускі тэлесерыял 1998 года, зняты рэжысёрам Уладзімірам Арловым.
Сюжэт
Заходняя Беларусь, 1863 год. Царскія драгуны адсочваюць удзельнікаў польскага паўстання. Цяжка паранены малады паўстанца князь Юзэф трапляе ў дом, дзе засталіся толькі стары кухар Сцяпан і дачка кіраўніка — панна Саламея. Дзяўчына з рызыкай для жыцця хавае параненага паўстанца, які ўлюбляецца ў сваю ратавальніцу. Неабыякавы да Саламеі і паручнік царскага войска Весніцын, які павінен знайсці паўстанца.
Opel
У Беларусі
Станам на канец 2020 года ў Беларусі зарэгістравана аўтамабіляў «Opel».
Сула (прыток Нёмана)
Сула́ — рака ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток Нёмана.
Даўжыня ракі 76 км. Плошча вадазбору 520 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 3,5 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,1 ‰.
Асноўныя прытокі
Справа: Тонва, Сярмяжка, Дудка. Злева: Перакуль, Волка.
Агульнае
Пачынаецца за 0,7 км на поўдзень ад вёскі Таўкачоўшчына, цячэ па паўднёва-заходніх схілах Мінскага ўзвышша, у ніжнім цячэнні перасякае невялікія, зрэдку забалочаныя лясныя масівы. Упадае ў Нёман за 0,7 км на поўнач ад вёскі Беражное Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці. Берагі параслі хмызняком.
Жураўлэва Буда
Жураўлэва Буда (Журавлева Бу́да) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Камісарава (Краснінскі раён)
Камісарава (Комиссарово) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гусінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Мерыда (Іспанія)
Мерыда (Mérida, Méria) — горад у Іспаніі, на рацэ Гвадыяна, сталіца аўтаномнай супольнасці Эстрэмадура. Насельніцтва 55,7 тыс. жыхароў.
Слачва
Слачва́ (, Слочва) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Уселюбскага сельсавета.
Курган (Краснінскі раён)
Курган (Курган) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гусінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Альхоўка (Язненскі сельсавет)
Альхо́ўка (, Ольховка) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Язненскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 15 кастрычніка 1960 года хутар уваходзіў у склад Завуццеўскага сельсавета. Да 30 ліпеня 1964 года хутар меў назву Раздзёрка.
Вецярэвічы
Вецярэ́вічы (, Ветеревичи) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шацкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 42 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Пухавічы на лініі Мінск-Асіповічы, на р. Пціч.
Гісторыя
Пад канец лютага 1918 года тэрыторыя акупіравана войскамі Германіі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час Польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 года пад акупацыяй Польшчы.
З канца чэрвеня 1941 г. да 3.07.1944 г. вёска акупіравана нямецкімі войскамі.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Вецярэвіцкага сельсавета.
Атар Джавашвілі
Клубная кар’ера
Выхаванец клуба «ВІТ Джорджыя», у 2011 годзе пачаў праходзіць у асноўную каманду. У 2014 годзе перабраўся ў «Зугдзідзі». У першай палове 2015 года выступаў за рэзервовую каманду польскай «Аркі» з Гдыні, пазней вярнуўся ў «Зугдзідзі». У сезоне 2015/16 каманда толькі ў стыкавых матчах захавала месца ў эліце, а ў скарочаным сезоне другой паловы 2016 года «Зугдзідзі» заняў апошняе месца ў сваёй групе і выбыў у Першую лігу.
У лютым 2017 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Славія» з Мазыра і ў выніку распачаў у яго складзе сезон 2017. У мазырскім клубе замацаваўся ў якасці асноўнага левага абаронцы. Па выніках сезона 2017 «Славія» страціла месца ў Вышэйшай лізе, пасля чаго Атар пакінуў мазырскі клуб.
У студзені 2018 года пачаў трэніравацца разам з «Гомелем» і неўзабаве падпісаў кантракт. Пачынаў сезон 2018 у аснове, але пазней страціў месца ў складзе. У чэрвені 2018 года па пагадненні бакоў пакінуў «Гомель».
У ліпені 2018 года папоўніў склад клуба «Флуро» з другога дывізіёна Нарвегіі. У пачатку 2019 года вярнуўся ў Грузію, стаўшы іграком тбіліскай «Гагры», гуляў там да ліпеня. У пачатку 2020 года далучыўся да «Чыхуры», дзе гуляў да канца сезона.
У верасні 2021 года, правёўшы паўгады без клуба, папоўніў склад «Руставі», дзе гуляў да канца года. У ліпені 2022 года далучыўся да «Сіёні», а ў пачатку 2023 года перайшоў ва ўзбекскі «Маш’ал».
Расінка
Расі́нка (, Росинка) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Асінаўскага сельсавета.
Садъ
«Садъ» — беларускі музычны гурт з Брэста, створаны ў 1990 годзе. Выконвае песні па-руску.
Гісторыя
Дэбютны альбом («Меланхолия») быў запісаны Уладзімірам Серафімавым, Віталем Кунцам, Анатолем Харытонавым у 1990 годзе. Пасля гэтага гурт атрымаў запрашэнне на магілёўскі фэст «Будь спок!»-1991, сярод удзельнікаў якога быў і «Нейро Дюбель». Паводле згадак аднаго з арганізатараў фэсту Юрыя Раманава, «Садъ» стаў тады галоўным правалам «Будь спока!» з прычыны адсутнасці клавішных, драм-машынкі і гуку астатніх інструментаў удзельнікаў гурта
На студыі ў Брэсцкім педагагічным інстытуце былі запісаныя яшчэ два неафіцыйныя альбомы («Вивисекция» і «Садъ и змей»). Афіцыйна песні тых гадоў былі перавыдадзеныя пазней у альбоме пад назвай «Меланхоличный садъизм», хоць часта годам ягонага выхаду пазначаецца 1990.
У 1995 годзе на студыі «Грын-Хаўс» у Брэсцкім парку імя Першага мая былі запісаныя альбомы «Помойка» і «Чай хана…». У 1996 годзе да гурта далучыўся Аляксей Казлоў. У наступным годзе на фірме «Вігма» выдадзеная кампакт-касета «Мы пред врагом не спустили». У 1998 годзе гурт узяў удзел ва ўсерасійскім рок-фэсце «Rock-Line» (Кунгур), дзе заняў першае месца з 226 удзельнікаў. Запісаны альбом «С котом по эту сторону окна». Склад «Саду» папоўніла Марына Карпук. У 1999 замест Аляксея Казлова з’явіўся Аляксандр Катовіч. Выдадзены альбом «Зоосадъ». У 2000 запісаны альбом «Перекурчик в деревенском кабаре». У 2004 у Расіі выйшаў чарговы альбом «Паутинка в небо», які атрымаў перавыданне і шырокае прызнанне. Гурт пачаў з’яўляцца на радыё і тэлебачанні, на песні альбома былі знятыя кліпы. Цераз год у Маскве пачалося перавыданне ўсёй дыскаграфіі «Саду», выдадзены канцэртны альбом «Да пришли вы все…». У 2008 годзе гурт «Садъ» узяў удзел у фэсце «Рок-каранацыя» ў Маладзечна. У 2011 годзе выйшаў альбом «Баллада о гордом рыцаре», у 2012 — апошні на дадзены момант альбом «Чистый керосинъ».
Музычны стыль гурта адныя крытыкі называюць сумессю гранжу, фолку і рэгі, іншыя ж чуюць у музыцы «Саду» элемэнты панку, арт-року, джазу і савецкай эстрады, трэція лічаць, што стыль гурта ўнікальны і не падддаецца азначэнню. Паводле вызначэння саміх удзельнікаў гурта, іхні стыль музыкі завецца «этнепанк» (ад рус. Это не панк — гэта ня панк). На канцэртах удзельнікі гурты задзейнічаюць гітару, бас, акардэон, флейту, ударныя. Падчас запісу альбомаў да іх могуць дадавацца скрыпка, віяланчэль, бонгі, тамбурын, балалайка, труба, гелікон і саксафон.
Млечнік звычайны
Пласцінкі прырослыя або слабазыходныя, жаўтаватыя. З узростам становяцца ружавата-крэмавымі і на іх з'яўляюцца жаўтаватыя плямы. Споры амаль шарападобныя, светла-жоўтага колеру.
Ножка глыба цыліндрычная, таўшчынёй 1—3 см і даўжынёй 6—7 см, гладкая, з пустатой усярэдзіне. Ножка крыху святлей за шапку.
Млечнік звычайны пашыраны ў Еўразіі і Паўночнай Амерыцы. Расце адзіночна і групамі ў вільготных хвойных лясах, на ўскрайках балот сярод імху.
Каталог Гнезненскіх архібіскупаў
Каталог Гнезненскіх архібіскупаў (Catalogus archiepiscoporum Gnesnensium) — лацінскі манускрыпт працы Яна Длугаша. Выкананы ў тэхніцы ілюмінавання.
Наш Путь (газета УФП)
«Наш Путь» — штодзённая газета, заснаваная Канстанцінам Радзаеўскім 3 кастрычніка 1933 года, якая выходзіла ў 1933—1938 г. у Харбіне, а потым у Шанхаі. Газета з'яўлялася афіцыйным органам Расійскай фашысцкай партыі. «Наш Шлях» выходзіў да ліпеня 1943 года. Газета, прапагандавала праваслаўе, нацыяналізм і фашызм. Тыраж 4000 асобнікаў. З 1933 па 1943 гады галоўным рэдактарам быў К. У. Радзаеўскі. У Харбіне выйшлі 1483 нумары (апошні нумар выйшаў 30 студзеня 1938 г.). Пры газеце існавала «Выдавецтва газеты „Наш Путь“».
Каталог Гнезненскіх архібіскупаў
Апісанне
Рукапіс быў напісаны па заказе біскупа кракаўскага Пятра Таміцкага. Каталог створаны паміж 1531 і 1535 гадамі.
Каталог налічвае 145 рукапісных аркушаў, памер якіх складае 31 × 24 см (12,2 × 9,4 цалі). Каталог Гнезненскіх архібіскупаў захоўваецца ў зборах Нацыянальнай бібліятэкі Польшчы. У дадатак да каталога, Длугаш напісаў таксама спіс біскупаў Урацлаўскіх, Улацлаўскіх, Пазнаньскіх, Плоцкіх і Кракаўскіх.
Чарнігаўская вуліца (Мінск)
Чарнігаўская вуліца — вуліца ў Кастрычніцкім раёне Мінска. Названа ў гонар г. Чарнігаў. Знаходзіцца ў раёне аэрапорта «Мінск-1» і бальніцы хуткай дапамогі. Практычна ўся забудова вуліцы, акрамя комплексу школы-інтэрната, складаюць прыватныя дамы.
2 чэрвеня
2 чэрвеня — сто пяцьдзясят трэці (сто пяцьдзясят чацвёрты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Бэшкіўка
Бэшкіўка (Бе́шківка) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Eriosoma
Віды гэтага роду сустракаюцца ў Еўропе, Аўстраліі і Паўночнай Амерыцы.
Баль
Ба́ль — прозвішча.
Петыцыя аліўкавай галінкі
Петыцыя аліўкавай галінкі (Olive Branch Petition) — адозва да брытанскага караля ад імя Другога Кантынентальнага кангрэса з прапановай спыніць баявыя дзеянні паміж войскамі караля і амерыканскай рэвалюцыйнай арміяй. Распрацаваў гэты дакумент адзін з удзельнікаў Кангрэса Джон Дыкінсан 5 ліпеня 1775 г., а 8 ліпеня 1775 г. Петыцыя была накіравана каралю Георгу ІІІ. Кароль адмовіўся пачаць перамовы з Кангрэсам і вырашыў пакараць паўстанцаў.
Назва «Петыцыя аліўкавай галінкі» паходзіць ад сімвала міру, якім з’яўляецца аліўкавая галінка. Яна напісана віціяватай мовай і адрасавана толькі каралю. Петыцыя запэўнівае яго, што жыхары 13 паўночнаамерыканскіх калоній не вядуць баявыя дзеянні супраць караля, а толькі абараняюцца ад прыгнёту яго міністраў; караля ласкава просяць адмяніць непапулярныя законы, якія прывялі да непарадкаў у калоніях. Калі Кароль Георг ІІІ праігнараваў Петыцыю, удзельнікі Кангрэса аб’ядналіся вакол рэвалюцыйнай часткі дэлегатаў і з цягам часу пра Петыцыю пастараліся гаворыць менш.
Тэкст Петыцыі
Да Выдатнай Вялікасці Яснавяльможнага Караля
Аляксандр Васілевіч Баль
Алякса́ндр Васі́левіч Баль (нар. 6 лістапада 1968, Магілёў) — беларускі бард.
Петыцыя аліўкавай галінкі
Тэкст Петыцыі
Саюз паміж нашай Маці-Краінай і нашымі Калоніямі, і сіла мяккага і справядлівага ўрада, прынеслі ўжо столькі пераваг, якія так патрэбны, і служаць гарантыяй таго, што іншыя краіны не перастаюць здзіўляцца і зайздросціць Вялікабрытаніі, якая стала адной з найвялікшых дзяржаў, якія толькі ведаў свет.
Ворагі краіны, якія не бачылі ніякай магчымасць парушыць гэты шчаслівы саюз праз грамадзянскія непарадкі, разумеючы, якія будуць наступствы, калі гэты саюз застанецца непарушаным, вырашылі, спыніць гэты няспынны і цудоўны рост багацця і сілы праз кантроль росту населеных пунктаў, з якіх ішлі гэтыя багацце і сіла.
Аляксандр Васілевіч Баль
Скончыў Магілёўскае вучылішча культуры, дырыжор народнага хору. Загадчык музычнай часткі Магілёўскага абласнога драматычнага тэатра.
Петыцыя аліўкавай галінкі
Тэкст Петыцыі
Па завяршэнні апошняй вайны, самыя слаўныя і адважныя з ваяроў Караля, Вашы верныя каланісты, якія ўнеслі ў поспех вайны столькі напружаных намаганняў, што спарадзіла выдатныя адозвы Вашай вялікасці, папярэдняга Караля і Парламента, без ценю сумнення ў праве, разам з іншымі краямі Імперыі, на сваю долю ў дабротах міру і ўзнагародах перамогі і ваенных трафеяў.
Хоць гэтыя ганаровыя пацверджання заслуг каланістаў занесены ў Вашы аўгусцейшыя аналы і запісы Парламента, без абвінавачвання ці нават падазрэння ў якім-небудзь злачынстве, іх ўстурбавалі новай сістэмай законаў і правілаў, прынятых для кіраўніцтва калоній, якія запоўнілі іх розум самым балючым страхам і рэўнасцю, ўзмоцненых трывогай аб магчымасці больш цяжкіх міжнародных разладаў, выкліканых небяспекай унутры краіны.
Аляксандр Васілевіч Баль
Грае на шасціструннай гітары, піша песні на свае вершы. Шэраг твораў у жанры «бард-паэмы» (серыя песень, аб’яднаных сюжэтам).