cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Брацкая магіла (Дукора, 1941—1944)
Гісторыя
У брацкай магіле пахавана 67 войнаў, якія загінулі ў ліпені 1944 года пры вызваленні раёна, і 1 партызан, які загінуў у 1941 годзе. Сярод пахаваных воіны 1-га гвардзейскага танкавага Донскага корпуса 65 войска 1-га Беларускага фронту.
Помнік
У 1955 годзе ўсталяваны абеліск з бетона вышынёй 4 м, падставай 1×1 м. Вяршыня абеліска каранавана пяціканцовай зоркай на металічным стрыжні. На асабовай частцы абеліска прымацавана мемарыяльная табліца з тэкстам:
Ніжэй занесены прозвішчы загінулых: 1 партызана і 15 ваяроў, імёны іншых не ўсталяваны. На пастаменце ўмацавана другая дошка з наступным надпісам:
«Вечная слава воинам, павшим в боях за свободу и независимость нашей Родины в годы Великой Отечественной войны 1941—1945 г.г.».
Магіла абнесена металічнай агароджай 5×10 м. .
Маліна звычайная
Маліна звычайная, Маліна чырвоная , Маліна (Rubus idaeus) — расліна сямейства ружавых. З'яўляецца дыагнастычным відам для класу расліннасці Epilobietea angustifolii.
Асіповіцкі сельсавет
Асіпо́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Асіповіцкага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Асіповічы (у склад сельсавета не ўваходзіў).
Маліна звычайная
Расце па высечках, лясах, хмызняках, берагах рэк. Часта разводзіцца ў садах.
Асіповіцкі сельсавет
Утвораны 1 студзеня 1925 года ў складзе Асіповіцкага раёна Бабруйскай акругі БССР шляхам аб’яднання скасаваных Асіповіцкага 1-га і Асіповіцкага 2-га сельсаветаў. Цэнтр — мястэчка Асіповічы. 21 жніўня 1925 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Асіповіцкага местачковага Савета.
Антон Тор Хеле
Антон Тор Хеле (Anton thor Helle ? Талін, Эстляндыя — Юры, Эстляндыя) — пастар, заснавальнік сучаснай эстонскай граматыкі, першы перакладчык Бібліі на эстонскую мову.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Таліне (Рэвелі) у сям'і купца. Пачатковую адукацыю атрымаў у гімназіі. Тэалогію вывучаў ва ўніверсітэце Кіля ў Германіі. Пасля вяртання ў Эстонію ў 1713 годзе быў прызначаны пастарам у царкву Юры. У 1715 годзе быў выбраны асэсарам эстляндскай кансісторыі. Пачынаючы з 1740 года таксама выконваў абавязкі пастара ў прыходзе Козэ. У 1742 годзе быў прызначаны пробашчам у Паўночным Хар’юмаа
Асіповіцкі сельсавет
Утвораны зноў 26 сакавіка 1987 года ў складзе Асіповіцкага раёна Магілёўскай вобласці БССР з цэнтрам у горадзе Асіповічы з населеных пунктаў, якія ўваходзілі ў склад скасаванага Замошскага сельсавета (15 населеных пунктаў: вёскі Агула, Акцябр, Асіповічы II, Асіповічы III, Брадзішча, Булгары, Вялікая Гарожа, Замошша, Засялечча, Літвінава, Лучыцы, Малая Гарожа, Паляна, Прудок, Ясянец), і 10 населеных пунктаў Пратасевіцкага сельсавета (вёскі Восава, Дзераўцы, Дубралёва, Задняя Града, Заручэўе, Кляпчаны Мост, Малоціна, Ставішча, Ягаднае і пасёлак Дзераўцы). У 1990 годзе скасавана вёска Паляна. 13 лютага 2002 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Пратасевіцкага (11 населеных пунктаў: вёскі Восава, Дзераўцы, Дубралёва, Задняя Града, Заручэўе, Кляпчаны Мост, Малоціна, Прудок, Ставішча, Станцыя Дзераўцы, Ягаднае) і Вяззеўскага (13 населеных пунткаў: вёскі Агула, Акцябр, Брадзішча, Булгары, Вялікая Гарожа, Замошша, Засялечча, Літвінава, Лучыцы, Малая Гарожа, Станцыя Асіповічы II, Станцыя Асіповічы III і Ясянец) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 24 населеныя пункты.
Антон Тор Хеле
Біяграфія
У 1713 годзе Хеле ажаніўся з дачкой пастара з Йыхві Катарынай Аленай. У гэтым шлюбе ў іх нарадзілася дачка. Другі раз ён ажаніўся з дачкой талінскага бюргера Марыяй Лізаветай Ольдэкап, якая нарадзіла яму пяць сыноў.
Маліна звычайная
Батанічнае апісанне
Маліна звычайная — лістападны паўкуст са шматгадовым карэнішчам, з якога развіваюцца двухгадовыя надземныя сцеблы вышынёй 1,5-2,5 метра.
Антон Тор Хеле
Біяграфія
Памёр у Юры ў 1748 годзе.
Маліна звычайная
Батанічнае апісанне
Карэнішча звілістае, дравяністае, са шматлікімі даданымі каранямі, якія ўтвараюць магутную разгалінаваную сістэму.
Сцеблы прамастаячыя. Парасткі першага года травяністыя, зялёныя з шызым налётам, сакавітыя, пакрытыя тонкімі, звычайна частымі мініятурнымі шыпамі. На другі год парасткі дранцвеюць і набываюць карычневы колер, адразу пасля плоданашэння засыхаюць, але з таго ж кораня на наступны год вырастаюць новыя сцеблы.
Лісце авальнае, чарговае, чэрашковае, складанае, няпарнаперыстае з 3—7 (звычайна 3—5) пільчастымі, зверху амаль голымі, знізу лямцава-апушанымі лісточкамі. Зверху цёмна-зялёнае, знізу бялёсае, апушана дробнымі валасінкамі.
Кветкі 5-пялёсткавыя, белаватыя, каля 1 см у папярочніку, сабраныя ў невялікія пэндзлепадобныя суквецці, размяшчаюцца на верхавінах сцеблаў або ў пазухах лісця. Пялёсткі карацей долей чашачкі. У сярэдняй паласе Расіі маліна Цвіце з чэрвеня па ліпень, часам аж да жніўня. У Беларусі цвіце ў маі-чэрвені, ягады выспяваюць у ліпені.
Плады ўяўляюць сабой сакаўныя невялікія валасістыя касцянкі, зрослыя на кветаложы у складаны плод. Плод, як правіла, чырвонага колеру (ад ружовага да насычанага бардовага), аднак сустракаюцца сарты жоўтага і нават чорнага колеру (ажынападобныя).
Плады з'яўляюцца звычайна на другі год. У першы год на парастках замяшчэння ў пазухах лісця толькі закладваюцца 2 кветкавыя пупышкі, з якіх на другі год адрастаюць пладовыя галінкі. У паўднёвых раёнах плады з'яўляюцца і на парастках першага года ў сярэдзіне восені. Існуюць таксама ремантантныя сарты маліны, адаптаваныя да ўмоў сярэдняй паласы Расіі, здольныя плоданасіць на парастках першага года.
Арэал і экалогія
Сустракаецца ў еўрапейскай частцы Расіі, Украіне, на Каўказе, у Сібіры; распаўсюджана ў Беларусі. Ва Украіне распаўсюджана на Палессі, у паўночнай частцы, у Карпатах. Культывуецца па ўсёй Украіне. Прамысловая нарыхтоўка магчымая ў Валынскай, Ровенскай, Івана-Франкоўскай, Чарнавіцкай, Закарпацкай абласцях.
Расце ў падлеску сырых мяшаных і шыракалістых лясоў, хмызняках, на ўзлесках, на высечках, га́рах, лясных палянах і прасеках, сярод іншых кустоў па берагах рэк і ў ярах, часта ўтварае суцэльныя зараснікі. Ценетрывалая расліна.
Маліна шырока культывуецца як ягадная расліна.
Краіны-лідары па вырошчванні маліны:
Хімічны склад
Плады ўтрымліваюць да 11 % цукраў (глюкозу, фруктозу, пентозу), сляды эфірнага масла, пекцінаыя і бялковыя рэчывы, слізь, вітаміны C, A, B; 1-2 % арганічных кіслот (яблычная, цытрынавая, вінная, саліцылавая і інш .), спірты (вінны, ізаамілавы, фенілэцілавы), кетоны (ацэтаін, дыацэціл, β-янон), антацыяны цыянін, кацехіны (D-кацехіны, L-эпігалакацехін), да 0,3 % дубільных рэчываў.
3 мінеральных злучэнняў мякаць пладоў маліны ўтрымлівае шмат жалеза.
Насенне ўтрымлівае да 22 % тлустага алею.
Значэнне і ўжыванне
Лекавая, харчовая, меданосная, дэкаратыўная расліна.
У кулінарыі
Ягады маліны маюць выдатныя смакавыя якасці. Плады маліны ўжываюць як свежымі, так і марожанымі або выкарыстоўваюць для падрыхтоўкі варэння, жэле, мармеладу, сокаў, воцату. Малінавыя віны, настойкі, лікёры валодаюць высокімі смакавымі якасцямі.
У медыцыне
У якасці лекавай сыравіны выкарыстоўваюць плады толькі лясной маліны (Fructus Rubi idaei). Плады збіраюць спелымі, без кветаножак і кветкаложа. Сушаць пасля папярэдняга правяльвання у сушылках пры тэмпературы 50-60 °C, расклаўшы сыравіну тонкім пластом на тканіне або паперы. У медыцыне сушаныя плады ўжываюцца як патагонны сродак, сіроп — для паляпшэння смаку мікстуры.
У народнай медыцыне выкарыстоўваюцца плады і лісце пры прастудзе, грыпе, як гарачкапаніжальны сродак.
Саліцылавая кіслата пладоў аказвае патагоннае, гарачкапаніжальнае і супрацьпрастуднае дзеянне. Сухія ягады маліны ў народнай медыцыне заварваюць як асобна, так і ў патагонных зборах пры прастудных захворваннях, грыпе, ангінах. Маліна карысная пры малакроўі, атэрасклерозе і гіпертанічнай хваробе. Сіроп са свежых ягад дабаўляюць у непрыемныя на смак і пах лякарствы. Як вонкавы сродак маліну выкарыстоўваюць для выдалення вугроў і прышчоў. У народнай медыцыне адвары і настоі лісця і кветак маліны ўжываюць пры кашлі, як адхарквальны сродак, пры ліхаманкавым стане, захворваннях горла, вачэй. Водныя настоі лісця выкарыстоўваюць пры энтэрытах, калітах, а таксама пры скурных хваробах, імі палошчуць горла пры стаматытах і ангінах.
Іншае
Меданос. Дзякуючы таму, што кветка маліны нахілена ўніз, пчала, якая здабывае нектар, знаходзіцца як бы пад натуральным падстрэшкам і можа працаваць нават падчас дробнага цёплага дажджу. З нектара, сабранага з 1 га квітнеючай лясной маліны, пчолы атрымліваюць 70 кг мёду, а з 1 га садовай маліны — 50 кг. Малінавы мёд змяшчае 41,34 % левулезы і 33,57 % глюкозы, валодае прыемным пахам і густам. Пчолы, збіраючы нектар, павялічваюць ураджайнасць маліны на 60-100 %.
Лісце можа служыць для заварванне гарбаты. Яно змінаецца рукамі, лісце вылучае сок і чарнее, а потым яго сушаць на печы.
Агратэхніка
Маліна патрабавальная да ўрадлівасці, паветра- і вільгацезабеспячэння верхняга перагнойнага гарызонта глебы, дзе размешчана асноўная маса каранёў. Таму пад перадпасадачную апрацоўку глебы ўносяць высокія дозы арганічных і мінеральных угнаенняў. Пасадку маліны праводзяць восенню або вясной. Адлегласць паміж кустамі: пры куставым спосабе вырошчвання 0,7—1 м, пры палосным — 0,25—0,5 м. Добрыя ўраджаі магчымы толькі пры шпалернай культуры. На ўзроўні сярэдняй вышыні парасткаў нацягваюць два паралельныя рады дроту або сінтэтычнага шпагату з абодвух бакоў паласы раслін, шырынёй 30—50 см. Пры куставым спосабе вырошчвання парасткі падвязваюць веерам — да аднараднай шпалеры з двух радоў дроту.
Далейшы догляд за насаджэннямі заключаецца ў рыхленні глебы і знішчэнні пустазелля, абрэзцы кустоў, унясенні ўгнаенняў, правядзенні паліваў, барацьбе са шкоднікамі і хваробамі. Глеба ў радах і міжрадкоўях павінна быць рыхлая, без пустазелля, а ў радах (палосах) — пад пастаянным слоем 10—15-сантыметровай мульчы з торфу, перагною і інш.
Некаторыя сарты
Сарты маліны вядомы з 16 стагоддзя.
Маліна ў геральдыцы
Выява маліны выкарыстана на гербах некалькіх адміністрацыйных адзінак.
Маліна ў жывапісе
Самыя розныя мастакі малявалі маліну на сваіх палотнах. Сярод іх, , Вільям Мэйсан Браўн, , , Іван Хруцкі і іншыя.
IC 4117
IC 4117 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Беліўцы
Беліўцы — тапонім.
Дэзерташ
Дэзерташ (Desertas) — архіпелаг на ўсходзе Атлантычнага акіяна. Падпарадкаваны адміністрацыі Мадэйры (Партугалія). Агульная плошча — 14,21 км². Сталага насельніцтва няма.
Геаграфія
Дэзерташ — ланцуг з 3 астравоў (Дэзерта-Гранды, Шан і Бужыу) і скалы Прэгу-ду-Мар, які месціцца ў 36 км на паўднёвы захад ад Фуншала, адміністрацыйнага цэнтра Мадэйры. Найбуйнейшы востраў Дэзерта-Гранды займае плошчу каля 10 км².
Усе астравы маюць вулканічнае паходжанне, складзены туфамі і базальтамі. Пераважаюць гарыстыя пейзажы. Найвышэйшы пункт — 442 м. Крыніцы пітной вады ёсць толькі на Дэзерта-Гранды.
Клімат мяккі міжземнаморскі. Сярэдняя тэмпература на працягу года вагаецца ад +15°C да +23°C.
Прырода
Для астравоў Дэзерташ характэрна наяўнасць 2 асноўных экалагічных зон — прыморскай, якая цягнецца ад ўзбярэжжа да вышыні каля 360 м, і горнай, якая пачынаецца з 300 м. Першая зона найбольш багатая, уключае пляжы, прыбярэжныя лугі, зараснікі хмызнякоў і траў. Другая ўяўляе камяністую паўпустыню. Флора блізкая да суседняй Мадэйры і іншых астравоў Макаранезіі. Тут сустракаюцца каля 200 відаў сасудзістых раслін, грыбы, лішайнікі. Фаўна прадстаўлена шматлікімі птушкамі і цюленямі-манахамі. Пасля адкрыцця разам з мараплаўцамі на сушу трапілі грызуны. Акрамя таго, былі завезены козы.
Гісторыя
Архіпелаг быў адкрыты ў 1420 г. партугальскімі мараплаўцамі. З-за недахопу пітной вады неаднаразовыя спробы каланізацыі скончыліся беспаспяхова. Да 1972 г. астравы належылі прыватным уладальнікам. Тут вялося паляванне на коз і цюленяў. На востраве Дэзерта-Гранды вырошчвалі збожжавыя культуры. У наш час архіпелаг мае запаведны статус.
Ахова
У 1990 г. астравы Дэзерташ былі абвешчаны запаведнікам. У 1993 г. Савет Еўропы класіфікаваў яго як біягенетычны.
Бачкары
Бачкары — тапонім.
Сямлёва (сяло)
Сямлёва (Семлёво) — сяло ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Сямлёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Гістарычныя дакументы паказваюць на тое, што ў сяле Сямлёва 17 (27) мая — 4 (14) чэрвеня 1634 года быў падпісаны «Палянаўскі мір» — мірны дагавор паміж Рускім царствам і Рэччу Паспалітай, які завяршыў смаленскую вайну 1632—1634 гадоў. Дакладна ўказваецца і месцазнаходжанне сяла Сямлёва: «паміж Вязьмой і Дарагабужам». Аднак разам з гэтым у дадзеных крыніцах паказана, што дамова была падпісаная на рацэ Палянаўка. Неадпаведнасць заключаецца ў тым, што рака Палянаўка працякае прыкладна ў 50 км на поўдзень ад сяла Сямлёва — ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці, а Сямлёва размешчана на рацэ Сямлёўка.
«У 1781 г. палкоўнік Дзімітрый Фёдаравіч Кахоўскі пабудаваў драўляны храм у імя Пакрова Прасвятой Багародзіцы».
Мясцовасць вакол сяла Сямлёва і Сямлёўскага возера і гістарычныя дакументы, звязаныя з імі, былі пільна вывучаны вядомым даследчыкам даўніны, смаленскім археолагам і грамадскім дзеячам пачатку XX стагоддзя Кацярынай Мікалаеўнай Клетнавай. Яна апісала вынікі сваіх даследаванняў у артыкуле «Сяло Сямлёва ў 1812 годзе». У 1911 г. Клетнова пісала: «У 27 вёрстах ад г. Вязьмы па старым Смаленскім тракце ляжыць старажытнае, у цяперашні час даволі вялікая, сяло Сямлёва. Мураваная царква яго, у прыгожай зеляніне, абнесена каменнай жа масіўнай агароджай з круглымі вежамі, на манер байніц. Яна пабудавана уладальнікамі вёскі Сямлёва, г.г. Біруковым, у 1797 годзе ў самім парку маёнтка».
Сяло размешчана на «Старой Смаленскай дарозе», ўзнікненне якой датуецца XIV—XV стагоддзямі. Дарога з’яўлялася найстарэйшым і найкароткім водна-сухапутным шляхам з Еўропы ў Маскоўскія зямлі. Яе апісанне можна знайсці ў «Запісках аб Масковіі» (Вена, сярэдзіна XVI ст.) Аўстрыйскага пасла Герберштэйна, кнігах Мейерберга і «шляхавых запісках» стольніка П. А. Талстога. Па Старой Смаленскай дарозе адыходзілі рускія войскі пад націскам арміі Напалеона ў французска-рускай вайне 1812 г. З ёй жа Напалеон з рэшткамі арміі адступаў ад Масквы на захад.
У 1939—1960 гадах сяло было цэнтрам аднайменнага раёна Смаленскай вобласці.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў сакавіку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Гальган’яна
Гальган'яна (Galgagnano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лодзі.
Насельніцтва складае 1200 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 135 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 26832. Тэлефонны код — 0371.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Грэдзякіна (Смаленская вобласць, станцыя)
Грэдзякіна (Гредякино) — пасёлак пры станцыі ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сямлёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Таццяна Андрэеўна Казырэнка
Таццяна Казырэнка (нар., Феадосія, Украіна) — украінская футбалістка, нападаючы. Выступала за зборную Украіны.
Клубная кар’ера
У 2014 годзе падпісала кантракт з магілёўскай «Надзеяй». Усяго за сезон 2014 згуляла 17 матчаў у Вышэйшай лізе, забіла 6 галоў.
NGC 1456
NGC 1456 — падвойная зорка ў сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бацюшкава
Бацюшкава — тапонім.
IC 4118
IC 4118 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Каменіцкі сельсавет
Ка́меніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Асіповіцкага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Каменічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Велікакаменіцкі (Велікакаменскі) сельсавет у складзе Свіслацкім раёне Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Вялікія Каменічы. 24 верасня 1926 года скасаваны, тэрыторыя далучана да новаўтвораных Яноўскага нацыянальнага польскага і Градзянкаўскага (Градзянскага) сельсаветаў.
16 ліпеня 1954 года цэнтр Яноўскага сельсавета Асіповіцкага раёна Магілёўскай вобласці перанесены ў вёску Каменічы, сельсавет перайменаваны ў Каменіцкі. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Бабруйскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у складзе адноўленага Асіповіцкага раёна. 13 лютага 2002 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Градзянскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 6 населеных пунктаў: вёскі Асавок, Казімірова, Каменічы, Прыцерпа, Цэзарова і Яноўка.
Беатус
Гісторыя стварэння
Для разумення важнасці гэтых кніг і іх значэння неабходна дэталёва ведаць гістарычны кантэкст, а таксама змест і тлумачэнні да іх. Гісторыя стварэння кнігі не толькі як тэксту, але і як ідэі, як сімвалу, непарыўна звязана з гісторыяй Астурыі і фактычна пачынаецца за некалькі стагоддзяў да напісання.
Рымляне і варвары
У 379 годзе імператар Грацыян выбраў свайго палкаводца «іспанскага» паходжання Феадосія суправіцелем для кіравання усходняй часткай Рымскай імперыі. Апошні, пасля перамогі ўзурпатара Магна Максіма на Захадзе ў 388 годзе, пачаў валадарыць аб’яднанай Рымскай Імперыяй. Феадосій прыняў хрысціянства ў 380 годзе і зрабіў яго афіцыйнай рэлігіяй, забараніў арыянства, культы язычнікаў і маніхейства.
Аб’яднанне цягнулася нядоўга: пасля смерці імператара дзяржава была падзелена паміж яго сынамі.
31 снежня 406 года пад ціскам гунаў германскія плямёны перасяклі Рэйн і ўварваліся ў Галію. Свевы спыніліся ў Галісіі (паўночны захад Іспаніі), вандалы і аланы спусціліся да Андалусіі.
У гэты ж час Аларых, правадыр вестготаў, захапіў Рым у 410 годзе. Яго пераемнік,, ажаніўся ў 414 годзе з Галай Плацыдзіяй, дачкой Феадосія. Але з-за канфлікту з урадам Равены і іншых абставін Атаульф перайшоў Пірэнеі і ў ходзе вайны з вандаламі захапіў паўночны ўсход Іспаніі. З гэтага моманту войны паміж варварамі сталі частымі на Пірынейскім паўвостраве.
Але адначасова гэтыя плямёны раманізаваліся, а  некаторыя (вестготы і франкі) аб’ядналіся ў імперскія войскі, каб спыніць гунаў Атылы ў 451 годзе пад Арлеанам (, дзе загінуў Тэадорых).
Іспанскае арыянства і вяртанне да хрысціянства
У 325 годзе епіскап з Кордавы Осій быў запрошаны імператарам Канстанцінам I на першы Усяленскі сабор ў Нікеі для асуджэння тэзісаў пра падпарадкаванасць Хрыста Богу і яго меньшай значнасці. Гэты важны факт сведчыць пра наяўнасць моцнай прысутнасці у Іспаніі арыян да прыходу варвараў. Вестготы, якія былі арыянамі, таксама спрыялі больш шырокай распаўсюджанасці ерасі на паўвостраве. Хоць вестготы складалі толькі 5 % хрысціянскага насельніцтва,  яны зрабілі арыянства дзяржаўнай рэлігіяй. Усе вяліся на гоцкай мове. Таледскі арыянскі архібіскуп з’яўляўся прымасам Іспаніі.
духавенства хавалася ў сельскай мясцовасці. , і манастыры будаваліся ва ўнутраных раёнах. Людзі заставаліся ў значнай ступені вернымі хрысціянству, гарадское насельніцтва бяднела, а гарады зачыняліся самі па сабе.
У апошняй чвэрці VI стагоддзя, кароль вестготаў ажаніўся з каталічкай Феадосіяй, сястрой Ісідора Севільскага. Ён імкнуўся прымірыць вестготаў і «іспана-рымлян» да нікейскага сімвалу ў тым, што тычыцца прыроды Хрыста. ажаніўся з каталіцкай праўнучкай Хлодвіга I. Другі сын,, звярнуўся ў хрысціянства ў 587 годзе і афіцыйна адрокся ад арыянства ў час  ў 589 годзе, за ім рушыла каралева, увесь двор і вестгоцкія епіскапы-ерэтыкі.
Архібіскуп Таледа заставаўся прымасам Іспаніі, а падтрымлівалася валадарамі. Яны прызначалі біскупаў, якія, у сваю чаргу, ажыццяўлялі кантроль за каралеўскай адміністрацыяй.
Але вестготам прыходзіцца сутыкацца з эпідэміямі, голадам, уварваннямі франкаў. Войны за спадчыну знішчаюць краіну. Прэтэндэнт на пасад Таледа, уцёк у Сеўту (Марока) з няўдалай ідэяй прасіць дапамогі ў барацьбе са сваім ворагам  ў войскаў Магрыба. Гэта прывяло да таго, што ў 711 годзе  перасёк праліў, чыё імя цяпер асацыюецца з яго ўласным.
Каралеўства Астурыя
Невялікая колькасць мусульманскіх заваёўнікаў паспрыяла ў VIII стагоддзі  нараджэнню Астурыі на поўначы Пірэнейскага паўвострава. Гэта царства будзе знаходзіцца пад моцным уплывам арабізаваных хрысціян, масарабаў, якія ратаваліся там у выніку беспарадкаў, справакаваных. Менавіта ў гэтым гістарычным кантэксце, і ў рэгіёне, дзе выгнаннікі прынеслі вельмі багатую культуру, у тым ліку мастацкую, манах Беат, які жыў у манастыры ў даліне, напісаў свой да Апакаліпсіса.
Апакаліптычны жанр і яго гісторыя
Адкрыццё апостала Іаана Багаслова — апошняя кніга Новага Запавету Бібліі. Апакаліптычны літаратурны жанр (ад грэчаскага «apocalupteïn» — адкрыццё) квітнеў у  (паміж II стагоддзем да н.э. і I стагоддзем да н.э.) Ён знаходзіць свае карані не ў Новым Запавеце, а ў апошніх кнігах Старога, у прыватнасці, некаторых урыўках Кнігі Данііла (напісана каля 167 да н.э.): такім чынам, у Апакаліпсісаў  значна больш канцэптуальных і кантэкстуальных адносін з семіцкай культурай Старога Запавету, чым з сусветам Евангелляў.
Адкрыццё апостала Іаана было напісана ў апошняй трэці I стагоддзя да н.э., падчас ганенняў Нерона, а затым Даміцыяна супраць хрысціян, якія адмаўляліся прыносіць ахвяры культу імператара.
Апакаліпсіс — гэта «адкрыццё» будучага, раскрытае душы і транскрыбаванае ў паэтычнай форме і больш ці менш зашыфраваным выглядзе. Гэта. Апакаліпсісы называлі «Евангеллі Надзеі», таму што яны аб’яўлялі пакутнаму насельніцтву, што гістарычнае зло вядзе да вечнага шчасця. Пераадольваючы назіраныя падзеі, Апакаліпсіс раскрывае свой сэнс і паказвае, як іх неабходная паслядоўнасць працягваецца за смерцю і канцом свету ва ўсталяванні валадарання Бога.
Тэкст, здаецца, як правіла, незразумелым для тых, хто не пранізаны біблейскай культурай: прызначаны для вернікаў і толькі для іх, ён спасылаецца на Святую гісторыю і на Старога Запавету. Такім чынам, яго «палітычны» ахоп хаваецца ад праціўнікаў.
Гэта разуменне гісторыі («тэалогія гісторыі», як пісаў ) прызначана для таго, каб паказаць тым, хто пакутуе, якая вышэйшая карысць будзе ў канцы гістарычна неабходнага шляху праз свет зла.
Апісанне
Гэты твор — праца эрудыта, але не мае вялікай арыгінальнасці і створана пераважна кампіляцыяй. Беат утрымоўвае больш ці менш доўгія вытрымкі з Айцоў і Настаўнікаў Царквы, у прыватнасці, са Святога Аўгусціна, Святога Амвросія Медыяланскага,, Ісідора Севільскага. Ён дадае каментарый да Кнігі прарока Данііла ад Святога Ераніма. Арганізацыя ацэньваецца некаторымі нязграбнай, а тэкст часам залішнім або супярэчлівым. Твор далёкі ад працы глыбокай і руплівай асобы, не прыносіць інавацый, а толькі сцірае традыцыі. Не зразумела, як падобная кніга, напісаная ў 776 годзе і перапрацаваная праз дзесяць гадоў, мела такі ўплыў на працягу чатырох стагоддзяў.
Хоць частка Беата вельмі малая, кніга прыводзіць поўны лацінскі пераклад Адкрыцця Святога Іаана, што можа часткова растлумачыць яе вядомасць.
Пасланне кнігі
Хрысціяне пасля 711 года, было забаронена пакланяцца Усявышняму ў вялікі дзень; былі забароненыя царкоўныя званы і шэсці; храмы і манастыры разбураліся без магчымасці аднаўлення, пераследы часта заканчваліся забойствам. У гэты перыяд Апакаліпсіс робіцца кнігай хрысціянскага супраціву. Вялікія сімвалы прымаюць новы сэнс. Звер, што зваўся Імперыяй, цяпер атаясамліваўся з эміратам (які пазней ператварыўся ў халіфат), Вавілон больш не ў Рыме, а ў Кордаве і г. д.
Адкрыццё, якое было вытлумачана як  аб канцы ганенняў рымскіх, становіцца аб’явай Рэканкісты. Гэта абяцанне выратавання і пакарання. Расшыфроўка простая для мас вернікаў, вось чаму гэтая кніга, у канчатковым выніку, у Іспаніі дасягнула большага значэння, чым Евангелле.
Сант’яга (Святы Якаў)
У Каментарыі да Адкрыцця згадваецца, што Святы Якаў — гэта  Іспаніі. Некаторыя гісторыкі нават лічаць, што Беат Ліебанскі з’яўляецца аўтарам гімна «O dei verbum», у якім Святы Якаў названы апекуном Іспаніі.
У пачатку IX стагоддзя магілу святога Якава «выявілі» на «Поле зоркі» (г. зв. Кампастэла, якая стане Сант’яга-дэ-Кампастэла. Туды нібыта былі перавезены стагоддзем раней мошчы Святога Яна Евангеліста з Мерыды, каб захаваць іх ад рабаўнікоў-мусульман . Апакаліпсіс у той час быў канчаткова атрыбутаваны Святому Іаану, Беат, магчыма, хацеў ушанаваць таксама яго брата Якава Вялікага, і зрабіць двух сыноў Зевядзея вектарамі каштоўнасцей Іспаніі, закатаванай, стойкай і слаўнай.
Беат, памёр у 798, да вынаходства магілы «». Сваімі працамі ён заклаў культурныя асновы таго, што павінна было стаць іспанскай нацыяй.
Паходжанне і выкарыстанне
Самыя старыя захаваныя кодэксы Беатусаў паходзяць з Паўночнай Іспаніі, пераважна з Каралеўства Леон. Стваральнікі і заказчыкі амаль выключна былі з манастыроў.
У літургіі апакаліпсіс Беата не выкарыстоўваўся, ён служыў у асноўным настаўленнем манахам, у тым ліку пры асабістай малітве. Падрапаныя вочы і твары д’ябла ці, якія можна знайсці ў некаторых рукапісах, сведчаць пра глыбокае ўражанне ад чытачоў-вернікаў.
Некаторыя раскошныя кодэксы цалкам могуць служыць аб’ектамі прэстыжу і сімваламі статусу, бо чыталіся вельмі мала: яны ўтрымліваюць мала знакаў зношвання (, маргінальныя нататкі) і знаходзяцца ў выдатным стане.
Масарабскае ілюмінаванне
Масарабскае мастацтва не з’яўляецца з ніадкуль: яго карані ў мастацтве, каралінгаў, арабаў і нават коптаў, асаблівыя стылізацыі якіх добра ідэнтыфікуюцца. І калі спецыялісты выяўляюць больш аддаленыя адсылкі, месапатамскія ці сасанідскія, гэта не азначае, што масарабскае мастацтва з’яўляецца творчасцю мастакоў другога парадку без вялікай індывідуальнасці, якія кампенсавалі адсутнасць уяўлення эклектыкай — усе згаджаюцца, што хутчэй трэба казаць пра магутны і арыгінальны сінтэз.
Гэта не проста ілюстрацыя, якая нічога не дадасць да тэксту ці нават адцягне ўвагу чытача, масарабская ілюмінацыя часта займае ўсю старонку ці поўны разварот, і, як прызнае Жак Фантэйн, вядзе душу ад чытання тэкстаў да паглыблення яго сэнсу ў бачанні.
Сярод іншых выбітных твораў (калі не лічыць Беатусы, аб якіх гаворка пойдзе далей), варта згадаць Біблію, ілюмінаваную ў 920 па загадзе дыякана Хуана ў манастыры Святой Марыі і Святога Маціна Альварскага (так званая «Біблія Хуана Альварскага», захоўваецца ў архівах сабора Леона).
Аздабленне Беатуса
Захавалася каля трыццаці рукапісаў «Каментарыя да Апакаліпсісу», напісанага Беатам Ліебанскім у абацтве ў 776, 784 і 786 гадах. Дваццаць пяць з’яўляюцца поўнымі. Дваццаць два ўтрымліваюць ілюстрацыі. Але толькі дванадцаць могуць разглядацца як асноўныя. Па некаторых здагадках, рукапіс быў упрыгожаны з самага пачатку, як мяркуюць па частках устаўленага тэксту, якія робяць адсылкі на малюнак. Але ніводны з гэтых прота-Беатусаў не захаваўся. Малюнкі здзіўляюць нават тых, хто добра ведае Апакаліпсіс. Але не варта недаацэньваць геній мініяцюрыстаў, якія замацавалі многія элементы рэальнасці, якая іх атачала. Калі дэкарацыі, мэбля, адносіны здаюцца нам чыстымі прадуктамі ўяўлення, то гэта толькі таму, што нам не знаёмы кантэкст; таксама мы атрыбутуем вынаходствам тое, што было назіраннем. Яшчэ раз звернемся да літаратурнага таленту і дакладнасці Жака Фантэйна:
Гэтая літургія, гэтыя аб’екты і гэтыя агні асляплялі арабаў, напрыклад таго канцлера-мусульманіна, які прыняў удзел у начной цырымоніі ў царкве Кордавы, аб чым таксама паведамляе яго летапісец, сам мусульманін:
Асобы, звязаныя з манускрыптамі
За выключэннем некаторых трагічных бачанняў праклёну і некаторых пастаў адчаю, як заўважае Жак Фантэйн, «дамінантай гэтых работ з’яўляецца тое, што можна назваць ціхамірным сузіраннем».
Чалавецкасць і нават гумар прысутнічаюць у калафоне. Напрыклад у Табарскім Беатусе мастак Эметэрый на малюнку паказвае вежу бібліятэкі і скрыпторыя, які да яе прымыкае, паказвае сябе і дадае такія словы: «Вежа Табары, высокая мураваная вежа, тая, дзе ў пярэднім пакоі сядзеў Эметэрый, сагнуўшыся над сваёй працай тры месяцы, і ўсе яго члены былі знявечаны працай … Гэтая кніга была завершана 6 жніўня 1008 года нашай эры а восьмай гадзіне».
У калафоне перапісчык паведамляе наступнае: «Калі вы не ўмееце пісаць, то вам цалкам можа здацца, што гэта не вельмі складаны працэс… Дазвольце мне распавесці вам пра тое, якая гэта напружаная праца: руйнуецца ваш зрок, спіну выгінае каромыслам, пераціскае жывот і бакі, здушвае ягадзіцы, і ўсё ваша цела ломіць і ные… Як марак, дасягнуўшы порта, радуецца зямлі, так і пісец радуецца, дасягнуўшы апошняга радка. З вечнай удзячнасцю».
Такія калафоны нідзе не сустракаюцца так часта, як у масарабскіх працах. Такім чынам, Беатусы можна атрыбутаваць і датаваць з вялікай дакладнасцю, што дазваляе сур’ёзна вывучыць пытанні стылістычнага паходжання. Нам вядома, што Магіус ствараў ілюстрацыі да Беатуса Моргана, а яго вучань Эметэрый дапамагаў манахіні-жывапісцу ў стварэнні.
Тэхнікі і колеры
Асновай звычайна з’яўляецца пергамент, але таксама і папера, якая прысутнічала на паўвостраве яшчэ ў XI стагоддзі. Тэкст быў напісаны карычневымі чарніламі (або яны сталі карычневымі з часам). Назвы часта вылучаліся чырвоным колерам. Гэты колер таксама выкарыстоўваўся для малявання контураў элементаў старонкі. Мастакі кіраваліся рэкамендацыямі Ісідора Севільскага, узятым з яго працы «»: спачатку мы малюем контуры, а затым пераходззім да запаўнення малюнкаў з дапамогай колеру.
Колеры карцін уключаюць чырвоны (цямней або святлей), охра, цёмна-зялёны, ружовы, цёмна-пурпурны, цёмна-сіні, фіялетавы, аранжавы, і асабліва ярка-жоўты, вельмі інтэнсіўны, характэрныя для масарабскіх выяў. Чорны таксама выкарыстоўваецца, а светла-блакітны і шэры рэдка. Пераважаюць «цёплыя» колеры: чырвоны, аранжавы, жоўты. Тут мастакі зноў рушаць за ўрокам Ісідора Севільскага, які ўстанаўлівае этымалагічную сувязь (такім чынам, для яго, зыходзячы з самой рэчаў) паміж словамі «колер» (латінскае «color») і «гарачыня» (лацінскае «calor»): «колеры» названы так таму, што яны даведзены да дасканаласці з дапамогай гарачыні «агню або сонца» («Этымалогіі», XIX, глава XVI).
Бруней
Бруне́й, поўная афіцыйная назва — Бруне́й-Дарусала́м (лац. Negara Brunei Darussalam, джаві نڬارا بروني دارالسلام) — дзяржава размешчаная ў Паўднёва-Усходняй Азіі на поўначы вострава Калімантан. Тэрыторыя — 5,8 тыс.кв.км. Сталіца — Бандар-Серы-Бегаван (каля 220 тыс. чал). Адміністрацыйна краіна дзеліцца на чатыры раёны: Бруней-Муара, Тутонг, Белайт і Тембуронг. Дзяржаўная мова — малайская. Шырока распаўсюджана таксама англійская. Дзяржаўная рэлігія — іслам суніцкага толку, які вызнаюць дзве траціны насельніцтва. Грашовая адзінка брунейскі долар. Паміж брунейскім і сінгапурскім доларам усталяваны сталы парытэт (у суадносінах 1:1) — каля 0,59 дол. ЗША(май 2008).
Беатус
Тэхнікі і колеры
Золата (метал) выкарыстоўваецца вельмі рэдка. Яго прысутнасць вызначана ў Жыронскім і Уржэльскім Беатусах.
Некаторыя рукапісы з’яўляюцца няпоўнымі, што дапамагае нам даведацца болей пра этапы іх стварэння. Ва Уржэльскім Беатусе (ms 26, f°233) і ў, які належыць (ms 33, f°53) малюнак толькі часткова запоўнены колерамі.
Бруней
Нацыянальнае свята — 23 лютага — Дзень незалежнасці (1984). Святкуюцца таксама дзень нараджэння султана (15 ліпеня), угодкі стварэння каралеўскіх узброеных сіл (31 мая), шэраг мусульманскіх рэлігійных святаў, Новы год па Месячным календары. Выходныя дні пятніца і нядзеля.
Клімат трапічны экватарыяльны, сярэднегадавая тэмпература + 28 °C. Вылучаюцца два сезону: сухі (з сакавіка па май) і дажджлівы (з лістапада па люты).
Беатус
Тэхнікі і колеры
У той час як першыя Беатусы былі даволі сціплымі, Беатусы другой хвалі (сярэдзіны X стагоддзя) уражваюць бляскам колераў, які падкрэслівае арыгінальнасць іх прасторавага рашэння. Без сумневаў гэта звязана з выкарыстаннем воскавай падложкі і новых звязальных рэчываў, такіх, як яйкі, мёд, якія дазваляюць атрымліваць лессіроўкі і яркія колеры, свячэнне.
Бруней
Насельніцтва 357,8 тыс.чал., у т.л. малайцы і роднасныя ім этнічныя групы — 67 %, карэнныя жыхары востр. Калімантан — 6 %, кітайцы — 11 %, еўрапейцы, індыйцы і інш. — 16 %.
Пшысуха
Пшысуха (Przysucha) — горад у Польшчы, за 125 км на поўдзень ад цэнтра Варшавы. Адміністрацыйны цэнтр Пшысухскага павета Мазавецкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Пшысуха. Займае плошчу 7,02 км². Насельніцтва 6 тыс. чалавек (на 2018).
Беатус
Тэхнікі і колеры
Калі Ісідор Севільскі кажа пра ісціну, ён чуе згоду з разумнай рэальнасцю. Але мастакі Беатусаў не імкнуцца да адэкватнасці светаўспрымання. Рэальнасць, якую яны паказваюць, з’яўляецца духоўнай.
Бруней
Гісторыя
Пратэктарат Вялікабрытаніі афіцыйна быў адменены 1 студзеня 1984 года. Тады на карце свету і з'явілася дзяржава Бруней-Дарусалам.
Беатус
Тэхнікі і колеры
Колеры не змешваюцца, не складваюцца і не ламаюцца. Мадэляванне, цень, складванне з’яўляюцца толькі ў.
Ашыйнікавы пекары
Ашыйнікавы пекары (Pecari tajacu) — від сысуноў з роду сямейства.
Беатус
Тэхнікі і колеры
У іспанскіх Беатусах бадзёрасць колераў, іх кантрасты, сам гвалт пэўных супастаўленняў дзіўным чынам прымушаюць позірк ніколі не спыняцца на агульным ўспрыманні, а вяртаюць яго да складнікаў і асобных элементаў старонкі.
Ашыйнікавы пекары
Знешні выгляд
Вышыня ў карку складае ад 30 да 50 см. Даўжыня цела 80-100 см. Маса 15-25 кг. Pecari tajacu даволі часта блытаюць са свіннямі з-за вонкавага падабенства. Поўсць шараватага колеру практычна па ўсім целе, за выключэннем шчок, дзе поўсць мае жаўтлявую афарбоўку, і бялёса-жоўты каўнер, які ахоплівае грыву, плечы і шыю. Палавы дымарфізм адсутнічае. Маладняк мае жаўтлява-карычневую афарбоўку і чорную паласу на спіне. У Pecari tajacu на мордзе знаходзяцца кароткія, прамыя, вострыя іклы, якія з кожным рухам сківіцы здольныя нанесці цяжкія раненні. На крыжы размешчаны адмысловыя спінныя залозы, уласцівыя толькі гэтаму віду. З органаў пачуццяў найбольш добра развіты нюх і слых, зрок даволі дрэнны.
Беатус
Тэхнікі і колеры
І тут, падобна працы з прасторай, мэта мастака, падобна, складаецца ў тым, каб адцягнуць дух ад спакусы разглядання малюнкаў у выпадковым парадку, каб вярнуць сутнасць гісторыі, прапануемай у эстэтычным назіранні.
Бруней
Гісторыя
У 1963 годзе каля берагоў Брунея выявілі першыя шэльфавыя радовішчы нафты. Дзяржава экспартуе нафту з 1970-х гадоў. У 2012 годзе часопіс Fоrbеs паведаміў, што багаты на нафту і газ Бруней увайшоў у пяцёрку самых багатых краін свету. Ад нафтавага буму выйгралі мясцовыя жыхары, якія атрымалі шмат прэферэнцый.
Беатус
Формы, схемы і значэнне
Адной з многіх арыгінальнасцяў многіх старонак Беатусаў, з’яўляецца прадстаўленне сцэн на фоне вялікіх гарызантальных афарбаваных палос, якія адпавядаюць любой знешняй рэальнасці. Гаворка ідзе не аб небе, вадзе, гарызонце або наступствах збліжэння або аддаленасці. Правільна казаць пра «дэрэалізацыю» прасторы колерам.
Бруней
Дзяржаўны лад
Абсалютная манархія. Глава дзяржавы — султан Хаджы Хасанал Балкіах Муізаддзін Вадаулах (з 1967), які займае пасады прэм'ер-міністра, міністра фінансаў і міністра абароны. Міністр замежных спраў і гандлю — брат султана Махамед Балкіах.
Беатус
Формы, схемы і значэнне
«Як пазней у Эль Грэка, карціна аказваецца тут духоўным метадам», — піша Жак-Фантэйн (L’Art préroman hispanique, vol. 2 : L’Art mozarabe, 1977, Ed. de la Pierre qui Vire, coll. Zodiaque. p. 363). Разумны свет ачышчаны ад выпадковых элементаў, каб пакінуць толькі істотнае. Мяркуецца, што будзе паказана тое, «што» адбываецца, а не тое, «дзе» гэта адбываецца. Акцёры апакаліптычнай драмы больш старанна вывучаюць тое, што адбываецца ў іх душах (ці ў нашых), з «гэтай зморанай нерухомасцю, часам экстатычнай, надмернай, паралізаванай», па словах Мірэль Ментрэ (La peinture mozarabe, 1984, PUPS, Paris, p. 155).
Бруней
Дзяржаўны лад
У канцы 1992 атрымала канчатковае афармленне канцэпцыя ўнутрыпалітычнага развіцця краіны пад назвай «Малайская ісламская манархія», якая вызначае Бруней у якасці дзяржавы, якая засноўваецца на каштоўнасцях малайскай культуры, мусульманскіх законах і манархічнай сістэме кіравання.
Беатус
Формы, схемы і значэнне
Некаторыя рукапісы ўтрымліваюць «дывановыя старонкі», як правіла, размешчаныя ў пачатку кнігі, дзе сярод геаметрычных узораў і лабірынтаў можна знайсці інфармацыю пра пісца, мастака або атрымальніка рукапісу. Старонкі імітуюць пераплёты, а часам выглядаюць як персідскія дываны.
Бруней
Дзяржаўны лад
Аднак у апошні час у большай ступені пад уплывам знешніх фактараў у краіне адбываюцца некаторыя зрухі ў бок дэмакратызацыі дзяржаўнага ладу. 25 верасня 2004 султан Брунея падпісаў папраўку да Канстытуцыі 1959 аб устанаўленні выбарнай сістэмы парламента (пасля атрымання незалежнасці ў 1984 інстытут парламентарызму ў Брунеі быў скасаваны). Новы парламент Брунея (Заканадаўчы савет) будзе складацца з 29 членаў, ужо прызначаных султанам, і яшчэ 15, абраных насельніцтвам. У Брунеі да апошняга часу існавала адна палітычная партыя — Брунейская нацыянальная партыя адзінства, поўнасцю лаяльная кіраўніцтву краіны. лідар партыі — Махамед Хата Зайнал Абідзін. У жніўні 2005 была створана Нацыянальная партыя развіцця (кіраўнік — Мухамад Ясін).
Беатус
Формы, схемы і значэнне
У Беатусе Сен-Север маюцца дывановыя старонкі, на якіх у перапляценнях адчуваецца ірландскі ўплыў.
Аверкава (Смаленская вобласць)
Аверкава (Аверьково) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сямлёўскага сельскага паселішча.
Бруней
Дзяржаўны лад
Вышэйшай судовай інстанцыяй з'яўляецца Вярхоўны суд. Парушэннямі ісламскага права брунейцамі-мусульманамі займаецца сістэма шарыяцкіх судоў.
У 2019 годзе ў султанаце Бруней ўступілі ў сілу папраўкі ў заканадаўства, заснаваныя на правілах шарыяту. Цяпер за шлюбную здраду або аднаполыя адносіны належыць смяротнае пакаранне праз збіццё камянямі або бізуном. Крадзеж караецца адсячэннем рукі, паўторнае адпаведнае правапарушэнне — нагі. Пры гэтым для таго, каб абвінаваціць чалавека ў злачынстве, дастаткова паказанняў чацвярых мусульман. Аднаполыя адносіны і раней былі па-за законам у пераважна ісламскай краіне, але гэта дасюль каралася турэмным тэрмінам. Акрамя таго, за розныя правапарушэнні будзе прымяняцца публічная лупцоўка.
Аляксандр Эдвардавіч Мяйштовіч
Аляксандр Мяйштовіч (Aleksander Meysztowicz;  —, Рым) — палітычны і дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі і Польшчы.
Бруней
Геаграфія
Краіна падзелена на дзве часткі, якія размешчаныя на поўначы вострава Барнеа. Гэта нізінная тэрыторыя раўніннага кшталту. Толькі на поўдні пачынаюцца горы, дзе і знаходзіцца самы высокі пункт краіны — Паганпрык (1 850 м). На ўсходнім узбярэжжы цягнецца багна, астатняе ўзбярэжжа раўніннае. У Брунеі існуе некалькі невялікіх рэк. Клімат краіны экватарыяльны, вільготны. З лістапада да сакавіка выпадае вялікая колькасць ападкаў. 75 % краіны займаюць экватарыяльныя лясы. На ўзбярэжжы існуюць мангравыя зараснікі. Тэрыторыя краіны ўваходзіць у тэрыторыю жыхарства вялікай колькасці відаў малп.
Аляксандр Эдвардавіч Мяйштовіч
Нарадзіўся ў Ковенскай губерні Расійскай імперыі ў сям’і землеўласнікаў. Віцэ-старшыня Ковенскага таварыства сельскай гаспадаркі (1900—1904), дэпутат (1909—1917) ад Ковенскай губерні ў Дзяржаўны Савет Расійскай імперыі, (ад імя Юзафа Пілсудскага) старшыня (1921—1922) Часовай урадавай камісіі Сярэдняй Літвы, шматгадовы старшыня Віленскага зямельнага банка. У Польшчы быў міністрам юстыцыі (1926—1928) у кабінетах Юзафа Пілсудкага і Казіміра Бартэля.
Бруней
Геаграфія
97 % насельніцтва жыве ў больш вялікай заходняй частцы краіны, і толькі каля 10 000 чалавек жыве ў гарыстай усходняй частцы (акруга Тембуронг). Колькасць насельніцтва краіны 372 000 чалавек, з якіх 46 000 жыве ў сталіцы краіны Бандар Серы Бегаване. Асноўныя гарады краіны гэта: сталіца Бандар, порт Муара, цэнтр пераапрацоўкі нафты Серыя і Куала Белаіт.
Аляксандр Эдвардавіч Мяйштовіч
У 1905—1911 гг. быў прыхільнікам ідэй «краёвасці» (і фінансаваў выданне газеты «Kurier Litewski» краёўцаў), у 1911—1918 гг. быў прыхільнікам ідэй Польскай нацыянальна-дэмакратычнай партыі, у 1918—1939 гг. быў адным з лідараў «віленскіх кансерватараў».
Бруней
Эканоміка
Эканоміка галоўным чынам засяроджаная на здабычы нафты (9.5 млн тон у 2007 годзе — што прыблізна 194 000 барэлей у дзень — адпаведна «BP Statistical Review of World Energy 2008») і газу (больш 9,8 млрд куб.м), экспарт якіх, кантралюемы сям'ёй султана, дае амаль 95 % валютных паступленняў. Бруней займае 4 месца ў свеце па вытворчасці звадкаванага прыроднага газу.
Беатус
Вуглы агляду і канцэптуальная рэальнасць
У масарабскім жывапісе наогул і ў Беатусах у прыватнасці адсутнічае перспектыва. Акрамя таго, двухмернасць фігур прыводзіць да іх адначасовага прадстаўлення пад некалькімі гранямі, што таксама з’яўляецца асаблівасцю копцкага мастацтва.
Бруней
Эканоміка
Знешнегандлёвае абарачэнне — каля 4 млрд.дол. ЗША. Амаль 75 % экспартных прыбыткаў прыносіць продаж нафты і газу (на экспарт ідзе 90 % усёй нафты, якая здабываецца ў краіне). Галоўныя імпарцёры нафты — краіны АСЕАН (39 %), Рэспубліка Карэя (28 %) і Японія (26 %), звадкаванага газу — Японія (82 %) і Рэспубліка Карэя (18 %). Пераважныя артыкулы брунейскага імпарту — станкі і транспартнае абсталяванне, прамысловыя тавары, прадукты харчавання. Асноўныя гандлёвыя партнёры — Японія, ЗША, краіны АСЕАН. Бруней імпартуе неабходнага яму 80 % харчавання.
Беатус
Вуглы агляду і канцэптуальная рэальнасць
Але, хоць ракурсы ў тры чвэрці прысутнічаюць у копцкіх выявах, масарабскія рукапісы адмаўляюцца ад трохвымернасці. Мала таго, што фігура можа складацца з твару і профілю, але і дэталі кожнага з гэтых двух аспектаў элементу могуць быць устаноўлены, здавалася б, непаслядоўным чынам анфас або ў профіль.
«Найбольш тыповым прыкладам з’яўляецца выява душ пакутнікаў пад алтаром у фрагменце, які захаваўся ў. Алтар у верхняй частцы выявы бачны спераду; гэты самы алтар у ніжняй частцы бачны зверху; абезгалоўленыя целы пакутнікаў у верхняй частцы малюнка бачныя зверху; голавы пакутнікаў ляжаць плоска, збоку, паралельна старонцы; птушкі, якія сімвалізуюць душы, бачныя ў профіль; вотыўныя кароны размешчаны ў верхняй зоне, побач з алтаром і на выглядзе спераду, і ў ніжняй зоне ніжэй алтара, выглядзе знізу; галава Хрыста дадзена франтальна і ў перспектыве годнасці.» (Mireille Mentré, Création et Apocalypse, histoire d’un regard humain sur le divin, Paris 1984, Ed. O.E.I.L., p. 156—157). Уржэльскі Беатус таксама мае падобную ілюстрацыю.
Часам на старонцы намаляваны горад, сцены якога звернутыя да нас, а зверху — тое, што знаходзіцца ўнутры агароджы. Для мастака важна прадстаўляць ўсе асноўныя элементы бачання, як калі б глядач быў на адным узроўні з кожным з іх.
«Давайце паглядзім, напрыклад, як паказана бедства Апакаліпсісу, калі чацвёрты анёл затрубіў і зацямніў месяц, сонца, зоркі, у Беатусе Моргана (ms 644, f° 138v): тэарэтычна неабходна сустрэцца тварам да твару з зоркамі, а затым з процілеглага боку ад анёла і, нарэшце, перад зямлёй, таму што кожная з гэтых фігур павінна ўспрымацца непасрэдна і незалежна, і ўсе роўныя воку гледача. Гэта дае нам аптычна падзелены зрок, спарадкаваны на канцэптуальным узроўні.» (Mireille Mentré, Création et Apocalypse, histoire d’un regard humain sur le divin, Paris 1984, Ed. O.E.I.L., p. 158).
Аўтар гэтага тэзіса пра масарабскі жывапіс падкрэслівае, што для мастака сапраўды важна канцэптуальнае, а не ўспрыманае адзінства. Кожны элемент знаходзіцца ў прамой залежнасці ад гледача, але не падтрымлівае структурную ўзаемасувязь з іншымі элементамі. Малюнак не месца для арганізацыі мноства аб’ектаў, каб забяспечыць прадстаўленне рэальнай сцэны; менавіта размяшчэнне элементаў апавядання, узятых адзін за адным, павінна ўразіць нас сваім сімвалічным вымярэннем, якое прымусіць нас забыцца пра рэалістычнасць, нават калі яна размытая.
Згуртаванасць малюнка дзейнічае на ўзроўні, па сутнасці, канцэпцый, больш, чым на ўзроўні адчувальных рэальнасцяў; канфігурацыя — гэта, перш за ўсё, падтрымка для разумення і разважання, больш верагоднае месца для рэальнай сцэны.» (Mireille Mentré, Création et Apocalypse, histoire d’un regard humain sur le divin, Paris 1984, Ed. O.E.I.L., p. 159).
Бруней
Эканоміка
Высокія цэны на вуглевадародную сыравіну на сусветным рынку ў 2005 забяспечылі дадатную дынаміку эканамічнага развіцця Брунея (рост ВУП — 3 % у год).
Беатус
Вуглы агляду і канцэптуальная рэальнасць
Такім чынам, Беатус прапануе нам адважнае множанне сцэн, якія спрыяюць духоўнаму чытанню. «Фігуры павінны чытацца ў адпаведнасці з парадкам мыслення, а не ў адпаведнасці з парадкам разумнай рэальнасці, уключанай у месца, час, унікальную і сінтэзаваную прастору» (Mireille Mentré, Création et Apocalypse, histoire d’un regard humain sur le divin, Paris 1984, Ed. O.E.I.L., p. 154).
Бруней
Эканоміка
Прыбытак на душу насельніцтва склаў 15764 дол. ЗША (2005) Падаходным падаткам грамадзяне краіны не абкладаюцца. Адсутнічаюць таксама падатак з прадажаў, экспартныя і шэраг іншых мыт. Падатак на прыбытак кампаній — 30 %. Адукацыя і ахова здароўя — бясплатныя. Інфляцыя не перавышае 1,6 %.
Факультэт інфармацыйных тэхналогій ПДУ
Факультэт інфармацыйных тэхналогій ПДУ — адзін з факультэтаў Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Бруней
Эканоміка
Краіна мае востры дэфіцыт працоўнай сілы. У дзяржаўным і прыватным сектарах занята 86 тыс.чалавек, з якіх толькі 61,3 % — падданыя Брунея, у асноўным, службоўцы адміністрацыйнага апарата, войскі і паліцыі. Беспрацоўе складае 4,7 %.
Беатус
Вуглы агляду і канцэптуальная рэальнасць
Мастацтва тут з’яўляецца дапаможным для глыбокага сэнсу тэксту. Апакаліптычнае бачанне — не проста нагода для твору мастацтва, гэта яго сутнасць, нават у той меры, у якой яно, здаецца, сілкуе яго, і няма неабходнасці, каб гэтыя вобразы станавіліся такімі ж неабходнымі, як словы. Павабна сказаць, што містычнае падарожжа ў Беатус неабходна для таго, каб завяршыць і ачысціць наш розум ад слова Іаана.
Аверкава (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Беатус
Ад узораў да школьных практыкаванняў
Усе таленавітыя мастакі не абавязкова творчыя геніі. Да апошніх адносяцца асобы, што стварылі арыгінальныя творы не ў вульгарным сэнсе гэтага слова, а ў тым, што яны былі крыніцай іншых работ і новых спосабаў пастаноўкі і вырашэння эстэтычных праблем. Такім чынам, некаторыя Беатусы паходзяць ад асноватворнай думкі, у той час як іншыя — толькі раскошныя школьныя практыкаванні.
Гэта выпадак Беатуса, перапісанага Факунда для і каралевы  і завершанага ў 1047 годзе. Мініяцюры без арыгінальнасці ў кампазіцыі. Праца зачароўвае нас сваімі яркімі колерамі, якія абумоўлены, перш за ўсё, выдатным станам захаванасці, а таксама элегантнасцю формаў. Тым не менш, варта прызнаць, што гэты Беатус старанна паўтарае структуру выяў Уржэльскага Беатуса, створанага ў або ў Леоне ў 975 годзе.