cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уладзімір Міхайлавіч Рубцоў
Біяграфія
Працаваў у станковым жывапісе ў жанрах тэматычнай карціны і нацюрморту. Асноўныя творы: палотны «На­цюр­морт з ру­жо­вай дра­пі­роўкай» (1960-я), «Гадзіннік», «Чую Пана», «Мая Галгофа», «Аўта­бі­ягра­фіч­ны трып­ціх» (1975—1985), «П’е­ро і Арле­кін» (1989), «Блед­ны му­зы­кант» (1990) «Раз­ві­тан­не з май­стэр­няй. Пры­свя­чэн­не Кі­ры­лу Зе­ля­но­му» (1996—1999), «Цудоўнае імгненне», «Доб­ры дзень, спа­дар Ні­кі­фа­раў» (1997), «Рэ­лік­віі» (2001—2002) і іншыя.
Станіслаў Феліксавіч Акуліч
Станіслаў Феліксавіч Акуліч (, в. Юзафова, Смалявіцкі раён) — беларускі рабочы-электрамантажнік, Герой Сацыялістычнай Працы (1981). Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1971—1975), член ЦК КПБ (з 1981).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1934 годзе ў в. Юзафова (Смалявіцкі раён).
Працоўную дзейнасць пачаў у 1951 годзе як вучань электрамантажніка. У 1951—1953 электраманцёр Мінскага вытворча-мантажнага ўпраўлення. З 1953 па 1956 гады служыў у Савецкай Арміі. У 1956—1966 — электраманцёр трэста «Белэнергамантаж». У 1966—1976 — брыгадзір электраманцёраў Домабудаўнічага камбіната № 1. З 1976 года — брыгадзір электрамантажнікаў спецыялізаванага ўпраўлення № 206 (СУ-206) Мінскага вытворчага аб’яднання індустрыяльнага домабудавання. Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена за вытворчыя поспехі ў выкананні заданняў 10-й пяцігодкі (1976—1980) — брыгада з дзевяці чалавек пад яго кіраўніцтвам змантавала электраправодку ў 8150 кватэрах і 7 буйных магазінах. Дэлегат XXVI з’езда КПСС. Затым кіраваў брыгадай, працаваў электрамантажнікам СУ-206 ААТ «МАПІД».
З 2004 года на пенсіі. Жыве ў Мінску. Ганаровы жыхар Фрунзенскага раёна Мінска (з 2008).
Дыямантына
Дыямантына (Diamantina) — муніцыпалітэт у Бразіліі, уваходзіць у штат Мінас-Жэрайс. Насельніцтва складае 44 229 чалавек на 2006 г. Плошча — 3 869,830 км². Шчыльнасць насельніцтва — 11,4 чел./км².
Горад размешчаны на вышыні каля 1200 м, займае абодва схілы хрыбта Сера-ду-Эспіньясу і выцягваецца ў даўжыню. Гэта каланіяльнае паселішча добра ўпісваецца ў мясцовы горны краявід, дэманструючы прыстасавальнасць еўрапейскіх мадэляў да амерыканскага кантэксту. Шукальнікі алмазаў, вымушаныя жыць у неспрыяльных прыродных умовах, нягледзячы на гэта стваралі новую, арыгінальную культуру Бразіліі.
Гістарычны цэнтр Дыямантыны ўключаны ЮНЕСКА ў спіс Сусветнай спадчыны.
Эстонская акадэмія ўнутраных спраў
Эстонская акадэмія ўнутраных спраў (эст.: Eesti Sisekaitseakadeemia) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова ў Эстоніі. Забяспечвае прафесійную адукацыю эстонскіх дзяржаўных служачых пры Міністэрстве ўнутраных спраў Эстоніі. Мэта акадэміі — забяспечыць бяспку дзяржавы і яе стабільнае развіццё, а таксама ўнесці свой уклад у бяспеку Еўрапейскага Саюза. Акадэмія была заснавана 15 красавіка 1992 года і базуецца ў Таліне. Яна мае аб’екты ў Пярнускім павеце і ў воласці Вяйке-Маар’я.
Структура
Вышэйшым органам акадэміі, які прымае рашэнні, з’яўляецца савет. Савет складаецца з рэктара, прарэктараў, дырэктараў, кіраўніка інстытута і прадстаўнікоў акадэмічнага складу, студэнтаў і Міністэрства ўнутраных спраў. Кіраўнік савета — рэктар. Існуе таксама Кансультатыўны орган, які ўносіць прапановы па развіцці акадэміі рэктару, савету і Міністэрству ўнутраных спраў. Рэктара таксама кансультуе рэктарат, які складаецца з прарэктараў і дырэктараў каледжаў. Акадэмія складаецца з каледжаў, інстытутаў і цэнтраў. Ёсць чатыры каледжы і адзін інстытут: Фінансавы каледж, Каледж юстыцыі, Каледж паліцыі і памежнай аховы, Каледж выратавання і Інстытут унутранай бяспекі. Цэнтры ўзначальваюць прарэктары. Прарэктар па вучэбнай рабоце кіруе Моўным цэнтрам, Цэнтрам дадатковай адукацыі і Дэпартаментам па справах. Прарэктар па пытаннях развіцця кіруе Дэпартаментаментам міжнародных адносін і развіцця, а таксама кіруе бібліятэкай. Акрамя таго, існуюць розныя адміністрацыйныя аддзелы, такія як Дэпартамент адміністравання, Фінансавы дэпартамент, Генеральны дэпартамент і Дэпартамент камунікацыі.
Яхны (Фасціўскі раён)
Яхны (Яхни́) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Яхны было ў складзе Малапалавэцкай воласці Васылькіўскага павета Кіеўскай губерні.
Лене Моель Яхансэн
Лене Моель Яхансэн — дацкі юрыст, якая займала пасаду Вярхоўнага камісара Фарэрскіх астравоў з 15 мая 2017 года. Раней яна працавала ва ўрадзе Роскіле, а з 2008 года працавала на Фарэрскіх выспах.
Зарыновэ
Зарыновэ (Зорино́ве) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Вімперг
Ві́мперг (Wimperg) — высокі востраканечны дэкаратыўны франтон, які завяршае парталы і аконныя праёмы гатычных будынкаў. Поле вімперга звычайна упрыгожвалася ажурнай або рэльефнай разьбой, вяршыню — выявай крыжакветнай расліны; па краях вімперга аздабляецца каменнымі пластычнымі дэталямі.
Шырока выкарыстоўваўся ў архітэктуры Заходняй Еўропы ў XII — пач. XVI ст. На Беларусі пашыраны ў архітэктурных стылях рэнесансу і неаготыкі (канец XVIII— пач. XX ст.). У афармленні парталаў выкарыстоўваўся ў спрошчаным выглядзе: поле заставалася плоскае або аздаблялася накладной дэкаратыўнай аркатурай ці разеткай у цэнтры, як, напрыклад, у Троіцкім касцёле ў Гервятах. Стылізаваныя вімпергі завяршаюць парталы Лагішынскага Петрапаўлаўскага касцёла і інш.
Барава (Фасціўскі раён)
Барава (Борова́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Жуан Сілвейра дус Сантус
Жуан Сілвейра дус Сантус (Juan Silveira dos Santos; нар., ), больш вядомы як проста Жуан — былы бразільскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Бразіліі (2001—2010).
Кожанка
Кожанка (Кожанка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
IC 2941
IC 2941 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аўрамка
Аўрамка (канец XV — пачатак XVI) — манах, складальнік летапіснага зборніка (г. зв. Летапісу Аўрамкі).
Напэўна, атрымаў сістэматычную адукацыю, бо добра ведаў не толькі кнігі Старога і Новага Запаветаў, але і працы Афанасія Вялікага, Кіpыла Філосафа і Ілаpыёна.
У 1495 годзе, паводле загаду смаленская епіскапа Іосіфа, склаў летапісны зборнік.
Юзаф Чаховіч (фатограф)
Юзаф Чаховіч (Józef Czechowicz, Иосиф Юстинович Чехович; 1818, Полацкі павет — 1888, Вільня) — фатограф.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Чаховічаў. Сын Юстына. У 1830—1838 гадах вучыўся ў Віцебскай гімназіі разам са сваім братам Аляксандрам. Працаваў фінансавым інспектарам ва ўстановах Ваеннага міністэрства Расійскай імперыі. У 1848 годзе працаваў як бухгалтар ваеннага шпіталя ў Асаўцы.
Зацікавіўся фатаграфіяй, у 1853 годзе ў Любліне дзейнічала яго фотастудыя. З пачаткам Крымскай вайны вярнуўся на ваенную службу ў якасці інспектара паставак для расійскай арміі ў Чарнігаўскай губерні. У 1856 годзе вывучаў фатаграфію ў Парыжы. Вярнуўшыся з-за мяжы, фатаграфаваў у Варшаве, Кіеве і Чарнігаве, у 1861 годзе здымкі планавала апублікаваць выданне «Светописная Русь».
У 1863—1865 гады трымаў фотаатэлье ў Віцебску. У 1865 годзе перабраўся ў Вільню. Неўзабаве атрымаў абавязковы дазвол генерал-губернатара фатаграфаваць Вільню і ўвесь Паўночна-Заходні край. У 1866 ujlpt наведаў Лондан, каб пазнаёміцца з развіццём фатаграфіі. Па вяртанні адкрыў у Вільні фотаатэлье, якое дзейнічала да 1888 года (з перапынкам у 1874—1876 гадах). З 1869 года актыўна здымаў Вільню і ваколіцы. У 1876—1885 гадах — сябра Французскага таварыства фатаграфіі.
У 1876—1888 гадах фотаатэлье Ю. Чаховіча было на вул. Батанічнай ва ўласным доме (каля ўваходу у Батанічны сад). Ю. Чаховіч быў вядомы як выдатны партрэтыст, але яго цікавілі вуліцы і плошчы Вільні і яе ваколіцы. Першым пачаў фатаграфаваць інтэр’еры касцёлаў і палацаў, з чаго пачалося дакументаванне архітэктуры Вільні. Пахаваны на Бернардзінскіх могілках у Вільні. "Юзаф Чаховіч, віленчук, шляхціч, быў адным з першых фатографаў у Вільні, і, здаецца бясспрэчным — першым фатографам-пейзажыстам у Польшчы, які займаўся гэтым маладым мастацтвам з замілаваннем і з пачуццём (Я. Булгак)."
Тыгран Вартанавіч Петрасян
Тыгран Вартанавіч Петрасян (Տիգրան Վարդանի Պետրոսյան,,  — , ) — савецкі шахматыст, шахматны тэарэтык і журналіст.
Біяграфія
Пазнаёміўся з шахматамі ў пачатку 1940-х гадоў у тбіліскім Палацы піянераў.
9-ы чэмпіён свету па шахматах з 1963 па 1969, міжнародны гросмайстар (1952), заслужаны майстар спорту СССР (1960), кандыдат філасофскіх навук, чатырохразовы чэмпіён СССР (1959, 1961, 1969, 1975), трохразовы чэмпіён Масквы (1951, 1956 (з Ул. Сімагіным), 1968 (з Д. Бранштэйнам).
Рэдактар ​​штомесячніка «Шахматная Масква» (1963—1966), галоўны рэдактар ​​штотыднёвіка «64» (1968—1977). Не раз прыязджаў у Беларусь, удзельнічаў у адкрыцці шахматнага клуба ў Пінску (1983).
Памёр 13 жніўня 1983 года ў Маскве.
Пошта Расіі
ФДУП «Пошта Расіі» — расійская дзяржаўная кампанія, аператар расійскай дзяржаўнай паштовай сеткі.
Член Сусветнага паштовага саюза. Поўная назва — Федэральнае дзяржаўнае унітарнае прадпрыемства «Пошта Расіі». Галоўны офіс (кантора) — у Маскве. Знаходзіцца ў падпарадкаванні Мінкомсвязі Расіі (да красавіка 2013 года знаходзілася ў падпарадкаванні Россувязи). 29 сакавіка 2013 года ўвайшла ў Пералік стратэгічных прадпрыемстваў Расійскай Федэрацыі пад нумарам 516. У 2014 годзе «Пошта Расіі» перастала атрымліваць дзяржсубсідыі. Кампанія перайшла на макрарэгіянальную структуру: стварыла 10 макрарэгіенаў, якія аб’ядналі 82 філіяла па рэгіянальным прынцыпе. У 2015 годзе «Пошта Расеі» ўвайшла ў спіс сістэмаўтваральных прадпрыемстваў Расіі. Агульная колькасць супрацоўнікаў склала 351 753 чалавека (2014 год).
Гісторыя
''Гэты раздзел прысвечаны гісторыі ўтварэння і дзейнасці «Пошты Расеі» як юрыдычнай асобы. Аб гісторыі паштовай галіны Расіі і СССР гл. Гісторыя пошты Расіі.''
Якава (Адэская вобласць)
Якава (Я́кова) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Пошта Расіі
Стварэнне
28 чэрвеня 2002 года Урад Расіі ўхваліў Канцэпцыю рэструктурызацыі арганізацый федэральнай паштовай сувязі. У адпаведнасці з Канцэпцыяй было прапанавана аб’яднаць усе існуючыя арганізацыі федэральнай паштовай сувязі і стварыць федэральнае дзяржаўнае унітарнае прадпрыемства (ФДУП) «Пошта Расіі», заснаванае на праве гаспадарчага вядзення, з наступным акцыянаваннем пры захаванні кантролю з боку дзяржавы.
Фарміраванне прадпрыемства і рэструктурызацыя паштовай сеткі адбываліся ў некалькі этапаў. У 2004 годзе да «Пошце Расеі» былі далучаны існавалі ўнітарныя прадпрыемствы паштовай галіны — Міжнародны паштамт, Санкт-Пецярбургскі цэнтр аўтаматызаваных інфармацыйна-тэхналагічных сістэм паштовай сувязі, Кіраванне федэральнай паштовай сувязі г. Масквы (Маскоўскі паштамт), Цэнтр аўтаматызаванага аператыўна-тэхнічнага кіравання сувяззю, Кіраванне федэральнай паштовай сувязі Санкт-Пецярбурга і Ленінградскай вобласці. У 2005 годзе было ліквідавана 81 федэральнае дзяржаўная ўстанова — кіраванне федэральнай паштовай сувязі рэспублік, абласцей і акругаў, а таксама Галоўны цэнтр магістральных перавозак пошты; іх маёмасць было замацавана за «Поштай Расіі».
Псалом 72
Псалом 72 (73 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 10-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца. Галоўная тэма гэтага псалма — часовы дастатак бязбожных.
Іван Якаўлевіч Брытаў
Іва́н Я́каўлевіч Бры́таў (, в. Жохава  — ?) — дзяржаўны дзеяч БССР, міністр тарфяной прамысловасці БССР (1970—1972).
Пошта Расіі
Стварэнне
Апошняй (у 2009 годзе) да «Пошты Расіі» была далучана паштовая служба Татарстана — «Татарстан почтасы». Прычым гэтаму папярэднічалі спробы кіраўніцтва Татарстана прыватызаваць рэспубліканскую пошту і нават беспрэцэдэнтны існаванне на тэрыторыі Татарстана двух паштовых прадпрыемстваў адначасова — «Татарстан почтасы» і філіяла «Пошты Расеі».
Аляксандр Мікалаевіч Вітчанка
Аляксандр Мікалаевіч Вітчанка (Александр Николаевич Витченко; нар. 30 жніўня 1953, Мінск, БССР) — географ, загадчык кафедры геаграфічнай экалогіі, доктар геаграфічных навук, прафесар.
Біяграфія
Вітчанка А. М. нарадзіўся 30 жніўня 1953 года. У 1970 годзе скончыў СШ № 33 г. Мінска. У 1975 годзе скончыў геаграфічны факультэт БДУ, з 1976 па 1987 года працаваў у БДУ навуковым супрацоўнікам. З 1987 па 1999 г. старэйшым выкладчыкам, дацэнтам, прафесарам і загадчыкам кафедры фізічнай геаграфіі БДПУ. З 1999 года — прафесар, а з 2000 года загадчык кафедры геаграфічнай экалогіі БДУ.
Іван Якаўлевіч Брытаў
Біяграфія
З сялян. Член КПСС з 1945 года. Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя Куйбышава (1965).
Пошта Расіі
Новыя прадукты
У жніўні 2003 года «Пошта Расіі» разгарнула маштабную праграму па арганізацыі рознічнага гандлю ва ўсіх сваіх 43 тыс. аддзяленняў.
Аляксандр Мікалаевіч Вітчанка
Біяграфія
З 1996 года — доктар геаграфічных навук, з 1999 года — прафесар.
Іван Якаўлевіч Брытаў
Біяграфія
З 24 лютага 1972 года міністр тарфяной прамысловасці БССР.
Пошта Расіі
Новыя прадукты
У студзені 2004 года «Пошта Расіі» абвясціла аб укараненні агульнарасійскай паслугі па электронным перакладам грашовых сродкаў «КиберДеньги». У верасні 2004 года «Пошта Расеі» абвясціла аб пачатку падавання паслуг экспрэс-дастаўкі з выкарыстаннем магчымасцяў міжнароднай сеткі EMS, ўтворана EMS Пошта Расіі.
Аляксандр Мікалаевіч Вітчанка
Біяграфія
Пад яго кіраўніцтвам абаронена тры кандыдацкіх дысертацыі, працуе група дактарантаў, аспірантаў і магістраў.
Пошта Расіі
Новыя прадукты
У ліпені 2007 года «Пошта Расіі», Rambler і Kodak запусцілі сумесны сэрвіс па друку фатаграфій. Акрамя таго, прадпрыемства паведаміла аб запуску праекта арганізацыі грашовых перакладаў у Кітай, тым самым пачаўшы асвойваць рынак трансгранічных перакладаў.
Іван Якаўлевіч Брытаў
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Чырвонага сцяга, медалямі.
Аляксандр Мікалаевіч Вітчанка
Біяграфія
Мае вопыт каардынацыі работ па выкананні фундаментальных і прыкладных навуковых даследаванняў у галіне рацыянальнага прыродакарыстання ў рамках дзяржаўных праграм.
Пошта Расіі
Новыя прадукты
У маі 2015 года «Пошта Расіі» прадставіла ўласнае падпісное анлайн-агенцтва рэгіянальным выдаўцам.
Аляксандр Мікалаевіч Вітчанка
Біяграфія
Надае значную ўвагу інтэграцыі навукі і адукацыі. Пры яго актыўным удзеле распрацаваны і ўкаранёны ў навучальны працэс адукацыйныя стандарты і навучальныя планы па спецыяльнасці «Геаэкалогія» для шматузроўневай сістэмы адукацыі; падрыхтаваны аўтарскі курс лекцый «Геаэкалогія» і шэраг арыгінальных навучальных праграм па дысцыплінах геаэкалагічных цыклу («Геаэкалогія», «Гісторыя і метадалогія геаэкалогіі», «Ахова навакольнага асяроддзя», «Выкарыстанне прыродных рэсурсаў і ахова прыроды»); распрацаваны праграмы магістарскага і кандыдацкага экзамену па геаэкалогіі. Аляксандр Мікалаевіч распрацаваў і чытаў у розных ВНУ рэспублікі 18 агульных і спецыяльных курсаў.
Навуковыя публікацыі
Вітчанка А. М. аўтар і сааўтар 258 апублікаваных навуковых і вучэбна-метадычных прац, у тым ліку 9 манаграфій, 11 вучэбных дапаможнікаў і 2 курсаў лекцый.
Пошта Расіі
Новыя прадукты
У чэрвені 2015 года «Пошта Расіі» запусціла паслугу адраснай паштовай рассылкі «Дырэкт-мэйл».
У ліпені 2015 года «Пошта Расеі» запусціла новыя паслугі «Пасылка анлайн» і «Кур’ер анлайн», што азначае бюджэтную дастаўку ў гарантаваныя тэрміны.
У верасні 2015 года «Пошта Расеі» запусціла новы трэкинг-сэрвіс для інтэрнэт-крам. Сэрвіс дазваляе падлучыцца да паштовай інфармацыйнай сістэме і аператыўна адсочваць дастаўку вялікага аб’ёму сваіх рэгіструемых паштовых адпраўленняў праз праграмны інтэрфейс API, абмежаванні для бясплатнага доступу — 100 запытаў у суткі.
14 верасня «Пошта Расіі» запусціла новы карпаратыўны сайт, у адрозненне ад папярэдняй версіі ён з’яўляецца сервісным, а не інфармацыйных.
У кастрычніку 2015 года «Пошта Расеі» запусціла уласны анлайн-каталог пад назвай «Пошта маркет».
Далейшая рэструктурызацыя
У 2008 годзе генеральны дырэктар прадпрыемства Андрэй Казьмін, з якім звязваліся надзеі на змены ў працы і на рэарганізацыю «Пошты Расіі», заявіў, што прадпрыемства знаходзіцца ў вельмі цяжкім фінансавым становішчы.
У траўні 2008 года прэса паведаміла, што да канца года ўрад падрыхтуе прапановы па дзяржаўнай падтрымцы і змене арганізацыйна-прававой формы «Пошты Расіі». Адпаведная ўрадавая камісія падтрымала вылучэнне паштовай службе 209 млрд рублёў з бюджэту, якія павінны былі быць выдаткаваныя на мадэрнізацыю пошты. Аднак з-за фінансавага крызісу гэтым планам не наканавана было спраўдзіцца. У 2009 годзе «Пошта Расіі» атрымала на развіццё толькі 5,4 млрд рублёў, з якіх 2,9 млрд былі выдаткаваныя на мадэрнізацыю тэхналагічнай інфраструктуры, тэхнічнага і праграмнага забеспячэння.
У ліпені 2010 года ва ўрад быў унесены план прыватызацыі прадпрыемства. Згодна з дакументам, пераўтварэнне прадпрыемства ў адкрытае акцыянернае таварыства са стопрацэнтным удзелам дзяржавы павінна было прайсці шляхам прыняцця спецыяльнага федэральнага закона. У далейшым у ліку акцыянераў ААТ «Пошта Расіі» мог з’явіцца Знешэканомбанк.
У 2012 годзе Boston Consulting Group распрацавала стратэгію развіцця ФГУП «Пошта Расіі» да 2020 года. Згодна з стратэгіі, неабходныя інвестыцыі ў 220 млрд руб.
У красавіку 2013 года «Пошта Расіі» была ўключана ў пералік стратэгічных прадпрыемстваў.
3 чэрвеня «Пошта Расіі» паказала міністру сувязі і масавых камунікацый Расіі Мікалаю Нікіфараву бэта-версію новага сайта. Па словах прадстаўнікоў «Пошты Расіі», новая версія сайта створана для спрашчэння працы з паслугамі ведамства. Рэсурс запушчаны восенню 2015 года.
Дзейнасць
«Пошта Расіі» ажыццяўляе наступныя віды дзейнасці згодна свайму статуту: Прадпрыемства займае 97 % рынку дастаўкі пісьмовай карэспандэнцыі, 96 % рынку дастаўкі пасылак, 69 % рынку падпіскі і дастаўкі перыядычнага друку, 49,5 % рынку дастаўкі пенсій, 45 % рынку грашовых перакладаў па Расіі.
Шкода ад фальшывых марак
Па інфармацыі кампаніі, апублікаванай у 2011 годзе, за пяць гадоў «Пошце Расіі» і дзяржаўнаму бюджэту ў цэлым быў нанесены ўрон на суму больш чым 1 млрд рублёў у выніку выкарыстання ў паштовым абарачэнні краіны фальшывых марак. Хоць у расійскім заканадаўстве прадугледжана спыненне падобных злачынных дзей штрафам на 40 тысяч рублёў, на думку «Пошты Расіі», гэтага недастаткова і трэба ўвесці крымінальны пераслед за выраб, распаўсюджванне і выкарыстанне фальшывых знакаў паштовай аплаты. Адпаведны законапраект быў пададзены на разгляд у Міністэрства сувязі і масавых камунікацый Расійскай Федэрацыі.
Паказчыкі дзейнасці
У 2004 годзе аб’ём даходаў «Пошты Расіі» склаў 27,9 млрд руб., пры гэтым рэнтабельнасць выдаткаў да падаткаабкладання склала 4,7 %. У агульнай долі даходаў прадпрыемства 33 % склалі няпрофільныя паслугі, гандаль і камерцыйная дзейнасць, 19 % — пісьмовая карэспандэнцыя, 10 % — распаўсюджванне друкаваных выданняў, 8 % — паштовыя пераклады, 3 % — пасылкі, 6 % — іншыя паслугі. «Поштай Расіі» атрыманы прыбытак у памеры 920,5 млн руб., пры гэтым выдаткі, звязаныя з рэструктурызацыяй, склалі 45,2 млн руб.
У 2005 годзе аб’ём даходаў «Пошты Расіі» склаў 47 млрд руб., з іх: паслугі паштовай сувязі — 34 %, фінансавыя паслугі — 47 %, рэалізацыя тавараў, работ, паслуг — 18 %. Чысты прыбытак прадпрыемства склаў 69 млн руб. Інвестыцыі склалі 2,3 млрд руб. Колькасць супрацоўнікаў склала больш за 370 тыс. чалавек.
У 2006 годзе аб’ём даходаў «Пошты Расіі» склаў 56,7 млрд руб., памер інвестыцый — 6 млрд руб Прадпрыемства становіцца стратным: выдаткі на вытворчасць у 2006 годзе перавысілі паказчыкі 2005 года на 24 % і склалі больш за 56,8 млрд руб., страту склаў 2,8 млрд руб. Колькасць супрацоўнікаў склала каля 410 тыс. чалавек.
За 2007 год выручка «Пошты Расіі» склала 70,6 млрд руб. Пры гэтым выдаткі на вытворчасць склалі 72,4 млрд руб., Чысты страту склаў 3,8 млрд руб.
За 2008 год выручка «Пошты Расіі» склала 86,5 млрд руб., выдаткі на вытворчасць склалі 85,9 млрд руб., Чысты страту склаў 1,4 млрд руб. Прадпрыемствам былі атрыманы субсідыі на пакрыцце страт і кампенсацыю выдаткаў у памеры 3,6 млрд руб. Інвестыцыі ў асноўны капітал склалі 1,9 млрд руб.
У 2009 годзе «Пошта Расіі» упершыню з 2005 года змагла выйсці на ўзровень бясстратнасці. Выручка склала 96,3 млрд руб. Чысты прыбытак склала 306 млн руб. Большую частку даходаў (42 %) прадпрыемству прынеслі паштовыя паслугі. Акрамя гэтага 37 % даходаў «Пошта Расіі» атрымала ў выніку аказання фінансавых паслуг і 21 % — у выніку аказання іншых камерцыйных паслуг.
За 2010 год выручка «Пошты Расіі» склала 105, 4 млрд руб., чысты прыбытак — 483 млн руб., выдаткі на вытворчасць — 112,8 млрд руб. Сярэдняя колькасць работнікаў склала 330 419 чалавек.
Па выніках 2011 года чысты прыбытак «Пошты Расіі» дасягнуў 797 млн руб. Выдаткі на вытворчасць склалі 136,1 млрд руб., выручка — 120,7 млрд руб. У 2011 годзе работнікі прадпрыемства прынялі, апрацавалі і даставілі больш за 1,5 млрд лістоў і бандэроляў, больш за 52 млн пасылак і 102 млн грашовых пераводаў.
За 2014 год выручка Пошты Расіі ад рэалізацыі тавараў, работ і паслуг склала 140,354 млрд руб., чысты прыбытак склаў 1,235 млрд руб. Было дастаўлена 80 млн замежных адпраўленняў.
Структура даходаў
<gallery caption="Канверты з арыгінальнай маркай, выпушчаныя «Поштай Расіі» ў гонар традыцыйнага міжнароднага сімпозіума «Паштовая тройка» (Санкт-Пецярбург)" />
Структура
У структуру ФДУП «Пошта Расіі» уваходзяць: Філіялы прадпрыемства падраздзяляюцца на 85 тэрытарыяльных упраўленняў федэральнай паштовай сувязі (УФПС) і 5 спецыялізаваных, у лік якіх уваходзяць: У склад філіялаў уваходзяць адасобленыя структурныя падраздзяленні, у тым ліку паштамты, аддзялення перавозкі пошты, магістральныя і рэгіянальныя сартавальныя цэнтры.
Планы
Пасля прызначэння ў лютым 2009 года Аляксандра Кісялёва, былога генеральнага дырэктара «Сувязьінвесту», на пасаду кіраўніка «Пошты Расіі» былі абвешчаныя наступныя планы: У ліпені 2010 года Ўрад Расіі падрыхтаваў прапанову аб змене арганізацыйна-прававой формы «Пошты Расіі» з ФДУПа на ААТ са 100%-ным дзяржаўным удзелам. Да 2011 годзе на аснове прадпрыемства планавалася стварыць Паштовы банк, у які пасля акцыянавання ўвойдзе «Пошта Расіі». Такое сумяшчэнне паштовых і банкаўскіх паслуг вядома ў сусветнай практыцы. Упершыню да гэтага звярнуліся ў Нідэрландах (Postbank, 1881), Швейцарыі (PostFinance, 1906) і Вялікабрытаніі (некалькі банкаў, з 1861 года). З сучасных падобных устаноў можна вылучыць нямецкі і японскі, якія з'яўляюцца аднымі з вядучых фінансавых інстытутаў у сваіх краінах.
Абвешчана, што ў 2016 годзе «Пошта Расіі» запусціць два ўласных магістральных транспартных самалёта Ту-204. Летам 2016 года авіялайнеры былі перафарбаваныя ў фірмовую ліўрэю кампаніі.
Паштовы банк
У 2012 годзе юрыст з Тальяці Дзмітрый Траццякоў (які праз суды спрабаваў аспрэчыць роспуск СССР і легалізаваць інтымныя паслугі), параіў Росмаёмасці стварыць «Паштовы банк ВТБ-Пошта Расіі». Па словах тальяцінца, яго праект меў на ўвазе мадэрнізацыю паштовых аддзяленняў за кошт банка ВТБ, а сам банк павялічвае колькасць сваіх аддзяленняў за кошт існуючых паштовых аддзяленняў. Раней, па словах тальяцінца, фінская кампанія Itella і французская La Poste былі зацікаўлены ў падобным супрацоўніцтве, аднак кіраўніцтва Пошты Расіі гэта не зацікавіла.
У 2015 годзе было падпісана пагадненне паміж прэзідэнтам Банка "ВТБ" Андрэем Косціным, дырэктарам ФГУП "Пошта Расіі" Дзмітрыем Страшновым і міністрам сувязі і масавых камунікацый Мікалаем Нікіфаравым аб куплі ў ВТБ 50 % мінус адна акцыя «Лета Банка», на базе якога быў створаны ПАО «Пошта Банк», здзелка абышлася ў 5 мільярдаў рублёў.
Якасць працы
У адрас «Пошты Расіі» вельмі часта выказваюцца скаргі з-за павольнай працы. У пачатку 2010 года тэрмін дастаўкі «Поштай Расіі» міжнародных адпраўленняў, адрасаваных у Расію, павялічыўся з двух тыдняў да двух месяцаў, што пацягнула за сабой так званы «пасылачны крызіс», шэраг цяжкасцяў у здзяйсненні пакупак на замежных інтэрнэт-рэсурсах і масу непрыемных водгукаў. Складанасці з афармленнем пасылак былі не толькі ў «Пошты Расіі», але і ў незалежных аператараў экспрэс-дастаўкі DHL і UPS. Сітуацыя з пасылкамі была выпраўленая толькі ў красавіку 2010 года.
Па дадзеных Мінкамсувязі, да 20 % паштовых адпраўленняў, якія дастаўляюцца Поштай Расіі з парушэннем устаноўленых тэрмінаў дастаўкі.
19 лютага 2013 года ФОМ правёў апытанне, згодна з якім 31 % кліентаў «Пошты Расіі» паказвае на тое, што паштовыя адпраўленні ідуць павольна. Максімальнае незадаволенасць хуткасцю дастаўкі пошты зафіксавана ў Маскве — 56 %. Хоць асноўным недахопам «Пошты Расіі», на думку апытаных, з'яўляецца не хуткасць дастаўкі, а ўзровень абслугоўвання (стаўленне персаналу, знешні выгляд памяшканняў, аператыўнасць). У цэлым якасць працы «Пошты Расіі» не задавальняе 19 % апытаных.
ФССП Расіі адзначае, што ў шэрагу выпадкаў з-за парушэнні Поштай Расіі тэрмінаў дастаўкі судовых паведамленняў прыстава даводзілася ажыццяўляць прымусовы прывад грамадзян у суд. У 2009 годзе ў Кодэкс Расійскай Федэрацыі аб адміністрацыйных правапарушэннях была ўведзена артыкул 13.26 «Парушэнне тэрмінаў і (або) парадку дастаўкі (уручэння) адрасату судовых паведамленняў», якая прадугледжвае пакарання ў выглядзе штрафу на службовых асоб у памеры ад пяцісот да адной тысячы рублёў, на юрыдычных асоб — ад пяці тысяч да дзесяці тысяч рублёў. Пунктам 77 часткі 2 артыкула 28.3 КААП РФ паўнамоцтвамі ўзбуджаць справы аб адміністрацыйных правапарушэннях па арт. 13.26 КААП РФ надзелены судовыя прыставы, чым гэтая служба актыўна карыстаецца — так, за першае паўгоддзе 2012 года судовыя прыставы-выканаўцы ФССП Расіі распачалі 7 861 справа па гэтым артыкуле.
Перыядычна таксама здараюцца скандалы з-за таго, што супрацоўнікі Пошты Расіі выкідваюць або знішчаюць паштовыя адпраўлення.
Па заяве Страшнова, да канца 2016 года "Пошта Расіі" скароціць час праходжання карэспандэнцыі, да прыкладу, дастаўка пасылкі з Кітая складзе не больш за 7 дзён.
Тэрліццы
Тэрліццы (Terlizzi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Насельніцтва складае 27404 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 403 чал./км². Займае плошчу 68 км². Паштовы індэкс — 70038. Тэлефонны код — 080.
Colossoma macropomum
Colossoma macropomum — від прэснаводных прамянёвапёрых рыб з падсямейства Serrasalminae сямейства Characidae або (па іншай класіфікацыі) сямейства Serrasalmidae, адзіны від у родзе Colossoma.
Тэрліццы
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria di Sovereto, San Michele e Santa Maria del Rosario.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Colossoma macropomum
Апісанне
З’яўляецца найбуйнейшым прадстаўніком Characidae у Паўднёвай Амерыцы, сустракаецца ў басейне рэк Амазонка і Арынока. У даўжыню дасягае 108 см, але звычайна каля 70 см, маса да 40 кг. Знешні выгляд рыб гэтага віду нагадвае піранняў, цела высокае, сціснута з бакоў, вочы вялікія. Колер — ад чорнага да шэрага, з варыяцыямі. Каля 10 % масы цела складае тлушч. Рыба мае квадратныя зубы, што робіць іх неверагодна падобнымі на зубы чалавека. Замест таго, каб пранізваць ікламі ахвяру і разрываць яе, паку пракусваюць цела здабычы наскрозь, адрываючы ад яго кавалкі. Рыба сваімі сківіцамі можа лёгка расколваць арэхі.
Спосаб жыцця
Трымаюцца, як правіла, паасобку, маляўкі спажываюць зоапланктон, насякомых, слімакоў, дарослыя рыбы — у асноўным ядуць раслінную ежу, харчуюцца садавінай і іншым кормам расліннага паходжання. Маладыя асобіны трымаюцца ў чорных водах ракі да палавога паспявання. Гэты від распаўсюджаны ў аквакультуры, мае добры імунітэт і пераносіць нізкую мінералізацыю вады.
Шырокэ (Лыманскі раён)
Шырокэ (Широ́ке) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Белянок (Драгічынскі раён)
Беляно́к (, Беленок) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Немяржанскага сельсавета.
Да 20 жніўня 2021 года вёска ўваходзіла ў склад Вулькаўскага сельсавета.
IC 2942
IC 2942 — галактыка тыпу D (карликова галактыка) ў сузор’і Леў.
Шэўчэнкавэ-Кут
Шэўчэнкавэ-Кут (Шевченкове-Кут) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Вулька (Немяржанскі сельсавет)
Ву́лька (, Вулька) — аграгарадок у Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Немяржанскага сельсавета.
Да 20 жніўня 2021 года Вулька ўваходзіла ў склад і з’яўлялася цэнтрам Вулькаўскага сельсавета.
Алег Іосіфавіч Шадыра
Алег Іосіфавіч Шадыра (, в., Вілейскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі хімік, загадчык кафедры радыяцыйнай хіміі і хіміка-фармацэўтычных тэхналогій БДУ, прафесар, доктар хімічных навук.
Біяграфія
Нарадзіўся 31 сакавіка 1948 года ў вёсцы Даўгінава Мінскай вобласці. Пасля заканчэння СШ № 2 горада Маладзечна ў 1966 годзе паступіў на хімічны факультэт БДУ, які скончыў у 1971 годзе, і быў рэкамендаваны для навучання ў аспірантуры. З 1971 года працаваў малодшым навуковым супрацоўнікам на кафедры радыяцыйнай хіміі і хімічнай тэхналогіі БДУ, а з 1974 года — старшым навуковым супрацоўнікам і адначасова завочна навучаўся ў аспірантуры. Кандыдацкую дысертацыю на тэму «Радыяцыйна-хімічныя ператварэнні альдэгідаў e растворах» выканаў пад кіраўніцтвам Я. П. Пятраева і Я. П. Калязіна і абараніў у 1975 годзе.
Навуковыя інтарэсы А. І. Шадыры былі звязаны з вывучэннем радыяцыйна-індукаваных свабоднарадыкальных ператварэнняў бі- і паліфункцыянальных арганічных злучэнняў у водных растворах. Пры правядзенні гэтых работ, вынікі якіх абагульнены ў манаграфіі (Я. П. Пятраеў, А. І. Шадыра, «Радыяцыйная хімія біфункцыянальных арганічных злучэнняў», 1986), упершыню была паказана магчымасць праходжання ўзгодненых рэакцый фрагментацыі арганічных радыкалаў.
Заканамернасці працякання такога тыпу рэакцый і іх ролю ў радыяцыйным пашкоджанні біялагічна важных малекул сталі асновай доктарскай дысертацыі А. І. Шадыры на тэму «Рэакцыі фрагментацыі свабодных радыкалаў гідраксілзмешчаных біфункцыянальных арганічных злучэнняў», якую ён абараніў у 1988 годзе.
Падыходы, якія выкарыстоўваюцца пры вывучэнні уласцівасцяў свабодных арганічных радыкалаў рознай будовы, а таксама метады ацэнкі магчымасці рэалізацыі розных гамалітычных працэсаў з удзелам біямакрамалекул выкладзены А. І. Шадырам у манаграфіі «Гамалагічныя шэрагі зменлівасці ў хіміі і біялогіі», якая была прысвечана 100-годдзю з дня нараджэння М. І. Вавілава.
У 1991 годзе стварыў і ўзначаліў лабараторыю хіміі свабоднарадыкальных працэсаў, дзе асноўная ўвага сканцэнтравана на даследаванні свабоднарадыкальных рэакцый фрагментацыі арганічных рэчываў, якія граюць важную ролю пры функцыянаванні біясістэм, а таксама на распрацоўцы метадаў пошуку фармакалагічна актыўных рэгулятараў свободнарадыкальных працэсаў.
З 1994 года ўзначальваў кафедру радыяцыйнай хіміі і хіміка-фармацэўтычных тэхналогій БДУ. З мая 1994 года па чэрвень 1995 года выконваў абавязкі дэкана хімічнага факультэта БДУ. У гэты перыяд на хімічным факультэце былі адкрыты новыя спецыяльнасці: «Хімічная экалогія» і «Хімія лекавых злучэнняў».
У 1997 годзе прысвоена вучонае званне прафесара.
Памёр 23 красавіка 2022 года.
Навуковая дзейнасць
Галіна навуковых інтарэсаў — вывучэнне кінэтыкі і механізму радыяцыйна-індукаваных свабоднарадыкальных ператварэнняў прыродных злучэнняў і стварэнне на гэтай аснове новых лекавых прэпаратаў. Працуючы ў гэтым напрамку, Шадыра А. І. стаў прызнаным у свеце спецыялістам у радыяцыйнай і свабоднарадыкальнай біяарганічнай хіміі.
Пад яго кіраўніцтвам былі адкрыты новыя рэакцыі фрагментацыі арганічных злучэнняў, рэалізацыя якіх у біяаб’ектах прыводзіць да дэструкцыі фізіялагічна важных рэчываў і спрыяе ўзнікненню і развіццю шматлікіх захворванняў.
Распрацаваў новыя падыходы да стварэння лекавых сродкаў на аснове сінтэтычных і прыродных рэгулятараў свабоднарадыкальных працэсаў у біясістэмах.
Пад яго кіраўніцтвам былі створаны арыгінальныя антывірусныя прэпараты «Бутамінафен» (Залаты медаль на V Маскоўскім міжнародным салоне інавацый і інвестыцый, 2005 год) і «Актавір», серыйная вытворчасць якіх арганізавана на РУП «Белмедпрэпараты».
Адкрыты новы клас антывірусных рэчываў, які ўключае злучэння, якія валодаюць здольнасцю эфектыўна інгібіраваць размнажэнне ВІЧ і вірусаў грыпу.
На аснове прыроднай сыравіны створаны эфектыўныя стабілізатары льнянога алею (Залаты медаль на Міжнароднай выставе-кангрэсе «Высокія тэхналогіі. Інавацыі. Інвестыцыі», г. Санкт-Пецярбург, 2008 год, Дыплом VII Маскоўскага міжнароднага салона інавацый і інвестыцый, 2007 год). Распрацавана тэхналогія і наладжана серыйная вытворчасць (ТАА «Клуб» фарм-Эка ") стабілізаванага харчовага льнянога алею і БАД на яго аснове, якія валодаюць эфектыўнымі лячэбна-прафілактычнымі ўласцівасцямі.
У 1992—1993 гадах працаваў у якасці запрошанага прафесара ў Базельскім універсітэта (Швейцарыя), дзе сумесна з прафесарам Б. Гійзэ і яго супрацоўнікамі былі праведзены даследаванні уласцівасцяў радыкалаў розных гліцэрыдаў. У гэтых працах атрыманы надзейныя доказы магчымасці пашкоджання ліпідаў клеткавых мембран за кошт узгодненага распаду іх радыкалаў.
У 1995 годзе працаваў у Ілінойскім універсітэце (ЗША), праводзячы даследаванні па тэме «Уплыў магнітных палёў на свабоднарадыкальные рэакцыі ў біясістэмах». З 1996 па 2008 год выступаў як запрошаны лектар на міжнародных сімпозіумах і семінарах у Германіі, ЗША, Італіі, Польшчы, Японіі і іншых краінах.
З 2001 года пад кіраўніцтвам Шадыры А. І. выконваліся 3 праекты Міжнароднага навукова-тэхнічнага цэнтра (МНТЦ) з агульным аб’ёмам фінансавання каля 1 млн. долараў ЗША, асноўнай мэтай якіх было стварэнне новых антывірусных прэпаратаў. Наладжана ўзаемадзеянне з буйнымі навуковымі цэнтрамі Еўропы, ЗША, Канады і Японіі.
Быў членам экспертнага Савета ВАК Беларусі і Нацыянальнай камісіі па радыяцыйнай абароне Рэспублікі Беларусь. З’яўляўся членам навукова-тэхнічных Саветаў Фонду фундаментальных даследаванняў і шэрагу навукова-тэхнічных праграм.
Вучэбная праца
Кафедра, якой кіраваў А. І. Шадыра, рыхтуе спецыялістаў для прадпрыемстваў фармацэўтычнай прамысловасці і атамнай энергетыкі, забяспечвае выкладанне дысцыплін хімічнага і медыка-біялагічнага профілю па спецыяльнасцях «Фармацэўтычная дзейнасць», «Хімічная экалогія», «Радыяцыйная хімія».
Кіраваў працай 4 аспірантаў і чытаў студэнтам лекцыйныя курсы «Свабодныя радыкалы ў хіміі, біялогіі і медыцыне», «Хімічныя асновы радыяцыйнай біялогіі», «Радыяцыйная хімія вады і водных раствораў».
Пад яго кіраўніцтвам абаронена 15 кандыдацкіх і 2 доктарскія дысертацыі.
Узнагароды і навуковыя званні
У 2010 годзе Шадыру А. І. прысвоена ганаровае званне «Заслужаны дзеяч БДУ», ён узнагароджаны прэміяй імя А. М. Сеўчанкі ў галіне прыродазнаўчых і тэхнічных навук за цыкл работ «Распрацоўка інавацыйных антывірусных сродкаў і арганізацыя вытворчасці супрацьвіруснага прэпарата „Бутамінафен“».
У 2011 годзе ўзнагароджаны Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь за вялікія дасягненні ў галіне навуковых даследаванняў і асабісты ўклад у практычную рэалізацыю іх вынікаў у народнай гаспадарцы Рэспублікі Беларусь, а таксама ганаровай граматай НАН РБ за шматгадовую плённую дзейнасць у галіне радыяцыйнай хіміі, распрацоўку новых лекавых сродкаў, падрыхтоўку навуковых кадраў вышэйшай кваліфікацыі.
У 2013 годзе Шадыра А. І. узнагароджаны дыпломам II ступені Сцепанаўскіх чытанняў за працу «Оптыка-фізічныя тэхналогіі дыягностыкі біялагічнай актыўнасці кіслародзмяшчальных араматычных злучэнняў» і ганаровай граматай Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь за шматгадовую навукова-педагагічную дзейнасць, дасягнутыя поспехі ў падрыхтоўцы высокакваліфікаваных спецыялістаў.
У 2014 годзе ўзнагароджаны Падзякай Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь за шматгадовую плённую навукова-педагагічную дзейнасць і асабісты ўклад у падрыхтоўку высокакваліфікаваных спецыялістаў.
Навуковыя працы
Шадыра А. І. — аўтар больш за 250 навуковых прац, у тым ліку 4 манаграфій, а таксама 20 аўтарскіх пасведчанняў на вынаходніцтвы і патэнтаў.
Неямія
Неямія (5 ст. да н.э.) — адзін з іудзейскіх патрыётаў, губернатар Іерусаліма, які шмат гадоў працаваў над аднаўленнем гэтага горада пасля вавілонскага разбурэння. Паводле біблейскага падання, сын Ахалія з іудзейскага роду. Знаходзячыся ў палоне, быў падчашым у персідскага цара Артаксеркса Лангімана. I калі ён даведаўся пра бядотнае становішча сваіх суайчыннікаў у Палесціне, Неямія папрасіў у цара адпусціць яго на радзіму. У Палесціне ён разам з Ездрай прыняўся за рэлігійна-маральнае і грамадскае добраўпарадкаванне народа. Гісторыя гэтай дзейнасці Неяміі выкладзена ў біблейскай кнізе «Неямія» названай ў яго імя.
Хрыста-Батэвэ
Хрыста-Батэвэ (Христо-Ботеве) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Вэрхнёдніпроўскі раён
Вэрхнёдніпроўскі раён (Верхньодніпровський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Вэрхнёдніпроўск (Верхньодніпровськ).
Утвораны 7 сакавіка 1923 года. Насельніцтва раёна на года складае 53299 чалавек, плошча — 1286 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 гарадскіх, 2 пасялковых і 11 сельскіх саветаў.
Якубоўскі
Якубоўскі — прозвішча, утворанае ад польскай формы імя Якаў — Якуб. Сустракаецца сярод палякаў, беларусаў, украінцаў, рускіх, яўрэяў, беларускіх татараў.
Вялікая Хета
Вялікая Хета́, Яловая (Большая Хета, Еловая ) — рака ў Краснаярскім краі Расіі, левы прыток ракі Енісей (шосты па даўжыні ).
Даўжыня ракі 646 км. Плошча вадазбору 20 700 км². Сярэдні расход вады ў ніжнім цячэнні каля 210 м³/с, сярэдні сцёк 6,628 км³/год. Выцякае з возера Яловае. Працякае па паўночна-ўсходняй ускраіне Заходне-Сібірскай раўніны. У верхнім цячэнні даліна ракі вузкая і пашыраецца ў сярэднім і ніжнім цячэнні. Берагі пераважна стромкія, цячэнне даволі хуткае. У ніжнім цячэнні адчуваецца ўплыў прыліваў Карскага мора. Сілкаванне ракі пераважна снегавое. Замярзае ў сярэдзіне верасня, вызваляецца ад лёду ў маі—чэрвені. У верхнім цячэнні рака перамярзае. Суднаходная на 41 км ад вусця, да горада Тухарт. У сярэднім і верхнім цячэнні па рацэ завозяцца экспедыцыйныя грузы на нафтагазавыя радовішчы.
Найбольш буйныя прытокі: Ячында, Салёная, Пакойніцкая (Бунілбіратын) (правыя), Лодачная (левы).
Шчаўе конскае
Шча́ўе конскае (Rumex confertus) — кветкавая травяністая расліна сямейства драсёнавых. Пустазелле.
Назва
Шчаўе конскае, лапатнік, конскае шчаўе.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая расліна. Корань стрыжнёвы, разгалінаваны на мноства бакавых. Сцябло прамое, грубае, вышынёй да 125 см. Размнажаецца насеннем (да 5 тыс. з расліны) і абрыўкамі карэнішча. Засмечвае палі, агароды, сады, лугі, пашы.
Транспартныя войскі Узброеных сіл Рэспублікі Беларусь
Тра́нспартныя во́йскі Узбро́еных сіл Рэспу́блікі Белару́сь — спецыяльныя войскі ў складзе Узброеных сіл Беларусі, прызначаныя для выканання задач транспартнага забеспячэння воінскіх фарміраванняў Беларусі.
Гісторыя
Пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 20 верасня 1991 года №1096-XII чыгуначныя войскі, якія дыслакуюцца на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь, былі падпарадкаваныя Савету Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 18 снежня 1992 года № 760 «Аб чыгуначных войсках» на базе 30‑й асобнай чыгуначнай брыгады былі ўтвораны чыгуначныя войскі Рэспублікі Беларусь.
У лістападзе 2001 года ўпраўленне чыгуначных войскаў Рэспублікі Беларусь было пераўтворана ў дэпартамент чыгуначных войскаў Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь.
11 мая 2006 года Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь Аляксандр Лукашэнка падпісаў Указ № 312 «Аб некаторых мерах па ўдасканаленні транспартнага забеспячэння Узброеных Сіл, іншых войскаў і воінскіх фарміраванняў Рэспублікі Беларусь». Дакумент прыняты ў мэтах стварэння адзінай сістэмы транспартнага забеспячэння Узброеных Сіл, іншых войскаў і воінскіх фарміраванняў Беларусі. Згодна з Указам на базе існуючых чыгуначных, аўтамабільных і дарожных войскаў былі створаны транспартныя войскі Беларусі.
Кіраўніцтва
Органам ваеннага кіравання транспартных войскаў з'яўляецца Дэпартамент транспартнага забеспячэння Міністэрства абароны.
Агульнае кіраўніцтва транспартнымі войскамі ажыццяўляе Міністр абароны, а непасрэднае — начальнік Дэпартамента транспартнага забеспячэння, які прызначаецца на пасаду Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь. З 16 жніўня 2017 года пасаду займае палкоўнік Юрый Мікалаевіч Шаплаўскі.
Міхаіл Васільевіч Селькін
Біяграфія
З адзнакай скончыў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт (1969). У 1978 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю і стаў кандыдатам фізіка-матэматычных навук. У 1998 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Максімальныя падгрупы ў тэорыі класаў канчатковых груп». Працаваў старшым выкладчыкам, дацэнтам, намеснікам дэкана, дэканам матэматычнага факультэта, першым прарэктарам Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Ф. Скарыны, рэктарам гэтага ўніверсітэта. Прафесар. Член-карэспандэнт Беларускай акадэміі адукацыі.
У 2000—2004 гадах — дэпутат Савета Рэспублікі ад Гомельскай вобласці. Быў членам Пастаяннай камісіі Савета Рэспублікі па заканадаўству і дзяржаўнаму будаўніцтву.
Памёр 17 красавіка 2023 года.
Гімназія № 74 (Мінск)
Гімназія № 74 — сярэдняя навучальная ўстанова ў Кастрычніцкім раёне Мінска.
Адукацыйны працэс
У гімназіі на паглыбленым роўні вывучаецца французская мова. У 1997 годзе на базе аднаго з восьмых класаў гімназіі адкрылася першая ў Беларусі білінгвістычная група, дзе на французскай мове вывучаюцца французская гісторыя і літаратура, а таксама ўводзіны ў эканоміку і сацыялогія (пазней французская мова ўведзеная і ў іншыя дысцыпліны, у прыватнасці, на ўроках працоўнага навучання ). Выбар гімназіі ў якасці першай у краіне эксперыментальнай пляцоўкі быў зроблены прадстаўнікамі пасольства Францыі, якія азнаёміліся з сітуацыяй у школах Мінска з выкладаннем французскай мовы. Гімназія з'яўляецца адной з некалькіх сярэдніх навучальных устаноў Беларусі, якія наўпрост фінансуюцца пасольствам Францыі. Выкладчыкі гімназіі праходзяць падрыхтоўку ў Цэнтры педагагічных даследаванняў горада Вішы. Адзін з двух школьных тэатраў, Clartes, іграе на французскай мове і бярэ ўдзел у міжнародных фэстах (у прыватнасці, Pantomimes Orthez у французскім Артэзе і тэатральны фэст у Ла Турландры, куды тэатр трапіў пасля перамогі ў Фэсце франкафонных аматарскіх тэатраў Беларусі 2003 года ).
Апроч білінгвістычных, у гімназіі створаны класы фізіка-матэматычнага і філалагічнага профілю.
Пасля 10 класа ўсе ахвотнікі могуць паступіць на бясплатнай аснове ў філіял Універсітэта Мантэск'ё Бардо IV.
Адміністрацыя
Станам на восень 2012 года дырэктарам гімназіі была Аляксандра Іванаўна Уюнова, завучам — Алена Эдуардаўна Пятрова.
Здарэнні
23 мая 2016 года настаўнік рускай мовы і літаратуры была шпіталізавана са множнымі нажавымі параненнямі шыі, рук і тулава. Вучань 9 класа быў арыштаваны па абвінавачванні ў спробе забойства.
Макарыў
Макарыў (Мака́рів) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Макарыўскага раёна.
Магнітны манаполь
Магні́тны манапо́ль — гіпатэтычны фізічны аб’ект, які некаторымі сваімі ўласцівасцямі нагадвае ізаляваны магнітны полюс.
Эфектыўныя манапольныя канфігурацыі адыгрываюць істотную ролю ў параметрычнай дынаміцы класічных і квантавых сістэм.
Пошук магнітных манаполяў вядзецца ва ўсіх тэхнічна дасягальных інтэрвалах адлегласцей і энергій.
IC 2943
IC 2943 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сенат
Сенат — адзін з вышэйшых органаў дзяржаўнай улады, часта верхняя палата заканадаўчага сходу (парламента).
У некаторых краінах сенатам называюць аддзялення ў складзе вышэйшых судовых інстанцый.
Слова «сенат» паходзіць ад лацінскага слова senātus, якое ў сваю чаргу таго адбываецца ад слова senex, якое азначае «стары». Членаў сената называюць сенатарамі. Паходжанне слова звязана з адной з самых старажытных формаў сацыяльнага прылады, у якой улада належала племянным старэйшынам.
Трыджана
Трыджана (Triggiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Насельніцтва складае 27404 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1 442 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 70019. Тэлефонны код — 080.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria SS. della Croce.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Андрэй Младзяноўскі
Андрэй Младзяноўскі (Andrzej Młodzianowski; 30 лістапада 1627, каля Коўна — 10 студзеня 1686, Вільня ) — езуіцкі святар і педагог, новалацінскі паэт.
Біяграфія
Пасля сканчэння курса паэтыкі ў ковенскіх езуіцкіх школах 1 ліпеня 1642 г. у Вільні ўступіў у Таварыства Ісуса. Прайшоўшы выпрабаванні ў навіцыяце, вывучаў пад кіраўніцтвам прафесара Паўла Ідзкоўскага рыторыку ў настаўніцкай семінарыі пры Віленскай акадэміі (1644—1646). Прайшоў курс філасофіі ў Пінскім езуіцкім калегіуме (1646—1649). Выкладаў у класах граматыкі ў Коўне (1649—1650) і паэтыкі ў Оршы (1650—1651).
Скончыць курс тэалогіі ў Віленскай акадэміі (паступіў у 1651 г.) перашкодзіў пачатак вайны 1654—1667 гг., а таму А. Младзяноўскі давучваўся ўжо ў мараўскім Оламаўцы (1655—1656). У 1656 г. быў высвечаны на ксяндза. Знаходзячыся на тэрыторыі Чэшскай правінцыі Таварыства Ісуса, быў спаведнікам палякаў і прафесарам сінтаксісу ў Уроцлаве (1656—1657), прафесарам паэтыкі ў Опаве (1657—1658), прафесарам рыторыкі ў Свідніцы (1658—1659).
У 1660 г. вярнуўся ў Літву. Працаваў прафесарам рыторыкі і прэфектам школ у Коўне (1660—1661) і Крожах (1661—1662). У 1664 г. перадаў свой спадчынны маёнтак на карысць ковенскай езуіцкай школы. Прэфект школ у Крожах (1668—1671), прафесар рыторыкі для семінарыстаў-езуітаў у Полацку (1672—1674) і Нясвіжы (1674—1675), прафесар тэалогіі ў Нясвіжы (1675—1676). З 1676 па 1678 і з 1680 па 1683 гг. як суперыёр узначальваў езуіцкую рэзідэнцыю ў Коўне, а ў 1678—1679 гг. быў прэфектам школ у Крожах.