cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Людвіг Мінкус
Ад’езд з Расіі і далейшае жыццё
Мінкус і яго жонка Марыя назаўжды пакінулі Расію летам 1891 года, пераехаўшы ў родную Вену. Кампазітар жыў на сціплую пенсію з царскай казны. Нейкі час ён жыў на вуліцы Карла Людвіга на трэцім паверсе арэнднай кватэры, якая належала яго сябру, паважанаму піяністу і настаўніку. У гэтыя гады з’явіліся апошнія вядомыя кампазіцыі Мінкуса: «Фестываль у масках» (Das Maskenfest) быў першапачаткова напісаны кампазітарам як «Танец і міф» (Tanz und Mythe) у 1897 годзе для балета Венскай прыдворнай оперы. Балет быў катэгарычна адхілены дырэкцыяй тэатра Густавам Малерам, які палічыў, што лібрэта твора не адпавядала сучасным густам. Затым Мінкус у 1899 годзе сачыніў для венскай сцэны «Дрыяды» (Die Dryaden) — балет у адной дзеі. Апошняя праца, звязаная з імем Мінкуса перад яго смерцю, — «Рубезаль», пастаўленая ў 1907 годзе ў Прыдворнай оперы на музыку з балета «Ручай» і твораў Іагана Штрауса II.
Пазней Мінкус пераехаў у кватэру на Генцгасэ, дзе ён правёў апошнія гады ў адзіноце і ў беднасці, яго жонка памерла ў 1895 годзе, а падзеі Першай сусветнай вайны адрэзалі яму пенсію з Расіі. Падчас надзвычайна халоднай зімы 1917 года Мінкус захварэў на пнеўманію і памёр 7 снежня 1917 года ва ўзросце дзевяноста аднаго года. Не маючы ўласных дзяцей, у Мінкуса засталася толькі пляменніца Клара фон Мінкус.
Людвіг Мінкус быў пахаваны на у Вене. У 1939 годзе магіла Мінкуса зрабілася ахвярай нацыянал-сацыялістычнай палітыкі, калі ўсе могілкі сістэматычна «чысціліся» нацысцкім рэжымам. Усе магілы асоб, якія лічыліся этнічна «непажаданымі», асабліва калі яны былі яўрэйскага паходжання або без дакументальна падпісаных штогадовых збораў на могілкі, былі эксгумаваны і змешчаны ў масавую ананімную магілу.
Творчасць
Аўтар каля 20 балетаў, у т.л. «Фіямета, або Перамога кахання» (пастаўлены ў 1864), «Ручай» (пастаўлены ў 1866, з Л. Дэлібам), «Дон Кіхот» (пастаўлены ў 1869), «Баядэрка» (пастаўлены ў 1877), «12 эцюдаў» і іншых п’ес для скрыпкі. Мінкус напісаў музыку да 16 балетаў, пастаўленых М. Петыпа ў Марыінскім тэатры, у т. л. «Камарго» (1872), «Бандыты» (1875), «Прыгоды Пелея» (1876), «Раксана, прыгажуня Чарнагорыі» (1878), «Млада» і «Дачка снягоў» (абодва — 1879), «Чароўныя пілюлі» (1886), «Ахвяры Амуру, або Радасць кахання» (1886, Пецяргоф). Яго лепшыя балеты вызначаюцца меладычнай, яскрава танцавальнай, рытмічнай музыкай.
Да балета «Пахіта» (пастаўлены ў 1864, разам з Э. Дэльдэвезам) напісаў дзіцячую мазурку, па-дэ-труа і Гран-па — Вялікае класічнае па.
«Вялікае класічнае па» з «Пахіты», «Дон Кіхот», «Баядэрка» і класічны акт «Цені» з яе неаднаразова ставіліся ў Дзяржаўным тэатры оперы і балета Беларусі.
Першамайскі раён (Мінск)
Першамайскі раён — адміністрацыйны раён Мінска. Размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы горада. Межамі раёна з’яўляюцца Лагойскі тракт, вуліцы Якуба Коласа, Сурганава, праспект Незалежнасці, вуліцы Броўкі, Платонава, Казлова, Сляпянская водная сістэма, вуліцы Філімонава, Скарыны, чыгунка на Маскву, аўтадарога Калодзішчы — Заслаўе, вуліца Гінтаўта, МКАД да Лагойскага тракта.
Кіраўнік адміністрацыі — Вадзім Аляксандравіч Пярэдні (з 30 мая 2023 года).
Гісторыя
25 чэрвеня 1969 г. прэзідыум Вярхоўнага Савета БССР зацвердзіў Пастанову аб стварэнні Першамайскага раёна Мінска з часткі земляў Заводскага, Ленінскага і Савецкага раёнаў горада. На месцы вёскі Зеляноўка пабудавалі вуліцы Цікоцкага і Карбышава. На месцы радавых паселішчаў Вялікая і Малая Слепня, якія здаўна належалі Ваньковічам, узвялі гандлёвы цэнтр «Верас» (вул. Каліноўскага, д. 45) у мікрараёне Зялёны Луг. Адначасова ў 1969—1975 гг. узводзіўся мікрараён «Усход». У 1977 г. Савет народных дэпутатаў Мінскай вобласці зацвердзіў Пастанову аб перадачы пасёлка Уручча са складу Зялёналугскага сельсавета ў склад Мінска. У 1978 г. мікрараён Уручча пашырылі за кошт вёсак Міхайлава і Мядзвежына. У выніку плошча зялёных насаджэнняў раёна вырасла да 840,7 га, што зрабіла раён 1-м у Мінску паводле плошчы зялёных насаджэнняў.
Культурны ўплыў
На тэрыторыі раёна размешчаны комплекс будынкаў Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, Беларускі аграрны тэхнічны ўніверсітэт, Нацыянальная бібліятэка Беларусі, кінастудыя «Беларусьфільм», Белдзяржтэлерадыёкампанія. Адведзены ўчастак пад забудову Парка высокіх тэхналогій.
Першае Балгарскае царства
Першае Балгарскае царства (681—1018) — сярэдневяковая дзяржава.
Тартакіў
Тартакіў (Тарта́ків) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Першае Балгарскае царства
У 681 г. візантыйскі імператар Канстанцін IV Паганат, пераможаны войскамі хана Аспаруха (680—700) недалёка ад вусця Дуная, падпісаў дагавор, паводле якога быў вымушаны плаціць штогадовую даніну булгарскаму хану. Гэты факт з'яўляецца афіцыйным прызнаннем існавання новай булгарскай дзяржавы — Першага Балгарскага царства. Пераемнік Канстанціна IV, Юстыніян II (685—695, 705—711) спрабаваў навязаць булгарам візантыйскае панаванне, але гэтыя спробы не мелі поспеху.
Першай сталіцай гэтай дзяржавы стала Пліска. Тэрыторыя царства ахоплівала сённяшнюю паўноча-ўсходнюю частку Балгарыі. На ўсходзе яна выходзіла да Чорнага мора, на поўдні — да горнага ланцуга Старая Планіна, на захадзе — да ракі Іскыр, а пазней да ракі Цімак, на поўначы яе мяжой быў Дунай.
Ваенная няўдача Юстыніяна II выклікала незадаволенасць у Канстанцінопалі, яго кінулі ў турму, але неўзабаве ён уцёк. Пры дапамозе «булгарскіх і славянскіх» сіл у асобе пераемніка Аспаруха, Тэрвеля (700—721), Юстыніян нанёс паражэнне сваім ворагам і вярнуў імператарскі сталец. У знак падзякі ён падараваў Тэрвелю шэраг тэрыторый і стаў звяртацца да яго як «да цэзара», прызнаўшы тым самым незалежны статус булгарскай дзяржавы. Пасля Візантыя аднавіла спробы заваяваць булгар, але Тэрвель выйшаў з гэтай барацьбы пераможцам і ў 716 годзе быў заключаны мірны дагавор, які пацвердзіў незалежнасць булгарскага царства.
Да 9 ст. булгары падпарадкавалі колькасна большае за іх мясцовае славянскае насельніцтва і паступова ўспрынялі славянскую мову і культуру. У выніку змешвання абодвух элементаў сфарміравалася новая этнічная супольнасць, за якой замацавалася назва балгары. Працэс этнагенезу канчаткова завяршыўся толькі ў 10 ст. Стаўшы славянскай этнічнай групай, балгары перанялі ад славян сельскую грамаду, а ад цюркаў — ваенную арганізацыю. У балгарскім грамадстве панавала ваенная арыстакратыя, якая падзялялася на вышэйшую (байлы, баляры) і ніжэйшую (багаіны).
Падчас валадарства хана Крума (803—814), пасля таго як ён разграміў авараў на захадзе і візантыйцаў на поўдні, межы дзяржавы пашырыліся. У 809 ён захапіў Сердыку (сучас. Сафія). Асабліва знамянальная яго перамога над імператарам Візантыі Нікіфарам I (802—811), які спачатку меў перавагу і абрабаваў і падпаліў балгарскую сталіцу Пліску. Але адразу пасля гэтага Крум бліскучай атакай у адной з цяснін Старой Планіны знішчыў войска Нікіфара — сам імператар загінуў у гэтым баі. У 813 балгарамі ўзяты горад Адрыянопаль (сучас. Эдзірне). З прычыны гэтых пераможных войнаў, балгарская дзяржава пашырыла свае межы да ракі Ціса, за якой нахадзіліся мадзьяры, і да ракі Днестр, якая служыла натуральнай мяжой з печанегамі на ўсходзе. На поўдні балгары дасягнулі гор Рыла і Радоны. Падчас кіравання хана Амуртага (814—831) быў падпісаны 30-гадовы мірны дагавор з Візантыяй. Гэтая эпоха (8-9 ст.) пакінула выдатныя архітэктурныя і скульптурныя помнікі ў Плісцы і Мадары.
Цар Барыс I (852—889) уладарыў Балгарыяй у перыяд найважных падзей. Адна з іх — стварэнне славянскага алфавіта ў 863 годзе салунскімі святарамі, братамі Кірылам і Мяфодзіем. У 865 годзе Барыс I прыняў хрысціянства з мэтай павышэння міжнароднага прэстыжу, пасля чаго хрысціянства было абвешчана дзяржаўнай рэлігіяй. Спачатку Барыс звярнуўся да Папы рымскага, каб той прызнаў самастойнасць балгарскага патрыярхата і перадаў вышэйшыя духоўныя пасады балгарам. Аднак у 870 годзе незалежнасць балгарскай царквы прызнаў візантыйскі імператар, што ўмацавала супрацоўніцтва паміж царкоўнымі іерархамі Візантыі і Балгарыі. Пазіцыі хрысціянства асабліва ўмацаваліся пасля прыбыцця ў Балгарыю Клімента і Навума, вучняў славянскіх асветнікаў Кірыла і Мяфодзія, якія перавялі асноўныя часткі тэксту Бібліі і візантыйскіх рэлігійных твораў на старабалгарскую мову і заклалі асновы славянскай літаратуры. З тых часоў Балгарыя стала калыскай славянскай культуры і пісьменнасці.
Сын Барыса Уладзімір (889—893) беспаспяхова спрабаваў забараніць хрысціянства. Тады Барыс пакінуў манастыр, у якім жадаў правесці астатак жыцця, пазбавіў Уладзіміра стальца і ўзвёў на яго іншага сына — Сімяона.
Валадарства Барыса падрыхтавала бліскучыя часы, якая былі пасля яго — так званае залатое стагоддзе балгарскай літаратуры. Адбылося гэта, калі на прастол узышоў цар Сімяон Вялікі (893—927), які атрымаў адукацыю ў Канстанцінопалі і лічыцца найвялікшым з балгарскіх валадароў. Ён усё жыццё імкнуўся заваяваць Канстанцінопаль і ваяваў з візантыйскімі войскамі ў 894, 896, 904, 913 і 920-924 гг. Падчас яго валадарства Першае Балгарскае царства дасягнула апагея сваёй палітычнай і тэрытарыяльнай магутнасці. Пасля бліскучай перамогі над візантыйцамі каля ракі Ахелой (917) Сімяон пашырыў свой уплыў да паўвострава Галіпалі ў Грэцыі, захапіў Македонію і, выкарыстоўваючы ў якасці саюзніка Сербію, прыняў яе пад свае заступніцтва і кіраванне.
Пасля смерці Сімяона Балгарская дзяржава стала хутка распадацца. Сын Сімяона Пётр (927—970) не валодаў не славалюбствам, не талентам палкаводца. Краіну знутры падточваў ерэтычны рух багамілаў, якія прапаведавалі міралюбнасць і раўнапраўе, але адначасова заклікалі да непадпарадкавання ўладам і асуджалі паразітычны лад жыцця ваеннай і царкоўнай арыстакратыі. Адмаўляючы значнасць духоўнай і грамадзянскай улады (параўноўваючы заможных з прадстаўнікамі Сатаны), багамілы з'яўляліся пагрозай для пануючага стана. І яны былі падвергнуты праследаванням і катаванням. Іх ідэі распаўсюджваліся апакрыфічнай літаратурай. Гэтыя прадвеснікі еўрапейскага рэфарматарскага руху знайшлі шматлікіх паслядоўнікаў за межамі Балгарыі. Іх прапаведнікі распаўсюджвалі ерэтычнае вучэнне ў многія раёны Міжземнамор'я і Малой Азіі. Патарынцы і катары ў Паўночнай Італіі, альбігойцы ў Паўднёвай Францыі і бугры (bougre — bulgare) створаць пазней (у 12-13 ст.) шматлікія багамільскія секты разнастайнага зместу, абумоўленага мясцовымі ўмовамі.
Македонскія славяне не раз паднімалі паўстанні, і сербскаму правіцелю Чэславу ўдалася выгнаць балгараў з Рашкі (Сербія).
У 968 г. Вялікі князь кіеўскі Святаслаў, саюзнік візантыйскага імператара Нікіфара II Фокі, заняў поўначна-ўсходнюю Балгарыю. Але неўзабаве Святаслаў перайшоў на бок балгарскага цара Барыса II (969—971), атрымаўшы ў спадчыну сталец за Пятром I. Візантыйскае войска здолела выцясніць русаў і атрымала перамогу над балгарамі. Захапіўшы ў палон Барыса, які застаўся заложнікам у Канстанцінопалі, імператар Візантыі захапіў шматлікія балгарскія тэрыторыі паміж Дунаем, Чорным морам і Старай Планінай. Іаан Цымісхій абвясціў Балгарыю візантыйскай правінцыяй, скасаваў балгарскі патрыярхат і размясціў візантыйскія гарнізоны па краіне.
Візантыя здолела замацавацца толькі ва ўсходняй частцы Балгарыі. На захадзе Балгарскае царства (з часовымі сталіцамі Прэсна і Ахрыд) здолела пратрымацца паўстагоддзя (969—1018). У 1014 годзе войска імператара Васіля II заспела знянацку войскі балгарскага цара Самуіла і разбіла яго ў бітве пры Беласіцы. Імператар загадаў асляпіць усіх палонных і вярнуць іх балгарскаму цару (было захоплена 15 тыс. чал. — 99 са 100 палонных былі аслеплены). Калі верыць Манасіевай хроніцы, пабачыўшы тысячы сляпых балгарскі валадар не вытрымаў жаху гэтага відовішча і памёр. Імператар Васіль быў празваны за гэта «Балгарабойца». У 1018 г. візантыйскія войскі занялі Ахрыд. У 1021 захапілі Срэм — апошні аплот незалежнасці балгараў. Такі быў канец Першага Балгарскага царства.
Заняволенне Балгарыі Візантыяй (1018—1185) — перыяд цяжкіх выпрабаванняў для балгарскага народа. Балгарыяй кіраваў намеснік візантыйскага імператара, які мала ўмешваўся ў мясцовыя справы. Аднак, калі візантыйскія феадальныя адносіны пачалі распаўсюджвацца на тэрыторыі Балгарыі, а яе паўночныя межы аказаліся адкрытымі для ўварванняў, становішча балгарскага народа пагоршылася да такой ступені, што двойчы паднімаліся масавыя паўстанні. Да прыгнёту візантыйцаў дадаліся сістэматычныя разрабаванні краіны печанегамі, а таксама і крыжакамі падчас іх паходаў у 1096 і 1147 гг. У гэты жа час рух багамілаў стаў разрастацца. У Канстанцінопалі, сталіцы Візантыі, быў спалены на вогнішчы Васіль, адзін з самых актыўных распаўсюджвальнікаў ідэй багамільства.
Якім Іванавіч Янакаў
Якім Іванавіч Янакаў (10 чэрвеня 1943,, , Грузінская ССР — 22 чэрвеня 2017 ) — генерал-лейтэнант авіяцыі, заслужаны ваенны лётчык СССР, кандыдат ваенных навук, удзельнік эфіопа-эрытрэйскага канфлікту 1998—2000 гадоў. Вербаваў і курыраваў дзейнасць расійскіх ваенных спецыялістаў, якія ваявалі на баку Эфіопіі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і. Вучыўся ў Гумбацкай грузінскай, Цалскай і Тбіліскай рускіх школах. У 16 гадоў Янакаў запісаўся ў авіяклуб.
У 1965 годзе скончыў. Стаў працаваць у гэтай жа установе ў якасці лётчыка-інструктара. У 1972 годзе Янакаў скончыў Ваенна-паветраную акадэмію імя Ю. А. Гагарына і з тых часоў ён знаходзіўся на кіруючых пасадах: камандзір эскадрыллі, затым камандзір палка. У 1983—1987 гадах з’яўляўся начальнікам. Пасля прызначаны 1-м намеснікам камандуючага ВПС Прыволжска-Уральскай акругі, у 1989 — намеснікам начальніка ваенна-навучальных устаноў ВПС СССР, у 1994 — начальнікам упраўлення ваеннай адукацыі ВПС.
У 1998 годзе Якім Янакаў звольніўся з арміі па ўзросце. У гэты ж перыяд з’язджае ў Эфіопію, дзе займаўся вярбоўкай былых расійскіх вайскоўцаў для ўдзелу ў вайне супраць Эрытрэі, знаходзячыся ў якасці кансультанта галоўнакамандуючага ВПС і СПА Эфіопіі (з адабрэння МЗС Расіі). У 2000 годзе быў у групе замежных саветнікаў, якія рыхтавалі майскае наступленне эфіопскай арміі.
У 2004 годзе становіцца першым намеснікам кіраўніка дырэктара авіякампаніі «Прогресс».
Палескія чыгункі
Гісторыя
Да з’яўлення першай чыгуначнай лініі на тэрыторыі Беларусі група буйных палескіх землеўласнікаў, сярод якіх князі Эдвін Друцкі-Любецкі, Уладзіслаў і Раман Сангушкі, Пётр Вітгенштэйн, графы Іван Тышкевіч, Аўгуст Замойскі, Стэфан і Канстанцін Патоцкія, хадайнічалі пра пракладку чыгункі ад Беластока праз Пружаны ў Пінск і далей на Валынь. Аднак праз падзеі паўстання 1863—1864 гадоў ужо прынятае рашэнне было перагледжана і прызнана неадпаведным мэтам ураду, які мкнуўся звязваць заходнія губерні не з Царствам Польскім, а з цэнтрам імперыі.
З пачатку 1880-х гадоў царскі ўрад актыўна заняўся нацыяналізацыяй прыватных чыгунак і пабудовай новых дарог. У 1891—1896 гадах выкуплены Лібава-Роменская, Пецярбургска-Варшаўская, Дзвінска-Віцебская, Арлоўска-Віцебская, Паўднёва-Заходняя і Маскоўска-Брэсцкая чыгункі.
У 1881 годзе падпісана найвышэйшае павяленне пра будаўніцтва 136-вёрставай лініі Жабінка — Пінск, дзе ўпершыню да будаўніцтва чыгунак прыцягнуты чыгуначныя войскі. Лінію пабудавалі за адно лета. Гэтаму спрыялі раўнінная мясцовасць, што амаль не вымагала інжынерных пабудоў. 9 лістапада 1882 года на лініі распачаты пасажырскі і таварны рух. Лінія мела 74 масты, абслугоўвалася 8 паравозамі і 272 вагонамі.
24 студзеня 1883 года ваенны міністр зноў абвясціў пра неабходнасць будаўніцтва стратэгічных чыгунак праз Палессе. Гэтым разам члены Асобай нарады загадалі міністру шляхоў зносін прыняць усе меры для своечасовай будоўлі, не пазней за 3-гадовы тэрмін, Палескай чыгункі. У красавіку пачалося будаўніцтва ўчастку Вільня — Лунінец і Лунінец — Пінск даўжынёй 353 вярсты, адкрытага 30 снежня 1884 года, а таксама ўчастку Лунінец — Роўна даўжынёй 182 вярсты, адкрытага 2 жніўня 1885 года. У 1886 годзе былі ўведзены ў эксплуатацыю ўчасткі Лунінец — Гомель (15 лютага) і Баранавічы — Беласток (23 лістапада).
У 1886 годзе Вільня-Ровенская і Пінская чыгункі перайменаваны ў Палескія чыгункі. Пасля адкрыцця 8 жніўня 1887 года лініі Гомель — Бранск агульная іх даўжыня склала 1408 вёрст.
У маі 1918 годзе перададзена НКШЗ. Некаторыя лініі адышлі да Польшчы. Станам на пачатак 1991 года большасць ліній уваходзіла ў склад Беларускай і Прыбалтыйскай чыгунак.
Асноўныя лініі
Даўжыня (станам на 1913 год) — 1904 вярсты (у тым ліку 1039 вёрст — дзвюхкалейных).
Начальнікі
Першым начальнікам Вільня-Ровенскай і Пінскай, а затым Палескай чыгункі быў інжынер шляхоў зносін Іван Іванавіч Хадароўскі. Затым гэтую пасаду займалі інжынер шляхоў зносін Васіль Мікалаевіч Какоўцаў, інжынер шляхоў зносін Аляксандр Юльевіч Фрыдэ, а з 10 жніўня 1901 года інжынер шляхоў зносін Уладзімір Паўлавіч Рэйслер.
Значэнне
Палеская чыгунка злучала паўднёвы захад Расіі з прыбалтыйскім, паўночна-заходнім, цэнтральна-прамысловым раёнамі. Мела ваенна-стратэгічнае значэнне, спрыяла распрацоўцы лясных масіваў Палесся, развіццю дрэваапрацоўчай і гарбарнай прамысловасці, росту гарадоў (Вільні, Слуцку, Беластоку, Брэста, Гомеля, Бранску). Адыгрывала значную ролю ў экспарце лесу і яго вывазе на ўнутраны рынак.
Ортавера
Ортавера (Ortovero) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 1451 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 148 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 17037. Тэлефонны код — 0182.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Papa Silvestro I.
Тартак (гурт)
Тартак — украінская рэпкор-гурт, заснаваны ў Луцку ў 1996 годзе. Па стане на 2019 год гурт выпусціў 10 альбомаў.
Пачатак і першы альбом (1996—2001)
Кропкай адліку гісторыі гурта Тартак з’яўляецца 1996 год. Менавіта тады новаствораны праект прыняў удзел у адборачным туры фестывалю «Чырвоная Рута», на якім неўзабаве атрымаў перамогу. Прэзентаваўшы на фестывалі песні «О-ля-ля», «Подаруй Мені Кохання» и «Божевільні Танці», Тартак стаў лаўрэатам 1-й прэміі ў жанры танцавальнай музыкі. Назва гурта — тартак, азначае дрэваапрацоўчае прадпрыемства.
Напрыканцы 1997 года да Сашкі Палажынскага і Васіля Зінкевіча-малодшага, якія на той момант і складалі гурт, а хутчэй — проста дуэт, далучыцца Андрэй Благун — клавішнік — і гітарыст Андрэй «Муха» Самойла. У гэтым складзе на пачатку 1998 года музыкі праехалі па ўсёй Украіне як пераможцы фестывалю «Чырвона Рута-97».
Па заканчэнні тура Тартак спасцігла чарада няўдач. Першапачаткова была забарона выступаць на адкрытых пляцоўках у Кіеве, затым калектыў вымушана пакінуў Васіль Зінкевіч-малодшы. Гурт доўга балансаваў у паветры, пакуль іх пад апеку не ўзяў прадзюсар Аляксей Якаўлеў. За гэты час Саша Палажынскі паспеў папрацаваць вядучым хіт-парада «12-2», які выходзіў на радыё «Промінь», і пабываў вядучым на Biz-Tv, а пасля на ICTV — у хіт-парадзе «Рускія Горкі», што зрабіла Тартак, у асобе фронтмэна, больш вядомым.
Напрыканцы 1999-га года ў склад гурта далучыўся Ды-джэй Валянцін Маціюк і ўжо з пачатку 2000 года Тартак засеў за запіс свайго дэбютнага альбома «Демо графічний вибух», запіс якога доўжыўся амаль два гады. У альбом увайшлі як зусім новыя песні, так і ўжо досыць даўнія, але ў новым гучанні, з якімі Тартак атрымаў перамогу на «Чырвонай Руце».
На 5 песень, якія ўвайшлі ў альбом, адздымалі відэакліп. Першы кліп для, на песню «О-ля-ля», зняў Віктар Прыходзька яшчэ ў 1999 годзе. Потым быў кліп «Кожнетіло» Ігара Іванова (2000), Віктар Прыдувалаў вызначыўся ў працы над песняй «100 % Плагіат» (2001), а ў 2002-м — ужо пасля выхаду альбома ў свет — Юрый Марозаў зняў кліп «Буча-Чака», а Аляксандр Кірыенка — «Божевільні Танці». У кастрычніку 2001-га пачаў сваю працу афіцыйны сайт гурта tartak.com.ua. У гурт прыйшлі бубнач Эдуард Касарапаў і басіст Дзмітрый Чуеў, якія да ТАРТАКа гралі ў чаркаскім гурце ДАСТ МІКС. Прыход новых музыкаў даў магчымасць перайсці да поўнага жывога гучання на канцэртах — без падшэвак і секвенцый. Адзін за адным Тартак запрашаюць усе найбуйнейшыя ўкраінскія фестывалі — «Таўрычныя Гульні», «Жамчужыны Сезону», «Лемкаўская Ватра» ў Польшчы, «Экстрымізм» у Кіеве, «Ракатэка» ў Львове, на фестывалі « Чайка» Тартак упершыню выступіў як хэдлайнер, а ўжо апагеем гэтага фестывальнага шэсця стаў выступ на «Рок-Экзістэнцыі».
«Система Нервів» і «МуЛиЩа» (2002—2005)
Дзесьці з сярэдзіны 2002 года Тартак узяўся за запіс другога альбома. Ідэю стварэння падборкі песень, запісаных разам з сябрамі, Сашка выношваў даволі даўно. І вось ужо ў сакавіку 2003 года з’явіўся новаствораны альбом дуэтаў «Система Нервів». У альбом увайшло 17 песень, удзел у якіх прынялі ў прыватнасці Каця Chilly, гурты ТНМК, DE SHIFER, Фактычна самі, Матор’ролла, дуэт Свіцязь і іншыя. Да трох песень былі зняты кліпы («МікрOff/Onна Перевірка», сумесная з з «Роллік’сам», «Понад Хмарами» з Кацяй Chilly і «Ні, Я Не Ту Кохав» з «Свіцязем»). Пры гэтым кліп са «Свіцязем» адздымалі аж у 2005 годзе, пасля чаго песня стала вельмі папулярнай. Рэжысёрам усіх трох кліпаў з гэтага альбома стаў Віктар Прыдувалаў.
Усю першую палову 2004 года Тартак правёў у студыі, і як вынік, у чэрвені выйшаў трэці па ліку альбом «Музичний Лист Щастя». У альбом увайшло 15 кампазіцый, сярод якіх асабліва папулярнымі сталі песні «Весело!», «Нашеліто», «Хулігани», «Я Не Хочу» і «Стільникове Кохання».
Змены ў складзе і «Гуляйгород» (2005—2006)
Пачатак 2005 года адзначыўся зменамі. У сярэдзіне лютага, на Еўрапейскай плошчы у Кіеве, Тартак даў апошні канцэрт у старым складзе, бо ў пачатку красавіка 2005 года Андрэй «Муха» і ды-джэй Валік вырашылі пакінуць Тартак, каб пачаць новы творчы этап у гурце Бумбокс. У канцы красавіка Тартак паведаміў, што да гурта далучыліся гітарыст Антон Ягораў, які да таго часу ўжо паспеў гаіграць у гуртах «Бугі-Вугі Джем Слем» і «Прозорі», і Віталь Паўлішын, больш вядомы як ды-джэй архітэктар Мендзісабель, якога ўжо на той момант асацыявалі з Тартакам. У свой час Віталь скрэтчыраваў у складзе гурта ХВК, а з ТАРТАКАМ яго звязвала даўняе сяброўства і супрацоўніцтва як дызайнера вокладак альбомаў, сайта, кліпа «Весело!» і фірмовых футболак.
Восенню 2005 года Тартак далучыўся да акцыі «Не будзь абыякавым!». Галоўная ідэя акцыі — заахвоціць украінцаў да грамадзянскай актыўнасці і абараняць свае правы. З гэтай акцыяй Тартак наведаў больш за дзесяць невялікіх гарадоў Украіны, у якіх раней ніколі не выступаў. 1 снежня музыкі прэзентавалі альбом рэміксаў «Першы камерцыйны».
У канцы таго ж 2005 года свет убачыў і новы, чацвёрты, альбом гурта — «Гуляйгород». Штуршком да стварэння гэтага альбома стала прапанова Алега Скрыпкі выступіць на этна-фестывалі «Краіна Мар 2005». Запрасіўшы да супрацоўніцтва Кіраваградскі этнаграфічны калектыў Гуляйгород, Тартак падрыхтаваў спецыяльную фестывальную праграму. Выступіўшы з новай праграмай яшчэ на некалькіх фестывалях ва Украіне і Польшчы, Тартак і Гуляйгород да канца 2005 года ўвесь матэрыял аформілі ў паўнавартасны студыйны дыск. 6 студзеня 2006 года, на Каляды, музыкі прадставілі новыя песні ў Калядным выступе на тэлеканале М1 у праекце «TV фармат».
У тым жа месяцы «Тартак» і «Гуляйгород» прынялі ўдзел у зімовым фестывалі «Бакурыані 2006», які праходзіў у Грузіі, а ў лютым-сакавіку прадставілі сваю праграму ў многіх гарадах Украіны. Было знята два відэакліпы — «Чорноморець», рэжысёрам якога стаў Іван Ясны, і «Ой Учора В Куми», які стварыў аўтар кліпаў «Хулігани» і «Нашеліто» Тарас Хіміч.
«Сльози та соплі» (2006—2009)
У чэрвені 2006 года зборная Украіны па футболе павінна была дэбютаваць на чэмпіянаце свету. У яе падтрымку Тартак запісаў песню «Україно, Забивай!», на якую таксама быў зняты кліп, а таксама выпушчаны максі-сінгл. Відэа стварыла агенцтва «А7», першай музычнай працай якога калісьці была праца на песню «Стільникове Кохання», а над іншымі максі-сінглавымі версіямі «Україно, Забивай!» папрацавалі музыкі Тартака, а таксама іх сябры з ФДР-радыёцэнтра і з гуртоў Каб MC і Фактично Самі.
Напрыканцы чэрвеня гурт выпусціў кампакт-дыск са сваёй музычнай гісторыяй. Усе 4 альбомы і 1 альбом рэміксаў былі выпушчаны на адным дыску ў фармаце мр3.
На мяжы восені-зімы 2006 года гурт адзначыў 10-годдзе. Першай ластаўкай гэтага свята стаў запуск абноўленага сайта, у канцы года выйшаў новы альбом «песень пра каханне» «Сльози Та Соплі».
У 2007 годзе з’явіўся кліп на песню «Не кажучи нікому», прысвечаную байцам УПА. Песня набыла вялікую папулярнасць.
«Опір матеріалів» і «Сімка» (2009—2014)
Наступны альбом «Опір матеріалів» быў выкладзены ў сетку бясплатна ў навагоднюю ноч 1 студзеня 2010 года. Прычынай былі няўдалыя перамовы па выданні дыска. Альбом атрымаў прэмію «Непопса» ў намінацыі «Лепшая пласцінка года». Былі знятыя кліпы на песні «Атомна помпа», «3Dенс», «Моральний секс», «Ти подумай», «Репанк» і «Дж…Ангел». У апошнім галоўную ролю адыграла ўкраінская кікбаксёрка Алена Аўчыннікава.
У 2012 годзе быў прэзентаваны наступны альбом «Сімка», у які ўвайшло 12 трэкаў. Да гэтага альбома было запісана шэсць кліпаў — на песні «Ритмотека», «Ілюзія», «Їм було байдуже», «Просто ніжно так», «Як усі», «Я не один».
У 2014 годзе Палажынскі заняўся сайд-праектам Був’є, з якім запісаў альбом і некалькі сінглаў.
«Ввічність» і тур да 20-годдзя
У снежні 2016 года Тартак адправіўся ў тур, прысвечаны 20-годдзю калектыву.
«АнТАРТАКтида» (2017—2019)
27 мая гурт выступіў на першым Хмяльніцкім Рок-фестывалі — Rock&amp;Buh, дзе была анансавана новая песня «Стара школа».
28 мая Тартак выпусціў кліп «Стара школа».
7 ліпеня гурт выступіў на першым фестывалі MRPL City.
2 снежня 2017 года ў сеціве з’явіўся новы альбом «АнТАРТАКтида Частина Друга», які быў упершыню сыграны ўжывую ў той жа дзень у клубе Centrum.
30 лістапада 2018 года гурт прэзентаваў дзясяты нумарны альбом «АнТАРТАКтида. Частина Перша», які складаецца з дуэтаў з украінскімі музыкамі. У 2019 годзе былі прэзентаваны кліпы «Подих ночі» (зняты ў Львове) і «Пташка» (зняты ў Грузіі). 7 снежня 2019 Тартак адзначыў 23-годдзе канцэртам у Кіеве.
«Тартак» без Палажынскага (2020—2022)
5 лютага 2020 Аляксандр Палажынскі ў відэазвароце да сваіх падпісчыкаў паведаміў пра спыненне свайго ўдзелу ў гуртах Тартак і Був’є.
8 красавіка 2020 года на афіцыйным ютуб-канале гурта адбыўся анлайн-выступ, у якім прыняў удзел Сяргей Страян, у якасці новага вакаліста Тартака. Сяргей таксама з’яўляецца вакалістам гурта Чумацький Шлях.
Культурная сталіца Еўропы
Культурная сталіца Еўропы — ініцыятыва Еўрасаюза па штогадовым абранні нейкага горада цэнтрам культурнага жыцця кантынента для прыцягнення ўвагі да яго культурнага развіцця.
Дэкларацыя незалежнасці ЗША
Дэкларацыя незалежнасці ЗША (United States Declaration of Independence) — гістарычны дакумент, у якім брытанскія калоніі у Паўночнай Амерыцы абвясцілі незалежнасць ад Вялікабрытаніі. Прынята аднагалосна на Другім Кантынентальным кангрэсе 4 ліпеня 1776 года ў Філадэльфіі, штат Пенсільванія. Дзень прыняцця Дэкларацыі незалежнасці, 4 ліпеня, святкуецца ў ЗША як Дзень незалежнасці. Дэкларацыя стала першым афіцыйным дакументам, у якім калоніі пачалі называцца «Злучанымі Штатамі Амерыкі».
Культурная сталіца Еўропы
Звычайна, дадатковае фінансаванне атрыманае ў сувязі з абраннем культурнай сталіцай, дазваляе гораду значна абнавіць стан культурных устаноў. Напрыклад, у Порту пад эгідай культурнай сталіцы быў пабудаваны знакаміты Дом музыкі.
Дэкларацыя незалежнасці ЗША
Тэкст дэкларацыі
Калі ход падзей прыводзіць да таго, што адзін з народаў вымушаны скасаваць палітычныя сувязі, якія злучаюць яго з іншым народам, заняць самастойнае роўнае месца сярод дзяржаў свету, на якое ён мае права па законам прыроды, яе Тварца, паважлівае стаўленне да меркавання чалавецтва патрабуе ад яго тлумачэння прычын, якія заахвоцілі яго да такога аддзялення.
Культурная сталіца Еўропы
Першай культурнай сталіцай Еўропы ў 1985 годзе Савет Еўрапейскага саюза абраў Афіны, іх кандыдатуру прапанавала Меліна Меркуры. У канцы 1990-х гадоў аналагічныя еўрапейскаму праекты -- Арабская сталіца культуры і Культурная сталіца Амерыкі -- запушчаныя і ў іншых частках свету.
Дэкларацыя незалежнасці ЗША
Тэкст дэкларацыі
Мы зыходзім з той відавочнай праўды, што ўсе людзі створаны роўнымі, надзелены Тварцом пэўным неад’емным правам, да ліку якіх адносяцца жыццё, свабода, імкненне да шчасця. Для забеспячэння гэтых правоў людзьмі засноўваецца ўрад, які чэрпае свае законныя паўнамоцтвы ў згодзе кіруемых. У выпадку, калі які-небудзь ўрад становіцца згубным для гэтых самых мэт, народ мае права змяніць або скасаваць яго, паставіць новы ўрад, заснаваны на такіх прынцыпах формах арганізацыі ўлады, якія, як яму яўляецца, найлепшым чынам забяспечаць людзям бяспеку і шчасце. Зразумела, разважлівасць патрабуе, каб ўрады, устаноўленыя з даўніх часоў, не мяняліся б пад уплывам неістотных хуткаплынных абставін; адпаведна, увесь вопыт мінулага пацвярджае, што людзі схільны хутчэй зносіць заганы, пакуль іх можна цярпець, чым выкарыстоўваць сваё права мяняць формы ўлады, якія сталі для іх звыклымі. Але, калі доўгі шэраг злоўжывання і насілля нязменна звязанных з адной і той жа мэтай, сведчыць аб каварнай задуме прымусіць народ змірыцца з неабмежаваным дэспатызмам, звяржэнне такога ўрада і стварэнне новых гарантый бяспекі на будучыню становіцца правам і абавязкам народа. Гэтыя калоніі доўгі час выяўлялі цярпенне, толькі неабходнасць вымушае іх змяніць ранейшую сістэму свайго ўрада. Гісторыя праўлення цяпер дзеючага караля Вялікабрытаніі — гэта набор незлічоных актаў несправядлівасці і насілля, непасрэднай мэтай якіх з’яўляецца станаўленне неабмежаванага дэспатызму. Для пацвярджэння сказанага вышэй прадстаўляем на бесстаронні суд чалавецтва наступныя факты.
Ён адмаўляўся даваць сваю згоду на прыняцце законаў, вельмі карысных і неабходных для ўсеагульнага дабрабыту.
Культурная сталіца Еўропы
Падзея можа прынесці значныя выгоды гораду ў культурным, сацыяльным і эканамічным плане як самім годам, так да і пасля яго. Гэта ўнікальная магчымасць для абнаўлення гарадоў, змены ўяўленняў пра сябе і іх прасоўванне ў Еўропе і на міжнародным узроўні. Значна павялічвае сацыяльныя і эканамічныя выгоды, асабліва калі падзеі ўключаны ў доўгатэрміновую стратэгію развіцця гарадоў і наваколля.
Дэкларацыя незалежнасці ЗША
Тэкст дэкларацыі
Ён забараняў сваім губернатарам прымаць законы першараднай важнасці, калі толькі іх дзеянне не адкладалася да атрымання яго згоды, але калі з-за гэтага яны адкладаліся, ён пакідаў іх без усякай увагі.
Ён дазволіў прымаць іншыя законы, важныя для вялікай колькасці людзей, толькі пры ўмове, што гэтыя людзі адмовяцца ад права мець прадстаўніка ў заканадаўчым органе, ад права, якое з’яўляецца звышкаштоўным для іх і небяспечным толькі для тыранаў.
Ён склікаў заканадаўчыя органы ў незвычайных і ў няёмкіх месцах, ў аддаленні ад месца знаходжання адпаведных дакументаў, з адзінай мэтай — зморам прымусіць іх згадзіцца з праводзімай ім палітыкай.
Ён неаднаразова распускаў Палату прадстаўнікоў з-за таго, што парламентарыі адважна і цвёрда супрацьстаялі яго замахам на правы людзей.
На працягу доўгага часу пасля падобных роспускаў ён адмаўляў у правядзенні выбараў іншых прадстаўнікоў, у выніку чаго заканадаўчыя паўнамоцтвы, якія па сваёй сутнасці не могуць быць знішчаны, ізноў пераходзілі да народа ўвогуле; а тым часам, дзяржава падвяргалася ўсім небяспекам, звязаным як са знешнімі, так і з унутранымі напружаннямі.
Ён спрабаваў перашкодзіць засяленню гэтых зямель, ігнаруючы па гэтай прычыне законы аб натуралізацыі чужаземцаў, адмаўляючыся прымаць іншыя законы, якія дапамагалі б развіццю іміграцыі, а таксама пазбавіў умоў для вылучэння новых зямельных надзелаў для перасяленцаў.
Ён ствараў перашкоду для здзяйснення правасуддзя, адмаўляючыся даваць згоду на прыняцце законаў аб станаўленні судовай улады.
Ён паставіў суддзяў у поўную залежнасць ад сваёй улады, вызначыўшы тэрміны іх прыбыцця на пасадзе, а таксама памеры іх узнагароджання за працу.
Ён ствараў вялікую колькасць новых пасад і прысылаў мноства чыноўнікаў, каб прыгнятаць наш народ і пазбаўляць яго сродкаў да існавання.
У мірны час ён змясціў на нашай зямлі пастаянныя войскі без нашай згоды на тое.
Армію ён імкнуўся паставіць вышэй за грамадзянскую уладу.
Ён аб’яднаўся з іншымі людзьмі, каб падвергнуць нас юрысдыкцыі, чужой нам і непрызнанай паводле нашых законаў канстытуцыі; падаваў сваю згоду на прыняцце несправядлівых законаў:
Для размяшчэння вялікай колькасці ўзброеных войскаў сярод нас;
Для таго, каб абараніць гэтых вайскоўцаў ілжывым судом ад пакарання за любыя забойствы, якія яны ажыццявілі на гэтай зямлі;
Для таго, каб знішчыць наш замежны гандаль;
Для таго, каб накласці падаткі на нас без нашай згоды;
Волкунь
Волкунь — рака ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Лужаснянка (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 6,6 (6 ) км. Выцякае з возера Дворышча за 1,5  км на ўсход ад вёскі Нікалаёва, вусце за 0,7 км на захад ад вёскі Сушчова. Ад вытоку на працягу 2,1 км рэчышча каналізаванае.
Дэкларацыя незалежнасці ЗША
Тэкст дэкларацыі
Для таго, каб перавозіць нас за мора, дзеля суду па сфабрыкаваным абвінавачванням;
Для таго, каб адмяніць нашы хартыі і скасаваць такім чынам нашы самыя каштоўныя законы і змяніць істотна формы нашага самакіравання;
Для таго, каб часова адхіліць нашы ўласныя заканадаўчыя органы, і абвясціць сябе нададзены з уладай выдаць законы для нас ва ўсіх выпадках наогул.
Ён рабаваў нас у моры, руйнаваў нашы ўзбярэжжы, паліў нашы гарады, і знішчаў нашых людзей.
Ён прывёў вялікія войскі замежных наймітаў дзеля прычынення смерці, спусташэння, і тыраніі, якая ўжо знайшла свае адлюстраванне ў праявах жорсткасці і вераломства, што можа быць ледзь параўнана з самымі варварскімі часамі, і цалкам не годна для кіраўніка цывілізаванай краіны.
Ён вымусіў нашых суграмадзян, узятых палоннымі на экстэрытарыяльных водах, служыць у арміі, якая ваюе супраць сваёй краіны, рабіцца катамі сваіх сяброў і братоў, або іх ахвярамі.
Ён падбухторваў нас да ўнутранага мяцяжу і спрабаваў нацкоўваць на жыхароў нашых пагранічных зямель бязлітасных дзікуноў — індзейцаў, прызнаныя правілы вядзення вайны якіх зводзяцца да знішчэння людзей незалежна ад ўзросту, полу і сямейнага палажэння.
У адказ на гэтыя прыгнёты мы кожны раз падавалі петыцыі і прасілі, каб нам аднавілі нашыя правы: ў адказ на нашыя шматлікія петыцыі мы атрымлівалі толькі больш несправядлівасці. Манарх, у характару якога прысутнічаюць рысы тырана, не можа быць кіраўніком свабоднага народу.
У роўнай ступені не пакідалі мы без увагі і нашых брытанскіх братоў. Час ад часу мы перасцерагалі іх ад спробаў парламента незаконным чынам падпарадкаваць нас сваёй юрысдыкцыі. Мы нагадвалі ім пра прычыны, у сілу якіх мы эмігравалі і пасяліліся тут. Мы заклікалі да іх прыроджанага пачуццю справядлівасці і велікадушнасці і заклікалі іх, дзеля нашых агульных кроўных сувязяў, асудзіць гэтыя прыгнёты, якія з непазбежнасцю павінны былі прывесці да разрыву нашых сувязяў і зносін. Яны таксама заставаліся глухімі да голасу справядлівасці і агульнай крыві. Таму мы вымушаны прызнаць непазбежнасць нашага аддзялення ад Брытаніі і разглядаць іх, як мы разглядаем і астатнюю частку чалавецтва: у якасці ворагаў падчас вайны і сяброў у мірны час.
Таму мы, прадстаўнікі Злучаных Штатаў Амерыкі, сабраўшыся на агульны Кангрэс, заклікаючы Ўсявышняга пацвердзіць сумленнасць нашых намераў, ад імя і па ўпаўнаважыў годнага народа гэтых калоній, урачыста заяўляем, што гэтыя злучаныя калоніі з’яўляюцца і па праву павінны быць свабоднымі і незалежнымі дзяржавамі, што яны вызваляюцца ад усякай залежнасці ад Брытанскай Кароны і што ўсе палітычныя сувязі паміж імі і Вялікабрытаніяй павінны быць поўнасцю разарваныя, што ў якасці свабодных і незалежных дзяржаў яны паўнамоцных аб’яўляць вайну, заключаць мірныя дамовы, ўступаць у саюзы, весці гандаль, здзяйсняць любыя іншыя дзеянні і ўсё тое, на што мае права незалежная дзяржава. І з цвёрдай упэўненасцю ў заступніцтва Боскага правідзення мы прысягаем адзін аднаму падтрымліваць гэтую Дэкларацыю сваім жыццём, сваім станам і сваім незаплямлены гонарам.
Агарак (раён Аштарака)
Агара́к (Ագարակ) — сяло ў марзе Арагацотн, на захадзе Арменіі. Размешчана побач з горадам Аштарак, непадалёк ад участку Аштарак — Талін трасы Ерэван — Гюмры, на р. Амберд.
Сяргей Рыгоравіч Дудко
Сяргей Рыгоравіч Дудко — беларускі ваеннакамандуючы, генерал-маёр (2016). Удзельнік вайны ў Афганістане.
Біяграфія
Удзельнічаў у вайне ў Афганістане.
У 2004 годзе ўзначаліў упраўленне сіл спецыяльных аперацый Генеральнага штаба Узброеных сіл Рэспублікі Беларусь.
22 лютага 2016 года прысвоена воінскае званне генерал-маёра.
Да 21 снежня 2017 года працаваў начальнікам упраўлення тэрытарыяльнай абароны — намеснікам начальніка Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
Працаваў прадстаўніком Савета міністраў абароны краін — удзельніц СНД і Рэспублікі Беларусь. З 3 лістапада 2017 года па 14 ліпеня 2020 года працаваў намеснікам кіраўніка Антытэрарыстычнага цэнтра краін — удзельніц СНД.
16 лістапада 2021 года абраны старшынёй Беларускай федэрацыі стралковага спорту.
Тэляж
Тэляж (Теляж) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Манталенгэ
Манталенгэ (Montalenghe) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 912 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 152 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 10090. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы SS. San Pietro.
Пётр Пятровіч Пакрышкін
Пётр Пятровіч Пакрышкін (22 ліпеня 1870, Іркуцк — 5 лютага 1922, Лукаянаў, Ніжагародская губерня) — рускі архітэктар, рэстаўратар, выкладчык, протаіерэй Рускай праваслаўнай царквы. Акадэмік архітэктуры (1909).
Тлятворны ўплыў Захаду
Тлятворны ўплыў Захаду (таксама «нізкапаклонства перад Захадам (замежжам)») — палітычнае клішэ.
Пётр Пятровіч Пакрышкін
Біяграфія
У жніўні 1888 года паступіў на архітэктурнае аддзяленне Вышэйшага мастацкага вучылішча пры Імператарскай Акадэміі мастацтваў. За час навучання быў ганараваны двума малымі (кастрычнік 1890 г., люты 1892 г.) і адным вялікім (кастрычнік 1892 г.) сярэбраным медалямі. Увосень 1895 года скончыў ВМВ са званнем мастака-архітэктара і правам на «пенсіянерскую паездку» (практыку).
Тлятворны ўплыў Захаду
Гісторыя
Яшчэ рускія панславісты (М. П. Пагодзін, М. Я. Данілеўскі), народнікі (М. А. Бакунін, П. Л. Лаўроў, П. М. Ткачоў), почвенікі і славянафілы (І. В. Кірэеўскі, А. С. Хамякоў, К. С. Аксакаў) адмоўна адносячыся да знешняга ўплыву на расійскае жыццё, часта называлі яго «тлятворным».
Заходні ўплыў у СССР
У XX стагоддзі, у перыяд «хрушчоўскай адлігі», калі заходняя мода, музыка і да т.п. сталі прасочвацца праз «жалезную заслону», асабліва ў сувязі з правядзеннем фестывалю ў Маскве, выраз тлятворны ўплыў Захаду стаў савецкім ідэалагічным клішэ. Першапачаткова выкарыстоўвалася вышэйшымі партыйнымі органамі ў дачыненні да любых павеваў з краін Захаду, што, паводле іх меркавання, магло падарваць якія-небудзь палажэнні савецкай ідэалогіі або замежнапалітычнага курсу (напрыклад, у дачыненні да прыхільнікаў моды — «стыляг»). Часта (але не заўсёды) ужываецца ў іранічным сэнсе, калі штосьці адпрэчваецца або забараняецца без усякіх рацыянальных прычын, як неадпаведнае пануючай ідэалогіі і традыцыям.
Пётр Пятровіч Пакрышкін
Біяграфія
У маі 1897 года адправіўся ў Еўропу. Падарожнічаючы па Еўропе ён жыў у Парыжы, дзе знаёміўся з мастацкімі і архітэктурнымі музеямі, затым наведаў Нармандыю, Рым, Фларэнцыю і Палерма, дзе вывучаў візантыйскую, раманскую і гатычную архітэктуру.
Тлятворны ўплыў Захаду
Заходні ўплыў у СССР
У савецкай навуцы перыяду сталінізму навуковыя працы грунтоўна чысціліся ад спасылак на замежных навукоўцаў па прычыне барацьбы з «нізкапаклонствам перад Захадам (замежжам)». Напрыклад, Аляксандр Салжаніцын у мемуарнае-мастацкім рамане «У крузе першым» коратка апісаў гэта так: "Павыкідаць замежнікаў значыла замяніць усюды ў тэксце «Лаўэ даказаў» на «навукоўцам удалося даказаць», або «як пераканаўча паказаў Лангмюр» на «як было паказана». Калі ж які-небудзь не толькі рускі, але немец ці датчанін на рускай службе адрозніўся хоць бы малым — трэба было абавязкова паказаць цалкам яго імя-імя па бацьку, адцяніць яго непрымірымы патрыятызм і несмяротныя заслугі перад навукай."
Пётр Пятровіч Пакрышкін
Біяграфія
30 верасня 1900 года на Сходзе Імператарскай Акадэміі мастацтваў абраны лектарам па начартальнай геаметрыі. 29 кастрычніка 1901 года абраны выкладчыкам начартальнай геаметрыі ў класах Вышэйшага мастацкага вучылішча тэрмінам на пяць гадоў. Пераабіраўся ў 1908, 1911, 1916 гг.
Тлятворны ўплыў Захаду
Заходні ўплыў у СССР
Расійскі сацыёлаг Барыс Максімавіч Фірсаў успамінае, як адна маскоўская газета з пафасам ставіла пытанне: «Чаму могуць навучыць нашых дзяцей кнігі Жуль Верна, усе гэтыя яго героі — чалавеканенавіснік капітан Нема ці бесшабашны Дзік Санд?».
Пётр Пятровіч Пакрышкін
Біяграфія
Са снежня 1902 год па 1918 год — член Імператарскай Археалагічнай камісіі.
20 лютага 1904 г. на агульным сходзе Імператарскага Рускага археалагічнага таварыства абраны яго правадзейным членам.
26 кастрычніка 1909 года быў удастоены звання Акадэміка архітэктуры, а пасля ў выніку пераўтварэнняў, стаў прафесарам гісторыі архітэктуры і будаўніцтва.
У лістападзе 1917 года становіцца памочнікам старшыні Калегіі па справах музеяў і аховы помнікаў; браў удзел у стварэнні спецыяльнага рэстаўрацыйнага аддзела і ў снежні 1918 года стаў яго кіраўніком. Аднак, першапачаткова пашыраны рэстаўрацыйны аддзел (да дзевяці чалавек), неўзабаве быў скасаваны, а яго функцыі былі перададзены іншаму аддзелу. 1 кастрычніка 1919 года абраны выкладчыкам гісторыі архітэктуры і будаўніцтва Петраградскіх Дзяржаўных Свабодных мастацка-навучальных майстэрняў.
Увосень 1919 года ён адмовіўся ад чытання лекцый у Акадэміі Мастацтваў, спаслаўшыся на хваробу, перастаў наведваць навуковыя пасяджэнні РАГМК, а ў ліпені 1920 года атрымаўшы адпачынак, па стане здароўя пакінуў Петраград, куды больш ужо не вярнуўся.
6 ліпеня 1920 года пасвечаны ў сан святара. Прызначаны для служэння ў Лукаянаўскі Ціханаўскі манастыр.
3 студзеня 1921 года на пасяджэнні савета Расійскай Акадэміі гісторыі матэрыяльнай культуры (РАГМК), была зачытана пісьмовая адмова П. П. Пакрышкіна ад звання акадэміка архітэктуры і членства ў гэтай арганізацыі.
Пра яго смерць епіскап Лукаянаўскі Палікарп (Ціханраваў) так паведаміў у Ніжагародскае Епархіяльнае ўпраўленне: «Вялікае гора напаткала нас і святую мясціну Свяціцеля Ціхана. А палове 12-й гадзіны ночы, з пятага на шостае лютага сканаў ад сыпнога тыфу наш неацэнны айцец протаіерэй Пётр Пятровіч Пакрышкін, пакутаваў ён 21 дзень…»
Даследаванні
Вывучаў і рэстаўрыраваў архітэктурныя помнікі, у т. л. на Беларусі: Полацкі Сафійскі сабор (1909), Супрасльскую царкву-крэпасць, Лідскі замак (1908—1910), Гродзенскую Барысаглебскую царкву (упершыню зрабіў рэканструкцыю гэтага храма, 1904—1906).
Амерыканскі лад жыцця
Амерыканскі лад жыцця — ідэалагічнае клішэ, якое выкарыстоўваецца як у амерыканскіх, так і савецкіх/расійскіх СМІ.
Амерыканскімі СМІ жыццё ў ЗША падавалася як жыццё ў грамадстве «дастатку», «свабоды», у «дзяржаве ўсеагульнага дастатку», і звязана з шырока распаўсюджанай ідэяй «Амерыканскай мары». Падкрэсліваецца дынамічнасць амерыканцаў у ладзе жыцця, дзеяннях і рашэннях (для гэтага абавязкова неабходны аўтамабіль; распаўсюджанасць фаст-фуда), іх дзелавітасць (што прыводзіць да ўтварэння шырокага сярэдняга класа). Характэрнай рысай амерыканскага ладу жыцця з'яўляецца жыццё ў крэдыт, аўтаматызацыя і кампутарызацыя побыту. Амерыканскі лад жыцця, які мае ў сваёй аснове ліберальную дэмакратыю, неймаверны без высокай ступені рэлігійнага плюралізму, што было першапачаткова закладзена ў генезісе паўночнаамерыканскай цывілізацыі.
Савецкай прапагандай штамп выкарыстоўваўся выключна з пеяратыўнай інтанацыяй, які выкрываў «прывабнасць» падобнага «ладу жыцця» «загніваючага Захаду», выкрываючы пры гэтым «язвы капіталізму». Высмейвалася шырока распаўсюджанае паняцце «сярэдні амерыканец» (паводле статыстыкі, ЗША з'яўляюцца краінай з самым высокім у капіталістычным свеце жыццёвым узроўнем; савецкія ж прапагандысты падкрэслівалі вялікае расслаенне сярод гэтых «сярэдніх» паказчыкаў).
У расійскую парадыгму перацякла большасць стэрэатыпаў з савецкай ідэалогіі, аднак, у цэлым, страціўшы негатыўнае стаўленне, акрамя выпадкаў відавочнай крытыкі жыцця «залатога мільярда».
Пры гэтым некаторыя праблемы (апроч злоўжывання алкаголем і нікаціну — злоўжыванне апіатамі, какаінам, лекавымі прэпаратамі і прывыканне да іх празмернага ўжывання — гэта сур'ёзныя праблемы для Амерыкі, але што, як сцвярджалася, было нехарактэрна для СССР), з тых часоў перасталі быць «прывілеем» Амерыкі, распаўсюдзіўшыся і ў постсавецкай Расіі.
NGC 5434B
NGC 5434B (іншыя абазначэнні — UGC 8967, MCG 2-36-24, ZWG 74.70, KCPG 410B, IRAS14009+0942, PGC 50087) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Свяшчэнная кніга ваўкалака
«Свяшчэнная кніга ваўкалака» («Священная книга оборотня») — шосты раман рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаваны ў 2004 годзе.
Змест
У рамане распавядаецца пра каханне старажытнай лісы-пярэваратня па імені А Хулі (рускі лаянкавы выраз, папулярны ў 1970-я гады, сэнс якога «а што …», «а што яму за гэта будзе…», «а што вы хацелі…», які па-кітайску азначае «ліса А» (狐狸, хутчэй 阿狐狸 «лісічка-сястрычка», дзе 阿 — прэфікс імёнаў назоўнікаў, якія абазначаюць розныя катэгорыі роднасных адносін і надае гэтым назоўнікам ласкальную форму) і маладога ваўкалака, генерал-лейтэнанта ФСБ, пра іх няпростыя узаемаадносіны, пошук жыццёвага шляху ўсіх жывых істот, ролю кахання ў імкненні да дасягнення найвышэйшай кропкі духоўнасці.