cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Андрэевіч Нурдзінаў
Палітычны пераслед
Судовае следства па крымінальнай справе па двух артыкулах Крымінальнага кодэкса заняло менш аднаго дня. На наступны дзень, 28 студзеня, падчас спрэчак бакоў пракурор Святаслаў Вялікі запытаў для Нурдзінава чатыры гады ва ўмовах узмоцненага рэжыму, і ўжо праз тыдзень, 5 лютага Аляксандру Нурдзінаву быў агучаны прысуд — чатыры гады пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму. Да гэтага Нурдзінаў прамовіў сваё апошняе слова: «Чатыры гады я адсяджу — выйду з паднятымі рукамі, з паднятай галавой і з чыстай душой». Ён не прызнаў віну па арт. 293 КК, а па арт. 342 КК прызнаў часткова: расліны кідаў, але не блакаваў рух транспарту і ўсе іншыя дзеянні, якія яму інкрымінаваліся.
Як адзначыў Франак Вячорка, Нурдзінаў атрымаў чатыры гады за дзеянні, якія нагадваюць адно з графіці Бэнксі «Flower Thrower».
18 студзеня 2022 сімвалічным «хросным» Аляксандра Нурдзінава стаў дэпутат Бундэстагу, чалец Камітэту па замежных справах,, які заявіў наступнае: «''Праз сімвалічнае хроснае бацькоўства я хачу выказаць глыбокую салідарнасць і захапленне грамадзянскай мужнасцю Аляксандра Нурдзінава, які прадстаўляе вялікую колькасць мужных беларусаў і беларусак. З велічэзнай рызыкай для сябе, сям’і і сяброў яны падтрымліваюць патрабаванне дэмакратыі і правоў чалавека і вольную Беларусь''».
Вырак адбываў спачатку ў калоніі № 1 у Наваполацку, у красавіку 2022 стала вядома, што Нурдзінава перавялі ў гарадзенскую турму № 1, рэжым утрымання быў зменены на турэмны тэрмінам на два гады на падставе рашэння суду Наваполацку.
Царква Ам-Штайнгоф
Царква Ам-Штайнгоф (Kirche am Steinhof — літар. «Ля Штайнгофа», таксама царква Святога Леапольда (Kirche zum heiligen Leopold)) — царква, пабудаваная па праекце Ота Вагнера на ўзгорку Штайнгоф некалі ў прыгарадзе Вены, а цяпер у венскім раёне Пенцынг на тэрыторыі венскай псіхіятрычнай бальніцы. Помнік мадэрну. Мастацкае афармленне выканана Каламанам Мозэрам (вітражы і мазаікі), Рыхардам Лукшам і Отмарам Шымкавіцам (скульптура). Прысвечана заступніку Аўстрыі — св. Леапольду (вежы пры ўваходзе ўпрыгожваюць статуі св. Леапольда і св. Севярына).
Царква пабудавана на вяршыні пагорка, на вышыні 310 метраў над узроўнем мора, пры гэтым у парушэнне канону арыентавана па восі поўнач-поўдзень. Яна разлічана на 800 чалавек. Інтэр'еры зроблены з улікам таго, што прыхаджане — псіхічна хворыя: усе куты ўнутры царквы закруглены, алтар фізічна аддзелены ад галоўнай залы. Доступ у храм — асобна для мужчын і жанчын, пры гэтым прадугледжаны асаблівыя службовыя выхады для эвакуацыі хворых; спавядальні, у адрозненне ад звычайных цэркваў, адносна адкрытыя. Нават лавы для вернікаў былі першапачаткова спраектаваны асобна для розных катэгорый хворых. Столь пад галоўным купалам упрыгожаны знакамі чатырох евангелістаў, вітражы — вобразамі святых, над алтаром намалявана ўзыходжанне душы на неба.
Царква зноў адкрыта пасля рэстаўрацыі ў кастрычніку 2006 года. Платны доступ (экскурсіі) наведвальнікаў дазволены па суботах; службы, закрытыя для пабочных асобаў, праводзяцца па нядзелях.
Бу Карпелан
Бу Карпелан (шв. Bo Carpelan, 25 кастрычніка 1926, Хельсінкі — 11 лютага 2011, Эспаа) — фінскі шведскамоўны паэт, пісьменнік і перакладчык.
Пачынаў сваю літаратурную дзейнасць як паэт, пазней стаў таксама пісаць прозу. Аўтар вялікай колькасці апублікаваных паэтычных зборнікаў, кніг прозы, п'ес, кніг для дзяцей і юнацтва. Быў адным з найбольш вядомых пісьменнікаў Фінляндыі, якія пішуць на шведскай мове; многія яго творы былі перакладзеныя на розныя мовы свету.
Grevillea
Grevillea — род раслін сямейства.
Расліны распаўсюджаныя ў Аўстраліі, Новай Гвінеі, Новай Каледоніі і на інданезійскім востраве Сулавесі.
Кветкі шэрагу відаў ўжываліся першабытнікамі ў ежу з-за іх салодкага нектару.
IC 5047
IC 5047 — галактыка тыпу SBcd ў сузор’і Мікраскоп.
Bourke Place
Bourke Place — небаскроб, размешчаны ў горадзе Мельбурн, Аўстралія. Вышыня будынка складае 254 метра (833 фута), 51 паверх і гэта робіць яго пятым па вышыні будынкам Аўстраліі. Небаскроб будаваўся з 1990 па 1991 год.
Збудаванне было распрацавана архітэктурнай фірмай «Godfrey & Spowers».
Слоўта (возера)
Сло́ўта, Бяздо́нніца, Во́ка — возера ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, у басейне ракі Нарач. Знаходзіцца за 9 км на захад ад горада Мядзел, за 1,5 км на захад ад вёскі Пасынкі. Адносіцца да Нарачанскай групы азёр.
Плошча паверхні возера — 0,01 км². Даўжыня — 0,14 км, найбольшая шырыня — 0,11 км, даўжыня берагавой лініі — 0,38 км. Найбольшая глыбіня — больш за 5 м. Возера слабапраточнае. Катлавіна рэшткавага тыпу. Берагі нізкія, забалочаныя. На паўднёвым усходзе ў возера Нарач выцякае ручай Слоўта. Вада возера — гідракарбанатна-кальцыевая, сярэднемінералізаваная. Трафічны статус вадаёма — пераходны тып паміж эўтрофным і дыстрофным.
Троцкія павятовыя маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Троцкага павета.
Macrocyclops albidus
Macrocyclops albidus — від лічынкаядных весланогіх ракападобных.
Экалогія
Пражывае ў прэсных вадаёмах, напрыклад, у прыдарожных канавах, басейнах, прудах і іншых асяроддзях з дастатковым харчаваннем.
Сілкуецца лічынкамі камароў. Macrocyclops albidus даказаў высокую эфектыўнасць у барацьбе з камарамі, дасягнуўшы амаль 90 % зніжэння выжывальнасці лічынак у палявых умовах і перавышаючы рэкамендаваны ўзровень драпежніцтва для эфектыўнай барацьбы з камарамі ў лабараторных эксперыментах. У ходзе лабараторных даследаванняў асобіна Macrocyclopsis забівала ў сярэднім прыкладна 27 лічынак першай узроставай стадыі ў дзень.
Macrocyclops albidus — вядомы прамежкавы гаспадар для гермафрадытнага, паразіта рыб і рыбаядных птушак.
Класіфікацыя
Для роду характэрная пятая ножка з двух розных сегментаў, дыстальны адрэзак, які змяшчае тры калючкі або шчацінкі на канчатковым канцы. Macrocyclops albidus адрозніваецца аголенай медыяльнай паверхняй і гіялінавай мембранай на апошнім сегменце, якія гладкія або дробна нарэзаныя.
Помнік князю Вячку і старэйшыне Меэлісу
Помнік князю Вячку і старэйшыне Меэлісу (Polotski vürst Vjatško ja Lembitu poeg Meelis Tartu kaitsel 1224. a.) — помнік у горадзе Тарту, Эстонія. Адлюстроўвае кукейноскага князя Вячку і маладога эстонскага воіна Меэліса ў час абароны г. Юр'еў ад войска крыжакоў у 1224 годзе.
Скульптура была створана ў 1950 годзе эстонскім скульптарам Олафам Мянні (1925–1980). Увасоблены ў бронзе помнік быў толькі праз шэсць гадоў, у 1956 годзе. Першапачаткова помнік быў пастаўлены ў Кадрыёргу ў Таліне, але да 950-годдзя з дня заснавання горада Юр'ева (Тарту) у 1030 годзе Яраславам Мудрым, якое адзначалася ў 1980 годзе, яго перанеслі на пагорак Кассітоамэ ў Тарту.
Мастацкая літаратура (выдавецтва)
«Мастацкая літаратура» — беларускае дзяржаўнае выдавецтва, якое ажыццяўляе выпуск мастацкай літаратуры.
Гісторыя
Выдавецтва «Мастацкая літаратура» было ўтворана 6 сакавіка 1972 года на аснове рэдакцый мастацкай і дзіцячай літаратуры выдавецтва «Беларусь». Гэта быў час, калі інтэлектуальны і эстэтычны ўзровень грамадства патрабаваў выдання велізарнай колькасці мастацкай літаратуры розных кірункаў і жанраў, а ў адукацыйных дзяржаўных праграмах было прадугледжана глыбейшае вывучэнне класікаў беларускай і сусветнай літаратуры.
У савецкія часы ў выдавецтве існавалі рэдакцыі паэзіі і прозы, збораў твораў, выбраных твораў і перакладнай літаратуры, крытыкі і драматургіі, літаратуры народаў СССР, гісторыка-дакументальных кніг «Памяць». Штогод выдавалася каля двухсот кніг, якія былі адрасаваны шырокаму кругу чытачоў. Тыраж кніг арыгінальнай паэзіі быў не меней трох тысяч, а арыгінальнай прозы — не меней шасці тысяч асобнікаў.
Выходзілі серыі «Першая кніга паэта» (з 1968 года), «Першая кніга празаіка» (з 1971 года), «Паэзія народаў» (з 1971 года), «Бібліятэка замежнай прозы» (з 1983 года), «Скарбы сусветнай літаратуры» (з 1989 года), «Бібліятэка беларускай класікі» (з 1990 года).
У выдавецтве выйшлі Зборы твораў такіх пісьменнікаў, як Якуб Колас, Кузьма Чорны, Кандрат Крапіва, Аркадзь Куляшоў, Іван Шамякін, Аляксандр Якімовіч, Янка Брыль, Васіль Быкаў, Іван Мележ, Пімен Панчанка, Іван Навуменка, Максім Гарэцкі, Піліп Пестрак, Пятро Глебка, Змітрок Бядуля, Алесь Бачыла, Андрэй Макаёнак, Уладзімір Караткевіч, Аляксей Пысін, Іван Пташнікаў, Ніл Гілевіч, Рыгор Барадулін і іншых.
Выдаюцца серыі «Беларуская паэзія ХХ стагоддзя», «Беларуская проза ХХ стагоддзя» (абедзве з 1998 года), «Беларуская паэзія ХХІ ст.», «Беларуская проза ХХІ ст.», «Жыццё знакамітых людзей Беларусі». У 2018 годзе выдавецтва падпісала пагаднення аб супрацоўніцтве з выдавецтвам метадычнай і навуковай літаратуры Пекінскага ўніверсітэта замежных моў з мэтай рэалізацыі праекта ўзаемных перакладаў і публікацый класічных літаратурных твораў Беларусі і Кітая да 2020 года.
Супрацоўнікі
Спачатку штат супрацоўнікаў выдавецтва налічваў больш ста чалавек, сорак пяць з іх з’яўляліся членамі Саюза беларускіх пісьменнікаў. Сярод іх Алесь Разанаў, Уладзімір Арлоў, Рыгор Барадулін, Барыс Сачанка, Леанід Дранько-Майсюк, Варлен Бечык, Мікола Мятліцкі, Вадзім Спрынчан, Алесь Бачыла, Вера Палтаран, Павел Місько, Алена Васілевіч, Уладзімір Машкоў, Васіль Жуковіч, Вячаслаў Адамчык, Алесь Камароўскі, Ала Сямёнава, Нэлі Тулупава і іншыя.
Універсітэт Паўла Ёзафа Шафарыка
Універсітэ́т імя́ Па́ўла Ё́зафа Ша́фарыка ў Ко́шыцах — вышэйшая навучальная ўстанова Славакіі. Знаходзіцца ў Кошыцах. Заснаваны ў 1959 годзе і носіць імя славацкага паэта, філолага і гісторыка XIX стагоддзя Паўла Ёзафа Шафарыка.
Гісторыя
Створаны ў 1959 годзе шляхам злучэння медыцынскага факультэта ўніверсітэту Коменскага ў Браціславе і філасофскага факультэта Вышэйшай педагагічнай школы ў Прэшаве. Уважаецца пераемнікам езуіцкага Кошыцкага ўніверсітэта.
У 1963 годзе ў склад універсітэту быў перададзены прыродазнаўчы факультэт. У 1964 да іх дадаўся педагагічны з Прэшава, а ў 1973 — і юрыдычны факультэт у Кошыцах.
У 1990 годзе ў склад універсітэта былі ўключаны праваслаўны багаслоўскі і грэка-каталіцкі багаслоўскі факультэты.
УПЁШ — найбуйнешая пасля браціслаўскага ўніверсітэта Коменскага навучальная ўстанова ў Славакіі.
Сацыяльная рабочая партыя Бразіліі
Сацыяльная рабочая партыя Бразіліі (Partido Social Trabalhista, PST) — былая палітычная партыя Бразіліі, якая актыўна дзейнічала на працягу двух перыядаў.
Першапачаткова была заснавана ў 1988 годзе. У тым жа годзе балатавалася на муніцыпальных выбарах і вяла сваю дзейнасць да 1993 года, пакуль не далучылася да Лейбарысцкай рэфарматарскай партыі з мэтай утварэння Прагрэсісцкай партыі. PST падтрымлівала ўрад Фернанду Колара і губернатара Федэральнай акругі Іахіма Рарэза. На выбарах яна ішла пад нумарам 52.
У 1996 годзе новая палітычная група, арганізаваная тым жа лідэрам, Марсіліу Дуартэ, паўторна выкарыстоўвала назву Partido Social Trabalhista, без аніякіх адносінаў да папярэдніх партый.
Гісторыя партыі
Яна была створана ў 1988 годзе і ўдзельнічала ў муніцыпальных выбарах у тым жа годзе. Атрымала падтрымку федэральнага дэпутата Жуан Кунья.
На выбарах 1989 года партыя падтрымала кандыдатуру Фернанду Колара ды Мэлу на пасаду прэзідэнта рэспублікі. Яшчэ на тых выбарах партыя абрала двух федэральных дэпутатаў.
У 1990 годзе сярод яе чальцоў былі нават тагачасны сенатар Жазэ Ігнасіу Ферэйра і кіроўны і бізнэсмэн Сільвіо Сантас, у якога нават была магчымая кандыдатура ва ўрад Сан-Паўлу, але гэта не ссунулася з мёртвай кропкі. На выбару 1992 года яна вылучыла кандыдатуры адваката Тэсіа Лінса і Сілвы на пасаду мэра горада Рыа-дэ-Жанейра і Марсіліу Дуартэ, прэзідэнта партыі, на пасаду мэра сталіцы Сан-Паўлу, без выразных вынікаў.
Пазней да яе далучыўся былы губернатар Параны Альвара Дыяс. У 1993 годзе яна аб'ядналася з Лейбарысцкай партыяй рэформ, утварыўшы Прагрэсісцкую партыю, якая пасля ўключэння ў Прагрэсіўную партыю рэформ сфармавала Прагрэсісцкую партыю Бразіліі.
Касцёл Святога Міхаіла (Гнезна)
Касцёл Святога Міхаіла — каталіцкі храм у вёсцы Гнезна (Ваўкавыскі раён). Помнік архітэктуры позняй готыкі з элементамі рэнесансу. Амаль цалкам захаваў аўтэнтычную структуру.
Гісторыя
У 1555 годзе ўладальнікам Гнезна стаў Геранім Хадкевіч, актыўны прыхільнік рэфармацыі, які разам з жонкай Ганнай з Шэметаў у другой палове XVI ст. замест касцёла пабудаваў тут кальвінскі збор. Святыню будавалі, верагодна, даволі доўга, аб чым сведчыць разнастайная тэхніка муроўкі. Пазней прыбудавалі вежу-званіцу. Да канца першай паловы XVII ст. быў дабудаваны (ці перабудаваны) трэці ярус вежы, аб чым сведчыць рэнесансны тып муроўкі. Да гатычнай архітэктуры касцёла далучыліся рысы рэнесансу — шматлікія гзымсы і гарызантальныя паясы, аркавыя вокны. У 1643 касцёл быў вернуты католікам, што пацвердзіў дэкрэт караля Уладзіслава IV ад 21 студзеня 1644 года. З таго часу ў тытуле святыні ўзгадваецца толькі св. Міхал Арханёл.
На пачатку другой паловы XVII ст. касцёл упрыгожылі тры разьбяныя паліхромныя алтары (галоўны быў асвечаны 5.9.1660). Падчас вайны 1654-67 гг. касцёл быў пашкоджаны. Паводле падання, менавіта з тых часоў у галоўным фасадзе засталося каменнае ядро і адбітак ад другога. Святыня была пашкоджана і падчас Паўночнай вайны. У 1718 годзе старыя абразы ў алтарах замянілі новымі: у цэнтры галоўнага алтара быў змешчаны абраз св. Міхала Арханёла, наверсе — св. Анёла-ахоўніка; абраз Унебаўзяцця НПМ для бакавога алтара быў ахвяраваны тагачасным спадчыннікам маёнтка Леонам Ромерам. У 1728 арандатар Гнезна Ян Трапяньскі значна перабудаваў касцёл: быў перабудаваны цокаль, выкананы шлем над вежай і сігнатурка, пераслана дашчаная падлога, былі таксама заменены 12 драўляных слупоў, якія падтрымлівалі столь і інш. Пад вежай Трапяньскі стварыў ашаляваную крыпту, як месца свайго будучага пахавання. У паўночнай частцы касцёльных могілкаў пабудавалі новую плябанію, пры гэтым, калі капалі падмуркі, натыкнуліся на крыпту даўнейшага касцёла з чатырнаццаццю пахаваннямі. У 1787 годзе да паўднёвага фасада прыбудавана сакрысція. Незвычайнасць прыбудовы — яна была дабудавана да сярэдзіны фасада, хаця тое ж самае можна было б зрабіць і бліжэй да алтара — дае падставу некаторым даследчыкам лічыць, што гэта не сакрыстыя, а бакавая крухта і, магчыма, менавіта крыпта ў даўнія часы выконвала ролю сакрыстыі, таму што слядоў першапачатковай сакрыстыі пры алтарнай частцы не выяўлена. Але, як сведчыць інвентар святыні ад 1732 года, раней пад сакрыстыю выкарыстоўвалася цесная прастора па-за галоўным алтаром, «дзе ледзьве адзін каплан стаяць можа».
У наступным стагоддзі святыня цярпела ад пажараў. У 1812 годзе на касцёле згарэў дах, у хуткім часе храм быў адрамантаваны. Драўляныя элементы будынка зноў церпяць ад пажару 1839 года. У 1844 адбудаваны на сродкі мясцовага памешчыка Г. Тарасовіча і адкрыты зноў. Падчас рэканструкцыі 1844 г. пасля апошняга пажару зноў была надбудавана вежа, разабрана сакрыстыя. У 1854 была пабудавана новая драўляная плябанія (знішчаная падчас II Сусветнай вайны). У 1876 на старое месца прыбудавалі пяцігранную сакрыстыю ў эклектычным стылі з рысамі неараманікі і неаготыкі. Тады ж стварылі і мураваны галоўны алтар у неагатычным стылі. У касцёле былі абразы і скульптура XVII—XVIII стст.
NGC 2453
NGC 2453 (іншыя абазначэнні — OCL 670, ESO 493-SC12) — рассеянае скопішча ў сузор’і Карма.
Касцёл Святога Міхаіла (Гнезна)
Гісторыя
У 1901-1902 былі зроблены мураванымі і бакавыя алтары, драўляную падлогу замянілі на цагляную, дах накрылі пляскатай чарапіцай, замуравалі ўваход у сутарэнне, драўляныя арганныя хоры былі заменены на мураваныя, узнесеныя на дзве прыгожыя візантыйскія калоны з аркамі. У 1911 годзе (аб чым сведчыць дата на цэгле справа ад увахода) да галоўнага ўвахода была прыбудавана крухта. На хорах стаяў сямігалосны неагатычны арган, у 1931 перароблены на пяцігалосны.
NGC 2453
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Касцёл Святога Міхаіла (Гнезна)
Гісторыя
У пасляваенныя гады (пасля 1950 года) старажытны касцёл быў зачынены, выкарыстоўваўся як калгаснае сховішча і з часам ператварыўся ў руіны. Тым не менш, святыня была залічана ў шэраг помнікаў архітэктуры рэспубліканскага значэння. Частку касцёльнага інвентара захавалі парафіяне, частка, у тым ліку і барокавая разьба з алтароў, была забрана ў Мастацкі музей у Мінск (у 1995 годзе вернута, але ў копіях).
У 1989 годзе будынак вернуты каталіцкай царкве. 11 жніўня 1990 года біскуп Тадэвуш Кандрусевіч рэкансэкраваў касцёл пад гістарычным тытулам св. Міхала.
Архітэктура
Касцёл быў змураваны ў архітэктурна-канструкцыйных формах цэнтральнаеўрапейскай готыкі, пратэстанты надалі яму рысы мясцовага рэнесансу, характэрныя для іх канфесіі. Гэтыя гістарычныя падзеі і архітэктурна-будаўнічыя працэсы з цягам часу зліліся ў адно мастацкае цэлае, дапоўненае пазнейшымі перабудовамі, у выніку чаго вельмі складана выявіць аўтэнтыку помніка. Прафіляваныя стральчатыя, ступеньчатыя і гранёныя формы з'яўляюцца асноўнымі дэкаратыўнымі матывамі, якія ствараюць адметнае мастацкае аблічча храма.
Касцёл уяўляе сабой мураваны аднанефны аднавежавы храм, завершаны з усходу трохграннай алтарнай апсідай, накрыты двухсхільным чарапічным дахам з вальмамі над алтаром. Тарэц даху на галоўным фасадзе закрыты ступеньчатым атыкам. Цэласнасць і маналітнасць асноўнага аб'ёму надае візуальную важкасць і прысадзістасць абліччу касцёла, нягледзячы на лёгкасць і дасканаласць гатычных канструкцый, вялікі пралёт нефа і адкрытасць унутранай прасторы. У першую чаргу гэта адбываецца з прычыны адсутнасці тут перападу вышынь дахаў нефа і алтарнай апсіды, што характэрна для больш ранніх гатычных касцёлаў.
Двух’ярусная вежа (васьмярык на чацверыку) накрытая высокім шатром з прагібам. Ніжні ярус вежы роўны па вышыні нефа, прамавугольны ў плане. У 1787 г. з паўднёвага боку да нефа была прыбудавана сакрысція, пазнейшая — у 1876 г. Бакавыя сцены і апсіда ўмацаваныя гранёнымі контрфорсамі, завершанымі ступеньчатымі кансолямі. Такія ж кансолі завяршаюць архітэктурныя элементы, якія аздабляюць верхні ярус вежы. Уваход аформлены арачным парталам, абапал якога дзве плоскія стральчатыя аркі. Такія ж тры аркі над парталам. Верхняя частка прытвора і сцены асноўнага аб’ёма прарэзаныя двума радамі невялікіх квадратных аб’ёмаў — прадухаў.
Шырыня будынка звонку 13,65 м, унутры — 12 м, таўшчыня сцен у розных месцах 0,8—1,0 м. Пры даволі вялікім пралёце ўнутранай прасторы, сцены па-гатычнаму тонкія. Яны ўмацаваны контрфорсамі, а таксама прамавугольнымі нішамі, зробленымі роўнай вышыні з вокнамі, і такім чынам не толькі дэкаратыўна афармляюць прасценкі, але і надаюць сценам унутраную канструкцыйную жорсткасць, прарэзаны вялікімі перспектыўнымі стральчатымі арачнымі праёмамі вокнаў. Сцены змураваны з цэглы-пальчаткі ў гатычнай тэхніцы на вапнава-пясчанай рошчыне з падрэзанымі швамі, якія ў профілі маюць гранёную форму. Контрфорсы ўнізе, на ўзроўні цокаля, маюць прамавугольнае сячэнне, вышэй набываюць гранёную форму і пасгупова змяншаюцца, становяцца больш вытанчанымі, а ўверсе завяршаюцца кансольна-ступеньчатымі тромпамі са схіламі для вадасцёку — спецыфічная форма гатычнага гаргуйля. Падобная будова контрфорсаў не трапляецца больш ні ў адным помніку беларускай готыкі. Ступеньчатыя тромпы, стральчатыя арачныя праёмы вокнаў і ўваходных парталаў, разгрузачныя плоскія нішы і іншыя канструкцыйна-дэкаратыўныя элементы выкананы з фасоннай цэглы.
Велічная шмат'ярусная вежа-вестверк на галоўным фасадзе надае дынаміку і ўзнёсласць агульнай кампазіцыі святыні. Яна далучана да галоўнага фасада без перавязкі муроўкі, гэта сведчыць пра тое, што вежа ўзведзена пазней за асноўны аб'ём, але ў хуткім часе пасля яго, таму што іх аб'ядноўвае агульная гатычная будаўнічая тэхніка. Ніжні чацверык прарэзаны з трох бакоў магутнымі аркамі, якія ўспрымаюць увесь цяжар верхніх ярусаў. Распор бакавых арак часткова перадаецца на сцяну галоўнага фасада, якая ў гэтых месцах адпаведна ўмацавана разгрузачнымі аркамі.
Вуглавыя часткі двух ніжніх ярусаў вежы дадаткова ўмацоўваюць і ўпрыгожваюць плоскія разгрузачныя арачныя нішы кілепадобнай формы, якія генетычна паходзяць з усходневізантыйскіх рэгіёнаў (з Малой Азіі). На верхнім ярусе вежы, які захаваўся аўтэнтычным толькі на палову вышыні, таксама зроблены плоскія разгрузачныя нішы, але ў выглядзе падвесных арак.
Галоўны ўваход зроблены праз вежу па восі сіметрыі храма, дадатковы — у сярэднім прасценку паўднёвага фасада. Па дэкаратыўнай аздобе ён быў багацейшы за галоўны, паколькі выходзіў адразу на вонкавы фасад, але да яго пазней прыбудавалі прытвор.
У дэкаратыўным аздабленні спалучаюцца формы позняй готыкі, такія як, плоскія нішы ў выглядзе кілепадобных і вісячых арак, стральчатыя аркі парталаў і аконных праёмаў, і элементы рэнесансу, як, прафіляваныя карнізы, паўцыркульныя завяршэнні праёмаў верхняга яруса вежы.
Над стральчатымі праёмамі вокнаў назіраюцца зацёртыя тынкам сляды распалубак, якія сведчаць пра існаванне некалі гатычных скляпенняў. Невялікія памеры распалубак дазваляюць меркаваць, што першапачаткова сістэму перакрыццяў у інтэр'еры падтрымлівалі шэсць апорных слупоў, размешчаных адпаведна вонкавым контрфорсам. Пры гэтым бакавыя нефы былі даволі вузкія. Калі святыня перайшла да кальвіністаў, яны ўспрынялі гатычныя скляпенні як архаіку і каталіцкую спадчыну, таму замянілі сістэму перакрыццяў, знішчылі гатычныя апоры, каб раскрыць унутраную прастору. Аднак архітэктанічная ўзаемная абумоўленасць сістэмы апор і перакрыццяў сведчыць, што даволі тонкія сцены храма не маглі несці адно вялікае мураванае цыліндрычнае скляпенне. У выніку старадаўнія гатычныя скляпенні проста замянялі на драўляную бэлечную плоскую столь, якую дадаткова падтрымлівалі драўляныя слупы. Уласную канструкцыйную жорсткасць вонкавых сцен унутры ўмацавалі ўвядзеннем сіметрычных паўцыркульных разгрузачных арак на гранях алтарнай часткі і суседніх з імі пралетах.
У заходняй частцы над уваходам размешчаныя хоры на дзвюх круглых калонках. У тоўшчы паўночнай сцяны лесвіца, якая вядзе на хоры.
Спачатку святыня мела напаўпадземную крыпту з двума ўваходамі: першы знаходзіўся ў цэнтры святыні, другі — па-за алтарнай сцяной (замураваны ў 1844).
Тэрыторыя касцёла апяразана мураванай агароджай з брамай. Пры паўднёвай частцы агароджы касцёльнай тэрыторыі пабудавана капліца-пахавальня роду Калупайлаў. Тут пахаваны Марыя з Калупайлаў Манчыньская (1907), Фердынанд Калупайла (1878) і Юлія з Талочкаў Калупайла (1897).
На тэрыторыі захаваліся надмагіллі XIX — першай паловы XX ст. Сярод надмагілляў каля касцёла вылучаюцца мармуравы абеліск у стылі класіцызму, усталяваны над пахаваннямі роду Ельскіх.
Хамза Хакімзадэ Ніязі
Хамза Хакімзадэ Ніязі (Hamza Hakimzoda Niyoziy; 22 лютага (6 сакавіка) 1889, Каканд — 18 сакавіка 1929, кішлак Шахімардан) — узбекскі паэт, драматург, грамадскі дзеяч, народны паэт Узбекскай ССР (1926). Этнічны узбек.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і лекара. Вучыўся ў мактабе, затым у медрэсэ.
Арганізаваўшы бясплатную школу для бедных, выкладаў у ёй. Вершы пачаў пісаць з 1899 года пад уплывам творчасці ўзбекскіх асветнікаў Мукімі і Фурката. Асноўны твор дарэвалюцыйнай творчасці Хамзы, рукапісны вершаваны «Дыван» (1905—1914) на ўзбекскай і таджыкскай мовах, быў апублікаваны пасмяротна. У некаторых газэлях «Дывана» разам з традыцыйнымі вобразамі непадзеленага кахання прысутнічаюць матывы выкрыцця сацыяльнай няроўнасці, абароны навукі і асветы. Гэтымі ж матывамі прасякнуты і першыя апублікаваныя творы Хамзы: верш «Рамазан» (1914), аповесць «Новае шчасце» (1915), п'еса «Атручаная жыццё» (1916). У 1916—1919 гг. Хамза выпусціў 7 зборнікаў вершаў, якія сведчылі пераход паэта з пазіцый рэвалюцыйна-дэмакратычнага асветніцтва на пазіцыі рэвалюцыйнай барацьбы. Вершы, уключаныя ў зборніку «Духмяная ружа» (1919), сталі першымі ўзорамі пралетарскай паэзіі на ўзбекскай мове.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 г. Хамза настаўнічаў у Какандзе і Фергане, арганізаваў перасоўную тэатральную трупу, што абслугоўвала часткі Чырвонай Арміі на Туркестанскім фронце, працаваў супрацоўнікам палітаддзела Туркфронта, а пазней — Алпалітасветы. Член РКП (б) з 1920 года. У 1918 годзе ён стварыў п'есу «Бай і парабак», якая стала першым творам узбекскай савецкай драматургіі. Папулярнасцю карыстаюцца п'есы Хамзы «Выхадкі Майсары» (1926) і «Таямніцы паранджы» (1927), у якіх гаворыцца аб цяжкай долі ўзбекскіх жанчын у дарэвалюцыйныя гады. Яму належыць некалькі дзясяткаў песень. Збіраючы ў розных раёнах Узбекістана народныя песні, выконваў іх на нацыянальных інструментах. З музычнай спадчыны Хамзы ацалела не ўсё. Некаторыя яго мелодыі ўвайшлі ў зборнік «Песні Ферганы, Бухары і Хівы» (1931); частка песень запісана ад вядомых узбекскіх спевакоў. Хамза вёў разнастайную грамадскую працу, змагаўся за разняволенне жанчын, выкрываў дзеянні нацыяналістаў і рэакцыйнага духавенства. Хамза быў забіты бандай рэлігійных фанатыкаў.
IC 5048
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Melbourne Central Shopping Centre
Melbourne Central Shopping Centre — небаскроб, размешчаны ў горадзе Мельбурн, Аўстралія. Вышыня будынка 246 метраў, 54 паверхі і гэта робіць яго восьмым па вышыні будынкам Аўстраліі. Небаскроб быў пабудаваны ў 1991 годзе.
Збудаванне было распрацавана архітэктурнай фірмай «Bates Smart».
Гродзенскі павет
Назву Гродзенскі павет мела некалькі адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак:
Купскі
Ку́пскі — ручай у Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, у басейне Нарачы. Даўжыня 1,9 км, шырыня рэчышча — да 0,7 м. Расход вады ў вусці 0,0044 м³/с. . Пачынаецца на паўночны ўсход ад курортнага пасёлка Нарач, упадае з поўначы ў возера Нарач у межах курортнага пасёлка. На ручаі знаходзіцца дзеючы гідрапост.
Шаленства
Шаленства (іншыя назвы: рабіес (лац. rabies), састарэлае — гідрафобія, вадабоязь) — інфекцыйнае захворванне, выкліканае вірусам шаленства, па асаблівасцях марфалогіі уключанага ў сямейства Rhabdoviridae, род Lyssavirus.
Вірус шаленства выклікае спецыфічны энцэфаліт (запаленне галаўнога мозгу) у жывёл і чалавека. Перадаецца са слінай пры ўкусе хворым жывёлам. Затым, распаўсюджваючыся па нервовых шляхах, вірус дасягае слінных залоз і нервовых клетак кары галаўнога мозгу, амонавага рогу, бульбарных цэнтраў, і, пашкоджаючы іх, выклікае цяжкія незваротныя парушэнні.
Шаленства сустракаецца на ўсіх кантынентах, акрамя Аўстраліі і Антарктыды. Шаленства не рэгіструецца ў астраўных дзяржавах: у Японіі, у Новай Зеландыі, на Кіпры, на Мальце. Гэта захворванне да гэтага часу не рэгістравалася таксама ў Нарвегіі, Швецыі, Фінляндыі, Іспаніі і Партугаліі. У пачатку XXI стагоддзя эпідэмія хваробы, якая меркавана з’яўляецца разнавіднасцю шаленства, пагражае поўным знікненнем паўднёваамерыканскага народу вараа.
Андрэс дэ Санта Крус
Андрэс дэ Санта Крус (Andrés de Santa Cruz; 5 снежня 1792, Ла-Пас, Балівія — 25 верасня 1865, Францыя) — лацінаамерыканскі палітычны і ваенны дзеяч. Прэзідэнт Перу ў 1827 годзе, прэзідэнт Балівіі ў 1829—1839 гадах.
Пульс
Пульс (ад Pulsus — удар, штуршок) — перыядычнае, падобнае да штуршку расшырэнне сценак артэрый, сінхроннае са скарачэннямі сэрца. Частата пульса залежыць ад полу, узросту чалавека (жывёлы), масы цела, эмацыянальнага стану, фізічнай нагрузкі, тэмпературы цела і навакольнага асяроддзя. Напрыклад, у слана (маса 3000 кг) частата пульса каля 25 удараў за мінуту, у землярыйкі (маса 3 г) — болей за 600. У дарослага чалавека частата пульса ў сярэднім 70-80 удараў за мінуту, пры фізічнай нагрузцы — 150—200. Памяншэнне частаты пульсу ніжэй за норму называецца брадыкардыяй, пачашчэнне — тахікардыяй.
Літаратура
パルス
Хэлмскае ваяводства
Хэлмскае ваяводства — адно з 49 ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Адміністрацыйным цэнтрам ваяводства быў горад Хэлм. Знаходзілася на ўсходзе краіны ля самай мяжы з Украінай. Суседнічала з ваяводствамі: Бялападляскім, Люблінскім і Замойскім. З увядзеннем новага адміністрацыйнага падзелу Польшчы ў 1999 годзе землі былога Хэлмскага ваяводства былі цалкам уключаны ў новае і больш буйное Люблінскае ваяводства.
Canarium
Canárium — род трапічных і субтрапічных дрэў сямейства, які ўключае больш за 80 відаў.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Натуральным чынам растуць у трапічнай Афрыцы, на ўсходзе Мадагаскара і на Маўрыкіі; ў трапічных раёнах Азіі, у Індыі, на поўдні Кітая, у Інданэзіі і на Філіпінах. Некаторыя віды культывуюцца ў Аўстраліі.
Батанічнае апісанне
Звычайна буйныя вечназялёныя дрэвы вышынёй да 40-50 метраў, з чарговым лісцем.
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2012
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2012 (Альфа-Банк — Чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе) — чэмпіянат па футболе сярод беларускіх каманд 2012 года.
У турніры павінны былі прымаць удзел 12 каманд, але мінскі «Партызан» з-за фінансавых праблем адмовіўся ад удзелу, у выніку колькасць удзельнікаў была скарочана да 11.
23 сакавіка Беларуская федэрацыя футбола падпісала дамову з генеральным спонсарам — «Альфа-Банкам».
Турнір прайшоў у тры кругі.
Чэмпіёнскі тытул сёмы раз запар заваяваў клуб БАТЭ з Барысава (усяго 9 тытулаў).
Па выніках сезона няма клубаў, якія б выбылі ў Першую лігу, толькі ФК «Тарпеда-БелАЗ» прыняў удзел у стыкавых матчах за права выступлення ў Вышэйшай лізе у сезоне 2013 года, дзе перайграў «Гарадзею» (0:1, 4:0) і захаваў месца ў вышэйшым дывізіёне.
IC 5049-1
IC 5049-1 — галактыка тыпу E/P ў сузор’і Мікраскоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Fulgora laternaria
Fulgora laternaria — буйны трапічны від паўцвердакрылых насякомых з сямейства Fulgoridae (размах крылаў да 15 см).
Апісанне
Буйны від (85-90 мм), характарызуецца выпуклай формай галавы да 24 мм у даўжыню. Гэтая выпукласць на галаве нагадвае галаву яшчаркі (змяі) з фальшывымі вачыма або арахіс (адсюль і некаторыя назвы, напрыклад, peanut bug). Харчуецца сокам некаторых раслін. Два буйных ілжывых вока на задніх крылах. Раскрытыя пярэднія крылы дасягаюць размаху ад 10 да 15 см.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў трапічных лясах у Мексіцы, Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыцы. Маюць мноства мясцовых назваў, асабліва ў Амазоніі, пад якімі могуць фігураваць і іншыя віды роду Fulgora (lantern fly, peanut bug, peanut-headed lanternfly, alligator bug, machaca, jequitiranaboia). У тым жа арэале жыве блізкі від Fulgora lampetis.
Вінтоўка
Вінтоўка — індывідуальная даўгаствольная агнястрэльная зброя з вінтавымі нарэзамі ў канале ствала. Вінтавыя нарэзы забяспечваюць вярчэнне кулі ў палёце, што забяспечвае больш устойлівую траекторыю і, адпаведна, большую далёкасць і трапнасць стральбы ў параўнанні з гладкаствольнымі стрэльбамі.
У якасці асноўнай ваеннай зброі ўжываліся ў канцы XIX—першай палове XX ст. У наш час саступілі месца аўтаматам і кулямётам, выкарыстоўваюцца ў асноўным як снайперская зброя.
Класіфікацыя
Вінтоўкі падзяляюць на: Па тыпу бояпітання выдзяляюць:
Гісторыя
Першыя ўзоры зброі са шрубавай нарэзкай з’явіліся ў пачатку XVI стагоддзя. Іх ужыванне доўга было абмежаваным. Адна з прычын — дарагавізна і працаёмкасць у вытворчасці. Але галоўны чыннік — вельмі доўгі час перазарадкі ў параўнанні з гладкаствольнымі стрэльбамі, г. зн. кулю ў наразны ствол даводзілася заганяць ад дульнага зрэзу да казённай часткі малатком. Таму наразнымі стрэльбамі (ці часцей за ўсё наразнымі карабінамі павялічанага калібра — штуцарамі) узбройвалі толькі невялікую частку пяхоты (егераў).
Аграмант
Аграмант  (ад agrements — упрыгажэнне)  — басонны выраб, плеценая сеткавая тасьма са шнуркоў, абвітых шаўковай ніткай.
Апісанне
Прадстаўляе ўзорыстае пляценне з каляровага або аднакаляровага шнура ў выглядзе доўгай стужкі для ашалёўкі краёў адзення, аздаблення драпіровак, мэблі і г. д.
У якасці матэрыялу для вырабу шнура аграманта выкарыстоўваліся шоўк, металізаваныя ніткі або поўсць. Назва ад agrément (у дадзеным выпадку — упрыгажэнне).
Выкарыстанне
У другой палове XVIII стагоддзя адамантамі называлі махры ў слуцкіх паясах.
Аграмант у якасці аздаблення сукенак у XIX стагоддзі ўваходзіў у моду толькі час ад часу. Нязменную вернасць аграманту захоўвала рускае купецтва. У жаночых уборах аграмант ужываўся ў якасці зашпілек, накладных узораў на крыссе або спінку вопраткі. Нароўні з пераважным распаўсюджваннем аграмантаў у выглядзе плеценай стужкі рознай шырыні і даўжыні вядомыя таксама плеценыя разеткі і накладкі ў выглядзе банта на галаўныя ўборы і прычоскі. У літаратуры яны набылі назву «тарсада», ад torsade — віты шнурок.
У касцюмах XX стагоддзя выкарыстоўваліся ў так званых касцюмах у стылі Шанэль, паліто і плашчах у «нацыянальным стылі». Звычайна аграмант прышывалі на тканіну зверху — у адрозненне ад махроў.
Антанізбергскі
Антанізбе́ргскі — ручай у Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, у басейне Нарачы. Даўжыня 1,6 км, шырыня рэчышча — да 1,5 м. Плошча вадазбору 6,2 км². Расход вады 0,035 м³/с. Пачынаецца за 0,5 км на захад ад вёскі Варанцы, упадае з поўначы ў возера Нарач за 0,4 км на поўдзень ад вёскі Антанізберг. У вёсцы Антанізберг знаходзіцца дзеючы гідрапост.
Зборная Германіі па хакеі з шайбай
Збо́рная Германіі па хаке́і — нацыянальная хакейная каманда Германіі. У рэйтынгу ІІХФ за 2014 год знаходзіцца на 11 месцы. Кіруючы орган — Федэрацыя хакея Германіі; галоўным трэнерам з'яўляецца канадскі спецыяліст Пэт Карціна. Пасля падзелу Германіі пасля Другой сусветнай вайны да 1990 года існавала асобная зборная Усходняй Германіі па хакеі. У 1991 годзе каманды і ігракі былі аб'яднаны пад эгідай адзінай Федэрацыі хакея Германіі.
NGC 2454
NGC 2454 (іншыя абазначэнні — UGC 4053, MCG 3-20-15, ZWG 87.44, ARAK 143, PGC 21963) — галактыка ў сузор’і Блізняты.
Зборная Германіі па хакеі з шайбай
Гісторыя
Першы хакейны матч адбыўся ў Германіі ў лютым 1887 года на лёдзе возера Галензээ ў Берліне. Каманда мясцовага спартыўнага клуба атрымала перамогу ў студэнцкай зборнай з лікам 11:4. Першая афіцыйная гульня зборнай Германіі на ўзроўні зборных камандаў прайшла ў Швейцарыі ў горадзе Мантро 10 студзеня 1910 года супраць зборнай Швейцарыі, нямецкая зборная перамагла з буйным лікам 9:1. Папулярнасць хакея пачала расці, асабліва ў Берліне. Сталічныя клубы дамінавалі ў гэтым відзе спорту ажно да Другой сусветнай вайны.
NGC 2454
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Зборная Германіі па хакеі з шайбай
Гісторыя
Пасля падзелу Германіі хакейная зборная таксама падзялілася на зборную ФРГ і ГДР. Больш паспяхова і вынікова выступала зборная ФРГ. Па аб'яднанні Германіі зборная не паказвала значных вынікаў, адным з найвышэйшых дасягненняў стала 6 месца на чэмпіянаце свету 2003 года, дзе нямецкі калектыў пацярпеў паражэнне ў чвэрцьфінале ў гульне супраць зборнай Канады ў авертайме. Пачынаючы з 1998 года ў зборнай пачаўся зацяжны крызіс на дзесяць гадоў, як і ва ўсім нямецкім хакеі.
Сапраўдны поспех прыйшоў да немцаў на хатнім чэмпіянаце свету 2010 года, дзе каманда прабілася ў паўфінал і заняла чацвёртае месца. На наступным чэмпіянаце свету 2011 года, які праходзіў у Славакіі, зборная Германіі таксама паказала годны вынік. У сваёй групе заняла першае месца перамогшы ўсе матчы, як у зборнай Расіі 2:0, Славакіі 4:3 і Славеніі 3:2. У чвэрцьфінале каманда саступіла зборнай Швецыі 2:5 і заняла ў выніку сёмае месца.
Выратаванне (хрысціянства)
Выратаванне (Σωτηρία, ) - у Хрысціянстве пажаданы стан чалавека, якое характарызуецца збавеннем ад зла — як маральнага («рабства граху», Рым.7:14), так і фізічнага (пакут і самой смерці). Выратаванне з'яўляецца канчатковай мэтай рэлігійных высілкаў чалавека і вышэйшым дарункам з боку Бога. Згодна Хрысціянства перадумовы выратавання складаюцца адносна агульнага стану чалавецтва. Людзі па сваёй сутнасці заганныя, асуджаны на маральную пагібель, а таксама на фізічныя пакуты і смерць. Біблія, якая паказвае погляд хрысціянства на праблему выратавання чалавека, вучыць, што прычына гэтага стану – грэшнасць чалавецтва. Апостал Павел падагульняе гэту думку ў сваім лісце да Рымлян, калі ён кажа: “...бо ўсе зграшылі і пазбаўлены славы Божай,” (Рым 3:23), а пасля вызначае наступствы грэшнасці: “Бо расплата за грэх - смерць,” (Рым 6:23). У першым лісце Апостала Яна даецаа вызначэнне граху: “Кожны, хто робіць грэх, робіць і беззаконне; і грэх ёсць беззаконне.” (1 Ян 3:4). У кнізе Ісайі падрабязна тлумачыцца, як грэх уплывае на чалавецтва і чаму ён прыводзіць да смерці: “А беззаконні вашыя зрабілі падзел паміж вамі і Богам вашым, і грахі вашыя адварочваюць аблічча Яго ад вас.” (Іс 59:2).
Праблема складаецца ў тым, што чалавецтва адлучана ад Бога і само не можа вярнуцца да Яго. У гэтым складаецца істотнае адрозненне паміж хрысціянствам і іншымі рэлігіямі. Іншыя рэлігіі вучаць, што людзі ў стане зноў прыйсці да Бога праз які-небудзь чалавечы высілак. Паводле хрысціянства выратаванне душы чалавека засноўваецца на дзеяннях Бога, а не чалавечым высілку.
Хрыстіянства прапануе выратаванне ад наступстваў маральнага падзення, якае заключаецца не чалавечымі высілкамі і практыкай рэлігійных абрадаў, ці спробамі дасягнуць маральнай дасканаласці, але Бог прыносіць ў ахвяру Свайго Сына Ісуса Хрыста ў якасці платы за грахі свету. У хрысціянстве, Бог ратуе чалавецтва ад смерці, таму што чалавецтва не ў сілах зрабіць гэта самастойна.
Бог робіць тое, што немагчыма чалавеку – выкупае маральны абавязак за грэх, і чалавек робіць тое, што ў яму пад сілу – ён верыць у Бога. У гэтым складаецца ёсць сутнасць выратавання. Бог дае чалавеку выратаванне ад смерці, прычына якой — грэх; а чалавек верыць Богу, каб атрымаць выратаванне, падараванае Ім. Біблія так апісвае пра гэтае пагадненне:
“Дык вось, апраўдаўшыся вераю, мы маем мір з Богам праз Госпада нашага Ісуса Хрыста” (Рым 5:1).
“Бо так палюбіў Бог свет, што аддаў Сына Свайго Адзінароднага, каб кожны, хто верыць у Яго, не загінуў, а меў жыццё вечнае. ” (Ян 3:16)
Адрэс Даўнтаўн Бурдж Дубай
Адрэс Даўнтаўн Бурдж Дубай, (فندق البحيرة و شقق برج دبي المخدمة) — шасцідзесяцітрохпавярховы небаскроб вышынёй 306 метраў, размешчаны ў горадзе Дубай, Аб’яднаныя Арабскія Эміраты. Першапачаткова зваўся The Address Downtown Burj Dubai. Будынак з'яўляецца адным з некалькіх звышвысокіх небаскробаў, якія размяшчаюцца ў раёне Даўнтаўн Бурдж Дубай, у цэнтры якога размяшчаецца найвышэйшы будынак на Зямлі — вежа Бурдж Дубай. Будынак быў падведзены пад дах у красавіку 2008 года, стаўшы 6-м па вышыні будынкам у горадзе. У верасні 2008 года будынак быў цалкам завершаны.
IC 5049-2
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ігар Лявонавіч Капылоў
Ігар Лявонавіч Капылоў (нар. ) — беларускі мовазнаўца, кандыдат філалагічных навук, спецыяліст у галіне анамастыкі.
Дырэктар філіяла «Інстытут мовазнаўства імя Якуба Коласа» дзяржаўнай навуковай установы «Цэнтр даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі». Старшыня Рэспубліканскай тапанімічнай камісіі пры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Рабінзон Круза
Кніга займела вялікі поспех у літаратурным свеце; яе часта называюць пачынальніцай жанру «рэалістычная літаратура». Да канца 1719 года «Рабінзон Круза» быў перавыдадзены чатыры разы, і да цяперашняга часу з’яўляецца адной з найбольш выдаваных кніг у гісторыі. Акрамя шматлікіх працягаў, гісторыя Рабінзона Круза адаптаваная для сцэнічнага, кіна- і тэлемастацтва.
Даніэль Дэфо стварыў і працягі прыгод Рабінзона Круза пад назовамі «Далейшыя прыгоды Рабінзона Круза» (1719) і «Сур’ёзныя разважанні Рабінзона Круза» (1720).
Дэтройт Пістанс
Дэтройт Пістанс (Detroit Pistons) — прафесійны баскетбольны клуб, які выступае ў Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі. Каманда была заснавана ў 1941 годзе. клуб базіруецца ў горадзе Оберн-Хілз, штат Мічыган.
1220-я
Падзеі
У 1226 годзе ўдзельны князь Конрад I Мазавецкі запрасіў рыцараў Тэўтонскага ордэна для барацьбы з прусамі. Залатая була была гарантыяй далейшай свабоды дзеянняў Тэўтонскага ордэна ў Прыбалтыцы, дзе ўжо разгарнуў актыўныя дзеянні Лівонскі ордэн, з’яўляючыся своеасаблівай падстрахоўкай навучанаму горкім вопытам Тэўтонскаму ордэну. Ордэн аднойчы ўжо неасцярожна ўзмацніўся ў самым пачатку XIII стагоддзя ў венгерскім Сяміграддзі, куды нямецкія рыцары былі запрошаны венгерскім каралём Андрашам II на пасяленне для абароны краіны ад набегаў полаўцаў і стрымлівання ўплыву праваслаўных валахаў. Але нямецкія рыцары хутка адкрылі свае сапраўдныя захопніцкія намеры, звярнуўшыся з просьбай аб прызнанні сваіх правоў да Папы Ганорыя III, які неадкладна абвясціў каланізаваныя Ордэнам тэрыторыі ўласнасцю Святога Прастола, які фактычна кантраляваўся Свяшчэннай Рымскай імперыяй. Венгерскі кароль не помніў сябе ад такой дзерзкасці і ў 1225 годзе ўсе рыцары Ордэна былі выгнаны з краіны з наступнай канфіскацыяй маёмасці.
Дарэн Рэндалф
Дарэн Эдвард Эндру Рэндалф (Darren Edward Andrew Randolph; нар., Брэй, Ірландыя) — ірландскі футбаліст, брамнік англійскага клуба «Борнмут» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Ірландыі.
(53) Каліпса
(53) Каліпса  — буйны астэроід галоўнага пояса, які быў адкрыты 4 красавіка 1858 года нямецкім астраномам Карлам Лютэрам у Дзюсельдорфскай абсерваторыі, Германія і названы ў гонар німфы Каліпса з старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Такое ж назва мае Каліпса — спадарожнік Сатурна.
Рыгор Паўлавіч Мацвяйкоў
Рыгор Паўлавіч Мацвяйко́ў ( — ) — вучоны ў галіне тэрапіі, доктар медыцынскіх навук (1969), прафесар (1969). Заслужаны дзеяч навукі Беларускай ССР (1979).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Мадора Бабруйскай акругі (зараз у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі). У 1948 годзе скончыў сярэднюю школу, у 1954 годзе — Мінскі медыцынскі інстытут. У 1954—1956 гадах працаваў загадчыкам Мур-Ашмянскім сельскім урачэбным участкам у Гродзенскай вобласці. З 1956 года Р. П. Мацвяйкоў у Мінскім медыцынскім інстытуце (сучасны Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт). У 1956—1958 гадах аспірант кафедры шпітальнай хірургіі, у 1958—1962 гадах — асістэнт. У 1959 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Клинико-электрофизиологический анализ сердечной деятельности при хроническом тонзилите». У 1962—1963 гадах выконваў абавязкі дацэнта, у 1963—1994 гадах загадчык 2-й кафедрай шпітальнай тэрапіі. У 1967 годзе абараніў доктарскую дысертацыю. Адначасова ў 1968—1990 гадах галоўны тэрапеўт Міністэрства аховы здароўя БССР, у 1973—1994 гадах галоўны рэўматолаг. З 1994 года прафесар 2-й кафедры ўнутраных хвароб БДМУ.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Р. П. Мацвяйкову належаць навуковыя працы па дыягностыцы, лячэнні і прафілактыцы рэўматычных хвароб. Аўтар больш за 120 апублікаваных навуковых прац, у тым ліку 12 манаграфій. Пад яго кіраўніцтвам падрыхтаваны 5 доктарскіх і 57 кандыдацкіх дысертацый.
Аўтар шэрагу патэнтаў і рацыяналізатарскіх прапаноў.
Прымаў удзел у падрыхтоўцы шэрагу рэспубліканскіх навуковых з’ездаў і канферэнцый, у рабоце міжнародных медыцынскіх кангрэсаў і канферэнцый, чытаў лекцыі ў трох медыцынскіх цэнтрах ЗША.
Займаў пасады:
Уваходзіў у склад прэзідыума Усесаюзнага навуковага таварыства рэўматолагаў (у 1972—1990 гг.), Міжнароднай лігі інтэрністаў (у 1981—1990 гг.), Еўрапейскай лігі рэўматолагаў (у 1980—1991 гг.), савета па тэрапіі Акадэміі медыцынскіх навук СССР, рэдакцыйнай калегіі часопіса «Терапевтический архив», рэдакцыйных саветаў часопісаў «Ревматология», «Здравоохранение Белоруссии».
Сярод апублікаваных прац:
NGC 2455
NGC 2455 (іншыя абазначэнні — OCL 636, ESO 560-SC15) — рассеянае скопішча ў сузор’і Карма.
Друцкія
Друцкія — княжацкі род герба «Друцк». Паводле гіпотэзы Карамзіна, якую лічыў праўдападобнай і Юзаф Вольф, паходзілі ад полацкіх князёў.
Гісторыя даследавання
Польскі даследчык Юзаф Вольф сістэматызаваў звесткі пра ўрады, шлюбныя сувязі, зямельныя ўладанні князёў Друцкіх у працы «Князі літоўска-рускія ад канца чатырнаццатага стагоддзя».
Гедзімінавічы-Друцкія
Упершыню версію вываду адной з галін Друцкіх ад Дзмітрыя Альгердавіча прапанаваў польскі гісторык Юзаф Пузына. Версію падтрымаў вядомы польскі даследчык С. М. Кучынскі і падаў яе не толькі ў сваёй манаграфіі, але і ў энцыклапедычных артыкулах , што прычынілася яе пашырэнню ў гістарыяграфіі, асабліва польскай і літоўскай. У нядаўні час А. В. Кузьмін звярнуў увагу, што пералік продкаў у памянным запісе Дзмітрыя Іванавіча Пуцяціча добра спалучаецца з традыцыйнай версіяй пра агульнае паходжанне ўсіх Друцкіх, а версіі Пузыны яўна супярэчыць.
Радавод
┌ - - - - - - - -Іван Адзінец (узг. 1340)─АДЗІНЦЭВІЧЫ ?| └─Даніла ├────Міхаіл |      │        |       └──Міхаіл |            │          |             ├─Дзмітрый (узг. 1372) |            │    │        └ - -Андрэй   │    ├─Сямён │   │   │                         │    │   ├─Іван Баба │   │   │   │                      │    │   │   ├─Фёдар Бабіч │   │   │   │   ├─Сямён─ДРУЦКІЯ–САКАЛІНСКІЯ │   │   │   │   ├─Фёдар─ДРУЦКІЯ–КАНОПЛІ │   │   │   │   ├─Іван─ДРУЦКІЯ–АЗЕРАЦКІЯ │   │   │   │   └─Васіль Шчарбыты─(x) │   │   │   ├─Іван─(x) │   │   │   ├─Сямён─(x) │   │   │   ├─Канстанцін Бабіч─ПРЫХАБСКІЯ │   │   │   └─Васіль Бабіч │   │   │       └─Дзмітрый │   │   │             ├─Васіль Бабіч │   │   │             ├─Багдан Бабіч │   │   │             ├─Андрэй Бабіч │   │   │             └─Юрый Бабіч │   │   │                           │    │   ├─Дзмітрый Сякіра │   │   │   └─Марына ∞ Сямён Трабскі │   │   │                         │    │   ├─Васіль Красны │   │   │   ├─Іван ∞ Марына Іванаўна Заслаўская │   │   │   │    └─Дзмітрый─(x) │   │   │   └─NN (дачка) ∞ Багдан Быстрэйскі │   │   │                      │    │   ├─Рыгор │   │   │   └─Васіль─ЛЮБЕЦКІЯ–ВІДЗІНІЦКІЯ │   │   │                          │    │   ├─Міхаіл Балабан─(x) │   │   │                       │    │   └─Іван Пуцята │   │       ├─Міхаіл Пуцяціч │   │       │   └─Юрый Шышаўскі │   │       │        └─Васіль Талачынскі─(x) │   │       ├─Васіль Пуцяціч │   │       │   ├─Юрый │   │       │   │   └─Дзмітрый │   │       │   └─ДРУЦКІЯ–ГОРСКІЯ │   │       ├─Дзмітрый Пуцяціч─(x) │   │       └─Іван Пуцяціч │   │           ├─ПУЦЯЦІЧЫ │   │           └─Мікіта─ПУЦЯЦІНЫ │   │                      │    ├─Іван Кіндыр (?-1399) │   │       └─Аляксандр─(x) │   │                      │    ├─Аляксандр Падбярэзскі (?—1399)─(x) │   ├─Міхаіл Падбярэзскі (?—1399)─(x) │   └─Аляксандра∞Андрэй Гальшанскі─Соф'я∞Ягайла │                     └─Васіль (зг. 1370-1390-я) ├─Леў (зг. 1390-1392) ├─Глеб (+1380) └─Андрэй (+1399)─(x)
Снаф (раман)
Снаф (Snuff) - раман Чака Паланіка, які быў выдадзены ў 2008 годзе.