cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхаэль Эндэ
Біяграфія
Пры жыцці Міхаэля Эндэ былі экранізаваныя «Момо» і «Бясконцая гісторыя», а таксама «Джым Гузік і Лукас-машыніст» (мінісерыялы 1961, 1976 гг.). Усе 3 фільмы, знятыя па «Бясконцай гісторыі», выклікалі абурэнне пісьменніка. Пасля яго смерці рэжысёр Бруна Б'янкі зняў мультсерыял «Вуншпунш» па кнізе «Чароўны напой» — аб прыгодах ката Мяўрыцыа і ворана Якаба, якія змагаюцца са сваімі гаспадарамі — чараўніком Бубонікам і ведзьмай Тыраніяй. Пазней Бруна Б'янкі здымае і мультсерыял «Джым Батан» па кнігах пра негрыцянскага хлопчыка Джыма Гузіка.
Гунарс Біркэртс
Гу́нарс Бі́ркэртс (Gunārs Birkerts;, , Латвія — ) — амерыканскі архітэктар латвійскага паходжання. Ганаровы прафесар Мічыганскага ўніверсітэта, Амерыканскай акадэміі ў Рыме і ўніверсітэта Ілінойса. Замежны член Акадэміі навук Латвіі. Доктар навук Рыжскага тэхнічнага ўніверсітэта.
Аўтар прац: Федэральны рэзервовы банк у Неапалі, гута ў Кернінгу, будынак Латвійскай нацыянальнай бібліятэкі, Пасольства ЗША ў Венесуэле. Афіцэр Ордэна Трох зорак.
Родэрык Мак-Кінан
Родэрык Мак-Кінан, , Масачусетс, ЗША) — амерыканскі біяхімік і крышталограф, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі за даследаванні іонных каналаў.
Біяграфія
Родэрык Мак-Кінан нарадзіўся ў Бурлінгтане (Масачусетс, ЗША). Ён паступіў спачатку ў Масачусецкі ўніверсітэт у Бостане, але ўжо праз год перавёўся ў Брандэйскі ўніверсітэт для паглыбленага вывучэння навукі, дзе даследаваў транспарт кальцыю праз клетачныя мембраны ў лабараторыі Крыстафера Мілера. У 1978 Мак-Кінак атрымаў бакалаўра па біяхіміі і паступіў у медыцынскую школу Тафцкага ўніверсітэта. У 1982 годзе ён атрымаў медыцынскую ступень, але быў незадаволены працай доктара. У 1986 годзе Мак-Кінак вярнуўся ў Брандэйскі ўніверсітэт у лабараторыю Мілера. У 1989 годзе стаў асістэнтам прафесара ў Гарвардскім універсітэце, дзе пачаў даследаванні ўзаемадзеянне каліевагп канала са спецыфічным таксінам з яду скарпіёна. У 1989 годзе ён атрымаў прафесара ў Ракфелераўскім універсітэце, дзе пачаў работы па структуры каліевага канала ў сувязі з асаблівай важнасцю каліевых каналаў у нервовай сістэме і сэрца.
У 1998 годзе Мак-Кінан з калегамі змог атрымаць трохмерную малекулярную структуру бактэрыяльнага каліевага канала з дапамогай крышталяграфіі і раскрыў селектыўнасць канала, а менавіта чаму канал прапускае толькі іоны калію, а больш дробныя іоны натрыю не праходзяць. Работы па крышталяграфіі бялку былі зроблены на базе ў Карнельскім універсітэце і ў Нацыянальнай лабараторыі ў Брукхэвене.
У 1999 годзе Мак-Кінан разам з Клеем Армстрангам і Берціл Хіл атрымаў прэмію Альберта Ласкера за фундаментальныя медыцынскія даследаванні. Нобелеўскую прэмію па хіміі, якую ён атрымаў у 2003 годзе, ён падзяліў з Пітэрам Эграм.
Аб’яднанне Бесарабіі з Румыніяй
Аб’ядна́нне Бесара́біі з Румы́ніяй (Unirea Basarabiei cu România) — палітычная падзея перыяду распаду Расійскай імперыі, у выніку якога праз шэраг фактараў адбылося ўваходжанне ў склад тагачаснага Каралеўства Румынія тэрыторыі Бесарабіі — тэрыторыі сучаснай Малдовы за выключэннем Прыднястроўя.
Бесарабская губерня
На момант далучэння ў рэгіёне пераважала румынскае насельніцтва, аднак каланізацыя рэгіёна з боку рускіх, балгараў і ўкраінцаў павялічыла дзелю славянскага насельніцтва да больш за 1/5 ў 1920 годзе. Цягам прыбывання прадстаўнікоў іншых нацыянальнасцей, такіх як гагаузы, яўрэі, немцы, дзеля румынаў знізілася да 64 % ад насельніцтва губерні.
Царская палітыка ў Бесарабскай губерні была накіравана ў асноўным на інтэграцыю румынаў у расійскае грамадства (напрыклад, пасля 1860-х гадоў была забаронена адукацыя і літургіі па-румынску). Вынікам гэта палітыкі, аднак, стала не інтэграцыя, а вельмі маленькі працэнт пісьменнасці: 18 % серад мужчын і 4 % серад жанчын паводле звестак перапісу насельніцтва Расійскай імперыі ў 1897 годзе. На думку некаторых румынскіх гісторыкаў, пачуццё вызначанага расчаравання расійскім кіраваннем стала з’яўляецца серад румынскага насельніцтва Бесарабіі да пачатку Першай сусветнай вайны.
Малдоўская Дэмакратычная Рэспубліка
Падзеі Першай сусветнай вайны прывялі да росту палітычнага і культурнага рухаў серад насельніцтва Бесарабскай губерні. У 1917 годзе серад прызваных у расійскую армію бесарабскіх салдат было створана некалькі г.зв. «Камітэтаў малдоўскіх салдат». Пасля рэвалюцыі 1917 года ў Расіі з ініцыятывы бесарабскіх грамадскіх дзеячаў у кастрычніку-лістападзе гэтага ж года быў скліканы мясцовы парламент, які ў снежні абвясціў Малдаўскую Дэмакратычную Рэспубліку як аўтаномію ў складзе Расійскай рэспублікі, утварыў уласны ўрад, а ў лютым 1918 года аб’явіў пра незалежнасць рэспублікі.
Акт пра аб’яднанне
9 красавіка 1918 года парламент МДР, таксама вядомы ў гістарыяграфіі як Сфатул Цэрый, 86 галасамі прагаласаваў за аб’яднанне з Каралеўствам Румынія на ўмовах захавання мясцовай аўтаноміі, выканання аграрнай рэформы і павагі да асноўных правоў чалавека. Тым не менш, абавязковы законам усенародны рэферэндум наконт гэтага пытання не адбыўся.
Падрабязны спіс умоў выглядаў наступным чынам:
Аб’яднанне
Першая ўмова, выкананне аграрнай рэформы, была зацверджана ў лістападзе 1918 года, пасля чаго Сфатул Цэрый адмовіўся ад астатніх умоў, разлічваючы на развіццё дэмакратыі ў Румыніі. Аднак галасаванне па гэтым пытанні тэарэтычна можа лічыцца нелегітымным, паколькі склад парламенту не набраў неабходны кворум: з 125 членаў парламенту ўдзел у галасаванні ўзялі толькі 44 чалавек, хоць і ўсе з іх прагаласавалі за.
Увосень 1919 года ў Бесарабіі адбыліся ўсеагульныя выбары, на якіх трэба было абраць 90 дэпутатаў і 35 сенатараў у румынскі парламент — Устаноўчы Сход. 20 снежня гэтага ж года абраныя прадстаўнікі ратыфікавалі акт аб’яднання, які быў ухвалены як Сфатул Цэрый, так і сходамі ў Трансільваніі і Букавіне (у выніку падзення Заходне-Украінскай НР у склад Румыніі патрапіла не толькі паўднёвая, этнічна румынская, частка Букавіны, але і паўночная, этнічна ўкраінская, якая да гэтага была аб’яўлена часткай Заходняй Украіны).
Пасля правалу паўстання ў Татарбунарах на тэрыторыі Прыднястроўя, якое не патрапіла пад кантроль як МДР, так і Румыніі, была ўтворана Малдаўская Аўтаномная ССР, якая ўваходзіла ў склад Украінскай ССР.
Зямельная рэформа, праведзеная Сфатул Цэрый у 1918—1919 гадах, прывяла да павелічэння дзелі сярэдняе класы серад сельскага насельніцтва да 80 %. Да 1930 года ўзровень пісьменнасці ўзрос да 40 %, аднак рэгіён надалей адставаў у адукацыі.
У 1924 годзе віцэ-старшыня Сфатул Цэрый Пан Халіпа, які ў 1918 годзе быў заўзятым прыхільнікам савецкай улады, раскрытыкаваў урад Румыніі, пры якім Бесарабія, на яго думку, ператварылася ў «пекла», і што малдаўскі народ «стаў пакутаваць і сыходзіць крывёю больш, чым пры царскім рэжыме».
Далучэнне да СССР
Праз 22 год статус-кво Бесарабіі быў зменены, калі артыкулам 4 сакрэтнага дадатку да Пакту Молатава-Рыбентропа Нацысцкая Германія пагадзілася на адсутнасць інтарэсаў у Бесарабіі на карысць СССР. 26 чэрвеня 1940 урад Румыніі атрымаў ультыматум, згодна з якім ад СССР высоўваліся патрабаванні эвакуацыі адміністрацыі і арміі з Бесарабіі і поўначы Букавіны і гарантавалася ўварванне ў выніку нязгоды з ультыматумам. Пад ціскам Берліну і Масквы, а таксама сыходзячы з імавернасці вайны, Румынія была вымушана выканаць гэтыя патрабаванні. Падчас адступлення румынская армія была атакавана савецкай, якая ўступіла ў Бесарабію яшчэ да заканчэння эвакуацыі румынскай адміністрацыі. У выніку адступлення 48 888 румынскіх салдат зніклі без вестак, у тым ліку 53 загінула. Некаторыя ваенныя аддзяленні не падпарадкаваліся загаду на адступленне і засталіся ў Бесарабіі.
Паўднёвыя раёны Бесарабіі, дзе больш за палову насельніцтва складалі не-румыны (у прыватнасці, украінцы) былі перададзены Украінскай ССР і ўтварылі Ізмаільскую вобласць (цяпер — некалькі раёнаў на поўдні Адэскай вобласці між сучаснай Малдовай і ўзбярэжжам Чорнага мора). У той жа час, Малдаўская Аўтаномная ССР была выведзена са складу УССР і ўтварыла з астатняй Бесарабіяй (дзе большасць ад насельніцтва складалі румыны) новую саюзную рэспубліку — Малдоўскую ССР. У часы Другой сусветнай вайны Румынія далучылася да краін Восі і здолела вярнуць сабе Бесарабію (пры гэтым пашырыўшыся і далей на ўсход за кошт этнічна ўкраінскіх тэрыторый, такіх як Адэса). Савецкі Саюз зноў вярнуў гэтыя тэрыторыі ў 1944 годзе.
Афіцыйная савецкая гістарыяграфія ставіла на мэце доказ статусу малдаванаў як асобнага народа ад румынаў, што рабілася пры патрэбе абгрунтаваць знаходжанне МССР асобна ад Румыніі. Для падкрэслівання адрозненняў мясцовая мова атрымала назву малдаўская і стала запісвацца кірыліцай.
Дыялектычная тэалогія
Дыялекты́чная тэалогія («тэалогія крызісу», «тэалогія Слова Божага») — кірунак у тэалогіі, які з'явіўся ў пратэстанцкіх цэрквах Германіі і Швейцарыі ў 20-я гады XX стагоддзя. З'яўляючыся рэакцыяй на сацыяльны аптымізм і мадэрнізм ліберальнай тэалогіі, дыялектычная тэалогія выпрацавала новы, неаартадаксальны падыход да традыцыйнага пратэстанцкага веравызнання.
Асновай дыялектычнай тэалогіі ёсць супярэчнасць між ірацыянальнай верай і рэлігіяй, а таксама між адвечным Адкрыццём і гістарычным пасланнем, з якой пазней нарадзілася ідэя дэміфалагізацыі Бібліі. Асноўныя прадстаўнікі: Карл Барт, Паўль Тыліх, Эміль Брунер, Рудольф Бультман. Ідэі дыялектычнай тэалогіі працягнулі распрацоўваць па-за межамі Германіі амерыканскі тэолаг Рэйнхальд Нібер, а таксама Нільс Зэё (Данія), П'ер Мюры (Францыя), Карнеліус Міскат (Нідэрланды), (Чэхаславакія).
Сірыйскі Курдыстан
Дэмакратычная Федэрацыя Паўночнай Сірыі (ДФПС), неафіц. Сірыйскі Курдыстан, таксама Рожава, Заходні Курдыстан (Rojava — літар. «Захад») — самаабвешчанае дэ-факта самакіруемае федэратыўнае ўтварэнне на поўначы Сірыі. Аб стварэнні Федэрацыі Паўночнай Сірыі было абвешчана 17 сакавіка 2016 года, хоць сваю фактычную аўтаномію пад кіраваннем Вышэйшага курдскага савета рэгіён набыў яшчэ ў 2012 годзе, пасля падпісання ў г. Эрбіль (Іракскі Курдыстан) пагаднення паміж двума вядучымі палітычнымі сіламі сірыйскіх курдаў — «Дэмакратычным саюзам» і Курдскім нацыянальным саветам. У цяперашні час у адміністрацыйным дачыненні складаецца з трох рэгіёнаў: Джазіра, Афрын і Еўфрат.
Насельніцтва Паўночнай Сірыі — шматнацыянальнае; тут, акрамя курдаў, пражываюць арабы, асірыйцы і туркмены, а таксама маюцца нешматлікія абшчыны армян, чаркесаў і чачэнцаў.
Афіцыйна Рожава — свецкая палітыя, заснаваная на дэмакратычных канфедэралісцкіх прынцыпах дэмакратычнага сацыялізму, лібертарнага муніцыпалізму, прамой дэмакратыі і гендэрнай роўнасці. Прыхільнікі яе канстытуцыі сцвярджаюць, што не імкнуцца да незалежнасці Курдыстана, прапаноўваючы сваю сістэму як узор для федэралізацыі Сірыі ў цэлым. Найбольш уплывовая палітычная сіла ў рэгіёне — партыя «Дэмакратычны саюз» (PYD).
Эканоміка
Сельская гаспадарка — дамінуючая галіна эканомікі. У рэгіёне Еўфрат вырошчваюць пшаніцу і алівы, Джазіра спецыялізуецца толькі на пшаніцы, Афрын — на алівах.
Галоўная перавага Джазіры — здабыча нафты.
Рэсурсы
Да вайны ў Эль-Хасаке выраблялася каля 40 000 барэляў сырой нафты ў дзень. Падчас вайны нафтаперапрацоўчы завод працаваў толькі на 5% магутнасці з-за адсутнасці хімікатаў для перапрацоўкі нафты.
Узброеныя сілы
У ходзе грамадзянскай вайны ў Сірыі курды стварылі некалькі ўзброеных фарміраванняў, такіх як YPG, YPJ, унутраныя войскі Асаіш. Разам з арабскімі апалчэннямі яны склалі падтрыманы ЗША альянс Дэмакратычныя сілы Сірыі (Сірыйскія дэмакратычныя сілы).
Грамадзянская вайна ў Сірыі
З лета 2012 года тэрыторыя Сірыйскага Курдыстана кантралюецца Вышэйшым курдскім саветам і падпарадкоўваюцца яму ўзброенымі фармаваннямі (YPG) (пад кантролем урада Башара Асада часткова засталася толькі Хасеке).
У студзені 2013 года атрады YPG пачалі аперацыю па ўсталяванні поўнага кантролю над нафтаноснымі раёнамі. Пасля некалькіх дзён баёў ўрадавыя войскі вымушаны былі адступіць, не дачакаўшыся якой-небудзь дапамогі ад Дамаска. У пачатку сакавіка таго ж года было абвешчана, што ўся нафтаздабываючая індустрыя паўночна-усходняй Сірыі з гэтага часу знаходзіцца пад курдскім кантролем.
14 лістапада 2013 года «Дэмакратычны саюз» абвясціў аб планах стварэння пераходнага ўрада ў курдскіх раёнах Сірыі.
Нацыянальная асамблея Сірыйскага Курдыстана была заснавана на двух канферэнцыях 2006 года, адна з іх прайшла ў сенаце ЗША, іншая — у Еўрапарламенце ў Бруселі. Мэтай Нацыянальнай асамблеі з’яўляецца фарміраванне дэмакратычнага рэжыму ў Сірыі і прадастаўленне правоў курдаў і іншым нацыянальных меншасцяў, стварэнне федэратыўнай дзяржавы.
У ходзе Арабскай вясны 4 лютага 2011 г. праз сетку Facebook у Сірыі быў абвешчаны Дзень гневу, у якім прынялі ўдзел і курдскія актывісты, якія бралі ўдзел у дэманстрацыях на паўночным усходзе краіны. 7 кастрычніка адзін з курдскіх лідараў, Машаль Тамі, быў застрэлены ў сваёй кватэры невядомымі людзьмі ў масках. Многія прыхільнікі Тамі палічылі, што гэта забойства арганізавана спецслужбамі Сірыі. На наступны дзень, падчас пахавання Тамі, дзе прысутнічала больш за 50 тысяч чалавек, сілы бяспекі адкрылі агонь па пахавальнай працэсіі, пры гэтым загінулі пяць чалавек. Сын М. Тамі, Фарэса, адрэагаваў на гэта так: «Забойства майго бацькі — гэта цвік у труну рэжыму». З тых часоў курдскія дэманстрацыі сталі пастаяннай часткай грамадзянскай вайны ў Сірыі. У чэрвені 2012 года асноўны орган апазіцыі, Сірыйскі нацыянальны савет (СНС), выбраў сваім кіраўніком этнічнага курда Абдэля Сэйда (займаў гэтую пасаду да 9 лістапада).
12 лістапада 2013 года, «Дэмакратычны саюз» — найбуйнейшая курдская партыя Сірыі — абвясціла аб планах па стварэнні пераходнага ўрада ў курдскіх раёнах на паўночным усходзе краіны з адміністрацыйным цэнтрам у горадзе Камышлы. Рэгіён прапанавалі падзяліць на тры вобласці — аль-Джазіра (мухафаз Хасеке), Кобань (Айн-эль-Араб) і Афрын (мухафаз Алепа).
21 студзеня 2014 года было абвешчана аб стварэнні аўтаномнага самакіравальнага кантона Джазіра з адміністрацыйным цэнтрам у горадзе Камышлы на паўночным усходзе Сірыі. Прэзідэнтам абраны Экрэм Хеза, прызначаны кабінет міністраў з 22 чалавек. Афіцыйнымі мовамі кантона абвешчаныя курдская, арабская і асірыйская.
17 сакавіка 2016 года было абвешчана аб стварэнні аўтаноміі з трох кантонаў.
Палітыка
Асноўным органам прыняцця рашэнняў у Сірыйскай Курдыстане з’яўляюцца народныя саветы. Члены саветаў абіраюцца пры захаванні этнічнага балансу. У кожным муніцыпалітэце на трох галоўных пасадах павінна быць па адным прадстаўніку ад курдаў, арабаў і асірыйцаў ці армянаў і як мінімум адна жанчына.
Рабочая партыя Курдыстана заявіла пра адмову ад планаў па стварэнні дзяржавы курдаў. Замест гэтага яна, натхніўшыся ідэямі лібертарнага муніцыпалізму, заклікае курдаў да стварэння свабодных, самакіравальнай супольнасцяў, якія функцыянуюць на прынцыпах прамой дэмакратыі, якія затым будуць аб’яднаныя нягледзячы на ​​дзяржаўныя межы.
Вышэйшы курдскі савет
Вышэйшы курдскі савет (Desteya Bilind a Kurd, DBK) — часовы ўрад Сірыйскага Курдыстана ва ўмовах грамадзянскай вайны ў Сірыі, які складаецца напалову з членаў Дэмакратычнага саюза, напалову — з членаў Курдскага нацыянальнага савета. Рашэнне аб стварэнні DBK было прынята 12 ліпеня 2012 года ў г. Эрбіль пры адабрэнні прэзідэнта Іракскага Курдыстана Масуда Барзані. Штаб-кватэра DBK размяшчаецца ў Айн-эль-Араб. У падначаленні знаходзяцца Атрады народнай самаабароны (АНС), якія забяспечваюць бяспеку ў Сірыйскай Курдыстане.
12 ліпеня 2012 — ствараецца часовы ўрад Сірыйскага Курдыстана (Курдская вярхоўны камітэт).
Лістапад 2013 — ствараецца Рэгіянальны Урад.
21 студзеня 2014 — абвешчана аб стварэнні аўтаноміі Сірыйскага Курдыстана.
Студзень 2014 — прынятая часовая Канстытуцыя.
Праспект Міру (Магілёў)
Праспект Міру (проспект Мира) — праспект у цэнтры горада Магілёва, асноўны яго дыяметр з захаду на ўсход. Цяперашнюю назву атрымаў у 1963 годзе, да гэтага называўся вуліцай Міру і Конназаводскай вуліцай.
Гісторыя
Працягласць 4160 м, ад скрыжавання вуліцы Якубоўскага з вуліцай Касманаўтаў да вуліцы Грышына. Адна з асноўных транспартных магістраляў Магілёва. Пачаў фарміравацца ў 1930-я гады. Паводле 1-га генеральнага плана сацыялістычнай рэканструкцыі горада 1936—1939 прадугледжвалася пракладка магістралі, якая злучала б заходнія і ўсходнія раёны горада з цэнтрам. У 1938—1940 на скрыжаванні асноўных дыяметраў горада — Першамайскай вуліцы і пр. Міру створаны адзін з першых ансамбляў сацыялістычнай архітэктуры, новы грамадскі цэнтр плошча Леніна. Рэгулярнае планамернае развіццё праспекта пачалося ў першай палове 1960-х гадоў.
Забудова
Цяпер на ўсім яго працягу пераважае забудова 5-, 6-, 7-, 9-павярховымі, пераважна жылымі, дамамі. Сярод буйных грамадскіх збудаванняў пачатку 1970-х гадоў вылучаюцца 13-павярховая гасцініца «Магілёў» і кінатэатр «Кастрычнік».
Паркі і скверы
Па праспекце маюцца скверы перад Магілёўскім заводам ліфтавага машынабудавання, перад Домам Саветаў, галоўным корпусам БРУ і перад домам, дзе знаходзіўся магазін «Лявоніха», сквер 60-годдзя Кастрычніка (Саборны сквер) на месцы Саборных могілак, сквер «Дружба», Пелагееўскі сквер, перасякае водна-зялёныя сістэмы Дубравенкі і Дзебры.
Джуліяна Мур
Біяграфія
Джуліяна Мур нарадзілася 3 снежня 1960 у Феетвіле, штат Паўночная Караліна. Бацька будучай актрысы, Пітэр Мур Сміт, быў ваенным суддзёй, а маці, Ганна, была занятая на сацыяльнай працы псіхіятрам. Мур была старэйшым дзіцем у сям’і, дзе ў яе была малодшая сястра Валеры і брат Пітэр Мур Сміт-малодшы. Усё дзяцінства сям’я правяла ў пераездах з аднаго месцы на іншае; Мур наведвала амерыканскі каледж у горадзе Франкфурт-на-Майне, Германія, па канчатку якога ў 1979 годзе паступіла ў Школу мастацтваў Бостанскага ўніверсітэта. У 1983 годзе яна атрымала ступень бакалаўра і пераехала ў Нью-Ёрк, дзе Джулі Эн Сміт стала Джуліанай Мур: у Гільдыі акцёраў апынулася, што яе імя ўжо «занята», таму Мур прыйшлося прыдумаць сабе новае.
Актрыса была тройчы замужам: з Сундарам Чакраварці (1983—1985), з Джонам Гулдам Рубінам (1986—1995), і ў цяперашні час у шлюбе з рэжысёрам Бартам Фройндліхам (пара жыве разам з 1996 года, шлюб аформлены са жніўня 2003 года). У Мур і Фройндліха два дзіцяці: сын Калеб (нарадзіўся 4 снежня 1997 года) і дачка Ліў Хэлен (нарадзілася 11 красавіка 2002 года).
Іў Шавэн
Іў Шавэн (Yves Chauvin;, , Бельгія) — французскі хімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі 2005 года.
Біяграфія
Іў Шавэн нарадзіўся ў Бельгіі, адкуль яго бацькі пераехалі ў французскі Тур у 1939 годзе. У 1954 годзе ён скончыў Ліёнскую Вышэйшую школу фізікі, хіміі і электронікі. У 2005 годзе Шавэн разам з амерыканцамі Робертам Грабсам і Рычардам Шрокам прысуджана Нобелеўская прэмія «за ўклад у развіццё метаду метатэзіса ў арганічным сінтэзе». Даследаванні метатэзіса алефінаў Шавэн праводзіў у 1970-я гады. Іў Шавэн, нягледзячы на першапачатковую заяву пра магчымую адмову ад узнагароды, ўсё ж прыняў яе.
Шчытоўкі
Шчытоўкі (Diaspididae) — сямейства насякомых падатраду какцыд атраду раўнакрылых хобатных. Фітапаразіты, шкоднікі цытрусавых, яблыні, слівы, персіка і іншых. Больш за 2000 відаў. Пашыраны паўсюдна. На Беларусі сустракаюцца і.
Апісанне
Цела даўжынёй 0,6-1,5 мм, укрыта спінным шчытом, які насычаны воскам. Самкі без крылаў і ног, самцы меншыя за самак, маюць адну пару крылаў. развітыя ногі. рэдукаваныя ротавыя органы (не кормяцца). Лічынкі і дарослыя самкі смокчуць сокі раслін. Яйцы адкладваюць пад шчыток. Развіццё з няроўным ператварэннем. Даюць 1-4 пакаленні за год.
Царства Шу
Шу  — адно з трох царстваў Эпохі Трохцарства Кітая, якое існавала ў 221 г. — 263 г.
Заснаванне Шу
Заснавальнікам царства Шу быў Лю Бэй (劉備), які лічыў сябе прадаўжальнікам дынастыі Хань, высунуўся дзякуючы ўдалым дзеянням супраць мяцежнікаў падчас паўстання «жоўтых павязак». Пасля іх разгрому ён не распусціў свае вайсковыя фарміраванні, а вырашыў уступіць у барацьбу з іншымі военачальнікамі за панаванне над Кітаем.
Доўгі час Лю Бэю не ўдавалася авалодаць пэўнай тэрыторыяй, і ён далучаўся то да Цаа Цаа (заснавальніку царства Вэй), то да Юань Шаа, то да Лю Бяа. Толькі ў 208 г., пасля таго як армія Лю Бэя (у саюзе з арміяй Сунь Цюаня, заснавальніка царства У) атрымала ў Чыбі важную перамогу над войскамі Цаа Цаа, Лю Бэй змог заняць паўночную частку Цзінчжоу. Адправіўшыся адтуль на поўдзень, ён таксама авалодаў гарадамі Улін і Чанша (у правінцыі Хунань), а затым пашырыў свае ўладанні ўверх па рацэ Янцзы.
Сахноўшчына
Сахноўшчына (Сахнóвщина) — пасёлак гарадскога тыпу ў Сахноўшчынскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр. Чыгуначная станцыя на лініі Краснаград — Лазава.
Царства Шу
Заснаванне Шу
У 214 г. Лю Бэй заваяваў Інчжоу (гл. Заваяванне Лю Бэем правінцыі Ічжоу). У 215 г. ён ваяваў супраць Сунь Цюаня, але потым вырашыў падзяліць з ім раён Цзіньчжоу. У 219 г. Лю Бэй змог адняць у Цаа Цаа Ханьчжун. Такім чынам пад уладай царства Шу апынулася значная частка былой ханскай імперыі, якая распалася ў тыя гады на тры самастойныя царствы.
У 221 г. Лю Бэй вырашыў абвясціць сябе імператарам і прыняў троннае імя Чжаоле (昭烈). Ён таксама назваў сваю дзяржаву Хань (хоць у гісторыі яго царства замацавалася пад назвай Шу). Сталіцай Шу стаў Чэнду ў вярхоўях Янцзы. У тым жа годзе новы імператар сабраў велізарнае войска і распачаў ваенныя дзеянні супраць свайго старога праціўніка Сунь Цюаня (кіраўніка У). Аднак у бітве армія Шу была разбіта, і Сянь-чжу прыйшлося адступіць ні з чым. У 223 г. ён памёр, а на прастол Шу ўступіў яго сын Лю Шань (劉禪) пад імем Сяа Хуай-дзі (孝懷), вядомы ў крыніцах як Хоу-чжу (後主 — «апошні кіраўнік» ).
Кіраванне Лю Шаня і рэформы Чжугэ Ляна
У перыяд кіравання імператара Лю Шаня фактычным кіраўніком царства Шу стаў палітык і вайскавод Лю Бэя — Чжугэ Лян, які займаў пасаду чэнсяна. З царствам У былі ўсталяваны дружалюбныя адносіны. У той жа час Чжугэ Лян пашырыў тэрыторыю Шу ў паўднёва-заходнім кірунку, — ён скарыў розныя плямёны, якія насялялі высакагорныя плато ў правінцыях Юньнань, Гуйчжоу і на межах Сычуані і Сікана. Такім чынам, Чжугэ Лян умацаваў тылы і значна павялічыў людскія і матэрыяльныя рэсурсы Шу. У яго межы таксама сталі ўваходзіць цяперашняя правінцыя Сычуань, паўднёвая ўскраіна Шэньсі і паўднёвы вугал Ганьсу. Па ініцыятыве Чжугэ Ляна ў Шу, як і ў царстве Вэй, шмат увагі надавалася арганізацыі і развіццю сельскай гаспадаркі. Чжугэ Лян не мог не разумець, што без магутнай матэрыяльнай базы Шу наўрад ці зможа перамагчы мацнейшае і багацейшае царства Вэй і тады, у канчатковым выніку, будзе ім заваявана, і таму імкнуўся зрабіць усё магчымае для ўздыму краіны.
Аднак пасля смерці Чжугэ Ляна ў яго не знайшлося годнага пераемніка, а не здольны да кіравання Лю Шань давёў дзяржаву да таго, што краіна фактычна распалася на дзве часткі — паўночную (якая межавала з царствам Вэй) і адносна бяспечную паўднёвую, звязаныя паміж сабой толькі фармальнай уладай Лю Шаня. Улада над поўднем краіны цалкам перайшла ў рукі палацавых еўнухаў і прыдворных кар'ерыстаў, у той час як на поўначы краінай кіраваў вучань Чжугэ Ляна Цзян Вэй. Пастаянныя звады ў кіруючых колах моцна прыслабілі Шу і звялі на нішто ўсе распачынанні першага чэнсяна. У той час як поўдзень краіны багацеў, поўнач усё больш і больш упадаў у разруху. Прыдворная эліта асцерагаючыся ўзмацнення пазіцый вайскавода Дзян Вэя ўсімі сіламі перашкаджала яго спробам працягваць справу свайго настаўніка, а вынікам падобнай палітыкі сталі правалы ўсіх ваенных кампаній супраць царства Вэй. У 263 г. у Шу ўварваліся войскі Вэй, пад кіраўніцтвам вайскаводаў Дэн Ая і Чжун Хуэя. Знясілены бесперапыннымі войнамі поўнач не мела ніякай магчымасці стрымаць непрыяцеля, а багаты поўдзень нават не паклапаціўся пра сваю абарону — калі Дэн Ай і Чжун Хуэй увайшлі ў Сычуань перад імі адкрылася багатая і квітнеючая краіна, але на сваю абарону ёй удалося выставіць усяго некалькі тысяч апалчэнцаў са сталіцы. Імператар Лю Шань быў узяты імі ў палон і з ушанаваннямі адпраўлены ў Лаян, дзе яму даравалі тытул Аньлэ-гун (安樂公 Anlegong — «князь міру і радасці») і дазволілі спакойна пражыць рэштку жыцця. На гэтым царства Шу спыніла сваё існаванне.
Рагань
Рагань (Рогань) — пасёлак гарадскога тыпу ў Харкаўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны за 7 км ад Харкава. Чыгуначная станцыя на лініі Харкаў — Куп’янск.
Вэлыкі Крыўчыці
Вэлыкі Крыўчыці (Вели́кі Кри́вчиці) — мясцовасць у Лычакіўскім раёне Львова. Размешчана на паўночным усходзе горада і абмежаваная вул. Палявой, музеем народнай архітэктуры і побыту «Шаўчэнкаўскі гай», вуліцамі Нішчынскага і Тракт Глынянскі, Багданіўскай. Сёння — гэта ціхі раён горада з пераважна малапавярховай індывідуальнай забудовай.
Гісторыя
Вёска Крыўчыці ўпершыню згадваецца ў 1447 г., хоць паселішча на гэтым месцы было яшчэ ў дахрысціянскія часы. Падчас аблогі Львова ў 1648 і 1655 гг. войскамі Багдана Хмяльніцкага тут стаяў ягоны лагер. Сяло было пасагам другой жонкі кароннага гетмана Юзафа Патоцкага Людвікі Мнішак.
У 1830-х гг. у Крыўчыцах была заснавана сахараварня. У 1908 г. праз Крыўчыці праклалі чыгунку ад Підзамчэ да Лычакіўскага вакзала.
11 красавіка 1930 г. паўднёва-заходнюю частку Крыўчыц уключылі ў межы горада Львова. Рабочая калонія Крыўчыцы паўстала ўздоўж вуліц Крыўчыцкая Дарога, Вціха, Бярозавая. А бліжэй да горада, у раёне цяперашніх вуліц Вільдэ, Міжгорнай і Нішчынскага, у 1930-х гг. пабудавалі 80 пераважна двухпавярховых віл — так званую «прафесарскую калонію», дзе пасялілі прафесараў Львоўскага ўніверсітэта.
У 1939 г. у Крыўчыцах (той частцы, што не была далучана да Львова) было 1560 жыхароў: з іх 1320 палякаў, 160 украінцаў і 80 яўрэяў. Пасля вайны большасць палякаў з’ехала ў Польшчу, а на іх месца перасяліліся ўкраінцы.
У 1942 г. нямецкія ўлады далучылі Крыўчыці да Львова. У 1944 г. Крыўчыці зноў сталі сялом і ўвайшлі ў Новаярычыўскі раён, а канчаткова далучылі іх да Львова толькі ў 1962 г.
Знэсіння (Львоў)
Гісторыя
У траўні 1872 г. тут былі адкрытыя габрэйскія могілкі, дзе хавалі габрэяў з Бруховіч, Віннікаў, Замарстынава, Збоішч, Галоска, Клепарава, Крыўчыц і Кульпаркава. Пасля Першай сусветнай вайны могілкі зачыненыя. У савецкі час іх тэрыторыя выкарыстоўвалася аўтабазай. У 1920-я гг. частка тэрыторыі Знэсіння, якая прылягала да Верхняга Лычакава, аддалі выкладчыкам Львоўскага ўніверсітэта пад забудову прыватных дамоў, што ўтварыла так званую "прафесарскую калонію". Знэсіння ўвайшло ў межы горада 11 красавіка 1930 г. Частка зямель Знэсіння ўваходзіць у рэгіянальны ландшафтны парк "Знэсіння".
Спіс аб’ектаў PGC (2282001—2283000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2282001—2283000)
Майкл Джэй Фокс
Майкл Джэй Фокс (Michael J. Fox;, Эдмантан, Канада) — канадскі акцёр, прадзюсар, актывіст і акцёр голасу за кадрам. Майкл шырока вядомы дзякуючы ролям Марці Мак-Флая ў трылогіі «Назад у будучыню» (1985—1990); Алекса Кітана ў сіткоме «Сямейная сувязь» (1982—1989). За гэтыя ролі Майкл атрымаў тры ўзнагароды «Эмі» і аднойчы «Залаты Глобус». Дзякуючы ролі Майка Флаэрці ў сіткоме «Спін-Сіці» (1996—2000), Фокс атрымаў «Эмі», тры «Залатых Глобуса» і дзве ўзнагароды Гільдыі кінаакцёраў ЗША.
У 1991 годзе Фоксу быў пастаўлены дыягназ — хвароба Паркінсона, што было адкрыта для публікі толькі ў 1999 годзе. У 2000 годзе акцёрская дзейнасць Майкла значна скарацілася, бо сімптомы яго хваробы сталі больш сур'ёзнымі. З тых часоў ён стаў актывістам даследаванняў на пошук лекаў. Гэта прывяло да фундацыі Фонду Майкла Джэй Фокса. 5 сакавіка 2010 года шведскі Каралінскі інстытут прысвоіў яму ганаровую доктарскую ступень медыцыны за яго працу ў справе прапаганды і збору сродкаў для лячэння хваробы Паркінсона.
З 2000 года Фокс у асноўным працаваў як акцёр голасу за кадрам у фільмах, як «Сцюарт Літл» і «Атлантыда: Згублены свет» і іншыя. 27 мая 2011 года Фокс атрымаў Ордэн Канады дзякуючы сваёй папулярнасці і працы па збору сродкаў.
Балгарыя на конкурсе песні Еўрабачанне
Балгарыя дэбютавала на конкурсе песні Еўрабачанне ў 2005 годзе. З моманту першага ўдзелу Балгарыя толькі 4 разы змагла прайсці ў фінал, у 2007 годзе, калі краіну прадстаўлялі Эліца Тодарава і Стаян Янкулаў з песняй «Water», якія ў выніку набралі 157 балаў і занялі 5 месца. А таксама ў 2016, 2017 і 2018 гадах. Лепшым вынікам Балгарыі на конкурсе стала 2 месца, якое атрымаў Крысціян Костаў у 2017 годзе. Горшы вынік паказаны ў 2005 у Кіеве, у выніку якога балгарскі гурт Kaffe заняў 19 месца ў паўфінале конкурса, набраўшы 49 балаў.
За 4 года ўдзелу ў фінале Балгарыя атрымала 1245 балаў, а ў паўфінале — 1251 бал.
Гісторыя галасавання
Да 2018 года гісторыя балгарскага галасавання выглядае наступным чынам:
Савынці
Савынці (Савинці) — пасёлак гарадскога тыпу ў Балаклійскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны на рацэ Северскі Данец за 110 км ад Харкава. Чыгуначная станцыя на лініі Змііў - Святагірск.
Пэчэнігы
Пэчэнігы (Печеніги) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чугуіўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны (да 2020 года цэнтр Пэчэніжскага раёна). Размешчаны за 40 км ад Харкава на рацэ Северскі Данец.
Казача Лопань
Казача Лопань (Коза́ча Ло́пань) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дэргачыўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны за 40 км ад Харкава каля мяжы з Расіяй. Чыгуначная станцыя на лініі Харкаў — Белгарад, на якой ажыццяўляецца пагранічны і мытны кантроль чыгуначнага транспарту.
Прудзянка
Прудзянка (Прудянка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дэргачыўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны за 30 км ад Харкава. Чыгуначная станцыя на лініі Харкаў — Белгарад.
Шчэпічы
Шчэ́пічы (, Щепичи) — аграгарадок у Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчэпіцкага сельсавета. За 5 км на захад ад Клецка і 7 км ад чыгуначнай станцыі Клецк, за 180 км ад Мінска.
Гісторыя
Вядомы да 1525 года як "двор" баярына Фёдара Пятровіча Шчэпы каля сяла Лукавец, яго уладання, на дарозе ў Клецк.
Гарыет Бічэр-Стоу
Біяграфія
Гарыет Элізабет нарадзілася ў сям’і вядомага багаслова і прапаведніка Лімана Бічэра. Малодшы брат Генры Уорд Бічэр таксама стаў прапаведнікам. Выхоўвалася ў пурытанскай традыцыі і непрыняцці рабства. Доўгі час будучая пісьменніца была настаўніцай у заснаванай яе сястрой школе для дзяўчынак. У 1836 выйшла замуж за Кельвіна Эліса Стоу, прафесара багаслоўя ў Андаверы (Масачусетс).
У сваіх літаратурных творах яна выступіла гарачай заступніцай жаночай адукацыі і знішчэння рабаўладання. Самы вядомы раман Гарыет Бічэр-Стоу — «Хаціна дзядзькі Тома» (1852) — у першы ж год разышоўся ў Амерыцы тыражом 350 000, а агулам у 600 000 асобнікаў, вытрымаў 35 выданняў у Англіі і быў перакладзены на 20 моў. У адказ на праклёны і абвінавачанні, якія пасыпаліся на Бічэр-Стоу за гэту казань вызвалення неграў з боку рабаўладальнікаў і іх паплечнікаў, яна выдала «Ключ» («Key to uncle Tom’s Cabin»), у якім яскрава засведчыла, што сюжэт для раману ўзяты ёю наўпрост з жыцця, часта нават да мізэрных падрабзянасцей.
Пісала таксама вершы, пераважна на рэлігійныя тэмы. У 1869 надрукавала ў адным амерыканскім часопісе артыкул «Сапраўдная гісторыя жыцця жонкі Байрана», у якім узвяла на вялікага паэта абвінавачанне ў пералюбным сужыцці са зводнай сястрой. Артыкул выклікаў усеагульнае абурэнне ў Амерыцы і Еўропе, і хоць Бічэр-Стоу намагалася апраўдацца і пацвердзіць абвінавачанне новымі фактамі ў кнізе «Lady Byron vindicated» (Бостан, 1869), аднак ёй ніхто не паверыў, і ўся гэтая гісторыя можа быць патлумачаная толькі пурытанскай нецярплівасцю асяроддзя, у якім Бічэр-Стоу жыла з часу свайго замужжа.
Пэрэсічнэ
Пэрэсічнэ (Пересічне) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дэргачыўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны. Чыгуначная станцыя на лініі Харкаў — Золачыў.
Прыкалотнэ
Прыкалотнэ (Приколо́тне) — пасёлак гарадскога тыпу ў Вэлыкабурлуцкім раёне Харкаўскай вобласці Украіны за 90 км ад Харкава. Чыгуначная станцыя на лініі Куп’янск - Белгарад.
Пагулянка (Львоў)
Пагулянка (Погулянка) — мясцовасць у Лычакіўскім раёне Львова, у якую ўваходзіць аднайменны лесапарк і раён паміж ім, Лычакіўскімі могілкамі, вул. Студэнцкай і Зялёнай.
Гісторыя
У XVII ст. цяперашняя Пагулянка была часткай так званай Аттэльмаерыўскай Пасікі. Першымі свой маёнтак тут пабудавала сям'я Дэймаў. У 1810 г. частку гэтых зямель набыў вядомы львоўскі адвакат Францішак Вянглінскі. Ён таксама пабудаваў тут маёнтак. Менавіта дзякуючы яму гэтая мясцовасць становіцца паркам для прагулак, а прылеглая да маёнтку тэрыторыя была названая ў ягоны гонар - "лясок Вянглінскага". У 1821 г. Пагулянку набыў рэстаратар Ёган Дыстль і высадзіў тут парк.
У сярэдзіне XIX ст. гэтыя землі перайшлі ва ўласнасць Яна Кляйна. Новы гаспадар добраўпарадкаваў іх і на месцы асушанай сажалкі пабудаваў бровар. Доўгі час піва Кляйна лічылася лепшым у Львове. Рэстаран на Пагулянцы славіўся смажанымі куранятамі і варэнікамі са смятанай, а ў летнім павільёне кандытарскай Майсана аматары адпачынку на прыродзе частаваліся марозівам розных гатункаў. У тыя часы мясцовасць сталі называць львоўскай Швейцарыяй.
У пачатку ХХ ст. Пагулянка некалькі страціла сваю былую прывабнасць з-за з'яўлення прамысловых аб'ектаў і пачаткам спекулятыўнай забудовы. Пасля прыходу савецкай улады ў 1940 г. былі распачаты работы па стварэнні гарадскога парку культуры і адпачынку «Пагулянка». Тады пачаліся работы па добраўпарадкаванні тэрыторыі паркавага масіва, але ўсе планы далейшых работ у парку перапыніў пачатак савецка-германскай вайны. За перыяд нямецкай акупацыі працы ў парку спыніліся, але па вайне аднавіліся. У 1962 г. быў распрацаваны праект лесапарку. У 1989 г. лесапаркам "Пагулянка" праклалі асфальтаваную сцежку, а тры сажалкі, праз якія цячэ паток Пасіка, абклалі каменням і бетонам, а таксама быў распрацаваны праект асвятлення Паркавай алеі.
У межах лесапарку ў пачатку ХХІ ст. засталіся два хутары: адзін з іх мае адрас — вул. Пасечная 86А і 88А, а другі - вул. Вахнянына 39, размешчаны ў глыбіні парку каля былога касцёла бенедыктынак, пабудаванага ў 1897 г. Цяпер храм належыць парафіі Маці Божай Нястомнай Дапамогі УГКЦ. Яго наведвае толькі некалькі чалавек, пераважна гэта жыхары найбліжэйшага хутара.
У 1988 г. да ўваходу ў лесапарк была пракладзеная трамвайная лінія, па якой курсіраваў трамвайны маршрут №7 (з 2019 г. — №1).
Сёння Пагулянка - гэта, акрамя лесапарку, таксама элітны раён малапавярховай забудовы, паступова тут з'яўляюцца сучасныя жылыя комплексы.
Міхаіл Сямёнавіч Шчэпкін
Міхаіл Сямёнавіч Шчэпкін (, с. Краснае, Абаянскі павет, Курская губерня — ) — рускі акцёр; заснавальнік рэалізму ў рускім сцэнічным мастацтве.
Біяграфія
З прыгонных. Дэбютаваў у 1805 годзе ў Курскім тэатры. З 1816 года ў Харкаўскім, з 1818 года ў Палтаўскім вольных тэатрах. У 1822 годзе атрымаў вольную. З 1823 года ў Маскоўскім тэатры (з 1825 года Малы тэатр). Сцвярджаў асветнае, грамадскае значэнне тэатра, патрабаваў падапарадкавання ўсяго творчага працэсу агульнай ідэі. Імкнуўся да натуральнасці гульні, распрацоўваў прынцыпы мастацтва пераўвасаблення.
Яго імя носіць Вышэйшае тэатральнае вучылішча ў Маскве.
Зідзькы
Зідзькы (Зідьки) — пасёлак гарадскога тыпу ў Змііўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны на рацэ Северскі Данец за 1 км ад райцэнтра і за 40 км ад Харкава.
Касцянтыніўка (Багадухіўскі раён)
Касцянтыніўка (Костянтинівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Краснакуцкім раёне Харкаўскай вобласці Украіны.
Данэць
Данэць (Доне́ць) — пасёлак гарадскога тыпу ў Балаклійскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны. У пасёлку вядзецца здабыча прыроднага газу.
Зачэпыліўка
Зачэпыліўка (Зачепилівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Зачэпыліўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр. Чыгуначная станцыя на лініі Дніпро — Краснаград.
Каўягы
Каўягы (Ков‘яги) — пасёлак гарадскога тыпу ў Валкыўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны. Чыгуначная станцыя на лініі Харкаў - Палтава.
Качэток
Качэток (Кочетóк) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чугуіўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны на рацэ Северскі Данец.
Дварычна
Дварычна (Дворі́чна) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дварычанскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр. Чыгуначная станцыя на лініі Куп’янск-Вузлавы — Валуйкі.
Каротыч
Каротыч (Коротич) — пасёлак гарадскога тыпу ў Харкаўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны. Чыгуначная станцыя на лініі Харкаў - Палтава.
Шчытоўнік
Шчыто́ўнік, Папараць (Dryopteris) — род папарацей сямейства.
Апісанне
Шмагадовыя травяністыя бессцябловыя расліны вышынёй 20—150 см з тоўстым пакарочаным карэнішчам. Лісце перыстае або шматразоваперыстае, шматлікае, прыкаранёвае, у пучках. Групы спарангіяў (сорусы) размешчаны на ніжнім баку ліста. Размнажэнне спорамі і вегетатыўна (дзяленнем карэнішча ).
Арэал і экалогія
Каля 150 відаў. Пашыраны пераважна ва ўмераным поясе і ў гарах тропікаў. На тэрыторыі Беларусі 5 відаў. Найбольш вядомыя:, ,. Трапляюцца ў вільготных лясах (звычайна шыракалістых ), хмызняках, на тарфяных балотах. Ценевынослівыя і ценелюбівыя расліны, непатрабавальныя да якасці глебы.
Лю Чуан
Лю Чуан (, нар., , Кітай) — кітайскі прафесійны гулец у снукер.
Чэмпіёны грамадзянскай супольнасці
Ідэі прэміі
Ідэя — адзначыць найбольш паспяховыя рэалізаваныя крэатыўныя ідэі ў грамадскім сектары, вызначыць усе цікавыя падзеі года ў жыцці грамадзянскай супольнасці і прыцягнуць да іх увагу беларускага грамадства.
Працэдура вызначэння пераможцаў
Пералік намінацый прэміі вызначаецца Праўленнем Асамблеі НДА. Сябры Рабочай групы Асамблеі НДА прапаноўваюць кандыдатаў на кожную намінацыю з абгрунтаваннем яе вылучэння. Шорт-ліст складае Праўленне. Максімальная колькасць намінантаў па кожнай намінацыі 7. За пераможцаў галасуюць сябры Рабочай групы, кіраўнікі і эксперты ўплывовых беларускіх грамадскіх аб’яднанняў, лаўрэаты прэміі «Чэмпіёны грамадзянскай супольнасці» мінулых гадоў. Галасаваць можна толькі за адну кандыдатуру ў кожнай намінацыі. Пераможцам абвяшчаецца кандыдат, які набраў найбольшую колькасць галасоў. Вынікі галасавання зацвярджаюцца Праўленнем Асамблеі НДА.
Пераможцы 2009 года
23 снежня 2009 года ўпершыню адбылася нефармальная цырымонія ўзнагароджання найбольш выбітных грамадскіх ініцыятыў ды кампаній.
== Пераможцы 2010 года == 21 лютага 2011 года ў Галерэі «Ў» прадстаўнікі Асамблеі НДА адзначылі найбольш значныя ў 2010 годзе ініцыятывы. 2010 год прайшоў пад знакам прэзідэнцкай кампаніі. Аднак, грамадскія ініцыятывы і аб’яднанні спраўна дзейнічалі ў неспрыяльных умовах. 19 снежня 2010 адбыўся жорсткі разгон акцыі пратэсту супраць фальсіфікацыі выбараў, шэраг палітыкаў, грамадскіх актывістаў, журналістаў апынуліся ў турмах. Салідарнасць і ўзаемную павагу можна адзначыць як асноўны прынцып дзейнасці трэцяга сектару ў 2010 годзе.
Пераможцы 2011 года
Цырымонія ўзнагароджання прайшла 7 лютага 2012 года ў Мінску ў «Арт-сядзібе». Пераможцы атрымалі ганаровыя дыпломы і гадзіннікі з выяваю персанажу Вож Проста Вож.
== Пераможцы 2012 года ==
1 лютага 2013 года ў Мінску ў кнігарні «Логвінаў» адбылася цырымонія ўзнагароджання.
== Пераможцы 2013 года ==
23 снежня 2013 года ў памяшканні «Арт Сядзібы» адбылася пятая штогадовая цырымонія ўручэння прэміі «Чэмпіёны грамадзянскай супольнасці». Сёлета паступіла рэкордная колькасць прапановаў па кожнай намінацыі — агулам больш за 160 прапановаў.
Пераможцы 2014 года
13 студзеня 2015 года ў Арт Сядзібе прайшла шостая цырымонія ўручэння прэміі «Чэмпіёны грамадзянскай супольнасці». Асамблея няўрадавых дэмакратычных арганізацый адзначыла выбітныя і яскравыя акцыі ў грамадскім сектары за 2014 год. Сёлета ў журы ўвайшло 100 чалавек з ліку лідараў трэцяга сектару, мінулагодніх пераможцаў і журналістаў, якія стала пішуць пра НДА.
Пераможцы 2015 года
15 студзеня 2016 года Асамблея зладзіла сёмую цырымонію ўганаравання пераможцаў прэміі «Чэмпіёны грамадзянcкай супольнасці», каб адзначыць лідараў і найбольш значныя падзеі трэцяга сектару за мінулы год. Журы складалася з 114 грамадскіх лідараў, экспертаў, журналістаў і пераможцаў мінулых гадоў, з якіх за намінантаў прагаласавала 75 чалавек.
Пераможцы 2017 года
21 снежня 2017 года Асамблея НДА зладзіла дзявятую цырымонію ўганаравання пераможцаў прэміі «Чэмпіёны грамадзянcкай супольнасці», каб адзначыць выбітных асобаў і важныя падзеі трэцяга сэктара Беларусі ў 2017 годзе. Журы складалася з 110 грамадcкіх лідараў, экспертаў, журналістаў і пераможцаў мінулых гадоў, з якіх за намінантаў прагаласавала 90 чалавек.
Пераможцы 2018 года
У чацвер 10 студзеня 2019 года ў культурніцкай прасторы «Корпус» у Мінску назвалі пераможцаў прэміі «Чэмпіёны грамадзянскай супольнасці». Дзясяты раз яе ўручала Асамблея НДА. У шорт-лісце было 57 намінантаў, а ў журы — 112 грамадскіх лідараў, экспэртаў і журналістаў з усёй Беларусі.
Пераможцы 2019 года
9 студзеня ў мінскім клубе «Брюгге» адбылася цырымонія ўзнагароджання пераможцаў прэміі «Чэмпіёны грамадзянскай супольнасці-2019». Асамблея НДА ў адзінаццаты раз адзначыла асоб і важныя падзеі грамадскага сектару. Сёлета ў журы была рэкордная колькасць грамадскіх лідараў, экспертаў, журналістаў і пераможцаў мінулых гадоў — агулам 150 чалавек.
Джэфры Джэйкаб Абрамс
Джэфры Джэйкаб Абрамс (Jeffrey Jacob Abrams;, , штат Нью-Ёрк) — амерыканскі кіна- і тэлепрадзюсар, сцэнарыст, акцёр, кампазітар і рэжысёр. Уласнік фільмавай майстэрні Bad Robot Productions. Яго бацька тэлепрадзюсар Геральд У. Абрамс.
Каломак
Каломак (Коло́мак) — пасёлак гарадскога тыпу ў Каломацкім раёне Харкаўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр. Чыгуначная станцыя на лініі Харкаў — Палтава.
Джабхат аль-Акрад
Джабхат аль-Акрад («Брыгады курдскага фронту»; Enîya Kurdan) — арганізацыя курдскіх паўстанцаў, якая адносіцца да сірыйскай апазіцыі і прымае актыўны ўдзел у грамадзянскай вайне ў Сірыі ў баях супраць баевікоў ІДІЛ. Уваходзіць у Джэйш-ат-Тувар і Дэмакратычныя сілы Сірыі.
Месца дыслакацыі
Ваенізаваная арганізацыя дзейнічае пераважна ў раёнах тых мухафаз, дзе пераважае курдскі народ, альбо ў раёнах з мяшаным этнічным складам, у асноўным, у мухафазах Алепа і Рака. Баявыя брыгады гэтай арганізацыі кантралююць асобныя вобласці пераважна па-за межамі квазі-аўтаномных курдскіх анклаваў у курдскіх гарах, а таксама ў кантонах Джазіра і Кабані ў самаабвешчанай Федэрацыі Паўночнай Сірыі — Рожава, якія кантралююць Атрады народнай самаабароны (YPG) і іншыя ірэгулярныя вайсковыя атрады, падпарадкаваныя Найвышэйшаму курдскаму савету. Вобласці пад кантролем Джабхат аль-Акрад уключаюць у сябе сельскія раёны ў асноўным на поўнач і ўсход ад Алепа, асобныя раёны ў самім Алепа, вобласць Гэт-Тэль-эль-Аб’яд у паўночнай частцы мухафазы Рака і некаторыя кварталы ў самой Эр-Рацы.
Стварэнне
Баявая група сфармавалася ў 2013 годзе як брыгада Сірыйскай свабоднай арміі, праціўніцы Сірыйскай Арабскай арміі, якая абараняе легітымны ўрад Сірыі. Касцяк групы складалі атрады курдскіх і арабскіх перабежчыкаў, што дэзерціравалі з шэрагаў сухапутных сіл урадавых войск на пачатковым этапе грамадзянскай вайны. З моманту стварэння яна захоўвала цесныя сувязі з Дэмакратычным саюзам (PYD), у тым ліку ўзгадняючы баявыя дзеянні з ваенізаваным крылом партыі.
Выключэнне з ССА
Па некаторых звестках, Джабхат аль-Акрад выключылі з Ваеннага савета Алепа (ім кіравалі прадстаўнікі Сірыйскай свабоднай арміі) 16 жніўня 2013 года ў сувязі з тым, што арганізацыя падтрымлівала цесныя кантакты з Дэмакратычным саюзам. Нагодай для варожага стаўлення да брыгады курдскага фронту сталі няспынныя сутыкненні ў паўночнай частцы Сірыі паміж групоўкамі суніцкіх мяцежнікаў і атрадамі курдскага ваенізаванага апалчэння (YPG).
Дзейнасць з 2014 па 2016 год
У пачатку 2014 г. пасля некалькіх месяцаў бяздзейнасці Джабхат аль-Акрад паспрабаваў наладзіць узаемадзеянне з падраздзяленнямі Сірыйскай свабоднай арміі і іншым фракцыямі мяцежнікаў, наступаючы на ​​пазіцыі ІДІЛ. 17 лютага стала вядома, што падчас бітвы за Алепа ў раёне Ашраф загінуў камандзір Джабхат-аль-Акрад, Ала Джаба, чые перадавыя атрады ўтрымлівалі кварталы, дзе жывуць сотні тысяч курдаў (пераважна з правінцыі Афрын). 28 лютага 2014 года ІДІЛ адступіла ад межаў Аазаза, які быў узяты сіламі Джабхат аль-Акрад, а таксама Паўночнай Штармавой брыгадай (курд. Liwa Asifat al-Shamal) і Брыгадай Аль-Таўхід. Атрады Джабхат-аль-Акрад публічна пагражалі пакінуць Алепа і Эр-Раку ў выпадку, калі іншыя падраздзяленні мяцежнікаў не акажуць ім падтрымку.
У красавіку 2015 года Брыгады курдскага фронту налічвалі ў сваім складзе каля 7 000 байцоў. 3 мая 2015 года фарміраванне аб’ядналася з групоўкамі руху Хазм, звязанага з Сірыйскім рэвалюцыйным фронтам, а таксама батальёнам «Паўночнае сонца» і драбнейшымі групоўкамі Сірыйскай свабоднай арміі, сфармаваўшы Армію рэвалюцыянераў.
8 чэрвеня 2016 года арганізацыя Джабхат аль-Акрад сфармавала батальён пакутнікаў Джыа Ахрас, які складаецца выключна з жанчын.
1631 год у гісторыі астраноміі
1631 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Аляксандр Васілевіч Белякоў
Аляксандр Васілевіч Белякоў (20 снежня 1897 — ) — савецкі ваенны лётчык, генерал-лейтэнант авіяцыі (1943), доктар геаграфічных навук (1938), прафесар (1960). Герой Савецкага Саюза (1936).
Быў абраны дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 1-га склікання (1937—1946).
Зоі Салдана
Зоі Ядзіра Салдана Назарыа (Zoe Yadira Zaldaña Nazario;, Пасейк, ) — амерыканская. Вядома па сваіх ролях у якасці Анамарыі ў фільме «Піраты Карыбскага мора: Праклён „Чорнай пярліны“» і Нейціры ў фільме «Аватар» Джэймса Кэмерана
Біяграфія
Зоі Салдана нарадзілася ў горадзе Пасейк, штат Нью-Джэрсі, у сям’і дамініканца і пуэртарыканкі. Зоі мае лівійскія, ірландскія, ямайскія і індыйскія корні. Калі ёй было 10 гадоў, яе сям’я пераехала ў Дамініканскую рэспубліку, дзе Зоі пражыла 7 гадоў. Дзяцінства і юнацтва Зоі правяла на Гаіці, куды ў 10 гадоў пераехала з сям’ёй. Айцец трагічна загінуў у аварыі, калі Зоі было 10 гадоў. Таксама Зоі аднолькава добра валодае дзвюма мовамі — іспанскай і англійскай.
Спіс аб’ектаў PGC (2283001—2284000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2283001—2284000)
1696 год у гісторыі астраноміі
1696 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Кайзэрвальд (Львоў)
Кайзэрвальд  (Кайзерва́льд) — мясцовасць у Лычакіўскім раёне Львова, абмежаваная вуліцамі М. Крываноса, Апрышкіўскай, М. Лысенка, Піскавой, І. Крып'якэвыча, Старазнэсэнскай, А. Доўбуша, Мітрапаліта Лыпкіўскага.
Размяшчэнне
Кайзэрвальд - гэта пераважна ўзгорыстая мясцовасць, усеяная многімі ярамі, далінкамі, а таксама густым лесам. Разам з Лысай гарой і Высокім Замкам, ад якога ён аддзелены толькі Апрышкіўскай дарогай, Кайзэрвальд стварае досыць доўгі лясісты хрыбет у межах Львоўскага плато, вышыня якога месцамі перавышае 400 метраў над узроўнем мора. Зараз тэрыторыю Кайзэрвальда займае парк "Знэсіння" і Музей народнай архітэктуры і побыту імя Клімента Шаптыцкага.