cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эйнхард
Нароўні са шматлікімі лістамі і рэлігійнымі трактатамі, аўтарам якіх з'яўляецца Эйнгард, да нас дайшла біяграфія Карла Вялікага Vita Karoli Magni. Гэта адзіная біяграфія імператара, напісаная пры яго жыцці. У стылі Эйнгард бярэ прыклад з антычных імператарскіх біяграфій Светонія. Характэрная таксама праца Эйнгарда Translatio et Miracula SS. Marcellini et Petri, у якой распавядаецца пра перанос мошчаў двух святых з Рыма ў Зелігенштат; першая кніга ўтрымлівае пераважна неверагодныя апавяданні пра разбойнікаў, а ў другой цэнтральнае месца займае апавяданне пра цудатворствы.
Каля аднаго з паркаў у г. Эшвайлер (Германія, зямля Рэйнланд-Пфальц) узвядзены помнік Эйнгарду. У Зелігенштаце можна ўбачыць базіліку з выявай Эйнгарда.
У памяць пра Эйнгарда і яго працах у 1999 годзе была заснавана спецыяльная прэмія, якой кожныя два гады ганаруюцца аўтары біяграфічных твораў.
Спасылкі
На нямецкай мове:
Окселёсунд
Окселёсунд  (Oxelösund) — горад у лене Сёдэрманланд у Швецыі, цэнтр аднайменнай камуны. Размешчаны за 15 кіламетраў на паўднёвы ўсход ад цэнтра лена Нючэпінга на невялікім паўвостраве, які ўдаецца ў Балтыйскае мора. Здаўна вядомы як порт. Станам на 2011 год насельніцтва горада налічвала 10870 жыхароў.
Гісторыя
Гавані Окселёсунда выкарыстоўваюцца больш 500 гадоў. Павелічэнне горнай вырабаткі ў XIX стагоддзі (напрыклад, Бергслаген), зрабіла Окселёсунд марскім транспартным вузлом. У 1873 годзе пачынае працаваць чыгунка.
У 1913 годзе ў Окселёсундзе пабудаваны металургічны завод, што паслужыла спрыяла росту населенага пункта.
Да 1950 годзе населены пункт стаў досыць развітым для таго, каб атрымаць статус горада. Такім чынам Окселёсунд стаў адным з апошніх населеных пунктаў, якія атрымалі статус горада ў Швецыі. Аднак у 1971 годзе Окселёсунд ізноў стаў толькі цэнтрам аднайменнай камуны без статусу горада, самай маленькай камуны ў краіне.
Мартыненкі
Мартыне́нкі (, Мартыненки) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Езярышчанскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Езярышчанскага пассавета, да 10 кастрычніка 2013 года ўваходзіла ў склад Гуркінскага сельсавета , да 13 верасня 2018 года — у склад Бычыхінскага сельсавета.
Лесагорская
Лесаго́рская (, Лесогорская) — аграгарадок у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Езярышчанскага сельсавета. За 40 км на поўнач ад Гарадка, 4 км ад чыгуначнай станцыі Езярышча на лініі Віцебск — Невель, 76 км ад Віцебска. Рэльеф раўнінны. З усіх бакоў вёску агінае лясны масіў. Транспартныя сувязі ажыццяўляюцца па шашы Гарадок — Невель, якая праходзіць праз вёску.
Гісторыя
Да Другой сусветнай вайны тут размяшчалася МТС і працаваў лясгас. З цягам часу за паселішчам замацавалася назва Лесагорская. У Другую сусветную вайну нацысты загубілі 18 жыхароў. У 1969—2000 гадах цэнтр саўгаса імя Дзімітрава. У 2012 годзе ў складзе КУСП імя Дзімітрава, у 2018 годзе яго цэнтр. Да 2013 года ўваходзіла ў склад Гуркінскага сельсавета, а пасля яго скасавання далучана да Бычыхінскага сельсавета. У 2014 годзе увайшла ў склад новаўтворанага Езярышчанскага сельсавета.
Жыццё Карла Вялікага
Vita Karoli Magni («Жыццё Карла Вялікага») — біяграфія Карла Вялікага, караля франкаў і імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі, напісаная Эйнхардам.
Гісторыкі традыцыйна лічаць гэту працу першым прыкладам біяграфіі еўрапейскага караля. Аўтар імкнуўся пераймаць стыль старажытнарымскага біёграфа Светонія, аўтара працы «Жыццё дванаццаці цэзараў». Біяграфіі Карла напісана ў першую чаргу па ўзоры біяграфіі імператара Аўгуста, першага імператара Рымскай імперыі.
«Жыццё Карла Вялікага» складаецца з шэрагу буйных раздзелаў, у першым з якіх апісваюцца войны і знешняя палітыка Карла, а ў другім — яго прыватнае жыццё; другі раздзел заканчваецца апавяданнем пра апошнія дні імператара, яго смерць і пахаванне.
Дакладная дата напісання працы невядомая. Кніга была напісана пасля смерці Карла ў 814 годзе, часам напісання звычайна лічыцца перыяд з 817 па 833 гады, у кіраванне караля Людовіка Набожнага.
На працягу ўсяго Сярэднявечча праца Эйнхарда была асноўнай крыніцай пра часы Карла Вялікага, аднак надзейнасць шматлікіх фактаў, асветленых у ёй, знаходзіцца пад вялікім сумневам, паколькі ў біяграфіі адлюстраваны толькі станоўчыя (і не абавязкова былыя такімі ў рэчаіснасці) факты і ўчынкі імператара. Паводле меркавання шматлікіх гісторыкаў, многія факты і падзеі ў працы або скажоны, або проста не згаданы. Тым не менш, нават з улікам вельмі верагоднага адыходу ад ісціны гэта праца з'яўляецца найкаштоўнай гістарычнай крыніцай па гісторыі і культуры Ранняга Сярэднявечча.
Генадзь Міхайлавіч Шкурдзь
Генадзь Міхайлавіч Шкурдзь (, в. Ракошыцы,, Мінская вобласць, БССР — , ) — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Дзяржаўнага мытнага камітэта Рэспублікі Беларусь (1992—1994).
Біяграфія
Вучыўся ў Мурманскім мараходным вучылішчы. У 1959—1962 гадах праходзіў службу ў Савецкай Арміі. Дэмабілізаваўшыся, вучыўся ў Беларускім дзяржаўным універсітэце, з 1964 года працаваў па камсамольскай лініі.
З 1967 года — на службе ў органах КДБ СССР. У 1968 годзе завочна скончыў Беларускі дзяржаўны універсітэт, у 1973 годзе — Чырванасцяжны інстытут КДБ СССР, пасля чаго працаваў у Першым галоўным упраўленні КДБ СССР. З 1982 года служыў у КДБ Беларускай ССР, быў намеснікам начальніка, начальнікам аддзела, намеснікам, першым намеснікам старшыні.
У 1991—1992 гадах займаў пасаду першага намесніка старшыні КДБ Беларусі, а ў 1992 —1994 гадах узначальваў Дзяржаўны мытны камітэт Рэспублікі Беларусь.
Памёр 28 лістапада 1999 года, пахаваны на Усходніх могілках Мінска.
Аналы каралеўства франкаў
Аналы каралеўства франкаў  — аналы, якія апісваюць гісторыю Франкскай дзяржавы з 741 па 829 гады, асноўная крыніца па ўсім перыядзе кіравання Карла I Вялікага і першай палове кіравання Людовіка I Набожнага.
Раней «Аналы каралеўства франкаў» у гістарычнай навуцы насілі назву «Вялікія Лоршскія аналы» (па Лоршскаму манастыру, меркаванаму месцу стварэння) або «Аналы Эйнхарда» (па імі Эйнхарда, іх меркаванага аўтара), аднак, пасля таго як абедзве гіпотэзы былі аспрэчаны, за аналамі захавалася толькі гэта назва. Аналы былі створаны пры двары каралёў Франкскай дзяржавы, з мэтай іх узвялічвання і апраўдання іх экспансіянісцкай палітыкі ў стаўленні да суседзяў.
«Аналы каралеўства франкаў» ствараліся некалькімі храністамі і некалькі разоў рэдагаваліся. Першая частка аналаў была складзена ў 789 годзе невядомым аўтарам і апісвала падзеі 741—788 гадоў. Яна заснавана на сачыненні «Прадаўжальнікаў Фрэдэгара» і аналах, якія не дайшлі да нас. Затым гэты ж аўтар пачаў весці пагадавыя запісы, працягнуўшы аналы да 793 года. Пасля яго працу над аналамі вялі яшчэ тры аналісты: адзін апісаў падзеі за 795—807 гады, другі — за 808—820 гады, трэці (ім быў абат манастыра Сен-Дэні Хільдуін) апісаў падзеі з 821 па 829 гады. Гэта так званая «Першая рэдакцыя „Аналаў каралеўства франкаў“». Яна напісана на грубай латыні з уключэннем варварызмаў. Імкнучыся ўзвялічыць караля Карла Вялікага, першы храніст апусціў цэлы шэраг падзей, якія маглі пашкодзіць гэтай мэце: ён не згадаў пра паражэнне франкаў у Рансевальскай цясніне ў 778 годзе і паўстанне Піпіна Гарбатага ў 792 годзе, а паражэнне ад саксаў у бітве пры Зюнтэлі ў 782 годзе абвясціў перамогай франкаў.
Каля 812 года яшчэ адзін невядомы храніст (мяркуецца, што ім мог быць Эйнхард), які меў адну з копій першапачатковага тэксту аналаў, адрэдагаваў іх частку, якая ахоплівала 741—801 гады (гэта так званая «Другая рэдакцыя „Аналаў каралеўства франкаў“»), выправіўшы тэкст на больш літаратурны і ліквідаваўшы ўсе змоўчанні папярэдніх аўтараў аналаў.
Такім чынам, «Аналы каралеўства франкаў» ператварыліся ў даволі поўнае апісанне гісторыі Франкскай дзяржавы за перыяд з сярэдзіны VIII па першую траціну IX стагоддзя. Гэтыя аналы захаваліся ў мностве рукапісаў, стаўшы асновай для пазнейшых аналаў, з якіх асноўныя — Сен-Берцінскія аналы для Заходне-Франкскага каралеўства і Фульдскія аналы для Усходне-Франкскага каралеўства.
Выданні
На лацінскай мове:
Рэтыйскія Альпы
Рэтыйскія Альпы (Rätische Alpen) — цэнтральная частка Усходніх Альпаў у Італіі, Швейцарыі і Аўстрыі, паміж пераваламі Шплюген і Рэзія.
Даўжыня горнага ланцуга складае звыш 90 км. У Рэтыйскія Альпы часта ўключацца 3 ізаляваныя масівы: Ортлер, Адамела і Берніна. Вышэйшы пункт — гара Берніна (4049 м.).
Рэтыйскія Альпы складзены даламітамі і вапнякамі. Рэльеф — горна-ледавіковы. Шырока развіты горналыжны турызм і альпінізм.
Дзмітрый Ігаравіч Шураў
Дзмітрый Ігаравіч Шураў (Дмитро Ігорович Шуров) — украінскі музыкант, саліст праекта Pianoбой з 2009 года. У мінулым — піяніст гуртоў Океан Ельзи (з 2000 па 2004) і Esthetic Education (з 2004 па 2008), у 2006–2009 гадах быў піяністам у гурце Земфіры. Суарганізатар кіеўскага фестывалю Moloko Music Fest, які праходзіў у 2008 і 2009 гадах у рамках Гогольfest. Пісаў музыку да фільмаў «Хаттабыч», «Гудзік», «Оранжлав», «Гульні ў салдацікі», «Як знайсці ідэал», «Таемны востраў».
Раннія гады
Зміцер Шураў нарадзіўся 31 кастрычніка 1981 г. у Вінніцы. Бацька — паэт, мастак, рэдактар тэлевізійных праграм. Маці — педагог і музыкант. З чатырох гадоў вучыўся іграць на фартэпіяна. Скончыў 4 класа музычнай школы. У падлеткавым ўзросце вялікую частку часу праводзіў за мяжой, свабодна валодае на англійскай і французскай мовах. Вучыўся ў Францыі, у ліцэі Агюста Рэнуара ў Ліможы, таксама ў штаце Юта, ЗША. У Амерыцы гуляў у джазавым аркестры, спяваў у хоры, актэце, які выконваў творы перыяду барока, а таксама ў квартэце barbershop. У тэатральным класе стаў прыхільнікам амерыканскіх мюзіклаў 1950-х і 60-х гадоў. Вярнуўшыся з Амерыкі, паступіў у Кіеўскі лінгвістычны ўніверсітэт.
Океан Ельзи
У 2000 годзе яму прапанавалі далучыцца да гурта «Океан Ельзи». Першаю песняю, якую ён развучыў з «Океаном», была «Ото була весна», якая планавалася для зборніка украінскіх народнаабрадавых песень «Веснянки». Зборнік так і не пабачыў свет, але песню можна знайсці на акустычным альбоме «Tvій формат» і зборніку «1221». Шураў пазначаны як сааўтар песні. Яго дэбютны канцэрт у складзе «Океану» быў адыграны ў Адэсе 1 красавіка 2000 года. 20 красавіка 2001-га Шураў быў прыняты ў склад групы на пастаяннай аснове. У складзе «Океану» ён прымаў удзел у стварэнні двух студыйных альбомаў, адыграў на канцэртах трох тураў па Украіне і СНД («Вимагай більшого», 2001; «Суперсиметрія», 2003; «Тихий океан», 2004; «Кращі пісні за 10 років», 2004).
Сям'я
Жанаты з Вольгай Тараканоўскай (Шураў). Сын — Леў Шураў (нарадзіўся ў 2003 годзе). Разам з сям'ёй жыве ў Кіеве.
Дыскаграфія
Океан Ельзи
Esthetic Education
Святаслаў Вакарчук
Pianoбой
Камерная музыка
Ка́мерная му́зыка — галіна музычнага мастацтва, якая ўключае вакальныя і інструментальныя творы для невялікага складу выканаўцаў (сола або ансамбляў). Ёй уласцівы дэталізацыя музычнай драматургіі, адмысловая распрацоўка матэрыялу, тэндэнцыя да індывідуалізацыі ўсіх партый.
Асноўныя разнавіднасці твораў камернай музыкі — раманс, вакальны цыкл, саната, санатна-цыклічныя ансамблі (трыа, квартэт, квінтэт і інш.), інструментальныя п’есы і цыклы п’ес.
Тэрмін «камерная музыка» вядомы з 16 ст. як вызначэнне стылявой дыферэнцыяцыі свецкай музыкі, звязанай пераважна з бытавым (хатнім) музіцыраваннем, царкоўнай і тэатральнай музыкі. Вырашальную ролю ў фарміраванні камерна-інструментальных жанраў адыгралі прадстаўнікі венскай класічнай школы, камерна-вакальных — кампазітары-рамантыкі Ф. Шуберт, Р. Шуман. 3 19 ст. выконваецца ў канцэртных залах. У 19—20 стст. значныя дасягненні ў камернай музыцы належаць Ф. Шапэну, І. Брамсу, А. Дворжаку, Х. Вольфу, К. Дэбюсі, Л. Яначаку, Б. Бартаку, П. Хіндэміту, М. Глінку, А. Даргамыжскаму, М. Мусаргскаму, П. Чайкоўскаму, С. Танееву, С.Рахманінаву, А. Скрабіну, М. Метнеру, Дз. Шастаковічу, С. Пракоф’еву, М. Мяскоўскаму, Г. Свірыдаву.
Беларусь
На Беларусі ансамблевае музіцыраванне вядома з 17 ст. У канцы 18 ст. пашырана ігра на клавесіне, клавікордзе, у 19 ст. — фартэпіяннае, скрыпічнае, квартэтнае музіцыраванне. Арыгінальныя камерныя творы належаць А. Абрамовічу, І. Глінскаму, М. Ельскаму, Н. Орду, Ф. Міладоўскаму, В. Казлоўскаму.
У 20 ст. камерная музыка фарміравалася ў рэчышчы агульнага развіцця беларускай музычнай культуры. У інструментальных творах 1920—1930-х гг. характэрная рыса — цытаванне фальклорнага матэрыялу (квартэты М. Крошнера, М. Чуркіна, В. Яфімава). Больш складаныя сувязі з фальклорам у творах М. Аладава, А. Багатырова, П. Падкавырава, Р. Пукста, Я. Цікоцкага. Вакальная камерная музыка беларускіх кампазітараў ахоплівае рамансы і вакальныя цыклы (Л. Абеліёвіч, А. Багатыроў, Г. Гарэлава, Дз. Лукас, Р. Пукст, Дз. Смольскі, Э. Тырманд, Л. Шлег). Інструментальныя мініяцюры ёсць ва ўсіх беларускіх кампазітараў, але найбольш іх стварылі Л. Абеліёвіч, Я. Глебаў, В. Карэтнікаў, П. Падкавыраў, Дз. Смольскі. Цыклы п’ес для дзяцей пішуць В. Войцік, С. Картэс, А. Навахрост, Ф. Пыталеў, Э. Тырманд, К. Цесакоў, Л. Шлег і інш. Побач з традыцыйнымі інструментальнымі складамі беларускія кампазітары шырока выкарыстоўваюць у камернай музыцы духавыя, ударныя і народныя музычныя інструменты, узбагачаецца вобразная сфера (С. Бельцюкоў, Г. Гарэлава, У. Кур’ян, Дз. Смольскі, Л. Шлег).
На стылістыцы камернай музыкі адбіліся ўсе характэрныя тэндэнцыі беларускага музычнага мастацтва на розных этапах яго развіцця.
Ave, Caesar, morituri te salutant
Ave, Caesar, <Imperator>, morituri te salutant (Слаўся, Цэзар, <імператар>, асуджаныя на смерць, вітаюць цябе) — паводле сачынення рымскага гісторыка Гая Светонія Транквіла («Жыццё дванаццаці цэзараў», «Боскі Клаўдзій», 21), пры імператары Клаўдзіі падобнымі словамі яго віталі гладыятары, якія адпраўляліся на арэну.
Мясцечка
Мясце́чка (, Местечко) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Езярышчанскага сельсавета.
Да 9 снежня 1987 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Езярышчанскага пассавета, да 10 кастрычніка 2013 года ўваходзіла ў склад Гуркінскага сельсавета , да 4 верасня 2014 года — у склад Бычыхінскага сельсавета.
Каралеўства Фрызія
Фрызскае каралеўства (Magna Frisia) — каралеўства на тэрыторыі Нідэрландаў і паўночнай Германіі, якое ўтварылася прыблізна ў 500-я гг. н.э. Фрызскае каралеўства было заваявана Франкскай дзяржавай пасля бітвы пры Борне (734).
Вялікае перасяленне народаў
Падчас вялікага перасялення народаў фрызы абгрунтаваліся на поўначы і захадзе Ніжніх зямель. Да гэтага перыяду адносіцца меркаванае кіраванне караля Аўдульфа. Фрызы складаліся з плямёнаў са свабоднымі сувязямі, засяроджанымі на ваенных фарміраваннях, але без моцнай цэнтральнай улады. У другой палове VII стагоддзі Фрызскае каралеўства дасягнула свайго максімальнага пашырэння.
Гісторыя войнаў
Тытул фрызскіх кіраўнікоў невядомы. Франкскія крыніцы называюць іх герцагамі. Іншыя крыніцы часта называюць іх каралямі. У пісьмовых крыніцах паведамляецца толькі пра трох кіраўнікоў.
Альдгісл
Падчас кіравання караля Альдгісла ў фрызаў завязаўся канфлікт з франкскім маярдомам Эбраінам на старых рымскіх умацаваных межах. Альдгісл мог трымаць франкаў з іх арміяй на адлегласці. У 678 годзе ён аказаў гасціннасць англійскаму біскупу Вілфрыда Ёркскага, які таксама адмоўна адносіўся да франкаў.
Радбад
У кіраванне Радбада ход войны разгортваўся на карысць франкаў: у 690 франкі перамаглі ў бітве за Дорэстад пад правадырствам маярдома Піпіна Герыстальскага. Хоць не ўсе наступствы гэтай бітвы ясныя, Дорэстад стаў ізноў франкскім горадам, гэтак жа як і замкі Утрэхт і Фехтэн. Мяркуецца, што ўплыў франкаў тым часам распасціраўся з поўдня Аўдэ-Рэйна да ўзбярэжжа, але гэтыя даныя могуць быць недакладнымі, таму што ўплыў фрызаў у цэнтральных рачных абласцях не знік цалкам. Прынамсі, фрызы заснавалі архібіскупства ці дыяцэзію для Вілібрарда, а ў 771 годзе быў заключаны шлюб паміж Грымаальдам Нейстрыйскім, старэйшым сынам Піпіна, і Тэдэзіндай, дачкой Радбада.
Пасля таго, як Піпін памёр у 714 годзе, Радбад скарыстаўся барацьбой за ўладу сярод франкаў і вярнуў паўднёвую Фрызію. Ён склаў пагадненне з маярдомам Нейстрыі Рагенфрэдам, па якім у 716 годзе яго армія змагла прайсці па зямлі франкаў да Кёльна, дзе фрызы атрымалі перамогу над войскам Аўстразіі ў бітве за Кёльн. Армія вярнулася на поўнач з вялікімі ваеннымі трафеямі. Радбад планаваў напасці на імперыю франкаў у другі раз і мабілізаваў шматлікую армію, але перш, чым ён смог гэта зрабіць, ён захварэў і памёр увосень 719 года.
Попа
У 733 годзе Карл Мартэл паслаў армію супраць фрызаў. Фрызская армія была адкінута да Астэргаа. У наступным годзе адбылася бітва пры Борне. Карл пераправіў армію праз раку Аелмерэ разам з флотам, які дазволіў яму падплысці да Борна. Фрызы былі пераможаны ў наступнай бітве, а іх кароль Попа быў забіты. Пераможцы пачалі рабаваць і паліць язычніцкія храмы. Карл Мартэл вярнуўся з вялікай колькасцю трафеяў, зламаўшы ўладу фрызскіх каралёў назаўжды.
Пасля заваявання франкамі
Пасля бітвы пры Борне ў 734 годзе франкі захапілі фрызскія землі паміж рэкамі Влі і Лаўэрс. У 785 годзе, пасля перамогі Карла Вялікага над Відукіндам Саксонскім, франкі заваявалі землі на ўсход ад ракі Лаўэрс. Пры Каралінгах Фрызіяй кіраваў граф (grewan); гэта слова пазначала хутчэй каралеўскага намесніка, чым феадальнага валадара. Lex Frisionum, «Кодэкс законаў фрызаў», быў запісаны на латыні падчас кіравання Карла Вялікага.
Немцава (Гарадоцкі раён)
Не́мцава (, Немцево) — былая вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Бычыхінскага сельсавета.
Ліквідавана ў 2018 годзе.
Пётр Мікалаевіч Чарняўскі
Пятро Мікалаевіч Чарняўскі (укр. Петро Миколайович Чернявський) — украінскі гітарыст, найбольш вядомы як былы удзельнік гурта «Океан Ельзи» (з 2005 да 2013 году). Былы удзельнік кіеўскіх гуртоў «Абздольц» і «День Zащиты Детей».
Біяграфія
Бацька — фізік, маці — архітэктар. Вучыўся ў кіеўскім фізіка-матэматычным ліцэі. Паступіў у Кіеўскі політэхнічны інстытут на факультэт прыкладной матэматыкі, які кінуў пасля трох гадоў навучання праз удзел у «Океан Ельзи». Да гэтага таксама быў удзельнікам гуртоў «Абздольц» і «День Zащиты Детей».
Першы выступ у складзе ОЕ адбыўся на фестывалі «Таўрыйскія гульні-2005». На момант дэбюту ў складзе вышэйназванага калектыву, ён яшчэ працаваў гукарэжысёрам кіеўскага клуба «Бочка». Першы сумесны альбом Чарняўскага з «Океаном Ельзи» называўся «Gloria». Усяго ўдзельнічаў у запісу 4 альбомаў гурта, заканчваючы альбомам «Земля». У 2010 годзе Чарняўскі выступіў з Земфірай на фестывалі «Новая хваля» ў Юрмале. У 2012 іграў на басу ў супергурце Святаслава Вакарчука «Брюссель». 11 красавіка 2013 года афіцыйна было абвешчана аб спыненні супрацоўніцтва паміж гуртам і Пятром. Па афіцыйнаму паведамленню гэта абумоўлена «Творчымі прычынамі і прынята па агульнай згодзе ўсіх удзельнікаў». Зараз Пётр спалучае ўдзел адразу ў некалькіх калектывах: «Stacey Dogs», «Millon Kopek», «Ночные Снайперы».
Стэфан Георгэ
Стэфан Георгэ (Stefan George, пры нараджэнні — Стэфан Антон Георгэ, 12 ліпеня 1868, Бюдэсгайм, цяпер частка горада Бінген-на-Рэйне — 4 снежня 1933, Мінусіа каля Лакарна) — нямецкі паэт.
Адзін з вядучых прадстаўнікоў нямецкага сімвалізму. У 1892—1919 гг. выдаваў заснаваны ім элітарны часопіс «Лісткі мастацтва» (Blätter für die Kunst), вакол якога гуртаваліся паэты і вучоныя (т. зв. «George-Kreis»). Аўтар зборнікаў вершаў «Гімны» (1890), «Паломніцтвы» (1891), «Кнігі пастухоўскіх і хвалебных вершаў, паданняў і песень» (1895), «Дыван жыцця і песні пра сон і смерць з пралогам» (1905), «Сёмае кола» (1907), «Зорка саюзу» (1914), «Вайна» (1917), «Тры напевы» (1921) і інш. У сваёй творчасці арыентаваўся на самапаглыбленасць мастака і самадастатковасць мастацтва, незалежнага ад рэчаіснасці. Некаторыя матывы ў позняй творчасці Георгэ (зб. «Новае царства», 1928) былі выкарыстаны нямецкімі нацысцкімі ідэолагамі. Але паэт, адмаўляючы фашызм, эмігрыраваў у Швейцарыію, дзе і памёр у выгнанні.
Адпунктоўка
Адпунктоўка — прастора паміж пазіцыямі табулятараў, запоўненае паўтаральнымі сімваламі (як правіла, кропкамі). Адпунктоўка часта выкарыстоўваецца ў зместах кніг паміж назвамі раздзелаў і нумарамі старонак. Напрыклад:
УВОДЗІНЫ.................10 ГЛАВА 1..................14 Падраздзел..............20 ГЛАВА 2..................46
Адпунктоўка палягчае прагляд зместу ад аднаго элемента да іншага (напрыклад, ад назвы раздзела ці параграфа да нумара старонкі, з якой ён пачынаецца) і выкарыстоўваецца для таго, каб погляд чытача фіксаваўся на патрэбным радку тэксту.
Па тэхнічных правілах набору тэксту адбіўка паміж пунктамі павінна быць роўная паўкегельнай ці кегельнай, а самі пункты выраўнаваны па вертыкалі. Заканчваць адпунктоўку трэба на той жа вертыкалі, на якой завяршаюцца поўныя радкі загалоўкаў.
У тэкставых працэсарах Open Office і Microsoft Word для стварэння адпунктоўкі выкарыстоўваецца інструмент «запаўняльнік»; у AbiWord — інструмент «табуляцыя».
Панкры
Панкры́ (, Панкры) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Езярышчанскага сельсавета.
Гісторыя
Да 9 снежня 1987 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Езярышчанскага пассавета, да 10 кастрычніка 2013 года ўваходзіла ў склад Гуркінскага сельсавета , да 4 верасня 2014 года — у склад Бычыхінскага сельсавета.
Генцкае прымірэнне
Ге́нцкае прымірэ́нне (Pacificatie van Gent) — пагадненне паміж паўночнымі і паўднёвымі правінцыямі Нідэрландаў падчас Нідэрландскай рэвалюцыі XVI стагоддзя, якое было заключана 8 лістапада 1576 года ў Генце.
«Генцкае прымірэнне» прадугледжвала: Уладанні каталіцкай царквы і вярхоўная ўлада караля Філіпа II прызнаваліся недатыкальнымі. Генцкае прымірэнне ўяўляла сабой спробу кампрамісу рэвалюцыйнай буржуазіі і кальвінісцкага дваранства паўночных правінцый з каталіцкім дваранствам і кансерватыўным бюргерствам паўднёвых правінцый, якія пайшлі на гэта пад ціскам рэвалюцыйнага патрыятычнага руху народных мас. Мэтай кампрамісу было захаваць адзінства Нідэрландаў на аснове захавання іспанскай каралеўскай улады, але пры некаторых саступках з яе боку. Ён не вырашаў карэнных сацыяльна-палітычных супярэчнасцей, якія ўзніклі падчас рэвалюцыі. Са стварэннем контррэвалюцыйнай Араскай уніі ў валонскіх правінцыях і рэвалюцыйнай Утрэхцкай уніі ў 1579 годзе пагадненне фактычна страціла сілу.
Рахіў
Рахіў (Рахів, Rachau, Rahó, Rachov) — горад у Закарпацкай вобласці Украіны на Гуцульшчыне. Размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Закарпацкай вобласці ў горнай катлавіне на вышыні 430 м над узроўнем мора — самы высакагорны горад і раённы цэнтр ва Украіне. Найбольшы перапад вышынь у Рахiве паміж самай нізкай (400 м) і найбольш высокай (1200 м) вуліцах. Дзякуючы геаграфічнаму размяшчэнню, унікальнай прыродзе і самабытнай гуцульскай культуры Рахіў вядомы, як адзін з самых папулярных турысцка-рэкрэацыйных цэнтраў заходняй Украіны. У горадзе працуюць турбаза, гасцініцы і шэраг прыватных дамоў. У Рахіве размешчана праўленне Карпацкага біясфернага запаведніка.
Гісторыя
У XIII ст. Венгрыя цалкам авалодала горнымі раёнамі Закарпацця. Паступова сюды сталі прыбываць і сяліцца тут венгерскія феадалы.
Пацярпеў Рахiў і татара-мангольскага іга. У 1241 шасцідзесяцітысячная арда хана Батыя перайшла цераз Карпаты ў Венгрыю. За перыяд свайго панавання татара-манголы агнём і мячом спустошылі i зруйнавалi амаль ўсе сёлы i гарады.
Пасля адступлення заваёўнікаў у Закарпацце вяртаюцца венгерскія феадалы. Пасля паражэння ў бітве пад Могачам ў 1526 Венгрыя распалася. Большая частка Закарпацця трапіла ў васальную залежнасць ад Турцыi, а астатняя тэрыторыя апынулася пад уладай Габсбургаў. У пачатку XIV ст. зараджаецца апрышкаўскi рух. Рахiўчане бралі актыўны ўдзел у атрадах народных мсціўцаў І. Пынці, Ф. Бойка, І. Пысклывага, А. Доўбуша, В. Баюрака, што навальнiцаю праносiлiся па Карпатах.
У часы ўваходжання Закарпацкі зямель у склад Аўстра-Венгрыі сюды было пераселена шмат нямецкіх каланістаў, з удзелам якіх адбывалася станаўленне лесаперапрацоўчай галіны. У 1896 Рахiў стаў павятовым мястэчкам — цэнтрам Цісадалінянскага павета (акругі) Марамароскага камітата. З пачатку XX ст. вядома пячаць паселішча — з выявай галавы аленя, павернутай у левы геральдычны бок.
У лістападзе 1918 рахаўчане рашуча падняліся на барацьбу за вызваленне і ўз'яднанне краю з украінскім народам. 8 лістападзе 1918 у сяле Ясіня была ўтворана Гуцульская рэспубліка на чале са Сцяпанам Клачуракам, якая пратрымалася да мая 1919. 14 студзеня яе войскі, з боем, вызвалілі Рахiў ад венгерскай адміністрацыі і войскаў.
У чэрвені 1920 Рахiў увайшоў у склад Чэхаславацкай рэспублікі.
Фашысцкая акупацыя часоў другой сусветнай вайны завяршылася заняццем горада, як і ўсяго Закарпацця, часцямі Чырвонай Арміі ў кастрычніку 1944 года. У 1945 Рахiў, як і ўсё Закарпацце, увайшоў у склад УССР.
Клімат
Клімат на Рахіўшчыне умерана кантынентальны з ярка выяўленай пояснасцю: у нізіне — умераны, з цёплым летам і адносна мяккай зімой; у вярхоўях — рэзка кантынентальны, з халоднай і працяглай зімой і халаднаватым дажджлівым летам. Сярэдняя студзеньская тэмпература −4,8 ° C, сярэдняя тэмпература ліпеня 18 ° C, а сярэдняя гадавая тэмпература паветра складае 7,4 ° C. Перыяд з тэмпературай звыш плюс 10 ° C складае 147 дзён. Цяплей у раёне сяла Луг, а халадней на Гаверле. Пераважаюць вятры заходняга і паўднёва-заходняга кірунку.
Насельніцтва
Нацыянальны склад:
Транспарт
Ходзяць прыгарадныя дызель-цягнікі ў Каламыю і Івана-Франкоўск, робячы прыпынкі ў Білыні, Квасах, Ясыне, Варохце, Татараве, Мыкулычыне, Ярэмчы, Дэлятыне і інш.
1221 (альбом)
«1221» — альбом-зборка ўкраінскага гурта «Океан Ельзи», выпушчаны 7 снежня 2006 года лейблам «Moon Records». Назва дыска сімвалізуе «21 хіт за 12 гадоў» існавання гурта «Океан Ельзи». У зборку ўваходзяць новыя версіі песень «Ото була весна», «Відчуваю» і "911 (тихий океан)
Вибране... (альбом)
Вибране… — альбом-зборка ўкраінскага гурта «Океан Ельзи», выпушчаны 26 снежня 2007 года лэйблам Moon Records. Зборнік змяшчае 20 песень, створаных на розных этапах творчасці групы і дапоўненых хітамі з альбома «Міра», - песнямі «Лелеки», Зелени Очи, Все буде добре ».
Сіціна
Сі́ціна (, Ситино) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бычыхінскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Кудзінскага сельсавета, да 10 кастрычніка 2013 года — у склад Гуркінскага сельсавета.
Дыега дэ Нікуэса
Дые́га дэ Нікуэ́са  (Diego de Nicuesa;  — ) — іспанскі мараплавец, даследчык заходняга ўзбярэжжа Карыбскага мора.
Нарадзіўся ў Андалусіі ў высакароднай сям'і, якая атрымала вядомасць падчас Рэканкісты. У 1506 г. узначальваў экспедыцыю на карыбскае ўзбярэжжа сучаснай Коста-Рыкі для даследавання магчымасці адшукаць праход да Ціхага акіяна. Аднак з-за эпідэмій і сутыкненняў з індзейцамі быў вымушаны вярнуцца ў Санта-Дамінга.
Студзёнка (Гарадоцкі раён)
Студзёнка (, Студёнка) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Езярышчанскага сельсавета.
Да 9 снежня 1987 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Езярышчанскага пассавета, да 10 кастрычніка 2013 года ўваходзіла ў склад Гуркінскага сельсавета , да 4 верасня 2014 года — у склад Бычыхінскага сельсавета.
Дыега дэ Нікуэса
У 1508 г. быў прызначаны губернатарам часткі карыбскага ўзбярэжжа сучасных Коста-Рыкі, Нікарагуа і Панамы. Разглядаўся як галоўны канкурэнт больш вопытнага Алонса дэ Ахеды. У 1509 г. узначаліў экспедыцыю на 5 вялікіх караблях, што ўмяшчалі болей за 500 маракоў і канкістадораў. Заснаваў некалькі паселішчаў у Цэнтральнай Амерыцы. У 1511 г. падчас канфлікта з Васкам Нуньесам дэ Бальбоа быў зрынуты канкістадорамі з пасады губернатара і адплыў за дапамогай у Санта-Дамінга, але туды не трапіў. Ён і яго каманда лічацца загінулымі ў моры.
Табулятар
Табуля́тар — электрамеханічная машына, прызначаная для аўтаматычнай апрацоўкі (сумавання і катэгарызацыі) лічбавай і літарнай інфармацыі, запісанай на перфакартах, з выдачай вынікаў на папяровую стужку ці спецыяльныя бланкі.
Ужываліся для апрацоўкі масіваў інфармацыі да таго, як сталі шырока распаўсюджаны электронна-вылічальныя машыны. У СССР з'яўляліся асноўным тэхналагічным абсталяваннем машыналічыльных станцый. Таксама выкарыстоўваліся ў вылічальных цэнтрах як дапаможнае абсталяванне для апрацоўкі параўнальна невялікіх масіваў інфармацыі, якія не патрабуючць выканання лагічных аперацый.
Табулятары маглі досыць эфектыўна выконваць дзеянні складання і адыманні. Множанне і падзел выконваліся метадам паслядоўнага шматразовага складання і аднімання. Праца табулятара здзяйснялася ў адпаведнасці з набранай на камутацыйнай панэлі праграмай.
Гісторыя стварэння
Першы статыстычны табулятар быў пабудаваны амерыканцам Германам Холерытам, з мэтай паскорыць апрацоўку вынікаў перапісу насельніцтва, які праводзіўся ў ЗША ў 1890 г. Ідэя магчымасці выкарыстання для гэтых мэт перфакарт належала высокапастаўленаму чыноўніку бюро перапісу Джону Шоу Білінгсу (будучаму цесцю Холерыта). Холерыт скончыў працу над табулятарам да 1890 г. Затым у бюро перапісу былі праведзены выпрабаванні, і табулятар Холерыта ў спаборніцтве з некалькімі іншымі сістэмамі быў прызнаны лепшым. З вынаходнікам быў заключаны кантракт. Пасля правядзення перапісу Холерыт быў ганараваны некалькімі прэміямі, і атрымаў званне прафесара ў Калумбійскім універсітэце.
Холерыт арганізаваў фірму па вытворчасці табуляцыйных машын TMC (Tabulating Machine Company), прадаючы іх чыгуначным упраўленням і ўрадавым установам. Гэтаму прадпрыемству спадарожнічаў поспех. З гадамі яно зведала шэраг змен — зліццяў і пераназванняў. З 1924 года фірма Холерыта стала называцца IBM.
Сурміно
Сурміно́ (, Сурмино) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Езярышчанскага сельсавета.
Эль-Эскарыяль
Эль-Эскарыя́ль (El Escorial) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Мадрыд у складзе аўтаномнай супольнасці Мадрыд. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Куэнка-дэль-Гвадарама. Займае плошчу 68,8 км². Насельніцтва 15108 чалавек (на 2010 год). Адлегласць да адміністрацыйнага цэнтра правінцыі — 46 км. Да горада адносіцца палац-манастыр Эскарыяль.
Сурміно
Да 9 снежня 1987 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Езярышчанскага пассавета, да 10 кастрычніка 2013 года ўваходзіла ў склад Гуркінскага сельсавета , да 4 верасня 2014 года — у склад Бычыхінскага сельсавета.
Сухарукава (Гуркінскі сельсавет)
Сухару́кава (, Сухоруково) — былая вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Гуркінскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Езярышчанскага пассавета. Ліквідавана ў 2008 годзе.
Замак Эда
Замак Эда (江戸城 Эда-дзё:) — замак раўніннага тыпу ў Токіа, Японія. Таксама вядомы пад назвай «Замак Тыёда» (千代田城). Размешчаны ў Тыёда. Заснаваны ў 1457 годзе феадалам Ота Даканам.
Апісанне
Працягласць з поўначы на поўдзень — 3,5 км, з захаду на ўсход — 5,5 км. Агульная плошча — каля 1,014 км².
Замак сёння
Па стане на 2011 год захаваліся каменныя сцены, равы, некалькі пабудоў і варот замка. У Заходнім двары размешчаны Імператарскі палац, частка — адведзена пад Замкавы парк, свабодны для наведвання. У Паўночным двары размешчаны Палац баявых мастацтваў Японіі і Нацыянальны архіў Японіі.
Каліберная сістэма
Каліберная сістэма, гістарычны калібр: гістарычная класіфікацыя гармат згодна з масай у фунтах круглага снарада (каменнага ці чыгуннага), які змяшчаецца ў канал ствала. Ужывалася ў 16–19 стагоддзях.
''Гл. таксама'': калібр, калібр і даўжыня ствала.
Сістэма вынайдзена ў канцы 15 – пачатку 16 ст., і яе вынаходніцтва прыпісваецца ці свяшчэнніку Георгу Хартману з Нюрнберга, ці збройніку Рыгору Лёфлеру. Класіфікацыя аснаваная на масе каменнага ядра (асноўнага тыпу артылерыйскага снарада ў Еўропе 14–15 ст.) і доўгі час захоўвалася ў такім выглядзе, хоць ужо ў 1520-х гадах асноўным матэрыялам для гарматных снарадаў у Еўропе стаў чыгун, спачатку каваны, потым літы. Сістэма не замяніла г.зв. гарматных сямействаў (Geschlechtern), а дапоўніла іх; з яе ўвядзеннем сталі выдзяляць, напрыклад, гармату – 40-фунтавую пушку (гл. таксама картау́на) ці 12-фунтавую серпентыну. Прытым ядро, якое фактычна выстрэльвалася з гарматы, было меншым за ядро тэарэтычнага калібру.
Сістэма з'яўляла адзін з ранейшых прыкладаў стандартызацыі ў вытворчасці і ваеннай справе Еўропы. Але, што тыпова для да-індустрыяльнага грамадства, адначасова са стандартамі існавала мноства выняткаў з іх.
Іспанская сістэма
Стандартызацыя калібраў ў Іспаніі ўпершыню праведзена каралём Карлам I (Карлам V ) ў пачатку 16 ст.; уведзеныя 23 калібры (ад 2 да 48 фунтаў) для 6 тыпаў гармат (вялікія пушкі, куляўрыны, а таксама іх «паловы» і «трэці»). Стандартныя («належныя») калібры, тыпы і групы тыпаў («класы») гармат абмяркоўваліся ў працы 1592 г. Луіса Калады, каралеўскага інжынера, гісторыка і матэматыка – куляўрыны складалі 1-ы клас, пушкі – 2-і клас, камнямёты і марціры – 3-і клас. Іспанская сістэма калібраў рэфармаваная ў 1609 годзе начальнікам артылерыі Іспанскага каралеўства Дыега Уфана; колькасць калібраў скарочаная да 4-х (48-, 24-, 12-, 6-фунтавыя) з 2-ма дадатковымі варыянтамі (10 і 5 фунтаў) для 4 тыпаў гармат (поўная пушка, паў-пушка, чвэрць і актава пушкі).
Калібры тыпаў гармат у Іспаніі, як правіла, былі бо́льшымі за калібры сучасных ім аднайменных тыпаў у іншых краінах ; прытым іспанскія чыгунныя гарматы былі не самымі цяжкімі на адзінку масы снарада (300 фунтаў на 1 фунт ядра ў канцы 16 ст.) – гэты паказчык быў большым у англійскіх, ірландскіх, шведскіх жалезных гармат.
Французская сістэма
У сярэдзіне 16 ст. кароль Францыі Генрых II увёў стандартны рад калібраў (33-фунтавая пушка, 15-фунтавая вялікая куляўрына, 7,5-фунтавая няправільная куляўрына (бастард), 2-фунтавая малая куляўрына, 1-фунтавы фалькон, 0,5-фунтавы фальканет), які, у цэлым, ужываўся да сярэдзіны 17 ст. . Сістэма рэфармаваная каралём Людовікам XIV ў выглядзе лінейкі 48-, 32-, 24-, 16-, 12-, 8-, 4-фунтавых калібраў.
У некаторыя гістарычныя перыяды французскія гарматы маглі мець вінаградзіны, адмысловая форма якіх азначала той ці іншы калібр.
Англійская сістэма
З канца 16 ст. (часы каралевы Елізаветы) англійская сістэма ўключала 42-, 32-, 24-, 18-, 12-, 9- і 6-фунтавыя калібры; сістэма была пацверджаная урадам Кромвеля і ўжывалася ў 17–18 ст.
У 1756 Джон Мілер, начальнік Вулвічскага арсенала, распрацаваў сістэму стандартных калібраў, даўжынь ствала і парахавых зарадаў для палявых, карабельных, абложных і гарнізонных гармат, г.зв. «новае (артылерыйскае) ўзбраенне» (new ordnance).
Атава (значэнні)
Атава:
Брэст-Літоўская чыгунка
Брэст-Літо́ўская чыгу́нка — сетка чыгуначных ліній ў 1939—1951 гадах, якая звязвала БССР з Заходняй Еўропай, Літвой і Украінай і абслугоўвала Баранавіцкую, Брэсцкую, Гродзенскую, Маладзечанскую, Палескую і Пінскую вобласці. Уключала такія чыгуначныя лініі, як Высока-Літоўск — Ковель, Брэст — Жыткавічы, Баранавічы — Слуцк, Брэст — Негарэлае, Гродна — Ліда — Маладзечна, Андрэевічы — Баранавічы, Стасілаў — Баранавічы — Лунінец і іншыя. Агульная даўжыня чыгуначных ліній станам на 1950 год складала 1145 кіламетраў і 600 кіламетраў вузкакалейных ліній. Упраўленне чыгункі размяшчалася ў Баранавічах. Друкаваны орган з 1940 года — газета «Сталинский маршрут». У 1951 годзе аб’яднана з Мінскім аддзяленнем Заходняй чыгункі ў Мінскую чыгунку.
Іршава
Іршава (Іршава, Ilosva, Iršava, Iršava, ארשעווע (Аршэвэ), Irschawa, Iloşva, Irszawa) — горад у Закарпацкай вобласці Украіны. Цэнтр Іршаўскага раёна. Размешчаны ў перадгор’і Карпат, на абодвух берагах ракі Іршавы (прытока Боржава), з усіх бакоў акружана гарамі, узвышшамі і лясамі. Мае значную шчыльнасць насельніцтва.
Гісторыя
Першая пісьмовая згадка Іршавы датавана 1341 годам, калі горадам і ваколіцамі валодалі феадалы Ілашваі, у 1460 годзе яны атрымалі на гэтыя землі грамату ад венгерскага караля. Венгерскія крыніцы звязваюць сямейства Ілашваеў з кіеўскім князямі і называюць іх «русінскімі князямі». Ад дынастыі Ілашваі і пайшла назва Ілашва, якая паступова перайшла ў Іршава. Яшчэ адна версія паходжання назвы Іршава — ад рэчкі Іржава (тым часам яна была колеру жыта, адсюль і назва). Зараз гэтая рэчка завецца Іршавай (Іршава). У вайну 1703—1711 гадоў ваколіцы Іршавы былі адным з раёнаў баявых дзеянняў пад камандаваннем Ферэнца II Ракацы, у паўстанцкім атрадзе ваявала каля 100 жыхароў паселішча. У 1921 годзе ў Іршаве знаходзіўся акруговы камітэт кампартыі Чэхаславакіі. У гады нацысцкай акупацыі ў ваколіцах Іршавы дзейнічаў партызанскі атрад Дзьюлы Урсты — Івана Прышчэпы. У 1980 годзе Іршава атрымала статус горада раённага падпарадкавання.
Эсперанта-клуб
Эсперанта-клуб (калька з эсперантскага Esperanto-klubo; выкарыстоўваецца таксама словазлучэнне Клуб эсперантыстаў) - клуб, у якім сустракаюцца асобы, валодаючыя мовай эсперанта. Мясцовыя эсперанта-клубы з'яўляюцца ў пэўнай ступені асновай руха эсперантыстаў (хаця, гэта сітуацыя стала змяняцца з распаўсюджваннем інтэрнэта і са з'яўленнем магчымасці мець зносіны на эсперанта ў сеціве).
Эсперанта-клубы адрозніваюцца паміж сабой паводле цэлага шэрага параметраў:
Ткачы (Гарадоцкі раён)
Ткачы́ (, Ткачи) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Езярышчанскага сельсавета.
Да 9 снежня 1987 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Езярышчанскага пассавета, да 10 кастрычніка 2013 года ўваходзіла ў склад Гуркінскага сельсавета , да 4 верасня 2014 года — у склад Бычыхінскага сельсавета.
Вільярэаль
Вільярэа́ль (Villarreal, Vila-real) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Кастэльён у складзе аўтаномнай супольнасці Валенсія. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Плана-Баха. Займае плошчу 55,1 км². Насельніцтва 51367 чалавек (на 2010 год). Адлегласць да адміністрацыйнага цэнтра правінцыі — 8 км. Гэты невялікі горад знакаміты сваім футбольным клубам «Вільярэал», які выступае ў Прымеры, вышэйшым футбольным дывізіёне Іспаніі. Горад заснаваны 20 лютага 1274 года.
Інцыдэнт каля варот Сакурада
— забойства главы японскага ўрада Іі Наосукэ апазіцыянерамі, якое адбылося 24 сакавіка 1860 года каля варот Сакурада замка Эда.
Гісторыя
Прычынамі забойства была незадаволенасць японскіх кансерватараў палітыкай Іі Наосукэ, які сілай зрабіў свайго кандыдата сёгунам, падпісаў нераўнапраўныя дагаворы з замежнымі дзяржавамі і пачаў рэпрэсіі супраць апазіцыі. У 1858 годзе самураі княстваў Сацума, Міто, Цёсю, Этыдзэн і Інсю пачалі падрыхтоўку ліквідацыі «тырана». Асабліва моцнымі антыўрадавыя настроі былі ў Сацуме і Міто, якія панеслі найбольшыя страты падчас палітычных пераследаў.
У лютым 1860 года 18 самураяў гэтых княстваў, якія страцілі свае ўладанні, заключылі саюз «За справядлівасць». 24 сакавіка таго ж года яны напалі на калону Іі Наосукэ за варотамі Сакурада замка Эда. Кіраваў нападам Сэкі Тэцуносукэ. У яго групу ўваходзілі 17 выхадцаў з Міто — Акабэ Сандзюра, Сайта Кэмоцу, Сана Такэносукэ, Адзэкі Тыкасіціра, Хіраока Нэнодзіра, Інада Дзюдза, Марыяма Сігэносукэ, Кайга Сакіносукэ, Курасава Цюсабура, Ямагуты Тацуносукэ, Сугіяма Яітыра, Масіко Кімпаты, Хасуда Ітыгора, Коібу Тыканамэ, Хірокі Мацуносукэ, Моры Гарокура, а таксама выхадзец з Сацумы — Арымура Дзідзаэмон. Нападаючыя сярод белага дня паспяхова знішчылі суправаджэнне калоны і зарэзалі арганізатара рэпрэсій.
Паводле «Мэты забойства тырана» (斬奸趣意書), якую апазіцыянеры напісалі перад інцыдэнтам, іх галоўным заданнем было спыненне пераследаў і змяненне курсу сёгуната, а не звяржэнне ўрада. Аднак гэта забойства нанесла вялікі ўдар па прэстыжы сёгуната і стала адной з прычын падзення ўрада.
Гановер (правінцыя)
Правінцыя Гановер (Hannover) — германскае дзяржаўна-тэрытарыяльнае ўтварэнне, якое існавала з 1866 па 1945 гады.
Каралеўства Гановер імкнулася ў канфлікце Аўстрыя — Прусія быць нейтральным, але галасавала ў вырашальным галасаванні аб мабілізацыі федэральных войскаў 14 чэрвеня 1866 супраць Прусіі; пасля гэтага Прусія абвясціла Гановеру вайну. Хоць Гановер перамог у бітве пад Лангензальца, але тым не менш Вельфы страцілі трон, Каралеўства Гановер, таксама як Курфюрства Гесэн (Гесэн-Касель), Герцагства Насау і Свабодны горад Франкфурт было акупавана Прусіяй і ператворана ў прускую правінцыю.
Правінцыя скасавана (разам з самай Прусіяй) у 1946 годзе. На большыя частцы былой тэрыторыі Гановера была створана федэральная зямля Германіі Ніжняя Саксонія, меншая частка перайшла ў Саксонію-Анхальт.
Маруга (возера)
Мару́га — возера ў Беларусі, у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Маруга (прыток Дзісны), за 36 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Браслаў, за 0,3 км на паўночны захад ад гарадскога пасёлка Відзы.
Плошча паверхні 0,36 (0,38 ) км², даўжыня 0,81 км, найбольшая шырыня 0,71 км, даўжыня берагавой лініі 2,6 км. Найбольшая глыбіня возера 2,5 м, сярэдняя — 1,3  м. Аб’ём вады ў возеры 0,46 млн м³. Плошча вадазбору 11,5 км².
Схілы катлавіны возера вышынёй 3—4 м, ва ўсходняй частцы да 10 м. Берагі сплавінныя, на паўночным усходзе пясчаныя. Мелкаводдзе шырокае. Дно возера выслана сапрапелем, ва ўсходняй і паўночнай частках да глыбіні 1 м трапляюцца пясчаныя адклады. Цалкам зарастае. У возера ўпадаюць 2 ручаі (у т.л. з Відзаўскага возера ) і выцякае рака Маруга.
У возеры водзяцца карась, плотка, лешч, лінь і іншыя віды рыб.
Азяраны
Назву Азяра́ны маюць:
ФК Од
«Од» (Odds ballklubb) — нарвежскі футбольны клуб з горада Шыен, які выступае ў Элітэсерыен. Хатнія матчы праводзіць на «Скагерак Арэне».
Гісторыя
Клуб заснаваны 31 сакавіка 1894 года.
Эстрыд Абадрыцкая
Эстрыд Абадрыцкая (каля 979 — ) — дачка правадыра абадрытаў, шведская каралева — жонка Олафа Шатконунга, караля Швецыі (1000—1022); маці шведскага караля Анунда Якаба і рускай княгіні Святой Інгігерды.
Наложніца Олафа Шатконунга Эдла была родам з таго ж рэгіёна, што і Эстрыд, і, верагодна, трапіла ў Швецыю аналагічным чынам. Кароль ставіўся да Эстрыд і Эдлы аднолькава, а яго сын і дзве дачкі ад Эдлы атрымлівалі тыя ж ушанаванні, што і дзеці ад Эстрыд, хоць афіцыйна ён быў жанаты толькі на Эстрыд, і каралевай была яна. Сноры Стурлусан пісаў, што Эстрыд дрэнна ставілася да дзяцей Эдлы (Эмунда, Астрыд і Гольмфрыды), і таму Эмунд быў высланы ў Вендландзію да сваякоў Эдлы, якія яго і выхавалі. Акрамя гэтага сведчання і згадкі ў таго ж Сноры пра тое, што Эстрыд любіла пампезнасць і раскошу і была патрабавальнай да слуг, пра яе асобу і характар нічога невядома.
Эстрыд прыняла хрышчэнне ў 1008 годзе разам з мужам, дзецьмі і многімі прадстаўнікамі шведскай знаці. Прыняўшы хрысціянства, Олаф працягваў прытрымлівацца свабоды веравызнання як палітыкі для краіны — Швецыя стала хрысціянскай дзяржавай толькі пасля рэлігійнай вайны паміж Інгэ I Старэйшым і Блот-Свенам у 1084—1088 гадах.
Хвошна
Хво́шна (, Хвошно) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Бычыхінскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Хвошненскага сельсавета. Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Кудзінскага сельсавета, да 10 кастрычніка 2013 года — у склад Гуркінскага сельсавета.
ФК Вільярэал
«Вільярэа́л» (Villarreal Club de Fútbol, S.A.D.) — іспанскі футбольны клуб, што базуецца ў мястэчку Вільярэаль у правінцыі Кастэльён у складзе Валенсійскай аўтаноміі. Каманда гуляе на стадыёне «Эстадыа дэ ла Сераміка», што месціць 25 тысяч чалавек. Клуб быў заснаваны ў 1923 годзе яшчэ да грамадзянскай вайны і да сезона 1955/56 гуляў у рэгіянальных лігах. Клуб шмат часу правёў у Тэрсеры, Сегундзе B і Сегундзе (трэці, другі і першы нацыянальныя дывызіёны) пакуль у 1998 годзе не дэбютаваў у Ла Лізе. Гэта падзея адбылася 31 жніўня, калі «падводнікі» ў гасцях гулялі супраць мадрыдскага «Рэал».
У чэмпіянаце краіны клуб заваяваў сярэбраны медаль (2008) і бронзавы (2005). Найвышэйшым дасягненнем у Кубку Іспаніі для «Вільярэала» пакуль з’яўляецца пападанне ў паўфінал (2015). У сезоне 2020/21 «Вільярэал» нарэшце заваяваў свой першы трафей, атрымаўшы перамогу ў Лізе Еўропы.
Доўгі час асноўным супернікам «Вільярэала» быў клуб «Кастэльён», бо абодва месцяцца ў адной правінцыі. Але на сённяшні момант галоўным супраціўнікам з’яўляецца «Валенсія». Супрацьборствы паміж гэтымі клубамі атрымалі назва Валенсійскае лакальнае дэрбі.
Гісторыя
Клуб быў заснаваны 10 сакавіка 1923 года. Першым прэзідэнтам клуба стаў Хасэ Кальдуч Альмела. Першапачаткова колерамі клуба былі чорны і белы, гэта значыць белыя кашулі і чорныя шорты, а ў 1946 годзе было прынята рашэнне зміняць іх на жоўты і сіні, якія застаюцца і на сённяшні дзень. Стадыён «Эль-Мадрыгаль» (зараз «Эстадыа дэ ла Сераміка») быў уведзены ў дзеянне 17 чэрвеня 1923 года, а першы матч каманда згуляла на ім 21 кастрычніка.
Клуб гуляў у рэгіянальных дывізіёнах да сезона 1955/56, калі забяспечыў сабе выхад у трэці нацыянальны дывізіён, у якім гуляў да сезона 1961/62, калі 14 пазіцыя прывяла да паніжэння ў класе і вяртанню ў першы рэгіянальны дывізіён. Аднак там «Вільярэал» затрымаўся ненадоўга і, заняўшы ў сезоне 1966/67 першае месца, забяспечыў пераход у трэці нацыянальны дывізіён. З трэцяй спробы клуб забяспечыў павышэнне ў класе з першага месца, аднак затрымаўся ў другім нацыянальным дывізіёне толькі на два гады, заняўшы 17 месца ў сезоне 1971/72. Пасля чатырох не вельмі ўдалых сезонаў у трэцім нацыянальным дывізіёне клуб у апошні раз вярнуўся ў першы рэгіянальны дывізіён, затрымаўшыся там толькі на сезон 1976/77, паводле выніках якога з першага месца зноў трымаў павышэнне ў Тэрсеру. У сезоне 1986/87 «падводнікі» зарабілі павышэнне ў класе і з 1987 па 1990 гады правялі ў Сегундзе B, адкуль панізілізя класам ніжэй. Сезон 1990/91 стаў апошнім у трэцім нацыянальным дывізіёне, бо паводле яго вынікаў, заняўшы 2 месца, клуб перайшоў у Сегунду B, адкуль транзітам з 2 ж месца ў сезоне 1991/92 патрапіў у Сегунду. На працягу пяці сезонаў клуб займаў месца ніжэй сярэдзіны турнірнай табліцы лігі.
У сезоне 1997/98 «падводнікі» занялі 4 месца, што дазволіла праз сістэму плэй-оф зарабіць упершыню за 65 гадоў гісторыі клуба пуцёўку ў элітны іспанскі дывізіён. Першы матч у Ла Лізе клуб правёў 31 жніўня 1998 года на стадыёне «Сант’яга Бернабеу», дзе «Вільярэал» саступіў мадрыдскаму «Рэалу» з лікам 4:1. У дэбютным сезоне за «Вільярэал» выступалі такія ігракі, як Давід Альбельда, Андрэс Палоп, Хесус Гарсія Санхуан, Жэрарда Гарсія. Нягледзячы на ​​ўдалую першую палову сезона, у выніку «Вільярэал» заняў 18 радок у табліцы, вярнуўшыся ў Сегунду. Сезон 1999/2000 клуб завяршыў на 3 пазіцыі, вярнуўшы сабе права выступаць у вышэйшым дывізіёне. За адзінаццаць наступных сезонаў клуб займаў месцы з 15 па 2 і браў удзел у еўрапейскіх клубных спаборніцтвах.
Паводле вынікаў сезона 2011/12 клуб пакінуў элітны дывізіён чэмпіянату Іспаніі, скончыўшы сезон на 18 месцы. Аднак на наступны сезон «Вільярэал» зноў забяспечыў сабе права выступу ў Ла Лізе.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.