cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сулейманія
У горадзе мае аэрапорт «Сулейманія».
Берцана-дзі-Сан-П’етра
Берцана-дзі-Сан-П'етра (Berzano di San Pietro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 437 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 57 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 14020. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца апостал Пётр.
Абдула Гюль
Абдула Гюль (Abdullah Gül;, , Турцыя) — турэцкі палітык, прэзідэнт Турцыі з 2007 па 2014 год.
Да гэтага (у 2002—2003) — прэм’ер-міністр Турцыі, затым 1-ы намеснік прэм’ер-міністра і міністр замежных спраў. Прыхільнік еўрапейскай інтэграцыі Турцыі, прыклаў нямала намаганняў для таго, каб яго краіна атрымала магчымасць прыступіць да перамоў аб уступленні Турцыі ў ЕС. Разам з тым, лічыцца прыхільнікам ісламскіх каштоўнасцей.
Біяграфія
Абдула нарадзіўся ў г. Кайсеры ў сям’і інжынера. Сям’я адрознівалася кансерватыўнымі поглядамі і Гюль быў выхаваны ў традыцыяналісцкім кірунку.
Вывучаў эканоміку ў Стамбульскім універсітэце, стажыраваўся таксама ў Лондане і Эксетэры. У 1983—1991 працаваў у Ісламскай банку развіцця. З 1991 — выкладчык міжнароднага менеджменту, дэпутат Турэцкага парламента ад ісламісцкай «Партыі дастатку» («Refah Partisi»). У 1991—1995 — член парламенцкага камітэта па бюджэце і планаванні. У 1995 зноў абраны дэпутатам, быў членам камітэта па міжнароднай палітыцы да 2001. У 1996—1997 — Дзяржаўны міністр, прэс-сакратар урада. Пасля таго, як «Партыя дастатку» была забароненая ў 1999, Гюль быў абраны ў парламент ад «Партыі дабрадзеі» («Fazilet Partisi»).
Трахома
Трахо́ма (, ад τραχύς — шурпаты, няроўны) — хранічнае інфекцыйнае запаленне злучальнай тканкі (кан'юнктывы) вачэй у чалавека. Трахома, таксама вядомая пад назвамі гранулярны кан'юнктывіт, егіпецкая афтальмія і сляпучая трахома — інфекцыйная хвароба, якая выклікаецца бактэрыяй Chlamydia trachomatis. Інфекцыя мае вынікам шурпатасць унутранай паверхні павек. Шурпатасць можа выклікаць боль у вачах, рэпанне знешняй паверхні вачэй ці рагавіцы, а таксама, магчыма, слепату.
Прычына
Бактэрыя, якая выклікае хваробу, можа распаўсюджвацца ў выніку непасрэднага ці ўскоснага кантакту з вачыма ці носам хворага. Ускосны кантакт уключае кантакт з адзеннем ці мухамі, якія датыкаліся да вачэй ці носа хворага. Неабходна вялікая колькасць заражэнняў на працягу некалькіх гадоў, перш чым шурпатасць павек настолькі ўзмацніцца, што павекі пачнуць намульваць вока. Хвароба больш распаўсюджаная сярод дзяцей, чым сярод дарослых. Благія санітара-гігіенічныя ўмовы, цесната і недастатковае забеспячэнне чыстай вадой і туалетамі таксама павялічваюць распаўсюджванне хваробы.
Прыкметы: кан'юнктыва чырванее, на ёй утвараюцца шэрыя, мутныя зярняткі (фалікулы), памяншаецца сакрэцыя слёзнай вадкасці, рагавіца парастае сасудамі, утвараюцца рубцы. Ускладненні: зварот павекавых краёў, няправільны рост веек (трыхіяз), запаленне рагавіцы з язвамі, бяльмом; адна з прычын слепаты. Лячэнне тэрапеўтычнае, хірургічнае.
Папярэджанне і лячэнне
Меры, накіраваныя на папярэджанне захворвання, уключаюць паляпшэнне доступу да чыстай вады і зніжэнне колькасці хворых асоб шляхам лячэння антыбіётыкамі. Могуць уключаць адначасовае лячэнне цэлых груп людзей, сярод якіх звычайна распаўсюджана захворванне. Аднаго мыцця для папярэджання хваробы недастаткова, але яно можа эфектыўна дапаўняць іншыя мерапрыемствы. Лячэнне ўключае прыём азітраміцыну ці тэтрацыкліну. Аддаецца перавага азітраміцыну, бо яго можна прымяняць у форме адной дозы. Пасля з'яўлення рубцоў на павеку можа спатрэбіцца хірургічная аперацыя для выпраўлення стану павек і папярэджання слепаты.
Разьба
Разьба (ад «рэзаць»):
Лугнакіла
Лугнакіла (Log na Coille) — гара на паўднёвым усходзе Ірландыі, вышэйшы пункт графства Уіклау і 13-ая па велічыні на востраве.
Вышыня гары — 925 м, схілы адносна спадзістыя, пакрытыя лугавой расліннасцю. На двух схілах знаходзяцца два ледніковыя кара, названыя мясцовым насельніцтвам — Паўднёвая турма і Паўночная турма.
Лузгіна
Лузгіна (Лузгина) — вёска ў Асінскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
FIFA 94
FIFA International Soccer (бел. Міжнародны футбол ФІФА) — першая камп’ютарная гульня серыі FIFA, з яе прынята адлічваць пачатак гісторыі «сучасных» спартыўных гульняў. Гульню выпусціла карпарацыя Electronic Arts 15 ліпеня 1993 года. Таксама першая FIFA была выпушчана на платформы: Sega Mega Drive, Master System, Mega-CD, Sega Game Gear, SNES (на ёй тэставалі), DOS, Amiga, 3DO, Game Boy.
Асаблівасці
Асаблівасці гульні складаліся ў рэвалюцыйным для таго часу ізаметрычным выглядзе (у той час як у іншых гульнях выкарыстоўваўся толькі від зверху). Гульня мае мноства зборных (ад Англіі да Саудаўскай Аравіі), але імёны гульцоў былі выдуманымі. Кіраванне вельмі простае і зручнае (менш за 6 кнопак). Маюцца афсайды, вуглавыя і розныя віды фалоў.
Руіенскі край
Руіенскі край (Rūjienas novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Латвіі ў вобласці Відзэмэ. Край складаецца з чатырох валасцей і горада Руіена, які з'яўляецца цэнтрам края.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 6144 чалавек. Плошча края — 352,2 км².
Куланутпес (Куланутпеская сельская акруга)
Куланутпес — сяло ў Нурынскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Куланутпескай сельскай акругі. Код КАТА — 355263100.
Герб Рэюньёна
Герб Рэюньёна быў створаны ў 1925 годзе з нагоды правядзення ў горадзе Петыт-Іль.
Герб уяўляе сабой чатырохчастковы шчыт, у сярэдзіне якога малы шчыток, двойчы рассечаны на блакіт, срэбра і чырвоны колер, у срэбры залатая манаграма «RF»; у першай частцы — на зялёным фоне гара з трыма вяршынямі, правая з якіх -вулкан, які вывяргаецца, над цэнтральнай вяршыняй па дузе тры сярэбраныя лацінскія літары «M», гара стаіць ля акіяна, што займае ніжнюю палову поля, усе фігуры сярэбраныя; у другой частцы — у рассечаным на блакіт і чырвоны колер сярэбраны карабель, які плыве па хвалях таго ж металу; у трэцяй частцы — у блакітным полі тры залатыя лілеі; у чацвёртай частцы — чырвонае поле абсыпана залатымі пчоламі.
Андрэй Аляксандравіч Уцюрын
Андрэй Аляксандравіч Уцюрын (Андрей Александрович Втюрин;, Пенза, Пензенская вобласць, РСФСР, СССР) — ваенны дзеяч Рэспублікі Беларусь.
Герб Рэюньёна
Вялікі герб таксама змяшчаедэвіз «Florebo Quocumque Ferar», які знаходзіцца над шчытом на залатой стужцы, апавітай зялёнай галіной ванілі.
Андрэй Аляксандравіч Уцюрын
Біяграфія
У 1992 годзе скончыў МУС Расіі, у 2002 годзе — Акадэмію МУС Беларусі.
Герб Рэюньёна
Сімволіка
Кожная частка шчыта мае ўласны сімвалічны сэнс. Выява ў першай частцы сімвалізуе гарысты востраў Рэюньён, тры M азначаюць лік 3 000, запісаны рымскімі лічбамі, што ў сваю чаргу з’яўляецца прыкладнай вышынёй на ўзроўнем мора найвышэйшага пункта вострава — патухлага вулкана Пітон-дэ-Неж (дакладная вышыня складае 3 069 метраў). У другой чвэрці намаляваны карабель «Святы Алексій», на якім у 1638 годзе на востраў прыбылі французы, якія абвясцілі яго ўладаннем французскай кароны. Тры лілеі ў трэцяй чвэрці сімвалізуюць Французскае каралеўства, залатыя пчолы ў чацвёртай частцы — Французскую імперыю (залатыя пчолы былі эмблемай імператара Напалеона I). Шчыток у цэнтры афарбаваны ў колеры нацыянальнага сцяга Францыі і сімвалізуе Французскую рэспубліку, тое ж значэнне мае манаграма RF (République Française — Французская рэспубліка).
Андрэй Аляксандравіч Уцюрын
Біяграфія
Шэф-рэдактар «Нашай Нівы» Андрэй Дынько ўспамінаў, што ў сакавіку 2006 года, калі яго арыштавалі пасля прэзідэнцкіх выбараў, у камеру да арыштантаў заходзіў Уцюрын:
Герб Рэюньёна
Сімволіка
Лацінамоўны дэвіз раней з’яўляўся дэвізам Французскай Ост-Індскай кампаніі і перакладаецца як «Буду квітнець там, дзе буду пасаджана». Вытворчасць ванілі з’яўляецца важнай часткай эканомікі вострава.
Андрэй Аляксандравіч Уцюрын
Біяграфія
Кіраўнік Службы бяспекі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь з 17 ліпеня 2007 года па 11 верасня 2014 года. 11 верасня 2014 года прызначаны намеснікам Дзяржаўнага сакратара Савета бяспекі.
Санкцыі ЕС
Пасля прэзідэнцкіх выбараў 2010 года, 2 лютага 2011 года быў унесены ў Чорны спіс Еўрасаюза. Згодна з рашэннем Савета Еўрапейскага саюза ад 15 кастрычніка 2012 года Уцюрын як начальнік атрада бяспекі прэзідэнта быў прызнаны адказным за камандаванне супрацоўнікамі яго службы, якія ўдзельнічалі ў допытах палітычных актывістаў пасля Плошчы 2010.
Крымінальная справа
Пад канец красавіка 2019 года з’явілася інфармацыя, што КДБ Беларусі затрымаў Уцюрына, а яго катэдж у Драздах-2 апячатаны. 30 красавіка стала вядома, што ўказам ад 24 красавіка Лукашэнка звольніў Уцюрына з пасады намесніка дзяржаўнага сакратара Савета бяспекі «за ўчыненне праступкаў, якія дыскрэдытуюць званне ваеннаслужачага». 4 мая следчае ўпраўленне КДБ паведаміла, што Уцюрын быў затрыманы разам з доказамі злачынства пры атрыманні 148600 долараў ЗША ад прадстаўніка расійскай камерцыйнай структуры за садзейнічанне ў прасоўванні яе інтарэсаў у Беларусі.
11 мая 2019 года Лукашэнка паведаміў, што Уцюрын трапіў у поле зроку праваахоўнікаў яшчэ да пераводу ў Савет бяспекі і ўжо на працягу амаль двух гадоў знаходзіўся пад кантролем спецслужбаў, у якіх было шмат фактаў аб яго проціпраўнай дзейнасці. Паводле Лукашэнкі, Уцюрына затрымалі з доказамі злачынства, калі «150 тысяч долараў яму чарговы раз прывезлі расіяне».
Справу Уцюрына Вярхоўны суд Беларусі пачаў разглядаць 10 сакавіка 2020 года; у працэсе некалькі разоў абвяшчаліся працяглыя перапынкі. Агулам на лаве падсудных апынулася 16 чалавек.
27 ліпеня 2020 года Вярхоўны суд прызнаў Уцюрына вінаватым у атрыманні і падбухторванні да дачы хабару і па сукупнасці злачынстваў прызначыў 12 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму. Акрамя таго, прысудам суда Уцюрын быў пазбаўлены звання палкоўніка і яму было забаронена на працягу пяці гадоў займаць пэўныя пасады.
Шпітальныя могілкі (Мінск)
Шпітальныя могілкі — адны з могілак Мінска, якія не існуюць у цяперашні час. Выкарыстоўваліся для пахавання вайскоўцаў, якія памерлі ў шпіталі (як частка цяпер вядомых Вайсковых могілак) Заснаваны, па розных звестках, альбо ў 1840-х гг ., альбо паводле легенды карты Мінска 1903 г., у 1881 г. Знаходзіліся ў раёне цяперашняга тралейбуснага дэпо на вул. Чырвонай і пр. Машэрава. Згодна карце ХІХ ст, займалі зусім невялікую тэрыторыю на скрыжаванні Чырвонай і 1-й Даўгабродскай вул. Гэта ж карта ўказвае наяўнасць царквы або капліцы на гэтых могілках у пачатковы пэрыяд іх існавання. Па прычыне невялікай тэрыторыі ўчастка былі напоўнены да канца ХІХ ст і, па некаторых звестках, былі закрыты для пахавання ў 1895 г. Паводле ўспамінаў старажылаў, не былі перанесены ў іншае месца падчас ліквідацыі пад заснаванне тралейбуснага дэпо. З другога боку, гісторык Іван Сацукевіч прыводзіць шэраг дакументальных доказаў таго, што гэтыя могілкі ніколі не існавалі.
Саміт у Стамбуле (1999)
Стамбульскі саміт 1999 года— шосты саміт арганізацыі па бяспецы і супрацоўніцтву ў Еўропе (АБСЕ), што адбыўся ў Стамбуле, Турцыя 18—19 лістапада. Вынікам стала прыняцце дэкларацыі і падпісанне Хартыі еўрапейскай бяспекі.
Таксама ў Стамбуле 30 дзяржаў-членаў АБСЕ падпісалі адаптаванае пагадненне аб звычайных узброеных сілах у Еўропе, якое ўнесла папраўкі ў Дагавор аб звычайных узброеных сілах у Еўропе (з 1990 года), каб перамагчы змены пасля заканчэння Халоднай вайны і распаду Савецкага Саюза. Таксама не было афіцыйных дамоўленасцяў паміж Расіяй і Захадам з-за ўмяшання НАТА у Косаўскі канфлікт і пачатку Другой Чачэнскай вайны.
Што тычыцца Рэспублікі Малдова, то ў дэкларацыі па выніках саміту гаворыцца, што дзяржавы-члены ДЗУСЕ «вітаюць абавязацельства Расійскай Федэрацыі завяршыць вывад расійскіх войскаў з тэрыторыі Рэспублікі Малдова да канца 2002 года» (г.зн. да 1 студзеня 2003 года). Выконваючы іншыя абавязацельствы, Расія з 2002 года паслядоўна адмаўляе, што яна калі-небудзь давала выразныя абавязацельствы па вывадзе сваіх войскаў, аднак яна вывела 58 цягнікоў з боепрыпасамі з Прыднястроўя. Ніякіх далейшых дзеянняў не было з 2004 года.
Расія сцвярджае, што выканала ўсе абавязацельствы, падпісаўшы з Грузіяй пагаднення аб закрыцці баз у Батумі і Ахалкалакі і вывадзе войскаў, дыслакаваных там, да канца 2008 года. Пакуль не ўсе расійскія войскі выведзеныя з Грузіі і Рэспублікі Малдова, члены НАТА адмаўляюцца ратыфікаваць дагавор. Гэта абавязацельства ўключае ў сябе скасаванне пакінутай базы (пасля 2008 года) у Грузіі: базы Гудаута ў Абхазіі. Гэта было расцэнена як спроба адкласці ратыфікацыю.
Дзягілева
Назву Дзя́гілева маюць:
Прозвішчы
Дзя́гілева — жаночая форма расійскага прозвішча Дзягілеў.
Майская (Іркуцкая вобласць)
Майская (Майская) — вёска ў Асінскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
NGC 4856
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзяракі
Назву Дзяракі маюць:
Карлес Кота
Карлес Кота Пахес (Carles Coto Pagès; нар., , Іспанія) — іспанскі футбаліст, паўабаронца клуба «Рода» з Вільярэаля.
Клубная кар’ера
Выхаванец «Барселоны», пазней выступаў у клубах ніжэйшых дывізіёнаў Іспаніі. У 2010—2011 гадах гуляў за кіпрскі «Анартосіс», пазней — за тбіліскае «Дынама», з якім стаў чэмпіёнам Грузіі.
У ліпені 2013 года перайшоў у мінскае «Дынама». Адразу стаў асноўным іграком дынамаўцаў, выступаў на пазіцыі флангавага паўабаронцы, але з верасня 2013 года страціў месца ў аснове. Па заканчэнні сезона пакінуў мінскі клуб.
У лютым 2014 года стаў іграком узбекскага «Бунёдкара». З 2015 года на працягу двух сезонаў выступаў у чэмпіянаце Кіпра.
У жніўні 2017 года вярнуўся ў Іспанію, стаўшы іграком клуба трэцяга дывізіёна «Рая Махадаонда». Пакінуў яго па заканчэнні сезона 2017/18. У сезоне 2018/19 выступаў за клуб «Волас» з другога дывізіёна Грэцыі.
У верасні 2019 года далучыўся да «Фігераса». У жніўні 2021 года перайшоў у клуб «Санта Калома» з чэмпіянату Андоры. У жніўні 2023 года папоўніў склад «Роды».
Міжнародная кар’ера
Падчас выступаў за «Барселону» выклікаўся ў юнацкія зборныя Іспаніі. У 2007 у складзе зборнай да 19 гадоў стаў чэмпіёнам Еўропы.
Шыліне (Ігналінскі раён)
Шылі́не (Šilinė), традыцыйная беларуская назва — Шылінцы  — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Палушэ.
Бакуноўскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Брагінскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Буркоўскага сельсавета.
Дземяхі
Назву Дземяхі маюць:
Рундальскі край
Рундальскі край (Rundāles novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўдні Латвіі ў вобласці Земгале. Край складаецца з трох валасцей, цэнтрам края з’яўляецца пасёлак Пілсрундале.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 4259 чалавек. Плошча края — 231,1 км².
Белакорац
Белако́рац (, Белокорец) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
У 1954—1976 гадах цэнтр Белакорацкага сельсавета.
Юньган
Гроты Юньган (雲岡石窟) — комплекс з 252 рукатворных пячор і ніш са статуямі, аб’ект Сусветнай спадчыны ў Кітаі. Будыйскі пячорны храмавы комплекс знаходзіцца на схілах гор Учжаушань, за 16 км ад сучаснага горада Датун (правінцыя Шаньсі).
Апісанне
На працягу 1 км з усходу на захад выяўлены 53 вялікія і больш за 1000 малых пячор і ніш, у якіх размяшчалася каля 51000 скульптур і барэльефаў (ад 2 см да 17 м).
Гісторыя
Юньган знаходзіўся паблізу г. Пінчэн (сучасны Датун), з 398 года сталіцы дзяржавы Паўночная Вэй (386—534). Асноўнае будаўніцтва вялося з 460 па 524 гады. Аб’ёмная скульптура часта спалучалася з фонавым роспісам.
Моцна пацярпеў ад войн і грабежніцкіх «раскопак».
Спасылкі
Большая российская энциклопедия
Фаіна Рыгораўна Гаенка
Фаіна Рыгораўна Гаенка (Фаїна Григорівна Гаєнко, сапраўднае прозвішча — Амельчанка; 25 верасня [8 кастрычніка] 1900,, Таўрычаская губерня — , ) — украінская актрыса. Народная артыстка УССР (1954). Член КПСС з 1941.
Біяграфія
Сцэнічную дзейнасць пачала ў драматычным калектыве пры народным доме ў Кахоўцы (1918—1920). У 1925—1927 гадах — актрыса тэатра імя І. Франко (Кіеў), у 1927 годзе — філіяла Адэскага дзяржаўнага драматычнага тэатра, з 1928 года — тэатра імя Занькавецкай (цяпер у Львове). У 1920-х гадах кіравала драматычнымі самадзейнымі калектывамі ў Кахоўцы, Берыславе, Херсоне.
Актрыса шырокага дыяпазону, Гаенка стварыла яркую галерэю характэрных, камедыйных і лірыка-драматыч вобразаў. Сярод іх: Маўка («Лясная песня» Лесі Украінкі), Хіўра («Сарочынскі кірмаш» Гогаля), Сцяша («Назар Стадоля» Шаўчэнка), Сафія («Няшчасная» Карпенка-Карага), Ліда, Саламія, Коўшык («Платон Крэчат», «Багдан Хмяльніцкі», «Калінавы гай» Карнейчука), Васіліса («На дне»), Эмілія («Атэла»).
У 2016 годзе адна з вуліц у Кахоўцы была названа ў яе гонар.
Актубек (Нурынскі раён)
Актубек — сяло ў Нурынскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Куланутпескай сельскай акругі. Код КАТА — 355263200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 350 чалавек (189 мужчын і 161 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 110 чалавек (53 мужчыны і 57 жанчын).
Андрэй Мелітонавіч Баланчывадзэ
Андрэй Мелітонавіч Баланчывадзэ (ანდრია მელიტონის ძე ბალანჩივაძე; 19 мая [1 чэрвеня] 1906,  —, ) — грузінскі кампазітар, педагог, грамадскі дзеяч. Герой Сацыялістычнай Працы (1986). Народны артыст СССР (1968). Лаўрэат дзвюх Сталінскіх прэмій (1946, 1947) і Дзяржаўнай прэміі Грузінскай ССР імя Ш. Руставелі (1969).
Анры Санфурш
Анры Санфурш (Henry Sanfourche;, Сарла-ла-Канеда — , палкоўнік Французскай імперыі.
Біяграфія
З 1802 г. — другі лейтэнант, з 1805 г. — лейтэнант. У складзе 54-м лінейнага пяхотнага палку ўдзельнічаў у нямецкай кампаніі (1805 г.) у бітве пры Ульме, вялікім манеўры, які дазволіў захапіць аўстрыйскую армію пад кіраўніцтвам генерала Карла Мака фон Лейберыха, а таксама ў вельмі вядомай бітве пры Аўстэрліцы. Капітан з 1807 г., у 1810 г. ад’ютант генерала Юга Шарло, у 1812 г. быў камандзірам батальёна 32-га пяхотнага палка. Маёр з 1813 г., спачатку 146-га палка лінейнай пяхоты, а затым 132-га палка лінейнай пяхоты. У 1829 г. стаў палкоўнікам 27-га палка лінейнай пяхоты.
Прайшоў 24 ваенныя кампаніі Напалеона, ад вайны трэцяй кааліцыі да вайны шостай кааліцыі ўключна.
Камандор ордэна Ганаровага легіёна і кавалер ордэна Святога Людовіка. Пахаваны на могілках Сарла-ла-Канэда (Новая Аквітанія).
Уладзімір Іванавіч Дзямідаў
Уладзімір Іванавіч Дзямідаў (, Рыбінск, Яраслаўская вобласць, Расія — ) — эканаміст. Доктар эканамічных навук (1991), прафесар (1994).
Біяграфія
Скончыў Рыбінскі авіяцыйны тэхнікум (1951), Рыбінскі вячэрні тэхналагічны інстытут (спецыяльнасць «Тэхналогія машынабудавання, металарэзныя станкі і інструменты», 1960), паралельна Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Халодная апрацоўка металаў рэзаннем, металургічныя станкі і інструменты», 1961). Працаваў на Рыбінскім маторабудаўнічым заводзе (1951—1960), Мінскім прыборабудаўнічым заводзе (1960—1963), Савеце народнай гаспадаркі БССР (1963—1969, Упраўленне радыётэхнічнай і прыборабудаўнічай прамысловасці), СКБ № 3, Інстытуце эканомікі АН БССР, Беларускім навукова-даследчым інстытуце навукова-тэхнічнай інфармацыі і тэхніка-эканамічных даследаванняў Дзяржплана БССР, Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (з 1976, прафесар кафедры «Эканоміка і арганізацыя машынабудаўнічай вытворчасці», у 1997—1998 — загадчык кафедры, адначасова ў 1997—2009 — загадчык кафедры «Міжнародныя эканамічныя адносіны», з 2019 — прафесар кафедры «Інжынерная эканоміка»).
Узнагароды
Ордэн Пятра Вялікага 1 ступені (Расія, 2006) і інш.
Маркаўка (Іркуцкая вобласць)
Маркаўка (Марковка) — вёска ў Асінскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Ганутка
Назву Ганутка маюць:
Швецыя старажытная і сучасная
Швецыя старажытная і сучасная (Suecia antiqua et hodierna) — кніга з ілюстрацыямі геаграфічных аб'ектаў Швецыі перыяду вялікадзяржаўнасці.
Кароткае апісанне
У выданні змяшчаецца 353 гравюр, выкананых па малюнках архітэктара  Эрыка Дальберга, які ўзяўся за гэты праект па каралеўскім даручэнні. Дальберг пачаў сваю працу ў 1660 годзе. Ён аб'ехаў розныя рэгіёны Швецыі, дзе на месцы рабіў шматлікія малюнкі панарам гарадоў, асобных гістарычных будынкаў, а таксама карт. Медзярыты не заўсёды былі вельмі дакладнымі, паколькі Дальберг маляваў таксама запланаваныя ім перабудовы, якія часткова не былі рэалізаваны. Акрамя таго, нярэдка ён маляваў людзей у няправільным маштабе ў адносінах да збудаванняў. Такім чынам нямала будынкаў здаваліся больш вялікімі і пампезным, чым былі на самай справе.
Для вырабу гравюр Дальберг наняў лепшых майстроў у Францыі і  Галандыі. Ён сам ездзіў у Парыж, каб назіраць за працай. Каля 1670 года, у выніку вайны з Даніяй, праца над кнігай была перапыненая на дзесяць гадоў. Архітэктар памёр у 1703 годзе, пакінуўшы сваю працу незавершанай. З 1720 года альбом паступіў у продаж і за дзесяць гадоў тыраж быў цалкам распрададзены. Пасля было зроблена шмат перавыданняў, апошняе з якіх было апублікавана ў 1924 годзе.
Шылінішкес (Ігналінскі раён)
Шылі́нішкес (Šiliniškės) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана за 25 км ад Палушэ. Насельніцтва 4 чал. (2001 г.).
Нікіцін
Нікіцін — прозвішча.
NGC 4857
NGC 4857 (іншыя абазначэнні — UGC 8077, MCG 12-12-22, ZWG 335.29, IRAS12554+7028, PGC 44284) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Беларускі расследавальніцкі цэнтр
Беларускі расследавальніцкі цэнтр — незалежны сродак масавай інфармацыі, які спецыялізуецца на аналітычных жанрах журналістыкі. Цэнтр вырабляе пяць відаў кантэнту — журналісцкія расследаванні, антыфейк, а таксама аналітычныя рэпартажы, навінныя праграмы і эканамічныя агляды.
Гісторыя
Беларускі расследавальніцкі цэнтр быў створаны ў 2018 годзе. Каманда БРЦ з’ехала з Беларусі ў 2021-м годзе, калі беларускія ўлады сталі актыўна рэпрэсаваць розныя СМІ і арыштоўваць журналістаў. Таксама разграмілі студыю БРЦ у Мінску, пасля чаго большая частка каманды выехала за мяжу.
29 чэрвеня 2021 года сайт БРЦ быў заблакаваны.
У кастрычніку 2022 года па заяве пракуратуры горада Мінска, інфармацыйная прадукцыя Беларускага расследавальніцкага цэнтра, а таксама лагатыпы, якія змяшчаюць абрэвіятуру «BIC» і словы «Belarusian Investigative Center» былі прызнаныя «экстрэмісцкімі матэрыяламі».
У снежні 2022 г. Беларускі расследавальніцкі цэнтр далучыўся да. Раней сёлета цэнтр стаў сябрам.
Расследаванні
У студзені 2022 года Беларускі расследавальніцкі цэнтр разам з Re:Baltica, Delfi Estonia апублікавалі матэрыял-расследаванне, у якім паказалі трохразовы рост экспарту нафты з Беларусі ў Эстонію пры параўнанні паказчыкаў за 2021 і 2020 гады. 4 лютага 2022 года Эстонія абвясціла аб увядзенні дадатковых санкцый у дачыненні да Беларусі ў выглядзе прыпынення транзіту вугальнай нафты.
Пасля расследавання БРЦ і The Guardian улады Вялікабрытаніі замарозілі лонданскую маёмасць Саіда Гуцэрыева, сына «кашалька» Лукашэнкі Міхаіла Гуцэрыева, на 200 мільёнаў долараў.
У снежні 2022 года бізнесмена Саўлюса Гірчыса, які ўдзельнічаў у схеме нелегальнага продажу беларускага лесу ў ЕС праз Казахстан і Кыргызстан, у выніку расследавання БРЦ выключылі са сваёй палітычнай партыі.
Пасля сумеснага расследавання з Siena пра спосабы абыходу санкцый супраць Гродна Азот, Літва канфіскавала беларускія ўгнаенні на мільёны еўра і ўзмацніла меры кантролю на мяжы.
Узнагароды
Журналісты БРЦ — лаўрэаты нацыянальнай прэміі «Вольнае слова» Беларускай асацыяцыі журналістаў за расследаванні ў 2018, 2019, 2020 і 2021 гадах. На «Вольным слове» у 2021 годзе каманда БРЦ атрымала першае месца ў катэгорыі «Аналітыка».
Бруна (муніцыпалітэт)
Бруна (Bruno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Bartolomeo apostolo.
Стужачныя чэрві
Сту́жачныя чэ́рві, цэстоды (Cestoda) — клас паразітычных плоскіх чарвей (Plathelminthes).
Паразітуюць у пазваночных жывёлах. Апісана каля 3500 відаў. Даўжыня ад 0,5 мм да 30 метраў.
Іх цела нагадвае стужку, якая складаецца з рознай колькасці (ад 4 да 1000) членікаў. На пярэднім канцы знаходзіцца галоўка з прысоскамі і (або) кручкамі для прымацавання да сценкі кішэчніка гаспадара. За галоўкай размешчана шыйка — зона росту. Ад яе адпачкоўваюцца новыя членікі, якія пастаянна павялічваюцца ў памерах.
Вызначальнай асаблівасцю стужачных чарвей з’яўляецца адсутнасць у іх стрававальнай сістэмы. Пажыўныя рэчывы яны ўсмоктваюць усёй паверхняй цела, пакрытай дробнымі варсінкамі, якія павялічваюць паверхню ўсмоктвання.
Стужачныя чэрві — гермафрадыты. У кожным членіку ёсць палавая гермафрадытная сістэма. Пасля апладнення яйцы назапашваюцца ў членіках і паступова, па меры аддзялення ад шыйкі новых членікаў, змяшчаюцца к канцу цела. Тут знаходзяцца спелыя членікі, запоўненыя яйцамі.
Hyalophora gloveri
Hyalophora gloveri — від молей сямейства. Упершыню від быў апісаны у 1872 годзе.
Апісанне
Часам лічыцца падвідам.
Размах крылаў каля 100 мм.
Лічынкі харчуюцца, , відамі роду і інш.
Арэал
Ён сустракаецца ў штатах Скалістых гор, заходніх частках поўначы Вялікіх раўнін і правінцыях канадскіх прэрый, на паўночным захадзе да цэнтральнай Альберты. Сустракаецца таксама на поўначы Мексікі.
Любоў Міхайлаўна Гакебуш
Любоў Міхалаўна Гакебуш (Любов Михайлівна Гаккебуш; 14 (26) верасня 1888,  —, ) — украінская тэатральная актрыса, педагог і перакладчык. Народная артыстка Украінскай ССР (1943). Сястра Міхаіла і Валянціна Гакебушаў, маці Валерыя Гакебуша.
Біяграфія
Нарадзілася ў шляхецкай сям’і. Вучылася ў Інстытуце высакародных дзяўчат у Кіеве, на Вышэйшых жаночых курсах і ў студыі Камернага тэатра ў Маскве.
На прафесійнай сцэне з 1917 года, сцэнічную дзейнасць пачала ва Украінскім нацыянальным тэатры (1917—1918), затым у Першым тэатры УССР імя Шаўчэнкі ў Кіеве (1919—1921), у Другім тэатры УССР імя Франко ў Вінніцы (1921—1922). Іграла ў тэатры Леся Курбаса «Бярэзіль» у 1922—1926 гадах да пераезду ў Харкаў.
У 1926—1928 у Адэскім тэатры імя Кастрычніцкай рэвалюцыі, у 1928—1933 у Харкаўскім Чырвоназаводскім тэатры, пасля яго пераводу ў Сталіна (Данецк) працавала ў Данецкім тэатры (1933—1938). У 1938—1941 зноў у Адэскім тэатры імя Кастрычніцкай рэвалюцыі.
Падчас вайны далучылася да трупы Харкаўскага украінскага тэатра імя Шаўчэнкі ў эвакуацыі (1941—1944). Член КПСС з 1943 года. Пасля 1944 пасялілася ў Кіеве і засяродзілася на перакладчыцкай дзейнасці ў Кіеўскім тэатральным інстытуце.
Арман Дзюпланціс
Арман (Монда) Дзюпланціс (Armand "Mondo" Duplantis; нар. 10 лістапада 1999) — шведскі лёгкаатлет (скачкі з шастом), чэмпіён і рэкардсмен свету (2022), Алімпійскі чэмпіён (2020).
Нарадзіўся ў ЗША.
Срэбраны прызёр чэмпіянату свету 2019 года, чэмпіён Еўропы 2018 года. Усталяваў найвышэйшае сусветнае дасягненне на адкрытым паветры (6,15 м, 17 верасня 2020). Алімпійскі чэмпіён Токіа 2020. Рэкардсмен свету ў памяшканні (6,22 м, 25 лютага 2023, Клермон-Феран, Францыя). Чэмпіён і рэкардсмен свету (6,21 м, 24 ліпеня 2022, Юджын, ЗША).
Амалфея
Амалфея, Амалтэ́я, Амальтэ́я (Ἀμάλθεια, літар. «далікатная багіня») — у старажытнагрэчаскай міфалогіі  — легендарная каза, якая выгадавала сваім малаком немаўля Зеўса на востраве Крыце ў пячоры Казінай гары (Αἰγαῖον ὄρος) у той час, калі багіня Рэя хавала юнага бога ад яго бацькі Кронаса. Калі нарадзіўся Зеўс, нарадзіла на свет двух казлянят. Паводле Мусея, шкуру гэтай казы (Эгіду) Зеўс выкарыстоўваў для шчыта падчас вайны з тытанамі.
Пасля сваёй перамогі казу Зеўс зрабіў сузор’ем, а таксама яе казлянят.
У гонар Амалфеі названы астэроід (113) Амальтэя, адкрыты ў 1871 годзе, а таксама спадарожнік Юпітэра Амальтэя, адкрыты ў 1892 годзе.
Мелітон Антонавіч Баланчывадзэ
Біяграфія
Нарадзіўся 24 снежня 1862 года (5 студзеня 1863 года па новым стылі) у вёсцы Баноджа. Вучыўся ў Кутаіскім духоўным вучылішчы, спяваў у царкоўным хоры. У 1880 годзе паступіў у хор Тыфліскага опернага тэатра. У 1889 годзе паступіў у Пецярбургскую кансерваторыю. У 1895—1917 гадах ладзіў хоры з грузінскай музыкай у гарадах Расіі.
У 1918 годзе заснаваў у Кутаісі музычнае вучылішча. У 1921—1924 гады — загадчык музычнага аддзела Наркамасветы Грузінскай ССР.
Адзін са стваральнікаў нацыянальнай оперы, аўтар першай грузінскай оперы «Дарэджан Падступная» паводле паэмы А. Цэрэтэлі «Тамара Падступная» (1897). Першая рэдакцыя оперы была створана пры ўдзеле Мікалая Чарапніна, другая — сына Андрэя Баланчівадзэ. З 1923 года жыў у д. 4 па вуліцы Георгія Ахвледыяні (мемарыяльная дошка). Памёр 21 лістапада 1937 года ў Кутаісі. Пахаваны ў горадзе Кутаісі ў пантэоне на Мцванеквавіла.
Лідзія Антонаўна Панамарэнка
Лідзія Антонаўна Панамарэнка (Лідія Антонівна Пономаренко; 16 лютага 1922 года, руднік Арцёма, УССР — 3 снежня 2013, Кіеў, Украіна) — украінская краязнаўца, гісторык Кіева і Украіны, даследчыца гістарычнай тапаграфіі і гарадской тапанімікі, суаўтар энцыклапедычнага даведніка назваў вуліц Кіева.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і гарняка на рудніку Арцёма. У 1939 годзе скончыла сярэднюю школу ў Краснадоне, у 1949 годзе скончыла Маскоўскі інстытут інжынераў геадэзіі, аэрафотаздымкі і картаграфіі (інжынер-аэрафотагеадэзіст). Працавала па спецыяльнасці ў Навашахцінску, Кадзіеўцы.
Жыла і працавала ў Кіеве з 1959 года. Была супрацоўніцай лабараторыі аэраметадаў Кіеўскага універсітэта, працавала ў розных установах, займаючыся пытаннямі геадэзіі і тапаграфіі. У 1967—1970 гадах — навуковы супрацоўнік Інстытута навукова-тэхнічнай інфармацыі.
З 1970 года прафесійна займалася гістарычнай тапаграфіяй і картазнаўствам. Старшы інжынер-картограф Інстытута гісторыі АН УССР (1970—1982). Вывучыла шматлікія планы і апісанні гарадоў Украіны розных эпох, перш за ўсё — Кіева; сярод разгледжаных ёю матэрыялаў многія былі ўпершыню адкрыты і ўведзены ў навуковы абарот. Выявіла ў Ленінградзе рукапіс кнігі «Гісторыі горада Кіева…» Максіма Берлінскага, якая лічылася страчанай.
Пачынаючы з 1960-х гадоў, даследавала тапаніміку Кіева, склала шырокую картатэку па гісторыі гарадскіх назваў. Шэраг знаходак быў апублікаваны ёю ў навуковых выданнях і перыёдыцы (усяго звыш 300 публікацый, у тым ліку ў газетах «Вечірній Київ», «Хрещатик», «Янус-Нерухомість»). Перадала матэрыялы картатэкі і свае працы ў Нацыянальную бібліятэку Украіны імя В. І. Вярнадскага, у Нацыянальную гістарычную бібліятэку Украіны.
Удзельніца шматлікіх навуковых канферэнцый. У друку, па радыё і тэлебачанні актыўна выступала за захаванне гістарычнай тапанімікі, у абарону культурнай спадчыны Кіева і Украіны; член галоўнага савета ўкраінскага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры. Доўгі час узначальвала Кіеўскую секцыю помнікаў навукі і тэхнікі; супрацоўнічала з цэнтрам помніказнаўства НАН Украіны.
З 1970 года ўваходзіла ў склад гарадской камісіі па пытаннях найменняў і памятных знакаў, ініцыятар увядзення і адраджэння шэрагу кіеўскіх тапонімаў. У апошнія гады жыцця — ганаровы член камісіі.
Аўтар матэрыялаў па тапаніміцы горада ў энцыклапедычным даведніку «Кіеў» (неаднаразова перавыдадзены ў 1981—1986 гадах). Падрыхтавала (у суаўтарстве) поўны Энцыклапедычны даведнік назваў вуліц Кіева (1995).
Памерла ў Кіеве; апошнія месяцы жыцця была прыкаваная да ложка з-за пералому тазасцегнавага сустава з прычыны ДТЗ. Пахавана на могілках вёскі Ляток.
Сям’я
Малодшы брат загінуў на фронце напярэдадні перамогі (8 мая 1945 года).
Жонка аднаго з унукаў — І. В. Герашчанка.
Бондараўшчына (Валожынскі раён)
Бо́ндараўшчына (, Бондаревщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Уладзіслаў Аляксандравіч Траццяк
Уладзіслаў Аляксандравіч Траццяк (нар., с. Арудзьева, Дзмітраўскі раён, Маскоўская вобласць, РСФСР, СССР) — выбітны савецкі хакеіст, брамнік.
У перыяд з 1969 па 1984 гады абараняў вароты ЦСКА і зборнай Савецкага Саюза. У матчах чэмпіянату СССР згуляў 482 матчы, на чэмпіянатах свету і Алімпійскіх Гульнях — 117 гульняў. У турнірах Кубка Канады — 11 матчаў.
Са снежня 2003 года — дэпутат Дзяржаўнай думы РФ чацвёртага склікання. З 2006 года — прэзідэнт Федэрацыі хакея Расіі. Палкоўнік запасу УС РФ.
Жан Кастэкс
Жан Кастэкс (Jean Castex; нар. 25 чэрвеня 1965, Вік-Фезансак) — французскі палітык, прэм’ер-міністр Францыі з 3 ліпеня 2020 да 16 мая 2022 года.
Паходжанне і адукацыя
Прозвішча Кастэкс паходзіць ад гасконскага слова Castèth(s) і азначае «шато» — загарадны сядзібны дом вышэйшай арыстакратыі.
Рэгіянальная праца
З 1991 года працаваў у аўдытарскім судзе на пасадзе аўдытара, у 1994 годзе стаў саветнікам-рэферэнтам (conseiller référendaire), у 2008 — старэйшым саветнікам (conseiller-maître).
У 1996 годзе прызначаны дырэктарам Упраўлення аховы здароўя і сацыяльных службаў дэпартамента Вар, у 1999 годзе заняў пасаду генеральнага сакратара прэфектуры дэпартамента.
У 2008 годзе абраны мэрам горада Прад у дэпартаменце Усходнія Пірэнеі, у 2014 годзе быў трыумфальна пераабраны пры падтрымцы 70% выбаршчыкаў, у 2020 - 75,72%. У якасці мэра і прэзідэнта супольнасці камун зрабіў значны ўклад у захаванне мясцовай славутасці — чыгуначнай лініі Сердань, у 2015 годзе перашкодзіў прыватызацыі аб’екта.
З 2010 па 2015 год — дэпутат рэгіянальнага савета Лангедок-Русільён.
З 29 сакавіка 2015 г. — дэпутат департаментского савета Усходніх Пірэнэяў.
Пры ўрадзе
З 2004 года працаваў у Міністэрстве салідарнасці і сацыяльнага згуртавання, дзе ўзначаліў кіраванне шпіталізацыі і медыцынскага абслугоўвання. Затым кіраваў канцылярыяй міністра Ксавье Бертрана, займаўся рашэннем праблемы птушынага грыпу, забяспечыўшы на тэрыторыі Францыі распаўсюджванне 200 млн ахоўных медыцынскіх масак і 2 млн доз вакцыны. Пасля прыходу да ўлады прэзідэнта Нікаля Сарказі Кастэкс рушыў услед за Бертранам, які атрымаў партфель міністра працы, і апынуўся на новым месцы ў разгар эканамічнага крызісу 2008 года, займаючыся рэфармаваннем сістэмы асаблівых пенсійных планаў. З 2010 года працаваў у прэзідэнцкай адміністрацыі Нікаля Сарказі, праз некаторы час заняўшы пасаду памочніка генеральнага сакратара Елісейскага палаца.
У 2017 годзе прызначаны кіраўніком міжведамаснай камісіі з задачай каардынацыі дзейнасці розных міністэрстваў у падтрымку кандыдатуры Парыжа на правядзенне Алімпійскіх і Паралімпійскіх гульняў у 2024 годзе, а пазней — аналагічную камісію па арганізацыі іншых важных спартыўных спаборніцтваў. 13 верасня 2017 года МАК абраў Парыж у якасці сталіцы Гульняў 2024 года.
У 2019 годзе ўзначаліў Нацыянальнае спартовае агенцтва.
Валоба
Вало́ба, Волаба — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Дрыса, за 34 кіламетры на ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, каля вёскі Азёрная на тэрыторыі ландшафтнага заказніка Сіньша.
Жан Кастэкс
Прэм’ер-міністр
6 ліпеня аб’яўлены персанальны склад урада. З 32 членаў Кабінета, які ўключае 16 міністраў, 14 міністраў-дэлегатаў і аднаго дзяржаўнага сакратара, палову (16 чалавек) склалі сябры партыі «Наперад, Рэспубліка!», дзевяць — беспартыйныя. Сярод астатніх ёсць прадстаўнікі Дэмакратычнага руху, новай партыі Тэрыторыі прагрэсу, а таксама партыі «Дзейнічаць» і Радыкальнага руху. Ва ўрад увайшлі 17 жанчын, сярэдні ўзрост членаў Кабінета склаў 50 гадоў (для другога ўрада Піліпа гэты паказчык складаў 51 год, а для першага — 54 гады).
Валоба
Плошча паверхні 3,32 км². Найбольшая глыбіня 9,9 м. Даўжыня 4,62 км. Найбольшая шырыня 1,4 км. Даўжыня берагавой лініі 17,1 км. Аб’ём вады 17,2 млн. м³. Плошча вадазбору 51,1 км².
Жан Кастэкс
Прэм’ер-міністр
15 ліпеня Кастэкс выступіў з праграмнай прамовай у Нацыянальным Асамблеі, пералічыўшы асноўныя напрамкі дзейнасці свайго ўрада. У іх ліку: для процідзеяння эпідэміі COVID-19 уводзіцца абавязковае нашэнне медыцынскіх масак у грамадскіх месцах (у памяшканнях і іншых зачыненых прасторах); пашырэнне паўнамоцтваў уладаў у рэгіёнах і на месцах; зніжэнне кошту абеду ў універсітэцкіх сталовых для студэнтаў на стыпендыі з 3,30 еўра да 1 еўра; барацьба з беспрацоўем, у першую чаргу сярод моладзі (мяркуецца зніжэнне сацыяльных узносаў для работнікаў не старэйшыя за 25 гадоў да 4000 еўра ў год, пры найме работнікаў нізкай кваліфікацыі з заробкам да 1,6 МРОТ кампаніі вызваляюцца ад сацыяльных узносаў); да канца 2021 года намечана вырабіць рэнавацыя 300 кварталаў з 450, дзе яна прызнаная неабходнай; вылучаюцца інвестыцыі агульным аб’ёмам 100 млрд еўра, у тым ліку 40 — на развіццё прамысловасці і 6 — у ахову здароўя; падтрымка экалагічных праектаў; пенсійная рэформа прызнана неабходнай, у тым ліку паступовы адмову ад спецыяльных пенсійных планаў; падрыхтоўка урадам законапраекта аб супрацьдзеянні сепаратызму па этнічных і рэлігійных падставах, а таксама супрацьдзеянне радыкальнага ісламізму; установа да пачатку 2021 года інстытута «суддзяў крокавай даступнасці» (juges de proximité), да юрысдыкцыі якіх павінны быць аднесены справы аб дробных паўсядзённых правапарушэннях.
Валоба
Катлавіна складанай формы, з мноствам заліваў, ляжыць сярод маляўнічных азёр, аб’яднаных пратокамі з ракой Дрыса. Схілы катлавіны вышынёй 9—15 метраў (на паўднёвым захадзе і поўдні 5—7 метраў), пад лесам, на захадзе разараныя. Берагі пясчаныя, на ўсходзе зліваюцца са схіламі. Ёсць 9 астравоў агульнай плошчай 7 га. Прыбярэжная зона да глыбіні 3—4 метры (у заходняй частцы да 5—7 метраў) пясчаная. Зарастае ўздоўж берагоў, шырыня паласы расліннасці да 30 метраў. Упадае рака Студзёніца, ручай з возера Опціна. Злучана шырокай і глыбокай пратокай з возерам Сіньша.
Жан Кастэкс
Асабістае жыццё
Жанаты на каталонке Сандры Рыбелейг (Sandra Ribelaygue) — дэпутат муніцыпальнага савета невялікага гарадка Вальсеболер на мяжы з Іспаніяй. Ёсць чацвёра дачок.
Узнагароды
Кавалер ордэна «За заслугі» па прадстаўленні прэм’ер-міністра «за 15 гадоў грамадзянскай і ваеннай службы» (указ Прэзідэнта Рэспублікі ад 15 мая 2006 года).
Ёдзі
Назву Ёдзі маюць:
Руцаўскі край
Руцаўскі край (Rucavas novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым захадзе Латвіі на ўзбярэжжы Балтыйскага мора у вобласці Курзэмэ. Край складаецца з двух валасцей, цэнтрам края з'яўляецца пасёлак Руцава.
Шыльвія
Шы́львія (Šilvija) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Міелагеная, на возеры Мілашайціс. Насельніцтва 0 чал. (2001 г.).
Ныгман
Ныгман — сяло ў Нурынскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Куланутпескай сельскай акругі. Код КАТА — 355263300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 172 чалавекі (89 мужчын і 83 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 102 чалавекі (50 мужчын і 52 жанчыны).
Бубіа
Бубіа (Bubbio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 898 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 57 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 14051. Тэлефонны код — 0144.
Музей шакаладу (значэнні)
Музей шакаладу:
Ёдкі
Назву Ёдкі маюць:
Мікалай Аляксандравіч Булганін
Мікала́й Алякса́ндравіч Булга́нін (, Ніжні Ноўгарад, Расійская імперыя —, Масква, РСФСР) — савецкі дзяржаўны і ваенны дзеяч. Маршал Савецкага Саюза (3 лістапада 1947, пазбаўлены гэтага звання 26 лістапада 1958 г).
Біяграфія
Паводле афіцыйнай біяграфіі, «з сям’і служачых». Вучыўся ў рэальным вучылішчы. З 1918 года ў органах ВЧК, узначальваў Ніжагародскую ЧК на чыгунцы. У 1922—1927 гадах у ВСНГ. У 1927—1931 гадах дырэктар Маскоўскага Электразавода, Старшыня Массавета (1931—1937), Старшыня Саўнаркама РСФСР (1937—1938), узначальваў праўленне Дзяржбанка СССР (1938—1940, 1940—1945).
Падчас Вялікай Айчыннай вайны — член ваенных саветаў армій і франтоў, з 1944 г. член Дзяржаўнага камітэта абароны, а з 1945 г. — Стаўкі вярхоўнага галоўнакамандавання.
== Узнагароды ==
NGC 4858
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рудня (Акцябрскі раён)
Рудня — былая вёска ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. У 1954 годзе тэрыторыя вёскі ўвайшла ў склад новаўтворанага гарадскога пасёлка Акцябрскі.
Размяшчэнне
Размяшчалася на крайнім паўднёвым усходзе сучаснага Акцябрскага.
Гісторыя
Першыя пісьмовыя згадкі пра вёску Рудня адносяцца да XVIII стагоддзя, калі яна ўваходзіла ў маёнтак Рудабелка, што належаў Дамініку Лапе. На 1908 год — у Рудабельскай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні.
З 1924 года — у Глускім, з 28 чэрвеня 1939 года — Акцябрскім раёне. Падчас Вялікай Айчыннай вайны адзін з цэнтраў Акцябрска-Любанскай партызанскай зоны. 2 красавіка 1942 года у ходзе карнай аперацыі «Бамберг» немцы цалкам спалілі вёску разам з жыхарамі (341 чалавек, у тым ліку 161 дзіця), у тым ліку з суседніх вёсак (усяго загінула больш за 800 чалавек). Пасля вайны вёска не адрадзілася, увекавечана ў мемарыяльным комплексе Хатынь. На месцы вёскі пастаўлены абеліск. 31.08.1954 года тэрыторыя былой вёскі ўвайшла у склад гарадскога пасёлка Акцябрскі.
Цэдыня
Цэдыня (Cedynia, Zehden — Цэдэн) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 540 км на захад ад Варшавы, за 70 км на поўдзень ад Шчэціна і за 5 км ад мяжы з Германіяй. Уваходзіць у склад Грыфінскага павета Заходнепаморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Цэдыня. Займае плошчу 1,67 км². Насельніцтва 1,6 тыс. чалавек.
Ypsolopha asperella
Апісанне
Размах крылаў складае 20-21 мм.
Арэал і экалогія
Сустракаецца ў Паўночнай і Цэнтральнай Еўропе, Сібіры, Карэі, Кітаі, Малой Азіі і на Блізкім Усходзе Азіі.
Лічынкі сілкуюцца на відах, , , і.
Ідута (значэнні)
Назву Ідута маюць:
Нова-Леніна
Нова-Леніна (Ново-Ленино) — сяло ў Асінскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Бутыльера-д’Асці
Бутыльера-д'Асці (Buttigliera d'Asti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bernardo di Chiaravalle.
Шышкіней
Шы́шкіней (Šiškiniai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Лінкмяніса.
Саласпілскі край
Саласпілскі край (Salaspils novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтры Латвіі ў вобласці Відзэмэ. Край складаецца з Саласпілскай воласці і горада Саласпілс, які ўваходзіць у склад края.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 23 188 чалавек.
Кертындзі
Кертындзі — сяло ў Нурынскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Кызылталскай сельскай акругі. Код КАТА — 355265100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1535 чалавек (797 мужчын і 738 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1020 чалавек (528 мужчын і 492 жанчыны).
Агававыя
Агававыя (Agavoideae) — падсямейства аднадольных  раслін сямейства.
Распаўсюджванне
Прадстаўнікі сямейства растуць у трапічных, субтрапічных і цёплых умераных абласцях планеты.
Выкарыстанне
Выкарыстоўваюцца для вытворчасці мескаля, у прыватнасці, тэкілы. Валодаюць лячэбнымі ўласцівасцямі.
Роды
Падсямейства ўключае 28 родаў і каля 550—600 відаў.
NGC 4859
NGC 4859 (іншыя абазначэнні — UGC 8097, MCG 5-31-53, ZWG 160.71, PGC 44534) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Брылькі
Брылькі́ (, Брильки) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
У 1940—1962 гадах цэнтр Брыльскага сельсавета.
Музей шакаладу (Бругэ)
Музей шакаладу ў Бругэ (Chocolademuseum in Brugge) - бельгійскі музей шакаладу, які распавядае пра гісторыю ператварэння какава-бабоў у шакалад.
Музей шакаладу з'яўляецца крыніцай гістарычных, геаграфічных і батанічных дадзеных аб шакаладзе. У музеі маюцца рэцэпты для наведвальнікаў. У музеі шакаладу можна карыстацца вялікай бібліятэкай, якая змяшчае кнігі пра какава, паглядзець працэс стварэння шакаладных вырабаў ручнога прыгатавання, а таксама задаць пытанні аб шакаладзе экспертам. Адзін з аддзелаў распавядае пра карысць шакаладу для здароўя.
Стокард Чэнінг
Стокард Чэнінг (Stockard Channing, нар. ) — амерыканская актрыса тэатра, кіно і тэлебачання, найбольш вядомая па ролі старшакласніцы Бэці Рыца ў мюзікле «Брыялін». Уладальніца прэмій «Эмі» і «Тоні»
Біяграфія
Сьюзан Антонія Уільямс Стокард (Susan Antonia Williams Stockard) нарадзілася ў Нью-Ёрку і па матчынай лініі мае ірландскія карані. У 1963 годзе, будучы яшчэ дзевятнаццацігадовай студэнткай каледжа, яна выйшла замуж за прадпрымальніка і скульптара Уолтэра Чэнінга (1940—2015), пасля чаго, аб’яднаўшы сваё імя з імем мужа, стала Стокард Чэнінг.
Акцёрскую кар’еру яна пачала ў тэатральнай кампаніі Бостана, пасля чаго стала з’яўляцца і на падмостках Нью-Ёрка, а ў 1971 годзе дэбютавала на Брадвеі. На вялікім экране дэбютавала ў фільме «Бальніца» (1971), а пасля некалькіх нязначных роляў на кінаэкранах дабілася папулярнасці ў фільме «Лёс» (1975) з Джэкам Нікалсанам у галоўнай ролі. У 1978 годзе 33-гадовая Стокард Чэнінг сыграла з пачынаючым акцёрам Джонам Траволтай і зоркай кантры і поп-музыкі Алівіяй Ньютан-Джон у экранізацыі брадвейскага мюзікла «Брыялін». Нягледзячы на ​​свой узрост, актрыса выдатна зладзілася з роляй старшакласніцы — нефармальнага лідара дзяўчын у школе, дзе разгортваецца дзеянне. Яе голас гучыць у дзвюх музычных кампазіцыях да фільма. Пасля няўдач у кіно і на тэлебачанні ў пачатку 1980-х гадоў актрыса вярнулася ў тэатр, дзе ў 1985 годзе ўдастоілася прэміі «Тоні» за ролю ў п’есе «Адзін дзень са смерці Джо па мянушцы Сідзень».
Адміністрацыйны падзел Батсваны
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Батсваны — падзел тэрыторыі Батсваны на пэўныя часткі ў мэтах эфектыўнай арганізацыі дзяржаўнага кіравання і мясцовага самакіравання. Згодна з падзелам Батсвана падзяляецца на 9 акруг.
Акругі
у 2001, Чобэ і Нгаміланд (2 і 7) злучылі ў Паўночна-заходнюю акругу.
Калінінская акруга
Калі́нінская акру́га (у тагачаснай прэсе і афіцыйных дакументах назва акругі на беларускай мове падавалася як «Калінаўская», «Калінаўшчына» і г.д., замест «Калінінская») — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у ліпені 1924 — чэрвені 1927 гадоў. Цэнтр — горад Клімавічы. Плошча 8371 км², насельніцтва 401,1 тыс. чал. (1924 г.).