cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Языльскі сельсавет
Я́зыльскі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Старадарожскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Языль.
Геаграфія
Языльскі сельсавет мяжуе з Дражнаўскім і Пасецкім сельсаветамі Старадарожскага раёна, Урэцкім сельсаветам Любанскага раёна, Сорагскім сельсаветам Слуцкага раёна.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Старадарожскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Старадарожскім раёне БССР. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Слуцкага раёна. З 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Старадарожскага раёна. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Горкаўскага сельсавета (13 населеных пунктаў: аграгарадок Горкі, пасёлак Пралетарскі, вёскі Бярэзінка, Вуглы, Добрынка, Забалацце, Зарэчнае, Мядзведня, Навасёлкі, Пад’яменец, Паськава Горка, Селішча і Солан).
Населеныя пункты
У склад сельсавета ўваходзяць:
Станам на 1 студзеня 1947 года ў склад сельсавета ўваходзілі 9 населеных пунктаў.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (12 населеных пунктаў) складала 1323 чалавекі, з іх 91,1 % — беларусы, 5,1 % — рускія, 1,7 % — украінцы.
Ян Мікалай Хадкевіч
Ян Мікалай Хадкевіч ( — ) — дзяржаўны і вайсковы дзеяч ВКЛ і Рэчы Паспалітай. Генерал-ад'ютант (з 1764), адначасова кашталян і староста генеральны жамойцкі (з 1765).
Паходжанне і сям'я
З магнацкага роду Хадкевічаў герба «Касцеша», сын Адама Тадэвуша, ваяводы берасцейскага і графіні Евы Чапскай (памерла ў 1769 годзе).
У 1766 г. узяў шлюб з графіняй Марыяй Людвікай Жавускай, з якой меў дзяцей: Ад бацькі атрымаў у спадчыну графскі тытул на Шклове і Мышы.
Альхавец
Альхавец — тапонім.
Ян Мікалай Хадкевіч
Адукацыя
У 1757 г. скончыў Віленскую акадэмію. Пэўны час жыў у маёнтку Турэц на Новагародскім ваяводстве.
Служба
У 1764 г. выбіраўся паслом на канвакацыйны сойм. Падтрымаў абранне Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Атрымаў ад караля і вялікага князя шэраг урадаў.
У час Барскай канфедэрацыі заняў неадназначную пазіцыю. Афіцыйна шкадаваў пра стан краіны, што аднак не перашкаджала яму падтрымліваць камандзіраў расійскага і прускага войскаў, якія баранілі яго зямельную ўласнасць. У 1778 г. атрымаў званне генерал-лейтэнанта арміі Расійскай Імперыі.
Смерць і пахаванне
Памёр 2 лютага 1781 года ў Чарнобылі, пахаваны ў Супрасльскім манастыры.
Арлан-даўгахвост
Арлан-даўгахвост (Haliaeetus leucoryphus) — від буйных мігруючых драпежных птушак з сямейства. Харчуюцца прэснаводнай рыбай.
Распаўсюджанне
Сустракаецца ў Цэнтральнай Азіі, паміж Каспійскім морам і Жоўтым морам, ад Казахстана і Манголіі да Гімалайскіх гор, Пакістана, Індыі і Бангладэш. Часткова мігруюць; цэнтральнаазіяцкія і паўднёваазіяцкія птушкі зімуюць у паўночнай Індыі, а заходнія — у Персідскім заліве.
Апісанне
Арлан-даўгахвост мае ярка-карычневы капюшон і белы твар, цёмна-бурыя крылы і рыжую спіну. Хвост чорны з характэрнай сярэдняй белай паласой. Маладыя птушкі цалкам цёмныя і без паласы на хвасце. Птушка ў даўжыню дасягае 72—84 см і ў размаху крылаў 180—205 см. Маса самак — 2,1—3,7 кг, самцоў — 2—3,3 кг.
Пылвамаа
Пылва (Põlvamaa або Põlva maakond) — павет на паўднёвым усходзе Эстоніі. Мяжуе з Расіяй на ўсходзе, а таксама з паветамі Выру, Валга і Тарту. Адміністрацыйны цэнтр — горад Пылва. Павет у адміністрацыйным дачыненні дзеліцца на 2 горада (Пылва і Рапіна) і 13 воласцяў.
На захадзе павета размешчана Атэпяскае ўзвышша, для гэтага рэгіёну характэрная вялікая колькасць азёр (усяго ў павеце іх каля 130). Цэнтральная частка занятая далінамі рэк (Ах'я, Піуза, Выханду і інш.). Усходняя частка забалочаная.
Краснагорскае (Алтайскі край)
Краснагорскае (Красного́рское) — сяло ў Алтайскім краі, адміністрацыйны цэнтр Краснагорскага раёна і Краснагорскага сельсавета. Размешчана за 233 км на паўднёвы ўсход ад Барнаула. Звязана з гарадамі і раёнамі края аўтамабільнымі трасамі. Да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі Бійск — 110 км. Насельніцтва — 5275 чалавек (2021). Заснавана ў 1811 годзе.
NGC 1472
NGC 1472 (іншыя абазначэнні — NPM1G −08.0152, PGC 14050) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мінская веласіпедная дарожка
Мінская веладарожка — адкрыта 12 верасня 2009 года. Праходзіць праз увесь горад. Даўжыня — 26,8 км. Пракладзена ўздоўж берагоў Свіслачы, цягнецца ўздоўж водна-зялёным дыяметры Мінска ад вадасховішча «Дразды» да Чыжоўскага вадасховішча. Маршрут праходзіць праз тры раёны горада: Ленінскі, Цэнтральны, Партызанскі. Шырыня дарожнага палатна — 2,5-3,5 м.
Дзяржавін
Дзяржавін — прозвішча.
Прохады
Про́хады (, Проходы) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзешчанскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Цепленскага сельсавета.
Лідская раўніна
Лі́дская раўні́на (Lydos plynaukštė, Lydos lyguma) — фізіка-геаграфічны раён Заходне-Беларускай правінцыі, частка Паянямоння.
Геаграфія
Знаходзіцца на паўночным захадзе Беларусі, у Воранаўскім і Іўеўскім раёнах, займае большую частку Лідскага і Шчучынскага раёнаў Гродзенскай вобласці; на паўночным захадзе заходзіць на тэрыторыю Літвы. Плошча каля 4 тыс. км². Працягласць з паўднёвага захаду на паўночны ўсход 125 км, з поўначы на поўдзень 50 км. Межамі служаць рачныя даліны Бярэзіны на ўсходзе і Котры на захадзе, паўднёвая мяжа праходзіць па Нёманскай нізіне. На поўначы як асобны геамарфалагічны раён выдзяляецца Воранаўская раўніна ў Беларусі і адрозніваецца Эйшышская раўніна (Eišiškių plynaukštė) у Літве. Вышыні 150—200 м, ваганні адносных вышынь да 5 м.
Геалогія
Лідская марэнная раўніна прымеркавана да паўночнай часткі Беларускай антэклізы. Крышталічны фундамент перакрыты пародамі верхняга пратэразою, мелу, участкамі палеагену, антрапагену. У цэнтры, паблізу горада Іўе, крышталічны фундамент знаходзіцца на глыбіні 20-30 м, а на ўсходзе, у межах Валожынскага грабена, яго глыбіня дасягае 250 м. Адклады асадчнага чахла прадстаўлены мелам. У асобных месцах адзначаны палеагенавыя пяскі, а таксама пратэразойскія пяскі, гліны, алеўраліты. Магутнасць антрапагенавых парод у паніжэннях рэльефа дасягае 150—180 м, а на павышэннях скарачаецца да 100 м. У іх ліку пашыраны ледавіковыя і міжледавіковыя адклады беларускага (на поўначы), бярэзінскага, дняпроўскага і сожскага зледзяненняў, а ў некаторых месцах паазерскага часу. Сучасны рэльеф створаны сожскім ледавіком, значна перапрацаваны і зменены эразійна-дэнудацыйнымі працэсамі ў пасляледавіковы час.
Карысныя выкапні: торф, гліны легкаплаўкія, мел і мергель, пясчана-жвіровы матэрыял, будаўнічы пясок.
Рэльеф
Лідская раўніна — спадзіста-хвалістая другасная марэнная раўніна, злёгку нахіленая на поўдзень, да даліны ракі Нёман. Складзеная валуннымі супескамі і суглінкамі, месцамі водна-ледавіковымі пяскамі, у паўднёвай частцы трапляюцца адорвені мелавых, палеагенавых і неагенавых парод. Пераважаюць абсалютныя вышыні 150—200 м. Ваганні адносных вышыняў да 5 м. Паверхня ўскладненая сеткай лагчынаў сцёку, забалочанымі далінамі дробных рэчак і ручаёў, тэрмакарставымі западзінамі. На прыдалінных участках, дзе адносныя вышыні 10-15 м, рэльеф дробнаўвалісты. На водападзелах адзіночныя марэнныя ўзгоркі, радзей камы і озы. Ад г. Шчучын на паўночны ўсход да Ашмянскага ўзвышша цягнецца моцна дэнудаваная паласа асобных марэнных град і ўзгоркаў, выш. да 20 м. Паўночная частка тэрыторыі занята водна-ледавіковай раўнінай паазерскага і сожскага ўзросту. У вярхоўях Жыжмы выдзяляецца забалочаная азёрна-алювіяльная раўніна.
Гідраграфія
Асноўныя рэкі: Гаўя, Жыжма, Дзітва, Лебяда належаць да басейна Нёмана, Шальча — басейн Мяркіса. У вярхоўі Дзітвы знаходзіцца скразная даліна, якая злучае басейны Нёмана і Мяркіса.
Глебы і расліннасць
Пераважаюць дзярнова-падзолістыя слабаападзоленыя глебы на водна-ледавіковых і марэнных супесках, якія падсцілаюцца марэннымі суглінкамі (выкарыстоўваюцца пад ворныя землі), невялікімі ўчасткамі яны трапляюцца на магутных пясках (галоўным чынам занятыя лесам). Дзярновыя і дзярнова-падзолістыя забалочаныя глебы, размешчаныя ў плоскіх паніжэннях і лагчынах сцёку, звычайна выкарыстоўваюцца як натуральныя сенажаці і пашы. Да далін рэк прымеркаваны тарфяна-балотныя глебы.
Пад лесам 30 % тэрыторыі. Лясы хваёвыя лішайнікава-кусцікавыя і кусцікава-зеленамошныя, на паўночным усходзе, захадзе і поўдні трапляюцца шыракаліста-хвойныя, з прымессю дуба, граба, клёна, ясеня. Каля Шчучына захаваўся значны масіў дубровы. На паніжэннях невялікія ўчасткі бярозавых і чорнаальховых лясоў.
Лугі пазапоймавыя нізінныя злакавыя і дробнаасаковыя.
Па далінах Гаўі і Дзітвы нізінныя разнатраўна-злакавыя і гіпнава-асаковыя балоты. Найбольшыя масівы: Дакудаўскае балота і Дзітвянскае балота.
Пад ворывам 40 % тэрыторыі.
Кім Аляксандравіч Вятчаннікаў
Кім Аляксандравіч Вятча́ннікаў ( — ) — вучоны ў галіне санітарыі і гігіены, доктар медыцынскіх навук (1972).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Рэпкі (зараз у Ізяслаўскім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны). У час Вялікай Айчыннай вайны служыў на флоце. У 1957 годзе скончыў Мінскі медыцынскі інстытут. Працаваў у Беларускім навукова-даследчым санітарна-гігіенічным інстытуце. У 1972—1981 гг. на пасадзе загадчыка кафедрай спартыўнай гігіены ў Беларускім дзяржаўным інстытуце фізічнай культуры.
Навуковая дзейнасць
К. А. Вятчаннікаву належаць навуковыя працы па таксікалогіі інсектыцыдаў, эксперыментальнай тэрапіі атручванняў фосфарарганічнымі злучэннямі, па спартыўнай гігіене.
IC 4129
IC 4129 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
РВЗ-6
РВЗ-6 — савецкі аднабаковы маторны чатырохвосевы высокападлогавы трамвайны вагон.
Абрэвіятура «РВЗ» пазначае вытворцу вагонаў гэтага тыпу — Рыжскі вагонабудаўнічы завод. Першы прататып вагона РВЗ-6 быў пабудаваны на РВЗ у 1960 г., а ўвосень таго ж года пачалася серыйная вытворчасць гэтых трамваяў. Яна працягвалася да снежня 1987 г. уключна; апошнія гатовыя вагоны былі адпраўленыя са склада РВЗ у пачатку 1988 г. Трамваі РВЗ-6 працавалі ў шматлікіх гарадах Савецкага Саюза, а па стане на жнівень 2014 г. невялікая іх колькасць (58 асобнікаў) працягвае эксплуатавацца ў некалькіх гарадах Расіі і Латвіі.
Ключы (Ключэўскі раён)
Ключы (Ключи́) — сяло ў Алтайскім краі, адміністрацыйны цэнтр Ключэўскага раёна. Насельніцтва — 7107 чал. (2021). Заснавана ў 1874 годзе. У сяле Ключы дзейнічае аўтастанцыя, аўтобуснымі рэйсамі можна дабрацца да Барнаула, Паўладара, Слаўгарада, Рубцоўска, Новасібірска. Функцыянуюць 2 агульнаадукацыйныя сярэднія школы, дзіцячыя сады, бібліятэкі, бальніца, праваслаўны прыход Алексіеўскай царквы, прафесійны ліцэй № 67.
Фінансава-эканамічны факультэт ПДУ
Фінансава-эканамічны факультэт ПДУ — адзін з факультэтаў Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Гісторыя
Факультэт створаны 21 снежня 1992 года. Першы набор студэнтаў быў праведзены па двум спецыяльнасцям: «Эканоміка і кіраванне вытворчасцю» са спецыялізацыяй «Фінансавы менеджмент» (77 чалавек) і «Бухгалтарскі ўлік, кантроль і аналіз гаспадарчай дзейнасці» са спецыялізацыяй «Бухгалтарскі улік, кантроль і аўдыт у прамысловасці» (69 чалавек). Першым дэканам факультэта была кандыдат эканамічных навук, дацэнт Наталля Іванаўна Богдан, якая затым узначаліла кафедру эканомікі і кіравання.
Для арганізацыі навучальнага працэсу першапачаткова было створана дзве кафедры: кафедра эканомікі і фінансаў (загадчык — кандыдат эканамічных навук, дацэнт Людміла Афанасьеўна Трафімава) і кафедра бухгалтарскага ўліку і аўдыту (загадчык — кандыдат эканамічных навук, дацэнт Таццяна Марцем'янаўна Мезенцава).
У 1994 годзе ў сувязі з адкрыццём ва ўніверсітэце спецыяльнасці «Правазнаўства» фінансава-эканамічны факультэт быў рэарганізаваны ў факультэт эканомікі і права, а ў 1997 годзе, пасля ўтварэння асобнага юрыдычнага факультэта, факультэт зноў стаў называцца фінансава-эканамічным.
У склад абноўленага факультэта ўвайшлі чатыры кафедры: кафедра эканамічнай тэорыт, кафедра менеджмента і фінансаў, кафедра эканомікі і арганізацыі вытворчасці, кафедра бухгалтарскага ўліку і аўдыту. У 1996 годзе на факультэце была адкрыта падрыхтоўка па спецыяльнасці «Менеджмент» са спецыялзацыяй «Кіраванне праектамі», а кафедра эканомікі і фінансаў была пераіменавана ў кафедру менеджмента і фінансаў. У 1999 годзе гэтая спецыяльнасць была перададзена на кафедру галіновага менеджменту і эканомікі. У 2001 годзе са складу кафедры менеджменту і фінансаў была вылучана асобная кафедра фінансаў (загадчык — кандыдат эканамічных навук, дацэнт Валянціна Васілеўна Багатырова) з мэтай арганізацыі навучання па спецыяльнасцям «Фінансы» і «Страхаванне». Кафедра менеджменту і фінансаў была пераіменавана ў кафедру эканомікі і кіравання.
У 1977 годзе яшчэ ў Наваполацкім політэхнічным інстытуце была створана кафедра эканомікі і арганізацыі вытворчасці. Менавіта яна стала першай у гэтай ВНУ кафедрай эканамічнага профілю. У 1978 годзе загадчыкам кафедры быў выбраны кандыдат тэхнічных навук, дацэнт Мікалай Аляксандравіч Дуброўскі. З 1993 года кафедру ўзначальвала кандыдат эканамічных навук, дацэнт Наталля Іванаўна Богдан, а з 1996 года — зноў ужо доктар эканамічных навук, прафесар Мікалай Аляксандравіч Дуброўскі. З 2012 па 2015 годы кафедру ўзначальвала кандыдат тэхнічных навук Іна Аляксандраўна Ельшына. У 2015 годзе адбылася рэарганізацыя, у выніку якой кафедра эканомікі і арганізацыі вытворчасці была аб’яднана з кафедрай фінансаў у кафедру фінансаў і галіновага менеджменту пад кіраўніцтвам ужо доктара эканамічных навук, прафесара Валянціны Васілеўны Багатыровай. У сваю чаргу кафедра фінансаў і галіновага менеджменту ў 2018 годзе была аб’яднана з кафедрай уліку і аўдыту, лагічтыкі і менеджмента ў вялікую кафедру, якая атрымала назву кафедры ўліку, фінансаў, лагістыкі і менеджмента (загадчык — кандыдат эканамічных навук, дацэнт Алена Барысаўна Малей).
Кафедра эканомікі і фінансаў была створана 21 снежня 1992 года. З гэтага часу і да 1996 года яе ўзначальвала кандыдат эканамічных навук, дацэнт Людміла Афанасьеўна Трафімава. У 1996 годзе адбыўся першы выпуск спецыялістаў з вышэйшай адукацыяй па спецыяльнасці «Эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве». У гэтым жа годзе кафедру ўзначаліла кандыдат эканамічных навук, дацэнт Наталля Іванаўна Богдан. З 2003 года кафедрай кіравала кандыдат эканамічных навук, дацэнт Наталля Леанідаўна Беларусава. Затым загадчыкам кафедры з’яўлялася кандыдат эканамічных навук, дацэнт Вольга Ільінічна Гардзіенка. У 2010—2014 гадах кафедрай кіравала кандыдат эканамічных навук, дацэнт Ганна Расціславаўна Лаўрыненка. У 2014 годзе ў выніку рэарганізацыі кафедра эканомікі і кіравання была аб’яднана з кафедрай эканамічнай тэорыі ў кафедру эканомікі, кіравання і эканамічнай тэорыі (з 2018 года — проста кафедра эканомікі) пад кіраўніцтвам кандыдата эканамічных навук, дацэнта Інгі Улазіміраўны Зяньковай, а Ганна Лаўрыненка заняла пасаду дэкана факультэта.
Кафедра эканамічнай тэорыі была ўтворана 12 кастрычніка 1994 года на базе секцыі эканамічнай тэорыі кафедры эканомікі і арганізацыі вытворчасці. Першы загадчык кафедры — кандыдат эканамічных навук, дацэнт Віктар Аляксандравіч Іваноў. З 1997 года загадчыкам кафедры стаў кандыдат эканамічных навук, дацэнт Мікалай Іванавіч Суханаў, які да гэтага часу займаў пасаду дэкана факультэта эканомікі і права. З верасня 2007 года кафедру эканамічнай тэорыі ўзначаліў кандыдат эканамічных навук, дацэнт Уладзімір Уладзіміравіч Бічанін, былы старшыня Наваполацкага гарвыканкама. З 2011 года кафедрай эканамічнай тэорыі стала кіраваць кандыдат эканамічных навук, дацэнт Інга Уладзіміраўна Зянькова, якая з 2014 года ўзначаліла аб’яднаную кафедру эканомікі, кіравання і эканамічнай тэорыі (з 2018 года — кафедра эканомікі).
У 1993 годзе была створана кафедра бухгалтарскага ўліку і аўдыту. Першым загадчыкам кафедры стала кандыдат эканамічных навук, дацэнт Таццяна Марцем’янаўна Мезенцава. Затым кафедрай кіравала кандыдат эканамічых навук, дацэнт Маргарыта Мустафееўна Ціханава. З 2003 па 2015 гады загадчыкам кафедры была кандыдат (з 2013 года — доктар) эканамічных навук, дацэнт Святлана Рыгораўна Вегера. Некаторы час кафедру ўзначальвала кандыдат эканамічных навук, дацэнт Людміла Уладзіміраўна Масько. Пасля рэарганізацыі ў 2015 годзе аб’яднаную кафедру ўзначаліла кандыдат эканамічных навук, дацэнт Алена Барысаўна Малей, якая да гэтага часу з’яўлялася загадчыкам кафедры лагістыкі і менеджмента.
З адкрыццём спецыяльнасці «Сацыяльныя камунікацыі» у 2014 годзе ў склад факультэта была ўключана кафедра сацыяльна-гуманітарных дысцыплін пад кіраўніцтвам кандыжата філасофскіх навук, дацэнта Ігара Аляксандравіча Бортніка. У 2019 годзе кафедра сацыяльна-гуманітарных дысцыплін была пераіменавана ў кафедру сацыльных камунікацый. У 2019—2020 гадах яе ўзначальвала кандыдат эканамічных навук, дацэнт Ганна Расціславаўна Лаўрыненка, у 2020-2021 гадах — кандыдат гістарычных навук, дацэнт Віктар Уладзіміравіч Чараўко, а з 2021 года — кандыдат гістарычных навук, дацэнт Сяргей Алегавіч Шыдлоўскі.
Станам на 2008 год на факультэце навучалася 2 тысячы студэнтаў у 80 групах, у тым ліку на дзённым аддзяленні — 600 чалавек. У гэты ж год на факультэце працавала 58 штатных выкладчыкаў, з якіх 1 — доктар эканамічных навук, прафесар; 10 — кандыдаты эканамічных навук, дацэнты.
Кафедры
Факультэт рыхтуе спецыялістаў, якія маюць шырокі дыяпазон ведаў у галіне эканомікі і кіравання, камунікацый, фінансаў, бухгалтарскага ўліку, якія валодаюць інавацыйным эканамічным мысленнем, навыкамі сістэмнага аналізу ў распрацоўцы і прыняцці кіраўніцкіх рашэнняў.
Станам на 2021 год у склад факультэта ўваходзяць 3 кафедры:
Дэвід Джуліус
Дэвід Джуліус (нар. ) — амерыканскі фізіёлаг, вядомы сваёй працай над малекулярнымі механізмамі адчування болю. Ён з’яўляецца прафесарам Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Сан-Францыска і стаў лаўрэатам прэміі Шаа 2010 года ў галіне навук пра жыццё і медыцыну і прэміі прарыву ў галіне навук пра жыццё 2020 года. Быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй па фізіялогіі і медыцыне ў 2021 годзе.
Баранкі
Баранкі́ (, Баранки) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Відамлянскага сельсавета.
Дэвід Джуліус
Адукацыя
Ураджэнец Брайтан-Біч, Джуліус атрымаў ступень бакалаўра ў Масачусецкім тэхналагічным інстытуце ў 1977 годзе. Атрымаў ступень доктара навук у Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі ў 1984 годзе пад сумесным кіраўніцтвам Джэрэмі Торнера і Рэндзі Шэкмэна, дзе ён вызначыў Kex2 як аднаго з заснавальнікаў фурынападобных бялковых канвертатаў. У 1989 годзе ён завяршыў паслявузаўскую падрыхтоўку ў Рычарда Экселя ў Калумбійскім універсітэце, дзе кланаваў і характарызаваў рэцэптар сератаніна 1с.
Даследчая кар’ера
У 1997 годзе лабараторыя Джуліуса кланавала і апісала TRPV1, які з’яўляецца рэцэптарам, які вызначае капсаіцын, хімічнае рэчыва перцу чылі, якое робіць яго «гарачым». Што характэрна, было выяўлена, што TRPV1 таксама знаходзіць атрутнае цяпло. TRPV1 з’яўляецца часткай вялікага сямейства структурна звязаных катыённых каналаў TRP (каналы пераходнага рэцэптарнага патэнцыялу). Жывёлы, у якіх адсутнічае TRPV1 (з дапамогай генетычных вылучэнняў бялку), губляюць адчувальнасць да шкоднага цяпла і капсаіцыну.
Лабараторыя Джуліуса таксама кланавала і апісала TRPM8 (CMR1) і TRPA1, абодва члена надсямейства TRP. У лабараторыі прадэманстравалі, што TRPM8 вызначае ментол і больш нізкія тэмпературы а TRPA1 — гарчычны алей (алілізотыяцыянат). Гэтыя назіранні дазваляюць выказаць здагадку, што каналы ГТО выяўляюць дыяпазон тэмператур і хімічных рэчываў. Лабараторыя Дэвіда Джуліуса таксама ўнесла важны ўклад у вывучэнне нацыцэпцыі, выявіўшы таксіны, якія мадулююць гэтыя каналы, апісваючы ўнікальныя адаптацыі каналаў у розных відаў і вырашаючы структуры крыа-EM шматлікіх каналаў.
Узнагароды
У 2021 годзе ён сумесна з Ардэмам Патапуцянам быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй па фізіялогіі і медыцыне за адкрыццё рэцэптараў тэмпературы і дотыку.
Палітыка Францыі
Францыя — суверэнная ўнітарная дэмакратычная рэспубліка. Сістэма палітычных устаноў сучаснай Францыі вызначана Канстытуцыяй V Рэспублікі, прынятай 4 кастрычніка 1958. Некаторыя асобныя пункты Канстытуцыі пазней пераглядаліся. Канстытуцыйны савет Французскай Рэспублікі складаецца з дзевяці членаў. Яго функцыя — сачыць за правільным правядзеннем выбараў і за адпаведнасцю Канстытуцыі арганічных законаў, а таксама падканстытуцыйных законаў.
Дзяржаўны лад
Дзейная Канстытуцыя ўсталёўвае рэспубліканскую прэзідэнцка-парламенцкую форму кіравання (Канстытуцыя Французскай Рэспаблікі, разд. 2).
Выканаўчая ўлада
Кіраўнік дзяржавы — прэзідэнт, які абіраецца на пяць гадоў шляхам прамога ўсеагульнага галасавання (пяцігадовы тэрмін прэзідэнцкага мандату быў вызначаны рэферэндумам 27 верасня 2000). Адпаведна Артыкулу 16 Канстытуцыі, прэзідэнт кіруе Радай міністраў, ратыфікуе законы, а таксама выконвае абавязкі галоўнакамандуючага. Прэзідэнт мае права распусціць Нацыянальны сход Французскай рэспублікі і, у выпадку сур’ёзнага палітычнага крызісу, узяць надзвычайныя паўнамоцтвы. На сёння прэзідэнтам Францыі з’яўляецца Эмануэль Макрон ад цэнтрысцкага руху «Наперад!». Гэта восьмы па ліку прэзідэнт пятай рэспублікі. Яго папярэднікам быў Франсуа Аланд ад Сацыялістычнай партыі.
Галава ўраду — прэм’ер-міністр. Адпаведна Артыкулу 8 Канстытуцыі, прэзідэнт прызначае прэм'ер-міністра. Зацвярджэнне яго кандыдатуры Нацыянальным сходам не патрабуецца, але праз тое, што Нацыянальна сход мае права ў любы момант аб’явіць ураду вотум-недаверу. Звычайна прэм’ер прадстаўле адну партыю, якая мае большасць месцаў у НС. Прэм’ер-міністр складае спіс міністраў свайго кабінета і прадстаўляе яго на зацвярджэнне прэзідэнту і прэзідэнт па яго прапанове зацвярджае членаў урада (раду міністраў). Пад кіраўніцтвам прэм’ер-міністра ўрад вызначае і праводзіць палітыку французскай нацыі. Прэм’ер-міністр адказвае за бягучую ўнутраную і эканамічную палітыку, а таксама мае права выдаваць загады агульнага характару. Ён лічыцца адказным асабіста за палітыку дзяржавы. Урад адказвае за сваю дзейнасць перад Парламентам (артыкул 20 Канстытуцыі). Прэм’ер-міністр ажыццяўляе кіраванне дзейнасцю ўрада і забяспечвае выкананне законаў (артыкул 21 Канстытуцыі). 16 мая 2017 года прэм’ер-міністрам Францыі быў прызначаны Эдуар Філіп.
Заканадаўчая ўлада
Акрамя кантролю над урадам, абедзве палаты распрацоўваюць і галасуюць за тыя ці іншыя законы. У выпадку нязгоды палат адна з адной канчатковае рашэнне выносіць Нацыянальны сход.
Мясцовае самакіраванне
Сістэма мясцовых органаў самакіравання ў Францыі будуецца ў адпаведнасці з адміністрацыйна-тэрытарыяльным падзелам. Яны прадстаўленыя камунамі, дэпартаментамі і рэгіёнамі, дзе з’яўляюцца выбранымі органамі.
Камуна (усяго іх налічваецца каля 36 тыс.), кіруецца муніцыпальным саветам і мэрам, які з’яўляецца главой выканаўчай улады. Савет кіруе справамі камуны, прымае рашэнні па пытаннях, якія закранаюць інтарэсы яе грамадзян па ўсіх сацыяльных праблемах: распараджэнне маёмасцю, стварэнне неабходных службаў. Дэпартаменты — асноўная адзінка адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу — прадстаўленыя 96 унутранымі і пяццю так званымі заморскімі дэпартаментамі. Да кампетэнцый дэпартаменцкага савета адносіцца прыняцце мясцовага бюджэту і кантроль за яго выкананнем, арганізацыя дэпартаменцкіх службаў, кіраванне маёмасцю. Кіраўніком дэпартамента з’яўляецца старшыня генеральнага савета. Найбуйнейшай адзнкай у адміністрацыйным падзеле краіны з’яўляецца рэгіён. У кожным рэгіёне заснаваныя эканамічныя і сацыяльныя камітэты і рэгіянальны камітэт па займах. У рэгіёне дзейнічае свая рахункавая палата. Рэгіянальны савет абірае свайго старшыню, які з’яўляецца выканаўчай уладай у рэгіёне
Знешняя палітыка
Францыя — адзін з вядучых і найбольш аўтарытэтных гульцоў на сусветнай арэне. Францыя стаяла ля вытокаў ААН у 1945 годзе, сёння яна сталы член Савета Бяспекі гэтай арганізацыі з правам вета. Ядзерная дзяржава. Разам з Вялікабрытаніяй дзеліць другое месца ў спісе найбуйнейшых эканомік Еўропы. Францыя з'яўляецца заснавальнікам і актыўным удзельнікам Еўрапейскага саюза, у Страсбургу засядае Еўрапарламент. А ўвогуле ў 2015 Францыя была названа самай "інтэграванай" (the best networked) краінай свету, паколькі ўваходзіць у найбольшую колькасць міжнародных арганізацый.
Францыя застаецца культурнай сталіцай свету. Менавіта ў Парыжы знаходзіцца штаб-кватэра ЮНЕСКА. Французская мова — адна з афіцыйных моваў ААН. Франкафонія аб'ядноўвае больш за восем дзясяткаў краін па ўсім свеце, дзе французская мова альбо афіцыйная, ці хаця б проста папулярная. Францыя — сталіца не толькі ЮНЕСКА і Франкафоніі: тут размясціліся таксама штаб-кватэры АЭСР, Міжнароднага Бюро Вагаў і Мер, Інтэрполу.
Адносіны з Беларуссю
3 студзеня 1992 Французская Рэспубліка афіцыйна прызнала незалежнасць Рэспублікі Беларусь. Дыпламатычныя адносіны ўстаноўлены 25 студзеня 1992 года. У сакавіку 1992 года ў Парыжы адкрыта Пасольства Рэспублікі Беларусь, у маі 1992 г. — Пасольства Францыі ў Мінску. 11-13 ліпеня 1996 г адбыўся візіт Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі ў Францыю — першы афіцыйны візіт кіраўніка беларускай дзяржавы ў краіны далёкага замежжа, у ходзе якога быў падпісаны Дагавор аб супрацоўніцтве і паразуменні паміж краінамі. У Нацыянальным сходзе Францыі ў кастрычніку 1993 г. была створана парламенцкая група дружбы «Францыя — Беларусь». У 2012 — 2019 гг.. паслом Беларусі ў Францыі быў Павел Латушка. Развіваецца супрацоўніцтва пародненых гарадоў Беларусі і Францыі: Мінск — Ліён, Гомель — Клермон-Феран, Гродна — Лімож, Магілёў — Вілербан, Брэст — Брэст.
Узброеныя сілы і паліцыя
У цэлым Францыя з’яўляецца адной з нешматлікіх краін, у складзе ўзброеных сіл якой ёсць амаль поўны спектр сучаснай зброі і ваеннай тэхнікі ўласнай вытворчасці — ад стралковай зброі да ўдарных атамных авіяносцаў.
Францыя таксама з’яўляецца краінай-уладальніцай ядзернай зброі. Афіцыйна пазіцыяй французскага ўрада было стварэнне «абмежаванага ядзернага арсеналу на мінімальна неабходным узроўні». На сённяшні дзень гэты ўзровень складае чатыры атамных падводных лодкі і каля ста самалётаў з ядзернымм ракетамі.
У рэспубліке дзейнічае кантрактная сістэма прахаджэння службы і адсутнічае воінская павіннасць. Ваенны персанал, якія ўключае ў сябе ўсе падраздзяленні, складае каля 270 тыс. чалавек. Пры гэтым паводле рэформы, распачатай прэзідэнтам рэспублікі Нікаля Сарказі, з арміі павінна быць звольнена 24 % служачых, у асноўным на адміністрацыйных пасадах.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Францыя падзяляецца на 18 рэгіёнаў (фр.: régions), з якіх 13 знаходзяцца ў Еўропе (12 — кантынентальная Францыя, і 1 — востраў Корсіка) і 5 з’яўляюцца заморскімі тэрыторыямі. Рэгіён уяўляе сабой пэўную тэрыторыю, якая характарызуецца ўласнай культурай ці сацыяльнай ідэнтычнасцю. Краіна да 2016 года была падзелена на 26 рэгіёнаў (21 + Корсіка + 4 заморскіх). У 2014 быў зацверджаны новы адміністрацыйны падзел, які ўступіў у сілу ў пачатку 2016. Адміністрацыйныя адзінкі былі ўзбуйнены і цяпер метрапольная Францыя дзеліцца на 13 рэгіёнаў (разам з Корсікай). Да 4-х заморскіх рэгіёнаў быў дададзены пяты — Маёта.
Аляксеева
Аляксеева — жаночая форма прозвішча Аляксееў, таксама тапонім.
Мерліна (Італія)
Мерліна (Merlino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лодзі.
Насельніцтва складае 1264 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 126 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 26833. Тэлефонны код — 02.
Заступнікамі населенага пункта лічыцца святыя Стэфан і Зянон.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Полацкая нізіна
Полацкая нізіна знаходзіцца на поўначы Беларусі, займае значную частку Віцебскай вобласці, заходзіць на тэрыторыю Літвы і Латвіі. Паўднёва-заходняя яе частка ўздоўж ракі Дзісна называецца Дзісненская нізіна. Працягласць з паўднёвага захаду на паўночны ўсход складае да 200 км, з поўначы на поўдзень — ад 40 да 80 км. Вышыня — 130—140 м, у краявых частках — да 160 м.
Для заходняй часткі характэрны плоскахвалісты і спадзістахвалісты рэльеф з рэшткамі марэннай раўніны, камавымі і марэннымі ўзгоркамі, озамі. Усходняя частка адрозніваецца плоскахвалістай і плоскай паверхняй з выдмамі, эолавымі градамі, катлавінамі.
Нізіна ўтварылася на месцы прыледавікровага вадаёма, які існаваў у час адступання апошняга ледавіка паазерскага зледзянення (18—20 тыс. гадоў назад). На дне вадаёма намнажаліся азёрна-ледавіковыя адклады — пяскі, галька, стужкавыя гліны. Пасля таго як Заходняя Дзвіна прарвала Балтыйскую граду (на тэрыторыі Латвіі, на ўчастку Краслава—Даўгаўпілс), вялізны вадаём быў спушчаны ў Балтыйскае мора.
Лясістасць 34 % (пераважаюць хваёвыя і ялова-хваёвыя лясы). У міжрэччы Дрысы і Палаты, на паўднёвай ускраіне возера Лісна бары чаргуюцца з верхавымі балотамі, парослымі нізкарослай хвояй, ельнікам, беразняком, зараснікамі вольхі. Дубровы захаваліся на правым беразе ракі Дзісна, у вярхоўях рэчак Маснічына і Бярозаўка. Найбуйнейшыя масівы верхавых балот — Ельня, Обаль-2, Стрэчна, нізінных — Дабееўскі Мох, Сосніца-Дражбітка, Судзіна. Шырока распаўсюджаныя лугі.
Эрнст Эліс Кларк
Эрнст Эліс Кларк (Ernest Ellis Clark, 1869? — 1932) — народжаны ў Дэрбі мастак, які стаў мастаком у Royal Crown Derby. Тры яго карціны захоўваюцца ў Музеі і мастацкай галерэі Дэрбі.
Біяграфія
Кларк нарадзіўся ў Дэрбі, і пасля навучання маляванню ў вячэрніх класах стаў працаваць на Royal Crown Derby, і дарос да мастацкага інструктара, а затым Майстры мастацтваў у Дэрбскім каледжы мастацтваў. Ён выйграў мноства прызоў за мастацкія работы, у тым лікутытул Нацыянальнага сярэбранага медаліста ў арнаменце і дызайне (National Silver Medallist in Ornament and Design). У свае сорак ён служыў у Каралеўскай палявой артылерыі падчас Першай сусветнай вайны. Яго адзіная кніга — дапаможнік для яго вучняў аб дызайне, заснаваным на раслінных формах. У кнізе ён паказвае варыянты, але ўстрымліваецца ад указанняў на тое, як іх дасягнуць. Кларк сказаў: «… немагчыма занадта часта заклікаць студэнтаў да адзіна правільнага шляху для іх, каб зрабіць іх уласныя даследаванні ідучымі ад прыроды».
Тры яго карціны знаходзяцца ў Музеі і мастацкай галерэі пасля таго, як яны былі падораны Альфрэдам Эдуардам Гудзі. Карціна, якая паказвае Грын-стрыт, напісаная за тры года да пабудовы іпадрома.
Кларк памёр ва ўзросце 63 гадоў у Дэрбі ў 1932 годзе, і яго працы выйшлі ў грамадскі набытак у 2002 годзе.
Вадзім Кабанчук
Вадзім Кабанчук (нар., Бабруйск, Беларусь) — адзін з заснавальнікаў руху «Зубр» і спартова-патрыятычнай арганізацыі «Край», сябра «Маладога фронту», сябра БХД, палітвязень Беларусі. Намеснік камандзіра палка Каліноўскага.
Біяграфія
Вадзім Кабанчук нарадзіўся 29 лістапада 1974 г. у Бабруйску. Скончыў Беларускую дзяржаўную політэхнічную акадэмію ў Мінску.
У 1990-я гады — актывіст «Маладога фронту», актыўна ўдзельнічаў у акцыях апазыцыі.
Актывіст аргкамітэта па стварэнні партыі «Беларуская хрысціянская дэмакратыя».
12 кастрычніка 1997 г., неўзабаве пасля акцыі «Марш пустых каструляў», В. Кабанчук быў арыштаваны за ўдзел у акцыях апазіцыі 10 сакавіка і 23 сакавіка 2007 г. з нагоды Дня Волі. Амаль шэсць месяцаў правёў у СІЗА-1 у Мінску. Яго спрабавалі катаваннаямі схіліць да супрацоўніцтва з КДБ.
В. Кабанчуку прад’явілі абвінавачванні па арт. 186.3 КК РБ — «арганізацыя альбо актыўны ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак», і арт. 187 ч. 2 КК РБ — «супраціў супрацоўніку міліцыі пры выкананні ім службовых абавязкаў, звязаны з гвалтам альбо пагрозай прымянення гвалту».Яго абвінавацілі ў нападзе на капітана міліцыі ў цывільным, які рабіў відэаздымкі падчас дэманстрацыі 23 сакавіка 1997 г.
Народны паэт Беларусі Рыгор Барадулін 14 снежня 1997 г. напісаў і прысвяціў сябрам «Маладога Фронта», якія знаходзіліся ў зняволенні, Аляксею Шыдлоўскаму, Вадзіму Лабковічу і Вадзіму Кабанчуку верш «Люблю Беларусь!»
23 снежня 1997 г. выканаўчы дырэктар Хьюман Райтс Вотч звярнуўся да А. Лукашэнкі з заклікам спыніць пераслед і незаконныя арышты сяброў арганізацыі «Малады фронт» Вадзіма Лабковіча, Аляксея Шыдлоўскага і Вадзіма Кабанчука.
27 сакавіка 1998 г. суд прызнаў яго вінаватым у парушэнні грамадскага парадку і супраціўленні міліцыі і асудзіў да трох гадоў пазбаўлення волі з адтэрміноўкай выканання прысуду на два гады. Вызвалены ў зале суда.
Узначальваў заснаваную ў кастрычніку 1998 г. спартова-патрыятычную арганізацыю «Край» радыкальнага накірунку, якая ўтварылася з спартовага аддзелу «Маладога Фронту» — СПА «КРАЙ». На працягу 2001 г. В.Кабанчук удзельнічаў у працы грамадскай камісіі па расследаванні выкраданняў вядомых беларускіх апазіцыйных дзеячаў Ю.Захаранкі і В.Ганчара, бізнэсмэна А. Красоўскага і журналіста Д.Завадскага.
У 2002 г. В. Кабанчук папрасіў палітычнага прытулку ў Бельгіі. В. Кабанчук браў актыўны ўдзел у жыцці беларускай дыяспары. Быў адным з арганізатараў «Беларуска-Еўрапейскага Задзіночання» ў Бельгіі. Закладзенае ў г. Антверпене 26.05. 2003 г.
Праз некалькі гадоў вярнуўся ў Беларусь. Падчас прэзідэнцкіх выбараў 2006 г. падтрымліваў А. Мілінкевіча.
У прэзідэнцкія выбары 2010 г. быў актывістам штаба кандыдата ў прэзідэнты Рэспублікі Беларусь ад Беларускай хрысціянскай дэмакратыі Віталя Рымашэўскага. Удзельнік Плошчы-2010. 13 лютага 2011 г. В. Кабанчук быў затрыманы на беларуска-літоўскай мяжы ўвечары 13 лютага за тое, што вёз з сабой брашуры аб падзеях у краіне пасля прэзідэнцкіх выбараў. Суткі яго пратрымалі ў Ашмянскім РАУС, спрабуючы абвінаваціць у супраціве супрацоўнікам мытні. Пазней перавезлі ў Мінск у Цэнтр ізаляцыі правапарушальнікаў на вул. Акрэсціна. асудзіў В. Кабанчука на 10 сутак адміністрацыйнага арышту за ўдзел у падзеях 19 снежня 2010 г. у Мінску. Падчас арышту яго некалькі разоў вазілі на допыты ў КДБ як сведку па справе аб «масавых беспарадках», узяўшы падпіску аб неразгалошванні.
Сябра аргкамітэту грамадскай кампаніі Народны сход, якая разгарнулася ў 2011 г. 07 кастрычніка 2011 г. быў затрыманы ў Мінску на машыне з улёткамі з праектам рэзалюцыі Народнага сходу, які мусіў адбыцца 08 кастрычніка 2011 г. 40 тысяч улётак былі канфіскаваныя.
25 сакавіка 2012 г. В. Кабанчук быў затрыманы перад пачаткам акцыі, прысвечанай Дню Волі, каля Опернага Тэатра ў Мінску. У яго аўтамабілі знаходзіліся візуальныя матэрыялы і расцяжкі, якія планавалася выкарыстоўваць падчас шэсця. Кабанчука пратрымалі ў РУУС Цэнтральнага раёна Мінска каля шасці гадзін і вызвалілі без тлумачэння прычынаў затрымання. Аўтамабіль, якім ён кіраваў падчас затрымання, застаўся ў міліцыі. Яго праверылі на магчымасць угону.
В. Кабанчук апошнія гады знаходзіцца ва Украіне. Удзельнічае ў ваенных дзеяннях на Усходзе Украіны як добраахвотнік на баку Украіны. З сакавіка 2022 года намеснік камандзіра Батальёну імя Кастуся Каліноўскага, які пазней быў ператвораны ў полк.
Узнагароды
Узнагароджаны Нацыянальнай прэміяй у галіне абароны правоў чалавека імя Віктара Івашкевіча за 2016 год.
Якімавічы (Рослаўльскі раён)
Якімавічы (Екимовичи) — сяло ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Якімавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Якімавічы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала сяло разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны сяло была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
У 1929—1961 гадах адміністрацыйны цэнтр Якімавіцкага раёна.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
IC 4130
IC 4130 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1473
NGC 1473 (іншыя абазначэнні — ESO 54-19, AM 0347-682, IRAS03472-6822, PGC 13853) — галактыка ў сузор’і Паўднёвая Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Інтэрпал
Інтэрпал (Interpol — скарочаная назва (з 1956 года) Міжнароднай арганізацыі крымінальнай паліцыі (Organisation Internationale de Police Criminelle, OIPC, · International Criminal Police Organization, ICPO) — міжнародная арганізацыя, асноўнай задачай якой з’яўляецца аб’яднанне намаганняў нацыянальных праваахоўных органаў краін- удзельніц у галіне барацьбы з агульнакрымінальнай злачыннасцю.
Інтэрпол не ажыццяўляе ніякіх умяшальніцтваў у дзейнасць палітычнага, ваеннага, рэлігійнага і расавага характару (артыкул 3 Статута).
Удзельнікі
У якасці дзяржаў-заснавальніц у Міжнароднай камісіі крымінальнай паліцыі спачатку бралі ўдзел Аўстрыя, Бельгія, Венгрыя, Грэцыя, Злучаныя Штаты Амерыкі, Італія, Кітай, Нідэрланды, Германія, Польшча, Румынія, Францыя, Швейцарыя, Швецыя, Егіпет і Югаславія. Колькасць удзельнікаў паступова павялічвалася і ў кастрычніку 2008 года дасягнула 186 дзяржаў. Да таго ж, Нідэрланды мелі дадатковых прадстаўнікоў ад 4 сваіх калоній — Аруба, Кюрасаа, Нідэрландскія Антыльскія астравы і Святы Марцін.
Урад Беларусі бярэ ўдзел у МАКП з 29 верасня 1993 г. Урады ўсіх сумежных з Беларуссю краін таксама з’яўляюцца ўдзельнікамі арганізацыі. Урад Польшчы — ад яе заснавання, Расіі — з 27 верасня 1990 г., Літвы — з 4 лістапада 1991 г., Латвіі і Украіны — з 4 лістапада 1992 года.
Гісторыя
Міжнародную камісію крымінальнай паліцыі заснавалі 7 верасня 1923 г. на міжнародным з’ездзе ў Вене (Аўстрыя). У 1927 г. стварылі аддзелы ў дзяржавах-удзельніцах. У 1942 г. сядзібу камісіі перанеслі ў Берлін (Германія). У 1945 — у Сен-Клу (павет Вярхоўі Сены, вобласць Іль-дэ-Франс, Францыя), з 1989 г. у Ліёне. У 1982 г. для збору і выдачы звестак аб асобах заснавалі Камісію.
Русакова (Уздзенскі раён)
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Цепленскага сельсавета.
Сезон 2012 ФК Рудзенск
У 2012 годзе футбольны клуб «Рудзенск» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Па заканчэнні сезону клуб спыніў існаванне.
Склад каманды
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Рапламаа
Рапла (Raplamaa або Rapla maakond) — павет у Эстоніі, знаходзіцца ў заходняй частцы краіны. Мяжуе з паветамі Ярва на ўсходзе, Пярну на поўдні, Ляэнэ на захадзе і Хар’ю на поўначы. Адміністрацыйны цэнтр — горад Рапла. Павет у адміністрацыйным дачыненні дзеліцца на 10 воласцяў.
Марока (фільм)
«Марока» (Морока) ― беларускі савецкі мастацкі фільм рэжысёра Юрыя Тарыча, зняты ў 1925 годзе.
Сюжэт
Сацыяльна-бытавая драма аб барацьбе камсамольцаў супраць старога ўкладу жыцця, забабонаў і прымхаў. Дзеянне ў карціне адбываецца зімой і адлюстроўвае жыццё глухой расійскай глыбінкі.
Франконія (герцагства)
Герцагства Франконія (Herzogtum Franken) — адно з племянных герцагстваў, што ўтварыліся на тэрыторыі Усходне-Франкскага каралеўства (Германіі). У яго склад уваходзіла гістарычная вобласць Франконія, сучасны Гесэн, паўночны Бадэн-Вюртэмберг, часткі Рэйнланд-Пфальца і Баварыі.
Гісторыя
На тэрыторыі франконіі пражывала германскае племя франкаў. У V стагоддзі тэрыторыя позняга герцагства Франконія ўваходзіла ў склад Цюрынгскага каралеўства, аднак у 527 годзе яна была зававана франкамі. Для кіравання ёй франкскія каралі прызначалі герцагаў, якія мелі рэзідэнцыю ў Вюрцбургу, аднак вядома пра іх вельмі мала.
Пасля распаду імперыі Каралінгаў Франконія апынулася ў складзе Усходне-Франкскага каралеўства. Паступова ў ёй узмацніліся два роды — Бабенбергі франконскія і Канрадзіны, якія вялі паміж сабой барацьбу за ўладу Франконіі. Пераможцамі ў выніку ў пачатку X стагоддзі выйшлі Канрадзіны, якія выгналі Бабенбергаў з Франконіі.
Глава роды Канрадзінаў — Конрад Старэйшы, скарыстаўшыся слабасцю каралеўскай улады пасля смерці караля Арнульфа Карынтыйскага прысвоіў сабе тытул герцага Франконіі. Старэйшы сын Конрада Старэйшага, Конрад, пасля смерці Людовіка IV Дзіця, апошняга прадстаўніка дынастыі Каралінгаў ва Усходне-Франкскім каралеўстве, быў выбраны ў 911 годзе новым каралём, перадаўшы Франконію свайму брату Эбергарду.
Аднак у выніку кіравання Конрада I каралеўская ўлада значна аслабла. Конраду не ўдалося нічога зрабіць з кіраўнікамі іншых племянных герцагстваў. У выніку пасля смерці бяздзетнага Конрада новым каралём у 919 годзе быў выбраны адзін з праціўнікаў Конрада — Генрых Птушкалоў, герцаг Саксоніі. Брат Конрада, Эбергард, падтрымаў выбар новага караля. Ён захоўваў вернасць Генрыху пры яго жыцці, аднак пасля яго смерці паўстаў у 937 годзе супраць Атона I, спадчынніка Генрыха. У 939 годзе Эбергард загінуў у бітве пры Андэрнаху.
Прамых спадчыннікаў ён не пакінуў, таму Атон далучыў Франконію да сваіх уладанняў, і яна апынулася пад прамым кіраваннем караля, а пазней імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі. З гэтага часу герцагства як самастойнае ўладанне перастала існаваць.
У 1116/1120 гадах тытул герцага Франконіі насіў Конрад Гогенштаўфен, брат швабскага герцага Фрыдрыха II, які пазней стаў пад імем Конрад III каралём Германіі, але невядома, якія менавіта ўладанні знаходзіліся пад яго кіраваннем.
У 1168 годзе імператар Фрыдрых I Барбароса надаў тытул «герцаг Франконіі» біскупам вюрцбургскім.
Спіс герцагаў Франконіі
З 1168 года тытул «герцаг Франконіі» насілі біскупы Вюрцбурга.
Выбаршчык
Выбаршчык — асоба, якая валодае актыўным выбарчым правам (якое адпавядае патрабаванням выбарчых цэнзаў) і занесеная ў адпаведныя спісы. Выбаршчык ўдзельнічае ў выбарах і рэферэндумах, а таксама сумесна з іншымі выбаршчыкамі можа ўносіць на разгляд прадстаўнічых органаў праекты законаў (у Аўстрыі, Італіі, Швейцарыі) і нарматыўных актаў (у Расіі). У большасці краін ўдзел у галасаванні разглядаецца як права грамадзяніна, а ў некаторых дзяржавах (у Бельгіі, Бразіліі, Грэцыі) — грамадскі абавязак.
Спісы выбаршчыкаў
У мэтах рэалізацыі актыўнага выбарчага права выбаршчыкамі адпаведныя выбарчыя камісіі складаюць спісы выбаршчыкаў. Спіс выбаршчыкаў складаецца асобна па кожным выбарчым участку. Выбаршчык можа быць уключаны ў спіс выбаршчыкаў толькі на адным участку для галасавання.
Сіняхвостка
Сіняхвостка (Tarsiger cyanurus) — птушка з сямейства мухалоўкавых.
Выбаршчык
Спісы выбаршчыкаў
У спіс грамадзян, якія маюць права ўдзельнічаць у выбарах, рэферэндуме, галасаваннi аб адклiканнi дэпутата, уключаюцца грамадзяне Рэспублікі Беларусь, якія валодаюць выбарчым правам, дасягнулі да дня або ў дзень выбараў, рэферэндуму, галасавання аб адклiканнi дэпутата 18 гадоў, зарэгістраваныя да моманту складання спісу па месцы жыхарства або па месцы знаходжання на тэрыторыі дадзенага ўчастка для галасавання. Грамадзяне, зарэгістраваныя па месцы знаходжання, уключаюцца ў спіс толькі на ўчастку для галасавання па месцы знаходжання.
Сіняхвостка
Апісанне
Мае даўжыню 13-14 см, вагу каля 10-18 грамаў. Дробная (драбней вераб’я) птушка з сінімі надхвосцем і хвастом. У самца ярка-сіняе апярэнне верхняй часткі цела, на плячах, гузцы і хвасце. Сіняя афарбоўка апярэння цямней за ўсё на шчоках і па баках шыі. Ніжняя частка цела сметанковага колеру з ярка-аранжавымі бакавымі бакамі. Над ілбом і вачыма праходзіць белая паласа.
У самкі апярэнне верхняй часткі цела аліўкава-карычневага колеру, святлей унізе. Гузка і хвост сіняватага колеру, бакавіцы аранжавыя. Маладыя птушкі падобныя на маладых, плямістых заранак.
Выбаршчык
Спісы выбаршчыкаў
Спісы грамадзян-ваеннаслужачых, якія знаходзяцца ў вайсковых частках, а таксама членаў сем'яў ваеннаслужачых і іншых выбаршчыкаў, удзельнiкаў рэферэндуму, якія пражываюць у раёнах размяшчэння вайсковых частак, складаюцца на аснове даных, што прадстаўляюцца камандзірамі вайсковых частак.
Сіняхвостка
Вакалізацыя
Песня — набор свістаў. Характэрныя спевы сіняхвосткі пачынаюцца вельмі ціха, затым пераходзяць да гучнай пошчакі «тры-ліі, тры-ліі» і зноў ціха сканчаюцца. Птушка спявае і днём і ноччу, седзячы часцей на вяршыні дрэва. Крык — гучнае «фьіць-трр».
Распаўсюджанне
Сіняхвостка мае вялікую вобласць распаўсюджання, якая распасціраецца ад Эстоніі і Фінляндыі праз Сібір да Японіі і Карэі. На поўдні яна распаўсюджаная ў Казахстане, Пакістане, Індыі, Непале і Тайландзе. Гэта нясмелая птушка, якая насяляе густыя хваёвыя і яловыя лясы, вільготныя нетры.
Размнажэнне
Сіняхвостка гняздуецца на зямлі, у гнілым пні, дупле або ў паваленым дрэве. У кладцы 5-7 белых з бэжавым вяночкам на тупым канцы яек.
Навакрупецкі сельсавет
Навакру́пецкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Новы Крупец.
Орта
Орта:
Уільям Мандзі
Уільям Мандзі (William Mundy, 14 Верасня 1801 г. — 20 красавіка 1877 ) — член парламента ад Дэрбі, сын Фрэнсіса Мандзі. Сусветны суддзя, парламентарый і, у 1844 годзе, шэрыф графства Дэрбішыр.
Біяграфія
Уільям Мандзі быў сынам Фрэнсіса Мандзі, члена парламента ад горада Дэрбі. Яго сястра, Канстанцыя, была замужам за фатографам Уільямам Генры Фокс Тальботом.
Яго сястра, Лаўра, памерла 1 верасня 1842 года. У 1856 г. ён быў дырэктарам Музея і мастацкай галерэі Дэрбі. Калекцыйныя збору музея раслі і ў 1856 г. было прапанаваў ўпершыню выставіць іх для гараджан, але прапанова была адпрэчана.
Хведар Жычка
Хве́дар Жы́чка (, пас. Марс (у 1962 годзе зліўся з в. Гелін), Жлобінскі раён, Гомельская вобласць —, ) — беларускі пісьменнік, перакладчык.
Творчасць
Дэбютаваў вершам у 1947 г. (часопіс «Полымя»). Аўтар зборнікаў паэзіі «Стой на вахце, сэрца» (1961), «Росныя лілеі» (1965), «Настой» (1968), «Абеліск» (1973), «Абавязак» (1979), «Карэц калодзежнай вады» (вершы і паэмы, 1984), «Абрус» (1985), «Абдымкі сонца» (1988) і паэмы «Партызанскі праспект» (1975).
Універсітэт імя Альфрэда Нобеля
Універсітэт імя Альфрэда Нобеля — украінская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Дніпры.
Агульная характарыстыка
Заснаваны ў 1993 годзе, да 13 снежня 2001 года называўся Днепрапятроўскай акадэміяй кіравання, бізнесу і права.
Станіслаў Багушэвіч
Станіслаў Багушэвіч-Мінькоўскі (, маёнтак Літва паблізу Івянца — ) — суддзя земскі менскі, палкоўнік каронных войскаў, пасол на Надзвычайны сойм 1773—1775 гадоў, суддзя гродскі менскі (зг. 1792).
Біяграфія
З вялікалітоўскага роду Багушэвічаў-Мінькоўскіх герба «Газдава», сын Міхала Мікалая Багушэвіча-Мінькоўскага і Феліцыяны Быкоўскай з Быкава герба «Грыф». Калі ў 1756 годзе бацьку забілі на менскім сойміку, апякунства над сям’ёй узяў блізкі сваяк Антоні Багушэвіч.