cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Святлана Апанасаўна Святлічная
Біяграфія
Нарадзілася 15 мая 1940 г. у Ленінакане (цяпер Гюмры) у Арменіі. Яе бацька Апанас Міхайлавіч Святлічны ў вайну служыў у СМЕРШ, удзельнічаў у спецаперацыях ваеннай разведкі, даслужыўся да падпалкоўніка. Святлана пайшла ў школу ў Ахтырцы Сумскай вобласці, скончыла школу ў Савецку Калінінградскай вобласці, у 1958 годзе бацька Святланы сышоў у адстаўку, і сям’я пасялілася ў Мэлітопалі. У гэтым жа годзе паступіла ва УДІК, на курс Міхаіла Рома.
Красоўшчына (Іўеўскі раён)
Красо́ўшчына (, Красовщина) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
Конкурс выканаўцаў эстраднай песні «Віцебск»
Фармат і правілы
Конкурс праводзіцца на сцэне Летняга амфітэатра ў Віцебску і доўжыцца 2 дня. Парадак выступлення выканаўцаў звычыйна вызначаецца лёсаваннем, якое праходзіць напярэдадні першага конкурснага дня, і з'яўляецца нязменным і ў другім туры. Для канкурсантаў падрыхтоўка да конкурса пачынаецца загадзя, у Мінску, на базе Нацыянальнага канцэртнага аркестра Рэспублікі Беларусь пад кіраўніцтвам Міхаіла Фінберга.
Конкурс мае два этапа, кожны праходзіць у асобны дзень. У першы дзень канкурсант павінен выконваць эстрадную песню кампазітара краіны і на мове краіны, якую прадстаўляе канкурсант у суправаджэнні фанаграмы «мінус адзін» (правіла ўведзена ў 1993 годзе). Запіс дапаможнага голасу (бэк-вакалу) дапушчальны ў тым выпадку, калі ён не дублюе асноўны голас (меладычную лінію) і не замінае праслухоўванню выканаўца. Фанаграма забяспечваецца непасрэдна канкурсантам ці канкурсанткай. У другі дзень выконваецца песня кампазітара з славянскай краіны на адной з моў славянскай моўнай групы ў суправаджэнні Нацыянальнага канцэртнага аркестра Беларусі пад кіраўніцтвам Міхаіла Фінберга. Працягласць гучання песні ў кожны з дзён павінна быць не больш за чатыры хвіліны. За доўгую гісторыю правядзення конкурса этапы часам мянялі месцамі, але правілы конкурса для выканаўцаў амаль што не змяняліся і сталі традыцыйнымі.
Святлана Апанасаўна Святлічная
Біяграфія
У 1963 годзе, пасля заканчэння інстытута, яна стала актрысай Тэатру-студыі кінаакцёра.
Красоўшчына (Іўеўскі раён)
Да 30 мая 1988 года вёска ўваходзіла ў склад Ліпнішкаўскага сельсавета.
Святлана Апанасаўна Святлічная
Біяграфія
Самай запамінальнай роляй Святланы Святлічнай стала фатальная спакусніца Ганна Сяргееўна ў «Дыяментавай руцэ». У гэтай ролі Святлічная з гумарам ўвасобіла абсалютна новы на той момант тыпаж жанчыны — сучаснай, стыльнай, сексуальна разняволенай. Такіх гераінь ў савецкім кіно яшчэ не было.
Джура Якшыч
Бунтарны, жарсны і чуллівы аўтар патрыятычных, свабадалюбных вершаў, але таксама лірычныя вершы і паэзію глыбокага болю.
Конкурс выканаўцаў эстраднай песні «Віцебск»
Міжнароднае журы
Міжнароднае журы фармуецца Дырэкцыяй фесту на кантрактнай аснове з ліку папулярных выканаўцаў эстраднай песні, кампазітараў, паэтаў, менеджараў, прадзюсараў, журналістаў, грамадска-палітычных дзеячаў, прадстаўнікоў творчай інтэлігенцыі, якія маюць міжнароднае прызнанне і спрыяюць папулярызацыі ідэй фкстывалю. Члены журы не павінны з'яўляцца менеджарамі ці прадзюсарамі ўдзельнікаў конкурсу. Колькасць членаў журы ад года на год мянялася: максімальная колькасць членаў журы была ў 1992 і 1993 гадах — 15 чалавек, мінімальная колькасць — 10 чалавек. Журы ацэньвае канкурсантаў па 10-бальнай сістэме, з пэўнай умовай не ацэньваць ніжэй за 4 бала. У 1994 годзе падчас галасавання старшыня журы Мішэль Легран ацэньваў канкурсантаў па 5-бальнай сістэме, у той час як астатнія сябры журы — па 10-бальнай. Галасаванне членаў журы адбываецца па заканчэнні выступа кожнага канкурсанта ў кожны дзень конкурса. Вынікі галасавання адлюстроўваюцца на тэлевізійных экранах.
Ацэнкі журы суміруюць за два тура конкурсу і па рэзультатах выяўляюцца ўладальнікі Гран-пры, першай, другой і трэцяй прэміі. Па ўмовах конкурсу журы мае права не ўручаць Гран-пры, калі немагчыма вызначыць удзельніка, які падыходзіць паводле патрабаваных крытэрыяў для ўручэння прэміі. За ўсю гісторыю конкурсу такое здаралася толькі ў 1992 і 1994 гадах. Журы мае права дзяліць прэмію (акрамя Гран-пры і першай прэміі) у роўных долях паміж дзвюма канкурсантамі, якія набралі роўную колькасць балаў ці з невялікай розніцай балаў (да 2-х балаў).
Святлана Апанасаўна Святлічная
Біяграфія
Святлана Святлічная працавала з савецкімі рэжысёрамі Рыгорам Аляксандравым («Шпак і Ліра»), Станіславам Растоцкім («Герой нашага часу»), Марленам Хуцыевым («Застава Ільіча»), Юліем Файтам («Пакуль фронт у абароне»), Таццянай Ліёзнавай («Ім скараецца неба», «Семнаццаць імгненняў вясны»), Леанідам Гайдаем («Дыяментавая рука»), Георгіем Данелія («Трыццаць тры»), Эдмондам Кеасаянам («Кухарка», «Новыя прыгоды няўлоўных»), Міхаілам Калікам («Калыханка», «Любіць»), Станіславам Гаварухіным («Месца сустрэчы змяніць нельга»). У расійскі час ярка праявіла сябе ў рэжысёрскіі кінадэбюце Рэнаты Літвінавай «Багіня: як я пакахала» і ў карціне Іасана Стэлінга «Дзяўчына і смерць».
Джура Якшыч
Паэтычнымі ўзорамі для Якшыча былі Шандар Пецёфі, Байран, а жывапісным узорам — Рэмбрант.
Конкурс выканаўцаў эстраднай песні «Віцебск»
Міжнароднае журы
У розныя гады старшнямі журы былі Уладзімір Мулявін, Мішэль Легран, Ігар Лучанок, Ала Пугачова, Марыа Марэна, Анатоль Ярмоленка, Рыкарда Качантэ.
Пераможцы і лаўрэаты
Найбольш паспяховымі сярод удзельнікаў конкурсу былі прадстаўнікі Беларусі — 7 Гран-пры, а таксама Югаславіі і Украіны, якія атрымлівалі перамогу 5 разоў. Тройчы Гран-пры конкурсу атрымлівалі выканаўцы з Расіі і Казахстана.
Пераможцы і лаўрэаты міжнароднага конкурса «Віцебск» :
Міжнародны дзіцячы музыкальны конкурс «Віцебск»
З 1996 года падчас Славянскага Базара ў Віцебску праходзіў Міжнародны конкурс дзіцячых шоу-праграм, які пасля стаў звацца Міжнародным конкурсам дзіцячых канцэртных праграм. Міжнародны дзіцячы музыкальны конкурс «Віцебск» стаў заменай апошняму з 2003 года.
Фармат дзіцячага конкурса
Паводле афіцыйнай фармулёўкі, мэтай конкурса з'яўляецца папулярызацыя дзіцячай музычнай творчасці, выяўленне юных таленавітых выканаўцаў, актывізацыя стварэння новых сучасных твораў для дзяцей і юнацтва, выхаванне мастацкага густа і павагі прафесіяналізма, адраджэнне найлепшых  традыцый эстраднага жанра. Да ўдзелу ў конкурсе дапускаюцца дзеці ва ўзросце ад 7 да 12 гадоў уключна, якія маюць досвед канцэртных выступаў.
Конкурс звычайна складаецца з двух конкурсных выступаў, якія праходзяць у два дня, і гала-канцэрта. У першы дзень конкурса ўдзельнікі выконваюць песню кампазітара краіны і на мове краіны, якую прадстаўляе канкурсант. У другі дзень выконваецца эстрадная песня па выбары канкурсанта, якая найлепш адлюстроўвае выканальцкае майстэрства і артыстычныя здольнасці канкурсанта. Асноўным патрабаваннем да песен з'яўляецца адпаведнасць дзіцяча-юнацкай тэматыцы, сугучнасць з ўзростам і светапоглядам выканаўцы. Пераможца конкурса робіцца ўладальнікам Гран-пры і Залатой Ліры.
Пераможцы і лаўрэаты дзіцячага конкурса
Найбольшы поспех сярод удзельнікаў дзіцячага конкурса маюць прадстаўнікі Румыніі, якія 4 разы рабіліся ўладальнікамі Гран-Пры, з іх 3 гады запар, і Беларусі з 5-цю гран-пры. Тройчы перамагалі на конкурсе ўдзельнікі з Расіі. Сярод беларускіх пераможцаў конкурса Ксенія Сітнік і Андрэй Кунец, якія пасля паспяхова прадстаўлялі Беларусь на дзіцячым Еўрабачанні. Шмат, хто з удзельнікаў з іншых краін таксама прымалі ўдзел у дзіцячай версіі Еўрабачання пасля ўдалых выступленняў у Віцебску.
Пераможцы міжнароднага дзіцячага музыкальнага конкурса «Віцебск»:
Сяргей Станішаў
Сярге́й Дзмі́трыевіч Стані́шаў (Сергей Станишев;, Херсон, Украіна) — балгарскі палітык, журналіст і гісторык, з'яўляецца кіраўніком Балгарскай сацыялістычнай партыі (БСП), з 17 жніўня 2005 па 27 ліпеня 2009 года — прэм'ер-міністр Балгарыі.
Бацька, Дзімітар Станішаў, паходзіў з вёскі Штука (Македонія) і быў сакратаром Балгарскай камуністычнай партыі, маці Дзіна Мухіна, была расейкай, якая выкладала славістыку ў Сафійскім універсітэце.
Станішаў скончыў гістарычны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта імя Ламаносава. Тэмай дыпломнай працы была «Роля мундзіра ў выхаванні ваеннага духа Чырвонай Арміі». Да 1996 года Станішаў меў расійскае грамадзянства. У 1999—2000 гг. стажыраваўся ў Лонданскай Школе эканомікі і палітычных навук.
З 1994 да 1995 года працаваў журналістам. Потым быў галоўным экспертам у аддзеле замежнай і міжнароднай палітыкі Балгарскай сацыялістычнай партыі. У траўні 2001 года быў абраны адным з кіраўнікоў партыі, а ў чэрвені таго ж года — удзельнікам «Кааліцыі на карысць Балгарыі» ў склад якой уваходзіла і Сацыялістычная партыя. У снежні 2001 года Станішаў быў абраны кіраўніком партыі. З 2001 года — дэпутат парламенту.
У парламенцкіх выбарах 2005 года яго партыя атрымала 31 % галасоў. Пасля абвяшчэння вынікаў (25 чэрвеня) Станішаў абвясціў, што ў новым кабінеце міністраў няма больш месцаў для прадстаўнікоў Народнага руху Сімяона II, які быў прэм'ерам з 2001 да 2005 гг. Але калі 27 ліпеня яго спіс кабінета міністраў не быў прыняты парламентам, былі распачаты спробы стварэння кааліцыйнага ўрада. Кааліцыйны ўрад пачаў сваю працу 17 жніўня 2005 года.
На парламенцкіх выбарах 2009 года левацэнтрысцкая «Кааліцыя за Балгарыю», якую ўзвачальваў Станішаў, пацярпела разгромнае паражэнне, сабраўшы толькі 17 % галасоў. 27 ліпеня 2009 года Сяргей Станішаў выйшаў у адстаўку, аднак, нягледзячы на наступныя скандалы, адмовіўся пакінуць пост лідара БСП.
Сонечнае зацьменне 8 чэрвеня 1918 года
Сонечнае зацьменне 8 чэрвеня 1918 года — поўнае сонечнае зацьменне 126 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0292 і дасягнула свайго максімуму ў 22:07:43 UTC у пункце з каардынатамі 51° пн. ш. 152° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 23 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 112 км.
Зацьменне 8 чэрвеня 1918 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1918 годзе і 42-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 14 снежня 1917 года, наступнае — 3 снежня 1918 года.
Лукашына (Іўеўскі раён)
Лу́кашына (, Лукашино) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
У 1954—1959 гадах цэнтр Лукашынскага сельсавета.
Спіруліна
Спірулі́на (Spirulina) — род ніткаватых сіне-зялёных водарасцей (цыянабактэрый) сямейства.
Апісанне
Ніткі адзіночныя, часам скручаныя ў форме спіралі, сіне-зялёныя, радзей жоўта-зялёныя, здольныя да вярчальнага і паступальнага руху. Размнажаюцца мнагаклетачнымі фрагментамі нітак (гармагоніямі).
Пашырэнне
Каля 30 відаў. Трапляюцца ў вадаёмах, тэрмальных крыніцах, глеі, глебе. На Беларусі сустракаюцца, , , і інш.
Значэнне і выкарыстанне
Асобныя віды ядомыя. Культывуюцца для вырабу лекаў, біялагічных дабавак, атрымання харчовага бялку.
Дворышча (Лепельскі раён)
Дво́рышча (, Дворище) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 14 снежня 1917 года
Зацьменне мела велічыню 0,9791 і дасягнула свайго максімуму ў 09:27:20 UTC у пункце з каардынатамі 88° пд. ш. 125° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 17 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 189 км.
Зацьменне 14 снежня 1917 года стала 4-ым сонечным зацьменнем у 1917 годзе і 41-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 19 ліпеня 1917 года, наступнае — 8 чэрвеня 1918 года.
Людмілін
Людмі́лін (, Людмилин) — хутар у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
Марка Цэпенкаў
Марка Костаў Цэпенкаў (па-балгарску i па-македонску Марко Костов Цепенков; 1829, Прылеп —, ) — балгарскі фалькларыст, найвыбітнейшы збіральнік македонскай вуснай народнай творчасці. Нарадзіўся ў Прылепе ў вельмі беднай сям'і. Праз нястачу не змог атрымаць сярэднюю адукацыю. Вывучыўся на краўца. У 1856 годзе пад уплывам дзейнасці Дзімітра Міладзінава пачаў збіраць вусную народную творчасць. Сярод усіх фалькларыстаў Марка Цэпенкаў мае найдаўжэйшую збіральніцкую практыку — больш за 40 гадоў. Фонд сабранай ім народнай творчасці з'яўляецца найбагацейшым сярод усіх македонскіх фалькларыстаў. Сабраў больш за 5500 прыказак і прымавак, 150 песень, 100 загадак, больш за 200 тлумачэнняў сноў, 67 дзіцячых гульняў. Свой матэрыял Марка Цэпенкаў збіраў у ваколіцах Прылепа, а таксама Біталы, Скоп'я, Штыпа, Велеса і Дэбара. Запісы публікаваў у "Зборніку народнай творчасці, навукі і літаратуры" ў Сафіі.
Сонечнае зацьменне 19 ліпеня 1917 года
Сонечнае зацьменне 19 ліпеня 1917 года — частковае сонечнае зацьменне 154 сараса.
Марка Цэпенкаў
Акрамя збірання фальклору пісаў стылізаваныя пад фальклорную паэзію вершы.
Сонечнае зацьменне 19 ліпеня 1917 года
Зацьменне мела велічыню 0,0863 і дасягнула свайго максімуму ў 02:42:42 UTC у пункце з каардынатамі 64° пд. ш. 102° у. д..
Марка Цэпенкаў
Памёр Марка Цэпенкаў у нястачы, самотны і забыты 29 снежня 1920 у Сафіі, дзе і быў пахаваны.
Сонечнае зацьменне 19 ліпеня 1917 года
Зацьменне 19 ліпеня 1917 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1917 годзе і 40-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 19 чэрвеня 1917 года, наступнае — 14 снежня 1917 года.
Агенор
Агено́р (Ἀγήνωρ — «мужны») — у старажытнагрэчаскай міфалогіі цар Ціра ў Фінікіі, сын Пасейдона і Лівіі, брат-блізня Бела (або сын Бела ), яго жонка Тэлефаса, дзеці Кадм, Фенікс, Еўропа і Кілік; ; або дзеці Кадм, Фасас, Кефей, Кілік, Фенікс, Еўропа, Фіней.
Заснаваў стабрамныя Фівы, пасля чаго выдаліўся ў Фінікію. Яго палац у Ціры згадвае Нон. Карфаген завуць «горадам Агенора». Называецца часам царом Фракіі як бацька Фінея.
Калі Зеўс выкраў Еўропу, Агенор разаслаў сыноў на пошукі, забараніўшы ім вяртацца без сястры. Пошукі былі безвыніковымі, і юнакі рассяліліся па розных краінах.
Бабініцкі сельсавет (Віцебскі раён)
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года сельсавет у Віцебскім раёне БССР. 15 лютага 1931 года ўключаны ў гарадскую рысу Віцебска. З 27 ліпеня 1937 года ў складзе адноўленага Віцебскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ялагаўскага сельсавета. 22 снежня 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Ботаніцкага сельсавета (10 населеных пунктаў: Буева, Жабенцяі, Казанава, Кашалёва, Клішава, Максюткі, Мяльны, Палудзеткі, Прузы і Пышнякі), у склад Варонаўскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (Абухава і Пушкары). 29 лістапада 1967 года ў гарадскую рысу Віцебска ўключаны вёскі Журжава, Сакалоўка, Себяхі і чыгуначная станцыя Віцьба. У 1972 годзе ў склад сельсавета з Акцябрскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (Білева, Селівоўшчына і Янапаль). 7 жніўня 1979 года ў склад сельсавета з Варонаўскага сельсавета перададзена вёска Агароднікі. 27 снежня 1990 года з часткі сельсавета ўтвораны Тулаўскі сельсавет.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 5443 чалавекі, з іх 84,9 % — беларусы, 11,7 % — рускія, 1,2 % — украінцы, 0,6 % — палякі.
Склад
Па стану 1 студзеня 1947 года ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Бабініцкага сельсавета налічвалася 37 населеных пунктаў. Зараз у склад сельсавета ўваходзяць 27 населеных пунктаў:
Дрымаўшчына (Лепельскі раён)
Дры́маўшчына (, Дрымовщина) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Мураўшчына (Іўеўскі раён)
Мураўшчы́на (, Муровщина) — хутар у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
Георгій Акрапаліт
Георгій Акрапаліт (Γεώργιος Ακροπολίτης, Georgios Akropolites,, Нікея — пасля 1282, Канстанцінопаль) — візантыйскі пісьменнік, дзяржаўны дзеяч. Узначальваў з 1246 адміністрацыйнае кіраванне (на пасадзе вялікага лагафета) Нікейскай імперыі, а пасля 1261 займаў пасады пры Канстанцінопальскім двары. На 2-м Ліёнскім саборы 1274, будучы паўнамоцным прадстаўніком імператара, прынёс прысягу Папе і падпісаў унію паміж праваслаўнай і каталіцкай царквой, якая засталася, аднак, яна неа жыццявілася. Георгій Акрапаліт — аўтар «Хронікі», якая выкладае падзеі унутранай і знешняй гісторыі Нікейскай імперыі за 1203—1261 гг., шэрагу вершаваных твораў, рытарычных і тэалагічных твораў.
Тэлефаса
Тэлефаса (Τηλέφασσα — далёка бачная або «тая, што далёка свеціць») — у старажытнагрэчаскай міфалогіі жонка Агенора, маці Еўропы, Кадма, Фенікса і Кіліка (або жонка Фенікса, маці Еўропы ).
Па Мосху, яе маці Лівія падарыла ёй залаты кошык для кветак працы Гефеста, а яна падарыла яго Еўропе.
Разам з сынамі яна адправілася на пошукі Еўропы і пасялілася з Кадмам ў Фракіі, дзе і памерла і была пахавана (або яна памерла на востраве Фасас ).
Сонечнае зацьменне 19 чэрвеня 1917 года
Сонечнае зацьменне 19 чэрвеня 1917 года — частковае сонечнае зацьменне 116 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,4729 і дасягнула свайго максімуму ў 13:16:21 UTC у пункце з каардынатамі 66° пн. ш. 150° у. д..
Зацьменне 19 чэрвеня 1917 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1917 годзе і 39-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 23 студзеня 1917 года, наступнае — 19 ліпеня 1917 года.
Жарсцвянікі
Жарсцвя́нікі (, Жерствяники) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Георгій Афонскі
Георгій Афонскі (გიორგი მთაწმინდელი, გიორგი ათონელი;, Трыялеці — ) — грузінскі царкоўны пісьменнік, перакладчык, каліграф. Быў настаяцелем манастыра івераў на Афоне. Узначаліў пры Баграце IV правядзенне рэформаў царкоўна-палітычнага жыцця Грузіі. Перакладаў на грузінскую мову грэчаскія кнігі, аднавіў правільныя тэксты шматлікіх кніг. Асноўныя творы Георгія Афонскага — «Жыціе заснавальнікаў Афона-Іверскай Лаўры Іаана і сына яго Яўхіма».
Забаенне
Забае́нне (, Забоенье) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 23 студзеня 1917 года
Зацьменне мела велічыню 0,7254 і дасягнула свайго максімуму ў 07:28:31 UTC у пункце з каардынатамі 63° пн. ш. 26° у. д..
Зацьменне 23 студзеня 1917 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1917 годзе і 38-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 24 снежня 1916 года, наступнае — 19 чэрвеня 1917 года.
Пятровічы (Іўеўскі раён)
Пятро́вічы (, Петровичи) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
Пазяняты
Пазяня́ты (, Позеняты) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
Георгій Пахімер
Георгій Пахімер (Γεώργιος Παχυμέρης;, — каля 1310, Канстанцінопаль) — візантыйскі філосаф, гісторык, матэматык, пісьменнік і царкоўны дзеяч. Вучыўся ў Георгія Акрапаліта. Займаў пасаду протаэкдыка ў патрыяршым кліры. Быў паслядоўным праціўнікам уніі з Рымска-каталіцкай царквой.
Геатэктоніка
Геатэктоніка — раздзел геалогіі, які вывучае структуру, рух, дэфармацыю і развіццё верхніх цвёрдых абалонак Зямлі - зямной кары і верхняй мантыі (тэктанасферы) у сувязі з развіццём Зямлі ў цэлым.
Георгій Сфрандзі
У 1453—1454 гг. у турэцкім палоне, затым на службе пелапанескага дэспата Фамы. У 1468 годзе пастрыгся ў манахі. Хроніка Георгія Сфрандзі («Мемуары») ахоплівае перыяд 1413—1477 гг., заснаваная на яго дзённіку, утрымлівае дакладную інфармацыю.
Сонечнае зацьменне 30 ліпеня 1916 года
Сонечнае зацьменне 30 ліпеня 1916 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 144 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9447 і дасягнула свайго максімуму ў 02:06:10 UTC у пункце з каардынатамі 29° пд. ш. 132° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 24 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 313 км.
Зацьменне 30 ліпеня 1916 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1916 годзе і 36-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 3 лютага 1916 года, наступнае — 24 снежня 1916 года.
Сонечнае зацьменне 24 снежня 1916 года
Сонечнае зацьменне 24 снежня 1916 года — частковае сонечнае зацьменне 111 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,0114 і дасягнула свайго максімуму ў 20:46:22 UTC у пункце з каардынатамі 66° пд. ш. 32° у. д..
Зацьменне 24 снежня 1916 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1916 годзе і 37-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 30 ліпеня 1916 года, наступнае — 23 студзеня 1917 года.
Родзевічы (Іўеўскі раён)
Ро́дзевічы (, Родевичи) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
Стэфан Гейм
Гельмут Фліг (Helmut Flieg;  — ) — нямецкі пісьменнік яўрэйскага паходжання, вядомы пад псеўданімам Стэфан Гейм (Stefan Heym). Гістарычны і міфалагічны раман-прыпавесць выступае ў Гейма формай гуманістычнай сацыяльнай крытыкі.
Злучаныя Штаты
Пасля прыходу да ўлады Гітлера Стэфан Гейм з'яжджае ў Чэхаславакію, дзе супрацоўнічае ў нямецкамоўных выданнях. Пасля самагубства бацькі ён бяжыць яшчэ далей — у Амерыку. Пакінутая на радзіме сям'я загіне ў нацысцкіх лагерах знішчэння. Стэфан Гейм даведаецца пра гэта шмат пазней. Ён вучыцца ў Чыкага і становіцца амерыканскім пісьменнікам і публіцыстам. Дыпломную працу «Пра іронію ў Генрыха Гейнэ» абараняе ў 1936 годзе. Піша па-англійску свой першы раман «Закладнікі» (1942) і сам перакладае яго на нямецкую мову.
У 1943 годзе ўступае ў шэрагі амерыканскага войску і ў званні сяржанта псіхалагічнай службы высаджваецца ў 1944 годзе ў Нармандыі. У 1945 годзе засноўвае ў Мюнхене газету «Новы час».
Германская Дэмакратычная Рэспубліка
Праз Варшаву і Прагу ён, разам з жонкай-амерыканкай вяртаецца ў Германію і селіцца ва Усходнім Берліне ў 1952 годзе.
З 1953-га па 1956-ы працуе каланістам газеты «Берлінер Цайтунг». Выступае, па ўласных словах Гейма, не як «сапернік», а як «крытык рэжыму», паступова ўступаючы ва ўсё глыбейшы канфлікт з уладамі ГДР. Да пачатку 70-х гадоў яго кнігі друкуюцца толькі на Захадзе. Ён пратэстуе супраць высылкі з краіны Вольфа Бірмана. Канчатковы парыў Стэфана Гейма з афіцыёзам настае пасля публікацыі яго кнігі «Пяць дзён у чэрвені» — пра рабочае паўстанне ў ГДР 17 чэрвеня 1953 года. Гейма выключаюць з Саюза пісьменнікаў ГДР. Як пенсіянер ён мае права выяжджаць на Захад, дзе ў 1984 годзе публікуе прапанову пра канфедэрацыю ФРГ і ГДР. Афіцыёз ГДР лічыць Стэфана Гейма небяспечным рэвізіяністам, на Захадзе яго гатовыя прымаць толькі як крытыка рэжыму САПГ.
Аб'яднаная Германія
Стэфан Гейм адпрэчвае тое, што звалі «сацыялізмам» у ГДР, але не гатовы прыняць і капіталізму ў той форме, у якой з гэтым новым ладам прапанавана мець справу жыхарам новых усходніх земляў. У 1994 годзе настае самы стромкі заваротак у кар'еры пісьменніка: не становячыся членам Партыі дэмакратычнага сацыялізму, Гейм выстаўляе сваю кандыдатуру на выбарах у бундэстаг па спісах Партыі дэмакратычнага сацыялізму і бярэ верх у цэнтральным раёне Берліна Прэнцлаўэр Берг над кандыдатам сацыял-дэмакратаў Вольфгангам Цірзэ. Як найстарэйшы дэпутат менавіта Стэфан Гейм, хоць ён і ўяўляў самую малалікую парламенцкую фракцыю, адкрывае паседжанне бундэстага склікання 1994 года.
Кіруючая партыя ўстрымліваецца ад традыцыйных апладысментаў: з членаў Хрысціянска-дэмакратычнага саюза Германіі яму пляскае толькі тагачасны старшыня бундэстага Рыта Зюсмут.
Фенікс (сын Агенора)
Фе́нікс або Фо́йнікс або Фойнік (Φοῖνιξ) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі заснавальнік Фінікіі (фінікійскага царства).
Стэфан Гейм
Аб'яднаная Германія
У верасні 1995 года ў знак пратэсту супраць падвышэння дэпутацкага грашовага забеспячэння Стэфан Гейм адмовіўся ад свайго мандата, але не спыніў ні палітычнай дзейнасці, ні літаратурнай працы. У 1995 годзе ён публікуе, у прыватнасці, раман «Радэк» — пра нямецкага рэвалюцыянера Карле Радэкэ, выгнаным з Берліну ў 1919 годзе і сталым спачатку адным з ідэолагаў сацыялістычнага будаўніцтва ў сталінскім СССР, а потым і адной з ахвяр ім самім пабуджанага тэрору.
Фенікс (сын Агенора)
Апісанне
Паводле Гамера, бацька Еўропы. Паводле паэта Асія, быў жанаты на Перымедзе, іх дочкі Астыпалея і Еўропа. Па найбольш распаўсюджанай версіі, Фенікс — сын цара Агенора і Тэлефасы (або Дамно), брат Еўропы, Кадма і Кілікса (або сын Бела, дзядзька Кадма ). Бацька Адоніса (паводле Гесіёда ). Жонка Касіяпея, дачка Карма.
Стэфан Гейм
Аб'яднаная Германія
Яшчэ ў 1993 годзе Стэфан Гейм стаў першым нямецкім пісьменнікам — лаўрэатам Іерусалімскай літаратурнай прэміі за ўнёсак у барацьбу супраць расізму і ксенафобіі. Гэтым разам ён прыехаў у Іерусалім, каб выступіць на канферэнцыі, прымеркаванай да дня нараджэння вялікага нямецкага паэта Генрыха Гейнэ (1797—1856). Стэфан Гейм «падвёў» арганізатараў канферэнцыі. Замест абвешчанай у праграме тэмы ён загаварыў наогул не пра Генрыха Гейнэ, які быў немцам, яўрэям, грамадзянінам свету, назаўжды пакінуўшым Германію ў 1831 годзе, а пра іронію, якая працінае творчасць вялікага паэта.
Фенікс (сын Агенора)
Апісанне
Паводле Псеўда-Апаладора, сын фінікійскага цара Агенора і Тэлефасы, брат Кадма, Кіліка і Еўропы. Пасля выкрадання Еўропы Зеўсам, Агенор адправіў сыноў на яе пошукі. Пераканаўшыся ў немагчымасці знайсці сястру, браты аселі ў розных краінах, заснаваўшы царскія дынастыі. Фенікс, пасяліўся ў Фінікіі. Або адправіўся ў Афрыку і застаўся там, з-за чаго афрыканцы завуцца пунійцамі.
Стэфан Гейм
Аб'яднаная Германія
Па словах Вольфа Бірмана, спазнаўшы ад жыцця спаўна, Стэфан Гейм і сысці прымудрыўся на высокай гумарыстычнай ноце, прыняўшы смерць у Мёртвага мора.
На нямецкай мове
Пасмяротна:
Забалацце (Лепельскі сельсавет)
За́балацце (, Заболотье) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Касіяпея (міфалогія)
Касіяпе́я (Κασσιόπεια), Касіёпа, Касіе́пея (, больш старажытная форма) — у грэчаскай міфалогіі жонка Кефея, маці Андрамеды. Бацькам Касіёпы быў Араб, сын Гермеса; яна (або іншая Касіяпея) лічылася таксама жонкай Фенікса.
Уступіла ў спрэчку з нерэідамі (паводле Арата, з Дарыдай і Панопай), хвалячыся, хто прыгажэй усіх на свеце (або што яе дачка прыгажэйшая за нерэід, або менавіта прыгажэй за Амфітрыту). Пасейдон наслаў на Эфіопію паводку і пачвару.
Разам з Кефеем, Андрамедай і Персеем Касіёпа была змешчана на небе ў выглядзе сузор'я. Прычым, Касіяпея атрымала пакаранне — была змешчана на неба да гары нагамі седзячы на троне. Месцам дзеяння міфа пра Андрамеду ў старажытных з'яўляецца або Месапатамія, або Эфіопія. Гэта паказвае або на ўсходняе паходжанне міфа пра Касіёпу, або на пазнейшае прывязванне грэкамі Касіёпы і іншых міфічных герояў да ўсходніх краін з прычыны падабенства іх імёнаў з імёнамі некаторых усходніх мясцовасцей ці народаў.
Завідзічы
Заві́дзічы (, Завидичи) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Кілік (міфалогія)
Кілік (Κίλιξ) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Сын Агенора і Тэлефасы (або Фенікса і Касіяпеі ). Або сын Агенора, брат Кадма.
Адправіўся на пошукі Еўропы, але беспаспяхова. Назваў заваяваную ім зямлю ў вобласці ракі Пірама Кілікіяй. Раней яе жыхары зваліся гіпахеі. Паводле Еўгемера, гэта кіраўнік Кілікіі, пераможаны Зеўсам. Яго дзецьмі завуць Фасаса і Фіву.
Геб
Геб — старажытнаегіпецкі бог зямлі.
Паходжанне і асноўны міф
Сын бога паветра Шу і багіні вільгаці Тэфнут, брат і муж Нут (багіні неба) і бацька Асірыса, Ісіды, Сета і Нефтыды. Быў богам Зямлі ці Зямным узгоркам. Касмаганічныя міфы апісвалі яго ў вечнай сувязі з багіняй неба Нут. Яны вельмі кахалі адзін аднаго і таму з’явіліся на свет у моцных абдымках. Але ён спрачаўся са сваёй жонкай, бо яна заўсёды паядала сваіх дзяцей (зоркі), а потым зноў нараджала іх. Сонечны бог Ра загадаў богу паветра Шу развесці Геба з жонкай — калі яны не могуць жыць разам, то хай жывуць асобна. Богу Шу нічога не заставалася, як выканаць загад уладара. Праз яго магічную замову ва ўсім свеце паднялася тытанічная навальніца. Як ні супраціўляліся Нут і Геб, навальніца разарвала іх абдымкі. У моры падняліся астравы і вялікія мацерыкі, падняліся горы, з’явіліся рэкі. З таго часу неба і зямля жылі асобна. У егіпецкай дыядзе «неба-зямля» палавое увасабленне супрацьлеглае звычайнаму — у большасці іншых народаў зямля была жаночым боствам, а неба — мужчынскім.
Яраполк Ізяславіч
Біяграфія
Сын Ізяслава Яраславіча, унук Яраслава Мудрага. У 1071 перамог войска полацкага князя Усяслава Брачыславіча пад Галацічаскам, пасля чаго, верагодна, авалодаў Полацкім княствам. У 1073 у выніку міжусобіцы выгнаны з Русі разам з бацькам і братам Святаполкам. Выгнанцы шукалі падтрымкі ў Польшчы і Германіі, дзе Яраполк Ізяславіч ажаніўся з Кунігундай (Ірынай), дачкой мейсенскага маркграфа Атона. У 1075 са згоды бацькі Яраполк Ізяславіч заключыў дагавор з рымскім папам Грыгорыем VII, які прызнаў Яраполка «рускім каралём» і абяцаў дапамогу ў здабыцці кіеўскага стальца; Яраполк Ізяславіч прыняў каталіцтва і абяцаў ператварыць Русь у «лен святога Пятра», г.зн. прызнаваў сваім сеньёрам рымскага папу. Пасля вяртання бацькі ў 1077 на Русь, атрымаў ад яго Вышгарад. У канцы 1078 вялікі кіеўскі князь Усевалад Яраславіч перадаў Яраполку Ізяславічу Уладзіміра-Валынскае княства, да якога, паводле некаторых звестак, дадаў Тураўскае княства (паводле іншых паведамленняў, Тураўскае княства атрымаў Давыд Ігаравіч). Яраполк Ізяславіч некалькі гадоў змагаўся з іншымі прэтэндэнтамі за Уладзімір-Валынскі. У 1085 узняў мяцеж супраць Усевалада, але ў выніку яго няўдачы ўцёк у Польшчу. У 1086 вярнуўся і зноў атрымаў Уладзіміра-Валынскае княства. У хуткім часе пасля гэтага забіты па загадзе сваіх палітычных праціўнікаў.
Геб
Паходжанне і асноўны міф
У міфе пра спрэчку Гора з Сэтам за права на сталец бога Асірыса Геб узначальвае суддзяў. У 125-й главе «Кнігі мёртвых» Геб удзельнічае ў судзе Асірыса над памерлымі. Лічылася, што некалі Гор жыў сярод людзей і кіраваў Егіптам. Потым сталец перайшоў да Асірыса, затым — да Геба, а пераемнікамі Геба былі ўжо людзі-фараоны. Таму лічылася, што ўлада фараона паходзіць ад Геба. Геб выяўляўся іерогліфам-качкай, таму яго дачку Ісіду часам называлі «яйкам качкі». Тытул Геба — «князь князёў» (рыпаты).
Яраполк Ізяславіч
Біяграфія
Захаваліся 2 партрэты Яраполка Ізяславіча XI ст. ў «Кодэксе Гертруды» («Трырскай псалтыры»).
Прылічаны да праваслаўных святых, дзень памяці — 22 лістапада (5 снежня).
Геб
Прызначэнне
Лічылася, што Геб — добры бог, які ахоўвае людзей ад змей, якія жывуць у зямлі. У Тэкстах пірамід яму прыпісваюць таксама заступніцтва за памерлых. Старажытныя грэкі атаяснялі Геба з Кронасам. На Гебе раслі расліны, якія былі патрэбныя людзям. З яго таксама выходзілі ўсе зямныя рэкі. Выяўляўся ў выглядзе старога з барадой і царскімі ўпрыгажэннямі ці распасцёртым на ўвесь рост з Нут, якая абапіраецца на яго, а яе падтрымлівае Шу.
Русакі (Іўеўскі раён)
Русакі́ (, Русаки) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 3 лютага 1916 года
Сонечнае зацьменне 3 лютага 1916 года — поўнае сонечнае зацьменне 139 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0280 і дасягнула свайго максімуму ў 16:00:21 UTC у пункце з каардынатамі 11° пн. ш. 68° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 36 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 108 км.
Зацьменне 3 лютага 1916 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1916 годзе і 35-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 10 жніўня 1915 года, наступнае — 30 ліпеня 1916 года.
Сонечнае зацьменне 10 жніўня 1915 года
Сонечнае зацьменне 10 жніўня 1915 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 134 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9853 і дасягнула свайго максімуму ў 22:52:25 UTC у пункце з каардынатамі 16° пн. ш. 161° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 33 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 52 км.
Зацьменне 10 жніўня 1915 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1915 годзе і 34-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 14 лютага 1915 года, наступнае — 3 лютага 1916 года.
Рэмбакаўшчына
Рэ́мбакаўшчына (, Рембоковщина) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
Гепарын
Гепарын — рэчыва, якое перашкаджае згусанню крыві; упершыню вылучаны з печані. Сінтэзуецца ў гладкіх клетках, скопішчы якіх знаходзяцца ў органах жывёл, асабліва ў печані, лёгкіх, сценках сасудаў. Па хімічнай прыродзе гепарын — серуўтрымальны мукаполіцукрыд, які складаецца з глюказаміна, глюкуронавай кіслаты і звязаных з імі рэшткаў сернай кіслаты. Малярная маса каля 20000. Гепарын атрымліваюць з печані і лёгкіх буйной рагатай жывёлы; выкарыстоўваюць у медыцыне як антыкаагулянт для прафілактыкі і лячэння трамбозаў.
Залучына
Залу́чына (, Залучино) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Маскоўскі тэатр «Сучаснік»
Маскоўскі ордэна Пашаны дзяржаўны тэатр «Сучаснік» — тэатр у Маскве. Знаходзіцца ў Басманным раёне, па адрасе Чыстапрудны бульвар, дом 19А.
Маскоўскі тэатр «Сучаснік» быў заснаваны групай маладых акцёраў у 1956 годзе. У гады адлігі, выкрыцця культу асобы Сталіна ён стаў першым у СССР тэатрам, народжаным свабодным творчым аб'яднаннем групы аднадумцаў, якія здолелі адстаяць сябе як цэласны мастацкі калектыў. Заснавальнікамі тэатра былі Алег Мікалаевіч Яфрэмаў, Галіна Барысаўна Волчак, Ігар Уладзіміравіч Кваша, Лілія Талмачова, Яўген Еўсцігнееў, Алег Паўлавіч Табакоў, Віктар Сергачоў. Да іх далучыліся і іншыя выпускнікі школы-студыі МХАТ.
Будынак
Да 1961 г у тэатра не было свайго будынка. Спектаклі ставіліся на сцэнах дамоў культуры і клубаў, два разы на месяц на сцэне філіяла МХАТ. У 1961 г. тэатру быў перададзены яго першы будынак на плошчы Маякоўскага, які вызваліўся пасля пераезду адтуль Маскоўскага тэатра Эстрады. Стары будынак быў знесены ў 1974 годзе. Цяперашні будынак тэатра «Сучаснік» на Чыстапрудным бульвары, пабудаваны ў стылі неакласіцызму з элементамі мадэрна ў 1912—1914 гг. архітэктарам Р. І. Клейнам для кінатэатра «Калізей». Пасля закрыцця кінатэатра і рэканструкцыі, будынак з глядзельнай залай на 800 месцаў перададзены «Сучасніку» у 1974 годзе.
Бранка Радзічавіч
Біяграфія
У 1830 годзе ягона сям’я перасяляецца ў Земун. Наведваю гімназію ў Срэмскіх-Карлаўцах, заканчвае сярэднюю адукацыю ў Тэмішвары. Вывучае медыцыну і права ў Вене, дзе знаёміцца з Вукам Караджычам і робіцца гарлівым прыхільнікам яго ідэй.
Паэзія Б.Радзічавіча, якая зыходзіла з народнай творчасці, адкрыла эпоху сербскага рамантызму і сапраўднага нацыянальнага адраджэння. Пісаў народнай мовай і рэфармаваным правапісам у часе, калі Караджыч і яго аднадумцы з цяжкасцю прасоўвалі рэформу. Вершы Радзічавіча, якія не адпавядалі традыцыям псеўдакласіцыстычнай паэзіі і не былі напісаныя «славянасербскай» мовай, сутыкнуліся з непрыманнем кансерватараў і нават былі забароненыя ў Сербіі. Толькі пасля смерці аўтара паэзія дачакалася прызнання. яго творчасць стала блізкай перадусім маладому рамантычнаму пакаленню 60-х гадоў, таму што прыносіла ў літаратуру матывы простых пачуццяў, маладосці, патрыятызму. Выйшлі два зборнікі з назвай «Песме» («Вершы») пры жыцці і адзін пасмяротна.
Памёр ад сухотаў.
Веласпорт на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Спаборніцтвы па веласпорце на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года праводзіліся на ў Рыа-дэ-Жанейра з 6 па 20 жніўня 2016 года. Спартсмены разыгралі 18 камплектаў медалёў: 4 у шашэйных велагонках, 10 у трэкавых і па 2 у маўнтынбайку і BMX.
Сонечнае зацьменне 14 лютага 1915 года
Сонечнае зацьменне 14 лютага 1915 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 129 сараса.
Зацьменне 14 лютага 1915 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1915 годзе і 33-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 21 жніўня 1914 года, наступнае — 10 жніўня 1915 года.
Занькі
За́нькі (, Заньки) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Славутасці
Каля вёскі знаходзіцца курганны могільнік.
Гептан
Гептан (ад ἑπτά — сем) СН3(СН2)5СН3 — арганічнае злучэнне класа алканаў. Гептан і яго ізамеры — бясколерныя вадкасці, добра растваральныя ў большасці арганічных растваральнікаў, нерастваральныя ў вадзе. Маюць усе хімічныя ўласцівасці алканаў.
Гаспадарчае значэнне
Гептан выкарыстоўваюць як першасны эталон пры вызначэнні дэтанацыйнай стойкасці паліва (актанавы лік гексана прымаюць за нуль). Са структурных ізамераў гексана практычнае значэнне мае 2,2,3-трыметылбутан (трыптан) - дадатак да маторнага паліва.
Саўгуці
Саўгу́ці (, Савгути) — вёска ў Беларусі, у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
Формула Рыдберга
Формула Рыдберга — эмпірычная формула, якая апісвае даўжыні хваль у спектрах выпраменьвання атамаў хімічных элементаў. Прапанавана шведскім навукоўцам Ёханесам Рыдбергам і прадстаўлена 5 лістапада 1888 года.
Формула Рыдберга для вадародападобных элементаў выглядае наступным чынам:
дзе
Гісторыя
У 1880-х гадах, Рыдберг працаваў над формулай, якая апісвала б узаемасувязь паміж даўжынямі хваль у спектрах шчолачных металаў. Ён заўважыў, што лініі ўтвараюць серыі, і ён выявіў, што можа паменшыць працаёмкасць сваіх разлікаў, выкарыстоўваючы хвалевы лік (велічыня, роўная 1/λ, адваротная даўжыні хвалі) у якасці адзінкі вымярэння. Ён запісаў хвалевыя лікі (
Зарыбіна
Зары́біна (, Зарыбино) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Формула Рыдберга
Гісторыя
) паслядоўных ліній у кожнай серыі насупраць размешчаных паралельна ў адпаведным парадку цэлых лікаў, якія прадстаўлялі сабой парадак лініі ў дадзенай канкрэтнай серыі. Выявіўшы, што атрыманыя крывыя мелі падобныя формы, ён знайшоў адзіную функцыю, якая апісвае ўсе гэтыя крывыя, пры падстаноўцы ў яе адпаведных канстант.
Спачатку ён праверыў формулу:, дзе n — гэта хвалевы лік лініі, n0 — мяжа серыі, m — парадкавы нумар лініі ў серыі (канстанта, розная для розных серый) і C0 — універсальная канстанта. Гэтая формула не працавала дастаткова добра.
Рыдберг праверыў:, калі яму стала вядомая формула Бальмера для спектра атама вадароду. у гэтай формуле, m — целы, і h — канстанта.
Рыдберг, аднак, перапісаў формулу Бальмера, выкарыстоўваючы абазначэнні хвалевых лікаў, у наступным выглядзе.
Гэта падказала, што формула Бальмера для вадароду можа з’яўляцца асобным выпадкам пры і , дзе  адваротная канстанце Бальмера.
Велічыня Co, як аказалася, была ўніверсальнай канстантай, агульнай для ўсіх элементаў, роўнай 4/h. Гэтая канстанта зараз вядомая як пастаянная Рыдберга, і m' вядомая як квантавы дэфект.
Як падкрэсліў Нільс Бор, выраз вынікаў праз хвалевыя лікі, а не праз даўжыні хваль, быў ключом да адкрыцця Рыдберга. Фундаментальная роля хвалевых лікаў была асабліва падкрэслена адкрыццём ў 1908 годзе. Фундаментальная прычына гэтага ляжыць у вобласці квантавай механікі.
Хвалевыя лікі светлавых хваль прапарцыянальныя частаце, і таму таксама прапарцыянальныя энергіі квантаў святла E. Гэта значыць,. Сучаснае разуменне заключаецца ў тым, што графікі Рыдберга былі спрошчанымі (валодалі невысокай ступенню адэкватнасці рэальным залежнасцям), бо адлюстроўвалі толькі простыя ўласцівасці ў паводзінах спектральных ліній ва ўмовах строга вызначаных (квантаваных) рознасцей энергій паміж электроннымі арбіталямі ў атаме.
Класічны выраз Рыдберга (ад 1888) для формы спектральных серый не суправаджаўся фізічным тлумачэннем. Даквантавае тлумачэнне Рытца (1908) механізму «ўтварэння» спектральных серый заключалася ў тым, што электроны ў атаме паводзяць сябе як магніты, і што магніты могуць вагацца адносна атамнага ядра (па меншай меры часова), генеруючы электрамагнітнае выпраменьванне. Гэты феномен упершыню быў зразуметы Нільсам Борам ў 1913 годзе так, як ён уключаны ў Бораўскую мадэль атама.
У тэорыі атама вадароду па Бору цэлыя лікі Рыдберга (і Бальмера) n адпавядаюць электронным арбіталям на розных строга вызначаных адлегласцях ад атама. Таму частата (або спектральная энергія), атрыманая пры пераходзе з n1 на n2, прадстаўляе сабой энергію фатона, выпрамененага ці паглынутага, калі электрон «пераскоквае» з арбіталі 1 на арбіталь 2.
Формула Рыдберга для вадароду
дзе
Прымаючы n_1 роўным 1, і мяркуючы, што n_2 можа прымаць цэлыя значэнні ад 2 да бесканечнасці, атрымліваем спектральныя лініі, вядомыя як серыя Лаймана, ніжняя мяжа даўжынь хваль якіх імкнецца да 91 нм. Аналагічна атрымаем і іншыя серыі:
Формула Рыдберга для любых вадародападобных іонаў
Формула для атама вадароду, прыведзеная вышэй, можа быць дапоўнена для прымянення да любых вадародападобных атамаў:
дзе
Важна заўважыць, што гэтая формула падыходзіць толькі для вадародападобных атамаў, гэта значыць для такіх атамаў, якія ўтрымліваюць у электроннай абалонцы адзін і толькі адзін электрон. Да такіх атамаў адносяцца, напрыклад, He+, Li2+, Be3+ і г. д.
Формула Рыдберга дазваляе атрымліваць карэктныя значэнні даўжынь хваль для аддаленых электронаў, калі эфектыўны зарад ядра можна лічыць такім жа як і ў вадароду, калі ўсе, акрамя аднаго, зарады ў ядры экранаваныя іншымі электронамі, і цэнтр атама мае эфектыўны дадатны зарад, роўны +1.
Пры пэўнай змене (замене Z на Z-1, і выкарыстанні цэлых лікаў 1 і 2 для n, якія даюць лікавае значэнне для рознасці іх адваротных квадратаў (у формуле вышэй)), формула Рыдберга дае карэктныя вынікі ў спецыяльным выпадку K-альфа ліній, падобныя пераходы з’яўляюцца K-альфа пераходам электрона з арбіталі 1s на арбіталь 2p. Гэта аналагічна пераходу, які адпавядае Лаймана-альфа лініі для вадароду, і мае той жа самы частотны фактар. Паколькі 2p-электрон не экранаваны ад ядра ў атаме ніякімі іншымі электронамі, то зарад ядра аслаблены адзіным 1s-электронам, які застаецца, вымушаючы атам быць фактычна вадародаподабным атамам, але з аслабленым зарадам Z-1. Яго частата, такім чынам, з’яўляецца частатой Лайман-альфа вадароду, узрастаючы, дзякуючы велічыні (Z-1)². Гэтая формула f = c/λ = (Лайман-альфа частата) ⋅ (Z-1)² гістарычна вядомы як закон Мозлі (дадаючы велічыню c для замены ў формуле даўжыні хвалі на частату), і можа быць выкарыстана для прадказанні даўжынь хваль Kα (K-альфа) рэнтгенаўскіх прамянёў у спектрах выпраменьвання хімічных элементаў ад алюмінія да золата. Даведацца аб гістарычнай важнасці гэтага закона можна, азнаёміўшыся з біяграфіяй Генры Мозлі. Гэты закон быў атрыманы эмпірычна прыкладна ў той жа час, калі была створана Бораўская мадэль атама.
Для іншых спектральных пераходаў у шмат-электронных атамах, формула Рыдберга дае некарэктныя вынікі, паколькі велічыня экранавання ўнутраных электронаў для пераходаў знешніх электронаў вар’іруецца, і няма магчымасці зрабіць у формуле падобную простую «кампенсавальную» «аслабленне дзеяння зарада ядра» папраўку, як паказана вышэй.
Сонечнае зацьменне 21 жніўня 1914 года
Сонечнае зацьменне 21 жніўня 1914 года — поўнае сонечнае зацьменне 124 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0328 і дасягнула свайго максімуму ў 12:34:27 UTC у пункце з каардынатамі 54° пн. ш. 27° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 14 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 170 км.
Зацьменне 21 жніўня 1914 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1914 годзе і 32-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 25 лютага 1914 года, наступнае — 14 лютага 1915 года.
Сонечнае зацьменне 25 лютага 1914 года
Сонечнае зацьменне 25 лютага 1914 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 119 сараса.
Спартак (стадыён, Бабруйск)
Стадыён «Спартак» — шматфункцыянальны стадыён у Бабруйску, Беларусь. У цяперашні час выкарыстоўваецца пераважна для футбольных матчаў і з'яўляецца хатнім стадыёнам футбольнага клуба «Белшына», а таксама жаночай каманды «Бабруйчанка». Стадыён разлічаны на 3 709 чалавек.
Гісторыя
Стадыён быў пабудаваны ў красавіку 1934 года. На стадыёне праводзілі свае матчы розныя бабруйскія футбольныя клубы, якія выступалі ў чэмпіянатах БССР і СССР.
16 мая 1993 года на стадыёне «Спартак» бабруйскі «Фандак» атрымаў перамогу над мінскім «Дынама» з лікам 3:2. На матчы прысутнічалі 10 500 гледачоў, пры тым што ўсяго стадыён умяшчаў толькі 4 800.
Сонечнае зацьменне 25 лютага 1914 года
Зацьменне мела велічыню 0,9248 і дасягнула свайго максімуму ў 00:13:01 UTC у пункце з каардынатамі 62° пд. ш. 113° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 5 хв. 35 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 839 км.
Зацьменне 25 лютага 1914 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1914 годзе і 31-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 30 верасня 1913 года, наступнае — 21 жніўня 1914 года.
Спартак (стадыён, Бабруйск)
Гісторыя
З 1995 года, пасля расфарміравання клуба «Бабруйск» (былы «Фандак»), адзіным клубам у Бабруйску стала «Белшына». Таксама на стадыёне «Спартак» праводзіць матчы жаночы клуб «Бабруйчанка», адзін з найлепшых у Беларусі. На стадыёне неаднаразова праводзіліся матчы стадыі плэй-оф жаночай Лігі чэмпіёнаў.
Стадыён захоўваў свой першапачатковы выгляд да пачатку 21 стагоддзя. У 2001 годзе была праведзена першая сур'ёзная рэканструкцыя, калі была пабудавана Паўночная трыбуна. Пасля стадыён рэканструяваўся ў рамках падрыхтоўкі да рэспубліканскага конкурсу «Дажынкі-2006». Тады была пакладзена сучасная бегавая дарожка, пабудавана Паўднёвая трыбуна і два міні-футбольных поля, усталявана электроннае табло.
Міларад Павіч
Міларад Павіч (Milorad Pavić/ Милорад Павић;, —  , Бялград) — знакаміты сербскі празаік, паэт, гісторык літаратуры, перакладчык. Член Сербскай акадэміі навук і мастацтва з 1991 года.
Нарадзіўся ў пісьменніцкай сям'і. Жыў у Бялградзе, быў жанаты з пісьменніцай Ясмінай Міхайлавіч. Творы Павіча актыўна перакладаюцца на шматлікія мовы. Быў намінаваны на Нобелеўскую прэмію ў галіне літаратуры. Выкладаў ва ўніверсітэтах у Бялградзе, Парыжы, Вене, Фрайбургу, Рэгенсбургу і іншых.
Пахаваны на Новых могілках у Бялградзе.
Беларускія пераклады
Творы Павіча на беларускую мову пераклалі Лявон Баршчэўскі, Аксана Пісецкая, Сяргей Шупа.
Сонечнае зацьменне 30 верасня 1913 года
Сонечнае зацьменне 30 верасня 1913 года — частковае сонечнае зацьменне 152 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,8252 і дасягнула свайго максімуму ў 04:45:49 UTC у пункце з каардынатамі 61° пд. ш. 12° у. д..
Зацьменне 30 верасня 1913 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1913 годзе і 30-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 31 жніўня 1913 года, наступнае — 25 лютага 1914 года.
Захоціна
Захо́ціна (, Захотино) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Будаўнік (стадыён, Салігорск)
«Будаўнік» — шматфункцыянальны стадыён у Салігорску, Беларусь. З’яўляецца хатняй арэнай для футбольнага клуба «Шахцёр», які выступае ў Вышэйшай лізе чэмпіянату Беларусі. Умяшчальнасць адзінай трыбуны на стадыёне складае 4 200 месцаў.