cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сяргей Пятровіч Сцельмашок
Біяграфія
Працаваў аператарам абяссольваючай і абязводжваючай устаноўкі, тэхнолагам, намеснікам начальніка цэха падрыхтоўкі і перапампоўвання нафты, намеснікам начальніка цэнтральнай інжынерна-тэхналагічнай службы па тэхналогіі, начальнікам цэха здабычы нафты і газу № 1, галоўным інжынерам нафтагазаздабыўнога ўпраўлення «Речыцанафта», намеснікам галоўнага інжынера па перспектыўным развіцці, намеснікам галоўнага інжынера — начальнікам вытворчага аддзела па здабычы нафты і газу РУП «Вытворчае аб’яднанне „Беларуснафта“», першым намеснікам начальніка нафтагазаздабыўнога ўпраўлення «Речыцанафта», начальнікам нафтагазаздабыўнога ўпраўлення «Речыцанафта» РУП «Вытворчае аб’яднанне „Беларуснафта“».
Выбіраўся дэпутатам Рэчыцкага раённага Савета дэпутатаў 26-га склікання, Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў 27-га склікання, дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання.
Узнагароды
Узнагароджваўся Ганаровай граматай Рэчыцкага раённага Савета дэпутатаў, Рэчыцкага раённага выканаўчага камітэта, канцэрна «Белнафтахім». Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі».
Валянцін Георгіевіч Цітоў
Валянцін Георгіевіч Цітоў (Валентин Георгиевич Титов;, Смаленск — , Мар’іна Горка) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Нарадзіўся 22 красавіка 1919 года ў Смаленску.
У Чырвонай Арміі з 1937 года. У 1939 годзе скончыў Харкаўскае ваенна-пяхотнае вучылішча. Удзельнік баёў на рацэ Халхін-Гол у 1939 годзе.
Пасля вайны працягваў службу ў арміі. З 1949 года камандаваў 28-м мотастралковым палком 8-й танкавай дывізіі Беларускай ваеннай акругі, які дыслакаваўся ў горадзе Мар’іна Горка.
Памёр 20 кастрычніка 1951 года ў Мар’інай Горцы. Пахаваны на могілках у аграгарадку Блонь.
Аляксандр Іванавіч Кузьмук
Аляксандр Іванавіч Кузьмук (Олександр Іванович Кузьмук, нар. 17 красавіка 1954) — украінскі военачальнік, генерал арміі Украіны, палітычны дзеяч. З 11 ліпеня 1996 па 24 кастрычніка 2001 і з 24 верасня 2004 па 3 лютага 2005 — міністр абароны Украіны.
Падазерцы
Падазе́рцы (, Подозерцы) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, на беразе возера Падазерцы. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета. Каля вёскі размешчана аднайменнае садовае таварыства на 1 тыс. участкаў.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Адамоўскага сельсавета.
NGC 796
NGC 796 (іншае абазначэнне — ESO 30-SC6) — рассеянае зорнае скопішча ў сузор’і Паўднёвая Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Трылес
Трыле́с (, Трилес) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. 24 жыхары (2009).
Анатоль Фёдаравіч Мяснікоў
Анатоль Фёдаравіч Мяснікоў (, в. Шмідзельшчына, Талачынскі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі гісторык і публіцыст. Кандыдат гістарычных навук (1987).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1972). Працаваў у газетах «Чырвоная змена», «Звязда» (з 1978 года).
З 1976 года — член Саюза журналістаў рэспублікі, з 2001 года — член Саюза беларускіх пісьменнікаў.
З 2007 года — загадчык кафедры Інстытута парламентарызму і прадпрымальніцтва.
Навуковая дзейнасць
Даследаваў гісторыю Беларусі XIX—XX стст., праблемы беларускай журналістыкі і міжнацыянальных адносін у Рэспубліцы Беларусь.
Аўтар кніг: «Сацыялістычнае спаборніцтва і друк Беларусі» (1980), «Айчыне адданыя сыны: гістарычныя нарысы» (1997), «Дзеля гэтага варта жыць: публіцыстыка, дыялогі, эсэ» (2000), «Гісторыя Беларусі: ад старажытнасці да нашых дзён» (2004), «Вялікая Айчынная вайна савецкага народа (у кантэксце Другой сусветнай вайны)» (2005), «Талент быць чалавекам» (2005, сумесна з Г. І. Авсянкінай), «Сто асоб беларускай гісторыі» (2-е выд., 2009), «Сто асоб беларускага спорту» (2009; у 2010 годзе атрымаў Рэспубліканскую прэмію «Залаты купідон»), дакументальных аповесцей і нарысаў пра Я. А. Адамовіча, А. Л. Бурбіса, Д. Ф. Прышчэпава, А. А. Смоліча, І. П. Убарэвіча, М. С. Чарота, А. Г. Чарвякова і інш.
Саннікі (Польшча)
Саннікі  (Sanniki) — горад у Гастынінскім павеце Мазавецкага ваяводства Польшчы, сядзіба аднайменнай гміны. У 2021 годзе горад налічваў 2 100 жыхароў.
Гуаяс
Рака Гуаяс намалявана на гербе Эквадора.
Рака бярэ свой пачатак ля падножжа вулкана Чымбараса.
Даліна ракі Гуаяс цягнецца ў мерыдыяльным кірунку ля падножжа Анд і аддзелена ад узбярэжжа Ціхага акіяна.
Сакральная ўлада
Сакральная ўлада — рэлігійныя і міфалагічныя ўяўленні аб сакральным, свяшчэнным, «боскім» паходжанні ўлады кіраўніка.
Рэлігійнае разуменне сакральнай улады ў кіраўніка з’яўляецца ў перыяд заняпаду родавага грамадства і ўзнікнення дзяржаўных утварэнняў. У гэты перыяд прыходзіць у заняпад падставовы прынцып родавай грамады — роўнасць усіх супольнікаў калектыву — і з’яўляецца неабходнасць вылучэння кіраўніка. Адным з найбольш дзейсных спосабаў узвышэння кіраўніка было абагаўленн яго ўлады ці ўяўленне аб атрыманні ім улады ад багоў. Сакралізацыя канчаткова рабіла вобраз валадара адзіным сімвалам улады ў краіне, надавала гэтай уладзе рэлігійнае значэнне.
Андрэй Мікалаевіч Ільніцкі
Андрэй Мікалаевіч Ільніцкі (нар. 13 кастрычніка 1973, Полацк, Віцебская вобласць, БССР) — урач, беларускі і расійскі герантолаг, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Сакральная ўлада
Акрамя таго, сакральны кіраўнік станавіўся вярхоўным святаром у дзяржаве, медыятарам (пасярэднікам) у дачыненнях паміж чалавечым калектывам і багамі. Усе найбольш важныя дзяржаўныя рэлігійныя абрады выконваліся толькі з удзелам сакральнага кіраўніка. У гэтым плане ён быў гарантам дабрабыту краіны і людзей, таму шмат што залежала ад яго фізічнага і духоўнага здароўя, ад магчымасці добра выконваць абрады.
Андрэй Мікалаевіч Ільніцкі
Біяграфія
Андрэй Мікалаевіч Ільніцкі нарадзіўся ў горадзе Полацку 13 кастрычніка 1973 года.
Бацька, Мікалай Мікалаевіч Ільніцкі (1948—2006), беларускі дзеяч культуры, узначальваў Полацкі нацыянальны гісторыка-культурны музей-запаведнік, з’яўляўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, зрабіў вялікі ўнёсак у музеефікацыю полацкай гістарычнай спадчыны, развіццё Полацка як культурнага і гістарычнага цэнтра краіны.
А. М. Ільніцкі скончыў у 1996 годзе Віцебскі медыцынскі інстытут, адразу пасля інтэрнатуры па тэрапіі, якую праходзіў у Полацкай гарадской бальніцы, пачаў працаваць загадчыкам аддзялення медыцынскай рэабілітацыі Полацкай гарадской паліклінікі, потым паступова прайшоў асноўныя этапы сістэмы аховы здароўя, працуючы намеснікам галоўнага урача, галоўным урачом згаданай паліклінікі, намеснікам галоўнага урача Наваполацкай гарадской бальніцы. З’яўляецца лекарам-тэрапеўтам, герыятрам і арганізатарам аховы здароўя. Адначасова працаваў у якасці старшага выкладчыка, дацэнта, прафесара Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
У 2000 годзе ў Мінскім медыцынскім інстытуце абараніў кандыдацкую дысертацыю, прысвечаную распрацоўцы крытэрыяў эфектыўнасці медыцынскай рэабілітацыі пацыентаў тэрапеўтычнага прафілю, а ў 2007 годзе ў Санкт-Пецярбургскім інстытуце біярэгуляцыі і геранталогіі доктарскую дысертацыю, у якой абгрунтаваў асноўныя прынцыпы прафілактыкі інваліднасці ў людзей старэйшых узростаў. Навуковым кіраўніком кандыдацкай дысертацыі быў адзін з заснавальнікаў школы арганізатараў аховы здароўя ў Беларусі пасля набыцця ёй незалежнасці, доктар медыцынскіх навук, прафесар Эдуард Антонавіч Вальчук. Навуковым кансультантам доктарскай дысертацыі стаў сусветна вядомы герантолаг, аўтар пептыднай тэорыі старэння, член-карэспандэнт Расійскай акадэміі навук, доктар медыцынскіх навук Уладзімір Хацкелевіч Хавінсон.
Сакральная ўлада
У беларускай традыцыі ўяўленні аб сакралізацыі ўлады кіраўніка добра бачныя ў летапісным і фальклорным вобразе полацкага князя Усяслава Чарадзея. Магчыма, з гэтымі ж ідэямі можна звязваць паданні пра князёў Тура, Вітаўта і славянскую форму імя полацкага князя Рагвалода.
Андрэй Мікалаевіч Ільніцкі
Біяграфія
А. М. Ільніцкі з’яўляецца ініцыятарам стварэння і Старшынёй Беларускага рэспубліканскага геранталагiчнага грамадскага аб’яднання (2011), Еўразійскага аб’яднання геранталогіі, герыятрыі і антыўзроставай медыцыны (Астана, 2015), абраны членам Савета Міжнароднай асацыяцыі геранталогіі і герыятрыі (2014), сапраўдным сябрам Праўлення Еўрапейскага таварыства герыятрычнай медыцыны (2017).
З 2012 года жыве і працуе пераважна ў Маскве, дзе разам са сваім сябрам і паплечнікам, доктарам медыцынскіх навук, прафесарам К. І. Прашчаевым стварыў расійска-беларускі навукова-даследчы цэнтр «Геранталогія». Яны таксама з’яўляюцца ініцыятарамі арганізацыі першай на постсавецкай прасторы кафедры ў дзяржаўнай установе адукацыі, у межах дзейнсці якой праводзіцца адукацыя ў галіне не толькі класічнай герыятрыі, але і антыўзроставай медыцыны. Цяпер гэта кафедра тэрапіі, герыятрыі і антыўзроставай медыцыны Акадэміі паслядыпломнай адукацыі Федэральнага навукова-клінічнага цэнтра Федэральнага медыка-біялагічнага агенцтва Расіі, загадчык кафедры — А. М. Ільніцкі з моманту яе заснавання ў 2012 годзе. З 2019 года з’яўляецца старшынёй дысертацыйнай рады БелДУ.14.03, якая надае навуковыя ступені ў галіне геранталогіі і герыятрыі па медыцынскіх і біялагічных навуках і функцыянуе пры Белгародскім дзяржаўным універсітэце.
Навуковая дзейнасць
З’яўляецца адным з найбольш аўтарытэтных спецыялістаў у галіне геранталогіі і герыятрыі на прасторы былога СССР і ў сучаснай Рэспубліцы Беларусь. Найбольш вядомыя працы, якія выкананы пераважна ў суаўтарстве з прафесарам К. І. Прашчаевым, прысвечаны тэорыі сіндрома старэчай астэніі і яе імплементацыі ў клінічную практыку, нейраімунаэндакрыналогіі старэння і паталогіі, асацыяванай з узростам. Заклаў асновы навуковай антыўзроставай медыцыны (прэвентыўная герыятрыя), шмат зрабіў для стварэння ўяўленняў пра магчымасці прафілактыкі дэменціі ў старэйшых узроставых групах, тэрапеўтычнае стымулявальнае асяроддзе ў геранталагічнай практыцы. Шматлікія працы прысвечаныя праблемам асноўных герыятрычных сіндромаў, у тым ліку падзенняў, а таксама пытанням эйджызму і яго пераадольвання. Разам з К. І. Прашчаевым стварыў новую групу біярэгулявальных прэпаратаў клеткавыя хронаблакатары, тыя ж аўтары апісалі новыя клінічныя сіндромы ўзроставай кісці і хранічнага інфармацыйнага знясільвання. Сябра рэдакцыйных саветаў шэрагу медыцынскіх рэцэнзаваных часопісаў, у тым ліку «Поспехі геранталогіі», «Урач», «Пытанні арганізацыі аховы здароўя і медыцынскай статыстыкі», намеснік галоўнага рэдактара часопіса «Геранталогія». Пад кіраўніцтвам А. М. Ільніцкага абаронена 3 доктарскія і 15 кандыдацкіх дысертацый.
Культура і асветніцтва
Аўтар вялікай колькасці навукова-папулярных і асветніцкіх артыкулаў, што прысвечаныя праблемам узросту і старэння і маюць антыэйджысцкую накіраванасць. У 2019 годзе ў беларускім выдавецтве «Дыскурс» выйшла папулярная кніга А. М. Ільніцкага і К. І. Прашчаева «Працяг будзе. Кніга аб узросце». Прэзентацыя кнігі адбылася падчас фестывалю інтэлектуальнай кнігі «Прадмова» (Мінск, 2019 год) і прайшла з удзелам народнай артысткі Беларусі, вядучай актрысы Купалаўскага тэатра Зоі Белахвосцік. Пра А. М. Ільніцкага як чалавека беларускай ідэі выказваліся знакамітыя дзеячы беларускай культуры, такія як Навум Гальпяровіч і Валянціна Аксак. Паэтка Ірына Ляшкевіч прысвяціла Ільніцкаму некалькі вершаў, адзін з якіх «Герантолагу» апублікаваны ў яе паэтычным зборніку «Вас я чакала».
З’яўляецца актыўным правадніком выкарыстання беларускай мовы ў галіне геранталогіі і герыятрыі, выступоўцам папулярных курсаў беларускай мовы «Мова нанова», выкарыстоўвае беларускую мову падчас публічных выступленняў і імпрэзаў.
IC 492
IC 492 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спасылкі
IC 492
Козел
Козел — прозвішча
Лось (грыб)
Лось, таксама Саркадон чарапіцавы , курачка , пеўнік (Sarcodon imbricatus) — шапкавы базідыяльны грыб роду парадку тэлефоравыя.
Назва
Лось, саркадон чарапіцавы, скепнік, курачка, пеўнік, вожычнік стракаты, еж, ёж, ёжык, кошка, кот, каза, козка, лашавік, смалюга, кабыла, паддубнік, лосік, мышак, ласёвік, ласёвы грыб, сямірога, скепанка, пеўнік, петушок, пеўнік стракаты, пупач, цяцера, казёл, мядзведзь, ёршык, вожык, рэпаны, сіняпуха, зайцаў грыб, васіль, голуб, сівуля.
Апісанне
Пладовае цела грыба — шапка на ножцы. Шапка дыяметрам 3—20 см, сухая, бураватая і чорна-бурая, укрытая буйнымі завостранымі лускавінкамі, размешчанымі накшталт чарапіцы. Мякаць шчыльная, гаркаватая на смак, брудна-шараватая. Гіменафор шыпападобны. Ножка амаль цыліндрычная, суцэльная і гладкая, даўжынёй да 8 см. Ножка аднаго колеру з шапкай грыба, часам з лёгкім фіялетавым адценнем.
Распаўсюджанне
Пашыраны ў лясных зонах Еўразіі і Паўночнай Амерыкі. На тэрыторыі Беларусі трапляецца ўсюды. Расце ў сухіх, пераважна хваёвых лясах. Плоданосіць у жніўні—лістападзе. Ядомы.
696
696 — высакосны год, пачаўся ў суботу. 696 год нашай эры, 696 год 1 тысячагоддзя, 96 год VII стагоддзя, 6 год 10-га дзесяцігоддзя VII стагоддзя, 7 год 690-х гадоў.
NGC 797
NGC 797 (іншыя абазначэнні — UGC 1541, MCG 6-5-78, ZWG 522.105, VV 428, 5ZW 170, NPM1G +37.0077, PGC 7832) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Камунарка (Смаргонскі раён)
Камуна́рка (, Коммунарка) (да 30 ліпеня 1964 года Ла́пціха ) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Да 20 лістапада 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Бялкоўшчынскага сельсавета.
IC 493
IC 493 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Рак.
Канда
Канда (Canda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Равіга.
Насельніцтва складае 926 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 64 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 45020. Тэлефонны код — 0425.
IC 493
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Канда
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 493
Спасылкі
IC 493
Эказона
Біягеаграфі́чны рэгіё́н, альбо эказо́на — найбуйнейшая адзінка пры дзяленні зямной паверхні на зоны ў адпаведнасці з размеркаваннем жывых арганізмаў.
Эказона ахоплівае вялікія тэрыторыі, на якіх арганізмы развіваліся ў адноснай ізаляцыі на працягу доўгага часу, аддзеленыя адны ад другіх геаграфічнымі аб'ектамі: акіянамі, пустынямі, высокімі горнымі градамі, якія ўяўляюць з сябе натуральныя перашкоды для міграцыі. Такім чынам, біягеаграфічныя рэгіёны прызначаны для вызначэння агульнага групавання арганізмаў на аснове іх геаграфічнага размеркавання.
Парфенаўцы
Парфе́наўцы (, Парфеновцы) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Азінскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Адамоўскага сельсавета.
Трубянок
Трубяно́к (, Трубенок) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Сяргей Уладзіміравіч Краўцоў
Сяргей Уладзіміравіч Краўцоў (нар., в. Сычман Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці) — беларускі спецыяліст у галіне сельскай гаспадаркі, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. Кандыдат сельскагаспадарчых навук, дацэнт.
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію, Рэспубліканскі інстытут вышэйшай школы, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Гуаякільскі заліў
Гуаякі́льскі заліў (Golfo de Guayaquil) — заліў Ціхага акіяна, на захадзе кантынентальнага Эквадора і Перу.
Даўжыня заліва 115 км, шырыня каля ўвахода каля 116 км. Глыбіні да 200 м. Прылівы паўсутачныя, вышынёй да 4,4 м. Прасціраецца ад эквадорскага курортнага горада Салінас (на поўначы) да перуанскага Пунта-Парынняс (на поўдні). У заліў упадаюць рэкі: Гуаяс, Хубонес, Сарумілля, Тумбес. У нізоўі ракі Гуаяс знаходзіцца горад і порт Гуаякіль.
Нівы (Стаўбцоўскі раён)
Ні́вы (, Нивы) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета.
Allium sindjarense
Апісанне
Лісткі цэлыя, гладкія. Кветкі белыя.
Распаўсюджанне
Расце ў Заходняй Азіі — Ірак, Кувейт, Ліван-Сірыя, Ізраіль-Іарданія, Саудаўская Аравія, Турцыя.
Ігар Паўлавіч Таўтын
Ігар Паўлавіч Таўтын (нар., Калінкавічы Гомельскай вобласці) — беларускі ўрач, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Гомельскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «Лячэбная справа».
Працаваў загадчыкам Казанскага фельчарска-акушэрскага пункта, медбратам тэрапеўтычнага аддзялення Брагінскай цэнтральнай раённай бальніцы, урачом-анестэзіёлагам-рэаніматолагам аддзялення рэанімацыі і інтэнсіўнай тэрапіі і анестэзіялогіі, галоўным урачом станцыі хуткай медыцынскай дапамогі Калінкавіцкага тэрытарыяльнага медыцынскага аб’яднання, намеснікам галоўнага ўрача па медыцынскай частцы Калінкавіцкай цэнтральнай раённай бальніцы, галоўным урачом Светлагорскай цэнтральнай раённай бальніцы.
Выбіраўся дэпутатам Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў 28-га склікання, Светлагорскага раённага Савета дэпутатаў 27-га і 28-га скліканняў, дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны ганаровымі граматамі Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў.
Набіста
Набі́ста, Дзедзінка — возера ў Беларусі, у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 13 км у напрамку на захад ад Мёраў, каля вёсак Маляўкі і Пераброддзе. Належыць да групы Абстэрнаўскіх азёр.
Назва
Назва Набіста старабалцкага паходжання.
Суседства з возерам Абстэрна (іншая назва Обста, ад *Abista) дае падставы меркаваць, што ў аснове назваў абодвух азёраў мела быць Ab-ist-, як у такіх балцкіх гідронімах, як (у Літве ў басейне Нёмана) і, або Обста (у басейне Сейма на Падняпроўі).
Індаеўрапейскім ab- абазначаліся рачныя воды. Ад яго фанетычнага варыянта ap- пайшло старапрускае ape «рака», ад up- — літоўскае upė «рака».
З двух індаеўрапейскіх абазначэнняў водаў ab- характарызавала ваду як актыўную сілу і нават воднае боства, а *ṷed- — ваду як матэрыю (адсюль літоўскае vanduo, латышскае ūdens). Гэты другі корань (ud- : vad- : ved-) у балцкіх рачных назвах тыпу Удага, Водса.
NGC 799
NGC 799 (іншыя абазначэнні — UGC 1527, MCG 0-6-23, ZWG 387.29, KCPG 52B, PGC 7741) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Набіста
Назва
З іншага боку, у стараеўрапейскай гідраніміі вядомыя рачныя назвы тыпу *Naba, Nabaros, *Naberna (з пашыральнікам -rn-), Nabalia, ад індаеўрапейскага *nebh- «сыры, вільготны; вада». На ўсходзе старабалцкай тэрыторыі вядомыя выпадкі, калі побач рэкі, у назвах якіх розныя карані, але аднолькавы пашыральнік: Гардата́ і Аката́ (на Верхнім Павоччы), *Немілна́ і *Акілна́ (перад вусцем Сажа). Літоўская Abista таксама выцякае з возера Savìstas, іх назвы з рознымі, прычым аднолькава архаічнымі, каранямі (Ab-, Sav-) і адным і тым жа пашыральнікам -st-.
Корань Ab- у азёрнай назве перадаваў значэнне «Цякучае, праточнае (возера)». Абстэрна і Набіста якраз праточныя, тут вытокі дзвінскай ракі Вята. Але калі ў назве Набіста і корань Nab-, дык ён сінанімічны.
Гідраграфія
Возера знаходзіцца ў басейне ракі Вята. Плошча Набісты складае 3,75 км². Найбольшая глыбіня 2,8 м. Даўжыня возера 4,8 км, найбольшая шырыня — 1,11 км. Даўжыня берагавой лініі 12,6 км. Аб’ём вады ў возеры складае 4,37 млн м³, плошча вадазбору 152 км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны маюць вышыню 2—5 м, парослыя хмызняком. На поўдні і паўднёвым захадзе схілы разараныя. Берагі возера нізкія, забалочаныя, месцамі — сплавінныя. Дно вадаёма ў прыбярэжнай частцы пясчанае, месцамі — глеістае, на большых глыбінях — сапрапелістае. Возера цалкам зарастае падводнай расліннасцю.
Набіста злучанае пратокамі з азёрамі Абстэрна і Падзявы. У паўночнай частцы з возера выцякае рака Хараброўка (Вята).
У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, вугор рачны, гусцяра, плотка, язь, акунь, мянтуз і іншыя рыбы. Сустракаюцца судак (у веснавы перыяд).
Сахоцін
Сахоцін (Sochocin) — горад у Плоньскім павеце Мазавецкага ваяводства Польшчы, сядзіба аднайменнай гміны. У 2021 годзе горад налічваў 1 900 жыхароў.
Парфірыа Лоба
Парфірыа Лоба Соса вядомы таксама як Пепе Лоба (Porfirio Lobo Sosa; нар., Трухілья, Гандурас) — гандураскі палітык і багаты землеўладальнік. Дэпутат Нацыянальнага кангрэса Гандураса з 1990 года, Прэзідэнт Нацыянальнага Кангрэса Гандураса ў перыяд 2002 па 2006 год. 29 лістапада 2009 г. абраны на пасаду прэзідэнта Гандураса, 27 студзеня 2010 года заступіў на пасаду.
IC 494
IC 494 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Малы Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Віктар Якаўлевіч Прушак
Віктар Якаўлевіч Прушак (нар., в. Ямінск, Любанскі раён, Мінская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне геатэхналогіі і горнага машынабудавання. Член-карэспандэнт (2014), акадэмік НАН Беларусі (2021), доктар тэхнічных навук (2000), прафесар (2001). Заслужаны вынаходнік Рэспублікі Беларусь (2012). Ганаровы грамадзянін г. Любані (2006).
Біяграфія
Скончыў Наваполацкі політэхнічны інстытут (1978).
У 1978 працаваў на Гомельскім ліцейным заводзе «Цэнтраліт». З 1980 года на Салігорскім ліцейна-механічным заводзе, з 1988 года дырэктар будуемага Салігорскага завода тэхналагічнага абсталявання.
Узнагароды і прэміі
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі (2000, у аўтарскім калектыве) — за працу «Парашковыя ахоўныя пакрыцці: тэорыя, тэхналогія, практыка».
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі» (2006).
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 290 навуковых прац, у тым ліку 12 манаграфій, 166 патэнтаў на вынаходствы.
Клідзеняты
Клі́дзеняты (, Клиденяты) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Да 19 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Шутавіцкага сельсавета.
Нгуен Фуок Вінь
Нгуен Фуок Вінь Лок (Nguyễn Phúc Vĩnh Lộc; 23 кастрычніка 1923 — 8 студзеня 2009) — генерал-лейтэнант Узброеных сіл Рэспублікі В’етнам, удзельнік Індакітайскай і В’етнамскай войнаў. Падчас апошняй Вінь Лок служыў камандзірам II армейскага корпуса, які з 23 чэрвеня 1965 года па 28 лютага 1968 года курыраваў цэнтральны горны рэгіён, або Тай Нгуен.
Сквер каля Палаца культуры вобласці (Магілёў)
Сквер каля Палаца культуры вобласці — сквер у Магілёве. Размешчаны ў задняпроўскай частцы горада, у пойме Дняпра, і абмежаваны Пушкінскім праспектам, вуліцай Гагарына, будынкамі Лядовага палаца і Палаца культуры вобласці. Плошча складае 9,07 га.
Перад будынкам Палаца культуры вобласці — партэрная частка сквера з шырокай эспланадай і дэкаратыўным басейнам са скульптурнай групай (архіт. В. Занковіч).
24 красавіка 2010 года ў час суботніка быў закладзены сквер Дружбы народаў, прысвечаны 65-годдзю Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне. У памяць пра гэта ўстаноўлены мемарыяльны знак. У час рэканструкцыі 2018 года ўздоўж эспланады створаны П-падобныя ў плане падпорныя сценкі, абліцаваныя шэрым шліфаваным гранітам (арх. У. Чаховіч). У цэнтральный частцы падпорныя сценкі шырокія, з кветачніцамі і вялікімі лаўкамі-лежакамі (у тым ліку на перападах вышынь каля прыступак) з убудаваным знізу падсвятленнем. Крылы ўздоўж галоўнага фасада Палаца і Пушкінскага праспекта вузкія, з дэкаратыўным падсвятленнем унізе; лаўкі набраныя з вертыкальна пастаўленых брусоў. Рэканструявана мачта з ліхтарамі на бакавой алеі, падпорныя сценкі каля яе падножжа абліцаваныя шэрым паліраваным гранітам (Л. Уладзіміровіч). Па ўсім скверы заменена пакрыццё дарожак, высаджаны кусты і кветкі, пастаўлены новыя лаўкі і ліхтары.
Брыджыт Фонда
Кар’ера
Брыджыт ўпершыню з’явілася на экране разам з бацькам у фільме «Бестурботны яздок». Другой роляй была роля без слоў у фільме 1982 года «Партнёры». Першае прыкметнае з'яўленне актрысы адбылося ў фільме «Скандал», галоўную ролю ў якім выканаў Джон Хёрт.
У 1990 годзе актрыса сыграла журналістку ў трэцяй частцы трылогіі «Хросны бацька». Пасля некалькіх малапрыкметных роляў у тэатры і кіно, Брыджыт сыграла галоўную ролю ў фільме «Самотная белая жанчына», заслужыўшы станоўчыя водгукі крытыкаў.
У 1997 годзе Брыджыт ляцела ў адным самалёце з рэжысёрам Квенцінам Таранціна, які прапанаваў ёй ролю пляжнай дзяўчынкі ў карціне «Джэкі Браўн». Ёй таксама прапаноўвалі галоўную ролю ў тэлевізійным серыяле «Элі Макбіл» (якая пазней дасталася Каліста Флокхарт), але яна адмовілася, вырашыўшы засяродзіцца на кар'еры ў кіно.
Неарктыка
Неа́рктыка — адзін з васьмі буйных біягеаграфічных рэгіёнаў Зямлі. Яна ахоплівае амаль усю Паўночную Амерыку, Грэнландыю, а таксама мексіканскае высакагор'е. Тыя часткі абодвух амерыканскіх кантынентаў, якія не ўваходзяць у Неарктыку, адносяцца да Неатропікі.
Паўночная і Паўднёвая Амерыка, злучаныя ў наш час Панамскім перашыйкам, 180 мільёнаў гадоў назад былі аддзеленыя адна ад адной. На іх развіваліся зусім розныя віды раслін і жывёл. У той час як Паўночная Амерыка была часткай паўночнага суперкантынента Лаўразія, Паўднёвая Амерыка адносілася да паўднёвага суперкантынента Гандвана. Пасля ўтварэння Атлантычнага акіяна Паўночная Амерыка аддзялілася ад будучай Еўразіі, аднак пасля ізноў злучылася з ёй праз натуральны мост на месцы сённяшняга берынгава праліва. Гэта дазволіла абодвум кантынентам у чарговы раз «зраўнаваць» шматлікія віды флоры і фаўны. Таму ў Неарктыкі і Палеарктыкі сёння маецца шмат агульных біялагічных відаў і іх нярэдка аб'ядноўваюць у агульную экалагічную зону Галарктыка.
Тым не менш, шматлікія буйныя жывёлы, такія як конь, вярблюд, мамант, мастадонт, шаблязубы тыгр і кароткаморды мядзведзь, вымерлі ў Неарктыцэ ў эпоху апошняга ледавіковага перыяду. Адначасова пачалося і яе засяленне чалавекам. Экалагічныя нішы, якія ў выніку вызваліліся, змаглі заняць такія віды, як бізон, грызлі і вапіці.
Сямействы, якія выйшлі з Неарктыкі:
Гепард таксама першапачаткова з'явіўся ў Паўночнай Амерыцы і распаўсюдзіўся ў Азію і Еўропу, аднак сёння сустракаецца амаль выключна ў Афрыцы.
Камберленд (графства)
Камберленд (Cumberland; ) — традыцыйнае графства на поўначы Англіі. Сталіца — Карлайл.
Геаграфія
Агульная плошча тэрыторыі 3926 км² (11-е месца сярод традыцыйных графстваў).
Гісторыя
Гістарычнае графства Камберленд было скасавана ў 1974 г. Яго тэрыторыя ўвайшла ў склад цырыманіяльнага графства Камбрыя.
Плігаўкі (Баравухскі сельсавет)
Плі́гаўкі (, Плиговки) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Адамоўскага сельсавета.
Яловіца
Яло́віца (, Яловица) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Добрае (возера)
До́брае возера  — возера ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, на пойме ракі Дняпро, 5 км у напрамку на поўдзень ад горада Рагачоў, за 2,5 км на ўсход ад аграгарадка Лучын, за 3 км на захад ад вёскі Ходасавічы.
Плошча паверхні возера 0,28 км². Даўжыня 1,1 км, найбольшая шырыня 0,12 км. Сярэдняя глыбіня 2,1 м. Аб’ём вады ў возеры 1 млн м³. Катлавіна возера старычнага тыпу, выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень.
У паўночнай і паўднёвай частках возера злучаецца ручаямі са старыцамі і ракой Дняпро.
Найдзёнавічы
Найдзёнавічы (, Найдёновичи) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. 31 жыхар (2009).
IC 495
IC 495 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спасылкі
IC 495
Лось (значэнні)
Лось:
Лось — беларускае, польскае і рускае прозвішчы.
Спіс аб’ектаў PGC (821001—822000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (821001—822000)
NGC 800
NGC 800 (іншыя абазначэнні — UGC 1526, IRAS01596-0021, MCG 0-6-24, KUG 0159-003, ZWG 387.28, KCPG 52A, PGC 7740) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзяніс Анатольевіч Шмыгаль
Дзяніс Анатольевіч Шмыгаль (Денис Анатолійович Шмигаль; нар. 3 сакавіка 1975, Львоў, СССР) — украінскі дзяржаўны дзеяч, Прэм’ер-міністр Украіны (з 4 сакавіка 2020 года).
Біяграфія
Нарадзіўся 15 кастрычніка 1975 года ў Львове. Скончыў Львоўскую палітэхніку, інжынер-эканаміст (1997). Вучыўся і стажыраваўся за мяжой.
У 2000-х гадах займаўся бізнесам. З 4 лютага па 4 сакавіка 2020 года — намеснік Прэм’ер-міністра Украіны, Міністр развіцця супольнасцей.
4 сакавіка 2020 года прызначаны Прэм’ер-міністрам Украіны.
Амплуа
Амплуа́ (emploi ) — вызначанае кола роляў, якія адпавядаюць вонкавым і ўнутраным дадзеным акцёра.
Падзел акцёраў па амплуа паходзіць першым чынам з падзелу драматычных твораў на два асноўныя віды: трагедыю і камедыю; кожны з іх патрабаваў ад акцёра адмысловых дадзеных і адмысловага стылю гульні. Таму яшчэ ў старажытнай Грэцыі існаваў падзел акцёраў на трагікаў і комікаў, пры чым, у залежнасці ад характару выкананай ролі, трагікі падпадзяляліся на: Ілжыва-класічны тэатр ведаў наступную, якая зрабілася для еўрапейскага тэатра традыцыйнай, класіфікацыю роляў:
Паколькі ілжыва-класічная драматургія цікавілася пераважна душэўнай калізіяй галоўных дзейных асоб (герояў, палюбоўнікаў), то другарадныя персанажы былі надзвычай схематычныя і стэрэатыпныя. Рэалістычная драматургія запатрабавала большай індывідуалізацыі другарадных персанажаў; з прычыны гэтага, нягледзячы на наступную дыферэнцыяцыю амплуа, прынцып трафарэтнага дзялення пачынае паступова губляць свой сэнс і значэнне.
Рэжысёр
Рэжысёр (régisseur, ад rego — кірую ) — пастаноўшчык спектакля, кінафільма, эстрадна-канцэртнай праграмы, тэлевізійных і радыёпраграм, цыркавога прадстаўлення, оперы.
Полацкая ЦЭЦ
Апісанне
Гісторыя электрагаспадаркі Полацка пачалася ў 1912 годзе, калі была пабудавана невялікая прыватная электрастанцыя магутнасцю 50 кВт. У Першую сусветную вайну яна спыніла сваю работу і толькі ў 1921 годзе была запушчана зноў. Да пачатку 1940 года ў Полацку працавалі ўжо тры электрастанцыі. Адна з іх знаходзілася на тэрыторыі, дзе цяпер размешчана сярэдняя школа № 10.
Напярэдадні Вялікай Айчыннай вайны пачалося будаўніцтва новай электрастанцыі на тэрыторыі цяперашняй ЦЭЦ. У вайну яна была знішчана. У 1944 годзе на рацэ Палаце была пабудавана гідраэлектрастанцыя магутнасцю 115 кВт. У канцы 1946 года даў ток першы турбагенератар Полацкай ЦЭЦ магутнасцю 500 кВт.
У 1993 годзе выведзена з яго складу і вылучана ў структурную адзінку вытворчага аб’яднання «Віцебскэнерга». У 1995 годзе ЦЭЦ пераведзена на прыродны газ. Сёння Полацкі энергавузел звязаны з энергасістэмамі Беларусі, Літвы і Расіі.
Лі Тонг Ба
Лі Тонг Ба (Lý Tòng Bá; 14 лістапада 1931 — 22 сакавіка 2015) — брыгадны генерал Узброеных сіл Рэспублікі В’етнам, удзельнік Індакітайскай і В’етнамскай войнаў. Кіраваў аперацыяй «Ламшон II», удзельнічаў у спробе дзяржаўнага пераварот ў верасні 1964 года. Падчас велікоднага наступлення ў 1972 годзе ён камандаваў 23-й дывізіяй і паспяхова абараняў Кантум.
Паўночна-Прыпяцкі разлом
Паўночна-Прыпяцкі разлом — тэктанічная структура ў Брэсцкай, Мінскай і Гомельскай абласцях, частка разлому, які абмяжоўвае на поўначы — паўночным усходзе Дняпроўска-Данецкі аўлакаген.
На Беларусі распасціраецца ў субшыротным напрамку на адлеглагць да 240 км, шырыня ад 1 да 6 км. Аддзяляе Прыпяцкі прагін ад Беларускай антэклізы і Гарадоцка-Хацецкай тэктанічнай ступені.
Прасочваецца ў крышталічным фундаменце, верхнепратэразойскіх, палеазойскіх і месцамі мезазойскіх адкладах, да верхнемелавых уключна. Паводле кінематычнай прыроды разрывы ў разломнай зоне скідавага, месцамі скідава-зрухавага тыпу. Зрухавыя ссоўванні парод адбываюцца па разрывах паўночна-ўсходняга, радзей паўночна-заходняга напрамку. Плоскасці скідвальнікаў субшыротных разрываў падаюць на поўдзень пераважна пад вугламі 60—70°. Максімальная сумарная вертыкальная амплітуда ссоўвання па іх паверхні фундамента 4100 м.
Узнік Паўночна-Прыпяцкі разлом, мяркуюць, у дапознапратэразойскі час. На платформавым зтапе яго актывізацыя ўзнавілася ў канцы сярэдняга дэвону і з перапынкамі працягвалася да антрапагену ўключна. Максімальная актывізацыя была ў час намнажэння фаменскіх верхнесалявых і надсалявых адкладаў. Па глыбіні пранікнення разлом, мяркуюць, належыць да катэгорыі глыбінных.
Allium sinkiangense
Allium sinkiangense — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Сіньцзяна (Кітай).
Распаўсюджанне
Эндэмік Кітая — Сіньцзян.
Ольштын (значэнні)
Ольштын — тапонім у Польшчы.
Хойнікі (значэнні)
Назву Хо́йнікі маюць:
Ламаная рыфма
Лама́ная ры́фма — канцавая рыфма, што звязвае не цэлыя словы, а толькі часткі словаў, раздзеленых, «разламаных» міжрадковымі паўзамі. Такую рыфму ўжыў, у прыватнасці, У. Дубоўка ў паэме 20-х гадоў ХХ ст. «Там, дзе вазёры»:
Тут у другім і трэцім радках міжрадковыя паўзы дзеляць словы на дзве часткі. Гэты падзел, зразумела, штучны, досыць фармальны, не абумоўлены патрэбамі зместу.
Мігулі
Мі́гулі (, Мигули) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Сцэнарый
Сцэна́рый (scenario; ад scaena - сцэна ) — літаратурна-драматычны твор, напісаны як аснова для пастаноўкі кіна- або тэлефільма. Сцэнарый у кінематографе, як правіла, нагадвае п'есу і падрабязна апісвае кожную сцэну і дыялогі персанажаў. Часам сцэнарый уяўляе сабой адаптацыю асобнага літаратурнага твора для кінематографа, у гэтым выпадку аўтар рамана бывае і аўтарам сцэнарыя (сцэнарыстам). Сцэнарыст — чалавек, які піша сцэнарый да фільму. Часам шматлікія сцэнарысты занятыя ў напісанні аднаго і таго ж сцэнарыя, перш чым рэжысёр абярэ лепшы. Неабавязкова аўтар кнігі робіцца сцэнарыстам пры яе экранізацыі.
IC 496
IC 496 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гайба
Гайба (Gaiba) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Равіга.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Прадзюсар
Прадзюсар (producer; ад producere ) — чалавек у індустрыі забавак, які рэгулюе (або дапамагае рэгуляваць) фінансавыя, адміністрацыйныя, тэхналагічныя або юрыдычныя аспекты, а таксама рэгулюе рэпертуарную палітыку пры выкананні якога-небудзь праекта ў вобласці культуры.
Ялоўка (Смалявіцкі раён)
Яло́ўка (, Яловка) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Юліус Сёке
Юліус Сёке (Július Szöke; нар., Гнушця, Славакія) — славацкі футбаліст, паўабаронца кіпрскага клуба «Арыс» з Лімасола.
Клубная кар’ера
Дарослую кар’еру пачаў у 2012 годзе ў клубе другога славацкага дывізіёна «Шпорт». У 2014—2015 гадах гуляў у арэндзе ў клубах славацкай Суперлігі «Ружамберак» і «ВіОн». У ліпені 2015 года вярнуўся ў «Шпорт», а ў пачатку 2016 года перайшоў у казахстанскі клуб «Шахцёр» з Караганды, куды яго запрасіў галоўны трэнер Ёзеф Вукушыч, які працаваў з паўабаронцам у «Ружамбераку». Пасля паспяховага для іграка сезона 2016 кантракт быў падоўжаны яшчэ на год. У канцы 2017 года па заканчэнні кантракта пакінуў карагандзінскі клуб.
У студзені 2018 года падпісаў двухгадовы кантракт з беларускім клубам «Шахцёр» з Салігорска. У салігорскай камандзе стаў трывалым іграком стартавага складу. У кастрычніку 2019 года падоўжыў кантракт з салігорцамі да 2021 года. У 2020 і 2021 гадах дапамог «Шахцёру» стаць чэмпіёнам краіны.
У ліпені 2022 года стаў іграком кіпрскага «Арыса». Па выніках сезона 2022/23 дапамог клубу ўпершыню ў гісторыі стаць чэмпіёнам Кіпра. У ліпені 2023 года падоўжыў кантракт з «Арысам» да 2026 года.
Новэ Мяста
Новэ Мяста — тапонім у Польшчы.
NGC 801
NGC 801 (іншыя абазначэнні — UGC 1550, MCG 6-5-79, ZWG 522.106, IRAS02007+3801, PGC 7847) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Андрамеда.
Караліна (Шашкоўскі сельсавет)
Каралі́на (, Каролина) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. 18 жыхароў (2009).
Пярхальшчына
Пярха́льшчына (, Перхальщина) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Азінскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Бельскага сельсавета, да 10 кастрычніка 2013 года — у склад Адамоўскага сельсавета.
Паўднёва-Прыпяцкі разлом
Паўднёва-Прыпяцкі разлом — тэктанічная структура на поўдні Гомельскай вобласці Беларусі і ў сумежных абласцях Украіны; частка разлому, які абмяжоўвае на поўдні — паўднёвым усходзе Дняпроўска-Данецкі аўлакаген.
На Беларусі распасціраецца ў субшыротным напрамку на 240 км. Аддзяляе Прыпяцкі прагін ад Украінскага шчыта.
Паводле кінематычнай прыроды разлом скідавы, месцамі скідава-зрухавы. Зрухавыя парушэнні праявіліся пераважна па разрывах паўночна-ўсходняга, радзей паўночна-заходняга распасцірання. Уяўляе сабою разломную зону шырынёй 2—8 км і прасочваецца ў крышталічным фундаменце, верхнепратэразойскіх (на захадзе), палеазойскіх і месцамі мезазойскіх адкладах. Плоскасці скідальнікаў субшыротных разрываў разломнай зоны падаюць на поўнач пад вугламі да 70—80°. Максімальная сумарная вертыкальная амплітуда ссоўвання па іх паверхні фундамента да 5200 м.
Узнік Паўднёва-Прыпяцкі разлом, мяркуюць, у дапознапратэразойскі час. На платформавым этапе тэктанічныя рухі па ім узнавіліся ў канцы сярэдняга дэвону і з перапынкамі праяўляліся да антрапагену ўключна. Максімальная актывізацыя была ў час намнажэння фаменскіх саляносных адкладаў. Паводле матэрыялаў глыбіннага сейсмічнага зандзіравання разлом належыць да катэгорыі коравых.
Браслаўскае благачынне
Браслаўскае благачынне, Браслаўская благачынная акруга — акруга ў Полацкай і Глыбоцкай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Іерэй Анатоль Іваноў.
Іван Рыгоравіч Кабякоў
Іва́н Рыго́равіч Кабяко́ў (, сяло Чырвоная Слабада, Суземская воласць, Арлоўская губерня, Расійская імперыя, цяпер Суземскі раён, Бранская вобласць, Расія —, , Расія) — савецкі военачальнік, Герой Савецкага Саюза (1944), генерал-маёр (1966), удзельнік савецка-фінскай і Вялікай Айчыннай войнаў, Ганаровы грамадзянін горада Мар’інай Горкі (1969) і Бабруйска (1985).
Адміністрацыйны падзел Мазамбіка
Адміністрацыйны падзел Мазамбіка — падзел тэрыторыі Мазамбіка на пэўныя часткі ў мэтах эфектыўнай арганізацыі дзяржаўнага кіравання і мясцовага самакіравання.
Барыс Уладзіміравіч Івонцьеў
Біяграфія
Скончыў у 1956 годзе Мінскае мастацкае вучылішча, у 1966 годзе — Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Вучыўся ў А. Бембеля, А. Глебава. Удзельнік мастацкіх выставак з 1957 года.
Уладзімір Барысавіч Кунтыш
Уладзімір Барысавіч Кунтыш (нар., в. Лапацічы, Слуцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне цеплатэхнікі. Доктар тэхнічных навук (1994), прафесар (1994). Член-карэспандэнт Міжнароднай энергетычнай акадэміі, акадэмік Міжнароднай акадэміі холаду.
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі тэхналагічны інстытут цэлюлозна-папяровай прамысловасці (спецыяльнасць «Цеплатэхніка», 1963; аспірантура, спецыяльнасць «Прамысловая цеплаэнергетыка», 1969). Працаваў у Архангельскім лесатэхнічным інстытуце (1964—1993, кафедра супраціўлення матэрыялаў, дацэнт), Архангельскім дзяржаўным тэхнічным універсітэце (1993—2001, кафедра прамысловай цеплаэнергетыкі, загадчык кафедры), Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (з 2001, факультэт тэхналогіі і тэхнікі лясной прамысловасці, кафедра энергазберажэння, гідраўлікі і цеплатэхнікі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: распрацоўка энергаэфектыўных цеплаабменнікаў, кампрэсарных станцый.
Узнагароды
Званне «Ганаровы работнік вышэйшай прафесійнай адукацыі Расійскай Федэрацыі» (2001) і інш.
IC 497
IC 497 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спасылкі
IC 497
Віцебск (станцыя)
Ві́цебск (, Витебск)  — вузлавая станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Віцебскай вобласці. Размешчана ў горадзе Віцебску.
Будынак вакзала
Першы будынак вакзала станцыі Віцебск быў узведзены ў 1866 годзе, у 1912 годзе ён быў дабудаваны.
У ходзе Вялікай Айчыннай вайны стары будынак вакзала быў поўнасцю разбураны, сучасны тэрмінал пабудаваны ў 1952 годзе (арх. Мезенцаў Б. С.).
У канцы 2009 года пачата рэканструкцыя будынка вакзала. На першым этапе было адрамантавана правае крыло будынка. Паводле становішча на 2012 год рамонт будынка вакзала закочаны. Уведзены новы будынак прыгарадных кас, у якім таксама маецца буфет, аддзяленне банка і цырульня. У асноўным будынку вакзала працуюць два панарамных ліфты. Пероны і пераходны пуцепровад накрыты святлопранікальнымі навесамі.
Алагоас
Алагоас (Alagoas) — штат на ўсходзе Бразіліі, адносіцца да рэгіёна Паўночны Усход.
Адміністрацыйны цэнтр - горад Масеё.
Штат размешчаны на паўночным усходзе Бразіліі, мяжуе на поўначы і паўночным захадзе - са штатам Пернамбуку, на захадзе - са штатам Байя, на паўднёвым захадзе і поўдні - са штатам Сержыпі. На ўсходзе штата - узбярэжжа Атлантычнага акіяна.
Рудня (Стаўбцоўскі раён)
Ру́дня (, Рудня) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. У 2009 г. вёска налічавала 6 жыхароў.
Наваполацкая ЦЭЦ
Наваполацкая ЦЭЦ — цеплаэлектрацэнтраль, размешчаная ў Наваполацку Віцебскай вобласці. Філіял «Віцебскэнерга».
Апісанне
13 кастрычніка 1959 года было арганізавана СУ ЦЭЦ. Ля вытокаў будаўніцтва стаялі старшы прараб А. Чалнакоў, кіраўнікі Е. Серэнка і А. Кісялёў. Завяршаў аб’ект і вырабляў пуск станцыі В. Кандрацьеў. Першым дырэктарам станцыі стаў І. Цітоў.
Першая чарга цеплаэлектрацэнтралі была ўведзена ў эксплуатацыю ў 1966 годзе, другая — у 1977-м годзе. З гэтага ж года з мэтай павелічэння магутнасці станцыі да 505 МВт пачата будаўніцтва трэцяй чаргі, якое завяршылася ў 1982 годзе. У снежні 1994 года па магістральным газаправодзе быў прыняты прыродны газ, а крыху пазней, у студзені 1995 годзе, на катле № 3 ён упершыню запалены.
У цяперашні час вызначаная магутнасць Наваполацкай ЦЭЦ складае 270 МВт, гадавая выпрацоўка электраэнергіі — 0,7-0,8 млрд. КВт-ч, гадавы адпачынак цяпла — 2800-3000 тыс. гкал.
Ганна Шведская
Ганна Ваза Шведская (Anna Wazówna; 17 мая 1568 — 26 лютага 1625) — польская і шведская княгіня, стараста Брадніцы і Голуба. Яна была малодшым дзіцём караля Швецыі Юхана III і Кацярыны Ягелонкі. Яна была блізкая са сваім братам Жыгімонтам Вазай, каралём Польшчы (1587—1632) і каралём Швецыі (1592-99). Выхавана каталічкай, Ганна перайшла ў лютэранства ў 1584 годзе, што зрабіла яе недапушчальнай нявестай для многіх каталіцкіх каралеўскіх асоб Еўропы, і яна засталася незамужняй.
Ранні перыяд жыцця
Ганна была малодшым дзіцём герцага Юхана Фінляндскага і Кацярыны Ягелонкі, сястры караля Польшчы Жыгімонта II Аўгуста. Яна нарадзілася ў Эскільстунахусе адразу пасля вызвалення яе сям’і з палону ў замку Грыпсхольм. Яе бацька ўзышоў на шведскі трон у 1569 годзе, як Юхан III. Як і яе брат Жыгімонт, Ганна выхоўвалася каталіком ад маці і наведвала каталіцкую імшу.
Ёй было прапанавана некалькі шлюбаў. У 1577 годзе вяліся дыскусіі па арганізацыі шлюбу паміж Ганнай і аўстрыйскім эрцгерцагам — Маціясам альбо Максіміліянам II, але гэта стала немагчымым пасля яе змены веры праз год пасля смерці маці. Калі яе каталіцкая цётка прынцэса Цэцылія са Швецыі прапанавала ёй каталіцкі каралеўскі шлюб у 1585 годзе, Юхан III адказаў, што Ганна перайшла ў лютэранства годам раней. Паводле летапісаў, змена веры была здейснена з-за смерці маці ў 1583 годзе: маці, якая баялася чысцілішча, суцяшаў яе спаведнік-езуіт, які запэўніў яе, што чысцілішча не існуе, а выкарыстоўваецца проста для папярэджання звычайных і прастадушныя людзей. Каралева адправіла езуіта, але гэта выклікала ў Ганны непрыязнасць да фальшу рыма-каталіцтва.
Пасля смерці маці яе цётка па маці Ганна Ягелонка прапанавала адправіць яе ў Польшчу, каб там выхоўваць, але Юхан III адмовіўся. У яе быў свой двор, пад наглядам былой гаспадыні мантый яе маці Карын Гіленстыерна; адной з фрэйлін была яе стрыечная сястра, прынцэса Сігрыд Шведская.
Пераезд у Польшчу
У 1587 годзе яе брат Жыгімонт быў абраны польскім каралём і вялікім князем літоўскім як Жыгімонт III. Яе цётка Ганна Ягелонка паўтарыла сваю прапанову правесці Ганну з сабой у Польшчу, і на гэты раз Юхан III даў згоду дзеля Жыгімонта: «Каб час на пачатку не быў занадта доўгім для вашага дарагога пана брата». Ганна з’ехала з Жыгімонтам у Польшчу 12 верасня 1587 года і прысутнічала на яго каранацыі. Падчас знаходжання пры польскім двары яна прыцягнула негатыўную ўвагу, праводзячы лютэранскія імшы ў сваім двары.
У 1589 годзе Ганна суправаджала Жыгімонта на сустрэчы з іх бацькам у Рэвеле, шведская Эстляндыя. Яна прысутнічала падчас бурных сэсій Рыксрода, дзе кароль Юхан настойваў на тым, каб Жыгімонт адрокся ад польскага прастола і вярнуўся ў Швецыю. Шведскія саветнікі пратэставалі супраць гэтай ідэі, і раз’юшаны Юхан паабяцаў пераследваць іх. Эрык Спарэ папрасіў Ганну заступіцца пасярэднікам і супакоіць бацьку. Пакуль Жыгімонт вярнуўся ў Польшчу, Ганна пайшла за бацькам у Швецыю, дзе правяла наступныя тры гады.
Кардынал Андраш Баторы прапанаваў ёй шлюб з прынцам Трансільваніі. Тым ня менш, яна ўзяла шлюб з першым стрыечным братам свайго бацькі графам Густавам Браге (1558—1615), сын Пер Брагі Старэйшай і будучы генерал ў Польшчы. Іх выхоўвалі разам пры двары, і, як паведамляецца, яны ўзаемна закахаліся адзін у аднаго, і там ходзяць чуткі, што яны таемна сустракаліся ў доме сястры Браге Эбы Спарэ. У 1587 годзе Густаў Браге паехаў за Жыгімонтам і Ганнай у Польшчу, калі Жыгімонт быў абраны там каралём. У 1589 годзе ён афіцыйна папрасіў у Жыгімонта рукі Ганны, і хаця яму не далі адназначнага адказу, яму не адмовілі, што прымусіла яго спадзявацца, што яго могуць прыняць. Патэнцыйнаму шлюбу паміж прынцэсай Ганнай і Густавам Браге жорстка супрацьстаяў герцаг Карл, які разглядаў яго як змову Густава Браге зрабіць княгіню Ганну кіруючай каралевай-рэгентам Швецыі, а яе адзіны брат Жыгімонт адсутнічаў у Польшчы, і таму ён выкарыстаў іх адносіны у сваёй паклёпніцкай хроніцы «Karlskrönikan». Хоць гэта быў не самы пажаданы шлюб, Ганна адмовілася ад усіх іншых сватоў. З цягам часу з задуманага шлюбу нічога не атрымалася, і Ганна, і Браге засталіся незамужнімі. Пэўнага тлумачэння гэтаму ў гістарычных крыніцах не знайсці, але Густаў Браге ўсё жыццё заставаўся на баку Жыгімонта і Ганны і ў канчатковым рахунку рушыў услед за імі ў Польшчу, калі яны назаўсёды пакінулі Швецыю.