cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Армянскі каляндар
Армянскі каляндар, Армянскі царкоўны каляндар — каляндар, які выкарыстоўвае армянскія лічбы для пазначэння датаў. Каляндар распачынаецца з 552 года да н. э. — пачатку Армянскай эры.
Год пераважна пазначаецца спецыяльнымі літарамі, напрыклад ԹՎ.
Пеністае віно
Пе́ністае віно́ — гэта віно, насычанае двухвокісам вугляроду, які робіць яго шыпучым, а двухвокіс атрымваецца ў выніку прыроднага закісання альбо ў бутэльцы, як з выкарыстаннем «шампанскага метаду» (méthode champenoise), альбо ў вялікім рэзервуары, распрацаваным для таго, каб вытрымліваць унутраны ціск, як з выкарыстаннем метаду Шарма. Не блытаць з іскрыстым віном (газаванае віно), куды двухвокіс вугляроду ўводзіцца штучна пад падвышаным ціскам для надання віну пеністых уласцівасцей. У некаторых частках свету слова «шампанскае» выкарыстоўваецца як сінонім пеністага віна, у іншых — гэта назва замацавалася за адмысловым пеністым віном з рэгіёна Шампань у Францыі.
Класічны прыклад пеністага віна — шампанскае, але ў іншых рэгіёнах Францыі і краінах вырабляецца шмат іншых тыпаў пеністых вінаў, напрыклад, «sekt» у Германіі, «cava» у Іспаніі, «franciacorta», «prosecco», «lambrusco» і «bracchetto» у Італіі, «Cap Classique» у Паўднёвай Афрыцы, Савецкае шампанскае ў СССР і Беларусі, і Расійскае шампанскае ў Расіі. Нядаўна ў Вялікабрытаніі пачалася вытворчасць шырокага спектра пеністых вінаў — глабальнае пацяпленне выклікала тое, што ў паўднёвай Англіі стала магчыма вырабляць віно, хоць і ў часы кіравання Генрыха VIII і канфіскацыі ім царкоўнай уласнасці ў мужчынскіх манастырах Англіі было некалькі вінакурняў. Пеністае віно звычайна белае ці ружовае, але ёсць некалькі прыкладаў чырвонага аўстралійскага пеністага віна з вінаграду шыраз (shiraz), італьянскага Бракета і Ламбруска, а таксама некалькіх узораў у Расіі і на Украіне. Некаторыя віны робяцца толькі злёгку пеністымі, прыкладам, «vinho verde» у Партугаліі — такія віны часта завуць шыпучымі (frizzante, pétillant) ці паўпеністымі.
Апісанне метаду вытворчасці шампанскага і іншых вінаў, што вырабляюцца «шампанскім метадам»: гл. артыкул Шампанскае. З-за высокага кошту выкарыстання асобных бутэлек для другаснай ферментацыі, выкарыстоўваюцца таксама іншыя метады. Метад Шарма (ён жа — акратафоравы) шырока выкарыстоўваецца для больш танных пеністых вінаў.
Завадок
Назву Завадо́к маюць:
Філіп Грыфітс
Філіп Грыфітс (Phillip Augustus Griffiths; нар., , Паўночная Караліна) — амерыканскі матэматык-геометр. Доктар філасофіі, эмерыт-прафесар Інстытута перспектыўных даследаванняў у Прынстане, яго дырэктар у 1991—2003 гадах. Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1979), Амерыканскага філасофскага таварыства (1992), а таксама Акадэміі дэі Лінчэі. У 2008 годзе ўзнагароджаны прэміяй Вольфа (сумесна з Дэлінем і Мамфардам); двойчы лаўрэат прэміі Стыла (1971, 2014).
Біяграфія
У 1962 годзе абараніў дысертацыю On Certain Homogeneous Complex Manifolds і атрымаў ступень Ph.D. Працаваў у Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі (1964—1967), выкладаў матэматыку ў Прынстанскім (1967—1972) і Гарвардскім (1972—1983) універсітэтах, і ва Універсітэце Дзюка (1983—1991). З 1991 па 2003 гады дырэктар Інстытута перспектыўных даследаванняў у Прынстане, і да 2009 года прафесар матэматыкі там жа. Станам на 2014 год ён узначальвае Science Initiative Group.
З’яўляецца членам Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук. У 1995—1998 гадах узначальваў праграмны камітэт Міжнароднага кангрэса матэматыкаў, у 1999—2006 гадах быў сакратаром Міжнароднага матэматычнага саюза. Правадзейны член Амерыканскага матэматычнага таварыства (2012).
NGC 3569
NGC 3569 (іншыя абазначэнні — UGC 6238, MCG 6-25-20, ZWG 185.18, PGC 34075) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Савецкае шампанскае
Саве́цкае шампа́нскае — марка пеністага віна, вытворчасць якога была распачата ў СССР у 1937 годзе, устояны брэнд на рынку алкагольнай прадукцыі СССР, а потым краін СНД.
Марка «Савецкае шампанскае» была распрацавана ў 1928 годзе Саўнаргасам. У часы СССР гэта марка ўжывалася на ўсіх заводах, што выпускалі шампанскія віны. На тэрыторыі Савецкай Беларусі гэты напой вырабляўся Мінскім заводам шампанскіх вінаў, які ў 2001 годзе быў пераназваны ў Мінскі завод пеністых вінаў.
За распрацоўку і шырокае ўкараненне ў прамысловасць новых тэхналогій і апаратуры вытворчасці шампанскіх вінаў рэзервуарным спосабам (Метад Шарма) Антон Фралоў-Багрэеў быў у 1942 годзе ганараваны Сталінскай прэміяй.
Правамернасць існавання назвы «Савецкае шампанскае» з'яўляецца спрэчнай, бо паводле міжнародных канвенцый шампанскім можна зваць толькі віно, вінаград для якога выгадаваны ў французскай правінцыі Шампань. У 1969 годзе быў зарэгістраваны таварны знак Soviet Sparkling («Савецкае пеністае»), пад якім «Савецкае шампанскае» вядома на Захадзе.
Цікавыя факты
Да 1988 года Савецкае шампанскае разлівалася ў бутэлькі аб'ёмам 0,8 літры, у адрозненне ад звыклых на Захадзе 0,75 літры.
Замкавая вуліца (Мінск)
Замкавая вуліца (улица Замковая) — вуліца ў Цэнтральным раёне Мінска, у Ракаўскім прадмесці.
Гісторыя
Замкавая з'яўлялася галоўнай вуліцай у Менскім замку, а потым на Замчышчы на працягу ўсяго перыяду яго існавання ажно да сярэдзіны XX ст.. Яе траса была найстаражытнейшай з усіх вуліц у Мінску. Яна перасякала Замчышча па дыяганалі з усходу на захад і ўжо ў першай палове XVI ст. была забрукавана. Пазней вуліца цягнулася і за валам аж да скрыжавання з Вялікай Татарскай, злучаючы замак з Пятніцкім канцом. Захаваўся толькі невялікі заходні ўчастак Замкавай. У пачатку 2000-х была знішчана гістарычная забудова XIX стагоддзя на няцотным боку вуліцы. У сярэдзіне 2000-х былі адноўлены знесеныя дамы №№ 27, 29, 31, у сярэдзіне 2010-х - дамы №№ 27а і 25.
У культуры
Журналіст і пісьменнік Аркадзь Капілаў напісаў кнігу «Замкавая 2/7» пра жыхароў даваеннага Мінску.
Ахтубінск
Ахтубінск (Ахтубинск) — горад (з 1959 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ахтубінскага раёна Астраханскай вобласці. Насельніцтва 32,4 тыс. чалавек (2006). Заснаваны ў 1959 годзе.
Размешчаны ў паўночнай частцы вобласці на левым беразе ракі Ахтубы (рукаў Волгі), за 292 км на поўнач ад Астрахані. Насельніцтва — 42,6 тыс. чалавек. Тэрыторыя горада — 17 км².
Чыгуначныя станцыі Уладзіміраўка і Ахтуба на лініі Валгаград — Верхні Баскунчак. Грузавы і пасажырскі рачны порт на рацэ Ахтуба. Аўтамабільная дарога Валгаград — Астрахань.
Суднабудаўніча-суднарамонтны, кансервавы заводы, цагельня, малаказавод, мясакамбінат, хлебазавод. Ахтубіск — перавалачны пункт прадпрыемства «Бассоль»; адсюль водным шляхам па Ахтубе і Волзе адпраўляецца соль, якая здабываецца з возера Баскунчак. У Ахтубінску размешчаны ГЛІЦ — буйны авіяцыйна-выпрабавальны кoмплекс.
ХК Тарпеда Мінск
Хакейны клуб Тарпеда Мінск — хакейны клуб з горада Мінск, Беларусь. Заснаваны ў 1948 і расфарміраваны у 1995 годзе ў сувязі з фінансавымі цяжкасцямі.
Дасягненні
Чэмпіянат БССР
Завараты
Назву За́вараты маюць:
Neuro Dubel
Першыя гады
Нэйра Дзюбель быў заснаваны ў 1989 годзе Аляксандрам Кулінковічам (пасля псеўданіма Джым Лазараў узяў псеўданім КуЛЛінковіч, з якім працуе па сённяшні дзень) і Генадзем Агейчыкам (цяпер ужо былым шваграм Кулінковіча). Днём нараджэння гурта лічыцца 17 ліпеня, калі гэты дуэт у стане жудаснага пахмеллю напісаў і запісаў некалькі павольных і сумных песень. На працягу некалькіх наступных гадоў дуэт працаваў пераважна дома, збіраючы музычны матэрыял і ствараючы свой уласны стыль і гучанне. У гэтым стане, выкарыстоўваючы пераважна хатнюю аўдыётэхніку, гурт выдаў некалькі альбомаў (уключаючы адзін акустычны), што называліся «Некачественные продукты студии ГангрЭна Продакшн».
У 1991 г. Агейчык пакінуў гурт і на месцы дуэта ўзнік канцэртны склад: лідар і аўтар тэкстаў Кулінковіч; гітарыст і, пасля, бэк-вакаліст, Юрый Навумаў; басіст Дзмітрый Чыж і бубнач Андрэй Сцепанюк. Таксама ў гурце ўдзельнічала бэк-вакалістка Святлана Сідаровіч, якая трагічна памерла ў 1993 г.
1990-я. Першыя канцэрты
Першае з’яўленне Нэйра Дзюбеля на сцэне адбылося на адкрыцці «Астролябии-Шоу» 4 кастрычніка 1991 г. Гурт быў першым госцем з Беларусі ў Маскоўскім панк-кафэ «Отрадное». У 1993 г. з гурта звольнілі басіста (за п’янства), на яго месца прыйшоў Стас Паплаўскі. Тады ж у гурта з’явіўся клавішнік Макс Івашын. Праз гэтыя змяненні складу гурт выходзіць на амаль прафесійны ўзровень і пачынае шмат і актыўна канцэртаваць.
Нэйра Дзюбель браў удзел у мясцовых фестывалях «БУДЬ СПОК» і «Чужая Вода» ў Магілёве, «В защиту Музыкальных Меньшинств», «Рок-Форум», «КГ — Сердитый Праздник», «Тяжелый День» у Мінску, у акцыях «Беларусь Против Ядерного Оружия» і «Музыканты Против Наркотиков», цырымоніях «Рок-Каранацыя» ў 1995—1996 гг., дзе гурт быў ўзнагароджаны спецыяльным прызам Ленінградскага рок-клубу і гурта ДДТ.
1995. «Умные вещи»
У 1995 разам з новым сола-гітарыстам Максімам Паравым быў запісаны першы студыйны альбом (дубальтовы) «Умные Вещи (The Best)». У гэтым жа годзе па запрашэнні Ядвігі Паплаўскай і Аляксандра Ціхановіча гурт прыняў удзел у першым для сябе сур’ёзным канцэрце — «Поп-ТВ» у Палацы спорту. Сам Кулінковіч казаў аб гэтым канцэрце: «Гэта быў наш першы выступ у Палацы спорту, тады гэта была мяжа мар не толькі для нас, але і для любога беларускага музыкі. Велізарная сцэна, апаратура, плюс першы нармальны паказ па тэлебачанні. Рост »Дзюбеля« я адлічваю менавіта з гэтага канцэрта, многія тады ўбачылі, прынамсі, па тэлевізары мы глядзімся. …Пасля гэтага канцэрта пайшлі следам прапановы аб выступах ад людзей, якія больш-менш штосьці значылі ў беларускім шоу-бізнесе».
1996. «Жестокое Самоубийство Универсальной Нарезкой Бёрнера»
У 1996 г. убачыў свет альбом «Жестокое Самоубийство Универсальной Нарезкой Бёрнера», і на працягу першых двух месяцаў 1997 года гэта праграма была прадана ў колькасці больш за 5000 асобнікаў практычна без прамацыйнай і рэкламнай кампаніі. У 1996—1997 гг. фірмай «ПАН Рекордз» быў рэалізаваны кавер-праект «ПесняРок», дзе вядучыя беларускія гурты выконвалі версіі песняў знакамітага ансамбля «Песняры». На прэзентацыі дыску 4 ліпеня 1997 года Нэйра Дзюбель са сваёй апрацоўкай песні «Вологда» выступаў у самым канцы, нават пасля саміх «Песняроў», такім чынам узначальваючы і закрываючы шоу. На «Рок-каранацыі 1996» гурт атрымаў спецпрыз «За лепшую інтэрпрэтацыю эстраднага шлягера» («Здравствуй, чужая милая»).
1997. Праца з «United Records»
У 1997 годзе выключна праз Internet Нэйра Дзюбель прыняў удзел у кампіляцыі канадскай фірмы «United Records» — «United We Stand». Песня «Вай-вай» зноўку з’явілася на дыску пачэсным апошнім трэкам у кампаніі 19 незалежных гуртоў з ЗША, Канады, Вялікабрытаніі і Фінляндыі. У 1998 годзе з 1 па 3 мая у горадзе Сасновы Бор ля Санкт-Пецярбурга праходзіў рок-фестываль «Балтийский Берег '98». Нэйра Дзюбель атрымаў Прыз Сімпатый Гледачоў з адрывам ад найбліжэйшага намінанта ў 40 % і Гран-Пры Ленінградскага рок-клубу.
1999. Фестываль «Рок-Каранацыя '98»
У 1999 годзе на цырымоніі ўзнагароджання лепшых рок-гуртоў Беларусі «Рок-Каранацыя '98» Нэйра Дзюбель атрымаў галоўны прыз — Рок-Карону — з рук самога Уладзіміра Мулявіна, акрамя гэтага гурт перамог ў намінацыях «Лепшая песня года» («Охотник и Сайгак»), «Лепшы альбом года» («Охотник и Сайгак»), «Лепшы кліп года» («Охотник и Сайгак»). На штогадовай цырымоніі ўзнагароджання лепшых музычных кліпаў «Хрустальная монограмма '99» кліп на песню «Самолеты» з альбома «Ворсинки и катышки» перамог у трох намінацыях: «Лепшы сцэнарый», «Лепшы рэжысёр», «Лепшы акцёр». На «Рок-Каранацыі '99» альбом «Ворсинки и Катышки» быў названы лепшым альбомам 1999 года.
2000. Выхад на Расію
Пад канец 2000 года было прынята рашэнне прасоўваць гурт на расійскі рынак. Быў запісаны кліп «Вася пьет», які ратыраваўся на MTV, даваліся канцэрты ў Маскве, і, галоўнае — у Расіі выйшаў альбом «Народное достояние», для якога былі перазапісаны лепшыя песні за ўсю гісторыю гурта. У лістападзе адбылася яго прэзентацыя, а ў продажы з’явілася каля дзвюх тысяч касет. Але з Масквой нічога не атрымалася, а таму касеты не пашырылі свой наклад, а CD так і не выйшаў. Пасля дастаткова працяглай паўзы ў пачатку 2002 года быў запісаны альбом «П. И.О. Т.К. У.К. У.К.» («Правдивые истории о том как у Карлсона угнали комбинезон»). Дыск выйшаў у траўні і стаў па выніках года адным з самых прадаваных (па некаторых звестках — самым). 14 снежня гэтага ж года кампанія «West Records» выдала дыск «RE: Пиар во время чумы», які ўяўляе сабой зборнік лепшых песень гурта. Ён уключае ў сябе не толькі матэрыял з ужо рарытэтнага «Народного достояния», але і песні з апошняга альбома «П. И. О. Т. К. У. К. У.К».
2003. Пагроза распаду
У 2003 годзе для гурта настаў пераломны момант: басіста звольнілі з гурта (ізноў за п’янства), Максім Івашын з’ездзіў спачатку вучыцца, а потым працаваць у Канаду, стварыўшы музычны калектыў «Клёндайк», а вядучы гітарыст гурта Макс Паравы вымушаны быў з’ехаць у Маскву. Такім чынам, гурт апынуўся на мяжы знікнення. Аднак намаганнямі лідара гурта і яго знаёмых утварыўся новы склад, які застаўся нязменным да сённяшняга часу.
2004-цяперашні час. Новыя альбомы
І ўжо ў 2004 г. выйшаў першы беларускамоўны альбом гурта — «Tanki», які стаў на «Рок-Каранацыі 2004—2005» альбомам года. 21 ліпеня 2004 г. гурт выступіў на апазіцыйным канцэрце, і з 2004 г. па 2007 г. разам з некаторымі іншымі беларускімі рокерамі яна неафіцыйна была пад забаронай.
Музыканты з’явіліся на зборным канцэрце ў падтрымку выпуску серыі складанак «Песьні свабоды», на які сабраліся ўдзельнікі Крама, N.R.M., Indiga, Hair Peace Salon і шэрагу іншых знакамітых беларускіх рок-калектываў, які адбыўся на плошчы Бангалор 25 жніўня 2006 года.
На «Рок-Каранацыі 2007», акрамя галоўнай узнагароды — Рок-кароны — гурт атрымаў перамогу ў намінацыі «Альбом года» — «Stasi». У лістападзе 2007 года на канцэрце ў клубе «Graffiti» запісваецца першы канцэртны DVD у гісторыі калектыву. У 2009 годзе на сайце «Тузін Гітоў» песня «Трываю» з альбома «Stasi» па выніках года заняла 6-е месца і ўвайшла ў зборку лепшых песень «Прэм’ер Тузін 2009». На «Рок-Каранацыі 2009» гурт атрымаў спецпрыз «За адданасць рок-музыцы». Песня «Касманаўты» з альбома «Афтары правды» па выніках года заняла 6-е месца ў хіт-парадзе «Тузін гітоў». У 2012 г. выйшаў чарговы альбом «Дохуя советчиков». Новы альбом «На Марс!» выйшаў у 2015 г.
Раніцай 4 жніўня 2018 года стала вядома, што лідар гурта Аляксандр Кулінковіч памёр ва ўзросце 46 гадоў. Прычынай смерці стала пнеўманія.
Праграма «Belsat Music Live», якая выйшла ў эфір 21 кастрычніка, была прысвечаная памяці Аляксандра Кулінковіча. Музыкі гурта «Нейра Дзюбель» разам з сябрамі і калегамі Кулінковіча выканалі некаторыя песні гурта. У запісе праграмы прынялі ўдзел: Ігар Варашкевіч («Крама»), Леслі Найф («Gods Tower»), Аляксандр Памідораў, Алесь Лютыч («B:N:»), Лявон Вольскі і Зоя Сахончык («Зьмяя»). Праз некалькі дзён 25 кастрычніка ў мінскім амфітэатры Prime Hall адбыўся вялікі канцэрт памяці Аляксандра Кулінковіча пад назвай «Я прынёс табе ура!». Акрамя вышэйпералічаных удзельнікаў тэлепраграмы у канцэрце таксама прынялі ўдзел: Алег Хаменка («Палац»), Алесь Мышкевіч («»), Юрый Стыльскі («Дай дарогу!»), Алесь Таболіч («Znich»), Дзяніс Тарасенка («Разбітае сэрца пацана»), Ангус (Tornado), праект «ВелосипедистоВ», Зміцер Вайцюшкевіч і Уладзімір Пугач («J:Морс»). Грошы, атрыманыя на продажы квіткоў, пайшлі на помнік Кулінковічу, выданне зборніка яго публіцыстыкі, а таксама альбом з фотаздымкамі гурта «Нейра Дзюбель».
8 верасня 2020 года з падазрэннем на інсульт у рэанімацыю 5-й гарадской клінічнай бальніцы Мінска ў цяжкім стане быў дастаўлены вакаліст гурта Юрый Навумаў, у яго быў паралізаваны правы бок цела. Лекары ўсталявалі, што стан быў следствам чэрапна-мазгавой траўмы. Увечары 14 верасня 2020 года музыкі не стала. Застаўшыяся музыкі яшчэ не вырашылі, ці будзе гэта канчатковы распад гурта.
Удзельнікі
Былыя ўдзельнікі:
Сесійныя ўдзельнікі:
Мікіа Сато
Мікіа Сато (佐藤 幹夫; нар. ) — японскі матэматык, стваральнік алгебраічнага аналізу.
Сато навучаўся матэматыцы ў Такійскім універсітэце. Адначасова ён працаваў школьным настаўнікам з-за фінансавых праблем — пасля Другой сусветнай вайны ўсе зберажэнні яго сям’і абясцэніліся, а дом быў разбураны падчас бамбаванняў. Пасля гэтага ён навучаўся тэарэтычнай фізіцы, будучы студэнтам Сін’іціра Таманагі. У 1958 годзе Сато апублікаваў працу, у якой уводзілася паняцце гіперфункцыі. У 1960 годзе на «Пашыраным калоквіуме» ў Такійскім універсітэце ім былі прадстаўлены базавыя вызначэнні тэорый D-модуляў і галаномных сістэм.
Завозер’е
Назву Заво́зер'е маюць:
Моцарт (значэнні)
Моцарт (ням. Mozart) — прозвішча, якое насілі:
Дзмітрый Юр’евіч Пятроў
Дзмітрый Юр’евіч Пятроў (Дмитрий Юрьевич Петров; нар. 16 ліпеня 1958, Сталінагорск, Тульская вобласць, РСФСР, СССР) — савецкі і расійскі перакладчык, вядучы праграмы «Паліглот».
Colt SSP
Пісталет Colt SSP (Stainless Steel Pistol) быў распрацаваны ў канцы 1960х — пачатку 1970х гадоў, і першы прататып меў пазначэнне Colt M1971 Double Action pistol. Аднак затым усе працы па гэтым пісталеце былі спыненыя, і аб ім успомнілі толькі ў 1977 годзе, калі ВПС ЗША пачалі першы конкурс на новы 9 мм пісталет для Узброеных Сіл ЗША. Тады то фірма Colt і прадставіла на конкурс 9 мм пісталет Colt SSP (Stainless Steel Pistol), які з’яўляўся развіццём сістэмы М1971. Пісталет Colt SSP удзельнічаў у некалькіх этапах конкурсу ХМ9 (выйгранага ў 1985 годзе італьянскім пісталетам Beretta 92F), аднак ён паказаў сябе не з самой лепшага боку, так што ў выніку кампанія Colt добраахвотна зняла SSP з выпрабаванняў. Што дзіўна, так гэта то што фірма Colt так і не паспрабавала вывесці пісталет SSP на камерцыйны рынак — у сярэдзіне 1970х гадоў у такога пісталета былі бы вельмі нядрэнныя далягляды. Зрэшты, гэта была далёка не адзіная з памылак кіраўніцтва фірмы Colt, ледзь не якія прывялі гэтую калі то легендарную кампанію да банкроцтва ў канцы 1990х.
Пісталет Colt SSP меў канструкцыю практычна цалкам выкананую з нержавеючай сталі. Аўтаматыка выкарыстала схему з кароткім ходам ствала і цвёрдым замыканнем па тыпе Browning High Power. Ударна-спускавы механізм куркавы, самаўзводны, выкананы ў выглядзе адзінага модуля, вымаемага з рамкі пры разборцы. Ручныя засцерагальнікі размешчаныя на абедзвюх баках засаўкі. Крамы двухрадковыя, ёмістасцю 15 патронаў.
Вялікі Тыргартэн
Вялікі Тыргартэн (Großer Tiergarten) — парк у цэнтры Берліна. Плошча самага вялікага парку Берліна складае 210 га. Для параўнання: Гайд-парк у Лондане займае плошчу 125 га і Цэнтральны парк у Нью-Ёрку — 335 га. Некалькі вялікіх аўтамагістраляў праходзяць па парку, сярод іх Вуліца 17 чэрвеня. Яны перакрыжоўваюцца на плошчы Вялікая Зорка, у сярэдзіне якой знаходзіцца берлінская калона Перамогі.
NGC 3570
NGC 3570 (іншыя абазначэнні — UGC 6240, MCG 5-27-19, ZWG 156.18, NPM1G +27.0307, PGC 34071) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Леў.
Завольша
Назву Заво́льша маюць:
Жаніцьба Фігаро (опера)
«Жаніцьба Фігаро» (Le nozze di Figaro ossia la folle giornata) — опера-буф Моцарта на італьянскай мове, напісаная на лібрэта Ларэнца да Понтэ па аднайменнай п'есе Бамаршэ. Прэм'ера адбылася 1 мая 1786 года ў венскім Бургтэатры.
Прэм’ера
Прэм’ера оперы адбылася ў бургтэатры Вены 1 мая 1786 года. Першымі двума выкананнямі дырыжыраваў сам Моцарт (седзячы за клавесінам), пазней — Іозеф Вайгль. Пасля першага выканання ў 1786 годзе было яшчэ 8 паўтораў і хоць гэта было нішто ў параўнанні з частатой выканання будучай «Чароўнай флейтай», прэм’ера ў агульным расцэньвалася як паспяховая.
Анатоль Міхайлавіч Канстанціновіч
Анатоль Міхайлавіч Канстанціновіч (нар., в. Дабрамыслі, Барысаўскі раён, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Член КПСС з 1984 года. Пражывае ў г. Мінск.
Творчасць
Асноўныя працы: карпусы Мінскай абласной (у сааўтарстве з В. Ладыгінай) і 9-й гарадской клінічнай бальніц для хворых, якія папраўляюцца (1973, 1979), і прыбудова да навучальнага корпуса Мінскай вышэйшай партыйнай школы (1980), шпіталь з паліклінікай па вул. Валгаградскай (пры ўдзеле Г. Лядзяевай), адміністрацыйны будынак з кантрольна-прапускным пунктам аўтакалоны № 2418 (1982), лабараторны корпус БелНДІ экспертызы працаздольнасці і арганізацыі працы інвалідаў па Старабарысаўскім тракце (1981) у Мінску, абласная клінічная бальніца ў Віцебску (1983), будынак прафілакторыя Маладзечанскага завода «Спадарожнік» (1983) на возеры Нарач, фізіятэрапеўтычны корпус Мінскай абласной клінічнай бальніцы ў пасёлку Лясное (1987); у аўтарскім калектыве: генплан, забудова, тэрапеўтычны корпус Мінскай абласной клінічнай бальніцы ў пас. Лясное (1974), вучэбна-лабараторны корпус № 11 Беларускага політэхнічнага інстытута па вул. Б. Хмяльніцкага (1981).
Аўтар-распрацоўшчык дзеючага ў рэспубліцы з 1973 г. «Каталога сталярных вырабаў для жылых і грамадскіх будынкаў у БССР» (КСВБ). Аўтар навучальна-метадычных распрацовак «Асноўныя прынцыпы варыятыўнасці і трансфармацыі канструкцый» (2 рэдакцыі), «Асновы канструктыўных элементаў інтэр’ера», «Метадычныя ўказанні па падрыхтоўцы, афармленню і абароне дыпломных праектаў для студэнтаў спецыяльнасці „дызайн“».
Сербія на конкурсе песні Еўрабачанне
Дэбют Сербіі на конкурсе «Еўрабачанне» адбыўся ў 2007 годзе, які адразу прынес поспех, 1 месца. Раней краіна ўдзельнічала ў складзе Югаславіі (Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспублікі Югаславіі з 1961 па 1991 год і Саюзнай Рэспублікі Югаславіі ў 1992) і разам з Чарнагорыяй (з 2004 па 2006).
Удзельнікі
* У 2009 году Сербія не здолела выйсці ў фінал у сувязі з вынікамі адборачнага журы, якое выбрала Харватыю замест Сербіі.
Ігілік (Акмолінская вобласць)
Ігілік — сяло ў Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі ім.Канай-бія. Код КАТА — 115665400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 507 чалавек (272 мужчыны і 235 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 388 чалавек (194 мужчыны і 194 жанчыны).
Метад Шарма
Ме́тад Шарма́ — тэхналогія вытворчасці пеністага віна, таксама вядомая як метад Шармa-Марціноцці, была распрацавана ў Італіі дырэктарам інстытута эналогіі горада Асці Федэрыка Марціноці. Згодна з тэхналогіяй, другасная ферментацыя вырабляецца ў герметычных цыстэрнах вялікага аб'ёму, а потым напой разліваецца пад ціскам у асобныя бутэлькі. Найвялікае шыранне гэта тэхналогія атрымала ў Італіі. Шырока вядомая марка Савецкае шампанскае вырабляецца па падобнай тэхналогіі.
Другасная Ферментацыя
Віно, дрожджы і цукар змешваюць у вялікіх рэзервуарах з нержавелай сталі, вядомых як аўтаклавы, дзе другасная ферментацыя адбываецца ў прахалодзе пад ціскам ад 7 да 8 атмасфераў.
Ізабарная фільтрацыя
Як толькі другасная ферментацыя сканчаецца, віно чысціцца падчас пералівання праз фільтр у іншую цыстэрну пры роўных (ізабарычных) цісках.
Львоўскае Успенскае брацтва
Львоўскае брацтва (Успенскае Стаўрапігійнае брацтва ў Львове, Львоўская стаўрапігія) — нацыянальна-рэлігійная грамадская супольнасць праваслаўных жыхароў Львова ў 1572 − 1788 гадах.
Метад Шарма
Стабілізацыя
Віно стабілізуецца. У асадак выпадаюць крышталі віннай кіслаты, якія, пасля астуджэння ніжэй за пункт замярзання, будуць выдалены.
Ізабарнае разліванне
Ізабарычны прынцып агадвае падтрыманне сталага ціску ў віне, такога ж, які быў бы ў шчыльна закаркаваных бутэльках.
Віно, вырабленае ў танках метадам Шарма, зазвычай хутка разлівалі ў бутэлькі і пускалі ў продаж, хоць некаторыя віны тыпу Charmat Lungo паляпшаюць свае смакавыя якасці і дасягаюць аптымальнай гармоніі пасля некалькіх месяцаў захоўвання.
Большасць італьянскіх сухіх ці паўсалодкіх пеністых вінаў вырабляецца менавіта такім чынам. Asti Spumante з'яўляецца выняткам, бо яно атрымваецца ў выніку аднаго закісання ў цыстэрнах у адпаведнасці з працэсам, які стварае яго далікатную саладосць і ўнікальны водар мушкатовага вінаграду.
Мацільда
Маці́льда (Matilda, Mathilde, Matilde) — асабістае жаночае імя, таксама назва.
Сахарон Шэлах
Асноўныя працы ў галіне матэматычнай логікі, у прыватнасці, тэорыі мадэлей і тэорыі мностваў. У 1986 годзе выступіў з пленарным дакладам на Міжнародным кангрэсе матэматыкаў, у 2012 годзе — з пленарным дакладам на Еўрапейскім матэматычным кангрэсе. Да 2009 года апублікаваў каля 900 артыкулаў (разам з больш 200 суаўтарамі).
Уільям Лэм
Уільям Лэм (William Lamb, 2nd Viscount Melbourne,  — ) — 27-ы, 30-ы прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Лондане ў сям’і Пеністана Лэма, 1-га віконта Мельбурна. Атрымаў адукацыю ў Ітане і кембрыджскім Трыніці-каледжы. У 1806 годзе абраны членам Палаты абшчын ад партыі вігаў. З 1827 па 1828 займаў пасаду Сакратара па ірландскіх пытаннях. Пасля смерці бацькі ў 1828 атрымаў у спадчыну тытул і сяброўства ў Палаце лордаў. З прыходам вігаў да ўлады ў 1830 годзе заняў пасаду Дзяржаўнага сакратара ва ўрадзе Чарльза Грэя. Пасля сыходу апошняга на супакой ў 1834 годзе, узначаліў кабінет вігаў. Аднак, пасля рашэння Вільгельма IV, суперніка радыкальных рэформаў, аб роспуску ўрада вігаў, Мельбурн быў вымушаны саступіць крэсла лідару торы Роберту Пілю (на працягу трох тыдняў пасля роспуску кабінета Лэма функцыі прэм’ер-іністра выконваў іншы лідар торы Артур Уэлслі Уэлінгтан, герцаг Уэлінгтан, бо Роберт Піль быў у Італіі). На парламенцкіх выбарах 1835 Піль не змог атрымаць перамогу, і віконт Мельбурн быў абраны прэм’ер-міністрам Вялікабрытаніі на другі тэрмін, які доўжыўся па 1839 год, калі нягледзячы на папулярнасць торы, Уільям Лэм зноў змог перамагчы Піля пры істотнай падтрымцы Каралевы Вікторыі. Тым не менш, у 1841 кансерватары набралі большасць пры разглядзе пытання аб даверы ўраду, і Мельбурн у другі раз перадаў свой ​​пост Роберту Пілю.
Архірэйская Слабодка
Архірэ́йская Слабо́дка, Анто́нава — гістарычная мясцовасць Мінска, размешчаная ў паўднёва-ўсходняй частцы горада на зямлі Архірэйскага двара.
На паўднёвым захадзе ад Архірэйскай Слабодкі пачынаюцца Тры Карчмы, на паўночным захадзе — Кашары, на поўначы — Стромкі Бераг, на паўночным усходзе — Доўгі Брод.
Гісторыя
Зямля належала мінскім архірэям, адсюль назва.
У спісах вуліц Мінска 2-й паловы XIX ст. згадваюцца «Архірэйская слабада» і «Архірэйская Слепня». У раёне вёскі Архірэйская Слабада месцілася Архірэйская Пустыня, дачы мінскі архірэяў.
У пачатку XX ст. Архірэйская Слабодка ўваходзіла ў трэцюю паліцэйскую частку горада. Праз прадмесце праходзілі Шпітальная (цяпер Фрунзэ), Архірэйская Слабодка (Пуліхава), Новазагародняя, Іванаўская, Андрэеўская, Смаленская, Нагорная, Правіянцкая (Захарава), Старазагародняя (Азгура) вуліцы.
У 1923 годзе савецкія ўлады пераназвалі Архірэйскую Слабодку ў Пуліхаву Слабодку.
Сучаснасць
Пра існаванне прадмесця нагадвае Антонаўскі парк (назва нададзена ў 2006 годзе ) і Антонаўская вуліца — колішняя дарога з горада да фальварка архіепіскапа Антонія Зубко.
Пэтсан і Фіндус
Пэтсан і Фіндус (Pettson och Findus) — галоўныя персанажы і адначасова абазначэнне кніжнай серыі шведскага дзіцячага пісьменніка Свэна Нурдквіста. Гісторыя Пэтсана і Фіндуса выходзіць як у літаратурным выкладзе (у Швецыі — у выданні фірмы Opal-Verlag), гэтак і серыяй папулярных коміксаў (у аўтарстве Эгманта Кэрнана (Egmont Kärnan). Літаратурныя выданні серыі аб Пэтсане і Фіндусе звычайна суправаджацца ілюстрацыямі самаго Свэна Нурдквіста.
Апісанне герояў
Першапачаткова Свэн Нурдквіст збіраўся стварыць гісторыю двух старых, пастаянна нечым важным занятых, аднак з-за імгненна ўзнікаючых на іх шляхі адцягваюяых увагу заняткаў у канцы канцоў забываючых, да чаго першапачатковае яны так імкнуліся. Адным з гэтых персанажаў стаў  немалады дзівак Пэтсан. Для развіцця сюжэта Пэтсан пастаянна патрабаўся субяседнік (але гэтае не павінна была быць жанчына), пісьменнік вынайшаў яго ў вобразе пракудлівага, гаворачага чалавечым языком коціка Фіндуса.
Пэтсан — гэта рассеяны немалады мужчына, які жыве ў адзіноцтве ў хатцы на краю маленькай шведскай вёсачкі, у глыбінцы. Ён надзейны сябар і заўжды тут як тут, калі Фіндус трапляе ў пераплёт (а гэта пастаянна з ім адбываецца). Пэтсан увесь час нешта майструе, вынаходзіць і паляпшае ў сваёй гаспадарцы. Ён — аўтар кожных немагчымых і дзіўных апаратаў.
Фіндус у гісторыях С. Нурдквіста — гэта малады, вясёлы і хуткі на выхадкі кот. Сваё дзіўнае імя ён атрымаў ад Петсона таму, што трапіў у хату да свайго гаспадара ў скрынцы з надпісам «Фіндус зялёны гарошак» (Findus — гэта назва буйнага шведскага канцэрна, што вырабляе харчовыя прадукты). Фіндус няўрымслівы і шалапутны, ён увесь час і «усюды», і «нідзе». Фіндус можа гаварыць, аднак хавае гэта ад аднавяскоўцаў Пэтсана.
Ігар Валянцінавіч Фісенка
І́гар Валянці́навіч Фісе́нка (нар., , Расія) — беларускі дыпламат, правазнавец.
Пэтсан і Фіндус
Іншыя персанажы
Сярод іншых насельнікаў двара Пэтсана адзінымі «асобамі жаночага полу з'яўляюцца яго дзесяць дурных белых курэй — Прылан, Мацільда, Фія, Дорыс, Майрас, Софі-Мофі, Стына-Фіна, Генрыэта, Хені. Увесь час нечым усхваляваныя, яны заняты сваёй вечнай балбатнёй, плёткамі і высвятленнем адносін.
Ігар Валянцінавіч Фісенка
Біяграфія
У 1993 годзе скончыў Маскоўскі дзяржаўны інстытут міжнародных адносін па спецыяльнасці правазнаўства. Кандыдат юрыдычных навук.
Пэтсан і Фіндус
Іншыя персанажы
Таксама ў хаце ўтойліва жывуць мюклы — маленькія таямнічыя істоты, па віне якіх у Пэтсана ўвесь час знікаюць розныя патрэбныя прадметы. Па меры напісання новых гісторый пра Пэтсана і Фіндуса аўтар надае ўсё больш увагі гэтым сваім незвычайным стварэнням. Мюклы няспынна пацяшаюцца над Пэтсанам і яго катом, назіраючы за здарэннямі, якія адбываюцца з імі на двары.
Ігар Валянцінавіч Фісенка
Біяграфія
У 1992—1994 кансультант, вядучы спецыяліст упраўлення прававога забеспячэння знешніх сувязяў Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь.
Пэтсан і Фіндус
Іншыя персанажы
Адменную ролю ў гэтай літаратурнай серыі граюць цікаўны сусед Пэтсана Густаўсан, яго жонка і сын Аксель. Густаўсан, назіраючы за падзеямі на двары Пэтсана, разносіць плёткі пра гэта па ўсёй вёсцы, прытым Пэтсан, забаўкі дзеля, і сам частуе няўдачлівага суседа неверагоднымі выдумкамі, якія той прымае на веру. У розных кніжках пра Пэтсана і Фіндуса з'яўляецца часам і іншая суседка, старая Беда Андэрсан. У аповесці «Механічны Дзед Мароз» аўтар уводзіць новыя персанажы, злучаныя са святам Каляд і Дзедам Марозам (дзіўны маленькі паштальён і гандляр, сустрэтыя Пэтсанам і Фіндусам па дарозе і якія згулялі галоўную ролю ў развіцці падзей). Дый сам Дзед Мароз з'яўляецца ў гэтай аповесці (гэта ён дастае запіску з запаветнымі жаданнямі са снежнай пячоры і інш.).
Блінны торт
...Фіндусу падабаецца святкаваць Дзень народзінаў, і таму ён святкуе яго тры разы на год. Звычайна ў гэты дзень Пэтсан пячэ блінны торт. Для гэтага патрэбныя яйкі, мука і малако. Мукі дома няма, таму Пэтсану трэба з’ездзіць на ровары ў краму ды набыць яе. Але спачатку — адрамантаваць ровар інструментамі, якія ляжаць у майстэрні, ключ ад якой апынуўся ў калодзежы... Каб дастаць ключ, трэба ўзяць драбіны, прытуліўшыся да якіх спіць страшны ды злосны бык... .
Ігар Валянцінавіч Фісенка
Біяграфія
У 1994—2001 другі сакратар, начальнік аддзела, намеснік начальніка дагаворна-прававога ўпраўлення Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
Пэтсан і Фіндус
Паляванне на ліса
Пэтсан, ягоны каток Фіндус і некалькі курэй жывуць на хутары. Аднойчы да іх прыйшоў сусед Густаўсан і сказаў, што збіраецца паляваць на ліса, бо той крадзе курэй.
Ігар Валянцінавіч Фісенка
Біяграфія
У 2005—2008 начальнік упраўлення міжнародных арганізацый Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
З 2008 Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Арабскай Рэспубліцы Егіпет, Пастаянны прадстаўнік Рэспублікі Беларусь пры Лізе арабскіх дзяржаў. 22 студзеня 2010 года стаў дадаткова паслом у Султанаце Аман па сумяшчальніцтве. У 2012 прызначаны таксама паслом у Судане і Алжыры па сумяшчальніцтве.
Пэтсан і Фіндус
Пэтсан сумуе
У кнізе “Пэтсан сумуе” аповед будзе пра “агульную млявасць і абыякавасць да жыцця” дзядулі Пэтсана, на якога раптам звалілася восеньская хандра, і пра тое, як маленькі Фіндус ратаваў сябра ад яе.
Ігар Валянцінавіч Фісенка
Біяграфія
З 2013 года начальнік галоўнага консульскага ўпраўлення Міністэрства замежных спраў Беларусі.
Пэтсан і Фіндус
Пэтсан і Фіндус святкуюць Каляды
Пэтсан і Фіндус хуценька прыбралі ў хаце перад Калядамі. Засталося толькі прынесці ялінку і прыгатаваць святочную ежу. I тут здарылася тое, што не мусіла здарыцца. Пэтсан падвярнуў нагу. Як жа яны дойдуць да крамы, як набудуць ежы, як прынясуць з лесу ялінку? Напэўна, гэта будуць вельмі сумныя Каляды. Хіба толькі здарыцца нешта такое, пра што ні Пэтсан, ні Фіндус не могуць нават і марыць.
Ігар Валянцінавіч Фісенка
Біяграфія
15 студзеня 2019 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Францыі і па сумяшчальніцтве пастаянным прадстаўніком Беларусі пры ЮНЕСКА. 16 мая 2019 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Княстве Манака і Партугальскай Рэспубліцы па сумяшчальніцтве. У час прэзідэнцкіх выбараў 2020 года пасольства ў Францыі было адным з нешматлікіх у Еўропе прадстаўніцтваў Беларусі, дзе пераможцам абвесцілі Лукашэнку, а не Святлану Ціханоўскую. 12 лістапада 2021 года вызвалены Лукашэнкам з пасады Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла Беларусі ў Францыі і па сумяшчальніцтве ў Манака і Партугаліі.
Пэтсан і Фіндус
Перапалох у гародзе
У адну цудоўную раніцу Пэтсан і Фіндус вырашылі пасадзіць гародніну і тэфтэлькі, але дзе там: спачатку куры разварушылі ўсе градкі ў пошуках чарвякоў, потым нехта выкапаў і пагрыз бульбу, а пасля ў гарод прыйшлі каровы і ўсё затапталі.
Пэтсан ідзе ў паход
Фіндус яшчэ ніколі не адпачываў у палатцы і абавязкова хоча гэта выпрабаваць. Аднак, калі даходзіць да справы, коцік палохаецца і ўцякае спаць у пасцелі.
Механічны Дзед Мароз
З тых часоў, як Пэтсан расказаў свайму кату пра Дзеда Мароза, той марыць пра прыход гэтага добрага чараўніка да іх на Каляды. Каб выканаць жаданне Фіндуса, Пэтсан таемна майструе ў сваёй сталярнай майстэрні механічнага Дзеда Мароза. Аднак на Каляды ўсё паварочваецца зусім іншым чынам.
Чужынец у агародзе
Пэтсан купляе для сваёй гаспадаркі звонкагалосага пеўня па імі Юсі. Сваім сталым спевам певень закруціў галовы экзальтаваным курам, аднак Фіндусу яго выступы дзеюць на нервы.
Як Фіндус згубіўся, калі быў маленькім (Як Фіндус да Пэтсана трапіў)
Пэтсан жыве разам са сваімі курамі ў невялікім дамку на хутары. Але ён вельмі адзінокі. Аднойчы да яго прыходзіць суседка Бэда Андэрсан з маленькай скрыняй. “Фіндус. Зялёны Гарошак” — напісана на ёй вялікімі літарамі. Аднак там зусім не гарошак. А маленькі коцік! Вось як гэты коцік пасябраваў з Пэтсанам і шмат з кім яшчэ ...
Выбрыкі Фіндуса
У 2009 году выйшла супольная работа Эва-Лены Ларсан, Кенэрта Даніэльсана, Свэна Нурдквіста пад назвай Выбрыкі Фіндуса (Pyssla med Findus), ISBN 978-5-9743-0154-4
Гатуем разам з Пэтсанам і Фіндусам
Пэтсан і Фіндус навучаць вас пячы пірагі і плюшкі, варыць супы, кісялі, кашы і нават рыхтаваць маркоўны мармелад. Рэцэпты ў Пэтсана вельмі простыя і смачныя, да таго ж кожнага з іх папярэднічае невялікая гісторыя з жыцця старога і коціка. Большасць страў старэйшыя дзеці могуць згатаваць самі, а для самых маленькіх прадугледжаны заданні прасцей, якія звычайна выконвае Фіндус: скруціць з фаршу тэфтэлькі, змяшаць соус, адмераць малако і муку ці натаўчы сухары.
Фіндус з’язджае
Пэтсан стаміўся ад таго, што коцік Фіндус пачынае скакаць а чацвёртай раніцы. Стары папярэдзіў Фіндуса, што калі той не перастане яго будзіць, то ім давядзецца перанесці ложачак Фіндуса са спальні ў якое-небудзь іншае месца. Спачатку Фіндусу вельмі спадабалася гэтая ідэя: ён можа скакаць у ложку колькі заўгодна! Аднак ці так ўжо весела жыць аднаму? Можа, гэта трохі небяспечна? А раптам прыйдзе ліс?
Кінастужкі
У сувязі з вялікай папулярнасцю Пэтсана і Фіндуса у дзяцей у 2000 годзе пачала выходзіць на тэлеэкраны Еўропы мультыплікацыйная серыя аб іх прыгодах. Знята ўжо 26 серый. Гэта той жа поўнаметражны матэрыял парэзаны на 11-хвілінныя серыі. Серыі, якія выйшлі ў 2006 году, аб'яднаны у 2009 годзе ў Pettson & Findus 4: Glömligheter
У 2014 годзе з'явіўся новы фільм па матывам чатырох кніг аб героях: «Пэтсан і Фіндус. Маленькі кот — вялікае сяброўства» (Pettersson und Findus - Kleiner Quälgeist, große Freundschaft), які стаў першым у кінатрылогіі.
NGC 3572
NGC 3572 (іншыя абазначэнні — OCL 846, ESO 129-SC1) — рассеянае скопішча ў сузор’і Кіль.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Загорцы
Назву Заго́рцы маюць:
Касерэс
Касерэс (Cáceres, Caçris, Norba Caesarina, Norba Caesarea, Norba Caesarensis) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі ў складзе аўтаномнай супольнасці Эстрэмадура. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Льянас-дэ-Касерэс. Займае плошчу 1768 км². Насельніцтва 94179 чалавек (на 2010 год).
Заступнікамі горада лічацца святы Хорхэ і святая дзева дэ ла Мантанэ.
Гісторыя
Горад заснаваны ў 29 годзе.
У 1936 годзе ў горад прыбыў генерал Франсіска Франка. Касерэс стаў плацдармам для аб’яднання рэвалюцыйных сіл. Тут Франка пакінуў сваю жонку і дачку і не бачыў іх аж да канчатковай перамогі ў Грамадзянскай вайне і ўзяцця Мадрыда.
Афанасьеўскі сімвал веры
Афана́сьеўскі Сімвал ве́ры (Symbolum Quicumque) — старажытны хрысціянскі сімвал веры.
Аўтарства
Традыцыйна ў каталіцтве прыпісваўся Св. Афанасію Александрыйскаму, які жыў у IV стагоддзі і пісаў грэчаскай мовай.
Упершыню аўтарства Св. Афанасія Вялікага было пастаўленае пад сумнеў у 1642 годзе ў працы галандскага кальвініста Г. Фосіуса, якога падтрымалі мноства навукоўцаў. Аргументы супраць аўтарства Афанасія былі наступнымі: адсутнічае грэчаскі тэкст сімвалу; ніхто з грэчаскіх Айцоў гэты сімвал веры не цытуе і нават не згадвае (першыя згадкі ў грэкаў «Quicumque vult» датаванае XII стагоддзем); сам Афанасій быў строгім заступнікам толькі аднаго сімвалу — Нікейскага; сімвал змяшчае філіёквэ, якое, хоць і сустракаецца ў творах Афанасія, яшчэ не ўвайшло ў шэраг шырока абмяркоўваных дагматаў веры.
Сімвал веры мае заходняе паходжанне. У цяперашні час існуе мноства гіпотэзаў прыналежнасці сімвалу — Амвросій Медыяланскі, Аўгусцін, Вікенцій Лерынскі, Іларый Піктавійскі, Еўсевій Кесарыйскі, еп. Вярцэльскі (IV ст.) і інш. , аднак пытанне аўтарства дагэтуль невырашанае, бо ў творах вышэйназваных аўтараў няма ні цытатаў з гэтага сімвалу, ні яго згадак. Выяўленне ў 1940 годзе невядомай дагэтуль работы Вікенція Лерынскага, мова якой выключна падобная да мовы Афанасьеўскага сімвалу, спарадзіла версію пра прыналежнасць сімвалу Вікенцію Лерынскаму або яго вучням. Таксама невядомы час з'яўлення сімвалу. Шэраг даследчыкаў прапаноўваў датаванні «не раней за 430 год», «перыяд да з'яўлення нестарыянства», «533 год».
Найранейшы рукапіс, які месціць «Quicumque vult» — рукапіс «казаней пад імем святога Анастаса». На думку Г. Морэна, яго аўтарства належыць Цэзару Арльскаму. Ён захоўваецца ў епархіяльнай Кельнскай бібліятэцы (Г. Марэн датаваў яе IX стагоддзем).
Змест
Сімвал змяшчае абвяржэнне шматлікіх ерасей першых стагоддзя хрысціянства, галоўным чынам арыянства, нестарыянства, монафізіцтва. У тэкст сімвалу ўваходзіць філіёквэ, што даказвае яго з'яўленне ў позняй Заходняй царкве.
Выкарыстанне
Практыка літургічнага выкарыстанні «Quicumque vult» ўзыходзіць прыкладна да IX стагоддзя. Тэкст Афанасьеўскага Сімвала веры ўжываецца ў набажэнстве Рымска-каталіцкай царквы ў складзе Літургіі гадзін. Акрамя таго, яго выкарстоўваюць у набажэнствах англіканцы і лютэранцы. У праваслаўнай царкве Афанасьеўскі Сімвал веры не выкарыстоўваецца.
Жалезная калона ў Дэлі
Жалезная калона ў Дэлі — жалезная калона вышынёй сем метраў і вагой шэсць з паловай тон, якая ўваходзіць у склад архітэктурнага ансамбля Кутб-Мінара, размешчанага прыкладна ў 20 кіламетрах на поўдзень ад Старога Дэлі. Шырокую вядомасць калона набыла тым, што за 1600 гадоў свайго існавання практычна пазбегла карозіі.
Жалезная калона — адна з галоўных славутасцей Дэлі. З даўніх часоў сцякаліся да яе натоўпы багамольцаў — лічыцца, што калі стаць да калоны спінай і ахапіць яе ззаду рукамі, гэта прынясе шчасце (іншы варыянт павер'я — споўніцца загаданае жаданне). Каб пазбегнуць вандалізму ў 1997 г. вакол калоны была ўладкована агароджа, так што зараз праверыць дакладнасць гэтага павер'я не проста.
Яшчэ адна назва жалезнай калоны ў Дэлі — «Кутубава калона».
Васілевічы
Васіле́вічы  — горад раённага падпарадкавання ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. За 45 км ад Рэчыцы, 86 км ад Гомеля. Чыгуначны вузел (лініі на Гомель, Калінкавічы, Хойнікі), аўтадарогай злучаны з аўтамагістраллю Гомель—Калінкавічы. Насельніцтва — 3 349 чалавек (2017).
Герб
Герб Васілевічаў зацверджаны рашэннем Васілевіцкага райвыканкама № 82 ад 27 верасня 2001 года. Унесены ў Гербавы мартыкул Беларусі 28 снежня 2001 года (№ 77). Уяўляе з сабе іспанскі шчыт, дзе на блакітным полі выяўлены сярэбраны абрыс хваёвага дрэва. Абрыс дрэва сімвалізуе лясную і дрэваапрацоўчую прамысловасць, блакітнае поле — вадаёмы.
Ганс Фрычэ
Ганс Фрычэ (Фрыцшэ, Hans Fritzsche, 21 красавіка 1900, Бохум — 27 верасня 1953, Кёльн) — нямецкі нацысцкі прапагандыст, радыёвядучы, высокапастаўлены чыноўнік Міністэрства народнай асветы і прапаганды Ёзэфа Гебельса.
Васілевічы
Гісторыя
Тэрыторыя горада была заселена ўжо ў бронзавым веку. Паводле падання, калодзежы, называныя «зоўжынымі» ці «іоўжынымі» былі выкапаны на загад кіеўскай княгіні Вольгі, падчас паходу супраць драўлян. У пісьмовых крыніцах упершыню згадваецца ў XV ст. як вёска ў Менскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага, шляхецкая ўласнасць. Як сведчыць Літоўская метрыка, у 1466 годзе вёскай валодала памешчыца Іванава. Паводле рэвізіі Рэчыцкай воласці за 1560 год у вёсцы было 17 дымоў і 7 службаў. Праходзіў тракт Рэчыца — Мазыр. Пэўны час вёскай валодалі Патоцкія, потым Масальскія.
Ганс Фрычэ
З 1920-х гадоў журналіст канцэрна Гугенберга і адзін з піянераў палітычнага радыёвяшчання ў Германіі. З верасня 1932 кіраўнік навінавага радыёвяшчання. 1 мая 1933 уступіў у НСДАП, узначальваў аддзел радыё ў Міністэрстве народнай асветы і прапаганды, потым атрымаў падвышэнне да кіраўніка навінавага аддзела міністэрства. У 1938—1942 узначальваў аддзел унутрыдзяржаўнай прэсы, але потым яго вярнуў сабе сам Гебельс, а Фрычэ стаў ізноў адказваць за радыё. Вяшчаў да канца войны, падтрымваючы баявы дух салдатаў і грамадзянаў Рэйха. Вёў штотыднёвую перадачу «Гаворыць Ганс Фрычэ».
Падчас падання нацысцкага рэжыму Фрычэ быў у Берліне і капітуляваў разам з апошнімі абаронцамі горада 2 мая 1945, здаўшыся ў палон Чырвонай арміі.
Васілевічы
Гісторыя
У пачатку 1918 года занятая германскімі войскамі. У жніўні 1918 года партызанскі атрад разграміў нямецкі гарнізон, які размяшчаўся ў Васілевічах. Каля вёскі 30 сакавіка 1919 года былі разгромлены стракапытаўскія фарміраванні, якія адступалі з Гомеля і спрабавалі прарвацца праз фронт у Польшчу. У пачатку сакавіка 1920 года мястэчка было занята польскімі войскамі, потым занята бальшавікамі ў пачатку чэрвеня 1920 года. У час пагрому, учыненага 16 красавіка 1921 года бандай Галакі, загінулі 13 жыхароў.
З 26 чэрвеня 1919 года — цэнтр воласці Гомельскай губерні РСФСР. З 8 снежня 1926 года ў складзе БССР. З 8 снежня 1926 года да 4 жніўня 1927 года і з 20 лютага 1938 года да 16 верасня 1959 года цэнтр Васілевіцкага раёна. У 1927—1938 гадах і з 1959 года ў Рэчыцкім раёне. З 8 снежня 1926 года па 29 красавіка 1950 года і з 16 ліпеня 1954 года па 29 лістапада 1959 года цэнтр Васілевіцкага сельсавета
У 1925—1927 гадах працаваў лясны тэхнікум (да гэтага знаходзіўся ў Гомелі, потым у Буда-Кашалёва). У 1929 годзе арганізаваны калгас, працавалі торфазавод, 2 кузні, слясарня, паравы млын, цагляны завод, смалакурня, дрэваапрацоўчая майстэрня, 7-гадовая школа, хата-чытальня, аддзяленне спажывецкай кааперацыі, сельскагаспадарчае крэдытнае таварыства, бальніца. У 1934 годзе створана МТС. З 15 ліпеня 1935 года — мястэчка.
У час Вялікай Айчыннай вайны у чэрвені 1941 года ў Васілевічах была сфарміравана кавалерыйскай група пад кіраўніцтвам А. І. Бацкалевіча, якая пэўны час вяла баявыя дзеянні ў тыле наступаючай нямецкай арміі. З 24 жніўня 1941 да снежня 1943 года дзейнічала патрыятычнае падполле (кіраўнікі Л. П. Курганская-Сакалова, Т. М. Астапенка, А. І. Белы). Вясной 1942 года налічвалася 5 падпольных груп. Загінулі 32 падпольшчыкі (пахаваны ў брацкай магіле ў скверы па вул. Камсамольскай). Акупанты расстралялі 41 жыхара (пахаваныя ў магіле ахвяр фашызму, за 2,5 км да захаду ад горада). Вызвалена 18 снежня 1943 года часткамі 65-й арміі Беларускага фронту. Разам з салдатамі Савецкай Арміі ў вызваленні Васілевіч удзельнічалі партызаны, сярод якіх быў камандзір кавалерыйскага эскадрона лейтэнант Мікалай Трафімавіч Маструкоў (пасмяротна прысвоена званне Герой Савецкага Саюза). 428 жыхароў загінулі на фронце.
З 29 красавіка 1950 года — гарадскі пасёлак, з 19 лістапада 1971 года — горад раённага падпарадкавання. Працавалі мэблевая фабрыка, завод масла і сухога малака, цагляны завод, філіял Рэчыцкага камбіната бытавога абслугоўвання, цэхі па вытворчасці безалкагольных напояў і каўбас, цэх прапіткі стаўбоў, лясгас, лесаўчастак Хойніцкага леспрамгаса. Дзейнічаюць сярэдняя і мастацкая школы, школа-інтэрнат для слабабачачых дзяцей, гідраметэастанцыя, 2 бібліятэкі, Дом культуры, Дом школьніка, бальніца і паліклініка, 2 дзіцячых садка, аддзяленне сувязі.
Эканоміка
Прадпрыемствы харчовай (піўзавод), дрэваапрацоўчай, будаўнічых матэрыялаў прамысловасці. Гасцініца.
Забудова
Планіроўка складаецца з кароткіх шыротных вуліц, звязаных 2 магістральнымі вуліцамі. Забудова цагляная і драўляная. На поўначы і ўсходзе — сетка меліярацыйных каналаў.
Задваране
Назву Задвара́не маюць:
Ветка
Ве́тка (афіц. транс.: Vietka) — горад раённага падпарадкавання ў Гомельскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Веткаўскага раёна, прыстань на р. Сож. За 22 км ад Гомеля. Аўтадарогі на Гомель, Добруш. Насельніцтва 8 394 чал. (2017).
Назва
Корань Вет- можа быць напрамую і не звязаны з рускім ветка, ветвь. На гэта паказвае наяўнасць гідронімаў тыпу Вець (рака ў басейне Сажа), Вецьма, Ветша (рэкі на Верхнім Павоччы), Вецьвы (возера ля вусця Бярэзіны), заходнелітоўскіх тапонімаў Вет-ловки, Ветши (пераданыя ў рускім правапісе), літоўскіх антрапонімаў Veteika, Veteikis, беларускіх антрапонімаў тыпу Вецік, Веціс.
Гісторыя
Ветка заснавана ў 1685 як слабада стараверамі — уцекачамі з цэнтральнай Расіі. У XVII—XVIII стст. Ветка з навакольнымі слабодамі, манастырамі і скітамі з’яўлялася цэнтрам старавераў. У 1730-я ў горадзе пражывала каля 40 тыс. чал. Карныя войскі царскага ўрада ў XVIII ст. двойчы спальвалі Ветку, большасць жыхароў прымусова выселена ва ўсходнія губерніі Расіі. З 1772 у складзе Расійскай імперыі. З 1784 мястэчка, з 1852 у Гомельскім павеце. У 1868 адкрыта жаночае народнае вучылішча, у 1874 — мужчынскае. У 18 ст. у Ветцы сфарміраваліся мясцовыя асаблівасці іканапісу і афармленні рукапіснай кнігі, склалася самабытная школа веткаўскага разьбярства. З 1919 у Гомельскай губерні РСФСР, з 1925 горад. З 1926 у БССР, цэнтр раёна. З 18.8.1941 па 28.9.1943 была акупіравана немцамі, у гэты час загінула 656 чалавек. У 1978 быў заснаваны Веткаўскі музей народнай творчасці, адкрыўся для наведвальнікаў у лістападзе 1987.
Эканоміка
Прадпрыемствы лёгкай, будаўнічых матэрыялаў, харчовай прамысловасці. Ветка — цэнтр мастацкага промысла (разьбярства па дрэве).