cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Андрэй Сяргеевіч Бацула
Клубная кар’ера
У чэрвені 2020 года быў аддадзены ў арэнду беларускаму клубу «Дынама» з Мінска, дзе замацаваўся ў асноўным складзе. У студзені 2021 года стаў іграком «Дынама» на трывалай аснове. У сезоне 2021 быў трывалым іграком стартавага складу, з 11 галамі стаў найлепшым асістэнтам чэмпіянату Беларусі, таксама быў прызнаны найлепшым абаронцам чэмпіянату.
Яшчэ ў ліпені 2021 года ўзгадніў папярэдні кантракт з палтаўскай «Ворсклай», а ў лістападзе 2021 года падпісаў пагадненне з клубам, якое пачало дзейначыць з пачатку 2022 года, па заканчэнні кантракта з «Дынама».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія зборныя Украіны.
Анютынэ (Гайсынскі раён)
Анютынэ (Аню́тине) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Пра (прыток Акі)
Пра (Пра) — рака ў Разанскай і Маскоўскай абласцях Расіі, левы прыток ракі Ака (басейн Волгі).
Даўжыня ракі 167 км. Плошча вадазбору 5520 км². Сярэдні расход вады за 99 км ад вусця 24,1 м³/с. Сярэдні шматгадовы сцёк 0,761 км³/год. Выцякае з возера Святое, працякае па Мяшчорскай нізіне. У верхнім цячэнні працякае праз Клепікаўскія азёры, у ніжнім — па тэрыторыі Окскага біясфернага запаведніка. Рэчышча слаба звілістае ў верхнім цячэнні і пераважна звілістае ў сярэднім і ніжнім. Ніжэй возера Мартынава рака ўтварае некалькі рукавоў. Пойма ракі забалочаная, са старычнымі азёрамі і пратокамі. Шырыня поймы ад 0,5 да 4 км. Жыўленне пераважна снегавое. У раку ўпадае вялікая колькасць меліярацыйных каналаў. Сярод прытокаў: Кадзь, Белая, Ураж, Соўка і інш. На рацэ горад Спас-Клепікі (Разанская вобласць).
Брушка
Бру́шка ці абдо́мен (abdomen — жывот) — задні аддзел цела ў членістаногіх. Размешчаны спераду ад брушка аддзел цела ў насякомых завуць грудзьмі, у павукападобных — галавагрудзьмі.
Царкавішча (возера, Глыбоцкі раён)
Царкаві́шча — возера ў Беларусі ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Бярозаўка.
Плошча паверхні возера 1,61 км², даўжыня 3,27 км, найбольшая шырыня 0,7 км. Найбольшая глыбіня 1,9 м, сярэдняя — 1 м. Плошча вадазбору 6,6 км². Вадазбор складзены з суглінкаў, нізінны і спадзістахвалісты. Катлавіна Царкавішча рэшткавага тыпу, выцягнутая з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад Схілы катлавіны вышынёй да 2 метраў, на паўднёвым захадзе і паўночным усходзе да 8 м. Берагавая лінія ўмерана звілістая, даўжынёй 6,02 км. Берагі нізкія, часткова сплавінныя. Пойма возера забалочаная, шырынёй да 40 метраў. Дно плоскае, пакрытае сапрапелем (таўшчыня слоя да 11 м).
Возера Царкавішча эўтрофнае, цалкам зарастае. Упадаюць ручаі і меліярацыйныя каналы. На паўночным усходзе выцякае ручай у раку Маргва.
На паўднёва-ўсходнім беразе возера вёска Мосар.
Беларускае аб’яднанне ў Вікторыі
Беларускае аб'яднанне ў Вікторыі (аддзел Беларускага аб'яднання ў Аўстраліі). Створана ў маі 1950 г. ў Мельбурне (Вікторыя) на сходзе беларусаў, удзельнікаў Беларускага клуба.
Дзейнасць
Наладжванне нацыянальных мерапрыемстваў, папулярызацыя беларускай культуры сярод аўстралійцаў і прадстаўнікоў іншых нацыянальнасцей. Аб'яднанне ў супрацоўніцтве з Беларускім аб'яднаннем у Аўстраліі (Сідней) выдавала Інфармацыйны бюлетэнь Беларускага аб'яднання ў Аўстраліі «Новае Жыцьцё» (у 1952 — 1956(?) гг. входзіў у Мельбурне).
Пры Аб'яднанні быў створаны Жаночы камітэт, а таксама ў супрацоўніцтве з арганізацыямі прыхільнікаў Рады БНР — беларуская школа і Камітэт набыцця Беларускага дому.
Вядомыя члены ўправы
Павел Гуз, Адам Жураўлевіч, Сяргей Розмысл, Уладзімір Сідлярэвіч і інш.
Альгопіль (Вінніцкая вобласць)
Альгопіль (Ольго́піль) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Гюстаў Флабер
Гюстаў Флабер (Gustave Flaubert; 12 снежня 1821, Руан — 8 мая 1880, Круасэ) — французскі раманіст. Аўтар раманаў «Мадам Бавары» (1856) і «Саламбо» (1862).
Біяграфія
Юнацтва пісьменніка звязаная з правінцыйнымі гарадамі Францыі, якія ён неаднаразова апісваў у сваёй творчасці. У 1840 годзе Флабер паступіў на факультэт права ў Парыжы, але кінуў вучобу ў 1843 годзе. Лад жыцця Флабера характарызаваўся замкнёнасцю, імкненнем да самаізаляцыі. Час і сілы расходваліся ім у інтарэсах літаратурнай творчасці.
У 1849 годзе ён завяршыў першую рэдакцыю «Спакусы святога Антонія» — філасофскай драмы, над якой аўтар будзе працаваць усё жыццё. У светапоглядным дачыненні яна прасякнута ідэямі расчаравання ў магчымасцях пазнання, што праілюстравана сутыкненнем розных рэлігійных напрамкаў і адпаведных дактрын.
Вядомасць Флаберу прынесла публікацыя ў часопісе рамана «Мадам Бавары» (1856), праца над якім пачалася восенню 1851. Неўзабаве пасля яе Флабер і рэдактар ​​часопіса «Рэвю дэ Пары» былі прыцягнуты да судовай адказнасці за абразу маралі. Раман апынуўся маніфестам літаратурнага натуралізму, але акрамя гэтага ў ім выразна выяўлены скепсіс аўтара ў адносінах не толькі да сучаснага грамадства, але і да чалавека наогул. Раман мае шэраг фармальных асаблівасцяў: вельмі доўгая экспазіцыя, адсутнасць традыцыйнага станоўчага героя. Перанясенне дзеяння ў правінцыю (пры яе рэзка негатыўным малюнку) ставіць Флабера ў шэраг пісьменнікаў, у творчасці якіх антыправінцыйная тэма была адной з асноўных.
Апраўдальны прысуд дазволіў выпусціць раман асобным выданнем (1857). Падрыхтоўчы перыяд працы над раманам «Саламбо» запатрабаваў паездкі на Усход і ў Паўночную Афрыку.
Трэці раман «Выхаванне пачуццяў» (1869) апынуўся насычаны сацыяльнымі праблемамі. У прыватнасці, у рамане апісваюцца еўрапейскія падзеі 1848 года.
У 1877 годзе публікуе ў часопісах аповесці «Простае сэрца», «Ірадыяда» і «Легенда пра святога Юліяна Міласцівага», напісаныя ў перапынках паміж працай над апошнім раманам «Бувар і Пекюшэ», які застаўся няскончаным, хоць пра яго фінал мы можам меркаваць па аўтарскім накідах, досыць падрабязных.
Рэспубліканская гімназія-каледж пры Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі
Рэспубліканская гімназія-каледж пры Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі — установа сярэдняй спецыяльнай адукацыі ў Мінску, размешчана ў былым доме губернатара на плошчы Свабоды, 7.
Гюстаў Флабер
Біяграфія
Бліскучы стыліст, які шмат год адточваў стыль сваіх твораў, Флабер аказаў велізарны ўплыў на ўсю наступную літаратуру, прывёў у яе шэраг таленавітых аўтараў, сярод якіх былі Гі дэ Мапасан і Эдмон Абу.
Памёр Гюстаў Флобер 8 мая 1880 года ў выніку інсульту.
Рэспубліканская гімназія-каледж пры Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі
Гісторыя
У гэты час адзяленне скончылі будучыя заслужаныя артысты БССР Г. Клачко, С. Асновіч, народны артыст РСФСР Б. Афанасьеў, доктар філасофскіх навук А. Ладыгіна, прафесары Белдзяржкансерваторыі Л. Бяссмертная, В. Рахленка, І. Цвятаева, музыказнавец І. Зубрыч і шматлікія іншыя.
У 1952 г. у школе было адкрыта спецыяльнае аддзяленне тэорыі музыкі. У 1955 годзе школа брала ўдзел у Другой дэкадзе беларускага мастацтва і літаратуры ў Маскве, па выніках якой яна была ўзнагароджана Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета СССР. Пацверджаннем высокіх творчых дасягненняў сталі перамогі вучняў і выпускнікоў школы на выканальніцкіх конкурсах розных рангаў: Бельчанка — лаўрэат Міжнароднага конкурсу імя Ф. Ліста, Э. Міянсараў — лаўрэат Міжнароднага конкурсу імя П. І. Чайкоўскага, Л. Талкачова — лаўрэат Міжнароднага конкурсу ў Балгарыі.
У 1963 г. загадам Міністра культуры Рэспубліканская музычная школа-дзесяцігодка была перайменавана ў Сярэднюю спецыяльную музычную школу пры Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі імя А. В. Луначарскага (ССМШ пры БДК). У 1960-я гады ў школе адкрыўся гурток кампазіцыі пад кіраўніцтвам Р. Суруса (1967). Значны ўнёсак у справу выхавання юных кампазітараў унёс вядомы беларускі кампазітар К. Цесакоў, які працаваў тут з 1972 года. Навучэнцы, схільныя да творчай дзейнасці, атрымалі магчымасць паступлення на кампазітарскае аддзяленне кансерваторыі. Школа ўзгадавала многіх праслаўленых музыкантаў, сярод якіх І. Лучанок, Д. Смольскі, С. Картэс, В. Раінчык, С. Бельцюкоў, У. Дарохін, В. Капыцько, В. Кондрасюк і інш.
У 1968 г. пад кіраўніцтвам І. Жураўленкі ў ССМШ пры БДК было створана харавое аддзяленне. Дзякуючы ініцыятыве гэтага хормайстра ў школе неўзабаве быў створаны хор хлопчыкаў.
Навучальная праца школы ў 1970-1990-я гады ажыццяўлялася на розных аддзяленнях: фартэпіянным, струнным, народным, духавым, харавым, тэарэтычным і камернага ансамбля. У школе былі арганізаваны творчыя і канцэртныя калектывы, якія плённа ўдзельнічалі ў музычным жыцці горада і рэспублікі.
У 1990 г. ССМШ была перайменавана ў Музычны ліцэй пры Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі імя А. В. Луначарскага, у 1992 г. — у Рэспубліканскі ліцэй пры Беларускай акадэміі музыкі. У 1997 г. у адпаведнасці з даручэннем Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ліцэй ператвораны ў Рэспубліканскі навучальны комплекс гімназія-каледж пры Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі, а ў 2007 г. атрымаў цяперашнюю назву.
2 жніўня 2020 года Рэспубліканская гімназія-каледж пры Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі ўрачыста адкрылася пасля рэканструкцыі будынка.
Дзейнасць
У Рэспубліканская гімназія-каледж пры Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі вядзецца навучанне на аснове агульнага базавага (9 класаў) і агульнага сярэдняга (3 курсаў) адукацыі. На базе 9 класаў — па 8 спецыяльнасцях (кірунках спецыяльнасцей), на базе 3 курсаў — па спецыяльнасці «Спевы акадэмічныя».
Творчыя калектывы
У каледжы актыўна дзейнічаюць 3 харавыя, 8 аркестравых калектываў, 7 інструментальных ансамбляў.
Велярызацыя
Велярыза́цыя (ад velum — мяккае паднябенне) — від дадатковай артыкуляцыі зычных, пры якім адбываецца пад’ём задняй часткі языка да мяккага паднябення, у выніку зычным надаецца нізкатанальная [ы]-падобная тэмбравая афарбоўка.
Гукі, якія маюць такую дадатковую артыкуляцыю — велярызаваныя.
У беларускай мове велярызаванымі з’яўляюцца ўсе цвёрдыя зычныя апроч велярных (асноўны фокус артыкуляцыі — на мяккім паднябенні) [г], [к], [х], [г´]. Велярызаванасць беларускіх зычных спецыяльна не азначаецца, бо ўласцівая ўсім гукам, якія яе могуць мець.
IC 3730
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Андрэй Мікалаевіч Казакевіч
Адукацыя
У 1997-2002 гадах вучыўся на аддзяленні паліталогіі юрыдычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (БДУ) па спецыяльнасці «юрыст-палітолаг». Потым, у 2002-2005 гадах вучыўся ў аспірантуры таго ж факультэта.
У 2009 годзе атрымаў ступень доктара палітычных навук (PhD in Political Science) ва Універсітэце Вітаўта Вялікага ў Каўнасе, Літве. Тэма доктарскай дысертацыі: судовая ўлада ў палітычнай сістэме Рэспублікі Беларусь.
Прафесійная дзейнасць
У сферы палітычных даследаванняў пачаў працаваць на пачатку 2000-х гадоў. Сярод прафесійных інтарэсаў - знешняя палітыка Беларусі, развіццё палітычных інстытутаў і палітычнай гісторыі Беларусі і краін Усходняй Еўропы, гісторыя палітычных ідэй, судовая ўлада, знешняя палітыка, палітычнае развіццё СССР у позні перабудоўны перыяд (1988-1991).
Андрэй Казакевіч з'яўляецца адным з заснавальнікаў часопіса палітычных даследаванняў «Палітычная сфера» (Мінск, ISSN 1819-3625), з 2003 года займае пасаду галоўнага рэдактара часопіса. Часопіс публікуе навуковыя даследаванні з розных галін палітычнай навукі і сумежных дысцыплін. Мэтай выдання з'яўляецца задавальненне патрэбаў шырокай акадэмічнай супольнасці ў публікацыі вынікаў тэарэтычнай і эмпірычнай навуковай дзейнасці. Хоць ніякіх заяву пра закрыццё часопіса не было, фактычна ен не выдаецца з 2016 года.
У 2006-2009 гадах займаў пасаду дырэктара бакалаўрскай праграмы «паліталогія і еўрапейскія даследаванні» Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта (Вільня, Літва), аднак у 2009 годзе разам з іншымі маладымі выкладчыкамі ўніверсітэта прыняў удзел у страйку і сышоў з універсітэта ў якасці пратэста супраць парушэння кіраўніцтвам універсітэта акадэмічных свабод.
Пасля сыходу з Еўрапейскага гуманітарнага універсітэта Андрэй Казакевіч у 2009 годзе заснаваў і ўзначаліў Інстытут палітычных даследаванняў «Палітычная сфера»— беларуская даследчая і экспертная ўстанова, асновай якой стала група маладых даследчыкаў, якую аб'яднаў заснаваны раней часопіс «Палітычная сфера». Акрамя Казакевіча, заснавальнікамі інстытута таксама былі Андрэй Асадчы, Дзяніс Мельянцоў, Андрэй Ягораў, Аляксей Ластоўскі і іншыя. Галоўнымі мэтамі дзейнасці інстытута былі анансаваныя інтэграцыя беларускіх навукоўцаў у міжнародную акадэмічную супольнасць, фарміраванне прафесійнай супольнасці даследчыкаў палітыкі ў Беларусі, мадэрнізацыя выкладання палітычных дысцыплін. Асноўнымі напрамкамі дзейнасці Інстытута з'яўляюцца даследаванні і экспертная дзейнасць, выдавецкая дзейнасць і арганізацыя публічных мерапрыемстваў. У межах інстытута Андрэй Казакевіч як галоўны рэдактар працягнуў выдаваць часопіс «Палітычная сфера», а ў 2010 годзе заснаваў штогоднік «Belarusian Political Science Review» і таксама стаў яго галоўным рэдактарам.
У 2010 годзе Казакевіч стаў адным з заснавальнікаў міжнароднага Кангрэса даследчыкаў Беларусі — штогадовага акадэмічнага і экспертнага форума даследчыкаў Беларусі, у якім прымаюць удзел больш за 500 даследчыкаў, аналітыкаў, журналістаў і грамадскіх дзеячаў. Ініцыятарамі стварэння Кангрэса таксама выступілі прадстаўнікі беларускай і літоўскай акадэмічных супольнасцяў, у прыватнасці, Інстытут «Палітычная сфера», Інстытут Вялікага Княства Літоўскага. З моманту стварэння Кангрэса Андрэй Казакевіч займае пасаду старшыні арганізацыйнага камітэта, таксама да аргкамітэта ў залежнасці ад сітуацыі і месца правядзення Кангрэса далучаюцца розныя беларускія, літоўскія, польскія арганізацыі. Як казаў Казакевіч, галоўнымі мэтамі Кангрэса з'яўляюцца стварэнне прасторы для акадэмічнай камунікацыі тых, хто прафесійна займаецца Беларуссю, а таксама імкненне зрабіць беларускую экспертную супольнасць больш згуртаванай. Першы кангрэс адбыўся ў 2011 годзе ў Каўнасе (Літва), дзе ён звычайна праходзіць за выключэннем сёмага Кангрэса ў 2017 годзе, які праходзіў у Варшаве (Польшча), і восьмага Кангрэса ў 2019 годзе, які прайшоў у Вільні (Літва). Наступны, адзінаццаты Кангрэс пройдзе ў Гданьску (Польшча) у верасні 2023 года. Пасля другога Кангрэсу ў 2012 годзе арганізацыйны камітэт заснаваў штогадовую прэмію за найлепшую навуковую публікацыю пра Беларусь у галіне сацыяльных і гуманітарных навук. «Цяпер гуманітарныя дысцыпліны знаходзяцца ў складаным становішчы. Наша задача павысіць цікавасць да гуманітарных навук, садзейнічаць папулярызацыі і палепшыць якасць публікацый», - тлумачыў неабходнасць заснавання прэміі Андрэй Казакевіч.
З 2012 года Казакевіч з'яўляецца старшым навуковым супрацоўнікам (Research Fellow) Універсітэта Вітаўта Вялікага у Літве. Таксама некалькі год выкладаў у Лятучым Універсітэце, чытаў курс «Уводзіны ў сучасную еўрапейскую палітыку» ў Беларускім калегіюме.
У 2021 годзе стварыў свой уласны канал на Youtube «Казакевіч. Палітыка», дзе ён здымае кароткія відэа з тлумачэннем актуальных тэм ва ўнутранай і знешняй палітыкі Беларусі, а таксама публікуе інтэрв'ю з гісторыкамі ў межах рубрыкі «Няпростая гісторыя».
Акрамя таго, Андрэй Казакевіч рэгулярна каментуе падзеі вакол Беларусі, дае інтэрв'ю беларускім і замежнымі медыя па пытаннях беларускай палітыкі. Таксама з'яўляўся пастаянным аўтарам «Белорусского ежегодника«, часопіса Arche, часопіса «Палітычная сфера» і інш.
Бібліяграфія
Андрэй Казакевіч з'яўляецца аўтарам і сааўтарам вялікай колькасці палітычных даследаванняў, навуковых артыкулаў, публікацый і аналітычных распрацовак па тэме палітычнага развіцця Беларусі. Ніжэй прыведзены некаторыя з яго публікацый:
Жорж Брак
Жорж Брак (Georges Braque, 13 мая 1882, Аржанцёй —, ) — французскі мастак, графік, сцэнограф, скульптар і дэкаратар.
Турген (Акмолінская вобласць)
Турген — аул у Аршалынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Турген. Код КАТА — 113447100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 981 чалавек (476 мужчын і 505 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 833 чалавекі (399 мужчын і 434 жанчыны).
Білы Камінь (Гайсынскі раён)
Білы Камінь (Бі́лий Ка́мінь) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вэлыкасілля (Крым)
Вэлыкасілля (Великосілля) — вёска ў Ныжнягірскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Чкалаўскаму сельскаму савету.
Васіль Георгіевіч Сярогін
Васіль Георгіевіч Сярогін (1915—1996) — палкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1948).
Біяграфія
Васіль Сярогін нарадзіўся 12 сакавіка 1915 года ў вёсцы Ломінцава (цяпер — Шчокінскі раён Тульскай вобласці).
Скончыў дзесяць класаў школы, школу фабрычна-заводскага вучнёўства, аэраклуб і Ульянаўскую школу лётчыкаў-інструктараў Грамадзянскага паветранага флоту, пасля чаго працаваў пілотам-інструктарам у Кіраўскім аэраклубе. У 1939 годзе Сярогін быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1940 годзе ён скончыў Пермскую ваенную авіяцыйную школу пілотаў. З пачатку Вялікай Айчыннай вайны — на яе франтах.
Адразу пасля нападу фашыстаў на СССР Васіль падаў рапарт з просьбай адправіць яго на фронт. Праз усяго некалькі дзён у складзе 168-га знішчальнага авіяпалка ён ужо змагаўся з вопытнымі нямецкімі асамі ў небе над Адэсай.
В. Г. Сярогін прайшоў шлях ад лётчыка да камандзіра эскадрыллі 18-га гвардзейскага Віцебскага двойчы Чырванасцяжнай ордэна Суворава II ступені знішчальнага авіяцыйнага палка. Да красавіка 1945 года маёр Васіль Сярогін быў штурманам 303-й знішчальнай авіядывізіі 1-й паветранай арміі 3-га Беларускага фронту. Да таго часу ён здзейсніў 332 баявых выляты прыняў удзел у 35 паветраных баях, збіў 16 варожых самалётаў асабіста і яшчэ 8 — у складзе групы.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 лютага 1948 года маёр Васіль Сярогін быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 8306.
Везувій
Везувій (Vesuvio, Vesuvius) — дзеючы вулкан на поўдні Італіі у рэгіёне Кампанія непадалёку ад Неапаля. Вышыня — 1281 метраў (1944). Адзін з трох дзеючых вулканаў Італіі, адзіны дзеючы вулкан на ўласна Еўрапейскім кантыненце. Вядомы тым, што пры вывяржэнні 79 г. былі знішчаны рымскія гарады Пампеі і Геркуланум. Лічыцца адным з самых небяспечных вулканаў свету.
Васіль Георгіевіч Сярогін
Біяграфія
Пасля заканчэння вайны Сярогін працягнуў службу ў Савецкай Арміі. У 1958 годзе ў званні палкоўніка быў звольнены ў запас. Пражываў і працаваў у Гомелі. Актыўна займаўся грамадскай дзейнасцю. Памёр 10 жніўня 1996 года, пахаваны ў Гомелі.
Везувій
У кратары і на свежых лававых патоках час ад часу вырываюцца вадзяныя пары і газы тэмпературай да 400 °C. Лава і туфы у працэсе вывятрэння стварылі ўрадлівыя глебы схілаў Везувія. На ніжняй частцы схілаў знаходзяцца фруктовыя сады і вінаграднікі, прыблізна да вышыні 800 метраў — сасновы гай.
Васіль Георгіевіч Сярогін
Біяграфія
Ганаровы грамадзянін Парыжа. Быў узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, шасцю ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Аляксандра Неўскага, двума ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені, двума ордэнамі Чырвонай Зоркі, шэрагам медалёў і замежных узнагарод, у тым ліку ордэнам Ганаровага легіёна, які яму ў Парыжы, у 1961 годзе ўручыў Прэзідэнт Французскай рэспублікі Шарль дэ Голь
Везувій
Першае дакументальна зафіксаванае вывяржэнне вулкана адбылося 24 жніўня ў 79 годзе н. э.
Яўген Гажыч
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Гажычаў (Гажыцаў) харвацкага або венгерскага паходжання.
Везувій
Авелінскае вывяржэнне каля 1740 года да н.э
Шэраг новых археалагічных знаходак на сённяшні дзень несумненна сцвярджае факт існавання Авелінскага вывяржэння Везувія. Яно адбылося прыкладна ў 1740 годзе да н.э (± 150 гадоў), і праходзіла ў паўночна-заходнім кірунку праз сённяшнія мястэчкі Авеліна Avellino, Нола Nola і вёску Сан Паола Бел Сіта San Paolo Bel Sito. Наваколле Авеліна у адлегласці 35 кіламетраў ад вулкана было пакрыта 50-сантыметравым слоем попелу. У непасрэднай блізасці вулкана таўшчыня слою попелу дасягала некалькіх метраў. У час закладкі фундаменту новага аўтабана каля Авеліна ў 1972 г. былі знойдзены прадметы керамікі бронзавага перыяду пад узніклымі ў выніку вывяржэння вулкана старымі слаямі попелу.
Яўген Гажыч
Біяграфія
У 1815 г. у званні маёра звольніўся з расійскай арміі. У 1818 годзе разам з жонкай купіў у князя Чартарыйскага (верагодна, Канстанціна) фальварак Сегенеўшчына Брэсцкага павета з 174 душамі мужчынскага полу. Пахаваны на могілках у Воўчыне побач з жонкай.
Везувій
Іншыя звесткі
На схілах Везувія Спартак нагалаву разбіў войска аднаго з легатаў прэтора Варынія, знішчыў войскі двух іншых легатаў, а пасля гэтага і войска самаго прэтора ў час Трэцяй вайны рабоў.
Цікавыя факты
У гонар вулкана названы мінерал везувіян.
Яўген Гажыч
Сям’я
Ажаніўся з Кацярынай з Гансоўскіх (1785—1849), з якой меў двух сыноў :
Усолле
Усолле (Усолье) — горад (з 1940 года) у Расіі, у складзе Усольскага раёна Пермскага краю. Насельніцтва 5,4 тыс. чалавек (2008). Заснаваны ў 1606 годзе. Горад размешчаны на правым беразе ракі Камы, насупраць горада Бярэзнікі, за 183 км ад Пермі.
IC 3731
IC 3731 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Штучная мова
Шту́чныя мо́вы — гэта спецыялізаваныя мовы, у якіх лексіка, фанетыка і граматыка былі спецыяльна распрацаваны дзяля ўвасаблення пэўных мэт. Менавіта мэтанакіраванасць вылучае штучныя мовы ад натуральных. Такія мовы таксама называюць несапраўднымі, прыдуманымі мовамі. Такіх моў ужо існуе больш за тысячу, і пастаянна ствараюцца ўсё новыя.
Ёсць мноства падстаў для стварэння штучнай мовы: палягчэнне чалавечых зносін, лінгвістычныя эксперыменты, мастацкая творчасць, лінгвістычныя гульні.
Выраз штучная мова зрэдку выкарыстоўваецца для абазначэння планавых і іншых моў, распрацаваных для выкарыстання ў чалавечай камунікацыі. Зрэдку пазбягаюць называць такія мовы "штучнымі", таму што гэты тэрмін можа мець зняважлівы падтэкст у асобных мовах.
Па-за грамадствам эсперантыстаў, планавая мова азначае набор правіл, дадзеных на натуральнай мове, каб стандартызаваць штучную мову. У сувязі з гэтым, нават натуральныя мовы могуць быць штучнымі ў асобных адносінах. Прадпісваючыя граматыкі, апісаныя ў старажытныя часы для класічных моў - такіх як латынь і санскрыт, аснаваныя на правілах кадыфікацыі натуральных моў. Такія наборы правіл з'яўляюцца нечым сярэднім паміж натуральным развіццём мовы і яго яўнай канструкцыяй, а, значыць, адносяцца і да штучных моў.
Класіфікацыя
Вылучаюць наступныя тыпы штучных моў:
Ідэя стварэння новай мовы міжнародных зносін з'явілася ў XVII-XVII ст. у выніку паступовага памяншэння міжнароднай ролі лацінскай мовы. Першапачаткова гэта былі пераважна праекты рацыянальнай мовы, пазбаўленай лагічных памылак жывых моў і заснаванай на лагічнай класіфікацыі паняццяў. Пазней з'яўляюцца праекты паводле ўзору і матэрыялаў жывых моў. Першым такім праектам была універсалглот, апублікаваная ў 1863 годзе ў Парыжы Жанам Піра, прадугадашая многія дэталі наступных праектаў, засталася незаўважаная грамадствам.
Наступным праектам міжнароднай мовы стала валапюк, створаная ў 1880 нямецкім мовазнаўцам М. Шлейерам. Яна мела вельмі вялікі рэзананс ў грамадстве.
Найбольш вядомай штучнай мовай стала эсперанта - адзіная са штучных моў, якая атрымала шырокае распаўсюджанне і аб'яднаўшая вакол сябе даволі шматлікіх прыхільнікаў міжнароднай мовы.
Са штучных моў найбольш вядомыя: Таксама ёсць мовы, якія былі створаны для зносін з па-за зямным розумам. Напрыклад - лінкас.
Паводле мэты стварэння штучныя мовы можна падзяліць на наступныя групы:
Колькасць носьбітаў штучных моў можна назваць толькі прыблізна, бо сістэматычнага ўліку носьбітаў не вядзецца.
Паводле ступені практычнага выкарыстання штучныя мовы раздзяляюць на праекты, якія атрымалі шырокае распаўсюджванне: іда, інтэрлінгва, эсперанта. Такія мовы, як і нацыянальныя, называюць «сацыялізаванымі», сярод штучных іх аб'ядноўваюць пад паняццем планавыя мовы. Прамежкавае становішча займаюць такія праекты штучнай мовы, якія маюць пэўную колькасць прыхільнікаў, напрыклад, лаглан (і яе нашчадак ложбан), словіа і іншыя. Большасць штучных моў маюць адзінага носьбіта - аўтара мовы (з гэтай прычыны карэктней называць «лінгвапраектамі», а не мовамі).
Сан-Віта-аль-Тальямента
Сан-Віта-аль-Тальямента (San Vito al Tagliamento) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пардэнонэ.
Насельніцтва складае 14756 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 246 чал./км². Займае плошчу 60 км². Паштовы індэкс — 33078. Тэлефонны код — 0434.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Vito, Modesto e Crescenzia (diaconia).
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сха
Сха — рака ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Бярэзіна (басейн Дняпра).
Даўжыня 80 км. Плошча вадазбору 577 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 3,9 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,5 ‰.
Назва
Назва балцкага паходжання.
Захаваная форма назвы Сха мяркуецца змененай з цягам часу, як і роднасная ёй назва ракі Ісга (таксама ў басейне Бярэзіны, прыток гайненскай Цны). У назве Ісга пачатковы галосны І- другаснага і пазнейшага паходжання.
Абедзве назвы зводзяцца да агульнай ім прамежкавай формы *Сга (фрыкатыўнае г дало пазней форму Сха). Далей да *Зьга (з выбухным ґ), ад балцкага *Zĭgā.
Далей да балцкага *žei- / *ži- «гарэць; свяціць, ззяць», ад якога латышскае zīt «світаць, віднець», zaigs «зіхоткі» (*žei-, -g-), літоўскае žibus «зіхоткі» (*ži-, -b-).
Літоўскія гідранімічныя аналагі — назвы тыпу Žiba, Žiegas, Žied-upė, Žyd-a-upis. «Зіхоткія» водныя назвы ў балцкай гідраніміі на ўсходзе — Лучоса (на старой балцкай тэрыторыі тройчы), Свіцязь (двойчы).
Ад таго ж балцкага кораня таксама азёрныя назвы Жыд-возера (у басейне Прыпяці) і *Zeitō, ад якой назва нёманскай ракі Zietela (> Дзятлаўка). Гэтыя назвы, рачныя і азёрныя, значаць «Блішчастае (возера)», «Блішчастая (рака)» і матываваныя «блішчастасцю» воднай паверхні.
На Бярэзіне (як і на Сажы) Ул. Тапаровым адзначалася адмысловая канцэнтрацыя балцкіх гідронімаў.
Асноўныя прытокі
Справа: Глініца, Бродня. Злева: Неманіца
Бандурыўка (Гайсынскі раён)
Бандурыўка (Бондурі́вка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сха
Гідраграфія
Пачынаецца за 0,5 км на ўсход ад вёскі Міхайлава, вусце ў горадзе Барысаў. Рака цячэ па Верхнебярэзінскай раўніне. Замярзае ў сярэдзіне — канцы снежня, крыгалом у канцы сакавіка. Рака выкарыстоўваецца як водапрыёмнік меліярацыйных сістэм.
Даліна да ўпадзення ракі Глініца невыразная, ніжэй скрынкападобная, шырынёй 0,3—0,4 км, месцамі 1—2 км. Схілы спадзістыя і ўмерана стромкія (вышыня 15—20 м), парэзаны ярамі і далінамі прытокаў. Характэрны шматлікія выхады грунтовых водаў. Пойма двухбаковая, зрэдку чаргуецца па берагах або адсутнічае; шырыня яе ў вярхоўі каля 0,1 км, у месцы ўпадзення Неманіцы 0,9 км, у нізоўі зліваецца з далінай Бярэзіны. Паверхня роўная, месцамі забалочаная і перасечаная меліярацыйнымі каналамі. У разводдзе затапляецца на глыбіню 0,3—0,5 м тэрмінам да 5—10 сутак.
Рэчышча ад вытоку на працягу 12,5 км каналізаванае, ніжэй моцназвілістае, шырынёй 6—12 м. Берагі стромкія і абрывістыя. Найвышэйшы ўзровень разводдзя ў пачатку красавіка, найбольшая вышыня над межанным узроўнем 1,7 м.
Беларускі вызвольны рух у Аўстраліі
Беларускі вызвольны рух у Аўстраліі, Беларускі вызвольны фронт у Аўстраліі заснаваны на арганізацыйным сходзе ў Мельбурне ў 1952 г. Частка Беларускага Вызвольнага Руху і Беларускага Вызвольнага Фронту. У складзе налічвалася больш як 30 ваенных. Найбольш дзейсны аддзел існаваў у Мельбурне. Галоўнай мэтай меў аб'яднанне беларускіх ваенных для актыўнай грамадскай дзейнасці.
У 1955 г. (згодна з палітычнымі падзеямі ў беларускай паваеннай эміграцыі) замест Руху створаны Беларускі вызвольны фронт з тымі ж задачамі дзейнасці. Фронт скіроўваў сваю дзейнасць на аб'яднанне беларускіх ваенных, рэпрезентацыю Беларусі на міжнародных антыкамуністычных канферэнцыях. БВФ у Аўстраліі з'яўляецца членам Федэральнай рады беларускіх арганізацый у Аўстраліі.
Дзейнасць аддзела БВФ Мельбурна ішла супольна з Беларускім аб'яднаннем у Вікторыі, у шэрагах якога было шмат былых ваенных. Таксама пад апекай аддзела дзейнічала беларуская спартыўная дружына «Зубр» (спачатку футбольная, потым валейбольная).
Душан Бакіч
Душан Бакіч (нар., Падгорыца, Чарнагорыя) — чарнагорскі футбаліст, нападнік беларускага клуба «Дынама» з Мінска і нацыянальнай зборнай Чарнагорыі.
Клубная кар’ера
У Падгорыцы пачаў займацца футболам у школе футбольнага клуба «Будучнаст», першы трэнер — Васка Дулавіч. Ва ўзросце 17 гадоў падпісаў прафесійны кантракт з гэтай камандай, дэбютаваў за галоўную каманду ў 2018 годзе.
У складзе «Будучнасці» двойчы стаў срэбраным прызёрам чэмпіянату Чарнагорыі (сезоны 2017/2018 і 2018/2019). У 2019 годзе стаў пераможцам Кубка Чарнагорыі. Выступаў у кваліфікацыйным раўндзе Лігі Еўропы УЕФА. За каманду згуляў у 43 матчах і набраў 4 выніковыя балы (3+1).
Са студзеня 2020 года трэніраваўся з беларускім клубам «Энергетык-БДУ» і ў лютым падпісаў з ім кантракт. У складзе «студэнтаў» згуляў у 26 матчах, у якіх набраў 16 выніковых балаў (11+5), стаўшы найлепшым бамбардзірам каманды ў сезоне.
У студзені 2021 года перайшоў у мінскае «Дынама». Не замацаваўся ў складзе дынамаўцаў, гуляў за дубль, у асноўнай камандзе згуляў толькі аднойчы ў матчы Кубка Беларусі. У ліпені 2021 года быў аддадзены ў арэнду эстонскаму клубу «Легіён».
У студзені 2022 года пасля вяртання з арэнды стаў трэніравацца з дынамаўцамі і пачаў у складзе каманды сезон, стаў адным з асноўных нападнікаў.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за моладзевую зборную Чарнагорыі.
17 лістапада 2022 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Чарнагорыі, выйшаўшы на замену ў другім тайме таварыскага матча са Славакіяй (2:2).
Веліты
Велі́ты (velites) — від лёгкай пяхоты ў Старажытнай Грэцыі, потым у Старажытным Рыме ў 4 — 3 ст. д. н. э. Зброя — лук, прашча, дроцік. Засцерагальнага ўзбраення не мелі.
У табары неслі вартавую службу, у паходзе забяспечвалі ахову. У бітве намагаліся зблізіцца з праціўнікам, завязаць бой, даць магчымасць разгарнуцца асноўным сілам.
IC 3732
IC 3732 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Марк Цукерберг
Марк Эліят Цукерберг (Mark Elliot Zuckerberg, арыгінальнае вымаўленне — Закерберг, нар. 14 мая 1984, Уайт-Плэйнс, штат Нью-Ёрк, ЗША) — распрацоўшчык і заснавальнік сацыяльнай сеткі Facebook. Пражывае ў Крамянёвай даліне (горад Пала-Альта).
Міхаіл Восіпавіч Баршч
Міхаіл Восіпавіч Баршч (,  — ) — савецкі архітэктар і педагог.
Біяграфія
У 1926 у скончыў маскоўскі Вышэйшы мастацка-тэхнічны інстытут. Дыпломная праца: «Крыты рынак у Маскве».
З 1934 г. працаваў у майстэрні-школе І. У. Жалтоўскага.
У 1948—1952 гадах у інстытуце Белдзяржпраект.
Кіраўнік майстэрні з 1950 года.
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларускай ССР (1968 года).
З 1935 года выкладчык Маскоўскага архітэктурнага інстытута. Дацэнт. Прафесар (1947 г.).
Іншыя гарады
, манумент героям грамадзянскай вайны ў Хабараўску (1956), помнік К. Э. Цыялкоўскаму ў Калузе (1958), манументы ў Маскве ў гонар дасягненняў сав. народа ў асваенні касмічнай прасторы (1964) і і інш.
Узнагароды
Дзяржаўная прэмія БССР 1968 за ўдзел у стварэнні архітэктурнага ансамблю Ленінскага праспекта ў Мінску.
Васыліўка (Гайсынскі раён)
Васыліўка (Васи́лівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Краснае Возера (Акмолінская вобласць)
Краснае Возера — сяло ў Аршалынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Турген. Знаходзіцца прыкладна ў 14 км на ўсход ад цэнтра пасёлка Аршалы. Код КАТА — 113447200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 232 чалавекі (108 мужчын і 124 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 107 чалавек (54 мужчыны і 53 жанчыны).
Гісторыя Ізраіля
Першай яўрэйскай дзяржавай на тэрыторыі сучаснага Ізраіля стала Ізраільска-Іўдзейскае царства. Пазней яно распалася на Іўдзейскае і Ізраільскае царства. Апошняе праіснавала ўсяго 70 гадоў. У I стагоддзі нашай эры пала Іўдзейская дзяржава. На працягу наступных 2 тысячагоддзяў гэты рэгіён прыналежыў розным імперыям. Увесь гэты перыяд яўрэі не мелі ўласнай дзяржавы. Толькі ў 1948 г. яны змаглі аднавіць сваю дзяржаўнасць, стварыўшы Ізраіль.
Найстаражытная гісторыя
Самымі старажытнымі насельнікамі сучаснай тэрыторыі Ізраіля былі неандэртальцы. Першыя людзі сучаснага тыпу з’явіліся ў гэтым рэгіёне прыкладна 75 тысяч гадоў таму.
У 10-8 тысячагоддзях да н. э. сучасная тэрыторыя Ізраіля ўваходзіла ў арэал натуфійскай культуры, носьбіты якой упершыню ў гісторыі пачалі культываваць збожжавыя.
Прыкладна 9 тысяч гадоў таму ў гэтых месцах пачалася неалітычная рэвалюцыя і з’явіліся першыя паселішчы. Прыблізна гэтым перыядам датуецца з’яўленне першага вядомага гісторыі горада, акружанага сцяной, — Ерыхона. Ханаан, першыя семіцкія плямёны, з’явіліся тут прыкладна ў 4-3 тысячагоддзі да н. э. Наступныя 2-3 тыс. гадоў краіна знаходзілася пад кіраваннем Старажытнага Егіпта.
Ізраільска-Іўдзейскае царства
Каля 1200 г. да н.э. ў Ізраілі з’яўляюцца першыя яўрэйскія паселішчы. У канцы XI стагоддзя да н.э. яны ствараюць у рэгіёне Ізраільска-Іўдзейскае царства. Згодна з Бібліяй, дзяржава заснавана прарокам Самуілам і першым ізраільскім царом Саулам.
Тагма (біялогія)
Тагма (tagma, мн. л. tagmata ад τάγμα) — аддзел цела ў сегментаваных (членістых) жывёл. Як правіла, тагмай лічыцца кожны больш-меней адасоблены аддзел цела, які складаецца з некалькіх адносна аднастайных сегментаў. У розных групах колькасць тагмаў і іх сегментарны склад розны. Найбольш шырока вядомыя прыклады тагмаў: галава, грудзі і брушка насякомых, галавагрудзі і «брушка» (апістасома) павукоў. Гэтае паняцце пераважна выкарыстоўваецца пры апісанні будовы кольчатых чарвей і членістаногіх.
Гісторыя Ізраіля
Ізраільска-Іўдзейскае царства
Пасля смерці цара Саламона дзяржава распалася на Іўдзейскае і Ізраільскае царства. Апошняе праіснавала ўсяго 70 гадоў.
Іўдзейскае царства
Першым царом Іўдзейскага царства быў сын Саламона Раваам (928—911 да н.э.). Дзяржава вяла войны з Ізраільскім царствам, Егіптам, філістымлянамі, Дамаскам, Асірыяй. Значнай вяхой у гісторыі царства было валадарства Іасіі, калі яно вызвалілася ад асірыйскай няволі і нават далучыла да сябе значную частку былога Ізраільскага царства. Тады было аблегчана становішча рабоў-даўжнікоў і праведзена цэнтралізацыя культу Яхве ў Іерусаліме. Нягледзячы на сваю слабасць, Іўдзея праявіла сваю жывучасць і праіснавала даўжэй, чым Ізраільскае царства.
Пасля заваявання вавілонскім цар Навухаданосарам, значная частка іудзеяў выведзена ў Вавілонію (вавілонскі палон). Персідскі цар Кір II вярнуў палонных у Палесціну (538 да н.э.), дазволіў аднавіць Іерусалім; улада перададзена ў рукі калегіі жрацоў пад наглядам персідскага сатрапа. Толькі праз 70 гадоў пасля вавілонскага палону Іўдзея аднавіла сваю дзяржаўнасць.
У VI стагоддзі н.э. Іўдзейскае царства падначалена Аляксандрам Македонскім. Пасля смерці палкаводца царства стала незалежным пад уладай дынастыі Хасманеяў.
Рымскі перыяд
63 г. да н.э. — Іўдзейскае царства становіцца васалам Рымскай імперыі.
Першая палова I стагоддзя н.э. — дзейнасць Ісуса і апосталаў ў Іўдэі.
66—73 гады н.э. — Іўдзейская вайна, Іўдзея страчвае аўтаномнасць.
132—135 гады н.э. — паўстанне Бар-Кохбы ва Іўдзеі.
395 г. н.э. — у выніку распаду Рымскай імперыі тэрыторыя сучаснага Ізраіля пераходзіць да Візантыі.
Сярэдневечча
У 614 годзе сучасны Ізраіль быў заваяваны Персіяй і ўвайшоў ў склад імперыі Сасанідаў. Авалодаўшы Іерусалімам, персы перадалі яго яўрэям. Аднак, кантроль над Іерусалімам заставаўся ў іх руках толькі на працягу трох гадоў.
Пасля перамогі над Персіяй у 629 годзе візантыйскі імператар Іраклій урачыста ўступіў у Іерусалім. Палесціна (тагачасная назва Ізраіля) зноў стала візантыйскай правінцыяй. У 629—630 гадах, у выніку масавых забойстваў і ганенняў на яўрэяў, пачатых Іракліем, яўрэяская прысутнасць у рэгіёне дасягнула свайго мінімуму за ўсю трохтысячагоднюю гісторыю. Тым не менш, яна на тэрыторыі сучаснага Ізраіля ніколі не спынялася цалкам.
У 638 годзе Палесціну заваявалі арабы. З гэтага перыяду пачалася арабізацыя рэгіёну і пранікненне ісламу.
Эпоха арабскага валадарства ў Палесціне дзеліцца на чатыры перыяды: заваяванне і засваенне краіны (638—660 гады), дынастыя Амеядаў (661—750), дынастыя Абасідаў (750—969), дынастыя Фацімідаў (969—1099).
У 1260 годзе Палесціна перайшла ў рукі дынастыі Мамлюкаў.
Асманскі перыяд
У 1517 годзе тэрыторыя Ізраіля была заваяваная туркамі-асманамі пад правадырствам султана Селіма I. На працягу 400 гадоў яна заставалася часткай велізарнай Асманскай імперыі (Бліскучай Порты), якая ахоплівала значную частку Паўднёва-Усходняй Еўропы, усю Малую Азію і Блізкі Усход, Егіпет і Паўночную Афрыку.
У Асманскай імперыі іудзеі мелі статус «зімі» — гэта значыць карысталіся адноснай грамадзянскай і рэлігійнай свабодай, але не мелі права насіць зброю, служыць у войску і ездзіць на конях, а таксама былі абавязаныя плаціць асаблівыя падаткі. У гэты перыяд яўрэі Эрэц-Ісраэль жылі галоўным чынам за кошт дабрачынных паступленняў з-за мяжы («халука»). На працягу XVI стагоддзя вялікія яўрэйскія абшчыны раслі і развіваліся ў чатырох святых (для іўдаізму) гарадах: Іерусаліме, Хеўроне, і.
На пачатку 1799 года ў Палесціну ўварваўся Напалеон. Французам атрымалася авалодаць Газай,, Лодам і Яфай. Аднак французскі палкаводзец не здолеў авалодаць крэпасцю Ака і быў вымушаны адступіць у Егіпет.
У 1800 годзе насельніцтва Палесціны не перавышала 300 тыс., 5 тыс. з якіх складалі яўрэі (галоўным чынам, сефарды). Большая частка яўрэйскага насельніцтва была сканцэнтравана па-ранейшаму ў Іерусаліме, Цфаце, Цверыі і Хеўроне. Галоўныя месцы канцэнтрацыі хрысціянскага насельніцтва (каля 25 тыс.) — у Іерусаліме, Назарэце і Віфлееме — кантраляваліся праваслаўнай і каталіцкай цэрквамі. Астатняе насельніцтва краіны складалі мусульмане, амаль усе — суніты.
У 1832 тэрыторыя Палесціны была заваяваная Ібрахім-пашай, сынам і ваенным начальнікам віцэ-караля Егіпта Мухамада-Алі. Палесціна, паўночная мяжа якой дасягала Сідона, стала адзінай правінцыяй з цэнтрам у Дамаску. Егіпцяне, якія кіравалі краінай восем гадоў (1832-40), правялі некаторыя рэформы па еўрапейскім узоры.
У XIX стагоддзі Іерусалім зноў ператварыўся ў важнейшы яўрэйскі цэнтр Эрэц-Ісраэль. Цфат, які супернічаў з Іерусалімам за духоўную ўладу, моцна пацярпеў у выніку землятрусу (1837), які забраў жыцці каля 2 тыс. яўрэяў, і прыйшоў у заняпад.
Да 1880 года насельніцтва Палесціны дасягнула 450 тыс. чалавек, з якіх 24 тыс. складалі яўрэі. Большасць яўрэяў краіны жылі ў чатырох гарадах: Іерусаліме (дзе яўрэі складалі больш за палову ўсяго насельніцтва ў 25000 чал), Цфаце (4 тыс.), Цверыі (2,5 тыс.) і Хеўроне (800), а таксама ў Яфе (1 тыс.) і Хайфе (300). Іерусалім стаў найбуйнейшым горадам у краіне.
Імкненне яўрэяў да Сіёну і зараджэнне палітычнага сіянізму
Сярод яўрэяў, якія жылі ў дыяспары, заўсёды было распаўсюджана моцнае імкненне вярнуцца да Сіёна. Пачынаючы з XII стагоддзя пераслед яўрэяў хрысціянскай царквой прывёў да іх прытоку на Святую зямлю. У 1492 годзе гэты паток істотна папоўніўся яўрэямі, выгнанымі з Іспаніі, якія заснавалі яўрэйскую суполку Цфата.
Першая вялікая хваля сучаснай іміграцыі, вядомая як (עלייה), пачалася ў 1881 годзе, калі яўрэі былі вымушаныя ратавацца ўцёкамі ад пагромаў ва Усходняй Еўропе.
Заснавальнікам палітычнага сіянізму — руху, які ставіў сваёй мэтай пабудову яўрэйскай дзяржавы на зямлі Ізраіля, падымаючы яўрэйскае пытанне на міжнароднай арэне — лічыцца Герцль. У 1896 годзе Герцль апублікаваў сваю кнігу «Яўрэйская дзяржава» (Der Judenstaat), у якой выклаў сваё бачанне будучыні яўрэйскай дзяржавы. Ужо ў наступным годзе Герцль кіраваў першым.
(1904—1914 гады) пачалася пасля Кішынёўскага пагрому. Прыблізна 40 тыс. яўрэяў пасялілася ў Палесціне. Большасць імігрантаў першай і другой аліі былі артадаксальнымі яўрэямі, але другая Алія ўключала таксама і сацыялістаў, якія заснавалі кібуцны рух.
XX стагоддзе
У снежні 1916 года ў Палесціне пачынаюцца баявыя дзеянні Першай сусветнай. Тут баявыя дзеянні вяліся паміж брытанскімі і турэцкімі войскамі. Удзел у баях у Палесціне ў 1916—1918 гадах прымалі невялікія сілы Францыі, Германіі і Аўстра-Венгрыі.
У 1922 г. Ліга Нацый уручыла Вялікабрытаніі мандат на Палесціну. У той час краіну засялялі пераважна арабы-мусульмане, аднак самы буйны горад, Іерусалім, быў пераважна яўрэйскім.
Уздым нацысцкай ідэалогіі ў 1930-х гадах у Германіі прывёў да наплыва чвэрці мільёна яўрэяў у Палесціну, якія ратаваліся ад нацызму. Гэты наплыў скончыўся гадоў і выданнем Вялікабрытаніяй «», якая фактычна прыпыніла іміграцыю яўрэяў у Палесціну. Краіны свету адмаўляліся прымаць яўрэяў, якія ратаваліся ад Катастрофы, што разам з забаронай Вялікабрытаніі на перасяленне ў Палесціну фактычна азначала смерць для мільёнаў. Для абыходу забароны на іміграцыю ў Палесціну была створана падпольная арганізацыя «Масад ле-Алія Бэт», якая дапамагала яўрэям нелегальна дабрацца да Палесціны.
Пасля 1945 года Вялікабрытанія апынулася ўцягнутая ў нарастаючы канфлікт з яўрэйскім насельніцтвам.
У 1947 годзе брытанскі ўрад адмовіўся ад мандата на Палесціну, аргументуючы гэта тым, што ён не здольна знайсці прымальнае рашэнне для арабаў і яўрэяў.
14 мая 1948 г., за адзін дзень да заканчэння брытанскага мандата на Палесціну, Давід Бэн-Гурыён абвесціў стварэнне незалежнай дзяржавы — Ізраіль. Неўзабаве маладая дзяржава ўступіла ў канфлікт з арабамі.
У наступным, Ізраіль, якога падтрымаў Захад, неаднаразова ўступаў у розныя узброеныя супрацьстаянні з арабскімі краінамі, якія заручыліся падтрымкай СССР.
Канфлікты паміж Ізраілем і арабскімі краінамі ў XX стагоддзі:
Да канца XX стагоддзя стаўленне паміж Ізраілем і Арабскімі краінамі нязначна нармалізаваліся. Усё пачалося з таго, што Іарданія і Егіпет прызналі Дзяржаву Ізраіль. Затым, 23 кастрычніка 1998 года, паміж ізраільскім урадам і ПНА быў заключаны мемарандум Уай-Рывер. Пагадненне прадугледжвала перадачу тэрыторыі Іўдзеі і Самарыі пад кантроль Палесцінскай адміністрацыі ў абмен на абавязацельства прыняцця эфектыўных мер па барацьбе з тэрарызмам.
У ліпені 2000 года пры пасярэдніцтве ЗША прайшла сустрэча паміж палесцінскім лідарам Ясірам Арафатам і прэзідэнтам Ізраіля Эхудам Баракам. Палітыкі разгледзелі план стварэння палесцінскай дзяржавы на 97 % тэрыторыі Заходняга берага ракі Іардан і сектара Газа. Аднак перамовы ліпеня 2000 года толькі пагоршылі адносіны паміж палесцінцамі і ізраільцянамі, што прывяло да Інтыфады Аль-Аксы.
Няропля (рака)
Няро́пля — рака ў Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Друць (басейн Дняпра).
Назва
Назва Няропля балцкага паходжання, складаецца з дзвюх асноў.
Корань Ner- у літоўскіх рачных назвах тыпу Neris, Nereta, Nerotis, у балцкіх гідронімах на ўсходзе Нярус(с)а (прыток Дзясны), Нерата (возера ля дзвінскай ракі Таропы) , Нераста (рака на Павоччы).
Варыянт гэтага кораня Nar- у назвах тыпу Нарач, Нароўля, літоўскіх гідронімах Narantis, Narasa, Narutis, Nar-akys, Nar-upis.
Звязана з літоўскім nerti «ныраць», naras «нырок (у ваду)». Далей да індаеўрапейскага ner- «ныраць, пагружацца; нара, логвішча».
Другая аснова ў назве Няропля звязаная з літоўскім upė, прускім api «рака», якія ў гідронімах Каспля, Вопь, Упа.
Значэнне назвы Няропля (< Ner-upė) можна перадаць як «Глыбокая рака».
Гідраграфія
Даўжыня ракі 30 (25 ) км. Плошча вадазбору 200 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,6 м/км. Пачынаецца за 1 км на поўдзень ад вёскі Ількавічы, вусце за 3 км на паўночны ўсход ад вёскі Каліноўка. Рэчышча, за выключэннем 2 км у вярхоўі, каналізаванае. Цячэ праз возера Няропля. Вадазбор на поўначы Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Асноўны прыток — Запакулка (злева).
Вэрбка (Гайсынскі раён)
Вэрбка (Ве́рбка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Беларускі жаночы камітэт у Вікторыі
Беларускі жаночы камітэт у Вікторыі арганізаваны 10 верасня 1972 г. у Мельбурне (штат Вікторыя) з ініцыятывы Беларускага цэнтральнага камітэта ў Вікторыі.
Галоўныя кірункі дзейнасці былі звязаны з арганізацыяй нацыянальных мерапрыемстваў 9падрыхтоўкай залы і пачастунку), апекай над хворымі ўдзельнікамі беларускай грамады, наладжваннем забаваў, вечарынаў. Збіраў ахвяраванні на дабрачынныя справы, меў уласную касу. Спыніў сваю дзейнасць з прычыны сталага ўзросту ўдзельніц у 2000 г. Грашовыя сродкі, што былі на той момант на рахунку арганізацыі, перададзены ў Федэральную раду беларускіх арганізацый у Аўстраліі.
Ваўкавыскі раён
Ваўкавыскі раён — раён у складзе Гродзенскай вобласці. Мяжуе з Бераставіцкім, Свіслацкім, Мастоўскім, Зэльвенскім раёнамі Гродзенскай вобласці і Пружанскім раёнам Брэсцкай вобласці.