cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фонбэт
Мінуўшчына
У 1998 гаду адкрыўся філіял у Санкт-Пецярбургу, к 2003 году сетка пунктаў прыёму ставак налічвала больш 100 філіялаў у гарадах Расіі і краін СНД. Кампанія пачала выдаваць штотыднёвую газету «На Фоне спорту» са спартыўнай інфармацыяй.
У 2009 годзе было рэфармавана галіновае заканадаўства, уступіў у дзеянне Федэральны закон РФ ад 29 снежня 2006 г. № 244-ФЗ «Аб дзяржаўным рэгуляванні дзейнасці па арганізацыі і збаўленню азартных гульняў і аб занясенні змяненняў у некаторыя заканадаўчыя акты Расійскіх Федэрацыі». Дзейнасць ігральнага бізнесу была абмежавана 4 спецыяльнымі зонамі, а букмекерам дазволілі прымаць стаукі на падзеі, на зыход якіх яны паўплываць не могуць. Замест ануляваных ліцэнзій ад Міністэрства спорту, выдаваных раней на кожны пункт прыёму ставак, Федэральная падатковая служба (ФНС) пачала выдаваць адзіную ліцэнзію на кампанію. Кампанія «Ф. В. Н.» стала адной з 10 букмекерскіх кампаній, новую ліцэнзію, якіх атрымалі ў 2009 годзе.
У 2014 году кампанія правяла рэбрендынг, змяніла назву «Ф. В. Н.» на «Фонбэт» і ўкараніла новую каляровую гаму ў сімволіцы. У тым жа годзе Госдума дазволіла рабіць стаўкі у інтэрнэце.
З 2020 года скарыстацца паслугамі кампаніі могуць гульцы з Беларусі, Расіі і Казахстана. У тый час, як рэгістрацыя на міжнародным сайте а партал замарожаны.
Рэйтынгі, даследаванні, узнагароды
«Фонбет» заняла 1-е месца ў рэйтынгу букмекеров Forbes за 2020 год. Кампаніі ранжыраваліся па выручцы і прыбытку.
Па падрахункам 2020 года БК «Фонбет» стала лідарам па выручцы і прыбытку (52,19 млрд рублёў) сярод расійскіх букмекеров згодна даследаванню Metaratings.
Гран-спрэчкі Прэміі РБ «Букмекер года» у 2021 году.
Па падрахункам першага паўгоддзя 2021 гады сайт букмекерской канторы «Фонбет» самым наведвальным сярод усіх ліцэнзаваных расійскіх букмекераў з сукупным трафікам 45.523 млн наведвальнікаў, згодна даследаванню SportClan.
Анты
Паводле Іардана анты і склавіны з'яўляліся часткамі «шматлікага племя венетаў». Ім дадзены канкрэтныя геаграфічныя прывязкі, якія дазваляюць лакалізаваць антаў у перыяд экспансіі на Балканы. Па меркаванні таго ж аўтара, анты — «самыя магутныя з іх (славян)», жылі паміж Днястром і Дняпром, дзе «Пантыйскае мора ўтварае дугу». Паводле Пракопія, склавены і анты выводзіліся не ад венедаў, а ад варвараў «спораў» («рассеянных па паселішчах»). Від іх у Пракопія апісваецца так: «''...Вельмі высокага росту і велізарнай моцы. Колер скуры і валасоў у іх вельмі белы або залацісты...''». Склавены і анты Пракопія жылі ў народапраўстве, прызнавалі валадаром на ўсімі аднаго бога, «творцу маланак». У бітве яны не надзявалі брані, а біліся толькі з дроцікамі і шчытамі.
З XIX ст. у славістыцы распаўсюдзілася меркаванне пра антаў, як пра тое пляменнае аб'яднанне, якое стала асновай усходнеславянскай групы народаў. Але такое адназначнае атаясамленне аспрэчваецца на падставе супастаўлення дакументаў VI ст. з археалагічнымі матэрыяламі, і адзначаецца, што назва магла адносіцца толькі да пэўнай асобнай тагачаснай групіроўкі славянаў, якая магла і не мець дачынення да гэтай групы.
На мяжы VI і VII ст. анты ўступілі ў саюз з Візантыяй і ўзнялі паўстанне супраць панавалых тады авараў; аварскі каган скіраваў вялікае войска, каб знішчыць антаў (602). Пасля гэтага паходу, пра які амаль нічога не вядома, з гістарычных крыніц знікаюць якія-небудзь ўзгаданні пра антаў, таму верагодна, што яны сапраўды былі знішчаныя.
NGC 2740
NGC 2740 (іншыя абазначэнні — MCG 9-15-86, ZWG 264.60, KCPG 185B, PGC 25531) — спіральная галактыка (Sab) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 5354-1
IC 5354-1 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор'і Скульптар.
Гэты аб'ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сідаркі (Рослаўльскі раён)
Сідаркі (Сидорки) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кірылаўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 149 жыхароў (2007). Размешчана ў паўднёвай частцы вобласці за 1,5 км на поўнач ад Рослаўля, у 1,5 км на поўнач ад аўтадарогі Масква — Варшава («Старая Польская» ці «Варшаўка»), на беразе ракі Асцёр. За 3 км на паўднёвы ўсход ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рослаўль I на лініі Смаленск — Бранск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Джон Крыстафору
Джон Крыстафору ( — ) — брытанскі мастак грэчаскага паходжання. Дзяцінства правёў у Грэцыі, але вярнуўся ў Англію ў 1938 годзе. З пачаткам вайны ўступіў у Каралеўскія ВПС, дзе выконваў місіі на Далёкім Усходзе.
Першая выстава Крыстафору адбылася ў 1949 годзе. У 1957 годзе ён пераехаў у Парыж і ўдзельнічаў у выставе з Энрыка Баем, Ёрнам і Міхайлавічам у Galerie Rive Gauche. Galerie Birch (Капенгаген), з якой Крыстафору працаваў шмат гадоў, аддасць даніну яго спадчыне персанальнай выставай «Hommage à Christoforou» 3 мая 2014 года.
Карціны знаходзяцца: Галерэя Тэйт, Лондан; Музей Фрысіраса, Грэцыя; Музеі горада Нотынгем.
Дзядкі
Дзядкі́́ (Agrimonia) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя залозіста-апушаныя травяністыя расліны з высокімі прамастойнымі простымі ці галінастымі сцябламі і кароткімі карэнішчамі. Вышыня да 100 см. Лісце чаргаванае, няпарнаперыстае, з прылісткамі. Кветкі дробныя, жоўтыя, духмяныя, двухлолыя, 5-членныя, у доўгіх коласападобных гронках. Плод — 1—2 арэшкі, укрыты кручкападобнымі шчацінкамі (адсюль беларуская назва роду), з дапамогай якіх плод чапляецца да шэрсці жывёл і вопраткі людзей.
Арэал
Адрозніваецца 10 (18 ) відаў. Пашыраны пераважна ў Паўночным паўшар’і. На тэрыторыі Беларусі дзікарослыя віды: (нар. назвы смятаннік, сучкі, шчэрб),  і. Растуць у шыракалістых і шыракаліста-хваёвых лясах, на сухіх схілах, у хмызняках і інш.
Значэнне
Лекавыя, эфіраалейныя, дубільныя, фарбавальныя і дэкаратыўныя расліны.
Аляксандр Сцяпанавіч Сопат
Алякса́ндр Сцяпа́навіч Со́пат (, в. Аўрамаўская, Хойніцкі раён, Гомельская вобласць — 2011) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся 23 лютага 1936 года ў в. Аўрамаўская Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці ў рабочай сям’і.
Скончыў 6 класаў школы. Працоўную дзейнасць пачаў у 1950 годзе ў Архангельску на рыбалоўным сэйнеры. У 1952—1955 гадах працаваў на судах Мурманскага тралавага флоту — качагарам, матросам. У 1955—1958 гадах служыў у Савецкай Арміі. У 1958—1964 гадах быў матросам, боцманам, памочнікам капітана на судах Мурманскага марскога параходства.
У 1965 годзе пераехаў у Гомель. Працаваў у трэсце «Гомельсельбуд». У 1980—1982 гадах працаваў экскаватаршчыкам у Беларускім упраўленні буравых работ на нафтапромыслы ў Саматлоры, Памежным (Ніжнявартаўск).
Творчасць
Літаратурную дзейнасць пачаў у пачатку 1960-х гадоў, піша на рускай мове. Першае яго апавяданне «Працоўны гонар» апублікавана ў газеце «Гомельская праўда» у 1965 годзе. Пісаў нарысы, замалёўкі, навелы пра жыццё рабочых калектываў, рабочых Запаляр’я. Друкаваліся яны ў альманаху «Северное сияние», у газетах «Комсомолец Заполярья», «Комсомольская правда», часопісе «Нёман», газеце «Гомельская праўда». Працаваў у жанры аповесці («Спытай самому сабе», «Аляксей Чарняк», «Мёртвая вада» і інш.). Аўтар кніг «Траса», «Саматлор». У 1989 годзе ў выдавецтве «Юнацтва» выйшаў зборнік прозы А. Сопата «Караблі», адрасаваны старэйшаму школьнаму ўзросту. Аўтар рамана «Ціхі хутар» (пра дзейнасць НКУС на Палессі ў гады вайны) і зборніка аповесцяў «Выкраданне», прысвечанага актуальным праблемам сучаснага ладу жыцця. Напісаў нарысы «Гаўрош суворага часу», «Крокі да акіяну».
Аляксей Мікалаевіч Бацюкоў
Біяграфія
Скончыў гістарычны факультэт Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1999 годзе, аспірантуру БДУ па спецыяльнасці «Сацыяльная філасофія» ў 2005 г. У 2003—2005 — тэлежурналіст, супрацоўнік магілёўскага абласнога тэлебачання. Працаваў старшым выкладчыкам Беларуска-Расійскага ўніверсітэта (былы Магілёўскі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт), выкладаў філасофію.
Дырэктар Музея гісторыі Магілёва з 17 лютага 2011 года. У 2012 годзе газета «Наша Ніва» назвала Аляксея Бацюкова «Чалавекам года». Прымаў актыўны ўдзел у вяртанні ў Беларусь і папаўненні калекцыі музея каштоўнымі артэфактамі. З яго ініцыятывы былі набыты старажытныя выданні: Статут ВКЛ 1588 г., кніга Казіміра Семяновіча «Вялікае мастацтва артылерыі» 1676 г., «Апостал» Спірідона Собаля 1632 г.
У кастрычніку 2020 года быў аштрафаваны за ўдзел у трох акцыях пратэсту. Друкуецца ў часопісе «Arche», газеце «Наша ніва».
Сям’я
Мае двух сыноў і дачку.
Руперт Брук
Руперт Брук (Rupert Brooke; 3 жніўня 1887 — 23 красавіка 1915) — англійскі паэт.
Вучыўся ў King's College у Кембрыджы. Падчас вучобы цікавіўся беларускім фальклорам. У 1912 г. напісаў п'есу «Літва», падзеі якой адбываюцца ў сялянскай хаце каля Магілёва. Гэта быў адзін з першых англійскіх твораў, прысвечаных беларускай тэматыцы. У 1916 г. п'еса была ўпершыню пастаўленая на сцэне ў Чыкага.
Стаў вядомы ідэалістычнымі ваеннымі санетамі часоў Першай сусветнай вайны, хоць сам не паспеў паўдзельнічаць у ніводнай бітве. Памёр на шляху на бітву пры Галіполі ад запалення крыві ў Эгейскім моры. Пахаваны на в. Скірас.
Львоўская зямля
Львоўская зямля  — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Каралеўстве Польскім (з 1569 года — у Рэчы Паспалітай), частка Рускага ваяводства. Адміністрацыйны цэнтр — горад Львоў, там жа праходзілі сеймікі.
Падзел
Львоўскі стараста склікаў усю шляхту зямлі пад Глінянамі. Паветы абіралі 6 дэпутатаў для кароннага і скарбовага трыбуналаў на дэпутацкім і гаспадарчым сейміку.
Межы
Львоўская зямля межавала:
У склад Львоўскай зямлі як адміністрацыйнай адзінкі ўваходзіла таксама Жыдачыўская зямля (або Жыдачыўскі павет), з якой уласна Львоўская зямля межавала на поўдні.
У адпаведнасці з каралеўскай люстрацыяй, складзенай у 1676 годзе, ва ўсёй Львоўскай зямлі было 42 горада і 618 вёсак, у павеце (г.зн. у Жыдачыўскай зямлі) - яшчэ 9 гарадоў і 170 вёсак
Буйнейшыя гарады і мястэчкі:
Альбрэхт I Габсбург
Пасля смерці бацькі Альбрэхт і яго браты Вернэр і Антон, падзялілі паміж сабой графства Габсбург і некаторыя іншыя ўладанні бацькі.
NGC 2741
NGC 2741 (іншыя абазначэнні — MK 1221, IRAS09004+1827, PGC 25425) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Муравішчына (ручай)
Даўжыня 21,3 км. Пачынаецца за 2,5 км на ўсход ад вёскі Амговічы, вусце за 0,5 км на захад ад вёскі Малая Сліва. Прыток — ручай Сліўка (злева). Рэчышча каналізаванае.
Азербайджан на Паралімпійскіх гульнях
Азербайджан на Паралімпійскіх гульнях — Азербайджан дэбютавала на Паралімпійскіх гульнях у 1996 годзе на летніх гульнях у Атланце. Да гэтага азербайджанцы ўдзельнічалі ў складзе дэлагацыі зборнай СССР у 1988 годзе і ў складзе Аб'яднанай каманды ў 1992 годзе. Пасля атрымання незалежнасці ад СССР у 1991 годзе Азербайджан не ўдзельнічаў у Зімовых Паралімпійскіх гульнях. З таго часу зборная Азербайджана паспяхова ўдзельнічала ва ўсіх розыгрышах Паралімпійскіх гульняў.
IC 5354-2
IC 5354-2 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор'і Скульптар.
Гэты аб'ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Партулак
Партулак, або Дандур (Portuláca) — род кветкавых раслін сямейства. Існуе больш за 100 (па іншых звестках, каля 200) відаў.
Сучасная навуковая назва расліны дадзена з-за спосабу раскрыцця насеннай каробачкі, паходзіць ад portula — веснічкі.
Апісанне
Аднагадовыя ці шматгадовая мясістая травяністая расліна, вышынёй 10—30 см. Корань верацянопадобны, галінасты. Сцябло сакавітае, дудчатае, разгалінаванае. Лісцінкі зялёныя, сакавітыя, авальныя, нагадваюць пляскатыя яйкі, чаргаваныя, сядзячыя. Квітнее з чэрвеня па верасень. Кветкі пераважна дробныя, адзіночныя або ў пазушных пучках, двухполыя, белыя, жоўтыя, часам цёмна-карычневыя, размешчаны па дзве-тры ля разгалінавання сцябла. Плод — каробачка.
Ужыванне
Аднагадовы ўжываецца ў ежу як салата.
Харчовая, лекавая і дэкаратыўная расліна.
Карасор (Акмолінская вобласць)
Карасор — сяло ў раёне Біржан сал Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кенашчынскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 19 км на поўнач ад цэнтра горада Сцяпняк. Код КАТА — 114540500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 98 чалавекі= (53 мужчыны і 45 жанчын). Паводле дадзеных 2009 года, у сяле не было пастаяннага насельніцтва.
Кіеўскі летапіс
Кіеўскі летапіс — летапіс, які быў складзены ў Выдубіцкім манастыры на падставе мясцовых летапісаў і асобных пагадовых запісаў.
У адрозненне ад «Аповесці мінулых гадоў», Кіеўскі летапіс прысвечаны пераважна мясцовым падзеям (гісторыі Кіева) з 1118 да 1199/1200 і мае больш свецкі характар. Летапісец асуджае княжацкія ўсобіцы, апісвае барацьбу ўсходніх славян з полаўцамі. Пад 1159 годам у творы змешчана апавяданне пра падзеі ў Полацкай зямлі, у прыватнасці, пра дзейнасць веча ў Полацку і Друцку, узаемаадносінах веча і князёў. Таксама аўтар акцэнтуе ўвагу на Тураве, Пінску, Берасці. На думку С. М. Салаўёва, У. Ц. Пашуты, Л. В. Аляксеева, у Кіеўскім летапісе ёсць урыўкі з Полацкага летапіса.
Мішэль Камдэсю
Мішэль Камдэсю (франц. Michel Camdessus; нар., ) — французскі эканаміст, дырэктар-распарадчык Міжнароднага валютнага фонду (МВФ) з 16 студзеня 1987 да 14 лютага 2000 года (даўжэй за ўсіх на гэтай пасадзе).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і журналіста. Скончыў юрыдычны факультэт Парыжскага ўніверсітэта, Інстытут палітычных даследаванняў у Парыжы і Нацыянальную школу адміністрацыі.
Працаваў у генеральнай дырэкцыі народнай адукацыі ў Алжыры, міністэрстве фінансаў і эканомікі Францыі, быў фінансавым дарадцам пастаяннага прадстаўніцтва Францыі пры Еўрапейскай эканамічнай супольнасці (ЕЭС) у Бруселі.
Са снежня 1982 года па снежань 1984 года быў старшынёй Валютнага камітэта Еўрапейскай Эканамічнай Супольнасці. Адначасова займаў адказныя пасады ў Французскім банку. У жніўні 1984 года ён быў прызначаны намеснікам кіраўніка, затым у лістападзе 1984 года — кіраўніком Банка Францыі. У гэты ж перыяд быў адміністратарам Цэнтральнага банка краінаў Заходняй Афрыкі.
З 16 студзеня 1987 года — дырэктар-распарадчык Міжнароднага валютнага фонду. Пераабіраўся на гэтую пасаду тройчы. Сярод найбольш важных падзей яго знаходжання на пасадзе быў усходнеазіяцкі фінансавы крызіс. Пакінуў пасаду 14 лютага 2000 года.
25 жніўня 2009 года прэзідэнт Францыі Нікаля Сарказі прызначыў Камдэсю старшынёй камісіі па трэйдарскіх кампенсацыях. Мэта такога прызначэння — сачыць за прэміяльнымі выплатамі найбольш высокааплатным французскім трэйдарам з банкаў, якія атрымалі дзяржаўную падтрымку.
У цяперашні час — прэзідэнт Semaines Sociales de France, член савета дырэктараў Фонду Шырака і камісіі па Афрыцы, створанай Тоні Блэрам. Ён таксама з’яўляецца членам Папскай рады па пытаннях справядлівасці і міру.
Муравішчына (значэнні)
Назву Мураві́шчына маюць:
Гомельскі палацава-паркавы ансамбль
Гэты палацава-паркавы ансамбль займае выключна важнае месца ў гісторыі беларускай архітэктуры канца XVIII — першай паловы XIX стагоддзя. У ім адлюстраваліся некалькі напрамкаў у развіцці нацыянальнага палацавага дойлідства ад развітога класіцызму да неаготыкі.
Склад комплекса
У склад Гомельскага палацава-паркавага ансамбля ўваходзяць:
Палац
Кампазіцыйным цэнтрам ансамбля з'яўляецца пабудаваны ў стылі класіцызму палац, які ўвасобіў у мастацкай форме дух екацярынінскай эпохі.
Парк
Цэнтральны звяном комплекса з'яўляецца парк плошчай 34 гектара. На тэрыторыі парка налічваецца каля 5 тысяч дрэў. У асноўным расце ліпа, акацыя, бяроза, каштан, ясень, клён востралісты і інш. Маецца больш за 30 відаў экзотаў:, , , , , і інш. Сучасны выгляд парк набыў пры І. Ф. Паскевічы. Кіраваў работамі па разбіўцы парка польскі архітэктар Адам Ідзкоўскі. Парк падзелены Лебядзінай сажалкай на дзве часткі — паўднёвую (дзе знаходзіцца палац Румянцавых-Паскевічаў, Сабор св. Пятра і Паўла, капліца-склеп Паскевічаў, помнік М. П. Румянцаву) і паўночную (размяшчаецца парк атракцыёнаў, Зімовы сад, аглядная вежа, якая з'яўляецца былой трубой цукровага завода).
Таксама ў Гомельскім парку, на Кіеўскім спуску, размешчана бронзавая скульптурная кампазіцыя «Лодачнік» у выглядзе чалавека які стаіць у лодцы, а побач з ім сядзіць рысь. Гэтая скульптура сімвалізуе першага чалавека-гамяльчаніна якi прыплыў у гэтыя месцы.
Петрапаўлаўскі сабор
Па праекце англійскага архітэктара Джорджа Кларка ў 1809—1824 годзе недалёка ад палаца збудаваны Петрапаўлаўскі сабор, які зараз з'яўляецца кафедральным саборам Гомельска-Жлобінскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы.
Капліца-склеп
Капліца-склеп сям'і Паскевіч была створана ў псеўдарускім стылі ў 1889 годзе па праекце архітэктара Я. І. Чарвінскага пры ўдзеле мастака С. Садзікава.
Уладзімір Дзмітрыевіч Бруй
Уладзі́мір Дзмі́трыевіч Бруй (нар. 8 жніўня 1948, Гарадзея, Нясвіжскі раён, Баранавіцкая вобласць, БССР) — беларускі пісьменнік, перакладчык.
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут замежных моў у 1971 годзе па спецыяльнасці перакладчык англійскай і французскай моў.
У 1974—2003 працаваў настаўнікам англійскай і французскай моў у Карцэвіцкай сярэдняй школе Нясвіжскага раёна. У 2003—2007 — перакладчык у кампаніі «Совинтервод» (Расія). У 2008—2009, з 2010 — перакладчык на Гарадзейскім цукровым камбінаце.
З 2007 года на пенсіі. З 2011 — кіраўнік Мінскай абласной філіі хрысціянскага літаратурнага аб’яднання «Ласка Божая» («Благодать»).
У 2019 годзе Павел Севярынец вінаваціў кіраўніцтва Беларускага ПЭН-цэнтра ў тым, што яно не прыняло ў арганізацыю шэраг літаратараў, бо тыя з’яўляюцца хрысціянамі, у тым ліку Уладзіміра Бруя.
Творчасць
Публікавацца пачаў у перыёдыках: «Нясвіжскіх навінах», «Настаўніцкай газеце», хрысціянскім часопісе «Благодать».
Вучхоза (Рослаўльскі раён)
Вучхоза (Посёлок Учхоза) — пасёлак у Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кірылаўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 45 жыхароў (2007). Размешчана ў паўднёвай частцы вобласці за 1 км на ўсход ад Рослаўля, за 4 км на поўдзень ад аўтадарогі Масква — Варшава («Старая Польская» ці «Варшаўка»), на беразе ракі Асцёр. У 2,5 км на захад ад пасёлка размешчана чыгуначная станцыя Рослаўль I на лініі Смаленск — Бранск.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак была акупавана нямецкімі войскамі ў жніўні 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Маца
Маца́ (מַצָּה маца́, мн. л. מַצּוֹת мацо́т) — нацыянальная яўрэйская страва ў выглядзе прэснага сухога праснаку выпечанага цеста, якое складаецца толькі з мукі і вады.
Гатуецца, паводле яўрэйскага абраду, да Песаха, калі ўжыванне дражджавога хлеба забаронена. Выпякаецца на адмысловай жароўні па тыпе вафель, без алею паміж дзвюх распаленых металічных паверхняў.
Мацу падаюць замест хлеба, а таксама перамолваюць у дробную муку, з якой потым пякуць тарты і печыва. Перамалотая маца можа быць дробнага і грубага памолу. У адрозненне ад лаваша маца ў гатовым выглядзе ўяўляе сабой шчыльную ломкую пласціну белага, мучнога колеру.
Прыгатаванне
Для прадухілення закісання цеста пры выпечцы мацы выкарыстоўваюцца асаблівыя меры засцярогі. Напрыклад, паколькі заквасцы звычайна спрыяе падвышаная тэмпература вады, то ваду для мацы нарыхтоўваюць загадзя. Яшчэ адным сродкам барацьбы з закваскай з’яўляецца праколванне цеста, якое дазваляе выдаліць змешчаныя ў ім бурбалкі паветра. Увесь працэс выраба мацы да моманту выпечкі не павінен перавышаць 18 хвілін, інакш у цесце пачнецца працэс закісання, і маца зробіцца «».
Стравы з мацы
Маца таксама служыць зыходным прадуктам для прыгатавання іншых страў.
З дробленай мацы робяць велізарныя клёцкі «», звараныя ў булёне, яны становяцца вельмі пышнымі.
З кавалкаў наламанай мацы, размочанай у вадзе або малацэ, смажаць (як амлет) часам з цыбуляй і яйкам — «».
Галоўны корпус ГрДУ
Галоўны корпус Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы — будынак у Гродне, размешчаны па вуліцы Ажэшка, 22.
Архітэктура
Галоўны корпус універсітэта складаецца з аб’ёмаў: асноўнага 4-павярховага, пабудаванага ў 1969 годзе па праекце архітэктара І. Мазнічкі, і злучанага з ім 3-павярховага Г-падобнага ў плане з двухсільным дахам будынка былой жаночай гімназіі, пабудаванага ў 1893 годзе. Канфігурацыя ўчастку, наяўнасць забудовы і гарадскога парку вызначылі аб’ёмна-планіровачнае і архітэктурнае рашэнне асноўнага аб’ёму. Тут размешчаны аўдыторыі, кабінеты, лабараторыі, майстэрні і дапаможныя службы. Галоўны ўваход з вестыбюльнай групай і параднай лесвіцай знаходзіцца ў тарцавой частцы асноўнага аб’ёму, архітэктура якога вырашана рытмічным чаргаваннем аконных праёмаў і міжаконняў з гарызантальнымі канелюрамі. Кампазіцыйныя акцэнты фасадаў — вітражы ў тарцовай частцы над галоўным уваходам (вылучаны вынасным казырком) і на лесвічнай клетцы, якая выступае за лінію бакавога фасада. У глыбіні двара ў 2-павярховым будынку (прыбудаваны да тарца асноўнага аб’ёму) на 1-м паверсе — сталовая на 124 месцы, на 2-м — 2 паточныя аўдыторыі на 400 месцаў. На 1-м паверсе 3-павярховага аб’ёму, які размешчаны ўздоўж вуліцы Ажэшка і злучае асноўны аб’ём і былую гімназію, размешчаны бібліятэка з чытальнай залай на 132 месцы з 2-яруснымі кнігасховішчам і дапаможнымі памяшканнямі, на 2-м — актавая зала на 540 месцаў і фае. Галоўны фасад былой гімназіі падкрэслены цэнтральным і 2 бакавымі рызалітамі. Да гэтага аб’ёму з боку парку прыбудавана спартыўная зала. Усе памяшканні галоўнага корпуса маюць унутраную сувязь, перад ім пастаўлены помнік Янку Купалу.
Маца
Стравы з мацы
З дробак той жа мацы пякуць аладкі «мацэлаткес» і «хрэмзлах».
Заброддзе (метэарыт)
«Заброддзе» — каменны метэарыт, які ўпаў у 1893 каля вёскі Заброддзе Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці. Маса — 3,155 кг. Асноўная частка збераглася ў музеі Віленскага ўніверсітэта, у Беларускай калекцыі маецца яго муляж.
Чанакале (правінцыя)
Чанакале (Çanakkale), правінцыя на паўночным захадзе Турцыі на ўзбярэжжы Мармуровага і Эгейскага мораў. Плошча 9,9 тыс. кв. км. Насельніцтва 467 тысяч чалавек (2007). Адміністрацыйны цэнтр — горад Чанакале.
На тэрыторыі правінцыі знаходзяцца руіны Троі.
Дзягіль лекавы
Дзя́гіль лекавы, дзягіль аптэчны, пук (Angelica archangelica) — шматгадовая травяністая расліна сямейства парасонавых.
Апісанне
Вышыня да 2,5 м. Сцябло тонкабаразнаватае, усярэдзіне пустое. Лісце двойчы-тройчыперыстарассечанае. Кветкі дробныя, белавата-жаўтавата-зялёныя, у парасоніках. Плод — двухсямянка.
На тэрыторыі Беларусі пашыраны ў лясах, хмызняках, на лугах, па ўскрайках балот. Цвіце ў ліпені — жніўні.
Значэнне
Эфіраалейная, лекавая і меданосная расліна.
Полацкі летапіс
Полацкі летапіс — летапіс, існаванне якога гіпатэтычна дапускаецца шэрагам гісторыкаў, але не захавалы. Мог быць складзены ў Полацку ў XII ст. На думку С. М. Салаўёва, У. Ц. Пашуты, Л. В. Аляксеева, урыўкі з гэтага летапісу ёсць у Кіеўскім летапісе.
На думку прыхільнікаў гіпотэзы, на карысць існавання такога летапісу сведчыць апавяданне ў Кіеўскім летапісе (пад 1159) пра вяртанне на полацкі сталец, раней выгнанага палачанамі кн. Рагвалода-Васіля Барысавіча. Апавяданне складзена відавочцам з яркімі дэталямі. Другім доказам, на іх думку, з'яўляецца фрагмент (пад 1180) з Іпацьеўскага спісу пра паход кіеўскіх, чарнігаўскіх і полацкіх князёў сумесна з наўгародцамі пад Друцк, залежны ад смаленскіх князёў (тым часам смаленскім кн. быў Давыд Расціславіч). Пра мясцовы, полацкі запіс сведчыць дэталізацыя — дакладная дата падзеі, падрабязны пералік князёў.
Пра існаванне летапісання ў Полацку наогул паведамляў В. М. Тацішчаў (пачатак XVIII ст.), які ў сваёй працы «Гісторыя Расійская» узгадваў пра спіс, які належаў пецярбургскаму архітэктару П. М. Яропкіну, і дзесяць разоў спасылаўся на змест спісу, які, аднак, не дайшоў да нашых дзён — загінуў падчас пажараў у Маскве ў 1812 годзе. Гісторык выпісаў толькі некаторыя фрагменты, у т.л. летапісны артыкул 1217 г., пра астатняе В. М. Тацішчаў заўважыў: «…много о полоцких, витебских и других князей писано, токмо я не имел времени всего выписать и потом не достал…».
Магчыма, што ў Полацкай зямлі было створана, а потым трапіла ў Кіеў і «Паданне аб Усяславічах», зафіксаванае ў Лаўрэнцьеўскім спісе пад 1128 годам. На думку Ю. А. Зайца, яно з'яўляецца пераказам тэксту гістарычнай песні, пашыранай на тэрыторыі Полаччыны ў кан. XI — пач. XII ст.
Ліцэяльныя
Ліцэяльныя (Liceida ці Liceales) — парадак слізевікоў. Вядомы 5 сямействаў, больш за 100 відаў.
Апісанне
Вегетатыўныя целы (плазмодыі) накшталт бясколерных або афарбаваных слізістых мас. Спарангіі шарападобныя ці ў выглядзе плазмадыякарпіяў, сядзячыя, скучаныя ў абалонцы (перыдыі), без сапраўднага капіцэлію (утвараецца псеўдакапіцэлій з рэшткаў сценак спарангіяў). Перыдый адна- або двухслаёвы, храсткаваты. Споры бясколерныя ці светлаафарбаваныя (ружаватыя, шараватыя, вохрыстыя, бураватыя), сеткавыя або шчаціністыя.
Арэал
Пашыраны ва ўмераных паясах зямнога шара. Сапратрофы на пнях і гнілой драўніне.
Клерыкальны фашызм
Клерыкальны фашызм (таксама скарочана — клерафашызм) — ідэалагічная канструкцыя, якая камбінуе палітычныя і эканамічныя дактрыны фашызма і багаслоўе з рэлігійнай традыцыяй.
Тэрмін выкарыстоўваецца для апісання арганізацый і рухаў, якія камбінуюць рэлігійныя элементы з фашызмам, якія падтрымліваюць фашысцкія арганізацыі рэлігійных арганізацый, або фашысцкіх рэжымаў, у якіх духавенства адыгрывае вядучую ролю, аднак канцэпцыя клерыкальнага фашызму адмаўляецца некаторымі навукоўцамі.
Тэрмін упершыню быў выкарыстаны італьянскім святаром і палітыкам Луіджы Стурцо у 1922 годзе, калі кіраўнік італьянскіх фашыстаў Беніта Мусаліні адмовіўся ад антыклерыкалізму і стаў супрацоўнічаць з каталікамі.
Тыбет
Тыбе́т — раён Цэнтральнай Азіі, які знаходзіцца на Тыбецкім нагор’і. У розныя перыяды гісторыі Тыбет быў незалежнай дзяржавай або знаходзіўся ў залежнасці ад Мангольскай імперыі ці дынастыі Цын. Сёння Тыбет належыць Кітаю.
Традыцыйна тэрыторыя Тыбета падзялялася на правінцыі У-Цанг, Кам і Амдо, пры гэтым тэрыторыя цяперашняга Тыбецкага аўтаномнага раёна ўключае толькі У-Цанг і заходнюю частку Кама, а астатняя тэрыторыя Кама і рэгіён Амдо падзелены паміж правінцыямі Юньнань, Сычуань, Цынхай і Ганьсу.
Геаграфія
Плошча (уключаючы правінцыі У-Цанг, Кхам і Амдо) — 1,2 млн км². Сярэдняя вышыня тэрыторыі: 4000 метраў над узроўнем мора.
Самая высокая гара: Джамалунгма (Эверэст).
На тэрыторыі Тыбета бярэ выток шэраг вялікіх рэк, якія працякаюць затым па тэрыторыі пражывання іншых народаў і таму больш вядомыя па назвах на мовах гэтых народаў (паказаны ў дужках), а не па тыбецкіх. Гэта Ярлунг-Цангпо (рака Брахмапутра), Ма-Чу (Жоўтая рака), Джы-Чу (рака Янцзы), Сенгэ-Цангпо (Інд), Пунг-Чу (інд.: Арун), Наг-Чу (бірм.: рака Салуін) і Дза-Чу (рака Меконг).
Найбуйнейшыя азёры: Цонаг, Нам-Цо, Ямджаюм-Цо, Мапам'юм-Цо (Манасаравар).
Сярэдняя тэмпература: 14 °C у ліпені і –4 °C у студзені.
Карысныя выкапні: 126 розных мінералаў, сярод якіх бура, уран, жалезная руда, храміт, золата, літый, баксіт, медзь, вугаль, соль, слюда, цынк, нафта і іншыя.
Статус
У цяперашні час тэрыторыя гістарычнага Тыбета ўваходзіць у склад Кітая, аднак у Дхарамсале (Індыя) знаходзіцца ўрад Тыбета ў выгнанні, кіраўніком якога да 2002 года з'яўляўся Далай-лама XIV.
Адміністрацыйны падзел
Кітайскія ўлады падзялілі Тыбет на наступныя адміністрацыйныя адзінкі:
Насельніцтва
Тыбетцы занятыя ў асноўным у сельскай гаспадарцы і жывёлагадоўлі. Кітайцы, якія пражываюць на тэрыторыі Тыбета — у кіраванні, гандлі, сектары абслугоўвання. Звязана гэта з тым, што да ўключэння ў склад Кітая Тыбет адрозніваўся маларазвітай аграрнай эканомікай. Адмыслоўцаў для новых галін, створаных кітайскім урадам, сярод этнічных тыбетцаў не было.
Пытанне аб колькасці і нацыянальным складзе насельніцтва Тыбета вельмі складанае. Звязана гэта, па-першае, з адсутнасцю дакладнага азначэння тэрыторыі Тыбета, па-другое з прадузятасцю крыніц. Урад Тыбета ў выгнанні паведамляе аб шасці мільёнах этнічных тыбетцаў і сямі з паловай мільёнах этнічных кітайцаў (Хань). Аднак урад Кітая прыводзіць наступныя даныя:
Узровень пісьменнасці сярод тыбетцаў складае прыблізна 50%.
Тыбецкая супольнасць за мяжой
Колькасць тыбетцаў у выгнанні — каля 134 тыс. чалавек: у Індыі — 100 000 чалавек, у Непале — 20 000, у Бутане — 1500, у Швейцарыі — 2000, у Еўропе — 400, у Аўстраліі і Новай Зеландыі — 200, у ЗША — 8000, у Канадзе — 1200, у Скандынавіі — 100.
Сімволіка
Да ўваходжання ў склад Кітая Тыбет меў свае сцяг і герб. У цяперашні час яны выкарыстоўваюцца тыбецкім урадам у выгнанні. У Кітаі жа яны разглядаюцца як сімвалы сепаратызму.
Гісторыя
У эпоху кіравання кітайскай дынастыі Цын Тыбет пераходзіць пад кантроль Пекіна. Пасля падзення манархіі ў Кітаі Тыбет аб'яўляе аб сваёй незалежнасці. У 1949 годзе пасля перамогі КПК над Гаміньданам у грамадзянскай вайне новы ўрад Маа Цзэдуна стаў настойваць на тым, што Тыбет з'яўляецца часткай Кітая. У 1951 годзе кітайскія войскі ўварваліся ва Усходні Тыбет і, разграміўшы тыбецкае войска, акупавалі краіну.
Цікавыя факты
Лідарства па ліку неверагодных падаткаў належыць Тыбета. За што толькі ні прымушалі раскашэльвацца на мяжы XIX—XX стагоддзяў. Тыбетцы павінны былі плаціць падатак на вяселле, на нараджэнне дзяцей, на права спяваць, танчыць, званіць у званок і біць у барабаны. Стомленаму вандроўцу не дазвалялася нават проста так задрамаць на траўцы: за начлег ён павінен быў заплаціць падатак гаспадарам зямлі.
4 чэрвеня 1926 года ў Тыбеце Далай-ламам быў уведзены падатак на вушы. Краіна стварала войска, тэрмінова патрабаваліся грошы, а ўсе звычайныя падаткі ўжо былі. Трэба прызнаць, што ніхто з тыбетцаў не адрэзаў сабе вушы, каб не плаціць падатак. Усё сапраўды плацілі. Грошы на войска былі сабраныя на працягу аднаго года. Усяго на карысць дзяржавы ў пачатку XX стагоддзя спаганялася 1892 падаткі.
Мазырскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя І. П. Шамякіна
Універсітэт рыхтуе спецыялістаў па 15 спецыяльнасцях, 6 напрамках, 2 спецыялізацыях і 16 дадатковых спецыяльнасцях. На пачатак 2006—2007 навучальнага года ва ўніверсітэце навучалася 8392 студэнты (у тым ліку 3902 на дзённай і 4490 на завочнай форме навучання).
Гісторыя
Заснаваны на базе Рагачоўскага настаўніцкага інстытута ў 1944 годзе як Мазырскі настаўніцкі інстытут. Першы выпуск спецыялістаў адбыўся ў 1946 годзе. У 1952 годзе рэарганізаваны ў Мазырскі педагагічны інстытут. У 1964 годзе інстытуту прысвоена імя Н. К. Крупскай. У 2002 годзе інстытут быў рэарганізаваны ў Мазырскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт, якому ў 2006 годзе ўказам Прэзідэнта было прысвоена імя народнага пісьменніка Беларусі Івана Шамякіна.
Факультэты
У складзе МДПУ 6 факультэтаў:
Парламенцкія выбары ў Славеніі (1992)
Парламенцкія выбары ў Дзяржаўны збор Славеніі — 2-я дэмакратычныя выбары ў Славеніі, якія прайшлі 6 снежня 1992 г. Яўка выбаршчыкаў склала 85,6 %.
IC 5355
IC 5355 — галактыка тыпу SBc ў сузор'і Андрамеда.
Гэты аб'ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2742
NGC 2742 (іншыя абазначэнні — NGC 2816, UGC 4779, MCG 10-13-57, ZWG 288.19, IRAS09036+6040, PGC 25640) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 2742, NGC 2816.
Аляксандр Клумберг
Аляксандр Клумберг (Aleksander Klumberg, —  — эстонскі лёгкаатлет, прызёр Алімпійскіх гульняў у Парыжы (1924).
Нарадзіўся ў Таліне, Расійская імперыя. У 1920 годзе на Алімпійскіх гульнях у Антверпэне ён стаў 5-м у кіданні дзіды і 8-м у лёгкаатлетычным пяціборстве. У 1924 годзе на Алімпійскіх гульнях у Парыжы ён заваяваў бронзавы медаль у дзесяціборства, і стаў 17-м у кіданні дзіды.
У 1936 годзе эстанізіраваў сваё прозвішча, змяніўшы яе на Калмперэ.
У 1944 годзе быў арыштаваны НКУС і адпраўлены ў лагер на Далёкі Усход, дзе знаходзіўся да 1956 года.
Пахаваны ў Таліне на могілках Рахумяэ.
Уласавічы
Назву Ула́савічы маюць:
Аграханскі паўвостраў
Аграха́нскі паўвостраў (Аграханский полуостров) — паўвостраў на ўсходзе Дагестана (Расія). Абмываецца водамі Каспійскага мора. Тэрыторыя - каля 212 км².
Людвіг V (герцаг Баварыі)
Людвіг V (Ludwig V.; май  — ) — герцаг Баварыі з 1347 года, маркграф Брандэнбурга ў 1323—1351 гадах, граф Ціроля з 1342 года, з дынастыі Вітэльсбахаў.
Аграханскі паўвостраў
Геаграфія
Аграханскі паўвостраў месціцца на паўночным захадзе Каспійскага мора. Злучаны з кантынентам на поўдзень ад 43° паўночнай шыраты. Адсюль высоўваецца прыкладна на 12 км на ўсход, а потым ў паўночна-усходнім кірунку — прыкладна на 60 км. У навершы паўвострава знаходзяцца некалькі астравоў, самы вялікі з якіх — Чэчэнь.
Людвіг V (герцаг Баварыі)
Біяграфія
Людвіг V быў старэйшым сынам імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Людвіга IV. Ужо ва ўзросце 8 гадоў Людвіг атрымаў ад бацькі маркграфства Брандэнбургскае, аднак яго кіраванне там не набыло папулярнасці мясцовай знаці.
Аграханскі паўвостраў
Геаграфія
Аграханскі паўвостраў сфарміраваўся ў выніку ваганняў узроўню Каспія і назапашванню на водмелях наносаў каўказскіх рэк і марскіх плыняў. Яго абрысы вельмі зменлівы. На працягу XVII - XXI стст., калі адбывалася картаграфічная і пісьмовая фіксацыя, паўвостраў то губляў, то нарошчваў сваю плошчу. У пачатку XIX ст. паўночная частка фактычна ўяўляла сабой асобны востраў. У наш час адбываецца пашырэнне плошчы з заходняга боку ў сувязі з абмяленнем Аграханскага заліва.
Людвіг V (герцаг Баварыі)
Біяграфія
У 1342 годзе Людвігаў ажаніўся з Маргарытай Маўльташ, кіраўніцай вялікага Цірольскага графства на поўдзень ад Баварыі. Маргарыта, аднак, паводле царкоўнага права, яшчэ не лічылася разведзенай са сваім першым мужам Ёганам Генрыхам Люксембургскім, таму шлюб Людвіга і Маргарыты выклікаў скандал еўрапейскага маштабу. Нягледзячы на абарону «першага ў гісторыі свецкага шлюбу» з боку выдатных філосафаў таго часу Уільяма Окама і Марсілія Падуанскага, Папа Рымскі, які знаходзіўся ў жорсткім супрацьстаянні з імператарам Людвігам IV, адлучыў маладую пару ад царквы.
Аграханскі паўвостраў
Геаграфія
Аграханскі паўвостраў пераважна раўнінны. Уздоўж берага на адлегласці 200 - 300 м цягнецца паласа высокіх пясчаных выдмаў (да 10 - 15 м). Найвышэйшы пункт — -16 м, што ніжэй за ўзровень акіяна, але вышэй за ўзровень Каспія. Заходняя частка балоцістая, зарослая трыснёгам. Пераважаюць светла-каштанавыя глебы, у многіх месцах засоленыя. Грунтавыя воды вельмі мінералізаваны.
Людвіг V (герцаг Баварыі)
Біяграфія
Пасля смерці свайго бацькі ў 1347 годзе Людвігаў V разам са сваімі пяццю братамі быў абвешчаны герцагам Баварыі. Праз два гады браты вырашылі падзяліць герцагства. Людвіг V, яго малодшыя браты Людвіг VI і Атон V атрымалі ў валоданне Верхнюю Баварыю, якая ўключала тэрыторыі па рэках Лех, Ізар, Ампер і вярхоўі Іна.
Аграханскі паўвостраў
Геаграфія
Клімат сухі ўмераны, самы заслушлівы ў еўрапейскай частцы Расіі. Сярэдняя колькасць гадавых ападкаў — 180 - 200 мм. Лета спякотнае. У жніўні сярэдняя тэмпература дасягае +24°C. Зіма — найбольш сухая і ветраная пара года. Маразы звычайна здараюцца ў студзені і лютым, але рэдка перавышаюць –0,7°C — -0,8°С.
Хроніка Лівоніі (Вартберг)
«Хроніка Лівоніі» -- хроніка, складзеная Германам Вартбергам у канцы 14 ст.
Другая бітва за Бенгазі
Другая бітва за Бенгазі — бітва лівійскай грамадзянскай вайны 2011 года паміж войскамі ўрада М.Кадафі і паўстанцамі. Падчас бітвы Савет Бяспекі ААН прыняў рэзалюцыю 1973, якая адкрыла шлях міжнароднай інтэрвенцыю ў Лівіі.
Хроніка Лівоніі (Вартберг)
У хроніцы былі выкарыстаны творы папярэднікаў Вартберга (напрыклад, Малодшая рыфмаваная хроніка), а таксама шматлікія граматы і канцылярскія матэрыялы з ордэнскага архіва. Падзеі даведзены да 1378. Вартберг быў апалагетам Ордэна, і ў хроніцы пісаў аб вялікіх заслугах і бескарыслівых подзвігах Ордэна на славу хрысціянства, апраўдваў гвалт і разбой з боку Ордэна.
Другая бітва за Бенгазі
Першая фаза (17—18 сакавіка)
17 сакавіка з’явіліся паведамленні, што завязаліся баі на ўскраінах Бенгазі — апірышча паўстанцаў. Перамога арміі Кадафі над апазіцыяй была дасягнута за кошт выкарыстання артылерыі, танкаў і авіяцыі. Аднак, на ўвазе эскалацыі канфлікту, у ноч на 18 сакавіка Савет Бяспекі ААН прыняў Рэзалюцыю 1973 ад 17 сакавіка (па Нью-Ёркскім часе), якая дазваляе прымяненне сілы ў Лівіі, выключаючы наземнае ўмяшанне. 19 сакавіка, згодна з паведамленнях тэлеканала Аль-Джазіра, карэспандэнты якога прысутнічалі ў Бенгазі, раніцай (07:30 па мясцовым часе) пачаўся абстрэл горада з артылерыйскіх гармат. У 9 гадзін раніцы праведзена першая атака на горад, якая, як паведамляецца, да сярэдзіны дня (14:30 па мясцовым часе) была адбіта. Стала таксама вядома, што самалёт паўстанцаў МіГ-23 быў памылкова збіты саюзнай сістэмай СПА на ўскраіне горада. Пілот не выжыў.
Другая фаза (19—20 сакавіка)
19 сакавіка (у 16:00 па мясцовым часе) французскія знішчальнікі ўвайшлі ў паветраную прастору Лівіі, здзейсніўшы паветраную разведку з мэтай падрыхтоўкі інтэрвенцыі. Затым, у 16:45, пачалася інтэрвенцыя ў Лівію. Было знішчана некалькіх адзінак бронетэхнікі войскаў Кадафі. Пазней Al Jazeera паведаміла, што французскія самалёты знішчылі па меншай меры чатыры танка кадафістаў; аднак гэта не было пацверджана Францыяй.
Па паведамленнях Аль-Джазіры, падчас баёў за Бенгазі, з горада пачаўся паток бежанцаў на ўсход.
Раніцай 20 сакавіка ВПС Францыі, Вялікабрытаніі і ЗША нанеслі ўдар па танкавай калоне лаялістаў (на працягу двух гадзін). Агенцтва Reuters пацвердзіла, што французскай авіяцыяй было знішчана як мінімум 7 танкаў і дзве адзінкі БМП. У гэты ж дзень адмірал флота ЗША Майкл Мюлен заявіў, што міжнародная кааліцыя адбіла «атаку рэжыму на Бенгазі».
Вынікі і значэнне бітвы
Вынікам бітвы стала адступленне арміі Кадафі ад Бенгазі. Але галоўнай падзеяй стаў пачатак ваеннай інтэрвенцыі НАТА, якая працякала да канца канфлікту. Аднак, нягледзячы на ​​паразу пад Бенгазі і далучэнне да вайны Паўночнаатлантычнага альянсу, ўрадавая армія ўсё яшчэ валодала дастатковай моцай, каб стрымліваць прасоўванне сіл паўстанцаў. Больш за тое, праз 9 дзён пасля заканчэння бітвы лаялісты перайшлі ў контрнаступленне, захапіўшы Брэгу. Але ў цэлым склалася патавая ваенная сітуацыя. Становішча змянілася толькі ўлетку, калі перавага паўстанцкіх сіл стала відавочнай.
Аграханскі паўвостраў
Прырода
Пустынны клімат і засоленыя глебы Аграханскага паўвострава вызначаюць асаблівасці мясцовай флоры. Сярод пяскоў сустракаюцца зараснікі палыну, хвойнікаў, пырніку, тамарыску, бярозкі, куравая, растуць васількі, дуброўнік, лох і інш. На поўначы паўвострава ёсць салянкавыя лугі і зараснікі эфемераў. Прыбярэжна-водная флора прадстаўлена трыснёгам, урэчнікам, пухоўкай, раскай, балотнымі папарацямі і г. д.
Дзякуючы адносна слабаму ўплыву чалавека на Аграханскім паўвостраве захавалася разнастайная фаўна. Паўвостраў насяляюць дзікі, высакародныя алені, янотападобныя сабакі, чаротавыя каты, андатры, зайцы, тхары, вадзяныя пацукі, тушканчыкі, лісы, ваўкі, шакалы і інш. Многія наземныя жывёлы трымаюцца каля прыбярэжных зараснікаў, і іх затапленне выклікае міграцыі, у тым ліку за межы паўвострава. На Аграханскім паўвостраве спыняюцца пералётныя птушкі, у тым ліку фламінга, жураўлі, чаплі, качкі, бугаі. Некаторыя з іх застаюцца тут гнездаваць. На паўвостраве таксама сустракаюцца фазаны, курапаткі, дропы і бакасы.
Ахова
Гаспадарчае выкарыстанне Аграханскага паўвострава абмежавана сезонным выпасам авечак. Для аховы мясцовай прыроды створаны Аграханскі фэдэральны заказнік.
Людвіг V (герцаг Баварыі)
Біяграфія
Адлучаны ад царквы Людвігаў V не мог прэтэндаваць на карону Свяшчэннай Рымскай імперыі пасля свайго бацькі. Імператарам быў абраны Карл IV, з канкуруючага дому Люксембургаў. Людвіг V у саюзе з англійскім каралём Эдуардам III спрабавалі дамагчыся абрання анты-каралём Германіі Гюнтэра Шварцбургскага, аднак неўзабаве пасля яго абрання чатырма курфюрстамі Гюнтэр быў разбіты прыхільнікамі Люксембургаў і памёр. Тым не менш Людвігу V удавалася стрымліваць агрэсію новага імператара супраць уладанняў Вітэльсбахаў: у 1350 годзе ён здушыў паўстанне ў Брандэнбургу, якое было інспіравана Карлам IV і прывяло да спусташэння гэтага княства, а пазней Людвіг V адбіў напад імператара на Ціроль.
У 1351 годзе Людвігаў саступіў Брандэнбургскае маркграфства сваім малодшым братам за магчымасць адзінаўладнага кіравання ў Верхняй Баварыі. Ён планаваў навечна аб'яднаць Ціроль з Баварыяй і стварыў адзіную адміністрацыю для абодвух сваіх княстваў. З публікацыяй у 1356 годзе Залатой Булы Карла IV, якая абмежавала кола нямецкіх князёў, якія мелі права выбіраць імператара, сям'ю курфюрствамі (Баварыя не ўваходзіла ў іх лік), пачаўся новы віток канфлікту паміж Людвігам V і імператарам.
У 1359 годзе Людвігу ўдалося дамагчыся пры дапамозе Габсбургаў, таксама незадаволеных палітыкай Карла IV, зняцця царкоўнага адлучэння з сябе і сваёй жонкі.
У верасня 1361 годзе Людвігаў V памёр па шляху з Ціроля ў Мюнхен. Яго спадчыннікам стаў яго сын Мейнхард III.
Краснафлоцкае (Акмолінская вобласць)
Краснафлоцкае — сяло ў раёне Біржан сал Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Краснафлоцкай сельскай акругі. Код КАТА — 114541100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 656 чалавек (326 мужчын і 330 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 352 чалавекі (163 мужчыны і 189 жанчын).
Сліўка (значэнні)
Назву Слі́ўка маюць:
Намаграма
Намаграма — (νομοσ — закон) — графічнае ўяўленне функцыі ад некалькіх пераменных, якое дазваляе з дапамогай простых геаметрычных аперацый (напрыклад, прыкладання лінейкі) даследаваць функцыянальныя залежнасці без вылічэнняў. Напрыклад, вырашаць квадратнае ўраўненне без ужывання формул.
Сліўка (ручай)
Слі́ўка, Рубежаўскі канал — ручай у Слуцкім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ручая Муравішчына.
Даўжыня 8,8 км. Пачынаецца за 2 км на ўсход ад вёскі Хінолаўка, вусце за 0,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Амговічы.
Галіцкая зямля
Адміністрацыйны цэнтр — горад Галіч, соймікі да 1564 года праходзілі ў Судовай Вішні, пасля — таксама ў Галічы. Галіцкі староста склікаў усю шляхту зямлі пад Галічам. Паветы абіралі 6 дэпутатаў для кароннага і скарбовага трыбуналаў на дэпутацкім і гаспадарчым сойміку.
Тэрытарыяльна-палітычнае ўтварэнне з такой назвай пачало складацца на гэтых тэрыторыях яшчэ у першай палове XII стагоддзя з Перамышльскага, Звенігародскага і Тэрэбаўлянскага княстваў. З XII стагоддзя адбыўся ўздым Галіча, які прыйшоў у заняпад пасля мангола-татарскага нашэсця 1240-х гадоў.
Фотаплан
Дае дакладную планавую выяву мясцовасці. Фотапланы вырабляюцца строга ў межах трапецый тапаграфічных карт у адпаведнасці з міжнароднай разграфкай. На фотаплане можа быць нанесена кіламетровая сетка, паказаны прамавугольныя і геаграфічныя каардынаты.
Паддубна
Назву Падду́бна маюць:
IC 5356
IC 5356 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор'і Рыбы.
Гэты аб'ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Павел Вайцяхоўскі
Павел Вайцяхоўскі (Paweł Wojciechowski; нар., Мальчыцы, Уроцлаўскае ваяводства, Польшча) — польскі футбаліст, нападнік клуба «Рэсовія» з Жэшава.
«Херэнвен»
У 17 гадоў дэбютаваў у асноўным складзе нідэрландскага клуба «Херэнвен» у матчы супраць АЗ. За свой ​​першы сезон згуляў 9 матчаў, у якіх забіў 2 галы. За два сезоны Павел не здолеў стаць іграком асноўнага складу клуба.
«Вілем II»
Пасля сезона 2009/10 перайшоў у менш моцны клуб «Вілем II» за больш істотнай гульнявой практыкай, пасля першых некалькіх праведзеных матчаў Вайцяхоўскі вылецеў амаль на год з-за траўмы разрыву крыжападобных звязкаў. Пасля вяртання працягваў выступаць за клуб. Пасля сканчэння кантракта з нідэрландскім клубам знаходзіўся на праглядзе ў польскіх клубах «Лехія» і «Краковія», аднак у абодвух выпадках іграку не спадабаліся іх умовы.
«Мінск»
У жніўні 2012 года перабраўся ў футбольны клуб «Мінск», дэбютаваўшы ў матчы супраць бабруйскай «Белшыны». У мінскім клубе адразу стаў сталым іграком асноўнага складу, і, правёўшы ўсяго толькі дванаццаць матчаў у чэмпіянаце Беларусі, стаў адным з лепшых легіянераў нацыянальнага першынства.
«Завіша»
Па заканчэнні сезона 2013 пакінуў «Мінск» і ў студзені 2014 года перайшоў у клуб «Завіша» з польскай Экстраклясы. Разам з «Завішай» стаў уладальнікам Кубка Польшчы, хоць у фінальным матчы на полі не з’яўляўся.
Вяртанне ў Польшчу
У кастрычніку 2015 года стаў іграком клуба другога польскага дывізіёна «Хробры» з Глогава. У ліпені 2017 года перабраўся ў іншы клуб Першай лігі — апольскую «Одру». У студзені 2018 года перайшоў у хожаўскі «Рух». У ліпені 2018 года адправіўся ў Другую лігу Польшчы, папоўніўшы склад «Гурніка» з Лэнчны, дапамог гэтаму клубу выйсці ў Першую лігу, а потым і ў Экстраклясу.
Вогненная Зямля (востраў)
Вялікі востраў Вогненная Зямля (Isla Grande de Tierra del Fuego) — найбуйнейшы востраў архіпелага Вогненная Зямля. Усходняя частка ўваходзіць у склад Аргенціны, заходняя — у склад Чылі. Плошча - 47992 км². Насельніцтва (2002 г.) - 110 000 чал.
Геаграфія
Востраў Вогненная Зямля знаходзіцца каля паўднёвага ўскрайка Паўднёвай Амерыкі, аддзелены ад яе Магеланавым пралівам. На поўдні абмежаваны пралівам Бігль. З'яўляецца адначасова самай буйной астраўной тэрыторыяй Аргенціны і Чылі, 29 па велічыні востравам у свеце. Форма Вогненнай Зямлі нагадвае трохкутнік. Даўжыня паўднёвай часткі - каля 440 км. Даўжыня з поўдня на поўнач - 278 км.
Вогненная Зямля марфалагічна звязаны з рэгіёнам Патагонія. Яе геалагічная гісторыя пачалася ў юрскі перыяд падчас распаду старажытнага кантынента Гандвана. У эпоху апошняга аледзянення была звязана з Паўднёвай Амерыкай сухапутным мастом, па якім, як мяркуюць, адразу пасля адступлення ледавіка каля 16 - 10 тысяч гадоў таму сюды прыйшлі жывёлы і людзі.
Вогненная Зямля знаходзіцца ў сейсмічна актыўнай зоне, на поўдні часцяком здараюцца землятрусы.
Паверхню вострава перасякаюць некалькі горных хрыбтоў, якія падвышаюцца з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Найвышэйшымі лічацца горы Дарвіна — хрыбет, які цягнецца з захаду на ўсход у паўднёвай частцы Вогненнай Зямлі. Адна з яго вяршынь Монтэ-Шыптан (на тэрыторыі Чылі) дасягае 2469 м. На паўночным усходзе пераважаюць марэны, якія фарміруюць узгорысты ландшафт. У гарах можна сустрэць сталыя ледавікі і ледавіковыя азёры. Дзякуючы вільготнаму клімату ў нізінах распаўсюджаны тарфянікі. Заходні бераг перасякаюць глыбокія залівы і фіёрды.