cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Коўпіца
Пашырэнне
Насяляе берагі кантынентальных вадаёмаў і марскіх заток, якія густа параслі трыснягом і кустамі. Да сярэдзіны XIX ст. гнездавалася на Пінскіх балотах.
Паўднёвыя папуляцыі аселыя, паўночныя — пералётныя. Залятае ў розныя еўрапейскія краіны, нават у Швецыю, Нарвегію, Фінляндыю і на Фарэрскія астравы. Месца зімовак: на захадзе трапічнай Афрыкі, на рацэ Ніл, у басейне Міжземнага мора, у Заходняй і Паўднёвай Азіі (Іран і Індыя).
Асаблівасці біялогіі
Гняздо ў калоніі, на заламаным трыснягу або ў кустах (радзей на дрэвах). Гэта плоская кучка з галінак і лісця кустоў і трыснягу. Дыяметр новых гнёздаў 80 см, вышыня 40—60 см. Гнёзды ў цэнтры калоніі знаходзяцца паблізу адно ад аднаго, па краях — даволі далёка.
Яйкі 3—5 (часам 2—7) акруглыя або амаль акруглыя, белыя з чырвона-карычневымі крапінамі і мазкамі, якія часта ў выглядзе вянка знаходзяцца каля тупога канца.
Allium tel-avivense
Allium tel-avivense — від кветкавых травяністых раслін роду сямейства, распаўсюджаны ва ўсходнім Міжземнамор’і.
Імпульс цела
І́мпульс це́ла (ко́лькасць ру́ху) - вектарная фізічная велічыня, якая колькасна і гэаметрычна характарызуе рух цела ў залежнасці ад яго масы і вектара хуткасці.
Кампу-Гранды
Кампу-Гранды (Campo Grande) — горад у Бразіліі, адміністрацыйны цэнтр штата Мату-Гросу-ду-Сул.
Імпульс цела
Імпульс матэрыяльнага пункта
Імпульс матэрыяльнага пункта вызначаецца як здабытак яго масы і хуткасці: Другі закон Ньютана вызначае сувязь між імпульсам матэрыяльнага пункта і сілай, што ўздзейнічае на яго:
Такім чынам, вытворная ад імпульсу матэрыяльнага пункта па часе складае сілу, што ўздзейнічае на яго.
Кампу-Гранды
Клімат
Клімат у горадзе трапічны, зімовы сезон дажджоў доўжыцца з мая па верасень або кастрычнік. Сярэднегадавая колькасць ападкаў - каля 1500 мм. Тэмпература вагаецца ад 20 да 29 градусаў па Цэльсіі з мінімумамі ў ліпені (14 °) і максімумамі з лістапада па сакавік (у раёне 30 °)
Анатоль Сердзюкоў
Анатоль Сердзюкоў:
Кампу-Гранды
Эканоміка
Аснову эканомікі горада складае троесны сектар (бізнес і паслугі), але сельскагаспадарчая дзейнасць таксама застаецца вельмі значнай. Горад з'яўляецца цэнтрам перапрацоўкі соі, рысу і маніёкі.
Імпульс цела
Імпульс матэрыяльнага пункта
Адпаведна, змяненне імпульсу матэрыяльнага пункта за прамежак часу
Кампу-Гранды
Эканоміка
У Кампу-Гранды знаходзяцца 5 універсітэтаў, Міжнародны аэрапорт Кампу-Гранды, гандлёвая біржа. Гэта важны транспартны цэнтр, злучае ўнутраныя рэгіёны Бразіліі і прыбярэжныя, у першую чаргу - са штатам Сан-Паўлу.
Імпульс цела
Імпульс матэрыяльнага пункта
[t0, t1]
– гэта інтэграл ад сілы па часе, які называецца імпульсам сілы за адпаведны прамежак часу:
Імпульс механічнай сістэмы
Імпульс механічнай сістэмы вызначаюць як вектарную суму імпульсаў усіх яе частак. Трэці закон Ньютана дазваляе прыраўняць змяненне імпульсу любой механічнай сістэмы да сумарнага імпульсу вонкавых сіл, што ўздзейнічаюць на механічную сістэму. або
Напрыклад, для сістэмы з двух матэрыяльных пунктаў з другога Закона Ньютана вынікае: Але, згодна з трэцім законам Ньютана,.
Такім чынам, праінтэграваўшы па часе, атрымліваем роўнасць, прыведзеную на пачатку раздзела.
Гэтую роўнасць называюць законам змянення імпульсу. Закон змянення імпульсу можна разглядаць як пашыраную фармулёўку другога закона Ньютана для складаных механічных сістэм. Для сістэмы з аднаго матэрыяльнага пункта закон змянення імпульсу «ператвараецца» ў традыцыйны запіс другога закона Ньютана.
Сцяг Лынтупаў
Сцяг Лынтупаў — сцяг гарадскога пасёлка Лынтупы Пастаўскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 28 лютага 2011 г. № 86.
Імпульс цела
Імпульс механічнай сістэмы
У выпадку, калі, гэта значыць, калі сістэма з'яўляецца замкнёнай, закон змянення імпульсу прымае выгляд: або – імпульс замкнёнай механічнай сістэмы не змяняецца. Гэты закон называецца законам захавання імпульсу.
Сцяг Лынтупаў
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з трох вертыкальынх роўнавялікіх палос: левай і правай — блакітнага, сярэдняй — жоўтага колеру, у цэнтры пярэдняга боку якога размяшчаецца выява герба гарадскога пасёлка Лынтупы.
NGC 914
NGC 914 (іншыя абазначэнні — UGC 1887, MCG 7-6-17, ZWG 539.23, IRAS02229+4155, PGC 9253) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гадуцішкі (прыпыначны пункт)
Гадуці́шкі (, Годутишки)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны каля вёскі Гадуцішкі, за 1,6 км на паўночны ўсход ад вёскі Страчуны; на лініі Крулеўшчызна — Лынтупы, паміж прыпыначным пунктам Ярэва і прыпыначным пунктам Камайка.
Гісторыя
Станцыя адкрыта ў 1895 годзе ў складзе лініі Варапаева — Пабрадзе. У 1980 годзе з’явілася адгалінаванне да літоўскага сяла Дзіджасаліс, якая працавала да 1 лістапада 2000 года.
Біятлон на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 — эстафета (жанчыны)
Жаночая эстафета на 4×6 км у біятлоне на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 г. прайшла 22 лютага. У спаборніцтвах прынялі ўдзел 72 спартсменкі з 18 краін. Месцам правядзення гонкі стаў Лыжна-біятлонны цэнтр «Альпензія». Спаборніцтвы распачаліся ў 20:15 па мясцовым часе (UTC+9).
Анатоль Васільевіч Багатыроў
Біяграфія
Закончыў Беларускую дзяржаўную кансерваторыю па класу кампазіцыі прафесара В. А. Залатарова ў 1937. З 1948 года выкладчык кампазіцыі ў Беларускай акадэміі музыкі, у 1948—1962 гады яе рэктар. У 1938—1949 гадах старшыня праўлення СК БССР. Дэпутат ВС БССР (1938—1959).
А. В. Багатыроў памёр 19 верасня 2003 года. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Творчасць
Належаў да першага пакалення беларускіх кампазітараў, творчасць якіх фарміравалася ў рэчышчы савецкага музычнага мастацтва. Кампазітарскаму мысленню Багатырова ўласцівыя шырокі дыяпазон вобразнага мыслення, схільнасць да ўвасаблення глыбока жыццёвых канцэпцый, дэмакратычная накіраванасць.
Тэмы сучаснасці, гуманістычнай ідэі ўвасоблены ў музыцы Багатырова яснай, пераканаўчай музычнай мовай, заснаванай на беларускай народнай песеннасці. Нацыянальныя рысы выяўляюцца ў мэласе, рытміцы, ладавых формах. Музыкальная тканіна твораў звычайна прасякнута развітымі меладычнымі ўтварэннямі, якія фарміруюць поліфанізаваную фактуру. Для твораў характэрна працяглае дынамічнае развіццё тэматычнага матэрыялу, вытокі якога знаходзяцца ў фальклорных жанрах (балада, жніўныя песні і інш.).
Анатоль Багатыроў — адзін з заснавальнікаў нацыянальнай беларускай оперы. Ён значна ўзбагаціў жанры кантаты, хору а капэла, раманса ў беларускай музыцы. Багатырова лічаць заснавальнікам беларускай нацыянальнай кампазітарскай школы.
На словы Тараса Шаўчэнкі напісаў змяшаны хор без суправаджэння «Сонца заходзіць» (1964), цыкл рамансаў для голасу з фартэпіяна «Пастаўлю хату» (1961), «І шырокую даліну», «Агні гараць», «Ад сяла да сяла» (з паэмы «Гайдамакі»), «Вішнёвы садок каля дома» — усё на ўкраінскія тэксты (1964).
Творчай манеры ўласцівая эпічнасць выказвання. Узнёслая філасофская лірыка, псіхалагічная паглыбленасць характэрныя для камерна-інструментальнай і камерна-вакальнай творчасці Багатырова. Хорам і апрацоўкам народных песен уласцівая выразная кантылена, заснаваная на народна-песенных прынцыпах развіцця.
Асноўныя творы
Сярод твораў А. В. Багатырова вялікая колькасць сачыненняў у розных жанрах :
Для салістаў, хору і сімфанічнага аркестра
кантаты:
Анатоль Багатыроў і Янка Купала
А. Багатароў пазнаёміўся з Я. Купалам у снежні 1934 года на вечарыне-канцэрце беларускай музыкі ў Доме пісьменнікаў. Купала зацікавіўся аўтарскім выкананнем на фартэпіяна «Варыяцый» на тэму беларускай народнай песні і запрасіў кампазітара дамоў. На тэксты вершаў «Восень» і «Сонцу», якія Купала падараваў пад час сустрэчы, А. Багатыроў напісаў рамансы. Наведваў дом Купалы, сустракаўся з ім у Доме пісьменнікаў і на творчых вечарынах. У дакладзе «Айчынная вайна і беларуская інтэлігенцыя» на сесіі АН БССР за некалькі месяцаў да сваёй гібелі (Казань, 12 сакавіка 1942 года) Купала гаварыў пра майстэрства Багатырова ў апрацоўцы народнай музыкі і поспех яго оперы «У пушчах Палесся». Напісаў шматлікія хоры на вершы Я. Купалы. Аўтар успамінаў пра Купалу (часопіс «Полымя», 1982, № 6).
IC 579
IC 579 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Гідра.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вікторыя (запалкавая фабрыка)
«Вікторыя» — запалкавая фабрыка ў горадзе Барысаў. Заснавана ў 1881 годзе. Была самай вялікай на Беларусі. Вырабляла т. зв. шведскія запалкі (па 115 тыс. карабкоў за год). У 1902 годзе працавалі 823 рабочыя. У 1895 годзе была паравая машына (120—200 к.с.). У грамадзянскую вайну разбурана, адноўлена ў 1921 годзе. У Вялікую Айчынную вайну знішчана.
Герб Бразіліі
Герб Бразіліі быў зацверджаны 19 лістапада 1889 г., праз 4 дні пасля таго, як Бразілія стала рэспублікай. Герб складаецца з цэнтральнай эмблемы, апраўленай галінамі кававага дрэва з левага боку і тытуню з правага, гэта важныя сельскагаспадарчыя культуры Бразіліі. У блакітным крузе ў цэнтры намалявана сузор'е Паўднёвы крыж. 27 зорак каля яго азначаюць 26 штатаў Бразіліі і Федэральную акругу. Блакітная стужка змяшчае поўную афіцыйную назву дзяржавы (República Federativa do Brasil - Федэратыўная Рэспубліка Бразілія) у першым шэрагу. У другім указана дата заснавання федэратыўнай рэспублікі (15 лістапада 1889).
Глядзі таксама
Сцяг Бразіліі
Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя Якуба Коласа
Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя Якуба Коласа — адзін з найстарэйшых прафесійных беларускіх тэатраў. Адкрыўся 21 лістапада 1926 года ў Віцебску як Другі Беларускі Дзяржаўны тэатр (БДТ-2). Ва ўрачыстасцях з гэтай нагоды прынялі ўдзел Янка Купала, Райніс, Францішак Аляхновіч, Цішка Гартны, Кузьма Чорны.
Гісторыя
Тэатр створаны з выпускнікоў Беларускай драматычнай студыі ў Маскве. Першапачаткова рэпертуар тэатра складаўся з пастановак, падрыхтаваных у гэтай студыі. Першы спектакль — «У мінулы час» І. Бэна. Студыяй таксама былі падрыхтаваныя для тэатра спектаклі «Цар Максіміліян» у апрацоўцы А. Рэмізава і М. А. Міцкевіча, «Сон у летнюю ноч» У. Шэкспіра, «Эрат і Псіхея» Е. Жулаўскага, «Вакханкі» Еўрыпіда. У канцы 1920-х гадоў у тэатры здзейснены пастаноўкі «Разліў» Б. А. Лаўранёва, «Першая конная» В. Вішнеўскага.
У 1930-я гады на сцэне тэатра побач з творамі сучаснай і рэвалюцыйнай тэматыкі, сярод якіх асабліва вылучаўся спектакль «Гібель эскадры» А. Карнейчука, ставіліся п’есы класічнай драматургіі — «Дзеці Ванюшына» С. Найдзёнава, «Мяшчане» М. Горкага, «Лес» і «Беспасажніца» А. Астроўскага, «Лекар мімаволі» Мальера, «Здані» Г. Ібсена. У гэтыя гады пачаўся зварот тэатра да беларускай драматургіі. Былі пастаўлены спектаклі «Модны шляхцюк» К. Каганца, «Ірынка» К. Чорнага і «Пагібель воўка» Э. Самуйлёнка. Плённым стала супрацоўніцтва тэатра з Я. Купалам і Я. Коласам. Былі ажыццёўлены пастаноўкі «Вайна вайне» і «У пушчах Палесся» Я. Коласа; «Паўлінкі» і «Прымакоў» Я. Купалы (творы Купалы разам з вадэвілем В. Дуніна-Марцінкевіча склалі спектакль «Вечар беларускіх вадэвіляў»). Менавіта драматургія Я. Купалы і Я. Коласа ўпершыню далучыла акцёраў да спасціжэння на сцэне беларускага нацыянальнага характару. Напярэдадні Вялікай Айчыннай вайны на сцэне тэатра быў пастаўлены «Несцерка» В. Вольскага, які на працягу ўсіх далейшых гадоў стаў своеасаблівым сімвалам тэатра.
У гады Вялікай Айчыннай вайны з 1941 года тэатр працаваў ва Уральску, а затым (1943—1944) — у Арэхава-Зуева. У кастрычніку 1944 года тэатр вярнуўся ў Віцебск.
21 снежня 1944 года тэатру прысвоена імя Якуба Коласа. У 1946 годзе за спектакль «Несцерка» В. Вольскага тэатра прысуджана Сталінская прэмія.
З 1964 года тэатр працуе ў будынку на плошчы Тысячагоддзя (да 1974 называлася Тэатральнай) Віцебска (пабудаваны ў 1958 г., арх. А. Максімаў, І. Рыскіна).
У 1977 годзе тэатру прысвоена званне акадэмічнага, у 2001 годзе — нацыянальнага.
Будынак тэатра
Сучасны будынак тэатра (архітэктары А. Максімаў і І. Рыскіна) пабудаваны ў 1958 годзе. Галоўным фасадам звернуты да плошчы 1000-годдзя Віцебска (раней — Тэатральная плошча). Галоўны фасад у выглядзе васьмікалоннага дарычнага порціка, завершанага трохкутным франтонам. Бакавыя фасады ўпрыгожаны рустам, пілястрамі. Задні фасад вырашаны ў выглядзе чатырохколоннага порціка. Трох’ярусная глядзельная зала з партэрам і двума балконамі ўмяшчае 758 гледачоў.
Кіраўніцтва
Мастацкія кіраўнікі:
Галоўныя рэжысёры:
Дырэктары:
Уладзімір Усеваладавіч Салтанаў
Уладзімір Усеваладавіч Салтанаў (нар., г. Орша, Віцебская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне фізіялогіі вісцэральных сістэм. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1996), доктар біялагічных навук (1977), прафесар (1990).
Біяграфія
Скончыў Беларускі інстытут фізічнай культуры (1959).
У 1969—1978 гадах старшы навуковы супрацоўнік, з 1978 года загадчык лабараторыі, у 1978—2005 гадах намеснік дырэктара Інстытута фізіялогіі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар 270 навуковых прац, у т.л. 3 манаграфій.
Тамасоўка
Тамасо́ўка (, Томасовка) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
NGC 1165
NGC 1165 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Печы. Бачная зорная велічыня: 12,7. Бачны размер: 2,5' × 0,9'. Прамое ўзыходжанне: 2 гадз. 58 мін. 47,7 сек. Схіленне: −32° 05' 58".
Гонарс
Гонарс (Gonars) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 4725 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 233 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 33050. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
А
А, а — першая літара ўсіх алфавітаў на кірылічнай аснове. У стараславянскай азбуцы носіць назву «аз», якая адпавядае сучаснаму беларускаму займенніку «я». Узыходзіць да α (альфа), а тая ў сваю чаргу — да фінікійскага «Алеф». Прыстаўка «а» (перад галоснымі — «ан») у запазычаных словах пазначае адсутнасць прыкметы, выяўленага асноўнай часткай слова. Адпавядае беларускаму «без» і «не». Напр.: «А-морфны» — бясформенны, «а-сіметрычны» — несіметрычны.
Паходжанне
Узыходзіць да грэчаскай Αα «альфа», а тая — да фінікійскага «алеф», якім пазначаўся гартанны зычны []; найбольш распаўсюджаная версія узводзіць напісанне алефа да выявы галавы быка. Па-стараславянску і па-царкоўнаславянску літара называецца «азъ», што перакладаецца на беларускую займеннікам «я». У кірыліцы выглядае як, у глаголіцы — як (часта выбар такога напісання для першай літары алфавіта тлумачаць сувяззю з крыжам як хрысціянскім сімвалам).
Гісторыя
У старабеларускую графіку перайшла са старажытнарускай пісьменнасці. Абазначала неётаваны галосны гук «а» («атласъ», «статутъ»). У сувязі з тым, што традыцыйна-этымалагічны правапіс не дапускаў адлюстравання акання («дорога», «комора»), ужывалася радзей, чым зараз. Мела таксама лікавае значэнне — 1 («адзін»). У рукапісах XIV—XVII стст. у сувязі з функцыяніраваннем розных пісьмовых школ і выкарыстаннем розных тыпаў пісьма (устаў, паўустаў, скорапіс) ужывалася ў некалькіх варыянтах, якія памагаюць вызначаць час і месца напісання помнікаў. У XVI ст., дзякуючы выдавецкай дзейнасці Ф. Скарыны, акрамя рукапіснай, набыла друкаваную форму і стала адрознівацца як малая, так і вялікая, хоць ужыванне вялікай літары ва ўласных імёнах, геаграфічных назвах і ў пачатку сказаў было яшчэ непаслядоўным.
У беларускай мове
У сучаснай беларускай мове абазначае нелабіялізаваны галосны гук «а», сярэдняга рада ніжняга пад'ёму пры адсутнасці ётаванасці («акно», «вада», «тэатр»). Бывае вялікая і малая, мае рукапісную і друкаваную форму. Ужываецца ў выразе «Ад а да я» (ад пачатку да канца, поўнасцю, цалкам), у афіцыйных абрэвіятурах (ААН, АТС). Пры класіфікацыйным падзеле мае значэнне «першы» (група «А»), пры лічбавай нумарацыі — дадатковае значэнне для размежавання прадметаў пад адным нумарам (шыфр № 8а).
Камп’ютарная мыш
Мыш (mouse) — прыстасаванне, якое ўжываецца падчас працы з графічным інтэрфейсам камп’ютара. Вынайдзена Дугласам Энгельбартам у 1963 годзе. Мыш робіць магчымым кіраванне курсорам на экране камп’ютара праз яе перамяшчэнне па плоскай паверхні. Мыш вылічае змены свайго палажэння на паверхні, і пасля яго змянення на лічбавы выгляд камп’ютар адпаведна змяняе палажэнне курсора на экране.
Гісторыя
9 снежня 1968 года камп’ютарная мыш была прэзентавана на паказе інтэрактыўных прылад у Каліфорніі.
Першым камп’ютарам, у склад якога ўключалася мыш, быў мінікамп’ютар Xerox 8010 Star Information System, прэзентаваны ў 1981 годзе. Мыш фірмы Xerox мела тры кнопкі і каштавала 400 долараў ЗША, што адпавядае прыкладна $930 у коштах 2009 года з улікам інфляцыі. У 1983 годзе фірма Apple выпусціла сваю асабістую аднакнопкавую мыш для камп’ютара Lisa, кошт якой атрымалася паменшыць да $25. Шырокую вядомасць мыш набыла дзякуючы ўжыванню ў камп’ютарах Apple Macintosh і пазней у АС Windows для IBM PC сумяшчальных камп’ютараў.
Аптычная мыш
Сучасным вынаходніцтвам з’яўляецца аптычная мыш. У аснове такой мышы ўсталявана адзін ці больш электралюменісцэнтных дыёдаў, якія асвятляюць паверхню пад мышшу, і сістэма аптычных сэнсараў, можа ўключаць і лічбавы сігнальны працэсар, які служыць для аналізу змен палажэння на паверхні. Найновым рашэннем можа быць усталяванне лазара замест дыёда, што яшчэ больш палепшыць працу мышы. Дзякуючы апошнім вынаходніцтвам, знікла механіка, схільная да забруджання, і сучасныя мышы функцыянуюць практычна на любой паверхні, не патрабуючы падкладкі.
Клавішы
Класічная мыш мае дзве клавішы, аднак, у апошні час іх колькасць паступова павялічваецца, з’явілася колца. Пры наяўнасці колца пракруткі, націск на яго азначае націск на сярэднюю клавішу.
Галявіцы (станцыя)
Галяві́цы (, Голевицы)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Аляксандраўка на лініі Гомель — Калінкавічы, паміж раз’ездам Бульба і Калінкавічамі-Усходнімі.
Allium telaponense
Allium telaponense — від травяністых раслін сямейства, эндэмік штата Мехіка, Мексіка.
Параіба
Параі́ба (Paraíba) — штат на ўсходзе Бразіліі. Мяжуе са штатамі Рыу-Гранды-ду-Норты на поўначы, Сеара на захадзе, Пернамбуку на поўдні; ўсход штата абмывае Атлантычны акіян. Адміністрацыйны цэнтр — горад Жуан-Песоа.
Параіба — самы ўсходні штат Бразіліі, мыс Кабу-Бранка ў Жуан-Песоа з’яўляецца самай усходняй кропкай не толькі Бразіліі, але і ўсёй Паўднёвай Амерыкі.
Чырвоны Дунай
Чырвоны Дунай (The Red Danube) — амерыканскі драматычны фільм 1949 года рэжысёра Джорджа Сідні. Прэм’ера адбылася 14 кастрычніка 1949 года.
Сінопсіс
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны палкоўнік Майкл Нікабар прыбывае ў брытанскую акупацыйную зону Вены. Яго абавязак — дапамагчы савецкім уладам у рэпатрыяцыі перамешчаных савецкіх грамадзян, многія з якіх не хочуць вяртацца ў СССР, баючыся пераследу. У Вене ён знаёміцца з расійскай балерынай Вольгай, якая хаваецца ў жаночым манастыры пад імем Марыі Булэн. Брытанскі афіцэр лічыць сваім абавязкам вярнуць ўцякачку ў савецкую акупацыйную зону…
Гімрава
Гі́мрава (, Гимрово) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабыніцкага сельсавета.
IC 581
IC 581 — галактыка тыпу SBab у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ясіня
Ясіня (Ясіня) — пасёлак гарадскога тыпу ў Закарпацкай вобласці Украіны ў складзе Рахіўскага раёна на Гуцульшчыне.
Гісторыя
Першая згадка ў пісьмовых крыніцах — 1555 г. (заснавальнікі — гуцулы з галіцкайга боку Карпат). У гэтым згадванні гаворыцца аб тым, што паселішча належыць вугорскаму феадалу Драгфі, а ў 1583 г. яно перайшло ва ўласнасць феадала Каролі.
Паводле легенды, галічанін Іван Струк пас на гэтым боку авечак, але раптоўны глыбокі снег перашкодзіў яму перагнаць статак дадому. Таму ён зрабіў з ясеня аўчарню для авечак, а сам накіраваўся дадому. Калі вярнуўся, застаў атару цэлай, ды яшчэ і з прыплодам. У знак падзякі Богу ён збудаваў драўляную цэркаўку, якую празвалі Струкаўскай. А ясень з тых часоў стаў сімвалам пасёлка і яго назвай. І цяпер на гербе Ясіні — оваўчар Струк, зялёнае дрэва і атара авец.
9 лістапада 1918 г. народны савет у Ясіні абвясціў Гуцульскую Рэспубліку (прэзідэнт — Сцяпан Клачурак) як частку Заходне-Украінскай Народнай Рэспублікі. У чэрвені 1919 г. румынскія войскі занялі Ясіню. Пасля па рашэнні Сен-Жэрменскай мірнай канферэнцыі Ясіня, як і ўсе Закарпацце, было далучана да Чэхаславакіі.
NGC 920
NGC 920 (іншыя абазначэнні — UGC 1920, MCG 8-5-11, ZWG 553.12, PGC 9377) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кальчужны койф
Кальчужны койф або капюшон — (mail coif) — капюшон з кальчугі, які бараніў галаву, мог быць як часткай хаўберка, так і насіцца асобна.
Першапачаткова складаў з кальчугай адзінае цэлае, у другой палове XIII ст. (а па іншых дадзеных, яшчэ ў сярэдзіне XII ст.) стаў вырабляцца асобна. Па-над койфам звычайна апранаўся канічны «нарманскі» шлем, які да канца XII стагоддзя змяніў топфхэльм. У XIV ст. на змену койфу прыйшоў бацынет з барміцай.
Кальчуга ў Заходняй Еўропе выкарыстоўвалася з часоў антычнасці, аднак яна дрэнна трымае сякучыя і колючыя ўдары і з канца першага тысячагоддзя нашай эры ёй аддавалі перавагу пласціністыя і лускаватыя даспехі. З XI стагоддзя, са з’яўленнем у коннікаў вялікіх міндалепадобных шчытоў, якія зачынялі іх ад аблічча да сярэдзіны галёнкі, кальчуга зноў стала папулярнай, прыкрываючы цела ад выпадковых і слізгальных удараў. Па-над кальчужным капюшонам апранаўся нарманскі шлем, паколькі ж ад прамога ўдару сам капюшон не ратаваў: на Готландзе былі раскапаныя чэрапа ў пасечаных папярочным ударам кальчужных капюшонах. У XIII стагоддзі з’яўляюцца топфхэльмы, якія апраналі на адмысловую, з тоўстым мяккім валікам-вянком, шапку, надзетую па-над кальчужным капюшонам. Узмацненне наступальнага ўзбраення, у прыватнасці развіццё арбалетаў і алебардаў, прывяло да замены кальчужнага койфу на бацынет.
Глінь
Глінь (, Глинь) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.
У 1924—1960 гадах цэнтр Глінскага сельсавета. Да 18 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Рэчыцкага сельсавета, да 23 снежня 2009 года — у склад Сормаўскага сельсавета.
Джаранда
Джаранда (ଯୋରନ୍ଦା ପ୍ରପାତ୍) — вадаспад на ўсходзе Індыі ў штаце Арыса. З'яўляецца 19-м па вышыні ў краіне. Агульная вышыня складае 149,35 м. Мясцовасць вакол вадаспада звязана з культам Брахмы.
Куль (Стаўбцоўскі раён)
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Цясноўскага сельсавета. 305 жыхароў (2009).
Гісторыя
З 1885 года ва ўрочышчы Куль на рацэ Уса дзейнічала Кульская драўніннамасавая і кардонная фабрыка. Вырабляла драўнінную масу, паперу, белы, буры і шэры кардон. У 1898 г. мела 2 паравыя машыны (215 к.с.), 3 паравыя катлы, 3 формы для адліўкі кардону, кацёл для перапрацоўкі драўніны. У 1910 г. працавала 100 рабочых. Прадукцыя збывалася на папяровыя фабрыкі Расійскай імперыі.
Ёган III Сігізмунд (курфюрст Брандэнбурга)
Ёган Сігізмунд ці Ёган Зігмунд (таксама Ёган Сігізмунд, Johann Sigismund;, Гале — , Берлін) — курфюрст Брандэнбурга з 1608 года, рэгент Прусіі з 1608 года, герцаг Прусіі з 1618 года, прадстаўнік дынастыі Гогенцолернаў. Сын курфюрста Іаахіма Фрыдрыха, спадчыннікам якога стаў у 1608 годзе, і Кацярыны Брандэнбург-Кюстрынскай.
Біяграфія
Ёган Сігізмунд у 1594 годзе ажаніўся з Ганнай, старэйшай дачкой герцага Прусіі Альбрэхта Фрыдрыха. Пасля смерці ў жніўні 1618 года герцага, які не меў сыноў, правы на валоданне Прусіяй перайшлі да Ёгана Сігізмунда, што быў да таго часу рэгентам псіхічнахворага герцага.
У 1609 годзе, калі памёр апошні нашчадак юліх-клеўскіх герцагаў, Ёган, адначасова з Пфальц-Нойбургам, заявіў аб правах на спадчыну. Паводле дортмундскага дагавора краіна была аддадзена ў сумеснае кіраванне абодвух прэтэндэнтаў. Паводле Ксантэнскага пагаднення 1614 года з наступнымі дадаткамі адбыўся другі падзел, пасля якога Клевэ, Марк і Равенсбург адышлі да Брандэнбурга, а Юліх-Берг — да Пфальц-Нойбурга.
Ёган Сігізмунд Гогенцолерн у 1609 годзе абавязаўся ўносіць у польскую каралеўскую казну штогод па 30 000 гульдэнаў, паабяцаў увесці ў Прусіі Грыгарыянскі каляндар і пабудаваць у Кёнігсбергу каталіцкі храм. У выніку ў 1611 годзе Ёган Сігізмунд атрымаў грамату на права кіравання і на спадчынную ўладу ў прускім герцагстве.
У 1613 годзе Ёган перайшоў з лютэранства ў рэфармацтва, але адмысловым дакументам ад 1615 года дазволіў падданым заставацца пры строгім лютэранстве ці формуле канкордыі. Як кальвіністу, яму давялося затым змагацца з апазіцыяй саслоўяў у Прусіі і Брандэнбургу, прычым на бок яго праціўнікаў стала і яго жонка Ганна, дбайная лютэранка.
Жыхары Прусіі сустракалі ў штыкі кальвінісцкія новаўвядзенні. Але да адкрытых выступленняў справа не дайшла, з прычыны змены сітуацыі. У 1619 годзе курфюрст памёр. Да сваёй смерці ён паспеў стварыць (фактычна) Брандэнбургска-прускую дзяржаву са сталіцай у Берліне. Праблемы з Расіяй, Швецыяй, Турцыяй адцягнулі Польшчу ад Прусіі, у якой законным герцагам у 1619 годзе стаў сын Ёгана Сігізмунда і Ганны Прускай — Георг Вільгельм.
NGC 1179
NGC 1179 (іншыя абазначэнні — ESO 547-1, MCG -3-8-60, UGCA 48, IRAS03003-1905, PGC 11480) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Дыяметр
У геаметрыі дыя́метр — гэта хорда (адрэзак, якая злучае дзве кропкі) на крузе (сферы, паверхні шара), якая праходзіць праз яго цэнтр; такая хорда будзе самай доўгай. Таксама дыяметрам называюць даўжыню гэтага адрэзка. Па велічыні дыяметр роўны двум радыусам.
Дыяметр крывой другога парадку — адвольная хорда, якая праходзіць праз яе цэнтр. Спалучаныя дыяметры — пара дыяметраў, якія задавальняюць умове: сярэдзіны хорд паралельных першаму дыяметру, ляжаць на другім дыяметры.
Дыяметр звязанага графа — гэта адлегласць паміж двума найбольш аддаленымі вяршынямі. Адлегласць паміж вяршынямі a і b — гэта даўжыня найкарацейшага шляху, які злучае іх.
Санджай Ліла Бхансалі
Санджа́й Лі́ла Бханса́лі (Sanjay Leela Bhansali, хіндзі संजय लीला भंसाली, нар. года, Бамбей, Індыя) — індыйскі рэжысёр, прадзюсар, сцэнарыст і кампазітар. Выпускнік інстытута кінематаграфіі і тэлебачання Індыі, вучань вядомага на ўвесь свет кінарэжысёра, акцёра і крытыка Раджа Капура. Бхансалі прыняў другое імя «Ліла», як даніну павагі сваёй маці Ліле Бхансалі. У 2015 годзе быў узнагароджаны чацвёртай па вышыні цывільнай узнагародай Індыі — Падма Шры.
Дыяметр
Дыяметр мноства M, які ляжыць у метрычнай прасторы з метрыкай d — велічыня.
Сімвал дыяметра
Сімвал дыяметра «⌀» падобны па памеры і напісанні да «ø» (перакрэсленая маленькая літара «о»). У Юнікодзе ён знаходзіцца пад нумарам 8960, які можа быць закадзіраваны ў HTML старонках, як <tt>⌀</tt> або <tt>⌀</tt>. Хоць, карэктнае адлюстраванне гэтага сімвала малаімаверна, таму, што сімвал дыяметра рэдка ўключаецца ў шрыфты (ваш браўзэр адлюстроўвае ⌀ і ⌀ у бягучым шрыфце). У многіх выпадках, сімвал «⌀» можна атрымаць у Microsoft Windows утрымліваючы клавішу Alt + 0216 «Ø» або Alt + 0248 «ø», абодва спосабы ў ангельскай раскладцы на лічбавай клавіятуры.
Сквер імя М. В. Рамашкі
'''Сквер імя М. В. Рамашкі''' — сквер у Магілёве, размешчаны па вуліцы Лазарэнкі каля брацкай магілы. Названы ў гонар Героя Савецкага Саюза Мікалая Васілевіча Рамашкі, які пахаваны ў гэтай магіле. Плошча складае 2 га.
На тэрыторыі сквера таксама размяшчаюцца брацкая магіла апалчэнцаў, помнік падпольшчыкам Магілёва, мемарыял «Дзеці міру — дзецям вайны».
Франаполь
Да 11 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Стрыпунскага сельсавета.
Партызанская брыгада «Народныя мсціўцы» імя В. Т. Варанянскага
'''Партызанская брыгада «Народныя мсціўцы» імя В. Т. Варанянскага' — партызанская брыгада, створаная ў верасні 1942 года на базе атрадаў «Мсцівец» (арганізаваны ў лютым 1942 года) і «Барацьба»'' (арганізаваны ў верасні 1941 года). Да 1 чэрвеня 1943 года мела назву Партызанская брыгада «Дзядзькі Васі», у студзені 1944 года брыгадзе было прысвоена імя В. Т. Варанянскага. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Лагойскага і Плешчаніцкага раёнаў. 1 ліпеня 1944 года брыгада (1475 партызан, 5 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй. Камандзіру брыгады Г. Ф. Пакроўскаму было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Гісторыя
Баявыя аперацыі праводзілі на камунікацыях Мінск — Вільнюс, Маладзечна — Полацк, Мінск — Лепель і іншых. Падарвалі больш за 3 000 рэек, 148 мастоў на шашы і 3 на чыгунцы. Нападалі на гарнізоны ў Мядзелі, Плешчаніцах, Ільі, у вёсках Альковічы, Касцяневічы, на чыгуначнай станцыі Куранец і інш. У ліпені 1942 года атрады «Мсцівец», «Барацьба», «Мясцовыя» і іншыя разбілі нямецкі батальён каля вёскі Валенцінова. У маі—чэрвені 1943 года партызаны брыгады вялі баі супраць карнікаў, якія праводзілі аперацыю «Котбус». Разам з часцямі Чырвонай Арміі 30 чэрвеня 1944 года разбілі нямецкі батальён. Удзельнічалі ў вызваленні Вілейкі, Маладзечна, Смаргоні, ліквідацыі нямецкіх падраздзяленняў (да 10 ліпеня 1944 года).
Памяць
У 1971 годзе ў вёсцы Хадакі Лагойскага раёна ў гонар брыгады быў пастаўлены помнік, у Смаргоні — мемарыяльная дошка.
Падма Шры
Падма Шры (хіндзі पद्म श्री) — чацвёртая з вышэйшых цывільных дзяржаўных узнагарод Індыі (пасля Бхарат Ратна, Падма Вібхушан і Падма Бхушан). Уручаецца ўрадам Індыі як знак прызнання выдатнага ўкладу грамадзяніна ў той ці іншай галіне (мастацтва, адукацыя, прамысловасць, літаратура, навука, спорт, медыцына, сацыяльная работа).
Георгій Фёдаравіч Пакроўскі
Георгій Фёдаравіч Пакроўскі (15 студзеня 1915, Сімферопаль — 4 ліпеня 2002, Масква) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Мінскай вобласці. Герой Савецкага Саюза (1944).
Залатавочкі
Залатавочкі, флёрніцы (Chrysopidae) — сямейства насякомых атрада сеткакрылых.
Апісанне
Даўжыня 1—1,5 см. Цела светла-зялёнае. Крылы празрыстыя, светлыя, вясёлкава- або перламутрава-пералівістыя (размах 19—50 мм), з густой сеткай жылак. Вусікі ніткападобныя. Вочы выпуклыя, залацістыя (адсюль назва).
Пашырэнне
Адрозніваецца каля 800 відаў. Пашыраны ўсюды, акрамя Антарктыды і Новай Зеландыі. Трапляюцца на лісці дрэў і кустоў. На Беларусі найбольш адзначаны і.
Асаблівасці біялогіі
Лічынкі і дарослыя — драпежнікі, кормяцца тлямі, шчытоўкамі, вусенямі, кляшчамі, некаторыя — нектарам. Актыўныя ўначы.
Самкі адкладваюць сцябліністыя яйцы кучкамі на лісце розных раслін. Развіццё з поўным ператварэннем. Лічынкі падоўжаныя, верацёнападобныя, зверху па баках пучкі валаскоў. Зімуюць дарослыя насякомыя.
Дварэц (Полацкі раён)
Дварэ́ц (, Дворец) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабыніцкага сельсавета.
Кансай
Кансай (関西地方) — рэгіён заходняй Японіі на востраве Хонсю. Іншая назва — рэгіён Кінкі (近畿地方). Цэнтр рэгіёна — прэфектура Кіёта.
У рэгіёне размешчана сем прэфектур: Вакаяма, Кіёта, Міэ, Нара, Осака, Сіга і Хіёга.
Allium tenuicaule
Allium tenuicaule — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Афганістане, Пакістане, Іране, Таджыкістане, Узбекістане.
Апісанне
Цыбулін 2-6, скучаныя, яйцападобныя. Сцёблы да 20 см даўжынёй. Лісткоў 2-3, ніткападобныя, звілістыя. Лісточкі калякветніка цёмна-пурпурныя, яйцападобныя, 6-7 мм даўжынёй, ланцэтныя, ад тупых да вострых.
Распаўсюджанне
Распаўсюджанне: Афганістан, паўночна-заходні Іран, Пакістан, Таджыкістан, Узбекістан.
NGC 921
NGC 921 (іншыя абазначэнні — MCG −3-7-15, PGC 9287) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мешычы
Ме́шычы (, Мешичи) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Літвенскага сельсавета.
У 1954—1959 гадах цэнтр Мешыцкага сельсавета. Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Цясноўскага сельсавета.
NGC 1187
NGC 1187 (іншыя абазначэнні — ESO 480-23, MCG -4-8-16, UGCA 49, AM 0300-230, IRAS03003-2303, PGC 11479) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Грымака
Грымака (Grimacco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Valentino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 582
IC 582 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор'і Леў.
Касцёл Святога Яна Хрысціцеля
Касцёл Святога Яна Хрысціцеля — назва шэрагу каталіцкіх храмаў, асвячоных у гонар Яна Хрысціцеля.
Маніша Каірала
Маніша Каіра́ла (Manisha Koirala, непальск. मनिषा कोइराला, нар., , Непал) — непальская і індыйская кінаактрыса, прадзюсар, танцорка ў стылях бхаратанацьям і мані. Працуе пераважна ў Балівудзе, а таксама здымаецца ў фільмах Калівуда, Талівуда, у фільмах на мове малаялам і ў непальскіх фільмах. Лаўрэат трох прэмій Filmfare Award за лепшую жаночую ролю на думку крытыкаў і прэміі Filmfare Awards South. З’яўляецца паслом добрай волі ЮНФПА і грамадскім дзеячам. Узнагароджана ўрадавай узнагародай Непала — ордэнам Правай рукі Гуркі (2001).
Галошаўка (прыпыначны пункт)
Гало́шаўка (, Голошевка)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны за 0,9 км на поўдзень ад вёскі Галошаўка; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Дзятлава і станцыяй Коханава.
Лаўля
Ла́ўля (, Лавля) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пліскага сельсавета.
Наталля Дзіль
Наталля Дзіль (Nathalia Dill; нарадзілася, Рыа-дэ-Жанэйра, Бразілія) — бразільская. Дэбютавала ў кіно ў 2006 годзе ў фільме «Mandrake».
Лявонцій Яфімавіч Адзінцоў
Ляво́нцій Яфі́мавіч Адзінцо́ў, сапр. Адзінец (2 (14) ліпеня 1891, в. Карпілаўка, Бабруйскі павет — 3 лютага 1943, Трасцянецкі лагер) — рэвалюцыянер, адзін з арганізатараў Мінскага савецкага падполля ў Другую сусветную вайну.
Біяграфія
Скончыў народнае вучылішча ў Рудабелцы. Быў батраком. З 1914 года ў расійскай арміі. Удзельнічаў у рэвалюцыйным руху. У 1917 годзе арганізоўваў атрады Чырвонай гвардыі ў Рудабелцы Бабруйскага павета, з 1918 года сябра камітэта Рудабельскай падпольнай партыйнай арганізацыі, сябра РКП(б). У 1919—1920 гадах камандзір партызанскага атрада. Тры гады працаваў у павятовых установах Бабруйска.
З 1924 года нязменны сакратар Камісіі па справах чырвонаармейцаў і чырвоных партызан пры ЦВК БССР. У 1924—1930 гадах намеснік народнага камісара сацыяльнага забеспячэння БССР. У 1931—1937 гадах старшыня Беларускага інваліднага кааператыўнага аб’яднання, старшыня ЦК сялянскай грамадскай узаемадапамогі, загадчык сакратарыята ЦВК БССР.
У верасні—лістападзе 1941 года звязаў упаўнаважанага ЦК КП(б)Б па арганізацыі патрыятычнага савецкага падполля ў Мінску І. К. Кавалёва з ветэранамі Кастрычніцкай рэвалюцыі і грамадзянскай вайны. На кватэры Адзінцова праходзілі пасяджэнні Мінскага падпольнага гаркама КП(б)Б, нарады падпольшчыў, захоўвалася зброя і медыкаменты. У падполлі ўдзельнічала жонка Марыя Цімафееўна і дачка Ніна Лявонцеўна (загінула ў кастрычніку 1942 года пры выкананні задання Мінскага падпольнага гаркама КП(б)Б). Арыштаваны нямецкімі акупацыйнымі ўладамі 24 кастрычніка 1942 года, спалены ў Трасцянцы.
Памяць
Імем Лявонція Адзінцова названыя вуліцы ў Мінску і гарадскім пасёлку Акцябрскі.
Рам Гапал Варма
Рам Гапал Варма (тэлугу గోప뿌ల వోప౲ల వోప వల వపమ, англ. Ram Gopal Varma; нар. года) — індыйскі рэжысёр, прадзюсар і сцэнарыст, вядомы сваімі працамі ў Балівудзе і Талівудзе. Лаўрэат некалькіх прэмій за лепшую рэжысуру, а таксама Filmfare Award за лепшы сюжэт і Нацыянальнай кінапрэміі за лепшы фільм на хіндзі.
Анастас Іванавіч Мікаян
У 1964—1965 гадах Старшыня Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР. З 1937 года намеснік, у 1955—1964 гг. першы намеснік. У 1926—1955 гадах (за выняткам 1949—1953 гадоў) паслядоўна займаў шэраг міністэрскіх ( да 1946 года) пасад, пераважна ў сферы гандлю, асабліва.
Адзін з найболей уплывовых савецкіх палітыкаў, Мікаян пачаў сваю кар’еру пры жыцці Уладзіміра Леніна і пайшоў у адстаўку толькі пры Леанідзе Брэжневе. У канцы 1970-х гадоў пра яго была складзена прыказка: «Ад Ільіча да Ільіча без інфаркта і параліча».
Герой Сацыялістычнай Працы (1943). Кавалер шасці ордэнаў Леніна.
Біяграфія
Падчас вучобы ў Тыфлісскай армянскай духоўнай семінарыі, у якую паступіў у 1906 годзе, у канцы 1914 года запісаўся ў армянскую добраахвотніцкую дружыну, пасля чаго ваяваў на Турэцкім фронце аж да вясны 1915 года, калі пакінуў армію з-за захворвання малярыяй. Пасля вяртання ў Тыфліс уступіў там у РСДРП(б) і скончыў семінарыю.
У 1916 годзе паступіў у духоўную акадэмію ў Эчміядзіне. У тым жа годзе напісаў свой першы артыкул у газету. Асвоіў грузінскую і азербайджанскую мовы. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі вёў партыйна-прапагандысцкую працу ў Тыфлісе і ў Баку, у апошнім асабіста пазнаёміўся са, які аказаў на яго вялікае ўражанне. З верасня сакратар Тыфліскага парткамітэта. У кастрычніку ўдзельнік праходзілага нелегальнага Агульнакаўказскага партз’езда. У час камандаваў невялікім атрадам, а потым быў камісарам у брыгадзе  (Трэцяя брыгада Чырвонай арміі). Пасля ўцёкаў застаўся ў Баку, узначаліўшы падпольны абкам бальшавікоў. Перад узяццем туркамі Мікаян дамогся ў кіраўніка  Абрама Велунца дазволы на вызваленне і наступную эвакуацыю бакінскіх камісараў. Неўзабаве Анастас Мікаян вывез камісараў на параходзе «Туркмен», але ў Краснаводску яны былі арыштаваны. Мікаян быў вызвалены ў лютым 1919 года і ў сакавіку таго ж года ўзначаліў Бакінскае бюро Каўказскага крайкама РКП(б). Паводле сваіх жа словаў, Мікаян выступаў за незалежнасць Азербайджана яшчэ ў 1919 годзе і разышоўся ў гэтым пытанні са многімі армянскімі камуністамі, завошта ў армянскіх колах Баку яго хутка сталі зваць «мусульманскім камуністам». У кастрычніку 1919 года быў выкліканы ў Маскву, дзе стаў членам УЦВК.
Стаў адным з кіраўнікоў рэвалюцыйнага руху на Каўказе. Ужо членам Прэзідыума бакінскага камітэта РСДРП(б) Анастас Мікаян быў рэдактарам газет «Сацыял-дэмакрат» і «Весткі Бакінскага Савета».
З 1920 года Мікаян быў ізноў на Каўказе. З заняткам Баку бальшавікамі ўступіў у горад у якасці ўпаўнаважанага XI арміі і пасля чаго да 1920 года кіраваў Ніжагародскім губкамам. Камунар ЧАП. Неўзабаве па рэкамендацыі Сталіна Мікаян быў прызначаны сакратаром Паўднёва-усходняга бюро ЦК РКП(б).
У 1922—1924 гадах сакратар Паўднёва-усходняга бюро ЦК РКП(б) у Растове-на-дону. З 1922 года быў кандыдатам, а з 1923 года — членам ЦК РКП(б). У 1924—1926 гадах сакратар Паўночна-Каўказскага крайкама партыі, член РВС Паўночна-Каўказскай ваеннай акругі. Быўшы кіраўніком Паўночнакаўказскага краявога камітэта партыі, праводзіў больш гнуткую палітыку ў дачыненні казацтва.
Па рэкамендацыі Сталіна з 23 ліпеня 1926 года кандыдат у члены Палітбюро.
З 14 жніўня 1926 года народны камісар унутранага і знешняга гандлю СССР (з’яўляўся наймалодшым наркамам), наступнік Льва Камянева. На гэтым пасту, дзеля папаўнення дзяржаўнага скарбу, яму быў указаны ў абавязак продаж некаторых твораў мастацтва з савецкіх музеяў.
З 1935 года член Палітбюро.
У 1938—1949 гадах міністр (наркам да 1946 года) знешняга гандлю.
У 1938 годзе абраны ў Вярхоўны Савет БАССР першага склікання.
Па патрабаванні Анастаса Мікаяна ў Савецкім Саюзе былі ўведзены.
Мікаян спрыяў развіццю савецкай рэкламы.
Палітычная пазіцыя ў 1920—1930-я гады і ўдзел у рэпрэсіях
У 1920-я гады Мікаян займаў умераную лінію, якая выказалася падчас яго знаходжання на Паўночным Каўказе ў яго палітыцы ў дачыненні да казацтва, а па дачыненні да сялянства займаў ледзь не правую пазіцыю, прапануючы змагацца з крызісам збожжанарыхтовак не надзвычайнымі мерамі, а пашырэннем паставак у вёску прамысловай прадукцыі.
Падчас «вялікага пералому» падтрымаў Сталіна. Узначальваў камісію ЦК па вызначэнні лёсу Бухарына і Рыкава.
Ходзіць думка, што з яго санкцыі былі арыштаваны сотні працаўнікоў сістэмы Наркамхарчпрама, Наркамзнешгандлю СССР і нават, што ён не толькі даваў санкцыі на арышт, але і сам выступаў ініцыятарам арыштаў. Прадстаўленні, нібы, рабіліся Мікаянам і ў дачыненні працаўнікоў шэрага арганізацый Знешгандлю СССР. Аднак, як сцвярджае яго сын, Сярго, стаў наркамам знешняга гандлю, Мікаян дамогся ад Сталіна ўказанні НКУС «не ўмешвацца ў працу Знешгандлю», то бок не арыштоўваць яго супрацоўнікаў.
Восенню 1937 года Мікаян выязджаў у Армянскую ССР для правядзення рэпрэсій працаўнікоў партыйных і дзяржаўных органаў гэтай рэспублікі. Мікаяна ў гэтым падарожжы суправаджаў Малянкоў і група супрацоўнікаў НКУС.
Мікаян узначальваў камісію па вінавачанні ў контррэвалюцыйнай дзейнасці бачных членаў партыі. Ён, у прыватнасці, разам з Яжовым быў чытарам на лютаўска-сакавіцкім Пленуме ЦК УКП(б) па справе Бухарына (1937 год). Менавіта Мікаян выступаў ад імя Палітбюро ЦК УКП(б) на ўрачыстым актыве НКУС, прысвечаным 20-годдзю органаў УЧК-ДПУ-НКУС. Пасля ўсхвалення дзейнасці Яжова, апраўданні масавых рэпрэсій Мікаян скончыў свой даклад словамі: «Выдатна папрацавала НКУС за гэты час!», — маючы на ўвазе 1937 год. Зрэшты, як сцвярджае яго сын, сам «даклад» быў загадзя напісаны і перададзены Мікаяну, а той толькі зачытаў яго.
Вялікая Айчынная вайна і паваенны час
З 1941 года А. І. Мікаян быў старшынём камітэта харчова-рэчавага забеспячэння Чырвонай арміі, а таксама членам Савета па эвакуацыі і Дзяржаўнага камітэта па аднаўленні гаспадаркі вызваленых раёнаў, з 1942 года быў членам.
У 14:55 6 лістапада 1942 года на Чырвонай плошчы з па машыне Анастаса Мікаяна былі здзейснены тры стрэлы з вінтоўкі чырвонаармейцам-дэзерцірам  з Усць-Каменагорска, які потым завязаў цэлы бой з крамлёўскай аховай. Толькі з дапамогай дзвюх гранат яго атрымалася абясшкодзіць. Дзмітрыеў прыняў машыну Мікаяна за машыну Іосіфа Сталіна. Дзмітрыеў быў расстраляны ў 1950 годзе.
Указам Прэзідыум Вярхоўнага Савета СССР ад 30 верасня 1943 года за асаблівыя заслугі ў вобласці пастаноўкі справы забеспячэння Чырвонай арміі харчам, гаручай і рэчавай маёмасцю ў цяжкіх умовах ваеннага часу Анастасу Іванавічу Мікаяну было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Серп і Молат».
З ператварэннем Савета Народных Камісараў СССР у Савет Міністраў СССР у 1946 годзе Мікаян захаваў пасады намесніка старшыні Савета міністраў і міністра знешняга гандлю СССР.
Да канца 1940-х гадоў Мікаян, разам з Молатавым, апынуўся ў пагрозлівым становішчы з-за новай чысткі, якая рыхтавалася Іосіфам Сталіным. Сведчанні супраць Анастаса Мікаяна выбіваліся ў абвінавачаных па «».
У 1949 годзе быў зняты з паста міністра знешняга гандлю, а ў 1952 годзе Іосіф Сталін абрынуўся на яго з нападкамі на пленуме ЦК пасля. Ён быў абраны ў Прэзідыум ЦК, але не быў улучаны ў бюро Прэзідыума, якое замяніла Палітбюро.
Пасля смерці Сталіна
Пасля захаваў пасаду намесніка  і ўзначаліў міністэрства ўнутранага і знешняга гандлю, утворанае тады ж аб’яднаннем міністэрства знешняга гандлю і міністэрства гандлю. 24 жніўня таго ж года яно было зноў раз’яднана, Мікаян стаў міністрам гандлю. Быў адзіным чалавекам, хто прагаласаваў супраць адстаўкі Берыі. Таксама ён першым да Хрушчова выступіў з асуджэннем культу асобы Сталіна. У канчатковым выніку падтрымаў Хрушчова ў асуджэнні Сталіна. Так, падчас з’езда выступіў фактычна з антысталінскай прамовай (хоць і не завучы Сталіна па імі), заявіўшы пра існаванне «культу асобы», падкрэсліўшы патрэбу мірнага суіснавання з Захадам і мірнага шляху да сацыялізму, раскрытыкаваўшы працы Сталіна — «» і «». Услед за гэтым Мікаян узначаліў камісію па рэабілітацыі зняволеных. На пленуме ЦК 1957 года цвёрда падтрымаў Хрушчова супраць, чым забяспечыў сабе новы ўзлёт партыйнай кар’еры.
Імя Анастаса Мікаяна злучана з падаўленнем антыкамуністычных выступаў у Польшчы і Венгрыі ў 1956 годзе (адзіны член Палітбюро, што выказаў асаблівую думка — «сумнеў адносны ўводу войскаў», навядзенні парадку ўласнымі сіламі венграў, спробу вырашэння сітуацыі палітычнымі мерамі ), а таксама з расстрэлам працоўных у Новачаркаску ў 1962 годзе, куды Мікаян выехаў як прадстаўнік Прэзідыума ЦК разам з Ф. Казловым.
Мікіта Хрушчоў ужо ў 1954 годзе даручыў Мікаяну дыпламатычнае заданне: як чалавек, які не асацыяваўся са сталінскай знешняй палітыкай, ён быў скіраваны ў Югаславію для ўрэгулявання адносін з Ціта.
Пасля 1957 года Мікаян стаў адным з галоўных давераных асоб Хрушчова: ён здзяйсняе падарожжа па краінах Азіі, а ў 1959 годзе для падрыхтоўкі візіту Хрушчова наведаў ЗША, а таксама вёў перамовы з Фідэлем Кастра пра ўсталяванне савецка-кубінскіх адносін. Кіраўнікі Кубінскай рэвалюцыі вырабілі прыемнае ўражанне на Мікаяна; пра Кастра ён адклікаўся так: «Так, ён рэвалюцыянер. Такі ж, як мы. Я пачуваўся так, нібы вярнуўся ў дні юнацкасці». У 1962 годзе актыўна браў удзел ва ўрэгуляванні «Карыбскага крызісу», ведучы асабіста перамовы з Кенэдзі і Кастра.
У гэты час у яго памерла жонка.
У лістападзе 1963 года А. І. Мікаян прадстаўляў савецкае кіраўніцтва на.