cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чармісца
Катлавіна возера моцна выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны невыразныя. Берагі забалочаныя. У паўднёвай частцы выцякае ручай у возера Дрэтунь.
Цнянка
Цня́нка (, Цнянка) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Папярнянскага сельсавета.
Брагі
Бра́гі — у германа-скандынаўскай міфалогіі бог-скальд, праслаўлены мудрасцю і красамоўствам, муж багіні Ідун. Як правіла, яго малявалі старым і з доўгай барадой, гэтакім сімвалам мудрасці і багатага вопыту, з запасу якога паэтам трэба чэрпаць свае думкі і вобразы.
Імя Брагі звязана з вядомым з «Малодшай Эды» міфам пра Мёд паэзіі. Паводле легенды, Одзін выкраў чароўны напой у Гутунга, а дасягнуўшы Асгарда, пераліў яго ў залатыя пасудзіны, якія затым аддаў свайму сыну Брагі. Лічыцца, што з тых часоў сапраўдны талент даруецца толькі выбраным.
Рунічныя пісьмёны, выразаныя паводле адной песні Эды (першая песня пра Брунгільду) на яго мове, паказваюць на яго мудрасць і красамоўства. Адна глава Сноравай Эды (Брагарэдур) змяшчае ў сабе міфічныя апавяданні, якія Брагі на балі ў палацы багоў распавядае Эгіру. Ён належыць да Асаў і паводле адной песні, пазнейшага паходжання (Hrafngaldr), разам з Хеймдалем і Локі адправіўся ў ад, калі па знаках даведваюцца пра смерць Бальдра, і тры гады заставаўся там у Ідуны. У памяць яго на балях гасцей абыходзіла кругавая чара, і над ёй прамаўляліся ўрачыстыя зарокі.
Грэбенка
Грэбенка — тапонім:
Т’яці
Т’яці (нарв. Þjazi, дац. Tjasse, англ. Thiazi) — у германа-скандынаўскай міфалогіі грымтурсен, бацька Скадзі, выкрадальнік Ідун і яе залатых яблыкаў. Паводле легенд, Одзін закінуў вочы Т’яці на неба, дзе яны ператварыліся ў зоркі.
Максім Міхайлавіч Пятруль
Максім Міхайлавіч Пятруль  — беларускі скульптар, дызайнер.
Біяграфія
1989—1993 — Рэспубліканскі ліцэй выяўленчага мастацтва імя І. В. Ахрэмчыка, выкладчыкі Л. М. Паўлава, Л. Р. Давідзенка.
1993—1997 — Мінскі дзяржаўны мастацкі каледж імя А. К. Глебава, аддзяленне скульптуры, выкладчык — Уладзімір Жбанаў.
2010—2015 — Еўрапейскі гуманітарны ўніверсітэт, факультэт Тэорыі і практык сучаснага мастацтва.
Член Беларускага саюза дызайнераў (2004), член Беларускага саюза мастакоў (2005).
Творчасць
З'яўляецца мастаком сучаснага светапогляду, для якога творчае пераасэнсаванне і спазнанне свету — правакацыйная гульня, дыялог з гледачом. Выкарыстоўваючы выразныя алегарычныя прыёмы, скульптар ператварае мастацкі працэс у стварэнне і распрацоўку прынцыпова новага пластычнага аб’екта, новай формы. Аўтар імкнецца да семантычнай кадзіроўкі твораў, што выяўляецца ў неардынарных рашэннях.
Прынцыпы канцэптуальнага мастацтва ў творчасці мастака трансфармуюцца ў пэўную скульптурную форму, якая нібы існуе паралельна рэальнасці. Па сутнасці, яго творы – гэта ўвасабленне паняццяў і катэгорый, якія для гледача — сэнсавы рэбус, загадка. Творы скульптара ўспрымаюцца і як фармальны знак, і як сюррэалістычны аб’ект, і як мастацкі сімвал.
З 1997 з'яўляецца актыўным удзельнікам рэспубліканскіх і міжнародных мастацкіх выставак, конкурсаў, сімпозіумаў, стварае візуальнае мастацтва для грамадскіх прастор, выступае з дакладамі на канферэнцыях і ў вышэйшых навучальных установах. Яго працы незвычайныя як па форме, так і па змесце, маюць асаблівы філасофскі сэнс і незвычайную метафарычнасць. Таксама актыўна ўдзельнічае ў развіцці міжнародных культурных адносін з Кітайскай Народнай Рэспублікай. Яго скульптурныя творы ўсталяваны ў кітайскіх гарадах Фучжоу, Куньмін, Чанчунь.
Супрацоўніцтва з мінскім метрапалітэнам
Максім Пятруль з'яўляецца аўтарам твораў візуальнага мастацтва, інтэграваных у грамадскую прастору станцый мінскага метрапалітэна Грушаўкі і Малінаўкі, спраектаваных архітэктарам Уладзімірам Целяпнёвым. На гэтых станцыя ажыццяўляецца ўкараненне твораў мастацтва М. Петруля, а самі станцыі набываюць экспазіцыйную функцыю, становячыся выставачнымі пляцоўкамі, альтэрнатыўнымі традыцыйным выставачным прасторам — музеям, галерэям і арт-цэнтрам. Асноўнай задачай твораў з'яўляецца не столькі дэкаратыўная функцыя, колькі рэпрэзентатыўная — прадстаўленне саміх сябе ў якасці завершаных мастацкіх твораў «візуальнага мастацтва для грамадскіх прастор» .
Узнагароды
З'яўляецца лаўрэатам Спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь маладым дзеячам культуры і мастацтва, мае медаль Камісіі па культуры Міжнароднага алімпійскага камітэта (XXIX Алімпійскія гульні, Пекін, Кітай), медаль і дыплом першай ступені Беларускага саюза архітэктараў (Міжнародны конкурс маладых архітэктараў «Леанарда-2005»). За стварэнне мемарыяла — помніка ахвярам Мінскага гета (архітэктар Леанід Левін) па вуліцы Сухой у Мінску атрымаў медаль і дыплом Першай ступені XIV Нацыянальнага конкурсу архітэктуры ў намінацыі «Манументальная скульптура ў гарадскім асяроддзі».
Творы аўтара знаходзяцца ў прыватнай калекцыі Райнольда Вюрта Кунцельзау ў Германіі, Музеі алімпійскага мастацтва ў Пекіне, у Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Музее сучаснага выяўленчага мастацтва, у музеях, галерэях, прыватных калекцыях і грамадскіх прасторах Беларусі, Расіі, Літвы, Нідэрландаў, Германіі, Кітая і ЗША.
Кампазіцыя функцый
[[Выява:Compfun.svg|thumb|upright=1.5|
g ∘ f
, кампазіцыя
f
і
. Напрыклад,
(g ∘ f )(c) = #
.]] У матэматыцы кампазіцыя функцый, ці суперпазіцыя функцый — гэта прымяненне адной функцыі к выніку другой.
Кампазіцыя функцый G і F звычайна абазначаецца G\circ F, што абазначае прымяненне функцыі G к выніку функцыі F.
Азначэнне
Няхай F:X \to Y і — дзве функцыі. Тады іх кампазіцыяй называецца функцыя, вызначаная роўнасцю:
Оскар (кінапрэмія, 1934)
Шостая цырымонія ўзнагароджання кінапрэміі «Оскар» адбылася 16 сакавіка 1934 года. На цырымоніі адсутнічалі абодва лаўрэаты ў намінацыях за лепшую мужчынскую і жаночую ролі — Чарлз Лотан і Кэтрын Хепберн. Лотан стаў першым лаўрэатам, узнагароджаным за ўдзел у брытанскім фільме. Упершыню былі ўручаны ўзнагароды ў намінацыі «Лепшая праца асістэнта рэжысёра». Лаўрэатамі сталі адразу сем асістэнтаў. Ацэньвалася іх праца не за канкрэтны фільм, а за дасягненні на працягу года ў цэлым. Намінацыя праіснавала да 1938 года.
Олаф II Святы
О́лаф II (Олаф Святы, Олаф Харальдсан, Олаф Тоўсты; Óláfr Digre, Olav den hellige/Heilag Olav; 995—1030) — кароль Нарвегіі з 1015 года па 1028 год, прадстаўнік дынастыі Хорфагераў, сын Харальда Грэнландца. Яму прысвечана «Сага пра Олафа Святога». Адзін з самых шануемых у Скандынавіі агульнахрысціянскіх святых.
Раннія гады
Олаф нарадзіўся ў 995 годзе. Ён быў сынам вестфальдскага конунга Харальда Грэнске (Грэнландца) і прапраўнукам Харальда Цудоўнавалосага; Харальд Суровы быў яго братам па маці.
У 1009—1013 гг. ваяваў у Англіі (спачатку на баку датчан, а потым на баку англа-саксаў).
У 1013 годзе ў Нармандыі быў звернуты ў хрысціянства, хрышчоны ў Руане і паступіў на службу да англійскага караля ў выгнанні Этэльрэда. Ён дапамог Этэльрэду вярнуцца ў Англію і ваяваў на яго боку супраць датчан.
У 1015 годзе Олаф разам з біскупам Зігфрыдам выехаў у Нарвегію, дзе бонды і правінцыйныя кіраўнікі абвясцілі яго каралём.
Кіраванне
У 1017 годзе ў Швецыю быў адпраўлены паслом Б’ёрн Акольнічы з прапановамі міру, прычым адным са спосабаў урэгулявання канфлікту была жаніцьба Олафа II на дачцы Олафа Шатконунга Інгігердзе, і рашэнне пра гэты шлюб было прынята на тынгу ва Упсале.
Для шведаў гэты шлюб быў выгодны як спосаб усталяваць мір на мяжы, і яны пераканалі Олафа Шатконунга даць клятву, што ён выдасць Інгігерду за Олафа II. Прычым вядома, што яго дачка жадала гэтага шлюбу. Вяселле павінна было адбыцца восенню на мяжы дзвюх дзяржаў на беразе ракі Эльв. У адпаведнасці з дасягнутымі пагадненнямі ўвосень 1018 года Олаф II прыбыў на мяжу для спаткання з нявестай і яе бацькам, але іх там не апынулася. Адпраўленыя ў Швецыю ганцы прывезлі несуцяшальную вестку: яшчэ ўлетку да Олафа Шатконунгу прыбылі сваты ад наўгародскага «конунга Ярыцлейва», шведскі кароль выдаў сваю дачку Ігігерду за князя Яраслава (Мудрага), які княжыў тады ў Ноўгарадзе, а Олаф II ажаніўся з яе зводнай сястрой Астрыд.
Паводле «Сазе пра Эймунда», падчас знаходжання Олафа ў Ноўгарадзе Інгегерда «мела з ім тайную любоўную сувязь».
Барацьба з язычніцтвам, якая праводзілася Олафам больш рашуча і паслядоўна, чым яго папярэднікамі, скарачэнне традыцыйных «свабод» з мэтай узмацнення каралеўскай улады, змены ў сістэме кармленняў і збору падаткаў і іншае прывялі да разрыву паміж ім і большай часткай старой знаці, а таксама бондамі, якія далучыліся да знаці. Праціўнікі Олафа ўнутры краіны занялі бок караля Англіі і Даніі Кнута Вялікага, які прэтэндаваў на ўладу ў Нарвегіі.
У 1027 годзе ў саюзе са Швецыяй Олаф напаў на Данію, але пацярпеў паражэнне і ў 1028 годзе быў вымушаны бегчы ў Швецыю і затым далей на Русь, у Ноўгарад да Інгігерды (Ірыны). Бег ён туды разам з малалетнім сынам Магнусам, пакінуўшы ў Швецыі жонку Астрыд. У Ноўгарадзе Інгегерда настаяла, каб Магнус застаўся ў Яраслава. Тым часам нарвежскі прастол заняў Кнуд I, які прызначыў «намеснікам» свайго сына ад наложніцы Альвівы Свейна.
У 1030 годзе па клічы сваіх прыхільнікаў вярнуўся ў Нарвегію, і паспрабаваў са шведскай дапамогай вярнуць сабе прастол, але ў ліпені таго ж года (29-га або 31-га чысла) пры Стыкластадзіры быў забіты ў бітве з войскам нарвежскай радавой знаці і бондаў.
Дзеці
У Олафа Святога быў адзін сын — Магнус Добры (каля 1024—1047), кароль Нарвегіі (1035—1047) і Даніі (1042—1047), і адна дачка — Ульфільда (1020—1071), жонка з 1042 года Ордульфа (каля 1020—1072), герцага Саксоніі (1059—1072).
Аднак С. С. Аляксашын, на падставе звестак саг пра «тайнае каханне» паміж Інгегердай і Олафам і спрабуючы растлумачыць даныя генетычных даследаванняў сучасных Рурыкавічаў, якія паказалі разыходжанне гаплагруп у нашчадкаў Манамаха («паўночная» гаплагрупа N1c1) і Алега Святаславіча («славянская» — R1a), высунуў гіпотэзу пра пазашлюбных дзяцей Олафа. Ён выказаў здагадку, што фактычным сынам Олафа ад Інгегерды быў рускі князь Усевалад Яраславіч, бацька Уладзіміра Манамаха.
Кананізацыя і шанаванне
Услаўленне Олафа ў ліку святых адбылося ў Нарвегіі 3 жніўня 1031 годзе (памяць 29 ліпеня) — у гэты дзень біскуп Грымкель са згоды конунга Свейна і «па рашэнні ўсяго народа» «абвясціў, што Олаф конунг — святы» і перанёс яго рэшткі ў царкву Св. Клемента, заснаваную яшчэ Олафам у Нідарасе (Тронхейме). У 1164 годзе папам Аляксандрам III быў прылічаны да ліку святых і стаў шанавацца як заступнік Нарвегіі.
Святы Олаф з’яўляецца апошнім па часе заходнім святым (да Вялікай схізмы 1054 года), які шануецца таксама і на хрысціянскім Усходзе (Святы дабраверны Олаф II Харальдсан, кароль Нарвегіі хрысціцель і асветнік нарвежцаў).
У Расіі ў імя святога Олафа былі асвячоны храмы ў Ноўгарадзе (дзе ён жыў некалькі гадоў) і Старой Ладазе, дзе ён праездам гасцяваў у пасадніка Рогнвальда Ульвсана, сваяка сваёй былой нявесты Інгігерды, бо паміж Олафам і Інгігердай было «самае вялікае сяброўства» або, як сказана, у «Сазе пра Эймунда» — Інгігерда «мела з ім тайную любоўную сувязь».
Оскар (кінапрэмія, 1944)
Акцёраў і акторак другога плана з гэтай цырымоніі сталі ўзнагароджваць стандартнымі статуэткамі (раней прызёрам ўручаліся ганаровыя ўзнагародныя таблічкі).
Мата-Уту
Мата-Уту (Mata-Utu) — адміністрацыйны цэнтр тэрыторыі Уоліс і Футуна. Размешчаны на востраве Увеа ў групе астравоў Уоліс. Буйны марскі порт тэрыторыі. На поўнач знаходзіцца аэрапорт Хіхіфа. Насельніцтва - 1124 чалавека (2008, перапіс).
Ідун
Ідун (Iðunn, таксама Iduna) — у германа-скандынаўскай міфалогіі багіня вечнай юнацкасці, дачка карліка Івальдзі, жонка Брагі, бога паэзіі.
Вядомая як захавальніца яблыкаў, ад валодання якімі залежала вечная юнацкасць багоў, можа ператварацца ў арэх. Волат Т’яці прымусіў палоненага ім Локі перадаць яму Ідун разам з гэтымі яблыкамі, але неўзабаве Локі ўдалося вярнуць іх для багоў. Менавіта з-за ператварэння Ідун у арэх, Локі змог даволі лёгка даставіць кошык асам.
Ідун жыла ў Брунакры, гэта значыць полі студняў, царстве ўсёажыўляльных студняў маладосці.
У гонар Ідун названы астэроід (176) Ідуна, адкрыты ў 1877 годзе.
Падлужжа (Капыльскі раён)
Падлу́жжа (, Подлужье) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Грозаўскага сельсавета.
Размешчана за 27 км на паўночны ўсход ад Капыля і 87 км ад Мінска, 8 км ад шашы Р-23 Мінск-Мікашэвічы. Транспартныя сувязі па шашы Р-91 Асіповічы — Баранавічы. Станам на 2010 год Падлужжа налічвала 26 гаспадарак і 41 жыхыроў.
Гісторыя
Падлужжа вядома з XVI ст. У 1575 г. маёнтак у Навагрудскім павеце і ваяводстве ВКЛ, шляхецкая ўласнасць. У 1669 годзе сяло, 7 валок зямлі, у складзе маёнтка Старыца, уласнасць Радзівілаў у Капыльскім княстве. У канцы XVIII ст. у Слуцкім павеце Мінскай губерні, уласнасць князя Д. Радзівіла, 4 двары, 23 жыхары. У 1858 г. вёска ў маёнтку Пукава Ігуменскага павета, уласнасць Ёдкі, 75 душ сялян. У 1587 годзе налічвалася 54 двары, 340 жыхароў, хлебазапасны магазін. У 1908 г. Падлужжа ўваходзіць у склад Слуцкага павета, 55 двароў, 324 жыхары. У 1916 г. 62 двары, 313 жыхароў. У 1918 г. адкрыта школа 1-й ступені. З 20.08.1924 г. у Труханавіцкім сельсавеце Грэскага раёна, 66 двароў, 310 жыхароў. У пачатку 1930 г. створаны калгас «Свабода», былі калектызаваны вятрак і кузня. З 08.07.1931 па 12.02.1935 г. у Капыльскім раёне. З 20.02.1938 г. у Мінскай вобласці. З 27.06.1941 г. і па 01.07.1944 знаходзілася пад нямецкай акупацыяй. Падчас Другой сусветнай вайны загінула 18 жыхароў. З 20.9.1944 г. у Бабруйскай, з 8.1.1954 г. у Мінскай абласцях. З 17.12.1956 г. у Слуцкім раёне. З 05.05.1962 г. у складзе Грэскага сельсавета. З 27.12.1962 г. у складзе Грозаўскага сельсавета Капыльскага раёна. У 1997 г. у Камсамольскім с/с, пасёлак, 41 гаспадарка, 73 жыхары, у калгасе імя Суворава. У 2007 г. 31 гаспадарка, 47 жыхароў, у складзе СВК «Каменскі».
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Камсамольскага сельсавета.
Хатра
Хатра, або Эль-Хадр (الحضر) — разбураны старажытны горад у складзе Парфянскага царства, руіны якога цяпер размешчаны на тэрыторыі Паўночнага Ірака, у правінцыі Найнава. Агульная плошча горада складала больш 500 гектараў, а план па форме нагадваў авал. Горад быў заснаваны да нашай эры, яго росквіт прыйшоўся на I—II стагоддзі, а разбурэнне адбылося ў 257 годзе.
Дзякуючы сваёй гістарычнай каштоўнасці Хатра, якая спалучае ў сабе эліністычную і старажытнарымскую архітэктуру з арабскім дэкорам, была ўключана ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя
Арабскія плямёны пасяліліся ў гэтым месцы ў VII стагоддзі да нашай эры. Меркавана, горад Хатра быў узведзены ў III стагоддзі да нашай эры ў складзе дзяржавы Селеўкідаў. У наступным стагоддзі, ужо быўшы сталіцай паўаўтаномнай арабскай дзяржавы ў складзе Парфянскага царства, Хатра дасягнула піка свайго развіцця за кошт размяшчэння на скрыжаванні важных гандлёвых шляхоў. Умацаванні Хатры складаліся з дзвюх высокіх тоўстых сцен са шматлікімі вежамі. Першая, знешняя, мела 8 кіламетраў у даўжыню і 7 метраў у вышыню, была пабудавана з гліны. Унутраная сцяна была з каменя і мела 9 метраў у вышыню. Перад ёй была выкапаны роў шырынёй 20 — 30 метраў. Уздоўж сцяны, на адлегласці 50 — 60 метраў адна ад адной, размяшчаліся абарончыя вежы; усяго іх было 163. Унутр горада з усіх бакоў вялі 10 брамы, якія мелі добрую ахову. Дзякуючы ўсяму гэтаму Хатра двойчы вытрымлівала аблогу рымскіх войскаў у 116 і 198 гадах.
У цэнтры горада знаходзіўся палацава-храмавы комплекс плошчай каля 30 000 м2. З-за свайго транзітнага размяшчэння горад меў культавыя збудаванні розных вераванняў. Тут былі храмы ў гонар грэчаскага Гермеса, шумерскага бажаства Нергала, арамейскай Атаргатыс, арабскай Алат, асірыйскага бога сонца Шамаша і іншых вярхоўных сутнасцей з розных пантэонаў. Гэта дазволіла гораду стаць важным рэлігійным цэнтрам, так што пэўны час яго нават называлі «Домам Бога».
Аднак у 241 годзе Хатра пала ў выніку аблогі, уладкованай персідскім кіраўніком Шапурам I з дынастыі Сасанідаў. Неўзабаве горад быў разбураны.
Сучаснасць
У 1907—1911 гадах нямецкія археолагі сістэматычна даследавалі руіны і акрузе Хатры. Пачынаючы з другой паловы XX стагоддзя пошукі ў гэтай вобласці пачалі праводзіць іракскія навукоўцы. Старажытны горад лічыўся найбольш добра захаваным помнікам Парфіі, які дэманстраваў веліч цывілізацыі, якая існавала тут.
Уключэнне ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА адбылося ў 1985 годзе.
У ліпені 2014 года баевікі тэрарыстычнай арганізацыі «Ісламская дзяржава» захапілі горад. У пачатку сакавіка 2015 яны знішчылі руіны старажытнага горада з дапамогай бульдозераў, тлумачачы гэта барацьбой з ідаламі даісламскай эпохі.
Оскар (кінапрэмія, 1959)
31-я цырымонія ўзнагароджвання прэміі «Оскар» за заслугі ў галіне кінематографа за 1958 прайшла 6 красавіка 1959 г у «Pantages Theatre» (Галівуд, Лос-Анджэлес, Каліфорнія).
Чарніца (прыток Бярэзіны)
Даўжыня ракі 22 км, плошча вадазбору 242 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,6 м/км.
Пачынаецца каля вёскі Рагазіна (Ушацкі раён), упадае ў Бярэзіну за 2 км на паўночны захад ад вёскі Беразіно (Докшыцкі раён). Працякае па Верхнебярэзінскай нізіне, пераважна па забалочанай мясцовасці. Асноўны прыток — рака Прабойніца.
Мацатлан
Мацатлан (Mazatlán) — населены пункт у Мексіцы, уваходзіць у штат Сіналоа. Насельніцтва 352 тыс. чалавек.
Аль-Васік Білах
Абу́ Джа́фар Хару́н ібн Муха́мад аль-Васі́к Біла́х (أبو جعفر هارون الواثق بالله; 17 ліпеня 811, Мекка — 10 жніўня 847, Самара) — Багдадскі халіф з дынастыі Абасідаў. Сын аль-Мутасіма і рабыні-грачанкі. Падчас яго кіравання актывізавалася міхна; у Багдадзе, Самары і Басры найбольшы ўплыў сярод прыдворных тэолагаў набылі мутазіліты, цэнтр традыцыяналістаў перамясціўся на ўсход (Нішапур ).
Памёр ад хваробы, як адзначаецца ў крыніцах, з-за распуснага ладу жыцця.
У літаратуры
Аль-Васік пад імем Ватэка (Vathek) з'яўляецца героем аднайменнай аповесці, напісанай англійскім пісьменнікам Вільямам Бекфардам у 1762 годзе па-французску.
Хірургічная карэкцыя полу
Хірургічная карэкцыя полу лічыцца адзіным прызнаным медыцынай метадам лячэння гендэрнай дысфарыі пры транссексуальнасці.
Хірургічная карэкцыя полу можа быць выканана ў двух варыянтах: FtM (Female to Male), гэта значыць змена жаночага фізічнага полу на мужчынскі і MtF (Male to Female) — з мужчынскага на жаночы. Другі варыянт з'яўляецца больш распаўсюджаным.
Дадзеныя аперацыя заклікана ліквідаваць дысананс паміж фізічным і псіхічным полам у транссэксуалаў. У большасці краін змена дакументаў у транссэксуалаў магчымая толькі пасля хірургічнага ўмяшання. Аднак, напрыклад, акушэрскі або храмасомны пол чалавека змяніць немагчыма, так што поўнай зменай полу хірургічная карэкцыя не з'яўляецца.
Першая ў свеце аперацыя па карэкцыі полу была зроблена ў 1931 годзе, мужу дацкай мастачкі.
Самара (Ірак)
Сама́ра (سامراء) — горад у Іраку, на ўсходнім беразе ракі Тыгр, у 125 км на поўнач ад Багдада. Станам на 2002 год, яго насельніцтва складала 201 700 жыхароў. Горад працягнуўся на 41,5 км уздоўж берага Тыгра; з поўначы, усходу і поўдня замест сцен яго абараняюць старажытныя ірыгацыйныя каналы. Назва Самары паходзіць ад арабскай фразы, якая азначае «радасць таму, хто глядзіць».
Гісторыя
Зямля Самары заселена людзьмі са старажытнасці: сярод руін знаходзяць такія, якія адносяцца да V тысячагоддзя да н.э. Самарская культура з’яўляецца продкам убайдскай культуры. Гарадское паселішча, аднак, узнікла тут значна пазней. Першым з манархаў аблюбаваў гэта месца Хасроў I Анушырван, які пабудаваў у наваколлях паляўнічы замак. У 833 годзе на месцы старажытнага даісламскага паселішча ўзнік новы горад. У 836 годзе пры халіфе аль-Му`тасіме ібн Харуне мамлюкі (цюркскія салдаты-рабы халіфата Абасідаў) справакавалі паўстанне ў Багдадзе, якое вымусіла халіфа перабрацца на поўнач. Пазней цюркскія салдаты сталі самі ўзводзіць на прастол новых халіфаў, што прывяло да «анархіі ў Самары». Самара заставалася сталіцай ісламскага свету да 892 года, калі халіф аль-Мутамід перанёс сталіцу халіфата назад у Багдад.
Самара лічыцца свяшчэнным горадам шыітаў у сувязі з тым, што ў залатаверхай мячэці Аскарыя пахаваны рэшткі дзвюх імамаў Аскары.
Помнікі
Пераемнік аль-Му`тасіма, халіф аль-Васік узвёў у Самары Вялікую мячэць з яе знакамітым мінарэтам у відзе спіралі вышынёй 52 м і шырынёй 33 м. На той момант гэта было самае буйное збудаванне ісламскага свету. Ад сталіцы халіфата захавалася ў больш-менш пашкоджаным стане вялікая колькасць помнікаў, уключаючы два палацы, плошчай 125 і 211 гектара, — найбуйнейшыя палацавыя збудаванні ў гісторыі ісламскай архітэктуры.
Архітэктурныя помнікі эпохі Абасідаў (руіны сарака двух палацаў, чатыры саборныя мячэці, маўзалей трох халіфаў, рэшткі закінутага паўночнага горада ў форме васьмівугольніка) з’яўляюцца аб’ектамі Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Толькі нешматлікія з іх былі аб’ектамі раскопак, пачатак якім паклалі нямецкія археолагі ў 1911 годзе.
Кваліфікацыя да Мастэрс 2007 (снукер)
Кваліфікацыя да Мастэрс 2007 (2007 Masters Qualifying Event) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 4 па 11 лістапада 2006 года ў акадэміі сусветнага снукера, у Шэфілдзе, Англія. Турнір стаў 17-м розыгрышам кваліфікацыйнага турніра да Мастэрс, які праводзіцца з 1990 года.
Пераможцам турніру стаў Сцюарт Бінэм, які атрымаў права на выступ на найбуйнейшым запрашальным снукерным турніры.
Дашкаўка
Назву Дашкаўка маюць:
Чучаны
Назва
Назва Чучаны мае значэнне «зроблены спехам, неахайна».
Гісторыя
У 1600 годзе сяло маёнтка Гарадок, уласнасць Б. Саламярэцкага, у Менскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1730 годзе вёска, 7 двароў, 19 жыхароў мужчынскага полу, уласнасць І. Язерскага.
Пасля Другога падзелу Рэчы Паспалітай 1793 года ў складзе Расійскай імперыі. У 1800 годзе ў Мінскім павеце, 12 двароў, 81 жыхар, уласнасць Адама Хмары. У 1858 годзе вёска, 41 душа мужчынскага полу, уласнасць Г. Хмары. У 1897 годзе вёска ў Сёмкава-Гарадоцкай воласці Мінскага павета, 23 двары, 106 жыхароў, царква. У 1917 годзе ў вёсцы 33 двары, 240 жыхароў; на хутары двор, 9 жыхароў.
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі ўвайшла ў склад Беларускай ССР. У ліпені 1919 — ліпені 1920 года вёска была пад акупацыяй Польшчы.
З 20 жніўня 1924 года вёска ў Сёмкаў-Гарадоцкім сельсавеце Заслаўскага раёна Менскай акругі (да 26 ліпеня 1930). З 20 лютага 1938 года ў Менскай вобласці.
З 8 лютага 1959 года ў Мінскім раёне. З 20 студзеня 1960 года ў Заслаўскім сельсавеце. З 9 жніўня 1979 года ў Папярнянскім сельсавеце.
Мбабанэ
Мбабанэ — горад і сталіца Эсваціні. Знаходзіцца на рацэ Мбабанэ ў цэнтры краіны. Горад з’яўляецца палітычным і гандлёвым цэнтрам краіны. Насельніцтва налічвае каля 70 тыс. чалавек. Аўтамабільнай дарогай злучана з чыгуначнай лініяй, якае вядзе ў мазамбікскі порт Мапуту.
Горад быў заснаваны ў XVII стагоддзі як каралеўская рэзідэнцыя. Мбабанэ быў адміністрацыйным цэнтрам Свазіленда ў складзе брытанская калоніі. З 1968 года з’яўляецца сталіцай незалежнага Свазіленда.
Развіццё атрымалі харчовая, дрэваапрацоўчая, металургічная прамысловасці.
Дагератыпія
Дагератыпія — ранні фатаграфічны працэс, заснаваны на выкарыстанні святлоадчувальнай меднай пласцінкі, пакрытай слоем ёдзістага срэбра. Лічыцца першым практычным спосабам фатаграфавання. Назва утворана ад імя французскага мастака Дагера і (адбітак).
Чыжоўка (Мінскі раён)
Чыжо́ўка (, Чижовка) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Папярнянскага сельсавета.
Якубовічы (Мінскі раён)
Якубо́вічы (, Якубовичи) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Папярнянскага сельсавета.
Дзяржаўны ўніверсітэт імя Багдана Петрычэйку Хашдэу
Дзяржаўны ўніверсітэт імя Багдана Петрычэйку Хашдэу (Universitatea de Stat «Bogdan Petriceicu Hasdeu») — малдоўская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Кахул на поўдні Малдовы. Вучэльня названа ў гонар Багдана Петрычэйку Хашдэу — празаіка, паэта, філолага, публіцыста і гісторыка.
Соня Хені
Соня Хені (Sonja Henie;,  — ) — нарвежская фігурыстка, якая выступала ў адзіночным разрадзе і ў парным катанні, а пазней амерыканская актрыса.
Першая і адзіная трохразовая алімпійская чэмпіёнка (1928, 1932, 1936) у жаночым адзіночным катанні. Дзеліць з Йілісам Графстромам і Ірынай Радніной рэкорд па колькасці залатых алімпійскіх узнагарод у фігурным катанні (па 3). Дзесяціразовая пераможца чэмпіянатаў свету (1927—1936) і шасціразовая чэмпіёнка Еўропы (1931—1936).
Пакінуўшы ў 1936 г. ва ўзросце 24 гадоў аматарскі спорт, стала зоркай галівудскага балета на лёдзе. У 1927—1958 гадах знялася ў 15 фільмах у Галівудзе (самы вядомы «Серэнада сонечнай даліны»). У 1941 годзе прыняла амерыканскае грамадзянства. Заснавальніца (разам з мужам) музея сучаснага мастацтва (1968, паблізу Осла).
Мэгілот
Мэгілот (‎ Хамеш Мэгілот — пяць скруткаў)  — у іўдаізме другая падгрупа ў раздзеле Ктувім Танаха (Яўрэйскай Бібліі, якая складаецца з Торы, Нэвіім або Прарокаў, і Ктувім — Пісанняў). Гэты звод з пяці скруткаў уключае:
У Мідрашы і Талмудзе не згадваецца слова «Мэгіла», пад якім можна было б разумець гэтыя пяць скруткаў, бо падчас складання канону яны яшчэ не складалі суцэльнага збору.
Ні ў масарэцкім тэксце, ні ў талмудысцкім парадку размяшчэння яны не ідуць адзін за адным у парадку, у якім яны знаходзіліся ў першых пяці выданнях Бібліі. У талмудысцкай эпосе пад словам «Мэгіла» разумелі адзін скрутак Эсфір, што даказваецца трактатам той ж назвы, і толькі пасля назву гэтую сталі прыкладаць і да астатніх скруткаў, які ўвайшлі у талмудысцкую эпоху ў літургію.
Ханчжаўвань
Ханчжаўвань (杭州湾) — заліў Усходне-Кітайскага мора.
Заліў знаходзіцца каля берагоў Кітая. Даўжыня заліва каля 150 км, шырыня каля ўваходу 110 км. Глыбіні да 13 м. Каля ўвахода ў заліў знаходзіцца архіпелаг Чжоўшань. У заліў ўпадае рака Фучуньцзян.
Галоўны порт — Ханчжоў.
Свята-Троіцкая царква
Свята-Троіцкая царква — царква, прысвечаная Святой Тройцы.
Існуюць ў розных гарадах i краінах.
Кішынёўскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Іона Крангэ
Кішынёўскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Іона Крангэ (Universitatea Pedagogică de Stat Ion Creangă din Chișinău) — малдоўская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Кішынёве. Вучэльня названа ў гонар паэта і празаіка Іона Крангэ.
Варашылы (Мінскі раён)
Варашы́лы (, Ворошилы) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пятрышкаўскага сельсавета.
Да 20 студзеня 1960 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Заслаўскага пассавета, да 9 жніўня 1979 года ўваходзіла ў склад Заслаўскага сельсавета.
Масква
Масква (Москва) — горад у цэнтры еўрапейскай часткі Расіі, сталіца краіны. З’яўляецца асобным суб’ектам федэрацыі — горадам федэральнага значэння. Таксама цэнтр Цэнтральнай федэральнай акругі і Маскоўскай вобласці, горад-герой (1965). Найбуйнейшы па колькасці жыхароў горад Расіі і Еўропы, важнейшы транспартны вузел, а таксама палітычны, эканамічны, культурны і навуковы цэнтр краіны.
Назва
Назва горада Масква паходзіць ад назвы ракі Масква, на берагах якіх паселішча паўстала. Гідронім Масква мае доўгую і багатую гісторыю вытлумачэння яго паходжання, ён вытлумачваўся са славянскага, фінскага, балцкага моўнага матэрыялу. На сёння пераважае балцкае вытлумачэнне, фінскія версіі прызнаныя ўзніклымі з павярхоўных сугуччаў. Гэта падмацоўваецца і балцкім гідранімічным фонам як на працягу цячэння ракі Масквы, так і на тэрыторыі горада Масква. Балцкія назвы ў рэк Лама, Руза, Мажая, Вярэя, Нара, Сярпея, ад якіх гарады Валакаламск, Руза, Мажайск, Вярэя, Нара-Фамінск, Серпухаў, якія дугой атачаюць Маскву з заходняга боку. У самой Маскве моцны балцкі гідранімічны фон у зоне радыусам 10-15 км ад старога горада, дзе фіксуюцца балцкія назвы (найперш гідронімы, а калі тапонімы, дык вытворныя ад гідронімаў) Яўза, Няглінная, Чармянка, Прэсня, Сетунь, Хімка, Чура, Варгуніха, Кудрына, Бубна, Чачора, Нагаціна, Чартанава.
Корань Mask- звязаны з літоўскім maskėti «спешна кудысьці бегаць», maskatuoti «гайдацца падвешаным; гайдаць, зрушваць; спешна ісці; балбатаць; гарэзнічаць», maskatas «лахманы» (кавалкі вопраткі, што развяваюцца на ветры). Назва канфігурацыйнага значэння, адлюстроўвае выгіны рачнога рэчышча: рака Масква звілістая і ў верхнім цячэнні, і ў сярэднім, і на тэрыторыі цяперашняй Масквы (11 вялікіх петляў на 20-кіламетровай прасторы па прамой). У маскоўскай назве корань Mask- пашыраны пашыральнікам -(u)v-, які таксама вядомы ў літоўскім словаўтварэнні.
Геаграфія
Горад размешчаны ў міжрэччы Волгі і Акі, на ўскраіне Мяшчорскай нізіны. Па тэрыторыі Масквы працякае каля 150 рэчак, большасць з якіх у падземных трубах; самая вялікая рака Масква з прытокамі Яўза і Сетунь. У межы Масквы ўключаны былыя гарады Бабушкін, Любліно, Кунцава, Пярова, Тушына і іншыя населеныя пункты. Падзяляецца на 10 адміністрацыйных акруг.
Гісторыя
У канцы І тыс. асновай насельніцтва Масквы былі вяцічы. У канцы XI ст. Масква — невялікі горад з умацаваным цэнтрам і рамесна-гандлёвым пасадам. Упершыню згадваецца ў Іпацьеўскім летапісе ў 1147 як уладанне суздальскага князя Юрыя Далгарукага. На мяжы XII—XIII ст. значны горад Уладзіміра-Суздальскага княства. У 1237—1238 разбурана мангола-татарамі. З канца XIII ст. цэнтр самастойнага княства; пачынальнікам дынастыі маскоўскіх князёў быў Даніла Аляксандравіч, сын Аляксандра Неўскага. З XIV ст. цэнтр Маскоўскага вялікага княства. Каля 1326 пры Іване I з Уладзіміра ў Маскву перанесена рэзідэнцыя мітрапалітаў рускай праваслаўнай царквы. У 1368 і 1370 войскі Дзмітрыя Іванавіча Данскога адбілі напады на Маскву вялікага князя ВКЛ Альгерда. У Маскве фарміравалася рускае войска, якое ўдзельнічала ў Кулікоўскай бітве 1380. У 1382 горад абрабаваў і спаліў хан Тахтамыш.
З канца XV ст. Масква — сталіца Расіі, у сувязі з чым у XV—XVI ст. павялічылася эканамічнае значэнне горада (вытворчасць зброі, тканін, скураных, ганчарных і ювелірных вырабаў), заснаваны Гарматны двор, Парахавы (канец XV ст.) і Манетны (1534) двары. У сакавіку 1564 Іван Фёдараў (Федаровіч) і Пётр Мсціславец выдалі ў Маскве першую друкаваную рускую кнігу («Апостал»). Горад моцна пацярпеў у часы апрычніны (1565—1572, 1575—1576), у 1571 спалены (акрамя Крамля) войскам крымскага хана Даўлет-Гірэя. У 1610 акупіраваны войскамі Рэчы Паспалітай, вызвалены народным апалчэннем пад кіраўніцтвам К. Мініна і Дз. Пажарскага. З XVII ст. Масква — усерасійскі цэнтр рамеснай вытворчасці і гандлю (у канцы 1630-х г. у горадзе было каля 2 тыс. рамеснікаў), узніклі парахавыя млыны, папяровыя мануфактуры, Гранатны двор і інш. У 1687 заснавана Славяна-грэка-лацінская акадэмія (з 1682 Маскоўская духоўная акадэмія). У 1682 і 1698 у Маскве адбыліся бунты стральцоў. З 1708 цэнтр Маскоўскай губерні, рэзідэнцыя генерал-губернатарства. Пасля пераносу ў 1712 сталіцы Расіі ў Пецярбург Масква засталася важнейшым эканамічным, гандлёвым і культурным цэнтрам краіны. У XVIII ст. развівалася тэкстыльная вытворчасць (палатняныя, шаўковыя мануфактуры, Суконны двор). Паводле перапісу 1701 ў Маскве 16 358 двароў. Пачалося брукаванне вуліц, у 1730 з’явілася вулічнае асвятленне, у 1781—1804 пабудаваны першы ў Расіі водаправод. У 1699 заснавана Бурмістрава палата (пазней Ратуша, з 1720 Магістрат), у 1785 — Гарадская дума. Заснаваны Артылерыйская (1707) і Інжынерная (1712) школы, у 1755 — Маскоўскі ўніверсітэт. У вайну 1812 Масква — цэнтр агульнарасійскага супраціўлення, на 2/3 спалена войскамі Напалеона I. У 1814 тут дзейнічала больш за 250 прадпрыемстваў. З 2-й пал. XIX ст. Масква — найбуйнейшы чыгуначны цэнтр краіны. У канцы 1840-х г. у горадзе з’явіўся першы грамадскі транспарт — «лінейкі», у 1899 — Маскоўскі трамвай.
У пач. XX ст. Масква — буйны сусветны крэдытна-фінансавы цэнтр. Адзін з цэнтраў рэвалюцыі 1905 — 07 і Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 ў Расіі. З 1918 Масква — сталіца РСФСР, у 1922-91 — СССР. У Вялікую Айчынную вайну адбылася Маскоўская бітва 1941—42, масквічы сфарміравалі 16 дывізій народнага апалчэння; тут знаходзіліся Дзяржаўны камітэт абароны і Стаўка Вярхоўнага галоўнакамандавання. У 1980 ў Маскве прайшлі XXII Летнія Алімпійскія гульні.
Гаспадарка
Масква — адзін з найбуйнейшых у свеце індустрыяльных цэнтраў. У структуры прамысловай прадукцыі вылучаюцца электраэнергетыка, машынабудаванне, хімічная прамысловасць, вытворчасць будаўнічых матэрыялаў, харчовая і інш. Шмат прадпрыемстваў ваенна-прамысловага комплексу, вядучыя прадпрыемствы авіяцыйнай, ракетна-касмічнай, радыёэлектроннай, прыладабудаўнічай прамысловасці. Вядучае месца займаюць машынабудаванне і металаапрацоўка, найбольшыя прадпрыемствы: «ЗІЛ», «Маскоўскі падшыпнік», авіяцыйнае вытворчае аб’яднанне імя Дзяменцьева, вытворчае аб’яднанне «Энергія», завод імя Хрунічава і інш. Нафтаперапрацоўчы завод.
Масква — цэнтр кнігавыдавецтва і кнігадрукавання. Развіваецца кінапрамысловасць. Галоўны фінансавы і інвестыцыйны цэнтр краіны.
Транспарт
Вузел чыгунак, аўтамабільных, водных і паветраных шляхоў зносін, рачны порт. Ад Масквы адыходзяць 11 электрыфікаваных напрамкаў чыгункі, 13 шашэйных дарог, міжнародныя аэрапорты Дамадзедава, Шарамецьева, Унукава, 3 рачных порты (выхады да мораў Атлантычнага і Паўночна-Ледавітага акіянаў). 9 чыгуначных вакзалаў:
Дзейнічае Маскоўскі метрапалітэн (з 1935 года).
Гарады-пабрацімы
Масква мае партнёрства з наступнымі гарадамі:
Аляксандр Галін
Аляксандр Галін:
Векшыцы
Ве́кшыцы (, Векшицы) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пятрышкаўскага сельсавета.
За 3,3 км на паўднёвы захад ад Векшыцаў бярэ выток рака Свіслач.
Андрэс Іньеста
Андрэс Іньеста Лухан, болей вядомы як Андрэс Іньеста (нар., Фуэнтэальбілья, правінцыя Альбасетэ, Іспанія) — іспанскі футбаліст, паўабаронца клуба «Эмірэйтс» з ААЭ і былы ігрок нацыянальнай зборнай Іспаніі. Вядомы дзякуючы шматгадовым выступам за «Барселону».
Біяграфія
Андрэс Іньеста нарадзіўся ў Фуэнтэабіі, правінцыя Альбасетэ, 11 мая 1984 у сям’і рабочых. Калі Андрэсу было 8 гадоў, яго бацькі аддалі яго ў школу тутэйшага футбольнага клуба. У 1996, ва ўзросце 12 гадоў Андрэс прымаў удзел у моладзевым турніры «Брунетэ». Тым жа годам, увосень, перайшоў у адну з моладзевых секцыяў «Барселоны» і пераехаў у знакамітую рэзідэнцыю «Ля Масія». У 16 гадоў быў запрошаны трэнерам Ларэнса Сера Ферэрам прыняць удзел у трэніроўцы з першай камандай «Барсы». У 18 гадоў пераехаў жыць са сваёй сям’ёй у Сан Феліў дэ Ёбрэгат.
Правёў два гады гуляючы за «Барселону B», дэбютаваў за асноўную каманду «Барселоны» у сезоне 2002/03 пры трэнеры Луі ван Гале. На працягу двух сезонаў (2002/03 і 2003/04) спалучаў выступы за асноўную каманду з выступамі за другую каманду «Барсы». У сезоне 2004/05 канчаткова пераходзіць у асноўную каманду і актыўна дапамагае Барсе змагацца за тытул чэмпіёна Іспаніі. Нельга сказаць што Андрэс быў іграком асноўнага складу каманды, але менавіта ён часцей за ўсіх у тым сезоне выходзіў на замену, звычайна з’яўляючыся на гульнявой пляцоўцы ў другіх паловах сустрэчаў. Такім чынам ён прапусціў толькі адну гульню ў Ла Лізе ў тым сезоне, правёўшы 37 матчаў у чэмпіянаце. Разам з Самюэлем Это’о Іньеста быў самым выкарыстоўваемым іграком у складзе «Барсы» таго сезона.
У сезоне 2005/06 з-за доўгай адсутнасці Хаві ў камандзе па прычыне траўмы, Іньеста стаў рэгулярна траплаць у асноўны склад каманды. Час гульні на полі, які быў дадзены Андрэсу дазволіў яму пераўтварыцца ў паўабаронцу міравога ўзроўню. Сама «Барса» зрабіла ў тым сезоне дубль, выйграўшы першынство Іспаніі і Лігу чэмпіёнаў, у фінале якой Андрэс выйшаў на замену пры ліку 0-1. Выдатная гульня Андрэса дапамагла Барсе спачатку зраўняць лік, а потым і забіць пераможны гол. Сезон 2006/07 стаў удалым для Андрэса ў персанальным плане. 22 жніўня Андрэс падняў над галавою Кубак Гампера ў якасці капітана каманды, пасля разгромнай перамогі Барсы над мюнхенскай «Баварыяй» з лікам 4—0. Упершыню згуляў на пазіцыі левага нападніка ў гульні з «Леўскі» ў Лізе чэмпіёнаў, забіўшы два галы. Гуляў на пазіцыі цэнтральнага паўабаронцы ў матчы 1/8 фінала таго ж турніру супраць «Ліверпула». Нягледзячы на тое, што трэнер Франк Райкард часта ставіў Андрэса на розныя пазіцыі на полі, у сезоне 2006/07 Іньеста ўсталяваў свой персанальны рэкорд па колькасці забітых галоў.
У пачатку сезона 2007/08 Андрэс змяніў свой звыклы нумар 24 на нумар 8, які вызваліўся пасля зыходу з каманды Людавіка Жулі. Менавіта пад гэтым нумарам Андрэс выступаў за юнацкія каманды. 25 студзеня 2014 Андрэс абнавіў свой кантракт з клубам да 30 чэрвеня 2014. Кошт за выкуп іграка па гэтаму кантракту складаў 150 мільёнаў еўра.
У сезоне 2008/09 Андрэс зрабіўся чацвертым капітанам каманды пасля Карлеса Пуёля, Хаві і Віктара Вальдэса. У сярэдзіне лістапада 2008 атрымаў траўму, якая павінна была заставіць яго па-за гульнёй на 6 тыдняў. Андрэс не жадаў вяртацца пакуль не адчуваў сябе на 100 % і вярнуўся на поле 3 студзеня 2009, выйшаўшы на замену ў матчы з «Мальёркай» і забіўшы важны гол праз 10 хвілін. 12 студзеня 2009 быў апублікаваны спіс лепшых ігракоў свету ў 2008 па версіі ФІФА, у якім Андрэс быў на дзявятым месцы. Выступы Андрэса на працягу сезона 2008/09 часта хваліліся іспанскай і сусветнай прэсай, а сам Андрэс неадначасова атрымліваў авацыі як на «Камп Ноў», так і на іншых стадыёнах.
5 лютага Іньеста выйшаў у складзе «Барсы» ў 250-ы раз у матчы Кубка Караля супраць «Маёркі». Іньеста зноў атрымаў траўму ў хатнім матчы чэмпіяната супраць «Малагі», але вярнуўся на поле ў першым матчы чвэрцьфіналу Лігі чэмпіёнаў супраць «Баварыі» (4:0). 2 мая 2009 года Андрэс прыняў удзел у разгроме мадрыдскага «Рэала» на «Сант’яга Бернабеу» (2:6), а праз чатыры дні забіў, мабыць, найважнейшы свой гол у кар’еры лонданскаму «Чэлсі» ў паўфінале Лігі чэмпіёнаў на трэцяй дадатковай хвіліне. Гэты гол дазволіў «Барсе» прайсці ў фінал спаборніцтва, дзе яна перамагла англійскі «Манчэстэр Юнайтэд» з лікам 2:0. Пасля гэтай гульні нападнік манкуніянцаў Уэйн Руні назваў Ініесту лепшым іграком у свеце. 18 кастрычніка Іньеста быў уключаны ў спіс з 30 прэтэндэнтаў на прэстыжную ўзнагароду «Залаты мяч». Андрэс таксама заняў пятае месца ў спісе лепшых ігракоў свету па версіі ФІФА. Ён забіў свой першы гол у сезоне супраць «Расінга» з Сантандэра.
У красавіку 2018 года абвясціў аб сваім зыходзе з «Барселоны» па заканчэнні сезона. Меў варыянты працягу кар’еры ў розных азіяцкіх клубах, у выніку далучыўся да японскага «Вісэл Кобэ», дзе правёў пяць гадоў. У маі 2023 года паведаміў, што хутка пакіне каманду, і 1 ліпеня згуляў свой апошні матч за «Вісэл Кобэ».
У жніўні 2023 года стіаў іграком клуба «Эмірэйтс» з ААЭ.
Галін
Га́лін (жаночая форма — ) — рускае і цюркскае прозвішча. Цюркскі варыянт адбываецца ад імя (а яно, у сваю чаргу, ад арабскага імя Алі); беларускі варыянт — ад імя Галі́на. Вядомыя носьбіты:
Камрацкі дзяржаўны ўніверсітэт
Камрацкі дзяржаўны ўніверсітэт (Universitatea de Stat din Comrat) — малдоўская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Камрат — цэнтры аўтаномнага рэгіёна Гагаузія.
Плошча Дзяржаўнага Сцяга (Мінск)
Пло́шча Дзяржа́ўнага Сця́га  — плошча на перакрыжаванні пр. Пераможцаў і вуліцы Арлоўскай насупраць Нацыянальнага выставачнага цэнтра «БелЭкспа» ў Мінску. Пад размяшчэнне плошчы разглядаліся таксама пляцоўкі каля Палаца Рэспублікі і на ўездзе ў горад.
Адкрыццё
Урачыстае адкрыццё 2 ліпеня 2013 года пачалося з канцэрту і завяршылася афіцыйнай часткай. На адкрыццё плошчы прыехалі чыноўнікі, дыпламаты, вышэйшыя службовыя асобы краіны, прэзідэнт Лаоса Цюмалі Сайнясон і прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка. Усяго ў адкрыцці новай плошчы ўдзельнічалі 1500 чалавек. Пасля ўзняцця сцяга прагрымелі артылерыйскія залпы.
Апісанне
Плошча аб’яднала ў сабе ўсё тое, чым ганарыцца краіна. Герб размяшчаецца каля падножжа флагштока, сіметрычна з двух бакоў ад лесвіцы, шырыня якой складае 24 м, ёсць дзве пліты з тэкстам гімна і картай Беларусі. Па радыусе ўздоўж пешаходных дарожак размяшчаюцца 7 гранітных трохмятровых стэл з бронзавымі гербамі абласцей Беларусі і горада Мінска. Кветкавыя кампазіцыі будуць аформлены ў стылі нацыянальнага арнаменту.
Флагшток
Плошча самога сцяга, выкананага са спецыяльнай воданепранікальнай і невыгаральнай тканіны, складае 100 м кв. і важыць 25 кг. Уздымаецца і апускаецца палатно як аўтаматычна, гэтак і з дапамогай дыстанцыйнага кіравання.
Вендзелева
Ве́ндзелева (, Венделево) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пятрышкаўскага сельсавета.
Скірмунты
Скі́рмунты — шляхецкі род уласнага герба (у блакітным полі 2 чырвоныя сэрцы, паміж імі 2 сярэбраныя стралы ўгару). З XVIII ст. ужывалі герб «Дуб» з княжыцкай мітрай, выводзілі сябе ад легендарнага летапіснага літоўскага князя.
Паходжанне
Верагодна Скірмунты паходзілі з Упіцкага павета. Тамашняя лінія роду карысталася крыху іншым прозвішчам — Скірмант. Яны жылі таксама ў Ашмянскім павеце і на Магілёўшчыне. Пачынальнік пінскай лініі Богуш Скірмунт быў у 1543 г. падстарастам Давыд-Гарадоцкім, у 1552 ад каралевы Боны атрымаў маёнтак Плотніца ў Пінскім павеце. Яго нашчадкі шляхам куплі і шлюбаў набылі значныя зямельныя ўладанні.
Аляксандр Абрамавіч Брэгман
Аляксандр Абрамавіч Брэгман (,  — ) — рэвалюцыйны дзеяч, удзельнік барацьбы за Савецкую ўладу ў Беларусі. Брат Лазара Брэгмана.
Біяграфія
У сацыялістычна-дэмакратычны рух уступіў у гады Першай сусветнай вайны, пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 уваходзіў у аб'яднанай арганізацыі РСДРП, з мая 1917 бальшавік. З сакавіка 1917 года член Бабруйскага Савета, з ліпеня — член Бабруйскага камітэта РСДРП(б). 15 кастрычніка 1917 ўзначаліў Чырвонагвардзейскую камендатуру пры Бабруйскім камітэце партыі. Пасля кастрычніка 1917 года камісар па харчаванні Бабруйскага павета Мінскай губерні.
У студзені 1918, падчас наступу польскіх легіянераў генерала Ю. Доўбар-Мусніцкага, схаваўся ад арышту, пераехаў у Смаленск; працаваў у Паўночна-Заходняй абласным камітэце РСДРП(б). З красавіка 1918 г. на падпольнай рабоце ў акупаванай германскімі войскамі Беларусі. Адзін са стваральнікаў Барысаўскага, а з мая 1918 старшыня Магілёўскага падпольнага камітэта партыі. З 12 кастрычніка 1918 г. — член Магілёўскага рэўкама. У снежні 1918 года пасля вызвалення Беларусі ад германскай акупацыі сакратар Магілёўскага павятовага камітэта РКП(б), член губрэўкама.
З лютага 1919 камісар брыгады Мазырскай групы войскаў Чырвонай Арміі, захоплены ў палон польскімі ўланамі, жывым закапаны па шыю ў зямлю, а затым абезгалоўлены.
Конунг
Ко́нунг (, konungr, cyning) — старажытнаскандынаўскі тэрмін для абазначэння вярхоўнага кіраўніка. У эпоху Высокага Сярэднявечча гэты тэрмін адпавядае паняццю кароль (напр., шведскі кароль Магнус Ладулас).
Этымалогія і варыяцыі
Дакладная этымалогія слова з’яўляецца дыскусійнай і існуе некалькі версій. Паводле адной з іх *kun азначае сваяцтва, а тэрмін — нашчадак кіраўніка. Напрыклад, у Песні пра Рыга малодшым сынам Ярла згаданы Кон, які названы юным. У арыгінале гэта імя гучыць як Konr ungr і азначае «юны нашчадак».
М. І. Сцеблін-Каменскі вызначае паходжанне слова конунг даданнем словаўтваральнага суфікса ingr/ungr да слова род (Konr), а, такім чынам конунг — чалавек з адпаведнага роду, сваяк.
Паводле іншых тэорый, *kuning-az- перакладаецца як «глава абшчыны» або «той, што належыць жанчыне» (kona — жанчына), гэта значыць багіні-маці, што адлюстроўвае статусу конунга як вярхоўнага жраца, але апошняя версія мала верагодныя, на што паказвае развіццё тэрміна ў розных мовах. Напрыклад, у старажытнаанглійскім жанчына будзе, у той час як род — cynn, а конунг —.
Слова «князь», якое ёсць ва ўсіх славянскіх мовах, па распаўсюджанай версіі таксама роднаснае слову конунг праз старажытнагерманскі корань *kun-ing- і з’яўляецца старажытным агульнаславянскім запазычаннем. Гэта запазычанне сустракаецца і ў іншых негерманскіх мовах: у фінскай і эстонскай — kuningas; латышскай — kungs (гаспадар) і ķēniņš (кароль); літоўскай — kunigas ці kunigaikštis; саамскай — gonagas ці konagas; татарскай — kenäz; і іншыя[ гл. ]. У шэрагу выпадкаў запазычанне ішло не непасрэдна, а апасродкавана праз трэція мовы, напрыклад, праз рускую.
Таксама існуе мноства кенінгаў для абазначэння конунга, такія, напрыклад, як, згаданы ў Беавульфе, дарыльшчык пярсцёнкаў — як спосаб аддзячыць сваіх воінаў, шляхам раздачы ім залатых пярсцёнкаў.
Сацыяльнае становішча
Паводле Песні пра Рыга, конунгі выйшлі з асяроддзя ярлаў. Іх з’яўленне звязана з працэсам утварэння нацыянальных дзяржаў. Чым больш узбуйнялася дзяржава, тым больш узвышаўся адзін ярл над усімі астатнімі, бо гэтыя новыя дзяржаўныя ўтварэнні з’яўляліся падчас барацьбы ярлаў за вяршэнства. У выніку ярлы з вярхоўных і самастойных кіраўнікоў ператварыліся ў васалаў конунгаў і іх намеснікаў.
У перыяд да прыняцця хрысціянства конунг выконваў тры функцыі:
Становішча конунгаў з’яўлялася спадчынным, але для таго, каб узыйсці на прастол, яму патрабавалася ўхваленне народа. Усе сыны і людзі дастатковага паходжання маглі прэтэндаваць на тытул конунга (напрыклад, Отар з Холугаланда дамагаўся тытула конунга). Гэта акалічнасць нярэдка прыводзіла да двоеўладдзя, калі два браты адначасова станавіліся конунгамі.
У ранні перыяд конунг меў адзін або некалькі караблёў, дружыну (drótt) і вялікі зямельны надзел — вотчыну. Апошняе нярэдка станавілася прычынай феадальных міжусобіц. У некаторых выпадках конунг не меў зямельных уладанняў і вёў вандроўны лад жыцця на караблі — такіх конунгаў называлі сэконунгамі (марскімі конунгамі).
У якасці жраца, конунг прасіў ухвалення сваіх дзеянняў багамі. Напрыклад, Эйрык Пераможца звяртаўся да Одзіна на трэці дзень бітвы на Фірысвеліры. Таксама конунг кіраваў блотам у важных грамадскіх месцах, такіх як Храм Упсалы. Адмова ад гэтага абавязку магла каштаваць конунгу ўлады. Так здарылася, напрыклад, з Хоканам Добрым, які спрабаваў навязаць хрысціянства супляменнікам, а таксама з Анундам Гордске, які з-за хрысціянскіх перакананняў адмовіўся ўдзельнічаць у блоце і быў зрынуты ў 1070 годзе.
Сляндзінскі
Сляндзінскі — прозвішча.
Дэні Дэркур
Дэні Дэркур (Denis Dercourt нар. г., Парыж) — французскі  і. З 1997 года паставіў шэсць кінафільмаў, два з якіх — «Асістэнтка» і «Заўтра на досвітку» — дэманстраваліся ў секцыі «Асаблівы погляд» на Канскім кінафестывалі, адпаведна, у 2006 і 2009 гадах. Акрамя кінематаграфіі Дэркур займаецца музыкай. Ён — прафесар альта Страсбургскай кансерваторыі.
Сакаліны (заказнік)
Сакалі́ны — біялагічны заказнік мясцовага значэння, які знаходзіцца ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны на землях Мачулішчанскага пасялковага савета і Мінскай лесапаркавай гаспадаркі і займае плошчу ў 20,9 га.
Жывёльны свет
У «Сакаліным» зарэгістраваныя, , і калонія гнездавання рэдкага сокала — , дзякуючы якой тэрыторыя была аднесена да ахоўнай.
Залятаюць у лясы заказніку птушкі, што таксама знаходзяцца пад пагрозай знікнення:, ,. Яшчэ 20 відаў птушак, што жывуць у заказніку, маюць еўрапейскі прыродаахоўны статус.