cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Керыя Ібрагім
Вайна ў Тыграі
11 сакавіка яна была вызвалена пад заклад, паколькі пракуратура не знайшла дастатковых доказаў для затрымання падазраваных падчас расследавання і папрасіла суд вызваліць Керыю.
30 сакавіка 2023 года Керыя і ўсе грамадзянскія і ваенныя лідары НФВТ былі вызвалены з турмы. За некалькі месяцаў да гэтага ўлады і паўстанцы падпісалі мірнае пагадненне.
Фітатэрапія
Фітатэрапі́я (ад φυτόν — «расліна» і  — «тэрапія»), саст. травалячэнне — метад лячэння розных захворванняў чалавека, заснаваны на выкарыстанні лекавых раслін і комплексных прэпаратаў з іх. Методыкі перапрацоўкі раслін для атрымання «фітапрэпаратаў» арыентаваныя не на вылучэнне дзеючага рэчыва, а на захаванне ўсяго комплексу актыўных рэчываў расліны ў найбольш простых і набліжаных да натуральных формах. У сувязі з гэтым фітатэрапія разглядаецца як частка нетрадыцыйнай медыцыны, адзін з раздзелаў натурапатыі. У агульнапрынятай медыцыне раздзел, які вывучае лячэнне прыроднымі рэчывамі, уключаючы расліны і раслінныя экстракты, называецца фармакагназіяй.
Часам да сферы фітатэрапіі памылкова адносяць таксама і «фунгатэрапію» (лячэнне грыбамі), ці нават «апітэрапію» (лячэнне прадуктамі пчалярства) і іншыя формы лячэння нетрадыцыйнымі рэчывамі (мінераламі, часткамі цела жывёл).
Спецыяліст у галіне фітатэрапіі называецца «фітатэрапеўт». Людзей, якія разбіраюцца ў травах і ў іх выкарыстанні ў медыцынскіх мэтах, называюць «траўнікі».
Гусакіў
Гусакіў (Гусакі́в) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Філіп Вуянавіч
Фі́ліп Ву́янавіч (нар. 1 верасня 1954, Бялград, НРС, ФНРЮ) — прэзідэнт Чарнагорыі (2003—2018).
Біяграфія
У 1978 годзе скончыў курс юрыдычнага факультэта Бялградскага ўніверсітэта.
З сакавіка 1978 года па лістапад 1980 года — супрацоўнік муніцыпальнай і акруговай пракуратуры ў Бялградзе.
З лістапада 1980 года па студзень 1981 года — сакратар суда ў акруговым судзе Цітаграда.
У 1982—1993 гадах займаўся адвакацкай дзейнасцю.
З сакавіка 1993 года па май 1995 года — міністр юстыцыі Чарнагорыі.
У 1995—1998 гадах — міністр унутраных спраў Чарнагорыі.
З 5 лютага 1998 года па 5 лістапада 2002 года — Старшыня Урада Чарнагорыі.
З 5 лістапада 2002 года — старшыня Скупшчыны Чарнагорыі.
У маі 2006 года была абвешчана незалежнасць Чарнагорыі.
7 красавіка 2013 года — на выбарах набраў 51,2 % галасоў і быў пераабраны прэзідэнтам на новы тэрмін.
Сям’я
Жанаты, трое дзяцей. Сын — Даніла, дочкі — Таццяна і Ніна.
Віланова-Канавезэ
Насельніцтва складае 1010 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 337 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 10070. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Massimo.
Семяшкіна (Гагарынскі раён)
Семяшкіна (Семешкино) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Патапаўскага сельскага паселішча.
Мілюціна (Сафонаўскі раён)
Мілюціна (Милютино) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 0 жыхароў (2007).
Казіміраў
Казіміраў, таксама Казімірава Слабада — колішняе мястэчка ў Мсціслаўскім ваяводстве, цяпер у складзе горада Мсціслаў, Рэспубліка Беларусь.
Дыдзятычы
Дыдзятычы (Дидя́тичі) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Акадская культура
У культуры і мастацтве акадскага перыяду (XXIV—XXII ст. да н.э.) галоўным матывам была ідэя героя. Гэта або абагаўлёны цар нязнатнага паходжання, які здолеў дамагчыся ўлады, сабраць і павесці за сабой велізарную армію, аб'яднаць землі Міжрэчча і адправіцца паходам у далёкія землі (Сарган Старажытны і Нарам-Суэн). Або гэта быў чалавек з нізаў грамадства, які дзякуючы сваёй сіле і здольнасцям праславіўся ў ваенных паходах і быў абвешчаны царом. Такім чынам, у мастацтве акадцы надавалі большае значэнне асобе чалавека, чым шумеры ў папярэдні перыяд.
Мастацтва
Нешматлікія помнікі перыяду аб'яднання Месапатаміі пад уладай дынастыі Акада сведчаць пра узмацненне культу уладара. Акадскае мастацтва праіснавала каля двухсот гадоў на аснове агульнага эканамічнага і грамадска-палітычнага ўздыму краіны. У мастацтве Двурэчча ў перыяд Акада пераважала асноўная стылістычная тэндэнцыя акадскай культуры  — пры захаванні ўмоўных шумерскіх прыёмаў у заўважаюцца памкненні да большай свабоды кампазіцыі, аб'ёмнасці фігур, увасаблення прыроды.
Архітэктура
Архітэктура акадскага перыяду развівалася ў агульным рэчышчы месапатамскай архітэктуры, захоўваючы яе традыцыйныя прыёмы, такія як гарызантальнае чляненне сцен шляхам чаргавання выступаў (пілястраў) і ніш, узвядзенне храмаў на штучных узвышэннях і да т.п. У архітэктуры перыяду Акада шырока ўжывалі корабавыя скляпенні з абпаленай цэглы, перакрываючы імі вузкія, калідорападобныя памяшканні ў некаторых храмах. Аркамі, таксама з абпаленай цэглы, апраўлялі многія дзвярныя праёмы.
Найбольш добра захаваны ўзор акадскай архітэктуры выяўлены ў Тэль-Браку Максам Малаўэнам. Будынак, ад якога захаваўся толькі падмурак, быў названы палацам, аднак, хутчэй за ўсё, гэта быў фарпост для аховы гандлю Акада з жыхарамі Малой Азіі. «Палац», датаваны часамі кіравання Нарам-Сіна, быў квадратным у плане, з бакамі даўжынёй каля 100 м. Знешнія сцены вельмі тоўстымі. Унутры былі размешчаны шматлікія каморы і ўнутраныя дворыкі. Фарпост быў разрабаваны і разбураны пажарам з падзеннем Акада.
У старажытным горадзе Эшнуна выяўлены падмуркі шматлікіх прыватных дамоў і загараджальнай сцяны акадскага перыяду, а таксама вялікі жылы будынак, названы Паўночным Палацам. Будынак складаўся з трох вялікіх частак. Паўднёвая частка ўяўляла сабой унутраны дворык, акружаны маленькімі пакойчыкамі. Знойдзеныя ў ім люстэрка, упрыгожванні і туалетныя аксэсуары гавораць пра знаходжанне ў ім жанчын. У цэнтральнай частцы будынка была анфілада жылых і парадных пакояў. Паўночная частка складалася са службовых памяшканняў і сістэмы дворыкаў, якія вялі да галоўнага ўвахода. Ва ўсходняй частцы будынка мелася некалькі маленькіх туалетных пакояў са збудаваннямі з абпаленай цэглы, што маюць вадасцёк, які выходзіць за межы збудавання. Ва Уры Леанардам Вулі даследавана каля 400 акадскіх пахаванняў.
Скульптура
Да нашых дзён ацалела вельмі мала ўзораў акадскай скульптуры. Для гэтага перыяду характэрнымі з’яўляюцца правіцеля Гудэа, якія можна падзяліць два тыпы: адны — з традыцыйна некалькі скарочанымі прапорцыямі (хоць гэтак жа старанна апрацаваныя, нягледзячы на цяжкі для апрацоўкі матэрыял — дыярыт, і ўпершыню ў гісторыі Двурэчча — сапраўды манументальныя, да двух метраў), а іншыя — цалкам выкананыя ў акадскіх традыцыях. Характэрнымі стылістычнымі асаблівасцямі круглай пластыкі і рэльефаў перыяду Акада былі таксама складнасць прапорцый, натуральнасць перададзеных рухаў, мяккая лепка ўсіх формаў, маляўнічасць агульных сілуэтаў і дэкаратыўна прапрацаваных дэталяў.
Самыя вядомыя помнікі акадскай скульптуры  — гэта бронзавая галава акадскага кіраўніка, статуя і чорны абеліск Маніштушу. Галава акадскага цара знойдзена Максам Малаўэнам у Ніневіі, у развалінах храма Іштар. Малаўэн вызначыў статую як выяву Саргана Акадскага, зробленую па загадзе яго сына Маніштушу, які лічыцца заснавальнікам храма. У цэлым, акадскім скульптарам удалося дасягнуць большага рэалізму, чым іх шумерскім папярэднікам. Сарган адлюстраваны з прычоскай «шлем-парык», вусамі і падзеленай барадой. На месцы вачэй былі каштоўныя камяні, пры выманні аднаго з іх статуя была пашкоджана. У наш час знаходка захоўваецца ў Іракскім нацыянальным музеі.
Абеліск Маніштушу быў знойдзены падчас раскопак у Сузах. Што ж тычыцца статуі гэтага цара, то яе верхняя частка моцна пашкоджана; Маніштушу адлюстраваны стоячы ў доўгім адзенні.
Гліптыка
Гліптыка Старажытнай Месапатаміі традыцыйна амаль заўсёды была прадстаўлена цыліндрычнымі пячаткамі. Яны вырабляліся з каляровых напаўкаштоўных камянёў, а іх адбіткі перадавалі розныя міфалагічныя сцэны. У адрозненне ад помнікаў архітэктуры і скульптуры, пячатак акадскага перыяду захавалася даволі шмат. Іх знаходзілі ў пахаваннях і жылых дамах. Акадскія разьбяры пячатак унеслі некалькі навінак у іх выраб. У адрозненне ад шумерскіх мастакоў, якія аб'ядноўвалі ўсе фігуры ў адной вялікай сцэне, акадцы складалі кампазіцыі з асобных карцін, падзеленых клінапісным тэкстам. Самі выявы сталі буйнейшымі, а прамежкі паміж імі большымі. Таму, а таксама з-за глыбейшай разьбы, адбітак атрымліваўся больш рэльефным. У якасці сюжэту выбіраліся разнастайныя рэлігійныя і міфалагічныя сцэны: напрыклад, птушка Зу, якая крадзе «таблічкі лёсу»; Этана, што ляціць на арле; і іншыя. На пячатках часта выразалася імя ўладальніка і яго бацькі, пасада ці прафесія ўладальніка.
Рэльефы
Значных поспехаў акадскія майстры дасягнулі ў вырабе рэльефаў. Самыя характэрныя помнікі — каменныя стэлы цароў Рымуша і Нарам-Суэна. Стэлу Нарам-Суэна — выявілі ў Сузах, сталіцы Элама, куды яе вывез эламскі цар Шутрук-Нахунтэ з Сіпара ў якасці трафея. Яна была ўзведзена па загадзе цара Нарам-Суэна ў гонар яго перамогі над горным племем лулубеяў. У кампазіцыі вылучаецца фігура цара, які стаіць над войскамі і топча ворагаў. Цар акружаны сімваламі божастваў, галава яго ўвянчана галаўным уборам з рогамі, якія сведчаць, паводле меркавання акадцаў, пра яго ўласнае боскае паходжанне. Стэла Рымуша захавалася фрагментарна. Яна таксама апавядае пра ваенныя перамогі цара. Сам Рымуш адлюстраваны ў махрыстым адзенні з нацягнутым лукам, верагодна, што ён прымае ўдзел у забіцці палонных.
Мова і пісьменнасць
Акадская дзяржава была двухмоўнай: і шумерская, і акадская мовы мелі важнае значэнне. Шумерская мова гэтага часу знаходзілася на так званым пераходным этапе свайго развіцця. Яна мела найважнейшае значэнне як мова набажэнстваў, літаратуры і храмавага ўліку. Разам з тым, своеасаблівае палітычнае становішча і складанасць гэтай мовы абумоўлівалі ўсё глыбейшае пранікненне акадскай мовы ў культуру і побыт насельніцтва Ніжняй Месапатаміі. Апошняя была распаўсюджана ў форме стараакадскага дыялекту і ўжывалася, галоўным чынам, у канцылярыі.
Абедзве мовы выкарыстоўвалі клінапісную славесна-складовую сістэму знакаў (клінапіс). Самым распаўсюджаным матэрыялам для пісьма была гліна, з якой рабіліся таблічкі, на якіх спецыяльным стылам пісцы выціскалі знакі. Да перыяду існавання Акадскай дзяржавы адносіцца пераход ад круглых таблічак да строга прамавугольных, з добра прачэрчанымі лініямі для пісьма. Затым таблічку падсушвалі, і дакумент быў гатовы. У акадскую эпоху пісалі зверху ўніз, знакі былі яшчэ досыць архаічнымі, якія імітавалі шумерскія почыркі. Радкі падзяляліся вертыкальнымі лініямі. Калі надпіс быў вялікі, то ён быў падзелены на ярусы, якія, у сваю чаргу, аддзяляліся гарызантальнымі лініямі. Марфалагічная форма слова часта не выпісвалася цалкам, выкарыстоўваліся лагаграмы, дэтэрмінатывы і іншае.
Літаратура
Асноўнай мовай мастацкай літаратуры гэтага перыяду заставаўся шумерская. Колькасць помнікаў на акадскай мове, якія датуюцца гэтым перыядам, нязначная. Даследчыкі называюць гэту мову стараакадскай. Шэраг літаратурных твораў прыпісваецца Энхедуане, дачцэ Саргана Акадскага і вярхоўнай жрыцы Ура. Яе творы называліся «гімнамі да багіні Інаны». Да нас дайшло звыш 100 таблічак з фрагментамі некалькіх гэтых гімнаў, але толькі ў спісах пазнейшага старававілонскага перыяду. Яны выкарыстоўваліся ў школах для перапісвання, што сведчыць пра іх папулярнасць.
Рэлігія
Даследаванні навукоўцаў дазволілі выявіць, што продкі акадцаў — усходнія семіты — ушаноўвалі розных божастваў, заступнікаў асобных абшчын, але пры гэтым семіты спрадвеку пазбягалі называць багоў уласнымі імёнамі. Кожнае племя ці абшчына называла свайго бога-заступніка «панам» — ба'ал ці бел, а багіню-заступніцу «багіняй» — аc̠тар ці іштар (хоць у паўднёвых семітаў гэта было імем мужчынскага бажаства).
Да моманту стварэння Акадскай дзяржавы семіцкія багі былі адаптаваны да шумерскай міфалогіі. Бел стаў вярхоўным богам, якім у той час з'яўляўся Энліль (пазней — Мардук); імя Іштар стала ўжывацца, у прынцыпе, у дачыненні да любой багіні.
Нароўні з атаясненнем, адбывалася таксама змянненне традыцыйных імёнаў шумерскіх багоў на семіцкі лад. Так, вярхоўны шумерскі бог Энліль па-акадску называўся Эліль; багіня Інана часцей за ўсё называлася Іштар, сонечны бог Уту — Шамаш, увасабленне месяца Нана (Зуэн) — Суэн (Сін), Энкі — Хайя (Эа), Ішкур — Адад і г.д.
Гётыт
Гётыт — мінерал, падкласа гідраксідаў, аксігідраксід жалеза, a-FeOOH.
Утрымлівае прымесі марганцу і алюмінію, таксама залішняй адсарбіраванай вады (гідрагётыт). Гётыт разам з гідрагётытам — галоўныя кампаненты ліманіту. Крышталізуецца ў рамбічнай сінганіі, ромба-дыпірамідальны від сіметрыі. Крышталі слупкаватыя, ігольчастыя і іх зросткі. Агрэгаты зямлістыя, радыяльна-прамяневыя, валакністыя. Колер цёмна- ці чырванавата-буры. Бляск алмазны, цьмяны або шаўкавісгы. Цвёрдасць 5—5,5. Шчыльнасць 4— 4,3 г/см³.
Асадкавы або прадукт выветрывання жалезазмяшчальных мінералаў. Каштоўная жалезная руда.
Стробіл
Стро́біл (Strobilus ад στρόβῑλος — хваёвая або яловая шышка) — орган размнажэння некаторых вышэйшых раслін: дзеразападобных і хвошчападобных, голанасенных.
Стробіл — відазменены ўкарочаны парастак, мае спецыялізаванае лісце — спарафілы, на якіх фарміруюцца спораўтваральныя органы — спарангіі. У разнаспоравых раслін стробіл дэфірынцыраваны на мікрастробілы і мегастробілы. Відазменены лускападобны мегастробіл — насенная лускавіна хвойных раслін.
Гітгарц
Гітгарц — прозвішча.
Дзяцінства Ісуса
Дзяцінства Ісуса (Боскае Немаўля, немаўля Ісус, Дзіцятка Ісус, Немаўля Хрыстос) - перыяд жыцця Ісуса Хрыста ад Яго нараджэння да ўзроста 12 гадоў. У 13 гадоў Ён ужо лічыўся дарослым, у адпаведнасці з яўрэйскім звычаем таго часу. Кананічныя Евангеллі нічога не кажуць пра дзяцінства Ісуса паміж яго маленствам і адшуканнем у храме ва ўзросце дванаццаці гадоў.
Пачынаючы прыкладна з трэцяга або чацвёртага стагоддзя, немаўля Ісус з'яўляецца часта ў карцінах і скульптурах. Звычайна гэта калядныя батлейкі, якія паказваюць нараджэнне Ісуса, з Яго маці Марыяй і яе мужам Іосіфам.
Выявы немаўля з маці, вядомыя як Мадонна з дзіцем, з'яўляюцца ў іканаграфіі ва ўсходніх і заходніх цэрквах. Іншыя сцэны таго часу, як дзіцінства, абразанне Ісуса, аднясенне ў храм, пакланенне вешчуноў, уцёкі ў Егіпет таксама часта адлюстроўваюцца. Іншыя сцэны з жыцця таго часу з'яўляюцца больш рэдкімі.
Адлюстраванне ў сярэднія вякі
У сярэднія вякі немаўля Ісус прадстаўляўся ў якасці вобраза чысціні і нявіннасці. Папулярнасць немаўля Хрыста быў добра вядомы ў Іспаніі пад назвай Монтанасіна пасля скульптуры "Мантаньес", якая распачала гэтую тэндэнцыю. У гэтых выявах дзіцяці часта адлюстроўвалася ў стылі Кантрапоста: размяшчэнне на каленях ў процілеглым кірунку, падобна старажытным выявам рымскіх імператараў. Немаўля Дзіцяці Ісуса ў гэты час выяўлялася без адзення, каб падкрэсліць "невіннасць" і "некранутасць" вобраза Хрыста для больш глыбокай пашаны.
Сімвалізм Дзіцяці Ісуса ў мастацтве дасягнула свайго апагею ў эпоху Адраджэння. Святое сямейства было цэнтральнай тэмай у творчасці Леанарда да Вінчы і многіх іншых майстроў.
У апакрыфічных тэкстах
Колькасць апакрыфічных тэкстаў пра дзяцінства Ісуса вырасла з легендарнай хуткасцю за мінулы перыяд, і яны часам малюецца. Гэтыя апавяданні былі прызначаныя, каб паказаць Ісуса з незвычайнай сілай і ведамі, нават з самага ранняга ўзросту. Адно з распаўсюджаных апавяданняў кажа пра маленькага Ісуса, які выляпіў вераб'ёў з гліны. Калі яму зрабілі заўвагу, што ён зрабіў гэта ў суботу, ён ажывіў птушак, і яны ўляцелі.
Як набожныя выявы пакланення
Некалькі гістарычна значных вобразаў Дзіцяці Ісуса атрамалі Папскую і Кананічную каранацыю, а менавіта сусветна вядомае Пражскае Дзіцяці Ісуса, бельгійскае Святое Дзіцяці дэ Себу і Святое Дзіцяці з Аракоэлі ў Рыме.
Гільдэнбрантыя рачная
Гільдэнбрантыя рачная (Hildenbrandia rivularis) — від чырвоных водарасцей манатыпнага роду сямейства Гільдэнбрантыевыя.
Апісанне
Эпілітная водарасць, утварае на паверхні субстрату плевачны шчыльнакоркавы кармінавы талом, бліжэй да перыферыі мае выгляд цёмна-чырвонай каймы. Талом акруглы, дыяметрам да 2,5 см; пры разрастанні таломы зліваюцца ў суцэльную корку таўшчынёй 50—100 мкм. Вертыкальныя ніткі простыя, рэдка дыхатамічна разгалінаваныя, з 7—10 клетак. Клеткі шырынёй 4—12 мкм, квадратныя або па даўжыні да 2 разоў большыя.
Распаўсюджанне
Пашырэнне: Еўразія, Амерыка, Афрыка. У Беларусі сустракаецца ў Лагойскім, Мінскім і Мядзельскім р-нах Мінскай вобл., Глыбоцкім і Ушацкім р-нах Віцебскай вобласці, у Гродзенскім р-не Гродзенскай вобл.
Расце на камяністым субстраце ў празрыстых рэках і ручаях з хуткім цячэннем ў зацененых месцах. Від, адчувальны нават да нязначных зменаў умоў росту. Індыкатар чыстых і праточных вод. Рэдкі від, які трапляецца ў невялікай колькасці на абмежаваных тэрыторыях.
Асаблівасці біялогіі
Полавы працэс невядомы. Размнажаецца вегетатыўна.
Шосавае
Шосавае - (шос, ад ням. Schoss падатак) — рэгулярны прамы падатак з продажу сельска-гаспадарчай прадукцыі і рамесных вырабаў у Рэчы Паспалітай. У Польшчы з 1456 дзяржаўны пабор з зямлі (лана), гар. пляцоў, гасцінцаў, млыноў, кірмашоў. У ВКЛ вядома з 16 стагоддзя, збіраліся дзяржаўным скарбам пры здачы на водкуп мыта, корчмаў і шынкоў. Збіралі дазорцы (экзактары) скарбу або арандатары з гандлю садавіной, косамі, воўнай, брусам, з корабаў іншых тавараў па спецыяльных інструкцыях і таксе з кожнага купца. Існавала да 1795.
Гільдэнбрантыя рачная
Ахова
Занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі 2-га выдання (1993), а таксама ў Чырвоны пералік водарасцей, якія падлягаюць ахове ў Польшчы.
Альберт дэ Лапаран
Альберт Агюст Кашон дэ Лапаран (Albert Auguste Cochon de Lapparent,, Бурж — , ) — французскі геолаг.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Буржы. Пасля навучання ў Палітэхнічнай школе з 1858 па 1860 год стаў інжынерам у корпусе Горных шахцёраў, прыняў удзел у складанні геалагічнай карты Францыі. У 1875 годзе прызначаны прафесарам геалогіі і мінералогіі ў Каталіцкім інстытуце ў Парыжы. У 1879 годзе падрыхтаваў Матэрыялы па вывучэнню геалогіі рэгіёна Пай дэ Брэй. У 1880 годзе быў прэзідэнтам Французскага геалагічнага таварыства. У 1881—1883 гадах выйшла яго кніга «Traité de géologie», якая пазней стала падручнікам па стратыграфіі. Разам з Акілем Дэлесам на працягу многіх гадоў з'яўляўся рэдактарам «Геалагічнага часопіса». Разам з Альфрэдам Пацье ўдзельнічаў у геалагічнай здымцы раёнаў, прылеглых да Ла-Манша. Памёр у Парыжы ў 1908 годзе.
Хэтчбэк
Хэтчбэ́к (hatchback ад  — люк і  — сзаду) — назва кузава легкавога аўтамабіля з адным ці двума радамі сядзенняў, дзвярыма ў задняй сценцы і скарочанай задняй навіссю. Ад універсала адрозніваецца больш пакатым вуглом нахілу задняй плоскасці, то ёсць аб'ёмам багажніка, а ад мінівэна - меншай вышынёй.
Данцішке
Да́нцішке (Dantiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Міелагеная.
Хэтчбэк
У большасці хэтчбэкаў кузаў складаецца з двух каробак, дзе грузавое аддзяленне і пасажырскае аддзяленне складаюць адно цэлае. Заднія сядзенні часта можна скласці, каб павялічыць даступную грузавую плошчу. Стыль кузава быў прададзены ва ўсім свеце на аўтамабілях памерам ад суперміні да невялікіх сямейных аўтамабіляў, а таксама аўтамабіляў прадстаўніцкага класа і некаторых спартыўных аўтамабіляў.
АК-101
АК-101 — экспартны варыянт дапрацаванага аўтамата АК74М, галоўным адрозненнем служыць выкарыстоўваемы патрон (5,56×45 мм).
Прыклад складны, што заўважна павялічвае спадручнасць карыстання (стральба магчымая і пры складзеным прыкладзе) і лёгкасць пры транспартыроўцы. Прыклад, магазін, цаўё, стваловая накладка і пісталетная рукаятка выкананы з ударастойкага пластыку з высокай стойкасцю да знешніх уздзеянняў. За кошт прымянення абарончага пакрыцця стальных дэталяў удалося павялічыць тэрмін службы аўтамата.
Краіны-імпарцёры
Партыі аўтаматаў АК-101 былі прададзены ў:
Старае (Патапаўскае сельскае паселішча)
Старае (Старое) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Патапаўскага сельскага паселішча.
Дмытравычы (Мастыскі раён)
Дмытравычы (Дми́тровичі) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Старае (Патапаўскае сельскае паселішча)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Часовая рэгіянальная адміністрацыя Тыграя
Часовая рэгіянальная адміністрацыя (ЧРА) рэгіёну Тыграй (ግዝያዊ መንግስቲ ክልል ትግራይ; የትግራይ ክልል ግዝያዊ መንግስት) — часовая рэгіянальная адміністрацыя, абвешчаная офісам прэм’ер-міністра Эфіопіі 23 сакавіка 2023 года. Орган заснаваны заснаваны на падставе артыкулы 10 (1) Пагаднення аб пастаянным спыненні ваенных дзеянняў, падпісанага ў Прэторыі паміж федэральным урадам і НФВТ. Кіраўніком прызначаны Гетачу Рэда.
Канфармізм
Канфармізм — імкненне персоны ці рэчы да пасавання нормам кантэксту. Гэта можа быць грамадскі, этычны ці зместавы кантэкст.
Канфармізм абазначае пазіцыю, якая ў жыццядзейнасці і прыманні рашэнняў вельмі залежная ад норм і меркаванняў большасці грамадства, ці навакольнай для індывіда групы. Процілегласць індывідуалізму, дзе індывід параўнальна моцна імкнецца да выпрацоўкі самастойных рашэнняў. Індывідуалізм акрамя супрацьлегласці канфармізму абазначае сістэму мыслення процілеглую калектывізму.
Між тым дакладнай процілегласцю канфармізму з'яўляецца нонканфармізм. Тэндэнцыю да канфармізму можна бачыць з аднаго боку ва ўнутраным пачуцці прыналежнасці, імкненні да інтэграцыі праз асіміляцыю, з іншага боку ціскам грамадства, або навакольнай групы людзей.
Сацыяльная псіхалогія
Канфармізм як азначэнне сацыяльнай псіхалогіі абазначае схільнасць індывіда да пераймання агульнапрынятых норм і правілаў сваёй кантактнай групы ці грамадства ў цэлым.
Эрых Фром бачыць у канфармізме псеўдаадзінства, якое не адпавядае жаданню людзей да аб'яднання.
У вучэнні Роберта Мертана азначае згоду індывіда на рэалізацыю мэтаў супольнасці пры дапамозе супольных сродкаў ці, у больш шырокім значэнні, рэалізацыю супольных норм і каштоўнасьцяў. Ступень канфармістычнасці ў такіх групах з'яўляецца паказчыкам моцы супольнасці.
Мёдэ заўважае, што ва ўмовах школы адрозненні ў паспяховасці вучняў спараджаюць тэндэнцыю да дапасавання. Выдатныя навучэнцы аднаго класа маюць паніжэнне пасьпяховасці, у той час як пасьпяховасць у меней развітых вучняў значна узрастае.
У 50-ых гадах ХХ стагоддзя былі апублікаваныя даследванні Саламона Аха, у якіх ён выказаў думку, што на канфармізм асобы вялікі ўплыў маюць іншыя члены супольнасці. З далейшых даследванняў вынікала, што некаторыя асобы маюць моцную, трывалую схільнасць да падпарадкавання аўтарытэтам. Ахарактарызаваныя як аўтарытарнымі асобамі-экстравертамі, у адрознненні ад інтравертных нонканфармістаў, якія не паддаюцца на лёгкі ўплыў аўтарытэтаў.
Рух 68-ых пратэставаў, да прыкладу, супраць, па іх меркаванню, пануючага ў грамадстве 50-х канфармізму, які між іншым ўвасобіўся ў строгай форме вопраткі, а таксама ў масмедыя, якія прапаноўвалі грамадству меркаванні ў агульным рэчышчы, імкнуліся да спрашчэння і абагульнення.
NGC 4384
NGC 4384 (іншыя абазначэнні — UGC 7506, MCG 9-20-168, MK 207, ZWG 269.55, IRAS12227+5446, PGC 40475) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Цярэшка (народны тэатр)
Народны тэатр фальклору «Цярэшка» — фальклорны калектыў пры арганізацыйна-метадычным цэнтры Глыбоцкага аддзела культуры, пад кіраўніцтвам Наталлі Нікіфаровіч.
NGC 4384
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цярэшка (народны тэатр)
У 1998 годзе калектыў быў запрошаны на сталічнае тэлебачанне. У папулярнай на той час праграме «Запрашаем на Вячоркі» глыбачане паказалі даўні абрад «Жаніцьба Цярэшкі». І з таго часу сталі вядомыя як «цярэшкаўцы». Калектыў стаяў за рэканструкцыяй абраду. Упершыню абрад быў адноўлены і запісаны на відэа ў 1998 годзе ў Івесі, на Глыбоччыне.
Тэатральная група была створаная з мэтай захавання пераемнасці традыцый першага беларускага тэатра Ігната Буйніцкага. Па словах кіраўніцы тэатра «Цярэшка» Наталлі Нікіфаровіч, тэатр утварыўся як калектыў, які вырашыў аднавіць і працягваць традыцыі тэатра Ігната Буйніцкага. Заснавальнік беларускага нацыянальнага тэатра нарадзіўся менавіта на Глыбоччыне, і ў праграме яго трупы былі дэкламацыя, гумар, п’есы, харавыя спевы і абавязкова народныя танцы пад дуду, скрыпку і цымбалы.
Калектыў сустракаў гасцей пісьменства ў Глыбокім, а таксама традыцыйна вітае гасцей розных культурных падзей Глыбоцкага краю песнямі і танцамі. Гурт прымае актыўны ўдзел у Вішнёвым фестывалі і фэсце дударскіх рэгіёнаў «Дударскі рэй», а таксама ў святкаваннях гадавін памяці трупы Ігната Буйніцкага і іншых урачыстасцяў.
Увесь рэпертуар тэатра — беларускамоўны. Ёсць у ім творы і сваіх, глыбоцкіх, аўтараў, паэтаў, кампазітараў. У рэпертуары тэатра гумарэскі з сучаснага жыцця, песні, прыпеўкі, ігрышчы і шматлікія танцы. Калектыў сваімі выступамі ўпрыгожвае любое свята ў раёне, а таксама ўдзельнічае ў розных фестывалях у вобласці, краіне і па-за яе межамі  — Расіі, Украіны, Латвіі, Літвы, Польшчы, Венгрыі.
Наталлі Нікіфаровіч як стваральніку і кіраўніку народнага тэатра фальклору «Цярэшка» была прысуджана рэспубліканская прэмія «За адраджэнне».
Віларбасэ
Віларбасэ (Villarbasse) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 3167 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 316 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 10090. Тэлефонны код — 011.
Добашчыўка
Добашчыўка (До́бощівка) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Чыштыя
Чыштыя (جشتية, ) — суфійскі тарыкат, заснаваны сірыйцам у мястэчку  на тэрыторыі Афганістана ў X стагоддзі, які атрымаў пашырэнне ў Індыі. Першым з чатырох асноўных суфійскіх ордэнаў (Чышты,, , ), які размясціўся ў Афганістане і Паўднёвай Азіі.
Уплыў
Вучнем гэтага ордэна быў індыйскі музыка і містык (1882—1927), які стаў настаўнікам «універсальнага суфізму» на Захадзе.
Яго сваяк Нусрат Фацех Алі Хан (1948—1997) стаў (разам з Хаджы Гулямам Фарыдам Сябры) першым папулярызатарам ў краінах Захаду. Яго пляменнік — Рахат Нусрат Фацех Алі Хан — спявак, выканаўца суфійскай музыкі і спеваў.
Міціна (Сафонаўскі раён)
Міціна (Митино) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва – 1 жыхар (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 17 км на ўсход ад горада Сафонава, за 4 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Гасціжа. На поўдзень ад вёскі чыгуначная станцыя Міціна на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Прудкоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Міцюшына (Сафонаўскі раён)
Міцюшына (Митюшино) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 2 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 23 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 15 км на поўнач ад аўтадарогі. За 18 км на поўнач ад вёскі чыгуначная станцыя 300 км.
Падсасонне (Гагарынскі раён)
Падсасонне (Подсосонье) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Патапаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Бубонная чума
Заражэнне ад чалавека да чалавека, як правіла, адбываецца паветрана-кропельным шляхам і прыводзіць да развіцця лёгачнай формы чумы. Таксама да развіцця лёгачнай формы чумы прыводзіць ускладненне бубоннай чумы чумной пнеўманіяй.
Рэгіёны свету, эндэмічныя па чуме: В’етнам, М’янма, Балівія, Эквадор, Туркменістан, Каракалпакія, Кыргызстан.
Дыджэй
Дыджэй (DJ ад disc jockey — дыск-жакей) — чалавек, які ажыццяўляе публічнае прайграванне запісаных на гукавыя носьбіты музычных твораў са зменай ці без змены матэрыялу тэхнічнымі сродкамі.
Царква Свяціцеля Ціхана (Вілейка)
Царква Свяціцеля Ціхана, Патрыярха Усерасійскага у г. Вілейка, Мінскай вобласці, па вуліцы Валынца, 13. Месціцца на паўночным ускрайку горада, на месцы былога фальварка Гарадзішча, ля скрыжавання выезду на Куранец.
Архітэктура
Вырашана ў стылізаваных формах старажытнарускага царкоўнага дойлідства. Кампактны прамавугольны аб’ём з паўкруглай апсідай. Вертыкальная выцягнутасць аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі падкрэслена высокім цыліндрычным светлавым барабанам пад шлемападобным купалам, узведзеным над сяродкрыжжам бачковых дахаў. Такім жа дахам накрыты невялікі прытвор. Плоскасныя арачна завершаныя фасады расчлянёны высокімі і вузкімі арачнымі ваконнымі праёмамі і бледамі, апяразаны аркатурнымі фрызамі.
Збудаванне ўяўляе сабою двух’ярусны храм крыжападобнай формы. З алтарнай часткі царквы размешчана паўкруглая апсіда. Вокны, дзвярныя праёмы і нішы выкананы ў выцягнутай паўцыркульнай форме. Фасады ўпрыгожаны паўкруглымі аркавымі франтонамі і аркатурным поясам. Таксама дэкаруюць фасады фальш-вокны.
Інтэр’ер
Прадстаўлены ў стрыманым выглядзе, упрыгожаны фрэскамі (мастак Б. Б. Цітовіч) і абразамі.
Брэст (пляжны футбол)
Брэст  — беларуская каманда па пляжным футболе з горада Брэст. Пляжны футбольны клуб існуе з 2012 года, яго заснавальнікам і капітанам быў Дзмітры Асташэня.
Рэгіянальная газета
«Рэгіянальная газета» — беларуская газета, якая выдаецца з 28 красавіка 1995 года. Рэгіён распаўсюджвання — былы цэнтр Вілейскай, а пасля Маладзечанскай вобласці — часткі колішняй Віленшчыны. Выданне аб’ядноўвае інфармацыйную прастору чатырох раёнаў Мінскай вобласці (Маладзечанскі, Вілейскі, Мядзельскі і Валожынскі) і трох раёнаў Гродзенскай вобласці (Смаргонскі, Ашмянскі, Астравецкі).
У рамках пагрому незалежных беларускіх медыя 19 ліпеня 2021 года адбыліся ператрусы ў рэдакцыі і журналістаў, галоўнага рэдактара дапыталі. Падставы былі невядомыя, у журналістаў забралі тэхніку. 22 ліпеня рэдакцыя паведаміла, што прыпыняе выпуск газеты на паперы.
20 студзеня 2022: iнфармацыйную прадукцыю сайта і тэлеграм-канала маладзечанскай «Рэгіянальнай газеты» прызналі экстрэмісцкімі матэрыяламі. Адапаведнае рашэнне прыняў суд Маладзечанскага раёна.
Выходныя звесткі
24-х палосны тыднёвік фармату А3, тыраж (май 2018) 5000 экзэмпляраў.
Гісторыя
«Рэгіянальная газета» («РГ») была першым масавым недзяржаўным выданнем у рэгіёне. Спачатку газета выходзіла на 4 старонках, паступова набірала аб’ём, паляпшала якасць інфармацыі і сваё афармленне, стаўшы аўтарытэтным мясцовым выданнем. Адзін з нешматлікіх беларускамоўных рэгіянальных СМІ ў Беларусі.
На старонках газеты і на сайце выдання публікаваліся навукоўцы і краязнаўцы:
Неаднойчы «РГ» станавілася ініцыятарам грамадзянскіх і культурных акцый. Адна самая істотная з іх — штогодні рэгіянальны конкурс самадзейных выканаўцаў «Адна зямля». «РГ» выступіла заснавальнікам яго разам з аддзеламі культуры раёнаў рэгіёну. Цяпер гэта адзін з самых папулярных рэгіянальных конкурсаў у Беларусі.
Некалькі разоў газета падвяргалася рэпрэсіям. У 2004 годзе яна вымушаная была прыпыняць свой выхад пасля адпаведнага загаду міністра інфармацыі.
Палітычны крызіс 2020-х гадоў
15 сакавіка 2023 года затрымалі 64-гадовага заснавальніка і галоўнага рэдактара «Рэгіянальнай газеты» Аляксандра Манцэвіча, завялі крымінальную справу, пасля перавялі ў следчы ізалятар, відавочна ў межах палітычных рэпрэсій супраць незалежных СМІ ў Беларусі. Аляксандр Манцэвіч фактычна стаў палітычным вязнем.
Сённяшні дзень
«РГ» выходзіць кожную пятніцу на 24 старонках, мае абноўленую інтэрнэт-версію, дзе публікуецца інфармацыя, а таксама рэклама і аб’явы з усяго рэгіёну.
«Рэгіянальная газета» — недзяржаўнае выданне, якое не з’яўляецца выразнікам інтарэсаў і пазіцый якой-небудзь палітычнай партыі, рэлігійнай канфесіі, органаў улады. У сваіх публікацыях паказвае супрацьлеглыя пункты гледжання, пазбягаючы тэндэнцыйнасці.
Акцыі газеты
2013 год. 12 ліпеня 2013 года «Рэгіянальная газета» правяла акцыю «Зрабіце нам дарогу». Людзі фатаграфаваліся з плакатамі, на якіх па-рознаму абыгрывалі просьбу адрамантаваць унутрыдваровую дарогу ў Маладзечне: «Хто дасць грошы на падвеску?», «Няма дарог — давай метро», «За што плачу падаткі?», «Баюся зламаць ногі», «Нязручна хадзіць на абцасах» і іншыя. Перад акцыяй карэспандэнты падлічылі колькасць ямінаў на невялікім адрэзку дарогі, памералі іх глыбіню. Пасля акцыі зладзілі інтэрв’ю з дырэктарам раённым прадпрыемствам «Камунальнік». Восенню «Камунальнік» адрамантаваў першую частку дарогі. Налета дарожнікі закончылі працу.
2014 год. Дзеці са школы-інтэрната для слабавідушчых. Цягам некалькіх месяцаў карэспандэнтка «Рэгіянальнай газеты» Настасся Роўда наведвалася ў маладзечанскую школу-інтэрнат № 2 для дзяцей са слабым зрокам. Журналістка спрабавала адчуць, чым жыве школа, чым жывуць дзеці, якія туды трапляюць. Сярод 107 дзяцей, якія вучыліся ў школе на той момант, — 72 інваліды па зроку і 30 сірот. У гутарках сацыяльныя педагогі установы расказалі, з якімі праблемамі звяртаюцца дзеці, і складанасці, да якіх мусіць быць гатовы той, хто прыходзіць сюды працаваць. Журналістка дазналася пра жыццёвыя лёсы некаторых дзяцей. Вынікам праекта стала відэа, якое паказвае жыццё дзяцей у школе-інтэрнаце. У газеце апублікавалі артыкул.
Не — будоўлі на месцы жалобы. Краязнаўца з Валожына Георгі Каржанеўскі звярнуўся ў рэдакцыю, каб зрабіць здабыткам грамадскасці планы будаўніцтва жылых дамоў на гарадскім стадыёне, дзе ў часы Другой сусветнай вайны расстралялі фашысты расстралялі 200 яўрэяў. Газета пісала аб пікеце, які зладзіў грамадскі актывіст, знайшла і апублікавала архіўныя дакументы, якія сведчылі аб масавых расстрэлах у гэтым месцы. Журналісты знайшлі і сустрэліся з яшчэ жывымі сведкамі тых падзей. Інтэрв’ю з імі былі апублікаваныя. Георгі Каржанеўскі памер незадоўга да ініцыяваных з дапамогай газеты раскопак на стадыёне ў Валожыне. Вынікі раскопак пацвердзілі дадзеныя, сабраныя Каржанеўскім і журналістамі «Рэгіянальнай газеты». Парэшткі эксгумаваных ахвяр перапахавалі. Дамы на стадыёне не сталі будаваць. На месцы трагедыі гараджане заклалі мемарыяльную алею.
«Рэгіянальная газета» ў сеціве
Упершыню «Рэгіянальная газета» стварыла свой сайт у сакавіку 2000 года. Стваральнік — маладзечанец Дзмітрый Бараноўскі. Інтэрнэт-старонка выдання была адным з першых падобных рэсурсаў у рэгіёне. Да 2009 года інтэрнэт-версія газеты неістотна адрознівалася па змесце ад папяровай версіі выдання. У асноўным публікацыі, змешчаныя ў сеціве, паўтаралі старонкі тыднёвіка. Змест сайта абнаўляўся 1 раз на тыдзень.
Пасля запуску абноўленай версіі сайта 15 мая 2009 года на новым адрасе палітыка выдання адносна зместу і рэгулярнасці падачы інфармацыі змянілася. З гэтага часу сайт публікуе навіны штодня, што робіць немагчымым размяшчэнне многіх з іх у тыднёвіку з прычыны страты актуальнасці.
25 лістапада 2009 года тыднёвік быў адзначаны дыпломам інстытута FOJO, Швецыя, за найлепшы рэдызайн Інтэрнэт-сайта.
Адной з прыкмет сайта «Рэгіянальнай газеты» стала яго мультымедыйнасць. Тут публікуюцца фотарэпартажы, аўдыёзапісы, відэа.
1 мая 2013 года рэдакцыя правяла сваю першую анлайн-трансляцыю з вуліц Маладзечна. 13 мая 2013 года ў прамым інтэрнэт-эфіры прайшоў круглы стол, прысвечаны праблемам мясцовага футбола.
Даржынінкай (Ігналінскі раён)
Даржыні́нкай (Daržininkai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Грыбеная.
Міла Джуканавіч
Мі́ла Джу́канавіч (нар. 15 лютага 1962, Нікшыч, НРЧ, ФНРЮ) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Чарнагорыі. Займаў высокія дзяржаўныя пасады ад 1991 да 2023 года. Чатыры разы станавіўся прэм'ер-міністрам, быў міністрам абароны, а таксама меў прэзідэнцкі тэрмін у 1998-2002 гадах, у 2018 ізноў абраны Прэзідэнтам Чарнагорыі, але прайграў наступныя прэзідэнцкія выбары.
Біяграфія
Прыхільнік інтэграцыі Чарнагорыі ў ЕС. Пры ім Чарнагорыя, фармальна ўваходзячы ў Югаславію, была адгароджана ад яе мытным і валютным бар'ерам (грашовай адзінкай Чарнагорыі з'яўляецца еўра). Па яго ініцыятыве ў 2006 быў праведзены рэферэндум, у выніку якога Чарнагорыя стала незалежнай ад Сербіі і выйшла са складу канфедэрацыі.
Прэм'ер-міністр Чарнагорыі ў 1991—1998, прэзідэнт Чарнагорыі ў 1998—2002. Сышоў у адстаўку 25 лістапада 2002. З 8 студзеня 2003 па 10 лістапада 2006 — ізноў прэм'ер-міністр Рэспублікі Чарнагорыя. Лідар Дэмакратычнай партыі сацыялістаў Чарнагорыі.
Альберт Вялікі
Альбе́рт Вялі́кі, ці Святы Альберт, Альберт Кёльнскі, Альберт фон Больштэт (Albertus Magnus, каля 1200 — ) — філосаф, тэолаг, навуковец. Выдатны прадстаўнік сярэдневяковай схаластыкі, дамініканец, прызнаны Каталіцкай Царквой Настаўнікам Царквы, настаўнік Фамы Аквінскага.
Міла Джуканавіч
Біяграфія
Пасля таго як прэм'ер-міністр Чарнагорыі Жэлька Штуранавіч падаў у адстаўку 31 студзеня 2008, Джуканавіч быў рэкамендаваны на гэту пасаду прэзідэнтам Філіпам Вуянавічам 20 лютага. Знаходзіўся на пасадзе з 29 лютага 2008 па 29 снежня 2010 г. Ізноў стаў прэм'ер-міністрам 4 снежня 2012 года. Трымаў курс на забеспячэнне стабільнасці, паступальные развіццё дзяржавы і ўмацаванне яе аўтарытэту на міжнароднай арэне.
Альберт Вялікі
Нарадзіўся ў сям'і графа фон Больштэта ў Лаўінгене. Дакладная дата нараджэння невядомая, як мяркуюць, нарадзіўся паміж 1193 і 1206 гадамі.
Міла Джуканавіч
Біяграфія
У лістападзе 2016 года ў Чарнагорыі заявілі, што «рускія нацыяналісты» планавалі забіць прэм'ера Джуканавіча. Як сцвярджалі СМІ, члены групоўкі дзейнічалі пад кантролем генерала Браціслава Дзікіча, вядомага сваёй прарасейскай пазіцыяй. Па словах спецпрокурора Чарнагорыі, зламыснікі такім чынам хацелі перашкодзіць уступленню Чарнагорыі ў НАТА. Пры гэтым, як заявіў пракурор, у яго няма ніякіх доказаў таго, што да арганізацыі замаху была датычная ўлада Расіі. У чэрвені 2017 года Чарнагорыя афіцыйна стала 29-м членам НАТА.
Альберт Вялікі
Біяграфія
Каля 1212 года паступіў у Падуанскі ўніверсітэт, дзе вывучаў працы Арыстоцеля і Айцоў царквы, а таксама праявіў вялікія здольнасці да прыродазнаўчых навук. У 1223 годзе ўступіў у дамініканскі ордэн, працягваючы заняткі тэалогіяй і навукай. З 1228 па 1254 гады Альберт выкладае ў найбуйнейшых універсітэтах Баварыі і Францыі і знаходзіць славу найвялікшага схаласта Еўропы. Яшчэ да пачатку выкладання ў Парыжы (1245) адбываецца знаёмства з Фамой Аквінскім, які затым стане адным з любімых вучняў Альберта і будзе суправаджаць яго ў паездках па ўніверсітэтах і шматлікіх падарожжах.
У 1254 годзе прызначаны правінцыялам Дамініканскага ордэна. Дзейнасць Альберта на гэтай пасадзе спрыяла развіццю ордэна ў даручанай яму правінцыі Тэўтонія і росту колькасці братоў. У 1260 Папа Рымскі Аляксандр IV прызначыў Альберта біскупам Рэгенсбурга, але па заканчэнні двух гадоў Альберт адмовіўся ад біскупскага служэння, якое замінала яго навуковым і тэалагічным заняткам.
Міла Джуканавіч
Біяграфія
15 красавіка 2018 атрымаў перамогу на прэзідэнцкіх выбарах у Чарнагорыі. На наступных прэзідэнцкіх выбарах у другім туры 2 красавіка 2023 года саступіў.
Альберт Вялікі
Біяграфія
Да 1270 годзе Альберт жыў у Рэгенсбургу, потым пераехаў у Кёльн, дзе і жыў да смерці.
Памёр у 1280 годзе ў Кёльне, дзе і пахаваны ў дамініканскай царквы св. Андрэя.
Беатыфікаваны у 1622 годзе, у 1931 годзе Папа Пій XI кананізаваў Альберта. У 1941 годзе быў абвешчаны заступнікам вучоных.
Дзень памяці ў Каталіцкай Царкве — 15 лістапада.
Маркел Сцяпанавіч Савіцкі
Маркел Сцяпанавіч Саві́цкі (, вёска Расасна,, Віцебская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне раслінаводства. Доктар сельскагаспадарчых навук (1962), прафесар (1963). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1965).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі, ордэнам «Знак Пашаны» (1966), пяццю медалямі, Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР. Яго імем названа аўдыторыя ў корпусе № 4 БДСГА.
Строма
Стро́ма (ад στρῶμα — падсцілка) — аснова органаў жывёл, якая складаецца з неаформленай злучальнай тканкі.
У строме знаходзяцца валакністыя структуры, што абумоўліваюць яе апорнае значэнне, размяшчаюцца спецыфічныя элементы органаў, праходзяць крывяносныя і лімфатычныя сасуды.
Таксама стромай называюць бялковую аснову эрытрацытаў і пластыд, спляценне гіфаў, на якім размешчаны пладовыя целы або канідыяносцы ў сумчатых і недасканалых грыбоў. У водарасцей і вышэйшых раслін бясколерная бялковая аснова пластыд, у якую пагружана строга спарадкаваная сістэма мембран — носьбітаў пігментаў.
Дубынкы (Мастыскі раён)
Дубынкы (Дубинки́) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 4385
NGC 4385 (іншыя абазначэнні — UGC 7515, IRAS12231+0050, MCG 0-32-9, ZWG 14.34, MK 52, UM 499, PGC 40564) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мішэніна (Сафонаўскі раён)
Мішэніна (Мишенино) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 409 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 1 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 0,5 км на поўнач ад аўтадарогі. Уваходзіць у склад Бяленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе. .
Эканоміка
Сельгаспрадпрыемства, піларама.
Прачыстае (Гагарынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сацыял-дэмакратычная партыя (Румынія)
Сацыял-дэмакратычная партыя (Partidul Social Democrat) — левацэнтрысцкая сацыялістычная палітычная партыя ў Румыніі.
Гісторыя
Партыя была заснавана ў студзені 2001 года шляхам зліцця Партыі сацыяльнай дэмакратыі ў Румыніі (Partidul Democraţiei Sociale in România) і Румынскай сацыял-дэмакратычнай партыі (Partidul Social Democrat Român) — удзельнікаў кіруючага блока Сацыял-дэмакратычны полюс Румыніі.
У 2004 годзе лідар партыі і прэм'ер-міністр Адрыян Нэстасэ удзельнічаў у прэзідэнцкіх выбарах, але саступіў у другім туры Траяну Бэсеску. З красавіка 2005 года партыю ўзначальвае Мірча Джаанэ, які высоўваўся ў прэзідэнты ў 2009 годзе, але прайграў у другім туры дзеючаму прэзідэнту Траяну Бэсеску.
На выбарах СДП выступае ў саюзе з Кансерватыўнай партыяй. Да 2004 года была кіруючай (Адрыян Нэстасэ быў прэм'ер-міністрам з 28 снежня 2000 года па 21 снежня 2004 года), паводле вынікаў выбараў 2008 года ўвайшла ў кіруючую кааліцыю, але на правах малодшага партнёра. У наш час партыя прадстаўлена 103 мандатамі ў ніжняй палаце румынскага парламента і 47 месцамі ў сенаце. Таксама партыя ў саюзе з кансерватарамі прадстаўлена 11 дэпутатамі ў Еўрапарламенце з 33 месцаў, адведзеных для Румыніі.
На выбарах 2012 года «Сацыял-дэмакратычная партыя» выступае ў складзе «Сацыял-ліберальнага саюза» — альянсу «Сацыял-дэмакратычнай партыі Румыніі», «Нацыянальнай ліберальнай партыі Румыніі», «Кансерватыўнай партыі Румыніі» і некаторых дробных партый. Апытанні прадказваюць саюзу перамогу з вялікім адрывам ад галоўнага канкурэнта — прапрэзідэнцкай «Дэмакратычнай ліберальнай партыі».
Спорт у Азербайджане
Статыстыка заваяваных медалёў
Спорт у Азербайджане імкліва развіваецца, і таму прыкладам выступы азербайджанскіх спартсменаў і ўмацаванні спартыўнай інфраструктуры ў Азербайджане. Толькі ў 2007 годзе азербайджанскія спартсмены заваявалі на міжнародных спаборніцтвах больш за 300 медалёў, 127 з якіх — залатыя. 127 медалёў заваяваныя ў алімпійскіх відах спорту. На Алімпійскіх гульнях у Пекіне, Сіднеі і Афінах азербайджанскія спартсмены заваявалі 15 медалёў, сярод якіх 4 залатыя.
Спартыўная інфраструктура
У Азербайджане развіваюцца як алімпійскія, так і неалімпійскіх віды спорту. Па ініцыятыве Нацыянальнага Алімпійскага Камітэта Азербайджана з 2000 года ў Азербайджане, асабліва ў рэгіёнах, будуюцца і перадаюцца ў распараджэнне спартсменаў спартыўныя комплексы, якія адказваюць самаму высокаму ўзроўню. Да сённяшняга дня пабудавана 15 алімпійскіх спартыўных комплексаў, працягваецца будаўніцтва яшчэ 16-ці. У Алімпійскіх комплексах, размешчаных у рэгіёнах, праводзяцца міжнародныя спаборніцтвы сусветнага ўзроўню.
Міжнародныя спаборніцтвы
У апошнія гады ў Азербайджане быў праведзены шэраг прадстаўнічых міжнародных спаборніцтваў — чэмпіянаты свету і Еўропы па мастацкай гімнастыцы і барацьбе. Колькасць краін, якія ўдзельнічалі ў чэмпіянаце свету па барацьбе, дасягнула 103.
Найбольшых поспехаў дамагаюцца азербайджанскія гімнасты і змагары. Так, напрыклад, выступаючы на Чэмпіянаце Еўропы па дзюдо сярод юніёраў 2009, які прайшоў у Ерэване, усе пяцёра спартсменаў, якія прадстаўлялі Азербайджан, заваявалі медалі.
З выступу спадара Жака Роге
Некалькі гадоў таму былы прэзідэнт Еўрапейскага Алімпійскага Камітэта спадар Роге ў адным з сваіх выступаў на пасяджэнні Еўрапейскага Алімпійскага Камітэта сказаў, што дзейнасць Нацыянальнага Алімпійскага Камітэта Азербайджана можа служыць прыкладам для ўсіх іншых алімпійскіх камітэтаў.
Сацыяльныя ўмовы
У цяперашні час увагу, праяўлянае ў Азербайджане да спорту, знаходзіцца на вельмі высокім узроўні. Вырашаюцца бытавыя праблемы спартсменаў. Па выніках кожнага года больш за 20 спартсменам прадастаўляюцца кватэры, аказваецца іншая дапамога спартсменам, спартыўным спецыялістам, трэнерам.
Тэатр Антонія Тызенгаўза
Тэатр Антонія Тызенгаўза — прыгонны тэатр, заснаваны Антоніем Тызенгаўзам, які працаваў у Гродне ў 1769—1780 гадах.
Гісторыя
Антоні Тызенгаўз быў не толькі буйным фінансістам і адміністратарам, але даволі адукаваным і культурным чалавекам свайго часу. Заснаваўшы дзясяткі мануфактур і навучальных устаноў, ён стварыў і свой тэатр, у які запрашаў балетмайстраў, замежных артыстаў, музыкантаў, спевакоў і харэографаў, у тым ліку братоў Гаэтана і Людавіка Петынеці з Неапаля.
Да 1774 года гэта быў невялікі ансамбль інструменталістаў і вакалістаў, пазней сталы калектыў.
У 1780 годзе ён налічваў больш за 70 чалавек, у тым ліку артыстаў капэлы, з шырокім оперным і балетным рэпертуарам з твораў нямецкіх, французскіх і італьянскіх аўтараў.
У 1774—1777 гадах у складзе трупы пераважалі італьянскія артысты, запрошаныя па даручэнні магната яго прыдворным скрыпачом, кіраўніком капэлы Л. Сітанскім падчас яго замежных паездак.
У 1776 годзе тэатр канчаткова сфарміраваўся. У ім працавалі 7 спевакоў і 8 спявачак, у т.л. вядомыя італьянскія вакалісты Дж. Кампанучы і К. Банафіні (усе пазней артысты італьянскай оперы Санкт-Пецярбурга), Я. Д. Гіблер, А. Бароні, а таксама М. Сітанская, Д. Малевіч, Г. Змітровіч і інш. Вядома таксама, што сам Антоні Тызенгаўз запрасіў італьянскую актрысу Ганну Давія, якая некаторы час спявала ў Гродне.