cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Альвара Урыбэ
Раннія гады і адукацыя
Альвара Урыбэ нарадзіўся ў сям’і Альберта Урыбэ, багатага землеўладальніка. Скончыў сярэднюю школу ў родным Медэльіне з адзнакай у 1970 годзе, а затым скончыў і атрымаў ступень доктара права і палітычных навук у Універсітэце Ант’ёкіі.
У 1983 пры спробе згону яго бацька быў забіты членамі тэрарыстычнай арганізацыі ФАРК.
Палітычная кар’ера
Сваю палітычную кар'еру Урыбэ пачаў у 1977, калі быў прызначаны генеральным сакратаром Міністэрства працы. У перыяд 1980—1982 з’яўляўся дырэктарам Упраўлення грамадзянскай авіяцыі, а затым стаў і мэрам Медэльіна на некалькі месяцаў. Далей Урыбэ становіцца членам адной з двух традыцыйных партый у Калумбіі – Ліберальнай і ў перыяд 1986 – 1994 быў сенатарам у парламенце.
У 1995 быў абраны губернатарам дэпартамента Ант’ёкія. Заваяваў папулярнасць дзякуючы праекту CONVIVIR – стварэнне ўзброеных груп насельніцтва з мэтай абароны ад партызанскіх груповак і наркамафіі.
Прэзідэнт
Незадоўга да прэзідэнцкіх выбараў у 2002 годзе Урыбэ пакідае Ліберальную партыю, і, выкарыстоўваючы крызіс палітычнага даверу да традыцыйных партый, стварае рух „Калумбія – перш за ўсё“. Дзякуючы яго пазіцыі змагара супраць наркамафіі і партызанскіх груповак, Урыбэ перамагае на выбарах яшчэ ў першым туры з 53%.
Падчас праўлення Урыбэ пашырае свой праект CONVIVIR па ўсёй краіне і пачынае жорстка пераследваць левыя радыкальныя і іншыя групоўкі. Жорсткі яго падыход дае вынікі, і за год колькасць забойстваў скарацілася з 35 да 15 тысяч.
З дапамогай блізкіга саюзніка Джорджа Буш пачынаецца і барацьба з наркатрафікам. У перыяд 2002 – 2006 Калумбія атрымлівае больш за 3 млрд. $ дапамогі ад ЗША, якія ў асноўным выкарыстоўваліся для куплі ваеннай тэхнікі і навучання спецыяльных сіл для барацьбы з наркамафіяй.
На выбарах у 2006 Урыбэ атрымлівае небывалыя для Калумбіі 62,2% і становіцца прэзідэнтам на другі тэрмін.
Мікалай Ігнатавіч Шчансновіч
Мікалай Ігнатавіч Шчансновіч (, Мінск — ) — беларускі акцёр і рэжысёр, заслужаны дзеяч культуры Беларусі, удзельнік партызанскага руху ў Вялікую Айчынную вайну. Актор Беларускага тэатра імя Я. Купалы. Кандыдат мастацтвазнаўства (1950). Выкладаў у Расійскім універсітэце тэатральнага мастацтва.
Каўбчанскі сельсавет
Каўбча́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клічаўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Коўбча.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Клічаўскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Клічаўскім раёне БССР. 14 жніўня 1937 года ўзбуйнены за кошт далучэння часткі скасаванага Наталаўскага нацыянальнага польскага сельсавета. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. 21 кастрычніка 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Максімавіцкага сельсавета. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Кіраўскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у складзе адноўленага Клічаўскага раёна. 20 верасня 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Акцябрскага сельсавета (8 населеных пунктаў: аграгарадок Стары Востраў, вёскі Акцябрск, Закоркі 1, Закоркі 2, Масніцкае, Масное, Мілажань і Новы Востраў).
Склад
У склад сельсавета ўваходзяць 23 населеныя пункты:
Маслакоўскі сельсавет
Маслако́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Горацкага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Маслакі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Копыскага раёна Аршанскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Копыскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Горацкага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1042 чалавекі, з іх 93,9 % — беларусы, 4,1 % — рускія, 0,8 % — украінцы.
Дайлідкі
Назву Дайлідкі маюць:
Лагішын
Лагішын  — гарадскі пасёлак у Пінскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Насельніцтва 1 990 чал. (2017).
Геаграфія
Лагішын размешчаны на аўтадарозе Пінск — Івацэвічы, за 28 км ад горада і чыгуначнай станцыі Пінск, за 203 км ад Брэста.
На захад ад пасёлка знаходзіцца максімальная адзнака (174 м) Лагішынскай раўніны, што адпавядае паўднёвай мяжы старажытнага ледавіковага комплексу.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Лагішын датуецца 1495 годам. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) мясціна ўвайшла ў склад Пінскага павета Берасцейскага ваяводства. У XVII стагоддзі дзяржаўная ўласнасць, пазней мястэчка зрабілася цэнтрам нягродавага староства ў валоданні Радзівілаў, пазней — Агінскіх, Любецкіх.
20 жніўня 1569 года і 28 мая 1570 года Лагішын атрымаў магдэбургскае права. 25 лютага 1633 года кароль і вялікі князь Уладзіслаў Ваза пацвердзіў местачковы герб: «у блакітным полі воўк на ласіных нагах».
У 1634 годзе тут збудавалі мураваны касцёл на сродкі старосты пінскага Альбрэхта Радзівіла, пазней пры ім утварылася місія езуітаў і шпіталь. У касцёле захоўваўся абраз Найсвяцейшай Дзевы Марыі, які лічыўся цудадзейным.
У сувязі з будаўніцтвам Каралеўскага канала Лагішын перададзены М. К. Агінскаму.
У XIX стагоддзі ў мястэчку дзейнічалі млыны Айзенберга, Хазана і Дубміскага, Марцінкевіча, Бунькевіча, алейня і млын Цыперштэйна, гарбарня Фрыдмана. Па здушэнні нацыянальна-вызвольнага паўстання ў 1863 годзе расійскія ўлады гвалтоўна перарабілі Лагішынскі касцёл на царкву Маскоўскага патрыярхата, у 1897 годзе будынак згарэў; пазней на яго месцы ўзвялі Праабражэнскую царкву.
У 1870 годзе ўлады перавялі мяшчан Лагішына ў дзяржаўныя сяляне, канфіскаваўшы 2133 дзесяціны зямлі, якія на льготных умовах набыў мінскі губернатар Уладзімір Токараў за «бездакорную службу», у прыватнасці за поспехі ў «абрусенні» Мінскай губерні У 1874 годзе ў мястэчку адбыўся зямельны бунт местачкоўцаў супраць свавольства ўладаў, якое здушылі два батальёны пяхоты і сотня казакоў. Неўзабаве аднак лагішынцы здабылі поўнае апраўданне, а вінаватыя ў злоўжыванні панеслі пакаранне. Жорсткая расправа над жыхарамі мястэчка выклікала пратэст у дэмакратычнай грамадскасці краіны, а рэвалюцыянер-анархіст Пётр Крапоткін назваў Лагішынскую расправу адной з самых абуральных у гісторыі Расіі. Жыхары працягвалі дамагацца справядлівасці ў вышэйшых інстанцыях імперыі, і ў 1876 годзе ўлады вярнулі мяшчанам адабраную зямлю. У 1881 годзе ў мястэчку збудавалі мураваныя гандлёвыя рады.
У 1886 годзе цэнтр воласці. Станам на 1886 год існавалі школа, царква (з 1845), капліца, сінагога, 10 крамаў. У 1893 годзе адкрылася яўрэйская малітоўная школа. У канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў паблізу Лагішына знаходзіўся фальварак Сімановічаў. У 1919 годзе ў мястэчку выбухнула антыбальшавіцкае паўстанне.
У пачатку сакавіка 1919 года  пад камандаваннем генерала  выгнала з аколіц бальшавікоў і аблажыла Лагішын.
Згодна з Рыжскай мірнай дамовай (1921) Лагішын апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе зрабіўся цэнтрам гміны Пінскага павета Палескага ваяводства. 1 красавіка 1934 года паселішча страціла статус горада.
У 1939 годзе Лагішын увайшоў у БССР. 15 студзеня 1940 года стаў цэнтрам Лагішынскага раёна Пінскай вобласці. У Другую сусветную вайну з 27 чэрвеня 1941 года да 15 ліпеня 1944 года мястэчка знаходзілася пад нямецкай акупацыяй, за гэты час у Лагішынскім раёне загінула каля 2 000 чалавек.
22 снежня 1959 года паселішча атрымала афіцыйны статус пасёлка гарадскога тыпу. З 1962 года ў Пінскім раёне.
10 мая 1997 года ў Лагішыне ўрачыста каранавалі абраз Маці Божай — Каралевы Палесся. 18 верасня 1998 года адбылося афіцыйнае зацверджанне гістарычнага герба пасёлка.
Эканоміка
Працуюць прадпрыемствы харчовай прамысловасці, механічны завод, лясніцтва і іншыя.
Культура
У мястэчку маецца свая бейсбольная каманда «Лагішынскія ваўкі».
Летнія Алімпійскія гульні 2020
Гульні XXXII Алімпіяды мелі адбыцца ў Токіа ў 2020 годзе. 24 сакавіка 2020 года Алімпійскія гульні былі перанесены на 2021 год з-за ўспышкі каранавіруса. Гульні ўрачыста адкрыліся 23 ліпеня 2021 года і доўжыліся цягам двух тыдняў.
Выбары горада
У галасаванні, якое адбывалася 7 верасня 2013 года ў Буэнас-Айрэсе, удзельнічалі Мадрыд (Іспанія), Стамбул (Турцыя) і Токіа (Японія). У вырашальным раундзе першынстваваў Токіа, супернікам якога быў Стамбул.
Віды спорту
У праграму Алімпійскіх Гульняў-2020 года ўключылі пяць новых відаў спорту. Спаборніцтвы па сёрфінгу, скалалажанні і скейтбордынгу ўключаны ў праграму Алімпійскіх гульняў у якасці дадатковых відаў спорту разам з бейсболам/софтболам і каратэ. Такое рашэнне было прынята ў рамках 129 сесіі камітэта ў Рыа-дэ-Жанейра ў 2016 годзе.
Удзельнікі
11656 атлетаў прадстаўлялі 206 Нацыянальных алімпійскіх камітэтаў.
Каляндар
Першай алімпійскай чэмпіёнкай гульняў стала прадстаўніца стральбы з Кітая Ян Цянь. У дысцыпліне «пнеўматычная вінтоўка» (адлегласць 10 метраў) яна паказала вынік 251,8 бала, усталяваўшы новы рэкорд Алімпійскіх гульняў.
Інцыдэнты
1 жніўня беларуская лёгкаатлетка Крысціна Ціманоўская заявіла, што яе спрабавалі сілай вывезці з Токіа ў Беларусь. Яна адмовілася ад пасадкі на самалёт і паведаміла, што ў аэрапорт яе даставілі супраць волі.
Спартсменку выключылі з алімпійскай каманды пасля выступлення з крытыкай трэнерскага складу ва ўласным Instagram, паколькі яе паставілі бегчы эстафету 4×400 метраў, хоць на Алімпіядзе яна рыхтавалася выступіць у бегу на 100 і 200 метраў (перад тым беларусак Марыю Жодзік, Ганну Міхайлаву і Крысціну Мулярчык не дапусцілі да эстафеты з прычыны недастатковай колькасці допінг-проб). Неўзабаве пачаліся пагрозы ад адміністрацыі каманды і галоўнага трэнера зборнай Беларусі па лёгкай атлетыцы Юрыя Маісеевіча. У выніку беларуская дэлегацыя адхіліла Крысціну Ціманоўскую ад далейшага ўдзелу ў Алімпійскіх гульнях «у сувязі з эмацыйна-псіхалагічным станам».
Крысціна Ціманоўская заявіла, што ў Беларусь не вернецца, бо баіцца пераследу. 2 жніўня яна прыйшла ў польскую амбасаду, дзе атрымала гуманітарную візу. 5 жніўня прыбыла ў Варшаву. 6 жніўня Міжнародны алімпійскі камітэт паведаміў, што «ў інтарэсах дабрабыту спартсменаў Беларусі» скасаваў акрэдытацыю трэнераў Артура Шумака і Юрыя Маісеевіча.
Лурага-д’Эрба
Лурага-д'Эрба (Lurago d'Erba) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 4932 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1197 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 22040. Тэлефонны код — 031.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giovanni Evangelista e San Rocco.
Бітва за Бенгазі (2014—2017)
Бітва за Бенгазі (2014–2017) — буйная бітва Другой грамадзянскай вайны ў Лівіі, якая разгаралася з кастрычніка 2014 па снежань 2017 года паміж Саветам Шуры Бенгазскіх рэвалюцыянераў, Ісламскай дзяржавай Ірака і Леванта і Лівійскай нацыянальнай Армія. Бітва стала непасрэдным наступствам няўдалага наступлення на аэрапорта Беніна з боку рэвалюцыянераў Бенгазі і іх саюзнікаў, што дазволіла сілам ЛНА перагрупавацца і атакаваць горад.
Да мая 2016 года ЛНА кантралявала па меншай меры 90% Бенгазі, уключаючы галоўны мікрараён Ансара Аль-Шарыя — Аль-Лаіці, а таксама ўніверсітэт і цэментны завод.
Пазней, у чэрвені 2016 года, шэраг рэвалюцыянераў у Бенгазі перагрупаваліся і абвясцілі аб фарміраванні брыгад абароны Бенгазі для падтрымкі Савета Шуры. Нягледзячы на ​​дэкларацыю генерала Халіфа Хафтара аб «вызваленні» горада, дзясяткі баевікоў засталіся ўмацаванымі і абложанымі ў Сідзі Акрыбеш.
Канчатковае ўсталяванне кантролю ЛНА над горадам адбылося толькі ў снежні 2017 года.
Заброддзе (Даўгінаўскі сельсавет)
Гісторыя
Да 4 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Мільчанскага сельсавета.
NGC 5666
NGC 5666 (іншыя абазначэнні — UGC 9360, MCG 2-37-23, ZWG 75.66, IRAS14307+1043, PGC 51995) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Дайноўка
Назву Дайноўка маюць:
NGC 5666
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жукавец (значэнні)
Жукавец — назва населеных пунктаў:
Мураталы Курэнкееў
Мураталы Курэнкееў (Муратаалы Күрөңкеев; 1860, Талды-Булат, Кыргызстан — ) — кіргізскі кампазітар-меладыст; адзін з заснавальнікаў кіргізскай прафесійнай музыкі. Народны артыст Кыргызтана (1936).
Біяграфія
Вучыўся ў бацькі — народнага музыканта Курэнкея. У 1936—1945 гадах саліст Кіргізскага аркестра народных інструментаў. Выканаўца на нацыянальных кіргізскіх інструментах (галяку, камузе, чаоры). Развіваў найлепшыя традыцыі народнага выканальніцтва. У свой рэпертуар уключаў кіргізскія інструментальныя п’есы, у т.л. каля 80 уласных кю, і найгрышы іншых народаў. Стварыў яскравыя ўзоры народнай інструментальнай музыкі. Многія яго мелодыі выкарыстаны ў якасці тэм у творах іншых кампазітараў.
Брадзятынэ
Брадзятынэ (Бродя́тине) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Самарыўскай вясковай абшчыны.
Сезон атлантычных ураганаў 2011
Сезон антлантычных ураганаў 2011 года — штогадовы перыяд фарміравання найбольш інтэнсіўных ураганаў у сярэдняй частцы паўночнай паловы Атлантычнага акіяна. У сезоне 2011 г. утварылася 19 трапічных цыклонаў, з якіх толькі 7 дасягнулі ўзроўня трапічнага шторму і 4 ўзроўня буйнога урагану (Айрын, Каця, Афелія і Рына). Афіцыйна сезон пачаўся 1 чэрвеня і завяршыўся 30 лістапада, але першы трапічны шторм Арлен сфарміраваўся толькі 28 чэрвеня, а апошні — Шон, рассеяўся 11 лістапада.
Формула-1 у сезоне 2016
Каманды
Пастаўшчык шын — Pirelli.
Каляндар на сезон
11 ліпеня 2015 года Сусветны савет ФІА зацвердзіў папярэдні каляндар Формулы-1 на 2016 год. Абноўленая версія календара была прадстаўлена 2 снежня 2015 года.
Галовышчэ
Галовышчэ (Голо́вище) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Самарыўскай вясковай абшчыны.
Кляшчы (Іванаўскі раён)
Кляшчы́ (, Клещи) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сачыўкаўскага сельсавета.
Сіндром хранічнай стомленасці
Сіндром хранічнай стомленасці (СХС, сіндром стамляльнасці пасля перанесенай віруснай хваробы, сіндром поствіруснай астэніі, імуннай дысфункцыі, дабраякасны міялгічны энцэфаламіэліт ) — хвароба, характарызуецца працяглай стомленасцю, якая застаецца нават пасля працяглага адпачынку.
Узнікненне сіндрому хранічнай стомленасці звязана з развіццём неўрозу цэнтральных рэгуляторных цэнтраў вегетатыўнай нервовай сістэмы, абумоўленым прыгнётам дзейнасці зоны, якая адказвае за тармазныя працэсы.
Правакацыйныя фактары: незбалансаваная эмацыйна-інтэлектуальная нагрузка на шкоду фізічнай дзейнасці. У групе рызыкі знаходзяцца жыхары буйных гарадоў, прадпрымальнікі, людзі з павышанай адказнасцю пры выкананні працоўнай дзейнасці (медыцынскія работнікі, авіядыспетчэры, аператары чыгуначнага транспарту). Схіляльныя фактары: кепскае санітарна-экалагічнае становішча, хранічныя захворванні, у тым ліку і вірусныя інфекцыі. Асноўная сімптаматыка захворвання ў перыяды абвастрэння: узнікненне апатыі, дэпрэсіі, беспадстаўныя прыступы гневу, агрэсіі з частковай амнезіяй і інш.
Сяроўка (Бранская вобласць)
Сяроўка (Серовка) — сяло ў Злынкаўскім раёне Бранскай вобласці, у складзе Спірыдонавабудскага сельскага паселішча. Размешчана за 9 км на поўдзень ад сяла Спірыдонава Буда. Насельніцтва — 24 чалавека (2010).
У сяле захаваўся мураваны храм Міхаіла Архангела (пабудаваны ў 1801 годзе, цяпер не дзейнічае).
Гісторыя
Згадваецца з XVIII стагоддзя; пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 годзе ў складзе Расійскай імперыі. Уваходзіла ў склад Магілёўскай (з 1919 — Гомельскай) губерні, у тым ліку з 1861 года — у складзе Стараюркавіцкай воласці Гомельскага павета. Да пачатку XX стагоддзя былі развіты кравецкае і шавецкае рамёствы; з 1871 дзейнічала прыватная алейня.
10 кастрычніка 1904 у сяле быў урачыста асвячоны новы будынак народнага вучылішча.
З 1923 года ў Чуравіцкай воласці Навазыбкаўскага павета.
У паведамлянні, якое датуецца вераснем 1926 года, згадваецца, што ''«выслухаўшы даклад т. Лапіцкага і чытанне беларускай літаратуры, актыў вёскі Сяроўка [далей пералік асобаў] пацвярджае, што жыхары нашай вёскі размаўляюць на беларускай мове, падобнай да той, на якой напісаны прачытаны нам верш і артыкулы, і што навучанне нашых дзяцей на роднай мове павінна быць нашмат лягчэйшым. Таму актыў лічыць патрэбным ажыццявіць перавод школы, пачынаючы з першага класа, на беларускую мову»''. Акрамя таго, вяскоўцы прасілі адчыніць хату-чытальню, якая б дзейнічала на беларускай мове і была б забяспечана беларускімі літаратурай і газетамі, а таксама прыслаць ізбача (г. зн. супрацоўніка хаты-чытальні), які добра валодаў бы беларускай мовай.
У 1929—1932 у Чуравіцкім раёне, у 1932—1939 і 1959—1988 — у Навазыбкаўскім; у 1939—1959 і з 1988 года па цяперашні час — у Злынкаўскім раёне.
Манагуа (возера)
Возера моцна забруджана, часткова з-за скідаў ртуці кампаніяй Kodak ў 1950-х. Нягледзячы на забруджванне, частка насельніцтва Манагуа пражывае на берагах возера і ўжывае азёрную рыбу ў ежу.
Узровень возера падняўся на 3 метра за пяць дзён падчас урагану Мітч у 1998, які разбурыў мноства дамоў на беразе возера.
Злучана праз раку Ціпітапа з возерам Нікарагуа, з-за моцнага забруджвання акулы не заходзяць з возера Нікарагуа ў возера Манагуа.
Рычард Олдынгтан
Адзін з галоўных прадстаўнікоў імажызму, уваходзіў ва ўсе імажысцкія анталогіі, рэдагаваў часопіс «The Egoist» (1914—1917). Ягоны раман «Смерць героя» (Death of a Hero, 1929) лічыцца адным з найлепшых антываенных раманаў побач з творамі Рэмарка і Хемінгуэя.
.mf
.mf — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для французскай заморскай супольнасці Сен-Мартэн.
Дамен быў зарэгістраваны 7 лістапада 2007, аднак яшчэ не гатовы да выкарыстання. Карпарацыя ICANN чакае рашэння французскага ўрада аб дэлегаванні гэтай даменнай зоны. На сапраўдны момант афіцыйным даменам Сен-Мартэна застаецца дамен Гвадэлупы .gp.
Засада ў Місураце
27 красавіка 2016 года атрады баевікоў з ІДІЛ арганізаваў засаду на канвой, які складаўся з нераскрытай колькасці кантынгента Лівійскай арміі, а таксама замежных войск. Шматнацыянальныя сілы (брытанскія спецслужбы, італьянскія марскія пяхотнікі з марской брыгады Сан-Марка і мясцовыя салдаты, верныя прызнанаму ААН лівійскаму ўраду нацыянальнай згоды) ехалі з паўночна-заходняга лівійскага горада Місурата ў бок горада Сірт, але трапілі ў засаду. Бой працягваўся да таго часу, пакуль італьянскія і французскія вайсковыя самалёты і верталёты не прыйшлі на дапамогу байцам.
Паводле непацверджаных звестак, меліся ахвяры, сярод якіх некалькі захопленых і забітых салдат УНА, і некалькі забітых ці параненых італьянскіх марскіх пяхотнікаў.
Фазлідзін Мухамадзіеў
Фазлідзін Мухамадзіеў (, г. Самарканд, Узбекістан — ) — таджыкскі пісьменнік. Народны пісьменнік Таджыкістана (1986).
Творчасць
Друкаваўся з 1955 года. У кнігах нарысаў і апавяданняў «Перасяленцы» (1959), «Сад кахання» (1969), аповесцях «Узрыў, якога не было» (1961), «Домік на ускраіне» (1962), «Зайнабібі» (1964), «Падарожжа на той свет, або Аповесць пра вялікага Хаджу» (1966), «Японскі шоўк» (1982), рамане «Вуглавая палата» (1974) надзённыя сацыяльна-палітычныя і маральна-этычныя праблемы. У творах спалучаў лірызм і тонкі гумар, паглыблены псіхалагізм, публіцыстычны пафас і дакументалізм.
На беларускую мову асобныя творы Ф. Мухамадзіева пераклалі М. Стральцоў, Г. Ткачова.
Далёкія
Назву Далёкія маюць:
Ператуць
Перату́ць — рака ў Дзяржынскім і Уздзенскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Уса (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 44 км, з іх 36 км на тэрыторыі Дзяржынскага раёна. Плошча вадазбору 344 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,8 м/км. Сярэдні расход вады 2,2 м³/с.
21-ы Мінскі міжнародны кінафестываль «Лістапад»
XXI Мінскі міжнародны кінафестываль «Лістапад» — міжнародны кінафестываль, які праходзіў з 7 па 14 лістапада 2014 года ў Мінску.
Ператуць
Каля ракі вёскі Касілавічы, Воўка, Новая Рудзіца, Касілавічы, Клыпаўшчына, Мікулічы, Рудня, Чурылы, Клачкі, Гарадзішча, Гарбузы, Логавішча, пасёлак Клачкі, пасёлак Энергетыкаў, аграгарадок Негарэлае (Дзяржынскі раён), вёска Лісаўшчына (Уздзенскі раён).
Ксаўе Далан
Ксаўе́ Дала́н (поўнае імя Ксаўе Далан-Тадрос, Xavier Dolan-Tadros) — канадскі акцёр, рэжысёр, прадзюсар і сцэнарыст.
Біяграфія
Нарадзіўся 20 сакавіка 1989 года ў Манрэалі правінцыі Квебек, Канада. Дэбютаваў у вельмі юным узросце, здымаючыся ў рэкламных роліках для аптэчнай кампаніі. Затым здымаўся ў фільмах і серыялах, у якасці дзіцячага акцёра. У 2006 годзе зняўся ў кароткаметражцы «Люстраное лета» рэжысёра Эцьена Дэсрасьерс, якая выйграла «Берлінале», у 2007 годзе ў «Пакутніцах» Паскаля Лаж’е.
У 2009 годзе Далан здымае фільм «Уяўнае каханне», які выйграў «Prix Regard Jeune» праграмы «Асобы погляд» Канскага кінафестывалю і ўзнагароду Сіднейскага кінафестывалю.
Трэці фільм Далана «Laurence Anyways» будзе пра транссексуалаў. Сцэнарый ужо напісаны, здымкі пачнуцца ўлетку 2011 года. Прэм’ера назначана на 2012 год.
У 2009 годзе ўдзельнічаў у дубляванні мультсерыяла «Паўднёвы Парк» на французскую мову — Далан агучыў Стэна.
Залысыця
Залысыця (Залиси́ця) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Самарыўскай вясковай абшчыны.
Ксаўе Далан
Дачыненні з Беларуссю
У пазаконкурснай праграме ігравога кіно Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад» у 2014 годзе была прадстаўлена рэтраспектыва Ксаўе Далана «Уяўнае каханне», у рамках якой былі паказаны стужкі «Я забіў сваю маму» (2009), «І ўсё ж Ларанс» (2012), «Том на ферме» (2013).
Быхавец
Быхавец — шматзначны тэрмін:
Даліна (значэнні)
Назву Далі́на маюць:
NGC 5667
NGC 5667 (іншыя абазначэнні — UGC 9344, MCG 10-21-4, ZWG 296.8, IRAS14289+5941, PGC 51830) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алі Зейдан
Алі Зейдан (араб. علي زيدان; нар. 15 снежня 1950) — лівійскі палітык і дыпламат. Прэм'ер-міністр краіны з 14 кастрычніка 2012 года па 11 сакавіка 2014 года.
Бітва пры Бадахосе (1936)
Бітва пры Бадахосе — адна з першых буйных перамог франкістаў падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Пасля серыі нападаў, хоць і з істотнымі стратамі, нацыяналісты авалодалі ўмацаваным горадам Бадахос. Іспанская Рэспубліка апынулася адрэзанай ад мяжы з Партугаліяй, а тэрыторыі поўначы і поўдня Іспаніі, якія знаходзіліся пад кантролем нацыяналістаў, былі злучаны (аднак трывалы кантакт усталяваны толькі 8 верасня).
Перадгісторыя
Грамадзянская вайна ў Іспаніі пачалася 17 ліпеня 1936 года пасля часткова няўдалага дзяржаўнага перавароту: паўстанцам не ўдалося захапіць уладу, але Рэспубліка не змагла іх знішчыць. У выніку паўстанцкія сілы кантралявалі толькі прыкладна траціну краіны.
Лідар апазіцыі генерал Хасэ Санхурха загінуў у авіякатастрофе 20 ліпеня, усяго праз тры дні пасля пачатку ваеннага путчу. Замест яго засталіся генералы Эміліа Мола (кантраляваў Поўнач) і Франсіска Франка (кантраляваў Іспанскае Марока). Першым крокам нацыяналістаў была арганізацыя падтрымкі з паветра з боку Германіі і Італіі для перакідання амаль 10 000 рэгулярных салдат на поўдзень Іспаніі праз Гібралтарскі праліў.
З дапамогай паветраных мастоў, арганізаваных немцамі і італьянцамі, а таксама дзякуючы транспартным караблям, ім удалося перакінуць летам 1936 года Афрыканскую армію ў Паўднёвую Іспанію. Сілы мяцежнікаў пад кіраўніцтвам Франка былі сабраны ў кулак у Севільі, і 1 жніўня ён аддаў загад аб пачатку наступлення на поўнач з мэтай злучэння з войскамі генерала Молы.
Мотастралковыя падраздзяленні франкістаў пад кіраўніцтвам палкоўніка Карласа Асенсіа і маёра Антоніа Кастэхона пачалі хуткае прасоўванне на поўнач. Да 10 жніўня, калі падпалкоўнік Хуан Ягуэ прыбыў для таго, каб прыняць камандаванне войскамі каля Мерыды, нацыяналістам ужо ўдалося заняць пазіцыі вакол партугальскай мяжы. Хутка Мерыда пала. Франка асабіста сачыў за аперацыяй па яе захопе, і ўвечары таго ж дня прыняў Ягуэ ў сваёй штаб-кватэры і абмеркаваў з ім наступленне на Бадахос і далейшыя задачы. Ён хацеў выбіць рэспубліканцаў з горада, каб аб’яднаць падкантрольныя паўстанцам зоны.
Сілы бакоў
Пры наступленні на Бадахос, Ягуэ меў пад сваім камандаваннем 2250 салдат іспанскага легіёна, 750 мараканскіх рэгуларэс і пяць палявых батарэй. Унутры старажытнага горада-крэпасці, чые сцены былі па большай частцы дэмантаваны за некалькі гадоў да вайны, знаходзіўся палкоўнік Ільдэфонса Пігдэндалас, які меў у сваім распараджэнні каля 6000 апалчэнцаў (па іншых дадзеных, гэты лік вар’іруецца ад 2 да 4 тысяч). 6 жніўня, калі да горада падыходзілі войскі нацыяналістаў, частка грамадзянскай гвардыі распачала спробу перайсці на бок праціўніка. Мяцеж быў падаўлены, хоць войскі рэспубліканцаў апынуліся знясілены.
Ход бітвы
Мяжа з Партугаліяй праходзіла на заходнім баку горада. Паўстанцы ішлі з усходу. Да пачатку атакі Бадахос падвяргаўся абстрэлу артылерыяй і бамбардзіроўцы авіяцыяй на працягу трох дзён. Горад быў наводнены бежанцамі, у паветры лунала атмасфера змрочнай безвыходнасці. Франкісты пачалі наступленне раніцай 14 жніўня пасля працяглага абстрэлу. Падраздзяленне іспанскага легіёна, IV Bandera, разгарнула штурм Puerta de la Trinidad. Самыя надзейныя атрады абаронцаў, карабінерас, былі размешчаны там жа на выпадак атакі. Супраціў рэспубліканскіх кулямётчыкаў і стралкоў стрымаў наступленне.
Не звяртаючы ўвагі на страты, легіянеры працягвалі штурм. Дзякуючы падтрымцы бронеаўтамабіляў нацыяналістам удалося заняць Puerta de la Trinidad і знішчыць абаронцаў у рукапашным баі. Перамога, аднак, дасталася вялікай цаной: 16-я рота, якая ўдзельнічала ў атацы, страціла 76 салдат і афіцэраў з 90 (па іншых крыніцах, загінуўшых было 20, яшчэ 22 атрымалі раненні і 2 прапалі без вестак). У выніку нападу ўсе афіцэры падраздзялення, за выключэннем самога капітана і аднаго капрала, былі забіты (па іншых крыніцах, загінула двое афіцэраў з пяці). Тым часам салдаты Асенсіа ўвайшлі ў горад праз праломы ў сценах; штурм Puerta de la Trinidad, паводле позніх ацэнак, аказаўся марным.
Палкоўнік Пігдэндалас, разам з мэрам і іншымі членамі Камітэта абароны, выслізнуў з горада прыкладна ў 9:00 раніцы і збег у Партугалію.
Наступствы
Падзенне горада Бадахос азнаменавала поўны пераход рэгіёну Эстрэмадура, што на поўначы ад Уэльвы, пад кантроль франкісцкага ўрада. Пасля бітвы Ягуэ працягнуў наступленне ў бок Мадрыда і ракі Таха. На працягу наступных тыдняў свайго паходу ён уступаў у палявыя бітвы з сіламі Рэспублікі.
Баі, якія доўжыліся на працягу лета мелі прыкладна такі ж ход, што і пры Бадахосе: рэспубліканскія апалчэнцы займалі сярэднявечныя крэпасці, якія ўсеяныя на ўсёй тэрыторыі Кастыліі, але не маглі ні спыніць, ні нават запаволіць прасоўванне прафесійных войскаў Франка. Рэгулярная армія апынулася здольнай пераадольваць падрыхтаваную абарону, хоць і з вялікімі стратамі.
Залухіў
Залухіў (Залу́хів) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Самарыўскай вясковай абшчыны.
Магрэльё
Насельніцтва складае 640 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 152 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 22030. Тэлефонны код — 031.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Марфа з Віфаніі.
Даманавіцкі сельсавет
Назву Дама́навіцкі сельсавет маюць:
Лаура Чынчылья
Лаура Чынчылья Міранда (Laura Chinchilla Miranda; нар. 28 мая 1958) — прэзідэнт Коста-Рыкі (2010—2014), першая ў гісторыі Коста-Рыкі жанчына-прэзідэнт, і пятая ў Лацінскай Амерыцы.
Прэзідэнцтва
Лаура Чынчылья перамагла на выбарах прэзідэнта, якія адбыліся 7 лютага 2010 года. Чынчылья стала кандыдатам ад кіруючай Нацыянальнай Ліберальнай партыі Коста-Рыкі. Пры папярэдняй адміністрацыі Оскара Арыяса Санчэса Чынчылья займала пасады аднаго з двух віцэ-прэзідэнтаў, а таксама была міністрам юстыцыі. Адной з першых ініцыятыў Чынчыльі на пасадзе прэзідэнта была прапанова аб увядзенні для жанчын трох выходных дзён на тыдзень, замест двух. Чынчылья афіцыйна ўступіла ў пасаду 8 мая.
Раналдынью
Раналду ды Асіс Марэйра (Ronaldo de Assis Moreira; нар., , Бразілія), больш вядомы як Раналдынью або Раналдынья (Ronaldinho) — былы бразільскі футбаліст, выступаў на пазіцыі нападніка. Футбаліст года па версіі ФІФА (2004, 2005), уладальнік Залатога мяча (2005). У складзе зборнай Бразіліі стаў чэмпіёнам свету 2002.
У ліпені 2015 года, нягледзячы на прапановы турэцкага «Антальяспора», падпісаў кантракт з клубам «Флуміненсі». Аднак, ужо ў верасні пакінуў гэты клуб, згуляўшы за яго 9 матчаў. У студзені 2018 года афіцыйна завяршыў кар’еру.
Сезон 2013/2014 ЖБК РДВАР
У сезоне 2013/2014 жаночага баскетбольнага клуба РДВАР з Мінска прымаў удзел:
Піцірым Аляксандравіч Сарокін
Піцірым Аляксандравіч Сарокін (Pitirim Alexandrovich Sorokin, Питирим Александрович Сорокин; — ) — расійска-амерыканскі сацыёлаг, філосаф і культуролаг.
Біяграфія
Скончыў юрыдычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта (1914). У 1922 годзе высланы з Расіі, жыў у ЗША. Выкладаў у розных амерыканскіх універсітэтах. Быў прэзідэнтам Амерыканскай сацыялагічнай асацыяцыі.
Навуковая дзейнасць
Разглядаў гістарычны працэс як цыклічную змену асноўных тыпаў культуры, ці «суперсістэм» (ідэацыйная культура, ідэалістычная культура, пачуццёвая культура), у аснове якіх ляжыць інтэграваная сфера каштоўнасцей, сімвалаў. Сцвярджаў, што гісторыя ўяўляе сабой сацыякультурны працэс, нормай якога з’яўляецца дынаміка каштоўнасных арыенціраў, іх змена і пастаянны пошук новых «ідэальных мэтаў». Лічыў, што сучасная культура перажывае ўсеагульны крызіс, які абумоўлены надзвычай моцным развіццём матэрыялізму і навукі. Асноўнае выйсце з гэтай тупіковай сітуацыі бачыў у развіцці рэлігійнай «ідэалістычнай культуры». Адзін з родапачынальнікаў тэорый сацыяльнай стратыфікацыі і сацыяльнай мабільнасці. Сярод яго вучняў — вядомыя амерыканскія сацыёлагі Р. Мертан, Т. Парсанс, Р. Мілз і інш. Асноўныя працы — «Сістэма сацыялогіі» (Т. 1-2; 1920); «Сацыяльная мабільнасць» (1927), «Сацыяльная і культурная дынаміка» (Т. 1-4; 1962).
Нясяцкі сельсавет
Няся́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клічаўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Нясята.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Клічаўскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Клічаўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Кіраўскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у складзе адноўленага Клічаўскага раёна. 23 снежня 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Віркаўскага сельсавета (6 населеных пунктаў: вёскі Віркаў, Земляніца, Калінаўка, Лянёўка, Міхалоў і Старое Сяло), таксама ў склад сельсавета з Акцябрскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты: вёскі Градкі, Казлы і Новае Сяло, са складу сельсавета ў Патоцкі сельсавет перададзена вёска Турэц.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (21 населены пункт) — 2371 чалавек, з іх 95,1 % — беларусы, 2,7 % — рускія, 1,0 % — цыганы, 0,6 % — украінцы.
Каян (даякі)
Кая́н (саманазва Kaum Kayan) — даякскі народ, карэнныя насельнікі Калімантана. Жывуць пераважна ў малайзійскім штаце Саравак. Агульная колькасць (2010 г.) — 30 000 чалавек.
Каян здаўна займаюцца падсечным земляробствам, вырошчваюць рыс, кукурузу, клубневыя культуры, тытунь. Трымаюць курэй, свінняў, коз, сабак. Важную ролю ў забеспячэнні харчам адыгрывае рыбалоўства. Рыбу здабываюць з дапамогай атручэння вадаёмаў. Палююць з дапамогай сабак і духавых трубак. Распаўсюджаныя традыцыйныя рамёствы: апрацоўка металаў і драўніны, выраб халоднай зброі і лодак.
Грамадства моцна стратыфікавана. Вылучаецца пласт арыстакратаў хапой, з ліку якіх паходзяць старасты вёсак і ваенныя правадыры. Сярэдняе месца займаюць простыя абшчыннікі. На ніжэйшай прыступцы сацыяльнай лесвіцы стаяць рабы — нашчадкі ваеннапалонных. Апошнія не маюць права на зямлю, таму працуюць на надзелах арыстакратаў або вядуць сваю гаспадарку ад іх імя. Дапамогу правадырам павінны аказваць і простыя абшчыннікі. Многія арыстакраты маюць некалькі жонак, хаця першая жонка, чые дзеці ўспадкоўваюць высокі сацыяльны статус, павінна быць з арыстакратычнай сям'і. Адлік сваяцтва вядзецца як па мужчынскай, так і жаночай лініях.
Фальклор адметны вуснымі паданнямі, песнямі і гісторыямі. Эпічныя паданні прадстаўлены цыклам песень тэкна́.
Заныўскэ
Заныўскэ (Зани́вське) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Самарыўскай вясковай абшчыны.
Ліга Еўропы УЕФА
Ліга Еўропы УЕФА (UEFA Europa League) — штогадовы еўрапейскі футбольны кубкавы турнір, які праводзіцца пад эгідай УЕФА; другі па значнасці пасля Лігі чэмпіёнаў. Турнір быў заснаваны ў 1971 годзе, першапачатковая назва — Кубак кірмашоў (Inter-Cities Fairs Cup), потым — Кубак УЕФА (UEFA Cup). З сезона 2009/10 кубак змяніў фармат і назву, і стаў звацца Ліга Еўропы.
Фармат турніру (пачынаючы з сезона 2009/10): 4 кваліфікацыйныя раўнды (чацвёрты раўнд кваліфікацыі афіцыйна называецца раўнд плэй-оф), групавы турнір і плэй-оф (пачынаючы з 1/16 фіналу). Усе раўнды кваліфікацыі і плэй-оф (за выключэннем фіналу) складаюцца з двух матчаў. Фінал складаецца з аднаго матча на выбраным загадзя полі. Фармат быў скарэктаваны з сезона 2021/22, калі з’явілася Ліга канферэнцый: была скарочана колькасць раўндаў і ўдзельнікаў у кваліфікацыі; на групавым этапе замест 12 груп засталося 8; замест 1/16 фіналу сталі праводзіць дадатковы раўнд плэй-оф паміж камандамі, якія занялі 2-е месца ў групах Лігі Еўропы і 3-е месца ў групах Лігі чэмпіёнаў (пераможцы груп Лігі Еўропы адразу трапляюць у 1/8 фіналу).
У лізе маюць права ўдзельнічаць уладальнікі кубкаў краін, якія займаюць першыя 17 радкоў табліцы каэфіцыентаў УЕФА; каманды, якія выбываюць з Лігі чэмпіёнаў пачынаючы з другога кваліфікацыйнага раўнда; каманды, якія занялі адпаведныя месцы ў сваіх чэмпіянатах (для першых пяці краін паводле табліцы каэфіцыентаў УЕФА, пачынаюць адразу з групавога раўнда). У залежнасці ад месца іх краіны ў табліцы каэфіцыентаў УЕФА каманды пачынаюць барацьбу з таго ці іншага раўнда кваліфікацыі. Каманды, якія прайшлі кваліфікацыю Лігі Еўропы, выбылі на адпаведным раўндзе Лігі чэмпіёнаў, а таксама якія занялі адпаведныя месцы ў чэмпіянатах першых пяці краін паводле табліцы каэфіцыентаў УЕФА, гуляюць у групавым турніры (8 груп па 4 каманды, якія гуляюць паміж сабою ў два кругі). Па дзве найлепшыя каманды з кожнай групы, а таксама 8 клубаў, якія занялі трэцяе месца ў сваіх групах групавога этапа Лігі чэмпіёнаў, выходзяць у плэй-оф Лігі Еўропы.
Пачынаючы з сезона 2015/16, пераможца Лігі Еўропы атрымоўвае месца ў Лізе чэмпіёнаў наступнага сезона.
Пераможцы
Найбольшую колькасць разоў (сем) турнір выйгравала іспанская «Севілья», якая таксама з’яўляецца дзейным пераможцам.
Міратворчая рота Беларусі
Міратворчая рота Беларусі — падраздзяленне Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, прызначанае для міратворчых місій.
Гісторыя
У 2004 годзе на саміце Савета еўраатлантычнага партнёрства ў Стамбуле беларуская дэлегацыя заявіла аб намеры падрыхтаваць уласны міратворчы воінскі кантынгент. На думку ўрада, удзел краіны ў міратворчай дзейнасці з’яўляецца адной са значных сфер знешнепалітычнай дзейнасці дзяржавы, якая спрыяе павышэнню аўтарытэту рэспублікі на міжнароднай арэне. Для гэтага была створана нарматыўная прававая база, якая вызначае парадак удзелу беларускіх прадстаўнікоў у міратворчай дзейнасці. Практычным крокам на шляху да гэтага стала комплекснае аператыўна-тактычнае вучэнне «Шчыт Айчыны-2004», у рамках якога ўпершыню было праведзена даследчае вучэнне з падраздзяленнем 120-й гвардзейскай асобнай механізаванай брыгады па выкананні задач міратворчай аперацыі. Беларускія вайскоўцы даволі паспяхова адпрацавалі пытанні, звязаныя з адлюстраваннем нападу на гуманітарны канвой і аховай лагера бежанцаў.
Ужо ў 2005-м была канчаткова сфарміравана міратворчая рота. У адпаведнасці з беларускім заканадаўствам, новае падраздзяленне камплектавалася выключна вайскоўцамі, якія праходзяць службу па кантракце. У яго абсталяванне і падрыхтоўку былі ўкладзены значныя сілы і сродкі. Вайскоўцы роты пачалі праходзіць спецыяльную падрыхтоўку на розных моўных і міратворчых курсах за мяжой. Структурна яна ўвайшла ў 120-ю механізаваную брыгаду, але дыслакуецца на базе 103-й паветрана-дэсантнай брыгады. Па гэтай прычыне роту часам адносяць менавіта да апошняй.
2 жніўня 2010 года прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка падпісаў указ №400 «Аб накіраванні вайскоўцаў Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь для ўдзелу ў дзейнасці па падтрыманні міжнароднага міру і бяспекі ў Ліванскай Рэспубліцы». У Ліван беларусы прыбылі 17 лістапада. На 2020 год сем беларусаў дзейнічалі ў Ліване і двое пры місіі АБСЕ ва Украіне. У
Склад і структура
Арганізацыйна-штатная структура міратворчай роты складаецца з упраўлення (4 вайскоўцаў) і двух узводаў — навучальнага (4 вайскоўцаў) і міратворчага (32 вайскоўцаў). У складзе кожнага ўзвода маюцца штатныя інструктара. Дадзеныя сілы з’яўляюцца пастаянным складам. Прадугледжана яшчэ 200 чалавек пераменнага складу. Гэта вайскоўцы, якія праходзяць службу па кантракце ў розных злучэннях і воінскіх часцях Узброеных Сіл. Яны з’яўляюцца кандыдатамі для камплектавання міратворчых падраздзяленняў у выпадку прыняцця на вышэйшым палітычным узроўні адпаведнага рашэння. Усе яны прайшлі адпаведную падрыхтоўку і ў пісьмовай форме выказалі сваю згоду на ўдзел у дзейнасці па падтрыманні міжнароднага міру і бяспекі. Яны рэгулярна ўдзельнічаюць у зборах і вучэннях, падчас якіх удасканальваюць індывідуальную падрыхтоўку і адпрацоўваюць практычныя дзеянні ў складзе падраздзяленняў. Вядома аб наяўнасці ў роце бронетранспарцёраў БТР-80 і квадрацыклаў, байцы ўзброены аўтаматамі АКС-74, кулямётамі ПКМ, снайперскімі вінтоўкамі СВД, падствольных гранатамётамі ГП-25 і пісталетамі ПМ. Зброя абсталёўваецца аптычнымі, каліматарнымі і начнымі прыцэламі, на некаторых вінтоўках — тэлескапічныя прыклады.
Адбор і падрыхтоўка
Вывучаюць таксама міжнароднае гуманітарнае права, асновы міратворчай дзейнасці, маральна-псіхалагічную і тактычную падрыхтоўку, удасканальваюць веды англійскай. У ходзе навучання на курсе працягваецца вывучэнне кандыдатаў, а па выніках вучобы і выпускных экзаменаў лепшыя з іх залічваюцца ў пераменны склад.
Наступны этап доўжыцца ад некалькіх тыдняў да месяца. Вайскоўцы ўдзельнічаюць у зборах і вучэннях у складзе зводнага ўзвода і роты непасрэдна ў міратворчай роце, выкарыстоўваючы наяўныя ў падраздзялення вучэбную матэрыяльную базу, экіпіроўку, рыштунак і ўзбраенне. Апошні этап падрыхтоўкі праходзіць непасрэдна перад камандзіроўкай міратворчага падраздзялення ў раён выканання задач: удасканальваюцца навыкі асабістага складу пры выкананні задач і праводзяцца ўсе этапы баявога зладжвання падраздзялення.
Міжнароднае ўзаемадзеянне
З моманту падпісання кіраўнікамі дзяржаў-членаў АДКБ пагаднення аб міратворчай дзейнасці адпрацоўка задач міратворчых падраздзяленняў праводзілася ў рамках вучэнняў «Непарушнае братэрства» ў 2012 годзе ў Казахстане, у 2013 годзе ў Расіі, у 2014 годзе ў Кіргізіі, у 2015 годзе ў Арменіі , у 2016 годзе ў Беларусі , запар у 2017 і 2018 гадах у Расіі, у 2019 годзе ў Таджыкістане і ў 2020 зноў у Беларусі. Тут падраздзяленні адпрацоўваюць суправаджэнне калон з гуманітарнымі грузамі, занятак міратворчымі кантынгентамі сваіх зон адказнасці, ахову, аказанне першай медыцынскай дапамогі ў рамках сама- і ўзаемадапамогі, патруліроўнне мясцовасці, арганізацыі работ кантрольна-прапускных пунктаў, адпрацоўку дзеянняў пры выкананні задач па супрацьдзеянні масавым беспарадкам і адлюстраванне нападаў баевікоў.
У кастрычніку 2019 было падпісана тэхнічнае пагадненне паміж Міністэрствам абароны Рэспублікі Беларусь і Міністэрствам абароны Італьянскай Рэспублікі аб супрацоўніцтве ў рамках сумеснага ўдзелу ў місіі Часовых сіл Арганізацыі Аб’яднаных Нацый у Ліване. Пагадненне заключана з Італіяй па той прычыне, што за Сектар «Захад» са штабам місіі UNIFIL у горадзе Эн-Накура, дзе размяшчаецца беларускі кантынгент, адказваюць УС Італіі. Міністэрства абароны Італіі таксама прафінансавала навучанне чатырох беларускіх вайскоўцаў італьянскай мове пры пасольстве Італіі ў Мінску. Таксама італьянскі бок даў беларускім сілам на бязвыплатнай аснове харчаванне, стратэгічную перакідку паветраным і марскім транспартам, месца для захоўвання абсталявання і боепрыпасаў, аказанне першай медыцынскай дапамогі і медыцынскую эвакуацыю ў ваенныя медыцынскія ўстановы ўзроўню «1+» і «2».
У пачатку сакавіка 2020 года на палігоне 103-й віцебскай асобнай гвардзейскай паветрана-дэсантнай брыгады прайшла сумесная трэніроўка з удзелам вайскоўцаў міратворчай роты і батальёна марской пяхоты Узброеных сіл Вялікабрытаніі. Трэніроўка прадугледжана ў рамках двухбаковага супрацоўніцтва па пытаннях падрыхтоўкі беларускіх міратворцаў. У той жа час, як растлумачыў аташэ па пытаннях абароны пры Пасольстве Злучанага Каралеўства Вялікабрытаніі і Паўночнай Ірландыі ў Рэспубліцы Беларусь падпалкоўнік Цімафі Уайт-Байкот, яна не з’яўлялася часткай якіх-небудзь шматбаковых вучэнняў і накіравана выключна на навучанне асабістага складу і абмен вопытам. У трэніроўцы былі задзейнічаны 28 вайскоўцаў 42-га батальёна марской пяхоты узброеных сіл Вялікабрытаніі. На палігоне Лосвіда прайшлі заняткі па медыцынскай, тактычнай, інжынернай, агнявой падрыхтоўцы.
Даманова
Назву Даманова маюць:
Бонч-Бруевіч
Бонч-Бруевіч — прозвішча.
Культура шнуравой керамікі
Тэрытарыяльны ахоп
На тэрыторыі Беларусі вылучаюць помнікі сярэднедняпроўскай культуры (Верхняе Падняпроўе, Усходняе Палессе), культуры шнуравой керамікі Палесся (Заходняе Палессе), вісла-нёманскай культуры (Панямонне), паўночнабеларускай культуры (паўночныя раёны).
Генетычная блізкасць культур дазваляе шукаць іх вытокі ў лесастэпавай зоне Правабярэжнай Украіны, паміж Дняпром і Віслай, Віслай і Рэйнам, на тэрыторыі паўднёва-ўсходняй Еўропы.
Арэал распаўсюджання амаль поўнасцю супадае з межамі рассялення ў больш позні час балтаў, германцаў, славян. Мяркуюць, што культуры шнуравой керамікі адыгралі важную ролю ў фарміраванні праславянскай, прабалцкай і прагерманскай культур.
Матэрыяльная культура
Уяўляюць сабой культурна-гістарычную агульнасць керамікі — кубкаў, лодкападобных і баявых сякер, адзіночных пахаванняў і інш. Назву атрымалі ад характэрнага арнаменту ў выглядзе адбіткаў шнура на гліняным посудзе. Насельніцтва займалася земляробствам і жывёлагадоўляй, жыло на невялікіх паселішчах па берагах рэк і азёр. Прамавугольныя жытлы мелі слупавую канструкцыю, існавалі наземныя ці крыху заглыбленыя, былі, відаць, і наземныя зрубныя пабудовы.
Пахавальны абрад — трупапалажэнне на курганных і бескурганных могільніках.
Іх кераміка прадстаўлена глінянымі пасудзінамі з высокімі цыліндрычнымі шыйкамі, 5-падобным профілем, шарападобнымі амфарамі з кароткай шыйкай і 2 ручкамі-вушкамі (цюрынгскі тып).
Посуд арнаментаваны адбіткамі шнура, наразнымі лініямі. Сярод прылад працы каменныя сякеры, крамянёвыя сякеры-кліны, наканечнікі стрэл, коп’яў, серпападобныя нажы, медныя і бронзавыя вырабы. Радзей трапляюцца касцяныя прылады і ўпрыгожанні.
Духоўная культура
Прадстаўнікі культуры шнуравой керамікі былі вандроўнікамі, таму для іх былі ўласцівыя культы неба і нябесных целаў (Сонца, Месяц, Ранішняя зорка), а таксама нябеснага Бога грымотаў. Яны прынеслі звычай ахвяроўваць апрацаваныя крамянёвыя сякеркі, чатырохвугольныя ў папярочным сячэнні, у рэкі, азёры, балоты. Гэты звычай быў пераняты і мясцовымі жыхарамі, на землі якіх яны прыйшлі. Мяркуецца, што гэта было звязана з абрадамі абуджэння вегетатыўных сілаў зямлі ў аграрным гаспадаранні. У сваю чаргу, на землях, куды «шнуравікі» прыйшлі, былі іншыя, «хтанічныя» рэлігійныя веранні, звязаныя найперш з таямніцай пераўвасаблення людзей і іншых жывых істотаў. Цэнтральным вобразам была змяя (вуж), гэта быў сімвал узнікнення і ўзнаўлення жыцця. Змяю выяўлялі, напрыклад, на навершах стрэл, гэта, як мяркуецца, гаворыць пра разуменне таго, што пасля смерці будзе ўзнаўленне (перараджэнне) жыцця. Іншым важным вобразам былі продкі, пра гэта кажа наяўнасць амулетаў у выглядзе чалавечых твараў або цэлых фігурак, якія клалі ў магілу, як мяркуецца, дзеля паспяховага наступнага пераўвасаблення або адраджэння. У магілах таксама знаходзяць драўляныя мадэлі чаўноў, якія павінны былі значыць пераход з аднаго стану (жыццё) у іншы, а таксама выявы рыбаў.
«Шнуравікі» таксама верылі ў адраджэнне жыцця, пра гэта кажа тое, што хавалі найчасцей у «позе эмбрыёна» на баку (мужчын на правы бок, жанчын — на левы бок), і гэта было агульным уяўленнем з насельніцтвам, на землі якіх яны прыйшлі, толькі выяўленае рознымі сродкамі. Адрозніваліся рэлігійна-абрадавыя вырабы, якія першыя і другія выраблялі з бурштыну. Сярод «штрыхавікоў» вядомыя бурштыновыя дыскі з крыжападобным аздабленнем, якія несумненна выяўляюць нябесныя целы. Мясцовыя жыхары з бурштыну выраблялі твары ці постаці продкаў.
Крытыка тэорыі позняй індаеўрапеізацыі
Менавіта з прыходам прадстаўнікоў культуры шнуравой керамікі ў познім неаліце (III тыс. да н.э.) найчасцей звязваюць «індаеўрапеізацыю» Еўропы, у тым ліку яе ўсходу. Менавіта «шнуравікі», як мяркуецца, прынеслі індаеўрапейскую мову, выціснуўшы або асіміляваўшы мясцовых жыхароў, якіх, адпаведна, называюць «даіндаеўрапейскім», або «стараеўрапейскім» насельніцтвам і мова якіх лічыцца зніклай.
Канструкцыі жытлаў мелі быць лёгкімі і пераноснымі, асобныя пахаванні сустракаюцца ўздоўж шляхоў іх перасоўвання (па рэках і праточных азёрах), паселішчы былі невялікія і кароткачасовыя. Паасобныя больш-менш развітыя паселішчы знаходзяцца толькі ў месцах, дзе здабывалі каштоўную на той час сыравіну, крэмень добрай якасці (у верхнім і сярэднім цячэнні Нёмана) ды бурштын (на Балтыйскім узбярэжжы).
Сама магчымасць пранікнення «шнуравікоў» у лясную зону поўначы Еўропы была абумоўленая кліматычнымі зменамі (стэпы і лесастэпы пасунуліся на поўнач у выніку пацяплення). Дэмаграфічны рэсурс для гэтага з’явіўся ў выніку росту папуляцыі, калі пачалі прымяняць новыя гаспадарчыя тэхналогіі, выкарыстоўваць ездавых жывёл і металічныя вырабы. Менавіта «шнуравікі» прынеслі ў лясную зону тэхналогію апрацоўкі металу, таксама яны паскорылі тут развіццё жывёлагадоўлі.
Знікненне слядоў гэтай культуры ва Усходняй Еўропе таксама звязваецца з эканамічна-гаспадарчымі прычынамі: у выніку змены ўзроўню вады і марскіх цячэнняў зменшала колькасць сыравіны бурштыну. Апрача таго, функцыі транзіту сыравіны перанялі іншыя культуры, што паўсталі ў Сярэдняй Еўропе.