cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Первамайскае (Томская вобласць)
Первамайскае (Первома́йское) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Первамайскага раёна і Первамайскага сельскага паселішча Томскай вобласці Расіі. Сяло размешчана на рацэ Чулым (прыток Обі), за 110 км ад абласнога цэнтра горада Томска, за 10 км ад горада Асіна. Насельніцтва — 6195 чалавек (2021). Клімат умераны кантынентальны.
Літкы (Лугынскі раён)
Літкы (Лі́тки) — вёска ў Лугынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Альберт Абрахам Майкельсан
Альберт Абрахам Майкельсан (Albert Abraham Michelson; 19 снежня 1852, Стрэльна, Прусія — 9 мая 1931, Пасадэна, ЗША) — амерыканскі фізік, вядомы вынаходствам названай яго імем інтэрфераметрыі Майкельсана і прэцызійнымі вымярэннямі хуткасці святла. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1907) «за стварэнне дакладных аптычных інструментаў і спектраскапічныя і метралагічныя даследаванні, выкананыя з іх дапамогай».
Лыпныкы (Лугынскі раён)
Лыпныкы (Ли́пники) — вёска ў Лугынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Краснакаменск
Краснакаменск (Краснокаменск) — горад (з 1969) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Краснакаменскага раёна Забайкальскага края. Насельніцтва 56,0 тыс. чал. (2005), другі па велічыні горад Забайкальскага края пасля краявога цэнтра. Заснаваны ў 1967 годзе.
Горад размешчаны ў перадгор’ях Аргунскага хрыбта, за 535 км ад Чыты.
Горадаўтваральнае прадпрыемства — Прыаргунскае вытворчае горна-хімічнае аб’яднанне, якое ўваходзіць у склад канцэрна ТВЭЛ, з’яўляецца адзіным у Расіі ўраназдабываючым прадпрыемствам і адным з найбуйнейшых у свеце пастаўшчыкоў прыроднага ўрана.
Распрацоўвае Стральцоўскае ўранавае радовішча з канца 1960-х гадоў.
Казёл
Казёл — самец казы свойскай
NGC 2060
NGC 2060 (іншае абазначэнне — ESO 57-EN1) — рэшткі звышновай ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Малахіўка
Малахіўка (Мала́хівка) — вёска ў Лугынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Казёл (рака)
Казёл, Вудажка  — рака ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Вудага (басейн Сажа).
Даўжыня ракі 12 км. Плошча вадазбору 36 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,5 м/км. Пачынаецца ў напрамку на паўночны захад ад аграгарадка Верамейкі, упадае ў Вудагу за 2 км на поўдзень ад вёскі Наркі. Вадазбор у межах Аршанска-Магілёўскай раўніны. Каля аграгарадка Верамейкі на рацэ сажалка.
На левым беразе ракі, за 2 км у напрамку на паўночны захад ад вёскі Наркі знаходзіцца археалагічны помнік — гарадзішча ранняга жалезнага веку.
IC 4653
IC 4653 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Ахвярнік.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Навагрудскае благачынне
Навагрудскае благачынне, Навагрудская благачынная акруга — акруга ў Навагрудскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці.
Прыбярэжная вуліца (Наваполацк)
Прыбярэжная вуліца (, Прибрежная улица) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўднёва-ўсходняй частцы горада ў раёне катэджнай забудовы. Цягнецца з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход ад вуліцы Маладзёжнай (фактычна гэта ўжо мясцовая дарога, якая спалучае Наваполацк з Экіманню і Полацкам) у бок берага ракі да вуліцы Крынічнай. Працягласць вуліцы складае 750 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца. На процілеглым беразе Заходняй Дзвіны знаходзіцца вёска Чарнешчына. Гэта самая ўсходняя вуліца Наваполацка, якая бліжэй за іншыя знаходзіцца да Полацка.
Рудня-Поўчанска
Рудня-Поўчанска (Рудня-Повчанська) — вёска ў Лугынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Васіль Ісаевіч Ісаеў
Васіль Ісаевіч Ісаеў (Василий Исаевич Исаев; 10 мая 1854, Масква, Расійская імперыя — 12 траўня 1911,, Расійская імперыя) — рускі мікрабіёлаг і эпідэміёлаг.
Біяграфія
Нарадзіўся Васіль Ісаеў 10 мая 1854 года ў Маскве. У 1877 годзе скончыў медыцынскі факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. У 1887 годзе паспяхова абараніў доктарскую дысертацыю аб змене кішачных гангліяў пры сухотах і некаторых іншых захворваннях і камандзіраваны на Неапалітанскую біялагічную станцыю для працы ў галіне заалогіі. З 1888 па 1891 год працаваў ваенна-марскім суднавым урачом у кругасветнае падарожжа на крэйсеры Адмірал Нахімаў і сабраў багатыя заалагічныя калекцыі. У 1889 годзе апублікаваў медыка-тапаграфічны нарыс аб востраве Маўрыкій. Васіль Ісаевіч з’яўляўся вучнем І. І. Мечнікава. У 1892 годзе ён вучыўся на курсах бактэрыялогіі і паспяхова скончыў іх. У 1892 годзе пераязджае ў Кранштат, дзе да 1911 года працаваў медыцынскім інспектарам у Кранштацкім порце, адначасова з гэтым, з 1896 года займае пасаду галоўнага доктара Кранштацкага марскога шпіталя. На працягу трох гадоў Васіль Ісаевіч кіраваў працамі па эпідэміялогіі чумы ў лабараторыі форта Аляксандр I.
Памёр Васіль Ісаевіч Ісаеў 12 мая 1911 года ў Кранштаце.
Новадзевяткавіцкі сельсавет
Новадзевя́ткавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Новадзевяткавічы. Плошча сельсавета складае 152 км².
Гісторыя
Утвораны 22 ліпеня 1966 года ў складзе Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці БССР. 11 лютага 1972 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Масілавіцкага сельсавета.
Склад
У яго склад уваходзіць 27 населеных пунктаў: ​​тры аграгарадкі Новадзявяткавічы, Сасноўка, Партызанаўка, вёскі: Галяны, Шыганы, Кашловічы, Старадзявяткавічы, Яруцічы, Падлессе, Урач, Гарбачы, Грынкоўшчына, Мізгіры, Балты, Малы Галік, Попкі, Масілавічы, Прыхілы, Сяркі, Акунінава, Заводны Лес, Коласаса, Веценеўка, Баравікі, Прадзелкі, Кісялі. Адміністрацыйным і культурна-гаспадарчым цэнтрам з'яўляецца аграгарадок Новадзявяткавічы, размешчаны ў 25 кіламетрах ад раённага цэнтра г. Слонім.
Аляксей Анатолевіч Скрыпка
Аляксей Анатолевіч Скрыпка — беларускі дыпламат.
Новадзевяткавіцкі сельсавет
Насельніцтва
Станам на 2015 год на тэрыторыі сельсавета пражывала 1846 чалавек, з іх у працаздольным узросце — 925 чалавекі, пенсіянераў — 669 чалавек, маладзейшых за працаздольны ўзрост — 252 чалавекі.
Аляксей Анатолевіч Скрыпка
6 снежня 2002 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Італьянскай Рэспубліцы, адстаўлены быў 31 кастрычніка 2008 года.
Сезон 2021 ФК БАТЭ
У 2021 годзе футбольны клуб БАТЭ з Барысава прымаў удзел у чатырох афіцыйных турнірах:
Новадзевяткавіцкі сельсавет
Эканоміка і інфраструктура
Асноўная частка насельніцтва працуе ў Слонімскім раённым унітарным сельскагаспадарчым прадпрыемстве «Новадзявяткавічы». Працуюць тры дзяржаўныя ўстановы адукацыі: дзяржаўная ўстанова адукацыі «Новадзявяткавіцкая сярэдняя школа Слонімскага раёна», дзяржаўная ўстанова адукацыі «Новадзявяткавіцкі яслі-сад Слонімскага раёна», дзяржаўная ўстанова адукацыі «Вучэбна-педагагічны комплекс Партызанаўскі яслі-сад-базавая школа».
Бекет
Бекет — прозвішча, тапонім.
Аляксей Анатолевіч Скрыпка
9 кастрычніка 2008 года ўзнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Сезон 2021 ФК БАТЭ
Ігракі
Станам на снежань 2021 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Рэзервовы склад
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Іаанаўскі мост
Іаанаўскі мост — аўтадарожны бэлечны мост цераз Кронверкскі праліў у Петраградскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Заечы і Петраградскі астравы. Пабудаваны на месцы першага моста ў Санкт-Пецярбургу. З’яўляецца помнікам архітэктуры федэральнага значэння і знаходзіцца пад аховай дзяржавы.
Злучае Іаанаўскія вароты Петрапаўлаўскай крэпасці і Кронверкскую набярэжную побач з Каменнаастроўскім праспектам. Ніжэй па цячэнні знаходзіцца Кронверкскі мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Горкаўская».
Мост насіў найменне Пятроўскага з моманту пабудовы, а з 1849 (1887) года пачаў называцца Іаанаўскім, ад размешчанага паблізу Іаанаўскага равеліна. На плане 1875 года Іаанаўскі мост пазначаны як 1-ы крапасны.
Салаўі (Лугынскі раён)
Салаўі (Солов'ї́) — вёска ў Лугынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Яблыня лясная
Яблыня лясная, або яблыня дзікая (Málus sylvéstris) — від яблыні. Доўгі час лічылася, што менавіта яна была родапачынальніцай. Аднак па ДНК-аналізу ўстаноўлена, што вядомыя 2500 сартоў яблыні дамашняй паходзяць ад.
Агульная характарыстыка
Дрэва 10 -15 м вышынёй, радзей высокі куст ад 3 да 5 метраў вышынёй. Ствол пакрыты светлай або бурай карой, што трэскаецца лускамі. Крона шчыльная, шарападобная, раскідзістая. галіны шараватыя. Парасткі аліўкава-зялёныя ці цёмна-карычневя, з калючкамі або без іх.
Лісце
Лісце (1,5-12 см даўжынёй, 1,2-7 см шырынёй), з абедзьвух бакоў голае, з верхнега боку ярка-зялёнае, бліскучае, з ніжняга — бледна-зялёнае, чарговае шырока- або даўгаватаяйкападобнае , радзей шырокаэліптычнае ці амаль круглявае, да верхавіны востраканцовае, ля асновы закругленае або паступова звужанае ў клінаваты тронак , па краі дробназубчастае або двойчы пілавата-зубчастае, маладыя лісты маюць па жылках густы пух, рана ападае.
Кветкі
У красавіку-маі з'яўляюцца ружавата-белыя даволі буйныя кветкі дыяметрам да 4 см, у малакветкавых парасонападобных суквеццях , сабраныя на скарочаных парастках, кветаножкі злёгку апушаныя. Кветкі правільныя з двайным калякветнікам, пяцічленныя. Чашалісцік абвострана-трохкутны, адагнуты вонкі. Пялёсткі белыя або ружовыя (да 2 см даўжынёй), тычачкі шмат, песцік адзін, завязь ніжняя.
Плады
Плады шарападобныя або круглява-яйкападобныя, дробныя (1,8-2,5 см у дыяметры), жоўта-зялёныя з плямай чырвонага колеру з сонечнага боку , часам чырванаватыя, горка-кіслага і церпкага смаку , сядзяць на кароткіх пладаножках , ядомыя. Насенне карычневае, бліскучае, утрымлівае слабаатрутны амігдалін. Пладаносіць у верасні.
Распаўсюджанне і экалогія
Прыродны арэал яблыні лясной — ад Цэнтральнай Еўропы да Пярэдняй Азіі, прычым паўднёвая і ўсходняя межы арэала дакладна не вызначаны. У Альпах яблыня лясная сустракаецца да вышыні 1100 м над узроўнем мора. У Беларусі сустракаецца рэдка.
Яблыня лясная аддае перавагу заліўным лугам і памежным з лесам сырым мясцовасцям. Яна расце ў другім ярусе змешаных і лісцяных лясоў, на ўзлесках, па хмызняках, рассеяна ў пойменных лясах, у жывых загарадзях, на свежай багатай пажыўнымі рэчывамі гліністай і камяністай глебе. Часам адзінкавыя экзэмпляры працягваюць расці на палях і сухадольных лясах. Ценевынослівая, марозаўстойлівая расліна.
Значэнне і ўжыванне
Харчовая, меданосная, лекавая, драўняная, таніданосная, дэкаратыўная, фітамеліяратыўная расліна.
Плады дзікай яблыні прыдатныя ў ежу ў свежым выглядзе толькі пасля доўгага ляжання. Выкарыстоўваюць іх у асноўным сушанымі і для перапрацоўкі.
Плод-кісліца — матэрыял для фруктова-ягаднага вінаробства, сокі іх лёгка бродзяць, хутка асвятляюцца, а віны маюць высокія смакавыя ўласцівасці і водар. Яблычныя віны выкарыстоўваюць для вырабу воцату.
З яблыкаў рыхтуюць высакаякаснае яблычнае цеста, якое з'яўляецца паўфабрыкатам для кандытарскіх вырабаў. Плады кансервуюць. З іх вырабляюць сокі, сіропы, сідр, жэле, мармелад, пасцілу і да т. п. Багатыя дубільнымі рэчывамі плады выкарыстоўваюць, каб надаць варэнню пікантны водар.
Плады лясной яблыні ўтрымліваюць цукры (8-10 %), яблычную, вінную і цытрынавую кіслаты (1-2,4 %), дубільныя рэчывы, пекціны, азоцістыя і аміячныя злучэнні, мінеральныя рэчывы (кальцый, жалеза, фосфар).
Яблыня лясная — каштоўны вясновы меданос і пылканос, што стварае падтрымліваючы ўзятак. За кошт яблыні пчолы назапашваюць вялікія запасы пяргі. Медадайнасць 18-20 кг з 1 га.
У народнай медыцыне свежыя плады выкарыстоўваюць для рэгулявання дзеяння страўнікавага тракту. Сок або сідр ўжываюць пры страўнікава-кішачных захворваннях, пладовае цеста і пюрэ — выдатны дыетычны прадукт.
Драўніна яблыні ядравая, чырванавата-бурая, трывалая, цвёрдая, з яе вырабляюць такарныя і сталярныя вырабы. Кара яблыні змяшчае дубільныя і фарбавальныя рэчывы, у сумесі з дае жоўтую фарбу.
Яблыня лясная мае такія дэкаратыўныя формы: ніцую з багатымі кветкамі, махровую, залацістую і чырванаплодную.
Птушкі выкарыстоўваюць дрэва для гнездавання.
Добрая марозаўстойлівасць дрэва дазваляе выкарыстоўваць яго для скрыжавання ў селекцыі яблынь.
Збор, перапрацоўка і захоўванне
Збіраюць дзікія яблыкі ў стадыі спеласці, тэхніка збору залежыць ад далейшага выкарыстання пладоў. Для працяглага захоўвання іх асцярожна зрываюць з дрэў і кладуць у драўляную тару. Захоўваюць у халодных памяшканнях пры нулявой тэмпературы. Тэрмін захоўвання два-пяць месяцаў. Для тэхнічнай перапрацоўка яблыкі падтрасаюць на палотны, затым сартуюць, складаюць у драўляныя скрыні і адпраўляюць на пункты перапрацоўкі.
Сушаць яблыкі ў дымавых сушылках пры тэмпературы 60° або на сонцы. Высушаныя плады пакуюць у папяровыя мяшкі вагой 25-50 кг і захоўваюць у сухіх прахалодных памяшканнях.
Пятроўск-Забайкальскі
Пятроўск-Забайкальскі (Петровск-Забайкальский) — горад (з 1926) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Пятроўск-Забайкальскага раёна Забайкальскага края. Насельніцтва 20,7 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1789 годзе як пасёлак Пятроўскі Завод, у 1926 яму быў прысвоены статус горада і сучасная назва.
Юрый Аляксандравіч Шапорын
Юрый (Георгій) Аляксандравіч Шапорын (Ю́рий (Гео́ргий) Алекса́ндрович Шапо́рин; 27 кастрычніка [8 лістапада] 1887,  —, ) — савецкі, расійскі кампазітар, дырыжор, музычны педагог, грамадскі дзеяч. Народны артыст СССР (1954). Лаўрэат трох Сталінскіх прэмій (1941, 1946, 1952).
Біяграфія
З 1939 года выкладаў у Маскоўскай кансерваторыі імя П. І. Чайкоўскага (з 1939 года — прафесар класа інструментоўкі, з 1945 года — кампазіцыі, у 1948—1949 гадах — загадчык кафедры кампазіцыі). Сярод яго вучняў — Я. Ф. Святланаў, Р. К. Шчадрын, Э. М. Арцем’еў і іншыя вядомыя музыканты.
У 1941—1942 гадах кіраваў ансамблем чырвонаармейскай песні ў Нальчыку, потым у Тбілісі. Знаходзячыся ў эвакуацыі ў Тбілісі, стварыў сімфанічныя сюіты са сваёй музыкі да фільмаў «Мінін і Пажарскі», «Сувораў» і «Кутузаў», у пасляваенныя гады — звярнуўся да вакальнай музыкі. Пасля заканчэння і першай пастаноўкі ў 1953 годзе оперы «Дзекабрысты» кампазітар стаў складаць значна менш, аддаючы перавагу выкладанню і музычнай крытыцы.
З 1939 года — член аргкамітэта, з 1948 года — член праўлення, у 1952—1966 гадах — сакратар Саюза кампазітараў СССР. Член Савецкага Камітэта абароны міру з 1955 года.
У 1948 годзе прадстаўляў савецкае музычнае мастацтва на Міжнародным з’ездзе кампазітараў і музычных дзеячаў у Празе.
У 1969 годзе быў выдадзены зборнік крытычных работ кампазітара («Выбраныя артыкулы»).
Абарнікі Слёнске
Абарнікі Слёнске (Oborniki Śląskie, Obernigk, Bad Obernigk) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, размешчаны за 370 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 25 км на поўнач ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Тшэбніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Абарнікі Слёнске. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 14,46 км². Насельніцтва 9,1 тыс. чалавек.
Алег Яраслававіч Цягнібок
Алег Яраслававіч Цягнібок (Олег Ярославович Тягнибок; нар., Львоў) — украінскі палітычны дзеяч, лідар Усеўкраінскага аб’яднання «Свабода». Народны дэпутат Украіны трэцяга і чацвёртага склікання. Вызначае сябе як украінскі нацыяналіст. З 2006 года — дэпутат львоўскай абласной рады. Кандыдат на пост мэра Кіева на датэрміновых выбарах 2008 года. Атрымаў 1,37 % (восьмы з сямідзесяці кандыдатаў).
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны інжынерна-эканамічны ўніверсітэт
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны інжынерна-эканамічны ўніверсітэт (ІНЖЭКАН) — універсітэт, які існаваў у Санкт-Пецярбургу да 2012 года, які спецыялізуецца ў галіне інжынерыі і эканомікі.
Улетку 2012 года в. а. рэктара ІНЖЭКАНа Яўген Жгулеў і рэктар ФІНЭКа Ігар Максімцаў вылучылі ідэю стварэння новага федэральнага эканамічнага ўніверсітэта. 1 жніўня 2012 года Мінадукнавукі Расіі падпісала загад № 581 аб стварэнні Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта (СПбДЭУ) шляхам рэарганізацыі Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага інжынерна-эканамічнага ўніверсітэта (ІНЖЭКАН) і Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага ўніверсітэта эканомікі і фінансаў (ФІНЭК) і зліцці іх у аб’яднаны эканамічны ВНУ — СПбДЭУ.
NGC 2061
NGC 2061 (іншае абазначэнне — ESO 363-**16) — група зорак у сузор’і Голуб.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Анегінская вуліца (Наваполацк)
Анегінская вуліца (, Онегинская улица) — невялікая вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўднёва-ўсходняй частцы горада ў раёне катэджнай забудовы. Цягнецца з паўднёвага захаду на паўднёвы ўсход ад вуліцы Прыбярэжнай да вуліцы Надзеі. Працягласць вуліцы складае 250 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца. Названа ў гонар галоўнага персанажа рамана рускага пісьменніка і паэта А. С. Пушкіна "Яўген Анегін".
IC 4654
IC 4654 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Райскі Птах.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Смаленкаўскі вялікі камень
Смаленкаўскі вялікі камень — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння (з 1996). Размешчаны за 500 метраў ад вёскі Смаленка Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці. Цёмна-шэры разгнейсаваны граніт з ружовымі жылкамі і крышталямі палявога шпату. Даўжыня 5,4 м., шырыня 1,9 м., вышыня 1,3 м., у абводзе 12 метраў, аб'ём 14 м³, маса каля 36 тон. Прынесены ледавіком каля 150 тысяч гадоў назад з Фенаскандыі.
Жаноцкая справа
«Жаноцкая справа» — часопіс у Заходняй Беларусі, орган Аб'яднання беларускіх жанчын імя А. Пашкевіч (Цёткі). Выдаваўся ў сакавіку — лістападзе 1931 г. у Вільні на беларускай мове. Рэдактар Надзея Шнаркевіч.
Мэта
Меў на мэце пашырэнне нацыянальнай свядомасці сярод беларускіх жанчын, аб'яднанне іх на грунце грамадскай працы, а таксама агульнаасветніцкія задачы.
Змест часопіса і актуальныя тэмы
Часопіс узнімаў актуальныя пытанні жыцця, побыту, грамадскага становішча жанчын Заходняй Беларусі (артыкулы «Да працы» Шнаркевіч, «Да беларускіх матак» Ю. Антановіч, рубрыка «Да нас пішуць» і інш.). Гістарычна асэнсоўвалася абвяшсэнне незалежнасці Беларусі 25 сакавіка 1918 г. (арт. «Наша нацыянальнае свята»). Інфармаваў пра палітычныя і грамадскія падзеі ў Заходняй Беларусі і Польшчы: аб звальненні педагогаў з Віленскай беларускай гімназіі з-за палітычнай ненадзейнасці, арышце Б. Тарашкевіча, увядзенні надзвычайных судоў і новага турэмнага рэжыму ў Польшчы, дзейнасці Беларускага дабрадзейнага таварыства і інш. (рубрыка «Хроніка»). Знаёміў са становішчам жанчын і жаночымі рухамі розных краін у свеце (рубрыка «З жаноцкага свету»). Праводзіў агітацыю супраць алкагалізму. Даваў канкрэтныя парады як адкрыць беларускую бібліятэку-чытальню. Змяшчаў літаратурныя матэрыялы (артыкулы пра жыццё і творчасць Цёткі М. Зянюк; эцюд пра паэтэс савецкай Беларусі З. Бандарыну, В. Вішнеўскую, Я. Пфляўмбаўм, а таксама іх вершы; лірычна-інтымную мініяцюру Н. Арсенневай; пераклады замалёвак з чэшскай мовы). Інфармаваў чытача пра новыя беларускія выданні, асабліва пра кніжкі для дзяцей. Змяшчаў парады для хатняй гаспадыні (рубрыка «Парады маці» Л. Войцікавай, артыкулы аб гігіене З. Луцкевіч, аб шыцці і вышыванні А. Астроўскай (псеўд. Цётка Тоня), парады «Бабулькі» (верагодна, Войцікавай). Меў рубрыкі «Пытанні і адказы», «Рознае», «Наша пошта» і інш.
Іванкавічы
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомы з XVI ст. У 1570 годзе вёска мела 3 валокі зямлі, падатак складаў 3 капы і 9 грошай.
У 1905 годзе вёска і маёнтак у Люшнеўскай воласці Слонімскага павета.
З 1921 годзе 2 аднайменныя вёскі і фальварак у складзе Польшчы, у Люшнеўскай гміне Слонімскага павета.
З 1939 года ў БССР, з 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 9 ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 22 вяскоўцы, акупанты загубілі 16 жыхароў.
У 1971 годзе  працавалі пачатковая школа, магазін, клуб, бібліятэка.
Да 1985 года ў складзе Перхавіцкага сельсавета.
Інфраструктура
Працуюць майстэрні па рамонце с.-г. тэхнікі, ветэрынарны ўчастак, магазін, пачатковая школа, бібліятэка, аддзяленне сувязі.
Заазерскае (возера, Бялыніцкі раён)
Заазе́рскае — возера ў Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Клява, каля вёскі Заазер’е.
Плошча паверхні возера 0,58 (0,6 ) км². Даўжыня 1,01 км, найбольшая шырыня 0,75 км, даўжыня берагавой лініі 2,85 (2,92 ) км. Найбольшая глыбіня 9 м, сярэдняя 5,02 м. Аб’ём вады ў возеры 3,01 млн м³. Плошча вадазбору 8,8 км².
Схілы катлавіны возера спадзістыя, вышынёй 4—6 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія, часткова забалочаныя. Дно высланае сапрапелем.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, акунь, плотка, краснапёрка, гусцяра, карась, лінь і іншыя віды рыб.
Мантанерас
Мантане́рас (Montoneros ці Movimiento Peronista Montonero) — аргенцінская леваперанісцкая гарадская партызанская арганізацыя, якая была створаная ў 1960-х і распачала ўзброеную барацьбу супраць дыктатарскіх рэжымаў («Аргенцінская рэвалюцыя» Анганіа, «Працэс нацыянальнай рэарганізацыі» Відэлы) у Аргенціне 1970-х гг. Пік актыўнасці арганізацыі прыйшоўся на 1976 год, пасля жорсткіх рэпрэсій падчас «Бруднай вайны» 1977—1978 гадоў. Мантанерас у Аргенціне былі практычна разгромлены і перайшлі ў глыбокае падполле, аднак іх атрады спецыяльнага прызначэння працягваюць дзейнічаць аж да 1981 года. У той жа час, частка вымушаных пакінуць краіну членаў арганізацыі ўдзельнічала ў Сандынісцкай рэвалюцыі на боку СФНВ.
Алег Рыгоравіч Мартыненка
Алег Рыгоравіч Мартыненка (, Краматорск —, Мінск) — савецкі і беларускі фізік. Па нацыянальнасці — украінец. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1991; член-карэспандэнт з 1989), доктар тэхнічных навук (1973), прафесар (1978). Заслужаны дзеяч навукі Беларусі (2001). Брат механіка Юрыя Мартыненкі (1945—2012).
Біяграфія
Мартыненка нарадзіўся ў Краматорску (Украіна), атрымаў адукацыю ў Маскоўскім аўтадарожным інстытуце і Чэшскім вышэйшым тэхнічным вучылішчы. З 1963 г. ён працаваў у Інстытуце цепла- і масаабмену імя А. В. Лыкава АН БССР, з 1966 г. — у якасці загадчыка лабараторыяй і намесніка дырэктара, у 1988—2003 гг. — на пасадзе дырэктары інстытута. Адначасова выкладаў у БДУ, загадваў кафедрай цеплафізікі фізічнага факультэта БДУ (1988—1997), з’яўляўся галоўным рэдактарам «Інжынерна-фізічнага часопіса» (1988—2003).
Мартыненка з’яўляўся ініцыятарам шэрагу навуковых праграм і праектаў у вобласці энергетыкі. Ён быў кіраўніком стварэння Канцэпцыі развіцця атамнай энергетыкі ў Рэспубліцы Беларусь, узначальваў НПРП «Энергетычная стратэгія» Міністэрствы энергетыкі Рэспублікі Беларусь. Сярод яго вучняў — 6 дактароў і 37 кандыдатаў навук.
Пахаваны на Усходніх могілках Мінска.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы Мартыненка прысвечаны цеплафізіцы. Атрымалі вядомасць яго працы па канвектыўным цеплаабмене, распаўсюджанні лазернага выпраменьвання ў турбулентнай атмасферы (аэратэрмаоптыка), віхравым цячэнні вадкасці, працэсах утварэння дысіпатыўных структур, пераносу цяпла і выпраменьвання ў гетэрагенных асяроддзях, метадам разліку і стварэння цеплаабменных прылад.
У 2002 годзе «за распрацоўку навуковых асноў, стварэнне і ўкараненне новых энергаэфектыўных цепламасаабменных тэхналогій і абсталяванні для энергетычнага комплексу і іншых галін народнай гаспадаркі» Мартыненка быў ганараваны Дзяржаўнай прэміяй Рэспублікі Беларусь.
Публікацыі
Мартыненко является автором свыше 100 изобретений и 400 научных работ, среди которых:
Леанард Іваноўскі
Леанард Івано́ўскі (, Лябёдка (цяпер у межах в. Галавічполе, Шчучынскі раён) — ) — гаспадарчы і грамадскі дзеяч у Расійскай імперыі.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Іваноўскіх. Нарадзіўся 2 лістапада 1845 года ў сядзібе Лябёдка. Леанард-Канстанцін быў адзіным сынам Станіслава Іваноўскага і Антаніны з Быкоўскіх. Ахрышчаны 8 лістапада ў касцёл Св. Яна Хрысціцеля ў Васілішках, хроснымі былі Міхал Крыдаль з Паўлінай Губарэвіч.
Пасля заўчаснай смерці маці (яна памерла ў 1852 г., маючы 35 гадоў) стаў паўнапраўным гаспадаром радавога маёнтка Лябёдка (цяпер у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобл.), які атрымаў у спадчыну.
Вучыўся ў віленскай гімназіі, пасля скончыў Пецярбургскі тэхналагічны інстытут (1868), дзе атрымаў ступень інжынера-тэхнолага. Затым да 1891 працаваў у Сібіры.
Прадоўжыў адукацыю ў Францыі, працаваў і вывучаў новыя прамысловыя тэхналогіі вырабу спірту. Пасля вяртання Л. Іваноўскі прымяніў веды на вялікім спіртзаводзе ў Варонежскай губерні. Праз укараненне еўрапейскіх тэхналогій, малады інжынер змог значна знізіць сабекошт вырабу спірту ў Расіі і зрабіць сабе на гэтым кар’еру.
У 1874 г. Леанард Іваноўскі пабраўся шлюбам з Ядвігай Райхель з ваколіц Пятркова ў Польшчы. Бацька нявесты, Амон барон фон Райхель, паходзіў з Эльзаса, у мінулым — кадравы вайсковец, які пасля выхаду ў адстаўку купіў сабе маёнтак Замосце каля Пятркова, а матка паходзіла з дому Хжаноўскіх з Трамбоўлі. Леанард атрымаў за жонкай у якасці пасагу частку маёнтка Райхеля над ракой Вальборкай каля Вальбромя, але прадаў гэтую зямлю і за выручаныя грошы павялічыў гаспадарку ў Лябёдцы.
Але і пасля жаніцьбы Леанард не асеў у Лябёдцы стала. Разам з жонкай ён вярнуўся ў Навахапёрскага павета Варонежскай губерні. Інжынерныя здольнасці ўжо атрымалі агульнае прызнанне, і яму прапанавалі дзяржаўную пасаду — на пачатку ён перабраўся ў Варшаву, а не пазней 1899 уладкаваўся ў Пецярбургу. Шмат часу праводзіў у розных дэлегацыях, часам у самых аддаленых кутках Расіі: у Сібіры ці на Урале, дзе кіраваў пабудовай вялікіх хімічных прадпрыемстваў.
Працуючы ў Варшаве, па просьбе Міністэрства фінансаў, Л. Іваноўскі напісаў працу па спецыяльнасці («Устройство винокуренных заводов»). Быў аўтарытэтам у сваёй сферы. Неўзабаве пераведзены ў Міністэрства фінансаў у Пецярбург. Тут дасягнуў вяршыні сваёй прафесійнай кар’еры: стаў правадзейным дзяржаўным саветнікам, членам Тэхналагічнага камітэта Галоўнага акцызнага ўпраўлення і кіраўніком яго капітальнага аддзела, а таксама членам Дзяржаўнай Рады па справах харчовых прадуктаў. Л. Іваноўскі часта выязджаў за мяжу, добра ведаў некалькі моў. Супрацоўнічаў з Дз. Мендзялеевым, разам з ім ездзіў у Лондан, дзе ў Каралеўскім хімічным таварыстве перакладаў на англійскую мову яго даклад аб перыядычнай сістэме элементаў. Падчас Першай сусветнай вайны адмовіўся ад дзяржаўнай службы і вярнуўся ў Лябёдку.
У 1898—1905 займаў пасаду прэзідэнта Варшаўскага садоўніцкага таварыства і прымаў актыўны ўдзел у яго працы. Як адзін з заснавальнікаў і фундатараў лідскай гімназіі быў удастоены звання ганаровага грамадзяніна Ліды.
Л. Іваноўскі аддаваў шмат увагі на развіццё і ўдасканаленне гаспадаркі ў Лябёдцы. Паступова павялічыў яе да 500 га, задрэнаваў рольныя грунты, засадзіў лесам аблогі, абсталяваў сельскагаспадарчымі машынамі, пабудаваў паравы млын. Асаблівую ўвагу надаваў садоўніцтву. У садовай гаспадарцы было выпрабавана каля 400 сартоў яблынь, 100 — груш і 80 — сліваў, вішняў, чарэшняў. Садавіну з Лябёдкі вывозілі на пецярбургскія і маскоўскія рынкі, двойчы яе гаспадар атрымліваў залаты медаль на ўсерасійскіх выстаўках. Восенню, звычайна ў верасні, Л. Іваноўскі меў месяц адпачынку; свядома выбіраў сабе гэты час, каб у маёнтку асабіста займацца ўборкай ураджаю і асабліва ў яго любімым садзе. У першыя гады XX ст. у Лябёдцы была завершана будоўля новай сямейнай рэзідэнцыі.
Дзейнасць Леанарда Іваноўскага была накіравана на тое, каб ператварыць Лябёдку ва ўзорны асяродак агратэхнічнага прагрэсу. Дзеля развіцця садоўніцтва ў 1888 ён распачаў продаж прышчэпкаў, прыстасаваных да мясцовах кліматычна-глебавых варункаў. Арганізоўваў выстаўкі збожжавых, гародніны, садавіны і свойскай жывёлы. Здабываў сродкі ў міністэрстве сельскай гаспадаркі на ўзнагароды ўдзельнікам выстаўкі, галоўным чынам — малазямельным сялянам. Арганізоўваў агранамічныя кансультацыі, дбаў пра забеспячэнне земляробаў лепшымі гатункамі насення, саджанцаў і племянной жывёлы. Маладых сялян прымалі ў маёнтку на практыку ў галіне садоўніцтва, пчалярства, жывёла- і раслінаводства. У 1913 меркавалася адкрыць курсы малочнай вытворчасці. Аднак у хуткім часе вайна і акупацыя зруйнавалі гаспадарку.
Памёр Леанард Іваноўскі 15 кастрычніка 1919 года. Пахаваны ў Лябёдцы. Мясцовыя шукальнікі скарбаў пазней разбілі фамільны склеп, прах нябожчыкаў быў выкінуты з трунаў.
Сям’я
У шлюбе меў пяцёра дзяцей:
Скрытнасківічныя
Скрытнасківічныя (Entognatha) — клас (або падклас) членістаногіх, які належыць да падтыпа (або надкласа) шасціногіх (Hexapoda). Аб'ядноўвае 3 атрады: (бязвусікавыя насякомыя, двуххвосткі, нагахвосткі). Агульным для ўсіх прадстаўнікоў з'яўляецца тое, што ротавыя часткі ў іх выцягнутыя ў галаўную капсулу — адсюль назва.
Міхаіл Дзянісавіч Шастакоў
Міхаіл Дзянісавіч Шастакоў (1907, Мінская вобласць — 1942, Харкаўская вобласць) — камандзір 1-га танкавага батальёна 36-й танкавай брыгады 38-й арміі Паўднёва-Заходняга фронту, капітан. Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
У Чырвонай Арміі з 1928 года, па камсамольскай пуцёўцы. Скончыў Аб'яднаную Беларускую ваенную школу імя ЦВК БССР у 1931 годзе. З 1931 года — камандзір узвода 24-га стралковага палка Беларускай ваеннай акругі. У 1932—1933 гадах прайшоў навучанне на курсах удасканальвання каманднага саставу ў Маскве. З 1933 па 1937 гады камандаваў танкавым узводам, а затым танкавай ротай у 4-й асобнай танкавай брыгадзе Беларускай ваеннай акругі, затым з'ехаў на вучобу. Член ВКП(б) з 1935 года. У 1936 годзе скончыў камандныя курсы пры Ваеннай акадэміі механізацыі і матарызацыі РСЧА імя І. В. Сталіна. У жніўні 1937 года М. В. Шастакоў звольнены ў запас. Працаваў тэхнікам-машыназнаўцам на прадпрыемствах Мінска.
У красавіку 1939 года адноўлены ў кадрах Чырвонай Арміі і прызначаны камандзірам вучэбнай роты ў 18-ю лёгкую танкавую брыгаду, са жніўня 1939 года — памочнік начальніка 1-й часткі штабу 43-й аўтабранятанкавай брыгады.
Удзельнік савецка-фінскай вайны 1939—1940 гадоў, камандзір аўтабранятанкавага батальёна 43-й аўтабранятанкавай брыгады Беларускай ваеннай акругі. У складзе батальёна быў накіраваны на фронт савецка-фінскай вайны 1939-1940 гадоў, удзельнічаў у баях. У чэрвені 1940 года прызначаны начальнікам штаба 7-га разведвальнага батальёна 7-й танкавай дывізіі. З 15 чэрвеня 1941 года — начальнік штаба 100-га танкавага палка 50-й танкавай дывізіі.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з ліпеня 1941 года. У складзе дывізіі прыбыў на Заходні фронт у пачатку ліпеня, удзельнічаў у баях пад Бабруйскам і Магілёвам. Са жніўня 1941 года ў той жа дывізіі на Бранскім фронце ваяваў пад Гомелем і Бранскам. З лістапада 1941 года — камандзір танкавага батальёна 36-й танкавай брыгады на Паўднёва-Заходнім фронце. За подзвігі ў цяжкіх абарончых бітвах лета і восені 1941 года двойчы прадстаўляўся да ўзнагароджання ордэнам Чырвонага Сцяга, але прадстаўленні згубіліся недзе ў штабах. Сям'я М. Д. Шастакова загінула ў першыя дні вайны ў Беластоку.
Камандзір 1-га танкавага батальёна 36-й танкавай брыгады капітан Міхаіл Дзянісавіч Шастакоў асабліва вызначыўся ў Харкаўскай бітве мая 1942 года. У першы дзень савецкага наступу на Харкаўскім накірунку танкавы батальён капітана Шастакова з ходу фарсіраваў раку Бабка, захапіў два вузлы варожага супраціўлення каля вёскі Непакрытае Ваўчанскага раена Харкаўскай вобласці Украінскай ССР, узяў шмат палонных. Падчас адбіцця контратакі праціўніка агнём з танка капітан М. Д. Шастакоў знішчыў чатыры гарматы з разлікамі. Загінуў у гэтым баі.
Пахаваны ў вёсцы Шастакова Ваўчанскага раена Харкаўскай вобласці.
За ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм, указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 5 лістапада 1942 года капітану Шастакову Міхаілу Дзянісавчу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Узнагароджаны ордэнам Леніна.
Імя Героя носіць Унечская сярэдняя школа Бранскай вобласці, вуліца ў аграгарадку Нача Крупскага раёна.
Калумбус (Джорджыя)
Калумбус (Columbus) — горад у штаце Джорджыя, ЗША.
Аб’яднаны горад-акруга, размешчаны на заходняй мяжы штата. Ляжыць на рацэ Чатахучы прама насупраць горада Фенікс, штат Алабама. З’яўляецца цэнтрам акругі Маскогі, з якой ён афіцыйна аб’яднаўся ў 1970 годзе.
У горадзе размешчаны музеі і турыстычныя аб’екты, у тым ліку Нацыянальны музей пяхоты, прысвечаны пяхотным падраздзяленням арміі ЗША. Тут ёсць самая доўгая ў свеце гарадская траса для рафтынгу, пабудаваная на рацэ Чатахучы.
У горадзе размяшчаецца кампус Калумбускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Netstat
Netstat — каманда unix і Windows для прагляду сеткавай статыстыкі прыёму/перадачы інфармацыі
Сінтаксіс
netstat [-Aan] [-f сямейства_адрасоў] [-I інтэрфейс] [-p імя_пратакола] [сістэма] [core] netstat [-n] [-s] [-i | -r] [-f сямейства_адрасоў] [-I інтэрфейс] [-p імя_пратакола] [сістэма] [core] netstat [-n] [-I інтэрфейс] інтэрвал [сістэма] [core]
Апісанне
Каманда netstat паказвае змест розных структур даных, звязаных з сеткай, у разнастайных фарматах у залежнасці ад вызначаных опцый.
Выкарыстанне
Першая форма каманды паказвае спіс актыўных сокетаў (sockets) для кожнага пратакола. Другая форма абірае адну з некалькіх іншых сеткавых структур даных. Форма паказвае дынамічную статыстыку перасылкі пакетаў па сканфігураваным сеткавым інтэрфейсам; аргумент інтэрвал задае, колькі секунд збіраецца інфармацыя паміж паслядоўнымі паказамі.
Адлюстроўваемая інфармацыя
Актыўныя сокеты
калі імя хаста указана, альбо: сетка.порт
калі адрас сокета задае сетка, але не дакладны хост. Імёны хастоў і сетак бяруцца з адпаведных запісаў у файле /etc/hosts ці /etc/networks.
Калі імя сеткі ці хаста для адраса невядома (ці калі ўказана опцыя -n), адрас адлюстроўваецца лічбамі. Не ўказаныя ці «абагульненыя» адрасы і парты паказваюцца як «*». Падрабязней аб пагадненнях па іменаванню ў Internet гл. старонку дапаможніка inet.
Сокеты TCP
Для сокетаў TCP дапушчальны наступныя значэнні стану:
Сеткавыя структуры даных
Адлюстроўваемыя даныя залежаць ад выбару опцыі, -i альбо -r. Калі абраны абедзве опцыі, netstat выбірае -i.
Паказ табліцы маршрутызацыі
Табліца маршрутызацыі паказвае ўсе маршруты (routes) і статус кожнага з іх. Кожны маршрут складаецца з мэтавага хаста ці сеткі і шлюза (gateway), які ўжываецца для перасылкі пакетаў. Стаўбец flags (флагі) паказвае стан маршрута (U, калі ён уключаны), ці вядзе маршрут на шлюз (G), ці быў створаны маршрут дынамічна з дапамогай перанакіравання (D) і ці ўжываецца адрас індывідуальнага хаста (H) замест адраса сеткі. Напрыклад, інтэрфейс кальцавання (loopback transport provider), lo0, заўсёды мае флаг H.
Прамыя маршруты ствараюцца для кожнага інтэрфейса, далучанага да лакальнага хаста; поле gateway (шлюз) для такіх запісаў паказвае адрас выходзячыга інтэрфейса.
Стаўбец refcnt паказвае бягучую колькасць актыўных ужыванняў для маршрута. Пратаколы, арыентаваныя на злучэнне, звычайна ўжываюць падчас злучэння адзін маршрут, тады як пратаколы без злучэння атрымоўваюць маршрут для кожнай пасылкі аднаму і таму ж адрасату.
Слупок use паказвае колькасць пакетаў, пасланых па маршруту.
Слупок interface паказвае сеткавы інтэрфейс, які ўжываецца маршрутам.
Агульная статыстыка перадачы даных
Калі зададзены аргумент інтэрвал, netstat паказвае табліцу сумарнай статыстычнай інфармацыі аб пераданых пакетах, памылках і калізіях. Першы паказваемы радок, а таксама кожны наступны 24-ы радк утрымлівае агульную статыстычную інфармацыю з моманту апошняй перазагрузкі сістэмы. Кожны наступны радок паказвае даныя, сабраныя за чарговы інтэрвал з моманту апошняга паказу.
Аляксандр Дзмітрыевіч Валогін
Аляксандр Дзмітрыевіч Валогін (8 кастрычніка 1924, в. Пячэрскае, Сызранскі раён, Самарская вобласць — 17 кастрычніка 1943, Лоеўскі раён, Гомельская вобласць) — савецкі вайсковец, кулямётчык 118-га гвардзейскага стралковага палка 37-й гвардзейскай стралковай дывізіі 65-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі малодшы сяржант.
Біяграфія
А. Д. Валогін нарадзіўся 8 кастрычніка 1924 года ў сяле Пячэрскае цяпер Сызранскага раёна Самарскай вобласці ў сям’і селяніна. Пасля заканчэння сярэдняй школы працаваў вучнем токара на Першамайскім асфальтавым заводзе.
У 1942 годзе быў прызваны ў Чырвоную Армію. Упершыню ўдзельнічаў у баях падчас контрнаступлення савецкай арміі на Курскай дузе.
У пачатку жніўня 1943 года ў баях за Дзмітроўск-Арлоўскі стральбой з кулямёта Валогін падавіў контратаку ўзвода гітлераўцаў. Нягледзячы на раненне асколкам бомбы, міны, малодшы сяржант Валогін заставаўся ў баявым страі на працягу некалькіх дзён, пакуль ішлі баі за Дзмітроўск-Арлоўскі. Кулямётны разлік Вологина знішчыў некалькі дзесяткаў салдат і афіцэраў праціўніка.
Некалькі дзён ішлі баі ў міжрэччы Сожа і Дняпра. 17 кастрычніка 1943 года каля вёскі Рудня Каменева гітлераўцы накіравалі супраць дэсантнікаў, танкі і свежыя падмацаванні. Байцы адбіваліся, калі побач з кулямётчыкам Валогіным разарваўся снарад, асколкамі якога ён быў смяротна паранены.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года гвардыі малодшаму сяржанту Аляксандру Дзмітрыевічу Валогіну было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі, паспяховае фарсіраванне Дняпра і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства
Памяць
У горадзе Акцябрск Самарскай вобласці імем А. Д. Валогіна названыя вуліца і сярэдняя школа. На доме, дзе ён жыў, устаноўлена мемарыяльная дошка, а побач са школай-інтэрнатам — помнік.
Мемарыяльная дошка ў памяць аб Вологине ўстаноўлена Расійскім ваенна-гістарычным таварыствам на будынку школы № 5 горада Актябрска, дзе ён вучыўся.
Загадам Міністра абароны СССР А. Д. Валогін быў навечна залічаны ў спісы асабовага складу вайсковай часткі.
Узнагароджаны ордэнам Леніна.
NGC 2062
NGC 2062 (іншае абазначэнне — ESO 86-SC20) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Радавэль
Радавэль (Ра́довель) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Радавэльскага сельсавета.
SIGTERM
У POSIX-сістэмах, SIGTERM — сігнал, для запыту завяршэння працэсу.
SIGTERM — цэлалікавая канстанта, вызначаная ў загалоўкавым файле. Сімвальныя імёны сігналаў ужываюцца замест нумароў, таму што ў розных рэалізацыях нумары сігналаў могуць адрознівацца.
Этымалогія
SIG — агульны прэфікс сігналаў(ад signal), TERM — скарочанае напісанне terminate — завершыць.
Ужыванне
SIGTERM пасылаецца працэсу ўтылітай  па змоўчванню. У адрозненні ад SIGKILL гэты сігнал можа быць апрацаваны ці праігнараваны праграмай.
SIGTERM
Лугыны
Лугыны (Луги́ни) — пасёлак гарадскога тыпу ў Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Лугынскай пасялковай грамады.
1923—2020 гг. цэнтр Лугынскага раёна.
Гісторыя
Населены пункт быў заснаваны ў 1606. Назва ад слова «луг».
Да 1923 года цэнтр Лугінскай воласці Оўруцкага павета Валынскай губерні.
З 1967 года — пасёлак гарадскога тыпу.
На 1 студзеня 2013 года колькасць насельніцтва складала 4162 чалавека.
IC 4655
IC 4655 — галактыка тыпу *Grp (вялікая група зорак) ў сузор’і Ахвярнік.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кутаісі (аэрапорт)
Аэрапорт Кутаісі (ქუთაისის საერთაშორისო აეროპორტი  — міжнародны аэрапорт размешчаны за 14 км на захад ад Кутаісі, Грузія. Носіць імя Давіда IV Будаўніка.
Гісторыя аэрапорта
Раней аэрадром выкарыстоўваўся ваеннай авіяцыяй СССР. У перыяд з 1947 па красавік 1954 года на аэрадроме базаваўся 166-ы гвардзейскі штурмавы авіяцыйны Чырванасцяжны полк на самалётах Іл-10. У красавіка 1954 года перабазаваўся на аэрадром Марнеулі (Сандар). Затым на аэрадроме з 1961 года базаваўся 143-і бамбардзіровачна-авіяцыйны полк на Іл-28, Як-28 (з 1966 года) і Су-24 М (з 1973 года). У 1993 годзе полк выведзены ў Марозаўск.
З 1960 года аэрадром выкарыстоўваецца авіяцыяй СПА, на ім базуецца 167-ы гвардзейскі знішчальны Стараканстантынаўскі ордэна Суворава авіяцыйны полк СПА на самалётах МіГ-17 і Су-9. У 1976 годзе полк быў расфарміраваны на аэрадроме.
28 жніўня 2012 года аэрапорт прыняў першы рэйс, які ажыццявіў грузавы Boeing 747.
Кутаіскі аэрапорт афіцыйна адчынены 27 верасня 2012 года, з гэтага дня лоу-кост авіякампанія Wizz Air запусціла авіярэйс паміж Кіевам і Кутаісі (Грузія).
У 2017 годзе аэрапорт Кутаісі абслужыў 405 173 пасажыра. За 2018 год аэрапорт Кутаісі абслужыў 617 373 пасажыра. У 2019 годзе аэрапорт Кутаісі абслужыў 873 616 пасажыраў.
Магоча
Магоча (Могоча) — горад (з 1950) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Магочынскага раёна Забайкальскага края. Насельніцтва 12,4 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1910 годзе. Размешчаны ў перадгор’ях Амазарскага хрыбта, ля ўпадзення ракі Магоча ў раку Амазар (прыток Амура), за 709 км на паўночны ўсход ад Чыты. Чыгуначная станцыя на Транссібірскай магістралі.
Магоча ўзнікла ў 1910 годзе як пасёлак пры будаўніцтве Амурскай чыгункі. Станцыя Магоча была адкрыта ў 1914 годзе. Затым пасёлак стаў цэнтрам золатаздабываючага раёна, а з 1950 года — горадам.
Паяскы
Паяскы (Пояски́) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радавэльскага сельсавета.
Ірвяніца (рака)
Ірвяні́ца — рака ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Мярэя (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 11 км. Сярэдні нахіл воднай паверхні 3,6 м/км. Плошча вадазбору 22 км². Пачынаецца прыкладна за 3,5 км у напрамку на паўднёвы захад ад вёскі Панізоўе, упадае ў Мярэю за 2,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Ірвяніца.
Каля ракі вёскі Ірвяніца, Асташкавічы.
Шатрандж
Шатрандж — настольная лагічная гульня для двух гульцоў, патомак чатурангі і непасрэдны папярэднік шахмат.
Дошка і фігуры
У шатрандж гулялі на квадратнай дошцы памерам 8×8 палей, аналагічнай шахматнай. У гульне ўдзельнічалі два гульца, кожны з каторых меў па аднаму камплекту фігур свайго колера (чорныя і белыя). У камплект уваходзяць: кароль, ферзь, два слана, два каня, дзьве ладдзі, восем пешак. У пачатку партыі фігуры размяшчаюцца ў супрацьлеглых баках дошкі, поўнасцю аналагічна класічным шахматам за выключэннем таго, што каралей і ферзей можна было памяняць месцамі (але каралі і ферзі ў любым выпадку павінны былі стаяць адзін насупраць другога).
Парадак хадоў
Першы ход робіць гулец, які гуляе белымі фігурамі. Потым хады робяцца па чарзе. Прапускаць хады нельга. Кожны ход складаецца з перамяшчэння ў адпаведнасці з правіламі адной з фігур. Фігура можа быць пастаўлена на пустое поле дошкі ці на поле, занятае фігурай праціўніка. У другім выпадку фігура праціўніка лічыцца ўзятай, здымаецца з дошкі і больш у гульні не ўдзельнічае.
Мэта гульні
Перамагае гулец, які аб'явіў мат каралю праціўніка ці паставіў яго ў становішча. Акрамя таго, гулец аб'яўляецца пераможцам у выпадку ўзяцця апошняй фігуры праціўніка (пакідаючы яго з голым каралём), у асобных правілах шатранджа магла была быць абвешчана нічыя, калі праціўнік у адказ таксама браў апошнюю фігуру).
Правілы хода фігур
Як у сучасных шахматах ходзяць:
Адрозненні ад сучасных шахмат:
Ракіроўка караля і ладдзі не была дазволене (з'явілася ў больш позніх правілах шахмат).
Гісторыя
Шатрандж сфармаваўся ў VII—VII стагоддзях на арабскім Усходзе, як зменены варыянт чатурангі, прыйшэдшай з Індыі.
Ужо ў IX стагоддзі гульня была выключна папулярнай у Сярэдняй Азіі. У шатрандж гулялі прадстаўнікі ўсіх сацыяльных слаёў. Існавалі прызнаныя майстры гульні, мелася ўласная іерархія класаў гульцоў. Актыўна развівалася тэорыя. Выходзілі кнігі, якія навучалі мастацтву шатранджа. Карысталіся папулярнасцью (задачы з накіраванай галоўным чынам на хуткую перамогу камбінацыяй). Захаваліся «шахматныя легенды», у якіх драматычная гісторыя (напрыклад, гульца, які ставіў на кон нешта апошняе, асабліва каштоўнае, і аказваўся ў становішчы, якое выглядала безнадзейным) спалучалася з задачай, рашэнне якой звычайна дасягалася нечаканай і прыгожай камібнацыяй (гл. напрыклад, ). Арганічны недахоп шатранджа — надахоп дынамізму, асабліва ў дэбюце, выкліканы слабасцю атрыманых ад чатурангі фігур. У пачатку партыі гульцы маглі доўгі час рабіць хады, не ўступаючы ў сутыкненне з праціўнікам. Каб ажывіць гульню, арабскія майстры пачалі выкарыстоўваць — штучна сфармаваныя ўмоўныя пазіцыі, звычайна больш-маньш сіметрычныя, у якіх шансы гульцоў былі як і ў пачатковай пазіцыі партыі, прыкладна роўнымі. Па дамоўленнасці гульцы пачыналі партыю не з зыходнай пазіцыі, а з адной з табій, каб было можна адразу перайсці да актыўным дзеянням. Табіі былі распаўсюджаны паўсюль, прымяняліся вельмі шырока, аб чым гаворыць такі факт: калі ў кнігах прыводзіліся фрагменты з партый, якія граліся з пачатковай пазіцыі, без табій, гэта заўсёды адзначалася асобна.
Існавала дастаткова цікавая форма гульні ў шатрандж: майстар распрацоваў пазіцыю і прапаноўваў жадаючым зыграць з нім з гэтай пазіцыі на стаўку, прычым праціўніку прапаноўвалася самому абраць, якім колерам гуляць. Для такіх гульняў распрацоваліся пазіцыі, у якіх, на першы погляд, адзін з бакоў меў сур'ёзную перавагу, але, гэтая перавага магла быць зведзена на нішто якім-небудзь нечаканым ходам.
У IX стагоддзі, у перыяд заваявання арабамі Іспаніі, шатрандж папаў у Заходнюю Еўропу, дзе і пераўтварыўся ў сучасныя шахматы. Тады ж, ці некалькі раней, праз Сярэднюю Азію гульня папала на Русь, ужо пад сучаснай назвай «шахматы», якая была перанята ў персаў і таджыкаў.
Шатрандж захоўваў папулярнасць у XVIII—XIX стагоддзях, хаця ў Індыю ўжо праніклі еўрапейскія шахматы. На карціне мастака Невашы Лала «», персанажы гуляюць у шатрандж з дапамогай камплекта вырабленых у Еўропе шахматных фігур.
Рэфрэн (фільм)
Апісанне фільма
Дакументальны фільм пра бюракратыю, звязаную з пахаваннямі. Гора і эмоцыі пераўтвараюцца ў лічбы і кучу папер. Потым нараджаюцца дзеці. І так працягваецца і працягваецца.