cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Франчэска I Медычы
Навуковыя інтарэсы
Франчэска, як і ўсё Медычы, быў заступнікам мастацтваў — заснаваў Акадэмію дэла Круска з мэтай ачышчэння італьянскай мовы і стварэння яе граматыкі і заснаваў Тэатр Медычы. Але асабліва яго цікавілі прыродазнаўчыя навукі, да якіх ён меў вялікую цікавасць. Ён займаўся хіміяй і алхіміяй. У Палацца Векіа ён адвёў пад іх адмысловы пакой — Студыёла Франчэска Першага, дзе ён праводзіў мноства гадзін. Гэта была асабістая лабараторыя і адначасова кунсткамера, дзе былі сабраны розныя кур'ёзы, а таксама мінералагічныя ўзоры. Цікавасць вялікага герцага да хіміі прывёў да заснавання прадпрыемства па вытворчасці фарфору і керамікі — фарфор Медычы.
Акрамя таго, з імем Франчэска звязана стварэнне знакамітага музея Уфіцы — будынкі пачалі будаваць у якасці адміністрацыйных пры яго бацьку, а Франчэска ў 1575 годзе загадаў высяліць адтуль адміністрацыйныя ўстановы і перанесці ва Уфіцы самыя каштоўныя прадметы з сямейнай калекцыі, раскіданай па палацах і вілах.
Дзеці
У першым шлюбе меў нашчадства: Адзіны сын Іааны і Франчэска, Філіп, памёр ва ўзросце пяці гадоў, дочкі таксама не адрозніваліся здароўем, большасць з іх памерла ў маленстве.
У мастацтве
Большасць твораў, дзе фігуруе Франчэска, звязаны з яго адносінамі з Б'янкай Капела (гл. бібліяграфію).
Мастэрс 1979 (снукер)
Мастэрс 1979 (Masters 1979, таксама вядомы як Benson and Hedges Masters 1979 — ад назвы спонсара) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 22 па 26 студзеня 1979 года ў «Уэмблі канферэнц-цэнтры», у Лондане. Турнір стаў пятым розыгрышам Мастэрс, які праводзіцца штогод з 1975 года. Спонсарам турніру ў чарговы раз стала тытунёвая кампанія Benson and Hedges. Прызавы фонд турніру склаў £6,000, з якіх £3,000 атрымаў пераможца.
Уладальнікам тытула стаў Пэры Мэнс з Паўднёвай Афрыкі. У фінале ён перашкодзіў Алексу Хігінсу абараніць свой ​​тытул, выйграўшы з лікам 8:4.
Юрый Аляксеевіч Вашчук
Юрый Аляксеевіч Вашчук, сцэн. імя ТЕО (, вёска Хідры, Кобрынскі раён Брэсцкай вобласці) — беларускі спявак, кампазітар, аранжыроўшчык.
Біяграфія
Нарадзіўся 24 студзеня 1983 года ў в. Хідры Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці.
Музыкай займаўся з 4 гадоў, пачынаў з баяна, быў лаўрэатам конкурсу «Пралескі», удзельнічаў у тэлепраекце «Зорная ростань». Прафесійную музычную адукацыю атрымаў у Гродзенскім каледжы мастацтваў (клас вакалу). У 2000 годзе быў запрошаны на работу ў Нацыянальны акадэмічны аркестр сімфанічнай і эстраднай музыкі Рэспублікі Беларусь пад кіраўніцтвам Міхаіла Фінберга. У 2008 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў.
Супрацоўнічае з многімі беларускімі і замежнымі выканаўцамі як аранжыроўшчык і кампазітар. З'яўляецца суаўтарам музыкі да двух расійскіх кінафільмаў.
Разам з Аксанай Вечар вядзе на тэлеканале «Беларусь 3» праграму «Наперад у мінулае», дзе аўтары ездзяць па беларускіх рэгіёнах і запісваюць беларускі фальклор. На асобныя песні ствараецца арыгінальная сучасная аранжыроўка ў творчай манеры артыста з выкарыстаннем арыгінальных галасоў. Паралельна ідзе аповяд аб дадзенай мясцовасці — пра народную песенную творчасць, абрады, народныя промыслы. Фіналам праграмы становіцца новая версія народнай песні ў выкананні сучасных артыстаў.
Лаўрэат Нацыянальнай музычнай прэміі. У 2014 выйграў нацыянальны адбор міжнароднага песеннага конкурсу «Еўрабачанне-2014» з песняй «Cheesecake», на якім затым выйшаў у фінал (у выніку заняў 16-е месца).
Спасылкі
Пяць фактаў пра Тэа… — nashaniva.by
Выдатныя фільмы (Роджэр Эберт)
«Выдатныя фільмы» былі апублікаваны ў якасці асобных рэцэнзій на афіцыйным сайце кінакрытыка, а таксама сабраны і выдадзены ў чатырох кнігах:
У канчатковым рахунку, Роджэр Эберт апублікаваў 364 хвалебныя рэцэнзіі, у якіх прысвойваў таму ці іншаму твору званне «Выдатнага фільма». Аднак гэты лік утрымлівае асобныя абагульненні серый фільмаў, зробленыя крытыкам. Так, Эберт аб’яднаў у адно цэлае серую фільмаў «'», абагульніў фільмы «'», дзесяць серый тэлецыкла «Дэкалог», трылогію «Тры колеры», а таксама прысвяціў адну рэцэнзію рэтраспектыве кінематаграфічных прац Бастэра Кітана. У сувязі з гэтым агульная колькасць «Выдатных фільмаў» Эберта на розных інтэрнэт-рэсурсах вагаецца ад 364 да больш чым чатырохсот. Напрыклад, на сайце «КиноПоиск» спіс складаецца з 407 фільмаў, а на сайце «iCheckMovies» іх лік дасягае 409.
Статыстыка
Ніжэй прыведзена табліца, у якой сабрана статыстыка па колькасці твораў таго ці іншага рэжысёра, якія ўвайшлі ў лік «Выдатных фільмаў». Колькасць разлічвалася на падставе падліку рэцэнзій Эберта, а зробленыя ім абагульненні серый фільмаў лічыліся за адзін фільм. У табліцу ўвайшлі толькі тыя рэжысёры, сярод прац якіх прынамсі два «Выдатныя фільмы».
Клепачы (Зэльвенскі раён)
Клепачы́ (, Клепачи) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каралінскага сельсавета.
Да 2017 года вёска ўваходзіла ў склад Тулаўскага сельсавета.
Крэсла (Зэльвенскі раён)
Крэ́сла (, Кресла) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каралінскага сельсавета.
Да 2017 года вёска ўваходзіла ў склад Тулаўскага сельсавета.
Фесеўка
Фе́сеўка (, Фесевка) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Маласавінскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Бельскага сельсавета.
Холаўе
Хо́лаўе (, Холовье) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Маласавінскага сельсавета.
Снегіры
Снегіры́ (, Снегири) — былая вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Маласавінскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Бельскага сельсавета.
Скасавана 8 ліпеня 2008 года.
Мештавічы
Ме́штавічы (, Мештовичи) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каралінскага сельсавета.
Да 2017 года вёска ўваходзіла ў склад Тулаўскага сельсавета.
Хандогі
Хандо́гі (, Хондоги) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Маласавінскага сельсавета.
Пузікі
Пу́зікі (, Пузики) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Каралінскага сельсавета.
Да 2017 года вёска ўваходзіла ў склад Тулаўскага сельсавета.
Мінскі царкоўны гісторыка-археалагічны камітэт
Мінскі царкоўны гісторыка-археалагічны камітэт ― грамадская арганізацыя, створаная для вывучэння беларускай царкоўнай даўніны.
Гісторыя стварэння
Створаны пры Мінскай епархіі ў 1908 годзе, дзейнічаў да Першай сусветнай вайны.
Ідэю стварэння камітэта падаў Д. В. Скрынчэнка ― выкладчык Мінскай духоўнай семінарыі і рэдактар «Мінскіх епархіяльных ведамасцяў», аўтар кніг «Каштоўнасць жыцця па сучасна-філасофскаму і хрысціянскаму вучэнню» і «Слуцкі сінодзік 1648». Ён памёр у 1947 годзе ў югаслаўскай эміграцыі, пакінуўшы больш за 100 навукова-даследчых работ, да гэтага часу не вывучаных. Яго актыўна падтрымалі інспектар семінарыі А. М. Паноў, выкладчык мінскай мужчынскай гімназіі А. П. Смародскі і дырэктар народных вучэльняў М. Н. Былоў, які і стаў старшынёй. Пасля яго смерці, у 1909 годзе камітэт узначаліў мінскі краязнаўца А. К. Снітка.
Статут камітэта
Статут камітэта зацверджаны Святым Сінодам ў кастрычніку 1907 года. У ім гаварылася: «Менскі царкоўны гісторыка-археалагічны камітэт мае на мэце для карысці Царквы і навукі вывучэнне царкоўна-рэлігійнага і грамадскага жыцця мясцовага краю ў яго мінулым і сучасным, абследаванне, ахова і збіранне помнікаў старажытнасці і даўніны… У круг дзейнасці камітэта ўваходзіць: а) гістарычнае абследаванне вонкавага і ўнутранага развіцця мясцовага царкоўна-элігійнага і грамадскага жыцці; б) даследаванне і вывучэнне рэчавых помнікаў даўніны, а таксама помнікаў жывой даўніны, у выглядзе мясцовых народных звычаяў, паданняў і песень, у) прывядзенне ў вядомасць і апісанне усякага роду помнікаў старажытнасці і архіваў цэркваў, манастыроў, епархіяльных і іншых устаноў; г) назіранне за захаванасцю старадаўніх храмаў і іншых царкоўных збудаванняў, могілак, надмагільных і іншых помнікаў, старадаўніх царкоўных прыладаў, пісьмовых дакументаў і прыняцце мер супраць іх псуты і знішчэння; д) збіранне і захоўванне ў сваім музеі помнікаў даўніны; е) распаўсюджванне ў грамадстве, і па перавазе сярод духавенства, царкоўна-гістарычных і археалагічных звестак, ўзбуджэнне увагі і цікавасці да старажытнасці, прылада археалагічных выстаў і публічных чытанняў».
Праца камітэта
Дзейнасць камітэта ў асноўным складалася ў абследаванні, апісанні гістарычных помнікаў, царкоўных і манастырскіх архіваў, збіранні фальклору, пошуках розных прадметаў даўніны. Члены камітэта ездзілі ў Слуцк, Бабруйск, Барысаў, Пінск, Тураў. У 1909 годзе імі былі праведзены раскопкі ў Тураве, дзе выяўлены саркафаг з рэшткамі шкілета і парчы.
На пасяджэннях і вечарах камітэта чыталіся лекцыі па гісторыі Мінскай губерні: «Мінск у XVII стагоддзі» (А. К. Снітка), «Помнікі даўніны» (С. А. Масальская-Сурына), «Беларусы, іх гутарковая і кніжная мова пры святле гісторыі» (Д. В. Скрынчанка) і інш.
У рабоце камітэта прымалі ўдзел гісторык Д. І. Даўгяла і мовазнаўца і фалькларыст А. А. Шахматаў.
Камітэтам быў арганізаваны ў 1908 годзе царкоўна-археалагічны музей, які меў 1363 экспаната: прадметы царкоўнага характару, этнаграфічныя матэрыялы, тэксты народных песень і казак, манеты, каля 2 тысяч кніг. Меліся і рукапісныя кнігі: Тыпікон XVI ст., Апостал XVI ст., Мінея агульная канца XVII ст., Сінопсіс XVIII ст., Архіў Слуцкага Трайчанскага манастыра.
Музей спачатку размяшчаўся ў двух пакойчыках, затым ― у адмыслова пабудаваным для яго ў 1913 годзе на епархіяльным падворку вялікім доме (арх. В. І. Бруй). Пасля, з 1963 года ў ім быў Дом працаўнікоў мастацтваў.
Уладыка Мітрафан у сваёй прамове на асвячэнне дома сказаў: «З гэтага часу праваслаўныя рускія людзі не толькі горада Мінска, але і Мінскай епархіі будуць мець свой уласны куток, дзе знойдзе сабе прытулак усё, што прасякнута духам праваслаўнай веры, што звязана з гісторыяй шматпакутнай праваслаўнай царквы ў нашым краі… на жаль, у нас, дзякуючы нядбайнасці і нядбанню, гэта добрая брацкая справа была забыта, і толькі цяпер мы пакліканы да таго, каб аднавіць яднанне рускіх людзей».
У пачатку вайны экспанаты эвакуіравалі ў Разань, у 1922 годзе іх перадалі Беларускаму дзяржаўнаму музею.
Выданні камітэта
На працягу 1909—1913 гг. камітэт выдаваў зборнік «Мінская даўніна», усяго было выпушчана 4 кнігі. Большасць матэрыялаў зборніка прысвечана гісторыі праваслаўнай царквы і духавенства. Маюцца таксама дакументы аб сацыяльна-эканамічным развіцці Мінскай губерні, апісанне 1-й кнігі дакументаў (з 1517 да 1547) Слуцкага Трайчанскага, якое змяшчае звесткі аб жыцці Случчыны, слуцкіх праваслаўных брацтвах і дзяржаўным ладзе Рэчы Паспалітай.
У 1909 годзе выйшла «Апісанне рукапіснага аддзела і старадрукаваных кніг Мінскага царкоўнага гісторыка-археалагічнага камітэта».
Змест выпускаў «Мінскай даўніны» (1909—1913)
Вып. 1. 1909:
Прамовы пры адкрыцці камітэта. ― Паноў А. М. Аб князі Канстанціне Канстанцінавічу Астрожскім. ― Снітка А. К. Мінск XVII стагоддзі. ― Масальская-Сурына Е. А. Помнікі даўніны. ― Даўгяла Д. І. Пінскі Ляшчынскі манастыр ў 1588 г. ― Смародскі А. П. Знаходжанне Пятра Вялікага ў Мінску. ― Снітка А. К. Мікольская царква ў вёсцы Смалявічах Барысаўскага павета. ― Скрынчанка Д. Памяці першага старшыні камітэта М. Н. Былова. ― Справаздача.
Вып. 2. 1911:
Скрынчанка Д. Матэрыялы для гісторыі Паўночна-Заходняга краю. ― А. С. Надмагілле ў Екацярынінскім саборы ў Мінску. ― Снітка А. К. Судовая грамата князя Фёдара Іванавіча Яраславіча. ― Грамата патрыярха ерусалімскага на множанне Мінскага Петрапаўлаўскага братэрства. ― Снітка А. К. З Слуцкай даўніны (Апісанне цэркваў). ― Снітка А. К. Апісанне рукапісаў старадрукаваных кніг у Слуцкім Трайчанскім манастыры. ― Снітка А. К. Юр’еўская, Калядная, Васкрасенская і Свята-Міхайлаўская цэрквы г. Слуцка. ― Снітка А. К. Апісанне рукапісаў і старадрукаваных кніг Мінскага ЦГАМ. ― Раздялоўская А. Касцяныя іголкі. ― З жыцця і дзейнасці камітэта. ― Апісанне паездкі ў Пінск і Тураў членамі камітэта. ― Дзённік раскопак у мястэчку Тураве.
Вып. 3. Вільня, 1911:
Жыркевіч А. В. З-за рускай мовы. Біяграфія каноніка Сенчыкоўскага ў двух частках.
Вып. 4. 1913:
Снітка А. Апісанне дакументаў, якія складаюць першы том Слуцкага Трайчанскага архіва (XVI—XVII стст.).
Чырвоная Слабада (Маласавінскі сельсавет)
Чырво́ная Слабада́ (, Красная Слобода) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Маласавінскага сельсавета.
Саламея Русецкая
Саламея Рэгіна Русецкая, па мужах Гальпір, або Гальпірова, і Пільштын, або Пільштынова (1718 — пасля 1760) — першая ў Рэчы Паспалітай жанчына-лекарка, вандроўніца, асветніца. Паводле Д. Кашавара, прыдворны доктар асманскіх султанаў Махмуда І, Мустафы ІІІ і расійскай імператрыцы Ганны Іванаўны, таксама лекар у рэзідэнцыі вялікага гетмана літоўскага Міхала Радзівіла Рыбанькі. Аўтар польскамоўных мемуараў «Авантуры майго жыцця».
Біяграфія
Нарадзілася ў Наваградскім ваяводстве ў сям’і шляхціча Яўхіма Русецкага. Паводле Д. Кашавара, яшчэ да замужжа навучылася чытаць і пісаць, ведала і польскую, і старабеларускую, трапна страляла з пісталета і мушкета. У 1731 годзе 13-гадовую Саламею выдалі замуж за лекара — немца Якуба Гальпіра, і маладыя накіраваліся ў Стамбул, дзе Гальпір пачаў лекарскую практыку. Саламея зацікавілася справамі мужа і неўзабаве пачала яму дапамагаць. Вызначалася назіральнасцю, розумам і здольнасцямі, таму неўзабаве авалодала метадамі лячэння і пачала практыкываць самастойна. Знаёмы іракскі лекар раскрыў ёй спосабы і сродкі лячэння хвароб вачэй. Паводле Д. Кашавара, лепей за ўсё Саламеі атрымлівалася выразаць катаракту. Праз пэўны час набыла досыць досведу, каб атрымаць афіцыйны дазвол на лекарскую дзейнасць. У мемуарах называла сябе акулісткай. Вывучыла нямецкую, турэцкую, рускую і лацінскую мовы.
Слуга Гальпіра, італьянец, навучыў Саламею асновам лацінскай мовы, і яна змагла выпісваць рэцэпты. Набытыя кнігі па медыцыне і фармакалогіі дапамаглі ёй удасканальваць веды. Сярод самых вядомых пацыентаў лекаркі ў гэты час быў трансільванскі князь, галоўны прэтэндэнт на венгерскі прастол.
У 1733 годзе нарадзілася дачка Канстанцыя.
Неўзабаве цяжка захварэла, у яе ўсохла нага, а боль працінаў усё цела. У 1735 годзе Якуб Гальпір, узяўшы ўсе зберажэнні,  з'ехаў у Боснію, дзе яму абяцалі лепшы заробак, Саламея наняла фурманку і з малой Канстанцыяй і двума старымі слугамі паехала за мужам. Дарогай займалася лекарскай дзейнасцю, шлях праходзіў праз балгарскія гарады Ямбол, Пазарджык, Філібе (цяпер Плоўдзіў), пры сустрэчы са злодзеем Хусейнам Рудым праявіліся і камунікацыйныя здольнасці Саламеі.
Пасля заўчаснай смерці мужа ў Босніі Русецкая атрымала ў спадчыну значныя сродкі, якія выдаткоўвала ў асноўным на вандроўкі і справы міласэрднасці, у т. л. на выкуп палонных. Такім чынам, за 300 чырвонцаў, яна выкупіла і свайго будучага другога мужа, афіцэра Юзафа Фартуната дэ Пільштына, разам у 1739 годзе яны вярнулася на радзіму. Як лекарку яе запрасілі Міхал Радзівіл Рыбанька і яго жонка Францішка Уршуля Радзівіл. У Нясвіжы паспяхова працягвала медыцынскую практыку.
Заручыўшыся рэкамендацыямі магнатаў, Саламея надумала паехаць у Пецярбург. У Расіі імператрыца Ганна Іванаўна наблізіла Русецкую да сябе, прыняла яе ў штат прыдворных слуг. Пэўны час Русецкая практыкавала ў Вене, лячыла членаў асманскага пасольства і асабіста аўстрыйскага імператара. У Вене нарадзіўся сын Францішак-Ксаверы Пільштын. Апошняе вядомае месца лекарскай практыкі — Стамбул. Гэтым разам сярод пацыентаў былі асманскія саноўнікі, сёстры султана і жанчыны яго гарэма.
У 1760 годзе са Стамбула Русецкая паломнічала да Святых месцаў, у планах было наведванне Палесціны і Егіпта. Далейшы лёс невядомы.
Спадчына
Пакінула цікавы ўзор эпісталярнай спадчыны — дзённік-кнігу пад назвай «Рэха, на свет пададзенае, заняткаў падарожжа і жыцця майго авантураў…» (Echo na świat podane procederu podróży i życia mego awantur…), мудрагелістая назва адпавядала тагачаснаму стылю барока. Кніга Русецкай-Пільштыновай вядома таксама як «Авантуры майго жыцця» (Proceder podróży i życia mego awantur). Твор вызначаецца і як барочны прыгодніцкі раман з рысамі аўтабіяграфізму. Мемуары Саламеі выступаюць крыніцай па гісторыі і геаграфіі, дзе аўтарка перадала свае ўспаміны і ўласныя разважанні, цікавыя замалёўкі людзей, што сустракала ў вандроўках па краінах Захаду і Усходу. Шмат месца ў кнізе адведзена апісанню побыту і нораваў розных народаў, выкладзены метады лячэння розных хвароб. Лекарка шмат у чым абапіралася на здабыткі народнай медыцыны, расказвала пра яе тагачасны ўзровень, распаўсюджвала вучэнне пра гігіену і фізічнае выхаванне.
Літаратар Альгерд Бахарэвіч звяртае ўвагу, што была ў Саламеі камерцыйная жылка:
Арыгінал мемуараў Саламеі Русецкай захоўваецца ў музеі князёў Чартарыйскіх у Кракаве, датуецца 1760 годам. Упершыню кніга Русецкай выйшла ў Польшчы ў 1957 годзе. У Беларусі дзённік выдадзены ў перакладзе Міколы Хаўстовіча ў 1993 годзе.
Ушанаванне памяці
300-годдзе з дня нараджэння навагрудскай лекаркі было адзначана ў Спісе памятных дат ЮНЕСКА. Круглы стол, прысвечаны асобе Саламеі Русецкай, прайшоў у НАН Беларусі ў лістападзе 2018 года.
Талалайкі
Талала́йкі (, Талалайки) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каралінскага сельсавета.
Да 2017 года вёска ўваходзіла ў склад Тулаўскага сельсавета.
Церахі (Дубровенскі раён)
Церахі́ (, Терехи) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Маласавінскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Бельскага сельсавета.
Сенацкая правінцыя
Сенацкія правінцыі — правінцыі ў Рымскай імперыі, намеснікі якіх прызначаліся сенатам. Гэтыя правінцыі былі далёкія ад граніц імперыі, а небяспека паўстання ў іх была мінімальнай. Такім чынам, на тэрыторыі гэтых правінцый было вельмі мала войскаў, што памяншала верагоднасць, што сенат паспрабуе скарыстацца сілай супраць імператара. Падзел на імператарскія і сенацкія правінцыі быў прыняты неўзабаве пасля прыходу да ўлады Актавіяна Аўгуста.
У 14 годзе наступныя правінцыі мелі статус сенацкіх:
Франкова
Назву Франко́ва маюць:
Імператарскія правінцыі
Імператарскія правінцыі — правінцыі ў Рымскай імперыі, намеснікі якіх прызначаліся імператарам. Самымі першымі імператарскімі правінцыямі былі Лугдунская Галія, Лузітанія і Сірыя. Галоўным чынам гэтыя правінцыі мелі стратэгічнае значэнне. Падзел на імператарскія і сенацкія правінцыі быў прыняты неўзабаве пасля прыходу да ўлады Аўгуста.
Наступныя правінцыі мелі статус імператарскіх у 14 годзе:
Шэйкі (Зэльвенскі раён)
Шэ́йкі (, Шейки) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каралінскага сельсавета.
Да 22 мая 1967 года вёска ўваходзіла ў склад Каралінскага сельсавета, да 18 красавіка 2017 года — у склад Тулаўскага сельсавета.
Андрыянава (Дубровенскі раён)
Андрыя́нава (, Андрияново) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірагоўскага сельсавета.
Янкаўшчына
Я́нкаўшчына (, Янковщина) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Маласавінскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Бельскага сельсавета.
Аляксей Дзмітрыевіч Спяранскі
Аляксей Дзмітрыевіч Спяра́нскі (,, Вяцкая губерня — , ) — вучоны ў галіне паталагічнай фізіялогіі. Акадэмік Акадэміі навук СССР (1939). Акадэмік Акадэміі медыцынскіх навук СССР (1944).
А. Д. Спяранскі нарадзіўся ў горадзе Уржум Вяцкай губерні (зараз у Кіраўскай вобласці Расіі). У 1911 годзе скончыў Казанскі ўніверсітэт. Падчас Першай сусветнай вайны ваенны ўрач. З 1920 года прафесар кафедры аперацыйнай хірургіі і тапаграфічнай анатоміі ў Іркуцкім універсітэце. У 1923—1928 гадах асістэнт І. П. Паўлава. З 1926 года арганізатар і кіраўнік эксперыментальнага аддзела ў Ленінградскім інстытуце хірургічнай неўрапаталогіі. У 1928—1934 гадах загадчык аддзелам патафізіялогіі ў Ленінградскім інстытуце эксперыментальнай медыцыны. З 1934 года А. Д. Спяранскі ў Маскве, ва Усесаюзным інстытуце эксперыментальнай медыцыны, з 1945 года ў Інстытуце агульнай і эксперыментальнай паталогіі Акадэміі медыцынскіх навук СССР (у 1954 годзе пераўтвораны ў Інстытут нармальнай і паталагічнай фізіялогіі АМН СССР), дырэктар інстытута ў 1945—1954 гадах. З 1954 года загадчык аддзелам агульнай паталогіі.
Навуковая дзейнасць
А. Д. Спяранскаму належаць навуковыя працы па пытаннях трафічнай функцыі нервовай сістэмы ў паталагічных працэсах. Займаўся распрацоўкай праблем этыялогіі працэсаў запалення, інфекцыі, імунітэту, пухліннага росту і інш.
Сярод апублікаваных прац:
Роджэр Эберт
Ро́джэр Джо́зеф Э́берт (Roger Joseph Ebert, IPA: ; — ) — амерыканскі кінакрытык, гісторык, журналіст, сцэнарыст і пісьменнік. Працаваў кінакрытыкам у газеце «Chicago Sun-Times» з 1967 года да смерці ў 2013 годзе. У 1975 годзе Эберт стаў першым кінакрытыкам, які быў узнагароджаны «Пулітцэраўскай прэміяй за крытыку».
Кілікія (рымская правінцыя)
Кілікі́я — рымская правінцыя, якая размяшчалася на тэрыторыі паўднёва-ўсходняга ўзбярэжжа Турцыі.
Пракуратарская правінцыя Кілікія была арганізавана ў 101—100 гадах да н.э. і існавала аж да 67 года да н.э., калі ў склад першапачатковай правінцыі (якая складалася з Лікаоніі, Пісідыі , Памфіліі , паўднёва-ўсходняй Фрыгіі і Кілікіі Трахеі, за выключэннем яе берагавой лініі, якая кішэла піратамі ) была ўключана і Кілікія Педыяда пасля кампаніі Гнея Пампея Вялікага. Такім чынам, правінцыя Кілікія аб'яднала амаль усё паўднёвае малаазіяцкае ўзбярэжжа Міжземнага мора. Варта адзначыць, што Кілікія Трахея знаходзілася на захадзе і была гарыстай, а Кілікія Педыяда размяшчалася на ўсход і пераважна мела раўнінны рэльеф. Кантакты з іншымі абласцямі Малой Азіі ажыццяўляліся праз вядомы перавал, званы Кілікійскімі варотамі.
У склад Кілікіі ў 58 годзе да н.э. быў уключаны востраў Кіпр. У 27 годзе да н.э. вобласць стала імператарскай правінцыяй са сталіцай у Тарсе, якая кіравалася намеснікам у прэтарскім рангу. Некалькі гадоў праз, у 22 годзе да н.э., ад Кілікіі быў аддзелены Кіпр, які стаў незалежнай правінцыяй (ён быў сенацкай правінцыяй, якая кіравалася праконсулам прэтарскага рангу). Магчыма, што сама Кілікія быў аб'яднана з Сірыяй, у той час як горная яе частка была пад кіраваннем мясцовых царкоў. Канчаткова правінцыя была адноўлена ў 74 годзе па загадзе імператара Веспасіяна і яе главой быў легат Аўгуста прапрэтар.
У 297 годзе ў выніку адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы імператара Дыяклетыяна Кілікія была ўключана ў склад Усходняй дыяцэзіі.
Кілікія ў часы кіравання Канстанціна I стала часткай прэтарыянскай прэфектуры Усходу.
Правінцыя была падзелена пры Феадосіі I на дзве часткі: Кілікія Першая са сталіцай у Тарсе і Кілікія Другая са сталіцай у Аназарбе.
Брухаўцы
Брухаўцы́ (, Брюховцы) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірагоўскага сельсавета.
Янаўшчына (Зэльвенскі раён)
Янаўшчы́на (, Яновщина) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Каралінскага сельсавета.
Да 2017 года вёска ўваходзіла ў склад Тулаўскага сельсавета.
Асінаўка (Дубровенскі раён)
Асі́наўка (, Осиновка) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірагоўскага сельсавета.
Аўдзеевічы (Зэльвенскі раён)
Аўдзе́евічы (, Авдеевичи) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Зэльвенскага сельсавета.
Да 23 чэрвеня 1980 года вёска ўваходзіла ў склад Зэльвенскага сельсавета, да 24 жніўня 1981 года — у склад Крамяніцкага сельсавета , да 25 лістапада 2004 года — у склад Ялуцавіцкага сельсавета.
Вішнеўка (Зэльвенскі раён)
Ві́шнеўка (, Вишневка) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Зэльвенскага сельсавета.
Да 23 чэрвеня 1980 года вёска ўваходзіла ў склад Зэльвенскага сельсавета, да 24 жніўня 1981 года — у склад Крамяніцкага сельсавета , да 25 лістапада 2004 года — у склад Ялуцавіцкага сельсавета.
Дзеркачы
Дзеркачы́ (, Деркачи) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крамяніцкага сельсавета.
Да 24 жніўня 1981 года вёска ўваходзіла ў склад Крамяніцкага сельсавета, да 25 лістапада 2004 года — у склад Ялуцавіцкага сельсавета.
Буда (Дубровенскі раён)
Бу́да (, Буда) — аграгарадок у Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірагоўскага сельсавета.
У 1924—1960 гадах цэнтр Будскага сельсавета. Да 1963 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Асінторфскага пассавета, да 17 ліпеня 1964 года — у складзе Азярэцкага сельсавета.
Хібнасць
Хі́бнасць — адхіленне вылічанага значэння велічыні ад сапраўднага яе значэння. У статыстыцы хібнасць не з'яўляецца «памылкай».
Хібнасць вымярэння пэўнай велічыні x — як розніца паміж вынікам вымярэння x_i і ўсярэдненым значэннем па ўсіх вымярэннях, г. зн. .
У набліжаных вылічэннях і пры апрацоўцы эксперыментальных даных ужываюцца хібнасці: абсалютная і адносная. Калі абсалютныя хібнасці набліжэння a і b да x і y адпаведна \Delta x і \Delta y, а адносныя \delta x і \delta y, тады, ці x\cong a характарызуюць мяжой абсалютнай хібнасці — лікам. На практыцы карыстаюцца наступным правілам запісу набліжаных лікаў: абсалютная хібнасць ліку меншая за адзінку разраду апошняй лічбы гэтага ліку, альбо роўна ёй.
Галяшы
Галяшы́ (, Голяши) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірагоўскага сельсавета.
Tatoeba
Tatoeba (Татоэба, ад яп. 例えば «напрыклад») — інтэрнэт-платформа для збору прыкладаў сказаў і іх перакладаў на мовы свету і існуючая ў яе рамках сістэма паралельных моўных корпусаў. З’яўляецца каштоўным рэсурсам для вывучэння замежных моваў і атрымання звестак аб рэальным функцыянаванні і сучасным стане канкрэтнай мовы. Функцыянаванне падобнае да праектаў Вікімедыя:
Сідні Кросбі
Сідні Патрык Кросбі (Sidney Patrick Crosby;, Коўл-Харбар, Канада) — канадскі хакеіст, цэнтральны нападнік клуба Пітсбург Пінгвінз, якая гуляе ў НХЛ, а таксама яе капітан. За «пінгвінаў» быў абраны на драфце ў 2005 годзе пад першым нумарам у первым жа раўндзе. У сезоне 2006—2007 гадоў, набраўшы ў рэгулярным сезоне 120 пунктаў (36 галоў і 84 перадачы), Кросбі атрымаў Трафей Арта Роса як лепшы бамбардзір лігі. Ён стаў самым маладым хакеістам у гісторыі НХЛ, якія здолеў гэта зрабіць. У тым жа сезоне Сідні, акрамя Трафея Арта Роса, атрымаў два іншых вышэйшых індывідуальных трафея НХЛ — Памятны трафей Харта і Узнагарода Тэда Ліндсея, — і стаў толькі сёмым хакеістам у гісторыі, які сабраў за сезон такую ​​калекцыю.
Кіраваны Кросбі «Пітсбург» двойчы запар выходзіў у фінал Кубка Стэнлі, дзе абодва разы сустракаўся з «Дэтройт Рэд Уінгз». У 2008 годзе «пінгвіны» саступілі ў серыі (2:4), аднак праз год узялі рэванш, атрымаўшы перамогу ў серыі з лікам 4:3. На зімовых Алімпійскіх гульнях у Ванкуверы гуляючы за зборную Канады забіў пераможны гол у авертайме фінальнага матча супраць зборнай ЗША, стаўшыся такім чынам алімпійскім чэмпіёнам.
Tatoeba
Праект заснаваны ў 2006 годзе. У сакавіку 2019 года налічвае 333 моўныя раздзелы, сярод якіх ёсць рэдкія мовы (суахілі, мальтыйская і г.д.) і нават штучныя. Інтэрфейс даступны і па-беларуску.
У 2019 годзе агульная колькасць сказаў перавышае 7 мільёнаў, з іх у беларускай частцы больш за 8 тысяч. Да кожнага сказа можна дадаць аўдыёзапіс. Але гэтая працэдура няпростая, таму фонд аўдыё папаўняецца павольна.
Спіс аб’ектаў PGC (2195001—2196000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2195001—2196000)
Лагіновіч
Лагіновіч — беларускае прозвішча.
Забагонне
Забаго́нне (, Забагонье) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Зэльвенскага сельсавета.
Да 23 чэрвеня 1980 года вёска ўваходзіла ў склад Зэльвенскага сельсавета, да 24 жніўня 1981 года — у склад Крамяніцкага сельсавета , да 25 лістапада 2004 года — у склад Ялуцавіцкага сельсавета.
Лейдэнскі слоік
Прылада
Па энцыклапедыі Ф. А. Бракгаўза і І. А. Эфрона, «гэты кандэнсатар мае форму слоіка, г. зн. цыліндру з больш-менш шырокім горлам ці ж проста цыліндру, звычайна шклянога. Слоік абклеены ўнутры і звонку ліставым волавам (вонкавая і ўнутраная абкладкі), прыкладна да яе вышыні і прыкрыта драўляным вечкам. Слоік можа не мець ўнутранай абкладкі, але тады ў ім павінна быць вадкасць, напрыклад, вада; слоік можа не мець і знешняй абкладкі, але ў такім выпадку пры зараджаных трэба яго абхапіць далонямі рук; такі і быў слоік ў першапачатковым выглядзе, калі яго зладзіў (1745) галандскі фізік Мушэнбрук і калі ўпершыню адчуў ўдар ад разраду слоіка дейдэнскі грамадзянін Кюнеус». Скрозь вечка ў слоік быў уторкнуты металічны стрыжань. Лейдэнскі слоік дазваляў назапашваць і захоўваць параўнальна вялікія зарады, парадку мікракулона.
Ужыванне
Вынаходства лейдэнскага слоіка стымулявала вывучэнне электрычнасці, у прыватнасці, хуткасці яго распаўсюджвання і электраправодных уласцівасцяў некаторых матэрыялаў. Высветлілася, што металы і вада (акрамя дыстыляванай) — лепшыя праваднікі. Дзякуючы лейдэнскаму слоіку ўдалося ўпершыню штучным шляхам атрымаць электрычную іскру. У сучасным свеце лейдэнскі слоік прымяняецца толькі для дэманстрацый, як кампанент электрафорнай машыны, у электратэхніцы ён выцесненая куды больш зручнымі і ёмістымі высакавольтнымі кандэнсатарамі закрытага тыпу.
Vigna
Род названы ў гонар італьянскага батаніка, дырэктара Батанічнага саду ў Пізе.
Батанічнае апісанне
Сцеблы як сцелюцца, так і прамыя.
Лісце пёрыстае тройчатае.
Жоўтыя, белыя, блакітныя, фіялетавыя сабраны ў гронкі.
Гаспадарчае значэнне і прымяненне
У культуры найбольш распаўсюджаны. Да роду аднесены азіяцкія віды фасолі —, ,. У параўнанні з іншымі зернебабовымі плады, як правіла, не патрабуюць замочвання, не выклікаюць актыўнага газаўтварэння, аптымальныя для прарошчвання.
Таксанамія
, 1824,
Віды
Па інфармацыі базы дадзеных The Plant List, род уключае 118 відаў :
Копці (Дубровенскі раён)
Ко́пці (, Копти) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірагоўскага сельсавета.
Жадзейкі (Зэльвенскі раён)
Жадзе́йкі (, Жадейки) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крамяніцкага сельсавета.
Да 24 жніўня 1981 года вёска ўваходзіла ў склад Крамяніцкага сельсавета, да 25 лістапада 2004 года — у склад Ялуцавіцкага сельсавета.
Звёздная (Зэльвенскі раён)
Звёздная (, Звёздная) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крамяніцкага сельсавета.
Да 24 жніўня 1981 года вёска ўваходзіла ў склад Крамяніцкага сельсавета, да 25 лістапада 2004 года — у склад Ялуцавіцкага сельсавета.
Лаадыка
Лаадыка (Λαοδίκη) — імя наступных персаналій:
Жабыкі (Дубровенскі раён)
Жабы́кі (, Жабыки) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірагоўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Будскага сельсавета, да 1963 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Асінторфскага пассавета , да 17 ліпеня 1964 года — у складзе Азярэцкага сельсавета.
Xbox Game Studios
Xbox Game Studios (раней вядомая як Microsoft Studios, Microsoft Game Studios і Microsoft Games) — гэта падраздзяленне па вытворчасці відэагульняў кампаніі Microsoft, якія адказвае за распрацоўку і выпуск гульняў для платформаў Xbox, Xbox 360, Xbox One, Windows, Steam, Windows Store, а таксама для гульняў пад Windows Phone. Падраздзяленне было ўтворана ў 2002 годзе пад назвай Microsoft Game Studios, але у 2011 зазнаў рэбрэндынгу па збегу назваў з ужо створаным Xbox. Даччынае прадпрыемства было таксама вядома як Microsoft Game Divinion, або проста Microsoft Games да 2002 года. Microsoft Studios распрацоўвае і публікуе як гульні ўласнай вытворчасці, так і пабочныя — іншых студый распрацоўкі пад сваім выдавецтвам.
Ацэнкі
У 2010 годзе аглядная платформа Metacritic ацаніла гульні Microsoft на 73,4 балаў (з 100 магчымых), што дае чацвёрты радок сярод іншых распрацоўнікаў. Такім чынам Microsoft апярэдзіла канкурэнта па распрацоўках кансоляў Sony, але уступіўшы Nintendo. У 2011 годзе іх сярэдні вышэйшы бал падняўся да 77,2, што з'яўляецца лепшым для любога буйнога выдаўца, уключаючы Nintendo і Sony. У 2012 году Microsoft апусцілася на другое месца, маючы ў сярэднім 73,0, саступіўшы Electronic Arts. У 2013 годзе яны займаюць шостае месца, саступаючы Nintendo і Sony. У наступным, 2014 годзе, Microsoft працягвае трымаць шостае месца, аднак атрымлівае 68,9 балаў супраць 72,1 у 2013. У 2015 годзе Microsoft не трапляюць у сярэдні паказчык высокай якасці, дзе лідзіруе Sega з 77,1, паколькі выпусцілі менш 14 унікальных навінак. Аднак у рэйтынгу «сярэдняй якасці» яны маюць 4 месца з паказчыкам у 78,6 балаў. У 2016 годзе Microsoft застаецца ў спісе «сярэдніх выдаўцоў» маючы 3 месца і 77,6 балаў, супраць лепшай сёлета студыі Electronic Arts. 2017 год выдаўся ня прадуктыўным для Microsoft. У рэйтынгу «сярэдніх выдаўцоў» яны апусціліся на 12 месца з 72, 0 баламі, паколькі не выпусціла ніякіх перспектыўных або новых прадуктаў, апроч выпускаў для старых франшыз Forza і Minecraft.
Макараўка (Дубровенскі раён)
Мака́раўка (, Макаровка) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірагоўскага сельсавета.
Лабаны (Дубровенскі раён)
Лабаны́ (, Лобаны) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірагоўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Будскага сельсавета, да 1963 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Асінторфскага пассавета , да 17 ліпеня 1964 года — у складзе Азярэцкага сельсавета.
Лапыры
Лапыры́ (, Лопыри) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірагоўскага сельсавета.
Мадзейкі
Мадзе́йкі (, Мадейки) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Зэльвенскага сельсавета.
Да 23 чэрвеня 1980 года вёска ўваходзіла ў склад Зэльвенскага сельсавета, да 24 жніўня 1981 года — у склад Крамяніцкага сельсавета , да 25 лістапада 2004 года — у склад Ялуцавіцкага сельсавета.
Крамяніца Горная
Крамя́ніца Го́рная (, Кремяница Горная) — хутар у Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крамяніцкага сельсавета.
Ладдзя
Ладдзя́ — старажытнае рачное і марское судна ўсходніх славян. Шырока бытавала на тэрыторыі Беларусі. Вядома з 7 ст., калі на іх перавозілі грузы па шляху «з варагаў у грэкі». Аднадрэвы човен, найчасцей з дашчанымі набоямі па баках для павелічэння памераў. 3 12 ст. мела палубу. Кіравалася рулявымі вёсламі на карме і носе, рухалася з дапамогай грабных вёслаў і ветразя. Вялікая ладдзя змяшчала 40—60 і нават 100 чалавет. Тэрмін «ладдзя» выйшаў з ужытку ў 14 ст. ў сувязі са з’яўленнем тэрміна «судна».
Крамяніца Дольная
Крамя́ніца До́льная (, Кремяница Дольная) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крамяніцкага сельсавета.
Да 24 жніўня 1981 года вёска ўваходзіла ў склад Крамяніцкага сельсавета, да 25 лістапада 2004 года — у склад Ялуцавіцкага сельсавета.
Мардахі
Мардахі́ (, Мордахи) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірагоўскага сельсавета.
У 1927—1954 гадах цэнтр Мардашэвіцкага сельсавета.
Вёска знаходзіцца каля ракі Чыжоўка.
Падгрушаны
Падгруша́ны (, Подгрушаны) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крамяніцкага сельсавета.
Да 24 жніўня 1981 года вёска ўваходзіла ў склад Крамяніцкага сельсавета, да 25 лістапада 2004 года — у склад Ялуцавіцкага сельсавета.
Валянцін Пятровіч Глушко
Валянцін Пятровіч Глушко (, Адэса —, Масква) — савецкі інжынер і навуковец у галіне ракетна-касмічнай тэхнікі. Адзін з піянераў ракетна-касмічнай тэхнікі, заснавальнік савецкага вадкаснага ракетнага рухавікабудавання.
Галоўны канструктар касмічных сістэм (з 1974), генеральны канструктар шматразовага ракетна-касмічнага комплексу «Энергія — Буран», акадэмік АН СССР (1958; член-карэспандэнт з 1953), лаўрэат Ленінскай прэміі, двойчы лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР, двойчы Герой Сацыялістычнай Працы (1956, 1961). Член ЦК КПСС (1976—1989).
Пірагі (Дубровенскі раён)
Пірагі́ (, Пироги) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Пірагоўскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 7 км у напрамку на паўночны захад ад горада Дуброўна, за 85 км ад Віцебска, за ц км ад чыгуначнай станцыі Хлюсціна.
Пасуцічы
Пасу́цічы (, Пасутичи) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Зэльвенскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Пасуціцкага сельсавета. Да 23 чэрвеня 1980 года вёска ўваходзіла ў склад Зэльвенскага сельсавета, да 24 жніўня 1981 года — у склад Крамяніцкага сельсавета , да 25 лістапада 2004 года — у склад Ялуцавіцкага сельсавета.
Дзэта-функцыя Рымана
Дзэта-функцыя Рымана — функцыя камплекснай зменнай, якую пры \sigma > 1 вызначаюць з дапамогаю рада Дзірыхле: дзе.
У зададзенай вобласці гэты рад збягаецца, з'яўляецца аналітычнаю функцыяй і дапушчае аналітычны працяг на ўсю камплексную плоскасць без адзінкі.
Тоеснасць Эйлера
У зыходнай вобласці таксама справядліва прадстаўленне ў выглядзе бесканечнага здабытку (тоеснасць Эйлера) дзе здабытак бярэцца па ўсіх простых ліках
p
.
Гэта роўнасць з'яўляецца адной з асноўных уласцівасцей дзэта-функцыі.
Нулі дзэта-функцыі
Як вынікае з функцыянальнага ўраўнення Рымана, у паўплоскасці, функцыя \zeta(s) мае толькі простыя нулі ў адмоўных цотных пунктах: Гэтыя нулі называюцца «трывіяльнымі» нулямі дзэта-функцыі. Далей, пры рэчаісных s \in (0,1). Такім чынам, усе «нетрывіяльныя» нулі дзэта-функцыі — камплексныя лікі. Акрамя таго, яны размяшчаюцца сіметрычна адносна рэчаіснае восі і адносна вертыкалі і ляжаць у паласе, якая называецца крытычнаю паласою. Згодна з гіпотэзаю Рымана, яны ўсе знаходзяцца на крытычнай прамой.
Гісторыя
Як функцыя рэчаіснай зменнай, дзэта-функцыя была ўведзена ў 1737 годзе Эйлерам, які і знайшоў формулу яе раскладання ў здабытак. Затым гэту функцыю разглядаў Дзірыхле і, асабліва паспяхова, Чабышоў пры даследаванні закону размеркавання простых лікаў. Але найбольш глыбокія ўласцівасці дзэта-функцыі былі выяўлены пазней, пасля працы Рымана (1859), у якой дзэта-функцыя разглядалася як функцыя камплекснай зменнай.
Мадэль атама Томсана
Мадэль Томсана (інакш званая «пудынгавая мадэль атама») - мадэль атама, прапанаваная ў 1904 Джозефам Джонам Томсанам. Адкрыўшы ў 1897 электрон, Томсан выказаў здагадку, што «карпускулы» (так Томсан называў электроны, хоць яшчэ ў 1894 годзе Дж. Дж. Стоун прапанаваў называць «атамы электрычнасці» электронамі ) з'яўляюцца складовымі часткамі атама і вырашыў стварыць мадэль атама, якая адлюстроўвае гэтую здагадку.
Доўгае (возера, Бешанковіцкі раён)
До́ўгае — возера ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Астроўніца (выцякае з возера), за 26 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Бешанковічы, каля аграгарадка Астроўна.
Мадэль атама Томсана
Апісанне мадэлі
З пункту гледжання Томсана:
Доўгае (возера, Бешанковіцкі раён)
Плошча паверхні 0,21 км². Даўжыня 0,98 км, найбольшая шырыня 0,22 км, даўжыня берагавой лініі 2,18 км. Плошча вадазбору 38,9 км².
Мадэль атама Томсана
Апісанне мадэлі
... Атамы элементаў складаюцца з некалькіх адмоўна зараджаных карпускул, якія знаходзяцца у сферы, якая мае аднастайна размеркаваны станоўчы электрычны зарад ...
Доўгае (возера, Бешанковіцкі раён)
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая ў напрамку з захаду на ўсход. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй да 8 метраў. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі высокія.
Мадэль атама Томсана
Апісанне мадэлі
Атам па Томсану складаецца з электронаў, змешчаных у станоўча зараджаны «суп», кампенсуючы адмоўныя зарады электронаў, падобна адмоўна зараджаным «разыначкам» у станоўча зараджаным «пудынгу». Электроны, як меркавалася, былі размеркаваны па ўсім атаму. Было некалькі варыянтаў магчымага размяшчэння электронаў ўнутры атама, у прыватнасці верцяцца кольцы электронаў. У некаторых варыянтах мадэлі замест «супу» было прапанавана «воблака» станоўчага зарада.
Доўгае (возера, Бешанковіцкі раён)
У Доўгае ўпадаюць ручаі з азёр Астроўна і Мелкае, выцякае рака Астроўніца.
Мадэль атама Томсана
Апісанне мадэлі
Згодна з гэтай мадэллю, электроны маглі вольна круціцца у кроплі або воблаку такой станоўча зараджанай субстанцыі. Іх арбіты стабілізаваліся тым, што, пры выдаленні электрона ад цэнтра станоўча зараджанага воблакі, ён адчуваў павелічэнне сілы прыцягнення, якая вяртае яго назад, паколькі ўнутры яго арбіты было больш рэчывы процілеглага зарада, чым звонку (па законе Гаўса). У мадэлі Томсана электроны маглі вольна круціцца па кольцах, якія стабілізаваліся ўзаемадзеяння паміж электронамі, а спектры тлумачылі энергетычныя адрозненні паміж рознымі кальцавымі арбіты.
Артыкул Томсана быў апублікаваны ў сакавіку 1904 г. у Філасофскім часопісе (Philosophical Magazine), вядучым брытанскім навуковым часопісе таго часу. Томсан пазней спрабаваў растлумачыць з дапамогай сваёй мадэлі яркія спектральныя лініі некаторых элементаў, але не асоба ў гэтым атрымаў поспех.
Тым не менш, мадэль Томсана (таксама як падобная мадэль сатурніянскім кольцаў для электронаў атамаў, якую высунуў таксама ў 1904 Нагаока, па аналогіі з мадэллю кольцаў Сатурна Джэймса Клерка Максвела) стала раннім прадвеснікам больш позняй і больш паспяховай мадэлі Бора, якая прадстаўляе атам, як падабенства Сонечнай сістэмы.
Абвяржэнне мадэлі Томсана
Мадэль атама Томсана 1904 была аспрэчаная ў эксперыменце па рассейванні альфа-часціц на залатой фальзе ў 1909 годзе, які быў прааналізаваны Эрнэстам Рэзерфордам у 1911 , выказаў здагадку, што ў атаме ёсць вельмі малое ядро, якое змяшчае вельмі вялікі станоўчы зарад (у выпадку золата, дастатковы, каб кампенсаваць зарад каля 100 электронаў), што прывяло да стварэння планетарнай мадэлі атама Рэзерфорда. Хоць атамны нумар золата роўны 79, адразу ж пасля з'яўлення артыкула Рэзерфорда ў 1911 Антоніус Ван дэн Брук зрабіў інтуітыўнаю здагадку, што атамны нумар і з'яўляецца зарадам ядра. Для вырашэння пытання патрабаваўся эксперымент. У 1913 Генры Мозлі эксперыментальна паказаў, што эфектыўны зарад ядра вельмі блізкі да атамнага нумару (рознасць, выяўленая Мозлі, была не больш за адзінку), прычым Мозлі спасылаўся толькі на працы Ван дэн Брука і Рэзерфорда. Гэтая праца ў выніку прывяла да стварэння ў тым жа годзе мадэлі атама Бора, падобнай на Сонечную сістэму (але з квантавымі абмежаваннямі), у якой ядро, якое мае станоўчы зарад, роўны атамным нумары, акружана роўным лікам электронаў на арбітальных пластах.
Сенаар
Сенаа́р ( Šin`ar краіна рэк, у Септуагінце —, Sennaar) — згаданая ў Старым Запавеце мясцовасць у Двурэччы.
У Кнізе Быццё (10:10) гаворыцца, што спачатку царства Німрода складалі «Вавілон, Эрэх, Акад і Халнэ, у зямлі Сенаар». У наступнай главе (11:2), сказана, што чалавецтва, якое ўсё яшчэ размаўляла на адной мове, пасля Патопу пасялілася ў Сенаары, дзе і пачалося будаўніцтва Вавілонскай вежы. Далей у Кнізе Быццё (14:1-9) згадана кіраванне вавілонскага цара Амрафела ў Сенаары. Сенаар ужываецца ў якасці сіноніма Вавілоніі ў Кнізе Ісуса Навіна (7:21), Кнізе прарока Ісаі (11:11) і Кнізе прарока Захарыі (5:11).
Калі Сенаар уключаў Вавілон і Эрэх, то, хутчэй за ўсё, мелася на ўвазе паўднёвая частка Вавілоніі. Праблема этымалагічнай адпаведнасці слова Сенаар з акадскім словам Шумер (уласна транслітараваныя і Šumeru, экзаэтнонім шумераў) з'яўляецца прадметам розных спрэчак і спекуляцый. Егіпецкім абазначэннем Вавілоніі/Месапатаміі было Sngr (Sanagara), што атаясамляецца Сэйсам з Sanhar таблічак Амарнскага архіва.
Рэксці
Рэ́ксці (, Рексти) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крамяніцкага сельсавета.
Да 24 жніўня 1981 года вёска ўваходзіла ў склад Крамяніцкага сельсавета, да 25 лістапада 2004 года — у склад Ялуцавіцкага сельсавета.
Іван Кліментавіч Маныла
Іван Маныла (нар. 1927) — удзельнік беларускага патрыятычнага падполля ў 1946—1947 гг. у Баранавіцкай вобласці, сябра арганізацыі «Чайка».
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1927 г. у сялянскай сям'і ў в. Заполле Навагрудскага ваяводства ў Польскай Рэспубліцы (цяпер — Карэліцкі раён Гродзенскай вобласці). У 1945 г. скончыў Навагрудскае педагагічнае вучылішча. У 1946 г. падчас вучобы ў Баранавіцкім настаўніцкім інстытуце далучыўся да мясцовай групы падпольнай беларускай арганізацыі «Чайка», якая планавала змаганне за нацыянальныя правы беларусаў, беларускую годнасць, культуру, мову, гісторыю, свабоду і незалежнасць.
У сярэдзіне 1947 г. арганізацыю выкрылі савецкія спецслужбы пасля арыштаў удзельнікаў Саюза вызвалення Беларусі, якія былі выдадзены ўладам Алесем Бажко. Пасля пачаліся арышты ўдзельнікаў «Чайкі»: некаторыя сябры «Чайкі» утрымлівалі сувязь з СВБ у выніку канспірацыйнай памылкі. Іван Маныла быў арыштаваны органамі МДБ 17 чэрвеня 1947 і засуджаны ў Баранавічах 18 кастрычніка 1947 г. ваенным трыбуналам за садзеянне антысавецкай арганізацыі да 5 гадоў канцлагераў. Пакаранне адбываў у баранавіцкай турме, канцлагерах Іркуцкай вобласці.
Далейшы лёс невядомы.
Стражава
Стра́жава (, Стражево) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірагоўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1668 годзе як вёска Стрэжава ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Ступакі
Ступакі́ (, Ступаки) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірагоўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Будскага сельсавета, да 1963 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Асінторфскага пассавета , да 17 ліпеня 1964 года — у складзе Азярэцкага сельсавета.
Сталяроў
Сталяроў — прозвішча
Савічы (Зэльвенскі сельсавет)
Са́вічы (, Савичи) — вёска ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Зэльвенскага сельсавета.
Маскоўская кальцавая аўтамабільная дарога
Маскоўская кальцавая аўтамабільная дарога (МКАД) — аўтамабільная траса ў Маскве, кальцавая аўтамабільная дарога, якая праходзіла першапачаткова цалкам па адміністрацыйнай мяжы горада. Часткова (ад Абрамцава да Яраслаўскай шашы) пралягае ў нацыянальным парку «Ласіны востраў».