cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Калочынская культура
Назва ад гарадзішча каля вёскі Калочын Рэчыцкага раёна. Насельніцтва займалася земляробствам, жывёлагадоўляй, паляваннем і хатнімі промысламі. Асноўным тыпам пасяленняў былі неўмацаваныя селішчы; нешматлікія гарадзішчы служылі сховішчамі на выпадак ваеннай небяспекі. Жыллё — аднакамерныя паўзямлянкі зрубнай ці слупавой канструкцыі (часта з апорным слупам у цэнтры), чатырохвугольныя ў плане. Характэрны адкрытыя агнішчы, трапляюцца печы-каменкі. Пахавальны абрад — трупаспаленне па-за межамі пахаванняў на бескурганых і курганных могілках, пахаванні ўрнавыя і ямныя. Насельніцтва вырабляла ляпныя гаршчкі пераважна слоіка- і цюльпанападобных рабрыстых форм, а таксама прылады працы і зброю з жалеза, бронзавыя ўпрыгожанні і іншае.
Армія людзей накшбандзійскага ордэна
Саюзная ёй групоўка «Аль-Аўда» пад пачаткам Мухамедам аль-Ахмедам з’яўлялася менш кансерватыўнай і больш свецкай, што прывяло да міжфракцыйнай канкурэнцыі ў Баас, дзе, як мінімум да смерці Дуры, мела перавагу АЛНО.
Янка Антонавіч Багдановіч
Янка Антонавіч Багдановіч (псеўданімы і крыптанім: Я. Ваўштолскі; Янка Ваўштолскі; Я. Б.;, в. Гірбінята Ашмянскага павета, Віленскай губерні, цяпер , Мінская вобласць — , ) — беларускі празаік, паэт, публіцыст, мемуарыст.
Біяграфія
Пасля смерці бацькоў у 1918 жыў і выхоўваўся ў Барунскім і Віленскім дзіцячых прытулках, якія былі арганізаваны ў час Першай сусветнай вайны беларускай інтэлігенцыяй. У 1927 скончыў Віленскую беларускую гімназію. Да 1941 працаваў у друкарні імя Ф. Скарыны.
Публікаваўся з 1930. Адзін з выдаўцоў часопіса «Шлях моладзі» (1929-38). У гады 2-й сусветнай вайны вучыўся ў Віленскай настаўніцкай семінарыі; адначасова і пасля заканчэння яе настаўнічаў. У 1952 паступіў у Нова-Віленскі педагагічны інстытут, але ў жніўні таго ж года арыштаваны і сасланы ў Варкуту. Рэабілітаваны ў вер. 1956. Вярнуўся ў Вільню, дзе працягваў настаўнічаць. Скончыў педагагічны інстытут. Напісаў кніжку ўспамінаў, якая выйшла пасля яго смерці. Пахаваны на віленскіх могілках Саўлес.
Заходнепаморская акруга
Акруга ўтворана 14 сакавіка 1945 года. 28 чэрвеня 1946 года яна была расфарміравана і ўключана ў склад Шчэцінскага ваяводства.
Акруговым адміністратарам быў упаўнаважаны прадстаўнік польскага ўрада Юзаф Качоха, а з 11 красавіка 1945 года — Леанард Барковіч.
Прачысценскі сабор (Вільнюс)
Прачысценскі кафедральны сабор (Прачысценскі кафедральны сабор Успення Найсвяцейшай Багародзіцы) — праваслаўны кафедральны сабор у Вільнюсе. Размяшчаецца ў Старым горадзе ў даліне на беразе Вільні, непадалёк ад касцёлаў Святой Ганны, бернардзінскага (Святога Францыска) і Святога Міхаіла, на вуліцы Майранё.
Гісторыя
Адзін з найстаражытнейшых хрысціянскіх храмаў у Вільні — заснаваны, як абвяшчае памятная табліца ля ўваходу, пры вялікім князі літоўскім Альгердзе ў 1346 годзе. Прынята лічыць, царкву князь узвёў для сваёй жонкі Ульяны Цвярской і сам абраў месца для яе на плошчы каля яго палаца.
Збудаваны кіеўскімі дойлідамі па ўзоры сабора Святой Сафіі ў Кіеве і ў 1348 годзе асвячаны епіскапам Уладзімірскім Алексіем, мітрапалітам Кіеўскім і ўсяе Русі, запрошаным вялікім князем літоўскім Альгердам. Храм у плане ўяўляў сабой квадрат з бакамі па 36 метраў. З усходняга боку да квадрату прымыкалі 3 апсіды. Усярэдзіне прасторы размяшчаліся чатыры калоны, якія меркавана падтрымлівалі канструкцыю купала. Паступова за храмам замацаваліся дзве назвы Успенскі і Прачысценскі.
Кафедральны сабор
Ужо на працягу ўсяго XIV ст. адбываўся працэс фактычнага падзелу Кіеўскай мітраполіі на дзве часткі заходнюю і ўсходнюю. Пры Вітаўце Вялікім, які дамагаўся Літоўскай праваслаўнай мітраполіі, у 1415 годзе на саборы рускіх епіскапаў у Наваградку, у чарговы раз абраны паралельны кіеўскі мітрапаліт для зямель не залежных ад Залатой Арды — Перамышльскай, Холмскай, Уладзімірскай, Луцкай, Тураўскай, Чарнігаўскай, Полацкай і Смаленскай епархіі. Новаабраны мітрапаліт Рыгор Цамблак пераносіць сваю рэзідэнцыю ў Вільню і ператварае Успенскі Прачысценскі храм у кафедральны сабор кіеўскай мітраполіі. Пасля таго як у 1435 годзе ўсходнія мітрапаліты страцілі тытул кіеўскіх і з 1448 года сталі называцца маскоўскімі, віленскі сабор стаў адзінай кафедрай кіеўскіх прадстаяцеляў з тытулам мітрапалітаў «Кіеўскіх, Галіцкіх і ўсяе Русі»
У лютым 1495 года ў храме адбыўся шлюб вялікай князёўны Алены Іванаўны з вялікім князем літоўскім Аляксандрам. Набажэнства здзейсніў архімандрыт Макарый, які пасля зведаў пакутніцкую смерць ад татараў і прылічаны да ліку святых. У яго гонар асвячона правая прыбудоўка сабора. Алена Іванаўна пахавана ў саборы (пам. 1513).
У 1507 годзе ў сувязі з працамі па забіўцы паляў і ўмацаваннем берагоў ракі Віліі, якія праводзілі побач з саборам абрынуўся купал храма. Сабор прыйшоў у заняпад і быў адбудаваны клопатамі і на сродкі заступніка праваслаўя ў Вялікім Княстве Літоўскім, вялікага гетмана літоўскага князя Канстанціна Іванавіча Астрожскага (1511—1522).
У 1589 годзе сабор наведаў канстанцінопальскі патрыярх Ерамія II. Разам з мітрапалітам манемвасійскім Ерафеем, епіскапамі дыманіцкім Арсеніем, уладзімірскім Мялеціем і львоўскім Гедэонам ён высвяціў тут новага мітрапаліта Міхаіла Рагозу, які стаяў ля вытокаў Берасцейскай уніі і стаў першым уніяцкім кіеўскім мітрапалітам. У 1609 яго пераемнік мітрапаліт Іпацій Пацей адслужыў у саборы малебен за злучэнне цэркваў і ўспомніў імя рымскага папы падчас набажэнства.
Пакутаваў ад пажараў, перабудоўваўся, страчваючы рысы ранейшага аблічча. У 1748 годзе будынак пацярпеў ад пажару, пасля якога набажэнствы былі перанесены ў малую так званую «цёплую» Спаскую царкву з паўднёвага боку сабора. У той жа час рэзідэнцыя кіеўскіх (уніяцкіх) мітрапалітаў была перанесена ў Радамышль. Фактычнае функцыянаванне Успенскай Прачысценскай царквы як мітрапалічай кафедры і рэзідэнцыі спынілася пасля 1795 году. У 1785 годзе мітрапаліт Ясон Смагаржэўскі аднавіў храм у формах барока і пераабсталяваў Спаскую царкву пад шпіталь, аднак ужо праз дзесяць гадоў у 1795 уніяцкая мітраполія была ліквідавана ўладай Расійскай імперыі, а будынак перадалі базыльянскаму манастыру Святой Тройцы.
Заняпад
Сістэматычныя пераследы расійскімі ўладамі Уніяцкай царквы і базыльянскага ордэна ў прыватнасці прывялі да заняпаду сабора. У 1806 годзе будынак быў прададзена за 3000 рублёў ваеннаму ведамству, якое ператварыла яго ў склад хлеба, а двума гадамі пазней у 1808 годзе будынак перададзены Віленскаму ўніверсітэту. У радыкальна перабудаваным архітэктарам Міхалам Шульцам у духу класіцызму будынку былі абсталяваны анатомікум (анатамічны тэатр; 1815), навучальныя аўдыторыі, бібліятэка. Са скасаваннем віленскай медыка-хірургічнай акадэміі (1841) ізноў пачаліся змены ўладальнікаў і прызначэння будынка: тут размяшчаліся казармы, архіў, гандлёвыя і гаспадарчыя памяшканні, прыватныя жылыя памяшканні, кузня.
Адраджэнне
Па ініцыятыве віленскага генерал-губернатара М. М. Мураўёва і яго брата А. М. Мураўёва ў 1864 з найвышэйшага пажадання быў распачаты ўсерасійскі збор ахвяраванняў на аднаўленне храма. У 1865—1868 храм быў адноўлены па праекце А. І. Разанава і М. М. Чагіна. Паводле праекта былі дабудаваны тры бакавыя вежы, надбудавана адна ацалела бакавая вежа і ўладкаваны металічны цэнтральны купал з шатровым завяршэннем. Нягледзячы на відавочную багатую гатычную стылістыку ацалелых арыгінальных фрагментаў сабора, новы храм быў вырашаны ў стрыманай раманскай манеры, а шатровыя завяршэнні вежаў і купала зрабілі яго нетыповым для візантыйска-рускай традыцыі і нечакана візуальна наблізілі будынак да традыцый армянскай і грузінскай сакральнай архітэктуры.
Асвячоны ў кастрычніку (у лістападзе па грыгарыянскаму стылю) 1868 года. Пяціярусны іканастас з 73 абразамі (святая Ефрасіння Полацкая, святы Аляксандр Неўскі і іншыя святыя, якія мелі дачыненне да заходнерускіх зямель) выкананы мастаком І. П. Трутневым, які быў на працягу двух дзесяцігоддзяў старастай храма.
У 1946 пастаянных вернікаў сабора налічвалася 424. Прыход быў афіцыйна зарэгістраваны ў 1948. У 1949 і 1957 храм капітальна рамантаваўся, рэстаўраваны ў 1980.
Сучасны стан
У 1998 годзе сабор быў адрэстаўраваны. У наш час у Прачысценскім Кафедральным саборы служаць тры клірыкі: в. а. настаяцеля прат. Яўген Рудэнка, святар Сергій Нейфах і дыякан Віктар Мініётас.
У храме дзейнічае нядзельная школа, якая складаецца з некалькіх класаў. Вывучаецца Закон Божы, гісторыя Царквы, гісторыя Расіі, царкоўны спеў. Трое выкладчыкаў нядзельнай школы ў 2005 годзе ганараваны ордэнам свц. Інакенція Маскоўскага 3-й ступені.
У храме праводзяцца канцэрты рускай духоўнай музыкі; з канца 1990-х гадоў тут праходзяць выступленні ўдзельнікаў міжнароднага фестывалю рускай духоўнай музыкі (19 — 21 чэрвеня 2009 года ўжо XI Міжнародны фестываль рускай духоўнай музыкі).
Будзішча (Вілейскі раён)
Бу́дзішча (, Будище) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Раміль Равільевіч Маскоў
Раміль Равільевіч Маскоў (, г. Янгі-Юль, Узбекская ССР) — беларускі архітэктар.
Ігнацы Галавінскі
Ігна́цы Галаві́нскі (Ignacy Hołowiński; псеўданімы — Żegota Kostrowiec, Ignacy Kefaliński;, — , ) — рымска-каталіцкі дзеяч, архібіскуп магілёўскі, польскі пісьменнік і перакладчык.
Раміль Равільевіч Маскоў
Біяграфія
Скончыў Фрунзенскі політэхнічны інстытут у 1971 годзе. Працаваў у праектных арганізацыях Фрунзэ, з 1974 года — кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў у Мінскпраекце, з 1981 г. — мастак-архітэктар Мінскага мастацка-вытворчага камбіната.
Ігнацы Галавінскі
Дзяцінства і навучанне
Сын Пятра і Дамінікі з Лэнскіх. Скончыў школу піяраў у Вялікіх Мяжырычах, духоўную семінарыю ў Луцку (1825—1826 гг.). У 1826 годзе пераведзены навучацца на тэалагічны факультэт Віленскага ўніверсітэта, які скончыў у 1830 годзе са ступенню майстра тэалогіі. Высвечаны на святара 25 верасня 1830 года ў Луцку.
Раміль Равільевіч Маскоў
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1974 года. Пражывае ў Мінску.
Творчаць
Асноўныя працы: будынкі культурна-бытавога прызначэння ў Кыргызстане (1973—1975), Рэспубліканскае ўпраўленне пажарнай аховы па вул. Рэвалюцыйнай у Мінску, Дом творчасці Беларускага тэатральнага таварыства ў Астрашыцкім Гарадку (1976-80), інтэр’еры гасцініцы ў Барысаве, рэстарана «Папараць-кветка» ў Маладзечне (1981—1984).
Аляксандра Валер’еўна Пятрова
Аляксандра Валер’еўна Пятрова (, Чэбаксары — ) — мадэль, пераможца конкурсу Міс Расія-1996 і іншых конкурсаў прыгажосці. Трагічна загінула.
Ігнацы Галавінскі
Душпастырская дзейнасць
Выкладаў рэлігію ў шляхецкай школе ў Жытоміры. Дэкан кафедральнага сабора гораду, ад 1835 года жытомірскі кафедральны канонік, ад 1837 г. — прафесар рэлігіі і капэлан у Кіеўскім універсітэце. У 1842—1855 гадах — рэктар Імператарскай рымска-каталіцкай духоўнай акадэміі ў Санкт-Пецярбургу, дзе ў 1843—1844 гг. выкладаў дагматыку, а ў 1843—1855 гг. патралогію і гамілетыку. 3 ліпеня 1848 года прызначаны тытулярным біскупам карыстаскім і дапаможным біскупам магілёўскай архідыяцэзіі, кансакраваны 12 снежня 1848 года. Ад 11 студзеня 1851 года — архібіскуп магілёўскі (палій атрымаў 12 кастрычніка 1851 г.). Абараняў правы Касцёлу, атрыманыя паводле канкардату 1847 года. Зменшыў уціск грэка-каталікоў. Пахаваны ў склепе Звеставання Найсвяцейшай Дзевы Марыі на Выбаргскіх могілках у Санкт-Пецярбургу.
Аляксандра Валер’еўна Пятрова
Біяграфія
У 1996 годзе фінал нацыянальнага конкурсу «Міс Расія» трансляваўся на канале «Расія» ў прамым эфіры 14 снежня. Упершыню ён праходзіў па-за сталіцай — у Вялікім Ноўгарадзе. З 40 удзельніц — пераможцаў рэгіянальных тураў найлепшай была прызнана 16-гадовая Саша Пятрова з горада Чэбаксары.
Ігнацы Галавінскі
Навуковая дзейнасць
Аўтар шматлікіх тэалагічных публікацый. Цікавіўся праблемамі з памежжа філасофіі і фундаментальнага багаслоўя. У сваіх творах даследаваў праблематыку стасунку філасофіі і веры і ролі розуму ў тэалогіі, робячы ўнёсак у развіццё апалагетычнай думкі. Выступаў у абарону схаластыкі, указываў на небяспеку для хрысціянства з боку гегельянства, крытыкаваў погляды Браніслава Трантоўскага на каталіцтва. Аўтар падручніку «Homiletyka» (Кракаў, 1859). Пачаў прапаведніцкую праз зварот біблейскіх і айчынных крыніц. Цікавіўся гісторыяй. Рэдактар і выдавец напаўафіцыйнага выдання крыніц па гісторыі Каталіцкага Касцёла ў Расіі «Акты и грамоты о ўстройстве Римско-католической Церкви в Империи Росийской и Царстве Польском» (Санкт-Пецярбург, 1849). Аўтар грунтоўнае працы, прысвечанай Святой Зямлі.
Аляксандра Валер’еўна Пятрова
Біяграфія
У 1997 годзе яна прымала ўдзел у шматлікіх тэлеперадачах, шоу-праграмах, прэзентацыях, сур’ёзна працавала ў якасці фотамадэлі. За год Саша пабывала ў шматлікіх краінах свету, прыняла ўдзел у трох міжнародных конкурсах. Да звання «Міс Расія» яна дадала залаты медаль Сусветнага чэмпіянату па мастацтвах у намінацыі «мадэль», атрымала прапанову наконт працы ў Галівудзе. У ліпені 1997 года Аляксандра Пятрова была прызнана найлепшай на міжнародным мадэльным конкурсе «Міс Модэл Інтэрнэшнл», у якім прымалі ўдзел прадстаўніцы 53 краін. У канцы 1997 года ў Чувашыі, на радзіме Аляксандры, быў праведзены конкурс «Чалавек года». Аляксандра Пятрова перамагла і тут, пакінуўшы ззаду такіх канкурэнтаў, як прэзідэнт Чувашскай рэспублікі і мэр Чэбаксараў. У 1999 годзе ўдзельнічала ў конкурсе Міс Сусвет. Нягледзячы на разнастайныя і павабныя запрашэнні замежных агенцтваў, яна засталася ў роднай Чувашыі.
Ігнацы Галавінскі
Перакладчыцкая і пісьменніцкая дзейнасць
Пераклаў на польскую мову санеты Петраркі, першым пераклаў Уільяма Шэкспіра (1839—1841), але, як адзначаў Юліюш Славацкі, у іх немагчыма было пабачыць Шэкспіра. У 1843 годзе выдаў зборнік «Легенды», які пасля пераклалі на англійскую, чэшскую і рускую мовы. У 1844 г. выдаў зборнік сваіх рэлігійна-філасофскіх і літаратурных прац «Teka rozmaitości», куды ўваходзіла і аповесць пра яго маці. Пасля выйшлі вершаваныя творы «Дзіцятка Ісус» (1846) і «Рахель» (1847) — першы ў польскай літаратуры рэлігійны раман. Іншыя яго літаратурныя творы былі надрукаваны ў зборніку «Лісты Жаготы Кастраўца» (1848). Апроч таго выдаў зборнік казанняў біскупа Юзафа Вышынскага — «Казанні Юзафа Вышынскага, біскупа кіеўскага» (1854). Сябраваў з украінскім пісьменнікам Панцеляймонам Кулішам.
Аляксандра Валер’еўна Пятрова
Біяграфія
17 верасня 2000 года Аляксандра была забітая ў Чабаксарах адным стрэлам у галаву, не дажыўшы да 20-годдзя аднаго дня. Разам з ёй былі застрэленыя двое прадпрымальнікаў, на кватэры аднаго з якіх яна знаходзілася.
NGC 150
NGC 150 (іншыя абазначэнні — ESO 410-19, MCG ?5-2-18, UGCA 7, AM 0031-280, IRAS00317-2804, PGC 2052) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Грыдзіна (Холм-Жыркоўскі раён)
Грыдзіна (Гридино) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Агібалаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
Солсберы (Мэрыленд)
Солсберы (Salisbury) — горад-порт у ЗША, штат Мэрыленд, адміністрацыйны цэнтр акругі Уайкоміка, 8-ы па колькасці жыхароў у штаце. Камерцыйны цэнтр паўвострава Дэлмарва. Стаіць на рацэ Уайкоміка, прыкладна за 20 км (па прамой) ад упадзення яе ў Чэсапікскі заліў. Праз горад праходзяць буйныя федэральныя аўтамагістралі US 13 і US 50.
Грыдзіна (Холм-Жыркоўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Сцешынскага сельскага паселішча.
Высочнэ
Высочнэ (Висо́чне) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Барыш (горад)
Барыш (Барыш) — горад (з 1954 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Барышскага раёна Ульянаўскай вобласці. Насельніцтва 18,1 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 17 стагоддзі. Размешчаны на рацэ Барыш, прыток Волгі, за 139 км ад Ульянаўска.
Cуконная, папяровая, мэблевая фабрыкі. Завод «Рэдуктар», прадпрыемствы па выпуску будматэрыялаў і харчовыя.
Роквіл (Мэрыленд)
Роквіл (Rockville) — горад у штаце Мэрыленд, ЗША. Адміністрацыйны цэнтр акругі Мантгомеры. Частка агламерацыі Балтымор-Вашынгтон. Паводле ацэнкі, праведзенага Бюро перапісу насельніцтва ЗША за 12-месячны перыяд, які завяршыўся 1 ліпеня 2008 года, насельніцтва горада складае 60734 чалавек (2-і па велічыні горад у штаце Мэрыленд).
Сан-Джакама-Філіпа
Насельніцтва складае 472 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 8 чал./км². Займае плошчу 62 км². Паштовы індэкс — 23020. Тэлефонны код — 0343.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы san Giacomo il Minore e san Filippo.
Морж
Морж (Odobenus rosmarus) — від жывёл, адносяцца да групы ластаногіх (Pinnipedia), вылучаны ў асобнае сямейства — маржовыя (Odobenidae), з адзіным існуючым у цяперашні час родам і відам. Адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў ластаногіх. Па памерах цела сярод ластаногіх саступаюць толькі марскім сланам. У прыродзе арэалы гэтых відаў не перасякаюцца, г.зн. маржы з’яўляюцца найбуйнейшымі ластаногімі ў сваім асяроддзі пражывання.
Міхал Ковач
Міхал Ковач (Michal Kováč; 5 жніўня 1930, Любіша, Чэхаславакія — 5 кастрычніка 2016, Браціслава, Славакія) — славацкі палітычны і дзяржаўны дзеяч, апошні старшыня Федэральнага сходу Чэхаславакіі (1992), першы Прэзідэнт Славакіі (1993—1998).
Біяграфія
Нарадзіўся 5 жніўня 1930 года ў Любішы (Чэхаславакія). скончыў Браціслаўскі універсітэт эканомікі і працаваў у Дзяржаўным Чэхаславацкім банку і іншых банках, у 1960-я гады — у Лондане і на Кубе. Падчас і пасля аксамітнай рэвалюцыі з 12 снежня 1989 года да 17 мая 1991 года быў міністрам фінансаў Славацкай рэспублікі. У пачатку 1991 года ён стаў адным з заснавальнікаў і віцэ-старшынёй партыі Рух за дэмакратычную Славакію. Яшчэ ў 1990 годзе будучы абраны дэпутатам Федэральнага сходу Чэхаславакіі, ён 25 чэрвеня 1992 года стаў яго старшынёй і сыграў важную ролю ў роспуску Чэхаславакіі. Прэзідэнт Славакіі з 2 сакавіка 1993 года па 2 сакавіка 1998 года.
Памёр 5 кастрычніка 2016 года ў Браціславе.
Вытэнь
Вытэнь (Ви́тень) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
NGC 5733
NGC 5733 (іншыя абазначэнні — MCG 0-38-1, ZWG 20.2, PGC 52550) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Задзейка
Задзейка (Задейка) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Агібалаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Сцешынскага сельскага паселішча.
Гейтэрсберг
Гейтэрсберг (Gaithersburg) — 3-і па насельніцтве горад Мэрыленда (пасля Балтымара і Роквіла), размешчаны ў акрузе Мантгомеры, на паўночны захад ад Вашынгтона. Уваходзіць у Вашынгтонскі метрапалітэнскі арэал. Уключаны 5 красавіка 1878 года.
Плошча — 26.3 км². Насельніцтва — 59 993 чал.
Грыгорый I (Папа Рымскі)
Біяграфія
Паходзіў з сям’і патрыцыя. Будучы рымскім прэтарам, пакінуў пасаду, сваё багацце аддаў на заснаванне 7 манастыроў і сам стаў манахам. Пасля смерці Папы Пелагія II быў абраны на папскі сталец. Будучы папай, пашыраў сферы ўплываў рымскай царквы, дзеля чаго пасылаў сваіх месіянераў у Брытанію да англасаксаў, у Іспанію да вестготаў, умешваўся ў царкоўныя справы Францыі і Афрыкі, заяўляў аб сваім выключным праве выступаць вярхоўнай апеляцыйнай інстанцыяй для ўсёй Каталіцкай Царквы. 3 яго дзейнасцю ўзмацняюцца прэтэнзіі Рымскіх Папаў на сусветнае духоўнае панаванне. Рэфармаваў царкоўнае песнапенне і пакінуў пасля сябе шэраг твораў багаслоўскага і рэлігійна-маральнага зместу, у тым ліку «», якое на працягу многіх гадоў было сапраўды кодэксам для духавенства. Разам з тым ён варожа ставіўся да свецкай адукацыі, знішчаў многія антычныя літаратурныя помнікі. Вёў змаганне з канстанцінопальскім патрыярхам за першынство ў хрысціянскай Царкве. За свае ўчынкі быў прылічаны хрысціянскай Царквой да ліку святых. Яго творы ў свой час былі надзвычай пашыраны ў краінах Еўропы, былі таксама вядомы і на Русі. У сваёй «Прадмове… ва ўсю Біблію» Ф. Скарына называе Грыгорыя Вялікага «учителем вселенским».
Турызм у Аўстрыі
Турызм з'яўляецца важнай часткай эканомікі Аўстрыі, складаючы каля 9% ВУП Аўстрыі. Па стане на 2007 год агульная колькасць турыстаў з'яўляецца прыкладна аднолькавай у летні і зімовы перыяды з пікам у лютым і ў ліпені/жнівені.
У 2007 годзе Аўстрыя заняла 9 месца ў свеце па грашовых паступленнях ад турызму, атрымаўшы $18,9 млрд. Па колькасці турыстаў краіна заняла 12-е месца з 20,8 млн турыстаў. Сталіца краіны Вена займае першае месца па колькасці турыстаў як летам, так і зімой. Зальцбург наведваюць прыкладна ў пяць разоў менш турыстаў, што робіць яго другім горадам па наведвальнасці ў летні перыяд. У зімовы сезон шэраг гарналыжных курортаў у заходняй частцы краіны абыходзяць Зальцбург па колькасці турыстаў: Зёльдэн, Зальбах-Хінтэрглем, Ішгль, Санкт-Антон-ам-Арльберг і Абертаўэрн.
Турыстычныя візіты ў Аўстрыю ў асноўным уключаюць у сябе паездкі ў Вену з яе Саборам Святога Стэфана, віннымі пабамі і вальсавымі музычнымі мерапрыемствамі, у Зальцбург, радзіму Моцарта, Інсбрук, сталіцу Ціроля ў асяроддзі Альпаў, і даліну Дуная з вінаграднікамі. Трыма самымі наведвальнымі славутасцямі Аўстрыі з'ўляюцца Палац Шонбрун (2,590,000 наведвальнікаў у год), заапарк Шэнбрун (2,453,987 наведвальнікаў у год) і Базіліка Марыяцэля (1,500,000 наведвальнікаў у год).
Звычайны ранак
Звычайны ранак (Обычное утро) або Звычайная раніца — рускамоўная пазнавальная і грамадска-палітычная інтэрнэт-тэлепарадача ў фармаце ранішняга шоў, якая выходзіць а 8:00 раніцы (Варшава) па буднях на аднайменным YouTube-канале. Першы выпуск з’явіўся на відэахостынгу YouTube 6 верасня 2022 года. Вядучыя — Канстанцін Каверын і Людміла Міласлаўская, у мінулым вядучыя на беларускім радыё «Unistar»
Дадаткова
Станам на сакавік 2023 года на ютуб-канале шоў больш за 19 тысяч падпісчыкаў.
Паводле рашэння суда Ленінскага раёну Мінска ад 21 лютага 2023 года youtube-канал шоў і лагатып прызнаны экстрэмісцкімі матэрыяламі і ўнесены ў Рэспубліканскі спіс экстрэмісцкіх матэрыялаў, які выпускае Міністэрства інфармацыі Беларусі.
Фрэдэрык (Мэрыленд)
Фрэдэрык (Frederick) — чацвёрты па насельніцтве горад у штаце Мэрыленд, ЗША. Уваходзіць у склад акругі Фрэдэрык. Насельніцтва - 65239 чал. (згодна з перапісам 2010 года). Плошча - 52,9 км².
Вужыск
Вужыск (Ву́жиськ) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Бязводнае
Бязво́днае (, Безводное) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Манумент Перамогі (Мінск)
Манумент Перамогі — манумент-абеліск на плошчы Перамогі ў сталіцы Беларусі горадзе Мінску ў гонар воінаў Савецкай Арміі, партызанаў і падпольшчыкаў, якія здзейснілі гераічны подзвіг у гады Вялікай Айчыннай вайны.
Гісторыя
Спачатку размясціць велічны помнік Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне ў Мінску планавалася ў іншым месцы. Манумент, згодна з зацверджанымі афіцыйна ўмовамі конкурсу, абвешчанага ў 1946 годзе, павінны былі збудаваць «на Галоўнай плошчы цэнтральнага ансамбля горада». А вакол гэтай плошчы павінны былі паўстаць адміністрацыйныя будынкі. Ужо існуючыя аб’екты (будынак Цэнтральнага камітэта КП(б)Б, акруговы Дом афіцэраў і сквер) уключаліся да зноў створанага ансамбля. Такім чынам, спачатку манумент павінен быў быць збудаваным прыкладна ў раёне Кастрычніцкай плошчы. Аднак, першапачатковая задума была зменена — планаваную вышыню помніка 48 метраў паменшылі аж на 10 метраў, а плануемы матэрыял абеліска белы мармур быў зменены на шэры граніт.
У 1950 годзе Упраўленне па справах архітэктуры пры СМ БССР абвясціла конкурс на стварэнне праекта помніка-манумента воінам і партызанам. Удзел у конкурсе прынялі 70 архітэктараў і скульптараў Масквы, Ленінграда, Мінска, Рыгі і іншых гарадоў. Першая прэмія была прысуджана праекту пад дэвізам «Беларусь» архітэктараў-мастакоў з Мінска Г. У. Заборскага і У. А. Караля.
Па словах Г. Заборскага, ідэя помніка ўзнікла яшчэ ў 1942 годзе, паколькі яго стваральнік цвёрда быў упэўнены ў перамозе СССР у вайне. Непасрэдна да ўсталявання манумента на плошчы знаходзіўся сімвалічны камень, абгароджаны вісячымі ланцугамі на 4 невялікіх слупах.
Скульптарамі сталі Заір Азгур, Андрэй Бембель, Аляксей Глебаў, Сяргей Селіханаў. Граніт на абліцоўку Манумента Перамогі быў дастаўлены з-пад Днепрапятроўска і Жытоміра (Украіна), мазаіку для Ордэна Перамогі даслалі з Акадэміі мастацтваў Ленінграда, а разьбу на граніце выканалі ўкраінскія муляры; бронзавыя ж гарэльефы, меч і вянкі адлівалі ленінградскія майстры заводу «Манументскульптура».
Урачыстае адкрыццё помніка ў гонар перамогі савецкага народа над фашысцкай Германіяй і на ўшанаванне памяці воінаў Савецкай Арміі і партызан, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну, было прымеркавана да 10-й гадавіны вызвалення Беларусі і адбылося ў 1954 годзе. З тых часоў манумент з’яўляецца упрыгажэннем сталіцы Беларусі, а таксама месцам правядзення розных мерапрыемстваў у гонар подзвігу савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне, у прыватнасці ў чарговыя гадавіны Дня Перамогі. У дзень 17-годдзя з дня вызвалення Мінска 3 ліпеня 1961 года ў падножжа манумента Перамогі быў запалены Вечны агонь.
9 мая 1992 года праваахоўныя органы, падпарадкаваныя старшыні Савета міністраў Вячаславу Кебічу, не прапусцілі ўскласці кветкі да манумента ў час афіцыйнай цырымоніі калону БНФ, на чале якой ішлі дэпутаты Вярхоўнага Савета Беларусі Сяргей Навумчык і Зянон Пазняк, а таксама пісьменнік-франтавік Васіль Быкаў. 3 ліпеня, у дзень 50-годдзя вызвалення Беларусі ад нацысцкай акупацыі, сітуацыя паўтарылася. Сярод тых ветэранаў, каго не прапусцілі да помніка апынуўся і яго аўтар — архітэктар Георгій Заборскі, пра што ён пазней выказаўся так :
Апошнія аднаўленчыя работы на плошчы Перамогі, у тым ліку і звязаныя з манументам Перамогі, здзяйсняліся ў сярэдзіне 2000-х гадоў. Зараз (канец 2000-х) плошча і помнік добра ўпарадкаваны, працуе асвятленне і падсвятленне манумента.
Архітэктура
На перакрыжаванні праспекта Незалежнасці і вуліцы Захарава. Кампазіцыйна завяршае ансамбль плошчы Перамогі і з’яўляецца яе вышыннай дамінантай, замыкае перспектыву вуліц, якія праменнямі сыходзяцца да яго. Паўкружныя фасады дамоў, што агінаюць плошчу з паўночна-ўсходняга боку, утвараюць своеасаблівае абрамленне помніка. Манумент добра праглядаецца з многіх кропак прылеглага раёна і паркаў каля ракі Свіслач.
Абеліск пастаўлены па гранёны расшыраны ўнізе стылабат (чорны лабрадарыт), на якім выява бронзавага мяча, абвітага лаўровай галінкай (скульптар С. Салтыкоў). Уся кампазіцыя размешчана на шырокім васьмігранным ступеньчатым подыуме, 4 грані якога прарэзаны кубічнымі стылабатамі (чорны лабрадарыт) з 4 бронзавымі лаўровымі вянкамі на іх (скульптар С. Адашкевіч), якія сімвалізуюць чатыры франты, байцы якіх прымалі ўдзел у вызваленні Беларусі. Перад манументам 3 ліпеня 1961 г. запалены Вечны агонь, неслі ганаровую варту піянеры і камсамольцы.
Першапачаткова манумент быў размешчаны на круглай у плане плошчы. У 1984 годзе, у сувязі з увядзеннем у дзеянне Мінскага метрапалітэна, плошча перад помнікам пераплапавана (вырашана ў 2 узроўнях; архітэктары Б. Ларчанка, Б. Школьнікаў, К. Вязгін). Пад зямлёю аснова манумента абкружана кальцавой абходнай галерэяй, звязанай са станцыяй метрапалітэна. Галерэя пераходзіць у круглую мемарыялыіую залу, прысвечаную памяці герояў, загінуўшых у Вялікую Айчынную вайну. У цэнтры яе вянок, выкананы з мастацкага шкла з падсветкай знутры (мастак В. Позняк), — сімвал Вечнага агню памяці. На сцяне бронзавыя выява Зоркі Героя Савецкага Саюза і пласціны з імёнамі 566 ураджэнцаў Беларускай ССР і інш. саюзных рэспублік, якія ўдзельнічалі ў вызваленні Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў і ўдастоены звання Героя Савецкага Саюза. Гранітныя лесвіцы вядуць з залы на плошчу. Сіметрычныя лесвічныя выхады аформлены масіўнымі гранітнымі блокамі. На іх верхніх пакатых гранях — выкананыя ў бронзе выявы прыспушчаных сцягоў (скульптар М. Рыжанкоў).
Ад выхадаў да манумента вядуць ланцужкі невялікіх гранітных блокаў (па 6 з кожнага боку) з надпісамі-прысвячэннямі гарадам-героям Маскве, Ленінграду, Валгаграду, Адэсе, Севастопалю, Кіеву, Наварасійску, Керчы, Туле, Брэсцкай крэпасці-герою, Смаленску, Мурманску і выявамі ўзнагарод. Пляцоўка, на якой размешчаны помнік, упрыгожана кветкамі і пасадкамі елкі.
Кастрычніцкая плошча (Мінск)
Кастрычніцкая плошча — плошча ў цэнтры Мінска.
Плошча размешчана ў Цэнтральным раёне паміж праспектам Незалежнасці, вуліцамі Энгельса і Інтэрнацыянальнай. З усходу плошча абмежавана будынкам Палаца культуры прафсаюзаў.
Акрамя гэтых будынкаў, на плошчы размешчаны будынак РУП «Белтэлекам», Мінскага абласнога выканаўчага камітэта, Палаца Рэспублікі. На плошчы ўстаноўлены знак «Нулявы кіламетр» і вялікі тэлевізійны экран. З боку праспекта Незалежнасці да Кастрычніцкай плошчы прылягае Цэнтральны сквер з былымі ўрадавымі трыбунамі, у цэнтры якога ўстаноўлены старадаўні фантан са скульптурай «Хлопчык з лебедзем». Вакол сквера размешчаны Цэнтральны Дом афіцэраў, рэзідэнцыя Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, Нацыянальны акадэмічны тэатр імя Янкі Купалы. На плошчы размешчаны выхады станцый метро «Кастрычніцкая» і «Купалаўская».
Гісторыя
Першапачатковая назва плошчы — Цэнтральная. Плошча праектавалася і забудоўвалася ў 1949—1950 гг. Аўтарамі праекту забудовы былі Г. П. Баданаў, У. Кароль, Л. Мацкевіч, М. Асмалоўскі, М. Паруснікаў.
У верасні 1952 г. на плошчы быў устаноўлены помнік І. В. Сталіну вышынёй 10 м. У 1957 г. паміж Цэнтральнай плошчай і Цэнтральным скверам былі пабудаваны ўрадавыя трыбуны, з якіх партыйна-дзяржаўнае кіраўніцтва БССР прымала парады і вітала дэманстрацыі. Такім чынам, Цэнтральная плошча набыла статус галоўнай плошчы горада. 3 лістапада 1961 г. помнік Сталіну быў знішчаны (узарваны). У 1966 г. адкрыўся пабудаваны на плошчы музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. У 1984 г. плошча была перайменавана ў Кастрычніцкую, на ёй пачалося будаўніцтва Палаца Рэспублікі, якое зацягнулася на 17 гадоў, у выніку чаго статус цэнтральнай плошчы вярнуўся да плошчы Леніна. У 1998 г. быў усталяваны памятны знак «Нулявы кіламетр».
У цяперашні час плошча часта становіцца месцам правядзення канцэртаў, гулянняў, а таксама грамадска-палітычных акцый, пад час якіх плошча ўпрыгожваецца адпаведнай атрыбутыкай. Пачынаючы з 2000 года, кожную зіму ў цэнтры плошчы ўсталёўваецца самая высокая ў краіне штучная ёлка (вышыня — 30 м, дыяметр — 18 м.), вакол якой заліваюць коўзанку, а над самой плошчай праводзяць святочную ілюмінацыю.
Спасылкі
Кастрычніцкая плошча (былая Цэнтральная)
NGC 131
NGC 131 (іншыя абазначэнні — ESO 350-21, MCG ?6-2-10, IRAS00271-3332, PGC 1813) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
I з’езд РСДРП
Першы з'езд РСДРП — адбыўся нелегальна ў Мінску 1-3 (13-15) сакавіка 1898 г. у кватэры Пятра Румянцава на Захар'еўскай вуліцы.
З'езд абвясціў заснаванне Расійскай сацыял-дэмакратычнай рабочай партыі. На ім прысутнічала 9 дэлегатаў ад 6 мясцовых сацыял-дэмакратычных арганізацый: Пецярбургскага, Маскоўскага , Кіеўскага (П. Л. Тучапскі) і Екацярынаслаўскага (К. А. Петрусевіч) «Саюзаў барацьбы за вызваленне рабочага класа», два ад кіеўскай «Рабочай газеты» ( і М. А. Вігдорчык), трое ад Бунда (А. І. Крэмер, А. Я. Мутнік, Ш. Кац). За 3 дні адбылося 6 паседжанняў. Пратаколы не вяліся, запісваліся толькі рэзалюцыі з'езда. Партыю вырашылі назваць Расійскай сацыял-дэмакратычнай партыяй. Пазней пры складанні Маніфеста ў назву было ўнесена слова «рабочая». Было вырашана, што вышэйшым органам партыі з'яўляецца з'езд, а выканаўчым — цэнтральны камітэт (ЦК), які выбіраецца з'ездамі і падсправаздачны яму. У рэзалюцыі па нацыянальным пытанні было запісана, што партыя прызнае за кожнай нацыянальнасцю права на самавызначэнне, у тым ліку і права на нацыянальную аўтаномію сацыял-дэмакратычных рухаў.
З'езд адхіліў ідэю цэнтралізму ў кіраванні партыяй. Быў абраны ЦК з 3 чалавек (Радчанка, Эйдэльман, Крэмер), «Рабочая газета» была прызнана афіцыйным органам партыі. З'езд прыняў рашэнне пра выданне Маніфеста партыі і даручыў яго рэдагаванне ЦК. Гэты дакумент быў падпісаны Пятром Струвэ і надрукаваны ў падпольнай друкарні ў Бабруйску. Пазней Маніфест быў апублікаваны ў сацыял-дэмакратычных газетах Берліна, Парыжа, Лондана, Жэневы. Адразу пасля з'езда «Саюзы барацьбы» і сацыял-дэмакратычныя групы пачалі ператварацца ў партыйныя камітэты.
Аднак партыя як адзіная сацыял-дэмакратычная арганізацыя яшчэ не была створана: не былі прыняты статут і праграма, 8 з 9 дэлегатаў пасля з'езда былі арыштаваны, друкарню і трэці нумар «Рабочай газеты» захапіла паліцыя. На II з'ездзе РСДРП (1903) расійская сацыял-дэмакратычная партыя раскалолася на бальшавікоў і меншавікоў.
Хейгерстаўн (Мэрыленд)
Хейгерстаўн (Hagerstown) — горад з мясцовым самакіраваннем у штаце Мэрыленд, ЗША. Адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт акругі Вашынгтон. Насельніцтва — 39 662 чалавекі (перапіс 2010 года, 6-ы па колькасці жыхароў у штаце). У горадзе размешчаны завод кампаніі Mack Trucks, які выпускае каробкі перадач. Чыгуначны вузел.
Ірына Ігараўна Чукісава
Ірына Ігараўна Чукісава (нар. ) — беларуская футбалістка. Выступала за зборную Беларусі.
Клубная кар’ера
У 2003 годзе гуляла за каманду «Эдэль-Іма» (Дзяржынск). У 2004 годзе гуляла за ЖФК «Няміга» (Мінск).
У 2016 годзе склала кантракт з казахстанскім клубам «Астана».
У сезоне 2018 года была начальніцай жаночай каманды маскоўскага «Лакаматыва».
Жэлю Жэлеў
Жэлю Міцеў Жэлеў (3 сакавіка 1935, Весялінава, Балгарыя — 30 студзеня 2015) — балгарскі філосаф і палітык, першы абраны дэмакратычным шляхам Прэзідэнт Рэспублікі Балгарыі.
Прэзідэнт Балгарыі з 1990 па 1997 гады (займаў пасаду два тэрміны: 1990—1992, 1992—1997).
Біяграфія
Жэлю Жэлеў нарадзіўся 3 сакавіка 1935 года ў сяле Весялінава, Шуменская вобласць. Атрымаў сярэднюю адукацыю ў Другой мужчынскай гімназіі ў Шумен, у 1958 годзе скончыў Сафійскі ўніверсітэт па спецыяльнасці «філасофія».
Пачаў працоўную дзейнасць сакратаром камітэта ДКМС ў родным сяле, дзе ў 1960 годзе быў прыняты ў БКП.
У 1961—1964 гадах вучыўся ў аспірантуры філасофскага факультэта на кафедры дыялектычнага і гістарычнага матэрыялізму Сафійскага ўніверсітэта імя Клімента Ахрыдскага. У 1974 годзе абараніў кандыдацкую, а ў 1988 годзе — доктарскую дысертацыі.
У 1975 годзе паступіў на працу ў Інстытут культуры. У 1977—1982 гадах загадчык секцыяй культуры і асобы ў Інстытуце.
Доктар філасофскіх навук (працы ў галіне анталогіі).
Грынбелт (Мэрыленд)
Грынбелт (Greenbelt) — горад у акрузе Прынс-Джорджэс (штат Мэрыленд). Грынбелт быў адным з трох «зялёных» гарадоў, спланаваных у 1935 годзе ў рамках праграмы перасялення. 11-ы па колькасці жыхароў у штаце. Насельніцтва - 23 068 чалавек (2010).
Бабенбергі
Маркграфы Аўстрыі
У 976 годзе нейкі Леапольд Бабенберг, граф з даліны Дуная, сын ці ўнук Арнульфа Злога быў прызначаны імператарам Атонам II маркграфам Усходняй маркі. Гэта была невялікая тэрыторыя на мяжы з землям венграў, вылучаная са складу Баварыі пасля паўстання баварскага герцага супраць імператара. Усходняя марка павінна была служыць буферам паміж нямецкімі і венгерскімі ўладаннямі і трымаць абарону граніц імперыі. Дата ўзыходжання Леапольда на прастол Усходняй маркі лічыцца пачаткам аўстрыйскай дзяржаўнасці. Ужо пры пераемніку Леапольда Генрыху I з'явілася назва Аўстрыя (стара-ням. Ostarrîchi). Наступныя маркграфы Адальберт і Эрнст працягвалі барацьбу з венграмі і падтрымлівалі германскіх імператараў.
Леапольд II у канцы XI стагоддзя пачаў праводзіць больш незалежную палітыку і выступіў супраць імператара ў барацьбе за інвестытуру. Яго сын Леапольд III заслужыў рэпутацыю заступніка хрысціянства і заснавальніка манастыроў, а пазней быў кананізаваны і абвешчаны патронам Аўстрыі.
Герцагі Швабіі
Одзін з сыноў маркграфа Леапольда, Эрнст I, атрымаў у 1012 годзе ад імператара Генрыха II прастол герцагства Швабія. Аднак у Швабіі Бабенбергі не знайшлі значнай падтрымкі мясцовага дваранства. Эрнст II і Герман IV нават выступілі супраць імператара Конрада II і пацярпелі паражэнне. У 1038 годзе Швабія была забрана ў Бабенбергаў і перададзена сыну імператара.
Першыя герцагі Аўстрыі
Старэйшы сын Леапольда III Леапольд IV атрымаў у 1136 годзе за падтрымку германскага караля Конрада III Гогенштаўфена супраць дому Вельфаў герцагства Баварыю. Аднак ужо ў 1156 годзе яго брат Генрых II Язаміргот быў вымушаны вярнуць Баварыю Вельфам. У якасці кампенсацыі імператар дараваў Генрыху II адмысловы патэнт, вядомы пад назвай «Privilegium Minus», якім Аўстрыя ўзводзілася ў статус герцагства і атрымлівала шырокія правы самакіравання.
Пры Генрыху II Язаміргоце і яго пераемніку Леапольдзе V пачалося бурнае развіццё Аўстрыі і яе новай сталіцы — Вены. Дзяржава стала адным з найбольш моцных і квітнеючых герцагстваў Германіі, а аўтарытэт Бабенбергаў значна ўзрос. Дынастычныя шлюбы звязалі Бабенбергаў з найважнейшымі дамамі Цэнтральнай Еўропы (Гогенштаўфены, Арпады, Пржэмыславічы), а таксама з імператарамі Візантыі. Леапольд V увайшоў гісторыю дзякуючы свайму ўдзелу ў Трэцім крыжовым паходзе і паланенню англійскага караля Рычарда Львінае Сэрца ў 1192 годзе. У 1186 годзе Леапольд V заключыў Санкт-Георгенбергскі дагавор аб пераходзе ў спадчыну герцагства Штырыя і праз чатыры гады далучыў Штырыю да сваіх уладанняў.
Падзенне Бабенбергаў
На працягу некалькіх дзесяцігоддзяў пасля гібелі Фрыдрыха II уладу над Аўстрыяй аспрэчвалі шматлікія прэтэндэнты на герцагскую карону, мужы і дзеці сястры і пляменніцы апошняга Бабенберга. У 1251 годзе перамогу атрымаў Пржэмысл Отакар II, кароль Чэхіі, які стварыў вялікую дзяржаву з чэшскіх, аўстрыйскіх і карынтыйскіх зямель, якая распасціралася да Адрыятычнага мора. Але ў 1276 годзе ён пацярпеў паражэнне ад германскага імператара Рудольфа I Габсбурга і быў вымушаны саступіць таму Аўстрыю. З гэтага часу Аўстрыйская манархія перайшла пад уладу дынастыі Габсбургаў, якія, аднак, не былі спадчыннікамі Бабенбергаў.
Грыгорый XVI
Грыгорый XVI (Gregorius PP. XVI; свецкае імя: Bartolomeo Alberto Cappellari;, Белуна, Італія — , Рым), Папа Рымскі (2 лютага 1831 — 1 чэрвеня 1846).
Біяграфія
Актыўна спрыяў адраджэнню місіянерскай дзейнасці каталіцкай царквы. Прызначыў 95 епіскапаў-місіянераў, выдзяліў 15 новых місіянерскіх дыяцэзій, 36 апостальскіх вікарыятаў. Закладаў семінарыі для духавенства мясцовага паходжання. Пры яго пантыфікаце ва Усходняй Еўропе былі створаныя ўстановы, якія рыхтавалі місіянераў, а таксама супольнасці дзеля збору сродкаў для насельніцтва зямель, на якія высылаліся місіі. Высылаў місіі ў Абісінію, Палінезію, Кітай, Індыю, да індзейцаў Паўночнай Амерыкі.
У энцыкліцы «Mirari vos» (1832) асудзіў дактрыну лібералізму і ідэю раздзялення дзяржавы і царквы, падкрэсліў божы характар царквы і аўтарытэт яе настаўнай дзейнасці. У энцыкліках «Singulari nos» (1834) і «Dum acerbissimas» (1835) асудзіў ідэалогію рацыяналізму. У брэве «In supremo» (1839) асудзіў рабства і гандаль рабамі як з’явы, недастойныя хрысціян.
Пясчанскі
Пясчанскі — сяло ў Качырскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Пясчанскай сельскай акругі. Код КАТА — 554863400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 607 чалавек (298 мужчын і 309 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1240 чалавек (592 мужчыны і 648 жанчын).
Партрэт Ежы Радзівіла
«Партрэт Ежы Радзівіла» — карціна са збораў Нясвіжскага замка, напісаная пасля 1591 года невядомым італьянскім (?) мастаком. Захоўваецца ў калекцыі ў Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь ( ЗЖ—115). Памер карціны —.
Гісторыя
Рэстаўрыраваны ва Усесаюзнай цэнтральнай навукова-даследчай лабараторыі па кансервацыі і рэстаўрацыі музейных мастацкіх каштоўнасцей С. С. Чураковым у 1968—1972 гадах (Масква).
Апісанне
Князь намаляваны ў адзенні каталіцкага прапаведніка. На ім прыгожая чырвоная разлятайка і манаская шапка. Старанна выпісаныя дэталі твару, свабодная, ураўнаважаная кампазіцыя сведчаць пра тое, што невядомы мастак атрымаў добрую адукацыю ў мастацкіх навучальных установах еўропы.
Варапаева
Гісторыя
Варапаева ўзнікла ў XVI стагоддзі на месцы пасялення нейкага Станіслава Варапая, які згадваецца ў крыніцах 50-х гадоў XVI стагоддзя.
У апісанні размежавання маёнткаў Галбея і Дунілавічы, датаваным 1558 годам, згадваецца «дарога, што ідзе ад Станіслава Варапая да Дунілавічаў». Пазнейшае, недатаванае апісанне той жа мяжы, згадвае ў тым жа месцы «дарогу з Варапаева да Дунілавічаў», а ў іншым — «Варапаеўскія грунты», якія межавалі з грунтамі вёскі Мышкі.
NGC 5734
NGC 5734 (іншыя абазначэнні — ESO 580-16, MCG -3-38-3, IRAS14423-2039, PGC 52678) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Княжына (Холм-Жыркоўскі раён)
Княжына (Княжино) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Агібалаўскага сельскага паселішча.
Варапаева
Гісторыя
Наступны ўспамін датуецца 1667 годам. У другой палове XVII стагоддзя Варапаева было ўласнасцю старадубскага старасты Яна Казіміра Бяганскага. У 1784 годзе двор Варапаева належаў былому падскарбію літоўскаму Антонію Тызенгаўзу, пры двары існавалі млын і тартак.
Зефір дубовы
Зефір дубовы (Favonius quercus) — дзённы матылёк сямейства блакітніц.
Княжына (Холм-Жыркоўскі раён)
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
Зефір дубовы
Назва
Этымалогія навуковай назвы з quercus — дуб, адна з кармавых раслін вусеняў.
Варапаева
Гісторыя
У 1800 годзе Варапаева пазначылі на карце Дзісенскага (у склад якога ўваходзіла паселішча) і Вілейскага паветаў Мінскай губерні. У гэты час тут існаваў фальварак, уладанне графіні Пшаздзецкай. З 1843 Варапаева ўваходзіла ў склад Віленскай губерні. У 1860-я ў фальварку, які здаваўся ў арэнду і ўваходзіў у маёнтак Паставы, працавалі цагельня, вадзяны млын з сукнавальняй і карчма (шынок). У 1896—1897 праз Варапаева праклалі чыгунку.
Княжына (Холм-Жыркоўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Зефір дубовы
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла: 13-17 мм. Верхні бок крылаў самцоў аксаміціста-карычневы, з ярка-сінім адлівам, бачным пад пэўным вуглом, з чорна-бурай аблямоўкай. Асноўны фон афарбоўкі крылаў самкі — чорны, буйное сіняе поле пераважна ля аснавання пярэдніх крылаў. Ніжні бок крылаў у абодвух палоў шэрага колеру з прыкметнай белай лініяй на абодвух крылах і аранжавай плямай ля «хвосцікаў» на задніх крылах.
Арэал
Еўропа (акрамя крайняй поўначы) Каўказ і Закаўказзе, Пярэдняя Азія, Заходні Казахстан, Паўночная Афрыка. Сустракаецца на большай частцы тэрыторыі Усходняй Еўропы, за выключэннем крайняй поўначы і шэрагу засушлівых раёнаў паўднёва-усходу еўрапейскай часткі Расіі і Украіны. На поўначы Беларусі сустракаецца адзінкавымі экзэмплярамі. Рэдкі ў Прыбалтыцы. У гарах Вялікага Каўказа сустракаецца на вышынях да 1500 м над узр. м.
Княжына (Холм-Жыркоўскі раён)
Гісторыя
У 2004—2019 гадах у складзе Сцешынскага сельскага паселішча.
Варапаева
Гісторыя
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Варапаева апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе зрабілася цэнтрам гміны Дзісенскага павета Віленскага ваяводства. У мястэчку меліся лесапільня і цагельня, працавалі вадзяны, паравы і электрычны млыны. Тут адбудавалі знішчаны ў Першую сусветную вайну графскі палац, дзе налічвалася звыш 20 пакояў, у тым ліку зала для танцаў, мелася багатая бібліятэка, калекцыя зброі і музычных інструментаў (па 1939 яна трапіла ў Мінск). У 1923 у Варапаеве адкрылася пачатковая школа імя Ю. Пілсудскага, клуб моладзі. Цягам 1931—1937 у мясцовай цяпліцы і плодагадавальніку працаваў І. Сікора. У 1934 у мястэчку збудавалі касцёл Св. Міхала, пры якім дзейнічаў Саюз каталіцкай моладзі.
Зефір дубовы
Біялогія
Развіваецца ў адным пакаленні за год. Час лёту з канца чэрвеня да пачатку жніўня.
Матылі любяць цень і пераважна трымаюцца пад полагам лесу або ў кронах дрэў і хмызнякоў (асабліва самкі), пераважна дуба. Самцы ахоўваюць сваю індывідуальную тэрыторыю, праганяючы з яе іншых матылькоў.
Варапаева
Гісторыя
У 1939 Варапаева ўвайшло ў БССР, у Дунілавіцкі раён Вілейскай вобласці. У Другую сусветную вайну з чэрвеня 1941 да 4 ліпеня 1944 мястэчка знаходзілася пад нямецкай акупацыяй. У 1950 паселішча атрымала афіцыйны статус гарадскога пасёлка і зрабілася цэнтрам Дунілавіцкага раёна. 20 студзеня 1960 Варапаева ўвайшло ў склад Глыбоцкага, з 1962 Пастаўскага раёна.
Аляксандр Іванавіч Багданчук
Аляксандр Іванавіч Багданчук (падпольныя псеўданімы: Волкаў; Віктар; Стах;, Ляхавічы Слуцкага павета Мінскай губерні, цяпер Брэсцкай вобласці — ) — грамадска-палітычны дзеяч, рэдактар, мемуарыст.
Зефір дубовы
Біялогія
Самка пасля спарвання адкладае яйкі па адным (альбо часам па 2-3 штукі) на маладыя галінкі ля аснавання пупышак. Зімуе на стадыі яйка. Вусені сілкуюцца пупышкамсі і лісцем шматлікіх парод дрэў і хмызнякоў: дуб, дуб звычайны, чаромха, яблыня, маліна, Malus pumila, ясень, ляшчына звычайная.
Варапаева
Інфраструктура
У пасёлку працуюць сярэдняя і музычная школы, 2 дашкольныя ўстановы, бальніца, паліклініка, 2 бібліятэкі, дом культуры, пошта і іншыя.
Аляксандр Іванавіч Багданчук
Біяграфія
Падчас 1-й сусветнай вайны знаходзіўся ў эвакуацыі ў Пензенскай губерні. У 1922 вярнуўся ў Заходнюю Беларусь, стаў членам КПЗБ. У 1926—1935 сакратар Слонімскага райкама КСМЗБ, сакратар Слонімскага, Навагрудскага акруговых камітэтаў КПЗБ. У ліпені 1935 рэдактар газеты «На акупанта!» — органа Навагрудскага акруговага камітэта КПЗБ. Неаднаразова арыштоўваўся польскімі ўладамі; правёў у турмах каля 7 гадоў. У 1935 перайшоў у СССР. Рэпрэсаваны ў 1937, асуджаны на 10 гадоў пазбаўлення волі. У 1953 рэабілітаваны. З'явіўся прататыпам аднаго з герояў паэмы М. Танка «Нарач». Аўтар мемуараў.
Зефір дубовы
Біялогія
Стадыя вусеня з канца красавіка па чэрвень. Спачатку гусеніцы харчуюцца пупышкамі, а затым маладымі парасткамі і маладымі лісцем; спарадычна драпежнічаюць. Акукліванне на зямлі ў падсцілцы з сухіх лісця каля ствалоў дрэў альбо на галінах у павуцінным кокане. Стадыя кукалкі каля 14 дзён.
Варапаева
Эканоміка
Прадпрыемствы дрэваапрацоўчай і харчовай галін прамысловасці.
Гадынь (вёска)
Гадынь (Годи́нь) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Серніа
Серніа (Sernio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сондрыа.