cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Котра (рака)
Назва
Суседства балцкіх гідронімаў, утвораных ад розных каранёў з дапамогай аднаго і таго ж пашыральніка, таксама ў парах *Немілна́ — *Акілна́ (Nem- / Ak-, -ln-) каля Лоева, або * — *Аката́ (Gard- / Ak-, -at-) каля смаленскага мястэчка Угра.
Аменемхет II
Пры ім умацаваліся эканамічныя сувязі Егіпта з суседнімі краінамі. Прадаўжаў палітыку ваеннага і эканамічнага пранікнення ў краіны Куш (тэрыторыя сучаснага Судана і часткі Егіпта) і ў Пунт (Усходняя Афрыка).
Котра (рака)
Гідраграфія
Пачынаецца на тэрыторыі Літвы (Варэнскі раён), амаль на ўсім працягу цячэ праз лес. Непадалёк таксама пачынаецца і цячэ ў процілеглым напрамку рака (ці хутчэй, ручай) Катра, што ўпадае ў спрамленую раку Нізянка.
Аменемхет II
Паводле Манефона, загінуў у выніку палацавага перавароту.
Котра (рака)
Гідраграфія
Гідраграфічная сетка ў вярхоўі Котры значна трансфармавалася ў апошнія 100—150 гадоў за кошт прыродных эразійных працэсаў і асушальнай меліярацыі.
Існуе версія, пацверджаная старымі картамі, што ў другой палове XIX стагоддзя ў выніку працэсу біфуркацыі рака Пеляса раздзялілася на дзве ракі — Улу і Котру. Рэчышча Котры ў самым вярхоўі, у сваю чаргу, было разарвана ў выніку правядзення гідрамеліярацыйных работ.
Даліна ракі да возера Корава выразная, яе шырыня 300—500 м. Пойма двухбаковая, шырынёй 300—500 м; да вусця Рычы нізкая, роўная, забалочаная, ніжэй — звілістая, сухая; сустракаюцца невялікія, але глыбокія поймавыя азёры.
Рэчышча спачатку слаба-, потым моцназвілістае, ніжэй вёскі Агароднікі Шчучынскага раёна на працягу 3 км камяністы перакат. Шырыня рэчышча ў межань 10—20 м. Берагі да р. Скарбянка спадзістыя, слаба-забалочаныя, ніжэй — стромкія, вышынёй 1—5 м, у ніжнім цячэнні да 15 м. Вусце знаходзіцца на поўдзень ад вёскі Коматава Гродзенскага раёна.
Найвышэйшы ўзровень разводдзя ў канцы сакавіка — пачатку красавіка. Замярзае ў канцы снежня, крыгалом у пачатку сакавіка.
У пойме меліярацыйныя каналы. Ад вусця ўверх па цячэнні (35 км) рыбапрамысловы ўчастак. У басейне ракі знаходзяцца азёры Берштаўскае, Зубраўка, Цімніца.
Асноўныя прытокі: Скарбянка, Нявіша, Жэчка, Астрынка, Рыча, Скідалька, Пыранка.
На рацэ
Вёскі: Бершты. Зоны адпачынку: Котра (уздоўж ракі), Скідаль (па левабярэжжы).
На левабярэжжы Котранская пушча.
Краснікі
Назву Кра́снікі маюць:
Уладлен Рыгоравіч Лахоня
Уладлен Рыгоравіч Лахоня (, Днепрапятроўск — 14 ліпеня 2021, Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Львоўскі політэхнічны інстытут у 1959 годзе. Працаваў у праектных арганізацыях Алма-Аты, Адэсы, з 1972 года — галоўны архітэктар майстэрні ў Белжылпраекце, з 1975 года — архітэктар Мінскага мастацка-вытворчага камбіната. У 1978—1983 гадах вучыўся ва Украінскім паліграфічным інстытуце па спецыяльнасці мастак-графік.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1961 года. Пражываў у Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): ПДП гарадоў і курортаў Казахстана (1959—1969), рэканструкцыя Варанцоўскага палаца, Музея заходняга мастацтва ў Адэсе (1969—1972), Мінскага педінстытута замежных моў, Рэспубліканскай сельскагаспадарчай бібліятэкі, прадпрыемстваў грамадскага харчавання ў Мінску (1975—1983).
NGC 5451
NGC 5451 — частка галактыкі ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Горы Вярнадскага
Горы Вярна́дскага — падлёдавы горны хрыбет ва Усходняй Антарктыдзе, усходняя частка Зямлі Каралевы Мод. Адкрыты ў 1964 годзе 9-й савецкай антарктычнай экспедыцыяй і названыя ў гонар расійскага гісторыка Г. У. Вярнадскага.
Даўжыня хрыбта каля 400 км, вышыні больш за 1600 м. Таўшчыня ледавіковага покрыва да 1 км.
Галіна Мікалаеўна Рэйзіна
Галіна Мікалаеўна Рэйзіна (красавік , — ) — беларускі спецыяліст у галіне калёснага і гусенічнага машынабудавання. Доктар тэхнічных навук (2006), прафесар.
Біяграфія
Працавала ў Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (факультэт інфармацыйных тэхналогій і робататэхнікі, кафедра «Вышэйшая матэматыка № 1», прафесар).
Навуковыя інтарэсы: імітацыйнае мадэляванне; аналіз складаных дынамічных сістэм; статыстычны аналіз.
Стэланела
Стэланела (Stellanello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 854 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 49 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 17020. Тэлефонны код — 0182.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Грушатычы
Грушатычы (Груша́тичі) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Вольныя танцы
Назву Вольныя танцы маюць музычныя альбомы, выдадзеныя лэйблам «БМАgroup»:
Гуантанама (правінцыя)
Мяжуе з ваенна-марской базай ЗША Бухта Гуантанама.
У паўночна-усходняй частцы правінцыі размешчана частка тэрыторыі нацыянальнага парку імя Аляксандра Гумбальта.
Танкавыя войскі СССР
Танкавыя войскі Узброеных Сіл СССР — род войск у Сухапутнай арміі Узброеных Сіл СССР, які існаваў з 1929 па 1991.
Танкавыя фарміраванні з’яўляліся галоўнай ударнай сілай сухапутных войск і магутным сродкам узброенай барацьбы, прызначаным для вырашэння найбольш важных задач у розных відах ваенных (баявых) дзеянняў. Мелі найменні ў Расіі, імперскага і савецкага перыядаў, з:
Паветрана-дэсантныя войскі СССР
Паветрана-дэсантныя войскі Узброеных Сіл СССР (ПДВ УС СССР) — род войск Узброеных Сіл СССР. Прызначаўся для ахопу праціўніка па паветры і выканання задач у яго тыле па парушэнні кіравання войскамі, захопу і знішчэнню наземных элементаў высокадакладнай зброі, зрыву вылучэння і разгортвання рэзерваў, парушэння дзейнасці тылу і камунікацый, а таксама па прыкрыцці (абароне) асобных напрамкаў, раёнаў, адкрытых флангаў, блакаванні і знішчэнню высаджаных паветраных дэсантаў і выканання іншых задач.
Востраў (Ганцавіцкі раён)
Во́страў (, Остров) — аграгарадок у Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Нацкага сельсавета. размешчаны за 20 км на паўночны ўсход ад горада і чыгуначнай станцыі Ганцавічы на лініі Лунінец — Баранавічы, на правым беразе ракі Нача.
Азатаван
Азатава́н (Ազատավան) — сяло ў марзе Арарат, у цэнтры Арменіі. Размешчана на трасе Ерэван — Сцепанакерт, непадалёк ад чыгункі Ерэван — Ерасх, за 5 км на паўночны захад ад горада Арташата, паміж сёламі Баграмян і Бурастан, на паўночны ўсход ад сяла Беркануш.
Яўген Васілевіч Сняткоў
Яўген Васілевіч Сняткоў (Евгений Васильевич Снятков;,  — ) — вучоны, фізік, кандыдат фізіка-матэматычных навук (1936), прафесар (1933).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Тула. У 1912 годзе скончыў Маскоўскі ўніверсітэт. У 1912—1919 гадах працаваў у Мінскай гімназіі, дзе выкладаў фізіку і матэматыку. У 1920—1921 гадах працаваў у Мінскім політэхнічным інстытуце. З 1921 года ў Беларускім дзяржаўным універсітэце, з 1935 года — загадчык кафедры электрамагнітных ваганняў фізіка-матэматычнага факультэта.
Малое-Бярдзяева
Малое-Бярдзяева (Малое-Бердяево) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Капырэўшчынскага сельскага паселішча.
Яўген Васілевіч Сняткоў
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых па вывучэнні працэсаў награвання дысперсных і калоідных асяроддзяў у электрычных палях звышвысокіх частот. Аўтар першага вучэбнага дапаможніка па радыётэхніцы на беларускай мове.
Малое-Бярдзяева
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Малое-Бярдзяева абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Малое-Бярдзяева не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Мірапольскага сельскага паселішча.
Аляксандр Пятровіч Крохалеў
Аляксандр Пятровіч Крохалеў (Крахалёў;, с. Сабацінаўка, Адэская вобласць, Украіна) — беларускі скульптар.
Біяграфія
Скончыў у 1960 годзе Мінскае мастацкае вучылішча, у 1972 — Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Вучыўся ў Л. Гумілеўскага, А. Анікейчыка, А. Бембеля, А. Глебава. Удзельнік мастацкіх выставак з 1967 года.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1976 года.
Пражывае ў г. Мінску.
Творчасць
Працуе ў манументальнай і станковай скульптуры. Асноўныя творы: помнік героям Мінскага падполля, мемарыялы «Спаленай вёсцы Брыцалавічы» (Мінская вобласць), «Маці-Беларусь», загінуўшым у Вялікую Айчынную вайну ў в. Вішнёва, «Землякам, якія не вярнуліся з вайны» ў г.п. Бялынічы (усе ў Магілёўскай вобласці, у сааўтарстве); станковыя кампазіцыі «Нармандыя-Нёман», «Космас», «Восеньскія вяселлі»; партрэты А. Клышкі, Я. Коласа, Ф. Дзяржынскага; алеі партрэтаў у г.п. Бялынічы і ў г.п. Круглае.
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, фондах БСМ, Івянецкім і Лунінецкім краязнаўчых музеях.
Ігнат Сымонавіч Легатовіч
Ігнат Сымонавіч Легатовіч (, маёнт. Малая Капліца, Гродзенскі павет — ) — беларускі і польскі паэт, педагог.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў шляхецкай сям'і. Рана страціў бацьку, і яго выхаваннем займаўся айчым Якуб Вішнеўскі. Скончыў дамініканскую школу ў Гродне, якая ўтрымлівалася на ўзроўні гімназіі. Затым паступіў у Віленскі ўніверсітэт на аддзяленне літаратуры і мастацтва, дзе ў 1817 атрымаў ступень магістра ў галіне філасофіі. Працаваў выкладчыкам лацінскай мовы ў Мінскай гімназіі (1817—1839), школьным інспектарам павятовых вучылішчаў у Лепелі, Полацку, і Вількаміры. У 1846, страціўшы зрок, пераехаў у Мінск, дзе заняўся рэпетытарствам і літаратурнаю творчасцю. Жыў бедна, бо не хапала пенсіі. Часта наведваў дом Марцінкевічаў, сябраваў з Вінцэнтам Дуніным-Марцінкевічам.
Вядомы як бібліёграф, выдавец гісторыка-літаратурных помнікаў, перакладчык, збіральнік афарызмаў. Меў багаты кнігазбор з унікальнымі выданнямі.
Быў узнагароджаны ордэнам Святога Станіслава 3-га класа.
Творчасць
Аўтар навуковай працы «Даследаванне пра лісты» (1817), кніг на польскай мове «Эпіграмы» (Вільня, 1848), дыдактычных двухрадковых максімаў «Алафтэгмы» (Вільня, 1854), павучальных кніг для дзяцей і юнацтва.
Эпіграмы I. Легатовіча звычайна манастрафічныя — ад двухрадковых мініяцюр да дванаццацірадковых вершаў з прыкметамі апавядальнасці. Тэматыка іх разнастайная, але традыцыйная для часоў Асветніцтва. Вершы і эпіграмы І. Легатовіча карысталіся вялікаю папулярнасцю ў тагачасным грамадстве. Паэт высмейваў і агульначалавечыя заганы, і непрыстойныя паводзіны і ўчынкі канкрэтных асоб. Эпіграмы І. Легатовіча скіраваны супраць зладзеяў, п'яніцаў, злосных жонак і графаманаў. Асаблівы рахунак І. Легатовіч выстаўляў дактарам, лячэнне якіх не толькі спустошала кішэню хворага, але і скарачала век, магчыма тут выявіўся горкі жыццёвы вопыт паэта, бо страціўшы зрок, ён доўга і безвынікова спрабаваў вярнуць яго з дапамогаю медыцыны.
Ёсць у Легатовіча эпіграмы, якія па форме і стылёвай арганізацыі тэксту ўпісваюцца ў свой жанр, аднак вылучаюцца інтанацыйнай цеплынёй, што зыходзіць ад зычліва-іранічнай вобразнасці. Напрыклад, словы пра тое, што зямны рай знаходзіўся не дзесьці між Тыграм і Еўфратам, а ля Нёмана («Дзе быў рай») успрымаюцца як прызнанне паэта ў любові да радзімы. Эпіграматычная ўмоўнасць дазволіла паэту быць крыху іранічным у дачыненні да гэтага супастаўлення, а таму вызваленым ад прэтэнцыёзнасці.
Легатовічавы мініяцюры, у якіх высмейваліся чалавечыя заганы, закраналі вострасацыяльныя пытанні свайго часу. Саркастычнае раскрыццё непрывабных паводзін і ўчынкаў як праявы чалавечай натуры ўвогуле перамяжалася з высмейваннем канкрэтных асоб. Самым вядомым творам І. Легатовіча была эпіграма на смерць жорсткага прыгонніка маршалка Мінскае губерні Леана Оштарпа, у якой сцісла і з'едліва паведамлялася, што пасля яго смерці «паны пакінуць піць — тады, сяляне, ежце».
Сацыяльны аспект з'яўляецца асноўным і ў эпіграме «Адказ хлопа». Пэўна, антыпрыгонніцкі пафас дадзеных твораў І. Легатовіча стаў тою акалічнасцю, якая звязала асобу паэта з ананімна надрукаваным у альманаху Адама Пянькевіча «Bojan» («Баян», 1838) беларускамоўным вершам «Скажы, Вяльможны Пане…» (напраўдзе ж, выдавец «Bojana» А. Пянькевіч у 1830-я гады яшчэ не меў сувязі з І. Легатовічам), за надрукаванне якога віленскі альманах быў забаронены цэнзурай. У гэтым творы паэт наблізіў сваю гаворку да людзей, сацыяльна прыніжаных. У сціслым беларуска-польскім дыялогу прыгоннага селяніна і пана больш гаваркі селянін, які не хоча мірыцца з сваім бяспраўным становішчам і, прадбачачы немінучае пакаранне прыгнятальніка на «страшным судзе», па-хрысціянску спачувае яму. Польскамоўны выраз «Цо тобе, хлопе, до тэго?», паўтораны вуснамі селяніна ў канцы дыялога надае вершаванай мініяцюры іранічны сэнс.
Губычы (Старасамбірскі раён)
Губычы (Гу́бичі) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Орыа-Канавезэ
Орыа-Канавезэ (Orio Canavese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1046 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 189 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 10060. Тэлефонны код — 0121.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Пруднікі
Назву Пру́днікі маюць:
Гуманэць
Гуманэць (Гумане́ць) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5452
NGC 5452 (іншыя абазначэнні — UGC 8867, MCG 13-10-14, ZWG 353.28, PGC 49426) — галактыка ў сузор’і Малая Мядзведзіца.
Аменемхет III
Аменемхе́т III — егіпецкі фараон (каля 1844—1797 да н.э.) эпохі Сярэдняга царства (XII дынастыя).
Праўленне Аменехета III — перыяд т.зв. другога росквіту Егіпта.
Звычайны ліс
Звычайны ліс (Vulpes vulpes) — драпежнае млекакормячае сямейства сабачых, найбольш распаўсюджаны і самы буйны від роду лісаў.
Апісанне
Даўжыня цела 60-90 см, хваста — 36-60 см, маса — 5-10 кг. Цела стройнае. Поўсць пушыстая, на спіне і з бакоў рыжавата-чырвоная з жоўтым адценнем, у т. зв. «сівадушак» з серабрыстым, цёмна-бурым, цёмна-шэрым або чырвона-серабрыста-бурым адценнем, у «крыжанак» з цёмным крыжападобным малюнкам на плячах і інш. Ліняе вясной і ўвосень.
Распаўсюджанне
Ліс распаўсюджаны вельмі шырока: на ўсёй тэрыторыі Еўропы, Паўночнай Афрыкі (Егіпет, Алжыр, Марока, паўночны Туніс), большай частцы Азіі (да паўночнай Індыі, паўднёвага Кітая і Індакітая), у Паўночнай Амерыцы ад арктычнай зоны да паўночнага ўзбярэжжа Мексіканскага заліва. Акліматызаваная у Аўстраліі і распаўсюдзілася па ўсім кантыненце, за выключэннем некаторых паўночных раёнаў з вільготным субэкватарыяльным кліматам.
Харчаванне
Актыўны ў любы час сутак, пераважна раніцай і ўвечары.
Ліс, хоць і належыць да тыповых драпежнікаў, сілкуецца вельмі разнастайнымі кармамі. Сярод ежы, якую ён ужывае, выяўлена больш 400 відаў адных толькі жывёл, не ўлічваючы некалькіх дзясяткаў відаў раслін. Асноўны корм — мышападобныя грызуны, птушкі; ловіць зайцоў, свойскіх курэй і гусей, есць насякомых, ягады.
Паўлава (Ярцаўскі раён)
Паўлава (Павлово) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Капырэўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Паўлава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Паўлава не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Мірапольскага сельскага паселішча.
Курбатаў
Курбатаў — прозвішча.
Дэшычы
Дэшычы (Де́шичі) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Нацыянальны медыцынскі ўніверсітэт імя Аляксандра Багамольца
Нацыянальны медыцынскі ўніверсітэт імя Аляксандра Аляксандравіча Багамольца (Національний медичний університет імені Олександра Богомольця) — вядучая вышэйшая медыцынская навучальная ўстанова Украіны. Гісторыя ўніверсітэта пачынаецца з 1841 года, калі быў заснаваны медыцынскі факультэт Імператарскага універсітэта св. Уладзіміра. Старонкі гісторыі НМУ ўпрыгожваюць імёны вядомых навукоўцаў-медыкаў — Мікалая Пірагова, Уладзіміра Караваева, Аляксандра Багамольца, Мікалая Амосава. Вядомы пісьменнік Міхаіл Булгакаў вучыўся ў НМУ.
Тэстыка
Тэсціка (Testico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 224 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 22 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 17020. Тэлефонны код — 0182.
Азаташэн
Азаташэ́н (Ազատաշեն) — сяло ў марзе Арарат, у цэнтры Арменіі. Размешчана на правым беразе р. Раздан, за 2 км на паўночны ўсход ад сяла Хачпар, за 2 км на паўднёвы ўсход ад сяла Арбат і за 2 км на паўднёвы захад ад сяла Геханіст, за некалькі кіламетраў на захад ад ваколіц Ерэвана.
Факультэт прыродазнаўства БДПУ імя М. Танка
'''Факультэт прыродазнаўства БДПУ імя М. Танка''' – структурнае падраздзяленне БДПУ імя М. Танка.
Структура
У складзе факультэта 4 кафедры:
Кіраўніцтва факультэта
Дэкан: Намеснікі дэкана:
Віктар Дзмітрыевіч Цвяткоў
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Металарэзныя станкі і інструменты», 1954), Інстытут тэхнічнай кібернетыкі АН БССР (аспірантура, 1965). Працаваў у Гомельскім станкабудаўнічым заводзе (з 1954), Мінскім заводзе аўтаматычных ліній (з 1956, СКБ-8, начальнік канструктарскага аддзела), Цэнтральным навукова-даследчым інстытуце тэхнікі кіравання (Масква; 1962—1968, загадчык лабараторыі), Інстытуце тэхнічнай кібернетыкі АН БССР (1968—1986, намеснік дырэктара па навуковай рабоце, загадчык лабараторыі), Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (1986—2006, кафедра «Сістэмы аўтаматызаванага праектавання», у 1986—2004 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: аўтаматызацыя праектавання ў прыбора- і машынабудаванні.
Узнагароды
Дзяржаўная прэмія Беларускай ССР (1978).
Скураты
Скураты — тапонім.
Дністрык
Дністрык (Дні́стрик) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Гуантанама
Гуанта́нама (Guantánamo) — горад на паўднёвым усходзе Кубы, цэнтр аднайменнай правінцыі.
Насельніцтва — 208.000. У 15-ці км ад горада месціцца марская база ЗША «Бухта Гуантанама».
Андрус Ансіп
Андрус Ансіп (Andrus Ansip; 1 кастрычніка 1956 г., Тарту) — прэм'ер-міністр Эстоніі і старшыня эстонскай Партыі Рэформ (эст. Reformierakond).
Баймак
Баймак (Баймак, Баймаҡ) — горад (з 1938) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Баймацкага раёна Башкартастана. Насельніцтва 17,1 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1913 годзе.
Машынабудаўнічы завод, мэблевая фабрыка, прадпрыемствы харчовай прамысловасці, развітая турыстычная сфера.
Афганская лісіца
Афганская лісіца (Vulpes cana) — драпежнае млекакормячае роду лісіц сямейства сабачых. Занесена ў Чырвоную кнігу.
Знешні выгляд
Афганская лісіца — дробная лісіца. Вышыня ў карку — каля 30 см, даўжыня цела — 40-50 см, даўжыня хваста — 33-41 см, вышыня вуха — каля 9 см; вага — 1,5-3 кг. Афарбоўка зімовай поўсці буравата-шэрая, з прыкметным налётам, якія распаўсюджваюцца і па версе доўгага пухнатага хваста.
Распаўсюджанне
Сустракаецца ад усходніх рэгіёнаў Блізкага Усходу да Афганістана. Знойдзена ў наступных краінах: Афганістан, Егіпет (Сінай), Іран, Ізраіль, Іарданія, Аман, Пакістан, Саудаўская Аравія, Туркменістан, Аб'яднаныя Арабскія Эміраты і Емен. Асноўная частка арэалу — Усходні Іран, Афганістан і Паўночна-Заходні Індастан. З іншых абласцей выгляд выключаны межвідавай канкурэнцыяй з рудымі лісіцамі.
Сезон 1996 Славянка Бабруйск
У 1996 годзе жаночы футбольны клуб «Славянка» з Бабруйска прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
NGC 5453
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кротава (Ярцаўскі раён)
Кротава (Кро́тово) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Капырэўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Кротава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Кротава не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Кротаўскага сельскага паселішча.
Азаска
Азаска (Osasco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1046 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 189 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 10060. Тэлефонны код — 0121.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Драздовычы (Старасамбірскі раён)
Драздовычы (Дроздо́вичі) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Аляксандр Іванавіч Радкевіч
Аляксандр Іванавіч Радкевіч (, вёска Балгавічы, цяпер у Капыльскім раёне Мінскай вобласці —, Масква, РСФСР) — камандзір 116-га асобнага інжынернага батальёна 37-й арміі Стэпавага фронта ў гады Вялікай Айчыннай вайны, удзельнік бітвы за Дняпро; палкоўнік. Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Па нацыянальнасці — беларус. Ягоны бацька Іван рана памёр, таму Аляксандр выхоўваўся айчымам і маці Праскоўяй. Брат — Віктар, у гады Вялікай Айчыннай вайны быў лётчыкам, узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.
Вучыўся ў Грозаўскай сярэдняй школе-сямігодцы. Пасля заканчэння Мінскага архітэктурна-будаўнічага тэхнікума ў 1934—1936 гадах працаваў прарабам на Капыльскай МТС.
У 1935 годзе Капыльскім райваенкаматам прызваны ў Чырвоную армію. Пасля заканчэння Ленінградскага ваенна-інжынернага вучылішча ў 1938 годзе атрымаў воінскае званне лейтэнанта. Служыў камандзірам сапёрнага ўзвода і сапёрнай роты ў Беларускай ваеннай акрузе.
Удзельнічаў у паходзе Чырвонай арміі ў Заходнюю Беларусь у 1939 годзе, у савецка-фінляндскай вайне 1939—1940 гадоў, дзе служыў начальнікам інжынернай службы 756-га стралковага палка 150-й стралковай дывізіі, у далучэнні Бесарабіі і Паўночнай Букавіны да СССР.
У Вялікую Айчынную вайну на фронце з 1941 года, змагаўся ў інжынерных войсках. Будаваў умацаванні, масты, пракладаў дарогі. У лютым 1942 года накіраваны на Паўднёвы фронт, дзе камандаваў 116-м батальёнам 37-й арміі. Улетку 1942 года ажыццявіў пабудову моста даўжынёю больш за сто метраў цераз раку Северскі Данец. Яго сапёры за пяць дзён праклалі пераправу пад 40-сантыметровым слоем вады. Гэта давала магчымасць зрабіць збудаванне нябачным для нямецкіх лётчыкаў. Такое збудаванне ў армейскай практыцы было зроблена ўпершыню.
10 ліпеня 1942 года капітан А. І. Радкевіч вызначыўся, прыкрываючы адступленне арміі да Дона. Атрымаў задачу сіламі роты інжынернага армейскага рэзерву затрымаць наступ нямецкіх танкаў. У раёне вёскі яго байцы пад агнём праціўніка усталявалі 300 супрацьтанкавых мін, на якіх падарваліся 11 нямецкіх танкаў. Калона нямецкай бронетэхнікі была вымушана ісці ў абыход міннага поля і трапіла пад шчыльны агонь савецкай артылерыі.
У жніўні таго ж года ўдзельнічаў у бітве за Каўказ. Падчас адступлення арміі 116-ы асобны інжынерны батальён пад яго камандаваннем у складаных умовах горнай мясцовасці здолеў пракласці 19 кіламетраў дарогі, што дазволіла вывесці ўвесь армейскі транспарт.
Завадка (Старасамбірскі раён)
Завадка (Зава́дка) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Аляксандр Іванавіч Радкевіч
Біяграфія
За перыяд правядзення аперацыі з 26 мая па 2 чэрвеня 1943 года сапёры Аляксандра Іванавіча, ажыццяўляючы інжынернае суправаджэнне стралковых і танкавых частак, знялі 914 варожых мін і пабудавалі 9 мастоў для пераправы пяхоты і цяжкай тэхнікі. За ўзорнае выкананне баявых задач у перыяд наступлення 111 салдат і афіцэраў 116-га асобнага інжынернага батальёна былі ганараваны ўрадавымі ўзнагародамі.
Камандзір асобнага інжынернага батальёна маёр Аляксандр Радкевіч асабліва вызначыўся ў кастрычніку 1943 года пры фарсіраванні Дняпра ў раёне Крамянчуга. Камендант дэсантна-паромнай пераправы пад шквальным агнём праціўніка за кароткі час забяспечыў бесперапынную пераправу на правы бераг ракі 19140 байцоў, 83 танкаў, 368 гармат, 20 мінамётаў, 566 аўтамашын і трактароў, 436 тон боепрыпасаў. Гэта аперацыя дала магчымасць паспяхова развіць імклівае наступленне на дадзеным участку фронту.
За мужнасць і адвагу, праяўленыя пры фарсіраванні Дняпра, 20 снежня 1943 года Аляксандру Іванавічу Радкевічу было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Перагрузка (авіяцыя)
Перагрузка - гэта адносіна пад'ёмнай сілы  да вагі самалёта. Перагрузка - безразмерная велічыня, аднак часта адзінка перагрузкі пазначаецца гэтак жа, як паскарэнне вольнага падзення, g. Перагрузка ў 1 адзінку ( або 1g ) азначае прамалінейны палёт, 0 - вольнае падзенне або бязважкасць. Калі самалёт выконвае віраж у гарызантальным палёце з нахілам 60 градусаў, яго канструкцыя адчувае перагрузку у 2 адзінкі.
Аляксандр Іванавіч Радкевіч
Біяграфія
Увесну 1944 года ваяваў на 3-ім Украінскім фронце, прымаў удзел у вызваленні Правабярэжнай Украіны. Неўзабаве прызначаны намеснікам камандзіра 8-й інжынерна-сапёрнай брыгады ў званні падпалкоўніка, у складзе якой удзельнічаў у Яска-Кішынёўскай аперацыі, вызваленні Балгарыі, Румыніі, Чэхіі.
У 1944—1945 гадах служыў у Войску Польскім. Дзень Перамогі сустрэў у Германіі. Пасля вайны палкоўнік А. І. Радкевіч працягваў служыць у інжынерных войсках Савецкай Арміі.
Перагрузка (авіяцыя)
Дапушчальнае значэнне перагрузак для цывільных самалётаў складае 2,5. Звычайны чалавек можа вытрымліваць любыя g да 15 каля 3-5 сек без адключэння, але вялікія перагрузкі ад 20-30g і больш чалавек можа вытрымліваць без адключэння не больш за 1-2 сек і ў залежнасці ад памеру перагрузкі, напрыклад 500g = 0.2 сек. Трэніраваныя пілоты ў супрацьперагрузачных касцюмах могуць пераносіць перагрузкі ад −3 ... −2 да +12. Супраціўляльнасць да адмоўных, накіраваным уверх перагрузак, значна ніжэй. Звычайна пры g= −7 ...−8 ў вачах «чырванее» і чалавек губляе прытомнасць з-за прыліву крыві да галавы.
Аляксандр Іванавіч Радкевіч
Біяграфія
Улетку 1956 года наведаў родныя Балгавічы з жонкай Нінай Паўлаўнай, сынам Валерыем і дачкой Галінай. У кастрычніку таго ж года выйшаў у адстаўку. Памёр у 1957 годзе. Пахаваны ў Маскве на Ваганькаўскіх могілках.
Перагрузка (авіяцыя)
Перагрузка - вектарная велічыня, накіраваная ў бок змянення хуткасці. Для жывога арганізма гэта прынцыпова. Пры перагрузцы органы чалавека імкнуцца заставацца ў ранейшым стане (раўнамернага прамалінейнага руху або супакою). Пры станоўчай перагрузцы (галава-ногі) кроў ідзе ад галавы да ног. Страўнік ідзе ўніз. Пры адмоўнай-кроў падступае ў галаву. Страўнік можа выкруціцца разам з змесцівам. Калі ў нерухомую машыну ўразаецца іншы аўтамабіль - кіроўца адчувае перагрузкі спіна-грудзі. Такая перагрузка пераносіцца без асабістай цяжкасці. Касманаўты падчас узлёту пераносяць перагрузкі лежачы. У гэтым становішчы вектар мае кірунак грудзі-спіна, што дазваляе вытрымаць некалькі хвілін. Супрацьперагрузачных касцюмаў касманаўты не маюць. Сам касцюм ўяўляе з сябе гарсэт з надзіманымі шлангамі, якія надзімаюцца ад паветранай сістэмы. Касцюм сцягваецца, і гэта дазваляе ўтрымліваюць паверхню цела чалавека нязменнай, што перашкаджае адтоку крыві.
Аляксандр Іванавіч Радкевіч
Памяць
У гонар Аляксандра Радкевіча названа вуліца ў вёсцы Балгавічы і піянерская дружына Грозаўскай сярэдняй школы. На хаце, дзе ён нарадзіўся, павешана мемарыяльная таблічка. У вёсцы Папоўцы Капыльскага раёна побач з брацкай магілай у 1975 годзе быў пастаўлены паплечны бюст А. І. Радкевіча.
Узнагароды
Узнагароджаны савецкімі медалямі «Залатая Зорка» (1943), «За абарону Каўказа», «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «За вызваленне Варшавы», «За баявыя заслугі» (1946), ордэнамі Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступеняў (1943, 1944), ордэнам Леніна (1943), двойчы ордэнам Чырвонай Зоркі (1943, 1951), ордэнам Чырвонага Сцяга (1956); польскімі ўзнагародамі — медалём «За Варшаву 1939—1945» і ордэнам Адраджэння Польшчы.
Азатэк
Азатэ́к (Ազատեկ) — сяло ў марзе Ваёц-Дзор, на поўдні Арменіі. Размешчана за 11 км на поўдзень ад горада Вайк, непадалёк ад сяла Пор.
Алена Георгіеўна Лукомская
Алена Георгіеўна Лукомская (, Менск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1962 годзе. З 1965 года — архітэктар, старшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў у Белдзяржпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1969 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): гасцініца «Магілёў» і Дом спорту ў Магілёве (1967—1971), гасцініца «Інтурыст» у Брэсце (1974—1976), на 40 класаў у мікрараёне Усход-1 у Мінску (1976), навучальны камбінат Міндарбуда БССР па Кальварыйскай вуліцы, 37 (1979), ГПТВ будаўнікоў і ПТВ завода «Шкловалакно» ў Полацку (1986—1987).
Лідзія Якаўлеўна Ліпкоўская
Лідзія Якаўлеўна Ліпко́ўская (Lidia Lipkovski, Лідія Липковська, у шлюбе Маршнер;, Бабын, Бесарабская губерня, Расійская імперыя — , Бейрут, Ліван) — артыстка оперы і аперэты, камерная спявачка (лірыка-каларатурнае сапрана), вакальны педагог, паэтка. Салістка Марыінскага тэатра (1906—1908, 1911—1913) і Тэатра музычнай драмы (1914—1915), удзельніца Рускіх сезонаў Дзягілева ў Парыжы (1909, 1920—1930).
Біяграфія
Нарадзілася 10 мая 1884 года ў вёсцы Бабын Хоцінскага павета Бесарабскай губерні (цяпер — Кэльмэнецкі раён Чарнавіцкай вобласці Украіны) у сям’і Ліпкоўскіх Якава Іванавіча і Дамінікі Валяр’янаўны. У Лідзіі было тры сястры і чатыры браты. Бацька вельмі любіў музыку, сам граў на скрыпцы і арганізаваў дзіцячы хор, у якім спявалі яго дзеці.
Спяваць пачала з пяці гадоў. Пачатковую адукацыю атрымала ў двухкласнай сельскай школе. Затым паступіла ў Марыінскую жаночую гімназію ў Камянец-Падольск. З 12 гадоў спявала ў царкоўным хоры, з 14 гадоў брала ўдзел у дабрачынных канцэртах.
У 17 гадоў, навучаючыся на апошнім курсе гімназіі, выйшла замуж за студэнта факультэта ўсходніх моў Пецярбургскага ўніверсітэта Хрыстафора Маршнера, які быў старэйшы за яе на шэсць гадоў. Муж і жонка з’ехалі ў Пецярбург, дзе нарадзілася дачка Арыядна. Праз два гады Ліпкоўская пакінула мужа, які пярэчыў яе жаданню вучыцца спяваць.
Дебют
У 1903 годзе Лідзія Маршнер стала студэнткай Пецярбургскай кансерваторыі па класе вакалу Н. А. Ірэцкай. У кансерваторыі навучалася бясплатна. На другім курсе дэбютавала пад сваім дзявочым прозвішчам у руска-італьянскай прыватнай оперы на бенефісе М. Фігнера 4 студзеня 1904 года. Дваццацігадовая Ліпкоўская замяніла захварэлую спявачку і без рэпетыцый бліскуча выканала партыю Джыльды ў оперы «Рыгалета». Пра поспех напісалі многія газеты — адзначалі выдатную каларатуру, выразныя галасавыя сродкі, музычнасць і высакародны густ маладой спявачкі. Прафесар Ірэцкая аддала належнае вакалу студэнткі, але за самавольны выхад на сцэну адхіліла яе ад заняткаў. Праз некаторы час Ліпкоўскай дазволена было вярнуцца ў кансерваторыю. У другі раз студэнтка не паслухалася педагога і па запрашэнні М. А. Рымскага-Корсакава праспявала на прыватнай сцэне Снягурку ў яго аднайменнай оперы.
Марыінскі тэатр (1906—1908) і гастролі ў Вялікім тэатры
Сваім голасам Ліпкоўская авалодала ў дасканаласці, што дазваляла ёй бліскуча выконваць самыя цяжкія партыі. Яна лёгка спаборнічала са скрыпкай і флейтай. Нават у самым высокім рэгістры (а яна вольна брала тры актавы) голас яе не губляў мяккасці і пявучасці. Патрабавальная публіка імператарскага тэатра была заваяваная і Ліпкоўская неўзабаве стала лічыцца адной з лепшых каларатурных сапрана.
У верасні 1907 года ўпершыню выступіла з Шаляпіным у оперы «Лакмэ» Леа Дэліба. 17 лістапада 1907 гады партнёрам па сцэне ў гэтай жа оперы быў Леанід Собінаў. Мікалай Фігнер запрасіў выканаць партыю Джульеты («Рамэа і Джульета») на сваім развітальным бенефісе 28 снежня 1907 года. Бурныя авацыі і раскошныя букеты суправаджалі спектакль. Прысутнічалі ўся шляхта Пецярбурга і артыстычная багема, запрошаны былі бацькі спявачкі.
У студзені 1908 года ўпершыню выступіла на сцэне Вялікага тэатра ў операх «Рыгалета» і «Лакмэ». Маскоўская публіка сардэчна сустрэла спявачку, але крытыка паставілася стрымана. Пасля вяртання ў Пецярбург атрымала запрашэнне ў Парыж для ўдзелу ў сезонах Рускай оперы пад кіраўніцтвам Дзягілева (1909).
2 лютага 1908 года на сцэне Марыінскага тэатра выступала ў ролі Валянціны ў пастаноўцы аперэты Франца Легара «Вясёлая ўдава».
Замежныя гастролі (1909—1911)
У Парыжы спявала на сцэне «Théâtre du Châtelet» (1909).
Гастралявала ў Амерыцы ў 1909—1911 гадах, спявала ў «Metropolitan Opera» у Нью-Ёрку, а таксама ў Бостане (1909) і Чыкага (1910). У ЗША адбылася сустрэча Ліпкоўскай з Энрыка Каруза — ён быў партнёрам спявачкі ў лістападзе 1909 года ў оперы «Рыгалета» і ў лютым 1910 года ў «Травіяце». У гэтай жа краіне артыстка пазнаёмілася і сумесна выступіла з Джакама Пучыні і Руфа.
У далейшым паспяхова гастралявала ў многіх гарадах: у Маскве, Кіеве, Адэсе, Берліне, Вене, Будапешце.
У кастрычніку 1913 года спявала на сцэне пецярбургскага Народнага дома імператара Мікалая II. 12 лістапада 1913 года спявачка дала дабрачынны канцэрт у Дваранскім сходзе на карысць дзіцячага дома.
У лютым 1914 года ў Монтэ-Карла Ліпкоўская ўдзельнічала ў оперы Рама «Святы Гебы», пастаўленай Раулем Гінзбургам пасля двухсотгадовага перапынку.
20 верасня 1914 года Ліпкоўская, салістка пецярбургскага Тэатра музычнай драмы (1914—1915), з дазволу міністэрства двара арганізавала спектакль на карысць параненых воінаў.
Эміграцыя
Сцэну артыстка пакінула ў 1941 годзе пасля выступленняў у Адэсе. Падчас румынскай акупацыі ў перыяд Другой сусветнай вайны перабралася ў Бухарэст (1943), з 1948 года выкладала ў кансерваторыі ў Тымішаары, у 1950 годзе пераехала ў Парыж, каб быць бліжэй да дачкі. 19 мач 1951 года ў Францыі адбыўся канцэрт Ліпкоўскай з удзелам першага тэнара Жана-Поля Фільёна, піяніста Джона Пенінка і спявачкі Ірыны Іўчанка. З 1952 года выкладала ў Парыжы, дзе на паседжанні мастацка-педагагічнага савета рускай кансерваторыі «Рускага музычнага таварыства за мяжой» была абрана прафесарам па класе спеваў.
У 1953 годзе Ліпкоўскую запрасілі на пасаду дырэктара Бейруцкай кансерваторыі Académie Beaux-Arts у Ліване, дзе ў той час жыла яе сястра. Неўзабаве Ліпкоўская па стане здароўя не змагла працаваць і апошнія гады жыцця пражыла ў галечы і забыцці.
Памерла 22 сакавіка 1955 года. Пахавана на праваслаўных могілках у раёне Хамра Заходняга Бейрута.
Вялікія Круговічы
Вялі́кія Круго́вічы (, Великие Круговичи) — вёска ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Агарэвіцкага сельсавета. Размешчаны за 14 км ад горада і чыгуначнай станцыі Ганцавічы на лініі Лунінец — Баранавічы, на аўтадарозе Чудзін — Ганцавічы.
У 1940—1954 гадах цэнтр Круговіцкага сельсавета.
Heliothis viriplaca
Heliothis viriplaca — начны матылёк з сямейства совак. Распаўсюджаная ў Еўразіі.
Апісанне
Вусікі ў гэтага матыля ніткападобныя, пярэднія крылы аліўкава-жоўтыя з чорна-бурымі плямамі, заднія крылы шаравата-жоўтыя з шырокай цёмнай краёвай паласой. Грудзі з доўгімі шэрымі валасінкамі. Брушка цёмна-шэрае, на заднім канцы іржава-бурае. Даўжыня цела 13-16 мм Размах крылаў 28-32 мм.
Дравідыйскія мовы
Дравідыйскія мовы — сям'я моў на тэрыторыі Паўднёва-Азіяцкага (Індыйскага) субкантынента.
Пашыраны пераважна ў Індыі. Падзяляюцца на групы: паўднёвую (тамільская мова, малаялам, кота, тода, кодагу, каннара і канада), паўднёва-заходнюю (тулу), паўднёва-ўсходнюю (тэлугу), цэнтральную (коламі, найкі, парджы, гадаба), гандванскую (гондзі, конда, куі, куві, пенга, манда), паўночна-ўсходнюю (курух, малто) і паўночна-заходнюю (брагуі). Аднак генетычная класіфікацыя дравідыйскіх моў канчаткова не распрацавана. Чатыры з іх (тамільская, малаялам, канада і тэлугу) маюць старажытную літаратуру і лічацца афіцыйнымі мовамі індыйскіх штатаў Тамілнад, Керала, Майсур і Андхра-Прадэш. На тулу пісьменства з'явілася ў канцы ХІХ ст. Астатнія дравідыйскія мовы беспісьменныя.
У фаналогіі адрозніваюцца кароткія і доўгія галосныя, фанематычны націск адсутнічае. У марфалогіі пераважае суфіксальная аглюцінацыя. Назоўнік і іншыя імёны маюць 2 лікі і да 11 склонаў; род мае лексіка-граматычны характар; прыметнікі нязменныя, ступень прыкметы перадаецца сінтаксічна. Колькасць формаў часу дзеяслова вагаецца ад 2 да 6. Сінтаксіс мае шмат агульных рыс з сінтаксісам цюркскіх, мангольскіх моў.
Тараканьскі Богаяўленскі манастыр
Тараканьскі Богаяўленскі манастыр — колішні грэка-каталіцкі (уніяцкі) манастырскі комплекс у в. Таракань (зараз в. Імянін, Драгічынскі раён).
Гісторыя
Царква у стылі віленскага барока пабудавана у 1710 годзе, мураваны кляштар у 1779 годзе.
Быў адным з пяці базыліянскіх дамоў ордэна, якія функцыянавалі пасля падзелаў Рэчы Паспалітай да полацкага сінода 1839 года, калі ўсе структуры ўніяцкай царквы ў Расiйскай імперыі, акрамя Холмскай дыяцэзіі, былі ліквідаваны і далучаны да Рускай праваслаўнай царквы.
Манастыр быў канчаткова закрыты ў 1874 годзе ў сувязі з малой колькасцю манахаў і агульнай галеччу абшчыны. Іншыя манстырскія аб’екты да 1897 года заставаліся пакінутымі. Затым у іх знаходзілася двухкласная школа.
У 1950-х гадах (1959 ) былая базылiянская царква была знішчана.
Арон Барысавіч Рыськін
Аро́н Бары́савіч Ры́ськін (, м. Ціхінічы Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні — ) — савецкі партыйны дзеяч, член Сакратарыята ЦК КП(б)Б.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і краўца-рамесніка, яўрэй.
У 1912 — 1917 — кравец па найму ў прыватных майстэрнях, г. Юзава, Данбас.
Пасля да 1924 года займаўся партыйнай работай у Магілёўскай і Гомельскай губернях.
З 4 лютага да 14 мая 1925 года — член Часовага Беларускага бюро ЦК РКП(б).
У 1925 годзе быў прызначаны адказным сакратаром Віцебскага акруговага камітэта КП(б) Беларусі.
У 1928 — 1929 гадах — адказны інструктар Паўночна-Каўказскага краявога камітэта УКП(б).
З 1929 года займаў пасаду сакратара Партыйнай калегіі Цэнтральнай кантрольнай камісіі КП(б) Беларусі, адначасова намесніка народнага камісара рабоча-сялянскай інспекцыі Беларускай ССР.
16 лістапада 1931 года Пастановай аб’яднанага пленума ЦК і ЦКК КП(б)Б быў абраны сакратаром ЦК КП(б) Беларусі па забеспячэнні.
Займаў пасаду 1-на сакратара Мінскага гарадскога камітэта КП(б)Б са студзеня 1932 да мая 1937 года.
15 сакавіка 1938 года арыштаваны, толькі праз тры гады пасля арышту, 1 лютага 1941, пастановай Асобай нарады пры НКУС СССР быў асуджаны на 8 гадоў папраўчых прац. Тэрмін адбываў у адным з ППЛ у Комі АССР.
3 снежня 1950 года пастановай Асобай нарады пры МГБ СССР яго па тым жа абвінавачванні накіравалі ў ссылку на пасяленне ў Краснаярскі край.
У лістападзе 1954 года вызвалены з высылкі і вярнуўся ў Мінск.
Рэабілітаваны 2 сакавіка 1955 года. Пасля быў узноўлены у партыі, нядоўга ўзначальваў атэлье у Мінску.
З 1957 года пенсіянер саюзнага значэння.
Лосева (Ярцаўскі раён)
Лосева (Лосево) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Капырэўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Лосева абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Лосева не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Кротаўскага сельскага паселішча.
Тайрана
Тайрана (Toirano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 2476 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 133 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 17055. Тэлефонны код — 0182.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марцін Турскі.
Бенгальская лісіца
Бенгальская або Індыйская лісіца (Vulpes bengalensis) — від млекакормячых з роду лісіц сямейства сабачых.
Знешні выгляд
Лісіца сярэдняга памеру. Даўжыня цела складае 45—60 см, хвост 25—35 см, вышыня ў карку дасягае 26—28 см. Вага 1,8—3,2 кг. Поўсць кароткая, прыгладжная. Афарбоўка вагаецца ад пясчана-памаранцавай да чырванавата-карычневай. Кончык хваста — чорны.
Распаўсюджванне і колькасць
Эндэмік Індыйскага субкантынента. Жыве ў перадгор'ях паўднёвых Гімалаяў, у Непале, Бангладэшы і Індыі да паўднёвага ўскрайку Індыйскага паўвострава.
NGC 5454
NGC 5454 (іншыя абазначэнні — UGC 8997, MCG 3-36-42, ZWG 103.64, KCPG 412B, PGC 50192) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бенгальская лісіца
Распаўсюджванне і колькасць
Колькасць, нягледзячы на шырокі арэал, даволі нізкая і вагаецца ў шырокіх межах: 1 асобіна на 10-60 км². Від досыць адчувальны да змен прыроднага асяроддзя пражывання.
Кніга мёртвых
«Кніга мёртвых» у Старажытным Егіпце — зборнік егіпецкіх гімнаў і рэлігійных тэкстаў, якія змяшчаліся ў грабніцу з мэтай дапамагчы памерламу пераадолець небяспекі іншасвету і здабыць дабрабыт у пасля смерці. Розныя копіі Кнігі Мёртвых могуць утрымліваць ад некалькіх і да двухсот раздзелаў рознага аб'ёму, пачынаючы ад доўгіх паэтычных гімнаў і канчаючы аднарадковымі магічнымі формуламі. Назва «Кніга мёртвых» дадзена егіптолагам, але правільней яе было б назваць «Кнігай Уваскрасення», бо яе егіпецкая назва — «Рау ну пэрэт эм хэру» даслоўна перакладаецца як «Главы аб выхадзе на святло дня».
Адны з найлепшых узораў «Кнігі мёртвых», напісаныя на скрутках папіруса, адносяцца да часу росквіту культуры пры XVIII дынастыі. Найбольшая колькасць папірусаў з тэкстамі з Кнігі мёртвых была знойдзена ў пахаваннях горада Фівы; менавіта па гэтай прычыне версію Кнігі Мёртвых, якая атрымала распаўсюджанне ў гэты перыяд, называюць Фіўскай. Большасць іх была знойдзена ў фіванскіх грабніцах і належала галоўным чынам жрацам і членам іх сямей. Гэтыя папірусы багата ўпрыгожаны вытанчанымі малюнкамі, якія паказваюць сцэны пахавання, здзяйснення памінальнага рытуалу, пасмяротнага суда і іншыя сцэны, звязаныя з памінальным культам і ўяўленнямі аб замагільным жыцці.
Таксама існуе версія Кнігі мёртвых, якая з'явілася ў выніку дзейнасці фараонаў XXVI дынастыі, калі адбылося ўсеагульнае адраджэнне старажытных рэлігійных і пахавальных традыцый, былі адноўлены храмы, а старыя тэксты Кнігі мёртвых перапісаны, перапрацаваны і ўпарадкаваны.
Ваенны ўніверсітэт Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі
Ваенны ўніверсітэт імя князя Аляксандра Неўскага — вышэйшая ваенная навучальная ўстанова Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі, вядучы вучэбна-метадычны і навуковы цэнтр Узброеных Сіл Расіі па ваеннай праблематыцы гуманітарнага, сацыяльнага, юрыдычнага, філалагічнага, фінансавага, эканамічнага напрамкаў падрыхтоўкі афіцэрскіх кадраў.
Створаны 20 ліпеня 1994 года на базе Гуманітарнай акадэміі Узброеных Сіл (былая Ваенна-палітычная акадэмія імя У. І. Леніна) і Ваеннай акадэміі эканомікі, фінансаў і права Узброеных Сіл (створана ў лістападзе 1992 года на базе былога Ваеннага інстытута Узброеных Сіл СССР). Упершыню ў адной навучальнай установе злучыліся эканамічны, гуманітарны, юрыдычны і філалагічны напрамкі падрыхтоўкі афіцэрскіх кадраў.
Ліцэнзія на права вядзення адукацыйнай дзейнасці (бестэрмінова): рэгістрацыйны № 1081 ад 11 красавіка 2011 года. Пасведчанне аб дзяржаўнай акрэдытацыі: рэгістрацыйны № 0574 ад 18 чэрвеня 2011 года.
Тэруакі Куробэ
(黒部 光昭; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 2003—2004 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Чыжкы
Чыжкы (Чижки́) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Балыкі (Ярцаўскі раён)
Балыкі (Балыки) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Капырэўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Балыкі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Балыкі не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Факультэт фізічнага выхавання БДПУ імя М. Танка
Структура
У складзе факультэта 4 кафедры:
Кіраўніцтва факультэта
Дэкан: Намеснікі дэкана:
І-16
І - 16 (ЦКБ-12) «знішчальнік шаснаццаты» (у прастамоўі — «Ішак», «Ішачок») — савецкі аднаматорны знішчальнік-манаплан 1930-х гадоў, створаны ў канструктарскім бюро авіяканструктара Мікалая Палікарпава. Адзін з першых у свеце серыйных знішчальнікаў-манапланаў, дзе шасі пры палёце прыбіралася. Самалёт меў пераважна драўляную канструкцыю і фанерную ашалёўку.
Выпускаўся ў СССР і быў асноўным знішчальнікам ВПС РСЧА аж да пачатку 1942 года.
Вольныя танцы: слухай сваё
«Во́льныя та́нцы: слу́хай сваё́» — беларускі супольны альбом, выдадзены лэйблам «БМАgroup» у 1999 годзе.