cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Парламенцкія выбары ў Германіі (2017)
Парадак выбараў
Германскія выбары з’яўляюцца ўсенародным галасаваннем. У ім прымаюць удзел усе грамадзяне Германіі, якія дасягнулі ўзросту 18 гадоў. Кожны выбаршчык мае два галасы. Адзін голас аддаецца за асобу, другі голас грамадзянін аддае за спіс людзей, якіх вылучае кожная партыя, якая ўдзельнічае ў выбарах. У 2017 годзе гэта: ХДС/ХСС, СДПГ і г.д. Любы чалавек, які хоча абрацца ў Бундэстаг, павінен быў сабраць не менш за 5%. Тыя ж патрабаванні для партый, што ідуць па спісах. Ім патрэбна таксама сабраць не менш за 5% галасоў. Да выбараў Бундэстаг павялічылі да 709 членаў, з якіх 299 чалавек павінна быць выбрана па аднамандатных акругах. Астатнія выбіраюцца па спісах.
Фарміраванне ўрада
Усе партыі атрымалі менш за палову месцаў у Бундэстагу. Гэта значыць, што той, хто захоча стаць канцлерам, павінен быў стварыць урад з іншай партыяй, што будзе абрана ў Бундэстаг. Усе партыі выключылі стварэнне ўрада з «Альтэрнатывай для Германіі». ХДС/ХСС і Свабодная дэмакратычная партыя (СвДП) выключылі стварэнне ўрада з Левымі. Сацыял-дэмакратычная партыя (СДПГ) і Зялёныя не выключылі, што могуць ўвайсці ва ўрад з Левымі. ХДС/ХСС не выключае стварэння ўрада з СвДП.
7 лютага 2018 года ХДС/ХСС і СДПГ дамовіліся аб фарміраванні новага ўрада Германіі. Яны зноў стварылі «вялікую кааліцыю».
Цікавае
Упершыню ў гісторыі Бундэстага былі абраны пасламі ўраджэнцы СССР: Вальдэмар Герт і Антон Фрызен.
NGC 1059
NGC 1059 — падвойная зорка ў сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
IC 3128-2
IC 3128-2 — галактыка тыпу C M (кампактная змяшаная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Галееўскі сельсавет
Гале́еўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Галееўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя ўвайшла ў склад Старабеліцкага сельсавета.
Эмілі Уотсан
Эмілі Маргарэт Уотсан (Emily Margaret Watson; нар., ) — англійская актрыса тэатра і кіно. Афіцэр ордэна Брытанскай імперыі (OBE).
Уладзімір Якаўлевіч Пузыня
Уладзімір Якаўлевіч Пузыня (26 лютага 1940, Суцін, Любанскі раён, Мінская вобласць  — 18 верасня 2012, Мінск) — беларускі музыкант, майстар-рэстаўратар нацыянальных музычных інструментаў,. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1994).
Эмілі Уотсан
У 2002 годзе сыграла ролю Рэбы Мак-Клейн у трылеры «Чырвоны цмок» (прыквеле знакамітага фільма «Маўчанне ягнят»). За гэтую ролю была намінаваная на прэмію «Сатурн». У тым жа годзе Эмілі знялася ў навукова-фантастычным баявіку Курта Уімера «Эквілібрыум» з Крысціянам Бейлам.
Уладзімір Якаўлевіч Пузыня
Біяграфія
У 1964 годзе скончыў Мінскае музычнае вучылішча імя М. Глінкі, Мінскі інстытут культуры (1989). У 1965—1978 артыст Дзяржаўнага народнага аркестра Беларусі імя Жыновіча. Адначасова з 1972 працаваў у Мінскім абласным, у рэспубліканскіх навукова-метадычных цэнтрах народнай творчасці і культурна-асветніцкай работы.
З 1979 педагог-ілюстратар сярэдняй спецыяльнай музычнай школы пры Беларускай кансерваторыі, старшы метадыст па фальклоры пры Мінскім абласным метадычным цэнтры. 3 1982 майстар, у 1983—1988 загадчык вучэбнай майстэрні па рэстаўрацыі, рамонце і вырабе народных музычных інструментаў Мінскага інстытуту культуры.
Эмілі Уотсан
У 2005 годзе актрыса прыняла ўдзел у агучванні анімацыйнага фільма Ціма Бёртана «Труп нявесты», намінаванага на «Оскар». У тым жа годзе на экраны выйшаў трылер «У кожнага свая хлусня» з Томам Уілкінсанам і Рупертам Эверэтам, а за ролю ў карціне «Жыццё і смерць Піцера Селерса» Уотсан атрымала намінацыю на прэмію «Залаты глобус».
Уладзімір Якаўлевіч Пузыня
Біяграфія
Стваральнік музея беларускіх музычных старажытных інструментаў «Беларуская хатка». Вырабляў беларускія народныя музычныя інструменты: аэрафоны сапранавыя, альтавыя, басовыя дудкі; жалейкі, дуды, трубы і інш.; хардафоны — колавая ліра, басэтля і інш.
На пахаванні Уладзіміра Пузыні гучала беларуская дуда.
Надвірнянскі раён
Надвірнянскі раён (Надвірнянський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Івана-Франкоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Надвірна (Надвірна).
Утвораны ў 1940 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 115551 чалавек, плошча — 1293,6 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 3 пасялковых і 27 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 3 пасёлкі гарадскога тыпу, 2 пасёлкі сельскага тыпу і 41 сяло.
Плейрыты
Плейрыты (ад грэч. pleura — рабро, бок) — парныя бакавыя склерыты сегментарнага кольца членістаногіх. Умацаваныя плейральными швамі. Згодна з субкаксальнай тэорыяй паходжання плейрытаў яны развіваюцца за кошт асноўнага членіка нагі (субкоксы), якая ўваходзіць у склад сценкі цела ў выглядзе асобных склерытаў. Паміж плейрытамі і тэргітамі сярэдня- і заднягрудзей у насякомых мацуюцца крылы, а пад імі на ўсіх грудных сегментах — ногі.
Жукіўці
Назву Жукіўці маюць:
Апаладор Дамаскі
Апаладор Дамаскі — інжынер, архітэктар, канструктар і скульптар, які меў поспех у II стагоддзі н. э.
Апаладор быў родам з Дамаска, Рымская Сірыя, арамей паводле паходжання. Ён быў улюбёнцам Траяна, для якога ён пабудаваў мост праз Дунай (даўжыня звыш 1 км) для кампаніі 105—106 гадоў у Дакіі. Ён таксама спраектаваў форум і калону Траяна ў Рыме, апроч іншых, меншых праектаў. Апаладор таксама спраектаваў трыўмфальную арку Траяна ў Беневента і Анконе. Ён таксама лічыцца стваральнікам рымскага Пантэона і моста Алканeтар у Іспаніі. У 106 годзе ён таксама завяршыў ці аднавіў адэон Даміцыяна, будаўніцтва якога было пачата на Марсавым полі ў часы Даміцыяна.
Калона Траяна, размешчаная ў цэнтры аднайменнага форума, вядомая як першы трыўмфальны манумент такога роду. У часы кіравання Адрыяна, якога ён пакрыўдзіў насмешкай над яго дзейнасцю ў ролі артыста і архітэктара (за планы імператара Адрыяна для храма Венеры), Апаладор быў сасланы і неўзабаве, абвінавачаны ў выдуманых злачынствах, быў прысуджаны да смерці (Дыян Касій, LXIX, 4). Ён таксама напісаў навуковую працу «Аблогавыя механізмы» (грэч. Πολιορκητικά), якая была прысвечана Адрыяну.
У гонар Апаладора названы кратар на Меркурыі.
Мікалай Васільевіч Азбукін
Мікалай Васільевіч Азбукін (, Бабруйск —, ?), беларускі географ, краязнавец, публіцыст, дзеяч беларускага нацыянальнага руху. Блізкі сябар Аркадзя Смоліча.
Біяграфія
Член камітэта Беларускага культурна-асветнага таварыства ў Бабруйску, далучыўся да беларускага нацыянальнага руху. У 1919 быў арыштаваны польскімі акупацыйнмі ўладамі. У пачатку 1921 разам з сям’ёй пераехаў у Мінск, дзе амаль адразу быў арыштаваны савецкімі ўладамі па падазрэнні ў прыналежнасці да партыі беларускіх эсэраў. Пасля нядоўгага зняволення, атрымаў пасаду сакратара прыродазнаўчай секціі пры Навукова-тэрміналагічнай камісіі Наркамасветы БССР. З 11 лютага 1922 — навуковы супрацоўнік Інстытута беларускай культуры. Вынікам працы М. Азбукіна была публікацыя 3-га выпуску выдання «Беларуская навуковая тэрміналогія» пад назвай «Географічныя і космографічныя тэрміны і назовы нябесных цел» (1923).
Адзін з галоўных арганізатараў краязнаўчага руху ў Беларусі, сакратар Цэнтральнага бюро краязнаўства, першы рэдактар часопіса «Наш край». У пачатку 1928 у БССР існавала ўжо 301 краязнаўчая арганізацыя, якія аб’ядноўвалі 10510 чалавек. Імклівае пашырэнне краязнаўчага руху, глыбока патрыятычнага па сутнасці, выклікала занепакоенасць камуністычных уладаў, і на краязнаўцаў абрынуліся рэпрэсіі. М. Азбукін быў арыштаваны 21.7.1930 па абвінавачанні ў прыналежнасці да «Саюза вызвалення Беларусі» і па пастанове Калегіі АДПУ СССР ад 10.4.1931 высланы ў Налінск на 5 гадоў. Ёсць звесткі, што зноў быў асуджаны ў 1937(?). Загінуў у 1943 у зняволенні. Паводле сведчання Ю. Бібілы, расстраляны нібыта за спробу перайсці мяжу на поўдні СССР. Рэабілітаваны 15.11.1957 Вярхоўным судом БССР.
Мікалай Георгіевіч Казлоў
Мікалай Георгіевіч Казлоў (, Валожын, Мінская вобласць) — беларускі палітык, старшыня Аб’яднанай грамадзянскай партыі.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 студзеня 1967 года ў Валожыне, вырас у Нясвіжы. Пасля заканчэння Новасібірскага вышэйшага ваеннага агульнавайсковага вучылішча служыў у Закаўказзі і Сярэдняй Азіі, удзельнічаў у міратворчай місіі падчас Карабахскага канфлікта. Пасля распаду СССР вярнуўся ў Беларусь, паступіў на службу ў крымінальны вышук.
Працаваў на працягу 17 гадоў старшым оперупаўнаважаным па асабліва важных справах крымінальнага вышуку УУС Цэнтральнага раёна Мінска, за гэтыя гады раскрыў сотні злачынстваў. Падпалкоўнік міліцыі запасу.
Ахоўваючы парадак на выбарчым участку ў час парламенцкіх выбараў 2008 года, ён абвінаваціў старшыню ўчастковай камісіі Аляўціну Гладкую і намесніка старшыні Аляксея Пятніцу ў здзяйсненні фальсіфікацыі, калі яны ўвайшлі ў апячатаны пакой і ўкінулі ў скрыню для галасавання пачкі бюлетэняў. Казлоў напісаў пра гэта рапарт начальству, а калі захадаў ніхто не зрабіў, паведаміў у незалежную прэсу. Казлова прасілі адклікаць рапарт, каб замяць справу, але ён праявіў прынцыповасць і неўзабаве пайшоў у запас.
У 2012 годзе ўступіў у Аб’яднаную грамадзянскую партыю, у ліпені 2016 года абраны намеснікам старшыні партыі.
4 мая 2021 года пазбаўлены спецыяльнага звання падпалкоўніка міліцыі запасу.
У жніўні 2021 года быў асуджаны на тры месяцы арышта «за разгалошванне даных следства па справе Каардынацыйнай рады». Адбыў свой тэрмін у сакавіку 2022 года.
Нёбдэніц
Нёбдэніц (Nöbdenitz) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Альтэнбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Аберэс Шпроттэнталь. Насельніцтва — 935 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 10,01 км². Камуна падзяляецца на 5 сельскіх акруг.
Мікалай Георгіевіч Казлоў
Біяграфія
У ліпені 2022 года быў затрыманы. 3 лістапада 2022 года Мікалаю Казлову прысудзілі два з паловай гады калоніі за ўдзел у пратэстах 2020 года. Праваабаронцы Беларусі прызналі яго палітычным зняволеным.
Жыве ў Мінску. Ва ўласнасці мае кватэру і два легкавыя аўтамабілі.
Сан-Чэзарыа-дзі-Лечэ
Сан-Чэзарыа-дзі-Лечэ (San Cesario di Lecce) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 8065 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1152 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 73016. Тэлефонны код — 0832.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Cesario.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3129
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Каланізацыя Меркурыя
Меркурый з'яўляецца адным з кандыдатаў для каланізацыі у межах Сонечнай сістэмы нароўні з Марсам, Венерай, Месяцам, Еўропай, Ганімедам, Каліста і поясам астэроідаў.
Падабенства з Месяцам
Як і Месяц, Меркурый не мае густой атмасферы, размяшчаецца адносна блізка да Сонца і здзяйсняе павольныя абароты вакол сваёй восі, якая мае вельмі маленькі нахіл. Таму, з-за адносна вялікага падабенства, лічыцца, што каланізацыя Меркурыя можа быць ажыццёўлена галоўным чынам з выкарыстаннем тых жа тэхналогій, падыходаў і абсталявання, што і каланізацыя Месяца.
Лёд у палярных кратарах
Нягледзячы на блізкасць да Сонца, тэарэтычна было прадказана існаванне ледзяных шапак на палюсах Меркурыя. Гэта робіць палюсы найбольш прыдатным месцам для заснавання калоніі. Акрамя таго ў раёне полюсаў ваганні тэмператур пры змене дня і ночы будуць не так адчувальныя, як у любым іншым месцы на паверхні Меркурыя.
Сонечная энергія
Быўшы самай блізкай да Сонца планетай, Меркурый валодае велізарнымі запасамі сонечнай энергіі. Колькасць прыходзячай сонечнай энергіі на адзінку плошчы тут складае 9,13 кВт/м² (для Зямлі і Месяца — 1,36 кВт/м²). З прычыны таго, што нахіл восі Меркурыя да восі экліптыкі нязначны (прыблізна 0,01°), існуе верагоднасць, што на ўзвышшах палюсоў маюцца пікі вечнага святла. Нават калі іх няма, то яны могуць быць атрыманы на высокіх вежах. Акрамя таго магчыма будаўніцтва замкнутага кальца сонечных электрастанцый у раёне палюсоў, здольных забяспечыць бесперапынную падачу энергіі.
Каштоўныя рэсурсы
Мяркуецца, што ў глебе Меркурыя маюцца вялікія запасы гелія-3, які можа стаць важнай крыніцай па-экалагічнаму чыстай энергіі на Зямлі і вырашальным фактарам у развіцці эканомікі Сонечнай сістэмы ў будучыні. Акрамя таго на Меркурыі могуць быць вялікія залежы багатай руды, даступнай для здабычы. Гэта руда ў далейшым можа быць скарыстана для будаўніцтва касмічных станцый.
Псалом 91
Псалом 91 (92 паводле масарэцкай нумарацыі) распачынае 13-ю кафізму. Галоўная тэма гэтага псалма — хвала мілаце Гасподняй.
Каланізацыя Меркурыя
Недахопы
Практычна поўная адсутнасць атмасферы, надзвычайная блізкасць да Сонца і вялікая працягласць дня (176 зямных дзён) могуць стаць сур'ёзнымі перашкодамі на шляху засялення Меркурыя. Нават пры наяўнасці лёду на палюсах планеты, наяўнасць лёгкіх элементаў, неабходных для існавання жыцця, уяўляецца вельмі малаверагоднай.
Акрамя таго, Меркурый — адна з самых цяжкадасягальных планет. На палёт да Меркурыя неабходна затраціць энергію, параўнальную з палётам да Плутона. Для дасягнення Меркурыя можа быць скарыстаны гравітацыйны манеўр каля Венеры і Землі. Апарат MESSENGER выкарыстоўвае рэкордную колькасць, шэсць гравітацыйных манеўраў, каб выйсці на арбіту Меркурыя.
Кулдыга
Кулдыга, Гольдынген (Goldingen) — горад і раённы цэнтр у вобласці Курземе на захадзе Латвіі.
У горадзе пражывае каля 13 тысяч жыхароў.
Геаграфія
Размешчаны пры ўпадзенні ў Венту рэчкі Алекшупітэ. Прыкладна ў 150 км на захад ад Рыгі.
Плошча Кулдыгі — 13 км².
Гісторыя
Замак Голдынген заклаў ў 1242 годзе ландмайстар Тэўтонскага ордэна Дзітрых фон Грунінген. Замак вакол горада ў 1378 годзе быў нададзены гарадскімі правамі і ўступіў у Ганзейскі саюз. У XVII стагоддзі тут размяшчалася адна з рэзідэнцый курляндскіх герцагаў.
Постэрштайн
Постэрштайн (Posterstein) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Альтэнбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Аберэс Шпротэнталь. Насельніцтва — 464 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 5,53 км². Афіцыйны код — 16 0 77 041.
Камуна падзяляецца на 2 сельскія акругі.
NGC 1344
NGC 1344 (іншыя абазначэнні — NGC 1340, ESO 418-5, MCG -5-9-5, AM 0326-311, PGC 12923) — эліптычная галактыка (E5) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 1344, NGC 1340.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Заліпскі сельсавет
Залі́пскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Заліп’е.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Урыцкага сельсавета.
Кратар Аўнатанян
Аўнатанян — ударны кратар на Меркурыі, адкрыты 14 студзеня 2008 года.
Кратар мае прамянёвую структуру ў форме «матылька», сфармаваную ўдарам метэарыта з поўначы на поўдзень ці з поўдня на поўнач пад вельмі нізкім вуглом падзення, ніжэйшым, чым вугал удару метэарыта, які сфармаваў суседні кратар Цы Байшы.
Леанід Іванавіч Гарагляд
Леанід Іванавіч Гарагляд ( — ) — генерал-маёр Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1948).
Біяграфія
Леанід Гарагляд нарадзіўся 13 красавіка 1916 года ў горадзе Асхабаде (цяпер — Ашгабат, Туркменістан) у сям’і чыгуначніка. Па нацыянальнасці беларус. Скончыў рабфак і аэраклуб у Варонежы, працаваў электраманцёрам.
У 1934 годзе Гарагляд быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. Скончыў. Участвовал у савецка-фінскай вайне. У чэрвені 1941 года скончыў. З кастрычніка таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Прымаў удзел у боях на Паўднёвым, Варонежскім, Паўднёва-Заходнім, 1-м і 2-м Украінскіх франтах. Удзельнічаў у боях пад Варонежам, Сталінградскай бітве. З лета 1943 года ў званні падпалкоўніка Гарагляд камандаваў 205-й знішчальнай авіядывізіяй, якая ў кастрычніку 1944 года была пераўтворана ў 22-ю гвардзейскую знішчальную авіяцыйную дывізію.
Кратар Аўнатанян
Кратар названы ў гонар вядомага армянскага мастака XIX ст. Акопа Аўнатаняна.
Леанід Іванавіч Гарагляд
Біяграфія
Да мая 1945 года Гарагляд здзейсніў 132 баявых вылеты, прыняў удзел у 53 паветраных баях, збіўшы 15 самалётаў праціўніка асабіста і яшчэ 6 — у саставе групы. Усяго ж за час вайны здзейсніў 146 баявых вылетаў, апошні з якіх — на Берлін.
Указам Прэзідыума Вярхоўнай Парады СССР ад 23 лютага 1948 года за «мужнасць і воінскую доблесць, праяўленыя ў гады Вялікай Айчыннай вайны» гвардыі падпалкоўнік Леанід Гарагляд быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» за нумарам 8307.
Пасля заканчэння вайны працягваў службу ў Савецкай Арміі. У 1950 годзе Гарагляд скончыў Ваенную акадэмію Генеральнага штаба. Удзельнічаў у стварэнні і падрыхтоўцы першага атрада савецкіх касманаўтаў. З 1961 года служыў у Генеральнай інспекцыі Ваенна-паветраных сіл. У 1976 годзе ў званні генерал-маёра авіяцыі Гарагляд быў звольнены ў запас. Жыў у Маскве.
Леанід Іванавіч Гарагляд памёр 12 ліпеня 1986 года, Панаваны на Масквы.
Узнагароды
Быў таксама ўзнагароджаны пяццю ордэнамі Чырвонага Сцяга, двума ордэнамі Суворава 2-й ступені, ордэнам Айчыннай вайны 1-й ступені, трыма ордэнамі Чырвонай Зоркі, ордэнам «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» 3-й ступені і шэрагам медалёў.
Гродзіск Мазавецкі
Гродзіск Мазавецкі (Grodzisk Mazowiecki) — горад у Польшчы, за 40 км на паўднёвы захад ад цэнтра Варшавы, частка Варшаўскай агламерацыі. Адміністрацыйны цэнтр Градзіскага павета Мазавецкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Гродзіск Мазавецкі. Займае плошчу 13,19 км². Насельніцтва 30,7 тыс. чалавек (на 2018).
Вусценскі сельсавет
Ву́сценскі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Аршанскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Вусце.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Яромкавіцкі (Ермаковіцкі) сельсавет у складзе Аршанскага раёна Аршанскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Яромкавічы (Ермаковічы). Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Аршанскім раёне БССР. У 1931 годзе цэнтр сельсавет перанесены ў вёску Вусце. З 20 лютага 1938 года ў складзе Віцебскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Тарчылава. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Ліпкі, сельсавет перайменаваны ў Ліпкаўскі сельсавет. У 1972 годзе ў склад Першамайскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (Зямцы, Ленькавічы і Наваселле), наўзамен у склад сельсавета з Першамайскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (вёскі Барань, Навасёлкі, Татарск, Целянцеева і Чэрвіна). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Ліпкаўскага сельсавета 22 населеныя пункты. 23 кастрычніка 1980 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Вусце. 15 мая 1981 года ў склад Веравайшанскага сельсавета перададзена вёска Татарск. 2 лютага 1982 года сельсавет перайменаваны ў Вусценскі. 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана частка скасаванага Першамайскага сельсавета (6 сельскіх населеных пунктаў у межах былога калгаса «Першае мая»: Белева, Бранцава, Клюшнікава, Ленькавічы, Наваселле і Хімінічы). 15 снежня 2016 года скасавана станцыя Чэрвіна.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1921 чалавек, з іх 93,8 % — беларусы, 4,4 % — рускія, 0,7 % — украінцы.
Пясінскі заліў
Пя́сінскі заліў (Пясинский залив) — заліў Карскага мора каля паўвострава Таймыр (Краснаярскі край Расіі).
Заліў удаецца ў сушу на 170 км. Шырыня каля ўваходу каля 200 км. Глыбіні да 25 м. Заліў большую частку года пакрыты лёдам. Упадае рака Пясіна, утвараючы дэльту з вялікай колькасцю рукавоў. Бераг заліва ў напрамку на захад ад дэльты Пясіны невысокі і роўны, на паўночны ўсход — скалісты, з бухтамі і камяністымі астраўкамі. У заліве шмат астравоў (Заходні Каменны, Усходні Каменны, Растаргуева, Зверабой і інш.).
Геаграфічныя даследаванні
Упершыню заліў апісаны 1740 годзе Д. І. Сцерлегавым, а ў 1741 годзе — С. І. Чэлюскіным, у 1893 годзе — Ф. Нансенам у час падарожжа на судне «Фрам».
Шукур Бурханаў
Шукур Бурханаў ( — ) — узбекскі акцёр тэатра і кіно. Народны артыст СССР (1959).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Ташкенце. Падчас вучобы ў сельскагаспадарчым тэхнікуме ўдзельнічаў у працы драматычнага гуртка. У 1929—1931 гадах вучыўся ў студыі пры Дзяржаўным узбекскім тэатры драмы імя Хамзы ў Ташкенце.
З 1928 па 1987 год — акцёр Цэнтральнай дзяржаўнай ўзорнай узбекскай трупы (з 1929 года — Дзяржаўны узбекскі тэатр драмы імя Хамзы, з 2001 года — Узбекскі нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр) (Самарканд, з 1931 — у Ташкенце). Член КПСС з 1943 года.
Памёр 15 жніўня 1987 года ў Ташкенце. Пахаваны на Чыгатайскіх могілках.
NGC 1113
NGC 1113 — зорка ў сузор’і Авен.
Куршы
Куршы (корсь) — заходнебалцкае племя што жыла на паўднёва-заходнім узбярэжжы Балтыйскага мора, пераважна захадзе сучаснай Латвіі і Літвы ў колішняй Куроніі.
У крыніцах упершыню згадваюцца ў кан. 9 ст. У 8—10 ст. у куршаў адбываўся працэс разлажэння першабытнаабшчыннага ладу і зараджэнне феадальных адносін. Апроч земляробства і жывёлагадоўлі, куршы займаліся таксама рыбалоўствам, паляваннем, рамёствамі і гандлем. У 7—8 ст. вялі барацьбу з экспасіяй скандынаваў, якія захапілі частку ўзбярэжнай паласы тэрыторыі куршаў. Вызваліўшся, куршы ў сваю чаргу сталі здзяйсняць напады на Швецыю і Данію. Нягледзячы на працяглую барацьбу (1210—1267), куршы трапілі пад уладу Лівонскага ордэна.
Да пач. 17 ст. куршы цалкам зліліся з латгаламі і земгаламі, а таксама з літоўцамі.
IC 3130
IC 3130 — галактыка тыпу *4 (група зорак) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тэй Дыгз
Скот Ле́а «Тэй» Дыгз (Scott Leo «Taye» Diggs, нар., Ньюарк, Нью-Джэрсі, ЗША) — амерыканскі акцёр і спявак. Вядомы па ролях у Брадвейскіх мюзіклах «Багема» і «Хэдвіг і нашчасны дзюйм», а таксама па ролях у серыялах «Прыватная практыка» (2007—2013) і «Забойства першай ступені» (2014—2016).
Жыццё і кар’ера
Тэй Дыгз нарадзіўся ў Ньюарку, штат Нью-Джэрсі, але вырас у Рочэстэры, Нью-Ёрк. У 1993 годзе ён скончыў Сірак’юскі ўніверсітэт са ступенню бакалаўра мастацтваў і неўзабаве пачаў сваю кар’еру на тэатральнай сцэне. У 1994 годзе ён дэбютаваў у брадвейскім мюзікле «Карусель», а ў 1996 годзе адыграў галоўную ролю ў мюзікле «Арэнда».
На вялікім экране Дыгз дэбютаваў адразу з галоўнай мужчынскай ролі ў меладраме 1998 года «Захапленне Стэлы», дзе згуляў маладога палюбоўніка Анджэлы Басет. З тых часоў ён зняўся ў больш за дваццаць розных кінафільмах, уключаючы «Шафёр», «Дом начных зданяў», «Цёмны цукар», «Эквілібрыум», «Чыкага», «База „Клейтан“» і «Багема». Тым часам ён не спыняў кар’еру на брадзвеі і выступаў у мюзіклах «Чыкага» і «Злая», у апошнім з якіх галоўную ролю выконвала яго жонка Ідзіна Мензел.
На тэлебачанні Дыгз пачаў кар’еру з ролі ў мыльнай оперы ў 1997 годзе. У 2001 годзе ён з’явіўся ў серыяле «Элі Мак-Біл», а ў 2004 годзе адыграў галоўную ролю ў серыяле «Кевін Хіл», які быў зачынены пасля аднаго сезона, нягледзячы на пахвалу ад крытыкаў. Пасля ён адыграў галоўную ролю ў яшчэ адным нядоўга праіснаваўшым шоў ABC «Новы дзень», а пасля быў запрошаны ў серыял Шонды Раймс «Прыватная практыка», спін-оф медыцынскай драмы «Анатомія жарсці». Серыял завяршыўся ў пачатку 2013 года, пасля шасці сезонаў. Пасля ён разам з Кэтлін Робертсан пачаў гуляць вядучую ролю ў серыяле TNT «Забойства першай ступені».
Шчарка (рака)
Шча́рка — рака ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ракі Ілія (басейн Віліі). Даўжыня 6,3 км. Пачынаецца за 1,2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Забор’е, упадае ў Ілію на поўдзень ад вёскі Беражок. Рэчышча каналізаванае. Каля вёскі Шчарка створана сажалка (плошча 0,10 км²).
Спіс каралёў Егіпта
Неўзабаве пасля таго, як 28 лютага 1922 года Егіпет перастаў быць пратэктаратам Вялікабрытаніі, султан Егіпта Ахмед Фуад I прыняў тытул караля Егіпта. Змена назвы была абумоўлена не толькі набыццём Егіптам новага статусу, але і жаданнем султана не адстаць ад манархаў Хіджаза, Сірыі і Ірака.
У кастрычніку 1951 года Егіпет у аднабаковым парадку разарваў Англа-егіпецкі дагавор аб сумесным кіраванні тэрыторыяй Судана, заключаны ў 1936 годзе, пасля чаго сын Ахмеда Фуада, кароль Фарук I, прыняў перайначаны тытул Караля Егіпта і Судана.
Жазэ Сарамагу
Жазэ́ ды Со́за Сарама́гу (José de Sousa Saramago;  — ) — партугальскі пісьменнік і паэт левых палітычных поглядаў, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1998). Заснавальнік Нацыянальнага фронта абароны культуры. На прыканцы жыцця жыў на Лансаротэ ў Іспаніі.
Беларускія пераклады
Раман Ж. Сарамагу «Пячора» пераклала на беларускую мову Галіна Мітраховіч (2019).
Зборная Іспаніі па футболе
Збо́рная Іспа́ніі па футбо́ле прадстаўляе Іспанію на міжнародных матчах і турнірах па футболе з 1920 года. Кіруецца і кантралюецца Федэрацыяй футбола Іспаніі, якая з’яўляецца адным з 55 членаў УЕФА (Саюз еўрапейскіх футбольных асацыяцый) і ўваходзіць у ФІФА.
Чэмпіён свету (2010), трохразовы чэмпіён Еўропы (1964, 2008, 2012).
Гісторыя
Іспанская футбольная ліга — адна з наймацнейшых у свеце. У ёй прымаюць удзел такія знакамітыя клубы, як «Рэал Мадрыд», «Барселона», «Атлетыка Мадрыд», «Валенсія» і іншыя. У Іспаніі гуляюць шматлікія зоркі сусветнага футбола, дзякуючы якім лепшыя клубы краіны дамінуюць у еўрапейскіх клубных турнірах.
Улічваючы сілу іспанскай лігі і прысутны патэнцыял гульцоў, юнацкія і маладзёжныя зборныя краіны выступаюць вельмі паспяхова, становячыся чэмпіёнамі свету і Еўропы, зборная Іспаніі традыцыйна належыць да наймацнейшых каманд Еўропы і выступае ў ролі фаварыта на буйных першынствах.
Псалом 93
Псалом 93 (94 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 13-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — заклік да Бога адплаты.
Марцін IV
Марцін IV (Martinus PP. IV, свецкае імя: Сімон Манпіцье дэ Брыён, Simon Monpitie de Brie (або de Brion); каля 1210 — 28 сакавіка 1285) — Папа Рымскі з 1281 — 28 сакавіка 1285.
Біяграфія
Сімон Манпіцье паходзіў з Брыёна (Францыя). Быў скарбнікам французскага каралеўства. Кардынальскую шапку атрымаў з рук Папы Урбана IV.
Прыняў імя Марцін IV, бо памылкова былі прачытаны імёны двух яго папярэднікаў — Марынаў (Марын I і Марын II лічыліся адпаведна Марцінам II і Марцінам III).
IC 3131
IC 3131 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прамая
Прама́я (прама́я лі́нія) — бясконцая лінія, шлях уздоўж якой з'яўляецца найкарацейшым для любых двух пунктаў, што да яе належаць. Прамая — адно з зыходных паняццяў геаметрыі.
Праходжанне Меркурыя па дыску Сонца
Праходжанне Меркурыя па дыску Сонца — астранамічны транзіт, пры якім Меркурый знаходзіцца дакладна паміж Сонцам і Зямлёй. Меркурый пры гэтым бачны з Зямлі як маленькая чорная кропка, якая перамяшчаецца дыску Сонца.
Праходжанне Меркурыя — даволі рэдкая астранамічная з'ява, аднак, яна здараецца нашмат часцей, чым праходжанне Венеры (паколькі Меркурый знаходзіцца бліжэй да Сонца і рухаецца хутчэй).
Першае назіранне праходжання Меркурыя па дыску Сонца адбылося 7 лістапада 1631 года.
Магчыма таксама адначасовае праходжанне па дыску Сонца і Венеры адначасова з Меркурыем, але такая падзея бывае выключна рэдка. Найбліжэйшы сумесны транзіт Венеры і Меркурыя будзе 26 ліпеня 69 163 года, наступны - у 224 508 годзе. Папярэдні адначасовы транзіт быў больш 350 тысяч гадоў назад, у 373 173 годзе да н.э. У 13 425 годзе н.э будзе транзіт Меркурыя і Венеры з розніцай у 16 гадзін.
Працягласць праходжання звычайна складае 5 гадзін.
Факультэт хіміка-біялагічных і геаграфічных навук ВДУ імя П. М. Машэрава
Апісанне
У 2018 годзе факультэт увайшоў у склад навукова-адукацыйнага блока медыка-фармацэўтычнага кластара «Саюз „Медыцына і фармацэўтыка — інавацыйныя праекты“».
Кафедры
Функцыянуюць 9 філіялаў кафедраў, 2 вучэбна-навукова-вытворчыя комплексы: «Біятэхналогія» і «Экалогія».
Рагатынскі раён
Рагатынскі раён (Рогатинський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Івана-Франкоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Рагатын (Рогатин).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 41974 чалавекі, плошча — 815 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 43 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу, 7 пасёлкаў сельскага тыпу і 80 сёлаў.
Інстытут міжнароднага права
Інстытут міжнароднага права (Institut de Droit International, IDI) - адна з першых арганізацый у свеце, якая вызначыла прынцыпы міжнароднага права, стварыла яго кадыфікацыю і прапанавала шляхі вырашэння міжнародных праблем. Арганізацыя была заснавана ў 1873 годзе ў Генце бельгійскім юрыстам Густавам Роленам-Жакмэнам. У 1904 годзе арганізацыя атрымала Нобелеўскую прэмію міру.
Міхасёў
Міхасёў — беларускае прозвішча.
Кальвінскі збор (Кедайней)
Кальвінскі збор — пратэстанцкі храм у горадзе Кедайней (Кейданы) Кедайнейскага раёна Літвы. Помнік уяўляе сабой сінтэз рэнесансавай і барочнай архітэктуры.
Гісторыя
Заснаваны ў 1629 годзе Крыштафам Радзівілам, будаўніцтва завяршыў у 1652 годзе яго сын Януш Радзівіл.
Архітэктура
Збор мае прамавугольны ў плане аб’ем без алтарных апсід, накрыты двухсхільным дахам. Усходні фасад фланкіраваны вежамі цыліндрычнай формы аднолькавага сячэння і вышыні, яшчэ 2 вежы ўкампанаваны ў вуглавыя часткі заходняй палавіны храма. Фасады расчлянёны пілястрамі, а ўсходні падзелены контрфорсамі на асобныя праслы, якія злучаны лучковымі перамычкамі і ўтвараюць на фасадах рытмічную рэнесансавую аркаду. У прасценках паміж пілястрамі на бакавых фасадах былі вокны. На тарцовых фасадах акрамя вокнаў маюцца нішы паўцыркульнай формы. Пластычнае вырашэнне фасадаў узбагачаюць сандрыкі, зробленыя над вокнамі і нішамі. Галоўны і ўсходні фасады завершаны трохвугольнымі франтонамі, у цэнтры іх для асвятлення паддашка зроблена акно круглай формы. У храм вядуць 3 дзвярныя праёмы на галодным фасадзе, яшчэ адзін уваход быў на ўсходнім фасадзе (цяпер замураваны).
Інтэр’ер
У зборы над уваходам зроблены хоры, якія абапіраюцца на 2 слупы крыжападобнай у плане формы. Неф перакрыты цыліндрычным скляпеннем з распалубкамі. У нартэксе ўжыты крыжовыя скляпенні. Апорныя слупы прыстаўлены да бакавых сцен і злучаны ў завяршэнні аркамі паўцыркульнай формы, аздоблены капітэлямі, упрыгожанымі раслінным арнаментам. Злева ва ўсходняй частцы знаходзіцца амвон рэнесансавай формы, упрыгожаны раслінным арнаментам. Насупраць галоўнага ўвахода каля тарцовай сцяны размешчаны невялікі алтар. Помнік уяўляе сабой сінтэз рэнесансавай і барочнай архітэктуры.
Крыпта
У крыпце храма пахаваныя ваявода віленскі і вялікі гетман літоўскі Крыштаф Радзівіл (1585—1640) і ягоныя дзяці: ваявода віленскі і вялікі гетман літоўскі Януш (1612—1655), Лізавета (1622—1626), Юрый (1616—1617), Мікалай (1610—1611), Стэфан (1624—1624).
NGC 1240
NGC 1240 — падвойная зорка ў сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
IC 3132
IC 3132 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Скляпенне
Скляпе́нне (sklepienie) — у архітэктуры тып перакрыцця ці пакрыцця збудаванняў, канструкцыя, якое ўтварае выпуклую крывалінейную паверхню.
Скляпенні дазваляюць перакрываць значныя прасторы без дадатковых прамежных апор, выкарыстоўваюцца пераважна ў круглых, шматвугольных ці эліптычных у плане памяшканнях. Пад нагрузкай скляпенне працуе пераважна на сцісканне і перадае на апоры вертыкальныя і гарызантальныя намаганні.
Арбузаў
Арбу́заў — прозвішча.
Рэчыцкі сельсавет (Столінскі раён)
Рэ́чыцкі сельсавет — сельсавет у складзе Столінскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусь. Цэнтр сельсавета — рабочы пасёлак Рэчыца.
Гісторыя
Першапачаткова створаны як сельскі савет, першы старшыня — Барыс Сцяпанавіч Андрыяшка. 16 ліпеня 1954 года да тэрыторыі Рэчыцкага савета далучана тэрыторыя скасаванага Варанёўскага сельскага савета. 6 ліпеня 1960 года вёска Рэчыца набыла статус рабочага пасёлка. Такім чынам, сельскі савет быў перайменаваны ў рабочапасялковы, а потым — пасялковы.
Сучасны стан
Станам на 2015 год на тэрыторыі савета пражывалі 8769 чалавек, яго плошча – 8106 га.
Функцыянуюць СВК “Варані”, дзе працуюць 142 чалавекі, і ААТ “Церабяжоў-Агра” – 179 працуючых.
Працуюць наступныя прадпрыемствы: ААТ “Гарынскі камбінат будаўнічых матэрыялаў” (245 працуючых), ААТ “Гарынскі агракамбінат” (226 працуючых), ААТ “Столінрайаграсэрвіс” (118), РВУ “Столінрайгаз” (134), ПГУП “Столінаптгандаль” (118), Столінскі ўчастак ААТ “Пінскі камбінат хлебапрадуктаў” (30), Столінрайпалівазбыт (38), асфальтны завод Столінскай ДБПМК-32 (21), раствора-бетонны вузел ПМК-24 (34), майстарскі ўчастак Столінскай ЖКГ (143 працуючыя), чыгуначная станцыя Гарынь (70 працуючых).
Сацыяльная сфера прадстаўлена чатырма сярэднімі школамі і чатырма дзіцячымі садкамі, столькі ж ёсць дамоў культуры і аб'ектаў спартыўнага прызначэння, працуе адна ўрачэбная амбулаторыя і чатыры ФАПы, школа мастацтваў, чатыры комплексныя прыёмныя пункты, два аддзяленні філіяла ААБ “Беларусбанк”, ёсць сацыяльна-педагагічны цэнтр з дзіцячым прытулкам, аптэка і чатыры аптэчныя пункты, кінатэатр, пяць паштовых аддзяленняў, два аддзяленні РАНС, дзве прыватныя цырульні, тры лазні.
Працуюць (студзень 2015 года) 37 гандлёвых аб’ектаў, з іх 16 – прыватнай уласнасці. Зарэгістраваны і ажыццяўляюць дзейнасць 144 індывідуальныя прадпрымальнікі.
Функцыянуюць чатыры праваслаўныя царквы і тры пратэстанцкія.
На тэрыторыі пасялковага савета знаходзіцца аддзяленне пагранічнага кантролю “Рэчыца” Пінскага пагранатрада (300 ваеннаслужачых), а таксама міжнародныя пункты мытнага афармлення “Гарынь” і “Верхні Церабяжоў”.
Цяпер праводзіцца добраўпарадкаванне мікрараёна «Гарынь», вядуцца работы па пракладцы водаправода да вёскі Ніжні Церабяжоў. У гэтым жа населеным пункце створаны кааператыў па падключэнні да газаправода, у яго ўвайшлі 95 працэнтаў наяўных домаўладанняў. Завяршаецца газіфікацыя аг. Верхні Церабяжоў. Завершаны праектныя работы па газіфікацыі вёскі Бухлічы.
Склад
Рэчыцкі сельсавет уключае наступныя населеныя пункты:
Ваза
Ваза — посуд вытанчанай формы, з маляўнічымі або ляпнымі ўпрыгожваннямі, выраблены з гліны, фарфору, фаянсу, шкла, хрусталю, каменя або металу. Выкарыстоўваюцца для пластычнага і каляровага ўзбагачэння інтэр’ера, часам як творы манументальна-дэкаратыўнага мастацтва (на фасадах будынкаў, агароджах).
Сярод сасудаў гэтага роду асаблівай увагі, па сваёй важнасці для гісторыі мастацтва і археалогіі, заслугоўваюць старажытнагрэчаскія размаляваныя вазы з абпаленай гліны, якія знаходзяць пераважна ў пахаваннях усюды, дзе квітнела ці куды паспела пранікнуць элінская цывілізацыя. Надзвычайнай самабытнасцю адрозніваецца і кітайскі фарфор.
Гісторыя
Вядомы са старажытных часоў. У Старажытнай Грэцыі ў залежнасці ад формы і прызначэння гліняныя вазы мелі розныя назвы (амфара, кратар і інш.). Выраб і ўпрыгожванне ваз размалёўкай (вазапіс) — важная галіна антычнага мастцтва. Тэктанічная яснасць формаў, іх функцыянальная апраўданасць, гарманічнасць прапорцый зрабілі старажытнагрэчаскія вазы класічнымі ўзорамі для еўрапейскага мастацтва наступных эпох.
На Беларусі ў 18—19 ст. вазы выраблялі ганчары Слуцка, Барысава, Магілёва і інш. на радзівілаўскіх і Целяханскай фаянсавай мануфактурах.
Цяпер вазы вырабляюць на Мінскім і Добрушскім фарфоравых, Барысаўскім хрусталёвым заводах, шклозаводзе «Нёман», аб’яднанні «Беларуская мастацкая кераміка», Барысаўскім камбінаце прыкладнога мастацтва.
Мікалай III
Мікалай III (Nicolaus PP. III, свецкае імя: Джавані Гаэтана дэльі Арсіні, (Giovanni Gaetano Orsini); каля 1216 — ) — каталіцкі прэлат, які паходзіў з княжацкага сямейства Арсіні, Папа Рымскі з 25 лістапада 1277 г. па 22 жніўня 1280.
Пантыфікат Мікалая быў адзначаны некалькімі важнымі падзеямі. Ён значна ўмацаваў папскія пазіцыі ў Італіі, а таксама склаў дагавор з Рудольфам I Габсбургам у маі 1278 года, паводле якой Раманья і экзархат Равены перайшлі ў валоданне папства.
Яго смерць супала з прыездам у Рым Абрагама Абулафіі, яўрэйскага кабаліста, які сабраўся звярнуць яго ў іўдаізм, па распараджэнні Мікалая III, Абулафія павінен быў быць пакараным на вогнішчы пры ўездзе ў Сарыяна-нель-Чыміна, дзе ў той час знаходзілася папская рэзідэнцыя.
Тонгаўзен
Тонгаўзен (Thonhausen) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Альтэнбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Аберэс Шпротэнталь. Насельніцтва — 590 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 9,40 км². Афіцыйны код — 16 0 77 047.
Камуна падзяляецца на 3 сельскія акругі.
Факультэт сацыяльнай педагогікі і псіхалогіі ВДУ імя П. М. Машэрава
'''Факультэт сацыяльнай педагогікі і псіхалогіі ВДУ імя П. М. Машэрава''' — адзін з факультэтаў Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя П. М. Машэрава.
Апісанне
Гісторыя факультэта пачынаецца з 1 верасня 1991 года, калі ў структуры ўніверсітэта быў створаны факультэт дашкольнага выхавання.
Лівы
Лівы (саманазва: līvlizt, латв. lībieši, либь) — малы фіна-ўгорскі народ, карэнныя жыхары Курляндыі. Агульная колькасць у Латвіі (згодна з перапісам 2011 г.) — 179 чал. У 2013 г. у Канадзе памёр апошні носьбіт ліўскай мовы.
Найбліжэйшыя сваякі ліваў — сучасныя эстонцы, з якімі лівы падтрымлівалі эканамічныя і культурныя сувязі да пачатку XX ст. Кантакты з эстонцамі бачныя і на ўзроўні мовы ліваў.
Факультэт сацыяльнай педагогікі і псіхалогіі ВДУ імя П. М. Машэрава
Апісанне
Факультэт сацыяльнай педагогікі і псіхалогіі з’яўляецца лідарам у падрыхтоўцы практычных псіхолагаў, спецыялістаў па сацыяльнай рабоце і сацыяльных педагогаў у Віцебскім рэгіёне.
Лівы
Нашчадкі старажытных ліваў у Латвіі — малалікая этнічная група, якая займае тэрыторыю галоўным чынам на ўзбярэжжы Балтыйскага мора, у межах Вентспілскага раёна. Паводле веравызнання лівы, у асноўным, з’яўляюцца пратэстантамі-лютэранамі.
Факультэт сацыяльнай педагогікі і псіхалогіі ВДУ імя П. М. Машэрава
Спецыяльнасці
На факультэце аб’ядналіся спецыялісты трох сфер:
Лівы
У Латвіі лівы лічацца адным з двух аўтахтонных у краіне народаў разам з латышамі (латгальцы, хоць і маюць вельмі адметную латгальскую мову, уключаюцца ў склад латышоў). У прэамбуле Канстытуцыі (Сатвэрсмэ) Латвійскай Рэспублікі гаворыцца: «Латвійскую ідэнтычнасць ў еўрапейскай культурнай прасторы ад старажытнасці твораць латышскія і ліўскія традыцыі».
Тэрыторыя рассялення
Да канца I тысячагоддзя н.э. тэрыторыя рассялення ліваў, якія асіміляваліся куршамі і латгаламі, зменшылася. У IX—XII стст. лівы займалі землі на ўзбярэжжы Рыжскага заліва.
На поўначы Беларусі вядомыя адзінкавыя знаходкі жаночых упрыгажэнняў ліваў XII—XIII стст.: шкарлупкападобныя фібулы, бранзалеты, крыжападобныя шпількі і інш. (Браслаў, Маскавічы, Полацк і інш.).
Менавіта ліўскае suž «воўк» з’яўляецца фанетычна найбліжэйшым словам з усёй фінскай лексікі (эстонскае suzi, фінскае susi) да першакрыніцы, ад якой пайшла назва дняпроўскай ракі Сож (Suž > Съжь > Сож). Узнікненне назвы адносяць да часоў балцка-фінскага ўзаемадзеяння ў рэгіёне сожскіх вярхоўяў, пачатак якога датуюць 4400—4200 гг. да н.э. Тады, у пачатку сярэдняга неаліту, на тэрыторыю протабалтаў (Нарвенская і Нёманская археалагічныя культуры) з паўночнага ўсходу насунулася фіна-вугорская па паходжанні археалагічная культура ямачна-грабенчатай керамікі.
Старажытная культура
Згодна з археолагамі, жылі ў паўзямлянкавых і наземных (аднакамерных зрубных) жытлах з ачагамі, радзей з печамі-каменкамі. Сярод помнікаў ліваў X — пачатку XII стст. гарадзішча і селішча Кентэскалнс — паселішча на месцы Рыгі, гарадзішча Айзкраўклэ, селішчы Кабэлэс, Саласпілс, Лаўкскола.
Асноўным заняткам старажытных ліваў было земляробства, значную ролю ў гаспадарчым жыцці адыгрывала рыбалоўства і бортніцтва, а таксама гандаль.
У IX—XII стст. адбываецца моцнае расслаенне ліваў з вылучэннем раннефеадальных вярхоў. Пра гэта сведчаць летапісныя крыніцы, якія згадваюць «князёў і старэйшын» ліваў (Каўпа, Дабрэл і інш.), а таксама археалагічныя матэрыялы (пахаванні з вялікай колькасцю прадметаў, што сведчаць пра высокі сацыяльны статус пахаваных, скарбы рэчаў з серабра).
У XI — пачатку XII стст. лівы плацілі даніну Полацкаму княству, але ў канцы XII ст. трапілі пад моцны нямецкі ўплыў. У 1205 г. значная частка ліўскага насельніцтва прымае ад немцаў хрысціянства. Нягледзячы на гэта, лівы працягваюць барацьбу супраць нямецкай прысутнасці, карыстаючыся дапамогаю латгалаў і палачанаў. У 1220-я гады лівы канчаткова падпарадкоўваюцца Ордэну Мечнікаў і пачынаюць браць удзел у ваенных кампаніях супраць эстаў, латгалаў, палачанаў і князёў паўночнай Русі. Пачынаючы з канца XIII ст. звестак пра ліваў у летапісах вельмі мала, яны ўсё больш асімілююцца.
Пахавальны абрад у ліваў — трупапалажэнне ў бескурганных (Айзкраўклэ, Саласпілс, Лаўкскола, Вампэніешы, Ідыпі) і курганных (Стэдэры, Чыекуры, Прыедэ) могільніках. Для наддзвінскіх ліваў характэрны бескурганныя могільнікі і курганы, а для ліваў, што жылі ў басейне Гаўі, толькі курганныя могільнікі. У склад пахавальнага інвентару абавязкова ўваходзілі гаршкі. У жаночых пахаваннях знойдзены авальныя (чарапахападобныя) фібулы, злучаныя нагруднымі ланцужкамі, шыйныя грўні, рознакаляровыя шкляныя пацеркі, бронзавыя бранзалеты і пярсцёнкі, жалезныя нажы ў похвах, у мужчынскіх — прадметы ўзбраення і бытавыя рэчы. Сустракаецца і трупаспаленне.
У культуры
Пачынальнік латышскай паэзіі Аўсэкліс (Мікеліс Крогзэміс), які паходзіў з «ліўскіх» краёў на латвійска-эстонскім памежы, прысвяціў лівам вершы «Думкі апошняга ліва каля вусця Салакі» : Бывай, святая зямля, святыя пячоры, Дзе бацькі насалоджваліся нябеснымі імгненнямі! Бывай, Салаца, якая маіх братоў У калысках хваляў гушкала! Бывай, старое белае Лайміна мора, Якое вучыла бацькоў свабодзе. (…) Няхай несмяротны латыш, наш брат, Яшчэ тысячу гадоў завіхаецца наўкола цябе. Няхай ён згадвае нас, каторыя спяць у цемры, Калі робіць слаўныя справы пад сонцам. І пакуль ён жыве на балтыйскіх берагах, Мы таксама разам з ім працягнем жыць. Да ліваў сябе залічаюць заснавальнікі этна-культурнага фалькларысцкага руху ў Латвіі — сям’я Сталтаў (Дайніс і Хэлмі), якія ў 1976 годзе стварылі фальклорны гурт Skandinieki (Скандыніекі). За нашчадкаў ліваў лічаць сябе таксама ўдзельнікі вядомага ў Латвіі сямейнага музычнага фальклорнага гурта Delve (Дэлвэ).
Ліўская ідэнтычнасць, што схіляе да асобнасці, ускосна дапамагае фалькларыстам трымацца этна-каштоўнасцяў і ў сучасных умовах глабалізацыі.
Сцягам сучаснага ліўскага руху лічыцца зялёна-бела-сіні.
IC 3133
IC 3133 — галактыка тыпу *3 (патройная зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аршанскі павет (Расійская імперыя)
Аршанскі павет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Магілёўскай, Беларускай, Гомельскай і Віцебскай губерняў, існавала ў 1772—1924 гг. Цэнтр — Орша.
Гісторыя
Тэрыторыя Аршанскага павета ў складзе Расійскай імперыі была значна паменшана. Затое на поўначы да яго далучылася частка Віцебскага павета (да Лёзна). Паменшаны Аршанскі павет у 1772—1796 гг. і з 1802 г. уваходзіў у Магілёўскую, у 1796—1802 гг. — у Беларускую.
У 1885—1886 гг. па павеце прайшлі масавыя выступленні, якія былі звязаны з адмовай сялян ад выплаты арэнды на карысць дваран і князёў Любамірскіх.
У студзені 1906 г. у асобных маёнтках павета прайшлі забастоўкі падзёншчыкаў, занятых абмалотам збожжа і лесанарыхтоўкамі.
У пачатку XX ст. павет з’яўляўся важным цэнтрам масларобства губерні. Было адзначана прыкметнае развіццё кравецкага і шавецкага промыслаў.
З красавіка 1919 г. павет у складзе Гомельскай, з лістапада 1920 — Віцебскай губерні РСФСР. У сакавіку 1924 года ўсходняя частка павета была перададзена ў склад Смаленскай губерні, астатняя — у склад БССР.
17 ліпеня 1924 г. Аршанскі павет быў скасаваны, замест яго была ўтворана Аршанская акруга.
Воласці павета
=== 1913 ===
Уладзімір Паўлавіч Хадаровіч
Уладзімір Паўлавіч Хадаровіч (нар., , Мінская вобласць) — беларускі мастак.
Біяграфія
Нарадзіўся года ў Слуцку. З другой паловы 1950-х гадоў жыве ў Мінску. Скончыў у 1967 годзе Мінскае мастацкае вучылішча, у 1977 годзе — аддзяленне жывапісу Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута. Вучыўся ў А. Бараноўскага. У выстаўках удзельнічае з 1977 года.
У 1985—1989 гг. працаваў кіраўніком студыі выяўленчага мастацтва СШ № 75 г. Мінска. У 1996—1997 гадах выкладаў на кафедры жывапісу Беларускай акадэміі мастацтваў.
Сябра Беларускага саюза мастакоў з 1988 года.
Творчасць
Працуе пераважна ў жанры нацюрморта. Яго творы адметныя кампазіцыйнай завершанасцю, нацыянальным характарам і каларытам, пабудаваным на згарманізаваных колеравых адценнях з перавагай серабрыстага, часам залацістага: «Хлеб», «Лён» (абодва 1987), «Народная скульптура», «Вясковы нацюрморт» (абодва 1988), «Травы майго дзяцінства» (1989), «Нацюрморт з яблыкамі», «На Каляды», «Слыннаму беларускаму вестуну прысвячаю», «Памяці Францыска Скарыны» (усе 1990), «Нацюрморт з сотамі» (1991), «Бацькава скрыпка» (1998). «Лета», «Старадрукі» (абодва 2000), «Нацюрморт з клубніцамі і шыпшынай» (2001), «Вясна. Вясковы нацюрморт» (2003).
Работы мастака знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Музеі сучаснага мастацтва, фондах БСМ, Магілёўскім абласным мастацкім музеі імя П. Масленікава, шэрагу іншых дзяржаўных, грамадскіх і прыватных збораў рэспублікі і іншых краін.
Сям’я
Мае сына Паўла (нар. 1987), таксама мастака.
Еўпатарыйскі трамвай
Еўпатарыйскі трамвай — сістэма электрычнага трамвая ў горадзе Еўпаторыя анексаванага Крыма. Адкрытая ў 1914 годзе, яна да гэтага часу карыстаецца вялікай папулярнасцю ў адпачывальнікаў, нягледзячы на тое, што ў апошнія гады адзначаецца значнае павелічэнне перавозак маршрутнымі таксі. Кошт праезду — 13 рублёў. Правам ільготнага праезду могуць карыстацца толькі грамадзяне Расіі і Украіны, зарэгістраваныя на тэрыторыі Рэспублікі Крым.