cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Антон Уладзіміравіч Матусевіч
Біяграфія
Скончыў юрыдычны факультэт Белдзяржуніверсітэта (1976), аспірантуру Інстытута філасофіі і права АН БССР (1979). Доктар юрыдычных навук. Працаваў старшым лабарантам (1976), малодшым навуковым супрацоўнікам Інстытута філасофіі і права АН БССР (1979—1981); в.а. вучонага сакратара Савета па каардынацыі навуковай дзейнасці Прэзідыума АН БССР (1981—1982); вучоным сакратаром Савета па каардынацыі навуковай дзейнасці Прэзідыума АН БССР (1982—1984); старэйшым навуковым супрацоўнікам (1984—1989); в.а. загадчыка аддзела (1989—1990); вядучым навуковым супрацоўнікам Інстытута філасофіі і права АН Беларусі (1990—1994); дырэктарам Беларускага інстытута дзяржаўнага будаўніцтва і заканадаўства (1994—1997). Аўтар 5 манаграфій.
Красная Ніва
Назву Кра́сная Ні́ва маюць:
Сталінская прэмія
Сталінская прэмія (урадавая прэмія імя Сталіна) — форма заахвочвання грамадзян СССР за выдатныя дасягненні ў галіне навукі і тэхнікі, ваенных ведаў, літаратуры і мастацтва, карэнныя ўдасканаленні метадаў вытворчай працы ў 1940-1954 гг. У 1966 годзе прыраўнаная да створанай Дзяржаўнай прэміі СССР.
Апалон на калядаванні
«Апалон на калядаванні» (Apollo po kolędze) — двухактавы драматычны абразок Яна Чачота, напісаны ў канцы 1819 з нагоды імянінаў Адама Міцкевіча і Тамаша Зана.
Першы акт
У першым акце дзеянне адбываецца на плошчы перад ратушай.
Другая сцэна, якая пачынаецца з прыходу Эраты, поўніцца развагамі пра тагачасны стан краснага пісьменства: лірычнай і эпічнай паэзіі. Затым, з ініцыятывы Апалона багі вырашаюць пераапрануцца і пайсці калядаваць. За дапамогай у арганізацыі сваёй прыгоды Апалон і музы звяртаюцца да Меркурыя. Затым Апалон і музы, разважаючы над паступовай заменай адных ідалаў іншымі, бачаць усю недасканаласць грамадства.
Другі акт
У другім акце дзеянне адбываецца ў доме, дзе звычайна праходзілі пасяджэнні філаматаў. Дзейнымі асобамі першае сцэны з'яўляюцца: Адам (Адам Міцкевіч), Тамаш (Тамаш Зан), Ян (Ян Чачот), Божыдар (Тэадор Ладзінскі), Ануфр (Ануфрый Петрашкевіч), Юзаф (Юзаф Яжоўскі), Яраш (Францішак Малеўскі), Эразм (Эразм Палюшынскі). Сцэна распачынаецца спрэчкай Адама і Тамаша.
Другая сцэна з'яўляецца кульмінацыйнаю. У ёй філаматы сустракаюцца з багамі і чытаюць свае паэтычныя творы. Найвышэйшую ацэнку аўтара атрымлівае Адам Міцкевіч за чытанне верша «Няхай радасць з вачэй нашых блісне». Апалон і хор муз двойчы прамаўляюць свае віншаванні да Адама Міцкевіча і Тамаша Зана, услаўляюць іх род, продкаў, гавораць пра абранасць філаматаў, пра іх служэнне Айчыне, а таксама ўхваляюць іх літаратарскую дзейнасць. Затым слова даецца хору філаматаў, якія таксама віншуюць сяброў..
Суравікіна
Суравікіна (Суровикино) — горад (з 1966 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Суравікінскага раёна Валгаградскай вобласці. Насельніцтва 20,2 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1744 годзе.
Апалон на калядаванні
Рэцэпцыі антычнасці
Апалон, бог сонечнага святла, у творы паказаны як жартаўлівы, няўрымслівы шукальнік прыгодаў. Яго спадарожніцы — музы, прычым з традыцыйных дзевяці муз у творы фігуруе толькі пяць — усе яны апякункі пісьменніцкай дзейнасці: Эрата і Талія, Каліёпа, Мельпамена і Эўтэрпа. Па-за ўвага паэта засталася Палігімнія, што звязана з прыярытэтамі літаратарскай дзейнасці філаматаў. У Чачотавай інтэрпрэтацыі багі губляюць сваю велічнасць і становяцца звычайнымі асобамі з жарсцямі і недахопамі.
У творы назіраецца сінкрэтызм язычніцтва і хрысціянства: антычныя багі ў якасці калядоўнікаў удзельнічаюць у свяце Божага Раства.
У гэтым сцэнічным творы яскрава выяўляецца матыў антыклерыкалізму, уласцівы і іншым філаматам. У даным творы вуснамі музы Каліёпы аўтар гаворыць наступнае: ''«Я ўжо абміну крыжовыя паходы, да якіх намаўлялі манахі, наварачванне бяздольных інкаў цаною праліцця крыві.. Цэлы свет, як студэнт пад паказкаю Лаёлы, стагнаў, бядак... шмат вякоў пражыў свет, пакуль даведаўся аб мэце рэлігіі»'' (радкі 111—116).
Суравікіна
Горад размешчаны пры ўпадзенні ракі Чыр у Дон (Цымлянскае вадасховішча), за 155 км ад Валгаграда, недалёка ад мяжы з Растоўскай вобласцю.
Праз горад праходзіць чыгуначная лінія Валгаград — Ліхая, аўтамабільная дарога федэральнага значэння «Валгаград — Каменск-Шахцінскі». Мае прыстань для рачнога транспарта.
Малочна-кансервавы камбінат, кансервавы плодаагародневы завод, лакафарбавы завод, завод жалеззабятонных вырабаў, элеватар, мясаптушкакамбінат.
NGC 3646
NGC 3646 (іншыя абазначэнні — UGC 6376, MCG 3-29-37, ZWG 96.34, KCPG 281A, PGC 34836) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Піянер-11
Піянер-11 (Pioneer 11, Pioneer G) — беспілотны касмічны апарат NASA, прызначаны, галоўнай чынам, для вывучэння Юпітэра. Яго мэтай было вывучэнне міжпланетнага магнітнага поля, асаблівасцей сонечнага ветру, касмічных прамянёў і інш.
Каянды (Паўладарская вобласць)
Каянды — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Экібастуза. Адміністрацыйны цэнтр Каяндзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 552244100.
Насельніцтва
Паводле дадзеных 1999 года, у сяле не было пастаяннага насельніцтва. Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 465 чалавек (234 мужчыны і 231 жанчына).
Дунайска-Стрэда (раён)
Раён Дунайска Стрэда — раён Трнаўскага краю Славакіі. Мяжуе з Венгрыяй. Раён характэрны тым, што тут назіраецца найвышэйшая канцэнтрацыя венгерскага насельніцтва Славакіі. Раён Дунайска Стрэда і раён Комарна з'яўляюцца двума раёнамі Славакіі з перавагай венграў. Гарады ў раёне: Велькі-Медэр, Дунайска-Стрэда, Шаморын.
Статыстычныя даныя (2001)
Нацыянальны склад:
Канфесійны склад:
Скокаўскі касцёл
Скокаўскі касцёл — колішні каталіцкі храм у в. Скокі Брэсцкага раёна.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1776 годзе з дрэва бацькам польскага пісьменніка Юльяна Урсына Нямцэвіча Марцэлем як сямейная пахавальня пры іх сядзібна-паркавым комплексе (стаяў насупраць палаца). У 1850 годзе ўладальніку маёнтка памешчыку Б. К. Мазеўскаму быў дадзены дазвол на будаўніцтва мураванага касцёла. У 1864 годзе стаў праваслаўным храмам.
Разбураны ў Першую сусветную вайну.
Красная Паляна (значэнні)
Назву Кра́сная Паля́на маюць:
Лёзненскі раён
Лё́зненскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Віцебскай вобласці Беларусі. Размешчаны на ўсходзе Віцебскай вобласці, ля дзяржаўнай мяжы з Расіяй. Раён мяжуе: з поўначы і захаду з Віцебскім раёнам; на паўднёвым усходзе з Сенненскім раёнам; на поўдні з Аршанскім і Дубровенскім раёнамі; на ўсходзе з Руднянскім раёнам Смаленскай вобласці.
Па тэрыторыі раёна праходзіць чыгунка па лініі Віцебск—Смаленск. Аўтадарогамі звязаны з Віцебскам, Смаленскам, Оршай, Янавічамі, Арэхаўскам. Цэнтр раёна — гарадскі пасёлак Лёзна — размешчаны на левым беразе ракі Мошна і за 40 км ад Віцебска, за 270 км ад Мінска і за 12 км ад мяжы з Руднянскім раёнам. Падзяляецца на 6 сельскіх саветаў: Бабінавіцкі, Веляшковіцкі, Дабрамыслінскі, Крынкаўскі, Лёзненскі, Яськаўшчынскі.
Геаграфія
Паверхня раёна ўзгорыста-раўнінная. Паўночная частка раёна знаходзіцца ў межах Віцебскага ўзвышша, паўднёвая — у межах Лучоскай нізіны. Найвышэйшы пункт — Гаршэва гара на Віцебскім узвышшы (296 м); найбольш нізкая адзнака — урэз Лучосы на паўднёвым захадзе (142 м).
У тэктанічных адносінах раён прымеркаваны да Аршанскай упадзіны. Сучасная паверхня складзена з канцова-марэнных і флювіягляцыянальных утварэнняў паазерскага ледавіка, на поўдні па даліне Лучосы вылучаюцца азёрна-ледавіковыя адклады старажытнага прыледавіковага вадаёма; ніжэй — утварэнні сожскага, дняпроўскага, у асобных выпадках, бярэзінскага зледзяненняў. Агульная магутнасць антрапагенных адкладаў 30—60 м, на поўначы да 140 м; пад імі залягаюць дэвонскія (да 480 м) пароды.
З карысных выкапняў у Лёзненскім раёне ёсць пясок, пясчана-жвіровая сумесь, жвір, гліна, даламіт, торф, сапрапель.
Вядомы 95 радовішчаў торфу з агульнымі запасамі 8,7 млн т., Касцяёўскае радовішча даламіту, 8 радовішчаў пясчана-жвіровага матэрыялу і пяскоў з запасамі 34,4 млн м³ (найбольшыя Веляшковіцкае, Рубяжніцкае, Борскае, Замашанскае, Заподжанскае), 5 радовішчаў глін і суглінкаў (найбольшыя Запожанскае, Унскае, Бабінавіцкае, Веляшковіцкае).
Водныя рэсурсы:
Гісторыя
Раён утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Лёзна. 20 жніўня 1924 года падзелены на 10 сельсаветаў: Барсееўскі, Веляшковіцкі, Дабрамысленскі, Емельяноўскі, Замшынскі, Калышкаўскі (Калышанскі), Лёзненскі, Сутоцкі, Унаўскі, Чарніцкі. 29 кастрычніка 1924 года Барсееўскі сельсавет перайменаваны ў Горбаўскі, Емельяноўскі — у Глоданскі. У 1926 годзе ўтвораны Унаўскі нацыянальны латышскі і Калышкаўскі нацыянальны яўрэйскі сельсаветы. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года раён у прамым падпарадкаванні БССР. 8 ліпеня 1931 года да раёна далучаны 10 сельсаветаў скасаванага Высачанскага раёна: Асінаўскі, Бабінавіцкі, Выдрэйскі, Высачанскі, Кабыльнікаўскі (Кабыльніцкі), Каралёўскі, Касцяёўскі, Крынкаўскі, Старабабыльскі, Стасеўскі. 21 лістапада 1934 года скасаваны Унаўскі нацыянальны латышскі сельсавет. У 1935 годзе скасаваны Калышкаўскі нацыянальны яўрэйскі сельсавет. 12 лютага 1935 года Асінаўскі, Бабінавіцкі, Старабабыльскі сельсаветы перададзены адноўленаму Багушэўскаму раёну. 12 сакавіка 1935 года Бабінавіцкі сельсавет вернуты ў склад Лёзненскага раёна. 15 ліпеня 1935 года вёска Высачаны аднесена да катэгорыі рабочых пасёлкаў. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Віцебскай вобласці. 27 верасня 1938 года Лёзна атрымала статус гарадскога пасёлка. 20 лістапада 1938 года Кабыльнікаўскі (Кабыльніцкі) сельсавет перайменаваны ў Акцябрскі. 9 красавіка 1946 года Бабінавіцкі сельсавет перададзены Арэхаўскаму раёну. 17 лістапада 1948 года статус рабочага пасёлка Высачаны паніжаны да вёскі. 15 лютага 1949 года Каралёўскі сельсавет, 24 жніўня 1951 года Акцябрскі сельсавет перададзены ў склад Віцебскага раёна. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Высачанскі, Замшынскі, Калышкаўскі, Сутоцкі, Унаўскі і Чарніцкі сельсаветы, утвораны Яськаўшчынскі сельсавет. 17 снежня 1956 года да раёна далучаны Бабінавіцкі сельсавет скасаванага Арэхаўскага раёна. 19 лютага 1958 года скасаваны Касцяёўскі сельсавет, 23 лістапада 1959 года — Выдрэйскі сельсавет. 25 снежня 1962 года да раёна далучаны Запольскі сельсавет і гарадскія пасёлкі Сураж і Янавічы Віцебскага раёна, 22 студзеня 1963 года — Вымнянскі сельсавет таго ж раёна. 2 жніўня 1966 года гарадскія пасёлкі Сураж і Янавічы, Вымнянскі і Запольскі сельсаветы перададзены Віцебскаму раёну. На 1 студзеня 1974 года ў складзе раёна 9 сельсаветаў, 191 населены пункт. 7 жніўня 1979 года Глоданскі сельсавет перайменаваны ў Кавалёўскі. 5 сакавіка 1981 года Дабрамысленскі сельсавет перайменаваны ў Дабрамыслінскі. 20 кастрычніка 1995 года Лёзненскі раён і гарадскі пасёлак Лёзна аб’яднаны ў адну адміністрацыйную адзінку. 8 красавіка 2004 года скасаваны Горбаўскі, Кавалёўскі і Стасеўскі сельсаветы.
Насельніцтва
Асноўнае насельніцтва — беларусы (86,7 %), жывуць таксама рускія (10,7 %), украінцы (1,2 %), іншыя нацыянальнасці (1,4 %).
На долю працаздольнага насельніцтва прыпадае 55,6 % ад агульнай колькасці жыхароў раёна, пенсіянераў — 29,3 %, маладзейшых за 16 гадоў — 15,1 %.
Буйныя населеныя пункты раёна: Бабінавічы, Веляшковічы, Высачаны, Горбава, Дабрамыслі, Кавалі, Крынкі, Перамонт, Стасева, Яськаўшчына і інш.
Адукацыя
У сістэме адукацыі раёна функцыянуюць 23 установы. Сярод іх установы дашкольнай адукацыі — 11; вучэбна-педагагічны комплекс «яслі-сад-пачатковая школа» — 1; вучэбна-педагагічны комплекс «яслі-сад-сярэдняя школа» — 1; вучэбна-педагагічныя комплексы «яслі-сад-базавая школа» — 3; установы сярэдняй адукацыі — 3; установы пазашкольнай і дадатковай адукацыі, установа спецыяльнай адукацыі.
Ахова здароўя
Медыцынскае абслугоўванне насельніцтва ў раёне ажыццяўляе ўстанова аховы здароўя «Лёзненская раённая цэнтральная бальніца».
Трэнціна — Альта-Адыджэ
Трэнціна-Альта-Адыджэ — (Trentino Alto Adige, Trentino-Südtirol) — вобласць на поўначы Італіі. Сталіцай вобласці з'яўляецца горад Трэнта. Трэнціна-Альта-Адыджэ мяжуе на захадзе з Ламбардыяй і Швейцарыяй, на поўначы з Аўстрыяй, на ўсходзе і поўдні з Венета. Трэнціна-Альта-Адыджэ з'яўляецца адным з двух аўтаномных рэгіёнаў Італіі (разам з Вале-д’Аоста).
Гісторыя
Рэгіён Трэнціна-Альта Адзіджэ служыў мастом паміж Італіяй і астатняй Еўропай. У Рымскую імперыю ён увайшоў паводле каншахту падчас імператара Аўгуста. Перавал Вале дел'Адзіджэ быў адным з першых захопленым падчас варварскіх нашэсцяў таму што ён служыў ключом для пранікнення ў Італію. На гэты час у рэгіёне жыло змешанае насельніцтва, якое складалася з рымскіх грамадзян, якія гукалі палацінску і мясцовае насельніцтва, якое гукала на мове ладіно (частка размаўляе на ёй і сёння). Ужо ў гэты час, Лацінская мова крыху змянілася, наблізіўшыся да італьянскай.
У сярэдневечча, рэгіён знаходзіўся пад пратэкцыяй Свяшчэннай Рымскай імперыі і адміністрацыяй рэгіёна ведалі два біскупствы — Брэссанон і Трэнта. Біскупства Трэнта падпарадкоўвалася ўплыву падано-венето (Італіяй), а біскупства Брэссанон, было падначаленым уплыву Кастэлло ді Ціроло, якое знаходзілася ў Мерано. У канцы XIV стагоддзя, Ціроло перайшоў пад кіраванне фаміліі Габсбургаў і трапіў пад германізацыю. З 1545 па 1563 у Трэнта Папа склікаў Сабор Касцёла, прысвечаны рэформе Каталіцкага Касцёла. У 1805 Ціроль трапіў пад Напалеона. Ён надаў кіраваць Ціролем Андрэасу Хоферу(1809). Апасля заканчэння напалеонаўскай эпохі, рэгіён трапіў пад аўстрыйскае панаванне да канца 1918. Падчас І Сусветнай вайны, італьянцы ў Трэнціна мелі антыаўстрыйскі рух. Герой гэтага руху, Чэзарэ Батысці, як і іншыя італьянцы быў заклічнікам у аўстрыйскай арміі, быў асуджаны і пакараны смерцю.
Апасля вайны, Трэнціна з усхваляваннем увайшла ў Італію, а антыгерманскі рух і моцны рух італьянскі, прывёў да таго, што вобласць лёкка трапіла пад уплыў фашызму (то прывяло да змены імёнаў і падаўжэнняў германскі прозвішч). Рэгіён у той час называўся Венецыя Трыдэнціна (Venezia Tridentina).
Канстытуцыя 1948 Рэспублікі Італьянскай, надала рэгіёну аўтаномію і ён пачаў называцца Трэнціно-Альта Адзмджэ. Улічваючы свае асаблівасці і традыцыі папуляцый рэгіёну, быў заключана пагадненне (1969) аб падзеле рэгіёна на дзве «падчасткі» — пераважна італьянскай Трэнціна і пераважна аўстрыйскай Альта Адзіджэ, таксама быў прадстаўлены «пакунак» з гарантыямі, які ўлічваў моўныя і іншыя правы вобласцей.
Тэрыторыя
Трэнціна-Альта-Адыджэ мяжуе на захадзе з Ламбардыяй і Швейцарыяй, на поўначы з Аўстрыяй і на поўдні з Венета.
Геаграфія
Трэнціна-Альта-Адыджэ з'яўляецца горным рэгіёнам на 100 %. На поўначы знаходзіцца горны ланцуг Усходнія Альпы (Альпы Атэзіне), на поўдні — Альпы Рэтыке. На ўсходзе — Даламітавыя Альпы (Даламіты). Тры горных перавалы дазваляюць камунікацыю з Аўстрыяй. Гэта перавалы Паса-Рэзія (1508 м.), Паса-дэль-Брэнера (1375 м.) і Паса-ды-Даб'яка (1170 м.). З Ламбардыяй перавалы Паса-дэла-Стэльвіё (2750 м.) і Паса-дэль-Танале (1883 м.). Для камунікацый з Венета перавалы Паса-Пардоі (2239 м.) і Паса-ды-Роле (1970 м.). Рэгіён мае найбольшую колькасць лясоў усёй Італіі. Найбольш галоўнымі далінамі з'яўляюцца Вале-д'Адыджэ і даліна Ісарка, якія перакрыжоўваюць вобласць з поўначы на поўдзень і скончваюцца ў Паса-дэль-Брэнера, на найбольш значным шляху паміж Італіяй і Еўропай. У вобласць уваходзіць горны басейн ракі Адыджэ ад вытока амаль да канца. Рака Адыджэ — галоўны гандлёвы шлях паміж Італіяй і Германіяй, і яе даліна абмежавана высокімі пікамі гор, але ў некаторых месцах яна пераўтвараецца ў шырокія катлавіны, дзе знаходзяцца Раверэта Трэнта, Бальцана, Мерана і толькі ў адным месцы яна звужаецца, ствараючы расколіну Стратэ-ды-Салорна. На поўнач ад яе знаходзіцца Альта-Адыджэ, а на поўдзень — Трэнціна.
Сельская гаспадарка
Сельская гаспадарка займае прыкладна 1/6 тэрыторыі і арыентавана на такія культуры, як садавіна, гародніна і выраб віна высокай якасці. Занятасць у сельскай гаспадарцы зменшылася з 16,7 % у 70-х гг. да 12 % у 1987 годзе. Некаторую ролю граюць калектыўная маёмасць на лясы і пашаныя палі. Найбольш значнымі культурамі з'яўляюцца яблыкі (43.5 % ад усёй Італіі). Вельмі развітым з'яўляецца вінаградарства. Выраб він не вельмі вялікі, але віна маюць вельмі высокую якасць. Таксама значную ролю грае вырошчванне агародніны і кармавых культур. Значнае развіццё мае жывёлагадоўля. У летнія месяцы жывёлы пасуцца высока ў гарах на вышыні да 2.000 м, а ў восень скот вяртаецца назад да наступнай вясны. У апошні час больш папулярным робіцца стабільная жывёлагадоўля, калі жывёлы знаходзяцца ў стайнях нават летам. Выраб малака і мяса даволі высокі і перавышае патрэбы насельніцтва. Развіта свіна- і птушкагадоўля. Вельмі распаўсюджанымі ў сельскай гаспадарцы з'яўляюцца кааперацівы, якія вырабляюць 100 % малака, 75 % садавіны і 70 % вінаграда для віна.
Насельніцтва
Вобласць не мае лінгвістычнага альбо культурнага адзінства. Больш за 66 % жыхароў правінцыі Бальцана, якая да Першай Сусветнай вайны ўваходзіла ў аўстрыйскі Ціроль размаўляюць на нямецкай мове. Насельніцтва, якое размаўляе па-італьянску, — гэта перасяленцы. Трэцяя группа (4.2 %) складаецца з грамадзян, якія размаўляюць на мове ладына. Яны пражываюць у горных вобласцях Валь-Гардэна, Валь-ды-Фаса, Валь-Бадыа і ў наваколлі Ортэс–Чеведале. У Альта-Адыджэ нямецкая мова мае роўныя правы з італьянскай і выкладаецца ў школах і выкарыстоўваецца ў справаводстве. У Трэнціна размаўляюць па-італьянску. Шчыльнасць насельніцтва ў Трэнціна-Альта-Адыджэ найменшая ва ўсёй краіне, з-за горнай мясцовасці. Толькі ў катлавінах Трэнта, Бальцана, Мерана і Раверэта шчыльнасць складае каля 500 жыхароў на км². у некаторых горных далінах, шчыльнасць не дасягае 10-15 жыхароў на км². Як і ва ўсіх рэгіёнах, насельніцтва імкнецца пераехаць з горных раёнаў у цэнтры далінаў. Найбольшую інтэнсіўнасць гэты працэс мае ў Трэнта. Каля 38 % насельніцтва жыве ў камунах, з насельніцтвам менш 3.000 жыхароў.
Культура
Трэнціна-Альта-Адыджэ з'яўляецца асаблівым рэгіёнам Італіі, з-за прысутнасці ў рэгіёне розных культур. Рэгіён складаецца з дзвюх частак: Адметнай рысай Трэнціна-Альта-Адыджэ з'яўляецца прысутнасць у архітэктуры стыля готыкі, які нетыповы для астатняй Італіі.
Эканоміка
Трэнта мае ўнёсак у скарб, вышэйшы за сярэднеітальянскі. Хоць і не знаходзіцца сярод найбольш багатых рэгіёнаў усёй Італіі істотна скараціла розніцу дзякуючы высокаму росту ў 70-я і 80-я гады. Гэтаму спрыяла не столькі прамысловасць, колькі сфера абслугоўвання. Трэнціна-Альта-Адыджэ мае вялікую колькасць горных куроратаў і гатэляў, якія запрашаюць кожны год вялікую колькасць турыстаў, галоўным чынам немцаў. Высокую развітасць мае дрэваапрацоўка, якая пастаўляе 16 % матэрыялаў ад усёй Італіі. Адным з самых значных багаццяў рэгіёна з'яўляюцца гідраэлектрастанцыі. Электрычнасць Трэнціна-Альта-Адыджэ па вырабу электрычнасці займае другое месца пасля Ламбардыі. Па вырабу алюмінія значнымі прадпрыемствамі з'яўляюцца прадпрыемствы ў Бальцана і Моры. Іншымі прамысловымі цэнтрамі з'яўляюцца Раверэта і Раверана. Значнае месца займае рамесныя прадпрыемствы па вырабу мэблі. У Трэнта знаходзіцца цэнтр па навуковаму даследаванню дрэваапрацоўчай прамысловасці. Развітай з'яўляецца харчовая прамысловасць па вырабу сыру, садавіных кансерваў і віна. Развіты будаўнічая прамысловасць і здабыча мармуру і парфіру. Гандаль і турызм з'яўляюцца найбольш значнымі відамі эканамічнай дзейнасці і робяць значны ўнёсак у рэгіянальную эканоміку (28 %). Сектар гандлю дасягае 54,3 % у далінах Трэнціна-Альта-Адыджэ шмат базаў летняга адпачынку і зімняга спорта, такіх як Артызеі, Мадонна-ды-Кампільё, Даб’яка, Прэдаца, Каназеі. Атэлі адны з лепшых у Італіі. Большая частка турыстаў прыязжае з Германіі. Значнае месца зараз займае сельскі турызм, якім у Альта-Адыджэ займаецца 78 % італьянскіх фірм па агратурызму.
Новае Сяло
Назву Но́вае Сяло́ маюць:
Красніца 1
Назву Кра́сніца 1 маюць:
Gardenia taitensis
Gardenia taitensis — від травяністых раслін з роду сямейства.
Від распаўсюджаны ў Французскай Палінезіі. Кветка гэтай расліны з’яўляецца сімвалам гэтай тэрыторыі.
Кветкі гэтай расліны таксама выкарыстоўваюцца для вытворчасці духоў.
У мастацтве
Кветка ў валасах жанчыны на карціне Поля Гагена «» (Vahine no te Tiare) — менавіта Gardenia taitensis.
Паўль Клее
У сваім раннім перыядзе творчасці — экспрэсіяніст, выпрабаваў значны ўплыў канструктывізму, кубізму, прымітывізму і сюррэалізму.
Клее працаваў у цесным кантакце з «Сінім вершнікам», яго графічныя работы экспанаваліся на другой выстаўцы «Чорнае-белае» (па-нямецку: «Die zweite Ausstellung der Redaktion Der Blaue Reiter Schwarz-Weiß»), арганізаванай аб’яднаннем у 1912 годзе. Да 1914 года Клее працаваў у асноўным у галіне графікі.
Пасля падарожжа па Тунісе, якое мастак здзейсніў разам з Аўгустам Маке і Луі Муалье, у яго творчасці адбыўся паварот да жывапісу.
Як і яго сябар, Васіль Кандзінскі, Клее з 1921 года выкладаў у Веймары, а затым, пасля пераезду школы, і ў Дэсау. З 1931 года ён быў прафесарам Дзюсельдорфскай акадэміі мастацтваў. Пасля прыходу да ўлады ў Германіі нацыянал-сацыялістаў ён быў вызвалены ад займанай пасады і вярнуўся ў Берн, дзе правёў апошнія гады. Нягледзячы на ​​цяжкую прагрэсавальную хваробу (склерадэрмія), у гэты перыяд Клее шмат і плённа працаваў. Аўтар тэарэтычных твораў «Schöpferische Konfession» (1920) і «Педагагічныя эскізы» (па-нямецку: Pädagogisches Skizzenbuch, 1925).
Грамадзянін Германіі, Клее нарадзіўся, правёў значную частку жыцця і памёр у Швейцарыі.
Боль
Боль — фізічная або душэўнае пакута, пакутлівае ці непрыемнае адчуванне, пакута.
Боль з пункту гледжання медыцыны
З пункту гледжання медыцыны, боль - гэта:
Працяглая боль суправаджаецца змяненнем фізіялагічных параметраў (крывяны ціск, пульс, пашырэнне зрэнак, змяненне канцэнтрацыі гармонаў).
Дзяржаўная прэмія СССР
Дзяржаўная прэмія СССР (1967-1991) — штогадовая дзяржаўная прэмія, заснаваная ЦК КПСС і Саветам Міністраў СССР ў 1966 годзе. Прэмія ўручалася з 1967 па 1991 гады ў гадавіну Кастрычніцкай рэвалюцыі за выдатныя творчыя дасягненні ў галіне навукі і тэхнікі, літаратуры і мастацтва. З'яўлялася пераемніцай Сталінскай прэміі, якая прысуджалася ў 1941-1954. Лаўрэаты Сталінскай прэміі маглі абмяняць свае медалі і дакументы на адпаведныя атрыбуты Дзяржпрэміі. У друкаванай ў СССР у 1960-1980-я гады даведачнай літаратуры «Дзяржаўнай» па палітычных меркаваннях называлася і сама Сталінская прэмія; менавіта яна стаіць за ўказаннямі накшталт «Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі, 1949 год".
Дзяржаўная прэмія СССР — другая па значнасці і па памеры грашовай узнагароды прэмія ў СССР пасля Ленінскай прэміі, уручалася ў СССР у перыяд з 1925 па 1935 і з 1957 па 1991 гады. Пры заснаванні Дзяржаўнай прэміі яе памер складаў 5000 рублёў (палову памеру Ленінскай прэміі).
NGC 3647
NGC 3647 (іншыя абазначэнні — ZWG 39.142, PGC 34816) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мерчын Салоўскі
Біяграфія
Пасля заканчэння тэалагічнага навучання ў Падэрборне, Эрфурце і Нойцеле быў пасвечаны 29 чэрвеня 1956 года ў святары. Служыў вікарыем у розных парафіях Верхняй Лужыцы. У 1975—1976 гадах — настаяцель царквы святога Марціна ў вёсцы Небельчыцы і з 1978 па 1997 гады — настаяцель царквы святых Сымона і Іуды Фадзея ў вёсцы Хросчыцы.
Займаўся перакладамі хрысціянскіх твораў на верхнялужыцкую мову, рэдагаваннем і выданнем газет «Katolski Posoł» і «Krajan». Выдаў некалькі кніг. У 1990 годзе ўдастоены прэміі імя Якуба Чышынскага I ступені. Быў ініцыятарам і адным з аўтараў новага перакладу Бібліі на вернялужыцкую мову, якая была выдадзена ў 2006 годзе.
Памёр у 2010 годзе. Пахаваны каля касцёла святых Сымона і Фадзея ў вёсцы Хросчыцы.
Авуляцыя
Авуляцыя (ад Ovulla — яечка) — з’ява, якая ўяўляе сабой выхад яйцаклеткі (аацыта другога парадку) з яечніка ў поласць цела ў выніку разрыву спелага фалікула. З поласці цела яйцаклетка трапляе ў яйцавод (у жанчыны фалопіевы трубы), дзе адбываецца апладненне. Біялагічны сэнс авуляцыі складаецца ў вызваленні яйцаклеткі ад фалікула для яе апладнення і далейшай транспарціроўкі па палавых шляхах самкі.
Красніца 2
Назву Кра́сніца 2 маюць:
Іаан Кранштацкі
Іаан Кранштацкі (свецкае імя Іван Ілліч Сергіеў) (Иоанн Кронштадский), 19 (31) кастрычніка 1829, Сура, Архангельская губерня — 20 снежня 1908 (2 студзеня 1909), Кранштат) — рускі праведны, святар Рускай праваслаўнай царквы, правазнавец, духоўны пісьменнік, член Свяцейшага Сінода.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і царкоўнага служыцеля. Згодна з жыціем, у 1835 годзе ўбачыў анёла. У 1855 годзе скончыў Санкт-Пецярбургскую духоўную акадэмію, ажаніўся і стаў святаром кранштацкага сабора Андрэя Першазваннага. У 1882 годзе пабудаваў і адкрыў Дом працавітасці — працоўны гарадок для некалькіх тысяч чалавек — месца, дзе працаўнікі забяспечваліся жытлом і працай. За сваё жыццё святы Іаан Кранштацкі пабудаваў шэраг храмаў і капліц, сельскіх школаў і дзіцячых прытулкаў, манастыроў і прытулкаў для бяздомных. У 1898 годзе ён у сне ўбачыў Багародзіцу.
У студзені 1899 пры Іаана-Прадцечынскім храме «Грамадства рэлігійна-маральнай асветы» на Выбаргскім баку было заснавана «Іаана-Прадцечынскае брацтва цвярозасці».
К гэтаму часу Іаан набыў усерасійскую вядомасць і паважанне У асяродку малапісьменных людзей узнікла секта Іаанітаў, якая сцвярджала, што айцец Іаан — гэта Ісус у другім прышэсці.
Іаан асуджаў Льва Талстога за супрацьхрысціянскую прапаганду. Ён казаў, што Леў Талстой у сваім багахульстве так далёка зайшоў, што Бог ужо можа не прыняць яго пакаяння. Праз канфлікт з царквой Талстой памёр без споведзі і прычасця. Святы Іаан Кранштацкі падтрымаў «змагароў Святой Русі» — чарнасоценцаў і іх арганізацыю — «Саюз Рускага Народа» (протафашысцкая клерыкальна-манархічная расійская арганізацыя). Айцец Іаан Кранштацкі стала падтрымліваў Саюз — перадаў вялікую па тых часах суму ў 10 тысяч рублёў. Быў не толькі фундатарам, але і фармальна стаў членам СРН, уласнаручна напісаўшы заяву пад № 200787. 15 кастрычніка 1907 пастановай Галоўнай Рады СРН ён быў абраны пажыццёвым ганаровым чальцом СРН.
Іаан Кранштацкі прадбачыў Кастрычніцкі пераварот, а ў адной з сваіх пропаведзяў 1906 г. заявіў, што яўрэі самі наклікаюць на сябе пагромы, што пагромы — рука Гасподня, якая карае яўрэяў за цяжкія грахі супраць Бога і Расіі. У той жа час Іаан асуджаў пагромы, напрыклад кішынёўскі пагром.
Цар Мікалай II прызначыў Іаана членам Свяцейшага Сінода, але Іаан быў так заняты і лічыў сябе нявартым засядаць сярод архіерэяў, што не скарыстаўся сваім становішчам і ні разу не прыняў удзел у паседжаннях.
Памёр у 1909 годзе. У спісе праведных Рускай праваслаўнай царквы за мяжой з 1964 года, а Маскоўскага Патрыярхата з 1990 года. Дзень памяці — 20 снежня (2 студзеня).
Курылысшы
Курылысшы — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Экібастуза. Уваходзіць у склад Каяндзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 552244500.
Беларусь (цягнік)
«Беларусь» — фірменны пасажырскі цягнік № 2/1 Мінск — Масква. Цягнік адпраўляецца з вакзала станцыі Мінск-Пасажырскі ў Мінску штодня і прыбывае на станцыю Масква-Беларуская. Агульны час у дарозе складае 9 гадзін 53 хвіліны ў прамым напрамку, а ў зваротным — 10 гадзін 3 хвіліны.
Схема цягніка
Вагоны 1,9-10 — купэйныя (40 месцаў)
Вагоны 2-5 — спальныя(20 месцаў)
Вагоны 6-7 — спальныя (18 месцаў)
Вагоны 8 — Ккупэйны (32 месцы)
Сцяг Гвінеі-Бісау
Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Гвінея-Бісау прыняты 24 верасня 1973 г., пры абвяшчэнні незалежнасці. Заснаваны на сцягу Афрыканскай партыі незалежнасці Гвінеі і Каба-Вердэ (ПАІГК), які існаваў з жніўня 1961 г. З 1959 года кіраўніцтва ПАІГК знаходзілася ў Конакры, сталіцы суседняй Рэспублікі Гвінея, якая з'яўляецца незалежнай дзяржавай з 1958 года і мела чырвона-жоўта-зялёны сцяг панафрыканскіх колеру. Па вобразу і падабенству сцягоў Гвінеі, Сенегала, Ганы, Камеруна і іншых афрыканскіх дзяржаў быў створаны і сцяг ПАІГК з шырокай вертыкальнай чырвонай паласой ля дрэўкавага краю і двума гарызантальнымі роўнавялікімі палосамі - жоўтай і зялёнай ў астатняй часткі полкі.
Сцяг ПАІГК з 1961 года па сярэдзіне чырвонай паласы намаляваная чорная пяціканцовая зорка як сімвал афрыканскага кантынента і яго чарнаскурага народа, свабоды і свету. Чырвоны колер сімвалізаваў працу і кроў, пралітую за свабоду. Жоўты сімвалізаваў імкненне да годнай аплаты працы і ўраджай сельскагаспадарчых культур, які забяспечвае дабрабыт насельніцтва. Зялёны адлюстроўваў раслінныя багацці прыроды і надзею на шчаслівую будучыню.
Пад зоркай часта малявалася абрэвіятура назвы партыі - PAIGC, але вядомыя выявы сцяга ПАІГК як без абрэвіятуры, так і з абрэвіятурай PAIGC буйнымі літарамі на жоўтай паласе.
Дзяржаўным сцягам Рэспублікі Гвінея-Бісау быў зацверджаны сцяг ПАІГК без абрэвіятуры. Шырыня чырвонай паласы роўная 1 / 3 даўжыні сцягу, суадносіны шырыні сцяга да яго даўжыні - 1:2.
Ніна Якаўлеўна Сямак
Ніна Якаўлеўна Сямак — беларуская ўрач. Заслужаны ўрач Беларускай ССР (1964).
Біяграфія
Сямак Ніна Якаўлеўна, студэнтка 2-га курса з в. Бацэвічы Клічаўскага раёна, уключылася ў падпольную барацьбу на станцыі Нясята з першых дзён вайны. Яна, дапамагаючы бацьку, пакінутаму для працы ў варожым тыле, выконвала заданні партызан, перадавала ім дадзеныя аб руху варожых эшалонаў і грузаў па станцыі. Пасля таго, як у лютым 1942 года бацька быў схоплены і закатаваны на допытах, Ніна Якаўлеўна разам з маці і братам сышла у 277-ы партызанскі атрад Клічаўскай партызанскай зоны. У санчастцы атрада яна працавала фельчарам, аказвала разнастайную дапамогу параненым і хворым партызанам, а таксама цывільнаму насельніцтву.
Пасля партызанскага атрада працавала ў Клічаве, загадчыцай раённага аддзела аховы здароўя. Потым працягнула вучобу ў інстытуце, пасля заканчэння вучобы працавала ў Заходняй Беларусі, потым у Гомельскай вобласці, Жлобінскім раёне, на Краснабярэжскім медычным участку.
Узнагароды
Заслужаны ўрач БССР. За доблесную працу ўзнагароджана ордэнам Працоўнага Чырвонага сцяга, граматай Рэспубліканскага савета ветэранаў Айчыннай вайны за актыўны ўдзел у ваенна-патрыятычнай рабоце.
Беларускі культурна-асветніцкі цэнтр у Познані
Белару́скі культу́рна-асве́тніцкі цэ́нтр у По́знані (БКАЦ) — культурна-асветніцкая, няўрадавая арганізацыя беларусаў у Познані, Польшча. Заснаваная 15 лістапада 2002 года, юрыдычна зарэгістраваная 23 красавіка 2003 года Раённым Судом у Познані.
Вышэйшы орган — Управа. Працу Управы кантралюе Рэвізійная камісія. Старшыня — Віталь Воранаў.
Аб’ядноўвае беларусаў у Познані, Польшча. Статутныя мэты арганізацыі — заахвочванне студэнтаў да працы на карысць развіцця дэмакратыі ў Беларусі, пашырэнне беларускай культуры, мовы і ведаў аб Беларусі ў акадэмічным асяроддзі Познані, сярод палякаў і замежнікаў, прамоцыя Беларусі ў Еўропе і свеце, а таксама «спрыянне стварэнню будучых, добра адукаваных элітаў Беларусі».
Сярод сяброў арганізацыі — Анатоль Маўчун, Уладзімір Блюднік, Марк Максімовіч.
Цяперашнюю сімволіку арганізацыі, на падставе народнай вышыўкі, запраектаваў Марк Максімовіч. Выява прадстаўляе скіраванага ў правы бок Ярылу на кані. Рукі Ярылы ўзнесеныя ўгору і сімвалізуюць асветніцкі характар арганізацыі.
Сцяг Джыбуці
Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Джыбуці — прыняты 27 чэрвеня 1977 г.
Сімволіка сцяга
Колеры сцяга ўвасабляюць мора і неба (сіні), зямлю (зялёны) і свет (белы). Зялёны і сіні таксама колеру двух галоўных груп насельніцтва — афар і песа (плямёны Джыбуці). Чырвоная зорка — памяць аб барацьбе за незалежнасць і сімвал адзінства.
Škoda Superb
Škoda Superb — легкавы аўтамабіль вытворчасці кампаніі Škoda. У мадэльным шэрагу — з 2001 года.
Красновічы
Назву Красно́вічы маюць:
Škoda Superb
Superb (1934—1949)
Да 1949 года зроблена 889 машын.
Superb I (2001—2008)
Першае пакаленне Škoda Superb (2001—2008 гады) было пабудавана на аснове Volkswagen Passat пятага пакалення, ад якога адрозніваўся расцягнутай на 100 мм (да 2803 мм) колавай базай. Кузаў — толькі седан. Падоўжна размешчаныя рухавікі аб'ёмам ад 1,8 да 2,8 л развівалі ад 101 да 193 к.с., каробка перадач — пяціступеньчатая механічная (ці шасціступеньчатая з рухавіком 2,5 л), а таксама пяціступеньчаты «аўтамат» ZF.
Выраблена 136 100 машын першага пакалення.
Superb II (2008—2015)
У 2008 годзе з'явіўся Superb другога пакалення. Колавая база паменшылася на 44 мм, але дзякуючы пераходу да папярочнага размяшчэння рухавіка салон стаў больш. Адметнасцю аўтамабіля стала крышка багажніка з сістэмай TwinDoor, якая дазваляла адкрываць яе як разам са шклом (як на ліфтбеку), так і асобна (як на седанах).
Праз два гады выйшаў універсал Superb Combi з багажнікам аб'ёму 633 л.
Таксама быў даступны ўніверсал версіі Outdoor, які адрозніваўся абвіссю з чорнага пластыка на бамперах, парогах, колавых арках і дадатковымі элементамі абароны дна. Акрамя таго, бакавое задняе шкло і шкло багажных дзверэй атрымала таніроўку.
Лінейка рухавікоў у асноўным складалася з турбіраваных чатырохцыліндравых рухавікоў аб'ёмам 1,4-2,0 (125-200 к.с.). На вяршыні маторнага шэрагу была версія з атмасферным рухавіком V6 3,6 (260 к.с.). Замест «аўтамата» была прапанаваная прэселектўная рабатызаваная каробка перадач DSG, апцыянальна быў даступны поўны прывад.
У 2013 годзе мадэль зведала рэстайлінг.
Выраблена 618 500 машын другога пакалення.
Superb III (з 2015-га)
Першая Škoda Superb трэцяга пакалення сышла з канвеера 13 сакавіка 2015 года. У адрозненні ад папярэдняга пакалення з камбінаванай крышкай багажніка, трэці Superb прапануецца як класічны ліфтбек — з багажнымі дзвярыма падыманымі разам з заднім шклом.
У сакавіку 2019 года з канвеера Škoda ў Квасінах сышоў 500-тысячны аўтамабіль трэцяга пакалення.
Бяспека
Аўтамабіль ўжо ў базавай камплектацыі з шэрагу сістэм бяспекі мае ESC, сістэму экстранага тармажэння, а на большасці еўрапейскіх рынкаў да іх дадаюцца дыферэнцыял XDS+, сачэнне за ціскам у шынах і радар, які адсочвае дыстанцыю да машын наперадзе. Апцыянальна на Superb можа ўсталёўвацца сістэма сачэння за сляпымі зонамі, адаптыўны круіз-кантроль, памочнік пры руху ў корках, сістэма сачэння за выкананнем раднасці руху, а таксама сістэма распазнання дарожных знакаў і кантролю стомленасці кіроўцы. Для еўрапейскага рынку Superb абсталёўваецца сям'ю падушкамі бяспекі (за даплату — дзевяццю).
Па выніках краш-тэстаў Euro NCAP аўтамабіль атрымаў вышэйшую адзнаку — пяць зорак. Сярод недахопаў — зафіксаваныя датчыкамі манекенаў павышаныя нагрузкі на грудную клетку кіроўцы пры франтальным сутыкненні, рызыка траўмаў шыі ў пасажыраў задняга шэрагу пры ўдары ззаду і траўманебяспечныя для пешаходаў кромка капота і стойкі лабавога шкла.
Канстанцін Іванавіч Арлоўскі
Канстанцін Іванавіч Арлоўскі (, Быхаў, Магілёўская губерня —, Латвійская ССР) — Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 снежня 1913 года ў Быхаве ў сялянскай сям’і.
Закончыў школу-сямігодку. Працаваў аўтамеханікам у родным горадзе. У 1934 годзе прызваны ў Чырвоную Армію. Служыў у танкавых войсках, закончыў Бабруйскае танкавае вучылішча (1939). Удзельнік савецка-фінляндскай вайны.
На фронце з 17 ліпеня 1941 г. Ваяваў на Заходнім, 1-м і 2-м Прыбалтыйскім франтах.
Камандзір танкавага батальёна 41-й танкавай брыгады (5-ы танкавы корпус, 2-і Прыбалтыйскі фронт) капітан К. І. Арлоўскі праявіў выключную мужнасць і гераізм пры вызваленні Латвіі.
З 17 па 22 ліпеня 1944 г. яго батальён з баямі прайшоў па тылах ворага больш за 300 км. У гэтым рэйдзе танкісты прарвалі 2 тылавыя абарончыя рубяжы ворага, грамілі нямецкія тылы, парушалі камунікацыі і сувязь, чым забяспечылі імклівае наступленне танкавай брыгады. Каля г. Даўгаўпілс батальён перарэзаў шлях адыходу дзвінскай групоўцы праціўніка. На працягу ўсёй аперацыі танкісты знішчылі 12 танкаў, больш 40 гармат, шмат іншай баявой тэхнікі, каля 300 гітлераўскіх салдат і афіцэраў. Адважны камбат загінуў у гэтым баі.
За ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання і праяўленыя пры гэтым адвагу і мужнасць капітану К. І. Арлоўскаму прысвоена званне Героя Савецкага Саюза пасмяротна (24.03.1945). Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Айчыннай вайны 2-й ступені.
Пахаваны на месцы бою ў населеным пункце Малінавы. У 1949 годзе астанкі героя перапахаваны на брацкіх могілках савецкіх генералаў і афіцэраў у парку Ленінскага Камсамола ў Даўгаўпілсе (Латвія).
Памяць
У Даўгаўпілсе і Быхаве імем Героя названы вуліцы.
Карпіцкі
Карпіцкі— прозвішча.
Закон аб аб’яднаннях 1799 года
Закон аб аб’яднаннях 1799 года або Закон аб прадухіленні незаконных аб’яднанняў рабочых — заканадаўчы акт, які забараняў прафсаюзы і калектыўныя звароты рабочых у Вялікабрытаніі і быў прыняты ўрадам Уільяма Піта Малодшага. Закон быў прыняты ў адказ на актыўнасць якабінцаў і асцярогі тагачаснага міністра ўнутраных спраў Уільяма Кавендыш-Бентынка, што рабочыя забастуюць падчас вайны, каб прымусіць урад пагадзіцца на іх патрабаванні.
Закон прывёў да таго, што прафсаюзныя арганізацыі засталіся ў падполлі. Спачуванне да гаротнага становішча рабочых прывяло да адмены законаў у 1824 годзе. Сваю ролю ў гэтым адыграла лабіраванне з боку радыкальнага рэфарматара Фрэнсіса Плэйса. Аднак у адказ на серыю страйкаў быў прыняты Закон аб аб’яднаннях рабочых 1825 года які дазваляў прафсаюзы, але жорстка абмяжоўваў іх дзейнасць.
Ленінская прэмія
Гісторыя прэміі
Прэміі імя У. І. Леніна былі заснаваны 23 чэрвеня 1925 г. па пастанове ЦК ВКП (б) і СНК. Першапачаткова прысуджаліся толькі за навуковыя працы.
З 1935 па 1957 гады не прысуджаліся. У 1941-1952 гадах ўручаліся Сталінскія прэміі трох ступеняў.
15 жніўня 1956 г. ЦК КПСС і Савет Міністраў СССР прынялі пастанову аднавіць прэміі імя У. І. Леніна і прысуджаць іх штогод да дня нараджэння У. І. Леніна - 22 красавіка. У 1957 годзе было адноўлена прысуджэнне Ленінскіх прэмій за выдатныя навуковыя працы, архітэктурныя і тэхнічныя збудаванні, вынаходкі, укаранёныя ў народную гаспадарку, тэхналагічныя працэсы і інш; былі таксама заснаваны Ленінскія прэміі за выдатныя творы літаратуры і мастацтва. У сакавіка 1960 года былі заснаваны Ленінскія прэміі ў галіне журналістыкі і публіцыстыкі.
Пачынаючы з 1957 Ленінскія прэміі прысуджаліся штогод да дня нараджэння У. І. Леніна, а з 1967 - 1 раз у 2 гады, па цотных гадах.
Красны Акцябр
Назву Кра́сны Акця́бр маюць:
Анж Жак Габрыэль
Анж Жак Габрыэль (Ange-Jacques Gabriel;, Парыж — , Парыж) — французскі архітэктар, меў чын Першага каралеўскага архітэктара.
Біяграфія
Вучыўся ў свайго бацькі Жака Габрыэля V, архітэктара асабняка Пейрана дэ Мора (Peyrenc de Moras) (цяпер Музей Радэна), і ўнук архітэктара Жака IV Габрыэля. З 1742 першы архітэктар караля і прэзідэнт Акадэміі архітэктуры. Адзін з заснавальнікаў класіцызму XVIII стагоддзя.
Габрыэль ў Версалі
У сваіх працах у Версалі (рэканструкцыя інтэр'ераў палаца і перабудова яго паўночнага крыла, названага пасля крылом Габрыэля, 1735-74; палацавы тэатр, 1763-70) Габрыэль супрацьпаставіў падкрэсленай рэпрэзентатыўнасці архітэктуры XVII стагоддзя і дэкору ракако рацыянальнасць планіроўкі, лагічную яснасць, прастату і выразнасць форм, вытанчанасць стрыманага аздаблення. Гарманічны, вытанчаны па прапорцыях Малы Трыянон (1762-64), пабудаваны Габрыэлем ў парку Версаля, азначаў пераход ад арыстакратычнага палаца да інтымнага асабняка.
Габрыэль ў Парыжы
Звязаная з гарадскімі магістралямі планіроўка і адкрытая да Сены забудова плошчы Людовіка XV (цяпер плошча Згоды) у Парыжы (1753-75) з'явілася важным этапам у асэнсаванні архітэктурнага ансамбля як арганічнай часткі прасторавай кампазіцыі горада. Ваенную школу будаваў у 1751-75 гады.
Луіджы Амбросіа
Луіджы Амбросіа (Luigi Ambrosio; нар., Альба, Італія) — прафесар Вышэйшай нармальнай школы ў Пізе, Італія. Асноўнымі напрамкамі яго даследаванняў з’яўляюцца варыяцыйнае злічэнне, дыферэнцыяльныя ўраўненні ў частковых вытворных, геаметрычная тэорыя меры.
Біяграфія
Амбросіа паступіў у Вышэйшую нармальную школу ў Пізе ў 1981 годзе. Ён атрымаў ступень пад кіраўніцтвам Эніа дэ Джорджы ў 1985 годзе ў Пізанскім універсітэце і дыплом Вышэйшай нармальнай школы. Ён атрымаў доктарскую ступень у 1988 годзе.
У цяперашні час ён з’яўляецца прафесарам у Вышэйшай нармальнай школе Пізы, раней выкладаў ва Універсітэце Рыма «Тор Вергата», Універсітэце Пізы і ў Павійскім універсітэце. Амбросіа таксама выкладаў і праводзіў даследаванні ў Масачусецкім тэхналагічным інстытуце, Швейцарскай вышэйшай тэхнічнай школе Цюрыха і Інстытуце Макса Планка па матэматыцы ў навуцы ў Лейпцыгу.
З’яўляецца рэдактарам навуковага часопіса «Calculus of Variations and Partial Differential Equations» і членам рэдкалегіі некалькіх навуковых часопісаў.
Ровінь
Ровінь - горад у Харватыі, на заходнім узбярэжжы паўвострава Істрыя, адзін з 9 найбуйнейшых гарадоў паўвострава. Насельніцтва 14 234 чалавек (2001).
NGC 3648
NGC 3648 (іншыя абазначэнні — UGC 6389, MCG 7-23-43, ZWG 213.43, ZWG 214.2, PGC 34908) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Балярка
Балярка:
Аляксандр Яфімавіч Сямак
Аляксандр Яфімавіч Сямак (нар. 1938) — беларускі вучоны ў галіне неўралогіі. Доктар медыцынскіх навук (1986), прафесар (1995).
Біяграфія
Скончыў МДМІ ў 1961 годзе. На працягу 5 гадоў служыў у войску ваенным урачом. З’яўляўся аспірантам кафедры вочнай формы навучання з 1966 па 1969 гады. Пасля заканчэння аспірантуры і абароны кандыдацкай дысертацыі (1969) працаваў старшым навуковым супрацоўнікам лабараторыі кібернетычных метадаў дыягностыкі і біякіравання Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута (1981—1989).
Навуковая дзейнасць
Галіна навуковых інтарэсаў: метады вымярэння ўнутрычарапнога ціску, вострая ўнутрачарапная гіпертэнзія, прагназаванне ўзнікнення мазгавых інсультаў і іх прафілактыка.
Саюз дэмакратычных левых сіл
Саюз дэмакратычных левых сіл (Sojusz Lewicy Demokratycznej) — польская палітычная партыя.
Партыя была створана 15 красавіка 1999 года. Першапачаткова, Саюз дэмакратычных левых сіл быў створаны як перадвыбарчы саюз у 1991 годзе. У яго ўваходзіла партыя «Сацыял-дэмакратыя Рэспублікі Польшча» і Агульнапольскі альянс прафсаюзаў. У 1993 годзе саюз атрымаў перамогу на парламенцкіх выбарах. Прадстаўнікі Саюза, Юзаф Алексы і Уладзімеж Цімашэвіч, узначальвалі польскі ўрад з 1995 па 1996 і з 1996 па 1997 адпаведна. У 1995 годзе прадстаўнік Саюза дэмакратычных левых сіл Аляксандр Квасьнеўскі быў абраны прэзідэнтам Польшчы. На гэтай пасадзе ён знаходзіўся два тэрміны запар.
У 2001 годзе партыя таксама атрымала перамогу на парламенцкіх выбарах. Старшыня партыі Лешак Мілер у гэтым годзе стаў прэм’ер-міністрам краіны. На гэтай пасадзе ён знаходзіўся з 2001 па 2004 год. Затым яго змяніў таксама прадстаўнік Саюза дэмакратычных левых сіл Марак Бэлька.
З 2005 года Саюз дэмакратычных левых сіл знаходзіцца ў апазіцыі.
Рыбы (знак задыяка)
Рыбы, знак задыяка — з 21 лютага па 20 сакавіка. Астролагі лічаць, што людзі, якія нарадзіліся пад знакам Рыб, валодаюць супярэчлівым, эмацыйна няўстойлівым характарам. Дзве рыбы, якія быццам злучаныя паміж сабой, але пры гэтым імкнуцца ў розныя бакі, якраз і сімвалізуюць супярэчлівасць натуры такога чалавека.
Астролагі лічаць, што больш за ўсё шанцуе Рыбам у зносінах з Ракамі і Скарпіёнамі, а найгоршая сумяшчальнасць са Стральцамі і Блізнятамі.
Красны Беражок
Назву Кра́сны Беражо́к маюць:
Дунайска-Стрэда
Дунайска Стрэда (Dunajská Streda, Niedermarkt, Dunaszerdahely) — горад у паўднёвай Славакіі, неафіцыйная «сталіца» венгерскай меншасці краіны. Насельніцтва каля 24 тыс. чалавек.
Гісторыя
Дунайска Стрэда была ўпершыню згадана ў 1238 годзе. У XV-XVI стагоддзях атрымлівае гарадскія правы, але да XIX стагоддзя заставалася малаважным паселішчам, дзе пераважалі рамеснікі. У другой палове XX стагоддзя была праведзена індустрыялізацыя горада.
Цеміртас
Цеміртас — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Экібастуза. Уваходзіць у склад Каяндзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 552244700.
Насельніцтва
Паводле дадзеных 1999 года, у сяле не было пастаяннага насельніцтва. Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 120 чалавек (67 мужчын і 53 жанчыны).
Лак для пазногцяў
Лак для пазногцяў — касметычны сродак, прызначаны для нанясення на пазногці пальцаў рук, а таксама ног.
Гісторыя
Па некаторых дадзеных лак для пазногцяў быў вынайдзены ў Кітаі каля XXX стагоддзя да н. э .. У часы кітайскай дынастыі Мін у моду ўваходзяць доўгія пазногці як прыкмета вышэйшага саслоўя. Жанчыны расцілі пазногці (часам даўжынёй да 25 сантыметраў) для дэманстрацыі таго, што яны не займаюцца ручной працай, а мужчыны — як прыкмета мужнасці і амулет ад зла.
У Старажытным Егіпце лісце чэрвеніцы (Anchusa tinctoria), як мяркуецца, выкарыстоўваліся для вырабу пасты для афарбоўкі рук, падэшваў ног, а таксама пазногцяў і валасоў. Таксама некаторыя даследчыкі адзначаюць, што пазногці на руках і нагах старажытнаегіпецкіх статуй часам бываюць афарбаваныя ў чырвоны колер.
Вядома выкарыстанне «паліроўкі для пазногцяў» у Старажытным Рыме (каля 100 года да н. э.), якая складаецца з тлушчу і крыві жывёл.
Першую ў свеце нязмыўную воданерастворную формулу лаку для пазногцяў вынайшаў Чарлз Рэўcон, заснавальнік кампаніі Revlon (1930-я гг.). Структура лаку была нестабільная, пакрыццё вылузвалася ўжо праз два-тры дні. У якасці вадкасці для здымання лаку выкарыстоўваўся звычайны ацэтон.
NGC 3649
NGC 3649 (іншыя абазначэнні — IC 684, UGC 6386, MCG 3-29-38, ZWG 96.36, KCPG 281B, PGC 34883) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ніканаўцы
Насельніцтва
Плошча 10,16 га, працягласць межаў — 1 462 метра.
Drepanidinae
Drepanidinae — падсямейства вераб’іных птушак.
Даўжыня цела 11—21 см. Афарбоўка апярэння разнастайная — чырвонага, зялёнага або жоўтага колераў. Ёсць чорныя, шэрыя і аліўкавых колераў. Самкі ад самцоў у адных відаў адрозніваюцца, у іншых не. Дзюбы таксама разнастайныя.
Распаўсюджаныя толькі на Гавайскіх астравах. 22 віды. З іх 8 відаў вымерла, 8 знаходзяцца на мяжы знікнення, а астатнія 6 таксама даволі рэдкія.
Захад
За́хад — адзін з чатырох бакоў свету. Першапачаткова гэта слова пазначала «заход», бо Сонца на заходзе заўсёды знаходзіцца прыблізна на захадзе, акрамя прыпалярных і палярных шырот. Беларускае абазначэнне захаду — З, міжнароднае — W (ад west).