cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Латвія
Марскі транспарт
Марскі транспарт на Балтыцы — важны складнік транспартнай сістэмы рэгіёна з Сярэднявечча. Марскія парты Латвіі — Рыга, Вентспілс і Ліепая. Паромныя маршруты злучаюць Латвію з краінамі Скандынавіі, Польшчай, Германіяй. Апроч таго, багата марскіх камунікацый ідуць уздоўж латышскага ўзбярэжжа.
Культура і грамадства
За сваю гісторыю Латвія трапляла пад культурныя ўплывы розных краін. Найбольш яскравы ўплыў краін Паўночнай Еўропы. Архітэктура старых гарадоў тыповая для гарадоў Ганзы. Таксама і сучасная латышская культура мае шчыльныя сувязі з шведскай, фінскай і, асабліва, нямецкай культурамі.
Важную ролю ва ўтварэнні культурнага ландшафту Латвіі адыграла расійскае панаванне, што доўжылася амаль два стагоддзі. Руская мова дагэтуль вельмі пашыраная ў краіне, асабліва ў гарадах і на ўсходзе, сярод рускіх і іншых нацыянальных груп, што складаюць да 40 % насельніцтва.
Частка сучаснай Латвіі вакол Даўгаўпілса (Латгалія) гістарычна была населена беларусамі, уваходзіла ў Полацкае княства і нават была ўключана ў склад Беларускай Народнай Рэспублікі ў 1918 годзе. Сам Даўгаўпілс мае адпаведную беларускую назву — Дзвінск.
Апроч таго, у Латвіі пражывае народнасць ліваў колькасцю 170 чалавек, перш за ўсё ў Рызе і некаторых прыморскіх вёсках.
Пануючай у Латвіі рэлігіяй пасля Рэфармацыі стала лютэранства, за выняткам пераважна каталіцкай Латгаліі. Сярод рускамоўных латвійцаў пашыранае праваслаўе. Колькасць рэгулярна наведваючых царкву ў Латвіі сёння вельмі малая, ці не самая нізкая ў Еўропе. Латышская лютэранская царква вельмі кансерватыўная і адмаўляе жанчынам у праве прапаведаваць, у чым яна супярэчыць з латышскай лютэранскай царквой у замежжы ў Швецыі і іншых краінах. Вялікую ролю граюць абрады і элементы традыцыйных балцкіх вераванняў.
Самае яскравае народнае свята ў латышоў — Купалле (Ligo), з якім таксама звязана шмат звычаяў і абрадаў.
Латвія знакамітая сваёй культурай народных спеваў. Тыповая латышская форма спеваў — Дайны, чатырохрадковыя, невершаваныя спевы на розныя тэмы, ад міфалагічных да пабытовах сюжэтаў. Этнографамі было сабрана больш за мільён народных дайнаў, што ёсць рэкордам, зважаючы на колькасць насельніцтва невялікай Латвіі. Запіс дагэтуль перадаваных у вуснай форме дайнаў пачаў пад канец XIX ст. Крыш’яніс Баронс; сабраная ім для гэтага Шафа Дайнаў дагэтуль з’яўляецца свайго кшталту нацыянальнай святыняй.
Кожныя 5 год у Рызе (за савецкім часам — за мяжой) праходзіць вялікае Спеўніцкае свята, у якім бяруць удзел тысячы латышскіх і замежных хораў, хораў латышскае дыяспары.
Як і ў Эстоніі, гарадская культура і буйныя паны ў Латвіі былі да Рэвалюцыі 1917 года нямецкамоўнымі. Таксама нямецкамоўнаю была інтэлігенцыя. Падчас Другой Сусветнай вайны нямецкая меншасць была вывезена ў Германію. Таксама амаль не засталося ў Латвіі пасля Другой Сусветнай вайны яўрэяў.
Цікавае
Паводле некаторых вучоных, у Латвіі ў 1510 г. была ўстаноўлена першая яліна ў свеце. Іншая тэорыя адносіць гэта вынаходніцтва да Страсбурга ў французскім Эльзасе.
Быхаўскі раённы выканаўчы камітэт
Быхаўскі раённы выканаўчы камітэт — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Магілёўскаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Быхаўскаму раённаму Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры горада Быхава, у будынку па вул. Леніна, 31.
Кажвана
Кажвана (Cajvana) — горад у Румыніі, жудзец Сучава. Знаходзіцца на паўночным усходзе Румыніі ў раёне Усходніх Карпат, у рэгіёне Паўднёвая Букавіна за 362 км на поўнач ад сталіцы дзяржавы — Бухарэста, за 136 км на паўночны захад ад г. Ясы і за 22 км на захад ад адміністрацыйнага цэнтра жудзеца — г. Сучава.
Юстына Лаўрэнавайце
Юстына Лаўрэнавайце (нар., Літва) — літоўская футбалістка суддзя і былы гулец, які гуляў на пазіцыі паўабаронцы. Выступала за зборную Літвы.
Жалудоцкі раён
Жалудо́цкі раён. Існаваў у 1940 — 1962 гг. у Гродзенскай вобласці. Утвораны 15 студзеня 1940 г. у Баранавіцкай вобласці. Цэнтр — г. п. Жалудок. 12 кастрычніка 1940 г. падзелены на 14 сельсаветаў:
З 20 верасня 1944 года ў Гродзенскай вобласці. 13 лютага 1960 года да раёна далучаны Рудаяварскі сельсавет з Дзятлаўскага раёна. 17 красавіка 1962 года раён ліквідаваны г. п. Жалудок і 8 сельсаветаў перададзены Шчучынскаму, 2 — Дзятлаўскаму, 3 — Лідскаму, 1 — Мастоўскаму раёнам.
Сан-Нікола-д’Арчыдана
Сан-Нікола-д'Арчыдана (San Nicolò d'Arcidano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 2912 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 103 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 9097. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Народны камісарыят лёгкай прамысловасці БССР
Наро́дны камісарыя́т лё́гкай прамысло́васці Белару́скай ССР быў утвораны 3 красавіка 1932 года на базе Вышэйшага Савета народнай гаспадаркі Беларускай ССР па­вод­ле Пастановы ЦК УКП(б) ад 25 снежня 1931 года, а буй­ней­шыя прад­п­ры­ем­с­т­вы падпарадкаваны нар­ка­ма­там цяжкай і ляс­ной пра­мыс­ло­вас­ці СССР. 3 верасня 1934 года па­вод­ле Пастановы Цэнтральнага Выканаўчага Камітэта і Савета Народных Камісараў БССР «Аб утварэннi Народнага камісарыята мясцовай прамысловасці БССР і аб ліквідацыі Народнага камісарыята лёгкай прамысловасці БССР» на яго базе быў утвораны Народны камісарыят мясцовай прамысловасці БССР. Зноў быў утвораны 25 снежня 1936 года.
З 1946 года пераўтвораны ў Міністэрства лёгкай прамысловасці БССР.
Сафакліс Венізелас
Сафакліс Венізелас (Σοφοκλής Βενιζέλος; 3 лістапада 1894, Ханья — 7 лютага 1964, Эгейскае мора) — грэчаскі палітык XX стагоддзя. Сын аднаго з самых вядомых палітыкаў Грэцыі Элефтэрыяса Венізеласа. Тройчы быў Прэм’ер-міністрам Грэцыі.
За Савецкую Беларусь
«За Савецкую Беларусь» — франтавая газета. Выдавалася з 11 ліпеня 1941 да кастрычніка 1942 гг. на беларускай мове Палітупраўленнем Заходняга фронту пры ўдзеле ЦК КП(б)Б. Рэдактар М. Ц. Лынькоў. Была разлічана на беларускіх савецкіх партызан і жыхароў акупіраванай тэрыторыі БССР.
Будова паравоза
Паравоз складаецца з трох асноўных частак: катла, паравой машыны і экіпажнай часткі. Акрамя таго, у склад паравоза ўключаецца тэндар — спецыяльны вагон, дзе захоўваюцца запасы вады і паліва. Калі ж вада і паліва захоўваюцца на самім паравозе, то тады яго называюць танк-паравозам.
Паравы кацёл служыць для атрымання пара, гэта значыць з'яўляецца першасным крыніцай энергіі. Пар на паравозе з'яўляецца асноўным рабочым целам у многіх прыладах і механізмах і перш за ўсё ў цягавае паравой машыне, якая пераўтворыць энергію пара ў зваротна-паступальны рух поршня, якое ў сваю чаргу з дапамогай крывашыпна-шатунного механізму трансфармуецца ў вярчальны, прымушаючы круціцца рухальныя колы. Акрамя гэтага, пар служыць для прывада парапаветранага насоса, паратурбагенератара, а таксама выкарыстоўваецца ў гукавых сігналах — свістке і тыфоне. Экіпаж паравоза, які складаецца з рамы і хадавых частак, з'яўляецца як бы перасоўным падставай (драбамі) паравоза і служыць для нясення абсталявання і для перамяшчэння паравоза па рэйках. Таксама часам у асноўныя часткі паравоза ўключаюць і тэндар — прычапляемы да лакаматыва вагон, які служыць для захоўвання запасаў вады і паліва.
Паравы кацёл
Паравы кацёл з'яўляецца першаснай крыніцай энергіі, што робіць яго галоўным кампанентам паравоза. У сувязі з гэтым да катла прад'яўляецца цэлы шэраг патрабаванняў. Перш за ўсё, надзейнасць (бяспека) працы катла — абумоўлена тым, што ціск пара можа дасягаць вельмі высокіх значэнняў (да 20 атм. і вышэй), што ператварае кацёл у патэнцыйную бомбу, і які-небудзь дэфект канструкцыі можа прывесці да выбуху, тым самым заадно пазбавіўшы паравоз крыніцы энергіі. Менавіта выбух паравога катла быў адным з найбольш важкіх аргументаў супраць увядзення паравознай цягі ў XIX стагоддзі. Таксама паравы кацёл павінен быць зручны ў кіраванні, абслугоўванні і рамонце, мець магчымасць працы на розных відах і гатунках паліва, быць як мага больш магутным, а таксама эканамічным.
Паравы кацёл складаецца з частак, якія для зручнасці часта дзеляць на пяць груп :
Асноўныя часткі катла
Класічны паравы паравозны кацёл складаецца з наступных асноўных частак (на малюнку вышэй — злева направа) : топка, цыліндрычная частка і дымавая скрынка.
Топка
Топка, яна ж камера згарання, служыць для пераўтварэння хімічнай энергіі, заключанай у паліве, у цеплавую. Паводле канструкцыі топка ўяўляе сабой дзве ўкладзеныя адна у адну сталёвыя скрынкі: вогненная скрынка (уласна топка) і кажух, злучаныя паміж сабой адмысловымі сувязямі. Паравозная топка працуе пры высокіх тэмпературных умовах, тэмпература ад згарэлага паліва можа дасягаць 1600°C, а паміж вогненнай скрынкай і кажухом пры працы знаходзіцца пласт пара пад вялікім ціскам (дзясяткі атмасфер). Па гэтай прычыне топку збіраюць з мінімальна магчымай колькасці дэталяў, у прыватнасці вогненная скрынка складаецца з пяці лістоў: столь, два бакавыя, задні і трубчастая рашотка. Апошняя з'яўляецца месцам пераходу ад топкі да цыліндрычнай часткі.
У ніжняй частцы топкі знаходзіцца каласніковая рашотка, якая служыць для падтрымання пласта вогненнага цвёрдага паліва. Як вынікае з назвы, яна мае рашэцістую структуру, што забяспечвае прыток свежага паветра ў топку. Вялікія каласніковыя рашоткі складаюцца з некалькіх асобных рашотак — каласнікоў. У заднім лісце топкі размешчана шуровочная адтуліна, праз якую закідваецца паліва. На магутных паравозах ў верхняй частцы топкі размешчаны цыркуляцыйныя трубы і (або) тэрмасіфоны, якіч служаць для павышэння цыркуляцыі вады ў катле. На гэтых трубах мацуецца спецыяльнае скляпенне з цэглы, якое абараняе столь і трубчастую рашотку ад уздзеяння адкрытага полымя.
Паміж сабой топкі адрозніваюць па форме столі: з плоскім верхам і радыяльныя. Топка з плоскім верхам, таксама вядомая як топка Бельпера, мае адносна вялікі аб'ём вогненнай скрынкі, дзякуючы чаму забяспечваецца паўната згарання паліва. У выніку такія топкі былі вельмі распаўсюджаныя ў ранніх паравозаў, а ў шэрагу краін выпускаліся аж да канца паравозабудоўлі (напрыклад, паравозы Эр, якія выпускаліся Чэхаславакіяй і Польшчай аж да 1957 года). Аднак топку Бельпера складана стыкаваць з цыліндрычнай часткай катла. Акрамя гэтага, вялікая шырыня абмяжоўвае прымяненне па габарытах, асабліва ў верхняй часткі, а на магутных паравозах патрабуецца ўсталёўваць вялікая колькасць сувязяў паміж вогненнай скрынкай і кажухом, так як плоскія лісты горш супрацьстаяць высокаму катлавому ціску. Таму на магутных паравозах сталі ўжываць топкі з радыяльнай столлю (радыяльная топка). Радыяльная топка лягчэйшая за топку Бельпера і лепш супрацьстаіць высокаму ціску пара. Але ў радыяльнай топцы ёсць сур'ёзны недахоп: адносна малы аб'ём топачнаай прасторы, з-за чаго паліва спальваецца менш эфектыўна, а незгарэлыя часціцы вугалю могуць пашкодзіць ўнутраную паверхню катла. Таму ў пярэдняй верхняй частцы такіх топак нярэдка ўсталёўваюць камеру дагарання, якая паляпшае эфектыўнасць згарання паліва (хоць нярэдка гэта меркаванне перабольшваюць).
Цыліндрычная частка катла
Цыліндрычная частка паравога катла з'яўляецца яго асноўнай часткай, бо менавіта ў ёй адбываецца асноўнае параўтварэнне. Па сутнасці, цыліндрычная частка з'яўляецца дымагарным катлом, бо нагрэў вады адбываецца за кошт праходзячых праз яе вялікай колькасці (да некалькіх сотняў штук) дымагарных труб, усярэдзіне якіх працякаюць цеплавыя паветраныя патокі. Абалонка цыліндрычнай частцы складаецца з некалькіх барабанаў (звычайна тры і больш), злучаных тэлескапічным метадам, то ёсць адзін укладзены ў іншы. Упершыню многотрубчатый кацёл на паравозах быў ужыты ў 1829 годзе, а менавіта — на знакамітай «Ракеце» Стэфенсана.
Часта ў цыліндрычнай часткі знаходзіцца і параперагравальнік, які размешчаны ў трубах, якія ў асноўным аналагічныя дымагарным, але больш дыяметрам. Такія трубы называюць ужо жаравымі, а сам параперагравальнік — жаратрубным.
Гарнітура катла
Гарнітура катла — прыборы і прылады для забеспячэння цеплавой працы катла. Яны дазваляюць забяспечыць спальванне патрэбнай колькасці паліва з найменшымі стратамі. У залежнасці ад размяшчэння, адрозніваюць гарнітуру топкі і гарнітуру дымавой скрынкі. Таксама варта адзначыць такі прыбор як сажаздзьмухвальнік, які можа размяшчацца як у топцы, так і ў вогненнай скрынцы топкі, альбо зусім быць пераносным. Сажесдуватель служыць для ачысткі ўнутранай паверхні дымогарных і жаровых труб ад сажы і нагара, тым самым дазваляючы павялічыць перадачу цяпла ад гарачых газаў праз сценкі труб да вады і пару. Ачыстка вырабляецца напрамкам струменя пара ўнутр труб. Пасля на многіх паравозах сажаздувальнікі былі дэмантаваныя.
Гарнітура топкі
Да гарнітуры топкі перш за ўсё варта адзначыць калосніковую рашотку, размешчаную ў вогненнай скрынцы на ўзроўні топачнай рамы. Дадзеная рашотка служыць для падтрымання пласта палаючага цвёрдага паліва, а таксама, як зразумела з назвы, забяспечвае да яго, за кошт шчылін, прыток неабходнага для гарэння паветра. З-за вялікіх памераў (на паравозе серыі Л яе памеры — 3280×1830 мм), колосниковая рашотка робіцца з асобных элементаў — колосников, якія размешчаны папярочнымі радамі. На ранніх паравозах каласнікі былі нерухомымі, пасля сталі будавацца паравозы з рухомымі (качан) каласнікі, што дазваляла спрасціць ачыстку топкі ад шлакаў і попелу. Прывад мігатлівыя колосников пераважна пнеўматычны. Шлакі і попелу з топкі ссыпаются ў размешчаны пад топкай спецыяльны бункер — зольнік, верхняя частка якога ахоплівае ўсю каласніковую рашотку, а ніжняя, з-за дэфіцыту свабоднай прасторы, размяшчаецца пераважна паміж бакавінамі асноўнай рамы паравоза. Для пропуску паветра ў топку, зольніка абсталюецца адмысловымі клапанамі, якія выкарыстоўваюцца таксама і для ачысткі бункера ад шлакаў. Да гарнітуры топкі яшчэ адносяць і топачныя (шуровачныя) дзверцы, якія зачыняюць шуровачную адтуліну (служыць для закіду паліва ў топку), тым самым падзяляючы прасторы топкі і будкі машыніста. Так як і зольніка, і рашотка забяспечваюць прыток свежага паветра ў вогненную скрынку, засмечванне (шлакаванне) іх паветраправодаў і шчылін можа прывесці да сур'ёзнага падзення магутнасці катла, таму пры выкарыстанні антрацыта і нізкакаларыйных вуглёў ўжываюць шлакаўвільгатняльнік, які прадстаўляе сабой некалькі трубак з адтулінамі, размешчанымі па перыметры колосниковой рашоткі. Перыядычна праз іх прапускаюць пар, які паніжае тэмпературу ў самой рашоткі, а датыкаючыся са шлакам робіць яго больш сітаватым.
Калі паравоз ацяпляецца нафтай або мазутам (распаўсюджана на сучасных паравозах), то ў топцы ўсталёўваюць нафтавыя фарсункі і нафтаправоды. Фарсункі забяспечваюць тонкае распыленне паліва, што неабходна для яго поўнага згарання. Пры гэтым з топкі адбіраюць каласніковую рашотку, а замест яе ў зольніке і топцы усталёўваюць спецыяльны цаглянае скляпенне (таксама вядомае як абмуроўка), які служыць дадатковай абаронай топкі ад полымя, які мае больш высокую тэмпературу (звыш 1600°), чым пры вугальным апале, а таксама для рацыяналізацыі працэсу гарэння — калі полымя кароткачасова пагасіць, то распалены звод дапаможа запаліць паступае пасля перапынку паліва. Аднак агульная вага дадзенага скляпення значна вышэй, чым у каласніковай рашоткі, таму пераклад паравоза з вугальнага на нафтавае ацяпленне, павышае агульную вагу паравоза, асабліва яго задняй часткі.
Гарнітура дымавой скрынкі
Для гарэння паліва неабходнае паветра, прычым яго трэба досыць шмат: на 1 кг вугалю ці мазуту патрабуецца адпаведна 10-14 кг або 16-18 кг паветра. Відавочна, што падача такой колькасці паветра ў камеру згарання (топку) натуральным спосабам практычна немагчымая, што прымушае да стварэння штучнай цягі газаў у катле. Для гэтага ў дымавой скрынкі ўсталёўваюць адмысловую дымавыцяжную прыладу, якое забяспечвае прыток паветра ў топку за кошт стварэння разрэджання ў дымавой камеры. Паравозныя дымовытяжные прылады бываюць некалькіх канструкцый, аднак практычна ўсе яны працуюць на ўжо адпрацаваным пары, якая паступае з цягавай паравой машыны, што дазваляе змяняць падачу паветра ў залежнасці ад выкарыстоўванай магутнасці машыны, то ёсць чым больш напружана працуе паравоз, тым мацней гарэнне і тым больш пара выпрацоўваецца. Найбольш простай дымавыцяжной прыладай з'яўляецца конус, які выглядае як фарсунка конусападобнага сячэння, усталяваная пад дымавой трубой. Прынцып дзеяння конусу заключаецца ў тым, што прапушчаны праз яго адпрацаваны пар набывае высокую хуткасць (да 250-350 м/з), пасля чаго накіроўваецца ў дымавую трубу, дзе ён, захапляючы за сабой паветра, стварае ў дымавой камеры разрэджанне. Конусы бываюць розных канструкцый, у тым ліку адно-, двух - і чатырохдырныя, пераменнага і пастаяннага сячэння, з агульным і асобным выпускам. Найбольшае распаўсюджванне атрымаў чатырохдырны конус пераменнага сячэння з раздзельным выпускам, гэта значыць, калі пар з правага і левага цыліндраў выпускаюцца асобна. Аднак нягледзячы на прастату канструкцыі, конус нельга выкарыстоўваць на паравозах з кандэнсацыяй адпрацаванага пара, таму на апошніх у якасці дымавыцяжной прылады выкарыстоўваецца вентылятар (газосос). Прывад вентылятара ажыццяўляецца ад адпрацаванага пара, што таксама як і пры конусе робіць рэгуляванне цягі аўтаматычнай. Дзякуючы сваім вартасцям, вентылятарная цяга стала прымяняцца нават на паравозах без кандэнсацыі адпрацаванага пара (напрыклад, савецкія Св і Сум), аднак з-за шэрагу недахопаў (больш складаная канструкцыя, чым у конусу, а такім чынам і больш высокі кошт рамонту, высокая супрацьціск пры выпуску пара, складанасць працы на высокіх отсечках) у 1950-х гг. вентылятарная цяга была заменена на конусную.
Параметры катла
Кацёл мае наступныя параметры:
Паравая машына
Паравая машына паравоза складаецца з цыліндраў, адлітых як адно цэлае з залатніковымі скрынкамі, механізму для перадачы намаганні на рухальныя колы (крывашыпна-шатунный механізм) і параразмеркавальнага механізму. Цыліндры паравой машыны (якіх на паравозе бывае 2 і больш) адліваюцца з сталі і ўмацоўваюцца на раме з дапамогай нітаў, альбо адлітыя разам правая і левая паравая машына, як на больш позніх паравозах.
Іншыя элементы машыны паравоза:
Экіпаж
Экипажная, або рамна-хадавая, частка паравоза складаецца з рамы, на якой усталёўваюцца кацёл і цыліндры, колавыя пары з буксамі, рысоры з балансірами і каляска На цэнтрах усіх рухаючых колавых пар як адно цэлае адлітыя процівагу для ўраўнаважвання сіл інэрцыі эксцэнтрычна круцячыхся мас (крывашыпа, пальцаў, спарнікаў, а на вядучым коле, акрамя таго, контркрывашыпа і часткі вядучага шатуна).
Будка
У будцы знаходзіліся машыністы (паровозная брыгада) і былі сканцэнтраваны ўсе элементы кіравання паравозам. У будку таксама выходзіла задняя частка топкі з шуровочнай адтулінай для загрузкі паліва.
Тэндар
Тэндар — спецыяльны вагон, прычапляемы ззаду да паровозу, у якім размяшчаліся запасы вады і паліва для катла. Часцяком, тэндары мелі стандартную канструкцыю і выкарыстоўваліся з некалькімі серыямі паравозаў. У асобных паравозах тэндар таксама утрымліваў спецыяльнае абсталяванне для кандэнсацыі адпрацаванага пара (тэндар-кандэнсатары, якія выкарыстоўваюцца ў засушлівых, дрэнна забяспечаных вадой) і аўтаматычны вуглепадатчык (стокер).
IC 3877
IC 3877 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Крабі (правінцыя)
Крабі́ (กระบี่) — адна з 77 правінцый Тайланда, размяшчаецца на поўдні краіны на беразе Андаманскага мора. Насельніцтва — чалавек (2010), якія пражываюць на тэрыторыі 4708,5 км². Адміністрацыйны цэнтр — горад Крабі. Правінцыя падзяляецца на восем ампхэ.
Тэрэнс Малік
Тэ́рэнс Фрэ́дэрык Ма́лік (Terrence Frederick Malick, нар. ) — амерыканскі кінарэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар. Двухразовы лаўрэат Канскага кінафестывалю, узнагароджаны прызам за рэжысуру за фільм «Райскія дні» і «Залатой пальмавай галінай» за фільм «Дрэва жыцця», уладальнік прэміі «Залаты мядзведзь» Берлінскага кінафестывалю за фільм «Тонкая чырвоная лінія», трохразовы намінант на прэмію «Оскар» за фільмы «Тонкая чырвоная лінія» і «Дрэва жыцця».
NGC 1410
NGC 1410 (іншыя абазначэнні — UGC 2821, MCG 0-10-12, ZWG 391.28, KCPG 93B, VV 729, 3ZW 55, PGC 13556) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Найвышэйшае камандаванне джыхаду і вызвалення
Найвышэйшае камандаванне джыхаду і вызвалення (القيادة العليا للجهاد والتحرير) — аб’яднанне іракскіх паўстанцаў на чале з Партыяй арабскага сацыялістычнага адраджэння (Баас) і Арміяй людзей накшбандзійскага ордэна (АЛНО). Вяло ўзброеную барацьбу супраць арміі ЗША, урада Ірака і некаторых мясцовых узброеных груповак.
Салча
Салча (Salcea) — горад у Румыніі, у складзе жудзеца Сучава. У 1962 годзе на гэтых землях быў пабудаваны аэрапорт Сучава. У 2004 годзе камуна Салча атрымала статус горада. Насельніцтва — 9015 чал. (31 кастрычніка 2011).
Найвышэйшае камандаванне джыхаду і вызвалення
Перадгісторыя
У снежні 2006 года, пасля пакарання смерцю Садама Хусейна праз павешанне, што выклікала абурэнне ў яго прыхільнікаў, была створана суфійская арганізацыя «Армія людзей накшбандзійскага ордэна» (прадстаўнікі тарыката Накшбандзія). Падчас праўлення Хусейна суфіты займалі добрае становішча. У першыя гады пасля падзення ўлады баасістаў і акупацыі Ірака суфіты не ўдзельнічалі ў маштабным суніцкім супраціве, у якім дамінавалі салафіты. Баявыя групы, звязаныя з Аль-Каідай, нападалі на суфітаў і іх святыя месцы, знішчалі магілы суфійскіх святых. Аднак часам суфіты і салафіты дзейнічалі сумесна — падчас бітвы за Эль-Фалуджу ў 2004 годзе, калі горад кантраляваў «Савет шуры муджахідаў», які прадстаўляў саюз салафітаў, суфітаў і баасістаў. Пасля нарастання хаосу і ўзроўню гвалту ў Іраку суфіты сталі скардзіцца на напады з боку шыітаў і ўзялі ў рукі зброю. З 2005 года пачалося фарміраванне суфійскіх узброеных груп.
Гісторыя
НКДВ створана 3 кастрычніка 2007 года, у яго склад увайшлі 23 баявыя групы, у тым ліку найбуйнейшая суфійская паўстанцкая арганізацыя «Армія накшбандзійскага ордэна». Аб’яднанне ўзначаліў Ібрагім Ізат ад-Дуры, былы старшыня Савета рэвалюцыйнага камандавання і сакратар Партыі арабскага сацыялістычнага адраджэння (Баас).
У сваёй першай заяве «Найвышэйшае камандаванне» звярнулася да ЗША з патрабаваннямі: прызнаць арганізацыі супраціву адзінымі законнымі прадстаўнікамі Ірака, вывесці войскі з тэрыторыі Ірака, спыніць забойствы і разбурэнні, вызваліць зняволеных, кампенсаваць Іраку страты ад акупацыі.
У снежні 2011 года, у сувязі з вывадам замежных войск, кааліцыя баевікоў самараспусцілася, але ўжо праз тры гады аднавіла сваю дзейнасць
У гэты момант «Найвышэйшае камандаванне» стала ідэалагічным праціўнікам «Ісламскай дзяржавы». Першае выступае за свецкую дзяржаву ў міжнародна прызнаных межах Іраку, у той час як ІД імкнулася стварыць салафіцкі халіфат на тэрыторыі некалькіх дзяржаў. Ад-Дуры асуджаў дзеянні баевікоў па выгнанні хрысціян з Масула і пераследу езідаў, забараняючы сваім байцам нападаць на грамадзянскіх асоб незалежна ад іх этнічнай і рэлігійнай прыналежнасці. Аднак агульная варожасць да ЗША і новых уладаў прымушала іх у шэрагу выпадкаў супрацоўнічаць. Так, «Найвышэйшае камандаванне» разам з ІД прымала ўдзел у штурме Масула падчас летняга наступлення ІД на поўначы Ірака ў 2014 годзе.
Мэты
У 2007-м «Найвышэйшае камандаванне» выклала шэраг з васьмі умоў для правядзення перамоваў з амерыканскімі ўзброенымі сіламі :
Кіраўніцтва
На 2007-ы год, акрамя прызначэння ад-Дуры кіраўніком групоўкі, Найвышэйшае камандаванне джыхаду і вызвалення таксама прызначыла ў свой Генеральны штаб яшчэ некалькіх чалавек :
Цэнтр даследаванняў і распрацовак у галіне інфармацыйных тэхналогій і тэлекамунікацый (Албанія)
Цэнтр даследаванняў і распрацовак у галіне інфармацыйных тэхналогій і тэлекамунікацый, раней вядомы як Інстытут інфарматыкі і прыкладной матэматыкі (ІІПМ) — гэта навукова-даследчы тэхналагічны інстытут у Тыране, Албанія, афіляваны з 2007 года з Тыранскім політэхнічным універсітэтам. Інстытут быў заснаваны ў 1986 годзе на базе Цэнтра вылічальнай матэматыкі. Які ў сваю чаргу быў заснаваны ў 1971 годзе на базе Універсітэта Тыраны, а ў 1973 годзе, калі была заснавана Акадэмія навук Албаніі, стала адной з навуковых устаноў, якая ўваходзіла ў склад Акадэміі.
Маючы адных з самых вядомых спецыялістаў у галіне інфарматыкі і прыкладной матэматыкі, ІІПМ адыграў галоўную ролю ва ўсіх распрацоўках інфарматыкі ў Албаніі, укараняючы сучасныя метады і тэхналогіі ў розныя сферы албанскай рэчаіснасці, такія як: эканоміка, машынабудаванне, геалогія і горназдабыўная прамысловасць, медыцына і ахова здароўя, фермерства, развядзенне жывёл і г.д.; у падрыхтоўцы новых спецыялістаў, а таксама ў прапанове розных навуковых паслуг, устаноўцы і абслугоўванні камп’ютэрных сістэм і г.д.
У 2007 годзе рашэннем Савета Міністраў (№ 146 ад 28 сакавіка 2007 г.) ІІПМ быў распушчаны і рэструктурызаваны як частка Політэхнічнага універсітэта ў Тыране. ІІПМ быў перайменаваны ў «Цэнтр даследаванняў і распрацовак у галіне інфармацыйных тэхналогій і тэлекамунікацый» (пасля пастановы Савета Міністраў ад 5.12.2007 № 824).
Настасся Мікалаеўна Іванова
Настасся Мікалаеўна Іванова, дзявочае Старавойтава  — беларуская лёгкаатлетка (стаер, марафонка). Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Сярэбраны прызёр марафона ў Дзюсельдорфе. У 2017 годзе Настасся Іванова выйграла марафон у Варшаве.
Удзельніца Алімпійскіх гульняў 2012 года ў катэгорыі марафон.
Срэбраная прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года ў бегу на 5000 метраў з вынікам 16.21,54.
Сікст III
Сікст III (Xistus PP.III; ? — ) — Папа Рымскі з 31 ліпеня 432 па 19 жніўня 440. У гонар перамогі над нестарыянамі на Трэцім Сусветным саборы (асабіста браў удзел у яго працы) перабудаваў рымскую базіліку Санта Марыя Маджорэ, прысвяціўшы яе Маці Божай. Таксама Папам Сікстам быў пабудаваны яшчэ шэраг храмаў (сабор святога Лаўрэнція, баптыстэрыі пры Латэранскім саборы).
За свабодную Беларусь
«За свабодную Беларусь» — франтавая газета. Выдавалася з 18 сакавіка да лістапада 1942 г. на беларускай мове Палітупраўленнем Калінінскага фронту пры ўдзеле ЦК КП(б)Б. Рэдактар І. Д. Гурскі. Была разлічана на беларускіх савецкіх партызан і жыхароў акупіраванай тэрыторыі БССР. Выпускала сатырычны лісток «Партызанская дубінка».
Пхіпхі
Пхіпхі (หมู่เกาะพีพี) — астравы каля ўзбярэжжа Тайланда, паміж мацерыком і востравам Пхукет. Частка правінцыі Крабі. Астравы Пхіпхі складаюцца з двух асноўных (Пхі-Пхі-Дон і Пхі-Пхі-Ле) і 4 малюсенькіх астраўкоў.
Фелікс III
Фелікс III (Felix PP. III; памёр 1 сакавіка 492, Рым) — Папа Рымскі з 13 сакавіка 483 года па 1 сакавіка 492 года. Паходзіў са шляхетнай рымскай сям’і Аніцыяў. Фелікс быў пра-пра-прадзядуляй Папы Рыгора I. Ён быў удаўцом з дзвюма дзецьмі, калі быў абраны пераемнікам Папы Сімпліцыя ў 483 годзе.
Пхіпхі
Астравы моцна пацярпелі ад цунамі ў снежні 2004 года, загінула каля 2 тыс. чалавек (у тым ліку 1200 да гэтага часу лічацца зніклымі без вестак). Архіпелаг вядомы тым, што тут праходзілі здымкі фільма «Пляж» з Леанарда Дзі Капрыа ў галоўнай ролі.
Фелікс III
Фелікс канфліктаваў з прадстаўнікамі ўсходніх цэркваў, адстойваючы рашэнні Халкідонскага сабора, ад якіх адмовіліся манафізіты. З-за таго што антыпапа Фелікс II не быў Папам, Фелікс III таксама можа звацца і Феліксам II.
Крабі
Крабі́ (тайск. กระบี่) — горад на поўдні Тайланда, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі, а таксама сталічнага раёна-ампхоэ Мыанг-Крабі.
Насельніцтва — 52,867 чалавек (2010). Горад размешчаны на беразе Андаманскага мора, ля вусця ракі Крабі. Турызм.
Роберт Іванавіч Роланд
Роберт Іванавіч Роланд (Robert Johannes Ewold Roland; ? — ) — урач губернскай управы горада Магілёва, магілёўскі губернскі ўрачэбны інспектар.
Біяграфія
З сакавіка 1853 года і прынамсі да 1876 года працаваў магілёўскім губернскім урачэбным інспектарам.
Сям’я
Быў жанаты з Антанінай Пятроўнай, народжанай фон Фетынг (?-1881).
Кызылагаш (Бурабайскі раён)
Кызылагаш — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Абылайханаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 117033100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1350 чалавек (676 мужчын і 674 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1127 чалавек (575 мужчын і 552 жанчыны).
Роберт Іванавіч Роланд
Адрасы
У Магілёве ў 1861 годзе жыў на Ветранай вуліцы, у доме купца Гіршы Шура.
Дамініён Ньюфаўндленд
Дамініён Ньюфаўндленд (Dominion of Newfoundland) — брытанскі дамініён, які існаваў у Паўночнай Амерыцы з 1907 па 1949.
Гісторыя
У 1854 Вялікабрытанія сфарміравала першы ўрад Ньюфаўндленда. Праз год калонія атрымала права на самакіраванне. Першым яе прэм'ер-міністрам стаў ліберал Філіп Фрэнсіс Літл, які займаў гэту пасаду да 1858. Ньюфаўндленд праводзіў палітыку ізаляцыянізму ў адносінах з брытанскімі калоніямі, і адмовіўся ўступаць у Канадскую канфедэрацыю, хоць і быў блізкі да гэтага ў 1892. 26 верасня 1907 Ньюфаўндленд атрымаў статус дамініёна.
У 1927 брытанскі парламент далучыў да дамініёна значную частку паўвострава Лабрадор. Правінцыя Канады Квебек, да якой адносілася астатняя частка паўвострава, адмовілася прызнаць гэта рашэнне і лічыла ўвесь Лабрадор сваёй тэрыторыяй.
Згодна з Вестмінстэрскім статутам 1931 Ньюфаўндленд станавіўся незалежнай дзяржавай у складзе Брытанскай садружнасці. Але Вялікая дэпрэсія моцна падарвала эканоміку дамініёна, і 16 лютага 1934 ён добраахвотна адмовіўся ад сваёй незалежнасці і перадаў суверэнітэт Вялікабрытаніі.
У 1948 у Ньюфаўндлендзе прайшоў рэферэндум, на якім 52% прагаласавала за далучэнне да Канады, і 31 сакавіка 1949 ён ўвайшоў у яе склад як правінцыя Ньюфаўндленд (з 2001 «Ньюфаўндленд і Лабрадор»).
Сібіу (жудзец)
Сібіу (Judeţul Sibiu) — румынскі жудзец у рэгіёне Трансільванія. Плошча — 5432 км². Мяжуе з жудзецамі Брашоў — на ўсходзе, Алба — на захадзе, Мурэш — на поўначы, Вылча — на поўдні і Арджэш — на паўднёвым усходзе. У 2007 годзе насельніцтва жудзеца — (у тым ліку мужчынскае насельніцтва —  і жаночае — ), шчыльнасць насельніцтва — 77,9 чал./км². У жудзецы знаходзяцца 2 муніцыпіі, 9 гарадоў і 53 камуны.
Паскрынне 1-е
Паскры́нне, Паскрынне 1-е  — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Галбіца, за 29 км у напрамку на ўсход ад горада Паставы, каля вёсак Жуперкі і Рудка.
Плошча паверхні возера 0,1 км². Даўжыня 0,51 км, найбольшая шырыня 0,26 км, даўжыня берагавой лініі 1,3 км. Плошча вадазбору 2 км².
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з захаду на ўсход. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй да 6 м. Берагі пераважана высокія і пясчаныя. На возеры востраў плошчай 0,12 га. Зарастае ўмерана. На ўсходзе злучана ручаём з возерам Паскрынне 2-е.
IC 3878
IC 3878 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Дворышча (Каўлякоўскі сельсавет)
Дво́рышча (, Дворище) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Навікоўскага сельсавета, да 13 студзеня 1984 года — у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Мацей Война
Мацей Война, Мацвей Сямёнавіч Война (? — чэрвень 1607) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
З роду Войнаў-Грычынавічаў герба «Трубы», сын кашталяна мсціслаўскага Сямёна Войны.
, вялікі пісар літоўскі (1589), падскарбі надворны літоўскі (1605—1607); цівун ужвенцкі i паюрскі.
Вялікі пасол у Маскву ў 1590—1591 гадах, працягнуў Ям-Запольскае перамір’е 1582 года на 12 гадоў.
NGC 1427
NGC 1427 (іншыя абазначэнні — ESO 358-52, MCG -6-9-21, FCC 276, PGC 13609) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Зінаіда Дзмітрыеўна Гарачка
Зінаіда Дзмітрыеўна Гарачка (, Высачаны, Лёзненскі раён —) — майстар абутковага вытворчага аб’яднання «Луч» Міністэрства лёгкай прамысловасці Беларускай ССР. Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
Была ініцыятарам сацыялістычнага спаборніцтва па засваенні і замяшчэнні сумежных спецыяльнасцяў, у выніку чаго на абутковай фабрыцы значна ўзрасла прадукцыйнасць працы. Датэрмінова выканала заданні. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 9 чэрвеня 1966 года за выдатныя заслугі ў выкананні заданняў сямігадовага плана і дасягненне высокіх тэхніка-эканамічных паказчыкаў па вытворчасці тканін, трыкатажу, абутку, швейных вырабаў і іншай прадукцыі лёгкай прамысловасці ўдастоена звання Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат».
З 1981 года працавала майстрам вытворчага навучання СГПТВ № 34 у Мінску.
У 1986 годзе выйшла на пенсію. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Напісала некалькі аўтабіяграфічных твораў:
Японія ў Першай сусветнай вайне
Японія прыняла ўдзел у Першай сусветнай вайне з 1914 па 1918 г. у саюзе з Антантай і грала важную ролю ў забеспячэнні бяспекі марскіх шляхоў у заходняй частцы Ціхага акіяна і ў Індыйскім акіяне супраць Імператарскага германскага флоту.
Японская армія была пабудавана па прускаму ўзору і навучаная германскімі афіцэрамі; японскі флот ствараўся з дапамогай Вялікабрытаніі і навучаўся на англійскі манер. Усё гэта служыла крыніцай пастаянных спрэчак у японскім кіраўніцтве. Сярэдні японец ж пры гэтым наогул не разумеў, навошта трэба ваяваць: у Японіі ніхто не адчуваў ніякай пагрозы з боку Германіі. Таму японскі ўрад, падтрымліваючы Антанту, імкнулася не даваць грамадскасці занадта шмат інфармацыі пра вайну. Брытанскі афіцэр Малькольм Кенэдзі, які наведаў японскую глыбінку, быў здзіўлены тым, што вяскоўцы, з якімі ён гутарыў, нават не падазравалі, што іх краіна вядзе вайну.
Гарэлае Балота
Гаралае Балота — гістарычны раён Гомеля, на месцы якога зараз знаходзіцца вуліца Перамогі. Тут было сапраўднае балота з густымі зараснікамі балотных раслін і хмызняку. Па балоце людзі ездзілі на лодках, выкарыстоўваючы яго як сродак зносін паміж маленькімі крывымі вулачкамі. Галоўнай сярод іх была Паштовая.
Дакладныя межы раёна акрэсліць праблематычна, бо ў краязнаўчых апісаннях пачатку ХХ ст. яны не ўказваліся. Аднак з улікам іншай назвы раёна — Палескі пераезд  — і асаблівасцямі размяшчэння ўласна балота (планы Гомеля 1910, 1913 гг. ) можна меркаваць, што ён знаходзіўся ў акрэсе вул. Палескай, адрэзках вул. Магілёўскай, Паштовай, Генеральскай, Вакзальнай і ўчастка Лібава-Роменскай чыгункі ад вакзала да Палескага пераезда. Апроч іх да раёна адносіліся вул. Паваротная (Гусеўская), Веткаўская, Балотная, Безыменная, адрэзкі вул. Рагачоўскай, Артылерыйскай, Гімназічнай, Мінскай, Лібаўскай і завул. Слясарны.
Гісторыя
У XIX — пачатку XX стагоддзя Гарэлае Балота было сапраўдным балотам, назва якога фіксуецца не пазней за 1838 г. Але ў дагістарычныя для горада часы на яго месцы было вялікае возера — верагодны пасляледніковы вадаём. Пясчаныя асадкавыя пароды, прынесеныя ў апошнюю ледавіковую эпоху, лёгка вымываліся некалькімі ручаямі або невялікімі рэчкамі, якія выцякалі з возера. 3 цягам часу рэчышчы гэтых вадатокаў ператварыліся ў значныя яры, асабліва глыбокія і крутыя на схілах высокага правага берага ракі Сож.
Адным бокам горад прылягае да смярдзючага балота, якое мае ці не вярсту ў перыметры, дзе, што ў сухмень, што ў дождж, заўсёдна пануюць шкодныя выпарэнні; але цэлыя статкі свіней знаходзяць там сабе цудоўную купальню.Апісанне 1911 г. : Тут жа, амаль у цэнтры горада, шырокае «гарэлае балота» густа парасло хмызняком, асакой, трыснягом. У ім купаюцца свінні, качкі, гусі, бабы палошчуць бялізну, дзятва ловіць чарапах! Абывацелі так ужо зрадніліся са сваім балотам, так прызвычаіліся да спеву жаб, што калі б «Гарэлае балота» высахла, яны абавязкова пашкадавалі б аб ім.
Станам на 1913 год у меркаваным абшары раёна знаходзіліся таварная станцыя, фанеры завод Генахава і Хазанава, маслабойня Яшпана і Гурвіча, мукамольня З. Б. Пеўзнера ( з «узорнай паравой хлебапякарняй» і хлебнай крамай пры ёй ), будынкі 2-га рускага грамадскага сходу («общественного собрания») і яўрэйскага малітоўнага дома «Рош-Піно».
У час Першай сусветнай вайны на базе фанернага завода Генахава размясціўся эвакуіраваны ў Гомель Варшаўскі гарадскі арсенал.
У перыяд Вялікай Айчынай вайны з’яўлялася месцам звоза падбітай тэхнікі. Пасля вайны было высушана і на яго месцы пабудаваны вуліца Перамогі (сёння — праспект Перамогі; часткова супадае з колішняй вул. Паштовай) і вакзал.
Бабруйская раўніна
Бабруйская раўніна — геамарфалагічны раён у вобласці раўнін і нізін Перадпалесся, на паўднёвым захадзе Магілёўскай вобласці.
Раўніна займае каля ⅓ часткі аднайменнага фізіка-геаграфічнага раёна Перадпалескай правінцыі. Суседнічае з Салігорскай на захадзе, Пухавіцкай на паўночным захадзе, Цэнтральнабярэзінскай на поўначы і ўсходзе раўнінамі, Светлагорскай нізінай на поўдні. Працягласць з паўднёвага захаду на паўночны ўсход 70-75 км, с поўначы на поўдзень 55-60 км. Абсалютныя адзнакі вышынь вагаюцца ад 150 да 170 м, у тальвегах рэк ад 130 да 140 м, на халмах і градах да 206 м.
Прымеркавана да Бабруйскага пахаванага выступу. Крышталічны фундамент (абсалютныя адзнакі ад −300 м да −500 м) перакрыты асадкавым чахлом (магутнасць 360—600 м), складзеным пратэразойскімі, дэвонскімі, мелавымі, палеагенавымі, неагенавымі і чацвярцічнымі (магутнасць 20-100 м) адкладамі. Карысныя выкапні: торф, гліна, будаўнічыя і сілікатныя пяскі, мінеральныя воды.
У рэльефе пераважае спадзіста-хвалістая водна-ледавіковая раўніна. Сустракаюцца ўчасткі марэннай раўніны і краявых ледавіковых град. У паўночнай частцы развіта шырокая плоская забалочаная азёрна-алювіяльная раўніна (вышыні 145—150 м) з рэшткавымі зарастаючымі азёрамі. Распаўсюджаны тарфяныя балоты, у асноўным нізінныя.
Гідраграфічная сетка (басейн Дняпра) уключае фрагменты далін Свіслачы, Бярэзіны, Пцічы, іх прытокі, азёра, меліяратыўныя каналы, вадасховішча і пруды. Рачныя даліны выпрацаваныя, шырокія і асіметрычныя.
Сярэдняя тэмпература студзеня −6,6⁰С, ліпеня 18,3⁰С. Ападкі 609 мм у год. Вегетацыйны перыяд 192 дні.
У глебавым покрыве пераважаюць дзярнова-падзолістыя, дзярнова-падзолістыя забалочаныя і тарфяна-балотныя глебы. Пераважаюць сасновыя, бярозавыя, чорнаальховыя лясы, распаўсюджаны асінавыя, дубовыя і грабавыя лясы. Сярэдняя лясістасць каля 49 %. У сельска-гаспадарчым ужыванні 38,8 % зямель.
Карнелій (сотнік)
Карнелій, сотнік (Κορνήλιος ἑκατον­τάρχης, — «Карнелій цэнтурыя») — рымскі сотнік (цэнтурыён) з Кесарыі Палестынскай, які прыняў хрысціянства з дапамогай апостала Пятра. Паводле падання праваслаўнай царквы, Карнелій быў таксама епіскап. Аповед пра сотніка Карнелія прыводзіцца ў кнізе Дзеі апосталаў.
Аповед пра Карнелія ў Бібліі
Паводле новазапаветнага аповеду, Карнелій быў «пабожны і богабаязны» чалавек. Богабаязнымі звалі тых з язычнікаў, хто шанаваў Бога Ізраіля, але не ўступаў у іудзейскую супольнасць і не рабіўся празелітам. Аднойчы Карнелію з'явіўся анёл, які сказаў: «''малітвы твае і міласціны твае ўзгадаліся перад Богам. Дык пайшлі людзей у Ёпію і пакліч Сымона, якога завуць Пятром''». Карнелій выканаў указанне анёла і, пасля сустрэчы з Пятром у сваім доме, хрысціўся. Карнелій быў першым з язычнікаў, які стаў хрысціянінам і на якога сышоў Святы Дух, што выклікала здзіўленне вернікаў, якія прыйшлі разам з Пятром. Іншых звестак пра яго Новы Запавет не ўтрымлівае.
Інфармацыя пра Карнелія ў іншых крыніцах
Паводле падання праваслаўнай царквы, Карнелій быў пасвечаны Пятром у епіскапы і ўславіўся дзівам разбурэння язычніцкага храма ў мізійскім горадзе Скепсіі, дзе звярнуў жыхароў у хрысціянства. Паводле падання, Карнелій сканаў у глыбокай старасці і быў пахаваны каля разбуранага ім язычніцкім храмам.
У Праваслаўнай царкве Карнелій шануецца ў абліччы святапакутніка, памяць здзяйсняецца 26 верасня (13 верасня па старым стылі). У Каталіцкай царкве памяць пра Карнелія здзяйсняецца 2 лютага.
На думку многіх каментатараў, Карнелій мог быць нашчадкам аднаго з 10 000 рабоў, вызваленых і зробленых рымскімі грамадзянамі дыктатарам Луцыем Карнеліем Сулам, а таксама тых, хто атрымаў ад яго радавое імя Карнелій.
Медыяш
Медыяш (Mediaș) — горад у Румыніі, у самым цэнтры гістарычнай вобласці Трансільванія, на рацэ Вялікая Тарнава. Другі па велічыні горад у жудзецы Сібіу. Важны транспартны вузел цэнтральнай Румыніі, буйны прамысловы цэнтр. Асноўная галіна эканомікі — здабыча прыроднага газу. Таксама развіта апрацоўка шкла і вытворчасць кампанентаў для аўтамабіляў.
Наратхіват (правінцыя)
Наратхіват (тайск. นราธิวาส) — адна з 77 правінцый Тайланда, паўднёвая з правінцый, якія маюць выхад да мора. Мяжуе з правінцыямі Яла і Патані, а таксама з малайзійскім штатам Келантан.
Адміністрацыйны цэнтр правінцыі - горад Наратхіват. Правінцыя падзелена на 13 раёнаў-ампхэ. Паблізу горада Наратхівата ў 1975 годзе была пабудавана каралеўская рэзідэнцыя.
Бадэнскі дагавор
Бадэнскі дагавор — мірны дагавор, які завяршыў ваеннае супрацьстаянне Францыі і Свяшчэннай Рымскай імперыяй, якія знаходзіліся ў стане вайны за іспанскую спадчыну. Быў падпісаны 7 верасня 1714 года ў Бадэне і з’яўляўся дадаткам да Утрэхцкамага і Раштацкага мірных дагавораў, па якіх імператар Карл VI прызнаваў умовы Утрэхцкага міру з боку манархіі Габсбургаў. Паводле Бадэнскага дагавора былі зацверджаны фармальна адсутныя ўмовы дагавора паміж Францыяй і свяшчэннай Рымскай імперыяй, і ён завяршыў апошнія з канфліктаў вайны за іспанскую спадчыну.
Старажытнагрэчаская міфалогія
Крыніцы вывучэння
Найстаражытнейшы стан грэчаскай міфалогіі вядомы з таблічак Эгейскай культуры, запісаных Лінейным пісьмом Б. Для гэтага перыяду характэрна нешматлікасць багоў, шматлікія з іх называюцца іншасказальна, у шэрагу імёнаў маюцца жаночыя аналагі (напрыклад, di-wi-o-jo — Diwijos, Зеўс і жаночы аналаг di-wi-o-ja). Ужо ў крыта-мікенскі перыяд вядомы Зеўс, Афіна, Дыяніс і шэраг іншых, хоць іх іерархія магла адрознівацца ад пазнейшай.
Міфалогія «цёмных стагоддзяў» (паміж заняпадам крыта-мікенскай цывілізацыі і ўзнікненнем антычнай грэчаскай цывілізацыі) вядомая толькі па пазнейшых крыніцах.
Розныя сюжэты старажытнагрэчаскіх міфаў увесь час фігуруюць у творах старажытнагрэчаскіх пісьменнікаў; напярэдадні эпохі элінізму ўзнікае традыцыя ствараць на іх аснове ўласныя алегарычныя міфы. У грэчаскай драматургіі абыгрываюцца і развіваюцца шматлікія міфалагічныя сюжэты. Найбуйнейшымі крыніцамі з’яўляюцца: Некаторыя старажытнагрэчаскія аўтары спрабавалі растлумачыць міфы з рацыяналістычных пазіцый. Эўгемер пісаў пра багоў як пра людзей, чые ўчынкі былі абагаўлёныя. Палефат у сачыненні «Пра неверагоднае» меркаваў, што апісаныя ў міфах падзеі — вынік неразумення або дасачынення дэталяў.
Паходжанне
Далейшае развіццё міфалогіі ішло па некалькіх кірунках:
Рэлігійныя ўяўленні старажытных грэкаў
Рэлігійныя ўяўленні і рэлігійны побыт старажытных грэкаў знаходзіліся ў цеснай сувязі з усім іх гістарычным жыццём. Ужо ў найстаражытнейшых помніках грэчаскай творчасці ясна адбіваецца антрапамарфічны характар грэчаскага політэізма, які тлумачыцца нацыянальнымі асаблівасцямі ўсяго культурнага развіцця ў гэтай сферы; пэўныя ўяўленні, наогул гаворачы, пераважаюць над абстрактнымі, як і ў колькасным стаўленні чалавекападобныя багі і багіні, героі і гераіні пераважаюць над божаствамі абстрактнага значэння (якія, у сваю чаргу, атрымліваюць антрапамарфічныя рысы). У тым ці іншым кульце, у розных пісьменнікаў ці мастакоў з тым ці іншым бажаством злучаюцца розныя агульныя ці міфалагічныя (і міфаграфічныя) уяўленні.
Вядомы розныя спалучэнні і іерархіі генеалогіі чароўных істот — «Алімп», розныя сістэмы «дванаццацібожнасці» (напрыклад, у Афінах — Зеўс, Гера, Пасейдон, Аід, Дэметра, Апалон, Артэміда, Гефест, Афіна, Арэс, Афрадыта, Гермес). Падобныя спалучэнні тлумачацца не толькі з творчага пункту гледжання, але і з умоў гістарычнага жыцця элінаў; у грэчаскім політэізме прасочваюцца і пазнейшыя напластаванні (усходнія элементы; абагаўленне — нават пры жыцці). У агульнарэлігійнай свядомасці элінаў не было, відаць, якой-небудзь вызначанай агульнапрызнанай дагматыкі. Разнастайнасць рэлігійных уяўленняў знаходзіла сабе выяўленне і ў разнастайнасці культаў, вонкавае становішча якіх зараз усё болей разумеецца праз археалагічныя раскопкі і знаходкі. Пазнаецца, якія дзе шанаваліся багі або героі, і дзе які шанаваўся пераважна (напрыклад, Зеўс — у Дадоне і Алімпіі, Апалон — у Дэльфах і на Дэласе, Афіна — у Афінах, Гера на Самасе, Асклепій — у Эпідаўры); ведаем шанаваныя ўсімі або многімі элінамі святыні як напрыклад дэльфійскі ці дадонскі аракулы або святыня дэласская; ведаем буйныя і дробныя амфіктыёніі (культавыя супольнасці).
Можна адрозніць культы дзяржаўныя і прыватныя. Усёпаглынальнае значэнне дзяржавы адбілася і ў рэлігійнай сферы. Антычны свет, наогул гаворачы, не ведаў ні ўнутранай цэрквы як царствы як не з гэтага свету, ні цэрквы як дзяржавы ў дзяржаве: «царква» і «дзяржава» былі ў ім паняццямі, паглынальнымі або абумаўлялымі адзін другога, і, напрыклад, жрэц быў той самы дзяржаўны магістрат.
Гэта правіла не ўсюды, аднак, магло быць праведзена з безумоўнай паслядоўнасцю; практыка выклікала прыватныя адхіленні, стварала тыя ці іншыя камбінацыі. Калі вядомае бажаство лічылася галоўным бажаством вядомай дзяржавы, тая дзяржава прызнавала часам (як у Афінах) разам з тым і некаторыя іншыя культы; нароўні з гэтымі агульнадзяржаўнымі культамі існавалі і асобныя культы дзяржаўных падзелаў (напрыклад, афінскіх дэмаў), і культы прыватнаправавога значэння (напрыклад, хатнія ці сямейныя), а таксама культы прыватных таварыстваў ці асоб.