cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Інфлянцкае княства
Гісторыя
Неўзабаве пачалася вайна Рэчы Паспалітай са Швецыяй (1600—1629). Першы ўдар шведаў прыпаў іменна на Задзвінскае герцагства. Яну Хадкевічу ўдалося атрымаць перамогу ў бітве пад Кірхгольмам (1605). У выніку была знята аблога Рыгі, і шведы адступілі з ужо занятых імі зямель Інфлянтаў. Аднак, з-за памылак вышэйшага камандавання Рэчы Паспалітай гэта перамога не мела карысных стратэгічных наступстваў. Герцагства практычна распалася. Так, паводле Альтмаркскага перамір'я 1629 г. у складзе Рэчы Паспалітай засталіся толькі 4 паўднёва-ўсходнія латгальскія стараствы — Дынабургскае, Рэжыцкае, Люцынскае, Марыенгаўзенскае, з якіх пазней, у 1677 г., было створана Інфлянцкае ваяводства (княства) з цэнтрам у Дынабургу. Пасля 1629 у ВКЛ засталася толькі Латгалія, а паўднёвая Эстонія і паўночна-заходняя частка Латвіі разам з Рыгай адышла да Швецыі.
Пасля Паўночнай вайны паводле Аліўскага міру 1660 г. Рэч Паспалітая канчаткова прызнала за Швецыяй заваяваную ёю частку Інфлянтаў.
Пасля Паўночнай вайны ў 1721 гэтыя землі ў Швецыі забрала Расія.
Пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 Латгалію захапіла Расійская імперыя.
Адміністрацыйны падзел
У 1566 г. Задзвінскае княства было падзелена на 4 акругі: На чале кожнай акругі стаялі кашталяны з ліку мясцовага рыцарства. Гэтая адміністрацыйна-тэрытарыяльная структура ўлічвала ранейшы падзел Лівоніі на ордэнскія і біскупскія тэрыторыі. Кашталяны сталі членамі Рады ВКЛ.
У 1575—1577 гг. амаль усю тэрыторыю Інфлянтаў занялі войскі цара Івана IV. Пасля адваявання Інфлянтаў Стэфан Баторый у 1582 г. падпісаў «Інфлянцкую канстытуцыю», паводле якой без уліку ранейшага падзелу края былі ўтвораны:
У 1585 г. у Задзвінскае княства была ўключана Пільтэнская акруга (землі былога Курляндскага епіскапства).
У выніку рэвізій і зямельных наданняў у прэзідыятах адбыўся падзел на паветы і стараствы, цэнтрамі якіх сталі ранейшыя ордэнскія ці біскупскія замкі. Па «Інфлянцкай ардынацыі» 1598 г. прэзідыяты былі перайменаваны ў ваяводствы, было створана 26 старостваў.
Вялікі Камень (індустрыяльны парк)
Створаны ў адпаведнасці з указам Прэзідэнта Беларусі А. Лукашэнкі ад 5 чэрвеня 2012 года. Статус асобнай тэрытарыяльнай адзінкі са спецыяльным прававым рэжымам нададзены тэрмінам на 50 гадоў.
Канцэпцыя індустрыяльнага парка — стварэнне новага экагорада, у якім спалучаецца вытворчая, жылая, адміністратыўная інфраструктура з экалагічнай накіраванасцю.
У развіцці парка акцэнт робіцца на інавацыі і стварэнне сумесных высокатэхналагічных вытворчасцяў. Прыярытэтныя напрамкі: электроніка і тэлекамунікацыі, біямедыцына, тонкая хімія, машынабудаванне, электронная камерцыя, захаванне і апрацоўка вялікіх аб’ёмаў дадзеных, новыя матэрыялы, лагістыка[3], а таксама сацыяльна-культурная дзейнасць і навукова-даследчыя працы.
Структура кіравання
— Міжурадавы каардынацыйны савет;
— СЗАТ «Кампанія па развіцці індустрыяльнага парка» (генеральны дырэктар — Лі Хайсінь).
Міжурадавы каардынацыйны савет ажыццяўляе пастаноўку стратэгічных задачаў, каардынацыйную падтрымку работы парка, вырашэнне пытанняў, якія патрабуюць удзелу ўрадаў абедзвух краін.
Адміністрацыя парка ажыццяўляе кіраванне паркам, прыцягненне рэзідэнтаў і інвестараў, рэгістрацыю рэзідэнтаў і іх комплекснае абслугоўванне па прынцыпе «адна станцыя».
СЗАТ «Кампанія па развіцці індустрыяльнага парка» вядзе будаўніцтва інфраструктуры і іншых аб’ектаў на тэрыторыі парка, пошук інвестараў.
Падатковыя ільготы
У адпаведнасці з указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 166 ад 12.05.2015 «Аб удасканаленні спецыяльнага прававога рэжыму Кітайска-Беларускага індустрыяльнага парку „Вялікі камень“», для рэзідэнтаў парка дзейнічае спецыяльны прававы і падатковы рэжым. Сярод асноўных ільгот:
— вызваленне ад падатку на нерухомасць і зямельнага падатку (на ўвесь тэрмін дзеяння спецыяльнага прававога рэжыму, да 14 чэрвеня 2062 года);
— вызваленне ад падатку на прыбытак на 10 гадоў з моманту атрымання прыбытку, пасля аплаты падатку ажыццяўляецца па стаўцы, паменшанай на 50 % ад той, што дзейнічае ў Рэспубліцы Беларусь;
Ён Ола Санд
Ён Ола Санд (Jon Ola Sand;, Осла, Нарвегія) — нарвежскі акцёр, выканаўчы дырэктар, супервайзер у Еўрапейскім вяшчальным саюзе.
Вялікі Камень (індустрыяльны парк)
Акрамя гэтага, рэзідэнты парка маюць магчымасць арэндаваць зямельны ўчастак на тэрмін да 99 гадоў або набыць яго ў прыватную уласнасць.
У адпаведнасцi з указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусi № 490 ад 22 студзеня 2018 года, індустрыяльнаму парку нададзены статус «тэрытарыяльнай асобай эканамічнай зоны». Такім чынам, «Вялікі камень» атрымаў максiмальны аб’ём ільготаў адпаведна Мытнаму кодэксу ЕАЭС.
Ён Ола Санд
Біяграфія
У 2010 годзе Ён Ола Санд быў прызначаны выканаўчым прадзюсарам конкурсу песні «Еўрабачанне 2010», які праходзіў у Осла, Нарвегія.
Вялікі Камень (індустрыяльны парк)
«Адна станцыя»
З 10 верасня 2018 года на тэрыторыі індустрыяльнага парку працуе «Адна станцыя» — сістэма комплекснага абслугоўвання кампаніяў, якія ажыццяўляюць сваю дзейнасць у індустрыяльным парку. Усе неабходныя працэдуры і паслугі можна атрымаць у парку.
Ён Ола Санд
Біяграфія
26 лістапада 2010 года, па вырашэнню Еўрапейская вяшчальнага саюзу, Ён Ола Санд прызначаны на пасаду супервайзера. Рашэнне ўступіла ў сілу з 1 студзеня 2011 года, калі з пасады сышоў Свантэ Стаксэліус. Як супервайзер Ён Ола Санд дэбютаваў на Еўрабачанні 2011, які праходзіў у Дзюсельдорфу, Германія.
Вялікі Камень (індустрыяльны парк)
«Адна станцыя» абслугоўвае рэзідэнтаў і інвестараў, СЗАТ «Кампанія па развіцці індустрыяльнага парка», удзельнікаў будаўніцтва аб’ектаў парка і іншыя кампаніі, якія знаходзяцца у «Вялікім камні». Абслугоўванне ажыццяўляюць прадстаўнікі адміністрацыі парка, рэспубліканскіх і мясцовых дзяржаўных органаў, а таксама дзяржаўных арганізацыяў, працэдуры і паслугі якіх запатрабаваны кампаніямі.
Рэзідэнты індустрыяльнага парка
На 8 студзеня 2020 года ў Кітайска-Беларускім індустрыяльным парку зарэгістраваны 60 рэзідэнтаў (25 — з Кітайскай Народнай Рэспублікі, 9 — з Рэспублікі Беларусь, 8 — з Аўстрыі, Германіі, ЗША, Расіі, Ізраіля, Літвы, Швейцарыі).
1. ТАА «Бел Хуавэй Тэхноладжыс»
2. ТАА «Завод тэлекамунікацыйнага абсталявання»
3. ТАА «Зумліон Бел-Рус»
4. ТАА «НанаПектын»
5. ТАА «Чэнду Сіньчжу Шоўкавы Шлях Развіццё»
6. ТАА «Чайна Мэрчантс СіЭйчЭн-БіЭлАр Камерцыйная і Лагістычная Кампанія»
7. ТАА «УайЦіОу Тэхноладжы БіЭлЭр»
9. ТАА «Грэйтдэкор»
10. ТАА"БЕЛ ЛОТАС-ЛЭНД"
11. ТАА «АЕ Інтэрнэшнл Інвэстмэнт»
12. ТАА «Кампанія па вытворчасці асвятляльных прыбораў з вадкім металам „Фэн Чэн“»
13. ТАА «Флюенс Тэхноладжы Груп»
14. ТАА «Хэшрэйт»
15. ТАА «Рухтэх»
16. ТАА «СЕТС кітайская электратэхніка»
17. ТАА «Нью Крафт Тэхноладжыс»
18. ТАА «Ассамедыка»
19. ТАА «Аптычныя сапфіры»
20. ТАА «МАЗ-Вейчай»
22. ТАА «Леванта Груп»
23. ТАА «СІГІКОП -Высокія тэхналогіі»
24. НВТАА «Кампазітныя канструкцыі»
26. ТАА «Міжнародная тэхналагічная кампанія „Інтэлектуальнае абсталяванне“»
27. Унітарнае прыватнае вытворчае прадпрыемства «КУВО»
28. ТАА «АССІС»
29. ТАА «Стандарт НУВО»
30. ТАА «Дуамедыка»
31. ЗАТ «Авіяцыйныя тэхналогіі і комплексы»
33. ТАА «СІТАМ Інтэліджэнс Эквіпмэнт»
36. ТАА «ГТА (МСК) тэхналогіі дадзеных»
37. ТАА «Навукова-вытворчы цэнтр БелАграГен»
38. ТАА «СФ Медыкал Продактс»
39. ТАА «Сыкай Тэхноладжы (МСК)»
40. ТАА «Юньчжы Тэкноладжы (БЛР)»
Па стане на пачатак 2022 года ў парку было зарэгістравана 85 рэзідэнтаў. У 2021 г. прадукцыі ў парку было выраблена на 120 мільёнаў даляраў — больш, чым за ўсе папярэднія гады.
На 1 лютага 2019 года аб’ём заяўленых інвестыцый склаў больш за 1 млрд даляраў ЗША.
Будаўніцтва парка
У 2018 годзе завяршылася інфраструктурнае ўладкаванне стартавай пляцоўкі плошчай 354 гектараў. Зараз ажыццяўляецца комплекснае асваенне тэрыторыі першага этапу плошчай 850 га. Да 2020 году плануецца яго завяршыць.
У склад парку ўваходзіць 15 вёсак, па назве адной з якіх індустрыяльны парк атрымаў сваю назву.
21 лістапада 2018 года пачалося будаўніцтва першага жылога дома каля вёскі Быкачына, разлічанага на 156 кватэраў. 18 снежня 2018 года пачалося будаўніцтва Кітайска-Беларускага цэнтра супрацоўніцтва ў галіне трансфармацыі навукова-тэхнічных дасягненняў.
Ацэнкi праекта
12 мая 2015 года падчас візіта у Кітайска-Беларускі індустрыяльны парк «Вялікі камень» старшыня КНР Сі Цзіньпін назвал яго «жамчужынай Эканамічнага пояса Шаўковага Шляху».
У сакавіку 2018 года эксперты Forbes назвалі «Вялікі камень» «смарагдам эканамічнага росту Беларусі».
Пасол Рэспублікі Беларусь у КНР назваў «Вялікі камень» «Беларускім Ганконгам»
Масачусецкі ўніверсітэт у Бостане
Масачусецкі ўніверсітэт у Бостане (University of Massachusetts Boston) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая месціцца ў горадзе Бостан (штат Масачусетс, ЗША) недалёка ад Прэзідэнцкай бібліятэкі і музея Джона Кенэдзі.
Агульная характарыстыка
Гэта адзіны дзяржаўны даследчы ўніверсітэт у Бостане.
3 кастрычніка 2000 года першыя прэзідэнцкія дэбаты паміж Джорджам Бушам і Альбертам Горам прайшлі на тэрыторыі кампуса ўніверсітэта, у спартыўным комплексе.
Амаль 80% студэнтаў універсітэта атрымліваюць ступень бакалаўра, сярод якіх 15% — азіяты, 18% — афраамерыканцы, 19% — іспанамоўныя лацінаамерыканцы і 34% белыя еўрапейцы.
Акцябрскі (Башкартастан)
Акцябрскі (Октябрьский) — горад (з 1946) у Расіі, у складзе Башкартастана. Насельніцтва 107,7 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1946 годзе. Горад размешчаны на мяжы з Татарстанам, на рацэ Ік, ля федэральнай трасы аўтамагістраль М5 (Масква—Чалябінск), за 188 км ад Уфы.
Горад Акцябрскі — буйны індустрыяльны цэнтр. У структуры прамысловай вытворчасці на долю прадпрыемстваў машынабудавання прыходзіцца 43 %, паліўнай прамысловасці — 32 %. Прадпрыемствы горада выпускаюць нафтапрамысловае і аўтатранспартнае абсталяванне, нізкавольтную апаратуру, будаўнічыя канструкцыі і матэрыялы, вахтавыя і жылыя комплексы, аўтамабільныя прылады, абутак, швейныя і парцалянавыя вырабы.
Асноўныя прадпрыемствы: Нафтагазаздабываючае ўпраўленне ПАТ АНК «Башнафта», упраўленне «Башнафтагазпрам», ААТ АК «ОЗНА», АТ АК «АПРИ», АТ «Нізкавольтнік», АТ «Нафтамаш». Аўтамабільная прамысловасць у горадзе прадстаўленая АТ АК «АПРИ», якая спецыялізуецца на выпуску аўтамабільных прыбораў практычна для ўсіх аўтамабільных, трактарабудаўнічых і камбайнавых заводаў Расіі. Прадукцыя АТ «Нізкавольтнік» — ад нізкавольтных камплектных прылад і шчытоў кіравання да складанай электраапаратуры — пастаўляецца больш 30 краін свету. За апошнія дзесяцігоддзі ў горадзе створаная магутная будаўнічая база, прадстаўленая заводамі АТ «Блокжылкамплект», «Жалезабетонных канструкцый», «Будаўнічых матэрыялаў», «Буйнапанэльнага домабудавання» і будаўніча-мантажнымі прадпрыемствамі, прыярытэтнымі накірункамі якіх з’яўляецца прамысловае і жыллёвае будаўніцтва, будаўніцтва нафта- і газаправодаў.
У вытворчым патэнцыяле горада прыкметнае месца займае акцыянерная кампанія «ОЗНА», асноўнай прадукцыяй якой з’яўляецца аўтаматызаваныя тэхналагічныя ўстаноўкі «Спадарожнік», запасныя часткі да свідравальнага абсталявання, электравадагрэйныя катлы, розныя прыборы.
Дзейнічае Навукова-даследчы інстытут геафізічных даследаванняў свідравін, праводзіць даследаванні і распрацоўкі ў галіне геафізічных даследаванняў свідравін на ўсіх этапах іх будаўніцтва і засваення.
Махнатэ
Махнатэ (Мохна́те) — вёска ў Туркіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ганцавіцкі сельсавет
Назву Га́нцавіцкі сельсавет маюць:
Лясное садоўніцтва
Садоўніцтва ў лясах не патрабуе абслугоўвання, ,  раслінная харчовая вытворчасць і сістэма, заснаваная на лясных экасістэмах, якія ўключаюць пладовыя і арэхавыя дрэвы, кусты, , вінаградныя лозы і , якія даюць ураджай, непасрэдна карысны для чалавека. Выкарыстоўваючы, іх можна для вырошчвання ў паслядоўных пластах для стварэння ляснога асяроддзя пражывання. Лясное садоўніцтва — гэта дагістарычны метад забеспячэння харчавання ў трапічных раёнах. У 1980-х гадах увёў тэрмін «лясное садоўніцтва» пасля адаптацыі прынцыпаў і прымянення іх да ўмеранага клімату.
Гісторыя
З дагістарычных часоў маглі ўплываць на лясы, напрыклад, у Еўропе людзі эпохі мезаліту прыносілі з сабой такія любімыя расліны, як кусты ляшчыны. Лясныя сады, напэўна, самая старажытная ў свеце форма і найбольш устойлівая. Яны ўзніклі ў дагістарычныя часы ўздоўж пакрытых джунглямі берагоў рэк і ў вільготных перадгор’ях мусонных рэгіёнаў. У працэсе паступовага паляпшэння сем’ямі навакольнага асяроддзя карысныя пароды дрэў і лоз былі вызначаны, абаронены і палепшаны, а непажаданыя віды былі ліквідаваны. У рэшце рэшт былі адабраны лепшыя замежныя віды і ўключаны ў сады. Пасяленні першых нацый на Алясцы з ляснымі садамі, напоўненымі арэхамі, костачкавымі садавінай, ягадамі і зёлкамі, былі адзначаны археолагам са Смітсанаўскага інстытута ў 1930-х гадах.
Лясныя сады ўсё яшчэ распаўсюджаны ў тропіках і вядомыя пад рознымі назвамі, такімі як: хатнія сады ў Керале на, Непале, Замбіі, Зімбабвэ і Танзаніі; «Кандзійскія лясныя сады» ў Шры-Ланцы; «сямейныя сады» ў Мексіцы. Іх таксама называюць агралясамі, а там, дзе кампаненты драўніны нізкарослыя, выкарыстоўваюць тэрмін хмызняковы сад. Даказана, што лясныя сады з’яўляюцца значнай крыніцай даходу і харчовай бяспекі для мясцовага насельніцтва.
У 1980-х Роберт Харт адаптаваў лясное садоўніцтва да ўмеранага клімату Вялікабрытаніі. Пазней яго тэорыі былі развіты з  і рознымі пермакультуралістамі, такімі як Грэм Бэл,,.
Ва ўмераным клімаце
Роберт Харт пачаў займацца сельскай гаспадаркай у у графстве Шропшыр з намерам забяспечыць здаровае і лячэбнае асяроддзе для сябе і свайго брата Лакона. Пачаўшы як адносна звычайныя, Харт неўзабаве выявіў, што абслугоўванне вялікіх аднагадовых градак з гароднінай, вырошчванне жывёлы і догляд фруктовага саду былі не па сілах. Аднак невялікая градка са шматгадовымі гароднінай і травамі, якую ён пасадзіў, даглядала сама за сабой без умяшання.
Пасля таго, як Харт перайшоў на па прычынах здароўя і па асабістых прычынах, ён замяніў сваіх сельскагаспадарчых жывёл раслінамі. Тры асноўныя прадукты з ляснога саду — гэта садавіна, арэхі і зялёная ліставая гародніна. Ён стварыў узорны лясны сад на 0,12 акра (500 м²) і фруктовы сад на сваёй ферме і планаваў назваць свой метад садоўніцтва экалагічным садаводствам або экакультурай. Пазней Харт адмовіўся ад гэтых тэрмінаў, калі даведаўся, што агралесаводства і лясныя сады ўжо выкарыстоўваліся для апісання падобных сістэм у іншых частках свету. Яго натхнілі метады  і Джэймса Шолта Дугласа, а таксама прадукцыйнасць хатніх садоў Кералы; як растлумачыў Харт, «з пункту гледжання агралесаводства, магчыма, самай развітай краінай у свеце з’яўляецца індыйскі штат Керала, які можа пахваліцца не менш чым трыма з паловай мільёнамі лясных садоў…» У якасці прыкладу незвычайнай інтэнсіўнасці вырошчвання некаторых лясных садоў даследчая група выявіла, што на адным участку плошчай усяго 0,12 га раслі дваццаць тры маладыя какосавыя пальмы, дванаццаць гваздзіковых дрэў, пяцьдзесят шэсць бананаў і сорак дзевяць ананасаў, з трыццаццю пярцовымі лозамі на яго дрэвах яго. Акрамя таго, гаспадар вырошчваў корм для сваёй.
Сяміярусная сістэма
увёў сістэму, заснаваную на назіранні, што натуральны лес можна падзяліць на розныя ўзроўні.
Ён выкарыстаў, каб развіць існуючы невялікі сад з яблынямі і грушамі ў ядомы ландшафт, які складаецца з наступных ярусаў:
Ключавым кампанентам сяміяруснай сістэмы былі выбраныя ім расліны. Большасць традыцыйных агароднінных культур, якія вырошчваюцца сёння, такіх як, з’яўляюцца сонцалюбівымі раслінамі, якія не адбіраюцца належным чынам для больш цяністай сістэмы лясных садоў. Харт аддаў перавагу ценевынослівай шматгадовай гародніне.
Далейшае развіццё
, кіраваны, ажыццяўляе эксперыментальныя праекты па азеляненні лясоў на шэрагу участкаў у Дэваншыры, Злучанае Каралеўства. Кроўфард апісвае лясны сад як непатрабавальны ў абслугоўванні спосаб ўстойлівай вытворчасці прадуктаў харчавання і іншых тавараў для дома.
Кэтлін Джанаўэй, сузаснавальніца Руху за міласэрнае жыццё (Movement for Compassionate Living, MCL), разам са сваім мужам Джэкам напісала ў 1991 годзе кнігу з апісаннем устойлівай веганскай будучыні пад назвай «Багатае жыццё ў будучы век дрэва». MCL прапагандуе лясное садоўніцтва і іншыя віды. У 2009 годзе яна выдзеліла грант у памеры 1000 фунтаў стэрлінгаў на праект Bangor Forest Garden у Гвінедзе,.
Кевін Брэдлі ў ЗША ў 1985 годзе назваў свой маёнтак і гадавальнік «Ядомы лес», у ім спалучаліся дрэвы і палявыя культуры. Сёння яго бізнес і кніга 2005 года «Ядомыя лясныя сады» спарадзілі маленькія «ядомыя лясы» па ўсім свеце.
Пермакультура
, які ўвёў тэрмін пермакультура, наведаў Роберта Харта ў яго лясным садзе ў у кастрычніку 1990 года. З тых часоў сяміярусная сістэма Харта была прынята ў якасці агульнага элемента пермакультурнага дызайну.
Шматлікія пермакультуралісты з’яўляюцца прыхільнікамі лясных садоў або харчовых лясоў, такіх як Грэм Бэл, >, Дэйв Джэк, і. Бэл пачаў будаваць свой лясны сад у 1991 годзе і напісаў кнігу «Пермакультурны сад» у 1995 годзе, Уайтфілд напісаў кнігу «Як зрабіць лясны сад» у 2002 годзе, Джэк і Тоенсмайер сталі суаўтарамі двухтомнага зборніка кніг «Ядомыя лясныя сады» ў 2005 годзе, а Лоўтан прадставіў фільм «Стварэнне харчовага лесу» ў 2008 годзе.
Амерыкі
У дакументальным серыяле BBC BBC сцвярджаецца, што трапічныя лясы Амазонкі не былі першароднай, а сфарміраваны людзьмі на працягу як мінімум 11 000 гадоў праз такія практыкі, як лясныя сады і тэра прэта. З 1970-х гадоў на бязлеснай зямлі ў трапічных лясах Амазонкі былі знойдзены шматлікія геогліфы, што пацвярджае сведчанні існавання цывілізацый.
На паўвостраве Юкатан вялікая частка харчовых запасаў мая вырошчвалася ў «садах», вядомых як pet kot. Сістэма атрымала сваю назву ад нізкай каменнай сцяны (pet азначае «кругавая», а kot - «сцяна з незамацаваных камянёў»), якая характэрна акружае сады.
Афрыка
У многіх афрыканскіх краінах, напрыклад, у Замбіі, Зімбабвэ, Эфіопіі і Танзаніі, сады шырока распаўсюджаны ў сельскіх, прыгарадных і гарадскіх раёнах і гуляюць важную ролю ў забеспячэнні. Найбольш вядомыя сады Чага на схілах гары Кіліманджара ў Танзаніі. Гэта прыклад сістэмы. У многіх краінах жанчыны з’яўляюцца галоўнымі дзеючымі асобамі ў агародніцтве і ежа ў асноўным вырабляецца для існавання. У Паўночнай Афрыцы традыцыйным тыпам ляснога саду з’яўляецца аазісна-яруснае садоўніцтва з пальмамі, фруктовымі дрэвамі і гароднінай.
Расліны
Некаторыя расліны, такія як, працуюць і як каранёвая расліна, і як ліяна. Глебапакроўныя расліны — гэта нізкарослыя ядомыя лясныя садовыя расліны, якія дапамагаюць кантраляваць пустазелле і дазваляюць выкарыстоўваць плошчы, якія б у іншым выпадку не выкарыстоўваліся.
Праекты
Лічыцца, што ў Злучаных Штатах самым буйным вядомым харчовым лесам на грамадскай зямлі з’яўляецца, які займае сем акраў у Сіэтле, штат Вашынгтон. Сярод іншых знаных лясных садоў можна згадаць праект цэнтральнага Інстытута пермакультуры Скалістых гор у, ферму Montview Neighborhood у. Бостанская харчовая лясная кааліцыя прасоўвае мясцовыя лясныя сады.
У Канадзе Рычард Уокер распрацоўвае і падтрымлівае харчовыя лясы ў Брытанскай Калумбіі больш за 30 гадоў. Ён распрацаваў харчовы лес плошчай тры гектары, які ў стадыі сталасці забяспечваў сыравінай гадавальнік і зелянінавы бізнес, а таксама ежу для яго сям’і. Living Centre распрацаваў розныя праекты лясных садоў у Антарыа.
У Злучаным Каралеўстве, акрамя кіраваных Даследчым фондам агралесаводства (ART), існуе мноства праектаў лясных садоў, такіх як лясны сад Бангор у Гвінедзе, на паўночным захадзе Уэльса. Марцін Кроўфард з ART кіруе Forest Garden Network, нефармальнай сеткай людзей і арганізацый, якія вырошчваюць лясныя сады.
З 2014 года Гізела Мір і Марк Біфэн распрацоўваюць невялікі ядомы лясны сад (Verger) у, вёсцы недалёка ад Барселоны, Каталонія. У папярэднія гады пермакультурнага навучання яны пазнаёміліся з рознымі ядомымі ляснымі садовымі праектамі ва Уэльсе і іншых частках Вялікабрытаніі. Ён задуманы як прастора для эксперыментаў і дэманстрацый: «…мы хочам даведацца і праверыць, што значыць мець фруктовы сад у рэгіёне з міжземнаморскім кліматам: якія віды тут добра растуць; як кіраваць абмежавальнымі аспектамі, такімі як вада; і, перш за ўсё, якія наступствы для дызайну ёсць з-за характарыстык нашага клімату і нашай шыраты ». У красавіку 2021 года яны апублікавалі на іспанскай мове кнігу «Харчовыя лясы і ядомыя сады» (Bosques y jardines de alimentos), дзе яны абапіраюцца на свае першыя эксперыментальныя дасягненні і вопыт, паглыбляючыся ў асаблівасці міжземнаморскага клімату праз кнігу, адаптаваную да гэтага клімату і да гэтых відаў. Гэта адзін з першых твораў на гэтую тэму, напісаных не на англійскай мове.
Сцяг Фінляндыі
Гісторыя
З XVII стагоддзя да 1809 Фінляндыя была часткай Швецыі. Пасля атрымання незалежнасці быў зацверджаны нацыянальны сцяг па ўзоры шведскага. Падобныя сцягі былі ўведзеныя ў звароты фінскімі яхт-клубамі больш як на паўстагоддзя раней, калі Фінляндыя ўваходзіла ў склад Расійскай імперыі. Першы яхт-клуб быў заснаваны ў 1861 годзе ў Хельсінкі, ён і зацвердзіў белы сцяг з сінім крыжам і гербам свайго кантону. Іншыя яхт-клубы рушылі ўслед гэтаму прыкладу, узяўшы за аснову белае поле з сінім крыжам, але з гербамі адпаведнага кантону. Першы, хто прапанаваў зрабіць белы і блакітны нацыянальнымі колерамі Фінляндыі ў 1862, быў паэт Захрыс Тапеліус.
У 1863 годзе газета «Helsingfors Dagblad» падтрымала ідэю нацыянальнага сцяга — белага з блакітным крыжам.
Блакітны крыж — гэта тысячы фінскіх азёр і чыстае неба; белы — гэта снег, які пакрывае краіну доўгімі зімамі.
Фінскі сцяг, які адлюстроўвае «сінь нашых азёр і белы снег нашай зімы», быў афіцыйна замацаваны ў 1918 г.
Пашпарт грамадзяніна Украіны
Пашпарт грамадзяніна Украіны — дакумент, які пацвярджае асобу і грамадзянства Украіны яго ўладальніка. Выдаецца кожнаму грамадзяніну Украіны цэнтральным органам выканаўчай улады, які рэалізуе дзяржаўную палітыку ў сферы грамадзянства. Пашпарт сапраўдны для заключэння грамадзянска-прававых пагадненняў, ажыццяўлення банкаўскіх аперацый, афармлення даручэнняў іншым асобам для прадстаўніцтва перад трэцяй асобай толькі на тэрыторыі Украіны, калі іншае не прадугледжана міжнароднымі дагаворамі Украіны.
З 1 студзеня 2016 года ва Украіне асобам, якія дасягнулі 14-гадовага ўзросту выдаюцца пашпарты, вырабленыя ў форме карткі, якая змяшчае бескантактавы электронны носьбіт (ID-картка). Яна будзе замяняцца кожныя 10 гадоў. У 2016-2020 гадах будуць сапраўдныя і папяровы, і пластыкавы ўнутраны пашпарты.
Гісторыя
З абвяшчэннем Украінскай Народнай Рэспублікі, яе ўрад стаў выдаваць грамадзянам пашпарты УНР. Пашпарт меў выгляд кнігі на 16 старонак і выконваў функцыю ўнутранага і замежнага. Першыя сем старонак былі прызначаны для інфармацыі аб грамадзяніне, а астатнія - для віз. Надпісы былі выкананы на трох мовах - украінскай, французскай і нямецкай. Пашпарты друкавалі ў друкарні Globus ў Будапешце.
Беларуская акадэмія палітычных навук
Беларуская акадэмія палітычных навук (БелАПН) — прафесійная грамадская арганізацыя у галіне паліталогіі. БелАПН была арыентавана на развіццё палітычнай навукі ў Рэспубліцы Беларусь, на вызначэнне прыярытэтных напрамкаў развіцця палітычнай навукі, на каардынацыю навуковых даследаванняў у галіне паліталогіі, садзейнічанне падрыхтоўцы кадраў вышэйшай кваліфікацыі. Не з’яўлялася дзяржаўнай акадэміяй навук, існавала на правах грамадскага аб’яднання. Заснавана ў 1995 годзе, ліквідавана ў 2004.
Мікалай Міхайлавіч Ваданосаў
Мікалай Міхайлавіч Ваданосаў (Мікола Ваданосаў) (, г. Мінск — ) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і вайскоўца. Дзяцінства прайшло ў вёсцы Котава Барысаўскага раёна. У 1939 г. паступіў у Мінскі дарожна-механічны тэхнікум.
Пасля выхаду на пенсію ў 1983 пераехаў у в. Ніўкі Чарневіцкага сельсавета Барысаўскага раёна.
Творчасць
Друкуецца з 1948 года.
Аўтар 29 кніг прозы (дзіцячай і дарослай), некалькіх зборнікаў паэзіі і гумару. Напісаў 8 сцэнарыяў для дакументальнага кіно.
Пісаў пераважна для дзяцей (зборнікі апавяданняў «Першае знаёмства», 1954; «Аднагодкі», 1959; «Рачны госць», 1961; аповесці «Пабярэжцы», 1960; «Апошні вадзянік», 1964; «Хатабыч-малодшы», 1965; «Выпадак на Студзёнцы», 1967; «Двайная памылка», 1969; «Жыць, каб змагацца. Цімохава таямніца», 1978).
У творах для дарослых (аповесці «У Баркоўскай пушчы», 1956; «Пераломнае лета», 1961; «Сыны адной маці», 1968; «Пад чужым паролем», 1971, і іншыя) узнаўляе падзеі партызанскай барацьбы, распрацоўвае маральна-этычныя тэмы.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, Айчыннай вайны II ступені і медалямі.
Заслужаны работнік культуры Беларускай ССР (1982).
Мэльнычнэ (Туркіўскі раён)
Мэльнычнэ (Ме́льничне) — вёска ў Туркіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Беларуская (станцыя метро, Замаскварэцкая лінія)
«Беларуская» — станцыя Замаскварэцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана пад плошчай Цвярская Застава паміж станцыямі «Дынама» і «Маякоўская». Знаходзіцца на тэрыторыі Цвярскога раёна Цэнтральнай адміністрацыйнай акругі Масквы.
Станцыя адкрыта 11 верасня 1938. Названая па Беларускаму вакзалу, у будынак якога ўбудаваны адзіны выхад станцыі. Мае пераход на станцыю «Беларуская» Кальцавой лініі.
Савіньёнэ
Савін'ёнэ (Savignone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 3177 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 146 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 16010. Тэлефонны код — 010.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Agostino.
Ford Fiesta
Ford Fiesta — малалітражны пярэднепрывадны аўтамабіль. У мадэльным шэрагу кампаніі Ford прысутнічала з 1976 па 2023 год. За гэты час змянілася 7 пакаленняў.
Fiesta (1976—1983)
Першы хэтчбэк сышоў з канвеера завода ў іспанскай Валенсіі ў маі 1976 года. Аўтамабіль быў цёпла сустрэнуты: заняў трэцяе месца ў конкурсе «Еўрапейскі аўтамабіль года» 1977 мадэльнага года, атрымаў прэмію «Залаты руль». Каб задаволіць попыт, вытворчасць пачалі таксама ў Германіі і Вялікабрытаніі. У студзені 1979 года выпуск перавысіў мільён машын, а ў сакавіку 1981 года — два мільёны.
Fiesta першага пакалення выпускалася толькі ў выглядзе трохдзверных хэтчбэкаў. Аўтамабіль меў даўжыню 3,57 м, шырыню 1,56 м і вышыню 1,36 м і вагу ад 730 да 775 кг у залежнасці ад рухавіка. Рухавікі: ад 1,0 л магутнасцю 45 к.с. да 1,1 л магутнасцю 53 к.с. У 1977 году да маторнага шэрагу таксама далучылі рухавік 1,3 л магутнасцю 66 к.с. У 1981 годзе была выпушчаная Fiesta XR2 з рухавіком 1,6 л (84 к.с.).
З 1976 па 1983 год на заводах у Валенсіі (Іспанія), Дагенхеме (Вялікабрытанія), Кёльне і Саарлуі (Германія) вырабілі больш за 2,5 мільёна адзінак.
Fiesta (1983—1989)
У 1983 годзе Ford Fiesta значна мадэрнізавалі. Форма кузава засталася ранейшай. Была згладжана пярэдняя частка аўтамабіля, святлатэхніка, машына стала выглядаць больш дынамічна. Агрэгатная база таксама была палепшана: дадаліся пяціступеньчатая каробка перадач, бесступеньчатая каробка перадач CTX і дызельны рухавік 1,6 л магутнасцю 54 к.с., распрацаваны сумесна з Klöckner-Humboldt-Deutz. Магутнасць Fiesta II XR2 павялічылася да 96 к.с.
Агулам было выпушчана амаль 2 мільёны аўтамабіляў Ford Fiesta II.
Fiesta (1989—1996)
Fiesta трэцяга пакалення дэбютавала ў 1989 годзе. У конкурсе Еўрапейскі аўтамабіль года 1990 мадэльнага года заняла 3-е месца.
Камплектацыі: Azura, Classic, Classic Quartz, Classic Cabaret, Popular Plus, L, LA, LD, LXD, LXi, Si, SX, Ghia. Шэраг уключаў таксама спартыўныя мадэлі XR2i, RS Turbo і RS1800i.
Акрамя хетчбэкаў, выпускаўся грузавы варыянт Fiesta Kasten, а ў 1991 годзе быў прадстаўлены фургон Fiesta Courier.
Fiesta (1995—1999)
Чацвёртае пакаленне з’явілася ў выніку маштабнай мадэрнізацыі — аўтамабіль захаваў архітэктуру папярэдніка, але атрымаў новае шасі, інтэр’ер і дызайн кузава. Дэбют мадэлі адбыўся ў жніўні 1995 года.
На аўтамабілі ўсталёўваліся бензінавыя рухавікі Endura 1,3 (50-60 к.с.) і рухавікі серыі Zetec SE: 1,25 (75 к.с.), 1,4 (90 к.с.), 1,6 (103 к.с.), а таксама дызель 1,8 D (60 к.с.).
З 1996 года пачаў выпускацца абноўлены фургон Courier.
Courier
Машыны выпускаліся з трыма мадэлямі рухавікоў сямейства Endura: два 60-моцныя рухавікі — бензінавы 1,3-літровы і віхракамерны дызель 1,8 л, а пасля рэстайлінгу ў 1999 годзе дадаўся агрэгат з турбанаддзіманнем 1.8 TD магутнасці 75 к.с.
У 2002 годзе мадэль змяніў Ford Connect.
Ford Ikon, Ford Fiesta Sedan
Спецыяльна для рынку Індыі сумесна спецыялістамі нямецкага і брытанскага аддзяленняў Ford быў распрацаваны чатырохдзверны седан Ford Ikon. Колавая база седана на 40 мм даўжэй, чым у Фіесты, а задняя навісь павялічана на 272 мм: даўжыня аўтамабіля склала 4140 мм. Багажнік меў аб’ём 400 літраў. Пад мясцовыя ўмовы эксплуатацыі былі адаптаваныя рухавік (з паніжанай ступенню сціску, разлічаны на нізкаякасны бензін) і іншыя вузлы: узмоцнена жорсткасць кузава на кручэнне, узмоцнена падвеска, мадэрнізавана тармазная сістэма, дапрацавана сістэма астуджэння рухавіка.
Вытворчасць машыны была разгорнута на сумесным прадпрыемстве IMF у Мараімалаі.
Fiesta (2001—2008)
У 2004 годзе на заводзе Ford у Германіі пачата вытворчасць Fiesta Van — новага фургона на базе Fiesta.
Пасля рэстайлінгу ў 2005 годзе Ford Fiesta атрымала новую галаўную оптыку і рашотку радыятара, новыя заднія ліхтары, а таксама іншую пластыку пярэдняга бампера. Рашотка новай Ford Fiesta стала шырэй, фары — больш выразнымі.
Выпускаецца спартыўная версія Fiesta ST c 2.0 літровым маторам. Гэты аўтамабіль прапануецца з 3-дзверным кузавам і верхнім заднім спойлерам.
Fiesta (2008—2017)
Вытворчасць пачалася 14 жніўня 2008 года на заводзе ў Кёльне. Выпускаўся ў выглядзе 3- і 5-дзвернага хэтчбека, а з 2010 для рынку ЗША таксама і седан. Выкарыстоўваў агульную платформу з Mazda 2.
2012—2017
У верасні 2012 на Парыжскім аўтасалоне адбылася прэм’ера абноўленага хэтчбэка Fiesta.
Абноўлены аўтамабіль атрымаў трапецыяпадобную рашотку радыятара, выкананую ў карпаратыўным стылі мадэляў Ford. Мадэль таксама атрымала святлодыёдныя фары, змененыя корпусы люстэркаў з паўторнікамі паваротаў, заднія ліхтары, спойлер на вечку багажніка і абноўленую каляровую гаму.
Абноўлены седан быў прадстаўлены у кастрычніку 2012 года ў рамках аўтасалона ў бразільскім горадзе Сан-Паўлу. Для абноўленага седана Fiesta таксама была мадэрнізаваная падвеска і пераналаджаны электраўзмацняльнік рулявога кіравання. Мадэль стане прапаноўвацца з адным 1,6-літровым чатырохцыліндравым рухавіком.
Fiesta (2017—2023)
Fiesta VII, прадстаўлены ў лістападзе 2016 года, з’яўляўся грунтоўна мадэрнізаваным аўтамабілем мінулага пакалення. Даўжыня павялічылася на 71 мм — да 4040 мм, шырыня вырасла да 1734 (на 12 мм), колавая база — 2493 мм (на 4 мм). Пярэдняя каляіна пашырылася на 30 мм, а задняя — на 10 мм. У сакавіку 2018 года на Жэнеўскім аўтасалоне дэбютавала мадыфікацыя Fiesta ST.
Шэраг рухавікоў складаюць бензінавы трохцыліндравы матор аб’ёмам 1,1 л (магутнасцю 70 або 85 к.с.) і трохцыліндравы рухавік серыі EcoBoost з наддзіманнем аб’ёмам 1,0 л (100, 125 і 140 к.с.), а таксама турбадызель 1,5 TDCi (85 і 120 к.с.). Fiesta ST абсталяваны трохцыліндравым 200-моцным 1,5-літровым бензінавым турбаматорам EcoBoost з камбінаваным упырскам паліва і сістэмай дэактывацыі аднаго цыліндра.
У 2022 годзе спынілі вытворчасць трохдзверных хэтчбекаў, а ў 2023 годзе Fiesta канчаткова знялі з вытворчасці. Апошнія машыны былі выраблены 7 ліпеня 2023 года.
Бітэрфельд-Вольфен
Бітэрфельд-Вольфен (Bitterfeld-Wolfen) — горад у зямлі Саксонія-Ангальт, Германія. Найбуйнейшы ў раёне Ангальт-Бітэрфельд. Утвораны 1 ліпеня 2007 года ў выніку аб’яднання двух гарадоў Бітэрфельд і Вольфен, а таксама трох абшчын: Грэпін, Гольцвайсіг і Тальгайм. Горад размяшчаецца ў паўднёва-ўсходняй частцы зямлі Саксонія-Ангальт за 30 км на паўночны ўсход ад Гале і за 36,5 км на поўнач ад Лейпцыга.
Галіна Яўгенаўна Адамовіч
Галіна Яўгенаўна Адамовіч  (21 мая 1955, в. Вяззе,  Асіповіцкі раён, Магілёўская вобласць —, ) — доктар філалагічных навук, прафесар кафедры беларускай літаратуры і культуры філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка.
Біяграфія
Нарадзілася ў вёсцы Вяззе Асіповіцкага раёна Магілёўскай вобласці ў сям’і служачых. У 1977 г. скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Руская мова і літаратура», у 1980 г. — аспірантуру пры БДУ. З 1974 па 1982 гг. пазаштатны гід-перакладчык Усесаюзнага акцыянернага таварыства «Інтурыст» (г. Мінск) і «Інтурбюро» (г. Кіеў). У 1983 г. абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Малыя жанры ў сучаснай балгарскай прозе і мастацкі вопыт І.Радзічкава» у Інстытуце славяназнаўства і балканістыкі АН СССР (г. Масква).
З 1980 па 1986 гг. — рэдактар у рэдакцыі мовы, літаратуры і фальклору выдавецтва «Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі».
З 07.01.1986 — старшы выкладчык кафедры рускай і зарубежнай літаратуры МДПІ імя М.Горкага, з 1990 г. — дацэнт кафедры беларускай літаратуры. З 2004 па 2010 гг. — загадчык кафедры беларускай літаратуры БДПУ. У 2012 г. абараніла доктарскую дысертацыю на тэму «Беларуская і сусветная літаратурная класіка: рэцэпцыя, тыпалогія, кантэкст». З 2013 па 2016 гг. — доктар філалагічных навук, прафесар кафедры беларускай літаратуры і культуры БДПУ. У 1994—2013 гг. дацэнт, 2013—2015 гг. прафесар Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў.
Навуковая дзейнасць
Аўтар шэрагу манаграфій, кнігі для настаўнікаў «З крыніц сусветнай літаратуры» (1998), дапаможнікаў для студэнтаў, у т. л. «Літаратура і культура: праблемы аналізу і сінтэзу» (1993), «Літаратурная класіка ў параўнальным вывучэнні» (2008).
Член навукова-метадычнага савета па філалагічных навуках МА РБ, член Рады культурна-асветніцкай арганізацыі «Беларусь — Ірландыя».
Навуковы кансультант часопіса «Роднае слова», член рэдакцыйнага савета энцыклапедыі «Культура Беларусі».
Член савета па абароне дысертацый пры Цэнтры даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН Беларусі.
Аўтар больш 200 навуковых прац.
Каралеўства Вестфалія
Каралеўства Вестфалія (Königreich Westphalen) — дзяржава, якая існавала ў 1807 — 1813 гадах на тэрыторыі сучаснай Германіі. Сталіцай каралеўства быў Касель, а яго сучасны пераемнік - Паўночны Рэйн-Вестфалія.
Гісторыя
Каралеўства Вестфаліі было створана ў 1807 г. зліццём тэрыторый, аддадзеных Прусіяй па ўмовах Тыльзіцкага міра. Паўночна-ўсходняя мяжа каралеўства праходзіла па рацэ Эльба. Акрамя Каселя буйнымі гарадамі былі Марбург і Гановер. Дзяржава ўвайшла ў склад Канфедэрацыі Рэйна.
Тут, як і ва ўсёй Еўропе, Напалеон паспрабаваў стварыць «ўзорную дзяржава», была напісана канстытуцыя і ажыццяўляўся шэраг сацыяльных рэформ. Быў адменены прыгнёт, уведзена права свабоднага прадпрымальніцтва. Была ўведзена метрычная сістэма. У той жа час Напалеон увёў цэнзуру.
Напалеон наклаў на дзяржаву істотнае падатковае ярмо, яно павінна было забяспечваць напалеонаўскае войска. Вялікая колькасць вестфальскіх салдат загінула ў Рускай кампаніі 1812 года.
У верасні 1813 года рускія войскі акружылі Касель і захапілі яго. 1 кастрычніка яны скончылі заваяванне каралеўства, але трыма днямі пазней Жэром Банапарт вярнуўся з французскімі салдатамі і здолеў адбіць Касэль. Але хутка рускія вярнуліся і аблажылі горад зноў. Пасля перамогі рускіх у Бітве народаў 19 кастрычніка 1813 года Вестфальская дзяржава загінула.
Уладзімір Уладзіміравіч Кумельскі
Уладзімір Уладзіміравіч Кумельскі (, Томск — ) — беларускі актор, рэжысёр, Заслужаны артыст Беларускай ССР, Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі.‎
Біяграфія
Быў ства­раль­ні­кам пер­ша­га пра­фе­сій­на­га тэ­ат­ра ў Ма­гі­лё­ве, на пад­мур­ку яко­га ўзнік Рус­кі тэ­атр імя М. Гор­ка­га (ця­пер На­цы­я­наль­ны ака­дэ­міч­ны тэ­атр ў Мін­ску). Пер­шы склад тру­пы ён са­браў у 1928 го­дзе на ак­цёр­скай бір­жы ў Маск­ве. Зім­ні се­зон тэ­атр пра­ца­ваў у Ма­гі­лё­ве, лет­ні — у Баб­руй­ску. Пе­ра­ва­га ад­да­ва­ла­ся доб­рай рус­кай дра­ма­тур­гіі. У сва­ёй дзей­нас­ці Ку­мель­скі ары­ен­та­ваў­ся на рэа­ліс­тыч­ныя тра­ды­цыі, у пры­ват­нас­ці мас­коў­ска­га Ма­ло­га тэ­ат­ра. Ён ва­ло­даў тон­кім мас­тац­кім гус­там і ар­га­ніч­на спа­лу­чаў у са­бе та­лен­ты ак­цё­ра, рэ­жы­сё­ра і кі­раў­ні­ка. Праз тры га­ды пас­ля ства­рэн­ня тэ­ат­ра яго тру­па лі­чы­ла­ся ад­ной з узор­ных у Бе­ла­ру­сі. Пас­ля вы­ступ­лен­ня ў Мін­ску та­лент Ку­мель­ска­га быў вы­со­ка ацэ­не­ны. У 1931 го­дзе ка­лек­тыў стаў на­зы­вац­ца Пер­шым рус­кім тэ­ат­рам БССР, а ў 1932-м — Дзяр­жаў­ным рус­кім тэ­ат­рам БССР. Са­ма­му ства­раль­ні­ку бы­ло пры­свое­на зван­не за­слу­жа­на­га ар­тыс­та БССР.
Май­стра не ста­ла ў 1939 го­дзе, пахаваны на Ка­ра­ба­наў­скіх мо­гіл­ках у Ма­гі­лё­ве
Прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя
Прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя (скарачэнне ПМРК або ПМПК; 국무총리, ханча: 國務總理) — пасада намесніка кіраўніка ўрада і другая па велічыні палітычная пасада Паўднёвай Карэі, якая прызначаецца Прэзідэнтам Рэспублікі Карэя з адабрэння Нацыянальнага сходу. Прэм’ер-міністр можа быць членам Нацыянальнага сходу, але гэта не абавязкова, каб займаць пасаду. Прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя не з’яўляецца кіраўніком урада Паўднёвай Карэі, таму што прэзідэнт адначасова з’яўляецца кіраўніком дзяржавы і ўрада ў краіне.
З 21 мая 2022 года пасаду займае Хан Док Су.
Назва
Кітайска-карэйскае слова «гукму» (국무/國務) азначае «дзяржаўныя справы», а «чонры» (총리/總理) азначае «прэм’ер-міністр», «прэм’ер» або «канцлер», таму поўная назва на карэйскай мове азначае літаральна «прэм’ер-міністр дзяржаўных спраў», але ён не выкарыстоўваецца ў якасці афіцыйнай беларускай назвы. Кароткая назва на карэйскай мове проста «Чонры».
Гісторыя
Пасада з’явілася 31 ліпеня 1948 года, за два тыдня да заснавання паўднёвакарэйскай дзяржавы. Першым Прэм’ер-міністрам стаў Лі Пом Сок (1948—1950). У перыяд з 1961 па 1963 гады пасада мела назву Глава Кабінета міністраў.
27 красавіка 2014 года Прэм’ер-міністр Чон Хон Вон аб’явіў аб жаданні пакінуць пасаду. Аднак праз няўдалыя выбары Чон заставаўся на пасадзе да лютага 2015 года.
23 студзеня 2015 года Прэзідэнт Пак Кын Хе прапанавала лідэра партыі Сэнуры, Лі Ван Ку, у якасці новага Прэм’ер-міністра. Лі быў зацверджаны Нацыянальным сходам на пасадзе Прэм’ер-міністра 16 лютага 2015 года. Але 20 красавіка таго ж году, падчас буйнага хабарніцкага скандалу, ён падаў у адстаўку.
Абавязкі
Прэм’ер-міністр з’яўляецца галоўным выканаўчым намеснікам Прэзідэнта, пры гэтым Прэзідэнт з’яўляецца фактычным кіраўніком урада, а не Прэм’ер-міністр. Прэм’ер-міністр займае другую пасля Прэзідэнта пасаду ў Дзяржаўнай Радзе Рэспублікі Карэя, якая з’яўляецца намінальным кабінетам міністраў Паўднёвай Карэі. Прэм’ер-міністр дапамагае Прэзідэнту, кантралюе міністэрствы, дае рэкамендацыі міністрам і выконвае абавязкі намесніка старшыні Кабінета міністраў. Прэм’ер-міністр першым у парадку пераемнасці становіцца Выканаўцай абавязкаў Прэзідэнта, калі Прэзідэнт не можа гэтага зрабіць. Апошнім Выканаўцай абавязкаў Прэзідэнта быў Хван Кё Ан падчас імпічменту Пак Кын Хе ў 2016 годзе. Роля Прэм’ер-міністра Рэспублікі Карэя больш падобная да ролі Віцэ-прэзідэнта ЗША, чым да прэм’ер-міністраў парламенцкіх дэмакратый.
Прэм’ер-міністр, які быў прызначаны Прэзідэнтам, але яшчэ не зацверджаны Нацыянальным сходам, неафіцыйна называецца Выканаўцай абавязкаў Прэм’ер-міністра. Гэты тэрмін можа таксама прымяняцца да Прэм’ер-міністра, які падаў у адстаўку, але застаецца на сваёй пасадзе пакуль не абяруць новага прэм’ера.
Зняцце з пасады
Працэдура імпічменту выкладзена ў 10-й Канстытуцыі Паўднёвай Карэі 1987 года. У адпаведнасці з пунктам 1 артыкула 65, калі Прэзідэнт, Прэм’ер-міністр або іншыя члены Дзяржаўнай Рады парушаюць Канстытуцыю або іншыя законы аб службовых абавязках, Нацыянальны сход мае права аб’явіць ім імпічмент.
У пункце 2 гаворыцца, што законапраект аб імпічменце павінен быць прапанаваны адной трэцяй часткай і ўхвалены большасцю чальцоў Нацыянальнага сходу для прыняцця. У выпадку з імпічментам Прэзідэнту, законапраект павінен быць прапанаваны большасцю і ўхвалены хаця б дзвюма трацінамі ад агульнай колькасці чальцоў Нацыянальнага сходу, гэта значыць, што 200 з 300 чальцоў парламента павінны ўхваліць законапраект. У гэтым артыкуле таксама гаворыцца, што любая асоба, у адносінах да якой была вынесена прапанова аб імпічменце, павінна быць адхілена ад ажыццяўлення сваіх паўнамоцтваў да вынясення рашэння па справе аб імпічменце. Аднак імпічмент не вызваляе асобу ад грамадзянскай або крымінальнай адказнасці за такія парушэнні.
Згодна з Законам аб Канстытуцыйным судзе 1988 г., Канстытуцыйны суд павінен прыняць канчатковае рашэнне на працягу 180 дзён пасля атрымання любой справы для вынясення рашэння, уключаючы справы аб імпічменце. Калі адказчык ужо пакінуў пасаду да вынясення рашэння, справа спыняецца.
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2020
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2020 (30-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Першай лізе) — другі па рангу дывізіён (пасля Вышэйшай лігі) па футболе сярод беларускіх каманд 2020-га года.
Турнір прайшоў ва ўпартай барацьбе за прызавыя месцы. Спачатку месца ўверсе табліцы заняў гомельскі «Лакаматыў», часам на першы радок узбіраліся дзяржынскі «Арсенал» і «Смаргонь», аднак у сярэдзіне сезона ў лідары выйшаў рэчыцкі «Спадарожнік», які захаваў першы радок да канца турніру, за некалькі тураў да канца забяспечыўшы выхад у Вышэйшую лігу. У барацьбе за іншыя прызавыя месцы ў другой палове чэмпіянату найбольш паспяховымі былі «Гомель» і мінскія «Крумкачы», якія доўгі час вялі змаганне за другі радок. Толькі ў апошнім туры «Гомель» забяспечыў другое месца і вяртанне ў Вышэйшую лігу.
Склад удзельнікаў
Перашапачаткова планаваўся ўдзел 16 каманд: з улікам вынікаў пераходных матчаў у Вышэйшую лігу выйшлі бабруйская «Белшына», «Смалявічы» і брэсцкі «Рух», у Другую лігу выбылі «Баранавічы»; з Вышэйшай лігі ў Першую выбывалі магілёўскі «Дняпро» і «Гомель», а з Другой лігі ў Першую выхадзілі дзяржынскі «Арсенал», «Ашмяны-БДУФК», а таксама «Маладзечна», якое атрымала гэту магчымасць у выніку зняцця з Вышэйшай лігі ў сезоне 2019 мінскага «Тарпеда».
У пачатку 2020 года стала вядома, што магілёўскі «Дняпро» спыняе існаванне і з новай юрыдычнай асобай заяўляецца ў Другую лігу; замест яго месца ў Першай лізе атрымаў чысцінскі «Андэрдог», які ў 2019 годзе заняў 4-е месца ў Другой лізе. У лютым з’явілася інфармацыя аб магчымым аб’яднанні «Андэрдога» з «Маладзечна», каб аб’яднаны клуб удзельнічаў у Першай лізе; хутка было патлумачана, што «Андэрдог» пра падтрымцы маладзечанскіх улад будзе рыхтавацца да Першай лігі, а «Маладзечна» згуляе ў Другой лізе. Аднак пазней з-за канфлікту з уладамі «Андэрдог» пакінуў асноўны інвестар, 16 сакавіка 2020 года клуб не быў дапушчаны да працэсу ліцэнзавання ў Першай лізе ў сувязі з непаданнем патрэбных дакументаў ва ўсталяваныя тэрміны і ў выніку ўвогуле адмовіўся ад удзелу ў сезоне 2020. Першая ліга такім чынам скарацілася да 14 каманд.
Стыкавыя матчы за захаванне месца ў Першай лізе
Па выніках сезона клуб «Хімік», які заняў апошняе 14-е месца, быў вымушаны бараніць сваё месца ў Першай лізе ў стыкавых матчах супраць клуба «Маладзечна» (трэцяе месца ў Другой лізе). Па суме дзвюх сустрэч «Хімік» захаваў месца ў Першай лізе.
Язэп Кухта
Язэп Кухта (Juozapas Kukta;, непадалёк ад горада Анікшчай, Ковенская губерня — ) — літоўскі грамадскі і рэлігійны дзеяч, ксёндз. Родны брат Марціна Кухты.
Адукацыя
У 1891—1995 гадах вучыўся ў, у 1895—1899 гадах — у Санкт-Пецярбургскай Імператарскай Рымска-каталіцкай духоўнай акадэміі, магістр багаслоўя.