cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вікторыя Віктараўна Ігнацюк
Дасягненні
На Чэмпіянаце Беларусі 2016 года заняла 6 месца ў бегу на 100 метраў з бар'ерамі з вынікам 14.07 сек.
Троіцкае (Калмыкія)
Насельніцтва — (2017).
Міхал Марцін
Міхал Марцін (Mícheál Ó Máirtín, Micheál Martin; нар. 1 жніўня 1960, Корк, Ірландыя) — ірландскі палітык, лідар партыі Фіяна Файл, прэм’ер-міністр Ірландыі з 27 чэрвеня 2020 года па 17 снежня 2022 года.
Свята-Мікалаеўская царква (Жалезнікі)
Свята-Мікалаеўская царква — мураваны праваслаўны храм у в. Жалезнікі Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Савецкая.
Гісторыя
Па дакументальных сведчаннях першы вядомы храм у Жалезніках быў адкрыты ў 1900 годзе. У той час тут служылі айцец Стэфан Барташэвіч і айцец Раман Сідаракін. У 1917 годзе царква была закрыта. Будынак храма быў закінуты.
Аднаўленнем храма заняўся прадпрымальнік і мецэнат Сяргей Караткевіч, продкі якога жылі ў Жалезніках. 7 мая 2006 года храм быў асвячоны архіепіскапам Гомельскім і Жлобінскім Арыстархам. Настаяцелям храма з’яўляецца іерэй Максім.
Сяргей Сяргеевіч Атаеў
Сяргей Сяргеевіч Атаеў (, г. Камянец-Падольскі — ) — беларускі савецкі вучоны ў галіне будаўніцтва. Доктар тэхнічных навук, прафесар (1963). Заслужаны будаўнік БССР (1962). Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР (1980). Акадэмік Беларускай інжынернай акадэміі,, , ганаровы член Навукова-тэхнічнага таварыства СССР, лаўрэат прэміі Савета Міністраў СССР, уладальнік міжнароднага звання «Выбітны інжынер XX стагоддзя»
Біяграфія
Скончыў у 1941. Працаваў у Маскве, у Паўднёва-Казахстанскай вобласці, галоўным інжынерам Упраўлення «Белтрактарбуд», будтрэста № 1. У 1957—1972 гадах дырэктар Інстытута будаўніцтва і архітэктуры Дзяржбуда БССР, з 1979 дырэктар Беларускага навукова-даследчага і праектна-тэхналагічнага інстытута арганізацыі і кіравання будаўніцтвам Дзяржбуда БССР, які цяпер носіць імя С. С. Атаева. Загадчык кафедры Беларускага політэхнічнага інстытута, з 1988 г. — прафесар кафедры тэхналогіі будаўнічай вытворчасці БПІу.
На працягу амаль 30 гадоў ён кіраваў Беларускім навукова-тэхнічным таварыствам будаўнікоў. З’яўляўся старшынёй Прэзідэнцкага савета навукова-тэхнічных таварыстваў (НТТ) будаўнікоў краін СНД.
Член КПСС з 1958 года. Пражываў у Мінску.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы прысвечаны праблемам комплекснай механізацыі і аўтаматызацыі будаўніцтва і распрацоўцы метадаў павышэння тэхнічнай надзейнасці будаўнічай вытворчасці.
Аўтар многіх вынаходніцтваў і амаль 200 навуковых прац, у тым ліку 11 манаграфій, якія аказалі прыкметны ўплыў на тэхнічны прагрэс у будаўніцтве.
Узнагароды
У 2007 годзе ўзнагароджаны медалём Францыска Скарыны. Таксама ўзнагароджаны шматлікімі медалямі СССР, ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1966), Ганаровымі граматамі Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1958, 1962, 1966).
Ровенскі сельсавет
Ро́венскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Роўнае.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Рэчыцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ровенска-Слабадскога сельсавета.
Майсей Карлавіч Гардон
Майсей Карлавіч Гардон (1905—1984) — беларускі ўрач-тэрапеўт, арганізатар аховы здароўя. Кандыдат медыцынскіх навук (1964), заслужаны ўрач БССР.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Вільне ў 195 годзе. Скончыў медыцынскі факультэт Віленскага ўніверсітэта ў 1930 годзе.
Да вайны працаваў ардынатарам у адной з клінік г. Вільні. Ад пачатку вайны да 1943 года знаходзіўся ў яўрэйскім гета. У складзе ўзброенай групы, вырваўшыся з гета ў 1943 годзе, патрапіў у партызанскі атрад імя Кутузава «Знішчальнік», у красавіку 1944 года прызначаны ўрачом брыгады імя Даватара.
Памёр у 1984 годзе.
Гельман
Гельман — прозвішча.
Гвінейская лесасаванна
Гвінейская лесасаванна — экарэгіён у Заходняй Афрыцы, які складаецца з палос лесу, якія чаргуюцца з саваннамі і пашай, і распасціраецца з усходу на захад. Ён мяжуе з Нігерскімі пераходнымі лясамі паблізу ўзбярэжжа і з у глыбі кантынента.
Флора
Гэты рэгіён пераважна заняты стэпамі і пашамі, якія перасякаюцца дрэвамі, якія растуць уздоўж водных патокаў і на схілах узгоркаў, з пастаянна ўзнікаючых пажараў, якія стрымліваюць рост дрэў на адкрытай мясцовасці. — гэта дрэва, якое з'яўляецца больш устойлівым да агню.
Фаўна
Чаргаванне лясоў і стэпаў забяспечвае асяроддзем пасялення шэраг буйных відаў млекакормячых, такіх як, , антылопы, у тым ліку і , таксама сустракаюцца больш лакалізаваныя віды:  і.
Водна-балотныя ўгоддзі рэгіёну багатыя птушкамі, у тым ліку и.
Населеныя пункты
Экарэгіён пакрывае вялікія тэрыторыі многіх заходнеафрыканскай краін, у тым ліку:
Ананіч
Ана́ніч — беларускае прозвішча.
Авільяна-Умбра
Авільяна-Умбра (Avigliano Umbro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Умбрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Тэрні.
Насельніцтва складае 2539 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 49 чал./км². Займае плошчу 51 км². Паштовы індэкс — 5020. Тэлефонны код — 0744.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мглін
Мглін (Мглин) — горад (з 1781 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Мглінскага раёна Бранскай вобласці. Насельніцтва 8,2 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1389 годзе.
Размешчаны на рацэ Судынка, за 130 км ад Бранска. Масласыраробчы завод, крухмальны завод, асфальтавы завод, лясгас.
Гісторыя
Згодна з археалагічнымі даследаваннямі, на месцы сучаснага Мгліна ў канцы I тысячагоддзя існавала славянскае паселішча. Па ўсёй бачнасці, не пазней за XI стагоддзе ўзнік горад. Гарадзішча размешчана ў цэнтры сучаснага горада на абрывістым мысе правага берага р. Судынка, пляцоўка яго складаецца з дзвюх частак. Гэтыя часткі ў старажытнасці былі падзелены ровам. Сляды рова захаваліся таксама з поўначы і поўдня, вал не захаваўся. Магчыма, горад пацярпеў падчас мангола-татарскага нашэсця.
У канцы 1380-х — 1503 гады Мглін уваходзіў у склад уладанняў князёў Мсціслаўскіх у Вялікім Княстве Літоўскім. У час вайны Маскоўскай дзяржавы з Вялікім Княствам Літоўскім (1500—1503) заняты рускімі войскамі і па Маскоўскім перамір’і (1503) увайшоў у склад Рускай дзяржавы. У XVI — сярэдзіне XVII стагоддзяў з’яўляўся памежным горадам, тут адноўлены земляныя ўмацаванні. У Смутны час захоплены польска-літоўскімі войскамі падчас інтэрвенцыі Рэчы Паспалітай пачатку XVII стагоддзя і па Дэулінскім перамір’і 1618 года адышоў да Рэчы Паспалітай, дзе быў падараваны ва ўладанне буйному магнату М. Абрамовічу. У 1626 годзе атрымаў магдэбургскае права. У 1652 годзе заняты прыхільнікамі гетмана Б. Хмяльніцкага, у 1654 годзе стаў соценным горадам Старадубскага палка. У 1661 годзе спустошаны крымскімі татарамі, але неўзабаве адноўлены. Паводле Андрусаўскага перамір’я (1667) застаўся ў складзе Рускай дзяржавы. У 1708 годзе, падчас Паўночнай вайны (1700—1721), пацярпеў ад нападу шведскіх войскаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай беларуская частка Чарнігаўскай губерні абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, на выдадзенай затым «Карце БНР» Мглін паказаны ў яе складзе. 1 студзеня 1919 года пастановай I з’езда КП(б) Беларусі горад уключаўся ў склад Беларускай ССР, дзе меў стаць цэнтрам павета («падраёна»), але I Усебеларускі з’езд Саветаў, які прайшоў 2-3 лютага, не ўхваліў гэта рашэнне.
Педру III
Педру III (,, Партугалія — , Келюш, Сінтра, Партугалія) — кароль Аб'яднанага каралеўства Партугаліі, Бразіліі і Алгарві з 24 лютага 1777 па 5 сакавіка 1786. З дынастыі Браганса.
Сын караля Жуана V і Марыі Ганны Аўстрыйскай. Жанаты з 1760 года на каралеве Партугаліі Марыі I, дачцы свайго роднага брата Жазэ, які, не маючы спадкаемцаў мужчынскага полу, дамогся ад Папы Рымскага дазволу на блізкароднасны шлюб. Педру не спрабаваў браць удзел у кіраванні справамі, марнуючы свой час на паляванне ці рэлігійныя вучэнні.
Міжнародны аэрапорт Куала-Лумпур
Міжнародны аэрапорт Куала-Лумпур (Lapangan Terbang Antarabangsa Kuala Lumpur; ) размешчаны за 50 км ад Куала-Лумпура, Малазія.
Будынак аэрапорта праектаваў Мяху Курокава — вядомы японскі архітэктар і адзін з заснавальнікаў руху метабалістаў. Два тэрмінала злучаныя аўтаматызаванай сістэмай транспарціроўкі пасажыраў.
Транспарт
З аэрапорта ў Куала-Лумпур можна дабрацца наступнымі відамі транспарту:
Петухі
Петухі́ (, Петухи) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Жарскага сельсавета.
Рэгіянальны парк Лабанорас
Рэгіянальны парк Лабанорас (Labanoro regioninis parkas) — рэгіянальны парк Літвы, размешчаны за 80 км на паўночны ўсход ад Вільнюса ў Свянцянскім, Малетскім і Уценскім раёнах. Адміністрацыя парка знаходзіцца ў мястэчку Лабанорас. Заснаваны ў 1992 годзе з мэтай захавання лесу і яго азёраў, яго прыроднай экасістэмы і каштоўнасцяў культурнай спадчыны. Гэта буйнейшы рэгіянальны парк краіны, плошча якога складае 55344 гектары. Рэгіянальны парк на паўночным усходзе мяжуе з Аўкштайцкім нацыянальным паркам.
Апісанне
У парке каля 70 азёраў, яны складаюць 13 % ад агульнай плошчы парка. Верхавыя балоты і іншыя водна-балотныя ўгоддзі займаюць плошчу, роўную 30 км². Праз парк працякаюць 30 вадацёкаў і 3 ракі. Лясы (пераважна хваёвыя) складаюць 80 % (400 км²) ад агульнай плошчы парка.
Парк насяляюць 54 віды млекакормячых, 172 віды птушак, 5 відаў рэптылій і 11 відаў земнаводных. Нераставы ласось у невялікіх рэках, якія з-за цёплых крыніц не замярзаюць цалкам зімой, з’яўляецца прыродным багаццем парка.
Млекакормячыя прадстаўлены бабрамі, выдрамі, ласямі. Сярод птушак, якія гняздуюцца ў парке: гагач чорнаваллёвы, чорнаваллёвік, скапа, бугай, журавель, чорны бусел, зімародак, пагоніч і цецярук. Парк з’яўляецца домам для самай плотнай папуляцыі белага бусла ў Еўропе.
У рэгіянальным парке Лабанорас таксама ёсць месцы з археалагічнымі, архітэктурнымі, этнаграфічнымі і гістарычнымі каштоўнасцямі.
У 2015 годзе побач з вёскай Мідунай на тэрыторыі рэгіянальнага парка адкрылася 36-мятровая назіральная вежа.
Малыя Зондскія астравы
Уключаюць астравы: Балі, Ветар, Камода, Ламбок, Лембата, Сумба, Сумбава, Тымор, Флорэс, Роты, Алор і інш.
Агульная плошча 128 тысяч км². Даўжыня каля 1300 км. Абмываюцца Індыйскім акіянам і морамі Балі, Флорэс, Банда, Саву, Тыморскім.
Рэльеф у асноўным горны, шмат вулканаў (вышынёй да 3726 м, вулкан Рынджані). Клімат субэкватарыяльны мусонны. Лістападныя трапічныя лясы і саванны. Вырошчваюць рыс, вострапрыпраўныя расліны, какосавыя пальмы. Рыбалоўства.
Эвенкійская аўтаномная акруга
Эвенкійская аўтаномная акруга — былы суб’ект Расійскай Федэрацыі, знаходзіўся ва Усходняй Сібіры, існаваў да 1 студзеня 2007 года. Адміністрацыйным цэнтрам акругі быў пасёлак гарадскога тыпу Тура (сёння — пасёлак). Эвенкійская нацыянальны акруга была ўтворана 10 снежня 1930 года. З 7 кастрычніка 1977 года — аўтаномная акруга.
Міністэрства кінематаграфіі БССР
Міністэ́рства кінематагра́фіі Белару́скай ССР было ўтворана 13 мая 1946 года на базе Упраўлення кінафікацыі пры Савеце Міністраў БССР.
Эвенкійская аўтаномная акруга
Згодна з вынікамі рэферэндуму, праведзенага 17 красавіка 2005 года, з 1 студзеня 2007 года Эвенкійская аўтаномная акруга зрабілася адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкай з асаблівым статусам — Эвенкійскім раёнам Краснаярскага края.
Геаграфія
З поўначы на ​​поўдзень тэрыторыя аўтаномнай акругі распасціралася прыблізна на 1500 км, з усходу на захад 800—850 км. Насельніцтва ў 2007 годзе складала 16 979 чал., на канец 2006 года гэта быў самы маленькі суб’ект РФ па колькасці жыхароў. Шчыльнасць насельніцтва: 0,02 чал. /км² (2008), удзельная вага гарадскога насельніцтва: 33,0 % (2008). Гарадское насельніцтва (у былым тады пгт Тура) — 5720 чал., сельскае — 11 258 чал. Аўтаномная акруга цалкам знаходзілася ў Крайняй Поўначы Расіі.
Асноўныя рэкі: Ніжняя Тунгуска (басейн Енісея). Буйныя азёры: Есей. На тэрыторыі размяшчаўся геаграфічны цэнтр Расіі — возера Віві.
Міністэрства кінематаграфіі БССР
3 чэрвеня 1953 года ўвайшло ў ствараемае Міністэрства культуры БССР.
Квадрат (алгебра)
n2 = n × n
.
Паслядоўнасць квадратаў неадмоўных цэлых лікаў пачынаецца лікамі:
Куна (валюта)
Куна (kuna) — грашовая адзінка Харватыі, назва гістарычна звязана з адной з асноўных даграшовых адзінак славян — скуркай куніцы. Міжнародны код у сістэме ISO 4217 — HRK. Адна куна ўраўноўваецца 100 ліпам. На 2004 год адзін еўра прыкладна адпавядаў 7,5 кунам. З 1 студзеня 2023 года заменена на еўра.
Гісторыя
Куна была ўведзеная наўзамен харвацкага дынара ў 1994 годзе пасля атрымання Харватыяй незалежнасці (харвацкі дынар незадоўга перад гэтым быў уведзены замест югаслаўскага дынара). Да гэтага аналагічную назву ў 1940-х гадах мела грашовая адзінка Незалежнай дзяржавы Харватыі, дзе правіў прафашысцкі рэжым.
Арган (зброя)
Уяўляла некалькі (да 50 і больш ) аднолькавых пісталетных, ружэйных або пішчальных ствалоў, замацаваных радамі на адным лафеце. Запальныя адтуліны ствалоў злучаліся жолабам з порахам для забеспячэння залпавага або паслядоўнага выстралу. У залежнасці ад колькасці ствалоў і іх калібру, арганы былі стацыянарнымі і перасоўнымі.
Тэлепартацыя
Тэлепартацыя (τῆλε «далёка» + portare «несці») — гіпатэтычная змена каардынат аб’екта (перамяшчэнне), пры якой траекторыя аб’екта не можа быць апісана матэматычна неперарыўнай функцыяй часу. Вывучаецца квантавая тэлепартацыя, але таксама былі апісаны некалькі іншых відаў тэлепартацыі (дзіркавая тэлепартацыя).
Тэрмін уведзены ў 1931 годзе амерыканскім пісьменнікам Чарльзам Фортам.
Выкарыстанне тэрміна ў акадэмічных тэорыях і публікацыях
У акадэмічных публікацыях тэрмінам «тэлепартацыя» часцей за ўсё карыстаюцца ў кантэксце капіравання ўласцівасцей зыходнага аб’екта. Такая традыцыя прыйшла з ранняй навуковай фантастыкі (гл. Транспартны прамень), у якой такі спосаб быў адзіным навукападобным спосабам уявіць дзеянне тэлепартацыі.
Квантавая тэлепартацыя
Квантавая тэлепартацыя — яркі прыклад выкарыстання тэрміна «тэлепартацыя» ў вузкім акадэмічным сэнсе. Тут самі аб’екты не пераносяцца, з-за чаго сэнс ужывання тэрміна можа ўвесці непадрыхтаванага чалавека ў памылку. Калі разабраць досвед з квантавай тэлепартацыяй у сутнасці, то ў ім толькі пераносяцца ўласцівасці (напрыклад, значэнне спіну) часціцыА на сапраўды такую ж часціцуБ, змешчаную на некаторым аддаленні.
Выкарыстанне тэрміна ў фантастычнай літаратуры
У фантастычнай літаратуры выкарыстоўваюцца наступныя тэрміны :
Крытыка транспартнага праменя
Нягледзячы на тое, што такая тэхналогія, у прынцыпе, цалкам магчымая, яна не перадае арыгінал, а стварае яго копію(-і) ў месцы прыбыцця, нават нягледзячы на тое, што самі атамы (ці іёны) ўсюды ідэнтычныя адзін аднаму. Паводле навуковага (матэрыялістычнага) пункту гледжання, свядомасць неаддзельна ад цела і з’яўляецца спараджэннем дынамічных атамных узаемадзеянняў у ім. Гэтыя меркаванні, на першы погляд, адкрываюць дарогу тэхнічнаму «пераносу» асобы, але тут ёсць значны лік магчымых праблем і парадоксаў (ідэнтычнасці копій і арыгінала, «пераемнасці» копіі і арыгінала, стварэння «дубляў» ці «рэзерваў» на выпадак раптоўнай смерці і т. д.), падрабязна разгледжаных Станіславам Лемом у «Суме тэхналогіі». Нават калі арыгінал паступова знішчаецца падчас счытвання, ён менавіта знішчаецца, бо руйнуецца дынамічная структура мозгу (дынаміка хімічных рэакцый), гэта значыць жыццё. Акрамя таго, паводле квантавай тэарэме аб забароне кланавання, немагчыма стварыць ідэальную копію адвольнага невядомага квантавага стану (у дадзеным выпадку, сумы станаў атамаў і іёнаў жывога мозга), таму, калі разглядаць маргінальную гіпотэзу квантавай прыроды свядомасці, то, верагодна, дубляванне свядомасці немагчыма, хоць, калі квантавыя працэсы не занадта істотныя для свядомасці, то досыць будзе і недакладнага капіявання, роўна як і ў выпадку, калі яны для яго наогул неістотныя. Таксама існуюць невырашальныя пакуль на практыцы парадоксы ў блізкіх да «тэлепартацыі па прамяні» абласцях: «зварачальнай смерці» (напрыклад, пры захаванні мозга метадамі крыёнікі, аднак пакуль невядома, ці магчыма ажыўленне пасля гэтага) і пераемнасці жыцця арыгінала, разбуранага ў выніку счытвання, але затым адноўленага нават з фізічна захаваных (у спецыяльнай ёмістасці) яго атамаў, якія захавалі раней. У выніку Лем робіць выснову, што «працяг існавання вызначаецца не колькасцю аналагічнай інфармацыі, а генідэнтычнасцю (гэта значыць адзінствам генэзы) дынамічнай структуры мозга нават пры значных яе зменах на працягу жыцця чалавека.»
Пытанні аўтэнтычнасці копіі, якая нібыта не адрозніваецца ад арыгінала, не маюць сэнсу ў кантэксце ўласнасці на перамяшчаны нежывы прадмет, бо неадрозная копія ёсць адэкватная замена. Не маюць яны сэнсу і ў навуковым кантэксце. Квантавую ж забарону на кланаванне можна абыйсці за кошт таго, што часціца арыгінала ў ідэнтычным стане да моманту стварэння копіі ўжо не існуе. Але пры перамяшчэнні жывых арганізмаў гэтыя ж пытанні становяцца важнымі этычнымі і філасофскімі праблемамі.
Карал Баржывой Прэсл
Ка́рал Баржыво́й Прэсл (Karel Bořivoj Presl) (, Прага —, там жа) — багемскі батанік.
Біяграфія
Усё жыццё пражыў у Празе, быў прафесарам у Пражскім універсітэце.
У 1817 годзе ажыццявіў экспедыцыю на Сіцылію.
У 1820 годзе годзе апублікавала праца «Flora bohemica».
Яго старэйшы брат Ян Прэсл таксама быў вядомым батанікам.
Навуковы часопіс Preslia, які выдаецца ў наш час Чэшскім батанічным таварыствам названы ў гонар братоў.
Кастрычніцкая рэвалюцыя (агітцягнік)
Агітцягнік «Кастрычніцкая рэвалюцыя» — агітацыйна-інструктарскі цягнік, які здзейсніў з 29 красавіка 1919 па 12 снежня 1920 — 12 паездак па еўрапейскіх і сібірскіх губернях, які ўзначальваў Старшыня УЦВК М. І. Калінін.
Гісторыя
За час свайго існавання (1919—1925 гады) гэты агітцягнік здзейсніў 22 рэйсы, у тым ліку ў першыя два гады — 12 рэйсаў у самыя розныя рэгіёны краіны. Падчас другога рэйса, які доўжыўся з 6 па 28 чэрвеня 1919 года, агітцягнік пабываў у Смаленскай, Віцебскай, Мінскай, Магілёўскай, Чарнігаўскай, Арлоўскай і Калужскай губернях. Было абследавана каля 300 устаноў і арганізацый, адбылося больш за 200 мітынгаў, на якіх актыўна, часам па некалькі разоў на дзень, выступаў і сам М. І. Калінін, рабіліся кінасеансы.
Першым павятовым горадам, дзе 6 чэрвеня спыніўся агітцягнік, быў Гжацк (цяпер Гагарын). У той жа дзень ён прыбыў у Вязьму, на наступны дзень — на чыгуначную станцыю Дарагабуж (цяпер Сафонава). 9 чэрвеня М. І. Калінін выступіў на пляцы перад Нарвскімі казармамі на вялікім мітынгу з удзелам як чырвонаармейцаў мясцовага гарнізона, так і ваеннапалонных. Увечары «ўсерасійскі стараста» на сходзе партыйна-савецкага актыву выступіў з прамовай (сход праходзіў у былым будынку Высакародны сходу, пераўтвораным у «Палац працы»). Са Смаленска М. І. Калінін выязджаў у сяло Катынь, дзе гутарыў з сялянамі, і сяло Кошчына. У ноч з 10 на 11 чэрвеня агітцягнік адбыў у Віцебск.
11-12 чэрвеня М. І. Калінін выступаў з прамовай на мітынгу чыгуначнікаў на станцыі Віцебск, а 12-13 чэрвеня М. І. Калінін наведаў Оршу, дзе выступіў перад працоўнымі.
20 чэрвеня М. І. Калінін выступаў з прамовай на мітынгу ў Мінску, на плошчы Свабоды. Выступаў у вёсцы Ігнацічы (пазней перайменавана ў Калініна), у мястэчку Самахвалавічы і іншых.
Месца знаходжання М. І. Калінін адзначаны мемарыяльнымі дошкамі. Часцей за ўсё такія дошкі шожна сустрэць на чыгуначных вакзалах, палацах культуры або будынках выканкамаў.
1-ы кавалерыйскі корпус (Германія)
1-ы кавалерыйскі корпус (I. Kavallerie-Korps) — створан 25 мая 1944 г. на тэрыторыі (Польшча), з выкарыстаннем штаба.
Са жніўня 1944 г. — у складзе Групы армій «Цэнтр», удзельнічаў у баях ў раёне ракі Нараў.
З лістапада 1944 г. — удзельнічаў у баях ва Усходняй Прусіі.
У студзені 1945 г. — корпус перакінуты ў Венгрыю. Закончыў вайну ў маі 1945 года ў Аўстрыі.
Склад корпуса
Верасень 1944:
Камандуючы
Генерал кавалерыі Густаў Хартэнак (узяты ў палон 10 мая 1945)
Палярныя Зоры
Палярныя Зоры (Полярные Зори) — горад у Мурманскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад гарадской акругі Палярныя Зоры разам з пасёлкамі Афрыканда, Зашэек, Пірэнга. Насельніцтва 15,9 тыс. чалавек (2005). Размешчаны на беразе ракі Ніва і возера Пінозера. Палярная ноч з пачатку снежня па канец лютага. Кольская АЭС. Чыгуначная станцыя.
Садовае
Садовае — тапонім.
Вячаслаў Аляксандравіч Быстрэнін
Вячаслаў Аляксандравіч Быстрэнін (, г. Чалябінск, Расія — ) — урач-отарыналарынголаг. Доктар медыцынскіх навук (1973), прафесар (1977).
Біяграфія
Скончыў Чэлябінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1954), Свярдлоўскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (аспірантура, 1962). Працаваў у Чэлябінскай абласной клінічнай бальніцы (1954–1959, урач-отарыналарынголаг); Свярдлоўскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1962–1973, асістэнт, з 1970 – дацэнт ЛОР-кафедры); Беларускім дзяржаўным інстытуце ўдасканалення ўрачоў (1973–1999, кафедра отарыналарынгалогіі, загадчык кафедры). Навуковыя інтарэсы: фізіялогія і паталогія вуха. 11 вынаходстваў, 25 рацыяналізатарскіх прапаноў.
Міхаіл Іосіфавіч Глінскі
Міхаіл Іосіфавіч Глінскі (, в. Малая Каменка Бабруйскага павета Мінскай губерні (цяпер злілася з в. Каменка, ) —, ) — савецкі военачальнік, генерал-лейтэнант (1945).
Біяграфія
Нарадзіўся 21 лістапада 1901 года. Беларус па нацыянальнасці, з сялянскага саслоўя. Скончыў гімназію ў 1918 годзе, у РСЧА і РКП(б) з 1919 года. Удзельнічаў у Грамадзянскай вайне на Заходнім фронце, служыў у 64-м стралковым палку (чырвонаармеец), пазней прызначаны ў 22-ю стралковую брыгаду (пры 8-й стралковай дывізіі) у аддзел забеспячэння спачатку памочнікам справавода, а затым ваенкомам харчовага транспарту. Служыў там да лістапада 1921 года, пазней паступіў у 1-ю Аб'яднаную камандную школу імя УЦВК Саветаў, якую скончыў у 1924 годзе. З кастрычніка 1924 па май 1930 года служыў у 62-м кавалерыйскім палку 1-й Асаблівай кавалерыйскай брыгады: спачатку часовы выканаўца абавязкаў памочніка начальніка штаба, а потым начальнік штаба, з кастрычніка 1926 стаў памочнікам начальніка аператыўнай часткі штаба.
З мая па чэрвень 1930 Глінскі быў у распараджэнні разведвальнага ўпраўлення штаба РСЧА, да лістапада 1931 года супрацоўнік для асаблівых даручэнняў Чацвёртага (замежнага) аддзела разведупраўлення, пазней — выконваючы пасаду кіраўніка па тактыцы да чэрвеня 1932 года. У маі 1933 прызначаны намеснікам начальніка Сектара ваенных аташэ пры Народным камісарыяце абароны СССР, са снежня 1934 па май 1938 — ваенны аташэ пры паўпрадства СССР у Латвіі, пазней у распараджэнні Упраўлення па камначскладу РСЧА. Са жніўня 1939 году па сакавік 1941 камандзір 76-га кавалерыйскага палка 14-й кавалерыйскай дывізіі Кіеўскай ваеннай акругі, з сакавіка 1941 начальнік штаба 32-й кавалерыйскай дывізіі Адэскай ваеннай акругі.
У гады Вялікай Айчыннай вайны Міхаіл Іосіфавіч змагаўся на Заходнім, Паўднёва-Заходняй і 1-м Украінскім франтах. У вайну ўступіў у ранейшай пасадзе, пазней камандаваў 32-й кавалерыйскай дывізіяй са снежні 1941 г. па студзень 1942 і 7-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіяй з сакавіка 1942 г. па сакавік 1943. З сакавіка па снежань 1943 года — намеснік камандзіра 1-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса, са снежня 1943 года і да канца вайны камандзір 15-га кавалерыйскага корпуса 4-й арміі.
Пасля вайны камандаваў 19-м, 1-м і 24-м гвардзейскім стралковым корпусам (з 1946 па 1954), быў памочнікам камандуючага войскамі Адэскай ВА (з 1954 па 1957), а таксама старэйшым ваенным саветнікам камандуючага войскамі румынскай арміі (з 1957 па 1959), складаўся ў навукова-даследчай групе Генштаба (з 1959 па 1960). З 1960 у запасе.
Памёр 29 жніўня 1991 ў Маскве. Пахаваны на Траякураўскіх могілках.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Леніна, трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Суворава II ступені, двума ордэнамі Айчыннай вайны I ступені, ордэнам Чырвонай Зоркі, медалямі.
Ганаровы грамадзянін горада Багародзіцка Тульскай вобласці.
Ілона Міхайлаўна Іванова
Ілона Міхайлаўна Іванова (нар. ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў бегу на сярэднія дыстанцыі. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года ў бегу на 800 метраў з вынікам 2.04,70.
Палітычныя погляды
Падпісала адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Гірмантаўцы
Гі́рмантаўцы  — аграгарадок у Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета. Размешчаны за 26 км на паўночны захад ад Баранавічаў, за 227 км ад Брэста, за 9 км ад чыгуначнай станцыі Мордзічы на лініі Баранавічы — Ліда.
Гісторыя
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Гарадзішчанскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, а з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне. З 12 кастрычніка 1940 года да 17 лютага 1975 года і з 6 жніўня 1978 года — цэнтр сельсавета.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 15 аднавяскоўцаў.
Да 17 лютага 1975 года цэнтр Гірмантаўскага сельсавета, да 6 жніўня 1979 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Гарадзішчанскага пассавета , да 26 чэрвеня 2013 года ўваходзіла ў склад Гірмантаўскага сельсавета.
Памятныя мясціны
У цэнтры вёскі размешчаны помнік землякам.
Арлена-дзі-Кастра
Арлена-дзі-Кастра (Arlena di Castro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вітэрба.
Насельніцтва складае 892 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 1010. Тэлефонны код — 0761.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гран
Гран (ад granum — зярнятка) — састарэлая неметрычная адзінка масы ў аптэкарскай практыцы.
За 1 гран у Расіі прымалася маса, роўная 62,2 мг. У англійскай сістэме мер гран гандлёвы, аптэкарскі і тройскі роўны 64,798 911 481 965 400 мг.
Садовае (Калмыкія)
Садовае — сяло, адміністрацыйны цэнтр Сарпінскага раёна і Садоўскага сельскага муніцыпальнага ўтварэння Рэспублікі Калмыкія. Сяло размешчана за 165 км на поўнач ад Элісты. Насельніцтва — 6530 чалавек (2010). Заснавана ў 1849 годзе.
Рагуцкія
Рагу́цкія (, Рагуцкие) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Жарскага сельсавета.
Джордж Герберт
Джордж Герберт (George Herbert, 3 красавіка 1593, Мантгомеры, Уэльс —, , Уілтшыр) — выбітны англійскі паэт-метафізік, аўтар духоўнае лірыкі, англіканскі святар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў багатай арыстакратычнай сям’і. Маці Магдалена была сяброўкай і апякункай Джона Дона, старэйшы брат Эдвард — буйным паэтам і філосафам-дэістам. Бацька памёр, калі Джорджу было тры гады, пакінуўшы ўдаву з дзесяццю дзецьмі.
Джордж навучаўся ў Вэстмінстэрскай школе, пасля ў кембрыджскім Каледжы Тройцы (1609—1613). З 1618 выкладаў рыторыку ў Кембрыджскім універсітэце, у 1620—1628 быў грамадскім аратарам універсітэта. З 1624 — дэпутат парламенту. Яго кар’ерай апекаваўся Якаў I, пакуль не памёр. У 1627 памерла маці Герберта.
У 1630 Герберт стаў вясковым святаром у парафіі Бемертана, за 75 міляў ад Лондана, дзе правёў рэшту жыцця. У 1633 скончыў кнігу вершаў «Храм». Ужо цяжка хворы, склаў таксама практычнае кіраўніцтва для святароў. Памёр ад сухотаў, адпісаўшы рукапіс кнігі Храм Нікаласу Ферэру, заснавальніку англіканскай рэлігійнай грамады ў Літл Хідынгу (Хантынгданшыр). Пасля яго смерці кніга вытрымала 8 выданняў.
Герберт пісаў таксама вершы на грэчаскай і лацінскай мовах.
Памяць
Залічаны да ліку святых англіканскае царквы, дзень памяці адзначаецца 27 лютага. Евангельская лютэранская царква ў Амерыцы адзначае яго дзень згодна з Календаром святых 1 сакавіка.
Беларускія пераклады
Верш «Адкупленне» на беларускую мову пераклаў Лявон Баршчэўскі.
Памяховак (гміна)
Памяхо́вак (Pomiechówek) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Навадворскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Памяхоўку. Плошча гміны складае 102,31 км². Станам на 2004 год у гміне Памяховак пражывалі 8816 чалавек, шчыльнасць — 86,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 26 салецтваў.
Нафтавая прамысловасць Беларусі
Нафтавая прамысловасць Беларусі — комплекс прадпраемстваў, якія ажыцяўляюць разведку, здабычу, першапачатковую ачыстку і транспарціроўку нафты і спадарожных газаў. У Беларусі радовішчы нафты вядомы ў межах Прыпяцкага прагіну, галоўным чынам у Гомельскай вобласці. Першае прамысловае радовішча адкрыта ў Рэчыцкім раёне ў 1964. Усяго ў Рэспубліцы Беларусь на сённяшні момант выяўлена 82 нафтавых радовішчы, з якіх распрацоўваюцца 62. На канец 2018 года дзейнічала 807 нафтавых свідравін.
Гісторыя і сучаснасць
Першы фантанны прыток нафты атрыманы ў 1953 на Ельскай структуры, першы прамысловы на Рэчыцкім радовішчы ў 1964 (прамысловая распрацоўка яго пачалася ў 1965, за год было здабыта 39 тыс. т.). У 1966—1970 здадзены ў эксплатацыю Асташкавіцкае, Вішанскае і Давыдаўскае радовішчы (Светлагорскі раён). Да канца 1970-х гадоў разведана 18 радовішчаў, усяго на Беларусі да пачатку 2000 адкрыта 62 радовішчы. Дэбіт свідравін на іх невялікі. Пік нафтаздабычы быў зафіксаваны ў 1975-м годзе, калі агульны аб’ём гадавой здабытай нафты склаў 7 мільёнаў 953 тысячы тон. Пачынаючы з 2005 г. у Беларусі штогод здабываецца каля 1,7 млн т нафты. У далейшым яе здабыча можа зменшыцца да 1,1 млн т з-за зніжэння запасаў. На 2019 год пры захаванні тэпмаў здабычы даказаных запасаў нафты нам хопіць на 35 гадоў.
Умовы здабычы
Для інтэнсіфікацыі здабычы нафты на беларускіх радовішчах выкарыстоўваецца прагрэсіўныя тэхналогіі — падтрыманне пластавага ціску запампоўваннем вады, апрацоўка свідравін паверхнева-актыўнымі растворамі. Пераважае помпавы спосаб здабычы з дапамогай глыбінных помпаў. З усіх радовішчаў па нафтаправодах нафта ідзе да Рэчыцкага і Асташкавішкага радовішчаў, дзе праходзіць прамысловую падрыхтоўка, пасля чаго падаецца ў магістральны нафтаправод і нафтаперапрацоўчыя заводы. У 1965—90 здабыта каля 90 міл. т. нафты. Штогадовая здабыча беларускай нафты складае больш як 1,8 міл. т. (для патрэбаў Беларусі яе не хапае, таму частку нафты атрымліваюць з Расіі).
Спадарожны газ
Разам з нафтай са свідравін радовішчаў Гомельскай вобласці здабываецца спадарожны нафтавы газ (200—250 млн м³ штогод, у 2010 г. — 213 млн м³, у 2017—190 млн м³). Усяго ж за час эксплуатацыі нафтавых радовішчаў было здабыта 15 млрд м³ газу.
Афрыканда
Афрыканда — пасёлак у Мурманскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад гарадской акругі Палярныя Зоры. Насельніцтва 1908 чалавек (2002). Чыгуначная станцыя. Ваенны аэрадром.
Марс-1
Марс-1 — савецкая аўтаматычная міжпланетная станцыя другога пакалення праграмы Марс. Адна з трох АМС серыі М-62.
Касмічны апарат для ажяцяўлення навуковых даследаванняў Марса з пралётнай траекторыі, перадачы інфармацыі аб міжпланетнай прасторы і аб прасторы каля Марса.
Станцыя разработана у ВКБ-1.
«Марс-1» — першы ў гісторыі касмічны апарат, выведзены на траекторыю палёту к Марсу.
Спецыяльна к запускам КА к Марсу быў пабудаваны радыётэхнічны комплексу далёкай касмічнай сувязі. За траекторыяй палёту станцыі сачыў таксама тэлескоп Крымскай астрафізічнай абсерваторыі дыяметрам 2,6 м.
Тэхнічныя характарыстыкі
Параметры «Марса-1»:
Мэты
Асноўныя задачы АМС «Марс-1»:
Вынікі
Палёт «Марс-1» даў першыя даныя аб фізічных уласцівасцях касмічнай прасторы між арбітамі Зямлі і Марса (на адлегласці ад Сонца 1—1,24 а.а.), аб інтэніўнаці касмічнага выпраменьвання, напружанасці магнітных палёў Зямлі і міжпланетнай праторы, аб плынях іанізаванага газу, ідучага ад Сонца, і аб размеркаванні метэорнага рэчыва (касмічны апарат перасек 2 метэорных плыні).
Літаратура
Черток Б. Я. Ракеты і людзі (у 4-х тт.) — М.: Машынабудаванне, 1999.
Штослад
Што́слад (Stoßlade) — сталярнае прыстасаванне ў выглядзе латка для пілавання дошак (таксама любога іншага профільнага піламатэрыялу) пад вуглом, які, як правіла, складае 45° ці 90°. Вырабляецца з пластмасы, часам з дрэва ці алюмініевых сплаваў.
Матэрыял укладваецца ў латок штослада (часам прыціскаецца шрубцынгай) і распілоўваецца праз бакавыя прарэзы. Для працы са штосладам выкарыстоўваецца адмысловая піла з цвёрдым высокім палатном і дробным зубам, як правіла, без разводкі (шліцоўка).
Выкарыстоўваецца для распілоўвання плінтусаў, багетных планак, дошак для дзвярных вушакоў, іншага піламатэрыялу і да т.п. пры падрыхтоўцы злучэння «на вус». Металічны штослад мае пілу (ці накіравальнікі для яе) на паваротнай пляцоўцы, якую можна зафіксаваць пад любым вуглом.
Антон Рафаілавіч Брадоўскі
Анто́н Рафаі́лавіч Брадо́ўскі (, Новааляксандраўск, цяпер Літва —, Віцебск) — беларускі калекцыянер, нумізмат, музейны работнік.
Біяграфія
У 1875 годзе скончыў Новааляксандраўскае павятовае вучылішча. Працаваў пісьмаводам, даваў прыватныя ўрокі на агульнаадукацыйных дысцыплінах. У 1881—1882 гадах загадчык Васільеўскай казённай цагельні ў Вільні. У 1882—1892 гадах дзясятнік на будаўніцтве крэпасці ў Коўне і ваеннага порта ў Лібаве. У 1893—1918 гадах у інжынерным упраўленні Віленскай ваеннай акругі.
Прымаў удзел у будаўніцтве помнікаў Кацярыне II і Міхаілу Мураўёву ў Вільні (1897—1898).
У 1915 годзе праз Першую сусветную вайну пераехаў са штабам акругі ў Віцебск.
З дзяцінства займаўся нумізматыкай і калекцыянаваннем прадметаў старажытнасці. Частку калекцыі (каля 4,5 тыс. манет і медалёў, прадметаў археалагічных раскопак, мастацкіх твораў) перадаў Віцебску і на яе аснове ў 1918 годзе заклаў Віцебскі губернскі музей, у якім працаваў загадчыкам, з 1924 года навуковым супрацоўнікам.
Сябра Віцебскай камісіі па ахове помнікаў гісторыі і мастацтва (1919—1924), Віцебскага акруговага таварыства краязнаўства (1924—1928).
Харкаўская вуліца (Мінск)
Харкаўская вуліца — вуліца, якая падзяляе Фрунзенскі і Маскоўскі раёны Мінска. Сучасную назву атрымала ў гонар горада Харкаў у 1965 годзе. Папярэдняя назва — Ракаўскі тракт.
Размяшчэнне
Пачынаецца на скрыжаванні з Дамашэўскай вуліцай, заканчваецца на скрыжаванні праспектаў Пушкіна і Жукава, ды вуліцы Панамарэнкі. Таксама перасякаецца з Бетонным праездам, 1-м Загарадным завулкам і вуліцамі Баляслава Берута, Гусоўскага і Пінскай. Ідзе паралельна вуліцам Купрыянава і 3 Верасня.
Грамадскі транспарт
Па вуліцы пралягае шэраг тралейбусных (7, 9, 57) маршрутаў. Паблізу ад вуліцы размешчана станцыя метро «Маладзёжная» і чыгуначны прыпанак Мінск-Паўночны.
Радзюк
Радзю́к — беларускае прозвішча.
Абаленскі
Абаленскі — прозвішча.
Барбарана-Рамана
Насельніцтва складае 1047 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 28 чал./км². Займае плошчу 37 км². Паштовы індэкс — 1010. Тэлефонны код — 0761.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Barbara.
Апёк
Апёк — пашкоджанне тканак арганізма, выкліканае уздзеяннем высокай тэмпературы або ўздзеяннем некаторых хімічных рэчываў (лугам, кіслатой, солямі цяжкіх металаў і інш).
Адрозніваюць 4 ступені апёкаў: пачырваненне скуры, утварэнне пузыроў, амярцвенне ўсіх слаёў скуры, абвугліванне тканак. Ступень апёку вызначаецца велічынёй плошчы і глыбінёй пашкоджанні тканак. Чым большую плошчу ён займае і чым глыбейшае пашкоджанне тканак, тым цяжэйшы стан апёку. Першая дапамога пры апёках — спыненне ўздзеяння знешніх фактараў і апрацоўка раны.
Асаблівая форма апёкаў — прамянёвыя апёкі (сонечныя, рэнтгенаўскія і інш.) і ўдар электрычнасці.
Эрнест Сен-Шарль Касон
Эрне́ст Сен-Шарль Касо́н (Ernest Saint-Charles Cosson; 1819—1889) — французскі батанік.
Вядомы наступнымі працамі (створаныя сумесна з Э. Жэрменам і Крамчкам): «Observations sur quelques plantes critiques des environs de Paris» (1840); «Synopsis analytique de la flore des environs de Paris» (1840); «Flore descriptive et analytique des environs de Paris» (1845, 1861), «Notes sur quelques Plantes Critiques, Rares ou Nouvelles» (1851); «Catalogue des plantes observées en Syrie et en Palestine» (1854); «Sertum tunetanum» (1857).
Ізбынскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Велікаборскага сельсавета.
КальЯн
«КальЯн» — беларускі панк-гурт з Гродна.
Біяграфія
Гурт «КальЯн» створаны ў верасні 1996 года вакалістам Аляксандрам Дзянісавым і гітарыстам Змітром Антаневічам. У гэты перыяд былі запісаны 2 акустычныя і 2 электрычныя альбомы «У краіне цудаў» (выдадзены ў Польшчы сумесна з гуртом Deviation, 1997), «Б. Н.» (1999). У 1998 годзе музыкі ўзялі гран-пры на фестывалі «Басовішча». У 2000—2001 гадах каманда прыпыніла актыўную дзейнасць, яна знаходзілася ў стане паўраспаду. Музыкі спрабавалі ўдзельнічаць у шматлікіх праектах («С. М. Родин», «С. Р.К.» і іншых), аднак яны не ўвянчаліся поспехам. З красавіка 2001 года «КальЯн» у абноўленым складзе пачаў працаваць над новай праграмай, якая была запісана ў Гродна ў пачатку снежня 2001 («Ноўбадзі»).
У 2008 годзе гурт зняў два кліпа на песні «Барацьба» і «Радыёактыўны сьнег».
Апошняя на дадзены момант праца гурта мае назву «Антыпазітыў» (2011). Зараз гурт адышоў ад фолк-панка і эксперыментуе з гукам, не змяняючы, аднак, сваёй сутнасці і тэкставай сацыяльнай скіраванасці.
Погляды
На працягу ўсяго часу існавання гурт не з’яўляўся прыхільнікам (а яе музыкі чальцамі) якой-небудзь партыі або афіцыйнага палітычнага руху. Асноўнай сацыяльнай праблемай сучаснага грамадства гурт «КальЯн» лічыць наяўнасць фізічнага і духоўна-маральнага гвалту над асобна ўзятым чалавекам з боку дзяржавы і яго інстытутаў улады, мульцінацыянальных карпарацый, тэлебачання, цэркваў, рэлігійных сектаў і г.д., пра што гурт і спявае.
ФК Нью-Сэйнтс
«Нью-Сэйнтс» (Clwb Pêl-droed y Seintiau Newydd, The New Saints Football Club), ці проста ТНС — брытанскі футбольны клуб, які прадстаўляе гарады Ллансантфрайд, графства Повіс, Уэльс і Освестры, Шропшыр, Англія (размешчаны ў 13 кіламетрах адзін ад аднаго). Заснаваны ў 1860 годзе. З 1997 па 2006 гады насіў назву «Тотал Нэтварк Салюшнс» (Total Network Solutions) па назве свайго фундатара. Да 1997 года клуб называўся «Ллансантфрайд» (FC Llansaintfraid).
Сержаны
Сержаны́ (, Сержаны) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Жарскага сельсавета.
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Старынкаўскага сельсавета.
Танхен Мордухавіч Гельман
Танхен Мордухавіч Гельман — беларускі ўрач-неўрапатолаг. Спецыяліст у галіне неўралогіі і неўрапаталогіі. Заслужаны ўрач Беларускай ССР (1961).
Вобласць навуковых інтарэсаў — эпілепсія і яе лячэнне.
Атлусценне
Атлусценне падзяляецца на ступені (па колькасці тлуставых тканкаў) і на тыпы (у залежнасці ад прычын, якія прывялі да яго развіцця). Атлусценне прыводзіць да рыску ўзнікнення цукровага дыябету, гіпертанічнай хваробы і іншых захворванняў, якія звязаныя з лішкавай вагай. Прычыны лішкавай вагі таксама ўплываюць на раўспаўсюджванне тлуставай тканкі, яе характарыстыкі (мяккасць, пругкасць, колькасць працэнтаў утрымання вадкасці), а таксама на прысутнасць альбо адсутнасць змянення скуры, гэтак званы «цэлюліт».
Беларусь
На 2007 год у Беларусі звыш 25% насельніцтва мелі лішнюю вагу.
Панятова (гміна)
Панято́ва (Poniatowa) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Апольскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Панятове. Плошча гміны складае 84,16 км². Станам на 2004 год у гміне Панятова пражывалі 15 295 чалавек, шчыльнасць — 181,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Бечва
Даўжыня ракі - 62 км (з Усецінскай Бечвай - 122 км), плошча басейна - 1626 км². Бечва ўтвараецца зліццём рэчак Ражноўская Бечва і Усецінская Бечва ў Злінскім краі, далей працякае па Оламаўцкім краі, дзе ўпадае злева ў Мараву.
Раней Бечва з прытокамі служылі транспартным маршрутам для дастаўкі драўніны да Маравы. У 1930-я гг. для абароны ад паводак на Ражноўскай і Усецінскай Бечвах былі пабудаваныя шлюзы. Тым не менш у 1997 г. паводка нанесла шкоду.
Пскоўскі Кром
Пскоўскі Кром (Крэмль) — гісторыка-архітэктурны цэнтр Пскова, ядро ​​Пскоўскай крэпасці. Размешчаны на вузкім і высокім мысе пры ўпадзенні ракі Пскава ў раку Вялікую. Займае плошчу 3 га.
Гісторыя
Пачатковае паселішча ў мысавай частцы гарадзішча датуецца сярэдзінай першага тысячагоддзя. У X—XII стагоддзях тут існавалі земляныя, а магчыма, і каменныя ўмацаванні, і драўляны Троіцкі сабор. У перыяд Пскоўскай рэспублікі (XIV — пачатак XVI стагоддзяў) Крэмль з яго саборам, вечавай плошчай і кромскімі клецямі быў духоўным, юрыдычным і адміністрацыйным цэнтрам пскоўскай зямлі.
Тэрыторыя Крамля абнесеная каменнымі сценамі з хадавымі пляцоўкамі перакрытымі драўляным дахам вышынёй 6—8 м і таўшчынёй ад 2,5 м да 6,0 м (пярэдняя (паўднёвая) сцяна Крома). Працягласць ўсходняй сцены Крамля — ​​435 м; заходняй — 345 м. Працягласць паўднёвай сцяны 88 м.
Эўдам (палкаводзец)
Эўдам (Εὔδημος; памёр у 316 г. да н.э.) — адзін з палкаводцаў Аляксандра Македонскага. У 326 г. да н.э. ён быў прызначаны царом у якасці камандуючага войскамі Аляксандра ў Індыі. Пасля смерці Аляксандра, Эўдам эфектыўна кантраляваў паўночныя індыйскія тэрыторыі Аляксандра, пакуль ён не стаў удзельнічаць у войнах дыядохаў, падчас якіх ён быў схоплены і забіты Антыгонам.
Біяграфія
У 326 г. да н.э. Эўдам быў прызначаны Аляксандрам Македонскім у камандаванне войскаў, якія заставаліся ў Індыі, пасля забойства прызначанага Аляксандрам сатрапа Філіпа (сына Махата) яго ўласнымі наймітамі ў 326 г. да н.э. Аляксандр накіраваў лісты ў Індыю Эўдаму, а таксама Таксілу, загадваючы ім узяць на сябе адказнасць за раён, які раней быў пад Філіпам, пакуль Аляксандр не мог паслаць сатрапа кіраваць раёнам.
Пасля смерці Аляксандра ў 323 годзе да н.э. Эўдам зрабіўся гаспадаром тэрыторыі індыйскага цара Пора і, па словах Дыядора Сіцылійскага, здрадліва забіў манарха падманам і нанясеннем ўдару ў спіну. У выніку, Эўдам стаў вельмі магутным і ў 317 г. да н.э. ён быў у стане падтрымаць Эўмена з Кардыі ў вайне супраць Антыгона, забяспечваючы сілу 500 коннікаў, 300 лёкаяў і 120 сланоў.
Эўдам і яго войска бачылі сапраўдную ваенную службу ў першай бітве пад Габіенэ, хоць яго войска значна пацярпела ад нападу Антыгона:
Цэцей, генерал індыйскіх войскаў Эўдама, загінуў у бітве.
Тым не менш, падобна, што Эўдам зайздросціў Эўмену і ўдзельнічаў у змове Антыгена і Тэўтама супраць яго. У выніку Эўмен быў аддадзены Антыгону сваімі афіцэрамі. Эўмен страціў кантроль над абозным лагерам свайго войска, у які ўваходзілі ўсе нарабаваныя македонскімі ветэранамі (так званымі Аргіраспідамі або Сярэбранымі шчытамі). Гэты скарб быў назапашаны за 30 гадоў паспяховай вайны. Антыгона адмовіў на просьбу аб вяртанні абозу, адпраўленую Тэўтамам, адным з іх камандзіраў, патрабуючы аддаць яму Эўмена. Сярэбраныя Шчыты пагадзіліся з гэтым.
Пасля здачы Эўмена, Эўдам быў забіты па загадзе Антыгона, якому Эўдам заўсёды выяўляў прыкметную варожасць:
Нежкаўскі сельсавет
Не́жкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бялыніцкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Вялікі Нежкаў.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Нежкаўскі (Веліканежкаўскі) сельсавет у складзе Бялыніцкага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бялыніцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Вішоўскага сельсавета.
Кірыл Аляксеевіч Буданаў
Кірыл Аляксеевіч Буданаў (Кирило Олексійович Буданов) — украінскі военачальнік. Начальнік Галоўнага ўпраўлення разведкі Міністэрства абароны Украіны (з 2020 года), генерал-маёр (2022).
Біяграфія
Нарадзіўся 4 студзеня 1986 года ў Кіеве.
Скончыў Адэскі інстытут Сухапутных войскаў (2007), пасля чаго пачаў служыць у атрадзе спецпрызначэння Галоўнага ўпраўлення разведкі Міністэрства абароны Украіны, дзе займаў розныя пасады.
4 красавіка 2019 года ў Кіеве быў здзейснены няўдалы замах на Буданава. Тады быў падарваны аўтамабіль Chevrolet Evanda на вуліцы Акадэміка Вільямса, пад які была ўсталявана міна. Генеральная пракуратура Украіны пазней паведаміла аб затрыманні групы падазраваных, а Галасееўскі раённы суд Кіева прысудзіў двух грамадзян Расіі да 7 і 8 гадоў пазбаўлення волі.
З 2018 па 2020 год займаўся адмысловымі справамі. У 2020 году стаў намеснікам дырэктара дэпартамента Службы вонкавай разведкі Украіны.
5 жніўня 2020 года прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі прызначыў палкоўніка Буданава начальнікам Галоўнага ўпраўлення разведкі Мінабароны Украіны. На гэтай пасадзе Буданаў змяніў Васіля Бурбу. 24 жніўня 2021 года прысвоена вайсковае званне брыгаднага генерала. 3 красавіка 2022 года прысвоена вайсковае званне генерал-маёр.
ФК Актабэ
«Актабэ» (Ақтөбе Футбол Клубы) — казахстанскі футбольны клуб з аднайменнага горада, 5-разовы чэмпіён Казахстана. Хатняя арэна — Цэнтральны стадыён ім. Кабланды батыра, быў адкрыты ў 1975 годзе, змяшчае да 13500 гледачоў.
Апатыты
Заснаваны ў 1935 годзе, статус горада набыў у 1966 годзе.
Уз’яднанне Заходняй Беларусі з БССР
Уз’яднанне Заходняй Беларусі з БССР — уваходжанне Заходняй Беларусі ў склад БССР пасля вераснёўскага паходу Чырвонай Арміі 1939 года.
Заходняя Беларусь у складзе Польшчы ў 1921—1939
Заходняя Беларусь — назва часткі земляў, якія да 1917 года ўваходзілі ў склад Расійскай імперыі, у 1918—1920 гг. неаднаразова мянялі прыналежнасць і адыйшлі да Польшчы паводле Рыжскага мірнага дагавору пасля польска-савецкай вайны. Тэрыторыя Заходняй Беларусі прыблізна адпавядае сучасным Брэсцкай, Гродзенскай, часткі Мінскай і заходняй палове Віцебскай абласцей Рэспублікі Беларусь. Насельніцтва ў 1930-х гг. каля 4 млн чал.
Назва дадзеная паводле этнічнага складу насельніцтва, у якім пераважалі беларусы і беларуская культура. У польскай культуры пераважна вядомая як Усходнія землі ці ўскраіны («крэсы всходне»).