cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхаіл Якаўлевіч Фінберг
Палітычныя погляды
Перад рэферэндумам 2004 года і ў час пратэстаў супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў 2020 года падтрымаў Аляксандра Лукашэнку. На пытанне пра стаўленне да ўдзельнікаў акцый пратэсту заявіў: «''Гэта бандыты. Яны супраць нас. Я люблю сваю радзіму, мой тата прайшоў усю вайну, брат прайшоў усю вайну, сястра… Я служыў у арміі такую колькасць гадоў, што ўвесь мой аркестр столькі гадоў не служыў. Куды яны выходзяць? Трэба любіць сваю радзіму''». На пытанне пра стаўленне да беларускага бела-чырвона-белага сцяга адказаў: «Я да сцягоў ніяк не стаўлюся, у мяне быў адзін сцяг — чырвоны».
Беларусь у вайне 1812 года
Ход падзей
14 (26) ліпеня французскі маршал удзіна заняў Полацк, а 16 (28) ліпеня сам Напалеон уступіў на тэрыторыю Віцебск. Аднак 18 (30) ліпеня рускі генерал Вітгенштэйн змог ар’ергардным боем прыкрыць прасоўванне французскай арміі на Пецярбург.
Калі Напалеон рушыў да Масквы ў тыле французскай арміі заставалася нязломная Бабруйская крэпасць. У сярэдзіне восені рускія войскі адваявалі Віцебск. У канцы лістапада французская армія падчас адступлення была разгромлена на Бярэзіне. 24 лістапада Напалеон кінуў у мястэчку Смаргонь рэшткі свайго войска і, пераапрануўшыся ў вопратку польскага афіцэра, таемна з’ехаў у Парыж.
Пад Маладзечна быў разбіты апошні атрад французскай арміі.
Мантэмезола
Мантэмезола (Montemesola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Таранта.
Насельніцтва складае 4212 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 267 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 74020. Тэлефонны код — 099.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ліцейны праспект
Ліцейны праспект (Лите́йный проспе́кт) — адна з самых важных магістраляў у цэнтры Санкт-Пецярбурга. Пралягае ад Нявы, ад Ліцейнага моста да Неўскага праспекта.
Музей цыркавога мастацтва (Санкт-Пецярбург)
Санкт-Пецярбургскі музей цыркавога мастацтва — першы ў свеце музей, прысвечаны гісторыі цырка. Музей размешчаны ў будынку Вялікага Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага цырка на Фантанцы. У цяперашні час дзверы музея на Фантанцы зачыненыя ў сувязі з капітальным рамонтам будынка цырка. Экспазіцыя пераехала ў гасцініцу «Дом артыстаў цырка» па адрасе вул. Інжынерная, д. 6., дзе працуе ў фармаце выстаўкі і бібліятэкі.
У 1928 годзе ў будынку цырка на Фантанцы адчыніў свае дзверы першы ў свеце Музей цыркавога мастацтва. Яго заснавальнікам быў Васіль Якаўлевіч Андрэеў. Андрэеў вельмі любіў цырк і збіраў усё, што мела да яго дачыненне.
Вясной 1928 года Васіль Якаўлевіч прымаў удзел у выстаўцы «Мастацтва руху», дзе дэманстраваў старанна падабраны матэрыял па тэме цырку і эстрады. На экспазіцыю Андрэева ​​звяртае ўвагу Гершуні — намеснік дырэктара Ленінградскага цырка па мастацкай частцы. Ён звяртаецца з дакладам да загадчыка ЦУДЦ А. М. Данкмана аб заснаванні спецыяльнага музея. 8 жніўня 1928 г. пры Ленінградскім цырку адбылося ўрачыстае адкрыццё Музея цырка і эстрады.
У цяперашні час музей налічвае каля 90 000 прадметаў захоўвання, падзеленых на калекцыі: фотатэка, відэатэка, бібліятэка, аддзел плакатаў, цыркавых брашур, газетных выразак, касцюмаў, рэквізіту.
NGC 924
NGC 924 (іншыя абазначэнні — UGC 1912, MCG 3-7-12, ZWG 462.12, PGC 9302) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Нікала Буало-Дэпрэо
Нікала Буало-Дэпрэо (Nicolas Boileau-Despréaux; 1 лістапада 1636, Парыж — 13 сакавіка 1711, там жа) — французскі, , тэарэтык класіцызму.
Беларускія пераклады
Паасобныя творы на беларускую пераклад Лявон Баршчэўскі.
Іаахім Лялевель
Іаахім (Яхім ) Ляле́вель (Joachim Lelewel;, , Рэч Паспалітая — , , Францыя) — польска-беларускі гісторык і грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Яго маці Е. Шалюта паходзіла з Беларусі. У 1804—1808 гадах вучыўся ў Віленскім універсітэце, дзе ў 1815—1818 і 1821—1824 выкладаў, узначальваў кафедру ўсеагульнай гісторыі. У 1824 годзе пасля выкрыцця таемных студэнцкіх таварыстваў «філаматаў» і «філарэтаў» адхілены ад выкладання як іх ідэйны натхняльнік. Пераехаўшы ў Варшаву, усталяваў сувязь з таемнымі польскімі патрыятычнымі арганізацыямі. У 1828 годзе абраны дэпутатам Сейма. З пачатку паўстання 1830—1831 гадоў Іаахім Лялевель як прызнаны ідэолаг вызваленчага руху стаў старшынёй Патрыятычнага таварыства і ўвайшоў у Часовы ўрад, у складзе якога дамагаўся правядзення шэрагу рэвалюцыйных мер (надзяленне часткі сялян зямлёй і інш.). Пасля паразы паўстання эмігрыраваў у Францыю, дзе ўзначаліў Нацыянальны польскі камітэт, які аб’яднаў дэмакратычныя сілы польскай эміграцыі. За апублікаванне камітэтам напісанага І. Лялевелям заклікі «Да братоў рускіх», які змяшчаў заклік да сумеснай барацьбы супраць царызму, быў высланы ў 1833 годзе з Францыі. У Бруселі стаў ідэйным кіраўніком польскіх дэмакратычных арганізацый «Маладая Польшча», «Аб’яднанне» і інш.; актыўна ўдзельнічаў у дзейнасці заснаванай у Бруселі міжнароднай Дэмакратычнай асацыяцыі, якая ставіла сваёй мэтай яднанне і брацтва народаў. Іаахім Лялевель — заснавальнік рамантычнай школы ў польскай гістарыяграфіі. Незалежна ад французскіх гісторыкаў Цьеры, Гізо і інш. І. Лялевель прыйшоў да разумення гістарычнага працэсу як барацьбы класаў (сялян і землеўласнікаў), патрабаваў, каб гісторыя стала летапісам народнага жыцця, падкрэсліваў творчую ролю народных мас у гісторыі. Для яго прац характэрная дэмакратычная, рэспубліканская і антыклерыкальная тэндэнцыі. Гісторыка-сацыялагічныя погляды І. Лялевеля з’явіліся асновай фарміравання польскай прагрэсіўнай грамадскай думкі 1820—1860-х гадоў. (Э. Дэмбоўскі, Т. Крэмпавецкі). Аўтар шматлікіх прац па палітычнай гісторыі Польшчы і ВКЛ з старажытных часоў па XIX стагоддзе, гісторыі польскага сялянства, заклаў асновы шэрагу дапаможных дысцыплін у польскай гістарычнай навуцы.
Адзін з заснавальнікаў і рэдактараў часопіса «Tygodnik Wileński».
Краіна
Краі́на — геаграфічная тэрыторыя, якая мае вызначаныя межы, якая карыстаецца дзяржаўным суверэнітэтам або знаходзіцца пад уладай іншай дзяржавы (калонія, падапечная тэрыторыя). Слова краіна можа азначаць не толькі тэрыторыю, але і насельніцтва гэтай тэрыторыі.
Краіна або дзяржава
Хоць паняцці краіна і дзяржава часта выкарыстоўваюцца як сінонімы, паміж імі ёсць істотная розніца. Паняцце дзяржава азначае ў першую чаргу палітычную сістэму ўлады, усталяваную на вызначанай тэрыторыі, у той час як паняцце краіна хутчэй ставіцца да культурных, агульнагеаграфічных (агульнасць тэрыторыі) і іншых фактараў. Паняцце краіна з'яўляецца меней афіцыйным, чым паняцце дзяржава.
Напрыклад, Брытанская імперыя з'яўлялася адзінай дзяржавай, якая складалася з шматлікіх краін (метраполія і мноства калоній). Іншы прыклад: сучасная Польшча і Польшча камуністычнай эпохі — гэта адна і тая ж краіна, але розныя дзяржавы.
Эмбіі
Эмбіі (Embioptera) — атрад насякомых.
Адрозніваецца каля 200 відаў. Пашыраны пераважна ў лясах тропікаў і субтропікаў. Жывуць пад карой, камянямі, у глебе. Найбольш вядомыя эмбія міжземнаморская рэліктавая, эмбія туркестанская, эмбія гіганцкая.
Ператварэнне няпоўнае.
Расліннаедныя, некаторыя шкодзяць раслінам, зрэдку драпежнікі.
Святлана Леанідаўна Курылёва
Біяграфія
Нарадзілася ў горадзе Жытомір (Украіна), у сям’і ваеннаслужачага. У 1945 годзе закончыла школу ў Харкаве і ў гэтым жа годзе паступіла ў Харкаўскі дзяржаўны ўніверсітэт на філалагічны факультэт.
У 1950 годзе закончыла яго і ў тым жа годзе па запрашэнні Міністэрства адукацыі Беларусі прыехала працаваць настаўніцай рускай мовы і літаратуры ў  г. Камянец Брэсцкай вобласці. Працавала выкладчыкам рускай мовы і літаратуры з 1950 па 1982 гады.
Літаратурнай творчасцю займалася з 1952 года.
Празаік, публіцыст, шмат супрацоўнічала з радыё.
Яе першая проза была надрукавана ва ўсесаюзным часопісе «Юность» у 1960 годзе (апавяданне «Дорога»), якое потым перадрукавала «Литературная газета» (Расія).
Публіцыстычныя артыкулы школьнай настаўніцы часта друкаваліся ў мясцовай і абласной прэсе.
Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1980 года, з 2006 — член Саюза пісьменнікаў Беларусі.
Пасля выхаду на пенсію ў 1988 годзе Святлана Леанідаўна поўнасцю аддалася літаратурнай творчасці.
Творчасць
Аўтар кніг:
Публікацыі ў літаратурных з0борніках:
Малая проза
Публіцыстыка
Альманах «БЕЛАРУСКАЯ ДУМКА»: «На земле предков»: размышления в преддверии праздника" (№ 30, 2005). «Устоять против сети» (№ 2, 2007). «Во саду ли, в огороде» (№ 8, 2007).
А таксама ў часопісах: «НЁМАН», «РАБОЧЕ-КРЕСТЬЯНСКИЙ КОРРЕСПОНДЕНТ» (Москва); у расійскіх газетах: «ЛИТЕРАТУРНАЯ ГАЗЕТА», «УЧИТЕЛЬСКАЯ ГАЗЕТА», «ХОЗЯИН»; у беларускіх газетах: «ЧЫРВОНАЯ ЗМЕНА», «СОВЕТСКАЯ БЕЛОРУССИЯ» (Мінск), «ЗАРЯ», «БРЕСТСКИЙ КУРЬЕР», «ВЕЧЕРНИЙ БРЕСТ».
Газета «НАВІНЫ КАМЯНЕЧЧЫНЫ»: «Молчать о важном — преступление» (02.09.2005). «Як дапамагчы сабе самому» (16.01.1999). «Души прекрасные порывы» (04.02.1999) і інш.
Іма Сумак
Іма Сумак (анг. Yma Sumac, Imma Sumack, сапраўднае імя — Зоіла Аўгуста Імператрыс Кавары дэль Касцільё (Zoila Augusta Emperatriz Chavarri del Castillo);  — ) — перуанская оперная спявачка і актрыса, якая мела сусветную вядомасць і валодала ўнікальным галасавым дыяпазонам у 5 актаў.
Генрых VII Цюдар
Генрых VII (Henry VII;  — ) — кароль Англіі і васпан Ірландыі (1485—1509), першы манарх з дынастыі Цюдараў.
Іншыя падзеі
Генрых VII быў ашчадным манархам, значна ўмацаваў бюджэт Англіі, зруйнаваны ў гады Стагадовай вайны і вайны Пунсовай і Белай ружы. Для суда над дваранамі пры ім быў заснаваны адмысловы орган — Зорная палата.
Да ліку векапомных падзей праўлення Генрыха VII ставіцца падтрыманая ім экспедыцыя італьянца на англійскай службе Джавані Кабота (ён жа Джон Кебат) у Амерыку і адкрыццё Ньюфаўндленда. Таксама па просьбе Генрыха вядомы гісторык Палідор Вяргілій пачаў пісаць «Гісторыю Англіі».
Кароль пахаваны ў Вэстмінстэрскім абацтве, побач са сваёй жонкай, Елізаветай Ёркскай, якую ён перажыў на сем гадоў.
Яму ўспадкаваў другі сын, Генрых VIII.
Сан-Карла-аль-Корса
Сан-Карла-аль-Корса (Basilica dei Santi Ambrogio e Carlo al Corso, Царква Святых Амвросія і Карла на вуліцы Корса) — тытулярная царква (з 7 чэрвеня 1967 г.) ў Рыме, прысвечаная святым біскупам Мілана Амвросію і Карла Барамеа.
Архітэктура
Унутры царква багата ўпрыгожана пазалотай і фрэскамі Г. Брандзі (Giacinto Brandi). Алтар працы Карла Марата.
Янаўка (Любашыўскі раён)
Янаўка (Яновка) — вёска ў Любашыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Пацы (Драгічынскі раён)
Пацы́ (, Пацы) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Брашэвіцкага сельсавета.
16 ліпеня 1954 года перададзена са складу Імянінскага сельсавета Антопальскага раёна ў склад Брашэвіцкага сельсавета Драгічынскага раёна.
Тры кароны
Трэ кру́нур (tre kronor, даслоўна «тры кароны») — нацыянальны геральдычны сімвал Швецыі, які прысутнічае між іншым, на дзяржаўным гербе Швецыі і складаецца з трох адкрытых карон, размешчаных дзве над адной, на блакітным фоне. Гэты дзяржаўны сімвал Швецыі з’яўляецца маладзейшым за льва Фолькунгаў.
Гісторыя і значэнне
Ужо ў 1539 годзе Олаф Магнус адзначыў, што Тры кароны — гэта гістарычны сімвал Дзяржавы свеяў, а Леў Фолькунгаў — сімвал Дзяржавы ётаў. Крыху пазней, тлумачыў яго як сімвал трох асноўных багаццяў Швецыі: гор, лясоў і вады. меркаваў, што тры кароны сімвалізуюць трох скандынаўскіх паганскіх багоў: Тора, Одзіна і Фрэя: гэты пункт гледжання становіцца вельмі папулярным сярод гатыцыстаў у XVII і XVIII стагоддзях. У канцы XIX стагоддзя гісторыкі браты Гільдэбрант высунулі меркаванне, што Тры кароны з’яўляліся шведскім варыянтам гербу Альбрэхта Мекленбургскага. У часы Кальмарскай уніі Тры кароны прысутнічалі і на гербе каралевы Маргарыты. У 1980-я гады французскія гісторыкі знайшлі доказ, што Тры кароны выкарыстоўваліся ў якасці сімвала Швецыі яшчэ ў 1330-я гады каралём Магнусам Эрыксанам: герб Тры кароны ўваходзіць у маляваны фрыз у Папскім палацы ў Авіньёне. На гэтым фрызе прадстаўлены гербы ўсіх кардыналаў і дзяржаў, якія ў 1336 годзе ўдзельнічалі ў планах Крыжовага паходу.
Аднак сам герб Тры кароны выкарыстоўваўся і раней. У XIII стагоддзі яны з’явіліся на гербе Кёльна, як сімвал Трох Святых каралёў, мошчы якіх былі перавезены ў Кёльн з Мілана ў 1164 Фрыдрыхам Барбароса. У сярэднявечнай традыцыі Тры кароны лічыліся гербам легендарнага караля Артура. З 1294 года гэты герб выкарыстоўваў і Кракаўскі біскуп Ян Муската, пасля чаго ён стаў гербом усяго кракаўскага біскупства, а ў XV стагоддзі таксама і гербом Віленскага капітула.
З 1938 года Тры кароны прысутнічаюць таксама на спартыўнай форме Нацыянальнай зборнай Швецыі па хакеі. З 1982 выкарыстанне Трох карон як сімвала Швецыі абаронена законам.
Мастышчэ (Макарыўскі раён)
Мастышчэ (Мости́ще) — вёска ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Мастышчэ было ў складзе Старапэтрыўскай воласці Кіеўскага павета Кіеўскай губерні.
Абель Эрнандэс
А́бель Маці́яс Эрна́ндэс Платэ́ра (Abel Mathías Hernández Platero; нар., Панда, Уругвай) — уругвайскі футбаліст, нападнік клуба «Пеньяроль» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Уругвая.
Клубная кар’ера
Прафесійную кар’еру пачаў у клубе «Сентраль Эспаньёл», адкуль перайшоў у клуб «Пеньяроль». 2 лютага 2009 года ігрок быў выкуплены італьянскім клубам «Палерма», дзе на той момант гуляў яго суайчыннік Эдынсан Кавані. Дэбютаваў за новы клуб 15 сакавіка, выйшаўшы на замену Кавані ў матчы супраць «Лечэ».
1 верасня 2014 года за 10 млн фунтаў, што з’яўляецца клубным рэкордам, перайшоў у англійскі «Хал Сіці». У дэбютным матчы супраць «Вест Хэма» забіў гол, а сустрэча скончылася ўнічыю 2:2. Па заканчэнні сезона 2017/18 «Хал Сіці» прапанаваў нападніку новы кантракт, аднак бакі не здолелі дамовіцца і было абвешчана, што Эрнандэс пакідае клуб.
У жніўні 2018 года падпісаў трохгадовы кантракт з маскоўскім ЦСКА. У маі 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў сталічны клуб.
У жніўні 2019 года далучыўся да катарскага клуба «Аль-Ахлі». У жніўні 2020 года адправіўся ў Бразілію, стаўшы іграком «Інтэрнасьянала», а ў красавіку 2021 года перайшоў у «Флуміненсі». Сезон 2022 правёў у мексіканскім «Атлетыка Сан-Луіс», у студзені 2023 года вярнуўся ў «Пеньяроль».
Міжнародная кар’ера
27 ліпеня 2010 года дэбютаваў за зборную Уругвая ў таварыскай сустрэчы супраць зборнай Анголы, якая праходзіла ў Лісабоне.
Аляксандр Эдуардавіч Плятнёў
Аляксандр Эдуардавіч Плятнёў (,, БССР, СССР) — беларускі педагог, аўтар шэрагу навукова-папулярных кніг, навучальных і даведачных выданняў.
Біяграфія
У 1997 годзе скончыў з адзнакай Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. А. Куляшова па спецыяльнасці «настаўнік фізікі і матэматыкі». Бакалаўр педагагічных навук.
За гады вучобы, у складзе факультэцкай каманды «Фізмат&К» стаў фіналістам Вышэйшай лігі Беларускага КВЗ. У складзе каманды КВЗ «Беларускі вакзал» удзельнічаў у фестывалі каманд КВЗ у Сочы-96 і гуляў у першай лізе Міжнароднага саюза КВЗ у Казані.
У 2002 годзе скончыў Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Аркадзя Куляшова па спецыяльнасці «Дзяржаўнае і муніцыпальнае кіраванне», спецыялізацыя эканаміст-менеджар.
1998—2003 гадах працаваў інжынерам у інстытуце прыкладной оптыкі НАН РБ; педагогам-арганізатарам, настаўнікам інфарматыкі, матэматыкі, фізікі ў СШ № 31 г. Магілёва.
З 2003 года — настаўнік фізікі Ліцэя Беларуска-Расійскага ўніверсітэта г. Магілёва.
З 2004 года — удзельнік штогадовых аўтарскіх курсаў Н. І. Запрудскага ў Альхоўцы.
Бібліяграфія
Плятнёў А. Э. адзін з аўтараў некалькіх цыклаў навукова-папулярных, навучальных і даведачных выданняў, агульны тыраж якіх перавышае 300 тыс. экзэмпляраў. Большасць кніг напісана сумесна з А. М. Валадзько, А. Г. Сугакевічем і Т. М. Грабарэнка.
Кнігі таямніц, ці Свет, у якім мы жывем
Цыкл навукова-папулярных кніг, якія выдаюцца "Беларускай асацыяцыяй «Конкурс» ў якасці прыза ўдзельнікам гульні-конкурсу «Каласок».
Каляндар юнага фізіка
Серыя навучальных і даведачных выданняў, якія выдаюцца "Беларускай асацыяцыяй «Конкурс» у якасці прыза ўдзельнікам гульні-конкурсу «Зубраня».
Інфамышка
Серыя навучальных выданняў, якія выдаюцца "Беларускай асацыяцыяй «Конкурс» у якасці прыза ўдзельнікам гульні-конкурсу «Інфамышка».
Гном-Эканом
Цыкл кніжак для дзяцей, якія выдадзены пры падтрымцы адукацыйнай праграмы аб энергеціке і навакольнам асяродзе для школьнікаў.
Вучэбныя дасягненні вучняў
Вучні А. Э. Плятнёва неаднаразова станавіліся ўдзельнікамі і пераможцамі нацыянальных і міжнародных канферэнцый і конкурсаў даследчых работ вучняў, міжнародных інтэрнэт-праектаў.
Чэрвоны Яр (Любашыўскі раён)
Чэрвоны Яр (Червоний Яр) — вёска ў Любашыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
IC 2979
IC 2979 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Плошча Мужнасці
Плошча Мужнасці — плошча на мяжы Выбаргскага і Калінінскага раёнаў Санкт-Пецярбурга, якая праходзіць тут па восі Політэхнічнай вуліцы і вуліцы Карбышава.
Знаходзіцца на скрыжаванні наступных вуліц: Політэхнічная вуліца, вуліца Карбышава, праспект Непакораных, праспект Тарэза, 2-і Мурынскі праспект, дзве з якіх уваходзяць у Цэнтральную дугавую магістраль горада.
Rammstein
Rammstein — рок-гурт з усходняга Берліну, створаны ў 1994 г. Музыкальны стыль самі ўдзельнікі гурта вызначаюць як індастрыял-метал з элементамі нямецкай цяжкай сцэны (Neue Deutsche Härte). Rammstein — сусветна вядомы гурт, амаль усе песні выконваюць на роднай мове. Візітнай карткай гурта з’яўляюцца захапляючыя сцэнічныя вогненныя шоу, непаўторны стыль і эпатажныя тэксты.
Гісторыя
Herzeleid, Sehnsucht
Гурт створаны ў 1994 у Берліне Рыхардам Круспэ. Сваю музыкальную працу ён пачаў у гурце «Orgasm Death Gimmick» у 1989 г. Пасля аб’яднання Германіі Рыхард вяртаецца на радзіму ў горад Шверын. Там ён знаёміцца з будучымі ўдзельнікамі гурта Оліверам Рыдэлем і Крыстоферам Шнайдэрам, крыху пазней і з Цілям Ліндэманам. Ліндэман, які іграў раней на барабанах, у новым гурце заняў месца саліста. Упершыню кампазіцыі калектыву прагучалі 19 лютага 1994 г. на конкурсе маладых гуртоў у Берліне. Яны выканалі песні «Das alte Leid», «Seemann», «Weißes Fleisch» і «Rammstein» і перамаглі, атрымаўшы права на запіс у прафесійнай студыі. Пазней да гурта далучыліся Пауль Ладэрс і Крысціан Лорэнс, якія раней ігралі ў «Feeling B». У такім складзе быў запісаны першы альбом Herzeleid (Сардэчны боль) пад лэйблам Motor Music. Усе тэксты напісаў Ціль Ліндэман. Дыск разышоўся вялікім тыражом і праз некаторы час меў ужо статус «залатога». У падтрымку новага альбома Rammstein здзейснілі тур па Еўропе на разагрэве ў Clawfinger. Услед за альбомам выходзіць сінгл «Engel», на які зняты кліп.
У 1997 гурт выпускае другі студыйны альбом «Sehnsucht», які адразу ж становіцца плацінавым.
Mutter
Сусветную вядомасць гурта прынёс наступны альбом «Mutter» (Маці), запісаны ў 2001. Пазней выйшлі сінглы — «Ich Will», «Mutter», «Feuer Frei!» і відэакліпы да іх.
Reise, Reise, Rosenrot
Перад выхадам наступнага альбома Rammstein здымае новы кліп «Mein Teil», а крыху пазней і сам альбом. Сусветны тур здзейснены ў гэтым жа годзе. Канцэрты ў рамках тура суправаджаліся вогненным, светавым, лазерным шоу, а таксама тэатральнымі сцэнамі. 28 кастрычніка 2005 выходзіць наступны, пяты альбом гурта. У 2006 годзе выходзіць DVD «Volkerball» з канцэртнымі запісамі.
Liebe ist für alle da
Пасля доўгага перарыву стала вядома, што на кастрычнік 2009 запланаваны выпуск шостага альбома Rammstein. 18 верасня выйшаў сінгл «Pussy», а ўжо 16 кастрычніка свет убачыў і сам альбом «Liebe Ist Fur Alle Da» (Каханне для ўсіх). Альбом, як потым аказалася, стаў самым скандальным за ўсю гісторыю гурта. Па-першае, кліп «Pussy», у якім прысутнічаюць устаўкі з парнафільмаў. Кліп быў забаронены для паказу па тэлебачанні. Па-другое, тэкст кампазіцыі «Ich Tu Dir Weh» паказаўся, на думку нямецкага дзяржаўнага камітэта па СМІ, небяспечным для моладзі. Тэкст песні змяшчаў элементы садамазахізму і насілля. Вокладка альбома была прызнана непрыстойнай і на продаж альбома ў Германіі быў накладзены ўзроставы цэнз.
Канцэрты
У канцэртным туры «Liebe Ist Fur Alle Da» у спісе, між іншых, упершыню аказваецца і Беларусь. Гэта навіна вызвала даволі актыўную рэакцыю з боку прадстаўнікоў савета ветэранаў і грамадскага савета па маральнасці, якія вырашылі дабівацца адмены канцэрта. Сярод моладзі, у сваю чаргу, гэта заява падвергнулася крытыцы. 25 лютага 2010 міністр культуры Павел Паўлавіч Латушка заявіў, што не бачыць пагроз і прычын для адмены канцэрта. 7 сакавіка на «Мінск-Арэне» канцэрт усе ж такі адбыўся. Канцэрт наведалі 11.000 чалавек.
Шайтанка (Адэская вобласць)
Шайтанка (Шайта́нка) — вёска ў Любашыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
NGC 927
NGC 927 (іншыя абазначэнні — UGC 1908, MCG 2-7-9, MK 593, ZWG 439.9, IRAS02239+1155, PGC 9292) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Касманаўтыка Ізраіля
Касманаўтыка Ізраіля — касмічная праграма Ізраіля і ўдзел гэтай дзяржавы ў даследаванні і засваенні космасу. Ізраільская касмічная праграма мае як ваенную сферу прымянення (выкарыстанне войскам), так і мірнае поле прымянення.
Віндэльвен
Віндэльвен (Vindelälven) — рака на поўначы Швецыі, галоўны (левы) прыток р. Умэ Эльв. Даўжыня каля 450 км, плошча басейна каля 13 тыс. км². Бярэ пачатак у Скандынаўскіх гарах на вышыні каля 1100 м. Сілкаванне снегавое і дажджавое. Сярэднегадавы расход каля 190 м³/сек. Цячэ ў вузкай даліне; шмат вадаспадаў. Працякае праз шэраг азёр; найбуйнейшае з іх — Стур-Віндэльн, ніжэй якога Віндэльвен выкарыстоўваецца для сплаву леса.
Касманаўтыка Ізраіля
Касмадром Пальмахім
Касмадромам Ізраіля з'яўляецца Дадзеная база знаходзіцца побач з кібуцам Пальмахім, непадалёк ад гарадоў Рышон-ле-Цыён і Яўне. Авіябаза Пальмахім выкарыстоўваецца не толькі як авіябаза ВПС Ізраіля, але і як касмадром, з якога запускаюцца ракеты «Шавіт». Было ўсяго 9 запускаў.
Бхотыя
Бхотыя (саманазва भोटिया) — група малых этнічных супольнасцяў у Бутане, Непале, Індыі, якая жыве ўздоўж паўднёвых хрыбтоў Гімалаяў. Гавораць на мове бхот цэнтральна-тыбецкай падгрупы цэнтральнай групы сіна-тыбецкай сям'і, якая мае мноства дыялектаў. Большасць - будысты, частка (у Індыі) — індуісты і сікхі. У Бутане бхотыя складаюць аснову насельніцтва і фарміруюць большасць бутанскай нацыі. Агульная колькасць (2011 г.) - каля 323 тыс. чал.
Традыцыйныя заняткі — тэрасавае ручное і ворнае земляробства (пшаніца, ячмень, проса, бульба, рэдзька) і адгоннае высакагорная жывёлагадоўля (які-дзо, авечкі, козы і інш.). Асноўную земляробчую працу рабілі жанчыны. Развіты караванны гандаль соллю, воўнай, збожжам. Захоўваецца родаплемянны падзел. Шлюб пераважна патрылакальны. У мінулым распаўсюджана паліандрыя (у Бутане забаронена законам). Сям’я малая нуклеарная.
У далінах жывуць у каменных шматсямейных жытлах з плоскім дахам і ўнутраным дваром. На паўночным усходзе Непала дамы двухпавярховыя, з унутраным дваром і плоскім дахам з тоўстых прутоў, зверху ўтрамбаваных глінай. На першым паверсе знаходзіцца хлеў. Сцены атынкаваны і пафарбаваны ў белы і чырвоны колер. Вокны на другім паверсе. У пастухоў распаўсюджаны чорны тыбецкі намёт з воўны. Адзенне падобнае да адзення шэрпа.
Асноўнае харчаванне — цзамба (мука з прасмажанага зерня ячменю, завараная вадзяным кіпенем або гарачым малаком), малочныя прадукты, мяса, гародніна. Ужываюць чай з малаком і соллю, яйкамі, маслам; чан або цам (піва з ячменю). Распаўсюджаны культ гор. У Кумаоне (Індыя) бхотыя адрозніваюцца ад астатніх індуістаў тым, што ядуць ялавічыну.
Налывайкіўка
Налывайкіўка (Налива́йківка) — вёска ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
ФК Ам’ен
«Ам’ен» (Amiens) — французскі футбольны клуб з горада Ам’ен. Заснаваны ў 1901 годзе. Фіналіст Кубка Францыі (2001).
Вышыня над узроўнем мора
Вышыня над узроўнем мора — каардыната ў трохмернай прасторы, паказвае, на якім узроўні адносна прынятага за нуль узроўня мора знаходзіцца той або іншы аб'ект.
Самая высокая кропка сушы — гара Эверэст у Гімалаях, яе вышыня 8844,43 метры над узроўнем мора.
У Беларусі самая нізкая кропка знаходзіцца на Нёманскай нізіне (80 м), самая высокая — гара Дзяржынская ці Святая (345 м) на тэрыторыі Мінскага ўзвышша.
Ліцейны мост
Ліцейны мост (Литейный мост) — мост цераз Няву ў Санкт-Пецярбургу. Агульная працягласць - 396 м. Злучае цантральную частку горада (па восі Ліцейнага праспекта) з Выбаргскай стараной (вуліца Акадэміка Лебядзева). У раёне моста Нява дасягае максімальнай глыбіні — 24 метры.
Рональд Хэберлі
'''Рональд Л. Хэберлі''' (Ronald L. Haeberle; нар. 1940/1941, Кліўленд, Агаё, ЗША) — амерыканскі ваенны фатограф, аўтар здымкаў ахвяр масавага забойства ў Сангмі, здзейсненага амерыканскімі салдатамі ў 1968 годзе падчас В’етнамскай вайны.
Ранняе жыццё
Аб папярэдняй біяграфіі практычна няма інфармацыі. Вядома, што нарадзіўся прыкладна ў 1940 ці 1941 годзе ў горадзе Кліўленд, штат Агаё.
Падзеі ў Сангмі
16 сакавіка 1968 года Хэберлі разам з ротай С («Чарлі») 1-га батальёна 20-га пяхотнага палка амерыканскай арміі высадзіўся ў раёне вясковай абшчыны Сангмі, дзе стаў сведкам масавага забойства мірных жыхароў.
У яго было два фотаапараты: армейскім ён здымаў чорна-белыя фатаграфіі, а асабістым рабіў каляровыя. У Сангмі былі абодва. Пасля звальнення з вайсковай службы і вяртання ў родны Кліўленд Хэберлі захаваў каляровыя здымкі, аднак не паказваў іх да лістапада 1969 года, калі масавае забойства атрымала агалоску. Ён звязаўся са сваім школьным сябрам, які працаваў рэпарцёрам у кліўлендскай газеце The Plain Dealer. Газета апублікавала здымкі ў чорна-белым колеры і дапамагла Хэберлі прадаць правы на каляровыя здымкі часопісу Life, нямецкаму Stern і лонданскай Sunday Times. Пазней, падчас судовага працэсу, выступаючы сведкам абвінавачвання, ён пацвердзіў, што асабіста бачыў, як амерыканскія салдаты расстрэльвалі мірных жыхароў. У дакладзе камісіі Уільяма Пірса, якая расследавала абставіны злачынства, гаварылася, што фатограф хаваў ад уладаў здымкі, нягледзячы на абавязак паведамляць аб відавочных ваенных злачынствах. Аднак па словах самога Хэберлі, ён хаваў фатаграфіі, баючыся, што яны будуць проста знішчаныя ўладамі.
Пасля вайны
У 2000 і 2011 годзе вяртаўся ў В’етнам у якасці турыста.
Улетку 2012 года наведаў В’етнам і вёсачку Сангмі, дзе ён сустрэўся з Чан Ван Дук, які перажыў бойню 1968 года.
Аўстрыя
А́ўстрыя (Österreich ), Рэспу́бліка А́ўстрыя (Republik Österreich) — дзяржава ў цэнтры Еўропы. Назва краіны паходзіць ад старажытнанямецкага Ostarrichi — «ўсходняя краіна». На поўначы мяжуе з Чэхіяй, на паўночным усходзе — са Славакіяй, на ўсходзе — з Венгрыяй, на поўдні — са Славеніяй і Італіяй, на захадзе — з Ліхтэнштэйнам, Швейцарыяй і Германіяй.
Этымалогія назвы
Назва краіны паходзіць ад старажытнанямецкага Ostarrichi — «усходняя краіна». Назва «Аўстрыя» ўпершыню згадваецца ў дакуменце ад 1 лістапада 996 года.
Чырвоны колер дзвюх палос на сцягу сімвалізуе кроў патрыётаў, пралітую ў барацьбе за свабоду і незалежнасць Аўстрыйскай Рэспублікі. Белы колер — сімвал ракі Дунай, бягучай з захаду на ўсход.
Аўстрыйскі сцяг з’яўляецца адным з самых старажытных дзяржаўных знакаў у свеце. Паводле падання, у 1191 годзе, падчас адной з бітваў трэцяга крыжовага паходу, бялюткая кашуля Леапольда V цалкам была ўся запырскана крывёю. Калі ж герцаг зняў з сябе шырокі пояс, на кашулі ўтварылася белая паласа. Спалучэнне гэтых колераў стала яго сцягам, а ў будучыні сцягам Аўстрыі.
У гонар Аўстрыі названы астэроід (136) Аўстрыя, адкрыты 18 сакавіка 1874 года аўстрыйскім астраномам Іаганам Палізай ў Аўстра-Венгерскай марской абсерваторыі ў Пуле.
Дзяржаўны лад
Кіраўніком дзяржавы з’яўляецца Федэральны прэзідэнт, абіраецца на 6 гадоў. Урад узначальвае Федэральны канцлер. Члены ўрада прызначаюцца прэзідэнтам.
Парламент Аўстрыі — двухпалатны Федэральны сход (Bundesversammlung), які складаецца з Федэральнага савета і Нацыянальнага савета.
Федэральны савет — Бундэсрат (64 месцы). Дэпутаты выбіраюцца ландтагамі — парламентамі зямель. Землі прадстаўлены рознай колькасцю дэпутатаў (ад 3 да 12) у залежнасці ад колькасці насельніцтва. Тэрмін паўнамоцтваў дэпутата бундэсраце — 4 ці 6 гадоў у залежнасці ад тэрміну паўнамоцтваў абраў іх ландтага.
Нацыянальны савет — Нацыянальрат (183 месцы). Дэпутаты абіраюцца па прапарцыйна-спісачнай сістэме. Тэрмін паўнамоцтваў — 5 гадоў.
Канстытуцыйны суд Аўстрыі — першы ў свеце асобны канстытуцыйны суд (1920). Фарміруецца прэзідэнтам па прадстаўленні ўрада і абедзвюх палат. Мае таксама паўнамоцтвы вырашаць спрэчку паміж землямі (або землямі і федэральным цэнтрам), а таксама выносіць імпічмент вышэйшым службовым асобам.
Гісторыя
У 788 годзе тэрыторыя была ўключана ў імперыю Карла Вялікага.
Назву «Аўстрыя» ўпершыню згадваецца ў дакуменце ад 1 лістапада 996.
Дом Габсбургаў, з праўленнем якога звязаны росквіт Аўстрыйскага дзяржавы, прыйшоў да ўлады ў XIV стагоддзі, а з 1438 па 1806 гады эрцгерцагі аўстрыйскія насілі тытул імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі.
З 1156 года Аўстрыя — герцагства, з 1453 — эрцгерцагства, з 1804 — імперыя Габсбургаў, у 1867—1918 гг. — Аўстра-Венгрыя (дуалістычная — двуадзіная манархія).
Аўстрыйская Рэспубліка ўтварылася ў лістападзе 1918 года пасля распаду Аўстра-Венгерскай манархіі.
У 1938 адбылося яе гвалтоўнае, але разам з тым мірнае далучэнне да нацысцкай Германіі (аншлюс).
Пасля Другой сусветнай вайны Аўстрыя часова страціла незалежнасць, будучы падзеленай на чатыры акупацыйныя зоны паміж Францыяй, ЗША, Вялікабрытаніяй і СССР.
Перамовы аб аднаўленні незалежнасці пачаліся ў 1947, але толькі ў 1955 Аўстрыя зноў стала цалкам незалежнай дзяржавай па Дзяржаўнай дамове ад 15 мая 1955. У кастрычніку таго ж года прыняты закон аб пастаянным нейтралітэце Аўстрыі.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Аўстрыя складаецца з 9 федэральных земляў: (Бургенланд, Карынтыя, Ніжняя Аўстрыя, Верхняя Аўстрыя, Зальцбург, Штырыя, Ціроль, Форарльберг) і горад Вена. Землі падзяляюцца на 80 раёнаў, якія складаюцца з 2100 абшчын.
Геаграфія
Дзяржава ў Цэнтральнай Еўропе. Плошча краіны 83 871 км². Аўстрыя — пераважна горная краіна (на 70 %): сярэдняя вышыня над узроўнем мора складае каля 900 м. Большую частку Аўстрыі занімаюць усходнія Альпы, якія ў сваю чаргу падзяляюцца на Альпы Паўночнага Ціроля і Зальцбургскія Альпы на поўначы; Цылертальскія і Карнійскія Альпы на поўдні. Вышэйшы пункт — гара Гросглокнер (3797 метраў), на ёй знаходзіцца і адзін з найбуйнейшых у Еўропе ледавікоў — Пастэрцэ. Азёры: Нойзідлер, Мільштэтэр-Зэ.
Насельніцтва
Насельніцтва — 8,151 млн чалавек. Згодна з перапісам 2006 г., найбуйнейшая этнічная група — нямецкамоўныя аўстрыйцы — складаюць 88,6 % насельніцтва краіны. Асноўная афіцыйны мова — нямецкая. Размоўная і афіцыйная мова аўстрыйцаў істотна адрозніваецца ад афіцыйнай нямецкай мовы Германіі (Гл. Нямецкая мова ў Аўстрыі). Гутарковыя аўстрыйскія дыялекты блізкія да баварскга дыялекту Германіі і да нямецкай мовы Швейцарыі.
Рэлігія
Згодна з перапісам 2001 г., 73,6 % аўстрыйцаў — каталікі, 4,7 % — лютэране, 6,5 % насельніцтва ставіцца да іншых рэлігійных канфесій (іслам — 4,2 %, праваслаўная царква — 2,2 %, іўдаізм — 0, 1 %; усяго зарэгістравана 12 канфесій, у тым ліку 3 тыс. сікхаў (2009) [6]), 12 % насельніцтва не адносяць сябе ні да адной з канфесій (у 1991 такіх было толькі 8,6 %).
Рэлігійныя арганізацыі
Найбуйнейшая рэлігійная арганізацыя Аўстрыі — Рымска-каталіцкая Царква. Дзяржава падтрымлівае царкву, у краіне існуе 1 % царкоўны падатак, які абавязаны плаціць усе грамадзяне краіны (грамадзянін вызваляецца ад выплаты падатку па пісьмовай заяве аб адмове ад каталіцтва). Рымска-каталіцкая Царква ў 2000 годзе мела 5651479 прыхільнікаў (72,1 % насельніцтва).
Другой па колькасці з’яўляецца Евангелічная Царква Аўгсбургскага і Гельвецінскага вызнання (ЕЦАіГВ), якая аб’ядноўвае дзве аўтаномныя адна ад адной Царквы лютэран і рэфарматаў. Лютэране і рэфарматары канчаткова атрымалі права свабоднага вызнання сваіх веравучэнняў толькі ў 1781 г., а цалкам зраўняныя ў правах з каталікамі яшчэ праз стагоддзе.
Каля паловы пяцідзесятнікаў Аўстрыі (17 тыс. ) не з’я ўляюцца грамадзянамі гэтай краіны і наведваюць эмігранцкія суполкі (у першую чаргу — румынскія, а таксама філіпінскія, бразільскія, нігерыйскія, карэйскія і інш.).
Па ўласных дадзеных адпаведных арганізацый у Аўстрыі маюцца 299 суполак Сведак Іеговы з 33099 вернікамі, якія наведалі іх сходы ў 1999 г. (з іх ахрышчаны паводле абраду Сведак Іеговы 20577), 5000 грэка-каталікоў (2000 г.), 3889 мармонаў (2000 г.), 47 суполак адвентыстаў сёмага дня з 3596 вернікамі, 19 суполак баптыстаў з 1130 актыўнымі прыхільнікамі (2000 г.; агульная колькасць баптыстаў у 1,5-2 разы больш), 8 суполак менанітаў з 360 вернікамі.
Навука
Аўстрыя падарыла свету вялікую колькасць знакамітых вучоных, сярод якіх такія вядомыя розумы 19 стагоддзя, як Людвіг Больцман, Эрнст Мах, Віктар Франц Гес і Крысціян Доплер. У 1920-30-х уклад такіх вучоных як Лізэ Майтнер, Эрвін Шродзінгер і Вольфганг Паўлі стаў ключавым у развіцці атамнай фізікі і квантавай механікі.
Акрамя фізікаў у Аўстрыі таксама нарадзіліся два найвялікшых філосафа 20 стагоддзя — Людвіг Вітгенштэйн і Карл Попер. Біёлагі Грэгар Іаган Мендэль і Конрад Лорэнц, а таксама матэматык Курт Гёдэль і канструктар Фердынанд Паршэ таксама былі аўстрыйцамі.
Пачынаючы з вядомага сярэднявечнага вучонага Парацэльса, асноўнымі напрамкамі даследаванняў аўстрыйскіх вучоных заўсёды былі медыцына і псіхалогія. Такія выдатныя ўрачы як Тэадор Більрат, Клеменс фон Піркет і Антон Эйсельсберг былі прадстаўнікамі Венскай медыцынскай школы ў 19 стагоддзі. Таксама шырока вядомыя аўстрыйскія псіхолагі Зігмунд Фрэйд, Альфрэд Адлер, Паўль Вацлавік, Ганс Аспергер і псіхіятр Віктар Франкл.
У развіццё Аўстрыйскай школы эканомікі, якая з’яўляецца адным з канкуруючых напрамкаў сучаснай эканамічнай тэорыі, зрабілі ўклад такія эканамісты як Іозеф Шумпетэр, Эйген фон Бём-Баверк, Людвіг фон Мізес, Фрыдрых фон Хаек.
У цяперашні час фундаментальнымі даследваннямі займаецца Аўстрыйская акадэмія навук, заснаваная ў 1847. У яе склад уваходзяць Інстытут параўнальнага даследвання паводзінаў імя К. Лорэнца, Міжнародны інстытут прыкладнога сістэмнага аналізу і іншыя. Усяго ў Аўстрыі каля 2200 навуковых устаноў, у якіх працуе прыкладна 25 тыс. чалавек. Аўстрыя актыўна ўдзельнічае ў міжнароднай навуковай кааперацыі: на яе рахунку больш за 1000 даследчых праектаў рамачнай праграмы ЕС.
Эканоміка
Перавагі:
Слабыя бакі:
Аўстрыя — развітая індустрыяльна-аграрная краіна. Яна адносіцца да ліку найбольш развітых дзяржаў Еўропы. ВУП на душу насельніцтва ў 2002 годзе склаў 24,7 тыс. еўра (у цэнах 1995 года). Гэты паказчык пастаянна расце (у 1990 годзе ён быў роўны 20,1 тыс., у 1995 — 21,4 тыс. еўра), а па бягучых цэнах і па парытэту пакупніцкай здольнасці ў 2001 годзе — 28,2 тыс. долараў ЗША (пры сярэднім па ЕС 25,5 тыс.). Тым самым Аўстрыя апярэджвала Швецыю, Вялікабрытанію, Італію, Францыю, Германію, а саступала толькі Даніі, Нідэрландам, Ірландыі і Люксембургу.
Аб’ём ВУП у бягучых цэнах у 2010 годзе склаў 284 млрд еўра. ВУП на душу насельніцтва склаў у 2010 годзе 33,85 тыс. еўра. Вытворчасць ВУП на 1 занятага ў 2010 годзе (прадукцыйнасць працы) — 77,6 тыс. Еўра.
Аўстрыйская эканоміка адрозніваецца параўнальна нізкім узроўнем інфляцыі (у 2002 годзе — 1,8 %) і беспрацоўя (у 2000 годзе — 3,7 % ад колькасці працаздольнага насельніцтва, у 2002 годзе — 4,3 %). Індэкс спажывецкіх цэн у 2002 годзе да 1996 годзе склаў 108,8, тады як у ЕС у цэлым — 110,8.
Прыкладна 2,2 % ВУП вырабляецца ў сельскай і лясной гаспадарцы, 32,3 % — у прамысловасці, энергетычнай гаспадарцы і будаўніцтве, 65,5 % — у сферы паслуг, гандлі, на транспарце і ў сувязі, у банкаўскай і страхавой сістэме. Адна трэцяя частка аб’ёму прамысловай вытворчасці прыпадае на дзяржаўны сектар эканомікі.
Тым не менш, у аўстрыйскай эканоміцы існуе шэраг праблем, звязаных з еўрапейскай інтэграцыяй. Асаблівы непакой выклікае аграпрамысловы сектар у сувязі з новымі ўмовамі канкурэнтнай барацьбы, якая дыктуецца краінамі адзінай Еўропы. Палітыка цэн і кватавання ЕС спрыяе балючай трансфармацыі сельскай гаспадаркі, што выклікае ўсё больш жорсткае супрацьдзеянне з боку аўстрыйскіх фермераў. У выніку курсу Аўстрыі ў рамках адзінай сельскагаспадарчай палітыкі ЕС нерэнтабельнымі апынуліся 69 % усіх сельскагаспадарчых угоддзяў.
Агульны аб’ём назапашаных прамых замежных інвестыцый у Аўстрыі па стане на канец 2001 года ацэньваўся ў 23-24 млрд еўра. З іх каля 45 % прыпадае на ФРГ, 28 % — на іншыя краіны ЕС, 12 % — на Швейцарыю і Ліхтэнштэйн, 7 % — на ЗША і Канаду і 8 % — на іншыя краіны.
Прыцягваючы замежныя інвестыцыі і супрацоўнічаючы з замежнымі партнёрамі, аўстрыйскія кампаніі фармуюць важнейшыя тэхналагічныя галіны, якія практычна адсутнічалі ў эканоміцы краіны (тэлекамунікацыйнае абсталяванне).
Транспарт
Транспартная сістэма Аўстрыі выдатна развіта і эфектыўная.
Аўстрыя з’яўляецца адной з найбольш развітых чыгуначных дзяржаў Еўропы. Працягласць чыгунак складае звыш 6000 км. Аўстрыйская федэральная чыгунка па праве ганарыцца бездакорнай выразнасцю і дакладнасцю руху цягнікоў.
Сетка Bundesbus (сетка дзяржаўных аўтобусаў) нічым не горш чыгуначнай сеткі і часта выкарыстоўваецца для здзяйснення невялікіх паездак паміж населенымі пунктамі і выездаў на прыроду. Да некаторых лыжных курортаў у Ціролі і Форарльбергу можна дабрацца толькі на аўтобусе ці машыне.
Кампаніі па арэндзе машын маюць філіялы ва ўсіх буйных гарадах краіны. Мясцовыя дарогі знаходзяцца ў выдатным стане, але на горных дарогах неабходна выконваць асцярожнасць. Рух у Аўстрыі правабаковы.
У некалькіх буйных аўстрыйскіх гарадах існуе трамвайны транспарт: у Вене, Гмундзене, Граце, Інсбруку, Лінцы. Трамвайная сістэма, якая існавала ў Зальцбургу, зачынена.
Горнымі відамі транспарту з’яўляюцца: фунікулёры, лыжныя ліфты, лінныя дарогі і лінныя пад’ёмнікі.
Турызм
Аўстрыю адносяць да Альпійскага турысцкага раёна заходнееўрапейскай зоны Еўрапейскага рэгіёну. Аўстрыя — краіна традыцыйнага зімовага турызму. Сёння для Аўстрыі турызм з’яўляецца асноўнай крыніцай прыбытку, пакрывае традыцыйна адмоўнае гандлёвае сальда. У гэтай галіне працуюць 70 тыс. сярэдніх і дробных турысцкіх прадпрыемстваў (гасцініцы, рэстараны, курортна-лячэбныя ўстановы, басейны і пляжы) занята 350 тыс. чал. Па ўдзельнай вазе валавых паступленняў ад турызму ў ВУП (больш за 6 %) Аўстрыя займае адно з вядучых месцаў у свеце, а па даходах ад турысцкага сектара эканомік малых краін Еўропы трывала ўтрымлівае лідзіруючыя пазіцыі.
Узброеныя сілы
Узброеныя сілы Аўстрыі — Аўстрыйскае федэральнае войска (Österreichisches Bundesheer), складаецца з сухапутных сіл (уласна Аўстрыйскае федэральнае войска) і Аўстрыйскіх паветраных сіл (Östereichische Luftstreitkräfte). Агульная колькасць узброеных сіл каля 49 тыс. чалавек (2004), складаюцца з сухапутных войскаў і ВПС. Узброеныя сілы ўзначальвае генеральны інспектар, які падпарадкоўваецца міністру нацыянальнай абароны (грамадзянская асоба, прадстаўнік кіруючай партыі). У ваенны час прэзідэнт становіцца вярхоўным галоўнакамандуючым. У краіне 9 ваенных акругаў, тэрытарыяльна супадальных з адміністрацыйным дзяленнем. Камплектаванне ўзброеных сіл ажыццяўляецца на аснове закона аб усеагульнай вайсковай павіннасці і па найму. Прызыўны ўзрост — 18 гадоў, па найму — 16. Працягласць тэрміновай службы з 2007 года — 6 месяцаў, пасля якой ваеннаабавязаныя да 50-гадовага ўзросту прыцягваюцца для ўдзелу ў ваенных вучэннях па плане Міністэрства абароны (не больш за 60 сутак). Агульная колькасць ваеннаабавязаных, прыдатных да ваеннай службы — 1,9 млн чалавек (2004).
Віа дэль Бабуіна
Віа дэль Бабуіна (Via del Babuino) — вуліца ў гістарычным цэнтры Рыма, якая злучае П'яцца дэль Попала з плошчай Іспаніі. Найбліжэйшыя станцыі метро — «Фламіна — П'яцца-дэль-Попала» і «Спанья» на лініі A. Паралельна з віа дэль Бабуіна праходзіць віа Маргута.
Гісторыя
Вуліца існавала ўжо ў XIV стагоддзі і была вядомая як вуліца Неапальскага саду (via dell’Orto di Napoli) і віа дэль Кавалета (via del Cavalletto). У 1525 годзе пад кіраўніцтвам Папы Клімента VII вуліца была рэстаўравана і стала звацца віа Клеменціна ў яго гонар. У 1540 годзе яна была пераназвана ў віа Пааліна ў гонар Папы Паўла III. У 1571 годзе па загаду Пія V на вуліцы быў устаноўлены фантан са статуяй Сілена, якая была настолькі пачварнай і была падобнай на малпу, чым набыла вядомасць сярод гараджан і дала назву ўсёй вуліцы.
Аўстрыя
Узброеныя сілы
На ўзбраенні: танкі Leopard 2, транспартная авіяцыя — C-130 Hercules, шрубалёты UH-60 Black Hawk, шматмэтавыя знішчальнікі Eurofighter Typhoon.
Выдаткі на абарону каля (2005) 1,5 млрд USD (0,9 % ад ВУП).
Беларуска-аўстрыйскія адносіны
Дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Аўстрыйскай Рэспублікай устаноўлены ў лютым 1992 года. З 1993 года ў Аўстрыі функцыянуе Пасольства Беларусі.
У рамках двухбаковага палітычнага дыялогу праводзяцца кансультацыі на розных узроўнях паміж знешнепалітычнымі ведамствамі Рэспублікі Беларусь і Аўстрыйскай Рэспублікі. Створана Беларуска-Аўстрыйская камісія па гандлёва-эканамічным супрацоўніцтве.
З 2006 года ў Аўстрыі дзейнічае грамадская арганізацыя «Аўстрыйска-Беларускае таварыства», якое з’яўляецца членам Аўстрыйскага аб’яднання таварыстваў дружбы з замежнымі краінамі.
Бакамі сфарміравана дагаворна-прававая база беларуска-аўстрыйскіх адносін, якая ўключае 13 дагавароў. У рамках развіцця рэгіянальных сувязяў падпісана пагадненне аб супрацоўніцтве паміж Мінскай вобласцю і федэральнай зямлёй Карынція. Актыўна ўзаемадзейнічаюць Гомельская вобласць і федэральная зямля Форарльберг. Аўстрыйскі горад Штокераў з’яўляецца пабрацімам Баранавічаў.
У 2013 годзе аб’ём тавараабароту паміж Беларуссю і Аўстрыяй ўпершыню ў гісторыі двухбаковых адносін дасягнуў 374,5 млн долараў ЗША (128,6 % да 2012 года), аб’ём беларускага экспарту склаў 28,8 млн долараў (142,6 %), імпарту — 345,7 млн.долараў (127,5 %).
23-25 студзеня 2014 года былы прэзідэнт Аўстрыйскай акадэміі навук Г.Манг наведаў г. Мінск для ўдзелу ва ўрачыстых мерапрыемствах, прымеркаваных да 85-годдзя з дня заснавання Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі і да Дня беларускай навукі.
Кумаон
Кумао́н (कुमाऊं) — гістарычная вобласць у Паўночных Гімалаях. У наш час вылучаецца раён Кумаон у складзе індыйскага штата Утаракханд, населены пераважна народам кумаоні. Галоўны цэнтр - горад Наініталь.
Кумаон сфарміраваўся ў X ст. першапачаткова як дзяржава дынастыі Чанд, якая ў канцы XVII ст. трапіла ў васальную залежнасць ад Імперыі Вялікіх Маголаў. У 1791 г. яна была заваявана гаркханцамі. У 1815 г. — брытанцамі, якія далучылі гэтыя землі да сваіх уладанняў у Індыі. З 2000 г. у складзе Утаракханда.
Каардынаты: 29.1°N, 79.11667°W.
Шкарбынка
Шкарбынка (Шкарби́нка) — вёска ў Любашыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Томаш Пекгарт
То́маш Пе́кгарт (нар., Сушыцы, Чэхаславакія) — чэшскі футбаліст, нападнік польскага клуба «Легія» з Варшавы і нацыянальнай зборнай Чэхіі.
Клубная кар’ера
Ураджэнец горада Сушыцы, Пекгарт навучаўся футболу ў школе гарадской каманды «Сушыцы», а таксама выступаў за клуб «Клатаві». У 2003 годзе ён паступіў у акадэмію пражскай «Славіі», у якой навучаўся да 2006 года. Летам 2006 года ён адправіўся ў Англію на стажыроўку ў акадэмію каманды «Тотэнхэм Хотспур». Выступаючы за каманду акадэміі, Томаш правёў 20 гульняў, забіўшы 19 мячоў. У рэзервовай камандзе ён правёў 12 гульняў, але з-за траўмы выбыў са строю. Адзін з яго галоў стаў пераможным у матчы супраць «Ланса» ў лістападзе 2006 года.
У жніўні 2008 года Пекгарт падпісаў кантракт з «Саўтгемптанам», клубам з Футбольнай лігі Англіі. Паводле гэтага дагавора, аднак, ігрок выступаў на правах арэнды да студзеня 2009 года. 14 верасня 2008 года Томаш дэбютаваў у складзе «Саўтгемптана», выйшаўшы на замену ў матчы супраць «Куінз Парк Рэйнджэрс», які яго каманда прайграла з лікам 4:1. Першы гол ён забіў у гульні супраць «Іпсвіч Таўн», давёўшы выніковы лік да 2:2. У склад «шпор» ён вярнуўся ў студзені 2009 года і зноў на правах арэнды адправіўся гуляць у іншы клуб, на гэты раз у родную «Славію», падпісаўшы з ёй кантракт тэрмінам на год у самы апошні дзень трансфернага акна.
12 студзеня 2010 года клуб «Баўміт» падпісаў кантракт з Томашам на тры з паловай гады. Сума, выплачаная за пераход іграка, не выдавалася. Праз паўгода Томаш адправіўся ў «Спарту» на правах арэнды.
Федэральная зямля
Федэральная зямля:
Томаш Пекгарт
Клубная кар’ера
З 1 ліпеня 2011 года Томаш з’яўляўся іграком нямецкага клуба «Нюрнберг». 28 жніўня 2014 года ігрок падпісаў трохгадовы кантракт з нямецкім клубам «Інгальштат 04», які выступаў у Бундэслізе 2. У сезоне 2014/15 разам з «Інгальштатам» выйграў Другую Бундэслігу. У лютым 2016 года перайшоў у грэчаскі АЕК.
Федэральная зямля
Земја
Томаш Пекгарт
Клубная кар’ера
У ліпені 2017 года далучыўся да дзейнага чэмпіёна Ізраіля — клуба «Хапаэль» з Беэр-Шэвы. У жніўні 2018 года перайшоў у клуб іспанскай Сегунды «Лас-Пальмас», а ў лютым 2020 года падпісаў кантракт з варшаўскай «Легіяй», разам з якой двойчы стаў чэмпіёнам Польшчы. У жніўні 2022 года падпісаў двухгадовы кантракт з турэцкім «Газіянтэпам», аднак ужо ў лістападзе пакінуў клуб, а ў студзені 2023 года вярнуўся ў «Легію».
Марскі праспект (Санкт-Пецярбург)
Марскі праспект — праспект у Петраградскім раёне Санкт-Пецярбурга. Ідзе па Крастоўскім востраве ад праспекта Дынама да Рухінай вуліцы.
З 1849 года цяперашні Марскі праспект называўся Сярэдняй Вялікай алеяй, бо праходзіў па цэнтры вострава паміж сучаснымі Крастоўскім і Канстанцінаўскім праспектамі; да апошняга ад Марскога праспекта ішла вуліца Касая дарожка.
Алея выходзіла да мора, але ў 1889 годзе з яе вылучылася Батарэйная дарога.
У 200-годдзе Санкт-Пецярбурга Сярэднюю Вялікую алею перайменавалі ў Марскі праспект, нягледзячы на ​​тое, што праспект не дасягаў мора і пераходзіў у Батарэйную дарогу.
З 1930-х гадоў і Батарэйная дарога перастала выходзіць да мора, бо ў яе заканчэнні пабудавалі стадыён.
Нэбэлыця
Нэбэлыця (Небели́ця) — вёска ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.