cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Непакойчыцы
Фауна
Іхціяфауна рэчышча ракі і іншых вадаёмаў заказніка прадстаўляе не менш чым 30 відаў рыбы. У апошнія гады назіраецца тэндэнцыя да павелічэння як яе запасаў, так і разнастайнасці. Найбольш тыповымі аб'ектамі рыбнай лоўлі з'яўляюцца лешч, гусцяра, карась серабрысты, акунь, шчупак, плотка, краснапёрка. Сустракаюцца і такія каштоўныя віды, адчувальныя да забруджвання вады, як сом звычайны, судак, жэрах.
Беспазваночныя жывёлы адзначаны многімі сотнямі відаў. Варта лічыць звычайным відам красотку бліскучую і махаона (Чырвоная кніга Рэспублікі Беларусь).
Літаратура
Кніга «Памяць. Жабінкаўскі раён», Мінск, 1999
Нацыянальны парк Тангарыра
Тангарыра (Tongariro National Park) — самы стары нацыянальны парк у Новай Зеландыі, размешчаны ў цэнтральнай частцы Паўночнага Вострава.
Гісторыя
Парк быў створаны ў 1894 годзе, плошча 76.5 тыс. га. У 1993 годзе Тангарыра стаў першым аб'ектам, якія адносяцца да культурных ландшафтаў, быў уключаны ў Спіс сусветнай спадчыны згодна з новымі перагледжаным крытэрыямі. Горы на тэрыторыі парку маюць культурнае і рэлігійнае значэнне для народа маоры і сімвалізуюць духоўныя сувязі паміж гэтай супольнасцю і прыродай вострава. У парку прысутнічаюць актыўныя і патухлыя вулканы, для яго характэрны шырокі дыяпазон экасістэм.
Іштван Доба
І́штван До́ба (István Dobó, каля 1502 — 1572, Срэдняе, Аўстра-Венгрыя, цяпер Украіна) — венгерскі ваенны, які праславіўся гераічнай абаронай Эгерскай крэпасці супраць турэцкіх войскаў у 1552 годзе.
Родам са шляхетнай сям'і з поўначы Венгрыі. Сын Домакаша Доба (Domokos Dobó) і Сафіі Цекеі (Zsófia Cékei). Адзін з шасці дзяцей (Ферэнц, Ласла, Іштван, Домакаш, Ганна і Каталін). 17 кастрычніка 1550 года ажаніўся з Шарай Шуяк (Sára Sulyok, дзеці Ферэнц і Крысціна).
Падтрымліваў Фердынанда I (кароль Чэхіі і Венгрыі з 1526 года) у яго барацьбе за прастол супраць ваяводы Янаша Запальяі і Асманскай імперыі.
У 1549 годзе стаў начальнікам гарнізона крэпасці Эгер. Пры яе абароне 9 верасня — 18 кастрычніка 1552 года разам з 2100 абаронцамі паспяхова супрацьстаяў націску 80-тысячнага турэцкага войска, чым сарваў план наступу турак на Вену. Ва ўзнагароду Фердынанд I дараваў Доба замкі Дэва (Déva, цяпер Дэва ў Румыніі) і Самашуйвар (Szamosújvár, цяпер Герла ў Румыніі) у Трансільваніі. У 1553 годзе Доба быў прызначаны ваяводай Трансільваніі. Калі яна аддзяліліся ў 1556 годзе ад Венгрыі Доба ў якасці кампенсацыі атрымаў у валоданне замак Лева (Léva, цяпер Левіцэ ў Славакіі).
Абвінавачаны ў здрадзе каралю Доба некалькі гадоў быў зняволены ў Пожані (цяпер Браціслава ў Славакіі). Турэмныя гады падарвалі яго здароўе, і неўзабаве пасля вызвалення ён сканаў.
Абароне крэпасці Эгер прысвечаны раман Гезы Гардані «Зоркі Эгера» (1901).
Гусакоў
Гусакоў — прозвішча.
Андронава (Вяземскі раён)
Андронава (Андроново) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Свільскі сельсавет
Назву Сві́льскі сельсавет маюць:
Хваціў
Хваціў (Хва́тів) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Праўда (Чэрвеньскі раён)
Гісторыя
Да 25 ліпеня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Дамавіцкага сельсавета.
30 ліпеня 1964 года вёска Драхча Буглацкая была перайменавана ў вёску Праўда.
IC 4346
IC 4346 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сант’Антоніа-дзі-Галура
Сант'Антоніа-дзі-Галура (Sant'Antonio di Gallura) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ольбія-Тэмпіа.
Насельніцтва складае 1658 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 20 чал./км². Займае плошчу 81 км². Паштовы індэкс — 7030. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Вялікі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Філіпа Брунелескі
Філіпа БРУНЕЛЕСКІ (Filippo Brunelleschi; 1377, Фларэнцыя —, ) — італьянскі архітэктар, скульптар, навуковец. Лічыцца пачынальнікам архітэктуры Адраджэння, які па-наватарску выкарыстоўваў традыцыі Антычнасці і сярэднявечнай італьянскай архітэктуры. Творы Ф. Брунелескі вызначаюцца дасканаласцю інжэнерна-тэхнічных характарыстык, гарманічнай яснасцю, дакладнасцю і строгасцю прапорцый.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і натарыуса. Паводле Манэтці, Брунелескі з ранняга ўзросту вучыўся чытанню, пісьму і ліку, а таксама латыні, бо бацька хацеў каб сын спадкаваў яго справу, а таксама выяўляў цікавасць да малявання і жывапісу і займаўся гэтым вельмі паспяхова. Калі, паводле звычаю, бацька вырашыў аддаць яго ў навучанне рамяству, Брунелескі сам выбраў ювелірную справу, і бацька, заўважыўшы здольнасці, з гэтым пагадзіўся. Вучыўся і працаваў у Фларэнцыі, хутка стаў прафесіяналам у ювелірным рамястве, выдатным спецыялістаў у чэрні, смальце, рэльефе па камяні, разьбярстве, граненні і паліроўцы каштоўных камянёў. У 1398 уступіў у цэх «Артэ дэла сэта» і стаў залатых спраў майстрам. Аднак уступленне ў цэх яшчэ не давала атэстата, ён атрымаў яго толькі шэсць гадоў праз, у 1404. Недзе да 1401 ён праходзіў практыку ў майстэрні вядомага ювеліра Лінарда дзі Матэа Дучы ў Пістойе. Калі ў 1401 абвясцілі конкурс на другія дзверы фларэнційскага Баптыстэрыя, ён, відаць, жыў ужо ў Фларэнцыі.
Паездка ў Рым разам з Данатэла, дзе абодва майстра вывучалі помнікі антычнага мастацтва, мела вырашальнае значэнне для Брунелескі ў выбары сваёй галоўнай справы. Але яго жыццё была звязаная не толькі з дойлідствам, але і з палітыкай. Брунелескі меў высокі маёмасны статус, дом у Фларэнцыі і зямельныя ўладанні ў яе наваколлях. Ён абіраўся ў кіруючыя органы Рэспублікі, з 1400 па 1405 — у Савет дэль Попала або Савет дэль Камуне. Затым, пасля 13-гадовага перапынку, з 1418 ён рэгулярна абіраўся ў Савет дэль Дуджэнта і адначасова ў адну з «палат» — дэль Попала або дэль Камуне, прычым не прапускаў амаль ні воднага паседжання.
Не адна з вялікіх будоўляў пачатых Брунелескі не была ім скончаная, на ўсіх ён быў заняты, усімі кіраваў адначасова і не толькі ў Фларэнцыі. Паралельна ён будаваў у Пізе, Пістойе, Прата — у гэтыя гарады ездзіў рэгулярна, часам некалькі разоў на год. Па яго праектах і пад яго кіраўніцтвам была збудавана цэлая сістэма ўмацаванняў у заваяваных Рэспублікай гарадах, на межах падпарадкаваных ёй або кантралюемых тэрыторый. Буйныя фартыфікацыйныя работы вяліся ў Пістойе, Луке, Пізе, Ліворна, Рыміні, Сіене, Сан-Джавані Валь д'Арноі і ў наваколлях гэтых гарадоў. Таксама ўмацоўваў берагі Арно, будаваў масты. Брунелескі засядаў у розных саветах, камісіях, даваў кансультацыі па пытаннях звязаных з архітэктурай, будаўніцтвам, інжынернай справай; яго запрашалі ў Мілан у сувязі з пабудовай сабора, пыталіся яго парадаў адносна ўмацавання Міланскага замка. Ён ездзіў у якасці кансультанта ў Ферару, Рыміні, Мантую, праводзіў экспертызу мармуру ў Карарэ. Таксама Брунелескі быў уключаны ў складаныя адносіны з міланскімі герцагамі. У кароткія часы перамір'яў яго пасылалі ў Мілан, Мантую, Ферару — відаць, не толькі ў сувязі з яго прафесійнымі абавязкамі, але і з дыпламатычнай місіяй.
Да конкурсу на ўзвядзенне купала сабору Санта Марыя дэль Ф'ёрэ Брунелескі заставаўся прыватнай асобай, свабоднай у выбары заняткаў і забаў, пасля яго стаў дзяржаўным чалавекам, жыццё якога была распісана па гадзінах. Ён працаваў адразу на некалькіх аб'ектах, кіраваў вялікімі групамі майстроў і рабочых. Паралельна з будаўніцтвам сабору ў тым жа 1419 Брунелескі прыступіў да стварэння комплексу Выхаваўчага дому. Фактычна Брунелескі быў галоўным архітэктарам Фларэнцыі, амаль не будаваў для прыватных асоб, выконваў пераважна ўрадавыя або грамадскія заказы.
Самы ранні буйны твор Брунелескі ў Фларэнцыі — купал сабору Санта-Марыя дэль Ф'ёрэ (Santa Maria del Fiore, 1420—1436; Фларэнцыя). Афіцыйны пачатак будаўнічых работ быў адзначаны 7.8.1420 урачыстым сняданкам. З кастр. 1420 Брунелескі і Гіберці сталі атрымоўваць юргельт, праўда, вельмі сціплы, паколькі лічылася, што яны здзяйсняюць толькі агульнае кіраўніцтва і не абавязаныя бываць на будаўнічай пляцоўцы рэгулярна. Звязаны сярэднявечнымі часткамі сабора, Брунелескі ў сваім купале, натуральна, не мог дабіцца поўнай стылявой адпаведнасці новых і старых формаў, таму першым творам архітэктурнага стылю ранняга Адраджэння стаў Выхаваўчы дом у Фларэнцыі, які лічыцца першай грамадзянскай пабудовай эпохі Адраджэння.
Распрацаваныя ў Выхаваўчым доме тэктанічныя прынцыпы, якія выяўляюць своеасаблівасць ордарнага мышлення Брунелескі, атрымалі далейшае развіццё ў старой сакрысціі (рызніцы) царквы Сан-Ларенца ў Фларэнцыі (1421—1428). Адначасова з перабудовай царквы Сан-Ларэнца Брунелескі працаваў на меней адказных будаўнічых пляцоўках — у капэле Барбадоры ў царкве Санта-Фелічыта на іншым баку Арно і ў палацца Барбадоры.
У 1429 годзе прадстаўнікі фларэнційскага магістрату накіравалі Брунелескі пад Луку да кіраўніцтва работамі звязанымі з аблогай горада. Пасля агляду мясцовасці Брунелескі прапанаваў праект, каб узвёўшы сістэму плацін на рацэ Серкіо і падняўшы ўзровень вады, адчыніць у прыдатны момант шлюзы і, па адмысловых каналах затапіць усю мясцовасць вакол гарадскіх сцен, прымусіць Луку да капітуляцыі. Праект быў рэалізаваны, аднак пацярпеў фіяска, вада затапіла не абложаны горад, а лагер фларэнційцаў, які прыйшлося спешна эвакуіраваць. Магчыма, Брунелескі і не быў вінаваты — Савет Дзесяці не прад'яўляў да яго ніякіх прэтэнзій. Аднак фларэнційцы лічылі яго вінаватым у няўдачы лукскай кампаніі, яны не давалі яму праходу на вуліцах, Брунелескі быў у роспачы. У верасні 1431 ён запісаў тастамент, відаць, асцерагаючыся за сваё жыццё. Існуе здагадка, што ў гэты час ён з'ехаў у Рым, ратуючыся ад ганьбы і праследаванняў, праўда яшчэ з 1430 Брунелескі займаўся будаўніцтвам капэлы Паццы.
У 1432, калі да ўлады прыйшоў Казіма Медычы і пачаў рашуча разбірацца з сваімі сапернікамі Альбіццы і іх прыхільнікамі, на выбарах у Саветы ў 1432 Брунелескі ўпершыню быў забалатаваны. Ён перастаў прымаць удзел у выбарах і адмовіўся ад палітычнай дзейнасці. У 1434 дэманстратыўна адмовіўся плаціць унёсак у цэх муляроў і дрэваапрацоўшчыкаў і трапіў у пазыковую турму. Зняволенне не прымусіла яго скарыцца, неўзабаве цэх змушаны быў саступіць, Брунелескі вызвалілі па патрабаванні музея Опера дэль Дуома, бо без яго не маглі працягвацца будаўнічыя работы. Гэта быў своеасаблівы рэванш, узяты Брунелескі пасля правалу пры аблозе Лукі, але ён лічыў, што акружаны ворагамі, зайздроснікамі, здраднікамі, якія намагаліся яго абыйсці, падмануць, абакрасці. Ці было так насамрэч, невядома, але менавіта так ён успрымаў сваё становішча, такая была яго жыццёвая пазіцыя.
На настрой і ўчынкі Брунелескі паўплываў і ўчынак яго прыёмнага сына — Андрэа Лацара Кавальканці па мянушцы Буджана, якога ён усынавіў 5-гадовым дзіцем у 1417 і любіў як роднага, выхаваў, зрабіў сваім вучнем, памочнікам. У 1434 Буджана ўцёк з дому, узяўшы ўсе грошы і каштоўнасці. З Фларэнцыі ён з'ехаў у Неапаль. Чаму так адбылося, невядома, вядома толькі, што Брунелескі прымусіў яго вярнуцца, прабачыў і зрабіў сваім адзіным спадкаемцам. Магчыма, у сварцы вінаваты быў не адзін Буджана.
Пытанне пра ролю Брунелескі ў стварэнні новага тыпу гарадскога палаца ўскладняецца тым, што адзіным творам падобнага роду, для якога аўтарства майстра засведчана дакументальна, застаецца недабудаваны і моцна сапсаваны палацца і Партэ Гвельфа. У Фларэнцыі захаваўся шэраг твораў, якія выяўляюць калі не непасрэдны ўдзел Брунелескі, то, прынамсі, яго непасрэдны ўплыў. Да іх лічаць палацца Паццы, палацца Піці і Бадыя (абацтва) у Ф'езоле.
Толькі ў 1972 выяўлена, што Ф. Брунелескі быў пахаваны ў межах сабору Санта-Рэпарата (4—5 ст., Фларэнцыя) над якім узводзіўся кафедральны сабор Санта-Марыя дэль Ф'ёрэ.
Бялянка (значэнні)
Бялянка (Lactarius pubescens) — шапкавы базідыяльны грыб з роду Млечнік (Lactarius).
Цыкіў (Бускі раён)
Цыкіў (Ци́ків) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Рэджынальд Поўл
Рэджынальд Поўл (Reginald Pole;  — ) — англійскі кардынал, апошні каталіцкі архібіскуп Кентэрберыйскі, адзін з лідараў англійскай контррэфармацыі.
Біяграфія
Рэджынальд Поўл паходзіў са знатнай сям’і, па матчынай лініі быў нашчадкам англійскіх каралёў, адукацыю атрымаў у Оксфардзе і Падуі. Першапачаткова быў у ласцы ў Генрыха VIII, аднак адмовіўся падтрымаць ануляванне яго шлюбу з Кацярынай Арагонскай і з’ехаў у выгнанне. У 1536 годзе быў узведзены ў кардыналы, маючы на той час толькі дыяканскае пасвячэнне. Быў папскім легатам на Трыдэнцкім саборы.
Пасля ўзыходу на аглійскі трон каталічкі Марыі Цюдар кардынал Поўл вярнуўся ў Англію і заняў пасад архібіскупа Кентэрберыйскага. Святарскае пасвячэнне ён атрымаў ужо з гэтай нагоды, за некалькі дзён да біскупскага. Па выпадковым збегу абставін Поўл памёр ад хваробы прыблізна праз 12 гадзін пасля смерці каралевы Марыі, што спрасціла імклівае вяртанне краіны да пратэстантызму пры яе пераемніцы Елізавеце I.
Ігар Неверлі
Ігар Неверлі, Ігар Абрамаў-Неверлі (Igor Newerly,, Звярынец, цяпер Гайнаўскі павет Польшчы — , Варшава, ПНР) — польскі пісьменнік і педагог.
Анацькы (Кагарлыцкі раён)
Анацькы (Она́цьки) — вёска ў Кагарлыцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Воньга
Во́ньга (Во́ньга) — рака, якая цячэ на поўначы Карэліі (Расія), па Лоўхскім і Кемскім раёнах. Выцякае з Энгвозера на вышыні 71 м над узроўнем мора, упадае ў Белае мора. Даўжыня — 106 км, плошча басейна — 2580 км². Агульнае падзенне — 71 м (у асноўным на парогах у ніжнім цячэнні), сярэдні ўхіл — 1,10 м/км.
Івянецкі сельсавет
Івяне́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Валожынскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Івянец (не ўваходзіць у склад).
Утвораны 27 сакавіка 1959 года як Зарачанскі (Зарэчанскі) сельсавет у складзе Івянецкага раёна Маладзечанскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Каменскага і Старынкаўскага сельсаветаў і часткі скасаванага Станюшкаўскага сельсавета (13 населеных пунктаў: Абрамаўшчына, Бакунова, Гілікі, Казарэзы, Міхалова, Навікоўшчына, Пакуці, Пліскоўшчына, Пятрова, Станюшкі, Ткачы, Хамічы, Янаўшчына). Цэнтр — гарадскі пасёлак Івянец. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Валожынскага раёна, з 25 снежня 1962 года ў складзе Стаўбцоўскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Валожынскага раёна. 1 кастрычніка 1973 года сельсавет перайменаваны ў Івянецкі. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Пральніцкага сельсавета (19 населеных пунктаў: Асінаўка, Баброўнікі, Баравікоўшчына, Баяршчына, Врублёўшчына, Галабурды, Галімцы, Гуды, Курдуны, Макасічы, Мешкуці, Ойцінава, Падневічы, Петрусоўшчына, Пральнікі, Суднікі, Часнакі, Шэлеўшчына, Юзафіна). 28 лістапада 2014 года скасаваны вёскі Абрамаўшчына, Войткаўшчына і Мельцінова.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (51 населены пункт, без Івянца) — 2348 чалавек, з іх 49,4 % — палякі, 48,0 % — беларусы, 2,0 % — рускія.
Вылеўскі сельсавет
Вы́леўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Вылева.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дзям’янкаўскага сельсавета.
Арыхавэ (Кагарлыцкі раён)
Арыхавэ (Орі́хове) — вёска ў Кагарлыцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Мэцью Паркер
Мэцью Паркер (Matthew Parker;  — ) — англійскі святар, архібіскуп Кентэрберыйскі з 1559 года, адзін з заснавальнікаў англіканскай багаслоўскай традыцыі.
Паркер нарадзіўся ў Норыджы ў сям’і ткача, атрымаў адукацыю ў Кембрыджы. Быў капеланам Ганны Балейн, другой жонкі караля Генрыха VIII. У 1559 годзе дачка Ганны, каралева Лізавета I, зрабіла Паркера архібіскупам Кентэрберыйскім, хаця ён спрабаваў пазбегнуць прызначэння. На гэтай пасадзе ён зрабіў значны ўнёсак у стварэнне Трыццаці дзевяці артыкулаў — уплывовага вызначэння англіканскага веравызнання.
Архібіскуп Уэльса
Архібіскуп Уэльса (Archesgob Cymru, Archbishop of Wales) — прымас англіканскай Царквы ва Уэльсе. Пасада была створаная ў 1920 годзе адначасова з аддзяленнем Царквы ва Уэльсе ад Царквы Англіі. Архібіскуп Уэльса выбіраецца з ліку дыяцэзіяльных біскупаў і трымае пасаду адначасова з кіраўніцтвам сваёй дыяцэзіяй. Такім чынам, пасада не звязаная ні з якой канкрэтнай біскупскай кафедрай.
NGC 1320
NGC 1320 (іншыя абазначэнні — MCG -1-9-36, MK 607, KUG 0322-032, IRAS03222-0313, PGC 12756) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Тангатапу
Тангата́пу, Тангатабу (Tongatapu) — найбуйнейшы востраў у групе Тангатапу архіпелага Астравоў Тонга (або Астравоў Дружбы) у паўднёва-заходняй частцы Ціхага акіяна. Адкрыты ў 1643 годзе А. Тасманам.
Па паходжанні — падняты атол. Плошча вострава — 260,48 км², насельніцтва — 72 045 чалавек (2006). На востраве знаходзіцца горад Нукуалофа (сталіца каралеўства Тонга) і Міжнародны аэрапорт Фуаамоту.
Сакраментарый Дрога
Стварэнне
Стварэнне рукапісу звязваюць з імем пазашлюбнага сына Карла Вялікага —, біскупа Меца. Дрога атрымаў біскупскую кафедру ў Мецы (28 чэрвеня 823 года), адну з самых шанаваных пры Каралінгах, стаўшы тут пераемнікам біскупа. З гэтага часу стаў верным памочнікам свайго брата, Людовіка Набожнага. Мец быў важным біскупствам: тут быў каранаваны Карл II Лысы і пахаваныя Людовік і сам Дрога. У 843 годзе Мец стаў сталіцай Каралеўства Латарынгія. Пасада Дрога дазволіла яму стаць адным з галоўных заступнікаў мастацтваў у IX стагоддзі; па яго ўказанні быў упрыгожаны Кафедральны сабор Меца, а таксама ілюмінаваны сакраментарый выраблены для яго асабістага карыстання, бо ўтрымлівае толькі тыя раздзелы літургіі, якія прамаўляе біскуп. Сакраментарый не з’яўляецца вынікам працы манастырскага скрыпторыя, а ставіцца да палацавай школы.
Упрыгожванне
Кніга напісана выразным лацінскім пісьмом і ўтрымлівае ілюмінаваныя ўпрыгажэнні старонак і цудоўныя і раслінныя арнаменты. Упрыгожванне рукапісу ў выглядзе ілюмінаваных вялікіх літар, малюнкаў дэкаратыўных арак і пазалочаных літар адрозніваецца як вытанчанасцю, так і дынамічнасцю, вытанчанасцю колераў: выкарыстоўваюцца яркія зялёны, блакітны, фіялетавы і пурпурны колеры. Малюнкі, якімі ілюмінаваны рукапіс, у асноўным, прысвечаны жыццю Хрыста і аналагічныя тым, што намаляваныя на устаўленых у пераплёт пласцінах са слановай косці.
Пярэдняе і задняе вечкі вокладкі, вырабленыя ў той жа час і ў той жа майстэрні, што і рукапіс, падзеленыя на дзевяць пласцін з разьбянымі рэльефнымі малюнкамі. Пласціны на пярэднім баку вокладкі ілюструюць асноўныя ; на зваротнай — сцэны літургіі. У XVI стагоддзі пласціны былі ўстаўленыя ў сярэбраныя абкладкі, дэкараваныя лісцем аканту і устаноўленыя на пакрытыя зялёным аксамітам вечкі вокладкі.
Пераплеценыя парасткі аканту з’яўляюцца агульным дэкаратыўным элементам усіх буквіц і блізкія да познеантычных узораў хрысціянскіх помнікаў: падобныя матывы сустракаюцца ў разьбе капітэляў, афармленні саркафагаў, мазаічных арнаментальных кампазіцыях V—VI стагоддзяў, аднак грэчаскія і італьянскія творы таго часу малююць акантавыя парасткі ў форме завіткоў. Лічыцца, што арыгінальнае пераасэнсаванне каралінгскімі майстрамі класічнага элемента аказала ўплыў на англасаксонскую школу.
Ачэрэцянэ (Кагарлыцкі раён)
Ачэрэцянэ (Очере́тяне) — вёска ў Кагарлыцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Генадзь Уладзіміравіч Васюк
Генадзь Уладзіміравіч Васюк (нар., в. Старыя Гернікі, Шчучынскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі гісторык-медыявіст. Спецыяліст па гісторыі праваслаўнай царквы і міжканфесійных адносін у Рэчы Паспалітай. Кандыдат гістарычных навук (1992), дацэнт (2000).
Біяграфія
Нарадзіўся года ў вёсцы Старыя Гернікі Шчучынскага раёна.
Скончыў у 1988 годзе гістарычны факультэт ГрДУ імя Я. Купалы, у 1992 годзе — аспірантуру БДУ. У 1992 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Праваслаўная царква ў Рэчы Паспалітай у 80-я — 90-я гады XVI — першай палове XVII стагоддзя».
З 1992 года працуе ў ГрДУ імя Я. Купалы: асістэнт, дацэнт, загадчык кафедры ўсеагульнай гісторыі, начальнік вучэбнага аддзела, дацэнт кафедры ўсеагульнай і славянскай гісторыі.
Навуковая дзейнасць
Даследуе ўсеагульную гісторыю царквы, праваслаўнай царквы Вялікага Княства Літоўскага і Польшчы ў XIV—XVIII стагоддзях, гісторыю краін Заходняй Еўропы і Візантыі ў Сярэдневякоўі, заходнееўрапейскай сярэднявечнай гістарыяграфіі.
Узнагароды
Узнагароджаны Граматай Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2013).
NGC 1699
NGC 1699 (іншыя абазначэнні — MCG -1-13-39, IRAS04545-0449, PGC 16390) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Каменка (Крупскі раён)
Ка́менка (, Каменка) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ігрушкаўскага сельсавета.
Да 5 мая 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Крупскага сельсавета.
Рэчкі (Івацэвіцкі раён)
Рэ́чкі (, Речки) — вёска ў Беларусі, у Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Рэчкаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 65 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Івацэвічы, за 200 км ад Брэста. Каля вёскі працякае рака Вісліца.
Беларускі палітычны камітэт
Белару́скі паліты́чны камітэ́т (БПК) – беларуская арганізацыя паланафільскага крыла ў 1920 годзе. Створаны ў Варшаве ўвосень 1920 года. На чале БПК стаялі Павел Аляксюк, Вячаслаў Адамовіч, Язэп Сянькевіч, таксама ў яго склад уваходзілі Яўген Міткевіч, Антон Лявіцкі, Радаслаў Астроўскі, палкоўнік Бяляеў. Выдаваў бюлетэнь «Звястун» (рэдактар Антон Лявіцкі).
Мікалай Мікітавіч Літвіненка
Мікалай Мікітавіч Літвіненка (1913—1943) — чырвонаармеец, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Беларускі палітычны камітэт
Меў цесную сувязь з генералам Станіславам Булак-Балаховічам, Барысам Савінкавым і кіраўніцтвам «Зялёнага Дуба». Апанент Найвышэйшай рады Беларускай Народнай Рэспублікі і беларускага ўрада Вацлава Ластоўскага. У лістападзе 1920 года, пасля заняцця Булак-Балаховічам Мазыра пазіцыянаваў сябе як «цывільны ўрад будучай вольнай Беларусі». 16 лістапада ў Мазыры Балаховіч заявіў, што не прызнае беларускія ўрады Антона Луцкевіча і Вацлава Ластоўскага, і ператварыў БПК ува ўрад БНР. Старшыня БПК Вячаслаў Адамовіч стаў прэм’ер-міністрам, Павел Аляксюк — віцэ-прэм’ерам і міністрам замежных спраў, Язэп Сянькевіч — міністрам фінансаў, гандлю і прамысловасці, міністрам асветы — Радаслаў Астроўскі, вайсковым міністрам — палкоўнік Бяляеў. Новаствораны ўрад надаў Булак-Балаховічу званне Начальніка беларускай дзяржавы.
Мікалай Мікітавіч Літвіненка
Біяграфія
Мікалай Літвіненка нарадзіўся ў 1913 года ў вёсцы Піленкова (цяпер — пасёлак Цандрыпш ў Абхазіі). Пасля заканчэння пяці класаў школы працаваў вадзіцелем. У 1943 годзе быў прызваны на ваенную службу. Са жніўня таго ж года — на фронце, быў стралком 744-га стралковага палка 149-й стралковай дывізіі 65-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро.
Беларускі палітычны камітэт
Пасля няўдачы вайсковай кампаніі Булак-Балаховіча фактычна спыніў сваю дзейнасць.
Мікалай Мікітавіч Літвіненка
Біяграфія
У ноч з 15 на 16 кастрычніка 1943 года Літвіненка з групай байцоў пераправіўся праз Дняпро у раёне пасёлка Лоеў Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і прыняў актыўны ўдзел у баях за захоп і ўтрыманне плацдарма на яго заходнім беразе. Яго дзеянні спрыялі паспяховай пераправе ўсяго палка. 17 кастрычніка 1943 года Літвіненка загінуў у баі.
Беларускі палітычны камітэт
На думку гісторыка Алега Латышонка, БПК быў створаны Юзафам Пілсудскім для палітычнага забеспячэння рыхтаванага на той час Палескага паходу Балаховіча.
Мікалай Мікітавіч Літвіненка
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года чырвонаармеец Мікалай Літвіненка пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама пасмяротна быў узнагароджаны ордэнам Леніна.
Чышкы
Чышкы (Чішки) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Зарачанскі сельсавет
Назву Зарача́нскі сельсавет маюць:
Янгэліўка
Янгэліўка (Янгелівка) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Праходка
Прахо́дка (, Проходка) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Руднянскага сельсавета.
Сан-Тэадора (Сардзінія)
Сан-Тэадора (San Teodoro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ольбія-Тэмпіа.
Насельніцтва складае 4020 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 38 чал./км². Займае плошчу 105 км². Паштовы індэкс — 8020. Тэлефонны код — 0784.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Teodoro di Amasea.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
San Teodoro
Антоніўка (Кагарлыцкі раён)
Антоніўка (Анто́нівка) — вёска ў Кагарлыцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
IC 4348
IC 4348 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Брацкая магіла (Дубраўка)
Брацкая магіла — вайсковае пахаванне ў вёсцы Дубраўка Ушацкага раёна Віцебскай вобласці.
Апісанне
Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан размешчана ў цэнтры вёскі. Пахаваны 40 (па іншай інфармацыі — 104 ) воінаў і партызан, якія загінулі ў баях супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Сярод пахаваных — Герой Савецкага Саюза Канстанцін Пракопавіч Кутрухін.
У 1964 годзе на магіле пастаўлены помнік: скульптура воіна. Матэрыял — бетон. Вышыня — 3,5 метра.
Элізеу
Элізеу Перэйра душ Сантуш, больш вядомы як Элізеу (Eliseu Pereira dos Santos; нар., Ангра-ду-Эраіжму, Партугалія) — былы партугальскі футбаліст, левы вінгер. Ігрок нацыянальнай зборнай Партугаліі (2009—2017).
Бацька быў кіроўцам хуткай дапамогі, а ў маці быў свой рэстаран. Бацькі развяліся, калі Элізеу быў падлеткам.
Тангла
Тангла — горны хрыбет цэнтральнай частцы Тыбецкага нагор'я ў Кітаі. Максімальная вышыня дасягае 6555 м. Горы складзены галоўным чынам вапнякамі і гліністымі сланцамі. Уласціва спалучэнне купалападобных вяршынь і спадзістых схілаў, пакрытых каменнымі разваламі, якія перамяжоўваюцца з шырокімі пласкадоннымі катлавінамі на вышынях 4700-5400 м. Моцныя вятры. На вяршынях ледавікі. Пераважаюць ландшафты высакагорных стэпаў і халодных пустынь.
Багданава (Навасельскае сельскае паселішча)
Багданава (Богданово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Гайнаўскі павет
Гайнаўскі павет (Powiat hajnowski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Падляскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Гайнаўка. Займае плошчу 1623,65 км². Насельніцтва павета складае 44 322 чалавек (на 30 чэрвеня 2016 года).
Карл Фрэдрык Фален
Карл Фрэдрык Фален (Carl Fredrik Fallén, 1764—1830) — шведскі энтамолаг.
Біяграфія
Быў прафесарам мінералогіі ў Лундзе; значныя калекцыі насякомых, сабраныя Фаленам, перайшлі ва ўласнасць Стакгольмскай Акадэміі навук.
Працы Фалена датычацца пераважна фаўны насякомых Швецыі з іх найбольш важныя: «Monographia Cimicum» (Капенгаген, 1807); «Monographia Muscidum Ѕіесіае» (Л., 1820-25); «Hemiptera Sueciae» (Л., 1826-29); «Monographia Tenthredimdum Sueciae» (Л., 1829).
Гран-пры журы (Венецыянскі кінафестываль)
«Гран-пры журы» (Gran premio della giuria) — узнагарода, якая прысуджаецца журы асноўнай конкурснай праграмы Венецыянскага кінафестывалю з 1951 года. У розныя часы другая або трэцяя па значнасці ўзнагарода фестывалю. Да 2016 года ўзнагарода называлася «Спецыяльны прыз журы» (1951—1982, 2006—2012), «Вялікі спецыяльны прыз журы» (1983—2005), «Спецыяльны гран-пры журы» (2013—2015).
Балыка-Шчучынка
Балыка-Шчучынка (Бали́ко-Щу́чинка) — вёска ў Кагарлыцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Геза Гардані
Ге́за Га́рдані (Gárdonyi Géza; 3 жніўня 1863, Аўстра-Венгрыя — 30 кастрычніка 1922, Эгер, Венгрыя) — венгерскі пісьменнік і журналіст. Напісаў вялікую колькасць навуковых і мастацкіх прац. Больш за ўсё вядомы, як аўтар гістарычных раманаў, такіх як «Зоркі Эгера» і «Нябачны чалавек».
Біяграфія
Гардані быў сынам слесара з памесця арыстакратаў ва ўсходняй Венгрыі. Ён скончыў настаўніцкі каледж і некаторы час працаваў настаўнікам і каталіцкім кантарам. Гардані ажаніўся з Марыяй Молнар у 1885 годзе, але шлюб апынуўся нешчаслівым і быў скасаваны ў 1892.
У сярэдзіне 80-х гадоў XIX стагоддзя Гардані пачаў пісаць артыкулы для часопісаў і газет. Яго першым поспехам былі сатырычныя навелы пра сельскае жыццё «Göre Gábor», ад якіх ён пазней адрокся. На пераломе стагоддзяў Гардані стаў выкарыстоўваць у сваіх творах гістарычныя тэмы, якія паслужылі асновай для серыі папулярных апавяданняў.
Гардані пераехаў у Эгер (сёння — паўночная Венгрыя) у 1897 годзе са сваёй маці і жыў там да сваёй смерці. Магіла Гезы Гардані знаходзіцца ў Эгерскай крэпасці; на ёй напісана: «Csak a teste» (Толькі яго цела). Дом, дзе Гардані жыў і дзе напісаў большасць сваіх вядомых прац, цяпер пераўтвораны ў музей.
Зоркі Эгера
Адно з найбольш вядомых твораў Гардані — «Egri csillagok» — было ўпершыню апублікавана ў 1899 годзе. Літаратурна назва перакладаецца, як «Зоркі Эгера». У кнізе распавядаецца пра знакамітую аблогу венгерскага горада Эгера турэцкімі войскамі Асманскай імперыі ў 1552 годзе. Сярод яго герояў знакаміты Балінт Цёрэк і Шэбешцьен Цінодзі, які знаходзіўся яго на службе. У 2002 годзе «Зоркі Эгера» былі названы «самай папулярным венгерскім раманам» гледачамі тэлеперадачы «Big Read» (у Венгрыі — «A Nagy Könyv»).
Нябачны чалавек
Па меркаванні некаторых людзей, лепшай працай Гардані варта лічыць кнігу «A láthatatlan ember», апублікаваную ў 1901 годзе. Гэта меркаванне абумоўлена тым, што гэта кніга (у адрозненне ад «Зорак Эгера») больш даступная не-венгерскім чытачам. У творы распавядаецца пра часы, калі жыў правадыр гунаў Атыла. Большая частка сюжэт распавядае пра візіт Візантыйскага дыпламата Прыска Панійскага ў стан Атылы. Герой рамана — малады Візантыйскі раб па імі Зэта, які закахаўся ў гунскую дзяўчыну. Зэта збягае і становіцца рабом гунаў, што дае яму надзею ажаніцца з каханай дзяўчынай. Таксама кніга ўключае драматычнае апісанне Бітвы пры Каталаўнскіх палях паміж гунамі і рымлянамі.
Абодва гэтыя раманы Гардані добра вядомыя ў Венгрыі, але сталі перакладаецца на іншыя мовы і шырока выдавацца за мяжой толькі ў другой палове XX стагоддзя.
Лясная Паляна (Яраслаўская вобласць)
Лясная Паляна (Лесна́я Поля́на) — пасёлак гарадскога тыпу (рабочы пасёлак) у Яраслаўскім раёне Яраслаўскай вобласці Расіі. Насельніцтва паводле звестак перапісу 2010 года — 2974 чалавекі. Быў заснаваны ў 1957 годзе як пасёлак пры Яраслаўскім рамонтна-тэхнічным прадпрыемстве.
IC 4349
IC 4349 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Краі (Івацэвіцкі раён)
Краі́ (, Краи) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчкаўскага сельсавета.
Да 9 чэрвеня 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Гортальскага сельсавета.
Царква ва Уэльсе
Царква ва Уэльсе (Yr Eglwys yng Nghymru, Church in Wales) — англіканская царква, юрысдыкцыя якой ахоплівае тэрыторыю Уэльса.
Царква ва Уэльсе аддзялілася ад Царквы Англіі ў 1920 годзе і першапачаткова складалася з чатырох гістарычных дыяцэзій з цэнтрамі ў Бангары, Сент-Асафе, Сент-Дэйвідсе і Ландафе. Пазней былі вылучаныя яшчэ дзве: Монмуцкая і Суонсі-Брэканская. Прымас царквы, архібіскуп Уэльса, выбіраецца з ліку дыяцэзіяльных біскупаў і трымае пасаду адначасова з кіраўніцтвам сваёй дыяцэзіяй.
NGC 1701
NGC 1701 (іншыя абазначэнні — ESO 422-11, MCG -5-12-10, IRAS04539-2957, PGC 16352) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Разец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лясная Паляна
Лясная Паляна:
Ачоса-Руднянскі сельсавет
Ачо́са-Рудня́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Добрушскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Ачоса-Рудня.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Добрушскага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Веткаўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Бярозкаўскага і Кругоўскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Веткаўскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Добрушскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. 8 студзеня 1965 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Кругоўка, сельсавет перайменаваны ў Кругоўскі.
NGC 1321
NGC 1321 (іншыя абазначэнні — MCG -1-9-35, MK 608, KUG 0322-031, PGC 12755) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Свята-Пакроўская царква (Акцябрскі)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у гонар Пакрова Прасвятой Багародзіцы ў г. п. Акцябрскі Гомельскай вобласці.
Гісторыя
Першы храм адзначаны ў архіўных дакументах пад 1683 годам. У 1706 годзе пабудавана ўніяцкая царква Найсвяцейшай Дзевы Марыі. У 1742 годзе ваявода навагрудскі Мікалай Юстын Радзівіл (сын Мікалая Радзівіла Сіроткі) і яго жонка Барбара з роду Завішаў перадалі сродкі на збудаванне новага храма, які, верагодна, пабудаваны ў 1770 годзе. Да царквы быў прыпісаны храм у в. Шкава. Царкоўны прыход аб'ядноўваў 10 вёсак; на пачатак XX стагоддзя ў ім улічана 1828 мужчын і 1754 жанчын. Пры храме быў вялікі кнігазбор, заснаваны ў XVI стагоддзя Мікалаем Радзівілам і папоўнены яго сынам Ядвігам.
Сучасная царква пабудавана ў 1887 г. з цэглы на месцы ранейшага храма, цяпер на вул. Сацыялістычнай. У савецкі час не дзейнічала. Адкрыта 23 лістапада 1996 года.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Над прытворам узведзена 2-ярусная 4-гранная званіца, накрытая шатром з макаўкай. Аналагічна завершаны вялізны 8-гранны барабан над кубападобным аб'ёмам малітоўнай залы з бакавымі прыдзеламі. Асноўная архітэктурная тэма — атынкаваныя арачныя нішы, якія аб'ядноўваюць верхнія арачныя і ніжнія прамавугольныя аконныя праёмы. Арачны ўваходны праём аформлены атынкаваным парталам з трохвугольным франтонам.
Інтэр'ер
Унутры малітоўная зала перакрыта драўляным корабавым скляпеннем, падтрымліваецца 4 слупамі, апсіда вылучана арачным трохгранным прасветам і трохгранным 3-ярусным іканастасам, абапал яе — рызніцы.
Вуліца Маякоўскага
Вуліца Маякоўскага — вуліца ў розных населеных пунктах дзяржаў былога СССР, названая ў гонар расійскага і савецкага паэта У. У. Маякоўскага.
Бэндзюгіўка
Бэндзюгіўка (Бендюгі́вка) — вёска ў Кагарлыцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Джэймс Абрам Гарфілд
Джэймс Абрам Гарфілд (James Abram Garfield,  —  — 20-ы прэзідэнт ЗША (сакавік — верасень 1881 г.), рознабакова адораны самавук, военачальнік і актывіст Рэспубліканскай партыі. Гарфілд служыў дзевяць тэрмінаў у Палаце прадстаўнікоў і быў абраны ў Сенат да вылучэння яго кандыдатуры ў Белы дом, ад апошняй пасады ён адмовіўся калі ўжо быў абраным прэзідэнтам. Гарфілд — адзіны за ўсю гісторыю ЗША прэзідэнт, абраны на гэтую пасаду ў бытнасць дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Кангрэса ЗША. Быў цяжка паранены праз тры месяцы пасля ўступлення на пасаду і памёр праз два з паловай месяцы ад наступстваў няўдалага лячэння.
Палітычная дзейнасць
У маладосці Гарфілд знаходзіўся ў цяжкіх умовах на ферме ў Агаё з сваёй аўдавелай маці. Ён працаваў на розных працах, у тым ліку на лодцы на канале. Пачынаючы з 17 гадоў, ён наведваў некалькі школаў у Агаё, затым вучыўся ў Вільямс Каледжы ў Вільямтауне, штат Масачусэтс, які ён скончыў у 1856 годзе. Праз год, Гарфілд стаў займацца палітыкай як рэспубліканец. Ён ажаніўся з Лукрэцыяй Рудольф ў 1858 годзе і служыў у Сенаце штата Агаё (1859—1861). Гарфілд выступіў супраць аддзялення Канфедэратаў, служыў у якасці генерал-маёра ў войску Саюза падчас амерыканскай грамадзянскай вайны, ўдзельнічаў у баях каля Мідл-Крык, Шайло і Чыкамозе. Ён быў упершыню абраны ў Кангрэс у 1862 годзе як прадстаўнік 19-ай акругі Агаё. На працягу пряцяглай службы ў Кангрэсе пасля грамадзянскай вайны Гарфілд цвёрда падтрымліваў залаты стандарт і атрымаў рэпутацыю ўмелага прамоўцы. Гарфілд першапачаткова пагадзіўся з радыкальнымі рэспубліканскімі поглядамі адносна Рэканструкцыі, але пазней выступаў за ўмераны падыход да забеспячэння выканання грамадзянскіх правоў вольнаадпушчанікаў.
На рэспубліканскім кангрэсе ў Чыкага з нагоды прэзідэнцкіх выбараў 1880 года Гарфілд падтрымліваў кандыдатуру свайго сябра Шэрмана, але калі ні Шэрман, ні Грант не атрымалі большасці, то сам Гарфілд быў абвешчаны кандыдатам на прэзідэнцкае крэсла. Правёўшы кампанію пярэдняга ганка, Гарфілд ўпэўнена перамог дэмакрата Уінфілда Скота Хэнкока. Абраны ў прэзідэнты, ён уступіў на гэтую пасаду ў сакавіку 1881 з цвёрдым намерам пакласці канец дэмаралізацыі сваёй партыі.
Дасягненні Гарфілда як прэзідэнта ўключаюць у сябе адраджэнне прэзідэнцкай улады супраць сенатарскай фракцыйнасці ў справах выканаўчых прызначэнняў, павелічэнне моцы амерыканскіх ваенна-марскіх сілаў, а таксама барацьба з карупцыяй ў паштовым ведамстве, усё гэта падчас яго надзвычай кароткага тэрміну на пасадзе. Гарфілд зрабіў прыкметныя дыпламатычныя і судовыя прызначэння, у тым ліку Вярхоўнага суда ЗША. Ён выкарыстаў паўнамоцтвы прэзідэнта, калі ён кінуў выклік магутнаму сенатар з Нью-Ёрка Роска Конклінгу, прызначыўшы Уільяма Х. Робертсана на высокааплатную пасаду Калектара порта Нью-Ёрк, у выніку распачаўся скандал, які скончыўся пацвярджэннем Робертсона і адстаўкаў Конклінга з Сенату. Гарфілд выступаў за сельскагаспадарчыя тэхналогіі, адукацыю электарата і грамадзянскія правы афра-амерыканцаў. Ён таксама прапанаваў істотную рэформу дзяржаўнай службы, якая ў канчатковым рахунку, была прынята Кангрэсам у 1883 годзе і падпісана ў якасці закона Пендлтон аб рэформе грамадзянскай службе пераемнікам Гарфілда Чэстэрам Артурам. Тэрмін пасады перапыніўся смерцю Гарфілда праз 200 дзён, большасць з іх ў хваробе пасля нападу, таму Гарфілда мала памятаюць, акрамя факту яго забойства; гісторыкі часта пазбягаюць ад пералічэння яго ў рэйтынгу прэзідэнтаў ЗША з-за кароткай працягласці яго прэзідэнцтва.
Нацыянальны музей Даніі
Нацыянальны музей Даніі (Nationalmuseet) — найбуйнейшы гісторыка-культурны музей Даніі, размешчаны ў сталіцы дзяржавы — горадзе Капенгагене, у цэнтральнай яго частцы, па адрасе: вуліца Ny Vestergade, 10, недалёка ад пешаходнай зоны.
Апісанне
У залах музея экспануецца вялікая колькасць помнікаў матэрыяльнай культуры, прывезеных дацкімі навукоўцамі з усіх мацерыкоў і астравоў: пачынаючы Грэнландыяй і заканчваючы Паўднёвай Амерыкай. Да таго ж аказваецца матэрыяльная падтрымка Грэнландскаму навукова-даследчаму цэнтру SILA на базе Нацыянальнага музея Даніі, які праводзіць археалагічныя і антрапалагічныя раскопкі ў Грэнландыі, а затым выстаўляе знаходкі непасрэдна ў самім музеі.
Таксама, акрамя археалогіі і антрапалогіі, музей укладвае сродкі ў развіццё этналогіі, нумізматыкі, этнаграфіі, прыродазнаўства, рэстаўрацыю помнікаў архітэктуры, камунікацыйныя тэхналогіі, фінансуе рэстаўрацыю цэркваў і іншых аб'ектаў культурнай спадчыны.
Бурты (Кагарлыцкі раён)
Бурты (Бурти́) — вёска ў Кагарлыцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Уільям Білінгслі
Уільям Білінгслі (William Billingsley) — мастак па фарфоры.
Білінгслі нарадзіўся ў Дэрбі ў 1758 годзе. Ён быў вучнем на фарфоравай фабрыцы Royal Crown Derby Уіляма Дьюсбэры, дзе ён навучыўся да выдатнага мастацкага ўзроўню. Білінгслі распрацаваў адмысловы стыль малюнка кветак, які стаў гэтакі папулярны у кліентаў фірмы, што, калі ён думаў аб звальненні ў 1796 годзе, агент напісаў уладальнікам, каб пераканаць іх у важнасці захавання сваіх паслуг або прадухілення яго працы у канкурэнтаў. Уладальнікі не змаглі ўгаварыць яго застацца, і ён пачаў серыю перасоўванняў, якая доўжылася да канца яго жыцця. Спачатку ён адправіўся ў Пінкстан, невялікую вёску ў графстве Дэрбішыр, дзе ён стварыў Пінсктанскую парцалянавую фабрыку з Джонам Коўкам, у якой ён заставаўся да 1801. Сам завод працягваў працаваць да 1812 года, але з беднай прадукцыяй. Далей Білінгслі адправіўся Мэнсфілд, а затым у Торксі, Лінкольншыр, дзе ён, як думаюць, упершыню даткнуўся з ганчаром Сэмюэлем Уокерам, які пазней ажаніўся з дачкой Білінгслі Сары ў 1812 годзе, пасля пераезду аддзела ў Вустэр. Да таго, як асесці ў Вустэрэ, Білінгслі шукаў працу ў шэрагу Ганчары, уключаючы Кембрыйскія ганчаран ў Суёнсі, Гламаргана, ў 1807 годзе.
Білінгслі стаў працаваць у Royal Worcester у 1808 годзе, дзе ён адыграў важную ролю ў удакладненняў фірмовага рэцэпту фарфору. Пакуль кампанія кіравалася Flight, Barr & Barr, Білінгслі падпісаў кантракт, які забараняў яму раскрываць рэцэпт; аднак, кантракт не забараняў яму вырабляе парцалян самастойна. У 1813 годзе Білінгслі з рэцэптам фарфору і сваім досведам працы ў прамысловасці з дочкамі Левін і Сарай, а таксама зяцем Сэмюэлем Уокерам пераехаў у Нантгар, Гламаргана, Уэльс, дзе заснаваў Нантгарскі керамічны завод.
Білінгслі і Уокер прынеслі з сабой у агульнай складанасці 250 фунтаў стэрлінгаў, якія інвеставалі ў свой праект, і да студзеня 1814 прадпрымальнік-квакер Уільям Уэстон Янг ужо стаў асноўным акцыянерам у іх прадпрыемстве. Мяркуецца, Янг быў знаёмы з Білінгслі праз агульнага сябра і таварыша глінянага дэкаратара Томаса Пардо, да якога Білінгслі падыходзіў у кембрыйскай ганчарнай, шукаючы працу ў 1807 годзе. Праца Янга па Гламаргану ў якасці геадэзіста, магчыма, паставіла яго на ролю дарадцы Білінгслі, калі яшчэ вучыўся ў Royal Worcester, наконт прыдатнасці мясцовасці Нантгара.
Керамічная фабрыка была створана, але нешта ў разуменні Білінгслі і Уолкера працэсу рэцэпту або вытворчасці было няправільна, бо 90% ад фарфору руйнавалася пры абпале. Рэсурсы трох партнёраў хутка скончыліся, і група пайшла ў Камітэт гандлю і плантацый (Committee of Trade and Plantations) прасіць грант у памеры 500 фунтаў стэрлінгаў, спасылаючыся на субсідаванне французскім урадам вядомага сеўрскага фарфоравага завода. Яны не дабіліся поспеху, але адзін з членаў камітэта, фарфоравы энтузіяст сэр Джозаф Банкс, прапанаваў свайму сябру і керамісту Люісу Уэстану Дзілвіну з кембрыйскай ганчарнай вырабіць інспекцыю.
Дзілвін вырабіў агляд і ўбачыў маштабы страт фірмы, але быў настолькі ўражаны якасцю частак, якія захаваліся, што прапанаваў Білінгслі і Уолкеру выкарыстоўваць Кембрыйскую ганчарную для паляпшэння рэцэптуры і працэсу. Была пабудавана прыбудова для вытворчасці фарфору ў кембрыйскай ганчарнай, дзе Уолкер і Білінгслі заснаваная з канца 1814. Рэцэпт быў зменены і палепшаны, але патрабаваў яшчэ занадта шмат рэсурсаў, Дзілвін адмовіўся ад праекту, і ў 1817 годзе пара вярнулася ў Нантгар. Янг рэінвесціраваў у іх вытворчасць, акрамя таго, ён стаў настаўнікам малявання ў Кобрыджскай бясплатнай школе, каб дапамагчы сабраць сродкі. Білінгслі і Уолкер працягвалі абпальваць фарфор у страту, пакуль аднойчы ў красавіку 1820 года, у той час, як Янг быў у ад'ездзе ў Брысталі, абодва не збеглі ў Калпорт, пакінуўшы пасля сябе арандаваную кераміку і некалькі тысяч адзінак неапрацаванага фарфору на розных стадыях вытворчасці.
Білінгслі працаваў на Coalport Porcelain Works аж да сваёй смерці ў 1828 годзе. Уолкер і дачка Білінгслі Сара пазней эмігравалі ў Амерыку, дзе заснавалі ў штаце Нью-Ёрк Temperance Hill Pottery.
Уклад Білінгслі з'яўляецца адным з асноўных кампанентаў фарфоравай калекцыі ў Музеі і мастацкай галерэі Дэрбі.
IC 4350
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Горлава (Вяземскі раён)
Горлава (Горлово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Уільям Лод
Уільям Лод (William Laud;  — ) — англійскі святар, біскуп Лонданскі (1628—1633), пасля архібіскуп Кентэрберыйскі (1633—1645), рэлігійны рэфарматар.
Лод быў прыхільнікам традыцыйных літургічных практык і пашыраў іх у Царкве Англіі пры падтрымцы караля Карла I, чым выклікаў варожасць пурытанаў. У выніку падчас англійскай грамадзянскай вайны Лод, абвінавачаны парламентам у здрадзе, быў пакараны смерцю. Новы архібіскуп Кентэрберыйскі, Уільям Джаксан, быў прызначаны толькі праз 15 гадоў, падчас рэстаўрацыі Сцюартаў.
Сітнік (Чэрвеньскі раён)
Сі́тнік (, Ситник) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Руднянскага сельсавета.
NGC 1322
NGC 1322 (іншыя абазначэнні — MCG -1-9-37, NPM1G -03.0155, PGC 12761) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
NGC 1702
NGC 1702 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC8) — рассеянае скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кругліца (Крупскі раён)
Кру́гліца (, Круглица) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ігрушкаўскага сельсавета.
Да 5 мая 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Халопеніцкага сельсавета.
Звярынец (Польшча)
Звярынец  (Zwierzyniec) — хутар у Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводства Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Белавежа. У населеным пункце дзейнічае рэзерват па гадаванню зубраў.
Сяргей Іванавіч Верамейчык
Сяргей Іванавіч Верамейчык (нар. ) — беларускі краязнавец, гісторык, мастак, архітэктар-рэстаўратар, музыкант. Спецыяліст у галіне нумізматыкі Вялікага Княства Літоўскага XIV — сярэдзіны XVI стагоддзяў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1953 годзе.
З 1989 года ў в. Залессе Смаргонскага раёна. Працаваў настаўнікам выяўленчага мастацтва Залескай сярэдняй школе, стваральнік дзіцячай студыі малявання «Апалонік» і тэатральна-музычнай студыі «Альтранка». У 1997—2007 гадах навуковы супрацоўнік Залескага філіяла Дзяржаўнага музея гісторыі тэатральнай і музычнай культуры. Цяпер супрацоўнік фірмы «НЕФ».
Навуковая дзейнасць
Першы беларускі «агінсказнавец», які аднаўляў духоўную і матэрыяльную спадчыну Міхала Клеафаса Агінскага. Знаўца гісторыі і захавальнік сядзібы «Паўночныя Афіны» ў Залессі (Смаргонскі раён), дзякуючы якому яна датрывала да маштабнай рэканструкцыі ў 2015 годзе.
Даследуе генеалагічнае дрэва роду Агінскіх, біяграфію Міхала Клеафаса Агінскага, праекты рэканструкцыі беларускіх замкаў.
Дрожжына (Вяземскі раён)
Дрожжына (Дрожжино) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Трыніта-д’Агульту-е-Він’ёола
Трыніта-д'Агульту-е-Віньёла (Trinità d'Agultu e Vignola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ольбія-Тэмпіа.
Насельніцтва складае 2134 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 16 чал./км². Займае плошчу 136 км². Паштовы індэкс — 7038. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святая Тройца.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва: