cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дакельцкае насельніцтва Заходняй Еўропы
Гістарычныя крыніцы
Да часу першай згадкі кельтаў у пісьмовых крыніцах, каля 600 г. да н.э., яны ўжо былі шырока распаўсюджаны ў Іберыі, Галіі і Цэнтральнай Еўропе. Да гэтага часу кельты ўжо засялілі вялікую тэрыторыю і былі раздробнены на некалькі дзясяткаў плямёнаў. Археалагічныя культуры, якія адназначна атаясамляюцца з кельтамі — латэнская і гальштацкая — у сваю чаргу, падзялюцца на вялікую колькасць субкультур. У шэрагу выпадкаў магла мець месца гібрыдызацыя кельтаў з дакельцкім насельніцтвам — так, Страбон адзначаў, што лігуры ў рымскую эпоху па сваіх звычаях не адрозніваліся ад кельтаў, хоць і мелі іншае паходжанне.
У Ірландыі «Кніга ўварванняў» прыводзіць псеўдагістарычную хроніку, дзе згадваецца шэраг народаў, якія ўрываліся ў Брытанію.
У летапісах познерымскага перыяду і ранняга Сярэднявечча згадваюцца народы, якія засялялі Брытанію да брытаў і гойдэлаў: каледонцы, круітны, пікты (што падзяляліся на шэраг плямёнаў-каралеўстваў: дыкалідоны, вертурыёны і інш.), сенхінолы, аднак у гістарычны перыяд яны практычна цалкам кельтызаваліся. Шэраг народаў з незразумелым паходжаннем — напрыклад, атакоты — тым не менш, лягчэй атаясаміць з кельцкім насельніцтвам, чым з дакельцкім.
Мовы
Прыхільнікі гіпотэзы палеалітычнай бесперапыннасці лічаць, што індаеўрапейскія мовы і іх продкі існавалі ў Еўропе бесперапынна з часоў палеаліту. Гэта гіпотэза, аднак, у наш час карыстаецца падтрымкай толькі невялікай колькасці спецыялістаў. Здагадка Грэя і Аткінсана (Gray and Atkinson) пра тое, што пратакельцкая мова адгалінавалася ад індаеўрапейскага дрэва каля 6000 гадоў назад, карыстаецца падтрымкай галоўным чынам сярод прыхільнікаў анаталійскай гіпотэзы пра паходжанне індаеўрапейцаў. Пры гэтым, само датаванне заснавана на здагадцы, што мовы, у тым ліку — індаеўрапейскія, змяняюцца за роўныя прамежкі часу аднолькава, што звычайна аспрэчваецца дзякуючы масе прыкладаў адваротнага. У той жа час, прыхільнікі курганнай гіпотэзы прапануюць пазнейшае датаванне.
У гістарычную эпоху на ўскраінах вобласці распаўсюджвання кельтаў існавалі палеаіспанскія мовы (у Іберыі) і тырэнскія мовы (у Італіі), аднак вобласць іх дагістарычнага распаўсюджвання, якая рэканструюецца паводле розных гіпотэз, закранае толькі невялікую частку тэрыторыі кельтаў у эпоху росквіту іх культуры. Мовы атлантычных культур захаваліся або ў выглядзе глос і асобных фармантаў (лігурская мова), або ў выглядзе вельмі кароткіх помнікаў, якія не падлягаюць інтэрпрэтацыі (пікцкая мова). Шэраг кельтолагаў уключае гэтыя мовы ў склад кельцкіх. Процілеглы пункт гледжання грунтуецца на гіпотэзе пра існаванне ў Еўропе ў эпоху позняй бронзы большай моўнай разнастайнасці ў індаеўрапейскім асяроддзі, у прыватнасці называюцца мовы адрыятычных венетаў, магчыма роднасных венетам Брэтані і венедам міжрэчча Одэра і Віслы, лузітан у Іспаніі, ілірыйцаў. Аднак гэта не выключае наступнай поўнай ці частковай кельтызацыі пералічаных народаў.
Бронзавы век
Меркавана індаеўрапейскія прышэльцы бронзавага веку былі брахіцэфаламі, з больш масіўнай канстытуцыяй цела і ў сярэднім больш высокага росту.
Жалезны век
Пра піктаў старажытныя крыніцы пішуць, што тыя былі нізкарослымі ў параўнанні з кельтамі. На адным з камянёў з агаміцкім надпісам захавалася выява пікта з ярка выяўленымі міжземнаморскімі рысамі твару.
Генетыка
Вывучэнне ДНК сучаснага еўрапейскага насельніцтва гаворыць пра тое, што толькі гаплагрупа I (каля 25 % насельніцтва Еўропы) можа быць звязана з насельніцтвам Еўропы эпохі палеаліту і мезаліту.
Некаторыя рэдкія гаплагрупы Еўропы звязаны з уварванцамі з Усходняга Міжземнамор’я эпохі позняга мезаліту і ранняга неаліту. Гэта:
У сучаснай Еўропе дамінуюць дзве гаплагрупы, уласцівыя перш за ўсё індаеўрапейскім народам: R1b пераважна ў Заходняй Еўропе, R1a ва Усходняй Еўропе (а таксама ў Расіі, Індыі і Афганістане); мяркуецца, што абедзве гаплагрупы прыбылі ў Еўропу падчас міграцыі індаеўрапейцаў у медным веку.
Этэльбрук
Этэльбрук (люксемб. Ettelbréck, фр. Ettelbruck, ням. Ettelbrück) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Этэльбрук з'яўляецца часткай кантона Дзікірх. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 7567 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 3156 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 15,18 км ² (па займаемай плошчы 82 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 382 м. (78 месца з 116 камун), найменшая 192 м. (26 месца з 116 камун).
Валавы ўнутраны прадукт
Валавы ўнутраны прадукт (ВУП) — абагульнены эканамічны статыстычны паказчык; паказвае сукупны кошт усіх тавараў і паслуг, створаных у межах краіны як рэзідэнтамі, так і нерэзідэнтамі. З’яўляецца адным з базавых паказчыкаў эканамічнага развіцця краіны.
Разлічваецца трыма метадамі: па даходах, па выдатках, і метадам даданага кошту. Прымяняюць у Сістэме нацыянальных рахункаў (СНР). На рахунку «Вытворчасць» СНР ВУП вылічваюць як розніцца паміж аб’ёмамі сукупнага выпуску і прамежкавага спажывання, на рахунку «Стварэнне даходаў» — як сума аплаты працы наёмных работнікаў, чыстых падаткаў на вытворчасць і сукупнага прыбытку ў эканоміцы, а на рахунку «Выкарыстанне даходаў» — як сума выдаткаў на канчатковае спажыванне і ашчаджэнні.
ВУП адрозніваецца ад паказчыка чыстага ўнутранага прадукту на велічыню спажывання асноўнага капіталу. ВУП разлічваецца ў фактычных асноўных і рынкавых цэнах (намінальны ВУП). Для вывучэння дынамікі ВУП прымяняюць сталыя цэны. Рэальны ВУП разлічваецца метадам дэфлятавання.
ВУП на душу насельніцтва вылічваюць дзяленнем ВУП на колькасць жыхароў краіны. Для большай якасці параўнання ён часта падаецца з папраўкай на розніцу цэн у розных краінах.
ВУП паказвае толькі грашовы эквівалент усёй створанай прадукцыі, а не якасць прадукцыі, таму не можа прымяняцца для параўнання дабрабыту і якасці жыцця. Для гэтага існуюць іншыя паказчыкі, такія як Індэкс чалавечага развіцця.
Унізе паказаны краіны з найбольшымі ВУП у мільярдах долараў ЗША:
Джозеф Эстрада
Хасэ́ Марсэ́ла Эхерсі́та, больш вядомы як Джо́зеф Эхерсі́та Эстра́да (нар. ; Маніла, Філіпіны) — філіпінскі кінаакцёр, віцэ-прэзідэнт (1992—1998), 13-ы прэзідэнт Філіпін (займаў гэту пасаду з 1998 па 2001 год). Зрынуты ў выніку мірнай рэвалюцыі пасля таго, як шэраг сенатараў — прыхільнікаў Эстрады блакавалі працэдуру яго імпічмента па абвінавачванні ў карупцыі.
Біяграфія
Нарадзіўся 19 красавіка 1937 года ў Маніле, вырас у Сан-Хуане (правінцыя Рысаль). Вучыўся ва ўніверсітэце Манілы. Стаў акцёрам у 20 гадоў, памяняўшы сваё імя на Джозеф Эстрада. Джозеф з’яўляецца пяціразовым лаўрэатам філіпінскай прэміі «За найлепшую мужчынскую ролю» і пяць разоў выйграваў прэмію «Найлепшы фільм».
Увайшоў у палітыку ў 1967 годзе, быў абраны мэрам муніцыпалітэта Сан-Хуан і прапрацаваў на гэтай пасадзе больш за 16 гадоў. У 1987 годзе стаў сенатарам і быў прызначаны старшынёй трох камітэтаў (камісіі культурных супольнасцей, развіцця сельскіх раёнаў і грамадскіх работ). Быў абраны віцэ-прэзідэнтам Філіпін у 1992 годзе, выступаў таксама ў якасці старшыні камісіі па барацьбе са злачыннасцю. У маі 1998 года Джозеф балатаваўся на пасаду прэзідэнта Філіпін разам з дзевяццю іншымі кандыдатамі і перамог ва ўпартай барацьбе.
Абвінавачаны ў зрадзе грамадскага даверу і парушэнні Канстытуцыі, подкупе, хабарніцтве і карупцыі, Джозеф Эстрада 20 студзеня 2001 года падаў у адстаўку і быў адданы суду Сената. У 2007 годзе быў засуджаны да пажыццёвага зняволення, але неўзабаве памілаваны і працягнуў палітычную кар’еру. У 2013 годзе быў абраны мэрам Манілы.
Асабістае жыццё
У шлюбе з доктарам Луізай Піментэль, у іх пары трое дзяцей. Яго старэйшы сын у цяперашні час з’яўляецца мэрам Сан-Хуана. Таксама афіцыйна прызнаў сем іншых дзяцей, народжаных па-за шлюбам.
Праваленае
Праваленае (Проваленое) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Праваленае абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Закій
Закі́й (, Закий) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мухавецкага сельсавета. Размешчаны за 17 км на паўднёвы ўсход ад Брэста, 11 км ад чыгуначнай станцыі Брэст-Паўднёвы, на захадзе — р. Каменка (прыток р. Мухавец), на ўсходзе меліярацыйны канал. Транспартныя сувязі па прасёлачнай, затым аўтадарозе Малыя Радванічы—Брэст.
У складзе дзяржаўнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Племзавод «Мухавец» (цэнтр — пас. Мухавец).
Гісторыя
У 19 стагоддзі вёска — цэнтр маёнтка ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Пад 1839 годам пазначана ў ліку сёл Камянец-Жыровіцкага царкоўнага прыхода. Паводле рэвізскіх матэрыялаў вёска (117 жыхароў) — уласнасць пана Выганоўскага. У 1890 годзе цэнтр Закійскай сельскай грамады, якой належала 115 дзес. зямлі. У 1897 годзе працаваў хлебазапасны магазін, ветраны млын.
У 1905 годзе вёска ў Камянец-Жыровіцкай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, у Камянец-Жыровіцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну гітлераўцы спалілі 72 двары, загубілі 6 жыхароў; на фронце загінула 7 вяскоўцаў, у партызанах — 5. У жніўні 1949 года арганізаваны калгас імя Варашылава, у які ўваходзіла 48 гаспадарак.
Вадзім Іванавіч Мілько
Вадзім Мілько (нар., Пэрвамайск, УССР) — украінскі футбаліст, паўабаронца клуба «Колас» з Каваліўкі.
Клубная кар’ера
У 2002 годзе трапіў у сістэму кіеўскага «Дынама», гуляў за фарм-клубы, за асноўную каманду правёў толькі дзве сустрэчы. У 2009—2012 гадах быў іграком луганскай «Зары», улетку 2012 года трапіў у палтаўскую «Ворсклу».
У лютым 2013 года стаў іграком бабруйскай «Белшыны». Трывала выступаў у аснове бабруйскага клуба, звычайна на пазіцыі апорнага паўабаронцы. Па заканчэнні сезона ў снежні 2013 года пакінуў бабруйскі клуб.
У пачатку 2014 года знаходзіўся на праглядзе ў «Севастопалі», але ў выніку ў сакавіку 2014 года падпісаў кантракт з дэбютантам беларускай Вышэйшай лігі «Слуцкам». У слуцкім клубе стаў трывалым іграком асновы, звычайна гуляў як апорны паўабаронца, але нярэдка выступаў на флангах. Стаў самым рэзультатыўным іграком «Слуцка» ў першай палове сезона 2014, забіўшы 2 галы і аддаўшы 3 галявыя перадачы.
У канцы чэрвеня 2014 года пакінуў «Слуцк» па заканчэнні кантракта. Але, не здолеўшы працаўладкавацца ва Украіне, 16 ліпеня падпісаў новае пагадненне са «Слуцкам». У пачатку жніўня, аднак, атрымаў траўму, з-за якой выбыў на некалькі месяцаў. Вярнуўся на поле толькі ў лістападзе 2014 года, звычайна выходзячы на замену.
У студзені 2016 года знаходзіўся на праглядзе ў «Александрыі», але не падышоў. У лютым 2016 года вярнуўся ў Слуцк і неўзабаве падпісаў новы кантракт з клубам. Улетку некаторы час быў капітанам каманды. Па заканчэнні сезона разарваў кантракт са «Слуцкам».
У сакавіку 2017 года вярнуўся ва Украіну, падпісаўшы кантракт з ровенскім «Верасам», аднак ужо ў красавіку пакінуў яго. Пазней далучыўся да каваліўскага «Коласа» і ў ліпені 2017 года афіцыйна стаў іграком гэтага клуба.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія зборныя Украіны. У 2007 годзе згуляў тры матчы за моладзевую зборную Украіны.
Навум Мордухавіч Альшанскі
Навум Мордухавіч Альшанскі (1917—1991) — падпалкоўнік, удзельнік Другой сусветнай вайны на баку СССР, актывіст руху за права выезду з СССР у Ізраіль.
Біяграфія
Нарадзіўся ў верасні 1917 года ў мястэчку Шчадрын (цяпер — Жлобінскі раён Гомельскай вобласці). У арміі з 1936 года. У 1939 годзе скончыў Ленінградскае ваеннае вучылішча сувязі. Па заканчэнні вучылішча працягваў ваеннную службу ў Тэрмезе, на Кушцы.
Родны брат Навума — Міхаіл — быў рэпрэсаваны ў 1939 годзе па «палітычным» артыкуле (рэабілітаваны ў 1950-я).
На савецка-нямецкай вайне — з лістапада 1941 года і да яе заканчэння. Ваяваў на Бранскім фронце, Варонежскім, 1-м, 2-м і 3-м Украінскіх, у Румыніі, Югаславіі, Венгрыі і Аўстрыі. Бацькі Альшанскага Мордух Зімелевіч і Дзіна Веніямінаўна, а таксама дзве непаўнагадовыя сястры Хана і Доба былі забітыя фашыстамі ў сакавіку 1942 года.
З баявой характарыстыкі на памочніка начальніка сувязі 74-й стралковай Кіева-Дунайскай дывізіі маёра Альшанскага Навума Мордухавіча 20.04.1945 г.: «… в период боевых действий связь вполне обеспечивала боевые операции дивизии, особенно хорошо работала радиосвязь. Руководить подчиненными в боевых действиях умеет. В сложной боевой обстановке не теряется, решения по обеспечению связью принимает правильно…»
Скончыў вайну ў званні маёра. Па заканчэнні вайны застаўся служыць у войску, быў камандзірам роты, начальнікам штаба батальёна, камандзірам батальёна. Служыў у Румыніі, у Маскоўскай вобласці (з 1948), у Беларусі (у Бярозе і пад Мінскам). У 1961 годзе выйшаў у адстаўку ў званні падпалкоўніка. Займаўся рамонтам тэлефонаў.
У пачатку 1970-х гадоў склалася яго сяброўства з Львом Аўсішчарам, Яфімам Давідовічам ды іншымі яўрэямі, якія выступалі супраць антысемітызма і за права выезду ў Ізраіль. У 1971 годзе Альшанскі падаў заяву на выезд у Ізраіль. Пасля падачы заявы на выезд быў выключаны з партыі, разжалаваны ў радавыя і пазбаўлены ваеннай пенсіі. Падпісваў калектыўныя лісты з патрабаваннямі выпусціць усіх ахвочых у Ізраіль і спыніць пераслед габрэяў у СССР.
1 снежня 1972 года дома ў Альшанскага прайшоў ператрус па справе Кіпніса і Давідовіча. У Альшанскага і Льва Аўсішчара ў сувязі з гэтай справай ўзялі падпіскі аб нявыездзе. Альшанскі і Аўсішчар праходзілі па справе сведкамі, але іх пастаянна пагражалі перавесці ў статус абвінавачаных, шмат разоў дапытвалі. 1 лютага 1973 года ў кватэры Альшанскага прайшоў яшчэ адзін вобшук па гэтай справе. Пад ціскам пратэстаў міжнароднай грамадскасці Прэзідыум Вярхоўнага Савета БССР Указам ад 22 траўня 1973 года вызваліў Кіпніса і Давідовіча ад крымінальнай адказнасці, улічваючы ўдзел у вайне, заслугі ў працоўнай дзейнасці, узнагароджанне баявымі ордэнамі і медалямі СССР, прымаючы да ўвагі стары ўзрост і слабы стан здароўя, «кіруючыся прынцыпамі сацыялістычнага гуманізма».
Падчас афіцыйнага візіта Брэжнева ў ЗША 18-26 чэрвеня 1973 года Леў Аўсішчар, Навум Альшанскі, Ілля Гольдзін і Міхаіл Мацэвіч праводзілі ў Мінску галадоўку пратэста з патрабаваннем выпусціць іх у Ізраіль. У адзін з дзён галадоўкі яны прыйшлі з плакатам «Голодаем! Требуем отпустить в Израиль!» да помніка загіблым у Мінскім гета, дзе і правялі некалькі гадзін, пакуль іх не затрымала міліцыя.
У сакавіку 1974 года Навум Альшанскі вярнуў воінскія ўзнагароды ў Прэзідыум Вярхоўнага Савета СССР і адмовіўся ад грамадзянства СССР.
У 1975 годзе Альшанскі атрымаў выязную візу і пераехаў з сям’ёй у Ізраіль. Жыў у Бней-Браку. У першыя гады пасля пераезду працаваў у грамадскіх арганізацыях — Аб’яднанні алім (перасяленцаў) з СССР ды Ізраільскім камітэце ветэранаў вайны. Памёр у Ізраілі 15 лютага 1991 года.
Нягледзячы на шматлікія звароты яўрэйскіх арганізацый у 90-х і 2000-х гадах у розныя інстанцыі Беларусі і Расіі, у тым ліку да Лукашэнкі і Пуціна, Альшанскаму (як і Давідовічу і Аўсішчару) так і не было вернутае афіцэрскае званне.
Сын Навума Міхаіл Альшанскі ўзначальвае Ўсеізраільскае аб’яднанне выхадцаў з Беларусі.
Cheirolepidiaceae
Cheirolepidiaceae — выкапневае сямейства хвойных раслін парадку Хвоі (Pinales), якое існавала ў працягу мезозойской эры (252-65 млн гадоў назад). Прадстаўнікі сямейства знешнім выглядам нагадвалі сучасныя. Некаторыя віды, як лічыцца, былі першымі, што выкарысталі насякомых для апылення. Першымі апыляльнікамі, як вядома, былі скарпіёнавы мухі.
Віды
У сямействе апісана 22 віды ў 7 родах:
Таксама ў сямейства могуць уключацца роды Androvettia, Geinitzia і Glenrosa.
Чырвоная Ніва (Слуцкі раён)
Чырво́ная Ні́ва (, Чирвоная Нива) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Знаменскага сельсавета.
Ардашы
Ардашы́ (, Ордаши) — аграгарадок у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Знаходзіцца 35 кіламетраў на поўдзень ад Смаргоні, 224 км ад Гродна, 14 км ад чыгуначнай станцыі Багданаў. У 1954—1960 гадах і з 1962 года да 25 чэрвеня 2008 года вёска была цэнтрам Ардашынскага сельсавета.
Магалістан
Магалістан, Магулістан, Магалістанскае ханства — цюркская дзяржава ў 14-16 стагоддзях на тэрыторыі сучасных Казахстана, Кыргызстана, Узбекістана і Таджыкістана. Заснавана ў 1340-я гады нашчадкам Чынгісхана Таглук-Цімурам пасля распаду Джагатайскага (Чагатайскага) улуса. Напачатку ўключаў яго ўсходнюю частку (Усходні Туркестан, Сямірэчча і Паўднёвую Сібір), у 1360-61 гадах да Магалістана далучаны і Маверанахр (адпаў пасля смерці Таглук-Цімура ў 1363 годзе). Як незалежная дзяржава Магалістан існаваў да 1570-х гадоў на тэрыторыі Усходняга Туркестана. Часам тэрмін «Магалістан» выкарыстоўваюць для вызначэння Усходняга Туркестана.
NGC 3834
NGC 3834 (іншыя абазначэнні — MCG 3-30-65, ZWG 97.84, PGC 36443) — галактыка ў сузор’і Леў.
Віктар Мікалаевіч Хвалюк
Віктар Мікалаевіч Хвалю́к (, Брэст) — беларускі хімік.
Дацэнт хімічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (БДУ), кандыдат хімічных навук.
З 1991 года здзяйсняе метадычнае кіраўніцтва сістэмай прадметных алімпіяд школьнікаў па хіміі ў Рэспубліцы Беларусь.
Член метадычнай камісіі і член журы Міжнароднай Мендзялееўскай алімпіяды па хіміі школьнікаў СНД і краін Балтыі з 1994 г. З 1994 г. афіцыйны прадстаўнік Рэспублікі Беларусь і з 1996 г. галоўны ментар нацыянальнай зборнай каманды школьнікаў Беларусі на Міжнароднай хімічнай алімпіядзе (IChO).
Аўтар серыі падручнікаў, задачнікаў і метадычных дапаможнікаў па хіміі для сярэдняй школы і для ВНУ.
NGC 489
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Плошча Стачак
Плошча Стачак (да 1923 года — Нарвская плошча) — плошча ў Кіраўскім раёне Санкт-Пецярбурга. Знаходзіцца на скрыжаванні праспекта Стачак, Стара-Пецяргофскага праспекта, Нарвскага праспекта і Перакопскай вуліцы. Узнікла ў XVIII стагоддзі. 11 чэрвеня 1813 года жыхары сустрэлі тут труну з целам М. І. Кутузава. У 1814 годзе тут была пабудавана драўляная трыумфальная брама ў гонар вяртання ў Пецярбург гвардзейскіх палкоў, які прымалі ўдзел у вайне 1812 года, у 1827—1834 гадах пабудавана Нарвская трыумфальная брама. 9 студзеня 1905 года на плошчы была расстраляная мірная дэмантрацыя рабочых Нарвскай заставы; у лютым і ліпені 1917 года праходзілі мітынгі рабочых. Падчас рэканструкцыі плошчы Стачак у 1925—1927 гадах пабудаваны ДК імя М.Горкага (д. 4), у 1929—1931 гадах пабудаваны ўнівермаг і фабрыка-кухня (д. 9/3). У 1980 годзе пабудаваны падземныя пераходы. На плошчы Стачак — станцыя метро «Нарвская».
Апера-Камік
«Апера́-Камік» (Opéra-Comique; поўная назва Нацыянальны тэатр камічнай оперы, Théâtre national de l’Opéra-Comique) — у Парыжы, заснаваны ў 1715 годзе і першапачаткова прызначаны для пастаноўкі камічных опер.
Найбольшае значэнне тэатр меў у XIX стагоддзі, калі ён стаў адным з цэнтраў нацыянальнай культуры. У гэты перыяд у тэатры прайшлі сусветныя прэм’еры многіх вядомых опер, у тым ліку «Кармэн» Ж. Бізэ.
У 1973—1990 гадах тэатр функцыянаваў у якасці опернай студыі пры Парыжскай оперы, дзе працавалі маладыя спевакі, дырыжоры, рэжысёры.
IC 241
IC 241 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксандр Самуйлавіч Фурман
Аляксандр Самуйлавіч Фурман (, г. Магілёў — ) — урач-пульманолаг. Доктар медыцынскіх навук (1936), прафесар. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны (1941—1943).
Біяграфія
Скончыў Імператарскі Кіеўскі ўніверсітэт імя Святога Уладзіміра (медыцынскі факультэт, 1914). Працаваў у Віцебскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (у 1936—1938 — загадчык кафедры тэрапіі), Цэнтральным інстытуце ўдасканалення ўрачоў (г. Масква, загадчык кафедры туберкулёза).
Навуковыя інтарэсы: туберкулёз лёгкіх (дыягностыка, лячэнне, прафілактыка); штучны (лячэбны) пнеўматоракс.
Узнагароды
Ордэн Чырвонай Зоркі (1942).
Багданова (Пастаўскі раён)
Багдано́ва (, Богданово) — хутар у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Лучай Пастаўскага павета Віленскага ваяводства. З 1939 года ў БССР. Да 17 ліпеня 1964 года Багданова знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Варапаеўскага пассавета.
Belarus.by
Belarus.by — aфіцыйны партал Беларусі для замежных карыстальнікаў. Распачаў сваю працу ў 2006. Стваральнік сайта — БЕЛТА.
Сайт змяшчае інфармацыю пра турыстычныя славутасці (уключна з даведкамі пра візавы рэжым і страхоўкі), гісторыю і культуру Беларусі, а таксама звесткі пра эканамічны патэнцыял і бізнес-магчымасці краіны. На сайце ёсць стужка дзяржаўных навін і фотаздымкі.
У наш час мае тры моўныя версіі — англійскую, беларускую і рускую.
Русалка
Руса́лкі — персанажы міфалогіі, чалавекападобныя істоты ці духі, што жывуць у вадзе, каля вады або ў лесе.
У заходнееўрапейскай міфалогіі гэта звычайна жанчыны з рыбінымі хвастамі (паводле вонкавага выгляду спадкаемцы старажытнагрэчаскіх трытонаў і сірэн). Вобразы русалак у славянскіх народаў, значна адрозніваюцца. У заходніх славян — гэта гарэзлівыя і вясёлыя стварэнні, у Паўночнай Расіі — злосныя і помслівыя істоты, жанчыны з доўгімі валасамі, жонкі вадзянікоў. У паўднёвых славян русалкі называюцца самадзівамі і віламі, у заходніх — багінкамі, ва ўсходніх — вадзяніцамі, гушкалкамі, ласкатухамі, маўкамі, купалкамі, казыткамі, вадзянамі і маранамі. Для багінкі часам характэрны птушыныя лапы замест ног, а ў самадзівы і вілы — капыты; усе яны маладыя, прыгожыя, у белым адзенні, умеюць лятаць; багінкі неяк звязаныя з ветрам, здольныя пасылаць буру, град; калі разгуляецца навальніца, значыць, багінкі святкуюць нейкае свята.
Усходнеславянскія русалкі — вобраз сінтэтычны. Яны неяк звязаны і з расліннасцю, і з вадой. Можна назваць іх адначасова і духамі прыроды, і душамі памерлых. Напачатку гэта былі, як і ў антычных грэкаў, локусы месца або раслін, духі розных дрэў, рэчак і крынічак — падобна да дрыядаў, наядаў. Цягам часу людзі пачалі лічыць, што русалкі — дзяўчаты-тапельніцы або памерлыя нехрышчонымі дзеці. Звычайна яны хаваюцца ў цёмнай вадзе, але падчас Русальнага тыдня, калі вада максімальна глыбока праграваецца сонцам, перасяляюцца з рачных і азёрных глыбінь у лясы, лезуць на дрэвы. Больш за ўсё русалкі любяць вярбу і бярозу, ноччу яны гушкаюцца на вецці і водзяць вясёлыя карагоды. Там, дзе яны дурэлі, трава зелянейшая і расце лепш.
Русалкі, як і германскія ундзіны, — вобраз эратычны. Часам у ясныя летнія ночы яны сядзяць на берагах вадаёмаў і расчэсваюць свае доўгія зялёныя валасы. Відаць, ад іх валасоў ідзе нейкая незвычайная энергія, якая ўплывае на маладых хлопцаў. Звычайна русалкі зацягваюць свае ахвяры — юнакоў — у ваду і топяць іх. Народныя паданні дапускаюць, аднак, і каханне паміж чалавекам і русалкай.
Да вобразаў русалак не раз звярталіся мастакі і пісьменнікі: Аляксандр Пушкін у драматычнай паэме «Русалка», Леся Украінка ў паэме «Лясная песня», Адам Міцкевіч (XIX ст.) у баладах «Свіцязянка», «Рыбка». Часта сустракаецца вобраз ундзіны ў нямецкіх рамантыкаў; знакамітай стала казка Ганса Хрысціяна Андэрсена «Русалачка» (яе скульптура — сімвал Капенгагена).
У п'есе Канстанцыі Буйло «Кветка Папараць» русалкі — галоўныя персанажы:
У вершы Янкі Купалы «Русалка» чытаем:
У Максіма Багдановіча:
Русалкі баяцца крыжа, круга, часнака, ладану. Але лепшы сродак супраць іх — палын. Ёсць замова ад русалкі:
Кіраўскі раён (Санкт-Пецярбург)
Кіраўскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым захадзе Санкт-Пецярбурга. Названы ў гонар С. М. Кірава. Мае выхад да берага Неўскай губы Фінскага заліва. На поўначы мяжа раёна з Адміралцейскім раёнам праходзіць па рацэ Екацерынгофцы і плошчы Стачак, на ўсходзе — з Маскоўскім раёнам — па лініі чыгункі на Ламаносаў і Гатчыну, і на поўдні — з Краснасельскім раёнам — па праспекце Маршала Жукава і рацэ Красненькай. У склад раёна ўваходзяць мікрараёны: Нарвская застава, Аўтава, Дачны, Ульянка і ўсходняя частка Лігава, а таксама астравы Неўскай губы — Гутуеўскі, Кананерскі і Белы. Да рэвалюцыі ў гарадскія межы ўваходзілі толькі поўнач і паўночны захад сучаснай тэрыторыі раёна (на поўнач ад ракі Тараканаўкі), яны знаходзіліся ў складзе Нарвскай часткі. Землі на поўдзень ад Тараканаўкі ўваходзілі ў прыгарадны Пецяргофскі ўчастак.
Пустаселы
Пустаселы (Пустоселы) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Пустаселы абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Дэм’ен Шазэл
Дэм’ен Шазэл (Damien Chazelle; 19 студзеня 1985, Провідэнс, штат Род-Айлэнд, ЗША), — амерыканскі незалежны рэжысёр і сцэнарыст, больш за ўсё вядомы дзякуючы фільмам «Апантанасць» і «Ла-Ла Лэнд», за апошні з якіх стаў лаўрэатам «Оскара» за найлепшую рэжысуру (самы малады лаўрэат у гэтай намінацыі за ўсю гісторыю прэміі).
Мікалай Анімеле
Мікалай Анімеле — беларускі этнограф і археолаг сярэдзіны XIX стагоддзя.
Быў вольнаадпушчаным селянінам Віцебскай губерні. Даты нараджэння і смерці Мікалая Анімеле невядомыя. Сабраны ім па праграме Рускага геаграфічнага таварыства этнаграфічны матэрыял паслужыў асновай для выдання зборніка «Побыт беларускіх сялян». У зборніку ўтрымліваецца асабліва шмат матэрыялаў аб сямейных і грамадскіх абрадах і звычаях беларусаў (хрышчэнне, вяселле, памінкі, каляндарныя святы, талака), тэкстаў прыказак, песень і паданняў. Вельмі падрабязна апісаны парадак шлюбнай цырымоніі і традыцыі вясельнага застолля. Мікалая Анімеле можна лічыць першым даследчыкам беларускай дуды. Ён упершыню падрабязна апісаў канструкцыйныя асаблівасці, геаграфічны арэал пашырэння, спосаб трымання і тэхніку грання на дудзе. Некалькі менш падрабязна асветлена матэрыяльная культура беларусаў на прыкладзе сялянскай культуры Віцебшчыны. У працы падкрэсліваецца сацыяльная і маёмасная дыферэнцыяцыя сялянства.
NGC 3833
NGC 3833 (іншыя абазначэнні — UGC 6692, MCG 2-30-20, ZWG 68.43, PGC 36441) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
IC 242
IC 242 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Графічны інтэрфейс карыстальніка
У ГІ карыстальнік мае адвольны доступ (з дапамогай прылад уводу — клавіятуры, мышы, джойсціка і г.д.) да ўсіх бачных экранных аб’ектаў (элементаў інтэрфейсу) і ажыццяўляе непасрэднае маніпуляванне імі.
Самай распаўсюджанай парадыгмай узаемадзеяння з графічным інтэрфейсам з’яўляецца парадыгма WIMP (Windows, Menu, Pointing Device) — вокны, меню, указальная прылада як асноўныя дзеючыя элементы ў падобным інтэрфейсе. Стыль узаемадзеяння WIMP выкарыстоўвае віртуальную прыладу ўводу для адлюстравання пазіцыі інтэрфейсу паказальнай прылады, часцей за ўсё мышы, і паказвае інфармацыю, арганізаваную ў вокнах і адлюстраваную значкамі.
Гісторыя
Ідэя графічнага інтэрфейсу зарадзілася ў сярэдзіне 70-х гадоў, калі ў даследчым цэнтры Xerox Palo Alto Research Center (PARC) была распрацавана канцэпцыя візуальнага інтэрфейсу. Перадумовай графічнага інтэрфейсу з’явілася памяншэнне часу рэакцыі камп’ютара на каманду, павелічэнне аб’ёму аператыўнай памяці, а таксама развіццё тэхнічнай базы камп’ютараў. Апаратнай падставай канцэпцыі з’явілася з’яўленне алфавітна-лічбавых дысплеяў на камп’ютарах, прычым на гэтых дысплеях ужо меліся такія эфекты, як «мігаценне» сімвалаў, інверсія колеру (змена напісання белых сімвалаў на чорным фоне зваротным), падкрэсліванне знакаў. Гэтыя эфекты распаўсюджваліся не на ўвесь экран, а толькі на асобныя знакі.
Наступным крокам стала стварэнне каляровага дысплея, які дазваляе выводзіць, разам з гэтымі эфектамі, знакі ў 16 колерах на фоне з палітрай (гэта значыць каляровым наборам) з 8 колераў. Пасля з’яўлення графічных дысплеяў з’явілася магчымасць вываду любых графічных відарысаў у выглядзе мноства кропак рознага колеру на экране. Першая сістэма з графічным інтэрфейсам 8010 Star Information System групы PARC, з’явілася за чатыры месяцы да выхаду ў свет першага камп’ютара фірмы IBM у 1981 годзе. Першапачаткова візуальны інтэрфейс выкарыстоўваўся толькі ў праграмах. Паступова ён стаў пераходзіць і на аперацыйныя сістэмы. Графічны інтэрфейс карыстальніка за час свайго развіцця прайшоў дзве стадыі:
Арляняты
Арляня́ты (, Орленяты) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Графічны інтэрфейс карыстальніка
Гісторыя
Прыклады праграм, якія выкарыстоўваюць ГІК: Белазар, аперацыйныя сістэмы (АС) сямейства Microsoft Windows, Linux і г.д.
Арляняты
Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Ардашынскага сельсавета.
Графічны інтэрфейс карыстальніка
Класіфікацыя
Можна вылучыць наступныя віды ГІК:
Іван Ярамеевіч Анісімаў
Іван Ярамеевіч Анісімаў (, Балонаў Сялец,  — ). — Герой Сацыялістычнай Працы (1976).
Узнагароды
Акрамя звання Героя Сацыялістычнай Працы ўзнагароджаны ордэнам Леніна.
Вялікі Быкоў
Вялі́кі Быко́ў (, Великий Быков) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ісернскага сельсавета.
Гісторыя
У пачатку XX стагоддзя было 129 двароў, 882 жыхары. На 1 студзеня 1998 года — 124 двары, 225 жыхароў.
Малочны (Мурманская вобласць)
Малочны (Молочный) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кольскім раёне Мурманскай вобласці Расіі. Цэнтр аднайменнага гарадскога паселішча.
Насельніцтва — 5208 чалавек (перапіс 2010). Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1979 года. У 1935 годзе ўзнік пасёлак Малочны. Сюды пераехаў створаны ў 1932 годзе саўгас «Арктыка». Першы час працаўнікі саўгаса, як і будаўнікі Кільдзінскага цаглянага завода, Туломскай ГЭС, жылі ў намётах. Найменне «Малочны» прысвоена 19 сакавіка 1964 года.
NGC 490
NGC 490 (іншыя абазначэнні — MCG 1-4-35, ZWG 411.35, NPM1G +05.0055, PGC 4973) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Барсучы Мох
Барсу́чы Мох (, Барсучий Мох) — хутар у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Манюкі (Манастыршчынскі раён)
Манюкі (Манюки) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Манюкі абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 3832
NGC 3832 (іншыя абазначэнні — UGC 6693, MCG 4-28-40, ZWG 127.38, PGC 36446) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Могілкавая вуліца (Гомель)
Могілкавая вуліца (руск.: Кладбищенская улица) — колішняя вуліца ў Гомелі. Час узнікнення дакладна невядомы. На пачатак ХХ ст. ужо існавала.
Праходзіла ад вуліцы Замкавай насупарць старых праваслаўных могілак да вуліцы Ветранай. З ёй сыходзіліся вуліцы Тэхнічная, Траецкая і Гуменная. Станам на 1914 г. адносілася часткова да 1-й, часткова да 2-й паліцэйскіх часцей Гомеля. Паводле неафіцыйнага падзелу горада прыналежала да гомельскай Амерыкі.
У 1920-я гг. перайменавана на гонар рэвалюцыянера І. П. Каляева і як вуліца Каляева была вядома надалей. У 1926–1927 гг. уваходзіла ў Гарадскі, а з 1940 г. — Цэнтральны раён Гомеля.
Знівеліравана ў пасляваенны час. Меркаваны адрэзак, які захаваўся, далучаны да вуліцы Сялянскай — ад вуліцы Катуніна да вуліцы Гагарына.
200-я партызанская брыгада імя К. К. Ракасоўскага
'''200-я партызанская брыгада імя К. К. Ракасоўскага''' — партызанская брыгада, створаная ў жніўні 1943 года на базе атрадаў «25 гадоў Кастрычніка» і імя Фурманава, вылучаных 300-й партызанскай брыгадай імя К. Я. Варашылава. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Дзяржынсага раёна. 4 ліпеня 1944 года брыгада (1187 партызан, 4 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй. Партызану Марату Казею было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Гісторыя
Партызаны разам з брыгадамі 300-й імя Варашылава і 27-й імя Чапаева ў снежні 1943 года разбілі нямецкую аўтакалону на шашы Мінск — Слуцк каля вёскі Цялякава Уздзенскага раёна; на чыгунцы Мінск — Баранавічы ўзрывалі эшалоны; 6—7 ліпеня 1944 года каля вёскі Станькава Дзяржынскага раёна разам з часцямі Чырвонай Арміі ўдзельнічалі ў разгроме нямецкіх войск, якія прарываліся з акружэння.
Магамаеў
Магамаеў — прозвішча.
IC 243
IC 243 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксандр Віктаравіч Мысаў
Аляксандр Віктаравіч Мысаў (нар., Брэст) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1973 годзе архітэктурны факультэт Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута. У 1973—1974 гадах служыў у Савецкай Арміі. Член КПСС з 1975 года. Член Саюза архітэктараў з 1977 года. У 1973—1979 гадах кіраўнік групы, у 1987—1990 гадах галоўны архітэктар праектаў у інстытуце «Мінскграмадзянпраект»; у 1979—1987 гадах кіраўнік групы, у 2006—2011 — галоўны архітэктар праектаў у БелНДІПгорадабудаўніцтва; у 1990—1992 гадах галоўны архітэктар праектаў у «Камжылпраекце»; у 1992—1993 гадах галоўны архітэктар кампаніі АТ «Заходняя будаўніча-прамысловая кампанія»; у 1997—2006 гадах дырэктар ТДА «Белмавальянс»; у 2011—2013 гадах галоўны архітэктар праектаў у «Архпраект АК».
Творчасць
Асноўныя працы: праект забудовы мікрараёна № 1 у г.п. Крупкі (1975, з П. Б. Лагуноўскай), генплан, ПДП, тэхнічны праект пасёлка Сосны АН БССР (1975), тэхнічныя праекты мікрараёна № 11, гандлёвага цэнтра (1976) у Жодзіне, мікрараёна № 14 у Салігорску (1976), рабочыя чарцяжы мікрараёна Поўнач-1 у Пінску (1980), ПДП цэнтра Пінска (1981).
Праектаваў аб’екты таксама ў Расіі і Венесуэле.
Васілеастроўскі раён
Агульная плошча раёна складае 2,15 тыс. га, гэта адзін з самых маленькіх па плошчы раёнаў Санкт-Пецярбурга.
Плошча зялёных насаджэнняў 118 га, з якіх: 51 га могілак (самыя буйныя — Смаленскія); астатняя частка зялёных насаджэнняў прыпадае на Румянцаўскі, Апочынскі і Шкіперскі сады, сад Дзекабрыстаў, два невялікія паркі, а таксама скверы. Агульная працягласць вуліц раёна — 90 км. Плошча дарожнага пакрыцця 198 га.
Да снежня 2016 года ў перыяд летняй навігацыі падчас разводкі мастоў на Няве на некалькі гадзін сухапутная сувязь з іншымі раёнамі Санкт-Пецярбурга цалкам перарывалася. У снежні 2016 года адкрыты цэнтральны ўчастак Заходняга хуткаснага дыяметра, што забяспечыла магчымасць кругласутачных транспартных зносін з астатняй тэрыторыяй горада.
Вята (рака)
Назва
Назва Вята балцкага паходжання. Адпачатная балцкая форма гідроніма — *Venta.
Гідранімічныя аналагі — назвы літоўска-латвійскай ракі Вэнта, свіслацкага прытоку ракі Вяча.
Водаапісанне
Даўжыня Вяты 31 км. Плошча вадазбору 424 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 2,8 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,3 м/км. На рацэ ёсць вадаспад, які ўтварыўся на месцы разбуранай плаціны гідраэлектрастанцыі і кардоннай фабрыкі.
Выцякае з возера Набіста пад назвай Хараброўка. Цячэ па паўночнай ускраіне гідралагічнага заказніка Балота Мох. Верхняе цячэнне ў межах Браслаўскай грады, сярэдняе і ніжняе — на Полацкай нізіне. Упадае ў Заходнюю Дзвіну за 1 км на захад ад вёскі Вята, на мяжы з Латвіяй. Асноўны прыток — Галчыца (справа).
Allium melanantherum
Allium melanantherum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Балгарыі, паўночнай Грэцыі, усходняй Паўночнай Македоніі, паўднёва-ўсходняй Сербіі.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Балгарыі, паўночнай Грэцыі, усходняй Паўночнай Македоніі, паўднёва-ўсходняй Сербіі.
Гэты від расце на лугах і пашах да вышыні 2000 м, а таксама ў скалістых месцах. Цвіце ў канцы ліпеня і жніўні.
Верхнятуломскі
Верхнятуломскі (Верхнетуло́мский) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кольскім раёне Мурманскай вобласці Расіі. Цэнтр аднайменнага гарадскога паселішча. Размешчаны на рацэ Тулома, за 83 км ад Мурманска па аўтадарозе «Лота». Узнік у сувязі з будаўніцтвам Верхнятуломскай ГЭС. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1966 года.
NGC 3831
NGC 3831 (іншыя абазначэнні — MCG -2-30-23, PGC 36417) — галактыка ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
NGC 492
NGC 492 (іншыя абазначэнні — MCG 1-4-38, ZWG 411.36, PGC 4976) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фідэль Рамас
Фідэ́ль Ва́льдэс Ра́мас (Fidel Valdez Ramos;, Ілокас, Філіпіны — , Макаці, Філіпіны) — філіпінскі дзяржаўны дзеяч, 12-ы прэзідэнт Філіпін (1992—1998).
Ганаровы доктар МДІМА.
Паходжанне і адукацыя
Паходзіў з асяроддзя палітычнай эліты — яго бацька быў членам парламента і міністрам замежных спраў Філіпін. Адукацыю атрымаў у ЗША, у Ваеннай акадэміі Уэст-Пойнт, якая выпусціла шмат афіцэраў для краін, якія развіваюцца. Пасля гэтыя афіцэры сталі ўдзельнікамі правых ваенных пераваротаў у гэтых краінах. Таксама навучаўся ва ўніверсітэце Ілінойса.
IC 244
IC 244 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Кіт.
Фідэль Рамас
Ваенная кар’ера і роля ў рэвалюцыі
Удзельнік Карэйскай вайны і вайны ў В’етнаме. Падчас праўлення прэзідэнта Фердынанда Маркаса ў якасці начальніка паліцэйскіх сіл сачыў за выкананнем рэжыму надзвычайнага становішча. У 1986 годзе, пасля датэрміновых прэзідэнцкіх выбараў, вынікі якіх былі спрэчнымі (абодва кандыдаты заяўлялі аб сваёй перамозе і фальсіфікацыях з боку апанентаў), у краіне ўспыхнулі пратэсты супраць дыктатуры Маркаса, ініцыяваныя асноўнай праціўніцай Маркаса — Карасон Акіна, удавой забітага лідара апазіцыі, гэтыя пратэсты перараслі ў беспарадкі. Каталіцкая царква, міністр абароны Хуан Энрыле і Фідэль Рамас падтрымалі апазіцыю. Рамас і Энрыле дапамаглі Карасон Акіна ажыццявіць ваенны пераварот. Пасля перавароту і ўцёка Маркаса з краіны Рамас атрымаў новую пасаду начальніка Генеральнага штаба. На гэтай пасадзе правёў чыстку войска ад прыхільнікаў зрынутага прэзідэнта. У 1988 Рамас быў прызначаны міністрам нацыянальнай абароны. Пасля заканчэння прэзідэнцкіх паўнамоцтваў Карасон Акіна ў 1992 годзе, яна прапанавала яго кандыдатуру ў якасці свайго пераемніка.
IC 244
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фідэль Рамас
Палітычная дзейнасць
Зарэкамендаваў сябе палітыкам правага крыла, адразу пасля перавароту 1986 года па яго рэкамендацыі Акіна вывела з урада міністраў левай арыентацыі. Выступаў супраць перамоў з лідарамі партызан-камуністаў. Прыйшоўшы да ўлады, працягваў палітыку рынкавых рэформ, прыватызацыі і прыцягнення замежных інвестыцый, у процівагу сацыялістычным рэформам часоў «дэмакратычнай рэвалюцыі» Фердынанда Маркаса.
Смаленскія праваслаўныя могілкі (Санкт-Пецярбург)
Смаленскія праваслаўныя могілкі — месца пахавання хрысціян праваслаўнага веравызнання ў заходняй частцы Санкт-Пецярбурга, на Васільеўскім востраве. Размяшчаюцца на ўчастку плошчай 51,7 га, абмежаванай: з поўначы — левым берагам ракі Смаленка і далей Бекетаўскай вуліцай да вуліцы Берынга; з поўдня — Малым праспектам; з усходу — участкам, прылеглым да храма Уваскрэсення Хрыстова, комплексам багадзельняў і прамысловым прадпрыемствам да Малога праспекта; з захаду — вуліцай Берынга. Заснавана духоўнай уладай — Св. Сінодам у 1738 годзе і свецкай уладай — указам Сената ў 1756 годзе. На другім беразе Смаленкі, на востраве Дзекабрыстаў размешчаны Смаленскія брацкія (блакадныя) могілкі «Востраў Дзекабрыстаў», Смаленскія лютэранскія, названыя ў XVIII і 1-й палове XIX стагоддзя Нямецкімі, і Смаленскія армянскія могілкі. Па аналогіі з імі Смаленскія праваслаўныя могілкі ў той жа перыяд называлі Рускімі.
Каракін
Каракін — прозвішча.
Хведар Андрэевіч Жудро
Хведар Андрэевіч Жудро (, в. Кузьмінічы, Гомельскі павет, Магілёўская губерня — ?) — царкоўны дзеяч, гісторык, археограф, краязнавец, публіцыст, педагог.
Жыццё і дзейнасць
Нарадзіўся ў сям’і праваслаўнага святара. Скончыў Магілёўскую, а затым (1889 г.) — Санкт-Пецярбургскую духоўную семінарыю. З 1890 г. выкладаў у Магілёўскай духоўнай семінарыі, у 1892-1895 і 1898 гг. выконваў абавязкі рэдактара «Могилевских епархиальных ведомостей». З 1893 г. выкладчык Магілёўскага жаночага вучылішча духоўнага ведамства, член і справавод Магілёўскай павятовага аддзялення епархіяльнага вучылішчнага савета. З 1897 г. правадзейны член і справавод камісіі пад кіраўніцтвам Е. Р. Раманава па ўладакаванні магілёўскага сховішча старажытнасцей (пазней — Магілёўскі царкоўна-археалагічны музей). Меў чыны асэсара (з 1897 г.), тытулярнага і надворнага саветніка (з 1898 г.).
З 1899 г. працаваў выкладчыкам Закону Божага ў гомельскіх мужчынскай і жаночай гімназіях, з 1905 г. — у прыходскім вучылішчы. Адначасова служыў святаром (з 1914 г. протаіерэем) гімназічнай царквы Аляксандра Неўскага. З 1904 г. член праўлення Магілёўскага гісторыка-статыстычнага камітэта. У 1905-1906 гг. старшыня Магілёўскага царкоўна-праваслаўнага брацтва, спрыяў выдаткаванню сродкаў на будаўніцтва царкоўна-прыходскай школы, уладкаванню гарадской бібліятэкі-чытальні ў Гомелі.
У Гомелі жыў на здыманай кватэры ў доме Бядрыцкага па вуліцы Каўказскай (гістарычны раён Каўказ). Яго асабістая пячатка была знойдзена на адным з тамтэйшых падворкаў у 1972 г.
Як педагог, па ўласных словах, быў праціўнікам абмежаванняў у навучанні па саслоўных, этнічных і рэлігійных прыкметах, а ў навучальным асяроддзі «з рознаверным і рознанацыянальным складам вучняў» намагаўся выкараніць антаганізм між імі, падтрымліваў творчую і грамадзянскую актыўнасць навучэнцаў. Таксама ён сцвярджаў, што асабістым умяшаннем праз зварот да паліцэйскага начальства выратаваў ад пагрому дамы «некаторых рэвалюцыйных дзеячаў» і паспрыяў вызваленню арыштаваных «больш свядомых сялян павета». Незразумела, аднак, як дэмакратызм поглядяў, спалучаўся з удзелам у заснаванні (1911 г.) і працай на пасадзе сакратара чарнасоценскай газеты «Гомельское слово», а адзін з падрыхтаваных ім матэрыялаў меў «яўна пагромны характар» (надрукаваны не быў).
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі, маючы рэпутацыю «чалавека ліберальнага, перадавога» выбіраўся ад настаўніцтва дэлегатам «на першы рэвалюцыйны сход павета» (20 сакавіка 1917 г.), быў членам «першай рэвалюцыйнай Думы ў Гомелі па настаўніцкім спісе».
Спіс аб’ектаў PGC (819001—820000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (819001—820000)
Хведар Андрэевіч Жудро
Жыццё і дзейнасць
За адслужаны 26 сакавіка 1919 г. падчас Стракапытаўскага паўстання малебен «аб зрынанні бальшавікоў» прыцягваўся савецкай уладай да адказнасці і быў асуджаны 12 мая таго ж года да зняволення ў Гомельскім выпраўленчым доме на тэрмін, акрэслены як «да сканчэння  грамадзянскай вайны». У заяве з просьбай аб датэрміновым вызваленні ўдзел у контррэвалюцыйнай дзейнасці адмаўляў, як адмаўляў і палітычную скіравансць праведзенага малебну: «Нічога пра савецкую ўладу я не казаў і ніякага спачування мяцежнікам не складаў». З дазволу Карнага аддзела Гомельскага губернскага камісарыята юстыцыі падчас набажэнства ў дзень Пакрова Божай Маці звярнуўся да вернікаў з прамовай, якой пераконваў, што камунізм не з’яўляецца антыхрысціянскім вучэннем. 25 кастрычніка 1919 г. быў датэрмінова вызвалены.
На пачатку 1920-х гг. працягваў займацца рэлігійнай дзейнасцю. У лістападзе 1922 г. далучыўся да абнаўленскага «Саюза абшчын Старажытнаапостальскай Царквы», выступіўшы адным са стваральнікаў яго гомельскай філіі.
Аўтар шэрагу публікацый па царкоўнай гісторыі Магілёўскай губерні. У суаўтарстве з Д. І. Даўгялам і І. А. Сербавым напісаў нарыс «Горад Гомель» (1911 г.).
Абдул Муслім Магаметавіч Магамаеў
Абдул Муслім Магаметавіч Магамаеў (6 (18) верасня 1885, Грозны —, Нальчык) — азербайджанскі кампазітар і дырыжор, Заслужаны дзеяч мастацтваў Азербайджанскай ССР (1935), адзін з заснавальнікаў азербайджанскай класічнай музыкі, яго імем названа Азербайджанская дзяржаўная філармонія. Дзед спевака Мусліма Магамаева.
З дзяцінства захапляўся музыкай, удзельнічаў у школьнай музычнай самадзейнасці, граў у аркестры Закаўказскай настаўніцкай семінарыі, там пазнаёміўся з Узеірам Гаджыбекавым, блізкае сяброўства з якім падтрымліваў ўсё жыццё. Пасля заканчэння семінарыі працаваў настаўнікам спачатку на Паўночным Каўказе, а пасля ў Азербайджане, дзе пасля здачы экстэрнам экзаменаў у Тыфліскім настаўніцкім інстытуце жыў у Баку. Там ён увайшоў у склад мясцовай опернай трупы пад кіраўніцтвам Гаджыбекава спачатку ў якасці музыканта, пазней — дырыжора і кіраўніка тэатра. У далейшым займаў адказныя пасады ў Наркамаце асветы Азербайджанскай ССР.
Напісаў дзве оперы — «Шах Ісмаіл» і «Наргіз». У творчасці Магамаева прасочваецца ўплыў нацыянальнага мастацтва Азербайджана, якім ён цікавіўся з ранніх гадоў. Таксама ён з'яўляецца аўтарам каля трохсот сімфанічных апрацовак народных азербайджанскіх танцаў, песень і іншых мелодый.
Памёр 28 ліпеня 1937 года ў Нальчыку ад сухотаў.
Віктар Іванавіч Анікін
Віктар Іванавіч Анікін (, Алатыр, Сімбірская губерня — ) — беларускі архітэктар і педагог, які працаваў у канцы 1940-х — пачатку 1950-х гадоў у Літве. Заслужаны архітэктар Беларусі (1980), член-карэспандэнт Беларускай акадэміі архітэктуры. Кандыдат архітэктуры (1970), прафесар (1984). Муж архітэктара Лідзіі Анікінай.
Біяграфія
Скончыў у 1940 годзе архітэктурны факультэт Ленінградскага інстытута інжынераў камунальнай будаўніцтва па спецыяльнасці «архітэктар-праекціроўшчык жылых і грамадскіх будынкаў». Быў прызваны ў армію. Удзельнічаў у Вялікай Айчыннай вайне.