cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Забастоўкі на Лідчыне (1935—1936)
Другая забастоўка ў Лідзе
Інфармацыя пра гвалтоўныя падзеі, што адбыліся на гуце «Нёман», выклікала новы агульны страйк у Лідзе. Яго кульмінацыяй стаў панядзелак 15 чэрвеня. У 25-тысячным горадзе спынілася ўся прамысловасць. Баставалі машынабудаўнічыя фабрыкі «Бэнланд» і «Поланд», фабрыка цвікоў «Дротіндустрыя», хімічная фабрыка «Карона», фабрыка гумовых вырабаў «Унігум», бровары Памірмайстра і Пупко, млыны «Аўтамат», Віленскага, Шалаховіча і Пупко, тартакі Гурвіча, Мельніка, Палячака і Рафаловіча, алярні «Шэмен» і «Аліт», кафлярні «Тануф», «Рааф» і Пупко, фабрыка сукна і лямца братоў Жыжэмскіх, лямцавая фабрыка Рабіновіча. Не працавалі нават кінатэатры, цырульні і рамізнікі. Крамы былі адчыненыя толькі часткова. Перасталі працаваць нават беспрацоўныя, што выконвалі грамадскія работы па будаўніцтве дарог у прыгарадзе Ліды. Не баставалі ў выніку фактычна толькі супрацоўнікі дзяржаўных устаноў. Грамадскі парадак у горадзе, аднак, не парушаўся.
6 чэрвеня сітуацыя часткова ўлагодзілася. Аднавіліся грамадскія работы, выехалі на працу рамізнікі, адчыніліся кінатэатры. Агульная колькасць страйкоўцаў у горадзе зменшылася з 1050 да 950 чалавек. 17 чэрвеня была адноўлена праца ўсіх прадпрыемстваў, а горад стаў выглядаць так, як і звычайна. На той момант, у Нёмане яшчэ ішла забастоўка.
Суд
У траўні 1936 года ў Лідзе адбыўся суд над галоўнымі арганізатарамі забастовак на фабрыцы «Ардаль» і на гуце «Нёман». На лаве падсудных апынуліся прафсаюзныя лідары Раман Бярнацкі і Малеўскі. Супраць іх сведчылі ўладальнікі абодвух прадпрыемстваў, а таксама іншыя сведкі. У выніку 12 траўня Лідскі акруговы суд прысудзіў Бярнацкага за «антыўрадавую дзейнасць і тэрор» на 3 гады турмы, а Малеўскага — на 2. Асуджаныя падалі справу на апеляцыю, але, як аказалася, толькі сабе на шкоду, бо ў кастрычніку 1936 года, разгледзеўшы справу паўторна, апеляцыйны суд у Вільні замест палёгкі дадаў Раману Бярнацкаму яшчэ 5 гадоў зняволення ў турме для рэцыдывістаў, прысуд жа Малеўскаму пакінуў без зменаў.
Кропка ў судовым пераследзе лідараў рабочага руху была пастаўленая пасля завяршэння ўсіх падзей. Яшчэ на пачатку лета 1936 года было арыштавана 7 чалавек, а потым яшчэ 5. 21 студзеня 1937 г. у лідскім акруговым судзе пачаўся вялікі працэс супраць 12 чалавек. На лаве падсудных знаходзіліся асобы, «выкрытыя ў камуністычнай дзейнасці і прыналежнасці да КПЗБ», большасць з якіх мелі ўзрост ад 20 да 25 гадоў і раней ужо караліся за камуністычную дзейнасць. Значная частка абвінавачання грунтавалася на факце стварэння падсуднымі «Саюза прафсаюзаў» на фабрыцы «Ардаль» і арганізацыі страйку на гэтай жа фабрыцы. Суд працягваўся 4 дні, і ў выніку яго 8 абвінавачаных былі асуджаныя да турэмнага зняволення на тэрміны ад 2 да 8 гадоў, а чацвёра — апраўданыя.
Ральф Альберт Блейклак
Ральф Альберт Блейклак (Ralph Albert Blakelock;, , Нью-Ёрк — , Элізабеттаўн, Нью-Ёрк) — амерыканскі мастак-рамантык.
Творчасць
Адна з яго карцін пры месяцовым святле ў 1917 годзе была прадастаўлена за 20 000 долараў, што стала самай высокай цаной, калі-небудзь заплачанай за працу жывога амерыканскага мастака на аўкцыёне. Ён ужо быў абраны членам (НА) Нацыянальнай акадэміі дызайну ў 1916 годзе.
Вобразы Блэйклака граюць важную ролю ў рамане Пола Остэра «Месяц над Манхэтэнам».
Азёрная (значэнні)
Назву Азёрная маюць:
NGC 5195
NGC 5195 — карлікавая галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Тартона
Насельніцтва складае 27163 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 274 чал./км². Займае плошчу 99 км². Паштовы індэкс — 15057. Тэлефонны код — 0131.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Marziano.
Гуньбаўшчына
Гу́ньбаўшчына (, Гуньбовщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пяршайскага сельсавета.
Лядовае пабоішча
Лядовае пабоішча (Schlacht auf dem Eise, Prœlium glaciale — «Лядовая бітва»), таксама бітва на Чудскім возеры (Schlacht auf dem Peipussee) — бітва наўгародцаў і ўладзімірцаў на чале з Аляксандрам Неўскім супраць рыцараў Лівонскага ордэна, у склад якога к таму часу ўвайшоў ордэн Мечаносцаў (пасля паражэння пры Саўле ў 1236), на лёдзе Чудскога возера, якая адбылася 11 красавіка 1242 года.
Іван Навуменка
Іван Якаўлевіч Наву́менка (,, Рэчыцкі павет, Гомельская губерня — , ) — беларускі пісьменнік і літаратуразнавец. Акадэмік АН БССР, доктар філалагічных навук, прафесар. Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1957 года). Псеўданімы: Кляшторны С.; Кляшторны Сідар; Цыбук Яўхім; Якаўлеў Н.
Біяграфія
Нарадзіўся 16 лютага 1925 года у вёсцы Васілевічы Рэчыцкага павета Гомельскай губерні (цяпер — горад у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці) ў сям’і чыгуначніка. Са студзеня 1942 года — удзельнік камсамольскага падполля, пасля — партызан, удзельнічаў у вызваленні Васілевічаў. У снежні 1943 года прызваны ў Чырвоную Армію. Удзельнічаў у баях на Ленінградскім і 1-м Украінскім франтах. Пасля дэмабілізацыі ў снежні 1945 года — карэспандэнт мазырскай абласной газеты «Бальшавік Палесся», а з 1951 года — рэспубліканскай газеты «Звязда». Завочна скончыў філалагічны факультэт БДУ (1950) і аспірантуру пры БДУ (1954). Быў загадчыкам аддзела прозы часопіса «Маладосць» (1953—1958 гады), загадваў кафедрай беларускай літаратуры БДУ. У 1973—1982 гадах — дырэктар Інстытута літаратуры імя Я. Купалы АН БССР, з 1982 года — віцэ-прэзідэнт АН БССР. Старшыня Вярхоўнага Савета БССР (1985—1990 гг.).
Памёр 17 снежня 2006 года ў Мінску. Пахаваны ў Мінску на Кальварыйскіх могілках.
Творчасць
Дэбютаваў апавяданнямі ў 1955 годзе (часопіс «Маладосць»). Аўтар кніг апавяданняў, аповесцей «Сямнаццатай вясной» (1957), «Хлопцы-равеснікі» (1958), «Верасы на выжарынах» (1960), «Бульба» (1964), «Таполі юнацтва» (1966), «Вераніка» (1968), «Тая самая зямля» (1971), «Падарожжа ў юнацтва» (выбранае, 1972), «Замець жаўталісця» (1977), «Пераломны ўзрост» 1986), «Водгулле далёкіх вёснаў» (1989), раманаў «Сасна пры дарозе» (1962), «Вецер у соснах» (1967), «Сорак трэці» (1974), «Смутак белых начэй» (раман, аповесць, апавяданні, 1980), «Летуценнік. Смутак белых начэй» (1985), «Асеннія мелодыі» (раман, апавяданні, 1987), аповесці для дзяцей «Вайна каля Цітавай копанкі» (1959), «Капитан Степь идет в разведку» (з В. Мамантавым, 1982), п’есы «Птушкі між маланак» (1982). Выйшаў Збор твораў у 6 т. (1981—84).
Выдаў літаратуразнаўчыя працы «З глыбінь жыцця: Крытычныя эцюды аб творчасці Якуба Коласа» (1960), «Пісьменнікі-дэмакраты» (1967), «Янка Купала: Духоўны воблік героя» (1967), «Якуб Колас: Духоўны воблік героя» (1968), «Гуманизм и народность» (Масква, 1972), «Кніга адкрывае свет» (1978), «Из глубин народной жизни» (1981), «Якуб Колас» (1982), «Якуб Колас: Нарыс жыцця і творчасці» (1982), «Элементы міфалогіі ў паэзіі Янкі Купалы і Якуба Коласа» (1988), даклады на VIII і IX Міжнародных з’ездах славістаў «Праблемы развіцця літаратуры ў эпоху сучаснага навукова-тэхнічнага прагрэсу» (1978) і «Творчасць Янкі Купалы і Якуба Коласа ў кантэксце славянскіх літаратур» (1983).
Elysia marginata
Elysia marginata — від марскіх бруханогіх малюскаў з сямейства падкласу. Вядомыя тым, што іх галава можа аддзяляцца ад цела і адрошчваць новае цела.
Распаўсюджанне
Elysia marginata жыве ў ля ўзбярэжжа Інданезіі, В’етнама, Аўстраліі, Новай Каледоніі, ля Гавайскіх, Маршалавых і Каралінскіх астравоў, Таіці, Самоа, Палау.
Апісанне
Зялёнае цела з чорнымі і крэмавымі плямамі. Параподыі высокія, тонкія, з чорнай паласой вакол парападыяльнага краю і субмаргінальнай аранжавай паласой. Паміж аранжавай і чорнай паласой знаходзіцца белая. Мае рухомую і міграцыйную форму, сядзячая форма складае 76 мм, а міграцыйная рэдка перавышае 25 мм.
Экалогія
Elysia marginata жыве на глыбіні да 12 м і харчуецца водарасцямі роду.
У адрозненне ад іншых марскіх смаўжоў, здольных аднаўляць толькі нязначныя часткі цела, Elysia marginata (і ) могуць цалкам аўтамізаваць свае галовы ад астатняй часткі цела. Галава адрываецца ад тулава на працягу некалькіх гадзін. Пры гэтым, галава застаецца жывой і перамяшчаецца. Не памерці ад голаду без стрававальнай сістэмы ёй дапамагаюць назапашаныя хларапласты.
Кухары (Ковэльскі раён)
Кухары (Кухарі́) — вёска ў Ковэльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вэлыцкай вясковай абшчыны.
Вэрбіўка (Самбірскі раён)
Вэрбіўка (Вербі́вка) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Генерал-губернатар
Генера́л-губерна́тар (governor-general, у Канадзе і Індыі — governor general) — прызначаны прадстаўнік кіраўніка дзяржавы або ўрада для кіравання пэўнай тэрыторыяй, звычайна ў каланіяльным кантэксце. Гэты тытул выкарыстоўваецца Каронай у Каралеўствах Садружнасці Нацый, ці ў краінах, якія былі брытанскім уладаннем. Прыкладам можа служыць пост генерал-губернатар Індыі, які існаваў з 1773 па 1950 год. Прадстаўнік Кароны — тэрмін, які ўжываецца ў розных канстытуцыях для генерал-губернатара; нефармальна часта выкарыстоўваўся тытул віцэ-кароль.
Нідэрланды таксама прызначаюць генерал-губернатараў для заморскіх тэрыторый, напрыклад для Арубы і Антылаў.
Тытул выкарыстоўваўся ў Расійскай імперыі. У 1703—1917 гадах з’яўляўся вышэйшай пасадай мясцовай адміністрацыі; валодаў грамадзянскай і ваеннай уладай, з 1775 года ўзначальваў генерал-губернатарства.
Сучасная практыка
У канцы 2011 года, у рамках рэарганізацыі сістэмы ўзброеных сіл і стварэння войскаў тэрытарыяльнай абароны, прэзідэнт рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнка прысвоіў вайсковыя званні генерал-маёраў 6 губернатарам абласцей і мэру горада Мінска. У сваёй заяве ён падкрэсліў, што главы рэгіёнаў «становяцца генерал-губернатарамі».
Сезар (прэмія, 2012)
37-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 24 лютага 2012 года ў Парыжы.
Найлепшым фільмам была прызнана карціна «Артыст». Яна ж стала лідарам па колькасці ўзнагарод — 6 узнагарод. Найбольшую колькасць намінацый атрымаў фільм «» — 13 намінацый.
Хохлаўка (Хіславіцкі раён)
Хохлаўка (Хохловка) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Чарапоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Шыман Старавольскі
Шыман (Шымон) Старавольскі (каля 1588, маёнт. Стараволя, цяпер Пружанскі раён — 1656) — вялікалітоўскі гісторык і пісьменнік.
Шмат падарожнічаў за мяжой, дзе сабраў матэрыял для сваіх «Zyciorysy sławnych i uczonych Polaków», доўгі час служыў сакратаром вял. гетм. літоўскаму Я. К. Хадкевічу, пад канец жыцця быў канонікам Кракаўскім.
Прадстаўнік сарматызму ў гістарыяграфіі. Аўтар больш за 60 прац, галоўныя з іх: «De rebus Sigismundi I Libri IV» (Кракаў, 1616), «Sarmatiae Bellatores» (Кёльн, 1631; Вроцлаў, 1734), «Pobudka albo rada na zniesienie Tataròw perekopskich» (2 выд., Кёльн, 1671), «Scriptorum Polonicorum Hecatontas, seu centum illustrium Poloniae scriptorum elogia et vitae» (2 выд., Венецыя, 1626), «Wotum о naprawie rzeczypospolitéj» (Кракаў, 1625), «Reformacyja obyczajów polskich wszystkim stanom ojczyzny naszéj teraźniéjszych czasòw zepsowanych bardzo potrzebna» (без места і года друку), «Polonia sive Status regni Poloniae descriptio» (Кёльн, 1632), «Prawy rycerz» (1632, 1648), «Epitome conciliorum tam generalium, quam provincialium cum chronologica et historica ohservatione in Libris XXVI comprehensa» (Рым, 1643), «Świątnica Pańska, t. j. Kazania na uroczystości całego roku» (2 выд., Кракаў, 1681), «Breviarium Juris pontifici in usum Parochorum Libri VII» (Рым, 1653), «Monumenta Sarmatorum» (Кракаў, 1655).
Спіс універсітэтаў штата Канектыкут
У штаце Канектыкут (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты.
Дытыдач
Ды́тыдач (саманазва: Ditidaht «людзі ўздоўж берага») — індзейскі народ, карэнныя жыхары паўднёвай часткі вострава Ванкувер у Брытанскай Калумбіі (Канада). Агульная колькасць (2020 г.) — 1000 чал.
Дытыдач блізкія па паходжанню, культуры і мове да сваіх суседдзяў-нутка. У канцы XVIII ст., калі пачаліся кантакты з еўрапейцамі, яны займалі шэраг паселішч на паўднёвым захадзе Ванкувера. Асноўным заняткам з'яўляўся сезонны лоў ласосяў і палтусаў. Дытыдач моцна пацярпелі ад эпідэмічных хвароб, выпадкова занесеных еўрапейцамі, а таксама ад нападаў іншых плямён. У выніку ў канцы XIX — пачатку XX ст. захавалася адносна невялікая група выжылых, сканцэнтраваная ў супольнай рэзервацыі.
З канца XX ст. адбываецца працэс адраджэння. У Канадзе дытыдач прызнаны асобнай першаснай нацыяй. У 2013 г. было падпісана эканамічнае пагадненне з правінцыяй Брытанская Калумбія.
Традыцыйная культура адметна наяўнасцю ўяўлення пра нематэрыяльную маёмасць tupaat, прадстаўленую міфамі, генеалагічнымі паданнямі, танцамі, якія належылі пэўным сем'ям. На чале грамадства стаялі правадыры chaabat, што валодалі правам на рэсурсы пэўных тэрыторый. Парушэнне гэтага права магло карацца смерцю. Фальклор адметны шматлікімі міфамі і казкамі, сярод якіх вылучаюцца цыклы пра стварэнне сусвету і прыгоды трэкстэра Крумкача.
Родная мова нітынач адносіцца да вакашскай сям'і. У нашы дні знаходзіцца пад пагрозай знікнення.
Ан Крысцін Флатлан
Ан Крысцін Афет Флатлан (Флатланд  ) (Ann Kristin Aafedt Flatland, нар., Осла) — нарвежская біятланістка, бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2014 года ў жаночай эстафеце, двухразовая чэмпіёнка свету ў эстафетах. Пераможца спрынтарскай гонкі на этапе Кубка свету па біятлоне і чатырохразовая пераможца ў эстафетах.
Біяграфія
Ан Крысцін Флатланд нарадзілася 6 лістапада 1982 года ў прыгарадзе Осла Віке. Хобі — гульня на гітары, паляванне, рыбалка, горныя паходы.
Ужо ў 19-гадовым узросце прынята ў юніёрскую зборную Нарвегіі па біятлоне. У 2003 годзе Флатланд трапляе ў асноўную зборную і ў тым жа сезоне дэбютуе ў Кубку свету. Яшчэ праз тры з паловай гады прыходзяць першыя поспехі. На чэмпіянаце свету па біятлоне 2007 Ан Крысцін заваявала бронзу ў эстафеце і стала пятай у спрынтарскай гонцы.
Першы поспех у асабістай гонцы адбыўся ў Флатланд у сезоне 2009—2010 гадоў, калі яна двойчы ўзяла бронзу — у спрынце на оберхофскам этапе і ў пасьюте ў Антэрсельве. Першае золата Ан Крысцін атрымала ў змяшанай эстафеце на этапе ў Кантыялахці, а першае срэбра ў аналагічным відзе ў Ханты-Мансійску.
У сезоне 2010—2011 Флатланд атрымлівае сваю першую асабістую перамогу — яна выйграе спрынтарскую гонку ў нямецкім Оберхофе. Па выніках сезону Ан Крысцін заняла 16-е месца ў агульным заліку Кубка свету — лепшае яе дасягненне.
Разам з тым, на працягу ўсёй кар'еры Ан Крысцін не адрознівалася стабільнасцю.
Ан Крысцін прапусціла сезон 2011/2012 года ў сувязі з нараджэннем 23 красавіка 2012 года дачкі Анне. 18 жніўня 2012 года Флатланд выйшла замуж за Крысціяна Брэкена.
Ан Крысцін паставіла перад сабой мэту вярнуцца ў спорт у сезоне-2012/2013,. Ужо ў 2012 годзе Ан Крысцін выйграла пасля вяртання свой ​​першы этап у Бейтасталене (кубак IBU), перамогшы ў індывідуальнай гонцы і спрынце.
На чэмпіянаце свету ў Чэхіі ў 2013 годзе ў гонцы пераследу Ан Крысцін ў барацьбе за сярэбраны медаль, абганяючы расійскую біятланістку Вольгу Зайцаву, звалілася на павароце, зачапіўшы саперніцу. У выніку на фінішы абедзве засталіся без медалёў. Ан Крысцін фінішавала 7-й, а Зайцава 4-й, саступіўшы ў барацьбе за бронзавы медаль ўкраінскай біятланістцы Алене Підгрушнай, якая здолела аб'ехаць тых, хто ўпаў, як і полька Крысціна Палка, якая стала ў выніку 2-й.
Міцуру Комаэда
(古前田 充; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1976—1977 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Вэрбіўка (Амвросііўскі раён)
Вэрбіўка (Вербі́вка) — вёска ў Амвросііўскім раёне Данецкай вобласці Украіны.
З 2014 года вёска знаходзіцца на непадкантрольнай тэрыторыі ўкраінскага ўрада, з-за акупацыі тэрарыстаў. На гэтай тэрыторыі дзейнічае асобы рэжым АРДЛА.
Генетыка трусаў
Генетыка трусаў - гэта кірунак у генетыцы, што займаецца пытаннямі, як нашчадак пераймае знешнія прыкметы бацькоў, перш за ўсё афарбоўку. Афарбоўка труса вызначаецца пяццю генамі: A, B, C, D, ды E. Кожны з бацькоў пакідае нашчадку па аднаму гену з пары, такім чынам у нашчадка ёсць цэлыя пары генаў - па аднаму ад кожнага з бацькоў. Калі ў труса ёсць дамінантавы ды рэцэсіўны ген, будуць бачныя праявы менавіта дамінантавага.
Ген А (агуці - белаасценны - аднатонны)
Ген А дае "заячую" афарбоўку, самую распаўсюджаную ў дзікай прыродзе. Да таго ж гэты ген выклікае асвятленне вакол вачэй, сківіц, на жываце, унутраным боку вуха, лап ды хваста. Верхняя ж частка хваста і вушэй мае чорную аблямоўку. Асобныя паўсцінкі на трусе, які мае ген А, будуць па-рознаму афарбаваныя, нават па сваёй даўжыні: калі падзьмуць на поўсць труса, то можна забачыць групы колеру па колу. Гэта афарбоўкі агуці, апал і г.д.
Прамежкавы ген At - гэта ген паджарай афарбоўкі. Ён рецэсіўны ў адносінах да А, але дамінантавы ў адносінах да а. Ген At дае той жа самы ўзор, як агуці: белы жывот, светлая афарбоўка вакол вачэй ды пад хвастом. Аднак паўсцінкі будуць усе аднаго колеру. Гэты ген адказвае за паджарых трусаў, танаў (зрэдку) ды белаасценных.
Ген а вядомы як ген "індывідуальнай афарбоўкі". Гэты ген вызначае індывідуальна афарбаваных трусаў: занальнасць на трусе ды яго паўсцінках адсутнічае, трус паўсюль аднаго колеру: чорны, блакітны, чакалядовы і г.д.
Ген В (чорны - чакалядовы)
У гэтага гена толькі дзве варыяцыі: B, якая з'яўляецца дамінантавай, і b, рэцэсіўная. Кожны трус, незалежна ад таго, які колер труса Вы перад сабой бачыце, прыналежыць або да чорнай сям'і колераў, або да чакалядовай.
Дамінантавы ген В дае трусу магчымасць мець чорную афарбоўку паўсцінак. Ён адказвае за чорную афарбоўку, белаасценную, чарапахавую ды інш.
Рецэсіўны ген b саслабляе чорны пігмент да чакалядавага. Афарбоўкі ўключаюць чакалядавую, бэзавую ды рысевую.
Ген С (звычайны колер - шыншыла - альбінос)
Гэта ген каляровай насычанасці, шэраг гэтых генаў вызначае, наколькі "поўны" колер мае трус. Ён больш складаны для разумення, бо можа несці з сабой цэлую серыю множных алеляў, хоць у генах будуць прысутнічаць толькі два з іх (адзін - ад бацькі і адзін - ад маці). У гэтым наборы пяць варыяцый: C, cchd, cchl, ch і c. Мала таго, што ў гэтым наборы ёсць дамінантавыя ды рэцэсіўныя гены, у ім таксама ёсць гены з cа-караваннем (cchd, cchl) і з частковым панаваннем, і нават адзін ген, які залежыць ад тэмпературы.
Самы дамінантавы ген у наборы - С, ён выклікае наяўнасць у воласе пігмента, поўнае яго афарбаванне колерам у адпаведнасці з іншымі генамі.
Сchd - ген цёмнай шыншылавай афарбоўкі. Ён дазваляе вытворчасць толькі некаторых (не ўсіх) каляровых пігментаў труса. Напрыклад, калі трус - агуці, то паміж цёмнымі каляровымі паўсцінкамі з'явяцца белыя. Звычайна "забароненым" апынаецца жоўты пігмент, ён саслабляцца амаль да белага. Акрамя таго, гэты ген закране колер вачэй і можа выклікаць з'яўленне трусаў з блакітнымі вачыма.
Сchl вядомы як ген светлай шыншылы, або сіямскай афарбоўкі (бо ў гамазіготным стане cchl cchl дае цёмную сепію). Гэты ген адрозны ад іншых генаў, бо ён распаўсюджваецца такім чынам, які завуць са-кіраваннем. Як і cchd, гэты ген выдаляе са ствала паўсцінак жоўты колер, а таксама некаторыя больш цёмныя пігменты, пакідаючы труса заштрыхаванага выгляду. У адрозненне ад Сchd, гэты ген пакідае колер вачэй цёмным.
Сh - ген гімалайскай афарбоўкі. Трус з гэтым генам белы, акрамя пысы, вушэй ды лап. Гэты ген адчувальны да тэмпературы, і пры халодным надвор'і колер больш бачны, таму афарбоўка труса бачная лепш у зімовыя месяцы. Чырвоныя вочы.
На процілеглым канцы спектру ген с - цалкам рэцасіўны ў адносінах да ўсіх астатніх варыяцый генаў. Ён вядомы як ген альбіноса і дае цалкавітую адсутнасць пігмента, страту колеру, у тым ліку радужнай абалонкі вачэй. З-за гэтай уласцівасці гэты ген уплывае на ўвесь генны набор, паколькі "змывае" тое, што як ці інакш вызначаюць гены A, B, D, ды E. Такіх альбіносаў цікава выкарыстоўваць для аналізуючага скрыжавання, каб вызначыць, якія гены па аллелю С прысутнічаюць у другога партнёра. Ген с адказвае за чырвонавокіх альбіносаў (з'яўленне блакітнавокіх выклікае іншы ген, v-vienna).
Ген D (звычайная насычанасць - паслабленая)
У гэтым наборы ёсць толькі дзве варыяцыі. Дамінантны ген D - узмацняльнік пігмента ў коркавым і асяродкавым пласце паўсцінкі, колер будзе выяўляць поўную сілу. Ён адказвае за чорную ды інш. афарбоўкі.
Рецэсіўны ген d нясе "раствораны" пігмент, у гамазіготным стане dd ён паслабляе колер труса. Такія трусы выглядаюць дакладна гэтакжа, як і з генам D, за выключэннем таго, што ў іх менш пігмента ў кожнай паўсцінке. Трус з чорнай каляровай сям'і ператвараецца ў блакітнага, трус з чакалядовай сям'і ператвараецца ў бэзавага и г.д. Гэты ген закране таксама і колер вачэй.
Ген Е (распаўсюджванне колеру)
Гэты ген складаны не менш за С: ён кіруе тым, ці распаўсюджваецца асноўны колер труса (чорны, блакітны, чакалядовы і г.д.) паўсюль да самага канца паўсцінкі — ці асноўны колер у некаторы момант спыняецца і саступае шахту паўсцінкі іншаму колеру. Фактычна існуе чатыры варыяцыі гэтага гена: Е, ES, e, ды ej.
У дамінантавым стане ген E выклікае тое, што асноўны колер пігментацыі распаўсюджваецца па ўсёй паўсцінке і яна выглядае аднолькава па ўсёй сваёй даўжыні.
Ген ES — выдаляецца цёмны колер з кончыкаў паўсцінак, ген выклікае розныя сталёвыя колеры.
e — выдаляецца большая частка цёмнага пігменту, пашыраецца светлы колер. У рэцэсіўным стане гена ствараецца ўражанне, што трус цямнейшы на тых частках, дзе футра карацейшае (жывот, лапы ды пыска). Гэта адбываецца таму, што паўсцінкі там закароткія, каб паспець паказаць каляровую змену ў іх шахце, а вось даўжэйшыя паўсцінкі паказваюць змены. Гэты ген лёгка зблытаць з генным наборам C, паколькі ён таксама выклікае з'яўленне занальнасці на трусах, але іншым чынам (сіамы Сchl і гімалаі Сh таксама паказваюць зацямненне). Яркі прыклад адрознення — у блакінтага сіама aaB_cchl_ddE_ больш цёмныя вушы, пыска, лапы ды хвост, гэта змены па аллелю С. Саландэр aaB_cchd_ddee (белы цюрынгец) мае сажава-блакітную павалоку на пысе, вушах, нагах і хвасце. Але гэта ж закранае жывот, і бачны нібыта вэлюм па баках — гэта змены па алелю Е.
Акрамя гэтых асноўных генаў, на афарбоўку ўплываюць гены-мадыфікатары ды розныя гены плямістасці.
У Сеціве
Domestic_rabbit
Бермудскі трохвугольнік
Бермудскі трохвугольнік — раён у Атлантычным акіяне, у якім нібыта адбываюцца таямнічыя знікненні марскіх і паветраных суднаў. Раён абмежаваны лініямі ад Фларыды да Бермудскіх астравоў, далей да Пуэрта-Рыка і назад да Фларыды праз Багамы. Аналагічны «трохвугольнік» у Ціхім акіяне называюць Д'ябальскім.
Раён з'яўляецца вельмі складаным для навігацыі: тут вялікая колькасць водмелей, часцяком зараджаюцца цыклоны і штормы. Вылучаюцца розныя гіпотэзы для тлумачэння загадкавых знікненняў у гэтай зоне: ад незвычайных з'яў надвор'я да выкраданняў іншапланетнікамі або жыхарамі Атлантыды. Скептыкі сцвярджаюць, аднак, што знікненні суднаў у Бермудскім трохвугольніку адбываюцца не часцей, чым у іншых рэгіёнах сусветнага акіяна, і тлумачацца натуральнымі прычынамі. Такога ж меркавання прытрымліваецца Берагавая ахова ЗША і страхавы рынак Lloyd's.
Роберт Оўэн
Роберт Оўэн (Robert Owen; - ) — брытанскі філосаф, педагог і сацыяліст, адзін з першых сацыяльных рэфарматараў XIX стагоддзя.
NGC 5196
NGC 5196 (іншыя абазначэнні — ZWG 17.2, NPM1G -01.0380, PGC 47540) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзям’ян Бедны
Дзям’ян Бедны (сапраўднае імя Яфім Аляксеевіч Прыдвораў; 1 (13) красавіка 1883, Губоўка, Александрыйскі павет, Херсонская губерня — 25 мая 1945, Масква) — рускі, савецкі, , і грамадскі дзеяч. Член РСДРП (б) з 1912 года.
Вэрбіўка (Ражняціўскі раён)
Вэрбіўка (Вербі́вка) — вёска ў Ражняціўскім раёне Івана-Франкоўскай вобласці Украіны.
Лаўрэнцій
Лаўрэнцій — мужчынскі асабістае імя лацінскага паходжання; ўзыходзіць да Laurens (родны склон — Laurentis)- «лаўрэнцкі», гэта значыць жыхар Лаўрэнція, старажытнага горада ў Лацыуме, у якім паводле падання размяшчалася рэзідэнцыя легендарнага цара Лаціна; ў пераносным значэнні — «лацінскі», «рымскі» наогул.
Магчыма, што Лаўрэнт атрымаў сваю назву ад laurus — «лаўр», але больш верагодным уяўляецца дарымскае паходжанне назвы горада.
Ва ўсходніх славян імя Лаўрэнцій было перанесена з святца/месяцслова, у які яно трапіла пры перакладзе праваслаўных богаслужбовых кніг на стараславянскую мову з кайнэ (Λαυρέντιος).
У хрысціянскім анамастычным слоўніку імя Лаўрэнцій суадносіцца з некалькімі раннехрысціянскімі святымі, сярод якіх найбольш вядомы пакутнік архідыякан Лаўрэнцій Рымскі, пакараны смерцю ў 258 годзе у часы пераследу хрысціян, учыненых імператарам Валерыянам. Аб іншых ранніх святых з імем Лаўрэнцій у хрысціянскай традыцыі невядома нічога, акрамя даты памінання.
Старая каляндарная форма імя: Лаѵрентїй.
Кароткая форма імя: Лаўрэн.
Ад імя Лаўрэнцій і яго формаў ўтварыліся прозвішчы Лаўрэнцеў, Лаўрынец і іншыя.
Імяніны
Праваслаўны імяніны (даты прыводзяцца па грыгарыянскі каляндар):
Піт Паўлаў
Піт Па́ўлаў (нарадзіўся, ) — беларускі музыкант, удзельнік гуртоў «N.R.M.», «Pete-Paff», «Garadzkija».
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і вайсковага ўрача і медыцынскай сястры. Дзяцінства правёў у Германіі, у складзе Абмежаванага кантынгенту савецкіх войскаў у ГДР (ГСВГ), вучоба ў школе, заняткі спортам (плаванне, грэка-рымская барацьба), скончыў МРТІ, служыў у ПДВ (паветрана-дэсантныя войскі). З 1994 — гітарыст гурта «N.R.M.» Заснавальнік і лідар гуртоў «Garadzkija» і «Pete-Paff». З 1999 па 2005 — удзельнік гурта KRIWI. Апошнім часам — стваральнік і кіраўнік ініцыятывы «ЖывыГукOn-line».
Нутка (народ)
Ну́тка (саманазва: Nuučaan̓uł) — група з 13 індзейскіх плямён, тубыльцаў заходняй часткі вострава Ванкувер у Брытанскай Калумбіі (Канада). Агульная колькасць (2020 г.) — 7 900 чал.
Паходжанне
Археалагічныя даследаванні другой паловы XX ст. паказалі, што продкі нутка насялялі Ванкувер на працягу 4300 гадоў. Усяго было знойдзена 177 археалагічных помнікаў гэтага народа. Да кантактаў з еўрапейцамі нутка не мелі адзінай тоеснасці і падзяляліся на розныя плямёны з асобнымі назвамі, сканцэнтраванымі вакол пэўных селішчаў.
Назва нутка з'явілася ў выніку памылкі Дж. Кука, які ў 1778 г. даследаваў заходняе ўзбярэжжа Паўночнай Амерыкі. Ён успрыняў прапанову жыхароў вострава Нутка абыйсці іх землі ўздоўж гор і мора (nuučaan̓uł) як назву іх племені. Яна трывала замацавалася ў еўрапейскай геаграфіі і гісторыі пасля іспанска-брытанскага канфлікта ў заліве Нутка ў 1789 г. Толькі ў 1978 г. назва была прынята як зборная плямёнамі нутка.
Гісторыя
Нягледзячы на значныя змены, якія прынеслі з сабою еўрапейцы, правадыры нутка імкнуліся кантраляваць сітуацыю. Так, правадыр Макіна з племені Muchalaht вёў перагаворы з Дж. Кукам, аказваў дапамогу пры вырашэнні крызіса паміж іспанцамі і брытанцамі, але ў 1803 г. захапіў амерыканскі карабель і знішчыў яго каманду. Два выжылых амерыканскіх марака былі пераўтвораны ў рабоў. Адзін з іх, Джон Джувіт, пазней апублікаваў успаміны пра 2 гады ў рабстве. У 1811 г. нутка захапілі яшчэ адзін амерыканскі карабель і забілі яго каманду. Аднак выпадкова занесеныя еўрапейцамі эпідэмічныя захворванні і ўзаемныя войны прывялі да значнага скарачэння насельніцтва. Калі ў канцы XVIII ст. агульная колькасць тубыльцаў Ванкувера ацэньвалася ў 30 тысяч чалавек, то ў 1820-ыя — у дзесяць разоў меней. Таму ў 1849 г., калі Вялікабрытанія афіцыйна абвясціла аб каланізацыі Ванкувера, індзейцы не былі здольны да актыўнага супраціўлення. Да 1900 г. яны былі сканцэнтраваны ў рэзервацыях.
Мэльныця (Ковэльскі раён)
Мэльныця (Ме́льниця) — вёска ў Ковэльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вэлыцкай вясковай абшчыны.
Нутка (народ)
Культура
Заходняе ўзбярэжжа Ванкувера з мяккім вільготным кліматам прапаноўвала значныя прыродныя рэсурсы для эксплуатацыі. Аснову рацыёна нутка складалі рыба, крабы, малюскі, папараці, лубін, ягады, мяса марскіх і лясных звяроў і інш. Лоў рыбы меў сезонны характар. Для здабычы ласосяў ставілі пасткі і сеткі на рэках. Улетку лавуілі рыбу на марскім беразе. Яе сушылі або нарыхтоўвалі рыбін тлушч. Апошні выкарыстоўвалі ў якасці важнага дадатку да ежы, абменьвалі на іншыя прадукты. Нарэшце, запасы тлушча з'яўляўся прыкметай багацця. Нутка былі выдатнымі будаўнікамі вялікіх лодак, выходзілі на іх у адкрыты акіян і палявалі на кітоў.
У цёплую пару мужчыны не насілі вопратку, толькі некаторыя ўпрыгожванні. Жанчыны апраналі спадніцы з драўлянай кары. У прахалодны перыяд вопраткай з'яўляліся накідкі з кары або скур, канічны капялюш. Нутка былі знаёмы з вырабам макасінаў, аднак часцей хадзілі басанож. Мелася складаная цырыманіяльная вопратка з апрананнем масак і асобых галаўных убораў.
Традыцыйнае грамадства не ведала сацыяльнай роўнасці. Сярод нутка вылучаліся высакародныя, простыя абшчыннікі і рабы. Высакародныя ўзначальвалі абшчыны, паляўнічыя і ваенныя атрады. Ім належылі пэўныя тэрыторыі. Тыя, хто здабывалі на іх ежу, павінны былі абавязкова дзяліцца з уладальнікам. З іншага боку, высакародныя арганізоўвалі святочныя піры, падчас якіх кармілі простых абшчыннікаў. І высакародныя, і простыя абшчыннікі мелі ўнутраны сацыяльны падзел. Фактычна за кожным чалавекам быў замацаваны пэўны сацыяльны ранг. Так, старэйшыя сыны былі заўсёды вышэй за малодшых. Шэрагі рабоў фарміраваліся з ваеннапалонных. Яны выконвалі цяжкую або зневажальную працу. Раб лічыўся прыватнай маёмасцю і не мог прэтэндаваць на роўны статус са свабодным чалавекам.
Шлюбы разглядаліся як саюзы паміж сем'ямі, таму да іх падыходзілі адказна. Выбар няваесты і сватаўство арганізоўвалі бацькі жаніха. Першай сустрэчы маладых папярэднічалі некалькі актаў перамоў паміж бацькамі. Пры гэтым жаніху перадлаваўся пасаг, які ўключаў некалькі родавых імён сям'і нявесты, родавыя танцы і маскі. Высакародныя маглі перадаваць месцы, на якіх праводзіўся патлач, або нават тэрытарыяльныя ўладанні. Найбольш важныя равадыры адначасова мелі некалькі жонак.
Жанчыны нараджалі дзяцей у асобных часовых хацінах з кары, дзе яны павінны былі правесці некалькі дзён пасля родаў пасля ачышчэння. Нараджэнне блізнят заўсёды віталася як асаблівы поспех. Хлопчыкам апраналі спецыяльны капялюш, каб чэрап прымаў доўгую вузкую форму. Нутка не каралі сваітх дзяцей, выхоўвалі з дапамогай дамаўленняў.
Асобныя вёскі з'яўляліся аўтаномнымі племяннымі супольнасцямі, дзе ўсе людзі, акрамя рабоў, лічыліся ў той ці іншай ступені сваякамі адзін іншаму. Адносіны з суседзямі былі надзвычай складанымі. Нутка перыядычна ваявалі з імі, але таксама гандлявалі і заключалі шлюбы.
Захаваліся ўматлікія казкі, легенды, асобныя рытуальныя танцы.
Мовы
Мовы нутка ўяўляюць сабою асобную галіну вакашскіх моў. У нашы дні знаходзяцца пад пагрозай знікнення.
Рэлігія
Традыцыйная рэлігія нутка амаль не захавалася. Еўрапейскія вандроўнікі сведчылі, што нутка не шанавалі багоў, але верылі ў шматлікіх духаў. Захавалася некалькі варыянтаў міфа пра стварэнне свету, дзе вызначальную ролю адыгрвае трыкстэр Крумкач.
Прыкладная фізіка
Прыкладная фізіка - комплекс навуковых дысцыплін, раздзелаў і напрамкаў фізікі, якія ставяць сваёй мэтай рашэнне фізічных праблем для канкрэтных тэхналагічных і практычных ужыванняў. Іх найважнейшай характарыстыкай з'яўляецца тое, што канкрэтнае фізічная з'ява разглядаецца не дзеля вывучэння, а ў кантэксце тэхнічных і міждысцыплінарных праблем. «Прыкладная» фізіка адрозніваецца ад «чыстай», якая канцэнтруе сваю ўвагу на фундаментальных даследаваннях. Прыкладная фізіка грунтуецца на адкрыццях, зробленых пры фундаментальных даследаваннях, і засяроджваецца на вырашэнні праблем, якія стаяць перад тэхнолагамі, з тым, каб найбольш эфектыўна выкарыстоўваць гэтыя адкрыцця на практыцы. Іншымі словамі, прыкладная фізіка сыходзіць каранямі ў асноватворныя ісціны і асноўныя паняцці фізічнай навукі, але звязаная з выкарыстаннем гэтых навуковых прынцыпаў у практычных прыладах і сістэмах. Прыкладныя фізікі могуць быць зацікаўлены таксама ў вырашэнні праблем для навуковых даследаванняў. Напрыклад, людзі, якія працуюць у галіне фізікі паскаральнікаў, ўдасканальваюць іх для правядзення даследаванняў у галіне будовы матэрыі.
Мырын
Мырын (Ми́рин) — вёска ў Ковэльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вэлыцкай вясковай абшчыны.
Трэвіле
Трэвіле (Treville) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 259 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 55 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 15030. Тэлефонны код — 0142.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Ambrogio.
Вэрбіўка (Новаархангельскі раён)
Вэрбіўка (Вербі́вка) — вёска ў Новаархангельскім раёне Кіраваградскай вобласці Украіны.
Рудня (Хіславіцкі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Рудня абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Рудню не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Даўгулёўшчына
Даўгулёўшчына (, Довгулёвщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пяршайскага сельсавета.
Ацуёсі Фурута
(古田 篤良; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1971—1978 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Пахавальня
Пахава́льня — мемарыяльнае архітэктурнае збудаванне для пахавання цела нябожчыка. Звычайна пахавальні ставяць асобна, маюць уваход у сярэдзіну — склеп, радзей убудоўваюць у нефы ці крыпты культавых збудаванняў. Вызначаюцца разнастайнасцю кампазіцый (мастабы, грабніцы, піраміды, маўзалеі, калумбарыі, пантэоны, саркафагі), манументальнасцю, трываласцю будаўнічых матэрыялаў. Розныя віды пахавальняў вядомы з глыбокай старажытнасці.
Беларусь
На Беларусі пашыраны ў XVIII — пач. XX ст., часта ўключаліся ў ансамблі палацаў і сядзіб. У архітэктуры пахавальні адлюстраваліся асноўныя мастацкія стылі: барока — у Троіцкім касцёле у в. Воўчын, дзе ў у 1938—87 гг. знаходзілася пахавальня апошняга караля Рэчы Паспалітай Станіслава Аўгуста Панятоўскага, псеўдарускі стыль — фамільная пахавальня Паскевічаў у комплексе Гомельскай капліцы, мадэрн — капліца-пахавальня князёў Святаполк-Мірскіх у Міры, несапраўдная готыка — капліца-пахавальня Ажэшкаў ў в. Закозель і інш. У сучаснай архітэктуры пахавальні ствараюць як мемарыяльныя помнікі дзяржаўным і грамадскім дзеячам, героям ваеннага часу, напрыклад, некропаль-калумбарый у мемарыяльным комплексе Брэсцкая крэпасць-герой.
Вэрбіўка (Новаўкраінскі раён)
Вэрбіўка (Вербі́вка) — вёска ў Новаўкраінскім раёне Кіраваградскай вобласці Украіны.
Дзіцячая бібліятэка імя М. Астроўскага
Цэнтральная дзіцячая бібліятэка імя М. Астроўскага — дзіцячая бібліятэка, якая ўваходзіць у Цэнтралізаваную сістэму дзіцячых бібліятэк г. Мінска. Штогод абслугоўвае больш за 18 тысяч карыстальнікаў.
Гісторыя
Гісторыя Цэнтральнай дзіцячай бібліятэкі пачынаецца з 1924 года. Гэтая дата пацвярджаецца дакументамі, знойдзенымі ў Нацыянальным архіве Рэспублікі Беларусь. Размяшчалася на вуліцы Леніна. З 1936 года пераехала на вуліцу Камсамольская, там цяпер знаходзіцца клуб імя Дзяржынскага. У 1939 годзе пастановай ЦВК БССР бібліятэцы было прысвоена імя Мікалая Астроўскага. У гады Вялікай Айчыннай вайны бібліятэка і яе фонд цалкам знішчаны.
Паваенная дзейнасць бібліятэкі пачалася з 1946 года. Выканаўчы камітэт Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў працоўных ў 1946 годзе прыняў рашэнне № 2224 аб адкрыцці дзіцячай бібліятэкі і ёй было выдзелена памяшканне ў ацалелым доме № 6 па вуліцы Астроўскага (цяпер вуліцы Ракаўская). У 1946 годзе ў адрас бібліятэкі прыбыла з Лондана бандэроль, на канверце надпіс: «Расія, Мінск, дзіцячая бібліятэка імя Астроўскага». З канверта дасталі кнігу Гарбунова «Гісторыя БССР», на тытульным лісце якой стаяў штамп авальнай формы і на ім надпіс: «Мінская дзіцячая бібліятэка імя Астроўскага», інв. № 12244. Як меркаваў першы пасляваенны дырэктар бібліятэкі Ханун Гарэнка, гэты факт сведчыць, што такая бібліятэка існавала ў Мінску да Вялікай Айчыннай вайны, і што гітлераўцы вывезлі з бібліятэкі шмат кніг у Германію. Напэўна, гэтая кніга была захоплена ў ліку іншых трафеяў англійскімі часткамі. А пасля вайны сумленны англічанін згодна з штампу на кнізе адправіў яе па адрасе.
У першыя пасляваенныя гады калектыў бібліятэкі паспяхова займаўся пытаннямі камплектавання фонду. Некаторая колькасць кніг атрымалі з Дзяржаўнай бібліятэкі БССР, вялікую партыю кніг закупілі ў Ленінградзе. Толькі за адзін год набылі звыш 10000 асобнікаў кніг, абслужылі 2455 чытачоў: штодзённая наведвальнасць у чытальнай зале складала 120-150 дзяцей. Папулярнасць бібліятэкі хутка расла. Яна стала першым у горадзе цэнтрам культуры і адпачынку для дзяцей і юнацтва, актыўна праводзіліся масавыя мерапрыемствы па прапагандзе дзіцячай і юнацкай літаратуры: сустрэчы з беларускімі пісьменнікамі, чытацкія канферэнцыі, ранішнікі і дыспуты.
Амаль адразу паўстала задача набліжэння кнігі да месца жыхарства і адпачынку дзяцей. Быў створаны перасоўны фонд, на базе якога фармаваліся пункты выдачы ў школах, дзіцячых садках, піянерскіх лагерах, парках, кінатэатрах, на дзіцячай чыгунцы. У 1955 годзе фонд бібліятэкі ўжо складаў 43 тыс. асобнікаў. З вялікай цяжкасцю і дзякуючы велізарным намаганням дырэктара Х. Гарэнка ў 1958 годзе бібліятэка пераехала ў новае памяшканне па вуліцы Пашкевіч, 9/2 агульнай плошчай 320 кв.м. з двума чытальнымі заламі і двума абанементамі. У 1958 чытачамі бібліятэкі сталі 5311 дзяцей. У тым жа годзе ўпершыню пачалі дыферэнцыяванае абслугоўванне чытачоў. Дзейнасць Цэнтральнай дзіцячай бібліятэкі становіцца прыкметнай не толькі ў сталіцы, але і ў рэспубліцы. Бібліятэку наведваюць амерыканская дэлегацыя работнікаў культуры, албанская дэлегацыя, група бібліятэчных работнікаў Эстоніі і Літвы, Тулы і Калугі, Разані і Смаленска, Валгаграда і Кірава, Грузіі і Украіны.
У 1960 годзе бібліятэка адна з першых у рэспубліцы арганізавала абслугоўванне чытачоў з дапамогай адкрытага доступу да кніжнага фонду. Дзякуючы высокапрафесійнай дзейнасці і актыўнага ўдзелу супрацоўнікаў у грамадскім жыцці ў 1964 годзе Цэнтральная дзіцячая бібліятэка стала «Бібліятэкай выдатнай працы».
У 1979 годзе была створана Цэнтралізаваная сістэма дзіцячых бібліятэк г. Мінска на чале з Цэнтральнай дзіцячай бібліятэкай. Сістэму ўзначаліла сістэму Ліна Міхайлаўна Сачко - першы і адзіны бібліятэкар Беларусі, узнагароджаны ордэнам Францыска Скарыны. Больш за 15 гадоў таму бібліятэка ўпершыню правяла Дні культуры замежных краін, наладзіла цесныя кантакты з пасольствамі і да гэтага часу ажыццяўляе разнастайныя сумесныя праекты.
Сучаснасць
У сваёй структуры бібліятэка мае аддзелы: маркетынгу, даведкава-бібліяграфічны аддзел, аддзел камплектавання, апрацоўкі і аддзел аўтаматызацыі.
З'яўляецца цэнтральнай бібліятэкай у Цэнтралізаванай сістэме дзіцячых бібліятэк г. Мінска для ўсіх дзіцячых бібліятэк-філіялаў
Праект 2008 года — адкрыццё інтэрактыўнай выставы «Карлсан на даху» з Пасольствам Швецыі і Шведскім інстытутам у Стакгольме. Працуючы над праектам «Дзеці. Грамадства. Чытанне», у 2007 годзе ўпершыню праведзены фестываль дзіцячага чытання і тэатралізаванае шэсце беларускіх літаратурных герояў па вуліцах Мінска. У тым жа годзе арганізаваны конкурс «Лепшыя беларускія пісьменнікі вачыма чытачоў — дзяцей».
Бібліятэка падтрымліве партнёрскія сувязі з цэнтрам творчасці дзяцей і моладзі Маскоўскага раёна “Ранак”, Маскоўскім аддзелам культуры, Упраўленнем адукацыі Маскоўскага раёна. Таксама каардынуе работу з бібліятэкамі і педагагічнымі калектывамі сярэдніх школ і гімназій раёна.
У бібліятэцы створаны нефармальны адукацыйны цэнтр "Лесвіца", у якім работа ідзе па некалькім напрамкам:
У 2013 годзе бібліятэка далучылася да "Фэст экскурсаводаў", які праходзіў у Беларусі ў 5 раз.
У бібліятэцы існуе палічка буккросінга.
Месца знаходжання
Рэспубліка Беларусь, г. Мінск, праспект газеты "Праўда", 20
Карл Блехен
Карл Эдуард Фердынанд Блехен (ням.: Karl Eduard Ferdinand Blechen;,  — , ) — нямецкі мастак, прадстаўнік рамантызму ў жывапісе.
Біяграфія
Карл Блехен пачаў вывучэнне жывапісу ў мастака Лемерыха, але фінансавае становішча сям’і не дазволіла яму працягнуць гэтае навучанне. Будучы мастак вымушаны быў спачатку вывучыцца на банкаўскага служачага. Рэгулярная мастацкая адукацыя пачалася толькі ў 1822 годзе ў берлінскай Акадэміі, у пейзажыста П. Л. Лютке. Потым з’ехаў у Саксонскую Швейцарыю. У 1824—1827 гадах працаваў тэатральным мастаком-афарміцелем у Берліне. Паездка ў Італію, якая адбылася потым, канчаткова вызначыла творчы шлях мастака.
Карл Блехен памёр ва ўзросце 41 гадоў псіхічна хворым чалавекам. Пахаваны на Другім могільніку Царквы святой Тройцы; цяпер дакладнае месцазнаходжанне магілы невядома.
Горад Котбус у часы ГДР заснаваў прэмію ў галіне літаратуры і мастацтва імя свайго знакамітага ўраджэнца — прэмію Карла Блехена, якая ўручалася з 1956 года.
Георг II (герцаг Саксен-Майнінгена)
Георг II (Georg II von Sachsen-Meiningen;, Майнінген — , Бад-Вільдунген) — перадапошні герцаг Саксен-Майнінгенскі (1866—1914), генерал пяхоты прускай арміі. Праславіўся як мецэнат тэатральнага мастацтва, з прычыны чаго празваны «тэатральным герцагам» (Theaterherzog).
Біяграфія
Прадстаўнік эрнесцінскай лініі Ветынаў, Георг быў адзіным сынам герцага Бернгарда II і Марыі Фрыдэрыкі Гесэн-Касельскай. Неўзабаве пасля нараджэння, 12 лістапада 1826 года, атрымаў тытул герцага Саксен-Гільдбурггаўзенскага. Скончыў Бонскі ўніверсітэт.
20 верасня 1866 года яго бацька вымушаны быў адрачыся ад прастола на карысць сына пасля паражэння герцагства ў аўстра-прускай вайне. У адрозненне ад бацькі Георг падчас вайны заставаўся верным Прусіі і быў узведзены ў званне генерал-лейтэнанта прускай арміі.
У час Франка-прускай вайны 1870—1871 гадоў герцаг камандаваў дзвюма дывізіямі майнінгенскіх салдат у складзе германскай арміі. Ён прыняў удзел у большасці бітваў вайны і ўвайшоў у Парыж разам з Вільгельмам I, з якім быў у сяброўскіх адносінах.
Таксама захапляўся батанікай і стварыў батанічны сад пры сваёй віле («Карлота») на беразе возеры Кома.
Сям’я
Георг упершыню жаніўся 18 мая 1850 года ў Шарлотэнбургу з прынцэсай Шарлотай Фрыдэрыкай Прускай, старэйшай дачкой прынца Фрыдрыха Генрыха Альбрэхта. У гэтым шлюбе нарадзіліся чацвёра дзяцей:
Шарлота памерла пры нараджэнні чацвёртага дзіцяці. 23 кастрычніка 1858 года Георг ажаніўся другі раз, яго выбранніцай стала Феадора, дачка Эрнста I, князя Гогенлоэ-Лангенбурга. У гэтым шлюбе нарадзіліся трое дзяцей:
NGC 5197
NGC 5197 (іншыя абазначэнні — ZWG 17.3, NPM1G -01.0381, PGC 47546) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Мемарыял Джэферсана
Мемарыял Джэферсана — мемарыяльны комплекс, прысвечаны 3-му прэзідэнту ЗША, «бацьку-заснавальніку» Злучаных Штатаў Амерыкі Томасу Джэферсану. Знаходзіцца ў сталіцы ЗША горадзе Вашынгтоне. Мемарыял, спраектаваны Джонам Поўпам, пабудаваны ў неакласічнага стылі. Будаўніцтва пачалося ў 1939 годзе, скончылася ў 1943 годзе. Пазней, у 1947 годзе, з’явілася бронзавая статуя прэзідэнта.
NGC 5197
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мемарыял Джэферсана
Мемарыял кіруецца Службай нацыянальных паркаў ЗША. У 2004 годзе заняў чацвёртае месца ў спісе 150 любімых амерыканскіх збудаванняў па версіі Амерыканскага інстытута архітэктараў.
Апетыт
Апетыт (ад лац. Appetitus — імкненне, жаданне) — адчуванне, звязанае з патрэбай у ежы, а таксама фізіялагічны механізм, які рэгулюе паступленне ў арганізм харчовых рэчываў.
Апетыт цесна звязаны з дзейнасцю харчовага цэнтра, пераважна з яго аддзеламі ў гіпаталамусе і кары вялікіх паўшар'яў галаўнога мозгу. Апетыт вызначаецца прыходнай у харчовай цэнтр інфармацыяй аб умовах харчавання, паступленні і засваенні ежы, расходаванні харчовых запасаў. Апетыт не вынікае за вычарпаннем запасаў арганізму, а папярэджвае яго, таму шматлікія раздражняльнікі, якія фармуюць апетыт, могуць змяняць сваё сігнальнае значэнне ў адпаведнасці са змяненнем звыклага рэжыму харчавання.
Узбуджэнне апетыту залежыць ад утрымання ў крыві прадуктаў прамежкавага абмену, узроўню засваення іх клеткамі, утрымання ў тканках вады, стану тлушчавых запасаў, скарачэнняў пустога страўніка, паніжэння тэмпературы цела, а таксама ад шматлікіх знешніх раздражняльнікаў, звязаных з умоўна-рэфлекторнай дзейнасцю, як то выгляд і пах ежы, звыклая абстаноўка і іншыя. Тармажэнне апетыту наступае ў выніку акта ежы, расцяжэння сценак страўніка ежай, ўсмоктвання і засваення прадуктаў яе расшчаплення, змены гарманальнага фону.
Каваль-ваявода
Каваль-ваявода — музычна-камедыйная п'еса ў фальклорна-гістарычным жанры, блізкая да аперэты, напісаная і пастаўленая ў БДТ-1 Е. Міровічам у 1925 годзе. Мастацкае афармленне рабіў Аскар Марыкс.
Музыка
Для пастаноўкі спектакля музыку напісаў Уладзімір Тэраўскі. Харэаграфія была пастаўлена Канстанцінам Алексютовічам.
Зянькова
Зянькова — прозвішча (жаночая форма; мужчынскі адпаведнік — Зянькоў).
Летнія Паралімпійскія гульні 2016
Летнія Паралімпійскія гульні 2016 (афіцыйна — XV Паралімпійскія летнія гульні) пройдуць з 7 па 18 верасня 2016 года ў бразільскім Рыа-дэ-Жанэйра. Будуць разгуляны 528 камплектаў у 22 відах спорту. Упершыню будуць праведзены спаборніцтвы па веславанні на байдарках і каноэ і па трыятлоне. Спаборніцтвы пройдуць на тых жа пляцоўках, якія былі выкарыстаны для летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года.
Адхіленне расійскай зборнай
7 жніўня 2016 года Міжнародны паралімпійскі камітэт (МПК) абвясціў пра рашэнне адхіліць ад Паралімпійскіх гульняў у Рыа-дэ-Жанэйра ўсю зборную Расіі. Такое рашэнне было прынята на падставе дакладу Мак-Ларэна, у якім сцвярджаецца, што ўжыванне допінгу падтрымлівалася ў Расіі на дзяржаўным узроўні. Паралімпійскі камітэт Расіі спрабаваў абскардзіць гэтае рашэнне ў Спартыўным арбітражным судзе, аднак 23 жніўня той адмовіў у задавальненні апеляцыі Паралімпійскага камітэта Расіі.