cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грэчаскае праваслаўе
Гісторыя тэрміна
Гістарычна тэрмін «грэчаскае праваслаўе» выкарыстоўваецца таксама для апісання ўсіх праваслаўных цэркваў, паколькі прыметнік «грэчаскі» ў «грэчаскім праваслаўі» можна аднесці да грэчаскай спадчыны Візантыйскай імперыі. На працягу васьмі стагоддзяў хрысціянскай гісторыі большасць буйных інтэлектуальных, культурных і сацыяльных падзей хрысціянскай царквы адбылася ў рамках імперыі ці ў сферы яе ўплыву, таму большая частка літургіі, традыцый і практыкі Канстанцінопальскай Царквы былі прыняты ўсімі народамі, што забяспечыла асноўныя заканамернасці сучаснага праваслаўя. Тым не менш, ад апеляцыі да «грэчаскага» адмовіліся славянскія і іншыя нацыянальныя праваслаўныя цэрквы ўжо з X стагоддзі нашай эры ў сувязі з нацыянальным абуджэннем сваіх народаў.
Дажыць да прэм’еры
«Дажыць да прэм’еры» — спектакль, пастаўлены ў Рэспубліканскім тэатры беларускай драматургіі рэжысёрам Паўлам Харланчуком-Южаковым.
Riigi Teataja
Ры́йгі Тэ́атая (Riigi Teataja — Дзяржаўны веснік) — афіцыйнае выданне ўрада Эстоніі. Першы нумар выйшаў 27 лістапада 1918 года.
Дажыць да прэм’еры
Прэм'ера адбылася 22 верасня 2012.
Riigi Teataja
З 1 чэрвеня 2002 года выданне выходзіць паралельна ў электронным фармаце пад назвай «Электро́анілінэ Ры́йгі Тэ́атая» (Elektrooniline Riigi Teataja — «Электронны дзяржаўны веснік», скар. eRT).
Дажыць да прэм’еры
Гісторыя стварэння
Спектакль першым ў Беларусі выявіў адрозны ад афіцыйнага погляд на Другую сусветную вайну, прапанаваўшы альтэрнатыўнае дзяржаўнаму стаўленне да гістарычных падзей, якія адбываліся на тэрыторыі Беларусі падчас вайны. Праз выкліканыя гэтым перашкоды спектакль з’явіўся на сцэне ў Беларусі толькі праз тры гады ад напісання п’есы.
Мікалай Рудкоўскі напісаў п’есу ў 2009 годзе, і тады ж яна была прадстаўлена на фестывалі «Панарама» ў выглядзе некалькіх асобных сцэнаў, пастаўленых рэжысёрам Паўлам Харланчуком-Южаковым. Але ніводны тэатр не дадаў яе ў свой рэпертуар.
У 2010 годзе п’еса была апублікаваная ў расейскім часопісе «Сучасная драматургія». У тым жа годзе п’еса атрымала Усерасейскі прыз «Факел памяці» і другую прэмію Міжнароднага конкурса «Бадэнвайлер». Але на чытках п’ес-пераможцаў конкурса ў Маскве чытанне п’есы было забаронена Саюзам тэатральных дзеячоў Расіі.
У 2011 годзе з ініцыятывы кіраўніка Цэнтра беларускай драматургіі Аляксандра Марчанкі п’еса бярэ ўдзел у Ерэванскім фестывалі «Рэабілітацыя сапраўднага». Пасля шматлікіх станоўчых водгукаў крытыкаў Валеры Анісенка запрашае рэжысёра Паўла Харланчука зрабіць пастаноўку п’есы ў РТБД.
Раней, чым адбылася прэм’ера спектакля ў Беларусі, ён з’яўляецца ў Расіі: ў тэатры-студыі «Перамена» ў Усурыйску, Рускім тэатры Уфы, Томскім драматычным тэатры, у тэатры-студыі «Гняздо зязюлі» ў Наварасійску. Прэм’ера ў Мінску адбылася ў верасні 2012 года.
П’еса была напісаная Мікалаем Рудкоўскім на рускай мове і перакладзеная на беларускую мову Віталём Краўчанкам.
Сюжэт
Галоўная гераіня, актрыса Вера, рыхтуецца да прэм’еры спектакля, дзе грае партызанку. Каб лепей падрыхтавацца да ролі, яна ператварае ў вайну сваё жыццё і жыццё сваіх блізкіх, набліжаючы побытавыя ўмовы і паўсядзённыя сітуацыі да ваенных. Адна са сцэнаў выяўляе пыткі партызанак гестапаўцам: галоўная гераіня і яе сяброўка запрасілі інструктара фітнэсу, які таксама аказвае паслугі ў стылі «сада-маза», адхвастаць іх пугай. Інструктар у латэксным касцюме б’е партызанак і дапытваецца, дзе тыя хаваюць яўрэйскіх дзяцей.
Сцэнічныя рашэнні
Дэкарацыі спектакля – тры вялікія вешалкі, шчыльна завешаныя шынялямі часоў Другой сусветнай вайны. На іх часам праецыруюцца кадры ваеннай хронікі.
Кенет II
Кенет II Братазабойца (Cináed mac Maíl Choluim, Kenneth II, памёр у ) — кароль Альбы (Шатландыі) (971—995), сын караля Малькальма I.
Дзяржаўны старэйшына Эстоніі
Дзяржаўны старэйшына (riigivanem) — пасада кіраўніка ўрада Эстоніі і кіраўніка эстонскай дзяржавы, якая існавала ў 1921—1937 гадах.
Паводле Канстытуцыі Эстонскай Рэспублікі, прынятай 15 чэрвеня 1920 года Устаноўчым сходам і ўведзенай у дзеянне Законам аб увядзенні ў дзеянне Канстытуцыі Рэспублікі і Закона аб выбарах у Рыйгікогу, рэферэндуме і праве народнай ініцыятывы" ад 2 ліпеня 1920 года (апублікавана ва ўрадавым бюлетэні «Riigi Teataja» 2 жніўня 1920 № 113/114), членамі Урада Эстонскай Рэспублікі з'яўляліся дзяржаўны старэйшына і міністры. Дзяржаўны старэйшына быў абавязаны прадстаўляць Эстонскую Рэспубліку, кіраваць і каардынаваць дзейнасць урада і кіраваць яго пасяджэннямі; ён меў права падаваць запыты аб дзейнасці міністраў. Урад Эстонскай Рэспублікі прызначаў са свайго складу намесніка дзяржаўнага старэйшыны.
Кенет II
Біяграфія
Кенет II стаў каралём Шатландыі ў 971 годзе і адразу ж адправіўся ў паход супраць брытаў і разарыў Стратклайд, магчыма, помсцячы за гібель свайго папярэдніка Кулена. Акрамя гэтага, шатландцы падчас яго кіравання часам нападалі на Нартумбрыю. У 973 годзе Кенет са шматлікімі іншымі брытанскімі каралямі прыехаў у Чэстэр, каб засведчыць пакору Эдгару Англійскаму. Паводле легенды, гэтыя каралі грэблі ў лодцы Эдгара, якая плыла па рацэ Ды. Эдгар усталяваў мяжу паміж Англіяй і Альбай, забраўшы сабе Кумбрыю. Аднак Кенет быў ненадзейным саюзнікам. Каля 980 года ён здзейсніў тры набегі на Англію і разарыў землі аж да Чэшыра.
Дзяржаўны старэйшына Эстоніі
Паводле канстытуцыі дзяржаўны старэйшына не мог выконваць ролю арбітра ў выпадку канфлікту паміж парламентам і ўрадам, паколькі быў цалкам залежны ад дэпутатаў і мог быць у любы момант адпраўлены імі ў адстаўку.
13 ліпеня 1922 Урад Эстонскай Рэспублікі зацвердзіла наступны пераклад назвы пасады дзяржаўнага старэйшыны:
Кенет II
Біяграфія
У 970-х гадах у Шатландыі пачалася міжусобная вайна паміж Кенетам і Амлафам. Вайна доўжылася некалькі гадоў, пакуль Кенет не забіў суперніка ў 977 годзе.
У 995 годзе ў Фетэркарне кароль быў забіты падчас банкета, прыхільнікамі Канстанціна III, пасля таго, як паспрабаваў пазбавіць яго спадчыны і завяшчаць прастол свайму сыну Малькальму II.
Старая Алешкаўка
Стара́я Але́шкаўка (, Старая Алешковка) — былая вёска ў Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Ручаёўскага сельсавета.
Ліквідавана 23 верасня 2011 года.
Спа (значэнні)
Спа
Спа — горад у Бельгіі.
Амлаф
Амлаф (Amlaíb mac Ilduilb, Amlaíb, памёр у ) — кароль Альбы (Шатландыі) (ці прэтэндэнт на шатландскі прастол) (973—977), сын Індульфа і брат Кулена. Яго імя, як і імя яго бацькі, нетрадыцыйнае для Шатландыі і мае старанарвежскае або гэльска-нарвежскае паходжанне. Яно з’яўляецца стараірландскім эквівалентам скандынаўскага імя Олаф (Улаф) і ў наш час не выкарыстоўваецца ні ў Ірландыі, ні ў Шатландыі.
Біяграфія
Прыкладна ў сярэдзіне 970-х гадоў Амлаф падняў мяцеж супраць Кенета II і, магчыма, падпарадкаваў сабе частку Шатландыі, але ў 977 годзе быў забіты Кенетам.
Імя Амлафа не ўключана ні ў адзін з вядомых спісаў каралёў Шатландыі. Ён таксама не згадваецца як кароль пры апісанні сустрэчы Кенета II і Эдгара Міралюбнага ў Чэстэре. Яго каралеўскі тытул згадваецца толькі ў «Аналах Тыгернаха», якія, паведамляючы пра забойства Амлафа Кенетам II у 977 годзе, называюць яго «Каралём Альбы».
Порт-Матарын
Порт-Матарын  — горад, адміністрацыйны цэнтр вострава Радрыгес у дзяржаве Маўрыкій. Насельніцтва (2008 г.) - 5 929 чал.
Порт-Матарын месціцца ў адзінай бухце на востраве Радрыгес, прыдатнай для заходу вялікіх суднаў. Быў заснаваны ў XVIII ст. французскімі каланістамі з вострава Маўрыкій. Атрымаў сваю назву ад імя аднаго з першых перасяленцаў Мацьюрэна Брэньі.
З 2001 г. у Порт-Матарыне знаходзіцца Рэгіянальны Сход вострава Радрыгес.
Асноўныя галіны эканомікі — рыбалоўства, гандаль, абслугоўванне марскога транспарта і турыстаў. У Порт-Матарыне працуе марскі порт.
Супрацьпаветраная абарона
НАТА вызначае супрацьпаветраную абарону як «усе захады, накіраваныя на адхіленне або зніжэнне эфектыўнасці паветранага ўдару праціўніка». Гэта сістэмы ўзбраення надводнага, падводнага (субмарыны) і паветранага базіравання, звязаныя сістэмы датчыкаў, сродкі кантролю і назірання, а таксама пасіўныя захады (напрыклад, бар’ерныя шары). Сродкі супрацьпаветранай абароны могуць выкарыстоўвацца для абароны марскіх, сухапутных і ваенна-паветраных сіл у любым месцы. Аднак для большасці краін асноўныя намаганні супрацьпаветранай абароны — найперш, абарона ўласнай тэрыторыі.
Дачка жалезнага дракона
Дачка жалезнага дракона (Iron Dragon’s Daughter) — раман амерыканскага пісьменніка Майкла Суэнвіка, апублікаваны ў 1993 г. Нярэдка характарызуецца як постмадэрнісцкі. Спалучае элементы фэнтэзі і навуковай фантастыкі: мадэлюе сусвет, які насяляюць фантастычныя расы (эльфы, кікімары, чэрці, тролі, свіналюдзі), дзе на службе цывілізацыі знаходзяцца і магія, і кібертэхналогіі. Раман можна аднесці да паджанру тэхнафэнтэзі, кіберфэнтэзі, прысутнічаюць элементы стымпанку і «бруднага рэалізму» («чарнухі»). Уваходзіць у цыкл «Жалезныя драконы».
Сюжэт
Колькі дзяўчынка Джэйн сябе памятае, яна жыве і працуе на брудным, выродлівым заводзе па вырабу жалезных драконаў — разумных тэхнічных істот, якіх тут выкарыстоўвалі як ваенную сілу. Гераіню атачаюць прадстаўнікі розных рас — чэрці, свіналюдзі, людзі-крысы і іншыя, — такія ж, па сутнасці, рабы, скрадзеныя, як і яна, са сваіх сусветаў і перанесеныя ў гэты фантастычны сусвет, дзе пануе цынічная, жорсткая цывілізацыя эльфаў. Джэйн — чалавек, яна нарадзілася ў нашым свеце. Аднойчы яна выходзіць на сувязь з разумным жалезным драконам, які, як і яна, імкнецца збегчы з гэтага завода і набыць свабоду…
Факты
У кнізе выкарыстаны сярэднявечны міф, быццам эльфы крадуць чалавечых дзяцей, а замест іх пакідаюць бацькам «падменышаў». Верагодна, аўтар задумаўся, які далейшы лёс чакаў скрадзеных дзяцей, куды іх адносілі эльфы, і ў выніку прыдумаў пачварную, магічна-тэхнагенную цывілізацыю, дзе футурыстычныя машыны суіснавалі з беднасцю, брудам, сацыяльнай няроўнасцю і рэлігійным цемрашальствам.
Бушацін
Буша́цін (, Бушатин) — вёска ў Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Страдубскага сельсавета.
Да 14 снежня 1981 года вёска ўваходзіла ў склад Уборкаўскага сельсавета.
Італьянская мітраполія
Італьянская мітраполія (Μητρόπολη Ιταλίας και Μελίτης) — епархія Канстанцінопальскага патрыярхата з цэнтрам у г. Венецыі, якая ахоплівае тэрыторыю Італіі.
З 1991 года мітрапалітам з'яўляецца Генадзь (Зервас).
Гісторыя
З 1924 года ўсе грэчаскія прыходы на тэрыторыі Італіі, Аўстрыі і Венгрыі ўвайшлі ў юрысдыкцыю Канстанцінопальскага Патрыярхата.
У 1991 годзе прыходы на тэрыторыі Італіі былі вылучаны са складу Аўстрыйскай мітраполіі і аб'яднаны ў асобную Італійскую мітраполію.
Прэйлі
Прэ́йлі (Preiļi) — горад у Латвіі, на рацэ Прэйлюпэ. Адміністрацыйны цэнтр Прэйльскага края і Прэйльскай воласці.
Італьянская мітраполія
Гісторыя
У ліпені 2012 года італьянскі Сенат падаў грэчаскай мітраполіі тыя ж правы, якімі валодае ў краіне Рымска-каталіцкая царква.
Сучаснае становішча
Грэчаская праваслаўная епархія ў Італіі налічвае ў наш час 74 прыходы і 8 манастыроў.
Прэйлі
Гісторыя
Прэйлі — адзін з найстаражытнейшых гарадоў Латвіі. Археалагічныя даследванні дазваляюць казаць пра тое, што на месцы сучаснага горада людзі пачалі сяліцца з 10—12 стагоддзяў. Першая згадка пра горад у летапісах адносіцца да 1250 года. Аднак сама назва «Прэйлі» ўпершыню датуецца 1348 годам.
З 1289 да 1348 гады разам з прылеглымі тэрыторыямі горад належаў рускім князям. З 1376 года Прэйлі (Prely) уваходзіў у склад Лівонскага ордэна. Тады ж, у канцы 14 стагоддзя, побач з горадам вырас невялічкі замак. У 1561 г. Прэйлі разам з акругай перайшоў ва ўласнасць Борхаў (von der Borch). З гэтым родам горад зведаў свае «залатыя часы».
З 1772 — у Расійскай імперыі, у складзе Дзвінскай правінцыі Пскоўскай губерні, з 1777 — Полацкай; у 1778 губерня пераназвана ў Полацкае намесніцтва. З канца 1796 у Дынабургскім павеце Беларускай губерні, з 1801 і да 1918 — у Віцебскай губерні.
Як горад Прэйлі сфарміраваўся ў 19 ст. у выніку аб’яднання вольнага пасялення гандляроў, прылеглай вёскі і сядзібы. Апошні ўладальнік гэтых земляў — Міхаэль Іозеф Борг — перарабіў замак на неагатычны палац, пры ім быў закладзены вялікі парк памерам 43 га, у якім праведзеныя каналы і вырытыя ставы. У 1866 г. горад перайшоў ва ўладанне да англійскага гандляра Іагана Генрыха Фрэдэрыка, а затым да 1920 г. ён ажно 4 разы мяняў сваіх гаспадароў.
у 1928 г. Прэйлі атрымаў правы горада. На гэты час у ім налічвалася 179 двароў і пражывала 1615 жыхароў. Плошча гораду на той момант складала 260 га, тут было 309 пабудоў (з іх 5 — мураваныя), працавала 213 гандлёвых прадпрыемстваў, тры школы, дзейнічалі каталіцкія, лютэранскія і стараабрадавыя бажніцы, а таксама адна сінагога. 30 верасня 1938 года прэзідэнт Латвійскай Рэспублікі Карліс Улманіс афіцыйна зацвердзіў герб Прэйлі, у якім на залатым тле намаляваны чорны крумкач — сімвал мудрасці, адвагі і сілы. Выява крумкача дасталася гораду ў спадчыну ад роду Борхаў — самых знакамітых уладальнікаў навакольных земляў.
У 1949 г. Прэйлі стаў цэнтрам аднайменнага раёна Латвійскай ССР.
Культура
У Прэйлі размешчаны дом культуры, раённая бібліятэка, музей гісторыі і побыту Прэйлі, які часткова размяшчаецца ў старым будынку сядзібнага комплексу, прыватны музей-майстэрня знанага кераміка Палікарпа Чарняўскага, кінатэатр Ezerzeme, у парку збудваная адкрытая пляцоўка для выступленняў на вольным паветры (так званая эстрада), выдаюцца газеты Novadnieks і муніцыпальная Preiļu novada vēstis.
Адукацыя
Функцыянуюць адна пачатковая, адна сярэдняя школа (так званая «расійская») і адна гімназія. Пры кожнай школе ёсць свой хор, музычны ансамбль, тэатральная студыя. Асобна ад іх у горадзе працуюць музычная школа, прафесійная сярэдняя школа (аналаг нашага ПТВ) і спартыўная школа.
Спорт
У апошняй культывуюць перадусім валейбол, баскетбол, міні-футбол і вялікі тэніс. У горадзе ёсць свой басейн і стадыён Cerība з футбольным полем і лёгкаатлетычнымі дарожкамі, на якіх у 2001 г. адбыліся III Гульні Трох зорак — своеасаблівая краёвая латышская алімпіяда.
Ахова здароўя
Жыхароў абслугоўваюць адна паліклініка і адна раённая бальніца.
Насельніцтва
Прэйлі знаходзіцца ў Латгаліі — пераважна каталіцкім рэгіёне Латвіі, таму большасць насельніцтва прылічае сябе да каталікоў. Другой па колькасці вернікаў ёсць праваслаўная абшчына старога абраду, якая вядзе сваю гісторыю ў горадзе з 1896 г. Да Другой сусветнай вайны большасць жыхароў складалі яўрэі, але пасля вайны ад іх засталіся хіба напаўзакінутыя могілкі, а сінагога так і не была адбудавана. На 2004 г. насельніцтва горада складала 8605 чалавек. У параўнанні з 1999 г. колькасць жыхароў скарацілася амаль на 4 % (з 8963), што ёсць прыкладам сучаснай негатыўнай дынамікі дэмаграфічных працэсаў у маленькіх латышскіх гарадах.
Нацыянальны склад
Па стане на 1999 год:
Забудова
У часы апошняй вайны Прэйлі быў моцна знявечаны, і яго давялося адбудоўваць наноў. Праз нястачу матэрыялаў нават цэнтр горада быў выбудаваны ў асноўным драўлянымі дамкамі ў адзін-два паверхі. Сярод старажытных камяніц, якія маюць хоць-якую гістарычную каштоўнасць, захаваліся капліца і касцёл 19 ст., палац фон Борхаў (моцна пашкоджаны пажарам у 1977 г.), дамок вартавога пры ім, а таксама будынак аўтастанцыі (перароблены з былога пастаялага двара). Самай старой драўлянай пабудовай гораду лічыцца сённяшні гатэль Pie Pliča («У Пліча»), пабудаваны на пачатку 19 ст. Да яго гаспадар прыладзіў пакуль самую маленькую каплічку ў Латвіі. Прэйлі — досыць кампактны горад. Сярод маленькіх гарадоў краіны (да 10 000 жыхароў) ён, мусіць, валодае самай высокай шчыльнасцю насельніцтва. З гістарычнага цэнтра — Рыначнай плошчы — у розныя бакі разыходзяцца чатыры гасцінцы. На іх стаяць як старыя драўляныя хаты, так і новыя мураваныя крамы і дзяржаўныя ўстановы. Жылыя дамы — гэта напалову бетонныя будынкі аднастайнай савецкай архітэктуры для калектыўнага пражывання (у два-тры паверхі), напалову прыватны сектар з драўляных, у асноўным, пабудоў.
Галоўная вуліца, бульвар Райня, з’яўляецца пешаходнай. На ёй размешчаныя гатэлі, банкі, кінатэатр, раённае паштовае аддзяленне, Дом культуры, гарадскі музей, раённы савет. На паўднёвы ўсход ад горада размешчаная тэлевізійная мачта вышынёй 85,5 м.
Кулен
Кулен Белы (Cuilén mac Iduilb, Cuilén, памёр у ) — кароль Альбы (Шатландыі) (967—971), сын караля Індульфа.
Ісакавічы
Іса́кавічы (, Исаковичи) — вёска ў Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Страдубскага сельсавета.
Латгальцы
Латга́льцы (па-латгальску: latgalīši, latgalieši) — народ, які пражывае ў асноўным у Латгаліі, гісторыка-культурная вобласці Латвіі. У Латвіі пражываюць 400 тыс. латгальцаў (прыкладна 20 % насельніцтва), але падлікі ўскладняюцца тым, што афіцыйна ў Латвіі няма нацыянальнасці латгальцы. Шмат латгальцаў пражывае ў Расіі, у прыватнасці ў Краснаярскім краі.
Мова — латгальская (лічыцца верхнелатышскім дыялектам латышскай мовы), не мае афіцыйнага статусу, але па Законе аб мове дзяржава захоўвае і развівае латгальскую мову як культурна-гістарычную каштоўнасць. У большай часткі з іх у пашпарце запісана нацыянальнасць «латыш».
Латгальцы лічацца нашчадкамі латгалаў.
Генрых II Набожны
Генрых II Набожны (Henryk II Pobożny; 1192—1241) — сын Генрыха I Барадатага. У перыяд з 1238 па 1241 год — князь Князь Польшчы (Кракава), князь Сілезіі, князь Вялікай Польшчы. У перыяд з 1238 па 1239 год быў рэгентам Сандаміра і Верхняй Сілезіі.
Узначальваў дзесяцітысячную польскую армію ў бітве пад Легніцай 9 красавіка 1241 года. Палякі пацярпелі паражэнне, а сам ён быў забіты манголамі. Яго галаву насадзілі на дзіду і прынеслі да варотаў горада.
Спадчыннік. Суправіцель
Ён быў другім сынам, але пасля смерці старэйшага брата Баляслава стаў самым старэйшым дзіцем у сям’і. Шэраг аўтараў лічыць, што ён у 1213 годзе ўдзельнічаў разам з малодшым братам Конрадам у. Гібель Конрада зрабіла Генрыха адзіным спадчыннікам бацькі. З 1222 года суправіцель бацькі. Пасля таго як падчас сустрэчы польскіх князёў у Гансаве ў 1227 годзе Генрых Барадаты быў сур’ёзна паранены, роля Генрыха II узрасла. Ён стаў актыўна ўдзельнічаць у справах бацькі.
У 1233—1234 гадах Генрых II, падчас вайны крыжакоў з прусамі, удзельнічаў у заснаванні горада Марыенвердэр.
Аднаасобнае кіраванне
Пасля смерці ў 1238 годзе Генрыха Барадатага, які быў князем сілезскім, велікапольскім і кракаўскім, усе гэтыя тытулы атрымаў у спадчыну Генрых II. Але астатнія князі выказвалі прэтэнзіі на гэтыя землі. Толькі ў Сілезіі становішча было ўстойлівым. Але і там у 1239 годзе Генрыху прыйшлося перадаць фактычную ўладу над Верхняй Сілезіяй Мешку і Уладзіславу Апольскім, якія дасягнулі паўналецця. Пасля смерці Генрыха Барадатага Атон III Брандэнбургскі і архібіскуп Магдэбургскі ізноў спрабавалі захапіць Любуш і Сантак. Але ў 1239 годзе іх войскі пацярпелі паражэнне. Генрых II змог вырашыць атрыманы ў спадчыну ад бацькі канфлікт з-за падатковых збораў з гнезненскім архібіскупам Пелкам і уроцлаўскім біскупам. Генрых II пакінуў традыцыйны саюз яго сям’і Штаўфенамі і ў канфлікце імператара і Папы падтрымаў Грыгорыя IX. Гэта дапамагло вырашыць яго спрэчкі з Царквой. Таксама Генрых апекваўся пад кляштарамі ў, Тшэбніцы, і прыцягваў бенедыкцінцаў у і кларысінцаў ва Уроцлаў.
Уварванне манголаў і смерць
У 1241 годзе манголы падчас свайго заходняга паходу «да апошняга мора» ўварваліся ў Польшчу. Разарыўшы Вялікую і Малую Польшчы яны ўварваліся ў Сілезію, дзе Генрых II збіраў войскі. 9 красавіка 1241 года ў пры Легніцы адбылося кровапралітная бітва.
Большасць польскага войска разам з Генрыхам загінула. Галаву Генрыха насадзілі на дзіду і прынеслі да варотаў Легніцы. Пасля гэтага манголы адправіліся ў Венгрыю. Пазней труп Генрыха быў апазнаны маці па назе (на ёй было шэсць пальцаў). Быў пахаваны ва Уроцлаве ў францысканскім кляштары.
Пасля гібелі Генрыха II яго дзяржава, якая ахоплівала большую частку Польшчы, была падзелена. Ніводны з пераемнікаў не змог хуткім часам ізноў яе аб’яднаць. З пяці сыноў Генрыха II сілезскага, толькі Баляслаў і яго брат Мешка маглі кіраваць самастойна, не маючы патрэбы ў рэгенце. Але на працягу першых месяцаў кіравання, іх маці Ганна дапамагала ім.
Сям’я
Муж з 1214 / 1218 года Ганны Чэшскай (Багемскай), дачкі Пржэмысла Отакара I. У іх у шлюбе нарадзілася 10 дзяцей:
Станькаўскі сельсавет
Назву Ста́нькаўскі сельсавет маюць:
Марс (Лоеўскі раён)
Марс (, Марс) — пасёлак у Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Страдубскага сельсавета.
Марцін Німёлер
Марцін Фрыдрых Густаў Эміль Німёлер (Martin Friedrich Gustav Emil Niemöller;, Ліпштат, Германія — , , ФРГ) — нямецкі пратэстанцкі тэолаг, пастар пратэстанцкай евангельскай царквы, адзін з самых вядомых у Германіі непрымальнікаў нацызму. Аўтар вядомага выслоўя «Калі яны прыйшлі…»
Прэзідэнт Сусветнага савета цэркваў, лаўрэат Міжнароднай Ленінскай прэміі міру (1967).
Маладосць
Марцін Німёлер нарадзіўся ў Ліпштаце, Паўночны Рэйн — Вестфалія, 14 студзеня 1892 года ў сям'і лютэранцкага пастара Генрыха Німёлера і яго жонкі Паўлы Мёллер. Выхоўваўся ён у кансерватыўным асяроддзі. У 1900 годзе сям'я пераехала ў Эльберфельд, дзе ён скончыў школу, здаўшы экзамены ў 1910 годзе.
Ён пачаў кар'еру афіцэра ў ваенна-марскім флоце Германскай імперыі. У 1915 годзе быў прызначаны на падводную лодку «Thüringen», а ў кастрычніку таго ж года перайшоў на падлодку «Вулкан» (Vulkan).
Веймарская рэспубліка
20 ліпеня 1919 ажаніўся з Эльзай нее Брэмер. У гэтым самым годзе ўладкаваўся на ферму каля Оснабруку, але фермерам стаць не здолеў, на маючы дастаткова грошай на ўласную ферму. Пазней ён вярнуўся да сваёй ідэі зрабіцца лютэранскім пастарам і пачаў вывучаць пратэстанцкую тэалогію ў Вестфальскім універсітэце Вільгельма ў Мюнстэры (1919—1923).
Высвечаны ў духоўны сан 29 чэрвеня 1924. Пасля аб'яднаная евангельская царква старапрускай уніі прызначыла яго вікарыем мюнстэрскай Царквы Збавіцеля. У 1931 Німёлер стаў пастарам Царквы Ісуса Хрыста (у кангрэгацыі з Царквой Св. Ганны) ў Далеме, багатым прадмесці Берліну.
Трэці рэйх
Як і бальшыня пратэстанцкіх пастараў, Німёлер адкрыта падтрымліваў правых апанентаў Веймарскай рэспублікі. Ён вітаў прыход Гітлера да ўлады ў 1933 годзе, спадзеючыся, што гэта стане пачаткам нацыянальнага адраджэння. Аднак ён быў нязгодны з «Арыйскім абзацам». У 1936 годзе ён з групай пратэстанцкіх царкоўных дзеячаў падпісаў пэтыцыю, якая рэзка крытыкавала нацысцкую палітыку і абвяшчала «арыйскі абзац» несумяшчальным з хрысціянскай дабрадзеяй міласернасці. Нацысцкі рэжым адрэагаваў масавымі арыштамі і абвіначваннямі супраць амаль 800 пастараў і царкоўных юрыстаў.
У 1933 годзе Німёлер заснаваў  — аб'яднанне пастараў для «змагання з узрастаючай дыскрымінацыяй хрысціян яўрэйскага паходжання». Да восені 1934 Німёлер разам з іншымі лютэранскімі і пратэстанцкімі пастарамі, такімі як Карл Барт і Дытрых Банхёфер, стварылі  — пратэстанцкую групу, якая супрацьстаяла нацыфікацыі. Пісьменнік і нобелеўскі лаўрэат Томас Ман апублікаваў пропаведзі Німёлера ў ЗША і ўхваліў яго мужнасць.
Трэба адзначыць, што Німёлер абараняў толькі навернутых у хрысціянства яўрэяў, адначасна робячы зняважлівыя выказванні ў бок прадстаўнікоў іўдзейскай веры. У адной з пропаведзяў 1935 года ён заўважыў: «Якія прычыны [іхняе] відавочнай кары, якая доўжыцца тысячагоддзямі? Дарагія браты і сёстры, прычына відавочная: яўрэі ўкрыжавалі Хрыста!»
Арышт і зняволенне
Німёлер быў арыштаваны 1 ліпеня 1937 і 2 сакавіка 1938 прадстаў перад па падазрэнні ў антыдзяржаўнай дзейнасці. Ён быў прыгавораны да сямімесячнага зняволення і штрафу 2000 рэйхсмарак. Паколькі час яго знаходжання пад вартай пераўзыходзіў тэрмін судовага прыгавору, ён быў вызвалены з-пад варты ў зале суду, аднак адразу ж па выхадзе з яе быў затрыманы гестапа. Утрымліваўся ў канцлагерах Заксенгаўзен і Дахау. У канцы красавіка 1945 года быў перамешчаны ў Ціроль разам са 140 іншымі вядомымі вязнямі, адкуль быў вызвалены 5-й амерыканскай арміяй 5 мая.
Пасля вайны
Німёлер ніколі не адмаўляў уласнай віны ў часы існавання нацысцкага рэжыму. У 1955 годзе было апублікавана яго вядомае выслоўе «Калі яны прыйшлі…» — у якім ён асуджаў бяздзейнасць падчас прыходу да ўлады нацыстаў і паступовага вынішчэння імі пэўных сацыяльных слаёў. У 1959 годзе, адказваючы на пытанне Альфрэда Вінера, яўрэйскага даследчыка расізму і ваенных злачынстваў нацысцкага рэжыму, Марцін пісаў, што яго васьмігадовае зняволенне стала паваротным пунктам у яго жыцці, пасля якога ён пачаў глядзець на рэчы іначай.
У 1947—1961 Німёлер з'яўляўся прэзідэнтам пратэстанцкае царквы ў Гесэне і Насау. Ён быў адным з ініцыятараў, падпісанай выбітнымі асобамі нямецкіх пратэстанцкіх цэркваў. Дакумент прызнаваў, што цэрквы зрабілі недастаткова высілкаў для супрацьстаяння нацыстам.
Уражаны сустрэчай з Отам Ганам (празваным «бацькам ядзернай хіміі») у ліпені 1954, Німёлер стаў палкім пацыфістам і ўдзельнікам кампаніі за ядзернае раззбраенне. У 1959 годзе нават быў прыцягнуты да адказнасці за тое, што выказваўся пра войска вельмі непахвальным чынам. Яго візіт да лідара камуністычнага В'етнама Ха Шы Міна ў разгары В'етнамскай вайны меў вялікі розгалас. Німёлер таксама прымаў актыўны ўдзел у пратэстах супраць вайны ў В'етнаме і.
У 1961 годзе Марцін стаў прэзідэнтам Сусветнага савета цэркваў. У 1966 годзе атрымаў Ленінскую прэмію міру.
Рудня Каменева
Ру́дня Ка́менева (, Рудня Каменева) — вёска ў Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Страдубскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Рудня-Каменскага сельсавета. Да 4 ліпеня 1967 года вёска ўваходзіла ў склад Першамайскага сельсавета.
Крымна
Крымна — карставае возера ў Шацкім раёне Валынскай вобласці Украіны, за 2 км на паўночны ўсход ад вёскі Мэльныкы, за 0,4 км ад мяжы з Беларуссю, у басейне ракі Мухавец.
На поўначы з возера выцякала рака Рыта, рэчышча якой было зменена пасля меліярацыі. Уваходзіць у склад Шацкага нацыянальнага парку.
Церабянёў
Церабянёў — рускае прозвішча.
Яан Тээмант
Я́ан Тэ́эмант (эст. Jaan Teemant; 24 верасня 1872, воласць Вігала — 24 ліпеня (паводле іншых звестак, 3 ліпеня) 1941, Талін) — эстонскі дзяржаўны дзеяч.
Адукацыя
Скончыў прыватную гімназію Хуга Трэфнера, юрыдычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта (1901). Ганаровы доктар права Тартускага ўніверсітэта (1932).
Рэвалюцыйная дзейнасць і зняволенне
Быў памочнікам прысяжнага паверанага ў Рэвелі (цяпер — Талін). У 1904—1905 — гласны гарадской думы Рэвеля. У 1905 актыўна ўдзельнічаў у рэвалюцыйных падзеях, у снежні 1905 быў выбраны кіраўніком Усеэстонскага сходу народных прадстаўнікоў у Тарту, кіраваў сходам у актавай зале Юр'еўскага (цяпер — Тартускі) універсітэта — так званым «аўласкім сходам». Быў вымушаны эміграваць у Швейцарыю, ва ўмовах ваеннага становішча быў завочна прысуджаны да смяротнага пакарання. Пасля адмены ваеннага становішча і смяротнага прысуду вярнуўся ў Эстонію (у 1908). Быў асуджаны да пазбаўлення свабоды на паўтара года. Адбыўшы тэрмін зняволення, у 1911—1913 знаходзіўся ў ссылцы ў Архангельскай губерні.
Адвакат і палітык
У 1913/1914 — 1940 — адвакат у Таліне, у 1919—1925 — старшыня калегіі адвакатаў. У 1917—1919 — член, у 1917 — першы намеснік старшыні Эстонскага часовага земскага савета, у 1918—1919 — генеральны пракурор Эстонскай рэспублікі, у 1919—1920 — член Устаноўчага сходу. Быў дэпутатам Рыйгікогу другога — пятага скліканняў. З 15 снежня 1925 па 9 снежня 1927 і з 19 лютага 1932 па 19 ліпеня 1932 — дзяржаўны старэйшына (глава дзяржавы).
Крытычна адносіўся да аўтарытарнага рэжыму Канстанціна Пятса, які ўсталяваўся пасля дзяржаўнага перавароту 1934. У 1939—1940 гг. — эстонскі прадстаўнік у Германскім апякунскім ўпраўленні (органе, створаным для апякунства над маёмасцю немцаў, якія перасяляліся ў Германію ў гэты перыяд).
Гібель
23 ліпеня 1940 быў арыштаваны органамі НКУС. Па розных звестках, памёр або быў расстраляны ў 1941 у Талінскай цэнтральнай турме.
Чэскі-Цешын
Чэскі-Цешын (, Czeski Cieszyn) —  горад  у Чэхіі, які ўваходзіць у склад Мараўскасілезскага края. Займае плошчу 33,8 км². Насельніцтва 26 330 чалавек. Размяшчаецца на левым беразе ракі Олшэ.
Гісторыя
Тэрыторыя Чэскі-Цешына была індустрыяльным прадмесцем горада Цешын (Teschen) і называлася Саская Купа (Saská Kupa або Sachsenberg). У 1920 годзе Цешын быў падзелены паміж Польшчай і Чэхаславакіяй. Частка горада на левым беразе ракі Ользы, якая адышла Чэхаславакіі, стала называцца Чэскі-Цешын (Český Těšín).
У 1938 годзе Польшча захапіла Чэскі-Цешын і назвала яго Заходні Цешын (Cieszyn Zachodni). Пасля разгрому Польшчы ў 1939 годзе ўвесь горад быў уключаны ў склад Германіі. У 1945 годзе Чэскі-Цешын быў вернуты Чэхаславакіі.
Герменеўтыка
Герменеўтыка — кірунак у філасофіі ХХ ст, які вырас на падставе тэорыі інтэрпрэтацыі літаратурных тэкстаў. Прадстаўнікі герменеўтыкі, у адрозненні ад гістарыцыстаў, прапаноўвалі ўлічваць змяненне ментальнасці людзей у гісторыі, за аснову тлумачэння падзей у гісторыі браць культуру і традыцыю, таму што рэчаіснасць мінуўшчыны мы бачым менавіта праз прызму гэтай культуры.
Рэкорд (Лоеўскі раён)
Рэко́рд (, Рекорд) — вёска ў Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Страдубскага сельсавета.
Да 4 ліпеня 1967 года вёска ўваходзіла ў склад Пярэдзелкаўскага сельсавета.
Індульф
Індульф Агрэсар (Ildulb An Ionsaighthigh, Indulf the Aggressor; загінуў у ) — кароль Альбы (Шатландыі) (954—962), сын караля Канстанціна II. Маці Індульфа была нарвежкай, чым і тлумачыцца яго неўласцівае для гэлаў імя.
Біяграфія
Індульф стаў каралём Шатландыі ў 954 годзе, пасля гібелі Малькальма I. У гады свайго кіравання ён ваяваў з англічанамі і далучыў да сваіх уладанняў урадлівыя землі ў Лотыяне на поўнач ад Пентлендса разам з нейкім замкам «Апідум Эдэн», які гісторыкі звычайна атаясамляюць з Эдынбургам, сучаснай сталіцай Шатландыі. Індульф ваяваў таксама з вікінгамі. Ён адбіў іх буйны набег на Бухан, але пры спробе адбіць іх новы набег у 962 годзе загінуў у бітве пры Баўдсе (каля Інверкулена).
Індульф, як і яго бацька, збіраўся сысці ў манастыр, але гэтаму перашкодзіла заўчасная гібель.
Эдрыян Ганэл
Эдрыян Ганэл (Adrian Gunnell; нар., Англія) — англійскі былы прафесійны гулец у снукер. Удзельнік 1/8 фіналу чатырох рэйтынгавых турніраў. Былы 36-ы нумар сусветнага рэйтынгу (2008/2009). У 1999 годзе выканаў сваю адзіную максімальную серыю.
Пачаў прафесійную кар’еру ў 1994 годзе ва ўзросце 21 года, але толькі ў сезоне 1999/2000 дэбютаваў у асноўнай стадыі рэйтынгавага турніру на адкрытым чэмпіянаце Брытаніі і ўпершыню дайшоў да 1/16 фіналу рэйтынгавага спаборніцтва на Гран-пры Мальты. У 2001 годзе прабіўся ў 1/8 фіналу рэйтынгавага Тайланд Мастэрс, дзе саступіў Мэцью Стывенсу (1:5), а ў сезоне 2004/2005 упершыню патрапіў у топ-64 рэйтынгу і ў другі раз дайшоў да 1/8 фіналу рэйтынгавага спаборніцтва на адкрытым чэмпіянаце Кітая, дзе прайграў Марку Уільямсу (2:5). У 2007 годзе дайшоў да 1/8 фіналу Шанхай Мастэрс, дзе саступіў будучаму пераможцу Дамініку Дэйлу (1:5), а ў сезоне 2008/2009 падняўся на найвышэйшае для сябе 36-е месца ў сусветным рэйтынгу і ў апошні чацвёрты раз дайшоў да 1/8 фіналу рэйтынгавага турніру на Гран-пры, дзе быў пераможаны Стывам Дэвісам (5:4). У 2012 годзе вылецеў з топ-64 і пакінуў мэйн-тур, але яшчэ згуляў на некалькіх турнірах у сезоне 2012/2013. З 2004 да 2010 года шэсць разоў гуляў у апошнім кваліфікацыйным раундзе чэмпіянату свету (1/24 фіналу), але так і не здолеў патрапіць у Крусібл, а на чэмпіянаце Вялікабрытаніі тройчы гуляў у 1/16 фіналу ў 2002, 2007 і 2011 гадах.
Карасінка
Карасінка — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 26 км на паўночны ўсход ад горада Полацк, за 2 км на паўночны ўсход ад вёскі Бабовікі, у басейне ракі Палата.
Плошча паверхні 0,05 км². Даўжыня 0,37 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 0,95 км.
Размешчана сярод лесу, месцамі забалочанага, на паўднёвым захадзе і паўднёвым усходзе вылучаюцца схілы вышынёй да 5 м. На поўдні выцякае ручай у раку Палата.
Ручаёўка
Ручаё́ўка (, Ручаёвка) — аграгарадок у Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр Ручаёўскага сельсавета. Месціцца за 25 км на паўднёвы захад ад Лоева, за 63 км ад чыгуначнай станцыі Рэчыца, за 117 (111) км ад Гомеля, на аўтамабільнай дарозе Брагін — Лоеў. На поўдзень месціцца сетка меліярацыйных каналаў, на ўсходзе рака Пясочанка, якая ўпадае ў возера Лутаўскае, што ў пойме ракі Дняпро.
Геаграфія
Планіровачна складаецца з амаль просталінейнай вуліцы, блізкай да шыротнай арыентацыі, да якой з поўначы далучаецца кароткая вуліца. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.
Паблізу ёсць залежы гліны і торфу.
Гісторыя
У пісьмовых крыніцах згадваецца ў пачатку XIX стагоддзя як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні. У 1834 годзе 23 двары, у 1850 годзе 27 двароў, уладанне памешчыцы Быкоўскай. У 1872 годзе пабудаваная драўляная пяцікупальная Вазнясенская царква, у якой сярод кніг былі служэбнік, выдадзены ў Кіеве ў 1791 годзе, і маскоўскія евангеліі 1805 і 1863 гадоў. У 1885 годзе 67 двароў, цэнтр Ручаёўскай воласці, у якую ўваходзілі 12 селішчаў з 438 дварамі. У 1897 годзе 533 жыхары, ёсць народнае вучылішча, хлебазапасны магазін, карчма. У 1916 годзе пачаў дзейнічаць тэлеграф. У 1908 годзе 104 двары.
У пачатку сакавіка 1918 года Ручаёўку занялі германскія войскі. Савецкая ўлада была ліквідавана, а павет па дамоўленасці паміж урадамі Германскай імперыі і Украінскай Народнай Рэспублікі далучаны да апошняй. Неўзабаве 25 сакавіка гэтага ж года Радай БНР была прынятая Трэцяя Устаўная грамата, паводле ўмоў якой Рэчыцкі павет склаў адну з заяўленых тэрыторый Беларускай Народнай Рэспублікі, але органы ўлады рэспублікі не разгарнулі дзейнасць з прычыны агульнай неарганізаванасці сярод структур БНР і адмоўнага стаўлення нямецкага франтавога камандавання да ўтварэння БНР. Разам з тым, на фоне Лістападаўскай рэвалюцыі ў Германіі і адклікання нямецкіх войск з Усходняга фронту, Ручаёўка зноў апынулася пад савецкай уладай у складзе Заходняй камуны РСФСР.
У сакавіку 1920 года пачалося наступленне польскай арміі. 12 сакавіка польскі атрад захапіў Ручаёўку, але на наступны дзень быў разбіты РСЧА.
У выніку пагрому, які 7 лютага 1921 года ўчыніла банда Галакі, загінулі 40 жыхароў. 9 мая 1923 года воласць была ліквідавана, а тэрыторыя ўключана ў Лоеўскую і Холмецкую воласці.
З 8 снежня 1926 года ў складзе БССР, цэнтр Ручаёўскага сельсавета Лоеўскага, з 25 снежня 1962 года Брагінскага, з 30 ліпеня 1966 года Лоеўскага раёнаў Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай (да 26 ліпеня 1930 года) акруг, з 20 лютага 1938 года Гомельскай вобласці. У 1930 годзе 69 двароў, ёсць пачатковая школа, хата-чытальня, аддзяленне спажывецкай кааперацыі. У 1931 годзе арганізаваны калгас імя СНК БССР, працавала кузня. У 1940 годзе ў вёсцы 103 двары.
У Другую сусветную вайну нямецкія ўлады размясцілі ў вёсцы свой гарнізон, які 8 верасня 1942 года быў разгромлены партызанамі. У 1943 годзе нацысцкія войскі спалілі 93 двары, загубілі 8 жыхароў.
Інфраструктура
Цэнтр саўгаса «Зара». Ёсць сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, ветэрынарны ўчастак, аддзяленне сувязі, шавецкая майстэрня, яслі-сад.
Павел Анатольевіч Клімкін
Павел Анатольевіч Клімкін (Павло Анатолійович Клімкін; нар., Курск) — украінскі дыпламат. Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Украіны. Міністр замежных спраў Украіны з 19.06.2014 года па 29 жніўня 2019.
Біяграфія
Нарадзіўся года ў Курску. У 1991 годзе скончыў Маскоўскі фізіка-тэхнічны інстытут, факультэт аэрафізыкі і касмічных даследаванняў, спецыяльнасць — фізіка і прыкладная матэматыка. Валодае англійскай і нямецкі мовах, мае базавыя веды французскай мовы.
У 1991—1993 гг — навуковы супрацоўнік Інстытута электразваркі ім. Патона НАН Украіны.
У 1993—1997 гг — аташэ, трэці, другі сакратар Дэпартамента ваеннага кантролю і раззбраення МЗС Украіны. Па словах Клімкін, ён атрымаў гэтую працу выпадкова, бо ў той час збіраўся ехаць у ЗША пісаць дысертацыю, і першапачаткова яго гэтая перспектыва не захапіла. Яго начальнікам у гэты час быў Канстанцін Грышчанка, чыім намеснікам Клімкін стаў пасля.
У 1997—2000 гг — трэці, другі сакратар Пасольства Украіны ў Германіі па навукова-тэхнічным і палітычных пытаннях.
У 2000—2002 гг — першы сакратар, саветнік Дэпартамента эканамічнага супрацоўніцтва МЗС Украіны па пытаннях ядзернай і энергетычнай бяспекі.
У 2002—2004 гг — начальнік аддзела эканамічнага і сектаральнай супрацоўніцтва з ЕС Дэпартамента еўрапейскай інтэграцыі МЗС Украіны.
З сакавіка 2008 па красавік 2010 — дырэктар Дэпартамента Еўрапейскага Саюза МЗС Украіны.
З красавіка 2010 па 29 красавіка 2011 — намеснік Міністра замежных спраў Украіны ў час, калі міністэрства узначальваў Канстанцін Грышчанка.
Голядзь
Го́лядзь — зніклы балцкі народ, які ў XI—XII стст. жыў па верхнім цячэнні Пратвы (на тэрыторыі сучасных Маскоўскай і Калужскай абласцей), паміж прышлымі вяцічамі і крывічамі.
Павел Анатольевіч Клімкін
Біяграфія
З 29 красавік 2011 г па 22 чэрвеня 2012 г быў намеснікам Міністра замежных спраў Украіны — кіраўніком апарата. Некалькі гадоў Клімін узначальваў дэлегацыю Украіны ў перамовах па падпісанні гістарычнага Пагаднення аб асацыяцыі паміж Украінай і ЕС.
30 сакавіка 2012 года менавіта Павел Клімкін парафіраваны гэта пагадненне сваім подпісам.
З 22 чэрвеня 2012 года па 19 Чэрвень 2014 г  — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Украіны ў Федэратыўнай Рэспубліцы Германія. Свабодна валодаючы нямецкім, Клімкін рэгулярна сустракаўся з міністрам замежных спраў ФРГ, прадстаўнікамі розных фракцый і кіраўніцтвам профільных камітэтаў Бундэстагу, а таксама з нямецкімі СМІ. Нечаканае рашэнне прыпыніць працэс еўраінтэграцыі, абвешчана ўрадам Мікалая Азараўа ў лістападзе 2013 года, было асабістым расчараваннем Клімкін, пра што ён заявіў нямецкай радыёстанцыі RBB.
З 19 чэрвеня 2014 года  — Міністр замежных спраў Украіны. У Вярхоўнай Радзе атрымаў падтрымку 335 народных дэпутатаў Украіны (пры гэтым партыя «Свабода» прынцыпова не галасавала ). Спецыялісты па міжнародных адносінах, у прыватнасці яго папярэднік Андрэй Дзешчыца, ухвальна ўспрынялі гэта прызначэнне.
Голядзь
Гісторыя
Мяркуецца, што продкамі голядзі, магчыма, былі галінды, якія жылі ў балтыйскім рэгіёне, згадваюцца ў II стагоддзі Клаўдзіем Пталамеем і далі назву вобласці Галіндыі ва Усходняй Прусіі, у раёне Мазурскіх азёраў.
Назва
Назва голядзь паходзіць ад назвы прускіх галіндаў. Назва галіндаў найімаверней гідранімічнага паходжання, ад назвы краю *Galinda (Галінда), якая ад назвы не захаванай да сёння рачной назвы тыпу *Galinda.
У рачной назве Галінда корань Gal- звязаны з балцкім гняздом каранёў gal- : gel- : gil- з семантыкай глыбіні, паглыбленасці. Адсюль літоўскае galvis «сажалка на месцы старога рачнога рэчышча», gelmė «глыбіня», gilus «глыбокі».
Той жа корань Gal- і ў яцвяжскай назве ракі (у басейне Нарава), з другой асновай -da ад яцвяжскага *udā «вада, рака».
У галіндскай назве корань пашыраны пашыральнікам -nd-, які таксама ў літоўскіх гідронімах тыпу Gilandė, Krūvanda, Tarandė. Ён выкарыстоўваецца ў літоўскім назва- і словаўтварэнні (lask-ioti «боўтацца, матацца» — lask-ind-a «абадранец»).
Назвы многіх рэгіёнаў, утвораныя ад назваў балцкіх плямёнаў, звязаныя менавіта з гідронімамі, якія найчасцей таксама не захаваліся і не ідэнтыфікуюцца. Назвы Натангія (іншая з прускіх земляў), Нальша, Яцвязь, Судовія (зямля роднасных яцвягам судоваў), Селія , Латыголь , імаверна і Літва, звязваюцца з гідронімамі з асновамі Nat-ang-, Nal-š-, Jat-(а)v-, Sūd-(а)v-, Sel-, Lat-, Liet-(u)v-. Мяркуецца, што на адпаведных рэчках маглі знаходзіцца сакральна-рэлігійныя цэнтры пэўнага рэгіёна (племені).
Генрых I Барадаты
Біяграфія
Генрых быў сынам князя Сілезіі Баляслава I ад яго другой жонкі Крысціны. Быўшы чацвёртым сынам, ён меў мала шанцаў на атрыманне ў спадчыну княства, але смерць яго старэйшых братоў Баляслава, Конрада і Ёхана, а таксама тое, што старэйшы зводны брат Яраслаў быў вымушаны выбраць духоўную кар'еру, зрабілі яго спадчыннікам Баляслава. У выніку Генрых пачаў пад кіраўніцтвам бацькі рыхтавацца да ўдзелу ў палітычных справах. Дзякуючы шлюбу з Ядвігай Сілезскай Генрых увайшоў у сваяцтва з кіраўнікамі Германіі, Венгрыі, Багеміі і Францыі.
Князь Сілезіі
Да моманту смерці Баляслава ў 1201 годзе Генрых быў гатовы да ўзыходжання на прастол. Аднак неўзабаве пасля гэтага пачаліся цяжкасці. Напачатку 1202 года яго дзядзька Мешка Крываногі, скарыстаўшыся смерцю пляменніка апольскага князя Яраслава, захапіў Апольскае княства. Дзякуючы ўмяшанню гнезненскага архібіскупа Генрыха Кетліца і уроцлаўскага біскупа Кіпрыяна канфлікт удалося загасіць: Мешка адмовіўся ад прэтэнзій на землі Генрыха, а за Апольскае княства выплаціў кампенсацыю, якой Генрыху прыйшлося падзяліцца з царкоўнікамі за падтрымку.
У 1210 годзе Папа Рымскі Інакенцій III выдаў булу з адлучэннем Лешака Белага ад царквы. Гэтым скарыстаўся Мешка Крываногі, які захапіў Кракаў і прысвоіў сабе тытул вялікага князя. Була была выдадзена па запыце ананімнага «князя Сілезіі», якім мог быць толькі Генрых I (Мешка Крываногі тытулаваў сябе князем Апольска-Рацібужскім). Сітуацыя стала вельмі заблытанай: ніхто не разумеў, хто ж валодае рэальнай уладай.
Генрыха тым часам значна больш, чым велікакняжацкі прастол, цікавіла Любушская зямля. Ва Уладзіслава III, які атрымаў яе ў 1206 годзе, яна была адабрана лужыцкім маркграфам Конрадам II. Генрых адправіў пасольства ў Альтэнбург да імператара Атона IV, просячы вярнуць Любушскую зямлю Сілезскаму княству, але адказу не атрымаў, і прыступіў да падрыхтоўкі сілавога рашэння пытання. Да шчасця, 6 мая 1210 года маркграф Конрад II сканаў, і Генрых без вайны атрымаў Любушскую зямлю з горадам Губенам.
Некаторы час тры Пясты — Генрых Барадаты, Лешак Белы і Уладзіслаў Танканогі — падтрымлівалі адзін аднаго, фактычна ўтварыўшы трыўмвірат. Аднак у 1223 годзе Уладзіслаў Адоніч пры падтрымцы Святаполка II Памеранскага захапіў Уйсце ў Вялікай Польшчы. Асабістыя праблемы адцягнулі Уладзіслава III ад агульнапольскіх спраў, і ў 1225 годзе Генрых, скарыстаўшыся тым, што Лешак знаходзіўся ў рускіх землях, нечакана заняў Кракаў. Аднак да вайны справа не дайшла, бо ў гэты ж час у Любушскую зямлю ўварваўся цюрынгскі ландграф Людвіг IV. Каб пазбегнуць праблем з Уладзіславам III, Генрых аддаў перавагу заключыць саюз з Лешакам і Конрадам Мазавецкім. Барацьба за Любушскую зямлю працягвалася да 1230 года, калі пераемнік Людвіга — Генрых IV Распэ — адмовіўся ад барацьбы, і прадаў свае прэтэнзіі на яе магдэбургскаму архібіскупу Альбрэхту фон Кефенбургу. У выніку Генрых здолеў утрымаць за сабой стратэгічна важную для княства тэрыторыю. У выніку канфлікту з герцагам Барнімам Памеранскім ён змог атрымаць замак у Цэдыні.
У 1227 годзе Лешак Белы вырашыў канчаткова дазволіць праблемы з іншымі Пястамі, і арганізаваў княжацкі з'езд у Гансаве. На з'езд не з'явіўся Уладзіслаў III, таксама стала вядома, што Святаполк II абвясціў пра незалежнасць Памераніі ад Польшчы. Вялікі князь запатрабаваў прыняць агульныя меры супраць Святаполка, але той атакаваў першым: 23 лістапада 1227 года Лешак і Генрых патрапілі ў засаду. Лешак быў забіты, а Генрых — цяжка паранены. Барацьба за агульнапольскі прастол аднавілася.
Спачатку верх браў Уладзіславаў III, але тут пачаліся праблемы з Уладзіславам Адонічам, і Уладзіславу III прыйшлося пераключыцца на Вялікую Польшчу. Гэта дазволіла Генрыху стаць намеснікам Кракава ад імя вялікага князя. У абмен на прызнанне Генрыха і яго нашчадства спадчыннікамі правоў на Вялікую Польшчу Генрых падаў ваенную падтрымку Уладзіславу III. У 1228 годзе пачалася вайна паміж Генрыхам і Конрадам Мазавецкім. Спачатку поспех быў на баку Генрыха, але неўзабаве ў яго пачаліся праблемы з кракаўскім дваранствам. Каб вырашыць канфлікт, Генрых вырашыў у 1229 годзе сустрэцца з Конрадам Мазавецкім у Спытковіцах; падчас гэтай сустрэчы ён быў схоплены і вывезены палонным у Плоцк. Пасля гэтага войска Конрада прайшлі Вялікую Польшчу і занялі Кракаў; Уладзіслаў III бег у Рацібуж. Не скарылася Конраду толькі Сілезія, дзе сын Генрыха — Генрых II Набожны — узяў на сябе рэгенцтва на час адсутнасці бацькі і арганізаваў абарону.
Аднак дапамога да Генрыха I прыйшла з нечаканага боку: у Плоцк прыехала яго жонка Ядвіга і ўгаварыла Конрада адпусціць мужа. Не жадаючы псаваць адносіны з еўрапейскімі дварамі, Конрад вызваліў Генрыха, узяўшы з яго абяцанне адмовіцца ад прэтэнзій на Кракаў. Пазней Папа вызваліў Генрыха ад гэтага абяцання, бо яно было дадзена пад прымусам.
Нечакана Уладзіслаў III быў забіты каля Сьроды-Слёнскай. У сувязі з тым, што ў яго не было сыноў, яго прэтэнзіі на Вялікую Польшчу атрымаў у спадчыну Генрых, аднак гэтыя прэтэнзіі былі тут жа аспрэчаны. Спачатку, пасля смерці стрыечнага брата Казіміра Апольчыка, пасля якога засталіся малалетнія сыны Мешка II Апольскі і Уладзіслаў Апольскі, ён вырашыў прыняць рэгенцтва над Апольскім княствам, якія займалі стратэгічнае становішча на шляхі ў Кракаў. Аднак малапольскае дваранства падтрымала Генрыха, а ўдава Лешака, асцерагаючыся за будучыню свайго сына Баляслава V, перадала яму рэгенцтва над Сандамірскай зямлёй. Конрад Мазавецкі не стаў спрабаваць змагацца з велізарнай папулярнасцю Генрыха ў Малой Польшчы і Сандамірскай зямлі, і ў 1232 годзе Генрых увайшоў у Кракаў, дзе быў абвешчаны вялікім князем.
Вялікі князь польскі
У 1232 годзе Генрых пачаў барацьбу з Уладзіславам Адонічам за Вялікую Польшчу, аднак сілезскае дваранства не захацела ў гэтым удзельнічаць, а царква выступіла на баку Уладзіслава, і ўварванне скончылася правалам. У Малой Польшчы, аднак, поспех быў поўным, і ў 1233 годзе Генрых і Конрад папісялі пагадненне ў Хэлме: у абмен на адмову Генрыха ад прэтэнзій на малапольскія Ленчыцу і Серадзь, Конрад прызнаваў яго князем кракаўскім і вялікім князем польскім, а таксама рэгентам Баляслава V у Сандаміры.
Улетку 1234 года Генрых ізноў уварваўся ў Вялікую Польшчу. У адрозненне ад сітуацыі двухгадовай даўнасці Уладзіславаў Адоніч ужо не карыстаўся такой падтрымкай мясцовага дваранства, і гэтым разам поспех быў поўным: Генрых атрымаў палову Вялікай Польшчы, аж да ракі Варты. У гэтым жа годзе Генрых перадаў Мешку II і Уладзіславу Апольскаму Вялюнскую зямлю, атрымаўшы наўзамен непасрэдны кантроль над стратэгічна важным для яго Аполлем.
Сям'я і дзеці
У 1188 годзе Генрых ажаніўся з Ядвігай, дачкой Бертольдам IV Харутанскім. У іх было сямёра дзяцей:
Чаплін (Лоеўскі раён)
Ча́плін (, Чаплин) — вёска ў Беларусі, у Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Страдубскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца каля правага берага ракі Дняпро.
Гісторыя
У 1926—1927 гадах цэнтр Чаплінскага сельсавета.
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса — назва шэрагу каталіцкіх храмаў.
Мак-Інташ
Мак-І́нташ (McIntosh; Mac an Tòisich), або Ма́кінташ (Macintosh, Mackintosh) — шатландскае прозвішча, першапачаткова членаў аднайменнага клана (гл.: Кланы Шатландыі).
Іван Іванавіч Церабянёў
Іван Іванавіч Церабянёў (Иван Иванович Теребенёв;, г.  — , г.  ) — рускі скульптар і графік.
Біяграфія
З ранняга дзяцінства вучыўся ў Санкт-Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў, сярод яго настаўнікаў быў М. І. Казлоўскі.