cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нацыяналізм
Нацыя
У рэальнасці нацыя — гэта нададзеная самасвядомасцю супольнасць людзей з гістарычна паўсталай з прычыны іх прыхільнасці да пэўнай тэрыторыі, якая перакрываецца культурнай і палітычнай самаідэнтыфікацыяй. З аднаго боку, гэта супольнасць уяўнае: кожны яго член нясе ў сабе яго выяву, уяўляе сабе яго межы, адчувае на сабе яго братэрскія вязі і перакананы ў яго вярхоўнай уладзе. Чалавек уяўляе сваё жыццё як траекторыю ўздоўж агульнага шляху, паралельную жыццям тысяч сваіх суайчыннікаў, якіх ён ніколі не бачыў і не ўбачыць. Пры гэтым людзі, якія складаюць нацыю, з’яднаны агульнымі сімпатыямі, прысвячаюць сябе агульнай дзейнасці, жадаюць знаходзіцца пад адным урадам і жадаюць, каб гэты ўрад складаўся з іх прадстаўнікоў.
З іншага боку, карані большасці нацый засяроджаны вакол дамінантнага этнічнага стрыжня. Большасць членаў нацыі падзяляюць агульны лад жыцця і выпрабоўваюць прыхільнасць да тэрыторыі іх супольнага жыцця са звыклым і вядомым ландшафтам. Тым часам, супольнае жыццё прыводзіць з часам да з’яўлення вонкавага падабенства і да фармавання этнічнай групы, прадстаўнікі якой вераць у іх агульнае генеалагічнае паходжанне ў сілу падобнага выгляду, звычаяў ці гістарычных успамінаў. Гэта агульнасць актыўна спрыяе нацыянальнай салідарнасці.
Сахарская Арабская Дэмакратычная Рэспубліка
Гістарычная назва: Вадзі-Захаб (Рыа-дэ-Ора) і Сегіет-эль-Хамра (Залатая рэчка і Чырвоны ручай). Ранейшая назва — Іспанская Сахара.
Гісторыя
Да 1975 г. рэгіён быў іспанскай калоніяй. 6 лістапада 1975 г. Кароль Марока Хасан II арганізаваў т. з. «Зялёны марш». Па яго закліку 350 тыс. бяззбройных мараканцаў, сярод якіх былі жанчыны і дзеці, увайшлі на тэрыторыю Заходняй Сахары, не сустракаючы супраціўлення, анексія адбылася. Паўднёвая частка (1/3) Заходняй Сахары адышла Маўрытаніі.
У 1979 пасля адмовы Маўрытаніі ад правоў на паўднёвую частку Заходняй Сахары, апошняя была цалкам акупавана Марока; гэта тэрыторыя, вялікую частку якой Марока цяпер кантралюе, разглядаецца як так званыя Паўднёвыя правінцыі.
27 лютага 1976 года Фронт Палісарыё, як вядзе партызанскую вайну супраць мараканскіх войскаў пры падтрымцы Алжыра, абвясціў Заходнюю Сахару незалежнай дзяржавай пад назвай Сахарская Арабская Дэмакратычная Рэспубліка (САДР).
САДР прызналі 50 дзяржаў свету. Рэспубліка з’яўляецца членам Афрыканскага Саюза (былая Арганізацыя афрыканскага адзінства) з 1984 года. Прэзідэнт САДР, генеральны сакратар Фронта Палісарыё (з 1976 года) — Махамед Абдэльазіз.
Улады САДР кантралююць усходнюю частку Заходняй Сахары, названую Свабоднай зонай, якая распасціраецца вузкай паласой паміж збудаванай Марока сістэмай абарончых валаў, названай уладамі САДР «Сцяной ганьбы», і ўсходняй мяжой Заходняй Сахары.
Патрабуючы правядзенні рэферэндума пра лёс тэрыторыі, ААН адмаўляецца як пагадзіцца з акупацыйнай анексіяй Заходняй Сахары Марока, так і прызнаць самаабвешчаную САДР з прыняццем у свой склад.
Юрыдычны аспект
16 кастрычніка 1975 г. па просьбе Генеральнай Асамблеі ААН Міжнародны суд у Гаазе прыняў кансультатыўнае заключэнне, у якім адзначалася, што гэта тэрыторыя ў дакаланіяльныя часы не была «terra nullius» (нічыёй зямлёй), прызнавалася існаванне раней вызначаных сувязяў паміж плямёнам гэтай тэрыторыі як з каралём Марока, так і з плямёнамі Маўрытаніі. Аднак, па меркаванні Міжнароднага суда, гэтыя сувязі не могуць перашкаджаць ажыццяўленню насельніцтвам Заходняй Сахары свайго права на самавызначэнне.
Паводле міжнароднага права рэгіён меў і мае права на незалежнасць. У прыватнасці, сам факт анексіі Заходняй Сахары з’яўляецца парушэннем Дэкларацыі ААН № 1514 «Пра падаванне незалежнасці каланіяльным краінам і народам», а менавіта:
Везер
Ве́зер (Weser) — рака ў Германіі.
Даўжыня ракі 451 км, плошча басейна — 47960 км².
Цячэ праз Гесэн, Паўночны Рэйн-Вестфалія, Ніжнюю Саксонію і Брэмен. Утвараецца блізу Мюндэна з сутокі Веры і Фульды, ля Брэмерхафена ўпадае ў Паўночнае мора.
Конкурс песні Еўрабачанне 1977
Конкурс песні Еўрабачанне 1977 — 22-і конкурс песні Еўрабачанне. Прайшоў 7 мая 1977 года ў Лондане на сцэне Кангрэс-цэнтра «Уэмблі». Конкурс павінен быў быць праведзены 2 красавіка, але з-за забастоўкі персаналу BBC быў перанесены.
Югаславія выйшла з ліку ўдзельнікаў конкурсу, а Швецыя вярнулася. Было вернута правіла роднай мовы, у адпаведнасці з якім кожны выканаўца павінен быў выконваць песню на адной з моў сваёй краіны. Аднак Бельгіі і Германіі было дазволена выканаць песні на англійскай мове, бо яны ўжо былі адабраны да моманту зменаў у правілах. Швецыі і Нарвегіі не спадабаліся відэасюжэты аб іх выканаўцах, якія ў выніку былі заменены паказам агульнага плана глядзельнай залы. З шматлікімі памылкамі праходзіў і працэс галасавання.
Францыя атрымала перамогу з «L'oiseau et l'enfant», выкананай Мары Мірыям, якая стала зоркай у Францыі. Манака заняло 4-е месца з «Une petite Française», у выкананні Мішэль Тор, якая брала ўдзел у конкурсе ў другі раз.
Харугва
Харугва — адмысловы сцяг:
Харугва — арганізацыйна-тактычная вайсковая адзінка рыцарскага войска ў сярэдневяковых ВКЛ і Польшчы. Існавалі харугвы земскія (складаліся з рыцарства пэўнай зямлі), родавыя (аб'ядноўвалі прадстаўнікоў аднаго роду) і надворныя, што выконвалі ролю гвардыі манархаў і магнатаў. У 16 стагоддзі ў шляхецкай кавалерыі харугвай называлі роту (звычайна складалася са 100-200 чалавек на чале з ротмістрам). У харугву ўваходзілі кап'ёўшчыкі і стральцы; пазней з'явіліся харугвы гусарскія, панцырныя, пяцігорскія, лёгкія. У 16-17 стагоддзях харугвай часам называлі пяхотныя роты венгерскага і польскага тыпу.
.mv
.mv (Maldives) — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню Рэспублікі Мальдывы. Зарэгістраваць імя дамена можа любая фізічная, юрыдычная асоба і рэзідэнт Мальдываў. Кіруецца кампаніяй Dhiraagu Pvt Ltd.
У асноўным, з-за адсутнасці інтэрнэт-рэгістрацыйнай службы і вялікага кошту абслугоўвання, мальдыўскі нацыянальны дамен верхняга ўзроўню выкарыстоўваецца пераважна дзяржаўнымі ўстановамі і буйнымі прадпрыемствамі. Невялікія кампаніі і арганізацыі аддаюць перавагу іншым даменам верхняга ўзроўню, такім, як .com і .net.
Спасылкі
Toppdomän
Фіна-ўгорскія народы
Фі́на-ўгорскія народы (або фі́на-у́гры) — група роднасных народаў, якія размаўляюць на фіна-ўгорскіх мовах уральскай моўнай сям'і. Фіна-ўгорскія народы падзелены на дзве групы: фінскую і ўгорскую.
Агульную колькасць фіна-ўгорскіх народаў ацэньваюць у 25 мільёнаў чалавек. З іх венграў каля 14 мільёнаў, фінаў 5 мільёнаў, эстонцаў каля 1 мільёна, мардвы 843 тысячы, удмуртаў 637 тысяч, марыйцаў 604 тысячы. Пражываюць пераважна ў Венгрыі, Фінляндыі, Расіі і Эстоніі, у якасці нацыянальных меншасцей таксама ў Славакіі, Сербіі, Румыніі і Украіне. Таксама прысутнічаюць фіна-ўгорскія супольнасці ў іншых краінах свету.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Ляхавічы)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква — праваслаўны храм у в. Ляхавічы Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў 1883 годзе з дрэва замест старой царквы паводле праекта, зацверджанага 7 лютага 1874 года.
Архітэктура
Помнік архітэктуры сінадальнага напрамку рэтраспектыўна-рускага стылю. Развітая па падоўжнай планіровачнай восі аб'ёмна-прасторавая кампазіцыя складаецца з прамавугольных у плане прытвора-званіцы, бабінца, малітоўнай залы з бакавымі прыдзеламі, апсіды з бакавымі рызніцамі. Будынак мае 2 вертыкальныя, завершаныя цыбулепадобнымі галоўкамі дамінанты: трох'ярусную шатровую званіцу і васьмігранны светлавы барабан з шатром над цэнтральным аб'ёмам. Гарызантальна ашаляваныя сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў фігурных ліштвах, люкарнамі (у рызніцах).
Пальчатакарэннік балтыйскі
Пальчатакарэннік балтыйскі, Пальчатакарэннік доўгалісты, Ятрышнік балтыйскі (Dactylorhiza longifolia) — від шматгадовых травяністых раслін сямейства Архідныя.
Батанічнае апісанне
Сцябло полае, прамое, вышынёй 40—70 см. Лісце ланцэтнае, завостранае, часта прыціснутае да сцябла. На лісцях маюцца дробныя плямы. Суквецце — колас. Лісцікі прыкветніка фіялетавага колеру, губа з цёмна-фіялетавымі плямамі, трохлопасцевая. Цвіце ў чэрвені—ліпені. Плод — каробачка. Размнажаецца насеннем.
Арэал і экалогія
Сустракаецца ў Беларусі, еўрапейскай частцы Расіі, у паўночных і цэнтральных яе раёнах, у Прыбалтыцы, на Алтаі. Знойдзены таксама ў Скандынавіі і Цэнтральнай Еўропе.
Расце на балотах, сырых лугах і ў лясах, зарасніках хмызняку, берагах вадаёмаў.
Ахоўны статус
Від, занесены ў. Занесены ў Дадатак 2 Канвенцыі аб міжнародным гандлі відамі дзікай фаўны і флоры, знаходзячыміся пад пагрозай знішчэння (CITES)
NGC 7433
NGC 7433 (іншыя абазначэнні — PGC 70112, MCG 4-54-3, ZWG 475.6, VV 84) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Пеліканы (возера)
Плошча паверхні возера 0,28 км². Даўжыня 0,93 км, найбольшая шырыня 0,43 км. Даўжыня берагавой лініі 2,17 км. Найбольшая глыбіня 11 м, сярэдняя 7,6 м. Аб’ём вады 2,13 млн м³. Плошча вадазбору 3,4 км².
Катлавіна Пеліканаў тэрмакарставга тыпу, выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны вышынёй 8—10 м, на захадзе і поўдні возера невыразныя. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі вышынёй 0,4—0,5 м, задзернаваныя, на захадзе і поўдні тарфяністыя, пад хмызняком. Зона мелкаводдзя вузкая. Дно да глыбіні 2—3 м пясчанае, да 5—6 м выслана апясчаненымі адкладамі, глыбей — сапрапелем.
Асака горная
Апісанне
Шматгадовая дзярновістая травяністая расліна, 10-30 см вышынёй. Мяшэчкі апушаны, з кароткім 2-зубчастым носікам. Каласкі авальныя, сядзячыя. Крыючае лісце каласкоў з кароткай пласцінкай, якая не перавышае каласок.
Пеліканы (возера)
Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Шырыня паласы прыбярэжнай расліннасці да 7 м, месцамі адсутнічае. Да глыбіні 3 м растуць рдзесты. У Пеліканы ўпадаюць 2 ручаі, выцякае ручай (канал) у раку Прорва.
Асака горная
Распаўсюджанне
Ва Украіне від расце ў шыракалістых лясах, зарасніках стэпавых хмызнякоў, на ўзлесках — у паўднёвых раёнах Палесся спарадычна; у лесастэпе і лясным поясе Карпат звычайны.
Пеліканы (возера)
У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, мянтуз, лінь, карась і іншыя рыбы.
Шлехава
Скасавана ў 2020 годзе.
.mx
.mx — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Мексікі.
Toppdomän
Байт (значэнні)
Byte, байт:
Арка Гаві
Арка Гаві (Arco dei Gavi) — старажытнарымская трыўмфальная арка ў горадзе Верона (Італія). Арка пабудавана ў 2-й палове I ст. архітэктарам Луцыем Вітрувіем Цэрдонам, меркавана вучнем і вольнаадпушчанікам Вітрувія, у гонар роду Гавіа, найбольш знатнай з веронскіх сем’яў таго часу. У 1805 годзе пры заваяванні Напалеонам Італіі арка была разабрана з мэтай забяспечыць праезд абозаў французскіх войскаў. У 1930 годзе арка была адноўлена з захаванага матэрыялу, блізка ад месцы першапачатковага размяшчэння.
Арка мае адзін пралёт, фасад упрыгожаны паўкалонамі, а праём дэкаратыўным фрызам. Пад аркай захавалася базальтавая маставая старажытнарымскай дарогі.
Арка Гаві ў эпоху Рэнесансу паслужыла мадэллю інтэр’ераў шматлікіх цэркваў, капліц і капэл у Паўночнай Італіі (напрыклад, капэла сямейства Піндэмонтэ ў Санта Анастасіі).
Конкурс песні Еўрабачанне 1978
Конкурс песні Еўрабачанне 1978 — 23-і конкурс песні Еўрабачанне. Прайшоў 22 красавіка 1978 года ў Парыжы на сцэне Палаца кангрэсаў. Данія (упершыню з 1966 года) і Турцыя далучыліся да 18 краінам-удзельніцам папярэдняга конкурсу, давёўшы колькасць удзельнікаў да 20-ці.
Упершыню конкурс вялі двое вядучых. Замест відэапаштовак для прадстаўлення выканаўцаў выкарыстоўваліся матэрыялы, знятыя за яго кулісамі.
Ізраіль перамог з песняй «Аbanibi», выкананай Ізхарам Коэнам і групай «Alphabeta». Вядомы іспанскі гурт «Baccara», які выступаў за Люксембург са сваім будучым хітом «Parlez-vous français?» Заняла 7 месца, а італьянскі гурт «Ricchi e Poveri» стаў 12-м. Нарвегія фінішавала апошняй, набраўшы 0 ачкоў.
Пер-Лашэз
Могілкі Пер-Лашэз (Cimetière du Père-Lachaise; афіцыйна, cimetière de l'Est, "Усходнія могілкі") — буйныя могілкі ў Парыжы, Францыя на (48 гектар, 118.6 акрах), на ўскрайках горада ёсць большыя па памерах могілкі.
Пер-Лашэз уваходзіць у спіс найбольш вядомых у свеце могілак. Іх штогод наведваюць некалькі сотняў тысяч людзей, якіх прывабліваюць магілы выбітных асоб, што там пахаваныя.
Могілкі месцяцца ля бульвару дэ Менільмантан.
Паходжанне
Могілкі бяруць сваю назву ад Франсуа дэ ла Шэз (1624—1709), споведніка Луі XIV. Зямля на ўзгорку, з якога кароль падчас Фронды, назіраў за сутычкай Кона і Турэнам, была выкупленая горадам у 1804, абмежаваная Аляксандрам-Тэадорам Браніярам, і пазней павялічана.
Могілкі былі адчынены Напалеонам I у 1804 годзе. Могілкі былі забаронены ў межах Парыжа ў 1786, пасля зачынення Могілкаў нявінных на ўскрайку рынку Ла Хале з нагоды мажлівае пагрозы здароўю. (Аналагічная пагроза здароўю прывялі да стварэння славутых парыжскіх катакомб на поўдні горада.) Спіс новых могілак, змешчаных па-за межамі сталіцы, замянілі парыжскія: Монтмартэ на поўначы, Пер-Лашэз на ўсходзе, і могілкі Монтпарнасэ на поўдні. У сэрцы горада, у цені Эйфелевай вежы месцяцца могілкі Пасі.
Падчас адкрыцця могілак адалёнасць іх ад горада не спрыяла масаваму на ім пахаванню. Але праз пэўны час адміністрацыя вырашыла выпрацаваць новую стратэгію, і з вялікай помпай зладзіла перанос рэшткаў Лафантэна і Мальера ў 1804. Другі спектакль быў зладжаны ў 1817 і тычыўся пераносу рэшткаў П'ера Абеляра і Элаізы.
Падобная стратэгія прынесла свой плён, і колькасць жадаючых быць пахаваным у кампаніі знакамітасцей хутка павялічывалася. Запісы сведчаць пра тое, што за колькі год колькасць сталых абітальнікаў павялічылася з пары тузінаў да 33000. На сучасны момант на могілках пахавана больш за 1000,000 целаў, не ўлічваючы тых, хто запрасіў крэмацыю.
Цікавае
У 2008 годзе на могілках актывістамі суполкі «Беларуская нацыянальная памяць» было знойдзена месца пахавання прэзідэнта БНР Міколы Абрамчыка
Вольнаадпушчанік
Вольнаадпушчанікі (ліберціны libertini) — у Старажытнай Грэцыі і Старажытным Рыме, Візантыі, а таксама ў заходнееўрапейскіх дзяржавах перыяду ранняга феадалізму — адпушчаныя на свабоду ці выкупленыя рабы.
Хоць вольнаадпушчанікі былі свабоднымі, іх праваздольнасць была абмежавана. Гэта тычылася праваадносін з патронам (папярэднім гаспадаром): вольнаадпушчанік не парываў цалкам сувязі з патронам і павінен паважаць яго, выконваць для яго розныя паслугі і аказваць матэрыяльную дапамогу. Парушэнне магло прывесці нават да вяртання да статуса раба. Калі адзінокая вызвалена з рабства асоба памірала, не пакінуўшы завяшчання, то яго маёмасць пераходзіла да патрона. Іншыя абмежаванні тычыліся немагчымасці служыць у рымскіх легіёнах і страты права ў I стагоддзі ўдзельнічаць у працы народнага сходу і галасаванні.
Кувалда
Кувалда — ручны ўдарны інструмент (двухручны молат), прызначаны для нанясення выключна моцных удараў пры апрацоўцы металу, на дэмантажы і мантажы канструкцый. Ад малатка кувалда адрозніваецца значна большай масай байка, даўжынёй дзяржальні. Кувалда — адзін з найбольш старажытных інструментаў вядомых чалавецтву.
.my
.my — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Малайзіі.
Toppdomän
Рудзенскі сельсавет
Ру́дзенскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — гарадскі пасёлак Рудзенск.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Смілавіцкага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Рудзенск. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Смілавіцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Пухавіцкага раёна, з 12 лютага 1935 года — Рудзенскага раёна, з 6 ліпеня 1935 года — Смілавіцкага раёна, з 11 лютага 1938 года — Рудзенскага раёна. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 27 верасня 1938 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Рудзенскага пассавета.
Пад час Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года тэрыторыя пассавета была акупіравана нямецкімі войскамі. З 20 студзеня 1960 года пассавет у складзе Пухавіцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе пассавета 9 населеных пунктаў. 31 сакавіка 1977 года ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Рудзенскага пассавета з Цітвянскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (пасёлкі Бор, Бярозаўка, Васількі, Доўгі, вёскі Варонічы, Русаковічы, Цітва). 28 мая 2013 года Рудзенскі пассавет рэарганізаваны ў Рудзенскі сельсавет.
Насельніцтва
Насельніцтва пассавета паводле перапісу 2009 года (14 населеных пунктаў, без Рудзенска) — 1215 чалавек, з іх 93,5 % — беларусы, 5,3 % — рускія, 0,7 % — украінцы.
Прэзідэнцкая рэспубліка
Прэзідэнцкая рэспубліка характарызуецца значнай роляй прэзідэнта ў сістэме дзяржаўных органаў, злучэннем у яго руках паўнамоцтваў галавы дзяржавы і галавы ўраду. Яе таксама называюць дуалістычнай рэспублікай, падкрэсліваючы, тым самым, факт дакладнага размежавання дзвюх улад: засяроджання моцнай выканаўчай улады ў руках прэзідэнта, а заканадаўчай — у руках парламанта.
Прэзідэнцкія рэспублікі
Класічнай прэзідэнцкай рэспублікай з’яўляюцца Злучаныя Штаты Амерыкі. У аснове Канстытуцыі ЗША ляжыць прынцып падзелу ўлад. Паводле гэтай канстытуцыі, заканадаўчая ўлада належыць Кангрэсу, выканаўчая — прэзідэнту, судовая — Вярхоўнаму Суду. Прэзідэнт, які абіраецца калегіяй выбаршчыкаў, фармуе ўрад з асоб, якія належаць да яго партыі.
Прэзідэнцкія рэспублікі распаўсюджаны ў краінах Лацінскай Амерыкі. Гэта форма праўлення сустракаецца таксама ў некаторых краінах Азіі і Афрыкі. Праўда, часам у гэтых краінах улада главы дзяржавы на справе выходзіць за канстытуцыйныя рамкі, і, у прыватнасці, лацінаамерыканскія прэзідэнцкія рэспублікі неаднаразова характарызаваліся даследчыкамі як суперпрэзідэнцкія.
Суніты
Суніты (ад араб. أهل السنة Ахль ас-Суна ас салафія — людзі Суны) — паслядоўнікі найбольш шматлікага напрамку ў ісламе. Існуюць таксама значныя адрозненні ў прынцыпах юрыдычных рашэнняў, у характары святаў, у адносінах да іншаверцаў, у дэталях малітваў і інш.
Па колькасці суніты складаюць больш аднаго мільярда чалавек — больш за 90 % усіх ад усіх, хто вызнае іслам.
Суніцкія школы
Суніты прызнаюць чатыры багаслоўска-прававыя школы, званыя «мазхабамі»: малікіцкі, шафііцкі, ханафіцкі і ханбаліцкі. Адзін суніцкі мазхаб — захірыцкі — цяпер цалкам знік. Усе чатыры школы прызнаюць правамернасць адзін аднаго. Мусульманін можа абраць любую з гэтых школ і прытрымлівацца той, з якой згаджаецца.
Чычыноўшчына
Чычыно́ўшчына (, Чичиновщина) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Эйгердаўскага сельсавета.
Да 15 мая 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Даўгердзішскага сельсавета, да 19 студзеня 1965 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Юрацішкаўскага пассавета.
NGC 7434
NGC 7434 (іншыя абазначэнні — PGC 70145, MCG 0-58-16, ZWG 379.17, NPM1G -01.0581) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спаса-Узнясенская царква (Ляхавічы)
Спаса-Узнясенская царква — праваслаўны храм у в. Ляхавічы Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў 1818 г. з дрэва. Да 1990-х не дзейнічала.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Вырашана васьмігранным аб'ёмам, да якога далучаны пяцігранная апсіда з бакавой рызніцай і квадратны прытвор. Агульны гонтавы дах завершаны па цэнтры васьмігранным барабанам з цыбулеападобнай галоўкай. Вертыкальныя ашаляваныя сцены апяразаны прафіляваным карнізам і прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Інтэр'ер
Зала перакрыта драўляным самкнутым скляпеннем, апсіда вылучана драўляным іканастасам, выкананым у 1830-я гг.
Якубаўшчына (Лёзненскі раён)
Яку́баўшчына (, Якубовщина) — аграгарадок у Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Яськаўшчынскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1669 годзе як вёска ў Смаленскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага.
Валькоўскае
Валькоўскае возера — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, на мяжы з Пскоўскай вобласцю Расіі, у басейне ракі Чарапяціца (працякае праз возера), за 8 км у напрамку на паўночны захад ад гарадскога пасёлка Расоны, за 1,5 км на поўнач ад вёскі Глаты.
Плошча паверхні возера 2,43 км². Даўжыня 4,05 км, найбольшая шырыня 1,12 км, даўжыня берагавой лініі 12,13 км. Найбольшая глыбіня 11,6 м, сярэдняя 6,2 м. Аб’ём вады ў возеры 15,06 млн м³. Плошча вадазбору 209 км².
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход, рэшткавага тыпу. Схілы катлавіны маюць вышыню 3—5 м, паўднёва-ўсходнія — да 10—15 м. Берагавая лінія звілістая. Берагі нізкія, паўднёва-заходнія зліваюцца са схіламі катлавіны. Мелкаводдзе вузкае і пясчанае. Глыбей дно возера высцілаюць іл і сапрапель (у заходнім заліве). Возера эўтрофнае, праточнае. Значна зарастае. Злучаецца на паўднёвым усходзе пратокай з возерам Чарапёцкае, на паўночным захадзе пратокай з возерам Чэрпета і ручаём з возерам Ціхае.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, язь, акунь, плотка, краснапёрка, лінь і іншыя віды рыб.
Сеймур Любецкі
Сеймур (Шмар'ягу) Любецкі (Seymour Lubetzky;, — , ) — адзін з найбуйнейшых каталагізатараў і бібліятэкараў ЗША.
Біяграфія
Шмат гадоў ён прапрацаваў у Бібліятэцы Кангрэсу ЗША, а таксама выкладаў у Школе бібліятэчнага сэрвісу ў Каліфарнійскім універсітэце ў Лос-Анджэлесе (UCLA). Распрацаваная ім тэорыя каталагізацыі нашмат спрасціла працэс пошуку і заказу той ці іншай кнігі ў любой бібліятэцы краіны. Сеймур Любецкі свабодна валодаў шасцю мовамі, уключаючы, натуральна, ідыш і руская, а ў апошнія гады напісаў дзве кнігі пра мастацтва каталагізацыі літаратуры. Памёр Сеймур Любецкі 5 красавіка 2003 г, за тры тыдні да свайго 105-га дня нараджэння. А літаральна за месяц да гэтага дня нараджэння Амерыканская бібліятэчная асацыяцыя аказала Любецкіх вышэйшыя ўшанаванні, назваўшы яго пажыццёвым членам асацыяцыі.
Мэрыя Парыжа
Парыжская мэрыя (hôtel de ville de Paris) — гарадскі палац Гатэль-дэ-Віль (Hôtel de Ville), дзе з 1357 года размяшчаюцца парыжскія органы ўлады. Гатэль-дэ-Віль з фасадам даўжынёй 110 м размешчаны на былой сярэднявечнай Грэўскай плошчы (place de Grève).
З 1975 г. Парыж адначасова і горад і дэпартамент, кіруе якімі парыжскі мэр на чале Парыжскага савета (Conseil de Paris), засядае 11 разоў у годзе, чые публічныя (адкрытыя публіцы) сеансы доўжацца да двух дзён. Першы мэр быў абраны толькі ў 1977 г., - улады не спяшаліся даць сталіцы поўную адміністрацыйную свабоду. Але і да гэтага часу Парыж застаецца адзіным горадам у Францыі, дзе муніцыпальная паліцыя падпарадкоўваецца непасрэдна не мэру, а паліцэйскаму прэфекту, якога прызначае прэзідэнт Рэспублікі.
Кандэнсацыйны след
Кандэнсацыйны след (інверсійны след, рэактыўны след - памылковыя назвы) - бачны след з скандэнсаванай вадзяной пары, які ўзнікае ў атмасферы за лятальнымі апаратамі пры пэўных станах атмасферы. З'ява назіраецца найбольш часта ў верхніх пластах трапасферы, значна радзей - у трапапаўзе і стратасферы. У асобных выпадках можа назірацца і на невялікіх вышынях.
Кандэнсацыйныя сляды адносяць да асобнай групы аблокаў - тэхнагенных, або штучных аблокаў - Ci trac. (Cirrus tractus, cirrus - пёрыстыя, tractus - след).
Сваю назву след атрымаў ад працэсу кандэнсацыі, які прыводзіць да яго з'яўлення. Кандэнсацыя адбываецца толькі пры такіх умовах, калі колькасць вадзяной пары перавышае тую колькасць, якая неабходна для насычэння. Гэтыя ўмовы вызначаюцца кропкай расы - тэмпературай, пры якой вадзяная пара, якая змяшчаецца ў паветры, дасягае насычэння пры дадзенай удзельнай вільготнасці і сталым ціску. Ступень насычэння характарызуецца адноснай вільготнасцю - працэнтным стаўленнем колькасці вадзяной пары, якая змяшчаецца ў паветры, да колькасці, якая патрабуецца для насычэння (пры адной і той жа тэмпературы). Акрамя гэтых умоў, неабходна яшчэ і наяўнасць цэнтраў кандэнсацыі. Пры тэмпературы да -30 ... -40 °C вадзяная пара пры кандэнсацыі пераходзіць у вадкую фазу, пры тэмпературы ніжэй за -30 ... -40 °C вадзяная пара ператвараецца адразу ў ледзяныя крышталі, абыходзячы вадкую фазу. Таксама важную ролю ў фармаванні следу іграе працэс выпарэння, які прыводзіць да яго знікнення.
Існуюць дзве асноўныя прычыны ўзнікнення ўмоў для кандэнсацыі і з'яўлення следу: Першая - павышэнне вільготнасці паветра, калі да атмасфернай вадзяной пары дадаецца вадзяная пара, якая змяшчаецца ў адпрацаваных газах авіяцыйнага рухавіка ў выніку згарання паліва. Гэта павышае кропку расы ў абмежаваным аб'ёме паветра (за рухавікамі). Калі кропка расы становіцца вышэй тэмпературы навакольнага паветра, то па меры астывання адпрацаваных газаў залішняя вадзяная пара кандэнсуецца. Колькасць вадзяной пары, выкіданай рухавіком, залежыць ад яго магутнасці і рэжыму працы, гэта значыць ― ад выдатку паліва. Другая прычына - паніжэнне ціску і тэмпературы паветра над крылом і ўнутры віхур, якія ўзнікаюць пры абцяканні розных частак самалёта. Найбольш інтэнсіўныя віхуры ўтвараюцца на заканцоўках крыла і выпушчаных закрылках, а таксама на канцах лопасцяў паветраных вінтоў. Калі пры гэтым тэмпература апускаецца ніжэй кропкі расы - лішак атмасфернай вадзяной пары кандэнсуецца ў вобласці над крылом і ўнутры віхур. Ступень паніжэння ціску і тэмпературы залежаць ад такіх параметраў, як маса лятальнага апарата, каэфіцыент пад’ёмнай сілы, велічыня індуктыўнага супраціўлення і інш. Часта назіраюцца сляды, утвораныя ў выніку камбінацыі гэтых дзвюх прычын. Утварэнню кандэнсацыйнага следу таксама спрыяюць цэнтры кандэнсацыі ў выглядзе часціц незгарэлага ці не цалкам згарэлага (сажа) паліва. Разам з кандэнсацыяй адбываецца і зваротны працэс ― выпарэнне: часціцы скандэнсаванай вадзяной пары выпараюцца, і след з часам знікае. На хуткасць выпарэння ўплываюць вільготнасць навакольнага паветра і агрэгатны стан часціц следу. Чым больш сухое паветра, тым хутчэй адбываецца выпарэнне. Наадварот - выпарэнне не адбываецца ў выпадку, калі вадзяная пара знаходзіцца ў стане насычэння. Скандэнсаваная вадзяная пара пры тэмпературы паветра -30 … -40 °C часткова, а пры тэмпературы ніжэй -40 ° C цалкам ператвараецца ў крышталі, выпарэнне ледзяных крышталяў адбываецца значна павольней, чым кропель вады.
Такім чынам, магчымасць з’яўлення і час існавання кандэнсацыйнага следу, роўна як і яго выгляд, залежаць ад вільготнасці і тэмпературы атмасфернага паветра (пры іншых роўных умовах). Пры нізкай вільготнасці і адносна высокай тэмпературы след можа адсутнічаць зусім, таму што пры такіх умовах вадзяная пара не дасягае стану перанасычэння. Чым вышэй вільготнасць і ніжэй тэмпература, тым больш вадзяной пары кандэнсуецца, тым павольней адбываецца выпарэнне, такім чынам ― след насычаней і даўжэй. А пры адноснай вільготнасці блізкай да 100% і нізкай тэмпературы - кандэнсуецца найбольшая колькасць вадзяной пары, высокая вільготнасць перашкаджае выпарэнню часціц следу, што і цягне утварэнне кандэнсацыйных слядоў, якія могуць быць дастаткова працяглымі, нярэдка ператвараючыся ў перыстыя або перыста-кучавыя воблакі. Паколькі вадзяная пара у атмасферы размеркаваны нераўнамерна, гэта з’яўляецца прычынай такога ж «нераўнамернага» следу.
Кандэнсацыйныя сляды ўтвараюцца не толькі на вялікіх вышынях палёту (адсюль і адна з памылковых назваў - «вышынны след»). На лядовым аэрадроме палярнай станцыі «Амундсен-Скот» (вышыня 2830 м над узроўнем мора), пры пэўных умовах (тэмпература паветра мінус 50 градусаў і ніжэй), гэты след ўтвараецца ўжо на ўзлёце або пры пасадцы, прычым за турбавінтавымі самалётамі (С-130 «Геркулес» з складу «Снежнага Крыла» ВПС ЗША), што робіць непатрэбнай дыскусію аб яшчэ адной няправільнай назве ― «рэактыўны след».
Кандэнсацыйныя сляды яшчэ да гэтага часу з’яўляюцца дэмаскіруючым фактарам для дзейнасці ваеннай авіяцыі, таму верагоднасць іх з'яўлення разлічваецца авіяцыйнымі метэаролагамі па адпаведных методыках і экіпажам выдаюцца рэкамендацыі. Змена вышыні палёту ў пэўных межах дазваляе пазбегнуць або цалкам ліквідаваць непажаданы ўплыў гэтага фактару.
Існуе і антыпод (процілегласць) кандэнсацыйнага следу ― «зваротны», «адмоўны» след, які ўтвараецца пры рассейванні элементаў воблачнасці (крышталяў лёду) у межах спадарожнага следу пры пэўных умовах. Нагадвае «зварот колеру» у графічных рэдактарах камп’ютарных праграм, калі блакітнае неба з’яўляецца воблакам, а сам след ― чыстай блакітнай прасторай. Выразна назіраецца пры слаістай або кучавой воблачнасці, нязначнай вертыкальнай магутнасці і адсутнасці іншых (больш высокіх для назіральніка з Зямлі) слаёў воблчнасці, маскіравалых блакітны фон верхніх слаёў атмасферы. Назіраецца не радзей за кандэнсацыйныя сляды, але, з-за згаданай спецыфікі, радзей чакаемы і менш ілюстраваны ў выданнях аб аблоках і матэрыялах аматараў назіранняў за гэтымі з’явамі.
Кандэнсацыйны след не варта блытаць са спадарожным следам. Спадарожны след ― гэта абураная вобласць паветра, заўсёды ўтвараецца за рухомым лятальным апаратам. Аднак, кандэнсацыйны след, узаемадзейнічаючы са спадарожным следам, рэльефна выяўляе віхравую структуру абуранага паветра.
Па заявах кліматолагаў, кандэнсацыйныя сляды аказваюць уплыў на клімат, памяншаючы тэмпературу за кошт таго, што выраджаюцца ў пёрыстыя аблокі, тым самым павялічваючы альбеда Зямлі.
Асманы (дынастыя)
Асма́ны (Osmanoğulları) — дынастыя турэцкіх султанаў і халіфаў, якая кіравала ў 1299—1924 гадах.
Гісторыя
Заснавана Асманам I Газі (ён кіраваў у 1299/1300—1324 гадах, паводле іншых даных — у 1326). Таксама з прадстаўнікоў дынастыі вядомыя Баязід I Йілдырым «Вокамгненны» — кіраваў у 1389—1402 гадах, Мехмед II Фаціх «Заваёўнік» — кіраваў у 1444 і 1451—1481, Селім I Явуз «Грозны», «Жорсткі» — кіраваў з 1512 па 1520 год, Сулейман I Кануні («Заканадавец», у літаратуры Еўропы — «Цудоўны», кіраваў з 1520 па 1566 год, Селім III (кіраваў у 1789—1807), Махмуд II (1808—1839) і Абдул-Хамід II (1876—1909). Пасля ліквідацыі султанату (29 кастрычніка 1923 года) апошні султан асманаў, Мехмед VI Вахідэдзін (кіраваў у 1918—1922), бег з Турцыі. Халіфам, па абранні Вялікага нацыянальнага сходу Турцыі, стаў прынц дынастыі асманаў Абдул-Меджыд. Калі 3 сакавіка 1924 года халіфат быў скасаваны, усіх да адзінага членаў Асманскай дынастыі выгналі з краіны.
Аспірантура
Арганізуецца пры ВНУ і навукова-даследчых установах. У аспірантуру прымаюцца асобы з вышэйшай адукацыяй, якія выявілі здольнасці да навукова-педагагічнай і навукова-даследчай працы і вытрымалі ўступныя экзамены. Кожнаму аспіранту прызначаецца навуковы кіраўнік, які мае навуковую ступень кандыдата або доктара навук.
У Беларусі існуе вочная (3 гады навучання) і завочная (4 гады) аспірантура. Аспіранты вочнай формы навучання, якія навучаюцца за кошт сродкаў дзяржаўнага бюджэта, штомесяц атрымліваюць адпаведную стыпендыю на працягу ўсяго тэрміну навучання ў аспірантуры.
Іркуцкі нацыянальны даследчы тэхнічны ўніверсітэт
Іркуцкі нацыянальны даследчы тэхнічны ўніверсітэт (Иркутский национальный исследовательский технический университет) — расійскі нацыянальны даследчы ўніверсітэт у горадзе Іркуцк. Універсітэт быў заснаваны ў 1930 годзе на базе Іркуцкага політэхнічнага тэхнікума. У 2010 годзе Іркуцкі ўніверсітэт у выніку конкурсу атрымаў статус нацыянальнага даследчага ўніверсітэта Расіі.
Спіс назваў
За час свайго існавання ўніверсітэт меў наступныя назвы :
Аспірацыя (медыцына)
Аспірацыя — пранікненне ў дыхальныя шляхі іншародных целаў пры ўдыханні. Можа прывесці да запалення дыхальных шляхоў (ускладняецца нагнаеннем і гангрэнай), да смерці ад удушша.
Таксама аспірацыя — адсмоктванне шпрыцам або іншай прыладай вадкасці ці паветра з поласці цела, сустава, нацёкавага гнайніка.
NGC 7435
NGC 7435 (іншыя абазначэнні — PGC 70116, UGC 12267, MCG 4-54-4, ZWG 475.7) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Пегас.
Эйгерды
Э́йгерды (, Эйгерды) — аграгарадок у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Эйгердаўскага сельсавета.
NGC 7435
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эйгерды
Да 15 мая 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Даўгердзішскага сельсавета, да 19 студзеня 1965 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Юрацішкаўскага пассавета. З 15 ліпеня 1985 года цэнтр Эйгердаўскага сельсавета.
Брэменская ратуша
Брэменская ратуша (ням. Bremer Rathaus) — адно з самых значных гатычных збудаванняў і адзін з найбольш яркіх прыкладаў так званага «везэрскага рэнесансу». У ліпені 2004 г. разам з сімвалам горада — Брэменскім Роландам — Брэменская ратуша была занесена ў спіс Сусветнай культурнай спадчыны чалавецтва. У будынку ратушы засядае Сенат, тут знаходзяцца кабінеты прэзідэнта Сената і бургамістра вольнага ганзейскага горада Брэмена.
Гісторыя
Да 1400 г. улады горада Брэмена прынялі рашэнне аб будаўніцтве новай ратушы. Гатычны будынак у два паверхі з вялікімі заламі — Ніжнім і Верхнім — быў пабудаваны ў 1405—1410 гг. У паўночнай частцы будынка размяшчаліся асобныя пакоі. Разам з новай ратушай на Рыначнай плошчы з'явіліся статуі імператара і сямі курфюрстаў, а ва ўсходняй і заходняй сценах ратушы — скульптурныя выявы прарокаў і мудрацоў. Зубчаты вянец вежы і абарончая галерэя не захаваліся.
У 1600 г. брэменскі сенат палічыў, што сціплае аблічча гатычнай ратушы не адпавядае яе прадстаўніцкім мэтам і прыняў рашэнне аб перабудове, якая была праведзена ў стылі «везэрскага рэнесансу» ў 1608-1612 гг. па праекце Брэменскага архітэктара Людэра фон Бентхайма. Вокны ў будынку былі павялічаны ў памеры, а сярэдняя частка будынка была знесена. У выніку рэканструкцыі ля будынка з'явіўся вялікі шкляны эркер, увянчаны фламандскі франтонам. Фасад ратушы ў стылі везерскага рэнесансу ўпрыгожаны шматлікімі рэльефамі і скульптурамі людзей, анёлаў і казачных жывёл. Дэкаратыўныя элементы фасада былі выкананыя па праектах майстроў нідэрландскага рэнесансу: Ганса Врэдэмана дэ Врыса, Хендрыка Гольцыуса і Якаба Флорыса.
З цягам часу ў будынку з'явіліся розныя прыбудовы. У 1909—1913 гг. да старадаўняга будынку была прыбудавана Новая ратуша з медным дахам у стылі неарэнесанса.
Ганна Паўлаўна Рагель
Ганна Паўлаўна Рагель (, в. Белыя, цяпер у Маладзечанскім раёне —, ) — найстарэйшая жыхарка Беларусі.
Паводле пэўных звестак Ганна Рагель нарадзілася 4 ліпеня 1889 года, аднак у пашпарце спадарыні Рагель пазначаны толькі год бяз даты.
Муж Ганны Рагель быў кавалём, яна яму дапамагала. Пасля таго, як савецкая ўлада забрала кузню, працавала ў калгасе. Нарадзіла чатырох дзяцей, наймаладзейшую дачку — у веку 59 гадоў. На пенсію пайшла ў 1965 годзе, маючы 76 гадоў. Цяпер пражывае ў прыватнай хаце ў горадзе Маладзечна разам з дачкой.
Ганна Рагель магла б лічыцца і, магчыма, з'яўляецца найстарэйшай жыхаркай планеты, але дакументальных пацвярджэнняў яе веку, якія б прызнаваліся на міжнародным узроўні, няма. Цяпер яна мае 120 гадоў і з'яўляецца старэйшай за Максіма Багдановіча.
Малаток
Малаток - невялікі молат, ужываемы для забівання і выпроствання цвікоў, разбівання рэчаў і іншых работ. У асноўным вырабляецца са сталі. З'яўляецца адным са старажытнейшых інструментаў, выкарыстоўваямых разумным чалавекам.
Асноўнай часткай малатка з'яўляецца кампактная маса з суцэльнага матэрыяла, звычайна метала, якая можа выкарыстоўвацца для ўдара па чамусці і пры гэтым не дэфармавацца. Для зручнасці нанясення ўдараў і для большага размаху ўдарную частку малатка насажваюць на ручку, якая можа рабіцца таксама з метала, альбо з дрэва або пласмасы.
Гарані (Мінскі раён)
Гара́ні (, Горани) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета, у 1954—2019 гадах яго цэнтр.
Беларускі хаўрус у Францыі
Белару́скі хаўру́с у Фра́нцыі — культурна-асветніцкая арганізацыя беларускай эміграцыі. Заснавана ў 1930 годзе ў Парыжы. Арганізацыя праводзіла лекцыі па эканоміцы, земляробстве, гісторыі Беларусі, а таксама знаёміла жыхароў Францыі з беларускай культурай і мастацтвам. Пры парыжскім аддзяленні дзейнічалі курсы па падрыхтоўцы спецыялістаў у розных галінах эканомікі, вывучэнні французскай мовы, працавала бібліятэка-чытальня. У 1937 годзе былі заснаваны 3 філіялы, якія знаходзіліся ў Біянкуру, Па-дэ-Кале і Каньяку. У 1937 годзе пачаў выходзіць «Бюлетэнь…», а ў 1938 годзе — «Рэха». У час Другой сусветнай вайны была спынена дзейнасць арганізацыі, якая аднавілася ў 1947 годзе. Падтрымлівае сувязі з іншымі суполкамі беларускай эміграцыі, садзейнічае пашырэнню інфармацыі пра Беларусь у свеце.
Партрэт Антонія III Генрыха Радзівіла (XIX стагоддзе)
«Партрэт Антонія III Генрыха Радзівіла» — карціна са збораў Нясвіжскага замка, напісаная ў XIX стагоддзі. Месцазнаходжанне невядома.
Імя асобы ў анатацыі да фотаздымка ў Інстытуце мастацтва Польскай акадэміі навук адсутнічае. Іканаграфія Антонія ІІІ Генрыха Радзівіла дазваляе выказаць меркаванне, што гэта яшчэ адна яго выява. У вопісе 1939 г. згадваецца некалькі партрэтаў князя. Выявы двух з іх апублікаваны: першы — у кнізе Б. Таўрагінскага, другі — у артыкуле С. І. Пракоп’евай па атрыбуцыі двух партрэтаў з Нясвіжа. Пасля 1939 г. партрэт трапіў у Мінск, адкуль, верагодна, вывезены ў Германію ў 1944 г.
Вежа Сен-Жак
Вежа Сен-Жак (Tour Saint-Jacques) — вежа ў стылі позняй готыкі (або «палымянай»), якая асобна стаіць у аднайменным скверы 4-й акругі Парыжа, былая званіца царквы Сен-Жак-ла-Бушэры.
Гісторыя
Скончаная ў 1523 годзе, вежа Сен-Жак — гэта ўсё, што засталося на гэтым месцы ад раманскай царквы Сен-Жак-ла-Бушэры, будаўніцтва якой фінансавалася гільдыяй мяснікоў («бушры» — крама мясніка). Царква служыла месцам збору паломнікаў, якія рухаліся па шляху Святога Якава да канчатковага пункта — грабніцы апостала Якава ў Сант’яга-дэ-Кампастэла ў Іспаніі. Царква перабудоўвалася ў XVI стагоддзі, памяняўшы стыль з раманскага на гатычны, тады ж да яе была прыбудавана званіца — цяперашняя вежа Сен-Жак.
Буда-Вараб’іўска
Буда-Вараб'іўска (Буда-Вороб'ївська) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Норчэпінг
Норчэпінг (Norrköping) — горад у Швецыі, прыкладна за 160 км на паўднёвы захад ад Стакгольма, у правінцыі Эстэргётланд і аднайменным лене, у якім паводле колькасці насельніцтва ён саступае толькі Лінчэпінгу, а таксама цэнтр камуны Норчэпінг. Насельніцтва — 87 247 чалавек (2010).
Гісторыя
Норчэпінг атрымаў гарадскія прывілеі ў 1384. Росквіт горада прыйшоўся на XVII стагоддзе, калі нідэрландскі (з сучаснай Бельгіі) прадпрымальнік Луіс дэ Геер заснаваў тут між іншым, папяровую фабрыку, некалькі фабрыкаў па вытворчасці зброі, вопраткі, а таксама майстэрню караблёў. У гэты час Норчэпінг быў другім паводле колькасці насельніцтва горадам Швецыі (цяпер толькі дзясяты). У 1719, у часе Вялікай Паўночнай вайны горад быў разбураны і разрабаваны расійскімі войскамі, аднак пасля вайны і да канца XIX стагоддзя, працягваў заставацца другім паводле значнасці горадам краіны. У тым самым 1719 годзе ў Норчэпінгу была заснавана найстарэйшая з існых дагэтуль у Швецыі газетаў Norrköpings tidningar. У XIX стагоддзі горад становіцца і значным цэнтрам вытворчасці тэкстылю, і толькі ў 1970-я гг. страчвае свае пазіцыі ў гэтым кірунку. У XXI стагоддзі Норчэпінг, разам з суседнім Лінчэпінгам утварае чацвёрты паводле колькасці насельніцтва і эканамічнай значнасці Рэгіён Вялікіх гарадоў Швецыі.
Транспарт
Норчэпінг, разам са Стакгольмам і Гётэбаргам з'яўляецца адным з трох гарадоў Швецыі, якія маюць свой трамвай.
Атлант (прадпрыемства)
Атлант, закрытае акцыянернае таварыства «Атлант» — найбуйнейшы ў Беларусі і адзін з самых вялікіх у СНД вырабнік халадзільнікаў, а таксама іншай бытавой тэхнікі. Прадпрыемства знаходзіцца ў Мінску, а таксама ў Баранавічах.
Гісторыя
У 1959 у Мінску на базе завода газавай апаратуры па Пастанове Савета Міністраў БССР № 554 ад 24 жніўня 1959 пачалася падрыхтоўка да выпуску побытавых электрахаладзільнікаў. Першы халадзільнік «Мінск-1» быў выпушчаны ў 1962, а праз два гады пачалася масавая вытворчасць халадзільнікаў Мінск-2. У 1971 на новых вытворчых пляцах МЗХ выраблены 1 000 000-й халадзільнік, а ў 1973 упершыню ў СССР выраблены двухкамерны халадзільнік «Мінск-7». Прадпрыемствам выпушчана партыя халадзільнікаў з пенаполіўрэтанавай цеплаізаляцыяй, наладжаны экспарт халадзільнікаў. У наступным годзе ўпершыню ў СССР выраблены маразільнік «Мінск-17». У 1978 адпраўлены на экспарт 1 000 000-ы халадзільнік, а ў 1987 быў выпушчаны 10 000 000-ы халадзільнік. За распрацоўку і арганізацыю масавага выпуску высакаякасных побытавых халадзільнікаў прадпрыемства было ўзнагароджана ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга.
У 1977 было створана вытворчае аб’яднанне «АТЛАНТ», у склад якога ўвайшлі: Мінскі завод халадзільнікаў (галаўное прадпрыемства), Смаленскі завод халадзільнікаў (РСФСР), Алітускі завод халадзільнікаў і Мажэйкяйскі завод кампрэсараў (Літоўская ССР). Пасля распаду СССР прадпрыемствы, якія апынуліся за межамі Беларусі, атрымалі самастойнасць.
У 1990 прынята рашэнне пра арганізацыю на Баранавіцкім станкабудаўнічым заводзе вытворчасці кампрэсараў да побытавых халадзільнікаў і маразільнікаў. У 1993 утворана акцыянернае таварыства па выпуску побытавых халадзільнікаў «Атлант», у склад якога ўвайшлі Мінскі завод халадзільнікаў і Баранавіцкі станкабудаўнічы завод. Адначасова была выраблена першая партыя халадзільнікаў Атлант з кампрэсарамі Баранавіцкага станкабудаўнічага заводу, ўжо праз год выраблены 1 000 000-ы кампрэсар Атлант.
У 1995 прадпрыемства выйшла на праектную магутнасць па вытворчасці кампрэсараў у 1,5 млн штук.
У 1997 пачата вытворчасць кампрэсара СКО для побытавых халадзільнікаў і маразільнікаў, якія працуюць на азонабяспечным холадагенце — хладоне R134а, а сама зборка халадзільнікаў і маразільнікаў перакладаецца на больш дасканалую сістэму — палетную (спадарожнікавую). Прадпрыемства асвойвае выпуск халадзільнікаў 700-й серыі, а таксама двухкампрэсарнага халадзільніка МХМ-1704. Аб’яднанне атрымоўвае сертыфікат адпаведнасці сістэмы кіравання якасцю патрабаванням міжнародных стандартаў ІСО 9002. У 2001 МЗХ асвоіў вытворчасць халадзільных шаф са шклянымі дзвярамі і выпусціў 10 000 000-ы кампрэсар.
МЗХ першым у Рэспубліцы Беларусь атрымаў экалагічны сертыфікат адпаведнасці патрабаванням міжнароднай сістэмы стандартаў ИСО 14001-2000 да захавання чысціні навакольнага асяроддзя пры вытворчасці халадзільнікаў і маразільнікаў.
У 2003 на ЗБТ асвоены выпуск першай пральная аўтаматычная машына АТЛАНТ і малагабарытных тэрмаэлектрычных халадзільнікаў, а ў наступным годзе — вытворчасць халадзільнікаў АТЛАНТ серыі «Новая хваля» з электронным блокам кіравання і індыкацыі. Прадпрыемства працягвае выпуск бытавой тэхнікі: у 2004 выраблена камфорачная панэль Атлант, а ў 2005 — першы электрачайнік АТЛАНТ. У 2007 адбылося афіцыйнае адкрыццё Заводу побытавай тэхнікі і вытворчасці пральных аўтаматычных машын АТЛАНТ.
У 2006 колькасць вырабленых халадзільнікаў АТЛАНТ пераўзышла лічбу ў 25 000 000, а кампрэсараў АТЛАНТ у 20 000 000. У 2008 на БСЗ уведзена ў лад новая тэхналагічная лінія па вытворчасці высокаэфектыўных кампрэсараў па ліцэнзіі фірмы «DANFOSS» (Данія). Асвойваецца выпуск першых ўбудавальных халадзільнікаў ХМ-4007, а таксама халадзільнікаў АТЛАНТ з класам энергаэфектыўнасці А, якія памяншаюць выдаткі электраэнергіі ў суткі да 30 %. На МЗХ пачынае дзейнічаць лінія афарбоўкі нямецкай фірмы «EISENMANN», якая дазваляе афарбоўваць халадзільнікі ў розныя колеры.
З моманту пачатку вытворчасці выраблены 30-мільённы халадзільнік АТЛАНТ і 30-мільённы кампрэсар АТЛАНТ.
Выпушчаны і з’явіліся ў продажы новыя вырабы побытавай тэхнікі АТЛАНТ — газавыя, электрычныя і газаэлектрычныя пліты АТЛАНТ. У 2011 з канвеера ЗАТ «АТЛАНТ» зышла мільённая пральная машына АТЛАНТ, на Баранавіцкім станкабудаўнічым заводзе адкрыта новая вытворчасць па выпуску ўніверсальных электрарухавікоў да побытавых пральных машын.
2020 год
Рабочы прадпрыемства Віктар Манкевіч, які днём 28 кастрычніка ўздымаўся на трубу на тэрыторыі завода з бел-чырвона-белым сцягам і запісаў зварот да А. Лукашэнкі, каб той сышоў, патрапіў у РНПЦ псіхічнага здароўя.
Прадукцыя
Асноўная дзейнасць прадпрыемства — вытворчасць халадзільнікаў і маразільнікаў.
На аб’яднанні таксама выпускаюцца пральныя аўтаматычныя машыны, убудавальныя канфорачныя панэлі, электрачайнікі і газавыя, газаэлектрычныя і электрычныя пліты АТЛАНТ, халадзільныя шафаў, іншай побытавай халадзільнай тэхнікі, гандлёвага абсталявання.
ЗАТ «АТЛАНТ» таксама развіў шматпрофільную вытворчасць прамысловага абсталявання, якое шырока выкарыстоўваецца пры вытворчасці побытавай тэхнікі.
Конкурс песні Еўрабачанне 1981
Конкурс песні Еўрабачанне 1981 стаў 26-м конкурсам песні Еўрабачанне. Ён прайшоў 4 красавіка 1981 года ў горадзе Дублін (Ірландыя) у павільёне комплексу Сіманскорт Дублінскага каралеўскага таварыства. Да конкурсу далучыўся Кіпр, вярнуліся Ізраіль і Югаславія, але Італія і Марока вырашылі не ўдзельнічаць. Такім чынам, у конкурсе прынялі ўдзел 20 выканаўцаў.
Гран-Пры атрымала Вялікабрытанія, якую прадстаўляў гурт «Бакс Фіз» з песняй «Making your Mind up». Пераможца конкурсу 1961 года Жан-Клод Паскаль, які прадстаўляў Люксембург, заняў толькі 11-е месца. Нарвегія не набрала ніводнага ачка. Егіпет упершыню прыняў рашэнне трансліраваць конкурс.
Брэменскі Роланд
Брэменскі Роланд — статуя Раланда, усталяваная на Рыначнай плошчы горада, галоўны сімвал горада. Па легендзе горад Брэмен захавае сваю незалежнасць да тых часоў, пакуль будзе стаяць ахоўнік яго Роланд. Брэменскі Роланд і Брэменская ратуша ў 2004 годзе былі ўнесены ў спіс Сусветнай культурнай спадчыны чалавецтва.
Брэменская статуя Роланда ўсталявана на Рыначнай плошчы паміж Брэменскай ратушай і Шуцінгам. Позірк Роланда скіраваны на Брэменскі сабор. Скульптура мае ў вышыню 5,47 м і ўстаноўлена на пастаменце вышынёй 60 см. Роланд абапіраецца на калону, упрыгожаную ківорыем. Вышыня скульптуры разам з ківорыем і пастаментам складае 10,21 м.
Брэменскі Роланд з'яўляецца самай буйной асобнай скульптурай нямецкага Сярэднявечча. Адлегласць паміж яго каленамі складае роўна адзін «брэменскі локаць» - 55,372 см, а паміж яго ног размясціўся калека, які ў 1032 г. на каленях прапоўз вакол зямельнага ўчастка пад назвай Бюргервайдэ, які брэменская графіня Эма Лесумская пасля падарыла гораду (цяпер гэта месца правядзення Брэменскага кірмашу). Існуе павер'е, што госці горада, якія жадаюць пабываць у Брэмене яшчэ раз, павінны пацерці калена Роланда.
Свята-Мікалаеўская царква (Ляхаўка)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у в. Ляхаўка Барысаўскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
На могілках. Пабудавана ў 1869 г. з дрэва.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Вырашана прамавугольнымі зрубамі малітоўнай залы і апсіды, над якой двухсхільны дах пераходзіць у вальмавы. Фасад завершаны трохвугольным франтонам. Вертыкальна ашаляваныя фасады прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Мост Рыяльта
Мост Рыяльта (Ponte di Rialto) — мост у Венецыі праз Гранд-канал.
З’яўляецца самым першым і самым старажытным мостам праз канал. Першапачаткова быў драўляным, быў разбураны ў час бунту, які ўзнік у выніку змовы Баямонтэ Цепола. У 1444 годзе мост абрынуўся, адбудаваны зноў зноў з дрэва ён набыў убудаваны механізм, які дазваляў разводзіць мост для праходу судоў.