cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жан-Клод Юнкер
Жан-Клод Юнкер (Jean-Claude Juncker; ) — люксембуржскі палітычны дзеяч. Прэм’ер-міністр Люксембурга (1995—2013). Лідар Хрысціянскай сацыяльнай народнай партыі. Лічыцца адным з архітэктараў Маастрыхцкага дагавора. У 2004 годзе разглядаўся як верагодны кандыдат на пасаду старшыні Камісіі ЕС. З 1 лістапада 2014 года — старшыня Еўракамісіі.
Палац армянскіх архіепіскапаў (Львоў)
Палац армянскіх архіепіскапаў — помнік архітэктуры Украіны, які знаходзіцца ў Львове на вул. Армянскай.
Агульная характарыстыка
Будынак палаца армянскіх архіепіскапаў збудаваная ў канцы XVII стагоддзя па загадзе архіепіскапа Вартана Гунаняна. Яго наступнік, архіепіскап Якуб Аўгусціновіч пасля пажару 1778 года аднавіў і пашырыў палац, а ў 1802 годзе чарговую рэканструкцыю правёў архіепіскап Ян Шымановіч, які зноў пашырыў будынак і зрабіў у ім капліцу. Таксама ў палацы размяшчаліся бібліятэка, канцылярыя і архіў епархіі. Да 1939 года будынак палаца афіцыйна належаў Армянскай апостальскай царкве.
Дом цагляны, абтынкаваны, Г-падобны ў плане, замыкае з усходу Усходні (Хрыстафораў) двор сабора. Галоўны фасад, які выходзіць на вуліцу Армянскую, двухпавярховы, на чатыры акна, тыльны фасад - трохпавярховы, з драўлянымі верандамі і крытымі лесвіцамі. Галоўны фасад раздзелены па гарызанталі цягамі, а на ўзроўні другога паверха — вертыкальна плоскімі лапаткамі паміж вокнамі. Завяршаецца фасад хвалістым франтонам, у тымпане якога размешчаны барэльеф з гербам армянскіх арцыбіскупаў. Вокны прастакутныя, на першым паверсе часткова захаваўся першапачатковы каменны дэкор, складаецца з прамых сандрыкаў з арнаментам з позднегатычных разетак, трыгліфаў і метоп, разьбянога апраўлення вокнаў. З боку двара таксама захаваўся першапачатковы партал, дэкараваны арнаментам.
Радиоволна (гурт)
«Радиоволна» (Радыёхваля) — беларускі поп-рок гурт, заснаваны ў 2015 годзе.
Гісторыя
Музыканты першапачаткова аб’ядналіся ў 2014 годзе ў Мінску як кавер-гурт.
Псалмы
Псалмы (ψαλμός — пахвальная песня, урачыстае рэлігійнае песнапенне, малітва), творы рэлігійнай лірыкі. Выконваліся пад музычны акампанемент арфы. Тэрмін псалмы цесна звязаны з назвай лірыка-паэтычнага зборніка Псалтыр. У сваім першапачатковым выглядзе псалмы да нашага часу не захаваліся. Яны вядомы толькі ў старажытнагрэчаскіх кананізаваных перакладах-апрацоўках, якія спяваліся ў раннехрысціянскіх храмах папераменна двума хорамі ва унісон. Іх паэтычная форма і метрычная арганізацыя трымаюцца на сінтаксічным паралелізме, які аб’ядноўвае або сінанімічныя варыяцыі адной і той жа думкі, або агульную думку і яе канкрэтызацыю, або дзве супрацьлеглыя думкі, ці, нарэшце, два выказванні, пададзеныя па ўзрастаючай градацыі. Псалмы вызначаюцца жанравай разнастайнасцю. Побач з культавымі ўсхваленнямі яўрэйскага бога Яхве у Псалтыры сустракаюцца пранікнёныя скаргі і пракляцці, гістарычныя агляды і нават шлюбныя песні. Некаторыя псалмы вылучаюцца сваім медытатыўным характарам. Так, у прыватнасці, псалом 8 — гэта глыбокі роздум аб вялікасці чалавека. Аднак у цэлым Псалтыру ўласцівы адзінства жыццеўспрыняцця і светапогляду, агульнасць тэм і матываў, эмацыянальнага ўздыму лірычнага героя.
Псалмы аказалі прыкметны ўплыў на фальклор, для якога яны служылі крыніцай шматлікіх прыказак, а таксама на літаратуру і музычную культуру. У часы сярэднявечча псалмы паслужылі асновай і стымулам для стварэння рэлігійных гімнаў, трапароў, якія ўрачыста спяваліся ў гонар таго або іншага царкоўнага свята ці кананізаванага царквой святога, і іншых музычна-паэтычных апрацовак. Ужо ў 14 ст. на псалмы пачалі ствараць прафесійную музыку. Лепшыя ўзоры гэтага лірычнага жанру, цесна звязанага з вусна-паэтычнымі фальклорнымі традыцыямі, увайшлі ў народны побыт. У эпоху еўрапейскага Адраджэння (16 ст.) у непасрэднай сувязі з развіццём пратэстанцкага руху склалася так званая псалмічная песня. Так, у Францыі вялікай папулярнасцю карысталіся гугеноцкія псалмы кампазітара К. Гудымеля, у Рэчы Паспалітай — пратэстанцкія паэтычныя псалмы Я. Каханоўскага ў музычнай апрацоўцы М. Гамулкі. У Расіі ў 17 ст. В. П. Цітоў паклаў на музыку «Псалтыр рыфмаваны», які ў 1690 годзе напісаў Сімяон Полацкі па ўзору польскага паэта Я. Каханоўскага. Музычныя творы на тэксты псалмоў стваралі многія замежныя і рускія кампазітары. Паэтычную апрацоўку псалмоў у рускай паэзіі пасля Сімяока Полацкага ў 18—19 ст. працягвалі М. В. Ламаносаў, Г. Р. Дзяржавін, Ф. М. Глінка, М. М. Языкаў, А. С. Хамякоў.
Уладзімір Мікалаевіч Крывашэеў
Уладзімір Мікалаевіч Крывашэеў (, Алма-Ата) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1964 годзе. Працаваў у Белдзяржпраекце, Мінскграмадзянпраекце, з 1973 года — кіраўнік майстэрні, галоўны архітэктар інстытута, намеснік дырэктара па архітэктуры ў Мінскпраекце, з 1982-га — галоўны архітэктар майстэрні па праектаванні рэспубліканскага Палаца культуры на Кастрычніцкай плошчы ў Белдзяржпраекце, з 1984 года — мастак мастацка-вытворчага камбіната Мастацкага фонду БССР, з 1988 года — начальнік аддзела навукі і замежных сувязяў Дзяржкамархітэктуры.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1975 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): клуб-сталовая ў санаторыі «Беларусь» у Сочы (1969—1985), шпіталь інвалідаў Вялікай Айчыннай вайны ў Бараўлянах (1972, у сааўтарстве з М. Гулько), дзіцячы санаторый на возеры Нарач (1972), серыя № 89 цагляных жылых дамоў (1975—1980), гасцініца «Маладзечна» ў Маладзечне (1982), будынак райкама і райвыканкама Мінскага раёна (1977), мікрараён Сярова-1 (1978), станцыя «Парк Чалюскінцаў» метрапалітэна (1980), інтэр’еры аэрапорта Мінск-2 (1987) у Мінску.
Узнагароды
1-я прэмія (1972) за серыю паўназборных жылых дамоў для будаўніцтва ў 1975—1980 гг., 2-я прэмія за тэатр імя Я. Купалы ў Мінску (1975) на Усесаюзных конкурсах.
Васіль Іванавіч Гапееў
Васіль Іванавіч Гапееў (, в. Волева, Віцебскай вобласці) — дзяржаўны дзеяч Беларусі, дыпламат.
Біяграфія
З 1967—1970 гг. вучыўся ў Аршанскім тэхнікуме чыгуначнага транспарту. У 1977 г. скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт транспарту. Пасля заканчэння ВНУ працаваў у сістэме Беларускай чыгункі. З 2002 г. займаў пасаду начальніка Беларускай чыгункі. 27 жніўня 2004 г. прызначаны намеснікам прэм'ер-міністра Рэспублікі Беларусь. З 2006 да 2010 пасол Рэспублікі Беларусь у Казахстане.
Аляксей Яўгенавіч Юрын
Аляксей Яўгенавіч Юрын (, Чаркасы) — украінскі паэт, педагог, перакладчык, літаратуразнаўца.
Біяграфія
Нарадзіўся 14 красавіка 1982 года ў горадзе Чаркасы. Вучыўся ў фізіка-матэматычным ліцэі пры чаркаскай школе № 17, потым — у Чаркаскім нацыянальным універсітэце ім. Б. Хмяльніцкага на факультэце рамана-германскай філалогіі. З 2004 — настаўнік замежных моў і літаратуры, з 2005 па 2008 г. — намеснік дырэктара Чаркаскага гуманітарна-прававога ліцэя. У 2008 г. працаваў у Корпусе міра пры пасольстве ЗША ва Украіне. З лютага 2009 — зноў на педагагічнай працы. Мае статус настаўніка 1 катэгорыі.
Звёзднае (Карагандзінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 472 чалавекі (243 мужчыны і 229 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 308 чалавек (159 мужчын і 149 жанчын).
Аляксей Яўгенавіч Юрын
Творчасць
Першыя паэтычныя спробы былі зроблены ў 7 гадоў. У школьныя гады на ўроках літаратуры пісаў творы ў вершаванай форме. Пад час навучання ва ўніверсітэце стварыў некалькі п'ес, якія былі пастаўлены на ўніверсітэцкай сцэне. Найвядомейшая — сучасная стылізацыя пушкінскага Яўгенія Анегіна. У п'есах сам граў галоўныя ролі.
На пачатку 2008 г. сур'ёзна захапіўся паэзіяй і ўжо за паўгода стаў сааўтарам зборкі вершаў «На себе». У лістападзе 2008 г. стаў адным з пераможцаў усеўкраінскага конкурсу «Слава Нації». У 2010 — пераможцам чаркаскага абласнога конкурсу паэзіі. Таксама піша на англійскай мове.
На станаўленне паэзіі А. Юрына паўплывала творчасць такіх паэтаў як: В. Стус, У. Маякоўскі, У.-Х. Адэн, І. Бродскі. Паэзія А. Юрына вылучаецца сваёй эмацыянальнасцю, філасофіяй, нестандартнасцю вобразаў і рыфмавання.
Цікавыя факты
У 2006 г. украінамоўны варынт песні на словы А. Юрына «Човник» у выкананні юнай чаркаскай спявачкі Марыі Ярэменка стаў фіналістам украінскага адбору Дзіцячага Еўрабачання.
Пражская культура
Пражская культура, культура пражскага тыпу, помнікі пражскага тыпу, помнікі тыпу Карчак, пражска-карчакская культура — археалагічная культура IV — VII стст. на тэрыторыі ад Эльбы да правабярэжжа Сярэдняга Падняпроўя і паўночнай часткі басейна Паўднёвага Буга, ад польскага Памор'я да падунаўя і ўсходніх адгор'яў Альп.
Помнікі на паўночным захадзе асноўнага арэала культуры (тыпу Сукаў-Дзедзіцы) адны даследчыкі вылучаюць як лакальны варыянт пражскай культуры, іншыя лічаць асобнай мясцовай культурай. Кампаненты пражскай культуры сустракаюцца ў межах груп Іпа-цешць-Кындзешць-Чурэл (левабярэжжа Ніжняга Дуная), Медыаш і Гымбаш (Трансільванія), сярод помнікаў Аварскага каганата (у асноўным на правабярэжжы Сярэдняга Дуная да басейна возера Балатон) і інш.
Пражская культура вылучана чэшскім археолагам І.Баркоўскім у канцы 1930-х гадоў. На сучасным этапе вывучэнне культуры базіруецца на працах расійскага археолага І. П. Русанавай.
Паходжанне
Існуюць 3 галоўныя гіпотэзы аб паходжанні пражскай культуры:
Перыядызацыя
Лакальныя варыянты пражскай культуры слаба даследаваны. У эвалюцыі культуры вылучаюць перыяды (фазы):
Паселішчы
Асноўныя помнікі пражскай культуры — селішчы, якія размяшчаліся «гнёздамі». У паўночнай частцы арэала (ад Ніжняй Эльбы да Палесся) вядомы гарадзішчы. Для пражскай культуры характэрны пераважна невялікія, блізкія па форме да квадрата паўзямлянкі з печчу (каменкай, у шэрагу рэгіёнаў — глінабітнай) у паўночным куце, у асноўным справа ад увахода, які часцей быў на поўдні, насупраць печы. Вядомы злёгку паглыбленыя ў зямлю дамы з глінабітнымі ачагамі (напрыклад, Беларукае Палессе), на паўночным захадзе дамінуюць пабудовы, сляды якіх — паглыбленні аморфных абрысаў. У шэрагу выпадкаў прасочваюцца зрубавыя канструкцыі; даволі распаўсюджаны слупавыя ямы каля сцен і вуглоў катлавана. На некаторых помніках выяўлены сляды рамонту глінабітных печаў, у т.л. рэшткі печы пад падлогай жытла. Да гаспадарчых пабудоў адносяцца ямы-зернясховішчы (часцей ў паўднёвых раёнах), наземныя і паглыбленыя ў зямлю збудаванні, агароджы і інш. Сустракаюцца печы (магчыма, хлебныя), урэзаныя ў сценку паглыбленых пабудоў. На некаторых гарадзішчах прасочваюцца сляды драўляных канструкцый з унутранага боку абводных сцен.
Пахаванні
Могільнікі грунтавыя, зрэдку курганныя; вядомы магілы на тэрыторыі паселішчаў (напрыклад, Цецераўка 1, Украіна). Пахавальны абрад — трупаспаленне па-за межамі могільніка са змяшчэннем астанкаў у ямку ці керамічную урну. Пахавальны інвентар бедны.
Артэфакты
Найбольш характэрная прыкмета пражскай культуры — ляпны керамічны посуд. Пераважалі гаршкі з павышэннем у верхняй трэці пасудзіны. Раннія формы прасдтаўлены ў асноўным слабапрафіляваным посудам, нярэдка з унутраным зрэзам венца. Пазней сталі пераважаць больш адагнутыя S-падобныя венцы, распаўсюдзіліся венцы з выступамі вонкі і ўніз. Зрэдку сустракаюцца насечкі па венцы посуду (у асноўным на позніх помніках), наляпныя валікі на шыйцы, штампы (у асноўным у заходнім рэгіёнах), расчосы шчэпкай (у асноўным на ранніх помніках усходніх груп). У шэрагу ўсходніх рэгіёнаў пражскай культуры вядомы гліняныя «хлябцы». Прасліцы ў асноўным біканічныя, гліняныя, у т.л. арнаментаваныя, вядомы мергелевыя. Сустракаюцца жаленыя нажы, сярпы і інш. прылады. Зброя (наканечнікі стрэл, коп'яў, спражкі), рыштунак вершніка і каня (шпоры, цуглі), упрыгажэнні, дэталі адзення знаходзяць рэдка (часцей у паўднёвых рэгіёнах). Яны прадстаўлены пераважна тыпамі, распаўсюджанымі ў суседніх культурах; для позніх помнікаў пражскай культура ва Усходнім Прыкарпацці вылучаюць лакальныя варыяцыі фібул. Знойдзена даволі шмат каменных ліцейных форм, льячак і іншых слядоў работы з каляровымі металамі. Існавала металургія жалеза. Аснова гаспадаркі — земляробства і жывёлагадоўля.
На тэрыторыі Беларусі
На тэрыторыі Беларусі выяўлена каля 50 помнікаў пражскай культуры, якія размяшчаюцца на поўдні краіны і выцягнуты даволі вузкай паласой з захада на ўсход ад Брэста і Камянца амаль да Мазыра. Самыя паўночныя пункты зафіксаваны на р. Ясельда каля в. Спорава Бярозаўскага раёна, р. Бобрык каля в. Камень Пінскага раёна Брэсцкай вобласці, на р. Арэса каля в. Старыя Юркавічы Акцябрскага раёна Гомельскай вобласці. Раннія помнікі пражскай культуры на ўсходзе вядомы каля Мохава ў арэале калочынскай культуры. Ю. У. Кухарэнка даў атрыбуцыю помнікаў пражскай культуры на тэрыторыі Беларусі, уключыўшы іх у шырокі цэнтральна- і ўсходнееўрапейскі кантэкст.
Асноўны тып паселішчаў пражскай культуры ў Беларусі, як і на астатняй тэрыторыі, — селішчы пл. 0,5 — 1,5 га. Ляпная пражская кераміка выяўлена ў культурных напластаваннях трох гарадзішчаў: Хотамель, Харомск у нізоўях Гарыні (Столінскі раён), Хільчыцы (Жыткавіцкі раён).
У Беларусі даследавана каля 20 жытлаў пражскай культуры. Гэта блізкія па форме да квадрата пабудовы зрубавай канструкцыі з пясчанай падлогай, размешчанай на мацерыку або заглыбленай у яго да 0,4 м, арыентаваныя сценамі альбо вугламі па баках свету. Абаграваліся агнішчамі (агменямі), складзенымі з камянёў і кавалкаў балотнай руды (Петрыкаў), кавалкаў металургічнага жужалю, у т.л. ў спалучэнні з керамікай (Востраў), камянёў, замацаваных глінай (Петрыкаў). Некаторыя жытлы ацяпляліся печамі, збудаванымі з гліны і дробных камянёў на драўляным каркасе (Струга, Ліпляны, Петрыкаў). Печ-каменка на Беларускім Палессі выяўлена толькі ў адным выпадку — на селішчы Блювінічы (Брэсцкі раён).
Асноўная катэгорыя рэчавага комплексу — ляпны посуд, які прадстаўлены пераважна гаршкамі, значна радзей сустракаюцца патэльні, міскі, мініяцюрныя пасудзіны. У якасці збядняючых дамешкаў выкарыстоўвалася жарства. Знойдзена каля 70 прасліц біканічнай, сферычнай і цыліндрычнай формы. Бытавы гаспадарчы інвентар: нажы з прамой спінкай і чаранком, аддзеленым ад ляза невялікімі ўступамі, фрагментаваныя сякеры, піла, акоўка рыдлёўкі, серп, шыла, пласціністыя трапецападобныя крэсівы.
Зброя прадстаўлена нешматлікімі экзэмплярамі двухшыпных утулкавых і чарашковых наканечнікаў стрэл. У ніжнім пласце гарадзішча Хотамель зафіксаваны панцырная пласціна і трохлопасцевы наканечнік стралы. У Петрыкаве выяўлены ўтулкавы наканечнік стралы з пяром рамбічнай формы, на селішчы Востраў — наканечнік дроціка, блізкі па форме да познапшэворскіх экзэмпляраў.
Упрыгажэнні і дэталі касцюма прадстаўлены як імпартнымі (у т.л. з тэрыторыі Візантыі), так і мясцовай вытворчасці (часам імітацыі правінцыйнарымскіх вырабаў) фібуламі, спражкамі, накладкамі на рэмень, кольцамі, пацеркамі, завушніцамі.
Матэрыялы для характарыстыкі пахавальнага абраду ў насельніцтва пражскай культуры на тэрыторыі Беларусі нешматлікія. Адзінкавыя грунтавыя пахаванні даследаваліся каля вёсак Хорск Столінскага раёна Брэсцкай вобласці, Хотамель, Снядзін і Бухліцкага хутара. Кераміка пражскага тыпу зафіксавана ў кургане каля в.Семурадцы Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці, на правабярэжжы Прыпяці. Грунтавыя і падкурганныя пахаванні ажыццёўлены па абраду трупаспалення. Перыяд бытавання пражскай культуры на тэрыторыі Беларусі — IV—VII стст. Наяўнасць ранніх комплексаў на Беларускім Палессі, якія датуюцца IV—V стст., дазваляе звязваць з рэгіёнам важную частку зоны фарміравання пражскай культуры.
Вастакішке
Ва́стакішке (Vastakiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Качаргішке. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Слана
Сла́на, Шаё (Slaná, Sajó, Salz, у перакладзе на Салёная) — рака ў Славакіі і Венгрыі, прыток Цісы. Адносіцца да басейна Дуная. Працякае праз Рожняву, Торналю (Славакія); Путнак, Шаёсентпетэр, Казінцбарцыка, Мішкальц (Венгрыя). Галоўныя прытокі — Бодва, Горнад, Рымава, Мурань, Сінва.
Плошча вадазборнага басейна 12 700 км², агульная даўжыня 229 км. Сярэдні расход вады 70 м³/с. Не штогадова замярзае на 1-2 месяца. Харчаванне пераважна дажджавое, з летне-восеньскімі паводкамі.
Картыльёнэ
Карцільёнэ (Cortiglione) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 593 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 70 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 14040. Тэлефонны код — 0141.
Святой заступніцай населенага пункта лічыцца Маці Божая Ружанцовая.
Байкі
Назву Байкі маюць:
Планетарная туманнасць
Планетарная туманасць — астранамічны аб'ект, які складаецца з іанізаванай газавай абалонкі і цэнтральнай зоркі, белага карліка. Планетарныя туманнасці ўтвараюцца пры скідзе вонкавых слаёў (абалонак) чырвоных гігантаў і звышгігантаў з масай 2,5-8 сонечных на завяршальнай стадыі іх эвалюцыі. Планетарная туманнасць — хуткаплынная (па астранамічным мерках) з'ява, якая доўжыцца ўсяго некалькі дзясяткаў тысяч гадоў, пры працягласці жыцця зоркі-продка ў некалькі мільярдаў гадоў. У цяперашні час у нашай галактыцы вядома каля 1500 планетарных туманнасцяў.
Кеплеравы элементы арбіты
Кеплеравы элементы — шэсць элементаў арбіты, якія вызначаюць становішча нябеснага цела ў прасторы ў задачы двух цел:
a
),
e
Першыя два вызначаюць форму арбіты, трэці, чацвёрты і пяты — арыентацыю плоскасці арбіты ў адносінах да базавай сістэме каардынат, шосты — становішча цела на арбіце.
Вялікая паўвось
Вялікая паўвось — гэта палова галоўнай восі эліпса |AB| (абазначаная на мал.2 як a). У астраноміі характарызуе сярэднюю адлегласць нябеснага цела ад фокуса.
Эксцэнтрысітэт
Эксцэнтрысітэт (абазначаецца «e» або «ε») — лікавая характарыстыка канічнага сячэння. Эксцэнтрысітэт інварыянтны адносна рухаў плоскасці і пераўтварэнняў падобнасці. Эксцэнтрысітэт характарызуе «сціснутасць» арбіты. Ён выражаецца па формуле:
Арбіты па выгляду можна падзяліць на пяць груп:
Нахіл арбіты
Нахіл арбіты нябеснага цела — гэта вугал паміж плоскасцю яго арбіты і плоскасцю адліку (базавай плоскасцю).
Звычайна абазначаецца літарай i (ад inclination). Нахіл вымяраецца ў вуглавых градусах, хвілінах і секундах.
Ведаючы нахіл дзвюх арбіт да адной плоскасці адліку і даўгаты іх узыходных вузлоў, можна вылічыць вугал паміж плоскасцямі гэтых дзвюх арбіт — іх узаемны нахіл, па формуле косінуса вугла.
Аргумент перыцэнтра
Аргумент перыцэнтра — вызначаецца як вугал паміж напрамкамі з прыцягальнага цэнтра на ўзыходны вузел арбіты і на перыцэнтр (бліжэйшы да прыцягваючага цэнтра пункт арбіты спадарожніка), або вугал паміж лініяй вузлоў і лініяй апсід. Адлічваецца з прыцягальнага цэнтра ў кірунку руху спадарожніка, звычайна выбіраецца ў граніцах 0°-360°. Для вызначэння ўзыходнага і сыходнага вузла выбіраюць некаторую (так званую базавую) плоскасць, якая змяшчае прыцягваючы цэнтр. У якасці базавай звычайна выкарыстоўваюць плоскасць экліптыкі (рух планет, камет, астэроідаў вакол Сонца), плоскасць экватара планеты (рух спадарожнікаў вакол планеты) і г. д.
Пры даследаванні экзапланет і падвойных зорак у якасці базавай выкарыстоўваюць карцінную плоскасць — плоскасць, якая праходзіць праз зорку і перпендыкулярную прамяню назірання зоркі з Зямлі. Арбіта экзапланеты, у агульным выпадку выпадковым чынам арыентаваная адносна назіральніка, перасякае гэтую плоскасць ў дзвюх кропках. Кропка, дзе планета перасякае карцінную плоскасць, набліжаючыся да назіральніка, лічыцца ўзыходным вузлом арбіты, а кропка, дзе планета перасякае карцінную плоскасць, аддаляючыся ад назіральніка, лічыцца сыходным вузлом. У гэтым выпадку аргумент перыцэнтра адлічваецца з прыцягальнага цэнтра супраць гадзіннікавай стрэлкі.
Абазначаецца (\omega\,\!).
Даўгата ўзыходнага вузла
Даўгата ўзыходнага вузла — адзін з асноўных элементаў арбіты, які выкарыстоўваецца для матэматычнага апісання арыентацыі плоскасці арбіты адносна базавай плоскасці. Вызначае вугал у базавай плоскасці, які ўтвараецца паміж базавым кірункам на нулявую кропку і кірункам на кропку ўзыходнага вузла арбіты, у якой арбіта перасякае базавую плоскасць у кірунку з поўдня на поўнач. Для цел, якія абарочваюцца вакол Сонца, базавая плоскасць — экліптыка, а нулявая кропка — Першы пункт Авена (пункт вясновага раўнадзенства); вугал вымяраецца ад кірунку на нулявую кропку супраць гадзінникавай стрэлкі.
Узыходны вузел абазначаецца ☊ або Ω.
Сярэдняя анамалія
Сярэдняя анамалія для цела, які рухаецца па няўзбуджанай арбіце — здабытак яго сярэдняга руху і прамежка часу пасля праходжання перыцэнтра. Такім чынам, сярэдняя анамалія ёсць вуглавая адлегласць ад перыцэнтра гіпатэтычнага цела, які рухаецца з пастаяннай вуглавой хуткасцю, роўнай сярэдняму руху.
Абазначаецца літарай M (ад mean anomaly)
У зорнай дынаміцы сярэдняя анамалія M\,\! вылічваецца па наступных формулах:
дзе:
Бакунскі сельсавет
Назву Баку́нскі сельсавет маюць:
Даўспрунк
Даўспрунк, Даўспрунг (? — пасля 1219 да вясны 1238) — князь літоўскі.
Біяграфія
Упершыню згадваецца ў канцы 1219 калі разам з малодшым братам Міндоўгам, як трэці з пяці старэйшых літоўскіх князёў, якія разам з іншымі шаснаццаццю літоўскімі князямі — жамойцкімі, дзяволцкімі, Рушкавічамі і Булевічамі заключылі мір з галiцка-валынскiмi князямi Данілам і Васількам Раманавічамі.
"«Бж҃иимъ повелениемь . прислаша кнѧзи Литовьскии . к великои кнѧгини Романовѣ . и Данилови и Василкови . миръ дающе бѧхоу же имена Литовьскихъ кнѧзеи се старѣшеи . Живинъбоудъ . Давъѧтъ . Довъспроункъ . братъ его Мидогъ . братъ . Довъӕловъ . Виликаилъ . а Жемотьскъıи кнѧз̑ Ерьдивилъ . Въıкъıнтъ . а Роушьковичевъ . Кинтибоуть . Вонибоут̑ . Боутовить . Вижѣикъ . и сн҃ъ его Вишлии . Китении . Пликосова . а се Боулевичи . Вишимоут̑ егоже оуби Миндого тъ . и женоу его поѧлъ . и братью его побилъ . Едивила . Спроудѣика . а се кнѧзи . из Дѧвол̑твъı . Юдьки . Поукѣикъ . Бикши . Ликиикъ си же вси миръ даша . кн҃зю Данилови . и Василкоу . и бѣ землѧ покоина . Лѧхом же не престающимъ . пакостѧщимъ . и приведе на нѧ Литвоу И воеваща Лѧхъı . и много оубиства створиша в нихъ ❥»"
Надмагільны помнік Райнісу
Надмагільны помнік Райнісу — помнік у цэнтры могілак Райніса ў Рызе, пастаўлены 1934 годзе на месцы пахавання народнага паэта Латвіі Яніса Райніса. Аўтары помніка скульптар Карліс Зэмдэга і архітэктар Пэтэрыс Арэндс. Вырабілі скульптар Эганс Звірбуліс і два памочнікі-каменячосы.
Апісанне
Скульптура сімвалізуе «неўміручасць творчага духу, імкненне да свабоды, абнаўлення і дасканаласці».
Кубак Беларусі па футболе 1995/1996
Кубак Беларусі па футболе 1995/1996 — пяты розыгрыш Кубка Беларусі. Пераможцам Кубка ўпершыню стаў футбольны клуб МПКЦ з Мазыра, які ў фінале ў перамог мінскае «Дынама» з лікам 4:1.
1/16 фіналу
Усе 32 клубы-ўдзельнікі пачалі са стадыі 1/16 фіналу, сярод іх:
Клубы ніжэйшых ліг супрацьстаялі клубам Вышэйшай лігі.
Гульні прайшлі з 4 па 6 жніўня 1995.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
1/8 фіналу
Гульні прайшлі 31 жніўня і 1 верасня 1995.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
Чвэрцьфіналы
Гульні прайшлі з 22 кастрычніка 1995 па 28 красавіка 1996.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
Паўфіналы
Гульні прайшлі 5 мая 1996.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
Канстантынаў
Канстанты́наў (Konstantynów) — вёска ў Польшчы, на рацэ Чыжоўцы. Цэнтр вясковай гміны Канстантынаў Бяльскага павета Люблінскага ваяводства. Насельніцтва на 2011 год — 1519 чалавек. Знаходзіцца за 20 км на поўнач ад Бялы Падляскай, на скрыжаванні аўтамабільных дарог і.
Паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Каралеўствам Польскім
Першы пісьмовы ўспамін пра Канстантынаў (пад назвай Казярады) датуецца 1452 годам. У XV ст. тут існавала драўляная царква. У розны час вёска знаходзілася ў валоданні Багавіцінавічаў, Шуйскіх, Сержпутоўскіх.
У 1569 годзе згодна з умовамі Люблінскай уніі Казярады перайшлі да Каралеўства Польскага. У 1616 годзе вёска стала ўладаннем Варшыцкіх. У 1729 годзе новы ўладальнік Караль Юзаф Сядльніцкі змяніў назву Казярадаў на Канстантынаў (у гонар жонкі Канстанцыі з Браніцкіх) і надаў паселішчу статус мястэчка. На 1775 год тут было 189 будынкаў.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Канстантынаў апынуўся ў складзе Аўстрыі, з 1809 года — у складзе Расійскай імперыі. На 1827 год у месце было 84 будынкі, на 1860 год — 69. У 1867 годзе ўтварыўся Канстантынаўскі павет Сядлецкай губерні з цэнтрам у Янаве.
У часы Першай сусветнай вайны ў 1915 годзе Канстантынаў занялі войскі Германскай імперыі.
Найноўшы час
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам 1921 года Канстантынаў апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Канстантынаўскім павеце Люблінскага ваяводства.
Фрэдэрык IX
Фрэдэрык IX (Frederik 9.; 11 сакавіка 1899 — 14 студзеня 1972) — кароль Даніі з 20 красавіка 1947, пераемнік Крысціяна X.
Старэйшы сын караля Даніі Крысціяна X і яго жонкі Александрыны, герцагіні Мекленбург-Шверынскай.
NGC 4896
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Таццяна Васілеўна Баравік
Таццяна Васілеўна Баравік (Тетяна Василівна Боровик, нар., ) — украінская артыстка балета і педагог, народная артыстка УССР (1989). Член Нацыянальнага харэаграфічнага саюза Украіны.
Біяграфія
Нарадзілася 13 чэрвеня 1957 года ў горадзе Кіеў.
У 1975 годзе скончыла Кіеўскае дзяржаўнае харэаграфічнае вучылішча па класе Галіны Кірылавай.
З 1975 года — салістка Нацыянальнай оперы Украіны ў Кіеве, з 1977 года — прыма-балерына.
У 2003 годзе атрымала поўную вышэйшую адукацыю па спецыяльнасці «Харэаграфія», кваліфікацыя «Рэпетытар балета». Выкладае дысцыпліну «Майстэрства класічнага танца» ў Кіеўскім універсітэце імя Барыса Грынчэнкі. Загадчык базы практыкі.
Творчасць
Сярод партый Фрыгія («Спартак» А. Хачатурана), Маўка («» ), Беласнежка («Беласнежка і сем гномаў» Паўлоўскага), Анель («Блакітны Дунай» на муз. Штрауса), Кіці («Ганна Карэніна»), Сванільда («Капелія» Л. Дэліба), Вольга («» ) і іншыя.
Прэміі
З’яўляецца лаўрэатам прэмій:
Бакштаўскі сельсавет
Бакштаўскі сельсавет:
Спіс аб’ектаў PGC (1874001—1875000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1874001—1875000)
Уладзімір Андрэевіч Якавенка
Уладзімір Андрэевіч Якавенка (, в. Чырына,, Віцебская вобласць) — беларускі фізік, педагог. Кандыдат фізіка-матэматычных навук (1972), прафесар (1993). Заслужаны работнік народнай адукацыі Беларусі (1989).
Біяграфія
Скончыў Мінскі педагагічны інстытут (1962). З 1962 года працуе ў Беларускім педуніверсітэце (у 1974—2003 г. — дэкан факультэта).
Навуковыя працы па люмінесцэнцыі і лазернай спектраскапіі. Аўтар першага на беларускай мове «Курса агульнай фізікі: Механіка» (1995; з Г. А. Забароўскім, А. В. Раўковым), іншых навуковых дапаможнікаў для школ і ВНУ.
Ведзярыней
Ведзяры́ней (Vėderiniai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 10 км ад Сянас Дукштаса. Насельніцтва 15 чал. (2001 г.). Захавалася.
Іртышскае
Іртышскае — сяло ў Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Іртышскай сельскай акругі. Код КАТА — 355645100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 878 чалавек (436 мужчын і 442 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 268 чалавек (134 мужчыны і 134 жанчыны).
Abbey Road
«Abbey Road» ― дванаццаты студыйны альбом рок-групы «The Beatles». Хоць ён і папярэднічаў альбому «Let It Be», гэта быў іх апошні сумесны запіс, і таму многія лічаць яго лебядзінай песняй. Альбом выйшаў 26 верасня 1969 года ў Злучаным Каралеўстве і 1 кастрычніка 1969 года ў ЗША. Прадзюсарам і рэжысёрам альбома стаў Джордж Марцін. Таксама ўдзельнічаюць: Джэф Эмерык — інжынер і Тоні Бэнкс — працуюць з фільмам.
Культура полацка-смаленскіх доўгіх курганоў
Адным з першых даследчыкаў культуры доўгіх курганоў быў Уладзімір Ільіч Сізоў. Як самастойная археалагічная культура была вылучана Я.А. Шмітам.
Блювінічы
Блюві́нічы (, Блювиничи) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Чарнаўчыцкага сельсавета. Размешчаны за 21 км на поўнач ад Брэста, за 5 км ад чыгуначнай станцыі Матыкалы.
Асколкі (фільм)
«Аско'лкі» — беларускі дакументальны фільм, зняты рэжысёрам Віктарам Аслюком на тэлеканале «Белсат» у 2011 годзе.
BMW E12
BMW E12 — сямейства седанаў бізнес-класа кампаніі BMW, першае пакаленне BMW пятай серыі. У Германіі выпускалася з 1972 да 1981 года, а ў Паўднёвай Афрыцы мадэль збіралі да 1984 года. Выпушчана 699 тысяч машын.
Салах аль-Мухтар
Салах аль-Мухтар (صلاح المختار, нар. 1944, Багдад, Каралеўства Ірак) — іракскі палітык і дыпламат, глава іракскага аддзялення Баас.
У часы прэзідэнцтва Садама Хусейна займаў пасады пасла Ірака ў Расіі, Кітаі, Індыі і шэрагу іншых краін, узначальваў аддзелы Кітая і Расіі ў МЗС Ірака, ветэран ірана-іракскай вайны. Мае званне палкоўніка Узброеных сіл Ірака. У 2003 годзе, у сувязі з амерыканскім уварваннем і наступнай акупацыяй краіны, сышоў у падполле, дзе стаў намеснікам генеральнага сакратара іракскага аддзялення Баас. 18 лістапада 2020 года, пасля смерці папярэдняга партыйнага кіраўніка Ізата ад-Дуры, афіцыйна ўзначаліў палітычную арганізацыю.
Блювінічы
У складзе СВК «Чарнаўчыцы» (цэнтр — в. Чарнаўчыцы).
Асколкі (фільм)
Сюжэт
Пасля падзення Савецкага Саюза некалькі мужчын сярэдняга ўзросту вярнуліся ў сваю маленькую беларускую вёску. Ні ў аднаго з іх няма сям’і. Аўтар гэтага фільма паказвае, як жывуць героі у бясконцых праблемах, звязаных з гаспадаркай. Не ўспамінаючы мінулага, не думаючы пра будучыню, героі гэтага фільма жывуць адзін дзень. Гарэлка і размовы пра штодзённыя справы, жарты і іранічныя каментары з палітычных падзей у Беларусі ратуюць іх ад адзіноты. Толькі тэлебачанне звязвае іх са светам, хаця і яны ў гэта не вераць. Яны жывуць у ізаляцыі, якую выбралі для сябе.
Ніна Аляксееўна Крылова
Ніна Аляксееўна Крылова (нар., Горна-Алтайск, РСФСР) — беларускі архітэктар.
Блювінічы
Радзіма беларускай пісьменніцы Клаўдзіі Каліны.
BMW E12
Да пачатку 1970-х гадоў эра выходзячай з моды серыі BMW Neue Klasse рухалася да свайго заходу, і канцэрну трэба было нешта новае, здольнае скласці канкурэнцыю толькі што уведзеным Mercedes-Benz W114.
Блювінічы
Этымалогія
Назва Блювінічы ўворана ад прозвішча Блювініч.
Ніна Аляксееўна Крылова
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1962 годзе. З 1965 года — старшы архітэктар, вядучы архітэктар у Мінскпраекце.
BMW E12
Гісторыя
З'яўленню машыны папярэднічаў канцэпт BMW 2200ti Garmisch распрацаваны ў студыі Bertone ў 1970 годзе. Стварэннем серыйнага аўтамабіля таксама займаўся Гандзіні, але ўжо сумесна з дызайнерамі BMW. Дэбют адбыўся на Франкфурцкім аўтасалоне 1972 года.
Блювінічы
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядомы з XV стагоддзя ў Берасцейскім старостве Троцкага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Вялікі князь Казімір IV падараваў Блювінічы пану Л. Шальмічу.
BMW E12
Гісторыя
У ліпені 1976 года E12 мадэрнізавалі. Змянілася больш за 40 дэталяў у канструкцыі і афармленні. Фірмовыя «ноздры» ссунулі вышэй, з-за чаго капот набыў характэрную падоўжную падштампоўку, заднія ліхтары павялічыліся ў памерах, а таксама з'явілася новае рулявое кола. У 1977 годзе вонкавае люстэрка было перанесена ў кут вакна пярэдніх дзвярэй.
Вытворчасць мадэлі была спынена ў 1981 годзе. Было выраблена 699 094 машыны.
Мадэльны шэраг
Першымі ў 1972 годзе ў мадэльным шэрагу паўсталі 520 і 520i (магутнасць 115 і 130 к.с.). У наступным годзе на рынак выйшла мадыфікацыя 525 з шасціцыліндравым рухавіком. Улетку 1974 года новай базавай мадэллю стаў 518 (90 к.с.). Восенню 1974 года для рынку ЗША прадставілі трохлітровы варыянт 530i. У 1975 годзе з'явілася 528 (165 к.с.).
У 1977 з'явілася 520 з шасціцыліндравым рухавіком з двухкамерным карбюратарам з гарызантальным струменем і магутнасцю 122 к.с., новай топ-мадэллю стала 528i (176 к.с., у 1978 годзе магутнасць паднялі да 184 к.с.).
530 MLE
530 MLE — мадэль для рынку Паўднёвай Афрыкі, выпушчаная абмежаванай партыяй для амалагацыі ў адпаведнасці з патрабаваннямі мясцовай гоначнай серыі.
Ад звычайных «пяцёрак» MLE-версія адрознівалася пярэднім і заднім спойлерамі са шкловалакна, некаторымі панэлямі кузава з алюмінію, больш тонкім шклом, масіўнымі стабілізатарамі і жорсткімі спружынамі. У салоне машын былі ўсталяваныя спартыўныя крэслы, трохспіцавы руль і перфарыраваныя педалі.
Аўтамабілі абсталёўваліся мадыфікаванай трохлітровай раднай «шасцёркай», магутнасць якой складала 200 конскіх сіл, круцільны момант — 277 Нм. Каробка перадач — пяціступеньчатая, механічная. Ад 0 да 100 км/г 530 MLE разганяўся за 9,3 секунды, а максімальная хуткасць машыны складала 208 км/г.
Блювінічы
Гісторыя
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, у Слонімскай, з 1797 года — у Літоўскай, з 1801 года — у Гродзенскай губернях. Уваходзіла ў склад маёнтка Дзям’янавічы. У 1858 годзе ўладанне памешчыка Баяроўскага. У 1870 годзе вёска — цэнтр сельскай грамады, якая мела 242 дзесяціны зямлі. У 1897 годзе працавалі хлебазапасны магазін і карчма.
BMW E12
530 MLE
У 1976 годзе з канвеера сышлі 110 аўтамабіляў Type 1, а ў наступным годзе сабралі 117 адзінак 530 MLE версіі Type 2.
Блювінічы
Гісторыя
У 1905 годзе ў Турноўскай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Турноўскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
Балотнікі
Назву Бало́тнікі маюць:
BMW E12
M535i
Увесну 1980 года BMW уключыла ў мадэльны шэраг «зараджаную» версію. Машына атрымала афіцыйны індэкс M535i. Рухавік аб'ёмам 3,5 л, магутнасць — 218 к.с., максімальная хуткасць — 222 км/г, разгон да 100 км/г — за 8 с. Выпушчана 1410 машын.
Блювінічы
Гісторыя
З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну 10 вяскоўцаў загінулі.
Ніна Аляксееўна Крылова
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1969 года. Пражывае ў Мінску.
Блювінічы
Гісторыя
У сакавіку 1949 года арганізаваны калгас імя Лысенкі, які аб’яднаў 27 гаспадарак з 50. У 1960-я гады ўвайшоў у калгас «Іскра». Да 1970-х гадоў дзейнічала торфапрадпрыемства «Блювінічы».
Уладзімір Рыгоравіч Крышчановіч
Уладзімір Рыгоравіч Крышчановіч (, Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1958 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1976 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. Працаваў архітэктарам, кіраўніком групы архітэктараў у Ваенпраекце, намеснік кіраўніка лабараторыі ў ІБіА Дзяржбуда БССР, з 1976 года — галоўны архітэктар праектаў у Белдзіпрагандлі.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года. Член КПСС з 1962 года. Пражывае ў г. Мінск.
Творчасць
Асноўныя працы: 9-павярховы жылы дом з убудаванымі памяшканнямі ў Гомелі (1970); у аўтарскім калектыве: мікрараён у Петрыкоўцы (1965), клуб у г.п. Усходні (1967), навучальны комплекс на 3000 чалавек з актавай залай, кафэ і спартзалай (1967), генплан рэканструкцыі і спальны корпус санаторыя (1968) у Лепелі, сталовая і спартзала па вул. Першамайскай (1968), гандлёва-грамадскі цэнтр Паўднёвы Захад-1 (1983) у Мінску, лёгкаатлетычны манеж ЧБВА ў г.п. Усходні (1973), пансіянат рэспубліканскага спорткомплекса «Раўбічы» і добраўпарадкаванне тэрыторыі (1973—82).
Узнагароды
Узнагароджаны дыпломам I ступені ВДНГ БССР за распрацоўку праекта гандлёва-грамадскага цэнтра Паўднёвы Захад-1 (1983).
Біржайскі замак
Біржайскі палац-замак (Biržų pilis) — былая рэзідэнцыя Радзівілаў у горадзе Біржай на поўначы Літвы. Пабудаваны ў 1586—1589 гадах Кшыштафам Радзівілам як квадратны ў плане замак бастыённага тыпу. Для абароны вакол замкавых валоў створана штучнае возера Шырвена плошчай каля 400 га, для гэтага загачаны рэкі Апашча і Аглуона, равы з вадой. Каля 1589 года ва ўсходняй секцыі вала пабудавана 2-ярусная брама. У двары замка знаходзіліся драўляны палац, кальвінскі збор, арсенал, стайня, склады. Будаўніцтва вялося пад кіраўніцтвам Г. Кілера. З 1612 года працы па абсталяванні замка працягваліся паводле праекта К. Кайзера і пад кіраўніцтвам К. Петрыкоўскага. У 1623—1625 гадах у іх бралі ўдзел муляр Ганус з Заблудава і К. Скрабовіч. У 1619 годзе ў цэйхгаўзе была 31 цяжкая, 23 палявыя і 16 лёгкіх гармат.
У 1625 годзе замак захапіла шведская армія. Праз некалькі гадоў Радзівілы вярнулі амаль цалкам разбураны замак, была распачата яго рэканструкцыя. Замак адбудаваны паводле галандскай мадэлі бастыённых замкаў, набыў рысы стылю рэнесанса. Кіравалі працай архітэктары А. Фрайтанг і інжынер Пірка. Новыя валы мелі вышыню 5-7 метраў, шырыню 19,4 м, роў быў глыбінёй 4-7 метраў пры шырыні 31,4 м.
Зноў адбудаваны другі замак, як і першы, складаўся з цэлага комплексу будынкаў рознага прызначэння — іх было звыш за 20. У 1654 годзе сістэма абароны замка дапоўнена чатырма рэдутамі. У 1659 годзе пачаўся чарговы будаўніча-рэканструкцыйны этап — рэканструявалі абарончыя ўмацаванні, завершана будаўніцтва трохпавярховага палаца (вялося з 1652 года). Фасад палаца быў аздоблены двума ярусамі аркад і спалучаў рысы позняга рэнесансу і ранняга барока.
Біржайскі замак разбураны падчас Паўночнай вайны ў 1704 годзе шведамі, пасля гэтага не аднаўляўся.
У 1978—1985 гадах частка руін Біржайскага замка рэканструявана і зараз там размяшчаецца музей Біржайскага краю «Села» і бібліятэка.
Обша
Обша (О́бша) — рака на паўночным захадзе еўрапейскай часткі Расійскай Федэрацыі, у Смаленскай і Цвярской вобласці, упадае ў раку Мяжу (Мёжу).
Назва
Назва Обша балцкага паходжання.
Вэстмінстэр (бора Лондана)
На тэрыторыі Вэстмінстэра знаходзіцца большая частка раёна Вест-Энд, а таксама рэзідэнцыя брытанскага ўрада, Вэстмінстэрскі палац і Уайтхол і Каралеўскі судны двор (Вярхоўны суд). У Вэстмінстэры размяшчаецца таксама большасць турыстычных славутасцей горада. Уэст-Энд — цэнтр начнога жыцця, тут знаходзіцца так званы Клублэнд, раён знакамітых англійскіх клубаў джэнтльменаў.
Обша
Назва
Звязана з прускім abse, латышскім apse «асіна», таксама з фанетычна трохі далейшым літоўскім apušė, epušė «асіна». Далей да індаеўрапейскага apsā «асіна».
Вэстмінстэр (бора Лондана)
Менавіта ў Вэстмінстэры размешчаны знакамітыя вуліцы Мэл, Пікадылі, Уайтхол, Даўнінг-стрыт і Бейкер-стрыт.
Касамбрата
Касамбрата (Cossombrato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 504 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 95 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 14020. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santo Stefano (martire.
Вэстмінстэр (бора Лондана)
Гісторыя
Гісторыя Вэстмінстэра ўзыходзіць да нармандскага заваявання Англіі. У сярэдзіне XI стагоддзя кароль Эдуард Спаведнік пачаў будаўніцтва Вэстмінстэрскага абацтва. Паміж абацтвам і ракой ён пабудаваў Вэстмінстэрскі палац, будучую рэзідэнцыю англійскіх каралёў. Гэта будаўніцтва стала сімвалам пераходу багацця і ўлады з лонданскага Сіці — старажытнага цэнтра Лондана — у Вэстмінстэр.
Шмат стагоддзяў Вэстмінстэр быў аддзелены ад лонданскага Сіці. Гэта працягвалася да XVI стагоддзя, калі горад паглынуў навакольныя тэрыторыі, у тым ліку вёскі, такія як Мэрылебан і Кенсінгтон. У той час пачаў стварацца сучасны Вялікі Лондан.
Насельніцтва
Паводле звестак перапісу 2011 года ў Вэстмінстэры пражывала 219 600 чалавек. З іх 14,9 % складалі дзеці (да 15 гадоў), 72 % асобы працаздольнага ўзросту (ад 16 да 64 гадоў) і 13,1 % асобы пажылога ўзросту (ад 65 гадоў і вышэй).
Этнічны склад
Асноўныя этнічныя групы, паводле перапісу 2007 года :
71,2 % — белыя, у тым ліку 49,0 % — белыя брытанцы, 2,8 % — белыя ірландцы і 19,4 % — іншыя белыя (яўрэі, грэкі, амерыканцы, італьянцы, партугальцы, іспанцы, рускія, французы, немцы, шведы, ісландцы, венгры);
8,5 % — выхадцы з Паўднёвай Азіі, у тым ліку 4,8 % — індыйцы, 2,3 % — бенгальцы і 1,4 % — пакістанцы;
6,6 % — чорныя, у тым ліку 2,5 % — чорныя карыбцы (ямайцы), 3,4 % — чорныя афрыканцы (нігерыйцы, ганцы, кангалезцы) і 0,7 % — іншыя чорныя;
4,4 % — метысы, у тым ліку 1,5 % — азіяты, якія змяшаліся з белымі, 0,8 % — чорныя карыбцы, што змяшаліся з белымі, 0,7 % — чорныя афрыканцы, якія змяшаліся з белымі і 1,4 % — іншыя метысы;
3,2 % — кітайцы;
2,1 % — іншыя азіяты (туркі, ліванцы, курды, тайцы);
4,1 % — іншыя (егіпцяне, мараканцы).
Рэлігія
Статыстычныя звесткі па рэлігіі ў бора на 2011 год :
Урад
Вэстмінстэр падзелены на 20 выбарчых акруг, кожная з якіх абірае па тры члены ў раённы савет. У наш час Савет Вэстмінстэра складаецца з 48 членаў кансерватыўнай партыі і 12 членаў лейбарысцкай партыі.
Эканоміка
У Вэстмінстэры знаходзяцца офісы шматлікіх кампаній, у тым ліку сусветныя ці еўрапейскія штаб-кватэры. Найбольш вядомыя сусветныя і нацыянальныя кампаніі, размешчаныя тут:
Славутасці
У Вэстмінстэры знаходзяцца шматлікія са славутасцей Лондана. Найбольш папулярныя сярод турыстаў месца гэта Букінгемскі палац, Вэстмінстэрскі палац (Парламент), Біг-Бен і суседняе Вэстмінстэрскае абацтва.
Паркі і скверы
У Вэстмінстэры знаходзяцца Грын-парк, Гайд-парк, Кенсінгтонскія сады, Рыджэнтс-парк і Сент-Джэймскі парк. Акрамя паркаў у межах бора, Вэстмінстэр утрымлівае крэматорый у бора Барнет.
Масты
У Вэстмінстэры знаходзяцца Чэлсі, Хангерфард-Брыдж, Гросвенар-Брыдж, Ламбецкі мост, Воксхальскі мост, мост Ватэрлоа і Вэстмінстэрскі мост.
Чыгунка
На тэрыторыі акругі чатыры чыгуначныя вакзалы: Чарынг Крос, Мэрылебан, Падынгтан і Вікторыя.
Метро
У Вэстмінстэры знаходзяцца 27 станцый метро. Праз яго праходзяць 10 ліній.
Адукацыя
У Вэстмінстэры працуе шмат муніцыпальных дзіцячых пачатковых і сярэдніх школ. Таксама ў бора знаходзяцца добраахвотніцкія школы царквы Англіі (CE), рымска-каталіцкай царквы (RC) і неканфесійныя (ND).
Універсітэты і каледжы
Асноўныя ўніверсітэты і каледжы Вэстмінстэра:
Обша
Назва
Тут жа сама на Верхнім Падзвінні, каля Таропца назва-дуплет Обжа (прыток Таропы), якая разам з назвай ракі Вобжа на Верхнім Павоччы — ад той жа «асінавай» асновы *Abš-.
Таго ж паходжання літоўскія «асінавыя» водныя назвы тыпу Apšė, Apsingė, Apsuona, Apušė, латышскія Apsa, Apse, Apšas , назва возера Опса (< *Apsas).
У сярэднім цячэнні Обшы, каля горада Белы, балцкія назвы у яе прытоку Нача з прытокамі Рэкта, Вейна, Вішанка, Лебасціна (рэкі з назвамі «Цякучая», «Арэхавая», «Звілістая», «Плыткая», «Павольная»).
Апроч Обшы, у Мёжу ўцякаюць буйнейшыя рэкі з «дрэвавымі» назвамі Бяроза і Ельша. Назва Ельша ад латышскага elkšnis, elksnis, літоўскага alksnis «вольха» (адкінуўшы ўстаўное -k- і суфіксальнае -n-, балцкая аснова elš-, els-, als-, ад якой таксама назва Ольса). Назва Бяроза таксама можа быць калькай ад літоўскага beržas «бяроза».
Назва Обшы значыць «Асінавая». Побач з ёй у дзвінскую Мёжу цякуць рэкі «Бярозавая» і «Альховая».
Гідраграфія
Даўжыня — 153 км, плошча басейна — 2080 км², сярэдні расход вады за 47 км ад вусця — 11,5 м³/с. Належыць да басейна Заходняй Дзвіны і Балтыйскага мора, найбуйнейшы населены пункт — горад Белы.
Самыя вялікія прытокі — Белая, Нача (левыя); Льба (правы).
Палац грэка-каталіцкіх мітрапалітаў (Львоў)
Палац грэка-каталіцкіх мітрапалітаў — помнік архітэктуры Украіны, які знаходзіцца ў Львове на плошчы Святога Юра, 5.
Агульная характарыстыка
Знаходзіцца насупраць сабора Святога Юра. Уяўляе сабой узор палацавай архітэктуры другой паловы XVIII стагоддзя, спалучае ў сабе рысы поздняга барока (ракако) з элементамі класіцызму.
Будынак двухпавярховы, цагляны, пакрыты тынкоўкай. У плане прамавугольны, выцягнуты з поўначы на поўдзень, размешчаны асобна. Дах чатырохсхільны. Акцэнтам фасада з'яўляюцца рызаліты: цэнтральны рызаліт аформлены порцікам і франтонам з гербам у тымпане, бакавыя рызаліты ўпрыгожаны пілястрамі. Плоскія пілястры, завершаныя ляпнымі гірляндамі, выкарыстаныя вазы, размешчаныя па кутах франтона і люкарн, якія з'яўляецца характэрным для стылю архітэктара К. Фесінгера. Перад усходнім фасадам закладзены сад мітрапалітаў з кветнікам, якія абнесеныя сцяной. З заходняга боку палаца - парадны двор, які аддзяляе яго ад сабора. Унутраная планіроўка будынка анфіладная. У інтэр'еры захаваліся фрагменты насценнага жывапісу.
NGC 4897
NGC 4897 (іншыя абазначэнні — MCG -2-33-89, UGCA 316, IRAS12583-1310, PGC 44829) — спіральная галактыка з перамычкай (SBbc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цаюны
Да 1976 года вёска ўваходзіла ў склад Белакорацкага сельсавета.
Вяйкшчас
Вя́йкшчас (Veikščios), традыцыйная беларуская назва — Вейкшы  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цвярачускай сянюніі. Размешчана за 10 км ад Цвярачуса. Насельніцтва 4 чал. (2001 г.).
Фрэдэрык VIII (кароль Даніі)
Фрэдэрык VIII (Frederik 8.; 3 чэрвеня 1843, Капенгаген — 14 мая 1912, Гамбург) — кароль Даніі з 29 студзеня 1906. Старэйшы сын караля Крысціяна IX і Луізы Гесэн-Касельскай. З дынастыі Глюксбургаў.
Карэйцы
Карэйцы (한국 사람, 조선 사람, 고려 사람) — асноўнае насельніцтва Карэйскага паўвострава. Размаўляюць на карэйскай мове. Існуе меркаванне, што насельніцтва Карэі — адно з найбольш аднастайных з этнічнага і моўнага пункту гледжання. Агульная колькасць карэйцаў у свеце — больш за 82,5 мільёны чалавек, з іх асноўная частка пражывае ў Рэспубліцы Карэя і КНДР. Найбольшыя карэйскія дыяспары існуюць у ЗША (больш за 2,6 млн чал., асноўныя гарады — Нью-Ёрк, Лос-Анжэлес, Чыкага, Х’юстан), Кітаі (амаль 2,5 млн чал., значная частка пражывае ў паўночных раёнах краіны), Японіі (амаль 1 млн чал., 40 % усіх жыхароў Японіі, што не належаць да тытульнай нацыі паводле паходжання).
Паводле антрапалагічнага тыпу належаць да ўсходнеазіяцкай галіны мангалоіднай расы. Шмат якія з пытанняў этнагенезу карэйцаў на сённяшні дзень застаюцца невысветленымі. Відавочна, у іх фарміраванні прымалі ўдзел этнічныя групы рознага паходжання, прычым вядучая роля належала групам, што гаварылі на протаалтайскай мове.