cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Арсеній Мікалаевіч Ваніцкі
Арсеній Мікалаевіч Ваніцкі (, в. Антанова, Навамышская гміна, Баранавіцкі павет — ) — беларускі дзяржаўны і грамадскі дзеяч, заслужаны работнік культуры Беларусі (1994).
Біяграфія
У 1951 годзе скончыў СШ № 2 г. Баранавічы, у 1955 годзе скончыў юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У час вучобы чытаў лекцыі ў розных кутках Беларусі. Марыў стаць следчым, але няўрымслівасць, камунікабельнасць спадабаліся кіраўніцтву і маладога юрыста накіравалі на камсамольскую работу. Працоўную дзейнасць пачаў інструктарам ЦК ЛКСМ Беларусі, затым працаваў кіраўніком лектарскай групы Гродзенскага абкама камсамола, першым сакратаром Навагрудскага райкама ЛКСМБ, узначальваў Гродзенскую абласную камсамольскую арганізацыю. З 1961 па 1969 год працаваў сакратаром ЦК ЛКСМБ.
Ужо падчас працы ў камсамольскіх арганізацыях выявіўся талент, як выдатнага арганізатара, чалавека, які ўмее павесці за сабой іншых, неабыякавага да праблем беларускай культуры. Будучы сакратаром ЦК ЛКСМБ, а пазней намеснікам міністра культуры БССР (1969—1984), асабіста зрабіў вельмі шмат для развіцця нацыянальнай культуры, падтрымкі таленавітай моладзі. Адзін з арганізатараў стварэння мемарыяльных комплексаў «Хатынь», «Брэсцкая крэпасць», «Прарыў».
Быў старшынёй прэзідыума Беларускага таварыства дружбы і культурнай сувязі з замежнымі краінамі, на якую ён нязменна абіраўся пачынаючы з 1984 года. Быў абраны ў склад шэрага грамадскіх фарміраванняў Беларусі, быў членам рэдкалегіі часопіса «Беларусь» і газеты «Культура».
19 студзеня 2001 года пасля цяжкай хваробы памёр. Пахаваны на Усходніх могілках г. Мінска. На яго малой радзіме на будынку Малакаўпеніцкага Дома культуры ў ліпені 2008 года была ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Творчасць
Аўтар дзвюх кніг публіцыстыкі «От сердца к сердцу» (1988), «На орбите народной дипломатии» (1992) і кнігі ўспамінаў «Адценні жыцця» (2001). У сваёй апошняй кнізе Арсеній Мікалаевіч шчыра напісаў пра дзяцінства і юнацтва, пра сваякоў і аднавяскоўцаў, а таксама пра сваю дзейнасць у Беларускім таварыстве дружбы, пра выдатных людзей, з якімі звёў лёс, пра розныя краіны, у якіх пабываў.
Сцерж
Сцерж — возера ў Асташкаўскім раёне Цвярской вобласці Расіі, трэцяе па велічыні ў сістэме Верхняволжскіх азёр на Валдайскім узвышшы, першае з групы азёр, праз якое праходзіць верхняя плынь ракі Волгі. Сцерж азначае «ціхае возера».
Даўжыня — 12 км, шырыня — да 1,5 км, сярэдняя глыбіня — 5 м, найбольшая — 8 м. Плошча каля 18 км². Берагі возера, якое ўяўляе сабой тыповы селігерскі плёс, адносна высокія, дно і берагі складзеныя пяском і галькай.
Спіс малюскаў Беларусі
Малакафаўна Беларусі налічвае 162 віды з 2 класаў: і. З іх па розных дадзеных прэснаводных ад 71 да 93.
Згодна з літаратурнымі дадзенымі, на 2015 год у Беларусі да 77 відаў наземных малюскаў, якія адносяцца да 2 падкласаў (Prosobranhia, Pulmonata), 18 сямействаў.
Рубашкі
Руба́шкі (, Рубашки) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Лужкоўскага сельсавета, да 30 ліпеня 1966 года — у склад Залескага сельсавета Глыбоцкага раёна , да 12 верасня 1966 года знаходзілася ў складзе Шаркаўшчынскага раёна.
Мікалай Янавіч Глябовіч
Мікалай Янавіч Глябовіч (? — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Ваявода смаленскі (1611—1621), кашталян віленскі (1621—1632).
Біяграфія
Паходзіў з роду Глябовічаў гербу «Ляліва», сын троцкага ваяводы Яна Глябовіча і Катарынай Кратоўскай.
Вялікі падстолі літоўскі з 1605, ваявода смаленскі з 1611, кашталян віленскі з 1621, староста анікштанскі і радашковіцкі. У час вайны Рэчы Паспалітай са Швецыяй 1600—1629 вызначыўся ў бітвах са шведамі пры Дынамюндэ, Тарнавай, Кірхгольмам. Удзельнічаў у паходзе на Маскву.
Павел Андрэевіч Горбач
Павел Горбач (нар. ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Смаргонь».
Клубная кар’ера
Выхаванец школы футбольнага клуба «Мінск», з 2016 года пачаў выступаць за дубль клуба.
6 мая 2017 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену на 73-й хвіліне ў матчы са «Слуцкам» (0:2). У сезоне 2018 працягваў гуляць за дубль, пры гэтым стаў часцей з’яўляцца ў асноўнай камандзе. У кастрычніку і лістападзе 2018 года ўдзельнічаў у Юніёрскай лізе УЕФА.
У маі 2022 года папоўніў склад «Смаргоні». Спачатку часцей выхадзіў на замену або заставаўся на лаўцы запасных, з кастрычніка стаў гуляць у стартавым складзе. Па выніках сезона 2022 дапамог камандзе вярнуцца ў Вышэйшую лігу. У маі 2023 года падоўжыў кантракт з клубам.
Міжнародная кар’ера
У 2016—2017 гадах выступаў за юнацкую зборную Беларусі ў кваліфікацыі чэмпіянату Еўропы.
У кастрычніку 2017 года і кастрычніку 2018 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі ў адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
Рэстаўрацыя Мэйдзі
Рэстаўрацыя Мэйдзі, таксама Рэвалю́цыя Мэйдзі́ (яп. 明治維新, мэйдзі ісін, «абнаўленне [гадоў] Мэйдзі») — у Японіі пераход у 1870-х — 1880-х гн ад самурайскай сістэмы кіравання краінай у выглядзе сёгунату Эдо да наўпростага імператарскага кіравання ў асобе імператара Муцухіта і яго ўраду, а таксама сукупнасць палітычных, сацыяльных і эканамічных рэформ, якія былі ажыццёўленыя гэтым урадам.
Палітыка рэстаўрацыі імператарскай улады істотна паўплывала на бюракратычны апарат, заканадаўства, імператарскі двор, сістэму станаў, правінцыйную адміністрацыю, фінансы, прамысловасць, дыпламатыю, асвету, рэлігію і іншыя сферы жыцця японцаў. З рэстаўрацыяй Мэйдзі звязваецца фарміраванне японскай нацыянальнай дзяржавы і японскай нацыянальнай ідэнтычнасці. Гады Мэйдзі характарызаваліся ламаннем японскага традыцыйнага ладу жыцця і прыспешаным укараненнем дасягненняў заходняй цывілізацыі.
Не вызначаная і завяршальная дата «рэстаўрацыі». Некаторыя ўважаюць, што гэта было заканчэнне Паўднёва-заходняй вайны ў 1877 годзе. Другія цвердзяць, што Р. М. скончылася з стварэннем сістэмы Кабінету міністраў у 1885 годзе. Трэція мяркуюць, што фіналам усіх рэформ было ўсталяванне асобнай заканадаўчай галіны ўлады ў краіне ў 1889.
У часы Р. М. японскі ўрад часцяком называў сябе «новым урадам», але зняважліва яго звалі «ханскім урадам», бо большасць яго членаў паходзіла з самурайскіх ханаў Сацума (род Сімадзу) і Цёсю (род Моры), а таксама жменькі кіёцкіх арыстакратаў, якія правілі аўтарытарнымі метадамі. Але набор сярэдніх бюракратаў і чыноўнікаў здзяйсняўся без прывязкі да сямейнага, кланавага ці тэрытарыяльнага паходжання кандыдата.
Р. М. была рэакцыяй кіруючых колаў Японіі на каланіяльную палітыку дзяржаў Захаду — Расійскай, Брытанскай імперыяй, ЗША і Францыі. За кароткі час японцы мадэрнізавалі і вестэрнізавалі сваю краіну, унебяспечыўшы яе ад вонкавай агрэсіі. Сама Японія і яе манархічны лад сталі ўзорамі для пераймання многіх дзяржаў Азіі. Аднак Р. М. заклала таксама асновы для разгортвання імперыялістычнай вайны на кантыненце, якую японскія кіруючыя колы разглядалі як працяг абароны Японіі і вызваленне Азіі ад еўрапейска-амерыканскага каланіяльнага прыгнёту.
Грамадзянская вайна
Па вяртанні сёгуном Такугава Ёсінобу дзяржаўнай улады Імператару, у Японіі было сфарміравана новы ўрад. 3 студзеня 1868 года ён абвясціў указ аб рэстаўрацыі прамога Імператарскага праўлення. Згодна з гэтым дакументам сёгунат Такугава ліквідаваўся, а кіраванне дзяржавай пераходзіла ў рукі Імператара і яго ўрада. На нарадах гэтага ўрада было прынята рашэнне пазбавіць экс-сёгуна ўсіх рангаў, тытулаў і большай часткі землеўладанняў. Супраць гэтага рашэння выступілі прыхільнікі ліквідаванага сегуната. Японія апынулася расколатай на два лагеры і ўступіла ў грамадзянскую вайну. Па японскай традыцыі 1868 год называўся «годам землянога дракона» — па гэтай прычыне грамадзянская вайна і была названая вайной Босін — літаральна «Вайна года землянога дракона».
У канцы студзеня прыхільнікі былога сягуната паспрабавалі захапіць Кіёта і аднавіць сваю ўладу ў краіне. 27 — 30 студзеня 1868 года ў бітве пры Тоба-Фусімі іх разбіла нешматлікае, але мадэрнізаванае войска Імператарскага ўрада. Сайга Такаморы павёў пераможную імператарскую армію на паўночны ўсход Японіі, што прывяло да капітуляцыі Эдо ў маі 1868 года. Апошні абвясціў экс-сягуна ворагам трона і рушыў сваё войска на ўсход да горада Эдо, асноўны цытадэлі сягуната. 3 мая 1868 года імператарскія сілы занялі Эдо без бою.
На працягу лета-восені яны ваявалі ў Паўночнай Японіі супраць Паўночнага саюза, які выступаў на баку сягуната. Ён быў канчаткова разгромлены ў лістападзе таго ж года з падзеннем замка Айдзу-Вакамацу. Пасля таго, як Ёсінобу капітуляваў, большая частка Японіі прызнала імператарскае праўленне, але ядро прыхільнікаў сягуната, узначаленых кланам Айдзу, працягвала супраціўленне. Пасля зацяжной бітвы, якая доўжыўся месяц, клан Айдзу нарэшце прызнаў сваё паражэнне 23 верасня 1868 года, пасля чаго мноства юных самураяў з атрада Белага Тыгра (Бяккотай) здзейснілі самагубства. Праз месяц Эдо быў перайменаваны ў Токіа і пачалася эпоха Мэйдзі.
Урад
У ходзе грамадзянскай вайны Імператарскі ўрад устанавіў новыя палітычныя стандарты. У лютым 1868 года яно заявіла прадстаўнікам замежных дзяржаў у Японіі, што з'яўляецца новым легітымным урадам краіны. Імператар абвяшчаўся кіраўніком дзяржавы, які меў права ажыццяўляць дыпламатычныя зносіны. 6 красавіка 1868 года ён выдаў Клятву Пяці пунктаў, у якой выклаў асноўныя прынцыпы рэстаўрацыйнага курса. Яны прадугледжвалі калегіяльнасць кіравання, удзел усіх саслоўяў у выпрацоўцы рашэнняў, адмова ад ксенафобіі і захаванне міжнароднага права, адкрытасць Японіі свеце дзеля атрымання новых ведаў, неабходных для ўмацавання краіны. Прысяга была складзена перад японскімі бажаствамі усімі членамі ўрада ў прысутнасці Імператара.
11 чэрвеня 1868 года ўказам аб дзяржаўным ладзе была зацверджана новая структура ўрада, які стаў называцца Палатай вялікага дзяржаўнага савета. З Канстытуцыі ЗША японцы запазычылі фармальны падзел улады на заканадаўчую, выканаўчую і судовую і абавязалі чыноўнікаў пераабірацца на пасады кожныя 4 гады. У цэнтральным ўрадзе былі ўсталяваныя старэйшыя службы, якія выконвалі ролю міністэрстваў, а ў рэгіёнах — малодшыя, якія прадстаўлялі цэнтральную ўладу на месцах.
У верасні 1868 года, пасля захопу урадавымі войскамі горада Эдо, яго перайменавалі ва «Усходнюю сталіцу» — Токіа, а ў кастрычніку быў прыняты новы дэвіз праўлення — Мэйдзі. Урад вырашыў выкарыстоўваць у будучыні толькі адзін дэвіз па жыцці аднаго манарха. 3 верасня 1869 года Імператар перанёс сваю рэзідэнцыю з традыцыйнага Кіёта ў Токіа, які стаў новай японскай сталіцай.
Нягледзячы на абнаўленне сістэмы кіравання, Імператарскі ўрад не спяшаўся рэфармаваць японскае грамадства. 7 красавіка 1868 года яно апублікавала пяць публічных аб'яў для народа, у якіх выклаў традыцыйныя для папярэдняй эпохі становішча, якія грунтаваліся на канфуцыянскай маралі. Урад заклікаў грамадзян Японіі слухацца начальнікаў, паважаць бацькоў і старэйшых, быць вернымі ў шлюбе, забараняў грамадскія арганізацыі, мітынгі і пратэсты, а таксама вызнанне хрысціянства.
Урадавая рэформа
Адначасова з адміністрацыйнай рэформай ішлі пераўтварэнні ў структуры ўрада. За аснову новай выканаўчай вертыкалі была ўзятая структура японскага ўрада VIII стагоддзя. З 15 жніўня 1869 года ўрад падзялялася на тры палаты: галоўную, левую і правую. Галоўная палата выконвала функцыі кабінета міністраў. У яе склад уваходзілі вялікі дзяржаўны міністр, левы і правы міністры, і дарадцы. Левая палата была заканадаўчым органам улады і дарадчым органам пры галоўнай палаце. У склад правай палаты ўваходзілі восем міністэрстваў, якія кіраваліся міністрамі і іх намеснікамі.
Ваенная рэформа
Адной з галоўных задач імператарскага ўрада было стварэнне найноўшай баяздольнай арміі. Пасля ліквідацыі княстваў іх войскі, якія складаліся з самураяў, былі перападпарадкавана ваеннаму міністэрству. 10 студзеня 1873 года па ініцыятыве Амуры Масудзіра і Ямагата Арытома ўрад увёў у краіне ўсеагульную вайсковую павіннасць. З гэтага часу ўсе мужчыны, якія дасягнулі 20-гадовага ўзросту, былі абавязаныя праходзіць службу ў арміі незалежна ад свайго сацыяльнага паходжання. Ад вайсковай службы вызваляліся кіраўніка сем'яў і іх нашчадкі, чыноўнікі, студэнты, а таксама асобы, якія заплацілі водкуп ў 270 іен. Найноўшая Імператарская армія стала фармавацца пераважна з сялян.
Адначасова з ваеннай рэформай былі створаны асобныя ад войска падраздзяленні паліцыі. Да 1872 года яны падпарадкоўваліся Міністэрству юстыцыі, а з наступнага года - Міністэрству ўнутраных спраў. Сталічная паліцыя была арганізавана ў асобнае Упраўленне такійскай паліцыі.
Сацыяльныя рэформы
Для пабудовы нацыянальнай японскай дзяржавы Імператарскі ўрад праводзіў таксама актыўную сацыяльную палітыку. 25 чэрвеня 1869 года ён ўтварыў два прывілеяваныя саслоўя — тытулаванае (кадзоку) і нетытулаванае (сідзоку) дваранства. У першае ўваходзілі самі сталічныя арыстакраты і даймё ліквідаваных ханаў, а па другое — сярэдняе і дробнае самурайства. Дзякуючы ўтварэнні дзвюх саслоўяў ўрад спрабаваў пераадолець адвечнае супрацьстаянне самураяў і арыстакратаў, а таксама ліквідаваць сацыяльную дыферэнцыяцыю і сярэднявечную мадэль адносін «спадар — слуга» ў самурайскай асяроддзі. Разам з гэтым Імператарская ўлада абвясціла роўнасць сялян, рамеснікаў і купцоў, незалежна ад роду заняткаў і пасад. Яны сталі называцца «простымі людзьмі» (хэймін). У 1871 годзе ўрад прыраўняў да яго парыяў, якія падвяргаліся дыскрымінацыі на працягу перыяду Эдо. Просты люд абавязалі мець прозвішчы, якія раней насіліся выключна самураямі, а тытулаванай і нетытулаванай шляхты цяпер дазвалялася міжсаслоўныя шлюбы. Традыцыйныя абмежаванні на паездкі і змену прафесіі былі адмененыя. 4 красавіка 1871 года Імператарскі ўрад выдаў закон аб рэгістрацыі насельніцтва. У наступным годзе насельніцтва было занесена ў пасямейныя рэгістравыя кнігі ў адпаведнасці з трыма саслоўным катэгорыямі — тытулаванае і нетытулаванае дваранства, і просты люд.
Японскае дваранства знаходзілася цалкам на дзяржаўным забеспячэнні. Дваране атрымлівалі штогадовую пенсію, якая складала 30% ад усяго бюджэту краіны. З мэтай аслабіць дзяржаўны цяжар, у 1873 годзе ўрад выдаў «Закон аб вяртанні пенсій Імператару», які абавязваў дваранства адмовіцца ад пенсій у абмен на выплату адначасовых прэмій. Аднак, праблема вырашаная не была, а дзяржаўны доўг па выплатах пенсій пастаянна рос, таму ў 1876 годзе ўлады канчаткова адмянілі практыку іх налічэння і выплат. У сувязі з гэтым прававая розніца паміж самураямі, якім з таго ж года забаранілі насіць катаны, і простымі людзьмі знікла. Каб забяспечыць сваё існаванне, частка прывілеяванага саслоўя стала дзяржаўнымі служачымі: урадавымі клеркамі, паліцэйскімі і настаўнікамі. Многія сталі займацца сельскай гаспадаркай. Аднак большая частка падалася ў камерцыю і хутка збанкрутавала з-за адсутнасці прадпрымальніцкіх навыкаў. Для выратавання самураяў ўрад вылучаў субсідыі і заахвочваў іх асвойваць напаўдзікі Хакайда. Аднак гэтыя меры аказаліся недастатковымі, што стала прычынай будучых беспарадкаў.
Зямельна-падатковая рэформа
Самай галоўнай задачай Імператарскага ўрада ў пабудове мадэрнізаванай Японіі было стварэнне надзейнай фінансавай сістэмы. Асноўнай крыніцай папаўнення дзяржаўнай казны быў зямельны падатак у выглядзе натуральнага аброку, які стагоддзямі плацілі японскія сяляне сваім гаспадарам. Пасля таго як былі ліквідаваныя княствы, урад узяў на сябе іх даўгавыя правы і абавязацельствы, таму папаўняць бюджэт грашыма было надзвычай складана. Таму ўлады ўзяліся правесці зямельную і падатковую рэформы, з мэтай стабілізаваць японскія фінансы.
У 1871 годзе Імператарскі ўрад дазволіў ствараць новыя ворныя ўчасткі на некранутых землях, а ў наступным 1872 годзе быў адменены забарона на продаж зямлі і прызнана існаванне прыватнай уласнасці. Уладальнікі нерухомасці атрымалі сертыфікаты на валоданне зямлёй, у якіх паказвалася цана ўчастка. Сістэма сертыфікатаў ліквідавала традыцыйную супольную форму землеўладання. 28 ліпеня 1873 года на базе гэтай сістэмы Імператарскі ўрад пачаў зямельна-падатковую рэформу, якую завяршыла ў 1880 годзе. У выніку рэформы замест нестабільнага ўраджаю крытэрыем падаткаабкладання стала стабільная цана на зямлю, а ўласнікі зямельных участкаў ператварыліся ў падаткаплацельшчыкаў. Зямельны падатак варта было плаціць грашыма ў памеры 3% ад кошту зямельнага ўчастка. Горныя лясы і ўчасткі, якія выкарыстоўваліся членамі абшчыны сумесна, былі адзяржаўлена як нічыйныя. Гэтыя пераўтварэнні забяспечылі стабільнае напаўненне дзяржаўнай казны і спрыялі развіццю таварна-грашовых адносін у рэгіёнах. Аднак, з іншага боку, яны выклікалі новую сацыяльную дыферэнцыяцыю і павялічылі падатковы цяжар на вёсцы і, як следства, сталі прычынай сялянскіх хваляванняў.
Адукацыя
У галіне адукацыі ўрад правёў шэраг кардынальных рэформаў. У 1871 годзе было створана Міністэрства культуры, цэнтральнае ўстанова, якая адказвала за адукацыйную палітыку. У 1872 годзе яно выдала пастанову аб сістэме дзяржаўнай адукацыі па французскім узоры. Згодна з гэтай сістэме Японія была падзелена на 8 універсітэцкіх акруг. Кожная акруга магла мець 1 універсітэт і 32 сярэднія школы. Кожная сярэдняя школа стварала той асобны раён сярэдняй школы, у якім павінна было працаваць 210 пачатковых школ. Аднак пастанова Міністэрства было хутчэй дэкларатыўным і ня ўлічвала рэальных магчымасцяў педагогаў і грамадзян. Таму ў 1879 годзе Міністэрства выдала «Указ аб адукацыі», па якім сістэма акругаў адмянялася, а абавязковае дзяржаўнае адукацыю абмяжоўвалася толькі пачатковай школай нямецкага ўзору. Упершыню з'явіліся дзяржаўныя навучальныя ўстановы, дзе хлопчыкі і дзяўчынкі вучыліся разам.
Асобныя ўрадавыя пастановы адносна пачатковага, сярэдняга, вышэйшай і універсітэцкага адукацыі былі прынятыя ў 1880-х гадах.
Развіццё прамысловасці і будаўніцтва
У 1877 і 1881 гадах у краіне адбыліся прамысловыя выставы для знаёмства з перспектыўнымі сусветнымі тэхналогіямі ў прамысловасці і ў сельскай гаспадарцы. У 1877 годзе Аляксандр Бел правёў тэлефонную лінію паміж Токіа і Ёкагамай.
Культурныя пераўтварэнні
Японскі ўрад імкнуўся да мадэрнізацыі краіны ва ўсіх сферах жыцця і актыўна спрыяў укараненню найноўшых заходніх ідэй і заходняга ладу жыцця. Гэтыя меры былі ўспрынятыя станоўча большасцю японскіх інтэлектуалаў і атрымалі шырокую прапаганду сярод грамадскасці стараннямі журналістаў. У японскім грамадстве з'явілася мода на ўсё новае, прагрэсіўнае, заходняе. Японскі традыцыйны побыт, які практычна не мяняўся стагоддзямі, выпрабаваў галавакружныя перамены. Цэнтрамі гэтых зменаў станавіліся буйныя урбаністычныя цэнтры — Токіа, Ёкагама, Осака, Кобэ і іншыя. З'ява мадэрнізацыі японскай культуры шляхам запазычанні еўрапейскіх дасягненняў атрымала назву па папулярным лозунгу той эпохі — «Цывілізацыя і асвета».
У галіне філасофіі панавальнымі ідэалогіямі сталі заходнія лібералізм і індывідуалізм. Маральна-этычныя прынцыпы папярэдніх эпох, якія базіраваліся на канфуцыянстве, будызме і сінці, расцэньваліся як састарэлыя. Выдаваліся пераклады прац Русо, Гегеля, Спэнсера, Дарвіна. На базе гэтых работ японскія мысляры развілі тэзіс аб «натуральных правах чалавека» на волю, роўнасць і шчасце. Папулярызатар гэтага тэзіса былі Фукудзава Юкіці і Накамура Масанаа. Іх працы «Стан спраў на Захадзе», «Прасоўванне навук», «Канспект тэорыі цывілізацыі», «Легенды Захаду», «Тэорыя свабоды» і іншыя былі бэстсэлерамі свайго часу. Яны спрыялі дэмантажу традыцыйнага светагляду і фарміраванні новай японскай нацыянальнай свядомасці.
Пераўтварэнні часоў рэстаўрацыі Мейдзі змянілі рэлігійную карту Японіі. Пасля абвяшчэння ў 1868 годзе курсу на аднаўленне старажытнай японскай дзяржавы, урад вырашыў зрабіць мясцовае паганства сінці дзяржаўнай рэлігіяй. У тым жа годзе быў выдадзены ўказ аб размежаванні сінці і будызму, які паклаў канец тысячагадовай традыцыі сінці-будысцкага сінкрэтызму. Паганскія святыні і будысцкія манастыры былі размежаваны, а тысячы будысцкіх храмаў ліквідаваныя. Сярод японскіх чыноўнікаў, інтэлектуалаў і мяшчан ўзнiк магутны антыбудысцкі рух. У 1870 годзе Імператар абвясціў «Дэкларацыю аб вялікім вучэнні», паводле якой сінці станавілася дзяржаўнай рэлігіяй Японіі. Усе сінтаісцкімі святыні Японіі былі інтэграваныя ў адну арганізацыю, на чале з Імператарам як сінтаісцкім першасвятаром. Дзень нараджэння імператара і дзень заснавання японскай дзяржавы былі абвешчаныя дзяржаўнымі святамі.
На фоне адзяржаўлення сінці, японскі ўрад працягваў палітыку забароны хрысціянства, якая засталася ў спадчыну з XII стагоддзя. Асобы, якія вызнавалі гэтую рэлігію, пераследаваліся ўладамі і караліся смяротным пакараннем. Толькі пад ціскам заходніх дзяржаў, у 1873 годзе, японскі ўрад адмяніў усе забароны. Дзякуючы гэтаму ў Японіі сталі прыбываць каталіцкія і пратэстанцкія місіянеры, якія, акрамя прапаведавання хрысціянства, спрыялі станаўленню ў Японіі сістэмы адукацыі і аховы здароўя заходняга ўзору. Новая рэлігія стала папулярнай сярод японскай інтэлігенцыі, аднак ва ўрадавых колах і асабліва ў арміі да хрысціян, як і раней, ставіліся варожа.
У ходзе рэстаўрацыі Мэйдзі ў краіне асаблівы імпульс развіцця атрымала выдавецкая справа і журналістыка. У Токіа сталі выходзілі штодзённыя газеты і часопісы. Яны спрыялі фарміраванню грамадзянскай супольнасці, друкуючы не толькі навіны, але і крытычныя артыкулы на актуальныя палітыка-сацыяльныя праблемы. Так, у 1873 годзе японскія заходнікі Моры Арыноры, Фукудзава Юкіці, Нісі Аманэ, Като Хіраюкі і Нісімура Сігэкі заснавалі асветніцкае таварыства Мэйракуся, якое выдавала часопіс «Мэйроку дзасі» і выступаў за мадэрнізацыю светапогляду нацыі і ліквідацыю «феадальных перажыткаў» мінулага.
У 1872 годзе японскі ўрад прыняло еўрапейскую сістэму летазлічэння і грыгарыянскі каляндар. 3 чысла 12 месяца 5 года было абвешчана Імператарам Мэйдзі 1 студзеня 1872 года. Новы каляндар стаў выкарыстоўвацца ў афіцыйнай урадавай дакументацыі, рэгіянальных адміністрацыях, арміі і г. д. Аднак традыцыйны сонечна-месяцавы каляндар захаваўся на вёсцы, паколькі лепш адпавядаў патрэбам японскага сельскай гаспадаркі. Была таксама зменена сістэма адліку часу — падзел сутак на японскія 12 гадзін быў заменена на 24 еўрапейскія гадзіны.
Мадэрнізацыя моцна змяніла побыт японцаў. У буйных гарадах пачалі насіць заходнюю вопратку і кароткія прычоскі. Спачатку гэтай моды прытрымліваліся чыноўнікі і вайскоўцы, але з часам яна атрымала распаўсюджванне сярод шырокіх слаёў насельніцтва. У Токіа і Ёкагама з'явіліся першыя цагляныя дамы, газавыя ліхтары, а таксама новы від транспарту — рыкшы. Паступова, з развіццём транспарту і выдавецкай справы, новая мода на заходнія навінкі распаўсюдзілася з гарадоў у японскую правінцыю. Нягледзячы на станоўчыя зрухі, мадэрнізацыя нанесла моцны шкоду традыцыйнай культуры і светапогляду японцаў. Нямала культурных дасягненняў Японіі былі вывезены за мяжу як хлам, асеўшы ў прыватных калекцыях і музеях ЗША, Францыі і Вялікабрытаніі.
Значэнне
У выніку рэстаўрацыі Японія «скокнула» ў Новы час. Была рэарганізавана армія. Пачата будаўніцтва паўнавартаснага ваеннага флоту. Рэформа дзяржаўнага ладу, сацыяльная і эканамічныя рэформы, а таксама адмова ад самаізаляцыі стварылі спрыяльныя ўмовы для развіцця Японіі ў канкурэнтаздольнае, у тым ліку эканамічна, грамадства.
З аднаго боку, Японія пазбегла рызыкі патрапіць у поўную палітычную залежнасць ад еўрапейскіх дзяржаў або ЗША. (Найбліжэйшай еўрапейскай дзяржавай да Японіі была і з'яўляецца Расія. Праўда, Расія і не праводзіла палітыку, падобную англійскаму каланіялізму, аддаючы перавагу здабываць выгады іншымі спосабамі.) З іншага боку, ўключыўшыся ў эканамічную і палітычную гонку з Еўропай, Японія сышла далёка наперад у параўнанні з іншымі ўсходне-азіяцкімі дзяржавамі.
Дзмітрый Мікалаевіч Шчагрыковіч
Дзмітрый Шчагрыковіч (нар., ) — беларускі футбаліст (паўабаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе трэнерам у клубе «Слуцк».
Клубная кар’ера
У 2003—2004 гадах гуляў у БАТЭ, пасля доўгі час быў футбалістам мінскага МТЗ-РІПА. Забіў мяч у апошнім туры чэмпіянату 2009 у браму «Віцебска», тым самым выратаваўшы мінскі клуб ад вылету, але сам пакінуў яго. Пасля гуляў за «Белшыну» і «Мінск».
У студзені 2012 года падпісаў кантракт з «Тарпеда-БелАЗ». Хутка стаў адным з лідараў жодзінскага клуба, замацаваўшыся на пазіцыі апорнага паўабаронцы (часам выступаў як цэнтральны паўабаронца). У пачатку 2013 года стаў таксама капітанам каманды, і ў сезоне 2013 правёў усе 32 матчы клуба ў чэмпіянаце. Заставаўся трывалым іграком асновы і ў 2014 годзе, але з-за траўмы не гуляў у верасні 2014 года.
У студзені 2015 года падоўжыў кантракт з жодзінцамі. У сезоне 2015 з’яўляўся на полі, пераважна выходзячы на замену. У студзені 2016 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Тарпеда-БелАЗ».
Неўзабаве пасля зыходу з жодзінскага клуба стаў іграком «Слуцка», дзе замацаваўся ў якасці асноўнага апорнага паўабаронцы. Сезон 2017 таксама пачынаў у аснове, але пазней стаў у асноўным толькі выхадзіць на замену. Па заканчэнні сезона ў лістападзе 2017 года разарваў кантракт са «Слуцкам».
У студзені 2018 года стаў іграком «Белшыны», а ў студзені 2019 года перайшоў у «Смалявічы». У першай палове сезона 2019 быў іграком стартавага складу, са жніўня страціў месца ў аснове. У студзені 2020 года падоўжыў кантракт са «Смалявічамі».
У кастрычніку 2020 года пакінуў «Смалявічы», завяршыўшы кар’еру, і ўвайшоў у трэнерскі штаб «Слуцка».
Сям’я
Стрыечны брат Дзмітрыя, Сяргей, таксама з’яўляецца футбалістам.
Адкрыты чэмпіянат Уэльса па снукеры 2006
Адкрыты чэмпіянат Уэльса 2006 (Welsh Open 2006) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 27 лютага па 5 сакавіка 2006 года на арэне Ньюпарт Цэнтр, у Ньюпарце, Уэльс. Турнір стаў 15-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату Уэльса, які праводзіцца штогод з 1992 году. Прызавы фонд чэмпіянату склаў £225,000, з якіх £35,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Стывен Лі, які перайграў на свяім шляху да тытула Дру Генры (5:2), Марка Сэлбі (5:2), Грэма Дота ў чвэрцьфінале (5:2), Энтані Хэмілтана ў паўфінальным матчы (6:5) і чэмпіёна свету Шона Мёрфі ў фінальным паядынку (9:4). Такім чынам, 31-гадовы англічанін выйграў свой чацвёрты рэйтынгавы тытул у кар'еры, а таксама першы турнір амаль за 4 гады (пасля перамогі на адкрытым чэмпіянаце Шатландыі ў красавіку 2002 года).
Прызавыя грошы
Прызавы фонд застаўся на тым жа ўзроўні, што і ў мінулым годзе, склаўшы £225,000. Першы прыз спаборніцтва таксама не змяніўся, застаўшыся на ўзроўні £35,000.
Рэйтынгавыя ачкі
Адкрыты чэмпіянат Уэльса 2006 меў такое ж размеркаванне рэйтынгавых ачкоў, як і на іншых турнірах у сезоне, акрамя двух найбуйнейшых (чэмпіянат Вялікабрытаніі і чэмпіянат свету), а таксама Гран-пры, які меў іншы фармат кваліфікацыі, аднак рэйтынгавыя ачкі за месцы ў асноўнай стадыі былі тымі ж. Пераможца турніру атрымаў 5000 рэйтынгавых ачкоў. Пры гэтым за перамогі на чэмпіянаце Вялікабрытаніі і чэмпіянаце свету снукерысты атрымлівалі 7500 і 10000 адпаведна.
Алжырскае пагадненне (2000)
Перадгісторыя
У канцы вайны Эрытрэя апынулася на мяжы катастрофы: праціўнік правёў паспяховае наступленне спачатку ў захопленых эрытрэйцамі раёнах Эфіопіі, а затым непасрэдна ў эрытрэйскіх правінцыях. Афіцыйная Асмэра пагадзілася сесці за стол перамоваў, якія пачаліся 29 мая. 18 чэрвеня бакі спынілі баявыя дзеянні і дамовіліся аб усёабдымным мірным пагадненні.
Пагадненне
У снежні бакі канфлікту сустрэліся для падпісання канчатковай дамовы. У дакуменце краіны абяцалі: У пагадненні прапісвалася стварэнне трох камісій, якія бы дапамаглі ўрэгуляваць усе спрэчкі паміж дзяржавамі. Так, на падставе дагавора, пачалі сваю дзейнасць камісія па ўстанаўленні мяжы (для дэмаркацыі граніцы), камісія па прэтэнзіях (для ацэнкі патрабаванняў аб кампенсацыі шкоды, нанесенай вайной), а таксама незалежны і бесстаронні орган, прызначаны Генеральным сакратаром ААН для расследавання пачатку канфлікту.
Подпісы пад пагадненнем паставілі прэм’ер Эфіопіі Мелес Зенаўі і прэзідэнт Эрытрэі Ісаяс Афеворкі. На цырымоніі заключэння дамовы прысутнічалі прэзідэнт Алжыра Абдэль Азіз Бутэфліка, дзяржаўны сакратар ЗША Мадлен Олбрайт, генсек ААН Кофі Анан, генсек Арганізацыі афрыканскага адзінства Салім Ахмед Салім і спецпрадстаўнік ЕС Рына Серы.
Наступствы
Пасля вайны ў памежжы быў размешчаны міратворчы кантынгент ААН. Місія мела на мэце пераадоленне наступстваў эфіопа-эрытрэйскага ўзброенага канфлікту і нармалізацыю ўзаемаадносін дзвюх дзяржаў. У складзе міжнародных сіл налічвалася 4 200 чалавек, у тым ліку 3 900 вайскоўцаў, 90 штабных афіцэраў і 210 ваенных назіральнікаў. Разгортванне пачалося ў верасні 2000 года і было завершана ў студзені. Згортванне місіі адбылося ў 2008 годзе.
У гэты час міждзяржаўны канфлікт з фазы адкрытага супрацьстаяння перайшоў у закрыты. Бакі перанеслі акцэнт з хуткага ўрэгулявання на доўгатэрміновае рэгуляванне. Выкананне пытання аб заканчэнні тэрытарыяльнай спрэчкі зацягвалася. Міжнародны арбітраж абавязаў бакі падзяліць спрэчную тэрыторыю прыкладна пароўну, але пасёлак Бадмэ, сімвал вайны, пакінуць за эрытрэйцамі.
9 ліпеня 2018 года ў Асмэры прэм’ер Эфіопіі Абій Ахмед Алі і прэзідэнт Эрытрэі Ісаяс Афеворкі падпісалі мірнае пагадненне, па якім спрэчныя тэрыторыі пераходзілі эрытрэйцам. Краіны дамовіліся аб аднаўленні дыпламатычных адносін, супрацоўніцтве ў сферы палітыкі, эканомікі, культуры і бяспекі. Падпісанне дакумента азнаменавала заканчэнне стану вайны паміж дзяржавамі.
Піраміда
Піраміда
Навасэліўка (Цэбрыкаўская пасялковая абшчына)
Навасэліўка (Новосе́лівка) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Ольгынавэ
Ольгынавэ (О́льгинове) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (1740001—1741000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1740001—1741000)
IC 2692
IC 2692 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Арэл
Арэл (Оре́л) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Алэг
Алэг (Оле́г) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Мікалай Платонавіч Бажан
Мікола Платонавіч Бажан (Микола Платонович Бажан,, Камянец-Падольскі — ) — украінскі савецкі паэт, перакладчык, публіцыст і грамадскі дзеяч. Акадэмік АН УССР (1951). Герой Сацыялістычнай Працы (1974). Лаўрэат Ленінскай (1982) і двух Сталінскіх прэмій другой ступені (1946, 1949). Заслужаны дзеяч навукі Украінскай ССР (1966), Заслужаны дзеяч мастацтваў Грузінскай ССР (1964). Народны паэт Узбекскай ССР (1968). Сябра ВКП(б) з 1940 года.
Шлях у літаратуру
М. Бажан нарадзіўся ў Камянцы-Падольскім (цяпер у Хмяльніцкай вобласці Украіны) ў сям’і ваенных тапографаў. У 1910 годзе бацьку перавялі ва Умань, дзе прайшлі дзіцячыя гады будучага паэта. Тут Бажан вучыўся ў кааператыўным тэхнікуме і паралельна ў 1920—1921 гадах займаўся вывучэннем авангарднага сцэнічнага мастацтва ў студыі «Кийдрамте» пад кіраўніцтвам Леся Курбас. Піша вершы, якія склалі рукапісны зборнік вершаў «Кантрасты настрою» (1920—1921).
У 1921 пераязджае ў Кіеў, дзе вучыцца ў Кааператыўным інстытуце (1921—1923), а затым у Кіеўскім інстытуце знешніх сувязяў (1923—1925). У 1923 годзе на запрашэнне маладога пісьменніка Міхайлы Семянко далучаецца да групоўкі панфутурыстаў, ідзе працаваць у рэдакцыю газеты «Бальшавік». У гэтай газеце ў 1923 годзе апублікаваны першы верш Бажана «Рура-марш» і іншыя творы ў футурыстычным духу.
Бажан належаў да першапачатковых прыхільнікаў рэвалюцыі не столькі з-за палітычных поглядаў, колькі з-за свайго авангардызму ў мастацтве. Яму здавалася, што грандыёзны сацыяльны катаклізм дасць новае жыццё Украіне, вызваліць яе творчыя сілы. У адрозненне ад многіх паэтаў старэйшага пакалення, Бажан адразу прыняў бальшавіцкі рэжым.
Перыяд рэвалюцыйнага рамантызму
У 1925 ў БАЖу далучаецца да групоўкі Хвылявога. Неўзабаве выходзіць першы зборнік вершаў «17-ы патруль» (1926), які арганічна ўпісваўся ва ўладарыўшы тады ў бальшавіцкай паэзіі пафас рамантызацыі пралетарыяту і чэкістаў.
Пачынаючы са зборніка «Разьбяная цень» (1927) Бажан усё больш вызначаецца як паэт барочнай эстэтыкі, нястомнага і шмат’яруснага разгортвання тэмы, вынаходлівага і раскошнага перапляцення матываў, арганічнага злучэння брутальнага і патэтычнага. Шэдэўрам гэтага стылю з’яўляецца цыкл «Будынкі» (1929), у якім Бажан праяўляе сябе як паэтычны інтэрпрэтатар энергіі чалавечых спраў, розных формаў гэтых спраў, у тым ліку эксцэнтрычных.
У «Смерці Гамлета» (1932) ён адкрыта супрацьпастаўляе агульначалавечыя сімвалы гуманістычнай культуры як ілжывыя ленінскай безагляднай праўдзе (маральна ўсё, што служыць рэвалюцыі, і толькі гэта). У гэтым творы паэт абвяшчае анафему «абстрактнаму гуманізму», якая стала надакучлівым лейтматывам усёй наступнай партыйнай ідэалогіі. Яшчэ мацней гэтая тэма гучыць у «Трылогіі запалу» (1933), паэт з нянавісцю вынішчае ў сабе ўсё, што перашкаджае яму стаць тым, чаго патрабуе час — байцом цэнтралізаванай класавай маралі. Перамога над гуманізмам у сабе давалася нялёгка. Цяжкія сумневы, балючыя разважанні душы, загнанай у падзямелле свядомасці, гучаць у паэмах «Слепакі» (1931) і «Гета ва Умані» (1930).
Творчасць сталінскага перыяду
Пасля 1933 года, які стаў пераломным у гісторыі ўкраінскай літаратуры і адзначыўся знішчэннем і заваяваннем нацыянальнай інтэлігенцыі, з-пад пяра Бажана выходзіць пераважна партыйная патэтыка — вынаходлівая, па-майстэрску выкананая, але вымучаная, хоць і пад маскай шчырасці: паэмы «Неўміручасць» (1937), «Маці» (1938), «Бацькі і сыны» (1939). Традыцыю барочнага одапісання, літаратурна блізкую паэту, працягвае знакаміты панегірык Сталіну «Таварыш стаіць у зорканосным Крамлі» (1932).
Сапраўдны Бажан прарываецца там, дзе паэту атрымоўваецца ўхіліцца ад прэсінгу палітычных імператываў, хай і ўнутрана засвоеных. Перш за ўсё ў культуралагічных вершах, звароце да духоўнай спадчыны народаў СССР, інтэрпрэтацыі з’яў сусветнага мастацтва, сцыентызме — навуковай паэзіі: паэма «Колькасць» (1931).
Асаблівы перыяд у жыцці і творчасці Бажана — гады вайны з нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Творы гэтых гадоў востра адлюстроўваюць бяду народа, небяспеку, якая навісла над ім, патрыятычны ўздым, агульнасавецкія формы якога ўмяшчаюць і чыста нацыянальныя перажыванні: «Клятва» (1941), «Данііл Галіцкі» (1942), «Сталінградскі сшытак» (1943).
Першыя пасляваенныя гады — самы сумны перыяд у творчым лёсе Бажана. Ва ўмовах масавых тэрарыстычных ідэалагічных кампаній, ініцыяваных Сталіным, які разумеў неабходнасць у зародку задушыць парасткі лібералізацыі думкі, якая прабілася ў час вайны, Бажану давялося прымаць удзел у кан’юнктурным пераглядзе ўкраінскай гісторыі («У Спаскай вежы», 1952), у барацьбе супраць украінскага нацыяналізму, граміць не толькі творы Грушэўскага, але і калег-пісьменнікаў, у тым ліку свайго сябра Ю. І. Яноўскага, развенчваць загніваючы імперыялістычны Захад («Англійскія ўражанні», 1949).
Позні перыяд
Са смерцю Сталіна, з пачаткам хрушчоўскай адлігі змяняецца атмасфера ў грамадстве і ў літаратурных колах. Паступова вяртаецца да сваёй глыбокай складанасці і Бажан. Гэта адчуваецца ў зборніках «Міцкевіч у Адэсе» (1957), «Італьянскія сустрэчы» (1961). Цыкл «Перад статуямі Мікеланджэла» з апошняга зборніка прымушае ўспомніць барочную разьбу яго ранніх «Будынкаў», але ўжо ва ўсёй сталасці майстра. Глыбокі філасофскі трагізм гучыць у вершах і паэмах зборніка «Уманскія ўспаміны» (1972).
Адліга дала магчымасць Бажану ўспомніць пра шматлікія змрочныя старонкі мінулага. У сваім выступе на вечары памяці Міколы Куліша ён упершыню адкрыта успамінае пра падвалы Кастрычніцкага палаца ў Кіеве, дзе расстрэльвалі пісьменнікаў. Пра злачынствы мінулага, яго рэпрэсіўны цяжар, але і пра ўрокі маральнага, духоўнага супрацьстаяння ён гаворыць у паэме «Палёт скрозь буру» (1964).
Вяршыняй творчасці позняга Бажана сталі восем «Начных канцэртаў» са зборніка «Знакі» (1978). Яны яшчэ раз пацвердзілі яго ўнікальную здольнасць кангеніяльных перажыванняў і ажыццяўлення ў слове шэдэўраў мастацтва, на гэты раз музычнага.
У 1970-я гады Бажан звярнуў увагу на маладога паэта М. А. Фішбейна, які стаў яго літаратурным сакратаром, а ў далейшым — вядомым паэтам Украіны.
Дзейнасць перакладчыка
Бажан — выбітны майстар мастацкага перакладу. Найбуйнейшым дасягненнем з’яўляецца яго пераклад паэмы «Віцязь у тыгравай скуры» Шата Руставелі (1935; прэмія Грузінскай ССР, 1937). Сярод па-майстэрску выкананых Бажанам перакладаў — «Бура» Шэкспіра, творы Дантэ, Гётэ, Гейнэ, Гёльдэрліна, Міцкевіча. Асаблівую ролю для маладой украінскай паэзіі адыгралі яго пераклады з Рыльке. Таксама Бажан з’яўляецца аўтарам перакладу гімна СССР на ўкраінскую мову.
Бажан — адзін з перакладчыкаў «Выбраных твораў» Я. Купалы на ўкраінскую мову (1953). Перакладаў творы А. Куляшова, М. Танка, П. Панчанка, А. Зарыцкага.
Рэдактарская дзейнасць
У 1957—1983 гадах галоўны рэдактар ​​Украінскай Савецкай Энцыклапедыі. Пад яго кіраўніцтвам былі выдадзеныя Украінскія савецкія энцыклапедыі ў 17-ці тамах (1959—1965), у 12-ці тамах (1977—1985), «Гісторыя ўкраінскага мастацтва» ў 6-ці тамах (1966—1968; Дзяржаўная прэмія УССР, 1971), «Шаўчэнкаўскі слоўнік» (1976—1977).
М. П. Бажан памёр 23 лістапада 1983 года. Пахаваны ў Кіеве на Байкавых могілках.
Увекавечанне памяці
У гонар М. П. Бажана названы праспект у Кіеве.
Сонечны (Хабараўскі край)
Сонечны (Со́лнечный) — пасёлак гарадскога тыпу, заснаваны ў верасні 1963 года, як пасёлак гарнякоў пры Сонечным ГУКе. З сакавіка 1977 года адміністрацыйны цэнтр Сонечнага раёна Хабараўскага края Расіі. Насельніцтва — 11 809 чал. (2018). Размешчаны на рацэ Сілінка (басейн Амура), за 38 км на паўночны захад ад горада Камсамольска-на-Амуры. У пасёлку размяшчаўся адзін з найбуйнейшых цэнтраў здабычы волава ў былым СССР — Сонечны ГУК.
Занемысль (гміна)
Зане́мысль (Zaniemyśl) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сьрэдскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Занемыслі. Плошча гміны складае 106,55 км². Станам на 2011 год у гміне Занемысль пражывалі 6529 чалавек, шчыльнасць — 61 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
IC 2693
IC 2693 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Алэніўка (Вэлыкамыхайліўскі раён)
Алэніўка (Оле́нівка) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Ілья Васілевіч Салей
Ілья Васільевіч Салей (нар. 30 жніўня 1991 года, Рослаўль, РСФСР, СССР) — беларускі юрыст, адвакат. Юрыст перадвыбарчага штаба Віктара Бабарыкі на выбарах Прэзідэнта Беларусі ў 2020 годзе. Былы палітычны зняволены, вязень сумлення паводле меркавання праваабарончай арганізацыі Amnesty International.
Біяграфія
Нарадзіўся 30 жніўня 1991 года ў сям’і юрыстаў. У 2008 годзе з адзнакай скончыў лінгвістычную гімназію № 7 у Мінску. У 2013 з адзнакай скончыў юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Лаўрэат імянной стыпендыі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусі імя Івана Шамякіна ў падтрымку таленавітай моладзі. У 2014 годзе скончыў магістратуру школы права Д’юкскага ўніверсітэта (ЗША). Не жанаты.
Юрыдычная кар’ера
Большую частку кар’еры правёў у юрыдычнай фірме Borovtsov & Salei (Мінск). Практыкаваў у юрыдычных фірмах Wilmer Cutler Pickering Hale & Dorr, Freshfields Bruckhaus Deringer, Marks & Sokolov. Эксперт Сусветнага банка у глабальным даследаванні спрыяльнасці вядзення бізнесу Doing Business. У 2019—2020 гадах прызнаны адным з найлепшых і найбольш перспектыўных маладых юрыстаў Беларусі юрыдычнымі даведнікамі Chambers, Legal 500 IFLR1000.
Прэзідэнцкія выбары 2020 года
У маі 2020 года далучыўся да перадвыбарчага штабу Віктара Бабарыкі, які абвясціў намер ўдзельнічаць у выбарах Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь 2020 года. Пасля затрымання Віктара Бабарыкі спецслужбамі Беларусі 18 чэрвеня 2020 года прадстаўляў яго інтарэсы і інтарэсы перадвыбарчага штабу ў якасці адваката ў раённых і абласных выбарчых камісіях, а таксама ў ЦВК Беларусі. Юрыст і адзін з кіраўнікоў перадвыбарчага штаба Віктара Бабарыкі. 20 чэрвеня 2020 года з Марыяй Калеснікавай і Максімам Знакам падаў дакументы на рэгістрацыю Віктара Бабарыкі ў якасці кандыдата ў прэзідэнты Беларусі. За дзень да пасяджэння ЦВК падставы для адмовы адсутнічалі. Пасля адмовы ў рэгістрацыі Віктара Бабарыкі ў якасці кандыдата разам з Марыяй Калеснікавай падаў у ЦВК скаргу на адмову ў рэгістрацыі.
Пасля аб’яднання перадвыбарчых штабоў Бабарыкі, Валерыя Цапкалы і Святланы Ціханоўскай аказваў юрыдычную падтрымку камандзе Ціханоўскай. Суправаджаў Ціханоўскую, Калеснікаву і Вераніку Цапкала падчас перадвыбарчага тура па Беларусі для правядзення агітацыйных мітынгаў. Пасля абвяшчэння ЦВК афіцыйных вынікаў выбараў сумесна з Максімам Знакам дзейнічаў ў якасці адваката і падаў ад імя кандыдата Ціханоўскай скаргу ў Вярхоўны суд Беларусі з патрабаваннем прызнання вынікаў выбараў несапраўднымі праз наяўнасць шматлікіх парушэнняў выбарчага заканадаўства. Вярхоўны суд адмовіў у прыняцці скаргі да разгляду.
Пасля выбараў
Аказваў юрыдычную падтрымку і быў адвакатам члена Прэзідыума Каардынацыйнага савета Марыі Калеснікавай. У якасці адваката суправаджаў Калеснікаву ў Генеральную пракуратуру Беларусі для падачы заявы аб правядзенні праверкі па фактах гвалту і злоўжывання паўнамоцтвамі супрацоўнікамі міліцыі падчас масавых акцый пратэсту пасля выбараў, а таксама ў Следчы камітэт Беларусі на допыт у якасці сведкі па крымінальнай справе, узбуджанай генеральным пракурорам Беларусі Аляксандрам Канюком паводле ч. 3 арт. 361 Крымінальнага кодэкса Беларусі («Заклікі да дзеянняў, накіраваных на прычыненне шкоды нацыянальнай бяспецы Рэспублікі Беларусь») па факце стварэння Каардынацыйнага савета. Справа была распачатая пасля публічнай заявы Аляксандра Лукашэнку пра спробу захопу ўлады. Пасля знікнення Калеснікавай 7 верасня 2020 года і спробы яе гвалтоўнага вывазу з краіны спецслужбамі Беларусі рабіў намаганні па яе пошуку.
Затрыманне па справе Каардынацыйнай рады
9 верасня 2020 года затрыманы Галоўным упраўленнем па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю і змешчаны ў ізалятар на Акрэсціна. 11 верасня 2020 года заключаны пад варту ў СІЗА № 1 Мінска.
15 красавіка 2021 года мера стрымання змененая на заклад. 13 жніўня 2021 года стала вядома, што Салей пакінуў тэрыторыю Беларусі і знаходзіцца ў Варшаве.
Рэакцыя на арышт
10 верасня 2020 года ў сумеснай заяве дванаццаці арганізацый, у тым ліку праваабарончага цэнтра «Вясна», Беларускай асацыяцыі журналістаў, Беларускага Хельсінкскага камітэта і Беларускага ПЭН-цэнтра быў названы палітычным зняволеным. 11 верасня 2020 года праваабарончая арганізацыя Amnesty International прызнала Салея вязнем сумлення. 23 верасня 2020 года шэфства над палітвязнем узяў Роберт Бедронь, дэпутат Еўрапейскага парламента.
Еўрапейскі Саюз і ЗША лічаць крымінальны пераслед Салея палітычна матываваным. Міжнародная асацыяцыя юрыстаў, Супольнасць юрыстаў Англіі і Уэльса, Амерыканская асацыяцыя юрыстаў і Асацыяцыя выпускнікоў Д’юкскага ўніверсітэта выступілі з публічнай заявай з патрабаваннем неадкладнага вызвалення.
Быў адным з удзельнікаў сустрэчы Аляксандра Лукашэнкі з палітычнымі зняволенымі, якая адбылася ў СІЗА КДБ 10 кастрычніка 2020 года.
Антона-Ковач
Антона-Ковач (Анто́но-Ко́вач) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
1837 год у гісторыі літаратуры
1837 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Раман Іванавіч Лукомскі
Раман Іванавіч Лукомскі (? — пасля 1500) — князь.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Лукомскіх герба «Рох». Яго братамі былі, відаць, Фёдар, Іван і Андрэй. Іх нашчадкі раздрабілі свае ўладанні.
Уадальнік Пачаевічаў у Лукомскім княстве, Дабрыгораў у Полацкай зямлі і Лічкава ў Лідскім павеце.
Піранометр
Піранометр (ад πῦρ + άνω + μέτρον) — прылада для вымярэння сумарнай і рассеянай сонечнай радыяцыі.
Пабудаваны на тэрмаэлектрычным прынцыпе. Прыёмнай паверхняй піранометра з'яўляецца тэрмабатарэя. Рознасць тэмператур спаяў тэрмабатарэі, якая прыводзіць да ўзнікнення электра-рухаючай сілы, ствараецца розным па радыяцыйных уласцівасцях пакрыццём цотных і няцотных спаяў тэрмабатарэі. Сіла току, якая ў ёй узнікае, прапарцыянальная інтэнсіўнасці радыяцыі і вымяраецца гальванометрам. Тэрмабатарэя ахавана ад дзеяння даўгахвалевай радыяцыі, ветру і ападкаў шкляным каўпаком. Для вымярэння рассеянай радыяцыі выкарыстоўваецца экран, які зацяняе піранометр ад уздзеяння прамой радыяцыі.
Мафальда
Мафальда (Mafalda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 1334 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 42 чал./км². Займае плошчу 32 км². Паштовы індэкс — 86030. Тэлефонны код — 0875.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Deponia
Deponia  — прыгодніцкі point-and-click квэст, распрацаваны кампаніяй Daedalic Entertainment. У ролі выдаўца выступіла Lace Mamba Global. Гульня апавядае пра прыгоды няўдачлівага вынаходніка Руфуса, які марыць пакінуць сваю родную планету-сметніцу Дэпанію. Аднойчы ў няго атрымліваецца забрацца на аргананскі крэйсер, дзе ён сустракае элізіянку — дзяўчыну па імені Гол. Была выпушчана 17 студзеня 2012 года ў Германіі, 29 чэрвеня — ў Англіі.
Гульнявы працэс
Пасля кожнага акта гульні бард, падыгрываючы на дзіўным інструменце, спявае куплет пра тое, што здарылася ў акце. Гэтую песню — паводле слова-рэфрэнам яе назвалі «Huzzah» («Ура», «Гуза», «Гузя») — працягнулі ў астатніх гульнях аб Дэпаніі (толькі ў Deponia Doomsday чамусьці ўсяго адзін куплет).
Геронцій (Хаванскі)
Біяграфія
У 1988 годзе завочна скончыў Маскоўскую Духоўную Семінарыю, паступіў у МДА.
14 сакавіка 1996 года перайшоў у юрысдыкцыю УПЦ КП, дзе 24 сакавіка 1996 года стаў епіскупам Сумскім і Ахтырскім.
4 красавіка 2000 года перашоў на Вінніцкую кафедру з тытулам епіскупа Вініцкага і Брацлаўскага, дзе 22 кастрычнікі 2005 года быў узведзены ў сан архіепіскапа.
Капліца-пахавальня Сволькеняў
Капліца-пахавальня Сволькеняў — капліца, размешчаная ў лесе, за 2,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Клюшчаны Астравецкага раёна, у былым сядзібна-паркавым комплексе Шайкуны. Пабудавана ў другой палове XIX ст. з цэглы і бутавага каменю як пахавальня роду Сволькеняў.