cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Беларусь і канфлікт на ўсходзе Украіны
Крымінальны пераслед
23 мая 2021 года борт FR4978 ірландскай авіякампаніі Ryanair, які ляцеў з Афін у Вільнюс, атрымаў паведамленне аб мінаванні і прызямліўся ў нацыянальным аэрапорце Мінск. Першапачаткова дзяржаўнае агенцтва БелТА паведаміла, што ініцыятыва датэрміновага прызямлення зыходзіла ад пілотаў, аднак пасля прадстаўнік Ryanair паведаміў, што курс самалёта быў зменены па ўказанні Беларускага цэнтра па кіраванні паветраным рухам. Ад беларускіх дыспетчараў, па сцвярджэнні авіякампаніі, паступіла інфармацыя пра пагрозу выбуху на борце самалёта. Пасля пасадкі быў затрыманы беларускі апазіцыйны актывіст Раман Пратасевіч, які раней ваяваў на Данбасе ў складзе праўрадавага батаёна «Азоў». Прадстаўнікі самаабвешчаных рэспублік абвінавачвалі беларуса ў здзяйсненні злачынстваў супраць мірнага насельніцтва. Прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка заявіў, што не пярэчыць супраць таго, каб асобы з ЛНР/ДНР прыехалі ў Мінск і дапыталі затрыманага.
Гуманітарная дапамога
Першая гуманітарная дапамога для жыхароў паўднёва-усходняй Украіны была сабрана і накіравана ў снежні 2014 года Саюзам афганцаў Беларусі, сумесна з групай «СССР» і расійскімі аднадумцамі. Груз дастаўлены ў Навасветлаўку. Валанцёры прывезлі ежу для маючых патрэбу жыхароў і больш за 35 тысяч кніг, якія пайшлі ў бібліятэкі Данбаса.
26 красавіка 2017 года Аляксандр Лукашэнка агучыў намеры адправіць цяпер ужо ўрадавую гуманітарную дапамогу. У чэрвені груз быў адпраўлены. Гуманітарная дапамога складалася з стандартнага прадуктовага і гігіенічнага камплекта з разліку на чатыры тысячы чалавек. У яго ўваходзілі сланечнікавы алей, крупы і макаронныя вырабы, цукар, мясныя кансервы, дрожджы, мука, шампунь, мыла, зубная паста, мыйныя і іншыя гігіенічныя сродкі. Агульная вага грузу склала 58 тон.
У чэрвені 2018 па маршруце Мінск—Кіеў—Севераданецк—Краматорск адправіўся новы канвой з гуманітарнай дапамогай для жыхароў рэгіёна. Груз уключаў прадукты харчавання, коўдры, палаткі, перасоўныя дызельныя электрастанцыі і абутак, а таксама 150 камплектаў парт і крэслаў для дзяцей старэйшага школьнага ўзросту, 75 шаф для школьных прылад і падручнікаў і 44 халадзільнікі «Атлант». Агульная вага грузу складала 55 тон, агульным коштам каля 80 тыс. долараў. У Кіеве былі выгружаны прадукты, а мэбля і халадзільнікі адпраўлены непасрэдна ва Усходнюю Украіну.
Бежанцы
Па даных камісара ААН па справах бежанцаў, да лістапада 2016 года ў краіну прыбыло каля 160 тыс. украінскіх бежанцаў. Далёка не ўсе яны былі з Данбаса. Частка іх прайшла працэдуру натуралізацыі, частка атрымала дазвол на пастаяннае пражыванне, частка проста атрымала часовы прытулак і пасля нармалізацыі сітуацыі вярнулася ў дзяржаву грамадзянскай прыналежнасці або пераехала ў трэція ккраіны. Па распараджэнні Аляксандра Лукашэнкі бежанцам былі прадастаўлены льготы, у тым ліку прыярытэт пры афармленні дакументаў і садзейнічанне ў працаўладкаванні. Як заявіў начальнік Дэпартамента па грамадзянстве і міграцыі МУС Аляксей Бягун, на 2020 год больш за 3 тыс. 850 грамадзян Украіны мелі на тэрыторыі Беларусі дадатковую абарону, таксама некаторым з іх прадастаўлены статус бежанца, 2/3 з’яўляліся асобамі працаздольнага ўзросту і працавалі на тэрыторыі краіны, 12 % грамадзян знаходзіліся ў адпачынку па доглядзе дзіцяці, многія ўкраінцы, якія атрымалі дадатковую абарону, нарадзілі ў рэспубліцы дзяцей і досыць інтэнсіўна інтэграваліся ў грамадства.
Па словах беларускага юрыста Максіма Ганцавіча, большасць украінцаў нават не спрабавалі атрымаць статус бежанца і знаходзіліся фактычна ў статусе працоўных мігрантаў. Многія ўвогуле не лічылі патрэбным станавіцца на ўлік у пасольстве і не спрабавалі афіцыйна працаўладкавацца. Акрамя таго, некаторыя перасякалі мяжу шмат разоў, а нехта не меў намер атрымліваць від на жыхарства або знаходзіцца ў Беларусі кароткачасова. Але большасць людзей проста не ведалі, што пры перасячэнні мяжы ім адразу ж трэба было заявіць аб падачы на статус бежанца. Замест гэтага яны спачатку ехалі да сваякоў або сяброў, а ўжо потым звярталіся ў аддзелы па грамадзянстве і міграцыі за рэгістрацыяй.
Перыядычныя ўласцівасці атамаў
Перыядычныя ўласцівасці атамаў — такія ўласцівасці атамаў, як памер, энергія іанізацыі, ступень акіслення, звязаныя з электроннай канфігурацыяй атама. У іх змене з павелічэннем парадкавага нумара элемента прасочваецца перыядычнасць.
Атамы не маюць выразна вызначаных меж, што абумоўлена хвалевай прыродай электронаў. У разліках карыстаюцца так званымі эфектыўнымі, ці ўяўнымі, радыусамі, то-бок радыусамі шарападобных атамаў, якія зблізіліся паміж сабой пры ўтварэнні крышталя. Іх вылічаюць па рэнтгенаметрычных даных.
Радыус атома
Радыус атама — важная яго характарыстыка. Чым больш атамны радыус, тым слабей утрымліваюцца знешнія электроны. І наадварот, з памяншэннем атамнага радыуса электроны прыцягваюцца да ядра мацней.
Энергія іанізацыі
Энергія іанізацыі для элементаў аднаго перыяду ўзрастае злева направа з павелічэннем зарада ядра. У падгрупе яна памяншаецца зверху ўніз з прычыны павелічэння адлегласці электрона ад ядра.
Энергія іанізацыі звязана з хімічнымі ўласцівасцямі элементаў. Так, шчолачныя металы, энергія іанізацыі якіх малая, маюць ярка выяўленыя металічныя ўласцівасці. Хімічная інертнасць высакародных газаў звязана з іх вялікімі значэннямі энергіі іанізацыі. Атамы могуць не толькі аддаваць, але і далучаць электроны. Пры гэтым утвараюцца адпаведныя аніёны. Энергія, якая выдзяляецца ў выніку далучэння да атама аднаго электрона, называецца. Роднасць да электрона, як і энергію іанізацыі, выражаюць у электрон-вольтах. Велічыня роднасці да электронаў вядома не для ўсіх элементаў; вымяраць яе дастаткова цяжка.
Янка Раковіч
Янка Раковіч (, в. Красная Воля Лунінецкі раён –, ЗША) — кіраўнік культурнага таварыства “Полацак” (Кліўленд, ЗША).
Вучыўся ў Лунінецкім чыгуначным тэхнікуме. Вывезены ў Германію разам з маці. Адпрацаваў на заводзе тры гады.
Працаваў чыноўнікам у сістэме UNRRA і IRO. Вучыўся ў беларускай гімназіі імя Янкі Купалы.
Пераехаў у ЗША ў 1950 годзе. У 1965 годзе быў запрошаны на інаўгурацыю прэзідэнта Джонсана.
Беларусь наведаў толькі аднойчы, калі прывозіў дапамогу для дзяцей Чарнобыля.
Музей рымскай цывілізацыі
Музей рымскай цывілізацыі — адзін з найбуйнейшых у свеце музеяў па гісторыі Старажытнага Рыма.
Экспазіцыя галоўным чынам складаецца з рэпрадукцый класічных узораў скульптуры, якія былі згублены ці разбураны, а таксама з твораў, якія цяпер існуюць у выглядзе асобных частак і сабраны разам.
У першых 14-ці залах размяшчаецца свайго роду гістарычны сінтэз паходжання Рыма аж да VI стагоддзя н. э. Сярод экспанатаў можна адзначыць геаграфічную карту, на якой паказаны заваяванні Рымскай імперыі ў гістарычным развіцці, партрэты імператараў і выбітных людзей, сярод якіх Юлій Цэзар, Аўгуст, Клаўдзій, Нерон, Брут, Пампей, Цыцэрон, макеты шматлікіх манументаў Аўгуста, Траяна, Севера, Аўрэлія.
У секцыі, прысвечанай хрысціянству, выстаўлены копіі надпісаў і раннехрысціянскіх рэльефаў, саркафагаў, сярод якіх саркафаг у парфіры Канстанціны, дачкі і цёзкі імператара, саркафаг гарадскога прэфекта Юнія Баса і Св. Амвросія.
У секцыях музея адноўлена рымская цывілізацыя ў розных яе аспектах: грамадскае і паўсядзённае жыццё, тэрмы, акведукі і вадаёмы, тэатры, амфітэатры, цыркі і гімнастычныя залы з макетамі Калізея і тэатра Марцэла ў Рыме.
Характэрна поўная калекцыя копій Траянскай калоны з рэльефамі, якія адлюстроўваюць два ваенных пахода Траяна супраць Дакіі (101—102 і 105—106 гады н. э.), а таксама макет Рыма (маштаб 1:250, паверхня 200 кв. м.), выкананы архітэктарам Італа Джысмондзі на падставе вынікаў шматгадовых раскопак і даследаванняў і адлюстроўвае горад часоў імператара Канстанціна. Гэты макет, які дапамагае вывучыць старажытны горад у супастаўленні з горадам сучасным, быў пачаты для выстаўкі «Веліч Старажытнага Рыма» ў 1937 г. і скончаны ў 60-я гады.
Энергія іанізацыі
Энергія іанізацыі — энергія, неабходная для адарвання самага слаба звязанага электрона ад атама. Яна звычайна выражаецца ў электрон-вольтах. Пры адарванні электрона ад атама ўтвараецца адпаведны катыён.
Чым больш электронаў на вонкавым электронным слоі, тым больш энергія іанізацыі. З павелічэннем радыуса атама энергія іанізацыі памяншаецца. Гэтым тлумачыцца памяншэнне металічных уласцівасцей у перыяд злева направа і павелічэнне металічных уласцівасцей у групах зверху ўніз. Цэзій (Cs) — самы актыўны метал.
Энергія роднасці атама да электрона (мера праявы неметалічных уласцівасцей) — энергія, якая вылучаецца ў выніку далучэння электрона да атама (Сl0 + 1е- → Сl- + Н). З павелічэннем колькасці электронаў на вонкавым электронным слоі энергія роднасці да электрона павялічваецца, а з павелічэннем радыуса атама — памяншаецца. Гэтым тлумачацца павелічэнне неметалічных уласцівасцей у перыядах злева направа і памяншэнне неметалічных уласцівасцей у галоўных падгрупах зверху ўніз.
Корнская мова
Ко́рнская мо́ва (Kernowek) адносіцца да брыцкай падгаліны кельцкай галіны індаеўрапейскай моўнай сям’і разам з валійскай, брэтонскай і вымерлай кумбрыйскай мовай.
Гісторыя
Гісторыя корнскай мовы пачынаецца ў 577 годзе, калі ў выніку бітвы пры Дэорхэме паўднёва-заходнія брыты (будучыя корнцы) аказаліся адрэзанымі ад заходніх брытаў (будучых валійцаў). Пасля заваявання Корнуала саксамі ў першай палове X стагоддзя корнцы працягвалі захоўваць сваю мову, і нават у XVI стагоддзі шмат хто з іх не ведаў англійскай.
Адносна таго, ці была корнская мова мёртвай, існуе два меркаванні. Некаторыя даследчыкі сцьвярджаюць, што корнская мова цалкам выйшла з ужытку ў XVIII стагоддзі і адраджалася наноў ужо з мёртвага стану. Іншыя лічаць, што асобныя людзі, якія ведалі корнскую ад продкаў, дажылі аж да моўнага адраджэння XX стагоддзя, і мова, такім чынам, ніколі не памірала, хоць і перажыла перыяд крайняга заняпаду.
У пачатку XX стагоддзя ў корнцах прачнулася цікавасць да ўласнай мовы і культуры, пачалося моўнае адраджэнне. У 2010 г. ЮНЕСКА перакваліфікавала корнскую мову з мёртвай у статус пад крытычнай пагрозай знікнення. У той ці іншай ступені корнскай валодаюць каля 3500 чалавек.
Алфавіт і правапіс
Корнская мова выкарыстоўвае наступны варыянт лацінскага алфавіта: Aa Bb Cc Dd Ee Ff Gg Hh Ii Jj Kk Ll Mm Nn Oo Pp Rr Ss Tt Uu Vv Ww Yy.
Арфаграфія фаналагічная.
Фердынанда II Медычы
Фердынанд (Фердынанда, Фернанда) II Медычы (Ferdinando (Fernando) II de' Medici;  — ) — вялікі герцаг Тасканскі з дому Медычы, перыяд праўлення: 1621—1670 гады. Сын Козіма II Медычы ад эрцгерцагіні Марыі Магдаліны Аўстрыйскай (1589—1631).
Біяграфія
Фердынанда атрымаў у спадчыну тасканскі трон пасля смерці бацькі ў 1621 годзе, аднак з прычыны яго юнага ўзросту першыя 7 гадоў краінай кіравала яго маці.
Кіраванне Фердынанда II адзначылася эканамічным і палітычным заняпадам дзяржавы. У знешняй палітыцы Таскана ператварылася ў малазначную дзяржаву, з якой практычна ніхто не лічыўся.
Вялікія падаткі падарвалі эканоміку краіны. Аснова дзяржавы — прадпрымальнікі, гандляры, рамеснікі былі даведзены да галечы. Галоўныя горада герцагства Таскана — Фларэнцыя, Піза, Ліворна, Сіена знаходзіліся ў заняпадзе. У сельскай мясцовасці асновай сталі бартарныя разлікі.
У 1641—1643 гадах Таскана прыняла ўдзел у вайне за Кастра на баку герцагства Модэна супраць войскаў Папскай дзяржавы. Гэтая вайна істотна падарвала фінансавае становішча вялікага герцагства Тасканскага.
Разам з тым адзначыўся ў гісторыі і заступніцтвам навуцы і мастацтвам, у прыватнасці, ён актыўна абараняў Галілея падчас царкоўнага суду над ім. Ім было заснавана таварыства Акадэмія дэль кімента (Акадэмія эксперыментаў і вопытаў), да якой далучаны здольныя навукоўцы.
Сям’я
У 1634 годзе ажаніўся з Віторыяй дэла Роверэ, якая нарадзіла яму двух сыноў.
Самса
Самса або самоса — самастойная страва, падобная да піражкоў, адвольнай (квадратнай, трохвугольнай або круглявай) формы з начынкай. Папулярная страва ў Паўднёвай, Паўднёва-Усходняй, Цэнтральнай і Паўднёва-Заходняй Азіі, на Аравійскім паўвостраве, у Міжземнамор’і, Паўночнай і Паўднёвай Афрыцы. Існуе мноства варыяцый прыгатавання гэтай стравы.
У населеных пунктах Таджыкістана, Узбекістана, Казахстана, Кыргызстана, Сіньцзян-Уйгурскага аўтаномнага раёна самсой гандлююць на вуліцах і на кірмашах у кіёсках, з латкоў і тандыраў.
IC 3210
IC 3210 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мужчына
Мужчына, чалавечая істота, якая валодае марфалагічнымі, функцыянальнымі і іншымі прыкметамі, якія вызначаюць мужчынскі пол: мужчынскі набор палавых храмасом (XY), рост, маса цела, асаблівасці целаскладу, будовы палавых органаў, інтэнсіўнасць абмену рэчываў, колькасць формавых элементаў крыві, гарманальны і біяхімічны статус і г.д.
Развіццё
Падчас развіцця хлопчыка пад уплывам мужчынскіх палавых гармонаў паступова фарміруюцца першасныя і другасныя палавыя прыкметы. Першасныя палавыя прыкметы з'яўляюцца яшчэ падчас унутрывантробнага развіцця. Палавое паспяванне — фарміраванне другасных палавых прыкмет і пачатак функцыянавання палавой сістэмы — у хлопчыкаў пачынаецца звычайна каля 14 гадоў (пазней, чым у дзяўчынак). Складаныя працэсы, якія адбываюцца ў арганізме ў перыяд палавога паспявання, нельга растлумачыць толькі зменамі ў палавых органах.
Узмоцнена развіваецца ўвесь арганізм, з павышанай нагрузкай працуюць унутраныя органы, перабудоўваецца дзейнасць нервовай сістэмы, змяняецца псіхіка, характар. Да перыяду палавой сталасці канчаткова фарміруецца палавая сістэма, з'яўляецца сталасць меркаванняў, імкненне да самастойнасці. Палавое пачуццё выяўляецца ўлюблівасцю, імкненнем да заляцання і палавой блізкасці. Надыход палавой сталасці характарызуецца здольнасцю да палавога жыцця і апладнення.
Перыяд палавой сталасці працягваецца ў сярэднім 40 гадоў. Тым часам дзейнасць мужчыны найбольш актыўна, затым пачынае паступова слабець. У натуральным працэсе развіцця і згасання палавой дзейнасці мужчыны могуць быць пэўныя адхіленні. Палавое развіццё і паспяванне можа пачынацца раней ці пазней, актыўны перыяд можа быць даўжэйшым ці карацейшым, старасць надыходзіць раней ці пазней. Гэтыя асаблівасці залежаць ад генетычнай схільнасці, стану здароўя, характару, харчавання, сацыяльна-бытавых умоў, клімату і інш.
Другасныя палавыя прыкметы, якія з'яўляюцца ў сталых мужчын
У перыяд палавой сталасці мужчыны, як правіла, фізічна мацней, вышэй ростам і цяжэйшыя за жанчын. У мужчыны добра развіта мышачная сістэма, вужэй таз, шырэй плечавы пояс, пераважае грудабрушны тып дыхання. У мужчын, у адрозненне ад жанчын, валасы на лабку растуць у выглядзе ромба дагары, даходзячы да пупка. Валасяны покрыва рознай гушчыні маецца на твары, грудзях і іншых частках цела. Голас мужчыны больш ніжэйшы і рэзкі, чым у жанчыны. Паходка ў мужчыны звычайна больш вуглаватая і рэзкая.
Гендарныя стэрэатыпы («мужчынская псіхалогія»)
Лічыцца, што мужчынам у большай ступені, чым жанчынам, уласцівы воля, бясстрашнасць, устойлівасць, цягавітасць, рацыянальнасць, адвага, лагічнасць, ваяўнічасць, сталасць, рашучасць, уменне цвяроза ацэньваць рэчаіснасць, абагульняць асобныя факты, а таксама што мужчыны больш актыўныя, дзелавітыя, маюць імкненне да аўтарытарнасці, схільныя да працы з элементамі рызыкі. У той жа час у іх менш, чым у жанчын, развіты вербальныя здольнасці і інтуіцыя.
У той жа час многія схільны лічыць, што такія якасці прыпісвае мужчынам культурная традыцыя, і што далёка не заўсёды яны з'яўляюцца характэрнымі рысамі асобы мужчыны. Неабходна ўлічваць, што кожны мужчына мае свой індывідуальны характар, які фарміруецца пад уплывам розных грамадскіх і спадчынных фактараў.
Роля мужчын у грамадстве
Гістарычна склалася так, што ў большасці культур мужчыны мелі больш правоў і карысталіся большым аўтарытэтам у грамадстве, чым жанчыны. Гэта традыцыя замацавана і ў прадпісаннях распаўсюджаных сусветных рэлігій. Шмат у чым гэта выклікана тым, што для жанчыны ў сувязі з нараджэннем і выхаваннем дзяцей асноўныя жыццёвыя мэты знаходзіліся выключна ўнутры сям'і. У наш час у многіх заходніх краінах (пераважна, у краінах Еўропы, а таксама ў ЗША) назіраецца тэндэнцыя ўраўноўвання ў правах жанчыны і мужчыны. Змены, якія адбыліся ў стаўленні да жанчыны ў XX стагоддзі на Захадзе, найбольш ярка характарызуюцца такімі працэсамі, як сексуальная рэвалюцыя і актывізацыя фемінізму як найбольш арганізаванай праявы імкнення да раўнапраўя мужчыны і жанчыны.
Сказ
Сказ — камунікатыўна-сінтаксічная адзінка, якая складаецца са спалучэння слоў ці асобнага слова і служыць для выражэння думкі або пачуцця.
Словы і спалучэнні слоў у сказе заўсёды граматычна арганізаваны сінтаксічнымі сувязямі і адносінамі ў цэласнае адзінства, якое змяшчае асобную думку, пачуццё і вызначаецца адноснай сэнсавай і інтанацыйнай закончанасцю: "Лёгкі ветрык чуць прыкметна збажыну калыша" (Янка Купала). У залежнасці ад колькасці прэдыкатыўных асноў (адна ці болей) дзеляцца на простыя сказы і складаныя сказы. Пэўным чынам арганізаваная паслядоўнасць сказаў стварае звязны тэкст, які ляжыць у аснове твораў мастацкай, публіцыстычнай і іншай літаратуры.
У залежнасці ад таго, што і дзеля чаго паведамляецца, сказы бываюць:
Словы-сказы — закончаная думка перадаецца адным словам: Так. Ага. Пэўна ж. Але. Не.
Agriphila selasella
Agriphila selasella — від лускакрылых насякомых сямейства.
Біялагічнае апісанне
Размах крылаў каля 26 мм. Вусені харчуюцца на, , , , ,.
Арэал
Распаўсюджаны ў Еўропе, паўднёвай і ўсходняй Расіі і Цэнтральнай Азіі.
Джэрард Петэр Койпер
Джэрард Петэр Койпер (7 снежня 1905 - 23 снежня 1973) — нідэрландскі і амерыканскі (з 1933 года) астраном. З 1935 па 1937 гады працаваў у Гарвардскай абсерваторыі. Адкрыў спадарожнікі Урана - Міранду (1948), Нептуна - Нерэіду (1949), вуглякіслы газ у атмасферы Марса, атмасферу ў спадарожніка Сатурна - Тытана. Вядомы таксама спробамі вызначыць дыяметр Плутона, параўноўваючы яго тэлескапічныя выявы з штучнымі дыскамі. Склаў некалькі дэталёвых атласаў фатаграфій Месяца. Выявіў шмат падвойных зорак і белых карлікаў.
Савейкаўскі парк
Саве́йкаўскі парк, парк «Савейкі» — помнік садова-паркавага мастацтва ў вёсцы Савейкі Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі.
Закладзены ў 1850 годзе на плошчы каля 10 гектараў у маёнтку Т. Навіцкага. Парк пейзажнага тыпу. У яго цэнтры — палац, які зруйнаваны ў Вялікую Айчынную вайну, адбудаваны ў 1959 годзе ў стылі неакласіцызму. Перад палацам партэр, абсаджаны дрэвамі мясцовых лісцевых парод. У паўночна-заходняй частцы — вялікая паляна, абсаджаная ахоўнымі масівамі. У паўночнай частцы маецца сажалка з астравамі, звязаная пратокай з сістэмай вадаёмаў. Паўднёва-заходняя частка парку мае самастойнае кампазіцыйнае рашэнне, заснаванае на выкарыстанні трох сажалак рознай формы з кароткімі пратокамі і дамбамі. Сажалкі злучаюцца каналамі з вадаёмамі на партэры.
У парку растуць больш за 25 відаў дрэў і кустоў. Сярод іх елка, таполя белая, ліпа галандская, бэз бельгійскі, лістоўніца еўрапейская, конскі каштан, арэх шэры, ірга каласістая, каліна канадская, ясень звычайны.
Балотныя людзі
Балотныя людзі або балотныя цела — цалкам або часткова захаваныя чалавечыя астанкі, знойдзеныя ў тарфяных балотах на поўначы Еўропы, пераважна ў Даніі, Германіі, Нідэрландах, Вялікабрытаніі, Ірландыі і Швецыі. У адрозненне ад іншых старажытных астанкаў, у балотных целаў захаваліся скурныя пакровы і ўнутраныя органы, таму яны з’яўляюцца цікавымі аб’ектамі для даследавання.
Агульныя звесткі
Усяго ў тарфяных балотах Еўропы было выяўлена больш за тысячу старажытных трупаў. Ім уласцівая розная ступень захаванасці — некаторыя целы амаль не закрануты раскладаннем, іншыя часткова спарахнелі, ад іншых засталіся толькі шкілеты або фрагменты целаў. У асноўным іх знаходзілі мясцовыя сяляне або рабочыя, якія здабываюць торф. Часцяком яны не адразу апавяшчалі аб знаходках навукоўцаў, альбо кідалі іх на месцы, таму многія з балотных целаў былі беззваротна згубленыя.
Вынікі даследаванняў
Сучасныя метады даследаванняў здольныя з высокай ступенню дакладнасці ўсталяваць перыяд жыцця балотных людзей і іх узрост на момант смерці, а таксама папоўніць звесткі пра іх побыт і жыццёвы ўклад. Большасць загінулых, згодна з вынікамі, жылі 2000 − 2500 гадоў таму, але існуюць і больш старажытныя знаходкі, як, напрыклад, мужчына з Кёльб’ерга, які памёр каля 8000 г. да н. э. (археалагічная культура Маглемозе). Прыблізны ўзрост, падчас якога наступіла смерць, вызначаўся па дадзеных агульных антрапаметрычных абмераў, стане шкілета і па зубах трупаў (калі яны захаваліся).
Вывучэнне стрававальных трактаў дапамагло вызначыць склад ежы старажытных людзей. Напрыклад, апошняя трапеза чалавека з Толунда прадстаўляла сабой кашу з 40 відаў зерня і насення, а ў страўніку чалавека з Гробала былі выяўленыя дробныя косткі, якія сведчаць аб тым, што незадоўга да гібелі ён еў мяса. Удакладніць склад ежы і перыяд смерці магчыма і пры дапамозе хімічнага аналізу валасоў — так навукоўцы вызначылі, што чалавек з Кланікавана на працягу некалькіх месяцаў да гібелі ўжываў у ежу гародніну, а значыць, хутчэй за ўсё, памёр летам.
На некаторых целах захавалася адзенне або яго фрагменты, што дазволіла дапоўніць дадзеныя аб гістарычным касцюме тых гадоў. Найбольш добра захаваныя прадметы: скураная шапачка  з вострым верхам чалавека з Толунда; ваўняная сукенка, выяўленая побач з месцам пахавання жанчыны з Хюлдрэмоса; ваўняныя абмоткі з аддзеленых ад цела ног з балота ў Даніі. Акрамя таго, дзякуючы знаходкам, на галовах якіх захаваліся валасы, атрымалася рэканструяваць прычоскі старажытных людзей. Так, чалавек з Кланікавана ўкладваў валасы з дапамогай сумесі смалы і алею, а валасы на чэрапе чалавека з Остэрбі былі закладзены над правай скронню і завязаныя так званым «швабскім вузлом», што пацвердзіла апісаныя Тацытам прычоскі свеваў.
Прычыны смерці
Навукоўцы мяркуюць некалькі прычын, па якіх людзі знайшлі свой апошні прытулак у балоце. Некаторыя — на целах якіх няма слядоў гвалтоўнай смерці — верагодна, проста патанулі. Іншыя альбо станавіліся ахвярамі злачынства, альбо маглі быць забітыя падчас ахвярапрынашэння багам або за якія-небудзь правіны. Досыць часта як прычына смерці згадваецца ўдушэнне (звычайна шнуром, вяроўкай, рэменем, павязкай і г д.) або перарэзванне горла.
Псалом 112
Псалом 112 (113 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 16-ю кафізму. Галоўная тэма гэтага псалма — хвала Богу паслухмяных.
Мамнун Хусейн
Мамнун Хусейн (Mamnoon Hussain, ممنون حسین;,  — ) — пакістанскі дзяржаўны дзеяч. 30 ліпеня 2013 года быў абраны прэзідэнтам Пакістана, выконваць абавязкі пачаў з 9 верасня 2013 года.
Біяграфія
Нарадзіўся ў індыйскім горадзе Агра ва ўрдумоўнай сям’і прамыслоўца. У 1947 годзе пасля падзелу Брытанскай Індыі яго бацькі пераехалі жыць у Карачы. Бацька Мамнуна заснаваў тэкстыльную фабрыку.
У 1960 годзе пасля заканчэння мясцовай сярэдняй школы ў Карачы, Мамнун паступіў у Інстытут дзелавога адміністравання. У 1999 годзе займаў пасаду губернатара Сінда, быў адхілены ад улады ў выніку ваеннага перавароту пад кіраўніцтвам генерала Мушарафа. 30 ліпеня 2013 года Мамнун быў абраны 12-м прэзідэнтам Пакістана.
Універсітэт Італьянскай Швейцарыі
Універсітэт Італьянскай Швейцарыі (Università della Svizzera italiana) — швейцарская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Лугана.
Кананічная тэрыторыя
Упершыню сустракаецца ў рускамоўнай літаратуры ў 1930-я гады (першая згадка тэрміна кананічная тэрыторыя — верагодна ў «Царкоўным весніку Заходнееўрапейскай епархіі» ад 1934 года). У Актыўны абарот уведзена багасловамі Рускай Праваслаўнай Царквы ў 1990-я гады, яго абгрунтаванне праваслаўе прывязвае да слоў апостала Паўла (Рым. 15:20) і да апостальскіх канонаў, якія забараняюць епіскапу высвячаць і прымаць адлучанага па-за сваёй епархіяй.
Арганізацыя дапамогі і аднаўлення Аб’яднаных Нацый
Арганізацыя дапамогі і аднаўлення Аб’яднаных Нацый, (UNRRA — United Nations Relief and Rehabilitation Administration) — міжнародная арганізацыя, створаная дзяржавамі антыгітлераўскай кааліцыі (44 дзяржавы) 9 лістапада 1943 года ў Вашынгтоне дзеля дапамогі краінам, пацярпелым ў вайне.
Арганізацыя займалася дапамогай краінам, што пацярпелі ў Другую сусветную вайну, у аднаўленні эканомікі. Атрымлівала яе дапамогу і насельніцтва Беларусі.
Спачатку ў UNRRA ўваходзіла 44 краіны: Аўстралійскі саюз, Бельгія, Балівія, Бразілія, Вялікабрытанія, Венесуэла, Гаіці, Гватэмала, Гандурас, Грэцыя, Дамініканская рэспубліка, Егіпет, Індыя, Іран, Ірак, Ісландыя, Канада, Кітай, Калумбія, Коста-Рыка, Куба, Ліберыя, Люксембург, Мексіка, Нідэрланды, Нікарагуа, Новая Зеландыя, Нарвегія, Панама, Парагвай, Паўднёва-Афрыканская рэспубліка, Перу, Польшча, Сальвадор, СССР, ЗША, Уругвай, Філіпіны, Францыя, Чэхаславакія, Чылі, Эквадор, Эфіопія, Югаславія.
У 1945 годзе да UNRRA прынялі БССР, УССР і Данію, а ў сакавіку 1946 і Турцыю.
UNRRA спыніла працу ў Еўропе 30 чэрвеня 1947 года. У Кітаі працавала да 31 сакавіка 1949 года, а яе функцыі па апецы над уцекачамі ўзяла Міжнародная Арганізацыя для ўцекачоў (International Refugee Organization).
Вялікія Лукі
Вялікія Лукі (Великие Луки) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Велікалуцкага раёна Пскоўскай вобласці. Размешчаны за 313 км на паўднёвы ўсход ад Пскова, у межах Ловацкай нізіны на рацэ Ловаць. Заснаваны ў 1166 годзе.
Гаргальёнэ
Гаргальёнэ (Gorgoglione) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Базіліката, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Матэра.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Падуанскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3212
IC 3212 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гулаб джамун
Гулаб джамун — традыцыйная страва індыйскай кулінарыі. Салодкія шарыкі з сухога малака з дробкай мукі, абсмаленыя ў фрыцюры з алею гхі і пададзеныя ў цукровым сіропе. Папулярны дэсерт у краінах Індыйскага субкантынента: Індыі, Пакістане, Шры-Ланцы, Непале і Бангладэш. Існуе некалькі разнавіднасцей гэтай стравы, якая набыла папулярнасць на Індыйскім субкантыненце ў перыяд Імперыі Вялікіх Маголаў.
Слова «гулаб» па-персідску азначае «кветкавая (ружовая) вада». Джамунам на хіндзі і урду называецца садавіна джамбалан, які мае падобную з дэсертам форму. Дэсерт, верагодна, запазычаны з Персіі, але ў Індыі быў моцна зменены — там пачалі выкарыстоўваць сухое малако замест звычайнага цеста (падобна гісторыі ператварэння персідскага марожанага фалудэ ў індыйскі напой фалуда). Існуе версія, што індыйскі варыянт рэцэпта гулаб джамун распрацаваў кухар знакамітага Шах-Джахана, будаўніка Тадж-Махала.
Гулаб джамун у Індыі прынята падаваць на рэлігійныя святы, прычым як у індуісцкім, так і мусульманскім асяроддзі. У індуістаў гулаб джамун асабліва часта падаюць на свята дзівалі. У Бангладэш аналагічны дэсерт называецца пантуа.
Далынскі раён (Кіраваградская вобласць)
Далынскі раён (Долинський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіраваградскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Далынска (Долинська).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 34370 чалавек, плошча — 1200 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 17 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 46 сёлаў.
Жанчына
Жанчы́на, таксама кабéта — чалавечая істота, якая валодае марфалагічнымі, функцыянальнымі і іншымі прыкметамі, якія вызначаюць жаночы пол: жаночы набор палавых храмасом (XX), рост, маса цела, асаблівасці целаскладу, будовы палавых органаў, інтэнсіўнасць абмену рэчываў, колькасць формавых элементаў крыві, гарманальны і біяхімічны статус і г.д., а таксама ўласцівыя жаночаму полу псіхалагічныя асаблівасці: пяшчота, дружалюбнасць, какетлівасць, высокая эмацыянальнасць і інш. У перыяд палавой спеласці - здольнасць цяжарыць, нараджаць і ўскормліваць дзіця.
Жанчына ў грамадстве
Роля жанчыны ў сучасным грамадстве з пункту гледжання антрапалогіі і культуралогіі стала прадметам даследаванняў вядомага нямецкага лекара і этнографа Германа-Генрыха Плоса. Ён апублікаваў фундаментальную працу «Жанчына ў прыродазнаўстве і этнаграфіі».
Доўгі час у заходняй культуры існавала няроўнасць у правах мужчыны і жанчыны, збольшага гэта было звязана з асаблівасцямі рэлігійных звычаяў (напрыклад, да нядаўняга часу ў хрысціянстве жанчыны не ўваходзілі ў клір). У цяперашні час калі ў многіх заходніх краінах, пераважна ў краінах Еўропы, а таксама ў ЗША, назіраецца тэндэнцыя раўнавання ў правах жанчыны і мужчыны. Змены, якія адбыліся ў дачыненні да жанчыны ў 20 стагоддзі на Захадзе, найбольш яскрава характарызуюцца такімі працэсамі, як сексуальная рэвалюцыя і актывізацыя фемінізму (гістарычна склалася агульная назва для розных палітычных і грамадскіх рухаў, дзейнасць якіх накіравана на барацьбу з сексізмам).
Дзякуючы эмансіпацыі жанчын, штуршком да якой стаў жаночы рух у Заходняй Еўропе, традыцыйная патрыярхальная структура грамадства была пастаўлена пад сумнёў. Сёння жанчыны могуць вольна выбіраць будучую прафесію і карыстаюцца ў большасці краін такімі ж юрыдычнымі правамі, як і мужчыны.
З'яўленне фемінізму ў якасці тэорыі была падрыхтавана наступнымі інтэлектуальнымі плынямі Захаду: ліберальная філасофія і тэорыя правоў чалавека (Джон Лок, Жан-Жак Русо і іншыя), сацыялістычная тэорыя, разгляд сексуальнасці і сексуальных паводзінаў чалавека ў сацыяльным і палітычным кантэксце (Зыгмунд Фрэйд, Вільгельм Райх, Маргарэт Мід, філосафы Франкфурцкай школы: Герберт Маркузэ і Тэадор Адорна). Акрамя таго на феміністычную думку вялікі ўплыў вырабілі ідэалогіі моладзевага пратэсту, барацьбы неграў за грамадзянскія правы, утопіі контркультуры, ідэі сексуальнай рэвалюцыі.
Слуцкае ткацтва
Слуцкае ткацтва — беларускае традыцыйнае ўзорыстае ткацтва на тэрыторыі Слуцкага і суседніх Капыльскага, Салігорскага, Любанскага раёнаў Мінскай вобласці. На яго аснове ў 18 ст. створана Слуцкая мануфактура шаўковых паясоў, дзейнасць якой садзейнічата пашырэнню ў рэгіёне новых ткацкіх тэхнік і прыёмаў.
Ручнікі, абрусы, тканіны на адзенне ткалі ў тэхніках закладнога і бранага ткацтва. Арнаментальны малюнак чырвонага колеру ў выглядзе шырокіх шчыльных бардзюраў складаўся з буйных геаметрычных матываў: ромбаў («шпоры»), паўромбаў («шурпы»), матываў у форме літары «Т» («малаты») і інш.
З канца 19 ст. набыло пашырэнне шматнітавое ткацтва (да 16 нітоў); тканіны вызначаюцца бела-шэрай каларыстыкай і характэрным геаметрычным малюнкам з разетак («у звёзды»), ромбаў («у бубны») і асабліва спалучэння квадратаў і прамавугольнікаў, што стварае мігатлівы кругападобны малюнак («у вакенцы», «у хвалі», «у кругі»).
Пашырэнне ў 20 ст. тэхнікі адна- і двухбаковага перабору ўзбагаціла геаметрычную арнаментыку расліннага і зааморфнымі матывамі. Ручнікі і абрусы вызначаюцца характэрным спалучэннем белага з блакітным, белага з зялёным і інш., посцілкі і дываны — яркім паліхромным малюнкам на чорным фоне. У 1920—1950-я гг. дзейнічалі ткацкія і вышывальныя арцелі, у 1960—1980-я гг. у многіх вёсках рэгіёна існавалі ткацкія участкі ад Слуцкага прадпрыемства мастацкіх вырабаў «Слуцкія паясы». Творы ручнога пераборнага і шматнітавога ткацтва (ручнікі, абрусы, сурвэты і інш.) захоўваюць традыцыйную бела-шэрую (з дадаткам чырвонага) каларыстыку.
Псалом 113
Псалом 113 (114 і 115 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 16-ю кафізму. Галоўная тэма гэтага псалма — збавенне Ізраіля Богам.
Фундж
Гісторыя
У канцы XV ст., калі Макурыя і Алодыя, хрысціянскія дзяржавы Нубіі, прыйшлі ў заняпад, уладу на поўначы рэгіёна захапіў Абдала Джамаа, правадыр арабскага племені руфаа, які спрыяў распаўсюджванню іслама. На поўдні рэгіёна ўзмацнілася племя фундж. Яго паходжанне з'яўляецца спрэчным. Пазнейшая традыцыя дзяржавы Фундж сцвярджала, што заснавальнікам племені быў араб аль-Хадж Фарадж аль-Фуні. Сучасныя навукоўцы мяркуюць, што фундж былі тубыльцамі Нубіі або выхадцамі з Паўднёвага Судана.
Відавочна, фундж спачатку захапілі Алодыю. У 1504 г. яны перамаглі Абдалу Джамаа, што лічыцца пачаткам стварэння іх дзяржавы. У 1523 г. у пісьмовых крыніцах з'явіліся звесткі пра Амару Дунка, першага манарха дзяржавы Фундж. Яму прыпісваецца заснаванне сталіцы Сенар. У 1585 г. фунджская армія спыніла наступ асманаў уздоўж Ніла на поўдзень. Узмацненне адбылося пры султане Адлане I (1606 — 1612 гг.), які ўсталяваў мір з суседняй хрысціянскай Эфіопіяй. Росквітам палітычнай магутнасці стаў перыяд кіравання Бады II (1645 — 1681). Ён імкнуўся пашырыць уплыў Фундж на паўночным усходзе Афрыкі і кантраляваць узбярэжжа Чырвонага мора.
У 1718 г. нашчадкі Бады II фактычна страцілі ўладу. Іх пераемнікі фармальна адносілі сябе да той жа дынастыі, але паступова страчвалі ўплыў на падданых. Саслабленне дзяржавы адбылося з-за працяглага канфлікта з Эфіопіяй у 1741 — 1773 гг. і гандлёвай канкурэнцыі з суседнім Дарфурскім султанатам. У 1821 г. армія Мухамеда Алі вымусіла апошняга манарха Бады IV перадаць свае землі ў склад Егіпта.
Станіслаў Манюшка
Станіслаў Манюшка (, Убель, Ігуменскі павет, Мінская губерня (цяпер Мінскай вобласці Беларусі) —, ) — , , стваральнік польскай нацыянальнай оперы, меў дачыненне да станаўлення беларускай музычнай культуры.
Біяграфія
Станіслаў Манюшка напісаў музыку да «Сялянкі» В. Дуніна-Марцінкевіча, і ў сувязі з гэтай падзеяй прысутнічае ва ўсіх беларускіх даследаваннях, прысвечаных літаратуры, тэатру і музыцы сярэдзіны 19 ст. Шырокай вядомасці «Сялянка» яму, аднак, не прынесла, музыка да яе захавалася толькі часткова.
Кампазітар пастаянна падтрымліваў сувязі з беларускімі музыкантамі, пісаў пра іх, садзейнічаў выданню іх твораў (даслаў творы Ф. Міладоўскага Ф. Лісту), памагаў атрымаць музычную адукацыю, наладжваў канцэрты, дасылаў у Мінск Стафановічу і Міладоўскаму свае творы.
Творчасць
Стварэнне першых вадэвіляў, музычных камедый і камічных опер звязана з Беларуссю. У 1834 мінскімі аматарамі пастаўлены «Канторскія служачыя», у 1841 у Гродне і ў 1843 у Мінску — «Латарэя». На лібрэта В. Дуніна-Марцінкевіча напісаны «Рэкруцкі набор» (з К. Кжыжаноўскім; паст. 1841, Мінск), «Спаборніцтва музыкаў», «Чарадзейная вада», «Ідылія» («Сялянка», з К. Кжыжаноўскім; паст. 1852, Мінск). «Сялянка», дзякуючы выкарыстанню ў лібрэта беларускай мовы (разам з польскай) і апоры на беларускі музычны фальклор, мела вялікае значэнне для беларускай музычнай культуры.
Са сталых опер найбольш папулярная «Галька» (1847, паст. 1854, 2-я рэд. 1859), якая адлюстроўвае сацыяльныя канфлікты і мае дэмакратычную накіраванасць. Сярод іншых твораў: оперы «Графіня» (1860), «Вербум нобіле» («Слова гонару», 1861), «Страшны двор» (1865), «Парыя» (1869); балеты «Монтэ-Крыста» (1866), «На пастоі» (1868), «Хітрыкі сатаны» (1870); кантаты «Мільда» (1848), «Ніёла» (1865), «Крымскія санеты» на словы А. Міцкевіча (1868); месы, 4 «Вострабрамскія літаніі», рэквіем; аркестравыя уверцюры і танцы; 2 струнных квартэты; творы для фартэпіяна, у т.л. цыкл «Забаўкі» (1843), транскрыпцыі паланэзаў М. К. Агінскага; больш за 400 сольных песень (увайшлі ў 12 «Хатніх спеўнікаў», 12 песень на вершы Я. Чачота), музыка да драматычных спектакляў і інш.
Сям’я
У шлюбе з Аляксандрай з Мілераў (Мюлераў), дачкой Ксаверыя Мюлера. Аляксандра Мюлер нарадзілася 13 сакавіка 1818 года і памерла ў 1891 г. у Варшаве.
У артыкуле Polski Słownik Biograficzny пра Станіслава Мюлера, роднага брата Ксаверыя, сцвярджаецца, што ягоным бацькам быў Ян-Фрыдрых Мюлер (Мілер; пам. у 1801), львоўскі купец, а пазней віленскі бургамістр. Ротмістр расійскага войска Ксаверый Мюлер 19 лістапада 1812 г. у касцёле Св. Яна ў Вільні пабраўся шлюбам з Марыяй з Закрэўскіх, сястрой Альжбэты, якая выйшла за ягонага брата Станіслава. У гэтым шлюбе нарадзілася некалькі дзяцей: 17 верасня 1813 г. ахрышчаны першынец — Ян-Станіслаў-Ксаверый-Ігнат 19; 25 студзеня 1815 г. ахрышчаны сын Аляксандр, 21 чэрвеня 1818 ахрышчана дачка Аляксандра, 19 верасня 1821 — Марыя, якая нарадзілася 30 жніўня.
Бацька Ксаверыя, Ян Мюлер, ажаніўся ў Варшаве з Альжбэтай з Краўзаў (пам. да 1811), ад якой меў некалькі сыноў: Францішка-Ксаверыя (12 снежня 1781 — ?), Станіслава (17 ліпеня 1787 — 15 чэрвеня 1847), Юзафа-Антона (14 сакавіка 1790 — ?), Казіміра (15 лютага 1798 — ?).
Маці Аляксандры, Марыя з Закрэўскіх, памерла ў 1874 годзе і пахавана побач са Станіславам Манюшкам, у родавым пахаванні ў Варшаве, на Паванзкоўскіх могілках. Надпіс на магільнай пліце сцвярджае, што ёй было 75 год, але ў метрыцы смерці паведамляецца, што мела яна на той момант 77 год. Яе бацькамі былі Станіслаў Закрэўскі і Марыя з Вернераў. Па ўсей верагоднасці, яе бацькі былі ў другой палове XVIII ст. тэатральнымі акторамі з варшаўскай трупы Лявона Перажынскага, бо менавіта такая пара актораў згадваецца ў Нясвіжы. У 1783 годзе трупа была запрошана князем Каралем-Станіславам Радзівілам у Нясвіж. Але праз год Радзівіл разарваў кантракт з Перажынскім. Пры гэтым затрымаў Станіслава Закрэўскага і Марыю Вернероўну, прапанаваўшы ім узяцца за навучанне таямніцам тэатральнага рамяства дзяцей мяшчан і сялян. Вядома, дарэчы, што ў 1783—1785 гг. рэпертуар нясвіжскага тэатра не саступаў варшаўскаму. Пазней Станіслаў змяніў тэатральнае рамяство на вайсковы мундзір, бо ў метрыках шлюбу сваіх дачок ён выступае як афіцэр былых польскіх войскаў. Ён у войску ВКЛ, быў паручнікам 8-га пяхотнага палка імя Радзівілаў, створанага ў 1789 г. У 1794 г. падтрымаў паўстанне Тадэвуша Касцюшкі. У 1812 годзе капітан Станіслаў Закрэўскі займаўся стварэннем віленскай гвардыі.
Памяць
Дом у Мінску, дзе прайшлі дзіцячыя гады С. Манюшкі, упрыгожвае мемарыяльная дошка. Апроч таго, у гонар славутага кампазітар сваю назву атрымала адна з вуліц Мінску.
3 верасня 2016 года ў цэнтры Мінска адкрыты помнік Станіславу Манюшку і Вінцэнту Дуніну-Марцінкевічу.
У 2017 годзе ў мястэчку Смілавічах адкрылася «Музыкальная гасцёўня Станіслава Манюшкі».
Нацыянальны алімпійскі камітэт Італіі
Нацыянальны алімпійскі камітэт Італіі (Comitato Olimpico Nazionale Italiano, C.O.N.I.) — арганізацыя, якая прадстаўляе Італію ў міжнародным Алімпійскім руху. Заснаваны 10 чэрвеня 1914 года, штаб-кватэра НАК знаходзіцца ў Рыме. З'яўляецца членам Міжнароднага алімпійскага камітэта (МАК). Ажыццяўляе дзейнасць па кіраванню італьянскім спортам і яго развіцці. Уключае 45 нацыянальных спартыўных федэрацый, 17 спартыўных аб'яднанняў, 12 спадарожных спартыўных арганізацый, 1 тэрытарыяльную спартыўную арганізацыю і 18 арганізацый па развіцці відаў спорту. У суме ўключае 95000 спартыўных клубаў колькасцю да 11 млн членаў. Бюджэт алімпійскага камітэта Італіі ў 2009 годзе складае 446 640,000 еўра, галоўным чынам выдзеленыя Урадам Італіі.
Марына (жанр)
Марыніст (mariniste) — мастак, які піша марыны. Выдатныя прадстаўнікі гэтага жанру — англічанін Уільям Цёрнер і расійскі (армянскі) мастак Іван Канстанцінавіч Айвазоўскі, які напісаў каля 6000 карцін на марскую тэму.
Ва Францыі існуе афіцыйнае званне мастака Марскога флоту, якое прысвойваецца міністрам абароны выдатным мастакам-марыністам. Званне можа быць прысуджана не толькі мастакам, але таксама фатографам, ілюстратарам, гравёрам і скульптарам (падрабязней гл. Мастак Марскога флоту).
Касцюкоўскі сельсавет (Гомельскі раён)
Касцюко́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна БССР. Цэнтр — вёска Касцюкоўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Гомельскім раёне БССР. З 10 лютага 1931 года ў межах гарадской рысы горада Гомеля. 3 сакавіка 1935 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Касцюкоўскага пассавета.
Беларускі голас
«Беларускі голас» (тагач. «Biełaruski hołas») — штотыднёвая газета, выдавалася ў 1942—1944 г. у Вільні на беларускай мове лацінкай пад кантролем германскіх акупацыйных улад. Рэдактар Францішак Аляхновіч.
Газета друкавала прамовы кіраўнікоў нацысцкай Германіі, асвятляла становішча на франтах Другой сусветнай вайны, міжнародныя адносіны. У рубрыках «3 усіх куткоў Беларусі», «3 беларускага жыцця ў Вільні», «Беларускае жыццё ў Латвіі», «Беларусы на чужыне» і інш. шырока інфармавала пра беларускае нацыянальна-культурнае жыццё. На старонках газеты змешчаны папулярныя нарысы Я. Станкевіча, В. Будзіловіча, М. Шчаглова і інш. па гісторыі і культуры Беларусі, матэрыялы пра сталінскія злачынствы (успаміны Р. Краўчанкі, артыкулы пра Катынскі расстрэл, масавыя рэпрэсіі ў Эстоніі і інш.), агляды беларускай прэсы, эканомікі, антысавецкая публіцыстыка.
Сярод іншага «Bielaruski holas» змяшчаў спісы беларусаў, забітых польскімі падпольшчыкамі на Лідчыне. З помстай з боку польскага АК-аўскага падполля некаторыя даследчыкі (Я. Станкевіч, Ю. Туронак ) звязваюць забойства рэдактара газеты Ф. Аляхновіча.
Выйшла 122 нумары.
Бабруйскі дзяржаўны аўтатранспартны каледж
Бабруйскі дзяржаўны аўтатранспартны каледж — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў Бабруйску. З’яўляецца філіялам БНТУ.
Гісторыя
У адпаведнасці з пастановай Савета Народных Камісараў Беларускай ССР ў 1930 годзе быў створаны Мінскі аўтатранспартны тэхнікум. У першы год да заняткаў прыступілі 60 навучэнцаў. У даваенны перыяд тэхнікум знаходзіўся ў Мінску па вуліцы Камсамольскай і рыхтаваў спецыялістаў па эксплуатацыі аўтатранспарту. Але вайна перапыніла вучобу. Выпускнікі, навучэнцы і выкладчыкі былі адпраўленыя на фронт.
У кастрычніку 1952 года было адкрыта завочнае аддзяленне, а ў лютым 1962 года курсы павышэння кваліфікацыі інжынерна-тэхнічных работнікаў аўтатранспарту.
Загадам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь ад 17 чэрвеня 1999 года тэхнікум пераўтвораны ў Бабруйскі дзяржаўны аўтатранспартны каледж.
Спецыяльнасці
Каледж праводзіць навучанне па наступных спецыяльнасцях сярэдняй спецыяльнай адукацыі :
Раніца (часопіс)
«Раніца» (1914) — часопіс беларускай студэнцкай моладзі дэмакратычнага кірунку. Выдадзены адзін нумар у чэрвені 1914 г. у Санкт-Пецярбургу.
На тытульным аркушы-падзагаловак: «Думкі беларускай студэнцкай моладзі». Часопіс ставіў задачу шляхам асветы, вывучэння духоўных і прадукцыйных сіл Беларусі павышаць грамадскую свядомасць, гуртаваць інтэлігенцыю для служэння народу. Увесь змест часопіса, за выключэннем «Казкі аб крыллях» Лаўрэна Будзіловіча, складаюць публіцыстычныя матэрыялы. Пафас публіцыстычных выступленняў (артыкулы К. Голскага і Л. Будзіловіча) — адлюстраванне гаротнага становішча працаўніка, вера ў лепшую будучыню і імкненне наблізіць яе змаганнем. У артыкуле Б.Тарашкевіча (Тараса Язычніка) і К.Душэўскага актуальныя праблемы вывучэння культуры беларускага народа — яго мовы, народнай творчасці, мастацтва. У артыкуле «Нашы шляхі» закранутае адвечнае пытанне пра няўважлівыя адносіны інтэлігенцыі да жыцця народа. У аснове алегарычнага апавядання «Казка аб крылах» Л. Будзіловіча — ідэя неабходнасці служэння інтэлігенцыі занядбанай роднай зямлі. Змешчаны агляд культурна-грамадскага руху студэнтаў-беларусаў у розных гарадах Расіі, рэкламы пецярбургскіх і віленскіх беларускіх выданняў.
«Раніца» імкнулася згрупаваць у розных гарадах, дзе вучыліся студэнты-беларусы, цэласныя студэнцкія арганізацыі. Аўтары невялікіх артыкулаў шукаюць адказу на надзённыя пытанні, даюць свой погляд на задачы і патрэбы беларускай інтэлігенцыі.
Адміністрацыйны рэсурс
Адміністрацыйны рэсурс — рэсурс уплыву асобных чыноўнікаў і дзяржаўных інстытутаў.
У Расійскай Федэрацыі адміністрацыйным рэсурсам таксама называюць залішні ўплыў палітычных сілаў, партый і чыноўнікаў на якія-небудзь сферы дзейнасці. Упершыню тэрмін ужыты 9 жніўня 1995 года Дзмітрыем Альшанскім, дырэктарам Цэнтра стратэгічнага аналізу і прагнозу, вызначаючы ўплыў чыноўнікаў на ход выбараў. Перад выбарамі ў Дзярждуму Альшанскі прадставіў журналістам рэйтынг партый. Адным з параметраў там згадваўся «паказчык адміністрацыйнага рэсурсу». Пасля гэта паняцце стала выкарыстоўвацца і ў навуковай літаратуры, характарызуючы праблему цеснай узаемасувязі эканомікі і палітыкі.
Прыкладамі выкарыстання адміністрацыйнага рэсурсу з'яўляюцца:
(195) Эўрыклея
(195) Эўрыклея (Εὐρύκλεια) — гэта цёмны астэроід галоўнага пояса, прыналежны спектральнага класа C, які складаецца з простых вугляродных злучэнняў. Ён быў адкрыты 19 красавіка 1879 года аўстрыйскім астраномам Іаганам Палізай і названы ў гонар Эўрыклеі, карміцелькі Адысея ў аднайменным творы Гамера.
Іван Ануфрыевіч Карскі
Іван Ануфрыевіч Карскі — беларускі фалькларыст канца 19 ст., карэспандэнт Паўла Шэйна. Дзядзька знакамітага філолага Яўхіма Карскага.
Лазанская федэральная політэхнічная школа
Лазанская федэральная політэхнічная школа (Scuola politecnica federale di Losanna) — швейцарская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Лазана.
IC 3213
IC 3213 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Беларускі дзень
«Беларускі дзень» — штотыднёвая грамадска-палітычная, сельскагаспадарчая і літаратурная газета. Выдавалася ў Вільні (7.3.1927 — 1928). Рэд.-выдавец Ф. Умястоўскі. Газета трымалася фактычнай паланафільскай палітычнай арыентацыі, падтрымлівала палітычную платформу Пілсудскага. Друк. матэрыялы з беларускага нацыянальнага і культурнага жыцця.
Мантальбана-Ёніка
Мантальбана-Ёніка (Montalbano Jonico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Базіліката, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Матэра.
Насельніцтва складае 7679 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 60 чал./км². Займае плошчу 132 км². Паштовы індэкс — 75023. Тэлефонны код — 0835.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Maurizio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Псалом 114
Псалом 114 (116 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 16-ю кафізму. Галоўная тэма гэтага псалма — падзяка Богу за збавенне.
Дзяржаўная служба
Дзяржаўная служба, прафесійная дзейнасць асоб, што займаюць дзяржаўныя пасады, якая ажыццяўляецца ў мэтах непасрэднай рэалізацыі дзяржаўна-ўладных паўнамоцтваў і (або) забеспячэння выканання функцый дзяржаўных органаў.
Прававую аснову дзяржаўнай службы ў Рэспубліцы Беларусь складаюць Канстытуцыя Рэспублікі Беларусь, Закон Рэспублікі Беларусь ад 14 чэрвеня 2003 г. № 204-З «Аб дзяржаўнай службе ў Рэспубліцы Беларусь» і іншыя заканадаўчыя акты.
Беларускі арабскі алфавіт
Беларускі арабскі алфавіт — алфавіт на аснове арабскага пісьма, створаны ў XVI ст. з-за патрэбы запісу беларускай мовы арабскімі літарамі. Складаўся з 35 графем, з наступнымі асаблівасцямі прыстасавання да беларускай фанетыкі:
ࢯ ࢮ
Гэтымі графемамі паслядоўна карысталіся яшчэ ў XVIII—XX стст.
پ چ ژ