cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Перым
Гісторыя
У 1967 г. брытанцы пакінулі Перым. Ён стаў часткай Народнай Дэмакратычнай Рэспублікі Емен. Тут была адчынена ваенная авіябаза, якая кантралявалася савецкімі спецыялістамі.
З 1990 г. востраў у складзе аб'яднанай Еменскай Рэспублікі. У 2015 г. Перым трапіў пад кантроль хусітаў, а потым — ваеннай кааліцыі Саўдаўскай Аравіі і ААЭ. Яны ўзнавілі дзеянне ваеннай авіябазы.
Замошша (Празямлянскі сельсавет)
Замо́шша (, Замошье) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
Іван Андрэевіч Макіёнак
Іван Андрэевіч Макіёнак (, в. Гарадзілавічы,, Віцебская вобласць — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Беларус. З 1936 года ў Чырвонай Арміі. З 1941 года на Чарнаморскім флоце. Удзельнік абароны Севастопаля, вызвалення Марыупаля, Новарасійска, Бярдзянска. За выдатнае выкананне баявых заданняў пры вызваленні Марыупаля ў верасні 1943 года быў узнагароджаны медалём «За баявыя заслугі». Старшыня 2 стацці Макіёнак у ноч на 26.03.1944 г. у ліку дэсантнага атрада пад камандаваннем старэйшага лейтэнанта К. Ф. Альшанскага быў высаджаны ў тыл ворага ў порт горада Мікалаеў. Два дні да падыходу савецкіх войскаў атрад вёў бой, адбіў 18 атак ворага. І. А. Макіёнак загінуў у гэтым баі 28.03.1944 г.
Узнагароджаны ордэнам Леніна.
Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена 20.04.1945 г. пасмяротна.
Пахаваны ў брацкай магіле ў Мікалаеве. Яго імя носіць адна з вуліц горада Мікалаева.
IC 2351
IC 2351 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Партызанская брыгада імя М. І. Кутузава (Д. Л. Місуноў)
'''Партызанская брыгада імя М. І. Кутузава''' — партызанская брыгада, створаная ў жніўні 1943 года на базе атрадаў П. Ф. Рудава (арганізаваны ў сакавіку 1943 года на базе групы Рудава), Д. Л. Місунова (арганізаваны ў жніўні 1943 года на базе групы партызан на чале з Місуновым, вылучаных Лепельскай партызанскай брыгадай імя І. В. Сталіна) і А. І. Шаўчэнкі (арганізаваны ў сакавіку 1943 года на базе групы Шаўчэнкі). Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Крывіцкага раёна. 1 ліпеня 1944 года брыгада (400 партызан, 4 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны рабілі дыверсіі на чыгунках і шашэйных дарогах. У кастрычніку — лістападзе 1943 года на чыгуначным участку Зябкі — Падсвілле падарвалі тры масты. У 1943 — 1944 гадах некалькі разоў выводзілі са строю дарогу Сакавічы — Горная — Ізбішча, у верасні 1943 года вялі трохдзённы бой каля вёскі Мацеева Крывіцкага раёна. У маі 1944 года разбілі гарнізон у вёсцы Даўгінава. У чэрвені 1944 года падарвалі больш за 950 рэек. Летам 1944 года правялі баі з карнікамі, прарвалі нямецкую блакаду. Да прыходу Чырвонай Арміі занялі вёскі Даўгінава і Крывічы.
Канькабежны спорт на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 — 1500 метраў (мужчыны)
Спаборніцтвы па канькабежнаму спорту на дыстанцыі 1500 метраў сярод мужчын на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 прайшлі 15 лютага. Месцам правядзення стаў канькабежны стадыён «Адлер-Арэна». Спаборніцтвы пачаліся ў 17:30 па мясцовым часе (UTC+4). Перамог прадстаўнік Польшчы Збігнеў Брудка, апярэдзіўшы прадстаўніка Нідэрландаў Куна Вервея, які заняў другое месца, на 0,003 секунды. Абодва ўсталявалі рэкорд катка.
Біяхімія
Біялагічная хімія, або біяхімія — навука аб хімічным складзе жывых клетак і арганізмаў і аб хімічных працэсах, якія ляжаць у аснове іх жыццядзейнасці. Навука вывучае структуру і функцыі кампанентаў клетак і рэчываў арганізма, як то бялкі, вугляводы, ліпіды, нуклеінавыя кіслоты і іншыя біямалекулы. Біяхімія імкнецца адказваць на біялагічныя і біяхімічныя пытанне з дапамогай хімічных метадаў.
Нягледзячы на тое, што існуе шырокі шэраг розных біямалекул, многія з іх з'яўляюцца палімерамі, гэта значыць складанымі вялікімі малекуламі, якія складаюцца з многіх падобных субадзінак, монамераў. Кожны клас палімерных біямалекул мае ўласны набор тыпаў гэтых субадзінак. Напрыклад, бялкі з'яўляюцца палімерамі, якія складаюцца з амінакіслот. Біяхімія вывучае хімічныя ўласцівасці важных біялагічных малекул, як то бялкі, у прыватнасці хімію рэакцый, каталізаваных ферментамі.
Акрамя таго, большая частка даследаванняў па біяхіміі мае справу з метабалізмам клеткі і яго эндакрыннай і паракрыннай рэгуляцыяй. Іншыя вобласці біяхіміі ўключаюць даследаванне генетычнага кода ДНК і РНК, біясінтэз бялкоў, транспарціроўку праз біялагічныя мембраны і перадачу сігналаў.
Класіфікацыя
Паводле аб'ектаў даследавання адрозніваюць
Шэраг разделаў біяхіміі вылучаюць у асобныя навуковыя дысцыпліны: біяхімія вітамінаў, гармонаў, клінічная біяхімія і інш.
Асобна ідуць параўнальная і эвалюцыйная біяхімія, якія займаюцца вывучэннем узаемасувязі паміж рознымі жывымі арганізмамі на малекулярным узроўні.
Гісторыя
Як асобная навука біяхімія сфарміравалася ў 19 стагоддзі.Тэрмін «біяхімія» эпізадычна ўжываўся з сярэдзіны XIX стагоддзя, але ў класічным сэнсе быў прапанаваны і ўведзены ў навуковае асяроддзе ў 1903 годзе нямецкім хімікам Карлам Нойбергам.
Гісторыя развіцця біяхіміі бярэ пачатак ад ятрахімікаў (нямецкі ўрач і прыродазнавец Парацэльс, 16 ст., і інш.), якія разглядалі жыццядзейнасць чалавека з пазіцый хіміі, увялі ў практыку лячэння шэраг хімічных прэпаратаў.
Вялікі ўклад у развіццё біяхіміі ў Расіі зрабілі М. В. Ненцкі, адзін з заснавальнікаў тэорыі біясінтэзу мачавіны ў арганізме млекакормячых, Я. С. Лондан (распрацаваў метады ангіястаміі і арганастаміі для прыжыццёвага даследавання абменных працэсаў на цэлыя арганізме), У. І. Паладзін і Дз. М. Пранішнікаў (вывучалі абмен азоту ў раслінах), А. М. Бах (заснавальнік школы рускіх біяхімікаў; даследаваў хімізм фотасінтэзу і акісляльныя працэсы ў клетцы) і інш.
Новы штуршок развіццю біялагічнай хіміі далі работы па вывучэнню браджэння, ініцыяваныя Луі Пастэрам. У 1897 годзе Эдуард Бухнер даказаў, што ферментацыя цукру можа адбывацца ў прысутнасці бясклетачнага дражджавога экстракта, і гэты працэс не столькі біялагічны, колькі хімічны. На мяжы XIX і XX стагоддзяў працаваў нямецкі біяхімік Э. Фішэр. Ён сфармуліраваў асноўныя палажэнні пептыднай тэорыі будовы бялкоў, вызначыў структуру і ўласцівасці амаль усіх амінакіслот, якія ўваходзіць у іх склад. Але толькі ў 1926 годзе Джэймсу Самнеру ўдалося атрымаць першы чысты фермент, урэазу, і даказаць, што фермент — гэта бялок.
У 1928 годзе Фрэдэрык Грыфіт упершыню паказаў, што экстракт забітых награваннем хваробатворных бактэрый можа перадаваць прыкмету патагеннасці бяспечным бактэрыям. Даследаванне трансфармацыі бактэрый у далейшым прывяло да ачыстцы хваробатворнага агента, якім, насуперак чаканням, апынуўся не бялок, а нуклеінавыя кіслата. Сама па сабе нуклеінавыя кіслата не з’яўляецца небяспечная, яна толькі пераносіць гены, якія вызначаюць патагеннасць і іншыя ўласцівасці мікраарганізма. У 1953 годзе амерыканскі біёлаг Дж. Уотсан і англійскі фізік Ф. Крык, абапіраючыся на працы М. Уілкінса і Р. Франклін, апісалі структуру ДНК — ключ да разумення прынцыпаў перадачы спадчыннай інфармацыі. Гэта адкрыццё азначала нараджэнне новага кірунку навукі — малекулярнай біялогіі.
У 1958 годзе Джордж Бідл і Эдуард Тэйтэм атрымалі Нобелеўскую прэмію за працу, праведзеную на грыбах, высновай якой стала гіпотэза «адзін ген — адзін фермент». У 1988 годзе Колін Пітчфорк стаў першым чалавекам, асуджаным за забойства на аснове доказаў, атрыманых у выніку ДНК-дактыласкапіі доказаў, і першым злачынцам, злоўленым ў выніку масавага прымянення працэдуры дактыласкапіі. З апошніх вех у развіцці біяхіміі варта адзначыць атрыманне Эндру Фаерам і Крэйгам Мело Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне за «адкрыццё РНК-інтэрферэнцыі — эфекту гашэння актыўнасці пэўных генаў».
Метады
Аснову біяхімічнай метадалогіі складаюць фракцыянаванне, аналіз, вывучэнне структуры і ўласцівасцяў асобных кампанентаў жывога рэчыва. Метады біяхіміі пераважна фарміраваліся ў XX стагоддзі; найбольш распаўсюджанымі з'яўляюцца храматаграфія, вынайдзеная М. С. Цветам у 1903 годзе, цэнтрыфугаванне (Т. Сведберг, 1923 г., Нобелеўская прэмія па хіміі ў 1926 годзе) і электрафарэз (А. Тыселіус, 1937 г., Нобелеўская прэмія па хіміі ў 1948 годзе).
З канца ХХ стагоддзя ў біяхіміі ўсё шырэй прымяняюцца метады малекулярнай і клетачнай біялогіі, у асаблівасці штучная экспрэсія і накаўт генаў у мадэльных клетках і цэлых арганізмах (гл. генная інжынерыя, біятэхналогія). Штучныя экспрэсія раней невядомых генаў дала біяхімікам новы матэрыял для даследаванняў, часта недаступны традыцыйнымі метадамі. У выніку паўстаў новы падыход да планавання біяхімічнага даследавання, які атрымаў назву адваротная генетыка, або функцыянальная геноміка. У апошнія дзесяцігоддзі вялікае развіццё адбылося ў галіне камп'ютарнага мадэліравання. Гэта методыка дазваляе даследаваць ўласцівасці біямалекул там, дзе немагчыма (або вельмі цяжка) правесці прамы эксперымент. Методыка заснавана на камп'ютарных праграмах, якія дазваляюць візуалізаваць структуру біямалекул, задаць іх меркаваныя ўласцівасці і назіраць выніковыя інтэракцыі паміж малекуламі, такія як, напрыклад, энзім — субстрат, энзім — коэнзім, энзім — інгібітар.
Неабходныя хімічныя элементы
З 90 хімічных элементаў, якія сустракаюцца ў натуральным стане ў прыродзе, для падтрымання жыцця неабходна крыху больш за чвэрць. Большасць рэдкіх элементаў не з'яўляюцца неабходнымі для падтрымання жыцця (выключэннямі з'яўляюцца селен і ёд). Жывымі арганізмамі не выкарыстоўваюцца таксама два распаўсюджаных элемента — алюміній і тытан. Спісы неабходных для жывых арганізмаў элементаў адрозніваюцца на ўзроўні вышэйшых таксонаў. Усім жывёлам неабходны натрый, а некаторыя расліны абыходзяцца без яго. Раслінам неабходны бор і крэмній, а жывёлам — не (або неабходны ў невялікай колькасці). Усяго шэсць элементаў (так званыя макранутрыенты, або органагенные элементы) складаюць да 99 % ад масы чалавечага арганізма. Гэта вуглярод, вадарод, азот, кісларод, кальцый і фосфар. Акрамя гэтых шасці асноўных элементаў, чалавеку неабходны малыя або мікраскапічныя колькасці яшчэ 19 элементаў: натрый, хлор, калій, магній, сера, жалеза, фтор, цынк, крэмній, медзь, ёд, бор, селен, нікель, хром, марганец, малібдэн, кобальт і, як паказана ў 2014 годзе, бром.
Біямалекулы
Чатыры асноўныя тыпы малекул, даследаваннем якіх займаецца біяхімія, — гэта вугляводы, ліпіды, бялкі і нуклеінавыя кіслоты, а таксама іх гібрыды, протэагліканы, глікапратэіны, ліпапратэіны і інш. Многія біямалекулы з'яўляюцца палімерамі. Біялагічныя палімеры часта складаюць комплексы, будова якіх дыктуецца іх біялагічнай функцыяй.
Ліпіды
Ліпіды (тлушчы), як правіла, складаюцца з малекулы гліцэрына, да якой складана-эфірнай сувяззю мацуюцца ад адной (монагліцэрыды) да трох (трыгліцэрыды) тлустых кіслот. Тлустыя кіслоты дзеляцца на групы па даўжыні вуглевадароднага ланцуга і па ступені насычанасці (наяўнасці і колькасці падвойных сувязяў у ланцугу). Ліпіды ў жывёл служаць асноўнымі энергаёмістамі малекуламі. Акрамя таго, яны маюць розныя функцыі, звязаныя з перадачай клеткавых сігналаў і пераносу ліпафільных малекул.
Бялкі
Бялкі, як правіла, з'яўляюцца буйнымі малекуламі — макрабіяпалімерамі. Іх монамерамі з'яўляюцца амінакіслоты. Большасць арганізмаў сінтэзуюць бялкі з 20 розных тыпаў амінакіслот. Амінакіслоты адрозніваюцца так званай R-групай, будова якой мае вялікае значэнне ў згортванні бялку ў трохмерную структуру. Амінакіслоты ўтвараюць паміж сабой пептыдныя сувязі, выбудоўваючы пры гэтым ланцужок — поліпептыд. Параўнанне паслядоўнасці амінакіслот у бялках дазваляе біяхімікам вызначыць ступень гамалагічнасці двух (ці больш) бялкоў.
Функцыі бялкоў у клетках жывых арганізмаў больш разнастайныя, чым функцыі іншых біяпалімераў — поліцукрыдаў і ДНК. Так, бялкі-ферменты каталізуюць праходжанне біяхімічных рэакцый і граюць важную ролю ў абмене рэчываў. Некаторыя бялкі выконваюць структурную або механічную функцыю, утвараючы цыташкілет, які падтрымлівае форму клетак. Таксама бялкі граюць ключавую ролю ў сігнальных сістэмах клетак, пры імунным адказе і ў клеткавым цыкле. Многія бялкі, як ферменты, так і структуральные бялкі, ствараюць комплексы з небялковых біямалекул. Комплексы з алігацукрыдамі называюцца (у залежнасці ад параўнальнай долі бялку і поліцукрыдаў у комплексе) глікапратэінамі або протэагліканамі. Комплексы з ліпідамі называюцца ліпапратэінамі.
Нуклеінавыя кіслоты
Нуклеінавая кіслата — гэта комплекс макрамалекул, які складаецца з полінуклеатыдных ланцужкоў. Асноўная функцыя нуклеінавых кіслот — захоўванне і кадаванне генетычнай інфармацыі. Нуклеінавыя кіслата сінтэзуецца з макраэргічных монануклеазідтрыфасфатаў (АТФ, ГТФ, ТТФ, ЦТФ, УТФ), адзін з якіх адэназінтрыфасфат (АТФ), з'яўляецца да таго ж асноўнай энергаёмістай малекулай усіх жывых арганізмаў. Самымі распаўсюджанымі нуклеінавымі кіслотамі з'яўляюцца дэзоксірыбануклеінавая кіслата (ДНК) і рыбануклеінавая кіслата (РНК). Нуклеінавыя кіслоты можна выявіць ва ўсіх жывых клетках ад архей да эукарыётаў, а таксама ў вірусах.
Назва «нуклеінавыя кіслоты» была дадзена гэтай групе біяпалімераў з-за іх асноўнага месцазнаходжання — у клеткавым ядры. Монамеры гэтых малекул называюцца нуклеатыдамі. Нуклеатыды складаюцца з трох кампанентаў: азоцістай асновы (пурына або пірымідзіна), монацукрыда тыпу пентозы і фасфатнай групы. ДНК і РНК адрозніваюцца паміж сабой тыпам пентозы (у ДНК гэта 2-дэзоксірыбоза, а ў РНК — рыбоза), а таксама магчымым складам азоцістых асноў (у той час як адэнін, гуанін і цытазін прысутнічаюць як у ДНК, так і ў РНК, тымін прысутнічае выключна ў ДНК, а ўрацыл — выключна ў РНК).
Біяхімія ў Беларусі
На Беларусі біяхімічныя даследаванні праводзяцца з канца 19 стагоддзя. Цяпер вядуцца ў біялагічных інстытутах НАН РБ, НДІ медыцынскага і сельскагаспадарчага профілю, на адпаведных кафедрах і ў навуковых цэнтрах ВНУ.
Найбольш вядомы працы па біяхіміі фотасінтэзу (Ц. М. Годнеў, А. А. Шлык, А. С. Вечар), глебавых ферментаў (В. Ф. Купрэвіч), біяхіміі мікраэлементаў (В. А. Лявонаў, Ф. Я. Беранштэйн), вітамінаў (Ю. М. Астроўскі), біяхіміі біялагічных мембранаў (С. В. Конеў), па патахіміі (М. Ф. Меражынскі), біяхіміі апрамененага арганізма (Л. С. Чаркасава).
Аднойчы ў Галівудзе (фільм, 2019)
«Аднойчы… ў Галівудзе» (Once Upon a Time in… Hollywood) — амерыканскі фільм 2019 года, пастаўлены Квенцінам Таранціна па ўласным сцэнарыі. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Леанарда Дзі Капрыа, Брэд Піт і Марго Робі. Прэм’ера фільма адбылася 21 мая 2019 года ў межах конкурснай праграмы 72-га Канскага кінафестывалю.
Падзеі фільма адбываюцца ў 1969 годзе. У цэнтры сюжэту знаходзяцца тэлевізійны акцёр Рык Далтан (Леанарда Дзі Капрыа) і яго дублёр Кліф Бут (Брэд Піт), якія спрабуюць патрапіць на кінаэкраны. Далтон і Бут — суседзі актрысы Шэран Тэйт. У ноч на 9 жніўня 1969 года Тэйт і яшчэ некалькі чалавек, якія знаходзіліся ў яе доме, былі забітыя членамі секты Чарльза Мэнсана.
Сюжэт
У лютым 1969 года галівудскі акцёр Рык Далтан (Леанарда Дзі Капрыа), зорка тэлевізійнага вестэрна 1950-х гадоў «Закон Баўнці», непакоіцца, што ягоная кар’ера ідзе да згасання, бо ягонымі нядаўнімі ролямі былі злодзеі. Ягоны агент Марвін Шварц (Аль Пачына) раіць яму пачаць здымацца ў у Італіі, якія Далтан лічыць ніжэйшымі за сябе. Найлепшы сябар Далтана і ягоны дублёр Далтана, Кліф Бут (Брэд Піт) — ветэран вайны, які жыве ў са сваім  Брэндзі — таксама працуе кіроўцам Далтана, бо той больш не мае правоў кіроўцы праз ягоныя арышты за кіраванне аўтамабілем пад уздзеяннем наркотыкаў. Бут спрабуе знайсці працу каскадзёра, але яму замінаюць чуткі, што ён забіў сваю жонку. Актрыса Шэран Тэйт (Марго Робі) і яе муж рэжысёр Раман Паланскі пераехалі ў дом па суседству з Далтанам, і Далтан марыць пасябраваць з імі, каб аднавіць сваю кар’еру. У той жа вечар Тэйт і Паланскі наведваюць вечарыну ў маёнтку Playboy, куды прыйшло таксама шмат знакамітасцяў.
На наступны дзень Бут прыгадвае спарынг, які ён меў з Брусам Лі на здымках «», у выніку якога Бут быў звольнены. Тым часам Чарлі спыняецца ў рэзідэнцыі Паланскага ў пошуках, які раней жыў там. Пакуль Тэйт шпацыруе па горадзе, яна заходзіць у тэатар Фокс Бруін, каб паглядзець на сябе ў фільме «». Далтан выконвае ролю злыдня ў пілотным фільме тэлевізійнага вестэрна «» і пачынае размову з васьмігадовай калегай па ролі Трудзі Фрэйзер. Падчас здымак Далтан з цяжкасцю запамінае свае радкі, лямантуючы пра сваю кар’еру ў трэйлеры. Затым акцёр моцна выконвае сваю сцэну, і яго ігра ўражвае дзяўчынку і рэжысёра.
Бут падбірае на вуліцы дзяўчыну «Кацяня» і вязе яе на, дзе ён калісьці працаваў на здымачнай пляцоўцы «Закона Баунці». Ён заўважае, што цяпер там жывуць шматлікія хіпі. Падазраючы, што яны маглі скарыстацца пажылым уладальнікам ранча, Бут настойвае на тым, каб наведаць ягоны пакой, не зважаючы на пярэчанні хіпі. Бут размаўляе з амаль сляпым Спанам, які кажа, што не мае праблем з маладзёнамі. Адыходзячы, Бут выяўляе, што «Клем» пракалоў шыну Далтанава аўтамабіля. Бут збівае «Клема» і прымушае яго замяніць шыну. Хіпі клічуць «Тэкса», каб разабрацца з сітуацыяй, але калі ён прыбывае на месца, Бут ужо з’язджае.
Дзякуючы гасцявому выступу Далтана ў эпізодзе серыяла «», Шварц здолеў падпісаць свайго кліента на галоўную ролю ў спагеці-вестэрн «Нябраска Джым». Далтан бярэ Бута з сабой на шэсць месяцаў у Італію. У гэты перыяд Далтан здымаецца яшчэ ў трох фільмах, пабіраецца шлюбам з італьянскай старлеткай Франчэскай Капучы і паведамляе Буту, што больш не можа дазволіць сабе ягоныя паслугі. Вяртаючыся ў Лос-Анджэлес 8 жніўня 1969 года, Далтан і Бут заходзяць выпіць у бар, каб ушанаваць час, праведзены разам, а потым вяртаюцца да дому Далтана. Тым часам Тэйт і Себрынг ідуць на вячэру з сябрамі, а потым вяртаюцца ў дом Тэйт. Бут курыць набытую раней цыгарэту з ЛСД і вядзе Брэндзі на шпацыр, пакуль Далтан рыхтуе напоі. «Тэкс», «Сэдзі», «Кэці» і «Флаўэрчайлд»  прыбываюць на вуліцу, рыхтуючыся забіць усіх у доме Тэйт, але Далтан чуе глушыльнік аўтамабіля кампаніі хіпі і загадвае ім з’ехаць з прыватнай вуліцы. Пазнаўшы яго, чацвёра мяняюць свае планы і вырашаюць забіць яго. Прыпаркаваўшы машыну крыху далей ад дому Далтана, яны накіроўваюцца пехатою да ягонага дому, «Флаўэрчайлд» збягае ад кампаніі і з’язджае. Ужо ўтрох хіпі ўрываюцца ў дом Далтана, дзе натыкаюцца на Бута і Капучы, у той час як Далтан слухае музыку ў навушніках у басейне. Падчас бойкі Далтан забівае двух хіпі, але сам атрымлівае раненне нажом у сцягно. «Сэдзі» трапляе ў басейн, і Далтан, заўважыўшы ўварванне, спальвае яе з агнямёту, які ён выкарыстоўваў на здымках фільма «14 кулакоў Макласкі». Пазней Бут прыходзіць у прытомнасць і яго забіраюць на машыне хуткай дапамогі, а Себрынг і Тэйт запрашаюць Далтана да сябе выпіць, і той з задавальненнем і хваляваннем прымае запрашэнне.
Глёг
Глёг (glögi, glögg) — гарачы напой з чырвонага віна з даданнем рэзкіх прыпраў, распаўсюджаны ў перыяд Каляд у Фінляндыі, Швецыі і Эстоніі.
Гісторыя
Напой з'явіўся ў Швецыі і Фінляндыі ў перыяд позняга Сярэднявечча, калі ў віно нізкай якасці пачалі дадаваць карыцу, кардамон, гваздзік і апельсінавыя скарыначкі. Паводле падання, шведскі герцаг Юхан III у калядны вечар 1562 года прывёз у Або сваю жонку, польскую прынцэсу Кацярыну Ягелонку, якая, каб сагрэцца, піла гарачае чырвонае віно з карыцай. У XVI—XVII стагоддзях віно, запраўленае мёдам і рэзкімі прыправамі, падагравалі і выкарыстоўвалі ў якасці сагравальнага напою ў халодны час года. Першапачатковая назва напою была «хіпокрас», а найменне «глёг» напой атрымаў у Швецыі ў канцы XVIII стагоддзя.
У сярэдзіне XIX стагоддзя цана на цукар зрабілася даступнай для простага народа і мёд у падрыхтоўцы глёга быў заменены на цукар. У новай тэхналогіі віно, змяшанае з рэзкімі прыправамі, награвалі ў спецыяльным катле, над якім у сіце змяшчалі «цукровую галаву», паліваючы яе невялікай колькасцю гарэлкі. Пад уздзеяннем цяпла, цукар раставаў і цёк у напой. Тэхналогію прыгатавання напою адлюстроўвае шведскае слова «glödga» («напальваць», «аджыгаць») у выніку чаго атрымлівалася гарачае віно («glödgat vin»).
З 1933 года ў Фінляндыі, у крамах Alko пачалі прадаваць гатовы глёг.
Тэхналогія прыгатавання
У Швецыі, у якасці асновы для прыгатавання глёга выкарыстоўваецца чырвонае віно, у якое для моцнасці дадаецца мадэра або гарэлка. Акрамя таго, дадаецца гваздзік, здробнены кардамон, карыца, імбір і скарыначкі цытрусавых. У XX стагоддзі ў глёг пачалі дадаваць вычышчаны мігдал і разынкі. Да напою рэкамендуецца падаваць печыва піпаркакуя і сыр з зялёнай цвіллю, а ў дзень святой Люсіі — традыцыйныя шведскія салодкія булачкі з шафранам «Лусекат».
У прыгатаваны напой часам дадаюць чай, ром і лімонную цэдру, атрымліваючы ў выніку пунш з чырвонага віна. Замест чырвонага віна часам выкарыстоўваецца белае віно, сідр і яблычны сок, у выніку чаго атрымліваюць глёг залацістага колеру. У якасці асновы для безалкагольнага глёга падыходзіць бруснічны або з чорных парэчак сок.
Міністэрства мясцовай паліўнай прамысловасці БССР
Міністэ́рства мясцо́вай па́ліўнай прамысло́васці Белару́скай ССР было ўтворана ў 1946 годзе на базе Наркамата мясцовай паліўнай прамысловасці БССР.
Было скасавана ў 1953 годзе, яго функцыі былі перададзеныя Міністэрству мясцовай і паліўнай прамысловасці БССР
Чорныя ізраільцяне
Чорныя ізраільцяне — рэлігійна-палітычны рух у асяроддзі афраамерыканцаў. Дактрына ЧІ сцвярджае, што сапраўдныя патомкі 12 плямёнаў Ізраіля — чорныя людзі, а сучасныя яўрэі (у прыватнасці, ашкеназі) — патомкі хазараў.
Аўтаматызацыя
Комплекс праграмных і апаратных сродкаў, прызначаных для аўтаматызацыі разнастайных працэсаў, звязаных з дзейнасцю чалавека, называецца аўтаматызаванай сістэмай, калі чалавек з’яўляецца звяном гэтай сістэмы, ці аўтаматычнай сістэмай, калі працуе без удзелу чалавека.
Шчытнікі (гміна)
Шчытні́кі (Szczytniki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Калішскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шчытніках. Плошча гміны складае 110,33 км². Станам на 2014 год у гміне Шчытнікі пражывалі 7903 чалавекі, шчыльнасць — 71,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 31 салецтваў.
Дынастыя
Дынастыя (ад δῠναστεία — улада, панаванне) — у манархічных дзяржавах некалькі манархаў з аднаго і таго ж роду (сям'і), што змяняюць адзін аднаго на троне па праве спадчыннасці, а таксама члены іх сем'яў.
У пераносным значэнні — чарада людзей, якія паходзяць з аднаго роду, і працягваюць справу сваіх бацькоў, ідуць па іх слядах.
Мікалай Іванавіч Гапяёнак
Вялікая Айчынная вайна
Вайну пачаў на самалётах ў. З прычыны вялікіх страт у пачатку вайны, асабліва ў тэхніцы, у жніўні 1941 году разам з палком перавучыўся на новы самалёт, на якім прайшоў усю вайну.
Першую ўзнагароду — ордэн Чырвонай Зоркі, пілот 1-й АЭ 263-й бамбавальнай авіяцыйнай дывізіі  малодшы лейтэнант М. І. Гапяёнак атрымаў 16 студзеня 1943 года за 8 паспяховых баявых вылетаў на самалёце Пе-2 на Калінінскім фронце.
Да жніўня 1943 камандзір звяна 1-й АЭ 81-га гвардзейскага бамбавальнага авіяцыйнага палка 1-й гвардзейскай бамбардзіровачнай авіяцыйнай дывізіі 1-га бамбавальнага авіяцыйнага корпуса гвардыі капітан М. І. Гапяёнак, дзейнічаючы звяном на Белгародскім і Харкаўскім напрамках знішчыў і пашкодзіў да 250 аўтамашын з войскамі і грузамі, да 20 чыгуначных вагонаў, да 5 паравозаў, да 7 платформаў з арудзіямі, да 40 танкаў, да 5 артылерыйскіх батарэй.
Капітан Гапяёнак да сакавіка 1945 здзейсніў 165 баявых вылетаў (з іх 93 з пікіравання) на бамбаванне чыгуначных эшалонаў, аэрадромаў, навал жывой сілы і тэхнікі праціўніка.
Быў камандзірам звяна, намеснікам камандзіра эскадрыллі, затым камандзірам эскадрыллі 81-га гвардзейскага Кракаўскага ордэна Суворава і Багдана Хмяльніцкага бамбардзіровачнага авіяпалка.
Прымаў удзел у нанясенні бомбавых удараў пры абароне і прарыве блакады Ленінграда, у бітве пад Курскам, у Белгарадска-Харкаўскай, Корсунь-Шаўчэнкаўскай, Яска-Кішынёўскай, Львоўска-Сандамірскай, Вісла-Одэрскай, Берлінскай і Пражскай аперацыях. За час Вялікай Айчыннай вайны М. І. Гапяёнак зрабіў 198 баявых вылетаў на бамбардзіроўку войск, баявой тэхнікі, апорных пунктаў, аэрадромаў, мастоў, чыгуначных і іншых аб’ектаў праціўніка.
Пасля вайны
Пасля вайны М. І. Гапяёнак працягнуў ваенную службу на камандных пасадах і выкладчыцкай працы. У 1951 годзе скончыў Ваенна-паветраную акадэмію і ў 1952—1976 гг. на выкладчыцкай працы ў ёй — дацэнт кафедры знішчальна-бамбавальнай і бамбавальнай авіяцыі.
У 1959 годзе абараніў дысертацыю на суісканне звання Кандыдат ваенных навук. З 1979 палкоўнік М. І. Гапяёнак — у запасе.
Узнагароды і памяць
Узнагароджаны ордэнам Леніна, 2 ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Айчыннай вайны I ступені, 2 ордэнамі Чырвонай Зоркі, медалямі, ордэнам «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» I ступені.
На доме, дзе жыў Герой, у пасёлку п. Моніна па вуліцы Маслава, дом 5, устаноўлена мемарыяльная дошка
Джэнтльмены, удачы!
«Джэнтльмены, удачы!» — расійскі камедыйны мастацкі фільм 2012 года рэжысёраў  і. З’яўляецца  фільма «Джэнтльмены ўдачы» 1971 года. Выхад у у Расіі адбыўся 27 снежня 2012 года на.
Нацыянальны музей эсперанта
Нацыянальны музей эсперанта (Musée national de l'espéranto, Nacia Esperanto-Muzeo) — музей у Грэ, Францыя. Быў заснаваны ў 1977 годзе Жоржам Жунье, таксама вядомым як Жэя Жунье. Афіцыйнае адкрыццё музея адбылося ў 1987 годзе ў прысутнасці польскага консула, праз сто гадоў пасля стварэння эсперанта. Музей размешчаны на другім паверсе Дома моладзі і культуры (Maison Pour Tous), адрэстаўраванага будынка старажытнага каледжа. У музеі знаходзяцца калекцыі разнастайных рэчаў, якія маюць сувязь з эсперанта: кнігі, плакаты, газеты, маркі, публікацыі і гэтак далей. Каля музея Жэа Жунье ўсатляваў аналематычны сонечны гадзіннік, які нагадвае аб праекце Заменгофа па аб'яднанню ўсіх людзей з дапамогай эсперанта.
Гісторыя
Жорж Жунье пазнаёміўся з эсперанта ў 1932 годзе. натхнёны перспектывамі гэтай мовы ён пачаў збіраць разнастайныя аб'екты, якія маглі б мець адносіны да гэтай мовы. У 1945 годзе Жунье заснаваў «Культурны цэнтр „Эсперанта“ рэгіёна Грэ», мэта якога — навучаць мове і яе практычнаму прымяненню. Да 1973 года, калі Жунье завяршыў сваю кар'еру чыгуначніка, ўжо было сабрана шмат рэчаў, якія адносяцца да эсперанта, а культурны цэнтр актыўна развіваўся; менавіта тады пры падтрымцы французскіх эсперанта-арганізацый было прынята рашэнне заснаваць музей. Праекту аказалі падтрымку некалькі муніцыпалітэтаў, дзякуючы дапамозе галоўнага магістрата горада ў 1977 годзе калекцыя была перанесена ў будынак былога каледжа, які выкарыстоўваўся як Дом моладзі і культуры. Каля дзесяці гадоў Жэа Жунье абсталёўваў музей, і 16 мая 1987 года, роўна праз сто гадоў пасля стварэння эсперанта, адбылося ўрачыстае адкрыццё музея ў прысутнасці генеральнага консула Польшчы Чэслава Тужаньскага.
Калекцыі
Музей складаецца з 10 залаў, агульнай плошчай 230 м².
Калекцыя ўключае ў сябе каля 6000 кніг і брашур аб, ці на эсперанта, 1400 старых і сучасных часопісаў і газет. З цягам часу фонд музея павялічваўся за кошт атрымання ў дар архіваў эсперанта-асацыяцый і асабістых калекцый вядомых эсперантыстаў.
У музеі таксама выстаўлены калекцыі розных рэчаў (паштовых марак, паштовак, рэкламных рэчаў, тэхнічных брашур), звязаных з эсперанта.
Аналематычны сонечны гадзіннік
У пачатку XX стагоддзя астраном і матэматык Луі Жуль Груэ зацікавіўся аналематычнымі сонечнымі гадзіннікамі, у першую чаргу тым, што знаходзіцца ў Дыжоне. Разам са сваім калегам Шарлем Мерэ ён вывучыў гісторыю гэтага гадзінніка і ў 1902 годзе апублікаваў твор пад назвай «Дыжонскі сонечны гадзіннік» (Le cadran solaire de Dijon, La Sunhorloĝo en Dijon). Груэ і Мерэ былі эсперантыстамі, таму гэты твор быў апублікаваны на французскай мове і эсперанта, што робіць яго адным з першых тэхнічных артыкулаў з выкарыстаннем матэматычных формул, напісаных на штучнай мове (не з'яўляецца выпадковым, што Заменгоф размясціў яго ў сваёй «Фундаментальнай граматыке мовы эсперанта»). У наступным годзе, у Расіі выйшаў артыкул С. Палянскага, таксама на эсперанта, у якім ён, адштурхоўваючыся ад публікацыі Груэ, прапанаваў свой спосаб стварэння аналематычнага гадзінніка і, ў тым ліку, выказаў думку аб тым, што гэты гадзіннік мог бы аднойчы стаць помнікам мове эсперанта.
Пагэтаму, калі ў 1986 годзе ўзнікла пытанне аб добраўпарадкаванні тэрыторыі, якая прылягае да музея, Жэа Жунье прапанаваў размясціць на ёй менавіта аналематычны сонечны гадзіннік. Яго цыферблат прадстаўляе сабой эліпс, які ахоплівае планісферу, што сімалізуе жаданне Заменгофа аб'яднаць людзей з дапамогай адной мовы. Афіцыйнае адкрыццё сонечнага гадзінніка адбылося 25 верасня 1988 года.
Акай (Кызылардзінская вобласць)
Акай — сяло ў Кармакшынскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Акайскай сельскай акругі. Код КАТА — 434633100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1243 чалавекі (629 мужчын і 614 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 3853 чалавекі (1972 мужчыны і 1881 жанчына).
Леў Ісакавіч Кантаровіч
Леў Ісакавіч Кантаро́віч ( — ) — вучоны ў галіне акушэрства і гінекалогіі, доктар медыцынскіх навук (1948), прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Любонічы (сучасны аграгарадок Любонічы ў Магілёўскай вобласці Беларусі). У 1928 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. З 1930 года на кафедры акушэрства і гінекалогіі ў Мінскім медыцынскім інстытуце. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Запружаны (Чашніцкі раён)
Запружа́ны (, Запружаны) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
Леў Ісакавіч Кантаровіч
Біяграфія
Памёр у Мінску. Пахаваны на Усходніх (Маскоўскіх) могілках.
Навуковая дзейнасць
Л. І. Кантаровічу належаць навуковыя працы па праблемах плацэнтарнай крыві, пазаматачнай цяжарнасці. Сярод апублікаванага:
IC 2352
IC 2352 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Нафта (значэнні)
Нафта:
Tetra Pak
Tetra Pak (па-беларуску вымаўляецца Тэтра Пак) — прадпрыемства па вытворчасці ўпакоўкі для малака, сокаў і іншых вадкіх прадуктаў, заснаванае ў Швецыі ў 1951 годзе.
Гісторыя
Прадпрыемства Tetra Pak было заснавана прадпрымальнікам Рубенам Раўсінгам як філіял кампаніі Åkerlund & Rausing у 1951 годзе ў шведскім Лундзе. Прычынай гэтага стала вынаходніцтва лабараторнага асістэнта кампаніі Эрыка Валенберга — упакоўка для вадкіх прадуктаў у форме тэтраэдра. Малако ў такой упакоўцы паступіла ў продаж 14 красавіка 1954 года. З 1959 года ўпакоўка Tetra Pak і абсталяванне для яе вытворчасці пачалі пастаўляцца і ў Савецкі Саюз. У 1981 годзе, каб пазбегнуць высокіх падаткаў, галоўная кантора кампаніі была перанесена ў Лазану, Швейцарыя. У 1993 годзе Tetra Pak аб’ядналіся з іншай шведcкай кампаніяй Alfa Laval, утварыўшы новы канцэрн Tetra Laval, які мае свае прадпрыемствы на пяці кантынентах. Фабрыкі Tetra Laval дзейнічаюць, напрыклад, у Лундзе, нямецкім Лімбургу, японскім Кобэ, амерыканскім Дэнтане, расійскай Лобне.
Сяргей Віктаравіч Кучмель
Сяргей Кучмель (нар. ) — беларускі футбаліст, нападнік мар’інагорскай «Вікторыі».
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў дублі «Мінска», а ў 2017—2018 гадах выступаў за дубль «Гарадзеі». У пачатку 2019 года далучыўся да «Слоніма-2017». У ліпені 2019 года пакінуў слонімскі клуб і працягнуў сваю кар’еру ў камандзе другой лігі «Ашмяны-БДУФК».
З пачатку 2021 года стаў выступаць у Другой лізе за мар’інагорскую «Вікторыю».
Наркотык
Наркотыкі (ад ναρκωτικός —які прыводзіць у аняменне, дурманлівы) — група фармакалагічных рэчываў, якія дзейнічаюць у асноўным на цэнтральную нервовую сістэму і выклікаюць у арганізме здранцвенне, якое можа даць палягчэнне, пачуццё эйфарыі або наркатычны сон. Наркотыкі таксама могуць выклікаць галюцынацыі.
Уздзеянне
Эфекты дзеянню наркатычных лекавых прэпаратаў залежыць ад дозы і таго, як яны ўваходзяць у цела чалавека. Акрамя іх клінічнага прымяненне для лячэння болю, кашалю ці вострай дыарэі, наркотыкі, як правіла, вырабляюць стан асалоды і эйфарыі, але і зменшаюць агрэсію і непакой.
Рызыкі
У выніку неахайнасці, нядбайнасці пры ін'екцыі наркотыкаў павялічваецца рызыка інфекцый, гепатыту, СНІДу, перадазіроўка часта завяршаецца лятальным зыходам. Наркотыкі даволі хутка выклікаюць псіхалагічную і фізічную залежнасць, іх ужыванне небяспечна. Залежнасць ад наркотыкаў называецца наркаманія.
Капача-Пестум
Капача-Пестум (Capaccio-Paestum) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 21498 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 192 чал./км². Займае плошчу 112 км². Паштовы індэкс — 84047, 84040, 84050, 84063, 84060. Тэлефонны код — 0828.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Геаграфія Нарніі
Тут прыведзена апісанне тапонімаў свету Нарніі.
Паўлаўскае вадасховішча
Створана ў даліне ракі Уфа ў выніку будаўніцтва Паўлаўскай ГЭС. Запаўнялася вадой у 1959—1961 гг. Плошча паверхні вадасховішча пры нармальным падпорным узроўні (140 м) складае 120 км². Поўны аб’ём складае 1,41 км³, карысны — 0,89 км³. Даўжыня вадасховішча 150 км, найбольшая шырыня 1,75 (2 ) км. Найбольшая глыбіня 35 м, сярэдняя — 11,7 м. Сярэдні шматгадовы сцёк складае 10,74 км³/год. Ваганні ўзроўню вады на працягу года 11 м. Вышыня плаціны гідравузла 41,3 м, яе даўжыня па грэбню 629 м. Вадасховішча размешчана ў межах Уфімскага плато, на закарставанай тэрыторыі. Пакрытае лёдам з лістапада па май. У вадасховішча упадаюць рэкі Уфа, Байкі, Юрузань, Урэш (Уруш).
Паўлаўскае вадасховішча выкарыстоўваецца ў мэтах рэгулявання сцёку, энергетыкі, забеспячэння вадой гарадоў Уфа і Благавешчанск, суднаходства, рыбнай гаспадаркі, рэкрэацыі. Да 1993 года па вадасховішчы праводзіўся лесасплаў.
Жыгала
Жыгала (gigolo) — платны партнёр для танцаў у начных рэстаранах, дансінгах, а таксама мужчына, які дае паслугі мужчынскай прастытуцыі.
Часта, але не абавязкова, задавальняе за грошы сексуальныя патрэбы багатай жанчыны. Як правіла за грошы робіцца палюбоўнікам багатай адзінокай жанчыны, прадае не толькі секс, але і платанічныя адносіны.
Амерсфарт
Амерсфарт (Amersfoort) — горад у цэнтральнай частцы Нідэрландаў, у правінцыі Утрэхт. Насельніцтва 145 тыс.жыхароў (2010). Размешчаны на р. Эм. Буйны транспартны вузел на скрыжаванні аўтамабільных і чыгуначных магістраляў. Заснаваны ў 1259 годзе.
Край Высачына
Край Высачы́на (Kraj Vysočina ) — адміністрацыйная адзінка (край) Чэшскай рэспублікі, размешчаны на паўднёвым усходзе гістарычнай вобласці Багемія і часткова на паўднёвым захадзе Маравіі, да мая 2001 года называўся Іглаўскі край, а з мая 2001 да жніўня 2011 проста Высачына. Адміністрацыйны цэнтр края - горад Іглава.
На снежань 2009 года ў краі пражывала 515 411, сярод іншых чэшскіх рэгіёнаў ён знаходзіўся па гэтым паказчыку на 10 месцы (з 14). У краі размешчана 704 населеных пункта, у тым ліку 34 гарады. Сярэдняя шчыльнасць насельніцтва на населены пункт 732 чалавека, большасць населеных пунктаў налічваюць не больш за 500 жыхароў.
Беларуская цэнтральная школьная рада
Беларуская цэнтральная школьная рада (Цэнтральная беларуская школьная рада, ЦБШР) — беларуская нацыянальная культурна-асветная арганізацыя, дзейнічала ў 1919 — 20 гг.
Утвораная ў снежні 1919 года ў Менску падчас польскай акупацыі на базе беларускіх школьных рад Меншчыны, Віленшчыны і Гарадзеншчыны. Дзейнічала пад палітычным і бюракратычным уціскам польскіх улад.
ЦБШР апекавалася беларускаю школьнаю справаю, арганізоўвала і кіравала беларускімі навучальнымі ўстановамі, стварала мясцовыя беларуская школьныя рады, бібліятэкі, культурна-асветныя гурткі. Выдавала падручнікі і дапаможнікі, распаўсюджвала беларускія газеты і часопісы.
Процідзейнічала палітыцы паланізацыі беларусаў, якую праводзілі акупацыйныя польскія ўлады.
IC 2353
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Яйцаклад
Яйцакла́д — вонкавы палавы орган для адкладвання яец у самак многіх насякомых і некаторых рыб. У насякомых яйцаклад — відазмененыя канечнасці 8 і 9 сегментаў брушка; складаецца з 3 пар створак, між асновамі якіх знаходзіцца палавая адтуліна. Яйцы адкладваюцца ў глебу (саранчовыя), тканкі раслін (стракозы, клапы, цыкады, пільшчыкі), у цела іншых насякомых (наезнікі), у ракавіны малюскаў (рыба-гарчак). У вос, пчол, чмялёў яйцаклад ператварыўся ў джала.
Герб Бахрэйна
Герб Бахрэйна (شعار البحرين), быў распрацаваны ў 1930-х гадах брытанскім саветнікам Караля Бахрэйна (тады эміра) сэрам. Герб змяшчае той жа самы рысунак, што і нацыянальны сцяг, толькі на гербе ён размешчаны на шчыце ў цэнтры, чырвоны і белы сумёт атачае шчыт. Пяць белых «зазубін» уяўляюць сабой пяць слупоў Ісламу.
Протагеаметрычны стыль
Протагеаметрычны стыль — тып грэчаскага вазапісу, характэрны для сярэдняга перыяду «цёмных стагоддзяў» (прыкладна 1150—900 гг. да н. э.). Праз прыкладна стагоддзе пасля крушэння мікенскай цывілізацыі з’яўленне псеўдагеаметрычнай керамікі стала першай прыкметай культурнага адраджэння (да гэтага існавала вельмі прымітыўная субмікенская кераміка, дасягненні мікенскага перыяду былі ў асноўным забытыя).
Сярод інавацый трэба адзначыць некаторыя новыя формы амфар, якія ўзніклі пад мікенскім уплывам, такія, як амфара з ручкамі ў сярэдняй або гарлавой частцы, кратар і лекіф. Атычныя ганчары змянілі форму гэтых сасудаў дзякуючы выкарыстанню хуткага ганчарнага круга — павялічылася іх вышыня, а такім чынам, і плошча нанясення малюнка.
У мінулым распаўсюджанне протагеаметрычнай керамікі звязвалі з дарыйскім ўварваннем. Археалагічныя раскопкі другой паловы XX ст. паказалі, што гэты тып вазапісу ўзнік у Атыцы, населенай іанійцамі, а не ў дарыйскіх раёнах. Пачынаючы з IX ст. да н. э. протагеаметрычны стыль змяняецца геаметрычным стылем.
Дэлфзейл
Дэлфзейл (Delfzijl) — горад і абшчына на поўначы Нідэрландаў, у правінцыі Гронінген, у эстуарыі ракі Эмс. Насельніцтва горада 26 902 чалавек. Дэлфзейл — пяты па велічыні порт у Нідэрландах. У горадзе размешчаны алюмініевы завод.
Зарэчная Слабада
Зарэ́чная Слабада́ (, Заречная Слобода) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
Да 16 кастрычніка 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Іванскага сельсавета.
Акжар (Кызылардзінская вобласць)
Акжар — сяло ў Кармакшынскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Акжарскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 45 км на поўдзень ад раённага цэнтра пасёлка Жасалы. Код КАТА — 434635100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2436 чалавек (1309 мужчын і 1127 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 2231 чалавек (1197 мужчын і 1034 жанчыны).
Праваслаўная архітэктура Беларусі (сайт)
Праваслаўная архітэктура Беларусі (hram.by) — сайт, заснаваны Цэнтрам духоўнай асветы і сацыяльнага служэння Беларускага экзархата з мэтамі стварэння пазнавальнага рэсурса, на старонках якога можна знайсці фотаздымкі і гістарычнае апісанне беларускіх праваслаўных храмаў, паўдзельнічаць у абмеркаванні мастацкіх якасцей пабудоў, распавесці пра свае ўражанні і ўспаміны, звязаныя з храмамі, размясціць уласныя фота. Куратар праекта — архітэктар Віталь Арабей.
Апісанне сайта
У раздзеле «Бібліятэка» даступна спецыялізаваная літаратура, прысвечаная культавай архітэктуры. Раздзел «Майстэрня» дае магчымасць падзяліцца з калегамі чарцяжамі, фотаздымкамі, артыкуламі. У раздзеле «Спасылкі» можна знайсці інфармацыю аб падобных рэсурсах Беларусі і суседніх краін, а таксама сайты, прысвечаныя праектаванню храмаў і вырабу царкоўнага начыння.
Праект знаходзіцца ў стане распрацоўкі. Распрацоўка сайта, збор фотаздымкаў і іншай інфармацыі здзяйсняецца ўдзельнікамі праекта на валанцёрскай аснове, што абумоўлівае пэўную павольнасць развіцця.
Святлана Яўгенаўна Савіцкая
Святлана Яўгенаўна Савіцкая (нар. 8 жніўня 1948) — савецкі касманаўт, другая жанчына-касманаўт ў свеце (першая - Валянціна Уладзіміраўна Церашкова) і першая ў свеце жанчына-касманаўт, якая выйшла ў адчынены космас, дэпутат ДД РФ ад фракцыі КПРФ. Адзіная жанчына двойчы Герой Савецкага Саюза, Заслужаны майстар спорту СССР (1970). Лётчык-касманаўт СССР (1982). Член КПСС з 1975 года.
Корап
Корап (Ко́роп) — пасёлак гарадскога тыпу, раённы цэнтр Корапскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украіны. Размешчаны на ўсход ад абласнога цэнтра Чарнігаў. На поўнач ад пасёлка — рака Вытвь з возерам Віць. Насельніцтва — 5 305 чалавек (2018).
Святлана Яўгенаўна Савіцкая
Біяграфія
Нарадзілася 8 жніўня 1948 ў Маскве. Бацька — вядомы савецкі лётчык і ваеначальнік Маршал авіяцыі Яўген Савіцкі. У 1966 годзе скончыла маскоўскую школу № 637. Паступіла ў Маскоўскі авіяцыйны інстытут (МАІ), які скончыла ў 1972 годзе. Падчас вучобы ў МАІ таксама вучылася ў Цэнтральнай аб'яднанай лётна-тэхнічнай школе пры ЦК ДТСААФ у Калузе, якую скончыла ў 1971 годзе, атрымаўшы кваліфікацыю «лётчык-інструктар».
Пасля заканчэння інстытута працавала лётчыкам-інструктарам, вучылася ў школе лётчыкаў-выпрабавальнікаў. У 1976 годзе пачала працаваць лётчыкам-выпрабавальнікам НВА «Узлёт» міністэрства радыёэлектроннай прамысловасці СССР. Выконвала палёты на самалётах «МіГ-21», Е-155 («МіГ-25»), «Су-7», «Іл-18», «Іл-28».
З мая 1978 года па чэрвень 1981 г. працавала лётчыкам-выпрабавальнікам Маскоўскага машынабудаўнічага завода «Хуткасць» КБ А. С. Якаўлева.
У жніўні 1980 года была камандзіраваная ў атрад лётчыкаў-касманаўтаў. У чэрвені 1981 прызначаная касманаўтам-даследчыкам ад ММЗ «Хуткасць».
З 19 па 27 жніўня 1982 года ў якасці касманаўта-даследчыка здзейсніла палёт на караблях «Саюз Т-5», «Саюз Т-7» і арбітальнай станцыі «Салют-7».
З 17 па 29 ліпеня 1984 года ў якасці бортінжынера здзейсніла палёт на «Саюз Т-12» і арбітальнай станцыі «Салют-7». Падчас палёту першай з жанчын здзейсніла выхад у адкрыты космас.
Шэлькаў (гміна)
Шэ́лькаў (Szelków) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Макоўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Старым Шэлькаве. Плошча гміны складае 112,93 км². Станам на 2004 год у гміне Шэлькаў пражывалі 3697 чалавек, шчыльнасць — 32,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 24 населеныя пункты.
Уладзімір Іванавіч Свідзінскі
Уладзімір Іванавіч Свідзі́нскі (,  — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір стралковай роты, гвардыі малодшы лейтэнант. Герой Савецкага Саюза (17.10.1943).
Біяграфія
Да вайны працаваў слесарам на ігольным заводзе ў Віцебску.
У Вялікую Айчынную вайну з 1941 г. на Бранскім, Цэнтральным, 3-м Беларускім, 1-м Украінскім франтах. У 1942 г. скончыў курсы малодшых лейтэнантаў. Камандзір стралковай роты гвардыі малодшы лейтэнант У. І. Свідзінскі вызначыўся ў верасні 1943 г. пры фарсіраванні Дняпра на поўнач ад Кіева. 3 групай байцоў пад агнём праціўніка дасягнуў процілеглага берага, захапіў і ўтрымаў плацдарм да пераправы батальёна. Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена 17.10.1943 г.
Загінуў у баі на тэрыторыі Германіі 16.03.1945 г. Пахаваны ў Львове.
Спаскі сельсавет
Спа́скі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сіроцінскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Спаскае.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Сіроцінскага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Сіроцінскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Обальскага сельсавета.
IC 2354
IC 2354 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Казальбуона
Казальбуона (Casalbuono) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 1301 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 38 чал./км². Займае плошчу 34 км². Паштовы індэкс — 84030. Тэлефонны код — 0975.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Хук-ван-Холанд
Хук-ван-Холанд (Hoek van Holland) — раён горада Ратэрдам і порт на паўднёвым захадзе Нідэрландаў, размешчаны на ўзбярэжжы Паўночнага мора і ў пачатку канала Ньівэ-Ватэрвег. Па стане на красавік 2015 года колькасць насельніцтва склала 10 128 чалавек.
Байрайцкі ўніверсітэт
Байрайцкі ўніверсітэт (Universität Bayreuth) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Байрайт.
Агульная характарыстыка
Гэта дзяржаўны даследчы ўніверсітэт. Ён складаецца з сямі факультэтаў з праграмамі бакалаўрыяту і магістратуры, прычым кожны факультэт вызначае свае ўласныя стандарты прыёму і акадэмічныя праграмы цалкам аўтаномна. Універсітэт прапануе некалькі міждысцыплінарных курсаў, такіх як экалогія глабальных змяненняў, тэатральныя і медыя-даследаванні і эканоміка аховы здароўя. У 2020 годзе ўніверсітэт заняў 51-е месца ў Сусветным рэйтынгу ўніверсітэтаў Times Higher Education для універсітэтаў, заснаваных менш чым 50 гадоў таму. ВНУ з'яўляецца членам Баварскай сеткі элітных вучэльняў (Elitenetzwerk Bayern), канцэпцыі адукацыйнай палітыкі Баварыі для прасоўвання адораных вучняў і студэнтаў у сектары вышэйшай адукацыі.
Канарскае цячэнне
Канарскае цячэнне — халоднае паверхневае цячэнне на ўсходзе паўночнай часткі Атлантычнага акіяна.
Шырыня 400—600 км. З'яўляецца ўсходняй перыферыяй паўночнага субтрапічнага антыцыкланальнага кругавароту паверхневых вод. Накіравана з поўначы на поўдзень, уздоўж берагоў Пірэнейскага паўвострава і паўночна-заходняга ўзбярэжжа Афрыкі як адгалінаванне Паўночна-Атлантычнага цячэння. Тэмпература вады ў лютым ад 12 да 26 °С, у жніўні ад 19 °С да 26 °С Салёнасць 36—36,8 %. Скорасць 0,9—1,8 км/гадз. Расход каля 16 мільёнаў м³/с. На поўдні пераходзіць у Паўночнае Пасатнае цячэнне, часткова адхіляецца ў Гвінейскі заліў.
Жамойцкая харугва
Жамойцкая харугва (Chorągiew Żmudzka) — геральдычны сцяг паспалітага рушэння Жамойцкага староства Вялікага княства Літоўскага.
Апісанне
Белае палотнішча з дзвюма косамі, на пярэднім баку мае выяву Пагоні — герба Вялікага княства Літоўскага на чырвонай тарчы, на адваротным — паўсталага чорнага мядзведзя ў срэбным (белым) ашыйніку на чырвонай тарчы — герба Жамойцкага княства (староства).
На харугве часоў рэчыпаспалітаўска-маскоўскай вайны 1609—1618 гадоў, вакол выяў гербаў, прамавугольнікам напісана імя і тытул караля Жыгімонта Вазы —.
Гісторыя
Для яўнага адрознення ад каронных і пазначэння належнасці ваяводстваў да Вялікага княства Літоўскага, Статутам 1566 года было вызначана, што ўсе ваяводскія харугвы на пярэднім баку маюць выяву вялікакняжацкага герба «Пагоні». Аляксандр Гваньіні паведамляе, што ў ваяводства на белым сцягу з дзвюма косамі звычайна выяўлены герб Вялікага княства Літоўскага Пагоня на чырвоным шчыце. Марцін Бельскі сваёй «Хронікі польскай» (1597) і Барталамей Папроцкі ў сваёй кнізе (1584) паведамляюць, што на адным баку харугвы выяўлена Пагоня, на другім — паўсталы чорны мядзведзь у белым ашыйніку, у чырвонай тарчы, як сімвал сваёй зямлі. Аналагічнае апісанне сцяга ў XVIII стагоддзі паўтарыў Каспар Нясецкі.