cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ева Экеблад
Роднасныя сувязі
Яе брат быў шваграм фаварыткі Хедвігі Ульрыкі Таубэ. Сын яе малодшай сястры Ханс Аксель фон Ферзен (1755-1810) — быў буйным дыпламатам і ваенным начальнікам.
Енбекшы (Кызылардзінская вобласць)
Енбекшы — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Енбекшынскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 11 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра, сяла Шыелі. Код КАТА — 435243100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1401 чалавек (702 мужчыны і 699 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1532 чалавекі (767 мужчын і 765 жанчын).
Forcipulatida
Forcipulatida  — атрад ігласкурых з класа марскіх зорак (Asteroidea). Адрозніваюцца ад астатніх зорак характэрнымі педыцэлярыямі, якія ўключаюць тры рухома злучаных шкілетных элемента — аснаванне і дзве створкі. Педыцелярыі звычайна знаходзяцца на рухомых атожылках. Створкі педыцелярыі альбо злучаюцца ў ніжніх канцоў па тыпу пінцэта, альбо перакрыжоўваюцца, як нажніцы. У асноўным у гэтых зорак доўгія і гнуткія прамяні пры маленькім цэнтральным дыску. Амбулакральныя ножкі ў многіх прадстаўнікоў атрада знаходзяцца ў амбулакральных барознах у 4 рады.
Сістэматыка
У атрадзе вылучаюць ад 3 да 6 сямействаў, але большая частка відаў уваходзіць у шырокае сямейства Asteriidae: World Register of Marine Species прыводзіць іншую сістэматыку:
Зеландская Фландрыя
Зела́ндская Фла́ндрыя (Zêeuws-Vloandern, Zeêuws-Vlaonderen, Zeeuws-Vlaanderen) — паўднёвая частка сучаснай нідэрландскай правінцыі Зеландыя, аддзеленая Заходняй Шэльдай. Гістарычна гэты рэгіён уваходзіў у склад графства Фландрыя, у той час як астатняя частка Зеландыі ўваходзіла ў склад графства Зеландыя.
Плошча сушы — 733,19 км², насельніцтва — 108 тыс. чал.
З 2003 года ў рэгіён уваходзяць тэрыторыі трох муніцыпалітэтаў: Слёйс, Тэрнёзен і Хюлст.
Адзінай чыгункай Зеландскай Фландрыі з'яўляецца лінія Гент — Тэрнёзен.
Сезон 2012 ЖФК Гомель-СДЮШАР-8
У 2012 годзе жаночы футбольны клуб «Гомель-СДЮШАР-8» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Тэрэспаль (гміна)
Тэрэ́спаль (Terespol) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бяльскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кабылянах. Плошча гміны складае 141,31 км². Станам на 2008 год у гміне Тэрэспаль пражывалі 6934 чалавекі, шчыльнасць — 50,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 25 салецтваў.
Іван Аляксеевіч Арлоў
Іва́н Аляксе́евіч Арло́ў (,  — ) — савецкі ваенны дзеяч. Генерал-лейтэнант (1944).
Біяграфія
У Чырвонай Арміі з 1922 года. Скончыў Ваенна-палітычную акадэмію (1936), быў начальнікам палітаддзела акадэміі, начальнік аддзела Палітупраўлення РСЧА, начальнік Вышэйшых курсаў палітсаставу. У Вялікую Айчынную вайну з 1941 г. ваенкам знішчальнага авіякорпуса, член Ваеннага савета СПА краіны, Заходняга, Паўночнага, Цэнтральнага франтоў СПА.
Удзельнік абароны Масквы, Сталінграда, Ленінграда.
З красавіка 1945 года начальнік палітаддзела Забайкальскай арміі СПА. Пасля вайны член Ваеннага савета Цэнтральнай акругі СПА. Са жніўня 1948 года намеснік начальніка хімічных войскаў Сухапутных войскаў па палітычнай частцы.
З 1953 года ў запасе.
Eriophyes
Eriophyes — род галаўтваральных кляшчоў, прадстаўнікі якога спецыялізуюцца на дрэвах сямейства ружавых. Блакітны матылек віду, як паведамляецца, корміцца гэтымі галамі, а таксама самімі кляшчамі, што робіць яго адным з незвычайных драпежных матылькоў.
Віды
Род уключае наступныя віды:
IC 2419
IC 2419 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дэвід Роўленд Фрэнсіс
Дэвід Роўленд Фрэнсіс (David Rowland Francis; 1 кастрычніка 1850 — 15 студзеня 1927) — пасол ЗША ў Расіі ў 1916—1918 гадах. Да гэтага займаў пасаду мэра Сэнт-Луіса (1885—1889), губернатара штата Місуры (1889—1893) і міністра ўнутраных спраў ЗША (1896—1897). У 1904 году адкрываў III летнія Алімпійскія гульні. Быў членам Дэмакратычнай партыі ЗША.
Скабін
Скабі́н (, Скабин) — аграгарадок у Капыльскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Капыльскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 3 кіламетры на ўсход ад горада Капыль, за 128 кіламетраў ад Мінска, за 12 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Цімкавічы.
Гісторыя
Да 24 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Вялешынскага сельсавета.
Янішкі (Шаркаўшчынскі раён)
Яні́шкі (, Янишки) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Сантамена
Сантамена (Sapri) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 7114 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 547 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 84073. Тэлефонны код — 0973.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Віт.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сяргей Рудольфавіч Шабанаў
Сяргей Рудольфавіч Шабанаў (нар. 24 лютага 1974, Мінск) — беларускі хакеіст, брамнік нацыянальнай зборнай Беларусі.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Касуенкі (Чыілійскі раён)
Касуенкі — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Енбекшынскай сельскай акругі. Код КАТА — 435243200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 235 чалавек (118 мужчын і 117 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 209 чалавек (108 мужчын і 101 жанчына).
Германістыка
Германістыка ( «германскі») ці германская філалогія — вобласць індаеўрапейскай філалогіі, якая вывучае германскія мовы і літаратуру, а таксама фальклор і культуру германскіх народаў Старога і Новага Свету. Германістыка — гэта таксама раздзел мовазнаўства, які займаецца вывучэннем моў і культуры германамоўных народаў і, у прыватнасці, вывучэннем нямецкай мовы ва ўсіх яе праявах. Сучасная германістыка ў значнай ступені сфакусавана на вывучэнні англійскай мовы, якая таксама адносіцца да германскіх.
Гісторыя
Як і раманістыка, германістыка ўзнікла яшчэ ў Сярэднявеччы, пераважна як нейкая сумежная гуманітарная дысцыпліна. Аднак, доўгі час уся ўвага лінгвістаў Еўропы было прыкавана да раманістыкі, якая тлумачыць адносіны паміж класічнай латынню і раманскімі мовамі. Цікавасць да раманістыкі ўзмацніўся ў XII—XIII стагоддзях і асабліва ўзрасло пасля з’яўлення паэзіі трубадураў, якія выкарыстоўвалі для запісу песень правансальскую мову. Германскія мовы ў гэты перыяд практычна не вывучаюцца. Як навука германістыка з’явілася толькі ў XVI—XVII стагоддзях, калі ў германскіх народаў прачнулася цікавасць адзін да аднаго і палітыка-эканамічны цэнтр Еўропы зрушыўся з Міжземнамор’я на поўнач. Германістыка ўяўляе сабой некалькі іншую дысцыпліну чым раманістыка, паколькі германскія мовы ў адрозненне ад раманскіх не мелі выразна зафіксаванага агульнага продка, бо прагерманская мова ў адрозненне ад латыні не была пісьмовай. Германістыка ў гэтым плане падобная да славістыкі.
Суцэльнаметалічная абалонка
«Суцэльнаметалічная абалонка» (Full Metal Jacket) — амерыканскі фільм аб вайну ў В’етнаме. Перадапошні фільм геніяльнага Стэнлі Кубрыка (1987). Фільм не пра аптымізм і пачуцці, гэта гісторыя той крывавай бойні, у якую трапілі амерыканскія падлеткі.
Сюжэт
Гледачу паказваюць амерыканскую базу падрыхтоўкі навабранцаў для марской пяхоты, якім давядзецца паехаць на вайну ў В’етнам. Усё, што будучыя салдаты бачаць падчас навучання, — здзекі, прыніжэнні і гвалт, накіраваныя на тое, каб забіць у іх чалавечае і выхаваць сапраўдных забойцаў. Гэта якасць, без якой курсантам будзе цяжка вытрымліваць жахі вайны.
Аксана Яраславаўна Лыніў
Аксана Яраславаўна Лыніў (Оксана Ярославівна Линів, Oksana Lyniv; нар. 6 студзеня 1978, Броды, Львоўская вобласць, УССР) — украінская дырыжорка. Першая жанчына на пасадзе галоўнага дырыжора Оперы і філарманічнага аркестра Граца. Заснавальніца і мастацкая кіраўніца фестывалю LvivMozArt, заснавальніца і галоўная дырыжорка Маладзёжнага сімфанічнага аркестра Украіны (YsOU). Ганаровая грамадзянка Бродаў.
Сям’я
Унучка настаўніка музыкі, рэгента царкоўнага хору Дзмітра Лыніва, дачка Яраслава Лыніва (нар. 25.1.1952) — кіраўніка народнай харавой капэлы «Баян» у Бродах. Маці таксама музыкантка. Брат — Юрый.
З 2021 года ў шлюбе з Андрэем Мурзам, скрыпачом, музыкантам Дзюсельдорфскага сімфанічнага аркестра.
Адукацыя
Скончыла музычную школу ў Бродах. Вучылася ў Драгобыцкім музычным вучылішчы імя Васіля Барвінскага, пасля першага курса перавялася ў Львоў і ў 1996 годзе скончыла Львоўскае музычнае вучылішча імя Станіслава Людкевіча, дзе вучылася граць на жалейцы. У 1996—2003 гадах вучылася ў Львоўскай дзяржаўнай музычнай акадэміі імя Мікалая Лысенкі у класе оперна-сімфанічнага дырыжыравання Багдана Дашака, галоўнага дырыжора Львоўскай оперы. Падчас вучобы ў Акадэміі стала асістэнткай Дашака.
У 2004 годзе ўдзельнічала ў першым конкурсе дырыжораў імя Густава Малера у Бамбергскай філармоніі, заняла трэцяе месца. Гэта было першае падарожжа Аксаны Лыніў. У 2005 годзе стала асістэнткай дырыжора Джонатана Нота пры Бамбергскай філармоніі.
У 2005 годзе прыехала ў Дрэздэн, дзе вучылася ў аспірантуры ў Вышэйшай школе музыкі імя Карла Марыі фон Вебера (атрымала паслядыпломную адукацыю) і з 2007 года наведвала майстар-класы ў Экегарда Клема.
Стыпендыятка Нямецкай акадэмічнай службы абмену (DAAD), Гётэ-Інстытута і Фонду Оскара і Веры Рытэр. У 2007—2009 гадах яе падтрымліваў «Форум дырыжораў» асацыяцыі нямецкіх музыкантаў. Наведвала майстар-класы такіх постацей, як Гартмут Генхен (Hartmut Haenchen), Курт Мазур Георг Фрычэ і Роланд Зайфарт.
Для Баварскага радыё кіравала гуказапісамі з Баварскім сімфанічным аркестрам і ў 2007 годзе 97-й фазай мясцовага маладзёжнага аркестра.
Музычная дзейнасць
Працуе з вядучымі аркестрамі і опернымі тэатрамі Аўстрыі, Германіі, Чэхіі, Францыі, Швейцарыі, Іспаніі, Швецыі, Эстоніі, Венгрыі, Румыніі, Японіі і Украіны. Сярод іх Баварскі дзяржаўны аркестр, Берлінская дзяржаўная капэла, Бамбергскі сімфанічны аркестр, Пражскі філарманічны аркестр, Гамбургскі сімфанічны аркестр, Базельскі сімфанічны аркестр, Мюнхенскі сімфанічны аркестр, Фрайбургскі філарманічны аркестр, Гесэнскі дзяржаўны аркестр у Вісбадэне, Ставангерскі сімфанічны аркестр, Дзюсельдорфскі сімфанічны аркестр, Філарманічны аркестр Граца, Тулунскі оперны аркестр, Сімфанічны аркестр Баварскага радыё і іншыя. Працавала опернай дырыжоркай у Баварскай дзяржаўнай оперы, «Гран тэатры Лісеў» у Барселоне, у Вене, Дзяржаўнай оперы Дрэздэна, Эстонскай нацыянальнай оперы, оперных тэатрах у Боне, Оснабруку, Брэмене, Каралеўскай шведскай оперы, Львоўскай нацыянальнай оперы, Адэскай нацыянальнай оперы і многіх іншых.
У 2008—2013 гадах працавала дырыжоркай у Адэскім нацыянальным тэатры оперы і балета. Дырыжыравала ў операх «Багема», «Сельскі гонар», «Рыгалета» і «Мадам Батэрфляй». Ажыццявіла пастаноўкі опер Руджэра Леанкавала «Паяцы», Дзмітрыя Бартнянскага «Алкід», балетаў на музыку Густава Малера, Іагана Штраўса «Таямніца Венскага лесу» і Людвіг Мінкус «Дон Кіхот». З сезона 2013/2014 года працавала музычным асістэнткай генеральнага музычнага дырэктара і дырыжора Баварскай дзяржаўнай оперы — Кірыла Пятрэнкі, дзе дырыжыравала ў операх «Граф Ары», «Міласэрнасць Ціта» і падчас прэм’еры оперы. У 2015 годзе Аксану Лыніў прызналі лепшым дырыжорам Баварскай дзяржаўнай оперы ў намінацыі «Класічная музыка».
У лютым 2017 года абрана пераемніцай, з сезона 2017/2018 стала галоўнай дырыжоркай Оперы Граца і філарманічнага аркестра Граца. Сезон 2019/2020 адзначаны важнымі дэбютамі з Берлінскай дзяржаўнай капэлай, Мюнхенскай філармоніяй, Даніэлем Барэнбоймам у Берліне. Сярод значных падзей — абнаўленні опер «Медэя» Керубіні і «Чароўная флейта» Моцарта ў Берлінскай дзяржаўнай оперы, пастаноўка «Аіды» Джузэпэ Вердзі у гістарычным комплексе Храма Хатшэпсут ў Луксоры (Егіпет) з аркестрам INSO-Lviv; пастаноўкі опер «Дон Карлас» Дж. ​​Вердзі, «Пасажырка» М. Вайнберга і балета С. Пракоф’ева «Папялушка» у оперы Граца (Аўстрыя); пастаноўка оперы «Юдзіта» у Баварскай дзяржаўнай оперы.
6 лістапада 2020 года ў залатой зале Венскай філармоніі адбылася прэм’ера аднайменнага твора Сафіі Губайдулінай «Гнеў Божы» пад дырыжыраваннем Аксаны Лыніў. Праз пандэмію каранавіруса канцэрт пераносілі чатыры разы. «Канцэрт для альта з аркестрам» сыграў Антуан Тамесціт — адзін з лепшых альтыстаў сучаснасці. 8 лістапада 2020 года ў Львоўскай нацыянальнай філармоніі імя М. Скорыка адбылася яшчэ адна прэм’ера з удзелам Аксаны Лыніў — пастаноўка оперы «Сэрца Аксаны» Стэфаніі Туркевіч-Лукіяновіч, напісанай ў 1960 годзе і ўпершыню пастаўленай ва Украіне. 20 лістапада 2020 года дэбютавала з Сімфанічным аркестрам Баварскага радыё з творамі Фелікса Мендэльсона і Вольфганга Амадэя Моцарта.
19 лістапада 2020 года ў жывым эфіры дырыжыравала афіцыйным Адвэнт-канцэртам канала WDR зямлі Паўночная Рэйн-Вестфалія, які трансляваўся з базілікі Святой Марыі ў Кевелары. Дырыжорка супрацоўнічала з радыё-аркестрам WDR і такімі салістамі як сапрана Гольда Шульц, вядомым вагнерыянскім тэнарам Клаўсам Фларыянам Фогтам і кларнетысткай Шаран Кам. На канцэрце прадстаўлена новая аркестравая версія «Шчэдрыка» ў апрацоўцы Івана Нябеснага. Сярод ганаровых гасцей канцэрта быў старшыня ўрада федэратыўнай зямлі Паўночная Рэйн-Вестфалія — Армін Лашэт.
У 2021 годзе стала першай жанчынай-дырыжоркай за ўсе 145 гадоў гісторыі Байрайтскага фестывалю, найпрэстыжнейшага опернага фестывалю свету. У Байрайце выступала з прэм’ерай оперы «Лятучы галандзец», на пастаноўцы якой супрацоўнічала з Дзмітрыем Чарняковым.
З 1 студзеня 2022 года першая жанчына на пасадзе музычнага дырэктара муніцыпальнага тэатра «Камунале» у Балонні (Teatro Comunale Bologna).
Культурная дыпламатыя
Займаецца развіццём класічнай музыкі ва Украіне і вядома як пасол культуры Украіны ў свеце. За міжнародныя поспехі і адданасць развіццю ўкраінскай культуры адзначана званнем ганаровага пасла Львова. У 2016 годзе ініцыявала заснаванне Міжнароднага фестывалю класічнай музыкі LvivMozArt у Львове, з тага часу ўзначальвае яго як арт-дырэктарка. У 2016 годзе па ініцыятыве Аксаны Лыніў заснаваны Маладзёжны сімфанічны аркестр Украіны (YsOU), першы і адзіны моладзевы аркестр, які аб’ядноўвае таленавітую моладзь з усёй Украіны. Аркестр стаў магутнай платформай для развіцця маладых музыкантаў ва ўзросце ад 12 да 22 гадоў, а таксама ўжо заваяваў міжнароднае прызнанне бліскучымі выступамі ў Боне (фестываль Beehovenfest Bonn), Берліне (фестываль моладзевых аркестраў Young Euro Classic), Байрайце (фестываль маладых артыстаў Байрайта), Грацы (Musikverein Graz), Львове (фестываль LvivMozArt) і Кіеве.Далучылася да некалькіх музычных ініцыятыў ва Украіне пры падтрымцы Украінскага культурнага фонду. У супрацоўніцтве з культурнай мэнэджаркай Ярынай Вініцкай, удзельнічала ў маштабным мастацкім праекце «Каўчэг Украіна: музыка», які ўпершыню трансляваўся онлайн 24 кастрычніка 2020 года. Праект спалучае ўкраінскую архаіку, а таксама сучасныя класічныя творы. Акрамя таго, ён сімвалізуе музычны каўчэг, мэта якога захаванне ўкраінскай спадчына і данясенне гэтага скарбу да наступных пакаленняў. У гэтым праекце Ліней супрацоўнічала з амаль 200 удзельнікамі з усёй Украіны: «ДахаБраха», «Курбаси», мужчынскім хорам «Дударик», Кіеўскім дзявочым хорам імя Мікалая Лысенкі, Сяргеем Жаданам, палескай спявачкай Дамінікай Чакун. Моладзевы сімфанічны аркестр Украіны пад кіраўніцтвам дырыжоркі таксама ўдзельнічаў у праекце.
Вяртанне памяці пра Моцарта ў Львове
Змайецца актыўным прасоўваннем вяртанне памяці пра сям’ю Моцартаў у Львове і іншых месцах Галічыны, дзе жыў і працаваў Франц Ксавер Моцарт, малодшы сын Вольфганга Моцарта. Падчас стварэння фестывалю LvivMozArt была наладжана добрая сувязь з сям’ёй Моцартаў. Лыніў наладзіла важныя сувязі паміж Львовам, Зальцбургам і Венай. У прыватнасці, ад першага фестывалю наладжана супрацоўніцтва з Міжнародным фондам Мацартэум. У 2019 годзе Львоў прыняты ў Міжнародную асацыяцыю «Шляхі Моцарта», міжнародную арганізацыю, куды могуць уваходзіць гарады, гістарычна звязаныя з дзейнасцю Моцарта або яго сям’і. На другі фестываль LvivMozArt фонд Мацартэум даў арыгінальную скрыпку Вольфганга Амадэя Моцарта.
Сярод запланаваных падзей у сувязі з уключэннем Галічыны да «Шляхоў Моцарта» — адкрыццё ў Львове помніка Францу Ксаверу Моцарту, распрацоўка брэнда Львова як горада Моцарта, стварэнне экскурсійнай праграмы па месцах Моцарта, даследаванні гісторыі Франца Ксавера. Лыніў назвала гэта даследаванне Mozertiana Galicia — даследаванне архіваў і ўсіх дакументаў, у тым ліку яго лістоў і падарожнага дзённіка, якія засведчаць дзейнасць Моцарта ў Львове. Усе гэтыя дакументы будуць выдадзены ва ўкраінскім перакладзе «Выдавецтвам Старога Льва» з арыгінальнымі ілюстрацыямі і кароткім уступленнем Аксаны Лыній да кожнага радзелу кнігі.
''«Гэтая праца стане асновай для многіх нашых падпраектаў. Напрыклад, для экскурсій па месцах Моцарта, стварэння віртуальнага музея. Прыязджаючы ў Вену, яшчэ ў аэрапорце прыкметны культ Моцарта. Нешта падобнае я хачу, каб было ў нас. Гэта будзе ўключаць і сувенірную прадукцыю, і спецыяльныя цукеркі — я ўжо прыдумала, якімі яны будуць»'', — кажа Лыніў.
IC 2420
IC 2420 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Санлукар-дэ-Барамеда
Санлу́кар-дэ-Барраме́да (Sanlúcar de Barrameda) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Кадыс, у складзе аўтаномнай супольнасці Андалусія. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Коста-Нараэстэ-дэ-Кадыс. Займае плошчу 174 км². Насельніцтва — чалавек (на 2010 год). Адлегласць да адміністрацыйнага цэнтра правінцыі — 44 км.
Туш
Туш чорная (Tusche) — фарба, прыгатаваная з сажы. Туш бывае вадкая, канцэнтраваная і сухая ў выглядзе палачак ці плітак. Чорная туш высокай якасці мае густы чорны колер, лёгка сходзіць з пяра ці з рэйсфедара. Існуе таксама так званая каляровая туш (асобая разнавіднасць вадкіх фарбаў), якая ўжываецца вельмі рэдка.
Неразмывальнасць
Неразмывальнасць тушы правяраюць наступным чынам: на лістку чарцёжнай паперы вычэрчваюць некалькі ліній рознай таўшчыні і, пасля таго як туш высахне, лісток у нахільным становішчы падстаўляюць пад вадаправодны кран на 1 хвіліну. Неразмывальная туш не размыецца і не пацячэ.
Спіртаўстойлівасць
Спіртаўстойлівасць тушы дазваляе абястлушчваць асобныя забруджаныя ўчасткі перад афарбоўваннем, не парушаючы замацаванага тушшу малюнка.
Франсіска дэ Кеведа
Франсі́ска Го́мес дэ Кеведа-і-Сантыба́нес Вільле́гас (Francisco Gómez de Quevedo y Santibáñez Villegas, 14 верасня 1580, Мадрыд — 8 верасня 1645,, Габсбургская Іспанія) — і , буйнейшы іспанскі сатырык XVII.
Пасля заканчэння ўніверсітэта ў Вальядалідзе знаходзіўся пры двары, дзе праславіўся дасціпансцю, вучонасцю і з’едлівымі сатырычнымі вершамі. У 1611 годзе пасля дуэлі вымушаны быў пакінуць радзіму, удзельнічаў у італьянскіх паходах. У Іспанію ён вярнуўся толькі пасля смерці Філіпа ІІІ, у 1621 годзе, а праз два гады атрымаў ганаровую пасаду каралеўскага сакратара, але ў 1639 г. быў абвінавачаны ў сачыненні памфлета супраць караля і яго ўлюбёнцаў, быў арыштаваны і правёў у турме чатыры гады. Ён выйшаў адтуль хворым і хутка сканаў.
Аўтар круцельскага раману «Гісторыя жыцця прайдзісвета па імені дон Паблас» (1626), цыклу сацыяльна-палітычных памфлетаў «Сны» (1627), зборніка вершаў «Час адплаты, ці Свядомая Фартуна» (1638, выд. 1650).
Валдайскае ўзвышша
У склад Валдайскага ўзвышша звычайна ўключаюць Ціхвінскую, Мягорскую грады, Вепсаўскае ўзвышша і інш.
Геалогія
У аснаванні Валдайскага ўзвышша знаходзяцца карэнныя пароды (каменнавугальныя вапнякі, мергелі, гліны), якія складаюць паўночна-заходняе крыло Маскоўскай сінеклізы і перакрытыя ледавіковымі і водна-ледавіковымі адкладамі.
Паўночна-заходні схіл Валдайскага ўзвышша стромкі (Валдайска-Анежскі ўступ), паўднёва-ўсходні — спадзісты. Рэльеф марэнны, узгорыста-градавы. Шмат азёр: Верхняволжскія азёры (Пена, Уселуг, Волга), возера Селігер і інш. Моцна забалочаная. Па паўднёва-ўсходняй ускраіне Валдайскага ўзвышша (вобласць узгорыста-азёрнага рэльефу) праводзіцца мяжа Валдайскага (Асташкаўскага) ледавікоўя.
Найбольшая вышыня — 346,9 м, узгорак Макушка Валдая у вярхоўях ракі Цны на тэрыторыі Вышневалоцкага раёна, недалёка ад вёскі Пачынок Фіраўскага раёна.
Гідраграфія
Па Валдайскім узвышшы праходзіць водападзел басейна Волгі і Балтыйскага мора. З Валдайскага ўзвышша бяруць пачатак рэкі: Волга, Заходняя Дзвіна, Дняпро, Ловаць, Мста, Сясь, Малога і інш.
Тэрэшпаль (гміна)
Тэ́рэшпаль (Tereszpol) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Білгарайскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тэрэшпалі. Плошча гміны складае 144,01 км². Станам на 2006 год у гміне Тэрэшпаль пражывалі 3,993 чалавекі, шчыльнасць — 28 чал./км².
Горы Урангеля
Працягласць (з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход) — каля 150 км. Сфарміраваліся ў неагене.
Вулканы: пагаслыя — Блэкберн (вышыня — 4996 м; найвышэйшы пункт гор Урангеля), Санфард (4949 м), дзеючы — вулкан Урангеля (4317 м).
У цэнтральнай частцы пакрываюць фірнавыя палі, ад якіх расцякаюцца ледавікі (найбуйнейшы — Набесна, плошчай 819 км²). На схілах пераважае горная тундра. Нацыянальны парк «Урангель-Сент-Элаяс» («Горы Урангеля і горы святога Ільі»).
Іван Андрэевіч Флёраў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Двурэчкі (цяпер Гразінскага раёна Ліпецкай вобласці Расіі) ў сям’і служачага. Скончыўшы земскую школу, працаваў спачатку ў сяле, затым вучнем слесара на Борынскім цукровым заводзе. У 1926 годзе скончыў школу фабрычна-завадскога вучнёўства (ФЗУ) пры чыгуналіцейным заводзе ў горадзе Ліпецку. Тут жа, як адзін з лепшых выпускнікоў школы, некаторы час працаваў майстрам вытворчага навучання.
У 1927—1928 гадах праходзіў службу ў Чырвонай Арміі, у артылерыйскіх частках, скончыў курсы камандзіраў-аднагадовікаў пры 9-м карпусным артылерыйскім палку. У 1933 годзе быў прызваны на 45-дзённыя курсы афіцэраў запасу і з таго часу застаўся ў войску. У 1939 годзе быў залічаны слухачом Артылерыйскай акадэміі РККА імя Ф. Э. Дзяржынскага. Удзельнік вайны з Фінляндыяй 1939—1940 гадоў, вызначыўся ў баях пры прарыве «лініі Манэргейма». За баі ля возера Саўнаярві ўзнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі. Па заканчэнні баявых дзеянняў вярнуўся да вучобы ў акадэміі. Жыў у горадзе Балашыха Маскоўскай вобласці.
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны капітан Флёраў па прапанове начальніка акадэміі генерала-маёра Л. А. Говарава 28 чэрвеня 1941 года быў прызначаны камандзірам першай у Чырвонай Арміі асобнай эксперыментальнай батарэі рэактыўнай артылерыі. 2 ліпеня батарэя, узброеная 7 вопытнымі баявымі ўстаноўкамі БМ-13 (пазней атрымалі назву «кацюша»), адбыла на Заходні фронт. Першыя залпы па ворагу батарэя Флёрава зрабіла пад Оршай. У часопісе баявых дзеянняў батарэі запісана: ''«1941/07/14 г. 15 гадзін 15 хвілін. Нанеслі ўдар па фашысцкім эшалонах на чыгуначным вузле Орша. Вынікі выдатныя. Суцэльнае мора агню»''. Гэты першы ўдар быў настолькі эфектыўным і зруйнавальным, што гітлераўцы, па дакладах маршала Цімашэнкі Сталіну, «… цэлы дзень вывозілі параненых і забітых, спыніўшы наступ на суткі».
Пасля залпаў ў раёне Оршы рушылі ўслед ўдары па захопніках пад Ельняй, Рославам, Спас-Дземенскам.
У пачатку кастрычніка 1941 года батарэя Флёрава разам з іншымі часткамі апынулася ў Спас-Дземенскім катле. У ноч на 7 кастрычніка калона машын батарэі трапіла ў засаду недалёка ад вёскі Багатыр (Знаменскага раёна Смаленскай вобласці). Апынуўшыся ў бязвыхадным становішчы, асабісты склад батарэі прыняў бой. Пакуль адны адбівалі атакі ворага, іншыя кінуліся да баявых установак. Пад шквальным агнём яны ўзарвалі машыны. Будучы цяжка параненым, камандзір падарваў сябе разам з галоўнай пускавой устаноўкай. Тыя, што засталіся ў жывых з боем адарваліся. Толькі 46 воінам удалося выйсці з акружэння, іх вывелі камандзір агнявога ўзвода старшы лейтэнант А. В. Кузьмін і парторг батарэі палітрук І. Я. Несцераў. Камбат і астатнія байцы да канца з гонарам выканалі свой абавязак, лічыліся «без вестак зніклымі». Доўгія гады пра лёс Флёрава нічога не было вядома. У пачатку 1960-х гадоў пошукавікамі было выяўлена месца апошняга бою батарэі. Факты, пра якія было дакладзена камандаванню аб апошнім баі, былі правераныя і пацвердзіліся. Указам Прэзідыуму Вярхоўнага Савета СССР ад 14 лістапада 1963 года капітан Іван Андрэевіч Флёраў быў пасмяротна ўзнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны І ступені. У 1995 годзе капітану І. А. Флёраву было прысвоена званне Героя Расіі.
Памяць
У гонар капітана Флёрава ў шэрагу гарадоў былога Савецкага Саюза названы вуліцы, школы, пастаўлены помнікі. У Оршы адна з вуліц носіць яго імя. Першы помнік з’явіўся ў 1964 годзе, на месцы апошняга бою батарэі, недалёка ад вёскі Багатыр, апошні — у 2003 годзе ў горадзе Балашыха Маскоўскай вобласці, з якога ён ішоў на фронт.
Тугурскі заліў
Тугурскі заліў — заліў у паўднёва-заходняй частцы Ахоцкага мора. На поўнач ад заліва размешчаны Шантарскія астравы.
Адміністрацыйна адносіцца да Тугура-Чуміканскага раёна Хабараўскага края.
Даўжыня заліва — 75 км, шырыня каля ўваходу — 37 км, глыбіня да 25 м, плошча басейна 1800 км². Заліў пакрыты лёдам з кастрычніка па чэрвень. Сярэдняя велічыня прыліву на ўваходзе ў заліў — 4,74 м.
У заліў упадае рака Тугура. Аддзелены ад заліва Акадэміі Тугурскім паўвостравам.
Валерый Сцяпанавіч Башметаў
Валерый Сцяпанавіч Башметаў (, вёска Канец,, Віцебская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне тэхналогіі ткацкай вытворчасці. Доктар тэхнічных навук (1993), прафесар (1994). Акадэмік Беларускай інжынернай акадэміі (1995), міжнароднай Акадэміі навук вышэйшай школы (1997).
Біяграфія
Скончыў Віцебскі тэхналагічны інстытут лёгкай прамысловасці (1971). 3 1977 г. у Віцебскім тэхналагічным універсітэце (з 1986 г. — дэкан факультэта, з 1993 г. — рэктар). Навуковыя працы па тэхналогіі і ўдасканаленні абсталявання ў галіне лёгкай прамысловасці. Распрацаваў метады прагназіравання тэхналагічных працэсаў вытворчасці тэкстыльных матэрыялаў, прапанаваў эфектыўныя спосабы і тэхналогіі вырабу тканін.
Бабушкінская (станцыя метро)
Вестыбюлі
Наземныя вестыбюлі адсутнічаюць, уваход на станцыю ажыццяўляецца праз падземныя пераходы, якія маюць выхады на вуліцы Мянжынскага і Енісейскую. У пачатку 2000-х гадоў над двума ўваходамі ў пераход былі ўсталяваныя дахі з лёгкіх канструкцый. Паўднёвы выхад звязаны з платформай эскалатарамі, паўночны — толькі лесвіцай.
У сувязі з рэканструкцыяй і заменай старых эскалатараў, якія выпрацавалі свой рэсурс, на новыя з 28 красавіка 2011 года па 1 ліпеня 2012 года паўднёвы вестыбюль быў закрыты.
Ян Караль Даўгяла Завіша
Ян Караль Даўгяла Завіша (Jan Karol Dowgiałło Zawisza; ? — 9 сакавіка 1661) — рымска-каталіцкі дзеяч ВКЛ, біскуп віленскі. У некаторых даведніках імя памылкова даецца як Юры (Jerzy).
Прадстаўнік шляхецкага роду Даўгялаў, сын Каспра Янавіча Даўгялы. Вучыўся за мяжою. З 1639 канонік, пазней архідыякан віленскі, рэферэндар і пісар ВКЛ. Біскуп віленскі з 16 кастрычніка 1656. Блізкі супрацоўнік караля Яна Казіміра.
Згодна з тэстаментам біскупа Яна, пасля ягонай смерці ягоныя прыватныя сродкі пайшлі на патрэбы катэдры і на адбудаванне разбуранага вайною касцёла ў Ашмянах.
Ламбецкі палац
Ла́мбецкі палац (Lambeth Palace) — лонданская рэзідэнцыя архібіскупа Кентэрберыйскага, размешчаная на паўднёвым беразе Тэмзы, у раёне Ламбет.
Участак на іншым беразе ад Вэстмінстэра належаў архібіскупам ужо ў XIII ст., а ў XIV ст. тут судзілі Джона Вікліфа. Ад пабудоў тых часоў захавалася толькі капліца ў гатычным стылі. Вежа лалардаў, якая ў час Англійскай рэвалюцыі служыла турмой для іншадумцаў, была пабудавана ў 1440 годзе. Цагляная брама, якая вядзе на тэрыторыю палаца, пабудаваная ў часы Цюдараў.
Сам палац быў адбудаваны наноў пасля рэвалюцыі ў архаічным духу з элементамі готыкі і абноўлены неагатычным стылі архітэктарам Эдвардам Блорам. У палацы можна ўбачыць партрэты архібіскупаў пэндзля Гольбейна, ван Дэйка, Хогарта і Рэйнальдса, а таксама афіцыйную бібліятэку архібіскупаў, заснаваную ў 1610 годзе.
Антоні Альбрэхт Радзівіл
Антоні Альбрэхт Вільгельм Рафал Мікалай Радзівіл (Antoni Albrecht Wilhelm Radziwiłł;, Берлін — , Варшава) — беларускі, расійскі і польскі ваенны, палітычны і грамадскі дзеяч з роду Радзівілаў, буйны землеўладальнік, адзін з лідараў «віленскіх кансерватараў», 16-ы нясвіжскі і 13-ы клецкі ардынат.
Дзяцінства і маладосць
Нарадзіўся 30 кастрычніка 1885 года ў Берліне ў сям’і Юрыя Фрыдэрыка Радзівіла (1860—1914), ардыната нясвіжскага і клецкага і Марыі Разаліі Радзівіл з Браніцкіх. З’яўляўся ўнукам Антонія Вільгельма Радзівіла, даводзіўся братам Каралю Мікалаю Радзівілу, ардынату Давыд-Гарадоцкаму, пляменнікам Станіславу Вільгельму Радзівілу.
У 1906 годзе скончыў Пажаскі корпус у Пецярбургу, дзе меў мянушку Аба. Пасля гэтага да дасягнення паўналецця займаўся пытаннямі спадчыны бацькі, які з-за цяжкай хваробы перадаў брату Станіславу частку сваіх палескіх уладанняў, у тым ліку Давыд-Гарадоцкую ардынацыю, а апеку над Нясвіжскай ардынацыяй ажыццяўляў слуцкі земелўладальнік Эдвард Вайніловіч. Пасля смерці Юрыя Фрэдэрыка Альбрэхт Радзівіл стаў афіцыйным нясвіжскім і клецкім ардынатам, што пацвярджалася дамовай, падпісанай у Нясвіжы 12 верасня 1914 года.
Палітычная дзейнасць
18 лютага 1919 года, нягледзячы на цяжкую хваробу ног, Альбрэхт Радзівіл уступіў у Войска Польскае і ў складзе 12-га палка польскіх уланаў удзельнічаў у Польска-савецкай вайне ў званні падхарунжага. 2 кастрычніка таго ж года па прычыне дрэннага стану здароўя быў звольнены ў рэзерв як падпаручнік 10-га палка літоўскіх уланаў.
Пасля Рыжскай мірнай дамовы ў 1921 годзе страціў частку сваіх уладанняў, якія апынуліся па ўсходнім баку мяжы. Нягледзячы на гэта, князь Радзівіл усё яшчэ валодаў каля 80.000 га зямлі, у тым ліку 65.000 га лясоў. У тым жа годзе ахвяраваў 20 фальваркаў для пражывання асобам, прымусова выселеным з тэрыторыі Усходняй Беларусі.
У міжваеннай Польшчы стаў адным з лідараў «віленскіх кансерватараў» — манархічна-кансерватыўнай групоўкі, якая складалася з ліку землеўладальнікаў Заходняй Беларусі. З 1922 года фінансаваў віленскую газету «Slowo» («Слова»), дзе ў тым ліку публікаваліся матэрыялы па гісторыі і сучасным стане Нясвіжа. Таксама стаў віцэ-прэзідэнтам Саюза абаронцаў «крэсаў усходніх».
У сярэдзіне 1920-х гадоў Альбрэхт Радзівіл меў пэўныя фінансавыя цяжкасці, што прымусіла яго прадаць частку калекцыі зброі і рыштунку Нясвіжскага замка. З-за падатковых запазычанасцяў Міністэрства сельскай гаспадаркі Польшчы канфіскавала ягоныя маёнткі Перакопаўшчына, Радзівілімонты і іншыя. Нягледзячы на гэта, князь дапамог землеўладальнікам, маёмасць якіх апынулася на савецкім баку і даў ім працу ў адміністрацыі Радзівілаўскіх землеўладанняў.
У 1926 годзе падчас аб’езда ўладанняў на князя быў здзейснены замах: будучы Герой Савецкага Саюза Кірыл Арлоўскі, які на той час з’яўляўся савецкім разведчыкам, збіраўся павесіць магната ў лесе за 10—12 км ад вёскі Дзяніскавічы і ўладкаваў засаду. Выратаваў Радзівіла кучар, які, убачыўшы партызан, паскорыў коней і здолеў уцячы.
26 кастрычніка 1926 года Нясвіжскі замак наведаў Юзаф Пілсудскі. Афіцыйна маршал прыехаў, каб ушанаваць памяць свайго былога ад’ютанта Станіслава Радзівіла, які загінуў пад Кіевам падчас польска-савецкай вайны. У палацы, дзе сабраліся 45 прадстаўнікоў заходнебеларускага дваранства, сярод якіх былі Аляксандр Мяйштовіч, Януш Радзівіл, Яўстафій Сапега, Станіслаў Ваньковіч і іншыя, Пілсудскі ўзняў тост за род Радзівілаў, каб той «заставаўся такім жа вечным, як старыя муры Нясвіжа». Прыезд польскага прэм’ера выклікаў сенсацыю ў тагачасным палітычным жыцці краіны, але сапраўднай мэтай меў згуртаванне кансерватыўна-дваранскіх колаў вакол санацыйнага ўраду пасля Майскага перавароту.
23 верасня 1929 года Альбрэхт Радзівіл прыняў у Нясвіжы польскага прэзідэнта Ігнацыя Масціцкага, аўтамабіль якога сустракала ганаровая варта конных асаднікаў. У гонар прыезда Масціцкага было арганізавана вялікае паляванне з удзелам арыстакратыі і прадстаўнікоў улад.
Грамадская дзейнасць
З’яўляўся дзеячам Віленскага таварыства дабрачыннасці. Фінансава падтрымліваў школы, забяспечваў стыпендыяй маламаёмасных студэнтаў, фундаваў касцёлы і капліцы. У верасні 1935 года ў вёсцы Сверынава быў асвячоны касцёл, узведзены пры падтрымцы Альбрэхта Радзівіла. Князь прысутнічаў на асвячэнні і ахвяраваў прыходу абраз Маці Божай Троцкай XVII стагоддзя.
У міжваенны перыяд займаўся аднаўленнем Нясвіжскага замка, які быў разрабаваны падчас польска-савецкай вайны. Паводле аднаго з пунктаў Рыжскай мірнай дамовы, савецкі бок у 1922—1928 гадах вярнуў шэраг рарытэтаў, якія раней упрыгожвалі старажытную рэзідэнцыю. Сярод іх былі даўнія гарматы, архіўныя дакументы і частка карцін з княжацкай галерэі.
Акрамя афіцыйных прыёмаў, князь праводзіў у палацы свецкія балі і вечарыны з удзелам вядомых артыстаў. Так, у рэзідэнцыі бывалі актрыса Ядвіга Смасарска і «Хор Дана», эстрадны спявак Мечыслаў Фог. У 1930 годзе Радзівіл набыў у Варшаве дарагое чырвонае сукно, з якога былі пашыты фракі для госцяў. Таксама былі замоўлены парыкі ў стылі часоў Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Святочныя балі ў палацы Радзівілаў завяршаліся ўрачыстай вячэрай, дзе падаваліся фазаны, курапаткі і іншыя вытанчаныя стравы.
Смерць і пахаванне
Альбрэхт Радзівіл памёр ад параліча 18 снежня 1935 года ў Варшаве, дзе ён валодаў невялікім палацыкам. Па загадзе міністра абароны Польшчы князь быў пахаваны з воінскімі ўшанаваннямі ў радавой спачывальні. Паводле газеты «Дзённік крэсовы», у дні пахавання гатэлі Нясвіжа і замкавыя пакоі не змаглі змясціць усіх людзей, якія прыехалі развітацца з Радзівілам. Перад жалобным картэжам салдаты 27-га Нясвіжскага ўланскага палка неслі вянкі ад былога імператара Германіі Вільгельма ІІ, прэзідэнта Італіі і прадстаўнікоў іншых замежных дзяржаў. Згодна з успамінамі відавочцаў, калі жалобная цырымонія накіроўвалася ў касцёл, з замкавай вежы данесліся прыгожыя гукі паляўнічых ражкоў. Такім чынам з гаспадаром замка развітваліся яго верныя слугі-ляснічыя.
Асабістае жыццё
З’яўляўся прыхільнікам беларускай нацыянальнай ідэі. Размаўляў па-польску, але выдатна ведаў беларускую мову. Сваю нацыянальнасць вызначаў як «тутэйшы».
У 1910 годзе князь Альбрэхт Радзівіл ажаніўся з брытанкай Дораці Паркер Дзікан (1892—1960), якая ў 1917 годзе нарадзіла яму дачку Эльжбету Марыю. У 1921 годзе бацькі дзяўчынкі развяліся, і княгіня засталася з маці ў Парыжы і час ад часу адведвала бацьку ў Нясвіжы, апошні раз — у 1935 годзе.
Малодшы брат Альбрэхта Леан Уладзіслаў Радзівіл ў 1935—1939 гадах быў апошнім ардынатам нясвіжскім і клецкім.
Сярэднярускае ўзвышша
Сярэднярускае ўзвышша — узвышша ў цэнтры Еўрапейскай часткі Расіі. Знаходзіцца ў межах Усходне-Еўрапейскай раўніны — ад шыротнага адрэзка даліны ракі Ака на поўначы да Данецкага кража на поўдні. Даўжыня каля 1000 км, шырыня да 500 км, вышыня 200—250 м (найбольшая — 293 м); паўднёва-ўсходняя частка завецца Калацкім узвышшам.
Рэльеф
Рэльеф эразійны — ярава-балачна-далінны, з гушчынёй раздзялення да 1,3—1,7 м на 1 км² і глыбінёй ад 50 м да 100—150 м, месцамі развіты карст. Сярэднярускае ўзвышша з'яўляецца водападзелам паміж Каспійскім, Чорным і Азоўскім марамі. З узвышша сцякаюць буйныя рэкі — Ака (з прытокамі Зуша, Упа, Жыздра і інш.), Дзясна, Сейм, Псёл, Ворскла, Дон (з прытокам Северскі Данец).
Глебава-расліннае покрыва
Сярэднярускае ўзвышша размяшчаецца ў падзоне шыракалістых лясоў лясной зоны, у лесастэпы і стэпы; пераважныя глебы — магутныя і вышчалачаныя чарназёмы, на поўначы — шэрыя лясныя, а на захадзе акрамя шэрых лясных — масівы падзолістых глебаў. Тэрыторыя моцна разараная. На Сярэднярускім узвышшы размешчаныя Цэнтральначарназёмны запаведнік імя В. В. Алехіна і запаведнік «Галічча Гара».
Vinsent
Vinsent (сапраўднае імя — Дзмітрый Уладзіміравіч Папко; нарадзіўся 3 кастрычніка 1988 года) — беларускі музыкант і акцёр.
Музыка
У 2009 годзе артыст выдаў дэбютны альбом «Пачатак». Пасля выдання адбылася прэзентацыя альбома. Пасля выдання дэбютнага альбома былі знятыя відэакліпы на дзве песні з дыска: «Працягваю жыць» і «Восеньскі вальс». Неўзабаве пасля выдання альбома, артыст пачаў канцэртаваць па гарадах Беларусі. Кліп на песню «Восеньскі вальс», зняты Змітром Карначыкам і Алесем Меліхаўцом, атрымаў узнагароды «Street Awards» і «Кліп-марафон» за найлепшы кліп года.
У 2010 годзе Vinsent выдае сінгл «Слава Героям!», напісаны па матывах рамана Уладзіміра Караткевіча «Каласы пад сярпом тваім». Героямі песні з’яўляюцца Алесь Загорскі і Кастусь Каліноўскі. Тэкст пабудаваны ў выглядзе перапіскі паміж героямі.
З 2011 года артыст выступае з жывым складам музыкаў. Пачынае эксперыментаваць, змешваючы хіп-хоп з рокам і джазам. Vinsent гастралюе па міжанародных фестывалях у Беларусі, Польшчы, Літве, Украіне.
У 2011 годзе выходзіць «Жывы DVD». Аснову DVD складае новае відэа, зробленае на клубных канцэртах, а таксама справаздачы з міжнародных фестываляў. У дадатак да гэтага дыск змяшчае канцэртныя аўдыёзапісы, інтэрв’ю, сумесныя трэкі, тэксты ды фотаздымкі.
У 2012 годзе Vinsent выдае сінгл і кліп «Ні кроку назад», які з’яўляецца саўндтрэкам да фільма «Вышэй за неба».
Vinsent мае сумесныя працы: сінгл «Развага» (2010) з гуртом B:N:, сінгл «Дай сілы!» (2011) з гуртом IQ48.
У 2015 годзе выдаецца новы альбом «Vir», які змяшчаў 10 новых трэкаў. На песню «Жывы» быў зняты кліп.
У кастрычніку 2017 года музыка прыняў удзел у складанцы (Не) расстраляная паэзія, запісаўшы песню «Метрапалітэн». Тэкст песні быў напісаны на аснове верша забітага ў 1937 г. беларускага паэта Зямы Піваварава.
Кіно
У 2013 годзе адбылася прэм’ера фільма «Жыве Беларусь», у якім акцёр Дзмітрый «Вінсэнт» Папко сыграў галоўную ролю Мірона Захаркі.
Балтыйская жаночая гандбольная ліга
Балтыйская жаночая гандбольная ліга (Baltic Women's Handball League) — міжнароднае спаборніцтва па гандболе сярод жаночых клубных каманд, заснаванае ў 2012 годзе, у якім прымаюць удзел гандбольныя клубы з трох краін: Літвы, Беларусі і Украіны.
Скала (муніцыпалітэт)
Скала (Scala) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 1498 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 115 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 84010. Тэлефонны код — 089.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вепсаўскае ўзвышша
Вепсаўскае ўзвышша, узвышша на паўночным усходзе Ленінградскай вобласці, на поўдзень ад Анежскага возера Вышыня да 304 м. Узгорыста-марэнны рэльеф; шмат азёр. Звычайна ўключаецца ў склад Валдайскага ўзвышша. Назва па народзе вепсаў. Асноўныя рэкі: Шокша, Ояць, Капша, Паша, Тутока і Явосьма.
IC 2421
IC 2421 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вірус агурочнай мазаікі
Вірус агурочнай мазаікі, ці Вірус мазаікі агурка (Cucumber mosaic virus, CMV) — гэта патагенны вірус раслін , тыпавы від роду  сямейства. Гэты вірус мае распаўсюджанне ва ўсім свеце і вельмі шырокі арэал раслін-гаспадароў. Вірус агурочнай мазаікі мае рэпутацыю віруса з самым шырокім спектрам гаспадароў сярод любых вядомых раслінных вірусаў. Ён можа перадавацца ад расліны да расліны як механічным шляхам праз сок, так і з дапамогай тлей. Ён таксама можа перадавацца насеннем і паразітычнымі відамі пустазелля, напрыклад, прадстаўнікамі роду.
Сімптомы
У расліннай тканцы гэты вірус вырабляе характэрныя вірусныя, якія могуць быць дыягнастычнымі.
Шкоднасць
Паколькі вірус агурочнай мазаікі лёгка распаўсюджваецца, яго можна знайсці па ўсім свеце. Вірус перадаюць больш за 60 розных відаў тлі, сярод іншых пераносчыкаў, ад яго хварэюць больш за 1200 відаў раслін, у тым ліку важныя сельскагаспадарчыя культуры і дэкаратыўныя віды. Сваім раслінным гаспадарам вірус можа нанесці сур’ёзны ўрон, які можа прывесці да эканамічных страт, бо можа прыводзіць да страты ўраджайнасці ў 10-20 %.
Жыдэліярык
Жыдэліярык — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Жыдэліярыкскай сельскай акругі. Код КАТА — 435244100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 840 чалавек (449 мужчын і 391 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 905 чалавек (475 мужчын і 430 жанчын).
Hotel Impossible
«Hotel Impossible» (Немагчымы гатэль) ― праграма ад «», у якой гатэлі без сеткі, якія змагаюцца з цяжкасцямі, падвяргаюцца шырокаму  ветэранам-аператарам гатэляў і экспертам у сферы гасціннасці  і яго камандай. Прэм’ера шоў адбылася 9 красавіка 2012 года і завяршылася 13 лістапада 2017 года. Пасля выхаду ў эфір сямі сезонаў серыял запусціў дадатковы серыял пад назвай «Hotel Impossible: Showdown», у якім чатыры гасцініцы абранага рэгіёна наведваюць і ацэньваюць установы адно аднаго дзеля найвышэйшага рэйтынгу і прыза ў. На працягу 8 сезона пачаў выходзіць яшчэ адзін спін-оф серыял пад назвай «Hotel Impossible: Five Star Secrets». У ім Мельхіёры наведвае раскошныя курорты, даведаецца, што робіць іх асаблівымі, і дае суперчаявыя заслужанаму супрацоўніку. Шоў не было падоўжана на новы сезон у 2018 годзе і «актыўная вытворчасць больш не вядзецца».
Яцкаўшчына (Шаркаўшчынскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Ліптаўскі сыр
Ліптаўскі сыр (Liptovský syr, Liptauer) — традыцыйная страва ў Славакіі і Аўстрыі. Назву сыру даў рэгіён Ліптаў, адкуль страва паходзіць. Ліптаўскі сыр — сумесь брынзы з маслам, чырвоным салодкім перцам, чорным перцам і іншымі спецыямі. Ліптаўскі сыр намазваецца на хлеб. Цікава, што ў Славакіі ліптаўскі сыр хутчэй рэгіянальная страва, у той час як у Аўстрыі ён шырока распаўсюджаны.
Корбачык
Корбачык (Korbáčiky) — традыцыйны славацкі авечы сыр з тонкіх валокнаў, сплецены ў касічкі. Корбачыкі прадаюцца ў салёным растворы. Бываюць вэнджаныя і нявэнджаныя.
Белаграпрамбанк
Адкрытае акцыянернае таварыства «Белаграпрамбанк» — камерцыйны банк у Рэспубліцы Беларусь. Акцыянерамі з'яўляюцца: Дзяржаўны камітэт па маёмасці Рэспублікі Беларусь (85,3%), БРУСП «Белдзяржстрах» (8%). Унесены ў Чорны спіс Еўрасаюза.
Гісторыя
Белаграпрамбанк зарэгістраваны ў якасці аднаго з першых беларускіх акцыянерных банкаў у 1991 годзе.
З 1993 г. у Белаграпрамбанку дзейнічае служба інкасацыі
З 1995 года - прафудзельнік рынку каштоўных папер.
У 2000 годзе быў перайменаваны ў Адкрытае акцыянернае таварыства «Белаграпрамбанк».
З 2008 года з'яўляецца найбуйнейшым крэдыторам эканомікі.
У жніўні 2010 года Белаграпрамбанк першым з беларускіх банкаў ўкараніў сістэму кіравання якасцю абслугоўвання фізічных асоб, правёў яе сертыфікацыю на адпаведнасць патрабаванням стандарту СТБ ISO 9001.
Аб банку
Белаграпрамбанк - адзін з найбуйнейшых сістэмаўтваральных банкаў краіны. Мае статус агента Урада па абслугоўванню дзяржаўных праграм падтрымкі аграпрамысловага комплексу (у адпаведнасці з пастановай Урада і Нацыянальнага Банка Рэспублікі Беларусь № 849/7 ад 18 чэрвеня 2008).
Банк актыўна развівае карткавыя тэхналогіі праз эмісію картак нацыянальнай сістэмы БелКарт і міжнародных - Visa, MasterCard.
Кліентамі банка сёння з'яўляюцца шматлікія вядучыя прадпрыемствы з розных галін прамысловасці, рознічныя прадукты банка запатрабаваны ў больш чым мільёна жыхароў краіны, наладжана канструктыўнае і ўзаемавыгаднае супрацоўніцтва з найбуйнейшымі крэдытна-фiнансавымi арганiзацыямi з многіх краін свету.
Структура
Паслугамі ААТ "Белаграпрамбанк" можна скарыстацца ў Мінску, ва ўсіх абласных і раённых цэнтрах краіны ў кожным з падраздзяленняў:
ААТ «Белаграпрамбанк» з'яўляецца галаўной арганізацыяй банкаўскага холдынга.
Рэйтынгі
У рэйтынгу 1000 лепшых банкаў свету (Top 1000 World Banks) па версіі аўтарытэтнага міжнароднага выдання The Banker ААТ «Белаграпрамбанк» па выніках 2014 года Банк заняў 573 месца. Акрамя таго, Банк пацвердзіў 18 пазіцыю ў спісе 25 найбуйнейшых банкаў Цэнтральнай і Усходняй Еўропы (Top 25: Central and Eastern Europe).
Санкцыі
24 чэрвеня 2021 года быў унесены ў Чорны спіс Еўрасаюза. Санкцыі Еўрапейскага Саюза прадугледжваюць абмяжаванні на пазыкі на рынках ЕС і даступнасць крэдытаў з тэрмінам пагашэння ў больш чым 90 дзён ад еўрапейскіх контрагентаў.
У сакавіку 2022 года адключаны ад SWIFT.
Таксама банк трапіў у санкцыйныя спісы Швейцарыі (2021 год), Украіны, Японіі (2022 год) і Канады (2023 год).
Такарня (гміна)
Така́рня (Tokarnia) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мысляніцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Такарні. Плошча гміны складае 68,85 км². Станам на 2004 год у гміне Такарня пражывалі 8029 чалавек, шчыльнасць — 116,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 6 салецтваў.
12-я міратворчая брыгада
12-я міратворчая брыгада (12-րդ Խաղաղապահ բրիգադ) — падраздзяленне Узброеных Сіл Арменіі, прызначанае для міратворчых місій.
Гісторыя
У ліпені 2001 года Арменія ў штаб-кватэры ААН у Нью-Ёрку падпісала мемарандум аб міратворчай дзейнасці. На падставе дакумента быў сфармаваны спецыялізаваны батальён, які затым перафармаваны ў брыгаду. У сакавіку 2008 года падраздзяленне перадыслакавана на былую базу сталічнага палка. У 2016 годзе асабісты склад прыняў удзел у парадзе з нагоды Дня незалежнасці Арменіі. У лістападзе 2017 года падраздзяленне адкрыла Цэнтр падрыхтоўкі у Зары (вядомы як Зарскі міратворчы раён). У тым жа годзе ў рамках праграмы супрацоўніцтва паміж падраздзяленнем і Фондам ААН у галіне народанасельніцтва быў створаны жаночы ўзвод.
У красавіку 2018 года ўспыхнуў скандал, звязаны з удзелам асобных байцоў брыгады ў антыўрадавых выступах. Міністэрства абароны Арменіі ўжыла санкцыі да апазіцыйна настроеных вайскоўцаў.