cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Менам-Чао-Прая
Менам-Чао-Прая, Менам, Чаўпхрая (แม่น้ำเจ้าพระยา) — рака на паўвостраве Індакітай, самая вялікая ў Тайландзе.
Эно (графства)
Кіраванне дому Рэнье
Пасля смерці Атона I Рэнье IV і Ламберт I, якіх падтрымліваў кароль Францыі Лотар, вырашылі скарыстацца беспарадкамі ў Імперыі і напалі на Латарынгію ў 973 годзе, разбіўшы прыхільнікаў імператара, вярнуўшы на некаторы час сабе Эно. Толькі ў 974 годзе імператару Атону II удалося вымусіць іх бегчы ў Францыю. У 976 годзе яны паўтарылі спробу вярнуць радавыя ўладанні, але зноў няўдала. Аднак неўзабаве імператар вырашыў перацягнуць Рэнье і Ламберта на свой бок, вярнуўшы ім частку канфіскаваных уладанняў бацькі. Ламберту была вылучана частка ранейшага графства Эно, якая атрымала назву графства Лувен. Рэнье IV Атрымаў графства Монс. Валансьен жа застаўся пад кіраваннем сваіх маркграфаў. Толькі ў 1045 годзе ўнуку Рэнье IV — Герману (пам. 1051) — удалося аб’яднаць Валансьен і Монс. Пасля яго смерці Эно атрымаў у спадчыну сын графа Фландрыі Бадуэн I, які ажаніўся з ўдавой Германа.
Менам-Чао-Прая
Даўжыня каля 1200 км (ад вытоку галоўнага прытока — ракі Пінг — 1500 км), плошча вадазбору каля 150 тыс. км².
Эно (графства)
Эно пад кіраваннем Фландрскага дому
Пасля смерці бацькі ў 1067 годзе Бадуэн I атрымаў у спадчыну таксама Фландрыю, упершыню аб’яднаўшы абодва графствы ў адных руках. Але пасля яго смерці ў 1070 годзе яго сыны Арнульф III (каля 1055 — 22 лютага 1071) і Бадуэн II (каля 1056 — 8 чэрвеня 1098) засталіся малалетнімі пад апекай маці. І гэтым вырашыў скарыстацца брат Бадуэна, Роберт, які арганізаваў паўстанне ў 1070 годзе, дзякуючы якому ён захапіў Гент і абвясціў сябе графам Фландрыі. Арнульф і яго маці звярнуліся па дапамогу да караля Францыі Філіпа I, атрымаўшы таксама падтрымку графа Херэфарда Вільяма Фіц-Осберна, які прывёў армію з Нармандыі. 22 лютага 1071 года ў гары Касель адбылася бітва, у выніку якой Арнульф і Вільям загінулі. Кароль Філіп неўзабаве прымірыўся з Робертам I і прызнаў яго графам Фландрыі, а Рыхільда з Бадуэнам умацаваліся ў Эно, заклікаўшы на дапамогу імператара. Пасля доўгай барацьбы Бадуэн II памірыўся з дзядзькам. У 1097 годзе ён адправіўся ў Першы Крыжовы паход, у час якога загінуў. Ён пакінуў некалькі сыноў і дочак. Эно атрымаў у спадчыну яго старэйшы сын, Бадуэн (Балдуін) III (1188—1220). Ён прад’яўляў правы на Фландрыю пасля смерці графа Бадуэна VII, але беспаспяхова. Яго спадчыннікам стаў старэйшы сын Бадуэн (Балдуін) IV Будаўнік (каля 1108 — 8 лістапада 1171). У час яго маленства да 1127 рэгенткай графства была яго маці, Іаланда Гелдэрнская. Яна дамаглася заручын сына з Алісай Намюрскай (каля 1115—1169), з якой Бадуэн ажаніўся каля 1130 года. Дзякуючы гэтаму шлюбу ў 1189 годзе графства Намюр пасля згасання Намюрскага дому перайшло да сына Бадуэна IV.
Спіс вуліц Бабруйска
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, плошчы, праезды, праспекты, шашы Бабруйска.
Менам-Чао-Прая
Пачынаецца ў гарах на поўначы краіны, цячэ па Менамскай нізіне, упадае ў Сіямскі заліў Паўднёва-Кітайскага мора, утварае дэльту.
Эно (графства)
Эно пад кіраваннем Фландрскага дому
Бадуэн IV беспаспяхова прад’яўляў правы на Фландрыю ў 1127 годзе пасля смерці Карла Добрага, а потым у 1128 годзе пасля смерці Вільгельма Клітана. У 1147 годзе Бадуэн паспрабаваў ізноў захапіць Фландрыю, скарыстаўшыся тым, што яе граф Цьеры Эльзаскі адправіўся ў Крыжовы паход. Але спроба скончылася нічым. У 1151 годзе Цьеры і Бадуэн заключылі мір. У 1161 годзе Бадуэн ажаніў свайго сына Бадуэна з дачкой Цьеры Маргарытай, што дазволіла таму праз 40 гадоў атрымаць Фландрыю.
Менам-Чао-Прая
Жыўленне дажджавое, рэжым мусонны. Паўнаводная летам, сярэдні расход вады ў ніжнім цячэнні каля 2700 м³/с.
Эно (графства)
Эно пад кіраваннем Фландрскага дому
Бадуэн V (1150 — 17 снежня 1795) стаў спадчынікам бацькі ў Эно ў 1171 годзе. Ён зблізіўся са сваім шваграм, графам Фландрыі Філіпам I Эльзаскім, заключыўшы з ім у 1177 годзе дагавор аб саюзе. У 1180 годзе Бадуэн выдаў сваю дачку Ізабелу за караля Францыі Філіпа II Аўгуста, які атрымаў у якасці пасагу Артуа. У 1189 годзе Бадуэн атрымаў ад імператара графства Намюр, узведзенае ў маркграфства, а ў 1191 годзе пасля смерці Філіпа Эльзаскага атрымаў Фландрыю. За Намюр яму давялося весці вайну з братам жонкі Генрыхам I Намюрскім, з якой ён выйшаў пераможцам у 1194 годзе.
Бадуэн V пакінуў некалькіх сыноў. Фландрыю і Эно атрымаў у спадчыну яго старэйшы сын Бадуэн (Балдуін) VI (1171—1205), Намюр атрымаў другі сын, Філіп I (1175 — 12 кастрычніка 1212). Стаўшы графам, Бадуэн VI у адрозненне ад бацькі стаў прыхільнікам караля Англіі. У 1200 годзе яму ўдалося паводле Перонскага дагавора атрымаць поўнач Артуа, а таксама суверэнітэт над Гінам, Арам і Бецюнам. А ў 1202 годзе ён разам з малодшымі братамі Генрыхам і Эсташам адправіўся ў Чацвёрты крыжовы паход, рэгентам Фландрыі Філіпа Намюрскага, а рэгентам Эно — свайго пабочнага брата Вілема дэ Вершына. У выніку гэтага паходу Бадуэн быў абраны імператарам Лацінскай імперыі, але ў 1205 годзе трапіў у палон, дзе і памёр. У Лацінскай імперыі яго спадчыннікам стаў брат Генрых (каля 1176 — 11 ліпеня 1216).
Менам-Чао-Прая
Выкарыстоўваецца пераважна для арашэння рысавых палёў. Вядзецца рыбалоўства. Суднаходная на 400 км (ад вусця ракі Пінг), у паводкі на 750 км (ад горада Утарадыт). Сплаўная. У дэльце ракі — горад Бангкок.
Эно (графства)
Кіраванне дочак імператара Бадуэна
Імператар Балдуін пакінуў толькі дзвюх дочак, Жанну і Маргарыту. Фландрыя і Эно дасталіся старэйшай, Жанне (1200—5 снежня 1244), апекуном яе ў 1208 годзе стаў кароль Францыі Філіп II Аўгуст, які выкупіў гэта права ў Філіпа Намюрскага. У студзені 1212 года кароль Філіп выдаў Жанну замуж за сына Саншу I, караля Партугаліі, Ферана (1188—1233), які стаў графам Фландрыі і Эно. Але неўзабаве Феран, імкнучыся зладзіцца з фландрскай знаццю, парваў з Францыяй і далучыўся да англа-вельфскай кааліцыі, якую ўзначальвалі імператар Атон IV Браўншвайгскі і кароль Англіі Іаан Беззямельны. 27 ліпеня 1214 года адбылася бітва пры Бувіне, у якой англа-вельфская кааліцыя пацярпела паражэнне, а Феран трапіў у палон. Жанне былі пакінуты яе ўладанні, але была вымушана паводле дагавора з каралём Філіпам II зрыць умацаванні Валансьена, Іпра, Адэнарда і Каселя.
Феран быў выпушчаны на свабоду толькі ў 1226 годзе. З гэтага моманту ён быў прыхільнікам караля Францыі да самай смерці ў 1233 годзе. Дачка Ферана і Жанны, Марыя была аддадзена на апеку караля Людовіка IX і павінна была выйсці замуж за яго брата Роберта, але памерла ў 1236 годзе. Іншых дзяцей у Жанны не было, хоць яна і выйшла замуж у 1237 годзе другі раз — за Томаса II Савойскага (1199—1259).
Малодшая сястра Жанны, Маргарыта II (2 чэрвеня 1202 — 10 лютага 1280), у 1212 годзе пабралася шлюбам з Бушарам д’Авен (1182—1244), бальі Эно. Графіня Жанна асудзіла гэты шлюб, лічачы яго недапушчальным, паколькі Бушар быў яшчэ дзіцем прысвечаны служэнню Богу і быў пастаўлены протадыяканам. Папа Інакенцій III прызнаў гэты шлюб у 1216 годзе несапраўдным, але фармальна ён скасаваны не быў, а сужэнцы працягвалі жыць разам. Ад гэтага шлюбу нарадзіліся 2 дзіцяці, Жан і Бадуэн, яшчэ адзін памёр у маленстве. У 1219 годзе Бушар быў кінуты ў турму, з якой яго вызвалілі ў 1221 годзе з умовай, што ён пакіне жонку і адправіцца ў Рым за адпушчэннем грахоў. Пакуль ён быў у Рыме, Маргарыта па патрабаванні сястры ў 1223 годзе выйшла замуж за Гільёма II дэ Дамп’ера (1196 — 3 верасня 1231). Гэты шлюб выклікаў скандал, паколькі першы шлюб скасаваны так і не быў. Канфлікт, які ўзнік у выніку паміж дамамі Дамп’ер і Авен, не сціхаў некалькі дзесяцігоддзяў. Авены заяўлялі пра сваё права першародства, а Дамп’еры не прызнавалі спадчыннікамі зводных братоў, называючы іх бастардамі.
5 снежня 1244 годзе памерла графіня Жанна, пасля чаго Фландрыя і Эно перайшлі да Маргарыты. Але практычна адразу зноў узнікла спрэчка за спадчыну паміж дзецьмі Маргарыты. Яшчэ ў 1235 годзе кароль Францыі Людовік IX дамогся прымірэння паміж Маргарытай і Жанам, старэйшым з Авенаў, прадугледзеўшы няроўны падзел спадчыны: Авены атрымлівалі дзве сёмыя, а Дамп’еры — пяць сёмых. Але справа ўскладнялася тым, што частка спадчыны знаходзілася ў Францыі (графства Фландрыя), а частка — у імперыі (графства Эно (Генегау)). У 1245 годзе імператар Фрыдрых II дараваў Маргарыце яшчэ і маркграфства Намюр, але яно знаходзілася ў закладзе ў французскага караля за вялікую пазыку, якую кароль пазычыў імператару Канстанцінопаля Балдуіну II.
У 1246 годзе напярэдадні крыжовага паходу Людовік IX і папскі легат Эд дэ Шатару дамагліся прымірэння бакоў, перадаўшы Эно Авенам, а Фландрыю — Дамп’ерам. Маргарыта прысвоіла тытул графа Фландрыі свайму старэйшаму сыну Гільёму III. Графам Эно стаў Жан I д'Авен (1218—1257).
19 мая 1250 года Гільём падпісаў з Жанам д’Авен пагадненне наконт Намюра, амаж на якое ў 1249 годзе Маргарыта саступіла Жану. У тым жа годзе Рымская курыя прызнала нарэшце законныя правы Авенаў. Але 6 чэрвеня 1251 года на турніры група рыцараў забіла Гільёма. У забойстве абвінавацілі Авенаў, пасля чаго барацьба аднавілася зноў.
Графства Эно пад кіраваннем Авенскага дому
У барацьбе з Дамп’ерамі Жан д’Авен знайшоў падтрымку ў асобе імператара Вільгельма II. Але пасля яго смерці Авены пазбавіліся падтрымкі імперыі. 24 верасня 1256 года графіня Маргарыта і яе сыны Авены пры пасродніцтве караля Людовіка IX заключылі Перонскі дагавор, паводле якога за Авенамі было канчаткова замацавана графства Эно, а за Дамп’ерамі — Фландрыя. Пры гэтым Жан I д’Авен вымушаны адмовіцца ад правоў на Намюр. Ён памёр 1257 годзе.
У 1273 годзе імператарам быў абраны Рудольф Габсбург. Ён падтрымаў Жана II д’Авена (1247—1304), які аднавіў барацьбу з Дамп’ерамі. Імператар дараваў Жану імперскую Фландрыю, абвясціўшы графа Фландрыі Гі дэ Дамп'ера выгнаным з імперыі. Аднак становішча Гі ў сваіх уладаннях было даволі трывалым, ён быў у той час самым магутным кіраўніком у Нідэрландах.
У 1290 годзе супраць Жана паўстаў Валансьен, жыхары якога звярнуліся па дапамогу да караля Францыі Філіпу IV, які аддаў яго графу Гі. Але ў 1293 годзе Жан д’Авен памірыўся з каралём Філіпам. У студзені 1296 годзе Жан разам з каралём Філіпам і графам Галандыі Флорысам V супраць Англіі. У лютым кароль Філіп вярнуў Валансьен Жану, але горад адмовіўся падпарадкоўвацца, прызнаўшы над сабой уладу графа Фландрыі. Гі дэ Дамп’ер прыняў прапанову патрыцыяў горада і пайшоў на разрыў з Францыяй. Але да ліпеня 1296 года Жан пры дапамозе караля Філіпа разбіў графа Гі і атрымаў кантроль над Валансьенам.
У 1299 годзе Жан пасля смерці бяздзетнага Іаана I Галандскага, нягледзячы на пратэст імператара Альбрэхта I, атрымаў у спадчыну графствы Галандыя і Зеландыя.
Жан памёр у 1304 годзе, яго спадчыннікам стаў яго старэйшы сын Вільгельм (Гільём) I Добры (1286—1337). Ён быў вымушаны змагацца супраць Фландрыі і Брабанта. У 1323 годзе ён заключыў дагавор з графам Фландрыі Людовікам I Неверскім, паводле якога граф Фландрыя адмаўляўся ад прэтэнзій на Зеландыю, а Вільгельм адмаўляўся ад прэтэнзій на імперскую Фландрыю. Гэты дагавор паклаў канец дынастычнай звадзе паміж Дамп’ерамі і Авенамі.
Вільгельму ўдалося падпарадкаваць Заходнюю Фрысландыю, а таксама ён далучыў да сваіх уладанняў біскупства Утрэхт. Пазней ён выдаў сваю дачку Філіпу за караля Англіі Эдуарда III, іншую дачку, Маргарыту, ён выдаў за імператара Людовіка IV Баварскага. У 1337 годзе ён стаў на чале імперскіх князёў, якія ўступілі ў саюз з Англіяй. Гэты саюз даў штуршок да пачатку ваенных дзеянняў у Стогадовай вайне. Неўзабаве Вільгельм памёр. Яго сын, Вільгельм (Гільём) II (1307—1345) удзельнічаў у Стогадовай вайне на баку Англіі. У 1345 годзе ён аблажыў Утрэхт, біскуп якога імкнуўся выйсці з-пад яго ўлады. Пасля заключэння міру ён адправіўся душыць паўстанне ў Фрысландыі, дзе і загінуў.
Графства Эно пад кіраваннем Баварскага дому
Пасля смерці Вільгельма II Эно, Галандыю і Зеландыю атрымала ў спадчыну яго сястра Маргарыта II (1310—1356), якая была замужам за імператарам Людовікам IV Баварскім.
Пасля смерці мужа Маргарыта вырашыла кіраваць графствамі самастойна. Адзін з яе сыноў, Вільгельм III (1330—1388), герцаг Баварска-Штраўбінскі з 1347 года, паўстаў супраць маці, патрабуючы перадаць кіраванне Галандыяй і Зеландыяй яму. Гэты канфлікт атрымаў назву Вайна кручкоў і траскі. Нягледзячы на англійскую дапамогу, Маргарыта пацярпела паражэнне і ў 1354 годзе была вымушана перадаць кіраванне графствамі яму. Пасля смерці маці ў 1356 годзе Вільгельм атрымаў у спадчыну і Эно. Але пазней у яго пачаліся прыступы вар’яцтва, пасля чаго ён у 1358 годзе быў кінуты ў замак Гаага.
Рэгентам яго ўладанняў, у тым ліку і Эно, стаў іншы сын Маргарыты, Альберт (1336—1404). Яму давялося ваяваць з герцагам Гелдэрна Эдуардам, уціхамірваць мецяжы знаці. Пазней ён наладзіў адносіны з Францыяй. Пасля смерці брата Вільгельма ў 1388 годзе ён атрымаў у спадчыну ўсе яго ўладанні.
Пасля яго смерці ў 1404 годзе яго спадчыннікам стаў старэйшы сын Вільгельм IV (1365—1417). Ён быў вымушаны ўціхамірваць мяцеж сеньёраў Аркеля ў Эно, пазней ён дапамог свайму брату Ёгану, зрынутамі ў 1406 годзе з пасады біскупа Льежа, вярнуць яе ў 1408 годзе. Быўшы прыхільнікам герцагаў Бургундыі, Вільгельм умяшаўся на іх боку ў грамадзянскую вайну паміж арманьякамі і бургіньёнамі. У 1415 годзе Эно было спустошана войскамі, якія ўдзельнічалі ў бітве пры Азенкуры.
IC 2827
IC 2827 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Архітэктура фон Нэймана
Архітэктура фон Нэймана — шырока вядомы прынцып агульнага захоўвання праграм і даных у памяці камп’ютара. Вылічальныя сістэмы гэтага тыпу часта называюць «Машынамі фон Нэймана», але раўназначнасць гэтых тэрмінаў не заўсёды выконваецца. Звычайна, калі кажуць пра архітэктуру фон Нэймана (von Neumann), то маюць на ўвазе фізічную адасобленасць працэсарнага модуля ад прылады захоўвання праграм і даных.
Гісторыя
Наяўнасць жорстка вызначанага набору камандаў і праграм была характэрнай рысаю першых камп’ютарных сістэм. Сёння такі дызайн выкарыстоўваюць для спрашчэння канструкцыі вылічальнай прылады. Напрыклад, настольныя калькулятары з’яўляюцца прыладай з незменным наборам выканальных праграм. Іх можна выкарыстоўваць для матэматычных падлікаў, але немагчыма ўжыць для апрацоўкі тэксту і камп’ютарных гульняў, для прагляду графічных відарысаў ці відэа. Каб змяніць унутраную праграму для такой прылады, трэба цалкам перарабіць яго канструкцыю. Зрэшты, перапраграмаванне старых камп’ютарных сістэм выконвалася, але такія дзеянні патрабавалі шмат часу і ручной працы для падрыхтоўкі новай дакументацыі, перакамутацыі і перабудовы блокаў і прылад і г. д.
Але пасля з’явілася ідэя захоўвання праграм у агульнай памяці. Калі такая ідэя матэрыялізавалася, выкарыстанне архітэктур, заснаваных на наборах інструкцый для выканання і прадстаўленне вылічальнага працэсу як працэсу выканання інструкцый, запісаных у праграме, надзвычайна павялічыла гнуткасць вылічальных сістэм у плане апрацоўкі даных. Уніфікаваны падыход да разгляду даных і інструкцый аблегчыў задачу змены саміх праграм.
Мантэлеонэ-дзі-Пулья
Мантэлеонэ-дзі-Пулья (Monteleone di Puglia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 1311 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 36 чал./км². Займае плошчу 36 км². Паштовы індэкс — 71020. Тэлефонны код — 0881.
Архітэктура фон Нэймана
Гісторыя
У сярэдзіне 1940-х гадоў праект камп’ютара, які захоўвае свае праграмы ў агульнай памяці, быў распрацаваны ў Мураўскай школе электрычных распрацовак (The Moore School of Electrical Engineering) ва Універсітэце штата Пенсільванія (The University of Pennsylvania). Прынцыпы, апісаныя ў дакументацыі да гэтай архітэктуры, цяпер вядомыя пад назвай «Архітэктура фон Нэймана», па імені аднаго з аўтараў праекта Джона фон Нэймана, хоць на самой справе аўтарства праекта было калектыўным. Архітэктура фон Нэймана вырашыла праблемы, уласцівыя камп’ютару «Эніак», які ствараўся ў той жа час. Інфармацыя аб праекце стала даступнай і іншым даследчыкам адразу пасля абвяшчэння аб стварэнні новай машыны «Эніак» (у 1946). Планавалася выкарыстаць напрацоўкі з праекта новай архітэктуры ў машыне «EDVAC», але да 1953 года «EDVAC» не быў створаны з-за тэхнічных праблем. Іншыя ж навукова-даследчыя інстытуты змаглі рэалізаваць ідэі праекта фон Нэймана хутчэй за калектыў навукоўцаў з Мураўскай школы.
Першымі камп’ютарнымі сістэмамі, у якіх былі рэалізаваныя ідэі архітэктуры фон Нэймана, сталі:
Мантэлеонэ-дзі-Пулья
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Архітэктура фон Нэймана
Машына фон Нэймана
Машына фон Нэймана (фон-нэйманаўская машына) — канкрэтная рэалізацыя архітэктуры фон Нэймана; вылічальная сістэма, заснаваная на наступных прынцыпах.
Пераважная большасць вылічальных машын нашага часу з'яўляюцца фон-нэйманаўскімі машынамі.
Чалавек-мураш (фільм)
Сюжэт
Узброіўшыся дзіўнай здольнасцю памяншацца ў памеры, але валодаць пры гэтым вялікай сілай, махляр Скот Лэнг павінен стаць героем і дапамагчы свайму настаўніку, доктару Хэнку Піму, захаваць у таямніцы існаванне касцюма Чалавека-мураша ад пагроз новага пакалення.
Будынак жаночай гімназіі (Мазыр)
Будынак жаночай гімназіі — колішні будынак у Мазыры, які размяшчаўся на плошчы Леніна, 4.
Гісторыя
Пабудаваны ў канцы XIX стагоддзя для Мазырскай жаночай гімназіі. У 1917 годзе гімназія пераўтворана ў адзіную працоўную школу 2-й ступені.
У жаночай гімназіі ў 1911—1919 гадах вучылася В. З. Харужая — дзеяч рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі, адзін з арганізатараў і кіраўнікоў камуністычнага падполля ў Віцебску ў Вялікую Айчынную вайну, Герой Савецкага Саюза. У 1960 годзе на ўшанаванне памяці В. З. Харужай на будынку былой гімназіі ўстаноўлена мемарыяльная дошка. У канцы XX стагоддзя выкарыстоўвалася як навучальная ўстанова. Знесена разам з іншай забудовай плошчы пасля 1985 года.
Архітэктура
Двухпавярховы цагляны будынак П-падобны ў плане. У 1-м паверсе меўся праезд ва ўнутраны двор. Сцены 2-га паверха крапаваны філёнгавымі і руставанымі лапаткамі, ліштвамі з франтонамі, фрызам. Уваходы ў будынак праз вестыбюлі бакавых крылаў. Планіроўка 1-га і 2-га паверхаў калідорная. Паверхі злучала шырокая двухмаршавая лесвіца.
Медаль «У памяць 1500-годдзя Кіева»
Меда́ль «У па́мяць 1500-го́ддзя Кі́ева» — дзяржаўная ўзнагарода СССР.
Заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 10 мая 1982 года ў азнаменаванне 1500-годдзя горада Кіева. Аўтар малюнка медаля — мастак Е. Г. Кудзь.
Статут медаля
Медалём «У памяць 1500-годдзя Кіева» ўзнагароджваюцца: Узнагароджанне медалём «У памяць 1500-годдзя Кіева» ажыццяўляецца ад імя Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР выканаўчым камітэтам Кіеўскага гарадскога Савета народных дэпутатаў.
Медаль «У памяць 1500-годдзя Кіева» носіцца на левым баку грудзей і пры наяўнасці іншых медалёў СССР размяшчаецца пасля медаля «У памяць 250-годдзя Ленінграда».
Апісанне медаля
Медаль «У памяць 1500-годдзя Кіева» вырабляецца з латуні і мае форму правільнага круга дыяметрам 32 мм.
Уржэльскі Беатус
Уржэльскі Беатус (Urgell Beatus, Beatus d'Urgell ці Beatus la Seu d'Urgell) — ілюмінаваны рукапіс X стагоддзя з сярэднявечным каментарыем да Апакаліпсіса. Захоўваецца ў  ў  у Іспаніі.
Медаль «У памяць 1500-годдзя Кіева»
Апісанне медаля
На аверсе медаля на фоне разгорнутых сцягоў і разбежных прамянёў размешчана выява манумента ў гонар Вялікай Кастрычніцкай сацыялістычнай рэвалюцыі, узведзенага ў горадзе Кіеве. У верхняй частцы медаля па акружнасці надпіс: «В память 1500-летия Киева».
Уржэльскі Беатус
Гісторыя
Каля 786 года настаяцель манастыра Сан-Марцін-дэ-Льебана ў Сантандэры, вядомы як Беат, напісаў каментарый да Кнігі Апакаліпсіс. З дзясятага стагоддзя да гэтай працы было зроблена шмат копій або друкаваных мініяцюр, якія распаўсюджваліся Беатам у манастыры і саборы на працягу ўсяго Сярэднявечча. Сярод гэтых дваццаці рукапісаў, званых «Беатусамі», якія да гэтага часу раскіданыя па ўсім свеце, адным з самых прыгожых і поўных прыкладаў з’яўляецца Уржэльскі Беатус.
Медаль «У памяць 1500-годдзя Кіева»
Апісанне медаля
На рэверсе медаля ў верхняй яго частцы змешчана выява медаля «Залатая Зорка», пад ёй — надпіс у два радкі: «ГОРОДУ-ГЕРОЮ СЛАВА!». У ніжняй частцы медаля змешчана выява будынка Вярхоўнага Савета Украінскай ССР, за ім справа — выява помніка культуры ХІ стагоддзя — Сафійскага музея.
Уржэльскі Беатус
Гісторыя
У цяперашні час ён складаецца з 7 аркушаў з рымскімі лічбамі і яшчэ 243 аркушамі з арабскай нумарацыяй. Ён змяшчае 79 ілюстраваных мініяцюр. У першай трэці X стагоддзя ён быў вывучаны спецыялістамі, якія спрабавалі падкрэсліць палеаграфічную цікавасць і мастацкую значнасць Кодэкса і ўдакладніць любыя пытанні і бібліяграфічныя факты. У адрозненне ад іншых існуючых Беатусаў, пра якіх вядомы прозвішчы аўтараў, месцы паходжання і даты стварэння, Уржэльскі Беатус не мае ніякіх адсылак на гэта, што робіць практычна немагчымымі ідэнтыфікаванне перапісчыка і мініяцюрыста. Наконт месца і даты многія цяперашнія спецыялісты выказваюць здагадку, што ён створаны ў манастыры Ла-Рыёха да канца X стагоддзя.
Медаль «У памяць 1500-годдзя Кіева»
Апісанне медаля
Усе надпісы і выявы на медалю выпуклыя. Края медаля абрамлены борцікам.
Медаль пры дапамозе вушка і кольца злучаецца з пяцівугольнай калодачкай, абцягнутай шаўковай муаравай стужкай зялёнага колеру шырынёй 24 мм з чырвонай і блакітнай палоскамі па краях шырынёй 2 мм кожная. Пасярэдзіне стужкі чырвоная паласа шырынёй 8 мм, абрамленая па краях двума залатымі палоскамі па 0,5 мм з адлегласцю паміж імі 1 мм.
Уржэльскі Беатус
Гісторыя
29 верасня 1996 года два члены арганізаванай групы выкрадальнікаў твораў мастацтва адключылі сігналізацыю, разбілі акно і скралі Беатус. Гэтая група была злоўленая ў Валенсіі  21 студзеня 1997 года, у ліку іншых твораў мастацтва паліцыя выявіла непашкоджаны Беатус.
Урэцкі сельсавет
Урэ́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Любанскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Урэчча.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Слуцкага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Урэчча (з 15 ліпеня 1935 года — мястэчка, з 27 верасня 1938 года — гарадскі пасёлак). З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Слуцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Слуцкім Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. 23 чэрвеня 1940 года гарадскі пасёлак Урэчча выдзелены са складу Урэцкага сельсавета, які быў перайменаваны ў Тэльманаўскі з пераносам цэнтра ў вёску Паўстынь.
16 ліпеня 1954 года ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Урэцкага пассавета перададзены населеныя пункты скасаванага Тэльманаўскага сельсавета. 25 снежня 1962 года падчас узбуйнення раёнаў гарадскі пасёлак Урэчча з падпарадкаванай пассавету вёскай Крупенікі перададзены са складу Слуцкага раёна ў Любанскі раён. 29 верасня 2006 года Урэцкі пассавет рэарганізаваны ва Урэцкі сельсавет, да якога далучана тэрыторыя скасаванага Дарасінскага сельсавета з вёскамі Дарасіно, Замошша, Ляскі і пасёлкам Радуга.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета (без Урэчча) — 810 чалавек, з іх 92,8 % — беларусы.
Бавэ (значэнні)
Бавэ — прозвішча, тапонім.
Правіла Ленца
Правіла Ленца, закон Ленца — асноўнае правіла (закон), якое вызначае напрамак індукцыйнага току.
Устаноўлена Э. Ленцам у 1834 годзе як удакладненне закону электрамагнітнай індукцыі.
Фармулёўка
Паводле правіла Ленца індукцыйны ток, які ўзнікае ў замкнёным контуры пры змене знешняга магнітнага патоку, мае такі напрамак, што створаны ім магнітны паток праз плошчу, абмежаваную контурам, імкнецца кампенсаваць тую змену знешняга магнітнага патоку, якая выклікае індукцыйны ток. Правіла Ленца з'яўляецца вынікам дзеяння закону захавання энергіі ў электрамагнітных з'явах.
Дослед
Правіла Ленца можна праілюстраваць, выкарыстаўшы два алюмініевыя кальцы (адно з іх з разрэзам), замацаваныя на стрыжні, які свабодна верціцца вакол вертыкальнай восі. Дослед паказвае, што пры набліжэнні пастаяннага магніта да суцэльнага кальца яно адштурхваецца ад магніта; пры аддаленні магніта кальцо прыцягваецца да яго. Адштурхванне і прыцяжэнне суцэльнага кальца тлумачаць узнікненнем у ім індукцыйнага току пры змяненні магнітнага патоку праз паверхню, абмежаваную кальцом. Відавочна, што пры набліжэнні магніта да кальца напрамак індукцыйнага току такі, што індукцыя магнітнага поля току супрацьлеглая індукцыі магнітнага поля пастаяннага магніта. Пры аддаленні магніта індукцыі магнітных палёў току і магніта супадаюць па напрамку. Пры руху магніта адносна кальца з разрэзам узаемадзеянне не назіраецца, бо індукцыйны ток адсутнічае
Прымяненне
Каб вызначыць напрамак індукцыйнага току паводле правіла Ленца, неабходна выканаць наступныя аперацыі:
Ганутка (прыток Нарачы)
Гану́тка — рака ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці і Вілейскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Нарач (басейн Віліі). Даўжыня 12 км. Плошча вадазбору 59 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,9‰. Пачынаецца каля вёскі Куляшы, упадае ў Нарач на паўднёвай ускраіне вёскі Ручыца. На ўсім працягу каналізаваная.
Бавэ
Бавэ (Beauvais, Bieuvais, Bellovacum, Bratuspantium, Caesaromagus) — горад на поўначы Францыі, рэгіён О-дэ-Франс, сталіца дэпартамента Уаза. Размешчаны за 62 км на паўднёвы захад ад Ам’ена і за 78 на поўнач ад Парыжа, у месцы зліцця рэк Тэрэн і Авелон. На поўдні горада знаходзіцца чыгуначная станцыя Бавэ лініі Эпінэ — Ле-Трэпор.
Насельніцтва (2018) — чалавек.
Відзэмскае ўзвышша
Відзэмскае ўзвышша — узвышша на паўночным усходзе Латвіі.
Складаецца з Цэнтральнавідзэмскага ўзвышша (з найвышэйшым пунктам Латвіі гарой Гайзінькалнс, 311 м) і размешчанай на паўночны ўсход ад Алукснэнскага або Усходне-Відзэмскага ўзвышша (гара Дэлінькалнс, 271 м), якая далей (у Эстоніі) пераходзіць ва ўзвышша Ханья. Відзэмскае ўзвышша складаюць галоўным чынам суглінкі, якія ляжаць на дэвонскіх адкладах (галоўным чынам даламіты). У нізінах - азёры (найбольшыя Алаўкстс, Алукснэс, Інэсіс).
Слесін (гміна)
Сле́сін (Ślesin) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Канінскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Слесіне. Плошча гміны складае 145,69 км². Станам на 2006 год у гміне Слесін пражывалі 13 523 чалавекі, шчыльнасць — 91,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 26 салецтваў.
Малпавы працэс
Незадоўга да гэтага ў штаце Тэнэсі з падачы фермера і хрысціянскага фундаменталіста Джона Батлера быў прыняты акт Батлера — закон, які забараняў выкладаць у любой фінансаванай штатам Тэнэсі адукацыйнай установе «любую тэорыю, якая аспрэчвае гісторыю Боскага Стварэння чалавека, якой нас вучыць Біблія, і вучыць замест гэтага аб тым, што чалавек паходзіць ад жывёл ніжэйшага парадку». Вінаватага чакаў штраф ад 100 да 500 долараў.
Працэс таксама выявіў раскол у асяроддзі амерыканскіх хрысціян паміж фундаменталістамі, якія дамагаліся літаральнага чытання кожнага сказа Бібліі, і мадэрністаў, якія лічаць, што навука сумяшчальная з рэлігіяй у тэістычным эвалюцыянізме.
Працэс
Бок абароны спрабаваў паставіць пад сумнеў законнасць акта Батлера і дамагчыся яго адмены ў судовым парадку. Амерыканскі саюз абароны грамадзянскіх свабодаў абвясціў, што прадаставіць юрыдычную абарону ўсім, каго будуць пераследваць па гэтаму закону. Скоўпса прадстаўляла група юрыстаў на чале са знакамітым адвакатам Клэренсам Дэраў, які за год да гэтага абараняў забойцаў Леапольда і Лёба.
У каманду абароны спрабавалі прыцягнуць нават Герберта Уэлса, але той адхіліў запрашэнне, паколькі быў дрэнна знаёмы з судаводствам нават у Брытаніі, не кажучы ўжо пра ЗША.
На баку абвінавачвання выступаў юрыст і палітык, трохразовы кандыдат у прэзідэнты ЗША Уільям Джэнінгс Браян, які быў вядомы як натхняльнік акта Батлера і іншых антыэвалюцыйных законаў. На працягу суда Браян дэманстраваў беднасць сваіх ведаў у біялогіі, гісторыі і тэалогіі, а прамова аднаго з адвакатаў абароны Дадлі Філда Мэлоун была прызнана кульмінацыйным момантам працэсу, аднак Скоўпс ўсё ж быў прызнаны вінаватым 21 ліпеня і асуджаны выплаціць 100 даляраў.
Адвакаты Скоўпса падалі апеляцыю.
Вярхоўны суд штата Тэнэсі не прызнаў рацыі Скоўпса, аднак адмяніў прысуд па тэхнічных падставах: прысяжныя не вызначылі памер штрафу, а сам суддзя не мог выносіць штраф звыш 50 долараў, у той час як акт Батлера патрабаваў штрафу не менш за 100 долараў.
Заклічын
Заклічын (Zakliczyn) — горад на поўдні Польшчы. Размешчаны за 80 км на ўсход ад Кракава і за 310 км на поўдзень ад Варшавы. Уваходзіць у склад Тарноўскага павета Малапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Заклічын. Плошча 4,02 км². Насельніцтва 1,7 тыс. чалавек.
Малпавы працэс
У поп-культуры
Падзеі гэтага знакамітага працэсу паслужылі асновай для а вялікай колькасці жартаў у розных выданнях. Таксама
Рэферэндум у Латвіі (2012)
Рэферэндум па законапраекце «Папраўкі да Канстытуцыі Латвійскай Рэспублікі» (Tautas nobalsošana par likumprojektu «Grozījumi Latvijas Republikas Satversmē») — рэферэндум, які прайшоў 18 у Латвіі па праекце паправак у артыкулах 4, 18, 21, 101 і 104 Канстытуцыі, якія зрабілі бы рускую мову другой дзяржаўнай<ref > <ref >.
Папраўкі не былі прыняты, паколькі больш 75 % тых, хто прыняў удзел у рэферэндуме прагаласавалі супраць. Папраўкі маглі быць прыняты, калі б за іх прагаласавала як мінімум 771 893 грамадзяніна Латвіі — палова ўсіх грамадзян, якія маюць права голаса (падчас выбараў у 11-ы Сойм — 1 543 786).
Па даных перапісу 2000 года, для 37,5 % жыхароў руская мова з'яўляецца роднай і 81,2 % жыхароў свабодна валодаюць ёю. З 2000 года руская мова ў Латвіі, паводле Закона аб дзяржаўнай мове, мае статус замежнай.
Беларуская мова ў свеце
Беларуская мова выкарыстоўваецца ў паўсядзённым жыцці этнічнымі беларусамі і прадстаўнікамі некаторых іншых этнічных груп як на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь, так і за яе межамі.
Беларуская Экстраліга 2008/2009
Беларуская Экстраліга 2008/2009 — 17-ы сезон мацнейшага дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай. Сезон пачаўся 9 верасня 2008 года і скончыўся 1 красавіка 2009 года.
Плэй-оф
Чвэрцьфіналы
Паўфіналы
Фінал
IC 2828
IC 2828 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аліса ў Залюстроўі (фільм, 2016)
«Аліса ў Залюстроўі» (Alice Through the Looking Glass) — амерыканскі фільм 2016 года. Фільм прысвечаны памяці Алана Рыкмана.
Сігізмунд Тасканскі
Эрцгерцаг Сігізмунд Аўстрыйскі, вялікі князь Тасканскі (Сігізмунд Ота Марыя Ёзэф Готфрыд Генрых Эрык Леапольд Фердынанд фон Габсбург-Латрынген)  — прадстаўнік дому Габсбургаў, тытулярны манарх Вялікага Княства Тасканскага, вялікі магістр ардэнаў св. Язэпа і св. Стэфана.
Тасканскі вялікакняскі дом узначаліў у 1993 годзе, калі ягоны бацька, Леапольд Франц, выракся пасаду на карысць сына. Прычынаю для вырачэння стаў развод і другі шлюб эрцгерцага Леапольда, несумяшчальны са статусам главы каталіцкага ордэну св. Стэфана, які прыналежыць тасканскім вялікім князям.
Эрцгерцаг Сігізмунд жанаты з Элісай Эдманстоўн, дачкой сёмага баранэта Эдманстоўна, мае двух сыноў і дачку.
Фарбаўці
Фарбаўці (старажытнасканд. Fárbauti) — у скандынаўскай міфалогіі волат-ётун. Муж веліканшы Лаўвеі, бацька Локі, Бюлейста і Хелбліндзі. Фарбаўці згадваецца ў Малодшай Эдзе, напісанай у XIII стагоддзі Сноры Стурлусанам, і ў паэзіі скальдаў эпохі вікінгаў.
У гульні «God Of War» 2018 года Кратас намаляваны на фрэсках волатаў у Ётунхейме пад імем Фарбаўці.
Псалом 9
Псалом 9 (9 і 10 паводле масарэцкай нумарацыі) пачынае 2-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — падзяка за вызваленне.
Юзюк Фарботка
Юзюк Фарбо́тка (сапр.: Язэ́п Аўгусці́навіч Фарбо́тка,, в. , Мінскі павет, Мінская губерня (цяпер , Мінская вобласць) — , г. ) — беларускі паэт, літаратуразнавец, перакладчык, удзельнік грамадска-палітычнага руху Беларусі пачатку ХХ стагоддзя.
Біяграфія
У 1918 годзе быў кансультантам і кіраўніком справамі беларускай дэлегацыі на перамовах з Украінскай Народнай Рэспублікай, дзе абмяркоўваліся вайскова-палітычныя пытанні і эканамічнае супрацоўніцтва Беларусі і Украіны. У Кіеве была створаная сумесная гандлёвая палата, Беларуска-Украінскае Таварыства Збліжэння. Дэлегацыя забяспечыла ўкраінскія пастаўкі харчавання ў Беларусь.
У 1919 працаваў акцёрам у «Беларускім савецкім тэатры». Супрацоўнік літаратурна-асветніцкага аддзела Наркамасветы Літоўска-Беларускай ССР. У 1920 — адміністратар Беларускага тэатра ў Мінску.
У 1920—1924 гг. вучыўся ў Віленскім універсітэце, пасля працаваў там выкладчыкам заалогіі.
У 1922 пра Фарботку згадвае Карскі ў трэцім томе «Беларусаў».
У 1932 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. Працаваў таксама ў Ваяводскай управе ў Вільні ў сельскагаспадарчым аддзяленні. Пасля вайны арыштаваны і сасланы ў Данбас. У канцы 1945 г. пасяліўся ў Лодзі.
Быў жанаты з Уладзяй (Уладзіславай) — дачкой Альберта Паўловіча.
Творчасць
Першыя вершы надрукаваў у Нашай Ніве ў 1912 годзе — «Зацьменне» і «Зруйнаваў». Пераклаў урывак «Пана Тадэвуша» на беларускую мову.
Займаўся мастацкай фатаграфіяй у «Віленскім фотаклубе» Яна Булгака.
Centropyge
Centropyge — гэта род рыб сямейства Pomacanthidae, які насяляе ў Атлантычным, Індыйскім і Ціхім акіяне.
Біялагічнае апісанне
Прадстаўнікі роду не перавышаюць 15 см у даўжыню і жывуць у гарэмнай сям’і з адным дамінантным самцом і некалькімі самкамі. Хоць цяжка вызначыць іх пол; самкі часта карацей і больш круглявыя. Як і многія іншыя рыфавыя рыбы і ўсе марскія рыбы-анёлы, гэты род пратагінічныя гермафрадыты, што азначае, што яны пачынаюць сваё дарослае жыццё як самкі, таму і дамінуючая асобіна ў групе можа змяняцца на працягу некалькіх дзён. Зваротная змена полу магчымая, калі змяняецца сацыяльны статус асобіны, аднак, гэта працэс, які патрабуе значна больш часу.
Віды
У цяперашні час налічваецца 35 вядомых відаў гэтага роду:
Віджаянагарская імперыя
Віджаянагарская імперыя, або Віджаянагар — індуісцкая імперыя, якая займала ўвесь поўдзень Індыі за ракой Крышна з 1336 года да сярэдзіны XVII стагоддзя. Узнікла ў ходзе барацьбы індусаў Паўднёвай Індыі з мусульманамі Дэлійскага султаната. Дзяржава дасягнула піку магутнасці пры Дварае II (1422—1446), які здзейсніў заваявальныя паходы ў Бірму і на Цэйлон.
У XV—XVI стст. асноўным сапернікам Віджаянагарскай імперыі выступаў Бахманідскі султанат на захадзе Індыі. Пасля распаду султаната княствы, якія з'явіліся з яго частак, аб'ядналіся і нанеслі ў 1565 годзе ў бітве пры Талікоце Віджаянагару паражэнне, ад якога імперыя заняпала.
Пэл-Мэл
Пэл-Мэл (Pall Mall) — цэнтральная вуліца Сент-Джэймскага квартала ў Вэстмінстэры. Сканчаецца на вуглу з Хэймаркетам, адкуль два кароткіх завулка, Пэл-Мэл-Іст і Кокспер-стрыт, вядуць на Трафальгарскую плошчу. Паралельна Пэл-Мэл праходзіць цырыманіяльная алея Мэл.
Увесь паўднёвы бок Пэл-Мэл займаюць Сент-Джэймскі палац і іншыя рэзідэнцыі членаў каралеўскага прозвішча (Мальбара-хаус, раней — Карлтан-хаус). Пэл-Мэл атрымаў сваю назву ў XVII стагоддзі ад гульняў у paille maille (папярэднік крыкета), якія праводзіліся перад каралеўскай рэзідэнцыяй.
У віктарыянскую эпоху амаль усе галоўныя клубы англійскіх джэнтльменаў праводзілі паседжанні ў асабняках на Пэл-Мэл. Акрамя таго, менавіта тут спачатку размяшчаліся Каралеўская акадэмія мастацтваў і Нацыянальная галерэя.
Фрыстайл на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 — акрабатыка (мужчыны)
Спаборніцтвы па акрабатыцы ў фрыстайле сярод мужчын на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 прайшлі 17 лютага ў экстрым-парку Роза Хутар.
Званне Алімпійскага чэмпіёна заваяваў беларус Антон Кушнір. У трэцім фінале ён выканаў неверагодна складаны скачок – трайное сальта з пяццю вінтамі (каэфіцыент складанасці 5,000) – і атрымаў за яго рэкордныя 134,25 балы.
Мікалай Платонавіч Патрушаў
З 12 мая 2008 года — сакратар Савета Бяспекі Расійскай Федэрацыі.
Дырэктар ФСБ (1999—2008). Змяніў на гэтай пасадзе У. У. Пуціна і знаходзіўся на пасадзе на працягу двух яго прэзідэнцкіх тэрмінаў. Узначальваў ФСБ больш за 8 гадоў, даўжэй за кожнага з кіраўнікоў КДБ—ФСБ з часоў Ю. У. Андропава, які ўзначальваў КДБ на працягу 15 гадоў. Сышоў у адстаўку пасля інаўгурацыі Прэзідэнта Д. А. Мядзведзева, перадаў пасаду А. В. Бортнікаву.
У 2004—2009 — прэзідэнт Усерасійскай федэрацыі валейбола.
6 красавіка 2018 года ўключаны ў санкцыйны спіс ЗША ў ліку 17 чыноўнікаў і 7 бізнесменаў з Расіі.
Сям’я
Старэйшы сын Дзмітрый — міністр сельскай гаспадаркі Расійскай Федэрацыі з 18 мая 2018 года. Працаваў віцэ-прэзідэнтам банка ВТБ. У маі 2012 года ва ўзросце 34 гадоў прызначаны на пасаду старшыні праўлення 4-га па велічыні банка Расіі Рассельгасбанка, уваходзіць у савет дырэктараў ПАТ «Газпром». 26 кастрычніка 2016 года ўказам прэзідэнта РФ № 572 Дзмітрый Патрушаў «за вялікі ўклад у арганізацыю крэдытнага забеспячэння аграпрамысловага комплексу» ўзнагароджаны ордэнам Пашаны.
Малодшы сын Андрэй (нар. 26. кастрычніка 1981).
Слівіцы (гміна)
Сліві́цы (Śliwice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тухольскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Слівіцах. Плошча гміны складае 174,75 км². Станам на 2014 год у гміне Слівіцы пражывалі 5592 чалавекі, шчыльнасць — 31,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Анатоль Мікалаевіч Кулагін
Анатоль Мікалаевіч Кулагін (нар., ) — беларускі мастацтвазнавец, гісторык архітэктуры. Кандыдат (1986), доктар мастацтвазнаўства (2005).
Біяграфія
Скончыў у 1960 годзе архітэктурнае аддзяленне будаўнічага факультэта БПІ. Працаваў архітэктарам у інстытуце «Белмясцпрампраект», асістэнтам мастака на кінастудыі «Беларусьфільм». З 1970 года — малодшы, з 1988 года — старшы навуковы супрацоўнік у Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН Беларусі. У 1986 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Архітэктура палацава-сядзібных комплексаў Беларусі (другая палова XVIII — першая палова XIX ст.)».
У 2004 годзе абараніў доктарскую дысертацыю па тэме «Архітэктура і мастацтва ракако Беларусі ў кантэксце агульнаеўрапейскай мастацкай культуры (да праблемы стылю)».
Член Саюза архітэктараў Беларусі з 1979 года, навуковага савета ІМЭФ НАН Беларусі і Таварыства аховы помнікаў з 1986 года.
Навуковая дзейнасць
Працы гісторыі і тэорыі архітэктуры і мастацтва Беларусі: «Архітэктура палацава-сядзібных ансамбляў Беларусі. Другая палова XVII — пачатак XIX ст.» (Мінск, 1981), «Помнікі Слоніма» (у сааўт. з В. Б. Караткевіч, 1983), «Ambony rokokowe w kosciołach na Białorusi» (. 1988, № 1—2), «Архітэктура і мастацтва ракако на Беларусі: У кантэксце агульнаеўрапейскай культуры» (1989), «Архітэктары Савецкай Беларусі: Біяграфічны даведнік» (у аўтарскім калектыве, 1991), «Шэдэўры архітэктуры ракако. Гісторыка-архітэктурны нарыс» (1991), «Адраджэнне готыкі» (1993), «Элітная архітэктура барока Беларусі ў агульнаеўрапейскім кантэксце» (1998).
Аўтар кніг «Страчаная спадчына» (у аўтарскім калектыве, 1998, 2003), «Хрысціянскія храмы Беларусі на фотаздымках Яна Балзункевіча. Пачатак XX стагоддзя» (у сааўтарстве з У. А. Герасімовічам, 2000), «Эклектыка» (2000) «Беларусь у малюнках Напалеона Орды. Другая палова XIX стагоддзя» (у сааўтарстве з У. А. Герасімовічам, 2001), «Каталіцкія храмы на Беларусі» (2000), «Праваслаўныя храмы на Беларусі» (2001), «Праваслаўныя храмы Беларусі» (2007), «Каталіцкія храмы Беларусі» (2008). Адзін з аўтараў «Збору помнікаў гісторыі і культуры Беларусі» (т. 1—7, 1984—1988; Дзяржаўная прэмія Беларусі 1990), «Гісторыі беларускага мастацтва» (т. 2—3, 1988—1989), «Архітэктуры Беларусі», кнігі «Страчаная спадчына» (1998). У суаўтарстве з А. Валахановічам выдаў кнігу «Дзержинщина: Прошлое и настоящее» (1986, з А. І. Валахановічам). Працуючы над кнігай, аб’ездзіў усе архітэктурныя помнікі і помнікі прыроды раёна, зрабіў замеры, замалёўкі, фотаздымкі іх і змясціў у кнізе.
Узнагароды
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1990), прэміі «За духоўнае адраджэнне» (2002), польскай прэміі «Przegląd Wschodni 2001». Узнагароджаны дыпломам XIV Рэспубліканскага конкурсу лепшых архітэктурных твораў (2009), Ганаровай граматай архібіскупа Т. Кандрусевіча (2009).
Міньцзян
Міньцзя́н (闽江) — рака ў паўднёва-ўсходняй частцы Кітая, у правінцыі Фуцзянь. Упадае ва Усходне-Кітайскае мора.
Даўжыня ракі 577 км. Плошча вадазбору 60 800 (каля 56 000 ) км². Сярэдні расход вады каля 2000 м³/с. Працякае пераважна ў адгор’ях гор Уішань. Упадае ва Усходне-Кітайскае мора, утвараючы эстуарый. Суднаходная ў ніжнім цячэнні. Вада з ракі выкарыстоўваецца пераважна на арашэнне.
На рацэ ГЭС, горад Наньпін. У эстуарыі — порт Фучжоў.
Глівіцы
Глівіцы (Gliwice, Glywicy) — горад на правах павета ў Польшчы, у Сілезскім ваяводстве. Знаходзіцца на Глівіцкім канале.
Насельніцтва — 185 196 жыхароў (2014 год).
Гісторыя
Першая згадка — у 1276 годзе. Пасля Першай сусветнай вайны адбыліся тры сілезскія паўстанні (1919—1921)
Адукацыя
Політэхнічны інстытут, навукова-даследчыя інстытуты (металургічны і інш.)
Мантэ-Сант’Анджэла
Мантэ-Сант'Анджэла (Monte Sant'Angelo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 13491 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 57 чал./км². Займае плошчу 243 км². Паштовы індэкс — 71037. Тэлефонны код — 0884.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Рэферэндум у Прыднястроўі (2006)
17 верасня 2006 года ў Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспубліцы прайшоў рэферэндум аб незалежнасці. Жыхарам ПМР трэба было адказаць на два пытанні:
Па першым пытанні «за» выказаліся 97,1 % прыднястроўцаў, «супраць» — 2,3 %. На другое пытанне «так» адказалі 3,4 % грамадзян ПМР, «не» — 94,6 %.
Перадгісторыя
Напярэдадні рэферэндуму ў рэгіёне былі прыняты ўзмоцненыя меры бяспекі: міліцыя пераведзена на ўзмоцнены рэжым нясення службы, ва ўсіх населеных пунктах арганізавана кругласутачнае патруляванне вуліц пешымі і мабільнымі групамі міліцыі, ўзмоцнена ахова мяжы, праводзіўся больш пільны дагляд на мытні. Кіраўніцтва ПМР лічыла такія меры бяспекі апраўданымі ў сувязі са выбухамі ў Ціраспалі летам 2006 года. Прадстаўнікі малдаўскіх уладаў, а таксама кіраўніцтва ЗША, Еўрапейскага саюза, Савета Еўропы, Румыніі, Украіны і АБСЕ загадзя заяўлялі, што не прызнаюць рэферэндум легальным. Пра сваю падтрымку правядзення рэферэндуму аб незалежнасці Прыднястроўя заявіў малдаўскі палітык Валерый Кліменка, лідар пазапарламенцкай левай прарасійскай партыі «Раўнапраўе». У той жа час, афіцыйны Крэмль не заявіў аб прызнанні легітымнасці рэферэндуму. МЗС Расіі толькі заклікаў не разглядаць рэферэндум аб незалежнасці як спробу дэстабілізаваць сітуацыю ў рэгіёне. Міністр замежных спраў Сяргей Віктаравіч Лаўроў адзначыў, што рэферэндум — гэта, «напэўна, імкненне прыцягнуць увагу да таго, што сітуацыя не ўрэгулявана». Ён таксама заявіў, што рэферэндум ў Прыднястроўі з’яўляецца рэакцыяй на фактычную блакаду, ад якой пакутуе эканоміка і жыхары гэтага рэгіёна … «Да рэферэндуму ў Прыднястроўі трэба ставіцца без эмоцый, не дазваляць, каб эмоцыі захілілі сутнасць, а сутнасць заключаецца ў неабходнасці вярнуцца за стол перамоў. Я думаю, што да гэтага ёсць жаданне ў Прыднястроўя. Думаю, што ў гэтым зацікаўлена і Малдова». Згодна з экзіт-полам да поўдня 92 % прагаласавалі за незалежнасць і саюз з Расіяй. Толькі 2 % падтрымалі аб’яднанне з Малдовай, 6 % адмовіліся казаць аб сваіх перавагах.
Ход рэферэндуму
Раніцай 17 верасня адкрыліся 262 участкі для галасавання. У рэферэндуме прынялі ўдзел 174 міжнародныя назіральнікі. Найбольш шматлікія маніторынгавыя групы прыбылі з Малдовы, Расіі і Украіны. Прыбылі таксама афіцыйныя дэлегацыі з Абхазіі, Паўднёвай Асеціі і Нагорнага Карабаха. Былі назіральнікі і ад міжнародных арганізацый (Міжнародны інстытут маніторынгу выбараў (IIEM), Цэнтральна-Еўрапейская група палітычнага маніторынгу (Германія), «Свабодная Румынія»), Еўрапарламента і заходнееўрапейскія эксперты. Правядзенне экзіт-полаў і здымкі ў дзень рэферэндуму дазволеныя на адлегласці не бліжэй за 25 метраў ад выбарчых участкаў .Па дадзеных на 12:00, у рэферэндуме прыняла ўдзел 37,9 % грамадзян Прыднястроўя. Найбольш высокая актыўнасць выбаршчыкаў была ў Грыгарыёпалі і Грыгарыёпальскім раёне, дзе ў рэферэндуме прыняў удзел 51 % выбаршчыкаў. У Каменцы прагаласавалі 48 % грамадзян. За Каменкай ішлі Бендэр (40,4 %), Слабадзея (37,73 %), Дубасары (35,74 %), Ціраспаль (33,88 %) і Рыбніца (32,31 %).
. Па дадзеных на 15:00 мясцовага часу, прагаласавала больш за 58 % выбаршчыкаў: Рыбніца — 53,69 %, Слабадзея — 59,62 %, Дубасары — 52,47 %, Каменка — 65,23 %, Бендэр — 59,87 %, Ціраспаль — 58,85 %, Грыгарыёпаль — 66,37 % .Па дадзеных Цэнтральнай выбарчай камісіі на 18:00, актыўнасць выбаршчыкаў на рэферэндуме ў Прыднястроўі дасягнула 70 %. У Бендэрі прагаласавала 70,63 % ад агульнай колькасці выбаршчыкаў, у Ціраспалі — 69,54 %, у Слабадзеі і Грыгарыёпале — па 75 % .Прэзідэнт Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі Ігар Мікалаевіч Смірноў выказаў меркаванне, што па выніках праведзенагаў нядзелю рэферэндуму Прыднястроўе зможа ўвайсці ў склад Расійскай Федэрацыі.
Вынікі рэферэндуму
[[Выява: 20060917 referendum.svg | thumb | left | 250px | Вынікі па першым пытанні рэферэндуму:
]]
Па афіцыйных дадзеных Цэнтральнай выбарчай камісіі, 97,1 % прыднястроўцаў, якія ўдзельнічалі ў рэферэндуме 17 верасня, выказаліся за незалежнасць рэспублікі і наступнае свабоднае далучэнне яе да Расіі. 94,6 % прагаласавалі супраць уваходжання Прыднястроўя ў склад Малдовы. Такія лічбы агучыў старшыня Цэнтрвыбаркама ПМР Пётр Дзенісенка. Актыўнасць выбаршчыкаў на рэферэндуме была рэкордна высокай (па ўдакладненых дадзеных ЦВК, 78,6 %), гэта значыць каля 306 тыс. з 389 тыс. чалавек. У чатырох рэгіёнах рэспублікі — Каменцы, Грыгарыёпалі, Слабадзеі і Бэндэры — яўка выбаршчыкаў перавысіла 80%-ую адзнаку. Ушчыльную да яе наблізіўся Ціраспаль (выбарчая актыўнасць у прыднястроўскай сталіцы склала 79,85 %). Па словах старшыні Цэнтрвыбаркама Пятра Дзенісенкі, сур’ёзных парушэнняў падчас рэферэндуму зафіксавана не было.