cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сабор Антверпенскай Божай Маці
Сабор Антверпенскай Божай Маці (нідэрл. Onze-Lieve-Vrouwekathedraal, фр. Cathédrale Notre-Dame d’Anvers) — рымска-каталіцкая прыходская царква ў Антверпене, Бельгія. Зараз належыць епархіі Антверпена. Сабор Антверпенскай Маці Божай быў закладзены ў 1352 г. і хоць першы этап быў скончаны ў 1521 годзе, будаўніцтва сабора па гэты дзень лічыцца «незавершаным». Спраектаваны ў гатычным стылі, архітэктарамі Жанам і Петэрам Амелі. Утрымлівае шэраг значных работ вядомага мастака ў стылі барока Пітэра Паўля Рубенса, а таксама карціны такіх мастакоў, як Ота ван Веен, Якаб дэ Бакер і Марцін дэ Вос.
Грывень-камень
Гры́вень-ка́мень — валун, геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння ў Беларусі. Помнікам прыроды абвешчаны ў 1971 годзе.
Размешчаны каля дарогі вёска Крэва — горад Маладзечна, за З км на поўдзень ад вёскі Вавукі Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці. Ледавіковы валун ружовага граніту рапаківі з авоідамі палявога шпату. Даўжыня валуна складае З м, шырыня 2,7 м, вышыня над паверхняй зямлі 1,7 м, у абводзе 9 м, аб'ём 7 м, маса каля 20 т. Формаю круглаваты, пастаўлены рубам, верхняя частка нагадвае завітую грыву каня. Прынесены ледавіком каля 130—150 тысяч гадоў назад з раёна горада Выбарг.
Адам Аляксандравіч Васкалей
Адам Аляксандравіч Васкалей (нар., в. Канюхі, Пінскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Пінскае ГПТВ-88 будаўнікоў, у 1974 годзе — архітэктурны факультэт Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута. У 1974—1979 гадах галоўны архітэктар Лунінецкага раёна і г. Лунінца; у 1979—1991 гадах галоўны архітэктар Пінска. У 1991—1995 гадах кіраўнік персанальнай творчай майстэрні Саюза архітэктараў. У 1995—1997 гадах намеснік дырэктары ВА «Гідрасельмаш». З 1997 па 2014  дырэктар Пінскай дзіцячай школы выяўленчага мастацтва. Абіраўся дэпутатам Пінскага гарсавета.
Член Саюза архітэктараў Беларусі з 1985 года па 2018.
Творчасць
Кіраўнік і сааўтар распрацоўкі генпланаў і праектаў дэталёвай планіроўкі Лунінца і Пінска; аўтар асобных праектаў добраўпарадкавання і азелянення Пінска; кіраўнік і сааўтар праекта рэгенерацыі гістарычнага цэнтра Пінска. Аўтар уязнога знака ў Пінск, памятнага знака «У гонар першага бою партызанскага атрада В. З. Каржа», праектаў праваслаўнай царквы ў в. Сошна Пінскага раёна, Дамоў малітваў у Баранавічах і Пінску.
Наталля. Маці Божая Адзігітрыя. Рафаіл
'''Наталля. Маці Божая Адзігітрыя. Рафаіл''' — іканапісны складзень, створаны ў 1760 годзе, з Усехсвяцкай царквы ў г. п. Тураў Гомельскай вобласці. Захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь.
Сюжэт
На правай створцы — архангел Рафаіл у сінім сподзе, вохрыстай далматыцы, падпяразанай чырвоным поясам, чырвоным на зялёнай падкладцы гімаціі, з белай хусткай на шыі. Крылы шэра-зялёныя. У левай руцэ белая лілея.
На левай створцы — Наталля ў сінім хітоне, вохрыстым кароткім адзенні, аранжава-чырвоным плашчы, з белай хусткай на галаве. У левай руцэ зялёна-сіняя галінка.
Ніжнюю палавіну складня займаюць блакітныя воблакі, зверху ў цэнтральнай частцы — пазалочаны раслінны ляпны арнамент, на створках — жоўты фон, аранжава-чырвоныя аркі.
Паходжанне
Абраз выяўлены 22-й экспедыцыяй Дзяржаўнага мастацкага музея БССР у 1972 ва Усехсвяцкай царкве г. п. Турава Гомельскай вобласці.
Ікона раскрыта брыгадай рэстаўратараў Дзяржаўнага Рускага музея ў складзе І. В. Ярыгінай, С. І. Голубева, М. Г. Малкіна, А. Т. Дзеднянкова ў 1974-75 (Ленінград).
Ракавіна малюскаў
Ра́кавіна — вонкавая ахоўнае шкілетнае ўтварэнне, якое пакрывае цела шматлікіх беспазваночных жывёл. Вывучэннем ракавін беспазваночных займаецца канхалогія. Найбольшая цікавасць з пункту гледжання практычнага выкарыстання і калекцыянавання ўяўляюць ракавіны малюскаў.
Структура ракавіны
Складаецца з трох пластоў:
Выкарыстанне
З ракавінаў малюскаў людзі выраблялі рыбалоўныя кручкі, разцы, шкрабкі, насадкі для матык, ужывалі ў выглядзе посуду, музычных інструментаў (конх) і ўпрыгажэнняў. У некаторых выпадках ракавіны служылі грашыма — напрыклад, ракавіны кауры на астравах Акіяніі.
Перламутр, які здабываюць з ракавінаў, мае вельмі шырокае прымяненне — ён ужываецца для вырабу гузікаў, інкрустацый, ювелірных вырабаў.
У мастацтве
Буйныя ракавіны часта адлюстроўвалі на сваіх карцінах мастакі Рэнесансу. Прыкладам могуць служыць карціны, якія апісваюць міфалагічны сюжэт — нараджэнне Венеры. На знакамітай карціне Сандра Бацічэлі Венера выяўленая стаячай на велізарнай ракавіне-грэбні, якая была яе сімвалам.
На карціне Уільяма Бугро ракушкі ўжываюцца і як музычны інструмент.
Касцёл Маці Божай Ружанцовай і кляштар дамініканцаў (Гродна)
Гродзенскі дамініканскі касцёл — помнік архітэктуры барока. Існаваў у Гродне ў XVI — канцы XIX стагоддзяў. Размяшчаўся на месцы скверыка па вуліцы Савецкая паміж сучаснымі дамамі № 6 і 8, якія захаваліся да нашых дзён.
Традыцыйна лічыцца, што касцёл дамініканцаў у Гродне заснаваны на падставе прывілея Жыгімонта III у 1632, а ў 1633 касцёл ужо пабудаваны на фундацыю Фрэдэрыка і Хрысціны Сапегаў. Тым не менш, пра дзейнасць гродзенскіх дамініканцаў у 17 ст. нічога не вядома. У 1737 прыёрам гродзенскіх дамініканцаў стаў Т.Ганусевіч, які пачаў «мураваць новы кляштар», што дае падставу меркаваць, што дагэтуль існаваў драўляны кляштар пры мураваным касцёле. Касцёл быў асвячоны ў імя Прасвятой Дзевы Марыі Ружанцовай.
Аблічча касцёла дапамагае ўявіць «Інвентар Гродзенскага касцёла і кляштара дамініканцаў 1830 года» (захоўваецца ў Дзяржаўным гістарычным архіве Літвы ў Вільні), у якім адзначана, што касцёл пабудаваны ў 1708, што хутчэй за ўсё з’яўляецца датай адной з рэканструкцый касцёла. У інвентары пазначана, што «''касцёл у плане прамавугольны з закругленнем каля Вялікага алтара, з дзвюма вежамі і фацыятай паміж імі, з бабінцам… і дзвюма падоўжанымі капліцамі. Касцёл накрыты дахоўкай. Капліцы, якія дасягаюць вышыні паловы касцёла, накрытыя: адна — дахоўкай, другая — гонтам''».
Захаваўся таксама фотаздымак 2-й паловы 19 ст., на якім відаць галоўны фасад касцёла. Таксама касцёл адлюстраваны на малюнку Н. Орды (на якім часта памылкова зазначаецца брыгіцкі касцёл).
Інтэр’ер касцёла ўпрыгожвалі 11 алтароў з абразамі, выкананымі жывапісам. Туг жа знаходзіліся старадаўнія (магчыма, з 17 ст.) партрэты фундатараў касцёла — Сапегаў. У касцёле ў час літургіі выкарыстоўваліся шмат каштоўных рэчаў: больш за 100 сярэбраных манстранцыяў, пушак і келіхаў, звыш 200 падсвечнікаў, каядэлябраў і лямпаў, зробленых са шкла, металу і керамікі. Цікавым элементам інтэр’ера скарбніцы і сакрысціі былі 9 маляваных шафаў, якія да нашых дзён не захаваліся.
Дамініканскі касцёл быў адным з самых прыгожых у Гродне, пра што ў час наведвання горада напісаў Ю. У. Нямцэвіч. Уяўленне пра будынак кляштара, вымураванага ў 1737, дае чарцёж фасада шляхецкага пансіёна, які захаваўся ў Вільні. На гэтам чарцяжы ёсць праект перабудовы будынка дамініканскай школы пад пансіён, выкананы ў 1836. Праект пададзены на фасадзе старога будынка, які існаваў да ажыццяўлення новага праекта. Гледзячы на фасад старой дамініканскай школы, можна адзначыць, што яна складалася з дзвюх частак. Правая, якая далучалася да касцёла, адрозніваецца ад левай часткі не толькі выразнасцю кампазіцыі фасада, але і вышынёй даху. Верагодна, гэта правая частка і ёсць пабудаваны ў 1737 «мураваны новы кляштар». Прыбудова левай часткі будынка была зроблена ў 1760-я гады, калі прыёрам гродзенскіх дамініканцаў быў айцец Людвіг Рыбінскі, які ахвяраваў на новы кляштар 5000 злотых і завяршыў будаўніцтва. Ахвяраваныя ім грошы вызначылі памер і лаканічнасць прыбудовы, у выніку чаго была пашырана плошча памяшканняў пад класы і ўзведзены бровар.
Старадаўні фасад вырашаны вельмі лаканічна. Рытмічная вертыкаль галоўнага фасада адзначана вокнамі і лапаткамі паміж імі. Левая яго частка не мае вызначанай кампазіцыі, што звязана з вытворчай функцыяй памяшканняў гэтай часткі будьшка. Этапы будаўніцтва кляштарнага комплексу прасачваюцца на планах горада. На плане Гродна 1753 дамініканскі комплекс адзначаны двума мураванымі будынкамі — касцёлам і далучаным да яго кляштарам, які выцягнуўся ўздоўж вуліцы Віленскай. Далей па Віленскай ішлі мяшчанскія дамы на дамініканскім пляцы з тарцовай арыентацыяй фасадаў. На плане Гродна 1795 фасад ужо падоўжваецца за кошт прыбудовы на месцы старых жылых дамоў.
Важкім элементам у планіроўцы комплексу дамініканскага кляштара з’яўляецца будынак, які выцягнуўся ўздоўж вуліцы Дамініканскай. Ён быў вымураваны ў 1780-я гады. На плане Гродна 1753 гэты будынак адзначаны як драўляны. Ён меў падоўжаную форму з невялікай прыбудовай. А на плане 1795 будынак ужо мае іншую канфігурацыю і без прыбудовы.
Змену ў характары і планіроўцы будынкаў прасвятляе ліст П.Пірамовіча, сакратара Ізабелы Браніцкай у Беластоку, да сакратара ў Варшаве, датаваным 5 мая 1782. У лісце гаворыцца: «''Днямі горад Гродна вельмі гарэў уначы ад агню, які ўзнік у жыдоўскім доме. Цэлая вуліца Замкавая з палацамі пагарэла, усяго дамоў, якія загінулі ў вогнішчы, — 300. Касцёл фарны мураваны з усім, што ў ім было, пагарэў, дамініканскі апаліўся, але захаваўся, толькі ўнутраныя будынкі яго ўсе пагарэлі''». Такім чынам, у 1782 у выніку пажару драўляны будынак, пазначаны на Плане горада 1753 згарэў.
Улічваючы гэты факт і тое, што ў 18 ст. вырасла патрэба ў адукаваных людзях, а дамініканцы сталі вядучым ордэнам у галіне адукацыі пасля касацыі ў 1773 ордэна езуітаў, пачалося будаўніцтва новага мураванага будынка на месцы драўлянага. Мураваўся будынак пры прыёру Людвіку Грынццэвічу, які быў вядомым архітэктарам. Такім чынам, разам з узвядзеннем у 1780-я гады мураванага будынка на вуліцы Дамініканскай было завершана будаўніцтва дамініканскага кляштара ў Гродне.
У пачатку 19 ст. пры дамініканскім кляштары дзейнічалі студыум вышэйшы, гімназія, павятовая і парафіяльная школы. У гэтых установах займалася 336 вучняў, працавала 18 настаўнікаў. Шырокую вядомасць у краі мела бібліятэка гродзенскіх дамініканцаў, а таксама фізічная лабараторыя. 3 1803 на працягу некалькіх гадоў у гродзенскай дамініканскай школе выкладаў фізіку і матэматыку славуты філосаф і тэолаг дамініканец Ф. І. Цяцерскі, які надрукаваў і выдаў у Гродне ў 1806 сваю дысертацыю па эксперыменталънай фізіцы.
У 1840 адбылася касацыя гродзенскага дамініканскага кляштара. У былых дамініканскіх мурах была адчынена мужчынская гімназія, а касцёл былога кляштара, пазбаўлены парафіі, дзейнічаў як студэнцкі гімназіяльны касцёл. Студэнты гродзенскай гімназіі прынялі актыўны ўдзел у паўстанні 1863—1864 гг., таму расійскія ўлады, адзначыўшы ўплыў каталіцкага духавенства на ўдзельнікаў паўстання, забаранілі дзейнасць касцела пры гімназіі і размясцілі ў ім царкву Ямбургскага ўланскага палка. Але ў такой якасці ён праіснаваў нядоўга. У 1875 г. «во избежание соблазна в местном населении» старадаўні касцёл дамініканскага кляштара, упрыгожванне горада, быў знішчаны «за исключением одного крыла, примыкающего к гимназиальному зданию», у якім планавалася размясціць бібліятэку і падрыхтоўчы клас.
Будынак былога дамініканскага манастыра ў далейшым выкарыстоўваўся як губернская мужчынская гімназія, зараз з’яўляецца жылым домам. Былая дамініканская школа выкарыстоўвалася пераважна пад гарадскія ўстановы, зараз у ёй знаходзіцца Аддзяленне павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў устаноў культуры і мастацтва.
Віла Шарынска
Віла Шарынска — ружовы будынак на вуліцы Старгатан 63-65, размешчаны побач з паркам Добельнс ўва Умеа, Швецыя. Віла Шарынска была пабудавана па праекце архітэктара Рагнара Остаберга і узведзена ў эксплуатацыю ў 1904—1905 гадах для Эгіля Унандэра-Шарына і яго сям’і. У 1950 годзе ў будынку таксама размяшчаўся сямейны бізнес AB Scharins Söner.
Будынак
Знешні выгляд будынка некалькі віктарыянскі. Існуе грэбень над вокнамі, з бачнымі арачнымі вокнамі на першым паверсе. Ёсць ракако балконы з каванага жалеза. У доме тры паверхі са зрушэннем у бок, які кантрастуе з іншым паслядоўнай сіметрыяй. Абноўлены фасад злёгку чырванаваты з фрызам пад трэцім поверхам. Таксама інтэр’ер багаты драўлянымі панелямі сцены, за выключэннем так званай Іспанскай залы, чые адрамантаваныя сцены пакрытыя мазаікай з Іспаніі.
На поўдні ад дома садоўніка ёсць сад (з цаглянай каляровай бетоннай пліткай) у асяроддзі арачных металічных кратаў на поўдні і захадзе і металічнай рэйкай на ўсход. На поўначы ад будынка ёсць аўтастаянка. Стаянка таксама служыць уваходам у муніцыпальную штаб-кватэру нерухомасці Bostaden
Дом садоўніка
Флігель, таксама вядомы як прыбудова або дом садоўніка, належыць да вілы. Флігель размешчаны на захадзе ад галоўнага будынка, і мае стыль, які падобны на стыль вілы. Флігель мае адзін паверх з мэбляванымі верхнімі паверхамі ў заходняй частцы, і паўтара паверха ва ўсходняй частцы. Флігель першапачаткова быў домам для садоўніка вілы, і стайняй з размяшчэннем фурмана. Парнік, што на працягу доўгага часу знаходзіўся на яго паўднёвым баку, быў знесены ў 1980-я гады. Флігель, інтэр’ер якога не класіфікаваны як ахоўны дзяржавай будынак, ужо ў наш час быў перароблены на чатыры гаражы з карычневым шкленнем навясных дзвярэй з дрэва.
Гісторыя
Калі габлёўкі для новага дома наглядчык Эгіль Унандэр-Шарын звязаўся з некалькімі архітэктарамі, у тым ліку Густава Хермансанам, які распрацаваны шмат дамоў у Сундсвалі, (пасля разбуральнага пажару 1888 года) і Эрнста Стэнхамара, які быў архітэктарам будынку банка Свенска Хандэльсбанкен ува Умеа, што быў пабудаваны ў 1894 годзе. Унандэр-Шарын не быў шчаслівы са сваімі прапановамі і замест гэтага даў заданне архітэктару Остбергу.
4 ліпеня 1904 г. Унандэру-Шарыну было прадастаўлена дазвол на будаўніцтва для ўчастка 2 і 3 у блоку Хэрмуд (участак 1 ужо распрацаваны) і ўжо на наступны дзень пасля раскопак на падмурак дома пачаў. 14 ліпеня Унандэр-Шарын заплаціў 7,894.85 гораду Умеа за два участкі. Размяшчэнне гэтых участкаў было вынікам плана горада ад 1889 года, дзе былі перамаляваны ўсе ўчасткі ў раёне, пацярпелыя ад гарадскога пажару ў 1888 годзе. Unander — Scharin Два ўчасткі былі парожнія пасля агню. Канчатковы кошт за вілу, паводле ацэнак, склаў 94 000, з якіх 12 000 патрачана для мэбліроўкі і 4000 крон для архітэктурных чарцяжоў Остберга.
У наш час
У 1959 годзе сям’я Шарына прадала будынак Умеа муніцыпалітэту, які аднавіў вілу і зрабіў некалькі змен, так як муніцыпалітэт планаваў выкарыстоўваць вілу для студэнцкай прафсаюзнай дзейнасці. З тых часоў муніцыпалітэт пераведзены па акту ў будынак, каб дзейнасць у мэтах аб’яднання і студэнцкія саюзы. У тым жа годзе, калі Віла Шарынска стаў помнікам архітэктуры, а іменна ў 1981 годзе, было вырашана паміж муніцыпалітэтам Умеа і студэнцкім саюзам, як варта выкарыстоўваць будынак. Пасля аб’явы таргоў ў 1996 годзе Студэнцкі саюз навукі і тэхнікі пераехаў у дом, але яны адмовіліся ад кантракту на рубяжы 2003/2004 гг. Аперацыя, якая да гэтага часу была пад эгідай некамерцыйных структур, перайшла ў рукі Ekonomiska Föreningen för Alternativ Kultur (EFAK) (Эканамічнай асацыяцыі альтэрнатыўнай культуры), які зноў аднавіла вілу ў восень 2004 года.
Восенню 2013 года пачаўся знешні рамонт будынка, і 31 студзеня 2014 г. пачаўся і інтэр’ер абнаўлення, што, як чакаецца, зойме адзін год. У той жа час, жыхары сышлі з будынка.
Хары Моара
Біяграфія
У 1925 годзе скончыў Тартускі ўніверсітэт па спецыяльнасці «археалогія», з 1927 года выкладаў там жа. У 1930 годзе ён стаў дырэктарам Археалагічнага музея ў Тарту, у тым жа годзе стаў прафесарам старажытнай гісторыі і археалогіі ў Тартускім універсітэце, у 1938 годзе атрымаўшы доктарскую ступень. Прафесарскую пасаду ён захоўваў да 1942 года, калі падчас нацысцкай акупацыі Эстоніі быў пераведзены на працу ў Талін у якасці намесніка дырэктара Гістарычнага музея, а ў 1944 годзе быў арыштаваны нацыстамі.
Быў вызвалены са зняволення пасля вызвалення Эстоніі савецкімі войскамі, вярнуўся да працы ў Тартускім універсітэце, дзе займаў пасаду прафесара да 1950 года. З 1936 па 1950 год быў старшынёй Эстонскага навуковага таварыства, з 1958 года — членам Міжнароднага саюза гісторыі навукі. З 1947 па 1957 год узначальваў Эстонскую акадэмію археалогіі. У 1957 годзе быў прызначаны які кіруе сектарам археалогіі і этнаграфіі інстытута гісторыі АН Эстонскай ССР, займаючы гэту пасаду да апошніх дзён жыцця. У 1957 годзе стаў акадэмікам Акадэміі навук Эстонскай ССР.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя яго навуковыя працы прысвечаны ўзнікненню класавага грамадства на тэрыторыі сучаснай Прыбалтыкі, гарадзішчам Эстоніі, гісторыка-культурным абласцям і раёнам Прыбалтыкі, этнагенезу прыбалтыйскіх народаў, археалогіі жалезнага веку Прыбалтыкі.
Узнагароды
У перыяд існавання незалежнай Эстоніі быў узнагароджаны Крыжам Свабоды, пры савецкай уладзе — ордэнам «Знак Пашаны».
Кіпрская Праваслаўная Царква
Кіпрская праваслаўная царква — памесная праваслаўная царква, якая знаходзіцца на 10 месцы ў дыпціху праваслаўных цэркваў.
Заснавана ў 47 годзе апосталам Варнавай. Першапачаткова з’яўлялася епархіяй Антыахійскай праваслаўнай царквы. Складаецца з 1 архіепіскапіі і 5 метраполій. Прадстаяцель: архіепіскап Новай Юсцініаны і ўсяго Кіпра Хрызастом II
NGC 3229
NGC 3229 — патройная зорка ў сузор’і Секстант.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чычы Муса
Клубная кар’ера
Выступаў на радзіме за клуб «Рэнесанс ду Конга», пазней гуляў у Танзаніі за клуб «Сімба» і ў Замбіі за «Білдкон».
У сакавіку 2018 года стаў іграком беларускага клуба «Слуцк». Здолен замацавацца ў асноўным складзе случан. У снежні 2018 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Слуцк».
Сезон 2016 ФК Белшына
У 2016-м годзе футбольны клуб «Белшына» прымаў удзел у трох афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Заўвагі
Трэнерскі штаб
да ліпеня 2016
з ліпеня 2016
Прыйшлі ў клуб
* З арэнды ** У арэнду
Пакінулі клуб
* У арэнду
Прыйшлі ў клуб
* У арэнду ** З арэнды
Пакінулі клуб
* З арэнды
Глыбачанскія валуны
Глыбача́нскія валуны́ — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння у Беларусі, размешчаны за 5 км на паўднёвы захад ад в. Глыбачка Ушацкага раёна Віцебскай вобласці. 3 валуны шаравата-ружовага парфірападобнага граніту. Найбуйнейшы камень даўжынёй 4 м, шырынёй 2,6 м, вышынёй над паверхняй зямлі 1,8 м, у абводзе 12 м. Другі валун ляжыць за 30 м на поўнач, яго даўжыня складае 2,3 м, шырыня 2,3 м, вышыня над паверхняй зямлі 0,7 м. Трэці камень знаходзіцца за 1 км на паўднёвы захад ад вёскі, формаю нагадвае вялікі прас, яго даўжыня складае 3,3 м, шырыня 1,4 м, вышыня 1,6 м. Глыбачанскія валуны прынесены ледавіком каля 18—20 тысяч гадоў назад з раёна г. Выбарг. Ахоўны статус нададзены ў 1988 годзе.
Канцэрт Бетховена
«Канцэрт Бетховена» — дзіцячы мастацкі фільм вытворчасці «Беларусьфільм» (1936 год). Рэжысёр: Уладзімір Георгіевіч Шмітгаф.
Сюжэт
Галоўныя героі кінастужкі — два беларускія музычна адораныя хлопчыкі-падлеткі Янка Малевіч і Уладзік Корсак. Бацька Янкі — музычны педагог — вучыць іх граць на скрыпцы і рыхтуе да ўсесаюзнага музычнага конкурсу, які павінен праходзіць у Маскве. Неяк хлопчыкі загуляліся, і Янка пашкодзіў руку — граць на скрыпцы ён больш не мог. Прафесар злуецца і на сына і яго сябра — свайго другога вучня, спыняе заняткі з імі. Але тыя не здаюцца перад няшчасцямі і пачынаюць займацца самі, удваіх, таемна ад дарослых. Уладзік сачыняе творы, а Янка, перамагаючы боль, працягвае граць на скрыпцы. Хлопцы з’язджаюць на конкурс самі. Адбываецца неспадзяванае: адборачная камісія не дапускае Уладзіка да ўдзелу ў конкурсе, лічачы яго дрэнна падрыхтаваным. Але яго сябар Янка, дапушчаны на конкурс, выконвае твор, складзены Уладзікам (кампазітар: Ісак Дунаеўскі), і грае так удала, што становіцца выканаўцам-лаўрэатам, а Уладзік, аўтар выкананага творы, — кампазітарам-лаўрэатам. Так юныя піянеры сваёй зацятасцю і сяброўствам перамаглі хваробы і бацькоўскі недавер. Спецыяльна для гэтага фільма была напісана папулярная песня «Эх, добра ў краіне савецкай жыць!»
Марыямпальскае самакіраванне
Сянюніі
Марыямпальскае самакіраванне падзяляецца на 6 сянюній і 3 марыямпальскія гарадcкія сянюніі:
Рабочы і калгасніца
«Рабочы і калгасніца» — выбітны помнік манументальнага мастацтва, «ідэал і сімвал савецкай эпохі», які ўяўляе сабой дынамічную скульптурную групу з двух фігур з паднятымі над галовамі сярпом і молатам. Аўтар — Вера Мухіна; канцэпцыя і кампазіцыйная задума архітэктара Барыса Іафана. Манумент выкананы з нержавеючай хроманікелевай сталі. Вышыня каля 25 м (вышыня павільёна-пастамента — 33 м). Агульная вага — 185 тон.
Стварэнне
Была створана для савецкага павільёна на Сусветнай выстаўцы ў Парыжы ў 1937 годзе. Ідэйная задума скульптуры і першы макет належаў архітэктару Б. М. Іафану, які перамог у конкурсе на будаўніцтва павільёна. У архітэктара яшчэ падчас працы над конкурсным праектам «вельмі хутка нарадзіўся вобраз… скульптуры, юнак і дзяўчына, якія ўвасабляюць сабой гаспадароў савецкай зямлі — працоўны клас і калгаснае сялянства. Яны высока ўзнімаюць эмблему Краіны Саветаў — серп і молат».
На стварэнне «Рабочага і калгасніцы» Іафана наштурхнула, па сцвярджэнні яго сакратара І. Ю. Эйгеля, ідэя антычнай статуі «Тыранаборцы», якая паказвае Гармодыя і Арыстагітона, якія стаяць поруч з мячамі ў руках, і скульптура «Ніка Самафракійская».
На скульптуру быў аб’яўлены конкурс, які выйграла скульптар В. І. Мухіна.
Царква Маці Божай (Бругэ)
Царква Маці Божай у Бругэ (нідэрл. Onze-Lieve-Vrouwekerk - Онзе-Лівэ-Враўэкерк; Нотр-Дам у Бругэ) — гатычная царква ў бельгійскім Бругэ, пабудаваная ў XII-XIII стагоддзях. Над лавамі размешчаны 30 гербаў рыцараў, якія прысутнічалі ў царкве ў 1468 годзе на II капітуле ордэна Залатога Руна. У прасторах царквы з высокай вежай у 122 м захоўваецца адзіная скульптура Мікеланджэла, якая пры яго жыцці апынулася па другі бок Альпаў, — «Дзева Марыя з дзіцем» («Мадонна Бругэ»).
Пазіцыйная сістэма злічэння
Пазіцы́йная сістэ́ма злічэ́ння - сістэма злічэння, у якой вага лічбаў залежыць ад пазіцыі, якую яны займаюць. Гэта пазіцыя называецца разрадам і нумаруецца справа налева:
Значэнне, n-разраднага ліка ў пазіцыйнай сістэме вызначаецца як сума вагаў кожнай лічбы, а вага кожнай лічбы ёсць здабытак базавай вагі гэтай лічбы і вагі адпаведнага разрада:
У дзесятковай сістэме злічэння ўжываюцца дзесяць лічбаў, базавыя вагі якіх - ад 0 да 9. Вагі разрадаў вызначаюцца наступным чынам:
Такім чынам, напрыклад лік 4635 можна прадставіць як 4*1000+6*100+3*10+5*1.
Акрамя дзесятковай, ужываюцца таксама наступныя пазіцыйныя сістэмы злічэння:
Сонечнае зацьменне 27 жніўня 1821 года
Сонечнае зацьменне 27 жніўня 1821 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 132 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9661 і дасягнула свайго максімуму ў 15:19:42 UTC у пункце з каардынатамі 14° пн. ш. 48° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 38 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 123 км.
Зацьменне 27 жніўня 1821 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1821 годзе і 53-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 4 сакавіка 1821 года, наступнае — 21 лютага 1822 года.
Мікалай Кміціц
Мікалай Кміціц (Mikołaj Kmicic; 1601, Віцебшчына — 24 лютага 1632, Вільня) — новалацінскі паэт і педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся на Віцебшчыне. У 1617 г. уступіў у Таварыства Ісуса. Вывучаў у Полацкім езуіцкім калегіуме паэтыку пад кіраўніцтвам Мацея Казіміра Сарбеўскага і рыторыку (1619—1621), а ў Пултуску — філасофію (1621—1624). Вярнуўся ў Полацк, дзе год працаваў выкладчыкам паэтыкі. Быў запрошаны выкладаць паэтыку ў Віленскую акадэмію (універсітэт). У 1628—1632 гг. слухаў там лекцыі па тэалогіі. Памёр і пахаваны ў Вільні.
Паэтычная творчасць
У Віленскай акадэміі з ініцыятывы Кміціца склаўся гурток гуманістычнага кірунку, у які ўвайшлі найбольш здольныя знаўцы красамоўства і паэзіі (Жыгімонт Лаўксмін, Ян Рывоцкі, Томаш Клягэ і інш.). Вынік дзейнасці гуртка — створаныя яго ўдзельнікамі паэтычныя творы, якія выдаваліся пад агульнай назвай ад імя акадэміі. Частка твораў Кміціца была надрукавана, але частка засталася ў рукапісах, і лёс іх невядомы ..
Кміціц — найбольш верагодны аўтар гераічнай паэмы пра смерць Язафата Кунцэвіча («Iosaphatidos sive de nece B. Iosaphat Kuncewicz … libri tres» («Язафатыда, або Пра забойства Язафата Кунцэвіча, … у трох кнігах»), Вільня, 1628). Таксама вядомыя панегірыкі Кміціца ў гонар М. К. Сарбеўскага, каноніка віленскага Юрыя Тышкевіча і інш.
Ацэнка творчасці
Талент Кміціца высока цаніў яго настаўнік — Сарбеўскі. Даследчыкі літаратуры В. Каяловіч і Ф. Бянтоўскі адносяць яго да відных дзеячаў Віленскай акадэміі. Каяловіч параўноўваў паэзію Кміціца з паэзіяй Сарбеўскага. Энцыклапедычны слоўнік Бракгауза і Ефрона называе Кміціца «адным з лепшых лацінскіх паэтаў XVII ст.»
Авіяцыйная катастрофа
Авіяцыйнае здарэнне з чалавечымі ахвярамі (катастрофа) — авіяцыйнае здарэнне, якое прывяло да гібелі або знікнення без вестак аднаго ці больш чалавек, якія знаходзіліся на борце паветранага судна (пасажыраў ці членаў экіпажа). Да катастроф адносяцца таксама выпадкі гібелі каго-небудзь з асоб, якія знаходзіліся на борце, у працэсе іх аварыйнай эвакуацыі з паветранага судна.
Вялікае Гародна
Вялі́кае Гаро́дна — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Чарнец.
Плошча паверхні 0,24 км². Даўжыня 0,88 км, найбольшая шырыня 0,38 км, даўжыня берагавой лініі 2,12 км. Плошча вадазбору 1,25 км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая ў напрамку з захаду на ўсход. Схілы катлавіны стромкія, вышынёй да 18 м, у паўднёвай частцы возера спадзістыя, вышынёй да 2 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі зліваюцца са схіламі катлавіны. У паўднёвай частцы возера берагі нізкія. Дно возера выслана сапрапелем.
Возера слабапраточнае. Упадаюць ручаі, выцякае пратока ў возера Малое Гародна.
Марыя
Марыя — жаночае імя (як другое ці наступнае — таксама мужчынскае імя):
Таварыства ахвотнікаў беларускага народнага штукарства
Таварыства ахвотнікаў беларускага народнага штукарства існавала ў Петраградзе ў 1918 пры падтрымцы Беларускага нацыянальнага камісарыята.
Члены-заснавальнікі — Ч. Родзевіч (ініцыятар стварэння), З. Жылуновіч (Ц. Гартны), І. В. Лагун, Б. Тарашкевіч, Г. Багдановіч. Таварыства мела на мэце садзейнічаць развіццю беларускай літаратуры, тэатра, вуснай народнай творчасці, архітэктуры, музыкі, клапаціцца пра помнікі мастацтва. Мела аддзяленне ў Пецяргофскім раёне Петраграда. Пры таварыстве існаваў драматычны гурток. У памяшканні тэатра драмы і камедыі 20.4.1918 таварыства наладзіла беларускую вечарынку, на якой прысутнічала каля 300 чал. Калекцыя запісаў беларускіх народных песень з архіва таварыства ў 1922 перададзена Беларускай драматычнай студыі ў Маскве.
NGC 3230
NGC 3230 (іншыя абазначэнні — UGC 5624, MCG 2-27-7, ZWG 65.20, PGC 30463) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Афрын
Афрын (عفرين, Efrîn) — горад на паўночным захадзе Сірыі, размешчаны на тэрыторыі мухафазы Халеб. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнага раёна.
Геаграфія
Горад знаходзіцца ў паўночна-заходняй частцы мухафазы, на абодвух берагах ракі Афрын, на вышыні 215 метраў над узроўнем мора.
Афрын размешчаны прыблізна за 38 кіламетраў на паўночны захад ад Халеба, адміністрацыйнага цэнтра правінцыі, і за 332 кіламетраў на поўнач ад Дамаска, сталіцы краіны. Бліжэйшы аэрапорт размешчаны ў горадзе Аазаз.
Насельніцтва
Па даных апошняга афіцыйнага перапісу 1981 года, насельніцтва складала чалавек. Дынаміка колькасці насельніцтва горада па гадах:
У нацыянальным складзе насельніцтва пераважаюць курды, у канфесійным — мусульмане-суніты.
Гісторыя
У перыяд рымскага панавання ў рэгіёне праз горад была пракладзена дарога. Падчас асманскага валадарства над Сірыяй у Афрыне размяшчаўся заезны двор.
У 1922 годзе горад перайшоў пад кантроль Францыі, а ў 1946 годзе стаў часткай незалежнай Сірыі.
З-за распачатай сірыйскай рэвалюцыі з 11 ліпеня 2012 года Афрын кантраляваўся курдскім апалчэннем YPG і ўваходзіў у склад Сірыйскага Курдыстана (Ражавы). У пачатку верасня 2017 года там абвешчаная «зона дэканфліктацыі». Студзень 2018 года — пачатак турэцкай аперацыі «Аліўкавая галіна». 18 сакавіка 2018 года Афрын перайшоў пад кантроль турэцкіх узброеных сіл і атрадаў «Свабоднай сірыйскай арміі». 13 кастрычніка 2022 года горад быў захоплены групоўкай Хаят Тахрыр аш-Шам пасля сутыкненняў з Сірыйскай нацыянальнай арміяй.
Нестар Нічыпаравіч Кайгародаў
Не́стар Нічыпаравіч Кайгаро́даў (Нестор Никифорович Кайгородов; — ) — расійскі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант (1906). Член Рускага тэхнічнага таварыства.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Полацку ў сям’і генерал-маёра Нічыпара Іванавіча Кайгародава (1810—1882), які паходзіў з дваран Санкт-Пецярбургскай губерні. Меў братоў Міхаіла і Дзмітрыя (?). Скончыў Полацкі кадэцкі корпус (1856), Міхайлаўскае артылерыйскае вучылішча (1858) і акадэмію (1865). Капітан гвардыі з 1875 года, палкоўнік з 1878 м, генерал-маёр з 1891 года, генерал-лейтэнант з 1901 года.
У 1876—1878 гадах пад яго кіраўніцтвам былі праведзены рэарганізацыя і пераабсталяванне парахавых заводаў Расіі. З 1875 года член Артылерыйскага камітэта ГАУ, з 1882 года памочнік начальніка Охцінскага парахавога завода, з 1884 года камандзір 4-й марской батарэі ў Кранштаце. З 1900 года камендант Выбаргскай крэпасці, а з 1903 — Свеаборгскай крэпасці. З 1906 года ў адстаўцы пасля таго, як у Пецярбургу стала вядома пра паўстанне салдат у крэпасці Суаменліна.
Друкаваўся ў «Артиллерийском журнале».
Сям’я
Жанаты, 2 дзяцей.
Грыгарыянская рэформа
Грыгарыянскія рэформы — прынятае ў гістарычнай літаратуры абазначэнне руху ў каталіцкай царквы за рэформы, які меў месца ў канцы XI — пачатку XII стагоддзя.
Рэформы гэтыя атрымалі сваю назву па імі Папы Рымскага Грыгорыя VII, які выпусціў у 1075 годзе сваю энцыкліку Дыктат Папы, які даў штуршок і кірунак для гэтага руху духоўнага абнаўлення ў каталіцтве. Асноўнымі праблемамі пры правядзенні «грыгарыянскіх рэформ», вакол якіх вялася барацьба, з'яўляліся такія пытанні, як сіманія, цэлібат і барацьба за інвестытуру, таму што прызначэнне біскупаў у той час знаходзілася ў руках у мірскіх улад. Пасля таго, як у пачатку XII стагоддзя барацьба за інвестытуру скончылася перамогай царквы і ўзмацненнем пазіцый папства, рэфармісцкі рух стаў паступова траціць сваю дынамічнасць.
Язэп Язэпавіч Янушкевіч
Язэп Язэпавіч Янушкевіч (нар., в. Ракаў, Валожынскі раён, Мінская вобласць) — беларускі літаратуразнавец, археограф, пісьменнік. Лаўрэат прэміі імя Льва Сапегі (Варшава, 2007)
Біяграфія
Скончыў БДУ (1981). Кандыдат філалагічных навук (1987). З 1985 года навуковы супрацоўнік Інстытута літаратуры АН Беларусі, адначасова з 1996 загадчык аддзела археаграфіі Беларускага НДІ дакументазнаўства і архіўнай справы і з 1997 намеснік рэдактара выдавецтва «Беларускі кнігазбор». З 1999 года намеснік старшыні Археаграфічнай камісіі Камітэта па архівах і справаводстве пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь. Тройчы звольнены з працы (у БелНДІДАС і ў акадэмічным Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы НАНБ).
Дзейнасць
Даследуе гісторыю беларускай літаратуры і культуры ХІХ—ХХ ст., беларуска-польскія гісторыка-літаратурныя сувязі і культурныя ўзаемадзеянні ХІХ — пач. ХХ ст., жыццё і творчасць дзеячаў беларускай літаратуры і культуры. Адзін з аўтараў «Гісторыі беларускай літаратуры XX ст.» (т. 1, 1999).
Упершыню апублікаваў арыгінал «Пінскай шляхты» В. Дуніна-Марцінкевіча (1984), «Лісты з-пад шыбеніцы» К. Каліноўскага і дакументы пра нараджэнне і жыццё П. Багрыма (1988), дзённікі У. Караткевіча (1989) і мінскага архіяпіскапа Міхала Галубовіча (2003), мемуары П. Мядзёлкі (1993), «Тастамент» А. Кіркора (1998) і інш.
Складальнік з тэксталагічнай падрыхтоўкай, аўтар прадмоў і каментарыяў «Твораў» В. Дуніна-Марцінкевіча (1984) і Ф. Багушэвіча (1991), «Выбраных твораў» В. Ластоўскага (1997), зборніка «Шляхам гадоў» (1994).
Рэдактар, аўтар прадмовы і пасляслоўя, адзін са складальнікаў і аўтараў каментарыяў кніг А. Міцкевіча «Пан Тадэвуш, або Апошні наезд у Літве» (1998; пераклад Пятра Біталя) і Я. Коласа «Новая зямля» (2002, абедзве на беларускай, польскай і рускай мовах; пераклад на польскую мову Чэслава Сэнюха).
Пераклаў на беларускую мову раман Сяргея Пясецкага «Пяты этап», а таксама ліставанне Станіслава Манюшкі
Хельмут Леерб
Леерб, таксама мэтр Леерб (,  —, ), імя пры нараджэнні Гельмут Леербаўэр (у літаратуры таксама часта сустракаецца змешаная форма Хельмут Леерб) — аўстрыйскі мастак, прадстаўнік Венскай школы фантастычнага рэалізму, блізкай да сюррэалізму. Вучыўся ў Вене, Парыжы і Стакгольме. Яго творчасць, адзначаная моцным уплывам Макса Эрнста, вызначаецца паняццем «інтэрнацыянальнага постсюррэалізму». У творах, якія па фактуры нагадваюць карціны старых майстроў, фантастычная трактоўка сюжэту спалучаецца з рэалізстычнымі выявамі прадметаў.
Арцеміа Франкі
Арцеміа Франкі (Artemio Franchi, 8 студзеня 1922 — 12 жніўня 1983) — італьянскі футбольны функцыянер.
Арцеміа Франкі нарадзіўся ў Фларэнцыі ў студзені 1922 года, у 1943—1944 гг. ваяваў у італьянскіх арміі, пасля вайны працаваў выканаўчым дырэктарам у фірме Angelo Bruzzi. З 1960-х гг. стаў працаваць спартыўным мэнэджарам «Фіярэнціны».
У 1967—1976 і 1978—1980 гадах Арцеміа Франкі быў прэзідэнтам Федэрацыі футбола Італіі, у 1972—1983 гадах узначальваў УЕФА, у 1974—1983 гадах быў членам Выканаўчага камітэта ФІФА.
Артаклаз
Артаклаз — мінерал з групы палявых шпатаў, K(AlSi3O8).
Назва паходзіць ад грэчаскіх слоў, якія ў перакладзе азначаюць «прамыя» і «трэшчына», за прамы вугал паміж плоскасцямі спайнасці. Належыць да групы каліева-натравых палявых шпатаў.
Зярняты няправільнай формы. Прызматычныя, таблітчатыя крышталі, двайніковыя зросткі. Бясколерны, белы, шэры, ружовы, чырванаваты. Бляск шкляны, на плоскасцях спайнасці жамчужны або перламутравы. Рысы не дае. Спайнасць дасканалая ў двух напрамках пад вуглом 90°. Цвёрдасць каля 6. Шчыльнасць каля 2,5 г/см³. Сінгонія манаклінная.
Сустракаецца ў магматычных і метамарфічных пародах крышталічнага фундамента Усходне-Еўрапейскай платформы. Разнавіднасці: сонечны камень з залацістым бляскам, месячны камень — блакітнавата-серабрысты. Артаклаз — пародаўтваральны мінерал гранітаў, сіенітаў, гнейсаў і інш.
Прымяняецца ў керамічнай прамысловасці, вытворчасці фарфору, фаянсу, эмалей, палівы, у шкляной прамысловасці.
NGC 3231
NGC 3231 — рассеянае скопішча ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сонечнае зацьменне 4 сакавіка 1821 года
Сонечнае зацьменне 4 сакавіка 1821 года — поўнае сонечнае зацьменне 127 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0506 і дасягнула свайго максімуму ў 05:50:13 UTC у пункце з каардынатамі 8° пд. ш. 96° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 4 хв. 14 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 168 км.
Зацьменне 4 сакавіка 1821 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1821 годзе і 52-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 7 верасня 1820 года, наступнае — 27 жніўня 1821 года.
Інстытут дызайну ва Умеа
UID з'яўляецца адзінай скандынаўскай школай, якая былі пералічаныя на верхнім радку 60 BusinessWeek у спісе школ дызайну ў свеце ва ўсіх трох спісаў (2006, 2007 і 2009) , а таксама быў названы ў якасці аднаго са сусветных 18 выдатных дызайнавых школ у 2010 годзе. У 2011 UID ўвайшоў ў другі спіс лепшы дызайнавай адукацыі ў рэгіёне «Еўропа і Паўночная і Паўднёвая Амерыка» and 2012 UID advanced to first place. .
Праграмы магістра
Ёсць тры міжнародна арыентаваныя і спецыялізаваныя двухгадовыя праграмы, што вядуць да ступені магістра (120 крэдытаў). Тры праграмы адмысловага дызайну тавараў, узаемадзеяння дызайну і дызайну транспарту.
Аднагадовыя курсы
Аднагадовыя курсы на два працоўныя дня прапаноўваюцца ў UID на англійскай мове. Прамысловы дызайн (60 крэдытаў) адкрыты для студэнтаў з папярэдняй адукацыяй ў любой іншай навуковай вобласці, якія хочуць спецыялізавацца ў галіне дызайну або падрыхтавацца да будучых праектных прапрацовак. Дызайн падлучэнняў (60 крэдытаў) з'яўляецца спецыялізаваным курс па ўзроўні магістра для студэнтаў са ступенню ў галіне прамысловага дызайну.
Навуковыя даследаванні і дактарантура
Інстытут таксама праводзіць прыкладныя даследаванні і доследна-канструктарскія працы ў рамках даследчай групы дызайну і Праграмы даследаванняў Volvo (SET). З восені 2001 г. Інстытут дызайну прапанаваў дактарантуру ў галіне прамысловага дызайну. (На англійскай мове)
Ярэйментаў
Ярэйментаў — горад у Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Ярэйментаўскага раёна. Код КАТА — 114620100.
Вярэнка
Вярэ́нка, Варэ́нка, Вярэ́мка — рака ў Іўеўескім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Чапунька (басейн Нёмана). Даўжыня 17 км. Плошча вадазбору 75 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1 ‰. Пачынаецца каля вёскі Гуршчына, упадае ў Чапуньку каля вёскі Лежневічы. На ўсім працягу каналізаваная.
Акадэмія прыгожых мастацтваў (Умеа)
Акадэмія прыгожых мастацтваў універсітэта Умеа (Konsthögskolan vid Umeå universitet) — шведская школа мастацтваў. Яна была заснавана ў 1987 годзе ў будынку былой фабрыкі на беразе ракі Умань. Кожны год 12 новых студэнтаў прымаюцца ў школу, і ў агульнай складанасці 60 студэнтаў у цяперашні час вучыцца ў Акадэміі. Школа з’яўляецца часткай кампуса мастацтваў. Мае 18 факультэтаў.
Яфім Ісакавіч Зельманаў
У 1977 годзе скончыў механіка-матэматычны факультэт Новасібірскага ўніверсітэта і паступіў у аспірантуру.
Першая спроба Зельманава абараніць кандыдацкую дысертацыю адбылася 25 кастрычніка 1980 года (навуковыя кіраўнікі Анатоль Шыршоў і Леанід Бокуць). Хоць падчас абароны істотных прэтэнзій выказана не было, Навуковая рада пад кіраўніцтвам Юрыя Яршова адхіліла заяўку. Гэта стала скандалам, Шыршоў выказаў рэзкі пратэст і нават збіраўся выйсці са складу Навуковай рады. Па словах Сямёна Кутатэладзэ, Шыршоў нават заявіў, што жыць не хоча пасля гэтай выхадкі. Паўторная абарона дысертацыі адбылася дзякуючы ўмяшанню С. Л. Собалева — ужо пасля смерці Шыршова ў 1981 годзе.
У 1980—1987 гадах Зельманаў працаваў у Інстытуце матэматыкі ў Новасібірску (малодшы навуковы супрацоўнік з 1980 года, старшы навуковы супрацоўнік з 1985 года, вядучы навуковы супрацоўнік — з 1986 года). У 1985 годзе абараніў доктарскую дысертацыю. У 1987 годзе вырашыў важную праблему ў галіне алгебр Лі. У 1980-х гадах даказаў аслабленую гіпотэзу Бёрнсайда, за што пасля атрымаў Філдсаўскую прэмію.
Леанід Бокуць і Сяргей Новікаў пісалі, што Зельманава ў СССР цкавалі і пасля абароны дысертацыі, таму ў рэшце рэшт у 1987 годзе ён з’ехаў у ЗША. У 1990 годзе стаў прафесарам Вісконсінскага ўніверсітэта, у 1994—1995 гадах працаваў у Чыкагскім універсітэце.
Кафедральны сабор Упсалы
Кафедральны сабор Упсалы (швед. Uppsala domkyrka) — галоўны сабор Царквы Швецыі і архедыяцэза Упсалы, нацыянальная святыня ў змешаным гатычным стылі. Размешчаны ў цэнтры горада Упсала, Швецыя. З'яўляецца самым высокім саборам у Паўночнай Еўропе пасля Нідароскага сабора і царквы Св. Марыі ў Гданьску, і самым вялікім саборам ў Скандынавіі. Вышыня сабора 118.7 метраў.
Паўстанне сіў
Паўстанне сіў (Sioux Uprising), таксама вядомае як Вайна Варанёнка, Дакоцкая вайна,- узброены канфлікт паміж ЗША і. Канфлікт пачаўся 17 жніўня 1862 на рацэ Мінесота на паўднёвым захадзе штата Мінесота і завяршылася смяротным пакараннем 38 індзейцаў санці-сіў 16 снежня 1862 у горадзе.
Гісторыя
На працягу канца 1850-х гадоў парушэнні дагавораў з індзейцамі Злучанымі Штатамі і пазнейшыя або несправядлівыя плацяжы  выклікалі павелічэнне голаду і нягодаў сярод індзейцаў санці. Гандляры з санці раней запатрабавалі ад урада даваць ануітэтныя плацяжы непасрэдна ім (увядзенне магчымасці нядобрасумленных спраў паміж гандлярамі і агентамі пры выключэнні з абароту санці). У сярэдзіне 1862 года санці запатрабавалі ануітэт непасрэдна ад свайго агента (і ),. Гандляры адмовіліся даць больш паставак у крэдыт пад гэтыя ўмовы, і перамовы зайшлі ў тупік.
17 жніўня 1862 адзін малады санці з атрадам з трох іншых паляўнічых забіў пецярых белых пасяленцаў падчас палявання. У тую ноч савет санці вырашыў атакаваць паселішчы ва ўсёй даліне ракі Мінесота, каб паспрабаваць выгнаць белых з гэтай вобласці. Справаздачы аб колькасці забітых пасяленцаў ніколі не было, хоць больш за 800 перасяленцаў, якія жылі там, не збеглі пасля пачатку вайны. Цалкам магчыма, што многія пасяленцы былі ўзятыя індзейцамі ў палон або былі забітыя.
На працягу наступных некалькіх месяцаў працягваліся баі паміж санці і перасяленцамі, а пазней — амерыканскай арміяй, якія завяршыліся капітуляцыяй большасці груп санці. Да канца снежня 1862 года салдаты ўзялі ў палон больш за тысячу індзейцаў, якія былі пасаджаныя ў турмы Мінесоты. Пасля суда і вынясення прысуду 38 санці былі павешаны 26 снежня 1862 года — гэта было найбуйнейшае аднаразовае павешанне ў амерыканскай гісторыі. У красавіку 1863 года астатнія санці былі выгнаныя з Мінесоты ў штаты Небраска і Паўднёвая Дакота. Кангрэс ЗША скасаваў іх рэзервацыі.
Паўлікяне
Паўлікяне (грэч. Παυλικιανοιί, ад імя апостала Паўла) — удзельнікі буйнога ератычнага руху ў Візантыйскай імперыі.
Секта заснавана ў 1-й пал. VII ст. ў Заходняй Арменіі армянінам Канстанцінам (пазней прыняў імя Сільван). На рэлігійна-філасофскую дактрыну паўлікянаў моцна паўплывалі маніхейства і маздаюзм. Для веравучэння паўлікянаў (канчаткова аформлена ў пач. ІХ ст. ерасіярхам Сергіем-Ціхікам) характэрны дуалізм, вера ў бога дабра (анёл і сын якога — Ісус Хрыстос) і бога зла — Сатанііла. Адмаўлялі культ Маці Божай, прарокаў, святых, неабходнасць царквы і духавенства; з Бібліі прызнавалі толькі Новы Запавет (без пасланняў апостала Пятра). У сярэдзіне ІХ ст. паўлікяне пад кіраўніцтвам Карвеаса і Хрысахіра стварылі на ўсходзе Візантыйскай імперыі сваю дзяржаву з цэнтрам у г. Тэфрыка, адкуль рабілі напады ў іншыя раёны імперыі. У 872 візантыйскія войскі разбілі паўлікянаў каля Вафірыяка, а ў 878 захапілі Тэфрыку. Многія паўлікяне прымусова пераселены на Балканскі паўвостраў, дзе моцна паўплывалі на фарміраванне вучэння багамілаў.
Пухавічы
Назву Пу́хавічы маюць:
Габрусь
Га́брусь — прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Мілое Мілоевіч
Мілое Міло́евіч (Милоје Милојевић;,  — , ) — сербскі кампазітар, музыказнавец, педагог; адзін са стваральнікаў сучаснай сербскай кампазітарскай школы.
Свята-Фёдараўскі сабор (Пінск)
Свята-Фёдараўскі сабор — праваслаўны сабор у Пінску на вул. Паркавай у гонар заступніка горада Феадора Тырана. Узвядзенне сабора, пабудаванага ў руска-візантыйскім стылі па праекце архітэктара Л. В. Макарэвіча, было завершана ў 2001 годзе. Храм быў асвячоны Патрыярхам Маскоўскім і ўсяе Русі Алексіем II.
Фасады сабора падзелены на тры арачныя праслы, упрыгожаных толькі вузкімі вокнамі. Над хвалямі закамар узвышаюцца пяць купалаў. Вышыня сабора складае 33 м. Побач з храмам размешчана саборная званіца вышынёй 55 м, якая ўтрымлівае 12 званоў, адлітых на Варонежскім звоналіцейным заводзе Анісімава.
Мікалай Буляк
Мікалай Буляк (,, Царства Польскае (цяпер — Польшча) — ?) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч.
Скончыў юрыдычны факультэт Універсітэт Стэфана Баторыя. Падчас Другой сусветнай вайны быў старшынёй акругі ў Навагрудку. 24 студзеня 1944 г. Р. Астроўскі запрасіў яго ў Беларускую цэнтральную раду (БЦР), але Буляк не змог пакінукць пасады ў Навагрудку.
З лета 1944 г. — у эміграцыі. З 1946 г. — у Вялікабрытаніі. Прымаў удзел у I з'ездзе Згуртавання беларусаў Вялікай Брытаніі (ЗБВБ) (18 — 19 студзеня 1947 г.) і быў абраны віцэ-старшынёй Галоўнай управы ЗБВБ. Быў адзіным неваенным удзельнікам з'езду. У хуткім часе стаў на чале прыхільнікаў БЦР, з сакавіка 1948 г. узначаліў Часовую ўправу Хрысціянскага аб'яднання беларускіх работнікаў (ХАБР). Быў адным з заснавальнікаў часопісу «Аб'еднаньне», аднак неўзабаве моцна захварэў, паводле інфармацыі Ю. Весялкоўскага на манію пераследу, і адышоў ад грамадскай дзейнасці і пакінуў Лондан. Далейшы лёс невядомы.
Ігнацюк
Ігнацюк — прозвішча.
Пясчаная бура
Пясчаная бура, пылавая бура, пылавая завіруха  — бура, якая падымае аблокі пяску або пылу перад сабой.
Прычыны пясчаных бур
Пясчаныя буры (завірухі) узнікаць у тым ліку праз выкарастанне вялікіх плошчаў зямлі пад інтэнсіўную сельскую гаспадарку, уключна з: Як вынік глебы становіцца ўразлівымі ад вятроў (ветравая эрозія).
Для гародаў гэта таксама справядліва, там павышаецца колькасць пылу праз нізкі ўзровень азялянення і скашвання травы пад нуль.
Ветраная эрозія
Ветраная эрозія -- асноўная прычына пясчаных бураў і небяспечна для:
Уздзеянне на здароўе чалавека
Найбольшае ўздзеянне пыл аказвае на дзяцей, старых і тых, хто мае хваробы лёгкіх і дыхальных шляхоў (напрыклад, астму). Дактары раяць звяртацца пры праяўленні любых сімптомаў рэсператарных захворванняў: казытанне носа, горла, глоткі, дыхальных шляхоў.
Кайгародаў
Кайгародаў (Кайгоро́дов) — прозвішча.
NGC 3232
NGC 3232 (іншыя абазначэнні — MCG 5-25-4, ZWG 154.8, PGC 30508) — галактыка ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Высокаўскі пірамідальны дуб
Высокаўскі пірамідальны дуб — батанічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння ў г. Высокае Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці. Размешчаны на адкрытым месцы ў Парку культуры і адпачынку, за 30 метраў ад бегавой дарожкі стадыёна. Калонападобная форма дубу звычайнага (Quercus robur 'Fastigiata' ). Узрост дрэва 70 гадоў, вышыня 21 м (1985). Мае дэкаратыўнае значэнне. Ахоўны статус нададзены ў 1963 годзе.
Венсан Кандэла
Венсан Кандэла (Vincent Candela; нар., Бедар’е, Францыя) — французскі футбаліст, абаронца. Чэмпіён свету 1998 у складзе нацыянальнай зборнай Францыі. Выступаў за клубы «Тулуза», «Рома», «Болтан Уондэрэрс», «Удзінезэ», «Месіна».
Граніт
Граніт — магматычная горная парода, адна з найбольш пашыраных у зямной кары кантынентаў.
Складаецца ў асноўным з кварцу, палявога шпату (артаклазу), плагіяклазу і слюды.
Структура граніту раўнамерназярністая ці парфірападобная, тэкстура масіўная. Колер ружовы, шэры, жоўты, белаваты, зеленаваты. Колер залежыць ад колеру асноўнага складніка — палявога шпату і наяўнасці мінералаў цёмнага колеру.
Шчыльнасць 2,53—2,72 г/см³. Трываласць на сцісканне 100—300 МПа.
На тэрыторыі Беларусі граніт пашыраны сярод парод крышталічнага падмурку. Радовішчы ёсць у Гомельскай і Брэсцкай абласцях.