cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уладзіслаў Паўлавіч Падпалаў
Біяграфія
Прайшоў курс навучання па тэрапіі і кардыялогіі Карнуэльскага ўніверсітэта (ЗША, 1996), курс прафесійнай перападрыхтоўкі на факультэце сацыяльнай медыцыны, арганізацыі і кіравання аховай здароўя БЕЛМАПА (2000—2002), на факультэце педагогікі і псіхалогіі ВДМУ (2002—2005). Знаёміўся з арганізацыяй аховы здароўя Італіі (2001), Чэхіі (2002), Нідэрландаў (2005) і Швецыі (2007).
Мае вышэйшыя кваліфікацыйныя катэгорыі ўрача-тэрапеўта і ўрача-арганізатара аховы здароўя. Ён з’яўляецца галоўным пазаштатным кардыёлагам упраўлення аховы здароўя Віцебскага аблвыканкама. З 1999 года і па цяперашні час — загадчык кафедры тэрапіі № 1 ФПК і ПК Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
У 2000 годзе арганізаваў і ўзначаліў Беларускае грамадскае аб’яднанне па артэрыяльнай гіпертаніі. Пад яго кіраўніцтвам праведзена 8 міжнародных канферэнцый па дадзенай праблеме, у якіх прымалі ўдзел навукоўцы больш чым з 20 краін свету, у тым ліку з Расіі, ЗША, Канады, Швецыі, Польшчы, Грэцыі, Латвіі, Сірыі і інш. Неаднаразова прымаў удзел з дакладамі на вядучых міжнародных і еўрапейскіх кангрэсах, канферэнцыях і з’ездах, як у Рэспубліцы Беларусь, так і ў Расіі, Канадзе, Японіі, Францыі, Італіі, Іспаніі, Швецыі, Чэхіі, Галандыі, Польшчы, Грэцыі і іншых краінах. Ёсць публікацыі ў англамоўных часопісах.
Мае навуковыя працы па дэмаграфічнай бяспецы ў Рэспубліцы Беларусь і ролі ў ёй сардэчна-сасудзістай паталогіі ў насельніцтва, у прыватнасці, у пацярпелых ад катастрофы на Чарнобыльскай АЭС; па распрацоўцы медыкамянтозных і немедыкамянтозных метадаў карэкцыі. Кіруе фундаментальнымі і прыкладнымі навуковымі даследаваннямі ў вобласці аховы здароўя, дэмаграфіі, прафілактычнай медыцыны і кардыялогіі. Аўтар больш за 350 навуковых і навукова-метадычных прац, 7 вынаходстваў, 6 з якіх абаронены патэнтамі. Член экспертнай камісіі Навуковага медыцынскага Савета Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, член рэдакцыйных саветаў двух замежных і трох айчынных часопісаў.
Узнагароды
За ўклад у практычную дзейнасць па ахове здароўя насельніцтва ў 2001 годзе прафесару У. П. Падпалаву была ўсталявана персанальная надбаўка Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Навуковец узнагароджаны медалём Францыска Скарыны (2007), нагрудным знакам «Выдатнік аховы здароўя», памятным медалём «За заслугі развіцця ВДМУ», медалём «Сто гадоў прафсаюзам», ганаровымі граматамі Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта і Віцебскага абласнога Савета дэпутатаў. 12 сакавіка 2014 года прысвоена ганаровае званне «Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь».
Класны мастак
Падчас навучання ў акадэміі вучні выконвалі работы па малюнку, жывапісу і кампазіцыі, за якія атрымлівалі ацэнкі, а па заканчэнні курса — медалі. Вялікі і малы залатая медалі, а таксама вялікі сярэбраны медаль давалі мастаку класны чын у табелі аб рангах. Малы серебряны медаль даваў званне «некласнага мастака» (таксама «вольнага») пры ўмове здачы экзаменаў з агульным балам 3. Званні маглі таксама атрымліваць мастакі, якія не навучаліся ў Акадэміі, пасля здачы экзаменаў і прадстаўлення конкурсных работ.
Гісторыя
З 1860-х гадоў сам факт допуску да конкурсу на залаты медаль стаў падставай для прысваення званняў класных мастакоў першай і другой ступеняў; званне некласнага мастака стала прысвойвацца за дэманстрацыю мастацкай пісьменнасці.
Нарэшце, у ходзе акадэмічнай рэформы 1893 года сістэма званняў класных мастакоў была заменена на званне мастака і мастака-архітэктара.
Вялікі залаты медаль
Уладальнік вялікага залатога медаля (класны мастак першай ступені) меў права на пенсіянерскую паездку па Еўропе і цывільны чын дзевятага класа.
Для ўладальнікаў вялікага залатога медаля адкрывалася далейшая кар'ера ў Акадэміі:
Малы залаты медаль
Уладальнік малога залатога медаля (класны мастак другой ступені) атрымліваў грамадзянскі чын дванаццатага класа.
Вялікі сярэбраны медаль
Уладальнік вялікага сярэбранага медаля (класны мастак трэцяй ступені) атрымліваў грамадзянскі чын самага ніжэйшага, чатырнаццатага класа.
Бітва за Кхамдык
Бітва за Кхамдык — адна з буйных бітваў В’етнамскай вайны. Бітва адбылася ў раёне населенага пункта і аэрапорта Кхамдык, правінцыі Куангцін (цяпер зона камуны Кхамдык, павета Фыакшон, правінцыі Куангнам) з 10 па 12 мая 1968 года.
Класны мастак
Павышэнне ступені
Класныя мастакі другой і трэцяй ступеняў маглі атрымаць наступную ступень, прадставіўшы (па меншай меры праз год) новы твор, годны такой узнагароды на думку Савета Акадэміі.
Бітва за Кхамдык
У сакавіку і красавіку амерыканская разведка пачала адзначаць вылучэнне сіл 2-й дывізіі ВНА да Кхамдыка, але сапраўдныя намеры камандавання ВНА заставаліся невядомымі. У якасці меры ў адказ на меркаваны буйнае наступленне сіл праціўніка генерал Уільям Уэстморленд вырашыў узмацніць абарону спецыяльных сіл Кхамдыка і паслаў вайсковых сапёраў для паляпшэння ўзлётна-пасадачнай паласы мясцовага аэрадрома, каб там маглі садзіцца вялікія транспартныя самалёты, праводзіцца перакідка зброі і боепрыпасаў для ўзначаленага амерыканцамі падраздзялення А-105. 11-я рота мабільнага атрада (MSF), якую ўзначальваў аўстралійскае камандаванне, атрымала загад заняць пазіцыі ў Нгоктаваку (фарпосце Кхамдыка) для пашырэння магчымасцяў па зборы разведінфармацыі. Аднак амерыканскае і саюзнае камандаванне не ведала, што ў гэты ж час першы полк В’етконга назіраў за нарошчваннем сіл вакол Кхамдыка і рыхтаваўся распачаць штурм і захоп Нгоктавака.
Класны мастак
Выключэння
На практыцы сістэма адрознівалася вялікай гнуткасцю, са шматлікімі выключэннямі для таленавітых мастакоў і выдатных твораў.
Бітва за Кхамдык
Раніцай 10 мая часці першага палка В’етконга атакавалі Нгоктавак і паспяхова захапілі большую частку фарпоста. Да світання 11-я рота MSF панесла цяжкія страты, аднак пазней падышлі падмацаванні з 12-й роты MSF. Нягледзячы на атрыманыя запэўніванні камандавання, што прыбудуць новыя падмацаванні для падтрымкі фарпоста камандзір 11-й роты вырашыў эвакуіраваць сваіх людзей і накіравацца да Кхамдыка. Да гэтага часу камандаванне 1-га палка Вьетконга ўжо прыняло новую мэту — Кхамдык і пакінула толькі невялікія сілы з мясцовых для знішчэння падмацаванняў саюзнікаў. У гэты час у Кхамдык былі перакінуты часці дывізіі «Амерыкал» у якасці часткі аперацыі Golden Valley для падтрымкі спецыяльных сіл, якія знаходзяцца там. Раніцай 11 мая сілы 2-й дывізіі ВНА атачылі Кхамдык і пасля захопу некалькіх фарпостаў паступова выціснулі амерыканскія сілы да межаў іх баз. Генерал Уэстморленд аддаў загад аб эвакуацыі Кхамдыка, 834-й амерыканскай паветранай дывізіі было загадана прыкласці ўсе намаганні для эвакуацыі ўсіх людзей з Кхамдыка, як ваенных, так і грамадзянскіх. Да часу завяршэння эвакуацыі былі збіты дзевяць амерыканскіх ваенных самалётаў, уключаючы два С-130. 12 мая паўночнав’етнамскія сілы ўсталявалі поўны кантроль над Кхамдыкам. Бітва стала буйнай паразай для амерыканскіх ваенных сіл.
Алена Сямёнаўна Васілевіч
Алена Васілевіч (, засценак Даманшчына, цяпер вёска Ліпнікі, Слуцкі раён, Мінская вобласць —, Мінск) — беларуская пісьменніца. Заслужаны работнік культуры Беларускай ССР (1978).
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і ляснога аб’ездчыка. Засталася без бацькоў на восьмым годзе жыцця. Выхоўвалася ў сваякоў.
Скончыла літаратурны факультэт Рагачоўскага настаўніцкага інстытута ў 1941 годзе. У час Вялікай Айчыннай вайны працавала бібліятэкаркай у шпіталі, пісаркай страявой часці, начальніцай бібліятэкі. У 1946 г. скончыла філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Працавала літкансультанткай у Курскім абласным выдавецтве (1946—1950). З 1950 г. — загадчыца аддзела культуры часопіса «Работніца і сялянка», а ў 1972—1980 гг. — загадчыца рэдакцыі літаратуры для юнацтва выдавецтва «Мастацкая літаратура», у 1981—1983 гг. — загадчыца рэдакцыі літаратуры для юнацтва выдавецтва «Юнацтва».
Памёрла 8 жніўня 2021 года.
Творчасць
Першы мастацкі твор (аповесць «У прасторах жыцця») надрукавала ў 1947 годзе (часопіс «Беларусь»).
Выйшлі аповесць «Шляхі-дарогі» (1950), кніжкі апавяданняў «Блізкія знаёмыя» (1954), «Заўтра ў школу» (1956), «Сябры» (1958), «Апавяданні» (1959), «Падслухала сэрца» (1960), «Калінавая рукавічка» (1963), «Я з вамі» (1964), «Пісар страявой часці» (1969), «Адно імгненне» (1975), «Шурка Рэмзікаў» (1985), зборнік апавяданняў і аповесцей «Мыс Добрай Надзеі» (1977).У цэнтры ўвагі пісьменніцы жыццё і праца сучаснікаў, праблемы асабістых узаемаадносін, маралі, выхавання дзяцей. На аўтабіяграфічным матэрыяле напісана тэтралогія «Пачакай, затрымайся…», якую склалі аповесці «Расці, Ганька» (1966), «Доля знойдзе цябе» (1968), «Новы свет» (1968), «Пачакай, затрымайся…» (1970), дзе паказаны нялёгкі шлях у жыццё сялянскай дзяўчыны, духоўнае пасталенне чалавека. Аўтар кніг «Люблю, хвалююся, жыву» (нататкі, эсэ, 1986), «Элегія» (апавяданні, эцюды, эсэ, 1988).
Творы Алены Васілевіч дакладныя ў апісанні побыту і раскрыцці характараў чалавека, у іх паэтычнае бачанне свету, стрыманая, даверлівая манера апавядання, жывая народная мова. Выдадзены Выбраныя творы ў 3 тамах (1982—1983).
Аўтар кніг для дзяцей «Заўтра ў школу» (1956), «Сябры» (1958), «Калінавая рукавічка» (1963) і інш. Пераклала на беларускую мову аповесць М. Стэльмаха «Гусі-лебедзі ляцяць» (1975), раман Д. Дэфо «Жыццё і дзіўныя прыгоды марахода Рабінзона Круза» (1976), аповесць Г. Башырава «Зялёная мая калыска» (1981) і інш.
Абідзенскія эмалі
Выраблялі, як мяркуюць, у ювелірнай майстэрні на паселішчы Адаменка (Быхаўскі раён, урочышча Абідня). Трохвугольныя лунніцы (верхні вугал служыў вушкам) знізу завершаны круглымі гнёздамі для чырвонай эмалі (плаўленае рымскае шкло). Кожны вугал упрыгожваюць яшчэ тры выступы-дыскі. Пацеркі ў форме сплюшчаных выцягнутых паралелепіпедаў. Аналагічныя ўпрыгожанні знойдзены і на суседнім паселішчы Тайманава.
Воля (Яварыўскі раён)
Воля (Во́ля) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Укля (возера)
У́кля, Укла — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Вята, за 18 км на паўднёвы ўсход ад Браслава, каля вёскі Укля. Уваходзіць у Абстэрнаўскую групу азёр.
Плошча паверхні возера 9,83 км². Найбольшая глыбіня 25 м, сярэдняя каля 5,6 м. Даўжыня возера 5,8 км, найбольшая шырыня 2,8 км. Даўжыня берагавой лініі 19,9 км. Аб'ём вады 55,3 млн. м³. Плошча вадазбору 69,3 км².
Катлавіна падпруднага тыпу. Схілы катлавіны на поўначы і поўдні вышынёй 10—12 м, на захадзе і ўсходзе нізкія, забалочаныя. Берагавая лінія звілістая, у паўночна-ўсходняй частцы возера ўтварае глыбакаводны заліў. Берагі нізкія, пясчаныя, на захадзе і ўсходзе забалочаныя, на паўднёвым усходзе ў заліве высокія, пад валунамі. Літаральная зона вузкая, шырынёй 50-—80 м. Дно да глыбіні 3—3,5 м выслана пяском і апясчаненым ілам, ніжэй — сапрапелем.
Возера эўтрофнае. Зарастае да глыбіні 2—2,5 м на адлегласці 150—200 м ад берагоў. У возера ўпадаюць ручаі, у т.л. з возера Інава, і выцякае ручай у возера Абстэрна.
У возеры водзяцца акунь, лешч, шчупак, плотка, краснапёрка, лінь, мянтуз, судак і іншыя віды рыб.
Воля Любынска
Воля Любынска (Во́ля Любинська) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Лойкі (Жабінкаўскі раён)
Ло́йкі (, Лойки) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сцяпанкаўскага сельсавета.
Крысціна Алегаўна Яўсейчава
Крысціна Алегаўна Яўсейчава (нар. ) — расійская баскетбалістка.
Біяграфія
Выхаванка новакуйбышаўскага баскетбола. Практычна ўсю сваю прафесійную кар’еру правяла ў Самару, дзе выступала за мясцовы «Палітэх-СамДТУ».
Другую палову сезона-2018/19 правяла за мінскі «Гарызонт», у складзе якога стала бронзавым прызёрам чэмпіянату Беларусі. У чэмпіянаце Беларусі мела 4.5 ачка, 2.6 падбору і 2.1 перадачы ў сярэднім за гульню.
Пульсаксіметр
Пульсаксіметр (pulse oximeter) — медыцынскі прыбор, які вымярае неiнвазiўным спосабам узровень насычэння кіслародам капілярнай крыві.
Сучасная версія пульсаксiметра была распрацавана Такуо Аоягi ў 1974 годзе для японскай кампаніі Nihon Kohden.
Вуліца Мазурава (Мінск)
Вуліца Мазурава — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска. Названа ў гонар К. Т. Мазурава (1914—1989), савецкага дзяржаўнага, партыйнага і ваеннага дзеяча, члена Палітбюро ЦК КПСС.
Апісанне
Пачынаецца ад вуліцы Гарэцкага (побач — парк Дзівівелка і лесапарк Мядзвежына), выходзіць на МКАД.
Калічэ-аль-Карнавільё
Калічэ-аль-Карнавільё (Calice al Cornoviglio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ла Спецыя.
Насельніцтва складае 1189 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 35 чал./км². Займае плошчу 34 км². Паштовы індэкс — 19020. Тэлефонны код — 0187.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Ігар Анатольевіч Камароў
Прэзідэнт «АВТОВАЗ» (2009—2013). Кіраўнік аб’яднанай ракетна-касмічнай карпарацыі (ОРКК) (14 сакавіка 2014 — 21 студзеня 2015). Генеральны дырэктар Дзяржаўнай карпарацыі па касмічнай дзейнасці «Раскосмас» (21 студзеня 2015 — 24 мая 2018).
Біяграфія
З 1992 года па 2002 год працаваў у крэдытна-фінансавых установах на кіруючых пасадах («Інкомбанк», «Нацыянальны рэзервовы банк», «Ашчадбанк»).
С 2002 года па 2008 год з’яўляўся намеснікам генеральнага дырэктара ААТ «Горна-металургічная кампанія „Нарыльскі нікель“» па эканоміцы і фінансах.
1 кастрычніка 2009 года абраны старшынёй савета дырэктараў ЗАТ «Джы Эм-АЎТАВАЗ». 16 кастрычніка 2013 года абвасціў аб сваім сыходзе з пасады прэзідэнта ААТ «АЎТАВАЗ». Фармальна свой сыход з пасады прэзідэнта аўтамабільнага канцэрна ён абгрунтаваў пераходам на новую працу, на пасаду прэзідэнта Аб’яднанай ракетна-касмічнай карпарацыі.
За час працы прэзідэнтам АўтаВАЗа — з 2009 па 2013 гады, Ігар Камароў і яго каманда правялі рэформы па кардынальнай перабудове аўтамабільнага завода.
23 кастрычніка 2013 года распараджэннем Старшыні Урада Расійскай Федэрацыі Д. А. Мядзведзева прызначаны намеснікам кіраўніка Федэральнага касмічнага агенцтва (Раскосмас).
21 студзеня 2015 года ўзначаліў Дзяржкарпарацыю «Раскосмас».
24 мая 2018 года Указам Прэзідэнтам Расійскай Федэрацыі звольнены з пасады генеральнага дырэктара Дзяржкарпарацыі «Раскосмас».
З 11 ліпеня па 7 верасня 2018 года — намеснік міністра навукі і вышэйшай адукацыі РФ.
7 верасня 2018 года прызначаны паўнамоцным прадстаўніком Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ў Прыволжскай федэральнай акрузе.
Шах Рух Хан
Шах Рух Хан (शाहरुख खान,, , Індыя) — індыйскі акцёр, прадзюсэр і тэлевядучы. У сродках масавай інфармацыі яго называюць «Кароль Балівуда» і «Кароль Хан». Зняўся больш чым у 80 балівудскіх фільмах, уключаючы такія жанры, як камедыя, экшэн і меладрама.
Hunter (беспілотны верталёт)
Hunter (з «паляўнічы») — беларускі разведвальна‑ўдарны беспілотны верталёт вытворчасці КБ «Беспілотныя верталёты» (былая «Індэла»). Можа прымяняцца ў складзе расійскага беспілотнага авіяцыйнага комплексу БАС-750.
Контртэрарызм
Контртэрарызм — сукупнасць мерапрыемстваў, якія праводзяцца адмысловымі ўрадавымі структурамі (паліцэйскімі дэпартаментамі, разведслужбамі, вайсковымі падраздзяленнямі і г. д.) у мэтах процідзеяння пагрозе тэрарызма. Уключае ў сябе маніторынг актыўнасці, збор і аналіз разведдадзеных, а таксама сілавыя акцыі па спыненні тэрарыстычнай дзейнасці.
Hunter (беспілотны верталёт)
Гісторыя
Апарат быў прэзентаваны 23 чэрвеня 2021 года, у першы дзень міжнароднай зброевай выставе «MILEX—2021» у Мінску. Разам з ім дэбют быў і ў браневіка Volat V2. На першым паказе сімвалічную стужачку перарэзалі старшыня Дзяржкамваенпрама Дзмітрый Пантус, галоўны канструктар КБ «Беспілотныя верталёты» Уладзімір Чудакоў і старшыня Прэзідыума НАН Беларусі Уладзімір Гусакоў.
Контртэрарызм
Арганізацыя
Існуюць розныя віды дзейнасці контртэрарыстычнай барацьбы. Даследчыкі праблемы тэрарызму, грунтуючыся на метадах процідзеяння, вылучаюць тры стадыі :
Уранія (муза)
Ура́нія (Οὐρανία, Ūrania, Ūraniē), Нябесная — муза астраноміі. Атрыбуты — зорная мапа, нябесны глобус і цыркуль. Персанаж старажытнагрэчаскіх міфаў, папулярны вобраз і сімвал у мастацтве. Згодна Дыядору, атрымала імя ад накіраванасці да неба («уранас») тых, хто спасціг яе мастацтва.
Контртэрарызм
Меры
Меры барацьбы дзеляцца на ўнутраныя і міжнародныя. На ўнутрыдзяржаўным узроўні можна вылучыць некалькі напрамкаў дзейнасці па супрацьдзеянні тэрарызму: Міжнародныя меры могуць ажыццяўляцца па наступных напрамках:
Hunter (беспілотны верталёт)
Гісторыя
Выпрабаванні дрона, па стане на чэрвень 2022 года, усё яшчэ працягваліся.
Уранія (муза)
Дачка Зеўса і Мнемасіны, народжаная ў Піерыі. Ад Апалона нарадзіла Гіменэя.
Контртэрарызм
Метады
Зыходзячы з вышэйсказанага, асноўныя прынцыпы барацьбы з тэрарызмам ўключаюць разбурэнне сеткі тэрарыстычных ячэек, палітычная трансфармацыя, пазбаўленне тэрарыстаў базісу ў выглядзе падтрымкі насельніцтва, правядзенне вайсковых аперацый і рэпрэсіі, прымяненне сучасных інфармацыйных тэхналогій.
Hunter (беспілотны верталёт)
Агульнае
Беспілотнік прызначаны для работы ў гарадскіх умовах. Асноўнай задачай з’яўляецца знішчэнне агнявых кропак праціўніка ў цяжкадаступных месцах.
Контртэрарызм
Міжнародная ацэнка
Венская дэкларацыя 1993 г. абвясцілі, што тэрарызм «накіраваны на знішчэнне правоў чалавека». Пачынаючы з 1993 па 2005 гг. рэзалюцыі Генеральнай Асамблеі ААН сфакусаваліся на наступствах тэрарызму для правоў чалавека. З 2002 па 2017 гг. Генеральная Асамблея рэгулярна прымала тэматычную рэзалюцыю «абарона правоў чалавека і асноўных свабод ва ўмовах барацьбы з тэрарызмам». У новых рэзалюцыях акцэнт ссоўваецца на забеспячэнне захавання дзяржавамі сваіх абавязацельстваў у галіне правоў чалавека ва ўмовах барацьбы з тэрарызмам. Такая змена акцэнту, якая пачалася ў 2002 г., была выкліканая асцярогамі з нагоды празмерных дзяржаўных контртэрарыстычных мер.
Hunter (беспілотны верталёт)
Агульнае
Да бартавой абароны адносяцца станцыя абароны ад радыёлакацыйных ракет, станцыя радыяцыйнага папярэджання і бар’ерны радар. Навігацыя ажыццяўляецца оптыка-электроннай інерцыяльнай сістэма, метэаралагічнай радыёлакацыйнай станцыяй і радыёвысотамерам. Кіраванне апарата ажыццяўляецца на наземнай станцыі кіравання (НСК). Яна здольна кіраваць двума беспілотнымі верталётамі адначасова для выканання парных баявых вылетаў, а таксама рэалізаваць ўнікальныя праграмныя сродкі апрацоўкі і прадстаўлення інфармацыі. У станцыю ўваходзяць перасоўны пункт, знешняя крыніца харчавання з бензінавым генератарам і заправачная станцыя на 800 літраў бензіну.
Раман Мікалаевіч Гаеў
Клубная кар’ера
З 2005 года выступаў у дублі мінскага «Дынама». У 2008 годзе правёў 9 матчаў у Вышэйшай лізе за асноўную каманду мінчан. Сезон 2010 правёў у арэндзе ў гомельскім ДБК, а пасля выступаў за сталічныя клубы Першай лігі, як то «Партызан», СКВІЧ і «Іслач». У красавіку 2015 года стаў іграком клуба «Крумкачы», якому дапамог выйсці ў Вышэйшую лігу.
У жніўні 2016 года перайшоў у мінскае «Тарпеда», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. Толькі ў сезоне 2019 страціў месца ў аснове. У ліпені 2019 года пакінуў «Тарпеда» ў сувязі з фінансавымі цяжкасцямі.
У жніўні 2019 года стаў іграком «Андэрдога» з Чысці. У сакавіку 2020 года вярнуўся ў склад «Крумкачоў». Спачатку выхадзіў на замену, пасля стаў з’яўляцца ў стартавым складзе. У ліпені 2020 года пакінуў каманду і неўзабаве далучыўся да рагачоўскага «Дняпра».
У першай палове 2021 года заставаўся іграком рагачоўскай каманды, якая змяніла назву на «Макслайн», а ў ліпені 2021 года перайшоў у польскі клуб «Старогард Гданьскі» з чацвёртага дывізіёна. Пазней далучыўся да «Глухалазаў», а ў сезоне 2022/23 стаў выступаць за «Тэмпа».
Міжнародная кар’ера
У 2008—2009 гадах правёў тры матчы за малодшую моладзевую зборную Беларусі.
Падзеі 2020 года
8 лістапада 2020 года Раман Гаеў быў затрыманы за ўдзел у «Маршы народаўладдзя».
Уранія (муза)
У больш позніх выявах:
Hunter (беспілотны верталёт)
Агульнае
Машына цалкам рабатызавана, абсталявана 52 мікракантролерамі, унутры яе арганізавана нейрасеціва. Для выканання задачы ёй трэба толькі задаць мэту і кірунак. Аднак прымяненне зброі дронам магчыма выключна пры кантролі чалавека.
Узбраенне
«Hunter» абсталяваны 7,62-мм кулямётам Калашнікава танкавай мадыфікацыі з боекамплектам у 550 патронаў, васьмю 57-мм некіравальнымі ракетамі і 16 супрацьтанкавымі бомбамі. Кулямёт здольны весці стральбу да 1,5 км. Ракеты ажыццяўляюць залп на адлегласць 1,8 км.
Характарыстыкі
Працягласць палёту складае 9 гадзін пры максімальнай хуткасці 180 км/г. Лімітавая маса для ўзлёту — 750 кг, з якіх 200 можа складаць карысны груз. Апаратура дрона, у залежнасці ад тыпу і размяшчэння камеры, распазнае транспарт на адлегласці 7—9,2 км, а чалавека — 4,5—6,2. Далёкасць цэлеўказання складае 3 км.
Экспарт
У чэрвені 2022 года СМІ паведамілі аб будучым з’яўленні ў расійскай арміі ўдарных верталётных беспілотнікаў. Газета «Московский комсомолец» пісала, што маса апарата складзе 750 кг пры 200 кг карыснай нагрузкі. Як адзначыў галоўны рэдактар выдання «Беспилотная авиация» Дзяніс Фядуцінаў, паколькі ў Расіі такіх дронаў няма, то гаворка можа ісці аб закупцы замежных мадэляў, а менавіта, беспілотнага лятальнага апарата «Hunter», які як раз падыходзіць пад апублікаваныя характарыстыкі. Паводле яго слоў, за апошнія гады беларускія распрацоўшчыкі здолелі істотна развіць свае кампетэнцыі ў галіне беспілотнай тэхнікі, таму для расіян іх вопыт быў бы каштоўны ў развіцці айчыннай прадукцыі. Фядуцінаў згадаў, што раней спецыялісты з Беларусі прыцягваліся да работы над больш лёгкім расійскім верталётным дронам БАС-200.
У жніўні на міжнародным ваенна-тэхнічным форуме «Армія-2022» была прэзентавана ўніверсальная беспілотная авіяцыйная сістэма БАС-750 ад холдынгу «Вертолёты России». Кіраўнік карпарацыі «Ростех» Сяргей Чэмезаў заявіў, што гэта «сумесны праект з нашымі беларускімі партнёрамі».
Воля-Дабрастанска
Воля-Дабрастанска (Воля-Добростанська) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Баранскі сельсавет (Аршанскі раён)
Бара́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Аршанскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — рабочы пасёлак Барань.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Аршанскага раёна Аршанскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Барань. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Аршанскім раёне БССР. 15 ліпеня 1935 года Барань атрымала статус рабочага пасёлка. З 20 лютага 1938 года сельсавет у складзе Аршанскага раёна Віцебскай вобласці. 16 верасня 1960 года скасаваны, населеныя пункты перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Баранскага пассавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 16 населеных пунктаў: вёскі Балбасава, Барань, Белая Ферма, Белева-I, Белева-II, Бранцава, Галачова, Клюшнікава, Навасёлкі, Пустынкі, Татарск, Хімінічы, Целянцеева, Чэрвіна і пасёлкі Балбасава і Бранцава.
NGC 5545
NGC 5545 (іншыя абазначэнні — UGC 9143, IRAS14149+3648, MCG 6-31-91, KUG 1414+368, VV 210, KCPG 422B, ARP 199, PRC D-46, PGC 51023) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гісторыя Грэнландыі
У цяперашні час 84% паверхні вострава занята ледавіком, што абмяжоўвае вобласць чалавечага засялення вузкімі прыбярэжнымі палосамі. Клімат арктычны.
Грэнландыя была невядомая еўрапейцам да адкрыцця ў X стагоддзе нарвежскімі вікінгамі, якія незадоўга да гэтага пасяліліся ў Ісландыі.
Арктычныя народы засялілі Грэнландыю задоўга да адкрыцця вострава еўрапейцамі, хаця перад прыбыццём вікінгаў востраў спусцеў — продкі сучасных інуітаў пачалі сяліцца на поўначы Грэнландыі толькі ў 13 ст.. Інуіты — адзіны народ, які бесперапынна засяляў Грэнландыю на працягу стагоддзяў; аднак у 18 ст. Данія, скарыстаўшыся прыярытэтам вікінгаў, абвясціла востраў сваім валоданнем і пачала яго каланізацыю. Падчас Другой сусветнай вайны Грэнландыя была дэ-факта аддзеленая ад каралеўства і зблізілася са Злучанымі Штатамі і Канадай. Пасля сканчэння вайны Данія вярнула сабе кантроль над востравам, аднак скасавала яго каланіяльны статус; Грэнландыя была абвешчаная інтэгральнай часткай Дацкага каралеўства, а ў 1979 годзе атрымала шырокую аўтаномію ва ўнутраных справах. Грэнландыя — адзінае дзяржаўнае ўтварэнне, якое выйшла са складу Еўрапейскага саюза, хоць і захоўвае статус асацыяванай дзяржавы.
Старажытнаэскімоскія культуры
Гісторыя старажытнай Грэнландыі — гісторыя паўторных міграцый інуітаў з арктычных астравоў Паўночнай Амерыкі. Агульнай рысай усіх гэтых культур была неабходнасць выжывання ў надзвычай неспрыяльных умовах аддаленага краю Арктыкі на самой мяжы прыдатнага для чалавечага існавання арэала. Нават невялікія ваганні клімату ператваралі ледзь спрыяльныя ўмовы ў несумяшчальныя з чалавечым жыццём і прыводзілі да знікнення недастаткова прыстасаваных культур і спусташэння цэлых рэгіёнаў у выніку міграцый і вымірання.
Археолагі вылучаюць у Грэнландыі чатыры старажытнаэскімоскія культуры, якія існавалі на востраве, але тэрміны іх існавання вызначаюцца вельмі прыблізна:
Гэтыя культуры не былі ўнікальнымі для Грэнландыі. Як правіла, яны ўзнікалі і развіваліся на тэрыторыях арктычнай Канады і Аляскі задоўга да свайго пранікнення ў Грэнландыю, і маглі захоўвацца ў іншых месцах Арктыкі пасля іх знікнення з вострава.
Пасля заняпаду дорсецкай культуры востраў заставаўся незаселеным на працягу стагоддзяў. Носьбіты інуіцкай культуры Туле, продкі сучасных карэнных жыхароў Грэнландыі, пачалі пранікаць на поўнач астравы ў пачатку XIII стагоддзя.
Мясціны вікінгаў
Каля 980 года вікінг Эрык Раўдыў (Руды) быў прысуджаны да трохгадовага выгнання з Ісландыі за забойства суседа. Ён вырашыў адплыць на захад і дабрацца да зямлі, якую ў яснае надвор'е можна ўбачыць з вяршыняў гор заходняй Ісландыі. Яна ляжала на адлегласці 280 км ад ісландскага берага; згодна з сагамі, раней, у 900-х гадах туды плаваў нарвежац Гунб'ерн. Эрык адплыў на захад у 982 годзе разам з сям'ёй, слугамі і быдлам, але плывучы лёд перашкодзіў яму высадзіцца на бераг; ён быў вымушаны абмінуць паўднёвую канечнасць вострава і высадзіўся ў месцы паблізу Юліянехоб (Какарток). На працягу трох гадоў свайго выгнання Эрык не сустрэў на востраве ніводнага чалавека, хоць падчас сваіх падарожжаў уздоўж узбярэжжа ён даходзіў да вострава Дыска, далёка на паўночны захад ад паўднёвай ускрайку Грэнландыі.
Па заканчэнні тэрміну свайго выгнання Эрык Руды ў 986 годзе вярнуўся ў Ісландыю і пачаў заахвочваць мясцовых вікінгаў да перасялення на новыя землі. Ён назваў востраў Грэнландыяй (Grønland), якая літаральна значыць «Зялёная зямля». Вакол гэтай назвы дагэтуль вядуцца спрэчкі; адны лічаць, што ў тыя часы клімат у гэтых месцах дзякуючы сярэднявечнаму кліматычнаму оптымуму быў лагодны, і прыбярэжныя раёны паўднёва-захаду вострава сапраўды былі пакрытыя густой травяністай расліннасцю ; іншыя лічаць, што такое назва была абрана з адзінай мэтай — прыцягнуць да вострава больш пасяленцаў.
Згодна з сагам, Эрык Руды адплыў з Ісландыі з 25 караблямі, з якіх толькі 14 з 350 пасяленцамі дабраліся да Грэнландыі, і заснаваў на востраве першае еўрапейскае паселішча Eystribyggd (Усходняе паселішча). Сведчанні саг пацвярджаюцца вынікамі радыевугляроднага аналізу археалагічных знаходак, якія былі знойдзеныя на месцы ранейшага Браталіда (цяпер Касіярсук), рэзідэнцыі Эрыка Рудога паблізу сучаснага Нарсарсуаку, і датуюцца прыблізна 1000 годам н.э.
У перыяд свайго росквіту калонія налічвала ад 3000 да 5000 жыхароў, якія спачатку засялялі два паселішчы: Усходняе (Eystribyggd) на месцы сучаснага Какартока на паўднёвым канцы вострава, дзе знаходзіўся маёнтак Эрыка Рудога Братаглід, і Заходняе (Vestribyggd) на месцы сучаснага Готхаба. Тэрыторыя была падзелена паміж жыллём, якога вядома звыш 400. Гэта была досыць вялікая калонія (для параўнання, цяпер насельніцтва ўсёй Грэнландыі складае каля 56 000 чалавек). Яе эканамічнай асновай быў гандаль з Еўропай маржовымі біўнямі; таксама экспартаваліся пянька, аборкі, авечкі, скуры рагатай жывёлы і цюленяў; магчыма, таксама вывозілася вяленая рыба (траска), якая складае аснову эканомікі сучаснай Грэнландыі. У Грэнландыі зусім няма лясоў, і таму калонія цалкам залежала ад забеспячэння драўнінай, якая была асабліва патрэбна для суднабудаўніцтва, з Нарвегіі і Ісландыі. Таксама з Еўропы завозіліся жалезныя вырабы і некаторыя харчовыя прадукты. Гандлёвыя судны з Ісландыі штогод наведвалі калонію, часам застаючыся тут на зіму, радзей з'яўляліся нарвежскія караблі з кантынента.
У пачатку XI стагоддзя ў Грэнландыю пачатак пранікаць хрысціянства. Згодна з сагам, яго прынёс сюды Лейф Эрыксан, другі сын Эрыка Рудога, які наведаў Нарвегію і быў ператвораны ў хрысціянства нарвежскім каралём Олафам I, а затым быў пасланы назад у Грэнландыю з мэтай распаўсюджвання хрысціянства сярод мясцовых жыхароў. Вярнуўшыся ў Грэнландыю, Лэйф пачаў прапаведаваць хрысціянства і звярнуў у яго сваю маці, якая пабудавала першую на востраве царкву ў маёнтку Эрыка Рудога Братаглідзі. У 1126 годзе ў Грэнландыі было заснавана біскупства ў Гардары (сучасны Ігаліку), падпарадкаванае архібіскупу ў Нідаросе (сучасны Тронхейм) у Нарвегіі; археолагі знайшлі рэшткі пяці грэнландскіх цэркваў.
Грэнландцы рабілі экспедыцыі далей на захад, у выніку чаго імі задоўга да Калумба была адкрыта Паўночная Амерыка. Прыкладна ў 1000 годзе ўсе той жа Лейф Эрыксан з камандай з 35 чалавек адкрыў тры рэгіёны амерыканскага ўзбярэжжа: Хеллуланд (меркавана — паўвостраў Лабрадор), Маркланд (верагодна, Баффінава Зямля) і Вінланд, які атрымаў сваю назву за вялікую колькасць вінаградных лоз, якія там раслі (магчыма, гэта было ўзбярэжжа Ньюфаўндленда каля сучаснага мястэчка Ланс Медоўз). Там жа былі заснаваныя і некалькі паселішчаў. Скандынавы нават уступілі ў кантакт са «скралінгамі» — паўночнаамерыканскімі індзейцамі. Спачатку адносіны былі мірнымі, але праз некалькі гадоў сапсаваліся, і пастаянныя набегі скралінгаў вымусілі вікінгаў пакінуць свае паселішчы.
Заняпад першых калоній
Грэнландская калонія была незалежнай рэспублікай да 1261 года, калі яе насельніцтва прысягнула на вернасць нарвежскаму каралю: у абмен на выплату падаткаў Нарвегія абавязвалася забяспечваць калонію неабходнымі матэрыяламі, штогод пасылаць да вострава гандлёвую экспедыцыю; нават пасля гэтага Грэнландыя працягвала карыстацца значнай унутранай аўтаноміяй і жыць па сваіх законах. У 1380 года Нарвегія ўвайшла ў асабістую унію з дацкім каралеўствам, стварыўшы аснову для дацкіх прэтэнзій на востраў у XVIII стагоддзі.
Пагаршэнне клімату, якое пачалося ў XIV стагоддзі, абцяжарыла сельскую гаспадарку і жывёлагадоўлю на востраве і спрыяла паскарэнню заняпаду грэнладскай калоніі. Эпідэмія чумы («Чорная смерць») у сярэдзіне XIV ст. спустошыла востраў, паменшыўшы яго насельніцтва напалову. Калі Нарвегія, разам з Ісландыяй і Грэнландыяй, увайшла ў склад Даніі, умовы пагоршылася яшчэ больш: цяпер востраў наведвалі толькі пірацкія караблі. Прыблізна ў 1350 годзе было пакінута Заходняе паселішча; гэтаму, магчыма, спрыяла з'яўленне ў гэтых месцах інуітаў — носьбітаў культуры Туле, якія ў 1379 годзе падышлі да ўскраін Усходняга Паселішча. У 1378 года ў было скасавана біскупства ў Гардары. Апошняе пісьмовае сведчанне пра грэнландскіх пасяленцаў — царкоўны запіс аб шлюбе — адносіцца да 1408 года; пачынаючы з гэтай даты, ніякіх прамых сведчанняў не існуе. Верагодна, скандынаўскія пасяленцы цалкам зніклі з вострава на працягу наступных 150 гадоў. Дацкія місіянеры, якія прыбылі ў Грэнландыю ў XVIII стагоддзі, спадзяючыся знайсці нашчадкаў ранейшых еўрапейскіх пасяленцаў, сустрэлі тут толькі інуітаў.
Існуюць шмат тэорый адносна прычын знікнення нарвежскіх паселішчаў у Грэнландыі. Джарэд Дайманд, аўтар кнігі «Калапс: Чаму адны грамадства выжываюць, а іншыя паміраюць», пералічвае пяць фактараў, якія маглі спрыяць знікненню грэнладскаяй калоніі: пагаршэнне навакольнага асяроддзя, кліматычныя змены, варажнеча з суседнімі народамі, ізаляцыя ад Еўропы, няздольнасць да адаптацыі. Вывучэнню гэтых фактараў прысвечана вялікая колькасць навуковых даследаванняў і публікацый.
Пагаршэнне навакольнага асяроддзя
Расліннасць на Грэнландыі тундравага тыпу, складаецца пераважна з асакі, пушыцы і лішайнікаў; дрэвы амаль цалкам адсутнічаюць, за выключэннем карлікавай бярозы, вярбы і алешыны, якія растуць у некаторых месцах. Тут вельмі мала ўрадлівых глеб, якія, з-за адсутнасці лясоў, церпяць ад эрозіі; да таго ж кароткае і халоднае лета робіць земляробства практычна немагчымым, таму нарвежскія пасяленцы былі вымушаны займацца ў асноўным жывёлагадоўляй. Празмерная эксплуатацыя пашы ў надзвычай адчувальным тундравым асяроддзі з нестабільнымі глебамі магла ўзмацніць эрозію, прывесці да пагаршэння паш і падзення іх прадуктыўнасці.
Варожасць з суседзямі
Падчас заснавання нарвежскіх паселішчаў Грэнландыя была цалкам незаселеная, але пазней вікінгі былі вымушаныя ўвайсці ў кантакт з інуітамі. Інуіты культуры Туле пачалі прыбываць у Грэнландыю з вострава Элсмір у канцы XII – пачатку XIII ст. Даследчыкам вядома, што вікінгі называлі інуітаў, як і першабытнікаў Вінланда, скрэлінгамі (skræling, гэта значыць «нягоднік»). «Ісландскія Аналы» — адна з нешматлікіх крыніц, якія сведчаць аб існаванні кантактаў паміж нарвежцамі і інуітамі. У іх распавядаецца аб нападзе інуітаў на нарвежцаў, падчас якога васямнаццаць нарвежцаў загінулі, а двое дзяцей было захоплена ў палон. Існуюць археалагічныя сведчанні таго, што інуіты вялі з нарвежцамі гандаль, бо пры раскопках інуіцкіх стаянак знаходзяць шмат вырабаў нарвежскай працы; аднак нарвежцы, відаць, не вельмі цікавіліся інуітамі, па меншай меры, знаходкі інуіцкіх артэфактаў у паселішчах вікінгаў невядомыя. Нарвежцы таксама не перанялі ад інуітаў тэхналогію будаўніцтва каякаў і прыёмы палявання на кольчатую нерпу. У цэлым, як лічыцца, адносіны нарвежцаў з інуітамі былі дастаткова варожыя. З археалагічных сведчанняў вядома, што да 1300 года зімовыя стаянкі інуітаў існавалі ўжо па берагах фіёрдаў каля Заходняга паселішча. Дзесьці паміж 1325 і 1350 гг. нарвежцы цалкам пакінулі Заходняе паселішча і яго наваколлі, магчыма, з-за няўдалага супрацьстаяння нападам інуітаў.
Кірсця Сівер у сваёй кнізе «Замарожаны водгалас» спрабуе давесці, што грэнландцы мелі значна больш моцнае здароўе і сілкаваліся лепш, чым лічылася, і таму адмаўляе версію пра выміранне грэнладскай калоніі ад голаду. Больш верагодна, сцвярджае ён, што калонія загінула ў выніку нападу індзейцаў, піратаў або еўрапейскай ваеннай экспедыцыі, аб якой гісторыя не захавала звестак; таксама верагодна перасяленне грэнландцаў назад у Ісландыю або ў Вінланд у пошуках больш спрыяльнага дома.
Кантакты з Еўропай
Пры спакойным зімовым надвор'і карабель адольваў 1400-кіламетровы шлях ад Ісландыі да поўдня Грэнландыі за два тыдні. Грэнландцы мусілі падтрымліваць сувязь з Ісландыяй і Нарвегіяй, каб гандляваць з імі. Грэнландцы не маглі самі будаваць караблі, бо не мелі лесу, і залежылі ад паставак ісландскіх купцоў і ад экспедыцый за драўнінай да Вінланду. Сагі апавядаюць пра ісландскіх купцоў, якія плавалі гандляваць у Грэнландыю, але гандаль знаходзіўся ў руках уладальнікаў вялікіх маёнткаў. Менавіта яны гандлявалі з купцамі, а затым перапрадавалі тавары дробным землеўладальнікам. Асноўным артыкулам грэнладскага экспарту былі маржовыя біўні. У Еўропе яны выкарыстоўваліся ў дэкаратыўным мастацтве як замена слановай косткі, гандаль якой прыйшоў у заняпад падчас варожасці з ісламскім светам у эпоху крыжовых паходаў. Лічыцца верагодным, што ў выніку паляпшэння адносін Еўропы з краінамі ісламу і з пачаткам транссахарскага караваннага гандлю слановай косткай попыт на маржовыя біўні значна ўпаў, і гэта магло быць прычынай страты цікавасці купцоў да Грэнландыі, скарачэння кантактаў і канчатковага заняпаду нарвежскай калоніі на востраве.
Урэшце, культурны ўплыў хрысціянскай Еўропы адчуваўся ў Грэнландыі досыць добра. У 1921 годзе дацкі гісторык Паўль Норланд адкапаў пахаванне вікінгаў на царкоўным могілках паблізу Усходняга паселішча. Целы былі апрануты ў еўрапейскае сярэднявечнае адзенне XV стагоддзя і не мелі прыкмет недаядання або генетычнага выраджэння. Большасць пахаваных мела на шыях распяцце і складзеныя ў малітоўным жэсце рукі.
З запісаў папскіх архіваў вядома, што ў 1345 годзе грэнландцы былі вызваленыя ад выплаты царкоўнай дзесяціны з-за таго, што калонія сур'ёзна цярпела ад беднасці.
Апошнім суднам, якое наведала Грэнландыю дзесьці ў 1510-х гадах, быў ісландскі карабель, які аднесла штормам на захад.
Воля-Старыцка
Воля-Старыцка (Во́ля-Стари́цька) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
П’яны майстар 2
«П'яны майстар 2» (Кітайская: 醉拳二; Кантоская раманізацыя: Jui Kuen II) — ганконгскі фільм 1994 года пра баявыя майстэрствы з удзелам Джэкі Чана у ролі кітайскага нацыянальна героя Вонга Фэй Хунга. Гэта апошні фільм Чана зняты ў традыцыйным стылі фільмаў пра баявыя майстэрствы. У 2000 годзе фільм выпусцілі ў амерыканскі пракат пад назвай «Легенда пра п’янага майстра» (Англійская: The Legend of Drunken Master).
У ганконгскай фільмаграфіі стужка мае своеасаблівую сувязь з фільмам «П’яны майстар» 1978 года, але не з’яўляецца яго сіквэлам. У 2005 годзе амерыканскі часопіс «Time» уключыў «П’янага майстра 2» у спіс 100 найлепшых кінастужак за ўвесь час.
Сюжэт
Падзеі фільма адбываюцца ў першай чвэрці ХХ-га стагоддзя ў матэрыковым Кітаі. Вонг Фей Хунг (Джэкі Чан) са сваім бацькай Вонг Кей Йнгам (Ці Лунг) і служкай вяртаюцца з кірмаша на цягніку дадому. Фей Хунг, які не жадае плаціць пошліну за жэньшэнь, ідзе супраць бацькавых загадаў і вырашае падкінуць тавар у багаж супрацоўніка англійскай дымпламатычнай місіі, якую пошліна не датычыцца.
Каб уратавацца ад бацькава гнева за страчаны жэньшэнь, Фэй Хунг прадае карэнне ад бансая аднаму з кліентаў. Але такое карэнне можа быць небяспечным для чалавека, калі яго зварыць. Мачыха Фэй Хунга Лінг (Аніта Муй) вырашае дапамагчы яму і аддае свае карàлі ў пазыку, каб купіць сапраўдны жэньшэнь. Гэта прымушае сяброў сям'і Вонг думаць, што тыя маюць патрэбу ў грошах. На гэтым неўдачы сям'і Вонг не скончваюцца, бо хаўруснікі англійскага амбасадара Джон (Кен Ло) і Генры (Хо Сунг Пак) намагаюцца абрабаваць жанчыну, бо думаюць, што пячатка знаходзіцца ў яе. Фэй Хунг увязваецца ў бойку з бандытамі. Падчас бойкі Лінг просіць Фэй Хунга ўжыць "п'яны кулак" і, каб заахвоціць яго дае яму напіцца віна. Калі Фэй Хунг частуе алкаголь, то яго байцовы стыль "п'яны кулак" робіцца эфектыўным і ён паспяхова перамагае ў бойцы. Калі бацька бачыць свайго п'янага сына, які ўчыніў бойку пасярод вуліцы, а потым даведваецца аб махлярствах з жэньшэнем, ён збівае Фэй Хунга, пазбаўляе яго спадчыны і праганяе з дома.
Засмучаны Фэй Хунг ідзе ў рэстаран, дзе зноў напіваецца. У рэстаран прыходзяць Джон і Генры са сваімі людзьмі, моцна збіваюць Фэй Хунга і падвешваюць таго на стаўбе з надпісам "Кароль п'янай бойкі". Майстар Вонг прабачае Фэй Хунга і расказвае яму, што каб ужываць "п'яны кулак" эфектыўна трэба быць уважлівым са спажываннем алкаголя. Наступнай ноччу да сям'і Вонг прыязджае незнаёмец з цягніка, у якім бацька прызнае знакамітага майстра Фу Венчы. Фу Венчы расказвае, што за артэфакт апынуўся у руках Фэй Хунга, і чаму патрэбна не дапусціць, каб пячатка апынулася ў англійскага амбасадара. У гэты момант вялікая колькасць бандытаў з сякерамі, якіх наняло англійскае консульства, атакуе Фэй Хунга і Фу Венчы. Пасля працяглай бойкі ўдваіх супраць вялікай банды майстар Фу і Фэй Хунг збягаюць, але іх падкараўльваюць ахоўнікі амбасадара. Яны застрэльваюць майстра Фу і забіраюць пячатку.
Наступнай ноччу Фэй Хунг з сябрам пранікаюць у будынак амбасады, каб забраць пячатку, але натыкаюцца на засаду. Іх жорстка збіваюць і пагражаюць забіць, калі майстар Вонг не прадасі частку сваёй зямлі побач з амбасадай. Вонг пагаджаецца з ўмовамі і губляе сваю зямлю, у той час як Фэй Хунг губляе надзею на вяртанне пячаткі.
У той жа час на фабрыцы, якая належыць англічанам пачынаецца страйк супраць закрыцця прадпрыемства, падчас якога працаўнікі даведваюцца, што пад выглядам прадукцыі фабрыкі ў Англію вывозяць гістарычныя каштоўнасці Кітая. Працаўнікі выбіваюць банду з фабрыкі, а Фэй Хунг распраўляецца з Джонам і Генры з дапамогай прамысловага спірта і "п'янага кулака".
Сям'я Вонг атрымлівае ўзнагароду за сваю дапамогу ў раскрыцці махлярстваў з боку Брытанскага консульства.
Акцёры і здымачная група
П'яны майстар зняты кінакампаніяй Леанарда Хо Golden Harvest. Лю Дзялянь срэжэсіраваў большую частку фільма, акрамя фінальнай сяміхвіліннай бойкі паміж Фэй Хунгам і Джонам. Апошнюю сцэну рэжысіраваў асабіста Джэкі Чан.
Здымачны працэс
Рэжысёр Лю Дзялянь і Джэкі Чан часта спрачаліся і сварыліся з нагоды здымачнага працэсу. Сярод асноўных спрэчных момантаў быў стыль, якім карыстаўся Лю Дзялянь падчас працы: хуткія ўдары, запаволеныя рухі і выкарыстанне шырокавугольных аб'ектываў дзеля гульні з перспектывай. Таксама Чану не падабалася, што Дзялянь аддаваў перавагу адмысловаму сытлю кунг-фу, а не так званаму "п'янаму" стылю. Урэшце Лю Дзялянь пакінуў здымачную пляцоўку і фінальныя сцэны бойкі здымаліся пад кіраўніцтвам Джэкі Чана.
Фінальная бойка павінна была здымацца з удзелам Хо Сунг Пака (роля Генры), але той атрымаў расцягненне шчыкалаткі. Таму Чан прымусіў свайго целаахоўніка Кен Ло (роля Джона) трэніравацца на працягу трох месяцаў, каб той здолеў зняцца ў фінальным эпізодзе. Сама бойка ў фільме доўжыцца каля сямі хвілін, але здымалася яна на працягу чатырох месяцаў. Джэкі Чан адзначаў, што адзін дзень здымак бойкі ў выніку прыносіў тры сэкунды, якія йшлі ў фільм.
Амерыканская версія
Для амерыканскага рэліза стужкі ў 2000 годзе кампазітар Майкл Вандмахер змяніў музычнае суправаджэнне. Саму стужку выпусцілі ў амерыканскі пракат пад назвай "Легенда пра п'янага майстра".
Касавыя зборы
П'яны майстар 2 меў вялізны поспех у Ганконзе: падчас паказа ў кінатэатрах фільм сабраў HKD 40 971 484, не гледзячы нават на тое, што Джэкі Чан пасварыўся падчас здымак з Лю Дзялянем. Праз шэсць гадоў фільм выпусцілі на амерыканскі кінарынак, дзе стужка атрымала прыбытак у памеры $ 11 555 430.
Хіт-парад
Хіт-парад ці чарт — апублікаваны спіс найбольш папулярных у пэўны перыяд медыяпрадуктаў (музыка, кнігі, кіно, гульні). Як правіла, спісы хіт-парадаў складаюцца не больш, чым з 10—20 пунктаў, якія размяшчаюцца па меры змяншэння паказчыкаў. Параметры хіт-параду вызначаюцца інфармацыяй аб продажах; таксама існуюць крытэрыі пройгрышу музычных кампазіцый на радыё (у музычных хіт-парадах), дадзеных па відэа- і кінапракату (у кінаіндустрыі). Часовы перыяд звычайна тыдзень, радзей месяц. Літаральна «хіт-парад» азначае спіс хітоў — гэта значыць найбольш папулярных медыяпрадуктаў.
Маразы (Вілейскі раён)
Маразы́ (, Морозы) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Гісторыя
У 1800 г. вёска, уласнасць Леана Гарайна (3 двары, 21 жыхар), чыншавая шляхта (2 двары, 12 жыхароў). У 1867 г. засценак. У 1923 г. засценак, у Альковіцкай гміне, 10 двароў, 58 жыхароў. У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Ілья. У 1931 г. 2 засценкі з аднолькавай назвай: 8 двароў, 49 жыхароў і 4 двары, 26 жыхароў. У 2003 г. вёска, 11 двароў, 14 жыхароў. Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Альковіцкага сельсавета.
Вараблячын
Вараблячын (Воробля́чин) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Бадзярыха
Бадзя́рыха (Бадя́риха, Бадьаариха) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, ва Усходняй Сібіры, у Якуціі, правы прыток ракі Індыгірка.
Бярэ пачатак з паўночна-ўсходніх схілаў Момскага хрыбта. Даўжыня ракі 545 км, плошча вадазборнага басейна 12 200 км². Цячэ па Абыйскай нізіне. Упадае ў Індыгірку за 610 км ад яе вусця. У верхнім цячэнні рака мае горны характар. Жывіцца пераважна снегавымі і дажджавымі водамі. Сярэдні расход вады ў ніжнім цячэнні 60 м³/с, аб’ём сцёку 1,89 км³/год. У басейне ракі вялікая колькасць старыц і дробных азёр. Сярод прытокаў: Агароха (Гароха), Орта-Тырэхцях, Анты, Камчатка, Мастаах-Юрюйэ, Таастар.
Айгеван
Айгева́н — сяло ў марзе Армавір, на захадзе Арменіі. Размешчана за 6 км на паўднёвы захад ад горада Армавір, за 3 км на захад ад сяла Актэмбер і за 2 км на паўночны ўсход ад сяла Ленухі.
Яўгенія Каратыгіна
Яўгенія Каратыгіна (нар., Масква, Расія) — расійская баскетбалістка. Кандыдат у майстры спорту Расіі па баскетболе.
Біяграфія
З 2008 года правяла ў нагінскім «Спартаку» восем сезонаў, з’яўлялася гульцом стартавай пяцёркі і была адным з лідараў каманды па колькасці набраных ачкоў. У сезоне-2015/2016 выйшла на паркет у 25 сустрэчах, набіраючы 9 ачкоў, а таксама здзяйсняючы 3 падборы, 2 дзейсныя перадачы і 1 перахоп за 26 хвілін. У ліпені 2016 года падпісала гадавы кантракт з краснаярскім жаночым клубам «Енісей». За «Енісей» згуляла ў 22 матчах і ў маі 2017 года перайшла ў маскоўскі «Дынама».
Аб’яднанае антысавецкае падполле
«Аб’яднанае антысавецкае падполле» («ААП») — назва неіснаваўшых «антысавецкіх дыверсійна-шкодніцкіх, шпіёнскіх, тэрарыстычных і паўстанцкіх арганізацый», выкарыстаная ў 1937 – 1938 гг. у перыяд масавых палітычных рэпрэсій супрацоўнікамі НКУС БССР для фабрыкацыі шэрагу палітычных працэсаў на Беларусі. Галоўны матыў абвінавачвання – «барацьба супраць Камуністычнай партыі і савецкага ўрада».
Паводле абвінаваўчых актаў, «ААП» складалася  з 6 самастойных арганізацый: «правых», «бундаўска-сіянісцкай», «нацыянал-фашысцкай», «трацкісцка-тэрарыстычнай», «шпіёнска-паўстанцкай», «эсэраўскай». У кіраўнікі «ААП» былі залічаны М.М.Галадзед, М. Ф. Гікала, В. Ф. Шаранговіч, А. Р. Чарвякоў, З. Х. Жылуновіч (Ц. Гартны), А. А. Чарнушэвіч, П. Бадунова і іншыя.
У 1937 – 1938 гг. арыштавана і засуджана больш за 2570 чалавек, абвінавачаных у прыналежнасці да «ААП». «Кіраўнікі» і «актыўныя члены» арганізацый «ААП» былі прыгавораны да расстрэлу, астатнія – да розных тэрмінаў папраўча-працоўных лагераў. Іх рэабілітацыя адбывалася на працягу 1955 – 1989 гг.
Таццяна Мікалаеўна Дасаева
Таццяна Мікалаеўна Дасаева (нар., в. Старцавічы, Слуцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі літаратуразнавец, крытык. Доктар філалагічных навук (2003), прафесар (2003).
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Беларуская і руская мова і літаратура», 1973), Інстытут літаратуры АН БССР (аспірантура, 1977). Навуковыя інтарэсы: даследаванне мастацкай прозы і публіцыстыкі; гісторыя журналістыкі; літаратурная, навуковая і журналісцкая дзейнасць М. Гарэцкага. Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (Інстытут журналістыкі, кафедра замежнай журналістыкі і літаратуры, загадчыца кафедры).
Узнагароды
Ганаровыя граматы Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2004), Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь (2006).
Тршэбіч
Тршэбіч (Třebíč) — горад на захадзе Маравіі, у паўднёва-ўсходняй частцы краю Высачына. Тршэбіч ляжыць на рацэ Іглаве. Лёгкая (гарбарна-абутковая і трыкатажная) і харчовая прамысловасць, машынабудаванне і металаапрацоўка. Насельніцтва прыблізна 40 тыс. жых.