cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пецькаўшчына
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (32 сям'і) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. У 2005 годзе вёска была выключана са звестак па ўліку населеных пунктаў.
Размяшчэнне
У 12 км на поўдзень ад Брагіна, 41 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 131 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На ўсходзе пойма ракі Брагінка.
Транспартная сетка
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Забудавана драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу
Гісторыя
Вядомая з пачатку XX стагоддзя як сяліба ў Брагінскай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні.
У 1931 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны у траўні 1943 года фашысты спалілі 21 двор. У 1959 годзе ўваходзіла ў склад калгасу «Запаветы Леніна» (цэнтр — вёска Ясені).
Дворня
Назву Дво́рня маюць:
Чыгуначны вакзал (Гомель)
Чыгуначны вакзал — пасажырскі тэрмінал станцыі Гомель, размешчаны на Прывакзальнай плошчы (дом № 3) у Гомелі.
Гісторыя
Будынак чыгуначнага вакзала пабудаваны ў 1890-я гады з цэглы. У Вялікую Айчынную вайну разбураны. Адноўлены ў 1946 годзе.
Архітэктура
Размешчаны на цэнтральнай восі плошчы. Будынак падоўжна-сіметрычнай кампазіцыі: да дамінуючага прамавугольнага цэнтральнага трохпавярховага аб’ёму прылягаюць двухпавярховыя бакавыя крылы. Архітэктурнае аздабленне мае эклектычны характар, спалучае элементы розных стыляў. Галоўны фасад завершаны атыкам, вылучаны 2 рызалітамі з пілястрамі кампазітнага ордара. Рытм ствараюць закрытыя вітражамі вялікія арачныя праёмы на вышыню 2-га і 3-га паверхаў. Фасады бакавых крылаў завершаны трохвугольнымі франтонамі, дэкарыраваны порцікамі карынфскага ордара, лучковымі вокнамі на 2-м паверсе і балконамі. Інтэр’еры апрацаваны мармурам, тынкоўкай, гіпсам. У вестыбюлі цэнтральнага аб’ёму ўстаноўлена скульптура У. І. Леніна. Вестыбюль аб’ядноўвае 1-ы і 2-і паверхі, абапал яго касавыя залы, на 2-м паверсе размешчаны залы чакання. У крылах знаходзяцца службовыя і дапаможныя памяшканні.
Мемарыяльная дошка
У 1964 годзе на будынку ўстаноўлена мемарыяльная дошка ў памяць аб выступленні 16 чэрвеня 1919 г. на станцыі Гомель на мітынгу рабочых і чырвонагвардзейцаў М. І. Калініна, які прыбыў сюды на чале агітпоезда «Кастрычніцкая рэвалюцыя».
Любоўны настрой
Сюжэт
Фільм расказвае гісторыю двух суседзяў, Чоу Мо Вана і Су Лі Жон, паміж якімі ўзнікае моцная сувязь і сяброўства. Чоу жанаты, Су замужам, і яны абое пачынаюць падазраваць сужэнцаў у здрадзе.
Каб разабрацца, што адбываецца паміж іх каханымі, Чоу і Су спрабуюць перадаць тое, што ёсць у жыцці іх сужэнцаў, як гульню, і гульня паступова пачынае ператварацца ў рэальнасць.
NGC 2076
NGC 2076 (іншыя абазначэнні — MCG -3-15-12, IRAS05445-1648, PGC 17804) — галактыка ў сузор’і Заяц.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чэмпіянат свету па снукеры 1986
Чэмпіянат свету 1986 (World Snooker Championship 1986, таксама вядомы як Embassy World Snooker Championship 1986 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 19 красавіка па 5 мая 1986 года на арэне тэатру Крусібл, у Шэфілдзе, Англія. Турнір стаў 49-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе. Кампанія Embassy у чарговы раз спансавала турнір. Прызавы фонд турніру склаў £350,000, з якіх £70,000 атрымаў пераможца.
Валянцін Бакфарк
Валянцін Грэф Ба́кфарк, або Ба́лінт Ба́кфарк (Bálint Bakfark, Bacfarc, Bakfarc, Bakfarkh , Bakffark , Backuart; жнівень 1506 або 1507, г. Брашо, Трансільванія (цяпер , Румынія) — 13 або ) — кампазітар і лютніст эпохі Адраджэння. Значную частку жыцця правёў у Вялікім Княстве Літоўскім.
Біяграфія
Напачатку працаваў у Трансільваніі, Францыі і, магчыма, у Італіі. 3 12 чэрвеня 1549 прыдворны лютніст вялікага князя літоўскага і караля польскага Жыгімонта Аўгуста. Пасля смерці Барбары Радзівіл выехаў у Каралявец да герцага Альбрэхта, які выдаткаваў пенсію для яго жонкі Кацярыны з Нарбутаў і дзяцей.
У час гастроляў Бакфарк па Еўропе у Ліёне у 1553 годзе выйшаў яго 1-ы друкаваны збор твораў. У 1554—1565 гадах жыў і працаваў у Вільні, падрыхтаваў 2-і збор твораў, прысвечаны Жыгімонту Аўгусту (выдадзены у Кракаве). У 1560-х гадах было выкрытана, што Бакфарк шпіёніў і інфармаваў пра сітуацыю пры польскім каралеўскім двары герцага Прусіі Альбрэхта. У сувязі з гэтым страціў давер і заступніцтва караля, яго дом у Вільні ў 1566 годзе быў знесены, а сам ён бег у Познань, а затым у Вену.
3 1566 жыў пры імператарскім двары у Вене, потым у Венгрыі. У 1571 годзе пераехаў у Падую, дзе працаваў да сваёй смерці.
Музей Саламона Гугенхайма
Музей Саламона Гугенхайма (Solomon R. Guggenheim Museum) — мастацкі музей у Нью-Ёрку, адзін з вядучых збораў сучаснага мастацтва ў свеце. Вядзе сваю гісторыю са стварэння ў 1937 годзе Фонду Гугенхайма. Заснавальнік музея — мецэнат Саламон Роберт Гугенхайм. У год музей наведвае прыкладна тры мільёна чалавек.
Гісторыя
У чэрвені 1943 года фонд замовіў будаўніцтва новага музейнага будынка знакамітаму архітэктару Фрэнку Лойду Райту. Пад месца будаўніцтва музея Гугенхайма быў выбраны ўчастак, які прылягае да велізарнага зялёнага масіва Цэнтральнага парку паміж 88-й і 89-й вуліцамі на Пятой авеню. Праектуючы будынак, архітэктар адышоў ад сучасных яму мадэляў, а прапанаваў гледачам падняцца на ліфце на верхні паверх і па ўнутранай бесперапыннай спіралі спускацца ўніз, аглядаючы на шляху экспазіцыю, як на самім пандусе, так і ў залах, якія прылягаюць да яго.
Будаўніцтва музея было завершана ў 1959 годзе, калі Саламона Гугенхайма і Фрэнка Райта ўжо не было ў жывых. У 1992 у раёне Соха на Брадвеі па праекце архітэктара Арата Ісадзакі быў пабудаваны філіял музея, а ў 1993 да асноўнага будынка было прыбудавана дадатковае крыло.
Экспазіцыя
Асновай музея стала калекцыя твораў мастакоў-абстракцыяністаў, сабраная Гугенхаймам у 1920-я гг., куды ўвайшлі працы Васіля Кандзінскага, Паўля Клее, Марка Шагала. Калекцыя ахоплівае перыяд з канца XIX стагоддзя да нашага часу. У сутнасці, збор музея — гэта шэсць розных калекцый: авангарднага і абстрактнага жывапісу Саламона Р. Гугенхайма; збор карцін і скульптур яго пляменніцы Пегі Гугенхайм — сюррэалізм і абстракцыянізм; калекцыя імпрэсіяністаў, постімпрэсіяністаў і ранніх мадэрністаў Джасціна К. Танхаўзера; збор нямецкіх экспрэсіяністаў Карла Нерэндорфа; калекцыя авангарднага жывапісу мастачкі Кэтрын Дрэер (карціны і скульптуры); і збор графа Джузэпэ Панца дзі Біума — еўрапейскі і амерыканскі мінімалізм, постмінімалізм, канцэптуальнае мастацтва. Музей Гугенхайма не дзеліць сваю калекцыю на аддзелы ў залежнасці ад часу і кірунку ў мастацтве — экспазіцыя задумана як адзінае цэлае і ў любы момант можа быць пашырана ці дапоўнена новымі экспанатамі.
Музей Гугенхайма праводзіць грандыёзныя выстаўкі, закліканыя паказаць мастацтва цэлых цывілізацый — Афрыка: мастацтва кантынента, Кітай: пяць тысячагоддзяў, Імперыя ацтэкаў, Расія!.
Кембрыдж (Масачусетс)
Кембрыдж — горад у штаце Масачусетс у ЗША, аддзяляецца ракой Чарлз ад горада Бостана.
Па перапісе 2000 насельніцтва Кембрыджа складае 101 355 чалавек, але для многіх людзей з наваколляў Кембрыджа горад з’яўляецца месцам працы.
Нерчынск
Горад размешчаны на левым беразе ракі Нярча, за 7 км ад яе ўпадзення ў Шылку (басейн Амура) і за 305 км на ўсход ад Чыты. Заснаваны енісейскім ваяводай А. Пашковым пад назвай Нерчынскі астрог. У 1689 годзе тут быў складзены Нерчынскі дагавор з Кітаем. У XIX—XX стагоддзях Нерчынск быў месцам палітычнай катаргі і ссылкі.
IC 4663
IC 4663 — галактыка тыпу PN (планетарная туманнасць) ў сузор’і Скарпіён.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Форт-Вэлі
Заснаваны ў 1836 годзе, Форт-Вэлі быў зарэгістраваны як мястэчка ў 1854 годзе і як горад у 1907 годзе. У 1924 годзе ён быў прызначаны цэнтрам новастворанай акругі Піч.
У горадзе размяшчаецца кампус Дзяржаўнага ўніверсітэта Форт-Вэлі.
Ланін
Ланін (Lanín) — конусападобны стратавулкан на мяжы Аргенціны і Чылі.
Распаўсюджванне COVID-19 у Канадзе
Першы пацверджаны выпадак заражэння COVID-19 на тэрыторыі Канады быў выяўлены 25 студзеня 2020 года ў мужчыны, які вярнуўся ў Таронта пасля падарожжа па Кітаю, уключаючы горад Ухань, дзе пачалася пандэмія. Па стане на 2 красавіка ў краіне афіцыйна было выяўлена 11 228 пацверджаных выпадкаў, з іх 1 741 ачуняў, 132 памерлі; за ўвесь час было праведзена звыш 100 000 тэстаў.
Ланін
Апісанне
З'яўляецца часткай двух нацыянальных паркаў: у Аргенціне і  ў Чылі. З'яўляецца сімвалам аргенцінскай правінцыі Неўкен, выява вулкана змешчана на сцягу і згадваецца ў гімне правінцыі.
Распаўсюджванне COVID-19 у Канадзе
16 сакавіка прэм’ер-міністр Джасцін Трудо анансаваў, што пасля паўночы на ​​18 сакавіка ў Канадзе пачнецца новае абмежаванне на ўезд, галоўным чынам абмяжоўваючы ўезд у краіну грамадзян Канады, іх бліжэйшых сваякоў і пастаянных жыхароў. Большасць міжнародных палётаў перанакіроўваліся ў найбольшыя канадскія аэрапорты для павелічэння магчымасці абследавання пры ўездзе ў краіну. Міністр замежных спраў Шампань таксама паведаміў, што краіна выдзеліць да $ 5,000 кожнаму грамадзяніну Канады, які ўсё яшчэ знаходзіцца за мяжой, каб пакрыць выдаткі на праезд і рэчы першай неабходнасці, пакуль яны не змогуць вярнуцца назад.
Станам на снежань 2022 года захварэлі 742 531 грамадзян, з іх 18 974 памерлі
Ланін
Апісанне
Хоць дата яго апошняга вывяржэння не вядомая, паводле ацэнак, яно адбылося на працягу апошніх 10 000 гадоў. Пасля землятрусу ў Вальпараіса ў 1906 годзе мясцовыя газеты паведамілі, што нібыта вулкан вывяргаўся, аднак гэтая навіна была пастаўлена пад сумнеў.
Ланін ляжыць на Атлантыка-Ціхаакіянскім водападзеле Анд. Паводле дамовы аб мяжы 1881 года, па гары праходзіць дзяржаўная мяжа паміж Аргенцінай і Чылі.
Мост (партыя)
Мост (Most — Híd; Most, Híd; абодва слова абазначаюць «мост») — палітычная партыя Славакіі, якая прадстаўляе пераважна інтарэсы венгерскай нацыянальнай меншасці. У адрозненне ад іншай венгерскай партыі Славакіі — Партыі венгерскай кааліцыі — партыя Мост ставіць сваёй мэтай наладжванне дыялогу паміж венграмі і славакамі.
Гісторыя
Партыя была створана 30 чэрвеня 2009 года Белай Бугарам, якія быў адным з заснавальнікаў Партыі венгерскай кааліцыі і яе лідарам у 1998—2007 гады. У новую партыю таксама ўвайшлі іншыя вядомыя дзеячы ПВК — Габар Галь, Ласла Надзь, Жолт Надзь і іншыя. У выніку расколу абедзве венгерскія партыі апынуліся сам-на-сам перад магчымасцю быць непрадстаўленымі ў парламенце новага склікання — колькасць венграў у Славакіі складае прыкладна 10% насельніцтва пры пяціадсоткавым бар’еры на праходжанне ў парламент. Аднак ідэалогія партыі заснавана на ідэі супрацоўніцтва славакаў і венграў, і ў адпаведнасці з гэтым віцэ-старшынёй партыі з’яўляецца славак Рудальф Хмель. Паводле апошніх апытанняў, перад парламенцкімі выбарамі 12 чэрвеня 2010 года партыя была здольная разлічваць на 6,5% галасоў — на 1,3% менш за Партыю венгерскай кааліцыі, якая знаходзілася на грані праходжання ў парламент. На выбарах партыя атрымала 205 538 (8,12%) галасоў і 14 дэпутацкіх мандатаў, а Партыя венгерскай кааліцыі не здолела пераадолець пяціадсоткавы бар’ер. Такім чынам, «Мост» стаў адзіным прадстаўніком венгерскай супольнасці ў парламенце.
Мадлен (архіпелаг)
Астравы Мадлен (les Îles de la Madeleine), Магдалены астравы (Magdalen Islands) — архіпелаг у заліве Святога Лаўрэнція. Фарміруе аднайменную супольнасць у складзе правінцыі Квебек у Канадзе. Плошча — 205,53 км². Насельніцтва (2011 г.) — 12 781 чалавек.
Геаграфія
Астравы маюць незвычайную геалагічную гісторыю. Яны сфарміраваліся на месцы нізіны, якая 320 млн гадоў таму знаходзілася ў экватарыяльнай зоне. Тут назапашваліся пласты галіту, што дасягалі глыбіні 5 км. У выніку далейшых геалагічных працэсаў запасы галіту пакрыліся на 4 км пластом камянёў і лавы, дрэйфавалі на сённяшняе месца размяшчэння астравоў. Пад ціскам камяністага пласта 5 - 2 млн гадоў таму тэмпература галіту дасягнула 300°C. Расплаўлены галіт стаў прасочвацца наверх, зрушваў і ўздымаў цвёрдыя пароды, на паверхні ўзніклі саляныя купалы і пясчанікавыя скалы.
У нашы дні вядзецца прамысловая здабыча солі.
Клімат мяккі вільготны. Сярэдняя тэмпература жніўня +17,8°C. Сярэдняя тэмпература лютага −8,2°C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў 1 037,3 мм.
Прырода
Каля 30% тэрыторыі архіпелага займаюць пясчаныя выдмы, пакрытыя травой. Для флоры выдмаў характэрны багноўка чорная, агурочнік лекавы, марская гарчыца. На саляных лугах і балотах шмат метлюжковых раслін. Важную ролю ў прыродзе архіпелага адыгрываюць тарфянікі. Лясы займаюць невялікую плошчу.
На астравах Мадлен сустракаецца каля 300 відаў птушак, такія млекакормячыя, як лісы, зайцы, чырвоныя вавёркі, розныя грызуны. На берагах размножваюцца грэнландскія цюлені. Каля астравоў часта назіраюць кітоў.
Для захавання астраўной прыроды створана 3 запаведнікі.
Гісторыя
Першымі наведвальнікамі астравоў Мадлен былі індзейцы мікмак, якія сезонна палявалі на цюленяў. У 1534 г. яны былі адкрыты Жакам Карцье. Ён даў ім назву Пясчаныя (Les Araynes). Сучасная назва была дадзена ў XVII ст. у гонар жонкі аднаго з французскіх пасяленцаў. У 1591 г. на астравах здарылася першая сутычка паміж французамі і англічанамі.
Спробы каланізацыі Мадлен некалькі разоў прадпрымаліся еўрапейскімі рыбакамі з другой паловы XVII ст. Аднак першая сталая французская калонія ўзнікла толькі ў 1755 г. У 1763 г. астравы трапілі пад кантроль Вялікабрытаніі. У 1787 г. Георг III перадаў архіпелаг у валоданне капітану Айзеку Кофіну. З-за цяжкай эксплуатацыі з боку ўладальніка частка астравіцян перасялілася ў кантынентальны Квебек. На іх месцы ў 1795 г. апынуліся французскія перасяленцы з калоніі Сен-П’ер і Мікелон. У 1854 г. права канцэсіі тэрыторый перайшло да правінцыі Квебек. З 1895 г. астравіцяне маюць права выкупу сваіх зямель, але да сёй пары каля 70% надзелаў знаходзіцца ў арэндзе. З 1938 г. дзейнічае паромная пераправа.
Кіраванне
Большая частка астравоў складае тэрыторыю марской супольнасці астравоў Мадлен (Communauté maritime des Îles-de-la-Madeleine), што была створана ў 2006 г. Супольнасць мае правы муніцыпалітэта ў складзе правінцыі Квебек. Востраў Брыён на поўначы архіпелага з'яўляецца птушыным запаведнікам, што назіраецца правінцыяльнымі службамі.
Эканоміка
Традыцыйная галіна эканомікі — рыбалоўства. Астравы Мадлен славіліся ловам траскі і амараў. У канцы XX ст. гэта галіна моцна пацярпела з-за эканамічнага крызісу і забарон з боку эколагаў. На першае месцы выйшла такая галіна, як турызм. Яна пачала актыўна развівацца з 1972 г. З 1986 г. працуе акваферма па вырошчванню мідый. Астравіцяне таксама займаюцца здабычай солі і сельскай гаспадаркай.
Гісторыя Нарвегіі
Эпоха вікінгаў (793-1066 гг.)
З прычыны прыродных і кліматычных асаблівасцей у Нарвегіі дрэнна развівалася супольнае землеўладанне; адасобленыя двары складалі прыватную ўласнасць уладальніка, які альбо сам карыстаўся ёю, альбо здаваў у арэнду. Зямля звычайна перадавалася па спадчыне старэйшаму сыну; малодшыя атрымлівалі сваю долю рухомай маёмасцю, і нярэдка адпраўляліся шукаць шчасце на чужыне. У VIII стагоддзі набегі скандынаваў на Еўропу набылі небывалыя маштабы. Удзельнікаў гэтых набегаў называлі вікінгамі. Фармальна кропкай адліку эпохі вікінгаў прынята лічыць напад на манастыр Святога Кутберта на востраве Ліндысфарн ў 793 годзе. Аднак відавочна, што скандынавы здзяйснялі рабаўніцкія рэйды і раней. Сярэднявечныя храністы (Дудо Сэн-Кантэнскі, Адам Брэменскі) выказвалі меркаванне, што вікінгі сыходзілі ў рабаўніцкія паходы па прычыне перанаселенасці або беднасці. Аднак сучасныя даследаванні абвяргаюць гэты пункт гледжання. Адным з галоўных пабуджальных матываў паходаў вікінгаў, піша Э. Роздаль, былі пошукі славы і багацця, як пра гэта сведчаць скальдычныя песні і рунічныя камяні. Вікінгі таксама шукалі новыя гандлёвыя базы і месцы для паселішчаў. Не апошнюю ролю адыграла развіццё караблебудавання ў Скандынавіі. Акрамя таго, у гэты час у нарвежскім грамадстве адбываліся карэнныя пераўтварэнні. Нярэдка ў заваявальныя экспедыцыі пускаліся і самі конунгі. Сярод іх найбольш вядомыя - Эйрык Крывавая Сякера і Харальд Суровы.
Адрозніваюць два перыяды экспедыцый вікінгаў: у першым нарвежцы плаваюць за мора невялікімі атрадамі, нападаюць толькі на берагі і астравы і выдаляюцца дадому на зімоўку; у другім - збіраюцца вялікімі войскамі, заходзяць углыб тэрыторыі, застаюцца на зіму ў краіне, якую рабуюць, будуюць там умацаванні і, у рэшце рэшт, пасяляюцца ў іх. У некаторых з наведаных вікінгамі землях гэты перыяд пачынаецца раней, у іншых - пазней: у Ірландыі і ў вусце Луары - у 835 годзе, у Англіі і па нізоўях Сены - у 851 годзе. Вікінгі пабывалі практычна ва ўсіх частках Еўропы: плавалі вакол Пірэнейскага паўвострава, рабавалі Прыбалтыку, высаджваліся на Апенінах, падарожнічалі па Кіеўскай Русі і нават служылі ў варажскай гвардыі візантыйскага імператара ў Канстанцінопалі.
У канцы IX стагоддзя, упершыню адбылося аб'яднанне паўднёва-заходніх зямель Нарвегіі. Заслуга гэтая належыць Харальду Цудоўнавалосаму. Вырашальную перамогу над аб'яднаным войскам ярлаў ён атрымаў у бітве пры Хаўрсфіёрдзе. Традыцыйная дата гэтай бітвы - 872 год. Харальду таксама атрымалася падпарадкаваць Аркнейскія і Шэтландскія астравы. Харальд Цудоўнавалосы лічыцца першым конунгам краіны. Яго нашчадкі кіравалі краінай аж да 1319 года.
Харальд пакінуў пасля сябе мноства сыноў, двое з якіх сталі конунгамі Нарвегіі. Яшчэ пры жыцці ён прызначыў сабе ў суправіцелі сына Эйрыка па мянушцы Крывавая Сякера. Пасля смерці Харальда Эйрыку давялося змагацца з братамі за вяршэнства ў Нарвегіі. Спачатку ён разграміў двух братоў, якія загінулі ў баі. Аднак неўзабаве ў краіне аб'явіўся яшчэ адзін, малодшы сын Харальда - Хокан, народжаны ад наложніцы. Ён выхоўваўся ў англійскага караля Этэльстана. Хокан паабяцаў бондам аднавіць іх старажытныя правы і хутка атрымаў іх падтрымку. У выніку Эйрык быў вымушаны пакінуць Нарвегію і з'ехаць у Англію, дзе і знайшоў сваю смерць.
Сярэднявечча
1262 - 1264 гг. - Нарвежцы заваявалі Ісландыю.
1319 - складзена асабістая унія са Швецыяй.
1380 - аналагічная унія падпісана з Даніяй.
1397 - Кальмарская унія, якая аб'яднала тры скандынаўскіх каралеўствы пад эгідай Даніі.
1537 - Нарвегія страціла самастойнасць і стала правінцыяй Даніі.
Нарвегія ў Другой сусветнай вайне
Пачынаючы з уварвання 9 красавіка 1940 года Нарвегія знаходзілася пад ваеннай акупацыяй нямецкіх войскаў і грамадзянскай адміністрацыі Германіі ў супрацоўніцтве з пранямецкім марыянетачным урадам. Акупацыя Нарвегіі нацысцкай Германіяй скончылася 8 мая 1945 года пасля капітуляцыі нямецкіх войскаў у Еўропе.
Альберт Кесельрынг
А́льберт Ке́сельрынг (Albert Kesselring; 30 лістапада 1885, Марктстэфт — 16 ліпеня 1960, Бад-Наўгайм) — генерал-фельдмаршал люфтвафэ. Кесельрынг, які ўдзельнічаў у абедзвюх сусветных войнах, стаў адным з самых паспяховых камандзіраў Трэцяга рэйха, ён з’яўляецца адным з 27 узнагароджаных Рыцарскім крыжом з Дубовым Лісцем, Мячамі і Дыяментамі. Атрымаў мянушкі «Усмешлівы Альберт» (Smiling Albert) ад Саюзнікаў і «Дзядзька Альберт» (Onkel Albert) ад сваіх салдатаў, бо быў адным з самых папулярных нямецкіх генералаў Другой сусветнай вайны.
Біяграфія
Альберт Кесельрынг нарадзіўся ў Марктстэфце, Баварыя, 30 лістапада 1885 года ў Карла Адольфа Кесельрынга, школьнага настаўніка і члена гарадскога савета, і Разіны Кесельрынг, яго кузіны. Дзяцінства Альберт правёў у Марктстэфце, дзе яго сваякі валодалі броварам з 1688 года.
Скончыўшы ў 1904 годзе класічную сярэднюю школу ў Байрэйце, Кесельрынг пачаў ваенную кар’еру фанен-юнкерам, яго родам войскаў стала артылерыя. У 1912 годзе ён скончыў вучобу на назіральніка рэкагнасцыровачнага аэрастата. Кесельрынг служыў як на Заходнім, так і на Усходнім франтах Першай сусветнай вайны, пасля чаго быў пераведзены для працы ў генеральным штабе. Паваеннае скарачэнне арміі не закранула Кесельрынга, ён заставаўся ў ёй да 1933 года, калі быў пераведзены ў адміністрацыйны дэпартамент Рэйхсміністэрства авіяцыі. На гэтай пасадзе ён браў удзел у аднаўленні авіяцыйнай прамысловасці краіны, пасля чаго ў 1936—1938 гадах узначальваў штаб люфтвафэ.
Падчас Другой сусветнай вайны Кесельрынг камандаваў паветранымі флотамі ў Польскай і Французскай кампаніях, бітве за Брытанію і аперацыі «Барбароса». Як галоўнакамандуючы на поўдні, ён кіраваў нямецкімі войскамі на Міжземнаморскім тэатры, у тым ліку Паўночнаафрыканскай кампаніяй. Кесельрынг стрымліваў Саюзнікаў на Італьянскім фронце да кастрычніка 1944 года, калі патрапіў у аўтакатастрофу. На заключным этапе вайны ён камандаваў нямецкімі войскамі на Заходнім фронце. Кесельрынг заваяваў павагу Саюзнікаў як умелы камандуючы высокага рангу, аднак яго рэпутацыю азмрочылі злачынствы, здзейсненыя войскамі пад яго камандаваннем у Італіі.
Пасля вайны Кесельрынг быў асуджаны за ваенныя злачынствы і прысуджаны да смяротнага пакарання, пазней прысуд быў заменены на пажыццёвае зняволенне. Кампанія палітыкаў і СМІ прывяла да яго вызвалення ў 1952 годзе, нібы па стане здароўя. Пасля вызвалення прымаў актыўны ўдзел у дзейнасці рэваншысцкіх арганізацый, узначальваў адроджаную арганізацыю «Стальны шлем».
Кесельрынг з’яўляецца адным з усяго толькі дзвюх генерал-фельдмаршалаў (другі — Эрых фон Манштэйн), якія выдалі пасля вайны мемуары, — «Soldat bis zum letzten Tag» (Салдат да апошняга дня).
Навасёлкаўскі сельсавет (Веткаўскі раён)
Навасё́лкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Навасёлкі.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Радужскага сельсавета.
NGC 2077
NGC 2077 (іншае абазначэнне — ESO 57-EN9) — эмісійная туманнасць у сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Улада месяца
«Улада месяца» (Moonstruck) — амерыканская меладрама рэжысёра Нормана Джуісана. Галоўныя ролі выконваюць Шэр і Нікалас Кейдж. Прэм’ера адбылася ў 1987 годзе.
Сюжэт
Шэр увасабляе асобу Ларэты Кастарыні, 37-гадовай удавы, бухгалтаркі пахавальнага бюро. Жаніх просіць Ларэту запрасіць на вяселле свайго дзівакаватага брата Роні, але далей усё ідзе не па плане і паміж героямі ўзнікае пачуццё.
Гэтая чароўная і забаўная рамантычная камедыя ўзяла шмат узнагарод, у тым ліку і «Оскар» для Шэр за найлепшую жаночую ролю. Спытаеце, пры чым тут Месяц? Як кажа адзін з герояў, улада Месяца вялікая, бо ён прыцягвае жанчын да мужчын.
Апаватн
Апаватн слаўны сваёй добрай рыбалкай, асабліва на фарэль.
Існуе паданне пра Сігватура Тоўрдарсана (Sighvatur Þórðarson), ісландскага паэта XI-га стагоддзя, які атрымаў свой паэтычны дар, з'еўшы рыбу з гэтага возера.
12-я армія (Аўстра-Венгрыя)
12-я а́рмія (k.u.k. 12. Armee) — воінскае аб’яднанне армейскага ўзроўню сухапутных сілаў Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны пад началам эрцгерцага Карла Франца Ёзэфа. Існавала толькі адзін месяц, была створана на Усходнім фронце неўзабаве пасля разгрому аўстравенгерскай арміі падчас Брусілаўскага наступлення. На базе камандавання 12-й арміі была створана Група армій Эрцгерцага Карла.
ФК Палерма
«Палерма» (Unione Sportiva Città di Palermo) — італьянскі футбольны клуб з горада Палерма, з вострава Сіцылія. Клуб быў створаны ў 1900 годзе як «Anglo Panormitan Athletic and Football Club», клуб меў розныя назвы, перш чым атрымаў сваю канчатковую форму ў 1987 годзе і ў цяперашні час з’яўляецца топ-рэйтынгавым футбольным клубам з вострава Сіцылія. За сваю гісторыю, «Палерма» гуляў ва ўсіх прафесійных лігах Італіі і прыняў удзел у некалькіх сезонах Серыі А ў 1960-х і пачатку 1970-х гадоў, а таксама двойчы ў той жа перыяд даходзіў да фіналу Кубка Італіі.
Пасля вяртання ў Серыю А ў 2004 годзе «Палерма» стаў адным з самых вядомых клубаў у Італіі, а таксама меў у сваім складзе чатырох ігракоў са зборнай Італіі, якія сталі чэмпіёнамі свету ў 2006 годзе. «Палерма» часцяком з’яўляецца ў розыгрышах Кубка УЕФА і некалькі разоў ледзь не патрапіў у кваліфікацыю Лігі чэмпіёнаў у 2007 і 2010 гадах. У 2011 годзе клуб атрымаў паражэнне ў трэцім сваім фінале Кубка Італіі.
Афіцыйнымі колерамі каманды ёсць ружовы і чорны, што прывяло да з’яўлення мянушкі «расанера». Але, таксама, маецца такая мянушка, якая сустракаецца радзей, як то «Aquile», якая мае спасылку на арла, як на афіцыйны лагатып клуба і горада Палерма. «Палерма» праводзіць свае хатнія гульні на стадыёне «Рэнца Барбера», раней вядомага як «Ла Фаварыта», які з 2007 года мае магутнасць у 36 349 чалавек. Першапачаткова стадыён быў пабудаваны ў 1932 годзе, але быў адрамантаваны ў канцы 1980 года і служыў у якасці месца правядзення матчаў чэмпіянату свету 1990.
Печы
Печы — былы пасёлак у Астраглядаўскім сельсавеце Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (31 сям'я) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. У 2005 годзе пасёлак быў выключаны са звестак па ўліку населеных пунктаў.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з кароткай прасталінейнай мерыдыянальнай вуліцы. Забудавана драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Чэмпіянат свету па снукеры 1985
Чэмпіянат свету 1985 (World Snooker Championship 1985, таксама вядомы як Embassy World Snooker Championship 1985 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 12 па 28 красавіка 1985 года на арэне тэатру Крусібл, у Шэфілдзе, Англія. Турнір стаў 48-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе. Кампанія Embassy у чарговы раз спансавала турнір. Прызавы фонд турніру склаў £250,000, з якіх £60,000 атрымаў пераможца.
Горад Д’ябла
«Горад Д'ябла» (Ђавоља варыш) — прыродная славутасць на гары Радан на поўдні Сербіі у 27 км да паўднёвага ўсходу ад горада Куршумлія.
Утварэнне ўяўляе сабою 202 каменныя слупы вышынёй ад 2 да 15 м сярэднім дыяметрам 1 м, на вяршынях якіх мясцуюцца каменныя блокі вагой да 100 кг. Слупы маюць натуральнае паходжанне, яны паўсталі дзякуючы выветрыванню. У раёне ёсць дзве водныя крыніцы: Вада Д'ябла і Калодзеж Д'ябла. Яны маюць высокую мінералізацыю (да 15 г/л), з-за чаго расліннасць у прылеглай мясцовасці бедная, што спрыяла выветрыванню.
Незвычайнасць утварэння спарадзіла сярод мясцовых жыхароў мноства змрочных легендаў, услед за якімі яно атрымала назву «Горада Д'ябла». Антураж месца выкарыстоўваецца для прыцягнення турыстаў, большасць экскурсій праводзіцца ноччу.
Ян Сікара
Клубная кар’ера
Сікара — выхаванец пражскай «Спарты». 16 лістапада 2011 года ў матчы Кубка Чэхіі супраць «Знойма» ён дэбютаваў за асноўную каманду. Улетку 2014 года з-за высокай канкурэнцыі Ян на правах арэнды перайшоў у «Зброяўку». 26 ліпеня ў матчы супраць «Ябланца» ён дэбютаваў у Сінат-лізе. У матчы супраць «Слована» Сікара забіў свой першы гол за «Брно».
Улетку 2015 года Ян перайшоў у ліберацкі «Слован». У матчы супраць «Пршыбрама» ён дэбютаваў за новую каманду. 23 красавіка 2016 года ў паядынку супраць «Баніка» Сікара забіў свой першы гол за «Слован». 25 жніўня ў адборачным раўндзе Лігі Еўропы супраць кіпрскага АЕКа Ян зрабіў хет-трык. 15 верасня ў паядынку Лігі Еўропы супраць азербайджанскага «Карабаха» Сікара забіў гол. Гэты мяч стаў самым хуткім галом у гісторыі Лігі Еўропы, Ян адзначыўся ўжо на 9-й секундзе матча.
У студзені 2017 года перайшоў у пражскую «Славію», з якой стаў чэмпіёнам Чэхіі ў сезоне 2016/17. У лютым 2019 года на правах арэнды вярнуўся ў «Слован», а ў ліпені перабраўся ў «Ябланец». У жніўні 2020 года перайшоў у познаньскі «Лех», а ў жніўні 2021 года быў аддадзены ў арэнду ў пльзенскую «Вікторыю», разам з якой стаў чэмпіёнам Чэхіі. У ліпені 2022 года стаў іграком «Вікторыі» на трывалай аснове.
Міжнародная кар’ера
31 жніўня 2016 года ў таварыскім матчы супраць зборнай Арменіі Сікара дэбютаваў за зборную Чэхіі, замяніўшы ў другім тайме Іржы Скалака.
Статыстыка выступленняў за зборную
Звесткі станам на 23 ліпеня 2017 года.
Арыян-5
«Арыян 5» (Ariane 5) — еўрапейская ракета-носьбіт сямейства Арыян, прызначана для вываду карыснай нагрузкі на нізкую апорную арбіту (НАА) або геапераходную арбіту (ГПА). Ажыцяўляецца Еўрапейскім касмічным агенцтвам (ЕКА), асноўны падрадчык — European Astrium Space Transportation (EADS). Ракета прасоўваецца на рынку кампаніяй Арыянспейс. Запускі адбываюцца з касмадрома Куру ва Французскай Гвіяне. РН «Арыян 5» з'яўляецца асноўнай ракетай-носьбітам ЕКА і застанецца такі прынамсі да 2015 года. Толькі за перыяд 1995—2007 гг., Арыянспейс размясціла заказы на 99 РН у EADS, было зроблена 43 запускі, з якіх 39 паспяховых.
Распрацоўка «Арыян 5» заняла 10 гадоў, каштавала 7 млрд долараў ЗША і прызначалася для замены ракеты-носьбіта ЕКА «Арыян-4». Першапачаткова існавалі планы выкарыстоўваць яе для запускаў пілатуемага карабля «Гермес», аднак гэты праект быў адменены і цяпер «Арыян 5» ужываецца толькі ў непілатуемым варыянце. Выкарыстанне розных варыянтаў кантэйнераў карыснай нагрузкі дазваляе адначасовы запуск дзвюх-трох спадарожнікаў і размяшчэнне да васьмі мікраспадарожнікаў. Ракета-носьбіт выкарыстоўваецца для забеспячэння Міжнароднай касмічнай станцыі (МКС) з дапамогай грузавых караблёў (гл. АГК «Жуль Верн»).
Параўнальныя ракеты-носьбіты: «Пратон-М», «Ангара А5», «Дэльта IV», «Атлас V», «Вялікі паход 5», GSLV Mk.III, «Фалькон 9», H-IIB.
ICTV
ICTV (International Commercial Television — Міжнароднае камерцыйнае тэлебачанне) — украінскі агульнанацыянальны тэлеканал, які ўваходзіць у склад украінскай медыягрупы StarLightMedia.
Тэлеканал таксама мае сваю міжнародную версію «ICTV Ukraine», кантэнт якой складаецца з праграм тэлеканалаў медыягрупы StarLightMedia.
Гісторыя
Упершыню выйшаў у эфір 15 чэрвеня 1992 года. Сузаснавальнікам канала стаў канцэрн РРТ, што дазволіла стварыць магутную і якасную сетку пакрыцця. Аднім з сузаснавальнікаў ICTV была таксама кампанія «Story First», частка акцый якой належыць сусветна вядомаму вытворцы кінапрадукцыі, кампаніі «Universal». Узяўшы курс на забаўляльныя праграмы, тэлеканал першым сярод украінскіх каналаў авалодаў методыкай агучвання і дубляжу замежных кінастужак.
У верасні 2000 года тэлеканал быў прададзены прадпрыемству з замежнымі інвестыцыямі «Роял Капітал ТАА Цэнтральны маскоўскі дэпазітарый» (Расія), даччыным прадпрыемствам «Прамідыя», «Агенцтва інфармацыйных тэхналогій» і «Інтэрпайп». У тым жа 2000 годзе Аляксандр Багуцкі стаў генеральным дырэктарам ICTV.
17 верасня 2000 года ў эфір упершыню выйшаў выпуск інфармацыйнай праграмы «Факты».
Са зменай акцыянераў, ICTV якасна змяніў фармат і павялічыў зону вяшчання. 1 ліпеня 2001 года тэлеканал пачаў кругласутачнае спадарожнікавае вяшчанне са спадарожніка «Сірыус-2». У тым жа годзе ICTV атрымаў новую ліцэнзію на права вяшчання на тэрыторыі Украіны тэрмінам на 10 гадоў. 30 лістапада 2001 года ICTV пачаў кругласутачнае вяшчанне па пятніцах і суботах.
14 кастрычніка 2002 года тэлеканал канчаткова перайшоў на кругласутачнае вяшчанне.
У 2008 годзе ўсе 100% акцый тэлеканала былі кансалідаваныя ў ТАА «ТВ-Холдынг».
11 лістапада 2009 года ICTV увайшоў у склад медыяхолдынгу StarLightMedia, у які таксама ўвайшлі тэлеканалы «Новы канал», «СТБ», «ОЦЕ ТВ» (да 2017 года — «QTV»), «М1», «М2».
У 2013 годзе тэлеканал планаваў зняць 2 сезон украінскай версіі французскага шоў «Форт Баяр», а таксама амерыканскіх шоў «Фактар страху» і «Апошні герой»-3 (Survivor), аднак па нейкіх прычынах гэтыя праграмы ў эфір так і не выйшлі.
У сакавіку 2014 года ICTV спыніў вяшчанне ў Крыме, Сімферопалі і Севастопалі, а з ліпеня 2014 года часткова ў Данецкай і Луганскай абласцях. У Крыме і Сімферопалі на яго частаце быў запушчаны канал «ТНВ-Планета», а з красавіка 2014 года — НТВ. У Севастопалі частату ICTV заняў тэлеканал «Масква-24».
У 2014 годзе тэлеканал ICTV крытыкавалі за трансляцыю на ім расійскіх серыялаў. Па выніках маніторынгаў актывістаў кампаніі «Байкот расійскага кіно», у верасні на ICTV дэманстравалі 7 г. 40 хв. расійскага кантэнту на суткі. У канцы месяца доля зместу расійскага паходжання на тэлеканале складала 43% ад агульнага часу вяшчання. У той жа час, па дадзеных актывістаў, на ICTV паказваюць больш за ўсё серыялаў аб расійскіх сілавіках.
1 чэрвеня 2015 года канал перайшоў у фармат 16:9.
22 верасня 2017 года да свайго 25-годдзя тэлеканал абнавіў слоган, лагатып і эфірную графіку.
20 студзеня 2020 года тэлеканал пачаў вяшчанне ў фармаце HD.
У сувязі з уварваннем Расіі ва Украіну з 24 лютага 2022 года тэлеканал кругласутачна транслюе інфармацыйны марафон «Адзіныя навіны». У эфіры адсутнічае рэклама.
Аўдыторыя канала
На сённяшні дзень у зоне ўпэўненага прыёму сігналу ICTV ад традыцыйных аналагавых перадатчыкаў пражывае больш за 95% жыхароў Украіны (чацвёрты па пакрыццю ўкраінскі тэлеканал пасля УТ-1, 1+1, «Інтэра» і «Украіны»). Найбольшы ахоп патэнцыйнай аўдыторыі ў Кіеве, цэнтральным, паўночным і заходнім рэгіёнах.
Аўдыторыя канала — гледачы да 45 гадоў, ядро ​​аўдыторыі — актыўныя, дзелавыя, мэтанакіраваныя людзі ва ўзросце 25-45 гадоў. У 2015 годзе доля тэлеканала складала 7,26 %, у 2016 — 7,56 %, у 2017 — 8,92 %.
NGC 2078
NGC 2078 (іншае абазначэнне — ESO 57-EN10) — эмісійная туманнасць у сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Казарма (Брэст, вуліца Леніна)
Казарма — будынак у гістарычным цэнтры Брэста, размешчаны па вуліцы Леніна, 25. Казарма пабудавана ў 1840-я гг. з чырвонай цэглы для гарнізона крэпасці. У наш час жылы дом.
Архітэктура
Помнік так званай «цаглянай архітэктуры». Аднапавярховы прамавугольны ў плане цагляны будынак з вальмавым дахам, нізкім цокалем і дваровымі прыбудовамі-тамбурамі. Плоскасць галоўнага выцягнутага ўздоўж вуліцы фасада рытмічна члянёная 13 аконнымі і дзвярнымі праёмамі з клінчатымі лучковымі перамычкамі. Архітэктурна-дэкаратыўная выразнасць дасягаецца майстэрскай цаглянай муроўкай падаконных і завяршальнага карнізаў, вуглавых лапатак, ніш. Секцыйная планіроўка часткова зменена, памяшканні звязаны калідорам з 2 уваходнымі вестыбюлямі.
IC 4664
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гартэнштайн (Саксонія)
Гартэнштайн (Hartenstein) — горад у Германіі, у зямлі Саксонія. Падпарадкаваны дырэкцыйнай акрузе Хемніц. Уваходзіць у склад раёна Цвікау. Насельніцтва — 4889 чалавек (31 снежня 2010 года). Плошча — 36,72 км². Афіцыйны код — 14 1 93 130.
Горад падзяляецца на 2 гарадскія раёны.
Аляксандр Пятровіч Гельмерсен
Аляксандр Пятровіч Гельмерсен (Александр Петрович Гельмерсен, Alexander Peter von Helmersen, 1797—1850) — расійскі ваенны педагог, генерал-лейтэнант, дырэктар Аляксандраўскага Брэсцкага кадэцкага корпуса.
Біяграфія
Нарадзіўся 13 сакавіка 1797 года ў у Эстляндыі, сын дырэктара Пецярбургскіх Імператарскіх тэатраў стацкага саветніка Пятра Фёдаравіча Гельмерсена.
У 1811 годзе быў прыняты на навучанне ў Царскасельскі ліцэй. Выпушчаны 14 снежня 1813 года прапаршчыкам у Таўрычаскі грэнадзёрскі полк. 9 мая 1817 года ўзведзены ў падпаручнікі і 18 верасня ў паручнікі. У шэрагу крыніц сустракаецца сцвярджэнне, што Гельмерсен быў выпушчаны з ліцэя напярэдадні Айчыннай вайны 1812 года адразу паручнікам у лейб-гвардыі Сямёнаўскі полк, а адразу пасля пачатку ваенных дзеянняў быў пераведзены ў гвардзейскую Конную артылерыю і ва ўзросце 15 гадоў браў удзел у Барадзінскай бітве. Але гэта не знаходзіць пацверджання ў іншых крыніцах. Так, напрыклад, П. П. Патоцкі ў сваім гістарычным аглядзе «Стагоддзе расійскай коннай артылерыі» ў спісах узнагароджаных за Барадзінскі бой згадвае паручніка ''«Гр. Ант. Гельмерсена»'' і яго ж у агульных спісах тых, хто служыў у коннай артылерыі ў 1812—1814 гадах — тут ён мае на ўвазе паручніка Рыгора Антонавіча Гельмерсена, які загінуў у 1813 годзе ў бітве пры Лютцэне. І ніякіх іншых Гельмерсенаў у Патоцкага больш не сустракаецца. «Спіс генералам па старшынстве» і С. У. Волкаў у якасці даты ўзвядзення А. П. Гельмерсена ў першы афіцэрскі чын называюць 1813 год. А. У. Кібоўскі прама адпрэчвае які-небудзь удзел А. П. Гельмерсена ў Айчыннай вайне і наступных Замежных паходах.
У 1832 годзе ўзведзены ў палкоўнікі і прызначаны камандзірам роты падпрапаршчыкаў у Школе гвардзейскіх падпрапаршчыкаў і юнкераў. На гэтай пасадзе ён знаходзіўся да 1841 года. 16 красавіка 1841 года ўзведзены ў генерал-маёры і прызначаны дырэктарам Аляксандраўскага Брэсцкага кадэцкага корпуса. 3 красавіка 1849 года ўзведзены ў генерал-лейтэнанты. Памёр 11 мая 1850 года ў Брэст-Літоўску, пахаваны пад Брэстам у вёсцы Трышын на гарнізонных могілках.
Партрэт А. П. Гельмерсена працы Я. Р. Рэйтэрна знаходзіцца ў зборы Дзяржаўнага Эрмітажа (1832 год; папера, акварэль; 23,9 х 16,6 см; інв. № ЭРР-5707) (атрыбутаваны Гельмерсену ў 2020 годзе А. У. Кібоўскім).
Узнагароды
Сярод іншых узнагарод Гельмерсен меў ордэны:
Сям’я
11 красавіка 1832 года ажаніўся з баранойсай Антуанэтай-Жулі-Хелен-Эгланцінай Расільён (1806—1885). У іх было трое дзяцей:
Дудзічы (Баранавіцкі раён)
Ду́дзічы (, Дудичи) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крошынскага сельсавета. Размешчана за 30 км на паўночны ўсход ад Баранавіч, за 18 км ад чыгуначнай станцыі Пагарэльцы на лініі Баранавічы—Мінск. Насельніцтва 62 жыхары, 32 гаспадаркі (2005).
Гісторыя
У 1881 годзе вёска і фальварак Дудзічы належалі Свічатоўскаму. У 1909 годзе ў Гарадзенкай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Паланэчкаўскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. Са снежня 1925 года ў Вольнаўскай гміне. З 1939 года ў БССР.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Да 14 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Паланечкаўскага сельсавета, да 26 чэрвеня 2013 года — у склад Петкавіцкага сельсавета (у 1960—1986 гадах — Савіцкі сельсавет).
Алесь Сучок
Алесь Сучок (сапраўднае Пётр Навумавіч Дабрыян; іншы псеўданім Вл. Вашык; 7(20).10., в. Ахматава, Алатырскі павет, Сімбірская губерня, цяпер Алатырскі раён, Чувашыя —, станцыя Азярніца, Слонімскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі паэт.
Біяграфія
З сям'і бежанцаў 1-й сусветнай вайны, якія паходзілі з Слонімскага павета. У 1922 годзе вярнуўся на радзіму бацькоў. У 1932 годзе скончыўшы пяць класаў у польскай школе ў вёсцы Мяльканавічы, працаваў на гаспадарцы. 16.1.1934 года за арганізацыю дэманстрацыі мяльканавіцкіх вучняў, якія патрабавалі праводзіць заняткі на беларускай мове, арыштаваны. Уцёк з-пад арышту. Затым сакратар Азярніцкага падпольнага райкама камсамола Заходняй Беларусі. Зноў арыштаваны 30.7.1934 года і ў верасні 1935 года асуджаны да 4 гадоў пазбаўлення волі. Этапаваны ў Беластоцкую турму. Пазней Алесь Сучок сведчыў, што пісаць пачаў «яшчэ будучы ў Слонімскай турме. Паперы і алоўка мець у камеры не дазвалялася, але ўхітрыўся пісаць… алюмініевай лыжкай на сцяне». Вызвалены па амністыі ў 1937 годзе. У 1938 годзе ў часопісе «Шлях моладзі» з'явіўся першы верш Алеся Сучка — «Я бачыў». Зноў арыштаваны 27.4.1939 года і без суда адпраўлены ў лагер Картуз-Бяроза. Вызвалены ў верасні 1939 года. Працаваў у Слонімскай раённай газеце «Вольная праца».
У час 2-й сусветнай вайны сакратар падпольнага антынацысцкага камітэта, супрацоўнік падпольнай газеты «Вольная праца». З верасня 1944 2-гі сакратар Слонімскага РК ЛКСМБ. З кастр. 1944 да 1946 служыў у Савецкай арміі.
Іхтамнет
Іхтамнет (ад рус. Их там нет — іх там няма) — рускамоўны мем і неалагізм, які ўзнік праз пастаяннае адмаўленне Расіяй сваёй вайсковай прысутнасці ў гібрыдных войнах супраць асобных краін і, перш за ўсё, — падчас інтэрвенцыі ў Крыме і ў канфлікце на ўсходзе Украіны. У СМІ тэрмін набыў папулярнасць і стаў агульнай назвай кадравых расійскіх вайскоўцаў без знакаў распазнання, якія бяруць удзел у баявых дзеяннях за мяжой. Упершыню паняцце «іхтамнет» у гісторыі сучаснай Расіі было сфармуляванае прэзідэнтам Уладзімірам Пуціным 5 сакавіка 2014 года на прэс-канферэнцыі ў адказ на пытанне аб прыналежнасці вайскоўцаў, якія ажыццяўлялі ваенную аперацыю на тэрыторыі Крыма. Ён заявіў, што расійскіх салдат там няма. Пазней тэзіс аб адсутнасці расійскіх войскаў гучала Пуціным і аб удзеле расійскіх войскаў ва ўзброеным канфлікце на Данбасе.
Алесь Сучок
Біяграфія
У 1948—50 загадчык Азярніцкага сельскага Дома культуры. У 1950—53 старшыня Азярніцкага сельсавета, у 1953—55 інструктар Слонімскага РК КПБ. Затым працаваў у калгасе, на чыгуначнай станцыі. З 1959 зноў пачаў выступаць з вершамі (газ. «Гродзенская праўда», час. «Сельская гаспадарка Беларусі»). З 1978 пенсіянер. Пахаваны ў вёсцы Азярніца.
Чарнагорская Праваслаўная Царква
Чарнагорская праваслаўная царква (чарнаг.: Црногорска православна црква) — некананічная праваслаўная юрысдыкцыя ў Чарнагорыі, у асноўным на кананічнай тэрыторыі Сербскай праваслаўнай царквы.
Гісторыя
Узнікла ў 1993 годзе, калі сход прыхільнікаў аўтакефаліі абраў у Цеціне мітрапалітам новай юрысдыкцыі Антонія Абрамовіча. Пасля яго смерці ў 1996 годзе новым старшынёй абраны Міраш Дзедзіч, які быў узведзены ў епіскапа патрыярхам альтэрнатыўнага Сіноду Балгарскай Царквы Піменам. ЧПЦ не прызнаецца ніводнай кананічнай праваслаўнай царквой. У 2007 годзе аўтакефалісты паспрабавалі захапіць адзін з храмаў і Цецінскі манастыр Сербскай праваслаўнай царквы.
На 2008 год ЧПЦ мела 6 прыходаў у Чарнагорыі, некалькі прыходаў у Аргенціне і Аўстраліі. Знаходзілася ў еўхарыстычных зносінах з балгарскімі альтэрнатыўшчыкамі і Кіеўскім патрыярхатам Міхаіла Дзенісенка, але пасля прыняцця ў свой склад двух забароненых свяшчэннікаў з Італьянскай праваслаўнай царквы — гэтыя зносіны былі перарваныя. У 2007 годзе ў ЧПЦ перайшоў епіскап Сімяон з Сіноду супрацьстаялых, які быў прызначаны экзархам Цэнтральнай Еўропы.
Таццяна Пятроўна Казакова
Таццяна Пятроўна Казакова (нар., Клімавіцкі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі філолаг, гісторык літаратуры. Спецыяліст па дзейнасці Рыгора Цамблака ў Вялікім Княстве Літоўскім і яго творчай спадчыне. Кандыдат філалагічных навук, дацэнт.
Біяграфія
Нарадзілася ў 1958 годзе. Працавала на філалагічным факультэце БДУ: загадчыца, дацэнт кафедры гісторыі беларускай літаратуры.
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: хрысціянская духоўная спадчына ў беларускай літаратуры Сярэдневякоўя, паэтыка старажытнай беларускай літаратуры, праблемы параўнальна-гістарычнага літаратуразнаўства.
Ісідора Секуліч
Ісідора Се́куліч (серб. Исидора Секулић; 16 лютага 1877, Машорын, (зараз Паўднёва-Бачская акруга, Ваяводзіна) — 5 красавіка 1958, Бялград) — сербская югаслаўская пісьменніца, эсэіст, перакладчык, літаратурны крытык. Доктар навук. Першая жанчына-акадэмік Сербскай акадэміі навук і мастацтваў (1950). Самая вядомая сербская пісьменніца першай паловы ХХ стагоддзя.
Кембрыдж
Ке́мбрыдж (Cambridge, )— горад на ўсходзе Англіі, адміністрацыйны цэнтр графства, вылучаны ў асобны раён са статусам «сіці» ў паўднёвай частцы неметрапольнага графства Кембрыджшыр, адзін з найстарэйшых універсітэцкіх цэнтраў Еўропы. У горадзе знаходзіцца адзін з лепшых універсітэтаў свету, з якім звязаны 87 Нобелеўскіх лаўрэатаў, а таксама сусветны лідар біяграфічных выданняў.
Свята-Георгіеўская царква (Купіск)
Свята-Георгіеўская царква — драўляны праваслаўны храм у в. Купіск Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
У 1594 годзе Адам Храптовіч ахвяраваў сродкі на будаўніцтва ў Купіску на могілках Свята-Георгіеўскай царквы. Па пісьмовых звестках вядома, што ў 1680, 1798 гадах гэтая царква адносілася да Сенненскай уніяцкай парафіі. У 1864 годзе яна адносілася да Сенненскага праваслаўнага прыходу царквы Святой Троіцы.
У 1991 годзе будынак, узведзены ў другой палове XX стагоддзя, быў адрамантаваны. У 2001 годзе зарэгістраваны прыход. У цяперашні час царква дзейнічае.
Вялікі Казацкі завулак
Вялікі Казацкі завулак — завулак у Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга. Праходзіць ад Гарохавай вуліцы да Загараднага праспекта. Назва Казацкі завулак вядомая з 1795 года, яна была дадзена ад змешчанага тут Данскога казацкага падворка.
У 1821—1846 гады існавала найменне Крывы завулак (звязана з канфігурацыяй праезду). Адначасова выкарыстоўваліся назвы Казацкі Крывы завулак, 1-ы Казацкі завулак.
Сучасная назва Вялікі Казацкі завулак дадзена 7 сакавіка 1880 года.
Лейгарватн
Лейгарватн (Laugarvatn) — возера ў паўднёвай частцы Ісландыі, размешчана на захад ад Тынгвеліра і паўночней за возера Апаватн. Плошча возера складае 2.14 км².
Возера знаходзіцца на папулярным турыстычным маршруце Залатое кола Ісландыі. Калі ехаць па Golden Circle з Тынгвеліра (Þingvellir) ў Хаўкадалур, вядомы сваімі гейзерамі, то шлях будзе пралягаць праз маляўнічыя вулканічныя краявіды ўздоўж Легарватн.
Галенеў
Галенеў (Goleniów) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Галянёўскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Галенеў.
Галенеў стаіць на рацэ Іна. Каля горад знаходзіцца аэрапорт Шчэцін-Галенеў.
Насельніцтва — 22 773 жыхароў (2014 год).
IC 4665
IC 4665 —рассеянае зорнае скопішча ў сузор’і Змеяносец.
Злавіць злодзея
«Злавіць злодзея» (To Catch a Thief) — амерыканскі рамантычны дэтэктыў з мегазоркамі класічнага Галівуда Кэры Грантам і Грэйс Келі. Для актрысы гэта быў адзін з апошніх фільмаў у кар’еры, бо падчас здымак Келі пазнаёмілася з манакскім князем Рэнье III, які неўзабаве стаў яе мужам. Прэм’ера адбылася ў 1955 годзе.
Сюжэт
Знакаміты злодзей па мянушцы Кот даўно закінуў свой занятак і мірна жыве на віле, але тут на поўдні Францыі з’яўляецца яго пераймальнік, і ён даволі дзёрзкі. Кот разумее, што адзіная магчымасць для яго даказаць сваю невінаватасць — самому знайсці злодзея. Увагу мужчыны прыцягваюць амерыканскія турысткі Джэсі і Фрэнсіс Стывенс, маці і дачка, і ён не можа прайсці міма апошняй з іх.
NGC 2079
NGC 2079 (іншае абазначэнне — ESO 57-EN11) — эмісійная туманнасць у сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Язэп Міхайлавіч Горыд
Язэ́п Міха́йлавіч Го́рыд (27 ліпеня 1896, Адэса — 1 верасня 1939) — заходнебеларускі мастак. Займаўся прыкладной і станковай графікай, і манументальным жывапісам.
Маладыя гады
Нарадзіўся ў Адэсе. Маці Браніслава Янкоўская. У Марыупалі скончыў школу. Пайшоў на фронт Першай сусветнай вольнапісаным. На Кубані далучыўся да польскага войска Люцыяна Жалігоўскага, у складзе якой — праз Бесарабію і Галіцыю — тройчы паранены стралец Язэп дайшоў у 1921 годзе да Вільні.
У 1923—1928 навучаўся на мастацкім факультэце Віленскага ўніверсітэта ў Фердынанда Рушчыца і Людаміра Сляндзінскага.