cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пласціны «Піянера»
Апісанне выявы
Калі пласціна будзе знойдзена, не ўсе з гэтых пульсараў, верагодна, будуць бачнымі з месца знаходкі, указанне знаходжання адносна 14 пульсараў дае магчымасць вызначыць каардынаты Сонечнай сістэмы нават у гэтым выпадку.
Клаўдзіа Бавю
Кар’ера
У студзені 2020 года перайшоў у «Дэпартыва» з Ла-Каруньі.
Пласціны «Піянера»
Апісанне выявы
Звесткі аднаго з пульсараў некалькі памылковыя, у той час перыяд выпраменьвання пульсара «1240» быў вядомы з дакладнасцю толькі да 3-га знака пасля коскі, на пласціне ж гэты пульсар дадзены са значна большай дакладнасцю. Гэты пульсар паказаны доўгай лініяй уніз і ўправа.
Клаўдзіа Бавю
Дасягненні
«Генгам»:
Пласціны «Піянера»
Апісанне выявы
15-я лінія, якая ідзе гарызантальна ўправа, за выявамі людзей, азначае адлегласць ад Сонца да цэнтра Галактыкі.
Унізе схематычна адлюстравана Сонечная сістэма з траекторыяй пралёту «Піянера-10» вакол Юпітэра. Нягледзячы на тое, што «Піянер-11» рабіў аблёт вакол Сатурна, на абодвух апаратах былі размешчаны аднолькавыя пласціны. Сатурн адлюстравана з кальцом, што дазволіла б ідэнтыфікаваць Сонечную сістэму. Кольцы іншых планет, у прыватнасці, кольцы Юпітэра, Урана, Нептуна, не былі на той час яшчэ адкрыты. Урэшце іх больш сціплыя памеры неяк кампенсуюць гэтую недакладнасць.
Першапачатковы праект малюнка змяшчаў выявы мужчыны і жанчыны, якія трымаліся за рукі. Але, Карл Саган, хутка асазнаў той факт, што іншапланяцяне ўспрымуць гэта як малюнак адной жывой істоты і малюнак быў адкарэктаваны. Нягледзячы на тое, што на першапачатковым варыянце малюнка геніталіі былі адлюстраваны як у мужчыны, так і ў жанчыны, кіраўніцтва NASA падвергла малюнак цэнзуры.
Крытыка
Пасланне крытыкавалася як занадта складанае для расшыфроўкі і як занадта антрапацэнтрычнае. Паведамленне распрацоўвалася так, каб змясціць як мага болей інфармацыі на мінімальнай плошчы, але практычна ніводны з вучоных, не занятых у гэтым праекце, якім паказвалі гэтае паведамленне, не здолеў расшыфраваць яго цалкам.
Цікава, што адна з частак дыяграмы, а менавіта стрэлка, якая паказвае траекторыю карабля, абсалютна зразумелая для зямлян (карабель праляцеў арбіту Юпітэра і пакінуў Сонечную сістэму), можа быць найбольш цяжкай для тых, хто знойдзе гэтую пласціну за межамі Сонечнай сістэмы. Стрэлка - гэта артэфакт грамадставаў, якія жывуць ахотай і збіральніцтвам. Для грамадстваў з іншай культурнай спадчынай гэты сімвал можа быць безсэнсоўным.
Таскама шмат негатыўных водгукаў выклікала тое, што мужчына і жанчына былі намаляваны голымі, NASA абвінавачвалі у выдаткаванні грошай падаткаплацельшчыкаў на адпраўку «непрыстойнасцяў» у космас.
Саласпілскі канцлагер
Саласпілскі канцлагер — канцэнтрацыйны лагер, створаны падчас Другой сусветнай вайны на тэрыторыі акупаванай нацысцкай Германіяй Латвіі. Існаваў ў 18 кіламетрах ад Рыгі побач з горадам Саласпілс з кастрычніка 1941 года да канца лета 1944 года.
Найбольш сумную вядомасць гэты лагер атрымаў з-за ўтрымання ў ім малалетніх вязняў, якіх затым сталі выкарыстоўваць для адбору крыві для параненых нямецкіх салдат, з прычыны чаго дзеці хутка гінулі.
Гісторыя
Восенню 1941 года лагер будавалі яўрэі прывезеныя ў Латвію з Германіі. Першыя вязні (жыхары Латвіі, падазраваныя ў супраціве акупантам) з'явіліся ў лагеры ў траўні 1942 года. У канцы 1942 года да іх дадалі асоб, якія ўхіляліся ад усеагульнай працоўнай павіннасці.
У сакавіку 1943 года ў лагер пачалі змяшчаць сялян з Латгаліі, якія ўхіляліся ад паставак сельгаспрадукцыі і выплаты падаткаў, а таксама жанчын і дзяцей, вывезеных з селаў Беларусі, Пскоўскай і Ленінградскай абласцей падчас карных антыпартызанскіх аперацый.
Лічыцца, што праз Саласпілскі лагер смерці прайшло каля 100 тысяч зняволеных. Дакладная колькасць загінулых у Саласпілскім канцлагеры невядома дагэтуль.
У жніўні 1944 года зняволеныя лагера, якія засталіся ў жывых, былі вывезены ў канцлагер Штутгаф. Перад прыходам савецкіх войскаў амаль усе лагерныя баракі былі спалены.
У 1967 годзе на месцы канцлагера быў створаны Саласпілскі мемарыяльны комплекс.
Лопу Суарыш ды Албергарыя
Ло́пу Суа́рыш ды Алберга́рыя (Lopo Soares de Albergaria, часам сустракаецца Lopo Soares de Alvarenga, часта згадваецца проста як Lopo Soares; 1442, Лісабон — 1520, Торыш-Ведраш) — партугальскі мараплавец, трэці губернатар Партугальскай Індыі, які змяніў у 1515 годзе папярэдняга губернатара Афонсу дэ Албукеркі.
Лопу Суарыш нарадзіўся ў Партугаліі ў знатнай сям'і, блізкай да магутнага роду Алмейда (Conde de Abrantes). Годам нараджэння звычайна лічыцца 1442, хоць часам згадваецца 1460 год. Наконт даты смерці таксама няма ўпэўненасці, але 1520 год падаецца найбольш верагодным. Выбраў кар'еру ваеннага, у 1495—1499 гадах служыў афіцэрам у крэпасці Эльміна, размешчанай у Гвінейскім заліве на ўзбярэжжы Заходняй Афрыкі.
У 1515 годзе кароль Мануэл I прызначыў Лопу Суарыша губернатарам Партугальскай Індыі на змену Афонсу ды Албукеркі. Ён адплыў з Лісабона 7 красавіка 1515 года на чале флатыліі з 17 караблёў. Флатылія зайшла ў Чырвонае мора, бо ў планах экспедыцыі быў абмен пасольствам з эфіопскім імператарам Давідам II. Лопу Суарыш дасягнуў толькі архіпелага Дахлак, бо партугальскі пасол Дуарты Галван (Duarte Galvão) памёр на востраве Камаран у Емене. Абмен пасольствамі адбыўся толькі пры наступным губернатары Партугальскай Індыі — Дыёгу Лопішы ды Секейры ў 1520 годзе.
У 1518 годзе Лопу Суарыш захапіў Цэйлон, заснаваў у Каломба форт Носа-Сеньёра-даш-Віртудыш (Nossa Senhora das Virtudes або Santa Bárbara).
Галоўны судэцкі маршрут
Галоўны судэцкі маршрут імя Мечыслава Орловіча (поль. Główny Szlak Sudecki imienia Mieczysława Orłowicza, "GSS") — пешаходны горны маршрут, маркіраваны чырвоным колерам, праходзячы ад Сьверадава-Здрую да Прудніка цераз самае цікавае часткі Судэтаў.
Гісторыя
Ідэя маршруту з'явілася на сустрэчы Судэцкай камісыі Польскага татранскага таварыства, яка адбылася 24 кастрычніка 1947. Год пазней пачаліся працы па знакуванні маршруту. У сувязі са 100-годдзем турызма ў Польшчы ў 1973 г., Камісыя горнага турызма Галоўнага ўпраўленя ПТТК дала Галоўнаму судэцкаму маршруту імя Мечыслава Орловіча у знак прызнання яго заслуг для турызма і краязнаўства.
Прабег
На працягу многіх гадоў прабег маршрута зменялся. Цяпер пачынаецца ў Сьверадаве-Здрую, праходзіць цераз Ізерскія горы (Высока Копа, 1126 м; Высокі Камень, 1058 м) да Шклярскай-Порэмбы, затым цераз Карконошэ (Вадаспад Каменьчыка, Велькі Шышак – 1509 м, Перавал пад Снежкай – 1389 м) да Карпача; наступныя этапы гэта гары Рудавы Яновіцкія (Скальнік, 945 м) да Кжешава, Каменныя і Чорныя гары да Едліны-Здрую, Савіныя гары (Велька Сова, 1015 м), Сяребраны перавал адлучаючы іх ад Бардзкіх гор. Далей, цераз Вамбежыце, маршрут вядзе ў Сталовыя гары і да судэцкіх курортаў: Кудова-Здруй, Душнікі-Здруй; далей: Aрліцкія і Быстжыцкія гары, вадаспад Вільчкі, Масіў Снежніка, гары Кровьяркі, Лёндек-Здруй, Залатыя гары да Пачкава (дзе на працягу многіх гадоў кончылся на чыгуначным вакзале) і далей цераз Калкаў, Глухалазы, Aпавскія гары да Прудніка. Маршрут абыходзіць некалькі важных судэцкіх пунктаў, уключаючы вяршыны: Снежка і Снежнік.
Даўжыня маршрута гэта каля 440 кілометраў, а час перахода – 104 гадзіны.
Пешаходны турызм
Маршрут даступны увесь год, хаця некаторыя з яго частак могуць быць зачыненыя ў зімовы перыяд у сувязі з магчымасцю лавін (Карконошэ), а таксама і небяспечных балот (Столовыя гары). Ёсць многа горных прыютаў, ў вядзенні ПТТК (Польскага турыстычнага таварыства). Польскія турбазы абавязаны переначаваць кожнага чалавека, які не ў стане знайсці любое іншае месца, да заходу сонца або ў надзвычайнай сітуацыі, хаця ў прымітыўных умовах.
Нуну да Кунья
Ну́ну да Ку́нья (Nuno da Cunha; 1487—1539) — губернатар партугальскай Індыі, сын Трыстана да Кунья.
Зацвердзіў панаванне Партугаліі на востраве Армуз, пабудаваў крэпасць у Дыу, завалодаў горадам з дапамогай хітрасці (1537) і здолеў утрымаць яго за сабой. Яго імя ўвекавечыў у сваёй паэме Камоэнс.
Стэфан Андэрсен
Стэфан Майгар Андэрсен (Stephan Maigaard Andersen; нар., , Данія) — дацкі футбаліст, брамнік клуба «Верэбра» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Даніі.
Клубная кар’ера
Андэрсан пачаў сваю кар’еру ў дацкіх клубах «Відаўрэ» і «Акадэміск». Затым ва ўзросце 22 гадоў перайшоў у англійскі «Чарльтан Атлетык», аднак не здолеўшы прабіцца ў асноўны склад, Андэрсен у 2007 годзе вярнуўся ў Данію, дзе стаў асноўным брамнікам у родным для сябе клубе «Брондбю», пры гэтым ён у 2008 годзе быў прызнаны найлепшым брамнікам краіны. У жніўні 2011 года адбыўся пераход Андэрсена ў французскі «Эвіян».
Улетку 2013 года Стэфан падпісаў двухгадовы кантракт з «Бетысам». 30 студзеня быў аддадзены ў арэнду ў клуб нідэрландскага вышэйшага дывізіёна «Гоу Эхед Іглс». 19 мая 2014 года было абвешчана, што брамнік вернецца ў Данію, падпісаўшы трохгадовы кантракт з клубам «Капенгаген», які з’яўляецца клятым супернікам яго папярэдняга дацкага клуба «Брондбю». Гуляў за «Капенгаген» да лета 2021 года, калі перабраўся ў «Верэбра» з шастога дывізіёна Даніі.
Міжнародная кар’ера
Пасля моцных выступаў у клубе «Акадэміск» Андэрсен быў прыцягнуты да складу нацыянальнай зборнай Даніі, дзе ён дэбютаваў у гульні супраць зборнай Іспаніі ў сакавіку 2004 года.
Дасягненні
«Брондбю»:
«Капенгаген»:
Кулікоўскае
Плошча паверхні 0,1 км². Даўжыня 0,42 км, найбольшая шырыня 0,27 км. Найбольшая глыбіня 34,5 м, сярэдняя — 10,8 м. Даўжыня берагавой лініі 1,17 км. Аб’ём вады ў возеры 1,08 млн м³.
На поўначы выцякае ручай у возера Сянно.
Вялікі Бокаў
Вялі́кі Бо́каў (, Великий Боков) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
У 1924—1931 гадах цэнтр Бокаўскага (Вялікабокаўскага) сельсавета.
Гостаў
Го́стаў (, Гостов) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Тры Карчмы
Тры Карчмы́ — гістарычная мясцовасць Мінска, размешчаная ў паўднёва-ўсходняй частцы горада, паміж рэйкамі Маскоўска-Брэсцкай чыгункі і лукавінай Свіслачы.
На захадзе ад Трох Корчмаў месціцца прадмесце Серабранскія Млыны, на паўночным захадзе — Ляхаўка, на поўначы — Кашары, на паўночным усходзе — Архірэйская Слабодка і Антонаўка.
Гісторыя
Урочышча Тры Карчмы ўзнікла на ростанях шляхоў з Ляхаўкі, Архірэйскай Слабады і Антонаўкі (цяпер Партызанскі праспект у раёне кінатэатра «Ракета»). Калісьці з левага боку былога шляху на Магілёў, існавалі тры карчмы, ад якіх пайшла назва мясціны.
У пачатку XX стагоддзя прадмесце Тры Карчмы ўваходзіла ў трэцюю паліцэйскую частку горада. У 1920-я ў раёне прадмесця быў пабудаваны рабочы пасёлак «Камінтэрн». У 1930 годзе ва ўрочышчы Тры Карчмы былі ўведзены 27 гектараў палёў фільтрацыі, што паклала пачатак каналізаванню горада. Таго ж года «Саюзаўтарамонт» арганізаваў у прадмесці станцыю тэхнічнага абслугоўвання аўтамабіляў «Форд» і ГАЗ-АА. У далейшым на базе гэтага прадпрыемства быў створаны Менскі аўтарамонтны завод — галаўное прадпрыемства вытворчага аб’яднання «Аўтарамонт». 2 траўня 1931 года ў Трох Корчмах адбылося ўрачыстае адкрыццё фабрыкі цукерак «Камунарка».
Ад пачатку 1940-х годоў тапонім «Тры Карчмы» знік з афіцыйнага ўжытку.
Сучаснасць
У цяперашні час тапонім ніяк не пазначаны на карце Мінска.
Заазер’е (возера, Бешанковіцкі раён)
Заазер'е, Заазерскае — возера ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці, за 21 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Бешанковічы, каля вёскі Вялікія Паўлавічы, у басейне ракі Чарнагосніца.
Плошча паверхні 0,11 км². Даўжыня 0,7 км, найбольшая шырыня 0,24 км. Даўжыня берагавой лініі 1,5 км. Плошча вадазбору 3,25 км².
Схілы катлавіны разараныя, пад агародамі, на поўдні — хмызняк.
Зялёнка (Мазырскі раён)
Зялёнка (, Зелёнка) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Тупоу VI
Тупоу VI (нар. 12 ліпеня 1959) — шосты кароль Тонга з 2012 з дынастыі Тупоу.
Біяграфія
У 1998 годзе пакінуў ваенную службу, стаўшы дзяржаўным служачым, адначасова займаючы пасады міністра абароны і міністра замежных спраў з кастрычніка 1998 года па жнівень 2004 года. На гэтых пасадах ён замяніў свайго старэйшага брата Сіяосі Тупоу. 3 студзеня 2000 года Ахаэіту быў прызначаны прэм’ер-міністрам Тонга. 11 лютага 2006 года па невядомай прычыне ён пакінуў гэту пасаду. Верагодна, гэта было выклікана хваляваннямі ў краіне, якія здарыліся ў сярэдзіне 2005 года, у якіх пратэстуючыя выступалі за зніжэнне ролі каралеўскай сям’і ў кіраўніцтве Тонга. Яго месца заняў Фелеці Севеле, першы прэм’ер-міністр Тонга, які не быў спадчынным трымальнікам тытула ці арыстакратам.
Таўла
Таўла (taula "стол") — Т-падобны мегаліт. Назва паходзіць ад наймення 13 археалагічных аб'ектаў на востраве Менорка (канец 1 тысячагоддзя да н. э.- канец 2 тысячагоддзя да н. э.).
Тупоу VI
Біяграфія
Ахаэіту жанаты на дачцы вярхоўнага правадыра Ваэа, Нанасіпаўу. У шлюбе нарадзілася трое дзяцей.
Таўла
Найстаражытнейшыя Т-падобныя мегалітычныя помнікі выяўлены ў Гёбеклі-Тэпе на паўднёвым усходзе сучаснай Турцыі (12 - 10 тысячагоддзі да н. э.). Яны ўяўляюць сабою калоны вагой ад 10 да 15 тон з паралелепіпеднымі навершамі, агароджаныя каменным мурам. Больш вядомыя мегалітычныя канструкцыі на востраве Менорка складаюцца з каменных слупоў да 3,7 м увышыню і гарызантальна ўсталяваным каменем на навершы. Таўлы таксама знаходзяць у іншых частках свету. Яны адносяцца да розных гістарычных перыядаў і, відавочна, мелі рознае прызначэнне. Так, археолагі высоўваюць розныя версіі паходжання Т-падобных помнікаў Меноркі — таўлы могуць з'яўляцца рэшткамі старажытных храмаў, могілкамі або астранамічнымі абсерваторыямі.
Лаўрэнсу ды Алмейда
Лаўрэ́нсу ды Алме́йда (Lourenço de Almeida; пам. ) — сын Франсішку ды Алмейды, першага партугальскага віцэ-караля Індыі.
Удзельнічаў у паходзе 7-ы Індыйскай армады Партугаліі пад кіраўніцтвам свайго бацькі. У 1505 годзе стаў, відаць, першым партугальцам, які прыплыў на Шры-Ланку. Заснаваў там гандлёвую факторыю ў раёне Каломба.
У 1506 годзе Лаўрэнсу ды Алмейда ўзначаліў сілы партугальцаў у бітве пры Канануры, якая завяршылася поўнай перамогай партугальцаў. Аднак праз два гады ў бітве пры Чаўле партугальцы пад яго камандаваннем пацярпелі паражэнне, карабель Лаўрэнсу ды Алмейда затануў, і сам ён загінуў.
Партугальцы на чале з Франсішку ды Алмейда ўзялі рэванш праз год у бітве пры Дыу, разграміўшы аб'яднаны флот Мамлюкскага султаната, Калікута і Гуджарата.
Лаўрэнсу ды Алмейда прысвечаны радкі ў эпічнай паэме «Лузіяды» вялікага партугальскага паэта Луіша ды Камоэнса.
Кім Джын Су
Кар’ера
Пачаў гуляць у футбол у вышэйшай школе і ўніверсітэце на радзіме, аднак у пачатку студзеня 2012 года быў запрошаны ў японскі клуб «Альбірэкс Ніігата», з якім падпісаў свой першы прафесійны кантракт. Дэбютаваў за клуб у таварыскай сустрэчы супраць «Вісэл Кобэ». На свае народзіны ў 2014 годзе падпісаў кантракт з нямецкім клубам «Гофенгайм».
У студзені 2017 года вярнуўся ў Карэю, стаўшы іграком клуба «Чонбук Хёндэ Мотарс». У жніўні 2020 года перайшоў у саудаўскі «Аль-Наср», аднак у ліпені 2021 года зноў апынуўся ў «Чонбук Хёндэ Мотарс» на правах арэнды. У ліпені 2022 года арэнда была падоўжана яшчэ на год, а ў ліпені 2023 года абаронца перайшоў у «Чонбук Хёндэ Мотарс» на рэгулярнай аснове.
Дасягненні
«Чонбук Хёндэ Мотарс»
Другі Ватыканскі сабор
Другі Ватыканскі сабор — XXI Сусветны сабор Каталіцкай Царквы, які быў адкрыты па ініцыятыве Папы Яна XXIII у 1962 годзе і працягваўся да 1965 года. На саборы быў прыняты шэраг важных дакументаў, якія адносяцца да царкоўнага жыцця — чатыры канстытуцыі, дзевяць дэкрэтаў і тры дэкларацыі.
Падрыхтоўка
25 студзепя 1959 года, праз тры месяцы пасля свайго абрання на папскі пасад, Папа Ян XXIII аб'явіў пра намер сабраць сусветны сабор. 17 мая таго ж года была ўтворана перадпадрыхтоўчая камісія, на чале якой стаў дзяржаўны сакратар Ватыкана кардынал Даменіка Тардзіні. Папа заклікаў біскупаў, манаскія ордэны, універсітэты і іншыя структуры Каталіцкай царквы да шырокага абмеркавання будучага сабора і праблем, якія патрабуюць саборнага абмеркавання.
29 чэрвеня 1959 года Папа Ян XXIII выпусціў энцыкліку «Ad Petri Cathedram», у якой коратка вызначыў мэты будучага сабора: «развіццё каталіцкай веры, абнаўленне хрысціянскага жыцця, прыстасаванне царкоўнай дысцыпліны да патрэбаў і звычаяў нашага часу».
Да 30 мая 1960 года ў камісію прыйшло больш за 3 тысячы адказаў і прапановаў. 5 чэрвеня 1960 года ў motu proprio «Superno Dei nutu» перадпадрыхтоўчая камісія была ператворана ў Цэнтральную падрыхтоўчую камісію, працу якой узначальваў сам пантыфік або яго легат — дэкан Калегіі кардыналаў Эжэн Тысеран.
У буле «Humanae Salutis» (25 снежня 1961 года) Папа абгрунтаваў неабходнасць склікання сабора і аб'явіў 1962 год годам пачатку яго працы. Motu proprio «Conсilium» (2 лютага 1962 года) устанавіла дату яго пачатку — 11 кастрычніка 1962 года.
20 чэрвеня 1962 года завершылася праца Цэнтральнай камісіі, якая падрыхтавала 73 праекты дакументаў. Аднак большасць з іх яшчэ не была дапрацавана, а таму пакінута для дапрацоўкі самім саборам.
Лебядзёўка (возера)
Плошча паверхні возера 0,2 км². Даўжыня каля 1,58 км, найбольшая шырыня 0,14 км. Даўжыня берагавой лініі 3,7 км.
Другі Ватыканскі сабор
Падрыхтоўка
6 жніўня 1962 года ў motu proprio «Appropinquante Concilio» быў апублікаваны статут сабора, які ўсталёўваў правілы правядзення сабранняў, парадак галасавання, ступень удзелу назіральнікаў і г. д. Прадстаўнікі 28 хрысціянскіх цэркваў і дэнамінацый былі запрошаныя да ўдзелу ў якасці назіральнікаў.
Сэсіі
11 кастрычніка 1962 года адбылася ўрачыстае адкрыццё Другога Ватыканскага сабора, на якім прысутнічала 2540 удзельнікаў. У адкрыцці бралі ўдзел таксама назіральнікі ад іншых хрысціянскіх цэркваў: праваслаўныя, англікане, старакатолікі і іншыя. Каля трохсот запрошаных экспертаў не ўдзельнічалі ў агульных дэбатах айцоў сабора, але прымалі ўдзел у якасці кансультантаў і рэдактараў дакументаў. Праца першай сесіі доўжылася да 8 снежня. Былі абмеркаваныя праекты дакументаў аб Царкве, аб крыніцах Аб'яўлення, аб сродках масавай камунікацыі і шэраг іншых. Ніводзін дакумент не быў прыняты, было сфармулявана шмат прапановаў і выпраўленняў, накіраваных у саборныя камісіі, якія мусілі працягваць працу ў перыяд між сесіямі.
Лебядзёўка (возера)
Катлавіна возера старычнага тыпу, на пойме ракі Дняпро. Берагавая лінія ўтварае залівы. На поўначы ўпадае ручай з возера Буйнякава, на паўднёвым усходзе выцякае ручай у Дняпро. Ручаямі на поўдні возера Лебядзёўка злучаецца з двума старычнымі азёрамі без назвы.
Другі Ватыканскі сабор
Сэсіі
3 чэрвеня 1963 года памёр Папа Ян XXIII, а 21 чэрвеня быў абраны новы Папа Павел VI. Другую сесію Другога Ватыканскага сабора (29 верасня — 4 снежня 1963 года) адкрываў ужо ён. Найбольш гарачыя дыскусіі на другой сесіі выклікалі праекты дакументаў аб Царкве, аб экуменізме і рэлігійнай свабодзе. Дакументы па гэтых тэмах прынятыя на сесіі не былі. Першымі дакуменамі, якія былі ўхваленыя саборам, сталі канстытуцыя пра літургію «Sacrosanctum Concilium» і дэкрэт аб адносінах са СМІ «Inter Mirifica».
Трэцяя сесія праходзіла з 14 верасня па 21 лістапада 1964 года. 19 лістапада сесія прыняла адзін з самых важных дакументаў — дагматычную канстытуцыю пра Царкву под назвай «Lumen gentium» (2151 голас «за», 5 «супраць»). Тэкст гэтай канстытуцыі стаў вынікам шматлікіх кампрамісаў паміж інтэгрыстамі і прагрэсістамі. Акрамя гэтага, трэцяя сесія прыняла два дэкрэты — «Unitatis redintegratio» (пра каталіцкі экуменізм) і «Orientalium Ecclesiarum» (пра Усходнія цэрквы).
Лебядзёўка (возера)
Каля возера пралягае аўтамабільная дарога.
Другі Ватыканскі сабор
Сэсіі
Чацвёртая і заключная сесія сабора прайшла з 14 верасня па 8 снежня 1965 года. На ёй былі прынятыя ўсе астатнія дакументы сабора. Найбольшыя спрэчкі выклікала дэкларацыя «Dignitatis humanae» аб рэлігійнай свабодзе. Яна рэзка крытыкавалася інтэгрыстамі за ліберальнае разуменне прынцыпа свабоды сумлення. Таксама спрэчкі ішлі адносна канстытуцыі пра Царкву ў сучасным свеце «Gaudium et spes». Нягледзячы на тое, што яна была аформлена ў выглядзе пастырскай, а не дагматычнай канстытуцыі, што азначала яе дэкларатыўны, а не навучальны характар, праца сабора прадэманстравала яе стабільнае непрыняцце традыцыйнай меншасцю. Інтэгрысты крытыкавалі тэалагічную частку «Gaudium et spes», указваючы на антропацэнтрызм дакумента і празмерную канцэнтрацыю на сацыяльнай сутнасці чалавека. Канстытуцыя «Gaudium et spes» была прынята толькі на апошнім паседжанні 7 снежня (2307 галасоў «за», 7 галасоў «супраць») пасля адкрытага патрабавання Папы прыняць дакумент. Яшчэ адным важным дакументам, прынятым падчас апошняй сесіі, стала канстытуцыя аб Божым Аб'яўленні «Dei Verbum» (прынятая 18 лістапада, 2344 галасы «за», 6 галасоў «супраць»).
8 снежня 1965 года на плошчы перад базілікай святога Пятра адбылася цырымонія закрыцця Другога Ватыканскага сабора.
Выніковыя дакументы
На Другім Ватыканскім саборы было прынята 16 дакументаў (4 канстытуцыі, 9 дэкрэтаў і 3 дэкларацыі):
Канстытуцыі: Дэкрэты: Дэкларацыі:
Тэалогія
На працягу падрыхтоўкі і працы Другога Ватыканскага сабора сталі відавочныя разыходжанні паміж шэрагам кансерватыўных удзельнікаў, якія імкнуліся да максімальнага захавання традыцыйных элементаў тэалогіі і літургіі (так званыя інтэгрысты ад лац. integrum — цэласны) і прыхільнікамі сур'ёзных абнаўленняў у духу абвешчанага Папам Янам XXIII аджарнамэнта (так званыя прагрэсісты). Прагрэсісты складалі большасць сярод удзельнікаў сабора, але тэкст шэрагу выніковых дакуменаў уяўляў сабой кансэнсус двух партый. Неглядзячы на некалькі рэвалюцыйных зменаў у сферы літургіі, адносіны да служэння Царквы ў сучасным свеце і адносіны да іншых канфесій і рэлігій, сабор пазбегнуў новых дагматычных веравызначэнняў, пацвердзіў як агульнахрысціянскія, так і спецыфічныя для каталіцтва (беспамылковасць вучэння Папы ex cathedra, беззаганнае зачацце Дзевы Марыі, унебаўзяцце Дзевы Марыі).
Эклезіялагічная тэалогія сабора выразілася ў канстытуцыі «Lumen Gentium». Канстытуцыя вызначае, што Хрыстова Царква можа быць толькі адна і што яна прабывае ў Каталіцкай царкве, хоць і заўважаецца, што па-за складам Царквы знаходзяцца шматлікія пачаткі асвячэння і ісціны, якія, з'яўляючыся дарамі, характэрнымі для Хрыстовай Царквы, схіляюць да каталіцкага адзінства. Вялікая ўвага ў дакументах сабора нададзена ролі свецкіх у Царкве і паняццю «апостальства свецкіх»; гэтаму прысвечаны чацвёрты раздзел канстытуцыі «Lumen Gentium» і дэкрэт «Apostolicam Actuositatem».
Шматлікія дыскусіі сабора датычылі марыялогіі. У першапачатковай праграме сабора планавалася абмеркаванне пытанняў пра вучэнне аб пасрэдніцтве Дзевы Марыі ў справе адкуплення і аб унебаўзяцці. Многія нават чакалі ад сабора новага марыялагічнага дагмата. Аднак тэма пра пасрэдніцтва была ўвогуле знятая з праграмы, а наконт унебаўзяцця, сабор абмежаваўся толькі пацверджаннем ужо існуючага дагмата. Такім чынам, удзельнікі сабору адмовіліся стварыць асобны дакумент пра Марыю і абмежаваліся выкладам каталіцкага вучэння аб ёй у апошнім раздзеле «Lumen Gentium».
Адным з самых дыскусійных пытанняў сабора было пытанне пра рэлігійную свабоду, пасля доўгіх спрэчак сфармуляваны ў дэкларацыі «Dignitatis Humanae». Дакумент прызнае права асобы на рэлігійную свабоду, якое паходзіць з самой яе прыроды. Пацвярджаючы закон свабоды сумлення, сабор прызнаў за рэлігійнымі супольнасцямі права бесперашкодна навучаць сваёй веры і вызнаваць яе адкрыта, вусна і пісьмова.
Сацыяльнае вучэнне было выкладзена саборам у пастырскай канстытуцыі пра Царкву ў сучасным свеце «Gaudium et spes», дэкларацыі пра рэлігійную свабоду «Dignitatis humanae», дэкрэце пра апостальства свецкіх «Apostolicam actuositatem» і дэкрэце пра сродкі масавай камунікацыі «Inter Mirifica». Найбольш важнымі сацыяльнымі пытаннямі, якім была ўдзелена ўвага ў выніковых дакументах, сталі пытанні сям'і, культуры, эканомікі, палітыкі і міжнародных адносінаў.
Адносіны Царквы да Бібліі і традыцыі адлюстраваныя ў дагматычнай канстытуцыі «Dei Verbum». Сабор кажа пра выключную ролю Бібліі ў царкоўным жыцці, асабліва падкрэсліваецца неабходнасць вывучэння Пісання для духоўных асобаў. Шматлікія багаслоўскія тэзісы гэтай канстытуцыі сталі адказам на найноўшыя даследванні біблеістаў.
Адносіны Каталіцкай царквы да экуменізму былі выкладзеныя ў дэкрэце «Unitatis Redintegratio». Згодна з ім, каталіцкі экуменізм не мае на ўвазе скасаванне міжканфесійных адрозненняў, дзякуючы прывядзенню дагматаў усіх цэркваў да адзінага кампраміснага варыянту. Такая трактоўка экуменізму непрымальная, бо каталіцкая дагматыка кажа, што ўся паўната ісціны прабывае ў Каталіцкай царкве. Каталіцкі экуменізм, паводже айцоў сабора, заключаецца ў павазе да ўсяго таго ў іншых канфесіях, што не супярэчыць каталіцкай веры. Дазваляецца і заахвочваецца братэрскі дыялог і сумесныя малітвы з прадстаўнікамі іншых хрысціянскіх канфесій.
Літургічная рэформа
Літургічная рэформа Другога Ватыканскага сабора выяўлена ў канстытуцыі «Sacrosanctum Concilium». Рэвалюцыйным для рымскага абраду стаў тэзіс пра дапушчальнасць нацыянальных моваў у літургіі, хоць і было сказана, што асноўнай мовай рымскага абраду павінна заставацца лаціна. Сярод галоўных прынцыпаў перагляду літургіі называюцца неабходнасць удзяляць больш увагі чытанню Бібліі, больш актыўна заахвочваць удзел вернікаў і адаптаваць цырымоніі да характару і традыцый розных народаў.
Сярод зменаў у парадку служэння імшы, якія прапісаны ў канстытуцыі, — павелічэнне колькасці чытанняў са Святога Пісання, пашырэнне правоў на канцэлебрацыю святароў, аднаўленне малітвы вернікаў, абавязковасць казання на нядзельных і святочных імшах, дазвол на камунію свецкіх пад дзвюма эўхарыстычнымі постацямі. Шэраг зменаў у парадку імшы, напрыклад, служэнне святара тварам да народу, не ўзгадваўся ў канстытуцыі, але быў ўведзены пасля сабора.
Таксама была дапушчана еднасць у сакрамэнтах з хрысціянамі-некатолікамі. Дэкрэт пра Усходнія цэрквы Orientalium Ecclesiarum прадпісаў магчымасць удзяляць сакрамэнты пакаяння, Эўхарыстыі і намашчэння хворых усходнім хрысціянам, калі яны самі аб гэтым папросяць. Таксама і католікам дазволена прасіць тых жа сакрамэнтаў у святароў-некатолікаў, у цэрквах якіх існуюць сапраўдныя сакрамэнты, кожны раз, калі будзе існаваць патрэба ці сапраўдная духоўная карысць, а доступ да каталіцкага святара будзе фізічна ці маральна немажлівы.
Рэформы закранулі і пазалітургічнае жыццё: быў моцна зменены брэвіярый, уведзены абавязковы катэхуменат для дарослых, пераглежданы парадак цэлебрацыі некаторых іншых сакрамэнтаў і абрадаў. Таксама быў зменены літургічны каляндар, змены датычыліся нядзелі як галоўнага святочнага дня і надання цэнтральнай ролі святам Пана і Багародзіцы.
Малакскі султанат
Малакскі султанат (Kesultanan Melayu Melaka) — мусульманская дзяржава ў Малайзіі і заходняй Інданезіі, якая існавала ў 1400—1511 гадах. У 1414 годзе кіраўнік Малакі прыняў іслам, спадзяючыся прыцягнуць у горад мусульманскіх купцоў. У 1445 годзе мусульмане здзейснілі пераварот, забілі малалетняга раджу і ўзвялі на прастол прынца Касіма, які прыняў імя Музафар-шаха (1445—1459). Пачалася інтэнсіўная ісламізацыя дзяржавы. Знішчана партугальцамі ў 1511 годзе.
Гісторыя
Асноўным насельніцтвам Малакі былі галоўным чынам індусы. У адпаведнасці з Малайскага хронікай, Парамешвары прыснілася, што Махамед прыйшоў да яго, абвяшчаючы іслам у Малацы. Парамешвара прынялў ісламскае імя, стаўшы Султанам Іскандарам Шахам, а новая рэлігія хутка распаўсюдзілася па ўсёй тэрыторыі султаната.
Пасля Парамешвары кіраваў Султан Ахмад Шах. Ён пабудаваў Малакскую імперыю, якая ператварылася з марской імперыі ў гандлёвую. З Малакай гандлявалі іншыя ўсходнія цывілізацыі, такія як імперыя Мін і Аютхая і Гуджарат, а таксама арабы і еўрапейцы.
Іванкаўшчына (Мазырскі раён)
Іва́нкаўшчына (, Иванковщина) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Малакскі султанат
Гісторыя
Падчас кіравання султана Аладзіна Рыят Шаха, у канцы XV стагоддзя партугальцы прыбылі ў Малаку для гандлю. У 1511 годзе, у часы кіравання Махмуд Шаха Малака была захоплена партугальцамі.
Унімак
Унімак (Unimak Island) — востраў у паўночнай частцы Ціхага акіяна, у групе Лісіх астравоў (Алеуцкі архіпелаг). Тэрыторыя штата Аляска, ЗША. Самы вялікі і самы ўсходні з Алеуцкіх астравоў. У 1768 годзе даследаваны экспедыцыяй П. К. Крэніцына.
Плошча вострава 4069,9 км², даўжыня каля 95 км, найбольшая шырыня 116 км. Ад паўвострава Аляска аддзелены Ісаноцкім пралівам, ад вострава Крэніцына — пралівам Унімак. Прыморскія раёны нізінныя, унутраныя — пераважна горныя, з ледавікамі. Найвышэйшы пункт — вулкан Шышалдзіна (2857 м). Клімат марскі субарктычны, вільготны. Расліннасць пераважна субарктычная і горная тундравая.
Аскар Мешчанінаў
Аскар Мешчанінаў (9/21 красавіка 1884, Віцебск —, ) — беларускі, расійскі, французскі і амерыканскі , прадстаўнік Парыжскай школы.
Цікавыя факты
Бронзавая скульптура Мешчанінава «Мужчына з мёртвым дзіцём» (1952) набытая «Белгазпрамбанкам» у прыватнага калекцыянера. Скульптура была адной з апошніх прац скульптара і прысвечана Халакосту. Гэта першы вернуты ў Беларусь твор сусветна вядомага скульптара.
Млынок (Мазырскі раён)
Млыно́к (, Млынок) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Лебядзёўка (рака)
Лебядзёўка — рака ў Горацкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Быстрая (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 19 км. Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,5 м/км. Плошча вадазбору 67 км². Выток каля вёскі Андзекалава, упадае ў Быструю прыкладна за 0,5 км на паўночны захад ад вёскі Завідаўка. Вадазбор у межах Горацка-Мсціслаўскага ўзвышша. Рэчышча часткова каналізаванае.
Арасіа Картэс
Ара́сіа Мануэ́ль Ка́ртэс Ха́ра (Horacio Manuel Cartes Jara, нар. 5 ліпеня 1956) — бізнесмен, выбраны прэзідэнтам Парагвая 21 красавіка 2013 года. На прэзідэнцкіх выбарах прадстаўляў кансерватыўную Партыю Каларада.
Займаецца бізнесам, звязаным з тытунем, напоямі і мясной прадукцыяй, яму належыць каля 12 фірмаў. У 1989 годзе Картэс быў асуджаны за фінансавыя махінацыі, але пасля абвінавачванне было знята. У 2000 годзе паліцыя затрымала на яго віле самалёт, гружаны наркотыкамі (марыхуанай і какаінам), але Картэс пазбег пакарання, сцвярджаючы, што самалёт здзейсніў экстраную пасадку.
Уступленне Арасіа Картэса на пасаду прэзідэнта адбылося 15 жніўня 2013 года.
Кашары
На паўднёвым захадзе ад Кашараў месціцца Ляхаўка, на поўначы — цэнтральнае Новае Места, на ўсходзе — Архірэйская Слабодка, на паўднёвым ўсходзе — Стромкі Бераг, на поўдні — прадмесце Тры Карчмы.
Гісторыя
У пачатку XX ст. прадмесце ўваходзіла ў першую паліцэйскую частку горада і ўключала Кашарскую плошчу, Вакольную вуліцу, а таксама часткова Кашарскую (цяпер Чырвонаармейская), Паліцэйскую Набярэжную (Янкі Купалы) і Ніжняляхаўскую (Ульянаўская) вуліцы.
На Кашарскай плошчы (цяпер у межах завода імя Кірава) праводзілася муштраванне войскаў, спартыўныя гульні, скачкі на конях, цыркавыя мерапрыествы. Плошча вылучалася антысанітарыяй і адсутнасцю добраўпарадкавання. Улетку 1913 года на ёй прайшоў першы ў Мінску футбольны матч, у якім гімназісты горада выйгралі ў службоўцаў з лікам 3:0.
30 мая 1925 года ў Кашарскім прадмесці адкрыўся іпадром імя Будзёнага (цяпер на яго месцы парк і гатэль Пекін). 15 мая 1934 года на Менскім іпадроме прайшлі вялікія спаборніцтвы, на якіх прысутнічаў сам Сямён Будзённы. 16 ліпеня 1944 года ў вызваленым горадзе на тэрыторыі іпадрома адбыўся мітынг. У ім удзельнічалі месцічы, партызаны, дэлегацыі ваяроў Чырвонай арміі на чале з камандуючым 3–м Беларускім фронтам Іванам Чарняхоўскім. На мітынгу выступіў 1-ы сакратар ЦК КП(б)Б Панцеляймон Панамарэнка. Затым адбыўся гістарычны партызанскі парад з колькасцю ўдзельнікаў звыш 30 тысяч. Падзея транслявалася па радыё, здымалася на кінастужку. У 1945—1946 гадах на тэрыторыі іпадрома прайшлі адкрытыя судовыя працэсы над нацысцкімі ваеннымі злачынцамі. На беразе Свіслачы, на мяжы з Ляхаўскай Слабадой (у раёне цяперашняга рэстарана «Старое рэчышча») некалі размяшчалася старажытнае паганскае капішча, якое, паводле звестак этнографаў, дзейнічала ажно да пачатку XX ст. Культавы камень «Дзед», альбо «Старац», цяпер захоўваецца ў мінскім Музеі валуноў, а тэрыторыя самога капішча ў 1994 годзе была ўнесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
Сучаснасць
У наш час тапонім Кашары ніяк не пазначаны на карце Мінска. Пра існаванне колішняга прадмесця ўскосна напамінае цяперашні Казарменны завулак (гістарычны Кашарскі).
Кульшыцкае
Ку́льшыцкае — возера ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці, за 16 км на паўночны захад ад горада Слаўгарад, на поўнач ад вёскі Кульшычы, у басейне ракі Раста.
Плошча паверхні 0,166 км². Даўжыня 0,52 км, найбольшая шырыня 0,41 км. Найбольшая глыбіня 1,1 м, сярэдняя — 0,46 м. Даўжыня берагавой лініі 1,62 км. Аб’ём вады ў возеры 0,08 млн м³. Плошча вадазбору 7 км².
Катлавіна возера рэшткавага тыпу, размешчана сярод балота, парослага лесам. Схілы катлавіны невыразныя. Берагі забалочаныя. На поўначы выцякае рака Хоцінка.
Глушанок
Плошча паверхні 0,05 км². Даўжыня 0,4 км, найбольшая шырыня 0,15 км. Даўжыня берагавой лініі 0,95 км.
Заходне-Задунайскі край
Заходне-Задунайскі край (Nyugat-Dunántúl) — статыстычны (NUTS 2) рэгіён Венгрыі, які ўключае медзье Дзьёр-Мошан-Шопран, Ваш, Зала. Мяжуе з Аўстрыяй, Славакіяй, Славеніяй і Харватыяй, таму лічыцца «варотамі на Захад».
Плошча рэгіёна складае 11 209 км². (шосты па плошчы рэгіён Венгрыі). Насельніцтва — 994 698 чалавек (даныя 2011 года). Узровень беспрацоўя ў 2001 годзе складаў 4,1 %.
Рэгіён мае кваліфікаваную рабочую сілу. Найбольш развітыя галіны: машынабудаванне, лёгкая прамысловасць і харчовая прамысловасць. Медзье Дзьёр-Мошан-Шопран лічыцца адным з самых прывабных для інвеставання.
Асноўныя значныя гарады — Дзьёр і Шопран.
Азіяцкі тур PTC 2014/2015 – Этап 3 (снукер)
Азіяцкі тур PTC 2014/2015 – Этап 3 (таксама вядомы як Адкрыты чэмпіянат Сючжоу 2015 (Xuzhou Open 2015)) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 20 па 24 студзеня 2015 года ў алімпійскім цэнтры Сючжоу, у Сючжоу, Кітай. Прызавы фонд турніру склаў £50,000, з якіх £10,000 атрымаў пераможца.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру склаў £50,000, як і на ўсіх астатніх турнірах серыі PTC 2014/2015, якія праходзілі ў Азіі. Пераможца спаборніцтва атрымаў £10,000.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Аднак, у адрозненні ад падліку ачкоў у сезонах 2012/2013 і 2013/2014, калі снукерыст, які прайграваў у першым жа матчы на турніры, атрымліваў у рэйтынг колькасць ачкоў у два разы меншую за колькасць прызавых грошай, з сезона 2014/2015 снукерыст, які прайгравае ў сваім першым матчы, увогуле не атрымлівае рэйтынгавых ачкоў.
Сасновы (Мазырскі раён)
Сасно́вы (, Сосновый) — пасёлак у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Мялешкавічы (Мазырскі раён)
Мяле́шкавічы (, Мелешковичи) — аграгарадок (да 2018 г. вёска ) у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
У 1924—1964 гадах цэнтр Мялешкавіцкага сельсавета.
Ізмочка
Плошча паверхні 0,04 км². Даўжыня 0,37 км, найбольшая шырыня 0,13 км. Даўжыня берагавой лініі 0,88 км.
Схілы катлавіны вышынёй да 2 м, пад лесам.
Летсіе III
Летсіе III (нарадзіўся 17 ліпеня 1963) — кароль Лесота ў 1987—1995 гг. і з 7 лютага 1996 г. Сын Машвешвэ II (1938—1996).
Біяграфія
Наступны ваенны пераварот адбыўся ў 1991, калі кіраўнік ваеннай хунты Джасцін Мецынг-Лекханья быў адхілены і да ўлады прыйшоў генерал Эліяс Фісвана-Рамаэма, які трымаў уладу да дэмакратычных выбараў у 1993 годзе, на якіх перамагла Партыя Кангрэса Басота (BCP). Былы кароль Машвешвэ II змог вярнуцца са ссылкі ў якасці звычайнага грамадзяніна. Кароль Летсіе III спрабаваў пераканаць урад прызначыць свайго бацьку Машвешвэ II кіраўніком дзяржавы, але безпаспяхова.
Сацыялізм з чалавечым тварам
Крыніцай выразу стала фраза Аляксандра Дубчака, сказаная ім 18 ліпеня 1968 падчас выступлення на тэлебачанні. У ёй ён заклікаў праводзіць «такую палітыку, каб сацыялізм не страціў свой чалавечы твар». Падзеі гэтага перыяду палітычнай лібералізацыі атрымалі назву «Пражская вясна». Зрэшты, аўтарства тэрміна «сацыялізм з чалавечым тварам» прыпісваецца тэарэтыку тэхналагічнай эвалюцыі Радавану Рыхтэ.
Марк Брэшыяна
Марк Брэшыяна (Mark Bresciano; нар., , Аўстралія) — аўстралійскі футбаліст італьянскага паходжання, атакуючы паўабаронца. Былы ігрок нацыянальнай зборнай Аўстраліі.
Кар’ера
Футболам пачаў займацца на радзіме, пасля чаго з'ехаў у Еўропу, выступаючы ў асноўным за італьянскія клубы. У 2011 годзе вырашыў працягнуць кар’еру на Аравійскім паўвостраве. Улетку 2015 года пакінуў клуб «Аль-Гарафа» і завяршыў кар’еру.
У нацыянальнай зборнай Аўстраліі выступаў з 2001 года, правёў за зборную больш за 75 матчаў.
Дасягненні
Аўстралія:
Свірынаўка
Свіры́наўка (, Свириновка) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Дзве тысячы слоў
«Дзве тысячы слоў» (поўная назва: «Дзве тысячы слоў, звернутых да рабочых, сялян, служачых, навукоўцаў, працаўнікоў мастацтва і ўсіх іншых», Dva tisíce slov, které patří dělníkům, zemědělcům, úředníkům, umělcům a všem) — адзін з двух знакамітых дакументаў Пражскай вясны, аўтарам якога быў пісьменнік Людвіг Вацулік. У ім былі змешчаны заклікі да рэформы КПЧ. Кіраўніцтва КПЧ гэты дакумент разглядаць адмовілася, а пасля пачатку палітыкі нармалізацыі пераследвала асоб, якія падпісалі зварот.
Чэмпіянат свету па футзале AMF 2015
Чэмпіянат свету AMF па футзале 2015 — 11-ы чэмпіянат свету па футболе ў залах, які прайшоў з 17 па 25 красавіка 2015 года ў Беларусі. Арганізатарамі чэмпіянату выступілі Беларуская федэрацыя футбола ў залах (БФФ) і Міжнародная асацыяцыя футзала (AMF). У чэмпіянаце прынялі ўдзел 16 каманд.
Дзве тысячы слоў
Апублікаваны 27 чэрвеня 1968 года ў пражскай газеце «Літарарні новіны» і іншых чэхаславацкіх газетах за подпісамі каля 60-ці інтэлектуалаў. У рэдакцыі праводзіўся збор дадатковых подпісаў у падтрымку гэтага маніфеста і рэформаў Аляксандра Дубчака, накіраваных на стварэнне «сацыялізму з чалавечым тварам».
Чэмпіянат свету па футзале AMF 2015
Лёсаванне
Лёсаванне прайшло 27 студзеня ў Мінску. У цырымоніі прыняў удзел, Хуліа Натарыа, спартыўны дырэктар Міжнароднай федэрацыі футзала (AMF). Зборная Беларусі на правах арганізатараў трапіла ў групу чатырох мацнейшых каманд першага кошыка. Разам з намі ў гэту групу будуць уваходзіць зборныя Калумбіі (чэмпіёны свету 2011 года), Парагвая (сярэбраныя прызёры чэмпіянату свету 2011 года) і Аргенціны (бронзавыя прызёры чэмпіянату свету 2011 года).
Спасылкі
Афіцыйны сайт турніра
Дзве тысячы слоў
Масавасць падтрымкі гэтых рэформаў выклікала занепакоенасць кіраўніцтва СССР магчымасцю паўтору венгерскіх падзей 1956 года. Публікацыя маніфеста была ўспрынята як спроба ідэалагічнай дыверсіі, а подпісы пад дакументам пасля інтэрвенцыі войскаў арганізацыі Варшаўскага дагавора служылі нагодай для праследавання.
Джон Кунстадтэр
Джон Кунстадтэр (John Kunstadter Jr.) — амерыканскі дыпламат і прафесійны фатограф.
Біяграфія
На дыпламатычнай службе працаваў у Турцыі, Балгарыі, у Дзярждэпартаменце ЗША як рэферэнт па Тунісе, старшы рэферэнт па Эстоніі, Латвіі і Літве. У 2000—2001 гадах займаў пасаду намесніка пасла ЗША у Беларусі. Добра валодае беларускай мовай. У 2005 годзе звольніўся з дыпламатычнай службы і прафесійна займаецца фатаграфіяй. Жыве ў Чыкага.
Фатаграфія
Фатаграфуе з 1968 года, за гэты час здымаў у больш за 50-ці краінах на чатырох кантынентах. З 2006 года каля 90 дзён штогод, колькі дазваляе віза, праводзіць у Беларусі фатаграфуючы беларускую глыбінку. Супрацоўнічае з Беларускім добраахвотным таварыствам аховы помнікаў гісторыі і культуры.
Станам на пачатак 2010 года ў Кунстадтэра ў рабоце 5 праектаў звязаных з Беларуссю :
Персанальныя выставы Кунстадтэра прайшлі ў Вашынгтоне (1997), Анкары (2000, 2002, 2003, 2005), Гродна (2008), Паставах (2008), Мінску (2010). Выставы прысвечаныя Беларусі прайшлі ў ААН у Нью-Ёрку сумесна з Паўнамоцным прадстаўніцтвам Беларусі ў ААН (2008) і ў альма-матар Кунстадтэра ў Нью-Ёрку (2012). Таксама Кунстадтэр удзельнічаў у трох выставах у Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі (2006—2007).
Узнагароды
Узнагароджаны медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
Адкрыты чэмпіянат Уэльса па снукеры
Адкрыты чэмпіянат Уэльса (Welsh Open) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры. З'явіўся ў календары мэйн-тура ў 1992 годзе. Папярэднікам гэтага турніру быў Welsh Professional Championship, які праводзіўся з 1980 года і быў адкрыты толькі для валійскіх гульцоў. З 2015 года праходзіць у горадзе Кардыф. З 2017 года турнір праходзіць у рамках «Серыі хатніх нацый», а яго прызавы фонд складае £366,000.
Рэкардсменам па колькасці тытулаў турніру з'яўляецца дзеючы чэмпіён Джон Хігінс з пяцю тытуламі (2000, 2010 і 2011, 2015 і 2018). Роні О’Саліван выйграваў турнір чатыры разы (2004, 2005, 2014 і 2016), а Стывен Хендры — тры (1992, 1997, 2003).
Бабраняты
Бабраня́ты (, Бобренята) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Козенскага сельсавета.
У 1925—1954 гадах цэнтр Бабраняцкага сельсавета.
Масіма Луонга
Масіма Луонга (Massimo Luongo; нар., , Аўстралія) — аўстралійскі футбаліст, паўабаронца англійскага клуба «Іпсвіч Таўн». Ігрок нацыянальнай зборнай Аўстраліі (2014—2019).
Клубная кар’ера
Нарадзіўся ў Сіднеі. У футбол пачаў гуляць у прыватнай каталічнай школе. У 2011 годзе падпісаў дагавор з англійскім клубам «Тотэнхэм Хотспур», дзе выступаў за акадэмію клубу. З 2012 па 2013 гады знаходзіўся ў арэндах у клубах «Іпсвіч Таўн», а потым «Суіндан Таўн». Апошні з клубаў выкупіў правы на іграка 31 жніўня 2013 года. Клуб заплаціў кампенсацыю «Тотэнхэму» ў памеры 400 тысяч фунтаў стэрлінгаў.
28 мая 2015 года Луонга разам з аднаклубнікам Бенам Глэдвінам перайшоў у «Куінз Парк Рэйнджэрс». Абодва іграка падпісалі трохгадовыя кантракты.
У жніўні 2019 года стаў іграком «Шэфілд Уэнсдэй». Застаўся ў камандзе пасля таго, як у 2021 годзе ён выбыў у Лігу 1, аднак па заканчэнні сезона 2021/22 пакінуў клуб. У верасні 2022 года далучыўся да «Мідлсбра», а ў студзені 2023 года перабраўся ў «Іпсвіч Таўн».
Міжнародная кар’ера
Праз сваё паходжанне Масіма мог выступаць за зборныя Італіі, праз бацьку, і Інданезіі, праз маці. У 2011 годзе выступаў за моладзевую зборную Аўстраліі, а ў сакавіку 2014 года дэбютаваў за зборную ў таварыскім матчы супраць зборнай Эквадора, які скончыўся для аўстралійцаў паражэннем з лікам 3:4.
Дасягненні
Аўстралія:
Уся
У́ся — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Друйка, за 10 км у напрамку на захад ад горада Браслаў, прыкладна за 0,5 км на захад ад вёскі Усяны.
Плошча паверхні возера 0,214 км². Даўжыня 0,68 км, найбольшая шырыня 0,45 км, даўжыня берагавой лініі 1,9 км. Плошча вадазбору 18 км². Найбольшая глыбіня 17,3 м, сярэдняя — 4,8 м. Аб’ём вады 0,97 млн м³.
Катлавіна возера тэрмакарставага тыпу, выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй да 18 м. Берагі зліваюцца са схіламі катлавіны, на паўночным захадзе і паўднёвым усходзе нізкія і забалочаныя, аддзеленыя ад схілаў катлавіны поймай шырынёй да 150 м. Берагавая лінія ўтварае залівы. Дно возера да глыбіні 3 м пясчанае, глыбей — высланае гліністым ілам. На возеры востраў плошчай 0,25 га. Прыбярэжная расліннасць распаўсюджваецца на адлегласці да 35 м ад берага і да глыбіні 3,5 м. Возера эўтрофнае, слабапраточнае.
У возера ўпадаюць ручаі, у т.л. ручай з возера Рэйспа. У паўднёва-ўсходняй частцы пратокай Уся злучаецца з возерам Біруцэ.
Партугальская Індыя
Партугальская Індыя (Estado Português da Índia, Índia Portuguesa) — партугальскія каланіяльныя ўладанні на паўвостраўе Індастан.
Партугальская Індыя складалася з Гоа, Дадры і Нагар-Хавелі, Дамана і Дыу, а таксама Мумбаі (да 1661 года) — у XVI стагоддзі партугальцы назвалі гэта месца «Бом Баі» ці «Бом Бейм» — «добры заліў». Тэрыторыі партугальскай Індыі часам аб'ядноўваюцца пад назвай Гоа.
Гісторыя Партугальскай Індыі
Марскі шлях у Індыю быў адкрыты партугальскім мараплаўцам Васка да Гамам ў 1498 годзе. Партугальскія караблі пасля працяглага плавання, абмінуўшы Афрыку, увайшлі ў гавань горада Калікут (цяпер Кажыкодэ), які ў 1511 годзе стаў калоніяй Партугаліі.
У 1510 годзе герцагам Афонсу ды Албукеркі была заснавана партугальская калонія ў Індыі. Албукеркі хутка замацаваўся ў Гоа, які планавалася ператварыць у апору для пранікнення ўглыб кантынента. Неўзабаве пачалася хрысціянізацыя насельніцтва — у Гоа дагэтуль працэнт каталікоў вышэйшы, чым у сярэднім па Індыі — каля 27 % ад насельніцтва.
Партугальскія каланісты прыняліся за будаўніцтва горада на еўрапейскі манер — цяпер гэта Стары Гоа. З гэтага часу ён стаў сталіца Партугальскай Індыі.
З прыбыццём у XVII стагоддзі ў Індыю больш магутных флотаў Галандыі і Англіі Партугалія страціла кантроль над некалі вялікімі тэрыторыямі ў заходняй частцы краіны і ў пачатку XX стагоддзя пад яе кантролем заставалася толькі некалькі раёнаў Індыі.
Тры раёны знаходзіліся ў прыбярэжнай частцы краіны: Гоа і астравы на Малабарскім узбярэжжы, Даман побач з Насікам і Дыу — востраў на поўдзень ад паўвострава Катхіявар.
У партугальскую Індыю ўваходзілі такія тэрыторыі, як: Даман (далучаны ў 1531 годзе); востраў Салсет, Бамбей і Басейн (далучаны ў 1534 годзе); і Дыу (далучаны ў 1535 годзе).
Бамбей быў заснаваны партугальцамі ў 1534 годзе і перададзены ў 1661 годзе Вялікабрытаніі ў якасці пасагу за партугальскую прынцэсу Кацярыну ды Браганса, каралю Англіі Карлу II.
Мадрас быў заснаваны партугальцамі ў XVI стагоддзі і першапачаткова называўся порт Сан-Тамэ, пазней тэрыторыя адышла да галандцаў, якія пабудавалі ўмацаванні ў Пулікаце, на поўнач ад сучаснага Чэнаі.
Галандска-партугальская вайна
Галандска-партугальская вайна — узброены канфлікт XVII стагоддзя, у якім Галандская Ост-Індская кампанія і Галандская Вест-Індская кампанія ваявалі па ўсім свеце супраць Партугальскай імперыі. Вайна ішла паралельна з Васьмідзесяцігадовай вайной, якая бушавала ў Еўропе і ў якой Нідэрланды змагаліся за сваю незалежнасць ад Іспаніі (у дынастычнай уніі з якой знаходзілася Партугалія), аднак не можа лічыцца яе часткай, таму што працягвалася і пасля таго, як Партугалія ў 1640 годзе аднавіла сваю незалежнасць. У шэрагу выпадкаў галандцам дапамагалі англічане.