cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дзяржава Хулагуідаў
Перадгісторыя
Упершыню мангольскія войскі з'явіліся на тэрыторыях, якія пазней увайшлі ў хулагуідскую дзяржаву, у 1220—1221 гадах. Атрады Субэдэя і Джэбэ, якія пераследвалі харэзмшаха Мухамеда, разрабавалі многія персідскія гарады, у прыватнасці Казвін, Хамадан, Ардэбіль і Марагу. Тэбрыз, будучая сталіца ільханаў, пазбегла спусташэння, двойчы выплаціўшы кантрыбуцыю. Апошні харэзмшах Джэлал ад-Дзін, замацаваўшыся ў Заходнім Іране, у 1227 годзе дасягнуў адноснага поспеху ў бітвах з мангольскімі войскамі, але ў выніку пацярпеў паражэнне і загінуў у 1231 годзе. Харасан быў заваяваны войскамі Талуя ў 1221 годзе. Мерв і Нішапур былі спустошаны, жыхары Герата скарыліся і атрымалі літасць. У 1231—1239 гадах наён Чармаган заваяваў Аран, Шырван, Картлі і Арменію. Хазараспіды Лурыстана, Салгурыды Фарса і Кутлугшахі Кермана выплацілі кантрыбуцыю і прызналі вярхоўную ўладу хана Угэдэя.
Паход Хулагу і стварэнне дзяржавы
Да пачатку 1250-х мангольскім намеснікам у Іране не падпарадкоўваліся толькі ісмаіліты-нізарыты ў горах Эльбурса і Кухістане і халіфы-абасіды ў Іраку Арабскім і Хузестане. Мункэ, які прыйшоў да ўлады ў 1251 годзе, прыняў рашэнне давяршыць заваяванне рэгіёна, для чаго быў арганізаваны агульнаімперскі паход на чале з Хулагу, малодшым братам хана. Да 1257 года была ўзята большасць ісмаіліцкіх крэпасцей, уключаючы Аламут і Меймундзіз; у 1258 г. захоплены Багдад, апошні халіф быў пакараны смерцю; у пачатку 1260 года манголы, якія ўварваліся ў Сірыю, занялі Дамаск і Халеб. Паражэнні ад мамлюкаў пры Айн-Джалуце і Хомсе спынілі мангольскі наступ, і Сірыя на дзесяцігоддзі стала лініяй фронту войнаў мамлюкаў і Хулагуідаў.
Паводле Рашыд ад-Дзіна, Мункэ першапачаткова планаваў перадаць іранскія землі ў асабісты ўдзел Хулагу. Аднак Рашыд як прыдворны гісторык ільханаў мог быць тэндэнцыйным і паведамляць звесткі, якія б легітымізавалі ўладу сваіх заступнікаў. І. П. Петрушэўскі лічыць, што Хулагу самавольна стварыў новы ўлус, а Хубілай пазней (1261) прызнаў ужо фактычна незалежную дзяржаву. Ільханы, хоць і прызнавалі намінальную залежнасць ад вялікага хана, карысталіся поўнай самастойнасцю ў знешняй і ўнутранай палітыцы.
Кіруючая дынастыя
Вярхоўная ўлада ў дзяржаве належала ільхану, які перадаваў асобныя вобласці і гарады ў якасці ўдзелаў царэвічам, наёнам і эмірам. Ільхан са сваёй стаўкай (арду), захоўваючы вернасць качавым традыцыям, частку года праводзіў на летніх і зімовых пашах, частку — у Багдадзе і Тэбрызе. У выпадку вайны ільхан нярэдка браў на сябе камандаванне палявой арміяй.
Выканаўчая ўлада
Асноўным дзяржаўным інстытутам, як гістарычна склалася ў Мангольскай імперыі, з'яўлялася армія. Пры гэтым сістэма кіравання ільханства ўяўляла сабой камбінацыю прышлых цюркска-мангольскіх і мясцовых іранскіх элементаў. Вялікая колькасць мусульманскіх чыноўнікаў, галоўным чынам персідскамоўных, паступіла на службу да заваёўнікаў, напрыклад, сям'я Джувейні.
Ваеннымі сіламі кіраваў старэйшы эмір (амір-і ўлус — «улусны эмір» ці амір аль-умара — «эмір над эмірамі»). Грамадзянскае кіраванне было арганізавана ў відзе сістэмы дыванаў. Цэнтральнае ведамства — вялікі, ці найвышэйшы дыван — узначальваў візір (сахіб-дыван), які адказваў за фінансы (дзяржаўныя даходы і расходы, казну, падаткі), справаводства, кіраўнічыя кадры, а таксама рамесныя майстэрні (карханэ).
Бібліяграфія
Крыніцы
Літаратура
348
348 — высакосны год, пачаўся ў пятніцу. 348 год нашай эры, 348 год 1 тысячагоддзя, 48 год IV стагоддзя, 8 год 5-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 9 год 340-х гадоў.
Добрае (Угранскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Зацэпін
Зацэпін — прозвішча.
Вядомыя носьбіты:
349
349 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. 349 год нашай эры, 349 год 1 тысячагоддзя, 49 год IV стагоддзя, 9 год 5-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 10 год 340-х гадоў.
Кілепава
Кіле́пава (, Килепово) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Язненскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Гігант
Гіга́нт:
Астраномія
Планеталогія:
General Motors
General Motors (скарочана GM) — найбольшая амерыканская аўтамабільная карпарацыя, да 2007 года найбуйны вытворца аўтамабіляў у свеце (цяпер Toyota). Вытворчасць наладжана ў 32 краінах, продаж у 192 краінах. Штаб-кватэра размешчаная ў Дэтройце.
Старшыня рады дырэктараў і галоўны кіраўнік — Рык Вагонер (Rick Wagoner).
Гісторыя
Заснавана ў ЗША у 1908 Вільямам Дзюрантам, які на той момант меў кампанію Б'юік (Buick). Ужо ў 1909 годзе ён кантраляваў не толькі Buick, але і Cadillac, GMC, Oakland (перайменавана ў Pontiac), а таксама шэраг дробных вытворцаў.
У 1910 годзе Дзюрант у выніку канфлікту з акцыянерамі пакідае кампанію, і разам з Луі Шэўрале ў 1911 годзе засноўвае Chevrolet Motor Company, якая заставалася незалежнай да 1916 года, калі Дзюрант вярнуўся на пасаду генеральнага дырэктара General Motors. 13 кастрычніка 1916 года General Motors стала карпарацыяй.
Аўтамабільныя маркі
General Motors прыналежаць аўтамабільныя маркі:
Джы-Эм цесна супрацоўнічае з шэрагам кампаній, падзяляючы рынкі збыту і вырабляючы сумесную распрацоўку аўтамабіляў і рухавікоў:
Акрамя таго, Джы-Эм з’яўляецца трымальнікам найбуйнага пакета акцый кампаніі GM Daewoo Auto & Technology Co. of South Korea (гандлёвая марка Дэу).
Міхаіл Фёдаравіч Піліпенка
Міхаіл Фёдаравіч Піліпенка (, вёска Нежыхаў,, Гомельская вобласць, Беларуская ССР) — беларускі этнограф, этнолаг, гісторык. Дырэктар (1994—2004) Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору імя К. Крапівы НАН Беларусі. Доктар гістарычных навук (1993), член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Рэспублікі Беларусь (1994), прафесар (1995).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Вучыўся ў Мазырскім педагагічным вучылішчы (зараз — Мазырскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя І. П. Шамякіна), затым паступіў у 1956 годзе на гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Пасля заканчэння ўніверсітэта працаваў настаўнікам гісторыі Мамайскай васьмігадовай школы Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці, а затым Каплічскай сярэдняй школы на Гомельшчыне.
У 1964—1967 гадах вучыўся ў аспірантуры Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Ламаносава, пасля заканчэння якой з кастрычніка 1967 года працаваў на гістарычным факультэце Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, спачатку выкладчыкам кафедры гісторыі старажытнага часу і сярэдніх вякоў, а затым дацэнтам кафедры археалогіі, этнаграфіі і дапаможных гістарычных дысцыплін (з 1977 — дацэнт, прафесар — 1995, 1994 — член-карэспандэнт Акадэміі навук Беларусі).
Навуковая дзейнасць
Даследуе праблемы этнагенезу і этнічнай гісторыі беларускага народа, пытанні гісторыі беларускай этналогіі і фалькларыстыкі, сямейных адносін, вясельных звычаяў і абрадаў беларускага сялянства, народных рэлігійных вераванняў. Аўтар манаграфіі «Этнаграфія Беларусі» (1980), «Узнікненне Беларусі: новая канцэпцыя» (1991), сааўтар калектыўных прац «Гістарычнае краязнаўства Беларусі» (1980), «Народная педагогіка беларусаў» (1996), «Беларусы» (1998), «Беларусь на мяжы тысячагоддзяў» (2000), «Беларусы. Т. 4. Вытокі і этнічнае развіццё» (2001), «Беларусы. Т. 5. Сям’я» (2001), «Беларусы. Т. 6. Грамадскія традыцыі» (2002).
Ён аўтар звыш ста навуковых артыкулаў, сярод якіх найбольш значнымі з’яўляюцца «Паходжанне і сацыяльная сутнасць сімвалічных выкупаў у беларускай вясельнай абраднасці» (1969), «Сляды родавай арганізацыі ў вясельных звычаях славянскіх народаў» (1969), «Сям’я і шлюб у беларускіх сялян у другой палове ХІХ — пачатку ХХ ст.» (1970), «З гісторыі вывучэння беларускай этнаграфіі і фальклору» (1970), «Роля эвалюцыі і дыфузіі ў гісторыі традыцый» (1990), «Беларуская традыцыйная культура як феномен еўрапейскай цывілізацыі» (1995), «Прынцыпы класіфікацыі вясельнай абраднасці беларусаў» і інш.
У працы «Этнаграфія Беларусі» разглядае фальклор як элемент духоўнай культуры беларусаў. У артыкулах, надрукаваных у энцыклапедыі «Этнаграфія Беларусі» вывучыў многія міфалагічныя вобразы беларусаў. Абгрунтоўваючы свой пункт гледжання аб паходжанні беларускага народа, побач з іншымі крыніцамі, ён шырока выкарыстоўваў матэрыялы па беларускім фальклоры.
ФК Партызан Мінск
«Партызан» — былы беларускі футбольны клуб з Мінска, заснаваны ў 2002 годзе. Да 2009 года выступаў пад назвай МТЗ-РІПА. У 2004—2010 прымаў удзел у беларускай Вышэйшай лізе, двойчы быў бронзавым прызёрам (2005, 2008), таксама двухразовы ўладальнік Кубка Беларусі (2005, 2008). У пачатку 2012 года з-за фінансавых праблем зняўся з чэмпіянату, але фанаты захавалі клуб і заявілі ў аматарскі чэмпіянат Мінска. У 2013—2014 клуб гуляў на аматарскім узроўні ў Другой лізе, але ўлетку 2014 года, так і не знайшоўшы фінансавання, зноў зняўся з чэмпіянату і спыніў існаванне.
2001—2004
Футбольны клуб «Партызан» вядзе сваю гісторыю з 2001 года, калі ў зацікаўленых колах паўстала ідэя стварэння ў беларускай сталіцы сучаснай футбольнай школы. Вянком дзіцяча-юнацкай піраміды, згодна з планамі, павінна была стаць прафесійная каманда.
З гэтай мэтай у 2002 годзе ў другую лігу быў заяўлены новы ўдзельнік — МТЗ-РІПА. Новы клуб быў утвораны шляхам аб'яднання клубаў «Трактар» і «Працоўныя рэзервы-РІПА». Пад пачаткам Валерыя Кеўры і Анатоля Шкляра мінчане, не атрымаўшы ніводнай паразы, паспяхова завяршылі сезон і выйшлі ў першую лігу. Там пад кіраўніцтвам аўтарытэтнага беларускага спецыяліста Вячаслава Акшаева каманда таксама не затрымалася. Увосень яна папоўніла элітны эшалон беларускага футбола. У вышэйшай лізе МТЗ-РІПА дэбютаваў няўдала, ледзь выратаваліся ад вылету. У ходзе чэмпіянату-2004 пасаду галоўнага трэнера займалі расійцы: спачатку Віктар Зярноў, а пасля яго адстаўкі — Аляксандр Піскароў. Мінчане працягнулі прапіску ў вышэйшай лізе дзякуючы перамозе над віцебскім «Лакаматывам» у пазакалендарным матчы.
2005—2008
У канцы 2004 года ў МТЗ-РІПА быў запрошаны самы тытулаваны трэнер Беларусі — Юрый Пунтус. У наступным сезоне каманда стала адным з фаварытаў чэмпіянату, выйграўшы адразу два тытула — Кубак Беларусі і бронзавыя ўзнагароды чэмпіянату.
Сезон-2006 стаў некалькі супярэчлівым для «чырвона-белай» дружыны. Амаль увесь чэмпіянат мінчане дэманстравалі нядрэннай якасці футбол, аднак засталіся за бортам прызавой тройкі. Па ачках МТЗ-РІПА быў нараўне з салігорскім «Шахцёрам», але саступіў «гарнякам» бронзу па дадатковых паказчыках — гульнях паміж сабой.
У сезоне-2007 МТЗ-РІПА пачынаў чэмпіянат пад кіраўніцтвам Андрэя Зыгмантовіча, а заканчваў пад кіраваннем Юрыя Пунтуса, які вярнуўся ў каманду. Практычна ўвесь час клуб ішоў на другім месцы, навязваючы барацьбу за чэмпіёнства барысаўскаму БАТЭ. Аднак змазаны фініш зноў пакінуў каманду па-за межамі запаветнай тройкі.
Няўдача ў чэмпіянаце з лішкам была кампенсавана паспяховым выступам у Кубку Беларусі 2007/08. У фінальным матчы МТЗ-РІПА сустракаўся з бронзавым прызёрам чэмпіянату 2007 — салігорскім «Шахцёрам». І «гарнякі» былі пераможаныя з лікам 2:1 (галы ў мінчан правялі Вячаслаў Глеб і Алег Страхановіч). Такім чынам, МТЗ-РІПА стаў двухразовым уладальнікам Кубка Беларусі і аформіў тым самым удзел у 2008 годзе ў Кубку УЕФА.
У 2008 годзе МТЗ-РІПА вярнуўся на п'едэстал гонару, зноў заваяваўшы бронзавыя ўзнагароды.
2009—2011
Сезон 2009 атрымаўся невыразным. Пасля шэрагу праблем мінчане былі вымушаныя расстацца з цэлай групай вядучых гульцоў. Гэта не магло не адбіцца на якасці гульні. МТЗ-РІПА заняў на той момант самае горшае для сябе месца ў вышэйшай лізе — 11-е, апярэдзіўшы толькі «Гомель», «Граніт» і «Смаргонь».
У 2010 годзе каманда змяніла назву на «Партызан». Старт сезону «Партызанам» быў правалены. Пасля прыходу на пасаду галоўнага трэнера Уладзіміра Геваркяна, здаецца, палажэнне клуба палепшылася. Аднак пазней каманда правяла шэраг няўдалых матчаў і ў выніку вылецела ў Першую лігу.
У 2011 годзе каманда заняла ў Першай лізе другое месца. У пераходных матчах быў пераможаны «Віцебск», у выніку чаго каманда заваявала права выступаць у наступным годзе ў вышэйшай лізе. Аднак праз некаторы час стала вядома, што галоўны спонсар мінчан адмовіўся ад далейшага фінансавання клуба. У пачатку 2012 года футбольны клуб «Партызан» з-за гэтых абставін адмовіўся ад удзелу ў вышэйшым дывізіёне. У той жа час фанаты пачалі акцыю па збору грошай для захавання клуба.
2011—2014
У сезоне 2013 каманда пад новай назвай «Партызан-МТЗ» заявілася ў Другую лігу чэмпіянату Беларусі. У Другой лізе каманда заняла 11 месца з 13.
У лютым 2014 каманда падпісала пагадненне з «Агенцтвам Уладзіміра Граўцова», што дазволіла клубу значна развіцца: ужо неўзабаве на месца галоўнага трэнера быў запрошаны былы ігрок зборнай Беларусі Андрэй Лаўрык. Той, у сваю чаргу, запрасіў у каманду вядомага беларускага футбаліста Сяргея Гурэнку, які выступаў за «Партызан» да чэрвеня ў якасці аматара.
Але ўжо неўзабаве пасля старту чэмпіянату, у красавіку 2014, супрацоўніцтва з агенцтвам Граўцова было спынена. У ліпені 2014, пасля 14 тура, каманда заявіла аб зняцці з чэмпіянату. У хуткім часе большасць ігракоў перайшла ў іншыя клубы, а «Партызану» ў застаўшыхся матчах былі залічаны тэхнічныя паражэнні з лікам 0:3.
Стадыён
Хатнім стадыёнам «Партызана» падчас выступленняў у Вышэйшай лізе з'яўляўся стадыён «Трактар». «Трактар» — стадыён у Мінску, раней вядомы як стадыён ДСО «Чырвоны сцяг». Другі па змяшчальнасці стадыён у Мінску пасля стадыёна «Дынама» — 17 600 чалавек. Пабудаваны ў 50-я гады ХХ стагоддзя.
У 1976 годзе Абласны савет «Чырвоны Сцяг» перадаў стадыён на баланс МТЗ. У тым жа годзе пачалася першая рэканструкцыя стадыёна. Яна пачалася з будаўніцтва верхняга яруса з адначасовай узвядзеннем насыпных земляных трыбун, устаноўкай электраасвятлення і дрэнажу футбольнага поля. Было закладзена запасное поле.
У 1978 пасля закрыцця стадыёна «Дынама» на капітальны рамонт першынство СССР па футболе пачалі праводзіць на «Трактары», у тым ліку і спаборніцтвы па лёгкай атлетыцы. Падчас Алімпіяды 1980 года «Трактар» стаў алімпійскай рэзервовай арэнай.
З 2012 года каманда праводзіла матчы на стадыёне спартыўна-аздараўленчага комплексу «Алімпійскі».
Фан-сектар
Сапорт (фанаты) клуба — першая на тэрыторыі краін СНД арганізаваная фанацкая групоўка, якая адкрыта заявіла аб непрыманні любых формаў дыскрымінацыі, расізму, нацызму і ўльтраправых ідэй.
Касандр (значэнні)
Касандр:
350
350 — невысакосны год, пачаўся ў панядзелак. 350 год нашай эры, 350 год 1 тысячагоддзя, 50 год IV стагоддзя, 10 год 5-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 1 год 350-х гадоў.
ФК Старыя Дарогі
«Старыя Дарогі» — беларускі футбольны клуб з горада Старыя Дарогі, заснаваны ў 1986 годзе. У цяперашні час выступае ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
Клуб заснаваны ў 1986 годзе, гуляў у Вышэйшай лізе чэмпіянату БССР. У 1992 годзе трапіў у Першую лігу чэмпіянату Беларусі. Пасля справы клуба пайшлі горш: у 1994 годзе клуб апынуўся ў Другой лізе, а ў 1997 годзе вылецеў у Трэцюю лігу. З 2003 года клуб гуляў на аматарскім узроўні ў чэмпіянаце Мінскай вобласці. У 2021 годзе ў выніку аб’яднання Другой лігі з чэмпіянатамі абласцей «Старыя Дарогі» зноў далучыліся да Другой лігі.
Карнюшкава
Карнюшкава (Корнюшково) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Знаменскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Слабодскага сельскага паселішча.
1969 год у гісторыі кіно
1969 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Канстанцін Рыгоравіч Шаравараў
Канстанцін Рыгоравіч Шаравараў (нар., г. Мінск) — беларускі гандбаліст, заслужаны майстар спорту СССР. Чэмпіён XXIV Алімпійскіх гульняў у Сеуле (Паўднёвая Карэя). З 1988 года ў складзе зборнай каманды СССР. Пяціразовы чэмпіён СССР. Срэбны прызёр чэмпіянату свету 1990 года. Уладальнік Кубка СССР, трохразовы ўладальнік Кубка еўрапейскіх чэмпіёнаў, уладальнік Кубка кубкаў еўрапейскіх краін, уладальнік Суперкубка ў складзе каманды «СКА»-Мінск.
Прызначаўся галоўным трэнерам зборнай жаночай каманды Беларусі. Першым трэнерам быў Аркадзь Брыцко. Выступаў за клуб «СКА»-Мінск (1982—1992, 1995—1996). Як легіянер гуляў у замежных клубах Германіі, Ізраіля і Швецыі. Узнагароджаны медалём «За працоўны гераізм».
351
351 — невысакосны год, пачаўся ў аўторак. 351 год нашай эры, 351 год 1 тысячагоддзя, 51 год IV стагоддзя, 1 год 6-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 2 год 350-х гадоў.
Масявічы (Мажэйкаўскі сельсавет)
Масяві́чы (, Мосевичи) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мажэйкаўскага сельсавета.
Гісторыя
Вопіс парафій Лідскага дэканата 1784 года згадвае вёску Масявічы ў Белагрудскай парафіі як уласнасць князя Станіслава Радзівіла.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) вёска ў Расійскай імперыі. У 1915 годзе акупавана Германіяй, з 1921 года ў складзе Польшчы, з 1939 года — у БССР. З канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пад нямецка-фашысцкай акупацыяй.
Да 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Радзівонішкаўскага сельсавета.
Абракадабра
Абракадабра — магічная формула, таямнічае слова, якому прыпісвалася знахарамі цудадзейная сіла; бяссэнсавы, незразумелы набор слоў.
Упершыню згадваецца ў канцы II ст. у медыцынскім трактаце «De Medicina Praecepta» Самоніка, урача імператара Септымія Севера для лячэння сеннай ліхаманкі. Слова належыла выкарыстоўваць наступным чынам: яно выпісвалася слупком на дошцы 11 разоў, пры гэтым кожны раз адсякалася апошняя літара, у выніку чаго атрымоўваўся трохвугольнік. Такое паступовае скарачэнне гэтага слова мусіла бы знішчаць сілу злога духа, а хворы, апранаючы такі амулет, мусіў бы паступова ачуняць.
Варонічы (Свіслацкі раён)
Варо́нічы (, Вороничи) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Поразаўскага сельсавета.
Цемравічы
Це́мравічы (, Темровичи) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сласцёнаўскага сельсавета.
Знаходзіцца за 13 км у напрамку на паўночны захад ад горада Чавусы, за 47 км ад Магілёва.
Азад Кашмір
Азад Джаму і Кашмір (آزاد جموں و کشمیر, Azad Jammu and Kashmir; скарочана — Азад Кашмір, літаральна «Свабодны Кашмір») — самая паўднёвая адміністрацыйная адзінка ў межах кіраванай пакістанцаў часткі ранейшага княства Кашмір. Дэ-факта з'яўляецца часткай Пакістана, хоць афіцыйна прызнаецца Пакістанам у якасці незалежнай дзяржавы. Мяжуе з сучасным індыйскім штатам Джаму і Кашмір на ўсходзе, а таксама з пакістанскімі правінцыямі Хайбер-Пахтунхва на захадзе, Гілгіт-Балтыстан на поўначы і Пенджабам на поўдні. Адміністрацыйны цэнтр — Музафарабад. Азад Кашмір займае тэрыторыю ў 11 639 км² з насельніцтвам прыблізна 4 500 000 чалавек.
Даліта Аванесян
Даліта Арцін Аванесян (Դալիթա Արթին Ավանեսյան, нар. 19 верасня 1999 года, у Тэгеране, Іран) — армянская спявачка, удзельніца Дзіцячага конкурсу песні Еўрабачанне 2011, які адбыўся 3 снежня 2011 года ў «Спартыўным комплексе імя Карэна Дземірчана» (Ерэван, Арменія), дзе яна прадстаўляла Арменію з песняй «Welcome to Armenia» («Բարի գալուստ Հայաստան»).
Актыўнасць
Даліта вяла рубрыку «Дзіцячыя навіны» на 2-м армянскім тэлеканале ў праграме «Добрая раніца Арменія».
Яна была карэспандэнтам «Bumbumik Show» на тэлеканалах «Кентрон» і «ATV». 2010 г. Брала ўдзел на тэлеканале «Шант» у праграме «Утоены талент» дзе прадстаўляючы свае навыкі, выйшла ў паўфінал. Узяла ўдзел у гала-канцэрце. Знялася ў многіх эпізодаў серыяла «Шылашпот» у тэлеканале «Шант» (праграма для дзяцей Ералаш). У наш час здымаецца ў тэлеканале «Арменія ТБ», праграме «Чарлі Show» — дзе мае ролю Чарліты.
У моладзевым часопісе «YES» мае сваю ўласную старонку з рубрыкай «Dalita і сябры».
Ломенка (Угранскі раён)
Ломенка (Ломенка) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Знаменскага сельскага паселішча.
Даліта Аванесян
Актыўнасць
Цяпер таксама выступае ў Тэатры-студыі Арташэса Алексаняна ў спектаклі «Суд армян — суд усяго чалавецтва», а таксама здымаецца ў серыяле «Каргін серыял» разам з вядомымі армянскімі акцёрамі.
У лістападзе 2015 года яна выпусціла свой першы альбом "Welcome to Armenia", якая названа па імі песні якая яна спявала ў Дзіцячым Еўрабачанні 2011.
Ломенка (Угранскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Слабодскага сельскага паселішча.
Карпікаўскае
Ка́рпікаўскае, Карпінскае — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, у басейне ракі Паловіца, за 17 км на поўнач ад горада Глыбокае, каля вёсак Карпікі (нежылая) і Зубкі.
Плошча паверхні возера 0,21 км², даўжыня 1,2 км, найбольшая шырыня 0,22 км. Даўжыня берагавой лініі 2,68 км. Плошча вадазбору 16,8 км². Катлавіна возера лагчыннага тыпу, моцна выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Вышыня схілаў катлавіны 5—10 м. Берагавая лінія слабазвілістая.
Праз возера працякае рака Паловіца.
Рускі Заварот
Рускі Заварот (Русский Заворот) — паўвостраў у Баранцавым моры ў Ненецкай аўтаномнай акрузе Расіі.
Уяўляе сабой пясчаную касу вышынёй 2—3 м і даўжынёй каля 45 км. Падчас моцных нагонаў вады часткова затапляецца. Высокія месцы пакрытыя тундравай расліннасцю. Складзены з добра ўпарадкаванага пясчанага матэрыялу, што абумовіла інтэнсіўнае развіццё на яго паверхні эолавых працэсаў, якія фарміруюць магутны дзюнны пояс. Прыбярэжны паток энергіі хваляў накіраваны на ўсход, таму ўздоўж берагу прасціраецца паток наносаў таго ж кірунку, які пераважна разгружаецца каля дыстальнага канца паўвострава. Паўвостраў канчаецца мысам Рускі Заварот.
Паўвостраў насяляюць пераважна вадаплаўныя птушкі — лебедзі, гусі, качкі. На паўвостраве жыве малы лебедзь (Сygnus bewickii), занесены ў Чырвоную кнігу Расіі (III катэгорыя).
352
352 — высакосны год, пачаўся ў сераду. 352 год нашай эры, 352 год 1 тысячагоддзя, 52 год IV стагоддзя, 2 год 6-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 3 год 350-х гадоў.
Красняне
Красня́не (, Красняне) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Язненскага сельсавета.
Гісторыя
Да 15 кастрычніка 1960 года хутар уваходзіў у склад Малінаўскага сельсавета.
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2023
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2023 (33-і чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Другой лізе) — трэці па рангу дывізіён (пасля Вышэйшай і Першай ліг) па футболе сярод беларускіх каманд 2023 года.
Рэгламент сезона
АБФФ вырашыла захаваць фармат Другой лігі, які ўжываўся ў двух папярэдніх сезонах, калі спачатку каля 80 клубаў спаборнічалі на рэгіянальным этапе, з іх выяўляліся 16 найлепшых, якія выходзілі ў плэй-оф і змагаліся за прызавыя месцы. У снежні 2022 года клубам былі разасланы розныя праекты правядзення плэй-оф. 5 студзеня 2023 года на нарадзе клубаў былі абмеркаваны пытанні будучага чэмпіянату, у тым ліку выбраны праект правядзення плэф-оф, які прадугледжваў падзел 16 каманд на чатыры групы па чатыры ўдзельнікі, якія згуляюць кожны з кожным, і выхад з кожнай групы дзвюх найлепшых каманд, якія працягнуць далейшую барацьбу на выбыванне.
29 сакавіка 2023 года стаў вядомы папярэдні склад удзельнікаў новага сезона. 6 красавіка адбылася жараб’ёўка Другой лігі, дзе была названа агульная колькасць у 95 каманд. У параўнанні з заяўленым раней папярэднім складам дадаўся шэраг клубаў у Брэсцкай і Магілёўскай абласцях, аднак зняўся віцебскі «Вялес-2020». 18 красавіка стала вядома, што з турніру здымаецца рэчыцкая ДЮСШ-2, але дадаецца крычаўскі «Сож». Пазней рэчыцкая ДЮСШ-2 усё ж пацвердзіла ўдзел у турніры, але знялася клічаўская «Ольса».
1953 год у гісторыі кіно
1953 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Груд
Груд (, Груд) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дукорскага сельсавета.
Пад уладай Расійскай імперыі
У пачатку 19 ст. у Ігуменскім павеце Мінскай губерні, уласнасць Ратынскіх.
Упамінаецца ў 1816 г. пры пераліку населеных пунктах Дрычанскага праваслаўнага прыходу.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
У 1929 г. створаны калгас "Новый Груд".
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 да ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Дрычынскага сельсавета.
Су-Сент-Мары (Мічыган)
Су-Сент-Мары (Sault Ste. Marie) — горад у штаце Мічыган, адміністрацыйны цэнтр акругі Чыпева. Размешчаны на ўсходнім ускрайку Верхняга паўвострава ў штаце Мічыган, на мяжы з Канадай, насупраць аднайменнага горада-блізнюка Су-Сент-Мары ў Канадзе, ад якога яго аддзяляе рака Сент-Мэрыс. Паміж гарадамі размешчаны шлюзы Су-Локс.
Па дадзеных перапісу 2010 года ў горадзе пражывала 14 144 жыхара.
Мацясы (Лідскі раён)
Мацясы́ (, Мотясы) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мажэйкаўскага сельсавета.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2003/2004
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2003/2004 — 12-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
Андрэй Віктаравіч Чурыла
Андрэй Віктаравіч Чурыла (нар. ) — беларускі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў скачках ў вышыню. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Дасягненні
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2016 года ў скачках у вышыню з вынікам 2,26 м.
Пераможца Кубка Беларусі 2016 года ў скачках у вышыню з вынікам 2,30 м.
Песькава
Песькава (Песьково) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Знаменскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Слабодскага сельскага паселішча.
Вестэргётланд
Вестэргётланд (Landskap Västergötland), Заходні Гёталанд — гістарычная правінцыя (ландскап) у паўднёва-заходняй частцы цэнтральнай Швецыі, у рэгіёне Гёталанд. Існуе толькі як гісторыка-культурнае азначэнне. Тэрытарыяльна ўваходзіць у склад ленаў Вестра Гёталанд, Ёнчэпінг, Эрэбру і Галанд. Назва ландскапа Вестэргётланд прысутнічае ў намінальным тытуле прынца Даніэля Вестлінга з Эрэбру.
Геаграфія
Вестэргётланд мяжуе на поўначы з ландскапамі Вермланд і Нерке і абмываецца водамі возера Венерн, а з усходу — возера Ветэрн, з поўдня прымыкаюць Смоланд і Галанд, а з захаду — Бохуслен, Дальсланд і праліў Катэгат.
Адміністрацыйны падзел
Ландскап Вестэргётланд з'яўляецца традыцыйнай правінцыяй Швецыі і не гуляе адміністрацыйнай ролі.
Населеныя пункты
Вялікія гарады і мястэчкі:
Бітва за Хартум (2023)
Горад стаў месцам самага інтэнсіўнага супрацьстаяння бакоў. Сутыкненні дапаўняліся цяжкай гуманітарнай сітуацыяй. Шматлікія важныя пункты — аэрапорт, рэспубліканскі палац, генштаб і штаб САП — шмат разоў пераходзілі з рук у рукі.
Красавік
15 красавіка ў 9:30 раніцы па мясцовым часе байцы Сіл аператыўнай падтрымкі (САП) атакавалі некалькі вайсковых лагераў у Хартуме. Сутыкненні распаўсюдзіліся на сталічныя раёны Джабра, Кафуры і Шамбат. Прадстаўнікі САП заявілі, што яны захапілі аэрапорт. Побач з галоўным камандаваннем і рэзідэнцыяй Бурхана была чутна стральба. Атрады, лаяльныя Дагала, умацавалі свае пазіцыі ў аэрапорце, а ўрадавыя сілы размясцілі бранятэхніку каля прэзідэнцкага палаца. Пазней паўстанцы паведамілі пра захоп прэзідэнцкай рэзідэнцыі, аднак улады абверглі гэта.
Праз некалькі гадзін пасля пачатку сутыкненняў былі аддадзены загады аб эвакуацыі грамадзянскіх асоб, палітыкаў і супрацоўнікаў пасольстваў. Дыпмісія ЗША ў Судане заклікала сваіх грамадзян шукаць прытулку, бо ў дыпламатаў не было падрабязнага плана эвакуацыі.
У другой палове дня паведамлялася аб сутыкненнях з ужываннем цяжкай зброі ў паўднёвай і цэнтральнай частцы Хартума. Тым часам прыхільнікі Бурхана заявілі, што адбілі напад на стадыён «Спортс-Сіці». Наступныя сутыкненні адбыліся на мосце праз Белы Ніл.
17 красавіка перастрэлкі аднавіліся. З поўначы і поўдня сталіцы даносілася цяжкая артылерыя, а каля штаба арміі ішлі баі. На наступны дзень у баі ўключыліся авіяцыя і СПА. У паўднёвай частцы сталіцы сутычкі спыніліся, але ў цэнтры каля прэзідэнцкага палаца і штаба арміі яшчэ вялася перастрэлка. 19 красавіка было абвешчана аб чарговым спыненні агню (з 18:00 па мясцовым часе). Баявыя дзеянні ў асноўным аціхлі вакол аэрапорта, але ля прэзідэнцкага палаца, штаба арміі і ў раёне Джабра на захадзе сталіцы наадварот узмацніліся. На наступны дзень у бок сталіцы накірваліся падмацаванні для войск САП, але сухапутныя часці УСС разам з авіяцыяй прыпынілі прасоўванне праціўніка.
21 красавіка асабліва жорсткія баі былі адзначаны на трасе, якая вядзе ў Порт-Судан, і ў прамысловай зоне аль-Башыр. 22 красавіка сутычкі перакінуліся з цэнтра сталіцы на раёны Хілат-Хамад, Хаджалы і Аркавіт. 23 красавіка вакол ваеннага штаба і палаца адбыліся сутыкненні і выбухі. Байцы САП заявілі, што яны захапілі прадпрыемства ВПК у раёне Масудыя на паўднёвым усходзе Хартума.
27 красавіка ўрадавыя сілы нанеслі авіяўдары па пазіцыях праціўніка вакол прэзідэнцкага палаца і ў Хартум-Бахры. 28 красавіка, як паведамілі байцы Дагала, яны захапілі аператыўную базу Хатаб, знішчыўшы пры гэтым 3 танкі і 9 машын.
Май—жнівень
1 мая адбыліся сутыкненні ў прыгарадзе Аль-Джэрыф. На наступны дзень сілы Дагала заявілі, што збілі варожы МіГ. 8 мая зафіксаваны баі ў Хартум-Бахры ў раёне Шамабат, дзе размешчана армейская база. 9 мая паўстанцы абвінавацілі авіяцыю праціўніка ў разбурэнні Старага Рэспубліканскага палаца. Байцы Бурхана адмаўлялі гэта. 11 мая ў ЮНІСЕФ паведамілі, што ў Хартуме згарэла фабрыка па вытворчасці прадуктаў харчавання для недаядаючых дзяцей. 15 мая пад авіяўдар трапіў шпіталь Шарк-эль-Ніл, а пасольства Самалі разрабавалі баевікі Дагала. 20 мая разрабавана пасольства Катара.
5-га чысла паведамлялася пра сутыкненні ў паўднёвых раёнах сталіцы. 7 чэрвеня падчас баёў загарэўся склад гаручага, размешчаны недалёка ад армейскай базы і прадпрыемствы па вытворчасці зброі ў раёне Ярмук. На наступны дзень невядомыя баевікі напалі на пасольства Саудаўскай Аравіі. 25-га паўстанцы Дагала заявілі пра захоп штаб-кватэры цэнтральных рэзервовых сіл паліцыі.
20 ліпеня каманда арганізацыі «Урачы без межаў» з 18 чалавек была атакавана падчас перавозкі харчавання ў турэцкі шпіталь на поўдні Хартума. 31 ліпеня Сілы спецыяльнага прызначэння УСС атакавалі вайсковы комплекс ворага недалёка ад Аль-Шаджара ў Заходнім Хартуме.
1 жніўня шпіталь на паўночны захад ад аэрапорта Хартума часткова абрынуўся праз абстрэл. 2 жніўня ва УСС заявілі, што забілі 12 байцоў Дагала і знішчылі 4 аўтамабілі ворага ў выніку нападу на мост Аль-Мак Німр, які злучае Хартум і Хартум-Бахры. 6 жніўня УСС нанеслі ўдары па Рэспубліканскім палацы ў Хартуме, у той час як у САП заявілі, што адбілі спробу ворага прарваць аблогу ваеннага комплексу Ярмук.
Наваколлі
Сутыкненні закранулі і Амдурман (горад-спадарожнік сталіцы). Бакі ўжывалі цяжкае ўзбраенне, а суданскія ВПС абстрэльвалі пазіцыі паўстанцаў. У розных раёнах жыхары чулі артылерыю.
Раніцай 20 красавіка, як паведамілі мяцежнікі, яны адбілі напад арміі на свае пазіцыі ў Амдурмане, збіўшы пры гэтым два верталёты. На наступны день адбыліся абстрэлы і перастрэлкі.
21 мая байцы Дагала распачалі рух да галоўнай авіябазы праціўніка ў Вадзі-Саедна, на поўнач ад сталіцы. Атрады САП прыкладна на 20 грузавіках спрабавалі перасекчы мост праз Ніл, каб дабрацца да паветранай гавані, але былі сустрэты цяжкай артылерыяй арміі Бурхана.
31 мая саюз суданскіх лекараў заявіў, што па меншай меры 18 чалавек загінулі і больш за 100 атрымалі раненні ў выніку ракетнага абстрэлу рынку на поўдзень ад Хартума.
19 ліпеня 14 мірных жыхароў былі забітыя ў выніку ўдару беспілотніка САП у Аль-Азхары і ў Вад-Аджыбе, на поўдзень ад Хартума. УСС сцвярджалі, што адбілі напад праціўніка ў Аль-Ашары і на мосце Аль-Абасін у Абу-Адама, на поўдзень ад сталіцы, знішчыўшы 9 баявых машын і забіўшы некалькі байцоў.
Страты і шкода
17 красавіка прыхільнікі Бурхана заявілі пра страту 27 байцоў забітымі і 183 параненымі. Станам на той жа дзень у баях загінулі 74 суданцаў.
Да 21 красавіка ў Хартуме было зарэгістравана ад 100 да 200 пацверджаных выпадкаў гібелі грамадзянскага насельніцтва; паведамлялася, што некаторыя з ахвяр былі замежнікамі. На 29-га колькасць загінулых дасягнула лічбы ў 500 чалавек.
Каля 00:00 па мясцовым часе 30 красавіка Сілы аператыўнай падтрымкі нанеслі авіяўдар па. З-за хаоса пакуль не пацверджана ні раненняў, ні гібелі грамадзянскіх асоб, але ў выніку паветранай атакі большая частка будынка згарэла.
27 мая пры паветраных бамбардзіроўках авіяцыі САП загінулі 2 чалавекі.
16 ліпеня пяць чалавек загінулі і 17 атрымалі раненні ў выніку выбуху ў раёне Амбада на паўночным захадзе Хартума.
14 жніўня паўстанцы заявілі, што за апошнія тры дні загінулі 12 чалавек.
Гуманітарны крызіс
Баявыя дзеянні ў Хартуме прывялі да таго, што многія жыхары апынуліся ў сваіх дамах без электрычнасці і вады больш чым на 48 гадзін, што яшчэ больш пагоршылася гвалтам, які меў месца падчас поснага месяца Рамадан. Хартумцы праз вулічныя перастрэлкі не маглі выйсці за прадуктамі ў краму. У бальніцах адчуваўся недахоп персаналу і запасаў матэрыялаў з-за патоку параненых. Тысячы чалавек пакінулі горад, але пры ўцёках многія пацярпелі ад прыдарожных рабаванняў.
У першыя дні канфлікту ў сацыяльных сетках пад хэштэгам #NoToWar узнік масавы рух, добраахвотнікі якога прапаноўвалі людзям ежу, лекі і актуальную інфармацыю пра бяспечныя шляхі ўцёкаў з Хартума.
19 красавіка войскі Дагала абвясцілі, што стварылі кол-цэнтр у кантраляваных імі раёнах Хартума для прыёму сігналаў бедства ад жыхароў.
Берлінская зялёная галава
Берлінская зялёная галава (Berliner Grüner Kopf) — мужчынскі скульптурны партрэт з граўвакі шэра-зялёнага колеру вышынёй 21,5 см, адзін з найбольш вядомых узораў старажытнаегіпецкага мастацтва. Датуецца арыентыровачна 350 годам да н.э. і адносіцца да Позняга перыяду. Асоба намаляванага, як і імя аўтара, невядомыя. Скульптура была перададзена ў дар Егіпецкаму музею і збору папірусаў Джэймсам Сіманам і дэманструецца ў экспазіцыі Новага музея.
Апісанне
Партрэт сталага мужчыны з характэрным па сваёй будове чэрапам, глыбокімі маршчынамі ў вобласці вачэй, мясістымі, злёгку адвіслымі шчокамі і двайным падбародкам адрозніваецца рэалістычнасцю адлюстравання і стараннасцю шліфоўкі паверхні, уласцівай скульптурным працам Позняга перыяду. Лысы чэрап дазваляе выказаць здагадку, што адлюстраваны чалавек з'яўляецца жрацом. Рысы твару адрозніваюцца ад ідэалаў прыгажосці, прынятых у Старажытным Егіпце, што надае яму індывідуальнасць і сведчыць пра ўплыў старажытнагрэчаскага мастацтва. Тым не менш, скульптар застаўся верным старажытнаегіпецкім традыцыям і «сканструяваў» твар, а не выканаў партрэт з жывой мадэлі, паколькі абедзве паловы твару практычна сіметрычныя, а маршчыны на пераноссі і вакол вачэй, якія надаюць чалавеку хмурны погляд і суровае аблічча, прадуманы сістэматычна і перададзены ў дасканаласці.
Крысціна Фернандэс дэ Кіршнер
Крысціна Элізабет Фернандэс дэ Кіршнер (Cristina Elisabet Fernández de Kirchner ; нар. 19 лютага 1953, горад Ла-Плата, правінцыя Буэнас-Айрэс, Аргенціна) — 55-ы прэзідэнт Аргенціны (з 10 снежня 2007 г. па 10 снежня 2015). Змяніла на гэтай пасадзе свайго мужа Нестара Кіршнера. Стала другой жанчынай — прэзідэнтам Аргенціны (пасля Ісабель Перон) і першай жанчынай — прэзідэнтам Аргенціны ў выніку выбараў.
Біяграфія
Ураджэнка горада Ла-Плата, Фернандэс скончыла Нацыянальны ўніверсітэт Ла-Платы. Падчас вучобы яна пазнаёмілася з будучым мужам, Нестарам Кіршнерам, з якім ажанілася 9 сакавіка 1975 г. Пасля заканчэння навучання яны пераехалі ў правінцыю Санта-Крус. Ад шлюбу мае двое дзяцей: дачку Флорэнс і сына Максіма.
Палітычная дзейнасць
Сваю палітычную дзейнасць пачала ў адной з перанісцкай партый у 1970-х гадах. Падчас ваеннай дыктатуры займалася прыватнай практыкай, працавала адвакатам. У 1989 г. абрана ў заканадаўчы сход правінцыі Санта-Крус. Пасля двух тэрмінаў на пасадзе ад гэтай жа правінцыі была абрана ў сената краіны, а пазней і ў Палату Дэпутатаў. Пераабіралася на пасаду ў 2001 г. У 2003 г. адыграла важную ролю ў прэзідэнцкай гонцы мужа Нестара Кіршнера, які перамог у выбарах 27 красавіка 2003 г.
23 кастрычніка 2005 г. перамагла ў выбарах на месца ў сенаце краіны ад правінцыі Буэнас-Айрэс. З набліжэннем канца тэрміну прэзідэнцтва мужа, вырашыла балатавацца на прэзідэнцкую пасаду сама. На прэзідэнцкіх выбарах 2007 года Крысціна Кіршнер была кандыдатам ад кіруючай партыі «Фронт за перамогу», яна выйграла іх з 45 % галасоў і з перавагай у 20 % адносна наступнага кандыдата.
21 чэрвеня 2011 г. Крысціна Фернандэс афіцыйна абвясціла аб намеры балатавацца на другі тэрмін. 18 мая 2019 г. Кіршнер аб'явіла, што будзе балатавацца на пасаду віцэ-прэзідэнта.
Сіняўка
Сіня́ўка (, Синявка) — аграгарадок у Клецкім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр Сіняўскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца каля ракі Нача, за 17 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Клецк, за 144 км ад Мінска, за 17 км ад чыгуначнай станцыі Клецк, на скрыжаванні дарог і.
Гісторыя
Вядома з XV стагоддзя ў Клецкім княстве. З 1552 года мястэчка, ва ўласнасці Боны Сфорца. У 1568—1690 гадах у Клецкай ардынацыі Радзівілаў. З 1793 года цэнтр воласці Слуцкага павета Мінскай губерні. У 1886 годзе ў Сіняўцы дзейнічалі валасная ўправа, 2 царквы, сінагога, малітоўны дом, паштовая станцыя, школа, 7 крам. З 27 ліпеня 1920 года Сіняўка ў Нясвіжскім павеце. З 1921 года цэнтр гміны Навагрудскага ваяводства Польскай Рэспублікі. З 1939 года вёска ў БССР. Цэнтр сельсавета з 1940 года. У час Вялікай Айчыннай вайны захопнікі стварылі ў Сіняўцы гета, у якім загубілі каля 700 жыхароў вёскі.
353
353 — невысакосны год, пачаўся ў пятніцу. 353 год нашай эры, 353 год 1 тысячагоддзя, 53 год IV стагоддзя, 3 год 6-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 4 год 350-х гадоў.
Электра (значэнні)
Эле́ктра:
Нова-Места
Нова Месца (Novo mesto)— горад у Славеніі, на рацэ Крка, на вышыні 181 м над узроўнем мора. Насельніцтва — 22 415 жыхароў (2002).
Заснаваны як Рудольфава (Rudolfovo) 7 красавіка 1365, назва дадзена па імю заснавальніка Рудольфа IV. Пасля Першай Сусветнай вайны і распаду Аўстра-Венгрыі афіцыйнай назвай горада стала Нова Месца.
Сідараўскае (Угранскі раён)
Сідараўскае (Сидоровское) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Знаменскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Слабодскага сельскага паселішча.
Семянчук
Семянчук — прозвішча.
354
354 — невысакосны год, пачаўся ў суботу. 354 год нашай эры, 354 год 1 тысячагоддзя, 54 год IV стагоддзя, 4 год 6-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 5 год 350-х гадоў.
Хуэй
Хуэй, лаахуэйхуэй (саманазва), хуэй-цзу, хуэймінь (усе 3 этнонімы кітайскія — «мусульмане») — народ у Кітаі. Жывуць пераважна ў Нінся-Хуэйскім аўтаномным раёне, а таксама па ўсёй краіне больш альбо менш кампактнымі групамі. Колькасць — 7,6 млн чалавек. Адносяцца да паўночнаазіяцкай расы вялікай мангалоіднай расы. Гавораць на розных дыялектах кітайскай мовы, карыстаюцца кітайскай іерагліфічнай пісьменнасцю, у багаслужэннях — таксама арабскай пісьменнасцю. Хуэй — мусульмане-суніты. Да сярэдзіны XX стагоддзя тэрмінам «хуэй» абазначалі звычайна ўсё мусульманскае насельніцтва Кітая, незалежна ад этнічнай прыналежнасці.
Аляксей Гаўрылавіч Качаткоў
Аляксей Гаўрылавіч Качаткоў (1918—1942) — Герой Савецкага Саюза, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, ураджэнец Чаплыгінскага раёна Ліпецкай вобласці, актыўны ўдзельнік партызанскай барацьбы на Украіне, камандзір партызанскай роты.
Біяграфія
А. Г. Качаткоў нарадзіўся 30 сакавіка 1918 года ў вёсцы Салавое цяпер Чаплыгінскага раёна Ліпецкай вобласці ў сялянскай сям’і. З ранніх гадоў працаваў рамонтнікам і грузчыкам на станцыі Калінінскай жалезнай дарогі, а з 1937 года — слесарам у Маскоўскім інстытуце горнай прамысловасці.
У 1938 годзе прызваны ў шэрагі Чырвонай Арміі. Быў накіраваны на вучобу ў артылерыйскае вучылішча. Удзельнічаў паходзе Чырвонай Арміі ў Заходнюю Украіну і Заходнюю Беларусь. Удзельнік савецка-фінскай вайны, прымаў удзел у штурме Выбарга.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны, вайсковую частку, у якой служыў лейтэнант А. Г. Качаткоў, перакінулі на Усходні фронт. У баях пад Смаленскам ён трапіў у акружэнне, але не склаў зброю. Сабраўшы такіх жа, як сам, патрыётаў, А. Г. Качаткоў аб’яднаў іх у атрад, які налічваў 35 чалавек, і пачаў партызанскую барацьбу.
У лістападзе 1941 года з разрозненых партызанскіх атрадаў А. Г. Качаткоў сабраў і ўзначаліў роту, якая ўвайшла затым у буйное партызанскае злучэнне.
У чэрвені 1942 год акупанты пасля доўгіх беспаспяховых спробаў выбіць партызан з лесу паблізу Ямпаля вырашылі ў парушэнне міжнародных пагадненняў прымяніць артылерыю з газавымі снарадамі. Выхад быў адзін — захапіць пасёлак Ямпаль і абясшкодзіць небяспечную зброю.
Партызаны пад камандаваннем А. Г. Качаткова у адным з баёў пад вёскай Антонаўка адцягнулі на сябе падраздзяленні эсэсаўскай палка і разграмілі іх. Рота А. Г. Качаткова першай ўварвалася ў Ямпаль. Неўзабаве акупанты ў Ямпале былі знішчаны. Смяротныя хімічныя снарады апынуліся ў руках партызан і былі абясшкоджаныя.
У кастрычніку 1942 года партызаны па загаду камандавання выступілі ў рэйд з Бранскіх лясоў на Правабярэжную Украіну. 7 лістапада 1942 года яны падышлі да Дняпра ў раёне горада Лоеў. Першай фарсіравала раку рота А. Г. Качаткова. Пераправіўшыся праз раку, партызаны захапілі шэраг населеных пунктаў на правым беразе і на працягу двух сутак адбівалі атакі гітлераўцаў. Дзякуючы мужным дзеянням А. Г. Качаткова пераправа прайшла паспяхова.
У ноч з 14 на 15 лістапада 1942 года партызаны завязалі бой з фашысцкім гарнізонам райцэнтра Хойнікі. Бой доўжыўся 14 гадзін і скончыўся перамогай партызан. Варожы гарнізон быў разгромлены, на вуліцах горада засталося больш за 200 забітых гітлераўцаў. У гэтым баі па-геройску загінуў камандзір роты Аляксей Гаўрылавіч Качаткоў.
Воласагаловы
Воласагаловы (Trichuris) — род паразітычных гельмінтаў класа круглых чарвей.
Даўжыня самцоў 20—80 мм, самак 39—90 мм. Галаўны канец воласападобны, хваставы патоўшчаны.
Адрозніваецца 62 віды. Пашыраны ўсюды. Паразітуюць у тоўстым кішэчніку дзікіх і свойскіх жывёл, таксама чалавека. Найбольш вядомыя воласагалоў чалавечы (Trichuris trichiura), у дзікай і свойскай жывёлы Trichuris ovis, Trichuris suis, Trichuris vulpis і інш.
Чарвяк сваёй пярэдняй воласападобнай часткай прашывае слізістую абалонку кішэчніка і моцна ўтрымліваецца там. Жывіцца воласагалоў клеткамі крыві і эпітэлію кішэчніка. Жывёлы і чалавек заражаюцца пры заглынанні інвазійных яец з ежай і вадой. Паразіты глыбока пранікаюць у слізістую абалонку кішэчніка і выклікаюць хваробу — трыхацэфалёз.
Калінаўка (Дукорскі сельсавет)
Калі́наўка (, Калиновка) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дукорскага сельсавета.
Гісторыя
Паводле перапісу 1926 г. пасёлак.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Дрычынскага сельсавета.
Лімень
Ліме́нь (, Лимень) — пасёлак у Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Вепрынскага сельсавета.
Да 23 снежня 2009 года пасёлак знаходзіўся ў раённым падпарадкаванні.
Geely Automobile
Geely Automobile — кітайская аўтамабілебудаўнічая кампанія.
Матчына кампанія — шматпрофільная група Geely Holding Group, створаная ў 1986 годзе.
Гісторыя
Geely пачынала з вытворчасці халадзільнікаў. У 1992 годзе Geely стала выпускаць камплектавалыя для матацыклаў, а ў 1994 годзе кампанія прыступіла да зборкі ўласных матацыклаў. Да 1996 года Geely вырабіла больш 200 000 матацыклаў і матаролераў.
Вытворчасць аўтамабіляў пачалася ў 1998 годзе. У 2003 годзе пачаліся экспартныя пастаўкі аўтамабіляў.
На сённяшні дзень аўтамабілі Geely вырабляюцца на 18 заводах, 9 з іх знаходзіцца ў Кітаі. Пачынаючы з 2013 года аўтамабілі кампаніі Geely сталі збіраць метадам буйнавузлавой зборкі на беларуска-кітайскім прадпрыемстве «БелДжы» ў Барысаве.
У Беларусі
Станам на канец 2019 года ў Беларусі зарэгістравана аўтамабіляў Geely, з іх 9 270 машын належыць фізічным асобам.
Транспарт у Мінску
Гарадскі транспарт
Тарыфы на праезд у грамадскім транспарце з 2006 года складаюць - 500 рублёў ($0,2) поўны, 250 ($0,1) льготны. Тарыф на праезд у маршрутным таксі складае 800—1300 рублёў ($0,37-0,6)
Метро
Мінскае метро ўяўляе сабой дзве лініі агульнай працягласцю 27,6 км і складаецца з 29 станцый і двух дэпо. Па стану на студзень 2007 года будуюцца 5 новых станцый. Пасажыраў абслугоўвае 215 вагонаў метро. Інтэрвал руху ў гадзіну пік складае меней 2-х хвілін, пасля 23:00 — 10 хвілін. Першы цягнік з канчатковых станцый адпраўляецца ў 5:35 раніцы, апошні — у 1:02. З адкрыццём трох новых станцый у лістападзе 2005 колькасць перавезеных пасажыраў у метрапалітэне наблізілася да мільёна пасажыраў у дзень, што складае каля 30% пасажыраў, якія перавозяцца ўсім грамадскім транспартам Мінска.