cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Беларуска-швейцарскія адносіны
Кантакты паміж Беларуссю і Швейцарыяй актывізаваліся пасля адмены санкцый Еўрасаюза ў дачыненні да афіцыйнага Мінска ў 2016 годзе. У 2017 годзе ў Федэральным сходзе Швейцарыі ўпершыню была створана парламенцкая група дружбы з Беларуссю. У 2018 годзе Швейцарыю з афіцыйным візітам наведаў старшыня Палаты прадстаўнікоў Уладзімір Андрэйчанка. 28 жніўня 2018 года адкрылася ганаровае консульства Рэспублікі Беларусь у Лазане.
У 2019 годзе Швейцарыю з афіцыйным візітам наведалі першы намеснік прэм’ер-міністра і старшыня праўлення Нацбанка. У маі 2019 года Федэральны савет Швейцарыі прыняў рашэнне аб павышэнні ўзроўню дыпламатычнага прадстаўніцтва ў Беларусі, а ў верасні пасол Швейцарыі ў Беларусі Клод Альтэрмат уручыў Лукашэнку даверчыя лісты.
Пасольства Швейцарыі ў Беларусі адкрылася 13 лютага 2020 года. З гэтай нагоды ў Мінск прыбыла дэлегацыя на чале з кіраўніком.
На 2020 год запланавана адкрыццё ганаровага консульства Беларусі ў Пратэльне.
Эканамічнае супрацоўніцтва
Створаны Беларуска-Швейцарскі сумесны камітэт па гандлі і эканамічным супрацоўніцтве. У рамках развіцця двухбаковых рэгіянальных сувязяў актыўна ўзаемадзейнічаюць абшчына Ітыген і горад Добруш Гомельскай вобласці. Горад Гларус з’яўляецца пабрацімам горада Кобрына.
У 2019 годзе таваразварот паміж краінамі павялічыўся на 44 %? .
Сцяг Мастоў
Сцяг Мастоў — сцяг горада Масты Мастоўскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад г. № 455.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з дзвюх гарызантальных роўнавялікіх палос: у верхняй чырвонай намаляваны мост жоўтага колеру, у ніжняй блакітнай – плыт з шасці бярвёнаў белага колеру.
Аляксандр Васілевіч Друкер
Аляксандр Васілевіч Друкер, пры нараджэнні Аляксандр Вільгельм Эміль Друкер (Александр Вильгельм Эмиль Друкер;,  — , Петраград) — вядомы рускі архітэктар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Рызе, але ў 1868 выехаў разам з бацькамі ў Германію, дзе пасля заканчэння рэальнага вучылішча г. Гановера асвойваў асновы прафесіі ў розных будаўнікоў і архітэктараў (як практыкант і памочнік), а ў 1873—1876 гг. вучыўся ў Будаўнічым вучылішчы г. Ідштайна, затым працягнуў навучанне вольным слухачом ў палітэхнікумах Мюнхена і Гановера.
У 1878 г. вярнуўся ў Рыгу, у 1885 перасяліўся ў Санкт-Пецярбург. У якасці памочніка архітэктара займаўся будаўніцтвам рэлігійных будынкаў, жылых і фабрычных будынкаў. У 1890 г. вытрымаў пры тэхнічнай-будаўнічым камітэце МУС належнае выпрабаванне і стаў выконваць абавязкі архітэктара па вольным найме пры доме Галоўнага ўпраўлення дзяржаўнага конназаводства (1890—1903), пры доме (1897—1915). Быў ганаровым членам Санкт-Пецярбургскага Савета дзіцячых прытулкаў (1901—1912), па яго праектах будаваліся сіроцкія прытулкі ў Царскім Сяле і Паўлаўску.
У 1913 г. быў падараваны кавалерам ордэна Св. Ганны III ступені, набыўшы правы. У сувязі з дрэнным здароўем падаў прашэнне аб звальненні ад пасады і быў звольнены з 1 сакавіка 1914 года. Збіраўся пераехаць у Сочы.
Пахаваны на Волкаўскіх евангелічна-лютэранскіх могілках в Петраградзе.
Быў жанаты з Сафіяй Крысцінай Бертэ народжанай Шаар, з якою меў пецярых дзяцей — Бруна (1878—1942), Альберт (1879—1917), Эрна (1881—1942), Кацярына (1884—1980), Сафія (1893—1942).
Творчасць
Як архітэктар пры Дваранскім зямельным банку, А. В. Друкер часта выязджаў у камандзіроўкі ў розныя гарады краіны па пытаннях набыцця, перабудовы, рамонту і будаўніцтва будынкаў. Пабудаваныя па яго праектах архітэктурныя аб’екты захаваліся ў Магілёве, Самары, Уфе і іншых гарадах.
У сакавіку 1907 г. у сувязі з хваробай архітэктара А. К. Гамерштэта быў прызначаны выконваючым абавязкі архітэктара Імператарскай Акадэміі навук, а з 1 снежня 1907 года вызначаны на штатную пасаду.
Займаўся надбудовай флігеля Кунсткамеры ў (1909).
У 1907—1909 гг. па праекце архітэктара Друкера на для  быў пабудаваны новы трохпавярховы будынак з чырвонай цэглы. Будаўніцтва ажыццёўлена інжынерам Г. А. Бярншэйнам. Прытулак быў адкрыты 29 верасня 1909 года.
У культуры
Выява будынка пазямельна-сялянскага банка ў Магілёве змяшчаецца на беларускай банкноце вартасцю ў 200 000 рублёў.
Чэмпіянат свету па снукеры 1932
Чэмпіянат свету 1932 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Thurstons Hall, у Лондане, Англія. Турнір стаў шостым розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Чэмпіянат свету па снукеры 1931
Чэмпіянат свету 1931 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Lounge Hall, у Нотынгеме, Англія. Турнір стаў пятым розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Асінаўка (Соржыцкі сельсавет)
Асі́наўка (, Осиновка) — былая вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Соржыцкага сельсавета.
Іспанская сінагога (Прага)
Іспанская сінагога (Španělská synagoga) — сінагога ў Празе, размешчаная ў квартале Ёзефаў. З'яўляецца самай маладой з усіх сінагог Прагі і лічыцца адной з найпрыгажэйшых у Еўропе.
Гісторыя
Раней на гэтым месцы размяшчалася найстарэйшая пражская, пабудаваная у XI стагоддзі. Яна служыла прытулкам для яўрэяў-сефардаў, выгнаным Ізабелай Кастыльскай з Іспаніі ў XV стагоддзі. Колькасць яе вернікаў расла; узнікла неабходнасць пабудаваць больш умяшчальны, добра абсталяваны будынак.
Новая Іспанская сінагога была пабудавана ў 1867—1868 гадах пад кіраўніцтвам архітэктара. Будаўніцтвам новай сінагогі кіраваў ; над раскошным унутраным убраннем працавалі Антанін Баўм і Бедржых Мюнцберг. Тэхнічнае абсталяванне сінагогі было перадавым для свайго часу. У будынак правялі цэнтральнае ацяпленне. Асблівая ўвага надавалася акустыцы храма. Гучанне музыкі ў сінагозе і сёння многія лічаць «чароўным»; вернікі добра чуюць кожнае слова рабіна. За гады існавання Іспанскую сінагогу не раз рэканструявалі — будынак падвяргаўся разбурэнням, неаднаразова гарэў. У 1936 годзе да храма па праекце Карала Пецанека было прыбудавана дадатковае памяшканне — Зімовая сінагога. У гады Другой сусветнай вайны нацысты зачынілі храм, ператварыўшы яго ў гаспадарчы склад.
За гады вайны будыннак быў значна пашкоджаны. Сінагогу збіраліся знесці, але за яе ўступіўся Інстытут аховы помнікаў; будынак перадалі Яўрэйскай абшчыне Прагі. У 1950-я гады была выканана рэстаўрацыя інтэр'ера. У 1995—1998 гг. правялі тэхнічную рэканструкцыю будынка і аднаўленне фасада.
У канцы XX стагоддзя будынак Іспанскай сінагогі быў адрэстаўраваны. Сёння сінагога служыць рэлігійным і культурным мэтам яўрэйскай абшчыны. Тут праходзяць набажэнствы, гучаць камерныя канцэрты; па папярэднім запісе праводзяцца сапраўдныя іўдзейскія вяселлі. На другім паверсе размешчана экспазіцыя пражскага Яўрэйскага музея.
Архітэктура
Іспанская сінагога выканана ў псеўдамаўрытанскім стылі і ўяўляе сабой будынак квадратнай формы з купалам, размешчаным прама над цэнтральным памяшканнем. Фасад храма быў прарэзаны двума радамі арачных маўрытанскіх вокнаў у форме падковы; франтон і карнізы ўпрыгожылі ўзорыстымі зубцамі. Архітэктурная кампазіцыя сінагогі нетыповая для кананічнай іўдзейскай культуры.
Інтэр'ер уражвае фантастычнай раскошай і тонкай дэталізацыяй. Усе ўнутраныя сцены, скляпені, люнеты і аркі пакрыты арнаментам з выкарыстаннем маўрытанскіх і яўрэйскіх матываў, геаметрычных і кветкавых узораў. У роспісы пераважаюць чырвоныя і зялёныя тоны, яркая пазалота. Усходнюю сцяну ўпрыгожвае вітраж у форме Зоркі Давіда; пад ім размешчаны «Каўчэг Торы». Малельныя лавы размешчаны ў цэнтры радамі, па ўзоры хрысціянскага храма. Жаночая галерэя, пабудаваная пры рэканструкцыі 1928 года, знаходзіцца наверсе. Гэту частку храма, адкрытую ў бок цэнтральнага нефа, падтрымліваюць чыгунныя калоны.
Сцяг Ашмянаў
Сцяг Ашмянаў — сцяг горада Ашмяны Ашмянскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад г. № 455.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, падзеленае вертыкальна на дзве роўнавялікія часткі: правую — блакітную і левую — чырвоную. У цэнтры пярэдняга боку палотнішча размешчаны герб горада Ашмяны.
ФК ПАОК
ПАОК (ПАОК — Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινουπολιτών, Пан-Фесаланійскі Атлетычны Клуб Канстанцінопальцаў) — грэчаскі футбольны клуб з горада Салонікі.
Гісторыя
ПАОК з’яўляецца найстарэйшым падраздзяленнем спартыўнага клуба ПАОК, які з’яўляецца спадчыннікам клуба «Гермес» (Ερμής), якая была сфармавана ў 1877 годзе ў грэчаскай камуне Пера, у адным з раёнаў Стамбула.
Аднак пасля сканчэння грэка-турэцкай вайны і абмену насельніцтвам паміж краінамі, большасць ігракоў была вымушаная эміграваць у Грэцыю. Многія з тых, хто пераехаў на новую радзіму, пасяліліся ў Салоніках, дзе яны заснавалі клуб ПАОК, аднак першапачаткова клуб атрымаў назву АЕК у 1925 годзе. Частка ігракоў з’ехала з Канстанцінопаля ў Афіны, дзе эмігрантамі быў сфармаваны афінскі клуб АЕК. Стварэннем клуба афіцыйна лічыцца 20 красавіка 1926 года, калі кіраўніцтва клуба атрымала адпаведныя дакументы, аднак трэніроўкі каманда пачала яшчэ раней.
Пасля двух месяцаў падрыхтоўкі каманды клуб правёў таварыскія гульні з іншымі клубамі Салонікаў. Так 26 ліпеня 1925 года ПАОК правёў матч супраць клуба «Іракліс», які скончыўся перамогай навастворанай каманды з лікам 2:1. Праз два тыдні ПАОК атрымаў паражэнне ад «Арыса» з лікам 5:2.
Ягаднае (Асіповіцкі раён)
Я́гаднае (, Ягодное) (да 30 ліпеня 1964 года Дра́чава ) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Пратасевіцкага сельсавета.
Да 26 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Пратасевіцкага сельсавета, да 13 лютага 2002 года — у склад Асіповіцкага сельсавета.
ФК ПАОК
Заўзятары
Вароты 4 з’яўляюцца сектарам, дзе знаходзяцца на матчах прыхільнікі клуба. Як правіла, яны падтрымліваюць усе каманды клуба ПАОК і носяць адзенне ў традыцыйных чорна і белых колерах. Заўзятары ў цэлым традыцыйна падтрымліваюць добрыя адносіны з заўзятарамі сербскага клуба «Партызан», а таксама заўзятарамі крыцкага клуба ОФІ. Дружба з ОФІ падтрымліваецца штогадовым абменам квіткоў і заўсёды выдатнай атмасферы на матчах паміж клубамі.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Чэмпіянат свету па снукеры 1930
Чэмпіянат свету 1930 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Thurston's Hall, у Лондане, Англія. Турнір стаў чацвёртым розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Бардашы
Бардашы́ (, Бардаши) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Соржыцкага сельсавета.
Да 3 ліпеня 1970 года вёска ўваходзіла ў склад Астровенскага сельсавета.
Індэпендэнс-хол
Індэпендэнс-хол (Independence Hall, літар. Зала Незалежнасці) — будынак на плошчы Незалежнасці ў Філадэльфіі, штат Пенсільванія, ЗША, вядомы як месца, у якім абмяркоўвалі, узгаднялі і падпісалі ў 1776 годзе Дэкларацыю незалежнасці; месца падпісання Канстытуцыі ЗША. З 1775 па 1783 года будынак выкарыстоўваўся як месца правядзення Другога Кантынентальнага кангрэса. У наш час будынак з’яўляецца часткай гістарычнага парку ЗША, занесена ЮНЕСКА у спіс аб’ектаў сусветнай спадчыны.
Гісторыя будаўніцтва
Спраектаваны ў геаргіянскім стылі і, будынак быў пабудаваны Вулі ў перыяд з 1732 па 1753 года. Першапачаткова будынак прызначаўся для ўрада Пенсільваніі.
Індэпендэнс-хол пабудаваны з чырвонай цэглы. Найвышэйшы пункт будынка ўзвышаецца на 41 метр над зямлёй. Да будынка прылягаюць яшчэ 2 пабудовы: стары будынак гарадскога савета з усходу і Кангрэс-хол з захаду.
За сваю гісторыю будынак некалькі разоў рэканструяваўся. У 1830 годзе перабудаваны ў стылі позняга класіцызму (неагрэк) па праекце Дж. Хэвіленда. У 1950 годзе сіламі камітэта ведамства нацыянальных паркаў будынку вярнулі яго ранейшы гістарычны выгляд узору 1776 года.
Звон Свабоды
У 1976 годзе каралева Вялікабрытаніі Лізавета Другая, якая была з візітам у Філадэльфіі, паднесла ў якасці падарунку амерыканскаму народу копію Векавога звана, вырабленую тым жа самым заводам, што і арыгінальны звон. Цяпер ён усталяваны на званіцы недалёка ад Індэпендэнс-хола.
Праца Другога Кантынентальнага кангрэса і Дэкларацыя Незалежнасці
У перыяд 1775 па 1783 года будынак Індэпендэнс-хола з’яўлялася асноўным месцам Другога Кантынентальнага кангрэса, сабранага з прадстаўнікоў кожнай з трынаццаці калоній. Дэкларацыя Незалежнасці была зацверджана тут 4 ліпеня 1776 года, а затым зачытана публіцы на плошчы, якая вядомая цяпер як плошча Незалежнасці. Гэты дакумент аб’яднаў калоніі Паўночнай Амерыкі і абвясціў іх незалежнасці ад Вялікабрытаніі. Гэта падзея святкуецца 4 ліпеня як Дзень Незалежнасці.
14 чэрвеня 1775 года ў Індэпендэнс-холе дэлегаты Кантынентальнага кангрэса выбралі Джорджа Вашынгтона камандуючым Кантынентальнай арміяй. 26 ліпеня Бенджамін Франклін быў выбраны Генеральным паштмайстрам ЗША.
Падпісанне Канстытуцыі ЗША
Канстытуцыя ЗША была ратыфікавана дэлегатамі з 12 штатаў. Трынаццаты штат Род-Айленд не дэлегаваў свайго прадстаўніка. Джордж Вашынгтон быў прызначаны старшынёй дэбатаў, якія праходзілі з мая па верасень 1787 года. Нягледзячы на тое, што яго меркаванне мела велізарную вагу, Вашынгтон зрабіў толькі невяліку ўнёсак у дыскусію наконт Канстытуцыі ЗША. Хоць улетку 1787 года стаяла неверагодная спякота, усе вокны Індэпендэнс Хол былі зачынены, каб ніхто не змог падслухаць абмеркаванні канстытуцыі.
Праект канстытуцыі, які ўключаў у сябе прэамбулу і сем артыкулаў, быў прадстаўлены ўсім трынаццаці штатам. Дакумент набываў моц пасля яго ратыфікацыі прадстаўнікамі 9 штатаў. 21 чэрвеня 1788 года Нью-Гэмпшыр стаў дзявятым штатам, які ўхваліў тэкст канстытуцыі. 4 сакавіка 1789 года канстытуцыя набыла моц.
Іншае
Будынак Індэпендэнс-хола добра вядомы ва ўсім свеце — з 1928 года ён намаляваны на рэверсе купюры ў сто долараў ЗША.
Буда (Свіслацкі сельсавет)
Бу́да (, Буда) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Да 26 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Ясенскага сельсавета.
Чэмпіянат свету па снукеры 1929
Чэмпіянат свету 1929 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Lounge Hall, у Нотынгеме, у Camkin's Hall, у Бірмінгеме і ў Town Hall, у Лафбара, Англія. Турнір стаў трэцім розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Вуглата
Вугла́та (, Углата) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Чэмпіянат свету па снукеры 1928
Чэмпіянат свету 1928 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Camkin's Hall, у Бірмінгеме, Англія. Турнір стаў другім розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Берашэўцы
Берашэ́ўцы (, Берешевцы) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Соржыцкага сельсавета.
Да 9 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Астровенскага сельсавета.
Чэмпіянат свету па снукеры 1927
Чэмпіянат свету 1927 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Camkin's Hall, у Бірмінгеме, Англія. Турнір стаў першым розыгрышам чэмпіянату свету па снукеры. Прызавы фонд першынства склаў 6 фунтаў стэрлінгаў і 10 шылінгаў, якія атрымаў пераможца.
Сцяг Шчучына
Сцяг Шчучына — сцяг горада Шчучын Шчучынскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад г. № 455.
Камсамольск (Рэчыцкі раён)
Камсамо́льск (, Комсомольск) — аграгарадок у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Камсамольскага сельсавета. Да 1935 г. вёска мела назву Дзюрдзеў.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 46 км у напрамку на паўночны захад ад горада Рэчыца, за 96 км ад Гомеля, каля ракі Крапівінка.
Вязычын (Асіповіцкі раён)
Вязы́чын (, Вязычин) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Сцяг Вялікай Бераставіцы
Сцяг Вялікай Бераставіцы — сцяг гарадскога пасёлка Вялікая Бераставіца і Бераставіцкага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад г. № 455.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у ніжняй частцы якога на добрым боку размешчана гарызантальная паласа зялёнага колеру, якая складае 1/5 шырыні. У цэнтры на паласе намалявана чырвоная вавёрка, над якой жоўтая шляхецкая карона.
Беркава
Да 3 ліпеня 1970 года вёска ўваходзіла ў склад Астровенскага сельсавета.
Сцяг Воранава
Сцяг Воранава — сцяг гарадскога пасёлка Воранава і Воранаўскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад г. № 455.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры пярэдняга боку якога размешчана выява герба гарадскога пасёлка Воранава і Воранаўскага раёна.
Крапіўня (Рэчыцкі раён)
Крапі́ўня (, Крапивня) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Камсамольскага сельсавета.
Керкіра (ном)
Ке́ркіра (Κέρκυρα) — ном у Грэцыі, у групе Іанічных астравоў. Уключае востраў Керкіра і некалькіх дробных астравоў, размешчаных побач з галоўным востравам. Сталіца — Керкіра. Цэнтр турызму на Іанічным моры.
Копча
Ко́пча (, Копча) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Да 26 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Ясенскага сельсавета.
Лодзінская аперацыя
Ло́дзінская апера́цыя (11 лістапада — 24 лістапада) — буйная бітва на Усходнім фронце Першай сусветнай вайны, скончылася перамогай Расіі. Германскі план акружэння 2-й і 5-й рускіх армій праваліўся,але ж было сарвана плануючае рускае наступленне ўглыб Германіі.
Пасля завяршэння аперацыі былі знятыя са сваіх пасадаў камандуючы 1-й арміі Рэненкампф і камандуючы 2-й арміі Сяргей Шэйдэман.
Першамайск (Камсамольскі сельсавет)
Першама́йск (, Першемайск) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Камсамольскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Святоўскага сельсавета.
Лаконія (ном)
Лако́нія (Λακωνία) — ном у Грэцыі, у паўднёвай частцы Пелапанеса. Абмываецца залівамі Месініякас і Лаканікас. У Лаконіі размешчаны два буйныя горныя хрыбты: Тайгет, з самай высокай гарой Пелапанеса (2407 м), і Парнон. Паміж імі працякае галоўная рака Лаконіі — Эўрот, і размешчана сталіца — Спарта. На поўначы мяжуе з номам Аркадзія, на захадзе — з Месеніяй. Ному належыць востраў Элафанісі.
Цэль (Асіповіцкі раён)
Цэль (, Цель) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Пратасевіцкага сельсавета.
За 16 км на паўднёвы захад ад Асіповіч, 5 км ад чыгуначнай станцыі Лапічы на лініі Асіповічы—Мінск, 149 км ад Магілёва, на правым беразе Свіслачы (прытока Бярэзіны), вакол лес. Чыгуначны прыпыначны пункт Цэль. Побач аўтадарога Мінск — Бабруйск.
Гісторыя
Мясцовасць заселена са старажытнасці, на ўсходняй ускраіне вёскі, на мысе высокага абрывістага берага Свіслачы, абмежаваным з захаду і поўдню ярам, а з поўначы ракой, захавалася селішча ранняга жалезнага веку і часоў старажытнай Русі.
Вядома з 1560 года як сяло Свіслацкай воласці Мінскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, дзяржаўная ўласнасць. У 1589 годзе вылучана са Свіцлацкай воласці ў трыманне па ленным праве князю Фёдару Друцкаму-Горскаму, маёнтак складаўся толькі з Цэлі, але меў статус староства. Пазней трымальнікамі і старостамі цэльскімі былі сын і ўнук князя Фёдара — князі Рыгор Юрый (з 1631) і Міхал Юрый Друцкія-Горскія (да 1648—1651).
Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі. З 1799 года ў Бабруйскім старостве Мінскай губерні, дзейнічала карчма. У 1857 годзе ў Ігуменскім павеце, скарбовая ўласнасць. У 1884 годзе адкрыта школа граматы. У 1890 годзе ў школе граматы 12 вучняў. У 1897 годзе ў Пагарэльскай воласці Ігуменскага павета, дзейнічаў хлебазапасны магазін. У 1907 годзе ў Замошскай воласці Бабруйскага павета.
У 1925 годзе ў вясковай школе 47 вучняў. Дзейнічала бібліятэка і гурток па ліквідацыі непісьменнасці сярод дарослых. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Кастрычнік». У 2-ю сусветную вайну на франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 27 вяскоўцаў.
У 1990 годзе з (Венгрыя) у Цэль перадыслакавана 22-я ракетная брыгада, узброеная ракетамі  з ядзернымі боегалоўкамі. У 1996 годзе два дывізіёны брыгады пераўзброены на комплексы 9К79 («Точка»). У 2005 годзе 22-я ракетная брыгада расфарміравана, 383-ці асобны ракетны дывізіён з яе складу ўвайшоў у 465-ю ракетную брыгаду, перадыслакавую ў Цэль красавіком 2005 года з Баранавіч. У 2018 годзе 465-я брыгада перадыслакавана ў ваенны гарадок у Асіповічы.
У ліпені 2023 года, пасля мяцяжу ў Расіі, у Цэль перадыслакавалася ПВК «Вагнер».
Інфраструктура
Планіроўка вёскі квартальная з пераважна драўлянай забудовай сядзібнага тыпу. На поўдні паселішча адасоблены ўчастак жылой забудовы.
Станам на 2007 года дзейнічалі лясніцтва, базавая школа, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, магазін, сталовая.
Вяжышча (Бешанковіцкі раён)
Вяжы́шча (, Вяжище) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Соржыцкага сельсавета.
Да 9 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Астровенскага сельсавета.
Галынка (Асіповіцкі раён)
Галы́нка (, Голынка) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Да 26 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Ясенскага сельсавета.
Сведскае
Све́дскае (, Сведское) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Камсамольскага сельсавета.
У 1926—1959 гадах цэнтр Сведскага сельсавета.
Сцяг Гродна
Сцяг Гродна — сцяг горада Гродна Гродзенскай вобласці. Сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад г. № 455.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры пярэдняга боку якога размешчаны герб горада: У блакітным полі барочнага шчыта з аблямоўкай жоўтага колеру намаляваны алень Святога Губерта з жоўтым крыжам паміж рогамі, які пераскоквае праз агароджу белага колеру.
Драма (горад)
Гісторыя
У рымскую эпоху Драма была вядомая як Дравіскас Δραβήσκος, і з'яўлялася важным гандлёвым цэнтрам і ваенным лагерам, які стаялі каля Эгнатыевай дарогі. Драма добра забяспечваецца вадой з горных крыніц. Паводле адной з версій назва паходзіць ад слова Гідрама (Γηδράμα — водная). Горад варта там жа, дзе і ў старажытнасці.
Да пачатку XX стагоддзя горад меў поліэтнічнае насельніцтва: у працы 1900 года Васіла Кынчава «Македонія. Этнаграфія і статыстыка», паказана, што горад насялялі 6,3 тыс. турак, 1,5 тыс. грэкаў, 350 балгараў-хрысціян, 300 валахаў, 240 цыган, 150 яўрэяў, 50 чэркесаў і 150 іншых. Перад Балканскімі войнамі таксама ж з'яўлялася важным эканамічным цэнтрам. Драма была занята балгарскімі войскамі ў Першай балканскай вайне і была ўключана ў склад Грэцыі пасля Другой балканскай вайны. Затым у 1941—1944 гг. была зноў акупавана Балгарыяй — саюзніцай Германіі. 29 верасня 1941 года, пасля заўчаснага паўстання, ініцыяванага грэчаскімі камуністамі, балгарскімі акупантамі былі расстраляныя каля 2 тысяч жыхароў Драмы. Адначасова ў суседнім горадзе Даксата было расстраляна больш за тысячу жыхароў. Вызвалена Народна-вызваленчай Арміяй Грэцыі — ЭЛАС.
Эканоміка
У нядаўнім мінулым эканоміка Драмы трымалася на тэкстыльнай прамысловасці. Аднак, гэтыя галіны прамысловасці былі закрыты. Іншымі крыніцамі даходу з'яўляюцца сельская гаспадарка (галоўным чынам плантацыі тытуню), невялікая горная прамысловасць (здабыча мармуру) і лесаводства. Былі прадпрыняты меры па эксплуатацыі багатага мясцовага навакольнага асяроддзя і развіццю экатурызму. На схілах гары Фалакра створаны сучасны лыжны курорт. Драма таксама прымае гасцей падчас штогадовага фестывалю кароткаметражных фільмаў.
Вац
Вац (Vác, Waitzen, Vacov) — горад у паўночнай частцы Венгрыі, у медзье Пешт. Насельніцтва — 33 323 чалавек (2004).
Геаграфія і транспарт
Горад размешчаны на левым беразе Дуная ў 20 кіламетрах на поўнач ад цэнтра Будапешта побач з месцам, дзе рака змяняе кірунак цячэння з заходняга на паўднёвае. Горад ляжыць ля падножжа гор Насай, аднаго з адгор'яў Карпат. Праз горад праходзіць аўтамагістраль E77, якая вядзе ад Будапешта на поўнач у бок славацкіх гарадоў Зволен і Банска Бістрыца, а таксама чыгунка, якая ідзе па левым беразе Дуная ад Будапешта праз Вац і Соб у славацкі Штурава і далей у Браціславу. Час у дарозе на цягніку ад Будапешта — каля 20 хвілін.
Гісторыя
Самыя раннія згадкі пра горад адносяцца да XI стагоддзя. У часы Іштвана Святога тут было заснавана біскупства. У 1241 годзе горад быў цалкам знішчаны мангольскімі ордамі, пасля чаго быў адбудаваны нанова. У XIV—XV стст. перыяд уздыму горада, Вац атрымаў статус вольнага каралеўскага горада.
Горад быў заваяваны туркамі ў 1541 годзе. Паколькі па мяжы Дуная ў гэтым раёне турэцкі наступ быў спынены аўстрыйцамі, Вац стаў стратэгічна важным горадам на лініі супрацьстаяння, вакол якога рэгулярна вяліся баявыя дзеянні. Паміж 1541 і 1686 гадамі Вац больш чым 40 раз пераходзіў з рук у рукі. У 1597 і 1684 гадах пад Вацам аўстрыйцамі былі здабыты важныя перамогі. Пасля канчатковага вызвалення ад туркаў у 1686 годзе горад цалкам ляжаў у руінах і зусім спусцеў. У XVIII стагоддзі ішло павольнае аднаўленне горада, яшчэ раз перапыненае ў 1731 годзе моцным пажарам. Бурны ўздым горада пачаўся толькі ў другой палове XVIII стагоддзя пры кіраванні біскупа Крыстафа Мігаці. У гэты перыяд у горадзе былі пабудаваны многія архітэктурныя помнікі, якія дайшлі да нашых дзён.
Падчас Другой сусветнай вайны горад моцна пацярпеў. Падчас Будапешцкай аперацыі было разбурана мноства гістарычных будынкаў, загінула вялікая колькасць жыхароў. Аднаўленчыя працы працягваліся некалькі дзесяцігоддзяў.
Наступствы эканамічнага спаду 90-х гадоў XX стагоддзі былі пераадолены з пачаткам XXI стагоддзя. Сучасны Вац — дынамічны горад з дадатным прыростам насельніцтва і сучаснай інфраструктурай, буйны камерцыйны цэнтр. Вялікую ролю ў апошні час набывае турызм.
Насельніцтва
Пераважную большасць насельніцтва горада складаюць венгры — 94,9 %. Найбольш шматлікая меншасць — цыгане (1,3 %). Таксама ў горадзе пражываюць немцы, славакі, украінцы, румыны (усе меней 1 %).
Малькавічы (Мастоўскі раён)
Ма́лькавічы (, Мальковичи) — вёска ў Беларусі, у Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мастоўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 20 км у напрамку на ўсход ад горада Масты, за 80 км ад Гродна , на аўтамабільнай дарозе Слонім — Масты.
Варшаўска-Івангарадская аперацыя
Варша́ўска-Іва́нгарадская апера́цыя (28 верасня — 8 лістапада 1914) — буйная бітва на Усходнім фронце Першай сусветнай вайны. Скончылася паражэннем войскаў Германскай імперыі і Аўстра-Венгрыі.
Палажэнне перад бітвай
Паражэнне ў галіцыйскай бітве паставіла Аўстра-Венгрыю на мяжу ваеннай катастрофы. У гэтых умовах Германская армія прыйшла на дапамогу саюзніку, перакінуўшы частку сіл на поўдзень, у Сілезію, дзе была сфарміравана 9-я армія пад камандаваннем Аўгуста фон Макензена. Каб прадухіліць меркаванае ўварванне рускіх войскаў у Сілезію, германскае камандаванне вырашыла нанесці ўдар з раёнаў Кракава і Чанстахова на Івангарад і Варшаву.
Баявыя страты войскаў
У ходзе Варшаўска-Івангарадскай аперацыі рускія войскі страцілі каля 150 тыс. чал. (32% ад колькасці першапачатковай групоўкі) і да 50 гармат. Германская і аўстрыйская арміі страцілі каля 150 тыс. чал. (з іх трэць страт прыйшлася на долю немцаў), у тым ліку 23 тыс. палоннымі (больш за 51% ад колькасці першапачатковай групоўкі) і 63 гарматы.
Мазурская бітва
Аўгусто́ўская апера́цыя (Усходне-пруская аперацыя 1915 года, у нямецкай літаратуры — Зімовая бітва ў Мазурыі) (7 лютага — 26 лютага) — наступленне у раёне горада Аўгустаў 8-й і 10-й нямецкіх армій супраць 10-й рускай арміі ў ходзе Першай сусветнай вайны.
Краснае (Асіповіцкі раён)
Кра́снае (, Красное) — аграгарадок у Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Да 26 сакавіка 1987 года Краснае ўваходзіла ў склад Ясенскага сельсавета.
Вялікія Паўлавічы
Вялі́кія Па́ўлавічы (, Великие Павловичи) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Соржыцкага сельсавета.
Вялікае Княства Літоўскае
Згадваецца ў 1758 годзе як вёска ў складзе маёнтка Паўлавічы ў Віцебскім ваяводстве ВКЛ.
Да 9 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Астровенскага сельсавета.
Адміністрацыйны падзел Грэцыі
Адміністрацыйны падзел Грэцыі — сучасны падзел Грэцыі сфарміраваны па Праграме Калікратыса і дзейнічае з 1 студзеня 2011 года. Паводле гэтага падзелу Грэцыя адміністрацыйна складаецца з 7 дэцэнтралізаваных адміністрацый, 13 перыферый і 325 муніцыпалітэтаў. Перыферыі і муніцыпалітэты маюць поўнае самакіраванне. Аўтаномная манаская дзяржава Святой Гары вызваляецца ад гэтых рэформаў і захоўвае свае інстытуты паводле «Статутнай Хартыі Святой Гары Афонскай» 1924 года.
Ніжэйшай формай арганізацыі мясцовага самакіравання з'яўляецца муніцыпалітэт. Мэр і гарадскі савет выбіраюцца на пяць гадоў усеагульным галасаваннем. Муніцыпалітэты падзелены на аддзелы, а яны ў сваю чаргу на абшчыны. Апошнія маюць уласныя саветы.
Паліцкае (Асіповіцкі раён)
Палі́цкае (, Палицкое) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Адміністрацыйны падзел Грэцыі
Арганізацыяй мясцовага самакіравання другога ўзроўню з'яўляецца перыферыя, якая адпавядае вялікай геаграфічнай вобласці. Перыферыярх і савет выбіраюцца на пяць гадоў усеагульным галасаваннем. Перыферыі падзелены на аддзелы, якія як правіла супадаюць з номамі. Аддзелы кіруюцца ўласнымі віцэ-перыферыярхамі, якіх выбіраюць разам з перыферыярхам.
Карпацкая аперацыя
Карпа́цкая апера́цыя (Зімовая бітва ў Карпатах, 7 студзеня — 20 красавіка 1915 года) — буйная бітва на ўсходнім фронце Першай сусветнай вайны.
Вынікі аперацыі
Дакладных дадзеных пра страты рускіх войскаў у Карпацкай бітве няма, але яны былі немалыя — агульны ўрон перавысіў 200 тыс. байцоў. Усяго ж, уключаючы бітву за Перамышль рускія войскі страцілі ў гэтым кірунку каля 1 млн. чалавек, аўстрыйцы і немцы — 800 тыс. чалавек. Страты папаўняліся таксама за кошт вялікай колькасці абмарожаных і хворых салдат.
Бітва ў Карпатах прынесла велізарныя страты для абодвух бакоў, але не дала стратэгічных вынікаў ні адной з іх.
Чарнейкі
Чарне́йкі (, Чернейки) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Камсамольскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Чарнейкаўскага сельсавета.
Перамышльская аблога
Абло́га Перамы́шля (17 верасня — 22 сакавіка) — аблога аўстрыйскай крэпасці Перамышль рускімі войскамі. Была найбуйнейшай аблогай Першай сусветнай вайны.
22 сакавіка крэпасць капітулявала. Перад гэтым артылерыя крэпасці расстраляла ўвесь боезапас, а ўмацаванні крэпасці былі ўзарваны. Рускім войскам здаліся 9 генералаў (у тым ліку Герман Кусманек, А. Тамаш, К. Вейзендорфер, В. Нікль), 93 штаб-афіцэра, 2, 204 обер-афіцэраў 113 890 ніжніх чыноў, рускія войскі захапілі 900 гармат (па іншых дадзеных 1 050).
Узнаж (Рэчыцкі раён)
У́знаж (, Узнож) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Камсамольскага сельсавета.
У 1926—1954 гадах цэнтр Узнажскага сельсавета. Да 1 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Дуброўскага сельсавета.
Будынак Апякунскага савета (Масква)
Апякунскі савет — будынак у Маскве (, 14-a), у якім да рэвалюцыі 1917 года размяшчаўся маскоўскі. Значная маскоўская пабудова ў стылі ампір, помнік архітэктуры. У цяперашні час у будынку размешчана.
Пабудавана па праекце Д. І. Жылярдзі і А. Р. Грыгор'ева ў 1823—1826 гадах побач з на параўнальна невялікім участку (100 метраў па фронце вуліцы). Спачатку ансамбль уключаў:
Васьмікалонны порцік увенчаны фрызам работы скульптара І. П. Віталі і трохкутным франтонам. Каланада паднятая на высокі подыум з падставай, прарэзаным ўваходнымі аркамі. Да ўваходу вядзе шырокая лесвіца.
Будынак завершана купалам на масіўным барабане з паўкруглымі вокнамі.
Будынак быў перабудаваны ў 1847 годзе па праекце М. Д. Быкоўскага, цэнтральная частка пры гэтым была пакінутая без зменаў, як і інтэр'еры цэнтральных залаў для прыёму наведвальнікаў і канторскіх аперацый, аб'яднаныя ў адзіную прастору з выкарыстаннем арак замест сцен.
Гарадзец (Бешанковіцкі раён)
Гарадзе́ц (, Городец) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Соржыцкага сельсавета.
Вялікае Княства Літоўскае
Згадваецца ў 1758 годзе як вёска ў складзе маёнтка Паўлавічы ў Віцебскім ваяводстве ВКЛ.
Гняздзілава (Бешанковіцкі раён)
Гняздзі́лава (, Гнездилово) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Соржыцкага сельсавета.
Гарадзец (Бешанковіцкі раён)
Вялікае Княства Літоўскае
Да 9 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Астровенскага сельсавета.
Гняздзілава (Бешанковіцкі раён)
Да 9 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Астровенскага сельсавета.
Шоўкавічы
Шо́ўкавічы (, Шёлковичи) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Камсамольскага сельсавета.
Да 1 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Дуброўскага сельсавета.
Слабада (Асіповіцкі раён)
Слабада́ (, Слобода) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (2112001—2113000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2112001—2113000)
Навасёлкі (Асіповіцкі раён)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Гісторыя
У 1640 годзе ўзгадваецца як сяло ў складзе маёнтку Вязаўніца Мінскага павета Мінскага ваяводства. Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай увайшла ў склад Расійскай імперыі. У 1827 годзе ўваходзіла ў склад Ігуменскага павета Мінскай губерні. У 1884 годзе адчынена школа. У 1897 годзе ўваходзіла ў склад Пагарэльскай воласці. Сёння маюцца пачатковая школа, ветэрынарны участак, крама. Адна з вуліц вёскі названая імем Героя Савецкага Саюза, які загінуў 15 жніўня 1941 году ў баі каля вёскі.
Славутасці
За 3 км на ўсход ад вёскі, на беразе ракі Бярэзна захавалася гарадзішча, якое датуецца IV—V, XI—XIII ст., што сведчыць пра засяленне гэтых месцаў з глыбокай старажытнасці.
Сталяры
Сталяры́ (, Столяры) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Дзікушкі
Гісторыя
Граф Рафал Грабоўскі пабудаваў уніяцкую Праабражэнскую мураваную царкву ў вёсцы Дзікушкі. Асвечана царква была ў 1840 г. ужо як праваслаўная.
Па смерці ягонага сына Станіслава Грабоўскага (1917) частка маёмасці дасталася Мінейкам. Дзікушкамі валодаў інжынер Аляксандр Мінейка, які пабудаваў перад 1939 годам вялікі, мураваны і прыгожы дом. Сядзібны дом Мінейкі быў пабудаваны ў стылі неакласіцызму з размахам і элементамі вонкавага дэкору.
Пасля Другой сусветнай вайны на першым паверсе дома Мінейкі арганізавалі калгасную кантору, а на другім вясковы клуб і бібліятэку. Гэтак было да моманту аб’яднання калгаса «Беларусь» з ходараўскім калгасам «Прагрэс», бо пасля аб’яднання сумесная калгасная кантора пераехала ў вёску Ходараўцы. Пасля гэтага на другім паверсе яшчэ два гады працавала бібліятэка, а ўнізе, у актавай зале, калі-нікалі паказвалі кіно. Потым дом закінулі.
Чучча
Чу́чча (, Чучье) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Багданаўка (Рэчыцкі раён)
Багда́наўка (, Богдановка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Караваціцкага сельсавета.
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Капараўскага сельсавета.
Дашкава
Да́шкава (, Дашково) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Соржыцкага сельсавета.
Да 9 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Астровенскага сельсавета.
Шэйпічы (Асіповіцкі раён)
Шэ́йпічы (, Шейпичи) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Дуброва (Бешанковіцкі раён)
Дубро́ва (, Дуброво) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Соржыцкага сельсавета.
Да 3 ліпеня 1970 года вёска ўваходзіла ў склад Астровенскага сельсавета.
Герб Воранава
Герб Воранава — адзін з сімвалаў гарадскога пасёлка Воранава і Воранаўскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад г. № 455.
Асновай для стварэння герба сталі элементы родавых гербаў Гаштольдаў i Сцыпіёнаў, якія ў мінулым доўгі час уладарылі на гэтых землях.
Апісанне
Герб уяўляе сабой іспанскі шчыт, перасечаны сплошчана-зубчастым падзелам, у верхнім блакітным полі якога намаляваны залаты леў з залатой каронай на галаве, які трымае ў лапах сярэбраную літару W; у ніжнім чырвоным — герб «Сцыпіён» — чатыры перакрыжаваныя бэлькі блакітнага колеру.
Аляксандраўка (Асіповіцкі раён)
Алякса́ндраўка (, Александровка) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ясенскага сельсавета.
Іван Пятровіч Віталі
Джавані Віталі, больш вядомы як Іван Пятровіч Віталі (,  —, ) — рускі скульптар італьянскага паходжання, манументаліст, партрэтыст і педагог.
Біяграфія
Джавані Віталі нарадзіўся ў 1794 г. у Пецярбургу, у сям’і італьянскага скульптара-фармоўшчыка П’етра Віталі. Вучыўся выяўленчаму мастацтву ў бацькі. Затым з 1806 па 1818 г. займаўся ў якасці вольнапрыходнага вучня ў пецярбургскай Акадэміі мастацтваў. Італьянец паводле паходжання, ён выхаваннем, мовай, сюжэтам сваіх твораў належаў Расіі. Не атрымаўшы сістэматычнай адукацыі, ён вучыўся ў скульптара і І. Ц. Цімафеева, вучня Мартаса.
У канцы 1830 гадоў Віталі, падчас сваёй паездкі ў Італію, пазнаёміўся з маладой сялянскай дзяўчынай, якая стала яго жонкай.
У 1841 вярнуўся ў Санкт-Пецярбург, а з 1842 — прафесар пецярбургскай Акадэміі мастацтваў.
Віталі сканаў у Пецярбургу 5(17) ліпеня 1855 г. Пахаваны на Аляксандра-Неўскай лаўры ў Санкт-Пецярбургу.
Мікалаш Алеш
Мі́калаш А́леш (Mikoláš Aleš; 18 лістапада 1852, Міраціцы — 10 ліпеня 1913, Прага) — чэшскі мастак і графік. Адзін з найбуйнейшых чэшскіх мастакоў XIX стагоддзі.
Жыццё і творчасць
М. Алеш нарадзіўся ў сям'і чыноўніка. У сувязі з фінансавымі цяжкасцямі сям'я неаднаразова змяняла месца жыхарства: у 1856 годзе Алешы пераехалі ў Пісек, затым — у Прагу і ў 1859 годзе вярнуліся ў Міраціцах. Маляваць Мікалаш пачаў ва ўзросце чатырох гадоў. У 1865 годзе паступаў у гімназію, затым — у 1867 — у рэальнае вучылішча. Пасля здачы экзаменаў у 1869 годзе Алеш пераехаў у Прагу і навучаўся там у Акадэміі мастацтваў. Падчас гэтага навучання зарабляе маляваннем і ілюстраваннем. У 1876 годзе, за ўдзел у пратэсце студэнтаў супраць рэакцыйнай прафесуры (а менавіта прафесара Альфрэда Вольтмана) быў арыштаваны і затым выключаны з Акадэміі.
У 1879 годзе М. Алеш, разам з Ф. Жэнішакам і Богумірам Роўбалікам, выйграў конкурс на права мастацкага дэкарыравання ўнутраных памяшканняў будынка Нацыянальнага тэатра ў Празе. У тым жа годзе мастак ажаніўся і здзяйсніў паездку ў Італію. Пасля вяртання, у 1880—1881 гадах, Алеш працаваў над 14 вялікімі панэлямі для Нацыянальнага тэатра і паралельна ілюстраваў часопіс Šotek. У 1889 годзе мастак стварыў цыкл ілюстрацый на тэму народных чэшскіх песень, пісаў акварэлі. Апошняя серыя ілюстрацый Алеша адносіцца да 1913 годзе. У 1895 годзе адбылася выстаўка мастака ў Празе. Да яго 60-годдзя М. Алешу было прысвоена званне ганаровага грамадзяніна Прагі, а таксама тытул «Інспектара жывапісу і саветніка па выяўленчым мастацтве.»
М. Алеш зрабіў для Пражскага тэатра лялек эскізы 60 марыянетак.
Раннія працы М. Алеша створаны ў рамантычным стылі, у іх адчуваецца ўплыў творчасці Ёзефа Манеса. Пазней пісаў у стылі мадэрн. У цэнтры ўвагі мастака заўсёды знаходзіўся чэшскі народ і яго гісторыя. Пры жыцці мастак быў вядомы ў першую чаргу як графік і дэкаратар, ілюстратар зборнікаў казак, народных спеўнікаў і гістарычных сачыненняў. Пакінуў таксама вялікую колькасць графічных прац, якія адлюстроўваюць вуліцы і будынкі Прагі, Пльзеня і іншых чэшскіх гарадоў. Карціны працы М. Алеша сталі шырока вядомыя ўжо пасля яго смерці.
Творы
Аўтар размалёўкі «Радзіма» (1880—81) у фае Нацыянальнага тэатра ў Празе, шматлікіх малюнкаў, у т. л. «Пяць пачуццяў» (1876), «Стыхія» (1881), цыкла «Жыццё старажытных славян» (1891); жывапісных работ: «Гусіцкі лагер», «На магіле ваяра-гусіта» (1877), «Сустрэча Іржы з Падэбрад з Мацвеем Корвіным», «Сутычка кавалерыстаў» (1878).
Будка (Рэчыцкі раён)
Бу́дка (, Будка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Караваціцкага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Будкаўскага сельсавета. Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Капараўскага сельсавета.
Жавуры
Жаву́ры (, Жавуры) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Соржыцкага сельсавета.
Да 3 ліпеня 1970 года вёска ўваходзіла ў склад Астровенскага сельсавета.
Капараўка
Ка́параўка (, Капоровка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Караваціцкага сельсавета.
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Капараўскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 18 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Рэчыца, за 55 км ад Гомеля, за 9 км ад чыгуначнай станцыі Дземяхі.
Герб Вялікай Бераставіцы
Герб Вялікай Бераставіцы — адзін з сімвалаў гарадскога пасёлка Вялікай Бераставіцы і Бераставіцкага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад г. № 455.
Асновай для стварэння герба сталі выяўленыя ў Нацыянальным гістарычным архіве Беларусі ў Гродне дакументы аб дараванні жыхарам Бераставіцы 2 жніўня 1754 года магдэбургскага права i герба, які ўпрыгожвалі вавёрка i шляхецкая карона.
Апісанне
Герб уяўляе сабой барочны шчыт, у сярэбраным полі якога на зялёным ускрайку намалявана чырвоная вавёрка, над якой залатая шляхецкая карона.
Асяродак (Асіповіцкі раён)
Асяро́дак (, Осерёдок) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ясенскага сельсавета.
Яўген Рагачэўскі
Яўген Рагачэўскі (укр. Євген Рогачевський) — украінскі музыкант, гітарыст гурту «Воплі Відоплясова», былы ўдзельнік кіеўскага гурту "Иіцкій Аун".
Біяграфія
У пачатку 90-х, у Кіеве існаваў гурт "Иіцкій Аун", у якім Яўген быў гітарыстам а таксама галоўнай творчай адзінкай. Нягледзячы на цяжкія часы і адсутнасць якіх-небудзь перспектыў, калектыў быў даволі вядомы сярод кіеўскіх нефармалаў. Сама назва — "Иіцкій Аун» — гэта загавор, паўночных народаў, які яны часта выкарыстоўваюць на паляванні.
У той жа час з Францыі вярнуліся «Воплі Відоплясова». Французы, якія складалі палову калектыву, не захацелі заставацца ў Украіне, таму легендарны калектыў існаваў у разабраным стане, складаючыся толькі з Скрыпкі і Піпы. Перад музыкамі паўстала пытанне пошуку новых гітарыста і ўдарніка.
Нехта з знаёмых параіў Алегу наведаць выступ самабытнага кіеўскага калектыву, з незвычайнаю назвай "Иіцкій Аун". Там Скрыпка і убачыў упершыню Рагачэўскага, і пазнаёміўшыся, ён прапанаваў яму далучыцца да іх з Піпай. Такім чынам Яўген Рагачэўскі стаў гітарыстам абноўленага складу ВВ, дзе гуляе ўжо амаль 20 гадоў.
Часам у Яўгена, з'яўлялася жаданне перазапісаць і выдаць напрацоўкі сваёй маладосці пачатку 90-х. У рэшце рэшт, у 2006 годзе, кампанія "Moon records" выдала аднайменны двухдыскавы альбом — кампіляцыю «Иіцкій Аун». Туды патрапілі як старыя так і адносна новыя творы музыканта.
Марыя Гажыч
Марыя Гажыч (, Вішэра, Курская губерня —, Гродна) — беларуская мастачка-жывапісец, рэстаўратарка, педагог, грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і Тадэвуша Хшаноўскага — чыноўніка высокай пасады, які працаваў у галіне будаўніцтва чыгункі і мастоў у Курскай губерні. Маці Марыі — Эльжбета Нобель — паходзіла са шведскай арыстакратыі. Сям’я мела чацвёра дзяцей і жыла заможна. Зімовыя месяцы праводзілісь пераважна ў Варшаве, улетку падарожнічалі па Еўропе. Часта наведвалі маёнтак Сегянёўшчыну пад Ваўкавыскам, належаўшы бацьку, які любіў паляваць у Свіслацкай пушчы. Першапачатковую адукацыю дзеці Хшаноўскіх атрымоўвалі дома, дзе асаблівая ўвага надавалася вывучэнню моваў, для чаго запрашаліся настаўнікі з Францыі і Англіі. Мастацкую Марыя адукацыю атрымала ў Варшаве, у 1874—1878 гадах, у класе малюнка Войцеха Герсана, які быў выпускніком Пецярбургскай акадэміі мастацтваў. Пасля закрыцця ў 1866 годзе Школы мастацтваў у Варшаве, гэты клас на 40 лет стаў адзінай мастацкай вучэльняй Рэчы Паспалітай. Там Марыя пазнаёмілася і пасябравала з Ганнай Білінскай, якая паходзіла з незаможнай сям’і лекара на Кіеўшчыне, будучым вядомым польскім мастаком, яскравай прадстаўніцай «Mіodej Polski».
У 1886 году Марыя працягнула вучобу ў Акадэміі Жуліяна ў Парыжы, дзе настаўнікамі яе былі Тоні Рабэр-Фляры, Вільям Адольфа Бужэро і Жан Юзаф Лефэбрэ. Ужо ў снежні 1886 года яна атрымала пахвальную адзнаку ў школьным конкурсе. Менавита з матэрыяльнай дапамогай Марыі змагла пазней атрымаць адукацыю ў Акадэміі Жуліяна ў Парыжы і Ганна Білінская.
У 1879 годзе прымала ўдзел у стварэнні альбома твораў польскіх мастакоў, выкананага ў падарунак для Юзафа Ігнацыя Крашэўскага, вядомага польскага пісьменніка і грамадскага дзеяча, які паходзіў з Пружаншчыны і быў суседам Гажычаў.
Пасля смерці мужа ў 1901 годзе ўступіла ў Згуртаванне Сясцёр Найсвяцейшай Сям’і Назарэта (назарэтанак) пад імем Паўла. У 1908—1919 гадах старэйшая сястра ў Гродзенскім кляштары назарэтанак. Займалася сакральным жывапісам, вяла актыўную грамадскую і педагагічную дзейнасць. Падчас Першай сусветнай вайны звярнулася разам з ксяндзом Ф. Грынкевічам да акупацыйных улад за дазволам на адкрыццё жаночай гімназіі. Актыўна ўдзельнічала ў працы ПАВ.
Пахаваная на Фарных могілках побач з капліцай.
Лазараўка
Ла́зараўка (, Лазаревка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Караваціцкага сельсавета.
Напад у саборы Святой Нядзелі
Напад у саборы Святой Нядзелі (Атентат в църквата «Света Неделя») — тэрарыстычная атака на праваслаўны Сабор Святой Нядзелі ў Сафіі (Балгарыя), якая адбылася 16 красавіка 1925. Храм быў узарваны групоўкай з ваеннага крыла Балгарскай камуністычнай партыі (БКП) з мэтай знішчыць ваенна-палітычную эліту цара Барыса III.
Пры выбуху на месцы загінулі 150 чалавек, яшчэ каля 500 былі паранены. Сярод загінулых былі мэр Сафіі, 11 генералаў, 25 вышэйшых афіцэраў, шэф паліцыі. Прэм’ер-міністр і прадстаўнікі ўраду ацалелі, а цар Барыс III на цырымоніі не прысутнічаў.
Пасля тэракту ў краіне было ўведзенае ваеннае становішча і разгарнуліся шырокія рэпрэсіі.