cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Партызаны (п’еса)
Сюжэт
Існуе думка, што ў аснову сюжэта п'есы леглі падзеі Грамадзянскай вайны з удзелам дукорскіх партызан, якія адбываліся ў наваколлях вёскі Дукоры. Старажылы расказвалі, што ў канцы 30-х Кандрат Кандратавіч прыязджаў у Дукору, чытаў мясцовым жыхарам сваю п'есу.
Пастаноўкі
Спектакль БДТ-1 быў паказаны ўдзельнікам Народнага сходу Заходняй Беларусі ў Беластоку (1939). Ён паказваўся таксама на першай Дэкадзе беларускага мастацтва ў Маскве (1940), быў адным з самых рэпертуарных у час Вялікай Айчыннай вайны. П'еса часта ставілася самадзейнымі тэатральнымі калектывамі.
Таксама ставіўся ў Цімкавіцкім народным тэатры.
Водгукі
Драма «Партызаны», як зазначае I. Навуменка, «дасканалая па мастацкай форме. Мастацтва, майстэрства тут такой высокай пробы, што яго як быццам не заўважаеш».
Такаюкі Марымато
(森本 貴幸; нар. ) — японскі футбаліст. У 2009—2012 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Нові Салы
Нові Салы (Но́ві Сали́) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Фэдарыўка (Чэрняхіўскі раён)
Фэдарыўка (Фе́дорівка) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Грыгорый VI (Папа Рымскі)
Грыгорый VI (Gregorius PP. VI); свецкае імя Іаан Грацыян (Ioannes Gracianus) або Джавані Грацыяна (Giovanni Graciano); (? — 1048) — Папа Рымскі з 5 мая 1045 па 20 снежня 1046. Абраны на папства 1 мая 1045 года (паводле некаторых даных, купіў папства ў свайго хросніка Бенедыкта IX); адрокся на саборы, скліканым у Сутры Генрыхам III, верагодна, памёр у Кёльне ў пачатку 1048 года.
Міхаіл Канстанцінавіч Калатозаў
Міхаіл Канстанцінавіч Калатозаў (15 (28).12.1903,  — ) — савецкі кінарэжысёр, народны артыст СССР (1969).
Біяграфія
У 1923 годзе пачаў працаваць у грузінскім кіно, з 1928 года — рэжысёр. У фільмах, знятых Калатозавым, выявілася імкненне да пластыкі малюнка, да вострых ракурсаў, эфектаў асвятлення. Гэтыя рысы асабліва раскрыліся ў фільме «Соль Сванетыі» (1930), рэжысёрам і адным з аператараў якога ён быў. У 1933 годзе Калатозаў паступіў у аспірантуру ленінградскай Акадэміі мастацтвазнаўства, затым быў дырэктарам Тбіліскай кінастудыі. Да рэжысёрскай працы вярнуўся, паставіўшы фільм «Мужнасць» (1939). Буйной працай Калатозава стала карціна «Валерый Чкалаў» (1941). Шырата творчага дыяпазону, уменне выкарыстоўваць разнастайныя выразныя сродкі адбіліся ў кінакамедыі «Верныя сябры» (1954). Найбольш вядомы фільм Калатозава «Ляцяць журавы» (1957) прынёс яму і аператару С. П. Урусеўскаму сусветнае прызнанне і шэраг міжнародных прэмій («Залатая пальмавая галіна» на 11-м Міжнародным кінафестывалі ў Канах і інш.). Гульня акцёраў Т. Я. Самойлавай і А. У. Баталава, натхнёны мантаж масавых сцэн, незвычайная рухомасць камеры зрабілі гэты фільм творам, выкананым тонкай лірычнай прыгажосці і трагедыйнай сілы. Дакументы пра экспедыцыю Умберта Нобіле да Паўночнага полюса ляглі ў аснову фільма «Чырвоная палатка» (1970, сумесная італа-савецкая пастаноўка); удзел буйных акцёраў розных краін, натурныя здымкі зрабілі фільм значнай з’явай.
Вылячэнне паралізаванага ў Капернауме
Вылячэнне паралізаванага ў Капернауме — падзея новазапаветняга апавядання, адзін з цудаў Ісуса Хрыста.
Біблейскае апавяданне
Эпізод запісаны ў Евангеллях ад Матфея (9:1-8), Марка (2:1-12) і Лукі (5:17-26).
Паводле Евангелляў, калі Ісус увайшоў у Капернаум, людзі пачулі, што Ён увайшоў у дом аднаго з жыхароў. Яны сабраліся ў такой вялікай колькасці, што не было месца, нават за дзвярыма, і Ён прапаведаваў ім слова.
У гэты час прыйшлі чатыры чалавека і неслі да Ісуса паралізаванага чалавека. Паколькі яны не маглі ўвайсці ў дом з-за натоўпу, яны зрабілі адтуліну ў даху дома, дзе знаходзіўся Ісус, і праз яе апусцілі цыноўку з хворым чалавекам. Тады Ісус, бачачы іх веру, сказаў паралізаванаму: «Сынок, даруюцца табе грахі твае».
У гэты час фарысеі і настаўнікі закону началі пра сябе гаварыць: "Што такое Ён кажа, Ён блюзнерыць: ніхто не можа дараваць чалавеку грахі, акрамя Бога". На гэта Ісус сказаў: "што лягчэй сказаць: «даруюцца табе грахі твае», альбо сказаць: «устань і хадзі»? але каб вы ведалі, што Сын Чалавечы мае ўладу на зямлі дараваць грахі", - і таму Ён звярнуўся на нямоглага: "устань, вазьмі пасцель тваю і ідзі ў дом твой." Хворы чалавек адразу ж усім на дзіўленне ўстаў і, славячы Бога, пайшоў у свой дом.
У гэтым урыўку паказваецца не толькі каштоўнасць веры для ацалення, але і тое, што часам неабходна з надзеяй пераадольваць цяжкасці. Ісус паўстае не як цудадзейны лекар, але як Божы Сын, які мае права дараваць грахі. Дараванне ж грахоў мае ж не меньшую каштоўнасць, чым ацаленне.
Сяргей Сцяпанавіч Бульчык
Сяргей Сцяпанавіч Бульчык (, г. Мінск — ) — беларусі і рускі савецкі акцёр. Народны артыст БССР (1959).
Біяграфія
Пасля заканчэння студыі БДТ-1 з 1937 года акцёр гэтага тэатра. Працаваў у тэатрах: Заслаўскім калгасна-саўгасным (з 1939), Пінскім абласным драматычным (1940—1941 і з 1946 года). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З 1954 года ў Магілёўскім абласным драматычным тэатры.
Творчасць
Акцёр шырокага творчага дыяпазону. Глыбокі псіхалагізм, выразны знешні малюнак, дакладныя дэталі адрозніваюць сатырычныя вобразы, створаныя Бульчыкам.
Найбольш значныя ролі ў нацыянальным рэпертуары: дзед Бадыль, Гудовіч, Туляга («Партызаны», «З народам», «Хто смяецца апошнім» К. Крапівы), Крыніцкі («Паўлінка» Я. Купалы), Лявон, дзед Цыбулька («Лявоніха на арбіце», «Таблетку пад язык» А. Макаёнка), Духонін («Гады навальнічныя» К. Губарэвіча). Стварыў вобраз У. І. Леніна ў спектаклях «Крамлёўскія куранты» і «Трэцяя патэтычная» М. Пагодзіна, «Імем рэвалюцыі».
Беларускае слова (1920)
У газеце супрацоўнічалі А. Смоліч (пад крыптанімам «Л. Б.»), С. А. Рак-Міхайлоўскі («С. Р.», «С. Р-к»), Я. Натусевіч і інш. Інфармавала пра падзеі на Беларусі, у Польшчы і ва ўсім свеце. Палітычнае жыццё асвятляла з пазіцый барацьбы за нацыянальнае вызваленне беларускага народа, у гэтай сувязі палемізавала з польскай афіцыйнай прэсай. Друкавала матэрыялы пра Слуцкае паўстанне 1920 (хроніку яго падзей), высвятляла палітычнае аблічча С. Н. Булак-Балаховіча, падкрэслівала яго авантурызм, сувязь з Б. В. Савінкавым. інфармавала пра раззбраенне і інтэрніраванне часцей Булак-Балаховіча польскімі ўладамі. Пільна сачыла за савецка-польскімі перагаворамі ў Рызе, значную ўвагу аддавала захопу Віленшчыны войскамі генерала Л. Жалігоўскага і звязаным з гэтым актам палітычным перспектывам краю. Рэзка крытыкавала палітыку нацыяналчьнага ўціску ў Польшчы: зняволенне ў турмы беларускай інтэлігенцыі, рабункі і фізічныя пакаранні сялян польскімі салдатамі, надзяленне беларускімі і ўкраінскімі землямі польскіх вайскоўцаў — удзельнікаў савецка-польскай вайны 1920, праследаванні беларускіх настаўнікаў, паланізацыю школы.
Расказвала пра работу Гродзенскай беларускай гімназіі, беларускага дзіцячага прытулку, кнігарні і чытальнай залы, беларускія культурна-масавыя мерапрыемствы ў Гродне, грамадскае жыццё беларусаў у ЗША. Асвятляла сацыяльна-палітычнае жыццё ў СССР, змяшчала інфармацыю пра VIII Усерасійскі з'езд Саветаў, пісала пра вывучэнне роднай мовы ў БССР.
Асіўка (Чэрняхіўскі раён)
Асіўка (Осі́вка) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Бакаплаў Паласа
Бакаплаў Паласа (Pallasea quadrispinosa) — від ракападобных сямейства атрада.
Ахова
Від уключаны ў Чырвоную кнігу Літвы (I кат.), Беларусі (III кат.) і Латвіі (II кат.).
Юіці Камано
(駒野 友一; нар. ) — японскі футбаліст. У 2005—2013 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Ачэрэцянка (Чэрняхіўскі раён)
Ачэрэцянка (Очеретя́нка) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Ганнопіль (Чэрняхіўскі раён)
Ганнопіль (Ганно́піль) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Чувашскі дзяржаўны тэатр оперы і балета
Чувашскі дзяржаўны тэатр оперы і балета — тэатр, створаны на аснове Чувашскага дзяржаўнага музычнага тэатра.
Гісторыя
Тэатр адкрыўся ў 1960 годзе чувашскай операй «Шывармань» («Вадзяны млын») Ф. Васільева. Калектыў ўзначаліў Барыс Сямёнавіч Маркаў. Першапачаткова спектаклі іграліся на сцэне Чувашскага музычна-драматычнага тэатру. У 1967 годзе ажыццёўлена этапная пастаноўка оперы «Нарспі» Г. Хірбю, адзначаная Дзяржаўнай прэміяй ЧАССР імя К. Іванова, паказаны першы балетны спектакль — «Жызэль» А. Адана. У 1969 музычная трупа была выдзелена ў самастойны Чувашскі музычны тэатр, ператвораны ў 1993 у Чувашскі дзяржаўны тэатр оперы і балету. На працягу ўсёй сваёй гісторыі трупа тэатру асвойвала творы айчыннай і замежнай класікі. Услед за «Яўгенам Анегіным» былі пастаўлены оперы «Алека» С. Рахманінава і «Паяцы» Р. Леонкавала, «Севільскі цырульнік» Дж. Расіні і «Мадам Батэрфляй» Дж. Пучыні, «Рыгалета» і «Травіята», «Трубадур», «Баль-маскарад» Дж. Вердзі, «Пікавая дама», «Іаланта» П. Чайкоўскага, «Барыс Гадуноў» М. Мусаргскага, «Князь Ігар» А. Барадзіна і іншыя.
28 чэрвеня 1970 г. нарадзіўся першы нацыянальны чувашскі балет — адбылася прэм’ера балета «Сарпіге» Ф.Васільева. Праз пяць гадоў на сцэне тэатра быў пакінуты іншы балет Ф. Васільева — «Арзюры». У далейшым нацыянальны харэаграфічны рэпертуар папаўняўся балетамі «Цудоўная вышывальшчыца» Хадзяшчага ў пастаноўцы А. Андрэева, «Угаслу» А. Лоцавай ў пастаноўцы Бударына, балетам для дзяцей «Пюрнеске» Галкіна ў пастаноўцы В. Бударына.
У 2007 годзе на грант Прэзідэнта Чувашскай Рэспублікі ажыццёўлена пастаноўка нацыянальнага балета «Святло вячэрняй зары» А. Лоцавай. Рэпертуарнай асновай працы балетнай трупы тэатра быў і застаецца класічны рэпертуар. Асаблівую ролю ва ўмацаванні творчых кантактаў Чувашскага дзяржаўнага тэатра оперы і балету адыгрываюць фестывалі.
Оперная трупа
Оперная трупа Тэатра оперы і балета адна з лепшых у рэгіёне. Рэпертуар спевакоў складаецца з твораў класікі, а таксама сучасных аўтараў. Многія артысты опернай трупы з’яўляюцца лаўрэатамі усерасійскіх і міжнародных конкурсаў, а таксама спецыяльных праектаў тэатра, вядуць актыўную канцэртную дзейнасць.
Клімент II (Папа Рымскі)
Клімент II (Clemens PP. II; свецкае імя граф Суітгер Шыдгер-Морслебен-Горнбург, Suitger, Graf von Morsleben und Hornburg; 1005 — 9 кастрычніка 1047) — Папа Рымскі з 25 снежня 1046 па 9 кастрычніка 1047. Ён быў другім з Папаў Рымскіх з Германіі
Жадькы
Жадькы (Жа́дьки) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Горбуліў
Горбуліў (Горбулів) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Клімент II (Папа Рымскі)
Нарадзіўся ў Хорнбургу, Ніжняя Саксонія, Германія. Ён быў сынам графа Конрада з Морслебена і Гамбурга і яго жонкі Амалрэд.
У 1040 годзе ён стаў біскупам Бамберга. У 1046 годзе ён суправаджаў караля Генрыха III у яго італьянскай кампаніі, і 20 снежня ўдзельнічаў у царкоўным сінодзе Сутры, які зрынуў былых Папаў Рымскіх Бенедыкта IX і Сільвестра III і пераканаў Папу Рымскага Рыгора VI пакінуць Святы Прастол. Кароль Генрых III прапанаваў Суітгера на папства і сінод зацвердзіў яго. Неадкладна пасля выбараў кароль Генрых і новы Папа Рымскі выехалі ў Рым, дзе Клемент 25 снежня каранаваў Генрыха III як імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі.
Кароткі пантыфікат Клімента II пачаўся з рымскага сінода 1047 года, які паклаў пачатак паляпшэнню спраў у рымскай царкве, асабліва прадпісваючы дэкрэты супраць сіманіі. Выбары Клемента былі пазней раскрытыкаваны партыяй рэформаў у межах папскай курыі з-за дачынення да гэтага караля і факту, што новы Папа Рымскі ўжо быў біскупам іншай дыяцэзіі. Насуперак пазнейшай практыцы Клемент кіраваў і Рымам і Бамбергам адначасова.
Клемент суправаджаў імператара ў яго паездцы па паўднёвай Італіі і наклаў інтэрдыкт на Беневента за адмову адкрыць свае вароты перад імі. Рушыўшы ўслед за Генрыхам у Германію ён кананізаваў Вібараду, закатаваную венграмі ў 925 годзе. На шляху назад у Рым ён памёр каля Пезара ў кастрычніку 1047 года. Яго труп быў вернуты ў Бамберг, які ён вельмі любіў і пахаваны ў заходнім хоры ў Бамбергскім кафедральным саборы. Клемент — адзіны Папа Рымскі, пахаваны на поўнач ад Альпаў.
Таксікалагічная экспертыза яго рэштак, праведзеная ў сярэдзіне 20-га стагоддзя, пацвердзіла векавыя чуткі, што Клемент быў атручаны свінцовым цукрам. Не ясна, аднак, ці быў ён забіты ці выкарыстоўваў свінцовы цукар у якасці лекаў
Дзівочкы
Дзівочкы (Діво́чки) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Гофкірхэ (Дрэздэн)
Дрэздэнская Гофкірхэ (Hofkirche — «прыдворная царква», таксама Каталіцкая прыдворная царква (Katholische Hofkirche) — кафедральны сабор дыяцэзіі Дрэздэн-Мейсен і прыхадская царква ў Дрэздэне. Каталіцкая царква была пабудаваны для курфюрста Фрыдрыха Аўгуста II Саксонскага архітэктарам Гаэтана К'яверы ў 1739—1755 гадах у стылі барока. У 1964 годзе яна была абвешчана канкафедральнай, а ў 1980 годзе стала саборнай з прычыны пераводу біскупства з Баўтцэна ў Дрэздэн.
Гісторыя
Як былая прыдворная царква звязана праходам з каралеўскім палацам і знаходзіцца на набярэжнай Эльбы. Яна будавалася практычна адначасова з пратэстанцкай царквой Фраўэнкірхэ, размешчанай у 300 метрах. Узвядзенне і афармленне Гофкірхэ абыйшлося казне Саксоніі ў каласальную суму (больш за 900000 талераў). Званіца царквы Гофкірхэ ўключала чатыры невялікіх званы. Але ў сувязі з тым, што ўсё насельніцтва Саксоніі вызнавала лютэранства, перазвон на званіцы каталіцкага сабора быў дазволены толькі ў 1806 годзе Напалеонам пасля таго, як Саксонія была абвешчана каралеўствам. Храм асвячоны імем Святой Троіцы. На калоне недалёка ад алтара, змешчана копія праваслаўнай іконы Андрэя Рублёва «Святая Троіца».
Падчас бамбардзіроўкі Дрэздэна 13-15 лютага 1945 года Гофкірхэ значна пацярпела: абваліўся дах, адбылося разбурэнне часткі вонкавых сцен. Працы па аднаўленні пачаліся непасрэдна пасля заканчэння Другой сусветнай вайны. У 1947 годзе пачаліся набажэнствы. У 1962 годзе аднаўленне Гофкірхэ было завершана.
Архітэктура і ўнутранае ўбранне
У падзямелле царквы знаходзіцца фамільная пахавальня дынастыі Ветынаў, якія кіравалі Саксоніі на працягу некалькіх стагоддзяў. У ёй пахаваны прах 49 прадстаўнікоў дынастыі, акрамя Аўгуста Моцнага. Паводле польскай традыцыі, яго цела было пахавана ў Кракаве. Аднак у Гофкірхэ знаходзіцца яго сэрца ў адмысловай меднай капсуле. Паданне кажа, што яно пачынае біцца, калі побач праходзіць сімпатычная жанчына (Аўгуст быў вядомым лавеласам, які меў паводле чутак 365 палюбоўніц). Тут ж знаходзяцца саркафагі біскупаў каталіцкай дыяцэзіі Дрэздэн-Мейсен.
Уражвае таксама раскошнае ўнутранае ўбранне храма: майстэрскі выкананы арган працы Готфрыда Зільбермана, кафедра. Унутры царквы багата ўпрыгожаны неф, двухпавярховая галерэя і 4-ы вуглавыя капліцы. Алтар выкананы з мармуру і пазалочанай бронзы. Алтар упрыгожвае апраўленая мармуровымі калонамі карціна «Узнясенне Хрыста», напісаная Антонам Рафаэлем Менгсам. Званіца сабора збудавана на нефе, упрыгожаным 78 трохмятровымі статуямі святых, створаных дрэздэнскімі скульптарамі Паўлам і Якавам Маерамі і італьянскім скульптарам Ларэнца Маціелі.
У 1973 годзе ў адной з бакавых капэл была ўсталявана п'ета з мейсенскага фарфору, прысвечаная «ахвярам 13 лютага 1945 г. і ўсім нявінна забітым».
Кэнго Накамура
(中村 憲剛; нар. ) — японскі футбаліст. У 2006—2013 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Ноймаркт (Дрэздэн)
Ноймаркт (Neumarkt — «Новы рынак»)  — плошча ў цэнтры Дрэздэна паміж і Эльбай, на якой знаходзяцца Фраўэнкірхэ,,  і.
У наш час выгляд плошчы ўвесь час змяняецца з-за будаўнічых прац, распачатых з рэканструкцыі Фраўэнкірхэ. Будаўніцтва вядзецца з мэтай аднаўлення гістарычных будынкаў, якія былі характэрны для аблічча плошчы ў мінулым.
Шчыр
Шчыр:
Глыбошчына (возера)
Глыбо́шчына — возера ў Беларусі, у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Друйка, за 17 км у напрамку на паўночны ўсход ад Браслава, каля вёсак Опліса 1 і Глыбошчына.
З Глыбошчына выцякае ручай у возера Опліса.
Ёсіто Акубо
(大久保 嘉人; нар. ) — японскі футбаліст. У 2003—2014 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Эрнст Тэадоравіч Крэнкель
Эрнст Тэадоравіч Крэнкель (11 (24) снежня 1903,  —, ) — савецкі палярнік, прафесійны радыст, удзельнік першай савецкай дрэйфуючай станцыі «Паўночны полюс-1» і іншых арктычных экспедыцый.
Герой Савецкага Саюза, грамадскі дзеяч, дэпутат Вярхоўнага Савета СССР, член ВКП(б)/КПСС з 1938 года (кандыдат — з 1934). Радыёаматар-кароткахвалёвік, першы старшыня Рады Цэнтральнага радыёклуба (ЦРК) СССР, старшыня Федэрацыі радыёспорта СССР (1959—1971); радыёаматарскія пазыўныя — EV2EQ, U3AA, UA3AA, RAEM. Першы старшыня Усесаюзнага таварыства філатэлістаў (УТФ; 1966—1971).
Аксамітнік хвастаты
Аксамітнік хвастаты, шчыр (Amaranthus caudatus) — від аксамітніка, аднагадовая расліна.
Значэнне
Важная збожжавая культура. Многія часткі расліны, уключаючы лісце і насенне, ядомыя. Ужываецца ў ежу ў Індыі і Паўднёвай Амерыцы, дзе вядомы пад назвай ківіча. Адсутнасць клейкавіны і высокае ўтрыманне бялку робіць расліну каштоўнай для хворых цэліякіяй і вегетарыянцаў.
Выкарыстоўваецца ў якасці дэкаратыўнай расліны, у тым ліку ў сярэдняй паласе Расіі, дзе аксамітнік звычайна не паспявае выспяваць. У англамоўных краінах вядомы пад назвай «каханне-хлусня-крывацёк» (love-lies-bleeding), у віктарыянскай  выкарыстоўваўся ў якасці сімвала безнадзейнай любові.
Глыбокае (возера, Мёрскі раён)
Глыбо́кае — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Вята, за 10 км на паўднёвы захад ад горада Мёры, каля вёскі Апанасенкі.
Плошча паверхні 0,16 км². Даўжыня 0,74 (0,72 ) км, найбольшая шырыня 0,39 км. Даўжыня берагавой лініі 1,95 (1,7 ) км. Найбольшая глыбіня возера 16,1 м. Аб’ём вады 0,81 млн. м³. Плошча вадазбору 15,8 (32,2 ) км².
Катлавіна Глыбокага выцягнутая з захаду на ўсход. Схілы катлавіны вышынёй да 3 м, разараныя. Берагі нізкія, на паўднёвым усходзе забалочаныя.
Злучана ручаём з возерам Сярэднік, на паўночным усходзе выцякае рака Галчыца ў раку Хараброўка.
Умберта Нобіле
Умберта Нобіле (Umberto Nobile;, Лаура, Каралеўства Італія — , , Італія) — італьянскі будаўнік дырыжабляў, даследчык Арктыкі, генерал. У 1928 годзе ўзнагароджаны вышэйшай узнагародай ЗША Залатым медалём Кангрэса.
Біяграфія
У 1926 годзе ўдзельнічаў у экспедыцыі Р. Амундсена ў якасці камандзіра дырыжабля «Нарвегія» ўласнай канструкцыі. У 1928 годзе кіраваў італьянскай экспедыцыяй да Паўночнага полюса на дырыжаблі «Італія», што пацярпеў катастрофу паблізу Шпіцбергена (з 8 членаў экспедыцыі, якія засталіся ў жывых, 7 чалавек былі выратаваны экспедыцыяй на ледаколе «Красін», Нобіле - шведскім лётчыкам Лундбаргам). У 1932-36 гадах Нобіле працаваў у Маскве ў якасці аднаго з вядучых канструктараў дырыжабляў. У 1939 годзе з'ехаў у ЗША; вярнуўся ў Італію пасля 2-й сусветнай вайны, выкладаў ва ўніверсітэце ў Неапалі.
Беларускае студэнцкае зямляцтва (Волагда)
Беларускае студэнцкае зямляцтва пры Валагодскім малочнагаспадарчым інстытуце. Існаваў ў 1926/1927 навучальным годзе ў Волагдзе.
Заснавана былымі студэнтамі Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі, камандзіраванымі дзяржаўнымі органамі БССР на вучобу ў Валагодскі малочнагаспадарчы інстытут, супрацоўнічала з Наркаматам земляробства БССР і Цэнтральным бюро пралетарскага студэнцтва Беларусі.
У яго ўваходзілі: В. Валодзька (адказны сакратар), В. Вегнэр, В. Каралькоў, У. Перапечка, Р. Юдэльсон.
Альхоўскае
Альхо́ўскае — вадасховішча ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі на рацэ Страча каля вёскі Альхоўка.
Катлавіна вадасховішча выцягнутая ў даліне ракі Страча. Берагавая лінія звілістая. Берагі абрывістыя, вышынёй да 7 м. Дно ілістае. На вадасховішчы 3 астравы агульнай плошчай каля 0,1 га.
Якаў Уладзіміравіч Смушкевіч
Якаў Уладзіміравіч Смушкевіч (1[14]красавіка 1902, Рокішкі, Ковенская губерня —, Барбыш, Куйбышаўскай вобласць, СССР) — савецкі военачальнік, старшы ваенны саветнік па авіяцыі іспанскай рэспубліканскай арміі; камандуючы ВПС РСЧА ў баявых дзеяннях у раёне ракі Халхін-Гол, начальнік ВПС РСЧА (1939), памочнік начальніка Генштаба РСЧА па авіяцыі (1940); генерал-лейтэнант авіяцыі, генерал-інспектар ВПС РСЧА; двойчы Герой Савецкага Саюза.
Арыштаваны і расстраляны ў 1941 годзе. Пасмяротна рэабілітаваны ў 1954 годзе. Першы яўрэй — Герой Савецкага Саюза. Першы двойчы Герой Савецкага Саюза, арыштаваны і расстраляны, як «вораг народа».
Пётр Хрысолаг
Пётр Хрысолаг (каля 380, Імала, Балоння, Італія — 31 ліпеня 450, там жа) — каталіцкі багаслоў, настаўнік царквы. Уключаны ў лік святых Каталіцкай царквы, памяць здзяйсняецца 30 ліпеня.
Пра жыццё Пятра Хрысолага вядома толькі некалькі фактаў. Прыняў хрысціянства ў сталым узросце, у 433 годзе быў прызначаны біскупам у Равене, затым стаў мітрапалітам. Яго пропаведзі былі звернутыя да гараджан квітнеючага гандлёвага горада. Пятра лічаць даверанай асобай Папы Рымскага Льва I. Пахаваны ў саборы Імалы.
Ужо з IX стагоддзя Пётр атрымаў мянушку Chrysologus (Хрысолаг, «Залатаслоў») падобна з багасловам Іаанам Залатавустам. У 1729 годзе папам рымскім Бенедыктам XIII быў названы настаўнікам царквы.
Пільніц
Пільніц (Schloss Pillnitz) — загарадная рэзідэнцыя саксонскіх манархаў з дынастыі Ветынаў, размешчаная на беразе Эльбы ў межах сучаснага Дрэздэна.
У канцы XVII стагоддзя курфюрст Іаган Георг IV набыў маёнтак Пільніц для сваёй фаварыткі, графіні фон Рохліц. Пазней яго пераемнік Аўгуст Моцны даручыў архітэктарам М. Д. Пёпельману і З. Лонглюну пабудаваць на беразе Эльбы лёгкі палац у «кітайскім гусце». У 1791 г. у палацы была падпісана Пільніцкая дэкларацыя.
Палацава-паркавы ансамбль складаецца з трох асноўных будынкаў: Водны палац (Wasserpalais, 1721-22) на рацэ Эльба, Горны палац (Bergpalais, 1722-23) іНовы палац эпохі класіцызму (Neues Palais), які злучае іх. Ад Воднага палаца элегантныя ступені спускаюцца прама да ракі.
Будынкі атачае англійскі парк, які ў канцы XVIII стагоддзя прыйшоў на змену рэгулярнаму. У цэнтры размешчаны сажалка з вялікім фантанам. Замак гарманічна ўпісаны ў навакольны ландшафт рачной поймы, узгоркаў і вінаграднікаў. У 2004-2009 гг. Дрэздэнская даліна Эльбы з палацамі Пільніца лічылася помнікам Сусветнай спадчыны.
Пасля Лістападаўскай рэвалюцыі палацавы ансамбль быў нацыяналізаваны. Яго займаюць два музея: музей народных промыслаў (Kunstgewerbemuseum) і палацавы музей (Schlossmuseum).
Ансельм Кентэрберыйскі
Ансе́льм Кентэрберы́йскі (Anselmus Cantuariensis; у Італіі вядомы як Ансельм з Аосты, Anselmo d'Aosta, Anselme d'Aoste, Anselme du Bec или Anselme de Cantorbéry;, , Італія — , , Англія) — каталіцкі багаслоў, сярэдневяковы філосаф, архібіскуп Кентэрберыйскі (з 1093). Прадстаўнік рэалізму і адзін з заснавальнікаў схаластыкі. Даказваў магчымасць доказу быцця Бога з дапамогай анаталагічнага доказу, ім жа ўпершыню і сфармуляванага ў трактаце «Proslogion» (1077—1078).
Нарадзіўся ў горадзе Аоста, выкладаў у школах Нармандыі, большую частку жыцця правёў у Англіі. Бачыў у веры перадумову рацыянальных ведаў: «веру, каб разумець», быў праціўнікам наміналізму. Вывеў анталагічны доказ быцця Бога з самога паняцця Бога.
У барацьбе паміж свецкай уладай і папствам за інвестытуру абараняў ідэі Грыгорыя VII аб вяршэнстве Пап над свецкімі ўладарамі, за што яго двойчы выганялі з Англіі ў 1087—1100 і 1103—1106 гадах.
Кананізаваны Каталіцкай царквой у 1494. Згадваецца Дантэ Аліг’еры ў раздзеле «Рай» у «Боскай камедыі».
Доказы быцця Бога
Ансельм лічыў веру асновай рацыянальных ведаў.
Вывеў быццё Бога з самога паняцця Бога (анаталагічны доказ быцця Бога).
Беларускае студэнцкае зямляцтва (Тыфліс)
Галоўныя задачы: вывучэнне беларускай мовы і матэрыяльная дапамога беларускім студэнтам — сябрам зямляцтва. Кантактавала з Цэнтральным бюро пралетарскага студэнцтва Беларусі, прасіла арганізацыйнай і матэрыяльнай дапамогі з боку дзяржаўных органаў БССР, але не атрымала яе. Выпісвала газету «Савецкая Беларусь», іншыя беларускія перыядычныя выданні. Дзякуючы ЦБ пралетстуда Беларусі для некаторых сяброў зямляцтва арганізавана летняя практыка на бацькаўшчыне. Пад канец дзейнасці — Беларуская секцыя пры Тыфліскім клубе народаў Захаду.
Windows Communication Foundation
Windows Communication Foundation (WCF) — праграмны фреймворк, які выкарыстоўваецца для абмену данымі паміж праграмамі. Уваходзіць у склад .NET Framework. Да свайго выпуску ў снежні 2006 года ў складзе .NET Framework 3.0, WCF быў вядомы пад кодавым імем Indigo.
Беларускае студэнцкае зямляцтва (Казань)
Беларускае студэнцкае зямляцтва ў Казані. Існавала ў 1924. Аб'ядноўвала студэнтаў-беларусаў Казанскага ўніверсітэта, ветэрынарнага, політэхнічнага, сельскай гаспадаркі і лесаводства,, , рабфакаў і інш. (63 чал.). Старшыня праўлення М. А. Шыркевіч, сакратар П. Кірык; актывісты М. Бухман, В. М. Каральчук, Я. С. Сачко, І. С. Стома.
Супрацоўнічала з Цэнтральным бюро зямляцтваў Казані. Звярталася па матэрыяльную дапамогу ў стыпендыяльную камісію пры ЦВК БССР.
Беларускае студэнцкае зямляцтва (Варонеж)
Беларускае студэнцкае зямляцтва ў Варонежы. Існавала з лістапада 1924 да вясны 1929. Заснавана беларускімі студэнтамі Варонежскага сельскагаспадарчага інстытута (31 чал.). Пазней далучыліся студэнты ўніверсітэта і рабфака.
З восені 1925 складалася з 2 секцый: пры і. Зімою 1925 — 55 сяброў (34 у сельскагаспадарчым інстытуце, 21 ва ўніверсітэце). У зямляцтва ўваходзілі ўраджэнцы Беларусі, Літвы, Пскоўшчыны, Смаленшчыны. Старшыня праўлення К. Бужынскі, сакратар Ф. Дамінікоўскі, з 8 лістапада 1926 адпаведна Кантар і Шчытовіч; актывісты: студэнты Брожын, Давыдаў, А. Малевіч, Шкрэдаў. На пакрыццё арганізацыйных выдаткаў у 1927/1928 навучальным годзе атрымала грашовую датацыю ад Наркамата асветы БССР. Працавала ў кантакце з Цэнтральным бюро пралетарскага студэнцтва Беларусі і з Варонежскім гарадскім бюро пралетстуда. Планавала арганізацыю гурткоў беларусазнаўства і беларускай мовы, беларусізацыю працы зямляцтва. Рэгулярна атрымлівала ад ЦБ пралетстуда Беларусі беларускай газеты, часопісы. У красавіку 1928 Варонежскае гарадское бюро пралетстуда адмовілася супрацоўнічаць з зямляцтвам.
Праломнік паўночны
Праломнік паўночны (Androsace septentrionalis) — адзін з відаў кветкавых раслін з роду сямейства.
Арэал
Расце ў Паўночнай Амерыцы, Азіі і Еўропе.
Беларускае студэнцкае зямляцтва (Варшава)
Беларускае студэнцкае зямляцтва ў Варшаве. Існавала ў 1908—1914. Ініцыятар стварэння і першы кіраўнік (да 1912) М. Гуткоўскі.
Аб'ядноўвала студэнтаў-беларусаў Варшаўскага ўніверсітэта. У 1908 у складзе зямляцтва 100 чал. Арганізоўвала культурныя, этнаграфічныя мерапрыемствы, у т.л. дабрачынныя. Праводзіла беларускія вечарыны. У 1910 у беларускай музычна-вакальнай вечарыне ўдзельнічалі беларускія пісьменнікі Г. Леўчык і А. Пшчолка; у лютым 1913 у вечарыне з песнямі, танцамі і беларускай кухняй удзельнічалі трупы І. Буйніцкага, хору пад кіраўніцтвам М. Тэадаровіча, дэкламатара П. Гуткоўскага. Дзякуючы намаганням Р. Гуткоўскага надрукавана праграма вечарынкі на беларускай мове, за што ён быў арыштаваны. Сярод актывістаў браты Гуткоўскія, А. Салаўёвіч і інш. Дзейнасці зямляцтва спрыялі тагачасны рэктар Варшаўскага ўніверсітэта прафесар Я. Карскі, яго жонка і дачка С. М. і Н. Я. Карскія, беларускі паэт Леўчык.
Беларускае слова (1926)
«Белару́скае сло́ва» — заходнебеларуская штотыднёвая грамадска-палітычная і літаратурная газета. Выдавалася з 3 лютага 1926 да 9 лютага 1928 года ў Вільні на беларускай мове. Выдавец — Часовая беларуская рада, з № 20 (1926) — Беларуская нацыянальная рада. Адказны рэдактар — Т. Вернікоўскі.
Крытыкавала праграмы Беларускай сялянска-работніцкай грамады (БСРГ), Беларускага сялянскага саюза, Беларускай хрысціянскай дэмакратыі, «камуністычную работу» БСРГ і яе газеты «Беларуская ніва». Пісала пра варожасць апошняй да газеты «Беларуская крыніца», якую «Беларуская ніва» называла «буржуазна-ксяндзоўскім» органам, пра адносіны беларускіх палітычных арганізацый да БСРГ, якая выступае за «інтэрнацыянальныя інтарэсы пралетарыяту», здрадзіўшы беларускаму сялянству.
Змяшчала матэрыялы пра краявы польскі з’езд у Гродне, агульны сход таварыства «Прасвет» і яго працу (арганізацыю беларускіх настаўніцкіх курсаў і бібліятэк, удзел у школьным плебісцыце, падтрымку беларускіх культурных устаноў і інш.), асвятляла пытанні беларускага школьніцтва, працаўладкавання інтэлігенцыі ў школы і адміністрацыйныя ўстановы, удзелу ў самаўрадах, зямельнай справы і інш. Уважліва сачыла за працэсам беларусізацыі ў БССР. У артыкуле «Бальшавікі і царква», які быў апублікаваны ў 1926 годзе (№ 3), крытычна ставілася да змены ў БССР абраду «хрышчэння» на «акцябрыны», калі немаўлят накрывалі чырвоным сцягам і давалі ім імёны Акцябр, Рэвалюцыя, Марксіст.
Змяшчала на сваіх старонках агляды падзей у свеце і Польшчы, юрыдычныя парады. У рубрыцы «Наш сатырыкон» друкавала пародыі на творы І. Крылова, Ядвігіна Ш., артыкулы Я. Светазара, пераклады з рускай мовы твораў П. Раманава і інш.
Выйшла 74 нумары.
Ёіціро Какітані
(柿谷 曜一朗; нар. ) — японскі футбаліст. У 2013—2014 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Манабу Сайто
(齋藤 学; нар. ) — японскі футбаліст. У 2013—2016 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Князі тураўскія
Князі тураўскія — кіраўнікі Тураўскага княства з канца X да XIV стагоддзя. За выключэннем першага летапіснага (легендарнага) князя Тура, належалі да розных галінаў роду Рурыкавічаў.
Першыя князі (980—1019)
Першым па летапісах князем тураўскім і легендарным заснавальнікам горада Турава быў Тур. У «Аповесці мінулых гадоў» (XII ст.) ён памянёны пад 980 годам. Ва Усцюжскім летапісным зборы (XVI ст.) Тур названы братам князя полацкага Рагвалода, гэтай думкі прытрымліваюцца і некаторыя даследчыкі (М. Гаусман, У. Ігнатоўскі , М. Ермаловіч ).
У 1015 годзе Святаполк заняў кіеўскі прастол, але ў далейшым пацярпеў паражэнне ў барацьбе з князем наўгародскім Яраславам Уладзіміравічам, і сканаў у Польшчы ці Чэхіі ў 1019 годзе. Відавочна, Святаполк не пакінуў нашчадкаў.
Пытанне аб тураўскай княжацкай дынастыі да 1158 года
Шчыльныя сувязі самога Ізяслава Яраславіча, а таксама яго нашчадкаў з Кіевам, Ноўгарадам і Валынню прымушаюць некаторых даследчыкаў сумнявацца ў тым, што да сярэдзіны XII ст. можа ісці гаворка пра існаванне адасобленай тураўскай дынастыі. У гэты час тут правяць і прадстаўнікі іншых ліній Рурыкавічаў, у 1113—1157 гг. тураўскім князем не быў ніводны нашчадак Ізяслава.
Разам з тым, у 1158 г. праўнук Ізяслава — Юрый Яраславіч (сын Яраслава Святаполчыча) заняў тураўскі прастол без згоды вялікага князя кіеўскага, і відавочна, абгрунтоўваў свае права на гэта прыналежнасцю да Ізяславічаў. Ён двойчы вытрымаў аблогу Турава войскамі вялікага князя кіеўскага, і надалей у Тураўскай зямлі княжылі толькі нашчадкі Юрыя.
Пытанне аб тураўскай княжацкай дынастыі непасрэдна знітавана з пытаннем аб статусе і ролі Тураўскага княства ў палітычнай гісторыі Русі.
Спіс князёў тураўскіх у X—XII стагоддзях
Пасля падзелу княства на ўдзелы:
Княжацкі сталец за Юрыем Яраславічам і яго сынамі
Пытанне аб тым, якім чынам Тураўскае княства наследвалі сыны Юрыя Яраславіча, заблытанае з прычыны супярэчлівых звестак летапісаў. Розныя даследчыкі вырашаюць яго па-рознаму. Вышэй пададзены звесткі на падставе прац Л. Вайтовіча і П. Лысенкі.
Адназначна можна сцвярджаць, што Юрый памёр паміж 1162 і 1170 г. У 1174 г. у летапісах упамінаюцца «тураўскія і пінскія князі», гэта значыць фіксуецца падзел зямлі на асобныя воласці. Такім чынам, Юрый падзяліў сваю спадчыну паміж сынамі. У далейшым яны чаргуюцца на галоўным (тураўскім) стальцы.
Тураўскія князі XIII—XIV стагоддзях
Пасля 1196 г. пэўныя звесткі пра ўласна Тураўскае княства амаль знікаюць. На першы план вылучаецца Пінскае княства (пад 1246 г. названае «Пінскай зямлёй»). Існуюць спробы рэканструкцыі наследвання тураўскага стальца ў гэты час, якія, аднак, застаюцца гіпатэтычнымі.
Беларускае студэнцкае зямляцтва (Саратаў)
Беларускае студэнцкае зямляцтва ў Саратаве. Існавала ў 1927/28 навучальным годзе. Аб’ядноўвала 65 беларускіх студэнтаў. Кіраўнік студэнт Саратаўскага ўніверсітэта Я. Л. Шавялёў. Падтрымлівала сувязі з Цэнтральным бюро пралетарскага студэнцтва Беларусі і Саратаўскім губернскім бюро пралетарскага студэнцтва. Атрымлівала з Беларусі кнігі па беларусазнаўстве і падручнікі беларускай мовы. На арганізацыйныя выдаткі атрымала грашовую датацыю ад Наркамата асветы Беларусі.
Ясуюкі Кано
(今野 泰幸; нар. ) — японскі футбаліст. У 2005—2015 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Беларускае студэнцкае зямляцтва (Томск)
У склад зямляцтва ўваходзіў 31 чал., старшыня праўлення Пашкоўскі, сакратар А. Багданаў. Выпісвала беларускія газеты і часопісы. Супрацоўнічала з беларускім аддзяленнем рабфака ў Томску, вяло перапіску з Цэнтральным бюро пралетарскага студэнцтва Беларусі і Народным камісарыятам асветы БССР.
Кацярына Тэнчынская
Кацярына Тэнчынская, Кацярына з Тэнчына гербу «» (каля  — , Мір, Карэліцкі раён ) — слуцкая княгіня, жонка Юрыя Юр'евіча Алелькавіча і Крыштафа Радзівіла.
Першы шлюб
Шлюб акрамя вялікага пасагу даў князям Слуцкім палітычную падтрымку роду Тэнчынскіх. Пасаг у 20 тысяч польскіх злотых, атрыманы за Кацярынай, складаўся з срэбра, перлаў, клейнотаў на 13 тысяч злотых і 10 тысяч коп грошай наяўнымі грашыма. Да таго ж ёй адышлі на Падляшшы маёнтак Семяцічы (мястэчка і 7 вёсак) і Орля. Узамен такога вялікага пасагу 25 мая 1558 года Юрый Слуцкі запісаў сваёй маладой жонцы вена на трэці ўсіх сваіх добр на 50 тысяч злотых. Гэты запіс быў пацверджаны каралём праз некалькі дзён пасля яго выдання. У адказ Кацярына падпісала ліст, якім пацвярджала атрыманне ад бацькі ўсяго пасагу і адмаўлялася ад усіх прэтэнзій на бацькоўскія і мацярынскія маёнткі. Яны павінны былі пасля смерці бацькі перайсці яе старэйшаму брату Яну Баптысце.
Праз год пасля вяселля Кацярына нарадзіла хлопчыка. Яго назвалі ў гонар бацькі Юрыем. Потым у Кацярыны нарадзілася яшчэ двое дзяцей — Сямён і Аляксандр.
У 1578 годзе, у 34 гады княгіня засталася ўдовай і багатай спадчынніцай нябожчыка мужа. Кацярына распараджалася княствамі і мноствам маёнткаў да паўналецця сыноў. Да ўсяго іншага, яна атрымала ад караля дадатковыя землі.
Другі шлюб
Праз тры гады Кацярына зноў выйшла замуж. Яе выбраннікам стаў малады і багаты гетман Крыштаф Радзівіл. Яна стала яго трэцяй жонкай. Маладому мужу Кацярына нарадзіла яшчэ дваіх дзяцей — Крыштафа і Альжбету.
У 48-гадовым узросце Кацярына памерла 19 сакавіка 1592 года.
У культуры
Прыжыццёвы партрэт княгіні Кацярыны раней упрыгожваў карцінную галерэю Слуцкага замка, а зараз захоўваецца ў Нацыянальным музеі ў Варшаве. Слуцкую княгіню адлюстраваў невядомы мастак. Як мяркуецца, карціна была напісана ад канца 1578 да сярэдзіны 1581 (паміж смерцю першага мужа і другім шлюбам). Лацінскі надпіс на палатне кажа: «Год панскі 1580. Кацярына, графіня з Тэнчына, божай ласкай княгіня слуцкая, свайго ўзросту 35 гадоў». На самой жа карціне княгіня выглядае значна старэй.
У крыніцах падаецца, што аўтарам партрэту быў невядомы польскі жывапісец, магчыма. Паводле іншай версіі згодна архіўных звестак і даследаванняў вучонага-гісторыка А. Грыцкевіча гэты партрэт быў напісаны ў Слуцку і, верагодна, мясцовым мастаком. Аналіз жывапісных асаблівасцей твора сведчыць пра знаёмства аўтара партрэта з кракаўскай мастацкай школай. Гэта не выпадкова, бо княгіня была родам з Кракава і сувязі слуцкага княжацкага двара з польскай сталіцай існавалі. Гэта ўзор распаўсюджанага ў той час тыпу «сармацкага партрэта».
У 1988 годзе Міхаіл Самуілавіч Басалыга стварыў каляровую літаграфію «Слуцкая княгіня Кацярына Ценчынская Алелькавіч».
Кулікоў
Кулікоў — прозвішча.
Клітышчэ
Клітышчэ (Клі́тище) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Беларускае студэнцкае зямляцтва (Ленінград)
Беларускае студэнцкае зямляцтва ў Ленінградзе. Дзейнічала з перапынкамі ў 1925—1937(?). Аб'ядноўвала зямляцтвы беларускіх студэнтаў асобных навучальных устаноў Ленінграда. Утворана ў выніку рэарганізацыі Асацыяцыі беларускіх студэнтаў ВНУ у Петраградзе.
Асноўныя задачы: нацыянальна-культурная праца, навуковая дзейнасць, матэрыяльная ўзаемадапамога. Выканаўчы орган — выбарнае праўленне. Супрацоўнічала з Ленінградскім гарадскім саветам пралетарскага студэнцтва і Цэнтральным бюро пралетарскага студэнцтва Беларусі. З 1927 на арганізацыю культурна-асветных мерапрыемстваў (адбываліся ў Беларускім доме асветы) атрымлівала грашовыя датацыі ад Наркамата асветы БССР (да 1500 руб. на навучальны год). Сябры зямляцтва ўдзельнічалі ў падрыхтоўцы літаратурна-музычных вечарын беларускіх пісьменнікаў Я. Купалы, Я. Коласа, Ц. Гартнага, пачынаючых літаратараў П. Кабзарэўскага, З. Піваварава, Б. Пятроўскага, Р. Сапуна (Р. Папараць), Я. Шарахоўскага.
Каростэліўка
Каростэліўка (Коро́стелівка) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Мала Гарбаша (Чэрняхіўскі раён)
Мала Гарбаша (Мала́ Горбаша) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Карчыўка (Чэрняхіўскі раён)
Карчыўка (Корчі́вка) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Ніжняя Індрагіры
Акруга Ніжняя Індрагіры (Kabupaten Indragiri Hilir) — акруга ў правінцыі Рыау. Адміністрацыйны цэнтр — горад Тэмбілахан.
Насельніцтва
Згодна з ацэнкай 2010 года, на тэрыторыі акругі пражывала 662305 чалавек.
Адміністрацыйны падзел
Акруга дзеліцца на наступныя раёны:
Спіс аб’ектаў PGC (2211001—2212000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2211001—2212000)
Малыніўка (Чэрняхіўскі раён)
Малыніўка (Мали́нівка) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Сіндзі Окадзакі
(岡崎 慎司; нар. ) — японскі футбаліст. У 2008—2019 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Макрэншчына
Макрэншчына (Мокренщи́на) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Наумэнка
Наумэнка (Науме́нка) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Нэраж
Нэраж (Нера́ж) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Спіс зорак сузор’я Змеяносца
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Змеяносца да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Плэхіў (Чэрняхіўскі раён)
Плэхіў (Пле́хів) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Нові Жадзькы
Нові Жадзькы (Нові Жадьки) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Росіўка
Росіўка (Росівка) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Рудня (Чэрняхіўскі раён)
Рудня (Рудня) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Ацуто Уціда
(内田 篤人; нар. ) — японскі футбаліст. У 2008—2015 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Салы
Салы (Сали) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Бенкаліс (акруга)
Бенкаліс — акруга (kabupaten) у правінцыі Рыау, Інданезія. Насельніцтва — 545 737 чал.
Гісторыя
Да абвяшчэння незалежнасці Інданезіі тэрыторыя Бенкаліса ўваходзіла ў склад султанату Сіяк. У перыяд з 1945 па 1956 год, гэта значыць, пасля абвяшчэння незалежнасці Інданезіі, гэтыя землі працягвалі заставацца пад уладай султана Шарыфа Касіма II з Сіяку.
Транспарт
На канец 2000-х гадоў у Бенкалісе налічвалася 2426 км дарог, з якіх толькі 439 км заасфальтаваныя. Сувязь паміж астравамі падтрымліваецца з дапамогай паромаў.
У Бенкалісе, Сунгапакнінгу і Селатпанджангу ёсць марскія порты, якія забяспечваюць сувязь, у тым ліку, і гандлёвую, з такімі партамі, як Думай, Пеканбару і Батам. Падтрымліваецца паведамленне і з Малайзіяй.
У Букітбату ёсць аэрапорт акруговая значэння.
Свыдзя
Свыдзя (Сви́дя) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Сэлэць (Чэрняхіўскі раён)
Сэлэць (Селець) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Су-від
Су-від (ад sous-vide — пад вакуумам), або гатаванне ў вакууме — спосаб гатавання ежы, калі прадукт вакуумуюць (або часткова вакуумуюць) у адмысловым пластыкавым пакеце і павольна гатуюць пры параўнальна нізкай і дакладна кантраляванай тэмпературы, звычайна пагружаным у награваную ваду.
Працэс
Гатуюць ў вакууме звычайна пры тэмпературы каля 55-60 °C, гародніну і пры больш высокіх тэмпературах (да 84-85 °C). Награваюць прадукт вельмі працяглы час, да 96 гадзін. Як і пры іншых спосабах павольнага гатавання, працяглае награванне на невысокай тэмпературы забяспечвае раўнамерную гатоўнасць па ўсёй таўшчыні прадукту. Праз выкарыстанне герметычнага пластыкавага пакета прадукт захоўвае зыходны ўзровень вільготнасці.
Гісторыя
Многія спосабы гатавання вынайдзены ў спробах дакладней кантраляваць тэмпературу; гатаванне ў вакууме — вышэйшае дасягненне гэтага пошуку.
Тэхналогія ўпершыню апісана Бенджамінам Румфардам у 1799 годзе (ён ўжываў гарачае паветра замест вадзяной ванны). У 1960-я гады спосаб паўторна адкрыты амерыканскімі і французскімі інжынерамі і першапачаткова ўжываўся ў лабараторыях для даследаванняў, а затым для прамысловай засцярогі прадуктаў ад сапсавання, асабліва ў шпіталях.
Першае ўжыванне ў рэстаране вядома ў 1974 годзе, калі біяхімік, па даручэнні ўладальніка рэстарана ў Раане, гатаваў у вакууме фуа-гра, якое пры гэтым захоўвала тэкстуру і не губляла тлушч. Іншым першапраходцам практычна адначасова стаў, які правёў шматлікія даследаванні ў гэтай галіне і навучаў кухараў на курсах падчас працы ў кампаніі. Да 1986 года Гусо сумесна з вядомым кухарам стварыў новае меню для Нацыянальнай кампаніі французскіх чыгунак, цалкам заснаванае на гатаванні ў вакууме.
Пасля работ Пралю і Гусо гатаванне ў вакууме хутка стала папулярным у першаразрадных рэстаранах, ужо з пачатку 2000-х гадоў практычна кожны рэстаран з зоркай Мішлен меў апарат для гатавання ў вакууме. У 2010-я гады, пасля з’яўлення параўнальна танных (ад 200 даляраў) прылад, метад стаў масава прымяняцца пры дамашнім гатаванні ежы.
Асаблівасці
Тэмпература гатавання ў вакууме прынцыпова ніжэй за тэмпературу кіпення вады, таму спасоб немагчыма ўжываць для выпечкі, гатавання макарон і іншых страў са злакаў. Праз тую ж прычыну рэакцыя Майяра не адбываецца, таму для стварэння апетытнай скарынкі пасля вымання з пакета страву давядзецца абсмажыць на патэльні, грылі або абпаліць.
Сэляншчына
Сэляншчына (Селянщина) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Славіў
Славіў (Славів) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Стырты
Стырты (Сти́рти) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Верхняя Індрагіры
Адміністрацыйны падзел
Акруга дзеліцца на наступныя раёны:
Генрых II Святы
Біяграфія
Сын баварскага герцага Генрыха II Сварлівага і Гізелы Бургундскай, праўнук караля Генрыха I Птушкалова. З 7 чэрвеня 1002 года — кароль Германіі, 14 лютага 1014 года Папам Бенедыктам VIII каранаваны як імператар. У шлюбе з Кунігундай Люксембургскай не меў дзяцей, з яго смерцю згасла дынастыя Атонаў. Кананізаваны Папам Яўгенам III у 1146 годзе. Генрых II, у адрозненне ад свайго папярэдніка Атона III, накіраваў сваю палітыку на кансалідацыю земляў і рашэнне праблем імперыі на поўначы ад Альпаў. Большую частка свайго кіравання ён вёў вайну на ўсходніх межах імперыі з польскім князем Баляславам Храбрым.
Здзейсніў тры паходы ў Італію з мэтай зацвярджэння ў гэтай частцы імперыі свайго панавання і атрымання тытула імператара. Час кіравання Генрыха лічыцца перыядам інтэнсіфікацыі і цэнтралізацыі каралеўскай улады, а таксама ўзмацнення сувязі дзяржавы і царквы. Апорай яго ўлады сталі біскупствы, як існыя, умацаваныя дарэннямі імператара, так і новаствораныя.
Заснаваў у 1007 годзе Бамбергскае біскупства, якое стала значным палітычным і культурным цэнтрам Франконіі. Генрых II актыўна ўдзельнічаў у рэфармаванні царкоўнага жыцця. Асноўнай крыніцай звестак пра жыццё і кіраванне імператара з’яўляецца хроніка Цітмара Мерзебургскага.
Эйдзі Кавасіма
(川島 永嗣; нар. ) — японскі футбаліст. З 2008 года выступае за нацыянальную зборную Японіі.
Беларускае таварыства дабрачыннасці
Белару́скае тавары́ства дабрачы́ннасці ў Стоўбцах. Дзейнічала з 15 ліпеня 1931 да жніўня 1933 года.
За мэту ставіла развіццё нацыянальнай самасвядомасці беларускага насельніцтва Заходняй Беларусі. Займалася таксама аказаннем матэрыяльнай і маральнай дапамогі бедным, сіротам, інвалідам, прапагандавала санітарныя веды сярод сялян. Пры таварыстве працавалі клуб з бібліятэкай і радыё, беларускі хор (кіраўнік Г. I. Цітовіч) і хор у вёсцы Стары Свержань (40 чалавек, кіраўнік Гарановіч), ставіліся драматычныя спектаклі ў Стоўбцах і навакольных вёсках, а таксама ў Нясвіжы, Міры. Сябры таварыства праводзілі курсы земляробства, чыталі лекцыі, вялі заняткі па беларускай грамаце з дзецьмі, якія вучыліся ў польскіх школах; 20 чэрвеня 1932 года арганізавалі ў Стоўбцах дабрачынную народную забаву-імпрэзу, грашовы збор ад якой перададзены бедным сялянам. За кошт фонду таварыства былі закуплены абутак, вопратка і размеркаваны сярод дзяцей-сірот і інвалідаў. Зімой 1932—1933 у Стоўбцах і вёсках Залужжа і Жацерава былі арганізаваны курсы кройкі і шыцця для сялян. Таварыства неаднаразова падпадала пад рэпрэсіі польскіх улад.
30 ліпеня 1933 года на агульным сходзе арганізацыі прынята рашэнне далучыцца да Беларускага нацыянальнага камітэта ў Вільні. Актывістамі таварыства былі Ф. Акінчыц, І. Гундзіловіч, М. Сабалеўскі і іншыя.
Беларускае студэнцкае зямляцтва (Смаленск)
Займалася культурна-асветнай дзейнасцю сярод студэнтаў-беларусаў і беларускага насельніцтва Смаленска. Выканаўчы орган — бюро, старшыня студэнт педагагічнага факультэта У. Ганчароў (да 6 сакавіка 1926; ён жа загадчык Беларускай секцыі пры губернскім аддзеле народнай адукацыі), сакратар А. А. Міхальчанка. Пазней намеснікам старшыні і старшыня культурнай камісіі М. Чунаева, сакратар М. Цішкевіч; старшыня рэвізійнай камісіі навучэнец рабфака Гамаліцкі. У 1926 у склад зямляцтва ўваходзіла 115 чал. (студэнты педагагічнага, медыцынскага, рабочага факультэтаў Смаленскага ўніверсітэта, фармацэўтычнага і кааператыўнага тэхнікумаў, губернскай савецкай партшколы), у 1927/28 навучальным годзе — 158 чал. Працавалі гурткі беларусазнаўства (выкладчыкі Ганчароў, П. Кароль), драматычны (кіраўнік І. Хацкевіч), харавы (у 1926 кіраўнік П. М. Івашчанка, пазней Ратнер); арганізоўвала вечарыны, ставіла спектаклі.
Восенню 1927 у склад зямляцтва ўвайшлі некаторыя сябры Гомельскага, Смаленскага зямляцтваў, навучэнцы беларускіх аддзяленняў рабфака і губернскай савецкай партшколы. Супрацоўнічала з Беларускай секцыяй пры Смаленскім губернскім аддзеле народнай адукацыі, губернскім краязнаўчым таварыствам, з таварыствам палітычных эмігрантаў Заходняй Беларусі ў Смаленску. З вясны 1927 наладзіла сувязі з Цэнтральным бюро пралетарскага студэнцтва Беларусі і Наркаматам асветы БССР (атрымала ад апошняга 300 руб. грашовай датацыі). Зямляцтву дапамагалі Смаленскі губернскі выканком, губернскі аддзел народнай адукацыі і губернскі Савет прафсаюзаў. Ад ЦБ пралетстуда Беларусі атрымлівала беларускія перыядычныя выданні і падручнікі па беларусазнаўстве. Пасылала сваіх прадстаўнікоў у Аршанскі, Віцебскі, Мазырскі і Мінскі акруговыя выканкомы па пытанні выдзялення матэрыяльнай дапамогі для студэнтаў-ураджэнцаў гэтых акруг.