cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Арношт Голдфлам
Напачатку хацеў стаць лекарам, але пасля кінуў вывучэнне медыцыны, працаваў рабочым, службоўцам. У 1972—1976 адвучыўся па спецыяльнасці «рэжысура драмы» ў Акадэміі мастацтваў імя Яначака. У 1978—1993 працаваў найперш у Ганацкім тэатры ў Прасцяёве (які пасля пераезду ў Брно быў перайменаваны ў «HaDivadlo»).
З 1993 года працуе незалежным рэжысёрам, аўтар і акцёр (Тэатр «Komedie-PKD», «Тэатр у Доўгай», «Archa», «HaDivadlo», Нацыянальныя тэатры ў Празе і Брне, і г. д. Аўтар больш як 25 тэатральных п'ес, драматызатацыяў і радыёп'ес. Напісаў два зборнікі апавяданняў («Pořád o jednom» («Увесь час пра адно і тое ж»), «Osudy a jejich pán» («Лёсы і іх гаспадар»)), кнігі казак («Tatínek není k zahození» («Тата яшчэ можа прыдацца» і «Tatínek OO2» («Тата 002»)). Таксама выкладае рэжысуру на тэатральным факультэце Акадэміі імя Яначака.
Жанна Мікалаеўна Чарняўская
Жанна Мікалаеўна Чарняўская (, Барысаўшчына, Хойніцкі раён, Гомельская вобласць, БССР) — беларускі дзеяч мясцовага кіравання, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7 склікання.
Біяграфія
Нарадзілася 18 ліпеня 1971 года ў в. Барысаўшчына Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці.
Скончыла Мазырскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Прафесійнае навучанне» са спецыялізацыяй «Аграінжынерыя»; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае і мясцовае кіраванне».
Дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7 склікання, намеснік старшыні Пастаяннай камісіі па пытаннях экалогіі, прыродакарыстання і чарнобыльскай катастрофы.
Сям’я
Замужам, мае дачку.
CPT-інварыянтнасць
CPT-інварыянтнасць — гэта фундаментальная сіметрыя фізічных законаў пры пераўтварэннях, якія ўключаюць адначасовую інверсію зарада, цотнасці і часу.
Гісторыя
Адкрыцці ў канцы 1950-х выявілі парушэнні P-сіметрыі ў слабых узаемадзеяннях, таксама добра вядомыя парушэнні C-сіметрыі. Некаторы час лічылася, што CP-сіметрыя захоўваецца ва ўсіх фізічных з’явах, але пазней стала ясна, што гэта не так.
З іншага боку, ёсць тэарэма, у якой выводзіцца захаванне CPT-сіметрыі для ўсіх фізічных з’яў, зыходзячы з правільнасці квантавых законаў і Лорэнц-інварыянтнасці. Больш дакладна: CPT-тэарэма сцвярджае, што любая Лорэнц-інварыянтная лакальная квантавая тэорыя поля з эрмітавым гамільтаныянам павінна мець CPT-сіметрыю.
Вывад
У нястрогім вывадзе можна ўзяць пераўтварэнне Лорэнца ў вызначаным кірунку — назавем яго z. Калі мы ўскладнім групу Лорэнца, фальшывы буст з параметрам буст прывядзе да таго, што t накіруецца да -t, а z накіруецца да -z. Калі затым выканаць дадатковае кручэнне \pi ў плоскасці xy, мы атрымліваем камбінацыю P і CT. Камбінацыя CT з’яўляецца тут замест T, таму што мы маем справу з унітарным пераўтварэннем, а не з антыунітарным. Выказаўшы здагадку, што аперацыя комплекснага росту карэктная як сіметрыя, мы атрымліваем стан, які апісваецца тымі ж законамі. Гэта дае нам CPT-тэарэму.
CPT-інварыянтнасць і антырэчыва
У сілу CPT-тэарэмы даказваецца строгае адпаведнасць паміж рэчывам і антырэчывам. У прыватнасці, у часціцы і антычасціцы дакладна роўныя маса і магнітны момант, іх электрычныя зарады роўныя па модулю і супрацьлеглыя па знаку, а спіны роўныя па модулю і процілеглыя па кірунку.
На дыяграмах Фейнмана антычасціца эквівалентная часціцы, якая ідзе назад у часе. У сілу гэтага дыяграмы, напрыклад, эфекту Комптана і анігіляцыі электрон-пазітроннай пары эквівалентныя і даюць адны і тыя ж значэння амплітуд.
Следства і падтэксты
Следства гэтага вываду ў тым, што парушэнне CPT аўтаматычна вядзе да парушэння Лорэнц-інварыянтнасці.
Падтэкст CPT-сіметрыі складаецца ў тым, што люстранае адлюстраванне нашага Сусвету — імпульсы і становішча ўсіх аб’ектаў адлюстраваных ў ўяўнай плоскасці (што адпавядае інверсіі цотнасці), уся матэрыя заменена на антыматэрыю (што адпавядае інверсіі зарада), і звернутая ў часе — будзе паводзіць сябе гэтак жа, як і наш сусвет. У любы момант адпаведных часоў два сусветы будуць ідэнтычныя, і пераўтварэнне CPT папросту ператворыць адну ў іншую. CPT-сіметрыя лічыцца фундаментальных якасцю фізічных законаў.
Для захавання гэтай сіметрыі кожнае парушэнне камбінаванай сіметрыі двух яе кампанент (напрыклад, CP) павінна мець адпаведнае парушэнне ў трэцяй кампаненце (напрыклад, T); на самай справе, матэматычна, гэта адна і тая ж рэч. Такім чынам, парушэнні T-сіметрыі часта адносяць да парушэнняў CP-інварыянтнасці.
Даманавіцкі сельсавет (Салігорскі раён)
Дама́навіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Даманавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Старобінскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Старобінскім раёне БССР. З 1935 года ў Старобінскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Старобінскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Чырвонаазёрскага сельсавета, вёска Забярэзінец перададзена ў склад Камунараўскага сельсавета Любанскага раёна. 11 кастрычніка 1961 года ў склад сельсавета з Доўгаўскага сельсавета перададзена вёска Ананчыцы. З 25 снежня 1962 года — у складзе Любанскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у Салігорскім раёне.
Герхард Домак
Герхард Ёханэс Паўль Домак (30 кастрычніка 1895, Лагаў, Германская імперыя, — 24 красавіка 1964, Бургберг, ФРГ) — нямецкі патолаг і бактэрыёлаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне за 1939 год з фармулёўкай «за адкрыццё антыбактэрыйнага эфекту пронтазілу».
Біяграфія
Герхард Домагк нарадзіўся ў Лагове (Брандэнбург) у сям’і дырэктара школы. Да 14 гадоў ён хадзіў у школу горада Зомерфельд (цяпер Любско). Ва ўніверсітэце кіля ён навучаўся на медыцынскім кірунку, але з пачаткам вайны пайшоў служыць добраахвотнікам. У снежні 1914 года ён быў паранены і служыў да канца вайны ў якасці ваеннага медыка. Пасля вайны ён скончыў навучанне і працаваў у Грайфсвальдском універсітэце, дзе вывучаў інфекцыйныя захворванні, выкліканыя бактэрыямі. У 1925 годзе ён услед за сваім навуковым кіраўніком Вальтэрам Гросам перайшоў у Вестфальскі ўніверсітэт імя Вільгельма, дзе атрымаў прафесарскае званне. Таксама ён атрымаў пасаду ў лабараторыі Bayer ў Вуппертале. У тым жа годзе ён ажаніўся з Гертрудай Штрубе, у іх нарадзілася тры сыны і дачка.
Домагк быў прызначаны на пасаду дырэктара Інстытута паталогіі і бактэрыялогіі кампаніі Bayer, дзе працягнуў даследаванні Джозэфа Клярера і Фрытца Міцша, заснаваныя на працах Паўля Эрліха аб выкарыстанні фарбавальнікаў (асноўнага прадукту кампаніі IG Farben) у якасці хіміятэрапеўтычнага прэпарата. Ён выявіў, што сульфаніламід пронтазіл (en) з’яўляецца эфектыўным сродкам супраць стрэптакока; з дапамогай яго ён у тым ліку вылечыў сваю дачку, прадухіліўшы ампутацыю яе рукі.
У 1939 годзе Герхард Домагк атрымаў Нобелеўскую прэмію па фізіялогіі і медыцыне з фармулёўкай «за адкрыццё антыбактэрыйнага эфекту пронтазіла». Аднак улады трэцяга рэйха вымусілі яго адмовіцца ад прэміі, і гестапа змясціла яго пад арышт на тыдзень.
Сульфанаміды сталі рэвалюцыйным сродкам свайго часу, аднак пазней ім на замену прыйшоў пеніцылін, які валодаў большай эфектыўнасцю і менш выяўленымі пабочнымі эфектамі (сульфанаміды могуць служыць прычынай нырачнакаменнай хваробы і выклікаць змены ў касцяным мозгу). Даследаванні Домагка прывялі да распрацоўкі процітуберкулёзных лекаў тыясемікарбазіду і ізаніазіда, з дапамогай якіх удалося ўтаймаваць эпідэмію сухотаў, якая ахапіла Еўропу пасля Другой сусветнай вайны.
Ён змяніў вобласць сваіх даследаванняў, заняўшыся вывучэннем туберкулёзу і ўжываннем хіміятэрапіі ў лячэнні анкалагічных захворванняў. Домагк памёр у мястэчку Бургберг каля Кенігсфельда ў 1964 годзе.
Медаль Нахімава
Меда́ль Нахі́мава — дзяржаўная ўзнагарода СССР. Заснаваны Указам Прэзідыума ВС СССР ад 3.03.1944 «Аб заснаванні ваенных медалёў: медаль Ушакова і медаль Нахімава». Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета РФ ад 2 сакавіка 1992 года № 2424-1 медаль пакінуты ў сістэме ўзнагарод РФ да ўступлення ў сілу Указа Прэзідэнта РФ ад 2 сакавіка 1994 года № 442 «Аб дзяржаўных узнагародах Расійскай Федэрацыі».
Медаль выкананы па праекце архітэктара М. А. Шэпілеўскага.
Статут медаля Нахімава
Медалём Нахімава ўзнагароджваліся матросы і салдаты, старшыны і сяржанты, мічманы і прапаршчыкі Ваенна-Марскога Флоту і марскіх частак пагранічных войскаў.
Узнагароджанне медалём Нахімава ажыццяўлялася: Медаль Нахімава носіцца на левым боку грудзей і пры наяўнасці іншых медалёў СССР размяшчаецца пасля медаля «За баявыя заслугі».
Усяго было выраблена звыш 13 000 узнагароджанняў медалём Нахімава.
Палажэнне аб медалі змянялася ў 1947 і 1980 гадах.
Апісанне
Медаль Нахімава круглы дыяметрам 36 мм, з бронзы. Аўтары праектнага малюнка мастакі А. Л. Дыёраў, Б. М. Хоміч, М. А. Волкаў. Існуе толькі адзін тып медаля. Медаль вырабляўся з бронзы, з двух асобных дэталяў. Вушка да медаля мацавалася метадам паяння.
На адным боку змешчана рэльефная выява Нахімава ў профіль. Уздоўж краёў медаля — надпіс «Адмирал Нахимов». Ніжэй профіля Нахімава — дзве лаўровыя галіны, на перакрыжаванні якіх пяціканцовая зорачка. Па краях медаля — выпуклыя кропкі.
На адваротным боку медаля — выпуклы малюнак паруснага карабля, абрамленая кольцам з троса, накладзенага на два перакрыжаваныя якара. Круг з выявай карабля і якара апраўлены якарным ланцугом. Па краях медалі — выпуклыя кропкі.
IC 2189
IC 2189 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Малы Пёс.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Янотападобны сабака
Янотападобны сабака, Усурыйскі янот (Nyctereutes procyonoides) — сысун з атраду драпежныя, сямейства сабачыя. Адзіны сучасны від роду.
Даўжыня цела ад 50 да 70 см, даўжыня хваста 13-20 см. Вага 5,5 — 9 кг. Поўсць неаднастайная па колеры: шэрая — з пераходам у рудую, або сівое футра з цёмнай рыскай на спіне. На сківіцах — бакенбарды.
Жыве галоўным чынам у лясах, і гаях, звычайна недалёка ад вады. Першапачаткова жыў на Далёкім Усходзе ад паўночнага Індакітая да Карэі і Японіі. У Беларусь завезены ў 1936 годзе, акліматазаваўся, пашырыўся па ўсёй тэрыторыі.
Энтузіязм
Энтузіязм (ενθουσιασμός, ενθουσίασις — «натхненне», «захапленне») — станоўча афарбаваная эмоцыя, стан натхнення, а таксама, пад уплывам гэтага настрою, жаданне і здзяйсненне актыўных дзеянняў па дасягненню вызначаных мэтаў.
Першапачаткова, словам энтузіязм пазначалі стан чалавека, апантанага бажаством або які знаходзіўся пад яго ўплывам (напрыклад, энтузіязм Піфіі або вакханок). Пазней, з часоў позняй антычнасці і практычна да найноўшага часу - эстэтычная катэгорыя, якая характарызуе рэакцыю суб'екта на ўзвышанае, выдатнае. Так, Сакрат лічыў паэтычнае натхненне энтузіязмам.
Уладзімір Генрыхавіч Пецюкевіч
Уладзімір Генрыхавіч Пецюкевіч (, в. Цяцеркі, Браслаўскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі паэт.
Біяграфія
Скончыў Беларускі інстытут механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі (1969). З 1969 года працаваў у будаўнічай арганізацыі ў Мінску, у 1988—2000 гадах у Беларускім дзяржаўным музеі народнай архітэктуры і побыту.
Творчасць
Друкуецца з 1975 года. Яго творы ўвайшлі ў калектыўныя зборнікі «Лагодны промень раніцы» (1988) і «Браслаўшчына азёрная мая» (1998). Паэзія Пецюкевіча адметная лірычнасцю, патрыятычным пафасам, паглыбленым над складанымі праблемамі сучаснасці і гісторыі роднай зямлі. На яго вершы напісаны зборнік песень «Добры дзень, садок дзіцячы», араторыя «Зорка Палын» (кампазітар Дз. Даўгалёў), шматлікія песні (кампазітары М. Алешка, Дз. Даўгалёў, Л. Захлеўны, М. Пецюкевіч, П. Яроменка і інш.).
Біруза
Біруза́ (ад  — «фірузэ» — «камень шчасця», або  — піруз — «які атрымлівае перамогу») — мінерал, гідратаваны фасфат алюмінію і медзі CuAl6[PO4]4(OH)8·5H2O, адзін з самых папулярных са старажытнасці і дагэтуль вырабных і паўкаштоўных камянёў. Трохклінная сінгонія, трохклінна-пінакаідальны від сіметрыі.
Паходжанне назвы
Французскае слова «Turquoise» паходзіць ад старафранцузскага «Pierre turquoise», што азначае «Турэцкі камень». Аднак, біруза здабывалася ў шахтах гістарычнай правінцыі Ірана, Харасан і экспартавалася адтуль па Вялікаму шаўковаму шляху праз Турцыю ў Еўропу, і таму асацыявалася з Усходам.
Уласцівасці
Колер ад яркага нябесна-блакітнага ці блакітнавата-сіняга да блакітнавата-зялёнага і блякла-зялёнага. Колер парашка (рысы) белы. Бляск слабы васковы, непразрыстая. Цвёрдасць 5—6, шчыльнасць 2,6-2,8. Дысперсія адсутнічае. Плеахраізм слабы. Люмінесцэнцыя звычайна адсутнічае, часам белаватая, блакітнаватая. Двухпераламленне +0,054.
Склад (%): 37,60 — Al2O3; 9,78 — CuO; 34,90 — P2O5; 17,72 — H2O.
Пры гартаванні бурэе і трэскаецца (чым адрозніваецца ад большасці падробак), раствараецца ў салянай кіслаце.
Паходжанне і распаўсюджанне
Утварэнне бірузы звычайна звязана з гіпергеннымі ці нізкатэмпературнымі (180°—80 °C) гідратэрмальнымі працэсамі. Паклады бірузы часта звязаны з зонамі паўторнага змянення медных радовішчаў.
Распаўсюджанне мінерала
Біруза заўсёды была папулярным каменем і высока цанілася, яна была і застаецца сярод першых вырабных камянёў. Яе радовішчы шматлікія, але іх запасы як правіла невялікія, з прычыны чаго мэтавая здабыча натуральнай сыравіны абыходзіцца даволі дорага. Цэнтры здабычы бірузы вядомыя ў шматлікіх старажытных цывілізацыях, а некаторыя старадаўнія капальні дзейнічаюць і цяпер. Аднак значная частка натуральнай бірузы сёння здабываецца на буйных медных радовішчах як пабочны прадукт, у прыватнасці ў ЗША.
Радовішчы
Радовішчы — Егіпет, Сінайскі паўвостраў, Іран, Афганістан, Таджыкістан, Узбекістан, Туркменістан, ЗША, Танзанія, Аўстралія, Аргенціна.
Вялікая Вядрэнь
Вялі́кая Вядрэ́нь (, Великая Ведрень) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Іванскага сельсавета.
Да 1968 года вёска ўваходзіла ў склад Альшанскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года ўваходзіла ў склад Акцябрскага пассавета.
Спіс аб’ектаў PGC (1723001—1724000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1723001—1724000)
Крыстопаўшчына
Крысто́паўшчына (, Кристоповщина) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хацюхоўскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Дакудаўскага сельсавета.
Анатоль Мікалаевіч Мізяк
Анатоль Мікалаевіч Мізяк (, Харкаў, Украіна — ) — беларускі ўрач-афтальмолаг, палкоўнік медыцынскай службы. Заслужаны ўрач БССР (1982). Кандыдат медыцынскіх навук (1976).
Біяграфія
Скончыў Харкаўскі медыцынскі інстытут (1958). На медыцынскіх пасадах у Беларускай ваеннай акрузе, у тым ліку начальнік агульнавайсковага шпіталя ў Мінску (1958—1985). Начальнік галоўнага шпіталя Заходняй групы войскаў у ГДР (1985—1990).
Кастэль-дзі-Саса
Кастэль-дзі-Саса (Castel di Sasso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Казерта.
Насельніцтва складае 1193 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 60 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 81040. Тэлефонны код — 0823.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio Vescovo e Martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дзяржаўны Сход Рэспублікі Саха
Дзяржаўны Сход (Іл Тумэ́н) Рэспублікі Саха́ (Яку́ція) (Саха Өрөспүүбүлүкэтин Ил Түмэнэ) — аднапалатны парламент Рэспублікі Саха (Якуція), з’яўляецца прадстаўнічым, заканадаўчым і кантрольным органам дзяржаўнай ўлады Рэспублікі Саха (Якуція).
Прававыя асновы дзейнасці і статус Іл Тумэна вызначаны ў Канстытуцыйным законе Рэспублікі Саха (Якуція) «Аб Дзяржаўным Сходзе (Іл Тумэн)» ад 10 ліпеня 2002 года 35-3 № 401-II і главой 5 Канстытуцыі (Асноўнага закона) Рэспублікі Саха (Якуція).
Структура
Працу Іл Тумэна ўзначальвае старшыня і яго намеснікі.
Праца дэпутатаў ажыццяўляецца ў рамках камітэтаў і камісій. У Іл Тумэне V склікання працуе 12 камітэтаў і 1 камісія:
На пастаяннай аснове працу вядзе Апарат Дзяржаўнага Сходу (Іл Тумэн).
Паўнамоцтвы
Згодна з арт. 56 Канстытуцыі Рэспублікі Саха (Якуція) Іл Тумэн мае наступныя паўнамоцтвы:
Энтэрабактэрыі
Энтэрабактэрыі (Enterobacteriaceae) — вялікае сямейства бактэрый, якое ўключае ў сябе такія вядомыя патагены як: сальманела, кішачная палачка, чумная палачка і г. д. Па форме — бацылы (палачкападобныя) даўжынёй 1-5 мкм. Як і іншыя пратэабактэрыі, яны грамадмоўныя.
Храм Нікі Аптэрас
Храм Нікі Аптэрас (гэта значыць бяскрылай перамогі) — старажытнагрэчаскі храм на афінскім Акропалі, які знаходзіцца на паўднёвым захадзе ад Прапілеяў. Пабудаваны Калікратам у 427—421 гадах да н.э. па праекце 450 года да н.э. Храм прысвечаны Афіне-Ніцы (Αθηνᾶ Νίκη — Афіна-Пераможца). Пабудова ўяўляе сабой амфіпрастыль з двума іанічнымі порцікамі па чатыры калоны. Стылабат мае тры прыступкі. На бесперапынным іанічным фрызе адлюстроўваліся эпізоды Грэка-персідскіх войн і багі — Афіна, Пасейдон і Зеўс. Храм выкананы з мармуру. Унутры стаяла статуя Афіны, якая трымае ў адной руцэ шлем, у іншай — гранат — сімвал пераможнага міру.
Бульвар Касманаўтаў (Брэст)
Бульвар Касманаўтаў — бульвар у цэнтральнай частцы Брэста. Названы ў 1979 годзе ў гонар савецкіх касманаўтаў. Працягласць каля 1600 м — ад праспекта Машэрава да вуліцы Арджанікідзэ. Узнік у канцы XIX стагоддзя. Ранейшыя назвы — вуліцы Слабадская, Шырокая ў XIX — пачатку XX стст., з 1921 па 1939 гг. — Яна Сабескага, у гонар польскага караля і вялікага князя літоўскага, з 1939 па 1941 гг. — імя Леніна. Падчас нямецкай акупацыі — Брайтэрштрасэ (ням. — Шырокая), з 1944-га да 1979-га — Леніна. На скрыжаванні бульвара і праспекта Машэрава ў 1978 годзе ўстаноўлены бюст Пятра Ільіча Клімука — першага беларускага касманаўта, двойчы Героя Савецкага Саюза.
Да 1950-х гадоў бульвар забудоўваўся 1-павярховымі драўлянымі дамамі, з 1960-х — 4- і 5-павярховымі, у 1970-х — 9-павярховымі з убудаванымі памяшканнямі для гандлёвага і бытавога абслугоўвання. Архітэктурна-мастацкае аблічча бульвара вызначае сфармаваны ў 1979 годзе ансамбль жылых дамоў. Зараз на бульвары Касманаўтаў размешчаны абласная бібліятэка імя А. М. Горкага, Брэсцкі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. С. Пушкіна, кніжныя і прадуктовыя крамы, СШ № 3.
Чырвонаазёрскі сельсавет
Чырвонаазё́рскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Чырвонае Возера.
Створаны 20 жніўня 1924 года як Князь-Азёрскі сельсавет у складзе Старобінскага раёна Слуцкай акругі БССР. 8 кастрычніка 1924 года перададзены ў склад Жыткавіцкага раёна Мазырскай акругі. 21 жніўня 1925 года вернуты назад. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Старобінскім раёне БССР. 5 снежня 1931 года перайменаваны ў Чырвонаазёрскі ў сувязі з перайменаваннем возера Князь у Чырвонае Палессе. З 1935 года ў Старобінскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Старобінскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Даманавіцкага сельсавета.
Какорыца
Како́рыца (, Кокорица) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бездзежскага сельсавета.
Закон Рэлея — Джынса
Закон Рэлея — Джынса — закон выпраменьвання для раўнаважнай шчыльнасці выпраменьвання абсалютна чорнага цела і для выпраменьвальнай здольнасці абсалютна чорнага цела, які атрымалі Рэлей і Джынс, у рамках класічнай статыстыкі (тэарэма аб роўнаразмеркаванні энергіі па ступенях свабоды і ўяўленне аб электрамагнітным полі як аб бясконцамернай дынамічнай сістэме).
Правільна апісваў нізкачастотную частку спектра, пры сярэдніх частотах прыводзіў да рэзкага разыходжання з эксперыментам, а пры высокіх — да абсурднага выніку (гл. ніжэй), які азначаў нездавальняючасць класічнай фізікі.
Вывад формулы
Грунтуючыся на законе аб роўнаразмеркаванні энергіі па ступенях свабоды: на кожнае электрамагнітнае ваганне прыходзіцца ў сярэднім энергія, якая складваецца з дзвюх частак kT. Адну палавіну ўносіць электрычны складнік хвалі, а другую — магнітны. Само па сабе, раўнаважнае выпраменьванне ў поласці можна прадставіць як сістэму стаячых хваль. Колькасць стаячых хваль у трохмернай прасторы даецца выразам:
У нашым выпадку хуткасць v трэба прыняць роўнай c, больш таго, у адным кірунку могуць рухацца дзве электрамагнітныя хвалі з адной частатой, але са ўзаемна перпендыкулярнымі палярызацыямі, тады (1) трэба яшчэ памножыць на два:
Рэлей і Джынс кожнаму ваганню прыпісалі энергію. Памножыўшы (2) на \ overline { \ varepsilon }, атрымаем шчыльнасць энергіі, якая прыпадае на інтэрвал частот :
тады:
Спіс узнагарод і намінацый фільма «Звычайныя падазроныя»
«Звычайныя падазроныя» (The Usual Suspects) — амерыканскі крымінальны трылер 1995 года, зняты рэжысёрам Браянам Сінгерам па сцэнарыі. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Кевін Спейсі,, Гэбрыэл Бірн, , , Бенісіа дэль Тора.
Закон Рэлея — Джынса
Вывад формулы
Ведаючы сувязь выпускальнай здольнасці абсалютна чорнага цела f(\omega,T) з раўнаважнай шчыльнасцю энергіі цеплавога выпраменьвання, для f(\omega,T) знаходзім :
Спіс узнагарод і намінацый фільма «Звычайныя падазроныя»
Пасля таго, як карабель, які стаяў ля прычала, быў падарваны, паліцыя выявіла дваіх, каму ўдалося выжыць. Адным з выжылых апынуўся дробны бандыт Балбатун, іншым — венгерскі нелегал, які моцна абгарэў. Падчас допыту дэтэктыў угаворвае Балбатуна падрабязна расказаць пра ўсе дэталі таго, што адбылося. Той згаджаецца і пачынае свой аповед. Аднойчы ён быў запрошаны ў паліцэйскі ўчастак для апазнання. Яго і чатырох статыстаў, якія няраз парушалі закон, зачынілі на ноч у адной камеры. Раніцай, апынуўшыся на волі, каманда ўжо мела план далейшых дзеянняў. Спачатку саўдзельнікі вырашылі здзейсніць напад на паліцэйскую машыну. Аднак пасля паспяховага нападу яны вырашылі не спыняцца.
Закон Рэлея — Джынса
Вывад формулы
Выразы (3) і (4), называюць формулай Рэлея—Джынса.
Спіс узнагарод і намінацый фільма «Звычайныя падазроныя»
Прэм’ера фільма адбылася 25 студзеня 1995 года на кінафестывалі «Сандэнс», карціна таксама дэманстравалася ў па-законкурснай праграме 48-га Канскага кінафестывалю. У ліпені таго ж года кінастужка выйшла ў шырокі пракат. Фільм атрымаў пераважна станоўчыя ацэнкі крытыкаў, і быў высока ацэнены публікай. Пры бюджэце ў 6 мільёнаў долараў фільм сабраў у пракаце 34,4 мільёна. Прэміяльны сезон прынёс карціне некалькі дзясяткаў узнагарод, сярод якіх 2 прэміі «Оскар» і 2 прэміі «BAFTA».
Закон Рэлея — Джынса
Ультрафіялетавая катастрофа
Формулы (3) і (4) здавальняюча адпавядаюць эксперыментальным дадзеным толькі для вялікіх даўжынь хваль, на больш кароткіх хвалях згода з эксперыментам рэзка разыходзіцца. Больш таго, інтэграванне (3) па \omega ў межах ад 0 да \infty для раўнаважкай шчыльнасці энергіі u(T) дае бясконца вялікае значэнне. Гэты вынік, які атрымаў назву ультрафіялетавай катастрофы, відавочна, супярэчыць эксперыментам: раўнавага паміж выпраменьваннем і целам, што выпраменьвае, павінна ўсталёўвацца пры канечных значэннях u(T). Аднак памылкі ў вывадзе формулы Рэлея—Джынса з класічнага пункта гледжання няма. Відавочна нязгода з эксперыментам выклікана нейкімі заканамернасцямі, несумяшчальнымі з класічнай фізікай. Гэтыя заканамернасці былі вызначаны Максам Планкам: ў 1900 годзе яму ўдалося знайсці выгляд функцыі, які адпавядае вопытным дадзеным і пазней названы формулай Планка.
Спіс узнагарод і намінацый фільма «Звычайныя падазроныя»
Паводле сайта «Internet Movie Database» агульная колькасць узнагарод фільма дасягнула 37, акрамя таго карціна была адзначана яшчэ 17 намінацыямі. Найбольшай колькасцю ўзнагарод і намінацый адзначыліся:
Узнагароды і намінацыі
У змешчанай ніжэй табліцы кінафестывалі і кінапрэміі прыведзены ў храналагічным парадку.
Багуміл Грабал
Багуміл Гра́бал (Bohumil Hrabal;, Жыдэніцы каля Брна — , ) — чэшскі пісьменнік, намінант на Нобелеўскую прэмію ў галіне літаратуры за 1994 год і лаўрэат кінапрэміі «Оскар» за сцэнарый да фільму «Цягнік пад уважлівым наглядам» (1967).
Юрыст па адукацыі. Друкавацца пачаў у 1956 годзе.
У маладосці Грабал пісаў вершы, але знакамітым зрабіўся толькі ў саракагадовым узросце дзякуючы прозе. Многія значныя творы, напрыклад, раман «Я абслугоўваў англійскага караля» (Obsluhoval jsem anglického krále) выйшлі яшчэ пазней.
Памёр Грабал у лякарні, спрабуючы пакарміць галубоў і выпаўшы з пятага паверху. Існуюць версіі, паводле якіх ён скончыў жыццё самагубствам.
Творы
і інш.
Рутэн
Горад падзяляецца на 15 гарадскіх раёнаў.
Вера Уладзіміраўна Шырокая
Вера Уладзіміраўна Шырокая (, Бабруйск, Магілёўская вобласць, БССР) — беларускі педагог, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7 склікання, член Пастаяннай камісіі па жыллёвай палітыцы і будаўніцтве.
Біяграфія
Нарадзілася 25 красавіка 1985 года ў г. Бабруйску Магілёўскай вобласці.
Скончыла Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка па спецыяльнасці «Руская мова і літаратура, беларуская мова і літаратура»; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне і ідэалогія».
Працавала сакратаром пярвічнай арганізацыі з правамі райкама Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі Бабруйскага дзяржаўнага прафесійна-тэхнічнага мастацкага каледжа. Пазней узначальвала Бабруйскі гаркам Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі.
З 2017 па 2019 год — дырэктар Бабруйскага дзяржаўнага каледжа імя А. Я. Ларына.
З’яўлялася дэпутатам Бабруйскага гарадскога Савета дэпутатаў 28-га склікання.
Сям’я
Замужам, мае сына.
Пацеркі
Пацеркі, або кара́лі — упрыгажэнне з круглых або іншай формы невялічкіх пацерак з бурштыну, шкла і пад., нанізаных на нітку; Пацеркі звычайна надзяваюцца на шыю, аднак бываюць пацеркі для рук і для ног.
Гісторыя
Пацеркі — адны з найстаражытнейшых упрыгожанняў. Тры ракавіны малюскаў з перфарацыяй, знойдзеныя археолагамі ў Ізраілі і Алжыры, і вырабленыя прыблізна 90 тыс. гадоў назад, лічацца элементамі першых ювелірных вырабаў, створаных чалавекам. У 2007 годзе на ўсходзе Марока былі знойдзены асобныя дэкараваныя і перфараваныя ракавіны, з якіх, магчыма, складаліся каралі; іх узрост — 82 тысячы гадоў. У пячоры Бломбас (ПАР) было знойдзена больш за 40 ракавін са слядамі афарбоўкі і слядамі, якія сведчаць пра выкарыстанне ў каралях узростам у 75 тыс. гадоў. Косці, сківіцы жывёл, чалавечыя чарапы спрадвеку надзяваліся на шыю як трафеі перамог (звычай гэты дагэтуль распаўсюджаны сярод дзікуноў). У помніках палеаліту археолагі знаходзяць прасвідраваныя косці, зубы, ракавіны і іншыя рэчы, якія верагодна служылі да вырабу пацерак у першабытнага чалавека. Пазней з'яўляюцца рознага роду каменьчыкі з правільна акругленай адтулінай, алебастр, бурштын, жэмчуг і інш. У бронзавы і жалезны вякі пацеркі ўжываліся ў форме металічных кольцаў (трапляюцца і залатыя, ужо ў канцы неаліту).
Анрохтэ
Анрохтэ (Anröchte) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Арнсберг. Уваходзіць у склад раёна Зост. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 73,79 км². Афіцыйны код — 05 9 74004.
Камуна падзяляецца на 10 сельскіх акруг.
Нетфен
Нетфен (Netphen) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Арнсберг. Уваходзіць у склад раёна Зіген-Вітгенштайн. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 137,39 км². Афіцыйны код — 05 9 70 032.
Кастэла-дэль-Матэзэ
Насельніцтва складае 1476 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 70 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 81016. Тэлефонны код — 0823.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Яноты
Яноты (Procyon) — род драпежных сысуноў сямейства янотавыя. Прадстаўнікі роду — насельнікі Амерыкі. На тэрыторыі Еўразіі і, у прыватнасці, у Беларусі (1954 г.) інтрадуцыраваны адзіны від —.
Янот-паласкун
Янот-паласкун, або Амерыканскі янот (Procyon lotor) — драпежнае млекакормячых роду яноты сямейства янотавыя.
Знешні выгляд
Ростам з сабаку сярэдняй велічыні. Даўжыня цела 45-60 см, хваста 20-25 см; маса 5-9 кг. Целасклад шчыльны, каржакаваты; лапы кароткія, з настолькі развітымі пальцамі, што сляды нагадваюць адбітак чалавечай далоні. Галава шырокая з кароткай завостранай пысай і круглявымі вушамі.
Футра ў янота густое, карычнева-шэрае. Па баках галавы яно трохі даўжэйшае і ўтварае «бакенбарды». На мордзе характэрная маска — чорная з белымі валаскамі. На хвасце 5-10 шырокіх чорных або бурых «кольцаў».
Распаўсюджанне
Янот-паласкун распаўсюджаны ў Паўночнай Амерыцы, ад Панамскага перашыйка да паўднёвых правінцый Канады. Яго акліматызацыя праводзілася ў Германіі і на тэрыторыі былога Савецкага Саюза (найбольш удала на поўдні Беларусі (гл. Заказнік Нізоўе Случы, 1954 г.) і ў Азербайджане); з пунктаў выпуску янот перабраўся ў Францыю і іншыя еўрапейскія краіны.
Малыя Жаберычы
Малы́я Жа́берычы (, Малые Жаберичи) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хацюхоўскага сельсавета.
У 1924—1982 гадах — цэнтр Жаберыцкага сельсавета. Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Дакудаўскага сельсавета.
Піянерская вуліца (Брэст)
Піянерская вуліца — вуліца, асноўная магістраль, якая падзяляе цэнтральную і ўсходнюю часткі Брэста. Развіццё атрымала ў апошнія дзесяцігоддзі. Працягласць больш за 1950 м — ад вуліцы Скрыпнікава да вуліцы Маскоўскай.
У гады знаходжання Брэста ў складзе Польшчы (1921—1939) насіла назву Гарцэрская, з 1939 па 1941 гады — Піянерская, у 1941—1944 г. — Рандштрасэ (ням. — Крайняя). Першыя забудовы з’явіліся ў пачатку XX стагоддзя. Сучасныя межы вуліцы Піянерскай сфарміраваліся ў пасляваенны перыяд. У 1980-х гг. карэнным чынам рэканструявана. Правы бок забудаваны пераважна жылымі дамамі сядзібнага тыпу. Па левым у 1960-70-х г. узведзены корпуса ААТ «Брэсцкі электрамеханічны завод», 5-9 — павярховыя жылыя дамы з прыбудаванымі прадпрыемствамі сувязі і бытавога абслугоўвання. На вуліцы Піянерскай знаходзяцца Брэсцкі абласны ваенны камісарыят, стаянкі легкавога аўтатранспарту, медыцынскі цэнтр «Ладэ», крамы камісійнага адзення, аддзяленне «Беларусбанка», салон прыгажосці, яслі-сад № 54, АЗС № 29 філіяла беларуска-швейцарскага СП ЗАТ «Слаўнафта-Старт», АЗС N 2 ТДА «Галон». З вуліцы Піянерскай пачынаецца пуцеправод праз чыгунку «Брэст-Масква», які пераходзіць у шашу.
Беларуска-мангольскія адносіны
Беларуска-мангольскія адносіны — адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Манголіяй. Манголія адной з першых краін прызнала дзяржаўны суверэнітэт і незалежнасць Рэспублікі Беларусь (у снежні 1991 года). Дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Манголіяй ўстаноўлены 24 студзеня 1992 года. У студзені 1992 года Манголію наведаў Старшыня Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, у верасні 2013 года адбыўся візіт Прэм'ер-міністра Рэспублікі Беларусь у Манголію.
Міністр замежных спраў Рэспублікі Беларусь наведаў Манголію ў красавіку 1996 года, а міністр замежных спраў Манголіі ажыццявіў візіт у Беларусь у траўні 2001 года. Адбыліся тры раўнды беларуска-мангольскіх кансультацый паміж МЗС (у верасні 2012 года ў г. Улан-Батар, у маі 2013 года ў г. Мінск і ў красавіку 2015 года ў г. Улан-Батар). У Манголіі па сумяшчальніцтве былі акрэдытаваныя паслы Беларусі ў КНР (В. М. Кузняцоў — 1998—2000 і В. П. Бура — 2011-май 2014).
Традыцыйна ў Рэспубліцы Беларусь па сумяшчальніцтве акрэдытоўваюць паслоў Манголіі ў Расійскай Федэрацыі: у 1990—1994 гг. — Н.Мішыгдорж, у 1994—1996 гг. — Н.Бавуу, у 1996—2000 гг. — Ц.Цалмон, у 2001—2005 гг. — С.Баяр, у 2005—2009 гг. — Л.Хангай, у 2009—2014 гг. — Д.Ідэўхтэн, у 2014—2015 гг. — Ш.Алтангэрэл.
У лістападзе 2004 года адкрыты консульскі пункт Манголіі ў г. Брэсце, у 2012 годзе пункт перамешчаны ў г. Мінск. У рамках рэалізацыі дамоўленасцей у сферы двухбаковых палітычных адносін 30 чэрвеня 2014 года адкрыта Пасольства Рэспублікі Беларусь у Манголіі. 6 жніўня 2014 г. Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Манголіі Станіслаў Уладзіміравіч Чапурны ўручыў даверчыя граматы Прэзідэнту Манголіі Ц.Элбэгдоржу.
Вільнсдорф
Вільнсдорф (Wilnsdorf) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Арнсберг. Уваходзіць у склад раёна Зіген-Вітгенштайн. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 72,00 км². Афіцыйны код — 05 9 70 044.
Дзіравы камень каптарунскі
Дзіравы камень каптарунскі ці Святы камень — валун, які ляжыць у лесе недалёка ад вёскі Каптаруны Пастаўскага раёна. Геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння.
Апісанне
Валун памерамі 2,45 × 1,85 × 1,0 м, з дзіркай — конусападобным паглыбленнем з папярочнікам да 15 см і глыбінёй да 20 см.
Легенда
Валун мае культавае значэнне: мясцовыя жыхары пакланяліся яму на працягу стагоддзяў і да сённяшняга дня прыносяць да каменя ахвяраванні. У 1993 годзе там былі выяўлены савецкія грошы, беларускія «зайчыкі», літоўскія літы. Вада з дзіркі (знаходзіцца там пастаянна) лічыцца гаючай: пры хваробах ёю абмываліся, прамывалі вочы. Раней падчас рэлігійных свят да каменя прыходзілі вернікі.
Гэты валун можа не толькі лячыць, але і караць. Па словах мясцовых жыхароў:
Сябравалі між сабой тры вясковыя падлеткі і любілі бавіць час каля таго Дзіравага каменя. Але ставіліся яны да яго не як да святыні, а як да звычайнай камлыгі: лазілі на яго, білі палкамі. Бацькі папярэджвалі дзяцей, пужалі магчымымі наступствамі, але свавольнікі не прыслухоўваліся і рабілі так, як ім хацелася. Пакаранне было жудасным: ніхто з іх не дажыў і да трыццаці гадоў – усе паасобку, у розны час згарэлі ва ўласных хатах.
IC 2191
IC 2191 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Восьмы крыжовы паход
Восьмы крыжовы паход першапачаткова быў чыста французскім і пачаўся ўлетку 1270 года пад камандаваннем Людовіка IX. Знаць ужо не жадала прадаваць сваю маёмасць, каб адправіцца ў далёкія пустыні. Упершыню кіраўніку крыжовага паходу прыйшлося ўзяць на сябе расходы цалкам і плаціць жалаванне рыцарам.
Людовік даў клятву ісці ў Святую зямлю і ў 1267 годзе атрымаў Крыж з рук легата Папы Рымскага. Тое ж самае зрабілі і ўсе тры ягоныя сыны. Папа Рымскі апавясціў палесцінскіх хрысціян пра новы крыжовы паход. Але на ваенным савеце было вырашана ісці ў Туніс, які знаходзіўся пад уладай дынастыі Хафсідаў. 14 ліпеня французскія караблі дасягнулі берагоў старажытнага Карфагена. Высадзіўшыся, крыжакі захапілі вежу, якая ахоўвалася маўрамі, разбілі непадалёк лагер і пачалі рыхтавацца да аблогі Туніса. Французы харчаваліся салёным мясам, іх мучылі голад і смага. У лагеры адбыліся ўспышкі ліхаманкі і дызентэрыі. Памёр юны прынц Іаан Трыстан. Неўзабаве захварэў і Людовік IX. Ён загадаў маліцца за яго, свайму спадчынніку Філіпу ён даў настаўленне. Праз некаторы час Людовік IX памёр.
Неўзабаве ў Афрыку прыбыў граф Праванса і кароль Сіцыліі Карл I Анжуйскі. Ён прывёў з сабой вялікую армію воінаў крыжа. Французскія і сіцылійскія войскі сумесна адціснулі маўраў і падышлі да горада. Кіраўнік Туніса, спалохаўшыся, адправіў паслоў у лагер крыжакоў.
31 кастрычніка было заключана перамір’е. Туніс абавязаўся плаціць даніну каралю Сіцыліі. Таксама хрысціянскім святарам дазвалялася сяліцца ў ім і праводзіць пропаведзі ў мясцовых цэрквах. На зваротным шляху крыжакоў чакала марская бура. Загінулі чатыры тысячы воінаў, у тым ліку і брат караля. Філіп III Смелы адправіўся ў Францыю. На шляху дадому загінула і юная каралева. Засмучаны манарх вёз на радзіму рэшткі бацькі, брата і жонкі.
Сын англійскага караля Генрыха III Плантагенета — прынц Эдуард паспрабаваў працягнуць паход у Палесціне. Некаторыя гісторыкі вылучаюць яго ў якасці асобнага крыжовага паходу. Ён паспяхова прасоўваўся наперад, але неўзабаве пажадаў вярнуцца ў Акру, каб павярнуць мясцовага эміра ў хрысціянскую веру. Эмір адправіў да Эдуарда пасла, які апынуўся забойцам. Той заспеў прынца аднаго ў пакоі і кінуўся на яго з кінжалам. Паранены ў галаву і руку, Эдуард усё ж перамог забойцу ў сутычцы.
Праз некаторы час Калаун, пераемнік Бейбарса, адправіўся вайной на хрысціянскія Трыпалі, Лаадыкею і Акру. Неўзабаве ўсе гарады былі ўзяты, а хрысціяне выгнаны са Святой зямлі.
Дзямідавічы (Чашніцкі раён)
Дзямі́давічы (, Демидовичи) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Іванскага сельсавета.
Гісторыя
Вядомы прынамсі з 1552 года, калі згадваюцца Рэвізіяй як «людзі Дзямідаўскія» «над ракой Улай» сярод уладанняў полацкага Іаана-Прадцечанскага манастыра. З маскоўскай пісцовай кнігі Полацкага павета 1563 года вядома, што гэтыя «людзі» былі часткай манастырскіх уладанняў з цэнтрам у сяльцы Іванаўскім.
Рэвізоры ў 1580 годзе адзначалі, што раней гэтыя "людзі" давалі на манастыр кожны 4 сноп з усяго збожжа і палову мёду з усіх борцяў, але на час рэвізіі ўсе "разышліся прэч", што пэўна было наступствам Лівонскай вайны (1558—1583). Станам на 1580 год манастырскае ўладанне трымаў кашталян смаленскі "ку Дзісне".
Шціпскі ўніверсітэт імя Гоцэ Дэлчава
Шціпскі ўніверсітэт імя Гоцэ Дэлчава (Универзитетот „Гоце Делчев“ – Штип) — паўночнамакедонская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Шціп. Названы ў гонар Гоцэ Дэлчава.
Будзівід
Будзіві́д, Пукувер,  Путувер (Боудивидъ, Pucuwerus; ? — каля 1295) — вялікі князь літоўскі (1291—1295?).
Імя
Старарускі летапіс падае імёны братоў "Боудикидъ и братъ его Боудивидъ", тады як лацінскі запіс (лічыцца найбольш дакладнай перадачай) імя аднаго з братоў перадае як "Butegeyde", таму імя другога брата аднаўляецца як "Буцівід". У імёнах братоў перагукаецца аснова But- ("Боуд-" рускага летапісу), і такі перагук не дзіўны для княскага асяроддзя: чатырох сыноў Альгерда звалі Ягайла, Карыгайла, Скіргайла, Швітрыгайла (Свідрыгайла), імёнамі з агульнай асновай Gail-.
Аснова But- у літоўскім іменніку ўтварае больш за сто антрапонімаў, яна таксама была адна з самых прадуктыўных у старапрускім іменніку. Яе звязваюць з літ. būti, пруск. būton "быць; жыць", літ. butas, пруск. buttan "дом", далей з індаеўрапейскім *bhŏu-, *bhū- "быць, жыць".
Аснову Vyd- звязваюць з літ. iš-vydo "убачыў" (išvysti "убачыць"), што роднасна з блр. дыял. відзець "бачыць". Таксама была папулярная пры ўтварэнні прускіх імёнаў.
Укладзеныя ў імя, гэтыя дзве асновы адлюстроўвалі каштоўнасці раннелітоўскага княска-ваярскага асяроддзя: "дом" як сям'я, мінімальная сацыяльная адзінка (затым ішлі Vaiš- вёска і Taut- народ-племя) і слава ("віднасць", заўважнасць ваяра).
Паходжанне
Звестак пра паходжанне Будзівіда няма, разам з Будзікідам, большасць даследчыкаў лічыць яго сынам вялікага князя літоўскага Трайдзеня. Выснова робіцца з таго, што вял.кн. Трайдзень меў дзяцей, а таксама значныя сілы пад канец жыцця, каб забяспечыць ім атрыманне спадчыны па сабе. Трайдзень не загінуў праз змову, як паведамляе пазнейшая «Хроніка Быхаўца», а памёр натуральнай смерцю , і не вядома пра ўнутраныя канфлікты ў ВКЛ пасля гэтага. Крыніцы называлі Трайдзеня «каралём Літвы» — адзінаўладцам ВКЛ, ужо ў 1286 годзе яны згадваюць іншага «караля Літвы». Зяць Трайдзеня — плоцкі князь Баляслаў, падтрымліваў цесныя сувязі з цесцям і захаўваў іх з ВКЛ пасля яго смерці, а таксама назваў Трайдзеням свайго сына, народжанага ў 1284—1286 гадах. Таму паведамленне пазнейшых крыніц, што пасля смерці вял.кн. Трайдзеня запанавала новая дынастыя, наўрад ці верагоднае і болей праўдападобна, што ўладу атрымалі яго нашчадкі, напэўна, сыны, адзін з якіх Будзівід.
Дзейнасць
"«Тогда же Литовьскии кнѧзь Боуд̑и̑кидъ и братъ его . Боудивидъ . даша кнѧзю Мьстиславоу . городъ свои . Волъковъıескь абы с ними . миръ держалъ .»"
Напэўна, ён жа (гл. падр. Праблемы ідэнтыфікацыі) пад імем Пукувер (Pucuwerus rex Lethowie) згадваецца ў хроніцы Пятра з Дусбурга пад 1291 годам, калі паслаў войска на чале са сваім сынам кн. Віценем супраць палякаў у Куяўскую зямлю.
Час уладарства вялікага князя Пукувера вызначаўся ваеннай актыўнасцю Тэўтонскага ордэна. У 1292—1295 гады рыцары-крыжакі штогод нападалі на Жамойць, a ў 1295 годзе хадзілі яшчэ і на Гародню. Гародня была перадавым пунктам абароны цэнтральнай вобласці дзяржавы — Літвы — і важнейшай базай ВКЛ для арганізацыі паходаў на Прусію.
Са звестак хронікі Дусбурга вынікае, што Пукувер кіраваў моцнай дзяржавай — нягледзячы на непарыўную вайну з Ордэнам, ёй ставала сіл здзяйсняць рабаўніцкія паходы на польскія землі.
Памёр да 1296 года, калі ўжо Віцень названы «rex Lethowie».
Праблемы ідэнтыфікацыі
Юзаф Пузына атаясняе вышэйназванага Pucuwerus rex Lethowie з адным з князёў, згаданых Іпацьеўскім летапісам пад 1289 годам — Будзівідам.
Праз графічныя асаблівасці шрыфту выдання хронікі Дусбурга, друкаванага ў XVII ст., ёсць яшчэ некалькі чытанняў імя князя — Putuwerus і Lutuwerus. Lutuwerus болей не згадваецца ў верагодных крыніцах, толькі Тэадор Нарбут згадвае яго пад імем Lutawor у кантэксце фантастычных звестак і спасылаецца на Раўданскі рукапіс і нейкія паданні, напэўна, свае ж фальсіфікаты. Напэўна, на аснове нарбутавых звестак Адам Міцкевіч у творы «Гражына» выводзіць адным з герояў князя Літавора, чыім набліжаным баярынам быў нібыта продак аўтара Рымвід ( Адам Міцкевіч).
Найраннейшы з вядомых цяпер варыянтаў імя — Pucuwerus, варыянты Putuwerus і Lutuwerus з’явіліся толькі ў друку XVII ст. Апошнія варыянты выдаўцы ўзяліся праз чытанне таго ж арыгіналу, што быў і крыніцай чытання Pucuwerus, але да нашага часу не дайшоў. Нейкі спіс з гэтага арыгіналу бачыў Мацей Стрыйкоўскі і прачытаў там Utinuerus. З гэтага даследчыкі робяць выснову, што ўжо да сярэдзіны XVI ст. арыгінал блага чытаўся, а ў XVII ст., калі з’явіліся Putuwerus і Lutuwerus, напэўна, чытаўся яшчэ горш.
У сувязі з гэтым, адзначаюць, што ў гатычным напісанні літары P, L і B вельмі падобныя і невялікае пашкоджанне можа ўнесці няпэўнасць. Пашкоджанне ж першай літары і наогул тэксту пэўна было, бо перапісчык крыніцы для Стрыйкоўскага першай літары імя агулам не бачыў. Таксама адзначаюць, што перапісчыкі Дусбурга часта пісалі c замест t арыгінала. Такім чынам, адно з чытанняў выдаўцоў XVII ст. — Putuwerus, ці не самае блізкае да праўды. Як заўважыў Э. Гудавічуса, у гатычным напісанні r і t адрозніваюцца толькі вышынёй аднаго элемента, т.б. ведаючы благую захаванасць тэксту, можна ўзнавіць напісанне ў арыгінале і як Putuwetus. Таксама вядома, што немцы часта і звычайна чаргавалі як b/p, так і d/t, напрыклад, Gyntsche Pudewiten son на праўдзе сын айрагольскага баярына Бутвіда (Butvydas). У кожным разе, Putuwetus або Buduwedus, пагатоў у гістарычным кантэксце, добра атаясняецца з вядомым тым жа часам Будзівідам, асабліва зважаючы на перадачу немцамі імя яго брата Будзікіда як Butegeyde.
Ія Сяргееўна Савіна
Ія Сяргееўна Савіна (, Варонеж —, Масква) — савецкая і расійская тэатра і кіно. Народная артыстка СССР (1990). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1983).
Біяграфія
Ія Савіна нарадзілася 2 сакавіка 1936 ў Варонежы. Скончыла факультэт журналістыкі МДУ (1958). Як актрыса, Савіна выйшла са студэнцкага тэатра МДУ, дзе гуляла ў нашумелым ў 1957 годзе спектаклі «Такая любоў» па п’есе чэшскага пісьменніка Паўла Кагоўта. У 1960-м ў І. Я. Хейфіца на «Ленфільме» згуляла галоўную ролю ў экранізацыі чэхаўскай «Дамы з сабачкам». З 1960-га — актрыса МАДТ імя Массавета, з 1977 — МХАТ імя М. Горкага (з 1989 — МХТ імя А. П. Чэхава). Аўтар шэрагу кіназнаўчых нарысаў пра творчасць С. Ю. Юрскага, М. А. Ульянава, М. М. Урганта, Ф. Г. Ранеўскай, Л. П. Арловай, грузінскія камедыі і г. д.
Viola lutea
Viola lutea — шматгадовая травяністая расліна роду Фіялка сямейства Фіялкавыя.
Марфалагічнае апісанне
Мнагалетнік вышынёй 8-20 см з прамымі або ўзыходзячымі сцебламі. Лісце даўгаватае з гародчатым краем і прылісткамі.
Кветкі абодваполыя, зігаморфныя, адзінкавыя на доўгіх кветканосах. Калякветнік двайны, пяцічленны. Пялёсткі жоўтыя або злёгку фіялетавыя, з цёмнымі рыскамі на трох ніжніх пялёстках, верхнія пялёсткі светла-жоўтыя, пярэдні пялёстак ля аснавання забяспечаны шпорцам. Дыяметр кветак 1,5—3 см. Цвіценне пышнае, суправаджаецца тонкім водарам. Цвіце ў маі — ліпені.
Плод — трохстворкавая каробачка, якая ўскрываецца па гнёздах. Насенне дробнае, з эндаспермам.
Геаграфічнае распаўсюджанне
Агульнае распаўсюджанне: Паўночная Еўропа (Ірландыя, Вялікабрытанія), Цэнтральная Еўропа (Аўстрыя, Бельгія, Венгрыя, Чэхаславакія, Германія, Люксембург, Нідэрланды, Польшча, Швейцарыя), Паўднёва-Заходняя Еўропа (Францыя, Іспанія). У натуральных умовах на тэрыторыі Расіі не расце.
Экалогія і фітацэналогія
Умераны кальцэфіл, адрозніваецца асаблівай непераборлівасцю, марозаўстойлівасць. Расце пераважна на натуральных горных лугах (на вышыні 1500-2400 м над узроўнем мора), у незабудаваных нагор'ях, на абочынах дарог.
Да галмейных раслін ставіцца разнавіднасць Viola lutea var. calaminaria.
Выкарыстанне ў садаводстве
Як дэкаратыўная расліна выкарыстоўвалася з XVI стагоддзя (1600 года). Вырошчваецца ў альпінарыях. Адным з гібрыдаў гэтай расліны з'яўляецца сорт Viola lutea 'Jumping Jhony' з фіялетавымі кветкамі, на ніжнім пялёстку якіх бачны ярка-жоўты малюнак.
Медыцынскае выкарыстанне
З'яўляецца адным з зыходных відаў пры стварэнні садовай фіялкі Viola × wittrockiana Gams ex Hegi.
Астравы Фюрно
Астравы́ Фюрно́ (Furneaux Group) — група з 52 астравоў, якія ляжаць ва ўсходняй частцы праліва Баса паміж аўстралійскімі штатамі Вікторыя і Тасманія. Астравы названы ў гонар брытанскага мараплаўца Т. Фюрно, які даследаваў гэту мясцовасць у 1773 годзе. Найбуйнейшыя астравы ў групе — Кейп-Барэн, Кларк і Фліндэрс. На тэрыторыі рэгіёна размешчаны пяць паселішчаў — Кілікрэнкі (Killiecrankie), Эміта (Emita), Лэдзі-Бэран (Lady Barron), Кейп-Барэн-Айленд (Cape Barren Island) і Уайтмарк (Whitemark), які з'яўляецца адміністрацыйным цэнтрам муніцыпалітэта вострава Фліндэрс.
Названы ў гонар брытанскага мараплаўца Тобіяса Фюрно.
Геаграфія
Група астравоў Фюрно — рэшткі некалі існаваўшага сухапутнага моста, які злучаў востраў Тасманію з мацерыковай часткай Аўстраліі. Час затаплення гэтага моста невядомы: меркавана гэта адбылося 12-18 тысяч гадоў назад. У гэты перыяд у выніку воднай эрозіі адбывалася фармаванне фармацый на астравах Фюрно.
Прыкладна 1/3 частка астравоў пакрыта гранітнымі гарамі, якія дасягаюць вышыні да 700 м і больш. Прыкладна палова астравоў у групе Фюрно ўяўляюць сабою выдмы з роднаснымі глебавымі адкладамі. У шматлікіх нізінных месцах са мноствам лагун можна знайсці эстуарыявыя пласты з пяску, гліны і галькі. На астравах вельмі мала рэк, якія не перасыхаюць, большасць з іх з'яўляецца толькі пасля дажджу.