cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Югавара
Сімволіка
Дрэвам пасёлка лічыцца сакура, кветкі — мандарын уншыу, птушка — японская белавочка.
Зэлэна Гута
Зэлэна Гута (Зелена Гу́та) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Крапіва кіеўская
Крапіва кіеўская (Urtica kioviensis ці Urtica hulensis, Feinbrun) — від шматгадовых травяністых раслін рода Крапіва сямейства Крапіўныя.
Арэал і месцы рассялення
Дадзены від расце ў вільготных месцах у чорнаальховых і ясеневых лясах.
Апісанне
Пабегі прамастаячыя вышынёй 80-120 см. Лісце зялёнае, зубчастае па краю, пакрытае рэдкімі пякучымі валаскамі, па два супрацьлеглых ліста ў кожным вузле. Квітнее з чэрвеня па верасень. На Беларусі — у чэрвені-ліпені. Кветкі зялёныя, да 1 см, з чатырма пялёсткамі. Плады — арэшкі зялёнага колеру з'яўляюцца ў межах Беларусі ў жніўні-верасні.
Таксанамія
Від Крапіва кіеўская ўваходзіць у род сямейства  парадку.
Цікавыя факты
Арэшкі крапівы кіеўскай былі вызначаны сярод раслінных рэшткаў у слаях глеб часоў мезаліту з 9249 да 7779 да н.э. на раскопак у паўночна-ўсходняй Германіі.
У філатэліі
Выява крапівы кіеўскай была выкарыстана на паштовай марцы Босніі і Герцагавіны ў 2015 годзе
Копішча
Ко́пішча (, Копище) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўлянскага сельсавета.
Размяшчэнне
Вёска Копішча размешчана ля паўночна-ўсходняй мяжы Мінска, паміж сталічнай вуліцай Гінтаўта і шасэ. Вышыня цэнтра населенага пункта складае 230 м. Паблізу вёскі знаходзіцца база ДТСААФ і сасновы лес.
Жылы фонд
У рамках пашырэння Мінска быў зацверджаны праект дэталёвай планіроўкі, згодна з якім у раёне Копішча ўзводзіцца шматпавярховы мікрараён, а частка пабудоў вёскі (асабліва старых і прылеглых да новага кварталу, усяго 20 дамоў) зносіцца. Аднак пасля архітэктары вылучылі карэкціроўку праекта, дзе прапануецца ліквідаваць ўжо ўсю вёску і ваколіцу базу ДТСААФ. 12 чэрвеня 2008 прэзідэнт А. Р. Лукашэнкі выдаў даручэнне № 09/03, якое прадстаўляе Пріорбанку і фірме «Этэрыка» права на забудову тэрыторыі мікрараёна «Копішча» без правядзення аўкцыёну.
Жыхары Копішча занепакоеныя падзеямі, што адбываюцца, і ў калектыўным лісце звярнуліся да прэзідэнта Беларусі з просьбай абараніць іх правы.
Зібалкы
Зібалкы (Зіболки) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Елісееўка (Смаленская вобласць)
Елісееўка (Елисеевка) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Казіміраўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 8 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 9 км на паўднёвы ўсход ад Рудні, у 7 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск. У 6 км на поўнач ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя 450 км на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
NGC 2902
NGC 2902 (іншыя абазначэнні — MCG -2-24-30, PGC 27004) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Барыс Германавіч Скабло
Барыс Германавіч Скабло́ (Боис Германович Скобло;  — ) — віяланчэліст і педагог, прафесар (1984).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Самары. У 1939 годзе скончыў музычную школу. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1949 годзе скончыў Маскоўскую кансерваторыю. У 1949—1979 гадах канцэртмайстар групы віяланчэляў Дзяржаўнага акадэмічнага сімфанічнага аркестра БССР. Адначасова ў ў 1949—1955 гадах удзельнік струннага квартэта і фартэпіяннага трыа Беларускай дзяржаўнай філармоніі. Выкладаў у музычнай школе пры Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі з 1952 года, з 1963 года — у кансерваторыі. У 1987—1998 гадах Б. М. Скабло прафесар Расійскай акадэміі музыкі ў Маскве.
Леанід Канстанцінавіч Заяц
Леані́д Канстанці́навіч За́яц (, в. Гацук,, Мінская вобласць) — дзяржаўны дзеяч Беларусі, міністр сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь (2012—2019).
Біяграфія
У 1989 г. скончыў Беларускую дзяржаўную сельскагаспадарчую акадэмію.
З 1976 па 1978 гг. служыў у шэрагах Узброеных Сілаў.
З 1991 г. быў галоўным аграномам саўгаса «Слуцк», старшынёй калгасу «Беларусь» Слуцкага раёна, дырэктарам Слуцкага камбіната хлебапрадуктаў.
У 2001 г. быў прызначаны старшынёй Маладзечанскага райвыканкама, а потым намеснікам старшыні Мінскага абласнога выканаўчага камітэта.
З 2008 г. — генеральны дырэктар ААТ "Агракамбінат «Дзяржынскі».
З 21 жніўня 2012 — міністр сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь.
16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь. , а 17 снежня 2015 года ўказам Прэзідэнта № 500 зноў зацверджаны на пасадзе міністра
27 сакавіка 2019 года Леанід Заяц вызвалены ад пасады міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Беларусі. Напярэдадні, 26 сакавіка, падчас паездкі па Магілёўскай вобласці Аляксандр Лукашэнка завітаў у малочны комплекс «Сліжы» ў Шклоўскім раёне, які ўваходзіць у аграхолдынг «Купалаўскае», абурыўся кепскімі ўмовамі ў кароўніку аграхолдынгу, параўнаўшы іх з Асвенцімам, і загадаў зняць з пасадаў «усіх вінаватых».
21 сакавіка 2022 года прызначаны намеснікам прэм’ер-міністра, адказным за сельскую гаспадарку.
Унесены ў санкцыйныя спісы краін Балтыі.
Клермон-Феран
Клермон-Феран (Clermont-Ferrand, Clarmont d’Auvèrnhe) — горад і камуна на поўдні цэнтральнай часткі Францыі, галоўны горад гістарычнай вобласці Авернь і прэфектура (адміністрацыйны цэнтр) дэпартамента Пюі-дэ-Дом. Насельніцтва 139 тыс. чалавек (2008).
Геаграфія
Горад размешчаны на так званым Цэнтральным масіве, на вышыні парадку 410 м над узроўнем мора. У наваколлях шмат гор (града Пюі), у тым ліку патухлых вулканаў. Каля горада размешчаны курортны гарадок Руая (Royat). Таксама побач з Клермон-Феранам — вулканалагічны парк «Вулканія».
Эканоміка
Транспартны вузел (скрыжаванне шэрагу аўтамабільных і чыгунак). Маецца аэрапорт.
У горадзе размешчана штаб-кватэра сусветна вядомага вытворцы шын Michelin; у горадзе размешчаны шэраг прадпрыемстваў кампаніі. Таксама маюцца прадпрыемствы машынабудаўнічай, тэкстыльнай, паліграфічнай, папяровай, хімічнай, харчовай прамысловасці.
Культурная спадчына
Самыя старыя будынкі, уключаючы сабор Нотр-Дам, складзены з каменя мясцовай вулканічнай пароды характэрнага цёмнага адцення. Да найбольш ранніх помнікаў аверньскай готыкі належыць царква Нотр-Дам-дзю-Порт. Гісторыю горада можна прасачыць у залах музея Ранке; некалькі зал распавядаюць пра жыццё самага знакамітага выхадца горада — Паскаля. Мясцовы ўніверсітэт быў адкрыты ў 1810 годзе.
З 1979 у Клермон-Феране штогод праводзіцца міжнародны фестываль кароткаметражнага кіно. Яго завуць Канамі кароткаметражнага кіно.
Андрэй Жаброўскі
Андрэй Жаброўскі (Andrzej Żebrowski, Andreas Zebrowski; 29 лістапада 1744, Падляшша — 13 верасня 1815, Мсціслаў) — педагог, архітэктар, прафесар Полацкага езуіцкага калегіума.
Жукевіцкі сельсавет (Бераставіцкі раён)
Жуке́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Свіслацкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Жукевічы.
Вафельніца
Вафельніца (Waffle iron) — прылада для выпякання вафляў. У сучасных вафельніц, якія вырабляюцца як у бытавым, так і ў прамысловым варыянце, нагрэў адбываецца з дапамогай электрычнага току, таму яны могуць таксама называцца электравафельніцамі. Першапачаткова ж нагрэў вафельніцы ажыццяўляўся на адкрытым агні або ў печы, і сама яна прадстаўляла сабой дзве чыгунныя пліты, злучаныя пятлёй адна з адной, да кожнай з якіх была прымацаваная ручка.
Будова
складаецца з двух смажыльных пліт, злучаных шарнірна. Нагрэў працоўных паверхняў прыбора ажыццяўляецца за кошт трубчастых электранагравальных элементаў. Шарнірная прылада дазваляе фіксаваць верхнюю частку ў адкрытым стане. Смажыльныя пліты выраблены з алюмінію, паверхня якога пакрыта.
Жукевіцкі сельсавет (Бераставіцкі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Ёдкавіцкі сельсавет у складзе Крынкаўскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Вялікія Ёдкавічы. З 20 верасня 1944 года ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года перайменаваны ў Жукевіцкі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Жукевічы. З 25 снежня 1962 года ў Свіслацкім раёне. 23 сакавіка 1964 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Алекшыцкага і Эйсмантаўскага сельсаветаў.
Вафельніца
Будова
Прыбор можа быць абсталяваны тэрмарэгулятарам, што дазваляе змяняць нагрэў пліт у пэўным інтэрвале — звычайна, 200—250 градусаў. Апцыянальна мае таймер, што сігналізуе пра гатоўнасць выпяканай вафлі. Пра гатоўнасць прыбора да працы (нагрэў да працоўнай тэмпературы) можа інфармаваць індыкатар.
Сучасныя вафельніцы здольныя вырабляць вафлі ў выглядзе трубачак і вялікіх гофраў.
Зубэйкы
Зубэйкы (Зубейки) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сенакі
Сенакі (სენაკი) — горад на захадзе Грузіі, у краі Самегрэла-Зема Сванеці. Адміністрацыйны цэнтр Сенакскага муніцыпалітэта. Размяшчаецца за 294 км ад Тбілісі, насельніцтва 21596 жыхароў (па ацэнцы на пачатак 2014 года). Важны транспартны вузел чыгункі Тбілісі — Поці. У горадзе знаходзіцца машынабудаўнічы завод і фабрыка па вытворчасці дываноў, прадпрыемствы па перапрацоўцы віна, гарбаты і малака.
Арта
Арта — тапонім:
Ахейскае княства
Ахейскае княства, ці Княства Марэя — дзяржава крыжакоў, якая ўзнікла праз год пасля заканчэння Чацвёртага крыжовага паходу 1202—1204 гадоў на тэрыторыі сучаснай Грэцыі.
У далейшым яно стала васалам Неапалітанскага каралеўства. Паступова слабеючы з-за ўнутраных міжусобіц, княства спыніла сваё існаванне ў 1432 годзе, калі было заваявана Марэйскім дэспататам.
Вексілалогія
Вексілалогія, або сцягазнаўства — дапаможная гістарычная дысцыпліна, якая займаецца вывучэннем сцягоў, харугваў, штандараў, вымпелаў і іншых прадметаў падобнага роду.
Слова вексілалогія паходзіць ад vexillum, якое, у прыватнасці, азначала сцяг рымскага легіёна.
Шырокая цікавасць да вексілалогіі з’явілася ў Амерыцы і Еўропе ў 1960-х гадах. Неўзабаве было заснавана мноства спецыялізаваных перыядычных выданняў, якія дзейнічаюць і цяпер — чэшская «Вексілалогія», амерыканскі «Сцяг-бюлетэнь», англійскі «Сцягмайстар», канадскі «Сцягскан» і іншыя. Шырокай папулярызацыі вексілалогіі паслужылі кнігі амерыканскага сцягазнаўца Уітні Сміта. Кнігі Сміта перакладзены амаль на ўсе еўрапейскія мовы.
Сімвалы ідэнтыфікацыі сцягоў
Сімвалы ідэнтыфікацыі сцягоў распрацаваны Уітні Смітам і ўхвалены Міжнароднай федэрацыяй вексілалагічных асацыяцый.
Першы шэраг прадстаўляе ўжыванне на сушы, другі — на вадзе, з падзелам на прыватны (цывільны), урадавы (дзяржаўны) і ваенны сцягі.
З гэтых знакаў можна скласці 63 камбінацыі, найбольш ужывальныя прыведзены ў наступнай табліцы:
Таксама ўжываюцца адмысловыя сімвалы для апісання іншых аспектаў выкарыстання сцяга, як напрыклад — афіцыйны статус, які бок сцяга выяўлены і падобнае:
Валдэмарс Замуэлс
Валдэмарс Замуэлс (Voldemārs Zāmuels;  — ) — латвійскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр Латвіі ў 1924 годзе.
Вывучаў права ў Тартускім універсітэце. З восені 1917 да восені 1918 узначальваў дзейнасць Латвійскай нацыянальнай рады. Пасля абвяшчэння незалежнасці Латвіі — суддзя Вярхоўнага суда (з лістапада па снежань 1918 года). У верасні 1919 года стаў галоўным пракурорам Вярхоўнага суда.
У красавіку 1920 года абраны членам Канстытуцыйнага суду са спісу ад дэмакратаў і цэнтрыстаў. У кабінеце Зігфрыдса Мейеровіцса ўзначальваў Міністэрства сельскай гаспадаркі (чэрвень 1921 — ліпень 1922 года).
27 студзеня 1924 года быў прызначаны прэм'ер-міністрам Латвіі. Ён быў першым у гісторыі дзяржавы кіраўніком урада, які не паходзіў з Латвійскай сялянскай партыі. На працягу першых трох месяцаў 1924 года ён таксама быў міністрам юстыцыі. На пасадзе прэм’ер-міністра яго змяніў Гуга Цэлміньш.
У 1927 годзе ўдзельнічаў у прэзідэнцкіх выбарах як адзін з чатырох апанентаў свайго паплечніка па партыі Густаўса Зэмгалса.
Падчас Другой сусветнай вайны эміграваў ў Германію.
Алі-Саб’е
Алі-Саб’е (علي صبيح) — горад у Джыбуці, адміністрацыйны цэнтр аднайменнага рэгіёна.
Гісторыя
У 1977—1978 гадах у Алі-Саб’е размяшчаўся лагер для бежанцаў з Агадэна (за гэты рэгіён ішла вайна паміж Эфіопіяй і Самалі).
Геаграфічнае становішча
Цэнтр горада размяшчаецца на вышыні 752 м над узроўнем мора.
Транспарт
У горадзе ёсць невялікі аэрапорт.
Ёнычы
Ёнычы (Йо́ничі) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Кабулеты
Кабулеты (ქობულეთი) — курортны горад (з 1944) у Аджарыі (Грузія). Размешчаны ў зоне субтрапічнага клімату на беразе Чорнага мора, за 21 км на поўнач ад Батумі. Цэнтр Кабулецкага раёна. Насельніцтва — 16 546 чал. (2014). Клімат субтрапічны. Узімку рэдка бывае ніжэй +5 °C, улетку тэмпература паветра вагаецца ад +25 °C да +28 °C.
Нікола дэль Абатэ
Нікола дэль Абатэ (або Абаці; італ. Abbate; каля 1509 або 1512,  —, ) — італьянскі жывапісец.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1512 годзе (па іншай версіі — у 1509) у Мадэне ў сям’і скульптара-дэкаратара. Яго жывапіс у Мадэне склаўся пад уплывам мастакоў ферарскай школы Гарафала і Доса Досі. У 1547 пераехаў у Балонню, дзе выпрабаваў уздзеянне Карэджа і Парміджаніна.
У 1552 г. перабраўся ў Францыю, дзе пражыў да канца жыцця, дзе стаў правадніком ідэй позняга Адраджэння. Працаваў пры каралеўскім двары ў Фантэнбло. Пісаў разам з Прыматычоа пераважна аль-фрэска; найбольш вылучаецца яго карціна «Пакаранне смерцю апосталаў Пятра і Паўла» (Дрэздэнская галерэя), напісаная пад моцным уплывам Карэджыа.
Парламенцкія выбары ў Даніі (люты 1853)
Выбары ў Фолькетынг Каралеўства Данія — парламенцкія выбары, якія былі праведзены 26 лютага 1853 года.
Прадстаўнік партыі «Правыя» Крысціян Альбрэхт Блюмэ захаваў пасаду прэм'ер-міністра, але ўжо 18 красавіка Фолькетынг быў распушчаны, бо ўрад не здолеў прагаласаваць за тое, хто стане пераемнікам караля Фрэдэрыка VII неабходнай большасцю ў тры чвэрці.
Выбарчая сістэма
Выбары праходзілі па сістэме «першы кандыдат» у аднамандатных акругах. Узроставы цэнз складаў 30 гадоў, што было вышэй узросту паўналецця — 25 гадоў. Акрамя таго, права голасу мелі толькі мужчыны, і мужчыны павінны былі адпавядаць 6 дадатковым патрабаванням:
У выніку, толькі 14,5% насельніцтва Даніі мелі права голасу.
Зялёны соус
Зялёны соус — агульная назва соусаў, са значнай колькасцю траў у складзе. Найбольш вядомы фракфурцкі, італьянскі (salsa verde) і французскі (sauce verte) варыянты.
Фракфурцкі зялёны соус (Frankfurter grüne Soße ці дыял. Frankfurter grie Soß) традыцыйна гатуецца з сямі траў (агурочнік, маркоўнік, крэс-салат, пятрушка, крывасмок, шчаўе і зялёны лук). Соус гатуецца з маянэзам ці смятанай. Ёсць шмат варыянтаў. Падаецца соўс да варанай бульбы і яек, звараных укрутую.
Лемюэль Фрэнсіс Абат
Лемюэль Фрэнсіс Абат (Lemuel Francis Abbot; каля 1760 года,  —, ) — англійскі партрэтны жывапісец, вядомы сваім партрэтам Гарацыа Нельсана, выстаўленым у рэзідэнцыі англійскага прэм’ер-міністра.
Уладзімір Паўлавіч Вялічка
Уладзі́мір Па́ўлавіч Вялі́чка (нар. 30 кастрычніка 1943, вёска Масявічы, цяпер у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці — 11 жніўня 2018) — беларускі філосаф, журналіст, публіцыст. Кандыдат філасофскіх навук. Першы рэдактар часопіса «Беларуская думка».
Заслужаны дзеяч культуры Беларусі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1998), лаўрэат літаратурнай прэміі «Залаты Купідон» (2007).
Член праўлення ГА «Беларускі саюз журналістаў».
Памёр 11 жніўня 2018 года.
Томас Роберт Мальтус
Томас Роберт Мальтус (анг. Thomas Robert Malthus; 17 лютага 1766-23 снежня 1834) — англійскі святар і навуковец, дэмограф і эканаміст, аўтар тэорыі, згодна з якой некантралюемы рост народанасельніцтва павінен прывесці да голаду на Зямлі.
Люсінаўская раўніна
Люсінаўская раўніна — геамарфалагічны раён у Беларусі, у цэнтральнай частцы Паўночнага Палесся. На поўначы мяжуе з Баранавіцкай і Салігорскай раўнінамі, а з поўдня абмежавана далінай Прыпяці і Лагішынскай раўнінай.
У морфаструктурным плане прымеркавана да паўночна-ўсходняй часткі Палескай седлавіны, дзе старажытны фундамент мае глыбіню залягання ад −500 да −1000 м, а магутнасць антрапагенавай тоўшчы складае 60-80 м з распаўсюджаннем краявых ледавіковых утварэнняў. Абсалютныя вышыні вагаюцца ў межах 145—175 м. Малыя рэкі прадстаўлены слабаўрэзанымі поймавымі далінамі з каналізаванымі рэчышчамі. Агульны ўхіл паверхні ў бок асноўных рэк Бобрыка і Цны. Да забалочаных міжрэччаў прымеркаваны невялікія зарастаючыя азёры. У цэлым раён уяўляе сабой плоскую, моцна забалочаную водна-ледавіковую раўніну з двума краявымі ледавіковымі ўтварэннямі напорнага і лускаватага тыпа. У паўночнай частцы размешчаны вялікі балотны масіў з Пакамерскімі азёрамі. Азёрныя катлавіны ўнаследавалі тэрмакарставыя паніжэнні. Аднастайнасць рэльефа парушаецца выхадамі на паверхню палеагенавых пяскоў і звязаных з імі эолавых форм у выглядзе град і ўзгоркаў вышынёй 3-5 м.
Аніські (Смаленская вобласць)
Аніські (Аниськи) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Клярынаўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 8 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 25 км на паўночны ўсход ад Рудні, за 3 км паўночна-на захад ад аўтадарогі Дзямідаў - Рудня, на беразе ракі Чарабесна. За 30 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя 439 км на лініі Смаленск — Віцебск.
Равяцічы
Назву Равя́цічы маюць:
Аніські (Смаленская вобласць)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Казумын
Казумын (Казуми́н) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Кранштат
Кранштат (Кронштадт) (ад Krone — карона і  — горад) — горад-крэпасць і порт у Расіі, адміністрацыйны раён Санкт-Пецярбурга. Насельніцтва 42,8 тыс. чалавек (2003). Заснаваны ў 1704 годзе.
Размешчаны на востраве Котлін у Балтыйскім моры. Востраў Котлін злучаны дамбай з паўночным берагам Фінскага заліва; па дамбе праходзіць аўтадарога, якая злучае Кранштат з Санкт-Пецярбургам. З горадам Ламаносавым, размешчаным насупраць Кранштата на паўднёвым беразе Фінскага заліва, горад звязаны аўтамабільным паромам. У красавіку 2009 года Кранштату прысвоена званне Горад воінскай славы.
У горадзе дзейнічае марскі завод (рамонт суднаў і турбін), швейная фабрыка, прадпрыемствы харчовай прамысловасці (малочны, каўбасны заводы).
Размяшчэнне Кранштата апынулася настолькі ўдалым, што за ўсю яго гісторыю паблізу горада не прайшло ніводнае судна ворага.
У 1990 годзе гістарычны цэнтр горада быў уключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА (як складнік аб'екта «Гістарычны цэнтр Санкт-Пецярбурга і звязаныя з ім комплексы помнікаў»). У красавіку 2009 года Кранштату прысвоенае званне Горад воінскай славы.
Зестафоні
Зестафоні (ზესტაფონი) — горад у Грузіі, адміністрацыйны цэнтр Зестафонскага муніцыпалітэта, уваходзіць у склад краю Імерэція. Насельніцтва — 20 814 жыхароў (2014). Размешчаны ў самай усходняй частцы Калхідскай нізіны, на абодвух берагах ракі Квірыла (левы прыток Рыёні), за 180 км на захад ад Тбілісі, за 30 км паўднёвы ўсход ад Кутаісі. Чыгуначная станцыя на лініі Самтрэдыя — Тбілісі, пачатак лініі на Сачхерэ (48 км).
Мальва
Ма́льва (Malva) — род кветкавых раслін з сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя, двухгадовыя і шматгадовыя травяністыя расліны. Лісце чаргаванае, суцэльнае або пальчата-рассечанае. Кветкі белага, ружовага або пурпуровага колеру, у пазухах лісця. Плод — зборная сямянка.
Распаўсюджанне
Каля 30 відаў гэтага роду, якія растуць ва ўмераным клімаце Еўропы, Азіі, Паўночнай Афрыкі і Паўночнай Амерыкі, характарызуюцца перш за ўсё тым, што падчашы ў іх трохлістыя, чаша пяціпадзеленая, пялёсткаў пяць. На тэрыторыі Беларусі 8 дзікарослых відаў. Расце ў лясах, а таксама паўсюдна на пустазельных месцах, на схілах, у агародах, каля платоў, дарог, жылля, як пустазелле.
Гаспадарчае значэнне
Кармавыя, лекавыя, меданосныя і харчовыя расліны. Культывуюцца ў якасці дэкаратыўных.
Віды
Паводле базы даных The Plant List, род уключае 29 відаў :
NGC 2904
NGC 2904 (іншыя абазначэнні — ESO 434-6, MCG -5-23-3, AM 0928-300, PGC 26981) — лінзападобная галактыка ў сузор’і Насос.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Павел Васілевіч Лоўгач
Павел Лоўгач (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Астравец».
Клубная кар’ера
У студзені 2018 года прыбыў на прагляд у магілёўскі «Дняпро» і ў лютым афіцыйна папоўніў яго склад. У першай палове сезона 2018 трывала з’яўляўся на полі, пазней з-за траўм страціў месца ў аснове. У снежні 2018 года пакінуў магілёўскі клуб.
Эльзас
Эльзас (Alsace, Elsass) — рэгіён на паўночным усходзе Францыі. Мяжуе на поўначы і ўсходзе з Германіяй, на поўдні — са Швейцарыяй, на паўднёвым захадзе — з Франш-Кантэ, на захадзе — з Латарынгіяй. Плошча 8280 км². Насельніцтва складала па стане на 2007 год 1 827 248 чалавек. У склад рэгіёна ўваходзяць 2 дэпартаменты: Ніжні Рэйн і Верхні Рэйн. Адміністрацыйны цэнтр і буйнейшы горад — Страсбург (272 116 жыхароў). Буйным горадам з'яўляецца таксама Мюлуз (111 860 жыхароў).
Шалон-ан-Шампань
Шалон-ан-Шампань (Châlons-en-Champagne, былы Шалон-на-Марне Châlons-sur-Marne; Durocatalaunum) — горад і камуна на паўночным усходзе Францыі, на рацэ Марна, прэфектура (адміністрацыйны цэнтр) дэпартамента Марна. Насельніцтва — 47 339 чалавек (1999).
Пасля Вялікай Французскай рэвалюцыі горад быў пераназваны ў Шалон-на-Марне, але ў 1998 годзе афіцыйна вярнуў сваю гістарычную назву. Шалон з’яўляўся сталіцай рэгіёна Шампань — Ардэны, хоць ён у чатыры разы меншы за Рэймс у Ардэнах і саступае па насельніцтве традыцыйнай сталіцы Шампані, гораду Труа.
Гістарычная даведка
Да прыходу рымлян на месцы Шалона знаходзілася галоўнае паселішча гальскага племя каталаўнаў. У Рымскай імперыі горад зваўся Durocatalaunum. У 451 годзе дзесьці паблізу адбылася знакамітая бітва на Каталаўнскіх палях.
У гады Другой імперыі пад Шалонам быў уладкованы найбуйнейшы ў краіне ваенны лагер, які дагэтуль не страціў свайго ваеннага значэння.
Падчас Другой сусветнай вайны (асабліва ў красавіку і ліпені 1944 года) гістарычныя помнікі Шалона моцна пацярпелі падчас бамбардзіровак здейсненных авіяцыяй саюзнікаў.
Гарады-пабрацімы
Шалон-ан-Шампань з’яўляецца горадам-пабрацімам наступных гарадоў:
Diff
<tt> diff </tt> — утыліта для параўнання файлаў, якая выводзіць розніцу паміж двума файламі. Гэтая праграма парадкова выводзіць адрозненні паміж файламі (для тэкставых файлаў). Сучасныя рэалізацыі могуць параўноўваць таксама бінарныя файлы. Вынік працы падобных утыліт параўнання файлаў часта называецца «diff», таксама распаўсюджана назва «patch», таму што выніковы файл розніцы можна выкарыстаць з праграмай <tt>patch</tt>.
Пры наяўнасці розных версій аднаго файла ўтыліта <tt>diff</tt> дазваляе адсачыць змены ў навейшай версіі адносна папярэдняй.
Гісторыя
Утыліта diff была распрацавана ў пачатку 1970-х гадоў для аперацыйнай сістэмы Unix, якая была плёнам працы AT & T Bell Labs, у Мюрэй Хіл (Нью-Джэрсі). Канчатковая версія, якая распаўсюджваецца з 5й Версіяй Unix у 1974, цалкам была напісана Дугласам Макілроем.
Алгарытм
Праца diff заснавана на знаходжанні найбольшай агульнай падпаслядоўнасці (longest common subsequence, праблема LCS). Напрыклад, у вас ёсць дзве паслядоўнасці элементаў:
a b c d f g h j q z
a b c d e f g i j k r x y z
і вы хочаце знайсці найбольш доўгую паслядоўнасць элементаў, якая прадстаўлена ў абедзвюх паслядоўнасцях ў аднолькавым парадку. Гэта азначае, што вы хочаце знайсці новую паслядоўнасць, якая можа быць атрымана з першай паслядоўнасці выдаленнем некаторых элементаў або з другой паслядоўнасці выдаленнем іншых элементаў. У дадзеным выпадку такой паслядоўнасцю будзе
a b c d f g j z
Пасля атрымання найбольшай агульнай паслядоўнасці застаецца толькі невялікі крок, каб атрымаць падобны на diff вывад:
e  h i   k   q r x y         +   — +   +   — + + +
Ужыванне
diff выклікаецца з каманднага радка з імёнамі двух файлаў у якасці аргументаў: <tt> diff  original new </tt>. Вынік каманды ўяўляе сабой змены, якія трэба зрабіць у зыходным файле original, каб атрымаць новы файл new. Калі original  і new — дырэкторыі, то diff аўтаматычна будзе прыменена да кожнага файла, які існуе ў абедзвюх дырэкторыях. Ва ўсіх прыкладах ў гэтым артыкуле выкарыстоўваюцца наступныя два файлы, original і new:
original: This part of the document has stayed the same from version to version. It shouldn’t be shown if it doesn’t change. Otherwise, that would not be helping to compress the size of the changes. This paragraph contains text that is outdated. It will be deleted in the near future. It is important to spell check this dokument. On the other hand, a misspelled word isn’t the end of the world. Nothing in the rest of this paragraph needs to be changed. Things can be added after it.
new: This is an important notice! It should therefore be located at the beginning of this document! This part of the document has stayed the same from version to version. It shouldn’t be shown if it doesn’t change. Otherwise, that would not be helping to compress anything. It is important to spell check this document. On the other hand, a misspelled word isn’t the end of the world. Nothing in the rest of this paragraph needs to be changed. Things can be added after it. This paragraph contains important new additions to this document.
Каманда <tt> diff original new </tt> стварае наступны нармальны diff-вынік: 0a1,6 > This is an important > notice! It should > therefore be located at > the beginning of this > document! > 8,14c14 < compress the size of the < changes. < < This paragraph contains < text that is outdated. < It will be deleted in the < near future. --- > compress anything. 17c17 < check this dokument. On --- > check this document. On 24a25,28 > > This paragraph contains > important new additions > to this document.
У гэтым традыцыйным фармаце вываду a азначае  дабаўлена (ад add),d —  выдалена (ад delete),c —  зменена (ад change). Перад літарамі a, d або c стаяць нумары радкоў зыходнага файла, пасля іх — нумары радкоў канчатковага файла. Перад кожным радком, які быў дабаўлены, выдалены або зменены, стаяць вуглавыя дужкі. Перадвызначана, агульныя для зыходнага і канчатковага файлаў нумары радкоў не паказваюцца. Радкі, якія былі перамешчаны, паказваюцца як дабаўленыя на сваім новым месцы і выдаленыя са свайго папярэдняга размяшчэння.
Варыянты
Большасць рэалізацый diff застаюцца вонкава нязменнымі з 1975 года. Мадыфікацыі ўключаюць у сябе паляпшэнні асноўнага алгарытму, даданне новых ключоў каманды, новыя фарматы вываду. Базавы алгарытм выкладзен у кнігах An O (ND) Difference Algorithm and its Variations Юджына В. Майерса, і ў A File Comparison Program Вэбба Міллера ды Майерса. Алгарытм быў незалежна адкрыт і апісан ў Algorithms for Approximate String Matching Е. Укканенам Першыя версіі праграмы diff былі распрацаваны для параўнання радкоў тэкставых файлаў, у якіх у якасці раздзяляльніка радкоў выкарыстоўваецца сімвал новага радка. У 1980-х, падтрымка бінарных файлаў прывяла да змен у алгарытме работы і рэалізацыі праграмы.
Кантэкстны фармат
У BSD версіі 2.8 (выпушчанай у ліпені 1981 года) з’явіўся кантэкстны фармат (<tt>-c </tt>).
У кантэкстным фармаце змененыя радкі паказваюцца разам з незакранутымі радкамі да і пасля змененага фрагмента. Устаўка любой колькасці незакранутых радкоў падае кантэкст для патча. Кантэкст, які складаецца з незакранутых радкоў, служыць спасылкай для вызначэння становішча змененага фрагмента ў мэтавым файле, нават калі нумары змененых радкоў у зыходным і мэтавым файлах не супадаюць.
Кам’яна Гора (Жоўкіўскі раён)
Кам’яна Гора (Кам'яна́ Го́ра) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Беларускі голас (1951)
Беларускі голас (25 сакавіка 1951, Таронта, Канада — ?) — часопіс беларускай эміграцыі Канады. Выдаваўся Сяргеем Хмарам. Асвятляў палітычнае і культурнае жыццё Беларусі.
З 1957 па 1966 год выдаваліся дадаткі газеты «Сігналы» і «Маланка», у 1967 — «Беларусы ў Канадзе», у 1970 — дадатак з нагоды 20-годдзя беларускай прэсы ў Канадзе.
Навукаград
Тэрмін «навукаград» з'явіўся ў 1991 годзе. Афіцыйна першым навукаградам стаў Обнінск.
Мэты і задачы
Тэхнаполісы / навукаграды — навукова-прамысловыя комплексы, створаныя для вытворчасці новай прагрэсіўнай прадукцыі або для распрацоўкі новых навукаёмістых тэхналогій на базе цесных адносін і ўзаемадзеяння з універсітэтамі і навукова-тэхнічнымі цэнтрамі; буйныя навалы прамысловых кампаній з іх навукова-тэхнічнымі падраздзяленнямі. Гэта асаблівыя кампактна размешчаныя сучасныя навукова-вытворчыя адукацыі з развітой інфраструктурай, якая забяспечвае неабходныя ўмовы для працы і адпачынку, для функцыянавання навукова-даследчых і навучальных інстытутаў (арганізацый), якія ўваходзяць у склад гэтых утварэнняў, а таксама іх прадпрыемстваў, кампаній і фірмаў, якія вырабляюць новыя віды прадукцыі на базе перадавых навукаёмістых тэхналогій. Аснова тэхнаполіса-яго навукова-даследчы комплекс.
Спіс
Спіс навукаградаў, якім афіцыйна прысвоены гэты статус паводле федэральнага закона «Аб статусе навукаграда»:
Таўкачыкі
Таўкачыкі, таўкачы, танцоркі (Empididae) — сямейства ў атрадзе двухкрылых насякомых (Diptera), якое адносіцца да падатраду кароткавусых (Brachycera). Да гэтага таксону па ўсім свеце належаць каля 2500 відаў.
Апісанне
Дробныя двухкрылыя. Цела (даўжыня 8—15 см) слабаапушанае, пераважна цьмянаафарбаванае, галава невялікая, з іголкападобным хабатком, мае круглую форму, прычым у самцоў часта сустракаюцца павялічаныя вочы. Хабаток у некаторых відаў надзвычай доўгі і служыць, як у камароў, для пратыкання і высмоктвання здабычы. Ногі доўгія, тонкія. Крылы празрыстыя.
Пашырэнне
На Беларусі найбольш адзначаюцца на кустах, кветках, дрэвах, па берагах рэк і. Лічынкі жывуць у глебе, пад апалым лісцем, радзей на дне рэк і ручаёў.
Асаблівасці біялогіі
Дарослыя і лічынкі — драпежнікі. Знішчаюць мошак, камароў і іншых дробных насякомых-крывасмокаў. Дадатковы корм — нектар кветак.
Развіццё з поўным ператварэннем.
У перыяд размнажэння ў некаторых відаў адзначаецца раенне, шлюбныя «танцы», насякомыя збіраюцца ў паветры вялікімі масамі — «таўкуць мак» (адсюль назва). Самцы ў гэты час робяць шаўкавістыя «балоны», унутры якіх ляжаць мёртвыя дробныя мухі, камары. Перад спароўваннем самец аддае здабычу самцы і выратоўвае сваё жыццё (агрэсіўныя самкі нярздка з'ядаюць самцоў пасля капуляцыі).
Баботкі
Баботкі (Баботки) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Клярынаўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 46 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 21 км на паўночны ўсход ад Рудні, за 8 км паўночна-на захад ад аўтадарогі Дзямідаў - Рудня, на беразе ракі Рутавеч. За 25 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя 450 км на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Думычы (Підлісянскі сельсавет)
Думычы (Ду́мичі) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Endoclita
Endoclita — род лускакрылых насякомых з сямейства.
Апісанне
Матылі буйных памераў, размах крылаў больш за 50 мм. Пярэднія крылы з плыўным выманнем уздоўж вонкавага краю перад завостранай вяршыняй. На задніх крылах усе тры A добра развітыя, даходзяць да вонкавага краю
Сістэматыка
У складзе роду:
Думычы (Пагарыскі сельсавет)
Думычы (Ду́мичі) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сцяг Джорджыі
Сцяг Джорджыі (Flag of Georgia) — адзін з сімвалаў амерыканскага штата Джорджыя.
Сцяг штата Джорджыя, прыняты 25 красавіка 2003 года, уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча чырвонага колеру, перасечанае паласой белага колеру. Усе поласы роўнавялікія. У крыжы сцяга сіні квадрат, які займае па вышыні дзве паласы. У цэнтры квадрата намаляваны золатам герб са зваротнага боку пячаткі штата.
На гербе намаляваная арка, якую падтрымліваюць тры слупа. Арка з надпісам Constitution сімвалізуе Канстытуцыю, яе падпіраюць тры слупа, якія сімвалізуюць тры галіны ўлады: заканадаўчую, выканаўчую і судовую. Стужкі са словамі з дэвізу штата Wisdom, Justice, Moderation (з Мудрасць, Правасуддзе, Вытрымка) абгорнутыя вакол слупоў. Гвардзеец, апрануты ў каланіяльную форму салдата часоў амерыканскай рэвалюцыі, з паднятай шабляй стаіць на абароне Канстытуцыі. Унізе размешчаны дэвіз In God We Trust (з Мы верым у Бога), хоць гэтага дэвізу няма ні на пячатцы, ні на гербе. Вакол герба і дэвізу, па акружнасці, намаляваныя трынаццаць белых зорак, якія сімвалізуюць Джорджыю і 12 іншых штатаў, якія сфармавалі Злучаныя Штаты Амерыкі.
Сцяг часта называюць «Зоркі і поласы Джорджыі», як адрозненне ад першага сцяга Канфедэратыўныя Штатаў Амерыкі, на аснове якога ён быў створаны.
Гісторыя сцяга
Сцяг штата Джорджыя 1956 года ўтрымлівае ваенны сцяг Канфедэрацыі. З цягам часу гэта стала расцэньвацца немалай колькасцю жыхароў, як настальгія па канфедэратыўным Штатам Амерыкі і сімвалу панавання «белых», абгрунтоўваючы гэта тым, што дадзены сцяг быў прыняты не падчас Грамадзянскай вайны ў ЗША, а ў 1956 годзе — падчас барацьбы за дэсегрэгацыю. Яшчэ ў 1956 годзе падтрымка сцяга не была аднадушнай, многія згаджаліся з заявай «Саюзу Дачок Канфедэрацыі», што дадзеная замена сцяга абвострыць расавыя супярэчнасці.
Палітычны ціск, накіраваны на замену сцяга, узмацніўся ў 1990-я гады, асабліва падчас падрыхтоўчага перыяду да Алімпійскіх Гульняў 1996, якія былі праведзены ў сталіцы Джорджыі Атланце. National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) засяродзілася на сцягу Джорджыі, як на галоўнай праблеме і некаторыя дзелавыя лідары ў Джорджыі адчувалі, што негатыўнае ўспрыманне сцяга прычыняе эканамічную шкоду штату. Многія жыхары і некаторыя палітычныя дзеячы Джорджыі адмаўляліся падымаць сцяг 1956 года. Замест іх яны паднімалі папярэднія сцягі штата.
У 2001 годзе губернатар Рой Барнес (Roy Barnes) паспешліва правёў замену сцяга праз Генеральную Асамблею Джорджыі. Было прынята кампраміснае рашэнне, на новым сцягу, унізе, на залатой стужцы, пад словамі «Гісторыя Джорджыі», былі змешчаныя паменшаныя версіі папярэдніх сцягоў штата — першы сцяг Джорджыі (да 1879), сцяг 1916 года, спрэчны сцяг 1956 года. Таксама былі намаляваныя першы (13 зорак) і бягучы (50 зорак) сцягі ЗША.
Беларускі асяродак (часопіс)
«Беларускі Асяродак» (Gudų centras) — часопіс культуры і грамадскага жыцця. Выдаваўся са снежня 1933 года ў Коўне на беларускай мове. Рэдактар-выдавец: Клаўдзій Дуж-Душэўскі.
Мікалай Абрахам Абільгор
Мікалай Абрахам Абільгор (Nicolai Abraham Abildgaard;,  — , Фрэдэрыксдаль) — дацкі мастак, заснавальнік дацкай школы жывапісу.
Сын этнографа і жывапісца Сёрэна Абільгора і малодшы брат вядомага дацкага ветэрынара Петэра Абільгора. Атрымаў адукацыю ў Дацкай каралеўскай акадэміі прыгожых мастацтваў у Капенгагене, пасля чаго ў якасці мастака з’ехаў у Рым, дзе прабыў з 1772 па 1777 год. Мікалай актыўна вывучаў розныя іншыя мастацкія дысцыпліны (скульптура, архітэктура, упрыгожванні, насценныя роспісы) і развіў свае веды міфалогіі, старажытнасцей, анатоміі і перспектывы. Пасля вяртання на радзіму стаў прафесарам Дацкай акадэміі мастацтваў, у 1789—1792 гадах і потым з 1802 года быў яе дырэктарам. Памёр каля Фрэдэрыксдаля 4 чэрвеня 1809 года.
Вучні — Бертэль Торвальдсен, Крыстафер Вільгельм Экерсберг.
Рыёні
Рыёні  — рака ў Грузіі. Даўжыня 327 км, плошча басейна 13 400 км². Бярэ пачатак з ледавікоў на паўднёвым схіле Галоўнага Каўказскага хрыбта Вялікага Каўказа. Цячэ спачатку ў вузкай і глыбокай цясніне, паміж Лечхумскім і Рачынскім хрыбтамі — па шырокай даліне, затым зноў прарываецца праз вузкую цясніну. Ніжэй г. Кутаісі выходзіць на Калхідскую нізіну, дзе разбіваецца на рукавы. Пры ўпадзенні ў Чорнае мора ўтварае дэльту. Асноўная частка сцёку (да 90 %) скідваецца ў мора па канале, зробленым у 1939 годзе для аховы г. Поці ад затапленняў падчас вялікіх паводак. Жыўленне змяшанае, з перавагай дажджавога, а ў вярхоўях ледавіковага. Разводдзе з сакавіка па кастрычнік; паводкі на працягу ўсяго года. Сярэдні расход вады ў вусці 405 м³/с. Вада вельмі мутная (увесну да 2650 г/м³). На Рыёні — Гумацкая і Рыёнская ГЭС. Вада выкарыстоўваецца ў сярэднім цячэнні для ірыгацыі.
Цхалтуба
Цхалтуба (წყალტუბო) — горад на захадзе Грузіі, адміністрацыйны цэнтр Цхалтубскага раёна; за 9 км на паўночны захад ад Кутаісі. Насельніцтва — 11 281 чалавек (2014). Чыгуначная станцыя, канцавы пункт лініі Брацэула — Кутаісі — Цхалтуба. За 242 км ад Тбілісі (па чыгунцы).
Сцяг Дэлавэра
Сцяг Дэлавэра (Flag of Delaware) - адзін з сімвалаў амерыканскага штата Дэлавэр.
Сцяг штата Дэлавэр уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча сіняга колеру. У цэнтры сцяга намаляваны дыямент (ромб) цёмна-жоўтага колеру (колеры буйваловай скуры), у цэнтры якога - герб штата Дэлавэр. Ніжэй дыямента дата DECEMBER 7, 1787 (7 снежня 1787 года). У гэты дзень Дэлавэр стаў першым штатам, які ратыфікаваў Канстытуцыю Злучаных Штатаў. Колеры сцяга адлюстроўваюць колеры ўніформы генерала Джорджа Вашынгтона.
Герб, змешчаны ў цэнтры сцяга, быў прыняты 17 студзеня 1777 года. Ён уяўляе сабой шчыт з трыма гарызантальнымі палосамі - сіняга, белага і зялёнага колераў. На шчыце намаляваныя - сноп пшаніцы, кукурузны катах і бык, які стаяіць на траве (зялёнай паласе), - усё гэта сімвалізуе сельскую гаспадарку Дэлавэра. Вышэй шчыта - паруснае судна. Шчытатрымальнікі - фермер злева і салдат справа. Ніжэй шчыта дзяржаўны дэвіз - LIBERTY AND INDEPENDENCE (з Свабода і Незалежнасць). Гэтыя сімвалы таксама ўключаны ў пячатку Дэлавэра.
Сцяг быў прыняты 24 ліпеня 1913 года. Падобны сцяг быў у ваенных фарміраванняў з штата Дэлавэр падчас Грамадзянскай вайны. Ён уяўляў сабой сіняе палотнішча з гербам штата.
Кіўдзінскі
Кіўдзінскі (Кивдинский) — пасёлак у Амурскай вобласці Расіі. Уваходзіць у Гарадскую акругу Прагрэс. Пасёлак Кіўдзінскі знаходзіцца за 8 км на паўночны захад ад адміністрацыйнага цэнтра муніцыпальнага ўтварэння пасёлак Прагрэс, стаіць у даліне ракі Кіўда (правы прытокі Бурэі).
Дарога да пас. Кіўдзінскі ідзе ад пасёлка Прагрэс цераз Новарайчыхінск і сяло Мураўка Бурэйскага раёна, адлегласць — каля 12 км.
NGC 2905
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жак Андрэ Жазеф Авед
Жак Андрэ Жазеф Авед (фр. Jacques André Joseph Aved;, Дуэ — , ) — французскі жывапісец, знаўца і гандляр творамі мастацтва, акадэмік Каралеўскай акадэміі жывапісу і скульптуры (з 1734, асацыіраваны член з 1731); адзін з найбуйнейшых партрэтыстаў мастацтва ракако.
Біяграфія
Жак Андрэ Жазеф Авед быў сіратой з дзяцінства. Яго дзядзька, капітан галандскай гвардыі, узяў яго да сябе на выхаванне. Вучыўся ў Франсуа Буара і Бернара Пікара ў Амстэрдаме, затым у Парыжы ў партрэтыста А. С. Беля. У 1731 годзе ён паступіў у Акадэмію жывапісу і скульптуры. У 1734 годзе стаў акадэмікам.
Яго партрэты ўвайшлі ў моду, каштавалі вельмі дорага; атэлье мастака выпускала па некалькі карцін у год. Збіраў рэдкія цікавосткі, яго калекцыя была найлепшай у сваім родзе не толькі ў Парыжы, але і ў Галандыі. У яго хаце збіраліся перадавыя людзі таго часу, сярод якіх быў Русо ў 1738 годзе.
Памёр ад апаплексічнага ўдару ў 1766 годзе. Ён валодаў адной з найважнейшых калекцый з працамі італьянскіх, французскіх і асабліва галандскіх мастакоў. Збор рэдкасцяў і карціны Аведа былі прададзены з аўкцыёну. Да каталога карцін, выдадзенаму Рэмі, прыкладалася біяграфія Аведа, напісаная яго сынам Шарлем Франсуа, адвакатам парламента. Сярод яго вучняў былі Шарль-Андрэ ван Лоа, Франсуа Бушэ, Дзюман ле Рамэн і Жан Батыст Шардэн.
Заборцы (Астравецкі раён)
Забо́рцы (, Заборцы) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Мормажава
Мо́рмажава (, Морможево) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бярозаўскага сельсавета. Размешчана за 7,5 км ад Бярозы, за 13,5 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
Вядома з XV ст., калі паміж Мормажавам і Сяльцом адбылася бітва адной з феадальных войнаў у Рэчы Паспалітай. У 1895 г. каля вёскі яшчэ можна было бачыць рэдуты для гармат.
З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, якія спалілі вёску, жыхары падаліся ў бежанцы. З 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года акупіравана войскамі Польшчы. У ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада. З 1921 года — у складзе Польшчы, у 1924 годзе вёска ў Сялецкай гміне Пружанскага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска ў Сакалоўскім сельсавеце.
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. У час акупацыі праз вёску ажыццяўлялася сувязь падпольшчыкаў Бярозы з атрадамі партызанскімі брыгады імя Панамарэнкі. Адсюль партызаны атрадаў імя Дзімітрава і імя Гастэлы выходзілі на дыверсійныя аперацыі. Гітлераўцы схапілі членаў сямей партызан з вёскі Мормажава і расстралялі. У 1967 годзе на магіле пастаўлены абеліск. На фронце ў 1941—1944 гг. загінула 5 воінаў-землякоў.
З 1960 года ў Самойлавіцкім сельсавеце (у 1964 перайменаваны ў Бярозаўскі). Паводле перапісу 1970 года, ферма племсаўгаса «Прамень». З 1983 года ў вопытным рыбгасе «Сялец». 21 лістапада 1983 года далучана в. Пабежына Сялецкага с/с.
Бераставіцкі сельсавет
Бераставі́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бераставіцкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Вялікая Бераставіца (не ўваходзіць у склад).
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Вялікабераставіцкі сельсавет у складзе Крынкаўскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска (з 20 верасня 1944 года гарадскі пасёлак) Вялікая Бераставіца. З 20 верасня 1944 года ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Ёдзіцкага сельсавета.
19 студзеня 1996 года з часткі Бераставіцкага пассавета ўтвораны Бераставіцкі сельсавет з цэнтрам у гарадскім пасёлку Вялікая Бераставіца. 18 кастрычніка 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Пархімаўскага сельсавета (21 населены пункт: аграгарадкі Пархімаўцы і Стары Дворац, вёскі Бергелі, Вараны, Данілкі, Даўбянкі, Жабры, Жукевічы, Зайкаўшчына, Кавалікі, Каленікі, Канчаны, Карпаўцы, Ліснявічы, Людзвінова, Лявонавічы, Пятроўцы, Сінькі, Старынцы, Эймінаўцы, хутар Палежыно), у склад Малабераставіцкага сельсавета перададзена частка тэрыторыі з вёскамі Галынка, Ёдзічы, Клюкоўцы, Кулі, Непарожнеўцы, Паплаўцы.
Баяршчына (Клярынаўскае сельскае паселішча)
Баяршчына (Боярщина) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Клярынаўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 142 жыхара (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 28 км на поўнач ад Рудні, за 17 км паўночна-на захад ад аўтадарогі Дзямідаў - Рудня, на беразе ракі Ракіта. За 29 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рудня на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Мацвей Васілевіч Сядзенка
Мацвей Васілевіч Сядзе́нка (Матвей Васильевич Седенко;  — ) — вучоны ў галіне інжынернай геалогіі і гідрагеалогіі, доктар геолага-мінералагічных навук (1962), прафесар (1963).
Біяграфія
М. В. Сядзенка нарадзіўся ў сяле Кармавое Чорнаярскага павета Астраханскай губерні (у сучасным Рамонтненскім раёне Растоўскай вобласці Расіі). У 1934 годзе скончыў Новачаркаскі індустрыяльны інстытут. У 1934—1941 гг. выкладаў у Навачаркасскім унівесітэце. Потым працаваў у геалагічных установах Масквы і Днепрапятроўска, у 1942—1944 гг. займаў пасаду дырэктара Геолагаразведачнага інстытута ў Маскве. У 1963—1975 гг. на пасадзе загадчыка кафедрай інжынернай геалогіі, асноў і фундаментаў Беларускага інстытута інжынераў чыгуначнага транспарту ў Гомелі.
Навуковая дзейнасць
М. В. Сядзенка займаўся даследаваннямі гідрагеалогіі радовішчаў карысных выкапняў, па інжынернай геалогіі асобных раёнаў БССР. З’яўляецца аўтарам шэрагу падручнікаў па інжынернай геалогіі і гідрагеалогіі.
Сярод апублікаванага:
Магнус I Ладулас
Ма́гнус I Ла́дулас (ён жа Магнус Свірнавы Замо́к) (Magnus Ladulås; —) — кароль (конунг) Швецыі з 1275 года, другі сын Ярла Біргера.
Біяграфія
14-15 чэрвеня 1275 года Магнус і яго брат Эрык атрымалі перамогу пры Хове ў лесе Тывідэн (Вестэргётланд) над сваім братам-каралём Вальдэмарам. У кастрычніку таго ж года Магнус быў абраны конунгам Швецыі ў свяшчэннага каменя Морастэн на сенажаці Мора каля Упсалы. 24 мая 1276 года, пасля атрымання дазволу ад царквы адбылася яго каранацыя. Вальдэмар, які працягваў барацьбу супраць Магнуса да 1277 года, у выніку прымірыўся з братам (мір у Лахальме), адрокся ад прастола і атрымаў у валоданне частку Гёталанда. 11 лістапада 1276 года Магнус ажаніўся з Хельвіг, дачкой гальштэйнскага графа. Быў пасроднікам у барацьбе Даніі з Нарвегіяй і Нарвегіі з Любекам; абвясціў земскі мір.