cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лозьва
Даўжыня ракі 637 км. Плошча вадазбору 17 800 км². Сярэдні расход вады за 187 км ад вусця складае 70 м³/с. Рака бярэ пачатак з возера Лунтхусаптур на хрыбце Паясны Камень на Паўночным Урале. Большая частка вадазбору знаходзіцца ў забалочанай мясцовасці Заходне-Сібірскай нізіны. На працягу 30 км ад вытоку рака мае горны характар. Ніжэй па цячэнню (ад хрыбта Чарканур) рака набывае раўнінны характар, з павольным цячэннем і меандруючым рэчышчам. Пойма становіцца пераважна двухбаковай, балоцістай, са старыцамі. Жыўленне ракі змяшанае, з перавагай снегавога. Замярзае ў кастрычніку — пачатку лістапада, вызваляецца ад лёду ў канцы красавіка — пачатку мая. Суднаходная на 328 км ад вусця (на 219 км, ад вусця да пасёлка Поніл ).
Прытокі Лозьвы: Сульпа, Ахтыл, Ушма, Віцім-Ація, Віжай, Люльва, Сурпія, Малая Харпія, Вялікая Харпія, Карпія, Таліца (Паўночная Таліца), Вялікая Тата, Іўдзель, Нікіцінка, Паўночная Уньша, Уньша, Ваткуль, По́ніл, Арыя (Горная), Сіндзея, Тальма, Лікіна, Сінтурка і інш.
Пагранічны канфлікт паміж Індыяй і Пакістанам (2019)
Перадгісторыя
У пачатку XXI стагоддзя назіраўся спад узброенага супрацьстаяння ў Кашміры, а таксама пацяпленне адносін паміж краінамі.
Храналогія
Калона індыйскіх паліцэйскіх з Сіл цэнтральнага рэзерву паліцыі Індыі была атакаваная тэрарыстам-смяротнікам з пакістанскай ісламісцкай групоўкі Джаіш-е-Мухамад у Пулваме. У выніку нападу загінулі 45 супрацоўнікаў Сіл цэнтральнага рэзерву паліцыі Індыі. У акрузе Пулвама ў выніку перастрэлкі з баевікамі загінулі 4 індыйскія вайскоўцы. Дванаццаць самалётаў Міраж 2000 індыйскіх ВПС перасеклі лінію кантролю ў Кашміры, здзейсніўшы авіяўдар па тэрыторыі, кантраляванай Пакістанам. Індыя заявіла, што авіяўдар па ваенным лагеры Джаіш-е-Махамад быў нанесены ў адказ на напад у Пулваме. Па дадзеных Індыі, падчас нападаў было забіта каля 350 баевікоў.
ВПС Пакістана нанеслі авіяўдар па населеных пунктах Надыан, Лаам Джангарам і Кэры ў акрузе Раджуры. Па дадзеных Пакістана былі ўражаны шэсць неваенных мэтаў для пазбягання чалавечых страт і матэрыяльнага ўрону з боку Індыі. Па дадзеных індыйскіх вайскоўцаў, тры самалёты пакістанскіх ВПС перасеклі лінію кантролю з Новшэра, Джаму і Кашміра, аднак іх адціснулі шэсць самалётаў ВПС Індыі.
Аляксандр Леанідавіч Зімоўскі
Алякса́ндр Леані́давіч Зімо́ўскі (нар. ) — журналіст, дзяржаўны дзеяч Беларусі. Кіраўнік Нацыянальнай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі Рэспублікі Беларусь (2005—2010), член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (2005—2008), прапагандыст рэжыму Лукашэнкі.
Яўрэйская кухня
Хлеб
Таксама яўрэі ўжываюць у ежу піту — круглы, плоскі хлеб, які гатуецца з тонкай белай або карычневай мукі.
Аляксандр Леанідавіч Зімоўскі
Біяграфія
Нарадзіўся 10 студзеня 1961 года ў Германскай Дэмакратычнай Рэспубліцы. Служыў у савецкім войску (1979—1984). Скончыў тры курсы факультэта ваеннай журналістыкі Львоўскага вышэйшага ваенна-палітычнага вучылішча (1980—1983), факультэт банкаўскай справы Палескага дзяржаўнага ўніверсітэта (2007). Быў працоўным Барысаўскай райаграпрамтэхнікі, карэспандэнтам шэрагу газет і часопісаў («Дзелавы веснік», «Чалавек і эканоміка», «Нацыянальная эканамічная газета»), карэспандэнтам і палітычным аглядальнікам службы інфармацыі тэлебачання інфармацыйнага агенцтва Белтэлерадыёкампаніі, працаваў у Югаславіі падчас ваеннага канфлікту на Балканах (1998—1999). З 2000 па 2002 гады — намеснік старшыні Нацыянальнай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі Рэспублікі Беларусь. З 1995 г. па 2001 г. вёў інфармацыйна-аналітычную праграму «Рэзананс» на Беларускім тэлебачанні. У 2002 годзе стаў генеральным дырэктарам ЗАТ «Сталічнае тэлебачанне».
Яўрэйская кухня
Дэсерты
Для кандытарскіх вырабаў характэрна падабенства з блізкаўсходнімі прысмакамі. Але гэта праяўляецца ў тэхналогіі прыгатавання, а не ў падборы і ў кампазіцыі прадуктаў. Любімае цеста ў яўрэйскай кухні — прэснае і пясочнае, але ў адрозненне ад блізкаўсходняга яно не масляністае, а яечнае, г.зн. яго аснову, 50 % вагі мукі, складаюць яйкі, прычым, часцей за ўсё — адны жаўткі. Характэрна таксама спалучэнне ў кандытарскіх вырабах мёду і цукру ў розных прапорцыях.
Сярод традыцыйных яўрэйскіх прысмакаў:
Аляксандр Леанідавіч Зімоўскі
Біяграфія
Па квоце прэзідэнта ў 2004 годзе стаў членам Савета Рэспублікі. Член Пастаяннай камісіі па эканоміцы, бюджэце і фінансах.
Яўрэйская кухня
Напоі
У адрозненне ад ісламу іўдаізм не забараняе і нават не абмяжоўвае ўжыванне спіртных напояў, але толькі прыгатаваных з кашэрных прадуктаў. Віно павінны рабіць толькі яўрэі-вернікі, якія строга выконваюць запаведзі. Некаторыя віна і напоі на іх аснове (каньякі, лікёры, настойкі) ужываць нельга. Гарэлка, віскі, піва і іншыя збожжавыя напоі звычайна лічацца кашэрнымі.
Аляксандр Леанідавіч Зімоўскі
Біяграфія
Перабраўся ў Расію, ад 2011 года жыве ў Санкт-Пецярбургу, дзе працуе медыя-кансультантам. У гэтым жа годзе заснаваў інтэрнэт-рэсурс inosmi.by. Быў калумністам партала навін naviny.by. Выступае як палітолаг і эксперт па Беларусі ў расійскіх СМІ.
Санкцыі ЕС і іншых краін
У беларускіх апазіцыйных СМІ Зімоўскі характарызуецца як адзін з людзей, адказных за пабудову сістэмы прапаганды аўтарытарнага рэжыму Лукашэнкі.
Яўрэйская кухня
Напоі
Гарэлка лічыцца кашэрнай, калі згодна з іўдзейскімі традыцыямі яна прыгатавана без прымянення харчовых дабавак і прадуктаў жывёльнага паходжання, напрыклад не ачышчалася малаком.
Аляксандр Леанідавіч Зімоўскі
Санкцыі ЕС і іншых краін
У красавіку 2006 года за ўдзел у фальсіфікацыях прэзідэнцкіх выбараў 2006 года Аляксандру Зімоўскаму быў забаронены ўезд у ЗША і краіны Еўрасаюза. У амерыканскі спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб быў уключаны як асоба, «адказныя за падрыў дэмакратычных працэсаў і інстытутаў, парушэнне правоў чалавека, дзяржаўную карупцыю».
Яўрэйская кухня
Шабат-меню
Сярод святаў яўрэйскага календара Шабат — субота — займае асаблівае месца. Традыцыя забараняе рабіць у суботу трыццаць дзевяць будзённых дзеянняў, якія парушаюць адчуванне свята. Да іх адносяцца ўсё, што звязана з грашовымі разлікамі і паўсядзённай працай (гатаванне ежы), а таксама ўсе размовы на будзённыя тэмы. Для трапезы выкарыстоўваецца самы прыгожы посуд.
Аляксандр Леанідавіч Зімоўскі
Санкцыі ЕС і іншых краін
Па выніках Плошчы 2010 і ў сувязі з хваляй рэпрэсій супраць актывістаў апазіцыі пасля прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі ў 2010 годзе Зімоўскі і іншыя ўплывовыя супрацоўнікі дзяржаўных СМІ Беларусі сталі суб’ектамі забароны на паездкі і замарожвання актываў Еўрапейскім Саюзам як частка Чорнага спісу Еўрасаюза. Паводле рашэння Савета Еўрапейскага саюза Аляксандр Зімоўскі як медыйны кансультант і былы старшыня дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі быў галоўнай дзеючай асобай у тым, што тычыцца дзяржаўнай прапаганды, да снежня 2010 года. Ён займаўся сістэматычнай дыскрэдытацыяй апазіцыі, апраўдваў грубыя парушэнні правоў чалавека і пастаянныя рэпрэсіі супраць апазіцыі і грамадзянскай супольнасці ў Беларусі.
Яўрэйская кухня
Шабат-меню
Згодна з яўрэйскім законам, у суботу нельга гатаваць любую ежу. Смажанне, варэнне і выпечка павінны быць закончаны ў пятніцу ўвечары, да заходу сонца. Традыцыйнай стравай на Шабат з'яўляецца шолент (або чолент). Чолент гатуюць з невялікай колькасці мяса, фасолі, цыбулі і бульбы. Чолент часткова вараць яшчэ ў пятніцу — да паловы або да траціны гатоўнасці, а затым змяшчаюць на блех — жалезны ліст на сярэдняе полымя газавай гарэлкі. Тут ён даходзіць да гатоўнасці.
Галоўнае ўпрыгожванне абеду на Шабат — свежаспечаная хала, пасыпаная макам або кунжутам.
Яўрэі часта гатуюць на Шабат гуляшы доўгага тушэння, так званыя ваты. Гэта страва прыйшла ад эфіопскіх яўрэяў. Ваты традыцыйна падаюць на стол з праснакамі, якія нагадваюць бліны, якія робяць перад Шабатам, і заварочваюць у чысты ручнік да гатоўнасці вата. Вараныя яйкі — абавязковая частка гэтай стравы.
IC 2823
IC 2823 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Яўрэйская кухня
Шабат-меню
Традыцыйная локшына — локшэн — робіцца з цеста з мукі і яек, потым раскатываюцца лісты і разрэзаюцца на доўгія палоскі. Калі цеста разразаюць на маленькія квадраты, атрымліваецца фарфель. І фарфель, і локшэн, як правіла, вараць і падаюць з супам.
Відэамагнітафон
Відэамагнітафон (VCR, ад videocassete recorder) — бытавая тэхніка, прылада для стварэньня відэа- і аўдыёзапісаў на магнітнай стужцы і наступнага іх прайгравання. Звычайныя бытавыя мадэлі відэамагнітафонаў працуюць з відэакасетамі. Відэамагнітафоны часта выкарыстоўваюць для стварэння запісаў тэлевізійных перадач. Большасць магнітафонаў мае асабісты ТВ-цюнер для прыёму тэлевізійнага сігналу, а таксама праграмуемы таймер, дзякуючы якому запіс перадач можа адбывацца без удзелу карыстальніка.
Яўрэйская кухня
Пурым-меню
Пурым традыцыйна святкуецца ў 14-ы дзень месяца адар. Талмуд прадпісвае яўрэям праводзіць гэты дзень у весялосці. Гэта адно з нешматлікіх святаў, калі яўрэям дазволена ўжываць моцныя напоі.
Адзін з галоўных пачастункаў — аменташ («кішэні Амана») — салодкія піражкі з макавай начынкай, а таксама трохвугольныя здобныя булачкі з макам і мёдам — хаменташ («вушы Амана»). На стол ставяць семкі, фасолю і крупы ў памяць аб бедным сілкаванні царыцы Эсфір, якая вымушана была есці толькі насенне, каб не ўжываць не кашэрную ежу. Не абыходзіцца і без запечанага індыка, якога гатуюць у напамін аб велізарнай тэрыторыі царства Эсфір.
Песах-меню
Песах прысвечаны самай галоўнай падзеі біблейскай гісторыі, якая лічыцца пачаткам гісторыі яўрэйскга народа — Зыходу з Егіпта і вызваленню ад 400-гадовага нявольніцтва.
На працягу ўсіх дзён святкавання Тора забараняе ў любым выглядзе ўжываць у ежу квашанае («хамец»). Згодна з Бібліяй, гэта тая самая ежа, якой яўрэі не паспелі назапасіцца, калі спешна пакідалі Егіпет. Закваска лічыцца сімвалам гордасці, яна прымушае цеста падымацца і надзімацца, нібы ўзвышае сябе і ледзь не лопаецца ад гордасці чалавек. Яўрэі-артадоксы не ўжываюць падчас свята і кітніёт — усе сыпкія прадукты, уключаючы рыс, грэчку, кукурузу, бо ў іх выпадкова можа трапіць збожжа. Яны адмаўляюцца і ад любога расліннага алею, акрамя аліўкавага.
Саладовы лікёры і піва забароненыя. Законы велікоднага кашруту патрабуюць, каб ніякія часціцы «хамец» не патрапілі ў ежу падчас свята.
Адзіны хлеб, які дазволены ў свята, — гэта маца — прэсныя хлябцы з пшанічнай мукі, якімі сілкаваліся яўрэі ў Егіпце і падчас зыходу з Егіпта. Мацу гатуюць толькі з мукі і вады, яна — сімвал сціпласці і прастаты. Часам мацу расціраюць у парашок і атрымліваецца падабенства мукі, якую выкарыстоўваюць для выпечкі або вырабу клёцак для супаў.
У гэту ноч сям'я і госці збіраюцца вакол стала, на які ставяць лепшы посуд і сярэбраныя прыборы, свечкі, кашэрнае віно і тры вялікія кавалкі мацы.
Перад галавой дома ставяць талерку «кеара». На ёй павінны быць выкладзены «зроа» — запечаная костачка ягня (велікоднае ахвярапрынашэнне); «бейіа» — печанае яйка, якое сімвалізуе смутак па разбураным храме ў Іерусаліме; «марор» — горкія травы (звычайна выкарыстоўваюць свежы хрэн) як сімвал пакінутай горычы пасля пакут, выпрабаваных у рабстве; «харасет» — сумесь з нарэзаных яблыкаў, здробненых арэхаў, карыцы і віна, якая сімвалізуе гліну, якую яўрэі выкарыстоўвалі для будаўніцтва егіпецкіх манументаў; «карпас» — пятрушка, сельдэрэй або зялёная салата, якія сімвалізуюць беднае харчаванне ў Егіпце, прычым зеляніну акунаюць у салёную ваду як напамін аб пралітых слязах; адмыслова ўпрыгожаны кубак для прарока Эліяха.
Велікодная трапеза (седэр) строга распісана. На яе пачатку галава сям'і дае кожнаму з тых, што сядзяць за сталом, кавалак адваранай бульбы, які мачаюць у кубак з салёнай вадой. Затым усе з'ядаюць па кавалачку мацы, а большую частку пакідаюць пад канец. Акрамя абрадавых страў, гаспадыня можа ставіць і іншыя стравы: чым іх больш, тым лепш.
Шавуот-меню
Шавуот святкуюць праз 50 дзён пасля Вялікадня. У гэты дзень яўрэям была падаравана Тора. У гонар даравання Торы на гары Сінай пякуць ласункі ў выглядзе гары.
У многіх яўрэйскіх грамадах існуе звычай гатаваць у першы дзень свята толькі малочныя стравы.
Рош Ха-Шана-меню
Свята Рош Ха-Шана — гэта яўрэйскі Новы год, прысвечаны стварэнню свету. У свята запальваюць свечкі, дабраслаўляюць хлеб, чытаюць кідуш і гатуюць святочны абед. На святочным стале шмат страў, якія сімвалізуюць поўны шчаслівы год. Да пачатку святочнай трапезы прынята макаць кавалачак халы ў мёд. Калі хала з'едзена, кожнаму ўдзельніку застолля падаюць кавалачак яблыка, які трэба абмакнуць у мёд і сказаць: «Няхай будзе добрым і салодкім гэты год».
Існуе мноства сімвалічных прадуктаў, якія падаюць менавіта ў гэта свята.
Асаблівы пачастунак на свята Рош Ха-Шана — печыва тэйгелах. Яго падаюць да гарбаты або кавы.
Людзі за сталом ядуць анісавыя і кунжутныя семечкі (для багацця і дастатку), сухафрукты (для салодкага года), моркву (на іўрыце слова «морква» падобна на слова «пастанова», азначаючы, што Бог пастанаўляе шчаслівы новы год), аліўкі (для прыгажосці і ладу), гранаты (лічыцца, што ў ім столькі семак, колькі яўрэскіх правіл).
На стале абавязкова павінна быць рыба (знак урадлівасці), галава (рыбы або барана) — знак першынства, поспеху і росквіту, гародніна і садавіна як знак надзеі на багаты ўраджай, а таксама тлустае мяса і дэлікатэсы.
Не падаюць на Рош Ха-Шана кіслых або горкіх на смак страў.
Ём-Кіпур-меню
Ём-Кіпур літаральна азначае «дзень ачышчэння». Напярэдадні Ём-Кіпура прынята прасіць і дарыць кавалачкі пірага з жытняй мукі з мёдам — леках.
Ём-Кіпур — гэта дзень паста. У гэты дзень нічога не ядуць і не гатуюць. Калі дзень малітваў заканчваецца, дваццацічатырохгадзінны пост змяняецца ласункамі, сімвалам салодкага будучага года.
Сукот-меню
Сукот працягваецца тыдзень. Слова сукот перакладаецца як будан. Перад надыходам свята прынята будаваць буданы, падобныя тым, у якіх жылі яўрэі ў пустыні, калі сышлі з Егіпта. У гэтых буданах накрываюць сталы, на якіх абавязкова прысутнічае цытрусавы плод этрог, або цытрон. Шмат там і іншай ежы: розныя салаты, супы і, вядома, гефілтэ фіш. Сукот — таксама свята збору ўраджаю і час весялосці. Перад паяданнем хлеба або мучных вырабаў, зробленых з пшаніцы, жыта, ячменю, аўса або полбы, прамаўляюць дабраславенне. Прымаць у ежу хлеб ці мучныя вырабы варта толькі ў сукеі (будане). Садавіну і ласункі яўрэйская традыцыя дазваляе есці па-за буданам, не абавязвае ўваходзіць у будан, каб спаталіць смагу, але хасіды прытрымліваюцца звычаю наогул нічога не есці і не піць па-за сценамі будана.
Ханука-меню
У іўдзейскай традыцыі Ханука (асвячэнне), або Свята агнёў — самае доўгае яўрэйскае свята, якое доўжыцца 8 дзён, роўна столькі дзён гарэў алей у свяцільнях пасля перамогі над грэкамі ў II ст. да н.э. У гэты дзень дапускаюцца азартныя гульні, людзі весяляцца і не выконваюць паста. Святочная ежа павінна быць абавязкова падсмажана на алеі — у гонар таго самага, які гарэў восем дзён. У дні Ханукі ладзяць шматлюдныя застолля. Гаспадыні гатуюць суфганіет (пончыкі) і латкес (аладкі: бульбяныя, тварожныя і інш.), ставяць на стол стравы з тварагу і іншых малочных прадуктаў.
На Хануку ў Ізраілі з'ядаюцца мільёны смажаных пончыкаў — суфганіет — рознай мадыфікацыі: з цукровай пудрай, з шакаладам, з варэннем, з глазурай.
Усходнія яўрэі замест латкес гатуюць, страва сефардскай (усходняй) кухні, — нешта сярэдняе паміж аладкамі і піражкамі.
Архонтыя
Архонтыя — адміністрацыйная адзінка Візантыйскай імперыі ў VII — X стагоддзях, у эпоху пераходу ад муніцыпальнага кіравання правінцыямі да фемнай сістэмы. Правіцель архонтыі (архонт) узначальваў мясцовае самакіраванне, у вядомай ступені, але быў ужо прадстаўніком цэнтральнай улады.
BIP Investment Partners
BIP Investment Partners S.A. (luxse: BIP) — інвестыцыйная кампанія, размешчаная ў горадзе Люксембург. Кампанія займаецца прыватнымі капіталаўкладаннямі, асабліва інвестыцыямі венчурнага капіталу ў стартапы і інвестыцыямі ў буйныя стабільныя кампаніі ў Люксембурзе.
Кампанія была заснавана ў 2000 годзе як сумеснае прадпрыемства паміж Banque Générale du Luxembourg (BGL) і некалькімі драбнейшымі партнёрамі. Пасля рэбрэндынгу ў 2006 годзе кампанія стала звацца BIP Investment Partners, да гэтага BGL Investment Partners. BIP мае лістынг на Люксембургскай фондавай біржы.
Брэд Піт
Уільям Брэдлі «Брэд» Піт (William Bradley «Brad» Pitt; нар. 18 снежня 1963, Шоні, штат Аклахома, ЗША) — амерыканскі акцёр і прадзюсар. Лаўрэат прэміі «Залаты глобус» за 1995 («Дванаццаць малпаў»), двойчы намінаваўся на прэмію «Оскар».
Магнітная стужка
Магнітная стужка — носьбіт інфармацыі ў выглядзе гнуткай стужкі, пакрытай тонкім магнітным напыленнем. Інфармацыя на магнітнай стужцы фіксуецца за дапамогай магнітнага запісу. Прылады для запісу гуку і відэа на магнітную стужку называюцца адпаведна магнітафон і відэамагнітафон. Прылады для захоўвання камп'ютарных дадзеных на магнітнай стужцы называецца стрымер.
Бабруйская цэнтральная гарадская бібліятэка імя М. Горкага
'''Бабруйская цэнтральная гарадская бібліятэка імя М. Горкага''' — бібліятэка ў Бабруйску Магілёўскай вобласці.
Гісторыя
Заснавана ў лістападзе 1944 года па рашэнні Бабруйскага аблвыканкама № 35 ад 5 верасня 1944 года як абласная бібліятэка імя М. Горкага. Першапачаткова размяшчалася ў двух памяшканнях драўлянага Дома настаўніка, насупраць выставачнай залы на вуліцы Сацыялістычнай. 5 студзеня 1945 года запісаўся першы чытач.
Магнітная стужка
Магнітная стужка зрабіла рэвалюцыю ў вяшчанні і запісе. Замест прамых эфіраў у тэлевізійным і радыёвяшчанні рабіўся папярэдні запіс праграм для наступнага прайгравання. Першыя шматдарожкавыя магнітафоны дазвалялі рабіць запіс на некалькіх паасобных дарожак з розных крыніц, а затым пасля зводзіць іх у канчатковую запіс з накладаннем неабходных эфектаў.
Марыя Георгіеўна Захарэвіч
Марыя Захарэвіч (нар., в. Навасёлкі, Мядзельскі раён) — беларуская , Народная артыстка БССР (1977), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР (1984), прыма Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы. Ганаровая ўдзельніца вечарын Паэтычнага тэатра «Арт. С». Ганаровы грамадзянін Мінскай вобласці (2012).
Бабруйская цэнтральная гарадская бібліятэка імя М. Горкага
Гісторыя
У 1946 годзе бібліятэка пераехала ў іншае памяшканне плошчай у 92 м² па вуліцы Інтэрнацыянальнай. У бібліятэцы працаваў абанемент, чытальная зала, метадычны кабінет.
Марыя Георгіеўна Захарэвіч
У 2007 годзе рэжысёр Сяргей Лук’янчыкаў зняў пра Захарэвіч дакументальны фільм «Аб чым баліць душа».
Бабруйская цэнтральная гарадская бібліятэка імя М. Горкага
Гісторыя
У 1949 годзе Бабруйскі аблвыканкам перадаў бібліятэцы двухпавярховы каменны асабняк па вуліцы Савецкай, 64. У гэтым жа будынку размясцілася дзіцячая бібліятэкі імя Н. К. Крупскай.
У красавіку 1959 года бібліятэка пераехала ў пераабсталяваны будынак вуліцы Савецкай, дзе знаходзіцца ў ім па цяперашні час.
Фонды
Асноўным бібліятэчна-інфармацыйным рэсурсам бібліятэкі застаецца бібліятэчны фонд, які ўключае выданні ў розных фарматах і на розных носьбітах: кнігі, перыёдыку, аўдыёвізуальныя і электронныя дакументы. Агульны фонд бібліятэкі (2009) каля 93,1 тыс. экз. , кніжны (2017) — 75 638 экз. Бібліятэка абслугоўвае каля 6670 карыстальнікаў. З 2008 года ў складзе бібліятэкі аддзел па абслугоўванні інвалідаў па зроку і пажылых людзей (фонд больш за 6,1 тыс. экз.). Бібліятэка з’яўляецца інфармацыйным і сацыякультурным цэнтрам горада, метадычным цэнтрам для 11 бібліятэк, якія ўваходзяць у яе сістэму. Мае цэнтр прававой інфармацыі (з 2003).
Дзейнасць
Дзейнічае клуб творчай моладзі «Крэатыў» (з 2007).
Вядзе краязнаўчую работу, выпускае буклеты, брашуры ў серыях «Бабруйск прамысловы», «Бабруйск літаратурны», «Бабруйск гістарычны», бібліяграфічныя паказальнікі «Знаёмыя вуліцы, забытыя назвы», «Гісторыя ў асобах», «Горад мой, ты песня і легенда». Да 200-годдзя з дня нараджэння В. Дуніна-Марцінкевіча і да Міжнароднага фестывалю нацыянальнай драматургіі падрыхтавала экспазіцыю «Я, выхаванец Бабруйскага павета…» у Магілёўскім абласным тэатры драмы і камедыі імя В. Дуніна-Марцінкевіча і выдала аднайменную брашуру.
У рамках краязнаўчай праграмы «Спазнай свой горад» (2016—2017) створаны лекторый «Краязнаўчая субота» для правядзення мерапрыемстваў, прысвечаных 630-годдзю Бабруйска.
Актыўна ўдзельнічае ў гарадскіх культурных мерапрыемствах.
Новасібірскія астравы
Новасібірскія астравы (Новосибирские острова) — расійскі архіпелаг у Паўночным Ледавітым акіяне паміж Морам Лапцевых і Усходне-Сібірскім морам, адміністрацыйна адносіцца да Якутыі. Плошча каля 38 тыс. км². Складаецца з 3 груп астравоў: Ляхаўскія астравы, уласна Новасібірскія астравы (або Анжу) і астравы Дэ-Лонга.
Першыя звесткі аб астравах у пачатку XVIII стагоддзя паведаміў казак Якаў Пермякоў, які плаваў ад вусця Лены да Калымы. У 1712 годзе ён у складзе казачага атрада, узначаленага М. Вагіным, высадзіўся на востраў Вялікі Ляхаўскі.
У геалагічным дачыненні на архіпелагу пераважаюць шматгадовамёрзлыя пароды і падземныя льды. Максімальная вышыня — 374 м (востраў Кацельны). На астравах пануе арктычны клімат, яны пакрытыя снегам 9-10 месяцаў у году. Пераважныя тэмпературы студзеня ад −28°C да −31 °C. У ліпені на ўзбярэжжы тэмпература звычайна да 3 °C, у цэнтральнай частцы — на некалькі градусаў цяплей. Ландшафт астравоў — арктычная тундра, азёры і балоты. На архіпелагу вядзецца здабыча пясца. На востраве Кацельны з 1933 дзейнічае палярная станцыя.
Прускі мур
Прускі мур альбо фахверк (Fachwerk) — тып канструкцыі будынку, заснаваны на запаўненні муроўкаю драўлянага каркасу. Звычайна каркас застаецца бачны, раздзяляючы фасад на панэлі рознай формы і надаючы будынку характэрны маляўнічы выгляд.
Дубна (Тульская вобласць)
Дубна (Дубна́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Тульскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Дубенскага раёна. Утварае аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне рабочы пасёлак Дубна са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе.
Насельніцтва — 5655 чалавек (2021).
Архіпелаг Хуана Фернандэса
Архіпелаг Хуана Фернандэса альбо Астравы Хуана Фернандэса (па-іспанску: Archipiélago Juan Fernández) — група астравоў (архіпелаг) у паўднёвай частцы Ціхага акіяну, адміністрацыйна падпарадкаваных Чылі. У склад архіпелага ўваходзяць тры вострава:
Рынкевіч
Рынкевіч — беларускае прозвішча.
Архонтапулы
Архонтапулы (Ἀρχοντόπουλοι — сыны архонтаў) — вайскавое элітнае фарміраванне падчас праўлення, у 11-12 стагоддзях. Архонтапулы былі заснаваныя імператарам Аляксеям I у 1081—1118, як частка яго ваеннай рэформы і былі набраныя сярод сіротаў візантыйскіх афіцэраў, якія былі забітыя ў баі.
Гісторыя
Падчас сельджукскага ўварвання ў візантыйскую Малую Азію пасля бітвы пад Манцыкертам (1071) павялічылася колькасць дзяцей-сірот, у лёсе якіх імператар Аляксей I Камнін вырашыў прыняць удзелыратавальныя працы. Некаторых з іх, набраных сярод дзяцей-сірот візантыйскіх афіцэраў, якія загінулі ў баі, былі набраныя, навучаны і ўзброены, каб сфармаваць элітны кавалерыйскі атрад колькасцю ў 2000 чалавек, вядомы як архонтапулы, што значыла «сыны архонтаў».
Архонтапулы лічацца выключна візантыйскім інстытутам уладкавання сіротаў, створаным пад уплывам старажытнагрэчаскіх парадкаў. Хоць дачка і біёграф Аляксея I Ганна Камніна параўноўвае бацькоўскія архонтапулы са спартанскімі інстытутамі, хутчэй за ўсё крыніцай натхнення для Аляксея былі больш задакументаваныя звесткі пра дапамогу дзецям памерлых воінаў у Афінах.
Згадванні архонтапулаў знікаюць з візантыйскіх крыніц са смерцю Аляксея I у 1118 годзе. Тым не менш, людзі, званыя архонтапуламі, па-ранейшаму рэгіструецца ніжэй у візантыйскай гісторыі. Пазней архонтапулы, здаецца, належалі да двух, магчыма, роднасных груп. Першая група складалася з маладых, прымацаваных да візантыйскага імператарскага двара, дзе яны, магчыма, мелі ваенную функцыю, а другая група з'яўляецца тыпам правінцыйнай і складаецца з элітных салдат, якія атрымалі імперскі зямельны грант у абмен на ваенную службу. Апошняя група, магчыма, былі набраныя з адстаўнікоў першай групы пасля іх службы ў імператарскім двары.
Ласіца (возера, басейн ракі Ласіца, каля вёскі Казлоўшчына)
Ла́сіца — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Ласіца (прыток Галбіцы), за 33 км у напрамку на ўсход ад горада Паставы.
Плошча ваверхні возера 0,46 км². Даўжыня 1,4 км, найбольшая шырыня 0,51 км, даўжыня берагавой лініі 3,5 км. Найбольшая глыбіня 3,8 м. Плошча вадазбору 108 км².
Катлавіна возера выцягнутая з поўначы на поўдзень. Вышыня схілаў 10—11 м. Берагі нізкія, месцамі забалочаныя. Мелкаводдзе пясчанае. На возеры востраў плошчай 0,2 га. Праз возера працякае рака Ласіца.
Каля возера вёскі Казлоўшчына і Ласіца. Уздоўж усходняга берага пралягае аўтамабільная дарога.
Медаль «У памяць 250-годдзя Ленінграда»
Заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 16 мая 1957 года ў азнаменаванне 250-годдзя горада Ленінграда. Аўтар малюнка медаля — мастак Н. А. Сакалоў.
Статут медаля
Медалём узнагароджваліся грамадзяне горада, вызначыўшыяся ў правядзенні работ па аднаўленні і рэканструкцыі горада і забяспечыўшыя сваёй працай развіццё яго прамысловасці, транспарту, гарадской гаспадаркі, гандлю, навуковых і культурна-асветных устаноў, пры ўмове пражывання ў Ленінградзе або яго прыгарадах не менш за 5 гадоў:
Падставай для ўзнагароджання з'яўлялася асабістая кніжка ўдзельніка аднаўлення народнай гаспадаркі. Гэтая кніжка з'яўлялася дакументам, які пацвярджае ўдзел у работах па аднаўленні горада. У ёй паказвалася норма гадзін на тыдзень, якія жыхар павінен адпрацаваць на аднаўленчых работах і факт выканання нормы, падмацаваны пячаткаю адпаведнай ўстановы.
Медалём узнагароджваліся таксама ўдзельнікі абароны Ленінграда ў перыяд Вялікай Айчыннай вайны, узнагароджаныя медалём «За абарону Ленінграда», незалежна ад месца іх пражывання.
Узнагароджанне медалём «У памяць 250-годдзя Ленінграда» ажыццяўляецца ад імя Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР выканаўчым камітэтам Ленінградскага гарадскога Савета дэпутатаў працоўных.
Апісанне медаля
Медаль «У памяць 250-годдзя Ленінграда» вырабляецца з каляровага металу i мае форму правільнага круга дыяметрам 32 мм.
На рэверсе медаля малюнак будынка Смольнага, над якім надпіс у два радкі: «ГОРОДУ-ГЕРОЮ СЛАВА!». Унізе лічба — «250». У верхняй частцы медаля ў перавітым стужкай вянку з лаўровага i дубовага лісця і каласоў малюнак ордэнаў Леніна і Чырвонага Сцяга, якімі ўзнагароджаны Ленінград.
Усе надпісы і выявы на медалю выпуклыя.
Медаль пры дапамозе вушка і кольца злучаецца з пяцівугольнай калодачкай, абцягнутай шаўковай муаравай стужкай сіняга колеру з белымі палоскамі па краях. Пасярэдзіне стужкі чырвоная паласа, якая мае з кожнага боку па дзве жоўтых вузкіх палоскі.
Аляксандр Васілевіч Бортнікаў
Біяграфія
У 1966 г. уступіў у УЛКСМ. У 1973 г. скончыў Ленінградскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту імя акадэміка В. Н. Абразцова. Працаваў па спецыяльнасці на прадпрыемствах Гатчыны (Ленінградская вобласць).
У 1975 г. скончыў Вышэйшую школу КДБ СССР імя Ф. Э. Дзяржынскага. Праходзіў службу на пасадах аператыўнага і кіруючага складу ў контразведвальных падраздзяленнях УКДБ СССР па Ленінградскай вобласці.
Да чэрвеня 2003 г. працаваў намеснікам начальніка Упраўлення ФСБ Расіі па Санкт-Пецярбургу і Ленінградскай вобласці па контразведавальных аперацыях. З 1 ліпеня 2003 да 28 лютага 2004 г. — начальнік Упраўлення ФСБ Расіі па Санкт-Пецярбургу і Ленінградскай вобласці.
З 2 сакавіка 2004 г. — намеснік дырэктара ФСБ Расіі — начальнік Дэпартамента эканамічнай бяспекі ФСБ Расіі.
З 11 ліпеня 2004 г. — кіраўнік Службы эканамічнай бяспекі ФСБ Расіі. У 2006 г. прысвоена званне генерал-палкоўніка.
З лістапада 2004 па май 2008 гг. з'яўляўся членам савета дырэктараў ПАТ «Сучасны камерцыйны флот».
З 12 мая 2008 г. прызначаны дырэктарам ФСБ Расіі і старшынёй Нацыянальнага антытэрарыстычнага камітэта Расіі; з25 мая — пастаянны член Савета бяспекі Расійскай Федэрацыі.
Крытыка
У маі 2007 г. у выніку раследавання справы № 248089 МУС РФ у сувязі з забойствам намесніка кіраўніка Цэнтрабанка РФ Андрэя Казлова, Аляксандр Ботнікаў нібыта, курыраваў адток грошай розных камерцыйных структур, якія займаюцца продажам электронікі ў Расіі.
27 ліпеня 2015 г. было апублікавана журналісцкае расследаванне «Новай газеты», з якога вынікае, што Бортнікаў, як і шэраг іншых кіруючых супрацоўнікаў ФСБ, датычны да здзелцы з зямлёй у Адзінцоўскім раёне Маскоўскай вобласці. Паводле дадзеных, у выніку продажу 4,8 га зямлі былога ведамаснага дзіцячага садка на Рублёва-Успенскай шашы кожны ўдзельнік здзелкі атрымаў каля 2,5 млн даляраў. Па сцвярджэнні «Новай газеты», апублікаваныя расследаванні з'яўляюцца адной з прычын, у сілу якіх ФСБ прапанаваў закрыць агульны доступ да звестак Расрэестр аб уладальніках нерухомасці.
Санкцыі
26 ліпеня і 5 жніўня 2014 г. ў сувязі з узброенным канфліктам на ўсходзе Украіны супраць Бортнікава былі ўведзеныя санкцыі Еўрасаюза і Канады.
Партызанская брыгада імя М. В. Фрунзэ
'''Партызанская брыгада імя М. В. Фрунзэ''' — партызанская брыгада, створаная ў студзені 1943 года на базе атрадаў «За Радзіму» (арганізаваны ў ліпені 1942 года), імя Варашылава (арганізаваны ў жніўні 1942), «Камсамолец» (арганізаваны ў верасні 1942). Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Радашковіцкага, Ільянскага і Лагойскага раёнаў. 1 ліпеня 1944 года брыгада (844 партызаны, 4 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны ўдзельнчалі ў «рэйкавай вайне», нападалі на нямецкія гарнізоны ў вёсках Раманаўка, Паперня, Хаценчыцы (Хаценчыцкі бой), Ілья, Раёўка, Вязынь. У студзені 1944 года падарвалі электрастанцыю ў Маладзечне, 7 разоў пераразалі падземны кабель, які звязваў нямецкі фронт з Берлінам. Вялі баі з карнікамі па прарыву блакады і выхаду з акружэння. У канцы чэрвеня 1944 года партызаны вызвалілі вёскі Ілья, Раёўка, Вязынь і ўтрымлівалі іх да падыходу Чырвонай Арміі.
Памяць
У 1965 годзе ў вёсцы Навасёлкі Вілейскага раёна і ў 1975 годзе ў вёсцы Раёўка Маладзечанскага раёна ў гонар брыгады пастаўлены помнікі.
Тухаў
Тухаў (Tuchów) — горад на поўдні Польшчы. Размешчаны за 100 км на ўсход ад Кракава і за 300 км на поўдзень ад Варшавы. Уваходзіць у склад Тарноўскага павета Малапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Тухаў. Чыгуначная станцыя. Плошча 18,1 км². Насельніцтва 6,7 тыс. чалавек.
Маргерыта-дзі-Савоя
Маргерыта-дзі-Савоя (Margherita di Savoia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Барлета-Андрыя-Трані.
Насельніцтва складае 12624 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 375 чал./км². Займае плошчу 36 км². Паштовы індэкс — 71044. Тэлефонны код — 0883.
Заступнікамі населенага пункта лічацца Ісус Хрыстос Збавіцель і Маці Божая Балесная.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Dexia
Dexia — бельгійска-французскі фінансавы інстытут
Група Dexia была ўтворана ў 1996 годзе ў выніку зліцця двух еўрапейскіх банкаў: Credit Communal de Belgique, заснаванага ў 1860, і Credit Local de France, заснаванага ў 1987 годзе.
Dexia адна з найбуйнейшых фінансавых груп свету, якая мае прадстаўніцтвы ў 37 краінах. Рыначная капіталізацыя Групы на 31 снежня 2007 склала 20,3 мільярда еўра.
Куркіна (Тульская вобласць)
Куркіна (Ку́ркино) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Куркінскага раёна Тульскай вобласці Расіі. Утварае аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне рабочы пасёлак Куркіна са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе.
Насельніцтва — 4856 чал. (2021).
IC 2824
IC 2824 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Куркіна
Куркіна — тапонім.
Тэорыя змовы
Тэорыя змовы (ад conspiracy theory, таксама вядомая як канспіралагічная тэорыя) — тэорыя, якая тлумачыць пэўную падзею (звычайна палітычную, грамадскую ці гістарычную) следствам тайнага плана групы ўплывовых людзей або арганізацый. Тэорыю змоў можна разглядаць як частку тэорыі элітаў.
Лэнкі Шляхэцке (гміна)
Лэ́нкі Шляхэ́цке (Łęki Szlacheckie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пятркоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лэнках Шляхэцке. Плошча гміны складае 108,41 км². Станам на 2012 год у гміне Лэнкі Шляхэцке пражывалі 3760 чалавек, шчыльнасць — 34 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 47 населеных пунктаў.
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2007/2008
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2007/2008 — 6-ы сезон другога дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай. У турніры прынялі ўдзел 10 клубаў з Беларусі.
Плэй-оф
Чвэрцьфіналы
Матч за 3-е месца
Фінал
Любанскі сельсавет (Любанскі раён)
Лю́банскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Любанскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — гарадскі пасёлак Любань.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Любанскага раёна Слуцкай акругі. Цэнтр — мястэчка Любань. Скасаваны 24 верасня 1926 года ў сувязі з утварэннем Любанскага местачковага савета і Слабадскога сельсавета.
16 ліпеня 1954 года ўтвораны зноў у складзе Любанскага раёна Мінскай вобласці шляхам аб’яднання скасаваных Слабадскога і Тальскага сельсаветаў, цэнтр — гарадскі пасёлак Любань. 10 красавіка 1969 года перайменаваны ў Тальскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Таль.
Заплюссе
Заплюссе (За́плюсье) — пасёлак гарадскога тыпу ў Плюскім раёне Пскоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр муніцыпальнага ўтварэння «Заплюссе» (са статусам «гарадское паселішча»). Размешчаны ў вярхоўях ракі Плюса (басейн Нарвы), за 102 км на паўночны ўсход ад Пскова, за 176 км на поўдзень ад Санкт-Пецярбурга, на шашы Санкт-Пецярбург — Пскоў (шашы Е95 (траса M20). Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 10 ліпеня 1961 года.
Птушкі
Наземныя двухногія янцародныя амніёты, прыстасаваныя да палёту. Пярэднія канечнасці маюць форму крылаў, яшчэ адна прыкмета птушак — наяўнасць дзюбы. Падзяляюцца на 2 падкласы: яшчарахвостыя птушкі (напр. археаптэрыкс) і веерахвостыя птушкі, або новыя (сапраўдныя). Адрозніваюць 34 атрады, у т. л. 28 сучасных, больш за 9 тыс. відаў. Продкамі птушак лічаць старажытных (трыясавых) паўзуноў атрада псеўдазухій. Пашыраны ўсюды; на Беларусі 19 атрадаў, 307 відаў, з якіх гняздуюцца 226. Большасць відаў арнітафауны належыць да атрада вераб'інападобных.
Анатомія і фізіялогія
Памеры ад 5,5 см, масай 2 г (калібры) да больш як 2,5 м, масай да 150 кг (страус); размах крылаў да 4 м (альбатрос).
Паводзіны птушак вызначаюцца вялікай разнастайнасцю і складанасцю. Яны праяўляюцца ў выбары месцаў для будавання гнёздаў, пошуку прыдатнага матэрыялу для будаўніцтва, наседжвання яец, выкормлівання птушанят і ахове іх ад ворагаў. У птушак  добра  развіты  галасавыя  зносіны — спевы.
Знешняя будова
Цела абцякальнай формы, укрытае пер'ем, пярэднія канечнасці ператвораны ў крылы.
Галава размешчана на доўгай і рухомай шыі. Шыя дазваляе птушцы, не мяняючы становішча тулава, збіраць корм, аглядацца па баках, чысціць пер’е на ўсім целе.
Пярэднія канечнасці пераўтварыліся ў крылы, якія забяспечваюць палёт. Заднія канечнасці — ногі — служаць для перамяшчэння. Ніжняя частка ног цэўка і пальцы пакрыты рагавой луской, падобнай да лускі паўзуноў.
Хвост у птушак часцей за ўсё невялікі, на ім веерам размешчаны пёры, якія выконваюць функцыю руля.
Шкілет і перамяшчэнне
Шкілет лёгкі і трывалы (за кошт злучэння ці зрашчэння тонкіх пнеўматычных касцей).
Чэрап мае вялікі мазгавы аддзел, у якім з двух бакоў размешчаны велізарныя акруглыя ўпукленні — вачніцы. Выцягнутыя ўперад верхнія і ніжнія сківіцы ўтвараюць дзюбу. Усе косці чэрапа зрастаюцца, не пакідаючы швоў. У выніку фарміруецца трывалы і лёгкі чэрап абцякальнай формы.
Пазваночнік складаецца з пяці аддзелаў. Шыйны аддзел з 11—25 пазванкоў, вельмі рухомы.
Пазванкі паяснічнага, крыжавога і часткі хваставога аддзелаў зрошчаны адзін з адным і ўтвараюць характэрны толькі для птушак складаны крыж. Разам з касцямі таза ён дае трывалую апору заднім канечнасцям.
Пояс задніх канечнасцей утвораны парнымі тазавымі касцямі. У спінной частцы яны зрастаюцца са складаным крыжам, а ў ніжняй застаюцца свабоднымі, нязрослымі. Такі таз называецца адкрытым. Ён дазваляе птушцы адкладваць яйцы буйных памераў.
Шкілет пярэдняй канечнасці пераўтварыўся ў крыло. Ён змяшчае ўсе тыповыя для наземных пазваночных аддзелы: плячо, перадплечча (складаецца з локцевай і прамянёвай касцей) і кісць, якая мае толькі тры недаразвітыя пальцы.
Шкілет задняй канечнасці складаецца з бядра, галёнкі, цэўкі і пальцаў. Цэўка ўтворана касцямі ступні, якія зрасліся. Яна значна падаўжае заднія канечнасці, павялічваючы даўжыню кроку птушкі. У большасці птушак на нагах па чатыры пальцы, тры з іх накіраваны ўперад, адзін — назад. На канцы кожнага пальца ёсць рагавы кіпцюр.
Мышцы птушак добра развітыя і шматлікія. Самымі буйнымі з’яўляюцца вялікія грудныя мышцы, маса якіх дасягае амаль 25 % ад агульнай масы цела птушкі. Скарачэнні гэтых мышцаў апускаюць крылы. Пад’ём крылаў ажыццяўляюць меншыя па масе падключычныя мышцы. Моцна развіты мышцы шыі, ног, а таксама падскурная мускулатура, якая паднімае і апускае пёры.
Птушкі робяць разнастайныя віды рухаў. Яны могуць хадзіць (галубы, пліскі, гракі, вароны), скакаць (вераб'і), бегаць са скорасцю больш за 50 км/г (страусы), лазіць вертыкальна па ствалах дрэў (попаўзні, пішчухі). Многія птушкі набылі здольнасць плаваць. Адны з іх, знаходзячыся на вадзе, кормяцца, адпачываюць (качкі, гусі). Другія навучыліся ныраць і здабываць ежу ў тоўшчы вады або на дне (пінгвіны, бакланы, зімародкі, скопы, чомгі).
Аднак найбольш тыповая форма руху птушак, якая вызначыла асноўныя рысы іх арганізацыі, — гэта палёт. Птушка, якая ляціць, знешне ў многім падобная на самалёт. У яе ёсць корпус — тулава, нясучыя плоскасці — крылы, руль — хвост, шасі, якія прыбіраюцца ў палёце, — ногі. Галоўную ролю ў час палёту выконваюць вялікія, пругкія і трывалыя махавыя пёры крыла. Яны ўтвараюць нясучую плоскасць крыла, ствараюць цягу і пад’ёмную сілу. Буйныя рулявыя пёры хваста павялічваюць нясучую паверхню цела, удзельнічаюць у кіраванні палётам, а пры пасадцы выконваюць ролю тормаза.
У птушак адрозніваюць махаючы і лунаючы віды палёту. Пры махаючым палёце птушка рытмічна ўзнімае і апускае крылы. У большасці буйных птушак, напрыклад у бусла, чаплі, узмахі крылаў рэдкія і спакойныя. Для дробных птушак характэрны частыя ўзмахі крылаў. Так, маленечкія калібры робяць да 100 узмахаў за секунду, што дазваляе ім завісаць на адным месцы. Пры лунаючым палёце птушка з распасцёртымі нерухомымі крыламі лунае ў вышыні, выкарыстоўваючы ўзыходзячыя патокі цёплага паветра, якое ідзе ад нагрэтай сонцам зямлі або вады (альбатросы, грыфы, буслы, пеліканы). Доўга лунаючы ў паветры, птушка адшуквае здабычу, затрачваючы менш мускульнай энергіі, чым пры махаючым палёце.
Скорасць палёту птушак розная. Дробныя лясныя вераб’іныя птушкі лятаюць са скорасцю 25—40 км/г, галубы — 3—6, ластаўкі — 40—60, стрыжы — 100—120 км/г. Пры пікіраванні з вышыні буйныя сокалы на кароткі час развіваюць скорасць каля 300—350 км/г.
Сістэма паветраных мяшкоў павялічвае газаабмен, забяспечвае тэрмарэгуляцыю, дазваляе змяняць шчыльнасць цела пры ныранні (у вадаплаўных птушак).
Покрыва цела
Скура без залоз (за выключэннем копчыкавай, якая выдзяляюць сакрэт для змазкі апярэння). Пёры маюць розную будову (ніткападобныя, шчацінкі, пуховыя, контурныя) і функцыі (датыкальнага адчування, тэрмарэгуляцыі, спрыяюць абцякальнасці і ўзнікненню пад'ёмнай сілы пры палёце, ахоўваюць цела ад механічных пашкоджанняў). Дзюба (відазмененая сківіца без зубоў) пакрыта рагавым чахлом. У многіх відаў ёсць валлё.
Органы стрававання
Страўнік падзелены на залозісты і мускульны (для механічнага перацірання корму) аддзелы, кішэчнік доўгі. Задняя кішка і мачавы пузыр адсутнічаюць. Стрававальны тракт, мачаточнік і пратокі палавых залоз адкрываюцца ў клааку.
Органы дыхання
Лёгкія птушак малыя, кампактныя і нагадваюць губку. Лёгкія маюць танкасценныя эластычныя вырасты — паветраныя мяшкі, якія размяшчаюцца паміж унутранымі органымі, а іх адгалінаванні праходзяць паміж мышцамі, пад скурай і нават у трубчастых касцях.
Удых і выдых у птушкі, калі яна не ляціць, адбываюцца за кошт змены аб’ёму грудной клеткі. У палёце гэты механізм дыхання немагчымы з-за работы грудных мышцаў. Таму вентыляцыя ў лёгкіх ажыццяўляецца з удзелам паветраных мяшкоў. Пры пад’ёме крылаў мяшкі расцягваюцца, і паветра  праз  дыхальныя  шляхі  паступае ў лёгкія,  дзе адбываецца газаабмен, але большая частка свежага паветра праходзіць у поласці паветраных мяшкоў. Пры апусканні крылаў паветраныя мяшкі сціскаюцца, і насычанае кіслародам паветра з іх паступае ў лёгкія, дзе зноў адбываецца газаабмен.
Абмен газамі ў лёгкіх птушак на ўдыху і выдыху атрымаў назву двайнога дыхання. Яго значэнне надзвычай вялікае: чым часцей птушка махае крыламі, тым актыўней яна дыхае. Акрамя таго, паветраныя мяшкі аблягчаюць цела птушкі і засцерагаюць яго ад перагрэву ў час хуткага палёту.
Органы выдзялення
Сэрца 4-камернае (у дробных відаў птушак скарачаецца да 1 тыс. разоў за мінуту). Тэмпература цела пастаянная, высокая (37,5—45,5 °C), абмен рэчываў інтэнсіўны, патрэбнасці ў корме вялікія (да 28 % ад масы цела за дзень).
Нервовая сістэма
Галаўны мозг з развітымі зрокавымі долямі і мазжачком забяспечвае высокі ўзровень нервовай дзейнасці і складаны тып паводзін. Найбольш развітымі яго аддзеламі з’яўляюцца вялікія паўшар’і пярэдняга мозга і мазжачок. Пярэдні мозг забяспечвае складаныя паводзіны птушак, а мазжачок каардынуе ўсе віды рухаў і палёт.
Органы пачуццяў
Птушкі маюць востры зрок. Вочы ў іх вялікія, асабліва ў начных і прыцемкавых відаў. У большасці птушак вочы размяшчаюцца па абодвух баках галавы, што ў спалучэнні з вялікай рухомасцю забяспечвае амаль кругавы агляд. Акамадацыя двайная дзякуючы змене крывізны хрусталіка і яго перамяшчэнню адносна сятчаткі. Усе птушкі валодаюць колеравым зрокам, распазнаючы не толькі колеры, але і іх адценні.
Орган слыху складаецца з унутранага і сярэдняга вуха. У птушак развіты элемент вонкавага вуха — вонкавы слухавы праход. У некаторых начных відаў ён аблямаваны скурыстай складкай, якая ўзмацняе вастрыню слыху (вушастая сава, пугач). Востры слых і ўменне аналізаваць гукі спалучаюцца ў птушак са здольнасцю ўтвараць разнастайныя гукі.
Нюх у птушак, за выключэннем некаторых відаў, развіты слаба.
Размнажэнне
Размнажэнне цыклічнае, звязанае з сезонным развіццём палавых залоз. Апладненне ўнутранае, нясуць яйцы (ад 1 да 25).
У поласці цела самцоў птушак ёсць парныя бобападобныя семяннікі, пратокі якіх адкрываюцца ў клааку. У самак развіты толькі адзін левы яечнік і яйцавод, які ад яго адыходзіць і таксама адкрываецца ў клааку.
Яйцаклеткі развіваюцца ў яечніку, у іх у выглядзе жаўтка назапашваюцца пажыўныя рэчывы. Па меры выспявання яйцаклеткі перамяшчаюцца ў яйцавод, дзе і адбываецца апладненне. Сценкі яйцавода багатыя на залозы, якія выдзяляюць рэчывы, што фарміруюць бялок і абалонкі яйца.
Птушкі адкладваюць яйкі, пакрытыя вапняковай шкарлупінай, пад якой размяшчаецца абалонка. На тупым канцы яйка ёсць паветраная камера, якая адыгрывае ролю запасной прасторы пры змене аб'ёму бялка пад уздзеяннем тэмпературы і для першага ўдыху птушаняці. Шарападобны жаўток у цэнтры яйка падтрымліваецца шнурамі-халазамі, якія прымацоўваюцца да ўнутранай шкарлупіннай абалонкі, і складаецца з канцэнтрычных слаёў жоўтага жаўтка, паміж якімі размяшчаюцца тонкія слаі белага жаўтка. На паверхні жаўтка знаходзіцца зародак. Да жаўтка прылягае слой шчыльнага бялка, вакол якога знаходзіцца вадкі бялок.
Па характары постэмбрыянальнага развіцця адрозніваюць вывадкавых птушак, паўвывадкавых птушак і птушанятных птушак. Маса яйца птушак найбольшая ў вывадкавых птушак (у страуса да 2,5 кг), меншая ў птушанятных птушак (у калібры з гарошыну).
Птушкі і чалавек
Птушкі маюць вялікае навуковае, гаспадарчае і зстэтычнае значэнне. Існуе шэраг відаў свойскіх і дэкаратыўных птушак, многія — аб'екты палявання.
3 пач. XVI ст. вымерла ці знішчана каля 170 відаў птушак. Існуе Міжнародны савет аховы птушак.
Вывучае птушак арніталогія. Кальцаванне птушак, Іхтыорнісападобныя
Магнітафон
Магнітафон (ад магніт і φωνή — гук) — электрамеханічная прылада, прызначанае як для запісу (пераўтварэння гукавых ваганняў у электрамагнітныя і фіксацыі іх на носьбіт), так і для прайгравання раней запісаных на магнітныя носьбіты сігналаў. У якасці носьбіта выкарыстоўваюцца матэрыялы з магнітнымі ўласцівасцямі: магнітная стужка, дрот, дыск, магнітны барабан і г. д.
Дзедавічы
Назву Дзе́давічы маюць:
Лапатын (Львоўская вобласць)
Лапатын (Лопатин) — пасёлак гарадскога тыпу ў Львоўскай вобласці Украіны ў складзе Радэхіўскага раёна, размешчаны ў 20 км ад райцэнтра і ў 80 км на паўночны ўсход ад Львова.
Гісторыя
Першыя згадкі пра мястэчка, выяўленыя ў гістарычных крыніцах, адносяцца да 1366 г. Тады яшчэ вёска ўваходзіла як валасны цэнтр у склад Бэлзскага княства, якім з 1364 да 1377 гг. валодалі літоўскія князі. З другой паловы XIV ст. паселішча ужо часта згадвалася ў гістарычных дакументах. У 1377 г. сяло трапіла пад уладу Вугоршчыны, на вёску прэтэндавалі і Літва, і Польшча.
Кароль Людовік I Вялікі аддаў паселішча апольскаму князю Уладзіславу, які размясціў тут венгерскі гарнізон. Але пасля смерці Людовіка ў 1382 г. Уладзіслаў не змог утрымаць у сваіх руках паселішча і вымушаны быў прадаць яго луцкаму князю Фёдару Любартавічу.
Праз некаторы час кароль Ягайла адабраў Лапатын, і ён стаў каралеўскай вёскай. У 1396 г. кароль аддаў з правам атрымання ў спадчыну павет (у тым ліку і Лапатын) мазавецкаму князю Земавіту. Пасля доўгіх гадоў барацьбы ВКЛ зноў захапіла Лапатын разам з Алескам. Але ў 1432 г. вялікі князь Жыгімонт вымушаны быў вярнуць Лапатын і некалькі іншых памежных сёлаў Польшчы.