cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mars Express
Структура
Арбітальны апарат Mars Express мае форму куба з двума крыламі сонечных панэлей на супрацьлеглых баках. Стартавая маса 1123 кг уключае базавы апарат з 113 кг карыснай нагрузкі, 60 кг спускавы апарат і 457 кг паліва. Асноўны корпус мае памеры 1,5 м × 1,8 м × 1,4 м з алюмініевай сотавай структурай, пакрытай алюмініевай абалонкай. Сонечныя панэлі каля 12 м ад кончыка да кончыка. Дзве драцяныя дыпольныя антэны даўжынёй 20 м цягнуцца з процілеглых бакоў перпендыкулярна сонечным панэлям і з’яўляюцца часткай радыёлакатара.
Сістэма руху
Ракета-носьбіт «Саюз/Фрэгат» забяспечыла большую частку энергіі, неабходнай Mars Express для дасягнення Марса. Фрэгат быў адстыкаваны як толькі АМС апынулася на курсе на Марс. Бартавыя рухальныя сродкі касмічнага карабля выкарыстоўваліся для запаволення зонда для выхаду на арбіту Марса і пасля для карэкцыі арбіты.
Корпус пабудаваны вакол галоўнай рухальнай сістэмы, якая складаецца з двухкампанентнага галоўнага рухавіка магутнасцю 400 Н. Два паліўных бака аб'ёмам 267 літраў маюць агульную ёмістасць 595 кг. Прыкладна 370 кг неабходны для асноўнай місіі. Гелій пад ціскам з 35-літровага бака выкарыстоўваецца для падачы паліва ў рухавік. Карэкцыя траекторыі робіцца з дапамогай набору з васьмі рухавікоў па 10 Н, па адным на кожным куце корпуса касмічнага апарата. Канфігурацыя апарата аптымізавана для "Саюза/Фрэгата" і была цалкам сумяшчальная з ракетай-носьбітам Дэльта II.
Энергетычная сістэма
Энергія касмічнага апарата забяспечваецца сонечнымі батарэямі плошчай 11,42 квадратных метраў. Першапачаткова планавалася магутнасць 660Вт на 1,5АА, але няспраўнае злучэнне знізіла колькасць даступнай энергіі на 30%, прыкладна да 460Вт. Гэтая страта магутнасці істотна ўплывае на навуковую аддачу місіі. Энергія захоўваецца ў трох літый-іённых батарэях агульнай ёмістасцю 64,8Аг для выкарыстання падчас пралёту па начным баку арбіты. Уся энергасістэма мае напружу 28В. Падчас звычайнай фазы працы энергаспажыванне касмічнага карабля знаходзіцца ў дыяпазоне 450–550Вт.
Камунікацыі
Падсістэма сувязі складаецца з 3 антэн: парабалічнай антэны з высокім каэфіцыентам узмацнення дыяметрам 1,6 м і дзвюх усенакіраваных антэн. Першая з іх забяспечвае каналы сувязі (канал тэлекамандаў і тэлеметрыі) у X-дыяпазону (8,4 ГГц) і S-дыяпазону (2,1 ГГц) і выкарыстоўваецца падчас нармальнай дзейнасці апарата. Антэны з нізкім каэфіцыентам узмацнення выкарыстоўваліся падчас запуску і ранніх этапаў палёту, а таксама ў непрадбачаных сітуацыях на арбіце. Дзве рэтрансляцыйныя УВЧ антэны пасадачнага апарата ўстаноўлены на верхнім баку апарата для сувязі з Beagle 2 або іншымі пасадкавымі модулямі з дапамогай прыёмаперадатчыка Melacom.
Тэрмакантроль
Касмічны апарат пакрыты пазалочанай цеплавой коўдрай са сплаву алюмінія і волава для падтрымання ўнутранай тэмпературы 10–20 °C. Прыборы, якія працуюць пры нізкіх тэмпературах і павінны быць халоднымі, цеплаізаляваны ад гэтай адносна высокай унутранай тэмпературы і выпраменьваюць залішняе цяпло ў прастору з дапамогай прымацаваных радыятараў.
Блок кіравання і захоўвання даных
Касмічны апарат кіруецца двума блокамі кіравання і кантроля даных з 12 гігабітамі цвёрдацельнай памяці для захоўвання даных і службовай інфармацыі для перадачы.
Яшчэ адным ключавым аспектам місіі Mars Express з’яўляецца яго інструмент штучнага інтэлекту (MEXAR2). Асноўная мэта інструмента — стварэнне расклада загрузкі розных частак сабраных навуковых даных назад на Зямлю. Інструмент эканоміць час аператараў, аптымізуе выкарыстанне прапускной здольнасці антэн, прадухіляе страту даных.
Пасадачны модуль
Мэтамі пасадачнага апарата Бігль-2 было ахарактарызаваць геалогію, мінералогію і геахімію месца пасадкі, фізічныя ўласцівасці атмасферы і паверхневых слаёў, сабраць даныя аб марсіянскай метэаралогіі і кліматалогіі і знайсці магчымыя прыкметы існавання жыцця. Пасадка прайшла няўдала, і спускальны апарат быў страчан. Дакладны лёс апарата заставаўся загадкай, пакуль у студзені 2015 года не было абвешчана, што Mars Reconnaissance Orbiter знайшоў зонд цэлым на паверхні Марса. Затым было ўстаноўлена, што памылка не дазволіла разгарнуць дзве з чатырох сонечных панэляў пасадачнага модуля, што заблакіравала сувязь з Mars Express. Бігль-2 быў першым брытанскім і першым еўрапейскім зондам, які здзейсніў пасадку на Марсе.
Навуковыя прыборы
Навуковыя задачы карыснай нагрузкі Mars Express — правесці глабальную фотагеалогію з высокім раздзяленнем (раздзяленне 10 м), мінералагічнае картаграфаванне (раздзяленне 100 м), вызначыць склад атмасферы, вывучыць падземную структуру паверхні, глабальную атмасферную цыркуляцыю, узаемадзеянне атмасферы і паверхні, атмасферы і міжпланетнага асяроддзя. Агульная маса, запланаваная на навуковую карысную нагрузку, складала 116 кг. Апарат мае шэраг спектрометраў для даследвання складу матэрыялаў, камеру з высокай раздзяляльнасцю, радар для даследавання вады ў нетрах планеты.
Навуковыя вынікі
За гады працы апарата быў атрыманы вялікі масіў даных, якія ўдакладнілі разуменне структуры і працэсаў на Марсе. Да таго можна аднесці пабудову структуры атмасферы з высокай дакладнасцю ад паверхні да вышынь 100—150 км і яе тэмпературнага профілю да 50—55 км. Упершыню былі адначасова вымераныя ўтрыманне і карты размеркавання вадзяной пары і азону ў атмасферы. Выяўлена начное ззянне вокісу азоту, вядомае на Венеры, але раней не заўважанае на Марсе. Выяўлены найменшыя аэразольныя часціцы, якія запаўняюць атмасферу планеты да вышынь 70—100 км.
Упершыню вадзяны лёд быў выяўлены ў паўднёвай палярнай шапцы ў канцы марсіянскага лета. Карты, пабудаваныя на аснове даных прыбора OMEGA з раздзяляльнасцю 1—3 км, паказваюць, што ўчасткі вадзянога лёду размешчаны па краях вялікіх абласцей замарожанага вуглякіслага газу. Таўшчыня яго пласта не перавышае некалькіх метраў, а пад ім знаходзіцца пласт вадзянога лёду, магчыма эквівалентны па таўшчыні паўночнай палярнай шапцы, які цалкам складаецца з вадзянога лёду з невялікай (менш за 1%) прымешкай пылу.
Прыбор OMEGA таксама правёў мінералагічнае картаграфаванне значнай часткі планеты, і, нягледзячы на ​​значную разнастайнасць мінеральнага складу, карбанаты выяўлены не былі. Яны шырока распаўсюджаныя на Зямлі і менавіта ў іх адкладах, а не ў жывым рэчыве, вугалі і нафце, сканцэнтравана асноўная колькасць вугляроду на нашай планеце. Такім чынам, даныя Mars Express не пацвярджаюць наяўнасць на Марсе запасаў CO2, дастатковых для істотных змяненняў масы яго атмасферы і, адпаведна, трансфармацыі клімату планеты.
Mars Express выявіў у атмасферы Марса метан, што можа сведчыць аб наяўнасці жыцця на планеце (метан не можа доўга знаходзіцца ў атмасферы Марса, таму яго запасы папаўняюцца альбо ў выніку жыццядзейнасці мікраарганізмаў або ў выніку геалагічнай дзейнасці). Яго ўтрыманне таксама было вызначана як 10±5 частак на мільярд. Хоць гэта няшмат, паколькі метан бесперапынна разбураецца ў атмасферы за кошт фотадісаціацыі, для падтрымання такой колькасці ў атмасферы на Марсе павінна быць крыніца з прадукцыйнасцю каля 300 тон метану на год. Такой крыніцай можа быць тэктанічная актыўнасць. Хоць сёння Марс лічыцца тэктанічна неактыўным, выкід метану ў атмасферу можа быць звязаны з «кропкавай» тэктонікай: рэшткавым вулканізмам або геатэрмальнай актыўнасцю.
Дзякуючы здымкам касмічнага апарата навукоўцы змаглі пабудаваць і прадставіць трохмерныя мадэлі марсіянскіх ландшафтаў.
Станцыя выявіла шчыльныя аблокі сухога лёду, якія кідаюць цень на паверхню планеты і нават уплываюць на яе клімат.
Па выніках назіранняў Mars Express, атрыманых у перыяд з мая 2012 года па снежань 2015 года, на Марсе выяўлена падземнае возера з салёнай вадой. Возера знаходзіцца каля паўднёвага полюса планеты пад паўтаракіламетровым пластом марсіянскага лёду і дасягае 20 кіламетраў у шырыню. Гэта самы вялікі вадаём, знойдзены на Марсе.
Балістыка
Балістыка — навука аб руху артылерыйскіх снарадаў, куль, мін, авіябомб, рэактыўных снарадаў, гарпуноў і г.д. Балістыка — ваенна-тэхнічная навука, якая засноўваецца на комплексе фізіка-матэматычных дысцыплін. Адрозніваюць ўнутраную і знешнюю балістыку.
Спіс аб’ектаў PGC (2006001—2007000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2006001—2007000)
Квасоўскі сельсавет
Квасо́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Квасоўка.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Далінскі сельсавет у складзе Гродзенскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Сухая Даліна. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Агародніцкага сельсавета. 30 жніўня 1957 года ў склад Індурскага сельсавета перададзены вёскі Баброўнікі, Кунцаўшчына, Паценкі, Рагачы. 11 верасня 1962 года ў склад Індурскага сельсавета перададзены населеныя пункты Балічы, Буракі, Занявічы і Ланявічы. 28 ліпеня 1967 года перайменаваны ў Квасоўскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Квасоўка, да сельсавета далучана частка скасаванага Баранаўскага сельсавета (5 населеных пунктаў: вёскі Баранава, Грыўкі, Кругляны, Лікоўка і Хліставічы). 11 лютага 1972 года ў склад сельсавета з Капцёўскага сельсавета перададзены вёскі Віцькі і Гарны. У верасні 1985 года ў склад Індурскага сельсавета перададзена вёска Сухая Даліна. У 1977 годзе ў склад Індурскага сельсавета перададзены вёскі Кавалічы і Лаша, у склад Капцёўскага сельсавета — вёскі Баранава, Грыўкі і Кругляны. 16 сакавіка 1987 года ў склад сельсавета з Капцёўскага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў: Баранава, Грыўкі, Дайлідкі, Зарубічы, Кругляны, Навасёлкі, Новікі, Путна, Саломенка, скасавана вёска Свіслач Горна. 28 верасня 2010 года скасавана вёска Верхняя Свіслач.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 4030 чалавек, з іх 58,6 % — беларусы, 31,3 % — палякі, 7,0 % — рускія.
Крываль (Любанскі раён)
Крыва́ль (, Криваль) — вёска ў Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Асавецкага сельсавета.
Святы Еранім (карціна Леанарда да Вінчы)
«Святы Еранім» (San Girolamo) — няскончаная карціна пэндзля вялікага італьянскага мастака Леанарда да Вінчы, якая захоўваецца ў Ватыканскай пінакатэцы. Заказаная царкоўнымі ўладамі Фларэнцыі, яна так і засталася незавершанай, паколькі мастак адбыў у Мілан у 1482 годзе. Карціна адносіцца да перыяду працы Леанарда да Вінчы ў майстэрні Андрэа Верок'я.
Цэнтральным героем кампазіцыі з'яўляецца Святы Еранім, які каецца. Фігура Ераніма выразная. У правай руцэ ён трымае камень. Перад ім ляжыць звычайны спадарожнік гэтага святога — леў.
Захаванасць
Карціна дайшла да нашага часу ў пашкоджаным стане. Яна была моцна абрэзана і затым распілавана на дзве часткі, з якіх ніжняя магла служыць векам скрыні. Гэтыя часткі сабраў разам кардынал Феш. Паводле падання, ён знайшоў ніжнюю частку карціны ў нейкай краме, дзе яна служыла стальніцай.
Слепчанка
Сле́пчанка — рака ў Беларусі, у Аршанскім і Дубровенскім раёнах Віцебскай вобласці, левы прыток ракі Задубровенка (Дубровенка) (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 7,2 км, з іх 5 км у Дубровенскім раёне. Пачынаецца за 2 км на захад ад вёскі Махначы, вусце за 1 км на поўдзень ад горада Дуброўна. Рэчышча ад вытоку да сажалкі каля вёскі Махначы (2,1 км) і паміж вёскай Махначы і аграгарадком Станіславова (2 км) каналізаванае. Ніжэй вёскі Махначы на рацэ створана сажалка (плошча 0,13 км²).
Святы Еранім (карціна Леанарда да Вінчы)
Захаванасць
Пасля смерці кардынала Пій IX, які пажадаў мець твор Леанарда ў карціннай галерэі Ватыкана, заплаціў за «Святога Ераніма» (у 1845 г.) 2500 тыс. франкаў.
Пеклічы
Пе́клічы (, Пекличи) — вёска ў Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Асавецкага сельсавета.
Ківорый сабора Святога Пятра
Ківорый сабора Святога Пятра — велічэзны бронзавы балдахін галоўнага прастола базілікі Св. Пятра ў Рыме, размешчаны над магілай апостала Пятра.
Ківорый сабора Святога Пятра быў адліты ў XVII стагоддзі пры Папе Урбане VIII архітэктарам Берніні з бронзавых разетак, якія ўпрыгожвалі некалі кесоны Пантэона. Ён складаецца з чатырох вітых калон, якія падтрымліваюць вельмі мудрагелісты верх, увянчаны чатырма выгнутымі рэбрамі, якія сыходзіцца пад яблыкам крыжа.
Міхал Геранім Радзівіл
Міхал Геранім Радзівіл (1744—1831) — кашталян віленскі (1775—1790), пасля апошні віленскі ваявода (з 1790), паходзіў з роду Радзівілаў.
Біяграфія
Сын Марціна Мікалая Радзівіла і Марты Трэмбіцкай. Брат Юзафа Мікалая Радзівіла. Выхоўваўся ў доме апекуна — Міхала Казіміра Радзівіла «Рыбанькі», дзе атрымаў грунтоўную хатнюю адукацыю, у тым ліку музычную. Навучаўся ў Львове, Нясвіжы.
Абіраўся паслом на сойм 1773, член Пастаяннай Рады ў 1780—1783 і 1793—1794, член Адукацыйнай камісіі з 1783 (старшыня ў 1793).
У 1792 далучыўся да Таргавіцкай канфедэрацыі. Падчас паўстання Т. Касцюшкі знаходзіўся ў Пецярбургу, не супрацьдзейнічаў наданню сваімі ўраднікамі дапамогі паўстанцаў, выстаўленню рэкрутаў. Потым адыйшоў ад палітычнай дзейнасці.
Уступіў у шлюб з Аленай Пшаздзецкай, вядомай па рамане з каралём Рэчы Паспалітай Станіславам Аўгустам Панятоўскім. Аселі ў Небарове, што ў Польшчы. Уладальнік велізарнага стану, уславіўся як добры гаспадар. У Небарове сабраў калекцыю твораў мастацтва.
Меў пяць сыноў, у тым ліку, Антонія Генрыха Радзівіла і Міхаіла Гедыона Радзівіла, а таксама тры дочкі.
Артаван (Арагацотн)
Артава́н (Հարթավան) — сяло ў марзе Арагацотн, у цэнтры Арменіі. Размешчана за 22 км на поўнач ад горада Аштарак і за 16 км на паўднёвы ўсход ад горада Апаран. За 2 км на захад размешчана сяло Шэнаван, в 5 на поўнач размешчана сяло Кучак, за 7 км на паўночны ўсход размешчана дамба Апаранскага вадасховішча на р. Касах. За 8 км на паўднёвы ўсход размешчана сяло Ерынджатап, за 6 км на поўдзень размешчана сяло Апнагюх, а за 6 км на паўночны захад размешчана сяло Ара.
Сялец (гміна)
Гміна Сялец (Gmina Sielec) – колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года ў Палескім ваяводстве Польскай Рэспублікі (цяпер тэрыторыя Беларусі). Сядзіба размяшчалася ў Сяльцы.
У міжваенны перыяд гміна ўваходзіла ў склад Пружанскага павета Палескага ваяводства. 22 студзеня 1926 года ў склад гміны Сялец перададзена частка тэрыторыі скасаванай гміны Носкі, у той час як частка тэрыторыі гміны Сялец перададзена гміне Бяроза-Картузская. 1 красавіка 1932 года ў склад гміны Сялец перададзена частка тэрыторыі скасаванай гміны Бяроза-Картузская, у той час як частка тэрыторыі гміны Сялец перададзена гміне Малеч. 1 красавіка 1939 года частка тэрыторыі гміны Сялец (вёска Навасёлкі) уключана ў склад горада Бяроза-Картузская.
У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
Агародніцкі сельсавет (Гродзенскі раён)
Агаро́дніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Агароднікі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Гродзенскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Далінскага сельсавета.
Кніга Ісуса Навіна
Кніга Ісу́са Наві́на (יְהוֹשֻׁעַ בִּן-נוּן Сеф́ер Егош́уа; Liber Iosue; Ἰησοῦς του Ναυή) — шостая кніга ў Танаху (Старым Запавеце). Першая кніга Прарокаў. Па яўрэйскай традыцыі аўтарам кнігі з'яўляецца сам Ісус Навін (за выключэннем апошніх радкоў, якія апавядаюць пра яго смерць і пахаванне. Гэтыя радкі, паводле традыцыі, былі дапісаны прарокам Самуілам). Змяшчаецца пасля Пяцікніжжа Майсея, знаходзіцца ў найцеснай сувязі з ім і складае як бы ягоны працяг, так што некаторыя навуковыя крытыкі (Дыльман і інш.) прама адносяць яго да гэтай групы біблейскіх кніг, якую яны з прычыны гэтага завуць «Шасцікніжжам».
Кніга апісвае гісторыю яўрэйскага народа ад смерці Майсея да смерці Ісуса Навіна (1272 г. да н.э. — 1244 г. да н.э.) і складае як бы зборнік рэляцый з поля бітвы, мае шмат апавяданняў, якія яскрава характарызуюць яўрэйскае ваеннае права ў старажытнасці. Крытыка імкнецца паказаць некаторыя анахранізмы ў кнізе, але ўвогуле яна носіць на сабе адбітак сучаснасці і гістарычнай праўды.
Сацыялістычная партыя Сербіі
Сацыялістычная партыя Сербіі (Социјалистичка партија Србије) — адна з найстарэйшых партый посткамуністычнай Югаславіі. Утворана 16 ліпеня 1990 года ў выніку зліцця Саюза камуністаў Сербіі з некалькімі сацыялістычнымі рухамі. Першым лідарам партыі стаў Слабадан Мілошавіч.
У 90-я гады партыя была кіруючай у Сербіі і Чарнагорыі. На выбарах 1990 года партыя атрымала больш за палову галасоў выбаршчыкаў, на наступных выбарах у 1992, 1993 і 1997 гадах таксама атрымлівала большасць галасоў.
Пасля Бульдозернай рэвалюцыі сацыялісты перайшлі ў апазіцыю. У 2001 годзе партыя была абезгалоўлена з-за экстрадыцыі Слабадана Мілошавіча ў Гаагу. У 2003-2007 гадах рэйтынг партыі ўвесь час вагаўся на ўзроўні 5-6%.
На выбарах 2008 года партыя атрымала 7,6% галасоў, што дазволіла разлічваць на стварэнне антыпрэзідэнцкага ўрада радыкалаў, дэмакратаў Воіслава Каштуніцы і сацыялістаў. Аднак насуперак усім чаканням, нацыяналістычная Сацыялістычная партыя сфарміравала кааліцыю з процілеглай ёй па ідэалогіі і традыцыях праеўрапейскай Дэмакратычнай партыяй Тадзіча і яе саюзнікамі. Гэта спарадзіла мноства спекуляцый і чутак пра тое, што дэмакраты маглі заплаціць сацыялістам некалькі мільёнаў дынараў за стварэнне кааліцыі для захавання ўлады, паколькі пасля выбараў магчымасць фарміравання антызаходняй кааліцыі ва ўрадзе была як ніколі ў незалежнай Сербіі вялікая, што азначала б кардынальную змену знешняй палітыкі Сербіі, у тым ліку ў адносінах з Захадам і ЕС.
З 2012 уваходзіць у склад кааліцыйнага ўрада Прагрэсіўнай партыі Сербіі, Сацыялістычнай партыі Сербіі, рухі Г17, Партыі пенсіянераў, Новай Сербіі.
Казімір Дамінік Агінскі
Біяграфія
Выбранны паслом на соймы ў 1688, 1693, 1695, 1696, 1698, 1701—1702, 1703, 1712 гадах. Разам са сваім братам Рыгорам Агінскім, далучыўся да шляхецкай кааліцыі, якая выступала супраць засілля Сапегаў у Вялікім Княстве Літоўскім.
У час барацьбы Аўгуста Моцнага і Станіслава Ляшчынскага падтрымаў Сандамірскую канфедэрацыю, якая выступала за Аўгуста Моцнага. У 1729 атрымаў Ордэн Белага Арла.
Сям'я
Паходзіў з княжацкага роду Агінскіх уласнага герба, сын польнага літоўскага гетмана Яна Агінскага і яго другой жонкі Яны Нарушэвіч (дачкі літоўскага рэферэндара Станіслава Нарушэвіча).
Быў жанаты з 1692 года з Элеанорай Войнай (памерла ў 1738), з якой меў дзяцей:
Ківорый
З'яўляецца ў IV—VI стагоддзях. Ківорый — спачатку — пасудзіна для піцця, у хрысціянскіх храмах — даразахавальніца, якая знаходзіцца пад алтарным покрывам. З часам ківорыем сталі называць алтарнае покрыва, якое падтрымліваецца калонамі і багата ўпрыгожана.
У плане часцей за ўсё ўяўляе сабой квадрат, складаецца з чатырох арак, якія абапіраюцца на чатыры калоны. Да ківорыя мацаваліся дзверы або фіранкі, якія закрывалі прастол у прамежках паміж службамі. Ківорыі мелі форму купала, вежачкі, эдыкулы, драпіровак, у завяршэнні меў скульптуру, султан (плюмаж), вастрыё, па баках афармляўся ламбрэкенам (зубчасты дэкаратыўны элемент, аздоблены пазументам, кутасамі) і інш.
Існавалі таксама ківорыі над амбонам, купеллю для хрышчэння і г.д. У іканапісе выява ківорыя сімвалізуе алтар.
Асабліва часта такая надбудова над алтаром сустракаецца ў цэрквах Італіі. Ужо ў раннехрысціянскіх базіліках яго прызначэннем было вылучыць і ахоўваць алтар, які стаяў на магіле мучанікаў. Тут таксама захоўваўся паміж набажэнствамі і асвячоны хлеб.
З Сярэднявечча разам з назвай ківорый часта ўжываецца назва балдахін, якая, аднак мае іншага сэнс.
Схема Горнера
Апісанне алгарытма
Зададзены паліном P(x):
Хай патрабуецца вылічыць значэнне дадзенага палінома пры фіксаванным значэнні x = x_0. Прадставім паліном P(x) у наступным выглядзе:
Вызначым наступную паслядоўнасць:
Значэнне .. Пакажам, што гэта так.
У атрыманны запіс формулы P(x) уставім x = x_0 і будзем вылічаць значэнні выразу, пачынаючы з унутраных дужак. Для гэтага будзем замяняць падвыразы праз b_i:
Балістычная ракета
Балістычная ракета — разнавіднасць ракетнай зброі. Большую частку палёту здзяйсняе па балістычнай траекторыі, гэта значыць знаходзіцца ў некіраваным руху.
Патрэбная хуткасць і кірунак палёту паведамляюцца балістычнай ракеце на актыўным участку палёту сістэмай кіравання палётам ракеты. Пасля адключэння рухавіка рэшту шляху баявая частка, якая з’яўляецца карыснай нагрузкай ракеты, рухаецца па балістычнай траекторыі. Балістычныя ракеты могуць быць шматступеннымі, у гэтым выпадку пасля дасягнення зададзенай хуткасці адпрацаваныя ступені адкідаюцца. Такая схема дазваляе паменшыць бягучую вагу ракеты, тым самым дазваляе павялічыць яе хуткасць.
Балістычныя ракеты могуць запускацца з разнастайных пускавых установак: стацыянарных — шахтавых або адкрытых, мабільных — на базе колавага або гусенічнага шасі, самалётаў, караблёў і падводных лодак.
Балістычныя ракеты дзеляцца на стратэгічныя і тактычныя.
Артаван (Ваёц-Дзор)
Артава́н (Արտավան) — сяло ў марзе Ваёц-Дзор, на поўдні Арменіі. Размешчана за 15 км на паўднёвы ўсход ад горада Вайк і за 25 км на поўдзень ад горада Джэрмук.
Талашкіна
Талашкіна (Талашкино) — сяло ў Смаленскай вобласці, за 18 км на поўдзень ад Смаленска, за 1 км на ўсход ад аўтадарогі Арол — Віцебск. Адміністрацыйны цэнтр Талашкінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 1559 жыхароў (2007).
Гісторыя
Вядома з канца XVI ст.
Шарль Балі
Шарль Балі (Charles Bally;,  — , ) — французскі лінгвіст жэнеўскай школы. Вучань і паслядоўнік Ф. дэ Сасюра. Спецыяліст па агульнай і французскай лексікалогіі і стылістыцы. Займаўся таксама агульнай тэорыяй мовы («Агульная лінгвістыка і пытанні французскай мовы», 1932). У працах Балі падкрэсліваецца роля экспрэсіўных элементаў у мове.
Пакланенне вешчуноў (карціна Леанарда да Вінчы)
«Пакланенне вешчуноў» (Adorazione dei Magi) — няскончаная карціна пэндзля вялікага італьянскага мастака Леанарда да Вінчы, якая захоўваецца ў галерэі Уфіцы. Замоўленая манахамі-аўгусцінцамі з кляштара Сан Доната ў Скапета ў 1481  годзе, яна так і засталася незавершанай, паколькі праз год мастак адбыў у Мілан, і заказчыкі, заклапочаныя тым, што яго адсутнасць зацягваецца, звярнуліся да Філіпіна Ліпі, чыё «Пакланенне вешчуноў» таксама знаходзіцца ў музеі Уфіцы.
Пласток (Любанскі раён)
Пласто́к (, Пласток) — вёска ў Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Асавецкага сельсавета.
Себасцьян Блэйш
Дэбютаваў як празаік, апублікаваў раманы «Страта кантролю» (Kontrollverlust; Ростак, 1988, покетбук — Мюнхен, 1989, выдавецтва Бертэльсман), «Лорд Мюль» (Lord Mull; Ростак, 1990), «Чацвёртая Германія» (Viertes Deutschland; Франкфурт-на-Майне, 1992, выдавецтва Зуркамп, заахвочвальная прэмія імя Альфрэда Дзебліна).
У 1990 г. пачаў валодаць школьным відэаклубам у Шверыне, здымаючы разам са школьнікамі аматарскае відэа эксперыментальнага, некамерцыйнага плану. Здымка хутка прыняла эратычны характар, і Блэйш паслаў нарэзку з найбольш адкрытых эпізодаў у дзюсельдорфскую студыю GERO, якая з'яўляецца самым вялікім дыстрыбутарам гей-порна ў Еўропе. Студыя прапанавала яму кантракт на ўмовах 7000 нямецкіх марак за кожны 60-хвілінны фільм пры ўмове з'яўлення пяці новых мадэляў у кожным фільме, і на працягу наступных пяці гадоў Блэйш зняў 60 порнафільмаў з удзелам больш 160 мадэляў ва ўзросце ад 14 да 18 гадоў.
16 верасня 1996 г. Блэйш быў арыштаваны падчас здымак чарговага фільма і 20 мая 1997 г. прысуджаны да двух з паловай гадоў пазбаўлення волі за ўдзел у яго фільмах падлеткаў ва ўзросце да 16 гадоў. Справе Блэйша была прысвечана кніга двух нямецкіх журналістаў, названая «Оскар Уайльд са Шверына» (Der Oscar Wilde von Schwerin).
Бяроза-Картузская (гміна)
Гміна Бяроза-Картузская (Gmina Bereza Kartuska) — колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1932 года ў Палескім ваяводстве Польскай Рэспублікі. Сядзіба размяшчалася ў Бярозе-Картузскай, якая з’яўлялася асобнай гарадской гмінай.
У міжваенны перыяд гміна ўваходзіла ў склад Пружанскага павета Палескага ваяводства. 22 студзеня 1926 года ў склад гміны Бяроза-Картузская перададзена частка тэрыторыі гмін Равяцічы і Сялец.
1 красавіка 1932 гміна скасавана, яе тэрыторыя ўключана ў склад гмін Малеч i Сялец, а таксама новаўтворанай гміны Сігневічы.
Старае Купрына
Старае Купрына (Старое Куприно) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Смаленскім раёне. Насельніцтва — 5 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 19 км на захад ад Смаленска, за 2 км на ўсход ад аўтамагістралі, на паўночным беразе возера Купрынскае. За 1,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі чыгуначная станцыя Купрына на лініі Смаленск — Віцебск. Уваходзіць у склад Гнёздаўскага сельскага паселішча.
Славутасці
Комплекс помнікаў археалогіі ў раёне вёскі на паўночным беразе возера Купрынскае:
Мотор Січ (авіякампанія)
Мотор Січ — украінская авіякампанія якая размяшчаецца ў Запорожжы, структурнае падраздзяленне АТ «Мотор Січ». Мае флот з 10 самалётаў і 7 верталётаў, выконвае рэгулярныя пасажырскія міжнародныя і ўнутраныя рэйсы, пасажырскія і грузавыя чартарныя рэйсы, а таксама спецыяльныя рэйсы, якія забяспечваюць дзейнасць галаўнога прадпрыемства.
Мае ўласную лётна-тэхнічную базу — стаянкі, комплекс авіятэхнічных збудаванняў (ангары, авіяцыённа-тэхнічныя базы і інш.), сертыфікаваную службу авіябяспекі, лабараторыю па расшыфроўцы чорных скрынь. Асноўнай пляцоўкай кампаніі з’яўляецца «Міжнародны аэрапорт Запорожжа».
Дзейнасць
Прадстаўніцтвы авіякампаніі маюцца ў Запарожжы, Кіеве, Львове, Адэсе, Маскве, Мінску.
Па стане на 2007 год штат авіякампаніі складаў 197 супрацоўнікаў.
Авіякампанія ААТ «Мотор Січ» мае сертыфікат адпаведнасці сістэмы кіравання якасцю патрабаванням міжнароднага стандарту ISO 9001:2008.
Флот
Па стане на 2021 год флот кампаніі складаўся з наступных паветраных судоў : У жніўні 2006 парк кампаніі складаўся з:
На 2011 год флот авіякампаніі складаў :
Гісторыя
Гісторыя стварэння авіякампаніі пачалася ў адпаведнасці з загадам Міністэрства авіяцыйнай прамысловасці СССР № 489 ад 1983/12/07 года аб перадачы ААТ «Мотор Січ» першага самалёта Як-40 № 83219. Першы рэйс самалёт здзейсніў 24 кастрычніка 1984 года па маршруце Запорожжа — Масква — Запорожжа.
Паветраныя судны якія раней выкарыстоўваліся авіякампаніяй
Затым самалётны парк вырас з 1 самалёта да 16. Гэта былі: Ан-12, Ан-26, Ан-74, Як-40, Мі-8, Мі-17. Асабісты склад павялічыўся з 12 да 230 чалавек. Пасля распаду Савецкага Саюза Запарожскі лётны атрад быў рэарганізаваны. Непасрэдна авіякампанія была зарэгістраваная ў 1995 годзе.
Сертыфікат эксплуатанта № 025 ад 22.01.2009 года выдадзены Укравіятрансам. Ліцэнзія на выкананне авіяцыйных перавозак № 041697 ад 23.08.2007 года.
З красавіка па лістапад 2009 года авіякампанія «Мотор Січ» знаходзілася ў спісе забароненых у Еўрасаюзе авіякампаній, аднак пасля авіякампанія зноў атрымала права лётаць у ЕС.
Плюсна (Любанскі раён)
Плюсна́ (, Плюсна) — вёска ў Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Асавецкага сельсавета.
Артамет
Артаме́т (Արտամետ) — сяло ў марзе Армавір, на захадзе Арменіі. Размешчана за 80 км ад Ерэвана і за 12 км ад граніцы з Турцыяй. Сяло заснавана ў 1982 г.
Шарэнга
Шарэ́нга (ад szeręg) — строй, у якім ваеннаслужачыя размешчаны на адной лініі адзін каля аднаго з інтэрвалам, устаноўленым страявым статутам або указаным камандзірам. Пры двухшарэнгавым страі ваеннаслужачыя адной шарэнга размешчаны ад другой шарэнгі на дыстанцыі аднаго кроку.
Ваяводы смаленскія
Ваявода смаленскі — дзяржаўная пасада ў Вялікім княстве Літоўскім.
Дом лесапрамыслоўца (Парычы)
Дом лесапрамыслоўца — былы дом лесапрамыслоўца ў гарадскім пасёлку Парычы Гомельскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Сацыялістычная, 2.
Гісторыя
Пабудаваны на цагляным падмурку купцом першай гільдыі Зэлікам Гарэлікам у пачатку XX стагоддзя.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў доме лесапрамыслоўца знаходзілася гестапа. У пасляваенныя гады — яслі. А з 1981 года будынак быў музычнай школай. У 2006 годзе дом лесапрамыслоўца быў моцна пашкоджаны пажарам: страчаны дах. У 2009 годзе будынак быў перададзены спартыўнай школе, а ў 2014 годзе прыватнаму вытворчаму ўнітарнаму прадпрыемству «Светлагорскі Леснарыхтпрам» для дэмантажу і аднаўленню будынка на хутары Міколін Востраў.
Архітэктура
Дом пабудаваны з дрэва на высокім мураваным цокалі. Будынак накрыты вальмавым дахам. Высокія сцены прарэзаны лучковымі аконнымі праёмамі, ліштвы якіх завершаны фігурнымі франтончыкамі, упрыгожанымі тонкімі расліннымі арнаментамі і выявамі львоў. Такое дэкаратыўна-мастацкае афармленне ліштваў характэрна для многіх народных пабудоў раёна.
Прэмія Вольфа па хіміі
Прэмія Вольфа ў галіне хіміі прысуджаецца адзін раз у год Фондам Вольфа (Wolf Foundation) у Ізраілі. Гэта адна з шасці прэмій Вольфа, створаных Фондам, якая ўручаецца з 1978 года.
Сыр-Ліпкі
Сыр-Ліпкі (Сыр-Липки) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Смаленскім раёне. Насельніцтва — 45 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 25 км на поўнач ад г. Смаленска, на берагах ракі Жараспея, за 21 км на поўнач ад аўтамагістралі. Уваходзіць у склад Вязгінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У 1926 годзе ў вёсцы праводзілася першая ў раёне сяльгасвыстаўка, на якой быў упершыню паказаны трактар.
Антананарыву
Антананары́ву (Antananarivo), раней  Тананарывэ — сталіца Мадагаскара і правінцыі Антананарыву. Знаходзіцца ў цэнтральнай частцы востарава на вышыні 1400 м над узроўнем мора. Насельніцтва налічвае 1,4 млн чалавек. Гэта самы вялікі горад на востраве, з'яўляецца адміністрацыйным, эканамічным, навуковым цэнтрам краіны. Мае развітыя харчовую і тытунёвую прамысловасці. Мясцовыя жыхары называюць горад «Тана».
Трубяціна
Трубя́ціна (, Трубятино) — вёска ў Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Асавецкага сельсавета.
Антананарыву
Чыгунка злучае горад з усходнім узбярэжжам, раёнам возера Алаотра і з горадам Анцырабэ. Ёсць міжнародны аэрапорт.
Гісторыя
Антананарыва была заснавана ў 1625 годзе. У 1797 годзе стала сталіцай каралеўства народа Мерына. Доўгі час у горадзе не было каменных будынкаў за выключэннем каралеўскага палацу Рува. Дзякуючы заваяванням караля Радамі І хутка стала сталіцай амаль усяго вострава. У 1895 годзе горад быў заняты французамі, якія далучылі яго да пратэктарату Мадагаскар.
Партрэт музыканта
«Партрэт музыканта» (Ritratto di musico) — значна перапісаная ў пазнейшы час і няскончаная карціна пэндзля вялікага італьянскага мастака Леанарда да Вінчы, якая захоўваецца ў міланскай Пінакатэцы Амбразіяна. Карціна пачата мастаком на мяжы 90-х гадоў XV стагоддзя.
Аўтарства Леанарда да Вінчы аспрэчваецца рэдка, хоць і існуе здагадка, што аўтарам партрэта з'яўляецца не Леанарда, а Антанела да Месіна.
Гісторыя
Партрэт лічыцца ў каталогу бібліятэкі з 1671 года. Ёсць версія, што ён паступіў у збор разам з Атлантычным кодэксам ад маркіза Галеаца Арканаці ў 1637 г. Нельга таксама выключаць, што гэта адна з дзвюх карцін аўтарства Леанарда, якія паднёс бібліятэцы Федэрыка Барамеа (у дакументах яны фігуруюць як партрэт герцага Джана Галеаца і «галава Петраркі»).
У XIX стагоддзі лічылася, што на партрэце намаляваны міланскі герцаг Ладавіка Мора. Яго лічылі парным з партрэтам яго нявесты Беатрычэ д’Эстэ і выстаўлялі іх адзін насупраць другога. Затым у пачатку XX стагоддзя пры расчыстцы фарбавага слоя ўдалося разабраць словы на паперы, якую малады чалавек трымае ў руцэ. Гэта пачатковыя літары слоў Cantum Angelicum («анёльская песня»). Побач можна разабраць ноты.
Гэта адкрыццё дазволіла зрабіць выснову, што на партрэце намаляваны музыкант. Доўгі час існаваў меркаванне, што гэта ні хто іншы, як Франкіна Гафуры, капельмайстар Міланскага сабора ў канцы 1480-х гг. У апошні час выказана нямала іншых гіпотэз наконт асобы намаляванага на партрэце музыканта. Ніводную з іх нельга прызнаць бясспрэчна дакладнай.
Тэль-Хацор
Тэ́ль-Хацо́р (תֵּל חָצוֹר ; Асор) — самы вялікі біблейскі ўзгорак (тэль) на поўначы Ізраіля, размешчаны ў 6 км на поўнач ад Рош-Піны, на захадзе ад ракі Іардан. Тэль-Хацор ідэнтыфікуецца са старажытным горадам Хацор, важным палітычным і гандлёвым цэнтрам у даізраільскі перыяд.
Гісторыя
Горад згадваецца ў тэкстах Эблы (3 тыс. гадоў да н.э.), егіпецкіх папірусах (19 ст. да н.э.), тэкстах Мары (18 ст. да н.э.). У сярэдзіне II тыс. да н.э. горад уяўляў сабой буйны цэнтр, а яго цар быў «главою ўсіх царстваў гэтых», гэта значыць усяго паўночнага Ханаана. У выніку нашэсця старажытнаізраільскіх плямёнаў быў захоплены і спалены. Аднак горад неўзабаве быў адноўлены, а ў эпоху Суддзяў яго жыхары (900 калясніц) нанеслі ізраільцянам контрудар, так што тыя на 20 гадоў прызналі над сабой вяршэнства асорскага цара. Затым каля 1258 года да н.э. горад быў другі раз разбураны ізраільскімі паўстанцамі. Умацаваны пры цары Саламоне. У 732 годзе да н.э., як і іншыя гарады Галілеі, быў разбураны Асірыяй. Аднак жыццё ў Хацоры працягвалася і у II—III стст. да н.э., у эліністычны перыяд, пра што сведчаць археалагічныя знаходкі ў запаведніку Тэль Хацор.
Археалагічныя раскопкі вядуцца з 1928 года
У кібуцы Аелет-ха-Шахар ёсць музей, прысвечаны артэфактам, знойдзеным у гэтым узгорку. У наш час момант раскопкі Тэль-Хацор працягваюцца.
У ліпені 2013 года супрацоўнікамі і студэнтамі Яўрэйскага Універсітэта ў Іерусаліме падчас раскопак у Тэль-Хацор, былі выяўлены фрагменты егіпецкага сфінкса. Гэта — першы сфінкс, знойдзены на тэрыторыі краіны. На лапах сфінкса — надпіс, прысвечаная егіпецкаму фараону Місерынусу, аднаму з будаўнікоў пірамід Гізы. Гэта таксама першы сфінкс, прысвечаны Місерынусу. У 2005 годзе Тэль-Хацор быў унесены ў спіс аб’ектаў сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Сумарокава (Смаленскі раён)
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 13 км на паўднёвы ўсход ад г. Смаленска, ля аўтадарогі Арол — Віцебск, на правым беразе ракі Сож. Уваходзіць у склад Талашкінскага сельскага паселішча. Аўтобуснае паведамленне са Смаленскам.
Славутасці
Помнік археалогіі: курганная група (7 шарападобных курганаў вышынёй да 4,2 м) за 250 м на паўночны ўсход ад вёскі. Насыпаны ў X ст.
Валкушскі сельсавет
Валку́шскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Саколкаўскага раёна Беластоцкай вобласці. Цэнтр — вёска Валкушы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Гродзенскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. 25 лістапада 1940 года перададзены ў склад Саколкаўскага раёна. 16 жніўня 1945 года скасаваны, тэрыторыя перададзена ПНР.
Адбівальная туманнасць
Адбівальныя туманнасці з'яўляюцца газава-пылавымі воблакамі, што падсвечаныя зоркамі. Калі зорка (зоркі) знаходзяцца ў міжзорнымі воблаку ці побач з ім, але недастаткова гарачая (гарачыя), каб іанізаваць вакол сябе значную колькасць міжзорнага вадароду, то асноўнай крыніцай аптычнага выпраменьвання туманнасці аказваецца святло зорак, якое рассейваецца міжзорным пылам.
Адбівальныя туманнасці звычайна маюць сіняе адценне, паколькі рассейванне блакітнага колеру больш эфектыўна, чым чырвонага (менавіта гэтым, у прыватнасці, тлумачыцца блакітны колер неба).
Адбівальныя і эмісійныя туманнасці часта можна ўбачыць побач (напрыклад, туманнасць Арыёна) і іх абодвух адносяць да дыфузным туманнасцей. У цяперашні час вядома каля 500 адбівальных туманнасцей, самая вядомая з якіх — вакол зорак Плеяд. Гіганцкая чырвоная (спектральны клас M1) зорка Антарэс акружаная вялікай чырвонай адбівальнай туманнасцю. Адбівальныя туманнасці таксама часта сустракаюцца ў месцах зоркаўтварэння.
У 1922 Хабл апублікаваў вынікі даследаванняў некаторых яркіх туманнасцей. У гэтай працы Хабл адзначыў адрозненні паміж адбівальнымі і эмісійнымі туманнасцямі і вывеў закон свяцільнасці для адбівальнай туманнасці, які ўсталёўвае суадносіны паміж вуглавым памерам туманнасці (R) і бачнай велічынёй зоркі (m):
дзе k — канстанта, якая залежыць ад адчувальнасці вымярэння.
Артаніш
Артані́ш (Արտանիշ) — сяло ў марзе Гегаркунік, на ўсходзе Арменіі. Размешчана на беразе заліва Артундж возера Севан, на паўднёвы ўсход ад горада Чамбарак і на паўночны захад ад горада Вардэніс. Праз сяло праходзіць траса Ерэван — Вардэніс і чыгунка Ерэван — Раздан — Сотк.
Анкара
Анкара́ (Ankara) — сталіца Турэцкай Рэспублікі, другі па велічыні горад краіны пасля Стамбула. Размешчана ў Цэнтральна-Анаталійскім рэгіёне, у правінцыі (іле) Анкара.
Узвышэнне горада пачалося ў 7 стагоддзі да н.э. пры фрыгійскім цары Мідасе. У старажытнасці і сярэднявеччы — важны цэнтр караваннага гандлю ў Анатоліі. У 14 стагоддзі заваявана туркамі-асманамі. У ліпені 1402 года каля Анкары адбылася бітва паміж Тымурам і Баязідам (Анкарская бітва 1402). З 1864 года — цэнтр вілаета Анадалу. З канца 1919 года — цэнтр нацыянальна-вызваленчага руху Турцыі (Кемалісцкая рэвалюцыя), рэзідэнцыя Прадстаўнічага камітэта, а з 23 красавіка 1920 — Вялікага нацыянальнага схода Турцыі і створанага ім урада (у супрацьстаянні султанска-халіфскаму Стамбулу). З 13 кастрычніка 1923 — сталіца Турцыі, з 29 кастрычніка 1923 года — Турэцкай Рэспублікі.
Сучасная Анкара — палітычны, культурны, эканамічны і прамысловы цэнтр краіны, месца знаходжання турэцкага прэзідэнта, парламента, урада, вышэйшых судовых устаноў, усіх замежных пасольстваў. Анкара — істотны транспартны вузел у цэнтры Турцыі, на скрыжаванні чыгуначных і аўтамабільных шляхоў. Міжнародны аэрапорт. У якасці гандлёвага і маркетынгавага цэнтра для сельскай гаспадаркі рэгіёна Анкара праславілася ангорскімі козамі з доўгай поўсцю (махер, mohair), унікальнай пародай кошак (ангорскія кошкі), белымі трусамі з выдатнай поўсцю (ангорскай), грушамі, мёдам, мускатным вінаградам.
Горад размешчаны на Анаталійскім пласкагор’і, каля сутоку рэк Чубук і Анкара (басейн ракі Сакар’я). Клімат кантынентальны, адно з самых сухіх месцаў Турцыі.
У горадзе 13 вышэйшых навучальных устаноў: 8 універсітэтаў, тэхнічны універсітэт, эканоміка-тэхналагічны універсітэт, ваенная, ваенна-медыцынская і паліцэйская акадэміі. 22 тэатры і канцэртныя пляцоўкі. Праводзяцца рэгулярныя тэатральныя, музычныя і кінафестывалі. Музеі: Атацюрка (Аныткабір) этнаграфічны, Анаталійскай цывілізацыі, мастацкі, вайны за незалежнасць, авіяцыйны Узброеных сіл Турцыі.
З 2007 года Анкара — горад-пабрацім Мінска.
Рассвет
Назву Рассве́т маюць:
Ахер
Ахер (Հողեր) — сяло ў Гадруцкім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Беатрычэ д’Эстэ
Беатрычэ д’Эстэ (29 чэрвеня 1475 — 2 студзеня 1497, Мілан) — адна з самых прыгожых і мэтанакіраваных прынцэс італьянскага Рэнесансу, дачка Эрколе I д’Эстэ і малодшая сястра Ізабелы д’Эстэ і Альфонса I д’Эстэ.
Біяграфія
Беатрычэ была добра адукавана і атачала сябе знакамітымі дзеячамі мастацтва, такімі як Леанарда да Вінчы і Доната Брамантэ. Яна была заручана ва ўзросце пятнаццаці гадоў з Ладавіка Сфорца, герцагам Бары — рэгентам, а потым герцагам Міланскім — і выдадзена за яго замуж у студзені 1491 года. Гэта быў двайны шлюб Сфорца — д’Эстэ. Ладавіка ажаніўся з Беатрычэ, а брат Беатрычэ, Альфонса, ажаніўся з Ганнай Сфорцай, сястрой Джана Галеаца Сфорцы. Леанарда да Вінчы арганізоўваў вясельную цырымонію.
Памерла 3 студзеня 1497 года падчас родаў ва ўзросце 22 гадоў. Дзіця было мёртванароджаным сынам. Магіла Беатрычэ знаходзіцца ў Чэртозе.
Магчыма, з’яўляецца мадэллю партрэта Леанарда да Вінчы Цудоўная Фераньера.
Чабусы
Ча́бусы (, Чабусы) — вёска ў Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Асавецкага сельсавета.
Олізб
Олізб (ад ολισβος) — правобраз сучаснага фалаімітатара. Вырабляўся ў Старажытнай Грэцыі з скуры або тэракоты. Вырабляліся ў асноўным у горадзе Мілеце, адкуль экспартаваўся ў розныя краіны. Вырабам олізбаў у асноўным займаліся рамеснікі, якія выраблялі абутак.
Олисб
Юнацкая вуліца (Гомель)
Юнацкая вуліца — вуліца ў Чыгуначным раёне горада Гомеля. Адносіцца да жылога масіву Прудок. Праходзіць ад вуліцы Каменшчыкава да вуліцы Свірыдава. Двойчы мае выхад на вуліцу Ніжнюю. Дае пачатак безыменнаму правулку ў кірунку да вуліцы Агарэнкі. Складаецца з індывідуальнай забудовы пераважна сядзібнага тыпу.
З гісторыі
Пачала фарміравацца з канца 1920-х гадоў. Будавалася на землях, што ўводзіліся ў зварот у выніку асушэння Бязоднага балота і прылеглага азярца. Тут знаходзіліся драўляная школа і млын. Зафіксаваная на нямецкіх авіяфотаздымках 1941 года. Да 1957 года вуліца называлася Камсамольскай. Цяперашнюю назву атрымала тады ж у сувязі з уніфікацыяй вулічных назваў пасля ўваходжання Прудка ў гарадскія межы Гомеля. Верагодна, што назва «Юнацкая» прымеркаваная да VI Сусветнага фестывалю моладзі і студэнтаў, які адбываўся ў Маскве з 28 ліпеня па 11 жніўня 1957 года. У канцы 1950-х гадоў частка прысядзібных участкаў жыхароў вуліцы Юнацкай зведала ўразанне, у выніку якога сфарміравалася вуліца 40 год БССР.
Сучаснасць
На вуліцы знаходзяцца:
Ханс Бальдунг
Ханс Бальдунг (Hans Baldung, мянушка Грын Grien; 1480, 1484 ці 1485, Швебіш-Гмюнд —, ) — адзін з выбітных мастакоў так званай Верхнегерманскай школы, вядомы як жывапісец, гравёр і малявальшчык. Лічыцца самым таленавітым вучнем Дзюрэра.
Біяграфія
Працаваў у Брэйсгау, Швейцарыі і Эльзасе. Пасяліўшыся з 1538 ў Страсбургу, быў прыдворным мастаком пры двары біскупа.
Самымі выбітнымі з яго прац лічацца карціны, якія знаходзяцца ў Ліхтэнтальскім жаночым манастыры, напісаныя ім у 1496 г., і галоўны алтар Фрайбургскага сабора, скончаны ў 1516 годзе.
Доўгі час Бальдунгу прыпісвалася аўтарства Ізенгеймскага алтара, які захоўваецца зараз у Кальмарскім музеі Унтэрліндэн. Сапраўдным аўтарам алтара з'яўляецца Маціяс Груневальд.
Хахлова (Смаленскі раён)
Хахлова (Хохлово) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Смаленскім раёне.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 16 км на паўднёвы захад ад г. Смаленска, ля аўтадарогі (Смаленск — Красны — Гусіна). Насельніцтва — 593 жыхары (2007). Адміністрацыйны цэнтр Хохлаўскага сельскага паселішча.
Эканоміка
Сярэдняя школа, лясніцтва, пошта, ашчадбанк.
Прыбарава
Назву Пры́барава маюць:
Самагубствы ў Казахстане
Казахстан займае 1 месца ў свеце па колькасці самагубстваў (па дадзеных за 2015 год). Афіцыйная статыстыка па колькасці суіцыдаў у Казахстане не абвешчана. Прыведзеныя незалежнымі экспертамі лічбы сведчаць пра тое, што праблема самагубстваў ужо прымае пагрозлівыя маштабы, стабільна замацоўваючы за Казахстанам адну з перадавых пазіцый у свеце па колькасці суіцыдаў.
Дзіцячы суіцыд
Дзіцячы суіцыд таксама высокі. Паводле слоў кіраўніка Нацыянальнага цэнтра па правах чалавека Вячаслава Калюжнага, тройка галоўных прычын дзіцячага суіцыду ў свеце выглядае так (ад большага да меншага): няшчаснае каханне, сваркі з бацькамі, страх перад будучыняй. Дэпутат мажыліса парламента Казахстана Бахыт Сыздыкава лічыць, што псіхалагічны ціск на дзяцей падчас падрыхтоўкі да АНТ і яго вынік з'яўляецца прычынай многіх суіцыдаў.
Самагубствы сярод падлеткаў з'яўляюцца сур'ёзнай праблемай у Казахстане.
Статыстыка
У краіне самая вялікая колькасць зарэгістраваных самагубстваў сярод дзяўчынак ва ўзросце ад 15 да 19 і сярод хлопчыкаў, што з'яўляецца другім па велічыні паказнікам пасля Расіі. Даклад ЮНІСЭФ 2009 года паказвае, што з 1999 па 2008 год колькасць самагубстваў сярод маладых людзей у краіне павялічылася на 23 %.
Паводле слоў Раісы Шэр, кіраўніка Камітэта па абароне дзіцяці міністэрствы адукацыі краіны, ёсць некалькі фактараў, што прыводзяць да такіх высокіх паказнікаў самагубстваў сярод маладых людзей :
Кіраўнікі Русі і Расіі
Кіраўнікі Русі і Расіі (862—2009
Прэзідэнты Расіі
Правители Руси и России
Флёнава
Флёнава (Флёново) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Смаленскім раёне. Насельніцтва — 27 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 13,5 км на паўднёвы ўсход ад г. Смаленска, за 2,5 км на ўсход ад аўтадарогі Арол — Віцебск. Уваходзіць у склад Талашкінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Кузніцкі сельсавет
Ку́зніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Саколкаўскага раёна Беластоцкай вобласці. Цэнтр — вёска Кузніца.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Гродзенскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. 25 лістапада 1940 года перададзены ў склад Саколкаўскага раёна. 16 жніўня 1945 года скасаваны, тэрыторыя перададзена ПНР.
Дыёд Шоткі
Дыёд Шоткі — паўправадніковы дыёд з нізкім прамым напружаннем і хуткім пераключэннем. Названы ў гонар нямецкага фізіка Вальтэра Шоткі.
Дзеянне дыёда Шоткі заснавана на існаванні бар'ера Шоткі — рознасці патэнцыялаў на пераходзе метал-паўправаднік, роўнай рознасці іх работ выхаду. Бар'ер узнікае з-за нерухомага прасторавага зараду ў паўправадніку. У адрозненні ад паўправадніковых дыёдаў на p-n-пераходзе, дыёды Шоткі маюць значна меншае напружанне адкрыцця (да 0,1—0,2 В). Аднак дыёды Шоткі хутка і незваротна выходзяць з строю пры перавышэнні максімальнага адваротнага напружання.
Цуркоўка
Цуркоўка (Цурковка) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Смаленскім раёне. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 16 км на паўднёвы захад ад г. Смаленска, за 6 км на паўднёвы захад ад аўтадарогі Арол — Віцебск. Уваходзіць у склад Міхноўскага сельскага паселішча.
Ешыва
Ешыва́, таксама сустракаецца назва ешыбот (יְשִׁיבָה, літаральна «сядзенне, паседжанне»; множны лік — יְשִׁיבוֹת, ешыво́т) — яўрэйская вышэйшая рэлігійная навучальная установа, прызначаная для вывучэння Вуснага Закону, галоўным чынам Талмуда. У пэўныя эпохі ешывы выконвалі таксама заканадаўчыя і судовыя функцыі. У апошнія стагоддзі ешывы выконвалі таксама функцыі падрыхтоўкі вучоных да звання равіна.
Побач з тэрмінам «ешыва» (які ўпершыню сустракаецца ў апакрыфічнай кнізе «Мудрасць Сіраха», 51:23, 29) для абазначэння гэтага інстытуту выкарыстоўваліся, у адпаведнасці з ягонымі функцыямі, назвы бэйт-мідраш (дом навучання), мэтыўта або мотва (па-арамейску — паседжанне), часам з вызначэннем раба́ (вялікае, значнае), бэйт-дын (дом суду), бэт-дын гадол (дом вялікага суду); ешывы, што ўзначальваліся т.зв. "намеснікамі" (насі) ў Эрэц-Ісраэль таксама называлася бэт-ва‘ад (дом сходу). Для абазначэння ешываў талмудычнага пэрыяду і пэрыяду гаонаў у еўрапейскіх мовах выкарыстоўваецца тэрмін «акадэмія».
Бальдр
Бальдр — у скандынаўскай міфалогіі бог, сын вярхоўнага бажаства Одзіна. Згодна з міфам, загінуў ад стралы з амялы, пушчанай сляпым богам Хёдам, смерць Бальдра папярэднічала гібелі багоў і ўсяго свету; у абноўленым свеце Бальдр ажывае.