cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гімн Намібіі
Тэкст
Hold high the banner of liberty.
CHORUS: Namibia our Country
Namibia Motherland
We love thee
Мілашэй
Міла́шэй (Milašiai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 9 км ад Наўясіс Даўгелішкіса. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1997
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1997 (7-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Першай лізе) — чэмпіянат па футболе сярод беларускіх каманд 1997 года.
У апошні раз мацнейшы дывізіён менаваўся Першай лігай. Пачынаючы з 1998 года ён мае назву Вышэйшай лігі.
У турніры, які праходзіў у два кругі, удзельнічалі 16 каманд.
Прадстаўніцтва па рэгіёнах
У турніры прымалі ўдзел клубы з усіх абласцей краіны.
Турнірная табліца
Заўвага. Пры роўнай колькасці ачкоў «Камунальнік» змешчаны ў турнірнай табліцы вышэй за «Атаку», тая вышэй за «Маладзечна» і «Трансмаш» вышэй за «Тарпеда-Кадзіна» дзякуючы большай колькасці перамог, а брэсцкае «Дынама» вышэй за мінскае «Тарпеда» дзякуючы перавазе ў вочных паядынках.
Карбаўское
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мачаскага сельсавета.
Касана-Бельба
Касана-Бельба (Cossano Belbo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 1048 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 52 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 12054. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Дзева Марыя.
Парча
Парча́ (парча ад  — тканіна) — мастацка-дэкаратыўная тканіна з шаўковай асновай, яна ўтрымлівае ва ўтку (радзей — у аснове) металічныя ніткі з золата, срэбра (або матэрыялаў, якія імітуюць іх). Слова «парча» мае персідскае паходжанне.
Гісторыя
Залатыя і сярэбраныя ніткі ў парчы ў старажытнасці рабіліся з чыстага каштоўнага металу, пазней са сплаву з нязначным утрыманнем. Звычайна металічнай стужкай абвіваюць шаўковую або баваўняную (мішура) нітку, за кошт чаго дасягаецца неабходная гнуткасць тканіны і дастатковыя масіўнасць і бляск. Паколькі парчовае ўбранне было асабліва запатрабаванае духавенствам, вытворчасць каштоўных тканін размяшчалася, як правіла, у гарадах, якія знаходзіліся паблізу ад культавых рэлігійных цэнтраў. Зрэшты, не толькі святары хадзілі ў парчовым адзенні. Дарагая тканіна прыйшлася да спадобы і членам каралеўскіх сем’яў у Еўропе, куды мода на парчу прыйшла з Візантыі. Парча, вырабленая ў Візантыйскай імперыі для еўрапейскіх каралеўскіх двароў, упрыгожвалася багатай вышыўкай, самацветамі і золатам. Зразумела, такая тканіна не магла каштаваць танна — яна шанавалася вышэй каштоўных металаў і футра і была даступная толькі самым багатым людзям. Візантыйскія майстры старанна захоўвалі сакрэт вырабу парчы і сурова каралі тых, хто спрабаваў яго выведаць. Але, хоць раскрыццё сакрэтаў вытворчасці парчы ў Візантыі было раўнасільна дзяржаўнай здрадзе, з часам парчу навучыліся ткаць ва ўсім свеце. У сярэднія вякі сакрэтамі ткацтва парчы ўжо валодалі не толькі візантыйскія, але і сіцылійскія, італьянскія, французскія і іспанскія майстры.
Парчовыя ўборы — несумненная прыкмета багацця і ўлады. І ў казках, і ў рэальнасці толькі самыя знатныя і багатыя людзі маглі дазволіць сабе раскошныя ўборы з парчы.
Вырабляць парчу пачалі яшчэ ў пачатку нашай эры ў Кітаі, затым мастацтва вырабу парчы дасягнула краін Малой Азіі (Сірыі, Персіі і іншых), а пазней поўдня Еўропы (Сіцылія, Візантыя, Італія, Іспанія, Францыя). У Расіі першыя спробы вытворчасці парчы прыпадаюць на канец XVI стагоддзя.
Па меры распаўсюджання парчы і змены тэхналогіі яе вытворчасці цана на гэтую тканіну памяншалася. Ужо ў канцы васямнаццатага стагоддзя парча ўжывалася не толькі для вырабу нарадаў для духавенства і шляхты, але і пры вытворчасці абутку і камізэлек. Пазней тканіну сталі выкарыстоўваць для дэкарыравання дома, напрыклад, як абівальны матэрыял або фіранкі.
Дваццатае стагоддзе ўнясло свае карэктывы ў вытворчасць парчы. Новыя тэхналогіі і матэрыялы дапамаглі значна спрасціць і зрабіць таннейшай вытворчасць. Сучасная парча значна лягчэйшая па вазе і зручнейшая ў нашэнні, ды і кошт яе куды менш, чым у каштоўнай тканіны-папярэдніцы. Тым не менш, сучасныя варыянты класічнай парчы з боку выглядаюць не менш шыкоўна, чым тканіна, якая ў былыя часы выкарыстоўвалася для вырабу каралеўскага адзення.
Казяны
Назву Казя́ны маюць:
Іван Яўстахавіч Выгоўскі
Іван Яўстахавіч Выгоўскі — гетман запарожскага войска.
Біяграфія
Паходзіў з радавітай украінскай шляхты. Служыў у польскім войску, у бітве пад Жоўтымі Водамі трапіў у татарскі палон. Вызваліўшыся з палону стаў паплечнікам Б. Хмяльніцкага, быў генеральным вайсковым пісарам. Пасля смерці Хмяльніцкага (1657) казацкая старшына выбрала Выгоўскага гетманам Запарожскага войска. Арыентуючыся на збліжэнне з Польшчай, Выгоўскі разам з ваенным кіраўніцтвам Рэчы Паспалітай рыхтаваў план сумеснай барацьбы супраць маскоўскага войска. Падпісаў Гадзяцкі дагавор 1658, паводле якога Украіна на федэратыўных асновах зноў уваходзіла ў склад Польскага каралеўства. Згодна з умовай пагаднення гетман павінен быў вызваліць ад казакоў усходнюю тэрыторыю ВКЛ.
Вайна з Расіяй
Нейкі час галоўны ўдар па царскіх войсках планавалася нанесці на Беларусі, аднак ваенныя дзеянні амаль адначасова пачаліся і на Украіне і на Беларусі, дзе імі камандаваў паплечнік Выгоўскага Іван Нячай. Летам 1659 г. Выгоўскі пры падтрымцы польскага і татарскага войска разграміў пад Канатопам буйныя сілы царскага ваяводы А. Трубяцкога. Але большасць казакоў была незадаволена палітыкай Выгоўскага, супраць яго ўзнік народны рух, які ўзначалілі І. Багун, І. Бяспалы, І. Іскра і інш. Выгоўскі з групай наёмных палякаў уцёк у Польшчу і адмовіўся ад гетманства. Там ён атрымаў тытул сенатара і пасаду кіеўскага ваяводы, аднак у выніку інтрыг гетмана Правабярэжнай Украіны П. Цяцеры быў расстраляны.
NGC 4669
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гаё
Гаё (саманазва: Urang Gayo) — аўстранезійскі народ, карэнныя жыхары горных раёнаў паўночнага захаду Суматры ў Інданезіі. Агульная колькасць (2023 г.) — 345 000 чалавек.
Гісторыя
Гаё жывуць пераважна ў правінцыі Ачэх. Іх радзіма ўяўляе 4 горных плато вышынёй ад 500 м да 1500 м. Ачэхцы лічаць іх нашчадкамі насельнікаў сярэднявечнай дзяржавы Лінгэ. Па мове яны блізкія да батакаў. Гаё былі амаль не вядомы ў вонкавым свеце да пачатку заваявання Ачэха галандцамі ў 1873 г. У той час гаё былі падданымі Ачэхскага султана, хаця адрознівалі сябе ад ачэхцаў. Супраціўленне галандцам працягвалася да 1904 г. З 1945 г. землі гаё ў складзе Інданезіі.
Культура
Даўні занятак гаё — сельская гаспадарка. Землі, населеныя імі, — раён, дзе квітнее камерцыйная вытворчасць кавы і цытрусавых. У мінулым больш важную ролю адыгрывала вырошчванне рысу і гародніны. Палеткі апрацоўвалі драўляным плугам, запрэжаным буйваламі. Традыцыйныя рамёствы: шыццё вопраткі, вытворчасць снасцей. З другой паловы XX ст. недахоп зямлі вымусіў гаё пераязджаць у гарады або сезонна наймацца на прамысловыя прадпрыемствы.
У старажытнасці гаё будавалі свае вёскі на пагорках каля рэк або азёр. Яны ўяўлялі сабою некалькі доўгіх хацін, што ўмяшчалі буйныя пашыраныя сем'і або некалькі малых нуклеарных сем'яў. Аднак ужо пасля I Сусветнай вайны сітуацыя моцна змянілася. Замест доўгіх супольных хацін з'явіліся індывідуальныя сямейныя. Асобныя сем'і аб'ядноўваюцца ў буйныя роды марга, але ўплыў родавых арганізацый у нашы дні не істотны.
На чале сям'і заўсёды стаіць мужчына, хаця жанчыны маюць адносную незалежнасць, часцяком рэчаісна кіруюць гаспадаркай, трымаюць крамы і майстэрні. Шлюбу звычайна папярэднічаюць сустрэчы паміж жаніхом і нявестай, а потым выкуп апошняй. Жаніх можа пазбегнуць выкупу, калі абавязваецца ў далейшым падтрымліваць бацькоў будучай жонкі. Палігінія не забаронена, але сустракаецца рэдка.
Фальклор адметны танцавальным мастацтвам, а таксама аратарскімі спаборніцтвамі.
Рэлігія
У гаё захаваліся некаторыя анімістычныя звычаі, але большасць вернікаў — мусульмане.
Капліца-пахавальня Рдултоўскіх
Капліца-пахавальня (грабовец) Рдултоўскіх — рэдкі ўзор мемарыяльнай архітэктуры. З’яўляецца часткай сядзібна-паркавага комплекса Рдултоўскіх у в. Верхняе Чэрніхава Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Архітэкутра
На галоўным фасадзе чатырохкалонны порцік дарычнага ордара, з трохвугольным франтонам на швелеры, апяразаны карнізам на буйных дэнтыкулах. Фасадная сцяна прарэзана прамавугольнымі 2 аконнымі і ўваходным праёмамі. Шырокі ўваходны праём вядзе ў прытвор, перакрыты паўцыркульным скляпеннем. Далей ідзе спуск па ступенях уніз праз арку ў памяшканне крыпты памерамі 5х5 м, перакрытае крыжовым скляпеннем. У бакавых сценах па 6 арачных ніш-пахавальняў для дамавін у два ярусы. На камерах меліся табліцы, захавалася ў пашкоджаным выглядзе толькі адна з іх з надпісам «Эўгеніуш Рдултоўскі 1839—1911», якая сведчыць пра пахаванне вядомага ўладальніка сядзібы Яўгенія Канстанцінавіча Рдултоўскага (1839—1911), які быў удзельнікам Студзеньскага паўстання і сынам Канстанціна Тадэвуша Рдултоўскага (1824—1902).
З боку ўезду ў сядзібу ўздоўж капліцы пасаджаны рад ліпы з чатырох дрэў і караганы; ля галоўнага фасада разлі ружы і бэз. Сцежка сада злучала капліцу-пахавальню з сядзібным домам, размешчаны на супрацьлеглых канцах восі.
Каралеўскі тракт
Каралеўскі тракт, Ягелонскі шлях (Via Jagiellonica) — старадаўні гасцінец у Вялікім Княстве Літоўскім і Польскім каралеўстве, што злучаў абедзве сталіцы — Вільню і Кракаў.
У нашыя часы каралеўскі тракт адноўлены турыстычнай арганізацыяй «Ягелонскі шлях» у якасці міжнароднага турыстычнага шляху «Via Jagiellonica». З нагоды 580-й гадавіны Гарадзенскай уніі запланавана падарожжа па гэтым шляху, які праходзіць па наступных маршрутах :
Дзмітрый Вячаслававіч Скварчэўскі
Дзмітрый Вячаслававіч Скварчэўскі (нар. 1988, Барысаў) — беларускі гісторык. Спецыяліст па беларускаму паганству і міфалогіі (ад старажытнасці да ранняга Вялікага Княства Літоўскага) і гісторыі станаўлення навуковай астраноміі ў Вялікім Княстве Літоўскім. Кандыдат гістарычных навук (2017).
Біяграфія
Скончыў у 2011 годзе гістарычны факультэт БДУ, у 2012 годзе — магістратуру, у 2015 годзе — аспірантуру БДУ. У 2017 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Фарміраванне і развіццё астранамічных ведаў у Вялікім Княстве Літоўскім у XIV—XVII стст.».
Працуе дацэнтам кафедры гісторыі Беларусі Старажытнага часу і Сярэдніх вякоў гістфака БДУ.
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: беларуская дахрысціянская традыцыя; язычніцкі пантэон, вераванні, міфы і ахвярапрынашэнні; этнаастраномія; уяўленні жыхароў Вялікага Княства Літоўскага пра Сусвет; апісанне астранамічных з’яў у летапісах Вялікага Княства Літоўскага; сакральная геаграфія; традыцыйная культура насельніцтва беларускіх зямель.
Карэляцыя
Карэля́цыя ў матэматычнай статыстыцы — статыстычная ці імавернасная залежнасць паміж велічынямі, з'явамі, падзеямі, якая не мае строга функцыянальнага характару.
Выкарыстоўваецца ў тэорыі імавернасцей, кібернетыцы і інш., а таксама для выяўлення статыстычных і імавернасных заканамернасцей у фізіцы, хіміі, тэхніцы.
У тэорыі імавернасці карэляцыя паміж 2 выпадковымі падзеямі выяўляецца ў тым, што імавернасць адной з іх пры наяўнасці другой адрозніваецца ад безумоўнай імавернасці. Колькаснай мерай карэляцыі з'яўляецца каэфіцыент карэляцыі (для выпадковых велічынь) ці карэляцыйная функцыя (для выпадковых працэсаў).
Рдултоўскі
Рдултоўскі — прозвішча.
Цыборыя каташковая
Цыборыя каташковая (Ciboria amentacea) — від сумчатых грыбоў сямейства склератыніевых.
Развіваецца на суквеццях вольхі і асіны.
Гіфы міцэлію пранізваюць субстрат і ўтвараюць муміёпадобныя склероцыі, якія па форме нагадваюць леташнія непашкоджаныя каташкі дрэў. Пладовыя целы (апатэцыі) адзіночныя, спачатку закрытыя, потым кубка-, лейка- або сподкападобныя, на доўгай цыліндрычнай ножцы, звонку голыя, гладкія, светлаафарбаваныя; развіваюцца на склероцыі вясною. Сумкі цылідрычна-булавападобныя, 8-споравыя. Сумкаспоры аднаклетачныя, эліпсоідныя або верацёнападобныя, бясколерныя, размешчаныя ў 1—2 рады.
Адждабія
У горадзе мелася чыгуначная станцыя, аднак з 1965 года дарога не функцыянуе і разабрана.
З 1917 па 1922 год Адждабія была сталіцай дзяржавы Кірэнаіка.
У горадзе захаваліся мячэці, пабудаваныя ў X і XVI стагоддзях.
Аляксандр Якаўлевіч Кастрама
Аляксандр Якаўлевіч Кастрама (14 кастрычніка 1921, Рэчыцкі раён, Гомельская вобласць — 13 студзеня 1993) — наводчык станковага кулямёта; камандзір разліку станковага кулямёта 413-га стралковага палка 73-й стралковай дывізіі 48-й арміі 1-га Беларускага фронту, малодшы сяржант. Поўны кавалер ордэна Славы
Біяграфія
Нарадзіўся 14 кастрычніка 1921 года ў вёсцы Валадарск Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці Беларусі ў сялянскай сям'і. Беларус. Скончыў пачатковую школу. Працаваў у калгасе, а з 1940 года — на чыгунцы ў Магілёве.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны — партызан-падрыўнік партызанскага атрада імя Варашылава. У Чырвонай Арміі з 1943 года. На фронце з лістапада 1943 года.
Наводчык станковага кулямёта 413-га стралковага палка чырвонаармеец Аляксандр Кастрама 4 верасня 1944 года падтрымліваў кулямётным агнём падраздзяленне пры фарсіраванні ракі Нараў у раёне населенага пункта Бжузе, размешчанага на поўдзень ад польскага горада Ружан, удзельнічаў у захопе плацдарма. Наносячы праціўніку значны ўрон у жывой сіле і тэхніцы, дапамог утрымаць займаны мяжу.
Загадам па 73-й стралковай дывізіі № 126 ад 29 верасня 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях чырвонаармеец Кастрама Аляксандр Якаўлевіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
10 кастрычніка 1944 года наводчык станковага кулямёта 413-га стралковага палка чырвонаармеец Аляксандр Кастрама вызначыўся ў баях па пашырэнні плацдарма на правым беразе ракі Нараў у раёне населенага пункта Бжузе-Мале, размешчанага ў васьмі кіламетрах на поўдзень ад польскага горада Ружан, ведучы кулямётны агонь па непрыяцелю. Мужны кулямётчык быў паранены, але поля бою не пакінуў.
14 студзеня 1945 года камандзір разліку станковага кулямёта 413-га стралковага палка малодшы сяржант Аляксандр Кастрама у раёне вёскі Дамброўка, размешчанай на поўдзень ад польскага горада Макув, у крытычны момант бою замяніў выбыўшага са строю камандзіра ўзвода. Умела арганізаваў агонь кулямётных разлікаў, забяспечыў стралковай падраздзяленням выкананне баявой задачы. Зноў быў паранены, але працягваў кіраваць узводам.
Загадам па 48-й арміі № 533 ад 17 лютага 1945 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях малодшы сяржант Кастрама Аляксандр Якаўлевіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 красавіка 1969 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі старшына запасу Кастрама Аляксандр Якаўлевіч пераўзнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
Жыў у горадзе Рэчыца Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. З 1948 года працаваў лесніком. Памёр 13 лютага 1993 года.
Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені, Славы 1-й, 2-й і 3-й ступені, медалямі.
WT.Social
«WT.Social» (або «WikiTribune Social») — сацыяльная сетка, у якой карыстальнікі ўносяць свой уклад у фармаце «субвікі» (subwiki).
Гісторыя
Праект быў заснаваны ў кастрычніку 2019 года заснавальнікам Вікіпедыі Джымі Вэйлсам у якасці альтэрнатывы «Facebook» і «Twitter»: ён быў расчараваны ў іх, назваўшы іх «лухтой з ».
Спіс вуліц Слаўгарада
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Слаўгарад
Казан (цэнтр сям’і)
Аўтар будынку — архітэктар і скульптар Дашы Намдакаў. Будынак нагадвае казан, традыцыйны азіяцкі кацёл. Ёсць 3 ліфта на назіральную пляцоўку, якая знаходзіцца на вышыні 32 метры над узроўнем мора.
У 2016 годзе ля цэнтра з'явілася скульптурная кампазіцыя «Ён і Яна» — пара зілантаў ды барсаў з дзіцянятамі.
Кастыльёле-Салуцца
Кастыльёле-Салуцца (Costigliole Saluzzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Падуанскі.
Спіс аб’ектаў PGC (1865001—1866000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1865001—1866000)
Клевяшчына няпэўная
Клевяшчы́на няпэўная, Клевяшчыца (Kadenia dubia) — від кветкавых раслін роду  сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая або двухгадовая травяністая расліна вышынёй 30—100 см з верацёнападобным коранем. Сцябло адзіночнае, прамое, злёгку баразнаватае і слаба галінастае ў верхняй частцы. Лісце чаргаванае, двойчы-тройчы перыстараздзельнае або ланцэтападобна-лінейнае, з вострым канцом. Ніжняе лісце на чаранках, пераходзячых у похвы. Похвы лісця часта маюць пурпуровае адценне. Кветкі белага колеру, у складаных парасоніках з 20—35 промнямі. Пялёсткі кветак эліпсоіднай формы. Плод — віслаплоднік, які пры выспяванні распдаецца на дзве палавінкі (мерыкарпіі) з 5 шырокімі крылатымі рэбрамі.
Распаўсюджанне і экалогія
Барэальны еўраазіяцкі від. Святлолюбівая расліна, але пераносіць цень. Мезафіт, гіграфіт, мезатроф і эўтроф. Расце ў мяшаных лясах з бярозавым і бярозава-асінавым дрэвастоем, у алешніках, прыбярэжных і пойменных хмызняках, на вільготных лугах, аблогах і пустках.
Ахоўваецца на тэрыторыі шэрагу рэгіёнаў Расіі, у Літве, Латвіі, Украіне.
Лекавая расліна.
Сан-Нікалау
Сан-Нікалау (партуг. São Nicolau) — востраў у краіне Каба-Вердэ, уваходзіць у паўночную группу астравоў Барлавенту. Агульная плошча — 388 кв. км. Насельніцтва — 12864 чал.
NGC 4670
NGC 4670 (іншыя абазначэнні — UGC 7930, IRAS12428+2724, MCG 5-30-72, ARP 163, ZWG 159.69, HARO 9, KUG 1242+273, PGC 42987) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Сан-Нікалау
Прырода
Востраў Сан-Нікалау мае вулканічнае паходжанне. Паўднёвая і ўсходняя часткі ўяўляюць сабою разбураную старажытную кальдэру. Заходняя частка вострава гарыстая. Найвышэйшая кропка — гара Монтэ-Горда (1340 м.). Прыбярэжныя раёны пагорыстыя або раўнінныя, даволі засушлівыя. У гарах дзякуючы дастатковай колькасці ападкаў і ўрадлівым глебам магчыма земляробства, але і там здараюцца шматгадовыя засухі.
NGC 4670
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сан-Нікалау
Прырода
На пляжах можна ўбачыць марскіх чарапах.
Гісторыя
Сан-Нікалау быў адкрыты 6 снежня 1461 г. партугальскімі маракамі і названы ў гонар Святога Мікалая. Але яго каланізацыя адбылася толькі ў пач. XVI ст. Астравіцяне займаліся пераважна жывёлагадоўляй і агародніцтвам. Насельніцтва моцна пакутвала ад нападаў піратаў. Для абароны вострава ў 1816 г. была пабудавана крэпасць.
У 1866 — 1931 гг. на Сан-Нікалау працавала адна з першых на Каба-Вердэ семінарый, дзе навучаліся таксама выхадцы з іншых астравоў.
У 1945 — 1949 гг. з-за засухі на востраве пачаўся голад. Многія сан-нікалауцы былі вымушаны пакінуць радзіму. Улады накіроўвалі пацярпелых на Сан-Тамэ, дзе яны былі вымушаны амаль бясплатна працаваць на плантацыях какава.
У другой палове XX ст. сярод астравіцян актыўна дзейнічалі прадстаўнікі руху за незалежнасць ад Партугаліі.
Эканоміка
Да сёй пары галоўнымі заняткамі жыхароў Сан-Нікалау з'яўляюцца сельская гаспадарка (жывёлагадоўля, вырошчванне цукровага трыснёга, кукурузы і бананаў) і лоў рыбы. Працуюць марскі порт Тарафал, адкуль адыходзяць паромы на іншыя астравы, а таксама мясцовы аэрапорт у Прэгісіі.
Калона Аркадзія
Калона Аркадзія — рымская трыўмфальная калона.
Будаўніцтва гэтай калоны было пачата ў 401 годзе на у Канстанцінопалі. Яна павінна была адзначыць трыўмф Аркадзія над паўсталымі готамі палкаводца Гайны, якіх перамаглі ў 400 годзе. Імператар памёр у 408 годзе, але мастацкае афармленне калоны было завершана толькі ў 421 годзе пры яго пераемніку Феадосіі II. Калона Аркадзія была пабудавана па матывах такіх трыўмфальных рымскіх калон, як калона Траяна, калона Марка Аўрэлія. Прыблізна ў XVI ці XVIII стагоддзі калона, саслабленая землетрасеннямі была дэмантавана па ўказе турэцкага ўрада. Застаўся толькі масіўны пастамент, выраблены з граніту.
Сямізбуга
Сямізбуга — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі Бухар-Жырау. Знаходзіцца прыкладна за 81 км на ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Батакара. Код КАТА — 354043200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 236 чалавек (119 мужчын і 117 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 136 чалавек (71 мужчына і 65 жанчын).
Тумбес (горад)
Тумбес (Tumbes) — горад на поўначы Перу, за 1259 км ад сталіцы Лімы на ўзбярэжжы Ціхага акіяна. Насельніцтва каля 80 тысяч чалавек. Горад з'яўляецца сталіцай рэгіёна Тумбес.
Гімн Нігера
Нігерыйцы (фр. La Nigérienne) — дзяржаўны гімн Нігера. Быў зацверджаны ў 1961 годзе.
Французскі тэкст гімна
Auprès du grand Niger puissant
Qui rend la nature plus belle,
Цукраміцэтавыя
Цукраміцэтавыя (Saccharomycetaceae) — сямейства сумчатых грыбоў парадку эндаміцэтальных.
Выдзяляецца 20-40 родаў. Пашыраны на кветках, ягадах, садавіне, лісці і каранях раслін, у глебе, на харчовых прадуктах. Аэробы і анаэробы. Размнажаюцца пераважна пачкаваннем; некаторыя роды — пачкаваннем, спорамі і дзяленнем. Найбольш вядомы і мае вялікае практычнае значэнне род цукраміцэты.
Гімн Нігера
Французскі тэкст гімна
Soyons fiers et reconnaissants
De notre liberté nouvelle !
Afin d'épargner notre sang,
Et que les glorieux accents
De notre race soit sans tutelle !
S'élève dans un même élan
Jusqu'à ce ciel éblouissant,
Où veille son âme éternelle
Qui fera le pays plus grand !
ХОР:
Нацыянальны сход Нігера
Нацыянальны сход Нігера (фр. Assemblée Nationale) - аднапалатны парламент Нігера, адзіны заканадаўчы орган краіны. Усе міністры, што ўваходзяць ва ўрад, уключаючы прэм'ер-міністра Нігера, з'яўляюцца членамі гэтага органа. Нацыянальны сход можа прапаноўваць законы, праз яго адабрэнне павінны праходзіць усе заканадаўчыя ініцыятывы, удзельнічае ў нарадзе з прэзідэнтам Нігера пры выбары прэм'ер-міністра і можа адклікаць прэм'ера праз вотум недаверу. Рашэнне Нацыянальнага сходу можа пераадолець дзеянне прэзідэнцкага вета калі набрана галасоў больш чым 50% +1.
Гімн Нігера
Французскі тэкст гімна
Debout ! Niger ! Debout !
Que notre œuvre féconde
Rajeunisse le cœur de ce vieux continent !
Et que ce chant s’entende
Aux quatre coins du monde
Comme le cri d’un peuple équitable et vaillant!
Лосеўка (Бярэзінскі раён)
Ло́сеўка (, Лосевка) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагосцкага сельсавета.
Гімн Нігера
Французскі тэкст гімна
Debout ! Niger ! Debout!
Лосеўка (Бярэзінскі раён)
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мачаскага сельсавета.
Гімн Нігера
Французскі тэкст гімна
Sur le sol et sur l’onde,
Au son des tam-tams
Dans leur rythme grandissant,
Restons unis toujours,
Et que chacun réponde
A ce noble avenir
Qui nous dit: — En avant !
Уліковы нумар плацельшчыка
Уліковы нумар плацельшчыка (УНП) (Учётный номер плательщика) — адзіны па ўсіх падатках, зборах (пошлінах), мытных плацежах ідэнтыфікацыйны нумар. Да 2004 г. меў назву «Уліковы нумар падаткаплацельшчыка» (Учётный номер налогоплательщика, УНН). Прыкладна адпавядае ІНН у Расійскай Федэрацыі.
УНП прысвойваецца, калі звесткі аб плацельшчыку заносяцца ў Дзяржаўны рэестр плацельшчыкаў падаткаў, збораў (пошлін), іншых абавязаных асоб. УНП захоўваецца на працягу ўсяго жыцця, не змяняецца. Пры спыненні дзейнасці арганізацыі-плацельшчыка прызнаецца нядзейнымі, паўторна не выкарыстоўваецца. Пры зліцці арганізацый, новай прысвойваецца новы УНП, УНП арганізацый удзельнікаў прызнаюцца нядзейнымі. Калі раптам выпадае, што плацельшчык мае болей за адзін УНП, той які прысвоены раней за другіе, прызнаецца дзейным, астатнія – нядзейнымі.
УНП, які прысвойваецца юрыдычнай асобе, тоесны яго регістрацыйнаму нумару, які запісаны ў Адзіным дзяржаўным рэгістры юрыдычных асоб і індывідуальных прадпрымальнікаў.
Структура УНП
УНП фармуецца як лічбавы (для арганізацый) ці літарна-лічбавы (для фізічных асоб) код, складаецца з 9 знакаў і мае наступную структуру:
{X_1} – лічба ці літара, вызанчае рэгіён, дзе зарэстраваны прадпрымальнік:
{X_2} - {X_8} – парадкавы нумар плацельшчыка. Кожны настпуны нумар плацельшчыка ўтвараецца прыбаўленнем адзінкі да папярэдняга прызначаннага нумару. {K} – кантрольная лічба, якая прызначана для выяўлення памылак, якія магчымы пры запісі УНП у дакументах, на тэхнічных носьбітах інфармацыі, пры перадачы інфармацыі па каналах сувязі.
Разлік кантрольнай лічбы
Кожны знак, які ўваходзіць у структуру УНП (з першага па восьмы), мае свой вес — просты лік. Вес кожнага знака:
Кожны знак памнажаецца на свой вес, вынікі сумуюцца разам:
Кантрольная лічба {K} з’яўляецца рэштай ад дзялення на 11 атрыманай сумы:
Калі вынік роўны 10, то дадзены УНП не выкарыстоўваецца; парадкавы нумар плацельшчыка павялічваецца на адзінку да той пары, пакуль вынік не стане меньшы за 10. Вынік выкарыстоўваецца ў якасці кантрольнай лічбы.
Выкарыстоўваюцца наступныя лічбавыя адпаведы для літаравых знакаў фізічных асоб:
Разлік УНП для фізічных асоб
Пасля вызначэння кантрольнай лічбы лічбавае значэнне другога знака замяняецца літарай лацінскага алфавіта ў наступнай адпаведнасці:
Сцяг Бразіліі
Сцяг Бразіліі ўяўляе сабой зялёнае палотнішча з жоўтым ромбам ў цэнтры. Унутры ромба знаходзіцца цёмна-сіні круг з 27 белымі зоркамі. Круг перасечаны стужкай з нацыянальным дэвізам Бразіліі — «Ordem e Progresso» (з парт. «Парадак і прагрэс»).
Зялёны і жоўты — нацыянальныя колеры Бразіліі. Зялёны колер сімвалізуе лясныя багацці Амазоніі, а жоўты — запасы золата: у XVI—XIX стагоддзях у Бразіліі знаходзіліся найбуйнейшыя ў свеце золатаздабывальныя шахты. Сцяг часам называюць Auriverde (залаты і зялёны).
Размяшчэнне зорак на сцягу адлюстроўвае неба над Рыа-дэ-Жанейра раніцай у 9 гадзін 22 хвіліны 43 секунды 15 лістапада 1889 г. — у момант абвяшчэння бразільскай рэспублікі. Кожнаму з 26 штатаў, а таксама Федэральнай акрузе, адпавядае свая зорка.
Пералёт
Пералё́т (Anthyllis) — род кветкавых раслін сямейства. Налічвае бодьш за 30 відаў, пашыраных на тэрыторыі Еўропы, Заходняй Азіі і Паўночнай Афрыкі.
Батанічнае апісанне
Пераважна шматгадовыя травы і паўкусцікі. Лісце няпарнаперыстае. Кветкі жоўтага, зрэдку чырвонага колеру, сабраныя ў галоўчатыя суквецці. Плод — аднанасенны або двухнасенны струк.
Лекавыя, кармавыя і меданосныя расліны.
Феафанія
«Феафанія» — раман Аляксандра Афяроўскага, выдадзены ў 2001 годзе ў мінскім выдавецтве «Юнацтва» тыражом асобнікаў.
Сюжэт
«Феафанія» — працяг рамана «Двое на тонкім лёдзе», які выйшаў у 1998 годзе. Сюжэтная лінія папярэдняга рамана непасрэдна працягваецца з першых старонак другой кнігі трылогіі. Антон Каласоўскі, адзін з галоўных герояў рамана, накіроўвае аўтадрызіну насустрач цягніку, але, цяжкапаранены, застаецца жыць. У час блукання па лесе ён сустракае Феафанію Лаўроўскую, таксама пакрыўджаную лёсам.
Іншыя дадзеныя
Выданне для старэйшага школьнага ўзросту.
Аляксандр Канстанцінавіч Ільінскі
Аляксандр Канстанцінавіч Ільінскі (29 кастрычніка (11 лістапада) 1903, Мір, Гродзенская губерня, Расійская імперыя, цяпер Карэліцкі раён, Гродзенская вобласць — 1967, Віцебск) — беларускі тэатральны, народны артыст Беларусі. Народны артыст СССР (1953). Працаваў у віцебскім тэатры імя Якуба Коласа.
Біяграфія
Сцэнічную дзейнасць пачаў у Мінску ў 1919 годзе. У 1921—1926 гадах вучыўся ў Маскве, у Беларускай тэатральнай студыі. З 1926 года акцёр 2-га Беларускага Дзяржаўнага драматычнага тэатра (цяпер гэта Беларускі дзяржаўны акадэмічны тэатр імя Якуба Коласа, размешчаны ў Віцебску).
У кіно Аляксандр Канстанцінавіч не здымаўся.
Аляксандр Канстанцінавіч Ільінскі з’яўляўся дэпутатам Вярхоўнага савета Беларускай ССР 4—5 скліканняў.
Гадзяцкі дагавор
Гадзяцкі дагавор — пагадненне, якое вызначала ўзаемаадносіны Украіны і Польскай Кароны. Падпісаны 6(16).9.1658 у г. Гадзяч на Палтаўшчыне. Звязаны з падзеямі вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667.
З стараны Польшчы яго падпісалі валынскі кашталян С. К. Бянецкі і смаленскі кашталян Л. К. Еўлашэўскі, ад Украіны — гетман Запарожскай Сечы І. Выгоўскі. Паводле дамовы з Кіеўскага, Брацлаўскага і Чарнігаўскага ваяводстваў утваралася асобная дзяржава, што павінна была аб’яднацца з Каронай на прынцыпах федэрацыі. у якой былі Польшча і ВКЛ. Украінская дзяржава магла мець свае грошы, колькасць Запарожскага войска скарачалася да 30 тыс. чалавек. Шляхце, што перайшла на бок Б. Хмяльніцкага і І. Выгоўскага даравалася амністыя. Жыхарам праваслаўнага веравызнання гарантавалася роўнае з католікамі права займаць кіруючыя дзяржаўныя пасады, а кіеўскі мітрапаліт уключаўся ў склад польскага сената.
Пасля ратыфікацыі гэтага акта вальным соймам Рэчы Паспалітай шляхта мела права вяртацца ў свае маёнткі на Украіну. Гадзяцкі дагавор быў дыпламатычным поспехам абодвух бакоў, яго ўмовы цалкам адпавядалі інтарэсам украінскай казацкай старшыны. Аднак, хоць польскі сойм зацвердзіў тэкст гэтага пагаднення, рэальнай сілы яно не набыло, бо ў выніку нараджэння паўстання 1659 гетман І. Выгоўскі быў скінуты і ўцёк.
Генадзь Міхайлавіч Гарбук
Біяграфічныя звесткі
У 1958 годзе скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (курс Д. Арлова), пасля якога працаваў акцёрам у Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя Якуба Коласа. З 1962 — у Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы.
Творчасць
Мастацтву акцёра ўласцівы моцны тэмперамент, глыбокае псіхалагічнае спасціжэнне характараў. Майстар яркай сцэнічнай дэталі, гратэску. Створаныя Гарбуком вобразы адметныя павышай драматычнай напружанасцю, эмацыянальнасцю, глыбокім псіхалагічным разуменнем характараў.
Найбольш яркія характары стварыў у нацыянальным рэпертуары: Васіль (спектакль і тэлевізійная пастаноўка «Людзі на балоце» паводле І. Мележа, за тэлеверсію Дзяржаўная прэмія БССР 1966 года ), Сымон («Раскіданае гняздо» Я. Купалы), Зёлкін («Хто смяецца апошнім» К. Крапівы), Яўмень («Ажаніцца — не журыцца» М. Чарота і Далецкіх), Клёпкін, Прокусаў («Пагарэльцы», «Верачка» А. Макаёнка), Андрэй Буслай («Парог» А. Дударава).
Імкненнем да арыгінальнай інтэрпрэтацыі пазначаны ролі Г. Гарбука ў класічным і сучасным рэпертуары: Акцёр («» М. Горкага), Ціхан («» А. Астроўскага), («» М. Гогаля), Бярозкін («Залатая карэта» ), Кэлін («Святая святых» ) і інш.
Здымаецца ў тэлевізійных пастаноўках («Трэцяе пакаленне» па К. Чорнаму — Міхал Тварыцкі, «Трывожнае шчасце» па І. Шамякіну — Пятро Шапятовіч, «Завеі, снежань» па І. Мележу — Апейка, «Плач перапёлкі» па І. Чыгрынаву — Радзівон Чубар, «Крыло цішыні» па Я. Сіпакову — Дзед Басыла), «» Г. Гаўптмана — Марыц Егер, і ў кіно («Людзі на балоце», «Подых навальніцы», «Белыя росы», «Чорны замак Альшанскі») і інш.
Ролі ў тэатры
і інш.
Краванцана
Краванцана (Cravanzana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 391 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 49 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 12050. Тэлефонны код — 0173.
NGC 4671
NGC 4671 (іншыя абазначэнні — MCG -1-33-4, MK 1334, PGC 43029) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мінішке
Мі́нішке (Miniškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 2 км ад Казіцішкіса. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Помнік Дзяржынскаму (Мінск)
Помнік Феліксу Эдмундавічу Дзяржынскаму — помнік у Мінску, прысвечаны дзяржаўнаму і палітычнаму дзеячу СССР, заснавальніку УНК. Размешчаны на бульвары на скрыжаванні вул. Камсамольскай і пр. Незалежнасці. Устаноўлены ў 1955 годзе. Аўтарамі помніка з'яўляюцца скульптар Заір Азгур і архітэктар В. Волчак.
Апісанне
Помнік уяўляе сабой пагрудны бронзавы бюст Фелікса Эдмундавіча Дзяржынскага на абліцаваным чорным паліраваным гранітам пастаменце ў форме ўсечанай піраміды. Партрэт дакладна перадае рысы твару «рыцара рэвалюцыі», яго непахісную волю. На цокалі бронзавы вянок.
Эль-Джабал-эль-Гарбі
Эль-Джабал-эль-Гарбі (الجبل الغربي) — муніцыпалітэт у Лівіі. Сталіца — горад Гар’ян. Насельніцтва 304 159 чалавек (2006 год).
Геаграфічнае становішча
Усярэдзіне краіны Эль-Джабал-эль-Гарбі мяжуе з наступнымі муніцыпалітэтамі:
Нарутавічы
Нару́тавічы (, Нарутовичи) — аграгарадок у Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета. Размешчана за 18 км на паўночны захад ад Бярозы, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
У 1864 годзе ў Сашыцкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. Паводле перапісу 1897 года ў Сялецкай воласці, дзейнічаў хлебазапасны магазін. Побач з вёскай знаходзіліся в. Крываблоты 1-я і выселак Нарутавічы (Мільковічы), у якім працаваў піцейны дом. Другі выселак вёскі меў самастойную назву Сендзеўцы. Непадалёку ад вёскі было паселішча Нарутавічы (Гулі), межавала з маёнткам Каты.
З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада.
З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска ў Нарутавіцкім сельсавеце. У сельсавеце ў той час дзейнічалі 4 школы, магазін.
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Пры абароне і вызваленні сельсавета загінулі 2 чал. На фронце ў Вялікую Айчынную вайну — 44 воіны землякі Нарутавіцкага с/с.
У 1949 годзе ў навакольных вёсках былі арганізаваны 6 малых калгасаў, якія потым зліліся ў калгас «Ніва» з цэнтрам у Нарутавічах. 16 ліпеня 1954 года Нарутавіцкі с/с быў далучаны да Блудзенскага. Паводле перапісу 1959 года дзейнічаў калгас імя Суворава. З 1964 года ў Асавецкім сельсавеце, які 21 лістапада 1977 года перайменаваны ў Нарутавіцкі.
21 лістапада 1983 года далучана вёска Касілавічы. У 1980-я г. вёска — цэнтр калгаса «Кастрычнік».
З 17 верасня 2013 года ў складзе Сялецкага сельсавета.
Інфраструктура
Дзейнічаюць сярэдняя школа, дзіцячы сад, Дом культуры, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, магазін.
Марынер-10
Марынер-10 (Mariner 10) — амерыканская аўтаматычная міжпланетная станцыя, запушчаная 3 лістапада 1973 ракетай-носьбітам Atlas/Centaur (Atlas SLV-3D/Centaur D-1A) з касмадрома на мысе Канаверал. Мэтай палёту было вывучэнне планет Венера і Меркурый з пролетной траекторыі. Да 2008 года, «Марынер-10» заставаўся адзіным апаратам, якія здзейсніў даследаванне і здымку Меркурыя з блізкай адлегласці. Гэта быў апошні апарат серыі «Марынер», паколькі апараты «Марынер-11» і «Марынер-12» былі пераназваныя ў «Вояджэр-1» і «Вояджэр-2».
Шалкар (Карагандзінская вобласць)
Шалкар — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі Бухар-Жырау. Код КАТА — 354043300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 319 чалавек (156 мужчын і 163 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 197 чалавек (100 мужчын і 97 жанчын).
Сцяна Аўрэліяна
Сцяна Аўрэліяна (Mura aureliane) — пабудавана вакол старажытнага Рыма пры імператары Аўрэліяне ў 271—275 гадах вакол больш старажытнай Сервіевай сцяны. Унутры сцяны знаходзяцца сем узгоркаў Рыма, Марсава поле і раён Трастэверэ на левым беразе Тыбра (агульная плошча — 13,7 км²).
Сцены таўшчынёй 3,4 м і перыметрам 19 км былі пабудаваны з бетону і абліцаваны цэглай як раз напярэдадні Вялікага перасялення народаў. Вежы размяшчаліся на адлегласці ста футаў адна ад адной; іх агульны лік даходзіў да 383. Вышыня сцяны пры Аўрэліяне не перавышала васьмі метраў; пры Ганорыі ў V стагоддзі яна была надбудавана ўдвая супраць ранейшага.
Гоцкі кароль Таціла паспеў разабраць трэцюю частку перыметра сцен, але нават у Сярэднявечча пакінутыя ўчасткі працягвалі лічыцца самавітым умацаваннем. У эпоху Рэнесансу яны былі абноўлены і адрэстаўраваны (у прыватнасці, браму Пія спраектаваў сам Мікеланджэла). У браме св. Себасцьяна (адкуль пачынаецца Апіева дарога) цяпер дзейнічае музей Аўрэліянавых сцен.
Лабін
Лабін (Labin) — горад у Харватыі, ва ўсходняй частцы паўвострава Істрыя. Насельніцтва — 11 642 чалавека (па дадзеных перапісу 2011). Размешчаны на шашы Пула — Рыека за 5 км ад узбярэжжа заліва Кварнер, горад звязаны рэгулярнымі аўтобуснымі маршрутамі з Пулай, іншымі істрыйскімі гарадамі, а таксама з Рыекай і праз яе з астатняй Харватыяй.
Старая частка Лабіна знаходзіцца на вяршыні пагорка вышынёй 320 метраў. Новыя кварталы горада, званыя таксама Падлабін, размешчаны ля яго падножжа. Многія гады Лабін быў галоўным вуглездабычным цэнтрам у Харватыі, аднак паступова ўсе шахты былі зачыненыя (апошняя — у 1972 годзе). Зараз галоўная крыніца даходаў горада — турызм.
Лазінкас
Лазі́нкас (Lazinkos), традыцыйная беларуская назва — Лазінкі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дзіджасаліскай сянюніі. Размешчана за 8 км на паўднёвы ўсход ад Дзіджасаліса. Насельніцтва 19 чал. (2001 г.). Праз вёску працякае рака Бірвета, на поўдні праходзіць граніца з Беларуссю.
Экслібрыс (прэмія)
«Экслібрыс» — літаратурная прэмія для маладых літаратараў, заснаваная ў 2012 годзе Саюзам беларускіх пісьменнікаў.
Штогод конкурс мае новую тэму. Першы ў 2012 годзе быў прысвечаны класікам-юбілярам беларускай літаратуры Паўлюку Багрыму, Якубу Коласу, Янку Купалу, Алесю Гаруну, Цішку Гартнаму, Максіму Танку, Янку Брылю і Міхасю Стральцову. Другі (2013) — Янку Маўру, трэці (2014) — Аляксандру Уласаву, чацвёрты (2015) — Рыгору Барадуліну, пяты (2016) — Антону Луцкевічу, шосты (2017) — 500-годдзю беларускага кнігадрукавання і Францішку Скарыну. У 2018 годзе «Экслібрыс» прайшоў пад знакам 100-годдзя Беларускай Народнай Рэспублікі. У 2019 конкурс прысвяцілі Анатолю Сысу. У 2020 годзе прэмія была прымеркавана да 90-годдзя Уладзіміра Караткевіча. «Экслібрыс» 2021 года ўшануе памяць Народнага паэта Ніла Гілевіча.
2013
=== 2014 ===
2017
=== 2018 ===
Скварчэўскі
Скварчэўскі — мужчынскае прозвішча.
Герб Нігерыі
Герб Нігерыі ўяўляе сабой чорны трохвугольны шчыт з двума белымі палосамі, якія злучаюцца ў адну, ўтварае вілападобнае сячэнне. Яны прадстаўляюць дзве галоўных ракі, што цякуць праз Нігерыю: Бенуэ і Нігер. Чорны колер шчыта сімвалізуе добрую і ўрадлівую зямлю Нігерыі, у той час як два коні-шчытатрымальнікі сімвалізуюць годнасць і гонар. Арол прадстаўляе сілу, у той час як зялёныя і белыя стужкі, што на вяршыні шчыта, сімвалізуюць багатую ворную зямлю краіны. Жоўтыя колеры ў аснове (няправільна паказаны як чырвоны у малюнку) з'яўляюцца Costus spectabilis, нацыянальнымі колерамі Нігерыі.
Стрэлкі
Стрэ́лкі (Capsélla) — род кветкавых раслін з сямейства.
Назва
Лацінская навуковая назва дадзена па форме пладоў: capsella — скрыначка, куфэрак.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя або двухгадовыя травяністыя расліны. Сцябло простае або галінастае. Сцябловае лісце сядзячае, простае, суцэльнае, ніжняе — у прыкаранёвай разетцы, перыста-раздзельнае. Кветкі белага або ружовага колеру, з чатырма пялёсткамі. Суквецце — гронка. Плод — стручочак.
Распаўсюджанне і экалогія
На тэрыторыі Беларусі 1 від: —. Трапляюцца на пустках, як пустазелле на палях, у садах, каля дарог.
Выкарыстанне
Шырока ўжываецца ў народнай і навуковай медыцыне. Лісце прыдатнае ў ежу. У насенні маецца алей.
Віды
Паводле сайта The Plant List род налічвае 9 відаў.
NGC 4672
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Крыніца Ютурны
Крыніца Ютурны (Lacus Iuturnae) — некалі крыніца і алтар прысвечаныя Ютурне на рымскім форуме, лч падножжа Палаціна ў Рыме.
Крыніца атрымала назву ад імя лацінскай німфы Ютурны, а вада лічылася гаючай. Па легендзе, Кастар і Полукс напаілі сваіх канёў у гэтай крыніцы, калі прынеслі вестку пра перамогу над этрускамі ў 496 годзе да н.э. у Рым. Крыніца і храм Дыяскураў складалі адно цэлае. 11 студзеня святкавалася старажытнарымскае свята — ютурналіі ў гонар німфы.
Крысола
Крысола (Crissolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 195 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 4 чал./км². Займае плошчу 48 км². Паштовы індэкс — 12030. Тэлефонны код — 0175.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Хрысціцель.
Гуанкаё
Гуанкаё (Huancayo) — горад у цэнтральным Перу, сталіца рэгіёна Хунін. Насельніцтва складае каля 353 тысяч чалавек.
Belsat Music Live
«Belsat Music Live» — штотыднёвая музычная Сяргея Будкіна, якая выходзіла па суботах у эфіры тэлеканала «Белсат» з 2017 па 2020 год.
Апісанне
Першы сезон з’явіўся ў 2017 годзе, кожны штотыднёвы эпізод доўжыўся 25 хвілін. Пачынаючы з другога сезона працягласць эпізода склала 30 хвілін. Выходзіць у эфір па суботах у 20:25. Вядучая — Міра Шульц. Згодна з канцэпцыяй у кожным эпізодзе ўдзельнічае музычны калектыў або выканаўца, які грае жывы сэт і дае інтэрв’ю.
З 2018 года з’явіўся новы фармат праграмы BML Premium. Так пачалі называцца некаторыя выпускі шоу, падчас якіх паўторна запрошаны музыка ці гурт грае жывы сэт ужо перад натоўпам гледачоў у студыі. Такія выпускі праграмы доўжыліся 45 хвілін.
Апошні выпуск праграмы быў зняты ў новым фармаце BML Stars. Музыкі гралі свой сэт не ў студыі, а ў адмыслова выбранай вулічнай лакацыі.
Ацэнкі
У 2019 годзе Лёша Горбаш з «34mag» параўнаў аўтарскі праект Сяргея Будкіна з «» і «Вячэрнім Ургантам».
Фенікс (касмічны апарат)
Phoenix Mars Lander («Фенікс») — пасадачны модуль NASA для вывучэння Марса. Фенікс стаў першым апаратам запушчаным па праграме Mars Scout. На борце знаходзіўся шэраг прыбораў для вывучэння геалагічнай гісторыі вады, а таксама даследавання асяроддзя, з мэтай выяўлення ўмоў, спрыяльных для жыцця мікраарганізмаў.
Скланенне
Склане́нне — катэгарыяльная адзнака іменных часцін мовы; змяненне па склонах, абумоўленае сінтаксічнымі сувязямі адпаведных слоў у пэўным кантэксце.
Скланеннем таксама называецца тып формазмянення. Сістэма склонавых форм у пэўным тыпе называецца парадыгмай скланення. Вылучаюць субстантыўнае (назоўнікавае) і ад'ектыўнае (прыметнікавае) скланенне. Скланенне ад'ектыўных разрадаў слоў (прыметнікаў, парадкавых лічэбнікаў, абагульнена-якасных займеннікаў, дзеепрыметнікаў) у параўнанні з субстантыўнымі (назоўнікамі, колькаснымі лічэбнікамі, абагульнена-прадметнымі займеннікамі) больш уніфікаванае і менш разнастайнае па формах выражэння склонавых значэнняў.
Слова «скланенне» таксама абазначае групу назоўнікаў, аб'яднаных агульнасцю ўтварэння склонавых форм.
Скланенне назоўнікаў у беларускай мове
У беларускай мове вылучаюць 3 тыпы скланення: Асобныя групы складаюць:
Кавая
Кавая — горад у Цэнтральнай Албаніі, за 20 км на поўдзень ад Дурэса. Насельніцтва - 36 000 (2007). Адміністрацыйны цэнтр акругі Кавая. Размешчана за 8 км ад узбярэжжа Адрыятычнага мора. На ўсходняй ускраіне горада пачынаюцца пагоркі, якія цягнуцца да Тыраны. На захадзе таксама праходзіць невялікая града пагоркаў, якая аддзяляе горад ад мора. Паміж гэтымі пагоркамі ляжыць раўніна ад бухты Дурэса да ракі Шкумбіні.
Любушаны
Любуша́ны (, Любушаны) — аграгарадок у Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагосцкага сельсавета.
Імператарскі форум
Імператарскія форумы (fori imperiali) — ансамбль помнікаў архітэктуры ў Рыме. Іх будаўніцтва ішло прыкладна 150 гадоў (з 46 да н.э. па 113 н.э.) у перыяд ранняй Рымскай імперыі. Імператарскія форумы не з'яўляюцца часткай Рымскага форума ці старой Рэспубліканскай плошчы. Частка імператарскіх форумаў пахавана пад вуліцай Віа дэі Форы Імперыялі (Via dei Fori Imperiali).
Чу (рака)
Чу (Чүй ) — рака ў Кыргызстане і Казахстане.
Утвараецца ад зліцця рэк Джуванарык і Качкор, якія пачынаюцца на схілах хрыбтоў Тэрскей-Ала-Тоо і Кіргізскі. Ніжэй сутокаў выходзіць у Ісык-Кульскую катлавіну (у мінулым па Чу адбываўся сцёк возера Ісык-Куль), праз Баамскую цясніну прарываецца ў Чуйскую даліну, дзе выкарыстоўваецца для арашэння. У нізоўях перасякае пустыню Муюнкум і губляецца ва ўпадзіне Ашчыколь. Найбольшы прыток Курагаты (злева). Жыўленне пераважна снегавое. Сярэдні расход вады па выхадзе з гор 130 м³/с, у ніжнім цячэнні (каля с. Улан-бель) — 20,4 м³/с.
Ароннікавыя
Ароннікавыя, Ароідныя (Araceae) — буйное сямейства аднадольных раслін, якое ўключае больш за 3000 відаў у 117 родах.
У сістэме класіфікацыі APG II сямейства адносіцца да парадку, які ўваходзіць у клас аднадольных.
Апісанне
Травы, ліяны, эпіфіты, іншы раз дрэвападобныя расліны, звычайна наземныя, радзей водныя. Кветкі дробныя, двух- або аднаполыя, у катахах, прыкрытыя лістом — покрывам, зрэдку афарбаваным, з калякветнікам або без яго, іншы раз кветкі рэдукаваны да адной тычынкі і пладалісціка; трапляюцца кветкі, паглыбленыя ў вось катаха. Гінецэй са зрослых пладалісцікаў (цэнакарпны). Завязь пераважна верхняя 1—3-гнездавая, з адным або некалькімі семязародкамі ў кожным гняздзе. Плод — ягада. Насенне з багатым эндаспермам.
Пашырэнне
Пашыраны амаль па ўсім зямным шары, асабліва ў трапічных і субтрапічных краінах. На Беларусі сустракаюцца капытнік, многакарэннік, раска і інш.
Роды
Агульны лік родаў у сямействе — больш ста.
Вельмі вялікі ўклад у вывучэнне раслін сямейства Ароннікавыя зроблены аўстрыйскім батанікам Генрыхам Вільгельмам Шотам. Апісаныя ім роды дапоўнены скарачэннем «Schott». Спіс родаў сямейства Ароннікавыя Магчымая прамое і зваротнае сартаванне па ўсіх слупках
Універсальныя дэсантныя караблі тыпу «Містраль»
Універсальныя дэсантныя караблі тыпу «Містраль» (BPC de la classe Mistral) — тып універсальных дэсантных караблёў-верталётаносцаў, змешчаных на ўзбраенні ВМС Францыі.