cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іл-62
Авіяцыйныя здарэнні
Па дадзеных сайта Aviation Safety Network па стане на 15 сакавіка 2019 года ў агульнай складанасці ў выніку катастроф і сур’ёзных аварый было страчана 23 самалёта Іл-62. Самалёты гэтага тыпу тры разы падвяргаліся згону (без ахвяр). Усяго ў надзвычайных здарэннях загінула 1086 чалавек.
Барабанавэ
Барабанавэ (Барабанове) — сяло ў Білагірскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Зуйскаму сельскаму савету.
Іван Аляксандравіч Андрушойць
Іван Аляксандравіч Андрушойць (нар. 30 мая 1986) — беларускі палітвязень, абвінавачаны пад час пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.
Нікольскі раён
Нікольскі раён (Нікольський район), да 2016 года — Валадарскі раён (Володарський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Данецкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Нікольскэ (Нікольське).
Іван Аляксандравіч Андрушойць
Храналогія пераследу
Іван Андрушойць быў затрыманы 5 лістапада 2020 года, дома ў яго правялі вобшук, вынялі тэхніку і дакументы.
Нікольскі раён
Утвораны ў сакавіку 1925 года. Насельніцтва раёна на года складае 103742 чалавекі, плошча — 1221 км².
12 мая 2016 года Вярхоўная Рада Украіны ў рамках дэкамунізацыі прыняла пастанову аб перайменаванні Валадарскага раёна ў Нікольскі раён.
Іван Аляксандравіч Андрушойць
Храналогія пераследу
Пад час знаходжання ў СІЗА пабраўся шлюбам з Сафiяй Лашкевіч.
Нікольскі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 10 сельскіх саветаў.
IC 3018
IC 3018 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Клецкі замак
Клецкі замак (Клецкія абарончыя ўмацаванні) — комплекс драўляна-земляных умацавалняў Клецка ў XI—XVIII стагоддзях.
Апісанне
Складаліся з дзядзінца (Высокага замга) і вакольнага горада (Дольнага замка). Пляцоўка першапачатковага дзядзінца мела форму, блізкую да круга, была ўмацавана валам, з боку поля — ровам. Мела драўляную сцяну ў выглядзе састаўленых клецей (адсюль назва горада). Дзядзінец збудаваны, відаць, y сярэдзіне XI стагоддзя, узмоцнены ў першай палове XIII стагоддзя, меў мураваны склеп і цэйхгауз са зброяй.
Вакольны горад пабудаваны ў XII—XIII стагоддзях. Складаўся з землянога вала з драўлянай сцяной і рова, мостам злучаўся з дзядзінцам. У сярэдзіне XIII стагоддзя ўмацаванні разбураны, y 1503 годзе спалены крымскімі татарамі, потым адбудаваны. На тэрыторыі вакольнага горада ў першай палове XVII стагоддзя размяшчаўся асабісты двор Радзівілаў. На працягу XVII—XVIII стагоддзяў усе ўмацаванні разбурыліся.
Хеблат Найт Броўн
Хеблат Найт Броўн ( — ) — англійскі гравёр, ілюстратар і акварэліст, які пісаў пад псеўданімам Фіз. Ілюстраваў найвядомейшыя творы Чарльза Дыкенса, Чарлза Левера і Харысана Эйнсварта ў іх арыгінальных выданнях.
Бакшты
Назву Ба́кшты маюць:
Сан-Панкрацыа-Саленціна
Сан-Панкрацыа-Саленціна (San Pancrazio Salentino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брындзізі.
Насельніцтва складае 10463 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 187 чал./км². Займае плошчу 55 км². Паштовы індэкс — 72026. Тэлефонны код — 0831.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pancrazio martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
NGC 671
NGC 671 (іншыя абазначэнні — UGC 1247, MCG 2-5-29, ZWG 437.27, IRAS01443+1252, PGC 6546) — галактыка ў сузор’і Авен.
Джонатан Прайс
Сэр Джонатан Прайс (вал. Jonathan Pryce, нар., Халівел, Уэльс, Вялікабрытанія) — брытанскі акцёр тэатра і кіно, рэжысёр. Згуляў больш чым у сямідзесяці фільмах, у тым ліку галоўную ролю ў фільме-антыўтопіі «Бразілія» і Папу Рымскага Францыска ў фільме «Два Папы».
Біяграфія
Прапрацаваўшы некалькі гадоў у Ліверпулі ў якасці акцёра і рэжысёра, Прайс далучыўся да Нотынгемскага драматычнага тэатра, у якім іграў у спектаклях «Утаймаванне наравістай» (1973 год), «Тры сястры» (1973), «Каўказскі крэйдавы круг» (1974). .
У 1976 годзе адбыўся яго брадвейскі дэбют у спектаклі «Камедыянты», які прынёс яму першую прэмію «Тоні» ў катэгорыі «Лепшы акцёр другога плана ў п’есе».
З 1979 года Джонатан Прайс пачынае працаваць у «Каралеўскай шэкспіраўскай трупе» (RSC), якой у той час кіраваў Трэвар Нан. У складзе RSC Прайс выканаў ролі Петручыа («Утаймаванне наравістай»), Актавія («Антоній і Клеапатра»), Анжэла («Мера за меру»). У 1980 годзе акцёр атрымаў прэмію Лорэнса Аліўе за выкананне ролі Гамлета — яго нават абвясцілі адным з лепшых Гамлетаў яго пакалення, а ў 1986 ён адыграў загалоўную ролю ў трагедыі «Макбет». Акрамя Шэкспіра, быў яшчэ і Чэхаў — Астраў («Дзядзька Ваня») і Трыгорын («Чайка»).
Пасля гуляў з такімі акцёрамі, як Аль Пачына, Роберт Дэ Ніра.
У 2021 годзе Прайс быў прысвечаны ў рыцары за заслугі ў галіне драматургіі.
Барадзіно (Крым)
Барадзіно (Бородіно) — сяло ў Джанкойскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Прасторненскаму сельскаму савету.
Ерэванскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт імя Мхітара Герацы
Ерэванскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт імя Мхітара Герацы — вядучая вышэйшая медычная навучальная ўстанова Рэспублікі Арменія. Да 1930 года — медыцынскі факультэт Ерэванскага ўніверсітэта, да 1996 года — Ерэванскі дзяржаўны медычны інстытут (ЕДМІ).
Універсітэт названы ў гонар Мхітара Герацы (XII ст.) — лекара і аўтара лячэбніка, заснавальніка армянскай медыцыны.
IC 3019
IC 3019 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эдэльвейс
Эдэльвейс (Leontopodium) — род кветкавых раслін сямейства складанакветных (астравых). Каля 40 відаў. Пашыраны ў горных раёнах Еўразіі. Трапляюцца пераважна ў горна-стэпавых і высакагорных паясах, некаторыя на вышыні да 5000 метраў. На Беларусі культывуецца эдэльвейс альпійскі (Leontopodium alpinum).
Апісанне
Шматгадовыя травы вышынёй 3-15 см. Лісце апушанае, чаргаванае, суцэльнае, лінейна-ланцэнтнае. Суквецці — кошыкі, сабраныя ў клубочкі або складаныя паўпарасоннікі, звычайна акружаныя лямцава-апушаным прыкветным лісцем, якое ўтварае характэрную для эдэльвейса фігуру — «зорку». Плод — сямянка. Дэкаратыўныя расліны.
Тэрмадынамічная фаза
Тэрмадынамі́чная фа́за — тэрмадынамічна аднастайная па складзе і ўласцівасцях частка тэрмадынамічнай сістэмы, аддзеленая ад іншых фаз паверхнямі раздзела, на якіх скокам змяняюцца некаторыя ўласцівасці сістэмы. Іншае вызначэнне: Фаза - гамагенная частка гетэрагеннай сістэмы. У аднакампанентнай сістэме розныя фазы могуць быць прадстаўлены рознымі агрэгатнымі станамі або рознымі паліморфнымі мадыфікацыямі рэчыва. У шматкампанентнай сістэме фазы могуць мець розны склад і структуру.
Асноўныя паняцці
Газ заўсёды складаецца з адной фазы, вадкасць можа складацца з некалькіх вадкіх фаз рознага складу (Ліквацыя, вадкасная нязмешваемасць), але двух розных вадкасцяў аднаго складу ў раўнавазе суіснаваць не можа. Рэчыва ў цвёрдым стане можа складацца з некалькіх фаз, прычым некаторыя з іх могуць мець аднолькавы склад, але розную структуру (паліморфныя мадыфікацыі, алатропія).
Розныя фазы валодаюць рознымі варыянтамі ўпакоўкі малекул (для крышталічных фаз, рознымі крышталічнымі рашоткамі), і, такім чынам, сваімі характэрнымі значэннямі каэфіцыента сціскальнасці, каэфіцыента цеплавога пашырэння і іншымі характарыстыкамі. Акрамя таго, розныя фазы могуць валодаць рознымі электрычнымі (сегнетаэлектрыкі), магнітнымі (ферамагнетыкі), і аптычнымі ўласцівасцямі (напрыклад, цвёрды кісларод).
Кайзерслаўтэрнскі тэхнічны ўніверсітэт
Кайзерслаўтэрнскі тэхнічны ўніверсітэт (Technische Universität Kaiserslautern) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Кайзерслаўтэрн.
Агульная характарыстыка
Кайзерслаўтэрнскі тэхнічны ўніверсітэт быў заснаваны ў 1970 годзе. Сёння гэта адзіны тэхніка-прыродазнаўчы ўніверсітэт у Рэйнланд-Пфальцы. Ён прапануе шырокі спектр навучальных праграм вышэйшай адукацыі ўсіх узроўняў па дванаццаці буйных спецыяльнасцях. Большасць праграм навучання маюць міждысцыплінарны характар, такім чынам аб'ядноўваючы розныя вобласці ведаў.
Студэнты і маладыя навукоўцы могуць пры неабходнасці ўдзельнічаць у праектах навукова-даследчых інстытутаў Кайзерслаутерна, уключаючы два інстытута Фраўнгофера, Інстытут праграмных сістэм Макса Планка, Нямецкі даследчы цэнтр штучнага інтэлекту, Інстытут кампазітаў, Інстытут тэхналогій і працы, Інстытут біятэхналогій і даследаванняў лекавых сродкаў і іншымі, якія цесна супрацоўнічаюць з універсітэтам у галіне прыкладных даследаванняў.
Кававарка
Кававарка — прылада для прыгатавання кавы.
Кававарка па-турэцку
Аўтаматызуе працэс прыгатавання кавы ў джэзве (турцы). У кубак з антыпрыгарным пакрыццём засыпаюцца кава, цукар і спецыі. Дадаецца вада. Кававарка ажыццяўляе нагрэў туркі знізу. Зверху над туркай знаходзяцца датчыкі тэмпературы і аб’ёму. У адпаведнасці з правіламі прыгатавання кавы па-турэцку неабходна давесці каву амаль да кіпення і зняць з пяску, датчык аб’ёму не дазваляе каве «ўцячы».
Гомельскае раённае благачынне
Гомельскае раённае благачынне, Гомельская раённая благачынная акруга — акруга ў Гомельскай і Жлобінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Гомельскага раёна Гомельскай вобласці.
Кававарка
Кропельная
Аўтаматызуе працэс прыгатавання фільтр-кавы. Вада ў такой кававарцы праходзіць па кіпяцільнай трубцы, дзе частка яе пераўтвараецца ў пару. Далей гэтая пара па законе Архімеда накіроўваецца ўверх па кіпяцільнай трубе (яна сыходзіць вертыкальна ўверх), пры гэтым захапляючы з сабой невялікія порцыі вады, якая затым зліваецца ў ёмістасць з молатай кавай, насычаецца ёй і сцякае ў ёмістасць для збору зваранага такім чынам кававага напою.
Гомельскае раённае благачынне
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Арцемій Крывіцкі.
Кававарка
Гейзерная
Кававарка складаецца з ніжняй ёмістасці для вады, кававага фільтра і верхняй часткі для збору гатовага напою. Халодная вада наліваецца ў ніжнюю ёмістасць, зверху ўсталёўваецца фільтр з молатай кавай і, нарэшце, замацоўваецца верхняя ёмістасць. Як правіла, верх і ніз кававаркі замацоўваюцца разьбовым мацаваннем. Вада ў ніжняй ёмістасці награваецца да кіпення і паднімаецца ў верхнюю ёмістасць, праходзячы скрозь фільтр з кавы.
Капсульная
Капсульная кававарка выкарыстоўвае для прыгатавання кавы кававыя капсулы, якія загружаюцца ў корпус кававаркі. Для падрыхтоўкі кавы капсула праколваецца і скрозь насыпаную ў яе каву праходзіць гарачая вада пад ціскам (ад 15 да 19 бар). Перавага капсульных машын — хуткасць і зручнасць прыгатавання кавы.
Эспрэса кавамашына (Ражковая)
Эспрэса-кавамашыны вараць каву пры дапамозе гарачай вады, якая праходзіць пад ціскам праз молатую каву.
Варабііўка (Нэмірыўскі раён)
Варабііўка (Воробії́вка) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
NGC 673
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
IC 3020
IC 3020 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аруначал-Прадэш
Аруначал-Прадэш (Arunachal Pradesh), штат на паўночным усходзе Індыі. Гранічыць са штатамі Асам на поўдні і Нагаленд на паўднёвым усходзе, з М’янмай на ўсходзе, Бутанам на захадзе, Кітаем (Тыбет) на поўначы. Займае 14-е месца сярод штатаў па плошчы (83 743 км²) і 26-е па насельніцтву (1,09 млн чалавек, 2001). Адміністрацыйны цэнтр — Ітанагар. Частка тэрыторыі штата — прадмет тэрытарыяльных спрэчак паміж Індыяй і Кітаем.
«Аруначал-Прадэш» азначае «краіна ўсходу Сонца» (прадэш — краіна, дзяржава, рэгіён) з-за свайго самага ўсходняга размяшчэння сярод іншых штатаў Індыі.
Гісторыя
Заселены тыбецкімі, а потым тайска-бірманскімі плямёнамі ў дагістарычны перыяд. Першае летапіснае ўпамінанне рэгіёна ў 16-м стагоддзі. Рэгіён знаходзіўся пад уплывам тыбецкага будызму і індуізму, таксама развіваліся невялікая мясцовая цывілізацыя.
Анексаваны брытанцамі ў 1858. У 1913—1914 гадах брытанская адміністрацыя прапанавала правесці мяжу паміж Брытанскай Індыяй і Тыбетам па паўночнай рэгіёна, каб населены веруючымі будыстамі раён Таванг адышоў да Індыі. Кітайскі бок фактычна пагадзіўся з прапанаваным падзелам толькі ў 1962, калі дабраахвотна пакінуў занятыя падчас вайны індыйскія тэрыторыі.
У 1987 на тэрыторыі рэгіёна створаны штат Аруначал-Прадэш. У цяперашні час на тэрыторыі штата дзейнічаюць паўстанцы з Нацыянальнага сацыялістычнага савета Нагаліма. Штат — адно з месцаў найбольшай канцэнтрацыі індыйскіх узброеных сіл і органаў бяспекі. Прысутнасць іназемцаў у рэгіёне строга рэгламентавана.
Геаграфія
Большая частка тэрыторыі штата пакрытая Гімалаямі. Клімат залежыць ад вышыні: у прылеглых да Тыбета верхнегімалайскіх раёнах — тундра, у сярэднегімалайскіх — умераны, цёплы (выспяваюць яблыкі і апельсіны), у ніжнегімалайскіх, на ўзроўні мора — вільготны субтрапічны клімат з гарачым летам і цёплай зімой.
Насельніцтва
Большасць насельніцтва тыбецкага і тайска-бірманскага паходжання, каля 16 % насельніцтва — імігранты ў рэгіён з іншых штатаў (пераважна з Асама і Нагаленда), а таксама з Бангладэш. 63 % насельніцтва належыць да 19 асноўных плямёнаў, пераважна тыбета-бірманскага і тайска-бірманскага паходжання. Пісьменных — больш за 54 % (487 тыс. чал.). Веруючыя: 40 % — будысты, 25 % — індуісты, 20 % — анімісты.
Эканоміка
ВУП штата — 706 млн дол. (2004). Галоўныя сектары эканомікі — сельская гаспадарка (рыс, проса, кукуруза, трыснёг, імбір), лясная гаспадарка. Транспарт слаба развіты з-за складанага рэльефу мясцовасці; мясцовыя перавозкі наземным і паветраным транспартам, сувязь са знешнім светам праз штат Асам.
Дабрапільскі раён
Дабрапільскі раён (Добропільський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Данецкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Дабрапілля (Добропілля).
Утвораны 23 снежня 1966 года. Насельніцтва раёна на года складае 16096 чалавек, плошча — 950 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 10 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 6 пасёлкаў сельскага тыпу і 55 сёлаў.
Антымінс
Антымінс (царк.-слав. антиминсъ, грэч. αντιμήνσιον) — 4-вугольная льняная ці шаўковая хуста з выявамі «Палажэння Хрыста ў труну» ў цэнтры і 4 евангелістаў па вуглах, з зашытымі мошчамі. Прызначалася для накрыцця прастола ў царкоўным алтары. Пры неабходнасці сам антэмінс мог выконваць функцыі прастола для царкоўнай службы. Выявы на антэмінсах маглі быць вышытыя, вытканыя, намаляваныя, надрукаваныя. У Вялікім Княстве Літоўскім існавала практыка падпісання антэмінсаў царкоўнымі іерархамі для кантролю за іх продажам і выкарыстаннем.
Intelligency
«Intelligency» (Інтэлігенцыя) — беларускі электронны музычны гурт з Мінска, які быў заснаваны ў 2013 годзе.
Гісторыя
Заснаваны ў Мінску 9 мая 2013 года, першапачаткова выконваў песні на рускай мове. 15 сакавіка 2020 года гурт падпісаў кантракт з сусветным гігантам «Warner Music Group», будзе супрацоўнічаць з яго даччынай кампаніяй «Warner Music Russia».
Гвоздзіў (Нэмірыўскі раён)
Гвоздзіў (Гво́здів) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Марго Робі
Марго Эліс Робі (Margot Elise Robbie; нар., Дэлбі, Квінсленд, Аўстралія) — аўстралійская актрыса і кінапрадзюсар. Двухразовая намінантка на прэмію «Оскар», пяціразовая намінантка на прэмію BAFTA, пяціразовая намінантка на прэмію Гільдыі кінаакцёраў ЗША, трохразовая намінантка на прэмію «Залаты глобус» і сяміразовая намінантка на прэмію «Critics' Choice Movie Award».
Пачала кар’еру ў 2007 годзе ў Аўстраліі. Вядомасць на радзіме ёй прынесла ролю Доны Фрыдмен у тэлесерыяле «Суседзі» (2008—2011). Пераехаўшы ў ЗША ў 2011 годзе, яна сыграла Лору Кэмеран у тэлесерыяле «Пан Амерыкан», пасля чаго рушыла ўслед мноства прапаноў буйных роляў у мастацкіх фільмах. Найбольш характэрныя з іх — Шарлота ў «Бойфрэнд з будучыні» (2013), Наомі Лапалья ў «Воўк з Уол-стрыт» (2013), за якую Робі атрымала прэмію «Імперыя», Джэйн Портэр у «Тарзан. Легенда» (2016), Харлі Квін у «Атрадзе самагубцаў» (2016), за якую яна атрымала прэмію «Critics’ Choice Movie Awards».
Рознічны гандаль
Раздробны гандаль або рытэйл (ад retail — «рознічны, у розніцу») — продаж тавараў (паслуг) невялікай колькасцю, паштучна. Ажыццяўляецца праз прадпрыемствы рознічнага гандлю. Аб’ектам рознічнага гандлю з’яўляецца пакупнік, які набывае тавар, прызначаны для асабістага, сямейнага, хатняга ці іншага выкарыстання, не звязанага з прадпрымальніцкай дзейнасцю. Суб’ектам рознічнага гандлю з’яўляецца прадавец.
Асаблівасці
Зыходзячы з таго, што рэалізацыя ў розніцу вядзецца праз прадпрыемствы рознічнага гандлю, якія патрабуюць ўтрымання гандлёвых плошчаў, шырокага штата работнікаў, вялікай колькасці тавараў у наяўнасці ў зале і на складзе, кошт прадукцыі ўзрастае. Для пакрыцця выдаткаў і атрымання прыбытку ўжываецца гандлёвая нацэнка (маржа). Велічыня гандлёвай нацэнкі рэгулюецца агульным станам рынку або дзяржаўным рэгуляваннем цэн (на некаторыя катэгорыі тавараў і паслуг). На тавары (паслугі), якія не ўваходзяць у катэгорыю рэгуляваных дзяржавай, нацэнка ў сярэднім можа складаць ад 30 % да 200 % і больш.
Часцей за ўсё для пацвярджэння факта пакупкі на прадпрыемствах рознічнага гандлю выкарыстоўваюць касавы апарат (за выключэннем выпадкаў, калі выкарыстанне касавага апарата не ўяўляецца магчымым або пры продажы праз гандлёвы аўтамат), які друкуе 2 чэка. Адзін пры гэтым выдаецца пакупніку, а другі захоўваецца ў прадаўца.
Касавыя чэкі павінны змяшчаць:
— назву прадпрыемства, якое ажыццяўляе гандаль
— кошт тавараў (паслуг)
— суму падатку на дабаўленую вартасць з указаннем стаўкі падатку
— дату і час продажы
Акрамя таго, касавы чэк можа змяшчаць пералік набытых тавараў. Калі пераліку пакупкі ў чэку няма, то да яго можа прыкладацца накладная і/або рахунак-фактура з канкрэтызацыяй набытых тавараў.
Гісторыя
Гісторыя рознічнага гандлю сыходзіць у далёкае мінулае. З часоў зараджэння матэрыяльных адносін людзі абменьваліся таварамі і паслугамі. Першай формай рознічнага гандлю была гандаль на рынкавых плошчах.
У Расіі ў дарэвалюцыйны перыяд рознічны гандаль была развіта добра. Маюцца звесткі аб тым, што, напрыклад, у Чэлябінску ў 1913 годзе прадаваліся ангельскія ровары мадэляў 1912 года. Існавалі тры гільдыі купцоў: абарот купца 3 гільдыі не перавышаў 5 тыс. рублёў у год, абарот купца 2 гільдыі не перавышаў 100 тыс. рублёў у год, купец 1 гільдыі (самай багатай) гандляваў у год не менш, чым на 100 тыс. рублёў.
У Расійскай Федэрацыі
У Расійскай Федэрацыі адносіны паміж прадаўцом і пакупніком у сістэме рознічнага гандлю рэгулююцца Законам аб абароне правоў спажыўцоў.
Федэральны закон «Аб асновах дзяржаўнага рэгулявання гандлёвай дзейнасці ў Расійскай Федэрацыі» ўводзіць наступнае вызначэнне рознічнага гандлю:
Рознічны рынак Расіі па аб’ёме ў 2011 годзе займае 8-е месца ў свеце (на яго долю прыпадае каля 2 % сусветнага рынку).
Сан-П’етра-Верноціка
Сан-П'етра-Вернатыка (San Pietro Vernotico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брындзізі.
Насельніцтва складае 15019 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 327 чал./км². Займае плошчу 46 км². Паштовы індэкс — 72027. Тэлефонны код — 0831.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
NGC 674
NGC 674 (іншыя абазначэнні — NGC 697, UGC 1317, MCG 4-5-22, ZWG 482.27, IRAS01485+2206, PGC 6848) — галактыка ў сузор’і Авен.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 674, NGC 697.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Рэгіна Эзера
Рэгіна Эзера (Regīna Ezera,  — ) — латышская пісьменніца. Народная пісьменніца Латвійскай ССР (1981). Кавалер Ордэна Трох Зорак IV ступені.
У аповесці «Балада дзятлавага бору» (1968), рамане «Калодзеж» (1972), тэтралогіі «Сама са сваім ветрам» (1982-84) вострыя сацыяльныя і псіхалагічныя праблемы. Аўтар аповесцей «Водбліск сонца» (1969), «Ноч без месяца» (1971), апавяданняў і інш. На беларускую мову яе асобныя творы пераклаў Міхась Ткачоў.
Eulipotyphla
Eulipotyphla («сапраўды тлустыя і сляпыя» ) — атрад млекакормячых, які быў створаны на падставе малекулярных метадаў філагенетычнай рэканструкцыі і ўключае лаўразіятэрый поліфілетычнага атрада Lipotyphla (ад якога цяпер адмовіліся з прычыны навуковай неактуальнасці), але не афратэрый, для якіх створаны іх уласны атрад Afrosoricida. Атрад Lipotyphla, у сваю чаргу, быў створаны шляхам выдалення некаторых груп з колішняга смеццевага таксона Insectivora.
Такім чынам, Eulipotyphla ўключае ў сябе сапраўдных вожыкаў і гімнур (сямейства Erinaceidae, раней вядомае як атрад Erinaceomorpha), шчыліназубаў (сямейства Solenodontidae), дэсманаў, кратоў, землярыйкавых кратоў (сямейства Talpidae) і сапраўдных землярыек (сямейства Soricidae). Сапраўдныя землярыйкі, талпіды і шчыліназубы раней былі аб’яднаныя ў кладу Soricomorpha, але гэта клада была прызнана парафілетычнай з тых часоў, калі было высветлена, што Soricidae і Erinaceidae з’яўляюцца сястрынскімі групамі.
Класіфікацыя
Кладаграма на ўзроўні сямействаў, якія дажылі да нашых часоў:
Гродзенскі абласны драматычны тэатр
Гродзенскі абласны драматычны тэатр — прафесійны тэатр горада Гродна.
Гісторыя
Утвораны ў верасні 1947 г. на аснове трупы Бабруйскага абласнога драматычнага тэатра, які ў той час быў пераведзены ў Гродне. Галоўным рэжысёрам стаў М. Кавязін. Адкрыўся тэатр 20 кастрычніка 1947 года спектаклем А. М. Астроўскага «Праўда добра, а шчасце лепш». У 1950—1960 гг. ставіліся п’есы вядомых у той час драматургаў Б. Рамашова, К. Сіманава, В. Сабко. Найбольш значная праца таго часу — п’еса П. Паўленка «Шчасце».
У 1960—1970 гг. аснову рэпертуару складалі пастаноўкі гісторыка-рэвалюцыйных п’ес: «Дзеля сваіх блізкіх» У. Лаўрэнцьева, «Салдаты» В. Шаўрына, «Перад вячэрай» В. Розава, «Якарная плошча» І. Штока і інш. Найбольш значнай была пастаноўка п’есы «Порт-Артур» па рамане А. Сцяпанава. У 1971 годзе быў пастаўлены спектакль «Дні Турбіных» М. Булгакава.
Росту майстэрства садзейнічаў класічны рэпертуар. Былі пастаўлены п’есы «Абрыў» па І. Ганчарову, «На дне», «Васа Жалязнова», «Дачнікі» і «Варвары» М. Горкага, «Улада цемры» Л. Талстога, «Тры сястры» А. Чэхава. Сярод замежнай драматургіі вылучаліся «Слуга двух гаспадароў» К. Гальдоні, «Антоній і Клеапатра» У. Шэкспіра.
Тэатр звяртаецца да беларускай драматургіі: «Калі заквітаюць сады» У. Палескага (1950), «Спяваюць жаваранкі» К. Крапівы (1951), «Год здзяйсненняў» П. Васілеўскага (1957), «Трыбунал» і «Таблетка пад язык» А. Макаёнка (1973), «Апошні шанец» В. Быкава (1974) і інш.
Да несумнеўных поспехаў тэатра варта аднесці «Сабакі» Л. Палешчанкавай па аповесці К. Сергіенка «Да пабачэння, яр» (прэмія Рэспубліканскага фестывалю творчай моладзі «Надзея-2001» за лепшае афармленне і прэмія імя І. Ушакова ў 2002 г. за лепшую сцэнаграфію), «Афінскія вечары» П. Гладзіліна, «Самотны захад» М. Мак-Донага. Сярод пастановак сучаснай беларускай драматургіі цікавыя спектаклі «Навука кахання» С. Кавалёва і «П’емонцкі звер» А. Курэйчыка. На фестывалі нацыянальнай драматургіі ў Бабруйску (2001) ролю Уршулі Радзівіл ў выкананні А. Гайдуліс (спектакль «Навука кахання») адзначана як лепшая жаночая роля года ў Беларусі, а С. Кавалёў і А. Жугжда як лепшыя аўтар і рэжысёр.
У рэпертуар тэатр прыйшлі такія значныя працы, як «Выкруты кахання» Лопэ дэ Вега, «Палёт над гняздом зязюлі» Д. Васэрмана, «Тарас на Парнасе» С. Кавалёва, «Раскіданае гняздо» Я. Купалы.
У 2011 годзе тэатру прысвоена званне «Заслужаны калектыў Рэспублікі Беларусь» — за дасягненні ў галіне тэатральнага мастацтва і значны ўклад у развіццё нацыянальнай культуры.
Тэатр часта гастралюе, паказваў спектаклі ў Балгарыі, Германіі, Расіі, Польшчы.
2020
Пасля масавых фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, жорсткага разгону акцый пратэстаў, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, сем дзясяткаў супрацоўнікаў тэатра, у тым ліку галоўны рэжысёр Генадзь Мушперт, падпісалі зварот да ўладаў, у якім заклікалі спыніць гвалт. Раніцай 15 жніўня над будынкам тэатра быў спушчаны дзяржаўны чырвона-зялёны сцяг і ўзняты нацыянальны бела-чырвона-белы сцяг, які стаў галоўным сімвалам пратэстаў. Па гэтым факце спачатку распачалі адміністрацыйную справу, якую перавялі ў крымінальную па артыкуле 370 КК РБ за здзек над дзяржаўнымі сімваламі. Акцёраў тэатра па аднаму выклікалі на допыты па справе ў Следчы камітэт.
20 верасня акцёры спынілі спектакль «Вельмі простую гісторыю» пасля першага акту, калі ў антракце даведаліся пра тое, што былі затрыманыя іх калегі заслужаны артыст Беларусі, рэжысёр-пастаноўшчык і акцёр Сяргей Курыленка і яго жонка Валянціна Харытонава. Пра гэта са сцэны гледачам заявіў акцёр Ігар Уланаў. Дырэктар тэатра Ігар Гедзіч выклікаў да сябе акцёраў, задзейнічаных у спектаклі, прымусіўшы пісаць тлумачальную запіску, прыгразіўшы звольніць тых, хто адмовіцца. Артыстка Лізавета Мілінцэвіч адмовілася гэта зрабіць, пасля чаго была звольненая 22 верасня. Пасля з тэатра сышла мастачка-пастаноўшчыца Вольга Шчарбінская, звольнены акцёр Ігар Уланаў, а Васіль Мініч і Наталля Лявонава пазбаўлены прэмій і ўсіх даплат.
27 кастрычніка па закліку Святланы Ціханоўскай да агульнанацыянальнай забастоўкі далучыліся галоўны рэжысёр тэатра Генадзь Мушперт і рэжысёр-пастаноўшчык Сяргей Курыленка. У адказ дырэктар драмтэатра Ігар Гедзіч прапанаваў ім звольніцца па ўласным жаданні, але, пасля таго як яны адмовіліся, звольніў іх па артыкуле за «невыкананне працоўных абавязкаў».
28 кастрычніка 11 артыстаў тэатра ў знак салідарнасці са зволенымі рэжысёрамі запісалі відэазварот і далучыліся да бестэрміновай забастоўкі. 29 кастрычніка стала вядома пра звальненне акцёраў Валянціны Харытонавай і Наталлі Лявонавай. 30 кастрычніка звольнілі яшчэ 6 акцёраў: Анастасію Мучко, Аляксандра Дзям’янава, Натэлу Бялугіну, Марыю Мялешка, Марыю Бутрымовіч і Васіля Мініча. Да страйку далучыліся акцёр Аляксей Станога і артыстка аркестра Паліна Левіна, якія праз некалькі дзён былі звольнены. Агульным чынам было звольнена 14 чалавек. Сцэна тэатра засталася пустой, з афішы зніклі ўласныя спектаклі дарослага рэпертуара.
Будынак тэатра
Спачатку спектаклі праходзілі ў будынку тэатра гродзенскага старасты А. Тызенгаўза, пабудаваным у 1780-я гг. У 1859 годзе ён быў павялічаны за кошт прыбудоў, у 1940 годзе надбудаваны 3-ці паверх, у 1975 годзе праведзена рэканструкцыя, павялічана сцэна.
У 1984 гозе для тэатра пабудаваны новы будынак (арх. Г. Мачульскі) з цэглы і зборнага жалезабетону: глядзельная зала з амфітэатрам і балконам на 700 месцаў, вестыбюлем і фае і адміністрацыйны корпус з малой глядзельнай залай на 216 месцаў на першым паверсе. У цокальным паверсе рэпетыцыйная зала, акцёрскія пакоі, апаратная, склад дэкарацый. Ля ўваходу ў тэатр — трохфігурная скульптурная кампазіцыя скульптара Л. Зільбера.
Баранавіцкая газета
«Баранавіцкая газета», таксама «Baranavickaja hazeta» (1942), «Пагоня» (вясна-лета 1944) — беларуская газета, якая выдавалася пад нямецкай акупацыяй. Выходзіла з 22 ліпеня 1941 да 24 чэрвеня 1944 ў горадзе Баранавічы на беларускай мове лацініцай, з чэрвеня 1943 г. — кірыліцай. Падтрымлівала палітыку германскіх акупацыйных улад.
Выходзіла 2 разы на тыдзень. У 1941 г. выдавалася пад назвай «Baranowitscher Zeitung» («Баранавіцкая газета») і публікавала матэрыялы на нямецкай, польскай і беларускай мовах. З 8 студзеня 1944 г. называлася «Пагоня». Друкавала інфармацыю і каментарыі падзей на франтах, распараджэнні акупацыйныйх улад, антысавецкую публіцыстыку, нарысы па гісторыі Беларусі, прозу і паэзію беларускіх аўтараў, інфармацыю аб дзейнасці мясцовых аддзяленняў Беларускай народнай самапомачы і іншае. Выйшла 313 нумароў.
Вуліца Леніна (Гродна)
Вуліца Леніна — вуліца ў цэнтральнай часцы Гродна. Даўжыня — 750 м ад вуліцы Ажэшкі да вуліцы Будзённага. Перасякаецца з вуліцай Карбышава.
Названая ў гонар расійскага тэарэтыка камунізму Уладзіміра Леніна.
Гісторыя
Старыя назвы — Сафійская, Пілсудскага.
Леў Самойлавіч Бакст
Леў Самойлавіч Бакст (,  —, ) — мастак, сцэнограф, кніжны ілюстратар, майстар станковага жывапісу і тэатральнай графікі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Гродне ў сям’і дробнага гандляра. Пасля сям’я пераехала ў Пецярбург. Вучыўся ў 6-й Пецярбургскай гімназіі, Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў (1883—1887), парыжскіх студыях Ж. Л. Жэрома і Р. Жульена (1893—1897), пазней — у фінскага мастака А. Эдэльфельта.
У 1890—1900 гадах працаваў у Маскоўскім мастацкім тэатры, Аляксандраўскім тэатры, ствараў партрэты, кніжныя ілюстрацыі, выступаў як мастак-графік. Быў удзельнікам аб’яднання «Свет мастацтва», супрацоўнічаў з часопісамі «Свет мастацтва», «Залатое руно», «Апалон». Першым спектаклем, для якога Бакст стварыў дэкарацыі і касцюмы, стаў балет «Сэрца маркізы» для імператарскіх тэатраў у пастаноўцы вядомага балетмайстра М.Петыпа.
У 1902 годзе выконваў заказ цара Мікалая II на напісанне карціны «Сустрэча рускіх маракоў у Парыжы».
У 1906—1909 гадах выкладаў жывапіс у прыватнай мастацкай школе Л. М. Звягінцавай у Пецярбургу. Cярод яго вучняў — М. Шагал.
З 1909 года Л. Бакст жыў пераважна ў Парыжы. Быў вядучым дэкаратарам «рускіх сезонаў за мяжой» С. П. Дзягілева, займаўся эскізамі дэкарацый і мадэліраваннем адзення для балетаў «Клеапатра» (1909), «Шэхерэзада» і «Жар-птушка» (1910), «Нарцыз» (1911), «Дафніс і Хлоя» (1912). У 1910-1920-я гады мастак працаваў у тэатрах Лондана, Нью-Йорка, Бруселя, Рыма.
Як жывапісец выстаўляўся з 1898 года ў Берліне, Празе, Вене, Венецыі, Рыме, Парыжы, Мюнхене. Пісаў сюжэтна-тэматычныя работы, дэкаратыўныя пано, пейзажы, партрэты.
Аўтар тэарэтычных прац у галіне мастацтва. У 1914 годзе абраны членам Імператарскай акадэміі мастацтваў. Кавалер ордэна Пачэснага легіёна (1914).
Памёр 27 снежня 1924 года ад ацёку лёгкіх у Парыжы. Яго імем названа адна з вуліц сталіцы Францыі.
Некаторыя творы Бакста захоўваюцца ў карпаратыўнай калекцыі Белгазпрамбанка ў Мінску.
Трупныя плямы
Трупныя плямы (livor mortis) з’яўляюцца, бадай, самай вядомай прыкметай наступлення біялагічнай смерці. Яны адносяцца да ранніх  і ўяўляюць сабой, як правіла, участкі скуры сінюшна-фіялетавай афарбоўкі. Узнікаюць трупныя плямы за кошт таго, што пасля спынення сардэчнай дзейнасці і страты тонусу сасудзістай сценкі адбываецца пасіўнае перамяшчэнне крыві па сасудах пад дзеяннем сілы цяжару і канцэнтрацыя яе ў ніжэйразмешчаных участках цела.
Час узнікнення
Першыя трупныя плямы з’яўляюцца праз 1-2 гадзіны пры вострай смерці, пры аганальнай — праз 3-4 гадзіны пасля моманту наступлення біялагічнай смерці, у выглядзе бледных участкаў афарбоўвання скуры. Максімуму інтэнсіўнасці афарбоўкі трупныя плямы дасягаюць да канца першай паловы сутак. На працягу першых 10-12 гадзін адбываецца павольнае пераразмеркаванне крыві ў трупе пад дзеяннем сілы цяжару. Трупныя плямы могуць быць памылкова прыняты за сінякі, і наадварот. Ад такой памылкі засцерагае надрэз: пры сіняках выступае згуслая кроў, калі афарбоўванне адбываецца толькі ад гіпастазу, то, гледзячы па часе, які прайшоў пасля смерці — знаходзяць ці толькі простую гіперэмію, ці ж прамочванне адпаведных тканак крывяной сыроваткай.
Характэрная афарбоўка
Так як трупныя плямы — гэта кроў, якая прасвечваецца праз мяккія тканкі. Колер трупных плям залежыць ад прычыны смерці.
Этапы развіцця
Пры аганальнай смерці тэрміны з’яўлення і інтэнсіўнасць афарбоўкі трупных плям вызначаюцца працягласцю тэрмінальнага перыяду. Чым больш працяглы тэрмінальны перыяд, то трупныя плямы з’яўляецца ў больш познія тэрміны і маюць больш бледную афарбоўку. Гэта з’ява звязана з тым, што пры аганальнай смерці кроў у трупе знаходзіцца ў стане рознай ступені згортвання, у той час як пры вострай смерці кроў — вадкая. У развіцці трупных плям у залежнасці ад тэрмінаў узнікнення вылучаюць тры фазы.
Значэнне ў вызначэнні даўнасці наступу смерці
Раней лічылася, што характар змены трупнай плямы пры націсканні дазваляе судова-медыцынскім экспертам усталёўваць даўнасць наступлення смерці. Аналізуючы паводзіны трупнай плямы неабходна ўлічваць прычыну смерці, тэмп яе наступлення (вострая або аганальная), і методыку даследавання. Дастаткова прыблізныя вынікі могуць быць атрыманы, пры пальцавым націсканні на пляму, таму былі распрацаваны стандартныя методыкі з дазаванай плошчай і сілай ціску. Націсканне праводзіцца стандартна адкалібраванымі дынамометрамі. Аўтар методыкі, У. І. Кананенка, абапіраючыся на праведзеныя даследаванні, прапанаваў табліцы для вызначэння даўнасці смерці па выніках дынамаметрыі трупных плям. Памылка метаду, па дадзеных аўтара, знаходзіцца ў межах ±2 — ±4 гадзіны. Адсутнасць указанняў на даверны інтэрвал памылкі з’яўляецца істотным недахопам методыкі, якія зніжаюць яе значэнне для практычнага прымянення.
Аднак, далейшы аналіз вынікаў матэматычнай апрацоўкі паказаў, што эксперыментальныя дадзеныя абвяргаюць гіпотэзу аб размеркаванні дадзеных дынамаметрыи трупных плям па нармальнаму закону. Таму канкрэтная лічбавая градацыя паказчыкаў дынамаметрыі для адпаведных інтэрвалаў пасмяротнага перыяду як самастойны дыягнастычны тэст у судова-медыцынскай практыцы непрымальная. Трупныя плямы ўтвараюцца пад уплывам мноства фактараў, дадзены працэс з’яўляецца індывідуальным як для канкрэтнага трупа, так і для вобласці лакалізацыі плям. Паказчыкі дынамаметрыі можна выкарыстоўваць толькі як арыентыровачны тэст і толькі ў сукупнасці з вынікамі даследавання іншымі метадамі.
IC 3021
IC 3021 — галактыка тыпу Sm (змяшаная спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іо (спадарожнік)
Іо́ (Ἰώ) — натуральны спадарожнік Юпітэра. Адзін з так званых Галілеевых спадарожнікаў.
Паверхня Іо радыкальна адрозніваецца ад любога іншага цела Сонечнай сістэмы. Гэта было адкрыццём, зробленым навукоўцамі з дапамогай карабля «Вояджэр». На Іо знойдзена вельмі мала кратараў, такім чынам, яго паверхня вельмі маладая.
Адкрыццё
Іо з’яўляецца адным з найбуйнейшых спадарожнікаў Юпітэра, адкрытых Галілеа Галілеем у 1610 г. Ён назваў іх Медіцэйскімі месяцамі ў гонар вялікага герцага Тасканскага Кудлы II Медычы. Аднак зацвердзіліся назвы, якія былі дадзены гэтым спадарожнікам Сімонам Марыусам (1573—1624), які назіраў іх амаль адначасова з Галілеем і аспрэчваў прыярытэт іх адкрыцця. Ён выкарыстоўваў для спадарожнікаў міфалагічныя імёны ўлюбёнцаў Зеўса (Юпітэра): Іо, Еўропа, Ганімед і Каліста. Аднак у гэтай спрэчцы прыярытэт адкрыцця застаўся за Галілеем, які ўпершыню выкарыстоўваў тэлескоп як сродак адкрыцця і назіранняў, і ў сваёй працы «Зорны веснік», апублікаванай у Венецыі ў 1610 г., апісаў свае штодзённыя назіранні ўзаемнага становішча спадарожнікаў з 10 студзеня па 2 сакавіка 1610 г. Першы спадарожнік атрымаў назву Іо, дачкі аргоскага цара, якая была каханкаю Юпітэра, завошта Гера ператварыла яе ў карову.
Паверхня, узрост, склад, рэльеф
Паверхня Іо значна адрозніваецца ад паверхні іншых спадарожнікаў сонечнай сістэмы. Адсутнасць ударных метэарытных кратараў паказвае на тое, што паверхня з’яўляецца вельмі маладой — не больш за 1 млн гадоў. Іо складаецца галоўным чынам са скалістых парод з вельмі малой колькасцю жалеза. Склад прадуктаў вывяржэння — сера і розныя сульфіды. Тэмпература на паверхні вагаецца ад −183 °C да −143 °C. Каля 2 % паверхні займаюць актыўныя гарачыя плямы. Іх больш 10. Тэмпература ў іх 300°К, 400°К і 600°К, памеры плям ад 75 да 250 км. Рэльеф Іа галоўным чынам раўнінны. Акрамя гор, у цэнтры комплексу Пеле маюцца яшчэ некалькі буйных масіваў. Гара Хемус каля паўднёвага канцавосся вышынёй да 10 км займае плошчу 150 х 80 км. Аднак існуе велізарная разнастайнасць ландшафту. Наменклатура Іо складаецца з 9 розных катэгорый рэльефу. Існуюць катэны (Catena, Сatenae) — ланцужкі ці лініі кратараў, дзейсныя вулканы (Eruptive Center), струмяні актыўнай лавы (Fluctus), столавыя горы з абрывістымі краямі (Mensa) і парэзаныя горы (Mons, Montes) некалькі кіламетраў вышыні. Акрамя таго, часта сустракаюцца патэры (Patera, Paterae) — кратэры няправільнай формы, роўныя ўзвышшы ў выглядзе плато (Planum, Plana), розныя вобласці (Regio, Regiones), якія адрозніваюцца ад суседніх па яркасці ці колеру, і асобныя купалы ці ўзгоркі (Tholus, Tholi). Не існуе ландшафтаў, якія падобны ударным кратарам, бо вулканізм пакрывае паверхню новымі ўтварэннямі значна хутчэй, чым струмяні камет і астэроідаў могуць стварыць вялікія ўдарныя кратары.
Фізічныя і хімічныя характарыстыкі
Іо — даволі масіўнае нябеснае цела (на 20 % больш масы Месяца), а сярэдняя шчыльнасць складае 3,53 г/см³. Дыяметр Іа 3630 км (Месяца — 3476 км). Разлікі паказваюць, што паскарэнне свабоднага падзення на яго паверхні досыць вялікае, 1,81 м/с². Цяжкі сярністы газ, а таксама пары серы, выкінутыя з вулканічнай кальдэры, з-за нізкай тэмпературы хутка кандэнсуюцца і ў такім выглядзе, як шаць і снег, выпадаюць на паверхню Іо. Гэты працэс апярэджвае разбурэнне малекулы газу ўльтрафіялетавым выпраменваннем Сонца (фотадысацыяцыю). У той жа час паскарэнне свабоднага падзення недастаткова, каб утрымаць такую атмасферу, як у Марса, хоць нейкія сляды атмасферы Іо мае. Выкід газу на вышыню некалькі сотняў кіламетраў патрабуе хуткасцей заканчэння газу з жарала прыкладна 1 км/хв. Высокай хуткасці заканчэння спрыяе нікчэмная шчыльнасць атмасферы Іо: ад 10 да 100 мільёнаў разоў менш, чым у паверхні Зямлі. Па зямных паняццях — гэта найглыбейшы вакуум. Але канцэнтрацыя малекул не такая ужо малая, каля 1011 см−3. Ва ўсіх астатніх спадарожнікаў Юпітэра, Сатурна і Урана, як і ў планеты Меркурый, шчыльнасць атмасферы яшчэ ў мільярды разоў ніжэй. Папросту кажучы, атмасферы ў іх няма. Выключэнне — спадарожнік Сатурна Тытан.
Арбіта, тэорыя руху
Адзін зварот вакол планеты Іо здзяйсняе за 1,8 сутак (42,5 гадзіны). Іо рухаецца на рэзананснай арбіце, г.зн. здзяйсняе два звароты за час звароту іншага галілеева спадарожніка — Еўропы, які ў сваю чаргу таксама здзяйсняе два звароты за час звароту Ганімеда. Такім чынам, перыяды звароту спадарожнікаў Іо і Еўропы знаходзяцца ў рэзанансе 1 : 2, Іо і Ганімеда — у рэзанансе 1 : 4, г.зн. у сістэме галілеевых спадарожнікаў існуе патройны рэзананс 1 : 2 : 4. Да цяперашняга часу распрацаваны тры дакладныя тэорыі руху галілеевых спадарожнікаў Юпітэра. Гэта тэорыя Ліске, і дзве тэорыі В. Ленея (V.Lainey). У аддзеле нябеснай механікі ДАІШ перакладзены на мову Сі і адаптаваны для ўжывання ўсе тры праграмы. Вылічэнне эфемерыд для назіранняў спадарожніка на любы момант можна правесці на сайце аддзела нябеснай механікі ДАІШ.
Вулканічная дзейнасць, радыёўсплёскі
Арбіта Іо размешчана ўсярэдзіне інтэнсіўнага радыяцыйнага пояса электронаў і іонаў, злоўленых у магнітнае поле Юпітэра. Бо магнітасфера круціцца разам з Юпітэрам, яна змятае з Іо і выносіць вонкі каля 1000 кг матэрыялу ў хвіліну. Матэрыял утварае тор, воблака іонаў, якое свеціць ва ўльтрафіялеце. Цяжкія іоны тора мігруюць вонкі, і іх ціск нібы надзімае магнітасферу Юпітэра, робячы яе ўдвая больш чаканага памеру. Некаторыя з больш энергетычных іонаў серы і кіслароду трапляюць уздоўж магнітнага поля ў атмасферу планеты, выклікаючы свячэнне ў канцавоссяў (так званая «аўрора»). Іо ўзаемадзейнічае з магнітасферай і самім торам і з’яўляецца як бы часткай паскаральніка, утвараючы натуральны магутны электрычны генератар, ствараючы 400 000 вольт уздоўж яе дыяметру і генерыруючы электрычны ток 5 млн ампер, які цячэ ўздоўж магнітнага поля да іонасферы планеты.
Механізм вывяржэння на Іо не злучаны з радыеактыўным распадам элементаў, якія маглі б разагрэць кару — Іо для гэтага недастаткова вялікая. Чыннікам вулканізму, верагодна, з’яўляецца награванне спадарожніка прыліўным уздзеяннем іншых галілеевых спадарожнікаў. Энергія для разагравання чэрпаецца з прыліўных узаемадзеянняў іншага галілеева спадарожніка — Еўропы, самога Юпітэра і, у невялікай ступені, трэцяга спадарожніка — Ганімеда. Прыліўныя сілы ствараюць гарбы на паверхні, выгінаюць літасферу Іо і разаграюць яе нетры. Дзякуючы прыліўным уздзеянням у нетрах Іо вылучаецца велізарная энергія — 60-80 трыльёнаў ват. Відаць, яна размяркоўваецца нераўнамерна, больш яе вылучаецца ў павярхоўных пластах.
Выява паказвае блакітнага колеру вулканічны выкід, які працягнуўся на 100 км па паверхні Іо. Блакітны колер выкіду азначае прысутнасць газу дыяксіду серы і «снега», які кандэнсаваўся з газу, бо газ пашыраецца і астывае. Малюнкі паказваюць таксама, што выкід Ра Патэра (Ra Patera) палае ў цемры, магчыма дзякуючы флюарэсцэнцыі серы і іонаў кіслароду, створаных разбурэннем малекул дыяксіду серы энергетычнымі часціцамі магнітасферы Юпітэра. Гэта вывяржэнне — прыклад новага тыпу вулканічнай актыўнасці, адкрыты Вояджэрам у 1979 г., — гейзерападобнае вывяржэнне. Вулканічнае вывяржэнне на Зямлі не можа выкінуць матэрыялы на такую вялікую вышыню з-за наяўнасці атмасферы.
Вулканічная актыўнасць Іо абумоўлена гравітацыйным уплывам на яе іншых целаў сістэмы Юпітэра. Першым чынам сама гіганцкая планета сваім магутным прыцягненнем стварыла два прыліўныя гарбы на паверхні спадарожніка, якія затармазілі кручэнне Іо, так што яна заўсёды звернутая да Юпітэра адным бокам — як Месяц да Зямлі. Паколькі арбіта Іо не дакладны круг, гарбы злёгку перасоўваюцца па яе паверхні, што прыводзіць да разагравання нетраў. У яшчэ большай ступені гэты эфект выклікаецца прыліўным уздзеяннем іншых масіўных спадарожнікаў Юпітэра, у першую чаргу найбліжэйшай да Іо Еўропы. Ваганні прыліўных гарбоў так разагрэлі нетры Іо, што цяпер яна з’яўляецца самым па-вулканічнаму актыўным целам Сонечнай сістэмы.
У адрозненне ад зямных вулканаў, у якіх магутныя вывяржэнні эпізадычныя, вулканы на Іо «працуюць» практычна не перастаючы, хоць актыўнасць іх можа мяняцца. Вулканы і гейзеры выкідваюць частку рэчыва нават у космас. Ударныя кратары на Іо адсутнічаюць з-за інтэнсіўнай вулканічнай перапрацоўкі паверхні. На ёй ёсць каменныя масівы вышынёй да 9 км.
На здымку, зробленым арбітальным апаратам Galileo у перыяд з ліпеня па верасень 1996 года, замерзлы двухвокіс серы здаецца белым і шэрым, у той час як жоўтыя і карычневыя колеры, верагодна, адпавядаюць іншым адкладам серы. Яркія чырвоныя паверхні з’яўляюцца абласцямі нядаўняга вулканічнага вывяржэння, рэчывы тут маюць высокую тэмпературу. Вулканы літаральна затапілі паверхню Іо лавай з серы. Але калі ўтвараецца двухвокіс серы, значыць тут на Іо маецца кісларод. Напэўна там ёсць і серавадарод і іншыя больш складаныя злучэнні і комплексы на базе серы.
Кобленц-Ландаускі ўніверсітэт
Кобленц-Ландаускі ўніверсітэт (Universität Koblenz-Landau) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з кампусамі ў гарадах Кобленц і Ландау-ін-дэр-Пфальц.
Агульная характарыстыка
Кобленц-Ландаускі ўніверсітэт — гэта універсітэт з васьмю спецыяльнасцямі ў двух кампусах ў Кобленцы і Ландау-ін-дэр-Пфальцы, а таксама з сядзібай адміністрацыі вучэльні ў Майнцы.
Папярэднікам універсітэта з 1969 па 1990 год быў Рэйнланд-Пфальцкі навуковы педагагічны каледж. Універсітэт з'яўляецца другім па велічыні універсітэтам у Рэйнланд-Пфальцы з больш чым 17 000 студэнтаў.
У 2018 годзе было прынята рашэнне аб падзеле ўніверсітэта. Да 2023 годзе кампус у Ландау-ін-дэр-Пфальц плануецца аб'яднаць з Кайзерслаўтэрнскім тэхнічным універсітэтам, а кампус у Кобленцы будзе захаваны як асобны ўніверсітэт.
Леанід Леанідавіч Вінер
Леанід Леанідавіч Вінер (, г. Херсон — ) — Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Скончыў школу № 6 у Херсоне, затым рамеснае вучылішча № 3, працаваў на заводзе токарам.
У жніўні 1941 года быў прызваны ў Чырвоную Армію. З сакавіка 1942 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Удзельнічаў у бітве за Каўказ. Да лета 1944 года гвардыі старшы сяржант Леанід Вінер камандаваў аддзяленнем аўтаматчыкаў 34-й гвардзейскай асобнай танкавай брыгады 6-й гвардзейскай арміі 1-га Прыбалтыйскага фронту.
У час аперацыі «Баграціён» танкавая брыгада падышла да Заходняй Дзвіны на падыходах да райцэнтра Ула. Аддзяленню Вінера даручылі разведаць брод і сілы праціўніка дзе ён і памёр.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 ліпеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі старшы сяржант Леанід Вінер пасмяротна ўдастоены звання Героя Савецкага Саюза.
Імем Леаніда Вінера названа вуліца ў аграгарадку Кардон.
Быстрая
Быстрая — тапонім і гідронім:
Дом настаўніка (Мінск)
Дом настаўніка — будынак у Мінску, размешчаны па вуліцы Ульянаўскай, 8.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1976 г. (архіт. Э. Гальдштэйн ) са зборнага жалезабетону.
З 2001 года ў будынку размяшчаецца Ліцэй БДУ.
Архітэктура
Квадратны ў плане трохпавярховы аб’ём з унутраным дворыкам. Галоўны фасад сіметрычна-восевай кампазіцыі, уваход вылучаны казырком на двух асіметрычных пілонах. Рытм фасадам надаюць вертыкальныя навясныя міжаконныя панелі-лапаткі 2-га і 3-га паверхаў. Першы паверх мае суцэльнае зашкленне. У завершы будынка па яго перыметры гарызантальная стужка парапета. Унутраная планіроўка арганізавана вакол вестыбюля і фае актавай залы. Паверхі звязаны мармуровай лесвіцай. Першы паверх фае расчлянёны шэрагам канеліраваных калон і вырашаны ў 2 узроўнях (у ніжнім размешчаны буфет). Вуглавая двухмаршавая лесвіца вядзе на 2-і паверх двухсветлавога фае. Вітражнае зашкленне фае раскрывае яго прастору ва ўнутраны дворык. Актавая зала вырашана амфітэатрам. Планіроўка бакавых крылаў калідорная. Тыльны корпус адведзены пад спартыўную залу. Фае аздоблена пано «Асветнікі» ў тэхніцы энкаўстыкі (мастак Г. Вашчанка). Кампазіцыя пано прысвечана гісторыі беларускай культуры і вырашана ў сімволіка-апавядальным стылі. Цэнтр яе — прасторавае тонда з выявамі настаўніцы і вучня, злева — выявы Ф. Скарыны, С. Буднага, Сімяона Полацкага, В. Цяпінскага, К. Каліноўскага, справа — А. Пашкевіч, М. Багдановіча, Я. Купалы, Я. Коласа, касманаўта П. Клімука. Вобразы перададзены з рэалістычнай дакладнасцю, эмацыянальнай выразнасцю.
Ерэванская дзяржаўная кансерваторыя імя Камітаса
Ерэванская дзяржаўная кансерваторыя імя Камітаса (ЕДК) у Арменіі была заснавана ў 1921 годзе пры садзейнічанні Раманоса Мелікяна, спачатку як музычная студыя, а праз два гады — ужо як вышэйшая музычная навучальная ўстанова. З 1931 года дырэктарам кансерваторыі быў Спірыдон Мелікян.