cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рыгор Раманавіч Кручок
Біяграфія
З 1949 да 1950 г. выконваючы абавязкі загадчыка кафедры арганізацыі аховы здароўя Беларускага інстытута ўдасканалення ўрачоў. Старшыня Беларускага рэспубліканскага камітэта прафсаюза медыцынскіх работнікаў, 1950—1954, адначасова асістэнт кафедры арганізацыі аховы здароўя Мінскага медыцынскага інстытута, 1949—1952. Загадчык кафедры гісторыі медыцыны Мінскага медыцынскага інстытута, ператворанай у курс пры кафедры арганізацыі аховы здароўя, 1952—1954; прысуджана вучоная ступень кандыдата медыцынскіх навук, 1953. Намеснік міністра аховы здароўя БССР, 1954—1955, адначасова дацэнт кафедры арганізацыі аховы здароўя Мінскага медыцынскага інстытута, загадчык курсам гісторыі медыцыны, 1954—1958; прысвоена вучонае званне дацэнта, 1954. Загадчык кафедры арганізацыі аховы здароўя, 1958—1959; дацэнт, загадчык курсам гісторыі медыцыны, 1959—1966; прысуджана вучоная ступень доктара медыцынскіх навук, 1965. Прафесар кафедры сацыяльнай гігіены і арганізацыі аховы здароўя, загадчык курсам гісторыі медыцыны, 1966—1973; прысвоена вучонае званне прафесара, 1967. Кіраўнік аддзела першаснай навуковай апрацоўкі літаратуры і бібліяграфічнай інфармацыі Усесаюзнага навукова-даследчага інстытута медыцынскай і медыка-тэхнічнай інфармацыі Міністэрства аховы здароўя СССР у Маскве, 1973—1983; загадчык кафедры сацыяльнай гігіены і арганізацыі аховы здароўя Гродзенскага медыцынскага інстытута, 1983—1987.
Навуковая дзейнасць
Першыя навуковыя пошукі звязаныя з вывучэннем сельскай медыцыны Беларусі (кандыдацкая дысертацыя, 1953). Выканаў доктарскую дысертацыю «Развіццё медыцыны і аховы здароўя ў Беларусі (канец XIII — пачатак XX стст.)» (1964), у якой ўпершыню выявіў шматлікія спецыфічныя асаблівасці развіцця медыцыны і аховы здароўя, характэрныя выключна для Беларусі.
Кіраваў навуковымі даследаваннямі: упершыню ў рэспубліцы былі вывучаны медыцына і ахова здароўя ў асобныя гістарычныя перыяды (К. М. Анішчанка, В. П. Грыцкевіч, Н. Ф. Змачынская, Л. М. Казей, Я. М. Цішчанка), на асобных тэрыторыях (Э. А. Вальчук, А. С. Касач, А. А. Саўко), былі даследаваны развіццё шэрагу спецыяльных відаў медыцынскай дапамогі (В. С. Ялейнікава, Л. А. Касцейка, З. К. Крылова, Т. І. Гаплік, В. С. Лур'е), вышэйшай медыцынскай адукацыі (Шышко К. І.), дзейнасць навуковых таварыстваў і грамадскіх арганізацый (А. П. Малчанаў, А. Ф. Пятрова). Усяго апублікаваў каля 200 навуковых прац, у тым ліку за мяжой.
Рэдактар зборнікаў матэрыялаў 3-х рэспубліканскіх навуковых гісторыка-медыцынскіх канферэнцый і з'ездаў гісторыкаў медыцыны СССР. Падрыхтаваў доктара і 19 кандыдатаў медыцынскіх навук. Арганізатар і старшыня Беларускага навуковага таварыства гісторыкаў медыцыны з 1958 г.; член праўлення Усесаюзнага навуковага таварыства гісторыкаў медыцыны з 1959 г.; намеснік старшыні праўлення гэтага таварыства з 1963 г.; старшыня Гродзенскага абласнога таварыства гісторыкаў медыцыны; член Вучонага медыцынскага савета Міністэрства аховы здароўя БССР.
Казаска
Казаска (Casasco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 137 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 15 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 15050. Тэлефонны код — 0131.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria, madre di Gesù.
Алена Генадзеўна Калечыц
Алена Генадзеўна Калечыц (Елена Геннадьевна Калечиц; нар., ) — беларускі археолаг і палеагеограф, кандыдат геаграфічных навук (1972), доктар гістарычных навук (1996), прафесар (2008).
Біяграфія
Нарадзілася 12 сакавіка 1940 года ў горадзе Нальчык (Кабардзіна-Балкарская Аўтаномная Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка, СССР). У 1964 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт.
З 17 верасня 1970 года працуе ў Інстытуце гісторыі АН БССР (малодшы навуковы супрацоўнік), 1974 года — старшы навуковы супрацоўнік, з 1996 года — вядучы навуковы супрацоўнік, з 10 сакавіка 1998 года — каардынатар археалагічных аддзелаў інстытута. З 2001 года — загадчыца аддзела археалогіі каменнага і бронзавага вякоў; з 2007 года і па цяперашні час — галоўны навуковы супрацоўнік, з 2008 года — прафесар.
Навуковая дзейнасць
Вывучае археалогію палеаліту, мезаліту, неаліту, бронзавага веку на тэрыторыі Палесся, палеагеаграфію і палеаэкалогію галацэну Беларусі. Да 1986 года вывучаліся старажытнасці ўсходняга Палесся (Гомельская вобласць) — вывучана больш за 250 помнікаў каменнага і бронзавага вякоў (раскапана 1440 кв. м). З 1986 года даследаванні праводзіліся ў Заходнім Палессі (у асноўным вакол аграгарадка Моталь выкрыта больш за 10 000 кв. м.). Па матэрыялах раскопак створаны Музей народнай творчасці ў аграгарадку Моталь Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці.
Падрыхтаваны матэрыялы для стварэння музеяў на стаянках палеаліту ў вёсцы Юравічы і Бердыж Гомельскай вобласці.
Сэмэніўка (Ізюмскі раён)
Сэмэніўка (Семені́вка) — вёска ў Ізюмскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны.
Алена Генадзеўна Калечыц
Навуковая дзейнасць
Аўтар каля 300 навуковых публікацый, а таксама вялікай колькасці артыкулаў у энцыклапедычных выданнях.
У розны час выкладала ў БДУ, БДПУ імя М. Танка, БрДУ імя А. С. Пушкіна, МДУ імя А. А. Куляшова.
Супрацоўнічала з Інстытутамі археалогіі Познанскага універсітэта, Інстытутамі археалогіі Варшаўскага універсітэта, Інстытутамі археалогіі Расійскай і Інстытутамі археалогіі Украінскай акадэмій навук, а гэтак жа Інстытутам гісторыі матэрыяльнай культуры РАН.
Член Савета па абароне дысертацый і Навуковага савета Інстытута гісторыі НАН Беларусі, рэдакцыйных калегій выданняў «Материалы по археологии Беларуси», «Baltic-Pontik Studies», «Archаelogia Bimaris».
Сярод апублікаваных прац:
Сям’я
Мае сына Дзмітрыя Леанідавіча Калечыца, намесніка Старшыні Праўлення Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь, які быў у шлюбе з вядомай беларускай эпіграфісткай Інай Леанідаўнай Калечыц.
NGC 5009
NGC 5009 (іншыя абазначэнні — UGC 8258, MCG 8-24-61, ZWG 245.25, PGC 45739) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Трасцянецкая сярэдняя школа
Трасцянецкая сярэдняя школа — установа сярэдняй адукацыі ў в. Вялікі Трасцянец.
Навучанне вядзецца на рускай мове.
Гісторыя
Трасцянецкая школа была ўтворана ў 1907 годзе як народнае вучылішча, у 1932 годзе на яго базе была адкрыта 7-гадовая школа. У 1936 годзе пабудаваны новы будынак школы, у якім школа размяшчаецца да гэтага часу. У пасляваенны час было дабудавана крыло пачатковай школы, сталовая, майстэрня. З 1957 года — сярэдняя школа.
У 2011 годзе рэарганізавана ў Трасцянецкую сярэднюю школу.
Павел Сяргеевіч Габрынеўскі
Павел Сяргеевіч Габрынеўскі (нар. ) — беларускі хакеіст (хакей на траве). Майстар спорту Беларусі. Паўабаронца клуба «Мінск».
Біяграфія
На ранніх этапах праходзіў падрыхтоўку ў МГСДЮШАР г. Мінск, трэнер — Шкрадкоў. У наш час асабісты трэнер — С. У. Драздоў. Выступае за КХТ «Мінск» і.
Фаіна Міхайлаўна Кірылава
Фаіна Міхайлаўна Кірылава (, г. Зуеўка, Кіраўская вобласць, Расія) — беларускі вучоны ў галіне матэматычнай тэорыі аптымальнага кіравання. Доктар фізіка-матэматычных навук (1967). Прафесар (1972). Член-карэспандэнт НАН Беларусі (1996). Заслужаны дзеяч асветы В’етнама (СРВ) (2001). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2002). Лаўрэат прэміі Савета Міністраў СССР (1986) «за распрацоўку і ўкараненне шматмэтавых праграмных сродкаў у інжынерных разліках».
Біяграфія
Скончыла Уральскі дзяржуніверсітэт (Свярдлоўск, 1954). У 1954—1962 — асістэнт, 1962—1967 — старшы навуковы супрацоўнік Уральскага політэхнічнага інстытута. У 1968—1969 — старшы навуковы супрацоўнік, з 1970 па 2008 — загадчыца лабараторыі (затым аддзела) тэорыі працэсаў кіравання Інстытута матэматыкі НАНБ. Адначасова з 1996 — старшыня рабочай групы IFAC па аптымальным кіраванні. Заснавальнік і кіраўнік Беларускай асацыяцыі кіравання і менеджменту (з 1994).
Бібліяграфія
Аўтар больш 350 навуковых прац, 14 манаграфій. Асноўныя працы:
Балтыйская (станцыя метро)
«Балтыйская» — станцыя Пецярбургскага метрапалітэна. Адкрытая ў 1955 годзе. Станцыя размешчана на Кіраўска-Выбаргскай лініі, паміж станцыямі «Тэхналагічны інстытут» і «Нарвская».
Выхад у горад
Побач з метро знаходзіцца Балтыйскі вакзал.
Архітэктура
Балтыйская — калонная станцыя глыбокага залажэння (глыбіня 57 м).
Педагагічная прэса (выдавецкі дом)
Рэдакцыйна-выдавецкая ўстанова «Выдавецкі дом «Педагагічная прэса» створана ў чэрвені 2019 года рэрганізацыяй установы «Рэдакцыя газеты «Настаўніцкая газета». Галоўны офіс знаходзіцца ў Мінску. Заснавальнік — Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь. З дня стварэння да верасня 2021 года выдавецкі дом узначальнаваў Вадзім Аляксандравіч Кнышаў. З 23 верасня 2021 года дырэктарам з'яўляецца Кацярына Эдуардаўна Дубінская.
Мэты і задачы ўстановы
Згодна са статутам, зацверджаным загадам міністра адукацыі Рэспублікі Беларусь, асноўнай мэтай дзейнасці рэдакцыйна-выдавецкай ўстановы «Выдавецкі дом «Педагагічная прэса» з’яўляецца рэалізацыя права грамадзян на атрыманне поўнай, дакладнай і своечасовай інфармацыі аб дзяржаўнай палітыцы ў галіне адукацыі, культуры, фізічнага выхавання і спорту, аб дзяржаўнай маладзёжнай палітыцы, функцыянаванні і развіцці нацыянальнай сістэмы адукацыі Рэспублікі Беларусь, гісторыі адукацыі, сацыяльна-эканамічнай, грамадска-палітычнай, культурнай, міжнароднай і іншых сферах жыццядзейнасці краіны.
Выданні
Установа ажыццяўляе вытворчасць і выпуск шэрагу сродкаў масавай інфармацыі: У студзені 2022 года па ініцыятыве кіраўніцтва выдавецкага дома быў спынены выхад штотыднёвай газеты для падлеткаў «» (заснавальнікі — грамадскае аб’яднанне «Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі», рэдакцыйна-выдавецкая ўстанова «Выдавецкі дом «Педагагічная прэса») і штомесячнай газеты для падлеткаў «Раніца» (заснавальнікі — Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, рэдакцыйна-выдавецкая ўстанова «Выдавецкі дом «Педагагічная прэса»).
Ян Антоній Друцкі-Сакалінскі
Ян Антоній Друцкі-Сакалінскі (? — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Сакалінскіх герба «Друцк». Сын Філона.
У спадчыну ад бацькі атрымаў Трабскае стараства ў Ашмянскім павеце. Кашталян мсціслаўскі з 1655. Ён валодаў таксама Тулавам, якое завяшчаў сынам сваіх стрыечных братоў (сыноў Крыштофа Міхала).
Скныліў (Пустамыціўскі раён)
Скныліў (Скни́лів) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Касцюкі (Валожынскі раён)
Касцюкі́ (, Костюки) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Залескага сельсавета.
Гутэнберг
Гутэнберг:
Нільс Оберг
Нільс Оберг (Nils Åberg, 24 ліпеня 1888, Норчэпінг — 28 лютага 1957) — шведскі археолаг, прафесар Стакгольмскага і Упсальскага ўніверсітэтаў, суаўтар ў археалогіі, паўплываў на развіццё еўрапейскай археалогіі XX стагоддзя.
Henicophaps
Henicophaps — невялікі род з сямейства галубіныя, уключае толькі 2 віды.
Распаўсюджванне
Распаўсюджаны ў Новай Гвінеі і на бліжэйшых астравах.
Фёдар Казановіч
Фёдар Пятровіч Казановіч (каля 1650 — пасля 22 снежня 1733) — удзельнік Магілёўскага паўстання 1733 года, каралеўскі сакратар, войт месца Магілёўскага.
Henicophaps
Марфалогія
Даўжыня цела ад 37 да 41 сантыметраў. дасягае даўжыні 38 сантыметраў. Абодва віды маюць белыя меткі на пярэдняй часткі галавы. Дзюбы моцныя. Характэрнай рысай гэтага роду з’яўляюцца бліскучыя зяленыя «люстэркі» ў цэнтры паверхні крылаў.
Фёдар Казановіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і магілёўскіх месцічаў Мар’яны Лапіцкай і Пятра Казановіча. Меў братоў Івана і Рамана.
Henicophaps
Паводзіны
Кормяцца, у асноўным, на зямлі.
Фёдар Казановіч
Біяграфія
«Магілёўская хроніка» Трафіма Сурты і Юрыя Трубніцкага так апісвае сустрэчу Фёдара Казановіча з царом Пятром І у чэрвені 1706 г. у Магілёве:
"Калі [цар] прыехаў, гаспадар з гаспадыняю, сустрэўшы яго хлебам і соллю, упалі ў ногі. А калі спытаў у гаспадара як яго завуць, гаспадар, крыху сумеўшыся, адказаў, што Фёдар Казановіч, сын Пятра. Тады цар, паклаўшы рукі на яго плечы, сказаў: «Полно, не пугайся, я знаю, што за твоім бацюшком москву высеклі, на то война была, а москва тогда дурна была».
22 снежня 1733 быў ранены Іосіфам Зенковічам.
Леанід Давыдавіч Куніца
Леанід Давыдавіч Куніца (, вёска Знаменка,, Мінская вобласць — ) — беларускі кардыёлаг, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і служачага. Скончыў Бераставіцкую сярэднюю школу (1954), лячэбны факультэт Мінскага медыцынскага інстытута (1960). Працаваў загадчыкам тэрапеўтычнага аддзялення Радашковіцкай участковай бальніцы (1960—1962). Вучыўся ў аспірантуры пры кафедры тэрапіі БелДІУУ (1962—1965). Пасля заканчэння аспірантуры залічаны асістэнтам кафедры тэрапіі БелДІУУ, у 1977 г. абраны дацэнтам. У 1980 г. абраны загадчыкам кафедры неадкладнай тэрапіі БелДІУУ, якую ўзначальваў да яе скасавання ў 1992 г. Па 2004 г. працягваў працу на кафедры хуткай медыцынскай дапамогі на пасадзе прафесара.
Кандыдат медыцынскіх навук з 1966 г., доктарскую дысертацыю абараніў у 1979 г., у званні прафесара зацверджаны ў 1981 г.
Аўтар аднаго вынаходніцтва, звыш 170 навуковых публікацый, падрыхтаваў доктара і 6 кандыдатаў медыцынскіх навук. Асноўныя напрамкі навуковых даследаванняў ахопліваюць праблемы ўдасканалення клініка-біяхімічнага і функцыянальнага даследавання сістэм жыццядзейнасці арганізма ў неадкладных сітуацыях.
Ганна Мартынаўна Базыленка
Ганна Мартынаўна Базыленка (, в. Арахі, Аршанскі павет, цяпер гарадскі пасёлак Арэхаўск, Аршанскі раён — ) — беларуская мовазнаўца.
Біяграфія
У 1920-я гады ў зборніках Віцебскай маладнякоўскай філіі «Пачатак» і «Світанне», а таксама ў перыядычным друку змяшчала вершы, апавяданні, аднаактовыя п’есы пад сваім прозвішчам і пад псеўданімам Ганна Арахоўская. Закончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1931). Працавала ў Інстытуце мовы, літаратуры і мастацтва АН Беларусі (1933—1938), у БДУ (1944—1970; старшы выкладчык, дацэнт, у 1949—1955 гадах намеснік дэкана філалагічнага факультэта). Прымала ўдзел у стварэнні «Руска-беларускага слоўніка» 1937 года і «Практычнага беларуска-рускага слоўніка» (рукапіс загінуў падчас Вялікай Айчыннай вайны), абараніла кандыдацкую дысертацыю «Устойлівыя словазлучэнні ў мове твораў Якуба Коласа» (1952), манаграфія даследчыцы «Пабочныя і ўстаўныя словы, словазлучэнні і сказы ў беларускай літаратурнай мове» (1964) да сённяшняга дня не страціла навуковага значэння.
Г. Базыленка — аўтар шэрагу навуковых артыкулаў па праблемах сучаснай беларускай мовы, у тым ліку па пытаннях моўнага майстэрства Якуба Коласа, сааўтар падручніка «Курс сучаснай беларускай літаратурнай мовы: Марфалогія» (1957), першага тома акадэмічнай «Граматыкі беларускай мовы» (1962).
Юрый Віктаравіч Меляшкевіч
Юрый (Юрась) Віктаравіч Меляшкевіч (нар. 20 лістапада 1982, Слаўгарад, Магілёўская вобласць, БССР) — намеснік старшыні партыі БНФ, намеснік старшыні Беларускага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1982 годзе ў Слаўгарадзе ў сям’і выкладчыкаў. У 1993 годзе, у час перасялення пацярпелых ад катастрофы на Чарнобыльскай АЭС, сям’я пераехала ў Мінск, у мікрараён Малінаўка-4. Праз гэта стаў праціўнікам будаўніцтва Беларускай АЭС:
— Хваробы зараз сталі сапраўднай трагедыяй для беларусаў. Увесь час чую, што нехта захварэў ці памер ад анкалогіі. Часта гэта зусім маладыя людзі, якім крыху за 40. Такая сітуацыя выклікае заклапочанасць, і я лічу, што ў Беларусі павінна быць створаная сістэма ранняй дыягностыкі анкалагічных захворванняў. Таксама павінна быць створаная асобная сістэма маніторынгу для груп рызыкі, куды абавязкова павінны патрапіць ліквідатары, асобы, якія жылі на забруджаных тэрыторыях ці пацярпелі ад Чарнобылю.
Вучыўся ў мясцовай СШ № 206 г. Мінска, пасля ў СШ № 113 з хіміка-экалагічным ухілам. У 2007 скончыў Беларускі дзяржаўны тэхналагічны ўніверсітэт на кафедры «Біятэхналогіі і біяэкалогіі» па спецыяльнасці «Біяэкалогія». Акрамя беларускай і рускай, валодае англійскай і польскай мовамі.
З 2011 года  ва ўласным бізнесе, да 2013 года дырэктар кампаніі «Мэлвінд». У 2013—2020 гадах  дырэктар турыстычнай кампаніі «Куфэрак падарожжаў». З 2019 года — сузаснавальнік і дырэктар кампаніі «ВерусІНН Вінакурня», а таксама кіраўнік у іншых камерцыйных праектах. Дырэктар «Маёнтак Падароск», які ставіць задачай аднаўленне ўсяго сядзібна-паркавага комплексу Бохвіцаў XVIII стагоддзя ў в. Падароск Ваўкавыскага раёна.
Грамадская дзейнасць
Займаецца грамадска-палітычнай дзейнасцю з 1999 года. З 2004 Член Партыі БНФ, быў сакратаром партыйнай камісіі ў пытаннях экалогіі і наступстваў катастрофы на ЧАЭС і камісіі па ахове гісторыка-культурнай спадчыны. Балатаваўся ад Партыі БНФ на парламенцкіх выбарах па Малінаўцы ў Мінску, а таксама на выбарах дэпутатаў мясцовых саветаў. У 2006 годзе балатаваўся, але не быў выбраным у Мінскі гарадскі савет дэпутатаў.
На парламенцкіх выбарах 2016 года балатаваўся ад Партыі БНФ па Ясенінскай выбарчай акрузе № 100, атрымаўшы 7,1 % галасоў.
Член Рэспубліканскага праваабаронча-асветніцкага грамадскага аб’яднання Рух «За Свабоду» (быў намеснікам старшыні арганізацыі ), выконвае абавязкі намесніка старшыні Беларускага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры, член Вялікай Рады Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына».
У лістападзе 2020 года абраны на пасаду намесніка старшыні Партыі БНФ і Грамадскага аб’яднання БНФ «Адраджэнне».
Сям’я
Юрась Меляшкевіч — сын Віктара Рыгоравіча Меляшкевіча — аднаго з членаў Беларускага Народнага Фронту ад часоў заснавання руху. Жанаты. Жонка Ганна педагог-псіхолаг, сын Станіслаў, дачка Яніна.
Фларыян Друцкі-Сакалінскі
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Сакалінскіх герба «Друцк». Нарадзіўся ў сям’і Крыштофа Януша, сына Крыштофа Міхала.
Падчашы аршанскі з 1689 года.
Сям'я
Меў сыноў Казіміра (?—пасля 1700) і (каля 1680—1726), архімандрыт Гарадзенскага базыльянскага манастыра з 1713, уніяцкі смаленскі архіепіскап з 1718, якія былі апошнімі прадстаўнікамі гэтай галіны Друцкіх-Сакалінскіх.
Славянская вуліца (Мінск)
Славянская вуліца — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска ў колішнім пасёлку Азярышча, які ў 1989 годзе быў далучаны да Мінска.
Размяшчэнне
Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Заснавальнікаў. Перасякаецца з вуліцамі Бэзавай, 2-й Пясочнай, Васільковай і Гарбатава.
Грамадскі транспарт
Па вуліцы пралягае аўтобусны маршрут №155. На вуліцы размешчана станцыя «Азярышча» Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі.
Кіш (востраў)
Кіш (‎) — востраў у Персідскім заліве. Уваходзіць у склад Ірана. Плошча — 91,5 км². Насельніцтва (2016 г.) — 39 853 чалавек.
Сакільныкы (Львоўскі раён)
Сакільныкы (Сокі́льники) — вёска ў Львоўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Кіш (востраў)
Геаграфія
Клімат субтрапічны засушлівы. Сярэдняя гадавая колькасць ападкаў — каля 145 мм, аднак улетку вільготнасць паветра дасягае 60 %. Сярэднегадавая тэмпература 26,6° C.
Гісторыя
Кіш здаўна быў вядомы здабычай высакаякаснага жэмчугу. У сярэднявеччы яго насельніцтва дасягала 40 тыс. чал. Але ў XIV ст. адбыўся заняпад мясцовай эканомікі.
Кіш стаў вядомы ў 1960-ыя гг., калі апошні іранскі шах пабудаваў на ім прыватны курорт з казіно. Пасля Ісламскай рэвалюцыі ён апынуўся закінутым і зноў адроджаны толькі ў 1990-ыя гг. Эканамічнаму развіццю спрыяе тое, што Кіш уяўляе сабою свабодную эканамічную зону. У 2009 г. аб’ём знешняга гандлю дасягнуў 9,2 млрд долараў ЗША.
Сошычнэ
Сошычнэ (Со́шичне) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Трыпс ільняны
Трыпс ільняны (Thrips linarius) — від трыпсаў з роду. Шкоднік лёну.
Апісанне
Дробныя, даўжынёй да 1 мм, выцягнутыя насякомыя цёмна-бурага, амаль чорнага, колера; лічынкі цёмныя, німфы жаўтавата-шэрыя.
Экалогія
Зімуюць імага на ільнішчы ў глебе на глыбіні да 40 см.
Значэнне
Шкодзіць лёну.
Мухтар (Карагандзінская вобласць)
Мухтар — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Бурмінскай сельскай акругі. Код КАТА — 356445300.
Цуперка
Цу́перка, канал Цу́перка — рака ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Дняпро.
Мухтар (Карагандзінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 364 чалавекі (179 мужчын і 185 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 252 чалавекі (138 мужчын і 114 жанчын).
Цуперка
Даўжыня 10,5 км. Пачынаецца за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі Антонаўка Майскага сельсавета, вусце за 1,8 км на захад ад вёскі Цупер. Рэчышча каналізаванае.
Марцін Возняк
Марцін Возняк (Marcin Woźniak; нар., Улацлавак, Польшча) — польскі баскетбольны трэнер.
Кар’ера
Паходзіць з Улацлаўка і быў звязаны з клубам «Анвіль» з 2009 года. У канцы няўдалага сезона клуба ў сезоне 2014/2015 у яго быў невялікі эпізод на пасадзе першага трэнера, але каманда з ім прайграла пяць гульняў запар і ён сышоў с пасады галоўнага трэнера.
У маі 2021 года стаў асістэнтам Артура Гронака у быдгашцкай «Асторыі».
Кортні Кокс
Кортні Бас Кокс (Courteney Bass Cox; нар. 15 чэрвеня 1964, Бірмінгем, Алабама, ЗША) — амерыканская актрыса, рэжысёр і прадзюсар. Найбольш вядомая па ролі Монікі Геллер у сіткоме «Сябры», а таксама журналісткі Гэйл Уэзерс ў серыі фільмаў «Крык».
Раннія гады
Кортні Бас Кокс нарадзілася і вырасла ў Бірмінгеме (штат Алабама). Там яна скончыла сярэднюю школу, дзе была членам групы падтрымкі, тэнісісткай і плыўчыхай. Яе бацька, Рычард Л. Кокс (1931—2001), быў бізнесменам, а маці, таксама Кортні (у дзявоцтве Бас), хатняй гаспадыняй. У Кортні ёсць дзве старэйшых сястры — Доці Пікет і Вірджынія Кокс, старэйшы брат Рычард і дзевяць зводных братоў і сясцёр. Яе бацькі развяліся ў 1974 годзе, бацька пераехаў ва Фларыду, а Кортні выхоўвалася маці і айчымам, нью-ёркскім бізнесменам Хантэрам Коплендам.
Пасля заканчэння школы Кокс паступіла ў Універсітэт Вернан ў Вашынгтон, каб вывучаць архітэктуру і дызайн інтэр’ераў. Праз год яна кінула навучанне дзеля кар’еры мадэлі, пасля таго як яе прыняло мадэльнае агенцтва «Форд» у Нью-Ёрке. Будучы мадэллю, яна наведвала курсы акцёрскага майстэрства і з часам пазбавілася ад свайго Паўднёвага акцэнту.
Акцёрскі дэбют
Кокс першай на амерыканскім тэлебачанні вымавіла слова «Месячныя», рэкламуючы ў 1985 годзе тампон фірмы. Пасля паспяховага ўдзелу ў музычным кліпе Бруса Спрынгсціна «Dancing In The Dark» (дзе яна танчыла на сцэне), яна з’явілася ў некалькіх кінафільмах, уключаючы «Уладары Сусвету» (1987) і «Кокан: Вяртанне» (1988).
У Кокс была вядучая роля ў нядоўга пражылым тэлесерыяле «Пакутнікі навукі» (1985), а пазней другарадная роля ў тэлесерыяле «Сямейныя повязі» (1987—1989). У 1994 годзе актрыса сыграла ролю Мелісы Робінсан у камедыйным фільме «Эйс Вентура: Вышук хатніх жывёл» з Джымам Керы у галоўнай ролі.
«Сябры»
У 1994 годзе Кортні Кокс прапанавалі прайсці пробы на ролю Рэйчэл Грын у новы сітком «NBC» «Сябры». Ролю ў тэлесерыяле яна ўсё ж такі атрымала, але не Рэйчэл, а Монікі Гелер, якую яна грала наступныя 10 гадоў ва ўсіх сезонах папулярнага тэлесерыяла.
Яна стала адзіным выканаўцам асноўнага акцёрскага складу серыяла, якая за акцёрскую гру ў серыяле ні разу не была намінавана на прэмію «Эмі». Яна была намінаваная на прэмію «Эмі» ў 2021 годзе як прадзюсар спецыяльнага выпуску серыяла «Сябры: Уз’яднанне».
У прамежку паміж пятым і шостым сезонам Кортні Кокс выйшла замуж за акцёра Дэвіда Аркета, з якім пазнаёмілася на здымках трылера «Крык» у 1996 годзе, і змяніла сваё імя на Кортні Кокс-Аркет. Гэта падзея знайшло сваё адлюстраванне ў «Эпізодзе пасля Вегаса» тэлесерыяла «Сябры», калі ў пачатковых тытрах усе акцёры атрымалі даданне «-Аркет» да сваіх прозвішчаў.
Наступная кар’ера
За час здымак у «Сябрах» Кортні Кокс паспела паспяхова папрацаваць і на вялікім экране. Самай прыкметнай яе роляй тых гадоў стала рэпарцёр Гэйл Уэзерс ў фільме «Крык» (1996) і яго працягах. Адразу пасля завяршэння здымак у тэлесерыяле «Cябры» прадзюсар Марк Чэры прапанаваў Кортні Кокс ролю С’юзан Маер ў новай тэлевізійнай драме ABC «Адчайныя хатнія гаспадыні», але з-за цяжарнасці акторка была вымушаная адмовіцца, і роля дасталася Тэры Хэтчэр.
У 2001 годзе Кокс з’явілася ў фільме «3000 міль да Грэйслэнда», у 2005 годзе знялася ў незалежным фільме «Лістапад», які меў толькі абмежаваны кінапракат, а таксама адыграла невялікую ролю ў высокабюджэтным фільме «Усё ці нічога».
У 2006 годзе Кортні разам з мужам, Дэвід Аркет, знялася ў фільме «Вандроўнік», у якім таксама выступіла ў якасці прадзюсара, а Дэвід быў яшчэ і рэжысёрам і сцэнарыстам.
У 2007 годзе актрыса пагадзілася на ўдзел у драматычным тэлесерыяле «Бруд» тэлесеткі FX Networks, дзе яна выканала ролю Люсі Спілер, рэдактара бульварнай газеты. Кокс і яе муж, Дэвід Аркет, таксама выступілі выканаўчымі прадзюсарамі гэтага серыяла. Акрамя таго, на радасць прыхільнікам, у адным з эпізодаў з’явілася Джэніфер Эністан, і іх гераіні цалаваліся. Пратрымаўшыся год, серыял быў закрыты.
У канцы 2008 года выйшаў новы фільм з удзелам Кортні Кокс пад назвай «Казкі на ноч», дзе яе партнёрам па здымачнай пляцоўцы стаў Адам Сэндлер.
У 2009 годзе актрыса з’явілася ў некалькіх эпізодах серыяла «Клініка», а таксама ў серыяле «Горад драпежніц», за ролю ў якім была намінаваная на «Залаты глобус» як лепшая актрыса ў камедыйным серыяле. У красавіку 2011 года выйшаў фільм «Крык 4», дзе Кокс ў чарговы раз ўвасобіла вобраз журналісткі Гэйл Уэзерс.
Кокс дэбютавала ў якасці рэжысёра тэлесерыяла «TalhotBlond», прэм’ера якога адбылася 23 чэрвеня 2012 года. У 2014 годзе яна зняла і спрадзюсавала чорную камедыю «Перш чым я пайду» з удзелам Шона Уільяма Скота і Элішы Катберт. Прэм’ера фільма адбылася на кінафестывалі Трайбека 24 красавіка 2014 года, у некаторых кінатэатрах ён быў выпушчаны 24 красавіка 2015 года.
З 2014 па 2017 год яна з’яўлялася выканаўчым прадзюсарам гульнявога шоў «Celebrity Name Game» пад кіраўніцтвам Крэйга Фергюсана. Шоў прынесла ёй намінацыю на прэмію Эмі.
У 2016 годзе Кокс знялася ў незалежным драматычным фільме «Дзень маці» разам са С’юзан Сарандан, Мірай Сарвіна і Шэран Стоўн. Фільм быў выпушчаны 6 мая 2016 года і атрымаў у асноўным негатыўныя водгукі. У 2019 годзе яна стварыла і выпусціла дакументальны серыял на Facebook Watch «9 месяцаў з Кортні Кокс». У 2020 годзе Кокс знялася ў сіткоме «Амерыканская сямейка».
Кокс падпісала кантракт на галоўную ролю ў камедыйным серыяле «Shining Vale». Яна сыграе ролю Патрыцыі Фелпс, якая пераязджае са сваёй сям’ёй з буйнога горада ў вялікі стары дом у прыгарадзе, дзе сутыкаюцца зло і гумар.
Асабістае жыццё
З 1989 па 1995 год Кокс знаходзілася ў стасунках з акцёрам Майклам Кітанам.
З 2013 года Кокс знаходзіцца ў стасунках з музыкам Джоні Макдэйдам, клавішнікам гурта Snow Patrol. У чэрвені 2014 года Кокс і Макдэйд абвясцілі аб заручынах. У студзені 2019 года Кокс распавяла, што пара разарвала заручыны, аднак па-ранейшаму знаходзіцца ў стасунках.
Кокс мае карычневы пояс па каратэ, а таксама грае на фартэпіяна і ўдарных інструментах.
Касана-Спінола
Касана-Спінола (Cassano Spinola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 1864 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 125 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 15063. Тэлефонны код — 0143.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Пётр.
Ставышчэ (Камінь-Кашырскі раён)
Ставышчэ (Стави́ще) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Сакільныкы (Знам’янскі раён)
Сакільныкы (Сокі́льники) — вёска ў Знам’янскім раёне Кіраваградскай вобласці Украіны.
Латышы Беларусі
Латышы Беларусі — латышская нацыянальная меншасць, якае пражывае на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь. Па дадзеных нацыянальнага перапісу насельніцтва 2009 года ў краіне пражывала 1549 латышоў.
Латышы на Беларусі — пераважна жыхары сельскай мясцовасці. Асноўныя заняткі — земляробства і жывёлагадоўля. Было пашырана рамяство, асабліва піваварэнне і ткацтва. У дачыненні да рэлігіі большасць латышоў пратэстанты-лютэране, невялікая частка — праваслаўныя і католікі.
Гісторыя
Масавая міграцыя латышоў на тэрыторыю Беларусі пачалася ў XVIII ст. Найбольш інтэнсіўна працэс ішоў у 1860—1880-я гг.: у 1870 г. на Беларусі было 800—900 латышскіх перасяленцаў, у 1877—1883 гг. у Віцебскай губерні латышы ўжо складалі каля 50 % усіх перасяленцаў. Латышскія перасяленцы асядалі і ўтваралі асобныя вёскі на Магілёўшчыне, хутары на Віцебшчыне. У 1897 г. шмат латышоў жыло ў Віцебскім (каля 4 тыс.), Полацкім (1,7 тыс.), Аршанскім (да 3,7 тыс.) і Быхаўскім (каля 1 тыс.) паветах.
У перыяд існавання Расійскай імперыі ў латышскіх калоніях Віцебскай губерні (асабліва ў 1870-я гг.) значнае развіццё атрымала садоўніцтва, якое набыло таварны характар. Яблыкі, грушы, агрэст і слівы знаходзілі збыт нават у Пецярбургу. Гаспадаркі латышоў на Беларусі ў гэты час былі больш прагрэсіўнымі і тэхнічна дасканалымі. Так, у 1906 г. у Беларусі быў створаны першы сельскагаспадарчы кааператыў «Лашнёўскае таварыства сельскай гаспадаркі», які аб’ядноўваў у 1911 г. сорак пяць чалавек.
Падчас Першай сусветнай вайны колькасная структура латышоў на Беларусі мянялася. У пачатку вайны колькасць латышоў павялічылася, а пад канец зноў зменшылася, што можна патлумачыць.
Паводле перапісу 1926 г. у Беларусі пражывалі 14000 латышоў (0,28 % ад агульнага насельніцтва рэспублікі ), пераважна ў Віцебскай і Полацкай акругах. Кампактныя этнічныя групы (600—800 чалавек) існавалі ў Магілёўскай і Бабруйскай акругах.
У Беларусі ў той час існавала 6 латышскіх сельсаветаў (Вацлавоўскі, Галіцкамызскі, Грудзінаўскі 2-гі, Малькаўскі, Перакальскі і Унаўскі). Усе гэтыя самакіраванні жылі паўнавартасным культурным жыццём: латышская школа, латышская хата-чытальня, латышскія хоры і гурткі. Культурна-асветніцкай працай сярод латышоў Беларусі кіравала Латышская секцыя Народнага камісарыята асветы БССР. У Віцебску дзейнічаў латышскі клуб і бібліятэка, з 1931 года пры Беларускім радыёцэнтры пачало працу латышскае радыё. На латышскай мове выходзіла газета, друкавалася літаратура.
У 1920-я гг. пры ЦК КП(б)Б працавала латышскае бюро, пры Народным камісарыяце асветы БССР створана латышская секцыя, якая распрацоўвала ўласныя адукацыйныя праекты. У 1930 годзе 77 % латышскіх дзяцей у Беларусі вучыліся ў школах з навучаннем на роднай мове. Латышскіх школ у рэспубліцы ў 1933 годзе было 32.
Пры Інбелкульце з 1927 г. (пазней пры АН БССР) таксама працавала Латышская камісія (з 1929 г. Латышскі сектар АН БССР, з 1933 г. — Латышская секцыя Істытута нацменшасцей АН БССР), якая вывучала гісторыю і культуру латышоў. Яе ўзначальваў Карл Шкільтэр. У 1929 г. была створана «Праграма даследавання латышскіх калоній», якая прадугледжвала збіранне і вывучэнне этнаграфічных і фальклорных матэрыялаў. Згодна з ёй у 1929—1930 гг. у латышскія паселішчы Віцебскай акругі была наладжана даследчыцкая экспедыцыя. Вынікам працы экспедыцыі сталі два навуковыя даследаванні К. Шкільтэра: «Латышскія калоніі на Беларусі» (1931 г.) і «Latvju zemneeks Baltkreevijā pirms un pēc Oktobra revolucijas» (Латышскі селянін на Беларусі да і пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі; 1935 г.). Падчас сталінскіх рэпрэсій 1930—1940-х гг. большасць культурна-асветніцкіх і навуковых праграм латышоў былі згорнуты. Большасць супрацоўнікаў культурна-асветніцкіх і навуковых устаноў былі рэпрэсаваны.
Колькасць латышоў на Беларусі значна зменшылася ў 1930—1940-я гг. Гэта тлумачыцца актыўнай міграцыяй латышоў у Латвійскую ССР. З канца 1950-х гг. колькасць латышоў у Беларусі стабілізавалася. Паводле перапісаў іх налічвалася: у 1959 г. — 2631 чал.; у 1970 г. — 2660 чал.; у 1979 г. — 2617 чал. У 1970-х гг. большасць латышоў жылі ў гарадах. Латышскую мову роднай называе прыкладна палова латышоў Беларусі, аднак у паўсядзённым жыцці выкарыстоўваецца пераважна руская мова, а сярод сельскага насельніцтва яшчэ і беларуская. Паводле перапісу 1999 г. на Беларусі пражывала каля 2,2 тыс. латышоў.
NGC 5010
NGC 5010 (іншыя абазначэнні — MCG −3-34-15, 2SZ 8, IRAS13097-1531, PGC 45868) — галактыка тыпа S0-a ў сузор’і Девы.
Галактыка знаходзіцца ў фазе лінзападобнай галактыкі ў стане пераходу ад спіральнай да эліптычнай.
Першаадкрывальнік галактыкі Джон Гершэль, упершыню які назіраў за аб’ектам 9 мая 1831.
Галактыка NGC 5010 прысутнічае ў арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фінікія
Фінікі́я, паводле Бібліі Ханаанская зямля — старажытная краіна Блізкага Усходу, рабаўладальніцкая дзяржава ў паўночнай і цэнтральнай частцы ўсходняга ўзбярэжжа Міжземнага мора (узбярэжжа сучасных Сірыі і Лівана). Існавала з канца 3-га тыс. да н.э. да 7 ст. да н.э.
Тэрыторыя заселеная з глыбокай старажытнасці. Этнічны склад насельніцтва мяшаны. У канцы 3-га тыс. да н.э. — пачатку 2-га тыс. да н.э. тут пачало складвацца класавае грамадства, узніклі гарады-дзяржавы: Угарыт (цяпер Гас-Шамра), Арвід (Арад), Берута (Бейрут), Гебал (Бібл), Сідон (Сайда), Тыр (Сур), якія вялі паміж сабой барацьбу за гегемонію ў Фінікіі. Асноўныя заняткі насельніцтва: земляробства, рыбалоўства, рамёствы. Вёўся марскі гандаль з Егіптам.
У сяр. 2-га тыс. да н.э. Егіпет заваяваў усё Усходняе Міжземнамор'е. За панаванне над Фінікіяй у 14 ст. да н.э. з Егіптам змагалася Хецкае царства, і заняло, у выніку, паўночную частку Фінікіі. У пачатку 12 ст. да н.э. гарады Фінікіі пядвергліся апусташэнню розных блізкаўсходніх плямён. Пасля аслаблення егіпецкай і хецкай дзяржаў у канцы 2-га тыс. да н.э. фінікійскія гарады атрымалі магчымасць самастойнага развіцця. Былі заснаваныя фінікійскія калоніі на Кіпры, Сіцыліі і Сардзініі, у Іспаніі, на поўдні Францыі, на поўначы Афрыкі (Карфаген, Утыка). Развівалася рабаўладальніцкая гаспадарка, памацнеў марскі гандаль, пашырылася ліхвярства, звязанае з гандлем. Рамяство, гандаль і мараходства Фінікіі дасягнулі высокага развіцця і маюць сусветнае значэнне. У Фінікіі створана першая сістэма алфавітнага пісьма.
У 7 ст. да н.э. захоплена Асірыяй, пасля падзення той — пад уладай Вавілоніі, з 6 ст. да н.э. — Персіі. У 332 да н.э. заваяваная Аляксандрам Македонскім. Нягледзячы на гэта, у эліністычныя і рымскія часы яе гарады захоўвалі самакіраўніцтва, чаканілі манету і захоўвалі сваё гандлёва-эканамічнае значэнне аж да часоў ранняй Візантыі.
Крупшчына
Кру́пшчына (, Крупщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Залескага сельсавета.
Наша доля
«Наша доля» (поўная назва: «Наша Доля. Першая белоруская газэта для вёсковаго і местоваго рабочаго народу. Выходзіць раз у тыдзень рускімі і польскімі літэрамі») — штотыднёвая легальная газета рэвалюцыйна-дэмакратычнага кірунку, першая легальная газета ў беларускай мове. Выдавалася ў Вільні ў перыяд 1(14) верасня — 1(14) снежня 1906. Разам выйшла 6 нумароў, з іх 4 былі канфіскаваны, 7-ы быў знішчаны яшчэ ў наборы. Палова тыражу друкавалася кірыліцай, палова — лацінкай. Разавы тыраж 1-га нумару склаў 10 тыс. асобнікаў. Пачатковы склад рэдакцыі гэтай газеты быў невялікі — Антон Луцкевіч падае ў складзе рэдакцыі Ф. Умястоўскага як тэхнічнага рэдактара, А. Пашкевіч (Цётка) і братоў Луцкевічаў. А. Бергман лічыць, што, апроч згаданых асобаў, у рэдакцыю ўваходзіў віленскі мяшчанін І. Тукеркес, а Умястоўскі быў кіраўніком літаратурнага аддзела — гэты факт згадвае і сам А. Луцкевіч. Ю. Туронак, некрытычна паставіўшыся да ўспамінаў Ф. Умястоўскага, вылучыў думку, што ініцыятыва ўтварэння газеты належыць менавіта Ф. Умястоўскаму і І. Тукеркесу, а браты Луцкевічы пазней «імкнуліся пераняць кіраўніцтва газетай». Але параўнанне ступені заангажаванасці Луцкевічаў і Тукеркеса з Умястоўскім у беларускім руху, а таксама думка іншых даследчыкаў не пацвярджаюць гэтай гіпотэзы.
Праграма, паводле якой выходзіла газета, уключала ў сябе наступныя рубрыкі: «1) Дзеянні ўрада; 2) Палітычны агляд; 3) Жыццё вёскі; 4) Жыццё горада; 5) Фельетон; 6) Найноўшыя творы беларускай літаратуры; 7) Што чуваць на Белай Русі; 8) З Літвы; 9) Па Расіі; 10) Карэспандэнцыі; 11) З-за мяжы; 12) Што трэба і чаго не трэба чытаць; 13) Літаратурны дадатак; 14) Новыя кнігі; 15) З мінулага Беларусі; 16) Паштовая скрыня; 17) Сельская гаспадарка; 18) Практычная медыцына; 19) Прыкладная механіка; 20) Сумесь; 21) Абвесткі. Подпісная плата за часопіс устанавліваецца 3 рублі на год з дастаўкай і перасылкай, цана асобнага нумару 5 кап. Друкавацца выданне будзе рускімі і лацінскімі шрыфтамі ў друкарні Навіцкага».
У праграмным артыкуле «Да чытачоў» газета выступіла за ўдзел у рэвалюцыйным руху, сацыяльную і нацыянальную свабоду, развіццё класавай самасвядомасці рабочых і сялян, асвету на роднай мове. Друкавала вострапубліцыстычныя і агітацыйныя артыкулы («Што будзе?», «Даход расійскага цара», «Пагром», «Як мужыку палепшыць сваё жыццё» і інш.), у якіх выкрывала антынародную палітыку царызму. Інфармавала пра рэвалюцыйныя падзеі ў краіне, цяжкае становішча сялянства. Гэтымі тэмамі і ідэяй прасякнугы надрукаваныя ў газеце творы Цёткі (верш «Наш палетак» і апавяданне «Прысяга над крывавымі разорамі»), Я. Коласа (вершы «Наш родны край» — 1 верасня 1906, першае выступленне паэта ў друку, «Беларусам», «Асенні вечар», апавяданне «Слабода») і інш. Змясціла апавяданне Ядвігіна Ш. «Суд». Пераважала інфармацыя сацыяльнай скіраванасці, і ў гэтым яна была нібы ідэалагічным рупарам БСГ узору рэвалюцыі 1905—1907 гг.
Выйшла 6 нумароў. На газету неаднаразова накладваўся арьшт, а рэдактар прыцягваўся да крымінальнай адказнасці. Ужо на 1-ы нумар выдання загадам віленскага генерал-губернатара быў накладзены арышт, але ён меў «прафілактычны» характар, бо віленская судовая палата яго неўзабаве адмяніла. За змест 3-га, 4-га нумароў пастановаю Віленскай судовай палаты (11 студзеня 1907) выданне было забаронена назаўсёды, афіцыйны рэдактар-выдавец Туркенес быў засуджаны на 1 год крэпасці.
Паводле вызначэння А. Луцкевіча, «Наша доля» была, «як бы апошні водгук мінулай рэвалюцыі і паводле свайго зместу і паводле фразеалогіі нагадвала фразеалогію рэвалюцыйных лісткоў 1905 г.», і менавіта таму не мела легальнай будучыні.
Сакільныкы (Новаайдарскі раён)
Сакільныкы (Сокі́льники) — вёска ў Новаайдарскім раёне Луганскай вобласці Украіны.
Міністэрства замежных спраў Расійскай Федэрацыі
Міністэрства замежных спраў Расійскай Федэрацыі, МЗС Расіі — федэральны орган выканаўчай улады Расійскай Федэрацыі, які ажыццяўляе дзяржаўнае кіраванне ў галіне адносін Расійскай Федэрацыі з замежнымі дзяржавамі і міжнароднымі арганізацыямі.
Падведамна Прэзідэнту па пытаннях, замацаваным за ім Канстытуцыяй, альбо ў адпаведнасці з заканадаўчымі актамі Расійскай Федэрацыі.
Узначальваецца міністрам замежных спраў; з 2004 — Сяргей Віктаравіч Лаўроў.
МЗС Расіі (у 1946—1992 гг. МЗС РСФСР) быў утвораны як Народны камісарыят замежных спраў 1 лютага 1944, і існаваў паралельна з МЗС СССР.
Тупіковая вуліца (Мінск)
Тупіковая вуліца — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска ў колішнім пасёлку Азярышча, які ў 1989 годзе быў далучаны да Мінска.
Размяшчэнне
Пачынаецца ад скрыжавання з Кэчаўскім завулкам, заканчваецца скрыжаваннем з Васільковай вуліцай.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па вуліцы адсутнічае. Паблізу размешчана станцыя «Азярышча» Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі.
Стары Чэрвышча
Стары Чэрвышча (Старі Червища) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Марока
Каралеўства Марока — краіна ў Афрыцы, знаходзіцца на паўночным захадзе мацерыка ў рэгіёне Магрыба. Мае выхад да Атлантычнага акіяна і Міжземнага мора. Мяжуе з Алжырам. Пад кантролем Марока знаходзіцца Заходняя Сахара. Ісламская ўнітарная дзяржава. Адна з трох афрыканскіх дзяржаў з манархічнай формай кіравання. Разам з суседзямі па рэгіёне Паўночная Афрыка адносіцца да найбольш эканамічна развітых дзяржаў кантынента. Ад сваіх арабскіх суседзяў Марока адрозніваецца палітычнай стабільнасцю.
Этымалогія
Поўная арабская назва краіны al-Mamlakah al-Maghribiyyah (المملكة المغربية) перакладаецца як «Заходняе Каралеўства», кароткая — аль Магрыб — як проста «Захад». У Еўропе гэтая зямля называлася Маракеш (паводле назвы сталіцы дзяржавы Альмаравідаў), што пасля трансфармавалася ў «Марока». Сама ж назва Маракеш, хутчэй за ўсё, утворана ад берберскага «зямля Бога». Дарэчы ў турэцкай мове Марока вядома як Фас, ад яшчэ больш старажытнай сталіцы Фес.
Геаграфічнае становішча
Агульная плошча краіны 446 550 кв.км. Па гэтым паказчыку Марока займае 57-е месца ў свеце. У 1975 Марока акупавала Заходнюю Сахару і разам з ёю плошча краіны павялічылася да 710 тыс.кв.км. (40-е месца)
Абмываецца на поўначы водамі Міжземнага мора і на захадзе — Атлантычнага акіяна. Гібралтарскі праліў аддзяляе Марока ад Еўропы. На ўсходзе і паўднёвым усходзе мяжуе з Алжырам, на поўдні — з Заходняй Сахарай. Паўднёва-ўсходняя мяжа ў пустыні Сахара дакладна не вызначана. На паўночным узбярэжжы Марока размешчаны іспанскія эксклавы Сеўта і Мелілья (Суверэнныя тэрыторыі Іспаніі).
Агульная працягласць сухапутных меж — 2 018 км. У тым ліку з такімі краінамі як: Алжыр — 1 559 км, Заходняя Сахара — 443 км, Іспанія (Сеўта) — 6,3 км, Іспанія (Мелілья) — 9,6 км. Берагавая лінія краіны : 1 835 км.
Рэльеф
Большая частка Марока належыць да абласцей складкаватасці: маладая альпійская на поўначы і больш старая, герцынская, у цэнтральнай частцы. Таму Марока — пераважна горная краіна. Марока падзяляецца на чатыры фізіка-геаграфічных рэгіёны: Эр-Рыф, ці горны раён, які ляжыць паралельна міжземнаморскаму ўзбярэжжу; Атласкія горы, якія працягнуліся праз краіну з паўднёвага захаду на паўночны ўсход ад Атлантычнага акіяна да Эр-Рыфа, ад якога іх аддзяляе ўпадзіна Таза; рэгіён шырокіх прыбярэжных раўнін атлантычнага ўзбярэжжа; даліны, якія ляжаць на поўдзень ад гор Атласа і пераходзяць у пустыню Сахара. Найвышэйшы пункт краіны — гара Джэбель-Тубкаль (4165 м) — знаходзіцца ў хрыбце Высокі Атлас.
Клімат
На міжземнаморскім узбярэжжы краіны клімат мяккі, субтрапічны. Сярэдняя тэмпература тут улетку складае каля +24-28 °C (часам дасягаючы +30-35 °C), а ўзімку +10-12 °C. Пры руху на поўдзень клімат становіцца трапічным, больш кантынентальным, з гарачым (да +37 °C) летам і халаднаватай (да + 5 °C) зімой. Сутачны перапад тэмператур можа дасягаць 20 градусаў. На паўночна-заходнюю частку краіны вялікі ўплыў аказваюць паветраныя масы з Атлантычнага акіяна. З-за гэтага клімат тут больш халаднаваты, а сутачныя перапады тэмператур значна мацней, чым на астатняй тэрыторыі краіны. У горных раёнах Атласа клімат моцна залежыць ад вышыні месца. Ападкаў выпадае ад 500—1000 мм у год на поўначы да меней чым 200 мм у год на поўдні. Заходнія схілы Атласа ў некаторыя гады атрымліваюць да 2000 мм ападкаў, нярэдкія нават паводкі мясцовага маштабу, у той час як на паўднёвым усходзе краіны бываюць гады, калі ападкі не выпадаюць зусім.
Унутраныя воды
Галоўныя рэкі краіны: Мулуя, якая ўпадае ў Міжземнае мора, і Себу, якая ўпадае ў Атлантычны акіян. Пачынаючы з 1960-х гадоў, была прынята праграма па будаўніцтве вадасховішчаў і развіццю водных рэсурсаў, якая дазволіла забяспечыць пітнай вадой насельніцтва а таксама сельскую гаспадарку і іншыя сектары эканомікі захаваўшы пры гэтым водныя рэсурсы краіны. Гэта ініцыятыва атрымала высокія ацэнкі ад міжнародных экспертаў і дзейнічае дагэтуль.
Расліннасць і жывёльны свет
Марока як частка Міжземнаморскага басейна характарызуецца не толькі высокім узроўнем біяразнастайнасці, эндэмізмам відаў; але і высокай хуткасцю іх знікнення і неабходнасцю захавання. Для паўночнага ўзбярэжжа краіны характэрныя міжземнаморскія раслінныя фармацыі (жорсткалістыя лясы, маквіс). У гарах Атлас і Эр-Рыф развіта вышынная пояснасць. Раслінны і жывёльны свет паўднёва-ўсходніх схілаў і далін гор Атлас тыповыя для Сахары. Жывёльны свет Марока моцна зменены чалавекам. У 1922 годзе ў гарах Атлас быў застрэлены апошні берберыйскі леў. На мяжы знікнення знаходзяцца атласкі мядзведзь і берберыйскі леапард. Скарацілася папуляцыя маготаў — берберыйскіх малпаў.
Старажытнасць і антычнасць
Старажытнае насельніцтва Марока — плямёны бербераў. У XII ст. да н.э. міжземнаморскае ўзбярэжжа Марока каланізавана фінікійцамі, з III ст. да н.э. падпарадкоўвалася Карфагену. Пасля яго разбурэння рымлянамі (146 г. да н.э.) Марока знаходзілася пад іх уплывам, каля 42 г. н.э. паўночная частка краіны ўвайшла ў склад Рымскай імперыі як правінцыя Маўрэтанія Тынгітанская. У 429 г. узбярэжжа Марока заваявалі вандалы, у 533 г. — Візантыя.
Арабскае заваяванне
У 682 г. Марока заваявалі арабы, якія аказалі вялікі ўплыў на жыццё насельніцтва краіны: усё яно, за выключэннем яўрэяў, перайшло ў іслам, арабская мова стала дзяржаўнай. У канцы VIII ст. Марока аддзялілася ад Арабскага халіфата, тут замацавалася арабская дынастыя Ідрысідаў (789—926 гг.). Пазней правілі розныя дынастыі арабскага і берберскага паходжання, з якіх найбольш магутнымі былі Альмаравіды (1050—1147 гг.) і Альмахады (1147—1269 гг.). Пры Альмахадах Марока было цэнтрам вялікай дзяржавы, якая ўключала тэрыторыю сучасных Алжыра, Туніса, Лівіі, значная частка Іспаніі і Партугаліі. Пасля яе распаду пачаўся доўгі перыяд міжусобіц і войнаў паміж берберамі і арабамі. Адначасова разгарнулася еўрапейская экспансія. У 1415 г. Партугалія захапіла г. Сеўту. Паступова Партугалія і Іспанія ўстанавілі кантроль над узбярэжжам Марока.
Адраджэнне Марока пачалося пры 1-й дынастыі Саадзідаў (1554—1660 гг.). У 1578 г. мараканцы нанеслі паражэнне партугальцам і да канца XVII ст. аднавілі сваю ўладу над большай часткай прыбярэжных гарадоў. Кіраванне Ахмеда аль-Мансура (1579—1603 гг.) лічыцца «залатым векам» у гісторыі Марока. У 1660 г. да ўлады прыйшла 2-я дынастыя Саадзідаў, якая дасягнула найбольшай магутнасці пры Ісмаіле (1672—1727 гг.). Пасля яго смерці Марока перажыло працяглыя міжусобіцы і грамадзянскія войны. У XVIII—XIX стст. піраты Марока і іншых «варварскіх дзяржаў» Паўночнай Афрыкі стваралі вялікую небяспеку марскому гандлю ў Міжземнамор’і. Гэта прыцягнула да Марока ўвагу вялікіх еўрапейскіх дзяржаў (Іспаніі, Вялікабрытаніі і Францыі). У 1859—1860 гг. Іспанія захапіла г.Тэтуан. У 1904 г. Вялікабрытанія прызнала Марока сферай французскіх інтарэсаў, а Францыя і Іспанія дамовіліся пра падзел Марока на сферы ўплыву, што выклікала процідзеянне Германіі і прывяло да Мараканскіх крызісаў 1906—1911 гг.