cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Льежскае біскупства
Льежскае біскупства ці Княства-біскупства Льеж (Principauté de Liège, Principåté d' Lidje, prinsbisdom Luik) — сярэднявечная дзяржава ў складзе Свяшчэннай Рымскай імперыі ў т.з. Ніжніх краінах на тэрыторыі сучаснай Бельгіі. Біскупства ўзначальвалася князем-біскупам Льежа. Яго тэрыторыя ўключала большую частку сучасных бельгійскіх правінцый Льеж і Лімбург, а таксама эксклавы ў іншых раёнах Бельгіі і Нідэрландаў. Сталіцай біскупства быў горад Льеж.
Біскуп Льежа набыў свецкую ўладу над графствам Юі ў X стагоддзі. Біскупства пашырылася за кошт Буёна ў 1096 годзе (пасля чаго біскупы Льежскія сталі зваць сябе яшчэ і «герцагамі Бульёнскімі», хоць насамрэч гэта тэрыторыя не была герцагствам ці графствам; яна была саступлена Францыі ў 1678 годзе), графствы Лаон у 1366 і Горн у 1568.
Біскупства не ўваходзіла ні ў склад Рэспублікі Злучаных правінцый, ні ў Паўднёвыя Нідэрланды, але на яго палітыку моцны ўплыў аказвалі герцагі Бургундыі, а, пазней, — Габсбургі.
Біскупства было анексавана Францыяй у 1795 годзе.
Горад Маастрыхт знаходзіўся пад сумесным кіраваннем князя-біскупа і герцага Брабанта, пазней — Генеральных штатаў Нідэрландаў.
Гера (значэнні)
Гера:
Ляпунава (Навадугінскі раён)
Ляпунава (Ляпуново) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Мальцава (Навадугінскі раён)
Мальцава (Мальцево) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сіманькі
Сі́манькі (, Симоньки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Груздава, з 1927 года ў складзе гміны Паставы Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Шыркаўскага сельсавета.
Лешчаняты
Лешчаня́ты (, Лещеняты) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Войстамскага сельсавета.
Даўблі (возера)
Плошча паверхні возера складае 1,64 км². Даўжыня 3,97 км, найбольшая шырыня — 0,61 км. Даўжыня берагавой лініі 12,1 км. Найбольшая глыбіня 25,8 м, сярэдняя 8 м. Аб'ём вады ў возеры складае 13,11 млн. м³, плошча вадазбору 13,1 км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу. Схілы катлавіны маюць вышыню да 15 метраў, стромкія, разараныя, у ніжняй частцы парослыя хмызняком. Берагавая лінія звілістая, утварае шмат заліваў. Берагі возера зліваюцца са схіламі катлавіны і знаходзяцца пад хмызняком. Месцамі берагі абразійныя і месцамі дасягаюць вышыні 1 м. Зона мелкаводдзя вузкая.
Возера мезатрофнае з прыкметамі антрапагеннага дыстрафіравання. Зарастае слаба. Шырыня паласы прыбярэжнай расліннасці складае ад 20 да 100 метраў. Расліннасць пашыраная да глыбіні 2 метраў. Возера слабапраточнае. У Даўблі ўпадаюць два ручаі і выцякае ручай у раку Акунёўку.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, акунь, лешч, лінь, плотка, краснапёрка і іншыя рыбы.
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Жываносная крыніца» (Коханаўка)
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Жываносная крыніца» — мураваны праваслаўны храм у в. Коханаўка Асіповіцкага раёна Магілёўскай вобласці. Знаходзіцца за 3 км на поўнач ад вёскі, у лесе.
Гісторыя
Сучасны храм пабудаваны ў 1992 годзе на месцы бажніцы, якая існавала ў XVIII стагоддзі. Пры прыходзе дзейнічае сястрыцтва ў імя блаславёнай Валянціны Мінскай і казацтва.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы. Вырашана 4-часткавай падоўжна-восевай кампазіцыяй: прамавугольныя ў плане аб’ёмы прытвора, трапезнай, малітоўнай залы, апсіды. Архітэктурная рытміка заснавана на нарастанні 2-схільных дахаў, завершаных над прытворам, малітоўнай залай і апсідай цыбулепадобнымі галоўкамі. Фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі. Малітоўная зала перакрыта корабовым скляпеннем. Мастацка-дэкаратыўным акцэнтам інтэр’ера з’яўляецца 3-ярусны іканастас.
Мольна
Мольна (Мольно) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Даўнаршчына
Даўна́ршчына (, Довнарщина) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Засульскага сельсавета.
Гера (рака)
Гера (Gera) — рака ў зямлі Цюрынгія, Германія. Правы прыток ракі Унструт. Рака Гера ўтвараецца зліццём рэк Вільд-Гера і Цамэ-Гера ля горада Плаўэ. Месца зліцця знаходзіцца на вышыні 330 метраў над узроўнем мора.
Працягласць ракі Гера складае прыкладна 85 кіламетраў. Плошча вадазбору ракі складае 1089,9 км². Рака Гера ўпадае ў раку Унструт каля горада Гебезэ.
IC 341
IC 341 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) у сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лінія
Тангенс крывой
Тангенс крывой — у інжынернай геадэзіі — адрэзак прамой ад пачатку крывой у плане (канца крывой) да вяршыні вугла павароту трасы. Вымярэнне тангенса, бісектрысы крывой і дамера ажыццяўляецца пры геадэзічным забеспячэнні работ па праектаванню паваротаў аўтамабільных дарог і чыгунак.
Значэнне тангенса можна атрымаць з прамавугольнага трохвугольніка, вяршынямі якога з'яўляюцца пачатак крывой, вяршыня вугла павароту і цэнтр кругавой крывой:
Allium peroninianum
Allium peroninianum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Турцыі.
Распаўсюджанне
Засяляе скалістыя месцы на вышыні 250—1600 метраў н.у.м.
Пагрозы і ахова
Гэты від расце ў раёне, дзе галоўная пагроза ўзнікае з-за пашырэння Стамбула, напрыклад, Якачыкская папуляцыя ў Стамбуле была цалкам знішчана новым паселішчам. Лясы ў межах арэалу таксама ўразлівыя для пажараў і пашырэння сельскагаспадарчых зямель, а таксама перадпланавай забудовы горада.
Гэты від занесены да тых, што трапляюцца ў Нацыянальным парку. У базе дадзеных аб стане пагрозы турэцкіх раслін ён занесены як «блізкі да пагрозы» (NT).
Крошын
Кро́шын (, Крошин) — аграгарадок у Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, на правым беразе ракі Шчара. Адміністрацыйны цэнтр Крошынскага сельсавета. Размешчаны за 15 км на паўночны ўсход ад Баранавіч, за 2 км ад аўтамабільнай дарогі Баранавічы — Мінск. Чыгуначная станцыя на лініі Баранавічы — Мінск. Насельніцтва 697 чал. (1998).
Гісторыя
Упершыню Крошын успамінаецца пад 2 жніўня 1442 годам, калі пан Юшка Гойцавіч фундаваў у гэтым сваім сяле касцёл, сярод сведкаў быў і яго брат Федзька. У 1499 годзе вял.кн. Аляксандр надаў Крошын кіеўскаму намесніку кн. Дзмітрую Пуцяцічу, з 1506 года належаў яго сваякам князям Друцкім-Пуцяцічам. Пад 1512 годам Крошын называецца мястэчкам. Паводле адміністрацыйнай рэформы 1565 года, у складзе Наваградскага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1570 года належаў Валовічам, з канца XVI ст. — Радзівілам. Станам на 1580 год 39 двароў. У цэнтры мястэчка была гандлёвая плошча, дзе раз на тыдзень адбываўся торг. Працавалі млын і карчма, 4 рамеснікі.
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі, Стваловіцкая воласць Навагрудскага павета. У 1818 годзе пабудаваны новы драўляны касцёл. З 1822 года ва ўладанні Юрагаў, з 1843 — Завадскіх. У 1828 годзе адбыўся сялянскі бунт супраць спробы запрыгоньвання іх Станіславам Юрагам. У 1-й палове 1880-х у мястэчку 77 двароў, касцёл, яўрэйскі малітоўны дом. На пачатку XX ст. — 160 двароў, касцёл, народнае вучылішча. Побач з мястэчкам быў аднайменны маёнтак Крошын (2 двары).
Паводле Рыжскага мірнага дагавора (1921) у складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, Сталовіцкая гміна Баранавіцкага павета. Станам на 1921 год 79 дамоў, побач з мястэчкам аднаіменны фальварак Крошын (1 дом).
З 1939 года ў складзе БССР, з 12 кастрычніка 1940 цэнтр сельсавета, вёска. Станам на 1972 года 56 двароў, на 1 студзеня 1998 — 192.
Інфраструктура
У Крошыне працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, фельчарска-акушэрскі пункт, ветэрынарны ўчастак, дом культуры, бібліятэка, пошта. Працуе прыпыначны пункт Крошын, за 2 км ад аграгарадка знаходзіцца прыпыначны пункт Альсевічы.
Турыстычная інфармацыя
Помнік на магіле Паўлюка Багрыма, мемарыяльнай дошка ў гонар паэта на месцы былой сядзібы, памятны знак на месцы, дзе размяшчалася яго кузня.
Эванджэліста Тарычэлі
Эванджэліста Тарычэлі (Evangelista Torricelli;, Фаэнца — , Фларэнцыя) — італьянскі матэматык і фізік, вучань Галілея. Вядомы як аўтар канцэпцыі атмасфернага ціску і прадаўжальнік справы Галілея ў галіне распрацоўкі новай механікі. Вучнем Тарычэлі быў Вінчэнца Вівіяні.
Галоўныя адкрыцці ў фізічнай навукі
У 1643 годзе адкрыў існаванне атмасфернага ціску.
Вынайшаў ртутны барометр.
Сфармулявай закон выцякання вадкасцi праз адтуліны сасуда і вывеў формулу скорасці выцякання (формула Тарычэлі).
NGC 594
NGC 594 (іншыя абазначэнні — MCG −3-5-5, IRAS01305-1647, PGC 5769) — спіральная галактыка (Sbc) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кінематограф Японіі
Кінавытворчасць у Японіі пачалася ў 1899 годзе са здымак дакументальных і мастацкіх фільмаў паводле спектакляў тэатра кабукі. У 1903 годзе з'явіўся першы кінатэатр у Токіа, у 1907 — у Осацы. У 1908 годзе пабудаваны кінастудыі ў Токіа і Кіёта.
Жанры
Нацыянальная кінематаграфія развівалася ў двух асноўных кірунках: «дзідайгэкі» і «гэндайгэкі».
Дзідайгэкі
Жанравыя каноны самурайскага фільма «дзідайгэкі» склаліся пад уздзеяннем традыцый тэатра (фільмы з гістарычным і легендарным сюжэтам). Яны вызначаліся статыкай і гарызантальнай кампазіцыяй кадра, эстэтычнай вытанчаннасцю рухаў: фільмы А. Курасавы «Расёмон» (1950, галоўны прыз Міжнароднага кінафестывалю ў Венецыі; прэмія «Оскар» 1951), «Сем самураяў» (1954, прэмія «Оскар» 1955), «Цень ваяра» (1980; галоўны прыз Міжнароднага кінафестывалю ў Канах), «Ран» (1985) і інш.
Гэндайгэкі
Жанр «гэндайгэкі» заснаваны на сюжэтах з сучаснасці, рэалістычнасці атмасферы і ігры акцёраў. Ён адышоў ад традыцый нацыянальнага тэатра і першых стужак нямога кіно, дзе жаночыя ролі выконвалі мужчыны, і з 1923 года ў фільмах пачалі здымацца актрысы («Шальмоўка», 1927, рэж. Х. Госё). З фільмам Госё «Суседка і жонка» (1931) звязана сцверджанне гукавога кіно. Моцныя жаночыя характары ў фільмах С. Імамуры «Японскае насякомае» (1963), «Легенда пра Нараяму» (1983), «Вугор» (1998, прыз Міжнароднага кінафестывалю ў Канах, 1999).
З пачаткам 1960-х гадоў творчасць маладых рэжысёраў адметная развіццём тэмы лёсу пасляваеннага пакалення: «Цырымонія» (1971, рэж. Н. Ошыма), «Аднадумцы» (1975, рэж. Ё. Ямада).
Кэйка эйга
У жанры «кэйка эйга» (тэндэнцыйны фільм) створаны сацыяльна-псіхалагічныя драмы з арыентацыяй на дакументалізм, рэальныя факты: «Голы востраў» (1960, галоўны прыз Міжнароднага кінафестывалю ў Маскве, 1961), «Акцёр» (2000; рэж. абодвух К. Сінда), «Вуліца без сонца» (1954, прыз Міжнароднага кінафестывалю ў Карлавых Варах), «Вялікая белая вежа» (1966, Міжнароднага кінафестывалю ў Маскве, 1967; рэж. абодвух С. Ямамота), «Пад стук трамвайных колаў» (1970, рэж. А. Курасава), «Да жыцця прыдатны» (2002, К. Курасава).
Пачынальнік японскага неарэалізму — рэжысёр Т. Імаі.
Акіра Курасава экранізаваў творы рускіх пісьменнікаў: «Ідыёт» Ф. Дастаеўскага (1951), «На дне» М. Горкага (1957), «Дэрсу Узала» В. Арсеньева (1976; усе зняты ў СССР).
Стылістычныя пошукі на стыку японскіх і еўрапейскіх традыцый паказаны ў фільмах Х. Тэсігахары («Пастка», 1960; «Жанчына ў пясках», 1964; «Чужы твар», 1966), Ошымы («Ноч і туман Японіі», 1960; «Хлопчык», 1969), Т. Міікі («Горад страчаных душ», 2000) і інш.
Адзін з буйнейшых японскіх рэжысёраў — Т. Кітана («Жорсткі паліцэйскі», 1989; «Лялькі», 2002).
З 1970-х гадоў павялічыўся выпуск фільмаў для масавага гледача ў жанры «якудза эйга» (пра арганізаванае злачынства і катастрофы).
Японскія акцёры
Акцёрскую школу японскага кіно склалі Т. Міфунэ, К. Танака, С. Хара, С. Хаякава, І. Ямада і інш.
Фестывалі
З 1980-х гадоў у Японіі штогод праводзяцца кінафестывалі:
Лонданскі дагавор (1839)
Лонданскі дагавор, таксама вядомы як Першы Лонданскі дагавор ці Канвенцыя 1839 года — дагавор, падпісаны ў Лондане 19 красавіка 1839 года прадстаўнікамі Вялікабрытаніі, Аўстрыі, Францыі, Прусіі, Расіі і каралеўства Аб'яднаныя Нідэрланды. У адпаведнасці з гэтым дагаворам еўрапейскія дзяржавы прызнавалі і гарантавалі незалежнасць і нейтральны статус Бельгіі, а таксама пацвердзілі незалежнасць Люксембурга. Шырокую вядомасць у гады Першай сусветнай вайны атрымала зневажальная ацэнка гэтага пагаднення германскага канцлера фот Бэтмен-Гольвега, які назваў Лонданскі дагавор "кавалачкам паперы", што было выкарыстана ў антыгерманскай прапагандзе краін Антанты.
Тэрытарыяльныя наступствы
Тое ж самае здарылася з Вялікім Герцагствам Люксембург, на дзвюх трацінах тэрыторыі якога была ўтворана бельгійская правінцыя Люксембург. Само Вялікае герцагства засталося ў асабістай уніі з Нідэрландамі.
Зеландская Фландрыя была аддзелена ад Бельгіі і ўвайшла ў склад нідэрландскай правінцыі Зеландыя, з прычыны таго, што галандцы не жадалі, каб бельгійцы маглі кантраляваць вусце Шэльды; наўзамен ім прыйшлося гарантаваць свабодную навігацыю па Шэльдзе да Антверпена.
Джон Манро Лонгйір
Джон Манро Лонгйір (John Munroe Longyear; — ) — даследчык зямель, багатых на мінералы, у Амерыцы, а таксама цэнтральная фігура ў Arctic Coal Company, якая вывучала Шпіцберген ў 1905-1916 гадах. Кампанія прымала ўдзел у засяленні Шпіцбергена людзьмі, у прыватнасці, яна засяліла каля 500 чалавек у цяперашні горад Лонгйір, пабудаваны непадалёк ад Адвентфіёрда.
Лонгйир нарадзіўся ў Лансінгу, штат Мічыган. На працягу 1890-1891 ён займаў пасаду мэра горада Marquette. У 1890 годзе ён стаў адным з заснавальнікаў Huron Mountain Club. У 1906 сумесна з Фрэдэрыкам Эерам і іншымі дробнымі акцыянерамі Лонгйір заснаваў Arctic Coal Company. Штаб-кватэра кампаніі знаходзілася ў Бостане. У 1901 годзе Лонгйір пераехаў на Шпіцберген і ў 1904 купіў мясцовую Tronhjem Spitsbergen Kulkompani.
Антыфанарый з Будслаўскага кляштара бернардзінцаў
Антыфанарый з Будслаўскага кляштара бернардзінцаў з’яўляецца ўнікальным рукапісным помнікам каталіцкай традыцыі, які дайшоў да сённяшняга часу. У гэтым рукапісе захавалася тытульная старонка на лацінскай мове: ''«Антыфанарый мінарыцкі разам з месамі для Будслаўскага кляштара Унебаўзяцця Найсвяцейшай Марыі айцоў бернардзінцаў. Клопатамі шаноўнага айца Канстанціна Пенса, гвардыяна Будслаўскага канвента. Сакавік, 1751 год. (Выканаў брат бакалаўр філасофіі, канверс)»''. Рукапіс мае памеры 34,5 х 20,5 см. Напісаны акуратным каліграфічным почыркам квадратнай харальнай натацыяй (сустракаецца і арыгінальная мензуральная натацыя). Mae сціплую ілюмінацыю, выкананы чорным, чырвоным і жоўтым колерамі. Новы тэкст кожнай рубрыкі і версу традыцыйна пачынаецца вялікай літарай, якая вылучана для прыгажосці чырвоным ці жоўтым колерам.
У супрацьлегласць таму, што пазначана на тытульным лісце, рукапіс адкрываецца не спевамі антыфанарыя, а спевамі мес. Такім чынам, гэта арыгінальны па складу зборнік, бо ў ім аб’ядноўваюцца ў адно цэлае нотны місал з антыфанарыем. У 1-й частцы рукапісу запісана 14 ардынарыяў мес без Credo, 15 Credo, паводле ўстойлівай традыцыі пазначаных як Patrem, 4 секвенцыі: Mittit ad Virginem, Victima paschaLi laudes, Veni Sancte Spiritus i Lauda Sion Salvatorem. 2-я частка рукапісу ўключае непасрэдна спевы антыфанарыя: антыфоны Ad magnificat Ad Benedictus (важнейшыя антыфоны дзённых службаў афіцыя), а таксама памінальную месу.
У гэтым антыфанарыі ўжываюцца ключы С i F, часам сустракаецца і цэфаўтны ключ. У харальных нотах выкарыстоўваюцца храматычныя знакі — бемоль і дыез.
Выбраныя песнапенні антыфанарыя ўключаны ў дадатак да падручніка Зыгмунта Лаўксміна «Мастацтва і практыка музыкі для навучання моладзі ў калегіумах Таварыства Ісуса» («Ars et praxis musica in usum studiosae iuventutis in collegiis Societatis Jesu», Вільня, 1667). Гэта быў папулярны ў ВКЛ падручнік, які двойчы перавыдаваўся ў 1669 і 1693.
Скураты (Пастаўскі раён)
Скура́ты (, Скураты) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Шыркаўскага сельсавета.
Кочышчы
Ко́чышчы (, Кочищи) — аграгарадок у Ельскім раёне Гомельскай вобласці, каля меліярацыйных каналаў, у тым ліку канавы Шыра. Адміністрацыйны цэнтр Качышчанскага сельсавета. Насельніцтва 450 чал. (2004). Знаходзяцца за 20 км на паўднёвы захад ад горада і чыгуначнай станцыі Ельск (лінія Калінкавічы — Оўруч), за 197 км ад Гомеля; на аўтамабільнай дарозе Старое Высокае — Ельск.
Гісторыя
Упершыню Кочышчы згадваюцца ў XVI ст. як сяло Мазырскага павета Менскага ваяводства. Паселішча значыцца ў попісе войска Вялікага Княства Літоўскага (1567).
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Кочышчы апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Мазырскім павеце Мінскай губерні. У вёсцы дзейнічала драўляная царква. Паводле вынікаў перапісу (1897) у Кочышчах дзейнічала царква, працавалі школа і крама. У 1908 вёска ўваходзіла ў склад Скараднянскай воласці. У 1917 тут адкрылася школа.
Замосце (Слуцкі раён)
Замо́сце (, Замостье) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Покрашаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 25 км у напрамку на поўнач ад горада Слуцк, за 90 км ад Мінска, за 2 км на поўдзень ад аўтамабільнай дарогі.
Гісторыя
У 1934—1937 гадах цэнтр Замасцянскага нацыянальнага польскага сельсавета.
Людзімы
Людзі́мы (, Людимы) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 15 лістапада 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Сыраваткінскага сельсавета.
Няронава (Навадугінскі раён)
Няронава (Нероново) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Мака (горад)
Мака (Makó ) — горад на паўднёвым усходзе Венгрыі, у медзье Чонград (рэгіён Паўднёвы Альфёльд), каля мяжы з Румыніяй. Адміністрацыйны цэнтр Макаскага яраша, куды таксама ўваходзіць вёска Кішамбар. Да 2013 года быў цэнтрам Макаскага раёна.
Багушы
Багушы — тапонім.
IC 342
IC 342 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шыкатан
Шыката́н, або Шыко́тан (Шикотан, Сикотан, яп. 色丹島) — самы буйны і адзіны стала населены востраў Малой грады Курыльскіх астравоў. Належыць Расіі. На востраў таксама прэтэндуе Японія. Плошча — 225 км². Насельніцтва (2013 г.) — 3300 чал.
Геаграфічнае становішча
Востраў Шыкатан месціцца ў паўночна-заходняй частцы Ціхага акіяна ў 74,26 км на паўночны ўсход ад вострава Хакайда, у 50 км на ўсход ад вострава Кунашыр, у 350 км на паўднёвы ўсход ад вострава Сахалін, у 714 км ад мацерыковага ўзбярэжжа Расіі. Выцягнуты з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад на 27 км, шырыня 5 — 13 км.
Геалогія і рэльеф
Востраў Шыкатан сфарміраваўся прыкладна 100 — 65 млн гадоў таму ў выніку субдукцыі літасферных пліт (гл. Тэктоніка пліт). Ландшафты прадстаўлены невысокімі гарамі, скаламі, прырачнымі і прыморскімі нізінамі. Найвышэйшая гара Шыкатан дасягае 412 м. У мінулым горы Шыкатана лічыліся рэшткамі старажытных вулканаў, аднак пазней геолагі выявілі, што яны з'яўляюцца пародамі, выцесненымі з марскога дна субдукцыяй. Паверхня складзена туфамі, пясчанікамі, аскепкамі базальтаў і гранітаў, у нізінах сустракаюцца тарфянікі. Берагі моцна зрэзаны, вылучаюцца шырокія залівы, мысы і скалы. Шыкатан знаходзіцца ў зоне частых землятрусаў. Найбольш разбуральны зафіксаваны землятрус, які суправаджаўся цунамі, адбыўся 5 кастрычніка 1994 г.
Клімат
Клімат мяккі вільготны. Найбольш прахалодны месяц — люты, калі сярэдняя тэмпература паніжаецца да −5,2 °C, але ў жніўні яна складае +15,6 °C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 894,2 мм. Улетку частыя тайфуны.
Расліннасць і жывёльны свет
Дзякуючы мяккаму клімату і геаграфічным асаблівасцям, прырода вострава Шыкатан мае пэўныя адрозненні ад астатніх астравоў Курыльскай грады і суседняга Хакайда. Лясы займаюць толькі 23 % тэрыторыі, пераважаюць травяныя лугі і зараснікі бамбука. Характэрна адсутнасць шырокалісцевых лясоў і кедравага сланіка. Распаўсюджаныя расліны — бамбук, ядловец, шыпшына, ціс, метлюжковыя і г. д.
Фаўна сушы бедная, прадстаўлена птушкамі, казуркамі, малюскамі, адным эндэмічным відам грызуноў. У рэках Шыкатана знойдзена 6 відаў прэснаводных рыб, сезонна нерастуюць каштоўныя віды ласосевых. Багата фаўна марскіх акваторый вакол вострава. Тут сустракаюцца кіты, касаткі, дэльфіны, ластаногія, крабы, малюскі, розныя віды рыб.
Гісторыя
Шыкатан быў населены ў неаліце. Падчас археалагічных раскопак было выяўлена, што мясцовыя старажытныя насельнікі палявалі на мядзведзяў, жывёл, якія да нашых дзён зніклі на востраве. У сярэднявеччы Шыкатан насялілі айны, якія трапілі з суседняга Хакайда. З іх роднай мовы паходзіць сучасная назва вострава, што перакладаецца як "лепшае месца".
У XVII ст. Шыкатан быў фармальна абвешчаны ўласнасцю японскага феадальнага клана Мацумаэ. У 1855 г. Расія прызнала востраў часткай тэрыторыі Японіі. З 1869 г. пачалося асваенне Шыкатана японскімі перасяленцамі. Галоўным заняткам японскіх каланістаў стала рыбалоўства. У 1884 г. японскі ўрад перасяліў на востраў айнаў з паўночнай часткі Курыльскіх астравоў.
1 верасня 1945 г. Шыкатан быў без бою заняты савецкімі войскамі. Да 1948 г. японскія каланісты і айны былі пераселены на Хакайда. У 1946 г. востраў фактычна быў анексаваны з боку СССР і перададзены ў склад РСФСР. Японія аспрэчвае анексію і лічыць Шыкатан часткай сваіх тэрыторый.
Славутыя мясціны
Востраў Шыкатан не мае авіязносінаў з іншымі рэгіёнамі Расіі і Японіі, уваходзіць у памежную зону з абмежаваным рэжымам наведвання, што не спрыяе развіццю турызма. Аднак востраў знакаміты сваёй прыгожай прыродай, дзівоснымі геалагічнымі фарміраваннямі.
Найбольш цікавыя месцы для наведвання  :
Борыс Тадзіч
Борыс Та́дзіч (Борис Тадић ;, ) — сербскі палітык, прэзідэнт Сербіі, а таксама старшыня Дэмакратычнай партыі.
Нарадзіўся ў 1958 годзе ў Сараева. Пачатковую і сярэднюю школу скончыў у Бялградзе. Вывучаў сацыяльную псіхалогію ў Бялградскам універсітэце. Быў прафесарам псіхалогіі ў 1-й Бялградскай гімназіі.
Заснавальнік і першы дырэктар Цэнтра па развіцці дэмакратыі.
Член Дэмакратычнай партыі з 1990. Старшынёй партыі абраны ў 2004 праз год пасля забойства Зорана Джынджыча.
У пасадзе міністра тэлекамунікацыі ўваходзіў у склад урада Югаславіі. Таксама выконваў функцыі міністра абароны ў радзе міністраў Сербіі і Чарнагорыі.
З'яўляецца прыхільнікам еўрапейскай інтэграцыі; адзін з ключавых пунктаў яго прэзідэнцкай праграмы — скарэйшая інтэграцыя Сербіі ў Еўрасаюз. Перамог у другім туры прэзідэнцкіх выбараў у 2004 г., атрымаўшы 53 % галасоў, апярэдзіўшы нацыяналіста Таміслава Ніколіча. У пасадзе прэзідэнта Сербіі змяніў Прэдрага Маркавіча. У 2008 годзе, з невялікай перавагай, у першым туры прайграў прэзідэнцкія выбары Таміславу Нікалічу, аднак атрымаў перамогу ў другім туры, стаўшы прэзідэнтам у другі раз.
Валодае англійскай і французскай мовамі. Жанаты, двое дзяцей.
Ждановічы (Стаўбцоўскі раён)
Ждано́вічы (, Ждановичи) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Засульскага сельсавета.
Дзмітрый Вадзімавіч Вараб’ёў
Клубная кар’ера
Выхаванец клуба «Віцебск», з 2018 года пачаў выступаць за дубль, на наступны год замацаваўся ў яго складзе. У 2021 годзе пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды «Віцебска». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 24 ліпеня 2021 года ў матчы супраць мінскага «Дынама» (1:3), калі выйшаў на замену ў канцы сустрэчы. У далейшым працягваў выступаць за дубль, у асноўнай камандзе з’яўляўся рэдка.
Гіракастра
Гірака́стра (Gjirokastra) — горад на поўдні Албаніі, у даліне ракі Дрына. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай вобласці і акругі. Насельніцтва — 22,8 тысяч чалавек (2004). Мае статус горада-музея, вядомая як радзіма албанскага лідара Энвера Ходжы. У 2005 годзе горад уключаны ў спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА як добра захаваны горад часоў Асманскай імперыі.
Гісторыя
У XIV стагоддзі горад уваходзіў у грэчаскае княства Эпір (Эпірскі дэспатат). У 1417 годзе горад быў уключаны ў склад Асманскай імперыі. У канцы XIX стагоддзя горад стаў адным з цэнтраў барацьбы за незалежнасць Албаніі. Па дадзеных 1913 г. у горадзе пражывала 10 тыс. албанцаў і 2 тыс. грэкаў. Падчас Першай сусветнай вайны горад падвергнуўся паслядоўнай акупацыі італьянскімі, грэчаскімі, германскімі войскамі. Па заканчэнні Першай сусветнай вайны горад быў пад кантролем грэчаскай арміі, пакуль не быў перададзены Албанскаму каралеўству.
Быкоўскі
Быкоўскі — беларускае прозвішча.
Нікулінка (Навадугінскі раён)
Нікулінка (Никулинка) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Хартыя Калоніі Масачусецкага заліва
Хартыя Калоніі Масачусецкага заліва (Charter of Massachusetts Bay Colony) — дакумент, які ўсталяваў самакіраванне ў англійскай калоніі, якая пазней стала штатам Масачусетс ЗША. Выдадзена каралём Вялікабрытаніі Карлам І 4 сакавіка 1629 года ў якасці дазвалення камерцыйнай Кампаніі Масачусецкага заліва ажыццяўляць самакіраванне сваёй калоніі.
Гэты дакумент быў адным з крокаў да абмежавання ўлады абсалютных манархаў Вялікабрытаніі і стварэння сучаснай прававой дзяржаўнасці з магчымасцю выбару ўлады.
Вытрымкі з Хартыі ў беларускім перакладзе
І далей, мы будзем згодна за зместам гэтага дакумента, які датычыцца і нас, і нашых нашчадкаў і пераемнікаў, упаўнаважываць Кіраўніка гэтай Кампанія на працягу яго службы, або пры яго адсутнасці па прычыне хваробы ці іншым чынам, Намесніка кіраўніка, на працягу яго службы мець паўнамоцтвы, час ад часу ў незалежнасці ад абставін аддаваць загады на збор членаў Кампаніі, і заклікаючы іх разам, праводзіць кансультацыі і даваць парады па дзейнасці Кампаніі і яе справах. Кіраўнік, Намеснік кіраўніка і Памочнікі на працягу іх службы павіны раз у месяц ці часцей, на іх уласнае меркаванне, збірацца, арганізоўваць і праводзіць пасяджэнні кіраўніцтва з мэтай лепшага кіравання і аддачы загадаў і распараджэнняў і з нагоды іншых падзей, якія адбываюцца, закранаюць або тычацца дадзенай Кампаніі ці Калоніі. Яны павінны і абавязаны праводзіцца Кіраўніком ці яго Намеснікам, а сем ці болей Памочнікаў на працягу службы павіны заўжды адпаведна збірацца кожную апошнюю сераду на Хілары, Вялікдзень, Тройцу, і на святы св. Міхаіла – адзін вялікі агульны і ўрачысты сход, які ўключае чатыры агульных сходы і заклікае чатыры вялікіх і агульных пасяджэння Кампаніі.
І далей паводле нашай волі і перавагі мы робім сапраўдным для нас, нашых нашчадкаў і пераемнікаў стварэнне і высвячаем, каб кожны год адзін раз у год, у далейшым і назаўжды, а менавіта, у апошнюю сераду ў тэрмін Вялікадня, штогод, Кіраўнік, Намеснік Кіраўніка і яго Памочнікі праводзілі пасяджэнні Кампаніі і сход усіх іншых службовых асоб Кампаніі, якія будуць на гэты дзень або час, выбранымі для забеспячэння кіраўніцтва большай часткай членаў Кампаніі.»
NGC 596
NGC 596 (іншыя абазначэнні — MCG −1-5-5, PGC 5766) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тарквата Таса
Тарквата Таса (іт. Torquato Tasso, 11 сакавіка 1544, Сарэнта — 25 красавіка 1595, Рым) — адзін з найбуйнейшых італьянскіх паэтаў XVI стагоддзя, аўтар знакамітай паэмы «Вызвалены Ерусалім» (1575).
Сяржук Доўгушаў
Сяржук Доўгушаў, поўнае імя Сяргей Васілевіч Доўгушаў (нар., Новае Тарчылава Аршанскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі) — беларускі спявак, музыкант-мультыінструменталіст, этнограф, выкладчык, арт-менеджар, заснавальнік культурнага руху «Спеўны Сход», заснавальнік і кіраўнік Установы развіцця традыцыйнай беларускай культуры «ЭтнаТрадыцыя» (Tradycyja) і арт-рэзідэнцыі «Дом творцаў», заснавальнік Варшаўскага Вольнага аркестра, сольны выканаўца і ўдзельнік гуртоў Fratrez, Vuraj, Five-storey ensamble, TryNići (Беларусь), Isna Trio (Польшча), Slavalachia (ЗША).
Сяржук Доўгушаў — аўтар вакальнага курсу «Прыродны голас». Праводзіць групавыя афлайн і анлайн-заняткі па спевах і раскрыцці прыроднага голасу.
Біяграфія
Бацька — Васіль Радзівонавіч Доўгушаў (25.8.1954, Хляўно Кармянскага раёна — 1.1.1984), маці — Наталля Паўлаўна Рыбакова (нар. 1.10.1954, Вусце Аршанскага раёна).
Большая частка дзяцінства і юнацтва прайшлі ў Новым Тарчылаве, дзе Сяржук пачаў творчую дзейнасць — пісаў і спяваў песні, навучыўся граць на гітары, сабраў уласны гурт і ладзіў канцэрты. Скончыў сярэднюю школу ў Балбасаве (2000), паступіў у Магілёўскае кулінарнае вучылішча № 18 на кухара, потым атрымаў адукацыю хіміка-тэхнолага ў Магілёўскім тэхнікуме (2004). Падчас навучання ў Магілёве наведваў Магілёўскае музычнае вучылішча, дзе спяваў у хоры. Да харавых спеваў Сержука заахвоціла і запрасіла далучыцца Жанэта Генадзеўна Ялфімава — маці спевака Пятра Ялфімава. Тым жа часам пачаў удзельнічаць у музычным калектыве, які пасля ператварыўся ў гурт «Nevma». Таксама падчас навучання ў Магілёве наведваў спеўныя заняткі выкладчыцы Людмілы Міхайлаўны Багамолавай, якая параіла і натхніла да паступлення ў Акадэмію музыкі.
У 2004 годзе пераехаў у Мінск і паступіў у Акадэмію музыкі на спецыяльнасць «Оперны спявак». У Акадэміі вучыўся ў Надзеі Губскай, Віктара Скорабагатава і іншых. На апошнім курсе перайшоў на спецыяльнасць «Канцэртна-камерны спявак» (скончыў у 2010 годзе). З часоў Акадэміі ўдзельнічаў у тэатральных пастаноўках і спяваў у операх у Беларускай дзяржаўнай філармоніі і Тэатры оперы і балета.
Па атрыманні дыплома ўладкаваўся на працу салістам у Беларускую дзяржаўную філармонію (2010—2018). Падчас працы ў філармоніі, акрамя спеўных выступаў, распрацаваў і правёў шмат праграм для дзяцей («Чароўны край», «Пра музычныя інструменты»), арганізаваў шэраг канцэртаў памяці Рыгора Барадуліна «Песні матчыны з Вушаччыны». За час працы ў філармоніі правёў больш за 100 канцэртаў, у тым ліку ў школах Мінска і іншых гарадах.
У 2018 годзе ўзяў шлюб з Віялетай Нікіцік.
У 2021 годзе паступіў у магістратуру Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, займаецца даследаваннем тэмы «Лірніцтва і лірнікі на Беларусі».
Дзейнасць
Вядзе актыўную творчую працу ў Беларусі і за мяжой. Заснавальнік і ўдзельнік шматлікіх творчых праектаў.
У 2008 годзе Сяржук Доўгушаў разам з Настассяй Паповай, Вольгай Паляковай і Андрэем Еўдакімавым стварыў гурт «Fratrez» («Браты»). Пазней да праекта далучыліся Аляксандр Ясінскі і Ілона Лесь.
У 2008 годзе Сяржук Доўгушаў заняў першае месца на конкурсе армянскай песні ў Маскве.
Акрамя гітары, засвоіў таксама флейту, дудкі, акарыну-рыбу, падвойныя дудкі, сапілкі, жалейку, колавую ліру.
У 2013 годзе Сяржук Доўгушаў выступіў ініцыятарам і стваральнікам грамадскай ініцыятывы «Спеўны сход». Мэта праекта — спеўнае яднанне людзей праз беларускую песню. «Спеўны сход» ладзіцца як самастойнае тэматычнае мерапрыемства, а таксама ўваходзіць у склад маштабных музычных фестываляў і імпрэз. «Спеўны сход» — гэта сустрэчы, дзе людзі збіраюцца разам, каб спяваць беларускія песні розных часоў. З 2013 года і дагэтуль ініцыятыва яднае сотні людзей, якія маюць цікавасць да беларускай музычнай культуры. За гэты час распрацаваная вялікая колькасць тэматычных сходаў: песні з Полацкага сшытка, рамансы Міхала Клеафаса Агінскага і Станіслава Манюшкі, песні XX ст., каляндарна-абрадавыя песні, песні «The Beatles» у перакладзе на беларускую мову, польскія, шведскія, яўрэйскія песні і іншыя.
Спеўныя сходы дзейнічалі ў розных гарадах Беларусі — Гродне, Брэсце, Віцебску, Бабруйску, Маладзечне, Вілейцы. У верасні 2020 года адбыўся апошні станам на верасень 2022 года «Спеўны сход» на тэрыторыі Беларусі, летам 2021 года «Спеўны сход» праходзіў у Варшаве.
Адначасова ў 2013 годзе заснаваў вакальную студыю «Free Voice Studio» па занятках спевамі і развіцці прыроднага голасу для дарослых і дзяцей.
З 2013 года ездзіць у экспедыцыі па Беларусі, дзе збірае фальклор.
Таксама ў 2013 годзе ў выніку аб’яднання праектаў «Fratrez» і «Рацыянальная дыета» паўстаў Five-Storey Ensemble — праект сучасных кампазітараў Віталя Эпла, Вольгі Падгайскай супольна з Сержуком Доўгушавым і іншымі музыкамі.
У 2016 годзе разам з музыкам і сябрам Аляксандрам Ясінскім запісалі супольны альбом аўтарскіх песень на вершы А. Сыса і У. Караткевіча «Дарогі». У 2017 годзе адбыўся вялікі канцэртны тур з прэзентацыяй альбома «Дарогі» па гарадах Беларусі: Орша, Віцебск, Баранавічы, Брэст, Мінск, Магілёў.
У 2018 годзе Сяржук Доўгушаў атрымаў стыпендыю Міністра культуры і нацыянальнай спадчыны Рэспублікі Польшча «Gaude Polonia», рэалізоўваў свае творчыя праекты ў Варшаве. Удзельнічаў у арганізацыі сумесных польска-беларускіх экспедыцый на Палессе, супрацоўнічаў з польскімі фольк-калектывамі, выдаўцамі, этнографамі.
У 2018 годзе ў Польшчы і ў 2019 годзе ў Беларусі граў разам з польскай скрыпачкай Каралінай Матушкевіч.
У 2019 годзе арганізаваў і правёў 3 новыя фестывалі ў Беларусі: Фестываль вясельных традыцый «Вяселле Фэст», фестываль традыцыйнай музыкі «Rajok», фестываль яўрэйскай культуры Litvak Klezmer Fest.
У 2017, 2018 і 2019 гадах С. Доўгушаў меў гастролі ў ЗША з уласнымі каляднай і купальскай праграмамі (Бостан, Лос-Анджэлес, Чыкага, Нью-Ёрк, Каліфорнія, Агая).
У 2018—2019 гг. ладзіў канцэрты і лекцыі, прысвечаныя беларускай музычнай культуры, у Бостане, Лос-Анджэлесе, Чыкага і Нью-Ёрку (University of Chicago Assembly, Skokie Public Library, Jalopy Theatrе and School of Music) і іншых гарадах.
У 2018 годзе ў ЗША пазнаёміўся з таленавітымі музыкамі прафесійнымі выканаўцамі клезмерскай музыкі Алексам Кофманам (скрыпка) і Таццянай Меламед (вакал). Творы перадаюць дух і сілу народнай музыкі Усходняй Еўропы. У праграме «The Music of our Roots» гучаць беларускія, украінскія, яўрэйскія, польскія, цыганскія, балканскія песні і інструментальныя кампазіцыі. Разам з А. Кофманам і Т. Меламед мелі шэраг супольных выступаў у розных гарадах ЗША.
У 2019 годзе супольна з амерыканскімі музыкамі Брэтам Хілам (Brett Hill) і Бенам Сцюартам (Benjamin Stewart), а таксама будучым менеджарам праекта Надзеяй Ілкевіч заснавалі гурт «Slavalachia». З цягам часу да праекта «Slavalachia» таксама далучыліся ўкраінскія музыкі з праекта «Torban».
Праект «Slavalachia» атрымаўся альянсам фолк-музыкаў і творцаў з Беларусі, Украіны і рэгіёну Апалачы ў ЗША. Удзельнікі даследуюць новую нязведаную тэрыторыю ў галіне захавання, папулярызацыі і эксперыментавання з традыцыйнай музыкай. Іх місія: супрацьстаяць аўтарытарным рэжымам у Беларусі і ва ўсім свеце, умацоўваючы і злучаючы культуры, якія даюць людзям сэнс і радасць.
У жніўні 2021 года пабачыў свет альбом «Slavalachia», створаны ў гарах Карпат супольна з украінскімі музыкамі і запісаны на студыі ў Цярнопалі. Яшчэ адным важным напрамкам культурна-асветніцкай дзейнасці С. Доўгушава з’яўляецца праект «Традыцыя», асноўная мэта якога — развіццё і папулярызацыя традыцыйнай беларускай культуры. У межах праекта выдадзеная серыя кніг, кампакт-дыскаў з аўдыязапісамі аўтэнтычных узораў беларускага музычнага фальклору («Мужчынская традыцыя спеваў» (2018), «Вясельныя песні» (2019) і іншыя), арганізавана шмат канцэртаў, майстар-класаў з носьбітамі народных традыцый, зладжаныя экспедыцыі, фэсты, прэзентацыі выданняў.
У 2020—2022 гг. установай «Традыцыя» былі створаныя такія праекты, як віртуальная энцыклапедыя беларускіх традыцыйных строяў «Традыцыйны строй», праект фільмаў «Кола беларускіх абрадаў», шэраг майстар-класаў па беларускай выцінанцы, відэакантэнт з забаўлянкамі і казкамі для дзетак і інш.
З 2019 года Сяржук Доўгушаў працуе як праектны менеджар з грамадскай кампаніяй «Годна». З’яўляецца ініцыятарам і куратарам праекта «Спяваем годна», у межах якога выйшлі 6 відэа, дзе ўсе жадаючыя беларусы праспявалі анлайн знакамітыя беларускія песні разам з вядомымі беларускімі выканаўцамі, такімі як Лявон Вольскі, Зміцер Вайцюшкевіч і інш.
Сяржук Доўгушаў таксама самастойна арганізаваў шэраг канцэртаў, у тым ліку online-канцэрты «Вольнага хору», тры фестывалі «Музыка побач», стаў аўтарам і ўкладальнікам беларускіх спеўнікаў: «Годныя песні» у 2-х частках, «Народны спеўнік», «Калядны спеўнік».
Улетку 2020 года Сяржук Доўгушаў супольна з беларускай опернай спявачкай Маргарытай Ляўчук і беларускім музыкам, кампазітарам і фалькларыстам Іванам Кірчуком стварылі праект «TryNići». «TryNići» — гэта спалучэнне розных стыляў самастойных выканаўцаў у адным праекце.
У 2021 годзе Сяржук Доўгушаў разам з беларускімі музыкамі Андрэем Еўдакімавым (гітара), Аляксеем Варсобам (акардыён) заснавалі ў Польшчы новы музычны праект — «Isna Trio». «Isna Trio» — музыка ў спалучэнні з творчасцю сучасных паэтаў з Цэнтральнай і Усходняй Еўропы. Важным складнікам, які ўплывае на гучанне гурта, з’яўляецца таксама беларуская народная музыка, імправізацыя. Першы канцэрт адбыўся на фестывалі Folkowisko (Польшча).
Таксама ў 2021 годзе Сяржук Доўгушаў стварыў і ўзначаліў «Варшаўскі Вольны аркестр». «Варшаўскі Вольны Аркестр» паўстаў 25 сакавіка 2021 года, калі ўпершыню зайграў падчас святкавання Дня Волі. Пасля праводзілася некалькі сольных канцэртаў і шмат выступаў на фэстах і іпрэзах. Гэта першы і пакуль адзіны цалкам беларускі прафесійны аркестр па-за межамі Беларусі. Удзельнікі аркестра — беларускія прафесійныя музыкі, большасць якіх апынулася ў вымушанай эміграцыі пасля рэпрэсій 2020—2022 гадоў у Беларусі. Дзейнасць аркестра накіраваная на распаўсюджванне беларускай класічнай і сучаснай музыкі, на пошук новых спосабаў прыблізіць яе да слухачоў, знайсці арыгінальнае гучанне беларускага аркестра, а таксама на падтрымку беларускай культуры і прыцягненне ўвагі міжнароднай супольнасці да падзеяў у Беларусі ад 2020 года і да сёння.
Акрамя гэтых мэт, аркестр грае і супраць вайны ва Украіне. Таксама ў 2022 годзе аркестр адчыніў свае дзверы для украінскіх музыкаў.
У жніўні 2022 года Сяржук Доўгушаў заснаваў у Варшаве арт-рэзідэнцыю «Дом творцаў» — праект, накіраваны на псіхалагічную рэабілітацыю і творчую падтрымку беларускіх дзеячаў культуры і мастацтва.
За час сваёй працы ў «Доме Творцаў» адбыліся чатыры рэзідэнцыі: музычная, тэатральная, мастацкая, фальклорная.
Allium petri
Апісанне
Цыбуліна яйцападобная, 15-20 × 10-15 мм, з паласатымі чырванавата-карычневымі вонкавымі абалонкамі. Сцябло цыліндрычнае, гладкае, толькі ў сухім стане рабрыстае, даўжынёй ≈ 30 см. Лісткоў 5-7 см × 2-3 мм. Суквецце паўшарападобнае, з многімі кветкамі. Кветкі вузка званочкавыя; лісточкі калякветніка бялёса-ружовыя з зелянява-карычневай сярэдняй жылкай, выцягнута-эліптычныя, ≈ 4 мм даўжынёй. Пылавікі бурыя.
Распаўсюджанне
Эндэмік Ірана.
Сяржук Доўгушаў
Дзейнасць
У іх паўдзельнічалі 42 музыкі і спевакі, 24 тэатральныя дзеячы, 19 мастакоў.
За гэты час былі арганізаваны і створаны музычная містэрыя «Бег Зямлі» пад кіраўніцтвам і аўтарствам сучасных кампазітараў Вольгі Падгайскай і Віталя Эпава, тэатральныя пастаноўкі, відэаспектаклі студыі Юрыя Дзівакова, новыя працы і выстаўкі беларускіх мастакоў, фольк-канцэрт і прэм’ера твора «Палын» пад кіраўніцтвам Насты Някрасавай з удзелам украінскіх і польскіх музыкантаў і іншае.
Пачынаючы са студзеня 2022 года здзейсніў вялікі тур па 9 штатах ЗША з каляднай праграмай (Нью-Ёрк, Нью-Джэрсі, Чыкага, Сан-Францыска, Мінеапаліс, Бостан, Вашынгтон, Сіэтл і іншыя). Летам 2022 года адбыўся тур з Купальскай праграмай па 4 гарадах ЗША (Чыкага, Мінеапаліс, Орындж-Каўнці, Сан-Дыега, Лос-Анджэлес, Сан-Францыска).
Сяржук Доўгушаў актыўна займаецца краўдфандынгамі і фандрайзінгавымі кампаніямі. Мае больш за 10 паспяховых краўдфандынгаў, у тым ліку пад выданні кніг і альбомаў. Таксама дапамагае ў зборах на іншыя праекты.
У ЗША Сяржук Доўгушаў актыўна падтрымлівае сувязь і дапамагае ў арганізацыі івэнтаў і святаў супольнасцям «Беларусы ў Мінесоце», «Беларусы ў Чыкага», «Беларусы Сан Францыска».
У 2022 годзе разам з гуртом «Slavalachia» зладзіў шмат канцэртаў у падтрымку Украіны ў Кліўлендзе, Дэйтане, Цынцінаці.
Супольна з Брэтам Хілам і Бенам Сцюартам падрыхтаваны да выдання новы музычны альбом.
Таксама ў 2022 годзе адбыўся вялікі супольны выступ з Алексам Кофманам і Таццянай Меламед у Мінесоце і сольныя выступы ў Таронта, Атаве і ў межах Folk Camp у Антарыё (Канада).
У жніўні 2022 года Сяржук Доўгушаў зарэгістраваў у ЗША арганізацыю «Tradycja Limited Liability company». Праз дзейнасць арганізацыі мяркуецца папулярызаваць і распаўсюдзіць беларускую культуру за мяжой, афіцыйна ладзіць у ЗША фестывалі і канцэрты.
Несіна
Назву Несіна маюць:
Галіа
Галіа (Gallio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вічэнца.
Насельніцтва складае 2331 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 50 чал./км². Займае плошчу 47 км². Паштовы індэкс — 36032. Тэлефонны код — 0424.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Македонская Вікіпедыя
Македонская Вікіпедыя (макед. Македонската Википедија) — раздзел Вікіпедыі на македонскай мове.
Адкрыты ў верасні 2003, у 2007 пераадолеў бар'ер у 10000 артыкулаў. На 14 красавіка 2010 г утрымліваў 39767 артыкулаў, 19089 зарэгістраваных карыстальнікаў, 15 адміністратараў і 3 бюракраты.
Македонскі профіль Вікіпедыі шматкроць згадваўся ў мясцовых газетах, у прыватнасці ў газеце «Nova Makedonija»
Новае Камыніна
Новае Камыніна (Новое Камынино) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сплахнум
Спла́хнум (Splachnum) — род брыевых імхоў сямейства сплахнавых.
Апісанне
Аднадомныя і двухдомныя імхі. Утвараюць рыхлыя дзярнінкі. Сцёблы даўжынёй да 9 см. Рызоіды чырвонага колеру. Лісце суцэльнае або зубчастае. Пладовая каробачка на доўгай ножцы, прамастойная, з канічным каўпачком.
Арэал
Пашыраны пераважна ў арктычных і субарктычных шыротах. На тэрыторыі Беларусі сустракаецца. Растуць на вільготных пашах і балотах.
IC 343
IC 343 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ленькі (Покрашаўскі сельсавет)
Ле́нькі (, Леньки) — аграгарадок у Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Покрашаўскага сельсавета.
Малінавая
Малі́навая (, Малиновая) (да 30 ліпеня 1964 года Сві́нка ) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Міхаіл Сяргеевіч Сівакоў
Міхаі́л Сярге́евіч Сівако́ў (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца расійскага клуба «Арэнбург» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Гуляў за барысаўскі БАТЭ, адкуль у пачатку 2009 года перайшоў у італьянскі «Кальяры». За гэты клуб амаль не гуляў, аддаваўся ў арэнду ў «П’ячэнцу» з Серыі B і кракаўскую «Віслу» (за якую забіў гол ударам з 52 метраў ). У жніўні 2011 года перайшоў у бельгійскі «Зюлтэ-Варэгем», дзе не здолеў замацавацца. У жніўні 2012 вярнуўся ў БАТЭ на правах арэнды, стаў трывала з’яўляцца ў асноўным складзе.
Па заканчэнні сезона 2012 быў выкуплены барысаўскім клубам. У пачатку сезона 2013, аднак, страціў месца ў аснове і стаў толькі выхадзіць на замену, а ў жніўні ўвогуле быў пераведзены ў дубліруючы склад. Праз месяц, аднак, зноў вярнуўся ў асноўную каманды і некаторы час нават выхадзіў у стартавым складзе на пазіцыі апорнага паўабаронцы.
У студзені 2014 года галоўны трэнер БАТЭ Аляксандр Ермаковіч заявіў, што не бачыць Сівакова і Андрэя Гарбунова ў складзе каманды. Некаторы час футбалісты падтрымлівалі форму ў дубліруючым складзе БАТЭ.
У сакавіку 2014 года, пакінуўшы барысаўскі клуб, Сівакоў падпісаў кантракт з «Гомелем». У складзе «Гомеля» адразу стаў трывалым іграком асновы, гуляў на пазіцыі апорнага паўабаронцы. 16 чэрвеня 2014 года адзначыўся дублем у матчы з брэсцкім «Дынама» (6:3).
27 чэрвеня 2014 года было абвешчана аб пераходзе Сівакова ў адэскі «Чарнаморац». У складзе адэскага клуба трывала выступаў у аснове. У студзені 2015 года, пасля таго як былы трэнер «Чарнаморца» Раман Грыгарчук узначаліў азербайжанскую «Габалу», адправіўся на прагляд у гэты клуб і неўзабаве падпісаў кантракт. Разам з «Габалой» стаў бронзавым прызёрам чэмпіянату Азербайджана 2014/15. У маі 2015 года стала вядома, што «Габала» не будзе падаўжаць кантракт з Сіваковым.
19 чэрвеня 2015 года было абвешчана аб пераходзе Сівакова ў луганскую «Зару». У складзе «Зары» стаў асноўным цэнтральным абаронцам, гуляў у групавым этапе Лігі Еўропы. У студзені 2017 года, разарваўшы кантракт з «Зарой», стаў іграком расійскага «Арэнбурга». Аднак па выніках сезона 2016/17 «Арэнбург» пакінуў Прэм’ер-лігу, і ў чэрвені 2017 года стала вядома, што Сівакоў пакідае клуб.
Неўзабаве пасля зыходу з «Арэнбурга» падпісаў двухгадовы кантракт з пермскім «Амкарам». Па заканчэнні сезона 2017/18 «Амкар» спыніў існаванне, і Сівакоў стаў свабодным агентам. Некаторы час трэніраваўся з БАТЭ, аднак у выніку ў ліпені 2018 года зноў папоўніў склад «Арэнбурга», дзе стаў гуляць пераважна ў стартавым складзе.
У чэрвені 2020 года стала вядома, што «Арэнбург» падоўжыў кантракт з абаронцам.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевыя зборныя розных узростаў, быў капітанам моладзевай зборнай Беларусі на чэмпіянаце Еўропы ў Даніі ўлетку 2011 года. Пасля гуляў таксама за алімпійскую зборную.
У 2010 годзе правёў адзін матч за нацыянальную зборную. У маі 2014 года пасля чатырохгадовага перапынку зноў быў выкліканы ў галоўную каманду.