cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жыў
Жыў  (Jiu) — рака на поўдні Румыніі. Утвараецца каля г.Петрашані ад зліцця рэк Жыўл-дэ-Вэст і Жыўл-дэ-Эст. Цячэ на поўдзень праз румынскія жудзецы Хунедаара, Горж і Долж, упадае ў Дунай за некалькі кіламетраў уверх па цячэнні ад балгарскага горада Арахава. Басейн 10 080 км².
Краснапільскі раён
Краснапільскі раён (Краснопільський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Сумскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Краснапілля (Краснопілля).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 29119 чалавек, плошча — 1350 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 16 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 4 пасёлкі сельскага тыпу і 52 сяла.
Альянс юных патрыётаў за нацыянальны ўздым
Альянс юных патрыётаў за нацыянальны ўздым (Alliance des jeunes patriotes pour le sursaut national), таксама Маладыя патрыёты (Jeunes patriotes) — ультранацыяналістычны рух у Кот-д’Івуары, саюзны левацэнтрысткай партыі «Івуарыйскі народны фронт».
У арганізацыю прымаюцца асобы ва ўзросце да 25 гадоў, у тым ліку прадстаўнікі івуарыйскай дыяспары за мяжой.
Стварэнне
Рух створаны 26 верасня 2002 года, праз тыдзень пасля пачатку Першай Івуарыйскай вайны, Шарлем Б’е-Гудэ, які ў сувязі з грамадзянскай вайной тэрмінова вярнуўся на радзіму з Манчэстэра.
Альянс аб’яднаў некалькі моладзевых арганізацый, у тым ліку:
IC 3483
IC 3483 — галактыка тыпу SBb/P ў сузор’і Дзева.
Альянс юных патрыётаў за нацыянальны ўздым
Стварэнне
Некаторыя з членаў руху ў мінулым ўдзельнічалі ў звяржэнні генерала Робера Геі, які спрабаваў сфабрыкаваць вынікі прэзідэнцкіх выбараў 2000 года. Першапачаткова арганізацыя атрымала дапамогу ад міністра абароны Моіса Ліда Куасі.
IC 3483
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Альянс юных патрыётаў за нацыянальны ўздым
Стварэнне
У пачатку 2003 года да «Маладых патрыётаў» далучыліся Калектыў патрыятычных жаночых рухаў, Варты свету (жаночая арганізацыя, у якой складаліся дзяўчыны ва ўзросце ад 15 да 23 гадоў) і Прафесійныя патрыятычныя гурткі. Арганізацыя атрымала свойго пасярэдніка ў сувязях з івуарыйскім урадам у асобе начальніка Генеральнага штаба Куё Тэа Нарцыса.
Кіраўніцтва
У штаб Альянсу, акрамя Шарля Б’е-Гудэ, увайшлі Жан-Ів Дыбоп’е, Рычард Дакуры, Ідрыс Уатара, Ахуа Сталонэ, Сейду Конэ и Цьеры Легрэ.
Ідэалогія
Ідэалогія «Маладых патрыётаў» і блізкіх плыняў грунтуецца на наступных прынцыпах:
Дзейнасць
У ходзе ваенных канфліктаў 2002—2007 і 2010—2011 гадоў арганізацыя выступала на баку прэзідэнта Ларана Гбагбо. «Маладыя патрыёты» правялі шэраг антыпаўстанцкіх дэманстрацый. Толькі за першы паўгода свайго існавання рух правёў чатыры буйныя акцыі (2 кастрычніка, 2 снежня 2002-га і 18 студзеня, 1 лютага 2003-га). У чэрвені 2004 года члены Альянсу арганізавалі забастоўку перад базай 43-га батальёна марской пяхоты УС Францыі, пратэстуючы супраць прысутнасці ў краіне замежных войск і дзейнасці групоўкі «Новая сіла». У лістападзе таго ж года, на фоне французска-івуарскага канфлікту, яны зладзілі пагромы ў кварталах, дзе жылі замежнікі, і ўступілі ў некалькі сутычак з французскай арміяй.
У ходзе Другой Івуарыйскай вайны арганізацыя здзейсніла шэраг злачынстваў і нават парушыла свой прынцып аб строгім захаванні Канстытуцыі. Лідар Шарль Б’е-Гудэ нават трапіў на лаву падсудных Міжнароднага крымінальнага суду, але быў апраўданы.
Алесь Марговіч
Біяграфія
У часе нямецкай акупацыі настаўнічаў. У 1944 г. выехаў у Германію, па сканчэнні Другой сусветнай вайны апынуўся ў беларускім лагеры ў Рэгенсбургу. Вучыўся ў Беларускай гімназіі імя Я. Купалы. У Міхельсдорфе заснаваў выдавецтва «Крыніца», дзе выходзіў часопіс «Напагатове!»
У 1950 г. выехаў на навучанне ў Бельгію. Скончыў факультэт паліталогіі і сацыялогіі Лювенскага ўніверсітэта; працаваў у Інстытуце вывучэння СССР у Мюнхене. Рэдагаваў «Беларускі зборнік» і Belorussian Review, што выдаваліся Інстытутам. Супрацоўнічаў з газетай «Бацькаўшчына» і беларускай рэдакцыяй радыё «Вызваленне».
Пахаваны на ў Мюнхене. Магіла не захавалася, скульптура Мадонны, якая стаяла на ёй, была перанесена ў цэнтр могілак.
Карла Спампані
Біяграфія
Італьянец. Нарадзіўся ў Рыме, пасля перабраўся ў Вялікае Княства Літоўскае, дзе і працаваў. Пакінуў шмат помнікаў на тэрыторыі сучасных Беларусі і Літвы.
Мала Вулыга
Мала Вулыга (Мала́ Вулига) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Альдозы
Альдозы — монацукрыды, якія змяшчаюць альдэгідную групу ў адкрытай форме. У цыклічнай форме альдэгідная група можа знаходзіцца ў замаскіраваным выглядзе (паўацэталю).
Як і ўсе вугляводы маюць агульную формулу CnH2nOn (n\ge 3). Альдозы з'яўляюцца крышталічнымі рэчывамі салодкага смаку, растваральныя ў вадзе.
Гліцэральдэгід з'яўляецца найпростым прадстаўніком альдоз. Прыналежнасць да альдозаў пазначаюць з дапамогай прыстаўкі «Альда-». У залежнасці ад даўжыні ланцуга адрозніваюць альдагексозы, альдапентозы і г. д.
Вуліца Гарнавых (Гродна)
Вуліца Гарнавых (да 1940 года Ліпавая) — вуліца ў паўднёвай частцы горада Гродна. Перайменавана ў 1940 годзе ў гонар Г. А. Гарнавых. Адна з галоўных транспартных магістралей занёманскай часткі горада. Працягласць 1300 метраў, ад мосту праз Нёман да вуліцы Суворава.
Да 1940-х гадоў у забудове пераважалі драўляныя дамы. У паваенны час вуліца рэканструявана. На ёй месцяцца Гродзенская тытунёвая фабрыка, Гродзенская абласная філармонія і інш. Каля мосту, на месцы смерці Г. А. Гарнавых, у 1965 годзе ўстноўлены мемарыяльны знак.
Мангалія
Мангалія (Mangalia) — горад у Румыніі, на беразе Чорнага мора, у жудзецы Канстанца. Насельніцтва — 40,5 тыс. жыхароў (2007). Горад-порт і марскі курорт.
Маркіўка (Тыўрыўскі раён)
Маркіўка (Маркі́вка) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Павел Ігаравіч Баскакаў
Павел Баскакаў (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца стаўбцоўскага «Кронана».
Клубная кар’ера
Пачынаючы з сезона 2012 стаў выступаць у Першай лізе за «Смаргонь». Спачатку толькі выхадзіў на замену, але потым замацаваўся ў аснове. У сезоне 2014 ужо быў адным з найлепшых у складзе смаргонцаў, прыняў удзел у 29 матчах чэмпіянату з 30 і дапамог «Смаргоні» заняць высокае чацвёртае месца.
У лютым 2015 года перайшоў у «Граніт», які па выніках сезона 2014 вярнуўся ў Вышэйшую лігу. У складзе «Граніта» стаў выступаць за дубль, у асноўнай камандзе зрэдку выхадзіў на замену. У сакавіку 2016 года пакінуў Мікашэвічы і далучыўся да мінскага «Промня». У пачатку 2017 года пакінуў сталічную каманду, а ўлетку далучыўся да «Узды».
У пачатку 2018 года трапіў у заяўку «Крумкачоў» на сезон 2018, які каманда пачала ў Другой лізе пасля таго, як не была дапушчана да ўдзелу ў Вышэйшай лізе. Па выніках сезона дапамог камандзе выйсці ў Першую лігу.
У лютым 2020 года падпісаў кантракт з пінскай «Хваляй». Пакінуў каманду па заканчэнні сезона 2020.
У ліпені 2021 года далучыўся да стаўбцоўскага «Кронана».
Нові Підцарэвычы
Нові Підцарэвычы (Но́ві Підцаревичі) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Насельніцтва складае 406 чалавек.
Ігар Аляксандравіч Савушкін
Ігар Аляксандравіч Са́вушкін (Игорь Александрович Савушкин;  — ) — вучоны ў галіне ядзернай энергетыкі, доктар тэхнічных навук (2000).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Маскве. У 1959 годзе скончыў Маскоўскі інжынерна-фізічны інстытут. У 1963—1975 гадах працаваў у Інстытуце ядзернай энергетыкі Акадэміі навук БССР. У 1975—1983 гадах у Мінскім педагагічным інстытуце. З 1983 года зноў у Інстытуце ядзернай энергетыкі на пасадзе загадчыка аддзела. З 1992 года І. А. Савушкін у Інстытуце праблем энергетыкі НАН Беларусі на пасадзе загадчыка аддзела, з 1996 года — загадчыка лабараторыі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па фізіцы ядзерных рэактараў, ізатопных тэхналогіях, радыяцыйным маніторынгу і ахове навакольнага асяроддзя. Аўтар шэрагу патэнтаў.
Сярод апублікаванага:
Ступа (значэнні)
Ступа:
Бона (Сардзінія)
Насельніцтва складае 3800 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 51 чал./км². Займае плошчу 74 км². Паштовы індэкс — 7011. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Навасілкы (Манэвыцкі раён)
Навасілкы (Новосі́лки) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Насельніцтва складае 484 чалавек.
Бруствер
Бруствер (Brustwehr, ад Brust — грудзі і Wehr — абарона) — насып у фартыфікацыйны будынак, прызначаны для зручнай стральбы, абароны ад куль і снарадаў, а таксама для хованкі ад назірання суперніка. На ўнутраным яго боку размяшчаецца барбет.
Для прыставання бруствера да стральбы да яго прысыпаюць прыступку, на якую людзі становяцца падчас стральбы. Прыступка гэтая называецца банкетам, або стралковай прыступкай. Верхняя частка крэпаснога вала, прызначаная для размяшчэння гармат называецца валганг.
Маяніў
Маяніў (Мая́нів) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Спіс кіраўнікоў Швабіі
Герцагі Цэрынген
У даным раздзеле прыводзіцца спіс кіраўнікоў герцагства Цэрынген, утворанага ў 1098 году з часткі зямель, якія ўваходзілі ў герцагства Швабія.
Пупутан
Пупутан (Puputan, ад puput «растанне») — звычай масавых самазабойстваў сярод балійскіх індуістаў у выніку паражэння падчас вайны.
У 1906 г. ваенная экспедыцыя Галандскай Ост-Індыі практычна без баёў заняла Дэнпасар. Раджа і яго прыдворныя выйшлі насустрач акупантам і на вачах у іх пачалі забіваць адзін іншага з дапамогай рытуальных крысаў. Частка прыдворных загінула ад стрэлаў галандскіх салдат. Колькасць ахвяр з боку балійцаў набліжалася да 1000 чалавек. Некалькі высакародных балійцаў з суседняга княства Табанан скончылі жыццё самагубствам ужо ў турме, хаця галандцы прапаноўвалі ім пачэсную высылку на суседнія астравы. У 1908 г. раджа невялікага княства Клунгклунг на паўднёвым усходзе Балі разам з 200 паплечнікамі, узброенымі толькі рытуальнымі крысамі, здзейснілі напад на галандскіх салдат і былі растраляны. Паколькі іх напад меў мала шанцаў на поспех, гэты выпадак таксама масавым самазабойствам. У сучаснай інданезійскай гістарыяграфіі пупутан 1906 г. і 1908 г. разглядаюцца як формы антыкаланіяльнага супраціўлення, высока ўшаноўваюцца балійцамі.
У маі 1946 г. на ўсходзе Балі некалькі сотняў балійскіх і яванскіх салдат і паліцэйскіх паўсталі супраць каланіяльнай цывільнай адміністрацыі. Яны прынялі пупутан у форме апошняга безнадзейнага бою.
Сілезія (правінцыя)
Сілезія (Schlesien), неафіцыйна таксама Пруская Сілезія (Preußisch-Schlesien) — пруская правінцыя са сталіцай у горадзе Брэслау. У 1919—1938 гады і ў 1941—1945 гады Пруская Сілезія была падзелена на дзве правінцыі — Верхнюю і Ніжнюю Сілезію. Сёння асноўная частка былой правінцыі Сілезія размешчана на тэрыторыі сучаснай Польшчы і толькі вельмі невялікая яе заходняя частка знаходзіцца ў Германіі, уваходзячы ў склад федэральнай зямлі Саксонія (раёны Баўтцэн і Гёрліц).
Далучэнне сілезскіх зямель Гогенцолернамі
Пасля таго як брандэнбургскі курфюрст Фрыдрых III Гогенцолерн у 1701 годзе абвясціў сябе каралём Прусіі Фрыдрыхам I, тым самым ператварыўшы Прускае герцагства ў каралеўства, назва «Прусія» паступова распаўсюдзілася на ўсе ўладанні Гогенцолернаў як у граніцах Свяшчэннай Рымскай імперыі, так і за яе межамі, хоць фармальна яна адносілася толькі да ўладанняў прускага караля за межамі Свяшчэннай Рымскай імперыі. Пры гэтым іншыя ўладанні прускага караля, якія ўваходзілі ў Свяшчэнную Рымскую імперыю, аж да яе развалу ў 1806 годзе фармальна не з'яўляліся тэрыторыямі Каралеўства Прусія.
У 1742 годзе прускі кароль Фрыдрых II пасля Першай Сілезскай вайны па ўмовах мірнага дагавора ў Брэслау далучыў большую частку Аўстрыйскай Сілезіі, у тым ліку Кладскае графства. Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай Прусія таксама атрымала тэрыторыі Сявежскага княства, якое таксама з'яўляецца часткай гістарычнай Сілезіі, стварыўшы на іх невялікую правінцыю Новая Сілезія. Аднак ужо ў 1807 годзе тэрыторыя Новай Сілезіі пасля паражэння Прусіі ў вайне з Напалеонам нароўні з іншымі прускімі правінцыямі Паўднёвая Прусія і Новая Усходняя Прусія ўвайшла ў склад створанага па выніках Тыльзіцкага міру Варшаўскага герцагства.
Кашынка (рака)
Кашынка (Ка́шинка) — рака ў Цвярской вобласці Расіі, левы прыток Волгі.
Сілезія (правінцыя)
Рэарганізацыя прускіх правінцый
У 1815 годзе па выніках Венскага кангрэса па заканчэнні вызваленчых войнаў тэрыторыя Прусіі была значна павялічана. Для лепшай арганізацыі тэрыторыі дзяржавы ў Прусіі была праведзена адміністрацыйная рэформа, якая прадугледжвала поўную перабудову правінцыйнага падзелу і заснаванне пасады обер-прэзідэнта ў правінцыях. У час гэтай рэформы Пруская Сілезія была пашырана за кошт Верхняй Лужыцы.
Кашынка (рака)
Даўжыня ракі — 128 км, плошча вадазборнага басейна — 661 км². Выток знаходзіцца каля вёскі Болдзеева Кесагорскага раёна Цвярской вобласці. На рацэ размешчаны пасёлак Кесава Гара і горад Кашын. Найбуйнейшыя прытокі — Вонжа, Кісць.
Сілезія (правінцыя)
Рэарганізацыя прускіх правінцый
У 1815 годзе на тэрыторыі правінцыі Сілезія былі створаны чатыры адміністрацыйныя акругі:
Кашынка (рака)
Даліна ракі слаба ўрэзаная, вузкая ў вярхоўях, пашыраецца ў сярэднім цячэнні. Шырыня поймы 100—150 м, глыбіня 1—2 м. У верхнім цячэнні шырыня рэчышча 5—10 метраў, перад Кашынам павялічваецца да 30—50 метраў. У ніжнім цячэнні, з-за падпоры Угліцкага вадасховішча на Волзе, шырыня дасягае 500—800 м. Цячэнне слабое, у другой палове лета рака моцна зарастае.
Сілезія (правінцыя)
Рэарганізацыя прускіх правінцый
Ужо ў 1820 годзе акруга Райхенбах была скасавана і падзелена паміж суседнімі акругамі Брэслау і Опельн.
Кашынка (рака)
Адкрываецца ў сярэдзіне красавіка, ледастаў у канцы лістапада. Сярэдні гадавы расход вады 4,5 м³/сек.
83-і асобны інжынерна-аэрадромны полк
83-ці асо́бны о́рдэна Чырво́най Зо́ркі інжынерна-аэрадромны полк — падраздзяленне ўзброеных сіл Беларусі. Месца дыслакацыі — горад Бабруйск.
Гісторыя
15 красавіка 1940 года ў мястэчку Малая Іжора Ленінградскай вобласці пачалося фарміраванне 10-га асобнага інжынерна-аэрадромнага батальёна ВПС Балтыйскага флоту.
Сілезія (правінцыя)
Верхнесілезкі плебісцыт
У 1920 годзе Германія, таксама паводле Версальскага дагавора, была вымушана саступіць рэгіён Глучын Чэхаславакіі. Пасля польскіх паўстанняў і верхнесілезкага рэферэндуму ў 1922 годзе Германіі ўсё ж прыйшлося перадаць Польшчы ўсходнюю частку правінцыі Верхняя Сілезія.
83-і асобны інжынерна-аэрадромны полк
Гісторыя
Ваеннаслужачыя забяспечвалі працу аэрадромаў Ленінградскай вобласці — будавалі і забяспечвалі эксплуатацыю аэрадромаў, пашыралі і ўдасканальвалі узлётна-пасадачныя паласы, стаянкі тэхнікі, рулёжные дарожкі, забяспечвалі выкарыстанне тэхнікі, дапамагалі падвозіць гаручае, боепрыпасы.
Сілезія (правінцыя)
У Трэцім рэйху
Дзве падзеленыя правінцыі праіснавалі аж да 1945 года. Пасля вайны рэгіён амаль цалкам апынуўся пад польскім кіраваннем. Сёння асноўная частка былой правінцыі Сілезія размешчана на тэрыторыі сучасных Ніжнесілезскага і Апольскага ваяводстваў Польшчы і толькі вельмі невялікая частка ўваходзіць у склад Германіі як частка федэральнай зямлі Саксонія (раёны Баўтцэн і Гёрліц). Чэшская Сілезія зноў з'яўляецца часткай Чэхіі.
83-і асобны інжынерна-аэрадромны полк
Гісторыя
За вялікія заслугі перад Радзімай у барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 ліпеня 1944 года 10-ы асобны інжынерна-аэрадромны батальён быў узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі.
Сілезія (правінцыя)
Геаграфія і эканоміка
Паўночная частка правінцыі ўяўляла з сябе нізінную, а паўднёвая — гарыстую мясцовасць. Тэрыторыя Сілезіі амаль цалкам належала да басейна ракі Одэр, толькі на паўднёвым усходзе яе захоплівала Вісла, а на захадзе праз яе тэрыторыю працякалі рэкі, якія ўваходзяць у сістэму Эльбы: Ізер, Шпрэе і Чорны Эльстэр. Па тэрыторыі правінцыі працякалі шматлікія прытокі Одэра: Ольза, Клодніц, Малапана, Вейда, Барч, Опа, Цына, Гоцэнплоц, Глацкая Нёйса, Олау, Вейстрыц і Кацбах. Бобер і Лужыцкая Нёйса ўпадалі ў Одэр за межамі правінцыі.
83-і асобны інжынерна-аэрадромны полк
Гісторыя
6 мая 1948 года часць была перафарміравана ў 159-й ордэна Чырвонай Зоркі асобны інжынерна-аэрадромны батальён.
У сакавіку 1963 года часць была перабазіравана ў Бабруйск.
31 мая 1994 года на базе гэтага батальёна быў сфарміраваны 83-ці ордэна Чырвонай Зоркі асобны інжынерна-аэрадромны полк. 10 снежня 2001 года 83 аіаэп увайшоў у склад ВПС і войскаў ППА Рэспублікі Беларусь.
Асноўная задача воінскай часці — утрыманне ваенных аэрадромаў у эксплуатацыйнай гатоўнасці, абсталяванне верталётных пляцовак, будаўніцтва ангараў і навесаў для тэхнікі, добраўпарадкаванне тэрыторыі ваенных гарадкоў.
Сілезія (правінцыя)
Геаграфія і эканоміка
На значнай частцы Сілезіі (каля паловы ўсёй паверхні правінцыі) меліся ўрадлівыя глебы. Пасля правінцыі Саксонія Сілезія давала найбольшую колькасць пшаніцы і ячменю ў Прусіі. Акрамя таго, вялікія ўраджаі давалі пасевы ржы, бульбы і бабовых. Акрамя таго апрацоўваліся цукровы бурак, тытунь, цыкорый і хмель. У цэлым, пладаводства і вінаградарства квітнелі ў Грунбергу, Бейтэне і Мускау. Значна былі развіты таксама жывёлагадоўля (гадоўля коней, буйной рагатай жывёлы, авечак, коз і свіней) і пчалярства.
На тэрыторыі правінцыі размяшчаўся Верхнесілезкі каменнавугальны басейн — найбуйнейшы ў Германіі. Здабываліся таксама жалезныя, цынкавыя, срэбра-свінцовыя і медныя руды і серны калчадан. Вельмі развіты былі металургія (выплаўляліся чыгун, цынк, срэбра), апрацоўка металаў, машынабудаванне і выраб інструментаў, а таксама апрацоўчая прамысловасць (апрацоўка валакністых рэчываў). Сілезія славілася вытворчасцю лепшых пяньковых і льняных палотнаў ва ўсёй Прусіі. Таксама было развіта і баваўняная вытворчасць, пража шэрсці і вытворчасць шарсцяных тканін. Вялікае значэнне мелі таксама цукровая, мукамольная, вінакуранае і піваварная вытворчасці, а таксама папяровая і гарбарная вытворчасці. Галоўны гандлёвы цэнтр правінцыі — Брэслау. Асноўная навучальная ўстанова правінцыі — Універсітэт Брэслау.
Статыстычныя даныя
Нацыянальны склад правінцыі быў разнастайны. У 1895 годзе з 4 415 309 жыхароў налічвалася 973 586 палякаў, 68 797 чэхаў і 26 299 вендаў; астатняе насельніцтва — немцы. У канфесійным плане ў 1895 годзе сярод жыхароў правінцыі налічвалася 2 384 754 каталікоў, 1 974 629 пратэстантаў, 8155 прадстаўнікоў іншых хрысціянскі спавяданняў і 47 543 яўрэяў. Земляробствам, жывёлагадоўляй, лесаводствам і рыбнай лоўляй было занята 46,9 % працаздольнага насельніцтва; у горнай справе і апрацоўчай прамысловасці — 43,2 %, гандлем і транспартнай справай — 9,7 %.
Тэрыторыя і насельніцтва правінцыі Сілезія ў 1900 годзе:
Плошча і колькасць насельніцтва правінцыі Сілезія і асобных яе адміністрацыйных акруг станам на 17 мая 1939 года ў граніцах на 1 студзеня 1941 года і колькасць раёнаў на 1 студзеня 1941 года:
Гарадское і сельскае насельніцтва
Размеркаванне насельніцтва Сілезіі па розных тыпах населеных пунктаў у залежнасці ад іх велічыні па агульнай колькасці жыхароў станам на 17 мая 1939 года :
Обер-прэзідэнты
Пасада обер-прэзідэнта ўведзены ў Прусіі паводле ўказу ад 30 красавіка 1815 года пра паляпшэнне арганізацыі правінцыйнага кіравання (Verordnung wegen verbesserter Einrichtung der Provinzial-Behörden).
Фелікс Філіп пасля падзелу правінцыі на Верхнюю і Ніжнюю Сілезію працягнуў кіраванне Ніжняй Сілезіяй да 1920 года.
Гаўляйтар партыйнага гау Сілезія Ёзэф Вагнер у 1935—1938 гг. адначасова быў таксама і обер-прэзідэнтам як у Верхняй, так і ў Ніжняй Сілезіі, а пасля іх афіцыйнага аб'яднання ўзначаліў і аб'яднаную правінцыю.
IC 3484
IC 3484 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Підгатця
Підгатця (Підга́ття) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Насельніцтва складае 155 чалавек.
Нотадрукаванне
Нотадрукава́нне — паліграфічнае размнажэнне нотных тэкстаў. Існуюць розныя спосабы вырабу друкаваных форм для нотадрукавання: гравіраванне на свінцовых дошках, набор спецыяльнымі знакамі, фотамеханічныя спосабы рэпрадукцыі, ксеракапіраванне і інш. Нотныя арыгіналы часцей пішуцца ад рукі. Для іх падрыхтоўкі выкарыстоўваюць таксама спосабы гравіроўкі, штампоўкі, пераносу нотных знакаў на нотную паперу паводле прынцыпу пераводных карцінак, нота- і фотанаборам. Друкуюцца нотныя выданні на афсетных машынах і машынах высокага друку.
Гісторыя
Вядома з другой паловы XV ст. У першых друкаваных царкоўных кнігах тэкст песнапенняў набіралі, а ноты ўпісвалі ад рукі. Пазней друкавалі і нотныя лініі, упісвалі толькі ноты. Часам друкавалі ноты з тэкстам, а лініі прачэрчвалі ад рукі. Так друкаваліся творы, запісаныя харальнай (зрэдку і неўменнай) натацыяй. Нотныя шрыфты з квадратнымі нотамі для харальнай натацыі, дзе ноты друкавалі чорным колерам на чырвоных лініях, увёў («Рымская меса», 1476, Рым). Старэйшае выданне з мензуральнай натацыяй — «Кароткая граматыка» (1480, Венецыя).
Да XVII ст. адным са спосабаў была гравіроўка на дрэве (ксілаграфія), пры якой нотныя прыклады выраблялі ў выглядзе гравюр па прынцыпу высокага друку («Рымскія месы» Атавіяна Скота, 1481, 1482, Венецыя). У 1498 годзе вынайшаў рухомыя металічныя шрыфты, удасканаліў метад Хана і выкарыстаў для друкавання мензуральнай натацыі. У 1528 французскі друкар П. Атэньян выкарыстаў вынайдзены, верагодна, друк, калі адразу друкавалася нота і невялікая частка 5-лінейнага нотнага стану, што давала магчымасць набіраць і шматгалосую музыку.
У 1754 годзе (Лейпцыг) вынайшаў наборны спосаб, дзе кожны нотны знак складаўся з З частак (галоўкі, штылю і вязкі), што дазволіла узнаўляць любыя акорды. З ускладненнем музычнай фактуры ў XVIII ст. выкарыстоўвалі спосаб гравіроўкі на медзі па прынцыпу глыбокага друку (упершыню выкарыстаў ў выданні «Духоўная асалода», 1586, Рым). Да канца XVIII ст. ноты друкавалі непасрэдна з металічных дошак. З вынаходніцтвам літаграфіі (1796) з кожнай дошкі сталі рабіць адбітак для пераносу на літаграфскі камень або на металічныя формы для плоскага друку.
У Расіі маскоўскі арганіст XVII ст. надрукаваў ноты з гравіраваных медных дошак. У 1766 Сцяпан Бышкоўскі распрацаваў дасканалы шрыфт, якім надрукаваны богаслужэбныя нотныя кнігі «Ірмалог», «Актоіх», «Абіход», «Святы» (1770—1772). Свецкія музычныя творы да 1770-х гг. друкавалі спосабам гравіроўкі на медзі або наборным шрыфтам Брайткопфа. Літаграфскі спосаб упершыню ў Расіі выкарыстаў І. Дабравольскі для выдання «Азиатского музыкального журнала» (1816—1818, Астрахань).
Беларусь
На Беларусі нотадрукаванне вядома з сярэдзіны XVI ст. Ноты друкаваліся ў Берасці (1553), Нясвіжы (1561), Заблудаве (1568), Лоску (1574), Слуцку (1580), Цяпіне (каля 1580), Вільні (канец XVI — 1-я чвэрць XVIII ст.), Куцейне, Буйнічах, Магілёве (1630-я гг.), Супраслі (першае ноталінейнае выданне — «Паследаванне пострыгу», 1697). У XVII ст. ўзор новага нотнага запісу — «Псалтыр» Яна Гуса — распаўсюджвалі брацкія друкарні. Першы друкаваны нотны зборнік на Беларусі і адзін з найбольш ранніх у Еўропе — «Берасцейскі канцыянал» («Песні хвал боскіх», 1558) Яна Зарэмбы. У канцы XVI — пачатку XVII ст. надрукаваны шэраг інш. падобных зборнікаў. У XVII—XIX стст. друкаваліся віленскія, гродзенскія, жыровіцкія, супрасльскія, холмскія «Багагласнікі», канты, псальмы, ірмалагіёны.
У 1850 — пачатку 1860-х гг. А. Валіцкі літаграфскім спосабам выдаваў у Мінску свецкія музычныя творы беларускіх кампазітараў-рамантыкаў, у т. л. паланэзы і мазуркі К. Марцінкевіч, Ф. Міладоўскага, яго ж зборнік «Польскія песні» і інш.
Гранатамёт
Гранатамёт — перанасная агнястрэльная зброя, прызначаная для паражэння тэхнікі, будынкаў або жывой сілы суперніка з дапамогай стрэлу боепрыпасам, які значна праўзыходзіць па калібры патрон стралковай зброі. Боепрыпас гранатамёта завецца гранатай (гранатамётны стрэл, гранатамётная граната).
Фактычна словам гранатамёт пазначаюцца некалькі класаў зброі. Так, гранатамёты бываюць дульнымі (як стволавамі, так і бесстволавамі), падстволавымі, станковымі, ручнымі і рэактыўнымі (аднаразовымі і шматразовымі).
Старыя Бабовічы
Старыя Бабовічы (Старые Бобовичи) — сяло ў Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Вядома з XVI ст. У 1633 годзе згадваецца ўніяцкая царква Святога Георгія. У сяр. XVII ст. часовы было цэнтрам Бабовіцкай сотні, пазней у Навамесцкай сотні Старадубскага палка Гетманшчыны. У XVIII ст. — уладанне Кіева-Пячэрскай лаўры, у складзе Бабовіцкай воласці (цэнтр — Новыя Бабовічы); казацкага насельніцтва не мела.
З 1919 года ў Гомельскай губерні РСФСР, з 1926 года ў складзе Бранскай губерні. З 1929 па 1937 гады ў Навазыбкаўскім раёне Заходняй вобласці, затым у складзе Арлоўскай вобласці.
Са жніўня 1941 да верасня 1943 года пад нацысцкай акупацыяй.
У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці. Да 2009 года адміністрацыйны цэнтр Старабабовіцкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Чырвоная кніга Азербайджана
Чырвоная кніга Азербайджана — анатаваны і ілюстраваны пералік рэдкіх відаў і падвідаў, якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення на тэрыторыі Азербайджана, і падлягаюць ахове; асноўны дакумент, у якім абагульнены матэрыялы аб сучасным стане рэдкіх і якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення відаў жывёл і расліны, на падставе якога распрацоўваюцца навуковыя і практычныя мерапрыемствы, накіраваныя на іх ахову, узнаўленне і рацыянальнае выкарыстанне. Кніга адлюстроўвае інфармацыю аб мерапрыемствах у сітуацыі з рэдкімі відамі дзікіх жывёл і раслін на тэрыторыі ўсёй Рэспублікі, у тым ліку і на належным Азербайджанскай Рэспубліцы сектары Каспійскага мора (возера).
У адпаведнасці з патрабаваннямі законаў Азербайджана «Аб захаванні прыроды і выкарыстання прыродных рэсурсаў» і «Аб захаванні і выкарыстанні прыроднага свету» рэдкія і знікаючыя віды ўключаюцца ў "Чырвоную кнігу" Рэспублікі, паляванне дазволена толькі пры наяўнасці ліцэнзіі, што выдаецца Дзяржаўным Камітэтам экалогіі.
Больш за 10% раслін Азербайджана лічацца пад пагрозай знікнення, 450 відаў з іх былі прадстаўлены як экзатычныя і выміраючыя віды, з мэтай уключэння ў другое выданне Чырвонай кнігі Азербайджанскай Рэспублікі. У першае выданне 1989 былі ўключаныя тры выгляду, якія лічацца глабальна знікаючымі - Iris acutiloba, Calligonum bakuense і Astragalus bakuenses. У 1982 годзе ўлады прызналі, што 2,124 відаў раслін з'яўляюцца рэдкімі, эндэмікаў, знікаючымі і эканамічна важнымі (Дзяржаўны Загад нумар 167).
Заканадаўства Азербайджанскай Рэспублікі друкуе Чырвоную кнігу кожныя 10 гадоў.
Структура
Першы выпуск «Чырвонай кнігі» Азербайджана (1989) уключаў 140 відаў раслін і 108 відаў жывёл (з іх 14 відаў млекакормячых, 36 відаў птушак, 5 відаў рыб, 5 відаў земнаводных і 8 відаў рэптылій, 40 відаў насякомых). Віды флоры і фауны занесены ў Чырвоную кнігу Рэспублікі па дзвюх катэгорыях: тыя, якія знаходзяцца пад пагрозай і рэдкія віды. Першая катэгорыя ўключае ў сябе віды, папуляцыя і арэал пасялення якіх пад уздзеяннем шэрагу негатыўных фактараў (выміранне або знішчэнне арэала пасялення, моцна знізіліся і дасягнулі крытычнай адзнакі. Віды, чыя папуляцыя схільная да зніжэння і, якія сустракаюцца на невялікіх тэрыторыях, ставяцца да другой катэгорыі . малавывучаныя віды, а таксама віды пра колькасць якіх вельмі мала інфармацыі, і віды, пры арганізацыі аховы якіх узнікаюць цяжкасці, лічацца рэдкімі відамі.
Вуліца Кірава (Гродна)
Вуліца Кірава (гістарычныя назвы — Мірніцкая, Рэзніцкая, Паліцэйская, Лістоўскага) — вуліца цэнтральнай часткі горада Гродна.
Названа ў 1940 годзе ў гонар С. М. Кірава. Працягласць вуліцы складае 700 метраў, ад вуліцы Пасіянарыі да вуліцы Будзённага. Пачала фарміравацца ў 15 ст. У 17 ст. на ёй жылі мяснікі, аб чым сведчыць колішняя назва Рэзніцкая.
У пачатку вуліцы знаходзіцца пабудаваны ў 17 ст. манастыр езуітаў, помнік архітэктуры стыляў барока і ракако. У канцы 19 — пачатку 20 ст. вуліца была забудавана пераважна 2-3-х павярховымі дамамі.
Эліна Аляксандраўна Зверава
Эліна Аляксандраўна Зверава; нар. 16 лістапада 1960, горад Далгапрудны, Маскоўская вобласць, СССР) — беларуская кідальніца дыска, алімпійская чэмпіёнка і двухразовая чэмпіёнка свету. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (1995).
Біяграфія
Асабісты рэкорд — 71,58 м — быў пастаўлены ў Пецярбургу 12 чэрвеня 1988 г.
Удзельніца 5 летніх Алімпіяд (1988, 1996, 2000, 2004 і 2008). Алімпійскай чэмпіёнкай Сіднея ў 2000 г. Зверава стала ва ўзросце 39 гадоў, а на Алімпіядзе ў Пекіне ў 2008 г. ва ўзросце 47 гадоў здолела заняць 6-е месца.
Напярэдадні 50-гадовага юбілею Эліна перамагла на чэмпіянаце Беларусі па лёгкай атлетыцы (Гродна, 2010) з вынікам 58,52 м.
Палітычныя погляды
Падпісала адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
1-ы зенітна-ракетны полк
1-ы зенітна-ракетны полк — падраздзяленне ўзброеных сіл Беларусі. Месца дыслакацыі — горад Гродна.
Гісторыя
30 кастрычніка 2010 года, паводле дырэктывы міністра абароны Рэспублікі Беларусь № 4 ад 29 студзеня 2010 года, на базе 1-й групы зенітных ракетных дывізіёнаў 115-й зрбр быў сфарміраваны 1-ы зенітны ракетны полк з месцам дыслакацыі ў Гродне. 17 лістапада воінскаму калектыву быў уручаны Баявы Сцяг. 30 снежня 2010 года асабовы склад каманднага пункта 1-га зенітнага ракетнага палка заступіў на баявое дзяжурства.
Раман Лоб
Раман Хэст Лоб (Roman Häst Lob, нарадзіўся 2 ліпеня 1990 года ў Дзюсельдорфе) — нямецкі спявак, прадстаўнік Германіі на конкурсе песні Еўрабачанне 2012.
Музычная кар’ера выканаўцы пачалася ў 2006 годзе. Тады ён прыняў удзел у конкурсе «Deutschland sucht den Superstar», аднак з-за праблем з галасавымі звязкамі быў вымушаны пакінуць шоу. Неўзабаве пасля гэтага ён працягнуў выступаць, стаўшы удзельнікам альтэрнатыўнага рок-гурта «Rooftop Kingdom».
16 лютага 2012 года стаў пераможцам нацыянальнага адборачнага этапу Еўрабачання, што дазволіла яму прадстаўляць сваю краіну на гэтым конкурсе. . Кампазіцыя «Standing Still» будзе выканана ў фінале 26 мая.
Сцяг Балгарыі
Сцяг Балгарыі — адзін з дзяржаўных сімвалаў краіны, складаецца з трох роўных па велічыні гарызантальных палос: зверху белай, пасярэдзіне зялёнай, а знізу чырвонай.
Беларуская дзяржаўная філармонія
Беларуская дзяржаўная філармонія, Установа «Беларуская дзяржаўная ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга філармонія» — філармонія ў горадзе Мінску. Архітэктар будынка — Г. М. Бенядзіктаў.
Гісторыя
Афіцыйна адкрылася 25 красавіка 1937 года ў складзе сімфанічнага аркестра, аркестра беларускіх народных інструментаў, Беларускага ансамбля народнай песні і танца і Беларускай харавой капэлы. Спачатку не мела нават свайго памяшкання. Першы галоўны дырыжор сімфанічнага аркестра Белдзяржфілармоніі Ілья Мусін успамінаў: ''«Канцэртнай залай філармоніі служыла памяшканне клуба. Няўтульнае, пустое фае, гэткая ж непрывабная зала. Замест эстрады — тыповая клубная сцэна з кужэльнымі парталамі. Акустыка агідная. Нядзіўна, што гэта памяшканне не спрыяла прыцягненню слухачоў»''.
У красавіку 1963 года адбылося адкрыццё канцэртнай залы (930 месцаў, раён плошчы Я. Коласа, Бульвар Мулявіна).
На працягу двух гадоў праводзіліся рамонтныя работы, была палепшана акустыка залы, падсвятленне. Колькасць месцаў у Вялікай зале было скарочана да 688 і адкрыта Малая зала імя Р. Шырмы (200 месцаў).
26 студзеня 2005 года адбыўся першы канцэрт у абноўленай зале.
Пасля масавых фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, жорсткага разгону акцый пратэстаў, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, калектыў філармоніі выйшаў 13 жніўня на акцыю пратэсту з плакатамі «У мяне скралі голас». Харавая капэла імя Рыгора Шырмы выканала на прыступках будынка песню «Магутны Божа». Супрацоўнікі філармоніі напрацягу 2 тыдняў выходзілі на акцыі пратэстаў, выконваючы таксама «Купалінку», «Пагоню» М. Багдановіча, «Разбуры турмы муры» і іншыя песні як на плошчы Якуба Коласа, так і перад МТЗ, у крытым павільёне Камароўскага рынку , на станцыі метро «Купалаўская», у атрыумах гандлёвых цэнтраў «Сталіца» і «Галерэя».
Мейфэр
Ме́йфэр або Ме́йфэйр (Mayfair) — квартал офісных будынкаў у Вэстмінстэры, абмежаваны з поўдня Грын-паркам і Пікадзілі, з усходу — Рыджэнт-стрыт, з поўначы — Оксфард-стрыт і з захаду — Гайд-паркам, а таксама жылым кварталам Белгравія. Офісная арэндная плата тут адна з самых высокіх у Вялікабрытаніі.
Раён бярэ назву ад майскага кірмаша, які пераехаў сюды з Хеймаркета ў 1686 годзе і быў ліквідаваны па патрабаванні мясцовых жыхароў у 1764 годзе. У XVIII стагоддзі забудовай квартала займаліся герцагі Вэстмінстэры з роду Гросвенараў; іх імя ўшанавана ў назве цэнтральнай плошчы Гросвенар-сквер, на якой стаіць пасольства ЗША.
Сярод славутасцяў квартала — вуліца фешэнэбельных магазінаў Бонд-стрыт, Каралеўская акадэмія мастацтваў і дом-музей Гендэля. Цэнтрам грамадскага жыцця раёна можна назваць плошчу Пікадзілі.
Кралэвэцкі раён
Кралэвэцкі раён (Кролевецький район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Сумскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Кралэвэць (Кролевець).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 38799 чалавек, плошча — 1300 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 21 сельскага саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 2 пасёлкі сельскага тыпу і 72 сяла.
Мінская конка
Мінская конка — грамадскі транспарт на коннай цязе ў Мінску (Менску), які дзейнічаў з 1892 па 1928 гады (з перапынкам з 1918 па 1921 год у сувязі з нямецка-бальшавіцкай і польска-савецкай вайной). Ліквідавана ў 1928 годзе з мэтай развіцця ў горадзе электрычнага транспарту, трамвая.
Гісторыя
У лістападзе 1887 года быў зацверджаны праект аршанскага купца Сяргея Самуілавіча Пергамента па будаўніцтве ў Мінску конкі. Урачыстае адкрыццё адбылося 10 мая 1892 года. У студзені 1913 года ў абслугоўванні мінскай конкі было задзейнічана 99 коней. У спецыяльнай стайні на вуліцы Базарнай у штаце абслугі былі конюхі і ветэрынары.
У 1921 годзе менская конка была адноўлена пасля трохгадовага перапынку і называлася ўжо чырвонай конкай у адпаведнасці з павевамі часу. Тады ж было створана Аб’яднанае ўпраўленне мясцовага транспарту Беларусі, у якое ўвайшлі два вагонныя паркі (адзін з якіх знаходзіўся на вуліцы Базарнай), 170 коней, а таксама гаспадаркі ў Людамонце і Міхалова для абслугоўвання існуючай маёмасці.
Аўтобусы, якія з’явіліся ў Менску ў 1924 годзе, не маглі канкураваць з конкай: калі на працягу 1926—1927 гадоў менская конка перавезла больш за 1 млн. 700 тыс. чалавек, а аўтобусы — толькі 774 тысячы пасажыраў. Аўтобусы часта ламаліся, запчастак не хапала, а ўзімку аўтобусны рух практычна заміраў з-за адсутнасці якаснай гумы.
У 1929 годзе па маршрутах конкі, якая спыніла існаванне годам раней, пусцілі трамваі.
Пагулянка (Манэвыцкі раён)
Пагулянка (Погуля́нка) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Насельніцтва складае 307 чалавек.
Габрыэль Корбут
Паходзіў з шляхецкага роду.
Скончыў Дэрпцкі універсітэт (1890). Прафесар гісторыі літаратуры ў Вольным польскім універсітэце ў Варшаве. Адзін з заснавальнікаў Варшаўскага навуковага таварыства (1907). Член-карэспандэнт Польскай АН (1919).
Галоўная праца Г. Корбута — бібліяграфія «Польская літаратура ад пачаткаў да студзеньскага паўстання» (т. 1-3, 1917-21; 2-е выд. — «Польская літаратура ад пачаткаў да сусветнай вайны», т. 1-4, 1929-31; «Дадатак» да яе выд. 1934), дзе змешчаны матэрыялы пра польскіх пісьменнікаў. На ўзор гэтай працы Інстытут літаратуразнаўчых даследаванняў Польскай АН з 1963 выдае «Бібліяграфію польскай літаратуры „Новы Корбут“».
IC 3485
IC 3485 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Калімантан
Каліманта́н — (інданез. Kalimantan; таксама Барнеа, малайск. Borneo) — трэці па велічыні востраў у свеце. Знаходзіцца ў цэнтры Малайскага архіпелага, уваходзіць у склад Вялікіх Зондскіх астравоў. Плошча — 743 330 км².
Адзіны востраў, які падзелены адразу паміж трыма дзяржавамі: Інданезіяй, Малайзіяй і Брунеем. Востраў абмываюць Паўднёва-Кітайскае мора, мора Сулу, мора Сулавесі, Яванскае мора, пралівы Макасарскі і Карымата. Плошча з прыбярэжнымі астравамі 746,5 тыс. км². Даўжыня з паўднёвага захаду на паўночны ўсход каля 1100 км. Берагі слаба расчлянёныя, нізінныя, забалочаныя. Бухтаў мала.
Рэльеф вострава пераважна горны. У цэнтральнай частцы і на паўночным усходзе глыбавыя нагор’і (гара Кінабалу, 4101 м) і ўзгоркавыя плато. На ўзбярэжжах поўдня і захаду нізіны. Геалагічную будову Калімантана складаюць на паўночным захадзе старажытная дамезазойская Зондская платформа, на поўдні і ўсходзе кімерыйская і альпійская складкавасці. Горы складзены з гранітаў, гнейсаў і крышталічных сланцаў, нізіны — з алювіяльных адкладаў. Радовішчы нафты, газу, каменнага вугалю, жалезнай і поліметалічных руд.
Клімат экватарыяльны. Тэмпература на раўнінах 25—27 °C. Ападкаў 2000—3500 мм, у гарах да 5000 мм за год. Рэкі кароткія, паўнаводныя (найбольшыя Капуас, Барыта, Махакам), у верхняй частцы парожыстыя, з вялікімі запасамі гідраэнергіі, у ніжняй — суднаходныя.
Насельніцтва каля 10 млн чал. Вырошчваюць рыс, каўчуканосы, алейныя пальмы. Буйныя гарады: Пантыянак, Банджармасін (Інданезія), Кучынг (Малайзія), Бандар-Серы-Бегаван (Бруней).
Новыя Бабовічы
Новыя Бабовічы (Новые Бобовичи) — сяло ў Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Заснавана з XVII ст. У XVIII ст. — уладанне Кіева-Пячэрскай лаўры, цэнтр Бабовіцкай воласці.
З 1919 года ў Гомельскай губерні РСФСР, з 1926 года ў складзе Бранскай губерні. З 1929 па 1937 гады ў Навазыбкаўскім раёне Заходняй вобласці, затым у складзе Арлоўскай вобласці.
Са жніўня 1941 да верасня 1943 года пад нацысцкай акупацыяй.
Зборная Даніі па футболе
Зборная Даніі па футболе прадстаўляе Данію на міжнародных матчах і турнірах па футболе з 1908 года. Кіруецца і кантралюецца Дацкім футбольным саюзам, які з’яўляецца адным з 55 членаў УЕФА (Саюз еўрапейскіх футбольных асацыяцый) і ўваходзіць у ФІФА.
Новыя Бабовічы
Гісторыя
У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Старабабовіцкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Зборная Даніі па футболе
Цяперашні склад
Наступныя 23 футбалісты былі выкліканыя на ўдзел у асноўнай стадыі чэмпіянату свету 2018 года.
Статыстыка прыведзена станам на 9 чэрвеня 2018 года пасля матчу супраць Мексікі.
Прыліснэ
Прыліснэ (Прилі́сне) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Барута
Барута (Borutta) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 318 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 67 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 7040. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Фрыдрык Тоўр Фрыдрыксан
Фрыдрык Тоўр Фрыдрыксан (ісл.: Friðrik Þór Friðriksson) (12 мая 1954) Рэйк’явік, Ісландыя — ісландскі кінарэжысёр, сцэнарыст, акцёр.
Соха
Со́ха (Soho) — гандлёва-забаўляльны квартал у цэнтральнай частцы лонданскага Вест-энда. Квартал абмежаваны Оксфард-стрыт з поўначы, Рыджэнт-стрыт з захаду, Лестэр-сквер і плошчай Пікадзілі з поўдня і Чарынг-Крос-роўд з усходу. У паўднёвай частцы раёна размешчаны лонданскі Чайна-таўн. На захадзе ад Соха знаходзіцца эксклюзіўны квартал Мэйфэр.
Гісторыя
Раней на месцы Соха была невялікая вёсачка, пакуль Генрых VIII не загадаў разбіць у 1536 годзе каралеўскі парк у рэзідэнцыі Уайтхол. Назва Соха замацавалася за мястэчкам у XVII стагоддзі; гісторыкі лічаць, што назва пайшла ад паляўнічага кліку.
У адрозненне ад прэстыжных суседніх кварталаў Мэйфэр, Блумсберы і Мэрылебан, у Соха сяліліся галоўным чынам імігранты і ніжэйшыя пласты насельніцтва. У XIX стагоддзі заможныя гараджане канчаткова пакінулі квартал, Соха стаў прыстанкам публічных дамоў, невялікіх тэатраў і іншых забаўляльных устаноў. У сярэдзіне XIX стагоддзя ў Соха ўспыхнула эпідэмія халеры, якая панесла жыцці 14 000 чалавек. Дзякуючы даследаванням Джона Сноу ў 1854 годзе было ўстаноўлена, што віной таму з’яўляюцца сцёкавыя воды, якія сцякалі наўпрост у Тэмзу. Пасля перакрыцця водапомпы эпідэмія пайшла на спад.
У першай палове XX стагоддзя недарагія кафэ сталі месцам сустрэч прадстаўнікоў багемы — пісьменнікаў, мастакоў, інтэлектуалаў. З сярэдзіны XX стагоддзя асабліва актыўна стала развівацца музычнае жыццё Лондана, асаблівую папулярнасць заваявалі джаз і пазней рок. У 1960-х Карнабі-стрыт стала сэрцам «свінгуючага Лондана». Таксама Соха быў цэнтрам лонданскай біт-культуры.
Цяперашні час
У наш час Соха лічыцца галоўным гандлёва-забаўляльным кварталам Лондана з вялікай колькасцю тэатраў і кінатэатраў, начных клубаў, пабаў, публічных дамоў і секс-шопаў. Апроч гэтага ў Соха абгрунтавалася гей-вёска, большасць прадстаўнікоў нетрадыцыйнай арыентацыі пражываюць у раёне Олд-Комптан-стрыт.
Сенежскае
Сенежскае — возера (водасховішча) у Сонечнагорскім раёне Маскоўскай вобласці Расіі, на Клінска-Дзмітраўскай градзе. Плошча возера — 8,51 км², плошча вадазборнага басейна — 69,2 км², максімальная даўжыня — 5 км, шырыня — да 3,5 км. Найбольшая глыбіня — 6 м (сярэдняя — 2,5-3,5 м). З возера бярэ пачатак рака Сястра.
На карце 1860 г. возера пазначана як «Сенежскае Гушчына». На беразе возера размешчаны горад Сонечнагорск.
Шах-Джахан
Шах-Джахан (, г. Лахор, цяпер Пакістан — ) — правіцель Магольскай імперыі (1627-58).
Біяграіфчныя звесткі
3 дынастыі Вялікіх Маголаў, сын Джахангіра. У маладосці меў імя Хурам, у 1616 за перамогі ў Дэкане атрымаў імя-тытул Шах-Джахан («правіцель свету»). У 1622-25 узняў паўстанне супраць бацькі, але быў разбіты і памілаваны. Калі стаў Вялікім Маголам (1627), забіў сваіх братоў і сваякоў, каб пазбавіцца ад прэтэндэнтаў на прастол. Пры ім пабудаваны Тадж-Махал, «Чырвоны форт», «Саборная мячэць» (у Дэлі) і інш.; узмацнілася пранікненне ў Індыю еўрапейскіх гандлёвых кампаній. Чуткі пра смерць Шах-Джахана ў 1658 прывялі да міжусобнай вайны паміж яго сынамі, у выніку якой прастол захапіў старэйшы сын Аўрангзеб. Шах-Джахан быў зняволены ў сваіх пакоях да самай смерці.
Рознычы
Рознычы (Ро́зничі) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Насельніцтва складае 804 чалавек.
Сарданічная ўсмешка
Сарданічная ўсмешка (risus sardonicus) — устойлівая грымаса, якая абумоўлена сутаргавым скарачэннем цягліц твару, вуглы рота пры гэтым адцягнуты ўніз і назад з утварэннем маршчын і складак скуры, бровы і крылы носа ўзнятыя, сківіцы моцна сціснутыя. Складваецца ўражанне, што чалавек адначасова і плача, і смяецца, часам параўноўваюць са злосным выскалам. Хворы самастойна не можа паслабіць цягліцы.
Узнікае як клінічны сімптом пры слупняку. Прычынай ўзнікнення сімптому з’яўляецца  — адзін са складовых кампанентаў таксіну, узбуджальніка слупняка.
Акрамя таго, сарданічная ўсмешка можа ўзнікаць пры атручванні, які таксама скажае мышачную.
У сваім творы «Знак чатырох» Артур Конан Дойл выкарыстоўвае гэты тэрмін для апісання змяненняў твару забітага Барталам’ю Шолта.
Лэбэдынскі раён
Лэбэдынскі раён (Лебединський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Сумскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Лэбэдын (Лебедин).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 20321 чалавек, плошча — 1700 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 23 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 4 пасёлкі сельскага тыпу і 125 сёлаў.
Сплавіна
Спла́віна, зыбу́н — слой воднай і балотнай расліннасці, які нарастае ад берага на паверхні вадаёма.
Апалінарый Ваньковіч
Біяграфія
Належаў да сярэднезаможнага каталіцкага шляхецкага роду Ваньковічаў гербу «Ліс». Сын Яна Адамавіча Ваньковіча.
Сплавіна
Сплавінныя берагі часцей утвараюцца ў дыстрофных зарастаючых вадаёмах, у якіх амаль адсутнічаюць цячэнні і хваляванне і пры наяўнасці значных глыбінь каля берагоў. Таксама сплавіны ўтвараюцца ў закрытых ад ветру і хваль залівах.
Апалінарый Ваньковіч
Біяграфія
З 1 ліпеня па 5 жніўня 1812 г. быў сябрам аддзела харчавання ў адміністрацыйнай камісіі Мінскага дэпартамента. У 1814—1818 г. — мінскі павятовы маршалак. Купіў ад Ст. Ратынскага в. Востраў над Бярэзінкай у Ігуменскім павеце, якую потым пакінуў сыну (у 1860 было 2 747 дзесяцінаў зямлі, 328 муж. і 355 жан. душ).
Сплавіна
Таксама сплавінай называюць слой торфу з ачосам, які ўсплывае на паверхню вадасховішчаў у месцах затаплення тарфяных балот.
Апалінарый Ваньковіч
Сям’я
У шлюбе з Ізабэлай з Абуховічаў. Меў сына Леана (Лявон, нар. 21.07.1831), камер’юнкер двара расійскага і маршалак шляхты Мінскага павета, жонка П. Манюшка.
Іпаліт Корвін-Мілеўскі
Паходжанне і сям’я
Нарадзіўся 26 ліпеня (6 жніўня) 1848 г. у каталіцкай дваранскай сям’і графа Оскара Іпалітавіча Корвін-Мілеўскага (1818—1906) герба «Слепаўрон» і яго жонкі Веранікі Ігнатаўны Ланеўскай-Воўк герба «Дзве трубы» (з Бабруйскага павета). Поўнае імя, дадзенае пры хросце ў каталіцтва было «Іпаліт-Ян». Бацька Іпаліта атрымаў тытул графа («граф на Мураваных Геранёнах») ад папы рымскага ў 1876 г.
Іпаліт меў яшчэ сястру Марыю (Марыю-Алівію) Оскараўну Корвін-Мілеўскую (1847—1934), якая выйшла замуж за Шымана Мяйштовіча, і брата графа Ігната Оскаравіча Корвін-Мілеўскага (1846—1926), уласніка (па спадчыне) значнага маёнтка Геранёны (Віленская губерня), калекцыянера мастацтва і вядомага мецэната. Меў таксама малодшага брата Оскара Оскаравіча Корвін-Мілеўскага, які памёр у дзяцінстве.
Сам граф Іпаліт Оскаравіч Корвін-Мілеўскі па маёмасным разліку (што, як сам адзначае ў мемуарах, было традыцыйным у тыя часы) ажаніўся ў 1888 г. з Казімірай Аляксандраўнай Галынскай, дваранкай-каталічкай і дачкой Аляксандра Станіслававіча Галынскага, былога клімавіцкага павятовага маршалка і заможнага землеўласніка Магілёўскай губерні, ад яго жонкі графіні Кунегунды Плятэр. Сям’я дзяцей не мела, бо Казіміра Галынская фізіялагічна не магла мець дзяцей. Сваю жонку Іпаліт называў «карэннай беларускай» (тапанімічна), бо яе род быў з ліку карэнных у Мсціслаўскім ваяводстве ВКЛ і Магілёўскай губерні Расійскай імперыі.
Аб сваёй уласнай генеалогіі Іпаліт казаў, што дакладна ведаў сваё паходжанне толькі ад Дамініка Корвін-Мілеўскага, шляхціца сярэдзіны XVIII ст. са Случчыны (Наваградскае ваяводства), чые продкі, верагодна, прыехалі на службу да князёў Радзівілаў з Польскага Каралеўства. А пра паходжанне сваёй маці пісаў, што вядзецца яе род ад Самуэля Ланеўскага-Ваўка, шляхціца-кальвініста XVIII ст. з Віцебскага ваяводства.