cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Каньчуга
Каньчуга (Kańczuga) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Пшэворскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Каньчуга. Займае плошчу 7,61 км². Насельніцтва — 3231 чалавек (на 2004 год).
Сядзейкі
Сядзе́йкі (, Седейки) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вярэйкаўскага сельсавета.
Насельніцтва
Плошча 10,85 га, працягласць межаў — 2 519 метраў.
Інфраструктура
Ёсць крама.
Эмірэйтс (стадыён)
Эмірэйтс Стэдыум (Emirates Stadium) — стадыён у Лондане. Афіцыйная назва — «Эшбертан Гроўв» (Ashburton Grove) і «Арсенал стэдыум» (Arsenal Stadium). Хатні стадыён каманды «Арсенал», умяшчальнасць 60 355 гледачоў. Пабудаваны ў ліпені 2006 года і замяніў стары стадыён Арсенала — «Хайберы» (Highbury). Выдаткі на будаўніцтва склалі £390 мільёнаў. Стадыён з’яўляецца трэцім паводле велічыні ў Англіі, пасля «Уэмблі» ў Лондане і «Олд Трафард» ў Манчэстэры.
Назва
5 кастрычніка 2004 года «Arsenal FC» заключыў пагадненне з дубайскай авіякампаніяй «Emirates Airline», паводле якога будучая арэна клуба на бліжэйшыя 15 гадоў будзе насіць назву тытульнага фундатара. У 2014 годзе пагадненне паміж бакамі было працягнута. Паводле новага пагаднення стадыён будзе мець тую ж назву да 2028 года, а тытульным спонсарам кампанія будзе выступаць да 2019 года. Варта адзначыць, што пэўная частка заўзятараў «кананіраў» выказалася супраць камерцыялізацыі назвы і прынцыпова называе стадыён «Эшбертан Гроўв».
На матчах, якія праводзяць пад эгідай УЕФА, дазваляецца выкарыстоўваць толькі афіцыйныя назвы стадыёнаў, а таксама назвы спонсараў турніру. Кампанія «Emirates Airline» не з’яўляецца афіцыйным спонсарам футбольнай арганізацыі, таму ў пратаколах арэна «Арсенала» завецца «Эшбертан Гроўв» ці «Арсенал стэдыум».
Будаўніцтва
З 1913 года дамашняй арэнай «Арсенала» быў стадыён «Хайберы», аднак яго умяшчальнасць была невялікай і складала толькі 38 419 месцаў, што было менш умяшчальнасці кожнага іншага еўрапейскага клуба параўнальнага статусу. Часам «ліст-чакання» на дамашнія сезонныя абанементы даходзіў да 20 тысяч чалавек, і, як вынік, клуб не атрымліваў патэнцыйны прыбытак. Апроч гэтага некаторыя свае матчы Лігі чэмпіёнаў (сезоны 1998/99 і 1999/00) каманда вымушана была праводзіць на «Уэмблі». Таму ў 2-й палове 1990-х гадоў кіраўніцтва «Арсенала» задумалася пра пашырэнне «Хайберы», але мясцовыя жыхары і ўлады выступілі супраць гэтых планаў ды і тэхнічна правесці рэканструкцыю арэны было складана — адна з трыбун знаходзілася вельмі блізка да шашы, а астатнія размяшчаліся паблізу жылых дамоў. Пасля адмовы ад пашырэння старога стадыёна, у клубе пачалі разглядаць пытанне пра пераезд на «Уэмблі». Аднак ідэю пра прапіску на галоўным стадыёне Англіі адкінулі пасля таго як стала вядома, што апошні ў 2002 годзе сам стане на рэканструкцыю. У выніку было вырашана будаваць новую дамашнюю арэну.
Пляцоўкай для будаўніцтва абралі прамысловы будынак Эшбертан Гроўв, які знаходзіўся толькі за 500 ярдаў ад «Хайберы». Спачатку, адкрыць новы стадыён планавалі ў жніўні 2003 года, аднак з-за фінансавага крызісу будаўніцтва ўвогуле пачалося толькі ў 2004 годзе. Апроч непасрэднага будаўніцтва стадыёна, «Арсенал» быў абавязаны ўпарадкаваць прылеглую тэрыторыю — перанесці смеццеперапрацоўчы завод «Айлінгтана» (Islington Council's recycling plant) і офісы дастаўкі Каралеўскай пошты (Royal Mail Holloway Delivery Office), а таксама пабудаваць на месцы «Хайберы» некалькіх сотняў новых дамоў (не менш за 40 % з іх мусілі быць танным жыллём) і палепшыць транспартную інфраструктуру раёна. Для ажыццяўлення ўзятых абавязкаў клуб выкупіў зямлю ва ўсіх уласнікаў і аплаціў іх пераезд на новыя месцы. Так «Арсенал» купіў 10 акраў зямлі ў Каледонскай чыгункі (Caledonian Road) і размясціў там смеццеперапрацоўчы завод, а Каралеўская пошта пераехала на «Хэмільтан Парк» (Hamilton Park).
Каб рэалізаваць акрэсленыя планы і ўзятыя абавязкі кіраўніцтва клуба пазычыла грошы ў банках і актыўна шукала інвестараў. £ 260 млн было пазычана ў кансорцыума банкаў на чале з Royal Bank of Scotland. Таксама для рэфінансавання пазыкі футбольным клубам ўпершыню былі выпушчаны аблігацыі — 13,5-гадовых аблігацый на £ 210 млн і 7,1-гадовых аблігацый на £ 50 млн. Значнай дапамогай стала падпісанне ў 2004 годзе кантракта з кампаніяй «Emirates Airlines» на суму каля 100 млн еўра. Пагадненне, акрамя назвы стадыёна, уключала пункт размяшчэнні на майках гульцоў рэкламы авіякампаніі.
Дадатковым фактарам фінансавай стабільнасці клуба стала паспяховая трансфертная палітыка галоўнага трэнера Арсена Венгера, якая заключалася ў пошуку і выхаванні маладых таленавітых футбалістаў і далейшым іх продажы за вялікія грошы.
Акрамя самой арэны, з мэтай злучыць стадыён з паркам «Дрэйтэн» (Drayton Park), праз пуці Паўночнай чыгункі былі пабудаваны два масты. Пазней, у рамках кампаніі «Арсеналізацыі», масты атрымалі назвы «Clock End» і «North Bank» у гонар адпаведных трыбун «Хайберы». Каркас арэны быў пабудаваны ў жніўні 2005 года, і будаўніцтва было завершана ў запланаваны тэрмін і ў адпаведнасці з бюджэтам. Клуб абвясціў, што ўсе ложы гатовы, і да чэрвеня 2006 года месцы «клубнага яруса» былі цалкам прададзены. Першае крэсла на новым стадыёне было ўрачыста ўсталявана 13 сакавіка 2006 года паўабаронцам «Арсенала» Абу Дыябі. Асвятляльная тэхніка стадыёна прайшла паспяховую праверку 25 чэрвеня, а днём пазней былі ўсталяваны вароты.
Адкрыццё
Нягледзячы на тое, што «Арсенал» распачаў сезон 2006/07 ужо на новай дамашняй арэне, афіцыйнае адкрыццё «Emirates Stadium» адбылося толькі 26 кастрычніка. Гэта звязана з тым, што дата цырымоніі ўзгаднялася з раскладам каралевы Вялікабрытаніі Лізаветы ІІ. Аднак на адкрыццё стадыёна каралева так і не здолела прыехаць з-за хваробы на спіну. На мерапрыемстве ад каралеўскага дома прысутнічаў яе муж — прынц Філіп, герцаг Эдынбургскі. У знак кампенсацыі з-за сваю адсутнасць на цырымоніі Лізавета II запрасіла гульцоў і трэнерскі штаб «Арсенала» на гарбату ў Букінгемскі палац. Азначаная аўдыенцыя прайшла 15 лютага 2007 года, падчас якой для дэлегацыі была праведзена экскурсія па палацы, а потым кожны гулец каманды быў прадстаўлены каралеве.
«Арсеналізацыя»
Летам 2010 года перад пачаткам чарговага сезону Прэм’ер-лігі клуб вырашыў перайменаваць трыбуны на адпаведныя назвы былога стадыёна. З пачаткам першага дамашняга матча супраць «Блэкпула» (21 жніўня 2010 года) Паўночная трыбуна змяніла назву на «North Bank», Паўднёвая на «Clock End», Заходняя на «West Stand», а Усходняя — «East Stand».
У 2011 годзе «Арсенал» святкаваў 125-годзе клуба — 11 снежня 1886 года, тады яшчэ «Dial Square», згуляў сваю першую гульню супраць «Істэрн Вондэрэрс», матч скончыўся перамогай з лікам 6:0. Кіраўніцтва «кананіраў» у гонар юбілейнай даты вырашыла ўсталяваць каля «Emirates Stadium» статуі трох легенд. 10 снежня перад дамашняй сустрэчай з «Эвертанам» прайшла афіцыйная прэзентацыя бронзавых скульптур Герберта Чэпмена — трэнера, які змяніў разуменне футбола і пры якім «Арсенал» двойчы выйграў чэмпіянат і заваяваў Кубак Англіі, Тоні Адамса — знакамітага цэнтральнага абаронцы клуба, які ўсю прафесійную кар’еру выступаў толькі за «кананіраў» (1983—2002 гады), Цьеры Анры — лепшага бамбардзіра за гісторыю каманды.
Праз тры гады, 22 лютага 2014 года, на ўрачыстай цырымонія каля трыбуны «Clock End», быў адкрыты помнік яшчэ адной жывой зорцы «Арсенала» — Дэнісу Бергампу. На мерапрыемстве прысутнічалі нападаючы разам з сям’ёй, кіраўніцтва клуба і каля сотні фанатаў. Статуя выяўляе Дэніса падчас матчу супраць «Ньюкасла» 9 лютага 2003 года, у момант выканання свайго знакамітага прыёму правай нагой.
Месцазнаходжанне
Стадыён «Эмірэйтс» месціцца ў паўночнай частцы брытанскай сталіцы ў раёне Іслінгтан. Як з гістарычнага, так і з лагістычнага пункту для гледжання месцазнаходжанне новай арэна вельмі імпануе кіраўніцтву і шматлікім заўзятарам футбола. У першым выпадку «Арсеналу» не прыйшлося далёка пераязджаць — «Хайберы» знаходзіцца ў некалькіх сотнях ярдах ад «Эмірэйтс». Гэта дазволіла камандзе не пакідаць наседжанае месца. У другім — за 2 км ад арэны знаходзяцца чыгуначныя вакзалы «Кінгс-Крос» (King's Cross) і «Сэнт-Панкрас» (St Pancras railway station), што дазваляе гледачам з розных куткоў краіны лёгка і хутка даехаць да Лондана. Найлепшы варыянт, каб дабрацца да стадыёна на грамадскім транспарце — лонданскі метрапалітэн (London Underground), бліжэйшая станцыя «Арсенал» (Arsenal station) знаходзіцца на лініі «Пікадзілі» (Piccadilly line), таксама добрая альтэрнатыва — станцыі «Фінсберы Парк» (Finsbury Park station), што на лініях «Вікторыя» (Victoria line) і «Пікадзілі», або «Хайберы і Іслінгтан» (Highbury & Isligton station) па лініі «Вікторыя». Ад абедзвюх станцый да стадыёна прыкладна 10 хвілін пешшу.
Апісанне
«Эмірэйтс Стэдыум» спраектаваны фірмай «HOK Sport» і пабудаваны кампаніяй «Sir Robert McAlpine Ltd». На той момант на рахунку «HOK Sport» ужо былі такія спартыўныя пабудовы як «Тэлстра Стэдыум» (стадыён у Мельбурне, які прымаў Летнія Алімпійскія гульні ў 2000 годзе), новы «Уэмблі» і «Эшатадыу Да Луш». Арэна размешчана на кірунку «поўнач-поўдзень», мае 4 трыбуны, кожная з іх складаецца з чатырох ярусаў. Верхні і ніжні ярусы з’яўляюцца стандартнымі, у суме яны ўмяшчаюць 51 000 гледачоў. На асноўным сярэднім ярусе, вядомым як «клубны паверх», размешчаны месцы для прыватных асоб і прадстаўнікоў кампаній. Ён таксама ўключае ў сябе і ложу для кіраўніцтва клуба. Непасрэдна над «клубны паверхам» знаходзіцца маленькі ярус, дзе месцяцца 150 VIP-ложаў. Месцы для заўзятараў каманд-гасцей адведзены ў паўднёва-ўсходнім куце ніжняга яруса. Пры неабходнасці колькасць месцаў для іх можа быць павялічана з 1500 да 9000, за кошт месцаў за паўднёвай брамай. На выпадак благога надвор’я над усімі месцамі для гледачоў раскінуты дах. Для людзей з абмежаванымі фізічнымі магчымасцямі і суправаджаючых іх асоб усталяваны спецыяльна 250 месцаў. Апроч таго, для сабак-правадыроў прызначаны спецыяльны туалет.
На стадыёне ўсталяваны два відэатабло, у падтрыбунных памяшканнях ёсць крамы, туалеты, рэстараны, а таксама ўсталяваны 475 плазменных панеляў. Поле стадыёна характэрна тым, што траву на абедзвюх брамавых пляцоўках можна лёгка змяніць. Да пабудовы стадыёна «Уэмблі», на «Эмірэйтс» было праведзена некалькі матчаў зборнай Англіі, таксама тут згуляла некалькі таварыскіх сустрэч зборная Бразіліі па футболе.
«Першы…»
22 ліпеня 2006 года на «Emirates Stadium» прайшла першая гульня. Гэта быў развітальны матч легенды клуба Дэніса Бергкампа супраць сваёй былой каманды — амстэрдамскага «Аякса», і меў таварыскі характар. Гаспадары перамаглі з лікам 2:1. Аднак першы гол у гэтай сустрэчы (і першы гол на «Emirates») забіў гулец саперніка Клас-Ян Хюнтэлар. Затым Цьеры Анры ў другім тайме забіў першы гол «Арсенала» на новым стадыёне, тым самым зраўняўшы лік. А пераможны мяч на свой рахунак запісаў Нванкво Кану.
Першым еўракубкавым матчам «Арсенала» на новай дамашняй арэне стала сустрэча ў адказ трэцяга кваліфікацыйнага раўнду Лігі чэмпіёнаў 23 жніўня 2006 года з «Дынама» з Заграба. Дынамавец Эдуарду да Сілва, які потым стаў гульцом «Арсенала», адкрыў лік, але ў канцы паядынку Фрэдрык Юнгберг і Мацьё Фламіні забілі па голу і тым самым здабылі лонданцам перамогу.
Першы міжнародны футбольны матч на стадыёне «Эмірэйтс» прайшоў 3 верасня 2006 года. Новенькая арэна прымала зборныя Бразіліі і Аргенціны, якія сышліся ў таварыскім матчы. Бразільцы лёгка расправіліся са сваімі суседзямі — «чараўнікі мяча» тройчы паразілі вароты саперніка і ніводнага разу не прапусцілі ў адказ.
Фактар хатняй арэны
У табліцы прыведзены статыстычныя паказчыкі выступленяў «Арсенала» на «Emirates Stadium». У разлік узяты толькі афіцыйныя сустрэчы каманды ў нацыянальных (Англійская Прэм’ер-ліга, Кубак Англіі, Кубак Футбольнай лігі) і міжнародных (Ліга чэмпіёнаў УЕФА, Ліга Еўропы УЕФА) турнірах.
NGC 3550
NGC 3550 (іншыя абазначэнні — UGC 6214, DRCG 23-39, MCG 5-27-2, ZWG 156.3, ZWG 155.82, KCPG 274A, PGC 33927) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Паляна (Гомельскі раён)
Паля́на (, Поляна) — пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чонкаўскага сельсавета. Побач працякае рака Сож.
Глафіра Сяргееўна Марціновіч
Глафіра Марціновіч (нар., ) — беларуская гімнастка (мастацкая гімнастыка). Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь.
Карсак (сяло)
Карсак — сяло ў Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Троіцкай сельскай акругі. Код КАТА — 115658400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 258 чалавек (135 мужчын і 123 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 196 чалавек (100 мужчын і 96 жанчын).
Глафіра Сяргееўна Марціновіч
На Летніх Алімпійскіх гульнях 2008 у Пекіне Бабушкіна атрымала бронзавы медаль у камандных спаборніцтвах па мастацкай гімнастыцы ў складзе зборнай Беларусі разам з Алесяй Бабушкінай, Анастасіяй Іваньковай, Зінаідай Лунінай, Ксеніяй Санковіч і Алінай Туміловіч.
Нічыпарук
Нічыпарук — прозвішча.
Аблога Смаленска
Абло́гі Смаленска:
Давід Сарноў
Даві́д Сарно́ў (David Sarnoff, Дави́д Сарно́в, Дэ́вид Сарно́фф;, Узляны, Ігуменскі павет, Мінская губерня, цяпер Пухавіцкі раён, Мінская вобласць — ) — амерыканскі сувязіст і бізнесмен беларускага яўрэйскага паходжання, адзін з заснавальнікаў радыё- і тэлевяшчання ў ЗША.
Біяграфія
З 1906 года працаваў у «Кампаніі бесправаднога тэлеграфа Марконі» (Нью-Ёрк). 14 красавіка 1912 года прыняў радыётэлеграму аб крушэнні лайнера «Тытанік» і трое сутак падтрымліваў сувязь з выратавальнікамі.
З 1919 года працаваў у Радыёвяшчальнай карпарацыі Амерыкі (RCA), з 1922 года — віцэ-прэзідэнтам, з 1930 года — прэзідэнтам, у 1947—1970 гадах — старшынёй савета дырэктараў. У 1926 годзе заснаваў Нацыянальную радыёвяшчальную кампанію (NBC). 3 пачатку 20-ых гадоў з’яўляўся саветнікам 10 прэзідэнтаў ЗША.
Давід Сарноў арганізаваў рэгулярнае тэлевяшчанне ў ЗША (з 1939 года). Пад яго кіраўніцтвам створана сістэма каляровага тэлебачання, сумяшчальная з чорна-белай (1949), зроблены запіс тэлеперадачы на магнітную відэастужку (1956), зняты першы тэлевізійны мастацкі фільм (1964).
Удзельнічаў у стварэнні сістэм касмічнай сувязі, камп’ютарызацыі ЗША. Міжнародны інстытут інжынераў-электрыкаў заснаваў прэмію яго імя за дасягненні ў галіне электронікі (1959).
Давід Сарноў быў ганаровым доктарам Калумбійскага, Нью-Ёркскага і іншых універсітэтаў, брыгадным генералам (1944).
Штэфан Ціса
Штэфан Ціса (славацк. Štefan Tiso;, Бытча, Аўстра-Венгрыя — , , Чэхаславакія) — славацкі юрыст, палітычны і дзяржаўны дзеяч перыяду Першай Славацкай рэспублікі.
Біяграфія
Штэфан Ціса нарадзіўся ў 1897 годзе ў Бічы. Будучаму прэзідэнту Першай Славацкай рэспублікі, Іозефу Ціса, ён прыходзіўся траюрадным братам: дзед Іозефа, Іозеф «Каро» Ціса, быў родным братам бабулі Штэфана, Тэрэзы Ціса.
Скончыўшы школу ў 1915 годзе, Ціса быў прызваны ў шэрагі Аўстра-венгерскай арміі і адправіўся на Усходні фронт Першай сусветнай вайны. У 1916 годзе ён трапіў у рускі палон, а ў 1918 — далучыўся да аднаго з добраахвотніцкіх «чэхаславацкіх легіёнаў», якія змагаліся на баку краін Антанты.
У Чэхаславакію Ціса вярнуўся толькі ў 1920 годзе. Ён ненадоўга абгрунтаваўся ў Брно, пасля чаго перабраўся ў Браціславу, дзе вывучаў права. Атрымаўшы адукацыю, ён быў прызначаны на пасаду суддзі ў Трэнчыне і ў 1938 годзе стаў старшынёй краявога суда. У верасні 1939 года, ужо пасля ўтварэння Першай Славацкай рэспублікі, Штэфан Ціса быў ізноў пераведзены ў Браціславу і ўстаў на чале Вярхоўнага суда Славакіі.
У верасні 1944 года Іозеф Ціса прызначыў свайго сваяка на пасаду прэм’ер-міністра Славакіі на змену Войцеху Тука, а таксама на пасады міністра замежных спраў і юстыцыі. Аднак ужо неўзабаве Славакія была занятая савецкімі войскамі. Збегшы ў Аўстрыю ў красавіку 1945 года, 8 мая ў Кремсмюнстэрскім абацтве Ціса падпісаў капітуляцыю Славакіі ў Другой сусветнай вайне.
Данілаўка
Назву Дані́лаўка маюць:
Тэндраўская каса
Тэ́ндраўская каса, Тэндра — нізінны пясчаны востраў каля паўночна-заходняга ўзбярэжжа Чорнага мора, на паўднёвы ўсход ад горада Адэса, у межах Херсонскай вобласці Украіны.
Даўжыня касы каля 65 км, шырыня 1,8 км. Плошча каля 38 км².
Гістарычныя звесткі
28—29 жніўня 1790 г. у раёне Тэндраўскай касы падчас руска-турэцкай вайны 1787—1792 руская эскадра караблёў пад камандаваннем Ф. Ф. Ушакова разбіла турэцкую эскадру.
Тарнабжэгскі павет
Тарнабжэгскі павет (Powiat tarnobrzeski) — павет у Польшчы, уваходзіць як адміністрацыйная адзінка ў Падкарпацкае ваяводства. Цэнтр павета — горад Тарнобжаг (у склад павета не ўваходзіць). Займае плошчу 520,02 км². Насельніцтва — 53 721 чалавек (на 2015 год).
Феадосій Тэафіл Гадэбскі
Феадосій Гадэбскі гербу Гадземба (сапраўднае імя Тэафіл Гадэбскі, Teodozy (Teofil) Godebski herbu Godziemba; 1686 год — 12 верасня 1756 г.) — рэлігійны дзеяч, базыльянін, прадстаўнік Украінскай Грэка-Каталіцкай Царквы. Епіскап Пінскі і Тураўскі (1720—1730), Уладзімірскі і Берасцейскі (1730—1756).
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Гадэбскіх гербу Гадземба. Сын Васіля Гадэбскага (у іншых дакументах — Пятра) і Елізаветы з Пясецкіх.
Пасля смерці (4 красавіка 1719 г.) Пінска - Тураўскага біскупа Іаакіма Цеханоўскага адміністратарам гэтай епархіі быў прызначаны Тэадозій Гадэбскі, які ў 1720 г. стаў яе біскупам і суфраганам Кіеўскага мітрапаліта.
Браніслаў Уладзіслававіч Камінскі
Браніслаў Уладзіслававіч Камінскі (, -, каля Варшавы) — ваенны дзеяч, обер-бургамістр Лакоцкага Акруговага Самакіравання (аўтаномнай тэрыторыі ў тыле германскіх войскаў), стваральнік і кіраўнік РОНА, брыгадэфюрер СС і генерал-маёр войскаў СС (1 жніўня 1944).
Даваенны перыяд
Нарадзіўся ў Віцебскай губерні ў польска-нямецкай сям'і (бацька паляк, маці немка). У 1917 г. паступіў у Петраградскі політэхнічны інстытут імператара Пятра Вялікага, але неўзабаве ўступіў добраахвотнікам у РККА. Член ВКП (б). Пасля Грамадзянскай вайны вярнуўся ў інстытут, затым працаваў на хімічным заводзе «Рэспубліка».
У 1935 годзе за крытыку калектывізацыі выключаны з ВКП (б), у 1937 г. быў арыштаваны і асуджаны нібыта за прыналежнасць да чаянаўскай контррэвалюцыйнай групы. Адбываў тэрмін тэхнолагам па спіртвытворчасці ў «шарашцы» у Шадрынску. У пачатку 1941 года быў вызвалены і адпраўлены на пасяленне ў Локаць.
Аструда
Аструда (Ostróda) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Аструдскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Аструда. Займае плошчу 14,15 км². Насельніцтва — 33 243 чалавек (на 2018 год).
Данілкі
Назву Дані́лкі маюць:
Бялява (горад)
Бялява (Bielawa, Langenbielau) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы каля мяжы з Чэхіяй, размешчаны за 410 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 65 км на паўднёвы захад ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Дзержанёўскага павета Ніжнесілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 36,21 км². Насельніцтва 29,9 тыс. чалавек.
NGC 3551
NGC 3551 (іншыя абазначэнні — UGC 6203, MCG 4-26-35, ZWG 125.33, NPM1G +22.0319, PGC 33836) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дарагінь
Назву Дарагі́нь маюць:
Героі (тэлесерыял)
«Героі» (Heroes) — амерыканскі фантастычны тэлесерыял, створаны Цімам Крынгам, прэм’ера якога адбылася на канале NBC 25 верасня 2006 года. У серыяле распавядаецца гісторыя людзей, якія нічым не вылучаліся сярод астатніх, пакуль у іх не абудзіліся неверагодныя здольнасці: тэлепатыя, уменне лятаць, здольнасць падарожнічаць у часе і прасторы, капіраваць здольнасці іншых, выпраменьваць радыяцыю і шматлікія іншыя. Неўзабаве гэтыя людзі разумеюць, што ім прыгатавана вырашальная роля ў прадухіленні катастрофы, якая можа знішчыць шматлікія мільёны людзей і назаўжды змяніць свет.
Пілотная серыя «Герояў» стала самай папулярнай вячэрняй праграмай сярод аўдыторыі ад 18 да 49 гадоў — яе паглядзела 14,3 мільёна гледачоў, і яна атрымала самы высокі рэйтынг для прэм’ернай драмы на NBC за апошнія 5 гадоў. У 2010 годзе, перш чым пачаліся запланаваныя здымкі пятага сезону, серыял быў зачынены з-за нізкіх рэйтынгаў чацвёртага сезону. Серыял быў ганараваны шэрагам ўзнагарод і намінацый, у тым ліку прэміі «Эмі», «Залаты глобус», «Выбар народа», «BAFTA».
Сусветны пракат
У сусветным пракаце «Героі» трансліраваліся наступнымі тэлекампаніямі:
Харальная сінагога (Мінск)
Мі́нская Хара́льная сінаго́га — колішняя галоўная сінагога ў Мінску, якая размяшчалася па адрасе вул. Серпухаўская, 7. Сёння часткова перабудаваны будынак займае Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя Максіма Горкага.
Гісторыя
Пасля Другой сусветнай вайны будынак кінатэатру быў перабудаваны для Расійскага драматычнага тэатра імя Максіма Горкага (праект архітэктара М. І. Бакланава)'. Цяпер гэта вялікі трохпавярховы будынак, амаль прамавугольны ў плане, сіметрычнай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі. Нутраная прастора таксама вырашаная сіметрычна. Былы цэнтральны неф пераабсталяваны ў глядзельную залу, бакавыя — у фае. На будынку ўсталяваныя мемарыяльныя дошкі У. У. Маякоўскаму і ў гонар VI Усебеларускага з’езду Саветаў. Будынак — помнік архітэктуры эклектыкі з пазнейшымі зменамі. Гісторыка-культурная каштоўнасць рэгіянальнага значэння. Сёння будынак займае Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя Максіма Горкага.
Тэрмопсіс
Тэрмо́псіс (Thermópsis) — род кветкавых раслін сямейства Бабовыя (Fabaceae). Налічвае каля 30 відаў. Пашыраны пераважна ў стэпавых і паўпустынных зонах і гарах Паўночнага паўшар'я.
Шматгадовы расліны з прамастойнымі сцёбламі і паўзучымі карэнішчамі. Лісце трайчастае, чаргаванае. Кветкі звычайна жоўтага колеру. Плод — струк. Усе часткі раслін ядавітыя.
Сцяна (апавяданні)
«Сцяна» — збор сямнаццаці кароткіх апавяданняў беларускага пісьменніка Васіля Быкава.
Апісанне
«Сцяна» апісвае трагічны лёс Беларусі ад сталінскіх рэпрэсій (апавяданне «Жоўты пясочак») і Другой сусветнай вайны, якая пакінула Беларусь у руінах, да змрочнага жыцця беларусаў у 1990-я гг. Аўтарская расчараванасць і пэсымістычная пазіцыя відавочныя ва ўсіх апавяданнях кнігі. Падобна да іншых твораў Васіля Быкава ў «Сцяне» прасочваюцца паралелі з філасофіяй экзістэнцыялізму, напрыклад засяроджванне ўвагі аўтара на праблеме выбару і маральных ваганняў чалавека. Кніга люструе адстунасць свабоды і бездапаможнасць індывідуума ў межах таталітарнай сістэмы.
З-за таго, што Васіль Быкаў быў persona non grata у часы празідэнцтва Аляксандра Лукашэнка, збор апавяданняў друкаваўся ў рускіх літаратурных часопісах «Дружба народов» (нумары 7, 8, 11 за 1999 год) і «Звезда» (нумар 5 за 1999). Першае асобнае выданне кнігі выйшла ў 1997 годзе ў выдавецтве «Наша Ніва». Большасць апавяданняў былі таксама перакладзеныя на эстонскую мову, пад назвай «Valgevene tragöödia» (Трагедыя Беларусі) у 2001 годзе.
Вялікае Нявольніцкае возера
Плошча паверхні — 27 200 км². Найбольшая глыбіня — 614 м. Плошча вадазбору — 971 000 км².
Геаграфія
Вялікае Нявольніцкае возера месціцца на поўдні Паўночна-Заходніх тэрыторый Канады. Яно ўзнікла каля 10 тысяч гадоў таму ў сувязі з заканчэннем ледавіковай эпохі. Адталыя воды запасіліся ў прагаліне паміж тэктанічнымі платформамі і такім чынам стварылі першаснае возера. З цягам часу яно памяньшалася ў памерах, ператварылася ў ланцуг сучасных азёр, у тым ліку Вялікае Нявольніцкае. Яно жывіцца шматлікімі рэкамі.
Паўднёвыя і ўсходнія берагі скалістыя. На захадзе бераг пакрыты лесам, на поўначы і ўсходзе — тундрай. На працягу 8 месяцаў возера пакрыта тоўстым ледзяным пластом.
Прырода
Вялікае Нявольніцкае возера надзвычай багата рыбнымі рэсурсамі. Тут здабываюць кумжу, ліпеня, судака і інш. Заходні бераг насяляе адно з найбуйнешых статкаў лясных бізонаў.
Гісторыя
Продкі сучасных індзейцаў насялілі берагі Вялікага Нявольніцкага возера ў 5 тысячагоддзі да н. э. У сярэдзіне 1 тысячагоддзя да н. э. тут з'явіліся плямёны атабаскаў. Брытанскія гандляры футрам даведаліся пра існаванне возера ў 1771 г. У 1786 г. наваколлі былі даследаваны Аляксандрам Мак-Кензі. Назва возера была дадзена кры, якія суправаджалі брытанскія экспедыцыі і варожа адносіліся да мясцовых атабаскаў, называлі іх славі («рабы»). З сярэдзіны XIX ст. прадстаўнікі Кампаніі Гудзонава заліва адчынялі гандлёвыя факторыі, што паступова ператварыліся ў сталыя паселішчы.
Тэадор Эльмар Б’ярнасан
Тэадор Эльмар Б’ярнасан (Theódór Elmar "Teddy" Bjarnason; нар., , Ісландыя) — ісландскі футбаліст, паўабаронца турэцкага клуба «Акхісар Беледыеспор» і нацыянальнай зборнай Ісландыі. Удзельнік чэмпіянату Еўропы 2016 года.
Шабак
Шабак або (Шын-Бет) (שב"כ — абрэвіятура שרות ביטחון כללי, Шэрут Бітахон Клалі) — агульная служба бяспекі Ізраіля.
Вялікае Нявольніцкае возера
Гісторыя
У XX ст. на поўнач ад возера здабывалі золата і дыяменты, пры гэтым вада была забруджана атрутнымі элементамі накшталт мыш’яка. У 1978 г. пры ўдары аб лёд возера ўзарваўся савецкі спадарожнік «Космос-954» з ядзерным рэактарам на борце. Ліквідацыяй наступстваў аварыі займаліся добраахвотнікі з Канады і ЗША.
У нашы дні Вялікае Нявольніцкае возера прыцягвае турыстаў. У паўднёвай і заходняй частках развіваецца рыбалоўства. У 1967 г. вакол возера была пабудавана ўсесезонная шаша. Узімку пракладаюць часавую дарогу па лёдзе для дастаўкі грузаў з поўдня на поўнач.
Шабак
Аперацыі Шын-Бет ўнутры Ізраіля могуць быць падзеленыя на наступныя тры катэгорыі: супраць іншаземцаў у цэлым, супраць палесцінскіх арабаў і супраць грамадзян Ізраіля. Дзейнічае на падставе закона, прынятага Кнесетам 21 лютага 2002 года.
Ментынь
Ме́нтынь — рака ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Вузлянка (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 17 (15 ) км. Плошча вадазбору 84 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,4 м/км. Выток ракі знаходзіцца за 1 км у напрамку на поўнач ад вёскі Галінова. Вадазбор у межах Нарачанска-Вілейскай нізіны. Упадае ў Вузлянку прыкладна за 0,4 км у напрамку на паўднёвы захад ад вёскі Ляскі. Рэчышча каналізаванае. Асноўныя прытокі — Шабеніха (Журыха) злева і Рудня справа.
Сугакі (Ваўкавыскі раён)
Сугакі́ (, Сугаки) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вярэйкаўскага сельсавета. Плошча 31,59 га, працягласць межаў — 5 586 метраў.
Гісторыя
Да 28 ліпеня 1967 года вёска ўваходзіла ў склад Воўпаўскага сельсавета, да 18 кастрычніка 2013 года — у склад Рэплеўскага сельсавета.
Мікалай Мікалаевіч Сямёнаў
Акадэмік АН СССР (1932; член-карэспандэнт з 1929), адзіны савецкі лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі (атрымаў у 1956 годзе сумесна з Сірылам Хіншэлвудам).
У 1917 годзе скончыў Петраградскі ўніверсітэт. У 1920—1931 гг. працаваў у Ленінградскім фізіка-тэхнічным інстытуце. З 1931 года дырэктар Інстытута хімічнай фізікі АН СССР. Адначасова з 1928 года прафесар Леніградскага політэхнічнага інстытута, з 1944 года Маскоўскага ўніверсітэта. У 1957—1971 гг. М. М. Сямёнаў акадэмік-сакратар Акадэміі хімічных навук, у 1963—1971 гг. віцэ-прэзідэнт АН СССР. З 1981 года галоўны рэдактар часопіса «Химическая физика».
NGC 3552
NGC 3552 (іншыя абазначэнні — MCG 5-27-3, ZWG 155.85, ZWG 156.6, DRCG 23-33, PGC 33932) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сугакі
Назву Сугакі́ маюць:
Кавескар
Каве́скар (саманазвы kawésqar, kawashkar), або алакалуфэ (Alacalufe, з мовы яганаў  Halakwulup) — індзейскі народ на поўдні Чылі. Агульная колькасць - 2980 чал. (2015 г.).
Паходжанне
Кавескар — старажытныя насельнікі Паўднёвай Амерыкі. Існуе 2 асноўныя гіпотэзы іх паходжання. Першая заснавана на думцы, што кавескар — нашчадкі культуры рыбаловаў і мараходаў, якая першапачаткова сфарміравалася на Чылаэ. Адтуль яе носьбіты прасоўваліся на поўдзень. Другая гіпотэза сцвярджае, што кавескар першапачаткова насялялі паўднёвы ўсход Патагоніі, дзе займаліся качавым паляваннем і адкуль мігрыравалі на заходнія астравы архіпелага Вогненная Зямля. Менавіта там і сфарміраваліся асаблівасці іх культуры. Археалагічныя раскопкі дазваляюць лічыць, што культура кавескар з'явілася на поўдні Чылі не меней за 6000 гадоў таму.
Гісторыя
Першыя кантакты паміж еўрапейцамі і кавескар былі ўсталяваны ў XVI ст., аднак не мелі сталага характару. З канца XVIII ст. сітуацыя змянілася, калі тэрыторыі, населеныя кавескар, зацікавалі кітабояў і навукоўцаў. У другой палове XIX ст. кавескар гандлявалі з еўрапейцамі і выхадцамі з Чылаэ, часам прывозіліся мараплаўцамі ў краіны Еўропы і Паўночную Амерыку, дзе дэманстраваліся за грошы як дзікуны. Па розных падліках іх колькасць да гэтага перыяда магла дасягаць 2 - 3 тысяч чалавек. Аднак кантакты з еўрапейцамі прывялі да распаўсюджвання хвароб, да якіх індзейцы не мелі імунітэта. Выхадцы з Чылаэ нападалі, рабавалі і гвалтавалі сваіх паўднёвых суседдзяў.
У канцы XIX - пачатку XX ст. хуткае скарачэнне насельніцтва кавескар занепакоіла каталіцкіх місіянераў, якія першымі пачалі аказваць дапамогу індзейцам, вывучаць іх мову і культуру. З канца 1930-х гг. апеку над кавескар прынялі афіцыйныя ўлады Чылі. У другой палове XX ст. іх колькасць пачала ўзнаўляцца.
Культура
Прылады працы рабілі з дрэва, каменю, костак марскіх жывёл, ракавін малюскаў. Кавескар здабывалі пірыт. Яго выкарыстоўвалі для здабычы агню або для абмену з іншымі плямёнамі. Адзінай свойскай жывёлай быў сабака.
Галоўнай уласнасцю сямейнай групы з'яўляўся човен, які перадаваўся па спадчыне ад бацькі да старэйшага сына. Жанчыны адказвалі за гаспадарку і дзяцей, вялі абмен і перамовы з прадстаўнікамі іншых груп. У першых еўрапейскіх даследчыкаў гэта стварыла ўражанне аб матрыярхальных адносінах сярод кавескар. На самой жа справе, галоўным у сям'і заўсёды заставаўся мужчына. Кавескар практыкавалі палігінію. Часам старыя мужчыны маглі адмаўляцца ад жонак і перадаваць іх суродзічам. Вядомы выпадкі паліандрыі, калі старыя мужчыны станавіліся другім мужам у ўжо сфарміраванай сям'і або прымалі маладых мужоў у сваю сям'ю.
Кавескар знакаміты сваім вусным фальклорам — песнямі, казкамі, легендамі.
Мова
Мова кавескар блізкая да мовы яганаў. У XX ст. складзены алфавіт на аснове лацінкі.
Рэлігія
Традыцыйныя вераванні ў сваёй аснове былі анімістычнымі. Кавескар верылі ў існаванне шматлікіх духаў прыроды. Важную ролю адыгрывала вера ў магутных духаў ахахема, якія маглі як аказваць дапамогу, так і прыносіць зло і хваробы, забіраць у чалавека душу. Духі продкаў зваліся хексолак. З імі ўступалі ў кантакты праз свет сноў. Сярод кавескар меліся шаманы, якія лекавалі ад розных захворванняў, спраўлялі пахавальныя абрады. У XX ст. большасць кавескар прынялі хрысціянства.
Маркус Стывен
Маркус Стывен (Marcus Stephen, нар.  —) — 27-ы прэзідэнт Науру з 19 снежня 2007 года па 10 лістапада 2011 года. Прэзідэнт Алімпійскага камітэта Науру са студзеня 2009 года і прэзідэнт Федэрацыі цяжкай атлетыкі Акіяніі з сакавіка 2008 года.
Мілакова
Мілакова (Miłakowo), раней Лібштат (Liebstadt) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Аструдскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Мілакова. Займае плошчу 8,76 км². Насельніцтва — 2609 чалавек (на 2018 год).
Ян Беніслаўскі
Біяграфія
Ян Беніслаўскі нарадзіўся ў 1735 г. у Інфлянтах, у маладосці ўступіў у ордэн езуітаў, у 1768 г. прыняў свяшчэнны сан. Пасля закрыцця прыказа па прызначэнні вучэбнай камісіі некаторы час быў рэктарам берасцейскіх школ.
Пасля пераезду ў Расію Беніслаўскі пазнаёміўся з Пацёмкіным праз свайго сваяка Міхельсона (вядомага падаўленнем Пугачоўскага паўстання) і здолеў цалкам зачараваць яго і адначасова заваяваць поўны давер, так што Пацёмкін раіўся з ім аб усіх мерах, звязаных з каталіцтвам у Расея. Гэтую акалічнасць езуіты здолелі выкарыстаць на карысць свайму ордэну. З дапамогай Беніслаўскага, які ў дадзеным выпадку быў паслухмяным інструментам езуітаў, быў рэалізаваны праект заснавання пасады рымска-каталіцкага арцыбіскупа ў Расіі, на якую быў прызначаны Станіслаў Богуш-Сестрэнцэвіч; Беніслаўскі быў прызначаны на пасаду каад'ютара (у 1783 г.), чым хацелі паралізаваць перавагі, дадзеныя Сестрэнцэвічу, нязгоднаму з езуітамі.
8 лютага 1784 г. Ян Беніслаўскі быў пасвечаны нунцыем Арцэці ў біскупы Гадарынскі ў Palaestina Secunda, а неўзабаве (19 сакавіка) адправіўся з Пацёмкіным у Крым, дзе хацеў заняцца ўпарадкаваннем царкоўных спраў з-за прыток каланізатараў з-за мяжы. Калі ў Расіі было заснавана шэсць рымска-каталіцкіх біскупстваў, Беніслаўскі быў прызначаны суфраганам Полацка; пры гэтым на яго ўскладаўся абавязак цэнзураваць кнігі, надрукаваныя ў полацкай друкарні, але ў 1800 г. Беніслаўскі быў адкліканы з пасады цэнзара за з'яўленне ў календары на 1800 г. артыкула, які хваліў англ. флоту (што было парушэннем выдадзенага ў той час для журналістыкі загаду — адказваць з асуджэннем на ўсё, што датычыцца Англіі). Прызначаны ў 1801 г. кіраўніком рымска-каталіцкай калегіі, Беніслаўскі аддаў сябе ў распараджэнне езуітаў і вырашаў усе справы згодна з іх указаннямі.
Беніслаўскі напісаў дзве працы: «Institutions logicae see brevis tratatus de cultura ingenii » (Wilno, 1774) і «Rozmyślania dla księźy swieckich o powinnościach z listów i Ewangelii więte » (2 тамы, Polock, 1779, Warsz. 1859).
У запісцы Сестрэнцэвіча, якую ён перадаў імператару Аляксандру I, утрымліваюцца вельмі несуцяшальныя каментары пра Я. Беніслаўскага — асабліва адносна яго паводзін у Рыме, дзе ён нібыта «нахабнымі і бессаромнымі ўчынкамі даў шмат знакаў сваёй набожнасці».
Біскуп Беніслаўскі быў тыповым езуітам. Яму выпала роля выканаўцы даволі складаных планаў па падтрымцы парадку ў адзін з крытычных момантаў жыцця, і Беніслаўскі выканаў гэтую ролю з успехам, без, вядома, грашовых выдаткаў. Ён заваяваў ласку Сестрэнцэвіча, якую той выкарыстоўваў выключна для мэтаў ордэна, і мітрапаліт вырашыў гэта толькі тады, калі ўлада была фактычна выведзена з яго рук: гэтым тлумачацца абвінавачванні ў няўдзячнасці, рассыпаныя ў запісцы Сестрэнцэвіча.
Чаглінка (Чаглінская сельская акруга)
Чаглінка — сяло ў Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Чаглінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 29 км на поўнач ад цэнтра сяла Зерэнда. Код КАТА — 115659100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1984 чалавекі (958 мужчын і 1026 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 2270 чалавек (1074 мужчыны і 1196 жанчын).
Ян Беніслаўскі
Біяграфія
Ян Беніслаўскі памёр 25 сакавіка 1812 г. у мястэчку  (Бярзпільская парафія).
Польская паэтэса  (1747-1806) была жонкай Пятра, брата Яна Беніслаўскага.
Дарожкавічы
Назву Даро́жкавічы маюць:
Рымская сістэма злічэння
Ры́мская сістэ́ма злічэ́ння («ры́мскія лі́чбы») — непазіцыйная сістэма злічэння, якая ўжывалася ў старажытным Рыме, у сярэдневяковай Еўропе і ўжываецца дагэтуль, хоць і выцеснена з большасці сфер дзесятковай сістэмай.
Лічбы
Рымскія лічбы былі запазычаныя ў этрускаў і першапачаткова былі не алфавітнымі, а піктаграфічнымі сімваламі. Так, лічба I — гэта рыса, V — найбольш верагодна, выява далоні (у этрускаў гэты знак меў адваротную арыентацыю, накшталт грэчаскай літары Λ). Лічба X магла пайсці ад выявы двух далоней. Лічба L у этрускаў нагадвала стралу (↑). Лічбы C і M, хаця і адпавядаюць лацінскім словам centum (сто) і mille (тысяча), таксама паходзяць ад больш старажытных сімвалаў для абазначэння гэтых лікаў. Першапачатковы сімвал для 1000, які нагадвае грэчаскую літару Φ, мог пайсці ад абазначэння тысячы як «CIƆ» (узяцце ў сімвалы, якія нагадваюць дужкі, абазначала павелічэнне на 1000). Аналагічным чынам магла з’явіцца і лічба D: адзіночны дужкападобны сімвал справа абазначаў павелічэнне на 500 (адпаведна «IƆ» — гэта 500).
Запіс лікаў
Адзінкі, дзесяткі і сотні рымскімі лічбамі перадаюцца наступным чынам:
Пры запісе лікаў большыя лічбы запісваюцца ў першую чаргу: спачатку пішуцца тысячы, потым сотні, потым дзясяткі, і потым — адзінкі. Напрыклад: <td style="width: 100px"> <td style="width: 100px"> <td style="width: 100px">
FNP-45
Пісталет FNP-45 быў упершыню анансаваны ў 2007 годзе ў ЗША, яго вытворчасць і продаж пачатыя ў 2008 годзе. Гэты пісталет быў распрацаваны і вырабляецца ў ЗША і ў першую чаргу для амерыканскага рынка, падпадзяленнем бельгійскай кампаніі FN Herstal — кампаніяй FNH USA. Пісталет FNP-45 уяўляе сабой зброю службовага тыпу, арыентаваную ў першую чаргу на супрацоўнікаў праваахоўных органаў і службаў аховы, а таксама на грамадзянскіх стралкоў, якія аддаюць перавагу поўнапамерным пісталетам вялікага калібра. Гэты пісталет грунтуецца на некалькіх больш кампактных пісталетах бельгійскай распрацоўкі FNP-9, якія выпускаюцца ў Бельгіі і ЗША ужо некалькі гадоў.
Пісталет FNP-45 пабудаваны з выкарыстаннем энергіі аддачы пры кароткім ходзе ствала. Замыканне ствала ажыццяўляецца адным баявым выступам у казеной частцы ствала за акно для выкіду гільзаў у засаўцы, паніжэнне ствала пры адпіранні ажыццяўляецца па схеме Браўнінга, пры ўзаемадзеянні фігурнага выраза ў прыліве пад ствалом з адмысловым сталёвым укладышам у рамцы. Рамка пісталета выкананая з ударатрывалага пластыка, засаўка — з нержавеючай сталі. Ударна-спускавы механізм куркавы, выкананы ў выглядзе асобнага легказдымнага модуля. Асноўны варыянт УСМ — падвойнага дзеяння, з двухбаковым рычажком бяспечнага спуску цынгеля. Існуюць таксама альтэрнатыўны зменны модуль УСМ падвойнага дзеяння з ручным засцерагальнікам, замыкалючым цынгель ва ўзведзяным стане. Рычажкі засцерагальніка і затворной затрымкі, а таксама кнопка фіксацыі магазіна выкананыя на абедзвюх баках зброі. Для замены модуля УСМ патрэбна няпоўная разборка зброі, адмысловая прылада не патрабуецца. Дзяржальня зброі мае зменныя заднія часткі ў двух варыянтах — прамую і выгнутую, пад ствалом маецца інтэгральная накіроўваючая для мацавання ліхтара або лазернага прыцэла. Прыцэльныя прынады нерэгулюемыя, усталяваныя на засаўцы ў пазы тыпу «ластаўчын хвост».
Рымская сістэма злічэння
Запіс лікаў
MMCCLXVIII = 1000 + 1000 + 100 + 100 + 50 + 10 + 5 + 1 + 1 + 1 = 2268
Але рымская сістэма злічэння мае асаблівасць: калі большая лічба ідзе злева ад меншай, дык яе вага не дадаецца, а адымаецца. Напрыклад,
MCMXLIX = 1000—100 + 1000 — 10 + 50 — 1 + 10 = 1949
Гэтае правіла ўжываецца для перадачы лічбаў 4 і 9, каб пазбегнуць чатырохразовага паўтарэння адной лічбы. Так,
замест IIII пішуць IV,
замест LXXXX — XC,
замест CCCC — CD,
замест DCCCC — CM.
Неадназначнасці
Як і любая іншая непазіцыйная сістэма злічэння, рымская сістэма дазваляе запісваць многія лікі рознымі шляхамі. Хаця прыведзеныя вышэй правілы дазваляюць пазбегнуць неадназначнасцей, у гістарычных дакументах сустракаюцца розныя варыянты запісу некаторых лікаў. Фактычна, апісаныя правілы былі ўсталяваныя ўжо пасля таго, як рымскія лічбы саступілі месца арабскім, бо яны дазваляюць адназначна перадаць кожны разрад дзесятковага ліка.
Лік 4 можа запісвацца як IV або IIII. Рымляне ўжывалі менавіта апошнюю форму, бо спалучэнне IV было абазначэннем Юпітэра (першыя літары слова Ivppiter). У сярэдневяковых дакументах гэты варыянт таксама пераважае, а субтрактыўная форма (IV) стала агульнапрынятай толькі адносна нядаўна. На гадзінніках з рымскімі лічбамі і цяпер традыцыйна ўжываецца адытыўная форма (IIII), бо яна стварае візуальную сіметрыю з лічбай VIII.
У той жа час, лік 9 заўсёды абазначаецца як IX, а не VIIII.
Існуюць варыянты запісу некаторых лікаў больш кароткім шляхам, чым пры паразрадным прадстаўленні дзесятковых лікаў. Напрыклад, IC замест XCIX для 99; MIM замест MCMXCIX для 1999 і г.д. Тым не менш, гэтыя скарочаныя варыянты не з’яўляюцца агульнапрынятымі.
Кацярына Захараўна Рубіцель
Кацярына Захараўна Рубіцель (, в. Чырвоныя Засценкі, Дубровенскі раён — ) — работнік сельскай гаспадаркі, Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
З 1959 года па 1972 год працавала звеннявой па вырошчванні льну ў калгасе «Прагрэс». У 1965 годзе яе звяно атрымала па 9,4 цэнтнеры ільносемя і 10,2 — ільновалакна з гектара або 2230 рублёў прыбытку, а ўсяго — 22300 рублеў. Гэтай сумы было дастаткова, каб купіць цэлую калону трактароў.
Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена ў 1966 годзе. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР VII—VIII скліканняў. Удзельнік ВДНГ 1967 года.
Лепельскі строй
Лепельскі строй — традыцыйны комплекс беларускага народнага адзення Падзвіння. Бытаваў у XIX — пачатку XX ст. пераважна ў Лепельскім, Ушацкім, Чашніцкім раёнах. Аснову летняга касцюма жанчын складалі спадніца, фартух. Кашуля мела тунікападобны або з прамымі плечавымі ўстаўкамі крой, сціплае аздабленне вузкімі паскамі чырвона-чорнага геаметрычнага арнаменту на рукавах і плечавых устаўках. Спадніцу (саян, дрыліх, андарак, шарак) шылі з 3-4, у заможных сялян з 7 полак пярэстых або аднаколерных даматканых тканін у блакітна-белым, сіне-фіялетавым, вохрыста-чырвоным каларыце, фартух — з 1-2 полак кужэльнага палатна, аздаблялі ўзорыстым ткацтвам (пераборы), вышыўкай (мярэжка), карункамі. Галаўныя ўборы — намітка, чапец, хустка, вянок, карона (галаўны ўбор дзяўчыны-мяшчанкі накшталт падвічкі з парчы, расшытай бліскаўкамі) і інш. Мужчынскае адзенне складалі кашуля (насілі навыпуск, падпяразвалі поясам ці дзягай), нагавіцы, камізэлька з чорнай або цёмна-сіняй крамнай тканіны. Галаўныя ўборы — саламяны або лямцавы капялюш, белая магерка, картуз. Верхняе мужчынскае і жаночае адзенне — армяк, сярмяга, світка, кажух.
(10) Гігея
10 Гігея (10 Hygiea) — астэроід галоўнага астэроіднага пояса. Адкрыты 12 красавіка 1849 года італьянскім астраномам Анібале дэ Гаспарысам у абсерваторыі Кападымонтэ ў Неапалі, Італія. Астэроід названы ў гонар старажытнагрэчаскай багіні здароўя Гігеі.
Гігея — чацвёрты па памерах аб’ект галоўнага астэроіднага пояса, пасля Цэрэры, Палады і Весты. Астэроід абарочваецца вакол Сонца за 5,56 юліянскіх гадоў.
Даўбарова
Назву Даўбаро́ва маюць:
Лоеўскі раён
Геаграфія
Тэрыторыя раёна складае 104 553 га, дзе: 42 423 га належаць да гаспадарчых земляў (у тым ліку: ворная зямля — 22 110 га, лугі — 20 041 га), лясы — 43 078 га. Найвышэйшы пункт — 148,5 м над узроўнем мора — знаходзіцца за 4 км на паўднёвы захад ад в. Бывалькі.
Праз раён бягуць рака Дняпро з прытокамі Сож, Брагінка, Пясочанка, таксама на тэрыторыі раёна знаходзіцца Днепра-Брагінскае вадасховішча.
Адміністрацыйны цэнтр раёна знаходзіцца на правым беразе ракі Дняпро на адлегласці 98 км ад цэнтра Гомельскай вобласці і 60 км ад бліжэйшай чыгуначнай станцыі г. Рэчыца. За 300 м ніжэй ад вусця Сажа, на правым беразе Дняпра, у парку агаляюцца адклады муравінскага міжледавікоўя і папярэдняга позналедавікоўя, т.зв. Лоеўскага інтэрстадыялу.
Гісторыя
30 ліпеня 1966 года раён утвораны зноў, у яго склад уключаны гарадскі пасёлак Лоеў, Бывалькаўскі, Казярожскі, Карпаўскі, Новабаршчоўскі, Першамайскі, Пярэдзелкаўскі, Страдубскі (Старадубкаўскі), Уборкаўскі сельсаветы Рэчыцкага раёна і Ручаёўскі сельсавет Брагінскага раёна. 4 ліпеня 1967 года ўтвораны Сяўкоўскі сельсавет, скасаваны Першамайскі сельсавет. 3 снежня 1981 года Новабаршчоўскі сельсавет перайменаваны ў Малінаўскі, 17 ліпеня 1986 года Казярожскі сельсавет — у Каўпенскі. 20 кастрычніка 1995 года Лоеўскі раён і гарадскі пасёлак Лоеў аб’яднаны ў адну адміністрацыйную адзінку. У 1999 годзе для аховы дзяржаўнай мяжы з Украінай у Лоеве створаны атрад пагранічных катараў. 1 снежня 2009 года скасаваны Пярэдзелкаўскі і Сяўкоўскі сельсаветы.
Марцэль Шмельцэр
Марцэль Шмельцэр (Marcel Schmelzer;, , ГДР) — нямецкі футбаліст, абаронца. Вядомы па выступах за дортмундскую «Барусію». Ігрок нацыянальнай зборнай Германіі (2010—2014).
Раннія гады
Марсель пачынаў займацца футболам у сваім родным горадзе Магдэбургу, трэніруючыся спачатку ў «Фартуне», а затым і ў аднайменным клубе «Магдэбург».
«Барусія»
У 17 гадоў яго заўважыла дортмундская «Барусія» і запрасіла ў моладзевую каманду. У 2008 годзе падпісаў прафесійны кантракт з «Барусіяй». 16 жніўня 2008 года дэбютаваў у Бундэслізе, згуляўшы ў выязным матчы першага тура супраць леверкузенскага «Баера», які скончыўся перамогай дортмундцаў з лікам 3:2. Марсель з’явіўся на поле на 78-й хвіліне, замяніўшы Дэдэ.
З 2016 па 2018 гады быў капітанам «Барусіі». Апошні раз з’явіўся на полі ў чэрвені 2020 года, пасля чаго на доўгі час выбыў з-за траўмы калена. Завяршыў кар’еру па заканчэнні сезона 2021/22.
Міжнародная кар’ера
Дэбютаваў у складзе зборнай Германіі 17 лістапада 2010 года ў таварыскай гульне супраць зборнай Швецыі ў Гётэбаргу (0:0). Акрамя яго ў матчы ўдзельнічалі яго напарнікі па «Барусіі» Матс Хумельс, Марыа Гётцэ і Кевін Гроскройц.
Дасягненні
«Барусія» Дортмунд
NGC 3554
NGC 3554 (іншыя абазначэнні — MCG 5-27-7, ZWG 155.86, ZWG 156.7, DRCG 23-32, NPM1G +28.0187, PGC 33948) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Міломлын
Міломлын (Miłomłyn) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Аструдскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Міломлын. Займае плошчу 12,38 км². Насельніцтва — 2449 чалавек (на 2018 год).
Грыква
Грыква (Griekwa) — група еўрапейска-афрыканскіх крэолаў. Жывуць пераважна ў Паўднёва-Афрыканскай Рэспубліцы і Намібіі. Агульная колькасць грыква не вядома, паколькі яны не фіксуюцца ў перапісах як цалкам асобны этнас. У 2014 г. каля 100 чалавек размаўлялі на мове грыква.
Гісторыя
Грыква сфарміраваліся ў XVII - XVIII стст. у выніку сувязяў паміж еўрапейцамі, насельнікамі галандскай Капскай калоніі, і прадстаўніцамі мясцовых народаў гатэнтотаў і нама. Дырэктар Лонданскага місіянерскага таварыства, які ўпершыню ў 1813 г. выкарыстаў назву "грыква" лічыў іх нашчадкамі гатэнтотаў-чарыгурыква. У канцы XVIII ст., калі Капская калонія была захоплена Вялікабрытаніяй, грыква ўяўлялі сабою адну з груп бастэраў. Яна складалася з некалькіх пашыраных сем'яў.
Пры пасрэдніцве місіянераў грыква атрымалі права на землі на месцы сучаснага паўднёваафрыканскага горада Грыквастада, была сфарміравана іх асабістая структура кіравання на чале капітанаў і магістрата. У выніку перасялення на прасторах унутраных раёнаў Паўднёвай Афрыкі была створана тэрыторыя Грыкваленд. Асноўным заняткам перасяленцаў-крэолаў былі жывёлагадоўля (разводзілі авечак і кароў), здабыча слановай косці, пасрэдніцкі гандаль паміж еўрапейцамі і мясцовымі афрыканскімі народамі, але таксама рабілі напады на бушменаў і зулусаў.
Сутычкі з зулусамі скончыліся паражэннем, якое саслабіла грыква. Сітуацыя ўскладнілася перасяленнем бураў і стварэннем імі сваіх дзяржаўных утварэнняў. Буры адмоўна ставіліся да грыква як "каляровых", ніжэйшых па паходжанню, чым еўрапейцы. У 1859 - 1862 гг. грыква былі вымушаны перадаць бурам за выкуп значную частку сваіх зямель.