cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эвальд Окас
Эвальд Карлавіч О́кас (Evald Okas; 15 лістапада (28 лістапада) 1915, Рэвель, Расійская імперыя —, , Эстонія) — эстонскі мастак. Народны мастак СССР (1963). Правадзейны член АМ СССР (1975). Герой Сацыялістычнай Працы (1985). Лаўрэат пяці Дзяржаўных прэміі Эстоніі (1947, 1948, 1950, 1959, 1965).
Біяграфія
Вучыўся у 1938—1941 гадах у Вышэйшым мастацкім вучылішчы ў Таліне. З 1944 года выкладаў у Эстонскім мастацкім інстытуце, з 1954 года прафесар.
Творчасць
Творам уласцівы вастрыня тыпізацыі, драматызм апавядальнасці, дынаміка кампазіцыі: «Вайна ў Махтрэ» (1958), «„Тыгр“ гарыць» (1973), «На будоўлі электрастанцыі» (1977). Аўтар графічных серый «Сланцавая прамысловасць Эстонскай ССР» (1959), «Калевіпоэг» (1961), «Японія», «Індыя» (абедзве 1965), «Уражанні пра Галандыю, Бельгію і Люксембург» (1968), «Горад» (1974).
Свяжава
Свяжава (Świerzawa, Schönau an der Katzbach) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, за 450 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 100 км на захад ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Златарыйскага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Свяжава. Займае плошчу 1,76 км². Насельніцтва 2,3 тыс. чалавек.
Ігар Юр’евіч Чэрнікаў
Ігар Чэрнікаў (нар. ) — беларускі гандбаліст. Кандыдат у майстры спорту Беларусі. Брамнік расійскага клуба «Віктар» са Стаўрапаля.
Кар’ера
Пачынаў кар’еру ў мінскім «Дынама», у 2014—2016 гадах выступаў за наваполацкі ГК імя Лёвіна, пасля далучыўся да сталічнага СКА. У ліпені 2018 года перайшоў у «Гомель».
У чэрвені 2019 года, пакінуўшы «Гомель», далучыўся да расійскага клуба «Віктар» са Стаўрапаля.
Правасуддзе
Правасуддзе — форма дзяржаўнай дзейнасці судовай улады, у працэсе якой разглядаюцца і вырашаюцца ў судовым парадку справы, аднесеныя да яе кампетэнцыі — аб крымінальных злачынствах, аб цывільных і гаспадарчых спрэчках і інш. Суддзі незалежныя ў сваёй дзейнасці і падпарадкоўваюцца толькі закону, якое-небудзь умяшанне ў іх дзейнасць недапушчальнае. У Беларусі судаўладкаванне і статус суддзяў вызначаюцца Канстытуцыяй Беларусі, іншымі актамі заканадаўства. Судовая сістэма Беларусі ўключае агульныя суды (Вярхоўны суд, абласныя і прыраўнаваны да іх Мінскі гарадскі суд, раённыя, гарадскія), а таксама ваенныя, гаспадарчыя і іншыя суды. Вышэйшымі звеннямі судовай сістэмы з'яўляюцца Вярхоўны суд і Вышэйшы гаспадарчы суд. Органам дзяржаўнага кантролю за канстытуцыйнасцю нарматыўных актаў дзяржавы з'яўляецца Канстытуцыйны суд Рэспублікі Беларусь, заключэнні якога з'яўляюцца канчатковымі, абскарджанню і апратэставанню не падлягаюць.
Шэпшэль Шэпшэлевіч Ходаш
Біяграфія
У 1918 годзе член Мінскага падпольнага райкама РКП(б). У 1918—1920 гадах член мінскіх губкама партыі і губернскага ВРК, Камітэта абароны Мінска, адзін з арганізатараў 1-га Мінскага рабочага палка імя Мінскага савета прафсаюзаў, выконваючы абавязкі намесніка камісара працы Літоўска-Беларускай ССР. З 1921 года старшыня Менскага губернскага савета прафсаюзаў, з 1924 года — Цэнтральнага савета прафсаюзаў Беларусі.
З 1925 гадах на прафесійнай рабоце ў РСФСР. У 1931—1937 гадах член калегіі і кіраўнік сектара кадраў, начальнік упраўлення навучальных устаноў Наркамата фінансаў СССР. У 1939—1947 гадах намеснік кіраўніка справамі Наркамата (Міністэрства) земляробства СССР. З мая 1947 года начальнік адміністрацыйна-гаспадарчага аддзела Галоўводсельгаспадаркі Міністэрства сельскай гаспадаркі СССР.
У 1921—1924 гадах член ЦК КП(б)Б, у 1924—1925 гадах член ЦК і Бюро ЦК КП(б)Б. У 1924 годзе член Часовага беларускага бюро ЦК РКП(б) і кандыдат у члены яго Прэзідыума. Член ЦВК БССР (1920—1925).
Трыдэнцкі сабор
Трыдэ́нцкі сабо́р — XIX Усяленскі сабор, які адкрыўся 13 снежня 1545 года ў Трэнта (Tridentum) па ініцыятыве Папы Паўла III, галоўным чынам ў адказ на Рэфармацыю, і закрыўся там жа 4 снежня 1563 года, ў пантыфікат Пія IV. Быў адным з найважнейшых сабораў ў гісторыі Каталіцкага Касцёла, так як ён збіраўся для таго, каб даць адказ рэфармацыйнаму руху.
На саборы, акрамя іншага, адбылося пацвярджэнне Нікейскага сімвала веры, лацінскага перакладу Бібліі («Вульгаты»), прыняцце другакананічных кніг ў Біблію і Трыдэнцкага катэхізіса. Вялікае месца было нададзена сакрамэнту еўхарыстыі. Усяго было прынята 16 дагматычных пастаноў, якія пакрылі большую частку каталіцкай дактрыны. Колькасць Айцоў сабора (біскупаў і прэлатаў з правам голасу), якія ўдзельнічалі ў яго працы, вагалася: на першай сесіі прысутнічалі 34, а на дваццаць пятай і апошняй — 215. Ім дапамагалі тэолагі-кансультанты, сярод якіх былі знакамітыя дамініканцы Катарына і Сота, езуіты Лайнес і Сальмерон. Былі таксама запрошаныя пратэстанцкія багасловы, але яны адмовіліся прыняць удзел ў дэбатах.
Пастановы сабора былі пацверджаны 26 студзеня 1564 года ў буле «Benedictus Deus».
Кардыфскі сталічны ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Кардыфскі сталічны ўніверсітэт раней быў вядомы як Кардыфскі інстытут Уэльскага ўніверсітэта.
Універсітэт прапануе дыпломныя курсы па розных дысцыплінах. Даследаванне даступна на ўзроўні бакалаўрыяту, магістратуры і аспірантуры, поўны працоўны дзень і няпоўны працоўны дзень, а таксама прапануюцца даследчыя магчымасці.
У 2021/2022 навучальным годзе ва ўніверсітэце навучалася 11 500 студэнтаў з больш чым 140 краін свету ў двух кампусах у Кардыфе і больш за 10 000 у 17 партнёрскіх установах у 15 краінах свету.
У лістападзе 2021 года ён атрымаў званне Універсітэта года Вялікабрытаніі і Ірландыі па версіі "Times Higher Education".
У верасні 2020 года ўніверсітэт быў названы Уэльскім універсітэтам года "Times" і "Sunday Times".
У 2020 годзе ён стаў самым фінансава ўстойлівым універсітэтам Уэльса.
Лепельскі контрнаступ
Лепельскі контрнаступ, таксама Бітва пад Сянно — савецкі наступ сіламі дзвюх механізаваных карпусоў у кірунку горада Лепель, пачаты 6 ліпеня 1941 года з мэтай спыніць прасоўванне ўдарных частак вермахта на цэнтральным кірунку праз так званыя Смаленскія вароты (водападзел рэк Днепр і Заходняя Дзвіна) і аднавіць становішча на Заходнім фронце — завяршылася паразай для РККА. Заключная частка Беларускай стратэгічнай абарончай аперацыі. Адна з найбуйнейшых танкавых бітваў Другой сусветнай вайны, частка Віцебскай бітвы.
Папярэднія падзеі
Пасля ўзяцця Мінска і разгрому асноўных сіл Заходняга фронта ў Беластоцкім і Мінскім «катлах» нямецкія ўдарныя злучэнні пачалі прасоўванне да мяжы рэк Заходняя Дзвіна і Днепр, з тым каб затым пачаць новы наступ на Маскоўскім кірунку.
Паўднёвей, уздоўж Маскоўскай шашы, наступаў нямецкі 47-ы матарызаваны корпус (генерал танкавых войскаў Ёахім Лемельзен; у авангардзе — 18-я танкавая дывізія) 2-й танкавай групы Гудэрыяна, якая мела мэту выйсці ў раён Оршы. Для забеспячэння сувязі паміж 39-м і 47-м мотакарпусамі (і стыку паміж 2-й і 3-й танкавымі групамі) на Сянно была накіравана 17-я танкавая дывізія (генерал-маёр К. фон Вэбер).
Планы савецкага камандавання
Новы камандуючы Заходнім фронтам маршал С. К. Цімашэнка, які прыбыў у войскі, у сваёй Дырэктыве № 16 у ноч на 5 ліпеня загадаў: Падрыхтаваць контрудар 7-м і 5-м механізаванымі карпусамі ва ўзаемадзеянні з авіяцыяй у кірунках Астроўна і Сянно, для чаго 7-ы механізаваны корпус засяродзіць у раёне Лёзна і 5-ы механізаваны корпус у раёне Дзевіна, ст. Стайкі, Арэхаўск. Поспех развіваць 7-м механізаваным корпусам у кірунку Камень, Кублічы і 5-м механізаваным корпусам — на Лепель…
Глыбіня ўдараў: для 5-га мехкорпуса да 140 км — з раёна Высокае на Сянно, Лепель, і для 7-га мехкорпуса да 130 км — з раёна Рудня на Бешанковічы, Лепель. Пасля выхаду ў раён Лепеля 7-ы мехкорпус павінен быў ажыццявіць удар у фланг і тыл полацкай групоўкі праціўніка (57-га матарызаванага корпуса 3-й танкавай групы), 5-ы механізаваны корпус павінен быў развіваць наступ на захад, на Глыбокае і Докшыцы.
З поўдня наступ забяспечвала 1-я мотастралковая дывізія, якая абаранялася ўздоўж Маскоўскай шашы супраць нямецкай 18-й танкавай дывізіі і якую ўзмацнілі 115-м танкавым палком 57-й танкавай дывізіі. Аднак яе баявыя дзеянні звычайна апісваюць асобна (глядзіце Абарона Барысава).
Пачатак наступу вызначаўся на раніцу 6 ліпеня.
Чырвоная армія
5-ы механізаваны корпус перакідаўся з Украіны ў раён на усход ад Оршы: танкавыя часці прыбылі да 4 ліпеня, іншыя працягвалі выгружацца да 8 ліпеня, асноўныя сілы 109-й матарызаванай дывізіі, тылавыя і рамонтныя часці не прыбылі наогул (рашэннем камандавання механізаваны корпус абслугоўваў армейскі зборны пункт аварыйных машын у Оршы). Таксама ва Украіне засталіся разведбатальён і батальён сувязі 13-й танкавай дывізіі. Усяго корпус меў на ўзбраенні 927 танкаў.
7-ы механізаваны корпус з пачаткам вайны пачаў рух на захад з Маскоўскай ваеннай акругі і да 30 чэрвеня засяродзіўся ў раёне Лёзна. 1-я мотастралковая дывізія была выведзена з падначалення корпуса і перакінута ў раён Барысава, дзе адразу ўступіла ў бой (гл. Абарона Барысава). Да пачатку баёў корпус (без 1 мотастралковай дывізіі) меў на ўзбраенні 507 танкаў.
У склад савецкай 20-й арміі (камандуючым напярэдадні наступу прызначаны генерал-лейтэнант Павел Аляксеевіч Курачкін), акрамя дзвюх механізаваных карпусоў, уваходзіў 69-ы стралковы корпус (153-я, 229-я і 233-я стралковыя дывізіі), які займаў дэфіле (вузкі прах, па яком маглі прайсці войскі) Віцебск—Орша, і некалькі асобных стралковых дывізій. Паводле даных Л. Н. Антонава, 20-я армія была дадаткова ўзмоцнена 4 артпалкамі і 5 зенітнымі артдывізіёнамі. Усяго яна налічвала больш за 130 тыс. асабовага складу, звыш 1000 танкаў, 1500 гармат і мінамётаў, у тым ліку больш за 600 мінамётаў і 500 супрацьтанкавых гармат.
А. В. Ісаеў удакладніў колькасць бранятэхнікі: у абодвух механізаваных карпусах на ўзбраенні знаходзілася больш за 1400 танкаў, у тым ліку 47 КВ і 49 Т-34. Акрамя таго, мелася каля 330 бронеаўтамабіляў.
Дзеянні 20-й арміі з паветра падтрымлівала 23-я змяшаная авіядывізія (169-ы і 170-ы знішчальныя авіяпалкі, 213-ы і 214-ы бамбавальныя авіяпалкі, 430-ы штурмавы авіяполк Осназ (Осназ — фарміраванні асабовага прызначэння ГРУ) і 401-й знішчальны авіяполк Осназ), усяго 124 самалёта, з іх 26 няспраўных.
Загад на падтрымку наступу атрымала таксама 12-я бамбавальная авіядывізія, якая базавалася ў раёне Віцебска, якая да гэтага часу ўжо панесла вялікія страты.
Паводле справаздачы камандуючага ВПС Заходняга фронту, на 8 ліпеня (у разгар контрудару) авіяцыя 20-й арміі налічвала 58 самалётаў; яшчэ 166 самалётаў знаходзіліся ў франтавым падначаленні.
Вермахт
З нямецкага боку ў танкавай бітве паўднёва-заходней Віцебска прынялі ўдзел спачатку 7-я і 17-я танкавыя дывізіі вермахта.
У выніку, у дзвюх нямецкіх танкавых дывізіях, якія супрацьстаялі савецкім механізаваным корпусам, налічвалася ад 300 да 400 танкаў.
9 ліпеня ў раён баёў падышла нямецкая 12-я танкавая дывізія (генерал-маёр Ёзэф Гарпе; да 4 ліпеня спраўнымі заставаліся 209 адзінак тэхнікі з 220, якія былі на пачатак вайны).
З паветра дзеянні нямецкіх войскаў падтрымліваў 8-ы авіякорпус, якім камандваў Вольфрам фон Рыхтгофен.
Баявыя дзеянні
2. Атачэнне атрада савецкай 17-й танкавай дывізіі ў раёне Цотава, Тоўпіна.]] З-за адсутнасці ўзаемадзеяння паміж савецкімі механізаванымі карпусамі і нават асобнымі танкавымі дывізіямі баявыя дзеянні звяліся да разрозненых баёў на р. Чарнагосніца, у раёне Сянно (у паласе наступу 7-га механізаванага корпуса) і ў раёне Тоўпіна, Цотава (у паласе наступу 5-га механізаванага корпуса).
14-я танкавая дывізія, Чарнагосніца
Савецкая 14-я танкавая дывізія, пачаўшы наступ 6 ліпеня, не змагла пераадолець абарону праціўніка на мяжы р. Чарнагосніца ўсходней Бешанковічы.
Паводле вынікаў бою 6 ліпеня камандуючы 20-й арміяй генерал-лейтэнант П. А. Курачкін даносіў маршалу С. К. Цімашэнка: «Адсутнасць поспеху ў корпусе тлумачу няўменнем камандавання арганізаваць бой, адсутнасцю ўзаемадзеяння паміж артылерыяй і танкамі, слабай працай штабоў, недастатковай падтрымкай і прыкрыццём з боку авіяцыі, што дазваляе авіяцыі праціўніка беспакарана бамбаваць часці корпуса…»
Нягледзячы на гэта, увесь наступны дзень 7 ліпеня 14-я танкавая дывізія працягвала беспаспяхова атакаваць мяжу р. Чарнагосніца. Паводле справаздачы камандзіра 14-й танкавай арміі палкоўніка І. Д. Васільева, у баі 7 ліпеня ўдзельнічала 126 танкаў: з іх КВ-1 — 11, Т-34 — 24. У баі было страчана больш за 50 % танкаў і больш за 200 чалавек забітымі і параненымі.
Нямецкія крыніцы кажуць пра знішчэнне 74 савецкіх танкаў, што ў цэлым супадае з савецкімі данымі.
Толькі ўвечар 7 ліпеня 14-я танкавая дывізія атрымала загад змяніць кірунак галоўнага ўдару, аднак да гэтага часу яна страціла баяздольнасць з-за высокіх страт.
18-я танкавая дывізія, Сянно
6 ліпеня перадавы атрад нямецкай 17-й танкавай дывізіі захапіў Сянно, аднак ужо ўвечар быў выбіты часткамі савецкай 18-й танкавай дывізіі.
7 ліпеня разгарнуліся жорсткія баі за Сянно, але ўжо на наступны дзень савецкая 18-я танкавая дывізія, не дачакаўшыся падтрымкі іншых частак, змушана была адступіць.
5-ы механізаваны корпус
Дывізіі 5-га механізаванага корпуса таксама пачалі наступ 6 ліпеня, з-за раскіслых пасля летніх ліўняў дарог прасоўваліся вельмі павольна і да 20:00 змаглі прайсці ў кірунку Лепеля толькі 13-15 км.
7 ліпеня яны атакавалі расцягнутыя паходныя калоны нямецкай 17-й танкавай дывізіі, якія прасоўваліся на Сянно, а перадавы атрад (узмоцнены 17-ы мотастралковы полк маёра Д. Ф. Міхайлаўскага) прарваўся ў раён Цотава і Тоўпіна. У выніку парадкі нямецкай танкавай дывізіі былі разарваны.
Аднак пакіданне Сянно часткамі 7-га механізаванага корпуса 8 ліпеня рэзка пагоршыла становішча дывізій 5-га механізаванага корпуса. Часці нямецкіх 7-й і 17-й танкавых дывізій атакавалі з боку Сянно ў фланг і тыл 5-ы механізаваны корпус, у выніку чаго яго перадавыя часці апынуліся ў атачэнні.
Запыненне савецкага наступу
9 ліпеня а 16:30 у сувязі з наступам праціўніка на поўначы ад Віцебска савецкі наступ быў прыпынены, і паступіў загад вывесці з бою часці механізаванага корпуса.
Рэшткі 5-га механізаванага корпуса адышлі ў раён Оршы, дзе па загадзе камандуючага 20-й арміяй П. А. Курачкіна занялі мяжу абароны «па-пяхотнаму». Пры выхадзе з атачэння загінуў камандзір 25-га танкавага палка 13-й танкавай дывізіі палкоўнік А. Н. Мурашак. Рэшткі мотастралковага палка 17-й танкавай дывізіі вырваліся з атачэння толькі 20 ліпеня.
Страты
А. В. Ісаеў прыводзіць страты 5-го механізаванага корпуса (без уліку атрада 17-й танкавай дывізіі, які быў у атачэнні) у 646 чалавек (у тым ліку 138 забітых і 357 зніклых без вестак).
Паводле журнала баявых дзеянняў 5-га механізаванага корпуса, у выніку баёў 8-10 ліпеня ў раёне Тоўпіна і Цотава страты склалі:
13 Танкавая дывізія — 82 танка, 11 машын, 3 трактары, 1 бранемашына.
17 Танкавая дывізія — 244 танка, 8 трактароў, 20 машын.
Атрад 109 Мотастралковай дывізіі — 40 танкаў, 1 машына.
Страты праціўніка невядомы. У тым жа даследаванні 1992 ода гэтыя страты ацэнены: да 4 пяхотных палкоў, некалькі артбатарэй і да 300 танкаў. Аднак гэтыя даныя відавочна завышаны, бо «4 пяхотных палка і 300 танкаў» — гэта амаль усё сілы, якія размяшчаў праціўнік у паласе савецкага контрудару і якімі ён пасля пералічаных страт працягнуў наступ на Смаленскім кірунку.
Наступствы
Праціўніку нават не прыйшлося змяняць свае планы. 9 ліпеня 1941 года начальнік нямецкага Генеральнага штаба генерал-палкоўнік Франц Гальдэр запісаў у свой дзённік: «''На паўночным флангу 2-й танкавай групы праціўнік распачаў шэраг моцных контратак з кірунку Орша супраць 17-й танкавай дывізіі. Гэтыя контратакі атрымалася адбіць. Нашы страты ў танках малаважныя, аднак людскія страты даволі вялікія…''»
Акрамя таго, цяжкія страты ў двух механізаваных карпусах палегчылі праціўніку ў наступныя дні прарыў у раён Смаленска.
Трудалюбіўка (Сакальскі раён)
Трудалюбіўка (Трудолю́бівка) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Станцыя тэхнічнага абслугоўвання
Станцыя тэхнічнага абслугоўвання, Аўтасервіс — прадпрыемства для тэхнічнага абслугоўвання і бягучага рамонту аўтамабіляў. Бываюць універсальныя (выконваюць комплексныя работы па абслугоўванні аўтамабіляў розных марак і мадэлей) і спецыялізваваныя (абслугоўваюць пэўныя мадэлі аўтамабіляў).
Аўтамабільныя заводы таксама ствараюць СТА (сервісныя аўтацэнтры), дзе акрамя тэхнічнага абслугоўвання аўтамабіляў дадзенага завода выконваюць іх гарантыйны рамонт, замену агрэгатаў і іншыя работы.
Праца (значэнні)
Праца — род дзейнасці чалавека, у эканоміцы адзін з трох чыннікаў прадукцыі, акрамя зямлі і капіталу.
Існуюць наступныя віды працы:
Аляксандр Фёдаравіч Чарняўскі
Аляксандр Фёдаравіч Чарняўскі (нар., г. Разань, РСФСР) — беларускі вучоны ў галіне інфарматыкі. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1994; член-карэспандэнт з 1986), доктар тэхнічных навук (1973), прафесар (1978). Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР (1979).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Разані. Скончыў Разанскі радыётэхнічны інстытут (1960). З 1964 года у Белдзяржуніверсітэце: старшы, галоўны інжынер, старшы навуковы супрацоўнік, загадчык сектара праблемнай лабараторыі. З 1971 года загадчык лабараторыі, аддзела НДІ прыкладных фізічных праблем пры Белдзяржуніверсітэце, у 1979—2009 гг. дырэктар, з 2010 года загадчык аддзела гэтага інстытута. У 1973—1979 гг. і з 1986 года загадчык кафедры Белдзяржуніверсітэта, у 1997—2002 гг. член Прэзідыума Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Навуковыя даследаванні па распрацоўцы фізіка-тэхнічных метадаў і вымяральна-вылічальных сродкаў аўтаматызаванай апрацоўкі інфармацыі. Распрацаваў метады паралельна-канвеернай апрацоўкі інфармацыі, прынцыпы структурнай пабудовы вымяральных пераўтваральнікаў і лічбавых устройстваў мадулярнай экспрэс-апрацоўкі даных, адпаведную мікраэлектронную элементную базу. Распрацаваў тэорыю пераўтварэння пазіцыйнага кода ў мінімальна-лішні мадулярны код і камп’ютарна-алгарытмічныя сродкі выканання модульных аперацый для многамашыннай і мультыпрацэсарнай тэхналогіі мадулярнай апрацоўкі інфармацыі, якая дазваляе ажыццяўляць хуткія і высокадакладныя вылічэнні пры лічбавай апрацоўцы сігналаў, лічбавых даных; метады, алгарытмы і праграмнае забеспячэнне гібкіх інфармацыйных тэхналогій, прызначаных для выкарыстання ў розных сістэмах; метад і тэхніку ўпраўлення параметрамі імпульсных дыёдных паскаральнікаў зараджаных часціц з дапамогай лазерна-плазменнага катода.
Аўтар звыш 300 навуковых прац, у тым ліку 8 манаграфій і 77 вынаходстваў.
Член Прэзідыума Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, рэдакцыйных калегій часопісаў «Весці НАН Беларусі», «Вестник Белорусского государственного университета». Старшыня рэдакцыйнай калегіі часопіса «Электроника инфо», старшыня спецыялізаванага Савета па ьабароне доктарскіх дысертацый і член іншых спецыялізаваных саветаў па абароне дысертацый.
Deus vult
Deus vult (перакладаецца з лацінскай як «Гэтага хоча Бог» ; Dieu le veut) гэта быў кліч людзей падчас абвяшчэння першага крыжовага пахода Рымскім Папам Урбанам II на Клермонскім саборы ў 1095 годзе.
Вытворная фраза Deus lo vult (Так хоча Бог) з’яўляецца дэвізам Іерусалімскага Ордэна Святой Труны Гасподняй, каталіцкага ваеннага ордэна.
Deus Vult гэта таксама назва дапаўнення да гульні Crusader Kings ад кампаніі Paradox Interactive.
Руслан Ямадаеў
Руслан Ямадаеў (Русла́н Бекмирза́евич Ямада́ев,  —, Масква) — чачэнскі і расійскі палітычны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў г. Гудэрмесе (зараз Чачня). Працаваў будаўніком.
На пачатку 1990-х удзельнічаў у фарміраваннях чачэнскіх сепаратыстаў, затым перайшоў на бок расійскіх урадавых войск.
У 2001-02 займаў пасаду намесніка ваеннага каменданта Чачні. Дэпутат Дзяржаўнай Думы РФ (2003-07), член фракции «Адзіная Расія». У чэрвені 2003 балатаваўся на пасаду старшыні Дзяржсавета Чачні, але прайграў.
Некалькі разоў адбываліся замахі на жыццё Р. Ямадаева. Забіты ў Маскве.
Герой Расійскай Федэрацыі (2004).
Млодшыя браты — Сулім Ямадаеў і Джабраіл Ямадаеў — таксама Героі Расійскай Федэрацыі.
Тудоркавычы
Тудоркавычы (Тудо́рковичі) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Суд Гомельскага раёна
Суд Гомельскага раёна — раённы суд агульнай юрысдыкцыі на тэрыторыі Гомельскага раёна. Размешчаны ў Гомелі, у будынку па вуліцы Шаўчэнкі, 7а.
Разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі ў якасці суда першай інстанцыі і па абставінах, якія нанава адкрыліся, грамадзянскія справы, а таксама ў якасці суда першай інстанцыі крымінальныя справы і справы аб адміністрацыйных правапарушэннях; разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі скаргі (пратэсты) на пастановы па справах аб адміністрацыйных правапарушэннях; вывучае і абагульняе судовую практыку, вядзе судовую статыстыку; ажыццяўляе іншыя паўнамоцтвы ў адпаведнасці з заканадаўчымі актамі.
Суд складаецца з суддзяў, у тым ліку старшыні суда, якія прызначаюцца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь па прадстаўленні Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь. Суддзі прызначаюцца на пасаду тэрмінам на пяць гадоў і могуць быць прызначаны на новы тэрмін ці бестэрмінова. Верхні ўзрост знаходжання на дзяржаўнай службе суддзяў — 65 гадоў.
Вышэйстаячым судом з’яўляецца Гомельскі абласны суд.
Дуб скальны
Дуб скальны ці Дуб сядзячакветны (Quercus petraea) — дрэва, від роду сямейства, які расце ў краінах Еўропы і у Анатоліі. З'яўляецца адным з нацыянальных сімвалаў Уэльса, дзе яго таксама называюць Валійскім дубам.
Біялагічнае апісанне
Дуб скальны — вялікае лістападныя дрэва 20 — (30) 40 м вышынёй, са ствалом, апранутым такой жа карой, як і ў, і з такой жа магутнай шатрападобнай кронай.
Парасткі і галінкі голыя, раўнамерна пакрыты лісцем.
Пупышкі 0,5-1,5 см даўжынёй, падоўжаныя або круглява-авальныя, з расніцавай па краі лускай.
Арцём Уладзіміравіч Півавараў
Арцём Уладзіміравіч Півавараў (нар., Ваўчанск, Украіна) — украінскі спявак, аўтар песень, саўнд-прадзюсар.
Дуб скальны
Лісце
Хвосцікі 1-2,5 см даўжынёй. Лісты (7) 8-12 (14) см даўжынёй і (3,5) 6-7 (8) см шырынёй, глыбока і няправільна лопасцевыя, зверху голыя, ярка-зялёныя, знізу больш бледныя, амаль голыя або з тонкім апушэннемм і з больш доўгімі валасінкамі па жылкам, з закругленым або больш-менш клінаватым аснаваннем, на канцы з падоўжанай тупой лопасцю, па баках з 5-7 парамі цэльнакрайніх або часам буйназубчатых, падоўжаных, тупых, няроўных і найбольш доўгіх у сярэдняй частцы пласцінкі лопасцяў, паглыбленні паміж імі роўныя ¼ — або больш шырыні пласцінкі. Бакавыя жылкі больш-менш выгнутыя, паміж сабой значна выдалены і не паралельна, акрамя жылак, накіраваных у лопасці, ёсць жылкі, накіраваныя ў паглыбленні паміж лопасцямі; прамежкавых жылак, якія ідуць ў выемкі 1-2, галоўным чынам у ніжняй частцы ліставай пласцінкі. Прылісткі хутка ападаюць.
Арцём Уладзіміравіч Півавараў
Біяграфія
Нарадзіўся 28 чэрвеня 1991 года ў горадзе Ваўчанск Харкаўскай вобласці. Ва ўзросце 12 гадоў паступіў у музычную школу, на клас гітары, аднак кінуў навучанне праз 3 месяцы. Музычнай адукацыі не мае. Пасля заканчэння 9 класаў сярэдняй школы паступіў у Ваўчанскі медыцынскі каледж. Далейшую адукацыю працягнуў у Нацыянальнай акадэміі гарадской гаспадаркі ў Харкаве, дзе абараніў дыплом бакалаўра па экалогіі.
Дуб скальны
Лісце
У падвіда Дуб грузінскі лісце неглыбока і коратка лопасцевае з прамымі або дугападобна выгнутымі паралельнымі паміж сабой бакавымі жылкамі, накіраванымі ў лопасці; жылак, накіраваных у паглыбленні паміж лопасцямі, няма або яны слабей выяўленыя толькі ў ніжняй частцы пласцінкі. Прылісткі ў верхавінных пупышак доўга не ападаюць.
Кветкі і плады
Песцічныя кветкі і жалуды па 1,5, часцей за 2-3, з месцамі ці на кароткіх пладаносах не даўжэйшых за хвосцікі. Кветкі дробныя, сабраныя ў вісячыя завушніцы, з'яўляюцца вясной.
Арцём Уладзіміравіч Півавараў
Музычная кар’ера
У юнацкія гады граў у складзе гуртоў, а потым стварыў сольны праект ART REY. У 2012 годзе былі запісаныя першыя акустычныя песні, відэа на якія даволі хутка сталі папулярныя на YouTube. Першае відэа набрала 150 тыс. праглядаў.
Дуб скальны
Кветкі і плады
Плод — жолуд (1,5) 2-3 (3,5) см даўжынёй і 1-2 см шырынёй, акружаны сашападобнай дравяністай плюскай на ½ — даўжыні, спее на працягу шасці месяцаў; плюска каля 1 см вышынёй і 1,5 см у дыяметры, з амаль плоскай або трохі ўздутай трохкутна-ланцэтнай, шэра-опушеннай лускай, выцягнутай у бураваты кончык.
Арцём Уладзіміравіч Півавараў
Музычная кар’ера
1 красавіка 2013 года выходзіць першы паўнавартасны альбом «Космас», актыўна гастраляваў з альбомам па краінах СНД, удзельнічаў у фестывалях. У падтрымку альбома былі выпушчаныя відэа «Родная» і «Лягчэй».
Дуб скальны
Распаўсюджанне
Вобласць распаўсюджання паказваецца таксама для Літвы; арэал цягнецца ад Заходняй Украіны на ўсход да верхняга Буга, сярэдняй плыні Дняпра і Прута, уключае Паўночны Крым і Паўночны Каўказ; ў Заходняй Еўропе ад Паўднёвай Нарвегіі і Паўднёвай Швецыі да паўночнай часткі Балканскага паўвострава, поўначы Італіі, поўдня Францыі і поўначы Іспаніі.
Утварае лясы на свежых глебах, пераважна на схілах гор; на поўдні падымаецца да 1800 м над узроўнем мора. З’яўляецца важнай лесаўтваральных пародай на Паўночным Каўказе, на захадзе Украіны, у Заходняй Еўропе ў межах свайго арэалу. У Крыме і на Каўказе часта расце на сухіх паўднёвых схілах, на горных пародах, якія змяшчаюць вапну; на Паўночным Каўказе выходзіць на скалы і сухія плато; у Паўночным Крыму кантактуе са стэпамі. Меней патрабавальны да багацця і вільготнасці глебы, чым. На сухіх глебах утварае чыстыя дрэвастоі або з невялікай прымешкай, ; у падлеску нярэдка сустракаюцца , , і ; на сухіх кіслых глебах на Каўказе ў падлеску , на больш глыбокіх глебах характэрная прымешка ,  і , каля ручаёў — падлесак з кізіла. У якасці прымешка сустракаецца ў лясах з панаваннем, і.
Дуб грузінскі сустракаецца ў Заходнім, Паўднёвым і Усходнім Закаўказзі, у Талышскіх гарах, на Паўночным Каўказе (басейны рэк Белая і ), у Паўночнай Анатоліі (па беразе Чорнага мора на захад да Трапезунда, па паўднёвым схіле ), у Паўночным Іране. Утварае шырокія лясы на паўднёвых схілах гор і ўзвышшаў, на вышыні да 1100—1200 м над узроўнем мора, у Закаўказзе з’яўляецца найбольш звычайнай дрэваўтрараючай пародай.
Арцём Уладзіміравіч Півавараў
Музычная кар’ера
2015 год стартаваў выхадам відэа «Мы маладыя», якое з'явілася пачаткам працы над другім альбомам. Вясной былі запісаныя два дуэты: «Выдыхай» з Андрэем «Санам» Запарожцам (Sunsay, 5’Nizza) і «Навошта» з Жэняй Мількоўскім («ex-Нервы»). На трэкі былі выпушчаныя відэа-творы.
Дуб скальны
Выкарыстанне
Даўно ўведзены ў культуру, сустракаецца ў парках Украіны, у Крыму, на Апшароне, у Таліне, Тарту, Рызе. У Сярэдняй Азіі расце толькі пры паліве. Дуб грузінскі ўведзены ў культуру ў пачатку XVIII стагоддзя Нікіцкім батанічным садам, расце пад Пяцігорскам, у Таліне і Тарту, дзікарослыя асобнікі гэтага падвіда дуба часта сустракаюцца ў паркавых насаджэннях Закаўказзя.
Драўніна гэтага дрэва з удзельнай вагой 0,65-0,75, мякчэй, чым у дуба звычайнага, таму лягчэй паддаецца сталярнай апрацоўцы, выкарыстоўваецца для вырабу будаўнічых матэрыялаў і вінных бочак. У кары ўтрымліваецца да 16 % дубільных рэчываў, яна, таксама як адходы драўніны і, выкарыстоўваецца ў дубільнай вытворчасці.
Арцём Уладзіміравіч Півавараў
Музычная кар’ера
20 жніўня выйшаў другі альбом «Акіян», які быў высока ацэнены музычным крытыкам Ігарам Панасовым. Праз некалькі дзён пасля выхаду альбома выпускаецца кліп на песню «Збірай мяне».
Дуб скальны
Падвіды
У межах віду вылучаюцца чатыры падвіды :
Арцём Уладзіміравіч Півавараў
Музычная кар’ера
Пасля таго, як трэк «Збірай мяне» прагучаў на тэлеканале ТНТ у праграме «Танцы» рэйтынгі песні і альбома пачынаюць рэзка расці. Па запампоўцы ў iTunes «Збірай мяне» на пэўны час займаў трэцяе месца пасля Sam Smith і Adele (рэйтынг Расіі).
Дуб скальны
Ахова
Занесены ў Чырвоныя кнігі Беларусі, Украіны і Закарпацкай вобласці.
Арцём Уладзіміравіч Півавараў
Музычная кар’ера
У лістападзе выходзіць новае відэа на трэк «Залежныя», якая таксама прыцягнула ўвагу музычных каналаў і радыёстанцый.
З 2015 года Арцём Півавараў таксама выступаў у якасці саўнд-прадзюсара, супрацоўнічаў з артыстамі Святланай Лабадой, Джамалой, KAZAKY, Рэгінай Тадарэнка і іншымі. З пачатку 2016 года працаваў над трэцім альбомам.
Песня «Мусоны», напісаная разам з рэперам Мот, узначаліла iTunes.
Восенню кліп «На глыбіні» трапіў у ратацыю еўрапейскага музычнага канала Vilanoise.tv
У канцы снежня 2016 года песня «Збірай мяне» стала афіцыйным саўндтрэкам да серыяла «Гатэль Элеон» .
Апошні LP выканаўцы «Стыхія» — сіквел, які складаецца з двух альбомаў. Першы — «Стыхія Вады» выйшаў у лютым 2017 года, а другі — «Стыхія Агню» — выйдзе восенню 2017 года.
Асабістая жыццё
Арцём Півавараў захапляецца відэа-здымкамі і мантажом. Вывучае стыль ушу Він-чунь. Сустракаецца з дзяўчынай.
NGC 5435
NGC 5435 — падвойная зорка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Яўгенія Самойлаўна Панамарова
Яўгенія Самойлаўна Панамарова (у дзявоцтве Аграновіч;, Харкаў — ) — беларускі архітэктар, педагог. Кандыдат тэхнічных навук (1965), доктар архітэктуры (1988), прафесар (1989).
Прафесар Тышрынскага ўніверсітэта (1990, Латакія, Сірыя), прафесар Беластоцкага тэхнічнага ўніверсітэта (1994, Беласток, Польшча), акадэмік Беларускай акадэміі архітэктуры (1996). Член Беларускага саюза архітэктараў з 1963 г.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і Самуіла Аляксандравіча Аграновіча (1899—1964), які паходзіў з Рэчыцы, і Наталлі Афанасьеўны Чарнабрывец (1913—1971) са Смілы, мела брата Міхаіла.
Памерла 15 снежня 2022 года.
Творчасць
Працуе ў галіне інтэр’ера, архітэктурнай каларыстыкі. Асноўныя работы: серыя будынкаў камбінатаў бытавога абслугоўвання (1960—1962, у сааўт.), тыпавы праект Б2-02-3 адзінаццацігадовай сярэдняй працоўнай політэхнічнай школы на 964 месцы (1961—1962, у сааўт.), праекта аздаблення фасадаў дамоў серыі 1-464 і 1-335, альбомаў унутранага аздаблення кватэр дамоў серыі 1-464 і 1-335.
Кіраўнік (сумесна з А. А. Літвінавай) навуковай школы ў вобласці архітэктуры і дызайну «Архітэктура ўнутраных прастор, архітэктурная каларыстыка і каляровы дызайн».
Навуковая дзейнасць
Выдадзена 4 навучальных дапаможнікі, 5 манаграфій, 1 слоўнік-даведнік, больш 200 артыкулаў і навукова-метадычных рэкамендацый. У тым ліку «Інтэр’ер і абсталяванне грамадзянскіх будынкаў»; «Колер у інтэр’еры»; «Інтэр’ер грамадзянскіх будынкаў»; «Наша кватэра» (у суаўтарстве з Н. Аладавай); «Архітэктурная каларыстыка» (у суаўтарстве з А. А. Літвінавай); «Інтэр’ер і прадметны дызайн жылых будынкаў» (у суаўтарстве, Н. Аладавай). Кіраўнік 5 дысертацыйных прац кандыдатаў архітэктуры.
Аўтар тыпавых праграм і тэкстаў лекцый па дысцыплінах: «Інтэр’ер і прадметны дызайн», «Комплекснае фарміраванне архітэктурнага асяроддзя», «Прыкладныя тэорыі ў архітэктуры», «Колеразнаўства і архітэктурная каларыстыка», «Кампазіцыя асяроддзевых сістэм». Лекцыі паводле даных дысцыплінам чыталіся ў БНТУ, БДТМІ, Еўрапейскім універсітэце, Беластоцкім тэхнічным універсітэце (Польшча), Тышрынскім універсітэце (Сірыя).
Узнагароды
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь (2000, у аўтарскім калектыве) — за комплекс даследаванняў па тэорыі архітэктуры (фарміраванне беларускай навуковай школы), створаны ў 1995—1998 гадах; лаўрэат Спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь за кнігу «Архітэктурная каларыстыка» (у сааўт. з А. А. Літвінавай, 2003); медаль за кнігу «Колер у архітэктуры» на Міжнародным біенале па архітэктуры (Сафія, 1985); лаўрэат Нацыянальнага фестывалю архітэктуры «Мінск-2002» — дыпламы за цыкл прац па інтэр’еры і за навучальны дапаможнік «Інтэр’ер грамадзянскіх будынкаў».
У 2015 годзе была ўзнагароджана Залатым крыжам Заслугі ад прэзідэнта Польшчы.
Сям’я
Чацвёра дзяцей: Леў Аграновіч, Дані Аграновіч, Алена Ляванава, Аляксандра Панамарова. У шлюбе з Уладзімірам Панамаровым.
Смерць і маскі
«Смерць і маскі» — карціна Джэймса Энсара, напісаная ў 1897 годзе алеем на палатне.
Цягліў
Цягліў (Тяглі́в) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Першы Мараканскі крызіс
Пе́ршы Марака́нскі кры́зіс (вядомы таксама як Танжэ́рскі кры́зіс) — востры міжнародны канфлікт, які доўжыўся з сакавіка 1905 па май 1906 года. Паўстаў на глебе спрэчкі Францыі з Германіяй адносна кантролю над султанатам Марока.
У выніку крызісу ўсталяванне французскага пратэктарата над Марока было адкладзена. Праз пяць гадоў Францыя і Германія зноў счапіліся па пытанні аб кантролю над гэтай стратэгічна размешчанай тэрыторыяй (гл. Другі мараканскі крызіс).
Вялікая Каралінская сінагога
Вялікая Каралінская сінагога, або проста Каралінская сінагога — колішняя сінагога ў Караліне, прадмесці Пінска. Знаходзілася ў цэнтры так званай плошчы Трох сінагог, ці Каралінскай плошчы, сфарміраванай на скрыжаванні вул. Пахілай (раней — Школьны завулак, не захавалася ), Бутрымовіча (пазней вул. Лазенная, цяпер — вул. Калініна) і Школьнай (раней — вул. Прадоўжана-Школьная, цяпер — вул. Альхоўскіх). Сінагога згарэла ў 1880-я гг.
Свята-Пакроўская царква (Паніжаны)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у в. Паніжаны Мастоўскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў 1930-я гады з цэглы. Адкрыта ў 1988—1990 гадах.
Архітэктура
Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам пад 2-схільным дахам, які на фасадзе завершаны 4-граннай шатровай званіцай, над алтарнай часткай — шатровай вежачкай на шчыце. З тыльнага боку далучана 5-гранная апсіда з бакавымі рызніцамі. Фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі з броўкамі, апяразаны зубчастымі фрызамі, крапаванымі вуглавымі лапаткамі.
Азілья
Азілья (Osiglia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 504 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 17 чал./км². Займае плошчу 29 км². Паштовы індэкс — 17010. Тэлефонны код — 019.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Руген
Руген (Rügen, руянск.: Руян, Rugia) — востраў у Балтыйскім моры, на ўсход ад Хідэнзэ. Буйнейшы востраў у межах Германіі (агульная плошча 926 км²). Уваходзіць у склад федэральнай зямлі Мекленбург-Пярэдняя Памеранія. Насельніцтва складае прыкладна 74 тыс. чалавек.
Агульная форма вострава досыць мудрагелістая, берагі моцна парэзаныя, іх выгібы ўтвараюць мноства заліваў, бухт, паўвастравоў і мысаў. Паўднёвае ўзбярэжжа Ругена распасціраецца ўздоўж берагоў Памераніі. Шырыня вострава на поўдні дасягае 41 км, максімальная працягласць з поўначы на поўдзень — 52 км.
На паўвостраве Ясмунд (Jasmund) на паўночным усходзе Ругена размешчаны аднайменны нацыянальны парк плошчай ў 3000 гектараў, заснаваны ў 1990 годзе. Шырока вядомым сімвалам Ясмунда з'яўляюцца крэйдавыя скалы, у прыватнасці, Каралеўскі трон (Königsstuhl — 118 метраў). Самая высокая кропка Ругена — Пікберг (Piekberg — 161 метр).
Віно
Віно́ (vinum) — алкагольны напой (мацунак 9—20 % аб.), атрыманы поўным або частковым спіртавым закісаннем вінаграднага або пладова-ягаднага соку (часам з дадаткам спірту і іншых рэчываў).
Утрыманне спірту і цукру
Паводле беларускіх стандартаў, па ўтрыманні эцілавага спірту і цукру віно падзяляюць на:
Віно, насычанае ў працэсе другаснага бражэння вуглекіслым газам, завецца ігрыстым віном. Самае вядомае ў свеце ігрыстае віно — шампанскае (вырабляецца ў французскай правінцыі Шампань).
Да спецыяльнага віна магчыма аднесці натуральнае мядовае віно натуральнага бражэння. Гэта дэсертнае ўмеранна салодкае віно з выяўленымі мядовымі і кветкавымі ноткамі.
Дыскрымінацыя па прыкмеце сексуальнай арыентацыі і гендарнай ідэнтычнасці
Прыклады дыскрымінацыі
Прыкладамі дыскрымінацыі па прыкмеце сексуальнай арыентацыі і гендарнай ідэнтычнасці, паводле меркавання Камітэта ААН па правах чалавека і Еўрапейскага суда па правах чалавека, могуць з'яўляцца:
«Пазітыўная дыскрымінацыя» па прыкмеце сексуальнай арыентацыі і гендарнай ідэнтычнасці сустракаецца рэдка і ўяўляе, хутчэй, выключэнні. Прыкладам такой дыскрымінацыі можа быць прадастаўленне гомасексуалам пэўных квот пры паступленні ў навучальныя ўстановы (нароўні з прадстаўнікамі этнічных меншасцей і некаторых іншых груп).
Бірмінгемскі гарадскі ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Бірмінгемскі гарадскі ўніверсітэт першапачаткова створаны як Бірмінгемскі каледж мастацтваў з вытокамі ў 1843 годзе. Ён быў рэарганізаваны ў політэхнічны інстытут ў 1971 годзе і атрымаў статус універсітэта ў 1992 годзе.
Універсітэт мае тры асноўныя кампусы, якія абслугоўваюць чатыры факультэты, і прапануе курсы па мастацтву і дызайну, бізнэсу, навакольным асяроддзі, вылічальнай тэхніцы, адукацыі, інжынерыі, англійскай мове, ахове здароўя, юрыспрудэнцыі, выканальніцкім мастацтве, сацыяльных навуках і тэхналогіях.
Гэта другі па велічыні з пяці універсітэтаў горада Бірмінгема.
Мантальта-Дора
Мантальта-Дора (Montalto Dora) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 3465 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 495 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 10016. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы S.Eusebio.
Праўда
Праўда — тое, што адпавядае рэчаіснасці, маральная ісціна, парадак, заснаваны на справядлівасці. Патрабаванне праўды з'яўляецца агульначалавечым і выцякае з патрэбы асобы мець правільнае ўяўленне пра грамадства, у якім яна жыве, пра ўчынкі (свае і чужыя), пра сутнасць жыццёвых абставін.
Інгапірка
Інгапірка (Ingapirca, ад Inka Pirka «сцяна інкаў») — археалагічны комплекс у эквадорскай правінцыі Каньяр на месцы дакалумбавых горада і крэпасці.
Гісторыя
Інгапірка была заснавана ў сярэднявеччы індзейцамі-каньяры. Да XV ст. яна ператварылася ў горад Хатун-Каньяр са шматпакаёвымі каменнымі комплексамі. У канцы XV ст. мясцовыя землі былі заваяваны інкамі. Яны перабудавалі і пашырылі паселішча. Яго галоўным цэнтрам стала крэпасць, дзе месціўся ваенны гарнізон і захоўваўся харч. Інкі ўзвялі акведукі для забеспячэння вадой, злучылі Інгапірку з суседнімі паселішчамі праз сетку дарог. Найбольш істотныя будаўнічыя работы арганізоўваліся ў гады кіравання Уайна Капака.
Пасля іспанскага заваявання горад быў разрабаваны шукальнікамі скарбаў. Найбольшыя згубы панеслі месцы магільняў. Навакольныя землі былі падзелены паміж некалькімі памешчыцкімі сем'ямі, якія прымушалі мясцовых насельнікаў за карыстанне надзеламі бязвыплатна працаваць на іх палетках. Паміж памешчыкамі часцяком здараліся спрэчкі за ўрадлівыя тэрыторыі, у тым ліку вакол пакінутага горада. Старажытныя пабудовы не ўзнаўляліся і прыходзілі ў заняпад. Тым не меней, ужо ў каланіяльны перыяд з'явіліся даследчыцкія апісанні і спробы ідэнтыфікацыі пабудоў. Так, у 1739 г. Інгапірку наведаў і апісаў вядомы французскі навуковец і падарожнік Шарль Мары дэ ла Кандамін.
Найбольш інтэнсіўнае вывучэнне Інгапіркі пачалося ў другой палове XX ст. Археалагічныя даследаванні і мерапрыемствы па захаванню праводзяцца і ў нашы дні.
Славутасці
Археалагічны комплекс Інгапірка месціцца на вышыні 3160 м і займае каля 4 га. Ён уключае наступныя аб'екты:
Fran Bow
Fran Bow (бел. Фрэн Боў) — камп’ютарная індзі-гульня ў жанры пазл і Point-and-Click.
Угрыніў (Сакальскі раён)
Угрыніў (Угри́нів) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Вайцешаў
Вайцешаў (Wojcieszów, Kauffung) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, за 450 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 100 км на захад ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Златарыйскага павета Ніжнесілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 32,17 км². Насельніцтва 3,7 тыс. чалавек.
Уяўная адзінка
Уяўная адзінка — камплексны лік, пры ўзвядзенні якога ў квадрат, атрымліваецца адмоўная адзінка.
i^2 = -1.
Паняцце "ўяўная адзінка" ўвёў Леанард Эйлер у 1772 годзе.
Літаратура
Nahin, Paul J. (1998). An Imaginary Tale: The Story of √−1. Chichester: Princeton University Press. ISBN 0-691-02795-1.
Ліпяны
Ліпяны (Lipiany, Lippehne — Ліпенэ) — горад на паўночным захадзе Польшчы. Размешчаны за 500 км на захад ад Варшавы, за 60 км на паўднёвы ўсход ад Шчэціна. Уваходзіць у склад Пыжыцкага павета Заходнепаморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Ліпяны. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 5,54 км². Насельніцтва 4 тыс. чалавек.
Венета
Геаграфія
Венета падзелены на сем правінцый:
Гісторыя
Гісторыя Венета падзяляецца на наступныя перыяды:
У XI—XII стагоддзях да н.э. у дэльту ракі По прыплылі грэчаскія каланісты. Цікавасць грэкаў была абумоўлена тым, што ў дэльце прадавалі высокай якасці бурштын, які дастаўлялі з Прыбалтыкі.
Старажытнацюркскія пісьмовыя помнікі
Старажытнацюркскія пісьмовыя помнікі — цюркскія пісьмовыя помнікі VIII—X стст.
У старажытнацюркскіх пісьмовых помніках выкарыстоўваўся арыгінальны цюркскі алфавіт, званы «рунічным» (па падабенстве са скандынаўскімі рунічнымі тэкстамі) або «архона-енісейскім» (па месцы знаходкі асноўных помнікаў). Старажытнацюркскія пісьмовыя помнікі — важныя гістарычныя дакументы для вывучэння старажытнай мовы і літаратурных прыёмаў, гісторыі, этнагенезу, геаграфіі, культуры, звычаяў, светаразумення старажытнацюркскіх плямёнаў і народнасцяў. Да старажытнацюркскіх пісьмовых помнікаў ставяцца помнікі, знойдзеныя ў басейне рэк Енісей і Лена (Сібір), Архона, Ангіна і Селенга (Манголія); на тэрыторыі Цэнтральнай Азіі у далінах рэк Таласа, Сырдар’і, Іртыша і Ілі. Усяго выяўлена каля двухсот помнікаў з надпісамі. Значны ўклад у вывучэнне помнікаў ўнеслі, В.  В. Радлаў, , , {{нп3|Уладзімір Міхайлавіч Насілаў|У. М. Насілаў|ru|Насилов, Владимир Михай, {{нп3|Ігар Аляксеевіч Батманаў|І. А. Батманаў|ru|Батманов, Игорь Алексеевич}}, {{нп3|Андрэй Мікалаевіч Конанаў|А. М. Конанаў|ru|Кононов, Андрей Николаевич}}, {{нп3|Джэрард Клоўсан|Д. Клоўсан|ru|Клосон, Джерард}}, {{нп3|Талат Тэкін|Т. Тэкін||Talât Tekin}}, {{нп3|Сяргей Рыгоравіч Кляшторны|С. Р. Кляшторны|ru|Кляшторный, Сергей Григорьевич}}.
Кашо-Цайдамскія надпісы
У 1889 годзе рускі вучоны-этнограф адкрыў у Паўночнай Манголіі, у даліне Архона, велізарныя каменныя стэлы з рунічнымі надпісамі. Дэшыфравалі і прачыталі тэксты дацкі навуковец, які першым знайшоў ключ да алфавіта, і рускі цюрколаг В. В. Радлаў, які ўпершыню даў іх звязнае чытанне. Стэлы былі ўзведзены ў гонар Більге-кагана (732) і яго брата (735), якія ўзначальвалі цюркскія каганаты, а таксама дарадцы  (створана пасля 716). Яны ўтрымліваюць аповяд пра жыццё і подзвігі іх герояў, якія выкладаюцца на фоне агульнай гісторыі Цюркскай дзяржавы і суправаджаюцца рознага роду палітычнымі дэкларацыямі. Некаторыя надпісы часткова захаваліся на металічных вырабах, посудзе, цэгле, скуры, пергаменце.
Іншыя помнікі
Енісейскія тэксты - помнікі пісьменства спрэчнай прыналежнасці і датыроўкі, яны значна карацей архонскіх (самая доўгая — Уйбат III (№32) — змяшчае толькі 400 знакаў) і носяць характар эпітафіі. У іх мала гісторыка-палітычных звестак і апісанняў, некаторыя даследчыкі лічаць іх прымітыўнымі. Сярод гіпотэз пра час і крыніцы паходжання гэтых надпісаў вылучаюцца дзве супрацьлеглыя:
Іншыя старажытнацюркскія пісьмовыя помнікі, выяўленыя на тэрыторыі Казахстана, гэта: надпісы на кераміцы (даліна Таласа, Жамбылская вобласць), тэксты на скалах і надпіс на пярсцёнку (даліна або, Алмацінская вобласць), надпісы на круглых каралях з гліны і на пасудзіне (Даліна Сырдар'і, Кызылардзінская вобласць). У 1948 годзе апублікаваў надпісы на двух бронзавых люстэрках з  (Даліна Іртыша). Там жа ў 1985 годзе выяўлены наскальны рунічны надпіс, і 1987 годзе — надпіс, выразаны на пячатцы. У 1986 годзе апублікавалі надпіс на бронзавым люстэрку з даліны Урала.
Благавешчанск (Башкартастан)
Благавешчанск (Благовещенск) — горад (з 1941) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Благавешчанскага раёна Башкартастана. Насельніцтва 33,3 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1756 годзе ў сувязі з будаўніцтвам медзеплавільнай фабрыкі. У гэтым жа годзе ў дзень праваслаўнага свята Благавешчання была закладзеная аднайменная царква, што і вызначыла потым назву пасёлка, які пазней стаў горадам Благавешчанскам. Горад размешчаны на правым беразе ракі Белая (прыток Кама), за 42 км ад Уфы.
Арматурны завод, біяхімічны камбінат, драцяна-цвіковы завод, Башкірскі поліэфірны комплекс, база РЭБ «Волгатанкер».
Кансерватыўны лібералізм
Кансерватыўны лібералізм — варыянт лібералізму, які сумяшчае ліберальныя каштоўнасці з кансерватыўнымі пазіцыямі па шэрагу пытанняў, гэта значыць прадстаўляе правае крыло ліберальнага руху.
Кансерватыўныя ліберальныя партыі сумяшчаюць ліберальную палітыку з больш традыцыйным меркаваннем па сацыяльных і этычных пытаннях. Яны звычайна падтрымліваюць эканамічны лібералізм і часта самаідэнтыфіцыруюцца як партыі грамадскага парадку («закона і парадку»), выступаюць за больш актыўную барацьбу з крыміналам, падтрымліваюць больш сур'ёзныя меры пакарання для злачынцаў, надаюць асабліва вострую ўвагу на барацьбе з тэрарызмам. Ад сацыял-лібералаў кансерватыўных лібералаў адрознівае менш выразнае адлюстраванне этычных пытанняў, кансерватыўныя лібералы часта падтрымліваюць стражэйшы кантроль за нелегальнай міграцыяй, яны радзей падтрымліваюць мультыкультуралізм.
У Еўропе не варта блытаць кансерватыўны лібералізм і ліберальны кансерватызм, якія сумяшчаюць кансерватызм з ліберальнымі поглядамі на эканоміку, сацыяльныя і этычныя пытанні.
Юрыка (Каліфорнія)
Юрыка (Eureka) — горад у штаце Каліфорнія, ЗША, акруговы цэнтр акругі Гумбальт. Размешчаны ў заліве Гумбальт, за 430 км на поўнач ад Сан-Францыска і за 160 км на поўдзень ад мяжы штата Арэгон. Насельніцтва - 27191 чалавек (перапіс 2010 года). За 20 міль ад горада знаходзіцца аэрапорт Аркейта-Юрыка.