cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лебедзева (Маладзечанскі раён)
Гісторыя
У 1567 годзе Кароль Жыгімонт Аўгуст з мэтай падрыхтоўкі да падпісання уніі склікаў у Лебедзеве 30 тысяч вялікалітоўскай шляхты. Магнаты Вялікага Княства Літоўскага прапаноўвалі гэтак званы «мяккі» варыянт Рэчы Паспалітай, які выключаў далучэнне да Польшчы і прадугледжваў захаванне асобнага Сейма. На вусным шляхецкім рэферэндуме даецца згода на скліканне агульнага з палякамі Сейма, дзе і вырашаецца пытанне уніі.
Лебедзева — колішняе ўладанне князёў Радзівілаў, што пабудавалі тут мураваны кальвінскі збор, апякункай якога была П. К. Радзівіл, маркграфіня Брандэнбургская. З 1704 года збор не меў свайго настаяцеля, таму сюды прыязджаў пастар з Жупранаў для адпраўлення службы. У 1754 годзе збор быў прыпісаны да жупранскага. Падтрыманы матэрыяльна Радзівіламі збор праіснаваў да канца 18 ст., адзін з нямногіх у ВКЛ перажыў контррэфармацыю. Нават калі не стала пастара, мясцовая абшчына сама па сабе працягвала дзейнічаць.
Паводле інвентару 1579 г., у Лебедзеве былі вуліцы Вялікая, Віленская, Хажоўская, Вялікасадская. У канцы Віленскай прымыкала Старое сяло (з чатырма шнурамі), і Асанаўшчына. Пры рэчцы Нявежа ў Лебедзеве быў вялікі «двор» з 14 гаспадарчымі пабудовамі (піваварня з 14 бочкамі, саладоўня, стадола, аборы, гумно, хлявы і інш.). У Лебедзеўскім маёнтку налічвалася 29 «дымоў», а ў мястэчку 134 дымоў. Для параўнання ў суседняй вёсцы Мароські тады было 52 «дымы». Сярод залежных ад Лебедзеўскага двара адзначаны ў інвентары фальваркі і засценкі — Маліноўшчына, Тарашкова, Хвашчоўка, Кухмістрава, Іваноўшчына, Паташня, Уша, Слабодка, Даманава, Татаршчына, Зубкова, Азярышча, Лабачоўка, Высокаўшчына, Ярашова, Рудоўка, Марозкі (Мароські), Старая і Новая Боркаўшчына.
У 1588 годзе Альбрэхт Радзівіл прадаў Лебедзева Юзафу Галаўне.
Згодна з археалагічнымі раскопкамі ў цэнтры Лебедзева была пракладзена каналізацыя.
У 1708 г. у час Паўночнай вайны (1700—1721) праз Лебедзева праходзілі шведскія войскі.
У 1751 г. інвентары зафіксавалі ў Лебедзеве 125 сядзіб, прытым 60 іх уладальнікаў мелі па паўвалокі (валока — 21,3 га) і трохі больш зямлі, астатнія — значна меней.
Паводле інвентару 1762 г. Лебедзева належала кашталяну Тадэвушу Агінскаму. У Лебедзеве тады было 29 дымоў і 233 чалавекі. Бровар і саладоўня давалі гадавы прыбытак у 600 злотых. Была кузня з майстрамі-кавалямі. Побач пушча багатая зверам і іншай жыўнасцю. Так было да канца 18 ст., калі ўладальнік пушчы Якуб Саковіч не прадаў яе генералу Паўлу Равінскаму, які пачаў прамысловую высечку, што ў выніку прывяло да знікнення лесу.
Праз Лебедзева 4 снежня 1812 года праязджаў Напалеон на сустрэчу са сваім генералам Гогендорпам у Беніцу.
Вядома, што ў першай палове 19 ст. ў Лебедзеве існаваў шпіталь пры касцёле.
У Лебедзеве працавалі вольнапрактыкуючыя лекары: Рамуальд Іванавіч Шміт, Бенціян Абрамавіч Задзінскі, Лейба Абрамавіч Блумберг, Дзмітрый Міхайлавіч Саковіч (у маёнтку Агароднікі), зубны лекар — Ісак Якаўлевіч Цукерман. Была аптэка Іцкі Цукермана.
З 1860 г. ў Лебедзеве працавала народнае пачатковае вучылішча. Быў у Лебедзеве свой тэатр.
У сярэдзіне XIX ст. Лебедзева налічвала каля 1100 жыхароў. Узгоркавыя мясціны не дазвалялі мець доўгіх вуліц, апроч Віленскай. У 1861 г. у Лебедзеве налічвалася 182 хаты. 3 29 чэрвеня па 9 ліпеня штогод збіраўся кірмаш. Наязджала да 2 тыс. купцоў з Вільні, Смаргоні, Крэва, Мінска, Маладзечна, Гарадка. Прадавалі сукно, керамічныя вырабы, кажухі, дзіцячыя цацкі, ласункі. Тут заключаліся гандлёвыя дагаворы.
Акрамя кірмашоў, кожны панядзелак у Лебедзеве праводзіліся так званыя «таргі».
З Лебедзевам звязаны стары шляхецкі род Цівінскіх. Іван Ігнатавіч Цівінскі арганізаваў таварыства філантропіі. Зянон Дамінікавіч Цівінскі ў 19 ст. вядомы акуліст.
У канцы XIX ст. у в. Лебедзева было каля 1290 жыхароў, 160 дагавораў, 2 царквы, школа, бровар, 2 заезныя дамы, 7 кірмашоў штогод.
У канцы XIX ст. — пачатку XX ст. мястэчка Лебедзева належала панам Свянтаржэцкім.
Лебедзева ў розныя часы належала Гарбоўскім, Давідовічам, Капытоўскім, Міцкевічам, Радзішэўскім.
У час першай сусветнай вайны ў верасні 1915 года Лебедзева было захоплена кайзераўскімі войскамі.
На пачатак Другой сусветнай вайны, 1 верасня 1939 года, Лебедзева было ў складзе міжваеннай Польшчы, а ўжо 17 верасня ўвайшло ў склад БССР.
У канцы XIX ст. — пачатку XX ст. у Лебедзеве быў створаны хор, што спяваў у мясцовай царкве, а таксама беларускія песні на святах і мерапрыемствах мястэчка. Вядомы песні з рэпертуару таго часу: «А хто там ідзе?», «А ў полі крынічанька», «Крапівушка», «Зялёны дубочак», «Ці свет ці світае».
У 1962 г. Лебедзеўскай харавой капэле надаецца ганаровае званне — народная. У рэпертуар уваходзяць песні згодна з існуючым ладам. Але галоўнае месца займаюць народныя песні, такія як «Купалінка», руская «Вараг», украінская «Барвінка», польская «Каралінка», чэшская «Камышынка».
Лебедзеўская народная харавая капэла ладзіла канцэрты як у Беларусі, так і за яе межамі — ў Вільне, Коўне, Маскве, Санкт-Пецярбургу. Калектыў мае шмат грамат, прызоў, прымаў удзел у розных фестывалях і конкурсах, неаднойчы прымалі ўдзел у радыё- і тэлеперадачах.
Кіраўнікі
З 1937 г. — Іван Сцяпанавіч Корсак, кіраўнік царкоўнага хору. Затым Іосіф Сушко. У 1963 г. кіраўніком прызначылі Аляксандра Рыгоравіча Пыжыка. Над капэлай доўгія гады шэфстваваў заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі Рыгор Раманавіч Шырма. Цяпер (чэрвень 2011) капэлай кіруе Ілья Андрэевіч Канапелька.
Малыя сёстры бедных
Малыя сёстры бедных (Petites Sœurs des pauvres), PSDP, у ЗША — LSP — каталіцкая жаночая кангрэгацыя. Заснавана Жаннай Жуган у 1839 годзе для апекі састарэлых, калі яна адчула ўласную патрэбу клопату пра многіх збяднелых пажылых людзей, якія выстройваліся абапал вуліц французскіх мястэчак і гарадоў.
Гісторыя
Кангрэгацыя Малых сясцёр бедных заснавана ў Канкалі ў Брэтані ў 1839 годзе. У 1847 годзе ў Туры створаны дом сясцёр, і іх таварыствы пачалі распаўсюджвацца па Францыі. У 1851 годзе дзейнасць распаўсюдзілася на Англію.
На тэрыторыі былога Вялікага княства Літоўскага, станам на люты 1864 года вядомы таварыствы Малых сясцёр бедных прынамсі ў Вільні, Коўне, Гродне, Мінску і Пінску, пра гэта паведамляла ў вышэйшыя інстанцыі Віленская следчая Камісія па палітычных справах прашэннем № 710 ад 25.2.1864 года. Паводле звестак Камісіі ў Вільні таварыства Малых сясцёр бедных стварыла пані Дамброўская (пам. у снежні 1863), віленскае таварыства набыла дом, дзе даглядала да 50 жабракоў і інвалідаў, сродкі на гэта атрымлівала пра негалосныя ахвяраванні. Камісія лічыла, што пад відам такіх ахвяраванняў маглі збіраць сродкі для паўстанцаў 1863—1864 гадоў, таму трэба расследаваць хто кіраўнік і сёстры гэтых таварыстваў, хто збірае грошы і каму яны перадаюцца, якія сувязі паміж таварыствамі ў Вільні, Коўне, Гродне, Мінску і Пінску.
У 1868 годзе Малыя сёстры прыехалі ў ЗША, дзе кіруюць дваццаццю дзевяццю дамамі для догляду за састарэлымі беднымі.
Жуган кананізавана 11 кастрычніка 2009 года Папам Бенедыктам XVI.
Сучаснасць
Галоўная рэзідэнцыя знаходзіцца ў Сен-Перне ва Францыі. На міжнародным узроўні скарочанае найменне кангрэгацыі — абрэвіятура PSDP, аднак, у ЗША яны LSP. Цяпер Малыя сёстры бедных даглядаюць больш за 13 000 састарэлых бедных у 31 краіне свету (у тым ліку ў сваіх дамах у ЗША, Турцыі, Ганконгу, Тайвані, Індыі, Пінангу ў Малайзіі, Новай Зеландыі і Філіпінах) паводле сваёй гістарычнай мэты. Станам на 1 студзеня 2014 года яны былі адной з буйнейшых жаночых кангрэгацый Каталіцкай царквы з 234 дамамі і 2 372 сёстрамі.
Сёстры працягваюць традыцыю жабравання, закладзеную заснавальніцай Жуган. Каб забяспечыць патрэбы састарэлых беднякоў, яна пешшу падарожнічала па Францыі ў пошуках міласціны. Яе пазналі па кошыку з нажабраваным. Стукаючы ў дзверы, яна прасіла не толькі грошай, але і неабходных рэчаў — ежы, адзення, дроў і воўны.
Справа «Малыя сёстры бедных супраць Пенсільваніі»
Закон пра абарону пацыентаў і даступную медыцынскую дапамогу (Patient Protection and Affordable Care Act; ACA) спрабаваў патрабаваць ад працадаўцаў прапаноўваць планы медыцынскага страхавання, якія аплачваюць кантрацэптывы. Закон адмыслова вызваляў ад гэтага цэрквы, але не заснаваныя на рэлігійнасці або веры служэнні. Такім чынам, рэлігійныя некамерцыйныя арганізацыі, такія як Малыя сёстры бедных, былі аштрафаваны, калі не трымаліся Закона.
6 кастрычніка 2017 года Міністэрства аховы здароўя і сацыяльных службаў ЗША (U.S. Department of Health and Human Services) выпусціла новае правіла з абноўленым рэлігійным выключэннем, якое абараняе рэлігійныя некамерцыйныя арганізацыі. Федэральная суддзя Вэндзі Бітлстоўн выдала судовую забарону, якая часова перашкаджала выкананню гэтага выключэння. Штат Пенсільванія таксама падаў у суд на федэральны ўрад з патрабаваннем адмяніць выключэнне. Пенсільванія прасіла суддзю пастанавіць, што Малыя сёстры бедных павінны выконваць федэральны мандат або заплаціць штраф памерам у дзясяткі мільёнаў долараў. Штат сцвярджаў, што рэлігійная арганізацыя парушыла Канстытуцыю, федэральны антыдыскрымінацыйны закон і Закон пра адміністрацыйныя працэдуры (Administrative Procedure Act, APA).
8 ліпеня 2020 года справе «Малыя сёстры бедных дому Святых Пятра і Паўла супраць Пенсільваніі» (Little Sisters of the Poor Saints Peter and Paul Home v. Pennsylvania), Вярхоўны суд ЗША вырашыў, што Міністэрства аховы здароўя і сацыяльных службаў ЗША мае паўнамоцтвы паводле ACA дазваляць рэлігійныя і маральныя выключэнні і што правілы выключэнняў не маюць працэдурных дэфектаў то бок Малыя сёстры бедных не павінны прадугледжваць кантрацэпцыю або аборты ў планах аховы здароўя сваіх супрацоўнікаў.
Караваева (Сычоўскі раён)
Караваева (Карава́ево) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Свяркушына
Свяркушына (Сверкушино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Марсо
Марсо (Marceau) — французскае прозвішча.
Беларускае згуртаванне татар-мусульман «Аль-Кітаб»
Белару́скае згуртава́нне тата́р-мусульма́н «Аль-Кіта́б» — добраахвотная грамадская арганізацыя. Створана ў 1991 годзе на ўстаноўчым з’ездзе ў Іўе Гродзенскай вобласці. Дзейнічае ў адпаведнасці з існуючым заканадаўствам і прынятым Статутам. Асноўныя кірункі дзейнасці: абуджэнне гістарычнай і патрыятычнай свядомасці беларускіх татараў, вывучэнне грамадзянскай гісторыі і гісторыі ісламу, адраджэнне татарскіх традыцый, культуры, пісьменнасці на аснове арабскай графікі. Выдае квартальнік «Байрам» («Свята») на беларускай мове і часопіс «Аль-Ислам» на рускай мове.
Тардэсільяскі дагавор
Дагавор удакладняў лінію падзелу, устаноўленую годам раней у буле Папы Аляксандра VI «Inter caetera». Дэмаркацыйная лінія, якая праходзіла праз абодва полюсы і перасякала Атлантычны акіян, па патрабаванні партугальскага боку была перанесена ад лініі, якая праходзіць у 100 лігах заходней любога з астравоў Азорскага архіпелага і архіпелага Зялёнага мыса да 370 ліг (1770 км, 1100 міль) да захаду ад астравоў Зялёнага Мыса — у сучасных каардынатах, гэта мерыдыян 49°32’56" з. д., ці «папскі мерыдыян». Моры і землі на ўсход ад гэтай рысы адыходзілі да каралеўства Партугаліі, да захаду — каралеўству Кастыліі і Арагона (Іспаніі).
Гісторыя пытання
Рымскія Папы Мікалай V і Калікст III у 1452—1456 гадах падалі Партугаліі права валодаць землямі, адкрытымі на поўдзень і ўсход ад мыса Бахадар, «аж да індыйцаў». Кастылія прызнала гэтыя правы ў 1479 годзе, а ў 1481 годзе рымскі Папа Сікст IV сваёй булай «Aeterni regis» яшчэ раз аддаў усе землі на поўдзень ад Канарскіх астравоў Партугаліі.
Вяртанне Хрыстафора Калумба са сваёй першай экспедыцыі і вестка пра тое, што ён адкрыў «Заходнюю Індыю», устрывожылі Партугалію — гэта адкрыццё пазбаўляла яе паданых раней тэрытарыяльных правоў. Кастылія, аднак, адмаўлялася прызнаваць папскія падараванні, ссылаючыся на права першага адкрыцця. Вырашыць канфлікт мірам мог толькі глава каталіцкай царквы.
3 мая 1493 года Папа Аляксандр VI Борджыа (Радрыга Борха), родам з Іспаніі, абвясціў, што ўсе землі, якія Кастылія адкрыла ці адкрые заходней мерыдыяна, які праходзіць у 100 лігах заходней астравоў Зялёнага Мыса, павінны належаць ёй, а новыя землі, якія будуць адкрыты ў раёнах на ўсход ад гэтай лініі — Партугаліі, прычым гэта правіла не распаўсюджвалася на тэрыторыі, якія ўжо знаходзяцца пад валадарствам хрысціянскіх краін. Натуральна, гэта не спадабалася партугальскаму каралю Жуану II, які і пачаў перамовы з каралём Фердынандам II Арагонскім і каралевай Ізабелай I Кастыльскай пра тое, каб гэту лінію ссунуць заходней.
У момант падпісання Тардэсільяскага дагавора Калумб здзяйсняў сваю другую экспедыцыю, таму Іспанія ўстанавіла для сябе абмоўку, што да 20 чэрвеня дэмаркацыйная лінія зрушваецца на 120 ліг, і, калі ў гэтым рэгіёне будуць выяўлены новыя землі, то яны адыдуць да Іспаніі. Дагавор таксама прадугледжваў адпраўку адмысловай двухбаковай экспедыцыі для дакладнай дэмаркацыі марской лініі, але гэты пункт не быў выкананы.
Наступствы Дагавора
Складаючы дагавор, абодва бакі яшчэ вельмі смутна ўяўлялі сабе рэальную геаграфію. Так у 1500 годзе ў выніку экспедыцыі Педру Алварэша Кабрала стала ясна, што Іспанія «падарыла» Партугаліі Бразілію.
Акрамя таго, Амерыка лічылася непераадольным заходнім бар'ерам, таму што нічога не было вядома пра Ціхі акіян. Ён быў адкрыты экспедыцыяй Фернана Магелана (1519—1522), пасля чаго востра паўстала пытанне аб тым, дзе павінна праходзіць дэмаркацыйная лінія на Усходзе. Яна была канчаткова ўстаноўлена Сарагоскім дагаворам 1529 на адлегласці 257,5 ліг на ўсход ад Малукскіх астравоў. Іспанія, такім чынам, пазбавілася права на гэту крыніцу каштоўных спецый, завошта ёй была выплачана вызначанае грашовае кампенсаванне.
Тардэсільяскі дагавор меў на ўвазе вечнае і манапольнае панаванне Іспаніі і Партугаліі над пазаеўрапейскім светам. Гэта стала магчымым дзякуючы таму, што гэтыя дзве краіны былі піянерамі Вялікіх геаграфічных адкрыццяў, маючы самую дасканалую па тых часах марскую тэхніку і пазнанні ў навігацыі.
«Я не памятаю такога месца ў завяшчанні Адама, якое б пазбаўляла мяне долі на ўладанне Новым Светам».
У XVII стагоддзі адбыўся заход іспана-партугальскай каланіяльнай магутнасці. Тардэсільяскі дагавор захоўваў рэальную сілу толькі ў Паўднёвай Амерыцы, дзе працягваў выкарыстоўвацца пры вырашэнні памежных спрэчак паміж Іспаніяй і Партугаліяй (Галандыя, якая мела калоніі ў Паўднёвай Амерыцы, дагавор ігнаравала). Афіцыйна адменены ў 1777 годзе дагаворам у Сан-Ільдэфонса.
Урацлаўскі павет
Урацлаўскі павет (Powiat wrocławski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Ніжнесілезскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Уроцлаў. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 1116,15 км². Насельніцтва павета складае 151,4 тыс. чалавек.
У поце твару
Сюжэт
У Сільвіі Заяц 600 000 падпісчыкаў у Інстаграме. Яе фітнес-трэнінг Sweat («Пот») любяць не толькі ў роднай Польшчы, але і па ўсім свеце. Сільвія вяртае гледачам любоў, пачынаючы ўсе свае сторыс са слоў «любімыя мае», але ў адрыве ад трансляцый глыбока самотная — бесперапынна натхняючы іншых, яна сумуе па тым, хто б натхніў яе саму. Аднойчы ў парыве пачуццяў яна запісвае ролік, дзе плача і прызнаецца, што ў яе няма хлопца; відэа становіцца вірусным, і неўзабаве ў Сільвіі з’яўляецца сталкер.
Вендэль Дзітэрлін
Вендэль Дзітэрлін Старэйшы (ням.: Wendel Dietterlin, сапраўднае імя Вендлінг Грап (Wendling Grapp), —) — нямецкі мастак-маньерыст: архітэктар-дэкаратар, малявальшчык-арнаменталіст, гравёр і тэарэтык архітэктуры.
Нарадзіўся ў Пфулендорфе, зямля Бадэн-Вюртэмберг. Яго спраўднае імя — Вендлінг Грап. Верагодна, ён паходзіў з вялікай сям’і мастакоў Грап у Швабіі. Большую частку жыцця працаваў у Страсбургу, дзе пасля і сканаў. У Страсбургу Дзітэрлін пісаў фрэскі ў рэзідэнцыі мясцовага біскупа, працаваў над упрыгожаннем «Ноер-Баў» (1589 г., у наш час гэты будынак Гандлёва-прамысловай палаты).
Дзітэрлін пісаў карціны, маляваў арнаменты, праектаваў фантаны і паркавыя павільёны. Большая частка гэтых твораў не захавалася. У сваім мудрагелістым стылі, вядомым нам у асноўным па арнаментальных гравюрах мастака, Дзітэрлін як сапраўдны ман’ерыст злучаў элементы фламандскага і нямецкага барока з італьянскім маньерызмам. Спецыялісты бачаць у стылі яго дэкаратыўных роспісаў з «перабольшанымі ракурсамі» ўплыў фрэсак Джуліа Рамана ў Палаца дэль Тэ.
У 1590—1592 гадах Дзітэрлін працаваў у Штутгарце, дзе выканаў роспісы плафона «Забаўляльны палац».
Сасна Бальфура
Сасна Бальфура (Pinus balfouriana) — дрэва рода сосен з сямейства сасновых.
Аперацыя «Каверы»
Аперацыя «Каверы» (хіндзі: कावेरी, транскрыпцыя: Kaaveree, літ. «рака ») — аперацыя ўрада Індыі па эвакуацыі суайчыннікаў з Судана. Вываз індыйскіх грамадзян пачаўся на фоне сутыкненняў паміж прыхільнікамі генералаў Абдэля аль-Бурхана і Махамеда Дагала.
Перадгісторыя
Баявыя дзеянні ў Судане ўспыхнулі 15 красавіка 2023 года, спачатку ахапіўшы сталіцу, а хутка і розныя іншыя часткі краіны. Сам канфлікт стаў следствам барацьбы за ўладу, а таксама няўдалай спробы інтэграцыі Сіл аператыўнай падтрымкі ў шэрагі арміі.
Успышка гвалту заахвоціла свет сачыць за сітуацыяй у Судане, а ўрады дзяржаў перайсці да выратавання сваіх грамадзян з «гарачай кропкі». Аднак сама эвакуацыя была абцяжарана з-за баявых дзеянняў у сталічным Хартуме, асабліва ў міжнародным аэрапорце і вакол яго. Гэта вымусіла многіх ехаць на машынах у Порт-Судан, які знаходзіцца прыкладна ў 650 км на паўночны ўсход ад Хартума, адкуль замежнікі вывазіліся па паветры альбо караблямі. Іншыя эвакуацыі праводзіліся праз наземныя пагранпераходы.
Падчас баёў тысячы індыйцаў затрымаліся ў сталічным Хартуме. Каля 500 грамадзян краіны трапілі ў горад Порт-Судан. Усяго ў краіне на той момант знаходзілася 4000 грамадзян Індыі.
Правядзенне
25 красавіка па моры на INS Sumedha было вывезена 278 індыйцаў. У наступны час эвакуацыя працягвалася па паветры.
У ноч з 27 на 28 красавіка з Вадзі-Саідна выляцеў C-130J з 121 інцдыйцам. Рэйс быў небяспечным, бо ў гэтым раёне вяліся баявыя дзеянні (пазней тут трапіць пад абстрэл турэцкі самалёт ). Борт ляцеў без агнёў узлётна-пасадачнай паласы на зямлі і без навігацыйных сродкаў пасадкі. Набліжаючыся да паветранай гавані, пілоты выкарыстоўвалі свае бартавыя электрааптычныя і інфрачырвоныя датчыкі, каб пераканацца, што ўзлётна-пасадачная паласа вольная ад перашкод і паблізу няма варожых сіл. Пры пасадцы рухавікі самалёта працягвалі працаваць, пакуль восем узброеных камандас дапамагалі пагрузіць людзей. Узлёт з Вадзі-Саедна ажыццяўляўся з дапамогай прыбораў начнога бачання.
Цалкам за 28-га чысла вывезена 754 грамадзян Індыі. Сярод выратаваных — супрацоўнік французскай дыпмісіі, а таксама яго сям’я.
4 мая Індыя завяршыла эвакуацыю прадстаўнікоў племя хакі-пікі з штата Карнатака. Эвакуіраваныя былі размешчаны ў школе ў Порт-Судане, а затым адпраўлены самалётам у Джыду. 5 мая апошні самалёт ВПС Індыі вярнуўся дадому з 47 пасажырамі. Было абвешчана аб заканчэнні аперацыі.
Пфулендорф
Пфулендорф (Pfullendorf) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Цюбінген. Уваходзіць у склад раёна Зігмарынген. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 90,56 км². Афіцыйны код — 08 4 37 088.
Суботнікі (Сычоўскі раён)
Суботнікі (Субботники) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Нікольскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах адміністрацыйны цэнтр Суботнікаўскага сельскага паселішча.
Валянцін Васілевіч Міхельсон
Валянці́н Васі́левіч Міхельсон (, пас. Выдрыца Аршанскай акругі —, ) — савецкі беларускі гаспадарчы, дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
З 1954 года — на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы. У 1954—1991 гадах — першы сакратар Арэхаўскага райкама ЛКСМБ, з 1958 па 1962 гады — першы сакратар Віцебскага абкама ЛКСМ Беларусі, старшыня выканкама Першамайскага раённага Савета народных дэпутатаў, першы сакратар Першамайскага райкама КП Беларусі горада Віцебска, загадчык аддзела арганізацыйна-партыйнай працы абкама КП Беларусі, першы сакратар Віцебскага гарадскога камітэта КП Беларусі (1971—1986), дырэктар выдавецтва Віцебскага абкама КП Беларусі.
Дэлегат XXV, XXVI і XXVII з’ездаў КПСС.
Памёр у Віцебску ў 2010 годзе.
Вераб’евічы (Слонімскі раён)
Вераб’е́вічы (, Веробьевичи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сянькоўшчынскага сельсавета.
Да 17 чэрвеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Касцянёўскага сельсавета, пасля — у склад Петралевіцкага сельсавета. Да 22 снежня 2022 года вёска ўваходзіла ў склад Васілевіцкага сельсавета.
Яворскі павет
Яворскі павет (Powiat jaworski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Ніжнесілезскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Явар. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 581,25 км². Насельніцтва павета складае 50,1 тыс. чалавек.
Леанід Аляксандравіч Аляшкевіч
Леанід Аляксандравіч Аляшкевіч (, г. п. Любча, Навагрудскі раён, Гродзенская вобласць — ) — беларускі ўрач-гігіеніст. Доктар медыцынскіх навук (1986), прафесар (1995).
Біяграфія
Скончыў Харкаўскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1965). Працаваў у Сквірскай раённай санітарна-эпідэміялагічнай станцыі, Кіеўская вобласць (1965—1966, санітарны ўрач); Кіеўскай абласной санітарна-эпідэміялагічнай станцыі (1966—1968, санітарны ўрач); Кіеўскім навукова-даследчым інстытуце агульнай і камунальнай гігіены (1968—1988; у 1975—1988 — кіраўнік лабараторыі па гігіенічным вывучэнні механічных фактараў навакольнага асяроддзя); Беларускім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (1988—2013; прафесар, у 1988—2013 — загадчык кафедры гігіены працы з курсам камунальнай гігіены). Памёр 4 верасня 2017 года, пахаваны на радзіме. Навуковыя інтарэсы: ацэнка ўзроўню шуму ва ўмовах вытворчасці і побыту; гігіенічная ацэнка фактараў асяроддзя пражывання і распрацоўка асноўных напрамкаў прафілактыкі іх неспрыяльнага дзеяння на арганізм чалавека ў вытворчых умовах і ва ўмовах пражывання ў населеных месцах.
Узнагароды
Знак «Выдатнік аховы здароўя» (1967).
Бабышава
Бабышава (Бобышево) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Нікольскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Суботнікаўскага сельскага паселішча.
Воднае пола на летніх Алімпійскіх гульнях 2012
Турнір па водным пола на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года праходзіў з 29 ліпеня па 9 жніўня. Былі разыграны два камлекты медалёў, па адным у мужчынскім і ў жаночым турнірах. Усе гульні адбываліся на Ватэрпольнай арэне ў Лондане.
Мужчынскі турнір
У 1/4 фіналу выходзяць па 4 найлепшыя каманды з кожнай групы.
Жаночы турнір
У 1/4 фіналу выходзяць усе чатыры каманды з групы.
Футурызм
Футурызм (futurum — будучае) — агульная назва мадэрнісцкіх мастацкіх рухаў у выяўленчым мастацтве і літаратуры 1910—1920-х гг. у Італіі і Расіі.
У аснове праграмных прынцыпаў футурызму былі ідэі стварэння «мастацтва будучага», адмаўлення ад традыцыйнай культуры, яе мастацкіх норм і каштоўнасцей, культываваў эстэтыку ўрбанізму і машыннай індустрыі, узвышаў індустрыяльную цывілізацыю і сучасны вялікі горад.
Асноўныя прадстаўнікі — Ф. Марынеці, У. Бачоні, Дж. Северыні, В. Хлебнікаў, І. Севяранін, В. Каменскі і інш.
9 красавіка
9 красавіка — дзевяноста дзевяты (соты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Жанчына, якая ўцякла
«Жанчы́на, яка́я ўцякла́» (도망친 여자) — паўднёвакарэйскі мастацкі фільм 2020 года рэжысёра Хон Сан Су.
Сюжэт
Пакуль муж у камандзіроўцы, Гам Хі едзе ў прадмесце Сеула наведаць трох сваіх сябровак. За нязмушанымі размовамі прыяцелькі спрабуюць прыхаваць свае праблемы, толькі ў Гам Хі ўсё добра — за пяць гадоў шчаслівага шлюбу яна ўпершыню бавіць час без мужа. Але тады ад чаго яна ўцякла?
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 5 кінаўзнагародамі і яшчэ 4 намінацыямі.
Вуліца Болдзіна (Гродна)
Вуліца Болдзіна – вуліца ва паўночна-усходняй частцы горада Гродна, адна з галоўных магістралей горада.
Названа ў 1974 годзе ў гонар савецкага ваеннага дзеяча І. В. Болдзіна. Ранейшая назва – Кальцавая. Працягласць – каля 750 метраў, ад бульвара Ленінскага Камсамолу (БЛК) да вуліцы Каліноўскага, далей пераходзіць у вуліцу Вясенняя.
Па вуліцы ходзіць грамадскі транспарт: аўтобус, тралейбус.
Літаратура
Гродно. Энциклопедический справочник / Белорус. Сов. Энцикл.; Редкол.: И.П. Шамякин (гл.ред.) и др. — Мн.: БелСЭ, 1989. — 438 с., [12] л. ил.: ил.
Дзяржаўная акадэмія антыкрызіснага кіравання
Дзяржаўная акадэмія антыкрызіснага кіравання (Ճգնաժամային Կառավարման Պետական Ակադեմիա) — армянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Ерэван.
Агульная характарыстыка
Вучэльня заснаваная ў 1992 годзе. Акадэмія займаецца падрыхтоўкай спецыялістаў у галіне супрацьпажарнай абароны, тэхнікі выратавальных аперацый, кіравання рызыкамі, аперацый па забеспячэнні бяспекі, грамадзянскай абароны і выратавальных аперацый, прапаноўваючы праграмы бакалаўрыяту і магістратуры. Акадэмія знаходзіцца пад кіраўніцтвам Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Арменіі.
Луцк Казлоўскі
Луцк Казло́ўскі (, Луцк Козловский) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Казлоўшчынскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Казлоўшчына Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Бурдава (Сычоўскі раён)
Бурдава (Бурдово) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Нікольскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Суботнікаўскага сельскага паселішча.
Ганькі
Ганькі́ (, Ганьки) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сянькоўшчынскага сельсавета.
Да 22 снежня 2022 года вёска ўваходзіла ў склад Васілевіцкага сельсавета.
Руска-турэцкая вайна (1828—1829)
У шырэйшым кантэксце, гэта вайна стала следствам барацьбы паміж вялікімі дзяржавамі, выкліканай грэчаскай вайной за незалежнасць (1821—1830) ад Асманскай імперыі. Падчас вайны рускія войскі здзейснілі шэраг паходаў у Балгарыю, на Каўказ і на паўночны ўсход Анатоліі, пасля чаго Порта запрасіла міру.
Бостад (камуна)
Камуна Бостад (Båstads kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Сконэ ў паўднёвай Швецыі.
Бостад 249-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Бостад.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 14 290 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 7 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Уільям Добел
Сэр Уільям Добел (William Dobell;, Ньюкасл — , Вангівангі) — аўстралійскі жывапісец-сюррэаліст.
Вучыўся ў Мастацкай школе Джуліяна Аштана ў Сіднеі, потым, атрымаўшы стыпендыю, здзейсніў падарожжа ў Еўропу. З 1939 года — прафесар у Сіднеі. Творчую спадчыну Добела ўтвараюць пейзажы, гарадскія сцэны і партрэты.
Рудзіца
Рудзі́ца (, Рудица) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шацкага сельсавета.
У складзе Расійскай імперыі
У пачатку 20 ст. уяўляла ўрочышчы ў Амельнянскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Крыштальны палац
Крыштальны палац (Crystal Palace) у лонданскім Гайд-парку быў пабудаваны ў 1850—1851 з жалеза і шкла да Сусветнай выстаўкі 1851 года. Выставачная зала плошчай звыш 90 000 кв.м., працягласцю 564 м і вышынёй да 33 м, выбудаваны пад кіраўніцтвам Джозефа Пакстана, умяшчаў да 14 000 наведвальнікаў. Па завяршэнні выстаўкі Палац быў разабраны і перанесены на новае месца, у лонданскае прадмесце Сіднем-Хіл. 20 лістапада 1936 Крыштальны Палац быў знішчаны пажарам і не аднаўляўся.
Палац даў сваё імя прылегламу раёну Паўднёвага Лондана, чыгуначнай станцыі, комплексу тэлевізійных вышак і футбольнаму клубу «Крыстал Пэлас».
Францішак Чаховіч
Францішак Чаховіч (Franciszek Czechowicz; ? — ) — дзяржаўны службовец.
Берлінскі кінафестываль 2020
70-ы Берлінскі міжнародны кінафестываль праходзіў з 20 лютага па 1 сакавіка 2020 года ў Берліне.
Францішак Чаховіч
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Чаховічаў герба «Астоя». Сын Віктара Чаховіча і Феліцыяны з Жабаў. Старшыня межавога суда Ашмянскага павета ў 1834—1839 гадах.
Пахаваны на могілках Роса ў Вільні.
Калакольня (Сычоўскі раён)
Калакольня (Колокольня) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Нікольскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Суботнікаўскага сельскага паселішча.
Ніна Цімафееўна Лебедзева
Ніна Цімафееўна Лебедзева (, г. Вятка, Расія — ?) — урач-гігіеніст. Доктар медыцынскіх навук (1974), прафесар (1975). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыла Ленінградскі санітарна-гігіенічны медыцынскі інстытут (1949). Працавала ў Ленінградскім санітарна-гігіенічным медыцынскім інстытуце (1949—1952); Данецкім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1952—1961; у 1958—1961 — загадчык кафедры гігіены дзяцей і падлеткаў); Беларускім дзяржаўным інстытуце фізічнай культуры (1961—1968, дацэнт кафедры спартыўнай медыцыны), Мінскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1968—1994; у 1980—1989 — загадчык кафедры гігіены дзяцей і падлеткаў).
Узнагароды
медаль «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», знакі «Выдатнік народнай адукацыі», «Выдатнік аховы здароўя».
Беларускае зямляцтва пралетарскага студэнцтва
Беларускае зямляцтва пралетарскага студэнцтва ў Кіеве. Існавала з 16 снежня 1926 да 1930(?). Ініцыятыўная група створана ў лістападзе 1925. У кастрычніку 1926 утвораны арганізацыйны камітэт зямляцтва, які супрацоўнічаў з Цэнтральным бюро пралетарскага студэнцтва Беларусі (ЦБ пралетстуда), Наркаматам асветы БССР, ЦК КПБ. 16 снежня 1926 на ўстаноўчым сходзе зямляцтва абраны выканаўчы орган — праўленне, старшыня М. Аляшкевіч, сакратар П. Бруква, зацверджаны статут.
На пачатку 1927 аб'ядноўвала 173 чалавек. Складалася з аўтаномных аддзелаў, арганізаваных пры 12 ВНУ Кіева: пры сельскагаспадарчым, ветэрынарна-заатэхнічным, медыцынскім, політэхнічным інстытутах, народнай адукацыі, губернскай савецкай партшколе і інш. Існавалі культурніцкая і эканамічная секцыі, працавалі гурткі беларускай мовы і прыродазнаўства, беларуская бібліятэка. На базе Цэнтральнага клуба студэнцтва Кіева ўтвораны беларускі клуб. Праводзіліся беларускія студэнцкія вечарыны. Праўленне выпісвала для студэнтаў беларускамоўныя газеты і часопісы.
У 1927/28 навучальным годзе зямляцтва атрымала 1205 руб. грашовай датацыі ад ЦБ пралетстуда Беларусі і разавую грашовую дапамогу ад Наркамата асветы БССР. Праўленне зямляцтва супрацоўнічала з Кіеўскай акруговай радай пралетарскага студэнцтва Украіны, з беларускімі студэнцкімі зямляцтвамі Варонежа, Ленінграда, Масквы.
10 сакавіка 1929 па ініцыятыве зямляцтва ва Украінскай АН адбылася вечарына беларускай культуры з удзелам квартэта 1-га Беларускага драматычнага тэатра, украінскага паэта М. Драй-Хмары і музыказнаўцы-этнографа К. Квіткі, прысутнічала каля 500 чалавек. Актывісты зямляцтва: Багатка, М. К. Журык, К. А. Мядзведзеў, М. К. Рымша, Я. М. Чмыхаў, П. Я. Ясінскі.
Задачы
Вывучэнне гісторыі, эканамічнай геаграфіі, прамысловасці, культуры і мастацтва Беларусі; матэрыяльная дапамога сябрам зямляцтва.
Селішча (Пухавіцкі раён)
Се́лішча (, Селище) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шацкага сельсавета.
Гісторыя
Да 5 мая 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Варашылаўскага сельсавета, пасля — у складзе Селецкага сельсавета.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Селецкага сельсавета. З 2006 года па 28 мая 2013 года ў складзе Вецярэвіцкага сельсавета.
Парагенератар
Парагенератар - апарат для вытворчасці вадзяной пары. Пара можа атрымлівацца за кошт спальвання арганічнага паліва (тады парагенератар называецца паравым катлом), за кошт выкарыстоўвання электраэнергіі (электракацёл), выкарыстоўвання атамнай энергіі і іншымі спосабамі.
Парагенератары атамных электрастанцый
У залежнасці ад схемы АЭС (адна-, двух- ці трохконтурная) ролю парагенератара на ёй могуць адыгрываць розныя прыстасаванні. На аднаконтурных станцыях (вода падаецца ў рэактар, пераўтвараецца там у пару, і гэты ж ідзе ў паравую турбіну) парагенератарам будзе непасрэдна рэактар. На дзвюхконтуных парагенератарам з’яўляецца спецыяльны цеплаабменнік, у якім пара ўтвараецца за кошт цяпла гарачай вады пад ціскам (або іншай вадкасці), газа ці расплаўленага металу, якія ў сваю чаргу наргэваюцца ў рэактары (першы контур), а вырабленная пара ідзе ў турбіну (другі контур). Таксама існуюць трохконтурныя рэктары (у першых двух контурах цыркулююць расплаўленны метал, трэці контур — паравадзяны). Тут парагенератарам з’яўляецца цеплаабменнік паміж другім і трэцім контурам.
Беларускае краязнаўчае таварыства
Белару́скае краязна́ўчае тавары́ства — добраахвотная грамадская арганізацыя. Створана 27 снежня 1989 года на ўстаноўчым з’ездзе у Мінску. Зарэгістравана Міністэрствам юстыцыі БССР 4 чэрвеня 1991 года.
У аснове дзейнасці — прынцыпы, распрацаваныя Цэнтральным бюро краязнаўства (з 1923 года) пры Інбелкульце, а таксама камісіяй па краязнаўстве (з 1987 года) Беларускага фонду культуры. Кіраўнічыя органы — рада і сакратарыят. Старшыня рады — Г. А. Каханоўскі, намеснікі старшыні — М. В. Біч, Л. Р. Казлоў, З. Х. Санько, В. С. Талстой, В. А. Чамярыцкі.
Краязнаўчыя аб’яднанні таварыства створаны ва ўсіх абласных цэнтрах, арганізацыі існуюць амаль ва ўсіх раёнах Беларусі. Некаторыя з іх маюць уласны статут, сімволіку, арганізуюць свае выданні.
Задачы і мэта
Спрыяць нацыянальнаму адраджэнню Беларусі праз творчую, навуковую і асветніцкую ініцыятыву па вывучэнні канкрэтных мясцін або рэгіёнаў Беларусі.
Мэта — стварэнне у кожным раёне рэспублікі грамадскіх структур па развіцці краязнаўчага руху.
Тшэбніцкі павет
Тшэбніцкі павет (Powiat trzebnicki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Ніжнесілезскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Тшэбніца. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 1025,55 км². Насельніцтва павета складае 85,3 тыс. чалавек.
Кукіна (Сычоўскі раён)
Кукіна (Кукино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Нікольскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
K-pop
K-pop (кэй-поп,, абрэвіятура ад англ. Korean pop ; кар. 가요 каё ) — музычны жанр, які ахоплівае мноства стыляў поп-музыкі Паўднёвай Карэі , уключаючы розныя напрамкі танцавальнай музыкі, электрапоп, хіп-хоп і сучасны рытм-н-блюз.
Паводле аўтара амерыканскага музычнага часопіса Rolling Stone, K-pop ўяўляе сабой «сумесь моднай заходняй музыкі і высокаэнергетычнага японскага попа» і «палюе за галовамі слухачоў пры дапамозе паўторных „цаплялак“, часам на англійскай мове». K-pop «ідзе па лініі змешвання стыляў, спалучае і спевы, і рэп, і робіць асаблівы націск на выступы на сцэне і магутныя візуальныя эфекты».
K-pop — гэта не проста музыка, K-pop ператварыўся ў субкультуру, якая карыстаецца папулярнасцю сярод маладых людзей ва ўсім свеце. Дзякуючы Інтэрнэту і даступнасці лічбавага кантэнту, K-pop дасягае неймаверна шырокай аўдыторыі.
Марк Тэрэнцый Варон
Марк Тэрэнцый Варон (лат. Marcus Terentius Varrō; 116 г. да н. э., Рыеці, Рымская рэспубліка — 27 г. да н. э., Рым, Рымская імперыя) — рымскі вучоны-энцыклапедыст і пісьменнік I стагоддзя да н. э., па месцы нараджэння названы Варрон Реатинский. Аўтарытэт варона як вучонага і арыгінальнага пісьменніка ўжо пры жыцці быў бясспрэчны. Аўтар шматлікіх прац, у тым ліку і мовазнаўчых, многія з якіх не дайшлі да нашагу часу.
Даследаванні
Варон вылучаў зыходныя формы (назоўны склон адзіночнага ліку) і дзеяслова (першая асоба адзіночнага ліку ў абвесным ладзе незалежнага стану), адрозніваў словы склагяльныя(зменныя) і нескланяльныя (нязменныя).
На аснове марфалагічнага крытэрую, зменнасці або нязменнасці слоў па склонах і часах, ім размяжоўваліся чатыры часціны мовы : імёны, дзеясловы, дзеепрыметнікі і прыслоўі. Таксама Варону належаць тонкія назіранні пра суадносіны граматычнага роду і біялагічнага полу, ліку прадметнага і граматычнага. Адсутнасць форм множнага ліку ў назоўнікаў, якія маюць значэнне зборнасці або рэчыўнасці, ён тлумачыў асаблівасцю іх семантыкі. Не адмаўляючы наяўнасці анамалій у словазмяненні, ён, аднак, лічыў, што іх не так і многа.
Варон даказаў наяўнасць у лацінскай мове шостага склону (аблятыву) і паказаў ролю яго паказчыка (канчатка) у вызначэнні тыпу скланення назоўнікаў і прыметнікаў.
«Пра лацінскую мову»:
Гарадзішчанскі раён
Гарадзі́шчанскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1940—1962 гадах. Цэнтр раёна — гарадскі пасёлак Гарадзішча.
Гісторыя
Утвораны 15 студзеня 1940 года ў Баранавіцкай вобласці. 12 кастрычніка 1940 года падзелены на 18 сельсаветаў: З 8 студзеня 1954 года раён у складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года Застарынскі, Ішкалдзеўскі, Круплянскі, Падстарынскі, Стайкаўскі сельсаветы скасаваны, Гарадзішчанскі і Скробаўскі перайменаваны адпаведна ў Велікасельскі і Карчоўскі сельсаветы, вёска Новы Свет перададзена ў склад Навамышскага раёна. 14 красавіка 1960 года Галынкаўскі сельсавет перайменаваны ў Савіцкі, Паланечкаўскі сельсавет скасаваны, а яго тэрыторыя далучана да Савіцкага сельсавета. 25 снежня 1962 Гарадзішчанскі раён скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Баранавіцкага раёна.
Насычанасць (колер)
У тэорыі колеру насычанасць — гэта інтэнсіўнасць вызначанага тону, гэта значыць ступень візуальнага адрознення храматычнага колеру ад роўнага па светлаце ахраматычнага (шэрага) колеру. Насычаны колер можна назваць сакавітым, глыбокім, меней насычаны — прыглушаным, набліжаным да шэрага. Цалкам ненасычаны колер будзе адценнем шэрага. Насычанасць — адна з каардынат колеру ў прасторы HSV.
У фізічным плане насычанасць колеру вызначаецца характарам размеркавання выпраменьвання ў спектры бачнага святла. Найболей насычаны колер утвараецца пры існаванні піка выпраменьвання на адной даўжыні хвалі, у той час як больш раўнамернае па спектры выпраменьванне будзе ўспрымацца як меней насычаны колер. У субтрактыўнай мадэлі фарміравання колеру, напрыклад пры змешванні фарбаў на паперы, паніжэнне насычанасці будзе назірацца пры даданні белых, шэрых, чорных фарбаў, а таксама пры даданні фарбы дадатковага колеру.
Лявушнікі
Лявушнікі (Леушники) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Нікольскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Задвор’е (Сянькоўшчынскі сельсавет)
Задво́р’е (, Задворье) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сянькоўшчынскага сельсавета.
Да 22 снежня 2022 года вёска ўваходзіла ў склад Васілевіцкага сельсавета.
Армянскі нацыянальны аграрны ўніверсітэт
Армянскі нацыянальны аграрны ўніверсітэт (Ճգնաժամային Կառավարման Պետական Ակադեմիա) — армянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Ерэван.
Гісторыя
Заснаваны 6 мая 1930 года на базе сельскагаспадарчага факультэта Ерэванскага дзяржаўнага ўніверсітэта як Сельскагаспадарчы інстытут Армянскай ССР. У 1994 годзе інстытут быў рэарганізаваны ў Армянскі нацыянальны аграрны ўніверсітэт ў выніку зліцця з Ерэванскім заатэхнічным ветэрынарным інстытутам і Армянскай сельскагаспадарчай акадэміяй.
9 лютага
9 лютага — саракавы дзень года па Грыгарыянскім календары
Масты (Пастаўскі раён)
Масты́ (, Мосты) — былая вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Казлоўшчынскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Казлоўшчынскага сельсавета, да 7 жніўня 1979 года — у склад Белькаўскага сельсавета.
25 сакавіка 2022 года скасавана.
Венецыянскі кінафестываль 2020
77-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 2 па 12 верасня 2020 года ў Венецыі.
Рон Перлман
Рональд Фрэнсіс (Рон) Перлман (Ronald Francis "Ron" Perlman, нар., ) — амерыканскі акцёр кіно, тэлебачання і агучвання яўрэйскага паходжання, найбольш вядомы роляй Хелбоя ў фільме «Хелбой: Герой з пекла» і «Хелбой 2: Залатое войска», роляй Клэя Мораў у серыяле «Сыны анархіі», роляй Рэйнхарта ў фільме «Блэйд 2», а таксама агучваннем апавядальніка ў серыі постапакаліптычных гульняў Fallout.
Дэбют яго ў кіно адбыўся ў фільме Жан-Жака Ано «Барацьба за агонь» (1981). Пасля некалькіх эпізадычных роляў у кіно і тэлесерыялах ён атрымаў галоўную ролю ў серыяле «Прыгажуня і пачвара», дзе сыграў пачвару Вінцэнта. За гэтую ролю атрымаў «Залаты глобус» у намінацыі «Лепшы тэлевізійны акцёр».
Пасля гэтага сыграў у мностве фільмаў, такіх як «Імя ружы» (1986), «Хранос» (1993), «Рамэа заканчваецца крывёю» (1993), «Прыгоды Гека Фіна» (1993), "Паліцэйская акадэмія 7: Місія ў Маскве " (1994), «Горад страчаных дзяцей» (1995), «Востраў доктара Мора» (1996), «Чужы: Уваскрашэнне» (1997), «Вораг каля брамы» (2001) і «Блэйд 2» (2002). Таксама з’яўляўся ў эпізодах такіх серыялаў як «Горац», «За гранню магчымага», «Зачараваныя» і іншых.
Сапраўдная слава прыйшла да Перлмана ў 2004 годзе, калі ён выканаў галоўную ролю ў фільме «Хелбой: Герой з пекла» рэжысёра Гільерма дэль Тора. Прадзюсары хацелі зацвердзіць на гэтую ролю больш вядомага акцёра, Віна Дызеля, таму дэль Тора прыйшлося адваёўваць ролю для Перлмана. У 2008 годзе Перлман зноў сыграў гэтага персанажа ў другой частцы фільма «Хелбой 2: Залатое войска».
З 2008 па 2013 год здымаўся ў серыяле «Сыны анархіі» ў ролі прэзідэнта аднайменнага байкерскага клуба.
…і выберу Радзіму!
«…і выберу Радзіму» — беларускі кароткаметражны дакументальны фільм, зняты рэжысёрам Валерам Мазынскім на тэлеканале «Белсат» у 2014 годзе.
Ужо
Ужо́  — возера ў Беларусі, у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Обаль, за за 42 км на поўнач ад горада Гарадок, каля вёскі Марчанкі.
…і выберу Радзіму!
Змест
Дакументальны фільм пра слыннага археолага ды аднаго з бацькоў беларускага Адраджэння Міхася Чарняўскага.
Ужо
Плошча паверхні возера 0,59 км². Даўжыня 3,14 км, найбольшая шырыня 0,32 км, даўжыня берагавой лініі 7,73 км. Найбольшая глыбіня 12,6 м, сярэдняя 3,6 м. Аб’ём вады 2,12 млн м³. Плошча вадазбору 52,8 км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, моцна выцягнутая ў напрамку з захаду на ўсход. Схілы катлавіны вышынёй 5—7 м, у ніжняй пад хмызняком. Берагі нізкія, пясчаныя, пад хмызняком, участкамі забалочаныя. Вакол возера пойма шырынёй да 250 м. Дно ілістае, мелкаводдзе пясчанае. На возеры 2 астравы агульнай плошчай каля 0,2 га. Зарастае да глыбіні 2 м. Возера эўтрофнае. Упадаюць ручаі, выцякае ручай Трызубка ў возера Белае і ручай у возера Задрач.
Міхаіл Іванавіч Рымжа
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1973), Беларускі дзяржаўны інстытут удасканалення ўрачоў (аспірантура, 1976). Працаваў у Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі (1976—2004; у 1998—2004 — загадчык кафедры эпідэміялогіі і мікрабіялогіі, у 1950—1998 — дэкан санітарна-гігіенічнага, 1999—2001 — тэрапеўтычнага факультэта, у 2001—2004 — прарэктар па вучэбнай рабоце); Міністэрстве аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (2004—2008, намеснік міністра, галоўны дзяржаўны санітарны ўрач Рэспублікі Беларусь); Рэдакцыйны савет часопіса «Мир медицины» (з 2008, старшыня); Беларускім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 2011, прафесар кафедры агульнай гігіены). Навуковыя інтарэсы: пытанні эпідэміялогіі і прафілактыкі назакаміяльных інфекцый.
Лычнікі (Сычоўскі раён)
Лычнікі (Лычники) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Нікольскага сельскага паселішча.
Міхаіл Іванавіч Рымжа
Узнагароды
Знак «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь».
Лычнікі (Сычоўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Ужо
У возеры водзяцца шчупак, лешч, плотка, язь, краснапёрка, лінь, гусцяра і іншыя рыбы.
Лычнікі (Сычоўскі раён)
Гісторыя
У 2004—2015 гадах у складзе Суботнікаўскага сельскага паселішча.
Ужо
Каля возера вёскі Марчанкі, Дубраўка, Саладухі, аўтамабільная дарога.
Сібірскія старажылы
Старажылы Сібіры і Далёкага Усходу — нашчадкі рускіх перасяленцаў XVIII—XIX стагоддзяў, не адносяць сябе ні да рускіх, ні «карэнных народаў Поўначы». Яны стварылі сваю непаўторную культуру, і кожная старажыльская група лічыць сябе самастойным народам.
Народная творчасць
Народная творчасць Сібіры адрознівалася прагматычнасцю, нераўнамернасцю развіцця асобных напрамкаў. Найбольш развітымі былі дэкаратыўнае мастацтва, фальклор, гульнявыя выгляды, святочная абраднасць; меней — песенныя жанры, музычнае мастацтва.