cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Звартноц
Звартноц (Զվարթնոց, храм Нябесных анёлаў) — храм раннесярэднявечнай армянскай архітэктуры, размешчаны паблізу Ерэвана і Вагаршапата (Эчміядзін). Паводле армянскага гісторыка Себеоса, храм пабудаваны пры каталікосе Нерсесе III Будаўніку (641/642-661/662 гг.), які планаваў перанесці сваю рэзідэнцыю з Дзвіна ў Вагаршапат. Нерсесу III таксама прыпісваюцца будаўніцтва ў Дзвіне і Хор-Вірапе і падобнай на Звартноц царквы ў яго роднай вёсцы Ішхане ў Тайцы. На цырымоніі асвячэння храма прысутнічаў візантыйскі імператар Канстант II, які пажадаў пабудаваць такі ж храм у Канстанцінопалі. У X ст. храм з-за слабасці вузлоў апор другога яруса абваліўся падчас землетрасення. Уплыў Звартноц адчуваецца на помніках 2-й паловы VII ст. (храмы ў Аручы, Зараворы, Таліне, Егвардзе; царква Збаўцы і Пастуховая царква ў Ані, X-XI стст.; цэрквы ў манастырах Хцконк і Мармашэн).
У 2000 руіны храма і археалагічная тэрыторыя вакол яго ўключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Свірок
Свірок (Свіро́к) — вёска ў Сосныцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Далёкаўсходні федэральны ўніверсітэт
Далёкаўсходні федэральны ўніверсітэт (Дальневосточный федеральный университет) — вышэйшая навучальная ўстанова ў горадзе Уладзівасток.
Далёкаўсходні федэральны ўніверсітэт вядзе сваю гісторыю з 1899 года, калі ва Уладзівастоку ўказам імператара Мікалая II быў створаны Усходні інстытут ва Уладзівастоку. У далейшым Усходні інстытут быў ператвораны ў Дзяржаўны далёкаўсходні ўніверсітэт, які ў 1930 годзе быў падзелены на два ўніверсітэта — Далёкаўсходні дзяржаўны і Далёкаўсходні політэхнічны.
Непасрэдна Далёкаўсходні федэральны ўніверсітэт быў створаны ў 2010 годзе шляхам аб’яднання Далёкаўсходяга дзяржаўнага, Далёкаўсходяга дзяржаўнага тэхнічнага, Ціхаакіянскага дзяржаўнага эканамічнага і Усурыйскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэтаў.
Структура
У сваім складзе ўніверсітэт мае наступныя структурныя адзінкі:
Шэўдэ (камуна)
Камуна Шэўдэ (Skövde kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестра-Гёталанд у паўднёва-заходняй Швецыі.
Шэўдэ 152-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Шэўдэ.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 52 212 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 10 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Сонечнае зацьменне 10 лістапада 1882 года
Сонечнае зацьменне 10 лістапада 1882 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 131 сараса.
NGC 7617
NGC 7617 (іншыя абазначэнні — PGC 71113, MCG 1-59-51A, ZWG 406.72, NPM1G +07.0516) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Рыбы.
Сонечнае зацьменне 10 лістапада 1882 года
Зацьменне мела велічыню 0,9465 і дасягнула свайго максімуму ў 23:22:21 UTC у пункце з каардынатамі 29° пд. ш. 177° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 14 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 201 км.
NGC 7617
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сонечнае зацьменне 10 лістапада 1882 года
Зацьменне 10 лістапада 1882 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1882 годзе і 200-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 17 мая 1882 года, наступнае — 6 мая 1883 года.
Звяры
Звяры (Theria) — падклас сысуноў, які аб'ядноўвае ўсіх сучасных жывародзячых сысуноў, якія нараджаюць без адкладання яек, як плацэнтарных, так і сумчатых. Звярамі з'яўляюцца амаль усе сучасныя сысуны, падкласу звяроў сярод сысуноў супрацьпастаўлены падклас яканосных першазвяроў.
1735
Падзеі
Скончылася Вайна за польскую спадчыну (1733—1735)
Максіміліян Эмануэль Баварскі
Біяграфія
Максіміліян Эмануэль — сын герцага Максіміліяна Баварскага і Людавікі Баварскай, малодшы з дзесяці дзяцей у герцагскай сям'і. Марыў пра ваенную кар'еру і ў 1865 годзе быў залічаны ў званні лейтэнанта у 2-і ўланскі полк. У 1866 годзе браў удзел у вайне супраць Прусіі, ваяваў пад Хюнфельдам і Хамельбургам. З 1867 года служыў у 3-м кавалерыйскім палку «Герцаг Карл Тэадор» і ў яго складзе ваяваў у часы Франка-прускай вайны пад Вертам, Бамонам і Арлеанам і ўдзельнічаў у аблозе Парыжа. У 1873—1874 гадах Макс Эмануэль быў адкамандзіраваны на вучобу ў Баварскую ваенную акадэмію, але скончыў толькі адзін курс, адправіўшыся служыць у 1-ы ўланскі полк, дзе ў 1875 годзе атрымаў званне ротмістра. У наступным годзе атрымаў званне маёра і стаў камандзірам эскадрона ў 1-м кавалерыйскім палку. З гэтай пасады ў 1877 годзе Макс Эмануэль быў звольнены ў запас па стане здароўя. У наступныя гады паслядоўна павялічваўся ў званні і ў 1889 годзе стаў генерал-лейтэнантам. У чэрвені 1893 года ў Макса Эмануэля адкрыўся страўнікавы крывацёк, ад якога ён памёр.
Нашчадкі
У 1875 годзе Максіміліян Эмануэль дзякуючы пасродніцтву сястры-імператрыцы ажаніўся ў Вене з Амаліяй Саксен-Кобург-Гоцкай. У іх нарадзіліся трое сыноў:
Звяры
Класіфікацыя
Інфраклас Сумчатыя, або Ніжэйшыя звяры (Metatheria ці Marsupialia) Інфраклас Плацэнтарныя, або Вышэйшыя звяры (Placentalia, або Eutheria)
Партрэт Барбары Радзівіл з Завішаў
«Партрэт Барбары Радзівіл з Завішаў» — карціна са збораў Нясвіжскага замка, напісаная ў 1733—1737 гадах. Захоўваецца ў калекцыі Нацыянальнага гістарычнага музея Рэспублікі Беларусь ( КП 44241. НГМ РБ). Памер карціны —.
Свята-Успенская царква (Крупіца)
Свята-Успенская царква — мураваны праваслаўны храм у в. Крупіца Мінскага раёна Мінскай вобласці. Знаходзіца на вул. Слуцкая, 2.
Гісторыя
У 1995 годзе быў адроджаны прыход у Пяцеўшчыне. У 1998 годзе па рашэнні агульнага сходу вернікаў прыход перанесены ў вёску Крупіца. У 1998 годзе настаяцелем царквы прызначылі іерэя Канстанціна Канстанцінавіча Дубковіча.
З 1998 года пачалося будаўніцтва новага цаглянага храма. На час будаўніцтва храма набажэнствы здзяйсняюцца ў памяшканні гандлёвага цэнтра.
Архітэктура
Стыль храма напамінае царкву ў в. Сеніца, але з пяццю купаламі.
Хіросігэ Янагімато
(柳本 啓成; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1995—1997 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Вясляр штрыхаваты
Вясляр штрыхаваты (Sigara striata) — від насякомых сямейства.
Рог (значэнні)
Назву Рог маюць:
Таксама Рог з'яўляецца тапонімам.
Вялікі Куяльнік
Вялікі Куяльнік (Великий Куяльник) — рака ў Адэскай вобласці Украіны. Даўжыня ракі — 150 км, плошча вадазборнага басейна — 1860 км².
Вялікі Куяльнік бярэ пачатак на паўднёва-ўсходніх схілах Падольскага ўзвышша, паблізу Падольска і працякае па тэрыторыі Падольскага, Ананьеўскага, Шыраеўскага і Іванаўскага раёнаў Адэскай вобласці. Упадае ў Куяльніцкі ліман, які аддзелены ад Чорнага мора перасыпам. На лімане, у межах Адэсы, размешчаны Куяльніцкі курорт. На рацэ размешчаны пасёлкі Далінскае, Шыраева, Іванаўка.
Казейкі (Мастоўскі раён)
Казе́йкі (, Казейки) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лунненскага сельсавета.
Вялікі Куяльнік
Жыўленне снегавое, летам мялее, часам перасыхае, у халодныя зімы перамярзае. У Вялікі Куяльнік упадае каля 40 малых рэк сумарнай працягласцю каля 280 км.
174
174 — невысакосны год, пачаўся ў пятніцу. 174 год нашай эры, 174 год 1 тысячагоддзя, 74 год II стагоддзя, 4 год 8-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 5 год 170-х гадоў.
Сынютын
Сынютын (Синю́тин) — вёска ў Сосныцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Насельніцтва
Насельніцтва вёскі зменшылася з 167 чалавек у пачатку 2000-х да 73 у 2016.
UTC-00:25
UTC-0:25 — часавы пояс, які выкарыстоўваўся ў Ірландыі да 1916 г. З 1916 г. выкарыстоўваецца UTC+0.
Брус Дзікінсан
Пол Брус Дзікінсан (Paul Bruce Dickinson;, , Нотынгемшыр) ― англійскі рок-музыкант, пісьменнік, спартсмен (фехтавальшчык), пілот грамадзянскай авіяцыі, радыёвядучы, прадзюсар, акцёр, больш за ўсё вядомы як вакаліст хэві-металічнага гурта «Iron Maiden».
Біяграфія
Дзікінсан на пачатку кар’еры паспрабаваў свае сілы ў некалькіх лакальных англійскіх гуртах, накшталт «Styx» (1976), «Speed»(1977—1978) і «Shots» (напачатку 1979). Пасля гэтага ён прымкнуў да хард-рок гурта «Samson» пад канец 1979 года, дзе набыў некаторую папулярнасць. На той час ён выступаў пад мянушкай «Bruce Bruce». У 1981 годзе Брус пакідае Samson і прымыкае да гурта «Iron Maiden» па запрашэнні Стыва Харыса. На наступны год Дзікінсан разам з гуртам выпускае пласцінку «The Number of the Beast», што адразу набывае плацінавы статус. Пасля гэтага спявак становіцца вядомым на ўвесь свет. Гурт выдаў яшчэ некалькі альбомаў пакуль у 1993 годзе Брус не пакінуў калектыў.
Пасля развітання з Iron Maiden, Дзікінсан вырашыў займацца сольнай кар’ерай і сабраў свой калектыў, названы сваім імем — «Bruce Dickinson». Гурт граў у стылі хард-рок, эксперыментуючы з рознымі стылямі. Але ў 1999 годзе Брус разам з былым калегам Адрыянам Смітам зноў апынаецца ў складзе Iron Maiden, з якім не развітваецца і да сёння.
Дзяцінства
Дзікінсан спачатку пайшоў у школу «Manton Primary», але калі яму было шэсць гадоў сям’я пераехала ў Шэфілд, таму Брус быў вымушаны пайсці ў новую школу «Manor Top», якая малому не падабалася. Пасля шасці месяцаў навучання ў школе ў Шэфілдзе бацькі вырашылі аддаць маленькага Бруса ў прыватную школу «Sharrow Vale Junior».
Іаган Каспар Цэйс
Біяграфія
Вучыўся ва ўніверсітэце ў Мюнхене. Раннія працы прысвечаны гістарычнай германістыцы. Даследаваў моўныя ўзаемаадносіны германскіх плямёнаў і кельтаў. Адзін з заснавальнікаў кельталогіі. Асноўныя працы прысвечаны вывучэнню помнікаў кельцкіх моў, даследаванню іх моўных асаблівасцей і храналогіі. Цэйс сістэматызаваў усе назапашаныя звесткі пра кельцкія мовы, у прыватнасці абапіраючыся на працы Ф. Бопа і А. Піктэ, якія ўсталявалі індаеўрапейскі характар ​​кельцкіх моў. Склаў першую параўнальна-гістарычную граматыку гэтых моў.
Цэйс
Цэйс — нямецкае прозвішча.
NGC 7618
NGC 7618 (іншыя абазначэнні — PGC 71090, UGC 12516, MCG 7-47-13, ZWG 532.14) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Белае (возера, басейн Дабрылаўкі)
Бе́лае возера — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Дабрылаўка, за 12 км на поўнач ад горада Глыбокае, каля вёсак Бушыкі і Залессе.
Плошча паверхні возера 0,55 км². Найбольшая глыбіня 9,8 м. Даўжыня 1,76 км, найбольшая шырыня 0,87 км. Даўжыня берагавой лініі 5,36 км. Аб’ём вады 2,36 млн м³. Плошча вадазбору 8,21 кв.км.
Катлавіна Белага возера складанай формы. Схілы катлавіны вышынёй да 22 метраў, разараныя, месцамі парослыя хмызняком. Берагавая лінія звілістая. Берагі возера зліваюцца са схіламі, у асобных месцах нізкія. Падводная частка катлавіны складанай будовы, складаецца з трох плёсаў — вузкіх паўночна-ўсходняга (глыбіня 6,2 м) і цэнтральнага (глыбіня 9,8 м) і круглаватага паўднёва-заходняга (глыбіня 6,2 м). Дно каля берагоў пясчанае, месцамі іліста-гліністае. Прыбярэжная расліннасць займае паласу шырынёй 5—80 метраў і распаўсюджваецца да глыбіні ў 2 м.
Латышская Вікіпедыя
Латышская Вікіпедыя (лат.: Vikipēdija) — раздзел Вікіпедыі на латышскай мове.
Белае (возера, басейн Дабрылаўкі)
У Белым возеры водзяцца шчупак, карп, плотка, лінь, акунь і іншыя віды рыб.
Латышская Вікіпедыя
Раздзел Вікіпэдыі заснаваны ў 2003 годзе. У 2006 годзе колькасць артыкулаў у латышскай Вікіпедыі дасягнула 5 000. Гэта 61-ы па велічыні раздзел Вікіпедыі ў свеце, змяшчае больш за 26 тысячы артыкулаў (на 29 сакавіка 2010).
Кашубская Вікіпедыя
Кашубская Вікіпедыя (па-кашубску: Kaszëbskô Wikipedijô) — раздзел Вікіпедыі на кашубскай мове.
Гэты раздзел Вікіпедыі заснаваны 1 красавіка 2004 года. Гэта 129-ы па велічыні раздзел Вікіпедыі ў свеце, змяшчае больш за 961 артыкулаў (на 12 лютага 2007 года).
Сасніўка (Сосныцкі раён)
Сасно́ўка ці Сасні́ўка (Сосні́вка) — вёска ў Сосныцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Доля (міфалогія)
Доля (Тры долі, Тры сястры, Прахі, Тры прахі, Тры панны) — вельмі старыя ўяуленні-персаніфікацыі асноўных супрацьлегласцей ў беларускай міфалогіі, якія тлумачаць прадвызначэнне чалавечага лёсу, а таксама вобраз тутэйшай багіні лёсу, які ўзыходзіць да агульнаіндаеўрапейскай багіні. Слова «доля» (роднаснае літ. dalia, dalis ‘частка, доля’, лат. daļa, dalis, прус. dellieis ‘тое самае") ў беларускай мове мае усходнебалцкае паходжанне і яно не этымалагізуецца на славянскай глебе. Сустракаюцца згадкі пра «тры сястры», «тры дзявіцы», «тры панны», «тры бабкі», якія дапамагаюць людзям пазбавіцца ад хваробаў, то бок у пэўнай ступені выпраўляюць хібы лёсу.
Уяўленне Долі ў народнай творчасці
Захаваліся цьмяныя ўяўленні пра персаніфікацыі долі і нядолі. Доля дастаецца нібы з падзелу, прытым чалавек не заўсёды гэтай доля задаволены. Доля можа быць добрая або ліхая, шчаслівая ці няшчасная, горкая, слезавая. Паводле традыцыйных уяўленняў беларусаў, чалавек надзяляецца доляй пры нараджэнні, прытым доляй яго надзяляе маці або Бог.
Сярод розных доляў найбольш важныя тры — «хлебавая», «грашовая» і «вянчальная», што азначала матэрыяльны дабрабыт і сямейнае суладдзе. Згадваюцца таксама долі «збожжавая», «багатырская», «свабодная», «здаравейка». У беларускіх праклёнах чалавеку зычаць благой долі: «Каб табе ліхая доля!», «Хай яму горкая доля, як ён мяне напалохаў!» ды інш. Такім чынам, доля уяўлялася амбівалентнай, магла быць добрай ці благой. Эквівалентам «добрай долі» часам разумецца проста «доля», а благой долі — адсутнасць долі ці «нядоля», бяздольнасць: «Чаму я такая бяздольная?», «бяздольная сіротка», «бяздольнік» ды інш.
«Дай, Божа, маладым добрую долю!»
«Чаму ж яна ня роўную дольку нам давала?»
«Табе дала, мой брацятка, долю слезавую» Міфалагічнае паданне пра долю дакладней пра сам працэс надзялення чалавека доляй дзесьці ў нябачаных звычайным зрокам сферах, занатавана А. К. Сержпутоўскім. «Добрая доля, та й жытка добрая» — такім сцверджаннем — выслоўем пачынаецца гэтае паданне. Змест яго палягае ў наступным: у выніку божай волі добрая бяздетная кабета, што с пашанай паставілася да жабрака, раптам зацяжарыла і па парадзе дасведчаных жанчын у канцы цяжарнасці выканала пэўныя магічныя чыннасці, каб даведацца, каго народзіць — сынка ці дачушку. У незвычайным сне душа будучай маці далёка адляцела ў прастору і ўбачыла, як тры долі ў выглядзе трох гожых дзяўчын вырашалі, каму з іх служыць яе сынку. Значэнне кожнай долі-паненкі сімвалізавалі вянкі на іх галовах: з калючых траў — ліхая доля, з галінак дрэў, вецця — доля рыбака і паляўнічага, з каласоў і кветак — шчаслівая доля гаспадара. Каму быць з хлопцам, самі долі вырашалі гуляючы. Высока ўгору была падкінута кветка з вянка добрай долі, кожная доля-паненка імкнулася яе злавіць. (Дакладна па правілах дзіцячай гульні: «Хто першы схопіць, таму ё будзіць»). Схапіла кветку ўсё ж самая гожая доля-паненка, яна і забяспечыла шчаслівае жыццё хлопцу. Такім чынам, тут праводзіцца думка, што доля чалавеку трапляе як бы выпадкова з гульні таемных сілаў пазасвету. У казках сустракаецца сюжэт знішчэння злой долі (нядолі) праз утапленне. Ужо адзначалася, што добрая доля ад Бога таксама ідзе па вадзе, што звязана з уяўленнямі пра раку як шлях у іншасвет."«Такая доля, як у небе столя» (прымаўка)."
Замовы і абрады падзелу Долі
Чалавек імкнуўся ўплываць на грозную стыхію, ён выкарыстоўваў магічныя рытуалы, замовы, звароты непасрэдна да Бога як трымальніка ўсіх лёсаў. Так нашы продкі імкнуліся забяспечыць сваіх нашчадкаў добрай доляй. Лічылася, калі чалавек не паладзіў з Доляй, з добрым духам-ахоўнікам, на яго тут жа накідвалася Нядоля, і тады ўжо былі неабходны вялікія намаганні, каб ад яе адбіцца. Часам Нядоля карала чалавека за грахі яга продкаў. Апісанні пра долю ў замовах перагукаюцца з апісаннямі багінь лёсу ў іншых індаеўрапейскіх народаў. Некаторыя дэталі ў замовах супадаюць з тым, што сустракаецца ў паданні з запісаў Аляксандра Сержпутоўскага. Характэрна, што ў замовах занятак трох сястрыц часта звязваецца з прадзеннем, ткацтвам, вышываннем. Гэта адпавядае агульным індаеўрапейскім уяўленням пра багінь, якія прадуць нітку лёсу чалавека. Таксама важна тое, што ў беларускіх замовах сцвярджаецца, што яны менавіта сёстры :"«У полі стаіць тры дзявіцы да тры сястрыцы, а там царыца, а кала царыцы крыніца, а там цячэ рэчка»"Абрад падзелу «бабінай кашы» разглядаецца як абрад пераразмеркавання долі ў калектыве. Каша выступае ў якасці ўвасаблення агульнай долі ўсяго калектыву. Хрэсьбінную кашу неслі дамоў у якасці гасцінца для дзяцей. Такім чынам, і кожнае дзіця супольнасці атрымлівала сваю частку агульнай долі. Па кашы таксама меркавалі пра будучы лёс і дабрабыт народжанага. «Бабіну кашу» гатавала бабка-павітуха, таму абрадавая страва і атрымала такую назву.
Этнаастраномія
Зоркі з сузор’я Арыёна (паяса) Тры сястры Прахі ці Тры сястры Папрадкі (літ. Trysseselės verpėjos) звязаны з сёстрамі, якія вызначалі лёс чалавека: «Людзі старыя гаварят, вуньгаваріт, тры зорачкі эта Тры Сястры». Уласныяімёны гэтых зорак — «световая, заходня, позня».
Галоўная Карлін-Столінская сінагога
Галоўная Карлін-Столінская сінагога, або сінагога «Перлава» — сінагога ў Пінску, якая размяшчаецца па вул. Іркуцка-Пінскай дывізіі, 12. У цяперашні час — адзіная дзеючая сінагога горада.
Участак зямлі нашчадкам заснавальніка каралінскай абшчыны хасідаў (адно з разнавіднасцяў іўдаізму) Аарона Перлава. З 1841 да 1901 г. будынак сінагогі быў драўляным, а пасля пажару ў пачатку ХХ стагоддзя малітоўны дом рабінаў Перлавых (Карлінскіх) адбудавалі з цэглы. Тут у сакавіку 1941 г. праходзіў нелегальны з’езд рабінаў Заходняй Беларусі і Заходняй Украіны.
У пасляваенны час будынак выкарыстоўваўся як жылы дом на некалькі кватэр. Вернуты Пінскай яўрэйскай абшчыне ў канцы 1990-х гг
Банькаўшчына
Ба́нькаўшчына (, Баньковщина) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Капачоўскага сельсавета.
Гісторыя
Гарадзішча ранняга жалезнага веку (1-е тысячагоддзе да н.э. — 1-е тысячагоддзе н.э.) згадваецца ў 1634 г. Знаходзіцца за 1 км на захад ад вёскі на мысе правага берага р. Чорнай, ва ўрочышчы Гарадок. З’яўлялася гарадзішчам-сховішчам. Пляцоўка авальная, памерам 28 на 20 м, мае па краі абарончы вал, а таксама тры валы з поўдня і ўсходу, якія падковай ахопліваюць гарадзішча.
У 1747 годзе вёска, 6 двароў. Згадваецца ў 1766 годзе як вёска ў складзе фальварка Кісловічы ў Мсціслаўскім ваяводстве. У 1834 годзе 9 двароў, 42 жыхары, у Мсціслаўскім павеце. У 1897 годзе 19 двароў, 138 жыхароў, у Старасельскай воласці Мсціслаўскага павета Магілёўскай губерні. У 1909 годзе 25 двароў, 161 жыхар.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Лютненскага сельсавета.
Карэйская Вікіпедыя
Карэйская Вікіпедыя (па-карэйску: 한국어 위키백과) — раздзел Вікіпедыі на карэйскай мове, заснаваны ў 2002 годзе.
Гэта 21-ы па велічыні раздзел Вікіпедыі ў свеце, змяшчае больш за 150,000 артыкулаў (на 15 снежня 2010 года).
175
175 — невысакосны год, пачаўся ў суботу. 175 год нашай эры, 175 год 1 тысячагоддзя, 75 год II стагоддзя, 5 год 8-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 6 год 170-х гадоў.
Спроба дзяржаўнага перавароту ў Перу (2022)
Спроба дзяржаўнага перавароту ў Перу — падзеі снежня 2022 года, калі прэзідэнт Перу Педра Кастылья распусціў парламент краіны праз спробу імпічменту, але не атрымаў падтрымкі і быў зрынуты.
Ход падзей
7 снежня Педра Кастылья распусціў Кангрэс праз спробу імпічменту з боку заканадаўчага органа (парламентарыі ў трэці раз вынеслі на разгляд абмеркаванне магчымага адхілення прэзідэнта ад улады ў сувязі з абвінавачваннямі ў карупцыі ). Кіраўнік дзяржавы неадкладна ўвёў каменданцкі час, сфарміраваў надзвычайны ўрад і склікаў Устаноўчы сход. Прэзідэнт заявіў, што Кангрэс беспадстаўна абвінаваціў яго ў здзяйсненні злачынстваў, «падарваўшы такім чынам асновы прававой дзяржавы, дэмакратыі і расстаноўкі сіл паміж заканадаўчай і выканаўчай галінамі ўлады». Ён заклікаў як мага хутчэй правесці выбары для таго, каб вызначыць новы склад парламента і ў дзевяцімесячны тэрмін выпрацаваць новую Канстытуцыю.
Гэты акт быў прызнаны апазіцыйнымі перуанскімі СМІ і палітыкамі дзяржаўным пераваротам, а шэраг палітыкаў параўнаў яго з дзеяннямі Альберта Фухіморы падчас перуанскага дзяржаўнага перавароту 1992 года. Члены ўрада прэзідэнта Кастылья сышлі ў адстаўку са сваіх пасад неўзабаве пасля абвяшчэння аб роспуску Кангрэса. таксама адхілілі дзеянні прэзідэнта.
Кастылья быў падвергнуты імпічменту ў той жа дзень і перастаў быць прэзідэнтам пасля таго, як Канстытуцыйны суд Перу адхіліў роспуск кангрэса. Нечакана палітыка затрымалі, а ўлада перайшла да віцэ-прэзідэнта Дзіны Балуартэ.
Сонечнае зацьменне 17 мая 1882 года
Сонечнае зацьменне 17 мая 1882 года — поўнае сонечнае зацьменне 126 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0200 і дасягнула свайго максімуму ў 07:36:27 UTC у пункце з каардынатамі 38° пн. ш. 62° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 50 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 72 км.
Зацьменне 17 мая 1882 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1882 годзе і 199-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 21 лістапада 1881 года, наступнае — 10 лістапада 1882 года.
Спаскэ (Сосныцкі раён)
Спаскэ (Спа́ське) — вёска ў Сосныцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Масеўцы
Гісторыя
З 1939 года ў БССР. У 1941—1944 гадах акупавана нацыстамі. У брацкай магіле пахаваны 51 савецкі воін і партызан, якія загінулі ў баях супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў. У 1956 годзе на магіле пастаўлены абеліск.
Да 2004 года вёска ўваходзіла ў склад Чэраскага сельсавета.
Акадэмічны ансамбль песні і танца Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь
Акадэмічны ансамбль песні і танца Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь — музычны калектыў, які базіруецца ў Мінску.
Гісторыя
Маюцца звесткі пра тое, што 17 лютага 1938 года ў санаторыі для каманднага саставу РСЧА ў пасёлку Гняздова пад Смаленскам адбыўся першы канцэрт калектыва, як няштатнага падраздзялення. Арганізатар і першы мастацкі кіраўнік Аляксандр Фёдаравіч Усачоў. Загадам Народнага камісара абароны СССР Маршала Савецкага Саюза К. Варашылава № 4 ад 9 студзеня 1939 года ў горадзе Смаленску быў сфарміраваны Ансамбль Чырвонаармейскай песні і танца Беларускай асобай ваеннай акругі.
У пасляваенны перыяд калектыў нарошчваў творчы патэнцыял, ствараў новыя нумары і тэматычныя праграмы, выступаючы ў гарнізонах перад воінамі і грамадзянскім насельніцтвам Беларусі, у Саюзных Рэспубліках і Польшчы, у 1982—1986 гг. канцэртныя брыгады калектыва неаднаразова выязджалі ў творчыя камандзіроўкі ў Рэспубліку Афганістан, а ў 1986 годзе калектыў неаднаразова выступаў перад ў найбольш пацярпелых раёнах.
У 1990-я гады з гастраліраваў Францыі, Нідэрландаў, Партугаліі, Германіі, Іспаніі і іншых краін далёкага і блізкага замежжа.
У сакавіку 1992 года Ансамбль Чырвонаармейскай песні і танца Беларускай ваеннай акругі пераназваны ў Ансамбль песні і танца Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
У 1998 годзе за значны ўнёсак у развіццё беларускага мастацтва і ў сувязі з 60-годдзем з дня ўтварэння калектыву прысвоена ганаровае званне «Акадэмічны».
З 1 верасня 2009 года Акадэмічны ансамбль песні і танца Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь пераназваны ў дзяржаўную ўстанову «Акадэмічны ансамбль песні і танца Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь».
Творчасць
У складзе ансамбля мужчынскі хор, танцавальная група і эстрадна-сімфанічны аркестр. Мастацкі кіраўнік і галоўны дырыжор У. Ермалаеў (з 1994), галоўны хормайстар Б. Кір'янаў, сярод салістаў А. Кузняцоў, У. Яскевіч і інш. У рэпертуары ваенна-патрыятычныя творы, руская і зарубежная класіка, сучасная эстрадная музыка, беларускія, рускія і ўкраінскія народныя песні і танцы, творы беларускіх кампазітараў, вакальна-харэаграфічныя кампазіцыі.
Узнагароды
Лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола Беларусі 1978 года. За вялікія творчыя поспехі Ансамбль чатырохразова ўзнагароджваўся Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР, а ў 1988 г. Чырвоным Сцягам Ваеннага Савета КБВА.
У 2006 годзе калектыў быў узнагароджаны Спецыяльнай прэміяй Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у намінацыі «Музычнае мастацтва». У 2008 годзе за ўнёсак у развіццё міжнароднага супрацоўніцтва ў вобласці культуры Акадэмічны ансамбль песні і танца ўзнагароджаны Дыпломам ЮНЕСКА.
У 2008, 2010, 2013, 2014 і 2015 гадах калектыў ансамбля станавіўся Лаўрэатам прэміі Міністра абароны Рэспублікі Беларусь у намінацыі «Музычныя творы» конкурсу на лепшыя творы літаратуры і мастацтва, прысвечаныя сучаснаму жыццю арміі.
У 2011 годзе за высокі прафесіяналізм калектыў ансамбля ўзнагароджаны Ганаровай Граматай Міністэрства культуры і турызму Украіны і цэнтральнага камітэта прафсаюзных працаўнікоў культуры Украіны.
У маі 2012 года хор ансамбля з духоўнай праграмай удзельнічаў у Міжнародным фестывалі харавых калектываў у г. Гайнаўка (Польшча), дзе быў ганараваны звання лаўрэата III ступені.
Алаізберг
Ала́ізберг — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Знаходзіцца ў басейне ракі Свіліца, за 16 км на ўсход ад горада Глыбокае, каля гарадскога пасёлка Падсвілле.
Плошча возера 0,46 кв. км. Найбольшая глыбіня 19 м. Даўжыня 4,1 км. Плошча вадазбору 17 кв. км.
Схілы катлавіны вышынёй 5—7 м, на ўсходзе параслі лесам. Дно плоскае, пясчанае. Зарастае слаба. Выцякае ручай у раку Свіліца.
Слабада-Пырашаўскі сельсавет
Слабада-Пы́рашаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Слабада-Пырашава.
Іцхак Герцаг
Іцхак «Бужы» Герцаг (יצחק הרצוג;, , Ізраіль) — ізраільскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, прыхільнік мірнага ўрэгулявання палестына-ізраільскага канфлікту па прынцыпе «дзве дзяржавы для двух народаў». Займаў пасады старшыні партыі «Авода», лідара апазіцыі ў Кнэсеце, міністра сацыяльнага забеспячэння (2007—2011 гады). 2 чэрвеня 2021 года абраны прэзідэнтам Ізраіля і ўступіў на пасаду 7 ліпеня.
Слабада-Пырашаўскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уздзенскім раёне БССР. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Лашанскага сельсавета.
Кымгансан
Кымгансан, Алмазныя горы — горны ўчастак у паўночнай частцы Усходне-Карэйскіх гор, у КНДР. Даўжыня каля 80 км. Вышыня да 1638 м. Шэраг паралельных моцна расчлянёных ланцугоў. Каля 12000 пікаў, іголак, слупоў і вежаў, лабірынтападобная сетка каньёнаў і вузкіх цяснін з рэкамі, вадаспады. Складзены пераважна з гранітаў. Радовішчы руд вальфраму, малібдэну, нікелю, медзі, жалеза. На схілах дубовыя і мяшаныя лясы. Курорты. Турызм. Помнікі даўніны (будысцкія манастыры).
Аляксандр Васільевіч Хомчанка
Аляксандр Васільевіч Хомчанка (нар., в. Свяцілавічы, Веткаўскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі фізік-оптык. Доктар фізіка-матэматычных навук (2004), дацэнт (2008).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: кагерэнтная і нелінейная оптыка; спектраскапія тонкіх плёнак; аптычнае прыборабудаванне; інтэгральная оптыка; оптыка тонкіх плёнак і нанаразмерных структур; методыка выкладання фізікі ў вышэйшай школе.
Бібліяграфія
Волноводная спектроскопия тонких пленок : диссертация … доктора физико-математических наук : 01.04.05 : защищена 05.11.2003 : утверждена 28.04.2004 / Хомченко Александр Васильевич. — Могилев, 2003.
Уладзімір Казьміч Зварыкін
Уладзімір Казьміч Зварыкін (17 (29) ліпеня 1888, Мурам, Уладзімірская губерня, Расійская імперыя —, Прынстан, штат Нью-Джэрсі, ЗША) — руска-амерыканскі інжынер, які пражыў паўжыцця ў ЗША, адзін з вынаходнікаў сучаснага тэлебачання, у т.л. перадаючай тэлевізійнай трубкі — іканаскопа.
Сільвестр II
Сільве́стр II (Silvester PP. II), Ге́рберт Арылья́кскі (Аўрыла́кскі) (Gerbertus Aureliacus, Gerbert d'Aurillac), таксама Герберт Рэймскі (каля 946 — 12 мая 1003) — сярэдневяковы навуковы і царкоўны дзеяч, Папа Рымскі з 2 красавіка 999 года па 12 мая 1003 года. Ён папулярызаваў арабскія навуковыя дасягненні ў матэматыцы і астраноміі ў Еўропе. Адрадзіў выкарыстанне абака, армілярнай сферы і астралябіі, забытыя ў Еўропе пасля падзення Рымскай імперыі. Герберт быў першым Папам французскага паходжання. Яго імя было ахутана легендамі.
Жыццё
Герберт нарадзіўся каля 946 года ў Аўрылаку (у сучасным чытанні Арыяку, правінцыя Авернь, Францыя). Каля 963 года ён уступіў у кляштар Святога Герольда (там жа). У 967 годзе кляштар наведаў граф Барселоны Барэль II, і абат папрасіў яго ўзяць з сабой адоранага манаха для таго, каб ён мог у Іспаніі працягваць заняткі матэматыкай і вывучаць арабскія навуковыя працы. Са згоды графа Герберт быў пераведзены ў Вік, дзе працягнуў навучанне пад кіраўніцтвам біскупа Ато. Граф Барэль II тым часам падрыхтаваў дыпламатычную місію да кордаўскага халіфа ал-Хакама II і гэту дэлегацыю ўзначаліў біскуп Ато. З гэтай паездкі біскуп прывёз новыя дакументы і кнігі. Герберт са стараннасцю вывучаў матэматыку і астраномію. Дзякуючы цесным сувязям хрысціянскай Барселоны і арабскай Кордавы, ён меў магчымасць доступу да навуковай інфармацыі, якую не меў ніхто ў тагачаснай Еўропе. У прыватнасці ён адным з першых сярод еўрапейцаў пазнаёміўся з арабскімі лічбамі, зразумеў выгоду іх ужывання ў параўнанні з рымскімі і пачаў усяляк прапагандаваць іх укараненне ў еўрапейскую навуку.
У 969 годзе Герберт суправаджае графа Барэля II у яго паездцы ў Рым. У Рыме Герберт мае зносіны з Папам Рымскім Янам XIII і імператарам Атонам I Вялікім. Папа рэкамендаваў Герберта імператару ў якасці настаўніка для яго маладога сына, будучага імператара Атона II. Праз некалькі гадоў Атон I адпусціў Герберта ў Рэймс, дзе архібіскуп Адальберан прызначае яго схаластам школы кляштара Святога Рэмігія ў Рэймсе. У 973 годзе Атон II, які пасля смерці бацькі атрымаў у спадчыну тытул імператара, прызначыў Герберта абатам у Бобіа. Паступова Герберт уцягваецца ў палітыку. Разам з архібіскупам Адальберанам ён процістаіць спробам караля Заходне-франкскага каралеўства Лотара пры падтрымцы Гуга Капета адарваць Латарынгію ад імперыі Атона III.
Пасля смерці біскупа Адальберана пачынаецца барацьба за месца архібіскупа Рэймса. Герберт выступае адным з верагодных кандыдатаў, але Гуга Капет падтрымлівае Арнульфа, незаконнага сына караля Лотара, які і быў абраны ў 989 годзе. У 991 годзе, у выніку ўзніклых супярэчнасцей паміж архібіскупам і каралём Гуга Капетам, Арнульф быў зрынуты і на яго месца абраны Герберт. Але Папа Ян XV, а затым і рымскі Сінод не прызнаў гэтага абрання і хоць Герберт прызнаў рашэнне Папы, а ў 995 годзе Арнульф быў фармальна адноўлены на кафедры, яна заставалася фактычна вакантнай, таму што Арнульф быў пасаджаны ў турму Гуга Капетам і заставаўся ў ёй да яго смерці.
Новы Папа Грыгорый V, які быў стрыечным братам імператара Атона III, у 998 годзе прызначае Герберта архібіскупам Равены, а 2 красавіка 999 года, пасля смерці Грыгорыя V, пры падтрымцы імператара Герберт быў абраны Папам Рымскім пад імем Сільвестра II (Герберт узяў гэта імя ў гонар Папы Сільвестра I, які ў IV стагоддзі быў саветнікам імператара Канстанціна I Вялікага). Пасля абрання Папам Сільвестр пацвердзіў правы свайго былога ворага Арнульфа на архібіскупства Рэймскае. У якасці Папы Сільвестр актыўна змагаўся з сіманіяй і канкубінатам, якія квітнелі сярод рымскага духавенства.
У 1001 годзе ў выніку народнага паўстання ў Рыме імператар і Папа былі выгнаны ў Равену. Атон III распачаў два няўдалыя паходы, каб вярнуць сабе Рым і памёр у час трэцяга. Сільвестр II вярнуўся ў Рым неўзабаве пасля смерці імператара, калі ўлада ў горадзе перайшла да набілітэту. Трохі пазней, 12 мая 1003 года, Сільвестр II памёр і быў пахаваны ў саборы Святога Іаана Латэранскага ў Рыме.
Навуковыя дасягненні
Як навуковец Герберт значна апярэдзіў свой час. А таму, спрабуючы знайсці тлумачэнне яго незвычайнай вучонасці, сучаснікі вінавацілі яго ў вядзьмарстве і чарнакніжжы, лічачы, што тут не абыйшлося без умяшання звышчалавечых сіл. Грэчаскай мовы ён не ведаў і знаёміўся з працамі грэчаскіх мысліцеляў па перакладах. Асноўныя яго навуковыя заняткі працякалі ў сферы квадрывія. Адным з асноўных дасягненняў Герберта было вывучэнне арабскай сістэмы лічбаў і яе ўжыванне. На аснове дзесятковай сістэмы злічэння (праўда, без выкарыстання нуля) Герберт аднавіў абак, забыты з часоў Рымскай імперыі, і ўдасканаліў яго на аснове арабскіх матэматычных дасягненняў. Герберт таксама прэзентаваў у Еўропе армілярную нябесную сферу, на якой былі пазначаны нябесны экватар, тропікі, экліптыка і полюсы. Таксама распрацоўваў канструкцыю астралябіі, удасканаленай пазней.
Сістэма выкладання Герберта ў Рэймскай кафедральнай школе была апісана яго вучнем Рыхерам Рэймскім у III кнізе яго «Гісторыі».
Герберт у легендах
Герберту прыпісвалі вывучэнне магіі і астралогіі ў ісламскіх гарадах Кордаўскага халіфата, і нават зносіны з самім д’яблам. Меркавалася, што Герберт з дапамогай дачкі арабскага філосафа, у якога вучыўся, завалодаў кнігай загавораў і схаваўся ад філосафа, які праследаваў яго, зрабіўшыся нябачным.
У легендзе пра сувязь яшчэ юнага Герберта з сукубам, перададзенай аўтарам XII стагоддзя Уолтэрам Мапесам, расказваецца, што аднойчы будучы Папа Рымскі сустрэў дзяўчыну дзіўнай прыгажосці па імені Мерыдыяна, якая абяцала яму багацце і свае магічныя паслугі, калі той згодзіцца быць з ёю. Юнак паддаўся спакусе і кожную ноч атрымліваў асалоду са сваёй таямнічай палюбоўніцай.
Меркавалася, што Герберт стварыў медную галаву — тэрафім. Гэта магічная галава адказвала на яго пытанні: «так ці не». Лічылася, што з дапамогай меднай галавы ён здолеў падняцца да папскага трона (іншая легенда кажа, што ён выйграў папства, гуляючы ў косці з д’яблам).
Паводле легенды бронзавая галава паведаміла Герберту, што, калі ён калі-небудзь будзе чытаць імшу ў Іерусаліме, д’ябал схопіць яго. Герберт адмяніў паломніцтва ў Іерусалім, але калі ён чытаў імшу ў царкве Святой Марыі Іерусалімскай (таксама званай «Іерусалімская царква») у Рыме, яму стала дрэнна і, паміраючы, ён прасіў сваіх кардыналаў рассекчы яго цела, каб яно не дасталася д’яблу. Па іншай версіі, ён быў атакаваны д’яблам, пакуль чытаў імшу, і той разарваў яго на часткі.
Легендарны вобраз Герберта выкарыстаны Міхаілам Булгакавым у яго «Майстры і Маргарыце». Неабходнасцю разабраць паперы Герберта тлумачыць Воланд сваё знаходжанне ў Маскве.
Аляксандр Андрэевіч Архангельскі
Аляксандр Андрэевіч Архангельскі (Алекса́ндр Андре́евич Арха́нгельский, 11(23) кастрычніка 1846, сяло Старое Тэзікава, Нараўчацкі павет, Пензенская губерня —, ) — рускі харавы дырыжор і кампазітар. Заслужаны артыст РСФСР (1921).
Біяграфія
Працаваў рэгентам хароў у Пензе і Пецярбургу. Упершыню ўвёў у царкоўныя спевы жаночыя галасы (замест галасоў хлопчыкаў). У 1880 годзе арганізаваў мяшаны хор, з якім канцэнтраваў па Расіі. Аўтар харальных хораў, у тым ліку духоўных, апрацовак народных песень. Выдаў серыю «Рэпертуар канцэртаў А. А. Архангельскага» (1893-94).
У 1908 годзе быў старшынёй на першым з’ездзе дырыжораў ў Маскве. Апошнія два гады свайго жыцця пражыў у Празе, дзе працаваў са студэнцкім хорам.
Памёр у доме ў раёне Вінаграды ў Празе. На гэтым будынку была адкрыта мармуровая мемарыяльная дошка.
Ecce homo
Ecce Homo («Вось чалавек», «Экке хомо») — лацінскія словы, якія выкарыстоўваюцца Понціем Пілатам ў Вульгаце для перакладу Евангелля ад Яна 19:5, калі пракуратар прадстаўляе Ісуса Хрыста пасля хвастання, звязанага і ў цярновым вянку, варожаму натоўпу незадоўга да Яго распяцця. Арыгінальны грэчаскі тэкст гучыць як (Ідэ о антропос). Фраза з Ян. 19:5 звычайна перакладаецца як «вось, Чалавек!», а сама сцэна шырока адлюстравана ў хрысціянскім мастацтве.
Сцэна адлюстравана ў вялікай колькасці мастакоў, найбольш вядомыя творы належаць: Антанела да Месіна, Іераніму Босху, Караваджа, Эліасу Гарсія Марцінэсу, Хуану Луна і інш.
Мастацкае адлюстраванне
Сцэна Ecce Homo з’яўляецца стандартным кампанентам цыклаў, якія ілюструюць Пакуты і жыццё Хрыста ў мастацтве. Сцэна звычайна ідзе разам з хвастаннем Хрыста, ускладаннем цярновага вянка і здзекамі над Хрыстом, апошнія два матывы часта аб’ядноўваюцца. Звычайна на выявах паказваецца Пілат і Хрыстос, здзеклівы натоўп і частка горада Іерусаліма.
У першыя мастацкія малюнкі Ecce Homo з’яўляюцца ў 9-м і 10-м стагоддзях у сірыйска-візантыйскай культуры. Заходнія сярэдневяковыя малюнкі звычайна адлюстроўваюць сцэны з каранацыяй цярновым вянцом і здзекамі над Хрыстом, якія папярэднічаюць фактычнай сцэне Ecce Homo ў Бібліі. Уласны сюжэт Ecce Homo распрацаваны толькі каля 1400 года, верагодна, у Бургундыі, а пасля хутка стаў вельмі папулярным, асабліва ў Паўночнай Еўропе.
У наступны час матыў становіцца ўсё больш папулярным у Заходняй набожнасці ў 15-м і 16-м стагоддзях. Тэма Ecce Homo была уключана не толькі ў містэрыі сярэдневяковага тэатра, але і ў цыклах ілюстрацый апавядання пра Мукі, напрыклад у запале Альбрэхта Дзюрэра або ў друках Марціна Шонгауэра. Сцэна часта малявалася (асабліва ў Францыі) ў выглядзе скульптуры або скульптурнай групы, змяшчалася нават на алтарах.
Асабліва ў 19-м і 20-ым стагоддзях, матыў Ecce Homo быў падоўжаны да малюнка пакут і дэградацыі чалавека з-за гвалту і войнаў.
Батальён імя Аўраама Лінкальна
Батальён імя Аўраама Лінкальна (Lincoln Battalion, Batallón Abraham Lincoln) — падраздзяленне амерыканскіх добраахвотнікаў са складу 15-й інтэрбрыгады, якое змагалася ў грамадзянскай вайне ў Іспаніі на баку рэспубліканцаў.
Гісторыя
Батальён сфарміраваны ў 1936 годзе пераважна з ліку амерыканскіх камуністаў пры падтрымцы Камуністычнага інтэрнацыяналу. Падраздзяленне назвалі ў гонар 16-га прэзідэнта ЗША Аўраама Лінкальна. Батальён першапачаткова меў тры роты, дзве пяхотныя і адзін кулямётны. У 1937 годзе батальён Лінкальна трапіў у склад 15-й інтэрбрыгады. Улетку злучэнне аб’яднана з батальёнам Вашынгтона ў батальён Лінкальна—Вашынгтона. Увосень 1938 гады рэспубліканцы пачынаюць расфармоўваць усе замежныя падраздзяленні. На студзень 1939-га большая частка байцоў баталона пакінула Іспанію, але некаторыя знаходзіліся ў палоне ў нацыяналістаў аж да канца вайны.
Асабісты склад
Праз батальён прайшло 3015 чалавек, у тым ліку 85 афраамерыканцаў. У ім і брыгадзе наогул служылі, апроч ўраджэнцаў ЗША, канадцы, брытанцы, ірландцы, грэкі, югаславы, кубінцы і прадстаўнікі іншых нацыянальнасцяў. У 1938-м у падраздзяленне інтэграваныя іспанцы.
Памяць
У цяперашні час у ЗША знаходзяцца 4 манументы, прысвечаныя батальёну Лінкальна:
Конкурс песні Еўрабачанне 2009
«Конкурс песні Еўрабачанне 2009» стаў 54-м конкурсам Еўрабачанне. Праходзіў з 12 па 16 мая 2009 года ў СК «Алімпійскі» ў Маскве. Спачатку прыняць удзел у конкурсе збіраліся 43 краіны. Славакія заявіла, што вяртаецца ў конкурс, а Сан-Марына адмовілася ад удзелу з-за фінансавых праблем. Пазней Грузія адмовілася ад удзелу ў конкурсе — удзельнікаў стала 42. 7 мая было афіцыйна аб’яўлена, што вядучымі паўфіналаў будуць Андрэй Малахаў і Наталля Вадзянава, а вядучымі фінала — Іван Ургант і Алсу. Пераможцам конкурсу стал удзельнік з Нарвегіі Аляксандр Рыбак. У выніку фінальнага галасавання ён набраў 387 балаў, і абыйшоў свайго бліжэйшага канкурэнта — Ёхану з Ісландыі на 169 балаў.
Жэрэб’ёўка
30 студзені 2009 года ў Маскве прайшла традыцыйная жараб’ёўка краін-удзельніц конкурсу песні «Еўрабачанне 2009». У шасці празрыстых кошыках ляжалі рускія матрошкі, у якіх знаходзіліся назвы краін-удзельніц. 38 краін, якія павінны былі прыняць удзел у паўфіналах, былі падзеленыя на 6 кошыкаў. У чатырох кошыках знаходзілася па шэсць матрошак а ў двух — сем. Жараб’ёўку праводзіла папулярная тэлевядучая музычных праектаў Першага канала Яна Чурыкава.
Фармат
У гэтым годзе ўдзельнікамі конкурса сталі прадстаўнікі 42 краін. У чэрвені 2008 года, у Афінах (Грэцыя), прайшла нарада Вяшчальнага Саюза, на якім вылучалася прапанову пазбавіць «Big 4» (Францыя, Германія, Іспанія і Вялікабрытанія) аўтаматычнага месца ў фінале конкурсу. Тым не менш, было пацверджана, што гэтыя краіны захоўваюць гэту прывілей у 2009 годзе. Астатнія 37 краіны былі падзеленыя на два паўфіналы. Фінал складаўся з прадсаўнікоў «Big 4», краіны-гаспадыні (Расія) і 20 краін — паўфіналістаў.
Месца правядзення
Пасля перамогі Дзімы Білана з песняй «Believe» на конкурсу 2008 года ў Бялградзе (Сербія), Расія атрымала права на правядзенне конкурсу. Уладзімір Пуцін, прэм’ер-міністр Расіі, аб’явіў, што конкурс будзе праходзіць у Маскве, а Першы канал (Расія) заявіў аб тым, што конкурс будзе праведзены ў спартыўным компексу «Алімпійскі».
NGC 7619
NGC 7619 (іншыя абазначэнні — PGC 71121, UGC 12523, MCG 1-59-52, ZWG 406.73) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Конкурс песні Еўрабачанне 2009
1-ы паўфінал
У першым паўфінале галасуюць і
Будагошч
Будаго́шч (, Будогощь) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Капачоўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Лютненскага сельсавета.
Ясуто Хонда
(本田 泰人; нар. ) — японскі футбаліст. У 1995—1997 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
177
177 — невысакосны год, пачаўся ў аўторак. 177 год нашай эры, 177 год 1 тысячагоддзя, 77 год II стагоддзя, 7 год 8-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 8 год 170-х гадоў.
Ю (камуна)
Камуна Ю (Hjo kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестра-Гёталанд у паўднёва-заходняй Швецыі.
Ю 172-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Ю.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 8 808 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 3 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Сонечнае зацьменне 21 лістапада 1881 года
Сонечнае зацьменне 21 лістапада 1881 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 121 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9887 і дасягнула свайго максімуму ў 16:31:10 UTC у пункце з каардынатамі 81° пд. ш. 115° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 0 хв. 43 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 90 км.
Зацьменне 21 лістапада 1881 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1881 годзе і 198-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 27 мая 1881 года, наступнае — 17 мая 1882 года.
Бярэжкі
Назву Бярэ́жкі маюць:
Філоніўка (Сосныцкі раён)
Філоніўка (Філо́нівка) — вёска ў Сосныцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Хлап’яныкы
Хлап’яныкы (Хлоп'яники) — вёска ў Сосныцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
NGC 7620
NGC 7620 (іншыя абазначэнні — PGC 71106, UGC 12520, MK 321, ZWG 476.8, KUG 2317+239, IRAS23176+2356) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Марачы
Назву Марачы́ маюць:
ФК Хваля Пінск
«Хваля» — беларускі футбольны клуб з горада Пінск, заснаваны ў 1987 годзе. У цяперашні час выступае ў Першай лізе чэмпіянату Беларусі.
2013
Сезон 2013 «Хваля» пачала выдатна, атрымаўшы на старце 5 перамог запар. Пасля першага круга каманда ішла на чацвёртым месцы. Але ў другім крузе вынікі пайшлі на спад. Каманда выдала дзесяціматчавую серыю без перамог. Нягледзячы на тое, што серыя была перарвана ў апошнім туры перамогай над «Віцебскам» (1:0), «Хваля» скончыла сезон толькі на 12 месцы, што стала найгоршым вынікам з 2006 года.
2014
Перад пачаткам сезона 2014 «Хваля» страціла сваіх лідараў, замест якіх у каманду вярнуўся шэраг вопытных гульцоў-пінчан, таксама ў каманду прыйшлі маладыя ігракі з іншых клубаў. У выніку, каманда з самага пачатку турніру апынулася ў канцы табліцы, доўгі час «Хваля» змагалася за выжыванне (Першую лігу ў сезоне 2014 пакідаў адзін клуб) са «Слонімам». Цяжкім ударам для пінчукоў стала смерць брамніка Мікалая Адамца ў верасні 2014 года. У кастрычніку 2014 года, пасля ўдалай серыі «Слоніма», «Хваля» замацавалася на апошнім радку і ўжо за некалькі тураў да канца страціла шанцы застацца ў другім дывізіёне.
2016
Перад сезонам 2016 камандзе была пастаўлена мэта вярнуцца ў Першую лігу. «Хваля» была яўным фаварытам чэмпіянату і ў выніку ўпэўнена атрымала перамогу ў Другой лізе, забяспечыўшы першае месца за некалькі тураў да фінішу.
2017
Пасля выхаду ў Першую лігу каманда захавала асноўных ігракоў, да якіх далучыўся шэраг навабранцаў з вопытам выступлення ў Вышэйшай лізе. У сезоне 2017 каманда амаль адразу замацавалася ў цэнтры табліцы, у выніку скончыла сезон на сёмым месцы.
2018
Сезон 2018 атрымаўся для «Хвалі» няўдалым, каманда хутка апынулася ў ніжняй частцы табліцы. У ліпені Сяргей Шульжык падаў у адстаўку, аднак пры новым трэнеры Віталі Кірылку сітуацыя не змянілася, і каманда скончыла сезон на 13-м месцы з 15.
2019
У пачатку 2019 года каманду ўзначаліў Алег Кароль, які прывёў шмат ігракоў са свайго былога клуба, «Слоніма-2017». Каманда ставіла мэты заняць месца ў верхняй палове табліцы, спачатку «Хваля» ішла ў сярэдзіне табліцы, але хутка шэраг няўдач адкінуў яе бліжэй да зоны вылету. У верасні Кароль пакінуў каманду, на яго месца быў прызначаны Вадзім Бяленка, аднак істотна гэта сітуацыю не выправіла, пінская каманда скончыла сезон на 12-м месцы.
2020
У 2020 годзе каманду папоўніла шмат ігракоў з вопытам выступу ў Вышэйшай лізе. Большую частку сезона «Хваля» знходзілася ў сярэдзіне табліцы і, нягледзячы на няўдалы фініш турніру (ніводнай перамогі ў васьмі апошніх матчах), заняла выніковае дзявятае месца.
2021
У пачатку 2021 года новым галоўным трэнерам стаў пінчанін Сяргей Ясковіч, які перад гэтым паспяхова ўзначальваў дзяржынскі «Арсенал». Каманда працягвала ўзмацоўвацца вопытнымі ігракамі, што прынесла плён — «Хваля» хутка замацавалася ў верхняй палове табліцы і часам прэтэндавала на прызавыя месцы. Толькі па выніках апошняга тура пінская каманда страціла шанцы на выхад у Вышэйшую лігу, фінішаваўшы чацвёртай.
2022
У сезоне 2022 «Хваля» лічылася аднім з фаварытаў і добра пачала, але пасля пайшлі няўдачы. Нягледзячы на шэраг перамог над канкурэнтамі, паражэнні працягваліся, і неўзабаве пінская каманда апусцілася ў сярэдзіну табліцы. «Хваля» яшчэ магла змагацца за выхад у Вышэйшую лігу, але няўдалы фініш пакінуў каманду на сёмым месцы.
Паўночны (Арктычны) федэральны ўніверсітэт імя М. В. Ламаносава
Структура
У сваім складзе ўніверсітэт мае наступныя структурныя адзінкі:
ФК Хваля Пінск
Цяперашні склад
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Мацюкі (Мёрскі раён)
Мацюкі́ (, Матюки) — вёска ў Беларусі, у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.