cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Каляндры
Апісанне
Працэс каляндравання таксама выкарыстоўваецца пры вырабе тэкстыльных нацяжных столяў. Палатно з трыкатажу раўнамерна прасякнутае, сушаць, адціскаюць і надаюць неабходную таўшчыню, прапускаючы яго праз вярчальныя валы.
Прасавальныя каляндры (або сушыльна-прасавальныя каляндры ) — вялікая прафесійная прасавальная машына, якая вырабляе працэсы прасавання і сушкі бялізны з дапамогай гарачага цыліндра (вала). Такі тып каляндраў з’яўляецца неад’емнай часткай любой пральні, гэтая працэдура значна скарачае час, які мог быць выдаткаваны на ручное прасаванне.
Пры працы з каляндрамі неабходна строга выконваць тэхніку бяспекі. Верагоднасць траплення чалавека ў машыну блізкая да нуля дзякуючы ахоўным планкам, пры ўздыме якіх агрэгат спыняе працу, але такія выпадкі былі і заканчваліся смяротным зыходам.
Георг Вітыг
Георг Вітыг (Georg Wittig; 16 чэрвеня 1897, Берлін — 26 жніўня 1987, Гейдэльберг) — нямецкі хімік-арганік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі у 1979 годзе, сумесна з Г. Ч. Браўнам).
Біяграфія
Навучаўся ў Цюбінгенскім (да 1916) і Марбургскім (1923—1926) універсітэтах. Да 1932 працаваў у Марбургскім унівэрсытэце. З 1923 года — доктар. У 1932—1937 прафесар Вышэйшай тэхнічнай школы ў Браўншвейзе, у 1937—1944 Фрайбургскага ўніверсітэта, у 1944—1956 Цюбінгенскага і з 1956 года Гайдэльбергскага ўніверсітэта (з 1967 ганаровы прафесар у адстаўцы).
Даследаванні прысвечаны сінтэзу складаных і цяжкадаступных арганічных злучэнняў. Метадам літыйгалагеннага абмену атрымаў у 1938 годзе розныя літыйарганічныя злучэнні, у тым ліку ο-літыйфторбензол. Вылучыў у 1942 годзе гіпотэзу аб утварэнні ў рэакцыях з удзелам ο-літыйфторбензола прамежкавага кароткачасовага злучэння-дэгідрабензолу і ў наступным пацвердзіў яго існаванне, сінтэзаваў на яго аснове шмат’ядравыя араматычныя злучэнні, у прыватнасці палімеры бензолу. Паказаў, што цыклы, якія змяшчаюць α—β высоканелімітавыя сувязі, схільныя ўтвараць палімеры трубчастай або спіралявістай структуры. Адкрыў у 1942 годзе перагрупоўку простых эфіраў у спірты пад дзеяннем феніллітыя (перагрупоўка Вітыга).
У 1940-х гадах паставіў задачу стварэння малекул, у якіх 5 арганічных груп валодаюць кавалентным сувязямі з элементамі V групы перыядычнай табліцы, такімі, як азот, фосфар і мыш’як. Атрымаў у 1945 годзе злучэнне, якое з’явілася першым прадстаўніком класа ілідаў-біпалярных іёнаў, у якіх станоўча зараджаны оніевы атам (азоту, фосфару і т. п.) кавалентна звязаны з адмоўна зараджаным атамам вугляроду.
Сінтэзаваў пентафенілфосфар у 1952 годзе. Ажыццявіў шматстадыйны сінтэз фенантрэнаў аднаўленнем эфіраў замешчаных 2.2’-дзіфенілкарбонавых кіслот у 1958 годзе. Адкрыў у 1954 годзе рэакцыю атрымання алефінаў з карбанільных злучэнняў і алкілідэнфосфаранаў (рэакцыя Вітыга). Адкрыў у 1954 годзе рэакцыю далучэння фосфінметылідэнаў да альдэгідаў і кетонаў па двайной вуглярод-кіслароднай сувязі. Гэтыя вынікі Вітыга знайшлі шырокае прымяненне, напрыклад, у прамысловым сінтэзе вітаміна A, вытворных вітаміна D, стэроідаў і інш.
Сінтэзаваў трыптыцэн у 1956 годзе. Даказаў у 1960—1961 гадах прамежкавае утварэнне цыклаалкінаў С5—С7 пры акісленні адпаведных біс-гідразонаў у прысутнасці высокаактыўных кампанентаў рэакцыі Дзільса — Альдэра (фенілазіда і 2,5-дзіфеііл-3,4-бензафурана). Устанавіў у 1971 годзе метадам ядзернага магнітнага рэзанансу будову араматычнага прапелана.
Барадзіно (Руднянскі раён)
Барадзіно (Бородино) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любавіцкага сельскага паселішча. Насельніцтва — 9 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 14 км на поўдзень ад Рудні, за 14 км на поўнач ад аўтадарогі. За 15 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Красное на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Нубійская пустыня
Нубійская пустыня — пустыня ў Афрыцы, усходняя частка Сахары. Размешчана паміж Нілам і хрыбтом Этбай; на поўначы (22 ° з. ш.) пераходзіць у Аравійскую пустыню.Большая частка пустыні належыць Судану( паўночны Судан), астатняя ўваходзіць у склад Егіпта. Плошча - 1 240 000 км² (адна з найвялікшых пустынь у свеце).
Беларускі настаўніцкі саюз Мінскага павета
Беларускі настаўніцкі саюз Мінскага павета — прафесіянальна-палітычная арганізацыя беларускіх настаўнікаў у красавіку—ліпені 1920 г. у Мінску.
У кіраўніцтва саюза ўваходзілі Я. Бурвель (старшыня), С. Булат, Я. Шнаркевіч, П. Зарэмба і інш.
Мэты
Спыніў дзейнасць з прыходам Чырвонай Арміі.
NGC 2924
NGC 2924 (іншыя абазначэнні — MCG -3-25-8, VV 808, NPM1G -16.0288, PGC 27253) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
NGC 2925
NGC 2925 (іншыя абазначэнні — OCL 783, ESO 166-SC22) — рассеянае скопішча ў сузор’і Ветразі.
Канзас (рака)
Канзас (Kansas River) — рака на паўночным усходзе штата Канзас, ЗША. Правы прыток ракі Місуры. Мае 238 км у даўжыню; плошча басейна — 155 695 км². Сярэдні расход вады — 205 м³/с. Утвараецца пры зліцці рэк Рэпаблікан і Смокі-Хіл, на ўсход ад горада Джанкшэн-Сіці, акруга Гіры. Цячэ пераважна ва ўсходнім кірунку і ўпадае ў Місуры ў горадзе Канзас-Сіці, на вышыні 219 м над узроўнем мора. 89.160 км² вадазбору ракі Канзас знаходзяцца ў штаце Канзас (амаль уся паўночная палова), 16.916 км² — у Небраска і 8775 км ² — у Каларада. Працягласць Канзаса разам з ракой Рэпаблікан складае 1196 км, што робіць яе 21-й ракой ЗША. Амаль увесь басейн ракі займаюць Вялікія раўніны. Назва ракі паходзіць ад назвы індзейскага народа канза, які пражываў у гэтых месцах.
Правдивые истории о том как у Карлсона угнали комбинезон
«Правдивые истории о том как у Карлсона угнали комбинезон» (Праўдзівыя гісторыі пра тое як у Карлсана ўгналі камбінезон) — альбом беларускага гурта «Neuro Dubel». Кампакт-дыск з альбомам змяшчае дадатак у выглядзе дзвюх песень гурта «Сам Процесс»: «Новогодняя» і «Безумно жаль». Альбом запісаны і выдадзены «без купюр», за што музыкі ў буклеце просяць прабачэння ў слухачоў і тлумачать такую колькасць вульгарных фрагментаў мастацкай неабходнасцю.
Сцяг Афганістана
Сцяг Афганістана ўяўляе сабой белае палатно ў прапорцыі 2:3 з выявай шахады. Сцяг быў прыняты 15 жніўня 2021 года пасля ўстанаўлення Талібанам кантролю над Афганістанам. Раней, у 1997—2001 гадах, гэты сцяг ужо выкарыстоўваўся талібамі як дзяржаўны.
Гісторыя
Частыя палітычныя змены прывялі да таго, што Афганістан атрымаўшы незалежнасць у 1919 годзе некалькі разоў мяняў дзяржаўны сцяг.
Сцяг з 1992 года быў зялёна-бела-чорны з залатым гербам пасярэдзіне. Пасля прыходу да ўлады талібаў у 1996 годзе быў уведзены белы сцяг на якім арабскімі літарамі было напісана: «Няма Бога, акрамя Алаха, і Магамет Яго прарок». Гэты сцяг не быў прызнаны міжнароднай супольнасцю. Пасля звяржэння талібаў у 2002 годзе быў прыняты новы сцяг.
2004—2021
Чорны колер сімвалізуе гістарычную і рэлігійную пераемнасць, чырвоны — колер караля і сімвал змагання за свабоду, а зялёны сімвалізуе удачу.
Цэнтральным элементам герба з’яўляецца мячэць. Вянок з каласоў уяўляе сельскую гаспадарку і адзінства.
Леанід Паўлавіч Ціхмянаў
Леанід Паўлавіч Ціхмянаў (, с. Залаткова, Новасакольніцкі раён, Пскоўская вобласць —, Тула) — Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Член КПСС з 1944 года. У Чырвонай Арміі з 1940 года. На фронте з 1941 года. Камаддзір батарэі мінамётнага палка старшы лейтэнант Л. П. Ціхмянаў вызначыўся падчас вызвалення Лёзненскага раёна. 25 лютага 1944 года на плацдарме каля ракі Чарніца арганізаваў кругавую абарону батарэі, якая адбіла 4 варожыя контратакі.
Пасля вайны быў старшынёй Тульскага абласнога камітэта ДТСААФ.
Памяць
Каля вёскі Осіпенкі яго іменем названа вышыня. У 1973 годзе на вышыні быў пастаўлены помнік.
Барыс Пятровіч Токін
Барыс Пятровіч Токін (, —, ) — савецкі вучоны-біёлаг, доктар біялагічных навук, рэктар Томскага ўніверсітэта, заснавальнік кафедры эмбрыялогіі (1949) ЛДУ імя А. А. Жданава. Прэзідэнт Ленінградскага Таварыства выпрабавальнікаў прыроды (1966—1984), стваральнік вучэння аб фітанцыдах. Герой Сацыялістычнай Працы. Лаўрэат Сталінскай і Дзяржаўнай прэмій.
Біяграфія
Нарадзіўся 8 (21 ліпеня) 1900 года ў Крычаве ў сям’і чалядніка. З 10-гадовага ўзросту пачаў працаваць у друкарні разборшчыкам. У 1918 годзе скончыў Вольскае рэальнае вучылішча. Удзельнік Грамадзянскай вайны 1917—1922 гг., член РКП(б) з 1918 года. У 1920—1921 гадах на партыйнай працы ў Беларусі, у 1922 годзе — у Чарамхова Іркуцкай вобласці.
У 1923—1924 гадах служыў у РСЧА, адначасова вучыўся на медыцынскім факультэце 1-га Маскоўскага ўніверсітэта, затым перайшоў на біялагічнае аддзяленне фізіка-матэматычнага факультэта. Скончыў Універсітэт у 1930 годзе. З 1929 года працаваў старшым навуковым супрацоўнікам лабараторыі эксперыментальнай біялогіі ў Маскоўскім заапарку. Потым, не пакідаючы працу ў заапарку, вучыўся ў аспірантуры АН СССР.
У 1928 годзе Б. П. Токін прапанаваў тэрмін «фітанцыды» (ад зліцця ст.-грэч. φυτόν (расліна) і лац. caedo (забіваю)) для таксічных лятучых рэчываў некаторых раслін, якія валодаюць антымікробнымі ўласцівасцямі (бактэрыцыдаў расліннага паходжання). Токін заўважыў, што стравы «ўсходняй кухні», прыгатаваныя на кірмашах ва ўмовах, якія не заўсёды адпавядаюць патрабаванням санітарыі, не выклікалі ў людзей кішэчных інфекцый. Ён усталяваў, што раслінныя прадукты, якія выкарыстоўваюцца пры падрыхтоўцы гэтых страў у якасці рэзкіх затавак, засцерагаюць іх ад псавання, а людзей — ад заражэння захворваннямі.
У пачатку 1930-х гадоў — дырэктар Дзяржаўнага біялагічнага інстытута ім. К. А. Ціміразева. Доктар біялагічных навук (1935).
У чэрвені 1936 года Токін быў прызначаны рэктарам Томскага дзяржуніверсітэта, у лістападзе 1937 года вызвалены з гэтай пасады з выключэннем з ВКП(б), быў арыштаваны ў лютым 1938 года. Праз год ён быў вызвалены і рэабілітаваны. З сакавіка 1939 года працаваў на кафедры анатоміі, гісталогіі і эмбрыялогіі Томскага дзяржуніверсітэта.
З 1945 да 1955 — супрацоўнік Інстытута эксперыментальнай медыцыны (УІЭМ), прафесар і загадчык кафедры эмбрыялогіі ЛДУ. У 1950 годзе стаў лаўрэатам Сталінскай прэміі.
Удзельнічаў у канфліктах з генетыкамі. У пачатку 1950 года Токін звярнуўся ў ЦК ВКП(б) з лістом, дзе паведамляў, што сакратар яўрэйскай масонскай ложы прафесар В. Я. Аляксандраў у канцы 1940-х гадоў стварыў у УІЭМ групу сіянісцкага тыпу, у якую ўвайшлі дырэктар інстытута Д. М..Насонаў, прафесары П. Р. Святлоў, А. А. Браўн, А. Д. Браўн і іншыя вучоныя.
У 1966—1984 гадах — прэзідэнт Ленінградскага Таварыства выпрабавальнікаў прыроды (ЛТВП).
Стварыў сумесна з Г. П. Каратковай (жонка Б. П. Токіна) вучэнне пра саматычны эмбрыягенез — развіццё новага індывіда з саматычных клетак пры аднаўленчых рэакцыях у жывёл. У 1977 г. аўтары апублікавалі метадалагічную працу «Эмбрыялогія і генетыка».
У 1930-я гады, будучы апанентам В. Б. Лепяшынскай, у той жа час высунуў паняцце антагеніі клеткі як яе развіцця паміж двума дзяленнямі.
Памёр 16 верасня 1984 года. Пахаваны ў Ленінградзе на Красненькіх могілках (Цэнтральны дарога, левы бок).
Смокі-Хіл
Смокі-Хіл (анг.: Smoky Hill River) — рака на поўначы цэнтральнай часткі штата Канзас і на крайнім усходзе штата Каларада, ЗША. Мае 925 км у даўжыню; плошча басейна — каля 49 883 км². Сярэдні расход вады ў раёне горада Энтэрпрайз складае 44 м³/с. Бярэ пачатак на Высокіх раўнінах, на ўсходзе штата Каларада, на тэрыторыі акругі Шаен. 2 асноўныя вярхоўі ракі зліваюцца ў акрузе Логан штата Канзас, у 8 км на захад ад горада Расел-Спрынгс. Цячэ пераважна ва ўсходнім кірунку. Прымае 2 буйныя прытокі: рэкі Салін і Саламон. Зліваецца з ракой Рэпаблікан у раёне горада Джанкшэн-Сіці, фармуючы раку Канзас, якая ўпадае ў Місуры. На рацэ Смокі-Хіл — 2 вадасховішча: Седар-Блаф у акрузе Трэга і Канопаліс — у акрузе Элсворс. Найбуйнейшы горад на берагах ракі — Салайна.
Блажкіна
Блажкіна (Блажкино) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любавіцкага сельскага паселішча. Насельніцтва — 11 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 21 км на поўдзень ад Рудні, за 7 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Альшанка. За 8 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Красное на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Рамязоўскі сельсавет
Рамязо́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ельскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Рамязы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Каралінскага раёна Мазырскай акругі БССР, з 26 ліпеня 1930 года Каралінскага раёна БССР, з 5 лютага 1931 года Ельскага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 1 снежня 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Багуціцкага сельсавета (вёскі Багуцічы, Боўгарка, Вішанькі, Востраў, Дзвіжкі, Забоззе, Шарын).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (2 населеныя пункты) — 452 чалавекі, з іх 98,5 % — беларусы.
Камітэт дзяржаўнай бяспекі СССР
Камітэ́т дзяржа́ўнай бя́спекі СССР (КДБ СССР) — дзяржаўны орган, які выконваў задачы абароны канстытуцыйнага парадку СССР.
Гісторыя
Назва арганізацыі з цягам часу неаднаразова мянялася. 20 снежня 1917 года бальшавіцкі ўрад Расіі ўтварыў Усерасійскую надзвычайную камісію (УНК — па-рас. ВЧК). Першы старшыня — Фелікс Дзяржынскі. Агульнапрынятая назва супрацоўнікаў — чэкісты.
6 лютага 1922 года Усерасійскі цэнтральны выканаўчы камітэт (УЦВК) прыняў пастанову аб скасаванні УНК і ўтварэнні Дзяржаўнай палітычнай управы (ДПУ) РСФСР. 2 лістапада 1923 года прэзідыум ЦВК СССР стварыў Аб’яднаную ДПУ пры ўрадзе СССР.
10 ліпеня 1934 года пастановай ЦВК СССР быў створаны Народны камісарыят унутраных спраў СССР, у склад якога ўвайшло АДПУ СССР, ператворанае ў Галоўнае ўпраўленне дзяржаўнай бяспекі (ГУДБ) НКУС СССР.
1 сакавіка 1941 года НКУС СССР быў падзелены на два самастойныя органы: НКУС СССР і Народны камісарыят дзяржаўнай бяспекі (НКДБ) СССР. У ліпені 1941 года НКДБ СССР і НКУС СССР ізноў былі злітыя ў адзіны наркамат — НКУС СССР. У красавіку 1943 года быў зноў утвораны Наркамат дзяржаўнай бяспекі СССР.
15 сакавіка 1946 года НКДБ ператварылі ў Міністэрства (МДБ). 7 сакавіка 1953 года МДБ было аб’яднана з Міністэрствам ўнутраных спраў (МУС) СССР.
13 сакавіка 1954 года з МУС СССР выдзелены органы дзяржаўнай бяспекі і створаны Камітэт дзяржаўнай бяспекі (КДБ) пры Савеце Міністраў СССР (з 1978 года — КДБ СССР).
22 кастрычніка 1991 года шляхам падзелу КДБ СССР была створана Міжрэспубліканская служба бяспекі (МСБ) асноўнай функцыяй якой з’яўлялася каардынацыя работы рэспубліканскіх службаў бяспекі і правядзення ўзгодненай з імі контрвыведніцкай дзейнасці.
Устанаўлівалася, што МСБ з’яўляецца асноўным правапераемнікам КДБ СССР на матэрыяльна-тэхнічную базу і маёмасць. З паўнамоцтваў КДБ у падпарадкаванні МСБ заставаліся: контрвыведка (у тым ліку і ваенная), аператыўна-вышуковая праца, выраб апертэхнікі, інфармацыйна-аналітычная праца, падрыхтоўка кадраў. Аднак, большая частка паўнамоцтваў КДБ СССР адышла да службаў бяспекі саюзных рэспублік, МСБ паступова заставалася толькі каардынатарам дзейнасці рэспубліканскіх спецслужбаў.
19 снежня 1991 года Міжрэспубліканская служба бяспекі была скасавана.
Green Day
«Green Day» (Зялёны дзень ) — амерыканскі панк-рок-гурт. Складаецца з чатырох удзельнікаў: Білі Джо Армстранга (вакал, гітара), Майка Дзёрнта (бас гітара, бэк-вакал), Трэ Кула (ударныя) і (з моманту анонса альбома «¡Uno!») Джэйсана Уайта (гітара).
«Green Day» першапачаткова былі часткай панк-рок асяроддзя, якое сфармавалася вакол панк-клуба «924 Gilman Street» (Берклі). Іх першыя альбомы, запісаныя на незалежнай кампаніі «Lookout!Records», дазволілі гурту зарабіць мноства фанатаў. У выніку гурт разам з іншымі каліфарнійскімі панкамі («The Offspring», «Rancid») падняла хвалю велізарнай цікавасці да панк-музыкі не толькі ў ЗША, але і ва ўсім свеце. Спарадзіўшы такіх вядомых пераймальнікаў, як «Good Charlotte», «Fall Out Boy», «Simple Plan», «Green Day» працягваюць натхняць музыкантаў і дагэтуль. У 2011 годзе трыа было прызнана лепшым панк-гуртам у гісторыі музыкі па выніках апытання, праведзенага часопісам «Rolling Stone».
Склад
Асноўны склад: Таксама выступаюць з канцэртным складам: Былыя ўдзельнікі:
...Ready for It? (песня Тэйлар Свіфт)
«…Ready for It?»  (бел. «...Падрыхтаваны да гэтага?») — песня амерыканскай спявачкі Тэйлар Свіфт з шостага студыйнага альбома «Reputation». Песня была выпушчана ў якасці прома-сінгла 3 верасня 2017 года на лэйбле Big Machine Records і атрымала шырокі поспех у хіт-парадах і па колькасці продажаў. 24 кастрычніка кампазіцыя стала паўнапраўным сінглам, а праз тры дні адбыўся рэліз відэакліпа, які за першы дзень набраў 17,5 мільёнаў праглаядаў на YouTube.
Трэк дасягнуў 4 радка ў галоўным хіт-парадзе ЗША «Billboard» Hot 100, заняў 3 месца ў хіт-парадзе Аўстраліі, дзе мае плацінавую сертыфікацыю, дабраўся да 7 пазіцыі ў Вялікабрытаніі і 11 у Канадзе, дзе мае залатую сертыфікацыю.
Песня атрымала пераважна станоўчыя водгукі ад музычных выданняў і крытыкаў.
Інфармацыя
Свіфт упершыню паказала частку сінгла 2 верасня 2017 года. У той жа дзень яна абвясціла, что трэк уваходзіць у склад яе новага студыйнага альбома, і пацвердзіла яго рэліз у якасці прома-сінгла. Ужо 3 верасня песня стала даступная для лічбавай загрузкі ў рамках прадзаказу лонгплея «Reputation». Дзякуючы вялікай папулярнасці 24 кастрычніка кампазіцыя трапіла на радыё ў якасці паўнапраўнага сінгла. Праз тры дні адбыўся рэліз відэакліпа, знятага Джосэфам Канам, які за першы дзень набраў 17,5 мільёнаў праглаядаў на YouTube.
«...Ready for It?» спалучае шматлікія музычныя стылі, сярод якіх поп, электронная музыка , электрапоп індастрыял-поп , элементы рэпа , тропікал-хаўса і дабстепа. Акрамя таго, пры стварэнні песні выкарыстоўваліся сінтэзатаы, барабаны і драм-машыны. Музычную атмасферу песні параўноўваюць з творамі Рыяны і альбомам некаторымі песнямі рэпера Канье Уэста. Песня выконваецца ў ключы "мі мінор" з тэмпам 80 удараў у хвіліну і з вакалам Свіфт у дыяпазоне ад G3 да D5. Лірыка трэка засяроджна на каханні і рэпутацыі спявачкі, а таксама спасылаецца на адносіны паміж Рычардам Бартан і Элізабэт Тэйлар. Па розных звестках, на стварэнне кампазіцыі выканаўцу маглі натхніць брытанскія акцёры Том Хідлстан ці Джо Алвін або спявак Гары Стайлз.
Песня атрымала пераважна станоўчыя водгукі ад музычных выданняў і крытыкаў: Vulture, Stereogum, USA Today, Billboard.
Трэк стаў камерцыйна паспяховым і трапіў у шматлікія чарты ва ўсім свеце. Сінгл дасягнуў 4 радка ў галоўным хіт-парадзе ЗША «Billboard» Hot 100, заняў 3 месца ў хіт-парадзе Аўстраліі, дзе, як і ў Амерыцы, мае плацінавую сертыфікацыю, дабраўся да 7 пазіцыі ў Вялікабрытаніі, дзе мае срэбны статус, і Канадзе, дзе мае залатую сертыфікацыю.
7 снежня выйшаў афіцыяльны рэмікс на песню ад BloodPop.
Падводныя лодкі Вялікабрытаніі тыпу D
Падводныя лодкі тыпу D — серыя з 8 падводных лодак Вялікабрытаніі. Пабудаваны ў 1907-1910 гадах. Лодкі тыпу D сталі першым тыпам падводных лодак Каралеўскага флоту, здольных значна выходзіць за межы ўзбярэжных вод. Гэта былі таксама першыя лодкі, абсталяваныя бесправоднымі перадатчыкамі.
Апісанне канструкцыі
Патрульныя падводныя лодкі з'яўляліся развіццём лодак тыпу С. Яны былі распрацаваны з улікам выкарыстоўвання дызельных рухавікоў для пазбягання праблем з бензінавымі рухавікамі, адзначаных у папярэдніх тыпах лодак. Лодкі тыпу D былі абсталяваны падвойнымі вінтамі для большай манеўранасці. Таксама яны былі першымі падводнымі лодкамі, якія абсталёўваліся палубнымі гарматамі і стандартнымі радыёпрыёмнікамі. Антэна была прымацавана да мачты, якая прыбіралася перад апусканнем.
Баявое прымяненне
Лодкі тыпу D базаваліся ў Харыджы,, Бліцэ і Дуўру. Іх ваенная роля складалася ў паляванні на нямецкія ваенныя караблі. На апошніх этапах Першай сусветнай вайны лодкі тыпу D выкарыстоўваўся для навучання экіпажаў у Портсмуце.
Падчас Першай сусветнай вайны лодкі патрулявалі Паўночнае мора і Гельгаландскую бухту. Падчас вайны чатыры лодкі (D2, D3, D5 і D6) былі страчаны, а астатнія (D4, D7 і D8) былі прададзены ў ліпені 1919 года.
Гутарка Данілы са Сцяпанам
«Гу́тарка Дані́лы са Сцяпа́нам» — ананімны вершаваны твор беларускай літаратуры сярэдзіны XIX стагоддзя, напісаны напярэдадні сялянскай рэформы 1861 года. Упершыню апублікаваны Паўлам Васілевічам Шэйнам у часопісе «Русская старина» за 1886 год.
Аўтарства
Гутарка напісана ў канцы 1850-х — пачатку 1860-х гадоў у форме маналога сведкі размовы сялян. Твор упершыню апублікаваны Паўлам Васілевічам Шэйнам як «Разгаворъ Данилы и Сьцепана (про волю)» у артыкуле «Крепостное право в народных песнях» часопіса «Русская старина» (1886, том 49).
Існуе некалькі версій аўтарства гутаркі. Яўхім Карскі, спасылаючыся на Рамуальда Зямкевіча, і Максім Гарэцкі сцвярджалі, што твор напісаў Паўлюк Багрым. Альберт Паўловіч даводзіў, што твор належыць пяру Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча, якому прыпісваюцца шматлікія тэксты. Літаратар Альгерд Бахарэвіч ліча, што гутарка была напісана панам, можа, нават прафесійным літаратарам, які даволі ўдала эмітаваў псеўдамужыцкі «стыль». На думку Міколы Хаўстовіча, твор звязаны з лагерам рускай ліберальнай адміністрацыі ў Паўночна-Заходнім краі. Найбольш верагодна, аўтарам твора быў сялянін-самавук.
Характарыстыка
Літаратуразнаўцы 1950-х гадоў адзначалі, што аўтар твора праўдзіва малюе карціны гора сялян, перадае іх думкі і настроі, лічылі, што ён не здолеў зрабіць з вобразаў радыкальныя вывады, чаму віною яго абмежаванасць светапогляду, а таксама «слабыя бакі сялянскага руху канца 50-х — пачатку 60-х гадоў».
Публікацыі
Упершыню гутарка апублікавана Паўлам Васілевічам Шэйнам у часопісе «Русская старина» за 1886 год. У артыкул «Крепостное право в народных песнях» увайшлі сем тэкстаў, у тым ліку і «Разгаворъ Данилы и Сьцепана (про волю)». Падкрэсліваецца, што гэты твор не зусім адпавядае найменню «народная песня». У 1903 годзе выйшаў трэці том працы Міхала Федароўскага «Lud białoruski na Rusi Litewskiej», у якім змешчана «Hutarka Daniły z Ściepanam». Гутарка запісана ад лесніка з фальварку Навасады Навагрудскага павету. Тэкст выкарыстоўвалі ў сваіх працах і гісторыкі-сацыялісты ў пачатку XX стагоддзя. Іна Ігнатовіч у кнізе «Помещичьи крестьяне накануне освобождения» згадвае песню «Разговор Данилы и Сьцепана», падаўшы спачатку дваццаць радкоў, а потым — яшчэ восем радкоў твора. У артыкуле «Освобождение крестьян» Георгій Пляханаў цытаваў твор, характарызуючы становішча народа напярэдадні сялянскай рэформы 1861 года.
У беларускую літаратуру першым увёў твор Яўхім Карскі. Упершыню ў корпусе тэкстаў беларускай літаратуры гутарка з’явілася ў «Хрэстаматыі» Максіма Гарэцкага, які палічыў патрэбным паправіць тэкст шляхам змены дыялектных форм на літаратурныя, перастаноўкі слоў у асобных радках дзеля захавання рытму і інш. У аснову публікацыі пакладзены тэкст з працы М. Федароўскага. Па выданні Федароўскага друкаваўся твор і ў зборніку тэкстаў «Беларуская літаратура XIX стагоддзя», выдадзеным у 1950 годзе. Складальнікі хрэстаматыі ўнеслі ў тэкст шэраг змен, якія змяняюць часам сэнс паэтычнага выказвання. Усе хібы хрэстаматыі, выдадзенай у 1950 годзе, паўтараюцца амаль ва ўсіх пазнейшых выданнях. Два друкаваныя варыянты твора вызначаюцца амаль правільным амфібрахіем.
Ужыванне
Павел Шэйн кажа пра распаўсюджанасць гутаркі ў многіх спісах, асабліва ў Мінскай губерні. Альберт Паўловіч сцвярждаў, што гутарка карысталася вялікай папулярнасцю сярод адукаваных людзей у канцы XIX стагоддзя, аб чым сведчыць запіс твора рукою Якава Васільева ў сшытак Паўловіча, надрукаваны ў артыкуле «Забытае» (Полымя, 1925).
Апошняя фіксацыя твора ў вусным ужытку зафіксавана ў 1979 годзе як рэфлекс і рэмінісцэнцыя тэксту :
Твор стаў аб’ектам калялітаратурнай інтэрпрэтацыі ў «Гамбурскім рахунку Бахарэвіча», а таксама ў інтэрнэт-блогу Сяргея Дубаўца.
Крэпасць Намюр
Крэпасць Намюр, «Умацаваная пазіцыя Намюр» (скар. УПН, position fortifiée de Namur) была пабудавана Бельгіяй перад Першай сусветнай вайной для недапушчэння наступлення праз яе тэрыторыю войскаў Германіі або Францыі. Пазіцыя з’яўлялася комплексам фартоў вакол горада Намюр. Першапачаткова крэпасць была створана генерал-лейтэнантам бельгійскай арміі Анры Алексіс Брыальманам (Henri Alexis Brialmont), каб утрымаць Францыю ад уварвання ў Бельгію. Старыя ўмацаванні ўключалі 9 фартоў, пабудаваных ў 1888—1892 гг. на абодвух берагах ракі Маас вакол Намюра. Перад Другой сусветнай вайной фарты былі мадэрнізаваны з улікам недахопаў, што ў 1914 годзе прывялі да падзення Льежа і хуткага ўзяцця Намюра. Намюрскія ўмацаванні павінны былі намінальна ўтрымліваць Францыю ад парушэння бельгійскага нейтралітэта, але адначасова 7 мадэрнізаваных фартоў прызначаліся для падтрымкі «Умацаванай пазіцыі Льеж» (УПЛ), якая павінна была спыніць новае германскае ўварванне ў Бельгію для далейшага нападу на Францыю. Аднак палітыка нейтралітэта і фартыфікацыйная праграма пацярпелі няўдачу, і фарты Намюра былі раптоўна захопленыя падчас Бельгійскай кампаніі Вермахта ў 1940 годзе.
Фарты
Фарты Намюра былі размешчаны наступным чынам:
Форт дэ Сюарле прыкрываў дарогі на Брусель і Жамблу, а таксама чыгуначны шлях Брусель—Намюр. Эмін прыкрываў з флангу дарогу на Брусэль і чыгуначныя шляхі Брусэль—Намюр і Цынен—Намюр. Каньеле абараняў дарогу на Лёвен і чыгуначны шлях на Цырлемон. Маршавелет прыкрываў з флангаў дарогу на Анню. Мэзэрэ прыкрываў подступы з даліны Мааса на ўсход — ключавую лінію нямецкага наступлення праз Льежскую дарогу, чыгунку Льеж—Намюр і мост Намеш. Андуа абараняў з флангу дарогу на Жос і чыгунку Намюр—Люксембург. Форт Даў кантраляваў даліну Мааса на поўдзень ад Намюра, дарогу на Дзіна і чыгуначныя лініі на Дзінан і Арлон. Сэнт-Эрыбэр прыкрываў з флангаў вуліцу Сэйнт-Жэрар і меншыя дарогі да ракі на паўднёва-заходняй раўніне. Малон прыкрываў з флангаў даліну Самбры ў заходнім напрамку, вуліцу дэ Шатло і чыгунку Шарлеруа. Сам раён Намюра быў падзелены на абарончыя сектары:
Іншым умацаваннем Намюра, якое састарэла ў часы Брыальмана, з’яўлялася цэнтральная заслона — цытадэль, якая да таго часу не адыгрывала ніякай ваеннай ролі. У 1930-х гг. яна выкарыстоўвалася як камандны пункт крэпасці, што знаходзіўся ў старым падземным памяшканні цытадэлі .Будова пачалася 28 ліпеня 1888 года. Работы выконваліся французскім кансорцыумам: Адрыенам Алье (Adrien Hallier), Ляонам Летэлье (Léon Letellier) і Жулем Барату. Фарты былі забяспечаныя гарматамі, калібр якіх быў роўны або большы за існуючую ў той час (у 1888 годзе) асадную артылерыю: 22 см у Францыі і 21 см — у Германіі. Сцены ўмацаванняў былі зробленыя з бетону звычайнай масы без армавання. Аднак усе будаўнічыя працы праводзіліся толькі ўдзень і перапыняліся ўначы, з-за чаго адбылася слабая счэпка паміж пластамі, выкладзенымі ў розныя дні, што істотна аслабіла моц абарончых сцен. Фарты Льежа і Намюра мелі 171 цяжкую гармату. Таксама для блізкага бою была прадугледжана лёгкая 57-мм артылерыя. Усе ўмацаванні былі забяспечаныя паравым электрагенератарам для асвятлення, помпаў і пражэктараў.
Праекты фартоў былі стандартызаваныя і мала адрозніваліся паміж сабой. Галоўнымі крытэрыямі праектаў усіх фартоў з’яўляўся бетон, як асноўны матэрыял казематаваных пабудоў, а таксама ўсталяванне гармат у бранявых вежах. Дзеля гэтай мэты бельгійскі ўрад замовіў для фартоў Льежа і Намюра 147 бранявыя вежы. Заказ быў размеркаваны паміж 4 фірмамі: адной нямецкай (завод Грузона) і трыма французскімі (заводы Крэзо, Сэн-Шамона і Шатыльён-Комантры). Фартавыя цяжкія 12, 15 і 21-см гарматы былі зробленыя нямецкай фірмай Крупа. 30 млн франкаў Бельгія выдаткавала на бранявыя вежы, 35 млн — на бетон і 29 млн — на артылерыю. Агульны кошт збудаванняў Льежа і Намюр склаў 100 млн франкаў, што рабіла гэтыя крэпасці былі вельмі дарагімі ў Еўропе.
Кожны форт меў 3 тыпы ўзбраення:
Трохкутныя, або (у залежнасці ад ландшафту) чатырохкутныя фарты Намюра мелі падобныя з фартамі Льежа праекты. Але для эканоміі большасць фартоў будавалася трохкутнымі, бо для абароны рова патрабавалася менш фланкіруючых пабудоў у параўнанні з фартамі трапецыяпадобнай і пяцікутнай формы. Але адначасова абарона ўмацаванняў такога тыпу на няроўнай мясцовасці была вельмі цяжкай, таксама ўскладнялася маскіроўка. Таму абарона роваў арганізоўвалася наступным чынам: два бакавыя ірвы прыкрываліся з флангаў галаўным кофрам (размяшчаўся ў вяршыні трохкутніка), гаржавы (задні) роў — казематаванымі фланкамі (на чарцяжы ф). Роў быў сухі і меў глыбіню 4,5 і шырыню 8 м. На вонкавым адхоне рова быў насыпаны земляны гласіс вышынёй 2 м. Адзіны вал у форце прызначаўся выключна для пяхоты і меў вышыню 4 м; уздоўж валаў (у барбетах) усталёўваліся бранявыя вежы (на чарцяжы с) для хуткастрэльных 57-мм гармат. Унутры форта быў размешчаны вялікі бятонны масіў м з бранявымі вежамі б: цэнтральная вежа — для дзвюх 15-см гармат, дзве пярэднія — для 21-см гаўбіц, дзве тыльныя — для дзвюх 12-см гармат. За цэнтральнай вежай змяшчаўся назіральны пункт НП з электрычным пражэктарам. У горжы былі размешчаныя казематы фарта (каз), разлічаныя на 2—3 роты гарнізона. Бетонныя лёхі казематаў заліваліся пластам бетону № 2 таўшчынёй 1,5 м і пластам бетону № 3 таўшчынёй 1 м. Склад бетону № 2—1:2:7,5 (адна частка цэменту, 2 часткі пяску і 7,5 часткі галькі (каменю)). Склад бетону № 3 — 1:2:5 цэменту, пяску і галькі адпаведна. Сцены ўмацавання павінны былі вытрымліваць удары 21-см гарматаў. Пад агнём артылерыі фарты вытрымлівалі ўдары 21-см гармат і прабіваліся больш магутнымі.
Уваходы былі размешчаны ў тыльнай частцы фарта, звернутай да Намюра, прадстаўлялі сабой доўгі пандус. Уваходы абараняліся наступнымі сродкамі:
Брыальманаўскі форт быў пабудаваны з больш слабой задняй часткай, каб страчаны форт было прасцей адбіць контратакуючым з тылу сілам гарнізона.
У 1914 годзе кожны форт таксама меў атрад пяхоты, які тэарэтычна павінен быў рабіць вылазкі супраць абложнікаў. Як высветлілася пазней, пад агнём германцаў аказалася немагчыма праводзіць такія вылазкі. Аднак трапнасць нямецкіх артылерыстаў была невысокай, бо, прынамсі, 60% снарадаў, у асноўным цяжкіх, не трапілі ў фарты. Артылерыя абаронцаў была слабейшай за нямецкую, але ў той жа час вылучалася большай трапнасцю, што павялічвалася за кошт добрага ведання мясцовасці і падтрымкі суседніх фартоў. У баі агонь цяжкай артылерыі рабіў тылавы роў небяспечным, бо немцы маглі прарвацца праз прамежкі паміж фартамі і захапіць форт з тылу.
Чэмпіянат Беларусі па бейсболе
Вышэйшая ліга Беларусі па бейсболе — рэгулярныя штогадовыя спаборніцтвы па бейсболе сярод бейсбольных клубных каманд Беларусі.
Крэпасць Намюр
Фарты
Сярод сур’ёзных недахопаў крэпасці вылучаліся:
Апроч тэхнічных недахопаў, фарты:
Фарты Намюра ў 1914
16 жніўня 1914 года Намюр аблажылі 2-я (Карл фон Бюлаў, Karl von Bülow) і 3-я (Макс фон Хаўзен, Max von Hausen) нямецкія арміі агульнай колькасцю прыблізна 107 000 чалавек. Намюр абараняла 37 000 чалавек гарнізона фартоў і бельгійская 4-я дывізія (Мішэль, Michel). Бельгійцы павінны былі абараняць Намюр да падыходу войскаў французскай арміі. На наступны дзень пасля штурму фарта Маршавелет (20 жніўня), 2-я армія пачала генеральны абстрэл. Адначасова, не прапускаючы французскія падмацаванні, 2-я армія атакавала іх у напрамку Шарлеруа. Аперацыя прайшла паспяхова, толькі адзін французскі полк здолеў дайсці да Намюра.
Падчас аблогі немцамі быў ужыты вопыт, атрыманы імі падчас штурма падобнай крэпасці Льеж. Але ў параўнанні з Льежам, дзе немцам прыйшлося адмовіцца ад хуткага штурму і перайсці да аблогі, у Намюры немцы адразу ж пачалі абстрэл асаднай артылерыяй 21 жніўня 1914 года. Яна ўключала аўстрыйскія 305-мм марціры і 420-мм Вялікія Берты, што стралялі на далечыню большую за артылерыю ўмацаванняў. У выніку абаронцы фартоў сутыкнуліся тымі ж з праблемамі, што і гарнізон Льежскай крэпасці. Намюр быў здадзены палявой арміяй 23 жніўня, пасля чаго фарты таксама спынілі супраціўленне.
Бельгійскія ўмацаванні мелі занадта малыя запасы харчу, якія былі прызначаныя толькі для штодзённых патрэб гарнізона; прыбіральні, душ, кухні і морг знаходзіліся ў небяспечным падчас аблогі контрэскарпе, што моцна знізіла здольнасць фартоў вытрымліваць працяглы штурм. Гэтыя службовыя памяшканні размяшчаліся проста за казармай побач з тыльным ровам фарта, які меў больш слабую абарону, чым «асноўныя» 2 бакі. Пры адсутнасці механічнай вентыляцыі гэта спрыяла натуральнай вентыляцыі жылых і службовых памяшканняў. Аднак падчас вайны абстрэл цяжкай артылерыяй рабіў тыльны роў небяспечным, і нямецкія падраздзяленні, авалодаўшы межфартавымі прамежкамі, маглі лёгка атакаваць фарты з тылу. Нямецкі артабстрэл вымушаў абаронцаў хавацца ў цэнтральнай частцы, дзе для 500 чалавек былі недастатковыя санітарныя ўмовы і непрыдатная вентыляцыя. Карыстаючыся гэтым, нямецкая артылерыя бесперашкодна разбурала фарты зверху і ззаду.
Фарты Намюра сталі меншай перашкодай для нямецкага наступлення, чым льежскія, бо немцы хутка засвоілі ўрокі, атрыманыя ў Льежы, і ўжылі іх на ідэнтычных умацаваннях Намюра. Але супраціўленне абедзвюх крэпасцяў затрымала на некалькі дзён нямецкае наступленне, дазволіўшы Бельгіі і Францыі мабілізаваць свае сілы, а таксама перашкодзіла нападу немцаў на неабаронены Парыж.
«Position Fortifiée de Namur»
УПЛ была задумана камісіяй, якой было даручана прапанаваць варыянт аднаўлення абароназдольнасці Бельгіі пасля Першай сусветнай вайны. У 1927 годзе было прапанавана стварыць новую лінію ўмацаванняў на ўсход ад Мааса. Яна ўключала ў сябе форт Эбэн-Эмаэль на бельгійска-нідэрланска-нямецкай мяжы, які ўваходзіў у УПЛ I, якую падтрымлівалі адрамантаваныя Льежскія фарты — УПЛ II. УПН была запасной пазіцыяй, што абараняла дарогу і чыгуначны мост праз Маас.
З 1929 года бельгійцы адрамантавалі 7 з 9-ці намюрскіх фартоў: Маршавелет, Сюарле, Малон, Сэнт-Эрыбэр, Андуа, Мэзэрэ і Даў. Былі закранутыя і недахопы, выяўленыя падчас Першай сусветнай вайны. У тым ліку 21-см гаубіцы былі замененыя на больш моцныя 15-см гарматы, 15-см гаўбіцы на 120-мм, умацаванні таксама атрымалі кулямёты. Былі ўдасканаленыя генератарныя ўстаноўкі, вентыляцыя, санітарныя ўмовы і парадак размяшчэння войскаў. Да гэтага былі дададзены змены, зробленыя ўжо немцамі пасля заняцця імі фартоў ў Першую сусветную вайну. У прыватнасці, мадэрнізаваныя фарты атрымалі абароненыя вежы-паветразаборнікі, якія адначасова маглі выкарыстоўвацца як назіральныя пункты і запасныя выхады. Астатнія 2 фарты (Эмін і Каньеле) выкарыстоўваліся ў якасці складу для амуніцыі.
1940
Падчас бельгійскай кампаніі у маі 1940 года бельгійскі VII Корпус, у які ўваходзіла 8-я пяхотная дывізія, заняў абарончыя пазіцыі ў намюрскіх умацаваннях, кантралюючы паўднёвы край лініі Дыль. Аднак пасля прарыву абароны французаў пад Седанам нямецкія войскі абышлі Намюр з паўднёвага флангу. VII Корпус быў вымушаны без бою пакінуць Намюр, каб унікнуць акружэння. 15 мая адбыўся першы абстрэл фартоў. Маршавелет быў захоплены 18, Сюарле — 19, Малон і Сэнт-Эрыбэр — 21, Андуа і Мэзэрэ — 23 мая.
Сучасны стан
У адрозненне ад умацаванняў Льежа, дзе 7 брыальманаўскіх і ўсё фарты УПЛ адкрытыя для наведвання, адчыненым з’яўляецца толькі 1 намюрскі форт — Форт дэ Сэнт-Эрыбэр: ён шмат гадоў быў засыпаны зямлёй, але ў 2013 годзе пачаліся яго раскопкі і аднаўленне, наведванне праводзіцца з красавіка па кастрычнік, кожную 4-ю нядзелю месяца. Усе астатнія знаходзяцца ў прыватнай або ваеннай уласнасці. Малон зачынены як рэзерват для кажаноў.
Хіршландэнскі воін
«Хіршландэнскі воін» — высечаная з пясчаніку статуя голага воіна ў чалавечы рост, якая была знойдзена археолагамі ў 1963 годзе пры раскопках Хіршландэнскага могільніка гальштацкай культуры ў Дзітцынгене (Швабія). Датуецца VI ст. да н. э. Больш раннія статуі ў чалавечы рост на поўнач ад Альпаў невядомыя. Экспануецца ў Старым Штутгарцкім замку.
Апісанне
Франтальнай статычнай паставай і грубымі формамі статуя воіна нагадвае старажытнагрэчаскіх курасаў. Да пахавання статуя, верагодна, доўгі час стаяла пад адкрытым небам: рысы асобы дрэнна адрозныя (магчыма, паказана пасмяротная маска), ступні не захаваліся, галава была пахаваная асобна. Атрыбуты тыповыя для кельтаў жалезнага века: рука сціскае бронзавы кінжал, на шыі — торквес, на галаве — капялюш з бяросты.
Беліца (Лідскі раён)
Бе́ліца (, Белица) — аграгарадок у Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Беліцкага сельсавета. Над ракой Нёман. Знаходзіцца за 30 км на поўдзень ад Ліды, вузел аўтамабільных дарог.
Цэнтр сельскагаспадарчага прадпрыемства. У вёсцы ёсць сярэдняя школа-сад, дом культуры, аддзяленне сувязі, бальніца, аўтазаправачная станцыя, 2 магазіны.
Дзейнічае каталіцкі касцёл і праваслаўная царква.
Назва
Можна меркаваць, што назва пайходзіць ад слоў: белая, беліца, бяліць. Белая — чыстая, велічная, свабодная ад павіннасцей. Беліца — міранка, якая жыве ў міры, свецкім, неманаскім жыццём. Бяліць — апрацоўваць, рабіць белым. Ільняныя тканіны, каб яны адбяліліся, рассцілалі на паплавах. У Беліцы XVI стагоддзя выраблялі ільняное валакно і алей, магчыма вырошваннем ільну займаліся і ў папярэднія стагоддзі.
Назва вёскі губляецца ў глыбокай даўніне. Як можна, напрыклад патлумачыць старажытны тэкст: «вжо не чарніцаю, ено беліцаю, знову да белякоў вярнула се…» Толькі ў Лідскім раёне ёсць шэраг варыянтаў назваў пасяленняў з коранем бел- (Белеўцы, Бялевічы, Белагруда, Бельскія).
Улічваючы старажытнасць вёскі можна выказаць гіпотэзу, што першыя белічане прыйшлі з-за Нёмана з хрысціянскай часткі краю, яны ў арозненне ад навакольных няхрышчаных («чорных») паселішчаў назвалі сваю хрышчаную вёску Беліцай.
Гісторыя
У ваколіцах Беліцы ёсць значныя археалагічныя помнікі — бескурганны могільнік і стаянкі старажытнага чалавека (гл. Беліца, археалагічныя помнікі). Калісьці тут існаваў замак, які 24—25 снежня 1377 г. трымаў у аблозе комтур Балгі з атрадам у 600 ваяроў.
У пісьмовых дакументах Беліца згадваецца ў 1486 г. у запісной кніжцы Вялікага князя і караля Казіміра Ягелончыка, як цэнтр Беліцкай вялікакняжацкай воласці. У XV ст. Беліца была вялікакняжацкім уладаннем, у 1431—1500 тут пабудаваны касцёл, у канцы XV — пачатку XVI ст. Беліца цэнтр староства і павета.
Беліцкі павет ВКЛ існаваў з 1490 года. Ён геаграфічна быў заціснуты паміж Троцкім паветам і Наваградскім паветам, але ў «Попісе войска ВКЛ» 1528 года стаіць асабняком. Паводле «Попісу…» Беліцкі павет павінен быў ставіць 12 коней. Праіснаваў ён нядоўга.
Каля вёскі Беліца ў 1981 г. выяўлена пахаванне мужчыны з часткамі каня, што размяшчаліся зверху, на магіле. Археолаг Ала Квяткоўская лічыць што гэта пахаванне засталося ад прусаў (борцей), якія былі вымушаны ўцякаць сюды ад Тэўтанскага ордэна. Могільнік датуецца канцом XVI—XVII ст.
У першай палове ХVІ ст. Беліцкая воласць аддавалася ў трыманне вялікім намеснікам, якія ажыццяўлялі адміністрацыйнае, судовае, фінансавае і гаспадарчае кіраванне. Першым вядомым намеснікам быў князь Юрый Аляксандравіч Гальшанскі. У ліпені — пачатку жніўня 1506 г. пад час набегу крымскіх татараў пад камандваннем Махмет-Гірэя Беліца была спалена і разрабавана. З 1507 г. намеснікам беліцкім стаў маршалак гаспадарскі Юрый Іванавіч Ільініч. Пры яго кіраванні беліцкія майстры ў 1514 г. працавалі на гарадскіх аднаўленчых работах у Віцебску. У 1528 г. вядомы трэці гаспадар Беліцы Юрый Радзівіл.
Ва «Уставе на валокі» 1557 г. Беліца — сярод вялікакняжацкіх уладанняў, якія знаходзіліся ў закладзе ў Радзівілаў. У вечнае валоданне зямлі Беліцкай воласці былі падарованы каралём і Вялікім князем Жыгімонтам Аўгустам князю Мікалаю Радзівілу «Рудому» пасля 1557 г. У 70-х гадах ХVІ ст. М. Радзівіл «Руды» арганізаваў у Беліцы кальвінісцкую грамаду, а пры ёй школу. Больш 80 гадоў збіраліся ў Беліцы кальвінісцкія сіноды, дзякуючы чаму мястэчка стала вядомым у Еўропе.
Радзівілы пабудавалі тут на беразе Нёмана рэзідэнцыю. Двор быў абнесены частаколам з адзінымі варотамі, над якімі размяшчалася невялікая вежачка, пакрытая меднай страхой. У двор можна было прайсці толькі праз мост. Палац пабудаваны быў у стылі рэнесанса, выявы яго да нашых дзён не захавалася.
У 1659 каля мястэчка шляхта Лідскага павета дала бой 30-тысячнаму маскоўскаму войску. Лідскае паспалітае рушэнне паспрабавала не пусціць ворага на пераправу цераз Нёман, але сілы былі не роўныя. Лідская шляхта цэлы дзень трымала пераправу, аднак пад ударамі артылерыі ноччу адступіла. Пад час аднаго з набегаў жыхары Беліцы былі перабіты, хаты спалены, гаспадаркі разрабаваны. Беліца страціла сваё гаспадарчае прызначэнне: засталося 110 дымоў — страты склалі 53 % жылога фонду.
У 1667 ў Ельні — за 3 вярсты ад Беліцы — пасяліліся манахі-дамініканцы.
Да 1832 Беліца належала Радзівілам. Пасля смерці Сафіі Радзівіл перайшла да яе мужа — Лявона Вітгенштэйна. У гэты ж год быў зачынены кляштар дамініканцаў. У 1838 касцёл, які належаў кляштару, быў перададзены ў ведамства Літоўскай епархіі, а ў 1839 ў Беліцы была арганізавана царква Святога духа і пры ёй створана праваслаўная парафія.
У 1886 ў Беліцы налічвалася 100 двароў і 883 жыхары. У мястэчку меліся касцёл, царква і сінагога, 3 карчмы і школа. На працягу года праводзіліся 4 кірмашы. У пач. XX ст. ў Беліцы размяшчаўся маёнтак княгіні Трубяцкой, якой належалі таксама маёнткі ў наваколлях.
У 1919-39 Беліца ў складзе Польшчы. Па перапісу 1921 ў Беліцы жыло ўжо 1506 жыхароў у 293 жылых будынках.
Перад Другой сусветнай вайной у Беліцы жыло 2100 чалавек, з іх 660 яўрэяў, некалькі татарскіх сямей, некалькі праваслаўных, астатнія католікі. Яўрэяў часткова вывезлі ў 1940, астатніх растралялі ў 1941—1942 гг., ацалелі адзінкі, ніхто з іх пасля вайны не вярнуўся ў вёску. Пад час вайны і да снежня 1944 ў Беліцы і наваколлі ў складзе фарміраванняў Арміі Краёвай змагаліся салдаты Заянчкоўскага («Рагнера»). Значная частка беліцкіх католікаў у 1946—1956 выехала ў Польшчу.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ультралевыя
Ультралевыя, радыкальныя левыя, крайне левыя – група палітычных тэндэнцый, якім адпавядаюць вельмі левыя пазіцыі ў палітычным спектры. Ультралевыя асацыююцца з некаторымі формамі аўтарытарызму, анархізму і камунізму або характарызуюць групы, якія выступаюць за рэвалюцыйны сацыялізм, марксізм і роднасныя камуністычныя ідэалогіі, антыкапіталізм і антыглабалізм. Асноўнымі ідэалогіямі таксама з'яўляецца інтэрнацыяналізм, антыфашызм і антыімперыялізм. У эканоміцы ўльтралевыя як правіла прытрымліваюцца ідэй грамадскай уласнасці.
Галоўнымі двума плынямі радыкальнага левага боку з'яўляюцца анархізм і камунізм, якія яны ў сваю чаргу дзеляцца на мноства разнастайных і часам несумяшчальных напрамкаў.
Казімір (горад)
Гісторыя
Магдэбургскія правы паселішчу Слабада ў Бабруйскім старостве былі нададзены прывілеем каралевы і вялікай княгіні Цэцыліі Рэнаты ў 1643 годзе, з таго часу яно існавала як горад Казімір.
Прывілей выявіў і апублікаваў доктар гістарычных навук С. Я. Рассадзін. Паводле яго высноў, горад размяшчаўся на месцы сучаснай вёскі Каралёва Слабада-2 (цяпер Краснаўскі сельсавет Светлагорскага раёна). Названы горад быў, напэўна, у гонар сына Цэцыліі Рэнаты — Жыгімонта Казіміра Вазы (1640—1647). Месціўся на правым высокім беразе Бярэзіны, за 22 км ад Бабруйска.
Разбураны ў 1655 годзе падчас вайны Расіі з Рэччу Паспалітай (1654—1667).
Сучаснасць
З 2006 года на месцы горада праводзіліся археалагічныя раскопкі.
Пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 2 жніўня 2016 года № 607 тэрыторыі былога горада нададзены статус гісторыка-культурнай каштоўнасці Беларусі рэгіянальнага значэння.
Васіль Якавенка
Васіль Якавенка:
Волкава (Руднянскі раён)
Волкава (Волково) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любавіцкага сельскага паселішча. Насельніцтва — 196 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 20 км на паўднёвы захад ад Рудні, за 10 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Альшанка. За 13 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Красное на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
NGC 2926
NGC 2926 (іншыя абазначэнні — UGC 5125, MCG 6-21-60, ZWG 181.71, KUG 0934+330, IRAS09345+3304, PGC 27400) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Электронны парамагнітны рэзананс
Электронны парамагнітны рэзананс (ЭПР) — рэзананснае паглынанне электрамагнітнага выпраменьвання ў сантыметровым або міліметровым дыяпазоне даўжынь хваль рэчывамі, якія ўтрымоўваюць парамагнітные часціцы.
Метад электроннага парамагнітнага рэзанансу вывучэння рэчыва выкарыстоўваецца для вывучэння сістэм з ненулявым электронным спінавым магнітным момантам (г. зн. якія валодаюць адным або некалькімі неспаранымі электронамі): атамаў, вольных радыкалаў у газавай, вадкай і цвёрдай фазах, кропкавых дэфектаў у цвёрдых целах, сістэм у трыплетным стане, іонаў пераходных металаў.
Метад ЭПР знайшоў шырокія ўжыванні ў фізіцы, хіміі, біялогіі і медыцыне.