cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meshuggah
Meshúggah — шведскі метал-гурт, які грае ў стылі мат-метал і з’яўляецца заснавальнікам гэтага жанру. Утворана ў 1987 годзе ў горадзе Умеа. Назва гурта паходзіць ад слова משוגע («вар’ят», старажытнаяўрэйскага паходжання).
Гурт прыцягнуў да сябе ўвагу пасля выхаду другога студыйнага альбома Destroy Erase Improve, які спалучае ў сабе грув-метал і прагрэсіўны метал. З альбома 2002 года выдання, Nothing, музыканты пачалі выкарыстоўваць сяміструнныя і васьміструнныя гітары. Meshuggah стала вядомай дзякуючы свайму наватарскаму музычнаму стылю, для якога была характэрна заблытаная структура песень і палірытмія. Meshuggah увайшла ў дзясятку лепшых метал гуртоў па версіі Rolling Stone і ў спіс найбольш уплывовых гуртоў па версіі Alternative Press. Хоць Meshuggah не дасягнулі істотнага камерцыйнага поспеху, яны з’яўляюцца значнай з’явай у экстрэмальнай музыцы. Аднак, з пачатку 2000-х гурт пачаў карыстацца шырэйшай папулярнасцю, аказаўшы ўплыў на djent-рух.
З моманту фармавання, Meshuggah выпусціла восем студыйных альбомаў, шэсць EP і дзевяць музычных кліпаў. Гурт выступаў на розных міжнародных музычных фэстах, у тым ліку Ozzfest і Download, і г. зв. obZen world tour, які падоўжыўся з 2008 па 2010 год. Апошні альбом Meshuggah, The Violent Sleep of Reason, быў выдадзены 7 кастрычніка 2016 года. Nothing і наступныя альбомы стабільна траплялі ў Billboard 200. Найбольш паспяховым альбомам Meshuggah з’яўляецца Koloss, які дэбютаваў пад 17-м нумарам у ЗША, у першы тыдзень прадалі 18,342 копій. У 2006 і 2009 гадах гурт намінаваўся на Swedish Grammy Award.
Чудыніўці
Чудыніўці (Чуди́нівці) — вёска ў Хмільныцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
M84 (аб’ект Месье)
M84 (каталог Месье) — эліптычная (або лентыкулярная) галактыка (тып SB0_2/3(r)(3)) у сузор'і Вялікай Мядзведзіцы.
Томас Андэрс
Томас Андэрс (ням.: Thomas Anders; псеўданім, сапраўднае імя — Бернд Вайдунг (ням.: Bernd Weidung); г., Мюнстэрмайфельд) — нямецкі поп-спявак, акцёр і кампазітар, былы саліст гурта «Modern Talking».
Маастрыхцкі ўніверсітэт
Маастрыхцкі ўніверсітэт (Universiteit Maastricht) — нідэрландская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Маастрыхт.
Каля паловы бакалаўрскіх праграм у ВНУ цалкам выкладаюцца на англійскай мове, а іншая палова цалкам або часткова выкладаецца на нідэрландскай мове. Універсітэт рэгулярна ўваходзіць у лік вядучых універсітэтаў Еўропы. Універсітэт уваходзіць ў спіс 300 найлепшых універсітэтаў свету па пяці асноўных рэйтынгах.
Чэсніўка (Хмільныцкі раён)
Чэсніўка (Чесні́вка) — вёска ў Хмільныцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Кырыккудык (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 888 чалавек (431 мужчына і 457 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 567 чалавек (283 мужчыны і 284 жанчыны).
Наваушыцкі раён
Наваушыцкі раён (Новоушицький район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Хмяльніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Нова Ушыця (Нова Ушиця).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 29226 чалавек, плошча — 853 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 21 сельскага саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 57 сёлаў.
Пурвашада (каляндар Бхарація)
Пурвашада (पूर्वाषाढा, Pūrvāśādhā) — накшатра календара Бхарація ў рашы Дхану.
Група з 2 зорак, галоўная з іх, верагодна, адпавядае 34a Стральца (араб. Нункі, у зорных каталогах: SAO-187448, HD-175191).
IC 3679
IC 3679 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Вайтангі
Вайтангі або Ваітангі — раён новазеландскага горада Пайхія, які знаходзіцца ў рэгіёне Нортленд непадалёку ад Бухты астравоў. Агульная колькасць жыхароў Вайтангі і Пайхія складае каля 7250 чалавек. Насельніцтва жыве пераважна дзякуючы турызму, некаторыя жыхары горада займаюцца рыбалоўствам, а таксама будаўніцтвам лодак.
6 лютага 1840 года ў часова раскінутым шатры з назвай «будынак пагаднення» (гл. здымак злева) адбылася сумесная ратыфікацыя пагаднення Вайтангі прадстаўнікамі Вялікабрытаніі і кіраўнікамі маоры з саюзу аб’яднаных плямён Новай Зеландыі. Па дзяржаўнаму пагадненню Новая Зеландыя афіцыйна набыла статус калоніі і, такім чынам, увайшла ў склад Брытанскай Імперыі. Гэтая дата лічыцца «днём нараджэння» сучаснай Новай Зеландыі, а 6 лютага адзначана як нацыянальнае свята краіны — Дзень Вайтангі.
Брун’ера
Брун'ера (Brugnera) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пардэнонэ.
Насельніцтва складае 9025 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 309 чал./км². Займае плошчу 29 км². Паштовы індэкс — 33070. Тэлефонны код — 0434.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ханс Бельтынг
Ханс Бельтынг; нар. , Андэрнах) — нямецкі гісторык мастацтва і культуры, тэарэтык камунікацый.
Біяграфія
Вучыўся гісторыі, археалогіі і гісторыі мастацтва ў Майнцы і Рыме, стажыраваўся ў ЗША. Абараніў дысертацыю ў Гамбургу, з 1969 выкладаў у Гайдэльбергскім універсітэце, у 1980—1992 — у Мюнхенскім універсітэце. У 1992—2002 выкладаў у Інстытуце гісторыі мастацтваў і тэорыі сродкаў камунікацыі ў Карлсруэ. У 2004—2007 — дырэктар Міжнароднага даследчыцкага цэнтра навук аб культуры ў Вене.
Выкладаў у Гарвардскім і Калумбійскім універсітэтах, у Калеж дэ Франс і інш.
Навуковыя цікавасцi
Вобласць цікавасцей Бельтынга — культ вобразаў (Бадлер), праблемы візуальнай рэпрэзентацыі, цялеснасць і выява, фетыш і шэдэўр, фантазія і ўспрыманне ў мастацтве Сярэдневякоўя, Адраджэння, Новага часу, уключаючы новейшую фатаграфію, кіно, музейную і галерэйную практыку. Прадметам яго манаграфічных даследаванняў выступалі візантыйскія фрэскі, мазаікі, ілюмінаваныя кнігі, працы Беліні, ван Эйка, Джарджонэ, Босха, М. Бекмана.
Прызнанне
Працы Бельтынга апублікаваны на многіх мовах свету. Ён — член Гайдэльбергскай акадэміі навук, Навуковай калегіі ў Берліне. Кавалер ордэна «За заслугі». Ганаровы замежны член Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (1992).
Уладзімір Еўдакімавіч Казак
Уладзімір Еўдакімавіч Казак (7.11.1936, Касцюкі, Барысаўскі раён —) — беларускі ўрач. Заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь (1999).
Свята-Духаўская царква (Кодзень)
Святадухаўская царква — помнік абарончага дойлідства XVI ст. у стылі цаглянай готыкі ў в. Кодзень (цяпер Бяльскі павет Люблінскага ваяводства, Польшча).
Гісторыя
Царква Святога Духа ў 1513—1520 змуравана разам з замкам па фундацыі Івана Сапегі і яго сына Паўла, ваяводы новагародскага. З’яўлялася дворскай капліцай роду Сапегаў да XIX стагоддзя. На працягу многіх гадоў у гэтай царкве захоўваўся цудатворны абраз Маці Божай Кодзеньскай, які, паводле падання, быў выкрадзены Мікалаем Сапегам у Рыме ў 1630 годзе.
У пачатку XVII ст. перайшла да ўніятаў. У 1709 г. для «пашырэння хвалы Сапежынскага Дому» канцлерам літоўскім Янам Фрыдэрыкам Сапегам быў замоўлены збор партрэтаў прадстаўнікоў роду, які складаўся з 79 партрэтаў размешчаных у 9 шэрагаў. У 1817 — зачынена з прычыны дрэннага тэхнічнага стану.
Пасля студзеньскага паўстання, у 1875 годзе, кодзенскі касцёл, дзе знаходзілася партрэтная галерэя, быў зачынены расійскімі ўладамі і перароблены на царкву, а партрэты перавезены ў замак Леана Сапегі ў.
У міжваенны перыяд пасля рамонту замкавая Святадухаўская царква часова служыла ў якасці парафіяльнай святыні адноўленай каталіцкай славяна-візантыйскага абраду (уніяцкай) парафіі Св. Міхаіла Арханёла.
Архітэктура
Храм уяўляе сабой лаканічны кампактны прамавугольны аб'ём (28,4×17 м), накрыты высокім двухскатных дахам, і з якога моцна выдаецца апсіда. Да яе паўночнай сцяны прымыкае рызніца, якая пасля прыстасавання царквы пад касцёл выконвае функцыю сакрысціі. Унутраная прастора збудавання падзелена чатырма крыжападобнымі ў плане слупамі на тры нефы, перакрытыя сеткападабным скляпеннем з нервюрамі. У сваёй архітэктоніцы Святадухаўская царква амаль цалкам паўтарае касцёл у Ішкалдзі, але ў адрозненне ад яго мае паўкруглую апсіду замест гранёнай, а круглая вежачка з вітымі ўсходамі прымыкае не ў паўночна-ўсходнім, а ў паўночна-заходнім вуглу каталікона.
Пабудавана з цэглы ў тэхніцы гатычнай муроўкі на вапнава-пясчаным рошчыне. На сценах царквы перапаленай цэглай выкладзены ромбападобны арнамент.
Уваход уяўляе паўцыркульную арку, акцэнтаваную рэнесанснай акаймоўкай. Сцены знадворку ўмацаваны контрфорсамі, якія на галоўным заходнім фасадзе дасягаюць франтона. Толькі паўднёвая сцяна прарэзана паўцыркульнымі аконнымі праёмамі, што таксама ўласціва для касцёлаў у Ішкалдзі і Гнезне. Франтон аздоблены атынкаванымі і пабеленымі спаранымі нішамі. Маляўнічнасць фасада ўзмацняецца паліхромнымі ўстаўкамі з выявамі святых. У пазнейшы час на скатах франтона былі надбудаванымі фігурныя слупкі.
Чэрвоны Стэп (Хмільныцкі раён)
Чэрвоны Стэп (Червоний Степ) — вёска ў Хмільныцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Антоніа Сакіні
Антоніа Марыя Гаспара Сакіні (Antonio Maria Gasparo Sacchini;,  — , ) — італьянскі кампазітар, прадстаўнік музыкі ракако. Аўтар 45 опер, 8 араторый, духоўнай музыкі, 2 сімфоній, а таксама камернай музыкі.
Творчасць
Вучыўся музыцы ў Неапалі пад кіраўніцтвам Франчэска Дурантэ. Працаваў у Падуі і Рыме, быў дырэктарам кансерваторыі ў Венецыі, потым некаторы час працаваў у Мюнхене і Штутгарце. У 1772—1782 гг. знаходзіўся ў Лондане, апошнюю частку жыцця правёў у Парыжы. Оперы яго ставіліся спачатку ў Італіі («Alessandro nell' Indie», «Scipione in Cartagine»), потым у Лондане («Il Cid», «Tamerlano», «Lucio Vero», «Nitetti», «Perseo») і Парыжы («Rinaildo», «Dardanus», «Oedipe à Colonne» і інш.).
Іншыя яго творы — імшы, матэты, санаты для скрыпкі, трыа, квартэты.
Быў сябрам масонскай ложы Saint Jean d'Écosse du Contrat social.
Маланка Orchestra
«Маланка Orchestra» — беларускі музычны гурт з Мінска, які выконвае музыку у розных стылях — ад ска да gypsy-твісту.
Гісторыя
Калектыў утварыўся вясной 2007 года. «Маланка Orchestra» з'яўляецца аркестрам танцавальнай музыкі і песень. У працах пераважаюць мелодыі румынскіх цыган, рытмы самба, музычныя традыцыі аркестра Леаніда Уцёсава, сёрф-рок фільмаў Таранціна, чачотка рок-н-ролу і лірызм ды драма клезьмеру (kletzmer). У 2011-2012 гадах лідар гурта Леанід Паўлёнак абвясціў пра працу адразу над двума альбомамі, якія мелі чарнавую назву «Маланка мікс» і «Песни плача и удачи». Але далей за дэма-запісы справа не кранулася.
Вядучая ідэя аркестра лепш за ўсё выяўляецца праз словы Ігі Попа: «Добрыя танцавальныя рытмы і кранальныя мелодыі яднаюць людзей».
Сцяг Федэратыўных Штатаў Мікранезіі
Дзяржаўны сцяг Федэратыўных Штатаў Мікранезіі — прыняты 30 лістапада 1978 года. Чатыры зоркі сімвалізуюць чатыры штаты краіны.
Вакольны горад
Вакольны горад — фартыфікацыйны тэрмін раннефеадальнага перыяду, частка ўсходнеславянскага горада, якая размяшчалася вакол дзядзінца і перавышала плошчу апошняга ў 1,5—3 разы, мела ўмацаванні (валы, равы, вежы, сцены).
Вакольны горад звычайна фарміраваўся ў выніку ўмацавання гандлёва-рамеснага пасада, утвараючы другую лінію абароны горада. Пазней вакольным горадам сталі называць не абарончую агароджу, а частку горада, якую яна абараняла, на ўзор як горадам напачатку звалі толькі дзядзінец, а пасля ўсё паселішча разам. Вакольны горад быў месцам сканцэнтравання свабодных рамёстваў і гандлю. Знаходкі з археалагічных раскопак вакольных гарадоў у большай ступені, чым матэрыялы з раскопак дзядзінцаў, звязаны з рамяством і гандлем.
Знешнія прыкметы вакольнага горада (рэшткі валоў і равоў) захаваліся ў Ваўкавыску, Друцку, Капылі, Клецку, Тураве. Археалагічныя раскопкі на тэрыторыі вакольных гарадоў праводзіліся ў Віцебску, Полацку, Пінску, Тураве, Друцку, Наваградку, Капылі, Клецку, Мсціславе.
Барысаўшчынскі сельсавет
Назву Бары́саўшчынскі сельсавет маюць:
Ірына Мікалаеўна Данілава
Ірына Мікалаеўна Данілава (, г. Гомель) — беларускі мастак дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.
Біяграфія
Скончыла Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут у 1976 годзе. У час вучобы ў інстытуце пазнаёмілася там з будучым мужам Арсенем Двараніным. У 1976-1979 гадах галоўны мастак вытворчага ткацкага аб’яднання «Чырвоны Кастрычнік» у г. Рэчыца. У 1981 годзе пара пераехала на радзіму Ірыны ў Гомель, дзе яны жывуць і цяпер. Выкладае ў Гомельскім дзяржаўным мастацкім каледжы
Творчасць
Працуе ў тэхніцы габелену. Асноўныя работы (усе з мужам А. Двараніным): трыпціх «Раніца», «Поўдзень», «Вечар» (1986—1987), дыптых «Мой горад», «Маё Палессе» (1988—1990) для аэрапорта, «Музыка» (1990—1991), «Песня» (1991—1993), «Музыка і тэатр» (1994) для музычнай і мастацка-навуковай установы, «Песня пра зубра» (1995) для абласнога драматычнага тэатра — усе ў Гомелі, «Кветкавая кампазіцыя» (1996), «Палеская рапсодыя» (1998), серыя «Знакі задыяку» (1993-97) і інш. Стварыла таксама «Трава лугавыя» (2001), «Бурштынавы бераг» (2002), «Знак зямлі і вады», «Кветкі і яблыкі» (абодва 2011). Творчая манера адметная вытанчанасцю кампазіцыі, эмацыянальнай выразнасцю, паэтычным светаўспрыманнем.
Прымала ўдзел у абласных і рэспубліканкіх выставах, а таксама міжнародных — у Польшчы (1987), Францыі (Клермон-Феран, 1991).
Працы знаходзяцца ў фондах Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь, Палацава-паркавага ансамбля Румянцавых-Паскевічаў, краязнаўчага музея г. Рэчыца, Музея дыванаў г. Клермон-Феран (Musée du Tapis et des Arts Textiles), Пасольства Рэспублікі Беларусь у Бруселі, прыватных зборах розных краін.
Узнагароды
Узнагароджана сярэбраным медалём ВДНГ, дыпломам Саюза мастакоў Беларусі.
Сям’я
У шлюбе з мастаком Арсенем Двараніным.
Новы Крупец (Рослаўльскі раён)
Новы Крупец (Новый Крупец) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У 1861—1924 гадах вёска Новы Крупец уваходзіла ў склад Радзіцкай воласці Рослаўльскага павета.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Новы Крупец абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Епішоўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
У 3 км на ўсход ад вёскі размешчаны чыгуначны прыпыначны пункт Вузкае.
Віктар Васільеў
Віктар Васільеў:
Кенеу ап Коэль
Біяграфія
Кенеу нарадзіўся каля 382 года ў сям'і Коэля Старога і Істрадвал. Ён быў братам Гарбаніяна, разам з якім падзяліў уладанні бацькі пасля яго смерці. Гарбаніян атрымаў тэрыторыю пад назвай Брынейх, а Кенеу — усе астатнія землі.
У 440-х гадах Кенеу паступіў гэтак жа як і Вортыгерн, выкарыстаўшы саксаў на чале з іх правадыром Вілгісам для барацьбы з піктамі. За падтрымку хрысціян у барацьбе супраць язычнікаў Кенеу быў кананізаваны.
Каля 450 года Кенеу памёр, а яго ўладанні былі падзелены паміж сынамі: Мор атрымаў Эбрук, а Гургуст — Рэгед.
M86 (аб’ект Месье)
M86 (каталог Месье): эліптычная галактыка (тып E3 або S0_1(3)) у сузор'і Вялікай Мядзведзіцы.
Чэпэлі (Хмільныцкі раён)
Чэпэлі (Че́пелі) — вёска ў Хмільныцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Мікіта Валер’евіч Васільеў
Мікіта Васільеў (Никита Валерьевич Васильев; нар., г. Пскоў, Расія) — расійскі футбаліст, паўабаронца.
Біяграфія
Выступаў за маладзёжную каманду маскоўскага «Спартака», наварасійскі «Чарнаморац», маскоўскае «Тарпеда», «Растоў», «Калугу», навачаркаскі МІТОС, «Алімпіец» з Ніжняга Ноўгарада і іжэўска «Зеніт-Іжэўск». За асноўны склад «Растова» сыграў тры гульні.
У ліпені 2016 года быў на праглядзе ў гродненскім «Нёмане», але ў выніку кантрак не быў падпісаны.
Эйндхавенскі тэхнічны ўніверсітэт
Эйндхавенскі тэхнічны ўніверсітэт (Technische Universiteit Eindhoven) — нідэрландская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Эйндхавен.
Універсітэт уваходзіць у спіс 100 найлепшых універсітэтаў у трох асноўных сусветных рэйтынгах: 99-е месца ў свеце, 34-е ў Еўропе і 3-е ў Нідэрландах.
IC 3680
IC 3680 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Уладзімір Васільеў
Уладзімір Васільеў:
Мюнстэрмайфельд
Мюнстэрмайфельд (Münstermaifeld) — горад у Германіі, у зямлі Рэйнланд-Пфальц.
Уваходзіць у склад раёна Маен-Кобленц. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Майфельд. Насельніцтва складае 3451 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 27,78 км². Афіцыйны код — 07 1 37501.
Горад падзяляецца на 6 гарадскіх раёнаў.
Хуторы-Крывашыінэцкі
Хуторы-Крывашыінэцкі (Хутори-Кривошиїнецькі) — вёска ў Хмільныцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вайна за незалежнасць ЗША
Перад вайной
Пасля Сямігадовай (Франка-індзейскай вайны адносіны паміж 13 англійскімі калоніямі і Вялікабрытаніяй пагоршыліся. Брытанскі ўрад прыняў шэраг непапулярных актаў, апратэставаных самакіраваннем калоній. Двойчы ў Бостане адбыліся інцыдэнты звязаныя з пратэстам каланістаў: 5 сакавіка 1770 г. гараджане напалі на брытанскі вайсковы патруль, які адкрыў агонь, і 3 бостанцы былі забіты, потым 5 снежня 1773 г. група змагароў за незалежнасць калоній напала на караблі Ост-Індыйскай кампаніі (Бостанскае чаяпіцце). У адказ урад метраполіі прыняў яшчэ некалькі рэпрэсіўных актаў, а самакіраванне калоній выступіла супраць іх. Каланісты пачалі рыхтавацца да магчымага паўстання, ствараць апалчэнні «мінітмэнаў» і збіраць зброю. Спробы мясцовых англійскіх чыноўнікаў і некаторых рэлігійных груп, напрыклад, квакераў знайсці кампраміс, які б прымірыў калоніі і метраполію, былі праігнараваны брытанскім каралём.
Пачатак вайны
Камандзір англійскай вайсковай часткі Бостана генерал Томас Гейдж атрымаў загад канфіскаваць склад бояпрыпасаў і зброі ў горадзе Канкорд. 19 красавіка 1775 г. яго людзі сустрэлі значную групу мінітмэнаў ля вёскі Лексінгтан. Калі мінітмэны адмовіліся разысціся, англічане адкрылі агонь, забілі 8 і паранілі 10 чалавек. пасля гэтага, атрад дайшоў да Канкорда і знішчыў склад (але мінітмэны паспелі разабраць адтуль зброю раней). Там англійскі атрад падвергся нападу мінітмэнаў, які цягнуўся ўвесь іх шлях да Бостана. Чырвоная ўніформа рабіла салдат лёгкай мішенню, і ў выніку брытанцы страцілі 250 чалавек забітымі і параненымі, а каланісты 93.
Другі Кантынентальны Кангрэс, які сабраўся ў Філадэльфіі 10 мая 1775 г., аб'явіў вайну Вялікабрытаніі 15 мая 1775 г. і прызначыў кіраўніком апалчэння каланістаў палкоўніка Джорджа Вашынгтона.
Галоўныя падзеі 1775-77 гг.
Восень 1775 — зіма 1776 г. Паход арміі Вашынгтона ў Квебек. пасля некаторых поспехаў, войскі Вашынгтона выбіты з Канады.
Чэрвень 1776 г. брытанскі флот на працягу месяца спрабуе захапіць Чарльзтаўн у Паўднёвай Караліне, але беспаспяхова.
4 ліпеня 1776 г. Другі Кантынентальны Кангрэс прымае Дэкларацыю незалежнасці 13 англійскіх калоній Паўночнай Амерыкі, якія праз некаторы час сталі новай федэратыўнай дзяржавай - Злучанымі Штатамі Амерыкі.
Жнівень — лістапад 1776 г. войскі Вашынгтона вядуць баі па абароне г. Нью-Ёрк, церпяць паражэнне і горад застаецца брытанскай ваеннай базай амаль да канца вайны.
26 снежня 1776 войска Вашынгтона разбівае брытанцаў у Нью Джэрсі ля Трэнтана, а 3 студзеня 1777 г. та жа у бітве ў Прынстане. Пасля гэтага значная частка ЗША пераходзіць пад кантроль Кангрэса.
У 1777 г. брытанская армія заняла Філадэльфію, і урад ЗША пакінуў горад.
17 кастрычніка 1777 г. пасля няўдалай спробы ажыццявіць аперацыю па захопу штатаў Нью-Ёрк і Новая Англія брытанскі генерал Бургойн здаўся з арміяй у некалькі тысяч чалавек.
Падзеі 1778-83 гг.
У 1778 г. Францыя перайшла ад матэрыяльнай дапамогі паўстанцам да адкрытых марскіх баёў, а у ліпні 1780 высадзіла сухапутную армію на Кантвнент.
У 1789 г. Іспанія пачала вайну з Брытаніяй за Фларыду. Але іспанцы не падтрымлівалі армію ЗША.
У 1780 г. Брытанія распачала вайну з Галадныяй, як з гандлёвым партнёрам паўстаўшых амерыканскіх калоній.
На пачатку 1781 г. брытанскія войскі на чале з Карнуэлісам пацярпелі паражэнне пад Каўпензам ў Паўднёвай Караліне і адступілі на тэрыторыю Вірджыніі. Там яны знаходзіліся ў аблозе, якую ім учынілі французы і амерыканцы.
Пасля эвакуацыі войскаў Карнуэліса на базу г. Нью Ёрк баі працягваліся летам і восенню 1781 г. 19 кастрычніка 1781 г. ў бітве пры Ёрктаўне Корнуэліс склаў зброю разам з 8000-най арміяй.
Пасля гэтага стан вайны працягваўся да 3 верасня 1783 г., калі было падпісана парыжскае мірнае пагадненне.
БКМ-Е433
БКМ-Е433 Vitovt Max Electro — нізкападлогавы сучленены электробус вытворчасці «Белкамунмаш».
Філіопіль
Філіопіль (Філіо́піль) — вёска ў Хмільныцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Віўлен Айвазян
Клубная кар’ера
Выхаванец ерэванскага «Пюніка», з 2010 года выступаў у Першай лізе Арменіі за фарм-клубы «Пюнік-3» і «Пюнік-2». У сезоне 2012/13 далучыўся да асноўнай каманды, і 5 мая 2012 года дэбютаваў у Прэм’ер-лізе ў матчы супраць «Арарата» (3:2), калі выйшаў на поле на 74-й хвіліне замест Гукаса Пагасяна і праз восем хвілін забіў вырашальны гол сваёй каманды. У першым жа сезоне з 12 галамі стаў найлепшым бамбардзірам «Пюніка»ў чэмпіянаце, але ў сезоне 2013/14 стаў радзей з’яўляцца на полі.
У 2015 годзе перайшоў у «Шырак», у складзе якога станавіўся срэбраным і двойчы бронзавым прызёрам чэмпіянату Арменіі, гуляў за клуб у Лізе Еўропы. Спачатку ў асноўным выхадзіў на замену, і толькі ў сезоне 2016/17 замацаваўся ў стартавым складзе. У жніўні 2017 года перайшоў у латвійскі клуб «Вэнтспілс», але не здолеў замацавацца ў аснове, толькі зрэдку выходзячы на замену.
У сакавіку 2018 года стаў іграком беларускага клуба «Дняпро» з Магілёва. Аднак, згуляў толькі ў чатырох матчах, у асноўным выходзячы на замену. У жніўні 2018 года па пагадненні бакоў пакінуў магілёўскі клуб.
У жніўні 2019 года беспаспяхова праходзіў прагляд у гродзенскім «Нёмане», і неўзабаве перайшоў у «Ерэван», дзе гуляў да канца года. У жніўні 2020 года далучыўся да «Севана» з другога дывізіёна Арменіі, а ў лютым 2021 года перайшоў у «Ван», дзе гуляў да канца сезона 2020/21, пасля чаго завяршыў кар’еру.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія і моладзевыя зборныя Арменіі розных узростаў.
Уланіў
Уланіў (Ула́нів) — вёска ў Хмільныцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Спіс вуліц Брэста
У Брэсце звыш 335 вуліц, завулкаў, праспектаў, бульвараў і плошчаў. Пасля перанясення горада ў 1830-40-я гады на правы бок ракі Мухавец склалася прамалінейная планіроўка. Агульная працягласць вулічнай сеткі звыш 200 км. У гэтым спісе прыведзены вуліцы, завулкі, плошчы, праспекты, праезды, тупікі, набярэжныя Брэста.
Кацярына Мікалаеўна Панамарова
Кацярына Мікалаеўна Панамарова — беларуская ўрач-неўролаг. Заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь (1999), кандыдат медыцынскіх навук, дацэнт, дзяржаўны медыка-судовы эксперт-неўролаг.
Біяграфія
У Мінск Кацярына Мікалаеўна пераехала ў 1980 годзе ўслед за мужам. Доўгі час кіравала неўралагічным аддзелам НДІ неўралогіі, нейрахірургіі і фізіятэрапіі. Заснавала і ўзначальвала міястэнічны цэнтр на базе 5-й ГКБ.
Хасэ Даніэль Валенсія
Хасэ Даніэль Валенсія (José Daniel Valencia; нар. ) — аргенцінскі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1978 у складзе нацыянальнай зборнай Аргенціны.
Набуль (горад)
Горад размешчаны на беразе заліва Хамамет Міжземнага мора і з'яўляецца канцавым пунктам чыгуначных ліній. Насельніцтва горада ў 1976 годзе налічвала 49 000 чалавек.
Эканоміка
Горад з'яўляецца гандлёва-рамесным цэнтрам. Дзейнічаюць вытворчасці аліўкавага алею, араматычных рэчываў, вінаробчыя прадпрыемствы, саматужныя ганчарныя прадпрыемствы. У раёне горада здабываецца гіпс. Развіты турызм.
Шэду
Шэ́ду — у шумера-акадскай міфалогіі дух-ахоўнік чалавека, які выражае яго індывідуальнасць. У выключна мужчынскай форме называўся шэду (па-акадску) і алад (па-шумерску), у нейтральнай (якая магла быць і жаночай) — лама́су (па-акадску) і ла́ма (па-шумерску). У мастацтве маляваўся ў выглядзе істоты з целам быка ці льва, з арлінымі крыламі і чалавечай галавой.
IC 3681
IC 3681 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Шэду
Матыў крылатай жывёлы з галавой чалавека характэрны для старажытнага мастацтва ўсяго Блізкага Усходу; упершыню ён сустракаецца ў знаходках з Эблы пачатку III тысячагоддзя да н.э. У новаасірыйскую эпоху шэду атрымаў распаўсюджанне па ўсёй Асірыі: фігуры «чалавекабыка» ахоўвалі ўсе значныя дзяржаўныя збудаванні і ўезды ў гарады.
IC 3681
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шэду
Статуі грозных і пагардлівых крылатых быкоў з ганарыстымі чалавечымі вачамі, якія стаяць на варце ля варотаў гіганцкага палаца Саргана II у горадзе Дур-Шарукіне (цяпер Харсабад у Іраку), мелі магічную ахавальную функцыю. Пяць ног крылатай пачвары стваралі ілюзію руху, дазваляючы бачыць яго нерухомым анфас ці ідучым у профіль у залежнасці ад становішча гледача. Дагэтуль гэта істота ўражвае ўяўленне дасціпным кампазіцыйным рашэннем. Каменныя пачвары з палаца Саргана II (вагай у 21 тону кожная) захоўваюцца цяпер у Парыжы, у Луўры.
Захаваныя крылатыя шэду выстаўлены ў шматлікіх музеях свету, такіх як Луўр у Парыжы, Брытанскі музей у Лондане, Нацыянальны музей Ірака ў Багдадзе, Метраполітэн-музей у Нью-Ёрку, Усходні інстытут у Чыкага і Дзяржаўны музей выяўленчых мастацтваў імя А. С. Пушкіна ў Маскве.
Будоя
Будоя (Budoia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пардэнонэ.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Andrea Apostolo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Светлавы прамень
Светлавы прамень у геаметрычнай оптыцы — лінія, уздоўж якой пераносіцца светлавая энергія. Менш выразна, але больш наглядна, можна назваць светлавым промнем пучок святла малога папярочнага памеру.
Паняцце светлавога праменя з’яўляецца краевугольным прыбліжэннем геаметрычнай оптыкі. У гэтым азначэнні маецца на ўвазе, што кірунак патоку прамяністай энергіі (ход светлавога праменя) не залежыць ад папярочных памераў пучка святла. З-за таго, што святло ўяўляе сабой хвалевую з’яву, мае месца дыфракцыя, і ў выніку вузкі пучок святла распаўсюджваецца не ў адным кірунку, а мае канечнае вуглавое размеркаванне.
Аднак у тых выпадках, калі характэрныя папярочныя памеры пучкоў святла дастаткова вялікія ў параўнанні з даўжынёй хвалі, можна не ўлічваць разыходнасць пучка святла і лічыць, што ён распаўсюджваецца толькі ў адным напрамку — уздоўж светлавога праменя.
Эйканальнае прыбліжэнне ў хвалевай оптыцы
Паняцце светлавога прамяня можна вывесці і са строгай хвалевай тэорыі святла ў рамках так званага. У гэтым прыбліжэнні лічыцца, што ўсе ўласцівасці асяроддзя, праз якое праходзіць святло, змяняюцца на адлегласцях парадку даўжыні хвалі святла вельмі слаба. У выніку, электрамагнітную хвалю ў асяроддзі можна лакальна разглядаць як кавалачак фронту плоскай хвалі з некаторым вызначаным вектарам групавой скорасці (якая, па азначэнню, і адказная за перанос энергіі). Такім чынам, сукупнасць усіх вектараў групавой скорасці ўтварае некаторае вектарнае поле. Прасторавыя крывыя, датычныя да гэтага полі ў кожнай кропцы, і называюць светлавымі праменямі. Паверхні, артаганальныя у кожным пункце полю групавых скарасцей, называюцца хвалевымі паверхнямі.
У эйканальным прыбліжэнні ўдаецца замест ураўнення для электрамагнітнай хвалі атрымаць ураўненне для распаўсюджвання светлавога патоку (гэта значыць, для квадрата амплітуды электрамагнітнай хвалі) —. Рашэннямі ўраўнення эйканала якраз і з’яўляюцца светлавыя прамяні, выпушчаныя з зададзенай кропкі.
Светлавыя прамяні і прынцып Ферма
Калі ўласцівасці асяроддзя не залежаць ад каардынат, то светлавыя прамяні з’яўляюцца прамымі. Гэта вынікае непасрэдна з эйканальнага прыбліжэння хвалевай оптыкі, аднак тое ж самае зручна сфармуляваць выключна ў тэрмінах геаметрычнай оптыкі з дапамогай прынцыпу Ферма. Неабходна, аднак, падкрэсліць, што прымянімасць самога прынцыпу Ферма да ходу светлавых прамянёў абгрунтоўваецца толькі на ўзроўні хвалевай оптыкі.
Гамацэнтрычныя пучкі
Набор блізкіх светлавых прамянёў можа разглядацца як пучок святла. Папярочныя памеры пучка святла не абавязаны заставацца нязменнымі, бо ў агульным выпадку розныя светлавыя прамяні не паралельныя адзін аднаму.
Важным выпадкам пучкоў святла з’яўляюцца гамацэнтрычныя пучкі, гэта значыць пучкі такога святла, усе прамяні якога перасякаюцца ў якой-небудзь кропцы прасторы. Такія пучкі святла могуць быць фармальна атрыманы з кропкавай крыніцы святла ці з плоскага светлавога фронту з дапамогай ідэальнай лінзы. Стандартныя задачы на ​​пабудову выяў у аптычных сістэмах выкарыстоўваюць якраз уласцівасці такіх пучкоў.
Негамацэнтрычныя пучкі не сыходзяцца ў адну кропку прасторы. Замест гэтага, кожны малы ўчастак такога пучка сыходзіцца ў свой фокус. Геаметрычнае месца ўсіх такіх фокусаў негамацэнтрычных пучкоў называецца каўстыкай.
Надзеж Сісэ
Надзеж Сісэ (нар., Абіджан, Кот-д’Івуар) — івуарыйская футбалістка, паўабаронца жаночай футбольнай каманды «Дынама-БДУФК (Мінск)». Выступала за зборную Кот-д’Івуара.
Біяграфія
У 2015 годзе ў складзе зборнай Кот-д’Івуара выступала на Чэмпіянаце свету.
У 2018-м годзе пераехала ў Беларусь, дзе падпісала свой першы прафесійны кантракт з футбольным клубам «Мінск». У складзе чырвона-сініх двойчы станавілася чэмпіёнкай краіны, уладальніцай Кубка і Суперкубка Беларусі.
У лютым 2021 года падпісала кантракт з «Дынама-БДУФК»
M87 (аб’ект Месье)
M87 (каталог Месье), Дзева-А (Virgo A) — эліптычная галактыка (тып E0), with Smoking Gun у сузор'і Вялікай Мядзведзіцы.
Т-90
Т-90 «Уладзімір» (руск. Т-90 «Владимир») — расійскі асноўны баявы танк.
Гісторыя
Т-90 з’яўляецца глыбокай мадэрнізацыяй Т-72Б, створанага ў ніжнетагільскім «УКБТМ» у 1989 годзе пад кіраўніцтвам галоўнага інжынера Уладзіміра Поткіна як «удасканалены Т-72Б».
Серыйная вытворчасць танка пачалася ў 1992 годзе. Да канцы 1992 года створана 13 танкаў установачнай серыі. У 1992—1998 гадах было выпушчана каля 120 Т-90 для УС Расіі.
У 2004—2006 гадах танк быў істотна мадэрнізаваны. Аднавілася яго вытворчасць для УС Расіі пад індэксам Т-90А. У 2005 годзе Т-90А быў афіцыйна прыняты на ўзбраенне. Было выпушчана 32 танка Т-90А ўзору 2004 года і 337 танкаў узору 2006 года, у тым ліку каля 80 Т-90АК з 2004 па 2011 год.
Па афіцыйных даных, па стане на пачатак 2012 года агульны выпуск Т-90 і яго мадыфікацый для Узброеных сіл Расіі склаў каля 500 танкаў.
Канструкцыя
Моцна браняваныя мэты на далёкасці да 5 км танк Т-90 знішчае з ходу (да 30 км/г) з вялікай верагоднасцю траплення першым стрэлам. За час дзяржаўных выпрабаванняў было выраблена 24 пуску ракет на далёкасцях 4-5 км, і ўсе яны патрапілі ў мэта, дасведчаны наводчык за 54 секунды ў руху на хуткасці 25 км/г пабіў снарадамі 7 рэальных браняваных мэтаў, размешчаных на далёкасцях 1500—2500.
Т-90 мае рэзка дыферэнцыраваную супрацьснарадную абліцоўку абароны. Бранявы корпус Т-90 — зварны, вежа — адліваная на Т-90(С) і сварная на Т-90А (СА, АМ, СМ).
Т-90К
Т-90К з’яўляецца камандзірскім варыянтам Т-90, з дадатковым сувязным (радыёстанцыя Р-163-50К) і навігацыйным абсталяваннем (ТНА-4-3).
Т-90А
Т-90А выпускаецца з 2004 года. На ім устаноўлены рухавік У-92С2 магутнасцю 1000 л. с., палепшана цеплавізійныя абсталяванне, устаноўлена сварная вежа замест літай, новая сістэма ППА. Таксама палепшаны аўтамат зараджання, павялічаны на 100 літраў забраніраваны аб’ёмам і палепшаная абарона паліўных бакаў.
Т-90АМ
Для паляпшэння рухомасці і манеўранасці на мадэрнізаваным танку ўсталяваны новы камбінаваны начны прыбор бачання кіроўцы і тэлекамера задняга агляду. На танк усталёўваецца монаблокавая сілавая ўстаноўка У-93 магутнасцю 1130 л. с., распрацаваная на базе У-92С2Ф2. Прыбраны антынейтронны надбой і заменены на вогнеўстойлівы матэрыял тыпу кеўлар, а таксама палепшана сістэма пажаратушэння.
Трубаправод
Трубаправо́д — інжынерна-тэхнічнае збудаванне, прызначанае для транспарціроўкі газападобных, вадкіх, пылападобных рэчываў, а таксама цвёрдых рэчываў у выглядзе раствора / завісі пад уздзеяннем розніцы ціскаў у папярочных перасеках трубы.
Класіфікацыя трубаправодаў
У залежнасці ад месцазнаходжання трубаправода:
У залежнасці ад рэчыва, якое транспартуецца:
Іншыя:
Часткі трубаправодаў
У склад трубаправодаў уваходзяць: кампрэсарная станцыя, краны, трубаправодная арматура, заглушкі, клапаны і гэтак далей.
Украінскэ (Хмільныцкі раён)
Украінскэ (Украї́нське) — вёска ў Хмільныцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Martin S.
«Martin S.» — музычны гурт, заснаваны ў лістападзе 2011 года удзельнікамі гурта «Моцарт» (MoZart), які існаваў з 2003 года. Пераможца 9-га адкрытага музычнага фестываля БДУ «Такие пряники» (2012). Прырыў 2012 года па версіі Тузін Гітоў (2 месца). Гурт выдаў 2 студыйныя альбомы: «Martin S.» (2012) і «Першы» (2015).
Альбомы
Кампазіцыі:
Гісторыя
27 сакавіка 2012 года «Martin S.» выдаў першы сінгл «Мала месца», які запісалі на студыі Генадзя Сыракваша. У жніўні 2012 года пачаўся запіс першага альбома на студыі «Кляновае дрэва». Большасць песняў альбома запісалі на студыі «Нервы са сталі», дзе яго звядзеннем займаўся Сяргей Кудзеліч. 27 верасня 2012 года выйшла першая «Чырвоная» частка альбому з 3 песняў. 15 кастрычніка выпусцілі другую, «Сінюю» частку альбому з 3 песняў. 27 кастрычніка ў Брэсце гурт выступіў з 6 «чырвонымі» і «сінімі» песнямі на 3-м «Мужчынскім фэсце», які праводзіўся ў клубе Брэсцкага электрамеханічнага завода. 6 лістапада музыкі выдалі трэцюю «Зялёную» частку альбому, што сталася апошняй і таксама складалася з 3 песняў. 8 лістапада 2012 года гурт «Martin S.» выдаў першы альбом «Martin S.» з 12 трэкаў праз лэйбл «Вігма».
29 лістапада 2012 года гурт «Martin S.» стаўся пераможцам 9-га Адкрытага музычнага фестывалю «Такие пряники», які ладзіўся Беларускім дзяржаўным універсітэтам у мінскім клубе «Центр». 30 лістапада гурт атрымаў за перамогу рэпетыцыйны час на працу ў прафесійнай студыі музычнага прадпрыемства «Бум». На фэсце гурт прадстаўляў факультэт радыёфізікі і камп'ютарных тэхналогій БДУ. 6 снежня гурт прадставіў дэбютны альбом «Martin S.» канцэртам у мінскім клубе «Рэпаблік».
3 сакавіка 2013 года гурт выпусціў альбом рэміксаў на 10 песняў першага альбома, якія 10 дыджэяў перапрацавалі ў 10 кірунках электроннай музыкі : прагрэсіўны хаўс, брэйкбіт, клубны хаўс, транс, глітч, біг-біт, трэп, дабстэп, чылаўт, хаўс. Свае рэміксы прапанавалі дыджэі: Віталь «Ghost», Павел Верхні (Трансэт), Дзяніс Валько (Бэніс), Максім Кавалёў, Аляксей «Спэйсмэн», Тацяна Сілін «Stevia Pill», Антон Шчурок «NetMoRaLLi», Ілля Басько (Івэр), Альберт Сіпаў (А.э.р.о.) і Станіслаў Жванік (Лорадо). Улетку 2013 года гурт «Martin S.» выступіў з канцэртамі ў абласных цэнтрах Беларусі, у Расіі (Масква) і Літве (Вільнюс). 7 кастрычніка 2013 года гурт «Martin S.» выдаў сінгл «Хуткія», які за 3 месяцы запісалі са спявачкай Ксеніяй Жук («Соніка»). Агулам у запісе ўдзельнічалі 17 чалавек з 4 музычных гуртоў. 17 кастрычніка песню «Хуткія» прадставілі ў мінскім клубе «Графіці».
12 лютага 2014 года выйшаў міні-альбом «Не забыць памылкі ніколі» з 3 песняў, якія запісалі на студыі «Форз» (fOrZ; гукарэжысэр Зміцер Гладко). 3 сакавіка гурт прадставіў міні-альбом на канцэрце ў сталічным клубе «Піраты». 1 красавіка 2014 года «Martin S.» выдаў сінгл «Пампея». 25 мая 2014 года гурт выпусціў відэакліп на песню «Пампея», здымкі якога правялі ў Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы. 25 чэрвеня 2014 года гурт упершыню выступіў на 14-м фестывалі беларускай песні і паэзіі «Маладзечна» . У ліпені 2014 года гурт «Martin S.» упершыню выступіў на 23-м міжнародным фестывалі «Славянскі базар у Віцебску». 28 лістапада 2014 года гурт выдаў сінгл «Як ёсць», які запісалі за кошт добраахвотных ахвяраванняў.
Пры канцы студзеня 2015 года ў гурце засталіся 2 першапачатковыя ўдзельнікі — Уладзімір Боська і Ілля Басько, і дадаліся 4 новыя: скрыпач Яўген Шэлепень, бас-гітарыстка Маргарыта Мядзвецкая, гітарыст Андрэй Марчанка і ударнік Гера Ступакоў. 1 чэрвеня 2015 года гурт абвясціў аб тым, што сабраў $3000 на запіс новага альбома за кошт ахвяраванняў прыхільнікаў. 5 чэрвеня 2015 года гурт «Martin S.» выдаў сінгл «Ушчэнт». 5 кастрычніка 2015 года выйшаў другі альбом «Першы» з 9 песняў. 28 кастрычніка прайшла канцэртная прэзентацыя альбома ў мінскім клубе «Рэпаблік».
Дур-Шарукін
Дур-Шарукін (акад. Крэпасць Саргана) — сталіца Асірыі ў апошнія гады кіравання Саргана II. Горад будаваўся па яго праекце ў перыяд з 713 па 707 гады да н.э. Аднак з прычыны раптоўнай гібелі цара ў бітве будаўніцтва было спынена, і сталіца была перанесена ў Ніневію. У канцы VII стагоддзя да н.э. горад быў разбураны войскамі Мідыі. Цяпер тут размешчана паселішча Харсабад (поўнач сучаснага Ірака), дзе дагэтуль пражываюць асірыйцы.
Гісторыя
Сарган II быў царом Асірыі ў 722—705 гады да н.э. У 717 годзе ён загадвае пачаць будаўніцтва новай рэзідэнцыі для яго ў месцы зліцця рэк Тыгр і Вялікі Заб. У асірыйскіх запісах таго часу паказана, што матэрыялы, такія як драўніна, а таксама рабочая сіла былі прыцягнуты з далёкай Фінікіі. У наваколлях горада былі пасаджаны сады аліўкавага дрэва з мэтай павелічэння вытворчасці масла. Да 706 года да н.э. будаўнічыя працы спыніліся. У наступным годзе Сарган памёр у баі. Яго сын Сінахерыб адмовіўся ад ідэі працягнуць будаўніцтва і перанёс сталіцу назад у Ніневію. Пасля падзення Асірыйскай імперыі недабудаваны горад быў разбураны.
План горада
Дур-Шарукін меў прамавугольную планіроўку з бакамі ў 1760 і 1635 метраў, плошчай у 3 кв.км ці 700 акраў. Працягласць сцен была роўная 16 280 адзінкам асірыйскай меры даўжыні, што адпавядала лічбаваму значэнню імя Сарган. Масіўныя сцены горада ахоўваліся 157 вартавымі вежамі. Унутр гарады вялі сем брам з розных канцоў. У цэнтры знаходзіўся царскі палац, побач — храмы, прысвечаныя такім багам, як Набу, Шамаш, Сін, і драбнейшыя — Ададу, Нінгалу, Нінурце. Таксама меўся зікурат вышынёй 42 метра, горад упрыгожвалі рэльефныя сцены і розныя скульптуры. У прыватнасці брамы «ахоўвалі» крылатыя быкі шэду, вага якіх даходзіць да 40 тон. Да горада прылягалі царскі паляўнічы парк і сад. З захаванай перапіскі вядома, што сюды былі дастаўлены тысячы маладых фруктовых дрэў, айвы, міндаля, яблыні і мушмулы.
Раскопкі
Упершыню пра гэта месца згадвае французскі генконсул у Масуле Поль-Эміль Бата ў 1842 годзе. Ён меркаваў, што тут размяшчалася біблейская Ніневія. Раскопкі пад яго кіраўніцтвам праводзіліся ў 1842—1844 гадах. Віктар Плэйс працягнуў археалагічныя працы ў 1852—1855 гадах.
Значная частка знаходак французаў была страчана падчас двух інцыдэнтаў пры транспартаванні ракой. У 1853 годзе Плэйс паспрабаваў перавезці дзве 30-тонныя статуі і іншыя матэрыялы ў Парыж, аднак піраты, якія напалі на экспедыцыю, затапілі транспартныя судны. У 1855 годзе Плэйс і Оперт паспрабавалі перавезці больш за 200 скрынь са знаходкамі з Дур-Шарукіна і Німруда, але ўся гэта калекцыя была згублена. Тое, што ўдалося даставіць у Парыж, цяпер захоўваецца ў залах Луўра.
У 1928—1935 гадах у Харсабадзе праводзілі раскопкі амерыканскія археолагі з Усходазнаўчага інстытута Чыкага. За троннай залай імі быў выяўлены вялікі шэду вагай 40 тон. Статуя з вялікімі зяжкасцямі была дастаўлена ў Чыкага. Наступныя раскопкі праходзілі ў палацы і храмавым комплексе.
У 1957 годзе да даследавання горада прыняліся археолагі Іракскага дэпартамента антычнасці пад кіраўніцтвам Фуада Сафара. Імі быў выяўлены храм Сібіты.
Паводле паведамленняў мясцовых жыхароў, 8 сакавіка 2015 года баявікі «ісламскай дзяржавы Ірака і Леванта» разрабавалі і часткова знішчылі руіны горада.
Святы Данат Задарскі
Святы Данат (другая палова VIII стагоддзя — першая палова ІХ стагоддзя, Задар), таксама званы Данат з Зары, быў далмацінскі святы, які стаў біскупам і дыпламатам у далмацінскім горадзе-дзяржаве Задар (Зара). Яго свята адзначаецца 25 лютага.
Донат згадваецца ў франкскіх аналах з 805 года у якасці пасла далмацінскіх гарадоў да Карла Вялікага ў Тыёнвіле. Донату прыпісваецца ці пачатак будаўніцтва або пашырэнне царквы Святой Тройцы. Царква была завершана ў пачатку ІХ стагоддзя. Яе назва была зменена венецыянцамі на царкву Святога Даната.
Царква Даната
Царква з’яўляецца самым буйным перадраманскім будынкам у Харватыі, і была пабудавана на руінах старога рымскага форума, частку фундаментаў гэтага форуму можна ўбачыць і сёння.
Мармуровы саркафаг у кафедральным саборы захоўвае рэліквіі сірмійскай пакутніцы святой Анастасіі з надпісам, датаваным часамі святога Даната. Па традыцыі святы Данат прывёз мошчы ў Зару з Канстанцінопаля, калі ён быў там з венецыянскім дожам Беата. Туды яны адправіліся па загаду Карла Вялікага, каб весці перамовы аб мяжы паміж Візантыяй і харвацкімі тэрыторыямі, якія знаходзіліся пад уладай Франкскай імперыі.
Данат памёр каля 811 года і быў пахаваны ў сваёй царкве Святой Тройцы (цяпер царква Святога Даната). Пасля 1809 года па завяршэнні французскай акупацыі Задара, косці яго былі перанесены ў сабор Святой Анастасіі, дзе яны знаходзяцца да гэтага часу.
Modern Talking
Modern Talking (з англ. "Сучасная размова") — нямецкі англамоўны музычны дуэт, які выконваў танцавальную музыку ў стылі еўрадыска, удзельнікамі былі Томас Андэрс і Дзітэр Болен. Створаны ў 1984 годзе. Спявалі да першага распаду з 1984 па 1987, а праз 11 гадоў злучыліся зноў і працягнулі выступы з 1998 па 2003. У другой палове 1980-х гадоў гурт Modern Talking быў адным з самых папулярных у свеце.
Дыскаграфія
Студыйныя альбомы
Аляксандра Саковіч
Аляксандра Саковіч (сапр. Іна Рытар, у замужастве Каханоўская;, Адэса — , Кліўленд, ЗША) — беларуская пісьменніца, мемуарыст.
Біяграфія
З 1921 г. жыла ў Мінску. Вучылася ў Беларускім педагагічным тэхнікуме, скончыла гістарычнае аддзяленне педфакультэта БДУ. Жывучы ў доме Грашкаў, затым у Лёсікаў, сустракалася з Я. Купалам, Я. Коласам, З. Бядулем (пазней напісала пра гэтыя сустрэчы ўспаміны). Пасля заканчэння ўніверсітэта працавала там жа выкладчыцай беларускай мовы і літаратуры.
У 1930 годзе выйшла замуж за свайго першага мужа, узяла ягонае прозвішча Сеўрук. Муж быў рэпрасаваны, высланы на Калыму, дзе загінуў у ГУЛАГу, Іна Рытар з двухгадоваю дачкою (сын-першынец памёр) вярнулася ў Беларусь.
У час нямецкай акупацыі жыла на радзіме бацькоў у Ярэмічах, настаўнічала, была выкладчыцай у Навагрудскай настаўніцкай семінарыі.
З лета 1944 г. — на эміграцыі, трапіла ў французскую зону акупацыі Германіі, пасля пераехала ў беларускі лагер перамешчаных асобаў каля Рэгенсбургу, выкладала нямецкую і англійскую мовы ў Беларускай гімназіі імя Янкі Купалы. Тут ад няшчаснага выпадку загінула яе 9-гадовая дачка.
У 1955 годзе абралася шлюбам з Аўгенам Калубовічам (на эміграцыі Каханоўскі) і пераехала з мужам у Кліўленд, дзе была заснавана беларуская калонія. Выкладала ў беларускай суботняй школцы, займалася літаратурнай творчасцю, грамадскай працай.
Памерла года. Пахавана на могілках Рыверсайд у Кліўлендзе, штат Агая.
Творчасць
Пісьменніцкая актыўнасць Іны Рытар прыпадае на 1950-80-я гады. Яе проза цікавая перажытасцю матэрыялу, праўдай чалавечых лёсаў і абставін. Як празаік А. Саковіч пачалася з апавядання «У няведам’е» (часопіс «Конадні», 1957). Затым яе аповесці, апавяданні пачалі рэгулярна публікавацца ў эмігранцкім друку. Апавяданні «На захад», «Шчаслівая», «Сама», «Кожнаму сваё», «З кім яна?», «Асірочаныя», «У завею» аб’яднаныя тэмай жыцця на Беларусі ў 1930-я гады і на пачатку Другой сусветнай вайны. У іншых апавяданнях і аповесцях «Браты», «Паміж Сцылай і Харыбдай» праглядваецца лёс самой пісьменніцы і яе блізкіх. Упершыню ў беларускай прозе так шырока быў паказаны лёс жанчыны, сямейнае, мацярынскае шчасце якой было разбурана бязлітаснымі катаклізмамі часу.
Кніга аповесцей і апавяданняў А. Саковіч «У пошуках праўды» была выдадзена ў Нью-Ёрку Інстытутам навукі і мастацтва ў 1986 г. У яе увайшлі таксама ўспаміны і артыкулы пісьменніцы.
Спартак Пятровіч Мірановіч
Спарта́к Пятро́віч Мірано́віч (нар., , РСФСР) — беларускі гандбаліст, трэнер па гандболе. Майстар спорту СССР, заслужаны трэнер СССР (1977) і заслужаны трэнер БССР (1967), заслужаны дзеяч фізічнай культуры і спорту БССР (1981).
Аколь
Ако́ль (Ақкө́л, у перакладзе — белае возера; Аляксееўка у 1887—1997 гадах) — горад у Казахстане, цэнтр Акольскага раёна Акмолінскай вобласці. Размешчаны на беразе возера Аколь, за 100 км на поўнач ад Астаны ўздоўж хуткаснай аўтамагістралі А1 Астана — Шчучынск. Чыгуначная станцыя на лініі Петрапаўлаўск — Астана. Прадпрыемствы чыгуначнага транспарта, рамонтна-механічны, цагельня, камбінат будаўніча-мантажных канструкцый, маслазавод, мэблевая фабрыка.
Аляксандр Львовіч Гулевіч
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (хімічны факультэт, спецыяльнасць «Хімія», 1976). Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (хімічны факультэт, кафедра аналітычнай хіміі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: аніёнабменная экстракцыя арганічных і металакомплексных аніёнаў; распрацоўка плёначных іонаселектыўных электродаў.
Ektomorf
Ektomorf — венгерскі груў-метал гурт, заснаваны ў 1994 годзе, братамі Золтанам (вакал, гітара) і Чабай Фаркашамі (бас-гітара). Дэбютная пласцінка «Hangok» (1996), якая спалучае груў-метал, ню-метал і цыганскую этнічную музыку, прынесла гурту вядомасць на радзіме. Наступнаму, аднайменнаму альбому «Ektomorf» (1998) спадарожнічаў незвычайны поспех у Еўропе. У хуткім часе да гурта далучыўся бубнач Ёжэф Сакач, і трыа запісала «Kalyi Jag» (чорнае полымя), сусветны рэліз якога адбыўся ў 2000 годзе. Пласцінка атрымала выдатныя рэцэнзіі ў прэсе, якая не ўтрымалася ад параўнанняў з Sepultura і Soulfly з-за агрэсіўных, нястрымных рыфаў і тэкстаў сацыяльна-крытычнага зместу.
У 2002 годзе Ektomorf выпусцілі «I Scream Up To The Sky». Альбом стаў адной з самых паспяховых працаў гурта і атрымаў захопленыя водгукі крытыкаў і выдатныя характарыстыкі ў папулярных музычных выданнях, сярод якіх Metal Hammer, Rock Hard і шмат іншых.
У 2003 годзе, неўзабаве пасля таго, як да Ektomorf далучыўся гітарыст Тамаш Шротэнер, гурт падпісаў кантракт з лэйблам Nuclear Blast і ў лістападзе пачаў запіс новага альбома «Destroy» (2004). У працы над дыскам удзельнічаў прадзюсар Tue Madsen (Mnemic, The Haunted, Disbelief, Illdisposed).