cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Маціца серба-лужыцкая
Гісторыя
У 1904 годзе ў Баўтцэне быў адкрыты Сербскі дом, які займаўся зборам архіўных матэрыялаў і фармаваннем лужыцкай бібліятэкі. Сербскі дом таксама выкарыстоўваўся для правядзення разнастайных сабранняў таварыства і культурных мерапрыемстваў. З 1929 па 1932 гады Маціца сербская арганізоўвала ў пачатку жніўня штогадовыя народныя фестывалі ў горадзе Фечаў. Пасля прыходу да ўлады нацыстаў у 1937 годзе дзейнасць Маціціы сербскай была цалкам забаронена. У 1941 годзе была канфіскавана ўласнасць арганізацыі. Сербскі дом быў цалкам разбураны ў 1945 годзе падчас ваенных дзеянняў.
Дзейнасць таварыства была адноўлена адразу пасля заканчэння Другой сусветнай вайны. Члены таварыства займаліся у асноўным лінгвістычнымі і гістарычнымі пытаннямі. Пазней Маціца сербская была пазбаўлена самастойнасці і далучана да арганізацыі Домавіна. У гэты час Маціца сербская стала ініцыятарам стварэння ў 1951 годзе Сербскага інстытута.
У 1991 годзе Маціца сербская арганізуе розныя канферэнцыі па лужыцкай культуры і падтрымлівае дзейнасць лужыцкіх грамадскіх дзеячаў і актывістаў. У наш час Савет Маціцы сербскай складаеццаз 22 чалавек, якія жывуць у розных краінах свету. Штогод адбываецца агульны збор у Баўтцэне у першую суботу пасля Вялікадня.
Сігневічы
Сігне́вічы (, Сигневичи) — аграгарадок у Беларусі, у Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Сігневіцкага сельсавета.
Геаграфія
Размешчаны на левым беразе канала Вінец, за 15 км ад горада Бяроза, за 15 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская, на аўтадарозе Бяроза—Антопаль.
Вялікае Княства Літоўскае
У сярэдзіне XVI ст. — шляхецкая ўласнасць у Берасцейскім павеце «Зямля ў Сігневічах» узгадваецца ў Метрыцы Вялікага Княства Літоўскага за 1520 года У 1526 годзе было пацверджана права на маёнтак «Сігневічы» «старостине Ломъзеньской пани Павловой Берестьской Томиле». У 1532 годзе паводле прывілеяў караля Сігізмунда І ад Шчастны Крупскай перайшло новаму уладальніку Фларыяну Радагосцкаму, у другой палове XVI ст. ва ўладаннях Вішэнскіх, у 1577 годзе — маёмасць Станіслава Малахоўскага, потым маёнткам валодалі Вештарты-Гашэі, князі Шуйскія. Жонка Адама Шуйскага Марыя (Марыянна) Халецкая атрымала ад мужа Сігневічы ў свае ўладанні. Па звестках гісторыкаў Нясецкага і Балінскага, аднаму з продкаў Тадэвуша Касцюшкі Казімір Ягайлавіч падарыў фальварак Сігневічы з 2 вёскамі. Ад яго і пайшоў род Касцюшкаў. Караль Аляксандр Касцюшка да гэтага ўладання далучыў яшчэ 2 вёскі (Ленявічы і Ступічава). Усё гэта перайшло потым да Эстэкаў, якія знаходзіліся ў сваяўстве з Касцюшкамі. У XVIII ст. М. Халецкая, а таксама яе другі муж Юзаф Прозар валодалі Сігневічамі. У 1785 годзе ўзвялі мураваны касцёл з элементамі барока на месцы старога драўлянага, вядомага з 17 ст. З ініцыятывы і на замову гаспадароў мастак Францішак Смуглевіч напісаў карціну «Сям’я Прозараў», пад якой быў змешчаны тэкст Францішка Карпінскага ў памяць памерлага Ю. Прозара (захоўваецца ў Нацыянальным музеі ў Варшаве).
У якасці пасагу Сігневічы пасля 1788 года перайшлі за дачкой Юзафа генералу Блышынскаму.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай з 1795 года ў складзе Расійскай імперыі. У 1838 годзе ў Пружанскім павеце Гродзенскай губерні, належалі памешчыцы Прозаравай. З крас. 1843 года ва ўладанні графа Рамуальда Нейгоф-Лея; маёнтак, у склад якога да канца XIX ст. ўваходзілі фальваркі Машковічы, Марывіль, Маліннік, Падхлябань, Пяцелева. Да сядзібы гаспадароў адносіліся драўляны дом на мураваным фундаменце (згарэў у 1914, потым адноўлены, перабудаваны, захаваўся), 3 свірны, сарай для экіпажа, стайня, ляднік, камора, вяндлярня, жывёльны двор, пуня, кузня, млын-вятрак. У сярэдзіне XIX ст. быў закладзены парк. Пасля рэстаўрацыі ў 1848 годзе касцёл вядомы як Пакроўская царква.
3 сакавіка 1861 года сяляне вёскі адмовіліся выконваць інвентарныя павіннасці і аб’явілі аб непадпарадкаванні ўладзе, частка сялян была арыштавана і змешчана ў Пружанскую турму. У 1864 годзе ў Сігневіцкай воласці У 1886 годзе — Сігневічы (Чыгірны), сяло ў Равяціцкай воласці, дзейнічалі касцёл, крама, піцейны дом. Таксама в. Сігневічы ў той жа воласці, у якой дзейнічалі вінакурны завод, крама, піцейны дом. У 1890 годзе — с. Сігневічы (Чычірын), маёнтак Сігневічы ва ўладанні Рамуальда Нейгоф-Лея, таксама пасёлак. Паводле перапісу 1897 года сяло, у якім дзейнічалі касцёл (пры ім дом з 8 жыхарамі), хлебазапасны магазін, крама, піцейны дом; і маёнтак.
Найноўшы час
На працягу 1905 годзе адбываліся сялянскія хваляванні з эканам. патрабаваннямі. З 1915 года акупіраваны германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе ў Равяціцкай гміне Пружанскага павета — вёска і фальварак. У 1920-я г. былі створаны ячэйка КПЗБ, гурток «Грамады». У 1932 годзе адбылася забастоўка возчыкаў лесу. З 27 лютага 1932 года цэнтр Сігневіцкай гміны.
З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска, цэнтр Сігневіцкага с/с, адкрыты фельчарска-акушэрскі пункт. У сельсавеце дзейнічалі 2 школы, З чырвоныя куткі, хата-чытальня, медпункт, магазін.
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На ўшанаванне памяці 46 аднавяскоўцаў-воінаў і партызан, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну, у 1975 годзе пастаўлена стэла. У снежня 1943 года партызанская брыгада «За Радзіму» імя А. К. Флегантава ў час рэйду затрымалася ў Сігневічах і знішчыла некалькі паліцэйскіх участкаў у Бярозаўскім раёне. У гонар гэтых падзей на будынку клуба была ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
У 1948 годзе ў вёсцы створаны калгас «Перамога», пасля яго ўзбуйненняў — цэнтр, сядзіба калгаса. У 1950 годзе створана Сігневіцкая МТС (гл. артыкул пра в. Маравіль). 4 верасня 1972 года выключана з рэестра населеных пунктаў вёска Крэчат, якая злілася з вёскай Сігневічы.
Інфраструктура
Лясніцтва, камбінат бытавога абслугоўвання, Дом культуры, аддзяленне сувязі, сярэдняя школа, бальніца (на 35 ложкаў), паліклініка.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з дугападобнай (выгнутай на поўдзень), двухбакова забудаванай вуліцы, арыентаванай з захаду на ўсход, да якой прымыкаюць (з паўднёвага боку) 2 вуліцы, сыходзячыся ў трохкутнік, а таксама некалькі завулкаў.
IC 1961
IC 1961 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кастрычніцкі раён
Кастры́чніцкі раён — назва адміністрацыйных раёнаў у шэрагу гарадоў і суб'ектаў былога СССР, названых у гонар Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года.
Таркі
Таркі (Таргъу, Тарки́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дагестане. Уваходзіць у гарадскую акругу горад Махачкала. Адміністрацыйна падпарадкаваны Савецкай раённай адміністрацыі горада Махачкала. Адзін з самых старажытных населеных пунктаў Дагестана, з’яўляўся сталіцай Хазарскага каганата і шамхальства. Размешчаны на ўсходнім схіле гары Таркі-Таў, за 4 км ад цэнтра горада Махачкала.
Рыба-нож
Рыба-нож (Xenomystus nigri) — від прамянёвапёрых рыб сямейства натаптэрусаў.
Апісанне
Даўжыня да 20—30 см. Цела ланцэтападобнае, цёмнае, злёгку жаўтавата-карычневае (у шлюбны перыяд — карчнявата- або пурпурова-чырвонае). Спіннога плаўніка няма, ад двух грудных ідзе ўздоўж усяго цела так званы ніжні плаўнік (у ім да 130 прамянёў), які пераходзіць у хваставы.
Пашырэнне
Пашырана ў рэках басейна Ніла. У Еўропу завезена як акварыумная рыба ў пач. ХХ ст.
Дакалумбавы руіны Мексікі
Спіс руін дакалумбавай эпохі ў Мексіцы не ўключае шматлікія руіны цывілізацыі мая, прыведзеныя ў асобным спісе. Паколькі колькасць археалагічных помнікаў дакалумбавай эпохі ў Мексіцы складае некалькі тысяч, кожны год адкрываюцца новыя, гэты спіс утрымлівае найбольш вывучаныя і буйныя з помнікаў. Да большасці з іх дазволены доступ турыстам. Больш падрабязны агляд можна ўбачыць у прыведзеным ніжэй спісе літаратуры.
Спіс можна сартаваць па назвах помнікаў, назвам штатаў і храналагічным перыядам.
Руіны знаходзяцца пад кіраваннем Нацыянальнага інстытута антрапалогіі і гісторыі (INAH) Мексікі.
Мыкалаіўка (Пішчанскі раён)
Мыкалаіўка (Миколаївка) — пасёлак у Пішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Нюксеніца
Нюксеніца (Ню́ксеница) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Нюксенскага раёна Валагодскай вобласці (з 18 красавіка 1924 года). Адміністрацыйны цэнтр Нюксенскага сельскага паселішча. Назву Нюксеніца атрымала ад ракі Нюксеніцы, якая дзеліць сяло на дзве няроўныя часткі. Размешчана на левым беразе ракі Суханы. За 315 км ад Волагды.
Пагадненне Сікорскага — Майскага
Пагадненне аб аднаўленні дыпламатычных адносін паміж СССР і ўрадам Польскай Рэспублікі ў выгнанні (больш вядомы як «дагавор (пагадненне) Майскага — Сікорскага» ці «Сікорскага — Майскага») — двухбаковы дагавор, падпісаны 30 ліпеня 1941 года прэм'ер-міністрам польскага ўрада ў выгнанні генералам Уладзіславам Сікорскім і паслом СССР у Вялікабрытаніі І. М. Майскім у будынку МЗС Вялікабрытаніі ў прысутнасці брытанскага міністра замежных спраў Э. Ідэна і прэм'ер-міністра У. Чэрчыля.
25 красавіка 1943 года СССР ізноў разарваў дыпламатычныя адносіны з польскім урадам у Лондане, абвінаваціўшы яго ў супрацоўніцтве з немцамі, пасля таго як польскі ўрад пагадзіўся на расследаванне Міжнароднага Чырвонага Крыжа на акупаванай немцамі тэрыторыі ў дачыненні да пахаванняў у Катынскім лесе.
Перадгісторыя
23 жніўня 1939 года быў падпісаны Дагавор аб ненападзе паміж Германіяй і Савецкім Саюзам (таксама вядомы як пакт Молатава — Рыбентропа) і Сакрэтны дадатковы пратакол да яго з апісаннем «граніцы сфер інтарэсаў» бакоў «у выпадку тэрытарыяльна-палітычнай перабудовы» Прыбалтыкі і Польшчы. Пасля пачатку Другой сусветнай вайны ў Еўропе 1 верасня 1939 года польская армія апынулася няздольнай супрацьстаяць агрэсіі Германіі. Англія і Францыя, якія заключылі з Польшчай саюзніцкія дагаворы, фактычна кінулі яе на волю лёсу.
У Польшчы нарастала дэзарганізацыя. 1 верасня Варшаву пакінуў прэзідэнт І. Масціцкі, 4 верасня пачалася эвакуацыя ўрадавых устаноў. 5 верасня з Варшавы выехаў урад, а ў ноч на 7 верасня — і галоўнакамандуючы Э. Рыдз-Сміглы. Стаўка была перанесена ў Брэст, з 10 верасня — ва Уладзімір-Валынскі, з 13 верасня — у Млынаў (каля Дубна), а 15 верасня — у Каламыю. З 14 верасня там ужо знаходзіўся Масціцкі. 9—11 верасня польскае кіраўніцтва вяло перамовы з Францыяй аб прадастаўленні прытулку для ўрада. 16 верасня пачаліся польска-румынскія перамовы аб транзіце польскага кіраўніцтва ў Францыю, і 17 верасня ўрад перайшоў на тэрыторыю Румыніі, дзе быў інтэрнаваны.
17 верасня 1939 года паслу Польшчы ў СССР была ўручана нота, у якой гаварылася, што «Польская дзяржава і яе ўрад фактычна перасталі існаваць», а падраздзяленні Кіеўскай і Беларускай ваенных акруг перайшлі савецка-польскую граніцу для «ўзяцця пад кантроль тэрыторый Заходняй Украіны і Заходняй Беларусі».
28 верасня 1939 года паміж СССР і Германіяй быў заключаны «Германа-Савецкі Дагавор аб дружбе і граніцы паміж СССР і Германіяй», які ўсталяваў граніцы паміж узаемнымі дзяржаўнымі інтарэсамі бакоў на тэрыторыі былой Польскай дзяржавы. Створаны ў Францыі ў кастрычніку 1939 года Урад Польшчы ў выгнанні прытрымліваўся тэзісу аб стане вайны з СССР.
Падпісанне
Пасля нападу Германіі на СССР, 23 чэрвеня 1941 года кіраўнік польскага ўрада ў выгнанні Уладзіслаў Сікорскі выступіў па радыё са зваротам да народа акупаванай Польшчы. У прамове прагучалі словы, якія можна было расцаніць як прапановы аб супрацоўніцтве з СССР.
3 ліпеня народны камісарыят замежных спраў (НКЗС) накіраваў паслу СССР у Лондане І. М. Майскаму тэлеграму, у якой Савецкі ўрад выражаў сваю згоду пачаць перамовы аб заключэнні з польскім урадам у Лондане пагаднення аб узаемадапамозе. У тэлеграме адзначалася, што СССР выступае за стварэнне незалежнай польскай дзяржавы ў граніцах нацыянальнай Польшчы, уключаючы некаторыя гарады і вобласці, якія нядаўна адышлі да СССР, прычым пытанне аб характары дзяржаўнага рэжыму Польшчы Савецкі ўрад лічыць унутранай справай саміх палякаў.
Перамовы адбываліся з 5 па 30 ліпеня 1941 года ў Лондане пры пасродніцтве Э.-Р. Ідэна, а ў Маскве — у час гутарак наркама замежных спраў СССР Молатава з паслом Вялікабрытаніі Стафардам Крыпсам. Польскі бок перш за ўсё высунуў праблему граніц, якія, паводле яе меркавання, мусілі адпавядаць граніцам на 31 жніўня 1939 года. Савецкі ж бок прапанаваў адкласці разгляд пытання аб савецка-польскай граніцы да заканчэння вайны, і пакуль засяродзіцца на стварэнні польскіх узброеных сіл на тэрыторыі СССР. Англійскі ўрад аказаў ціск на кабінет Сікорскага, паколькі не хаваў намераў наладзіць, прынамсі ў той перыяд, супрацоўніцтва са СССР у вайне супраць Германіі. 15 ліпеня ў час сустрэчы ў МЗС міністр замежных спраў Англіі А. Ідэн прама заявіў Сікорскаму і А. Залескаму, які суправаджаў яго: «Хочаце, спадары, ці не хочаце, а дагавор з Савецкім Саюзам мусіць быць падпісаны». У той жа час у складзе саміх польскіх перагаворшчыкаў выявіліся праціўнікі падпісання пагаднення без прызнання СССР тэрытарыяльных патрабаванняў. Рознагалоссі прывялі да адстаўкі ў знак пратэсту супраць падпісання дагавора з СССР трох міністраў і да канфлікту Сікорскага з прэзідэнтам Польшчы ў выгнанні Рачкевічам. Нарэшце, 21 ліпеня Сікорскі інфармаваў Ідэна, што пасля працяглай і надзвычай цяжкай дыскусіі (на пасяджэнні кабінета міністраў) яго падыход па дагаворы з Саветамі атрымаў падтрымку. У той жа час прэзідэнт урада ў выгнанні Рачкевіч прыстрашыў адмовай ратыфікаваць пагадненне, калі яно будзе падпісана. Сікорскі, паставіўшы Рачкевіча ў вядомасць, што на падставе пагаднення ад 30 студзеня 1939 года ён валодае паўнамоцтвамі для падпісання без згоды прэзідэнта, ад імя ўрада падпісаў пагадненне з СССР.
Падпісанне адбылося 30 ліпеня 1941 года ў будынку МЗС Вялікабрытаніі ў прысутнасці брытанскага міністра замежных спраў А. Ідэна і Чэрчыля. З боку СССР пагадненне было падпісана паслом СССР у Лондане Вялікабрытаніі І. М. Майскім.
Тэкст пагаднення
Да пагаднення прыкладаўся Пратакол наступнага зместу:
Вынікі пагаднення
12 жніўня 1941 года Прэзідыум Вярхоўнага Савета СССР выдаў указ аб амністыі, змест якога быў аналагічны пратаколу, прыкладзенаму да пагаднення ад 30 ліпеня. У гэты ж дзень Саўнаркам і ЦК УКП(б) прынялі пастанову аб парадку вызвалення і накіравання польскіх грамадзян, якія амністуюцца паводле Указу Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР». Яна прадпісвала вызваліць: а) усіх ваеннапалонных і інтэрнаваных ваеннаслужачых польскай арміі; б) асуджаных да зняволення ў турмы і выпраўленча-працоўныя лагеры, а тых, хто знаходзіцца пад следствам; в) накіраваных у спецпасёлкі з заходніх раёнаў УССР і БССР асаднікаў, леснікоў, членаў сем'яў раней рэпрэсаваных соб і спецпасяленцаў іншых катэгорый. Вызваленым польскім грамадзянам дазвалялася свабоднае пражыванне на тэрыторыі СССР за выключэннем прыгранічных раёнаў, рэжымных гарадоў I і II катэгорыі, забароненых зон, мясцовасцей, абвешчаных на ваенным становішчы. Пастанова абавязвала мясцовыя савецкія і партыйныя органы аказваць садзейнічанне вызваленым, у першую чаргу жанчынам з дзецьмі, у іх уладкаванні на працу і прадастаўленні ім жылплошчы. Усталёўваліся і пункты фарміравання польскіх вайсковых часцей першай чаргі.
1 кастрычніка Берыя паведаміў Сталіну і Молатаву пра тое, што з 391 575 польскіх грамадзян, якія знаходзіліся ў месцах зняволення і ў ссылцы, да 27 верасня вызвалены з турмаў і лагераў ГУЛАГа 50 295 чалавек, з лагераў ваеннапалонных — 26 297 і, акрамя таго, 265 248 спецпасяленцаў. На фарміраванне Арміі Андэрса да гэтага часу былі накіраваны 25 115 былых ваеннапалонных. Туды ж прыбылі і 16 647 вызваленых з турмаў, лагераў і спецпаселішчаў; яшчэ 10 000 чалавек знаходзіліся ў дарозе.
ОРКО Таўэр
Пабудаваны ў 1992-1996. На фоне іншых варшаўскіх небаскробаў адрозніваўся чырвоным колерам, які дамінаваў у ніжняй і тыльнай частцы будынку. 26 паверхаў. Вышыня 115 метраў. Выкарыстоўваецца як офісны будынак. Тут знаходзіцца 14 400 м2 офіснай прасторы.
Восенню 2006 новым уладальнікам будынка стаў інвестыцыйны фонд «Endurance Found», які належыць Люксебурскай фірме «ORCO Property Group».
Казацкэ (пасёлак)
Казацкэ (Коза́цьке) — пасёлак у Пішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Шамхал (пасёлак гарадскога тыпу)
Шамхал (Шаухал, Шамха́л) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дагестане. Уваходзіць у гарадскую акругу горад Махачкала. Падпарадкаваны Кіраўскай раённай адміністрацыі горада Махачкала. Размешчаны за 15 км (па дарогах) на паўночны захад ад Махачкалы, на берагах ракі Шура-азене. З усіх бакоў пасёлак Шамхал акружаны зялёнымі палямі і лугамі, ператвараецца ў летні перыяд у пашу для велізарнай колькасці буйной і дробнай рагатай жывёлы. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1965 года.
Сыч (Барысаўскі раён)
Сыч (, Сыч) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Чарневіцкага сельсавета.
Стаўкірка ва Урнесе
Драўляная царква ва Урнесе, Нарвегія — самая старажытная з захаваных стаўкірак, пабудаваная прыблізна ў 1130 годзе. Цяпер вядуцца спрэчкі аб тым, колькі яшчэ больш старажытных цэркваў было пабудавана на яе месцы да гэтага часу — адна або дзве. Помнік Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Урнескі стыль
Царква вядомая разьбянымі панэлямі, якія захаваліся з 1050 года, якія дэманструюць «урнескі», апошні росквіт разнавіднасці шырока распаўсюджанага ў Скандынавіі ў той час «звярынага стылю».
Характэрнымі асаблівасцямі гэтага стылю з’яўляюцца асіметрычнасць і хваляпадобнасць арнаменту. Існуе шмат тэорый адносна сюжэту, які аўтар хацеў адлюстраваць праз урнескую разьбу. Магчыма, як і на некаторых рунічных камянях, на панэлі паказана адна з бітваў «змяркання багоў» — Рагнарок, супрацьстаянне хтанічнага змея Ермунганда пераўвасабленнем богу грому і маланкі Тору. Іншая інтэрпрэтацыя гарэльефа таксама тлумачыць яго праз скандынаўскую міфалогію. Некаторыя бачаць у ім аленя, якая грызе карані Сусветнага Дрэва Ігдрасіль.
Не выключана, што «урнескі стыль» паўплываў на сярэднявечную еўрапейскую культуру.
Красная Горка (Талачынскі раён)
Кра́сная Го́рка (, Красная Горка) — пасёлак у Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да сакавіка 1977 года пасёлак уваходзіў у склад Азярэцкага сельсавета.
Магой (Іркуцкая вобласць)
Магой (Могой) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Сусветнае Гран-пры 2016 (снукер)
Сусветнае гран-пры 2016 (World Grand Prix 2016, таксама вядомы як Ladbrokes World Grand Prix 2016 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 8 па 13 сакавіка 2016 года на арэне «Venue Cymru» у Ландудне, Уэльс. Турнір стаў другім розыгрышам Сусветнага гран-пры, які з'явіўся ў календары мэйн-тура ў 2015 годзе ў якасці нярэйтынгавага спаборніцтва. Кампанія Ladbrokes упершыню спансавала гэтае спаборніцтва. Прызавы фонд турніру склаў £300,000, з якіх £100,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Шон Мёрфі, які ўпэўнена перайграў на свяім шляху да тытула Майкла Уайта (4:0), Мартына Гоўлда (4:1), кітайцаў Ляна Вэньбо ў чвэрцьфінале (4:0) і Дзіна Цзюньхуэя ў паўфінальным матчы (6:3), а ў напружаным фінальным паядынку супраць Сцюарта Бінэма, якому саступіў у фінале апошняга чэмпіянату свету, ішоў наперадзе з лікам 4:1, пасля чаго прайграў пяць фрэймаў запар, аднак здолеў перахапіць ініцыятыву і перамагчы апанента ў вырашальнай партыі — 10:9. Такім чынам, 33-гадовы англічанін выйграў свой 16-ы прафесійны і шосты рэйтынгавы тытул у кар'еры, а таксама першы прафесійны турнір больш чым за год (пасля перамогі на Мастэрс у студзені 2015 года) і першае рэйтынгавае спаборніцтва за два гады (пасля перамогі на World Open у сакавіку 2014 года). Апроч таго, гэтая перамога паспрыяла ўздыму Мёрфі ў рэйтынгу з сёмай пазіцыі на чацвёртую.
Турнір
Сусветнае гран-пры 2016 праходзіла пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association) і ўваходзіла ў каляндар мэйн-тура, а таксама з'яўляўся сёмым рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2016/2017.
Матчы турніру гуляліся за двума сталамі на арэне «Venue Cymru» у горадзе Ландудна ва Уэльсе.
Прызавыя грошы
Кампанія Ladbrokes упершыню стала спонсарам сусветнага снукернага гран-пры. Прызавы фонд спаборніцтва не змяніўся ў параўнанні з мінулым розыгрышам, склаўшы £300,000. У сезоне 2015/2016 ён перавысіў прызавыя фонды рэйтынгавых адкрытага чэмпіянату Аўстраліі і German Masters.
Першы прыз турніру склаў £100,000. Толькі пераможцы турніраў Трайной кароны, а таксама найбунейшага з кітайскіх турніраў, International Championship, атрымалі ў сезоне больш за гэтую суму. Першыя прызы запрашальных турніру Champion of Champions і гранд-фіналу PTC таксама склалі па £100,000.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Пры гэтым, у адрозненне ад большасці рэйтынгавых турніраў сезона 2015/2016 нават тыя снукерысты, якія прайгравалі ў стартавых матчах гэтага спаборніцтва атрымлівалі рэйтынгавыя ачкі.
Удзельнікі
На сусветным гран-пры 2016 года прымалі ўдзел 32 снукерысты, якія займалі найвышэйшыя пазіцыі ў асобным рэйтынгу сусветнага гран-пры. Па ім жа быў утвораны і пасеў гульцоў на турніры.
З снукерыстаў, якія ўваходзілі ў топ-32 афіцыйнага рэйтынгу перад пачаткам турніру, пяцёра не ўвайшлі ў топ-32 рэйтынгу сусветнага гран-пры — Рыкі Уолдэн (11-ы ў афіцыйным рэйтынгу і 50-ы ў рэйтынгу сусветнага гран-пры), Роберт Мілкінс (22-і і 42-і), Марк Дэвіс (25-ы і 35-ы), Энтані Мак-Гіл (28-ы і 55-ы) і Алан Мак-Манус (29-ы і 45-ы). З снукерыстаў, якія не ўваходзілі ў топ-32 сусветнага рэйтынгу, на турніры прынялі ўдзел Джэймі Джонс (33-і ў афіцыйным рэйтынгу і 29-ы ў рэйтынгу сусветнага гран-пры), Цепчая Ун-Ну (35-ы і 23-і), Том Форд (48-ы і 28-ы), Цянь Пэнфэй (58-ы і 30-ы) і Дэвід Грэйс (62-і і 26-ы).
24 снукерысты прымалі ўдзел у другім розыгрышы спаборніцтва, астатнія 8 з'яўляліся дэбютантамі турніру: Кайрэн Уілсан (4), Дэвід Гілберт (8), Алістэр Картэр (21), Цепчая Ун-Ну (23), Дэвід Грэйс (26), Том Форд (28), Джэймі Джонс (29) і Цянь Пэнфэй (30).
Самым узроставым удзельнікам сусветнага гран-пры стаў 45-гадовы Пітэр Эбдан. Джо Пэры падчас турніру быў 41 год, а Марку Уільямсу, Джону Хігінсу і Роні О’Салівану — па 40. Самым маладым снукерыстам на турніры стаў 21-гадовы Лука Брэсэль (21 год споўніўся ў дзень пачатку турніру). Кайрэну Уілсану і Майклу Уайту было па 24 гады, а Джаду Трампу — 26.
Ніжэй прадстаўлена табліца з інфармацыяй пра ўсіх удзельнікаў спаборніцтва.
Рэферы
На матчах Сусветным гарн-пры 2016 працавалі сем рэферы з розных краін Еўропы.
Расклад і кошт квіткоў
Сусветнае гран-пры 2016 года праходзіў на працягу 6 дзён (з аўторка 8 сакавіка па нядзелю 13 сакавіка) за двума сталамі на арэне «Venue Cymru» ў горадзе Ландудна, Уэльс. Кожны дзень на турніры праходзіла па дзве гульнявыя сесіі. Кошт квіткоў на матчы спаборніцтва залежыў ад стадыі турніру і сесіі (квіткі на матчы вячэрніх сесій каштавалі даражэй). На матчы двух першых раўндаў квіткі каштавалі ад £10 да £10, на чвэрцьфіналы — ад £13 да £18, на паўфіналы — £20, на сесіі фінальнага паядынку — £25 і £30 (на першую і другую сесіі адпаведна). Апроч таго гледачы мелі магчымасць набыць квіткі адразу на ўвесь гульнявы дзень. На першыя тры гульнявыя дні такія квіткі каштавалі па £20, на чацвёрты — £25, на пяты — £30, а на ўвесь фінальны паядынак — £45. .
Першы дзень (8 сакавіка)
Выбылі: Бары Хокінс (20),  Ніл Робертсан (2),  Цянь Пэнфэй (30),  Бэн Вуластан (15),  Стывен Магуайр (32),  Мэцью Сэлт (16),  Роні О’Саліван (11),  Дэвід Грэйс (26)
Другі дзень (9 сакавіка)
Выбылі: Дэвід Гілберт (8),  Грэм Дот (27),  Марк Уільямс (24),  Марка Фу (10),  Лука Брэсэль (12),  Марк Сэлбі (5),  Майкл Уайт (19),  Джэймі Джонс (29)
Трэці дзень (10 сакавіка)
Выбылі: Пітэр Эбдан (31),  Марк Ален (7),  Джад Трамп (9),  Джон Хігінс (1),  Том Форд (28),  Кайрэн Уілсан (4),  Майкл Холт (22),  Мартын Гоўлд (3)
Чацвёрты дзень (11 сакавіка)
Выбылі: Цепчая Ун-Ну (23),  Алістэр Картэр (21),  Лян Вэньбо (6),  Раян Дэй (17)
Пяты дзень (12 сакавіка)
Выбылі: Джо Пэры (13),  Дзін Цзюньхуэй (18)
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага іграка.
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў Сусветнага гран-пры 2016.
Папэлюхы (Пішчанскі раён)
Папэлюхы (Попелюхи) — пасёлак у Пішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
MusicBrainz
«MusicBrainz» (MusicBrainz.org) — праект стварэння адкрытай музычнай энцыклапедыі. «MusicBrainz» захоўвае звесткі аб музыцы, якая калі-небудзь была запісаная, а не саму музыку. Гэтак жа, як і, «MusicBrainz» быў заснаваны ў адказ на камерцыялізацыю , але, у адрозненне ад freedb, «MusicBrainz» пайшоў далей, чым проста сховішча аб кампакт-дысках.
Аздзеліна
Аздзе́ліна (, Азделино) — аграгарадок у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Аздзелінскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 40 км у напрамку на паўночны захад ад Гомеля, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Лазурная , за 8 км ад аўтамабільнай дарогі.
Мольта (Аларскі раён)
Мольта (Мольта) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
IC 1962
IC 1962 — галактыка тыпу SBd у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксандр
Алякса́ндр, Алесь (Αλέξανδρος) — адно з самых папулярных мужчынскіх імёнаў. У перакладзе са старажытнагрэчаскай мовы «мужны абаронца людзей» («алекс» — абаронца, «андрос» — мужчына). Жаночая форма — Аляксандра.
Паходжанне
Імя Аляксандр мае старажытнагрэчаскае паходжанне. Упершыню сустракаецца ў запісе мікенскім лінейным пісьмом у жаночай форме як <a-re-ka-sa-da-ra>. Імя Аляксандр меў траянскі царэвіч Парыс. У «Кіпрыях» Парыс называецца толькі Аляксандрам. Імя было распаўсюджана сярод македонскіх валадароў. Найбольш знакамітым з іх з’яўляўся Аляксандр Вялікі.
У хрысціянскую пару шырока выкарыстоўвалася ў якасці першага або другога імя. Так, імя Аляксандр было хросным імям вялікага князя Вітаўта і першым імям вялікага князя Аляксандра Ягелончыка, нададзеным імям некалькіх пап рымскіх.
Мітруля
Мітруля (Mitrula) — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню апублікаваная ў 1821 годзе.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Вядома 15 відаў, пашыраных у вільготных лясах Еўразіі і Паўночнай Амерыкі. Трапляецца ў красавіку-маі на апалым у ваду лісці дрэў, на ігліцы, на мокрай глебе.
Новэ Скальмяжыцы (гміна)
Но́вэ Скальмяжы́цы (Nowe Skalmierzyce) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Астроўскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Новэ Скальмяжыцы. Плошча гміны складае 125,42 км². Станам на 2013 год у гміне Новэ Скальмяжыцы пражывалі 15 178 чалавек, шчыльнасць — 121 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 26 салецтваў.
Сямжа
Сямжа (Сямжа) — сяло ў Валагодскай вобласці Расіі, цэнтр Сямжанскага раёна, утварае Сямжанскае сельскае паселішча. Размешчана за 116 км на паўночны ўсход ад Волагды, на берагах ракі Сямжэна.
Печолі
Насельніцтва складае 4936 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 53 чал./км². Займае плошчу 93 км². Паштовы індэкс — 56037. Тэлефонны код — 0587.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Verano.
П’ятыхатка (пасёлак)
П’ятыхатка (П'ятихатка) — пасёлак у Пішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Адвечным шляхам
«Адве́чным шля́хам» — філасофскае эсэ, напісанае пад псеўданімам Ігнат Абдзіраловіч у 1921 годзе ў Вільні, у якой глыбока раскрыты драматызм гістарычнага лёсу беларусаў, іх неадольнае імкненне захаваць незалежнасць свайго духу.
Перадумовы ўзнікнення тэксту
Варта адзначыць і тое, што час змены парадыгмы ў еўрапейскім мысленні на пачатку 20 стагоддзя супаў з палітычнымі і сацыяльнымі пераўтварэннямі ў Беларусі, дзе ў гэты перыяд адбываецца фарміраванне ўласнай ідэнтычнасці, праяўлянае ў культуры Адраджэннем, а ў палітыцы — імкненнем да пабудовы незалежнай дзяржавы.
Дух часу, пазначанага «пераацэнкай каштоўнасцей» (тэрмін Ніцшэ) і адмаўленнем класічных падыходаў у мысленні, не мог не паўплываць на беларускіх філосафаў, у тым ліку і на Ігната Абдзіраловіча.
Гэта часы вялікай інтэлектуальнай і сацыяльнай актыўнасці. На тле палітычных пераваротаў (рэвалюцыі 1905 і 1917 гадоў), Першай сусветнай і грамадзянскіх войнаў на Беларусі ўтвараюцца пэўныя інтэлектуальныя колы, адбываецца развіццё літаратуры, навукі і мастацтва. У 1918 годзе група беларускіх інтэлектуалаў на чале з Антонам Луцкевічам утварае Беларускую Народную Рэспубліку, якая, праўда, прайснавала нядоўга і не была прызнана ні нямецкім, ні расійскім урадамі. Але гэтая падзея паўплывала на далейшае вырашэнне пытання беларускай дзяржаўнасці, і ў 1919 годзе была ўтворана Беларуская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка.
Жанр і структура тэксту
Тэкст Ігната Абдзіраловіча «Адвечным шляхам» ёсць мастацкім подле сваёй формы (метафарычнасць, значная колькасць эмацыйна-афарбаванай лексікі, апавядальная інтанацыя) і філосафічным подле зместу, што дазваляе вызначыць яго, з прыналежнасці да жанру, як філосафічнае эсэ.
Але, не зважаючы на мастацкасць і вобразнасць, тэкст мае досыць выразную структуру і складаецца з:
На пачатку кожнай з частак змешчаны асноўныя тэзісы.
Праблематыка твору
У філасофскім эсэ «Адвечным шляхам» аўтар раскрыў драматызм гістарычнага лёсу беларусаў, іх імкненне захаваць незалежнасць свайго духу. Галоўнай мэтай народа лічыў ён дзяржаўную незалежнасць, разглядаў яе як агульначалавечы ідэал. Адной з галоўных перашкод лічыў бюракратычную сістэму дзяржавы і дух «канцылярыі». Цывілізаваны шлях вырашэння грамадскіх праблем бачыў у вольнай творчасці, непрымусовых формах сацыяльнага аб'яднання людзей, у выбары «трэцяга, сялянска-рамесніцкага шляху вольных брацтваў і кааперацыі — паміж дзікім капіталізмам і тыранічным сацыялізмам».
Нарэны
Нарэны (Наре́ны) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Добасненскі сельсавет
До́басненскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кіраўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Жылічы.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Кіраўскага раёна Магілёўскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Асаўніцкага і Харлапавіцкага сельсаветаў з цэнтрам у вёсцы Добасна. 24 чэрвеня 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лешчанскага сельсавета. 8 ліпеня 1960 года ў склад Паўлавіцкага сельсавета перададзены вёскі Лешчанка і Падлешчанка. 12 сакавіка 2004 года ў склад Скрыпліцкага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (Барчыцы, Глыбокавічы і Кісцяні). 3 кастрычніка 2018 года цэнтр сельсавета перанесены з вёскі Новая Добасна ў аграгарадок Жылічы.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2880 чалавек, з іх 90,1 % — беларусы, 7,8 % — рускія, 1,1 % — украінцы, 0,6 % — грузіны.
Цюбэ
Цюбэ (Тёбе, Тюбе) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дагестане, уваходзіць у склад Кумтаркалінскага раёна. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак Цюбэ са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Размешчаны на поўнач ад раённага цэнтра — сяла Каркмаскала, на левым беразе ракі Шура-азене. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1985 года.
Уаманга
Уаманга, Huamango — археалагічны помнік ранняга посткласічнага (тальтэкскага) перыяду (900—1100 гг. н. э.) каля сучаснага горада Акамбай, штат Мехіка, Мексіка. Раскопкі праводзіліся ў 1970-я гады. Помнік складаецца з невялікай цырыманіяльнай зоны з храмамі, размешчанай на ўзвышшы над далінай Лос-Эспехас.
Датаванне з'яўляецца спрэчным, аднак на яе карысць сведчыць шэраг фактаў. У пахаваннях, выяўленых ва Уаманга, знойдзены керамічныя ваціўные пасудзіны адмысловага ппаліхромнага стылю. Адсутнасць керамікі тыпу Каётлатэлька з'яўляецца надзейным сведчаннем таго, што Уаманга не адносіўся да эпікласічнага перыяду (700—900 гг. н. э.), а наяўнасць некаторых тыпаў, падобных знаходкам у Туле таланскай фазы ўказвае на ранні посткласічны перыяд. Акрамя таго, адсутнасць ва Уаманге керамікі тыпу Матлацынка (кераміка сярэдняга і позняга посткласічнага перыяду з Каліштлаўакі і Тэатэнанга) сведчыць пра тое, што ў азначаны перыяд горад ужо не быў населены.
Відаць, Уаманга быў палітычным цэнтрам рэгіёна на поўнач ад даліны Талука ў ранні посткласічны перыяд, магчыма, залежным ад тальтэкаў, чый цэнтр знаходзіўся на паўночны ўсход ад Уаманга.
Уаманга адкрыты для наведвання турыстамі. Да яго лёгка дабрацца на аўтамабілі — каля гадзіны ад Талукі, і ўсяго некалькі хвілін ад Акамбая.
Нельхай
Нельхай (Нельхай) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Вусце (Усць-Кубінскі раён)
Вусце (Устье) — сяло ў Валагодскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Усць-Кубінскага раёна і Усцьянскага сельскага паселішча. Размешчана за 70 км на паўночны захад ад Волагды пры ўпадзенні ракі Кубены ў Кубенскае возера.
Насельніцтва па перапісе 2010 года — 3938 чалавек. 10 лістапада 1932 г. пераўтворана ў пасёлак гарадскога тыпу. 1 студзеня 2004 года Вусце зноў стала сялом.
Чабанавэ (пасёлак)
Чабанавэ (Чаба́нове) — пасёлак у Пішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Якаў Ківавіч Сыркін
Якаў Ківавіч Сыркін (23 лістапада [5 снежня] 1894, Мінск - 8 студзеня 1974, Масква) — савецкі вучоны, акадэмік Акадэміі навук СССР.
Біяграфія
Сын Ківы Якаўлевіча (Янккелевіча) Сыркіна. У 1912 паступіў на хімічны факультэт універсітэта ў горадзе Нансі, дзе правучыўся да 1914 года. У сувязі з распачатай вайной, быў вымушаны перапыніць вучобу і вярнуцца ў Расію. У 1915 годзе ён паступіў на хімічны факультэт Рыжскага політэхнічнага інстытута, у 1918 паступіў у Іванава-Вазнясенскі політэхнічны інстытут, які быў створаны на аснове эвакуяванага РПІ, скончыў ІВПІ ў 1919. Пасля заканчэння інстытута, працягнуў у ім працу. У 1922 годзе быў абраны дацэнтам. З 1925 да 1930 г. займаў пасаду загадчыка кафедры. Пасля падзелу ІВПІ ў 1930 г., працягнуў працу ў Іванаўскім хіміка-тэхналагічным інстытуце, але прапрацаваў у ім толькі адзін год, бо ў 1931 годзе быў прызначаны загадчыкам кафедры ў Маскоўскім дзяржаўным універсітэце тонкіх хімічных тэхналогій імя Ламаносава, дзе прапрацаваў да 1974 года. У 1932 Сыркін пераехаў у Маскву і арганізаваў лабараторыю будовы малекул ў інстытуце імя Карпава, у якой займаў пасаду загадчыка да 1952 года. У 1935 яму была прысуджана ступень доктара хімічных навук. 30 верасня 1943 года быў абраны членам-карэспандэнтам Акадэміі навук СССР па спецыяльнасці "агульная і фізічная хімія", 20 чэрвеня 1964 - акадэмікам па спецыяльнасці "хімічная фізіка". З 1967 па 1974 гг. працаваў загадчыкам аддзела ў Інстытуце агульнай і неарганічнай хіміі імя Курнакова.
Алена Рыгораўна Каралёва
Алена Рыгораўна Каралёва (нар., Ленінград, Расія) — беларускі ўрач-псіхіятр. Доктар медыцынскіх навук (1994), прафесар (1996).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: дэпрэсіі позняга ўзросту; псіхатэрапія; псіхасаматыка.
Узнагароды
Знак «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь» (2005).
Новы Сулак
Новы Сулак (Но́вый Сула́к) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дагестане, у гарадской акрузе Кізілюрт. Размешчаны ў заходнім прыгарадзе горада Кізілюрт, на правым беразе канала Юзбаш, ля адводу яго ад ракі Сулак. Праз пасёлак праходзіць участак Паўночна-Каўказскай чыгункі, а на поўдзень — дарога М29 «Каўказ». Пасёлак узнік у 1958 годзе разам з будаўніцтвам завода «Дагэлектрааўтамат». Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1992 года.
Ныгда
Ныгда (Ныгда) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Новэ Варпна (гміна)
Но́вэ Ва́рпна (Nowe Warpno) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Паліцкага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Новэ Варпна. Плошча гміны складае 197,88 км². Станам на 2013 год у гміне Новэ Варпна пражывалі 1672 чалавекі, шчыльнасць — 8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 2 салецтвы.
Крыніцы (Талачынскі раён)
Крыні́цы (, Криницы) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да 7 чэрвеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Еўлахоўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Плоскаўскага сельсавета.
Інклюз
Інклюзы — уключэнні ў мінералы (inclusions in minerals, dirt) — герметычна ізаляваныя ўчасткі ў працэсе крышталізацыі мінералаў, якія маюць фазавую мяжу з імі. Уключэнні могуць быць пабочнымі — ксенагеннымі (крышталічныя, вадкія, газападобныя) або матчынымі — аўтэнтычныя рэчывы. Апошнія з’яўляюцца рэшткамі мінералаўтваральнай асяроддзя.
Мінералам-гаспадаром называюць мінерал, які змяшчае ўключэнне, а мінерал-вязень — гэта мінерал, які выкрышталізаваўся ва ўключэнні ў мінерале-гаспадары.
Класіфікацыя
У залежнасці ад часу ўтварэнні адрозніваюць уключэнні першасныя — захопленыя крышталямі мінералаў падчас іх росту і размешчаныя ў асноўным па пластах росту крышталяў, і другасныя — захопленых падчас гаення расколін.
Сярод другасных уключэнняў ёсць раннія і познія. Уключэнні могуць быць аднафазнымі, двухфазнымі (вадкасць + газавая бурбалка, вадкасць + крышталь, рэдка дзве незмяшальныя вадкасці) і шматфазнымі (вадкасць + газавая бурбалка + крышталі цвёрдай фазы, часцей за ўсё NaCl і KCl). Звычайна аднафазныя вадкія ўключэнні бываюць у мінералах, якія ўтвараюцца з раствораў халоднай вады (ніжэй 50-600° С); Для магматычных і постмагматычных утварэнняў характэрныя двух- і шматфазныя ўключэнні.
Арозніваюць:
Памер памераў адрозніваецца буйназярністымі ўключэннямі з памерамі фракцый больш 0,5 мм і дробназярністымі ўключэннямі менш 0,5 мм.
Літаратура
Мала гірнича енциклопедія : у 3 т. / за ред. В. С. Білецького. — Д. : Східний видавничий дім, 2004—2013.
Джэйкаб Беймель
Джэйкаб Беймель (Jacob Beimel,, , Мінская губерня — , , ЗША) — амерыканскі кантар, хормайстар, музыказнаўца.
Біяграфія
Якаў Беймель нарадзіўся ў мястэчку Парычы ў сям’і мясцовага кантара і сойфера Шаўля Беймеля. Атрымаў традыцыйную габрэйскую адукацыю. Вучыўся ў Гарадку і Бабруйску. Там жа быў пеўчым у мясцовай сінагозе.
Ва ўзросце 12 гадоў з’ехаў у Бярдзічаў, дзе стаў пеўчым хору кантара Нісна Белцэра. Сваю вакальную адукацыю прадоўжыў спачатку ў Адэсе, дзе вучыўся ў прыватнай музычнай школе Марыі Львовны Васіленка-Левітон, а з 1903 у Берліне ў Франца Эмерыха. Праз год быў прыняты ў Школу вывучэння музычнай кампазіцыі (Meisterschule für musikalische Komposition) пад кіраваннем Фрыдрыха Гернхайма, якую скончыў у 1910. Будучы студэнтам Беймел служыў музычным кіраўніком Берлінскай «Сінагогі на Патсдамскім мосце» і дырыжыраваў «Хорам Мендэльсона». Акрамя гэтага ён публікаваў у музычным дадатку да сіянісцкага часопіса «Усход і захад» (Ost und West) свае кампазіцыі, музыказнаўчыя артыкулы і аранжыроўкі народных песень. У 1911 годзе прыняў пасаду кантара і рэгента хору артадаксальнай сінагогі ў Капенгагене. Там жа ён арганізаваў і кіраваў хорам руху «Ха-Замір».
У 1915 годзе эміграваў у ЗША. У 1915—1921 гадах быў дырыжорам харавога таварыства Патэрсан. У 1918—1920 гадах кантарам у «Яўрэйскім цэнтры» Нью-Ёрка. У 1920—1929 гадах быў кантарам і рэгентам хору сінагогі «Адас іешурун» у Філадэльфіі. У выніку Вялікай дэпрэсіі ён застаўся без пастаяннага месца працы і вярнуўся ў Нью-Ёрк. У далейшым Беймел выкладаў музыку і хазанут, толькі час ад часу выконваў абавязкі кантара. У 1934—1935 гадах ён распачаў фінансава няўдалую спробу выдання ўласнага часопіса «Габрэйская музыка».
Казімеж Барталь
Казі́меж Ба́рталь (Kazimierz Bartel;  — ) — польскі матэматык, палітычны і дзяржаўны дзеяч, у перыяд паміж 1926 і 1930 гадамі тройчы ўзначальваў урад Польшчы. Расстраляны нацыстамі.
Біяграфія
Нарадзіўся 3 сакавіка 1882 у Лембергу (цяпер Львоў), які ў той час належаў Аўстра-Венгрыі.
Скончыўшы сярэднюю школу, паступіў у Львоўскі політэхнічны інстытут на факультэт машынабудавання. У 1907 годзе пасля заканчэння вучобы застаўся ў інстытуце ў якасці асістэнта па начартальнай геаметрыі. Да 1914 годзе ён ужо займаў прафесарскую пасаду.
У час Першай сусветнай вайны быў прызваны ў аўстра-венгерскую армію, у 1918 годзе вярнуўся ў Львоў. У 1919 годзе ў якасці камандуючага чыгуначнымі войскамі ўдзельнічаў у польска-ўкраінскай вайне на баку Польшчы. У тым жа годзе быў прызначаны міністрам чыгунак. У 1922—1930 гг. абіраўся членам польскага сейма.
Пасля дзяржаўнага перавароту ў маі 1926 года, здзейсненага Юзафам Пілсудскім, быў прызначаны прэм’ер-міністрам і займаў гэту пасаду тройчы на працягу чатырох гадоў з некаторымі перапынкамі, у час якіх Пілсудскі сам фармальна займаў гэту пасаду. У гэтыя перыяды Барталь быў намеснікам прэм’ер-міністра, міністрам рэлігіі і грамадскай асветы, але фактычна выконваў працу прэм’ера.
У 1930 г. Барталь сышоў з палітыкі і вярнуўся да акадэмічнай працы — стаў рэктарам Львоўскай палітэхнікі, а неўзабаве яму была прысуджана ганаровая ступень доктара навук і ён быў прыняты ў члены Польскай матэматычнай асацыяцыі. У гэты перыяд ён апублікаваў свае найбольш важныя працы, у тым ліку серыю лекцый пра перспектыву ў еўрапейскім жывапісе.
У 1937 годзе Барталь быў прызначаны сенатарам Польшчы. Пасля ўварвання Германіі ў Польшчу ў верасні 1939 года і наступнага далучэння Заходняй Украіны да СССР Барталь застаўся ў Львове. Яму было дазволена працягваць чытаць лекцыі ў Львоўскім політэхнічным інстытуце. У жніўні 1940 годзе група выкладчыкаў Палітэхнікі была запрошана ў Маскву з мэтай азнаямлення з савецкай сістэмай вышэйшай адукацыі. У тым жа годзе па запрашэнні Акадэміі Навук СССР Казімеж Барталь з’ехаў у Маскву, дзе яму прапанавалі перакласці на рускую мову і выдаць яго падручнік па начартальнай геаметрыі.
Гаўптштурмфюрар
Гаўптштурмфюрар CC (SS-Hauptsturmführer) — адмысловае званне ў СС.
У структуры Агульных СС з трох-чатырох «трупэ» (SS-Truppe) складаўся «штурм» (SS-Sturm), які можна па колькасці прыраўнаваць да армейскай роты. Гэта падраздзяленне тэрытарыяльна ахоплівала невялікі горад, сельскі раён. У штурме налічвалася ад 54 да 180 чалавек. Да 1934 года, да «Ночы доўгіх нажоў», кіраўнік штурма называўся штурмфюрар (SS-Sturmführer). Пасля 1934 года званне было зменена на гаўптштурмфюрар, што азначала тое ж самае, і знакі адрознення засталіся ранейшымі.
Пасля стварэння войскаў СС у 1936 годзе званне адпавядала капітану (гаўптману) вермахта. Адпаведна гаўптштурмфюрары ў войсках СС, як правіла, займалі пасады камандзіра роты, а таксама шэраг адміністрацыйных і штабных пасад, такіх, як палкавы ад'ютант і да т.п. Гэта званне насілі вядомыя нацысцкія ўрачы Аўгуст Гірт і Ёзэф Менгеле. Таксама гэта званне насіў камендант канцлагера Плашаў Аман Гёт.
IC 1963
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксандра
Аляксандра — жаночае імя (ад Αλεξάνδρα — «абаронца людзей»). Мужчынская форма імя — Аляксандр.
Сандра (Sandra, скароч. форма імя Алесандра) — жаночае імя ў англамоўнай культуры.
Паходжанне
Упершыню сустракаецца ў запісе мікенскім лінейным пісьмом у жаночай форме як <a-re-ka-sa-da-ra>.
Імяніны
2 красавіка, 6 мая, 31 мая, 19 лістапада
Сысучыя інфузорыі
Сысучыя інфузорыі, Сукторыі (Suctoria) — клас прасцейшых тыпу інфузорый. Каля 500 відаў. Пашыраны ў прэсных вадаёмах і морах. На Беларусі адзначаюцца такафрыі квадрыпартыта і цыклопавыя, ацынета вялікая, падофрыя прымацаваная. Пераважна сядзячыя формы.
Апісанне
Даўжыня ад 30 мкм да 3 мм. Раснічкі ў дарослых адсутнічаюць. Могуць прымацоўвацца да субстрату, водных раслін і жывёл. У некаторых цела моцна разгалінаванае. Рот адсутнічае. З дапамогай хапальных і сысучых шчупальцаў ловяць і высмоктваюць здабычу, пераважна інфузорый (адсюль назва). Размнажэнне бясполае (вонкавае або ўнутранае пачкаванне, пры якім утвараюцца плаваючыя або поўзаючыя «бадзяжкі») і палавое — кан'югацыя. Некаторыя — паразіты іншых інфузорый.
Сяменькавічы
Сяме́нькавічы (, Семеньковичи) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Чарневіцкага сельсавета.
Памаранчэ
Памаранчэ (Pomarance) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Піза.
Насельніцтва складае 6129 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 28 чал./км². Займае плошчу 227 км². Паштовы індэкс — 56045. Тэлефонны код — 0588.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Vittore.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сяло імя Бабушкіна
Сяло імя Бабушкіна (Село́ и́мени Ба́бушкина) — буйное сяло ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Бабушкінскага раёна Валагодскай вобласці. Размешчана на беразе ракі Лядзеньгі, за 249 км на ўсход ад Волагды.
Адміністрацыйны цэнтр Бабушкінскага сельскага паселішча і Бабушкінскага сельсавета. Насельніцтва па даных перапісу 2002 года — 4105 чалавек (1962 мужчыны, 2143 жанчыны). Пераважная нацыянальнасць — рускія (98 %).
Паводле перапісу 2010 года насельніцтва — 4035 чалавек (1920 мужчын, 2115 жанчын).
Асаўніцкі сельсавет
Асаўні́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кіраўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Асаўнік.
Сідаравічы (Чачэрскі раён)
Сі́даравічы (, Сидоровичи) — вёска ў Чачэрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Нісімкавіцкага сельсавета.
У 1926—1927 і 1980—1991 гадах цэнтр Сідаравіцкага сельсавета. Да 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Палескага сельсавета.
Знаходзіцца на правым беразе ракі Покаць, за 6 км на поўнач ад шашы.
Табарсук
Табарсук (Табарсук) — сяло ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Тэхнікум (прыпыначны пункт)
Тэ́хнікум (, Техникум)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны паблiзу пасёлка Мар'іна; на лініі Асіповічы I — Мінск-Пасажырскі, паміж станцыяй Пухавічы і прыпыначным пунктам Вяндзеж.
Сідаравічы (Магілёўскі раён)
Сі́даравічы (, Сидоровичи) — аграгарадок у Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці, каля аўтадарогі Магілёў — Гомель. Уваходзіць у склад і з'яўляецца цэнтрам Сідаравіцкага сельсавета. Цэнтр калгаса. За 24 км на поўдзень ад Магілёва. У 2001 годзе налічвалася 554 жыхары, 215 двароў. У вёсцы 2 дрэваапрацоўчыя цэхі, сярэдняя школа, клуб, бібліятэка, амбулаторыя, аддзяленне сувязі.