cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прытча аб добрым Самараніне
Дарога з Іерусаліма ў Іерыхон
У часы Ісуса, шлях з Іерусаліма ў Іерыхон быў сумна вядомы сваёй небяспекай і цяжкасцю, яго часта называлі «Шляхам Крыві», таму што там часта нападалі разбойнікі. Марцін Лютэр Кінг у сваёй вядомай прамове «Я пабываў на вяршыні гары», за дзень да сваёй смерці, апісаў дарогу наступным чынам:
''Я памятаю, калі місіс Кінг і я былі першы раз ў Іерусаліме. Мы арандавалі аўтамабіль і паехалі з Іерусаліма ў Іерыхон. І як толькі мы апынуліся на гэтым шляху я сказаў маёй жонцы: «Я магу зразумець, чаму Ісус выкарыстаў гэты шлях ў якасці месца для сваёй прытчы.» Гэта звілістая, вельмі звілістая дарога. Яна сапраўды спрыяе для засады. Вы пачынаеце шлях ў Іерусалімена вышыні каля тысячы двухсот метраў над узроўнем мора [на самай справе каля 640 метраў]. А калі вы прыходзіце ў Іерыхон праз пятнаццаць ці дваццаць хвілін, вы ўжо на вышыні дваццаці двух футаў [7 м] ніжэй за ўзровень мора [на самой справе 846 футаў (258 м) або 258 метраў]. Гэта небяспечны шлях. У дні Ісуса ён стаў вядомы як «Крывавы Шлях.» І вы ведаеце, што гэта магчыма, што святар і лявіт паглядзелі ў бок гэтага чалавека на зямлі і налічылі, што рабаўнікі былі ўсё яшчэ вакол. А магчыма, што яны адчувалі, што чалавек на зямлі толькі прыкідваўся, што ён быў абрабаваны і пабіты, каб прыманіць іх там, прывабіць іх туды для хуткага і лёгкага захопу. І так першае пытанне, якое спытаў святар, і першае пытанне, якое спытаў Лявіт было: «Калі б я спынюся, каб дапамагчы гэтаму чалавеку, што будзе са мной?»''
Але калі Добры самарыцянін прыехаў, і ён паставіў пытанне па іншаму: «Калі б я не спынюся дапамагчы гэтаму чалавеку, што будзе з ім?»
Самарыцяне і Ісус
Самарыцяне з'яўляюцца ў іншым месцы ў Евангеллях. У Евангеллі ад Лукі, Ісус ацаляе дзесяць пракажоных і толькі адзін з іх, Самарыцянін, вяртаецца каб падзякаваць Ісуса (Лк. 17:11-19). У Лук. 9:51-56 апісваецца сітуацыя, калі да Ісуса ў Самарыі паставіліся варожа. У Евангеллі ад Яна, Ісус мае пашыраны дыялог з самарыцянкай, і многія Самарыцяне паверылі ў Яго. У Евангеллі ад Матфея Ісус тым не менш павучае сваіх вучняў не прапаведаваць у паганскіх або самарыцянскіх гарадах (Матф. 10:5-8). У Евангеллях, наогул, хоць Ісус і не прапаведваў непасрэдна для Самарыцян, але ніколі не казаў грэбліва пра іх.
Святары і лявіты
У часы Ісуса кантакт з трупам лічыўся апаганьваннем. Святары былі асабліва заклапочанымі, каб пазбегнуць нячыстасці. Святар і лявіт тады ўжо можа выказалі здагадку, што ляжачы падарожнік ужо быў мёртвы; і таму прайшлі міма, каб трымаць сябе рытуальна чыстымі. Праходзячы міма яны маглі пазбягаць праверкі «ці ён быў жывым ці мёртвым»: калі ён быў мёртвым, яны б апаганіліся; калі б жывым, то меў бы патрэбу ў дапамозе.
Выкарыстанне імя
Прадпісанне «пайсці і зрабіць тое ж самае» прывяло да «добрага самарыцяніна» імя быўшы прыкладзенай да якіх шпіталях, такіх як медыцынскі цэнтр Спадчына Добры самарыцянін ў Портлендзе, штат Арэгон.
Тэрмін «Добры самарыцянін» выкарыстоўваецца ў якасці агульнай метафары, слова прымяняецца да любога дабрачыннага чалавека, асабліва таго, хто, як чалавек у прытчы, ратуе або дапамагае жывучага ў нястачы незнаёмца.
Імя «Добры самарыцянін» было выкарыстана для шэрагу дабрачынных арганізацый, у тым ліку Самарыцяне, Кашалёк самарыцяніна, Сёстры добрага самарыцяніна, і Самарыцянскія сябры Ганконгу. Назва шырока выкарыстоўваецца для наймення бальніц па ўсім свеце. У шэрагу штатаў ЗША існуюць Законы добрага Самарыцяніна, якія заахвочваць тых, хто аказвае дапамогу і дапамагаюць тым, якія апынуліся ў бядзе.
У мастацтве
Прытча была адной з самых папулярных у сярэднявечным мастацтве. Яе алегарычнае тлумачэнне часта ілюструецца выявай Хрыста у якасці Добрага самарыцяніна. Хрыста часта суправаджаюць анёлы. У некаторых праваслаўных абразах Хрыстос пазазваецца як Добры самарыцянін з німбам, які нясе крыж.
Прытча адлюстравана на мастацкіх малюнках Рэмбрандта, Яна Війнантса, Вінцэнта ван Гога, Эме Маро, Даменіка Феці, Ёгана Карла Лота, Георга Фрэдэрыка Воттса, і Джакама Конці. Скульптары Піт Эссер і Франсуа-Леон Сісарт зрабілі кампазіцыі, прысвечаныя прытчы.
Xbox Live
Xbox LIVE — служба шматкарыстальніцкіх анлайн гульняў і лічбавай дыстрыбуцыі, створана і кіраваная карпарацыяй Microsoft.
Службу была створана ў лістападзе 2002 для прыстаўкі Xbox. Пасля яна атрымала значныя абнаўлення пасля выхаду наступных мадэляў прыстаўкі: Xbox 360 у 2005 і Xbox One у 2013. Таксама ў 2007 сістэма была распаўсюджана на персанальныя камп’ютары пад управнинням Windows (гэта называлася Games for Windows — Live).
Канкурэнтамі Xbox LIVE ёсць сетка PlayStation Network кампаніі Sony і Nintendo Network кампаніі Nintendo.
Gamertag
Gamertag — гэта універсальны нікнэйм карыстальніка ў Xbox LIVE. Ён павінен быць унікальным, даўжынёй не больш за 15 сімвалаў, ўключаць лічбы, літары і прабелы. Microsoft праводзіць пэўную мадэрацыю нікнэймаў. Напрыклад, у свой час было забаронена ўказваць сэксуальную арыентацыю ў імя карыстальніка, аднак затым ад гэтай практыкі адмовіліся.
Бяспека
Microsoft не дазваляе карыстальнікам гуляць на прыстаўках з мадыфікаванай прашыўкай. У 2009 годзе было забанен амаль мільён такіх акаўнтаў.
Даступнасць
Па стане на 14 сакавіка 2015 Xbox Live быў даступны ў 42 краінах свету, Беларусі сярод іх не было.
Дуброва (Запрудскі сельсавет)
Дубро́ва (, Дуброва) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Запрудскага сельсавета.
Зарубічы
Зару́бічы (, Зарубичи) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
Да 28 ліпеня 1967 года вёска ўваходзіла ў склад Баранаўскага сельсавета, да 16 сакавіка 1987 года — у склад Капцёўскага сельсавета.
Палевачы
Палевачы́ (, Полевачи) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
У час Ігната Буйніцкага ў беларускай прэсе выкарыстоўвала назва Палівачы. Палевачы гэта спольшчаная назва гэтай мясцовасці.
У 1907 г. у сваёй сядзібе ў Палівачах (каля Празарокаў) Ігнат Буйніцкі заснаваў самадзейны тэатр, дзе спачатку прымалі ўдзел яго сваякі. У ім удзельнічала 8 акцёраў, і чалавек прыблізна 16 танцораў. Перад канцэртамі былі рэпетыцыі, якія праводзіў сам Буйніцкі. Тэатр даваў канцэрты і спектаклі ў Палівачах, Празароках і навакольных вёсках. Вывучаў беларускія песні, танцы, народнае адзенне.
Палівачы былі адным з найбольш дударскіх асяродкаў у Глыбоцкім краі. Па ўспамінах  аднавяскоўцаў,  мясцовыя  музыкі  (з цымбаламі, скрыпкай і дудой) заўжды віншавалі Буйніцкага на Вялікдзень. Адсюль праўдападобна паходзіў таксама дудар з трупы Ігната Буйніцкага — Адам Шульга. Ігнат Буйніцкі зрабіў дуду сімвалам свайго тэатра і вывеў гэты інструмент на тэатральныя сцэны Вільні, Варшавы і Пецярбурга.
Сядзіба Ігната Буйніцкага ў Палівачах не захавалася.
Рамашкі (Глыбоцкі раён)
Рама́шкі (, Ромашки) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёскi Рамашкі I i Рамашкі II у складзе гміны Чарневічы, пазней у складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 19 мая 1972 года хутар уваходзіў у склад Зябкаўскага сельсавета.
Львоўскі дзяржаўны ўніверсітэт бяспекі жыццядзейнасці
Львоўскі дзяржаўны ўніверсітэт бяспекі жыццядзейнасці (Львівський державний університет безпеки життєдіяльності) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, размешчаная ў Львове.
Ва ўніверсітэце ажыццяўляецца падрыхтоўка спецыялістаў для падраздзяленняў Дзяржаўнай службы Украіны па надзвычайных сітуацыях, міністэрстваў і ведамстваў, якія займаюцца пытаннямі бяспекі чалавека. Напрамкі падрыхтоўкі: інфармацыйная і транспартная бяспека, пажарная і тэхнагенная бяспека, экалогія і ахова навакольнага асяроддзя, ахова працы і інш.
Гісторыя
Будынак універсітэта першапачаткова быў пабудаваны як Дом інвалідаў у 1855-1863 гг. архітэктарам Тэафілам Хансэнам па распараджэнні аўстрыйскага імператара Франца Іосіфа, які быў ўрачыста адкрыты 4 кастрычніка 1863 г. Пабудова прызначалася для ўтрымання і прытулку 500 інвалідаў.
У 1939-1941 гг. у будынку размяшчаўся полк НКУС СССР. Падчас Другой сусветнай вайны будынак не быў пашкоджаны, і 10 жніўня 1944 г. у ім зноў размясцілася вайсковая частка. Па рашэнні Міністэрства ўнутраных спраў СССР у маі 1954 г. тут было размешчана Кіеўскае пажарна-тэхнічнае вучылішча, пазней перайменаванае ў Львоўскае пажарна-тэхнічнае вучылішча МУС СССР.
Распараджэннем Кабінета Міністраў Украіны ад 21 чэрвеня 2001 г. Львоўскае пажарна-тэхнічнага вучылішча МУС Украіны было рэарганізавана ў Львоўскі інстытут пажарнай бяспекі Міністэрства ўнутраных спраў Украіны. Згодна з Указам прэзідэнта Украіны ад 27 студзеня 2003 г. інстытут перайшоў у падпарадкаванне Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Украіны.
29 сакавіка 2006 г. распараджэннем Кабінета Міністраў Украіны Львоўскі інстытут пажарнай бяспекі МНС Украіны рэарганізаваны ў Львоўскі дзяржаўны ўніверсітэт бяспекі жыццядзейнасці.
Рослева
Ро́слева (, Рослево) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарневічы, пазней у складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 19 мая 1972 года хутар уваходзіў у склад Зябкаўскага сельсавета.
Павел Яўгенавіч Фельгенгаўэр
Павел Яўгенавіч Фельгенгаўэр (, Масква) — расійскі біёлаг, журналіст, незалежны ваенны аглядальнік.
Пасля распаду СССР сышоў у журналістыку. Працаваў штатным ваенным аглядальнікам «Незалежнай газеты» (1991—1993) і газеты «Сёння» (1993—1999). Уваходзіў у склад рэдкалегіі апошняга выдання. З 1999 года, не з'яўляючыся штатным супрацоўнікам якіх-небудзь СМІ, выступае як незалежны ваенны аглядальнік і аналітык. Аўтарскія матэрыялы журналіста выходзяць на старонках выданняў Moscow Times і «Новая газета», а яго экспертныя заключэнні можна сустрэць у цэлым шэрагу расійскіх і замежных СМІ. Рэгулярны госць эфіраў радыёстанцый «Рэха Масквы» і «Гаворыць Масква». Цесна супрацоўнічае з вашынгтонскай неакансерватыўнай арганізацыяй Jamestown Foundation.
Буракіўка (Пулынскі раён)
Буракіўка (Буряківка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Кузьмічы (Гродзенскі раён)
Кузьмічы́ (, Кузьмичи) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
Андрэй (зяць Мсціслава Раманавіча)
Андрэй (не пазней 1200-х — 1 чэрвеня 1223) — князь з роду Рурыкавічаў, але невядомага пэўна паходжання.
"«Князь же Мьстиславъ Кыевьскыи… сталъ бѣ на горѣ над рѣкою надъ Калкомъ; … А у града того остаста два воеводѣ, Чьгырканъ и Тешюканъ, на Мьстислава и на зять его на Ондрѣа и на Олександра Дубровичскаго: бѣста бо два князя съ Мьстиславомъ. … а князеи яша, и издавиша их, подкладше под доскы, а самѣ верху сѣдоша обѣдати …»."
Праз тое, што ні імя па бацьку, ні тытулу Андрэя крыніца не дае, навукоўцы некалькі стагоддзяў спрабуюць атоесніць яго з якімсьці болей вядомым князем Андрэем.
У некаторых гіпотэзах атаяснення нейкую ролю мае другая група з шасці князёў, загінулых ад манголаў пасля бітвы пры адступленні да Дняпра.
"«А ииых князеи опричь того до Днѣпра гонящи, убиша 6 князеи: Святослава Яневьскаго, Изяслава Инъгворовица, Святослава Шюмьскаго, Мьстислава Черниговьскаго съ сыномъ, Гюря Несвѣжьскаго»."
Князі ў гэтым спісе пададзены ў выпадковым парадку, таксама ў пазнейшых спісках летапісаў адбыліся скажэнні, так янеўскі князь Святаслаў стаў Святаполкам, князь Ізяслаў Інгваравіч — князем негаворскім Ізяславам. На такім грунце некаторыя даследчыкі будуюць свае гіпотэзы.
У прыватнасці, Лявонцій Вайтовіч выказаў думку, што князь Андрэй быў сынам князёў Івана або Святаполка з дынастыі тураўскіх князёў, але «хутчэй першага», то-бок Івана. Таксама Вайтовіч лічыць дубровіцкага князя Аляксандра стрыечным братам Андрэя і адначасова яшчэ адным зяцем вялікага князя Мсціслава. Далучае Вайтовіч да тураўскай княжацкай дынастыі і іншых загінулых у адступленні да Дняпра князёў — янеўскага Святаслава і нясвіжскага Юрыя, «негаворскага» «Яраслава». Тапонімы Янеў, Негавор і Нясвіж лакалізаваць не спрабуе, ці маглі яны належаць да абшараў Тураўскай зямлі. Аргументаў Вайтовіч не дае, у раздзелах пра гэтых князёў не робіць ніводнай спасылкі.
Літвенскі сельсавет (Маладзечанскі раён)
Літве́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маладзечанскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Літва.
Андрэй (зяць Мсціслава Раманавіча)
Таксама на думку Вайтовіча, згаданыя ў Любецкім сінодзіку «Юрый тураўскі» і «Сямён тураўскі Юр’евіч» — сын і ўнук князя Андрэя. Аднак, напрыклад, на думку Рафаіла Зотава гэта памылка і замест «тураўскі» мусіла быць «тарускі».
Літвенскі сельсавет (Маладзечанскі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Маладзечанскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Гарадзілаўскага сельсавета.
Вэсэлэ (Пулынскі раён)
Вэсэлэ (Весе́ле) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Вэснянка (Пулынскі раён)
Вэснянка (Весня́нка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Кругляны (Гродзенскі раён)
Кругля́ны (, Кругляны) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
Да 28 ліпеня 1967 года вёска ўваходзіла ў склад Баранаўскага сельсавета, да 1977 года — у склад Квасоўскага сельсавета , да 16 сакавіка 1987 года — у склад Капцёўскага сельсавета.
Елькаўшчына
Е́лькаўшчына (, Ельковщина) — аграгарадок у Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Запрудскага сельсавета.
Зэлэна Паляна (Пулынскі раён)
Зэлэна Паляна (Зелена Поля́на) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
В’язавэць (Пулынскі раён)
В’язавэць (В'язове́ць) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Саннічкі
Саннічкі́ (, Саннички) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Сахнавічы
Са́хнавічы (, Сахновичи) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Іванавычы (Пулынскі раён)
Іванавычы (Іва́новичі) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Міхаіл Ігаравіч Каплінскі
Міхаіл Каплінскі (нар. ) — беларускі футбаліст, брамнік.
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў «Мінску-2», пазней гуляў у Другой лізе за «Рудзенск» і «Белтрансгаз». У лютым 2011 года пасля прагляду стаў іграком жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ», дзе выступаў за дубль. У 2012—2013 годзе гуляў у Першай лізе за «Смаргонь» і СКВІЧ, у гэтых клубах быў другіх брамнікам і амаль не выхадзіў на поле.
У 2013 годзе зноў апынуўся ў Другой лізе, далучыўшыся да «Маладзечна-2013», сезон 2014 пачаў у мінскім «Тарпеда». У жніўні 2014 года перабраўся ў першалігавыя «Смалявічы-СТІ», дзе быў рэзервовым брамнікам.
У 2016 годзе выступаў за мар’інагорскую «Вікторыю», у 2017 годзе ў якасці рэзервовага брамніка гуляў за «Ашмяны-БДУФК». У 2019 годзе зноў выступаў за «Вікторыю», згуляў у двух матчах.
Кашэліўка (Пулынскі раён)
Кашэліўка (Кошелі́вка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Лікоўка
Ліко́ўка (, Ликовка) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
Да 28 ліпеня 1967 года вёска ўваходзіла ў склад Баранаўскага сельсавета.
Сахнавічы
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарневічы, пазней у складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 19 мая 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Зябкаўскага сельсавета.
Мырнэ (Пулынскі раён)
Мырнэ (Ми́рне) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Калодзііўка (Пулынскі раён)
Калодзііўка (Коло́діївка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Літвінкі (Гродзенскі раён)
Літві́нкі (, Литвинки) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
Загаранкі
Загара́нкі (, Загорянки) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Запрудскага сельсавета.
У 1924—1960 гадах цэнтр Загаранкаўскага сельсавета.
Ачэрэцянка (Пулынскі раён)
Ачэрэцянка (Очеретя́нка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Дудаковічы
Геаграфія
Знаходзіцца за 12 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Круглае, за 77 км ад Магілёва, за 15 км ад чыгуначнай станцыі Талачын, на рацэ Гнілка.
Гісторыя
Вядомая з пачатку XVI стагоддзя. З XVII стагоддзя — мястэчка. З 1772 г. у Магілёўскай губерні Расійскай імперыі. З 1861 года ў Магілёўскім павеце. У 1919 годзе сяло. З 1924 года вёска ў Круглянскім раёне, у 1931—1935 гг. у Талачынскім раёне, у 1959—1965 гг. у Бялыніцкім раёне.
Да 2014 года вёска ўваходзіла ў склад Ляснянскага сельсавета, у 1964—2014 гадах яго цэнтр.
Паплаўка (Пулынскі раён)
Паплаўка (Попла́вка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Камяншчына
Камяншчы́на (, Каменщина) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Запрудскага сельсавета.
Пулына-Гута
Пулына-Гута (Пу́лино-Гу́та) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Нарцызіўка (Пулынскі раён)
Нарцызіўка (Нарци́зівка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Спіс аб’ектаў PGC (991001—992000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (991001—992000)
Сколабіў (Пулынскі раён)
Сколабіў (Ско́лобів) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Мікалай Францавіч Гастэла
Мікалай Францавіч Гастэла (,, Расійская імперыя — ) — савецкі ваенны лётчык, удзельнік трох войнаў, камандзір 2-й эскадрыллі 207-га дальнебамбардзіровачнага авіяцыйнага палка 42-й дальнебамбардзіровачнай авіяцыйнай дывізіі 3-га Дальнебамбардзіровачнага авіяцыйнага корпуса Дальнебамбардзіровачнай авіяцыі ВПС РСЧА, капітан. Загінуў падчас баявога вылету. Герой Савецкага Саюза, пасмяротна.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1907 годзе ў Маскве.
Бацька — Франц Паўлавіч Гастыла, беларус родам з вёскі Плужыны (цяпер Карэліцкі раён Гродзенскай вобласці, Беларусь); у 1900 годзе прыйшоў на заробкі ў Маскву (дзе яго прозвішча сталі прамаўляць на маскоўскі манер — «Гастэла»), працаваў у ліцейных майстэрнях на.
Маці — Настасся Сямёнаўна Кутузава (дзявочае прозвішча), руская, была белашвачкай.
У 1914—1918 гадах Мікалай Гастэла вучыўся ў 3-м Сакольніцкім гарадскім мужчынскім вучылішчы імя А. С. Пушкіна. У 1918 годзе з-за голаду ў складзе групы школьнікаў-масквічоў быў эвакуіраваны ў Башкірыю. У 1919 годзе ён вяртаецца назад у Маскву, дзе зноў паступае ў школу. Працоўную дзейнасць Мікалай Гастэла пачаў ў 1923 годзе, стаўшы вучнем сталяра. У 1924 году сям’я Гастэлы пераязджае ў Мурам, дзе Мікалай паступае слесарам на, на якім працаваў і яго бацька. Паралельна з працоўнай дзейнасцю, М. Ф. Гастэла сканчае школу (цяпер — школа № 33 ). У 1928 годзе ўступіў у ВКП (б). У 1930 годзе сям’я Гастэлы вяртаецца ў Маскву, і Мікалай паступае на працу ў Першы дзяржаўны механічны завод будаўнічых машын імя 1-га Мая. У 1930—1932 гадах М. Ф. Гастэла жыў у пас. .
Смерць
26 чэрвеня 1941 года экіпаж пад камандаваннем капітана М. Ф. Гастэлы ў складзе, і  на самалёце ДБ-3Ф вылецеў для нанясення бомбавага ўдару па нямецкай механізаванай калоне на дарозе Маладзечна — Радашковічы ў складзе звяна з двух бамбардзіроўшчыкаў. Агнём зенітнай артылерыі самалёт Гастэлы быў падбіты. Варожы снарад пашкодзіў паліўны бак, і Гастэла здзейсніў агністы таран — накіраваў падпаленую машыну на механізаваную калону ворага. Усе члены экіпажа загінулі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 26.7.1941 Гастэла быў пасмяротна ўдастоены звання «Герой Савецкага Саюза» з уручэннем медаля «Залатая зорка» і ордэна Леніна.
Афіцыйная версія
26 чэрвеня 1941 года на баявы вылет у раён Радашковічы — Маладзечна вылецела звяно пад камандаваннем капітана М. Ф. Гастэлы, якое складалася з двух цяжкіх бамбардзіроўшчыкаў ДБ-3Ф. Другім самалётам кіраваў старшы лейтэнант Фёдар Вараб’ёў, у якасці штурмана з ім ляцеў лейтэнант Анатоль Рыбас (імёны яшчэ двух членаў экіпажа Вараб’ёва не захаваліся). Падчас атакі навалы нямецкай тэхнікі самалёт Гастэлы быў падбіты. Згодна з рапартам Вараб’ёва і Рыбаса, самалёт Гастэлы загарэўся і здзейсніў таран механізаванай калоны варожай тэхнікі. Ноччу сяляне з найбліжэйшай вёскі Дзякшняны вынялі трупы лётчыкаў з самалёта і, абгарнуўшы цела ў парашуты, пахавалі іх побач з месцам падзення бамбардзіроўшчыка.
Неўзабаве подзвіг Гастэлы атрымаў шырокае асвятленне ў прэсе. 5 ліпеня 1941 у вячэрняй зводцы Савецкага інфармбюро ўпершыню быў згаданы подзвіг М. Ф. Гастэлы :
На аснове паведамлення Саўінфармбюро карэспандэнтамі П. Паўленкам, П. Крыловым быў напісаны нарыс «Капітан Гастэла», які быў апублікаваны ў газеце «Правда» 10 ліпеня 1941 года.
Звяртае на сябе ўвагу дата подзвігу Гастэлы, якая змешчана ў артыкуле, — 3 ліпеня. Верагодна, аўтары нарысу, удакладніўшы правільнае напісанне прозвішча героя і факты яго біяграфіі, выснову пра дату гібелі Гастэлы зрабілі зыходзячы з даты паведамлення Саўінфармбюро. Артыкул у «Праўдзе» меў шырокі рэзананс, подзвіг Гастэлы шырока выкарыстоўваўся савецкай прапагандай.
25 ліпеня 1941 г. камандзірам 207-га ДБАП капітанам Лабанавым і палкавым камісарам Кузняцовым М. Ф. Гастэла быў прадстаўлены да звання Героя Савецкага Саюза.
Ужо на наступны дзень пасля прадстаўлення капітану Гастэлы Мікалаю Францавічу было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза (пасмяротна). Загадам міністра абароны СССР капітан Гастэла М. Ф. ў спісы аднаго з авіяцыйных палкоў.
«Вогненны таран» Гастэлы стаў адным з самых вядомых прыкладаў гераізму ў гісторыі Вялікай Айчыннай вайны і выкарыстоўваўся для ваенна-патрыятычнай прапаганды і выхавання моладзі як у ходзе вайны, так і ў пасляваенны перыяд, аж да распаду СССР. Альтэрнатыўныя версіі падзей блізу в. Дзякшняны і спробы расследавання гібелі Гастэлы і Маслава спыняліся альбо засакрэчваліся. Члены экіпажа Гастэлы — Р. М. Скарабагаты, А. А. Калінін, А. А. Бурдзянюк — засталіся ў цені подзвігу камандзіра. Толькі ў 1958 годзе яны былі ўзнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны I ступені (пасмяротна).
«Гастэлаўцы»
Намаганнямі савецкай прапаганды подзвіг М. Ф. Гастэлы стаў адным з самых вядомых у гісторыі Вялікай Айчыннай вайны, а прозвішча Гастэлы — намінальным. «Гастэлаўцамі» сталі называць лётчыкаў, якія ўчынілі «вогненны таран». Усяго за перыяд Вялікай Айчыннай вайны было здзейснена 595 «класічных» паветраных таранаў (самалётам самалёта), 506 таранаў самалётам наземнай мэты, 16 марскіх таранаў (у гэты лік могуць уваходзіць і тараны марскімі лётчыкамі надводных і берагавых мэтаў праціўніка) і 160 танкавых таранаў. Трэба адзначыць, што ў крыніцах маецца пэўныя розначытанні з нагоды колькасці таранавых нападаў. Напрыклад, у артыкуле «Пабрацімы ​​Мікалая Гастэлы» гаворыцца толькі пра 14 марскіх і толькі 52 танкавых тарана, 506 таранах самалётам наземнай мэты, але затое пра 600 паветраных таранаў.
Генерал-маёр авіяцыі у сваёй кнізе «Зброя моцных духам» ацэньвае колькасць паветраных таранаў ў больш чым 620. Пры гэтым гісторыкі авіяцыі пішуць: «у дакументах праціўніка адзначана [яшчэ] больш за дваццаць таранаў, здзейсненых савецкімі лётчыкамі, якія да гэтага часу неідэнтыфікаваныя». Няма адзінства і ў ацэнцы колькасці ўласна «вогненных таранаў». Напрыклад, Юрый Іваноў, у сваёй працы «Камікадзэ: пілоты-смяротнікі» ацэньвае колькасць такіх таранаў, здзейсненых савецкімі лётчыкамі ў 1941—1945 гг. велічынёй «каля 350». У завяршэнне гэтага пункта варта таксама адзначыць, што шэраг савецкіх пілотаў таранілі ворага не адзін раз: 34 лётчыка ўжывалі паветраны таран двойчы, чацвёра — Леанід Барысаў,, ,  — тройчы, а Барыс Коўзан — чатыры разы.
Эксгумацыя меркаваных парэшткаў Гастэлы
У 1951 годзе напярэдадні дзесяцігоддзя знакамітага «вогненнага тарана» для наступнага ўрачыстага пахавання была праведзена эксгумацыя астанкаў з меркаванай магілы Гастэлы. Яго рэчаў у магіле не аказалася, але былі знойдзеныя асабістыя рэчы таварышаў па службе Гастэлы — камандзіра 1-й эскадрыллі 207-га ДБАП капітана і стралка-радыста. Экіпаж Маслава лічыўся зніклым без вестак у той жа дзень, у які Гастэла, як сцвярджаецца, здзейсніў свой подзвіг. Падпалкоўнік Кацельнікаў, які кіраваў перапахаваннем, з санкцыі партыйных органаў правёў сакрэтнае расследаванне, у выніку якога высветлілася, што на месцы меркаванага тарана Гастэлы пацярпеў крушэнне самалёт Маслава. Экіпаж Маслава без агалоскі перапахавалі на могілках Радашковічаў, фрагменты бамбардзіроўшчыка Маслава — адпраўленыя ў музеі краіны як парэшткі самалёта Гастэлы, на месцы гібелі экіпажа Маслава быў усталяваны помнік-манумент, прысвечаны подзвігу экіпажа М. Ф. Гастэлы. Дадзеныя аб эксгумацыі меркаванай магілы Гастэлы не былі апублікаваныя аж да эпохі галоснасці, калі яны ўпершыню праніклі ў СМІ.
Альтэрнатыўная версія
У 1990-я гады ў СМІ з’явілася іншая версія падзей каля вёскі Дзякшняны (яе аўтарам стаў маёр у адстаўцы Эдуард Харытонаў). Былі апублікаваныя дадзеныя аб эксгумацыі меркаванай магілы Гастэлы ў 1951 годзе. У сувязі з тым, што там былі знойдзеныя парэшткі экіпажа, была вылучана здагадка, што менавіта Маслаў з’яўляецца аўтарам «вогненнага тарана», які прыпісваецца Гастэлу. У 1996 годзе ўказам прэзідэнта Ельцына Маслаў і ўсе члены яго экіпажа былі ўзнагароджаны званнем Героя Расійскай Федэрацыі (пасмяротна).
Дакладнасць рапартаў Вараб’ёва і Рыбаса пастаўлена пад сумнеў. Па-першае, узнікла здагадка, што непасрэдна сам таран самалётам Гастэлы лётчыкі, якія ляцелі ад месца бою, не бачылі, звязаўшы падзенне бамбардзіроўшчыка Гастэлы і слуп дыму, які ўздымаўся каля дарогі. Па-другое, вылучалася здагадка, што рапарты маглі быць пераробленыя ў ходзе кампаніі па гераізацыі Гастэлы ў ліпені-жніўні 1941 года. Па-трэцяе, саміх рапартаў Вараб’ёва і Рыбаса не захавалася, ёсць толькі дакументы, якія спасылаюцца на іх. Па-чацвёртае, Вараб’ёў і Рыбас служылі ў 96-м ДБАП, які размяшчаўся на тым жа аэрадроме, што і 207-й ДБАП, у якім ваявалі Маслаў і Гастэла. Па здагадцы прыхільнікаў альтэрнатыўнай версіі, экіпажы з розных палкоў не маглі ляцець на заданне ў адным звяне.
Пасля з’явіліся паведамленні, што абломкі сапраўднага самалёта Гастэлы знаходзіліся недалёка ад месца гібелі Маслава, у Мацкаўскім балоце каля вёскі Мацкі. Самалёт каля вёскі Мацкі ўпаў, згодна з паказаннямі мясцовых жыхароў, 26 чэрвеня 1941 года. Імі быў знойдзены абгарэлы труп, у кішэні гімнасцёркі якога знаходзілася ліст на імя Скарабагатай, (як мяркуецца, жонкі стралка экіпажа Гастэлы — Рыгора Мікалаевіча Скарабагатага), а таксама медальён з ініцыяламі А. А. К. (магчыма, стралка-радыста Гастэлы — Аляксея Аляксандравіча Калініна). Але галоўнае — тут быў знойдзены абломак, які адназначна ідэнтыфікуецца як частка самалёта менавіта М. Ф. Гастэлы — бірка ад рухавіка М-87Б з серыйным № 87844.
Згодна паказанням сведак з ліку мясцовых жыхароў вёскі Мацкі, адзін чалавек з меркаванага сапраўднага самалёта Гастэлы выкінуўся з парашутам з крыла падаючага самалёта і быў захоплены немцамі. Паказанні мясцовага жыхара пацвярджаюцца дакументам «Спіс беззваротных страт кіруючага і радавога складу 42-й авіядывізіі з 22.06 па 28.06.41 г.» за подпісам начальніка аддзела страявой частцы старшыны Бокава.
У канцы пералічаных пайменна членаў экіпажа Гастэлы прыпіска: «Адзін чалавек з гэтага экіпажа выскачыў з парашутам, хто — невядома». У той жа час не ясна, адкуль з’явілася гэтая інфармацыя, бо ў рапарце Вараб’ёва і Рыбаса гэты момант не адлюстраваны, а жыхары вёскі Мацкі былі ўжо на акупаванай тэрыторыі. Канструктыўнай асаблівасцю бамбардзіроўшчыка ДБ-3Ф з’яўляецца тое, што з крыла скакаць можа толькі пілот. Гэта дало прыхільнікам альтэрнатыўнай версіі падставы сцвярджаць, што Гастэла кінуў экіпаж і борт, які гінуў, дзеля ўласнага выратавання. Аднак, строга кажучы, не зусім ясна нават, з якога самалёта выскачыў парашутыст, пра які ідзе гаворка ў дакуменце, падпісаным Бокавым (не кажучы ўжо пра тое, што сведкі маглі памыліцца ў сваіх назіраннях на прадмет таго, што скачок быў менавіта з крыла) — з машыны, прынятай пасля за машыну Гастэлы (гэта значыць самалёта Маслава) або сапраўды з самалёта Гастэлы. Варта таксама адзначыць, што Гастэла, відаць, сапраўды спрабаваў накіраваць свой ​​самалёт на размяшчэнне ворага — інакш цяжка растлумачыць, навошта яго ДБ-3Ф здзейсніў разварот назад на в. Мацкі (а там як раз знаходзілася нямецкая воінская частка).
Ніжнія Пагараны
Ні́жнія Пагара́ны (, Нижние Погораны) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
Мікалай Францавіч Гастэла
Альтэрнатыўная версія
Выказваецца меркаванне, што з двух аднолькава верагодных у той момант кандыдатаў на подзвіг быў абраны менавіта Гастэла па некалькіх меркаваннях:
Зрэшты, версія аб тым, што ажыццяўляўся нейкі «выбар» паміж Гастэлам і Маславым на ролю «героя», малаверагодная: гераічная гібель Гастэлы была адлюстравана ў рапартах Вараб’ёва і Рыбаса, у той час як сведчанняў крушэння самалёта Маслава не было, ён лічыўся «зніклым без вестак».
Крытыка альтэрнатыўнай версіі
Шэраг даследчыкаў (перш за ўсё, сын М. Ф. Гастэлы — палкоўнік у адстаўцы Віктар Гастэла) падвяргаюць сумневу факты, на якіх пабудавана альтэрнатыўная версія і адпрэчваюць яе як цалкам неадэкватную. На іх думку:
Факты
У гісторыі подзвігу Гастэлы пэўнымі фактамі можна лічыць наступныя:
Усталяванне ісціны ўскладняецца тым, што сведкі тарана Гастэлы — старшы лейтэнант Вараб’ёў і лейтэнант Рыбас загінулі ў 1941 годзе, 207-ы ДБАП у верасні 1941 года расфармаваны, многія дакументы авіяпалка былі страчаны як у ходзе Вялікай Айчыннай вайны, так і ў пасляваенны час.
Міфы пра подзвіг Гастэлы
Як у ходзе Вялікай Айчыннай вайны, так у пасляваенны час савецкай прапагандай подзвіг Гастэлы вылучаўся з ліку мноства падобных, служыў прыкладам гераізму і самаахвярнасці. У сувязі з гэтым у грамадскай свядомасці склалася некалькі ўстойлівых памылак пра М. Ф. Гастэлу і унікальнасць яго подзвігу:
Памяць
Імя Гастэлы носяць вуліцы ў многіх гарадах Расіі, Украіны, Беларусі, Казахстана і Малдовы (Прыднястроўя), у тым ліку ў, , , Уладзікаўказе, , , Кургане, , Ніжнім Ноўгарадзе, Мінску і іншых.
Іван Юр’евіч
Іван Юр’евіч (Иванъ Гюргевич; зг. 1170) — князь з дынастыі Ізяславічаў Тураўскіх.
Біяграфія
Сын тураўскага князя Юрыя Яраславіча і Ганны, дачкі гарадзенскага князя Усеваладкі.
Належаў да першага пакалення тураўскіх князёў удзельнага часу, які пачаўся пасля смерці Юрыя Яраславіча паміж 1167 і 1174 гадамі, з крыніц вядомы Тураўскае, Пінскае і Дубровіцкае княствы.
Радэцка Балярка
Радэцка Балярка (Радéцька Боля́рка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Іван Юр’евіч
Біяграфія
Іван толькі аднойчы згадваецца Іпацьеўскім летапісам пад 1170 годам як «Юр’евіч Іван з Турава», калі дапамагаў князю Мсціславу Ізяславічу вярнуць кіеўскі сталец, з якога той быў сагнаны вялікім князем уладзімірскім Андрэем Багалюбскім. У тым самым 1170 годзе ён удзельнічаў і ў паходзе супраць полаўцаў. На думку Алега Рапава, такая згадка не значыць, што Іван быў уладаром уласна Тураўскага княства або старэйшым князем Тураўскай зямлі, ён мог быць і ўладальнікам адной з тураўскіх валасцей. Пётр Лысенка трымаецца супрацьлеглага меркавання, што згадка кажа пра Івана як уласна тураўскага князя ў 1170 годзе.
Старшынство Івана сярод Юр'евічаў выглядае сумнеўным, бо брат Святаполк ужо 1156/1157 годзе згадваецца як дарослы -- выконвае даручэнне Яраслава Асмамысла, даросласць тады лічылася з 14 гадоў, прынамсі са ўзросту здольнага да выканання даручэнняў, т.-б. Святаполк мусіў нарадзіцца неўзабаве па шлюбе Юрыя Яраславіча з Ганнай Усеваладкаўнай у 1144 годзе, а астатнія дзеці былі маладзейшымі.
Сярод пяці сыноў Юрыя Яраславіча трое згадваюцца крыніцамі як «Тураўскі» і «з Турава» — Святаполк, Іван і Глеб. Іван у гэтых згадках другі пасля Святаполка, які згаданы як «Тураўскі» ў 1162 годзе, яшчэ пры жыцці бацькі і да падзелу на ўдзелы, і памёр толькі ў 1190 годзе. Глеб жа ў 1183 годзе названы князем дубровіцкім. Таму меркаванні пра княжанні сыноў Юрыя ў Тураве і іх парадак могуць быць толькі гіпатэтычнымі.
Таксама Іван згадваецца ў пазнейшым Васкрасенскім летапісе пад 1167 годам, і ў яшчэ пазнейшым Густынскім — пад 1168 годам, калі разам з іншымі князямі выступіў супраць полаўцаў, якія рабавалі на Дняпры купецкія караваны, што плылі з Візантыі.
Літоўск (Круглянскі раён)
Літо́ўск (, Литовск) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Запрудскага сельсавета.
Навасёлкі (Квасоўскі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Навасёлкаўскага сельсавета. Да 28 ліпеня 1967 года вёска ўваходзіла ў склад Баранаўскага сельсавета, да 16 сакавіка 1987 года — склад Капцёўскага сельсавета.
Радэцкэ Будышчэ
Радэцкэ Будышчэ (Раде́цьке Буди́ще) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Скражына
Скра́жына (, Скряжино) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарневічы, пазней у складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Сёмкі (Глыбоцкі раён)
Сёмкі (, Сёмки) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Стара Алэксандрыўка
Стара Алэксандрыўка (Стара Олекса́ндрівка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Слабада (Празароцкі сельсавет)
Слабада́ (, Слобода) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарневічы, пазней у складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Сен-Жэрменскі дагавор
Сен-Жэрменскі мір — назва некалькіх мірных дагавораў, заключаных у французскім горадзе Сен-Жэрменаў-ан-Ле:
Юрый Яраславіч (князь тураўскі)
Юрый Яраславіч (ст.-рус.: Гюрги Ярославич, Дюрги Ярославич; 1102 — пасля 1167) — князь тураўскі (1157 — пасля 1167).
Апанаваў Тураўскай зямлёй, якая стала ўладаннем роду яго нашчадкаў Ізяславічаў Тураўскіх, князёў тураўскіх, пінскіх, дубровіцкіх, магчыма, сцепанькіх і іншых. Апошнім уладар Тураўскай зямлі перад падзелам на удзелы.
Паходжанне
Другі сын уладзімірскага князя Яраслава Святаполчыча, які змагаўся за сваю спадчыну — тураўскі сталец — з вялікім князем кіеўскім Уладзімірам Манамахам, але загінуў у 1123 годзе падчас аблогі Уладзіміра.
Магчыма, брат Юрыя -- Вячаслаў Яраславіч, згадваецца пад 1127 годзе як князь клецкі, але ёсць іншая версія паходжання Вячаслава. Сёстры -- Сафія, жонка князя менскага Расціслава Глебавіча, і Прыбыслава, прыкладна з 1136 года жонка заходнепаморскага князя Рацібора І.
Раннія гады
Упершыню згадваецца пад 1144 годам у сувязі з жаніцьбай з Ганнай Усеваладкаўнай, дачкой гарадзенскага князя Усеваладкі: «тои же зиме Всеволод отда две Всеволодковне Володимири внуце едину за Володимира за Давыдовича а другу за Яраслалича за Дюрдя, обе одной недели» , — выдаваў сясцёр замуж іх апякун, вялікі князь кіеўскі Усевалад Ольгавіч.
У 1149 годзе Юрый Яраславіч згадваецца як радца вялікага князя кіеўскага Юрыя Даўгарукага, не меў сваёй воласці, быў служылым князем.
У 1155 годзе Юрый Даўгарукі перадаў Тураў свайму сыну Барысу.
Княжанне
У 1158 годзе Юрый Даўгарукі памёр, Тураў заняў Юрый Яраславіч, напэўна, выкарыстаўшы ад’езд Барыса ў Кіеў на пахаванне бацькі.
Новы вялікі князь кіеўскі Ізяслаў Давыдавіч патрабаваў ад Юрыя Яраславіча падпарадкавання, а калі Юрый не паслухаў — пайшоў да Турава. У 1158 годзе да Турава і Пінска падышло войска шасці рускіх князёў на чале з вялікім князем кіеўскім. Дзесяць тыдняў доўжылася аблога — самая працяглая за часы сярэдневяковай Русі, абаронцы не толькі біліся на гарадскіх сценах, але і рабілі вылазкі. А калі ў войску вялікага князя кіеўскага пачаўся паморак коней, яно мусіла зняць аблогу і сысці. Другі па важнасці горад Тураўскай зямлі — Пінск — таксама здолеў адбіцца.
Пагаднення з вялікім князем кіеўскім не было, праз два гады, у 1160 годзе, паход пяці князёў на Тураў паўтарыўся. Тры тыдні яны стаялі аблогай пад Туравам, але і гэты паход быў адбіты, паводле Іпацеўскага летапісу, «…и тако не успевше ему ничтоже, возвратишася въсвояси, не створише съ нимъ мира».
Толькі ў 1162 годзе (фактычна ў 1161 годзе) вялікі князь кіеўскі Расціслаў Мсціславіч заключыў мір з Юрыем Яраславічам і прызнаў за ім Тураўскую зямлю. Такім чынам Тураўская зямля стала ўладаннем дынастыі Ізяславічаў.
На думку Міколы Ермаловіча, падзеі 1157 года, як і ранейшыя — 1013, 1146 — паказваюць, што жыхары Тураўскай зямлі разумелі свае асобныя ад Кіева інтарэсы.
Юрый Яраславіча не згадваецца летапісамі ў сувязі з іншымі усобіцамі і войнамі.
Пры Юрыі і яго нашчадках у 1170—1175 гадах у Тураве ўзведзена мураваная царквы, архітэктурай блізкая тагачасным кіеўскім і ўладзімірскім храмам. На час княжання Юрыя прыпадае дзейнасць тураўскага епіскапа Кірылы, якога ў 1169 года князь з тураўскімі старэйшынамі і ўпрасіў прыняць епіскапства.
Апошні раз згадваецца пад 1167 годзам у сувязі са шлюбам сваёй дачкі Малфрыды з Усеваладам Яраславічам: «…Ярослав Изяславич поем дчерь Дюргия у Ярославича Малфрид ис Турова за сына Всеволода».
Памёр Юрый Яраславіч паміж 1167 і 1170 гадамі, імаверна, падзяліў княства паміж сваімі сынамі. Сярод пяці сыноў трое згадваюцца як «Тураўскія», «з Турава» — Святаполк, Іван і Глеб. Святаполк згаданы як «Тураўскі» ў 1162 годзе (яшчэ пры жыцці бацькі), Іван «з Турава» — у 1170 годзе. Таму Пётр Лысенка вызначае імаверны парадак княжання братоў у Тураве як Святаполк, Іван і Глеб, аднак, пры гэтым Святаполк памёр толькі ў 1190 годзе.
Нашчадкі
У Юрыя Яраславіча і яго жонкі было 5 сыноў і 2 дачкі:
Ягадынка (Пулынскі раён)
Ягадынка (Ягодинка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Мастэрс 2001 (снукер)
Мастэрс 2001 (Masters 2001, таксама вядомы як Benson and Hedges Masters 2001 — па назве спонсара) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 4 па 11 лютага 2001 года ў «Уэмблі канферэнц-цэнтры», у Лондане. Турнір стаў 27-м розыгрышам Мастэрс, які праводзіцца штогод з 1975 года. Спонсарам турніру ў чарговы раз стала тытунёвая кампанія Benson and Hedges. Прызавы фонд турніру склаў £650,000 (на £35,000 больш, чым у мінулым годзе), з якіх £175,000 атрымаў пераможца.
Пол Хантэр выйграў свой ​​першы тытул Мастэрс, абыграўшы ў фінальным матчы ірландца Фергала О'Браена з лікам 10:9.
Уайлдкард раўнд
У папярэднім раўндзе згулялі 15-ы і 16-ы нумары рэйтынгу і ўладальнікі ўайлд-кард: Шон Мёрфі, як пераможца кваліфікацыйнага турніру, і Джымі Уайт, які атрымаў спецыяльнае запрашэнне ад арганізатараў турніру.
Юляніўка
Юляніўка (Юля́нівка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Новікі (Квасоўскі сельсавет)
Но́вікі (, Новики) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
Да 22 снежня 1975 года вёска ўваходзіла ў склад Каробчыцкага сельсавета, да 16 сакавіка 1987 года — склад Капцёўскага сельсавета.
Лясныя
Лясны́я (, Лесные) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Круглянскага сельсавета.
Гісторыя
Да 2014 года вёска ўваходзіла ў склад Ляснянскага сельсавета, у 1924—1964 гадах яго цэнтр.
Мехава
Ме́хава (, Мехово) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Запрудскага сельсавета.
Чабаны
Чабаны́ (, Чабаны) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарневічы, пазней у складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства
Ясэніўка (Пулынскі раён)
Ясэніўка (Ясені́вка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Ялыніўка (Пулынскі раён)
Ялыніўка (Яли́нівка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Новая Елькаўшчына
Но́вая Е́лькаўшчына (, Новая Ельковщина) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Запрудскага сельсавета.
Сакаліў (Пулынскі раён)
Сакаліў (Соколі́в) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Сакаліўскай вясковай абшчыны.
Яснагірка (Пулынскі раён)
Яснагірка (Ясногі́рка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Ясна Паляна (Пулынскі раён)
Ясна Паляна (Ясна Поля́на) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пулынскай пасялковай абшчыны.
Улашаніўка (Пулынскі раён)
Улашаніўка (Улашані́вка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сакаліўскай вясковай абшчыны.
Стара Рудня (Пулынскі раён)
Стара Рудня (Стара Ру́дня) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сакаліўскай вясковай абшчыны.
Рудавіцы
Руда́віцы (, Рудавицы) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
Тэнькіўка
Тэнькіўка (Те́ньківка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сакаліўскай вясковай абшчыны.
Няцечы
Няце́чы (, Нетечи) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
Геалогія
На плошчы паміж вёскамі Няцечы і Жылічы (Мастоўскі раён) залягае Няцецкае радовішча глін. Паклад у выглядзе дзвюх лінз звязаны з лімнагляцыяльнымі адкладамі паазерскага ледавіка. Гліны стужачныя. Ва ўскрышы супескі, радзей пяскі, торф.
Чарневічы (Глыбоцкі раён)
Чарне́вічы (, Черневичи) — аграгарадок у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарневічы, пазней у складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства
Пасырава
Па́сырава (, Пасырево) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Круглянскага сельсавета.
Да 2014 года вёска ўваходзіла ў склад Ляснянскага сельсавета.
Слабада (Круглянскі раён)
Слабада́ (, Слобода) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Запрудскага сельсавета.
Путна
Пу́тна (, Путна) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
Да 28 ліпеня 1967 года вёска ўваходзіла ў склад Баранаўскага сельсавета, да 16 сакавіка 1987 года — у склад Капцёўскага сельсавета.
Дружны (Пухавіцкі раён)
Дру́жны (, Дружный) — пасёлак у Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Цэнтр Свіслацкага сельсавета. Размешчаны за 40 км на поўнач ад Мінска, за 24 км на паўночны захад ад раённага центра і за 4 км на паўночны ўсход ад Рудзенска. Каля дарогі Р69 Шацк — Смілавічы.
Прырода
Побач рака Свіслач, вадасховішча Земснарад і возера Мацярынскае.
Каля пасёлка, у раёне гаражоў, жыве калонія марскіх чаек (да будаўніцтва населенага пункта іх гнездаванне знаходзілася на месцы сённяшніх гаражоў).
Гісторыя
Паводле пастановы ЦК КПСС і Савета Міністраў БССР ад 26 чэрвеня 1980 года, у 1988 годзе павінна была быць запушчана Мінская атамная цеплаэлектрацэнтраль. Пастановай Савета Міністраў БССР ад 13 лютага 1981 года выбар пляцоўкі для будавання атамнай ЦЭЦ быў вызначаны на землях калгасаў Пухавіцкага раёна за 25 км ад мяжы Мінска.
4 мая 1982 года загадам Мінэнерга СССР № 253 арганізавана Дырэкцыя будаванай Мінскай АТЭЦ. 10 мая 1982 года загадам Мінэнерга СССР № 92К на пасаду дырэктара Мінскай АТЭЦ прызначаны Віктар Іванавіч Шаманоўскі. Паралельна пачалося будаўніцтва новага пасёлка. На камсамольска-моладзевай будоўлі працавала 3,5 тыс. чалавек з усяго СССР.
У пачатку 1985 года быў збудаваны першы дом (вуліца Чэпіка, 24). Пры будаванні працоўныя натыкнуліся на праблемы з грунтам, палі танулі ў балоце, а будаўнічая тэхніка вязла. Ненадзейны тарфяны грунт даводзілася знімаць, а заміж яго ўкладалі намыты пясок са штучнага возера.
2 лютага 1985 года ў выніку праведзенага конкурсу сярод школьнікаў указам прэзідыума ВС БССР была зацверджана назва пасёлка.
У верасні 1985 года палова пасёлка фактычна была збудавана, планавалася, што другая палова будзе ўзведзеная бліжэй да тэрміну здачы станцыі.
У 1986 годзе ў Дружны эвакуіравана больш за 1200 чалавек з Прыпяці, першыя 250 сем’яў прыехалі праз пару месяцаў пасля аварыі. 1986 год: — здача першых дамоў. У сувязі з аварыяй на ЧАЭС, 1 ліпеня 1987 года пастановай ЦК КПСС было даручана закансерваваць будаванне станцыі.
1 красавіка 1988 года была адчынена дружненская пасялковая бібліятэка.
У 1990-я гады дзякуючы Віктару Шамановскаму ў Дружным аднавілася ўзвядзенне жылых дамоў для персаналу. Для мадэрнізацыі энергасістэмы Беларусі было прыняло вырашэнне перапрафіляваць атамную электрастанцыю ў цеплаэлектрацэнтраль на арганічным паліве.
У 1997 годзе быў адкрыты забаўляльны парк з трыма атракцыёнамі — «Лодачкі», «Ракушкі» і карусель. У 2017 годзе атракцыёны былі дэмантаваны.
4 жніўня 1999 года запушчаны першы энергаблок з намінальнай магутнасцю 330 мегават.