cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ваўкавічы (курганны могільнік)
Воўкавічы-2
Знаходзіцца за 0,3 км на паўднёвы захад ад вёскі, абапал лясной дарогі. 21 курган дыяметрам 6—8 м, вышынёй 12 м, адзін дыяметрам 10 м, вышынёй 2,5 м. Выявіў і абследаваў у 1981 годзе Ш. I. Бекцінееў. Раскопкі не праводзіліся.
Воўкавічы 3
Знаходзіцца за 0,6 км на паўднёвы захад ад вёскі, абапал лясной дарогі. 22 курганы дыяметрам 4—10 м, вышынёй 0,5—2 м. Два насыпы вышынёй 3 і 5 м. Выявіў і абследаваў у 1981 годзе Ш. I. Бекцінееў. Раскопкі не праводзіліся.
Сесар Веа
Сесар Веа (нар., Лагронья) — іспанскі акцёр і кінапрадзюсар, вядомы па ролі Чэзарэа Вільяра ў мыльнай оперы «» (эпізоды 785—1330).
Біяграфія
Сесар Веа нарадзіўся 5 лютага 1965 года ў Лагронья, правінцыя Рыёха (Іспанія). З ранняга ўзросту выяўляў схільнасць да акцёрскага майстэрства. Скончыў тэатральную школу ў Мадрыдзе. Затым ён завяршыў сваю адукацыю, вывучаючы акцёрскае майстэрства ў Нью-Ёрку і Лос-Анджэлесе. Ён удзельнічаў у шматлікіх іспанскіх тэлесерыялах, такіх як «», «, «», «», «», «», «» і «». У вялікім кіно ён адзначыўся ролямі ў фільмах «Лабірынт фаўна», «», «», «» і інш.
Квеціна
Плошча паверхні возера 0,3 км². Даўжыня 0,92 км, найбольшая шырыня 0,41 км, даўжыня берагавой лініі 2,35 км. Найбольшая глыбіня 1,5 м. Аб'ём вады ў возеры каля 0,3 млн м³.
Катлавіна возера рэшткавага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 5—7 м, спадзістыя. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі пясчаныя і забалочаныя. Пойма забалочаная, шырынёй 100—250 м. У паўднёвай частцы з возера выцякае ручай у Ракітаўку.
Даныя
Даныя (ад лац.: data множны лік ад лац.: datum — «(штосьці) дадзенае» ад лац.: dare — «даваць», «штосьці дадзенае») — спалучэнне дыскрэтных значнасцяў, якое нясе ў сябе інфармацыю, якая характарызуе пэўную сістэму, з’яву, працэс ці аб’ект, прадстаўлены ў пэўнай форме і прызначаны для далейшага выкарыстання; канкрэтная форма прадстаўлення зместу інфармацыі. Даныя часта выкарыстоўваюцца ў навуковых даследаваннях, інфармацыйных тэхналогіях і фінансах. У прыватнасці, даныя могуць быць выкарыстаны ў якасці пераменных у камп’ютарных вылічэннях. Даныя могуць прадстаўляць сабой як абстрактныя ідэі, так і канкрэтныя вымярэнні.
Даныя можна апісаць:
Даныя характарызуюцца сваёй структурай і таму часта прадстаўляюцца ў выглядзе табліц, якія прадстаўляюць дадатковыя кантэксты і сэнсы, і могуць выкарыстоўвацца самі сабой як даныя ў больш складаных структурах.
Этымалогія беларускага паняцця
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы, а таксама іншыя слоўнікі і энцыклапедыі фіксуюць слова «даныя» як назоўнік, які сэнсава адпавядае англійскаму «data». Акадэмічная і перакладчыцкая супольнасць Беларусі сходзіцца на меркаванні, што дапушчальнае выкарыстанне толькі такога паняцця. Многія беларусы ўжываюць дзеепрыметнік «дадзеныя» як назоўнік, што з акадэмічнага пункту гледжання -- памылка.
Ёсць меркаванне, што назоўнік даныя з’яўляецца запазычаннем з рускай мовы і транслітарацыяй рус.: данные. Тым часам, слова даныя часта сустракаецца ў тэкстах беларускіх класікаў (Якуб Колас, Цішка Гартны, Вацлаў Ластоўскі і інш.) як назоўнік і прыметнік, таму ўжыванне слова дадзеныя як назоўніка разглядаецца некаторымі навукоўцамі, у тым ліку, як уплыў рускай мовы.
У сваю чаргу, ёсць меркаванне, што назоўнік даныя паходзіць ад польск.: dane або укр.: дані.
Ян Запальяі
Ян Запальяі (венг. Szapolyai János, Zápolya János) — трансільванскі ваявода і князь, а пасля кароль паўднёвай частцы Венгрыі, так званай Асманскай Венгрыі (1527—1540). З’яўляецца апошнім нацыянальным кіраўніком Венгрыі.
Даныя
Этымалогія беларускага паняцця
Этымалагічна назоўнік даныя меркавана ўтвораны ад прыметніка даныя, які паходзіць ад дзеяслова даць, што агулам з’яўляецца калькай ад лац.: data.
Ян Запальяі
Нараджэнне
Ян Запальяі нарадзіўся ў 1487 г. у мястэчку Спішскі Град (венг. Szepesi vár), сёння ў Славакіі, загінуў у 1540 г. бліз Сазшабешу (венг. Szászsebes), сёння Румынія. Бацька Яна — Іштван Запальяі (1492—1499), быў сярэднестатычным венгерскім дваранінам, а яго маці паходзіла з высакароднай сям’і Хэдвіг.
Шлях да ўлады
З 1505 г. быў кіраўніком часткі венгерскага дваранства, якая змагалася за вяртанне караля венгерскага рода і супраць якога-небудзь старонняга ўплыву. У 1511 г. атрымаў тытул трансільванскага ваяводы, асноўнай задачай якога стала — падаўленне сялянскага паўстання пад кіраўніцтвам Д’ёрдзя Дожы. Паўстанцы былі разгромлены ў 1514, лідар паўстання пасля першага катавання — загінуў.
У той час Венгрыя знаходзілася пад валадарствам Людовіка Ягелона, у краіне існавала слабасць кіравальнага класа і хаос. Калі асманскі султан — Сулейман Пышны, напаў на Венгрыю, у 1526, то Ян Запальяі са сваім войскам жадаў прыняць удзел у абароне Венгрыі, але па невядомым прычынам своечасова не паспеў да мястэчка Мохач, дзе адбылася вырашальная бітва паміж венграмі і туркамі, у якой апошнія перамаглі.
Паводле некаторых крыніц, адной з падстаў не своечасовага прыбыцця на поле бітвы, было дрэннае стаўленне да дому Габсбургаў. Ён быў у сталым канфлікце з дзеючым каралём і кіравальнай шляхтай.
Валадарства
5 лістапада 1526 г. у горадзе Секешфехервар Ян Запальяі быў абраны венгерскім каралём. Праз месяц, на іншым паседжанні ў Браціславе, быў абраны другі венгерскі кароль — Фердынанд I. Гэта стварыла сітуацыю ў Венгрыі прыблізную да грамадзянскай вайны. Дваранства змяняла прыхільнасць то ў адзін, то ў другі бок, што цалкам дэстэбілізіравала і вычарпала эканамічную магутнасць Венгрыі. Фердынанда падтрымалі: Чэхія, Германія і іспанскі каралеўскі дом. Ян Запальяі звярнуўся да ўсходу, да туркаў, якія, у сваю чаргу, далі яму ўладу над часткай пераможанай Венгрыі. Такім чынам Ян Запальяі стаў каралём Венгрыі пад пратэктаратам Асманскай імперыі.
Смерць
У 1540 Ян памірае. Пасля яго смерці, туркі заваявалі Буду, у 1541 г. Венгерская дзяржава стала распадацца на тры часткі Асманскую Венгрыю, Іспанскую і Трансілльванію.
Ліга 1 у сезоне 2021/2022
Ліга 1 сезона 2021/22 - 84-ы сезон французскай вышэйшай лігі. Турнір пачаўся 6 жніўня 2021 года і скончыўся 29 мая 2022 года. 10-ы раз чэмпіёнам Францыі стаў "Пары Сен-Жэрмен".
Выніковая турнірная табліца
а) з "Ніцы" было знята 1 ачко за паводзіны мясцовых заўзятараў у хатнім матчы супраць "Алімпік Марсэль".
б) З ФК "Алімпік Ліон" было знята 1 ачко за паводзіны мясцовых заўзятараў у хатнім матчы супраць "Алімпік Марсэль".
в) "Нант" атрымаў права на ўдзел у групавым этапе Лігі Еўропы як пераможца Кубка Францыі.
Матч за выжыванне
За права згуляць у Лізе 1 сезона 2022/23 змагаюцца 18-я каманда Лігі 1 і пераможца плэй-оф турніра сярод каманд, заняўшых з 3 па 5 месцы ў Лізе 2.
26.05.2022. Асер - Сен-Эцьен - 1:1
29.05.2022. Сен-Эцьен - Асер - 1:1 (у асноўны час) (5:6 - па серыі пенальці).
У выніку, Асер атрымаў права на ўдзел у Лізе 1 сезона 2022/23.
Шашачніца матурна
Шашачніца матурна (Euphydryas maturna) — дзённы матылёк з сямейства Nymphalidae.
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла 17-24 мм, а размах крылаў 35-42 мм.
Этымалогія лацінскай назвы
Maturna (з лацінскай) — ранняя.
Распаўсюджанне
Цэнтральная і Усходняя Еўропа, Каўказ, Урал, Паўднёва-Заходні (Джунгарскі Алатау) і Усходні (хрыбты Саўр, Курчумскі, Нарымскі і Паўднёвы Алтай) Казахстан, Заходняя і Паўднёвая Сібір, Забайкалле, Манголія, Паўночна-Заходні Кітай.
Лакальны насельнік умеранай зоны ва Усходняй Еўропе. У апошнія дзесяцігоддзі арэал у Цэнтральнай і Паўднёва-Усходняй Еўропе скараціўся. У Польшчы пэўна від насяляе выключна ў раене Вроцлава і ў Белавежскай пушчы. На паўднёвым захадзе рэгіёну лакальна від сустракаецца па Карпацкіх гарах ад Славакіі да Румыніі. На Украіне від пакуль з'яўляецца звычайным у Закарпацці і ёсць дадзеныя пра знаходкі асобін у паўночна-заходнім Прыкарпацці. Таксама від усё яшчэ сустракаецца месцамі ў Паўночнай Украіне, а многія папуляцыі з Цэнтральнай і Усходняй Украіны або вымерлі, альбо знаходзяцца ў стане дэпрэсіі. У Беларусі, Балтыйскіх краінах і большай часткі Сярэдняй Расіі (акрамя Маскоўскай вобласці) від даволі звычайны, хоць і лакальны. На ўсходзе дадзенай тэрыторыі матыль сустракаецца на тэрыторыі ад Паўночнага да Паўднёвага Урала.
На поўдні Расіі вельмі рэдка і лакальна сустракаецца ў Сярэднім і Ніжнім Паволжы, у Растоўскай вобласці і на поўначы Каўказскіх гор у Стаўрапальскім краі.
Від знік у Бельгіі і Люксембургу і знаходзіцца на мяжы знікнення ў Польшчы, Германіі, Чэхіі, Францыі, Швецыі, Аўстрыі.
Пляханава
Пляханава — тапонім.
Шашачніца матурна
Распаўсюджанне
Насяляе сырыя забалочаныя лясы, узлескі, сустракаецца ўздоўж дарог па забалочаных хваёвых і лісцяных лясах. Таксама засяляе вільготныя рознатраўныя лугі, якія прымыкаюць да верхавых балот. На Каўказе сустракаецца на лугах у змешаных лясах на вышыні 700—1300 м над узр. м.
Падвіды
Від падзяляюць на два падвіды: Распаўсюджаны ў Паўночнай і Цэнтральнай Еўропе. Сустракаецца ў Сібіры, Алтаі, у Забайкаллі, Джунгарскі Алатау, Манголіі і на паўночным захадзе Кітая.
Біялогія
Від развіваецца ў адным пакаленні за год. Пры гэтым тэрміны лёту даволі расцягнутыя: у цэнтры і на поўдні Усходняй Еўропы матылькі сустракаюцца ў канцы мая — чэрвені, а на поўначы лёт ссоўваецца на ліпень.
Самка адкладае яйкі па 30 — 40 штук на адваротны бок лісця кармавых раслін. Усяго самка можа адкласці да 200 яек. У маладым узросце вусені трымаюцца групай, скелетуючы верхавіннае лісце. Зімуюць разам у спляценні лісця кармавых раслін. Пасля зімоўкі вядуць адзіночны спосаб жыцця. Цікавая асаблівасць у харчаванні вусеняў: да зімоўкі яны сілкуюцца на хмызняках і подросте ясеня, таполяў, асін і вербаў, а пасля зімоўкі пераходзяць на розныя віды травяністых раслін (часцей з сямейства ясноткакветных). Стадыя кукалкі доўжыцца 12 дзён.
Кармавыя расліны
Вусень харчуецца лісцем наступных раслін: бяроза (Betula), вярба (Salix), ясень звычайны, Veronica longifolia, Melampyrum sylvaticum, каліна звычайная (Viburnum opulus), Lonicera xylosteum, Lonicera caerulea, капрыфоль (Lonicera caprifolium), скабіёза (Scabiosa), крынічнік (Veronica), шалфей (Salvia), трыпутнік (Plantago), фіялка (Viola) і наперстаўка (Digitalis)., біручына, Plantago lanceolata, брэднік, Succisa pratensis, Veronica chamaedrys.
Ахова
Від уключаны ў чырвоны спіс IUCN.
У Чырвонай кнізе Міжнароднага саюза аховы прыроды (МСАП) від мае 3 катэгорыю аховы (VU — ўразлівыя таксоны, якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення ў перспектыве, у сілу морфафізіялагічных і/або паводніцкіх асаблівасцяў, якія робяць іх уразлівымі пры любых, нават нязначных, зменах навакольнага асяроддзя).
Уключаны ў «Чырвоную кнігу Еўрапейскіх дзённых матылькоў» з катэгорыяй SPEC3 — від, які жыве як у Еўропе, так і за яе межамі, але які знаходзіцца на тэрыторыі Еўропы пад пагрозай знікнення.
Уключаны ў Чырвоныя кнігі Беларусі (2004) (3 катэгорыя), Маскоўскай вобласці Расіі (1998) (2). Таксама від ахоўваецца ў Фінляндыі, Славакіі і Венгрыі.
Сахноўка
Сахноўка — тапонім.
Маладыя лейбарысты
Маладыя лейбарысты — назва, якую носяць шэраг моладзевых арганізацый Лейбарысцкіх партый:
ФК Суонсі Сіці
«Суонсі Сіці» (Clwb Pêl-droed Dinas Abertawe, Swansea City) — валійскі прафесійны футбольны клуб з горада Суонсі ва Уэльсе. Утвораны ў 1912 годзе, да Футбольнай лігі далучаны ў 1920 годзе, і з тых часоў з’яўляецца яе нязменным удзельнікам. На сённяшні час выступае ў Чэмпіёншыпе, другім па значнасці футбольным турніры Англіі. 10-разовы пераможца Кубка Уэльса. Паўфіналіст Кубка Англіі ў 1926 і 1964 гадах. Клуб браў удзел у старым першым дывізіёне футбольнай лігі ў 1981—1983 гадах; у свой першы сезон фінішаваў на 6-м месцы. З 2005 года хатнія матчы праводзіць на стадыёне «Ліберці Стэдыум», які дзеліць з рэгбійным клубам Оспрэйс рэгбі-юніён. Да 2005 года хатняй арэнай клуба быў стадыён «Ветч Філд».
Колерамі клуба ёсць сіне-чорна-белыя. «Суонсі» і яго заўзятары неафіцыйна вядомыя як «Джэкс». Адно з тлумачэнняў гэтай мянушкі складаецца ў тым, што на працягу XVII стагоддзя маракоў з Суонсі паважалі і любы марак з Суонсі мог далучыцца да каманды, грунтуючыся проста на рэпутацыі горада добрых маракоў. Іншыя, аднак, мяркуюць, што каманду празвалі ў гонар знакамітай выратавальнай сабакі Суонсі Джэк.
У 2011 годзе ў матчы плэй-оф за права выхаду ў Прэм’ер-лігу «Суонсі» абыграў «Рэдынг» з лікам 4:2. У элітным англійскі дывізіёне клуб выступаў да 2018 года.
Раннія гады
Тэрыторыя вакол Суонсі традыцыйна лічылася вобласцю рэгбі, і, нягледзячы на ​​папярэднія спробы футбольнага клуба «Суонсі Віла», не было ніякіх прыкметных футбольных клубаў да стварэння клуба «Суонсі Сіці» ўлетку 1912 года. Іааны, прытрымліваючыся прыкладу многіх іншых клубаў Паўднёвага Уэльса, далучыліся да другога дывізіёна Паўднёвай Лігі на наступны сезон. Дж. Торп з'яўляўся першым старшынёй клуба. Свой першы прафесійны матч клуб правёў 7 верасня 1912 года супраць іншага валійскага клуба — «Кардыф Сіці». Гульня скончылася ўнічыю з лікам 1:1. На працягу гэтага першага сезону клуб дамогся перамогі ў Кубку Уэльса, а на наступны сезоне клуб дасягнуў першага раўнда Кубка Англіі. «Блэкберн Роверс» стаў першым супернікам футбалістаў з Суонсі, які прыехаў на «Ветч Філд» у гульні на Кубак Англіі сезону 1914/15. На той момант «Блэкберн Роверс» быў чэмпіёнам Англіі, але гэта не стала перашкодай на шляху клуба, які атрымаў перамогу з лікам 1:0. Адзіны мяч у браму гасцявой камангды правёў Бена Бейнон. У наступным раўндзе клуб сустракаўся з іншым прадстаўніком Футбольнай лігі — «Тотэнхэм Хотспурам», з якім згуляў спачатку ўнічыю, але ў другім матчы атрымаў паражэнне.
Пасля Першай сусветнай вайны кіраўніцтва Паўднёвай лігі адмовілася ад правядзення другога дывізіёна, і многія клубамі былі скасаваны з-за фінансавых цяжкасцей, але «Суонсі Таўн» апынуўся ў першым дывізіёне. Усяго праз чатыры сезоны ў Паўднёвай лізе, клуб стаў аднім з заснавальнікам новага Трэцяга дывізіёна Футбольнай лігі ў 1920 годзе.
Анастасія Аляксандраўна Суханава
Анастасія Аляксандраўна Суханава (, Архангельск, Расія —, Мінск) — аператар, рэжысёр, педагог, грамадскі дзеяч. Дацэнт (2003). У 1973—1975 — дэпутат Бабушкінскага раённага Савета дэпутатаў працоўных г. Масквы.
Біяграфія
Скончыла Усесаюзны дзяржаўны інстытут кінематаграфіі, г. Масква (спецыяльнасць «Кінааператарства», 1976). Працавала Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў (з 1992, факультэт экранных мастацтваў, кафедра кінатэлеаператарства, прафесар кафедры, дацэнт).
Навуковыя інтарэсы: кінематаграфія; тэлебачанне; падрыхтоўка спецыялістаў для экранных відаў мастацтва. Пазапрафесійная дзейнасць: літаратурная і музычная творчасць (празаік, паэт, сцэнарыст, кампазітар).
Вялікая Марская вуліца
Вялікая Марская вуліца — часткова пешаходная вуліца ў гістарычным цэнтры Санкт-Пецярбурга. Да рэвалюцыі 1917 года — адна з галоўных фешэнебельных вуліц горада. Праходзіць ад аркі Галоўнага штаба да перасячэння Мойкі і Крукава канала.
Ранейшыя назвы — Вялікая Гасціная (з 1737), Марская (з 1902), вуліца Герцэна (з 1918); участак за Ісакіеўскай плошчай называўся Малой Марской вуліцай (з 2-й паловы XVIII стагоддзя), участак ад Аркі Галоўнага штаба да Неўскага праспекта — Лугавой (Малой) Мільённай. У 1993 годзе вуліцы была вернута назва «Вялікая Марская», якую яна насіла да 1902 года.
NGC 945
NGC 945 (іншыя абазначэнні — MCG -2-7-13, IRAS02261-1045, PGC 9426) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
IC 5172
IC 5172 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Пегас.
Ваўкалацкі сельсавет
Ваўкала́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Вілейскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Ваўкалатка.
Эфеб з Антыкітэры
Вылаўленыя з мора фрагменты паступілі ў Нацыянальны археалагічны музей Афін, дзе з іх была складзена цэласная статуя; у 1950-я гады рэстаўрацыя праводзілася паўторна. У выцягнутай правай руцэ юнак раней трымаў сферычны прадмет. На падставе гэтага выказваюцца здагадкі, што гэта Персей з галавой Гаргоны або Парыс з яблыкам разладу. У апошнім выпадку аўтарам скульптуры, датаванай 340-мі гадамі, мог быць вядомы па пісьмовых сведчаннях паслядоўнік Паліклета па імі Ефранор.
Ваўкалацкі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Крывіцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бубнаўскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў Вілейскім раёне. 4 красавіка 1973 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Даўгінаўскага сельсавета.
Самуіл Іосіфавіч Алёшын
Біяграфія
Нарадзіўся ў Замбраве ў Царстве Польскім (цяпер у Польшчы) у яўрэйскай сям’і ўрача Іосіфа Абрамовіча Катляра (1879—1927) і настаўніцы Клары Самойлаўны Катляр (1880—1956). Сям’я пераехала ў Маскву ў пачатку 1914 года.
У 1930 годзе паступіў у Аўтатрактарны інстытут, які ў 1932 годзе быў пераўтвораны ў Ваенную акадэмію матарызацыі і механізацыі РСЧА. У 1935 годзе скончыў прамысловы факультэт акадэміі, працаваў у НАТІ, адначасова пісаў апавяданні. У 1936 годзе быў арыштаваны брат Самуіла Эмануіл, а ён сам выключаны з камсамола за страту пільнасці.
Некаторы час слухаў лекцыі ў Вячэрнім літаратурным інстытуце, затым браў кансультацыі ў Л. І. Цімафеева, з якім на ўсё жыццё захаваў сяброўскія адносіны. Пачаў друкавацца ў 1940 годзе. У час Вялікай Айчыннай вайны быў інжынерам танкавых войскаў, знаходзіўся на Сталінградскім фронце. Пасля вайны працягваў працаваць у НАТІ, стаў начальнікам лабараторыі, абараніў дысертацыю. Заняўся драматургіяй, першая пастаўленая п’еса — «Дырэктар» (1950). У 1952 годзе звольніўся з працы, займаўся літаратурнай працай.
Член СП СССР (1954).
Чытаў курс лекцый «Майстэрства кінадраматурга» на сцэнарным аддзяленні Вышэйшых курсаў сцэнарыстаў і рэжысёраў. Пахаваны ў Маскве на Вастракоўскіх могілках.
Жонка — Зоя Аляксееўна Любарская (1915—1989).
NGC 2561
NGC 2561 (іншыя абазначэнні — UGC 4336, MCG 1-22-1, ZWG 31.81, ZWG 32.1, IRAS08169+0448, PGC 23351) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Everything and More (альбом)
«Everything and More» — пяты студыйны альбом выканаўцы музыкі кантры Білі Гілмэна. Гэта першы альбом Білі, які з’явіўся ў супрацоўніцтве з лэйблам «Image Entertainment», пасля таго, як кантракт з «Epic» быў скасаваны ў 2003 годзе. У «U.S. Billboard 200» альбом нават не трапіў, хоць і ўваходзіў у топ-40 найлепшых кантры-альбомаў
Іншае
Для двух сінглаў альбома былі створаны адпаведныя відэакліпы рэжысёрам Алекам Эстэнам.
Папіломавірусы
Папіломавірусы — род (сямейства) вірусаў.
Памеры вірыёна каля 55 нм. Размнажаюцца ў ядры клетак-гаспадароў. Большасць прадстаўнікоў валодаюць анкагеннымі ўласцівасцямі і выклікаюць дабраякасныя або злаякасныя пухліны (папіломы) чалавека, трусоў, кароў, аленяў, сабак, коней, авечак, пацукоў. Усе яны маюць відаспецыфічныя і некаторыя тыпаспецыфічныя антыгены. Не культывуюцца ў клетачных сістэмах. Вірус папіломы чалавека выяўляецца ў кератацытах у выглядзе эпісомы, 50-200 копій на пашкоджаную клетку. Працэсы прадуктыўнай інфекцыі і інтэграцыі не наглядаюцца.
Віталь Паўлавіч Чацверыкоў
Віталь Паўлавіч Чацверыко́ў (г. Алматы, Казахстан — ) — беларускі кінарэжысёр. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1974). Народны артыст Беларусі (1979). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1974).
Біяграфія
Віталь Чацверыкоў памёр 26 жніўня 1983 года.
Творчасць
Для яго творчай манеры характэрна імкненне да мастацкага асэнсавання дакументальных фактаў, эпічнага адлюстравання рэчаіснасці, выкарыстанне экспрэсіўных мастацкіх сродкаў. Зняў дакументальныя фільмы «Высокае напружанне» (1964), «Беларуская рапсодыя» (1965), «Пакараны смерцю ў сорак першым» (1967), «Мне хацелася расказаць» (1969) і інш. Стварыў мастацкія эпічныя фільмы пра падзеі Вялікай Айчыннай вайны «Руіны страляюць…» (1971, тэлевізійны) і «Полымя» (1974, галоўная прэмія 8-га Усесаюзнага кінафестывалю ў Кішынёве 1975), у якіх ігравыя эпізоды спалучаны з кадрамі кінахронікі і архіўных дакументаў.
Сярод іншых фільмаў: «Саша-Сашачка» (1967), «Час-Не-Чакае» (1976), «Чорная бяроза» (1978), «Паводка» (1981), «Зацішша» (1982, тэлевізійны), «Сад» (1983).
Сям’я
Жонка — актрыса Мінскага ТЮГа Ж. П. Чацверыкова (нар. 1941). Сын — беларускі рэжысёр і сцэнарыст І. В. Чацверыкоў (нар. 1966).
Памяць
На будынку № 26 па вул. Інтэрнацыянальнай у Мінску, дзе жыў Віталь Паўлавіч Чацверыкоў у 1975—1983 гадах, устаноўлена мемарыяльная дошка.
Віталю Чацверыкову прысвечаны дакументальны фільм «Паспець да ночы» (рэж. Ю. А. Марухін, 2001).
Яблык разладу
Яблык разладу (to melon tes Eridos) — яблык, падкінуты Эрыдай на вяселлі Пелея і Фетыды.
Апісанне
На яблыку быў надпіс «найпрыгожай», які і стаў прычынай сваркі Геры, Афіны і Афрадыты, якая ўскосным чынам прывяла да Траянскай вайны. Таму выраз «яблык разладу» стаў свайго роду эўфемізмам для любой малаважнай рэчы ці падзеі, якая можа прывесці да маштабных, непрадказальных і, часцяком, разбуральных наступстваў.
Палітычныя партыі Расійскай імперыі
Палітычныя партыі Расійскай імперыі — сукупнасць палітычных партый і арганізацый, якія дзейнічалі на тэрыторыі Расійскай імперыі.
Маісееў
Маісееў — рускае прозвішча.
Галошава (курганны могільнік)
Галошава — курганны могільнік у вёсцы Галошава Талачынскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на ўсходняй ускраіне вёскі.
Апісанне
Захаваліся 5 курганоў: 4 каля дарогі на гарадскі пасёлак Коханава (па 2 абапал дарогі) і 1 на могілках дыяметрам 7—10 м, вышынёй 0,8—2 м, на паверхні сляды ям.
Выявіў у 1885 годзе М. М. Турбін, аднак раскопкі не праводзіліся. Даследавалаі Леанід Аляксееў (1956), Аляксей Мітрафанаў (1972), Вольга Ляўко (1981).
У 1988 годзе Вольга Ляўко раскапала курган каля дарогі. Былі выяўлены два пахаванні — адно ў насыпе (безынвентарнае), другое на грунце на падсыпцы таўшчынёй 0,2 м. Пахавальны абрад — трупапалажэнне з частковым трупаспаленнем. Знойдзены бронзавы пласціністы пярсцёнак, жалезны выраб дрэннай захаванасці (магчыма, фібула), хрусталёвая пацерка, гаршчок і вуголле.
Датуецца 1-й паловай XI стагоддзя, належаў крывічам.
NGC 941
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Міхаіл Сяргеевіч Мірановіч
Міхаіл Сяргеевіч Мірановіч (нар., Жыткавічы, Гомельская вобласць) — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га склікання ад Калінкавіцкай выбарчай акругі № 43.
Біяграфія
Скончыў БДУ, юрыст. Працаваў работнікам раённай Жыткавіцкай загатканторы, вадзіцелям Жыткавіцкага райвыканкама, памочнікам пракурора Нараўлянскага раёна, пракурорам аддзела агульнага нагляду пракуратуры Гомельскай вобласці, пракурорам Акцябрскага раёна Гомельскай вобласці. Жанаты, мае сына і дачку.
У Палаце прадстаўнікоў
Член дэпутацкага аб'яднання «За саюз Украіны, Беларусі і Расіі» («ЗУБР»). Намеснік старшыні Пастаяннай камісіі ПП НС РБ 2-га склікання па заканадаўстве і судова-прававых пытаннях.
NGC 2562
NGC 2562 (іншыя абазначэнні — UGC 4345, MCG 4-20-31, ZWG 119.63, ARAK 159, PGC 23395) — галактыка ў сузор’і Рак.
Пал Шміт
Пал Шміт (нар., Будапешт) — венгерскі палітык і фехтавальшчык, прэзідэнт Венгрыі з 6 жніўня 2010 года, раней займаў пасты спікера парламента Венгрыі (у маі-жніўні 2010 года) і віцэ-старшыні Еўрапарламента (з 2009 па 2010). Прэзідэнт Венгерскага алімпійскага камітэта (з 1989 года). 29 чэрвеня 2010 года парламент Венгрыі абраў яго новым прэзідэнтам краіны 263 галасамі супраць 59 галасоў у адзінага апанента Андраша Балага. Шміт афіцыйна ўступіў на пасаду 6 жніўня.
Скончыў Эканамічны ўніверсітэт імя Карла Маркса ў Будапешце. Член зборнай Венгрыі па фехтаванні на шпагах у 1965—1977 гадах. Чэмпіён Алімпійскіх гульняў 1968 і 1972 (камандная шпага). Чэмпіён свету і Еўропы. Завяршыў спартыўную кар'еру ў 1977 годзе. У 1989 годзе стаў прэзідэнтам Венгерскага алімпійскага камітэта. У 1995—1999 гадах быў віцэ-прэзідэнтам МАК, у 2001 годзе выстаўляў сваю кандыдатуру на пост новага старшыні камітэта. У 1993—1997 гадах быў паслом Венгрыі ў Іспаніі, у 1998—2002 гадах — у Швейцарыі.
У 2003—2007 гадах быў віцэ-старшынёй партыі Фідэс. З 2004 года — дэпутат Еўрапарламента (быў пераабраны ў 2009 годзе), дзе ён з'яўляўся адным з 14 віцэ-старшыняў і старшынёй камісіі па адносінах з Харватыяй. У 2010 годзе пакінуў свой дэпутацкі мандат.
Жонка Пала Шміта — былая венгерская гімнастка Каталін Макраі (Makray Katalin, род. 1945), віцэ-чэмпіёнка Алімпійскіх гульняў 1964 года ў практыкаваннях на брусах.
Беларусь у сірыйскім канфлікце
Рэспубліка Беларусь у сірыйскім канфлікце падтрымлівае бок урада Башара Асада. Дзяржава аказвае ўладам розную дапамогу, пачынаючы ад дыпламатычнай і гуманітарнай, заканчваючы пастаўкамі ўзбраенняў. Пасля пачатку ў 2015 годзе ваеннай аперацыі Расіі ў СМІ перыядычна ўздымалася пытанне аб магчымасці задзейнічання беларускіх узброеных сіл. Кіраўніцтва краіны, у тым ліку прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка, адмаўляе любыя заявы аб планах па адпраўцы сваіх вайскоўцаў у Сірыю. Тым не менш асобныя грамадзяне і ўраджэнцы Беларусі ў шэрагах УС РФ, ПВК «Вагнер» і ўзброенай апазіцыі прынялі ўдзел у канфлікце.
Афіцыйная пазіцыя
З самых першых дзён канфлікту Беларусь актыўна падтрымлівала дзеючы сірыйскі рэжым. Асабліва ярка гэта выяўлялася на пляцоўцы ААН.
Людвік Куба
Лю́двік Ку́ба (Ludvík Kuba;, г. Подзебрады, Чэхія — , Прага) — чэшскі этнограф, музыказнавец-фалькларыст, мастак і пісьменнік. Народны мастак Чэхаславакіі (1945).
Біяграфія
Нарадзіўся 18 красавіка 1863 года ў шматдзетнай сям'і Людвіка Кубы і Ганны Мікшоўскай ў горадзе Подзебрады, Аўстра-Венгрыя. З 1873 года навучаўся ў пачатковай школе горада Подзебрады. З 1877 па 1879 гады навучаўся ў Пражскай школе арганістаў у класе Францішка Здэнека Скугерскага. Потым працягнуў навучанне ў педагагічным інстытуце ў горадзе Кутна-Гара, дырэктарам якога ў той час быў Густа Адольф Лінднэр. У гэты ж час самастойна займаўся жывапісам і вывучэннем славянскіх моў. Пасля заканчэння педагагічнага інстытута ў 1883 годзе працаваў на працягу двух гадоў настаўнікам і ў гэты ж час інтэнсіўна займаўся над першай часткай зборніка славянскіх песень «Slovanstvo ve svých zpěvech», які выдаў у 1884 годзе. У 1885 годзе пакінуў педагагічную дзейнасцю і цалкам прысвяціў сябе літаратурнай дзейнасці і складанні этнаграфічных матэрыялаў. Прадпрымаў частыя паездкі ў Лужыцу, Галічыну, Балканы, і Расійскую імперыю. У 1887 годзе ўступіў у лужыцкую асветніцкую арганізацыю «Maśica Serbska».
Беларусь у сірыйскім канфлікце
Афіцыйная пазіцыя
У лістападзе 2014 года рэспубліка выступіла супраць прыняцця трэцім камітэтам Генеральнай Асамблеі рэзалюцыі, якая ўскладала віну на афіцыйны Дамаск за грубыя парушэнні правоў чалавека ў ходзе баявых дзеянняў. Гэтак жа краіна галасавала і ў снежні 2016 года па рэзалюцыі аб расследаванні ваенных злачынстваў у Сірыі. У снежні 2017 года яна прагаласавала супраць рэзалюцыі Генасамблеі A/RES/72/191 аб палажэнне ў галіне правоў чалавека.
Людвік Куба
Біяграфія
У 1888 гадзе завяршыў навучанне жывапісу ў класе Карэла Лібшэра і па яго рэкамендацыі паступіў у 1891 годзе ў пражскую школу прыгожых мастацтваў. У 1893 годзе выправіўся ў Парыж, дзе навучаўся ў мастацкай Акадэміі Жюліяна. У Парыжы пазнаёміўся са сваёй будучай жонкай Вольгай Жужуву. Пасля вяселля ў 1895 годзе адправіўся з ёй у Мостар, дзе планаваў напісаць цыкл карцін «Slovanstvo v obrazech» (Славянства ў карцінах). Аднак, з-за слабой маляўнічай тэхнікі яго планы не ажыццявіліся, пасля чаго ён вырашыў працягнуць мастацкую адукацыю ў Мюнхене ў мастацкай школе славенскага мастака Антона Ажбе. У 1904 году пражываў у Вене. У 1910 годзе пераехаў у Італію, дзе наведваў розныя гарады. З 1911 года пражываў у Празе. З гэтага часу стаў займацца далейшым зборам славянскіх песенных этнаграфічных матэрыялаў, працуючы над сваім зборнікам «Славянства ў сваіх песень». Да 1921 года пражываў са сваёй сям'ёй у Бржэзніцэ і Пршыбраме. Пражываючы ў гэтых гарадах пісаў жанравыя карціны гэтых гарадоў, іх наваколля і пейзажы паўднёвай Чэхіі.
У 1924 году арганізаваў у Празе ўласную мастацкую выставу, пасля якой чэшскае Міністэрства культуры набыло 56 яго карцін. У 1937 годзе ў складзе афіцыйнай дэлегацыі Чэхаславацкай мастацкай выставы наведаў Маскву. У 1937 годзе быў прыняты ў члены Чэшскай акадэміі навук і мастацтваў.
Беларусь у сірыйскім канфлікце
Афіцыйная пазіцыя
На думку палітычнага аглядальніка Аляксандра Шпакоўскага, беларускае кіраўніцтва лічыць, што падобныя абвінавачванні сумніўны і аднабокі. Нібыта ўлічваліся доказы злачынстваў выключна супраць урадавых сіл, а факты супраць паўстанцаў ігнараваліся. Шпакоўскі тлумачыў такую пазіцыю Беларусі па канфлікце не толькі ідэйна-палітычнымі матывамі або станам саюза з Расіяй, але таксама асабістым знаёмствам і ўзаемнай сімпатыяй Лукашэнка і Асада.
Людвік Куба
Біяграфія
Памёр 30 лістапада 1956 года ў Празе ва ўзросце 93 гадоў. Урна з яго прахам была перададзена яго адзінаму сыну Людвіку Марыі Кубе, які ў 1992 годзе перадаў яе на захоўванне ў калумбарый на могілках у раёне Клюк горада Подэбрады.
Навуковая дзейнасць
Зрабіў шэраг этнаграфічных экспедыцый па славянскіх землях (у 1886 і 1887 быў у Расійскай імперыі, у т.л. на Беларусі і Украіне), рабіў замалёўкі, запісы народных напеваў. З 1884 выдаваў працу «Slovanstvo ve svých zpěvech» («Славянства ў сваіх песнях»), дзе акрамя нотных узораў змясціў апісанні мясцовых манераў спеваў, побыту, дэкаратыўна-побытавага мастацтва, замалёўкі сельскіх пабудоў, касцюмаў, музычных інструментаў, партрэты прадстаўнікоў розных народнасцяў.
Беларусь у сірыйскім канфлікце
Афіцыйная пазіцыя
У красавіку 2018 года Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь асудзіла ракетныя ўдары заходніх краін па Сірыі. У заяве, апублікаванай на Facebook, гаварылася, што тым самым сітуацыя ў краіне фактычна ператвараецца ў міждзяржаўны ўзброены канфлікт. Беларусь заклікала «ўсе залучаныя бакі неадкладна спыніць прымяненне ваеннай сілы і шукаць шляхі ўрэгулявання канфліктаў мірнымі сродкамі і за сталом перамоваў».
Людвік Куба
Навуковая дзейнасць
Першы апублікаваў запісы беларускіх 2-галосых песень, даследаваў ладавую своеасаблівасць беларускага музычнага фальклору («Беларуская народная песня», 1887).
Творчасць
Сярод жывапісных работ жанравыя карціны, партрэты, пейзажы, нацюрморты: «Кветкі» (1899), «Піёны» (1902), «Чытач», «Сярод руж» (абедзве 1906), «Аўтапартрэт» (1914), «На балконе ў Сміхаве» (1913), «Аўтапартрэт з палітрай» (1940), «Аўтапартрэт з люлькай» (1952).
Беларусь у сірыйскім канфлікце
Афіцыйная пазіцыя
Дыпламатычныя намаганні беларускага боку былі высока ацэнены ў Дамаску. Так, напрыклад, у 2015 годзе ў інтэрв’ю тэлеканалу АНТ сірыйскі лідар Башар Асад заявіў, што «Беларусь разам з Расіяй з’яўляецца асноўным гульцом на міжнароднай арэне ў дачыненні да той вайны, якая вядзецца супраць Сірыі».
Гуманітарная дапамога
У сакавіку 2015 года Аляксандр Лукашэнка падпісаў распараджэнне аб аказанні гуманітарнай дапамогі краіне. З тых часоў беларускім пасольствам у Сірыі неаднаразова праводзіліся гуманітарныя акцыі. Сярод такіх — мерапрыемства ў горадзе Алепа ў верасні 2016 года, калі беларускія дыпламаты сумесна з расійскім Цэнтрам па прымірэнні перадалі для патрэб арганізацый аховы здароўя і адукацыі парадку 23 тоны гуманітарных грузаў (харчаванне — 12,5 тоны, рэчавую маёмасць — 4,3 тоны, медыцынскае маёмасць і медыкаменты — 6,2 тоны).
У снежні 2018 года краіна аказала дапамогу Сірыі на агульную суму каля 989 тысяч беларускіх рублёў (каля 460 тысяч долараў). Гэта, у прыватнасці, два самазвала і аўтобус МАЗ, трэнажоры, адзенне, абутак, мэбля, лекі, сухое цэльнае малако, школьныя прыналежнасці. У сакавіку 2019 года ў сірыйскі порт Латакія на Міжземным моры з Беларусі, дастаўлены гуманітарны груз, у тым ліку кампрэсарныя ўстаноўкі, дызель-генератары, інструменты для разборкі завалаў, а таксама школьныя прыналежнасці, парты, дзіцячыя адзенне і абутак. Савет Міністраў Рэспублікі Беларусь пастановай №190 ад 2 красавіка 2021 года распарадзіўся аказаць Сірыі гуманітарную дапамогу на агульную суму 1,08 млн рублёў.
Усяго за 2015—2021 гады былі перададзены чатыры партыі гуманітарнай дапамогі.
Варта таксама згадаць распараджэнне Лукашэнка, якое было падпісанае ў маі 2017-га і прадугледжвала выдзяленне грашовых сродкаў для арганізацыі адпачынку і аздараўлення ў Беларусі 80 сірыйскіх дзяцей. У далейшым гэтая праграма была падоўжана. Да 2021 года больш за 1000 дзяцей з Сірыі змаглі адпачыць у рэспубліцы.
Пастаўкі ўзбраенняў
На працягу канфлікту Узброеныя сілы Сірыі атрымлівалі ад Беларусі комплексы СПА, стралковую і артылерыйскую зброю, а таксама боепрыпасы да іх. У жніўні 2019 года на сірыйскія МіГ-29 усталяваны беларускія бартавыя комплексы абароны «Талісман».
Паведамленні
У сродках масавай інфармацыі дыскусія аб магчымасці адпраўкі беларускіх вайскоўцаў у «гарачую кропку» пачалася пасля старту ваеннай аперацыі Расіі ў 2015 годзе. Расійскі журналіст Аляксей Арцахаў прапаноўваў прымусіць беларускага лідара Аляксандра Лукашэнка выконваць «саюзніцкія абавязанні» па АДКБ, каб той паслаў сваю армію ў дапамогу УС РФ.
У пачатку ліпеня 2017 года спецпрадстаўнік расійскага прэзідэнта па сірыйскім урэгуляванні Аляксандр Лаўрэнцьеў заявіў, што Расія звярнулася да краін СНД, у тым ліку і да Беларусі, з прапановай разгледзець пытанне аб накіраванні міратворчага кантынгенту для маніторынгу ў зонах дээскалацыі ў Сірыі. Супадзенне гэтай заявы з канферэнцыяй начальнікаў генеральных штабоў дзяржаў-членаў ААН па пытаннях правядзення аперацый па падтрыманні міру 6—7 ліпеня ў Нью-Ёрку, у якой удзельнічаў начальнік Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь генерал-маёр Алег Белаконеў, дало падставу для розных спекуляцый з нагоды магчымасці такога зыходу.
У красавіку 2019 года ізраільскі ваенна-аналітычны партал Debka са спасылкай на «замежныя разведвальныя крыніцы» паведаміў пра гібель беларускіх, іранскіх і паўночнакарэйскіх ваенных спецыялістаў 13 красавіка падчас авіяналёту ізраільскіх ВПС на горад Масьяф. Па сцвярджэнні партала, замежнікі займаліся мадэрнізацыяй ракет наземнага базіравання для Сірыі і «Хезбалы».
У пачатку лютага 2021 года ініцыятыва BYPOL распаўсюдзіла інфармацыю, што беларускія ўлады збіраюць міратворчы кантынгент у 600 вайскоўцаў для адпраўкі ў Сірыю. Як гаварылася ў паведамленні, у Заходнім і Паўночна-Заходнім аператыўных камандаваннях ужо прыйшла дырэктыва аб адборы вайскоўцаў. У сувязі з гэтым, паводле звестак групы BYPOL, вайскоўцы пачалі масава звальняцца з Узброеных Сіл.
Новая хваля дыскусій на гэтую тэму здарылася праз год, у лютым 2022 года. У расійскіх СМІ з’явілася сенсацыйная інфармацыя аб тым, што ўрад РФ ухваліў праект пагаднення аб размяшчэнні вайсковага кантынгенту Беларусі ў Сірыі. У распараджэнні, падпісаным прэм’ер-міністрам Міхаілам Мішусціным, поўны тэкст якога быў апублікаваны на афіцыйным партале прававой інфармацыі краіны, было напісана: «Ухваліць прадстаўлены Мінабароны РФ, узгоднены з МЗС і іншымі зацікаўленымі федэральнымі органамі выканаўчай улады, Вярхоўным судом, Следчым камітэтам і папярэдне прапрацаваны з беларускім бокам праект пагаднення паміж урадам РФ і ўрадам Беларусі аб супрацоўніцтве ў галіне аказання гуманітарнай дапамогі Сірыйскай Арабскай Рэспубліцы».
У дакуменце гаворыцца, што Мінск і Масква прынялі да ўвагі афіцыйнае запрашэнне прыняць удзел у місіі па аказанні гуманітарнай дапамогі на тэрыторыі Сірыі і, як было падкрэслена, беларускі вайсковы кантынгент колькасцю да 200 чалавек будзе прыцягвацца да выканання мерапрыемстваў «выключна ў гуманітарных мэтах па-за зонай баявых дзеянняў». Згодна з дакументам, планавалася, што беларускія ваенныя спецыялісты будуць размешчаны ў месцах дыслакацыі расійскай авіяцыйнай групы, а таксама будуць аператыўна падпарадкоўвацца расійскаму цэнтру па прымірэнні варагуючых бакоў і кантролі за перамяшчэннем бежанцаў, але пры гэтым заставацца пад камандаваннем упаўнаважанага органа беларускага боку.
Заявы ўладаў
Міністэрства абароны Беларусі, МЗС і Дзяржаўны ваенна-прамысловы камітэт Рэспублікі Беларусь абвяргалі любую інфармацыю, звязаную з дадзенай тэмай. Асабліва гэта тычылася паведамленняў BYPOL і Debka. У лютым 2022-га прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка падчас скандалу вакол дакумента, падпісанага Мішусціным, назваў гэта фэйкам. Аднак палітык абмовіўся, што некаторую колькасць гадоў таму Асад прасіў адправіць яго ў Сірыю медыкаў.
Крытыка паведамленняў
Адным з першых, хто паставіў пад сумнеў магчымасць адпраўкі беларускіх вайскоўцаў у Сірыю стаў палітолаг Арсеній Сівіцкі, які ў ліпені 2017 года апублікаваў па гэтым пытанні свой артыкул. Ён паказаў некалькі прычын немагчымасці падобнага зыходу.
Згодна беларускаму заканадаўству і палітычнай пазіцыі беларускага кіраўніцтва, узброеныя сілы могуць быць задзейнічаны за мяжой толькі ў тым выпадку, калі яны прымаюць удзел у міратворчай аперацыі, санкцыянаванай рэзалюцыяй Савета бяспекі ААН. Таксама, як адзначыў палітолаг, нягледзячы на тое, што Беларусь уваходзіць у розныя ваенна-палітычныя кааліцыі з Расіяй, межы адказнасці беларускага боку – заходні стратэгічны кірунак Саюзнай дзяржавы і толькі ў межах тэрыторыі Рэспублікі Беларусь. У дадатак урад палохае складаны клубок супярэчнасцяў розных сіл і праблем з дээскалацыяй.
У 2021 годзе ў перспектыве ваеннай аперацыі Беларусі ў Сірыі засумняваўся і калумніст TUT.BY Дзяніс Буркоўскі. Ён у першую чаргу падвергнуў сумневу інфармацыю ад BYPOL. Для невялікай беларускай арміі, на яго думку, будзе вельмі праблематычна выставіць для замежнай місіі кантынгент у некалькі сотняў кантрактнікаў. Плюс да гэтага неабходна ажыццявіць дадатковую падрыхтоўку кадраў, паколькі гаворка ідзе пра «міратворчую» аперацыю.
У лютым 2022 года з крытыкай падобнага роду паведамленняў выступіла міжнародная ініцыятыва iSANS. Як адзначыла арганізацыя, у дакуменце за подпісам Мішусціна згадваецца толькі запрашэнне, як мяркуецца, высланае рэжымам Башара Асада беларускаму боку, але ніяк не пагадненне або дагавор аб адпраўцы вайскоўцаў. iSANS выказала здагадку, што разгортванне ў Сірыі кантынгенту з Беларусі можа выклікаць неадназначную рэакцыю нават у прыхільнікаў Лукашэнка, які «неаднаразова абяцаў беларускім маці, што іх сынам ніколі не давядзецца ваяваць у трэціх краінах, адстойваючы чужыя інтарэсы». Таму наўрад-ці б улады рызыкнулі на такую авантуру.
Камбатанты
Па даных на 2021 год вядома пра 10 грамадзян і ураджэнцаў рэспублікі, якія ўдзельнічалі ў баявых дзеяннях у Сірыі. Чацвёра з іх загінулі. У ліпені 2018 года на брыфінгу Службы бяспекі Украіны згадвалася аб 11 грамадзянах рэспублікі, якія ў складзе расійскага «Вагнера» змагаліся ў Сірыі. Аднак названы імёны толькі шасцярых. Такім чынам, агульная колькасць беларусаў, што прайшлі праз сірыйскі канфлікт, можа дасягаць 15 чалавек.
У 2018 годзе ў матэрыяле Уладзіміра Шлыкава ў праграме «Вот так» на тэлеканале «Белсат» было агучана, што ісламісцкую ПВК «Malhama Tactical», звязаную з арганізацыяй «Хаят Тахрыр аш-Шам», узначаліў ураджэнец рэспублікі Абу Салман Беларусі (не блытаць з Абу Сафія Беларусі). Папярэдні кіраўнік, узбек Абу Рофік, перадаў свае паўнамоцтвы, але застаўся ў кампаніі. Як адзначыў расійскі журналіст і ваенны аглядальнік Алег Блохін у сваім Telegram-канале, Абу Салман Беларусі служыў у 103-й Віцебскай брыгадзе.
Аднак у 2020 годзе ў адным з пастоў праекта «Д///ихад» заяўлялася, што Беларусі і Рофік — адзін і той жа чалавек, які хаваецца пад рознымі асобамі. Сапраўднае імя кіраўніка ПВК — Сухроб Балтабаеў. Нібыта на фотаздымках, як Беларусі, так і Рофік хаваюць свае твары за балаклавай, але ў поглядзе адгадваецца падабенства. У сваю чаргу адмін Telegram-канала «Reverse Side Of the Medal» (RSOTM), які спецыялізуецца на лакальных канфліктах, барацьбе з тэрарызмам і эксклюзівах ПВК «Вагнера», змог займець кантактныя даныя Беларусі, што апынуліся ідэнтычныя кантактам Рофіка. Аўтар таксама падаў аўдыёзапіс для параўнання галасоў абодвух. Тым не менш у 2021 RSOTM перагледзеў свае погляды, паколькі была выяўлена магіла Рофіка. Паводле Блохіна, ён загінуў яшчэ ў 2019 годзе.
Эвакуацыя
У перыяд 2012—2015 гг. Рэспубліка Беларусь актыўна вывозіла сваіх грамадзян з «гарачай кропкі». Значнае садзейнічанне эвакуацыі беларусаў аказалі улады Расіі і Украіны.
Ноччу 9 верасня 2013 года борт МНС Расіі з пяццю грамадзянамі рэспублікі прызямліўся ў аэрапорце Дамадзедава. Паводле інфармацыі беларускага пасольства ў Сірыі, у краіне яшчэ заставаліся каля 85 грамадзян РБ.
Тэафраст Рэнадо
Тэафраст Рэнадо (Théophraste Renaudot,, (цяпер — у дэпартаменце В’ена) — , ) — французскі ўрач і выдавец, адзін са стваральнікаў сучаснай журналістыкі. З 30 мая 1631 года выдаваў газету «La Gazette» — першай еўрапейскай газеты ў сучасным разуменні гэтага слова.
Біяграфія
Да пачатку 1630-х гг. Рэнадо пераважна займаўся ўрачэбнай дзейнасцю. Дзякуючы знаёмству з кардыналам Рышэльё, Рэнадо атрымаў пасаду лейб-медыка і таксама атрымаў патэнт на стварэнне першага ў Францыі даведачнага бюро. Рэнадо адкрыў дабрачынную паліклініку, у якой бясплатна або за невялікую суму парыжанам аказваліся медыцынскія паслугі. У 1630 г. Рэнадо атрымаў патэнт на стварэнне лістка навін, які распаўсюджваўся па ўсёй тэрыторыі Францыі, а 30 мая 1631 г. у свет выходзіць першы нумар яго газеты «La Gazette». «La Gazette» стала адной з першых еўрапейскіх газет. Тыражаванне газеты праводзілася ў друкарні, агульны тыраж быў каля 1200 экзэмпляраў. Асноўны змест газеты складалі міжнародныя і нацыянальныя навіны, асобныя важныя артыкулы для яе пісалі асабіста кароль Людовік XIII і кардынал Рышэльё. Незвычайна важным новаўвядзеннем Рэнадо было размяшчэнне ў газеце на платнай аснове прыватных аб’яваў. Пасля смерці кардынала Рышэльё і Людовіка XIII справы Рэнадо пайшлі горш: парыжскі ўніверсітэт забараніў Рэнадо медыцынскую дзейнасць у сталіцы на падставе таго, што яго дыплом быў выдадзены ў Манпелье (сапраўднай прычынай было нежаданне парыжскіх урачоў мець яшчэ аднаго папулярнага канкурэнта). Газету Рэнадо, першапачаткова стратную, пачалі вінаваціць у сувязі з Рышэльё, што не прынесла ёй папулярнасці і адмоўна адбілася на тыражы. Пасля разводу Рэнадо з яго другой жонкай фінансавыя справы канчаткова сапсаваліся, і ён памёр у галечы. Выданне «La Gazette» працягнуў старэйшы сын Рэнадо, таксама Тэафраст. Выданне газеты спынілася ў 1915 годзе.
Келан Латс
Келан Крыстафер Латс (Kellan Christopher Lutz) — амерыканскі, вядомы роляй Эмета Калена у фільме «Змярканне».
Біяграфія
Келан Крыстафер Латс — чацвёртае дзіця ў сям'і з шасцю братамі і адной сястрой — нарадзіўся 15 сакавіка 1985 года. Вучыўся ў Orange County`s Chapman University на хім. інжынера.
Кар'ера
Падзарабляў як мадэль (Рэкламны ролік духоў Elizabeth Arden), здымаўся ў кліпах (Хілары Даф «With love», Hinder «Without You»).
Асабістае жыццё
Сустракаўся (да лістапада 2010 года) з Ганна-Лін МакКорд, якая магла стаць яго партнёркай у фільме «Змярканне», сыграўшы Розалі Хейл. Цяпер яны канчаткова расталіся.
IC 5173
IC 5173 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
МАЗ-251
Тэхналогія вырабу кузава агульная для ўсіх аўтобусаў МАЗ другога пакалення (МАЗ-256, МАЗ-203, МАЗ-206): пластыкавыя панэлі ашалёўкі, шкло ўклеенае ў каркас, адсутнічаюць профілі накладак на швах. Ужыта ветравая шыба панарамнага тыпу, а бакавое шкло — двайныя шклопакеты з таніраваннем вонкавага шкла. У пасажырскім салоне аўтобуса можа быць устаноўлена ад 46 да 53 месцаў. Аўтобус мае вялікае багажнае аддзяленне аб'ёмам 11 м³, мяккія сядзенні з рэгуляваннямі, кандыцыянер, кухню, туалет, аўдыё- і відэасістэмы. Кожнае пасажырскае месца абсталяванае індывідуальнай сістэмай асвятлення і вентыляцыі.
Пнеўматычная падвеска і пярэдняй восі, і задняга моста з электронным кіраваннем забяспечвае плыўнасць ходу. На аўтобусе ўжываецца рухавік MAN магутнасцю 360 к.с., які адпавядае нормам Euro 3. Для павышэння манеўранасці кут павароту перадпакояў колаў павялічаны да 58°.
Падчас першай дэманстрацыі аўтобуса на Матор-шоў 2004 у Маскве МАЗ-251 атрымаў два прызы. Першы — ад прафесійнага журы, «Лепшы міжнародны турыстычны аўтобус MIMS-2004». Другі — ад наведвальнікаў выставы, «Лепшы аўтобус MIMS-2004».
Зацікаўленасць у аўтобусе выказалі і ў краінах ЕС, напрыклад, адзін з заказаў паступіў ад мэра Румынскага горада Канстанца.
Загараддзе (курганны могільнік)
Загараддзе — курганныя могільнікі Х—XII стагоддзяў каля вёскі Загараддзе Талачынскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзяцца за 0,3 км на ўсход ад вёскі, у лесе.
Апісанне
Уключаюць больш за 40 курганоў. Некаторыя дыяметрам 7—10 м, вышынёй 1—1,5 м, астатнія адпаведна 11—14 м і 2 м. У 1888 годзе Еўдакім Раманаў налічыў тут 50 курганоў, 2 з іх раскапаў. У адным пахавальны абрад трупаспаленне, у другім — трупапалажэнне. Знойдзены гаршчок з рэшткамі крэмацыі, жалезны нож, каменная клінападобная сякера. У 1972 годзе паўторна даследаваў А. Р. Мітрафанаў.
Могільнік датуецца X—XII стагоддзямі, належаў крывічам. Матэрыялы раскопак 1888 года захоўваюцца ў Дзяржаўным Эрмітажы.
Billy Gilman (альбом)
«Billy Gilman» — шосты і да сённяшняга дня апошні альбом выканаўцы музыкі кантры Білі Гілмэна. Другі запар альбом Білі, які выйшаў пад лэйблам «Image Entertainment». Альбом карыстаўся большай паспяховасцю, чым два папярэднія, але ж так і не трапіў у «U.S. Billboard 200».
Джавані Піка дэла Мірандола
Джавані Піка дэла Мірандола (Giovanni Pico della Mirandola;, Мірандола, паблізу Модэны — , каля Фларэнцыі) — італьянскі мысляр эпохі Адраджэння, прадстаўнік ранняга гуманізму.
Сапегі
Паходжанне
Паводле радаводаў Сапегаў, складзеных ў 17-18 ст., іх паходжанне выводзілася ад троцкага кашталяна Пунігайлы, нібыта сына Нарымонта Гедзімінавіча, сын якога Сунігайла Пунігайлавіч быццам ахрысціўся з імем Сямён. Гэтая генеалогія заснаваная «Historia Illustris domus Sapiehianae» (Вільня, 1724), панегірычным творы А. А. Міштольта, на падставе гэтага Сапегі прэтэндавалі на тытул князёў. Аднак Адам Банецкі, Юзаф Вольф і Уладзіслаў Сямковіч у сваіх даследаваннях паказалі, што Сапегі паходзяць ад Сямёна Сапігі (Сапегі) (узг. 1440-я), пісара гаспадарскага пры Казіміры Ягелончыку. Нашчадкі ж гістарычнага Сунігайлы, кашталяна троцкага, згодна даследванням У.Сямковіча не мелі нічога агульнага з Сапегамі. Першапачатковыя маёнткі Сапігі і яго сыноў знаходзіліся ў Смаленскай зямлі: Ельня, Гарадзішча, Апакаўскі Пасад, але ў з-за войнаў Маскоўскай дзяржавы з ВКЛ страцілі іх, у вайну 1500—1503 — Гарадзішча і Апакаў, у вайну 1512—1522 — Ельню. Аднак Сапегі, як і шмат іншых баярскіх і княжацкіх родаў, захавалі вернасць Вялікаму княству Літоўскаму.