cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дрозд-спявун
Пашырэнне
Арэал: Еўропа, Сібір да воз. Байкал і р. Лены, Малая Азія і Каўказ, поўнач Ірана. Інтрадуцыраваны ў Аўстраліі і Новай Зеландыі. Арэал характарызуе дразда-спявуна як паўночную птушку. Ён актыўна засяляе паўночныя вобласці Скандынаўскага паўвострава, і шматлікі ва Усходнееўрапейскай лесатундры, пранікаючы нават у тундру. Дрозд-спявун актыўна рассяляліся на ўсход. Але ён адсутнічае ў Паўднёвай Еўропе, на астравах Міжземнага мора, хоць там прысутнічаюць прыдатныя для драздоў-спявуноў біятопы.
Пералётны, на поўдні арэала аселы. Месца зімовак: у Паўднёвай і Заходняй Еўропе, у Паўночнай Афрыцы і на Блізкім Усходзе.
Біятоп: розныя тыпы дрэвастояў з падростам і адкрытымі месцамі як у лісцевых, так і хваёвых лясах, часцей краі вялікіх лясоў і непадалёку ад палян і высечак, кусты і дрэвы побач з лугамі, асабліва бярозы, букі, дубы, якія даюць цень і вільгаць, у апошнія гады займае дробныя ўчасткі лесапасадак у сельскагаспадарчых, прамысловых і урбанізаваных ландшафтах, кусты каля чыгункі і ўздоўж дарог, могілкі, паркі, нават у цэнтры гарадоў. У Цэнтральнай Еўропе гняздзіцца да вышыні 2200 м, у Фенаскандыі — да 1000 м над у.м. На Беларусі звычайны на гнездаванні пералётны і транзітна мігрыруючы від.
Асаблівасці біялогіі
Корміцца насякомымі, малюскамі, ягадамі.
Гняздо ладзіць у развілцы галінак або непадалёку ад ствала (на маладых дрэвах), часам у развілцы ніжніх галін высокіх ядлоўцаў, а таксама ў ліянах, на сценах, у ярах або на зямлі сярод густой расліннасці. Яно двухслойнае, як і ў іншых драздоў. Знешняя частка са сцёблаў сухой травы, лісця, моху і лішайнікаў (спарадычна з прымессю сухіх галінак у аснове). Унутраная частка з парахні, без высцілкі. Дыяметр 10-18 см.
Эрнст Кітцынгер
Эрнст Кітцынгер (Ernst Kitzinger; 27.12.1912, Мюнхен — 22.01.2003, Поўкіпзі, штат Нью-Ёрк) — нямецка-амерыканскі гісторык раннехрысціянскага мастацтва позняй антычнасці і ранняга сярэднявечча і таксама Візантыі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў яўрэйскай сям’і адваката і дзіцячай сацыяльнай работніцы. Сваяк Рычарда Краўтхаймера.
З 1931 года вучыўся гісторыі мастацтва ў Мюнхенскім універсітэце. У тым жа годзе вучыўся ў Рымскім універсітэце.
У 1934 годзе ў Германіі абараніў доктарскую дысертацыю і на наступны дзень пасля гэтага пакінуў краіну. Вярнуўся ў Рым, а затым у 1935 годзе пераехаў у Англію, дзе працаваў у Брытанскім музеі. У 1940 годзе інтэрнаваны ў Аўстралію. У 1941 годзе яму ўдалося перабрацца ў Вашынгтон, дзе ён стаў м. н. с. у Думбартан-Оксе. У гады вайны быў даследчыкам-аналітыкам ва. Пасля зноў у Думбартан-Оксе, дзе з 1946 года асістэнт-прафесар, з 1951 года асацыіраваны прафесар, з 1956 года, прафесар візантыйскага мастацтва і археалогіі і ў 1955-66 гадах дырэктар візантыністыкі. У 1967-79 гг. прафесар Гарварда (імянны універсітэцкі), затым у адстаўцы, аднак працягваў працаваць — у у Прынстане і ў Оксфардзе. У 1974-5 гг. прафесар у Кембрыджы. Кіраваў 18 дактарантамі. Сярод яго вучняў Х. Бельтынг.
З 1944 года быў жанаты з англійскай мастачкай Сьюзан (пам. 2000), з якой пазнаёміўся ў 1939 годзе; яны мелі дачку і двух сыноў.
У сваіх даследаваннях. Э. Кітцынгер неаднаразова звяртаўся да пытання пераўтварэння класічнага мастацтва ў сярэднявеччы.
Аляксандр Андрэевіч Нямірка
Аляксандр Нямірка (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца магілёўскага «Дняпра».
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у школе мінскага МТЗ-РІПА, пазней апыныўся ў структуры барысаўскага БАТЭ, дзе з 2017 года пачаў выступаць за дубль. У 2018 годзе стаў прыцягвацца і да асноўнага складу, дэбютаваў за БАТЭ 11 ліпеня 2018 года ў матчы Кубка Беларусі супраць «Энергетыка-БДУ» (2:1), правёўшы на полі ўсе 120 хвілін.
У сакавіку 2019 года на права арэнды далучыўся да «Гомеля». У «Гомелі» таксама стаў выступаць за дубль. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 24 мая 2019 года, выйшаўшы на замену ў канцы матча з магілёўскім «Дняпром» (1:1). У ліпені 2019 года вярнуўся з арэнды ў БАТЭ, да канца года гуляў за дубль.
У красавіку 2020 года быў арандаваны магілёўскім «Дняпром», якому дапамог атрымаць перамогу ў Другой лізе. У лютым 2021 года падпісаў паўнавартасны кантракт з магілёўскім клубам. Сезон 2021 пачынаў у стартавым складзе, пазней стаў пераважна выхадзіць на замену. У сезоне 2022 застаўся ў камандзе, якая стала выступаць у Вышэйшай лізе, і неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе.
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2016 года і сакавіку 2017 года выступаў за юнацкую зборную Беларусі да 17 гадоў адпаведна ў адборачным і элітным раўндах чэмпіянату Еўропы.
У кастрычніку 2018 года выступаў за юніёрскую зборную Беларусі да 19 гадоў у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
Аркадзь Бейнусавіч Мігдал
Аркадзь Бенядзіктавіч (Бейнусавіч) Мігда́л (, —, ) — савецкі фізік-тэарэтык.
Біяграфія
Аркадзь Бейнусавіч Мігдал нарадзіўся на Беларусі. У Першую сусветную вайну, чатырохгадовым, разам з бацькамі ўцёк ад немцаў у Пецярбург. Пасля заканчэння школы паступіў у Ленінградскі ўніверсітэт, адкуль яго выгналі ў 1931 годзе за «непралетарскае паходжанне». У 1933 годзе быў арыштаваны, яго выпусцілі праз семдзесят дзён.
У канцы 1930-х гадах будучы акадэмік заняўся разглядам праблемы ўзаемадзеяння нейтронаў з атамамі. У выніку ім быў развіты арыгінальны метад «устрэсвання», які прынёс аўтару заслужаную вядомасць.
У 1943—1945 гадах А. Б. Мігдал працаваў у Інстытуце фізічных праблем Акадэміі навук СССР, з 1944 года прафесар Маскоўскага інжынерна-фізічнага інстытута. У 1945—1971 гадах у Інстытуце атамнай энергіі. У 1947 годзе быў апанентам на абароне кандыдацкай дысертацыі А. Дз. Сахаравым. З 1971 года працуе ў Інстытуце тэарытычнай фізікі АН СССР.
Член-карэспандэнт АН СССР (1953), акадэмік АН СССР (1966).
Узнагароджаны ордэнамі Леніна і Працоўнага Чырвонага Сцяга.
У навуцы
А. Б. Мігдал — заснавальнік новых кірункаў у ядзернай фізіцы і фізіцы металаў. Развіў тэорыю дыпольнага і квадрапольнага выпраменьвання ядраў і тэорыю іанізацыі атамаў пры ядзерных рэакцыях. Распрацаваў тэорыю шырокіх ліўняў. Разгледзеў уплыў шматкратнага рассейвання на тармазное выпраменьванне і развіў метад рашэння квантавай задачы многіх целаў. Дастасаваў тэорыю звышправоднасці да пытанняў будовы ядраў і вылічыў моманты інерцыі цотных і няцотных ядраў. Развіў колькасную тэорыю ядра, заснаваную на прымяненні метадаў квантавай тэорыі поля. Даследаваў праблему палярызацыі і вакууму ў моцных магнітных палях.
У навуковы ўжытак увайшлі такія азначэнні, як асаблівасць Мігдала-Кона, скачок Мігдала, канстанта Мігдала.
Грыгарышына
Грыгары́шына — прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Авецісян
Вядомыя носьбіты:
Лука
Назву Лука́ маюць:
NGC 3690B
NGC 3690B (іншыя абазначэнні — UGC 6472, IRAS11257+5850, MCG 10-17-3, ZWG 291.73, KCPG 288B, VV 118, ARP 299, PGC 35321) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нур-Даўлет
Нур-Даўлет (крым. Nur Devlet, نور دولت‎ ; ? — 1503) — крымскі хан у 1466—1467, 1467—1469, 1475—1476 г. Другі сын Хаджы-Гірэя.
Пасля смерці бацькі ў 1466 г. успадкаваў крымскі сталец, чаму запрацівіўся яго малодшы брат Менглі, які ў 1467 г. здолеў ненадоўга авалодаць стальцом. Вярнуўшыся ў тым жа годзе да ўлады, Нур-Даўлет паспрабаваў дамовіцца з ханам Залатой Арды, запытаўшы ў яго фармальнага пацверджання сваіх паўнамоцтваў як кіраўніка Крымскага ханства (што ішло насуперак з курсам Хаджы-Гірэя на незалежнасць ханства).
У самым пачатку 1469 г. быў адхілены ад улады Менглі-Гірэем, які абапіраўся на падтрымку знатных крымскіх родаў. У якасці ганаровага арыштанта паселены ў крэпасці Кафа. З 1471 г. жыў у крэпасці Салдайя.
Вызвалены з-пад арышту падчас узяцця Салдайя асманамі ў 1475 г. Зрабіў спробу вярнуць сталец, але з-за аднаўлення ў Крыме ўлады Залатой Арды быў змушаны пакінуць Крым і шукаць сховішча ў польскага караля, які пасяліў Нур-Даўлета ў Кіеве.
Памёр у Касімаве ў 1503 г. У 1505 г. труна з прахам Нур-Даўлета па просьбе Менглі была перавезеная ў Крым.
Прыёмная сям’я (тэлесерыял)
«Прыёмная сям’я» (у 2004–2009 гадах як «Прыёмная сям’я плюс») ― польскі драматычна- серыял, які трансляваўся на «» з 23 лютага 1999 года па 20 снежня 2009 года. Гэта адзін з самых працяглых польскіх серыялаў ― усяго было выпушчана 329 серый у 18 сезонах.
У пачатковай застаўцы серыяла і ў канчатковых тытрах выкарыстана песня пад назвай «Tkanina», для якой тэкст напісаў, а музыку стварыў , які таксама выканаў гэты твор. 26 лістапада 2009 года «» абвясціла аб завяршэнні працы над серыялам.
Пяшчанікі
Пяшчанікі (Pieszczaniki) — вёска ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводства Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Грудак.
Кадыскія картэсы
Кадыскія картэсы — устаноўчы сход у Іспаніі падчас Іспанскай рэвалюцыі 1808—1814 гадоў. Скліканы 24 верасня 1810 года на востраве Ляон, 20 лютага 1811 г. перамясціліся ў Кадыс, функцыянавалі да 20 верасня 1813 года. Кадыскія картэсы прынялі шэраг важных рашэнняў, накіраваных на паглыбленне рэвалюцыі: у кастрычніку 1810 г. уведзены закон пра роўнасць паміж іспанцамі і лацінаамерыканцамі, устаноўлена свабода слова і друку, у жніўні 1811 г. выдадзены закон пра знішчэнне сеньярыяльных правоў і прывілеяў, у лютым 1813 г. была скасавана інквізіцыя і прыняты законы супраць рэлігійных ордэнаў; картэсы прыступілі да канфіскацыі і продажу царкоўных зямель і адмянілі шэраг падаткаў, якія спаганяліся ў карысць царквы; ліквідавалі цэхі і гільдыі і ўстанавілі свабоду гандлю паміж метраполіяй і амерыканскімі калоніямі. У цэлым заканадаўчая дзейнасць Кадыскіх картэсаў выражала галоўнымі патрабаванні буржуазнай рэвалюцыі. Аднак картэсы не здолелі ўзначаліць барацьбу народных мас супраць французскіх войскаў, якія ўварваліся ў Іспанію ў 1808 г., і сіл унутранай рэакцыі. Яны распаўсюджвалі сваю ўладу на невялікую (неакупіраваную) частку тэрыторыі Іспаніі. Картэсы не адважыліся канфіскаваць землі свецкіх феадалаў і перадаць іх сялянам. Самым сур'ёзным гістарычным актам Кадыскіх картэсаў было прыняцце Кадыскай канстытуцыі 1812 года.
Лукашына
Назву Лу́кашына маюць:
1998 год у гісторыі тэлебачання
1998 год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.
Сальветка
Сальветка — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Аксу. Уваходзіць у склад Яўгенаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 551645300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 452 чалавекі (215 мужчын і 237 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 209 чалавек (106 мужчын і 103 жанчыны).
Гулькевічы
Гулькевічы (Гулькевичи) — горад (з 1961 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Гулькевіцкага раёна Краснадарскага края. Насельніцтва 35,1 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1875 годзе. Размешчаны за 5 км ад ракі Кубань, на яе левым (нізкім) беразе, за 150 км ад Краснадара.
Джозеф Долтан Гукер
Сэр Джозеф Долтан (Дальтан) Гукер (Joseph Dalton Hooker;, Хейлсуорт, Сафалк — , Санінгдэйл, Беркшыр) — англійскі батанік і падарожнік. Член Лонданскага каралеўскага таварыства з 1847 года, яго прэзідэнт у 1873—1878 гадах. Замежны член-карэспандэнт Пецярбургскай Акадэміі навук (з 1858 года).
Кавалер ордэна «За заслугі», Рыцар Вялікі Камандор ордэна Зоркі Індыі. Адзін з заснавальнікаў гістарычнай біягеаграфіі раслін. Гукер упершыню апісаў мноства раслін, адкрытых як ім самім, так і іншымі навукоўцамі ў віктарыянскую эпоху.
The Settlers 7: Paths to a Kingdom
The Settlers 7: Paths to a Kingdom (Пасяленцы 7: Права на трон) — камп’ютарная гульня ў жанры стратэгіі ў рэальным часе і горадабудаўнічага сімулятара, сёмая частка серыі The Settlers, распрацоўваецца кампаніяй Blue Byte Software. Выпушчаная кампаніяй Ubisoft для платформаў Windows і MacOS X 25 сакавіка 2010 года.
Гульнявы ​​працэс
Гульня валодае такім жа гульнявым працэсам, які прадстаўлены ў апошніх трохмерных частках серыі The Settlers. Ігрок пачынае з простай вёскі і пашыраеяе сектар за сектарам, каб, у рэшце рэшт, стварыць сваё каралеўства. На працягу гэтага працэсу ігрок павінен як мага больш правільна арганізаваць вытворчыя ланцужкі і выбудаваць транспартныя сістэмы.
У гульні гульцу даецца магчымасць выбару паміж трыма унікальнымі шляхамі развіцця, якімі ён можа прыйсці да перамогі: ваенны, навуковы і гандлёвы. Устаўшы на традыцыйны, для RTS, ваенны шлях развіцця, ігрок стварае сваю войска, каб затым пры дапамозе ваеннай моцы перамагаць і знішчаць сваіх ворагаў. Ідучы па навуковым шляху развіцця, ігрок павінен засяродзіцца на даследаванні тэхналагічных удасканаленняў. І нарэшце, ідучы па гандлёвым шляху развіцця, гульцу трэба пабудаваць сваю эканоміку і паспрабаваць захапіць самыя лепшыя гандлёвыя маршруты, якія толькі ёсць на карце свету. Які б шлях развіцця ні быў абраны, на ім будуць даступныя ўнікальныя юніты і магчымасці. На ўсіх шляхах развіцця, ігрок выйграе, збіраючы "ачкі перамогі" пры прытрымліванні курсе гульні.
У параўнанні з папярэднімі часткамі серыі, штучны інтэлект ворагаў быў значна палепшаны больш чым дванаццаццю II-лініямі ўнікальнага паводзін. У гульні таксама прысутнічае новы пашыраны сеткавы шматкарыстальніцкі рэжым, які дазваляе ігракам гуляць і адзін з адным, і адзін супраць аднаго. Ігракі могуць таксама вырабляць рэсурсы і дзяліцца імі.
Абарона ад капіравання
Гульня стала для адной з першых, дзе былі выкарыстаны DRM тэхналогіі, вядомыя як Online Services Platform. Платформа патрабуе, каб ігракі пацвердзілі сапраўднасць гульні пры яе запуску, застаючыся онлайн пры гульні ў яе. Калі інтэрнэт-злучэнне будзе страчана, гульня аўтаматычна спыніцца.
Калекцыйнае выданне
Якія набылі бокс з калекцыйным выданнем атрымаюць :
Рэакцыя крытыкі
Гульню чакаў у асноўным станоўчы прыём, з невялікімі папрокамі з-за ўзрослай складанасці.
Расійская гульнявая прэса
Найбуйнейшы расійскі партал гульняў Absolute Games паставіў гульні 75%. Аглядальнік адзначыў цікавы гульнявой працэс і мультыплэер гульні. Да недахопаў быў аднесены слабы сюжэт адзіночнай кампаніі. Вердыкт: «Нягледзячы на ​​невялікія агрэхі, Paths to a Kingdom - лепшы праект у серыі. Сімпатычны, якасны, у меру складаны і адначасова даступны.»
гульняманія паставіла гульні 08/05 балаў з 10-ці, зрабіўшы наступнае заключэнне: «Paths to a Kingdom аб'яднала глыбіню другой частцы The Settlers з даступнасцю шосты. Новых ідэй па-ранейшаму мала, але лепш у рамках зададзенай механікі проста не зрабіць.»
Краіна Гульняў паставіла гульні 8.0 з 10-ці балаў, зрабіўшы наступнае заключэнне: «Гульня для ўладальнікаў добрага інтэрнэт-злучэнні, якія ўсё жыццё марылі стаць эканамістамі.»
Рамэн Ралан
Рамэн Ралан (Romain Rolland; 29 студзеня 1866, Кламсі — 30 снежня 1944, Везле) — французскі пісьменнік, грамадскі дзеяч, вучоны-музыказнаўца. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1915).
Марціна Хінгіс
Марціна Хінгіс (Martina Hingisová, Martina Hingis; нар. 30 верасня 1980, Кошыцы, Чэхаславакія) — швейцарская тэнісістка чэшска-венгерскага паходжання, першая ракетка свету ў 1997, 1999, 2000 гадах (усяго 209 тыдняў), пяціразовая пераможца турніраў Вялікага шлема ў адзіночным разрадзе, уладальніца Вялікага шлема ў парным разрадзе за 1998 год (апошняя на дадзены момант ўладальніца Вялікага шлема ў любым разрадзе за выключэннем інвалідаў-калясачнікаў).
Спартыўныя мянушкі - Swiss Miss, Chucky, Wingis.
Лук’янаўка
Назву Лук'я́наўка маюць:
Пётр Парчэўскі
Пётр Парчэўскі (1590 — 6 снежня 1658) — рымска-каталіцкі дзеяч ВКЛ, прыхільнік Радзівілаў.
Біскуп смаленскі ад 1 верасня 1636 да 1649 года, біскуп жамойцкі ад 1649. 17 жніўня 1655 адмовіўся падпісаць Кейданскую дэкларацыю са Швецыяй.
Канстанцін Герасімавіч Цітоў
Канстанцін Герасімавіч Цітоў (, Гомельская вобласць, Беларусь —, Ташкент) — педыятр, заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Узбекскай ССР (1955), доктар медыцынскіх навук (1939), прафесар (1941). Заслужаны ўрач Узбекскай ССР (1944).
Біяграфія
Пасля заканчэння медыцынскага факультэта Сярэднеазіяцкага ўніверсітэта (1928) працаваў ардынатарам (1928-30), асістэнтам (1930-34), дацэнтам (1934-38) медыцынскага факультэта Сярэднеазіяцкага ўніверсітэта.
Загадчык дзіцячай бальніцы пры Ташкенцкім тэкстыльным камбінаце (1938-40), загадчык кафедры дзіцячай клінікі пры лячэбным факультэце Ташкенцкай медыцынскай акадэміі (1940-68), навуковы кіраўнік НДІ гематалогіі і пералівання крыві Міністэрства аховы здароўя УзССР (1968-70).
Памёр і пахаваны ў Ташкенце.
Навуковая дзейнасць
Падрыхтаваў 1 доктара і 6 кандыдатаў навук.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі «Працоўнага Чырвонага Сцяга» «Знак Пашаны».
Гудбрандур Торлаксан
Гудбрандур Торлаксан (ісл. Guðbrandur Þorláksson; 1541 (?) — ) — ісландскі царкоўны дзеяч, географ і матэматык, гуманіст.
Бацькамі Торлаксана былі Торлак Хадльгрымсан і Хельга Ёнсдоцір. Вучыўся ў епіскапскай школе ў Холары (Ісландыя), пазней — у Капенгагенскім універсітэце. Пасля вучобы вярнуўся на радзіму, зрабіўся рэктарам школы ў Скалхольце. Пазней быў святаром у Брэйдаболстадуры і, з 8 красавіка 1571 года і да самой смерці — епіскапам Паўночнай Ісландыі ў Холары.
У 1590 годзе стварыў першую навуковую карту Ісландыі.
Мацярдушка
Мацярдушка (Origanum) — род травяністых раслін сямейства Ясноткавыя (Lamiaceae), уключае ў сябе 45-50 відаў.
Назва
Назва сустракаецца ў працах Дыяскарыда і Гіпакрата і паходзіць ад грэчаскіх слоў oros — пагорак, гара і ganos — бляск, арнамент і можа быць перакладзена як: бліскучая расліна, якая расце на камянях, або ўпрыгожванне гор, бо ў перыяд цвіцення становіцца глянцавым, бліскучым і пакрывае схілы гор прыгожым дываном.
Віды
Род налічвае каля 55 відаў:
NGC 3691
NGC 3691 (іншыя абазначэнні — UGC 6464, MCG 3-29-53, ZWG 96.50, ARAK 294, IRAS11255+1711, PGC 35292) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хафіз Шыразі
Хаджы Шамсадзін Мухамад Хафізі Шыразі, таксама часам згадваецца ў крыніцах як Шамсідзін Мухамад Хафіз Шыразе ) (каля 1325—1389/1390) — славуты персідскі паэт і суфійскі майстар 14 стагоддзя, яго вершы лічацца вяршыняй персідскай літаратуры. Адзіны з найвялікшых лірыкаў Ірана, які правёў амаль усё жыццё ў горадзе Шыраз. Хоць ён рана стаў сіратой, ён атрымаў моцную ісламскую адукацыю - імя Хафіз маглі надаць толькі таму, хто ведаў на памяць Каран. Яго песні адрозніваюцца прыгажосцю і ўтрымліваюць эратычныя, містычныя і вакхічныя тэмы, якія даўно праніклі ў персідскую паэзыю. Ён быў шырока вядомы ў свой час і аказаў значны ўплыў на наступных персідскіх паэтаў, а таксама пакінуў след у такіх важных заходніх паэтаў як Гётэ і Эмерсан.
Звесткі яго жыцця ўтрымваюць мала верагодных фактаў і дат, але шмат легендаў. У адзіным захаваным аўтографе ён зваў сябе «Мухамад ібн Мухамад ібн Мухамад па мянушцы Шамс аль-Хафіз аш-Шыразе».
Яго вершы з'яўляюцца вяршыняй персідскай паэзіі. Яны ў Іране дагэтуль чытаюцца і дэкламуюцца. У школах (мактабах) Бухарскага ханства у XVI — пачатку XX стагоддзя вершы Хафіза Шыразе ўваходзілі ў абавязковы навучальны курс.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1325 годзе ў Шыразе (паводле некаторых крыніц — у 1300 годзе). Яго бацька Баха ад-Дзін (таксама вядомыя варыянты напісання імя «Багауддзін» і «Камалуддзін») быў буйным гандляром вугалем і памёр, калі Хафіз быў яшчэ дзіцём. Аднак статак бацькі дзецям не дастаўся, і яго трое сыноў засталіся беднякамі. Два старэйшых брата пакінулі Шыраз, а Хафіз застаўся з маці. Бацька Хафіза добра ўмеў дэкламаваць Каран, Хафіз з дзяцінства пакахаў Кнігу і да васьмі гадам ведаў яе дасканала, завошта і атрымаў тытул «хафіз». Ён таксама з ранніх гадоў быў знаёмы з творамі Румі і Саадзі, а таксама Аттара і Нізамі. У дзяцінстве працаваў у пякарні, аднак сумяшчаў працу з навукай у мактабе. Меркавана ён атрымаў добрую адукацыю ў медрэсэ. Пазней аснову яго заробку складала плата за абрадавае чытанне Карана і падараванні ад апекуноў.
У веку 21 год ён стаў вучнем Аттара ў Шыразе. Ён ужо тады стаў складаць вершы і стаў паэтам і чытарам Карана пры двары Абу-Ісхака, увайшоў у суфійскі ордэн — Тарыка. Хафіз ведаў арабскую мову, добра разбіраўся ў хадысах, тафсіры, фікху.
Гісторыя захавала легендарную сустрэчу Хафіза з Цімурам, якая на цяперашняй момант лічылася рэальнай падзеяй. Легенда апісвае яе наступным чынам.
Зрабіўшы горад Самарканд сталіцай сваёй імперыі, Цімур адбудаваў горад наноў, марачы стварыць з яго сапрўдны цэнтр свету, і шмат у чым у гэтым атрымаў поспех. Аднойчы яму нашапталі верш Хафіза:
Узвар'яваны, Цімур аддае загад прывесці да яго паэта. Хафіза знаходзяць ва ўбогай халупе і, апранутага ледзь не ў рыззё, кідаюць перад валадаром. Цімур запытвае: «Як жа ты, жабрак, можаш аддаць за нейкую радзімку мой Самарканд?» На што Хафіз адказвае: «Ты бачыш, гасудар, да чаго давялі мяне мае шчодрыя дары!»
Ён напісаў шмат знакамітых лірычных газэляў — пра каханне, віно, хараство прыроды і ружы. Дзякуючы гэтым вершам паэт атрымаў мянушку Шэкерлеб («цукровыя вусны»).
Жаніўся Хафіз на схіле гадоў, у яго нарадзіліся двое дзяцей. Але абодва сыны і жонка памерлі яшчэ пры жыцці паэта. Ёсць звесткі, што малодшы сын Хафіза, Шах Нуман, перасяліўся ў Індыю, у Бурханпур, а пахаваны ў Асіргархе. Жыў Хафіз вельмі бедна, выпрабоўваючы сталую патрэбу. Некалькі разоў паэт атрымваў запрашэнне ад іншаземных валадароў наведаць іх краіны, аднак падарожжы так і не ўжыццявіліся. Яго клікаў да сябе багдадскі султан Ахмед ібн-Увейс Джалаір. У Індыю яго клікалі султан Бенгала і галоўны візір султана  (Дэкан) Мір-Фазлула. Апошняму падарожжу перашкодзіў шторм на мора, і Хафіз захаваў у стагоддзях гэты момант у адной са сваіх найвядомых газеляў:
Хафіз памёр у Шыразе ў раёне 1390 года. Пахаваны ў садзе Мусалла ў Шыразе.
Пасля яго смерці з'яўляецца складанка яго вершаў — «Дыван». У цэлым творчасць Хафіза ўяўляе сабою найвысокае дасягненне сярэднявечнай персамоўнай лірычнай паэзіі. Яго вершы перакладзены на ўсе еўрапейскія і многія азіяцкія мовы.
Творчасць
Іран здаўна славіўся сваёй літаратурай. Яшчэ да нараджэння Хафіза паўсюдна ўславіліся Рудакі, Фірдаўсі, Насір Хосраў, Амар Хаям, Нізамі Гянджэві, Джалаладдзін Румі, Амір Хосраў, Саадзі і іншыя. Іх сіламі персіка-таджыкская літаратура была выведзена на новы ровень. Безумоўна Хафіз не мог тварыць без сувязі са сваімі таленавітымі папярэднікамі. Даследнікамі адзначаецца ўплыў на паэзію Хафіза вершаў Саадзі, Салмана Саваджы, Хаджу Кирмани. Філасофская думка ў радках Хафіза ідзе па шляху, які заклалі Хаям, Румі, адрозніваючыся пры гэтым глыбокай індывідуальнасцю. Хафіз без сумневаў быў знакам з большай часткай літаратурнай спадчыны сваёй краіны. Тому ёсць і і дакументальныя пацверджанні: у бібліятэцы Інстытута ўсходазнаўства ў Ташкенце захоўваецца рукапіс «Хамсе» Аміра Хосрава Дэхлеві, фрагмент з пяці маснаві, дзе тры з пяці маснаві перапісаны наўпроста самім Хафізам.
Любай страфой Хафіза была газэль. Менавіта ёй напісана пераважны лік яго вершаў. Народжаная за чатыры стагоддзі да Хафіза геніем Рудакі, вывастраная талентам Саадзі, у творчасці Хафіза газэль дасягае сваёй дасканаласці.
Што ж разумеў пад трываласцю верша Хафіз? Першае, мусібыць, тое, што верш здольны перажыць свайго стваральніка, здольны захавацца цягам стагоддзяў, што часам не пад сілу і каменным маўзалеям. Другое, пад трываласцю верша магла мецца на ўвазе яго непарушная цэласць, і ва ўжыванні да ўсходніх вершаў пад цэласцю варта мець на ўвазе адменныя ўласцівасці, не характэрныя для паэзіі Захаду.
Не менш важна ддя пачування ўнутранага хараства вершаў Хафіза веды суфійскай сімволікі. Ведаючы таемныя значэнні, зашыфраваныя ў простых словах, чытач здольны адкрыць не адзін, а нават некалькі сэнсаў, закладзеных у простым вершы, пачынаючы з самага павярхоўнага і сканчаючы містычна глыбокім. Прыкладам такіх невыяўных простаму чытачу тлумачэнняў можа служыць часта сустраканая ў Хафіза тэма кахання. І калі няўзброенае вока бачыць у вершы толькі прызнанне паэта ў каханні да кабеты, то знаёмы з суфійскай сімволікай спасцігае, што гаворка ідзе пра імкненне суфія спазнаць Бога, бо менавіта гэта маецца на ўвазе пад «каханнем», а «ўмілаваная» — гэта сам Бог. А ў фразе «Водар яе прытулку, ветрык, прынясі мне» насамрэч «прытулак» — гэта Боскі свет, а «водар» — дыханне Бога.
Яшчэ адной спецыфічнай асаблівасцю творчасці Хафіза было люстраное выкарыстанне апісальных слоў. Адмоўных персанажаў заве ён «святымі», «муфтыямі», тых жа, хто дарагі яго сэрцу — «бадзягамі» і «п'яніцамі».
Цэнтрам творчасці Хафіза з'яўляецца наўпростае жыццё чалавека ва ўсіх яе радасцях і смутках. Штодзённыя рэчы знаходзяць пад яго пяром хараство і глыбокі сэнс. Калі жыццё поўнае нягоды, тое трэба зрабіць яе лепш, надаць хараство, напоўніць сэнсам. Частае згадванне пачуццёвых задавальненняў, няхай гэта будзе распіванне віна ці жаночае каханне, зусім не азначаюць імкненні Хафіза адвярнуцца ад непрывабнай рэчаіснасці, схавацца ад яе ў асалодах. Мноства газэляў, якія таўруюць злосць, войны, убоства думкі фанатыкаў і злачынства ўладу трымальных, паказваюць, што Хафіз не баяўся цяжкасцей жыцця, і яго заклік да радасцей — выраз аптымістычнага пагляду на свет, а калі разумець пад «радасцю» ўтоены сэнс пазнання Бога, тое гаротнасці для яго не нагода для злосці, а заахвочвальны матыў звярнуцца да Усявышняга і пабудаваць сваё жыццё ў адпаведнасці з яго запаведзямі.
Адны з самых трагічных газеляў Хафіза прысвечаны стратам сяброў, і, мусібыць, сяброўства было найвялікшай каштоўнасцю ў жыцці Хафіза. Але страты не маглі зламаць дух паэта, ён не дазваляў сабе загразнуць у дэпрэсіі, аддацца роспачы. Глыбіня трагічных перажыванняў абумоўлена менавіта ўсведамленнем яе Хафізам, яго дух заўсёды вышэй акалічнасцей жыцця. І гэта дазваляе яму ў гадзіны смутку не зрачыся ад жыцця, а наадварот, пачаць шанаваць яго яшчэ больш.
Багатая і глыбокая любоўная лірыка паэта. Па легендзе Хафіз быў закаханы ў дзяўчыну Шах-Набат (Шахнабот), многія вершы прысвечаны менавіта ёй. Прастата ў выразе самых інтымных пачуццяў і вытанчанасць выяў робяць гэтыя газелі паэта лепшымі прыкладамі сусветнай любоўнай лірыкі.
Этычным ідэалам паэта можна лічыць рында — шэльму, бадзягу — поўнага бунтарства, што прызывае да свабоды духу. Выяву рында супрацьстаўляецца ўсяму нуднаму, абмежаванаму, злому, эгаістычнаму. Хафіз пісаў: «Саманадзейнасці няма ў риндов і ў памоўцы, а самалюбства для іх рэлігіі — блюзнерства». Заўсёднік піцейных устаноў, гуляка, рындаў вольны ад забабонаў. Ён не знаходзіць сваё месца ў грамадстве, але гэта праблема не рында, гэта праблема грамадства, пабудаванага не лепшай выявай. У свеце Хафіз бачыў нямала злы, гвалты і жорсткасці. Мара перабудаваць свет наноў не раз гучыць у Хафіза. Гэта заўсёды менавіта мара, у яго няма заклікаў да змагання. Надалей рындаў як дадатны герой знаходзіць свой шлях у вершах Наваі і Бедыля.
У арыгіналу вершы Хафіза надзвычай меладычныя, іх лёгка напяваць. Абумоўлена гэта не гэтулькі ўжываннем гукавых паўтораў, колькі глыбокай гарманічнасцю, што аб'ядноўвае гучанне і перадатныя выявы. Багацце сэнсаў і лёгкасць чытання служылі прычынай таго, што куліёт Хафіза запар і побач выкарыстоўваўся людзьмі для варожб, для прадказання свайго лёсу.
Спадчына і ўплыў творчасці
Паэтычную складанку «Канапа» Хафіза ўлучае 418 газэляў (лірычных вершаў), 5 буйных касыд (буйных панегірыкаў), 29 кіта (невялікіх вершаў), 41 рубаі (афарыстычнае чатырохрадкоўе) і 3 месневи (героіка-рамантычныя паэмы): «Дзікая лань», «Сакі-намэ» і «Магані-намэ». Пасля смерці Хафіза «Дыван» шырыўся ў выглядзе спісаў у вялікай колькасці, з-за чаго ў арыгінальным тэксце з'яўляліся чужародныя ўстаўкі. У сённяшнім Іране «Дыван» перавыдаваўся найбольшую колькасць разоў сярод класічных твораў.
Луцішча
Назву Луцішча маюць:
Хафіз Шыразі
Памяць
Маўзалей Хафіза з'яўляецца адной з асноўных выбітнасцей Шыраза. Ён уяўляе сабою альтанку, пабудаваную ў 1930-х гадах над мармуровым надмагіллем паэта. Туды прыходзяць шматлікія паломнікі. Маўзалей знаходзіцца ў парку, дзе ўвесь час пад музыку дэкламуюцца вершы Хафіза. Таксама пашыраны варожбы на «Канапе» Хафіза. На магільнай пліце высечаны бейт Хафіза:
Дамавік
Дамавік (Дамавы, Дамавой, Хатнік, Гаспадар, Падпечнік, Хоплік) — у славянскіх народаў дамавы дух, міфалагічны гаспадар і заступнік дома або хаты, забяспечвае нармальнае жыццё сям'і, здароўе людзей і жывёл, урадлівасць. Дамавікі — добрыя персанажы беларускай міфалогіі, якія жывуць у жытле або хлеве.
Лад жыцця
На працягу года было некалькі дзён, калі гаспадары дома мусілі выказваць сваё стаўленне да дамавіка. Найчасцей праз гасцінцы — кілішак віна, лусту хлеба, кавалак сала і чагосьці салодкага. Гасцінец пакідалі на стале на ноч, каб дамавік пачаставаўся. Казалі, што апоўначы дамавік абавязкова выйдзе са свайго патаемнага месца і возьме ежу. І тады раніцай можна будзе заўважыць яго сляды і адчуць, як змянілася атмасфера ў хаце.
Дамавікі ахоўваюць дом, клапоцяцца пра ўтульнасць. У дамавікоў ёсць свой характар ​​і могуць караць крыклівых і неакуратных гаспадароў дома (напрыклад, могуць пераносіць і хаваць рэчы, каб гаспадары занімаліся не сваркамі, а пошукамі). Калі будуюць новы дом, каб задобрыць дамавіка, пад куты насыпаюць жыта. Калі гаспадыня забывала пакінуць дамавіку прысмакі, той мог пакрыўдзіцца і перастаць дапамагаць гаспадарам, тады ўсё пойдзе наперакос -- знікне жаданне працаваць, пахіснецца гаспадарка, апануюць хваробы і нястачы.
Дамавік звычайна ўспрымаўся як ашчадны, клапатлівы гаспадар, які ва ўсім дапамагае працавітай і дружнай сям'і. Тых, хто дрэнна вёў гаспадарку, не клапаціўся пра чысціню і парадак, ленаваўся, ён палохаў, па-свойму шкодзіў -- імкнуўся такім чынам чамусьці навучыць. Пры пераездзе ў новую хату дамавіка запрашалі з сабой: «Дамавік, дамавік, не заставайся тут, а ідзі з нашай сям'ёй».
Дамавік, які жыў у згодзе з гаспадарамі, абавязкова папярэджваў пра надыходзячую бяду ці нястачу. Той, хто пачуе гэтыя перасцярогі, адолее непрыемнасці.
З пакалення ў пакаленне перадаваліся пэўныя забароны ў адносінах да дамавіка: заходзячы ў хлеў, гучна не размаўлялі, каб лішні раз не «турбаваць» дамавіка; калі прыносілі ў хату дровы, не кідалі іх з грукатам; жанчыны не павінны былі хадзіць па хаце з распушчанымі і не пакрытымі хустай валасамі.
Пра дамавіка, яго свавольствы і жарты, як ён выглядае і калі з'яўляецца ў сем'ях, шмат расказвалі ў тыя дні, калі па традыцыі яго трэба было частаваць. Адзін з такіх дзён -- 10 лютага.
Шанлыўрфа
Месца вядомае з 9 тыс. да н.э. Лічыцца, што Урфа можа быць біблейскім горадам Ур, што пацвярджаецца яе блізасцю да сяла Харан (дзе па легендзе нарадзіўся Аўраам). Урфа таксама вядомая як месца нараджэння біблейскага персанажа Іова. Урфа радзіма многіх знакамітых людзей, у т.л. курдскага лідара Абдулы Аджалана.
Нанкінскі дагавор
Нанкі́нскі дагавор — дагавор, заключаны 29 жніўня 1842 года паміж Кітаем і Вялікабрытаніяй, у выніку паражэння Кітая ў Першай опіумнай вайне (1840—1842).
Па гэтым дагаворы да Вялікабрытаніі адышоў Ганконг, Кітаем была выплачана велізарная кантрыбуцыя (каля 21 000 000 долараў), адкрыта частка кітайскіх гарадоў для замежнага гандлю (Кантон, Амой, Фучжоу, Нінбо і Шанхай).
Адной з найбольш незвычайных і зневажальных для Кітая ўмоў дагавора было абавязацельства Кітая выплаціць 6 000 000 долараў у рахунак канфіскаванага кітайскімі ўладамі перад вайной кантрабанднага опіуму.
Дадаткам да дагавора быў Хумэньскі дагавор, падпісаны паміж Кітаем і Вялікабрытаніяй недалёка ад Гуанчжоу.
Плямістахвостая сумчатая куніца
Плямістахвостая сумчатая куніца (Dasyurus maculatus) — другі па велічыні сумчаты драпежнік пасля сумчатага д'ябла і самы буйны сумчаты драпежнік мацерыковай Аўстраліі.
Апісанне
Даўжыня цела каля 60-75 см, хваста — 50 см, вага да 7 кг. Афарбоўка футра цёмна-карычневая, ад іншых відаў адрозніваецца наяўнасцю белых плям на хвасце (а не толькі на целе).
Прылукі (Брэсцкі раён)
Прылу́кі (, Прилуки) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Знаменскага сельсавета. Размешчаны ў прыгараднай зоне, за 14 км на поўдзень ад Брэста, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Брэст-Паўднёвы, на аўтадарозе Брэст — Тамашоўка, на захадзе — рака Заходні Буг (прыток Нарава) і дзяржаўная мяжа з Польшчай.
У складзе камунальнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «За мір» (цэнтр — в. Страдзеч).
Гісторыя
Выўленыя археолагамі стаянкі эпохі мезаліту (8—5-е тысячагоддзі да н.э.), неаліту (5—3-е тысячагоддзі да н.э.) за 2 км на поўдзень ад вёскі сведчаць пра засяленне тутэйшых мясцін з глыбокай старажытнасці.
Паводле пісьмовых крыніц вёска вядома з XVI стагоддзя як уласнасць казны ў Берасцейскім старостве Троцкага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1566 годзе сяло Прылукі — цэнтр войтаўства ў Берасцейскім старостве і павеце Вялікага Княства Літоўскага, каралеўскае ўладанне. Сяляне мелі 43 валокі, плацілі чынш — з адной валокі 31 грош, павінны былі апрацоўваць гаспадарскую зямлю (з кожнай валокі трэба было адпрацаваць на ёй 2 дні ў тыдзень і 4 дні летам).
18 кастрычніка 1669 года Міхал Вішнявецкі падараваў езуітам участак зямлі ў вёсцы «для распаўсюджвання Божай хвалы і рымска-каталіцкай веры». З 1682 года ўласнасць Хайноўскага, Даніловіча, Кулеша, з 1721 года — крайчага Берасцейскага ваяводства К. Басяцкага. У 1734 годзе 3 валокі зямлі належалі Прэйсу.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, у Слонімскай, з 1797 года — у Літоўскай, з 1801 года — у Гродзенскай губернях. У 1870 годзе мясцовыя жыхары пабудавалі праваслаўную драўляную царкву са званіцай, прыхаджан было 2 702 чалавек з 6 вёсак. Дзейнічала царкоўна-прыходская школа (24 вучні). У 1876 годзе вёска ў Мяднянскай воласці Брэсцкага павета. У 1886 годзе народнае вучылішча (навучаліся 37 хлопчыкаў), карчма. У 1890 годзе сялянам Прылуцкага сельскагаспадарчага таварыства належалі 1393,5 дзесяціны зямлі.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Мяднянскай гміне Брэст-Літоўскага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР, з 1940 года ў Страдзецкім сельсавеце. Працавала шкіпінарня. У Вялікую Айчынную вайну нямецка-фашысцкія акупанты спалілі 20 двароў, загубілі 21 жыхара; 14 вяскоўцаў загінулі на фронце.
16 ліпеня 1954 года перададзена ў склад Гершонскага сельсавета, у склад якога ўваходзіла да 21 снежня 2007 года.
Да 17 верасня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Страдзецкага сельсавета.
Рэнэ дэ Сасюр
Рэнэ дэ Сасюр (René de Saussure; 1868, Жэнева — 1943, Берн) — швейцарскі лінгвіст, прапагандыст мовы эсперанта. Быў прафесарам матэматыкі. Брат Фердынанда дэ Сасюра, пятае пакаленне навуковай дынастыі дэ Сасюраў.
Галоўны ўклад Сасюраў развіццё эсперанта — яго праца «Асноўныя палажэнні тэорыі слова ў мове эсперанта» (Fundamentaj reguloj de la vortteorio en Esperanto), накіраваная на абарону эсперанта ад крытыкі прыхільнікаў створанай на яго аснове новай мовы іда. У той жа час значна пазней, напачатку 1920-х гг., Сасюр прапанаваў сваю версію ўдасканаленняў у эсперанта, прамежкавую паміж эсперанта і ідо, якая атрымала назва антыда. Прапановы Сасюра, прадстаўленыя ім Усеагульнаму кангрэсу эсперантыстаў (1925), засталіся без увагі, а сам ён апынуўся ў адзіноцтве.
Стольнікі менскія
Першая намінацыя на ўрад стольніка ў Менскім павеце Вялікага Княства Літоўскага адбылася ў сакавіку 1590 года, сярод першых намінацый на гэты павятовы ўрад ва ўсім Вялікім Княстве Літоўскім.
Спіс
У дужках прыведзены даты справавання ўрада.
Юліян Дракслер
Юліян Дракслер (Julian Draxler; нар., , Германія) — нямецкі футбаліст, паўабаронца партугальскага клуба «Бенфіка» (у арэндзе з «Пары Сен-Жэрмен») і нацыянальнай зборнай Германіі. Чэмпіён свету 2014 года.
Клубная кар’ера
Дракслер дэбютаваў у Бундэслізе 15 студзеня 2011 года ў матчы супраць «Гамбурга» (0:1). Тады ён стаў чацвёртым у спісе самых маладых ігракоў за ўвесь час існавання Бундэслігі. Праз тыдзень Юліян выйшаў у стартавым складзе ў матчы супраць «Гановера» (1:0). Ён стаў другім пасля Нуры Шахіна самым маладым іграком за ўвесь час існавання Бундэслігі, які выходзіў на ​​поле ў стартавым складзе. 1 красавіка 2011 года Дракслер забіў свой ​​першы гол у Бундэслізе ў браму клуба «Санкт-Паўлі».
19 чэрвеня 2011 года Дракслер падоўжыў кантракт з «Шальке 04» да 2016 года. 23 ліпеня 2011 года Юліян разам са сваім клубам стаў уладальнікам Суперкубка Германіі. Дракслер адыграў увесь першы тайм і ў перапынку яго замяніў іспанец Хасэ Мануэль Хурада. «Шальке 04» у тым матчы абыграў дортмундскую «Барусію» па пенальці з лікам 4:3. У ліпені 2011 года ігрок быў узнагароджаны DFL залатым медалём Фрыца Вальтэра ва ўзроставай катэгорыі да 18 гадоў. У сезоне 2011/12 Дракслер адыграў важную ролю ў забеспячэнні клуба трэцім радком і кваліфікаваннем у Лігу чэмпіёнаў, з’яўляючыся ў 30 з 34 матчаў, гуляючы ў асноўным на левым флангу паўабароны, у той час як Льюіс Холтбі выконваў ролю іграка цэнтральнай восі.
На наступны сезон Юліян працягнуў даказваць, што з’яўляецца важным іграком каманды, забіўшы ў матчах супраць «Гройтэр Фюрта», «Вердэра», мёнхенгладбахскай «Барусіі» і ў пераможным з лікам 5:4 матчы супраць «Гановера 96». Дракслер працягваў гуляць важную ролю пасля сыходу Холтбі і падпісання Мішэла Бастуса, файна гуляючы на сваёй улюбёнай пазіцыі атакуючага паўабаронцы. 10 мая 2013 года Юліян падоўжыў кантракт на два гады, павялічыўшы сваё знаходжанне ў клубе да лета 2018 года, скончыўшы, такім чынам, прасоўванне плётак ад сыходзе ў дортмундскую «Барусію».
31 жніўня 2015 года было абвешчана аб пераходзе Дракслера ў «Вольфсбург», які падпісаў з паўабаронцам пяцігадовы кантракт. Па неафіцыйнай інфармацыі, сума трансферу склала 35 млн еўра. У сезоне 2015/16 разам з «Вольфсбургам» дайшоў да чвэрцьфінала Лігі чэмпіёнаў, аднак у Бундэслізе заняў толькі 8-е месца. Пачатак сезона 2016/17 для «Вольфсбурга» атрымаўся няўдалым — каманда апынулася ў канцы табліцы, а Дракслер у новым сезоне не адзначаўся галамі.
У студзені 2017 года перайшоў у французскі клуб «Пары Сен-Жэрмен».
У верасні 2022 года быў арандаваны «Бенфікай».
Міжнародная кар’ера
7 мая 2012 года Дракслер быў названы адным з 27 ігракоў пашыранага складу зборнай Германіі на чэмпіянат Еўропы 2012 года. Гэта яго першае прыцягненне да асноўнай зборнай краіны. 26 мая 2012 года ў матчы супраць швейцарцаў Дракслер дэбютаваў за галоўную зборную Германіі, на 62 хвіліне замяніўшы Лукаша Падольскага.
Дасягненні
«Шальке 04»:
«Пары Сен-Жэрмен»:
«Бенфіка»:
Германія:
Лучна
Назву Лу́чна маюць:
Стымул
Стымул (ад stimulus — востраканцовы кій, якім паганялі жывёл) — пабуджэнне, якое заахвочвае да дзейнасці, да ажыццяўлення чаго-небудзь; пабуджальная прычына паводзін.
Стымул у псіхалогіі — уздзеянне, якое абумоўлівае дынаміку псіхічных станаў індывіда (рэакцыю). У псіхафізіялогіі, псіхафізіцы і фізіялогіі паняцце стымула тоесна раздражненню. У біхевіярызме стымул трактуецца механістычна: як змены асяроддзя, якія выклікаюць рухальныя адказы арганізма.
Пуць Ільіча (Паўладарская вобласць)
Пуць Ільіча — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Аксу. Адміністрацыйны цэнтр Енбекскай сельскай акругі. Код КАТА — 551647100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1326 чалавек (652 мужчыны і 674 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1217 чалавек (612 мужчын і 605 жанчын).
Альбінас Жукаўскас
Альбінас Жукаўскас (Альбін Жукоўскі; 1912, в. Бубеле, цяпер Сейненскі павет, Падляскае ваяводства, Польшча — 1987, Вільнюс, цяпер Літва) — літоўскі пісьменнік і перакладчык. Заслужаны дзеяч культуры Беларускай (1973) і Літоўскай ССР (1972).
Біяграфія
Нарадзіўся і вырас у літоўскай вёсцы. Меў 2 братоў і 4 сястры. У 1918—1919 гадах у роднай в. Бубеле адвучыўся год у літоўскай пачатковай школе, якую ў 1915 годзе пад нямецкай акупацыяй у часе Першай сусветнай вайны заснаваў літоўскі журналіст (1888—1966). 7 верасня 1919 года ў выніку Сейненскага паўстання, якое пачалося 22 жніўня 1919 года, урад Польскай рэспублікі закрыў літоўскую школу ў в. Бубеле (Сейненскі павет, Беластоцкае ваяводства). З 1919 года жыў у прытулку сейненскай гімназіі «Святло», заснаванай літоўскім каталіцкім святаром (1870—1927). У 1927 годзе ўпершыню выдаў свае творы ў часопісе (Каўнас, Літва), які належаў Літоўскай сацыял-дэмакратычнай партыі. У 1928 годзе паступіў у літоўскую ў Вільні (Польская Рэспубліка) і пачаў друкавацца ў мясцовым літоўскім друку. Тамсама пасябраваў з беларускім пісьменнікам-аднагодкам Максімам Танкам (1912—1995), які ў 1929—1931 гадах навучаўся ў Віленскай беларускай гімназіі і першым пераклаў вершы Жукаўскаса на беларускую мову. У сваю чаргу Жукаўскас перакладаў вершы М. Танка для літоўскага друку. У 1935 годзе скончыў гімназію і паступіў у Варшаўскі ўніверсітэт, дзе вывучаў права. У 1936—1937 гадах таксама навучаўся ў Вышэйшай журналісцкай школе ў Варшаве, адкрытай у 1917 годзе і закрытай у 1937 годзе. У 1937—1939 гадах друкаваў свае творы ў дадатку «Творчасць і крытыка» літоўскай газеты. У 1938 годзе выдаў у Вільні першы зборнік уласных вершаў «Час і людзі» (лет. Laikai ir žmonės).
У 1940—1941 гадах — рэдактар штодзённай літоўскай газеты (Вільня, Літоўская ССР). У 1945—1953 гадах — галоўны рэдактар выдавецтва (Вільня). У 1953—1959 гадах — галоўны сцэнарыст «Літоўскай кінастудыі». У 1965—1972 гадах — кіраўнік Літаратурнага фонду Літвы. У 1974 годзе стаў лаўрэатам літоўскай прэміі «Паэзія вясны» за зборнік вершаў «Рэфлексіўны» (лет. Sangrąžos) 1973 года.
Творчасць
Напісаў 20 кніг уласных вершаў. Пераклаў з беларускай на літоўскую мову і выдаў 7 кніг твораў беларускіх пісьменнікаў. Выдаў зборнік вершаў Максіма Танка «След маланкі» (1961) і пераклаў кнігу яго ўспамінаў «Лісткі календара» (1969). Таксама пераклаў аповесць Змітрака Бядулі «Сярэбраная табакерка» (1956) і раман Максіма Гарэцкага «Віленскія камунары» (1965). Быў перакладчыкам і рэдактарам «Анталогіі беларускай прозы», анталогіяў «З беларускай паэзіі» і «Па Нёмане песня плыве». Таксама пераклаў некалькі твораў Янкі Купалы, Якуба Коласа, Аркадзя Куляшова, Петруся Броўкі і Пятра Глебкі. У 1974 годзе ў Мінску на беларускай мове выйшаў зборнік яго вершаў «Бяздомная любоў», што складаўся з перакладаў беларускіх пісьменнікаў.
Таксама выдаў літоўскія пераклады зборнікаў вершаў польскіх пісьменнікаў Мацея Сарбеўскага (1595—1640), Юльюша Славацкага (1809—1849) і Тадэвуша Канвіцкага (1926—2015), расійскага Аляксея Мікалаевіча Талстога (1883—1945).
Беларускія пераклады
На беларускую мову яго вершы перакладалі Алесь Разанаў, Мікола Хведаровіч.
Уільям Джэксан Гукер
Уільям Джэксан Гукер (, —, ) — англійскі батанік. Бацька Дж. Д. Гукера. Прафесар універсітэта ў Глазга (з 1820). Дырэктар Батанічнага саду ў К'ю (1841-65), які ператварыў у найбуйнейшы цэнтр вывучэння сусветнай флоры. Адзін з найслынных сістэматыкаў свайго часу, апублікаваў шматлікія працы па флоры Англіі, Амерыкі, Афрыкі, па папарацепадобным. Заснаваў шэраг часопісаў і серый, у тым ліку "Icones plantarum" (1836), які выдаецца дагэтуль.
Ейск
Ейск (Ейск) — горад (з 1848 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ейскага раёна Краснадарскага края. Насельніцтва 87,1 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1848 годзе. Размешчаны ля Ейскай касы, паміж Таганрогскім залівам і Ейскім ліманам Азоўскага мора. Назву горад атрымаў ад ракі Еі, якая ўпадае ў Ейскі ліман.
Буйнейшымі прамысловымі прадпрыемствамі горада з’яўляюцца: Завод «Атракцыён», Ейскі станкабудаўнічы завод, 570-ы авіяцыйны рамонтны завод, Ейскі завод паліграфічных машын.
NGC 3692
NGC 3692 (іншыя абазначэнні — UGC 6474, MCG 2-29-32, ZWG 67.84, IRAS11258+0940, PGC 35314) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лысая Гара
Назву Лы́сая Гара́ маюць:
Дэнізлі
Дэнізлі (Denizli), горад у Эгейскім рэгіёне Турцыі, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Дэнізлі. Сучасны прамысловы горад з паўмільённым насельніцтвам Дэнізлі вядомы са старажытнасці, быў, верагодна, заснаваны лікійцамі. Уваходзіў у склад Рымскай імперыі, дзяржаў сельджукаў, асманаў.
Горад размяшчаецца у даліне ракі Бююк Мендэрэс. Назва горада азначае літаральна «прыморскі», хаця Дэнізлі знаходзіцца дастаткова далёка ад узбярэжжа. Горад прываблівае шматлікіх турыстаў блізкасцю да славутага Памукале.
Фаўра
Фаўра — прозвішча.
Яхімоўшчына
Назву Яхімо́ўшчына маюць:
Тамаз Гамкрэлідзэ
Тама́з Валерыя́н Гамкрэлі́дзэ (თამაზ ვალერიანის ძე გამყრელიძე; 23 кастрычніка 1929 г. — 10 лютага 2021 г.) — выбітны грузінскі мовазнавец, прэзідэнт Нацыянальнай акадэміі навук Грузіі ў 2005 — 2013 гг.
Біяграфія
У 1964 г. узначаліў кафедру структурнай і прыкладной лінгвістыкі Тбіліскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1973 — 2000 гг. кіраваў інстытутам усходазнаўства Акадэміі навук Грузіі. У 1984 — 1990 гг. — дэпутат Вярхоўнага Савета СССР. У 1990 — 1991 гг. — дэпутат Вярхоўнага Савета Грузіі. У 1992 — 2004 гг. тройчы выбіраўся ў парламент Грузіі. У 2005 — 2013 гг. — прэзідэнт Нацыянальнай акадэміі навук Грузіі.
Лыскі
Назву Лыскі маюць:
Будынак былога дваранскага сходу і гасцініцы «Парыж»
Будынак былога дваранскага сходу і гасцініцы «Парыж» — будынак у цэнтры г. Мсціслава Магілёўскай вобласці. Размешчаны па адрасе вул. Першамайская, 15, на рагу з Пралетарскай. Пабудаваны ў канцы XIX — пачатку XX ст. з цэглы. Цяпер выкарыстоўваецца як жылы. Помнік эклектычнай архітэктуры.
Архітэктура
Двухпавярховы Г-падобны ў плане будынак з высокім цокалем, накрыты двухсхільным дахам, які ўтварае з 2 бакоў трохвугольныя франтоны. Паўпадвал аддзелены ад асноўнага аб’ёму карнізам. Сцены першага паверха члянёны паўцыркульнымі вокнамі, другога — лучковымі. Пад дахам па перыметры будынка праходзіць карніз з сухарыкамі. Планіроўка ўнутранай прасторы калідорна-анфіладная.
Енбек (Паўладарская вобласць)
Енбек — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Аксу. Уваходзіць у склад Енбекскай сельскай акругі. Код КАТА — 551647200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 190 чалавек (97 мужчын і 93 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 135 чалавек (69 мужчын і 66 жанчын).
Васіль Іосіфавіч Грэсь
Васіль Іосіфавіч Грэсь (, в. Пяшчанікі, Заблудаўскі раён) — Герой Сацыялістычнай Працы (1976). Заслужаны работнік транспарту БССР (1976).
Біяграфія
Удзельнік партызанскага руху ў Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны. З 1949 года кіроўца аўтамабіля Брэсцкага аўтакамбіната № 3.