cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гук
Гук — фізічная з'ява, што выклікаецца вагальнымі рухамі часціц асяроддзя, звычайна паветра, якую мы ўспрымаем слыхам. Механічныя вібрацыі, асацыяваныя з гукам, могуць распаўсюджвацца ва ўсіх формах рэчыва: газах, вадкасцях, цвёрдых целах і ў плазме. Гук не можа ісці праз вакуум. Лічыцца, што чалавечы слых успрымае гукі з частатой паміж 16 Гц і 20 кГц. Верхняя мяжа звычайна змяншаецца з узростам.
Мікалай Сцяпанавіч Дароўскі
Біяграфія
Вызначыўся ў ходзе Віцебска-Аршанскай наступальнай аперацыі на тэрыторыі Беларусі.
Гук
Распаўсюджанне гуку ў асяроддзі носіць характар пругкіх хваль. Як і ўсякая хваля, гук характарызуецца амплітудай і частатой. Вывучэннем гуку займаецца навука акустыка.
Мікалай Сцяпанавіч Дароўскі
Біяграфія
24 чэрвеня 1944 года рота пад яго камандаваннем на падручных сродках пад агнём праціўніка фарсіравала Заходнюю Дзвіну каля вёскі Узрэчча, захапіла плацдарм і на працягу ночы з 24 на 25 чэрвеня ўтрымлівала яго. Загінуў 25 чэрвеня 1944 года, адстойваючы плацдарм.
Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмяротна 22 ліпеня 1944 года. Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Узрэчча.
Гук
Частотны дыяпазон
Фізічнае паняцце «гук» ахоплівае як чутныя, так і нячутныя гукі. Гук з частатой ніжэй 16 Гц завуць інфрагукам, вышэй 20 кГц — ультрагукам; самыя высокачастотныя пругкія хвалі ў дыяпазоне ад 109 да 1012−1013 Гц адносяць да гіпергуку. Вобласць інфрагукавых частот знізу практычна не абмежавана — у прыродзе сустракаюцца інфрагукавыя ваганні з частатой у дзясятыя і сотыя дзелі герца. Частотны дыяпазон гіпергукавых хваль зверху абмяжоўваецца фізічнымі фактарамі: даўжыня пругкай хвалі павінна быць значна большай за даўжыню свабоднага прабегу малекул у газах і больш міжатамнай адлегласці ў вадкасці і ў цвёрдых целах. Таму ў паветры не можа распаўсюджвацца гіпергук з частатой 109 Гц і вышэй, а ў цвёрдых целах — з частатой больш за 1012—1013 Гц.
Спектр
Важнай характарыстыкай гуку з'яўляецца яго спектр, які атрымліваецца ў выніку раскладання гуку на простыя гарманічныя ваганні (т.зв. частотны аналіз гуку). Спектр бывае суцэльны, калі энергія гукавых ваганняў бесперапынна размеркавана ў некаторай вобласці частот, і лінейчаты, калі маецца сукупнасць дыскрэтных частотных складнікаў. Гук з суцэльным спектрам успрымаецца як шум (напр. шолах дрэў пад ветрам). Лінейчаты спектр з кратнымі частотамі характэрны для музычных гукаў; асноўная частата вызначае пры гэтым успрыманую на слых вышыню гуку, а набор гарманічных складнікаў — тэмбр гуку.
Скорасць гуку
Распаўсюджанне гукавых хваль у асяроддзі характарызуецца скорасцю гуку. У газападобным і вадкім асяроддзі распаўсюджваюцца падоўжныя гукавыя хвалі (кірунак вагальнага руху часціц супадае з кірункам распаўсюджання хвалі), скорасць якіх вызначаецца сціскальнасцю асяроддзя і яго шчыльнасцю. Скорасць гуку ў сухім паветры пры тэмпературы 0 °С складае 330 м/сек, у прэснай вадзе пры 17 °C — 1430 м/сек. У цвёрдых целах, акрамя падоўжных, могуць распаўсюджвацца папярочныя хвалі, з кірункам ваганняў, перпендыкулярным кірунку распаўсюджання хвалі, а таксама паверхневыя хвалі. Для большасці металаў скорасць падоўжных хваль ляжыць у межах ад 4000 м/сек да 7000 м/сек, а папярочных — ад 2000 м/сек да 3500 м/сек.
SAAB 90
SAAB 90 — двухдзверны седан сярэдняга класа шведскага вытворцы SAAB. Выпускаўся з 1984 па 1987 год на заводзе фінскай кампаніі Valmet Automotive ў горадзе Ўусікаўпункі. Прадаваўся толькі на ўнутраным рынку Швецыі. Выраблена.
SAAB 90 — далейшае развіццё SAAB 99, па сутнасці — ранейшая мадэль з новай задняй часткай кузава, аналагічнай двухдзвернаму SAAB 900.
Выпуск завершаны ў верасні 1987 года, бо карбюратарны рухавік, які мог працаваць на этыляваным бензіне, не мог быць абсталяваны каталізатарам для выканання новых нормаў выкіду CO.
Апісанне
Мадэль Saab 90 мела двухдверны пяцімесцавы кузаў седан. Фірмай SAAB прадастаўлялася гарантыя ад скразной карозіі кузава на працягу 3 гадоў.
Фары абсталёўваліся абмывальнікам. Руль рэгуляваўся па вышыні, але не меў узмацняльніка. Крэсла кіроўцы абсталёўвалася рэгуляваннямі ў дзвюх плоскасцях і падагрэвам.
Карбюратарны радны 4-цыліндравы 8-клапанны рухавік з сістэмай газаразмеркавання DOHC аб’ёмам 1985 см³ размяшчаўся падоўжна спераду. Ён развіваў магутнасць 100 к.с. пры 5200 аб/хв і меў максімальны крутоўны момант 161 Нм пры 3500 аб/хв. З гэтым маторам аўтамабіль разганяўся да 100 км/г за 14 сек і набіраў максімальную хуткасць 165 км/г.
Рухавікі агрэгатаваліся з 4- і 5-ступеньчатымі механічнымі каробкамі перадач.
На мадэль усталёўваліся дыскавыя тармазы з узмацняльнікамі, прычым як на пярэнія колы, так і на заднія. У падвесцы выкарыстоўваліся амартызацыйныя стойкі.
Абрахам Янсенс
Абрахам Янсенс (Abraham Janssens van Nuyssen) (1567/1573 — 1575,  — да 25 студзеня 1632, ) — фламандскі мастак.
Біяграфія
У 1585 годзе Абрахам Янсенс стаў вучнем Яна Снелінка і ў 1601 годзе ўступіў у антверпенскую гільдыю мастакоў Святога Лукі.
Дзякуючы сваім рэлігійным карцінам, найбольш вядомымі з якіх з’яўляюцца «Пакладанне ў труну» і «Пакланенне вешчуноў», іх каларыту і велічы задумы, Абрахам Янсенс лічыцца папярэднікам Петэра Паўля Рубенса.
Сярод яго вучняў былі Нікала Рэньеры, Герард Зегерс, Тэадор Рамбоўтс і іншыя.
Якопа Франчэска Рыкаці
Якопа Франчэска Рыкаці (28 мая 1676, Венецыя — 15 красавіка 1754, Трэвіза) — італьянскі матэматык і механік. Асноўныя матэматычныя працы адносяцца да інтэгральнага злічэння і дыферэнцыяльных ураўненняў (у прыватнасці, ім былі распрацаваны метады інтэгравання дыферэнцыяльных ураўненняў, заснаваныя на падзеле зменных і на паніжэнні парадку ўраўнення), а таксама дыферэнцыяльнай геаметрыі. Яго імя шырока вядома дзякуючы так званаму ўраўненню Рыкаці («Animadversationes in aequationes differentiales secundi gradus», 1724). Займаўся таксама гідрадынамікай і інжынернай дзейнасцю, яго гідрадынамічныя разлікі выкарыстоўваліся для збудавання дамбаў і плацін ў Венецыі.
Марозы
Назву Маро́зы маюць:
Санкт-Пецярбургскі політэхнічны ўніверсітэт Пятра Вялікага
Санкт-Пецярбургскі політэхнічны ўніверсітэт Пятра Вялікага (ФДААУ ВА «СПбПУ Пятра Вялікага», поўная назва — Федэральная дзяржаўная аўтаномная адукацыйная ўстанова вышэйшай адукацыі «Санкт-Пецярбургскі політэхнічны ўніверсітэт Пятра Вялікага») — вышэйшая навучальная ўстанова Санкт-Пецярбурга. Уваходзіць у групу нацыянальных даследчых універсітэтаў Расіі.
Універсітэт ўключае ў сябе 20 базавых факультэтаў, 6 факультэтаў і курсаў дадатковайа адукацыі, філіялы ў гарадах Чэбаксары, Сасновы Бор, Чарапавец. Забяспечвае выпуск інжынераў, эканамістаў, мэнэджараў па 101 спецыяльнасці, бакалаўраў і магістраў па 34 напрамках навукі і тэхнікі, аспірантаў па 90 навуковых спецыяльнасцях. На 1 студзеня 2007 года ва ўніверсітэце па вочнай форме навучання навучаліся 18050 чалавек, усяго — больш за 28000 чалавек. Прафесарска-выкладчыцкі склад уключае ў сябе больш за 20 акадэмікаў і членаў-карэспандэнтаў РАН, звыш 500 прафесараў, дактароў навук.
Балкон
Балкон (balcon) — агароджаная вонкавая пляцоўка, якая напалову (ці больш) сваёй плошчы выступае за межы вонкавых сцен будынка, якія з ёй мяжуюць, і адкрытая да знешняй прасторы не менш чым з двух бакоў. Канструкцыйны элемент пабудовы і мастацкага афармлення фасадаў будынкаў; агароджаная (кратамі, балюстрадай, парапетам) пляцоўка на кансольных бэльках, якая выступае са сцяны, або пліта (пераважна жалезабетонная) на фасадзе ці ў інтэр'еры (напрыклад, у тэатры). Сустракаецца тып балкона без вынасу (т. зв. «французскі балкон»), які робіцца ў праёме балконных дзвярэй. Балкон як элемент пабудовы ўзнік на Усходзе. У Еўропе з'явіўся ў сярэднія вякі ў абарончым (машыкулі) і культавым (амвон) дойлідстве.
Сант’Алесіа-ін-Аспрамантэ
Сант'Алесіа-ін-Аспрамантэ (Sant'Alessio in Aspromonte) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Калабрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рэджа-Калабрыя.
Ветеран Чернобыля (газета)
Газета была зачынена з-за недахопу сродкаў лістом Міністэрства Інфармацыі, затым нерэгулярна выходзіла ў выглядзе аднайменнага ўкладыша ў газеце «На страже»
Сант’Алесіа-ін-Аспрамантэ
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Alessio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Горад майстроў
«Горад майстроў» (Город мастеров) — савецкі мастацкі фільм-казка 1965 года, па матывах п’есы Тамары Габа, у аснове сюжэту якой ляжаць рэальныя факты барацьбы заходнееўрапейскіх гарадскіх камун з феадаламі ў XII–XV стагоддзях.
Сюжэт
Дзеянне адбываецца ў сярэднявечным еўрапейскім горадзе. Захопнікі пад правадырствам злога герцага дэ Малікорна па-здрадніцку напалі на вольны Горад Майстроў і заняволілі яго, усталяваўшы жорсткія парадкі. Толькі жменьцы абаронцаў горада ўдалося збегчы з-пад улады герцага ў бліжэйшыя лясы. Свабодалюбных гарбуну-метляру па імені Каракол, таемна закаханаму ў выдатную залаташвейку Вераніку, прадказана вызваліць горад і ажаніцца на каханай.
Веранда
Веранда — неацепленае, як правіла, зашклёнае памяшканне, убудаванае ў будынак або прыбудаванае да яго, якое ў залежнасці ад яго размяшчэння ў жылым доме нясе ў розны час розныя функцыі (сталовая, гасцёўня, спальня, пакой для хатніх заняткаў і т.п.). Слова «веранда» прыйшло ў еўрапейскія мовы з моваў Індыі.
Спіс герояў «Naruto»
Гэта артыкул пра герояў мангі Naruto.
Каманда № 7
Хатакэ Какасі (яп. はたけ カカシ Хатакэ Какасі) Таксама вядомы як Капіруючы ніндзя. Дзякуючы свайму сярынгану, Какасі змог авалодаць 1000 тэхнікамі (дзюцу). Какасі дзёнін Канохі. Пад яго кіраўніцтвам знаходзілася каманда нумар 7, якую складалі Наруто, Сакура и Саскэ. Какасі валодае сярынганам, які быў перасаджаны яму ад яго сябра Обіто Уціхі перад смерцю апошняга. Але Какасі не з’яўляецца членам клана Уціха, таму яго сярынган працуе ўвесь час і моцна стамляе яго. Какасі вымушаны прыкрываць вока з сярынганам каб не перанапружваць яго. Какасі адзін з мацнейшых ніндзя ў Канохе. Цунадэ аднойчы сказала, што ў выпдку яе смерці месца хокагэ мог бы заняць Какасі.
Харуно Сакура (яп. 春野 サクラ Харуно Сакура) - дзяўчына ў якую закаханы Наруто. Аднак сама Сакура закаханая не ў яго, а ў Саскэ. Напачатку Наруто толькі раздражняе яе, але пасля яна разумее, што яе адносіны да Наруто, такія ж, як і адносіны Саскэ да яе. Напачатку Сакура ў сур’ёзных місіях і бойках праяўляе сябе не вельмі добра, нават горш, чым Наруто. Аднак з самага пачатку яна праявіла сябе ў выключным валоданні чакрай. З часам Сакура становіцца вучаніцай Пятай Хокагэ-Цунадэ. У час ратавання Гаары яна з дапамогай Ціё перамагае аднаго з членаў Акацукі -- лялькавода Сасоры. Удзумакі Наруто (яп. うずまき ナルト Удзумакі Наруто)
Уціха Саскэ (яп. うちは サスケ Уціха Сасукэ)
Альт (духавы інструмент)
Альт (альтгорн) — медны духавы музычны інструмент сямейства саксгорнаў. Дыяпазон альта — ад A да es 2 (ля вялікай актавы — мі-бемоль другой). З-за досыць бляклага і невыразнага гуку сфера ўжывання альта абмяжоўваецца духавымі аркестрамі, дзе ён выконвае, як правіла, сярэднія галасы.
Віцебская абласная бібліятэка
'''Дзяржаўная ўстанова «Віцебская абласная бібліятэка імя У. І. Леніна»''' — дзяржаўная бібліятэка Беларусі, заснаваная ў студзені 1929 года ў Віцебску ў якасці аддзялення Беларускай дзяржаўнай бібліятэкі. На канец 2016 г. змяшчала 708 622 асобнікі выданняў. За 2016 г. 44 117 чытачоў (12 % насельніцтва Віцебску, 3,7 % насельніцтва Віцебскай вобласці) ажыццявілі 852 520 наведванняў бібліятэкі, падчас якіх атрымалі 868 215 асобнікаў выданняў (па 19,7 на чытача).
На 2017 г. бібліятэка працавала з панядзелка па чацвер з 10:00 да 21:00, у суботы і нядзелі — з 10-ай да 18-ай гадзіны. Аддзел дзіцячай літаратуры па пр. Будаўнікоў, д. 10 працаваў з панядзелка па пятніцу і ў нядзелі з 10:00 да 19:00. Чытачы з прапіскай у Віцебску мелі права браць да 5 выданняў з абанементу (на дом) на тэрмін да 30 дзён. За плату бібліятэка ажыццяўляла: капіраванне; сканаванне; выдачу дакументаў з чытальні на дом; бронь дакументаў; раздрукоўку; брашураванне аркушаў спружынай; складанне бібліяграфічнага апісання; нарады і выстаўкі; заняткі па інфарматыцы, літаратуры і англійскай, нямецкай і французскай мовах. За 2016 г. бібліятэка выканала платных паслуг на 13137,21 руб. ($6569,26).
Назва
У кастрычніку 2003 года, у рамках ініцыятывы Віцебскай абласной арганізацыі Таварыства беларускай мовы па ўшанаванні памяці да 80-годдзя Васіля Быкава, было прапанавана назапць абласную бібліятэку ў гонар вялікага беларускага пісьменніка радзіма якога знаходзіцца на Віцебшчыне. Ідэю перайменавання падтрымалі таксама грамадскія актывісты Віцебска і Кансерватыўна-Хрысціянская партыя — БНФ. Але, арганізацыі пенсіянераў і ветэранаў Віцебска выступілі супраць. Яны прывялі аргумент (ліст Раўзона ў газеце «Віцебскі рабочы»), што «Быкаў, канечне, неблагі пісьменнік, але параўнаць яго з Леніным немагчыма».
Гісторыя
1 студзеня 1929 года ў Віцебску (Беларуская ССР) па вуліцы Валадарскага, д. 1/3 заснавалі Віцебскае аддзяленне Беларускай дзяржаўнай бібліятэкі (БДБ). Аснову кнігазбору склалі бібліятэкі археалагічнага інстытута, Інстытута народнай адукацыі і Віцебскага аддзялення Беларускага дзяржаўнага музея. Пры стварэнні кнігазбор налічваў 35 тыс. кніг. Працавалі 5 аддзелаў: агульны, беларусазнаўчы, яўрэйскі, замежных і старадрукаваных кніг, перыядычнай літаратуры. Бібліятэка мела 3 супрацоўнікаў, статус навуковай і папаўнялася паступленнямі з Беларускай кніжнай палаты. З 1934 г. бібліятэка пачала атрымліваць 2 абавязковыя платныя асобнікі беларускіх выданняў і мела 558 чытачоў. У 1937 г. лік супрацоўнікаў вырас да 4.
У 1938 г. Віцебскае аддзяленне Дзяржаўнай бібліятэкі БССР пераўтварылі ў Віцебскую абласную бібліятэку ў сувязі са стварэннем Віцебскай вобласці. У маі 1941 г. налічвалася 9 бібліятэкараў. Пасля пачатку 22 чэрвеня 1941 г. Вялікай Айчыннай вайны частку кнігазбору вывезлі на ўсход. У час нямецкая акупацыі бібліятэку разбурылі. У жніўні 1944 г. бібліятэка ўзнавіла дзейнасць пасля адновы кнігазбору пры дапамозе Дзяржаўнага фонду літаратуры СССР, які паставіў кнігі з Масквы, Ленінграда і Казахскай ССР. У 1967 г. бібліятэка пераехала ў новы будынак плошчай каля 5000 м² з чытальнямі на 500 месцаў.
На май 2012 года ў Віцебскай абласной бібліятэцы было 118 супрацоўнікаў сярэдняга ўзросту каля 39 гадоў. У фондах размяшчалася 710 тыс. асобнікаў выданняў. Налічвалася звыш 56 000 чытачоў, што было найбольшым паказчыкам сярод абласных бібліятэк Беларусі.
За 2016 г. абслужыла 44 117 (99,3 %) непасрэдных і 308 аддаленых чытачоў, з іх 4210 (9,5 %) дзяцей ва ўзросце да 15 гадоў. Чытачы атрымалі 868 215 асобнікаў выданняў (19,7 выдання на чытача, абарачальнасць фонду 1,2). Сярэднедзённая выдача склала 2894 асобнікаў. Адбылося 852 520 непасрэдных наведванняў бібліятэкі і 621 084 наведванні яе сайта. За 300 каляндарных дзён працы сярэднедзённая наведвальнасць склала 771 чытач. Са 110 супрацоўнікаў 72 працавалі ў аддзелах абслугоўвання, з іх 55 уласна работнікаў. У сярэднім на бібліятэкара прыпадала 882 чытачы і 17 364 асобнікаў дакументавыдачы. У фонд бібліятэкі набылі 15 175 выданняў за 215,9 тыс. рублёў ($108 тыс.; у сярэднім 14,23 руб. за выданне). На канец года фонд бібліятэкі склаў 708 622 асобнікі, гэта значыць вырас за год на 2813 асобнікі (+0,4 %). За год правялі 101 выставу з удзелам 9505 наведнікаў (94 наведнікі ў сярэднім).
Аддзелы
12 аддзелаў абслугоўвання, з іх 3 уласна чытальні:
IC 3291
IC 3291 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Хорст Янсен
Хорст Янсен (ням.: Horst Janssen;,  — , ) — нямецкі мастак і графік.
Жыццё і творчасць
Нарадзіўся ў няпоўнай сям’і, бацьку ніколі не бачыў. У дзяцінстве выхоўваўся ў дзеда ў Ольдэнбургу. У 1939 годзе дзед памёр ад туберкулёзу. У 1943 годзе пасля смерці ад туберкулёзу маці Хорст пераязджае да сваёй цёткі Ганны Янсен, сястры маці, якая працягнула яго выхаванне.
У 1946 годзе паступіў ў мастацкую школу ў Гамбургу. У 1947 годзе газета «Die Zeit» упершыню публікуе яго малюнкі. З 1948 года ён займаецца ілюстрацыяй літаратуры, цікавіцца ксілаграфіяй. У 1952 годзе атрымаў гамбургскую стыпендыю Ліхтварка.
З 1957 г. стварае шматлікія каляровыя гравюры, аб’яднаныя ў 47 графічных цыклаў з прыкладна 4 тысячамі аркушаў. Поспех і прызнанне дашлі да майстра ў 60-я гады XX стагоддзі. У 1964 годзе ён атрымлівае прэмію мастацтваў горада Дармштата, а ў 1965 годзе — прэмію Эдвіна Шарфа г. Гамбурга. У тым жа годзе адбылася вялікая выстава яго графікі ў Гановеры. Затым былі выставы ў Дармштаце, Берліне, Дзюсельдорфе, Гамбургу, Штутгарце, Мюнхене, Базелі.
Шматлікія выставы Х. Янсена адбыліся таксама і ў іншых краінах, за межамі Германіі — у Базелі (1966), Лондане (1970), Осла, Гётэбаргу і Цюрыху (1971), Нью-Ёрку (1974), Турыне (1975), Барселоне, Лугана і Кембрыджы (1976), Чыкага (1980), Новасібірску (1985), Амстэрдаме (2008). У 1982 годзе перасоўная выстава работ майстра была арганізавана ў Японіі, а ў 1983—1985 гады — у ЗША.
У 1968 годзе Х. Янсен атрымаў Вялікі прыз на 34-м Венецыянскім біенале, у 1975 годзе — прэміі Шылера ў Мангейме.
У лістападзе 2000 года ў Ольдэнбургу адкрыўся музей Хорста Янсена.
Званні і знакі адрознення войскаў СС
Табліца змяшчае званні і знакі адрознення войскаў СС, а таксама іх супастаўленне з іншымі ўзброенымі часцямі СС і з воінскімі званнямі вермахта часоў Другой сусветнай вайны. Пры супастаўленні неабходна ўлічваць гістарычнае паходжанне і спадкаёмства званняў у Германіі з пачатку лістапада 1939 года да канца Трэцяга Рэйху ў 1945 годзе, а таксама прыналежнасць:
У сакавіку 1938 года членам палкоў «Лейбштандарт», «Дойчланд» і «Германія» было дазволена замяніць пагоны СС на агульнавайсковыя; у выніку левая пятліца стала лішняй, так як званне сталі паказваць пагоны. З 10 мая 1940 года для войскаў СС было канчаткова вызначана, што салдаты Лейбштандарта і «рэзервовых дывізій» носяць на правай пятліцы знак з рунаў SS, а на левай выключна знакі званняў; выключэнне складала дывізія «Мёртвая галава», якой было дазволена па-ранейшаму насіць з абодвух бакоў эмблемы ў выглядзе чэрапа. Даваенныя пятліцы, якія адлюстроўвалі руніцкія знакі SS і чарапы з лічбамі, літарамі і сімваламі, былі забароненыя «па меркаваннях сакрэтнасці» загадам па СС ад 10 мая 1940 і замененыя стандартнымі значкамі, вядомымі сёння.
Анатоль Міхайлавіч Звераў
Анатоль Міхайлавіч Звераў (нар., Астраханская вобласць — , Ярашова, Шумілінскі раён) — Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
У Чырвонай Арміі са снежня 1943 года, з таго ж часу — на фронце. Вызначыўся ў баях пры вызваленні Беларусі.
Званні і знакі адрознення войскаў СС
Асаблівыя правілы і выключэнні існавалі для кандыдатаў у афіцэры, унтэр-афіцэраў і юнкераў СС.
Так, напрыклад, у СС званне гаўптшарфюрар прысвойвалася звычайна выконваючаму абавязкі старшыні ў роце СС, камандзіра трэцяга (часам і другога) ўзвода ў роце, ці было званнем, якое выкарыстоўвалася для асабістага складу унтэр-афіцэрскага рангу, які служыў у штабах СС або службах бяспекі (такіх як гестапа і СД). Званне гаўптшарфюрар таксама часта выкарыстоўвалася для персаналу канцэнтрацыйных лагераў і асабістага складу айнзатцгруп. Гаўптшарфюрар СС быў вышэй, чым обершарфюрар СС і ніжэй, чым штурмшарфюрар СС, за выключэннем Агульных СС, дзе гаўптшарфюрар было малодшым званнем, якое ішло адразу пасля унтэрштурмфюрар СС.
Анатоль Міхайлавіч Звераў
Біяграфія
Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмяротна 24 сакавіка 1945 года. Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Узрэчча.
Званні і знакі адрознення войскаў СС
Званне унтэрштурмфюрар у СС адпавядала званню лейтэнанта ў вермахце, яно паўстала ў 1934 годзе з пасады кіраўніка падраздзялення СС — трупе (SS-Truppe). Трупе ахопліваў гарадскі раён, сельскую акругу, па колькасці складаў каля армейскага ўзвода — ад 18 да 45 чалавек, складаўся з трох аддзяленняў — шароў (SS-Schar), узначальваўся трупфюрарам (SS-Truppführer) або унтэрштурмфюрарам (SS-Untersturmführer), у залежнасці ад колькасці. У войсках СС унтэрштурмфюрар, як правіла, займаў пасаду камандзіра ўзвода.
Каляровае кадзіраванне роду войскаў
Колеры родаў войскаў (Waffenfarben) у нямецкіх узброеных сілах прытрымлівалісь гістарычнай традыцыі. У войсках СС гэтая традыцыя ў асноўным захоўвалася.
У табліцы паказаны колеры знакаў адрознення войскаў СС у 1935—1945 гадах.
Шыфроўкі на пагонах
На пагонах салдат і ўнтэр-афіцэраў была шыфроўка з алюмінія, на афіцэрскіх з пазалочанага. Шыфроўкі былі распаўсюджаныя да 1943 года, аднак аднавіліся з 1944 года. Шыфроўкі на пагонах дубліраваліся на нарукаўных нашыўках.
Францішак Янаўшак
Францішак Янаўшак (František Janoušek,  —, ) — чэшскі мастак-сюррэаліст. Вучыўся ў Празе, потым здзейсніў падарожжа ў Францыю і Італію. Пісаў сюррэалістычныя карціны з выявамі жывёл і кветак. Пасля 1937 года ў яго жывапісе пераважалі апакаліптычныя тэмы.
Галіна Анатолеўна Ісаевіч
Галі́на Анато́леўна Ісае́віч (, Віцебск, Беларусь — ) — беларуская мастачка-дэкаратарка.
Біяграфія
У 1951 годзе скончыла Мінскае мастацкае вучылішча. Стварыла жывапісныя карціны «Іслач» і «Траццякоўшчына» (1955), «Родная Беларусь» (1958). У 1958 годзе на Сусветнай выставе ў Бруселі (Бельгія) атрымала бронзавы медаль за «Фіялетавы» туалетны набор (прыбор «Аметыст»). У 1957—1985 гадах была галоўнай мастачкай Міністэрства прамысловасці будаўнічых матэрыялаў БССР. Распрацавала ўзоры вырабаў са шкла і крышталю з тонкім спалучэннем адценняў і вытанчанасцю формаў: «Прыцемкі» (1968), «Цюльпаны» (1969), «Лета» (1971), «Вячэрні» і «Святочны» (1972), «Вясна» (1973), «Зарыва» (1975), «Святлафоры» (1976), «Серабрысты іней» (1980), «Зімовая казка» і «Папараць-кветка» (1982). Прысвяціла юбілеям тэматычныя кампазіцыі: «Ураджайная» (1957), «Кастрычнік» (1967), «Дружбы народаў» (1974), «Беларусь» (1977), «Урачыстасць» (1982) і «Слава гераічнаму Мінску» (1983).
Узнагароды
Узнагароджаная бронзавым медалём на Сусветнай выставе ў Бруселі (1958) за «Фіялетавы» туалетны набор (прыбор «Аметыст»). Галоўная мастачка Міністэрства прамысловасці будаўнічых матэрыялаў БССР (1957—1985).
Вестыбюль
Вестыбюль, памяшканне перад уваходам ва ўнутраныя часткі будынка, прызначанае для прыёму і размеркавання патокаў наведвальнікаў.
Фабіяна Каруана
Фабія́на Луі́джы Каруа́на (Fabiano Luigi Caruana; нар., Маямі, Флорыда, ЗША) — італьянска-амерыканскі шахматны гросмайстар. Залаты прызёр XLII шахматнай алімпіяды ў складзе каманды ЗША і бронзавы прызёр у індывідуальным заліку.
Тытул гросмайстра ён заваяваў у 14 гадоў, 11 месяцаў і 20 дзён, стаўшы наймаладзейшым гросмайстрам у гісторыі Італіі і ЗША. У 2014 годзе дасягнуў трэцяга ў гісторыі шахматнага рэйтынгу — 2844. У 2018 годзе перамог у турніры прэтэндэнтаў і стаў першым амерыканцам пасля Роберта Фішэра, які атрымаў права пазмагацца за чэмпіёнскі тытул у аб’яднаных чэмпіянатах свету.
Біяграфія
Фабіяна Каруана нарадзіўся ў Маямі ў італьянска-амерыканскай сям’і. Мае падвойнае грамадзянства Італіі і ЗША.
Калі Фабіяна было 4 гады, сям’я пераехала ў прадмесце Парк-Слоўп (Бруклін, Нью-Ёрк). У пяцігадовым веку стаў займацца шахматамі ў рэфармісцкай іўдэйскай кангрэгацыі Парк-Слоўпа і паўдзельнічаў у сваім першым турніры.
У 2004 годзе, у 12-гадовым веку, пераехаў з бацькамі ў Мадрыд дзеля працягу прафесійнай шахматнай кар’еры і да 2015 года выступаў за Італію. З 2007 года жыў у Будапешце, з 2010 — у Лугана (Швейцарыя), з 2014 — у Сент-Луісе (Місуры, ЗША).
Шахматная кар’ера
У 2007 годзе Фабіяна Каруана перамог на турніры ў Будапешце з вынікам 7 пунктаў з 9, выканаў грасмайстарскі нарматыў у веку 14 гадоў, 11 месяцаў і 20 дзён, стаўшы наймаладзейшым гросмайстрам Італіі і ЗША, пераўзышоўшы рэкорд Хікару Накамуры. У жніўні таго ж года Каруана перамог у прадстаўнічым турніры ў Влісынген (Нідэрланды) з выніковым рэйтынгам 2715. У лістападзе-снежні Каруана стаў наймаладзейшым чэмпіёнам Італіі ў гісторыі, паказаўшы вынік 9½/11.
У студзені 2008 года Каруана дэбютаваў у Вэйк-ан-Зэе і перамог у групе C з лікам 10/13 і рэйтынгам 2696. У чэрвені выступіў за Італію на першай дошцы ў кубку Мітропы і стаў найлепшым першым іграком з паказнікам +6 (7½/9) і рэйтынгам 2810. У лістападзе дэбютаваў на шахматных алімпіядах, і на першай дошцы набраў 7½/11 пунктаў з рэйтынгам 2696. У лістападзе-снежні Каруана паспяхова абараніў чэмпіёнскі тытул у Італіі з паказнікам +5 (8/11).
У лютым 2008 года Каруана быў запрошаны ў групу B турніру ў Вэйк-ан-Зэе і перамог у ёй з вынікам +4 (8½/13) і рэйтынгам 2751. Такім чынам ён стаў першым іграком у гісторыі турніру, які двойчы запар здолеў перамагчы ў групах C і B. У маі за італьянскую зборную ў кубку Мітропы набраў 6 пунктаў з 8 і атрымаў індывідуальны залаты медаль на першай дошцы. У лістападзе выступіў на кубку свету па шахматах у Ханты-Мансійску (Расія), дзе дайшоў да чацвертага кола.
У снежні 2010 года трэці раз стаў чэмпіёнам Італіі з паказнікам 9 пунктаў з 11 гульняў, а праз год дасягнуў выніку 10/11.
У студзені 2012 года ў групе A турніру ў Вэйк-ан-Зэе падзяліў 2-е месца з Магнусам Карлсенам і Тэймурам Раджабавым. У сакавіку фінішаваў першым на 27-м адкрытым чэмпіянаце Рэйк’явіка (Ісландыя) з паказнікам 7½/9. У ліпені перамог на 40-м Дортмундскім турніры з вынікам 6/9.
У лютым-сакавіку 2013 года Каруана перамог на Цюрыхскім турніры з вынікам 4/6. У кастрычніку перамог на 7-м Каралеўскім турніры ў Бухарэсце (Румынія) з вынікам 5/8 гульняў.
У чэрвені 2014 года Фабіяна Каруана ўзяў удзел у чэмпіянаце свету па рапідзе ў Дубаі (ААЭ), дзе з 10½ пунктамі з 15 гульняў заняў другое месца пасля Магнуса Карлсена і выйшаў на першую пазіцыю рэйтынгу ФІДЭ ў рапідзе з 2858 пунктамі. У ліпені перамог на Дортмундскім турніры з 5½ пунктамі з 7 магчымых, упершыню перасягнуўшы рэйтынг 2800. У жніўні на XLI шахматнай алімпіядзе ў Трумсё (Нарвегія) паказаў на першай дошцы вынік 6½ пунктаў з 9. У жніўні-верасні з 8½ пунктамі з 10 гульняў перамог на Сент-Луіскім кубку (Місуры), паказаўшы рэйтынг 3080.
У студзені 2015 года Фабіяна Каруана заняў на турніры ў Вэйк-ан-Зэе сёмае месца з 7 пунктамі з 13. Перамога па выніках Гран-пры ФІДЭ вывела яго ў турнір прэтэндэнтаў. У чэрвені-ліпені Каруана перамог на Дортмундскім турніры з 5½ пунктамі з 7. У верасні дайшоў да чацвертага кола Кубка свету.
У студзені 2016 на турніры ў Вэйк-ан-Зэе падзяліў другое месца з Дзінам Лірэнем, набраўшы 8 пунктаў з 13. Пасля гэтага ён выйшаў на 3-е месца сусветнага рэйтынгу.
Калазета
Калазета (Calasetta, табарчына: Câdesédda) — камуна на поўначы вострава Сант-Антыёка. Уваходзіць у склад правінцыі Карбонія-Іглезіяс аўтаномнага рэгіёна Сардзінія.
Асаблівасці гісторыі і культуры
Святы заступнік — Святы Маўрыкій, святкуецца 22 верасня.
Эканоміка
Калазета — партовы і турыстычны цэнтр.
Гараж
Гараж, капітальнае збудаванне або ізаляванае памяшканне, якое мае капітальныя ці перагародкавыя сцены, перакрыцці, дах (таксама можа мець аглядную яму), прызначанае для захоўвання транспартных сродкаў.
Абклад іконы
Найчасцей абклад рабілі з пазалочанай медзі або серабра, арнаментавалі чаканкай, філігранню, чарненнем, эмалямі, упрыгожвалі каштоўнымі камянямі. Існавалі абклады таксама з дрэва, мастацкіх тканін, якія закрывалі адзенне, галаўныя ўборы (такія абклады называюцца «шата»), радзей — фон на абразах.
Беларусь
На Беларусі найбольшае пашырэнне атрымаў у 17—19 стст.
У 17 ст. найчасцей абкладам аздаблялі шанаваныя ці цудатворныя абразы (Брэст, Гродна, Мінск, Жыровічы, Лагішын і інш.).
·
Трат
Трат  — горад у Тайландзе, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Трат. Насельніцтва — 20 068 чалавек (2000). Горад размешчаны ля вусця ракі Трат на беразе Сіямскага заліва, сталічны ампхэ Мыанг-Трат мяжуе з Камбоджай у гарах Кравань.
Нарвегія на конкурсе песні Еўрабачанне
Нарвегія тры разы была пераможцай конкурсу: у 1985 годзе, калі краіну прадстаўлялі Bobbysocks з песняй «La det swinge», у 1995, калі прадстаўнікамі краіны быў гурт Secret Garden, з песняй «Nocturne» і ў 2009, калі ўдзельнікам ад Нарвегіі быў спявак беларускага паходжання Аляксандр Рыбак, з песняй «Fairytale». У фінале Рыбак набраў 387 балаў, гэта стала рэкордным вынікам. Рэкорд трымаўся, пакуль не была ўведзена новая сістэма галасавання ў 2016 годзе. Разам з трыма перамогамі краіна 11 разоў была ў топ-5.
Акрамя таго Нарвегіяй пастаўлены таксама «рэкорд» па колькасці апошніх месцаў. За ўсю гісторыю ў фіналах конкурсу Нарвегія была апошняй 11 разоў, з іх 4 паразы былі з нулявым вынікам.
За ўсю гісторыю ўдзелу ў фінале Нарвегія атрымала 3118 балаў, а ў паўфінале — 1432 бала.
Абора
Абора — сельская пабудова для кароў у XVI—пачатку XX ст. Будавалася з бярвёнаў, брусоў ці дыляў, сцены апляталі лазовымі дубцамі, накрывалі найчасцей саломай. Заможныя гаспадары абору замянялі цалкам бярвеністым хлявом з многімі загарадкамі для розных хатніх жывёл і птушак. Аборы, хлявы мелі двор (падвор’е), выган, гумнішча. У фальварках аборы ўяўлялі сабой комплексы згрупаваных вакол прамавугольнага ў плане двара 4-8 хлявоў, з асобнымі варотамі ў кожным, злучаных адзін з другім у суцэльную забудову.
Маюскул
Маюскул, маюскульнае пісьмо (ад majusculus — некалькі большы) — алфавітнае пісьмо, якое складаецца з прапісных літар, то бок з літар, напісанне якіх мысленна ўкладаецца ў дзве гарызантальныя лініі. Маюскульным было стражытнае грэчаскае і лацінскае эпіграфічаскае пісьмо. Рукапіснае лацінскае пісьмо захавала маюскульны характар да II ст.
Бэрэзанскі раён
Бэрэзанскі раён (Березанський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Мікалаеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Бэрэзанка (Березанка).
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 16 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 4 пасёлкі сельскага тыпу і 45 сёлаў.
IC 3292
IC 3292 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пуштуністан
Пуштуністан (پښتونستان) — у перакладзе «зямля пуштунаў» , сучасны тэрмін, які выкарыстоўваецца для абазначэння гістарычнай вобласці, населенай пуштунамі і народамі, якія могуць разглядацца як іх непасрэдныя продкі з 1-га тысячагоддзя да нашай эры. Прыблізна з трэцяга стагоддзя нашай эры гэтую вобласць сталі таксама называць Афганістан.
Пуштуністан быў палітычна падзелены ў 1893 годзе паміж Афганістанам і Брытанскай Індыяй па лініі Дзюранда, умоўнай і амаль не дэмаркіраванай мяжы. З канца 1940-х гадоў, пасля распаду Брытанскай Індыі і стварэння Пакістана, пуштунскія нацыяналісты перыядычна прапаноўвалі канцэпцыю стварэння незалежнай дзяржавы Пуштуністан.
Хуана I Вар’ятка
Хуана I (Juana I de Castilla; 6 лістапада 1479 — 12 красавіка 1555), якую празвалі Хуана Вар’ятка (Juana La Loca) была каралевай Кастыліі і Леона і маці імператара Карла V. Хуана была другой дачкой Фердынанда II, караля Арагона і Ізабелы I, каралевы Кастыліі. Яна нарадзілася ў Таледа ў 6 дзень лістапада 1479 года.
Біяграфія
У 1496 годзе Хуана была выдадзеная замуж за Філіпа Прыгожага, герцага Бургундскага і сына імператара Максіміліяна I. На працягу 1498—1507 гг яна нарадзіла 6 дзяцей — два імператары і чатыры каралевы. Самым вядомым з іх, напэўна, стаў Карл V, імператар Свяшчыннай Рымскай Імперыі
Хуана стала каралевай ў 1504 годзе. Нягледзячы на шматлікія спробы ўтрымаць уладу, бацька Хуаны, кароль Арагона Фердынанд II быў пазбаўлены тытула караля Кастыліі на карысць мужа Хуаны, які стаў каралём Філіпам I пры поўнай падтрымцы шляхты і сваёй жонкі. 20 чэрвеня 1506 года Філіп і Фердынанд падпісалі дамову, паводле якой Фердынанд меў вярнуцца да Арагону і не ўмешвацца ва унутраныя справы Кастыліі. Адначасова Фердынанд і Філіп вызнавалі, што Хуана нездаровая псіхічна, а таму недзеяздольнай у справе кіравання краінай. Уся паўната ўлады пераходзіла да Філіпа. Аднак у той жа самы дзень Фердынанд адмовіўся ад дамовы, якую падпісаў з Філіпам, і заявіў, што ніхто не можа пазбавіць каралявання яго дачку, як законную спадкаемцу кастыльскай кароны, такім чынам пакідаючы за сабой права ўмешвацца ў палітыку суседняга каралеўства.
Пасля нечаканай смерці свайго мужа 25 верасня 1506 года, Хуана паспрабавала замацаваць уладу ў сваіх руках, але пацярпела няўдачу сутыкнуўшыся з чуткамі пра сваё псіхічнае здароўе, апазіцыі часткі шляхецтва, якое хацела ўстанаўлення рэгенцтва Фердынанда ды палітычнымі манеўрамі самога бацькі каралевы.
У выніку, астатняе жыццё Хуана правяла ў сапраўднай вязніцы у замку Тардэсійяс паблізу Вальядаліда. Яна ніколі не мела аніякай ролі ў жыцці свайго каралеўства. Але яна мела вялікую славу з-за кахання да свайго мужа Філіпа Бургундскага, цела якога, яна трымала побач з сабой праз гады пасля яго смерці.
Хуана памерла 12 красавіка 1555 года.
Большасць гісторыкаў лічаць, што Хуана хварэла на шызафрэнію. Яна намінальна заставалася каралевай Кастыліі ўсё сваё жыццё, такім чынам прадстаўляючы легітымнасць улады свайго бацькі, а пасля і свайго сына.
Хмелеўскі сельсавет
Хме́леўскі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Хмелева.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1313 чалавек, з іх 80,9 % — беларусы, 7,8 % — палякі, 6,4 % — украінцы, 4,9 % — рускія.
Вінчэнца дэ Рыкаці
Вінчэнца дэ Рыкаці (Vincenzo de Riccati; 11 студзеня 1707, Кастэльфранка-Венета — 17 студзеня 1775, Трэвіза) — італьянскі матэматык, замежны ганаровы член Пецярбургскай АН з 17 студзеня 1760 года. Вядомы як стваральнік гіпербалічных функцый. Бацька Вінчэнца — Якопа Франчэска Рыкаці (у гонар якога названа ўраўненне Рыкаці) — быў адным з буйных італьянскіх матэматыкаў таго часу.
Вінчэнца Рыкаці атрымаў у спадчыну інтарэсы бацькі ў вобласці дыферэнцыяльных ураўненняў, якія натуральна ўзнікалі пры рашэнні геаметрычных задач. Гэта прывяло яго да вывучэння канічных сячэнняў у дэкартавых каардынатах і да зацікаўленасці ў вывучэнні гіпербалы. У сучаснай матэматыцы прынята вызначаць гіпербалічныя функцыі, выражаючы іх цераз экспаненцыяльную функцыю, але Рыкаці даследаваў іх уласцівасці, выкарыстоўваючы толькі геаметрычныя ўласцівасці гіпербалы
x − y = 1
або
. Ён выкарыстоўваў геаметрычныя метады, хоць ён быў знаёмы з працамі Эйлера, якія папярэднічалі выхаду кнігі Рыкаці.
Трат (правінцыя)
Трат (тайск. ตราด) — адна з 77 правінцый Тайланда, самая ўсходняя з прыморскіх правінцый краіны, мяжуе з правінцыяй Чантхабуры на захадзе і з Камбоджай на ўсходзе.
Гуляўнік
Гуля́ўнік (Sisymbrium) — род кветкавых раслін сямейства.
Трат (правінцыя)
Насельніцтва — 246 175 чалавек (2010), якія пражываюць на тэрыторыі 2 819,0 км².
Адміністрацыйны цэнтр — горад Трат.
Гуляўнік
Распаўсюджанне
Каля 90 відаў, распаўсюджаных ва ўмеранай паласе Паўночнага паўшар’я, а таксама ў Паўднёвай Амерыцы (Анды) і Паўднёвай Афрыцы. На тэрыторыі былога СССР расце 25 відаў. На Алтаі сустракаецца 4 віды.
Расце па камяністых схілах, у стэпах і як пустазелле на палях, агародах і ў садах, уздоўж дарог, пераважна на пясчаных глебах, багатых мергелем.
Шырока распаўсюджаны ва ўмераным поясе аднагадовыя і зімуючыя пустазеллі, ; на поўдні еўрапейскай часткі і ў Сярэдняй Азіі ― зімуючае пустазелле ; на ніжняй Волзе, Доне і Паўночным Каўказе ― , які размножваецца каранёвымі атожылкамі.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя, двухгадовыя, радзей шматгадовыя травы.
Лісце перыстараздзельнае або перыстанадрэзанае, голае або апушанае простымі валасінкамі. Кветкі жоўтыя ў доўгіх гронках. Чашалісцікі прамыя або адтапыраныя. Пялёсткі з кіпцікаў, даўгавата-авальныя. Плод — струк.
Хімічны склад
Пустазельныя віды ўтвараюць шмат дробнага насення, якое ўтрымлівае да 30 % тлустага алею. Многія віды — шкодныя або атрутныя расліны, паколькі ўтрымліваюць у насенні гліказіды тыпу сінігрыну, якія ўтвараюць пры расшчапленні гарчычныя алеі з вострым пахам і пякучым смакам.
Практычнае выкарыстанне
На пашах і пакладах і  у маладым стане з’ядаюцца вярблюдамі, авечкамі, даюць добры сілас.
Насенне некаторых відаў у Азіі ўжываюць замест гарчыцы.
Некаторыя віды служаць у народзе ў якасці лекавых раслін; напрыклад,  ужываўся для лячэння лёгачных хвароб у Еўропе, Паўночнай Афрыцы, Заходняй Сібіры, на Алтаі і ў Паволжы.
Віды
Існуе больш за 50 відаў роду.
Некаторыя віды:
Мінускул
Мінускул, мінускульнае пісьмо (ад minusculus — маленькі) — алфавітнае пісьмо, якое складаецца з радковых літар, то бок з літар, напісанне якіх мысленна ўкладаецца ў чатыры гарызантальныя лініі (дзве ўнутраныя лініі абмяжоўваюць цела літары, дзве вонкавыя — яе восі і хвасты). Мінускульнае пісьмо ўзнікла ў II ст. ў лацінскім рукапісным пісьме, з III ст. артымала шырокі распаўсюд і выціснула з ужытку маюскульнае пісьмо.
Анаксімен
Анаксімен з Мілета (ст.-грэч. Άναξιμένης; каля 588 да н.э. — каля 525 да н.э) — старажытнагрэчаскі філосаф.
Вучань Анаксімандра. Першаасновай усяго лічыў паветра: рэчы ўзнікаюць дзякуючы розным ступеням згушчэння паветра (утварэнне вады, зямлі, каменя і інш.) або яго разрэджання (утварэнне агню). Паводле Анаксімена душа — гэта паветра, якое «атрымлівае» цела (працэс дыхання зберагае жыццё).
Вызначыў розніцу паміж нерухомымі зоркамі і планетамі. Даў блізкае да навуковага тлумачэнне зацменняў Сонца і Месяца.
Крэпскі
Крэпскі — прозвішча.
Сезон 2020 ФК Арсенал Дзяржынск
У 2020 годзе футбольны клуб «Арсенал» з горада Дзяржынск прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад
Станам на кастрычнік 2020 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Пітэр Янг (мастак)
Пітэр Форд Янг (Peter Ford Young; нар. ) - амерыканскі мастак. Вядомы перш за ўсё сваімі абстрактнымі карцінамі, якія з 1960-х гадоў шырока выстаўляліся ў ЗША і Еўропе. Яго творчасць звязана з мінімалістычным мастацтвам, постмінімалізмам і лірычнай абстракцыяй. Янг удзельнічаў у больш чым ста групавых выставах і меў больш за сорак персанальных выстаў у важных галерэях сучаснага мастацтва за сваю кар'еру. У цяперашні час жыве ў Бісбі, штат Арызона.
Расмацкае балота
Расма́цкае балота — вярховае балота на паўночным усходзе Кіраўскага раёна, у вадазборы р. Друць. Плошча балота складае 206 га, у межах прамысловага паклада 162 га. Сярэдняя глыбіня торфу 1,8 м, ступень распаду 29 %, попельнасць 5 %. На 1 студзеня 1984 года запасы торфу 0,4 млн т. Мае значныя запасы бітумінознага торфу, уваходзіць у склад Клічаўскай базы бітумнай сыравіны. Балота ў натуральным стане пад рэдкім хваёвым лесам.
Чонбуры
Чонбуры   (тайск. ชลบุรี) — горад у Тайландзе, сталіца аднайменнай правінцыі. Размешчаны прыкладна за 100 км на ўсход ад Бангкока, на беразе Сіямскага заліва. Сучасны гандлёва-транспартны цэнтр. Добра развіта цукровая прамысловасць. Каля Чонбуры здабываецца марганцавая руда.
Статус горада (thesaban mueang) з 1935 года.
Фрысландыя
Фрысландыя (Provincie Friesland; Provinsje Fryslan) — правінцыя на поўначы Нідэрландаў. Сталіца і найбуйны горад — Леўвардэн (фрызскае вымаўленне — Льоўт (Ljouwert)). Насельніцтва 643 тыс. чалавек (8-е месца сярод правінцый; дадзеныя 2005 г.).
Плошча тэрыторыі 5724 км² (уключаючы ваду; 1-е месца), у тым ліку суша — 3349 км² (3-е месца).
Іван Міхайлавіч Кіявец
Іван Міхайлавіч Кіявец (нар., в. Сулічава Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Заслужаны работнік транспарту Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга інстытут воднага транспарту (інжынер-гідратэхнік з правам выканання агульнабудаўнічых работ), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (менеджар-эканаміст).
Працоўную дзейнасць пачаў рабочым вышукальнай рэчышчавай партыі Днепра-Бугскага тэхнічнага ўчастка шляху. Працаваў фрэзероўшчыкам экскаватарарамонтнага завода, старшым рабочым, старшым тэхнікам, інжынерам, начальнікам вышукальнай рэчышчавай партыі, вызваленым старшынёй прафсаюзнага камітэта, старшым інжынерам, прарабам Днепра-Бугскага тэхнічнага ўчастка шляху, інструктарам Пінскага гаркама КПБ, вызваленым сакратаром пярвічнай партыйнай арганізацыі завода кавальскапрэсавых аўтаматычных ліній у горадзе Пінску, дырэктарам Пінскага камбіната надомнай працы, начальнікам Днепра-Бугскага тэхнічнага ўчастка шляху, дырэктарам рэспубліканскага ўнітарнага эксплуатацыйна-будаўнічага прадпрыемства «Днепра-Бугскі водны шлях». Генеральны дырэктар рэспубліканскага ўнітарнага эксплуатацыйна-будаўнічага прадпрыемства «Днепра-Бугскі водны шлях».
Выбіраўся дэпутатам Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў 25-га склікання, членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі», юбілейнымі медалямі «65 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «65 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Гордан Браўн
Джэймс Гордан Браўн (James Gordon Brown;, Гіфнак) — прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі з 27 чэрвеня 2007 да 11 мая 2010. Член Лейбарысцкай партыі, належыць да яе сацыял-дэмакратычнага крыла (у адрозненне ад свайго папярэдніка сацыял-ліберала Тоні Блэра).
ФК Крыстал Пэлас
«Крыстал Пэлас» (Crystal Palace) — англійскі футбольны клуб з горада Лондан. Заснаваны ў 1905 годзе. Фіналіст Кубка Англіі (1990). Свае хатнія гульні каманда праводзіць на стадыёне «Селхерст Парк», дзе яна базуецца з 1924 года. Стадыён здольны змясціць 26 309 чалавек.
Сант’Эўфемія-д’Аспрамантэ
Сант'Эўфемія-д'Аспрамантэ (Sant'Eufemia d'Aspromonte) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Калабрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рэджа-Калабрыя.
ФК Крыстал Пэлас
Клуб быў сфарміраваны ў 1905 годзе працаўнікамі Крыштальнага палаца. Клуб дасягнуў вышэйшага дывізіёна англійскага футболу ў сезоне 1969/70, а яго першым буйным фіналам быў фінал Кубка Англіі ў 1990 годзе. Клуб зведваў вылет з вышэйшага дывізіёна ў 1973 годзе і яшчэ раз у наступным сезоне ўжо ў трэці дывізіён. Такім чынам клуб гуляў у трэцім дывізіёне з сезона 1974/75, перш чым здолеў вярнуцца ў другі дывізіён па выніках сезона 1979/80.
Сант’Эўфемія-д’Аспрамантэ
Насельніцтва складае 4136 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 129 чал./км². Займае плошчу 32 км². Паштовы індэкс — 89027. Тэлефонны код — 0966.
ФК Крыстал Пэлас
Апошні паспяховы перыяд «Крыстал Пэлас» пачаўся ў сезоне 1988/89, калі клуб заняў трэці радок у другім дывізіёне і прабіўся, такім чынам, у першы дывізіён. У 1990 годзе клуб дасягнуў фіналу Кубка Англіі, дзе, аднак, саступіў з мінімальным лікам «Манчэстэр Юнайтэд», а таксама заняў 3 месца ў першым дывізіёне ў сезоне 1990/1991. «Крыстал Пэлас» стаў адным з заснавальнікаў Прэм’ер-лігі, але вылецеў па выніках першага сезона новастворанага спаборніцтва. Ад гэтага часу клубе некалькі разоў трапляў і вылятаў з вышэйшага дывізіёна. Апошні вылет датуецца сезонам 2004/05.
Сант’Эўфемія-д’Аспрамантэ
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Eufemia di Calcedonia.
ФК Крыстал Пэлас
Галоўным супернікам «Крыстал Пэлас» з’яўляецца клуб «Брайтан энд Хоўв Альбіён», не зважаючы на тое, што маецца таксама суперніцтва з іншымі камандамі паўднёвага Лондана, як «Мілуал» і «Чарльтан Атлетык». Клуб двойчы зведваў вонкавы фінансавы кантроль, з-за фінансавых праблем, спачатку ў 1998 годзе, які скончылася ў 2000 годзе з купляй клуба Сайманам Джорданам. Яго кіраўніцтва скончылася ў 2010 годзе, што зноў прывяло да вонкавага ўмяшання.
Сант’Эўфемія-д’Аспрамантэ
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
ФК Крыстал Пэлас
Пачатак
Футбольны клуб «Крыстал Пэлас» быў створаны 10 верасня 1905 года будаўнікамі Крыштальнага палаца (Crystal Palace) пры падтрымцы ўладальнікаў Нацыянальнага спартыўнага цэнтра «Крыстал Пэлас», якія жадалі бачыць у сябе прафесійны футбольны клуб. Клуб уступіў у Другі дывізіён Паўднёвай лігі ў сезоне 1905/06 і ў першым жа сезоне, заняўшы першае месца, выйшаў у Першы дывізіён. «Крыстал Пэлас» таксама далучыўся да United Counties League, заняўшы другое месца ўслед за «Уотфардам». 16 сакавіка 1914 года ў гульні супраць зборнай Уэльса ў футболцы зборнай Англіі выйшаў першы прадстаўнік «Крыстал Пэлас» Генры Колклу. Пасля пачатку Першай сусветнай вайны Адміралцейства рэквізавала Крыштальны палац і клуб быў вымушаны пераехаць на стадыён клуба «Уэст Норўуд» — «Герн-Гіл». Праз тры гады клуб ізноў пераехаў — на стадыён «Кройдан Коман Атлетык Граўнд».
Клуб уступіў у Футбольную лігу (Трэці дывізіён) у сезоне 1920/21, стаўшы чэмпіёнам і атрымаўшы правы выхаду ў Другі дывізіён. «Крыстал Пэлас» пераехаў на ўласны стадыён «Селхерст Парк» у 1924 годзе, на якім клуб гуляе па гэты дзень. Першым матчам на новай арэне стала гульня супраць «Шэфілд Уэнсдэй», за якой назіралі 25 тысяч гледачоў. Гаспадары пацярпелі ў ёй паражэнне з мінімальным лікам 0:1. «Пэлас» завяршыў сезон на 21 месцы і вярнуўся ў Трэці заходні дывізіён, дзе клуб выступаў да сезона 1957/58, які каманда скончыла ў ніжняй частцы турнірнай табліцы і вылецела ў новаўтвораны Чацвёрты дывізіён, разам з іншымі 11 клубамі трэцяга паўднёвага дывізіёна і 12 клубамі з ніжняй паловы табліцы трэцяга паўночнага дывізіёна. У сезоне 1960/61 «Крыстал Пэлас» вярнуўся ў Трэці дывізіён, і гэта стала паваротным момантам у гісторыі клуба. У сезоне 1963/64 клуб выйшаў у Другі дывізіён, а ў сезоне 1968/69 упершыню ў сваёй гісторыі выйшаў у Першы дывізіён.
Новыя выклікі
Не зважаючы на ​​выступы ў вышэйшым дывізіёне з 1969 па 1972 гады, клуб выбыў з Першага дывізіёна, а затым і з Другога дывізіёна ў двух сезонах запар, апынуўшыся ў Трэцім дывізіёне ў сезоне 1974/75. Пад кіраўніцтвам новага галоўнага трэнера, Тэры Венейблса, «Крыстал Пэлас» вярнуўся ў Другі дывізіён у сезоне 1976/77, а ў сезоне 1978/79 выйшаў у Першы дывізіён. Але ўжо ў наступным сезоне «арлы» выбылі з Першага дывізіёна, і заставаліся ў Другім дывізіёне ажно да сезона 1988/89. Клуб таксама дасягнуў фіналу Кубка Англіі ў сезоне 1989/90, дзе сустрэўся з «Манчэстэр Юнайтэд». Першы матч скончыўся з лікам 3:3, а ў перагулёўцы «Манчэстэр Юнайтэд» апынуўся мацнейшымі — 1:0.
Клуб дамогся вялікага поспеху ў сезоне 1990/91, заняўшы 3 месца ў Першым дывізіёне і атрымаўшы перамогу ў Кубку паўнапраўных членаў, перамогшы «Эвертан» у фінале з лікам 4:1, выйграўшы свой першы і пакуль што адзіны кубак. Наступны сезон пачаўся шматспадзёўна: «Пэлас» размяшчаўся на трэцім месцы. Аднак, выступаючы ў праграме Great Britain United на канале Channel Four, прэзідэнт клуба Рон Нодс выказаў зневажальныя каментары пра працавітасць цемнаскурых ігракоў клуба. Пазней ён гэта адмаўляў і настойваў, што яго словы былі выдраны з кантэксту. У адказ на гэтыя выпады Іэн Райт, найлепшы бамбардзір клуба, пасярод сезона сышоў у «Арсенал», а «Крыстал Пэлас» скончыў сезон на 10 месцы. Тым не менш, гэта дазволіла клуба стаць адным з заснавальнікаў Прэм’ер-лігі, якая была створана ў 1992 годзе.