cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Восіп Міхайлавіч Кавалеўскі
Восіп (Юзаф) Міхайлавіч Кавалеўскі (,, Гродзенскі павет — , Варшава) — польскі філолаг, гісторык, арыенталіст.
Біяграфія
Паходзіў з сям'і ўніяцкага святара. У 1808—1817 вучыўся ў Свіслацкай гімназіі, удзельнічаў у тайнай арганізацыі «Таварыства аматараў навукі і айчыннай славеснасці». У 1821 скончыў факультэт літаратуры і вольных мастацтваў Віленскага ўніверсітэта. Выкладаў польскую, лацінскую і грэчаскую мовы ў Віленскай гімназіі. Удзельнічаў у тайных таварыствах філаматаў і філарэтаў, за што быў арыштаваны царскімі ўладамі ў 1823. У 1825 высланы ў Казань, дзе ва ўніверсітэце вывучаў усходнія мовы. У 1827 выехаў у Іркуцк, дзе ўдасканальваў веданне мангольскай мовы. У 1829 накіраваўся ў падарожжа па Манголіі і Кітаі. У 1833 вярнуўся ў Казанскі ўніверсітэт, дзе быў прызначаны спачатку ад'юнктам, а потым прафесарам. Прывёз вельмі багатую калекцыю матэрыялаў і рукапісаў на мангольскай, тыбецкай, кітайскай, маньчжурскай мовах. У 1835 выдаў «Кароткую граматыку мангольскай кніжнай мовы»; у 1836—1837 «Мангольскую хрэстаматыю» (т. 1—2); у 1844—1849 «Мангольска-руска-французскі слоўнік» (т. 1—3), за які атрымаў ад Пецярбургскай АН Дзямідаўскую прэмію. У 1847 абраны акадэмікам Пецярбургскай АН. Выступаў у друку з артыкуламі на філалагічныя тэмы, перакладаў на польскую мову антычную класіку. У 1855—1860 рэктар Казанскага ўніверсітэта. З 1862 прафесар і дэкан гісторыка-філалагічнага факультэта Варшаўскага ўніверсітэта.
Далай-лама XIV
Яго Святасць Далай-лама XIV (Нгагванг Лаўзанг Тэнцзін Г’ямцхо; нар. 6 ліпеня 1935) — будыйскі дзеяч, ду­хоўны і палітычны лідар тыбецкага на­ро­да. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру.
Біяграфічныя звесткі
У трохгадовым узросце прызнаны рэінкарнацыяй Далай-ламы XIII. У сувязі з уварваннем ў Тыбет войскаў КНР у шаснаццацігадовым узросце быў вымушаны прыняць на сябе абавязкі кіраўніка дзяржавы. У 1954 наведаў Пекін, дзе сустрэўся з Мао Цзэдунам. Нягледзячы на ​​абяцанні Мао весці ўмераны палітыку ў Тыбеце, кітайскія ўлады пачалі фарсіраваць камуністычныя рэформы. У пачатку сакавіка 1959 у Лхасе ўспыхнула стыхійнае народнае паўстанне. Далай-лама XIV, яго асяроддзе і многія паслядоўнікі былі вымушаныя бегчы ў Індыю. Кітайская армія жорстка падавіла паўстанне, але ў шэрагу раёнаў Тыбета працягвалася партызанская вайна.
У выгнанні ў Індыі, у Дхарамсале (штат Хімачал-Прадэш), Далай-лама XIV аднавіў тыбецкі ўрад, які працягвае прадстаўляць інтарэсы тыбетцаў, не змірыўся з далучэннем Тыбета да КНР. У 1963 была распрацавана дэмакратычная канстытуцыя Тыбета, згодна з якой вярхоўная ўлада павінна перайсці ад Далай-ламы да ўсенародна абранай Народнай асамблеі, якая назначае ўрад. Гэтыя прынцыпы паэтапна ўводзяцца ў жыццё, і ў пачатку XXI ст. палітычнай уладай у тыбецкай эміграцыйнай адміністрацыі валодае ўжо не Далай-лама, а ўрад і парламент. Афіцыйна за Далай-ламай замацаваны толькі духоўныя функцыі, але ён застаецца нацыянальным лідарам.
Светапогляд
На працягу ўсяго жыцця Далай-лама XIV імкнецца вырашыць тыбецкую праблему «Сярэдзінным шляхам» — без узброенай барацьбы за незалежнасць, аказваючы маральны ціск на КНР сваімі кнігамі, выступамі, зваротамі ў ААН, на сустрэчах з парламентамі і кіраўнікамі мноства краін, уключаючы ЗША, Вялікабрытанію, Францыю і інш. у 1987 ён заявіў пра гатоўнасць пагадзіцца на аўтаномію Тыбету ў складзе КНР у выпадку, калі ўмовы гэтай аўтаноміі будуць выконвацца.
Далай-лама XIV вядомы нетрывіяльнымі інтэрпрэтацыямі складаных пытанняў будыйскага светапогляду (так, не лічыць веру ў перараджэнне абавязковай для кожнага будыста, паколькі гэтае пытанне адносіцца да сферы адноснай ісціны і значна менш важнае, чым, напрыклад, разуменне шуньяты). Важнымі элементамі мадэрнізацыі тыбецкага будызму сталі ініцыятывы Далай-ламы XIV па ўвядзенні ў вучэбную праграму манастырскіх універсітэтаў факультатываў па сучаснай навуцы, устанаўленне традыцыі поўнага манаскага прысвячэння для жанчын, прадастаўленне жанчынам магчымасці атрымання вышэйшай тыбецкай навуковай ступені гешэ.
Неад’емнай часткай яго дзейнасці з’яўляецца развіццё міжрэлігійнага дыялогу. Прызнае неабходнасць існавання мноства рэлігій, адхіляе празелітызм. Ідэі Далай-ламы XIV абагульнены ў яго кнізе «Этыка для новага тысячагоддзя» (1999).
Касіна-дэ’-Пекі
Касіна-дэ'-Пекі (Cassina de' Pecchi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мілан.
Насельніцтва складае 12328 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1761 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 20060. Тэлефонны код — 02.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Ausiliatrice.
Мэрылендскі ўніверсітэт акругі Балтымар
Мэрылендскі ўніверсітэт акругі Балтымар (University of Maryland, Baltimore County) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў мясцовасці Кейтансвіл у Мэрылендзе, ЗША.
Гісторыя
Планы адносна стварэння Мэрылендскага ўніверсітэта акругі Балтымар упершыню абмяркоўваліся ў 1950-х гадах з-за бэбі-буму пасля Другой сусветнай вайны, пашырэння вышэйшай адукацыі і значнага росту насельніцтва і прамысловасці ў рэгіёне Балтымар-Вашынгтон. У гэты час Мэрылендскі ўніверсітэт у Каледж-Парку быў галоўным цэнтрам вышэйшай адукацыі ў рэгіёне, таму пачаліся перамовы аб даданні філіяла ў раёне Балтымора. У 1955 годзе губернатар штата выдаў дакумент «Патрэбы ў вышэйшай адукацыі ў Мэрылендзе», у якім абгрунтоўваў неабходнасць пашырэння ўніверсітэта. Праз тры гады ў дакладзе Кансультатыўнага камітэта па вышэйшай адукацыі ў штаце Мэрыленд было прапанавана заснаваць Балтыморскі філіял Мэрылендскага ўніверсітэта ў якасці двухгадовай праграмы, падпарадкаванай галоўнаму кампусу ў Каледж-Парку. У 1960 годзе камісія, прызначаная губернатарам, выпусціла дакумент «План пашырэння Мэрылэндскага ўніверсітэта», які падштурхнуў ідэю стварэння трох дадатковых універсітэцкіх цэнтраў па ўсім Мэрылэндзе. У 1963 годзе заканадаўчы сход штата ўхваліў стварэнне некалькіх новых універсітэтаў па ўсім штаце. Да канца таго ж года 435 акраў было набыта ў псіхіятрычнай лякарні ў Кейтансвіле. Першыя заняткі пачаліся 19 верасня 1966 года з 750 студэнтамі, 3 будынкамі 45 выкладчыкамі і 35 дапаможнымі працаўнікамі. Да 1980 года колькасць студэнтаў дасягнула 5800 студэнтаў, у 1990 годзе колькасць студэнтаў дасягнула больш за 10 тысяч.
Мазырскі павет (Расійская імперыя)
Гісторыя
3 мая 1795 г. быў створаны Мазырскі павет у складзе Мінскага намесніцтва. З 12 снежня 1796 г. у складзе Мінскай губерні. У павеце было 8 мястэчак (Давыд-Гарадок, Ельск (Каралін), Капаткевічы, Лахва, Ленін, Петрыкаў, Скрыгалаў, Тураў), 6 каталіцкіх касцёлаў, 7 уніяцкіх і каля 50 праваслаўных цэркваў.
У 1860 г. у павеце 112 прыватных маёнткаў. Мясцовую павятовую эліту складалі такія каталіцкія дваранскія роды як Горваты, Яленскія, Аскеркі, Шчыты, Кеневічы, Лянкевічы і Рудзяеўскія.
У перыяд з 1919 да 1920 уваходзіў у склад Брэсцкай акругі Грамадзянскага ўпраўлення Усходніх зямель Польшчы з часовым адміністрацыйным цэнтрам у Жыткавічах. 10 красавіка 1920 г. да Мазырскага павета далучаюцца акупаваныя польскай арміяй тэрыторыі Рэчыцкага павета.
З 29 жніўня 1919 да 10 жніўня 1920 гг. у складзе Гомельскай губерні РСФСР, потым зноў у Мінскай губерні БССР. З 18 сакавіка 1921 г. Бярозаўская, Лахвенская, Хорская і Чучавіцкая воласці адышлі да Польшчы, астатняя частка павета уключана ў БССР. 17 снежня 1921 г. Ленінская воласць перададзена Слуцкаму павету. 3 сакавіка 1924 г. да павета далучана заходняя частка Рэчыцкага павета (7 валасцей цалкам і 3 часткова). 17 ліпеня 1924 г. скасаваны, большая частка тэрыторыі ўключана у Мазырскую акругу, частка Дзякавіцкай воласці — у Слуцкую акругу.
1917 г.
У складзе павета 23 воласці.
Насельніцтва
У 1878 г. — 95,3 тыс. чал., з іх каля 82,3 тыс. хрысціяне, 12,9 тыс. іудзеі, 3,5 тыс. шляхты, 15 тыс. мяшчан.
Баранскае
Бара́нскае — возера ў Беларусі, у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца за 39 км на паўночны ўсход ад горада Астравец, на поўнач ад вёскі Барані, у басейне ракі Сарачанка. Належыць да групы Сарачанскай групы азёр.
Плошча паверхні возера складае 0,17 км². Даўжыня — 1,08 км, найбольшая шырыня — 0,2 км, сярэдняя — 0,14 км. Берагавая лінія звілістая. Яе даўжыня складае 2,35 км.
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая ў напрамку з захаду на ўсход. Схілы катлавіны стромкія, вышынёй 10—15 м, знаходзяцца пад лесам. На захадзе схілы спадзістыя, разараныя. Праз возера працякае рака Клевель (Сарачанка).
Каўшэвічы
Каўшэ́вічы (, Ковшевичи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Ілья.
Бізюкова (Холм-Жыркоўскі раён)
Бізюкова (Бизюково) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Агібалаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Мэрылендскі ўніверсітэт Глабальны кампус
Мэрылендскі ўніверсітэт Глабальны кампус (University of Maryland Global Campus) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў мясцовасці Адэлфі у Мэрылендзе, ЗША.
Агульная характарыстыка
Ён з'яўляецца буйнейшым дзяржаўным інтэрнэт-універсітэтам у ЗША.
Універсітэт прапануе 125 акадэмічных праграм у анлайнавых, гібрыдных і вочных фарматах, уключаючы ступені бакалаўра, магістра і доктара.
Вучэльня паўстала з вячэрняй праграмы для дарослых Мэрылендскага ўніверсітэта, якая пачалася ў 1920-х гадах. У 1947 годзе быў створаны Каледж спецыяльных і дадатковых студый. У 1959 годзе ён стаў універсітэцкім каледжам Мэрылендскага ўніверсітэта. У 1970 годзе ён стаў незалежнай установай адукацыі.
Комплекс будынкаў Інстытута фізкультуры
Інстытут фізкультуры — комплекс будынкаў у месцы злучэння плошчы Я. Коласа з пр. Незалежнасці і вул. Якуба Коласа, кампазіцыйная дамінанта плошчы.
Гісторыя
Першапачаткова прызначаўся для Дома партыйнага актыву, але пасля заканчэння будаўніцтва 1939 г. (арх. А. П. Воінаў, А. Брэгман, В. І. Мураўёў) у ім размясціўся інстытут фізкультуры. У 1953 г. да існуючуга комплексу будынкаў па вул. Я. Коласа прыбудавалі корпус басейна (арх. С. Баткоўскі), у 1963 г. па пр-це Незалежнасці — корпус спартыўна-трэніровачных залаў (арх. С. Мусінскі, Г. Сысоеў).
Архітэктура
Комплекс будынкаў Інстытута фізкультуры складаецца з трох аб'ёмаў: цэнтральнага корпуса і двух бакавых крылаў. Галоўны фасад цэнтральнага корпуса вырашаны ў выглядзе крывалінейнага ў плане буйнамаштабнага порціка, утворанага шасцю пілонамi квадратнага сячэння на вышыні чатырох паверхаў і двухпавярховага атыка над ім. Пілоны апрацаваны рустам. Ім адпавядаюць лапаткі, якія раўнамерна чляняць сцяну галоўнага фасада. Цэнтральную частку будынка вянчае ступеньчаты атыкавы паверх, які завяршае галоўны фасад. Фасады бакавых крылаў рытмічна падзелены магутнымі паўкалонамі, аб'яднанымі фрызам і агульнай асновай, рытмам высокіх прамавугольных акон. Галоўны фасад члянёны квадратнымі аконнымі праёмамі. Дваровыя фасады не маюць архітэктурнага дэкору.
Паўднёвая Радэзія ў Першай сусветнай вайне
Паўднёвая Радэзія ў Першай сусветнай вайне — перыяд у гісторыі Паўднёвай Радэзіі ў 1914—1918 гг., калі Паўднёвая Радэзія, якая была залежнай ад Вялікабрытаніі, выступала ў вайне на баку краін Антанты.
Перад вайной
Сваю назву Радэзія атрымала ад імя Сесіла Джона Родса, які быў прэм’ер-міністрам брытанскай Капскай калоніі, палітычным дзеячам, прамыслоўцам і заснавальнікам Брытанскай Паўднёва-Афрыканскай Кампаніі. Пасля смерці Родса, з 1902 года тэрыторыя атрымала сваю назву, а таксама, нягледзячы на сваю плошчу, была падзелена на дзве часткі — Паўднёвую і Паўночную Радэзіі. Паўночная Радэзія была абвешчаная брытанскай калоніяй і заставалася ёю аж да 1964 года, калі стала Замбіяй. Паўднёвая Радэзія, юрыдычна знаходзілася пад эгідай брытанскай кароны на чале з прыватнай кампаніяй. Вялікабрытанія планавала даць Паўднёвай Радэзіі афіцыйнае самакіраванне, але гэтаму перашкодзіла Першая сусветная вайна, якая пачалася ў 1914 годзе.
Удзел Паўднёвай Радэзіі ў вайне
Паўднёвая Радэзія адправіла на фронт 5000 белых (25 % тагачаснага белага насельніцтва краіны) і 2000 чорных. У працэнтных адносінах на душу насельніцтва Радэзія паслала на еўрапейскія франты больш сваіх салдат, чым іншыя краіны Брытанскага садружнасці. У далейшым, Радэзія заўсёды выстаўляла свае сілы, каб дапамагчы брытанскім войскам ва ўсіх войнах, якія вяла Вялікабрытанія.
Вынік удзелу краіны ў вайне
У 1922 годзе завяршыўся тэрмін паўнамоцтваў створанай Сесілам Родсам Брытанскай паўднёваафрыканскай кампаніі, што на правах прыватнага валодання кіравала Паўночнай і Паўднёвай Радэзіяй. Брытанцы правялі сярод белага насельніцтва Паўднёвай Радэзіі рэферэндум. Выбіраючы паміж далучэннем да ПАС і стварэннем самакіраванай калоніі, большасць тых, хто галасаваў, выказаліся за каланіяльны статус. 1 кастрычніка 1923 Паўднёвая Радэзія была абвешчаная самакіруючыйся калоніяй з уласным урадам і парламентам. Паўночная Радэзія, дзе рэферэндум не праводзіўся, у 1924 стала брытанскім пратэктаратам. Намінальную ўладу ажыццяўляў губернатар, якога дасылалі з Лондана, на практыцы ж радэзійцы выдавалі ўласныя законы, збіралі падаткі, ажыццяўлялі адміністраванне і г. д. Усе справы, звязаныя з Паўднёвай Радэзіяй вяліся ў Лондане Упраўленнем па справах дамініёнаў.
Пятровіч
Пятровіч — прозвішча.
Вядомыя носьбіты:
Павел Рыгоравіч Пятровіч
Павел Рыгоравіч Пятро́віч ( — ) — вучоны ў галіне гідрабіялогіі, кандыдат біялагічных навук (1952), дацэнт (1955).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Лучнікі Слуцкага павета Мінскай губерні (сучасны аграгарадок у Мінскай вобласці Беларусі). У 1929 годзе скочыў Слуцкі педагагічны тэхнікум. Працаваў у Коленскай пачатковай школе Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці настаўнікам, загадчыкам вучэбнай часткай. У 1933 годзе паступіў на біялагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, які скончыў у 1938 годзе і быў накіраваны ў Гомельскі педагагічны інстытут, дзе займаў пасаду асістэнта. У 1939 годзе быў мабілізаваны. прымаў удзел у савецка-фінляндскай вайне, Быў цяжка паранены. Пасля лячэння вярнуўся ў Гомельскі педагагічны інстытут. У час Вялікай Айчыннай вайны спачатку кіраваў эвакуацыяй інстытута, потым быў накіраваны ў Маскву, дзе працаваў у Батанічным садзе Усесаюзнай сельскагаспадарчай выстаўкі. У 1943—1946 гг. займаў пасаду начальніка аддзела педагагічных вучылішчаў Народнага камісарыята асветы БССР. У 1946 годзе П. Р. Пятровіч вярнуўся ў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, дзе заняў пасаду старэйшага навуковага супрацоўніка на кафедры біялогіі. У 1953—1971 гг. — дэкан біялагічнага факультэта і адначасова ў 1967—1974 гг. — загадчык кафедрай заалогіі беспазваночных, пазней (да выхаду на пенсію ў 1984 годзе) — дацэнт кафедры агульнай экалогіі.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Займаўся вывучэннем пытанняў біялагічнай прадукцыйнасці зоапланктону азёр, рэк і вадасховішчаў. Кіраваў правядзеннем комплекснага гідрабіялагічнага даследавання вадаёмаў Беларусі. Аўтар больш за 100 навуковых і метадычных прац. Пад яго кіраўніцтва абаронены 4 кандыдацкія дысертацыі.
У 1962—1982 гг. займаў пасаду старшыні Беларускага аддзялення Усесаюзнага гідрабіялагічнага таварыства Акадэміі навук СССР, 1971 па 1987 год уваходзіў у склад яго Навуковага савета, быў абраны ганаровым членам. Быў членам Навуковага савета па праблемам гідрабіялогіі, іхтыялогіі і выкарыстання рэсурсаў вадаёмаў Акадэміі навук СССР, Навуковага савета па праблемам «Біялагічныя асновы асваення, рэканструкцыі і аховы жывёльнага свету» Акадэміі навук БССР. З 1978 года — рэктар Народнага ўніверсітэта «Прырода» пры Беларускім дзяржаўным універсітэце.
Жураўлынэ (Старавыжыўскі раён)
Жураўлынэ (Журавли́не) — вёска ў Старавыжыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Chamaesphecia tenthrediniformis
Даўжыня пярэдніх крылаў складае 6-10 мм. Лёт імага з мая па ліпень у залежнасці ад месцазнаходжання.
Лічынкі сілкуюцца на.
Каарла Юха Стольберг
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і пастара, па нацыянальнасці — швед. Пачаў навучанне ў сярэдняй школе ў Лахці, але пасля смерці бацькі яго сям’я, якая апынулася ў складаным фінансавым становішчы, пераехала ў Оўлу. У 1889 годзе атрымаў ступень бакалаўра правы ў Універсітэце Хельсінкі, там жа ў 1893 годзе скончыў дактарантуру, а ў наступным годзе стаў дацэнтам. У 1893 годзе ажаніўся з Ірэне Вяльберг, ад якой у Стольберга было шэсць дзяцей.
У 1898—1903 — сакратар сената, у 1914—1915 — старшыня парламента. У 1908—1918 — прафесар адміністрацыйнага права універсітэта ў Хельсінкі. У 1917 годзе стаў старшынёй Канстытуцыйнага Савета, перад якім стаяла задача распрацаваць мадэль будучага дзяржаўнага ладу для здабыла незалежнасць Фінляндыі. Падчас гэтай дзейнасці падтрымліваў ідэю ўвядзення рэспубліканскай формы праўлення. У 1918 годзе стаў першым старшынёй Вышэйшага Адміністрацыйнага суда.
У 1919—1925 — першы прэзідэнт Фінляндыі. На выбарах Прэзідэнта быў падтрыманы Нацыянальнай прагрэсіўнай партыяй і Аграрнай лігай, набраўшы 143 галасы і апярэдзіўшы свайго суперніка К. Г. Манэргейма, які атрымаў 50 галасоў.
Крымнэ (Старавыжыўскі раён)
Крымнэ (Кри́мне) — вёска ў Старавыжыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Алена Мікалаеўна Токар
Алена Мікалаеўна Токар (Олена Миколаївна Токар; нар. 1987, Наватошкіўскэ, СССР) — украінская оперная спявачка, сапрана.
Майкарагай
Майкарагай — сяло ў Лябяжынскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Майкарагайскай сельскай акругі. Код КАТА — 555253100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 607 чалавек (300 мужчын і 307 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 423 чалавекі (202 мужчыны і 221 жанчына).
NGC 5752
NGC 5752 (іншыя абазначэнні — MCG 7-30-60, ZWG 220.52, PGC 52685) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Інгеборга Нарвежская
Інгеборга Нарвежская (Ingeborg Håkansdotter, Ingebjørg Håkonsdatter; 1301 — 17 чэрвеня 1361) — Нарвежская прынцэса, у замужжы — шведская герцагіня. Дачка Хокана V Нарвежскага. У 1319—1327 гадах уваходзіла ў савет рэгентаў Нарвегіі і ў 1319—1326 гадах — у савет рэгентаў Швецыі ў перыяд малалецтва яе сына Магнуса Эрыксана, караля Нарвегіі і Швецыі. У 1318—1319 гадах была дэ-факта кіраўніцай Швецыі, а ў 1319—1326 гадах — першай дэ-юрэ жанчынай-рэгентам у гісторыі Швецыі.
Біяграфія
Інгеборга была адзінай законнай дачкой караля Нарвегіі Хокана V ад яго шлюбу з Яўфіміяй Ругенскай. У дзяцінстве яна была заручаная з Магнусам Біргерсанам, сынам і прызначаным спадчыннікам караля Швецыі Біргера I. Неўзабаве заручыны былі разарваныя па палітычных прычынах, а ў 1305 годзе яна заручылася з Эрыкам, герцагам Седэрманландскім, малодшым братам караля Біргера і дзядзькам яе першага жаніха. У 1312 годзе Інгеборга і Эрык афіцыйна пажаніліся.
Яна была вельмі юная, аднак паспела нарадзіць дваіх дзяцей ад першага мужа ў 1316 годзе і 1317 годзе, да таго, як у 1318 годзе герцаг Эрык быў забіты. Яе сын Магнус Эрыксан быў абвешчаны каралём Нарвегіі ва ўзросце трох гадоў, а Інгеборга пачала кіраваць. У семнаццаць гадоў Інгеборга стала рэгентам свайго сына ў Нарвегіі.
Неўзабаве шведскае дваранства пасля зрушэння Біргера выбрала юнага караля Магнуса каралём Швецыі, а Інгеборга стала намінальным рэгентам Швецыі і атрымала месца і голас ва ўрадзе Швецыі. Яе тытул гучаў як: «Інгеборга, па міласьці Божай, дачка Хокана, герцагіня каралеўства Швецыя». Аднак рэальная ўлада была ў асноўным сканцэнтравана ў руках двух вышэйшых афіцэраў шведскага Каралеўства. Двор і рэзідэнцыя герцагіні Інгеборгі была ў Варберге.
У 1327 годзе Інгеборга выйшла замуж у другі раз — за свайго палюбоўніка Кнуда Порса (пам. 1330), двараніна не каралеўскіх колаў. У той час як Кнуду дазволілі стаць герцагам Халанда і ўладальнікам спадчынных маёнткаў Інгеборгі, яе шлюб стаў яшчэ адной прычынай, па якой шведы, а таксама ўсё часцей і нарвежцы, не дазволілі Інгеборзе выкарыстоўваць сваю ўладу ва ўрадах гэтых каралеўстваў. Пасля таго, як яе змова з мэтай узяць кіраванне ў свае рукі і рукі Кнуда і стаць незалежнымі была раскрыта, яна пазбавілася сваёй улады і пасады рэгента ў Нарвегіі (у 1321 годзе) і Швецыі (у 1323 годзе). Тым не менш яна засталася намінальным рэгентам Швецыі і захавала сваё месца ў Савеце да 1326 года і мела месца ў парламенце.
Яе муж быў прызначаны герцагам Эстоніі ў 1329 годзе, але ўжо ў 1330 годзе яна стала ўдавой. Яе малодшыя сыны сталі герцагамі Халанда. Яе старэйшы сын дасягнуў паўналецця ў 1332 годзе, і ў тым жа годзе Інгеборга забяспечыла (часовае) шведскае кіраванне над Сконэ. У 1350 годзе яна атрымала ў спадчыну тытул і пасаду ад сваіх малодшых сыноў, стаўшы герцагіняй Халанда.
Сям’я і дзеці
1-й муж — Эрык Магнусан, герцаг Седэрманландскі
2-й муж — Кнуд Порс, герцаг Халанда і Эстоніі
Заслаўскія курганныя могільнікі
Заслаўскія курганныя могільнікі — група археалагічных помнікаў на тэрыторыі і ў ваколіцах Заслаўя Мінскага раёна. Захаваліся рэшткі 8 магільнікаў. Даследаваны 142 курганы (большасць 2-й паловы X — 1-й паловы XI стст.), належаць пераважна крывічам, таксама дрыгавічам, невялікая колькасць іншых усходне-славянскім плямёнам, фіна-ўграм і балтам. Пахавальны абрад — трупапалажэнне на гарызонце, зрэдку падкурганных ямах і насыпе, у 5 курганах — трупаспаленне. Пахавальны інвентар — зброя (коп’і, суліцы, сякеры, булава), упрыгожанні (скроневыя кольцы, шыйныя грыўні, каралі, бранзалеты), рэчы хатняга ўжытку (кераміка, нажы, грабяні і іншае), шашты.
Крыніца 1
Крыні́ца 1 (, Криница 1) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Брыдкы
Брыдкы (Брі́дки) — вёска ў Старавыжыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Рэактыўны рух
Рэактыўны рух узнікае пад дзеяннем рэактыўнай сілы.
Рэактыўная сіла роўная здабытку масы газа, што пакідае сапло за прамежак часу, на хуткасць струменя газа. Яна накіравана ў супрацьлеглы ад газа бок.
Ільніцы
І́льніцы, таксама Мухі-пчалавідкі (Eristalis) — род мух сямейства журчалак. Пашыраны ўсюды. На Беларусі каля 20 відаў.
Экалогія і месцапражыванне
Дарослыя мухі як і ўсе іншыя віды сямейства журчалак сілкуюцца нектарам кветак. Лічынкі жывуць у вадаёмах, багатай гнілой расліннасцю, вільготных гнілых арганічных рэчывах і гноі, некаторыя віды нават у прыбіральнях.
Кастана-Прыма
Кастана-Прыма (Castano Primo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мілан.
Насельніцтва складае 10359 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 528 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 20022. Тэлефонны код — 0331.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Zenone.
Франц фон Мач
Франц Іозеф Карл фон Мач (Franz Josef Karl von Matsch;,  — , ) — аўстрыйскі мастак, жывапісец і скульптар акадэмічнага кірунку.
Біяграфія
У 1875—1883 гадах вучыўся ў венскай Школе мастацкіх рамёстваў пры Аўстрыйскім музеі мастацтва і прамысловасці ў Міхаэля Рызера, Карла Грахавіны і Людвіга Мінігеродэ. У студэнцкія гады разам са сваім савучнікам Густавам Клімтам і яго братам Эрнстам Клімтам арганізаваў мастацкае таварыства, якое выканала значную колькасць дэкаратыўных работ па ўсёй імперыі і ў сталіцы, у тым ліку ў гарадскіх тэатрах у Райхенбергу, Фіуме і ў Бургтэатры і Музеі гісторыі мастацтваў на Рынгштрасэ. На фрэсцы плафона «Сцэна з антычнага тэатра» ў Бургтэатры Франц Мач напісаў жаночы вобраз з актрысы Шарлоты Вольтэр і ў далейшым карыстаўся пратэкцыяй знакамітай актрысы. Мач таксама з’яўляецца аўтарам адной з чатырох і адзінай якая захавалася «факультэцкай карціны» для вялікай актавай залы ў будынку Венскага ўніверсітэта. У 1893—1902 гадах выкладаў у роднай Школе мастацкіх рамёстваў, меў доступ у вышэйшае венскае таварыства і да двара. Выконваў заказ імператрыцы Лізаветы «Трыумф Ахілеса» для Ахільёна на востраве Корфу. У 1912 годзе атрымаў дваранскі тытул.
Бурэя
Назву Бурэя маюць:
Алена Мікалаеўна Анісім
Але́на Мікала́еўна Ані́сім (28 верасня 1962, в. Савоні, Стаўбцоўскі раён, Мінская вобласць) — беларуская мовазнаўца і палітычная дзяячка. Старшыня Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны (2017—2021), навуковы супрацоўнік ДНУ «Цэнтр даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН Беларусі». Дэпутатка Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Біяграфія
Нарадзілася 28 верасня 1962 г. у вёсцы Савоні Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці ў сям’і настаўнікаў (дзявочае прозвішча Амельчыц). Скончыла Залужскую сярэднюю школу з залатым медалём у 1978 г. У тым жа годзе паступіла ў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт на філалагічны факультэт аддзялення беларускай мовы і літаратуры, які скончыла ў 1983 г. У часе вучобы працуе гідам-перакладчыкам з групамі з Чэхаславакіі, якія суправаджала з паездкамі па рэспубліках СССР.
Працавала выхавацелькай у дзіцячым садку в. Цеснавая Стаўбцоўскага раёна (1984—1986), настаўніцай беларускай мовы і літаратуры ў сярэдніх школах № 55 (1986) і № 71 (1986—1991) горада Мінска. З 14 траўня 1991 года — у Інстытуце мовазнаўства імя Якуба Коласа Акадэміі навук Беларусі (цяпер філіял ДНУ «Цэнтр даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН Беларусі»), працуе на пасадзе навуковага супрацоўніка аддзела лексікалогіі і лексікаграфіі, аўтар-укладальнік некалькіх слоўнікаў.
Асабістае жыццё
Замужам, мае трох дарослых сыноў.
Грамадская і палітычная дзейнасць
У 1980—1982 гг. удзельнічала ў Беларускай спеўна-драматычнай майстроўні. З 1999 г. з’яўляецца сябрам Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны (ТБМ), у 2000—2014 гг. узначальвала Мінскую гарадскую арганізацыю ТБМ, з 2011 г. — першы намеснік старшыні ТБМ, з 2017 г. — старшыня ТБМ. Сябра Вялікай Рады Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына».
Ініцыявала і кіравала праектам па перакладзе і выданні асобнай кнігай «Правілаў дарожнага руху» на беларускай мове. Сумесна з калектывам навукоўцаў падрыхтавала і выдала 6 кніг пробных тэстаў па шасці ўзроўнях для выкладання беларускай мовы як замежнай. Пры непасрэдным удзеле Алены Анісім дзейнічае аргкамітэт па стварэнні Нацыянальнага ўніверсітэта з беларускай мовай навучання. У снежні 2014 г. спрычынілася да склікання «Усебеларускага Кангрэса за незалежнасць», увайшла ў яго арганізацыйны камітэт.
Мела намер удзельнічаць у Прэзідэнцкіх выбарах 2015 г., але пазней адмовілася ад вылучэння. Брала ўдзел у распрацоўцы «Стратэгіі развіцця беларускай нацыі» (2016).
На Парламенцкіх выбарах 2016 г. абраная дэпутаткай Палаты прадстаўнікоў па Стаўбцоўскай выбарчай акрузе. У кастрычніку 2016 г. разам з іншымі 108 дэпутатамі падтрымала кандыдатуру Уладзіміра Андрэйчанкі, які вылучаўся на пасаду старшыні Палаты прадстаўнікоў. А. Анісім працуе ў Пастаяннай камісіі па адукацыі, культуры і навуцы.
29 кастрычніка 2017 г. на справаздачна-выбарчым з’ездзе Таварыства беларускай мовы Алена Анісім змяніла на пасадзе старшыні арганізацыі Алега Трусава. Кандыдатуру Анісім падтрымалі 87 дэлегатаў з 92 (іншых кандыдатаў на пасаду не было). Ва ўступнай прамове Алена Анісім заклікала рабіць усё магчымае для таго, каб беларуская мова стала дзяржаўнай не толькі фармальна, але і па сутнасці.
У 2017—2018 гг. Алена Анісім на розных узроўнях прапагандавала ідэю нацыянальнага беларускамоўнага ўніверсітэта, увайшла ў яго арганізацыйны камітэт.
У канцы студзеня 2019 г. Анісім заявіла, што збіраецца ўдзельнічаць у наступных прэзідэнцкіх выбарах. Як яна сама патлумачыла, гэтае рашэнне было для яе спантанным: «Прачытаўшы чарговую спасылку, у якой была спроба дыскрэдытаваць як маё імя, так і дзейнасць арганізацыі, я вырашыла адрэагаваць… ні з кім параіцца не паспела, і з мужам у тым ліку».
У канцы красавіка 2019 г. дэпутатка заявіла пра намер зноў удзельнічаць у парламенцкіх выбарах, патлумачыўшы: «''Той факт, што выбары будуць праведзены датэрмінова, безумоўна, не парадаваў, бо дзесяць месяцаў працы выпадаюць. Але з іншага боку, можна ўступаць у новую выбарчую парламенцкую кампанію і ізноў пазмагацца за мандат, каб выканаць тыя задачы, якія стаяць перада мной, як перад старшынёй ТБМ''». На прапанову зрабіць «усё магчымае, каб не дапусціць датэрміновага роспуску парламента пад маркай клопату пра „нацыянальную бяспеку“», Алена Анісім 21 траўня 2019 г. адказала: «У сённяшняй сітуацыі я лічу больш важным накіраваць свае намаганні на агучванне і вырашэнне надзённых пытанняў арганізацыі і грамадства» .
Перад выбарамі 2019 г. Алена Анісім вылучалася па ранейшай Стаўбцоўскай акрузе праз збор подпісаў, але ў кастрычніку 2019 г. яе не зарэгістравалі ў якасці кандыдата ў дэпутаты. Скончыўшы працу ў Палаце прадстаўнікоў, А. Анісім вярнулася на ранейшую пасаду ва ўстанову НАН Беларусі. У студзені 2020 г. яна заявіла: «Паколькі на сённяшні дзень зразумела, што ўлада нічога не збіраецца прынцыпова мяняць у сваіх падыходах да выбарчай кампаніі, я для сябе вырашыла адназначна, што браць удзел у гэтым не буду», фактычна адмовіўшыся ад прэзідэнцкіх амбіцый.
У маі 2023 года Анісім затрымалі на працы, асудзілі на 12 сутак і звольнілі з працы.
Узнагароды
Узнагароджана медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
NGC 5753
NGC 5753 (іншыя абазначэнні — MCG 7-30-62, ZWG 220.53, NPM1G +39.0358, IRAS14434+3859, PGC 52695) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лаўры Крысціян Рэландэр
Лаўры Крысціян Рэландэр (Lauri Kristian, народжаны. Ларс Крысціян Рэландэр, Lars Kristian Relander; 31 мая 1883, Куркіёкі — 9 лютага 1942, Хельсінкі) — другі прэзідэнт Фінляндыі (1925—1931) ад партыі Аграрны саюз.
Рэландэра празвалі «Reissu-Lasse» («Лаўры, які ездзіць»), бо ён даволі часта ездзіў за мяжу — у Эстонію, Латвію, Швецыю, Нарвегію і ў Данію. У знешняй палітыцы Рэландэр прытрымліваўся прыярытэту ў развіцці адносін сваёй краіны з бліжэйшымі суседзямі, спрабуючы рэалізаваць ідэю садружнасці краін Балтыйскага рэгіёну.
Пасля заканчэння прэзідэнцкага тэрміна да сваёй смерці быў дырэктарам страхавой кампаніі «Suomen maalaisten paloapuyhdistys». Памёр у 1942 годзе ад інфаркту.
Мергалым
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 542 чалавекі (277 мужчын і 265 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 508 чалавек (278 мужчын і 230 жанчын).
Рычард I
Ры́чард I, Ры́чард Льві́нае сэ́рца (па-французску: Cœur de Lion; (па-англійску: Lion’s Heart) ( — ) — кароль Англіі з 1189 па 1199 год з дынастыі Плантагенетаў.
Біяграфія
Рычард нарадзіўся 8 верасня 1157 года ў Оксфардзе. Будучы трэцім законным сынам Генрыха II, Рычард фармальна меў невялікія шансы на атрыманне англійскай кароны. У дзяцінстве ён з’ехаў ва Францыю, дзе яму ў нашчадак ад маці засталося герцагства Аквітанскае. Адначасова (ў 1170 годзе) старэйшы брат Рычарда, Генры, быў каранаваны под імем Генрыха III (у гістарычнай літаратуры яго звычайна называюць «Малады кароль», каб не пераблытаць з Генрыхам III, пляменнікам «маладога» Генры і Рычарда, сынам Джона), але фактычна Генрых так і не атрымаў рэальнай улады.
У 1173 годзе Рычард разам з другімі сынамі Генрыха ўзняў супраць яго бунт, але бацька атрымаў перамогу ў гэтым супрацьстаянні. Рычард атрымаў шанс на англійскую карону ў 1183 годзе, пасля смерці «Маладога караля». Пасля заключэння альянсу з французскім каралём Філіпам II, Рычард у выніку паспяховай экспедыцыі ў 1189 годзе разбіў войска Генрыха. У тым жа годзе кароль памёр. Каранаванне Рычарда адбылося ў Вэстмінстэры 3 верасня 1189 года.
Міф караля
Вакол асобы Рычарда I, вобраз якога паўстае ў літаратурных творах і былінах у якасці мудрага і добрага караля і сапраўднага рыцара, склаліся — нягледзячы на адносна кароткі час кіравання і жыцця — шматлікія легенды.
Частка гэтай ідэалізацыі ўзнікла ў выніку мэтанакіраванай прапаганды яшчэ ў час яго жыцця. Так, кароль і яго дваровае асяроддзе інсцэнізавалі сябе як рыцарскіх ідэалаў. Вялікую і адмысловую ролю ў гэтым адыграла легенда пра караля Артура.
Несумненна, Рычард I быў адной з найяскравейшых і найадметнейшых асоб у гісторыі позняга сярэднявечча. Рычард — таксама як і яго бацькі — меў незвычайную харызму, валодаў якасцю прымаць рашучыя і неадкладныя меры ў адносінах да любой справы. Прыняўшы рашэнне, кароль адразу браўся за справу і дзейнічаў паслядоўна да непасрэднага ажыццяўлення гэтай справы ў жыцці.
Рэальная палітыка
Рэальная палітыка (Realpolitik) — від дзяржаўнага палітычнага курсу, які быў уведзены і ажыццяўляўся Бісмаркам, і быў названы паводле аналогіі з паняццем, прапанаваным Людвігам фон Рохаў (1853). Існасць такога курсу — адмова ад выкарыстання ўсякай наогул ідэалогіі пры яго правядзенні.
Буцынь
Буцынь (Буцинь) — вёска ў Старавыжыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Мельнік (Падляскае ваяводства)
Геаграфія
Назва мясцовасці ўзнікла ад пакладаў мелу, якія знаходзяцца пад вёскай. Мел залягае тут у ледавіковых адорвенях.
Паселішча размяшчаецца над ракой Буг, непадалёк ад беларуска-польскай мяжы.
Галіцка-Валынскае княства
Упершыню Мельнік згаданы пад 1240 годам у Іпацьеўскім летапісе. У 1260 годзе князь Васілька Раманавіч маліўся ў Мельніцкай царкве Св. Багародзіцы перад паходам на яцвягаў.
Вялікае Княства Літоўскае
У 1324 годзе дарагічынская зямля была далучанага Гедзімінам да Вялікага Княства Літоўскага. Пад 1378 годам у Хроніцы Віганда ўзгадваецца аблога мельніцкага замка тэўтонцамі. У 1420 годзе князь Вітаўт заснаваў першы касцёл Божага Цела, Узвышэння Маці Божай і Усіх Святых.
У 1430—1444 гадах Мельнік знаходзіўся ў руках мазавецкіх князёў. У 1440 годзе Мельнік атрымаў ад князя Баляслава Варшаўскага кульмскае гарадское права.
23 кастрычніка 1501 года вялікі князь літоўскі Аляксандр у мельніцкім замку падпісаў акт мельніцкай уніі, а некалькімі днямі пазней дараваў Мельніку магдэбургскае права. З 1520 года цэнтр асобнага Мельніцкага павета. У 1551 годзе замак перабудаваны ў стылі рэнесансу.
Рэч Паспалітая
У 1569 годзе разам з Падляшскім ваяводствам Мельнік далучаны да Кароны Польскай Рэчы Паспалітай. У 1657 годзе горад разбураны шведскімі і трансільванскімі войскамі.
Ільняны алей
Ільняны алей — тлусты алей, які атрымоўваюць з ільнянога семя прасаваннем ці экстракцыяй арганічнымі растваральнікамі.
Мельнік (Падляскае ваяводства)
Рэч Паспалітая
У 1776 годзе ў Мельніку пабудаваная Пакроўская царква.
Ільняны алей
Уласцівасці
Хутка высыхае, бо лёгка полімерызуецца ў прысутнасці кіслароду паветра («высыхае»), утварае трывалую празрыстую плёнку. Гэтая здольнасць абумоўлена высокім утрыманнем ненасычаных тлустых кіслот (%): 15—30 лінолевая, 44—61 ліноленавая і 13—29 алеінавая. Утрыманне насычаных кіслот 9—11 %. Кінематычная глейкасць 15,5·10-6 м²/сек (пры тэмпературы 20 °C), ёдны лік 175—204.
Ільняны алей выкарыстоўваецца ў харчовай, фармацэўтычнай прамысловасці, у якасці сыравіны пры вырабе пакостаў.
Мельнік (Падляскае ваяводства)
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай ў 1795 годзе і да падпісання Тыльзіцкага дагавора 1807 года па тэрыторыі сучаснага паселішча праходзіла граніца між прускім, аўстрыйскім і расійскім падзеламі.
У 1825 годзе ў пабудаваная Прачысценская царква. У 1871 годзе гатычны замкавы Троіцкі касцёл перададзены праваслаўным, у 1915 годзе зруйнаваны.
Найноўшы час
У 1920 годзе пабудаваны новы касцёл Перамянення Божага. У 1934 годзе па просьбах жыхароў Мельнік пазбаўлены гарадскіх правоў.
З 1939 года Мельнік ў складзе Брэсцкай вобласці БССР. У 1940 годзе ў час будаўніцтва Лініі Молатава жыхары Мельніка вымушаныя пакінуць горад.
22 ліпеня 1944 года савецкія войскі вызвалілі Мельнік ад нацысцкай акупацыі.
У 1953 годзе заснаваны камбінат па здабычы крэйды.
Гіпон
Гіпон-Рэгій, Гіпон Царскі (Hyppō Regius, Ἱππών Βασιλικός) — старажытны горад (на месцы сучаснага горада Анаба, Алжыр). Гістарычна гэты горад у правінцыі Афрыка быў значным для фінікійцаў, бербераў, рымлян і вандалаў. Гіпон быў сталіцай Вандальскага царства з 435 па 439 год да н. э., пакуль ён не быў перанесены ў Карфаген пасля захопу Карфагена вандаламі ў 439 годзе.
Ён быў цэнтрам некалькіх старажытных сабораў і домам філосафа, багаслова, Доктара Царквы і аднаго з самых уплывовых Айцоў Царквы, Святога Аўгусціна Гіпонскага.
Гісторыя
Гіпа — гэта лацінізаваная назва «ʿpwn» (пун. 𐤏𐤐𐤅𐤍) верагодна, звязана са словам «ûbôn», якое азначае «гавань». Горад быў упершыню заселены фінікійцамі з Ціра прыкладна ў XII ст. да н. э. Каб адрозніць яго ад Гіпона Дыярыцкага («Hippo Diarhytus», сучасная Бізерта ў Тунісе), рымляне пазней назвалі яго Гіпонам Царскім («Hippo Regius»), бо гэта была адна з рэзідэнцый нумідыйскіх цароў. Найбліжэйшая да яго рака была лацінізавана як Убус, а заліў на ўсход ад яе быў вядомы як заліў Гіпа.
Гіпон быў заваяваны Усходняй Рымскай імперыяй у 534 годзе і знаходзіўся пад візантыйскім валадарствам да 698 года, калі яго не захапілі мусульмане; арабы аднавілі горад у VIII стагоддзі.
Прыкладна ў трох кіламетрах ад Гіпона ў XI стагоддзі берберскія зірыды заснавалі горад Белеб-эль-Анаб, які іспанцы занялі на працягу некалькіх гадоў У XVI стагоддзі, потым ужо французы занялі гэтае месца. Францыя зноў захапіла гэты горад у 1832 годзе. Ён быў перайменаваны ў Бону і стаў адным з урадавых цэнтраў Канстанціна (дэпартамента) у Алжыры. У горадзе было 37 000 жыхароў, з якіх 10 800 былі карэнымі жыхарамі, якія складаліся з 9 400 мусульман і 1400 жыдоў, 15700 былі французамі і 10 500 замежнікамі, уключаючы шматлікіх італьянцаў.
Царкоўная гісторыя
Гіпон быў старажытай рыма-каталіцкай дыяцэзіяй, адной з шматлікіх суфраганых епархій у былой рымскай правінцыі Нумідыі, з часоў французскага каланіяльнага валадарства, якая ўваходзіла ў склад французскага каланіяльнага дэпартамента Канстанцін. У ім ёсць некалькі старажытных руін, бальніца, пабудаваная Кангрэгацыяй малых сёстраў бедных, і базіліка, прысвечаная Св. Аўгусціну. Акрамя манастыра біскупа, у дыяцэзіі было па меншай меры яшчэ тры манастыра.
Епархія была заснавана каля 250 года. Вядомыя толькі гэтыя шэсць біскупаў Гіпона:
Прыкладна ў 450 годзе кафедра знікла.
Саборы ў Гіпоне
У Гіпоне адбыліся тры царкоўныя саборы (393, 394, 426), а таксама яшчэ сіноды (у 397 (дзве сесіі, у чэрвені і верасні) і 401 гадах) — усе пры Святым Аўгусціне.
Старажытныя сіноды ў Афрыцы праводзіліся, за рэдкім выключэннем (Гіпон (393); Мілевум (402)), у Карфагене. З лістоў Святога Кіпрыяна вядома, што, акрамя часу ганенняў, афрыканскія епіскапы сустракаліся па меншай меры раз на год (вясной), а часам і восенню. 6-7 сінодаў, напрыклад, былі праведзеныя пад старшынствам Святога Кіпрыяна. На працягу дзесяцігоддзя яго служэння (249—258) і больш 15 гадоў пры Святым Аўрэліі (391—429). Гіпонскі сінод ў 393 годзе загадаў праводзіць агульны сход штогод, але гэта было палічана занадта цяжкім для епіскапаў, і на Карфагенскім сінодзе 407 года было вырашана праводзіць агульны сход толькі тады, калі гэта неабходна для патрэб ўсёй Афрыкі, і яно павінна было праводзіцца ў найбольш зручным для гэтай мэты месцы. Не ўсе епіскапы краіны былі абавязаныя ўдзельнічаць на агульным сінодзе. На сінодзе Гіпона (393) было загадана, каб з кожнай епархіі дасылаліся прадстаўнікі епіскапаў, калі яны самі не могуць удзельнічаць. З Трыпалі патрабаваўся толькі адзін, з-за беднасці біскупаў гэтай дыяцэзіі. На сінодзе Гіпона (393), а затым на сінодзе (397) у Карфагене быў складзены спіс кніг Святога Пісання, і гэтыя кнігі (у тым ліку некаторыя, якія лічыліся пратэстантамі апакрыфічнымі) дагэтуль лічацца Каталіцкай Царквой — канонам.
Тытульная кафедра
Дыяцэзія Гіпона была намінальна адроджана ў 1400 годзе як рымска-каталіцкая тытульная дыяцэзія, для якога не было зарэгістравана ніводнага біскупа. Ён спыніў сваё існаванне 23 верасня 1867 года, калі пасад быў афіцыйна аб’яднаны з рыма-каталіцай дыяцэзіяй Канстанціны.
Шыловіч
Шыловіч — беларускае прозвішча, утворанае ад слова шыла.
Крыніца 2
Крыні́ца 2 (, Криница 2) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
NGC 5754
NGC 5754 (іншыя абазначэнні — UGC 9505, MCG 7-30-61, ZWG 220.52, ARP 297, IRAS14432+3856, PGC 52686) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галына Воля
Галына Воля (Гали́на Во́ля) — вёска ў Старавыжыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Мікалай Сцяпанавіч Навумаў
Біяграфія
Скончыў Кіеўскі інжынерна-будаўнічы інстытут у 1962 г. Працаваў у праектных арганізацыях Алма-Аты, Кішынёва. З 1973 г. — галоўны архітэктар праектаў у Белдзяржпраекце, з 1980 года — у Мінскпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1968 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
У Кішынёве запраектаваны Педагагічны інстытут імя Крангэ (1975), бальнічны комплекс (1976).
Жыдовіч
Жыдовіч — беларускае прозвішча, утворанае ад слова жыд, што значыць яўрэй.
Vespula austriaca
Vespula austriaca — від сямейства.
Распаўсюджанне
Галарктыка.
Апісанне
Даўжыня самак ад 15 да 19 мм, самцоў — ад 13 да 16 мм.
Любохыны
Любохыны (Любо́хини) — вёска ў Старавыжыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Пер Эвінд Свінхувуд
Пер Эвінд Сві́нхувуд (Pehr Evind Svinhufvud; 15 снежня 1861, Сяяксмякі — 29 лютага 1944, Луумякі) — фінскі палітычны дзеяч, прэзідэнт Фінляндыі ў 1931—1937 гадах.
У 1925 годзе быў вылучаны кандыдатам на пост прэзідэнта Фінляндыі, але на выбарах пацярпеў няўдачу. У 1930—1931 — прэм'ер-міністр, у 1931—1937 — прэзідэнт Фінляндыі. На гэтай пасадзе праводзіў як антыкамуністычную, так і антыфашысцкую палітыку. З аднаго боку, ён ініцыяваў арышт ўсіх камуністаў-членаў парламента, а з другога — здушыў Мянтсяльскае паўстанне, паднятае прафашысцкім лапуаскім рухам. На прэзідэнцкіх выбарах 1937 года пацярпеў паразу.
Міхал Ігнатавіч Балінскі
Скончыў Віленскі ўніверсітэт (1818). Вывучаў літаратуру і гісторыю ў І. Лялевеля і права ў І. Даніловіча. У 1816—1822 і 1829—1830 гг. супрацоўнік часопіса «Dziennik Wileński». З 1818 г. разам з І. Лялевелем рэдагаваў часопіс «Tygodnik Wileński». Належаў да Таварыства шубраўцаў, адзін з рэдактараў яго газеты «Wiadomości brukowe». У 1818—1822 гг. сакратар Віленскага друкарскага таварыства. У 1831 г. арыштаваны за ўдзел у падрыхтоўцы паўстання 1830-31. З 1836 года жыў у Варшаве, працаваў ва ўстановах асветы, займаўся навукай. У 1841 г. ініцыятар стварэння і адзін з рэдактараў навукова-літаратурнага часопіса «Biblioteka Warszawska». З 1847 г. канчаткова пасяліўся ў сваім маёнтку Яшуны каля Вільні, займаўся даследаваннем мясцовых археалагічных помнікаў. Друкаваўся ў газеце «Kurier Wileński» («Виленский вестник»). У 1855—1862 гг. віцэ-старшыня Віленскай археалагічнай камісіі, з 1856 г. член Рускага геаграфічнага таварыства.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац па гісторыі ВКЛ, пра Вільню і Віленскі ўніверсітэт. Супольна з Т. Ліпінскім выдаў працу «Starożytna Polska pod względem historycznym, geograficznym i statystycznym…» (t. 1-3, 1843-46; 2-е выданне: t. 1-4, 1885-86), трэці том якой, падрыхтаваны Балінскім, прысвечаны населеным пунктам Беларусі. Упершыню даў апісанне старажытнасцей Лоска (Валожынскі раён), Ружан (Пружанскі раён), Смаргоні, Быхава, Пінска, Слуцка, Гродна і інш., рэшткаў замка на возеры Мястра, датаваў час закладкі Ніжняга замка ў Полацку.
Карнатэ-д’Ада
Карнатэ-д'Ада (Cornate d'Adda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Монца і Брыянца.
Насельніцтва складае 9843 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 757 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 20040. Тэлефонны код — 039.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Рамба Амадэус
Ра́мба Амадэус (Rambo Amadeus) — папулярны сербскі/чарнагорскі джаз-музыка, сапраўднае імя якога — Антонія Пушыч (серб. Антонијe Пушић).
Выканаўца вядомы на ўсёй тэрыторыі былой Югаславіі. Музыка выконвае сатырычныя песні на палітычныя і бытавыя тэмы. Рамба не баіцца эксперыментаваць са сваёй музыкай, часта змешваючы розныя жанры, такія як рок, джаз, поп і іншыя. Яго часта называюць Чарнагорскім Фрэнкам Запай.
Сцэнічнае імя выканаўцы сфарміравана з прозвішча Джона Рэмба і другога імя Вольфганга Амадэя Моцарта.
Рамба Амадэус прадставіць сваю краіну на штогадовым конкурсе песні Еўрабачанне 2012, які адбудзецца ў Баку, з конкурснай хіп-хоп кампазіцыяй «Euro Neuro», якая будзе выканана на англійскай мове.
Універсітэт абароны (Чэхія)
Універсітэт абароны  — чэшская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Брно.
Характарыстыка
Дзяржаўны ўніверсітэт, размешчаны ў горадзе Брно. Гэта адзіная ваенная ВНУ ў Чэшскай Рэспубліцы. Ён быў створаны 1 верасня 2004 года шляхам аб’яднання трох універсітэтаў — Ваеннай акадэміі ў Брно, Ваеннай школы сухапутных войскаў у Вышкаве і Ваенна-медыцынскай акадэміі Яна Евангеліста Пуркіне ў Градцы-Кралавым. Гэта вышэйшая навучальная ўстанова дзяржаўнага ўніверсітэцкага тыпу, якая, у адрозненне ад звычайных дзяржаўных ўніверсітэтаў, мае абмежаванае самакіраванне, не з’яўляецца юрыдычнай асобай, а арганізацыйным падраздзяленнем Міністэрства абароны Чэшскай Рэспублікі. Магчыма навучанне па праграмах бакалаўрыяту, магістратуры і дактарантуры, як у вочнай, так і ў камбінаванай форме.
Парламенцкія выбары на Фарэрскіх астравах (1918)
Выбары ў Лёгтынг Фарэрскіх астравоў — выбары ў прадстаўнічы орган Фарэрскіх астравоў, якія прайшлі 24 красавіка 1918 года.
Малыбай (Паўладарская вобласць)
Малыбай — сяло ў Лябяжынскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Малыбайскай сельскай акругі. Код КАТА — 555255100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 688 чалавек (328 мужчын і 360 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 541 чалавек (258 мужчын і 283 жанчыны).
Уаітангі
Уаітангі (Waitangi) — паселішча (settlement) на захадзе вострава Чатэм, адміністрацыйны цэнтр астравоў Чатэм.
Яцак Мальчэўскі
Яцак Мальчэўскі (Jacek Malczewski; 14 ліпеня 1854, Радам, Царства Польскае, Расійская імперыя ― 8 кастрычніка 1929, Кракаў, Польшча) ― польскі мастак, адна з галоўных постацяў польскага сімвалізму.