cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уладзіслаў Анатолевіч Пятручык
Творчасць
Працуе пераважна ў жанры пейзажу. Працы знаходзяцца ў прыватных калекцыях Расіі, Кыргызстана, Аўстрыі, Галандыі, Германіі. Асноўныя выстаўкі і пленэры: пленэр «Грані рэалізму. Уладзімірскія пералівы» (2008,Расія), выстаўка мастакоў Беларусі «Суквецця зямлі нашай» у Новым манежы (2010, Масква), выстаўка выкладчыкаў і студэнтаў кафедры манументальна-дэкаратыўнага мастацтва Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў (2011, Светлагорск), пленэр «Ісык-куль. Блакітныя вароты Кыргызстана» (2011, Кыргызстан), маладзёжныя выстаўкі ў Палацы мастацтваў (2012, 2013, Мінск), персанальная выстаўка ў галерэі «Вільнюс» (2014, Мінск), выстаўка, прысвечаная 70-годдзю заснавання Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў (2015, Мінск), маладзёжная выстаўка «Сэлфі» (2015, Мінск), аленэр «Прастора Суціна» (2015, Беларусь), пленэры «Пачаткі» (2015, 2016, Беларусь), персанальная выстаўка ў галерэі «Арт-гасцёўня Высокае места» (2016, Мінск), выстаўка «Прастора Суціна» ў Яўрэйскім цэнтры культуры і інфармацыі (2016, Вільнюс), выстаўка «Прастора Суціна» (2016, Францыя, Ле Блан)
Аформіў вокладкі беларускіх выданняў цыклу кніг Анджэя Сапкоўскага «Вядзьмар».
Дом па вуліцы 17 верасня, 37 (Брэст)
Архітэктура
Дамы № 29, 31, 33, 35, 37 складаюць ансамбль гарадской забудовы, які склаўся ў канцы XIX — першай палове XX ст. Будынкі маюць характэрную для таго часу блакіроўку, аб’яднаны ў самастойныя фрагменты. Галоўныя фасады выходзяць на «чырвоную лінію» забудовы.
Аб’яднаны з домам № 35 у адзіны корпус. Двухпавярховы аб’ём з двухсхільным дахам мае ў цэнтры галоўнага фасада балкон. У пластычным афармленні выкарыстаны канеліраваныя руставаныя лапаткі, карніз нескладанага профілю. Глыбока ў двор выступае вузкае крыло-прыбудова, па фронце 2-га паверха праходзіць драўляная галерэя.
Хасэ Леандра Андрадэ
Хасэ Леандра Андрадэ (José Leandro Andrade;  — ) — футбаліст зборнай каманды Уругвая. Паўабаронца. Чэмпіён свету 1930, двухразовы Алімпійскі чэмпіён − 1924 і 1928 гадоў.
Выступаў за клубы з Мантэвідэа «Пеньяроль» (да 1920 і ў 1932—1935), «Мірамар Місьёнес» (1921), «Белья Віста» (1922, 1924, 1936), «Рэформерс» (1923), «Насьяналь» (1925—1931), аргенцінскія «Атланта», «Аргенцінас Хуніярс» (Буэнас-Айрэс — 1936), «Уондэрэрс» (1937).
Почап
Почап (Почеп) — горад (з 1919 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Почапскага раёна Бранскай вобласці. Насельніцтва 17,2 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1447 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Судасць (прыток Дзясны), за 84 км на паўднёвы захад ад Бранска. Харчовая прамысловасць, дрэваапрацоўка. Чыгуначная станцыя.
Андыжан
Андыжа́н (Andijon, Андижон) — горад ва Узбекістане, адміністрацыйны цэнтр Андыжанскай вобласці.
Насельніцтва — 410 тыс. чалавек. Агламерацыя 645 тыс. чалавек. Клімат Андыжана субтрапічны ўнутрыкантынентальны. Размешчаны ва ўсходняй частцы Ферганскай даліны на вышыні 490 м над узроўнем мора, на старажытных адкладах ракі Андыжансай, за 260 км на паўднёвы ўсход ад Ташкента (360 км па дарозе), за 40 км на паўночны захад ад кыргызскага Оша.
Мясцовы сонечны час
Тэрміналогія
У большасці энцыклапедычных слоўнікаў паняцце мясцовы сонечны час прадстаўлены найменнем мясцовы час і, як правіла, з супрацьпастаўленьнем паняццю паясны час. Аднак у 2011 годзе законам «Аб вылічэнні часу» паняцце мясцовы час ўведзена ў афіцыйны зварот фактычна наўзамен паняццяў паясны і дэкрэтны час.
Сапраўднае і сярэдняе сонечнае час
Мясцовы сапраўдны сонечны час вызначаецца становішчам Сонца. З прычыны таго, што арбіта, па якой Зямля рухаецца вакол Сонца, не з'яўляецца акружнасцю, а зямная вось мае нахіл (з-за чаго на Зямлі адбываецца змена часоў года), сапраўдны сонечны час нераўнамерна — адхіленне працягласці сутак ад іх сярэдняга значэння на працягу года можа дасягаць 16 мін. Гэтая розніца можа быць атрымана для любога дня года з так званага ўраўненні часу.
Дакладна пра мясцовы сапраўдны сонечны час можна даведацца, вымераўшы спецыяльным астранамічным інструментам гадзінны кут Сонца. Прыблізна пра сонечны час можна даведацца па сонечных гадзінах (нізкая дакладнасць якіх абумоўлена размытасцю цені).
Мясцовы сапраўдны сонечны час выкарыстоўваўся ў жыцці звычайнага чалавека прыкладна да XVIII ст. Да канца XVIII ст. шырокае распаўсюджванне атрымліваюць механічныя гадзіннікі, канструкцыя якіх усё больш ўдасканальваецца. Розныя дзяржавы паступова пачынаюць карыстацца сярэднім сонечным часам, аддаючы перавагу яго сапраўднага, — у Жэневе яно ўводзіцца з 1780, у Лондане з 1792, у Берліне з 1810, у Парыжы з 1816 года.
Для сучаснага гарадскога жыхара мясцовы сапраўдны сонечны час — хутчэй астранамічная абстракцыя, якая не мае вялікага значэння ў яго жыцці, паколькі яно нераўнамерна. Сапраўды, складана зрабіць гадзіннік, які ідзе са зменнай хуткасцю на працягу года. Мясцовы сярэдні сонечны час страціў актуальнасць у канцы XIX — пачатку XX стагоддзя ў сувязі з увядзеннем сістэмы гадзінных паясоў і паяснога часу.
Разлік сярэдняга сонечнага часу
Ад універсальнага часу адлічваецца не толькі афіцыйны час у любым часавым поясе, але можна разлічыць і мясцовы сярэдні сонечны час на любым мерыдыяне.
Выкажам здагадку, што ўніверсальны час роўны 8 гадзін раніцы — 08:00, а афіцыйны час у Маскве адпавядае UTC+4 (такі час дзейнічаў ў Маскве пастаянна з 27 сакавіка 2011 года па 25 кастрычніка 2014 года). Тады ў Маскве будзе ўмоўны поўдзень (сярэдзіна сутак па афіцыйнаму часу), так як 8:00 + 4:00 = 12:00. Аднак за чатыры гадзіны сонца перамяшчаецца на 15° × 4 = 60°. Таму сярэдні сонечны апоўдні будзе ў гэты час на мерыдыяне 60° усходняй даўгаты (каля Екацярынбурга), а не ў Маскве. Каб даведацца сярэдняе сонечнае час у цэнтры Масквы, трэба перавесці даўгату месца (37°37') у часавыя адзінкі: 37°37' адпавядае 2:30:28. Такім чынам, у 8:00:00 UTC сярэдні сонечны час у цэнтры Масквы будзе 8:00:00 + 2:30:28 = 10:30:28. Сярэдні сонечны апоўдні ў цэнтры Масквы па афіцыйнаму часу UTC+4 будзе наступаць у 13:29:32 (па цяперашняму часу UTC+3 — у 12:29:32).
Такім чынам, каб разлічыць сярэдні сонечны час, неабходна ведаць геаграфічную даўгату таго месца, дзе вы знаходзіцеся.
Разлік праўдзівага часу
Калі ўлічыць значэнне ўраўненні часу, то можна даведацца пра сапраўдны час на падставе дакладнага афіцыйнага часу, то есць разлічыць становішча сонца без сонечных гадзіннікаў. У агульным выглядзе формула вельмі простая. Калі ST — сапраўдны час, а UTC — ўніверсальны час па Грынвічы, то: У некаторых краінах афіцыйны час на летні перыяд года зрушваюць на адну гадзіну наперад. На ўніверсальны час гэта не ўплывае (таму формула дакладная і летам), але калі ўніверсальны час UTC лічаць на падставе афіцыйнага, то варта ўлічыць і гэтуюы летнюю гадзіну.
Лагі (Крупскі раён)
Лагі́ (, Логи) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
У аснове назвы вёскі корань «лог» — паніжэнне рэльефу, лагчына.
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядома з 1624 г. як частка Чарэйскага маёнтка канцлера Льва Сапегі ў Вялікім Княстве Літоўскім, потым вёска ва ўласнасці нашчадкаў Льва Сапегі. У 1713 г. 28 двароў, да канца 19 ст. 44 двары, 360 жыхароў. З 1924 г. ў складзе Чарэйскага, з 1931 г. — Крупскага раёнаў. У 1930 г. створаны калгас «Чырвоныя лагі». У 1941 г. ў вёсцы 72 двары, 228 жыхароў. На франтах Вялікай Айчыннай вайны і ў партызанскай барацьбе загінулі 26 чалавек, знішчана 11 мірных жыхароў. Пасля вайны калгас адноўлены, аб'яднаўся з калгасам «Прагрэс», з 1960 г. вёска ў складзе саўгаса «40 год Кастрычніка», з 1965 г. — саўгаса, потым — калгаса «Абчуга». На 01.01.1998 г. 27 гаспадарак, 53 жыхары. Крама.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Абчугскага сельсавета.
IC 2302
IC 2302 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Яўген Фёдаравіч Канапля
Яўген Фёдаравіч Канапля (, вёска Малая Слабада, Нясвіжскі павет, Навагрудскае ваяводства  — ) — беларускі радыебіёлаг і біяхімік. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1989; чл.-кар. з 1986), доктар медыцынскіх навук (1976), прафесар (1984). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2004).
IC 2302
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Яўген Фёдаравіч Канапля
Біяграфія
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут (1962). У 1965—1969 гг. загадчык лабараторыі, у 1969—1980 гг. кіраўнік аддзялення НДІ анкалогіі і медрадыялогіі Міністэрства аховы здароўя БССР. У 1980—1981 гг. загадчык лабараторыі Сектара геранталогіі АН БССР, у 1981—1987 гг. загадчык Сектарам геранталогіі АН БССР. У 1987—2009 гг. дырэктар Інстытута радыебіялогіі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, адначасова ў 2006—2009 гг. старшыня Прэзідыума Гомельскага філіяла Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі і акадэмік-сакратар Аддзялення медыцынскіх навук НАН Беларусі. Дэпутат Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь у 1990—1995 гг.
Навуковы і практычны ўклад
Даследаванні прысвечаны распрацоўцы навуковых асноў дзеяння на арганізм іанізуючага выпраменьвання, ўзнікнення злаякаснага працэсу, у тым ліку высвятленню на малекулярна-клеткавым і арганізмавым узроўнях механізмаў дзеяння гармонаў, іх метабалізму і нейрагарманальнай рэгуляцыі. Важнай часткай гэтых работ з’яўляецца вывучэнне дзеяння малых доз радыяцыі, іх бліжэйшых і аддаленых наступстваў, распрацоўка метадаў радыяцыйнай абароны, а таксама вызначэнне ўплыву на жыццядзейнасць арганізма ў радыяцыйна-экалагічным становішчы Беларусі. У НДІ анкалогіі і медрадыялогіі распрацоўваліся камбінаваныя метады тэрапіі раку, уключаючы прамянёвае лячэнне, а таксама стварэнне спосабаў павышэння адчувальнасці тканак да апрамянення з ужываннем у якасці пратэктараў гіпертэрміі і гіперглікеміі, вызначэнне найбольш эфектыўных метадаў прамянёвай тэрапіі ў залежнасці ад дозы і працягласці курса апраменьвання. З пачатковага этапу катастрофы на Чарнобыльскай АЭС вывучаў у рэспубліцы радыяцыйную абстаноўку, яе ўплыў на метабалізм і найважнейшыя сістэмы арганізму — эндакрынную, імунную, сардэчна-сасудзістую і іншыя. Гэта дазволіла распрацаваць канцэпцыю пражывання насельніцтва на радыеактыўна забруджаных тэрыторыях, пакладзеную ў аснову прыняцця Дзяржаўнай праграмы пераадолення ў Беларусі наступстваў Чарнобыльскай катастрофы і шэрагу законаў Рэспублікі Беларусь па абароне насельніцтва і статусу забруджаных тэрыторый.
Аўтар больш за 350 навуковых работ, у т.л. 10 манаграфій. Падрыхтаваў 4 дактары і 20 кандыдатаў навук.
Сяло імя Актан батыра
Сяло імя Актан батыра — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Кольарыкскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 2 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра, пасёлка Айтэке-Бі. Код КАТА — 434442100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1562 чалавекі (800 мужчын і 762 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1208 чалавек (608 мужчын і 600 жанчын).
Баліна
Ба́ліна (, Балино) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Пачаевіцкага сельсавета.
Зборная Беларусі па футболе
Нацыянальная зборная Беларусі па футболе — галоўная футбольная каманда краіны, падпарадкоўваецца Беларускай федэрацыі футбола. Пасля абвяшчэння незалежнасці Беларусі згуляла першую афіцыйную міжнародную гульню супраць зборнай Украіны 28 кастрычніка 1992 года. Да гэтага беларускія футбалісты ўваходзілі ў склад зборнай СССР. Першую перамогу Нацыянальная зборная Беларусі па футболе атрымала ў сустрэчы супраць Люксембурга 12 кастрычніка 1994 года.
Беларусь ніколі не выходзіла ў фінальную частку Чэмпіянатаў свету і Еўропы. Аднак, пад кіраўніцтвам выбітнага трэнера Эдуарда Малафеева была вельмі блізкай да ўдзелу ў плэй-оф кваліфікацыі да чэмпіянату свету 2002 года ў Японіі і Карэі, але атрымала паражэнне ў апошняй гульні групавога турніру супраць валійскай зборнай, саступіўшы другую пазіцыю Украіне. Больш паспяхова Беларусь удзельнічала ў неафіцыйных спаборніцтвах. Так у 2002 годзе зборная перамагла ў прадстаўнічым турніры «LG Cup» з удзелам зборных Расіі, Украіны, Сербіі. У 2004 і 2008 гадах яна таксама перамагла ў міжнародных футбольных турнірах на Мальце.
Гісторыя
У 2011—2014 гадах галоўным трэнерам зборнай быў Георгій Кандрацьеў, які пачаў выбудоўваць гульню з пяццю абаронцамі. Вынікі зборнай пры Кандрацьеве: +1=2-8 (афіцыйныя гульні) і +8=6-3 (таварыскія).
У чэрвені 2019 года нацыянальную зборную ўзначаліў Міхаіл Мархель, які да таго быў галоўным трэнерам моладзевай зборнай. Пад яго кіраўніцтвам зборная завяршыла адборачны турнір чэмпіянату Еўропы 2020 на 4-м месцы ў групе C, атрымаўшы адзіную перамогу над Эстоніяй (2:1). Увосень 2020 года зборнай гуляла ў лізе C Лігі нацый, дзе няблага выступала ў сваёй групе, аднак два паражэнні ад Албаніі пакінулі Беларусь на другім месцы ў групе і не дазволілі павысіцца ў лігу B. 8 кастрычніка 2020 года Беларусь таксама саступіла Грузіі ў плэй-оф чэмпіянату Еўропы сярод пераможцаў Лігі нацый і канчаткова пазбавілася шанцаў прыняць удзел у рэгіянальным першынстве.
6 красавіка 2021 года выканаўцам абавязкаў галоўнага трэнера стаў памочнік Мархеля Георгій Кандрацьеў, які ўжо ўзначальваў зборную ў 2011—2014 гадах. У чэрвені прайшла таварыская сустрэча са зборнай Азербайджана, якую нацыянальная зборная прайграла. Кандрацьеў не перабудаваў гульню і працягнуў гуляць у 5 абаронцаў. У ліпені 2021 года ён быў зацверджаны на пасадзе галоўнага трэнера. У верасні зборная мінімальна прайграла зборнай Чэхіі (0:1), Уэльса (2:3) і Бельгіі (0:1). Гэты час адзначаўся немагчымасцю праводзіць хатнія матчы зборнай у Беларусі з-за абмежаванняў на палёты пасля інцыдэнту з рэйсам Ryanair 4978, таму свае хатнія матчы адбору на чэмпіянат свету зборная Беларусі праводзіла ў расійскай Казані. 8 кастрычніка ў матчы з Эстоніяй (0:2) з-за выяўленага COVID-19 у Кандрацьева зборнай кіраваў яго памочнік Алег Радушка. Ужо 11 кастрычніка ў матчы з Чэхіяй Кандрацьеў вярнуўся ў зборную. Пацярпеўшы ў гэтым матчы паражэнне 0:2, зборная Беларусі давяла серыю паражэнняў да рэкордных сямі матчаў запар.
Хатні стадыён
Каманда праводзіць свае хатнія гульні на стадыёне «Дынама», які ўмяшчае 22,246 гледачоў, і знаходзіцца ў цэнтральнай часцы Мінска.
З 2013 года, у сувязі з рэканструкцыяй стадыёна «Дынама», зборная праводзіла матчы ў розных гарадах, пераважна на стадыёне «Цэнтральны» ў Гомелі.
У адборы да чэмпіянату Еўропы па футболе 2016 хатняй арэнай зборнай Беларусі з’яўляўся стадыён «Барысаў-Арэна» ў Барысаве.
Цяперашні склад
Наступныя ігракі былі выкліканыя на ўдзел у адборачных матчах чэмпіянату Еўропы 2024 супраць зборных Ізраіля (16 чэрвеня 2023) і Косава (19 чэрвеня 2023).
Статыстыка прыведзена станам на 21 чэрвеня 2023 года.
Нядаўнія выклікі
Наступныя ігракі выклікаліся ў зборную цягам апошняга года.
Краснаслабодскі сельсавет (Акцябрскі раён)
Краснаслабо́дскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Акцябрскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. — вёска) Красная Слабада (да 1939 г. мела назву Германава Слабада, да 2005 г. — Чырвоная Слабада).
Гісторыя
Створаны 20 жніўня 1924 года як Германа-Слабадскі сельсавет у складзе Глускага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Германава Слабада. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Глускім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў Капаткевіцкім раёне, з 21 чэрвеня 1935 года ў Капаткевіцкім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці. У 1939 годзе сельсавет перайменаваны ў Чырвонаслабодскі, а цэнтр — у Чырвоную Слабаду. З 28 чэрвеня 1939 года ў Акцябрскім раёне Палескай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Светлагорскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 6 населеных пунктаў. 15 мая 2000 года ў склад сельсавета з Парэцкага сельсавета перададзены вёскі Андрэеўка, Бубнаўка і Буда. 25 сакавіка 2005 цэнтр сельсавета перайменаваны ў Красную Слабаду. 10 чэрвеня 2005 года сельсавет перайменаваны ў Краснаслабодскі.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 942 чалавекі, з іх 97,6 % — беларусы.
Петрура-Ірпіна
Петрура-Ірпіна (Petruro Irpino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 446 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 133 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 83010. Тэлефонны код — 0825.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Стэнжыца (гміна, Люблінскае ваяводства)
Стэнжы́ца (Stężyca) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Рыцкага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Стэнжыцы. Плошча гміны складае 116,78 км². Станам на 2004 год у гміне Стэнжыца пражывалі 5540 чалавек, шчыльнасць — 47,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Пётр Фёдаравіч Яноўскі
Пётр Фёдаравіч Яноўскі (, в. Свіслач, Асіповіцкі раён Магілёўская вобласць —, г. Бабруйск, Беларусь) — беларускі трэнер па веславанні на байдарках і каноэ, заслужаны трэнер БССР, Ганаровы грамадзянін горада Бабруйска.
Біяграфія
У 1967 году уладкаваўся на працу трэнерам па веславанні ў ДЮСШ № 1 горада Бабруйска.
Узнагароды
Неаднаразова перамагаў на чэмпіянатах Беларусі ў розных відах спорту, быў прызёрам Спартакіяды народаў СССР і чэмпіянату Савецкага Саюза.
Быў узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, а таксама ордэнам Пашаны.
Андрусавэ
Андрусавэ (Андрусове) — вёска ў Сімферопальскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Дабрысаўскаму сельскаму савету.
Сластаўка
Сла́стаўка — рака ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Вілія (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 12 км. Плошча вадазбору 62 км². Пачынаецца за 2 км у напрамку на паўночны захад ад аграгарадка Даўгінава, упадае ў Вілію на паўднёвы ўсход ад вёскі Кумельшчына. Рака прымае сцёк з меліярацыйных каналаў і ручаёў.
Каля ракі вёскі Сасноўшчына, Юдзеўшчына, Дубраўка.
Ночы на Плябанскіх Млынах
«Ночы на Плябанскіх Млынах» — містычная аповесць беларускай пісьменніцы Людмілы Рублеўскай. Напісана ў 2006 годзе.
Сюжэт
Сюжэт складаюць міфы і легенды Мінска, якія пераплятаюцца ў містычна-рамантычную карціну.
Пераклады
Пераклад на рускую мову: Л. Чэслаўская (Ночи на Плебанских Мельницах) Пераклад на украінскую мову: В. Сандыга (Ночі на Плебанських Млинах).
Намінацыі
У 2014 годзе аповесць намінавана на прэмію Гедройца.
Рэйтынгі
Па версіі выдавецтва «Звязда» і літаратуразнаўцы Ганны Кісліцынай твор у 2013 годзе прызнаны адным з лепшых.
Па версіі газеты «Наша ніва» кніга «Ночы на Плябанскіх млынах» увайшла ў дзясятку найлепшых кніг 2013 года.
Інтэрнацыянальная вуліца
Інтэрнацыянальная вуліца — назва вуліц у розных населеных пунктах дзяржаў былога СССР.
Эрых Рэдэр
Эрых Іаган Альберт Рэдэр (Erich Johann Albert Raeder; — ) — нямецкі грос-адмірал, галоўнакамандуючы ВМС Трэцяга Рэйху.
Антанас Венуоліс
Антанас Венуоліс (псеўданім; сапраўднае прозвішча Жукаўскас;, , цяпер Анікшчайскі раён — , ) — літоўскі пісьменнік, народны пісьменнік Літоўскай ССР.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. У 1903-07 працаваў на Каўказе, за ўдзел у Рэвалюцыі 1905-07 быў заключаны ў Тбіліскую турму. З 1907 жыў у Маскве. Скончыў медыцынскі факультэт Маскоўскага ўніверсітэта ў 1910. У 1918 пераехаў у Літву. У літоўскую літаратуру ўвайшоў пасля Рэвалюцыі 1905-07 як пісьменнік-рэаліст дэмакратычнага кірунку (нарыс «У турме», 1905; «Каўказскія легенды», 1905-06). Пісаў апавяданні «Тапельніцы», 1909, «Вярнуўся», 1908; «Жонка», 1909.
На гістарычныя тэмы напісаны раман «Раздарожжы» (1932) аб барацьбе літоўцаў з крыжакамі, п'еса «1831» (1936). У аповесці «Прыёмная дачка» (1946). У 1957 апублікаваў кнігу «З маіх успамінаў» і зборнік «Паданні і легенды».
Пераклады
На беларускую мову творы Венуоліса перакладалі С. Грахоўскі (у кн.: «Літоўскія апавяданні», 1957), Н. Рыбак (у кн. «Бурштынавыя пацеркі», 1984).
Мечыслаў Багдановіч
Мечыслаў Багдановіч (? — 1956) — землеўласнік.
Біяграфія
Пры Мечыславе Багдановічу абадоўскаму маёнтку належала каля 6 тысяч гектараў зямлі, толькі ў саміх Абадоўцах было каля 339 гектараў ворыва з добрай якасцю глебы. Яму належала кардонная фабрыка ў Раёўцы (зараз Маладзечанскі раён), кардонная фабрыка ў Грыгіншках пад Вільняй, гатэль «Еўрапейскі» ў Варшаве, некалькі дамоў у Вільні і дом па вуліцы Пілсудскага ў Вілейцы. Па дадзеным архіваў на 1927 год пану Багдановічу належала 915 га зямлі ў Раёўцы, 149 га — у Прозарава, 2368 га — у Старынках і 2304 га — у Абадоўцах.
Разам з Аляксандрам Любанскім, сваяком Ігнаціем Тукалам з Асцюковічаў і родным братам Ігнаціем Багдановічам з Арпы ўваходзілі ў праўленне будаўнічага камітэта касцёла ў Вілейцы.
IC 2303
IC 2303 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мечыслаў Багдановіч
Біяграфія
Вельмі рана ад сухотаў памерла яго дачка Ванда, якую ён усімі сіламі ратаваў, возячы на лячэнне нават у Аўстрыю. Але гэта не памагло. Як распавядаюць вяскоўцы, па чутках пакінула яго і жонка, перайшоўшы жыць да пана Бароўскага з Лукаўца.
З пачаткам Другой сусветнай вайны ў 1939 годзе Мечыслаў разам з дочкамі Марысяй і Рэняй паспеў выехаць з Абадоўцаў спачатку да Вільні, а адтуль — у Польшчу. Пасля вайны Мечыслаў Багдановіч жыў у Гданьску, шмат хварэў і памёр у 1956 годзе. Пахаваны ён на каталіцкіх могілках у Гданьску.
Сям’я
У шлюбе з Ганнай з Фалькоўскіх. Дзеці :
Уладзіміраў
Уладзіміраў — прозвішча, утворанае ад імя Уладзімір.
ФК Кёльн
«Кёльн» (Köln) — нямецкі футбольны клуб з горада Кёльн. Заснаваны ў 1948 годзе. Трохразовы чэмпіён Германіі і 4-разовы ўладальнік Кубка Германіі. «Кёльн» быў створаны 13 лютага 1948 года пасля зліцця клубаў «Kölner Ballspiel-Club 1901» і «SpVgg Sülz 07». Як і многія іншыя прафесійныя футбольныя нямецкія клубы, «Кёльн» ёсць часткай вялікага спартыўнага клуба, які аб’ядноўвае ў сабе каманды па розных відах спорту, у прыватнасці клубы па гандболе, настольным тэнісе і мастацкай гімнастыцы. Асноўнымі супернікамі клуба з’яўляюцца «Барусія» Мёнхенгладбах, «Баер» і «Фартуна» Дзюсельдорф — клубы з таго ж рэгіёна, з гарадоў, што стаяць на беразе ракі Рэйн.
Раннія часы
У 1930-я — 1940-я гады ў горадзе Кёльн грунтаваліся некалькі футбольных каманд прыкладна роўнай сілы: «VfL Köln 1899», «VfR Köln 04», «SV Mülheim», «SpVgg Sülz 07» і «Kölner BC 01». Аднак усе гэтыя саюзы былі калектывамі раённага ўзроўню, якія паспяхова выступалі ў сваім горадзе і прылеглых вёсачках. Ні адна каманда не магла сябе сур’ёзна паказаць у рамках чэмпіяната Рэйнланда, тым больш — у першынстве Германіі. З 1934 па 1944 гады «VfR Köln» здолеў-такі патрапіць у вышэйшую лігу, аднак канкурэнцыя з боку каманд з Трыра, Ахена і Дурэна аказалася непераадольнай.
Рашэннем жыхароў гораду, якія ўсвядомілі неабходнасць мець моцную футбольную каманду, якія здолелі паўплываць на ўладальнікаў звязаў, быў створаны адзін клуб, які ўвабраў усіх лепшых футбалістаў Кёльну. Менавіта так 13 лютага 1948 года была створана футбольная каманда «1.FC Köln», базай для якой паслужылі футбольныя саюзы «Kölner BC» і «Sülz 07». Галоўнай рухаючай сілай зліцця каманд сталі Франц Крэмер і Франц Больг, якія ўзяліся за пабудову канкурэнтаздольнай каманды на нацыянальнай арэне. Пад свае сцягі яны адразу спрабавалі заклікаць моцных ігракоў, кажучы сакраментальную фразу: «Не жадаеце ці вы стаць чэмпіёнамі Германіі разам з намі?».
Франц Крэмер стаў першым прэзідэнтам новай каманды і заставаўся ім аж да сваёй смерці ў 1967 годзе. Ён апынуўся вельмі ўмелым кіраўніком і арганізатарам. За некалькі сезонаў Крэмер сур’ёзна палепшыў інфраструктуру каманды, перавёў яе на прафесійны ўзровень. Ужо ў 1949 годзе клуб здолеў падняцца ў Заходні дывізіён Вышэйшай лігі Германіі.
У 1957 годзе, на вечарынцы футбольнай каманды па заканчэнні сезона, якая супала з карнавальнымі святамі, адзін з гасцей паднёс босу клуба жывога казла. Назвалі яго ў жарт у гонар галоўнага трэнера Генеса Вайсвалера. Казёл так спадабаўся самому настаўніку і ўсім футбалістам, што з часам ператварыўся ў талісман клуба і стаў адлюстроўвацца на лагатыпе каманды, а затым і на ўсёй фанацкай прадукцыі. У выніку за камандай замацавалася мянушка «казлы». На 2008 год на полі футбольнай арэны ў Кёльне выходзіць ужо «Генес Сёмы».
У 1950-х і пачатку 1960-х гадоў футбалісты з берагоў Рэйна ў цэлым 5 разоў станавіліся найлепшымі ў Заходняй Германіі. Гэта было поспехам для клуба, якога зусім нядаўна не існавала. Поспехі на Захадзе дазвалялі камандзе рэгулярна выступаць у фінальных матчах за чэмпіёнства, але галоўны трафей краіны скарыўся «Кёльну» толькі ў 1962 годзе, калі ў фінале з лікам 4:0 быў пераможаны «Нюрнберг».
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Сеўск
Сеўск (Севск) — горад (з 1778 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Сеўскага раёна Бранскай вобласці. Насельніцтва 7,6 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1146 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Сеў (прыток Дняпра), за 149 км на паўднёвы захад ад Бранска. Харчовая прамысловасць.
Кашкадар’я
Кашкадар’я (Qashqadaryo, Қашқадарё) — рака ў Сагдыйскай вобласці Таджыкістана і Кашкадар’інскага вобласці Узбекістана. Даўжыня ракі — 378 км, плошча басейна, паводле «Вялікай савецкай энцыклапедыі», складае 8780 км², згодна з Нацыянальнай энцыклапедыі Узбекістана — каля 12 000 км².
Вытокі на захадзе Зераўшанскага і Гісарскага хрыбтоў. Месца цячэння ракі ад паселішча Дуаб называюць Кашкадар’інскай далінай. Кашкадар’я (Абіхунда) бярэ пачатак на вышыні 2960 метраў, у заходняй частцы Гісара, у 1,5 кіламетрах на ўсход ад пагранічнага перавала Таўташ.
Асноўныя прытокі: Акдар’я (Аксу), Танхізыдар’я і Гузардар’я.
Жыўленне — снегавое-дажджавое.
Пірымаў (сяло)
Пірымаў — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Кумжыекскай сельскай акругі. Код КАТА — 434443100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1293 чалавекі (652 мужчыны і 641 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1213 чалавек (618 мужчын і 595 жанчын).
Берагавая ахова ЗША
Берагавая ахова ЗША (United States Coast Guard, ) — ваенная служба ЗША, прызначаная для назірання за выкананнем федэральнага заканадаўства і забеспячэння бяспекі плавання судоў у водах адкрытага мора і ва ўнутраных вадаёмах краіны.
Заснавана Аляксандрам Гамільтанам як Служба мытных судоў (англ. Revenue Cutter Service) 4 жніўня 1790 г. Да 1967 года знаходзілася ў падпарадкаванні міністэрства фінансаў ЗША, з 1967 па 2003 год — міністэрства транспарту ЗША, з 2003 года — міністэрства ўнутранай бяспекі ЗША.
Берагавая ахова прымала ўдзел ва ўсіх узброеных канфліктах ЗША, уключаючы высадку дэсантаў ў Нармандыі і на ціхаакіянскіх астравах падчас Другой сусветнай вайны, патруляванне водных камунікацый і абстрэлы ўзбярэжжа ў в’етнамскай вайне і іракскі канфлікт. Ваеннаслужачыя рэзерву БАХ ЗША прымалі актыўны ўдзел у забеспячэнні баявых дзеянняў УС ЗША супраць Ірака. Яны, у прыватнасці, уваходзілі ў склад груп па забеспячэнню бяспекі ў шасці партах ў Іраку, якія выкарыстоўвалі войскі ЗША і іх саюзнікі.
Дэвіз Берагавой аховы ЗША — Semper Paratus (лац. Заўсёды гатовы).
Па стане на май 2010, рэгулярныя сілы Берагавой аховы ЗША налічвалі каля 42,4 тыс. вайскоўцаў (у тым ліку 8255 афіцэраў), арганізаваны рэзерв — каля 7 тыс., дапаможная служба — 30 тыс., грамадзянскіх служачых — 7,9 тыс. чал.
Куіндзічы
Куіндзічы (Quindici) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 3030 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 132 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 83020. Тэлефонны код — 081.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 2304
IC 2304 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
2006 год у гісторыі астраноміі
2006 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Orectolobiformes
Orectolobiformes — атрад акул.
Апісанне
Валодаюць пярэстымі ўзорамі на целе, якія нагадваюць малюнак дывана.
Спінных плаўнікоў 2, без шыпоў, маецца анальны плаўнік. Жаберных шчылін 5, шырокія, заднія 2 ці 3 размяшчаюцца на аснове груднога плаўніка і ззаду ад яго. Пырскальца, ад невялікага да буйнага, ляжыць ззаду ад вока прыкладна на яго ўзроўні. Вока без мігальнай перапонкі, звычайна знаходзицца на ніжнім баку цела. Рот ад невялікага да буйнага, спераду ад вока. Ноздра размешчана ўздоўж, у большасці відаў маецца добра развітая баразёнка, якая ідзе ад ноздры да рота, і вусікі.
Многія віды буйныя (кітовая акула можа перавышаць 12 м), але яны не лічацца небяспечнымі для чалавека, хоць могуць абараніць сябе ў выпадку нанясення шкоды.
Пашырэнне
Атрад аб'ядноўвае 14 родаў і 32 віды.
Асаблівасці біялогіі
Кормяцца пераважна доннымі арганізмамі, у асноўным малюскамі і ракападобнымі.
Некаторыя віды выношваюць жывых малявак, як напр. акула-нянька, а іншыя адкладаюць яйцы.
Віркі (Чашніцкі раён)
Ві́ркі (, Вирки) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Ламское
Ламско́е (, Ломское) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з канца 17 ст., уласнасць падскарбія Бенедыкта Сапегі, адносілася да Баброўскага маёнтка, з 1639 г. да Чарэйскага. У пачатку 18 ст. 54 двары, у 1772 г. 26 двароў. З 1793 г. ў складзе Расійскай імперыі, вёска Абчугскай воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні. У 1909 г. 73 двары, 483 жыхары. З 1924 г. вёска ў складзе Чарэйскага раёна Барысаўскай акругі. з 1931 г. Абчугскага сельсавета Крупскага раёна. У 1930-я гады вяскоўцы аб'ядналіся ў калгас "Светлая зара". У 1941 г. ў вёсцы 65 двароў, 290 жыхароў. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 38 чалавек, частку жыхароў вывезлі на прымусовыя работы ў Германію. Да 1965 г. вёска ў складзе калгаса "Чырвоны Кастрычнік", потым — саўгаса "Абчуга", потым — калгаса "Абчуга". Да 31 сакавіка 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Бобрскага сельсавета. На 01.01.1998 г. 32 гаспадаркі, 50 жыхароў. Бібліятэка, крама.
Стэнжыца (гміна, Паморскае ваяводства)
Стэнжы́ца (Stężyca) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Картузскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Стэнжыцы. Плошча гміны складае 160,3 км². Станам на 2014 год у гміне Стэнжыца пражывалі 10 039 чалавек, шчыльнасць — 62,6 чал./км².
Алтай (Кызылардзінская вобласць)
Алтай — раз’езд у Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кумжыекскай сельскай акругі. Код КАТА — 434443180.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 59 чалавек (33 мужчыны і 26 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 67 чалавек (37 мужчын і 30 жанчын).
Другі Кантынентальны Кангрэс
Другі Кантынентальны Кангрэс (The Second Continental Congress; 10 мая 1775 — 1 сакавіка 1781) — з'езд дэпутатаў ад 13 амерыканскіх калоній Вялікабрытаніі. Рашэнне аб скліканні другога Кантынентальнага Кангрэса было прынятае падчас першага Кантынентальнага Кангрэса ў 1774. Падчас работы другога Кантынентальнага Кангрэса прынімалі ўдзел 65 дэпутатаў ад усіх амерыканскіх калоній, хоць прадстаўнікі ад Джорджыі далучыліся да Кангрэсу толькі 20 ліпеня. Фактычна другі Кантынентальны Кангрэс узяў на сябе ролю нацыянальнага ўраду ў хадзе Вайны за незалежнасць ЗША.
Аркадзь Андрэевіч Гейнэ
Аркадзь Андрэевіч Гейнэ (, Бешанковічы — ) — беларускі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і служачага. Вучыўся ў Камуністычным інстытуце журналістыкі ў Мінску (1938—1941). Працаваў у рэдакцыях газет. У час Вялікай Айчыннай вайны малодшы лейтэнант А. Гейнэ камандаваў узводам 66-й механізаванай брыгады. Загінуў у баі пад Сталінградам 16 снежня 1942 года.
Творчасць
Вершы пачаў пісаць яшчэ ў школе. Першая публікацыя з’явілася ў 1934 г. Выступаў у друку з вершамі, рэцэнзіямі, артыкуламі. У 1939 г. выйшаў у свет першы паэтычны зборнік «Шчаслівая зорка». У аднайменным вершы, які ўваходзіць у многія анталогіі, А. Гейнэ здолеў даць узор сапраўднай лірыкі, дзе зліліся пачуццё кахання з пачуццём любові да Радзімы.
Субковы (гміна)
Субко́вы (Subkowy) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тчэўскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Субковах. Плошча гміны складае 78,22 км². Станам на 2004 год у гміне Субковы пражывалі 5188 чалавек, шчыльнасць — 66,3 чал./км².
Сяльцо (горад)
Сяльцо (Сельцо) — горад (з 1990 года) у Расіі, у складзе Бранскай вобласці. Насельніцтва 18,6 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1876 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Дзясна (прыток Дняпра), за 22 км на паўднёвы захад ад Бранска. Хімзавод, лесакамбінат, мясакамбінат.
IC 2305
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Абдул аль-Салам аль-Хілаль
Абдул аль-Салам аль-Хілаль (нар. 30 студзеня 1968 альбо 21 чэрвеня 1971  ) — грамадзянін Емена, які па падазрэнні ў тэрарыстычнай дзейнасці ўтрымліваўся ў турме Гуантанама.
Біяграфія
Абдул аль-Салам аль-Хілаль нарадзіўся ў горадзе Сана.
19 верасня 2002 года падчас камандзіроўкі ў Каіры схоплены спецслужбамі. Паводле Human Rights Watch, наступныя васемнаццаць месяцаў яго лёс быў невядомы, але як высветлілася потым, аль-Хілаль утрымліваецца ў амерыканскай турме Гуантанама, куды прыбыў 20 верасня 2004 года. У рассакрэчаных гутарках са сваім адвакатам вязень распавёў, што перад тым яго два месяцы ўтрымлівалі ў Баку (Азербайджан) і 16 месяцаў на сакрэтных базах у Афганістане, у тым ліку ў Солт-Піт. У зняволенні аль-Хілаль удзельнічаў у галадоўцы, якая прывяла да пагаршэння яго здароўя.
Як заявілі амерыканскія вайскоўцы, мужчына верагодна складаўся ў Аль-Каідзе.
8 чэрвеня 2021 года затрыманаму была ўхвалена перадача з Гуантанама ў іншыю краіну.
Сям’я
Аль-Хілаль меў чатырох дзяцей.
У 2008 годзе адміністрацыя Гуантанама пачала дазваляць паслухмяным палонным штогадовы тэлефонны званок дадому. Аль-Хілаль скарыстаўся такой магчымасцю і патэлефанаваў двум сваім сынам. Як пісала выданне The Yemen Post, праз два дні яны нечакана памерлі. Еменскія газеты потым паведамілі, што яны загінулі ў сваім доме, гуляючы з ручной гранаты.
Дымаўшчына (заказнік)
Дымаўшчына — арніталагічны заказнік мясцовага значэння, які знаходзіцца на поўнач ад аднайменнай вёскі.
Апісанне
Створаны плошчай 150 га ў 1979 годзе для аховы унікальных згуртаванняў птушак на зарослых тарфяных кар'ерах на месцы верхавога балота. Рашэннем Віцебскага райвыканкама № 667 ад 30.05.2012 года пераўтвораны. Плошча 157,83 га.
Фаўна
На тэрыторыі заказніка гняздуецца 61 від птушак, у тым ліку прамысловыя (вадаплаўныя, кулікі), ахоўныя і рэдкія (,, , , чайкі і  і інш.), агульнай колькасцю каля 1,5 тысяч пар.
Мікеле Андрэола
Мігель Анхель Андрэола (Miguel Angel Andreolo; — ), у Італіі вядомы як Мікеле Андрэола (Michele Andreolo) — уругвайскі і італьянскі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1938 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі.
Бернар Кушнер
Бернар Кушнер (Bernard Kouchner;, , Францыя) — урач, французскі дыпламат. Міністр замежных спраў Францыі з 17 мая 2007 па 13 лістапада 2010 у першым і другім кабінетах Франсуа Фіёна. Адзін з заснавальнікаў арганізацыі "Урачы без межаў». Былы сацыяліст.
Маладосць
Бацькам Бернара Кушнера быў урач, французскі яўрэй, сын эмігрантаў з Латвіі, вызнаваў іўдаізм. Дзед і бабуля Бернара Кушнера з боку бацькі загінулі ў Асвенцыме. Маці Бернара Кушнера была францужанкай-пратэстанткай.
Бернар Кушнер вучыўся на медыцынскім факультэце Сарбоны.
Джэк Батлер
Джэк Батлер (Jack Butler  — ) — апошні носьбіт мовы джыварлі (цьівалі), адной з моў аўстралійскіх абарыгенаў.
Як апошні носьбіт, ён быў асноўнай крыніцай занатаванай інфармацыі пра гэтую мову. Батлер быў сынам белага пастуха, Дзіка Батлера і карэннай жыхаркі Аўстраліі, якую звалі Сільвер. Быў выхаваны маці і ойчымам Джынапукай, таксама абарыгенам, у Ulwarra Station і Glenn Florie Station у Аўстраліі.
У Glen Florrie Station ён жыў у лагеры з абарыгенамі і даведаўся ад старэйшых пра мову і звычаі. Яго любімай мовай была цьівалі, якую ён вывучыў ад аднаго чалавека, якога звалі Ванкі, вядомага белым аўстралійцам таксама як «Stumpy». Акрамя таго, Батлер навучыўся размаўляць на Jurruru i Thalanyuji. Большую частку жыцця ён правёў у Mount Stuart Station, дзе пачаў кантактаваць з заходнім ладам жыцця. У 1927 годзе Батлер ажаніўся з Молі Эшбертан. У іх было чацвёра дзяцей. У 1970-х выйшаў на пенсію ў і 10 мая 1986 года памёр у.
Леў Міхайлавіч Даватар
Леў Міхайлавіч Даватар (, Хоціна, Лепельскі павет, (цяпер Бешанковіцкі раён) — ) — ваеначальнік, генерал-маёр (1941), Герой Савецкага Саюза (1941).
Біяграфія
Скончыў кавалерыйскае вучылішча (1926), Ваенную акадэмію імя Фрунзэ (1939).
З чэрвеня 1941 г. на фронце, камандаваў асобнай кавалерыйскай групай, якая ў жніўні-верасні 1941 г. зрабіла глыбокі рэйд па тылах ворага ў Смаленскай вобласці. Воіны прайшлі з баямі каля 100 км, знішчылі больш за 2500 гітлераўцаў. Прыкрываючы адыход савецкіх войск на Валакаламскім напрамку, група Даватара вяла абарончыя баі на р. Мёжа. У час наступлення пад Масквой зрабіў шэраг рэйдаў, паказаў сябе мужным і таленавітым камандзірам. Загінуў 19.12.1941 г. у баі каля в. Палашкіна на подступах да горада Руза Маскоўскай вобласці.
Эмісійны банк
Эмісійны банк, або банк-эмітэнт — банк, які выпускае ў абарот (эмітуе) грашовыя знакі ці каштоўныя паперы і плацёжна-разліковыя дакументы (банкаўскія карткі, чэкавыя кніжкі). Эмісіяй грошай у краіне часцей за ўсё займаюцца цэнтральныя банкі, выпускам каштоўных папер — камерцыйныя банкі. Выпушчаныя банкам банкаўскія карты на працягу ўсяго тэрміна дзеяння застаюцца ўласнасцю банка-эмітэнта, а трымальнік карты атрымлівае яе толькі ў карыстанне.
Таксама банкам-эмітэнтам называюць банк, які дзейнічае па даручэнні плацельшчыка аб адкрыцці акрэдытыву і ў адпаведнасці з яго ўказаннем, абавязваецца правесці плацяжы атрымальніку сродкаў або аплаціць, акцэптаваць ці ўлічыць перавадны вэксаль або даць паўнамоцтва іншаму банку (выканаўчаму банку) правесці плацяжы атрымальніку сродкаў ці аплаціць, акцэптаваць ці ўлічыць перавадны вэксаль.
Рока-Сан-Фелічэ
Рока-Сан-Фелічэ (Rocca San Felice) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Nokia
Nokia (nyse: NOK) — фінская транснацыянальная кампанія, адзін з сусветных лідараў у вобласці мабільных камунікацыйных тэхналогій, вядучы пастаўшчык абсталявання для мабільных, фіксаваных, шырокапалосных і IP-сетак. Nokia вядомая сваімі мабільнымі тэлефонамі і смартфонамі, па ўласных дадзеных, у 4 квартале 2007 года займала першае месца ў свеце па пастаўках мабільных тэлефонаў. Штаб-кватэра кампаніі знаходзіцца ў Эспаа, прыгарадзе Хельсінкі.
У 2014 годзе Microsoft купіла бізнес мабільных тэлефонаў Nokia, стварыўшы з яго ўласную даччыную кампанію Microsoft Mobile. Пасля гэтага Nokia стала больш засяроджвацца на тэлекамунікацыйным бізнэсе і тэхналогіях інтэрнэту рэчаў.
Кампанія з’яўляецца нацыянальным гонарам фінаў, паколькі яе бізнэс мабільных тэлефонаў быў найбуйнейшым у свеце брэндам з Фінляндыі. На піку свайго росту ў 2000 годзе на долю Nokia прыходзілася 4 % ВУП краіны, 21 % агульнага экспарту і 70 % рынкавага капіталу Хельсінскай фондавай біржы.
Гісторыя
Пачаткам гісторыі кампаніі лічыцца 1865 год, калі горны інжынер Фрэдрык Ідэстам (Knut Fredrik Idestam) заснаваў у Тамперэ, на паўднёвым захадзе Фінляндыі, невялікую папяровую фабрыку. Пазней яго кампанія была ў 1871 годзе пераназваная ў Nokia Ab.
Заснаваная ў 1898 годзе кампанія па вытворчасці гумовых вырабаў Finnish Rubber Works у 1922 годзе атрымала кантроль над кампаніяй Nokia Ab і над заснаванай у 1912 годзе кампаніяй па вытворчасці кабеляў Finnish Cable Works, а ў 1966—1967 гадах адбылося зліццё гэтых трох кампаній у адну. Каб гэтая аперацыя адпавядала тагачаснаму фінскаму заканадаўству, фармальна Finnish Rubber Works і Finnish Cable Works уліліся ў Nokia Ab, самую маленькую з усіх трох.
Аб’яднаная кампанія мела пяць асноўных відаў дзейнасці: вытворчасць гумовых вырабаў, кабеляў і электронікі, перапрацоўка драўніны і выпрацоўка электраэнергіі. З гадамі да іх дадалося некалькі другарадных, напрыклад вытворчасць паляўнічых стрэльбаў, пластыкаў і хімічных матэрыялаў.
З пачатку 1980-х гадоў Nokia пачала актыўна развіваць распрацоўку і вытворчасць электронікі, чаму спрыяла купля шэрагу электронных кампаній. У 1987 годзе асноўным бізнесам кампаніі становіцца бытавая электроніка, у прыватнасці Nokia стала трэцім па велічыні вытворцам тэлевізараў у Еўропе.
У канцы 1980-х Nokia патрапіла ў крызісны стан, чаму спрыяў агульны спад сусветнай эканомікі. Крызіс быў пераадолены рэструктурызацыяй бізнесу, адмовай ад большасці выглядаў дзейнасці і засяроджваннем на новых тэхналогіях — у прыватнасці, развіцці тэлекамунікацыйнага падраздзялення.
У 1989 годзе кампанія прадала фінскаму аператару Radiolinja абсталяванне для сеткі GSM, а ў 1992 годзе выпусціла свой першы ручны GSM-тэлефон Nokia 1011.
У 1994 годзе прэзідэнт Nokia Ёрма Аліла канчаткова сфармуляваў стратэгію кампаніі: адмова ад старога бізнесу і засяроджванне на тэлекамунікацыйных тэхналогіях. Гэтая стратэгія дазволіла кампаніі стаць найбуйнейшым у свеце вытворцам сотавых тэлефонаў: станам на 2007 год доля рынка Nokia ацэньвалася ў 40 %.
У чэрвені 2006 года Nokia і Siemens вырашылі аб’яднаць свае аддзяленні па вытворчасці тэлекамунікацыйнага абсталявання ў новую кампанію — Nokia Siemens Networks.
Завод Nokia у Сала быў цалкам зачынены восенню 2012 года. Перамовы па скарачэнні персаналу закранулі 780 работнікаў прадпрыемства. Апошні мабільны тэлефон сышоў з вытворчага канвеера ў Сала 25 чэрвеня. Такім чынам усе вытворчыя магутнасці мабільнага сектара кампаніі з 2012 года засяродзіліся толькі ў краінах Азіі.
Аб паходжанні імя кампаніі
Кампанія атрымала сваё імя па назве мясцовасці, дзе Фрэдрык Ідэстам купіў у 1868 годзе зямлю пад сваю другую папяровую фабрыку. Маёнтак Нокіа вядомы з 1270-х гадоў, хоць першы дакумент з яго згадваннем датуецца 1505 годам. Цяперашняя Нокіа — мястэчка ў 15 км ад Тампэрэ. Назва самой мясцовасці, як лічыцца, адбываецца ад старадаўняга фінскага слова nois (множ. nokia), што пазначае чорнага собаля, які калісьці вадзіўся ў тых месцах.
Лясны перыяд у Паўночнай Амерыцы
Лясны перыяд (Woodland period) — стадыя развіцця археалагічных культур ў дакалумбавую эпоху Паўночнай Амерыкі на працягу прыкладна 1 тысячагоддзя да н. э. — 1 тысячагоддзя н. э. На лакальным узроўні магчымы іншыя перыядызацыі.
Паняцце з'явілася ў працах археолагаў міжваеннага перыяда XX ст. адносна ўсходніх частак ЗША і Канады (без субарктычных рэгіёнаў) як назва прамежкавага этапа паміж архаічным перыядам і з'яўленнем земляробчай Місісіпскай культуры.
Важныя набыткі ляснога перыяда:
Для злучэння археалагічных помнікаў усходняй часткі ЗША з культурамі паўднёвага захаду ЗША і суседняй Месаамерыкі таксама вылучаюць перыяд фарміравання і класічны перыяд.
Кажаказган
Кажаказган — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кумжыекскай сельскай акругі. Код КАТА — 434443480.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 283 чалавекі (150 мужчын і 133 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 64 чалавекі (35 мужчын і 29 жанчын).
Жазеф Вільнёў дэ Жанці
Біяграфія
Член. Працаваў у Інстытуце Пастэра і Нацыянальным музеі натуральнай гісторыі ў Парыжы. Меў шэраг дзяржаўных узнагарод.
Навуковая дзейнасць
Апісаў мноства таксонаў, унёс істотны ўклад у. Спецыялізаваўся на сістэматыцы некалькіх сямействаў двукрылых, у тым ліку таксонаў, , і.
Ельня (прыток Сажа)
Е́льня — рака ў Краснапольскім і Слаўгарадскім раёнах Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Сож (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 30 км. Плошча вадазбору 170 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 0,9 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1 м/км.
Пачынаецца з балота паміж вёскамі Чэрнін і Новае Жыццё Краснапольскага раёна, вусце за 3 км на паўночны захад ад былой вёскі Старынка Слаўгарадскага раёна. Вадазбор на паўднёвай ускраіне Аршанска-Магілёўскай раўніны. Даліна пераважна трапецападобная, шырыня яе 250—500 м. Схілы даліны вышынёй 5—6 м, спадзістыя. Абалона перарывістая, паміж вёскамі Старынка і Ельня Слаўгарадскага раёна адсутнічае. Рэчышча каналізаванае на працягу 5,9 км (ад вытоку да вёскі Заазер’е Краснапольскага раёна), на астатнім працягу звілістае. Шырыня ракі ў межань складае 4—8 м.
IC 2306
IC 2306 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Асты (правінцыя)
А́сты (Provincia di Asti, Provincia d'Ast) — правінцыя ў Італіі, у рэгіёне П’емонт. Плошча — 1 504,5 км², колькасць насельніцтва — 206 265 (паводле даных 2004 года).
Правінцыя Асты — частка гістарычнай вобласці Манферат, здаўна вядомай як адзін з найбольш важных вінаробных рэгіёнаў Італіі. Тут знаходзіцца радзіма знакамітага пеністага віна Asti.
Геаграфія
Мяжуе на паўночным захадзе з правінцыяй Турын, на ўсходзе з  правінцыяй Алесандрыя, на поўдні з рэгіёнам Лігурыя ( правінцыяй Савона), і на захадзе з  правінцыяй Кунеа.
Potyvirus
Эвалюцыя
Прадстаўнікі роду эвалюцыянавалі паміж 6 600 і 7 250 гадоў таму. Верагодна, яны развіваліся на паўднёвым захадзе Еўразіі ці на поўначы Афрыкі.
Краснаармейскі раён (Краснадарскі край)
Краснаармейскі раён (Красноармейский район) — муніцыпальнае ўтварэнне ў Краснадарскім краі Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр раёна — станіца Палтаўская.
Геаграфія
Плошча раёна — 1898 км². Раён знаходзіцца ў заходняй частцы Краснадарскага края, у непасрэднай блізкасці ад краявога цэнтра — г. Краснадара. Па яго тэрыторыі працякаюць рэкі Кубань і Пратока, якія звязваюць раён з Азоўскім морам.
Гісторыя
У канцы снежня 1934 года шэраг раёнаў Кубані падвергся разбуйненню. 31 снежня 1934 года са складу Славянскага раёна вылучыліся Іванаўскі, Краснаармейскі і Чарнаеркаўскі раёны. Населеныя пункты сучаснага Краснаармейскага раёна ўвайшлі ў наступныя раёны: Іванаўскі раён з цэнтрам у станіцы Стараджарэліеўскай (Іванаўскі, Грышкаўскі, Навамышастаўскі, Стараніжасцебліеўскі сельскія саветы), Краснаармейскі раён з цэнтрам у станіцы Краснаармейскай (Краснаармейскі, Наванікалаеўскі, Стараджарэліеўскі, Ціхоўскі, Трудабелікоўскі, Грывенскі, Лебядзінскі сельскія саветы), Краснадарскі раён з цэнтрам у г. Краснадары (Мар’янскі сельскі савет). 2 жніўня 1953 года Іванаўскі раён быў скасаваны. Яго тэрыторыя перададзена Краснаармейскаму раёну. 1 лютага 1963 года Краснаармейскі раён быў расфарміраваны, яго тэрыторыя ўвайшла ў склад Славянскага сельскага раёна.