cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Трахімы
Трахімы́ (, Трохимы) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Канюхоўскага сельсавета.
Палешына
Пале́шына (, Полешино) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вайханскага сельсавета.
Знаходзіцца за 20 км у напрамку на захад ад горада Гарадок, за 57 км ад Віцебска.
Гісторыя
Вядомая па пісьмовых крыніцах з канца XVI стагоддзя у Віцебскім павеце Віцебскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У канцы XVII стагоддзя ў складзе Гарадоцкага павета Полацкай губерні Расійскай імперыі. У 1905 годзе вёска ўваходзіла ў склад Селішчанскай воласці. У 1918 годзе ў вёсцы адкрылася школа. З 15 лютага 1923 г. вёска ў складзе Гарадоцкай воласці, з 20 жніўня 1924 г. у Канчанскім сельсавеце Гарадоцкага раёна Віцебскай акругі, з 20 лютага 1938 г. Віцебскай вобласці. З 22 снежня 1960 г. Палешына ў Вайханскім сельсавеце. Станам на 2000 г. вёска з'яўлялася цэнтрам калгаса імя Суворава. Дзейнічалі клуб, бібліятэка, магазін, фельчарска-акушэрскі пункт.
Унізм
Унізм – канцэпцыя мастацтва Уладзіслава Страмінскага. Выкладзеная ў публікацыі «Унізм у жывапісе» («Unizm w malarstwie» ) у 1928 годзе, а таксама ў артыкулах, апублікаваных у квартальніку «Форма» («Forma» ). Канцэпцыя унізму сцвярджае адзінства колеру, лініі і рытму ў жывапісе.
Погляды Страмінскага былі далейшым, канчатковым вынікам руху некалькі мастацкіх кірункаў першай паловы ХХ стагоддзя, якія разарвалі ў мастацтве з так званай літаратурай, з прадстаўленнем у малюнку сцэн з жыцця, якія таксама можна ўявіць пры дапамозе апісання словамі, імкнуліся да чыстага мастацтва, гэта значыць уздзейнічаць на гледача не праз прадметы, прадстаўленыя на палатне, а толькі праз мастацкія элементы: колер, форму і мастацкую кампазіцыю карціны.
Крыніцы ўнізму
Страмінскі, будуючы сваю канцэпцыю унізму, сілкаваўся з супрэматызму Казіміра Малевіча і неапластыцызму Піта Мандрыяна і Тэа ван Дусбурга.
Прынцыпы ўнізму
Згодна са Страмінскім карціна павінна быць кампазіцыйна аднароднай, складзенай з абстракцыйных элементаў, ствараючы ўражанне абсалютна плоскай паверхні, пазбаўленай глыбіні якой-кольвек дынамікі. За істотную уласцівасць карціны Страмінскі лічыў плоскі характар паверхні. І гэтай насуперак гэтай уласцівасці можна было даваць ілюзію перспектывы або выпукласці формаў (светлацені). Другім элементарным фактам былі межы карціны. Унізм сцвярджае, што карціна павінна быць адналітнай, у якой бы мастацкія складнікі (колер і форма) былі ў сугуччы былі з істотнымі уласцівасцямі карціны як плоскасці, узятай у свае межы. Колер і форма павінны так злучаныя між сабой, каб не ўтвараць кантрастаў і дасканала завяршацца ў межах карціны.
Паводле Страмінскага канцэпцыя карціны, якая існавала да гэтага часу, была дуалістычнай, насіла супярэчнасці ў сабе, абапіраючыся на кантрасты (колеру, формы...)
Уністычныя работы
Страмінскі стварыў каля 10 уністычных карцін. Дзве апошнія кампазіцыі былі аднакаляровымі і толькі фактура рабіла іх карцінамі. Дасягнуўшы гэтага ўзроўню унізму, Страмінскі перастаў маляваць ва ўністычнай манеры і звярнуўся да вывучэння прыроды, малюючы пейзажы.
Акрамя Страмінскага уністычныя кампазіцыі стваралі Юльян Левін, Самуэль Шчэкач і Стэфан Вэгнэр.
Унізм у іншых відах мастацтва
Унізм стаў плённай крыніцай для натхнення кампазітара Зыгмунта Краўзэ.
Унізм натхняў і паэта, сябра Страмінскага, Юльяна Пшыбася.
Марыямпаль (Гарадоцкі раён)
Марыя́мпаль (, Мариямполь) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вайханскага сельсавета. За 9 км на поўдзень ад Гарадка, 3 км ад чыгуначнай станцыі Залучча на лініі Віцебск — Невель. На паўднёвым захадзе знаходзіцца возера Лосвіда, на захадзе і ўсходзе ляжаць участкі лесу. Транспартныя сувязі па мясцовай дарозе і далей па шашы Гарадок — Віцебск.
Гісторыя
У 2-й палове 19 стагоддзя маёнтак у Лосвідскай воласці Віцебскага павета Віцебскай губерні, уласнасць памешчыка Корсака. У 1905 годзе 300 дзесяцін зямлі, 300 дзесяцін лесу. У 1919 годзе на базе маёнтка створана сельскагаспадарчая арцель (у 1925 годзе 6 чалавек). У 1920 годзе вёска ў Віцебскім павеце. У сакавіку 1924 года вернута ў склад БССР. З 20 жніўня 1924 года ў Аляксандраўскім сельсавеце Гарадоцкага раёна Віцебскай акругі (да 26 ліпеня 1930 года). У 1926 годзе хутар. Сельскагаспадарчае таварыства, школа 1-й ступені (у 1925 годзе 2 настаўнікі, 106 вучняў). З 20 лютага 1938 года ў Віцебскай вобласці. У Другую сусветную вайну з фронту не вярнуліся 3 жыхары. З 16 ліпеня 1954 года ў Прудніцкім сельсавеце. У 1970 годзе ў саўгасе «Стайкаўскі». У 1997 годзе ў саўгасе «Азёрны». З 8 красавіка 2004 года ў Вайханскім сельсавеце. У 2012 годзе ў складзе аддзела «Азёрны» ААТ «Гарадоцкі райаграпрамзаб».
Айцова
Айцо́ва (, Ойцово) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Малабераставіцкага сельсавета.
Мяфодзій I (Патрыярх Канстанцінопальскі)
Мяфодзій I (Μεθόδιος Α΄; 788/800 — 14 чэрвеня 847) — патрыярх Канстанцінопальскі (з 4 сакавіка 843 года). Кананізаваны ў ліку свяціцеляў, памяць у Праваслаўнай царкве 14 чэрвеня (па юліянскім календары), у Каталіцкай царкве — 14 чэрвеня.
Біяграфія
Нарадзіўся на Сіцыліі ў багатай сям'і, у раннім узросце паступіў у манастыр на востраве Хіяс. Пра раннія гады жыцця Мяфодзія даных не захавалася. Вядомасць ён набыў пры імператары-іканаборцы Льве Армяніне, калі заняў пасаду апакрысіярыя пры патрыярху Нікіфары. Мяфодзій быў накіраваны ім у Рым з пасланнем да Папы. Затрымаўшыся ў Рыме, Мяфодзій быў пасвечаны ў прэсвітара і вярнуўся ў Канстанцінопаль ужо пры патрыярху-іканаборцы Феадоце і імператары Міхаіле II. За падтрымку іконашанавання Мяфодзій быў пасаджаны ў турму ў Акрыце. Ён атрымаў часовую свабоду пры імператары Феафіле, які спачатку прыблізіў яго да двара, але пасля паражэння ў вайне супраць арабаў, якое ён лічыў віной «ідалапаклоннікаў» (гэта значыць іконапаклоннікаў) саслаў яго на востраў Антыгон.
Слабада (Вайханскі сельсавет)
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Прудніцкага сельсавета.
Мяфодзій I (Патрыярх Канстанцінопальскі)
Біяграфія
Пасля смерці Феафіла пры рэгенцтве імператрыцы Феадоры Мяфодзій 4 сакавіка 843 года быў абраны Канстанцінопальскім патрыярхам замест выгнанага іканаборскага патрыярха Іаана Граматыка. Удзельнічаў у правядзенні «Урачыстасці Праваслаўя» — напісаў па гэтым выпадку чынапаследаванне, якое выкарыстоўваецца ў Праваслаўнай царкве па цяперашні час.
Сканаў 14 чэрвеня 847 года. Захаваліся напісаныя ім тры чыны шлюбавянчання, некалькі пастырскіх павучанняў і царкоўных спеваў.
Смалькі
Смалькі́ (, Смольки) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вайханскага сельсавета.
Матэматычнае спадзяванне
Матэматы́чнае спадзява́нне, таксама матэматычнае чаканне, сярэдняе значэнне, матспадзяванне выпадковай велічыні — лікавая характарыстыка выпадковай велічыні X. Абазначаецца M[X] або. Характарызуе размяшчэнне значэнняў велічыні X і роўнае сярэдняму значэнню яе размеркавання. З закона вялікіх лікаў вынікае, што сярэдняе арыфметычнае значэнне велічыні X пры павелічэнні колькасці выпрабаванняў прыбліжаецца да.
Паняцце матэматычнага спадзявання ўзнікла ў XVIII стагоддзі ў сувязі з тэорыяй азартных гульняў: калі выйгрышы гульца прымаюць значэнні, з імавернасцямі , дзе , то яго спадзяваны выйгрыш за гульню роўны (адсюль назва).
Агульнае азначэнне праз інтэграл Лебега
Няхай зададзена прастора імавернасцей і азначаная на ёй выпадковая велічыня X. То бок, па азначэнні,  — вымерная функцыя. Калі існуе інтэграл Лебега ад X па прасторы \Omega, то ён завецца матэматычным спадзяваннем, або сярэднім (чаканым) значэннем і абазначаецца M[X] або.
Азначэнне праз функцыю размеркавання выпадковай велічыні
Калі F_X(x) — функцыя размеркавання выпадковай велічыні, то яе матэматычнае спадзяванне вызначаецца інтэгралам Лебега — Стылцьеса:
Азначэнне для абсалютна непарыўнай выпадковай велічыні (праз шчыльнасць размеркавання)
Матэматычнае спадзяванне абсалютна непарыўнай выпадковай велічыні, размеркаванне якой вызначаецца шчыльнасцю f_X(x), роўнае
Азначэнне для дыскрэтнай выпадковай велічыні
Калі X — дыскрэтная выпадковая велічыня, у якой размеркаванне тады непасрэдна з азначэння інтэграла Лебега вынікае, што
Матэматычнае спадзяванне цэлалікавай выпадковай велічыні
то яе матэматычнае спадзяванне можа быць выражана праз вытворчую функцыю паслядоўнасці \{p_i\}
Уласцівасці матэматычнага спадзявання
У прыватнасці, матспадзяванне сумы (рознасці) выпадковых велічынь роўнае суме (рознасці) матспадзяванняў гэтых выпадковых велічынь.
Старыя Вайханы
Стары́я Вайха́ны (, Старые Вайханы) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вайханскага сельсавета.
Матэматычнае спадзяванне
Няроўнасці, звязаныя з матспадзяваннем
Няроўнасць Енсена для матспадзявання выпуклай функцыі ад выпадковай велічыні. Няхай  — прастора імавернасцей,  — азначаная на ёй выпадковая велічыня,  — выпуклая барэлеўская функцыя, такія што, тады
Багдзюкі (Бераставіцкі раён)
Багдзюкі́ (, Богдюки) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Малабераставіцкага сельсавета.
Сухарукава (Вайханскі сельсавет)
Сухару́кава (, Сухоруково) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вайханскага сельсавета.
Дзіневічы
Дзіне́вічы (, Диневичи) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Малабераставіцкага сельсавета.
Соф’я Вітаўтаўна
Соф'я Вітаўтаўна (каля 1371 —, паводле іншых звестак — 15 чэрвеня ) — вялікая княгіня, жонка маскоўскага гаспадара Васіля I, маці Васіля II. Дачка вялікага князя літоўскага Вітаўта Вялікага і яго 2-й жонкі смаленскай князёўны Ганны Святаслаўны.
Вобраз энергічнай і смелай княгіні знайшоў шырокае адлюстраванне ў мастацтве.
Біяграфія
Соф'ю сасваталі Васілю I у 1390, калі Вітаўт разам з радзінай знаходзіўся ў выгнанні ў Мальбарку. Праз Пскоў і Ноўгарад прыбыла ў Маскву, вяселле адбылося 1 верасня 1391. Дзякуючы гэтаму шлюбу паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Масквой усталяваліся працяглыя мірныя дачыненні.
Неаднаразова наведвала бацькоў у Вялікім Княстве Літоўскім. У 1399 і 1408 сустракалася з бацькам у Смаленску, яшчэ раз яны пабачыліся праз дванаццаць гадоў, калі Вітаўту было ўжо за 72, а Соф'і — за 50. У 1417 Васіль I у сваім тастаменце перадаваў сталец малалетняму сыну Васілю, апекунамі над ім і Соф'яй Вітаўтаўнай прызначаліся Вітаўт і ўдзельныя князі.
Па смерці Васіля I (27 лютага 1425) і намінальнай перадачы ўлады сыну Васілю II узначаліла маскоўскі ўрад, павяла ўзброеную барацьбу з прэтэндэнтамі на прастол Юрыем Дзмітрыевічам (братам Васіля I), яго сынамі Дзмітрыем Шамякам і Васілём Касавокім. Спярша Юрый Дзмітрыевіч мусіў адмовіцца ад уласных прэтэнзій, але па смерці Вітаўта (1430) у 1433 ён гвалтоўна пазбавіў Васіля II вялікага княжання.
Выехала з Масквы спачатку ў Цвер, потым у Кастраму, дзе яе зняволілі. Аднак у 1343 Юрый Дзмітрыевіч памёр, і Васіль II зноў заняў сталец. Неўзабаве ён выступіў супраць татараў, якія ў 1445 занялі Ніжні Ноўгарад, але ў бітве патрапіў у палон — у непрытомнасці ад шабельнага ўдару.
У 1446 за вялізныя грошы выкупіла Васіля II з татарскага палону. Збор такіх сродкаў выклікаў сярод маскоўскага баярства смуту. Таго ж года Васіль Шамяка зняволіў Соф'ю Вітаўтаўну і выслаў яе ў Чухламу, потым у Каргапаль. Васіля II адвезлі ў Маскву ў двор Шамякі, дзе 20 лютага 1446 яго асляпілі і з жонкай саслалі ва Угліч.
Выявіла цвёрдасць характару і энергію да дзеянняў, здолеўшы арганізаваць сваіх прыхільнікаў. Іхныя дружыны пачалі сцягвацца да Угліча. Князь Васіль II прыбыў у Цвер. У 1450 Шамяку разбілі пад Галічам, у выніку чаго ён мусіў збегчы ў Ноўгарад, дзе неўзабаве памёр.
У 1451 пры адсутным Васілю II кіравала абаронай Масквы ад татараў. Натхнёныя гераізмам 80-гадовай Соф'і Вітаўтаўны, маскавіты паспяхова адбілі ўсе штурмы. Татары мусілі «з вялікай ганьбаю» вярнуцца ў родныя стэпы.
Перад смерцю прыняла манаства з імем Еўфрасіння. Пахавалі вялікую княгіню ў Маскоўскім Узнясенскім манастыры.
Нашчадкі
У шлюбе з Васілём I мела 5 хлопцаў, з якіх выжыў толькі адзін, і 4 дзяўчынкі:
Вайцехаўшчына
Вайце́хаўшчына (, Войтеховщина) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Малабераставіцкага сельсавета.
Падлешчанка
Падле́шчанка (, Подлещенка) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Паўлавіцкага сельсавета.
Да 24 чэрвеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Лешчанскага сельсавета, да 8 ліпеня 1960 года — у склад Добасненскага сельсавета.
Феадот I (Патрыярх Канстанцінопальскі)
Феадот I (Θεόδοτος Α΄ Κασσιτεράς; Феадот Касітэра) — Патрыярх Канстанцінопальскі (1 красавіка 815 — студзень 821). Феадот паходзіў з фаміліі Мелісінас і быў сваяком імператара-іканаборца Канстанціна V Капраніма, да ўзвядзення на патрыяршы прастол быў начальнікам лейбгвардыі.
Феадот стаў патрыярхам перад 2-м іканаборскім саборам, скліканым у 815 годзе імператарам Львом V Армянінам для адмены рашэнняў Сёмага Усяленскага сабору. Феадот не меў якой-небудзь багаслоўскай адукацыі. Па словах Георгія Манаха ён быў зусім неадукаваны і не меў уласнага меркавання.
Хвалевая функцыя
Хва́левая фу́нкцыя ў квантавай механіцы — камплексная функцыя, якая поўнасцю апісвае стан мікрачасціцы (электрона, атама, малекулы і інш.) або іншай квантавамеханічнай сістэмы (напрыклад, крышталя); рашэнне ўраўнення Шродзінгера.
Дазваляе вызначыць імавернасці і сярэднія значэнні фізічных велічынь, якія характарызуюць стан сістэмы. Напрыклад, квадрат модуля хвалевай функцыі роўны імавернасці (ці шчыльнасці імавернасці) таго, што гэтыя велічыні прымаюць пэўныя значэнні (або знаходзяцца ў пэўных інтэрвалах значэнняў). Хвалевую функцыю таксама часта называюць амплітудай імавернасці.
Для хвалевай функцыі выконваецца прынцып суперпазіцыі: калі сістэма можа знаходзіцца ў станах з хвалевымі функцыямі, то магчымы стан з хвалевай функцыяй, роўнай любой лінейнай камбінацыі гэтых функцый.
Для сістэм з многіх аднолькавых часціц істотныя ўласцівасці сіметрыі хвалевай функцыі, якая вызначае статыстыку дадзенай сістэмы часціц.
Хвешчанкі
Хве́шчанкі (, Хвещенки) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вайханскага сельсавета.
Кавалі (Малабераставіцкі сельсавет)
Кавалі́ (, Ковали) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Малабераставіцкага сельсавета.
Цыганы (Гарадоцкі раён)
Цыганы́ (, Цыганы) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вайханскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Прудніцкага сельсавета.
Каменка (Бераставіцкі раён)
Ка́менка (, Каменка) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Малабераставіцкага сельсавета.
Чаромуха (Гарадоцкі раён)
Чаро́муха (, Черёмуха) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вайханскага сельсавета.
Паўлавічы (Кіраўскі раён)
Па́ўлавічы (, Павловичи) — аграгарадок у Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Паўлавіцкага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 12 км у напрамку на поўдзень ад горада Кіраўск, за 99 км ад Магілёва. У напрамку на захад ад аграгарадка працякае рака Ала.
Хілякі
Хілякі́ (, Хиляки) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Малабераставіцкага сельсавета.
Селіца
Се́ліца (, Селица) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Паўлавіцкага сельсавета.
Полькавічы (Кіраўскі раён)
По́лькавічы (, Польковичи) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Паўлавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Раней вёска ўваходзіла ў склад Бабруйскага павета. У 1905 годзе ў Полькавічах дзейнічла механічна-дрэваапрацоўчая фабрыка.
Шніцяне
Шніця́не (, Шнитяне) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вайханскага сельсавета.
Бергелі
Бе́ргелі (, Бергели) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Бераставіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пархімаўскага сельсавета.
Шпакі (Вайханскі сельсавет)
Шпакі́ (, Шпаки) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вайханскага сельсавета.
Антоненкі (Гарадоцкі раён)
Анто́ненкі (, Антоненки) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Віраўлянскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Халамерскага сельсавета.
Вараны (Бераставіцкі сельсавет)
Вараны́ (, Вороны) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Бераставіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пархімаўскага сельсавета.
Федэрыка Мунцэнь-і-Манэ
Вывучала філасофію ў Універсітэце Барселоны. У 1930 годзе сустрэлася з анархістам Germinal Esgleas Jaume, які быў яе мужам да сваёй смерці ў 1981 годзе ў Тулузе. У пары было трое дзяцей.
Мунцень ўдастоена месцы ў кампазіцыі «Паверх спадчыны».
Раннія гады
Мунцень нарадзілася ў Мадрыдзе 12 лютага 1905. Яе бацькі былі сурэдактар ​​часопісу анархістаў «La Revista Blanca» (1898-1905). Федэрыка Мунцень была, па яе ўласных словах, дачкой сямейства старых анархістаў; яе бацька быў антыаўтарытарны пісьменнік і прапагандыст Жуан Мунцень, і маці Teresa Mañé i Miravet была анархісцкай актывісткай. У 1912 годзе яе сям'я вярнулася ў Каталонію, дзе пазней яны заснавалі выдавецтва. Федэрыка далучылася да анархісцкага прафсаюзу НКП (Confederación Nacional del Trabajo) і пісала артыкулы для анархісцкіх часопісаў, такіх як «Solidaridad Obrera», «Tierra y Libertad» і «Nueva Senda». У 1927 годзе яна далучылася да Федэрацыі анархістаў Іберыі(FAI).
Грамадзянская вайна ў Іспаніі і міністр аховы здароўя
Падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі Федэрыка падтрымала рэспубліканскі ўрад. Яна адпрэчыла гвалт на рэспубліканскай тэрыторыі, і ў лістападзе 1936 Францыска Ларга Кабальера прызначыў яе на пасаду міністра аховы здароўя. Пры гэтым яна стала першай жанчынай-членам кабінета міністраў у гісторыі Іспаніі і адной з першых жанчын-міністраў у Заходняй Еўропе, і ў якасці міністра яна была накіравана на трансфармацыю грамадскага здароўя для задавальнення патрэбаў бедных слаёў насельніцтва і працоўнага класа. З гэтай мэтай яна падтрымлівае дэцэнтралізаваныя хуткія прафілактычныя праграмы ў галіне аховы здароўя, што мабілізуе ўвесь працоўны клас для ваенных патрэб.
Улічваючы лібертарыянскія традыцыі яе сям'і, рашэнне ўвайсці ва ўрад Народнага фронту было асабліва цяжкім, хоць ўваходжанне ва ўрад і заахвочвалася анарха-сындзікалісткай НКТ як супрацоўніцтва з урадам у мэтах выступу адзіным фронтам супраць фашысцкай пагрозы, якая зыходзіла ад паўстанцкіх войскаў Франсіска Франка.
Джо Пэры
Джо Пэры (Joe Perry; нар., , Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Пераможца рэйтынгавага гранд-фіналу PTC 2015 года, паўфіналіст чэмпіянату свету 2008 года і фіналіст Мастэрс 2017 года. З 2000 года нязменна ўваходзіць у топ-32 сусветнага рэйтынгу.
Стаў прафесіяналам у 1991 годзе, а ў 1994 упершыню патрапіў на рэйтынгавы турнір — чэмпіянат Вялікабрытаніі. У 1999 годзе дэбютаваў у Крусібле, а ў 2001 упершыню дайшоў да фіналу рэйтынгавага турніру, адкрытага чэмпіянату Еўропы, дзе саступіў Стывену Хендры з лікам 2:9. У сезоне 2002/2003 упершыню ўвайшоў у топ-16 і дэбютаваў на турніры Мастэрс, а ў 2004 і 2005 гадах даходзіў да паўфіналаў на чэмпіянатах Вялікабрытаніі, што з’яўляецца яго лепшым дасягненнем на гэтым спаборніцтве. У 2008 годзе выйграў свой першы прафесійны турнір, Championship League, і здолеў дайсці да 1/2 фіналу на чэмпіянаце свету, дзе саступіў Алі Картэру з лікам 15:17. У сезоне 2013/2014 ва ўзросце 39 гадоў два разы дайшоў да паўфіналаў і чатыры — да чвэрцьфіналаў на рэйтынгавых турнірах, а таксама атрымаў першую нізкарэйтынгавую перамогу на адкрытым чэмпіянаце Ісіна, а ў наступным сезоне ў другі раз (праз дванаццаць з паловай гадоў пасля першага) дайшоў да фіналу рэйтынгавага першынства на Усі Класік, а таксама ўпершыню выйшаў у чвэрцьфінальную стадыю турніру Мастэрс, пасля чаго выйграў другі тытул нізкарэйтынгавага ўзроўню на адкрытым чэмпіянаце Сючжоу і ў сакавіку 2015 года ўпершыню ў сваёй кар’еры перамог на рэйтынгавым турніры — гранд-фінале PTC, што дазволіла яму падняцца на найвышэйшую для сябе дзявятую пазіцыю ў рэйтынгу. У жніўні 2016 года дайшоў да свайго чацвёртага рэйтынгавага фіналу на турніры World Open, а ў пачатку 2017 года ўпершыню дайшоў да фіналу турніру Трайной кароны на Мастэрс.
У агульнай колькасці займаў дзявяты радок у сусветным рэйтынгу каля 7 месяцаў. За сваю прафесійную кар’еру зрабіў больш за 200 сэнчуры-брэйкаў і ўваходзіць у топ-25 гульцоў з найбольшай колькасцю соценных серый у гісторыі снукера, а таксама зарабіў больш за паўтара мільёны фунтаў стэрлінгаў прызавых грошай, уваходзячы у топ-25 снукерыстаў у гісторыі па іх колькасці.
Нікіфар (Патрыярх Канстанцінопальскі)
Патрыярх Нікіфар (Πατριάρχης Νικηφόρος; каля 758—828) — патрыярх Канстанцінопальскі (806—815). Шануецца як святы ў ліку свяціцеляў. Памяць у Праваслаўнай царкве здзяйсняецца (па юліянскім календары): 2 чэрвеня і 13 сакавіка (перанясенне мошчаў), у Каталіцкай царкве — 13 сакавіка.
Нікіфар нарадзіўся ў Канстанцінопалі ў сям’і імператарскага сакратара. Яго бацька пацярпеў за іконашанаванне пры імператары Канстанціне Капраніме і памёр у выгнанні ў Нікеі. Нікіфар быў саноўнікам пры двары імператрыцы Ірыны (797—802) і ўдзельнічаў у працы скліканага ёю Сёмага Усяленскага сабору. Пазней ён сыйшоў у манастыр, але пострыг прыняў не адразу, а пазней, калі ў 806 годзе, пасля смерці патрыярха Тарасія, быў узведзены на патрыяршы прастол. Нікіфар быў дбайным абаронцам іконашанавання і з узыходжаннем імператара-іканаборца Льва Армяніна (813—820) у 815 годзе быў сасланы ў манастыр Святога Феадора на беразе Басфора, дзе сканаў у 828 годзе.
У 847 годзе былі здабыты мошчы патрыярха Нікіфара, якія паводле падання апынуліся нятленнымі. Іх перанеслі з Праканіса ў Канстанцінопаль і паклалі на адзін дзень у храме Святой Сафіі, а затым перанеслі ў храм Святых Апосталаў. У наш час рука свяціцеля захоўваецца ў Хілендарскім манастыры на Афоне.
Старыя Дваранінавічы
Стары́я Дварані́навічы (, Старые Дворяниновичи) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Паўлавіцкага сельсавета.
Радзіма Рыгора Мікалаевіча Міткевіча (1923—1959), поўнага кавалера Ордэна Славы.
Рутвянка
Рутвянка (Ру́твянка) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Саўлукы
Саўлукы (Савлуки́) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Свырыдзіўка (Малынскі раён)
Свырыдзіўка (Свири́дівка) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Данілкі (Бераставіцкі раён)
Дані́лкі (, Данилки) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Бераставіцкага сельсавета.
У 1940—1973 гадах цэнтр Данілкаўскага сельсавета. Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пархімаўскага сельсавета.
Сонечныя зацьменні XX стагоддзя
У перыяд з 1901 па 2000 год адбылося 228 сонечных зацьменняў, з якіх 78 былі частковымі, 73 — кольцападобнымі, 71 — поўным і 6 — гібрыднымі. Найбольшая колькасць зацьменняў прыпала на 1935 — на гэты год прыходзіцца 5 сонечных зацьменняў.
Самае доўгае поўнае зацьменне адбылося 20 чэрвеня 1955 года (7 хв. 8 с.), самае доўгае кольцападобнае зацьменне адбылося 14 снежня 1955 года (12 хв. 9 с.), самае доўгае гібрыднае зацьменне адбылося 17 чэрвеня 1909 года (24 с.). Самае вялікае частковае зацьменне прыпала на 18 мая 1920 года, яго велічыня склала 0,97341.
Спіс зацьменняў XX стагоддзя
Ніжэй прыведзена табліца, у якой пералічаны ўсе сонечныя зацьменні XX стагоддзя ў храналагічным парадку. Табліца змяшчае наступныя слупкі:
Хімарадзь
Хімара́дзь (, Химорадь) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Паўлавіцкага сельсавета.
Сычыўка (Малынскі раён)
Сычыўка (Сичі́вка) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Восмата
Во́смата (, Восмата) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Віраўлянскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Халамерскага сельсавета.
Каля вёскі знаходзіцца возера Малая Восмата.
Даўбянкі
Даўбянкі́ (, Долбенки) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Бераставіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пархімаўскага сельсавета.
Воўкава (Гарадоцкі раён)
Во́ўкава (, Волково) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Віраўлянскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Халамерскага сельсавета, да 7 чэрвеня 1966 года — у склад Віраўлянскага сельсавета , да 8 красавіка 2004 года — у склад Халамерскага сельсавета.
Патрыярх Канстанцінопальскі
З 22 кастрычніка 1991 тытул носіць Варфаламей I (Βαρθολομαίος Α'; свецкае імя — Δημήτριος Αρχοντώνης).
Гісторыя і значэнне
Аформіўся ў Візантыйскай імперыі, калі Канстанцінопаль стаў адыгрываць ролю сталіцы.
Пасля заваявання Канстанцінопаля туркамі ў 1453 года і падзення Візантыйскай імперыі, Канстанцінопальскі Патрыярх захаваў свой тытул і сваю пазіцыю лідара хрысціянскай абшчыны, якая працягвала існаваць цяпер ужо ў Асманскай імперыі. Да заснавання інстытута Патрыяршаства ў Рускай дзяржаве (1589 г.), Канстанцінопальскі Патрыярх з'яўляўся намінальным главой Рускай Праваслаўнай Царквы. У прыватнасці, выкарыстанне тытула Цара Рускай Дзяржавы (першым царом стаў Іван IV) было зацверджана Канстанцінопальскім Патрыярхам.
Асманская імперыя спыніла сваё існаванне пасля Першай сусветныя войны. Канстанцінопаль, які перастаў быць сталіцай новай Турцыі ў 1923 годзе, з 1930 афіцыйна называецца Стамбулам.
Пачынаючы з 1920-х гадоў у кіруючых колах Канстанцінопальскага Патрыярхата фарміруецца канцэпцыя, паводле якой уся праваслаўная дыяспара павінна падпарадкоўвацца Канстанцінопальскаму патрыярху. Канстанцінопальскі Патрыярх, па думцы фанарыётаў, з гэтага часу мае не проста першынство гонару, але і першынство ўлады, і нават можа ўмешвацца ва ўнутраныя справы іншых Цэркваў. Гэта канцэпцыя, названая яе праціўнікамі ўсходнім папізмам, неаднаразова падвяргалася крытыцы.
Патрыярхі-нябожчыкі Новага часу пахаваны ў жаночым манастыры ў гонар іконы «Жываносная крыніца» (Ζωοδόχος Πηγή του Μπαλουκλή) у Ва́луклі (Балыклы) у заходняй частцы Стамбула (Balıklı).
Спрэчкі
Нягледзячы на тое, што тытулаванне «Усяленскі» зафіксавана ў шэрагу міжнародна-прававых актаў (у прыватнасці ў Лазанскім дагаворы 1923), урад Турэцкай Рэспублікі не прызнае за Канстанцінопальскім патрыярхам тытула «Усяленскі» і прызнае толькі яго статус як главы праваслаўнай абшчыны Турцыі.
У ліпені 2008 года Еўрапейскі суд па правах чалавека ў Страсбургу аднагалосна вынес рашэнне, якім прызнаў юрыдычны статус Канстанцінопальскага Патрыярхата і асудзіў урад Турцыі за незаконнае прысваенне прытулку на востраве Бююкада (адзін з дзевяці Прынцавых астравоў у Мармуровым моры), тым самым задаволіўшы апеляцыю Канстанцінопальскага Патрыярхата, які ўпершыню звярнуўся з іскам аб абароне сваіх маёмасных правоў у еўрапейскія судовыя інстанцыі.
У канцы студзеня 2010 года Парламенцкая асамблея Савета Еўропы прыняла рэзалюцыю № 1704 «Свабода рэлігійных і іншых чалавечых правоў немусульманскай меншасці ў Турцыі і мусульманскай меншасці ў Фракіі (Усходняя Грэцыя)», якая заклікае, апрача ўсяго іншага, улады Турцыі паважаць права Патрыярха ўключаць у свой тытул вызначэнне «Усяленскі», а таксама прызнаць за ім права юрыдычныя асобы ; дакумент заве інстытут «Усяленскім Праваслаўным Патрыярхатам у Стамбуле» (the Ecumenical Orthodox Patriarchate in Istanbul).
Рэзідэнцыя і кантакты
Патрыяршая рэзідэнцыя і кафедральны сабор у імя Святога вялікамучаніка Георгія Пераможца знаходзяцца ў Фанары (раён Стамбула).
Паштовы адрас Патрыярхата: Rum Patrikhanesi, 34 220, Fener-Halic, Istanbul, Turkey
web-сайт: http://www.patriarchate.org/
Жабры (Бераставіцкі раён)
Жабры́ (, Жабры) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Бераставіцкага сельсавета.
Да 11 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Малабераставіцкага сельсавета, да 2013 года — у склад Пархімаўскага сельсавета (да 1973 года меў назву Данілкаўскі сельсавет).
Жукевічы (Бераставіцкі сельсавет)
Жуке́вічы (, Жукевичи) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Бераставіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пархімаўскага сельсавета.
Пункт Фейнмана
thumb|right|upright=2|Першыя 1300 [[лічба|лічбаў ліку
π
. Дзве лічбы, якія паўтараюцца, абазначаныя жоўтым, тры - зялёным, а шэсць - чырвоным.]]
Пункт Фейнмана — паслядоўнасць з шасці дзявятак, якая пачынаецца з 762-й лічбы дзясятковага запісу ліку пі. Носіць імя амерыканскага фізіка Рычарда Фейнмана (1918-1988), які сказаў на адной лекцыі, што хацеў бы запомніць лічбы ліку пі да гэтай пазіцыі, каб заканчваць расказ каму-небудзь словамі «дзевяць, дзевяць, дзевяць, дзевяць, дзевяць, дзевяць і гэтак далей», як бы мяркуючы, што значэнне
Овара кадзэ-но Бон
Гэты фестываль, які мае трохсотгадовую гісторыю, з нядаўняга часу стаў папулярным сярод турыстаў. Фестываль праводзяць для таго, каб супакоіць тайфуны і сабраць шчодры ўраджай рысу.
Фестываль праходзіць у начны час. Вуліцы упрыгожваюцца папяровымі ліхтарыкамі, ідуць доўгія шэрагі людзей у саламяных капелюшах, танчаць, гуляе даволі меланхалічная музыка. Гэты асаблівы стыль музыкі з'яўляецца унікальным у рэгіене. На фестывалі выкарыстоўваецца рэдкі інструмент кокю (яп. 胡弓). Жаночы голас і сямісэн часта суправаджаюць кокю.
Пункт Фейнмана
рацыянальна.
Овара кадзэ-но Бон
Танцоры ў галаўных уборах і кімано хаваюць асобы, каб схавацца ад гневу бога, якога яны спадзяюцца супакоіць. Яшчэ адной асаблівасцю з'яўляецца тое, што танцоры павінны быць халастымі. Калі гэта ўмова не выканаць, то багі могуць раззлавацца, паколькі танец лічыцца аналагам ахвяравання нявінніц. У цяперашні час такія погляды лічацца забабонамі. Многія танцоры прыходзяць на фестываль, каб пазнаеміцца з іншымі халастымі людзьмі.
Пункт Фейнмана
Статыстыка
З выпадкова выбраных лікаў частата сустракальнасці шасці лічбаў запар роўная прыблізна 0,08% (на дадзены момант невядома, ці з'яўляецца
Овара кадзэ-но Бон
Старамодныя вуліцы і шрубавыя лесвіцы гарадка робяць фестываль Овара кадзэ-но Бон вельмі ўражлівым.
Пункт Фейнмана
Статыстыка
π
Овара кадзэ-но Бон
Акрамя танцаў, гульняў, цацанак і традыцыйнай ежы ў крамах можна купіць японскую паперу.
Пункт Фейнмана
Статыстыка
Наступная камбінацыя шасці лічбаў запар, зноў дзявятак, у ліку пі сустракаецца на пазіцыі 193 034. На пазіцыі 222299 можна знайсці шэсць васьмёрак. Нуль паўтараецца шэсць разоў на пазіцыі 1699 927. Паслядоўнасць жа «12345678» сустракаецца ўжо ў пазіцыі 186557266. Паслядоўнасць лічбаў «141592», якая знаходзіцца адразу пасля коскі, паўтараецца ў пазіцыі 821 582. паслядоўнасць «123456789», можна сустрэць ўжо толькі на пазіцыі 523551502.
Пунктам Фейнмана таксама называюць першае ўзнікненне паслядоўнасці чатырох ці пяці ідэнтычных лічбаў. Напрыклад, пункт Фейнмана для лічбы 7 — 1589, пазіцыя ў ліку пі, дзе сямёрка ўпершыню паўтараецца чатыры разы запар.
Пункт Фейнмана для асновы натуральных лагарыфмаў ліку e сустракаецца на значна больш аддаленым месцы (384 340-я пазіцыя), пры гэтым паслядоўнасць уключае адразу восем дзявятак, якія ідуць запар.
Вусце (Гарадоцкі раён)
Ву́сце (, Устье) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Віраўлянскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах вёска ўваходзіла ў склад Обальскага сельсавета, да 8 красавіка 1957 года — у склад Віраўлянскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Халамерскага сельсавета.
Шпілеўшчына
Шпіле́ўшчына (, Шпилевщина), Шпілё́ўшчына  — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Паўлавіцкага сельсавета.
Радзіма Героя Савецкага Саюза Фёдара Пракопавіча Нікіціна (1913—1979).
Вязаўкі
Вя́заўкі (, Вязовки) — былая вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Віраўлянскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Халамерскага сельсавета.
Ліквідавана ў 2017 годзе.
Зайкаўшчына (Бераставіцкі раён)
За́йкаўшчына (, Зайковщина) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Бераставіцкага сельсавета.
Шырокае (Кіраўскі раён)
Шыро́кае (, Широкое) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Паўлавіцкага сельсавета.
Зайкаўшчына (Бераставіцкі раён)
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пархімаўскага сельсавета.
Андрэа Віктарын
Андрэа Віктарын (Andrea Joana-Maria Wiktorin;, Бон, ФРГ) — нямецкі дыпламат.
З 1989 года на дыпламатычнай службе ў МЗС Германіі. Працавала ў пасольствах ФРГ у Латвіі, Нідэрландах, Арменіі. У 2000—2003 гадах была саветнікам пасольства Германіі ў Беларусі. З 2012 года ўзначальвала нямецкае дыппрадстаўніцтва ў Рызе.
З 2015 да 2019 года кіраўнік прадстаўніцтва Еўрасаюза ў Беларусі. 11 верасня 2015 прыбыла ў Мінск. За перыяд яе знаходжання на гэтай пасадзе істотна актывізаваўся палітычны дыялог Беларусі з выканаўчымі структурамі Еўрапейскага саюза, набылі рэгулярны характар пасяджэнні каардынацыйнай групы Беларусь-ЕС і галіновых дыялогаў, пашырылася інвестыцыйнае ўзаемадзеянне, павялічыліся аб’ёмы тэхнічнай дапамогі Еўрасаюза для Беларусі. Бакі наблізіліся да падпісання пагадненняў аб спрашчэнні візавых працэдур і рэадмісіі. Тавараабарот паміж Беларуссю і Еўрапейскім саюзам у 2015—2018 гадах павялічыўся з $14,4 млрд да $17,3 млрд, у тым ліку экспарт Беларусі — з $8,6 млрд да $10,2 млрд.
Раймунд Лулій
Раймунд Лулій (Raymundus Lullius, Lulio, Ramon Llull; каля. 1235, Пальма-дэ-Мальёрка — 1315, Пальма-дэ-Мальёрка) — каталонскі місіянер, паэт, філосаф і тэолаг, адзін з найбольш уплывовых і арыгінальных мысляроў еўрапейскага высокага Сярэднявечча. Лулій лічыцца адным з родапачынальнікаў еўрапейскай арабістыкі і камбінаторыкі.
Раннія гады
Пра жыццё яго было распаўсюджана шмат легенд. Дакладныя звесткі знаходзяцца ў яго творах (асабліва ў некаторых аўтабіяграфічных вершах) і ў жыццяпісе, складзеным з ягоных словаў яго вучнямі. Лулій нарадзіўся ў горадзе Пальме, на востраве Мальёрка; маладосць правёў пры Арагонскім двары ў якасці каралеўскага стольніка. Хоць рана жанаты, ён вёў рассеянае жыццё і меў шмат любоўных прыгод. На трыццаць другім годзе жыцця, складаючы эратычную песню, ён меў бачанне ўкрыжаванага Хрыста, якое паўтаралася яшчэ чатыры разы.
Гэта зрабіла ў ім ўнутраны пераварот; ён пакінуў двор і сям'ю і пасяліўся на пустыннай гары Мірамар, дзе праз нейкі час некалькі яго вучняў заснавалі маленькі манастыр (сам ён ніколі не ўступаў ні ў манаства, ні ў святарства). Будучы цвёрда перакананы не толькі ў рэлігійнай ісціны хрысціянства, але і ў яго дасканалай разумнасці, Лулій знаходзіў, што занадта мала робіцца для звароту няверуючых (асабліва мусульман) шляхам пераканання.
Гэта свядомасць неабходнасці новага, лепшага спосабу барацьбы з нявернымі ўяўлялася яму падчас яго адасобленых разважанняў на Мірамары ў выглядзе трох канкрэтных думак, якія ён прыпісаў асабліваму адкрыццю звыш:
Сталасць
Усё далейшае жыццё Лулія цалкам прысвечана ажыццяўленню гэтых трох думак. Для выканання першай з іх ён піша мноства вялікіх і малых трактатаў, дзе з розных бакоў імкнецца выкласці і высветліць свой ​​лагічны метад, званы ім ars generalis, ars universalis, ars magna і т. д. У гэтым «мастацтве» Лулій стаіць на глебе сярэднявечнага рэалізму, згодна з якім агульныя паняцці (universalia) валодаюць уласным самастойным быццём. Зыходзячы адсюль, Лулій мяркуе, што рэчаіснасць ёсць не што іншае, як правільнае і паступовае ўскладненне агульных паняццяў праз іх розныя камбінацыі адзін з адным, а таму розум, сочачы за лагічным парадкам паняццяў, можа адкрываць сапраўдную сувязь рэчаў.
Ілюстрацыя схемы разумнай сувязі
Гэтыя колы ў сукупнасці сваёй абдымалі ўсю вобласць магчымага веды: адзін з іх заключаў асноўныя атрыбуты бажаства, другога — лагічныя катэгорыі, трэці — метафізічныя і г. д., да права і медыцыны ўключна. На самай справе ніякая ісціна не была ні адкрыта, ні даказаная з дапамогай такога механізму, які таму і лічыўся да гэтага часу толькі кур'ёзнай цацкай. Сам Лулій сцвярджаў, што сістэма яго колаў была яму прама адкрыта звыш, у адмысловым бачанні, які наведаў яго на роднай востраве Мальёрка.
Так як ён быў менш за ўсё схільны да падману і містыфікацый, дык трэба выказаць здагадку, што сімвалічная схема разумнай сувязі, пранікальнай ўсе сферы быцця і пазнання, якая з'явілася тут у яго ўяўленні, была ім памылкова прынята і вытлумачаная ў літаральным механічным сэнсе. Зрэшты, ён не абмяжоўваўся коламі і прыходзіў да іншых наглядным спосабам тлумачэнні сваёй сістэмы, напрыклад, да радаводнага дрэва паняццяў.
Ідэі Лулія
Ад няўдалых панлагічных пабудоў Лулія павінна адрозніваць змест яго ідэй. Пануючым матывам яго філасофскай дзейнасці было перакананне, што ісціна — адна: сапраўднае для веры не можа быць агідна або чужа розуму, і, такім чынам, усякі зман можа быць аспрэчаны разумнымі аргументамі.
Тут ён сутыкаўся, па-першае, з авераістамі, якія распачалі ў той час прапаведаваць прынцып аб двух ісцінах, які праславіўся пасля. Справа ў тым, што Авероэс, своеасабліва тлумачачы вучэнне Арыстоцеля, надаў яму рэзка пантэістычны характар​​. Хутка ён знайшоў паслядоўнікаў і ў еўрапейскіх школах, аднак, паколькі нельга было схаваць несумяшчальнасці гэтага гледжанні з хрысціянскім веравучэннем, то яны звярнуліся да сцвярджэння, што сапраўднае для веры і па веры можа быць несапраўдным па розуме і што можна, напрыклад, трымацца ў тэалогіі вучэнні аб індывідуальным бессмяротнасці чалавечай душы, а ў філасофіі ў той жа час адмаўляць гэта неўміручасць і прызнаваць вечнасць толькі за універсальным сусветным розумам, у якім знікае асабісты розум чалавека пры яго смерці.
Такая двудушнасць была невыносная для Лулія, і ён бачыў у авераістаў галоўных ворагаў сваёй справы. Меней рэзка, але гэтак жа рашуча змагаўся ён супраць таго набожнага погляду, у якім авераісты маглі знаходзіць сабе ўскосную падтрымку — супраць погляду, што праўды веры наогул недаступныя для розуму і не павінны быць прадметам філасофскага доказы і тлумачэнні. Гэты погляд узнік на той жа глебе поўнага аддзялення веры ад розуму, як і авераізма; але авераісты станавіліся цалкам на бок розуму, толькі крывадушна дапушчаючы патрабаванні веры, тады як набожныя іррацыяналісты шчыра шанавалі сваёй цёмнай верай і варожа ставіліся да розуму і ўсякай філасофіі. Палеміка Лулія супраць гэтага апошняга погляду ўяўляе шматлікія варыяцыі адной і той жа тэмы.
Які-небудзь арабскі ці маўрытанскі мудрэц разумнымі меркаваннямі пераконваецца ў нежыццяздольнасці ісламу і жадае прыняць хрысціянства, калі яму пакажуць праўдзівасць хрысціянскіх дагматаў; але які-небудзь набожны манах, да якога ён за гэтым звяртаецца, кажа яму, што боскія дагматы сутнасць таямніцы, зусім не спасьцігальныя для розуму, і што ў іх трэба толькі верыць, не разважаючы. На гэта арабскі мудрэц пярэчыць, што ў такім выпадку яму няма чаго мяняць рэлігіі, так як для сляпой веры і мусульманства цалкам прыдатна. Супраць звычайнага сцвярджэння, што разумны доказ рэлігійных ісцін адымае маральную заслугу веры, Лулій пярэчыць, што разумны доказ не стварае веры (як асабістага суб'ектыўнага акту або стану, які мае маральную заслугу), а толькі надае ёй агульныя аб'ектыўныя падставы, дзякуючы якім яна можа быць паведамлена іншым.
Спадчына Лулія
Сапраўдныя яго сачыненні, напісаныя на каталонскай, арабскай і лацінскай мовах, былі распаўсюджаны ў шматлікіх рукапісах. Яшчэ ў пачатку XIV ст. былі складзены іх каталогі. Поўнае друкаванае — выд. Зальцынгера ў Майнцы, 1721-1742 гг., у 10 тт., з якіх 7-ы і 8-ы не з'яўляліся. Вершы («Obras rimadas») выд. у Іспаніі. Багаты збор рукапісаў Лулія, сярод якіх ёсць і нявыдадзеныя, знаходзіцца ў Мюнхене.
Гэта можна растлумачыць міжвольным непаразуменнем: назву ars magna, ars universalis, якую ён даваў свайго лагічнаму метаду, у тагачасным словаўжывання азначала менавіта мастацтва ператвараць металы і здабываць жыццёвы эліксір.
Цэлы шэраг алхімічных твораў, прыпісаных Лулію, мае характар ​​грубай падробкі: Лулій з'яўляецца тут дзеючым у Англіі, дзе ён ніколі не быў, прытым праз некалькі дзесяцігоддзяў пасля сваёй смерці і пры двары небывалага англійскага караля Роберта.
Па схаластычным звычаі даваць асаблівыя мянушкі найважнейшым дзеячам рэлігіі і навукі, Лулій быў празваны настаўнікам азораным (doctor illuminatus, illuminatissimus). У эпоху Адраджэння да Лулія прымыкаюць з розных бакоў Агрыпа Нетесгеймскі, Мікалай Кузанскі і ў асаблівасці Джардана Бруна, аднаўляюцца «вялікае мастацтва» ў некалькіх сваіх творах.
Пазней Лейбніц знаходзіў у Лулія сёе-тое добрае.
Вялікае Цешалава
Вялі́кае Це́шалава (, Великое Тешелово) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Віраўлянскага сельсавета.
Да 16 ліпеня 1954 года вёска ўваходзіла ў склад Обальскага сельсавета, да 8 красавіка 1957 года — у склад Віраўлянскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Халамерскага сельсавета.
Бражуольскі дагавор
Бражуольскі дагавор — дагавор між Ягайлам і Тэўтонскім Ордэнам, падпісаны 6 ліпеня 1382 года ў замку Бражуоле каля Трокаў.
Перадумовы
12 чэрвеня 1382 года віленчукі на чале з гандляром Ганулам, скарыстаўшыся адсутнасцю Кейстута (ваяваў з Карыбутам) і Вітаўта (быў у Троках), адкрылі вароты горада войску Ягайлы. Вітаўт сабраў у Троках войска і паспрабаваў адваяваць Вільню, але беспаспяхова. Ягайла са Скіргайлам пачалі наступ на Трокі. Крыжакі, з якімі Ягайла меў пагадненне, рухаліся ад Коўна.
Падпісанне
6 ліпеня ў замку Бражуоле (каля Трокаў) Ягайла і прадстаўнікі Тэўтонскага Ордэна заключылі кароткае перамір'е (да 8 жніўня), паводле якога крыжакі абя­цалі не ўступаць у пагадненні з Кейстутам. Апошняя ўмова сведчыць, што кіраўнікі Тэўтонскага Ордэна не лічылі сябе звязанымі ранейшымі дамоўленасцямі і маглі падтрымаць любы з бакоў у расколатай міжусобіцай Літве.
Наступствы
Перад пагрозай супольнага ўдару з боку Ягайлы і крыжакоў Вітаўт быў змушаны адступаць у Гародню. Трокі здаліся 20 ліпеня. Між тым Кейстут сабраў сваіх прыхільнікаў у Жмудзі, Вітаўт у Гародні, а яго брат Любарт наняў войскі ў Галіцка-Валынскім княстве. 3 жніўня 1382 года войскі Кейстута і Ягайлы сустрэліся ля Трокаў, але бітва так і не пачалася. Абодва бакі пагадзіліся на перамовы. Аднак па прыбыцці ў Ягайлаў лагер Кейстут і Вітаўт былі арыштаваныя і кінутыя ў турму ў Крэве, а іх войска абяззброенае. Праз 5 дзён пасля ўвязнення, 15 жніўня, Кейстут быў знойдзены мёртвым. Вітаўту пазней удалося ўцячы.
Фёдар Любартавіч
Фёдар Любартавіч (ці Фёдар Дзмітрыевіч; 1351 — 1 чэрвеня 1431, Уладзімір-Валынскі) — вялікі князь валынскі (1383—1390), апошні кіраўнік рускай Ладамерыі (Валыні) і апошні галіцка-валынскі кіраўнік да поўнага заваявання земляў і іх раздзела. Сын Любарта (Дзмітрыя) Гедзімінавіча і Вольгі-Агафіі Растоўскай, прадстаўнік галіцка-валынскіх Гедзімінавічаў.
Біяграфія
Фёдар Любартавіч пачаў кіраваць пасля смерці бацькі. Аднак Галіцкае княства ўжо было падзелена, пасля заключэння Польшчай і Літвой Крэўскай уніі 1385 года, тады ж літоўскі Вялікі Князь Ягайла адабраў у Фёдара частку княства. Завяршальны этап вайны за спадчыну галіцкіх каралёў праходзіў у часы валадарання Фёдара Любартавіча. У выніку вайны з Польска-Літоўскай дзяржавай, якое ўзначальваў цяпер адзіны кіраўнік Ягайлам, Фёдар страціў Луцк у 1387 і Уладзімірскую зямлю ў 1390, перастаўшы быць Валынскім князем.
Вайну завяршыла падпісанае паміж Польшчай і Літвой Востраўскага пагаднення 1392 года. Паводле яго Польшча атрымала Галіцкае княства, Белз і Холм, а Літва — Уладзімір і Луцк.
Пасля сыходу з Валыні Фёдар стаў князем Ноўгарада-Северскага, адабранага Вітаўтам у Дзмітрыя-Карыбута Альгердавіча (да 1405 года), а затым — у Жыдачаве.
Памёр 1 чэрвеня 1431 года ва Уладзіміры-Валынскім, які незадоўга да смерці здолеў адбіць у Літвы.
Сасніўка (Малынскі раён)
Сасніўка (Сосні́́вка) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Юзафін (Кіраўскі раён)
Юзафі́н (, Юзофин) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Паўлавіцкага сельсавета.
Стара Гута (Малынскі раён)
Стара Гута (Стара Гу́та) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Гаўрушы
Гаўрушы́ (, Гавруши) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Віраўлянскага сельсавета.
Кавалікі (Бераставіцкі раён)
Кава́лікі (, Ковалики) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Бераставіцкага сельсавета.
Да 11 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Малабераставіцкага сельсавета, да 2013 года — у склад Пархімаўскага сельсавета (да 1973 года меў назву Данілкаўскі сельсавет).
Стасэва
Стасэва (Ста́сева) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Стары Вараб’і
Стары Вараб’і (Старі Вороб'ї) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Тарасіўка (Малынскі раён)
Тарасіўка (Тара́сівка) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Стрыміўшчына
Стрыміўшчына (Стримі́вщина) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Каленікі (Бераставіцкі раён)
Кале́нікі (, Каленики) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Бераставіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пархімаўскага сельсавета.
Дзеравушка
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Халамерскага сельсавета.
Кёнігсбергскі дагавор (1384)
Кёнігсбергскі дагавор 1384 года — пагадненне, заключанае ў Кёнігсбергу 30 студзеня 1384 года падчас Грамадзянскай вайны ў ВКЛ 1381—1384 гадоў паміж Вітаўтам Вялікім і прадстаўнікамі Тэўтонскага Ордэна.
Вітаўт, аб'яднаўшыся з Тэўтонскім ордэнам, вёў міжусобіцу са сваім стрыечным братам Ягайлам. Дзеля таго, каб гарантаваць падтрымку з боку крыжакоў у грамадзянскай вайне, Вітаўт падпісаў дагавор, паводле якога Жамойць да самай ракі Нявежы і горада Коўна адыходзіла да крыжацкага Ордэна. У 1382 годзе Ягайла абяцаў крыжакам Жамойць толькі да ракі Дубісы, але так і не ратыфікаваў Дубіскі дагавор. Жамойць была неабходная крыжакам, бо яе тэрыторыя фізічна аддзяляла іх ад злучэння з Лівонскім ордэнам на поўначы. Вітаўт таксама паабяцаў стаць ордэнскім васалам. У лютым некалькі рэгіёнаў Жамойці выказалі сваю падтрымку Вітаўту і крыжакам.
16 ліпеня 1384 года Вітаўт у другі раз ратыфікаваў Кёнігсбергкі дагавор у Новым Марыенбергу, новазбудаванай крыжацкай крэпасці на беразе Нёмана. Зрэшты, пагадненне было разарвана ў гэтым жа месяцы пасля перамір'я Вітаўта і Ягайлы. Вітаўт знішчыў крыжацкія замкі і вярнуўся ў Літву. Падчас грамадзянскай вайны ў ВКЛ 1389—1392 гадоў Вітаўт ізноў папрасіў ваеннай дапамогі ў Тэўтонскага ордэна. 19 студзеня 1390 года ён падпісаў Ліцкі дагавор, які пацвярджаў Кёнігсбергкі дагавор, толькі дзеля таго, каб ізноў парушыць яго ў 1392 годзе. Вітаўт аддаваў Жамойць крыжакам яшчэ двойчы: паводле Салінскага дагавора (1398) і Рацёнжскага дагавора (1404).
Барчыцы
Ба́рчыцы (, Барчицы) — аграгарадок у Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Скрыпліцкага сельсавета.
Да 2004 года Барчыцы ўваходзілі ў склад Добасненскага сельсавета.