cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Спіс рымскіх імператараў
Пасля забойства імператара Комада Рымская імперыя ўступіла ў Крызіс трэцяга стагоддзя, калі пачалі з'яўляцца шматлікія ўзурпатары. У 395 годзе імперыя была канчаткова падзелена на Заходнюю Рымскую імперыю і Усходнюю Рымскую імперыю.
У 476 годзе быў зрынуты апошні Заходне-рымскі імператар Ромул Аўгуст (хоць фармальна імператарам лічыў сябе да 480 года Юлій Непат). Заходняя Рымская імперыя пала, а Усходняя Рымская імперыя, званая гісторыкамі з гэтага часу Візантыяй, працягвала існаваць яшчэ практычна тысячу гадоў, да 1453 года, калі Канстанцінопаль быў захоплены туркамі-асманамі, з перапынкам з 1204 па 1261 год, калі Канстанцінопаль быў захоплены крыжакамі.
Спіс рымскіх імператараў у храналагічным парадку, курсівам вылучаны ўзурпатары. Не пазначаны палкаводцы, якія паднялі паўстанні супраць цэнтральнай улады, але фармальна не абвешчаныя імператарамі (за выключэннем традыцыйна ўключаных, напр., Макрыян Старэйшы). У якасці суправіцеляў пазначаны спадчыннікі ўлады (пачынаючы з сярэдзіны I стагоддзя статус спадчынніка практычна заўсёды супадаў з тытулам цэзара), афіцыйныя суправіцелі, часам — рэгенты пры неактыўнасці імператара.
Крызіс III стагоддзі
Усе імператары (і ўзурпатары) гэтага перыяду памерлі гвалтоўнай смерцю, акрамя Гасціліяна
Імператары Галіі
Гальская імперыя (Imperium Galliarum) — сепаратысцкае ўтварэнне, якое ўзнікла на тэрыторыі рымскай Галіі падчас крызісу III стагоддзя. Імперыя праіснавала з 260-га па 274 гг. і складалася з тэрыторый правінцый Галіі, Іберыі, Брытаніі і Германіі (пасля гібелі Постума Іберыя ўз'ядналася з Рымскай імперыяй). Сталіцай імперыі стаў горад Калонія Агрыпіна (Colonia Claudia Ara Agrippinensium) — сучасны Кёльн. Пры імператарах Тэтрыку I і Тэтрыку II сталіца была перанесена ў горад Аўгуста Тверэрарум (Augusta Treverorum) — сучасны — Трыр. У 274 г. Тэтрык I здаўся імператару Аўрэліяну, і заходнія правінцыі зноў увайшлі ў склад Рымскай імперыі
Тэтрархія
Тэтрархія (τετραρχία — «кіраванне чатырох») — назва ўрада, у якім улада падзелена паміж чатырма людзьмі (тэтрархамі). Як правіла, тэтрархіяй завецца сістэма кіравання Рымскай імперыяй, уведзеная імператарам Дыяклетыянам у 293 г. і якая доўжылася да 313 г. У 285 г. Дыяклетыян прызначыў военачальніка Максіміяна малодшым суправіцелем («цэзарам»), а ў 286 годзе — «аўгуст». Дыяклетыян кіраваў усходняй паловай імперыі, а Максіміян — заходняй. У 293 годзе, палічыўшы, што ваенныя і грамадзянскія праблемы патрабуюць спецыялізацыі, дадаткова былі прызначаны двое цэзараў у памочнікі аўгустам: Галерый і Канстанцый Хлор. Меркавалася, што аўгусты будуць адракацца пасля 20-летняга кіравання, а ўлада будзе пераходзіць да цэзараў. Чатырма сталіцамі тэтрархаў былі:
Заходняя Рымская імперыя
Пасля 395 года агульнага кіраўніка ў абедзвюх частак дзяржавы ўжо не было, хоць імперыя па-ранейшаму лічылася адзінай, толькі кіруемай двума імператарамі і двума дварамі. Феадосій I Вялікі быў апошнім імператарам, які кіраваў аб'яднанай Рымскай імперыяй.
Новае Шанталава
Новае Шанталава (Новое Шанталово) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Салавей
Назву Салавей маюць:
Дзмітрый Кузьміч Абраменка
Біяграфія
Баявое хрышчэнне атрымаў у 1941 годзе каля Віцебска ў складзе 153-й стралковай дывізіі, дзе ён падюіў першы варожы танка, затым удзельнічаў у Смаленскай бітве ў складзе той жа дывізіі, якая неўзабаве была пераўтворана ў 3-ю гвардзейскую.
Камандзір гарматнага разліка 22-га гвардзейскага артылерыйскага палка старшы сяржант Дзмітрый Абраменка 1 жніўня 1944 года каля населенага пункта Датнава (літоўскага Датнува) разам з байцамі даручанага яму гарматнага разліка вывеў са строю дзве кулямётныя кропкі з разлікамі і каля палутара дзясяткаў варожых салдатаў.
21 жніўня каля пасёлка Гервіцы, у раёне літоўскага горада Шаўляй, падчас адбівання контратак ворага гарматны разлік Абраменка падавіў дзве кулямётныя кропкі і падбіў два аўтамабіля.
Загадам па 3-й гвардзейскай стралковай дывізіі ад 27 верасня 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях гвардыі сяржант Абраменка Дзмітрый Кузьміч узнагароджаны Ордэнам Славы 3 ступені.
У баю за станцыю «Пагеген», размешчаную на захад ад горада Тыльзіт, камандзір гарматнага разліку 22-га артылерыйскага палка гвардыі старшы сяржант Дзмітрый Абраменка, камандуючы артылерыйскім разлікам, 20 кастрычніка 1944 года знішчыў кулямёт, да ўзвода салдат ворага і разбурыў бліндаж. Быў паранены, але поля бою не пакінуў.
Загадам па 3-й гвардзейскай арміі ад 26 лістапада 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях гвардыі старшы сяржант Абраменка Дзмітрый Кузьміч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
17 студзеня 1945 года на паўднёвым захадзе ад Прейсіш-Эйлаў узглаўляючы гарматны разлік 22-га гвардзейскага артылерыйкага палка, гвардыі старшына, дзмітрый абраменка прамой наводкай знішчыў чатыры кулямёты з разлікамі, разбурыў дом з дзввумя кулямётнымі кропкаммі ворага.
У верасні 1945 года гвардыі старшына Абраменка Д. К. юыў дэмабілізаваны. Вярнуўся на радзіму, працаваў старшынёй калгаса імя В. У. Куйбышава. Памер 28 студзеня 1981 года, пахаваны ў роднай вёсцы Філіпкава Віцебскага раёна Віцебскай вобласці Рэспублікі Беларусь.
Узнагароджаны ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі, Айчыннай вайны 1-й ступені, Славы 1-й, 2-й, 3-й ступені, медалямі, у тым ліку медалем «За адвагу».
Дахнарскае
Дахна́рскае — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Дахнарка, прыкладна за 10 км на поўнач ад Полацка, каля вёскі Рудня.
Аўтапартрэт з фескай (Ян Рустэм)
Аўтапартрэт з фескай — адзін з аўтапартрэтаў аўтарства Яна Рустэма, які захоўваецца ў і выстаўляецца ў.
Дахнарскае
Плошча паверхні 0,47 км², даўжыня 0,89 км, найбольшая шырыня 0,7 км. Даўжыня берагавой лініі 2,71 км. Найбольшая глыбіня возера 1,7 м, сярэдняя 1,1 м. Плошча вадазбору 73,8 км². Аб'ём вады ў возеры 0,5 млн. м³.
Аўтапартрэт з фескай (Ян Рустэм)
Апісанне карціны
Як гэта звычайна для партрэтаў Рустэма, аўтапартрэт пагрудны. Мастак адлюстраваны ў павароце тры чвэрці, павернуты направа. Ён апрануты ў чорную куртку, жоўтую камізэльку і белую кашулю са складаным каўняром і белай хусткай, завязанай на шыі. На галаве чырвоная феска. Фон цёмна-карычневы.
Варыянты карціны
Ян Рустэм намаляваў дастаткова вялікую колькасць аўтапартрэтаў, на некаторых з іх ён паказаны ў фесцы. Пры гэтым карціны не з'яўляюцца дакладнымі копіямі, а адрозніваюцца рознымі дэталямі ад кірунку позірку да ўзроста мастака.
Дахнарскае
Катлавіна Дахнарскага возера рэшткавага тыпу. Схілы катлавіны спадзістыя вышынёй 2—3 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі возера пераважна сплавінныя, у паўночнай частцы забалочаныя. Вакол возера забалочаная пойма шырынёй ад 10—20 да 200—250 метраў. Дно плоскае, выслана слоем крэменязёмістага сапрапелю таўшчынёй каля 3,6 м.
Аўтапартрэт з фескай (Ян Рустэм)
Варыянты карціны
Прынамсі два аўтапартрэты былі страчаныя падчас Другой Сусветнай вайны, яшчэ некалькі захоўваюцца ў розных музеях Літвы і Польшчы.
Дахнарскае
Возера дыстрофнае, праточнае. Цалкам зарастае падводнай расліннасцю. Праз возера працякае рака Дахнарка (прыток Дрысы), упадае ручай.
У возеры водзяцца шчупак, лінь, акунь, карась, плотка і іншыя віды рыб.
Бертранж
Бертра́нж (люксемб. Bartreng, фр. Bertrange) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Бертранж з'яўляецца часткай кантона Люксембург. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 6345 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 2947 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 17,39 км ² (па займаемай плошчы 71 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 352 м. (96 месца з 116 камун), найменшая 277 м. (87 месца з 116 камун).
Быхаўскія павятовыя маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Быхаўскага павета (да 1852 года Старабыхаўскага).
Міжэвічы (гміна)
Гміна Міжэвічы (Gmina Miżewicze) — колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года ў Навагрудскім ваяводстве Польскай Рэспублікі (цяпер тэрыторыя Беларусі). Сядзіба размяшчалася ў Міжэвічах (620 жых. у 1921 годзе ).
У міжваенны перыяд гміна Міжэвічы ўваходзіла ў склад Слонімскага павета Навагрудскага ваяводства. 1 кастрычніка 1927 года частка тэрыторыі гміны Міжэвічы уключана ў склад гміны Чамяры. 1 красавіка 1929 года ў склад гміны Міжэвічы перададзена частка тэрыторыі гміны Дзявяткавічы.
У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
Петрачэнкі
Петрачэнкі (Петраченки) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Студзёнкаўскі сельсавет (Сенненскі раён)
Студзё́нкаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Студзёнка.
Петрачэнкі
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Студзёнкаўскі сельсавет (Сенненскі раён)
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Пустынкаўскі сельсавет у складзе Сенненскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Пустынкі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Сенненскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Навасельскага сельсавета, у склад Забараўскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Обаль, Пуцішча, Раманаўка, Рудкоўшчына і Слабада). 6 верасня 1963 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Студзёнка. 2 жніўня 1966 года сельсавет перайменаваны ў Студзёнкаўскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Студзёнкаўскага сельсавета 32 населеныя пункты. 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана частка скасаванага Алексініцкага сельсавета (17 населеных пунктаў: вёскі Адамава, Алексінічы, Алёхнава, Барок, Заслонаўка, Застадолле, Зямковічы, Каменка, Кімейка, Курэйшына, Леснікова, Луг, Папінка, Тур’ева, Утрылава, Шынкава і Шыпы). 14 мая 2022 года скасавана вёска Буйнічкава.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1690 чалавек, з іх 94,4 % — беларусы, 4,1 % — рускія, 0,8 % — украінцы.
Кубак Беларусі па гандболе сярод жанчын
Кубак Беларусі па гандболе сярод жанчын — штогадовы турнір па гандболе. Пачынальна з 2011 года фінальная стадыя Кубка Беларусі праводзіцца ў фармаце «фіналу чатырох».
Разня ў Дуэкуэ
Разня ў Дуэкуэ (Massacre de Duékoué) — масавае забойства, здзейсненае ў канцы сакавіка 2011 года ў горадзе падчас другой грамадзянскай вайны ў Кот-д’Івуары. Паводле розных крыніц, загінула ад 152 да 1000 мірных жыхароў.
Сітуацыя
28 лістапада 2010 года ў Кот-д’Івуары былі праведзены прэзідэнцкія выбары. Двума галоўнымі кандыдатамі сталі дзеючы прэзідэнт Ларан Гбагбо і апазіцыянер Аласан Уатара. Вынікі галасавання выклікалі спрэчкі, а хутка і ўзброеныя сутыкненні.
Прыхільнікі Уатары на момант пачатку канфлітку ўмацаваліся на поўначы краіны, але ў сакавіку 2011 года разгарнулі наступленне на поўдзень, які ўтрымліваўся сіламі Гбагбо.
Ход падзей
Першыя звесткі аб масавых забойствах датуюцца 27 сакавіка, калі горад знаходзіўся пад кантролем войск Гбагбо. 28 сакавіка прыхільнікі Аласана Уатары захапілі Дуэкуэ. На наступны дзень горад быў разрабаваны.
У ноч з 29-га на 30-га ў раёне Карфур (Carrefour) адбыліся масавыя забойствы прадстаўнікоў народнасці вэ. Днём група мужчын, ратуючыся ад гвалту, беглі ў балота. Адначасна войскі Уатары абстралялі верталёт міратворцаў ААН.
Падлікі ахвяр
Ацэнкі ахвяр разні вар’іруюцца. Войскі Аласана Уатары паведамілі пра 152 загінулых. Паводле даных Чырвонага Крыжа, яе супрацоўнікі на месцы трагедыі знайшлі 867 цел. Прадстаўнікі ААН заявілі аб 430 загінулых (330, паводле падлікаў, забіты прыхільнікамі Уатары, астатнія — Гбагбо). Каталіцкая дабрачынная арганізацыя «» казала пра звыш за 1000 чалавек.
Рэакцыя
Аласан Уатара першапачаткова аспрэчваў удзел сваіх атрадаў у бойні. Прэм’ер-міністр заявіў, што будзе праведзена расследаванне. Генеральны сакратар ААН Пан Гі Мун запатрабаваў прыцягнуць вінаватых да адказнасці.
Расследаванне
13 красавіка пракуратурай і Міжнародным крымінальным судом распачата расследаванне. 10 мая, як заявілі ў ААН, да разні мог быць датычны Амадэ Уэрэмі, грамадзянін Буркіна-Фасо, што змагаўся на баку арміі Уатары. Супраць яго вылучаны абвінавачванні.
Уатара спрабаваў перакласці асноўную адказнасці на свайго апанента Гбагбо, які быў арыштаваны і перададзены МКС. Аднак 1 красавіка 2021 года суд канчаткова апраўдвае палітыка.
Ліцэнзіі Creative Commons
400px|right|thumb|Мапа стану [[Creative Commons#Падзеі па краінах, міжнародная сетка філіялаў і адаптацыя ліцэнзій|імплементацыі ліцэнзій Creative Commons
]] Ліцэнзіі Creative Commons — група ўніфікаваных тэкстаў, якія апісваюць умовы выкарыстання твораў, да якіх яны прыкладаюцца. Яны ўтрымліваюць як кароткае апісанне, якое выкладае істотныя ўмовы максімальна даступнай мовай, так і падрабязны, правераны юрыстамі тэкст у форме ліцэнзій, адпавядаючы заканадаўству аб аўтарскім праве.
Першая версія ліцэнзій была выдадзена амерыканскай некамерцыйнай арганізацыяй Creative Commons 16 снежня 2002 года.
Арганізацыя Creative Commons (яе структура Creative Commons International) садзейнічае прававой і лінгвістычная адаптацыі асноўных ліцэнзій Creative Commons (зараз іх шэсць) да мясцовага заканадаўства ў тых краінах, дзе гэта неабходна. Для гэтага яна робіць адаптацыю тэрміналогіі пад заканадаўства асобнай краіны і, пры неабходнасць, стварае пераклады ліцэнзій на іншыя мовы. Там, дзе такая адаптацыя не зроблена, рэкамендуецца выкарыстоўваць звычайныя неадаптаваныя міжнародныя версіі ліцэнзій, якія створаны, каб працаваць ва ўсіх краінах-удзельніцах пагадненняў па аўтарскім правам. Плануецца, што 4 версія ліцэнзій будзе яшчэ больш універсальнай і больш не будзе патрабаваць адаптацый і перакладаў. Калі версіі для якой-небудзь краіны ніколі не выдаваліся, то гэта не перашкаджае выкарыстанню ліцэнзій у такой краіне.
У адрозненні ад розных ліцэнзій на свабоднае праграмнае забеспячэнне (напрыклад, GNU GPL), ліцэнзіі Creative Commons больш зручныя для фотаздымкаў, малюнкаў, кароткіх тэкстаў і інш., таму што яны не патрабуюць распаўсюджання разам з творам суправаджальнага тэксту з умовамі ліцэнзіі, дастаткова літарнага коду з базавых элементаў.
NGC 949
NGC 949 (іншыя абазначэнні — UGC 1983, IRAS02277+3654, MCG 6-6-48, KARA 109, ZWG 523.53, KUG 0227+369, PGC 9566) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Трыкутнік.
Ліцэнзіі Creative Commons
Элементы ліцэнзій
У ліцэнзіях, напісаных юрыстамі для юрыстаў, каб даведацца ўмовы гэтых ліцэнзій, трэба чытаць сам тэкст ліцэнзій. Але ў ліцэнзій Creative Commons умовы прапісаныя проста ў іх назвах (напрыклад, ліцэнзія па якой можна выкарыстоўваць твор у некамерцыйных мэтах пры умовах указання аўтарства, так і называецца — «Attribution — Noncommercial»). Умовы ліцэнзій прапісаны ў выглядзе камбінацыі «элементаў ліцэнзіі», кожны з якіх таксама мае сваё умоўнае пазначэнне ў выглядзе малюнка.
NGC 949
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Ліцэнзіі Creative Commons
Спіс элементаў
Камбінаваннем гэтых элементаў уласна і атрымоўваюцца ліцэнзіі Creative Commons.
Цяперашнія ліцэнзіі Creative Commons
У дадзены момант існуюць 6 сучасных ліцэнзій Creative Commons ..
Базавыя правы
Усе 6 сучасных ліцэнзій Creative Commons маюць шмат важных агульных рыс.
Кожная ліцэнзія патрабуе ад карыстальнікаў твора:
Кожная ліцэнзія дазваляе карыстальнікам твора, калі яны прытрымліваюцца ўмоў аўтра, прынамсі некамерцыйна:
Кожная ліцэнзія:
Спіс і апісанне ліцэнзій
6 сучасных ліцэнзіі спарадкаваны зверху ўніз па павелічэнню накладаемых абмежаванняў на права карыстання наступным чынам: зверху самая дазваляльная ліцэнзія, а знізу — самая забараняльная:
Прыведзеныя ніжэй умовы ліцэнзій з'яўляюцца нефармальнымі, у іх легка разабрацца не спецыялістам. Стваральнік Creative Commons, Лорэнс Лесіг, называе іх «human readable» (зразумелыя чалавеку). Але яны не маюць юрыдычнай сілы, таму для кожнай з іх створаны карэктныя фармулёўкі ў межах мясцовага заканадаўства, па выразу Лесіга — «lawyer readable» (зразумелыя юрысту). Такім чынам, сістэма ліцэнзій зручная і для карыстальнікаў, і для юрыстаў. Зараз ліцэнзіі Creative Commons адаптаваны больш, чым для 53 краін.
Свабодныя
Згодна крытэрам вызначэння свабодных твораў культуры, ліцэнзіі Creative Commons можна падзяліць на свабодныя ліцэнзіі і несвабодныя. Ліцэнзіі, якія адпавядаюць вызначэнню, пазначаны значком на афіцыйным сайце creativecommons.org.
На сайце праекта GNU Фонда свабоднага праграмнага забеспячэнне ліцэнзіі CC-BY і CC-BY-SA таксама апісаны як свабодныя: «свабодная ліцэнзія, якая добрая для мастацкіх і забаўляльных твораў і адукацыйных прац».
У апошнія гады колькасць твораў, даступных па свабодным ліцэнзіям Creative Commons, а таксама як грамадскі здабытак узрасло да 40 % ад агульнага аб'ёма CC-твораў, у той час як у першыя гады існавання праектў свабоднымі былі только 20 % твораў.
CC Attribution (скарочана CC-BY)
Ліцэнзія «З пазначэннем аўтарства».
Прынцып ліцэнзіі — «рабіце з маім творам усё, што заўгодна, толькі пазначайце маё аўтарства».
Гэта ліцэнзія дазваляе іншым распаўсюджваць, перапрацоўваць, выпраўляць і развіваць твор, нават у камерцыйных мэтах, пры ўмове пазначэння аўтара твора. Гэта найбольш свабодная ліцэнзія з кропкі гледжання таго, што могуць рабіць з творам карыстальнікі.
Гэта ліцэнзія з'яўляецца т.з. пермісіўнай ліцэнзіяй, аналагічным такім пермісіўным ліцэнзіям свабоднага ПЗ як BSD, MIT, Apache. Адпаведна, да гэтай ліцэнзіі таксама ўжываецца шырока вядомая спрэчка «BSD супраць GPL» па азначэнню «якая ліцэнзія лепш — пермісіўная ці капілефтная?»
Ліцэнзія CC Attribution не патрабуе ад вытворнага твора быць свабодным (у адрозненні ад капілэфтнай ліцэнзіі Attribution — Share Alike). Гэта ліцэнзія адлюстроўвае кропку гледжання, што свабода павінна заключацца ў тым ліку ў тым, каб рабіць несвабодны твор на аснове свабоднага, г.зн. «зачыняць» твор. Часта ліцэнзію CC Attribution выбіраюць тыя, каму абсалютна ўсё роўна, што іншыя людзі будуць рабіць з яго творам, абы пазначалі аўтарства.
Па свайму духу, распаўсюд твора па пермісіўнай ліцэнзіі CC Attribution падобны з схоже с перадачай твора ў грамадскі здабытак.
Па гэтай ліцэнзіі даступны частка медыяфайлаў Вікісховішча, частка музыкі Jamendo, частка выяў Flickr, Вікінавіны, шматмоўны корпус Tatoeba, «Частный Корреспондент», матэрыялы з Публічнай навуковай бібліятэкі (PLoS), увесь кантэнт сайта прэзідэнта Расіі, сайт прэзідэнта ЗША.
CC Attribution — Share Alike (скарочана CC-BY-SA)
Ліцэнзія «З пазначэннем аўтарства — З захаваннем умоў»
Гэта ліцэнзія дазваляе іншым перапрацоўваць, выпраўляць і развіваць твор нават у камерцыйных мэтах пры ўмове пазначэння аўтарства і ліцэнзавання вытворных прац на аналагічных умовах. Гэта ліцэнзія з'яўляецца капілэфт-ліцэнзіяй. Усе новыя творы, заснаванныя на ліцэнзаванным пад яе, будуць мець аналагічную ліцэнзію, таму ўсе вытворныя будзе дазволена змяняць і выкарыстоўваць у камерцыйных мэтах.
Базавыя ўмовы ліцэнзіі Attribution — Share Alike супадаюць з умовамі аналагічнай ліцэнзіі GNU FDL (толькі калі ў творы не заяўлены нязменлівыя раздзелы і змешчаныя на першай і апошняй вокладцы тэксты), таму яны вельмі падобныя, але несумяшчальныя.
Па гэтай ліцэнзіі даступны частка медыяфайлаў Вікісховішча, частка музыкі Jamendo, частка выяваў Flickr, Вікіпедыя, Wikia, Wikivoyage, OpenStreetMap.
Алег Леанідавіч Качан
Алег Леані́давіч Кача́н (, Чэрвень, Мінская вобласць, БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, былы Міністр спорту і турызму Рэспублікі Беларусь (2009—2012).
Ліцэнзіі Creative Commons
Несвабодныя
Творы пад дадзенымі ліцэнзіямі не падыходзяць пад азначэнне свабодных твораў культуры. Яны не прадастаўляюць карыстальнікам неабходнага мінімума свабод і абмяжоўваць людзей у рэчах, якія недапушчальны для свабоднай ліцэнзіі.
Алег Леанідавіч Качан
Біяграфія
Нарадзіўся 3 кастрычніка 1967 года ў Чэрвені Мінскай вобласці.
Ліцэнзіі Creative Commons
Несвабодныя
CC Attribution — No Derivative Works (скарочана CC-BY-ND)
Алег Леанідавіч Качан
Біяграфія
У 1986 годзе скончыў Смілавіцкі саўгас-тэхнікум Дзяржаграпраму БССР, у 1992 годзе — Брэсцкі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. С. Пушкіна па спецыяльнасці «Фізічнае выхаванне».
У 1992—1998 гадах працаваў трэнерам-выкладчыкам у дзіцяча-юнацкіх спартыўных школах Мінскай вобласці.
Ліцэнзіі Creative Commons
Несвабодныя
Ліцэнзія “З пазначэннем аўтарства - Без вытворных”.
Алег Леанідавіч Качан
Біяграфія
У 1998—2002 гадах быў загадчыкам аддзела па фізічнай культуры, спорце і турызме Лагойскага райвыканкама Мінскай вобласці.
Ліцэнзіі Creative Commons
Несвабодныя
Гэта ліцэнзія дазваляе свабодна распаўсюджваць творы, як на камерцыйнай, так і некамерцыйнай аснове, пры гэтым праца павінна заставацца нязменнай і абавязкова павінна пазначацца аўтарства.
Статутны фонд
Стату́тны фонд — тая сума асноўных і абаротных сродкаў, якую ўносяць заснавальнікі-ўласнікі створанага імі прадпрыемства (фірмы, кампаніі, акцыянернага таварыства) для забеспячэння яго функцыянавання. Пасля таго як прадпрыемства прайшло рэгістрацыю, у яго ўстаноўчых дакументах фіксуецца статутны капітал, роўны статутнага фонду за вылікам дэбіторскай запазычанасці.
Алег Леанідавіч Качан
Біяграфія
З 2004 па 2009 гады быў начальнікам упраўлення фізічнай культуры, спорту і турызму Мінскага аблвыканкама.
З 26 чэрвеня 2009 года па 28 кастрычніка 2012 года быў Міністрам спорту і турызму Рэспублікі Беларусь.
Ліцэнзіі Creative Commons
Несвабодныя
Гэта ліцэнзія забараняе пераклад твораў на іншую мову.
Статутны фонд
У час дзейнасці прадпрыемства статутны фонд можа павялічвацца або змяншацца. Крыніцамі павелічэння статутнага фонду могуць быць: ўкараненне найноўшых дасягненняў навукі і тэхнікі, рэканструкцыя і абнаўленне асноўных фондаў, павелічэнне аб’ёмаў вытворчасці, прыбытку ад гаспадарчай дзейнасці і інш. Памяншаюць статутны фонд знос і спісанне састарэлых машын і абсталявання, спажыванне і канфіскацыя часткі прыбытку і інш.
Смычка (Пухавіцкі раён)
Смы́чка (, Смычка) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Турынскага сельсавета.
Ліцэнзіі Creative Commons
Несвабодныя
Па гэта ліцэнізіі даступны частка выяваў Flickr, частка музыкі Jamendo, сайты Фонда свабоднага праграмнага забеспячэння (у тым ліку праекта GNU).
CC Attribution — Noncommercial (скарочана CC-BY-NC)
Статутны фонд
У Беларусі
Камерцыйная арганізацыя самастойна ў Беларусі вызначае памер статутнага фонду, за выключэннем арганізацый, для якіх заканадаўствам ўсталёўваюцца мінімальныя памеры статутных фондаў. Мінімальны памер статутнага фонду вызначаны толькі ў выпадку закрытага акцыянернага таварыства (ЗАТ) і адкрытага акцыянернага таварыства (ААТ). Мінімальная сума для такіх арганізацый устанаўліваецца ў беларускай валюце і залежыць ад базавай велічыні.
Смычка (Пухавіцкі раён)
Гісторыя
Паводле перапісу 1926 г. пасёлак.
Ліцэнзіі Creative Commons
Несвабодныя
Ліцэнзія “З пазначэннем аўтарства - Некамерцыйная”
Гэта ліцэнзія дазваляе іншым перапрацоўваць, выпраўляць і развіваць твор на некамерцыйнай аснове, і хоць для вытворных прац захоўваюцца патрабаванні пазначэння аўтараў і некамерцыйнага выкарыстання, не патрабуецца прадстаўлення трэцім асобам аналагічных правоў на вытворныя ад яе.
Смычка (Пухавіцкі раён)
Гісторыя
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
Ліцэнзіі Creative Commons
Несвабодныя
Па гэтай ліцэнзіі даступны частка выяваў Flickr, часка музыкі Jamendo, кніга Свабодная культура Лорэнса Лесіга.
Смычка (Пухавіцкі раён)
Літаратура
Памяць : Пухавіцкі раён: гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / [укладальнік А. А. Прановіч; рэдкалегія: А. М. Карлюкевіч і інш.]. — Мінск : Беларусь, 2003. — 748 с. — 3000 экз. ISBN 985-01-0251-9
Ліцэнзіі Creative Commons
Несвабодныя
CC Attribution — Noncommercial — Share Alike (скарочана CC-BY-NC-SA)
Ліцэнзія “З пазначэннем аўтарства - Некамерцыйная - З захаваннем умоваў”.
Гэта ліцэнзія была самай папулярнай у ранні перыяд Creative Commons, але потым саступіла лідарства больш свабоднай ліцэнзіі BY-SA.
Гэта ліцэнзія дазваляе іншым перапрацоўваць, выпраўляць і развіваць твор на некамерцыйнай аснове да тага часу, пакуль яны згадваюць арыгінальнае аўтарства і ліцэнзіруюць вытворныя працы на аналагічных ліцэнзійных умовах. Карыстальнікі могуць не толькі атрымоўваць і распаўсюджваць творы на умовах, ідэнтычных дадзенай ліцэнзіі («by-nc-sa»), але і перакладаць, ствараць іншыя вытворныя працы, заснаваныя на гэтым творы. Усе новыя творы, заснаваныя на гэтым, будуць мець адныя і тыя ж ліцэнзіі, таму ўсе вытворныя працы таксама будуць насіць некамерцыйны характар.
Па гэтай ліцэнзіі даступны частка выяваў Flickr, частка музыкі Jamendo.
CC Attribution — Noncommercial — No Derivative Works (скарочана CC-BY-NC-ND)
Ліцэнзія “З пазначэннем аўтарства - Некамерцыйная - Без вытворных”
Дадзеная ліцэнзія мае найбольш абмежаванняў сярод шасці асноўных ліцэнзій, дазваляючых свабодны распаўсюд твораў. Гэту ліцэнзію часта называюць ліцэнзіяй “безкаштоўнай рэкламы”, паколькі яна дазваляе іншым атрымоўваць і распаўсюджваць твор да таго моманту, пакуль яны згадваюць аўтара і спасылаюцца на яго, але яны не могуць ні якім чынам змяняць твор і выкарыстоўваць яго ў камерцыйных мэтах.
Некаторыя лічаць, што гэта ліцэнзія лепш, чым CC BY-NC і CC BY-NC-SA, што забараняюць толькі камерцыйнае выкарыстоўванне, бо яе выкарыстанне не прыводзіць да экспанентнага росту колькасці несвабодных.
Па гэтай ліцэнзіі даступны частка выяваў Flickr, частка музыкі Jamendo, Star Wreck, падкаст Радыё-Т.
CC0
CC0 (CC Zero) — універсальная прылада, якая дзейнічае па ўсяму свету, для адмовы ад сваіх аўтарскіх правоў і перадачы твора ў грамадскі здабытак. Скарыстацца ім можа толькі ўладальнік аўтарскіх правоў. У адрозненні ад ліцэнзій Creative Commons, CC0 можна і нават рэкамендуецца ўжываць да праграмнага забеспячэння.
Таксама CC0 можна ўжываць да баз дадзеных.
Public Domain Mark
Public Domain Mark — спецыяльная адзнака, якая ставіцца на чужых творах, што ўжо знаходзяцца ў грамадскім здабытку. Потым творы можна будзе знайсці праз спецыяльныя пашуковыя сістэмы, напрыклад, пашыраны пошук Google.
Пратакол
Пратакол CC+ (CC Plus) — гэта спосаб распаўсюджваць твор па некамерцыйнай ліцэнзіі і ў той жа час перадаваць камерцыйныя правы па другой ліцэнзіі і зарабляць грошы. .
Равенства (Манастыршчынскі раён)
Равенства (Равенство) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Вялікі Піт
Вялі́кі Піт (Большой Пит ) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, ва Усходняй Сібіры, у Краснаярскім краі, правы прыток ракі Енісей (басейн Карскага мора).
Даўжыня ракі 415 км. Плошча вадазбору 21 700 км². Сярэдні расход вады ў ніжнім цячэнні складае 209 м³/с, аб’ём сцёку — 6,596 км³/год. Выток ракі знаходзіцца на Заангарскім плато, вадазбор — у межах Заангарскага плато і Енісейскага кража. Упадае ў Енісей каля пасёлка Усць-Піт. Жыўленне ракі пераважна снегавое, са значнай часткай дажджавога. Замярзае ў пачатку лістапада, вызваляецца ад лёду ў маі. Суднаходная на адлегласці 184 км (ад вусця да прыстані Бранка).
Каля ракі пасёлкі Сухі Піт і Бранка.
БелаПАН
Белару́скае прыва́тнае аге́нцтва наві́н (БелаПАН) — беларускае інфармацыйнае агенцтва, з’яўляецца крыніцай палітычнай, эканамічнай, дзелавой, фінансавай і іншай інфармацыі з Беларусі, займае сур’ёзнае месца на рынку розных даследаванняў, маніторынгу, рэкламы і PR-паслуг. Від уласнасці — закрытае акцыянернае таварыства, акцыянеры — прыватныя асобы. БелаПАН выпускае навіны на беларускай, рускай і англійскай мовах у рэжыме рэальнага часу. Агенцтва мае разгалінаваную сетку карэспандэнтаў ва ўсіх рэгіёнах Беларусі і ў суседніх краінах.
Гісторыя
Створана 19 лістапада 1991 года Алесем Ліпаем і Віталем Цыганковым. Спачатку ў БелаПАНе працавала 3 чалавекі, а навіны рассылаліся падпісчыкам уручную па факсе некалькі разоў у дзень. Сёння стужка навін агенцтва абнаўляецца кожныя некалькі хвілін, у дзень з’яўляецца каля ста паведамленняў.
Паведамленні БелаПАН публікуюць буйнейшыя выданні Беларусі, цытуюць многія сусветныя радыёстанцыі і тэлекампаніі. Сярод кліентаў таксама — дзяржаўныя і міжнародныя арганізацыі, дыпламатычныя прадстаўніцтвы, банкаўскія і фінансавыя інстытуты, прадпрыемствы і кампаніі.
У 2001 годзе паўстаў праект «Выбары ў Беларусі». Улетку 2002 года пачаўся выпуск інтэрнэт-газеты «Белорусские новости» (naviny.by).
Інфармацыйнае агенцтва БелаПАН было генеральным спонсарам свята на Дзень Волі, якое прайшло 25 сакавіка 2018 года, калі адзначалася 100-годдзе Беларускай Народнай Рэспублікі. У сярэдзіне ліпеня Дэпартамент фінансавых расследаванняў завёў крымінальную справу на Алеся Ліпая. Яго абвінавацілі ў нясплаце падаткаў на суму 173 тысячы рублёў.
7 жніўня 2018 года супрацоўнікі Следчага камітэта і МУС Беларусі правялі ператрус у рэдакцыі кампаніі ў сувязі з распачатай крымінальнай справай на падставе ч. 2 арт. 349 Крымінальнага кодэкса Беларусі («несанкцыянаваны доступ да камп’ютарнай інфармацыі, учынены з іншай асабістай зацікаўленасці, які пацягнуў прычыненне істотнай шкоды»). Падставай да справы БелТА паслужыла «паведамленне рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства „БелТА“ аб збоях пры ажыццяўленні доступаў да платнай падпіскі паслуг, якія аказваліся названым прадпрыемствам аднаму з яго замоўцаў».
14 студзеня 2021 года ў рэдакцыі прайшоў ператрус, была канфіскавана аргтэхніка і частка рукапіснай і пячатнай дакументацыі, што паралізавала працу інфармацыйнага агенцтва.
18 жніўня 2021 года сілавікі рэжыму Лукашэнкі правялі ператрусы ў рэдакцыі і ў журналістаў, канфіскавалі тэхніку, некалькі супрацоўнікаў былі затрыманыя, у тым ліку галоўная рэдактарка Ірына Леўшына, а сайты belapan.by і belapan.com перасталі працаваць. Праца БелаПАН у Беларусі была паралізаваная, але частка рэдакцыі паабяцала працягнуць дзейнасць за мяжой. Зняволеныя ў рамках крымінальнай справы паводле арт. 342 КК («Арганізацыя і актыўны ўдзел у дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак») Леўшына, былы дырэктар Зміцер Наважылаў і бухгалтар Кацярына Боева сумеснай заявай дзесяці арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі Хельсінскі камітэт, Беларускі ПЕН-цэнтр, 19 жніўня 2021 года былі прызнаны палітычнымі зняволенымі.
6 кастрычніка 2022 года Леўшынай, Наважылаву, Аляксандраву і Ірыне Злобінай прызначылі турэмныя тэрміны.
Структура
У структуры інфармацыйнай кампаніі БелаПАН дзейнічаюць:
Дасягненні
Інфармацыйнае агенцтва БелаПАН — адзіны беларускі ўдзельнік міжнароднага праекта «CEE-BusinessLine» — «Стужкі эканамічных навін з краін Цэнтральнай і Усходняй Еўропы».
У 2004 годзе БелаПАН быў уганараваны прэміяй імя Дзмітрыя Завадскага — «За мужнасць і прафесіяналізм», як «пацвярджэнне бездакорнай рэпутацыі БелаПАН і прызнанне высокага прафесіяналізму журналістаў». У 2005 годзе інфармацыйная кампанія БелаПАН была названа лаўрэатам Прэміі імя «». У 2006 годзе БелаПАН і інтэрнэт-газета «Белорусские новости» (naviny.by) атрымалі «» ў намінацыі «Рунэт за межамі Ru». Цырымонія ўзнагароджання адбылася 29 лістапада ў Маскве.
Адрас
Цэнтральны офіс інфармацыйнай кампаніі БелаПАН знаходзіцца ў Мінску на вуліцы Акадэмічнай, 17 (офіс 3).
Акакій Харава
Біяграфія
Нарадзіўся 17 (29) красавіка 1895 года ў сяле Ачхамуры (цяпер у Чхароцкускім муніцыпалітэце, край Самегрэла — Зема-Сванеці, Грузія). У 1915 годзе скончыў Кутаіскую класічную мужчынскую гімназію. У 1915—1917 гадах вучыўся на медыцынскім факультэце Кіеўскага ўніверсітэта. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі вярнуўся ў Грузію.
У 1917—1919 гадах працаваў у Нова-Сенакскім павятовым харчовым камітэце, быў добраахвотнікам Нова-Сенакскага атрада па абароне Батумі ад турак. У 1919—1920 гадах працягнуў адукацыю на медыцынскім факультэце Тбіліскага ўніверсітэта, працаваў у жыллёвым і будаўнічым аддзелах Тбіліскай гарадской управы. У 1919—1921 гадах удзельнічаў у спектаклях Цэнтральнага рабочага клуба, Народнага дома імя К. Зубалава ў Тыфлісе (кіраўнік Ш. Дадыяні).
У 1921—1922 гадах працаваў карэктарам газеты «Сопліс муша» і «Муша» ў Тыфлісе. У 1922—1923 гадах вучыўся ў Тыфліскай драматычнай студыі А. Пагавы.
У 1934—1936 гадах навучаў групу чачэнскіх артыстаў, якія пасля працавалі ў Чачэнскім дзяржаўным драматычным тэатры імя Х. Нурадылава (Грозны). З 1939 па 1972 год вёў педагагічную працу ў Тбіліскім тэатральным інстытуце імя Ш. Руставелі. З 1939 па 1949 год — дырэктар інстытута, з 1947 года — прафесар.
Бетэмбур
Бетэмбур (люксемб. Beetebuerg, фр. Bettembourg) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Бетэмбур з'яўляецца часткай кантона Эш-сюр-Альзет. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 9861 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 3576 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 21,49 км ² (па займаемай плошчы 47 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 338 м. (100 месца з 116 камун), найменшая 267 м. (78 месца з 116 камун).
Ахандрыт
Ахандрыты — каменныя метэарыты без круглявых уключэнняў - хондр. Па складзе і структуры блізкія зямным базальтам. Усе ахандрыты у той ці іншай ступені зведалі плаўленне, якое і знішчыла хондры. Ахандрыты з'яўляюцца даволі распаўсюджаным тыпам метэарытаў. Яны складаюць каля 8 % ад усіх знойдзеных метэарытаў.
Магілёўскі тралейбус
Магілёўскі тралейбус — сістэма тралейбусных ліній ў Магілёве, якая пачала дзейнічаць 19 студзеня 1970 г. На гэты момант ў Магілёве працягласць тралейбусных ліній складае — каля 81 км, 8 маршрутаў. Эксплуатуючай арганізацыяй з’яўляецца МГКУП «Гарэлектратранспарт» ў склад якога ўваходзіць адзін тралейбусны парк. На долю электратранспарта прыпадае 43 % ад агульнага аб’ёму гарадскіх перавозак, за 2007 год перавезена 79,5 млн чалавек.
Гісторыя
У 1969 годзе работы па будаўніцтве комплексу тралейбуса і падрыхтоўцы кадраў вяліся паскоранымі тэмпамі і ў асноўным былі завершаны да 15 студзеня 1970 г. З 19 студзеня па маршруце Чыгуначны Вакзал — пас. Куйбышава пачалі курсіраваць 6, а з 28 студзеня 18 тралейбусаў. Агульная працягласць лініі складала 10 км.
У кастрычніку 1969 г. Міністэрствам камунальнай гаспадаркі БССР быў зацверджаны штатны расклад адміністрацыйна-кіраўнічага персаналу ў складзе 20 чалавек.
З 1969 па 1982 год Магілёўскае тралейбуснае ўпраўленне знаходзілася ў падпарадкаванні Магілёўскага гарадскога аддзела камунальнай гаспадаркі, з 1982 года ў падпарадкаванні Магілёўскага вытворчага аб’яднання камунальнай гаспадаркі.
У лістападзе 1970 г. у сувязі з заканчэннем будаўніцтва новай тралейбуснай лініі пл. Арджанікідзэ — камбінат Лаўсанбуд быў уведзены ў эксплуатацыю ўчастак працягласцю ў 20 км.
У 1974 годзе скончана будаўніцтва тралейбуснай лініі на ўчастку пл. Леніна — пл. Касманаўтаў і адкрыты новы маршрут: Вакзал — пл. Гагарына — ЦЭЦ-2, працягласцю 33 км.
У 1996—1997 пабудаваны лініі на Магілёўтрансмаш па вуліцах Грышына, Бялінскага, Крупскай (каля 7 км у адзін бок) і пераезд па вуліцы Першамайскай (каля 2,5 км).
У чэрвені 2000 г. Магілёўскае тралейбуснае ўпраўленне перайменавана ў Магілёўскае гарадское камунальнае унітарнае прадпрыемства «Гарэлектратранспарт».
31 снежня 2015 года МДКУП «Гарэлектратранспарт» было рэарганізавана шляхам далучэння да ААТ «Магілёўаблаўтатранс». З 1 студзеня 2016 года поўнае найменне прадпрыемства: «Магілёўскі філіял Тралейбусны парк № 1 ААТ „Магілёўаблаўтатранс“».
Асноўны від дзейнасці прадпрыемства — абслугоўванне насельніцтва пасажырскім электрычным транспартам.
У склад прадпрыемства ўваходзяць тралейбуснае дэпо з тэхналагічным абсталяваннем, энергаслужба, якая абслугоўвае 13 цягавых падстанцый, 100,2 км двухправоднай кантактнай сеткі і 123 км кабельнай сеткі, гараж, які налічвае 15 адзінак тэхнікі, будаўнічы ўчастак. Сацыяльная сфера прадпрыемства ўключае ў сябе сталовую, базу адпачынку «Балонаўка».
Філіял мае на балансе 100 тралейбусаў 2 мадыфікацый і 3 электробусы. Маршрутная сетка філіяла складаецца з 8 маршрутаў, планавы выпуск на лінію ў працоўныя дні складае 75 тралейбусаў, у выходныя дні — 48 тралейбусаў. Філіялам  штогод перавозіцца каля 35,7 млн чалавек.
З 22 мая 2023 пачалі дзейнічаць два новыя маршруты № 16 і № 16д. Па іх пачалі рух новыя 6 тралейбусаў МАЗ-203Т70 з павялічаным аўтаномным ходам.
Перспектывы
Плануецца будаўніцтва ліній у 1-ю чаргу ад праспекта Міру па вул. Якубоўскага да мікрараёна «Спадарожнік», у 2-ю па вул. Лазарэнкі ад Драмтэатра да вул. Касманаўтаў, па вул. Каралёва, праспекце Міру, па вул. Якубоўскага ў жылы раён «Казіміраўка».
Станіслаў Сымонавіч Грынкевіч
Станіслаў Сымонавіч Грынкевіч (старэйшы;, в. Новы Двор, Сакольскі павет, Гродзенская губерня (цяпер Падляшскае ваяводства, Польшча) — , , НКДБ) — беларускі грамадскі, рэлігійны і культурны дзеяч, лекар-псіханеўролаг, публіцыст, перакладчык, папулярызатар навукі. Брат беларускага святара Францішка Грынкевіча.
Біяграфічныя звесткі
Паступіў на медыцынскі факультэт адноўленага Віленскага ўніверсітэта, скарыстаўшыся «ветэранскімі» льготамі, як удзельнік польска-савецкай вайны 1920 года. Вывучаючы медыцыну, Грынкевіч зразумеў, што яму больш адпавядае тэалагічны факультэт. Але паколькі з медыцынскага нельга было адразу туды перайсці, спярша ён перавёўся на гуманітарны факультэт, а пасля ўжо на тэалагічны. Аднак не вытрымаў паланізацыі, якая там панавала, і вярнуўся да медыцыны.
Пасля ён, разам з аднакурсніцай Янінай з Сувалкаў, выехаў у Познань, дзе яны, відаць, і пажаніліся ў 1927 годзе. 15 сакавіка 1929 года скончыў медыцынскі факультэт Пазнаньскага ўніверсітэта, атрымаўшы дыплом доктара «ўсіх лекарскіх навук». Яшчэ студэнтам, з 16 мая 1927 года, працаваў у нейралагічна-псіхіятрычнай клініцы Пазнаньскага ўніверсітэта спачатку быў асістэнтам, пасля — старшым асістэнтам. У 1931—1936 г. віцэ-старшыня Беларускай хрысціянскай дэмакратыі. У 1933 г. чатыры месяцы быў на стажыроўцы ў Мюнхене, дзе практыкаваўся ў галіне гістапаталогіі. Пасля вяртання заснаваў у клініцы гістапаталагічную лабараторыю.
У 1934 годзе сям’я пераехала ў Харошчу пад Беластокам. Станіслаў Грынкевіч узначаліў лабараторыю і шпітальны аддзел у мясцовай псіхіятрычнай бальніцы. У тыя гады ён напісаў шмат навуковых артыкулаў, якія публікаваліся ў медыцынскіх часопісах, польскіх і замежных. Актыўна ўдзельнічаў у з’ездах псіхіятраў. У 1937 годзе быў прызнаны найлепшым маладым псіхіятрам у Польшчы. Тады ж ён купіў пад Вільняй у 17 гектараў зямлі з вясковым домам і да 1939 г. разбудаваў там гаспадарку. Жыў у Харошчы, прыяжджаючы з сям’ёй у Еразалімку толькі на вакацыі. А гаспадарцы давалі рады сваякі з Новага Двара — сям’я Яна Точкі і Ян Замана.
Працаваў у літоўскай клініцы ў Вільні, выкладаў гігіену ў Віленскай беларускай гімназіі і псіхіятрыю ў Медыцынскім інстытуце ў Новай Вілейцы. У Віленскай беларускай гімназіі вучыліся і ягоныя дзеці. У гэты час не ўваходзіў у Беларускі нацыянальны камітэт, хоць яго туды запрашалі. Узначальваў Беларускага навуковага таварыства. Друкаваўся ў часопісах «Студэнцкая думка», «Калоссе», «Шлях моладзі», газетах «Беларуская крыніца», «Хрысціянская думка», «Новае жыццё». У 1936 г. яго брашура «Асвета», якая распавядала пра пазашкольныя формы беларускай асветнай працы (народны ўніверсітэт, курсы для дарослых, бібліятэкі, народны тэатр, хор і г.д.), была канфіскавана паліцыяй, а сам аўтар аштрафаваны і на два тыдні зняволены. Аўтар навукова-папулярных прац па медыцыне і гігіене, з лекцыямі ездзіў па заходнебеларускіх мястэчках і вёсках.
З прыходам у Вільню савецкіх войск арыштаваны, але здолеў уцячы з цягніка падчас вывазу вязняў. У гады нямецкай акупацыі ў Вільні, займаўся культурніцкай дзейнасцю. Устрымліваўся ад супрацоўніцтва з немцамі. Браў удзел у нацыянальным падполлі. У 1939 г. у Вільні разам з іншымі беларускімі дзеячамі заснаваў Беларускую незалежніцкую партыю. Зноў арыштаваны савецкімі ўладамі ў лістападзе 1944. Вывезены спачатку ў Мінск, потым у Магілёў. 18 мая 1945 ваенным трыбуналам Беларуска-Літоўскай ваеннай акругі прыгавораны да вышэйшай меры пакарання. Расстраляны.
Сведка, які вярнуўся ў Польшчу пасля лагераў і адшукаў сям’ю Станіслава Грынкевіча, казаў, што той памёр на этапе, захварэўшы на дызентэрыю. Паводле інфармацыі Чырвонага крыжа, Грынкевіч памёр 25 ліпеня 1945 г. у лагеры на тэрыторыі СССР.
Публікацыі
Творчасць Станіслава Грынкевіча можна падзяліць на прафесійную медыцынскую і навукова-папулярную, публіцыстычную і літаратурную. Пісаў па-беларуску ў «Крыніцу», «Калоссе», «Хрысціянскую думку», «Заранку» і іншыя часопісы.
Публікацыі С. Грынкевіча вызначаюцца праблемным падыходам, актуальнасцю, грунтоўным навуковым узроўнем («3 зацемак аб характары беларусаў», «Аб праве на Бацькаўшчыну», «Культура і задачы нацыянальнай працы», «Гігіена псіхічная як праблема асноўных адносін да жыцця», «Псіхааналіз і праблемы літаратурныя і грамадскія», «Узгадаванне характару» і інш.). Аўтар працы «Народ», кнігі «Аб тэатры», п’есы «Жанімства па радыё», апавядання «Арлянё» (усе 1927), аповесці «Царква. Помста. Вязніца» (1928), кнігі «Парады хворым і здаровым» (1935), эсэ «У братоў украінцаў» (1936). Праца С. Грынкевіча «Асвета» (1936) была канфіскавана, а аўтар аштрафаваны і на два тыдні зняволены польскімі ўладамі. Пераклаў з лацінскай мовы працу вядомага аскета і містыка Тамаша Кемпійскага «Следам за Хрыстом».
Сям’я
У шлюбе з полькай Ядвігай Грынкевіч (1902—1963) меў чатырох дзяцей: Вітаўта, Вольгу, Ганну і Багдана. Паводле ўспамінаў Галіны Войцік, дома ў Грынкевічаў гаварылі па-польску, бо гаспадыняй была жонка. Між тым Ядвіга добра валодала беларускай мовай і разам з мужам пісала навуковыя працы па-беларуску. Насля арышту Станіслава Грынкевіча была канфіскаваная сканфіскавалі хату і ўсю маёмасць. Ядвіга з дзецьмі выехала ў Польшчу.
Іван Іванавіч Шчэрба
Іва́н Іва́навіч Шчэ́рба (нарадзіўся ў 1956, в. Паднеўка Барысаўскага раёна Мінскай вобласці) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр транспарту і камунікацый Беларусі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1956 годзе ў вёсцы Паднеўка Барысаўскага раёна Мінскай вобласці Беларусі.
З 1974 годзе — працаўнік саўгаса, пасля служба ў войску.
У 1980 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (спецыяльнасць — таваразнаўства і арганізацыя гандлю харчовымі таварамі).
1980—1985 — праца на прадпрыемствах Мінгандлю.
1985—1993 — на прадпрыемствах Беларускай чыгункі.
1993—2005 — намеснік начальніка ўпраўлення знешнеэканамічных сувязяў, начальнік упраўлення транспартнай палітыкі, начальнік аддзела транспартнай палітыкі, начальнік упраўлення дарожна-транспартнай палітыкі, начальнік аддзела транспартнай палітыкі Міністэрства транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь.
У 2002 г. скончыў Акадэмію кіравання пры прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (спецыяльнасць — дзяржаўнае кіраўніцтва).
2005—2006 — начальнік управы транспарту і сувязі Апарату Савету Міністраў Рэспублікі Беларусь.
З 26 чэрвеня 2009 года — міністр транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь.
27 студзеня 2011 года ўзнагароджаны Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
31 ліпеня 2012 года вызвалены ад пасады міністра ў сувязі з пераходам на іншую работу.
Цешкава
Це́шкава (, Тешково) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Турынскага сельсавета.
Андрэй Платонаў
Андрэй Платонаў (сапраўднае імя Андрэй Платонавіч Кліментаў; 28 жніўня 1899 года, Варонеж, Расійская імперыя —, Масква, СССР) — рускі савецкі пісьменнік і драматург, адзін з найбольш самабытных па стылі і мове рускіх літаратараў першай паловы XX стагоддзя.
Каадай
Каадай або каа-даі, каадаізм (Cao Đài, поўная назва Đại Đạo Tam Kỳ Phổ Độ, літаральна "вялікае вучэнне трэцяга перыяду адкрыцця і выратавання") — сучаасная сінкрэтычная рэлігія ў В’етнаме.
Крушэнне цягніка ў Ілане (2018)
Крушэнне пасажырскага цягніка адбылося 21 кастрычніка 2018 года ў горадзе Ілань, Тайвань. 18 чалавек загінулі, 187 паранены.
Пацярпелыя
Сама меней 18 чалавек загінулі ў выніку аварыі, яшчэ 187 атрымалі параненні. Паводле паведамленняў, адзін з пацярпелых быў грамадзянінам ЗША. По сообщениям, шесть из умерших жертв были моложе 18 лет. Наймалодшымі ахвярамі сталі дзеці 9 гадоў. Кіраванне чыгункі Тайваня пацвердзіла, што сярод загінулых была сям'я з васьмі чалавек, а міністэрства аховы здароўя пацвердзіла, што 53 пацярпелыя дастаўлены ў шпіталі.
Каадай
Гісторыя
У наш час каадай з'яўляецца рэлігіяй, афіцыйна прызнанай у В'етнаме, налічвае некалькі мільёнаў вернікаў, пераважна на поўдні краіны, а таксама сярод в'етнамскіх эмігрантаў у ЗША, Аўстраліі і Францыі.
Крушэнне цягніка ў Ілане (2018)
Прычыны аварыі
Паводле паведамлення The China Post, прычынай крушэння стала значнае перавышэнне скорасці. Пляцоўка дарогі, на якой адбылося крушэнне, мае радыус выгіну 300 м, і максімальная дазволеная скорасць на ім складае 75 км/г, а цягнік перавысіў яе амаль удвая, рухаючыся са скорасцю 140 км/г.