cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Партызанскі атрад атамана Ангела
Шлях атрада
Атрад Ангела шмат займаўся рабежніцтвам. Падобных рэчаў Уладзімір Вінічэнка, які ўзначальваў Дырэкторыю, дараваць не мог, а сам Ангел, які відавочна быў стыхійным анархістам, аніяк не стрымліваў сваіх людзей у сістэматычных рабаваннях. Выбухнуў канфлікт: кіраўніцтва Дырэкторыі падпісала пастанову на арышт свавольнага атамана. Тады Яўген Пятровіч разарваў усе адносіны з Кіевам і пайшоў у «вольнае плаванне». Ён сапраўды быў таленавітым ваеначальнікам: ангелаўцы зацята білі і белагвардзейцаў, і бальшавікоў. Улюбёнай тактыкай ангелаўцаў сталі партызанскія засады і налёты. Такім чынам, напрыклад, атрад знішчыў злучэнне дзянікінцаў у 50 чалавек, маючы ў бойцы толькі 14.
Але ж неўзабаве канфлікт распачаўся і ў самім «Чырвоным курані смерці». Частка ангелаўцаў заявіла пра падтрымку Дырэкторыі, і перайшла на бок кіеўскай улады. Ангел застаўся з 400 коннікамі, але і з такім невялікім атрадам ён паспяхова граміў Чырвоную армію. Усё гэта выклікала вялікую занепакоенасць старшыні Рэўваенсавета Льва Троцкага: атаман Ангел быў абвешчаны бандытам. У губернскія ЧК паляцелі шыфраваныя арыентоўкі з патрабаваннем неадкладна знішчыць ангелаўцаў.
У 1919 годзе пасланцы Ангела прапаноўвалі Станіславу Булак-Балаховічу хаўрус супраць бальшавікоў, але той ім адмовіў.
Атрад харызматычнага атамана быў ліквідаваны ў снежні 1919 года на Жытоміршчыне. Сам Ангел быў паранены, патрапіў у палон, дзе яго і расстралялі. Але ж ягоныя паплечнікі працягвалі змаганне. ЧК лавіла іх ажно да сярэдзіны дваццатых гадоў.
Галоўнай прычынай паразы Ангелавага «Чырвонага кураня смерці» стала страта даверу мясцовага насельніцтва з-за рабаванняў сялянаў некаторымі паўстанцамі, а таксама занадта памяркоўная пазіцыя Яўгена Пятровіча па гэтым пытанні.
Склад
У атрадзе атамана Ангела былі не толькі ўкраінцы – так, відную ролю адыгрываў Васіль Князевіч з Гомельшчыны, былы падпаручнік царскай арміі, якога Яўген Пятровіч ведаў яшчэ па школе прапаршчыкаў. У атрадзе было і нямала жанчын, якія са зброяй у руках змагаліся з чырвонымі і белымі нароўні з мужчынамі, што прайшлі Першую сусветную.
Бок
І атаман Ангел, і ягоныя паплечнікі былі зацятымі ворагамі і рэстаўрацыі Расійскай імперыі, і савецкай улады. Яны храбра біліся з атрадамі дзянікінцаў і чырвонаармейцаў нават тады, калі ворагаў было значна больш. Але палітычныя сімпатыі атамана былі надта ўжо непаслядоўнымі. Спярша Яўген Пятровіч падтрымаў гетмана Паўла Скарападскага, аднак неўзабаве перайшоў на бок яго ворагаў — Дырэкторыі. Але Сямён Пятлюра з Уладзімірам Вінічэнкам таксама сталі для Ангела ворагамі. Імаверна, гэта звязана з тым, што змаганне з белымі і чырвонымі ў ангелаўцаў арганічна спалучалася з рабаваннем простага народу, за шчасце якога яны і змагаліся.
Маркіўскі раён
Маркіўскі раён (Марківський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Луганскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Маркіўка (Марківка).
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 8 сельскіх саветаў.
Курутоб
Курутоб (Қурутоб) — страва таджыкскай кухні. З’яўляецца адной з самых вядомых і найстаражытнейшых страў гэтай кухні.
Тэхналогія гатавання разнастайная і адрозніваецца ад рэгіёна да рэгіёна. Гэта страва таксама гатуецца ў некаторых раёнах Узбекістана, Афганістана, Пакістана і Ірана. Яго традыцыйна ядуць рукамі.
Асноўнымі кампанентамі стравы з’яўляюцца чака (сузьма або расплаўлены курут), катык або кефір, пластовая аладка фацір, ільняны алей, памідоры, агуркі, зеляніна, цыбуля і соль. У некаторых варыянтах выкарыстоўваецца малако, сметанковае масла ці баваўняны алей, чырвоны ці чорны перац і іншыя прадукты.
Катандзара
Насельніцтва складае 93572 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1144 чал./км². Займае плошчу 102 км². Паштовы індэкс — 88100. Тэлефонны код — 0961.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Шчучынскае партызанскае злучэнне
Шчучынскае партызанскае злучэнне — партызанскае злучэнне, створанае ў красавіку 1943 года міжраённым партыйным цэнтрам Шчучынскай зоны. Дзейнічала на тэрыторыі Шчучынскага, Зэльвенскага, Васілішкаўскага, Казлоўшчынскага, Дзятлаўскага і Мастоўскага раёнаў Баранавіцкай вобласці. На час злучэння з Чырвонай Арміяй (11—17 ліпеня 1944 года) налічвала каля 4 200 партызан.
Камандаванне
Камандзір — упаўнаважаны ЦК КП(б)Б і БШПР Сцяпан Пятровіч Шупеня, намеснік камандзіра па разведцы Я. М. Пятроў, начальнік ваенна-аператыўнага аддзела М. Н. Бурцаў
Склад
Аб'ядноўвала Ленінскую партызанскую брыгаду і асобна дзейныя атрады «Грознага» (пазней «Грозны»), «Стралкова» (пазней імя Суворава), І. В. Макарава (пазней імя Катоўскага) і Золава (пазней 1 Мая). У маі 1943 года на базе атрадаў была створана партызанская брыгада «Першамайская», у чэрвені 1943 у злучэнне увайшоў 54-ы партызанскі атрад (пазней імя Дзяржынскага), былі створаны партызанская брыгада імя С. М. Кірава, у лістападзе партызанская брыгада імя К. Я. Варашылава, у снежні партызанская брыгада «Перамога» і ўключана партызанская брыгада імя Ленінскага камсамола. У кастрычніку 1943 года брыгада Першамайская была перададзена Стаўбцоўскаму партызанскаму злучэнню, у снежні брыгада імя Кірава — Лідскаму партызанскаму злучэнню.
Чарнавыя металы
Чарнавыя металы — некаторыя каляровыя металы, якія атрымліваюць (пры плаўленні руд) са значным утрыманнем прымесяў (напр., чарнавая медзь, свінец (веркблей), цынк і інш.) Пры далейшай ачыстцы (рафінаванні) прымешкі выдаляюцца.
Перапёлка звычайная
Перапёлка звыча́йная, Перапёлка (Coturnix coturnix) — птушка сямейства фазанавых атраду курападобных.
Арэал і экалогія
Насяляе пераважна ўзлескі, лясныя паляны, лугі, сельскагаспадарчыя палеткі. У Беларусі трапляецца ўсюды, найболей на поўдні.
Гісторыя
Сярэднявечныя навуковыя трактаты (асабліва арабскія і яўрэйскія) рэкамендавалі ўстрымлівацца ад спажывання перапёлак, спасылаючыся на шматлікія нібыта выпадкі атручванняў — магчыма, таму што перапёлкі елі атрутныя для чалавека расліны.
Мяса
Маюць далікатнае, тлустае мяса. Скубці належыць асцярожна, каб не пашкодзіць скуру. Маладых перапёлак лепей пячы, старых тушыць (папярэдне замарынаваўшы на 2 — 3 дні ў сухім белым віне з карэннямі). Худых рэкамендуюць шпігаваць, тлусцейшых можна запякаць у вінаградным лісці, паліваючы топленым маслам (не больш за 20 хвілін). Падаваць можна з рысам або макаронамі.
У літаратуры
Вельмі папулярны персанаж беларускага фальклору.
Пак Чжон Ян
Пак Чжон Ян (박중양 朴重陽; 3 мая 1872 — 23 красавіка 1959) — карэйскі палітык, журналіст і чыноўнік, ліберальны філосаф і агностык. Быў адным з першых ідэолагаў руху за незалежнасць Карэі.
Біяграфія
У 1904—1905 гадах удзельнічаў у Руска-японскай вайне. У маі 1906 года знаходзіўся на пасадзе мэра Тэгу, а пазней стаў губернатарам Паўночнага Кенсана (1906, 1908—1910), правінцыі Паўднёвая Пхёнан (1907—1908), Чала-Намда (1907), Чхунчхон-Намда (1910—1915), Хванхэ (1921—1923, 1928).
Паўночна-Дуброўскае падняцце
Паўночна-Дуброўскае падняцце — тэктанічная структура ў Лельчыцкім раёне, у заходняй частцы Ельскага грабена Прыпяцкага прагіну. Выяўлена сейсмаразведкай у падсалявых і міжсалявых дэвонскіх адкладах. Назва ад в. Дуброва ў Лельчыцкім раёне.
Мае форму трохвугольнага блока субшыротнага распасцірання памерам 13×4 км з паўднёвым падзеннем слаёў. На поўначы, поўдні і захадзе блок абмежаваны малаамплітуднымі (100—300 м) скідамі. Найбольш высокая паўночная частка блока прыўзнята адносна сумежнага блока на поўначы і апушчана адносна блока, які прымыкае з захаду. Сфарміравалася падняцце ў познафранскі і фаменскі час (позні дэвон) у выніку блокавых пасоўванняў.
Мамонава
Назву Мамонава маюць:
Пернік
Пе́рнік — кандытарскі выраб, які гатуецца з мукі і мёду (або патакі, цукру). Нацыянальны ласунак шмат якіх еўрапейскіх народаў. У пернікі абавязкова закладаецца сумесь затавак (чорны перац, кардамон, гваздзіка, карыца і інш.), ад чаго яны і атрымалі сваю назву.
У розных нацыянальных кухнях суадносіны складнікаў у перніках розныя, што і вызначае спецыфічнасць смаку. Напрыклад, у рускія пернікі кладзецца больш карыцы, імбіру і бадзьяну.
У выданні «Літоўская гаспадыня» (1858) пададзены такі рэцэпт пернікаў. Гарнец чыстага мёду вараць, пакуль не падрумяніцца, зрэдку знімаючы з агню, каб сабраць пенку. Тым часам усыпаюць у квашню жытнюю муку: калі яна тонкая пытляваная, дык адзін з чвэрцю гарнец, калі ж, як некаторыя любяць, грубага памолу, прасеяная толькі праз густое рэшата, дык паўтара гарца гваздзікі, імбіру i анісу — па аднаму лоту, апельсінавых лупін развараных — чатыры лоты. Усё заліваюць варам з мёду i тут жа дадаюць конаўку спірту i лыжачку з верхам паташу. Пасля моцна б’юць цеста лапаткамі альбо выцягваюць рукамі, пакуль не пачне ад рук ці лапатак адставаць. Тады робяць з яго тонкія валікі, рэжуць ix удоўж на кавалкі даўжынёй з палец, укладваюць на бляху, пасыпаную мукой ці намазаную воскам, i ставяць у печ адразу пасля таго, як дасталі адтуль пшанічны хлеб. Каб пернікі не прыгарэлі, у печы адчыняюць прадушыны. Спечаныя пернікі вымаюць, астуджваюць, а потым яшчэ адзін ці два разы падсушваюць у значна менш гарачай печы.
Беларусь (1919)
«Беларусь»: назва некалькіх газет на беларускай мове, заснаваных у 1919 годзе:
IC 3258
IC 3258 — галактыка тыпу IBm (змяшаная няправільная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бульбяны хлеб
Бульбяны хлеб — від хлеба, у якім бульба замяняе частку звычайнай пшанічнай мукі. Яго гатуюць рознымі спосабамі, у тым ліку выпякаюць на гарачай патэльні ці ў духоўцы. Бульбяны хлеб можа быць дражджавым або бездражджавым, у яго дадаюцца розныя інгрэдыенты. Суадносіны бульбы і пшанічнай мукі вагаюцца, у некаторых рэцэптах больш бульбы, у іншых больш пшанічнай мукі. Часам для вырабу хлеба выкарыстоўваецца бульбяное пюрэ ці абязводжаныя бульбяныя шматкі.
Для прыгатавання бульбянога хлеба бяруць сырую або адварную бульбу. Сырую бульбу чысцяць ад лупіны і вочак, труць на тарцы, адціскаюць сок і дадаюць у прыгатаванае цеста. Вараную бульбу выкарыстоўваюць для падрыхтоўкі пюрэ, прычым у пюрэ не трэба дадаваць малако. У цеста можна дадаваць таксама пюрэ з печанай бульбы. Атрыманае цеста запякаецца ў духоўцы або на патэльні каля 5 хвілін да ўтварэння залацістай скарыначкі. Хлеб падаюць гарачым.
Embraer
Эмбраер (парт.: Embraer ці Empresa Brasileira de Aeronáutica S.A.) — нацыянальнае авіяцыйнае прадпрыемства Бразіліі, трэцяе па фінансавым абароце пасля Аэробуса і Боінга
Міфалогія (навука)
міфало́гія (μυθολογια: літаральна «веды аб міфах», ад грэч. μυθοζ «слова, сказ (расказ), паданне» і λογοζ «слова, паняцце», тут таксама «веды, навука»): раздзел навукі, які вывучае такія мадэлі свету, якія выражаны, яўна ці няяўна, у сукупнасці міфаў, што належаць да той ці іншай культуры.
Міфалогія з’яўляе тэарэтычныя веды аб тым, што такое міф, якое месца ён займае ў чалавечай культуры, калі і чаму ўзнікаюць міфы, чаму яны трывала існуюць у чалавечай памяці. Міфалогія таксама займаецца тлумачэннем значэння міфалагічных вобразаў ці сімвалаў, вывучае падабенствы міфаў розных народаў і інш.
Эрыяфііды
Эрыяфііды (Eriophyidae)  — сямейства кляшчоў з надсямейства Eriophyoidea атраду Trombidiformes. Больш за 3700 відаў. Сярод іх небяспечныя шкоднікі лясных і культурных раслін (Eriophyes pyri, Eriophyes mali, Acalitus phloeocoptes, Calepitrimerus vitis і іншыя кляшчы). Высмоктваючы сокі, яны выклікаюць дэфармацыю тканак і ўтварэнне галаў, некаторыя пераносяць вірусы раслін. Мікраскапічнага памеру кляшчы (0,1—0,3 мм), форма цела чэрвепадобная або верацянопадобная. Маюць толькі 4 нагі (дзве заднія пары редукаваны).
Від Abacarus hystrix з’яўляецца самым дробным у свеце прадстаўніком усяго класу павукападобных (і адным з самых дробных відаў тыпу членістаногія ў цэлым) — іх даўжыня ад 0,125 да 0,250 мм.
Класіфікацыя
Больш за 270 родаў і 3700 відаў.
Бір’яні
Бір’яні, таксама бірыяні — другая страва з рысу (звычайна гатункі басмаці) і спецый з даданнем мяса, рыбы, яек або гародніны. Спецыі і соусы, неабходныя для падрыхтоўкі бір’яні, могуць уключаць у сябе: топленае масла, кумін, гваздзік, кардамон, карыцу, лаўровы ліст, каляндру, шафран, мятную траву, імбір, цыбулю, часнык.
У розных варыяцыях страва распаўсюджана па ўсёй Паўднёвай Азіі, а таксама ў арабскіх краінах і сярод паўднёваазіяцкіх супольнасцей на Захадзе. Мае іранскія карані і патрапіла на Індыйскі субкантынент дзякуючы іранскім гандлярам і вандроўцам.
Слова «бір’яні» паходзіць ад персідскага beryā(n) (, смажаны).
Бір’яні добра спалучаецца з іншымі стравамі індыйскай кухні, такімі як: дахі чатні ці раіта, корма, кары, квашаныя баклажаны, крэветкі.
Эдман Айвазян
Эдман Айвазян (Էդման Այվազյան;, Тэгеран — , Лондан) — іранскі і брытанскі армянскага паходжання.
Біяграфія
Эдман Айвазян нарадзіўся 20 жніўня 1932 года ў Тэгеране ў армянскай сям’і. Цяга да малявання выявілася ў яго ў 13 гадоў. У Ісфахане вывучаў персідскую культуру. У 16 гадоў Айвазян заваяваў медаль «Маладыя людзі» на Міжнародным мастацкім конкурсе, а ў 1957 годзе, ва ўзросце 25 гадоў ён атрымаў першую прэмію, якая прысуджаецца сучаснымі іранскімі мастакамі і міністэрствам культуры Ірана. Пасля гэтага з мэтай працягу адукацыі ён адправіўся ў Рым, дзе ў правучыўся з 1964 па 1966 год. Пасля Італіі на пастаяннае месца жыхарства пераехаў у Лондан. У 1984 годзе быў выпушчаны ў свет фотаальбом пад назвай «Армянская вёска», у якім былі змешчаны яго асноўныя працы. У прыватнасці цыкл карцін, прысвечаны армянскай тэматыцы. Адной з самых вядомых работ мастака з’яўляецца 250-метровы каліграфічны фрыз, створаны ім у 1985 годзе і размешчаны ў эр-рыядскім. Акрамя гэтага Эдман Айвазян з’яўляецца аўтарам ўнутраных інтэр’ераў шэрагу армянскіх цэркваў у Еўропе і армянскага ў Тэгеране. У сваіх працах Эдман Айвазян закрануў эпас «Давід Сасунскі», праілюстраваў творы Аванеса Туманяна, стварыў мноства партрэтаў і марскіх пейзажаў. Працы Айвазяна знаходзяцца ў розных цэрквах і музеях.
У 2015 годзе міністэрствам дыяспары Арменіі быў узнагароджаны медалём «Арчыл горкі»
Памёр у Лондане ад каронавіруснай інфекцыі COVID-19 25 сакавіка 2020 года.
Выстаўкі
З 1950 па 1990 экспанаваўся ў многіх індывідуальных і групавых выстаўках у Іране, Арменіі, Вялікабрытаніі і ЗША.
Беларускія ведамасці (газета)
Выдавалася ў Вільні (14.9.1921 — 15.1.1922). Рэдактар-выдавец М. Гарэцкі.
Асвятляла эканамічнае і палітычнае жыццё ў Сярэдняй Літве і Заходняй Беларусі на першым этапе іх інкарпарацыі ў склад Рэспублікі Польшча, вяла работу па выхаванні палітычнай і нацыянальнай самасвядомасці беларускага народа, па згуртаванні яго дэмакратычных сіл, выкрывала паўсюднае парушэнне польскай адміністрацыяй правоў чалавека, фальсіфікацыю перапісу насельніцтва, паведамляла пра гаротнае становішча былых бежанцаў — ахвяр І сусветнай вайны, масава рэпатрыіраваных з Савецкай Расіі, і абыякавасць улад да іх праблем. Друкавала матэрыялы па гісторыі Беларусі, якія садзейнічалі абуджэнню гістарычнай памяці беларусаў (аўтары У. Ігнатоўскі, П. Станіч, М. Кахановіч, А. Смоліч), Пісала пра аўтакефалію царквы ў славян і праблемы аўтакефаліі беларускай праваслаўнай царквы (Т. Вароніч), будучы лёс Віленшчыны (М. Краўцоў), кааператыўны рух у краі (I. Мялешка, С. Чыжэўскі і інш.). Шмат увагі аддавала барацьбе за нацыянальную асвету і школу на роднай мове, інфармавала пра станаўленне беларускага школьніцтва, апублікавала статут Таварыства беларускай школы, мемарыял Цэнтральнай беларускай школьнай рады да міністра асветы Польшчы, артыкулы пра школьную палітыку ўлад, самаахвярнасць энтузіястаў беларускай школьнай справы (М. Гарэцкі, пад крыптанімам «А. В.»). На старонках газеты змешчаны матэрыялы пра Беларускую нацыянальна-палітычную нараду ў Празе, на якой прысутнічалі прадстаўнікі розных частак падзеленай Беларусі і ўсіх беларускіх асяродкаў (допісы Кастусёнка), рашэнне Беларускага нацыянальнага камітэта адносна выбараў у Віленскі сейм і матывіроўка іх байкоту, артыкулы на актуальныя палітычныя тэмы М. Гарэцкага (пад псеўд. А. Мсціслаўскі, Дзед Кузьма), інфармацыя пра культурна-грамадскі рух беларусаў у Латвіі, палітычныя і культурныя падзеі ў Літве, Украіне, Савецкай Беларусі, свеце і краі.
Друкавала этнаграфічныя матэрыялы пра Беларусь, фальклорныя запісы, раздзелы з «Хрэстаматыі беларускае літаратуры. XI век — 1905 г.» М. Гарэцкага і творы з «Беларускага дэкламатара», вершы і апавяданні Г. Леўчыка, Л. Родзевіча, Н. Арсенневай, А. Маленца, Ф. Умястоўскага, Я. Пачопкі, М. Гарэцкага і інш., змясціла рэцэнзію У. Жылкі на паэзію Н. Арсенневай. 3 літаратурных і гістарычных матэрыялаў, апублікаваных у газеце, выдадзены «Беларускі дэкламатар» і 3 зборнікі (1921).
Выйшла 19 нумароў. Напярэдадні выбараў у Віленскі сейм газета закрыта ўладамі Сярэдняй Літвы. Яе рэдактар М. Гарэцкі быў зняволены ў Лукішскую турму, потым дэпартаваны з Вільні.
Неман (горад)
Неман  (Не́ман, Ragnit, Ragainė, Ragneta) — горад на левым беразе ракі Нёман у паўночна-ўсходняй частцы Калінінградскай вобласці Расійскай Федэрацыі, адміністрацыйны цэнтр Неманскага муніцыпальнага раёна і Неманскага гарадскога паселішча. Размешчаны за 12 км ад горада Савецк і за 120 км на паўночны ўсход ад Калінінграда на мяжы з Літвой.
Вароніна
Назву Варо́ніна маюць:
Ян Непамук (абраз з Трабаў)
Ян Непамук — абраз з касцёла в. Трабы Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці, напісаны ў 1732 годзе. Захоўваецца ў калекцыі Музея старажытнабеларускай культуры ( КП-344, Ж-84). Памер абраза —.
Апісанне
Выява Святога Яна Непамука напісана на палатне алейнымі фарбамі, якое было прымацавана да дошкі, аформленай у вузкую драўляную разьбяную раму. Пры рэстаўрацыі палатно было дэманціравана з драўлянага шчыта і нацягнута на падрамнік. А надпіс на латыні «S. Iohannes Nepomucenus. Anno Domini 1732», які і сведчыць пра дату стварэння абраза, застаўся на ранейшай цвёрдай аснове. Рама з вышэйпрыведзеным надпісам ад абраза «Ян Непамук» выяўлена ў фондасховішчы музея.
Дом Саветаў (Растоў-на-Доне)
Дом Саветаў — адміністрацыйны будынак у цэнтры Растова-на-Доне, у Кіраўскім раёне, месца знаходжання адміністрацыі Растоўскай вобласці. Будынак, выкананы ў стылі савецкі канструктывізм, праектаваўся і будаваўся, пачынаючы з пачатку 1930-х гадоў. Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны завяршыць усе працы над Домам Саветаў не атрымалася. Рамонтна-аднаўленчыя працы былі праведзены толькі ў 1950-х, а аздабленне фасадаў будынка завяршылася толькі ў 1968 годзе. Агульны аб'ём растоўскага Дома Саветаў складае 370 тысяч кубаметраў, што робіць яго адным з самых вялікіх будынкаў на Паўночным Каўказе і самым вялікім адміністрацыйным збудаваннем на поўдні Расіі.
Апісанне
Дом Саветаў знаходзіцца ў гістарычным цэнтры Растова-на-Доне, на плошчы Саветаў. У арыгінальным праекце было агадана 1000 пакояў, канферэнц-зала, сталовыя, пошта, цырульніцкая, буфеты, друкарня і іншыя службы. Гэты будынак уяўляў сабою спакойны рытм 5-8 павярховых секцый, заманалічаных пераходамі, унутранымі панадворкамі. Вянком яго павінен быў стаць цыліндрычны корпус з канферэнц-залом. Аднак гэты вышынны акцэнт скончыць не паспелі, а то, што паспелі ўзвесці, падчас акупацыі моцна пацярпела. Васьміпавярховы будынак падчас паваеннай рэканструкцыі часткова страціў сваё спачатку запланаванае аблічча. Фасады страцілі стужкавае шкленне — яно было папросту закладзена цэглай, поле сцяны зроблена рэльефным, над галоўным уваходам у будынак на велічэзныя пілястры прастакутнага перасеку ўсталяваны цяжкавагавы партал. Аўтарамі новага варыянту фасада сталі архітэктары Уладзімір Грыгор і У. І. Сымонавіч.
Гісторыя
Праект растоўскай Дома Саветаў складаўся ў 1929-1934 гадах архітэктарам Ільём Галасавым. На конкурсе праектаў для новага будаўніцтва ў Растове-на-Доне эскізы І. Голасава занялі другое месца. На месцы, абраным для адміністрацыйнага корпуса, да 1930 года ўзвышаўся храм Аляксандра Неўскага. У 1935 годзе быў закладзены падмурак. Узвядзенне вялося недастатковымі тэмпамі. Будаванне, галоўным чынам, завяршылася да 1941 года. Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны аздабленчыя працы не былі скончаны, хоць часткова будынак ужо эксплуатаваўся. У паваенны перыяд, скарыстаўшыся адсутнасцю сродкаў у горада, міністэрства абароны прапанавала аднавіць Дом Саветаў сіламі нямецкіх ваеннапалонных з умовай адчужэння 80% карыснай плошчы. Горад быў змушаны пагадзіцца, таму і цяпер у самым прэстыжным раёне Растова-на-Доне знаходзіцца так званы гадзіннікавы завод. Толькі крайнія два крылы Дома Саветаў, што выходзяць фасадам на Вялікую Садовую вуліцу, і цэнтральны рызаліт заняты адміністрацыяй вобласці.
Свята-Панцеляймонаўская царква (Гомель)
Свята-Панцеляймонаўская царква — мураваны праваслаўны храм у горадзе Гомель. Знаходзіцца на тэрыторыі анкалагічнага дыспансера па вул. Давыдаўская, 30.
ФК Лестэр Сіці
«Лестэр Сіці» (Leicester City) — англійскі футбольны клуб з горада Лестэр. Чэмпіён Англіі (2016), уладальнік Кубка Англіі (2021) і трохразовы ўладальнік Кубка футбольнай лігі. Свае хатнія матчы клуб праводзіць на стадыёне «Кінг Паўэр», які здольны змясціць 32 262 гледача. «Лестэр Сіці» быў заснаваны ў 1884 годзе як «Лестэр Фос», гуляючы на пляцоўцы непадалёк ад Фос Роўд. У 1891 годзе клуб пераехаў на стадыён «Філберт Стрыт», дзе праводзіць хатнія матчы на працягу 111 гадоў, перш чым рушыць на суседні стадыён «Уолкерс» у 2002 годзе.
Свята-Панцеляймонаўская царква (Гомель)
Гісторыя
У 2003 годзе была заснавана парафія храма. 3 лістапада 2003 года выдадзена пасведчанне пра дзяржаўную рэгістрацыю прыходу. 14 лістапада 2004 года ў часовым храме была здзейснена першая літургія.
ФК Лестэр Сіці
«Лестэр Сіці» быў далучаны да футбольнай лігі ў 1894 годзе. З 1996 па 2002 гады клуб гуляў у Прэм’ер-лізе, пасля чаго некалькі разоў вяртаўся ў найвышэйшы англійскі дывізіён. У сезоне 2013/14 «Лестэр Сіці» перамог у Чэмпіёншыпе і вярнуўся ў Прэм’ер-лігу, а праз два гады, па выніках сезона 2015/16, упершыню ў гісторыі стаў чэмпіёнам Англіі.
Свята-Панцеляймонаўская царква (Гомель)
Гісторыя
28 ліпеня 2010 года быў заліты першы бетон у падмурак новага храма.
ФК Лестэр Сіці
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Свята-Панцеляймонаўская царква (Гомель)
Гісторыя
Вясной 2012 года завершана будаўніцтва ніжняга храма. З 11 красавіка 2012 года пачаліся набажэнствы ў ніжнім храме.
14 лістапада 2016 года быў спраўлены чын асвячэння храма.
Мязецкае княства
Мязецкае княства — феадальная дзяржава ва Усходняй Еўропе, адно з Вярхоўскіх княстваў. Было створана пасля скасавання самастойнасці Тарускага княства (1393 г.), частка князёў якога не пажадала служыць Маскве і ад’ехала да вялікага князя літоўскага Вітаўта. Ён даў ім у вотчыну значную частку зямель са складу скасаванага ім Карачаўскага княства, а таксама Казельскага і Бялёўскага княстваў. Цэнтрам новага тэрытарыяльнага ўтварэння каля 1406—1408 стаў г. Мязецк (Мязочаск, Мяшчоўск), ад якога князі-ўладальнікі атрымалі прозвішча Мязецкія. Вялікія князі літоўскія Жыгімонт і Казімір пацвердзілі сваімі граматамі Мязецкім валоданне шэрагам валасцей. Спіс уладанняў, якія належалі гэтым князям, паступова павялічваўся. Існуючы фармальна, Мязецкае княства не мела самастойнасці, яго князі не заключалі дагавор з правіцелямі ВКЛ і валодалі пэўнымі тэрыторыямі на правах надання («даніна», «выслуга»). Тэрыторыя княства не была кампактнай з акрэсленымі межамі і займала прастору на паўднёвым усходзе ад свайго цэнтра. На працягу XV ст. род Мязецкіх моцна разросся, са складу Мязецкага княства вылучыліся ўдзелы (Баратынскі, Гаўдырэўскі), г. Мязецк быў падзелены на т.зв. дольніцы. У канцы XV ст. пачаўся ціск на Мязецкіх з маскоўскага боку. У 1487 г. людзі князёў Адоеўскіх і Перамышльскага, якія служылі Івану III, прыходзілі ваяваць пад горад Мязецк. Разлічваючы на пэўную выгаду, у жніўні — кастрычніку 1492 г. на бок Масквы перайшоў князь Міхаіл Раманавіч Мязецкі. Горад Мязецк разам з Сярпейскам захапіў князь Сямён Фёдаравіч Варатынскі, які ў той час таксама вырашыў перайсці на маскоўскі бок. Аднак значнае войска ВКЛ на чале са смаленскім намеснікам Юрыем Глебавічам, князем Сямёнам Іванавічам Мажайскім і іншыя адваявалі абодва гарады. У адказ зімой 1493 г. пад Мязецк прыйшло аб’яднанае маскоўска-разанскае войска, падтрыманае сіламі вярхоўскіх князёў. Горад здаўся без бою. Аднак паводле дагавора аб «вечным міры» 1494 г. Мязецкае княства засталося ў сумесным уладанні паміж князямі — прыхільнікамі літоўскага і маскоўскага бакоў. 3 пачаткам вайны Маскоўскай дзяржавы з Вялікім Княствам Літоўскім 1500—1503 гг. апошнія Мязецкія перайшлі на маскоўскую службу, а сам г. Мязецк у 1504 г. паводле завяшчання Івана III быў далучаны да ўладанняў яго 3-га сына Дзмітрыя. Мязецкія князі атрымалі кампенсацыю ў іншых раёнах Маскоўскай дзяржавы.
Беларусь (газета, Гродна)
Выдавалася на беларускай мове ў Гродне (30.3.1919 — ). Выйшла 11 нумароў.
Асвятляла культурнае жыццё горада, пісала пра беларускую школу, літаратурна-музычныя вечары, беларускі настаўніцкі рух і інш. Друкавала матэрыялы па гісторыі і этнаграфіі Беларусі. Пад рубрыкай «У нашых суседзяў» змяшчала інфармацыю пра падзеі ў Польшчы, на Украіне і ў Літве. Друкавала агляд міжнароднага жыцця. Вяла рубрыку «Мясцовая хроніка».
Чорная металургія
Чорная металургія — аснова развіцця машынабудавання (адна трэць адлітага металу з даменнай печы, ідзе ў машынабудаванне) і будаўніцтва (1/4 металу ідзе ў будаўніцтва). Асноўнай зыходнай сыравінай для атрымання чорных металаў з'яўляюцца жалезная руда, марганец, каксуючыя вуглі і руды легіруючых металаў.
Да чорнай металургіі адносяцца таксама падгаліны па здабычы жалезнай, марганцавай руд і па вытворчасці іх канцэнтратаў, агламерату, акатышаў, флюсавых вапнякоў, прамысловасць вогнетрывалых матэрыялаў і інш.
Склад
У склад чорнай металургіі ўваходзяць наступныя асноўныя галіны:
Міранці-ду-Валі
Міранці-ду-Валі (Mirante do Vale) — 51-павярховы небаскроб у Сан-Паўлу. У цяперашні час найвышэйшы небаскроб у Бразіліі. Вышыня 170 метраў і плошчу 75.000 м².
Антверпенскі ўніверсітэт
Антверпенскі ўніверсітэт (Universiteit Antwerpen) — бельгійская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Антверпен. Навучанне вядзецца пераважна на нідэрландскай мове.
Паўднёваазербайджанская Вікіпедыя
Паўднёваазербайджанская Вікіпедыя (تورکجه ویکیپدیا) — раздзел Вікіпедыі на паўднёваазербайджанскай мове, якая з'яўляецца адной з двух разнавіднасцяў азербайджанскай мовы.
Гісторыя
Паўднёваазербайджанскі раздзел Вікіпедыі быў адкрыты ў 2015 годзе. У раздзеле выкарыстоўваецца арабскі алфавіт.
У 2017 годзе раздзел павялічваўся даволі хутка, так, 27 мая 2017 года быў напісаны 20-тысячны артыкул.
2 верасня 2017 года напісаны 40-тысячны артыкул.
На дадзены момант колькасць артыкулаў у паўднёваазербайджанскай Вікіпедыі складае, і гэты раздзел займае -е месца сярод усіх Вікіпедый.
Гаванскі ўніверсітэт
Гаванскі ўніверсітэт, скарочана UH, (Universidad de La Habana) — адна з вядучых ВНУ Кубы. Размешчаны ў Гаване, у прэстыжным раёне Ведада. Універсітэт быў заснаваны ў 1728 годзе, і стаў адной з першых падобных устаноў у Заходнім паўшар'і. Сёння ў UH налічваецца 14 факультэтаў, на якіх навучаюцца 6 тыс. студэнтаў.
Структура
Гаванскі ўніверсітэт налічвае 14 факультэтаў. Навучанне праводзіцца па 25 розных спецыяльнасцях.
Факультэты:
Таксама, Гаванскі ўніверсітэт прадстаўляе магчымасць дыстанцыйнага навучання.
Песня (скульптура)
Песня — адна са славутасцей Масквы, усталяваная ў 1958 годзе на Цвятным бульвары, перажыўшы перад гэтым шматлікія выстаўкі. З'яўляецца яркім узорам сацыялістычнага рэалізму.
Гісторыя
Скульптура «Песня» была адкрыта на Цвятным бульвары у 1958 годзе. Манумент неаднаразова з'яўляўся на выстаўках як на радзіме свайго аўтара, Міхаіла Фёдаравіча Бабурына, гэтак і за мяжой. Стваральнік кампазіцыі ўзнагароджаны залатым медалём Акадэміі мастацтваў СССР, якая лічылася найвышэйшай узнагародай акадэміі. За экспанаванне «Песні» На Брусельскай Сусветнай выстаўцы 1958 года Бабурын ізноў атрымаў медаль найвышэйшай пробы.
Апісанне
Тры маладыя моцныя сялянкі, адлюстраваныя ў поўны ўзрост, вяртаюцца з сенажаці дамоў, пра што сведчаць інструменты за іх плячамі. З мэтай прабавіць шлях, забыўшыся пра цяжкі працоўны дзень, дзяўчыны спяваюць, магчыма, адну з любых песень. Апрануты яны вельмі характэрна для сярэдзіны XX стагоддзя: адзенне іх свабоднае, падол спадніц завязаны ў вузел. Дзякуючы таму, што гераіні размясціліся пад шатамі дрэў, ствараецца ўражанне, што яны спыніліся для адпачынку. Выглядае скульптура даволі недагледжана, і з-за сваёй кампазіцыі служыць добрым матэрыялам для фатаграфіі.
Княства Зэта
Княства Зэта (сербску. і чарнагорск. Зэта) - сярэднявечная сербская дзяржава, княства, якое размяшчалася на Балканах на тэрыторыі сучаснай Чарнагорыі. Назва атрымала ад ракі Зета.
Гісторыя
Зэта ўпершыню было адзначана як васал сербскага дзяржавы Рашка, якое кіравалася спадчыннікамі прастолу ад сербскай дынастыі Няманічаў. Калі асноўнымі спадчыннікам стаў жупан з Рашкі або кароль сербаў, княства Зэта атрымала незалежнасць.
Зэта стала незалежнай у 1356 годзе, падчас паступовага распаду імперыі, пасля смерці цара Стэфана Душана Ураша IV з дынастыі Няманічаў у 1355 годзе.
Соевае малако
Соевае малако — вадкасць расліннага паходжання, якая вырабляецца з соевых бабоў. Вонкава падобнае да малака. Радзіма соевага малака — Усходняя Азія. Як і іншыя віды расліннага малака (рысавае, аўсянае, міндальнае), соевае малако выкарыстоўваецца ў кулінарыі. З соевага малака вырабляюцца тофу, соевы ёгурт і іншыя напоі (напрыклад, малочныя кактэйлі).
Для вытворчасці соевага малака пюрыруюцца папярэдне замочаныя на некалькі гадзін соевыя бабы. Атрыманая маса варыцца, фільтруецца і астуджваецца.
У прамысловай вытворчасці соевага малака размочаныя соевыя бабы пюрыруюцца ў вадзе, у якой былі замочаныя, затым маса адціскаецца, а вадкасць награваецца на працягу кароткага часу да тэмпературы 135—150 °C.
У хатніх умовах соевае малако можа быць прыгатавана за 15—20 хвілін з замочаных ці сухіх соевых бабоў.
Соевае малако змяшчае соевы бялок (каля 3 %), а таксама мікраэлементы. Многія гатункі дадаткова ўзбагачаны кальцыем і вітамінам B12, якія змяшчаюцца і ў каровіным малацэ. Соевае малако лёгка засвойваецца арганізмам.
Архіпелаг заўтра
Архіпелаг заўтра (Archipel demain) — правая палітычная партыя заморскай супольнасці Сен-П’ер і Мікелон. Нягледзячы на тое, што Сен-П’ер і Мікелон залежная тэрыторыя Францыі, партыя заяўляе, што яна не знаходзіцца пад кантролем ніякай нацыянальнай палітычнай сілы метраполіі.
Гісторыя
Партыя створана ў 24 студзеня 1985 годзе Жэрарам Грыньёнам, які абіраўся дэпутатам Генеральнага савета з 1986 па 2007 гады. З часу заснавання партыя супрацьстаяла сацыялістычнаму блоку А. Пена і М. Плантэжанэ.
Нягледзячы на ​​​​тое, што партыя мела большасць у Тэрытарыяльным савеце, яна не заўсёды быў прадстаўлены на нацыянальным узроўні. Па стане на 2022 год, партыя была прадстаўлена ў Сенаце Францыі толькі 1 сенатарам — Стэфан Артано, які далучыўся да групы «Еўрапейскае дэмакратычнае і сацыяльнае аб'яднанне» (РДСЕ).
Памочнік Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь
Памочнік Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — пасада ў Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Памочнікі з’яўляюцца службовымі асобамі, якія забяспечваюць выкананне даручэнняў прэзідэнта па асобных напрамках яго дзейнасці, у тым ліку памочнікі; памочнікі па агульных пытаннях; памочнікі — інспектары па абласцях, г. Мiнску; памочнікі па пытаннях развіцця фінансава-крэдытнай сістэмы.
Памочнікі прызначаюцца на пасаду і вызваляюцца ад пасады ўказамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па прадстаўленні Кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, агульная каардынацыя іх дзейнасці таксама ажыццяўляецца Кіраўніком Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
29 снежня 2020 года А. Лукашэнка пашырыў паўнамоцтвы памочнікаў Прэзідэнта — інспектараў па абласцях і Мінску.
Функцыі памочнікаў Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь
Памочнік — інспектар па вобласці або г. Мінску:
Мамонава (горад)
Мамонава (заснаваны ў 1301 годзе, да 1947 — Хайлігенба́йль, Heiligenbeil, Šventapilė (Швянтапіле), Święta Siekierka альбо Świętomiejsce) — прыгранічны з Польшчай горад раённага падпарадкавання ў Калінінградскай вобласці Расійскай Федэрацыі. З 2004 года з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Мамонаўскай гарадской акругі.
Названы ў гонар Героя Савецкага Саюза М. В. Мамонава (1919—1944).
Чэнтракэ
Чэнтракэ (Centrache) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Калабрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Катандзара.
Насельніцтва складае 495 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 71 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 88060. Тэлефонны код — 0967.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Onofrio (anacoreta).
Мая Міхайлаўна Плісецкая
Мая Міхайлаўна Плісецкая (Майя Михайловна Плисецкая;, — ) — савецкая і расійская артыстка балета, харэограф, пісьменнік, актрыса, народная артыстка СССР (1959), Герой Сацыялістычнай Працы, лаўрэат Ленінскай прэміі.
Біяграфія
Нарадзілася ў Маскве ў сям'і савецкага гаспадарчага дзеяча Міхаіла Эмануілавіча Плісецкага (нарадзіўся у Гомелі) і актрысы нямога кіно Рахілі Міхайлаўны Месерэр (нарадзілася ў Вільні). Дзядзькам яе быў балетмайстар Асаф Месерэр, братамі — балетмайстры Аляксандр і Азары Плісецкія, кузэн — тэатральны мастак Барыс Месерэр.
У 1938 годзе бацьку Маі Плісецкай расстралялі, маці выслалі ў Казахстан у Акмалінскі лагер жонак здраднікаў Радзімы. Каб дзяўчынку не забралі ў дзіцячы дом, яе ўдачарыла цётка па матчынай лініі, балерына, салістка Вялікага тэатра Суламіф Месэрэр.
Мая Плісецкая скончыла Маскоўскае харэаграфічнае вучылішча (1943). У 1943-90 з'яўлялася салісткай Вялікага тэатра ў Маскве. У 1966 годзе яна была ў ліку 25 дзеячаў культуры, якія падпісалі калектыўны ліст Л. Брэжневу супраць рэабілітацыі Сталіна.
У 1983-84 мастацкі кіраўнік балетнай трупы Рымскага опернага тэатра, у 1988-90 — «Тэатра лірыка насіяналь» (Мадрыд). Мела грамадзянства Іспаніі і Літвы, аднак апошнія гады жыла пераважна ў Германіі (разам з мужам, Радзівонам Шчадрыным).
Сцэнічная творчасць
Для яе выканаўчага стылю характэрны шырокая палітра харэаграфічных фарбаў ад лірызму да моцных парываў, тэхнічная віртуознасць, стыхійная непасрэднасць, драматычная экспрэсія, псіхалагічная глыбіня, выразнасць рухаў. Сярод яе лепшых партый — Маша («Шчаўкунок» П. Чайкоўскага), Мірта («» А. Адана), Адэта-Адылія («Лебядзінае возера» П. Чайкоўскага), Раймонда ў аднайменным балеце (музыка А. Глазунова) і інш. Да позняга перыяду адносяцца работы ў «Кармэн-сюіце», а таксама знакаміты сольны нумар балерыны «Паміраючы лебедзь».
М. Плісецкая паставіла балеты свайго мужа Р. Шчадрына «Ганна Карэніна», «Чайка» (1980) і «Дама з сабачкам» (1985), прычым выканала ў іх галоўныя ролі. Здымалася на тэлебачанні і ў кіно («Вайна і мір», 1966). Аўтар кнігі «Я, Мая Плісецкая» (1994). У 1994 прайшоў першы міжнародны балетны конкурс «Мая» (Санкт-Пецярбург).
Яе творчасці прысвечаны дакументальныя фільмы «Мая Плісецкая» (1964), «Балерына» (1969) і інш. Лаўрэат прэміі Г. Паўлавай (1962, Парыж).
IC 3259
IC 3259 — галактыка тыпу SBdm (карликова спіральная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Маргуліс
Маргуліс — прозвішча.
Мілаўскі раён
Мілаўскі раён (Міловський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Луганскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Мілавэ (Мілове).
Утвораны ў 1920 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 15 415 чалавек, плошча — 971 км².
Трыер
Трыер:
Чорныя металы
Чорныя металы — жалеза і яго сплавы (сталі, ферасплавы, чыгуны), у адрозненне ад астатніх металаў, званых каляровымі, чорныя металы складаюць больш за 90 % усяго аб'ёму металаў, якія выкарыстоўваюцца ў эканоміцы, з іх асноўную частку складаюць розныя сталі.
Чыгуны — сплавы жалеза з вугляродам, пры ўтрыманні вугляроду больш 2,14 % (у некаторых чыгунах да 6 %). Чыгуны дзеляцца на белыя, шэрыя і кавання. Сталі — сплавы жалеза з вугляродам пры ўтрыманні вугляроду менш 2,14 %.
Акрамя вугляроду ў чыгуну і сталі змяшчаюцца іншыя кампаненты, такія як крэмній, марганец, сера, фосфар.
Портман
Портман — прозвішча.
Маргарыта Анатольеўна Жорава
Маргарыта Анатольеўна Жорава (нар., Навазыбкаў Бранскай вобласці РСФСР) — беларускі юрыст, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачала рабочай Навазыбкаўскага мясаптушкакамбіната. Працавала статыстыкам Навазыбкаўскага гаркама ВЛКСМ, дзяржаўным натарыусам першай Гомельскай дзяржаўнай натарыяльнай канторы, кансультантам, намеснікам начальніка ўпраўлення юстыцыі Гомельскага аблвыканкама. Намеснік начальніка галоўнага ўпраўлення юстыцыі Гомельскага абласнога выканаўчага камітэта.
Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Матфей (евангеліст)
Матфе́й (מתי — Дар Яхвэ, Ματθαίος, царк.-слав.: Матθей , у перакладзе Бібліі Ф. Скарынам — Матθей , што на працягу некалькіх стагоддзяў транскрыбавалася у беларускай фанетычнай традыцыі, як Мацей, у пачатку XX стагоддзя у поўным перакладзе Бібліі Станкевічам узнікае варыянт Мацьвей , у 90-х гадах XX стагоддзя у некалькіх фрагментах перакладу Евангелля упершыню ўзнікае варыянт Матфей , у XXI стагоддзі ў поўным перакладзе Бібліі Чарняўскім узнікае варыянт Матэвуш) — адзін з ліку 12 вялікіх апосталаў — вучань Ісуса Хрыста, прапаведнік хрысціянства, лічыцца аўтарам першага кананічнага тэксту Евангелля (не блытаць з Маціям, з ліку 70 меншых апосталаў).
Да Хрыста прыйшоў з пасады зборшчыка пошліны (мытара) — самай зневажальнай у іудзеяў пасады, сваё першапачатковае імя Левій замяніў на Мацея. Паводле хрысціянскіх багасловаў, Мацей на працягу 15 гадоў пасля ўваскрасення Хрыста вёў прапаведніцкую дзейнасць сярод яўрэяў у Іерусаліме, а потым падарожнічаў па Эфіопіі, Македоніі, Персіі і іншых краінах. Тэкст яго Евангелля лічыцца хрысціянскай царквою адным з самых старажытных і аўтарытэтных (: Евангелле ад Матфея).
Згадкі ў Бібліі
Матфей згаданы ў Мц. 9:9 і Мц. 10:3 як былы мытнік з Капернаўму, пакліканы ў лік Дванаццаці Хрыстом. Матфей стаць адным з дванаццаці апосталаў Ісуса з Назарэту ў ліку першых. Ён таксама пералічаны сярод дванаццаці, аднак без згадкі пра яго паходжанне, у Мк. 3:18, Лк. 6:15 і Дз. 1:13. У Мк. 2:14 і Лк. 5:27 ён названы Левіем сынам Альфеевым. З'яўляючыся мытнікам, ён мог збіраць падаткі з яўрэяў для Ірада Анціпы. Паводле Новага Запавету, ён быў адным са сведкаў Уваскрэшання і Узнясення Ісуса Хрыста.
Ранняе жыццё
Матфей быў галілейцам (імаверна, нарадзіўся ў Галілеі, якая не ўваходзіла ў склад Іўдзеі, ані рымскай Іўдзейскай правінцыі) і сынам Альфеевым. Падчас рымскай акупацыі (якая пачалася ў 63 да н.э. з заваёвай Пампеем), Матфей збіраў падаткі з яўрэяў для Ірада Анціпы, тэтрарха Галілеі. Яго офіс знаходзіўся ў Капернаўме. Жыдамі, якія ўзбагачаліся ў такі спосаб, грэбавалі і лічылі адшчапенцамі. Аднак як мытнік Матфей мог ведаць пісьмовыя арамейскую і грэчаскую мовы.
Ісус сустрэў Матфея, калі той сядзеў ля сваёй мытніцы ля сучаснага машава Альмагор, і паклікаў яго на служэнне адным з дванаццаці апосталаў. Пасля гэтага Матфей запрасіў Ісуса дахаты на бяседу. Убачыўшы гэта, кніжнікі і фарысэі вінавацілі Ісуса за тое, што той есць разам з мытнікамі і грэшнікамі. Ісус адказаў на гэта, што «прыйшоў не справядлівых, але грэшнікаў клікаць да пакаяння» (Мц. 9:13; Мк. 2:17).
Служэнне
Новы Запавет паведамляе, што Матфей разам з іншымі вучнямі хадзіў за Ісусам, быў адным са сведкаў Ягонага Уваскрэшання і Узнясення. Пасля гэтага вучні вярнуліся ў святліцу (Дзеі 1:10-14) (у тагачасным Іерусаліме гэтыя функцыі выконваў верхні пакой ). Яны трывалі разам у малітвах, а далей абвясцілі, што Ісус Хрыстос і быў абяцаным Месіяй.
У Вавілонскім Талмудзе (Сынедрыён 43а) «Матэй» названы адным з пяці вучняў «Ешуа».
Пазнейшыя айцы царквы, такія як Ірыней ( 3.1.1) і Клімент Александрыйскі, сцвярджалі, што Матфей перад тым, як накіравацца ў іншыя краіны, прапаведаваў Дабравесце яўрэйскай грамадзе ў Іўдзеі. Старажытныя пісьменнікі няпэўныя датычна краін, якія ён наведаў. У традыцыі рымска-каталіцкай і праваслаўнай цэркваў смерць Матфея была пакутніцкай, хоць гэта адмаўляў Гіраклеон у другім стагоддзі.
Паводле адных крыніц, Матфей быў замардаваны за пропаведзі ў Эфіопіі каля 60 года; паводле іншых, у малаазійскім горадзе Герапаліс; яшчэ адным меркаваным месцам яго гібелі называюць рымскую крэпасць Апсарас у грузінскім горадзе Гонія.
Евангелле
Хоць першыя з сінаптычных Евангелляў фактычна ананімныя, традыцыйна аўтарам Евангелля паводле Матфея лічыцца апостал Матфей. Як дзяржаўны службовец у Капернаўму, у «Галілеі паганцаў», збіральнік мыта найхутчэй за ўсё ўмеў пісаць па-грэчаску і арамейску. На рынках паўсюдна ўжывалася грэчаская мова. Некаторыя раннія айцы царквы занатавалі, што Матфей пісаў «па-яўрэйску», тым не менш кананічным тэкстам лічыцца грэчаскі.
Сучасныя навукоўцы, такія як Рэйманд Эдвард Браўн, лічаць, што «кананічнае Матфеева [Евангелле] было першапачаткова напісанае па-грэчаску не-відавочцам, чыё імя для нас невядомае, які абапіраўся на крыніцы кшталту Марка і Q». Гэтая тэорыя вядомая пад назвай Маркава першынство. Аднак іншыя навукоўцы, сярод якіх Крэйг Бломберг, розным чынам адмаўляюць гэткія погляды. Больш традыцыйнае тлумачэнне сінаптычных Евангелляў сведчыць на карысць Матфея, што асабліва добра паказана ў, названай паводле аднаго з першых і найбольш выбітных яе прадстаўнікоў Аўгусціна Гіпонскага.
Некананічныя Евангеллі
У III стагоддзі ў яўрэйска-хрысціянскіх грамадах кшталту назарэйцаў і эбіянітаў увайшлі ва ўжытак іўдзейска-хрысціянскія Евангеллі. Фрагменты гэтых кніг дайшлі да нас дзякуючы цытатам Ераніма, Эпіфанія і іншых. Большасць даследчыкаў на падставе захаваных частак Евангелля назарэйцаў (26 фрагментаў), Евангелля эбіянітаў (7 фрагментаў) і Евангелля іўдзеяў (7 фрагментаў), змешчаных у «Новазапаветных апокрыфах» Шнеемельхера, лічаць гэтыя тэксты створанымі першапачаткова грэчаскай мовай аўтарам грэчаскага Евангелля Матфея. Аднак частка даследчыкаў лічыць гэтыя Евангеллі фрагментамі страчанага арамейскага ці яўрэйскага арыгіналу.
Евангелле дзяцінства Матфея — сабраная ў VII стагоддзі зборнік з трох іншых тэкстаў: Протаевангелля Якава, уцёкаў у Егіпет і Евангелля дзяцінства Фамы.
У ісламе
Каран згадвае Хрыстовых вучняў, аднак не называе іхніх імёнаў, звяртаючыся да іх толькі як «памочнікаў у Божай працы». А вось мусульманская экзэгетыка і каментар да Карана пералічвае вучняў пайменна, і сярод іх называе Матфея. Экзэгетыка прытрымліваецца традыцыі, паводле якой Матфей разам з Андрэем накіраваліся ў Эфіопію дзеля пропаведзі Слова Божага.
Памяць
Апостал Матфей прызнаны святым у рымска-каталіцкай, праваслаўнай, лютэранскай і англіканскай цэрквах. Дзень памяці адзначаецца 21 верасня ў заходняй і 16 лістапада ва ўсходняй традыцыях. Дадаткова ў праваслаўнай царкве адзначаецца дзень усіх апосталаў 30 чэрвеня (13 ліпеня).
Мошчы захоўваюцца ў Салернскім саборы (Італія).
Падобна да астатніх евангелістаў, Матфея часта выяўляюць з адной з чатырох жывых істот Адкрыцця 4:7 — крылатага чалавека.
Дана
Дана — прозвішча.
Рыгор Аляксандравіч Маргуліс
Рыгор Аляксандравіч Маргуліс (нар. 24 лютага 1946, Масква) — рускі і амерыканскі матэматык, доктар фізіка-матэматычных навук, навуковы супрацоўнік Інстытута праблем перадачы інфармацыі імя А. А. Харкевіча РАН, прафесар Ельскага ўніверсітэта (ЗША).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт у 1967 годзе. Пачаў навуковую працу пад кіраўніцтвам Я. Р. Сіная па. У далейшым інтарэсы зрушыліся ў галіну тэорыі груп Лі (тэорыя у паўпрастых групах Лі), якую ён здолеў прымяніць у той жа эргадычнай тэорыі,, тэорыі лікаў, камбінаторыцы і тэорыі меры. Маюць значэнне работы па тэорыі інфармацыі. Залаты медаль і прэмія Дж. Філдса (1978), на цырымоніі ўручэння не прысутнічаў, таму што яму было адмоўлена ў выязной візе.
У 1979 годзе ён наведаў Бон і з гэтага часу атрымаў магчымасць свабоднага выезду за мяжу, але працягваў працаваць навуковым супрацоўнікам у Маскве ў Інстытуце праблем перадачы інфармацыі РАН. У 1991 годзе Р. А. Маргуліс быў запрошаны на сталую працу ў ЗША ў Ельскі ўніверсітэт.
Дзюбуа
Дзюбуа — прозвішча.
Рыгор Аляксандравіч Маргуліс
Біяграфія
У 2005 годзе ён стаў лаўрэатам прэміі Вольфа за шэраг сваіх работ па матэматыцы.
Чыстае рэчыва
Чыстае рэчыва — элементы або злучэнні, іх растворы, сплавы, сумесі і г. д., характарызуюцца утрыманнем прымешак ніжэй вызначанай мяжы. Гэтая мяжа вызначаецца ўласцівасцямі, атрыманнем або выкарыстаннем рэчываў і, як правіла, складае долі працэнта і менш. Сучасная навука і тэхніка прад'яўляюць да чысціні рэчыва вялікія патрабаванні.
Хімкі (баскетбольны клуб)
«Хімкі» (Химки) — расійскі баскетбольны клуб з аднайменнага горада.
Фаціма Рахбар
Фаціма Рахбар ( Fâtemeh Rahbar; 1964 — 7 сакавіка 2020) — іранскі палітык, дэпутат іранскага, з’яўлялася членам і прадстаўляла акругу Тэгеран, Рэй, Шэміранат і Эсламшахр.
Біяграфія
Неаднаразова абіралася членам парламента з 2004 года. Заняла 40 месца на выбарах па 32 мандатнай акрузе.
Адразу ж пасля выбараў 2020 года, 5 сакавіка 2020 года, Фаціма Рахбар ўпала ў кому з-за каронавіруснай хваробы 2019 года падчас успышкі каронавіруса ў 2019—2020 гадах.
Памерла 7 сакавіка 2020 года з-за ускладненняў, выкліканых гэтай хваробай.
Свята-Міхайлаўская царква (Гомель)
Вылеўская царква
Першая царква вядома з 1763 года як уніяцкая. Паводле звестак рэвізскай сказкі за 1788 год, вёска адносілася да Гомельскай парафіі, святаром быў Сямён Міхайлаў, дзякам — Парфен Агееў. Складзенае ў 1838 годзе апісанне царквы паведамляла, што будынак знаходзіўся ў дрэнным стане:
У 1839 годзе былі атрыманы сродкі на ўзвядзенне новай царквы, падрыхтаваны праект і асвечана месца пад будаўніцтва. Яно было вылучана падчас генеральнага межавання 1784 года і налічвала 36 дзесяцін, з якіх 3 дзесяціны складала сядзібная зямля, 3 дзесяціны — сенажатная і 30 дзесяцін — ворная зямля.
Па інфармацыі 1844 года, не быў накрыты дах і купалы над асноўным аб’ёмам і званіцай, таксама згадваецца, што будоўля праводзілася з адхіленнем ад праекта. Узвядзенне скончылася ў 1846 годзе, пасля чаго пачаліся ўнутраныя работы. У 1847 годзе адбылося асвячэнне храма.
У 1846 годзе адкрылася царкоўна-прыходскае вучылішча. Дзейнічалі тры царкоўныя школы ў вёсках прыхода. Станам на 1899 год, вылеўская царква мела 2764 прыхаджан і звыш 43 дзесяцін зямлі. Яе настаяцелем з’яўляўся Іаан Шабека, які пражываў у Ветцы. Царкоўна-прыходскае папячыцельства было заснавана ў 1883 годзе.
На ахвяраванні памешчыка ў 1910 годзе з разабраных падмуркаў былой царквы і набытай цэглы была выкладзена агароджа. У тым жа годзе царкоўная маёмасць, якая складалася з драўляных царквы, плябаніі, свірана, хлява, дома псаломшчыка і вартоўні была застрахавана.