cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Энрыка Фермі
Апошнія гады
На схіле гадоў Фермі, паводле слоў Э. Сегрэ, збіраўся напісаць кнігу, прысвечаную тым цяжкім пытаннях фізікі, ўяўнымі элементарнымі, ён пачаў нават іх збіраць. Але ў яго не засталося на гэта часу. У 1946 годзе Фермі сказаў, што зрабіў толькі адну траціну ўсёй сваёй працы. Дзве траціны ён так старанна спрабаваў зрабіць, што ўшчыльняць свой працоўны дзень да мяжы. Па словах Понтэкорва, «адна трэць», якую паспеў зрабіць Фермі з вызначанага ім плана, вартая 6 — 8 Нобелеўскіх прэмій, якія назаўсёды захаваюць ў навуцы імя гэтага выключнага адоранага навукоўца.
Лета 1954 года Фермі правёў у Еўропе, знаходзячыся на апошняй стадыі рака страўніка. Ён пабываў з лекцыямі ў Францыі, Германіі і Італіі, сустрэўся са старымі сябрамі. Па вяртанні ў Чыкага Фермі два месяцы наведваў розныя медыцынскія працэдуры. Ён памёр у сне 28 лістапада 1954 года ва ўзросце 53 гадоў.
Памяць
Незадоўга да смерці Фермі Камісія па атамнай энергіі заснавала спецыяльную прэмію для навукоўца. У 1956 годзе гэта прэмія стала насіць імя Прэмія Энрыка Фермі і ўручацца рэгулярна. Прэміяй ўзнагароджваюцца навукоўцы, якія ўнеслі выдатны ўклад у галіне даследавання, выкарыстання і вытворчасці энергіі. У яго гонар названы 100-ы хімічны элемент — фермій. Яго імя носяць Чыкагскі інстытут ядзерных даследаванняў, Нацыянальная паскаральнае лабараторыя (Фермілаб) і касмічны тэлескоп, а таксама вуліцы ў многіх італьянскіх гарадах.
Саналы (Карагандзінская вобласць)
Саналы — сяло ў Нурынскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Саналінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 97 км на захад ад раённага цэнтра, пасёлка Кіеўка. Код КАТА — 355273100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 634 чалавекі (314 мужчын і 320 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 219 чалавек (111 мужчын і 108 жанчын).
Скрывэрскі край
Скрывэрскі край (Skrīveru novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Латвіі ў вобласці Відзэмэ.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 4066 чалавек. Плошча края — 105,4 км².
Султанат Матарам
Матарам (Kesultanan Mataram) — манархічная дзяржава на востраве Ява (1587 — 1755 гг.).
Амангкурат II (1677 - 1703 гг.) у барацьбе з сваякамі быў вымушаны абапірацца на дапамогу галандцаў. Наступныя султаны таксама атрымоўвалі прастол з дапамогай Ост-Індскай кампаніі. Падчас паўстання кітайскіх перасяленцаў на тэрыторыях кампаніі ў 1741 - 1743 гг. Матарам заключыў саюз з паўстанцамі, аднак пасля яго развалу сам быў вымушаны весці супраць іх ваенныя дзеянні. Кітайцы на кароткі час захапілі сталіцу султаната. Яна была вызвалена з дапамогай галандскіх войск. Пасля задушэння паўстання дзяржава працягвала сваё існаванне, аднак страціла значныя землі, якія перайшлі да Ост-Індскай кампаніі.
11 снежня 1749 г. хворы султан Пакубувана II падпісаў пагадненне аб перадачы суверынітэта над рэшткамі султаната Ост-Індскай кампаніі. Гэта выклікала паўстанне, што завершылася ў 1755 г. падзелам на некалькі дробных дзяржаў, у тым ліку султанаты Джак’якарта і Суракарта, залежныя ад кампаніі.
Каяні
Каяні (Kajaani) — фінскі горад у ляні Оўлу на паўднёвы ўсход ад возера Оўлуярві. Горад названы ад ракі Каяні. Падчас грамадзянскай вайны 1918 года ў Каяні быў сфармаваны белы партызанскі атрад, адным з байцоў якога быў Урха Кеканен.
Бухен (Одэнвальд)
Бухен (Buchen) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Карлсруэ. Уваходзіць у склад раёна Некар-Одэнвальд. Насельніцтва складае 18 276 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 138,99 км². Афіцыйны код — 08 2 25 014.
Горад падзяляецца на 14 гарадскіх раёнаў.
Бібліятэка Каталоніі
Бібліятэка Каталоніі (Biblioteca de Catalunya) — каталонская нацыянальная бібліятэка, знаходзіцца ў Барселоне, нацыянальны бібліяграфічны цэнтр, адказны за збор, захаванне і папулярызацыю каталонскай культурнай спадчыны: дзяржаўнай бібліяграфіі рэгіёну каталонскай экстэрыярыкі. Бібліятэка размешчана на плошчы 8820 м². Яе фонды налічваюць каля трох мільёнаў асобнікаў кніг і іншых матэрыялаў. З 2000 года пачалася аблічбоўка фондаў бібліятэкі.
Гісторыя
У 1907 годзе Анрык Прат-дэ-ла-Рыба Сара заснаваў Інстытут каталонскіх даследаванняў, пры ім была адкрыта бібліятэка. У адрозненне ад іншых нацыянальных бібліятэк Еўропы, якія працягвалі традыцыі каралеўскіх бібліятэк, Бібліятэка Каталоніі была створана «з нуля», галоўным чынам дзякуючы падтрымцы нацыянальнай каталонскай буржуазіі. У 1914 годзе, у часы Каталонскай садружнасці, бібліятэка стала адкрытай для шырокай публікі. У той час фонды бібліятэкі размяшчаліся ў будынку дэпутацкага палаца побач з будынкам Жэнералітэта Каталоніі. У 1917 годзе былі створаны аддзелы друкаваных кніг, спецыяльных калекцый і музыкі, у 1923 годзе - эстампаў, гравюр і карт. У 1940 годзе бібліятэка пераехала ў старадаўні будынак шпіталя Санта-Крэу ў Барселоне. У часы дыктатуры Прыма дэ Рыверы і Франка бібліятэка была перайменаваная ў Цэнтральную бібліятэку. Такім чынам іспанскімі ўладамі знішчаліся любыя намёкі на існаванне Каталоніі. У 1981 годзе бібліятэка атрымала статус нацыянальнай. У 1994 годзе былі сфарміраваны 4 вялікія аддзелы бібліятэкі: бібліяграфічны, графікі, фанатэкі і гемератэка (збор перыядычных выданняў).
Глеб Андрэевіч Рассадкін
«Дынама»
Выхаванец мінскага «Дынама», з 2011 выступаў за дубль. У асноўнай камандзе дэбютаваў 12 мая 2012 года ў матчы супраць «Тарпеда-БелАЗ», на 84-й хвіліне замяніўшы Ёвана Дам’янавіча. Першы гол за «Дынама» забіў 26 верасня 2012 года ў матчы 1/8 фіналу Кубка Беларусі ў браму пінскай «Хвалі».
У сезоне 2013 у асноўным выступаў за дубль, зрэдку з’яўляючыся ў асноўнай камандзе. 4 ліпеня 2013 года забіў свой першы гол у еўракубках (у браму літоўскай «Круоі» ў першым кваліфікацыйным раўндзе Лігі Еўропы).
Сезон 2014 распачынаў за дубль, а ўлетку стаў нярэдка прыцягвацца да матчаў асновы, часам з’яўляўся і ў стартавым складзе. 10 кастрычніка 2014 года забіў свой першы гол у чэмпіянаце, які дазволіў дынамаўцам атрымаць перамогу над наваполацкім «Нафтанам» (2:0).
Сезон 2015 распачаў на лаўцы запасных, але пазней здолеў замацавацца ў стартавым складзе, дзе звычайна складаў звязку нападнікаў разам з Фатасам Бечыраем. У жніўні забіў за «Дынама» два важных гола — спачатку 10 жніўня дапамог у чэмпіянаце Беларусі перамагчы БАТЭ (1:0), а 20 жніўня адкрыў лік у матчы з аўстрыйскім «Рэд Булам» (2:0), чым дапамог дынамаўцам другі сезон запар выйсці ў групавы этап Лігі Еўропы.
Сезон 2016 распачаў у якасці асноўнага нападніка мінчан, але ў ліпені ў матчы Лігі Еўропы супраць «Сент-Патрыкс Атлетык» атрымыў траўму. Вярнуўся на поле ў кастрычніку, аднак стаў толькі выхадзіць на замену. У пачатку 2017 года быў адхілены ад асноўнай каманды мінчан і стаў выступаць за дубль. У ліпені 2017 года кантракт нападніка з «Дынама» быў разарваны.
«Зорка»
У жніўні 2017 года праходзіў прагляд у луганскай «Зары», але беспаспяхова і пазней стаў іграком іншага ўкраінскага клуба — крапыўныцкай «Зоркі». Спачатку трывала выступаў у аснове, 9 снежня 2017 года адзначыўся трыма галявымі перадачамі ў матчы з адэскім «Чарнаморцам» (3:3). З красавіка 2018 года з-за праблем са здароўем перастаў з’яўляцца на полі.
«Нёман»
З пачатку 2019 года, нягледзячы на заканчэнне арэнды, пачаў трэніравацца з гродзенцамі, у той час як «Зорка» знялася ў чэмпіянату Украіны ў Першай лізе. У сакавіку 2019 года падпісаў двухгадовы кантракт з «Нёманам». У сезоне 2019 шмат прапусціў з-за траўм, у першай палове 2020 года быў іграком стартавага складу, пасля стаў пераважна заставацца на лаўцы запасных, гуляў за дубль. У снежні 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў гродзенскі клуб.
«Віцебск»
У сакавіку 2021 года стаў іграком «Віцебска». У пачатку сезона 2021 часцей выхадзіў на замену, пасля стаў пераважна з’яўляцца ў стартавым складзе. У лютым 2022 года падоўжыў кантракт з віцебскім клубам. Пакінуў «Віцебск» па пагадненні бакоў у ліпені 2022 года.
«Арсенал»
У ліпені 2022 года падпісаў кантракт з дзяржынскім «Арсеналам». Гуляў у стартавым складзе, пазней стаў часам выхадзіць на замену. Па выніках сезона «Арсенал» страціў месца ў Вышэйшай лізе.
«Смаргонь»
У сакавіку 2023 года стаў іграком «Смаргоні».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія зборныя да 17 і 19 гадоў. У 2012—2016 гадах з’яўляўся іграком моладзевай зборнай Беларусі.
Мосбах
Мосбах (Mosbach) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Уваходзіць у склад раёна Некар-Одэнвальд. Насельніцтва — 24585 чалавек (2009 год). Займае плошчу 62,23 км². Афіцыйны код — 08 2 25 058.
Be Free
Be Free (Будзь свабодным, першапачатковая назва — «Права быць свабодным») — беларускі рок-фестываль, што з 2007 года ладзіўся ва Украіне. Удзел у фэсце бралі таксама гурты з Польшчы, Украіны, Францыі.
Тартокас (Ігналінскі раён)
Тарто́кас (Tartokas), традыцыйная беларуская назва — Тартакі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Казіцішкіса. Насельніцтва 9 чал. (2001 г.).
Be Free
Права быць свабодным 2007
Час правядзення — 22 верасня 2007 года.
Месца правядзення — Луцк.
Вядучы — Віталь Маліноўскі.
Be Free 2008
Вядучы — Аляксандр Памідораў.
9 жніўня
Пачатак праграмы: выступленні 3-х маладых гуртоў, пераможцаў конкурсу Еўрапейскага радыё для Беларусі (Беларусь)
Be Free 2009
Час правядзення — 22—23 жніўня 2009 года.
Месца правядзення — Чарнігаў.
Вядучы — Аляксандр Памідораў.
Be Free 2010
Запланаваны фестываль адмянілі ўлады Чарнігава.
Ацэнкі
Рок-князёўна Кася Камоцкая як калумніст «БелаПАН» у 2008 годзе давала такую ацэнку фестывалю: ''«Туды прыязжае сталы набор фанаў, сталы набор музыкаў. Для ўкраінскай публікі гэта не цікава»''.
Прадзюсар «Ляпіса Трубяцкога» Яўген Калмыкоў на прэс-канферэнцыі ў Мінску напярэдадні Be Free 2009 выказаў думку, што правядзенне падобнага роду фестывалю немагчыма ў Беларусі, бо «атмасфера музычнага фестывалю мяркуе раскаванасць, а тут была б вялікая колькасць міліцыі, і гэтая міліцыя стварае фон, які наогул не спрыяе расслабленню». Яго думцы тураваў Віталь Супрановіч, дырэктар лэйбла «БМАgroup», так як адказ уладаў на заяўку незалежнага фестывалю звычайна прыходзіць усяго за некалькі дзён да пачатку планаванага мерапрыемства і нават «у выпадку станоўчага адказу трэба дамовіцца з музыкамі, зрабіць рэкламу і ўзяць яшчэ дзесяць узгадненняў, кожнае з якіх каштуе пэўныя грошы», прытым «усё роўна няма гарантыі, што праз нейкі час пасля пачатку канцэрта не прападзе электрычнасць або не здарыцца яшчэ нешта».
У той жа час прадстаўнік кампаніі «Будзьма беларусамі!» Марыя Садоўская выказвала надзею на тое, што фестываль, які нясе ідэю свабоды, «праз нейкі час, калі гэтае слова будзе ўспрымацца нашай уладай па-іншаму», зможа быць арганізаваны і ў Беларусі.
Забароны
Выезд удзельнікаў на першы фестываль у верасні 2007 года суправаджаўся іх прэвентыўнымі затрыманнямі на беларускім баку.
Апошні фестываль у 2010 годзе быў сарваны чарнігаўскімі ўладамі, якія, па каментары «Нашай Ніве» Віталя Супрановіча, суарганізатара імпрэзы, знаходзіліся «ў кантакце з афіцыйным беларускім бокам», які настойліва параіў «не дазваляць фэст». Пра палітычнае адценне забаронаў перадавала і радыё «Свабода». Аляксандр Кулінковіч, франтмен гурта «Neuro Dubel», у сваёй калонцы на «БелаПАН» звязаў адмену фестываля з набліжэннем прэзідэнцкіх выбараў 2010 года.
Прызнанне
Канцэпцыя фестывалю была пазітыўна ацэнена Сяргеем Міхалком, Алегам Скрыпкай і іншымі музыкамі.
Эскіль Вогт
Эскіль Вогт (Eskil Vogt; нар., ) — нарвежскі , ,.
Канус
Канус:
Эскіль Вогт
Біяграфія
Эскіль Вогт нарадзіўся 31 кастрычніка 1974 года ў Осла (Нарвегія). Скончыў Універсітэт Осла і Нацыянальную французскую кінашколу «Ля Фэмі». Дэбютаваў як сцэнарыст з фільмам рэжысёра Ёакіма Трыера «» (2006), адзначаным нацыянальнай нарвежскай кінапрэміяй «Аманда» ў катэгорыі Найлепшы сцэнарый. У 2014 годзе стаў шырока вядомы еўрапейскім сінефілам як рэжысёр драмы «» (2014), якая атрымала Гран-пры журы Берлінскага кінафестывалю і прэмію за найлепшы драматычны сцэнарый на фестывалі «Сандэнс». У 2021 годзе ўвайшоў у спіс прэтэндэнтаў на прэмію праграмы «Асаблівы погляд» Канскага кінафестывалю з карцінай «».
Пералом Мантэджы
Пералом Мантэджы — гэта пералом у траціне  з вывіхам праксімальнай. Траўма названая ў гонар італьянскага хірурга.
Мішэль Сулейман
Генерал Мішэль Сулейман, таксама сустракаецца французскі варыянт Слейман, фр. Michel Sleiman, араб. ميشال سليمان (нар. 21 лістапада 1948, Амшіт, Ліван) — прэзідэнт Лівана (з 25 мая 2008 па 25 мая 2014). Паводле веравызнання — хрысціянін, католік усходняга абраду (мараніт).
Пералом Мантэджы
Прычыны
Механізмы ўключаюць:
Класіфікацыя
Існуе чатыры віды (у залежнасці ад зрушэння галоўкі прамянёвай косці) :
NGC 4866
NGC 4866 (іншыя абазначэнні — UGC 8102, MCG 2-33-45, ZWG 71.92, PGC 44600) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Пералом Мантэджы
Класіфікацыя
Гэта класіфікацыя вядома як тыпы Бадо.
Мішэль Сулейман
Адукацыя
Праходзіў ваенную падрыхтоўку ў Бельгіі (1971 год), у Францыі (1981 год) і ў ЗША (1995 год).
NGC 4866
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пералом Мантэджы
Лячэнне
Лячэнне пераломаў Мантэджы можа ажыццяўляцца кансерватыўна ў дзяцей з закрытай рэпазіцыяй (перавязка і ), але ў сувязі з высокай рызыкай зрушэння і наступнага няправільнага зрастання ў большасці выпадкаў прымяняецца адкрытая рэпазіцыя і.
Гінтаўшчына
Гі́нтаўшчына (, Гинтовщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Мішэль Сулейман
Адукацыя
Размаўляе на арабскай, англійскай і французскай мовах.
Гінтаўшчына
З 30 кастрычніка 2009 года па 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Узбалацкага сельсавета.
Пералом Мантэджы
Лячэнне
Остэасінтэз (адкрытая рэпазіцыя і ўнутраная фіксацыя) локцевай косці лічыцца стандартам медыцынскай дапамогі ў дарослых.
Мішэль Сулейман
На пасадзе Прэзідэнта Лівана
З 25 мая 2008 года прэзідэнт Лівана. Абраны парламентам як адзіны кандыдат, набраўшы больш за 90 %, па дамове паміж найбуйнейшымі палітычнымі партыямі Лівана, дазволіўшы палітычны крызіс, распачатых пасля завяршэння прэзідэнцкіх паўнамоцтваў Эміля Лахуда 23 лістапада 2007 г.
Пералом Мантэджы
Прагноз
У дзяцей вынікі своечасовага лячэння звычайна добрыя. Калі дыягностыка зацягваецца, патрабуецца рэканструктыўная аперацыя, больш верагодныя ўскладненні і прагноз горшы. У дарослых гаенне адбываецца павольней, і вынікі, як правіла, не такія выдатныя.
Ускладненнямі хірургічнага ўмяшальніцтва пры пераломах Мантэджы з’яўляюцца няправільнае зрастанне тканак пасля пашкоджання, параліч і пашкоджанне нерва, пашкоджанні цягліц,, , інфекцыі, , , чутныя хлапкі або трэск, дэфармацыі і хранічныя болі, звязаныя з хірургічным абсталяваннем, такім як штыфты, шрубы, пласціны. Некалькі аперацый можа спатрэбіцца для карэкцыі гэтага тыпу пералому, паколькі гэта амаль заўсёды дастаткова складаны пералом, які патрабуе кваліфікаванага хірурга-артапеда, прычым як правіла, спецыяліста, знаёмага з гэтым тыпам траўмы.
Арэхавае (возера)
Арэ́хавае возера — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Усыса (прыток ракі Обаль). Знаходзіцца за 1 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Гарадок.
Плошча паверхні 0,3 км², даўжыня 1 км, найбольшая шырыня — 0,4 км. Катлавіна возера Арэхавае выцягнутая з захаду на ўсход. Берагі нізкія, на поўдні забалочаныя.
Праз возера працякае рака Усыса (Гараджанка) і злучае яго з азёрамі Лугавое і Шчарбакоўскае.
Остэрбуркен
Остэрбуркен (Osterburken) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Карлсруэ. Уваходзіць у склад раёна Некар-Одэнвальд. Насельніцтва — 6488 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 47,32 км². Афіцыйны код — 08 2 25 075.
Горад падзяляецца на 4 гарадскія раёны.
Касінаска
Касінаска (Cassinasco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 646 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 55 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 14050. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Ilario di Poitiers.
Іў Летэрм
Іў Каміль Дэзірэ Летэрм (Yves Camille Désiré Leterme; нар. 6 кастрычніка 1960, Вервік, Заходняя Фландрыя), — прэм'ер-міністр Бельгіі ў сакавіку-снежні 2008 і з лістапада 2009 года.
Палітычная кар’ера
Займаў пасаду міністра-прэзідэнта Фландрыі 20 ліпеня 2004 — 28 чэрвеня 2007. Сышоў у адстаўку пасля перамогі сваёй партыі на ўсеагульных парламенцкіх выбарах, з мэтай дамагчыся абрання прэм’ер-міністрам Бельгіі. У пераходным урадзе Гі Верхафстадта займаў пасаду віцэ-прэм’ера і міністра бюджэту, транспарту, інстытуцыйных рэформаў і па справах Паўночнага мора са снежня 2007 па сакавік 2008. Перамовы па фарміраванні новага ўрада сталі рэкорднымі па працягласці для Бельгіі і суправаджаліся шматлікімі скандаламі. Прэм’ер-міністр Бельгіі з 20 сакавіка 2008.
Зоя Міхайлаўна Сяргеева
Зоя Міхайлаўна Сяргеева (, с. Ільінскае,, Маскоўская вобласць, Расія) — савецкі і расійскі археолаг. Кандыдат гістарычных навук (1980).
Біяграфія
У 1959 г. скончыла Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. В. Ламаносава. У 1959—1997 гг. працавала ў Інстытуце археалогіі Расійскай акадэміі навук.
Абследавала археалагічныя помнікі ў Віцебскай вобласці. Даследавала курганы VIII—XIII стст. у Верхнядзвінскім (у т.л. курганны могільнік Дзянісенкі ) і Талачынскім раёнах, вывучала этнічны склад і матэрыяльную культуру сельскага насельніцтва паўночнай Беларусі канца 1-га — пачатку 2-га тысячагоддзяў н.э.
Вучоная выявіла элементы пахавальнага абраду і матэрыяльнай культуры ўсходніх славян Паўночнай Беларусі, аналагічныя старажытнасцям балцкіх плямён, што тлумачыць захаваннем традыцый даславянскага насельніцтва, якое жыло тут да XI — пачатку XII стст., і кантактамі з суседнімі рэгіёнамі. Па знаходках балцкіх рэчаў даследавала сувязі крывічоў з суседнімі балцкімі плямёнамі ў дамангольскі час. На яе думку, у X—XI стст. больш значае ўздзеянне на заходнерускія землі было з боку суседніх усходнеславянскіх плямён крывічоў на балцкі рэгіён. Даследавала курганы каля Друцка (Багрынава). Устанавіла, што тэрыторыю на ўсход ад Друцка ў XI ст. засялялі крывічы.
Аляксандр Іванавіч Дудзяк
Аляксандр Іванавіч Дудзяк (нар., Канатоп, Сумская вобласць, Украіна) — беларусік спецыяліст у галіне парашковай металургіі, кампазіцыйных матэрыялаў, фізікі і тэхнікі высокіх ціскаў. Доктар тэхнічных навук (1992), прафесар.
Біяграфія
Скончыў Кіеўскі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Металазнаўства і тэрмічная апрацоўка металаў», кваліфікацыя «Інжынер-металург», 1973), Беларускі політэхнічны інстытут (аспірантура, 1983). Працаваў у Інстытуце фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў АН БССР (1975—1978, лабараторыя высокіх ціскаў, інжынер), Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (з 1978, машынабудаўнічы факультэт, кафедра «Супраціўленне матэрыялаў машынабудаўнічага профілю», прафесар).
Навуковыя інтарэсы: фізікі і тэхніка высокіх ціскаў; кампазіцыйныя матэрыялы; тэорыя і тэхналогія атрымання сінтэтычных алмазаў і звышцвёрдых інструментальных матэрыялаў.
Узнагароды
Знак «Изобретатель СССР» (1982).
Вуліца Соламавай (Гродна)
Вуліца Соламавай — адна з галоўных магістралей у паўднёва-усходняй частцы горада Гродна. Названа ў 1957 годзе ў гонар удзельніцы Гродзенскага падполля В. І. Соламавай.
Працягласць каля 2000 м. Першапачаткова размяшчалася паміж вуліцамі Савецкіх пагранічнікаў і Л. Чайкінай. У пачатку XXI стагоддзя пашырана да вуліцы Суворава, пасля да вуліцы Паповіча. У 2012 пасля адкрыцця моста на вуліцы Славінскага, з’явілася скрыжаванне з вуліцай Славінскага, вуліца Соламавай увайшла ў склад транспартнага кальца вакол цэнтральнай часткі горада.
Пачала забудоўвацца ў 1945 годзе сядзібнай забудовай, пасля 1960 года пачалі ўзвадзіцца пяці- і дзевяціпавярховымі жылымі будынкамі. Пасля пашырэння ў 2000-ых забудоўваецца параважна дзевяціпавярховымі будынкамі, на першых паверхах месцяцца грамацкія і камерцыйныя ўстановы.
На вуліцы размешчаны крамы (у тым ліку «Алмі», «Тысяча дробязей»), цырульні, сярэднія школы (гімназія № 3(былая СШ № 19), № 20, № 37), спартыўная школа № 5, дзіцячыя садкі. У двары гімназіі № 3 у 1977 годзе ўсталяваны помнік В. Соламавай, на месцы былога лагера смерці ў раёне Фолюш.
Па вуліцы ходзіць грамадскі транспарт: аўтобусы № 7, 22, 27, 28.
Ігар Еўдакімавіч Карасцялёў
Ігар Еўдакімавіч Карасцялёў (нар., Мінск) — беларускі архітэктар і рэлігійны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і афіцэра Савецкай арміі. Ахрышчаны ў драўлянай чыгуначнай царкве Казанскага абраза Маці Божай, якая знаходзілася на плошчы Мяснікова. У 1950-я бацька служыў у Белпалку, які быў пераведзены ў Вільнюс для барацьбы з ляснымі братамі. У пачатку 1960-х гадоў Белполк быў пераведзены назад у Мінск.
Пасля восьмага класа паступіў на архітэктурнае аддзяленне Мінскага архітэктурна-будаўнічага тэхнікума. У 1973 годзе скончыў вячэрняе аддзяленне архітэктурнага факультэта Беларускага політэхнічнага інстытута.
Працаваў у Белбыттэхпраекце, старшым архітэктарам у Мінскграмадзянпраекце, з 1976 года — кіраўнік групы архітэктараў у ДПІ-12 Мінлегпрама СССР, з 1987 года — у Мінскім кафедральным саборы, хіратанізаваны 1 лістапада 1987.
Мітрафорны протаіерэй, настаяцель прыходу абраза Божай Маці «Усіх гаротных Радасць», благачынны 2-й Мінскай гарадской акругі.
Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): пансіянат у в. Дудзінка Барысаўскага раёна (1977), Панявежыскі (1983), Камень-Кашырскі (1985) і Карастышыўскі (1979) льнозаводы, ПТВ у Таліне (1983), Панявежысе (1986), 226-кватэрны жылы дом з убудаванымі цэнтральнымі чыгуначнымі касамі, кветкавай крамай па вул. Чкалава, 9 к2 у Мінску (1978), рэканструкцыя школы ў в. Сосны Мінскага раёна (1977), рэканструкцыя швейных фабрык у Полацку (1987), імя Валадарскага ў Магілёве (1986), Магілёўская доследна-эксперыментальная абутковая фабрыка (1986).
Узнагароды
Лаўрэат дзяржаўнай прэміі «За духоўнае адраджэнне» (1996), узнагароджаны ордэнамі і медалямі беларускага, расійскага і ўкраінскага казацтва, нагруднымі знакамі Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь II ступені, ганаровай граматай Мінскага гарадскога савета дэпутатаў (2017).
Парыжскі Псалтыр
Парыжскі псалтыр (Paris. gr. 139) — ілюмінаваны рукапіс Псалтыра, створаны ў сярэдзіне X стагоддзя, які захоўваецца ў Парыжскай нацыянальнай бібліятэцы. З’яўляецца самым вядомым рукапісам эпохі македонскага рэнесансу.
Парыжскі псалтыр упрыгожваюць 14 паўнастаронкавых мініяцюр у арнаментальным абрамленні. Яны выкананы на сюжэты Старога Запавету, характарызуюцца ўвагай да краявідаў і архітэктурных элементаў. Выявы рукапісу характарызуюцца перайманнем антычнаму мастацтву. Прататыпам для мініяцюр паслужыў александрыйскі рукапіс IV стагоддзя, аднак ёсць меркаванні, якія злучаюць паходжанне прататыпа з Малой Азіяй.
На многіх мініяцюрах прадстаўлены алегарычныя выявы і персаніфікацыі (напрыклад, побач з Давыдам, гульцом на арфе, змешчаны малюнак персаніфікацыі Мелодыі, а ноч намаляваная як жанчына з падпаленай паходняй і покрывам, распасцёртым над яе галавой). Стылізацыя пад познеантычнае мастацтва настолькі дакладная, што доўгі час многія даследчыкі датавалі псалтыр істотна больш раннім перыядам, чым X стагоддзе.
Нью-Ёркскі дзяржаўны ўніверсітэт
Нью-Ёркскі дзяржаўны ўніверсітэт (State University of New York) — канфедэратыўны ўніверсітэт, які аб'ядноўвае ў адзіную сістэму дзяржаўныя і муніцыпальныя вышэйшыя навучальныя ўстановы штата Нью-Ёрк, ЗША.
Універсітэт узначальвае рэктар. У сістэме Нью-Ёркскага дзяржаўнага ўніверсітэта працуе каля 90 тысяч выкладчыкаў, прапануецца каля 7,5 тысяч праграм вышэйшай адукацыі, а гадавы бюджэт Нью-Ёркскага дзяржаўнага ўніверсітэта складае каля 11 мільярдаў долараў ЗША.
Нью-Ёркскі дзяржаўны ўніверсітэт быў заснаваны ў 1948 годзе губернатарам штата Томасам Э. Дзьюі ў выніку заканадаўчай рэалізацыі рэкамендацый Часовай камісіі па неабходнасці стварэння дзяржаўнага ўніверсітэта. Старшынёй камісіі быў Оўэн Д. Янг, у той час — прэзідэнт кампаніі General Electric. Сістэма была значна пашырана падчас адміністрацыі губернатара Нэльсана Ракфелера, які асабіста зацікавіўся праектаваннем і будаўніцтвам новых аб'ектаў Нью-Ёркскага дзяржаўнага ўніверсітэта па ўсім штаце.
Беларускія народныя казкі
Беларускія народныя казкі — творы вуснай творчасці беларускага народа.
Характарыстыка
Беларускія казкі, з аднаго боку, характарызуюцца падабенствам да казачнага эпасу іншых славянскіх народаў, асабліва найбліжэйшых суседзяў, з другога боку, у іх багата адметных рысаў, дзякуючы чаму ствараецца своеасаблівая суцэльная прастора персанажаў, тэм і сюжэтаў. Беларускім казкам уласцівыя глыбокая народная мудрасць, высокая паэтычнасць вобразаў, нязломная і светлая вера ў чалавека, у яго сілы і магчымасці, маральная цнатлівасць і чысціня, непараўнаны, непераймальны гумар і вострая сатыра, прастата і даступнасць зместу, займальнасць апавядання.
Асноўнай адметнасцю беларускага казачнага фальклора з’яўляецца моцная міфалагічная аснова і захаванне шматлікіх ведаў пра побыт і ўяўленні пра навакольны свет людзей ранейшых часоў.
Каля 50 сюжэтных тыпаў беларускіх казак не маюць аналагаў у Аарне-,  ​​і Кржыжаноўскага.
Адметная асаблівасць беларускага казачнага эпасу — казкі пра гераічных волатаў-асілкаў, што перамагаюць розных пачвар («Каваль-волат», «Удовін сын»). Да больш позніх, паводле ўзнікнення, належаць казкі сацыяльна-побытавыя («Пану навука», «Мужык і пан», «Зайздросны поп»). Шмат якія беларускія казкі, асабліва побытавыя, прасякнутыя жыццярадасным гумарам.
Класіфікацыя
Умоўна беларускія казкі можна падзяліць на тры асноўныя групы :
Кожная з груп беларускіх казак вылучаецца сваімі асаблівасцямі зместу, сістэмай вобразаў, характэрнымі прыёмамі мастацкага адлюстравання рэчаіснасці. Менш пашыраны казкі кумулятуўныя, авантурныя, навелістычныя, дакучныя.
Казкі пра жывёл
Казкі пра жывёл лічацца найбольш старажытнымі па паходжанні, змястоўнай сутнасцю сваёй яны ўзыходзяць яшчэ да такіх ранніх форм першабытнага светапогляду, як анімізм (адушаўленне) і антрапамарфізм (ачалавечванне). Трэба бачыць у іх таксама і далёкія водгукі татэмізму. Па сваім змесце казкі аб жывёлах выглядаюць злучэннем чалавечага і жывёльнага элемента. Беларускія казкі аб жывёлах на думку многіх аўтарытэтных даследчыкаў, багатыя, разнастайныя, вылучаюцца высокім паэтычным майстэрствам і ўпрыгожваюць казачны эпас усходніх славян.
Паводзіны жывёл у казках атаясамліваюцца з дзейнасцю чалавека, гэтыя казкі часткова адлюстравалі ў сабе розныя эпохі гістарычнага развіцця ўсходніх славян наогул і беларускага народа ў прыватнасці.
Беларускія казкі пра жывёл у большасці выпадкаў захоўваюць і строгую, заснаваную на сіле іерархію ў адносінах паміж імі, што дае шырокія магчымасці для паказу сацыяльных адносін у грамадстве, падзеленым на антаганістычныя класы. Мядзведзь дужы, таму ён пануе над усім звярыным царствам (казка «Дзедава рукавічка»), нягледзячы на відавочную непаваротлівасць і неразумнасць. Яго недалёкасцю шырока карыстаюцца ў сваіх інтарэсах іншыя драпежнікі, якія крыўдзяць безабаронных звяроў. Гэтыя казкі вельмі нагадвалі слухачам жыццё, у якім дужы панаваў над слабым, багаты над бедным. Казкі, якія выкрывалі сацыяльную няроўнасць і адлюстроўвалі крытычныя адносіны народа да рэлігіі, царквы і яе служкаў («Ліса-каталічка», «Курка-рабушка»), набылі сатырычнае гучанне.
У казках аб жывёлах народ з павагай гаворыць аб сяброўстве, шчырай і бескарыснай дапамозе, імкненні да справядлівасці і рашуча асуджае няўдзячнасць, здрадніцтва таварышам. З тонкім гумарам народ высмейвае фанабэрыю, зайздрасць, баязлівасць.
Чарадзейныя казкі
Чарадзейныя казкі па сваім паходжанні таксама належаць да найбольш старажытных. Галоўнае ў іх зместе — гэта мары і спадзяванні людзей на лепшае жыццё ў будучым, іх імкненні пакараць сабе сілы прыроды і перамагчы сацыяльнае зло, а таксама іх барацьба з чужаземнымі ворагамі — заваёўнікамі. У аснове многіх чарадзейных казак ляжыць сацыяльны канфлікт, які адлюстраваў спрадвечнае жаданне працоўных пазбавіцца ад эксплуатацыі. У казачным эпасе беларускага народа колькасна пераважаюць чарадзейныя казкі, у якіх дзейнічаюсь героі, здольныя на незвычайныя ўчынкі, нярэдка яны разам з памочнікамі перамагаюць злосных пачвар. У гэтых казках выяўляюцца мары чалавека пра лепшае жыццё.
Існуе шэраг чарадзейных казак, дзе распавядаецца пра пераўтварэнні чалавека ў жывёл («Аб ведзьме, што мужыка ў сабаку перакінула», «Пра ахотніка», «Казачнік і пасельнік»). Даследчыкі лічаць такі пласт казак адным з самых старажытных і звязваюць яго з татэмічнымі ўяўленнямі людзей.
Да нашага часу дайшло шмат беларускіх казак і песень, якія захавалі вобразы і сюжэты былін. У распаўсюджанай беларускай казцы «Іванка Прасцячок» бачныя сляды быліннага сюжэту. Як і Ілля Мурамец, Іванка Прасцячок седзьма сядзеў на печы трыццаць тры гады. Яго вылечваюць тры старцы, пасля чаго ён ідзе змагацца супраць памешчыкаў, прыгнятальнікаў беларускага народа. Служэнню грамадскаму абавязку і заняволенай радзіме падпарадкаваныя ўсе дзеянні Іванкі Прасцячка. У казцы выкарыстоўваюцца былінныя прыёмы гіпербалізацыя для адлюстравання адвагі і волатаўскай адвядзі героя.
Сацыяльна-бытавыя казкі
Сацыяльна-бытавыя казкі маюць больш позняе паходжанне. У іх адлюстраваны рост класавай свядомасці працоўных, барацьба супраць сацыяльнай няроўнасці. Сярод сацыяльна-бытавых казак асабліва трэба вылучыць пласт антыпанскіх і антыцаркоўных казак. Адмоўным персанажам баларускіх антыпрыгонніцкіх казак амаль заўсёды з’яўляецца пан-чужаземец. Прадметам сатырычнага адлюстравання ў антыклерыкальных казках часцей за ўсё з’яўляюцца такія тыповыя рысы духоўнікаў, як ханжанства і крывадушнасць, прагавітасць і нахабства, паразітызм і амаральнасць. Уласна бытавыя казкі малююць селяніна ў яго паўсядзённым жыцці, услаўляюць працавітасць, глыбокі розум, дасціпнасць і сціпласць простата чалавека, асуджаюць гультайства, прагнасць, зайздрасць і іншыя заганы. Многія бытавыя казкі — гумарыстычныя, жартоўныя творы. Сацыяльна-бытавыя казкі ахопваюць шырокае кола сацыяльных праблем: цяжкае жыццё прыгоннага сялянства, антаганістычныя супярэчнасці ў класавым грамадстве, высмейваюцца эксплуатацыя працоўных, выкрываецца рэакцыйная сутнасць царквы, крытыкуюцца людскія заганы і недахопы.
Значную частку беларускага казачнага эпасу складаюць творы, у якіх высмейваюцца і ганьбуюцца розныя заганы ў чалавечым характары, напрыклад, непачцівыя адносіны да бацькоў, нетактоўнасць, зайздрасць, дурнота, імкненне пажывіцца за чужы кошт і многія іншыя. Такія творы адлюстроўваюць этычныя і маральныя погляды народа. Бытавыя казкі сцвярджалі ідэал народнага героя — смелага, мудрага, дасціпнага і рашучага.
Вядомы рускі пісьменнік і літаратурны крытык В. Р. Бялінскі лічыў, что бытавыя казкі — «у тысячу разоў важнейшыя за ўсе багатырскія казкі, таму што ў іх ярка адлюстроўваецца народны розум, народны погляд на рэчы і народны быт. У адносінах апошняга яны могуць лічыцца самымі каштоўнымі гістарычнымі дакументамі».
Публікацыі і вывучэнне
Збіранне, публікацыя і вывучэнне беларускіх казак, песень і іншых жанраў фальклору ставіцца да канца XVIII стагоддзя. У першай палове XIX стагоддзя выходзіць з друку шэраг каштоўных зборнікаў беларускага фальклору. Шырокае збіранне, публікацыя і даследаванне беларускага фальклору пачынаецца ў другой палове XIX стагоддзя. У 1868 М. Дзмітрыеў у г. Гродна выдае каштоўны зборнік «Вопыт збірання песень і казак сялян Паўночна-Заходняга краю». Праз год ім выдаецца ў Вільні «Збор песень, казак, абрадаў і звычаяў сялян Паўночна-Заходняга краю».
Шмат зрабіў у галіне збору і публікацыі беларускага фальклору І. І. Насовіч. З 1886 года сталі выходзіць зборнікі беларускага фальклору Е. Р. Раманава пад агульнай назвай «Беларускі зборнік» (9 выпускаў), куды ўвайшлі 1200 народных песень і 321 казка, сотні прыказак, загадак, замоў. Гэта першы збіральнік, які сам асабіста запісваў беларускі фальклор.
Другім буйным збіральнікам беларускага фальклору, у тым ліку і казак, быў П. В. Шэйн, які выдаў зборнік ў чатырох кнігах пад агульнай назвай «Матэрыялы для вывучэння побыту і мовы рускага насельніцтва Паўночна-Заходняга краю».
Збіраннем і вывучэннем беларускіх казак займаліся Е. Раманаў, А. М. Пыпін,, , У. Ф. Мілер , М. Федароўскі, А. К. Сержпутоўскі, П. А. Бяссонаў, П. В. Шэйн, М. Я. Нікіфароўскі, З. Радчанка, У. Вярыга, А. Шлюбскі і іншыя.
Толькі ў дарэвалюцыйны час выдадзена каля ста зборнікаў беларускага фальклору, але гэта нязначная частка таго, што існавала ў народзе.
Вядомыя казачнікі
Сярод народных майстроў-казачнікаў дакастрычніцкай Беларусі вылучаліся Рэдкі і Азёмша, ад якіх запісваў матэрыял у прыватнасці А. Сержпутоўскі. Рэдкі любіў расказваць як цудадзейныя, так і рэалістычныя казкі, а Азёмша ў асноўным рэалістычныя казкі, народныя анекдоты, у прыватнасці накіраваныя супраць духавенства («Новы чорт», «Мужык, пан і ксёндз», «Завідны поп»). Адам Багдановіч запісаў многія казкі са слоў сваёй бабулі Рузалі Асьмак, якую лічыў выключна таленавітай расказчыцай.
Ацэнкі
Вядомы казказнавец казаў:
Беларускія казкі патрапілі ў знаныя зборнікі рускіх казак, у «Bajarz polski» А. Глінскага і атрымалі ў фалькларыстаў высокую ацэнку. Яны папулярныя не толькі ў суседзяў, напрыклад, з 1966 па 1980 г. у Германіі зборнік выбраных беларускіх казак на нямецкай мове «Belorussische Volksmarchen» перавыдаваўся дзесяць разоў Са 122 казак, якія ўвайшлі ў зборнік, 36 з’яўляюцца перакладам упершыню апублікаваных беларускіх казак, запісаных вядомым спецыялістам па казках Львом Барагам. Ён таксама з’яўляецца аўтарам падрабязнага навуковага каментарыя да казачных тэкстаў і пасляслоўя да гэтага збору.
Сучасныя беларускія казкі
Казачны жанр застаецца вельмі запатрабаваным і ў сучасны час. Напрыклад, у выдавецтве «Мастацкая літаратура» штогод выходзяць зборнікі беларускіх аўтарскіх казак («Адзін кот і адзін год», «Нявеста для Базыля», «Зорная Кася» і іншыя), якія карыстаюцца нязменным попытам.
З улікам таго, што сучасныя дзеці жывуць у іншых рэаліях, чым іх аднагодкі ў былыя часы, сучасная казка насычаецца атрыбутамі дня сённяшняга. Напрыклад, у Анатоля Бутэвіча ёсць казка «Прыгоды Віруса Шкодзі» пра кампутарны вірус. Казкі Раісы Баравіковай «Казкі астранаўта: касмічныя падарожжы беларуса» і «Казачныя аповесці пра прыгоды міжпланетнага пажарнага і іншых мамырыкаў» таксама напісаны ў разліку на сучасных дзяцей.
Праект «Беларускія народныя казкі для дзетак»
17 лістапада 2010 года ў галерэі Нацыянальнай бібліятэкі адбылася прэзентацыя кнігі «Народныя казкі для дзетак».
Знойдзеныя ў розных рэгіёнах Рэспублікі Беларусь Алегам Хаменкам старадаўнія беларускія казкі былі бязвыплатна перададзены ЮНІСЕФ.
Александрова
Назву Александро́ва маюць:
Yponomeuta irrorella
Yponomeuta irrorella — від молі з сямейства. Сустракаецца на большай частцы Еўропы, за выключэннем Ірландыі, Нарвегіі, Бельгіі, на Пірынейскім паўвостраве, у Эстоніі і заходняй і паўднёвай частках Балканскага паўвострава.
Лічынкі сілкуюцца на, ствараючы шаўковае павуцінне. Іншыя гарнастайныя молі, якія выкарыстоўваюць гэту расліна ў якасці гаспадара, — гэта і.
Дом Амалье
Дом Амалье (Casa Amatller) — барселонскі будынак у стылі паміж неаготыкай і мадэрнам. Свой цяперашні выгляд атрымаў паміж 1898 і 1900 годам па праекце архітэктара Ж. Пуч-і-Кадафалька. Дом Амалье знаходзіцца на вуліцы Пасеч-дэ-Грас (Passeig de Gràcia, 41) у раёне Эшампле побач з домам Бальё і домам Леа Марэра і разам з імі з'яўляецца часткай «Кварталу нязгоды», названага так з-за стылістычнай неаднастайнасці будынкаў. Дом, пабудаваны ў 1875 годзе, у 1898 годзе быў набыты кандытарам Антоніа Амалье і яго рэканструкцыя была даручана архітэктару Ж. Пуч-і-Кадафальку. У ходзе работы, у якой ўдзельнічала цэлая група мастакоў і майстроў прыкладнога мастацтва, была выкананая перапланіроўка і мастацкае афармленне дома. Будынак мае незвычайны ступеністы франтон, а на яго фасадзе размешчаны алегарычны партрэт домаўладальніка. У 1976 годзе каралеўскім указам дом Амалье быў абвешчаны помнікам нацыянальнага значэння.
Ахмет (Карагандзінская вобласць)
Ахмет — аул у Нурынскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Энтузіясткай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 42 км па поўнач ад раённага цэнтра, пасёлка Кіеўка. Код КАТА — 355275100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1727 чалавек (851 мужчына і 876 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 1396 чалавек (668 мужчын і 728 жанчын).
Рафенштайн
Рафенштайн (Ravenstein) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Карлсруэ. Уваходзіць у склад раёна Некар-Одэнвальд. Насельніцтва — 2960 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 55,99 км². Афіцыйны код — 08 2 25 114.
Горад падзяляецца на 6 гарадскіх раёнаў.
Цялукішке
Цялу́кішке (Teliukiškė), традыцыйная беларуская назва — Цялукішкі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Грыбеная.
Алавус
Алавус (Alavus) — горад на паўночным захадзе цэнтральнай частцы Фінляндыі, у вобласці Паўднёвая Астработнія. Плошча муніцыпалітэта складае 842,73 км², з якіх водная паверхня складае 52,31 км². Насельніцтва па дадзеных на 2012 год — 9247 чалавек.
Алег Канстанцінавіч Волчак
Алег Канстанцінавіч Волчак (нар. Мінск, Беларусь) — беларускі правабаронца, кіраўнік арганізацыі «Прававая дапамога насельніцтву», у 1995 г.быў абраны дэпутатам Мінгарсавета, сябра Цэнтральнага Камітэта Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада), сябра ініцыятыўнай групы па вылучэнні Андрэя Саньнікава кандыдатам у Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь у 2010 г., акцёр кіно, палітвязень Беларусі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску 2 жніўня 1967 года. Скончыў сярэднюю школу і прафесійна-тэхнічнае вучылішча чыгуначнага транспарту.
З 1985 по 1988 гг. служыў у памежных войсках на аўгана-таджыкскай мяжы, а таксама непасрэдна ў Аўганістане. Восем месяцаў пасля службы ў войску працаваў слесарам у метрапалітэне. Хацеў вучыцца ў школе КДБ, але туды не бралі без юрыдычнай адукацыі. Скончыў юрыдычны факультэт БДУ і працаваў у пракуратуры Фрунзенскага раёна Мінска старэйшым следчым (1994—1998 гг.).
У 1995 г. быў абраны дэпутатам Мінскага гарсавета, узначальваў камісію па законнасці і правапарадку.
З 1998 года — сябра Цэнтральнага Камітэта Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада).
Праваабарончая дзейнасць
У 1999 г. Алег Волчак узначаліў грамадскую каімісю па высвятленні абставін знікнення былога міністра ўнутраных спраў Беларусі Юрыя Захаранкі. Вынікі расследавання камісія перадала ў пракуратуру. З таго часу А.Волчак з’яўляецца афіцыйнай асобай, якая прадстаўляе інтарэсы сям’і Захаранкі ў Беларусі.
У верасні 2003 г. «Прававая дапамога насельніцтву» была зачынена ўладамі. Неўзабаве Алег Волчак разам з іншымі юрыстамі арганізавалі дабрачынны фонд «Дабраслаў», які стаў аказваць бясплатна прававую дапамогу малазабяспечаным людзям. У 2007 г. фонд быў ліквідаваны па рашэнню суда. Праз два гады, у 2009 годзе, юрыстам удалося адрадзіць «Прававую дапамогу насельніцтву», зарэгістраваўшы яе як Праваабарончы цэнтр ва Украіне, у Кіеве.
З 2005 г. Алег Волчак з’яўляецца адным з заснавальнікаў Руху імя Юрыя Захаранкі «Абаронцы Айчыны», якое аб’ядноўвае былых супрацоўнікаў праваахоўных, судовых, мытных і іншых дзяржаўных органаў — прыхільнікаў дэмакратыі.
Скрундскі край
Скрундскі край (Skrundas novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на захадзе Латвіі ў вобласці Курзэмэ. Край складаецца з чатырох валасцей і горада Скрунда, які з'яўляецца цэнтрам края.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 5968 чалавек. Плошча края — 553,2 км².
Агні
Агні (अग्नि, «агонь», падобна Ignis, Агонь) — у ведыйскай і індуісцкай міфалогіі бог агню.
Алег Канстанцінавіч Волчак
Біяграфія
З 2008 г. А.Волчак ўваходзіць у аргкамітэт па стварэнню незалежнага грамадскага аб’яднання ветэранаў баявых дзеянняў — арганізацыі, якая абараняе правы ўдзельнікаў войнаў часоў СССР.
«Прававая дапамога насельніцтву» ўдзельнічала ў прэзідэнцкіх выбарах. На прэзідэнцкіх выбарах у 2001 г. падтрымлівала Уладзіміра Ганчарыка. У 2006 г. А Волчак — кіраўнік юрыдычнай службы кандыдата ў Прэзідэнты РБ Аляксандра Казуліна. На прэзідэнцкіх выбарах у 2010 г. Алег Волчак быў сябрам ініцыятыўнай групы Андрэя Саньнікава.
У 2006 г. Алега Волчака, разам з кандыдатам у прэзідэнты Рэспублікі Беларусь Аляксандрам Казуліным, абвінавацілі ў збіцці, супрацоўніка міліцыі ў цывільным, Якімовіча пры ўваходзе ў Нацыянальны прэс-цэнтр у Мінску, куды ахова не пускала прайсці А. Казуліна. (А.Волчак быў падчас выбараў яго даверанай асобай і кіраўніком юрыдычнай службы). Насамрэч мела месца выкарыстанне слезацечнага газу супраць каманды А.Казуліна. Удалося затрымаць некалькі людзей у цывільным, якія адмаўляліся назваць сябе і хавалі ў кішэнях балончыкі з газам. А.Волчак атрымаў апёк вока, але да адказнасці ізноў нікога не прыцягнулі. Справу супраць апазіцыянераў распачаў пракурор Стук, які працаваў тады ў Ленінскім раёне Мінска.
У 2007 г. пасля акцый супраць адмены льгот «афганцам» атрымліваў электронныя лісты з пагрозамі фізічнай расправы на Востраве Сьлёз у Мінску, а пасля прыезда туды 15 лютага быў ачэплены і адсечаны ад астатніх воінаў-інтэрнацыяналістаў супрацоўнікамі спецслужбаў у чорным. Крымінальная справа па заяве Алега Волчака на гэты раз была ўзбуджаная, але злачынцаў не знайшлі.
У 2012 г. адбыў два адміністрацыйных арышта. Праваабарончыя арганізацыі выказалі занепакоенасць арыштам праваабаронцы Алега Воўчака і нагадалі беларускім уладам аб іх міжнародных абавязацельствах па абароне права на свабоду выказвання меркавання і заклікалі неадкладна вызваліць Алега Воўчака і цалкам рэабілітаваць яго.
У студзені 2013 г. Алег Волчак звярнуўся ў Камітэт па правах чалавека ААН са скаргай, у якой выкладае факты сістэматычнага парушэння ў Беларусі правоў грамадзян на свабоду і асабістую недатыкальнасць, а таксама на прымяненне да апанентаў улады дыскрымінацыі па палітычных матывах. У красавіку 2014 года яго скарга была прынятая да разгляду. Другую скаргу на ўмовы ўтрымання ў ізалятары на Акрэсціна зарэгістравалі ў Камітэце па правах чалавека ААН. Таксама ў 2014 годзе камітэт ААН па па правах чалавека прыняў да разгляду яшчэ адну скаргу А. Волчака па ліквідацыі ў судовым парадку грамадскага аб’яднання «Прававая дапамога насельніцтву».
21 сакавіка 2017 года ў Мінску быў завочна асуджаны і пакараны 13 сутак арышту кіраўнік Праваабарончага цэнтра «Прававая дапамога насельніцтву» Алег Воўчак, які назіраў за дэманстрацыяй 17 сакавіка. Ён не адбываў пакаранне, паколькі адсутнічаў на працэсе і падаў скаргу на рашэнне суда. 4 ліпеня 2017 г. у судзе Фрунзенскага раёна г. Мінска адбыўся чарговы судовы працэс над кіраўніком праваабарончага цэнтра «Прававая дапамога насельніцтву» Алегам Воўчакам. На судзе прысутнічаў спецдакладчык ААН па сітуацыі з правамі чалавека ў Беларусі Міклаш Харашці. Суддзя адхіліў сведак абароны: старшыню Беларускага прафсаюза работнікаў радыёэлектроннай прамысловасці (РЭП) Генадзя Фядыніча і Галіну Лагацкую, — якія павінны былі засведчыць ў судзе, што Волчак падчас «інкрымінаванага» правапарушэння знаходзіўся ў іншым месцы, чым названае ў пратаколе. Прама з паседжання суда А. Волчака з гіпертанічным крызам забрала «хуткая дапамога». Не гледзячы на гэта праваабаронца аштрафавалі на 585 рублёў за ўдзел у «Маршы ня дармаедаў» які праходзіў 17 сакавіка 2017 г.
Творчая дзейнасць
Алег Волчак здымаецца ў кіно — мастацкім і дакументальным. Ёсць фільмы, дзе здымаўся ў масоўцы, ёсць здымкі ў групоўках, ёсць у эпізодах. Акцёр другога плана, але ў дакументальных фільмах здымаўся ў галоўных ролях. Калі лічыць усё, то набярэцца больш за 50 фільмаў. Выконваў ролю маёра КДБ у фільме «Неподкупный», лекара ў фільме «Возвращение Мухтара-10.»
У 2009 г сыграў эпізадычныя ролі ў фільмах «Дастиш фантастиш» и «Волки».
У 2010 г. зняўся ў працягу фільма "Псевдоним «Албанец-3». Сыграў супрацоўніка следчай групы па раскрыцці цяжкіх злачынстваў. Таксама ў 2010 г. прыняў удзел у здымках дакументальных фільмаў «Любовники Большой медведицы» і «Западная Беларусь. Противостояние и утраченные иллюзии».
Разам з дачкой Алінай здымаўся ў міліцэйскім серыяле «Капитан Гордеев», «Псковская миссия», «Самая счастливая». У 2011 годзе выканаў ролю ксяндза Станіслава Шеплевіча ў дакументальным фільме «Дзеці ксяндза Шеплевіча». У 2012 г зняўся ў фільмах «Одинокий остров», «Оборотная сторона луны», «Не уходи».
У 2013 г. зняўся ў ролі маёра паліцыі ў фільме «Весомое чувство», і ў фільме «Клянемся защищать».
Узнагароды
Алег Волчак мае ўзнагароды. Сярод іх — грамата Вярхоўнага Савета СССР «За мужнасць і доблесць, праяўленыя пры выкананні інтэрнацыянальнага абавязку ў Афганістане» (1988 г.), прэмія «Дзень Абаронцы» Міжнароднай Лігі правоў чалавека за абарону правоў чалавека (1999 г.), прэмія «Кошт храбрасці» грамадскага аб’яднання «Кураж-прайс» з Германіі (2004 г.). Ганаровы грамадзянін гарадоў Пенсакола (ЗША) и Радэбойль (Германія) — за юрыдычную дапамогу грамадзянам, нягледзячы на ціск з боку ўладаў.
Агні
Бог агню, хатняга агменю, ахвярнага вогнішча; з'яўляецца персаніфікацыяй свяшчэннага агню. Галоўны сярод зямных багоў, асноўнай функцыяй якога з'яўляецца пасрэдніцтва паміж імі і людзьмі праз узнясенне ахвярных прынашэнняў да нябесных багоў.
Гімны да Агні, якімі пачынаюцца амаль усе 10 кніг Рыг-Веды, усхваляюць яго як пасярэдніка паміж багамі і людзьмі, хатняга жраца багоў і несмяротнага госця смяротных, шчодрага дарыцеля даброт і абаронцы людзей ад дэманаў, галечы і голаду. Ён прыносіць сямейнае шчасце, здаровае патомства, поспех, удачу. Лічыцца несмяротным божым жрацом.
Валянціна Фёдараўна Каліноўская
Валянціна Фёдараўна Каліноўская (Валентина Федорівна Калиновська; нар. ) — украінская балерына, балетмайстар, харэограф, педагог. Народная артыстка СССР (1968).
Каліноўская
Каліноўская — жаночая форма прозвішча Каліноўскі, таксама тапонім.