cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Геаграфія Замбіі
Басейн працякаючай ўздоўж заходняй і паўднёвай межаў краіны ракі Замбезі займае каля трох чвэрцяў тэрыторыі краіны, астатняя частка адносіцца да басейна ракі Конга. Частка тэрыторыі на паўночным усходзе краіны адносіцца да бяссцёкавага басейна возера Руква, якое знаходзіцца ў Танзаніі. На мяжы Замбіі з Зімбабве на рацэ Замбезі знаходзяцца вадаспады, у той ліку знакаміты вадаспад Вікторыя.
Выннычкы
Выннычкы (Ви́ннички) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Прудок (Бярэзінскі раён)
Прудо́к (, Прудок) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзмітравіцкага сельсавета.
Фёдар Аляксеевіч Яхімовіч
Фёдар Аляксеевіч Яхімовіч (, вёска Азяроды,  — ) — беларускі патафізіёлаг. Доктар медыцынскіх навук (1945), прафесар (1946). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1948).
Біяграфія
Скончыў 1-шы Маскоўскі ўніверсітэт у 1923 годзе. Загадчык кафедрамі паталагічнай фізіялогіі Віцебскага (1936-41) і Мінскага (1943-56) медыцынскіх інстытутаў.
Навуковая дзейнасць
Працы па даследаванню нейрадыстрафіі, нярвовага ўзбуджэння і яго правядзення. Прапанаваў і ўкараніў у практыку спосаб падскурнага пералівання крыві.
Юленурмэ (воласць)
Юленурмэ (Ülenurme) - воласць у Эстоніі, у складзе павета Тартумаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 86,3 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2006 года складала 4743 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Юленурмэ.
Славутасці
У воласці Юленурмэ размяшчаецца Эстонскі сельскагаспадарчы музей.
Новая (Глінкаўскі раён)
Новая (Но́вая) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Рамаданаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Castra praetoria
Castra praetoria — умацаваны лагер прэтарыянцаў на Вімінале, у Рыме, збудаваны імператарам Тыберыем. Такім чынам усе кагорты прэтарыянцаў сталі знаходзіцца ў адным лагеры.
Гэты тэрмін даў назву рымскаму кварталу Castro Pretorio і аднайменнай станцыі метро.
Аляксандр Казлоўскі
Аляксандр Казлоўскі:
Кулайгыр
Кулайгыр — сяло ў Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Кулайгырскай сельскай акругі. Код КАТА — 353261100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1550 чалавек (821 мужчына і 729 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1467 чалавек (718 мужчын і 749 жанчын).
Спам
Спам (spam) — масавая рассылка карэспандэнцыі рэкламнага ці іншага характару людзям, якія не выказвалі жадання атрымліваць яе. У першую чаргу, тэрмін «спам» датычыцца рэкламных электронных паведамленняў.
Тэрмін пачаў ужывацца ў 1993 годзе, калі рэкламныя кампаніі сталі публікаваць у групах Usenet, дыскусійных лістах, гасцёўнях паведамленні, якія не маюць дачынення да дадзенай тэматыкі альбо з’яўляюцца яўнай рэкламай.
Уласцівасць
Уласцівасць — тое, што належыць рэчы і абумоўлівае яе адрозненне ці падабенства да іншых рэчаў. Сукупнасць усіх уласцівасцей вызначае рэч як пэўную асобную цэласнасць.
Спам
На пачатку спам дасылаўся праз электронную пошту. З цягам часу рассылка спаму пашырылася на сайты, блогі, сацыяльныя сеткі, смс, ICQ і г.д. Спамеры сталі хаваць зваротныя адрасы і выкарыстоўваюць для масавага рассылання допісаў заражаныя траянамі камп’ютары.
Уласцівасць
Найбольш істотныя і ўсеагульныя ўласцівасці, характэрныя для рэчаў і звязаныя з самой прыродай матэрыі, называюцца атрыбутамі. Уласцівасць як філасофская катэгорыя суадносная катэгорыям рэчы і адносін. Гэтыя катэгорыі ўзаемазвязаныя і пры пэўных умовах могуць пераходзіць адна ў адну. Адрозніваюцца ўласцівасці істотныя і неістотныя, спецыфічныя і агульныя, унутраныя і вонкавыя, неабходныя і выпадковыя і інш. Вывучэнне асобных уласцівасцей — неабходны этап, ступень пазнання якасці рэчы.
Спам
Паходжанне тэрміна
У 1936 годзе амерыканскае прадпрыемства «Hormel Foods» выпусціла мясныя кансервы «Spam» (ад spiced ham — вяндліна з вострымі прыправамі). У 1970 годзе на брытанскім тэлебачанні ў перадачы «Лятучы цырк Монці Пайтана» паказалі жарт з кавярні, назвы ўсіх страў якой змяшчалі слова «спам». На думку канадскага праграміста Брэда Тэмплтана, назва масавых паштовых рассыланняў паходзіць ад таго жарту.
Гісторыя спаму
3 мая 1978 года супрацоўнік амерыканскага прадпрыемства «Digital Equipment» Гэры Туэрк даслаў паведамленне 393 карыстальнікам амерыканскай урадавай сеткі ARPANET. У паведамленні ўтрымоўвалася рэклама новай мадэлі камп’ютара. Адрасы ўсіх атрымальнікаў набіраліся ўручную. Атрыманне рэкламнага паведамлення выклікала абуранасць у супрацоўнікаў і яны паскардзіліся кіраўніцтву сеткі, пасля чаго прадпрыемства, на якім працаваў Гэры Туэрк, атрымала вымову.
У 1994 годзе два адвакаты з Арызоны размясцілі паведамленне аб сваіх паслугах па іміграцыі ў 6 тысячах канферэнцый Usenet. У выніку яны атрымалі мноства гняўлівых адказаў. У 2003 годзе Кангрэс ЗША ухваліў Закон аб спыненні спаму, што акрэсліў правілы рассылкі для прадпрыемстваў. У 2009 годзе доля спаму ў адасланай пошце перавысіла 90 працэнтаў, што ў штодзённым вымярэнні склала каля 120 мільярдаў паведамленняў.
Рэклама
Адна з найбольш распаўсюджаных разнавіднасцяў спаму. Некаторыя кампаніі рэкламуюць свае тавары ці паслугі з дапамогай спаму. Такая рэклама мае нізкі сабекошт і (меркавана) вялікі ахоп патэнцыйных кліентаў. Зрэшты, такая рэклама можа выклікаць абурэнне атрымальнікаў. З дапамогаю спаму можа распаўсюджвацца і забароненая заканадаўствам антырэклама, а таксама і рэклама саміх паслуг рассылкі спаму.
«Нігерыйскія лісты»
Часам спам выкарыстоўваецца махлярамі для вымантачвання грошай у атрымальніка. Найбольш распаўсюджаны спосаб атрымаў назву «Нігерыйскія лісты», бо вялікая колькасць такіх паведамленняў прыходзіла з Нігерыі. Такі ліст утрымоўвае паведамленне аб тым, што адпраўнік можа нейкім чынам атрымаць вялікія грошы (напрыклад, у спадчыну), а атрымальнік можа яму дапамагчы ў абмен на пэўны працэнт ад сумы. Затым ашуканец просіць даслаць яму грошай, напрыклад, для адкрыцця банкаўскага рахунку ці афармлення дакументаў. Вымантачванне гэтых грошаў і з’яўляецца мэтай махляроў.
Вядомы некаторыя «нігерыйскія лісты» гумарыстычнага зместу, напрыклад, паведамленне пра лёс нігерыйскага касманаўта, які ўжо чатырнаццаць гадоў (з 1990 па 2004 год) знаходзіцца ў космасе на сакрэтнай расійскай касмічнай станцыі.
Фішынг
Фішынг (phishing, ад fishing «рыбная лоўля, вывуджванне») — яшчэ адзін спосаб ашуканства, заключаецца ў вымантачванні ў атрымальніка нумара крэдытнай карткі ці пароляў ад сістэмы online-плацяжоў. Такія паведамленні звычайна маскіруюцца пад афіцыйныя лісты ад адміністрацыі банка. У іх гаворыцца, што атрымальнік мусіць запоўніць форму на сайце (прыналежным спамерам), каб пацвердзіць асабістыя даныя, інакш рахунак будзе заблакіраваны. Каб не выклікаць падазрэнняў, афармленне сайта імітуе дызайн сапраўднага сайта банка.
«Лісты шчасця»
Таксама з дапамогаю спаму распаўсюджваюцца «лісты шчасця» махлярскага ці містычнага зместу. У падобных лістах адпраўнік нярэдка заклікае карыстальніка даслаць такі спам сваім сябрам ці знаёмым і пагражае няшчасцямі (вірусы, хваробы і г.д.), калі атрымальнік праігнаруе даручэнне. Некаторыя «лісты шчасця» носяць жартоўны характар.
SMS-рассылкі
Спам распаўсюджваецца не толькі праз інтэрнэт, але і з дапамогаю SMS. Ад такіх рэкламных паведамленняў складаней абараніцца.
Барацьба са спамам
Найбольш надзейны спосаб барацьбы са спамам — не дазваляць спамерам даведацца пра ваш адрас электроннай пошты. Гэта даволі няпроста, але можна ўжываць некаторыя меры перасцярогі.
Існуе таксама праграмнае забеспячэнне для барацьбы са спамам у электроннай пошце і групах навін (спам-фільтры), напрыклад, SpamAssassin, Bogofilter, Razor і г.д.
Юрыдычныя аспекты праблемы
У шэрагу краін прымаюцца заканадаўчыя меры супраць спамераў. Спробы заканадаўчай забароны ці абмежавання дзейнасці спамераў сутыкаюцца з мноствам цяжкасцяў. Няпроста вызначыць у законе, якое рассыланне з’яўляецца законным. Горш за ўсё тое, што кампанія (ці асоба), якая рассылае спам, можа знаходзіцца ў іншай краіне. Да таго ж, законы, якія прымаюцца для барацьбы з масавымі рассылкамі могуць супярэчыць канстытуцыі. Вярхоўны Суд Вірджыніі (ЗША) адмяніў прысуд спамеру Джэрэмі Джэйнсу і прызнаў неканстытуцыйным закон аб барацьбе са спамам, бо ён парушае правы на свабоду слова.
Спам у папулярнай культуры
Існуюць шматлікія жарты пра спамераў, нярэдка абразлівыя. У такіх анекдотах звычайна адлюстроўваецца негатыўнае стаўленне да спаму і да тых, хто яго рассылае.
Трэкатэ
Насельніцтва складае 19601 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 516 чал./км². Займае плошчу 38 км². Паштовы індэкс — 28069. Тэлефонны код — 0321.
Жыжкаў
Жыжкаў (Žižkov) — гістарычная мясцовасць Прагі, у 1881—1922 асобны горад. Большая частка знаходзіцца ў акрузе Прага 3.
Носіць імя гусіцкага правадыра Яна Жыжкі, які атрымаў перамогу на Віткавым пагорку ў 1420 г.
Вікторыя
Вікторыя:
NGC 4577
NGC 4577 (іншыя абазначэнні — NGC 4591, IRAS12366+0617, UGC 7821, VCC 1780, MCG 1-32-124, ZWG 42.191, PGC 42319) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4577, NGC 4591.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эмастэ (воласць)
Эмастэ (Emmaste) — воласць на захадзе Эстоніі ў павеце Хіюмаа. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Эмастэ.
Вікторыя (вадаспад)
Віктóрыя (Victoria) — вадаспад на рацэ Замбезі ў Паўднёвай Афрыцы. Размешчаны на мяжы Замбіі і Зімбабве.
Шырыня вадаспаду — прыкладна 1800 метраў, вышыня - 128 метраў. Вадаспад уяўляе сабой незвычайнае відовішча — вузкую прорву, у якую падае вада.
Шатландскі даследчык Давід Лівінгстан наведаў вадаспад у 1855 годзе і назваў яго ў гонар каралевы Вікторыі. Раней вадаспад быў вядомы сярод мясцовага насельніцтва як «Грымотны Дым».
Энергія
Эне́ргія (enérgeia — дзейнасць) — здольнасць матэрыяльных сістэм выконваць работу пры пераходзе з аднаго стану ў іншы; агульная мера розных форм руху матэрыі.
Спецыяльная тэорыя адноснасці ўстанаўляе ўніверсальную сувязь паміж энергіяй і масай цела: E=mc², дзе c — скорасць святла ў вакууме. Квантавая механіка паказвае, што энергія некаторых сістэм (напрыклад, атамаў і малекул) можа прымаць дыскрэтныя значэнні (рад значэнняў).
Вызначэнне энергіі як фізічнай характарыстыкі матэрыяльнай сістэмы даў У. Томсан (1853). Сам тэрмін упершыню ўжыў Т. Юнг (1807). Важны пачатковы ўклад у развіццё паняцця энергіі зрабілі Б. Румфорд (1798) і С. Карно (1824).
Пуцяціна (Глінкаўскі раён)
Пуцяціна (Путя́тино) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Рамаданаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Рудня (Бярэзінскі раён)
Ру́дня (, Рудня) — пасёлак у Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзмітравіцкага сельсавета.
Моніка Наранха
Моніка Наранха (Mónica Naranjo Carrasco),, Фігерас, Іспанія — папулярная іспанская спявачка.
Жывыя выступы
2009 Adagio канцэрт з сімфанічным аркестрам (CD/DVD)
Светач (Бярозаўскі раён)
Све́тач (, Светоч) (да 1964 года — Горач) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бярозаўскага сельсавета. Размешчана за 17 км ад Бярозы, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Эдвард Хопер
Эдвард Хопер (Edward Hopper;, , штат Нью-Ёрк — , ) — папулярны амерыканскі мастак, бачны прадстаўнік амерыканскага жанравага жывапісу.
Светач (Бярозаўскі раён)
Гісторыя
У 1563 годзе ў Пружанскім павеце Кобрынскай экономіі, у Дабучынскай воласці, у абшары двара Блудзенскага і войтаўства Блудзенскага. У канцы XVI ст. — дзяржаўная ўласнасць у Берасцейскім павеце. У 1716 годзе ў складзе войтаўства Блудзенскага Блудзенскага староства.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай з 1795 года ў складзе Расійскай імперыі. У 1864 годзе — Горач у Блудзенскай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. Паводле перапісу 1897 года ў Картуз-Бярозскай воласці, дзейнічалі хлебазапасны магазін, малочная крама.
З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 да ліпеня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Бяроза-Картузскай гміны Пружанскага павета Палескага ваяводства Польшчы. З 1932 года ў Сігневіцкай гміне. У вёсцы была створана ячэйка КПЗБ, якая ў 1924 годзе ўвайшла ў склад Блудзенскага падрайкома (сакратар В. С. Васілеўскі).
З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска Углянскага сельсавета. У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі ў вёсцы 9 жыхароў, на фронце загінулі 18 воінаў-землякоў.
З 14 красавіка 1964 года вёска ў складзе Бярозаўскага сельсавета.
30 ліпеня 1964 года вёска Горач перайменавана ў Светач. У 1970 годзе ў Бярозаўскім сельсавеце, у племсаўгасе «Прамень».
Хмяльніцкі (горад)
Хмяльні́цкі (Хмельницький) — горад ва Украіне, адміністрацыйны цэнтр Хмяльніцкай вобласці на захадзе Падолля на рацэ Паўднёвы Буг. Да 1954 г. меў назву Праскураў.
Гісторыя
Горад мае працяглую гісторыю і вядзе свае вытокі ад невялікага паселішча Пласкырыў (Płoskirów, Плоскирів) — па назве прытока Паўднёвага Буга ракі Плоскай, час заснавання якога невядомы. Першая пісьмовая згадка пра паселішча змяшчаецца ў прывілеі, выдадзеным вялікім князем і каралём Ягайла у 1431 г. Наяўнасць замка спрыяла ператварэнню Пласкырава ў 60-80-х гадах XVI стагоддзя ў гарадское паселішча. У 1566 г. стараннямі гораду было прадастаўлена магдэбургскае права.
5 ліпеня 1795 г. была ўтворана Падольская губерня ў складзе Расійскай імперыі і адзін з яе паветаў стаў называцца Праскураўскім з цэнтрам у горадзе Праскурава. Менавіта ў гэтым імператарскім ўказе аб стварэнні губерні упершыню з’яўляецца назва Праскураў. Дарэчы, спецыяльнага ўказа аб перайменаванні Пласкырава ў Праскураў не знойдзена і сёння.
У 1870 г. была пабудавана чыгуначная лінія Жмэрынка — Праскураў — Валачыск. На ўсходняй ўскраіне горада была пабудавана чыгуначная станцыя і вакзал. Пракладка чыгункі спрыяла інтэнсіўнаму развіццю горада. На мяжы XIX—ХХ ст. з’яўляюцца буйныя прамысловыя прадпрыемствы (тытунёвая фабрыка, цукровы, чугуналіцейны, цагляны, піваварны заводы, будуюцца жылыя дамы, крамы, гандлёвыя аб’екты, брукуецца маставая, адкрываюцца новыя ўстановы (рэальнае вучылішча і жаночая гімназія, камерцыйнае вучылішча), тэатр (1892 г.), бібліятэка (1901 г.), пракладваецца тэлефонная сетка (1909 г.), з’яўляецца электрычнасць (1911 г.). Насельніцтва горада ўзрастае амаль у 5 разоў і ў 1909 г. складале 36 тыс. жыхароў. Менавіта ў гэты перыяд вызначаецца асноўны напрамак у эканамічным развіцці горада ў пачатку XX ст. Праскураў становіцца найбуйнейшым гандлёвым цэнтрам Падольскай губерні з гадавым гандлёвым абаротам у 5,5 млн рублёў. Другі фактар, які садзейнічаў бурнаму развіццю горада — размяшчэнне ў Праскураве воінскіх частак і стварэння вялікага ваеннага атрада, што было абумоўлена выгодным стратэгічным размяшчэннем горада паблізу дзяржаўнай мяжы з Аўстра-Венгрыяй.
У перыяд барацьбы ўкраінскага народа за пабудову незалежнай дзяржавы ў 1917—1921 гг. Праскураў меў ролю важнага апорнага пункта Украінскай Народнай Рэспублікі, а ў 1919—1920 гг. знаходзіўся ў цэнтры гэтых падзей. У горадзе тройчы знаходзіўся ўрад УНР і Дырэкторыя (сакавік, лістапад 1919 г., чэрвень 1920 г.). Неаднаразова ў гэтыя гады ў Праскураве бывалі старшыня Цэнтральнай Рады Міхаіл Грушэўскі, старшыня дырэкторыі і галоўны атаман Сымон Пятлюра, камандуючы украінскімі сечавымі стральцамі Яўген Канавалец, вядомыя чыноўнікі і палітыкі УНР.
Пясочнік марскі
Пясочнік марскі (Calidris maritima) — птушка сямейства бакасавых.
Апісанне
Даўжыня цела 20-24 см, размах крылаў 37-46 см. У шлюбным уборы карычнева-шэры, у негнездавы час — крыху больш цёмны i шэры. Жывот белы. Дзюба прамая, параўнальна тонкая, каля асновы жоўтая, ногi кароткiя, жоўтыя. Голас далiкатны, цiхі.
Пашырэнне
Арэал разарваны: паўночны край Галарктыкі. Насяляе сухую горную тундру са скальнымі восыпамі і мноствам ручаёў паблізу марскіх узбярэжжаў, а таксама скальныя выступы на берагах астравоў і марскіх узбярэжжах, у Швецыі і Нарвегіі сустракаецца і вышэй за 1300 м, дзе трымаецца гурбаў снегу і мёрзлага грунту.
Частка папуляцыі аселая, частка — пералётная. Месца зімовак часткова ў межах гнездавога арэала: Скандынавія, Брытанскія а-вы, Ірландыя, Ісландыя, Заходняя Еўропа, у Паўночнай Амерыцы — атлантычныя ўзбярэжжы. Пад час пералётаў і зімоўкі спыняецца на камяністых (радзей пясчаных) марскіх ўзбярэжжах, скалістых астравах і паўастравах з моцным прыбоем. На Беларусі вельмі рэдкі, выпадкова залётны пад час міграцый від.
Асаблівасці біялогіі
Гняздо ладзіць паміж камянёў у ямцы ў дзірване або моху; скупая высцілка з моху, лішайнікаў і лісця карлікавай вярбы.
Яйкі (3-4) набліжаныя да грушападобных, крэмава-пясчана-жоўтыя, шэра-аліўкавыя або карычнева-аліўкавыя (свежыя з зялёным бляскам) са светла-шэрымі глыбокімі і чорна-карычневымі паверхневымі плямамі, якіх больш на шырокім канцы.
Курцішке
Ку́рцішке (Kurtiškė), традыцыйная беларуская назва — Курцішкі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дзіджасаліскай сянюніі. Размешчана за 11 км ад Дзісны, на рацэ Камоя. Насельніцтва 9 чал. (2001 г.), 12 чал. (2003).
Джон Слоан
Джон Фрэнч Слоан (John French Sloan;, Лок-Хейвен, штат Пенсільванія — , Хановер, штат Нью-Гэмпшыр) — амерыканскі мастак-імпрэсіяніст.
Спачатку праявіў сябе як графік, працаваў ілюстратарам і карыкатурыстам, паралельна ўвечары вучыўся ў Пенсільванскай школе вытанчаных мастацтваў у Філадэльфіі. Пад уплывам творчасці свайго настаўніка, мастака Роберта Хенры пераходзіць да алейнага жывапісу, узорам для Дж. Слоана становіцца жывапіс Эдуарда Манэ, а затым Вінцэнта ван Гога, Пабла Пікаса, Анры Маціса.
У 1904 годзе мастак пераязджае ў Нью-Ёрк, селіцца на Манхэтэне, а праз некалькі гадоў — сярод мастакоў Грынвіч-Вілідж. У 1906 годзе ён пачынае выкладаць у нью-ёркскай Школе мастацтваў. Сярод яго вучняў — Джордж Уэслі Белоўз, Эдвард Хопер, малодшы сын Шалом-Алейхема, мастак Норман Райбен.
Тэмай карцін Дж. Слоана было штодзённае жыццё нью-ёркскага мегаполіса; адзін з прыкладаў яго творчасці — карціна «Тры гадзіны раніцы». Ствараў амаль выключна фігуратыўны жывапіс.
Герд Мюлер
Герхард (Герд) Мюлер (Gerhard (Gerd) Müller;  — 15 жніўня 2021) — нямецкі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1974 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ.
Міжнародная кар’ера
Мюлер забіў 68 галоў у 62 матчах за нацыянальную зборную ФРГ і з’яўляецца адным з нешматлікіх гульцоў, якія адыгралі больш за 50 матчаў, хто забіў галоў больш, чым выходзіў на поле. Нават Пеле не мае такога дасягнення.
За зборную ён пачаў выступаць у 1966 годзе і скончыў 7 ліпеня 1974 года, выйграўшы чэмпіянат свету на родным стадыёне ў Мюнхене. У фінальным матчы супраць Нідэрландаў, які скончыўся з лікам 2:1, Мюлер забіў пераможны гол. Пасля Мюлер тлумачыў сваё рашэнне завяршыць кар’еру ў зборнай ва ўзросце 28 гадоў жаданнем больш праводзіць часу з дачкой.
Доўгі час яму належаў рэкорд па колькасці галоў, забітых на чэмпіянатах свету, пакуль на чэмпіянаце 2006 Раналду не перасягнуў гэты рэкорд. Раналду гуляў на чатырох чэмпіянатах, забіваў на трох. Герд Мюлер выступаў толькі на двух, у 1970 годзе ён забіў 10 і ў 1974 — 4. Таксама ён быў найлепшым бамбардзірам чэмпіянату Еўропы, на якім зборная ФРГ стала пераможцам.
Мікалай Іванавіч Грашчанкаў
Дзяцінства і маладыя гады
Нарадзіўся ў рускай сялянскай сям’і. Са снежня 1912 года працаваў у памешчыка ў маёнтку Копцеўка Магілёўскай губерні.
У кастрычніку 1915 — маі 1917 года служыў у Імператарскай рускай арміі — радавым, затым унтэр-афіцэрам Заходняга фронту.
C мая 1917 года сакратар валаснога выканкама с. Піраны Мсціслаўскага павета (Магілёўская губерня), са снежня 1917 года — участковы наглядчык 1-й раённай гарадской міліцыі (Магілёўская губерня). У маі-жніўні 1918 года загадваў аддзелам Магілёўскага губернскага прадкама ў Мсціславе. Са жніўня 1918 года — начальнік раённай міліцыі ў Мсціслаўскім павеце. У кастрычніку 1918 года ўступіў у РКП (б). З красавіка 1920 года — начальнік Упраўлення губернскай міліцыі ў Смаленску.
Адукацыя і прафесійная дзейнасць
У верасні 1921 года паступіў у Смаленскі ўніверсітэт. З чэрвеня 1922 года навучаўся на, скончыў яго ў 1926 годзе па спецыяльнасці «урач-неўрапатолаг».
З 1926 па 1929 год — ардынатар, асістэнт нервовай клінікі медыцынскага факультэта 1-га Маскоўскага медыцынскага інстытута, з 1930 года — дэкан медыцынскага факультэта.
З лютага 1931 па лістапад 1932 года — слухач. З лістапада 1932 года — дырэктар Інстытута вышэйшай нервовай дзейнасці.
З 1933 года — загадчык аддзела фізіялогіі органаў пачуццяў ў Маскве (УІЭМ). У 1935—1937 гадах знаходзіўся ў навуковай камандзіроўцы за мяжой і працаваў у лабараторыях Англіі і ЗША па даследванні органаў пачуццяў і фізіялогіі нервовай сістэмы.
З 1937 года зноў загадчык аддзела фізіялогіі органаў пачуццяў. З ліпеня 1937 прызначаны першым намеснікам, з ліпеня 1938 па верасень 1939 года выконваў абавязкі наркама аховы здароўя СССР.
З кастрычніка 1939 года — дырэктар інстытута і загадчык першай клінікай Усесаюзнага інстытута эксперыментальнай медыцыны. У гады Вялікай Айчыннай вайны быў кансультантам па неўралогіі і нейрахірургіі, перыядычна выязджаў на фронт.
З 1944 года — дырэктар Інстытута неўралогіі АМН СССР. З 1947 па 1951 год — прэзідэнт Акадэміі навук БССР.
З 1951 года — у Маскве: загадчык кафедры нервовых захворванняў, з 1958 года — дырэктар клінікі нервовых захворванняў медінстытута імя І. М. Сечанава. Адначасова з 1954 года працаваў у лабараторыі па вывучэнні нервовых і гумаральных рэгуляцый, з 1959 г. — намеснік Генеральнага дырэктара Сусветнай арганізацыі аховы здароўя.
Навуковая дзейнасць
Працы па фізіялогіі і паталогіі органаў пачуццяў, дызэнцэфальнай паталогіі, электрафізіялогіі, і інфекцыйных захворваннях нервовай сістэмы. Вывучыў і апісаў газавую гангрэну мозгу, прапанаваў комплексныя метады тэрапіі агнястрэльных ран пазваночніка. Заклаў асновы нейрахірургіі ў Беларусі. Заснаваў нейрахірургічны цэнтр у Інстытуце неўралогіі, фізіятэрапіі і нейрахірургіі Наркамата аховы здароўя БССР.
Быў старшынёй Вучонага Медыцынскага Савета Міністэрства аховы здароўя СССР, членам, адказным рэдактарам і намеснікам галоўнага рэдактара , з’яўляўся членам Уругвайскага навуковага таварыства імя прафесара Фултана.
У 1947 годзе аднавіў дзейнасць Інстытута тэарэтычнай медыцыны АН БССР, фактычна стварыўшы новую навукова-даследчую ўстанову у складзе Аддзялення біялагічных, сельскагаспадарчых і медыцынскіх навук.
Апублікаваў больш за 270 навуковых прац і 5 манаграфій.
Кяйна (воласць)
Кяйна (Käina) — воласць на захадзе Эстоніі ў павеце Хіюмаа. Адміністрацыйны цэнтр — сельскі пасёлак Кяйна. У складзе воласці 1 сельскі пасёлак (Кяйна) і 34 вёскі.
Пратэй (спадарожнік Нептуна)
Пратэ́й — адзін з буйнейшых спадарожнікаў Нептуна, самы буйны з несферычных спадарожнікаў у Сонечнай сістэме. Быў адкрыты з дапамогай КА Вояджэр-2 у 1989 годзе. Названы ў гонар аднаго з марскіх багоў грэчаскай міфалогіі Пратэя.
Рубежыкі
Рубежыкі (Рубе́жики) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Рамаданаўскага сельскага паселішча.
Вапрыа-д’Агонья
Вапрыа-д’Агон’я (Vaprio d'Agogna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo.
Аляксандр Мікалаевіч Казлоўскі
Аляксандр Мікалаевіч Казлоўскі (, Мсціслаўскі павет — ) — беларускі вучоны ў галіне меліярацыі сельскагаспадарчых зямель, прафесар (1860).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і збяднелага шляхціца рымска-каталіцкага веравызнання. У 1848 годзе пасля заканчэння Мінскай гімназіі паступіў у Горы-Горацкі земляробчы інстытут, які ў 1852 годзе закончыў са званнем агранома ў чыне дзесятага класа (калежскі рэгістратар).
У 1853 годзе камандзіраваны Дэпартаментам сельскай гаспадаркі ў Германію i Бельгію, а ў 1858 годзе — у Англію для вывучэння досведу выкарыстання дрэнажу. У 1856—1860 гадах працаваў інжынерам, а з 1860 года — прафесарам механікі і архітэктуры Горы-Горацкага земляробчага інстытута. Дасканала вывучаў вопыт прымянення дрэнажу ў Заходняй Еўропе і Прыбалтыцы. У 1856—1862 гадах прафесарам А. М. Казлоўскім упершыню на тэрыторыі сучаснай Беларусі на вучэбнай ферме Горы-Горацкага інстытута закладзены ганчарны дрэнаж. Дрэніраванне ажыццяўлялася ў мэтах асушэння мінеральных суглінкавых глеб і нізінных тарфянікаў, замкнутых забалочаных лагун, лугоў, а таксама для зніжэння напору грунтавых вод у ніжніх частках адхонаў буйных каналаў, каб прадухіліць іх абрушванне.
Дрэнажныя работы ў Горках з’явіліся першым айчынным доследам асушэння сельскагаспадарчых зямель з прымяненнем ганчарных трубак. Шматлікія даследаванні дрэнажнай сістэмы А. М. Казлоўскага, праведзеныя ў 1850-1860-х гадах вучонымі-меліяратарамі, дазволілі зрабіць вывад аб высокай вартасці ганчарнага дрэнажу — яго даўгавечнасці і надзейнасці пры ўмове добрай эксплуатацыі і доглядзе за збудаваннямі.
За ўдзел у нацыянальна-вызваленчым паўстанні 1863 г. у Горках высланы на 6 гадоў з Беларусі ў Таўрыйскую губерню, дзе працаваў аграномам-інжынерам гідрамеліярацыі, да 1869 года займаўся абвадненнем зямель.
Жаманжол
Жаманжол — сяло ў Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кулайгырскай сельскай акругі. Код КАТА — 353261200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 260 чалавек (133 мужчыны і 127 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 168 чалавек (86 мужчын і 82 жанчыны).
NGC 4578
NGC 4578 (іншыя абазначэнні — UGC 7793, MCG 2-32-159, ZWG 70.195, VCC 1720, PGC 42149) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Востраў-прывід
Востраў-прывід — агульная назва для астравоў, якія ў розны час маляваліся на картах, але на самай справе не існуюць. З часоў антычнасці ў Еўропе абмяркоўвалася існаванне астравоў на захад ад Геркулесавых слупоў (Антылія) і на паўночны захад ад Брытаніі. У часы Вялікіх геаграфічных адкрыццяў на карты трапіла вялікая колькасць уяўных астравоў, за якія прымалі айсбергі і верхнія міражы. Не выключана, што некаторыя астравы-прывіды (напр., блізу Сіцыліі, востраў  у Паўднёвай Атлантыцы) калісьці існавалі, але пасля былі знішчаныя стыхіяй.
Герб Зімбабвэ
Герб Зімбабвэ прыняты 21 верасня 1981 года. Гэта было зроблена праз год і пяць месяцаў пасля прыняцця нацыянальнага сцяга.
Апісанне
На гербе - дзве лясныя антылопы, якія стаяць на вяршыні землянога кургана, які складаецца з сцеблаў пшаніцы, бавоўны, і парасткаў кукурузы. Унізе таксама размяшчаецца надпіс з Зімбабвійскім нацыянальным дэвізам «Адзінства, Свабода, Праца» (анг. Unity, Freedom, Work).
Акрамя таго, на гербе ёсць шчыт зялёнага колеру, з 14 хвалямі ў верхняй частцы. Хвалі чаргуюцца з белымі і сінімі лініямі. У цэнтры шчыта намаляваныя старажытныя руіны - Вялікі Зімбабвэ. За шчытом размяшчаюцца сельскагаспадарчая матыкі (з левага боку) і АК-47 (справа), якіх звязаныя паміж сабой скручанымі палоскамі зялёнага і залатога шоўку. Уверсе намаляваныя чырвоная зорка і Вялікая Птушка Зімбабвэ, якая таксама намаляваная на нацыянальным сцягу.
Шавярнічы
Шавярні́чы (, Шеверничи) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзмітравіцкага сельсавета.
Пюхалепа (воласць)
Пюхалепа (Pühalepa) — воласць на захадзе Эстоніі ў павеце Хіюмаа. Адміністрацыйны цэнтр — Тэмпа. У складзе воласці 47 вёсак.
2001 QR322
2001 QR322 — астэроід, які знаходзіцца ў кропцы Лагранжа (кропка L4) на арбіце Нептуна (траянскі астэроід). Гэта першы з адкрытых траянскіх астэроідаў на арбіце Нептуна. Адкрыты 21.08.2001.
Фізічныя дадзеныя
Пакуль мала чаго вядома пра гэты траянскі астэроід. Прыблізны дыяметр астэроіда 60 — 160 км.
Арпад
А́рпад (Árpád; 850/855 — 907) — правадыр венграў (надзьфеедэлем). Заснавальнік дынастыі Арпадаў.
Сын дзьюлы (ваяводы) Альмаша. Атрымаў у спадчыну яго тытул у 889. Да 904, па традыцыі, запазычанай венграмі ў хазар, дзяліў уладу з суправіцелем Курсанам, які насіў тытул кендзю. Кіраваў венграмі падчас набегу на Вялікамаравскую дзяржаву (892), вайны з балгарамі на старане Візантыі (894—896), паходу на Ламбардыю па просьбе ўсходне-франкскага караля Арнульфа. Пад яго кіраўніцтвам адбылося перасяленне старажытнавенгерскай канфедэрацыі плямёнаў на іх цяперашнюю тэрыторыю, так званая эпоха «Заваявання радзімы на Дунаі», калі ў 896 венгры, выцесненыя печанегамі, перайшлі праз Карпаты і пасяліліся ў Сярэднім Падунаўі. У 900—901 венгры пад правадырствам Арпада канчаткова разграмілі Блаценскае княства.
Паводле традыцыі, адлюстраванай Канстанцінам Багранародным, у Арпада было 4 сына: Таркапус (Тархаш, Таркчау), Іелах (Юлее, Елек), Іўтацус (Юташ), Залтас (Жольт). (Паводле іншых звестак — яшчэ сын Левентэ.)
Стратэгія
Стратэгія (στρατηγία — «Мастацтва палкаводца») — агульны, недэталізаваны план якой-небудзь дзейнасці, які ахоплівае працяглы перыяд часу, спосаб дасягнення складанай мэты.
Стратэгія як спосаб дзеянняў становіцца неабходнай ў сітуацыі, калі для прамога дасягнення асноўнай мэты недастаткова наяўных рэсурсаў. Задачай стратэгіі з'яўляецца эфектыўнае выкарыстанне наяўных рэсурсаў для дасягнення асноўнай мэты. Тактыка з'яўляецца інструментам рэалізацыі стратэгіі і падпарадкавана асноўнай мэты стратэгіі. Стратэгія дасягае асноўнай мэты праз вырашэнне прамежкавых тактычных задач па восі «рэсурсы-мэта».
Цыркон
Цыркон (Zirkon, ад, заргун — залацісты) — мінерал падгрупы астраўных сілікатаў, сілікат цырконію ZrSiO4, змяшчае, як правіла, 1-4% гафнію, які ізаморфна замяшчае цырконій у крышталічнай рашотцы. Разнавіднасць цыркону з утрыманнем марганцу — гіяцынт.
Няправільнае ўжыванне тэрміна
Даволі часта, асабліва ў выпадку імпартаваных ювелірных вырабаў, словам «цыркон» памылкова называюць кубічны дыяксід цырконію (фіяніт).
Куцішке
Ку́цішке (Kūtiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 1 км на захад ад Наўясіс Даўгелішкіса, на аўтамабільнай дарозе. Насельніцтва 16 чал. (2001 г.).
Андрэй Андрэевіч Ракаў
Андрэй Андрэевіч Ра́каў ( — ) — вучоны, эканаміст і сацыёлаг, доктар эканамічных навук (1985), прафесар (1990).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Церахоўка (зараз у складзе гарадскога пасёлка Церахоўка Добрушскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі). Скончыў сярэднюю школу і паступіў у 1949 годзе на філасофскае аддзяленне Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, які скончыў у 1959 годзе. У 1957 годзе скончыў аспірантуру пры кафедры палітычнай эканоміі. У 1957—1961 гадах малодшы, старшы навуковы супрацоўнік у Інстытуце эканомікі сельскай гаспадаркі. У 1961—1963 гадах у Мінскім абласным камітэце КПБ. Са студзеня 1963 года працаваў у Навукова-даследчым інстытуце эканомікі і эканоміка-матэматычных метадаў пры Дзяржплане БССР (сучасны Навукова-даследчы эканамічны інстытут Міністэрства эканомікі Рэспублікі Беларусь), дзе ўзначаліў аддзел насельніцтва і працоўных рэсурсаў.
Памёр А. А. Ракаў у Мінску 17 (18 ) кастрычніка 2011 года.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па сацыяльнай і эканамічнай дэмаграфіі, тэорыі і метадалогіі сацыяльна-дэмаграфічных працэсаў, праблемах дэмаграфічных вынікаў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і інш. У пачатку 1970-х гадоў прапанаваў сацыяльна-дэмаграфічнае абгрунтаванне, якое дазволіла паскорыць будаўніцтва Мінскага метрапалітэна. У 1988—1991 гадах быў кансультантам па народанасельніцтве Еўрапейскай эканамічнай камісіі ААН. У 1990-х гадах кіраваў распрацоўкай шэрагу дэмаграфічных праграм. Падрыхтаваў 11 кандыдатаў навук.
Сярод апублікаваных прац:
Варала-Помбія
Насельніцтва складае 4866 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 374 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 28040. Тэлефонны код — 0321.
Заступнікамі населенага пункта лічаць святых Вікенція і Анастасія.
Майстар Павал з Левачы
Майстар ПАВАЛ з Левачы (па-славацку: Majster Pavol z Levoče) — познегатычны разьбяр і мастак, які працаваў на землях сённяшняй Славакіі на мяжы 15-16 стст.
Нарадзіўся ў другой палове 15 ст. Памёр паміж 1537, калі яшчэ згадваецца ў дакументах, і 1542, калі згадваецца ўжо ягоная ўдава. Праўдападобна, належаў да кракаўскага разьбярскага цэха. З прычыны падабенства стыляў выказвалася гіпотэза, што майстар Павал быў вучнем Віта Ствоша.
Ялта (Карагандзінская вобласць)
Ялта — сяло ў Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кулайгырскай сельскай акругі. Код КАТА — 353261800.
Слабодка (Глінкаўскі раён)
Слабодка (Слобо́дка) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Рамаданаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
NGC 4580
NGC 4580 (іншыя абазначэнні — UGC 7794, MCG 1-32-117, ZWG 42.183, VCC 1730, IRAS12352+0538, PGC 42174) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хію (воласць)
Хію (Hiiu) — воласць на захадзе Эстоніі ў павеце Хіюмаа. Утворана ў 2013 годзе пасля аб’яднання горада Кярдла і воласці Кыргессаарэ.
Лагуноўскі сельсавет
Лагуно́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Лагуны.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Насовіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Насовіцкага сельсавета.
Барыс Міхайлавіч Кустодзіеў
Барыс Міхайлавіч Кустодзіеў (Бори́с Миха́йлович Кусто́диев) (23 лютага (7 сакавіка) 1878, Астрахань —, Ленінград) — рускі мастак.
Барыс Міхайлавіч Кустодзіеў паходзіў з сям’і настаўнікаў гімназіі, пачаў вучыцца жывапісу ў Астрахані Паўла Аляксеевіча Уласава ў 1893—1896 гадах.
Спіс вуліц Быхава
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Быхаў
Гомельскі абласны клінічны шпіталь інвалідаў Вялікай Айчыннай вайны
Гомельскі клінічны шпіталь інвалідаў Вялікай Айчыннай вайны — ваенны шпіталь у Гомелі.
Гісторыя
Першапачаткова арганізаваны як № 1235 на 600 ложкаў (500 — агульнахірургічных, 100 — для параненых са сківічна-тваравымі паражэннямі) у горадзе Бійску загадам санітарнага кіравання Чырвонай Арміі № СО/ОО 846.
У 1944 годзе з вызваленнем БССР ад нямецкіх частак перадыслакаваны ў Гомель. У 1946 годзе перайменаваны ў шпіталь для інвалідаў Вялікай Айчыннай вайны з хірургічным, тэрапеўтычным, сківічна-тваравым і неўралагічным аддзяленнямі і шматпрофільнымі курсамі па навучанні інвалідаў новым прафесiям.
У 1952 перапрафіляваны для лячэння хворых лёгачным і (300 ложкаў).
У 1983-87 гадах пабудаваны і ўведзены ў эксплуатацыю новы шпітальны комплекс на 280 ложкаў. У 1992-98 гадах другой чаргой будаўніцтва ў шпіталі стала на 220 ложкаў болей. Адкрыты кабінеты тэрмальнага лячэння прадсталёвай залозы, дыягностыкі і лячэння астэапарозу, аддзялення, і інш. Некаторыя кабінеты (бухгалтэрыя, метадкабінет, загадчыкі кардыялагічнага, неўралагічнага, рэанімацыйнага аддзяленняў) аснашчаны сучаснымі персанальнымі камп’ютарамі.
У 2009—2011 гадах пачалі функцыянаваць аперацыйная для экстранага аператыўнага ўмяшання хворым, што паступаюць па «хуткай» дапамозе з вострымі парушэннямі мазгавога кровазвароту (кровазліццямі); новая зала ЛФК, абсталяваная сучаснымі трэнажорамі; кабінеты псіхатэрапеўта і ўльтрагукавой дыягностыкі. Праведзена лічбавае тэлебачанне і хуткасны Інтэрнэт у кожнае аддзяленне, усталяваны відэакантроль паступлення хворых.
З 1 студзеня 2012 года на базе ўстановы «Гомельскі абласны клінічны шпіталь ІАВ» адкрыты Гомельскі абласны цэнтр медыцынскай рэабілітацыі ў складзе чатырох аддзяленняў для рэабілітацыі хворых з вострымі і хранічнымі захворваннямі неўралагічнага, кардыялагічнага і траўматалагічнага профіляў магутнасцю 170 ложкаў.
З 1 студзеня 2013 года ложкавая магутнасць шпіталя павялічана да 500 ложкаў; абласны рэабілітацыйны цэнтр — 181 ложак, з іх 20 ложкаў для рэабілітацыі пацыентаў анкалагічнага профілю.
Арабскі перыяд гісторыі Палесціны
Арабскі перыяд гісторыі Палесціны — гісторыя Палесціны ў перыяд з 640 па 1099 год.
Гісторыя
У 638 годзе арабы на чале з халіфам Умарам узялі Іерусалім. Да 640 года ўся Палесціна была заваявана арабамі і ўключана ў склад Арабскага халіфата.
Унутранае становішча
З распаўсюджваннем ісламу праведныя халіфы прыходзілі да высновы, што адносіны іх да новых падданых павінны быць урэгуляваны на аснове законнасці. Ужо Умар, другі халіф пасля прарока Магамета, уступіў на гэты шлях. Да язычнітцва не было памяркоўнасці, але хрысціяне і іўдзеі як уладальнікі Святога Пісання былі пакінутыя ў спакоі з абавязкам плаціць падушную падаць. З дзяржаўнай службы яны былі выключаныя, прапаганда іх рэлігіі забаронена. Нягледзячы на гэтыя абмежаванні, палесцінскія яўрэі адчувалі сябе пад уладай халіфаў у большай бяспецы, чым пад уладай сваіх ранейшых уладароў.
Пры дынастыі Абасідаў у Палесціне стала распаўсюджвацца сістэма ікта, узмацнілася эксплуатацыя сялян, адбывалася арабізацыя і ісламізацыя насельніцтва, пагаршалася прававое становішча хрысціян. Гэта стала прычынай шэрагу народных паўстанняў, у тым ліку паўстання 842 года пад правадырствам Абу Харбы. Пасля распаду Абасідскага халіфата Палесціна паслядоўна пераходзіла пад уладу егіпецкіх дынастый Тулунідаў, Іхшыдыдаў і, нарэшце, Фацімідаў.
Эканоміка
У IX—XI стагоддзях Палесціна перажывала эканамічны ўздым. Апрацоўваліся вялікія сельскагаспадарчыя плошчы. Іерусалім, які з’яўляўся рэлігійным цэнтрам іўдаізму, хрысціянства і ісламу, у XI стагоддзі налічваў каля 40 тысяч чалавек. Прыбярэжныя горада Ака, Аскалон, Газа і Кесарыя вялі ажыўлены гандаль.
Крыжакі
У 1099 годзе Палесціна ў выніку Першага крыжовага паходу была захоплена крыжакамі і стала часткай Іерусалімскага каралеўства.
Эдвард Раставецкі
Эдвард Раставецкі (Edward Rastawiecki,  — ) — польскі даследчык мастацтва і калекцыянер.
Біяграфія
Эдвард Раставецкі быў нашчадкам баронскага польскага роду. Нарадзіўся ад шлюбу барона Людвіка Мікалая Адама Раставецкага і Тэрэзы з Краеўскіх.
Па заканчэнні пачаў навучанне ў Варшаўскім універсітэце.
Да 1830 года працаваў у якасці стажора ў, а затым быў саветнікам. Саветнік галоўнай дырэкцыі па Любельскім ваяводстве ў 1834 годзе.
Успадкаваная маёмасць дазволіла яму прысвяціць сябе навуцы. Дзякуючы яго фінансавай падтрымцы была апублікавана праца Ігнацы Загурскага «Monety dawnej Polski, jako też prowincji i miast do niej niegdyś należących, z trzech ostatnich wieków» (1845). Падтрымліваў развіццё польскай археалогіі, фінансаваў археалагічныя даследаванні ў Царстве Польскім. З 1846 быў членам і з 1850 года — членам. Актыўна працаваў у. Член у 1858 годзе. У 1860—1866 гадах быў яго віцэ-прэзідэнтам, а з 1868 года — «вечны і ганаровы» член Таварыства.
Падарожнічаў па Еўропе ў пошуках крыніц для польскай гісторыі. Падчас паездак па Польшчы збіраў калекцыі мастацкіх твораў, у тым ліку манеты і карціны. Гэтыя калекцыі былі выкупленыя Севярын Миэлзински, які падараваў іх і археалагічнаму кабінету Ягелонскага ўніверсітэта. У часопісе «» публікаваў свае артыкулы па гісторыі мастацтва. Быў жанаты з Леоніяй Накваскай (1818—1886), але дзяцей не меў.
Памёр у сваім асабняку на ў Варшаве. Быў пахаваны на Старых Павонзках.
Навуковая дзейнасць
У працах Раставецкага «Słownik malarzów polskich ..» (I—III, 1850—1857) і «Słownik rytowników polskich …» (1886) шмат матэрыялаў, якія тычацца ўкраінскіх.
Партрэты
Вядома некалькі партрэтаў Эдварда Раставецкага працы розных мастакоў, у тым ліку яго малявалі і. стварыў яго бюст.
Хамічы (Бярозаўскі раён)
Хамічы́ (, Хомичи) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бярозаўскага сельсавета.
Манахрамія
Манахрамія (ад μονόχρωμος — аднакаляровы) — аднаколернасць, якая мае ў розных галінах дзейнасці наступныя значэнні:
Кузлішке
Кузлі́шке (Kuzliškė), традыцыйная беларуская назва — Казлішкі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Відзішкескай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Рымшэная.
Васільеўка (Бярэзінскі раён)
Васі́льеўка (, Васильевка) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Да 21 снежня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Каменнаборскага сельсавета.
Цімошына (Смаленская вобласць)
Цімошына (Тимо́шино) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Рамаданаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Служба хуткай медыцынскай дапамогі (Мінск)
'''Служба хуткай медыцынскай дапамогі (ХМД) г. Мінска'''
Гісторыя
З 17 кастрычніка 1910 года ў г. Мінску пры Таварыстве дапамогі бедным хворым яўрэям у адпаведнасці са Статутам было заснавана дзяжурства лекараў для «падачы медыцынскай дапамогі» хворым. Створаная служба хуткай медыцынскай дапамогі (далей — ХМД), мела ў сваім распараджэнні конную карэту, тэлефонную сувязь, з сабой дзяжурныя лекары везлі «аптэчку і неабходныя перавязачныя сродкі для падачы першай дапамогі».
З верасня 1922 года ў начны час арганізацыя ХМД была ўскладзена на першую гарадскую амбулаторыю. Служба ХМД атрымала конную карэту, якая знаходзілася пры пажарнай камандзе. Частка выклікаў ХМД у бліжэйшыя раёны выконваліся лекарамі пешшу. За 1922 г. служба ХМД выканала 2040 выклікаў. У 1923 годзе для ХМД быў закуплены санітарны аўтамабіль, служба ХМД перайшла на кругласутачную працу.
Да 1932 года служба ХМД пераехала ў цэнтральную гарадскую паліклініку на вуліцы Кірава, у ёй з'явілася спецыяльная конная карэта для перавозкі інфекцыйных хворых.
У 1934 годзе, з утварэннем станцыі ХМД, яе ўзначаліў Сямён Давыдавіч Пеўзнер. Да пачатку 1941 г. на Мінскай станцыі ХМД працавала 6 брыгад. З ліпеня 1944 г., пасля вызвалення Мінска ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, станцыя ХМД аднавіла працу, яна размяшчалася ў 3-й гарадской бальніцы. У 1944-45 гг. санітарныя аўтамашыны ХМД выязджалі толькі на тэрміновыя выклікі і да парадзіх. Частку выклікаў медработнікі абслугоўвалі пешшу.
У ліпені 1945 г., пасля дэмабілізацыі, станцыю хуткай медыцынскай дапамогі ізноў узначаліў С. Д. Пеўзнер. З кожным годам колькасць зваротаў на станцыю хуткай медыцынскай дапамогі павялічвалася.
У 1947 г. станцыі хуткай дапамогі ўпершыню быў выдзелены асобны будынак па вул. Захарава, 11 (зараз вул. Кісялёва, 6).
Для больш аператыўнага абслугоўвання хворых і пацярпелых у 1947 г. была адкрыта падстанцыя хуткай медыцынскай дапамогі на вул. Грушаўскай.
У 1948 г. усе выклікі, якія паступалі на Мінскую станцыю ХМД, сталі падзяляць на выклікі па хуткай медыцынскай дапамозе і выклікі па неадкладнай медыцынскай дапамозе. У сярэднім штомесяц станцыя ХМД абслугоўвала больш 4300 выклікаў.
Для больш хуткага прыбыцця да хворых і пацярпелых у 1951 г. былі адкрыты падстанцыі ХМД у раёне Мінскага аўтамабільнага завода і пры чатырох гарадскіх паліклініках.
У 1957 г. станцыю ХМД узначаліў І. М. Парфянкоў Да гэтага часу на станцыі працавала 19 выязных брыгад, сярэдняя нагрузка на 1 брыгаду ў суткі складала 14 выклікаў.
Для памяншэння нагрузкі на хуткую медыцынскую дапамогу ў 1959 годзе ў Мінску пры паліклініках былі арганізаваны пункты неадкладнай медыцынскай дапамогі. Аднак адкрыццё пунктаў неадкладнай медыцынскай дапамогі пры паліклініках прывяло толькі да нязначнага змяншэння колькасці неадкладных выклікаў.
У 1963 г. служба хуткай медыцынскай дапамогі выйшла на новы якасны ўзровень аказання экстранай дапамогі, дзякуючы арганізацыі спецыялізаваных брыгад, першай з якіх стала тромбаэмбалічная брыгада. Гэтая брыгада не толькі аказвала медыцынскую дапамогу на даму хворым з інфарктам міякарда, арытміяй, сардэчнай астмай, але і праводзіла кансультацыі хворых з інфарктам міякарда ў стацыянарах горада.
Да 1964 года ў сталіцы працавала 26 кругласутачных брыгад ХМД. Тады-ж у будынку на вул. Мяснікова, 80 быў арганізаваны аператыўны аддзел, стэрылізацыйнае аддзяленне, стаянка для санітарнага транспарту.
У 1966 г. станцыя ХМД засялілася ў першы зноў пабудаваны двухпавярховы будынак на вул. Захарава, 52, дзе размяшчаецца і дагэтуль. Тады-ж на станцыі ХМД былі арганізаваны спецыялізаваныя траўматалагічная, супрацьшокавая і псіхіятрычная брыгады. У 1966 г. упершыню былі ўсталяваны прыярытэты выезду брыгад ХМД (тэрміновы, экстраны, неадкладны).
Арганізаваныя ў канцы 50-х гадоў пункты неадкладнай медыцынскай дапамогі пры паліклініках не карысталіся аўтарытэтам у насельніцтва, аператыўнасць абслугоўвання выклікаў брыгадамі неадкладнай дапамогі была нізкай, часта выклікі абслугоўваліся праз 4-8 гадзін пасля паступлення. Таму пачынаючы з 1967 г было прынята рашэнне перакладаць пункты неадкладнай медыцынскай дапамогі ў склад станцыі СМП. У 1969 г. была арганізавана першая педыятрычная брыгада ХМД.
З 1970 г. Мінскую гарадскую станцыю ХМД узначаліў вопытны арганізатар аховы здароўя І. С. Кудлачоў. У гэты час на станцыі працавалі 40 кругласутачных брыгад ХМД.