cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кенай
Паўвостраў мае даўжыню каля 240 кіламетраў, з захаду абмываецца залівам Кука, злева залівам прынца Уільяма. Вялікая тэрыторыя паўвострава адміністрацыйна ўваходзіць у баро Кена. Упершыню паўвостраў быў апісаны рускім даследчыкам Герасімам Ізмайлавым у 1789 годзе.
На працягу ўсяго паўвострава з поўначы на ​​поўдзень праходзіць горны хрыбет Кенай, які пакрыты ледавікамі. Значную частку паўвострава Кенай займае нацыянальны парк ЗША Кенай-Фіёрдс.
Піжма (прыток Вяткі)
Піжма (Пижме, Пи́жма) — рака ў Ніжагародскай і Кіраўскай абласцях Расіі, правы прыток ракі Вятка (басейн Волгі).
Даўжыня — 305 км, плошча вадазбору — 14 660 км². Расход вады — 90 м³/с. Замярзае ў сярэдзіне лістапада, раскрываецца ў 2-й палове красавіка. Жыўленне пераважна снегавое.
Піжма бярэ пачатак у балотах на поўнач ад пасёлка Піжма ў Ніжагародскай вобласці паблізу мяжы з Кіраўскай вобласцю. Цячэ на ўсход па раўніннай мясцовасці, рэчышча вельмі звілістае. Прымае шматлікія прытокі як злева, так і справа.
Асноўныя прытокі: Сюзюм, Юма, Бакавая — левыя; Ошма, Ярань, Іж, Немда — правыя.
На правым беразе Піжмы за некалькі кіламетраў да яе ўпадзення ў Вятку размешчаны горад Савецк.
Канстанцін Мікалаевіч Караедаў
Канстанцін Мікалаевіч Караедаў (1862  — пасля 1912 ) — рускі інжынер-архітэктар, прадстаўнік гістарызму, які жыў і працаваў на тэрыторыі сучасных Літвы і Беларусі.
Дзяцінства і адукацыя
Наразіўся ў 1862 годзе. Выхоўваўся ў Мікалаеўскім аляксандраўскім рэальным вучылішчы, а ў 1882 годзе паступіў у Санкт-Пецярбургскі інстытут грамадзянскіх інжынераў, які скончыў у 1887 годзе з правам на чын X класа.
Прафесійная дзейнасць
Пасля інстытута быў прызначаны архітэктарам і інжынерам Люблінскай губерні. У 1894—1904 гадах займаў пасаду віленскага гарадскога архітэктара.
Пазней працаваў ва Уладзіміры, Таўрычаскай губерні і Сімферопалі.
З 1910 года займаў пасаду гродзенскага губернскага інжынера.
Праекты
Для будынкаў, пабудаваных па праектах Караедава, характэрна масіўнасць і пышна дэкараваныя фасады, з выкарыстаннем элементаў неабарока і неарэнесанса.
У Вільні па праектах Караедава было пабудавана каля сарака будынкаў. Да найважнейшых ставяцца
Чатырохпавярховы дом Ісаака Смажаневіча з гасцініцай «Брыстоль», тэатральнай залай і крамамі, зімовым садам, кватэрамі (1899—1900) на Георгіеўскім праспекце (цяперашнім праспекце Гядзіміна, Gedimino per. 22-24) — адзін з самых раскошных будынкаў у горадзе. Акрамя таго, архітэктару належаць праекты будынкаў бібліятэкі. М. Страшуна паміж і Яўрэйскай вуліцай (1896; не захавалася), прыбытковыя дамы Беньяміна Менакера на вуліцы Шапена (Šopeno g. 6, 1894), Гірша Янава на вуліцы Басанавічус (J. Basanavičiaus g. 16, 1897), Ізраіля Бунімовіча (J. Basanavičiaus g. 5, 1900; у якасці аб’екта рэгіянальнага значэння ахоўваецца дзяржавай, код у Рэгістры культурнай спадчыны Літоўскай Рэспублікі 288 ), А Арэста (Vilniaus g. 2, 1897).
Рэканструяваў шэраг будынкаў; у прыватнасці, у 1898—1899 гадах рэканструяваў дом купца Ізраіля-Эліі Блоха на вуліцы Завальнай (цяпер Піліма, Pylimo g. 22). Будынак ўключаны ў Рэгістр культурнай спадчыны Літоўскай Рэспублікі ў якасці аб’екта рэгіянальнага значэння і ахоўваецца дзяржавай (код 12507.
Сазань
Сазань (Соза́нь) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Востраўская брама
Востраўская брама — адна з чатырох брам горада-крэпасці Слуцка, з'яўлялася адным з трох уездаў у Стары горад. Размяшчалася ва ўсходняй частцы горада, з боку прадмесця Востраў, да яе ад цэнтра горада вяла вуліца Востраўская, ад якой брама і атрымала сваю назву.
Архітэктура
Востраўская брама ўяўляла сабой мураваную двухярусную пабудову з вежай і вартоўняй і была меншай з трох брам Старога горада, яе памеры ў плане складалі 9,15 на 15,25 метра. Перад брамай пасярэдзіне рова быў насыпаны равелін. На равелін з брамы і з боку поля пад вуглом адзін да аднаго былі перакінуты масткі. Масток, які прылягаў да брамы, быў пад'ёмным. Сама брама зачыняліся аббітымі жалезам драўлянымі створамі.
Чэмпіянат Беларусі па лёгкай атлетыцы ў памяшканні 2016
Чэмпіянат Беларусі па лёгкай атлетыцы ў памяшканні на прызы газеты «Спартыўная панарама» 2016 прайшоў 19—21 лютага ў Магілёве ў спарткомлексе «Алімпійскі».
На Дзерыбасаўскай добрае надвор’е, або На Брайтан-Біч зноў ідуць дажджы
«На Дзерыбасаўскай добрае надвор’е, або На Брайтан-Біч зноў ідуць дажджы» (На Дерибасовской хорошая погода, или На Брайтон-Бич опять идут дожди) ― - кінакамедыя 1992 года. Апошні фільм рэжысёра Леаніда Гайдая.
NGC 5487
NGC 5487 (іншыя абазначэнні — MCG 1-36-21, ZWG 46.61, IRAS14072+0818, PGC 50537) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сланечнікі (Ван Гог)
«Сланечнікі» (Tournesols) — назва двух цыклаў карцін нідэрландскага мастака Вінцэнта ван Гога. Першая серыя выканана ў Парыжы ў 1887 годзе. Яна прысвечана кветкам, якія ляжаць. Другая серыя выканана праз год, у Арлі. У ёй букет сланечнікаў намаляваны ў вазе. Дзве парыжскія карціны набыў сябра ван Гога Поль Гаген.
Вікіпедыя на хіндзі
Вікіпедыя на мове хіндзі — раздзел Вікіпедыі на мове хіндзі.
Заснаваны 11 ліпеня 2003 года, першыя артыкулы з'явіліся ў жніўні 2003 года. У раздзеле карыстаюцца алфавітам дэванагары, набіраць у якім можна лацінскімі літарамі, якія адразу пераўтвараюцца ў патрэбныя сімвалы.
Нягледзячы на тое, што мова хіндзі паводле колькасці валодаючых (600—900 млн у той ці іншай ступені, з якіх для ад 350 да 480 млн — родная) з'яўляецца адной з самых распаўсюджаных у свеце, раздзел спачатку адставаў ад раздзелаў на іншых мовах Індыі (тэлугу, бенгальскай, і бішнупрыя-маніпуры), але потым, выйшаў сярод іх на першае месца. На 1 кастрычніка 2010 года ў раздзеле быў зарэгістраваны 19741 уліковы запіс удзельнікаў.
На 20 сакавіка 2010 года колькасць артыкулаў у раздзеле хіндзі складала 53900 (43-е месца сярод усіх раздзелаў Вікіпедыі). «Глыбіня» артыкулаў роўная 103,8.
У ліпені 2010 года Google абвясціў, што яны пачалі працаваць з удзельнікамі Вікіпедыі на хіндзі, каб перакладаць артыкулы з англійскай мовы на хіндзі, карыстаючыся камбінацыяй Google Translate і ручной праверкі. Хіндзі-партал Вікіпедыі такім чынам быў папоўнены сотняй артыкулаў з 600 тыс. словаў і вырас амаль на 20 %
Салянуватка
Салянуватка (Солянува́тка) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Беларусы ў Афганскай вайне
У складзе АКСВА ўдзел у Афганскай вайне 1979—1989 гадоў прынялі каля 30 тысяч ураджэнцаў БССР і будучых грамадзян Рэспубліка Беларусь, з якіх звыш за 700 загінулі.
Удзел у канфлікце
Колькасць беларусаў, якія пабывалі ў зоне баявых дзеянняў, абапіраючыся на даныя 1999 года Рэспубліканскай кнігі памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў, склала 28 832 чалавек. Аналагічныя звесткі змяшчаюцца ў зборніку 2014 года «Афганская вайна (1979-1989 гг.): ключавыя аспекты сучаснага асэнсавання» за аўтарствам кафедры сацыяльна-палітычных і гістарычных дысцыплін БрДТУ. На сайце Беларускага саюза ветэранаў паведамляецца пра больш за 32 000 беларусаў-«афганцаў». На 1 студзеня 2016 года, згодна з інфармацыяй Міністэрства працы і сацыяльнай абароны, у Беларусі пражывала 25 900 ветэранаў канфліктаў на тэрыторыі іншых дзяржаў (у асноўным гэта ўдзельнікі Афганскай вайны). Выданне «Мінская праўда» заяўляла пра крыху больш за 30 000, з якіх да лютага 2023 года засталося 22.
Па даных БЕЛТА, у «гарачай кропцы» загінуў 771 беларус (у тым ліку 4 жанчыны), 1500 былі паранены, 718 засталіся інвалідамі, 12 прапалі без вестак. У бібліяграфічным даведніку 2019 года ''«Афганістан. Памяць і боль»'' адносна інвалідаў ёсць іншая лічба — 702. Паводле аўтараў зборніка БрДТУ, у Афганістане загінулі 723 беларусы.
Актыўны ўдзел у канфлікце прынялі вайскоўцы Беларускай ваеннай акругі. Найбольш вызначыліся 103-я гвардзейская паветрана-дэсантная дывізія і 334-ы асобны атрад спецыяльнага прызначэння, створаны на базе 5-й брыгады. Ад ВПС у Афганістане змагалія байцы 927-га знішчальнага авіяцыйнага палка, 206-га штурмавога авіяцыйнага палка, 50-га асобнага змешанага авіяцыйнага палка, 181-га, 65-га, 330-я і 276-га асобных верталётных палкоў. За дзевяць гадоў вайны баявы вопыт атрымалі экіпажы і падраздзяленні 12 верталётных часцей. Больш за 2500 авіятараў служылі ў ДРА (60% з’яўляліся верталётчыкамі ). Унікальны вопыт атрыманы ў Афганістане падраздзяленнямі 7-й асобнай трубаправоднай брыгады, якая на працягу некалькіх гадоў ажыццяўляла транспарціроўку ўсіх відаў паліва.
Вопыт вайны паказаў напрамкі развіцця формаў і спосабаў проціборства, шмат у чым прадвызначыў развіццё ваеннай справы у будучыні, змяніўшы ранейшыя погляды на сутнасць канфліктаў і ўзброенай барацьбы. У наступным ён апынуўся выключна важным і актыўна выкарыстоўваўся ў будаўніцтве і развіцці арміі незалежнай Беларусі. Нават у канцы 2010-х у шэрагу воінскіх часцей, асабліва ў падраздзяленнях ВПС і войск СПА, яшчэ служылі афіцэры, якія ваявалі ў ДРА.
За гады вайны ад БССР звання Героя Савецкага Саюза атрымалі чацвёра:
Пасля вываду войск
Пасля заканчэння савецкага ўдзелу ў канфлікце, ужо ў постсавецкі перыяд, некаторыя беларусы-«афганцы» трапілі ў іншыя зоны баявых дзеянняў, як, напрыклад, Кот-д’Івуар (Юрый Сушкін, у Афганістане — камандзір эскадрыллі Су-25) і Лівія (Вячаслаў Качура, у Афганістане — начальнік штаба 334-га атрада СпП). «Прысутнічаюць у краіне [Лівіі] і супрацоўнікі беларускага ГРУ. Большай часткай гэта афіцэры былога 334-га атрада спецназа, дыслакаванага ў Мар’інай Горцы пад Мінскам. [...] Многія служылі яшчэ ў Афганістане, а потым праходзілі службу ў элітных часцях Мінабароны Беларусі. [...] У самім жа Мінску, як распавялі «КП» дасведчаныя крыніцы, існуе своеасаблівая «біржа працы» для адстаўных вайскоўцаў, гатовых прымяніць свой баявы вопыт за мяжой. Месцы для камандзіровак — Венесуэла, Кот-д’Івуар, Лівія...»
Са снежні 2010 па красавік 2011 года на тэрыторыі Афганістана ў складзе кааліцыі ISAF знаходзіўся ўраджэнец Баранавічаў Андрэй Жук, які служыў у Французскім замежным легіёне.
У жніўні 2021 года, у сувязі з захопам Кабула талібамі, беларускія дыпламаты арганізавалі эвакуацыю з краіны расійскімі і ўкраінскімі самалётамі 9 суайчыннікаў і асоб з відам на жыхарства ў Беларусі.
Мастацкая літаратура
Падзеі 1979—1989 гадоў былі адлюстраваны ў творах беларускіх пісьменнікаў і паэтаў, так, напрыклад, у паэзіі Юрася Свіркі («Вяртаюцца нашы сыны»), Артура Вольскага («Суседаў сын вярнуўся»), Рамана Тармола-Мірскага («Балючая балада»), Мікола Кусянкова («Рэквіем»).
Адным з першых, хто пісаў пра Афганістан, быў Іван Сяргейчык, што больш за дваццаць гадоў аддаў арміі. Прама з «гарачай кропкі» ён даслаў свой аповяд «Апошні рэйс» у часопіс «Маладосць». Тут, як і ў вершы Яўгеніі Янішчыц «Верш, напісаны ў цырульні», закладзены пратэст супраць вайны. Святлана Алексіевіч у кнізе «Цынкавыя хлопчыкі» і Вячаслаў Дубінка ў вершы «Капітан запасу» адлюстравалі цяжар вайны і дэфармацыю маральна-псіхічнага стану чалавека. У першым творы таксама мелася крытыка цынізму і абыякавасці грамадства, якое не прымусіла савецкі ўрад спыніць пасылаць салдат тэрміновай службы ў Афганістан. Раман Івана Шамякіна «Злая зорка» адлюстроўвае тое, як чалавек апынуўся закладнікам палітыкі.
Некалькі іншага плана аповяд Васіля Хомчанкі «Маштарак». Аўтарам з гонарам адзначаецца, што савецкія вайскоўцы праяўлялі мужнасць, адвагу, гатоўнасць на самаахвяраванне.
Памяць
15 лютага, у дзень вываду савецкіх войск з Афганістана, у Рэспубліцы Беларусь адзначаецца Дзень памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў (зацверджаны прэзідэнцкім указам № 157 ад 1998 года ). У краіне праходзяць урачыста-жалобныя і патрыятычныя мерапрыемствы. Ветэраны канфлікту праводзяць сустрэчы, каб успомніць службу і памянуць загінуўшых.
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 712 ад 4 снежня 2001 года 5-й пагранічнай заставе 86-й пагранічнай групы прысвоена імя Героя Савецкага Саюза, удзельніка вайны Івана Барсукова.
Помнікі, мемарыялы і манументы воінам-інтэрнацыяналістам, якія змагаліся і загінулі ў Афганістане, устаноўлены ў шэрагу гарадоў. Сярод іх: З нагоды гадавін завяршэння канфлікту заснаваны юбілейныя медалі.
Юргіс Балтрушайціс (сын)
Юргіс Балтрушайціс (7 мая 1903 — 25 студзеня 1988) — літоўскі гісторык мастацтва, мастацтвазнавец і заснавальнік даследаванняў параўнальнага мастацтва. Сын паэта і дыпламата Юргіса Балтрушайціса. Большасць яго твораў напісана на французскай мове, хоць ён заўсёды падкрэсліваў сваё літоўскае паходжанне. Пасля таго, як Літва была акупавана СССР у 1945 годзе, ён працаваў дыпламатам у эміграцыі.
Біяграфія
Балтрушайціс нарадзіўся ў Маскве. У дзяцінстве быў пагружаны ў напружанае культурнае жыццё бацькоў. Адным з першых яго настаўнікаў быў рускі паэт і пісьменнік Барыс Пастарнак.
У 1924 годзе пераехаў у Парыж і пачаў займацца тэатрам у Сарбоне пад кіраўніцтвам прафесара. Пад яго уплывам Балтрушайціс вырашыў вывучаць гісторыю мастацтва. Працягваў займацца даследаваннямі ў Арменіі, Грузіі, Іспаніі, Італіі і Германіі, атрымаўшы доктарскую ступень у Сарбоне ў 1931 годзе. Пазней у тым жа годзе стаў аташэ па культуры ў Літоўскай легацыі ў Парыжы.
У перыяд з 1933 па 1939 гады Балтрушайціс выкладаў гісторыю мастацтва ў Каўнаскім універсітэце, а таксама чытаў лекцыі ў Сарбоне і ў ў Лондане.
Пасля Другой сусветнай вайны чытаў лекцыі ў Нью-Ёркскім універсітэце, Ельскім універсітэце, Гарвардскім універсітэце, а таксама ў Музеі мастацтваў Метраполітэн.
Яго дыпламатычныя намаганні ўключалі публікацыі для французскай прэсы па літоўскіх пытаннях і прадстаўніцтва Літвы ў міжнародных арганізацыях, такіх як Académie Internationale des Sciences et des Lettres і Літвы ў Парыжы.
Балтрушайціс памёр у Парыжы.
Цікавыя факты
Альгірдас Жульен Грэймас аднойчы адзначыў, што на Захадзе старэйшы Юргіс Балтрушайціс вядомы як бацька знакамітага гісторыка мастацтва, а ва Усходняй Еўропе — малодшы Юргіс Балтрушайціс вядомы як сын знакамітага паэта.
Юргіс Балтрушайціс і яго жонка Элен Балтрушайціс былі сямейнымі сябрамі Пола і падчас іх пражывання ў Парыжы ў канцы 40-х — пачатку 50-х гадоў. Яны шмат разоў узгадваюцца ў мемуары Джуліі Чайлд «».
Стогава (Ярцаўскі раён)
Стогава (Стогово) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Падрошчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Стогава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Стогава не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Заліў Кука
Заліў Кука (анг.Cook Inlet) або Кенайскі заліў — заліў Ціхага акіяна, ля паўднёвых берагоў Аляскі. Атрымаў сваю назву ў гонар Джэймса Кука, які даследаваў яго ў 1778 годзе. Аддзяляе Кенайскі паўвостраў ад мацерыка.
Даўжыня 370 км, шырыня 18-111 км, глыбіня 22-78 м. Берагі ў паўднёвай частцы заліва высокія, скалістыя, моцна парэзаныя, у паўночнай нізкія. Прылівы паўсуткавыя, іх велічыня да 12 м. Моцнае прыліўное цячэнне мае хуткасць да 15,5 км/г. У глыбіні распадаецца на два рукавы: Турнаген і Нік-Арм. У заліў упадаюць рэкі: Сусітна, Матануска, Касілоф і Нік.
60.33778°N, -151.875°W
Боргарнес
Боргарнес (Borgarnes, літаральна «Скальны паўвостраў») — горад у Ісландыі.
Геаграфія
Горад Боргарнес размешчаны на заходнім узбярэжжы Ісландыі, на беразе фіёрда Боргарфіёрдур, у абшчыне Боргарбігд рэгіёну Вестурланд, прыблізна ў 30 кіламетрах на поўнач ад сталіцы краіны Рэйк’явіка. Боргарнес з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Вестурланда. З Рэйк’явіка горад можна дасягнуць, рухаючыся па акруговай дарозе (№ 1), пераадолеўшы мост, перакінуты праз фіёрд (2-і па велічыні ў Ісландыі, даўжынёй ў 520 метраў). Колькасць насельніцтва Боргарнеса складае 1930 чалавек (на 1 студзеня 2007 года).
Гісторыя
11 чэрвеня 1994 года горад Боргарнес аб’яднаўся з 3 сельскімі абшчынамі — Нордурардалур, Стафхольстунгур і Храўн, і ўтварыў новую абшчыну Боргарбігд.
У Боргарнесе, згодна з ісландскім паданнямі, у IX або ў Х стагоддзі нарадзіўся скальд і герой Эгіль Скалагрымсан, жыццё якога апісана ў сярэднявечнай сазе «Сага аб Эгілю». У памяць аб ім у горадзе стаіць помнік работы скульптара Асмундура Свейнсана.
Фату Бенсуда
Фату Бенсуда (Fatou Bensouda; нар. 31 студзеня 1961, Банжул, Гамбія) — гамбійскі юрыст і дзяржаўны дзеяч, пракурор Міжнароднага крымінальнага суда (2012—2021).
Біяграфія
У 1986 годзе з адзнакай скончыла нігерыйскі ўніверсітэт ІФЕ (цяпер універсітэт імя Абафемі Аволава), атрымаўшы ступень бакалаўра права. Таксама вучылася ў нігерыйскай школе права. У 1991 годзе атрымала ступень магістра права Інстытут міжнароднага марскога права Мальты.
З 1980 па 1997 гады працавала адвакатам у судах Гамбіі. У 1997—1998 гады — Генеральны салісітар Гамбіі, затым у 1998—2000 гады — Генеральны пракурор і міністр юстыцыі Гамбіі.
8 жніўня 2004 года яна была абрана намеснікам пракурора (па крымінальным пераследзе) Міжнароднага крымінальнага суда пераважнай большасцю галасоў Асамблеі дзяржаў-удзельніц. Пасля адстаўкі ў 2012 годзе, замяніла яго на пасадзе пракурора, атрымаўшы адпаведную падтрымку ад Асамблеі дзяржаў-удзельніц.
Падчас Тыграйскага канфлікту працавала ў складзе ICHREE.
Санкцыі
Як генеральны пракурор Міжнароднага крымінальнага суда, адказны за расследаванне злачынстваў Узброеных Сіл ЗША, афганскіх сіл нацыянальнай бяспекі і талібаў падчас вайны ў Афганістане, была ўнесена ў спіс спецыяльна пазначаных грамадзян і заблакаваных асоб ЗША 2 верасня 2020 года, але 2 красавіка 2021 года выключана.
Вінілацэтат
Вінілацэтат — арганічнае злучэнне класа складаных эфіраў, вінілавы эфір воцатнай кіслаты, C4H6O2.
Бясколерная празрыстая вадкасць. Тэмпература плаўлення −100,2 °С, тэмпература кіпення 72,7 °C. Шчыльнасць 934,2 кг/м³ пры тэмпературы 20 °C. Тэмпература ўспышкі −1,1 °C, тэмпература самазагарання 380 °C. Добра раствараецца ў арганічных растваральніках. Растваральнасць у вадзе 2,0—2,4 % пры тэмпературы 20 °C. Утварае азеатропныя сумесі з вадой, спіртамі, вуглевадародамі. Полімерызуецца пад ўздзеяннем святла і радыкальных ініцыятараў з утварэннем полівінілацэтата.
Атрыманне
У прамысловасці вінілацэтат, галоўным чынам, атрымліваюць акісляльным далучэннем воцатнай кіслаты да этылена ў прысутнасці соляў свінцу. Таксама вінілацэтат сінтэзуюць з ацэтылену і воцатнай кіслаты ў прысутнасці ацэтата цынку на актываваным вуглі пры тэмпературы 170—220 °C.
У лабараторных умовах вінілацэтат атрымліваецца прапусканнем ацэтылену ў бязводную воцатную кіслату ў прысутнасці соляў ртуці.
Выкарыстанне
Вінілацэтат выкарыстоўваецца у якасці сыравіны ў вытворчасці полівінілацэтата, вінілавага спірту, супалімера з вінілхларыдам, этыленам і інш.
Шкоднае ўздзеянне
Вінілацэтат валодае слезацечным уздзеяннем, выклікае апёкі рагавіцы вачэй, раздражняючым уздзеяннем на скуру, выклікае апёкі скуры ў жывёл.
Капыльская брама
Капыльская брама — адна з чатырох брам горада-крэпасці Слуцка, з'яўлялася адным з трох уездаў у Стары горад. Размяшчалася ў паўночнай частцы горада, да яе ад цэнтра горада вяла вуліца Капыльская, ад якой брама і атрымала сваю назву. Існавала, верагодна, з часоў Алелькавічаў.
Архітэктура
Капыльская брама ўяўляла сабой мураваную пабудову, памеры якой у плане складалі 25,6 на 36,6 метра. Перад брамай пасярэдзіне рова быў насыпаны равелін. На равелін з брамы і з боку поля пад вуглом адзін да аднаго былі перакінуты масткі. Масток, які прылягаў да брамы, быў пад'ёмным. Сама брама зачыняліся аббітымі жалезам драўлянымі створамі.
Кадоры
Кадоры — рака ў Абхазіі, якая ўпадае за 20 кіламетраў на паўднёвы ўсход ад Сухума ў Чорнае мора. Кадор бярэ пачатак з паўднёвых схілаў Галоўнага Каўказскага хрыбта, у наваколлях Нахарскага перавала, на мяжы Цэбельды і Карачая. Даўжыня 170 км.
Узрост сексуальнай згоды
Узрост сексуальнай згоды — у крымінальным праве ўзрост, пачынаючы з якога чалавек лічыцца здольным даць інфармаваную згоду на секс з іншай асобай. У большасці выпадкаў, дарослы нясе прававую адказнасць, калі ён уступае ў палавую сувязь з асобай, якая не дасягнула гэтага ўзросту.
Пакаранні за гэта правапарушэнне вар'іруюцца ў залежнасці ад заканадаўства, узросту старэйшага ўдзельніка і розніцы паміж партнёрамі. У заканадаўствах некаторых краін таксама маецца паняцце ўзросту сексуальнай згоды ў сітуацыях, калі дарослы знаходзіцца ва ўладнай у дачыненні да малодшага пазіцыі (настаўнікі, урачы, трэнеры, працаўнікі праваахоўных органаў, члены сям'і).
Узрост сексуальнай згоды не варта блытаць з узростам паўналецця ці ўзростам, пачынаючы з якога чалавек можа ўзяць шлюб (шлюбным узростам). Тэрмін спакушэнне непаўналетніх азначае спакушэнне асоб, які не дасягнулі менавіта ўзросту згоды, а не ўзросту паўналецця (разумеючы пад узростам паўналецця ўзрост атрымання грамадзянінам чарговай часткі ці ўсёй поўнасці грамадзянскіх правоў і абавязкаў).
Узрост сексуальнай згоды можа значна адрознівацца ў залежнасці ад заканадаўства, хоць у большасці краін ён знаходзіцца паміж 14 і 16 гадамі. Тым не менш узрост сексуальнай згоды можа як адсутнічаць зусім, так і дасягаць 20 гадоў. Пэўная лічба можа вызначацца тыпам сексуальнага акту і палоў партнёраў.
Узрост сексуальнай згоды ў розных краінах
Гэта табліца прадстаўлена толькі для параўнання «нормаў» у розных краінах і не можа лічыцца канчатковай.
Сасніўка (Старасамбірскі раён)
Сасніўка (Сосні́вка) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Аляксандр Антонавіч Бахановіч
Аляксандр Антонавіч Бахановіч (1875, Азёры Гродзенскай губерні — пасля 1919) — расійскі грамадскі дзеяч часоў грамадзянскай вайны. Некаторымі аўтарамі характарызаваны як палітычны авантурыст.
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў Віленскае пяхотнае вучылішча (1897). Пачаў служыць у Петразаводскім палку, але праз амаральныя паводзіны па патрабаванні афіцэрскага сходу звольніўся ў запас, вярнуўся ў Азёры.
У 1901 годзе, падчас падзей у Кітаі, дзе адбываліся сутыкненні паўстанцаў з войскамі каланіяльных дзяржаў, едзе на Далёкі Усход каб зноў паступіць на службу. У Омску зарубіў шабляй партнёра па гульні на більярдзе, прыгавораны да ссылкі ў Сібір. Ссылку замянілі на два гады турэмнага зняволення, адбываў яго ў Дзвінскай крэпасці. Пасля вызвалення на кароткі час вярнуўся ў Азёры. Потым працаваў чыноўнікам на станцыі Мысавая Сібірскай чыгункі каля Іркуцка. Падчас руска-японскай вайны прызваны на вайсковую службу, але неўзабаве ў чарговы раз звольнены, калі камандаванне даведалася яго папярэднюю біяграфію.
Зноў вяртаецца ў Азёры. Паводле пазнейшага сведчання павятовага спраўніка, выдаваў сябе за параненага і камісаванага па стане здароўя. Потым пераехаў у Маскву і Пецярбург, быццам служыў пры аддзяленні таварыства «Свет» і стаў яго дырэктарам. Кантора таварыства знаходзілася па адрасе Неўскі праспект № 156, там пазначана і месца жыхарства Бахановіча.
Палітычную кар’еру пачаў у 1917 годзе, калі пры дапамозе Аляксандра Керанскага стварыў Гродзенскі вайсковы саюз. Пасля бальшавіцкага перавароту Бахановіч узначаліў Цэнтральны камітэт аб’яднаных грамадскіх арганізацый Гродзенскай губерні ў Петраградзе, 22 чэрвеня 1918 года атрымаў ад Віленскага БНК паўнамоцтва на перамовы з бальшавіцкімі і нямецкімі ўладамі пра вяртанне бежанцаў і маёмасці з цэнтральных губерняў Расіі ў заходнія губерні.
У снежні 1918 года Бахановіч у Кіеве, інтрыгаваў супраць прадстаўнікоў ураду БНР, у першую чаргу супраць Аляксандра Цвікевіча. Супрацоўнічаў з Кіеўскай нарадай беларускіх грамадскіх дзеячаў. Паводле Антона Луцкевіча, падмануў яго і Ежы Рома на 3000 рублёў. У студзені 1919 года Бахановіч у Адэсе, паводле ўласных сцвярджэнняў, прысутнічаў на міжсаюзніцкай канферэнцыі ў Ясах. Уступіў у Беларускі нацыянальны цэнтр (БНЦ), якому прапанаваў прыняць функцыі Часовага краёвага ўраду Беларусі. На пасяджэнні 21 студзеня 1919 года прапанова Бахановіча адхілена сябрамі БНЦ. 26 студзеня 1919 года спрабаваў падмануць БНЦ, паведаміў, што ў Слоніме 13 студзеня 1919 года адбыўся Усебеларускі з’езд і абраў Дырэкторыю на чале з ім. Паведамленню паверыў Антон Дзянікін, які тэлеграмай ад 2 лютага 1919 года вітаў «урад» Бахановіча. 28 студзеня 1919 года выключаны з БНЦ і па просьбе арганізацыі высланы французскімі ўладамі з Адэскай акругі. У красавіку 1919 года ў Вене. Называў сябе «прэзыдэнтам Беларускай Рэспублікі», прасіў дапусціць яго на мірную канферэнцыю ў Парыж.
Чэранезі
Чэранезі (Ceranesi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 3899 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 126 чал./км². Займае плошчу 31 км². Паштовы індэкс — 16014. Тэлефонны код — 010.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Nostra Signora della Guardia.
Стафардшырскі ўніверсітэт
Стафардшырскі ўніверсітэт (Staffordshire University) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Сток-он-Трэнт.
Эканоміка Ліберыі
З ВУПам на душу насельніцтва меней за 1000 (!) долараў Ліберыя ўпэўнена адносіцца да групы найменш развітых краін свету. Каля 85 % насельніцтва жыве ніжэй за міжнародную рысу беднасці. Узровень беспрацоўя складае 15 %. Такая цана палітычнай нестабільнасці і грамадзянскіх войнаў, бо яшчэ ў 1980 ліберыйскі паказчык ВУП на душу насельніцтва быў роўны, напрыклад, егіпецкаму. Падчас першай грамадзянскай вайны (1989—1996) ВУП скараціўся на 90 %. У канцы 1990-х Ліберыя пастаўляла зброю ў Сьера-Леонэ ў абмен на алмазы, што прымусіла ААН накласці на алмазы ліберыйскага паходжання гандлёвае вета («крывавыя алмазы»). Іншае вета тычылася ліберыйкай драўніны. У выніку Ліберыя атрымала 60 % дэфіцыт гандлю. Пасля сканчэння другой грамадзянскай вайны эканоміка Ліберыі фактычна не існавала, таму не дзіва, што ў наступнае спакойнае дзясяцігоддзе яна дэманстравала адныя з найхутчэйшых у свеце тэмпы росту. У 2006 былі знятыя вета, а ў 2010 краіна атрымала статус назіральніка ў СГА.
Грашовая адзінка — ліберыйскі долар. З 1943 па 1982 у якасці грашовай адзінкі выкарыстоўваўся амерыканскі долар, які ў наш час ходзіць на роўных з ліберыйскім.
Гістарычна склалася так, што эканоміка Ліберыі ў значнай ступені залежыць ад замежнай дапамогі, прамых замежных інвестыцый (Ліберыя — сусветны лідар па долі інвестыцый ў аб’ёме ВУП) і экспарту прыродных рэсурсаў, такіх як жалезная руда, натуральны каўчук і драўніна. Буйнейшы працадаўца — амерыканская кампанія Firestone, што займаецца вытворчасцю шын і валодае найбуйнейшай у свеце плантацыяй гевеі, дзе ў 2015 працавалі 8000 чалавек.
Энергетыка
У 2010-я ў Ліберыі пачалася здабыча нафты. Электраэнергетыка Ліберыі развіта слаба і прадстаўлена ў асноўным прыватнымі невялікімі генератарамі агульнай магутнасцю 20 МВт. У 2016—2018 з аднаўленнем ГЭС Маунт Кофі на рацэ Сент-Пол, зруйнаванай падчас першай грамадзянскай вайны, магутнасць узрасла ўпяцёра. Цяпер можна сказаць, што 80 % электраэнергіі Ліберыі вырабляецца на ГЭС. Тарыфы на электраэнергію — адныя з самых высокіх у свеце (54 цэнты за кВТ*гадз у 2013).
Зручны сцяг
Ліберыя вядомая як краіна «таннага фрахту». Лёгкасць атрымання ліберыйскага сцяга для карабля, а таксама адсутнасць плацяжоў за яго выкарыстанне прывяло да таго, што гандлёвы флот, які ходзіць пад ліберыйскім сцягам, адзін з самых вялікіх у свеце. Агульны танаж яго 3500 суднаў праўзыходзіць 100 млн тон, што складае 11 % сусветнага танажу, наперадзе толькі Панама.
Знешні гандаль
Даволі спецыфічнай рысай ліберыйскай эканомікі з’яўляецца перавага паслуг над таварамі ў знешнім гандлі. Асноўныя артыкулы экспарту тавараў: натуральны каўчук, жалезная руда, сырая нафта, какава-бабы, драўніна, золата; імпарту: нафтапрадукты, машыны, лекі, харчаванне. Цікава, што галоўныя партнёры па экспарце і імпарце — зусім розныя краіны (па экспарце — гэта Польшча, ЗША, Нідэрланды, Германія, Швейцарыя; па імпарце — Сінгапур, Кітай, Карэя, Японія). Гэта звязана з тым, што названыя азіяцкія краіны найбольш актыўна карыстаюцца паслугай ліберыйскага «зручнага сцягу».
NGC 5488
NGC 5488 (іншыя абазначэнні — IC 4375, ESO 384-58, MCG -5-33-48, AM 1405-330, IRAS14051-3305, PGC 50423) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Вайдэлот
Вайдэлоты (vaidilos, vaideloši) — святары ў свяцілішчах агню старажытных прусаў і літоўцаў, абавязкам якіх было прымаць ахвяры, даглядаць вогнішча, сачыць за каляндаром святаў, навучаць і даваць парады, а таксама апяваць на пахаваннях герояў-нябожчыкаў, асабліва на восеньскім свяце казла.
NGC 5488
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вайдэлот
Адам Міцкевіч у сваіх гістарычна-этнаграфічных тлумачэннях да паэмы «Гражына» цытуе сведчанне Сымона Грунаў, які ў XVI ст. трапіў на абрад казла ў Прусіі і ледзь уратаваў сабе жыццё, прысягнуўшы не выдаваць таямніцу паганскага абраду. «Пасля складання ахвяры стары Вайдэлот пачаў апяваць дзейнасць даўнейшых герояў Літвы, — піша паэт, — перамяжоўваючы іх з маральнымі павучаннямі і модламі. Грунаў, які добра разумеў па-літоўску, сведчыць, што нічога падобнага не спадзяваўся пачуць ад ліцвіна, такая гэта была прыгажосць і вымоўнасць». Заваяваўшы Прусію і хрысціянізаваўшы яе, крыжакі выгналі з краю Вайдэлотаў, служак паганскіх культаў, захавальнікаў народных традыцый. Тым не менш яны ўсё ж сям-там у падполлі дзейнічалі і стагоддзі пасля. Вайдэлоткі выконвалі такія ж функцыі, як і Вайдэлоты. Летапісныя звесткі сведчаць, што жонка вялікага князя Кейстута была вайдэлоткай, пакуль яе не выкраў князь і не ажаніўся з ёй, за што мог быць пакараны смерцю. Аўдавеўшы, Бірута-княгіня зноў вярнулася да святарскай дзейнасці пры вечным агні.
Азербайджанская Вікіпедыя
Азербайджанская Вікіпедыя — раздзел Вікіпедыі на азербайджанскай мове.
Статыстыка
Па стане на 15 ліпеня 2015 у азербайджанскім раздзеле Вікіпедыі былі зарэгістраваныя 94469 удзельніка, з іх 482 здзейснілі якое-небудзь дзеянне за апошнія 30 дзён, 13 маюць статус адміністратара. Агульная колькасць правак складала 3 513 316, а моўны профіль налічваў 97 595 артыкулы (53-е месца сярод моўных падзелаў Вікіпедыі).
Паказчык якасці — «глыбіня» — для азербайджанскага падзелу Вікіпедыі роўны 34.
Лас-Вегас
Лас-Вегас (Las Vegas ) — горад на захадзе ЗША, штат Невада. Цэнтр турызму і гульняў агульнанацыянальнага значэння. Вядомы, як «горад заганаў», які мае казіно, дыскатэкі, гульнявыя аўтаматы.
Горад быў заснаваны 15 мая 1905 года.
Хокан VII
Хокан VII (, Шарлотэнлун, цяпер у межах г. Капенгаген — ) — кароль Нарвегіі (1905—1957).
Хатуні (вёска)
Хатуні (Хатуни) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Падрошчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Хатуні абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Хатуні не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Ален Лейн
Сэр Ален Лейн (Allen Lane;, , Вялікабрытанія — , , Вялікабрытанія) — брытанскі выдавец, які заснаваў выдавецтва , якое вядома тым, што папулярызавала кнігі ў мяккай вокладцы. Да з’яўлення гэтага выдавецтва лічылася, што мяккая вокладка і кішэнны фармат падыходзяць толькі для несур’ёзнай, нізкаякаснай літаратуры, якая выдаецца невялікімі накладамі.
Біяграфія
Ален Лейн Уільямс нарадзіўся ў Брысталі ў сям’і Камілы і Сэмуэля Уільямса ў 1902 годзе. У 1919 годзе пачаў працаваць у выдавецтве Bodley Head (якое было заснавана і належала яго дзядзьку Джону Лейну). У 1941 годзе ажаніўся з Люсі Ор, мае 3 дачок. Узведзены ў тытул рыцара ў 1962 годзе. У 1969 годзе атрымаў.
Спас (Старасамбірскі раён)
Спас (Спа́с) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне 2012
Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне 2012 дзясяты, юбілейны Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне у гісторыі. Конкурс прайшоў ў сталіцы Нідэрландаў - Амстэрдаме, на пляцоўцы арэны Нeineken music hall. Вядучымі конкурсу былі абраны папулярны галандскі тэлевядучы і вядучы галандскага нацынянальнага адбору на Дзіцячае Еўрабачанне 2011 Эвоўт Генеманс і вядомая галандская актрыса і тэлевядучая, адна з вядучых Дзіцячага конкурсу песні Еўрабачанне 2007 Кім Ліан ван дер Мэй.
Тыўрыў
Тыўрыў (Тиврів) — пасёлак гарадскога тыпу ў Вінніцкай вобласці Украіны. Былы раённы цэнтр. Цэнтр тэрытарыяльнай грамады. Размешчаны за 30 км на поўдзень ад Вінніцы на беразе Паўднёвага Буга.
Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне 2012
Арганізацыя конкурсу
Прыём заявак на ўдзел у конкурсе 2012 года будзе скончаны 2 ліпеня 2012, але, ў выніку, калі колькасць краін будзе недастатковай, EBU можа прыняць рашэнне аб працягу прыняцця заявак да сярэдзіны кастрычніка 2012, калі ў Амстэрдаме пройдзе з'езд арганізацыйнага камітэту конкурсу.
Удзельнікі
па стане на 5 чэрвеня 2012 года, удзел у Дзіцячым конкурсе песні Еўрабачанне 2012 падцвердзілі 6 краін. Першы нацянальны адбор адбыўся ў Расіі - 3 чэрвеня. Далей вы можаце бачыць табліцу з інфармацыяй аб нацыянальных адборах на Дзіцячае Еўрабачанне 2012.
Паколькі прыём заявак на ўдзел у Еўрабачанні 2012 скончыцца 2 ліпеня, то спіс краін, якія будуць удзельнічаць у конкурсе можа змяніцца. На дадзены момант, сітуацыя з краінамі, якія не падцвердзілі свой удзел/няўздзел наступная:
Таксама застаецца невядомай інфармацыя аб удзеле/няўдзеле Кіпра, Мальты, Румыніі, Грэцыі, партугаліі, Нарвегіі, Даніі, Харватыі, Вялікабрытаніі, Францыі і Швейцарыі.
Спіс дэпутатаў Гарадоцкага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання
Спіс дэпутатаў Гарадоцкага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання.
Артур Аляксандравіч Клінаў
Артур Аляксандравіч Клінаў (нар., ) — беларускі мастак, акцыяніст, дызайнер, фатограф, літаратар, сцэнарыст, галоўны рэдактар часопіса «pARTisan» (2002).
Яркі прадстаўнік неафіцыйнага, нефармальнага мастацтва, авангардыст, канцэптуальны мастак, які ўпершыню заявіў пра сябе ў канцы 1980-х у Беларусі. Аўтар урбаністычна-культурнай канцэпцыі «Горад Сонца» — захавання архітэктурнай унікальнасці цэнтральнай часткі Мінска (Беларусь).
З’яўляецца прыкладам універсальнай творчай асобы, якая, развіваючы цікавую мастацкую ідэю, здольна рэалізаваць навацыю ў любой мастацкай форме (традыцыйны жывапіс, фатаграфія, саламяная скульптура, перформанс, інсталяцыя, відэа, літаратура) з выкарыстаннем розных матэрыялаў і прадметаў рэальнасці. Беларускі культуролаг Максім Жбанкоў ахарактарызваў Артура Клінава як беларускага прадаўжальніка наватарства Эндзі Уорхала і Эміра Кустурыцы.
Сям’я
Нарадзіўся 5 верасня 1965 г. у Мінску.
Маці была інжынерам-праграмістам і членам камуністычнай партыі. Пра сваю маці Артур у інтэрв’ю сказаў: ''«Працаголік. Усё жыццё аддала працы і мне»''. Бацька Артура быў спартсменам і мастаком: у маладосці займаўся боксам, стаў майстрам спорту, а пасля займаўся мастацтвам прыкладнога характару — рабіў замовы для калгасаў, саўгасаў, розных інстытутаў. У бацькі Артура былі антысавецкія настроі.
Выхаванне і адукацыя
Артур Клінаў вырас у тым квартале Мінска, дзе было шмат яўрэйскіх сямей, хоць яго сям’я не яўрэйская. У сярэдняй школе ў класе разам з Артурам таксама вучылася шмат яўрэяў. У школе ў адным класе вучыўся разам са сваім сябрам Зміцерам Саўкам, а класным кіраўніком была яўрэйка Марыя Ізраілеўна Грайфер.
У 1976—1980 гг. вучыўся ў дзіцячай мастацкай школе № 1, а ў 1978—1982 гг. — і ў мастацкіх студыях і майстэрнях Уладзіміра Ткачэнкі, Рышарда Мая і Віталія Чарнабрысава. Артур хацеў паступаць у Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (цяперашнюю Беларускую дзяржаўную акадэмію мастацтваў), але не прайшоў іспыты: ''«Я збіраўся ў тэатральна-мастацкі, бо хацеў быць мастаком. Да таго ж гэта быў самы моцны асяродак нацыянальнага супраціву. Не паступіў і, каб год не губляць, пайшоў на архітэктурны факультэт БПІ»''.
Творчасць у галіне жывапісу, дызайну, перформансу і фотамастацтва
Пасля заканчэння інстытута ўцягнуўся ў сваю спецыяльнасць «горадабудаўніцтва». Яшчэ ў студэнцкія гады Артур Клінаў займаўся навуковым даследаваннем беларускай архітэктуры савецкага перыяду (асабліва т.зв. мінскага «сталінскага ампіру» — 1930—1950-я гады), што пазней рэалізуецца ў значныя праекты: студэнцкае даследаванне стала канцэптуальным падмуркам для стварэння фотаальбома «Горад Сонца» (2005), аўтабіяграфічнага рамана «Мінск. Горад Сонца» (2006) і ўрбаністычна-культурнай канцэпцыі «Горад Сонца-2».
Праз пэўны час у Клінава скончваецца цікавасць да горадабудаўніцтва і ён шукае для сябе чагосьці іншага: «Але потым у мяне настала паўза, пайшлі захапленні авангардызмам, пацыфізмам, хіпі… Я на некалькі гадоў пайшоў у экзістэнцыйны пошук». Клінаў стаў займацца жывапісам, фотамастацтвам і дызайнам, а пазней і літаратурай.
Першапачаткова выступаў як мастак і акцыяніст. З 1986 г. пачынае ладзіць шматлікія ўласныя і супольныя мастацкія выстаўкі ў Беларусі і па-за межамі. У 1980-я гады ў Мінску быў актыўным удзельнікам нонканфармісцкага руху ў беларускім мастацтве: у 1987 г. заснаваў адну з першых у БССР нефармальных арт-груп «Супольнасць БЛО» (1987—1990) і быў удзельнікам выставак групы «Форма» (1987—1990).
У 1990-х гг. стаў працаваць з аб’ектамі (імкнуўся стварыць нестандартныя выразныя вобразы) і інсталяцыямі (выкарыстоўваў прынцыпы філасофіі абсурду і экзістэнцыялізму): стаў аўтарам праектаў «Смерць піянера» (1995—2000), «Тексты» і «50 вёдзер — шэдэўраў сусветнага мастацтва» (1997—1999), а таксама інтэрактыўнага шоу «Калумбарый сусветнай літаратуры» (1998).
У 1998 г. стаў заснавальнікам і старшынёй Беларускай асацыяцыі сучаснага мастацтва і аўтарам ідэі Міжнароднага фестывалю перформансу «Навінкі» («NAVINKI») у Беларусі. Праект «Навінак» быў першым праектам у межах праграмы «Міжнародныя арт-фэсты ў Беларусі», якая была распрацавана Беларускай асацыяцыяй сучаснага мастацтва. Першы фестываль «NAVINKI» адбыўся ў верасні 1999 г. у Мінску ў Палацы мастацтваў, а галоўным куратарам фестывалю стаў Віктар Пятроў — сябра Артура Клінава.
З 2000-х гг. пачаў займацца таксама фатаграфіяй, публіцыстыкай і перформансам; стаў заснавальнікам перфарматыўнага тэатра «Partisan’s Boutique Transportable». Супольна з Таццянай Новікавай быў аўтарам і арганізатарам у Мінску фестывалю відэарту (2002—2004). У 2000-х гг. стаў аўтарам праектаў «Палацы для птушак», «Sweet Straw Life», «Горад Сонца», «Горад Сонца-2» (па матывам Тамаза Кампанелы).
У 2002 г. стаў заснавальнікам і галоўным рэдактарам мастацкага часопіса (альманаха сучаснай беларускай культуры) «pARTisan», дзе і сам друкуе свае артыкулы і фотапрацы. З’яўляецца галоўным рэдактарам інтэрнэт-партала partisanmag.by.
У 2006 г. дэбютаваў у літаратуры беларускамоўным раманам «Мінск. Горад Сонца» (2006) (у 2007 г. раман перавыдадзены пад назвай «Малая падарожная кніжка па Горадзе Сонца»), а пазней апублікаваў беларускамоўныя раманы «Шалом» (2010) і «Шклатара» (2013).
4 лютага 2008 г. адбылася прэзентацыя праекта «Калекцыя пАРТызана», які складаецца з серыі альбомаў беларускага актуальнага мастацтва. Першым у гэтай серыі выйшаў альбом Артура Клінава «Дванаццаць». Ён уяўляе сабой рэтраспектыву дванаццаці найбольш важных для мастака праектаў за апошнія 12 гадоў.
У 2011 г. прадстаўляў Беларусь на 54-й міжнароднай Венецыянскай біенале (Італія), дзе прадставіў сваю інсталяцыю з саломы «Вячэра».
Творы Артура Клінава знаходзяцца ў калекцыях Музея сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, Цэнтры сучаснага мастацтва «Уяздоўскі палац» (Варшава), Галерэі Эдуарда Нахамкіна (Нью-Ёрк), калекцыі Аляксандра Глезера (Музей сучаснага рускага мастацтва, Нью-Джэрсі, ЗША), прыватных калекцыях Беларусі, Велікабрытаніі, Германіі, Галандыі, Ізраіля, Італіі, Расіі, ЗША, Францыі, Швецыі.
Выстаўкі
Індывідуальныя выстаўкі :
Калектыўныя выстаўкі :
Урбаністычна-культурная канцэпцыя «Горад Сонца»
У 2000 г. звяртаецца да тэмы архітэктурных ансамблей Мінска ў стылі сталінскага ампіру (1930—1950-х гадоў), якія даследаваў яшчэ ў студэнцкія гады, і пачынае на працягу чатырох год (2000—2004) займацца мастацкім фатаграфаваннем розных куткоў цэнтральнай часкі горада. Было зроблена некалькі тысяч чорна-белых здымкаў (у тым ліку з даху дамоў), але толькі сотні з іх былі ўключаны ў фотаальбом «Горад СОНца» (2005), які стварае ірэальны свет («горад-сон») сталінскай архітэктуры ў Мінску, што ў сваю чаргу стварае сам Мінск. Фатаграфічны праект «Горад СОНца» хутка быў трансфарміраваны Клінавым з серыі здымкаў у мастацкую аўтабіяграфічную кнігу, прысвечаную Мінску і вобразу горада, — раман «Мінск. Горад Сонца» (2006).
У лютым 2012 г. Артур Клінаў далучыўся да грамадскай ініцыятывы беларускіх мастакоў, фатографаў і мастацтвазнаўцаў, якія звярнуліся да Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Аляксандра Лукашэнкі і гарадскіх улад Мінска (Мікалая Ладуцькі) з просьбай скасаваць рашэнне аб будаўніцтве ў Мінску атэля «Пекін» у парку 40-годдзя Кастрычніка і пакінуць парк у першапачатковым выглядзе для захавання савецкай архітэктурнай атмасферы і гістарычнасці месца, дзе 16 ліпеня 1944 г. адбыўся Парад Партызанскіх войск пад камандаваннем генерала Івана Чарняхоўскага, у якім прынялі ўдзел 30 000 партызан Беларусі і 20 000 мірных грамадзян Мінска. Выказаўся супраць забудовы савецкай гістарычнай прасторы горада «шкляным кічам» і ператварэння Мінска ў шэра-бятонны бязтварны мегаполіс.
Літаратурная і сцэнарысцкая творчасць
З’яўляецца аўтарам літаратурных мастацкіх твораў:
Раман '''«Мінск. Горад Сонца» (2006) / «Малая падарожная кніжка па Горадзе Сонца»' (2007) (У 2006 у Германіі на нямецкай мове (пасля перакладу з беларускай) быў выдадзены першы (аўтабіяграфічны) раман Артура Клінава «Мінск. Горад Сонца», які ў 2007 быў выдадзены на беларускай мове ў Мінску пад новай назвай «Малая падарожная кніжка па Горадзе Сонца»)'' : Раман, напісаны як падарожная кніга па Мінску, змяшчае філасофскія разважанні і стылістычна вытанчаны тэкст, дзе асабістая гісторыя героя арганічна ўплецена ў мінулае і сучаснасць горада. Маршрут героя, апісаны аўтарам у кнізе, можа быць дапаможнікам па савецкаму Мінску для турыстаў. Кніга была пераведзена на нямецкую, рускую, польскую, венгерскую і шведскую мовы.
Раман «Шалом» (2010): Авантурны, прыгодніцкі раман, раман-падарожжа, які сам аўтар акрэслівае як батлейку, ярмарачны балаган, дзе ў гратэскнай форме дзеянне адбываецца з гумарам і сарказмам, але за чым стаяць больш глыбокія сэнсы, звычайна звязаныя з біблейскімі ідэямі. Герой рамана — мастак — купляе ў нямецкім Боне шалом (кайзераўскую каску) і едзе дадому ў Магілёў праз Гановер, Берлін, Варшаву, Брэст і Мінск. Узнімаюцца праблемы нацыянальнай самаідэнтыфікацыі, пошукаў Беларуссю свайго месца ў Еўропе, успрымання беларусаў іншымі еўрапейскімі народамі. (Раман быў уключаны ў 2012 у шорт-ліст Літаратурнай прэміі імя Ежы Гедройца).
У жніўні 2010 г. пачаў працу над сцэнарыем да экранізацыі кнігі Яна Баршчэўскага «Шляхціц Завальня». Фільм павінен быў выйсці на экраны ў 2012 годзе, але не выйшаў.
Прэміі і ўзнагароды
10 красавіка 2021 стала вядома, што Артур Клінаў стаў лаўрэатам літаратурнай прэміі «Гліняны Вялес» за кнігу «Локісаў».
Палітычныя погляды
Клінаў выказваецца за перамовы і кампраміс з аўтарытарным рэжымам Аляксандра Лукашэнкі.
Хобі
Артур Клінаў збірае калекцыі беларускага авангарда і мае вялікую калекцыю кіча.
Міністэрства лёгкай прамысловасці БССР
Міністэ́рства лё́гкай прамысло́васці Белару́скай ССР было ўтворана ў 1946 годзе на базе Народнага камісарыята лёгкай прамысловасці БССР. У 1953 годзе атрымала найменаванне Міністэрства лёгкай і харчовай прамысловасці БССР, затым у тым жа годзе было рэарганізавана ў Міністэрства прамысловасці тавараў шырокага спажывання БССР, з 1955 года зноў атрымала назву Міністэрства лёгкай прамысловасці БССР. У 1956 годзе Міністэрства было аб’яднана з Міністэрствам тэкстыльнай прамысловасці БССР. У 1957 годзе дзейнасць Міністэрства была прыпынена, а ў 1965 годзе адноўлена зноў.
Віленская брама (Слуцк)
Віленская брама, часам Ільінская брама — адна з чатырох брам горада-крэпасці Слуцка, з’яўлялася адным з трох уездаў у Стары горад. Існавала, верагодна, з часоў Алелькавічаў. Размяшчалася ў заходняй частцы горада, да яе ад цэнтра горада вяла вуліца Віленская, ад якой брама і атрымала сваю назву. З-за таго, што побач з Віленскай брамай знаходзіўся Ільінскі манастыр, вуліцу і браму часам называлі Ільінскімі. Дарога ад Віленскай брамы, мінуючы прадмесце Трайчаны, вяла да Нясвіжа.
Архітэктура
Віленская брама ўяўляла сабой мураваную пабудову, памеры якой у плане складалі 25,6 на 36,6 метра. Перад брамай пасярэдзіне рова быў насыпаны равелін. На равелін з брамы і з боку поля пад вуглом адзін да аднаго былі перакінуты масткі. Масток, які прылягаў да брамы, быў пад’ёмным. Сама брама зачыняліся аббітымі жалезам драўлянымі створамі.
Акіхіро Іэнага
(家長 昭博; нар. ) — японскі футбаліст. У 2007—2011 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Гуміста
Гуміста (Гумсҭа, გუმისთა) — рака ў Абхазіі, цячэ ў паўднёва-заходнім кірунку і ўпадае ў Чорнае мора паміж населенымі пунктамі Новы Афон і сталіцай Абхазіі Сухумі. Бярэ пачатак ад зліцця Заходняй і Усходняй Гуміст.
Характар ракі — горны. Мае правы прыток — рака Хабата. Жыўленне ледавіковае і дажджавое. Большая частка рэчышча праходзіць па цясніне, аднак апошнія 6 кіламетраў рака працякае ужо па-за ёй.