cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мемарыялы Першай сусветнай вайны
Італія
У мемарыяле «Загінулым» (Ai caduti), адкрытым у 1928 годзе ў Казале-Манферата, яго аўтар, скульптар Леанарда Бістольфі (1859—1933), з майстэрствам і мерай увасобіў найбольш выразныя формы, якія склаліся ў антычнасці і развітыя ў эпоху Адраджэння. Паўкруглую экседру падтрымліваюць чатыры акрыленыя карыятыды, якія сімвалізуюць перамогу і складаюць асяроддзе цэнтральнай фігуры — бронзавай статуі ваяра ў уборы эпохі крыжовых паходаў (Il Fante Crociato). Па прыступках, вядучым ад палуратонды ўніз, насустрач гледачу збягае злёгку прыкрытая паветранымі празрыстымі матэрыямі дзяўчына — Італьянская вясна (Primavera Italica).
Расія і СССР
Яшчэ 3 (16) мая 1913 года для будучага музея гісторыі рускіх войскаў у Царскім Сяле была закладзена Ратная палата. Пасля пачатку вайны Мікалай II распарадзіўся вылучыць побач участак для пахавання загінулых і памерлых чыноў Царскасельскага гарнізона («Могілкі герояў»), які атрымаў у 1915 годзе афіцыйную назву «Першыя Братэрскія могілкі». Архітэктар С. М. Антонаў склаў праект храма-помніка, які меркавалася ўзвесці на месцы часовай драўлянай царквы, закладзенай 18 жніўня 1915 года ў гонар іконы Божай Маці «Здаволь мой смутак». Пасля рэвалюцыі, у 1918 годзе бальшавікі адкрылі ў будынку Ратнай палаты Народны музей вайны 1914—1918 гадоў, але ў абстаноўцы грамадзянскай вайны ў 1919 годзе яго давялося зачыніць, перадаўшы экспанаты ў фонды іншых музеяў і сховішчаў Петраграда.
16 чэрвеня 1916 года ў Вязьме быў адкрыты Помнік героям другой Айчыннай вайны (знесены ў 1920-я гады). Хоць у далейшым большая ўвага надавалася Грамадзянскай вайне, з усведамленнем непазбежнасці новай вайны супраць ранейшага праціўніка ў асобе нацысцкай Германіі і асабліва пасля Мюнхенскай змовы 1938 года патрыятычнае выхаванне стала больш актыўна звяртацца да лепшых эпізодаў Першай сусветнай вайны, напрыклад да Брусілаўскага прарыву.
Францыя
На працягу некалькіх гадоў пасля заканчэння вайны кожны муніцыпалітэт Францыі ўзвёў помнік загінулым воінам.
Памятныя мерапрыемствы пасля 1945 года
Пасля 1945 года асноўны акцэнт манументальнай прапаганды па ўсім свеце быў перанесены на ахвяр Другой сусветнай вайны. У шэрагу краін мемарыялаў 1918-х — канца 1930-х гадоў былі нададзена дадатковая сэнсавая нагрузка, і цяпер яны разглядаюцца як памяць ахвярам абедзвюх войнаў. Тым не менш, у многіх краінах увекавечанне ахвяр і спецыяльныя мемарыяльныя мерапрыемствы, спецыяльна прысвечаныя ахвярам і падзеям Першай сусветнай вайны працягваюцца і ў XXI стагоддзі.
СССР
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны ў СССР стала надавацца больш увагі і героям Першай сусветнай. Так, імём П. М. Несцерава — лётчыка, які прымяніў упершыню ў 1914 годзе таран — вуліцы ў гарадах, а ў 1951 назвалі горад Жоўква, пад якім герой загінуў. І наадварот, у 1992 годзе новыя ўлады вырашылі аддаць імя героя забыццю, вярнуўшы мястэчку ранейшае імя.
У 1960-я гады ў Армянскай ССР надалі ўвагу генацыду армян — тэме, якая раней замоўчвалася ва ўгоду Турцыі. У 1965 годзе ў Ерэване быў адкрыты Цыцэрнакаберд — мемарыял ахвярам генацыду армян.
Разам з тым напярэдадні Алімпіяды ў Маскве ў 1979 годзе ў раёне Сокал былі знішчаны пахаванні ўдзельнікаў Першай сусветнай вайны.
Беларусь
14 жніўня 2011 года ў Мінску было адроджана Брацкія могілкі, заснаваныя ў лістападзе 1914 года па ініцыятыве генерал-лейтэнанта Паўла Андрэевіча Смародскага. Сярод пахаваных на ім каля 5 тысяч вайскоўцаў — прапаршчык 301-га Бабруйскага пяхотнага палка князь Ілля Васільевіч Чалакаеў (Чалакашвілі), штабс-капітан 4-га Туркестанскага стралковай палка Яўстафій Данілавіч Урсуленка. Пахаванні былі падзеленыя па сектарах (участках) па канфесійным прынцыпе.
11 лістапада 2011 года на могілках быў упершыню адзначаны Дзень Памяці загінуўшых у Першай сусветнай вайне. Аналагічныя праекты задуманы і для іншых абласцей Беларусі: мемарыял у Смаргоні (Гродзенская вобласць), рэканструкцыя Стаўкі Вярхоўнага галоўнакамандуючага ў Магілёве і г. д.
Постсавецкая Расія
1 жніўня 2004 года ў Маскве, да 90-годдзя пачатку Першай сусветнай вайны, на месцы Маскоўскіх гарадскіх Брацкіх могілак у раёне Сокал былі пастаўлены памятныя знакі «Загінуўшым у сусветнай вайне 1914—1918 гадоў», «Расійскім сёстрам міласэрнасці», «Расійскім авіятарам, пахаваным на Маскоўскіх гарадскіх брацкіх могілках».
11 лістапада 2008 года на месцы Брацкіх могілак у горадзе Пушкін была ўстаноўлена стэла — помнік героям Першай сусветнай вайны.
Паўсюдны характар будаўніцтва і аднаўленне мемарыялаў набыло ў 2014 годзе, у сувязі са 100-гадовай гадавінай пачатку «сусветнай бойні». У Маскве, ва ўжо створаным да таго часу ваеннага мемарыяла на Паклоннай гары, які перасягнуў па сваім размахам Таненберг, 1 жніўня 2014 года быў адкрыты спецыяльны помнік героям Першай сусветнай вайны. Былі таксама адкрыты помнік «Развітанне славянкі» на Беларускім вакзале ў Маскве, у Калінінградскай вобласці, у Ліпецку і Пскове. Мемарыяльная дошка 45-й пяхотнай дывізіі была адкрыта ў Пензе. 6 верасня 2014 года ў Тальяці адкрыты памятны знак выхадцам з Стаўрапаля-на-Волзе (ранейшая назва горада), Самарскай губерні і Стаўрапальскага павета, якія загінулі ў баях у Першую сусветную вайну і памёрлі ад ран у мясцовых шпіталях і было абвешчана аб планах стварыць Лес Памяці плошчай 10 гектараў з высадкай 40 000 хвой.
У Сакольніках, на вуліцы Матроская Цішыня, быў адрэстаўраваны храм Звеставання, «што пры Саперным батальёне», — частка комплексу вайсковых казармаў пачатку XX стагоддзя. У той жа час само будынак вайсковых казармаў, дзе з кастрычніка 1897 года размяшчалася найстарэйшая інжынерная часць Рускай арміі, Грэнадзёрскі сапёрны Яго Імператарскай Высокасці Вялікага Князя Пятра Мікалаевіча батальён, у 2013 годзе быў знесены інвестарам ААТ «494 УНР» для вызвалення тэрыторыі пад камерцыйную забудову.
У 2014 годзе пад ціскам грамадскасці маскоўскія чыноўнікі абяцалі разгледзець пытанне аб адмене праекта рэканструкцыі зямельнага ўчастка на Сокале, якое ўваходзіць у Мэмарыяльна-паркавы комплекс герояў Першай сусветнай вайны, які прадугледжвае знос кінатэатра «Ленінград» і будаўніцтва на яго месцы гандлёва-забаўляльнага комплексу.
Сляпянская водная сістэма
Сляпянская водная сістэма (Сляпянскае воднае паўкальцо) — водна-паркавая сістэма ў складзе Вілейска-Мінскай воднай сістэмы, адзін з вядучых пасля водна-зялёнага дыяметра Мінска элементаў архітэктурна-планіровачнай структуры і ландшафту горада Мінска.
Праект Сляпянскай воднай сістэмы лічыцца адным з лепшых у сусветнай практыцы ландшафтнага пераўтварэння.
Гісторыя
Будаўніцтва сістэмы пачалося ў 1976 г., галоўнае збудаванне — Цнянскае вадасховішча пачалі запаўняць у 1982 г. Скончана будаўніцтва ў 1985 г.
Геаграфія і сучасны стан
Пачатак сістэмы — вадасховішча Дразды. Па напорных трубаправодах вада ідзе ў Цнянскае вадасховішча, з яго па добраўпарадкаваным рэчышчы Сляпянкі (уздоўж вуліцы Сядых, жылых раёнаў Зялёны Луг і Усход) — у вадасховішча ЦЭЦ-3, адтуль вяртаецца ў Свіслач.
Працягласць канала ў межах горада Мінска — 22 км, перапад вышынь на ўсім працягу воднай сістэмы складае 31 м. Аб'ём вады — 3,1 млн м³. Агульная плошча водна-зялёнай сістэмы — 122,4 га. Колькасць каскадаў — 13, колькасць дэкаратыўных вадаёмаў — 14, агульнай плошчай больш 50 га. Каскады зроблены з выкарыстаннем розных эфектаў падаючай вады: шматступенныя перапады, суцэльныя ці падзеленыя люстэркавыя злівы вады і інш. Маюцца пляцоўкі для краявіднага агляду, пешаходныя дарожкі, у тым ліку пад каскадамі падаючай вады.
У 2002—2006 гг., у сувязі з будаўніцтвам і ўводам у эксплуатацыю новага будынка Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі, адбылося годнае і выразнае акультурванне прылеглай да бібліятэкі тэрыторыі, якая з'яўляецца часткай Сляпянска воднага паўкола (Сляпянскай воднай сістэмы). Аднак восенню 2014 г. пачалося будаўніцтва двухузроўневай траспартнай развязкі на перакрыжаванні праспекта Незалежнасці і вуліцы Філімонава (каля будынка Нацыянальнай бібліятэкі), для чаго была значна звужана тэрыторыя нядаўна добраўпарадкаванай прылеглай паркавай зоны Сляпянскай воднай сістэмы з абодвух бакоў праспекта, а таксама знесены былы ўваход у парк. Двухузроўневая развязка таксама «разрэзала» краявід і панараму праспекта Незалежнасці.
Узнагароды праекта
У 1989 г. група архітэктараў і інжынераў ДП «Мінскпраект» — аўтарскі калектыў праекта водна-зялёнага дыяметра Мінска (архітэктары Мікалай Жлоба, Барыс Юрцін, Васіліса Шыльнікоўская, Людміла Жлоба, Людміла Белякова, Дзмітрый Герашчанка, інжынер Аляксандр Самончык) — атрымала Дзяржаўную прэмію СССР у галіне архітэктуры за архітэктурна-ландшафтны комплекс Сляпянскай воднай сістэмы (Сляпянскага воднага паўкола). Гэты аб'ект гарадской ландшафтнай архітэктуры Мінска таксама быў удастоены вялікага артыкула ў самай аўтарытэтнай «Сусветнай энцыклапедыі архітэктуры». У энцыклапедыю былі ўключаны чатыры артыкулы аб архітэктурных аб'ектах Беларусі, і менавіта артыкул аб Сляпянскай воднай сістэме з'яўляецца першым па значнасці.
Андрэй Рыгоравіч Корзун
Андрэй Рыгоравіч Корзун (12 студзеня (25 снежня) 1911, вёска Дуброва Гомельскай вобласці — 5 лістапада 1943, Ленінград) — савецкі артылерыст, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944, пасмяротна).
Біяграфія
Андрэй Рыгоравіч Корзун нарадзіўся 12 снежня 1911 года ў вёсцы Дуброва у Нараўлянскім раёне Гомельскай вобласці у сялянскай сям’і. Беларус.
Прызваны ў армію ў 1941 годзе. У 1943 годзе служыў у 12-м гвардзейскім артылерыйскім палку 3-га контрбатарэйнага артылерыйскага корпуса Ленінградскага фронту. Гармата Корзуна неаднаразова застаўляла змоўкнуць нямецкія батарэі. 5 лістапада 1943 года вораг абрынуў на савецкую батарэю шквал агню. Корзун, які дзяжурыў каля гарматы, быў цяжка паранены, але заўважыў, што асколкамі былі падпаленыя парахавыя зарады, каля якіх знаходзіліся і снарады. Дапаўзці да агню наводчык змог, але зняць з сябе шынель, каб патушыць полымя, сілы ужо не было. Тады ён лёг на полымя сам. Выбуху ўдалося пазбегнуць, але сам Корзун загінуў. 21 студзеня 1944 года яму пасмяротна было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Імем А. Корзуна названая адна з вуліц Кіраўскага раёна Санкт-Пецярбурга. Пахаваны А. Г. Корзун на.
Амерыканская нацысцкая партыя
Амерыканская нацысцкая партыя (American Nazi Party) — палітычная партыя ЗША, якая прытрымліваецца нацысцкай ідэалогіі. Заснавана 8 сакавіка 1959. Арганізацыя мела штаб-кватэру ў, а таксама ўтрымоўвала кніжны магазін і цэнтр прыёму наведвальнікаў. У 1967 у была перайменаваная ў Нацыянал-сацыялістычную партыю белых людзей (National Socialist White People’s Party). У тым жа годзе Рокуэл быў забіты адным з членаў партыі. Яго пераемнікам стаў.
Партыя выпускала і распаўсюджвала друкаваную прадукцыю, дзе маляваліся белыя, якія абаранялі белых школьнікаў, ўцісканых неграмі. Апошнія ў карыкатурным святле прадстаўляліся як невуцкія і агрэсіўныя элементы. Пасля аперацыі ФБР партыю пакінуў, які заснаваў у 1970 у Нацыянал-сацыялістычную партыю Амерыкі (National Socialist Party of America).
У 2000-х на базе арганізацыі «Еўрапейска-амерыканская адукацыйная асацыяцыя» (European American Education Association) Амерыканская нацысцкая партыя была адноўлена пад кіраўніцтвам Рокі Сухайда. У якасці лозунга партыя выкарыстоўвае 14 слоў Дэвіда Лэйна: «Мы павінны забяспечыць існаванне нашага народа і будучыню для белых дзяцей».
Мадэляванне
Мадэляванне ў навуковых даследваннях стала прымяняцца яшчэ ў глыбокай старажытнасці і паступова захоплівала ўсё новыя вобласці навуковых ведаў: тэхнічнае канструяванне, будаўніцтва і архітэктуру, астраномію, фізіку, хімію, біялогію і грамадскія навукі. Вялікія поспехі і прызнанне практычна ва ўсіх галінах сучаснай навукі прынесла метаду мадэлявання ХХ ст. З цягам часу стала ўсведамляцца роля мадэлявання як універсальнага метаду навуковага пазнання.
Віды мадэляванняў
Мадэль — гэта такі матэрыяльны або думкава ўяўляемы аб’ект, які ў працэсе даследвання замяшчае аб’ект-арыгінал так, што яго непасрэднае вывучэнне дае новыя веды аб аб’екце-арыгінале.
Можна вылучыць наступныя віды мадэляванняў:
Працэс мадэлявання ўключае тры элементы:
Этапы мадэлявання
Першым этапам працэсу мадэлявання з’яўляецца пабудова мадэлі. Для аднаго аб’екта можа быць пабудавана некалькі «спецыялізаваных» мадэляў, якія канцэнтруюць увагу на пэўных баках доследнага аб’екта або жа характарызуюць аб’ект з рознай ступенню дэталізацыі.
На другім этапе мадэль выступае як самастойны аб’ект даследвання. Адной з формаў такога даследвання з’яўляецца правядзенне «мадэльных» эксперыментаў, пры якіх свядома змяняюцца ўмовы функцыянавання мадэлі і сістэматызуюцца дадзеныя аб яе «паводзінах». Канчатковым вынікам гэтага этапу з’яўляецца мноства ведаў аб мадэлі.
На трэцім этапе ажыццяўляецца перанос ведаў з мадэлі на арыгінал — фармаванне мноства ведаў аб аб’екце. Гэты працэс пераносу ведаў вырабляецца па пэўных правілах. Веды аб мадэлі павінны быць скарэктаваны з улікам тых уласцівасцяў аб’екта-арыгіналу, якія не знайшлі адлюстравання або былі зменены пры пабудове мадэлі. Мы можам з дастатковай падставай пераносіць якой-небудзь вынік з мадэлі на арыгінал, калі гэты вынік неабходна звязаны з прыкметамі падабенства арыгіналу і мадэлі.
Чацвёрты этап — практычная праверка атрыманых з дапамогай мадэляў ведаў і іх выкарыстанне для пабудовы абагульняючай тэорыі аб’екта, яго пераўтварэнняў або кіравання ім.
Для разумення сутнасці мадэлявання важна не выпускаць з ўвагі, што мадэляванне — не адзіная крыніца ведаў аб аб’екце. Працэс мадэлявання «пагружаны» ў больш агульны працэс пазнання. Гэта акалічнасць улічваецца не толькі на этапе пабудовы мадэлі, але і на завяршальнай стадыі, калі адбываецца аб’яднанне і абагульненне вынікаў даследвання, якія атрымліваюцца на аснове шматстайных сродкаў пазнання.
Мадэляванне — цыклічны працэс. Гэта азначае, што за першым чатырохэтапным цыклам можа рушыць услед другі, трэці і г.д., пры гэтым веды аб даследным аб’екце пашыраюцца і ўдакладняюцца, а зыходная мадэль паступова ўдасканальваецца. Недахопы, выяўленыя пасля першага цыкла мадэлявання, абумоўленыя малым веданнем аб’екта і памылкамі ў пабудове мадэлі, можна выправіць у наступных цыклах. У метадалогіі мадэлявання, такім чынам, закладзеныя вялікія магчымасці самаразвіцця.
Каляднае перамір’е
Каля́днае перамі́р’е ( Weihnachtsfrieden, Christmas truce, Trêve de Noël) — серыя неафіцыйных кароткачасовых выпадкаў спынення ваенных дзеянняў на Заходнім фронце Першай сусветнай вайны напярэдадні Каляд 1914 года.
Напярэдадні Каляднага тыдня нямецкія і англійскія салдаты выйшлі са сваіх акопаў, каб абмяняцца традыцыйнымі каляднымі віншаваннямі. Часам мужчыны з абодвух бакоў збіраліся на нічыйную зямлю напярэдадні Вігіліі і Каляд, каб размаўляць і абменьвацца ежай і сувенірамі. Былі таксама сумесныя пахаванні і абмен палоннымі; на некаторых сустрэчах яны разам спявалі калядкі. Салдаты гулялі паміж сабой у футбол. Аднак мірныя паводзіны не былі паўсюднымі; баі працягваліся ў адных сектарах, у іншых — абмяжоўваліся пагадненнямі пра спакой, каб забраць целы загінулых. У наступным годзе некалькі падраздзяленняў пагадзіліся на спыненне агню, але гэта перамір'е не атрымала такога шырокага распаўсюджвання, як у 1914 годзе. Часткова гэта было звязана з жорсткімі забаронамі на братанне камандаваннем абодвух бакоў. У 1916 годзе салдаты не абвясцілі перамір'е. Вайна стала яшчэ больш інтэнсіўнай пасля велізарных чалавечых страт падчас бітвы на Соме і бітвы пры Вердэне і выкарыстання атрутнага газу.
Каляднае перамір’е адлюстроўвала распаўсюджванне філасофіі "жыві і дай жыць іншым", калі пяхотныя падраздзяленні, якія знаходзіліся побач, перасталі атакаваць і аб’ядноўваліся ў невялікія брацтвы, размаўляючы альбо абменьваючыся цыгарэтамі. Часам такія брацтвы дазвалялі салдатам пераходзіць лініі, каб выратаваць параненых і дастаць целы загінуўшых таварышаў; была маўклівая дамоўленасць не страляць падчас адпачынку, трэніровак ці працы перад ворагам. Калядныя перамір’і былі асабліва важныя з-за колькасці ўдзельнікаў і ўзроўню іх удзелу (нават у вельмі мірных сектарах гэта лічылася дзівосным, калі кожны дзень адкрыта збіраліся дзясяткі людзей) і трактуецца як сімвалічны момант міру і чалавечнасці ў самыя жорсткія часы чалавечай гісторыі.
Памяць
Каляднае перамір’е згадваецца ў многіх творах, а таксама ў папулярнай культуры.
Атмасфера, якая панавала на полі перамір’я, вельмі дакладна перадаецца знакамітай баладай «Каляды ў акопах» (словы і музыка Джона Маккатчэна). Ён заснаваны на рэальных падзеях, якія адбыліся на Заходнім фронце Першай сусветнай вайны.
Гэтыя падзеі паслужылі сюжэтам для мастацкага фільма 2005 года «З Калядамі».
Трэцяя ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1992
Трэцяя ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1992  — трэці па рангу дывізіён па футболе сярод беларускіх каманд першай паловы 1992-га года. У сувязі з пераходам на сістэму правядзення чэмпіянатаў "восень—вясна" турнір праходзіў у адзін круг. У турніры прымалі ўдзел 16 каманд, якія змагаліся за дзве пуцёўкі ў Другую лігу. Перамогу ў турніры атрымалі мінская «Змена» і слонімскі «Альберцін», якія і атрымалі павышэнне.
Эрвін Отавіч Шуберт
Эрвін Отавіч Шуберт (нар. 31 мая 1912, г. Піяск, цяпер Польшча — ) — беларускі архітэктар-мастак і дызайнер мэблі.
Біяграфія
У 1928 годзе пайшоў працаваць сталяром на мэблевую фабрыку. Адначасова пачаў вучыцца на вячэрнім факультэце Вышэйшай школы г. Берліна па спецыяльнасці, а ў 1931 г. перавёўся на дзённае аддзяленне. У Германіі таго часу эталонам мэблевага дызайну стала мэбля стылю баўхаус. Магчыма, асновы гэтага стылю ляглі ў аснову першых самастойных работ Эрвіна Отавіча. У 1933 годзе ён удзельнічаў ва ўсегерманскім конкурсе «Новыя формы мэблі». Праекты Шуберта былі прызнаны лепшымі, яму прысудзілі першую і заахвочвальную прэміі.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны, архітэктар Шуберт падзяліў лёс шматлікіх савецкіх немцаў і быў высланы ў Татарскую АССР. За час высылкі працаваў у лясгасе пад г. Баўлы, у будаўнічых арганізацыях Казані і Залатавуста, у Чалябінскгарпраекце. Член Саюза архітэктараў СССР з 1955 года.
У 1960-я гг., калі пачалася барацьба з «архітэктурнымі празмернасцямі», успомнілі пра напрацоўкі канструктывістаў. Як спецыяліст Эрвін Отавіч даследваў пытанні комплекснага нетыпавога абсталявання грамадскіх будынкаў, новых узораў і тэхналогій вытворчасці мэблі.
У Беларусі
У верасні 1960 г. майстра запрасілі на працу ў г. Мінск, на пасаду галоўнага архітэктара праектаў інстытута «Мінскпраект». З 1963 года — галоўны архітэктар эксперыментальна-канструктарскага бюро мэблі Мінляспрама БССР. Рамкі існых у 1960-х гг. тэхналогій яшчэ былі цесныя для ўвасаблення ў жыццё яго задум, але многае галоўнаму архітэктару ўсё ж удалося ажыццявіць — перабудаваць не толькі сістэму праектавання, але і арганізацыю вытворчасці.
Творчасць
Аўтар праектаў крам «Галоўтытунь» у Баку, Батумі, Сухумі, Ерэване (1935—1938), аўтар інтэр’ераў Казанскага філіяла Акадэміі навук СССР, Палаца культуры ў г. Аш, комплекснага абсталявання і меблёўкі, эксперыментальнай школы і ясляў-саду ў Чалябінску, праектаў жылых дамоў, піянерлагераў, дзіцячых дач (1953—1959), аўтар камплектаў мэблі для Мінскага аэрапорта, кнігарні «Дружба», чытальнай залы імя Горкага, актавай залы заводакіраўніцтва трактарнага завода ў Мінску, санаторыя «Ай-Даніль» у Ялце , агенцтва Аэрафлоту, Вярхоўнага Савета БССР, Дзяржаўнай бібліятэкі імя Леніна, залы выставак Дома мадэляў, дома творчасці пісьменнікаў «Іслач», дома адпачынку «Дразды», гасцініцы «Беларусь», у Місхоры, Дзяржаўнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета БССР і іншых.
Эрвін Отавіч быў пастаянным удзельнікам конкурсаў па праектаванні мэблі. Распрацаваў праекты і ажыццявіў у натуры выставачныя кампазіцыі павільёна Беларусі на ВДНГ СССР, на міжнародных кірмашах у Лейпцыгу, Дзюсельдорфе, Маскве.
У 1964 г. быў выдадзены «Альбом бібліятэчнага абсталявання» (Масква), а ў 1981 г. інстытут «Мінскпраектмэбля» выпусціў каталог мэблі, у якім былі сабраны лепшыя ўзоры мэблі па праектах Эрвіна Отавіча. Стаяў у вытокаў стварэння савецкай мэблі, праекты якой разлічаны на індустрыяльныя метады яе вытворчасці.
Узнагароды
Узнагароджаны залатым (1968), сярэбраным (1972), бронзавым (1976) медалямі ВДНГ СССР, дыпломамі I, II, III ступеняў (1971, 1974, 1979) ВДНГ БССР.
Карл Іванавіч Бланк
Карл Іванавіч Бланк (Карл Иванович Бланк;  — ) — маскоўскі архітэктар і інжынер-будаўнік, адзін з апошніх майстроў барока і першы па часе архітэктар ранняга класіцызму. Вядомы храмавымі пабудовамі (храмы, ) і будынкам на. Сын архітэктара.
Паходжанне і дзяцінства
Паходзіць з роду французскіх гугенотаў, якія некалі збеглі ў Германію. Дзед архітэктара, Якаў — каваль, які прыехаў на Аланецкі завод пры Пятры I. Бацька, Іван Якаўлевіч, пачынаў перакладчыкам пры нямецкіх архітэктарах, запрошаных у Пецярбург, а пасля сам стаў архітэктарам, памочнікам П. М. Яропкіна. У 1740 годзе Яропкін быў пакараны смерцю па справе А. П. Валынскага, а І. Я. Бланк «адкараскаўся» лупцоўкай пугай і вечнай спасылкай у Сібір з усёй сям’ёй. Маці Карла памерла па дарозе. Неўзабаве пасля прыбыцця ссыльных у Табольск у Пецярбургу адбыўся пераварот, і сям’і было дазволена вярнуцца ў Маскву. У Табольску Карл пазнаёміўся са сваім равеснікам А. П. Какорынавым, які апынуўся здольным вучнем І. Я. Бланка і адправіўся разам з Бланкамі ў Маскву.
Маскоўскі перыяд
Іван Якаўлевіч памёр неўзабаве пасля вяртання; Карл Бланк і Аляксандр Какорын працягвалі працаваць у будаўнічых камандах І. К. Корабава і П. Обухава, а ў 1749 годзе Карл Бланк здаў экзамен на званне гезеля (памочніка архітэктара) самому Растрэлі і быў прыкамандзіраваны ў памагатыя да А. П. Яўлашава. Па ініцыятыве Растрэлі Бланк працаваў над праектам аднаўлення, але гэты першы праект не быў рэалізаваны, і толькі ў 1756—1759 Бланк асабіста ўзначаліў рэканструкцыю Новага Ерусаліма. Самастойныя практычныя работы Бланка ранніх гадоў, такія, як маскоўскі, не захаваліся.
Самастойная прафесійная дзейнасць
Карл Іванавіч Бланк быў значна адораны. Ужо іспыты ў надворнага архітэктара Растрэлі праявілі яго выдатныя здольнасці. Практычная праца на будаўнічых плошчах пазней гэта пацвердзіць не адзін раз. Архітэктар браўся як за ўласнае праектавання (праект сядзібнага палаца для фельдмаршала П. А. Румянцава-Задунайскага, ), так і за рэалізацыю чужых праектных рашэнняў. Карл Бланк праявіў здольнасці інжынера шырокага маштабу пры рэалізацыі шырокага, да гэтага часу не бачанага, даху-шатра Новаіерусалімскага манастыра, прапанаванага Растрэлі. Вопыт архітэктара, які практычна мог выканаць як званіцу, царкву для горада, так і незвычайны паркавы павільён, праект паркавага ўчастка як садоўнік, зрабіў яго ўніверсальным спецыялістам. Усё гэта спатрэбілася пры стварэнні велічнага палацава-паркавага комплексу у  ў даліне ракі Яўзы з шэрагам збудаванняў рознага прызначэння ў асяроддзі садоў барока (знішчана).
Эластычнасць творчага таленту Карла Бланка дазволіла працаваць у стылях барока, ракако і ранняга класіцызму, пра што сведчыць эвалюцыя творчага шляху архітэктара, а таксама творы ўласныя або за праектам іншых архітэктараў, сярод якіх Барталамеа Растрэлі, Васіль Бажэнаў, і Мацвей Казакоў.
Росквіт творчасці Бланка — 1760-я гады. Вялікім асабістым поспехам стала афармленне горада для каранацыі Кацярыны II. У Маскве архітэктар жыў на ва ўладаннях графа  і фактычна стаў яго хатнім архітэктарам. Ва ўладаннях Варанцовых Бланк пабудаваў маскоўскую (Раждзественка, 15/8) і Спасаўскую царкву ў падмаскоўным.
У Маскве Бланк таксама будаваў:
Некаторыя аўтары таксама прыпісваюць Бланку праект сядзібнай царквы ў маёнтку, цяпер г. Жалезнадарожны. Меркаванне заснавана на згадванні прозвішча Бланка ў сямейнай перапісцы графаў, аднак Бланк мог быць заняты на пабудове і як архітэктар, і як кіраўнік, і проста як кансультант.
У тыя ж гады Бланк, як найбольш дасведчаны маскоўскі архітэктар, запрашаўся на кіраванне буйнымі будаўнічымі праектамі, такімі, як і  у Крамлі. Аднак менавіта ад праектавання Сената ён быў адхілены ў першы ж год работ — праект быў перададзены М. Ф. Казакову. Да канца жыцця Бланк быў запатрабаваны прыватнымі заказчыкамі — і як архітэктар, і як «кансультант па вытанчанасці». У прыватнасці, кансультаваў ў час пабудовы, і сам пабудаваў у Кускове аранжарэю, «Эрмітаж» і «Галандскі домік». Таксама быў кансультантам пры будаўніцтве палаца Румянцавых — Паскевічаў.
Ацэнкі творчасці
Прыхільнікам творчасці архітэктара Карла Бланка ў XX стагоддзі быў вядомы расійскі гісторык архітэктуры, які спрабаваў выратаваць збудаванні мастака ў гады разбурэнняў і рэканструкцый Масквы ў сталінскія часы. Станоўчыя ацэнкі збудаванням Карла Бланка даў і мастацтвазнавец Ігар Эмануілавіч Грабар.
Сям'я
Бланк з жонкай мелі пецярых дзяцей, сярод яго нашчадкаў — дзекабрыст (унук) і.
Басараб I Заснавальнік
Паходжанне
Басараб быў сынам нейкага Такамерыя (Ціхаміра? Тахцеміра?), пра якога нічога толкам не вядома. Некаторыя гісторыкі выказваюць здагадку, што Такамерый быў спадчыннікам Бербата, які згадваецца ў грамаце венгерскага караля Ласла IV як пераемнік Літавоя, ваяводы ў Арджэшы і Алтэніі.
З-за таго, што імя Басараба цюркскага паходжання, мяркуецца, што ён паходзіў з полаўцаў. Першая частка яго імя — «бас» — утворана ад дзеяслова «кіраваць, душыць, галава, галоўны», другая — «аба» — паважлівае «бацька, старэйшы брат». Тым не менш ва ўсіх дакументах Басараб згадваецца як валах.
Валахія пад уладай Венгрыі
У сярэдзіне XIII стагоддзя на тэрыторыі Валахіі пачалі фарміравацца ваяводствы, залежныя ад Венгерскага каралеўства. Пазней яны пачалі барацьбу за незалежнасць ад Венгрыі. Так, Літавой у 1277 годзе загінуў у бітве супраць венграў.
У канцы кіравання дынастыі Арпадаў Венгрыя перажывала цяжкі палітычны крызіс. Адначасова ў канцы XIII стагоддзя ў Паўночным Прычарнамор’і ўсталявалася ўлада Залатой Арды. Гэта толькі ўзмацніла жаданне валашскіх ваяводстваў аб’яднацца ў незалежную дзяржаву.
Басараб быў васалам караля Карла Роберта, што пацвярджаецца граматай апошняга, выдадзенай 26 ліпеня 1324 года. Верагодна, ён атрымаў статус васала ў 1321 годзе, калі венгерскі кароль правёў вайсковую аперацыю ў Банаце. Аднак ужо ў грамаце ад 18 чэрвеня 1325 года Карл Роберт называе Басараба «няверным каралеўскай кароне». У грамаце таксама гаворыцца, што нейкі Стэфан, палавецкага паходжання, у спрэчцы сцвярджаў, што войскі Басараба пераўзыходзяць па колькасці войска самога Карла Роберта. У 1327 годзе Папа Ян XXII звярнуўся да Басараба як да «каталіцкага князя» і высока ацаніў яго «вайну супраць няверных». Меркавана, Басараб быў саюзнікам з нейкай з каталіцкіх дзяржаў. Далейшыя дэталі невядомыя.
Бітва пры Пасадзе
Басараб выдаў сваю дачку замуж за Іаана-Аляксандра, будучага цара Балгарыі і пляменніка цара Міхаіла III Шышмана. Балгарскае царства ў гэты момант знаходзілася ў варожых адносінах з Венгрыяй. У дакуменце, выдадзеным 27 сакавіка 1329 года, Басараб згадваецца як адзін з ворагаў венгерскага караля, нароўні з балгарамі, сербамі і татарамі. У 1330 годзе Басараб прыняў удзел у ваенным паходзе Міхаіла I на сербаў, якія скончыліся перамогай сербаў 28 ліпеня ў бітве пры Велбужды.
У тым жа годзе Басараб захапіў Алтэнію. Кароль Венгрыі загадаў яму пакінуць гэту вобласць, але атрымаў адмову. Карл Роберт, паабяцаўшы вывесці Басараба з Алтэніі за бараду, распачаў паход супраць ваяводы і захапіў Северынскі банат, які кантраляваў Басараб. Басараб пайшоў на мірныя перамовы, прапанаваўшы венграм прызнаць суверэнітэт караля і выплаціць сем тысяч марак срэбрам (1,5 тоны срэбра). Карл-Роберт зацікавіўся прапановай, аднак працягваў прасоўвацца ў Валахію, дайшоў да Курця-дэ-Арджэша. Тут у венгерскага войска пачаліся цяжкасці з запасамі правізіі, і кароль вымушаны быў пачаць адыход у Трансільванію, не даўшы бітвы.
Каля Пасады венгерская войска сустрэлася з вялікай валашскай арміяй, якая чакала яго, і патрапіла ў пастку, рухаючыся па вузкай даліне. 12 лістапада, пасля трох дзён бітвы, венгры пацярпелі поўнае паражэнне, а каралю ўдалося цудам выратавацца.
Незалежная Валахія
Перамога ў бітве пры Пасадзе фактычна зрабіла Валахію незалежнай і змяніла яе становішча на міжнароднай арэне. На наступны год, у лютым 1331 года, зяць Басараба Іаан-Аляксандр, быў каранаваны ў Тырнаве як балгарскі цар. У 1331—1332 гадах валашскія войскі падтрымалі яго ў вайне супраць Візантыі. Прыкладна ў той жа час Басараб адваяваў у Венгрыі Северынскі банат.
Людовік I Вялікі, які атрымаў спадчыну Карла Роберта, паміж 1343 і 1345 гадамі правёў некалькі ваенных аперацый супраць Валахіі і здолеў адабраць у Басараба Северынскі банат. Яго сын, ваявода Нікалае I Александру, ізноў прызнаў васальную залежнасць ад венгерскага караля.
Сям’я
Жонка — Ганна, ад яе нарадзіліся:
Ракытнэ (Бабровыцкі раён)
Ракытнэ (Роки́тне) — вёска ў Бабровыцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Васьмітысячнікі
«Васьмітысячнікі» — неафіцыйная назва горных вяршыняў, вышыня якіх перавышае 8 000 метраў. Усяго існуе 14 «васьмітысячнікаў»:
186
186 год — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю па грыгарыянскім календары.
Спартыўная (станцыя метро, Санкт-Пецярбург)
Спартыўная (Спорти́вная) — станцыя Фрунзенска-Прыморскай лініі Пецярбурскага метрапалітэна.
Смяшарыкі
Смяшарыкі (Смешарики) — расійскі мультыплікацыйны, камедыйны і сатырычны серыял, арыентаваны на агульную аўдыторыю. Створаны ў рамках адукацыйнага праекта «Свет без гвалту» і вырабляецца пры падтрымцы Міністэрства культуры Расіі. З 2004 па 2012 гады выпускаліся класічныя (кананічныя) серыі варыянту з двухмернай выявай.
Першыя сезоны і серыі даступныя на «YouTube».
Сутокі (Мсціслаўскі раён)
Суто́кі (, Сутоки) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мазалаўскага сельсавета.
Эльфгар
Эльфгар (Ælfgar; пам. ) — англасаксонскі арыстакрат, эрл Мерсіі (з 1057 г.).
Біяграфія
Кіраванне Эльфгара ва Усходняй Англіі працягвалася нядоўга: у 1055 годзе ён быў абвінавачаны ў дзяржаўнай здрадзе і выгнаны з краіны. Акалічнасці гэтай справы не захаваліся ў крыніцах, таму не вядома, ці сапраўды мела месца здрада, або ж гэта яго выгнанне было справакавана домам Годвіна. Відавочна, што Эльфгар не лічыў сябе вінаватым, паколькі ён неадкладна накіраваўся ў Ірландыю, дзе набраў нарвежска-кельцкіх наймітаў і з васямнаццаццю караблямі адплыў у Уэльс. Там ён заручыўся падтрымкай караля Гвінеда і Повіса Грыфіда ап Лівеліна, які аб'яднаў пад сваёй уладай усе валійскія каралеўствы. Аб'яднаная армія Эльфгара і Грыфіда перайшла англійскую мяжу і 24 кастрычніка разбіла войскі эрла Ральфа. Неўзабаве саюзнікі захапілі і спалілі Херэфард. Для арганізацыі адпору англічанамі была сфарміравана буйная армія, на чале якой стаў Гаральд Годвінсан. Эльфгар адступіў у Паўднёвы Уэльс. Сілы абодвух бакоў былі прыкладна роўныя, таму канфлікт быў вырашаны мірным шляхам: Эльфгар атрымаў назад свае ўладанні і тытул эрла, а Грыфід набыў невялікую прыгранічную тэрыторыю.
У 1057 годзе, пасля смерці свайго бацькі, Эльфгар стаў эрлам Мерсіі. Усе астатнія правінцыі англасаксонскага каралеўства тым часам патрапілі пад уладу дому Годвіна. Нягледзячы на свае вялікія ўладанні ў паўночна-заходняй Англіі, Эльфгару пагражала поўная ізаляцыя. Гэта спрыяла ўмацаванню яго саюза з Уэльсам. Мерсійска-валійскае збліжэнне ў 1058 годзе прывяло да мецяжу супраць цэнтральнай улады, калі Эльфгар ізноў быў зрушаны каралём Эдуардам. Па запрашэнні Эльфгара англійскія берагі атакаваў нарвежскі флот. Сілавы ціск дапамог Эльфгару аднавіць сваю ўладу ў Мерсіі, аднак ад удзелу ў агульнадзяржаўнай палітыцы ён быў адхілены. Кіраванне англасаксонскім каралеўствам цалкам сканцэнтравалася ў руках дому Годвіна.
Эльфгар сканаў у 1062 годзе Яго смерць адкрыла перад Гаральдам Годвінсанам шлях да прастола Англіі, паколькі ў краіне не засталося сілы, здольнай аспрэчыць права Гаральда на прастол.
Міраедава
Міраедава (Мироедово) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Эльфгар
Біяграфія
Эльфгар быў жанаты прынамсі два разы. Пра першую яго жонку нічога не вядома, а другая, з якой Эльфгар пабраўся шлюбам у 1058 годзе была дачкой Грыфіда ап Лівеліна, караля Уэльса. У якасці эрла Мерсіі спадчыннікам Эльфгар стаў яго старэйшы сын Эдвін. Другі сын Моркар у 1065 годзе стаў эрлам Нартумбрыі пасля выгнання адтуль Тостыга Годвінсана. Дачка Эльфгара Эдыта ў 1066 годзе ажанілася з Гаральдам Годвінсанам, каралём Англіі.
Міраедава
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Вэпрык (Бабровыцкі раён)
Вэпрык (Ве́прик) — вёска ў Бабровыцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Герб Сьера-Леонэ
Герб Сьера-Леонэ (нараўне з сцягам), былі развіты геральдычнай палатай і прадстаўлены ў 1960 годзе. Шчыт на зброі адлюстроўвае льва ніжэй зігзагападобнай мяжы, прадстаўляючы Горы ​​Ільва, у гонар якіх назвалі краіну. Гэта таксама адлюстроўваюць тры факелы, якія прызначаюцца, каб сімвалізаваць адукацыю і прасоўванне. У аснове хвалістыя лініі, якія паказваюць мора. З боку шчыта - ільвы, падобныя тым, што былі раней на каланіяльным варыянце. Тры галоўныя колеры шчыта - зялёны, белы і сіні - выкарыстоўваліся, каб сфармаваць сцяг. Зялёны колер прадстаўляе сельскагаспадарчыя і прыродныя рэсурсы, сіні колер сімвалізуе Гавань Фрытаўна, і белы сімвалізуе адзінства і правасуддзе. У аснове шчыта ёсць нацыянальны дэвіз «Адзінства, Свабода, Правасуддзе».
Сінявічы (Мастоўскі раён)
Сіняві́чы (, Синевичи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мастоўскага сельсавета.
Падзенне Кабула (2021)
15 жніўня 2021 года сілы Талібана ўвайшлі ў Кабул, сталіцу Афганістана. Іх прасоўванне пачалося з магутных атак з ускраін, але было прыпынена, калі дэлегацыя баевікоў і афганскі ўрад аднавілі перамовы, якія прывялі да поўнага захопу ўлады талібамі.
Перадгісторыя
На люты 2020 года ў краіне знаходзілася 13 000 амерыканскіх вайскоўцаў. Да канца прэзідэнтсва Дональда Трампа кантынгент скарочаны да 2500 чалавек. Новы кіраўнік дзяржавы Джо Байдэн прызначыў канчатковы вывад усіх часцей Узброеных сіл ЗША і іх саюзнікаў на 11 верасня 2021 года, да 20-годдзя тэрарыстычных атак на Сусветны гандлёвы цэнтр. Аднак пазней усё было перанесена на 31 жніўня.
Варанькы (Бабровыцкі раён)
Варанькы (Вороньки́) — вёска ў Бабровыцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Падзенне Кабула (2021)
Перадгісторыя
Сыход амерыканцаў заахвоціў талібаў перайсці да рашучых дзеянняў. Яшчэ падчас сыходу войскаў ЗША яны разгарнулі шырокамаштабнае наступленне па ўсёй краіне. Да 15 жніўня баевікі ўзялі значную частку краіны, у тым ліку гарады Кандагар, Герат і Мазары-Шарыф.
Ход падзей
15 жніўня камандаванне «Талібану» афіцыйна загадала сваім сілам спыніць наступленне на Кабул, заявіўшы, што яны не будуць захопліваць горад сілай, хоць паўстанцы ўвайшлі ў яго наваколлі. Мясцовыя жыхары паведамлялі, што баевікі прасоўваліся ў гарадскія раёны, нягледзячы на афіцыйныя заявы іх лідараў.
Пасля некалькіх сутыкненняў паўстанцы захапілі турму Кулі-Чархі і вызвалілі ўсіх зняволеных. Талібы паднялі свой сцяг у некалькіх раёнах горада і прымусілі некаторых паліцэйскіх перадаць усю сваю зброю.
Падчас нападу талібаў на сталіцу, амерыканскія ваенныя верталёты Boeing CH-47 Chinook і Sikorsky UH-60 Black Hawk і верталёты Дзярждэпартамента ЗША Boeing Vertol CH-46 Sea Knight былі заўважаны ля амерыканскага пасольства ў Кабуле. Амерыканцы вывезлі сваіх дыпламатаў і знішчылі сакрэтныя дакументы. Сярод грамадзянскага насельніцтва распаўсюдзілася паніка, і многія кінуліся да сваіх дамоў або ў аэрапорт, які заставаўся пад кантролем урада.
У заяве Міністэрства ўнутраных спраў Афганістана гаворыцца, што прэзідэнт Ашраф Гані вырашыў адмовіцца ад улады. Замест яго ўрада будзе сфармаваны Часовы ўрад на чале з Талібанам. Пасля гэтага баі сціхлі, хоць многія мірныя жыхары заставаліся напалоханымі і хаваліся ў сваіх дамах. Да 11:17 па цэнтральнаеўрапейскім часе ўдзельнікі перамоваў ад Талібану прыбылі ў прэзідэнцкі палац, каб пачаць перадачу ўлады. Хоць перамовы былі напружанымі, урад заявіў аб сваёй гатоўнасці мірна здаць Кабул паўстанцам і заклікаў мірных жыхароў захоўваць спакой.
Пазней у той жа дзень у афганскіх і індыйскіх навінах паведамлялася, што Ашраф Гані сышоў з пасады прэзідэнта і збег з Афганістана  разам з віцэ-прэзідэнтам Амрулой Салехам; як паведамлялася, абодва прыляцелі ў Таджыкістан. Пазней высветлілася, што кіраўнік дзяржавы накіроўваўся транзітам праз Таджыкістан у Аман.
Наступствы
Нягледзячы на падзенне горада, 5000 амерыканскіх салдат засталіся ў Кабуле разам з некаторымі супрацоўнікамі пасольства ЗША. Было таксама пацверджана, што войскі НАТА па-ранейшаму прысутнічалі ў міжнародным аэрапорце імя Хаміда Карзая. У той жа дзень урад ЗША санкцыянаваў разгортванне 1000 дадатковых вайскоўцаў у Афганістане, у выніку чаго агульная колькасць амерыканскіх вайскоўцаў у Кабуле дасягнула 6000 чалавек.
Некаторыя мясцовыя жыхары, асабліва жанчыны, асцерагаліся аднаўлення рэжыму талібаў, а некаторыя паведамлялі, што адчуваюць сябе адданымі. Вуліцы Кабула стаялі ў заторах, жыхары спяшаліся да аэрапорта, а некаторыя кідалі свае аўтамабілі, каб прайсці праз паток машын. Таксама казалася аб доўгіх чэргах перад аэрапортам і пасольствамі замежных дзяржаў, жыхары якіх цярпелі спякоту ў надзеі атрымаць візы або вылецець з краіны. Меншая частка жыхароў адсвяткавала перамогу талібаў. За дзень да падзення Кабула дырэктар лабараторыі палітыкі Афганістана Тымор Шаран сказаў у інтэрв’ю Радыё «Свабода» што «здзяйсняючы пакупкі ў горадзе сёння, я адчуваў, што людзі ахоплены пачуццём захрасання; затрымаліся ў нявызначаным будучыні і ніколі не могуць марыць, імкнуцца да чаго-то, думаць пра што - то і верыць у нешта».
Продажы буркі (вядомай як чадра ў Афганістане) падскочылі за некалькі дзён да прыходу талібаў, пры гэтым кошт адной штукі ўзляцеў з 200 афгані да цэлых 3000 з-за страху, што талібы зноў зробяць нашэнне буркі абавязковым для жанчын. Адна жанчына з Кабула распавяла газеце The Guardian, што студэнткі былі эвакуіраваны з універсітэцкіх інтэрнатаў да таго, як талібы змаглі дабрацца да іх, і што жанчыны з вышэйшай адукацыяй па ўсім горадзе хавалі свае дыпломы. Крамы горада пачалі зафарбоўваць і выдаляць рэкламу з выявай жанчын.
Жыхары паведамілі аб вялікім росце коштаў на ежу. Значная колькасць прадаўцоў у Кабуле спрабавала збыць свае складскія запасы ў надзеі сабраць дастаткова грошай для ўцёкаў з краіны.
Тым часам у аэрапорце Кабула пачаўся хаос з-за інтэнсіўнасці палётаў верталётаў і самалётаў, на борце якіх былі супрацоўнікі дыпламатычных місій. Ля ўваходу на тэрыторыю аэрапорта стоўпіліся людзі, што спрабавалі збегчы ад Талібану. Частка нават выйшла на ўзлётна-пасадачную паласа і імнкнулася патрапіць на авіятранспарт. Афганскія СМІ распаўсюдзілі кадры, на якіх відаць, як з амерыканскага самалёта, які вылятае з Кабула, выпадаюць людзі — афганцы, якія спрабавалі бегчы, зачапіўшыся за шасі. Адміністрацыя аэрапорта заявіла, што людзі былі дэзінфармаваны адносна даступных месцаў на рэйсы і прыбылі ў аэрапорт, калі многія рэйсы былі спынены. Шмат у каго не было пашпартоў. Да вечара 16-га колькасць загінуўшых з-за хаосу пры эвакуацыі ўзрасла да дзесяці чалавек.
Адным з важлівых наступстваў захопу Кабула талібамі з’яўляецца масавая міграцыя грамадзян Афганістана ў іншыя краіны, у тым ліку ў Еўропу. З-за гэтых падзей адбыўся міграцыйны крызіс на мяжы Беларусі з ЕС. Вялікая колькасць мігрантаў намагалася патрапіць у Еўропу праз тэрыторыю Беларусі, шукаючы лепшай долі.
Рэакцыя
ЗША, Швецыя, Германія і Японія пачалі эвакуацыю сваіх дыпмісій і замежных грамадзян у Афганістане. На раніцу 18 жніўня Штаты эвакуіравалі больш за 3,2 тыс. чалавек. Намеснік старшыні Еўракамісіі па прасоўванні еўрапейскага ладу жыцця Маргарыціс Схінас заявіў, што ЕС неабходна перагледзець правілы міграцыі і прадастаўлення прытулку з-за падзей у Афганістане. Афіцыйны прадстаўнік МЗС Расіі Марыя Захарава назвала тое, што адбываецца ў Афганістане «вынікам чарговага гістарычнага эксперыменту ЗША». Папа Рымскі Францыск выступіў з заявай, у якой гаворыцца, што ён падзяляе «аднадушную заклапочанасць сітуацыяй у Афганістане» і заклікаў да малітваў аб міры.
16 жніўня генеральны сакратар Арганізацыі Дамовы аб калектыўнай бяспецы Станіслаў Зась заявіў, што пачалася падрыхтоўка да ваенных вучэнняў АДКБ каля мяжы Таджыкістана і Афганістана. У арганізацыі адзначылі, што ўважліва адсочваюць развіццё сітуацыі на таджыкска-афганскай мяжы. Як паведаміў Зась,«у выпадку абвастрэння абстаноўкі і пагрозы бяспекі Рэспубліцы Таджыкістан для аказання дапамогі саюзніку будуць прыняты ўсе неабходныя калектыўныя меры, прадугледжаныя статутнымі дакументамі».
Ацэнка
Некаторыя каментатары параўналі гэтыя падзеі з падзеннем Сайгона ў канцы вайны ў В’етнаме, у красавіку 1975 года. За месяц да прыбыцця талібаў у Кабул, амерыканскі прэзідэнт Джо Байдэн адхіліў гэта параўнанне, заявіўшы, што ''«Талібан — гэта не армія Паўночнага В’етнама… у вас не будзе ніякіх абставінаў, каб убачыць, як людзей здымаюць з даху пасольства Злучаных Штатаў з Афганістана. Гэта зусім несупастаўна»''.
Рэпарцёры сцвярджалі, што гэтыя каментары не вытрымліваюць крытыкі, бо менш чым праз месяц супрацоўнікі пасольства спалілі дакументы, а «верталёты луналі над комплексам, дастаўляючы дыпламатаў у аэрапорт». Лоўрэнс Чамберс, які аддаў загад кінуць верталёты з USS на паўдарогі падчас аперацыі «Парывісты вецер», каб вызваліць месца для большай колькасці эвакуяваных самалётаў з Сайгона, заявіў, што «тое, што адбываецца цяпер, горш, чым тое, што адбылося ў В’етнаме», удакладніўшы: «[у В’етнаме] мы спрабавалі вывезці як мага больш людзей, якія працавалі з намі… у Афганістане ж мы кідаем людзей, якія падтрымлівалі нас, пакуль мы былі там». Журналіст Нік Тэрс сцвярджаў, што «без сапраўднай пераацэнкі, на гэты раз ЗША рызыкуюць адыграць добра вядомы сцэнар, з-за якога ў адзін цудоўны дзень ваенныя паразы ў Паўднёва-Усходняй і Паўднёва-Заходняй Азіі будуць выглядаць жудасна маленькімі».
У той дзень, калі талібы ўвайшлі ў Кабул, дзяржсакратар ЗША Энтані Блінкен працягваў адкідваць параўнанне з Сайгонам, заявіўшы ў інтэрв’ю ў праграме ABC This Week ''«што гэта відавочна не Сайгон. Мы адправіліся ў Афганістан 20 гадоў таму з адной мэтай — разабрацца з людзьмі, адказных за 11 верасня, і гэтая місія ўвянчалася поспехам»''.
Спіс аб’ектаў PGC (1677001—1678000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1677001—1678000)
1959 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1959 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Сатору Ямагісі
(山岸 智; нар. ) — японскі футбаліст. У 2006—2008 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Партрэт Марыі Дароты Елізаветы Радзівіл з дэ Кастэлянаў
Партрэт Марыі Дароты Елізаветы Радзівіл з дэ Кастэлянаў адносіцца да серыі партрэтаў ў лаўровым вянку. Да 1939 г. у калекцыі князёў Радзівілаў у Нясвіжы (№ 186 (магчыма) у інвентары 1928 г.; № 27 у вопісе 1939 г.). Захоўваўся ў Вялікай сталовай зале (былой Гетманскай) у паўднёвай галерэі. Пасля 1939 г. трапіў у Мінск. У 1944 г. вывезены ў Германію, спачатку ў (№ 570/6), пазней перавезены амерыканскімі прадстаўнікамі ў Мюнхен (№ 14514). Вернуты ў Мінск з Берліна ў 1947 г. Перададзены ў Польшчу ў 1950 г.
NGC 7653
NGC 7653 (іншыя абазначэнні — PGC 71370, UGC 12586, MCG 2-59-38, ZWG 431.58, IRAS23223+1500) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
NGC 7653 была адкрыта 2 лістапада 1823 года Джонам Гершэлем.
Іван Міхайлавіч Сярэдзіч
Іван Міхайлавіч Сярэдзіч (, в. Забараўцы, Пінскі павет, Палескае ваяводства — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1965).
Біяграфія
З 1950 да 1958 гг. трактарыст Лагішынскай машынатрактарнай станцыі. З 1958 года трактарыст, з 1964 года брыгадзір механізаванага звяна калгаса імя Кірава Пінскага раёна.
Узнагароды
Герой Сацыялістычнай Працы (1965). Узнагароджаны ордэнам Леніна (1965), Кастрычніцкай Рэвалюцыі (1973), медалямі. Заслужаны механізатар Беларусі (1963).
У 2006 годзе за асаблівыя заслугі ў развіцці сельскагаспадарчай вытворчасці Пінскага раёна прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін Пінскага раёна».
Спасылкі
Середич Иван Михайлович
Электронны каталог
Электронны каталог (e-catalog) — інфармацыйная сістэма, якая змяшчае звесткі пра прадукты і паслугі для кліентаў ці дзелавых партнёраў. Дапушчае абмен дадатковай інфармацыяй паміж вытворцамі і пакупнікамі. Дазваляе скарачаць выдаткі на пакупкі і пастаўкі ў арганізацыях. Электронны каталог, як правіла, з'яўляецца складовай часткай электроннай гандлёвай сістэмы.
Распаўсюджаным відам электронных каталогаў з'яўляецца электронны бібліятэчны каталог.
Гіяні Заіл Сінгх
Гіяні Заіл Сінгх (, в. Сандхван, акруга Фарыдкот, штат Пенджаб, Брытанская Індыя -, Чандыгарх) — індыйскі дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і сельскага рамесніка. Сікх па веравызнанні, атрымаў ганаровую для паслядоўнікаў гэтай рэлігіі мянушку Giani, аднак пасля быў адлучаны ад веры з прычыны сваіх ліберальных поглядаў.
У 1938 годзе далучыўся да вызваленчага руху, уступіўшы ў мясцовае аддзяленне ІНК, сябрам якога заставаўся ўсё жыццё. Правёў 5 гадоў (1938—1943) у зняволенні за сваю палітычную дзейнасць.
Пасля заваёвы Індыяй незалежнасці займаў міністэрскія пасады ва ўрадзе і кіруючыя пасады ў мясцовым аддзяленні ІНК у штаце Пенджаб. Галоўны міністр (кіраўнік урада) Пенджаба ў 1972—1977 гадах. Неаднаразова станавіўся дэпутатам індыйскага парламента, прыхільнік і паплечнік І. Гандзі.
Міністр унутраных спраў Індыі са студзеня 1980 па чэрвень 1982 года. Прэзідэнт Індыі ў 1982—1987 гадах (на галасаванні 12 ліпеня 1982 гады атрымаў 754.113 галасоў і 72,7 % галасоў выбаршчыкаў), першы сікх, які стаў кіраўніком краіны. Падчас яго знаходжання на пасадзе ў краіне адбываліся антыўрадавыя выступы сікхаў, ваенная аперацыя супраць сікхскіх фармаванняў, а таксама антысікхскія пагромы, аднак З. Сінгх, будучы іх аднаверцам, нічым не выказаў ім сваёй падтрымкі, будучы прыхільнікам секулярызму.
У 1983—1986 гадах быў генеральным сакратаром Руху недалучэння.
Аўтар вершаў на хіндзі і урду.
Сканаў з прычыны траўмаў, атрыманых у аўтамабільнай катастрофе 29 лістапада 1994 года. Па ім была абвешчана 7-дзённая дзяржаўная жалоба. Як бачны дзяржаўны дзеяч, быў крэміраваны ў Мемарыяле Махатмы Гандзі.