cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Глебкаўка (заказнік)
Лясны масіў, размешчаны ў лесапаркавай частцы зялёнай зоны г. Мінска; мае водаахоўнае значэнне для вытокаў р. Глебкаўка. Рэльеф дэнудацыйнага тыпу, платопадобная паверхня канцавых марэн з асобнымі ўзгоркамі, фаламі і западзінамі. Глебы дзярнова-падзолістыя слабаападзоленыя супясчаныя і пясчаныя, месцамі эрадзіраваныя.
Расліннасць — лясы, пераважна хваёвыя, месцамі лугі і хмызнякі. У флоры 496 відаў сасудзістых раслін, 14 з іх занесены ў Чырвоную кнігу; купальнік горны, пярэсна еўрапейская, лілея кучаравая, ятрышнік абпалены, гарлянка пірамідальная, пылкагалоўнік даўгалісты і інш. У фаўне 13 відаў млекакормячых, 70 — птушак (у Чырвонай кнізе пустальга звычайная), 7 — амфібій і рэптылій.
Пашвянце (Дукштаская сянюнія)
Пашвянце́ (Pašventė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 13 км ад Сянас Дукштаса. Насельніцтва 5 чал. (2001 г.).
Вуліца Янкі Купалы (Гомель)
Вуліца Янкі Купалы — вуліца ў Чыгуначным раёне Гомеля. Названа ў гонар народнага паэта Беларусі Янкі Купалы. У раёне вуліцы — прыватная забудова.
Размяшчэнне
Вуліца пачынаецца ад чыгуначнага пераезда і заканчваецца на скрыжаванні з вуліцай 1-я Іншагародняя. Працягласць вуліцы — 650 метраў.
Герб Эсваціні
Герб Эсваціні — герб, які паказвае розныя сімвалы для традыцыйнай культуры Эсваціні. Леў ўяўляе Караля, і слон уяўляе Каралеву - Маці. Яны падтрымліваюць традыцыйны шчыт Нгуні, які ўяўляе «абарону». Вышэй шчыта Лідлабе караля, ці карона з пёраў, якія звычайна носяць падчас Нцавала (фэстываль ураджаю). У самым нізе шчыта нацыянальны дэвіз Эсваціні, «Siyinqaba», што значэнне: "Мы — крэпасць".
Неганічы
Не́ганічы (, Негоничи) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Паплаўскага сельсавета. 58 гаспадарак, 114 жыхароў (2008).
Гісторыя
За 1,5 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца курганны могільнік (З насыпы), які сведчыць аб засяленні гэтых мясцін у далёкай старажытнасці.
Сучасная вёска вядома з XIV стагоддзя. Першае ўпамінанне адносіцца да перыяду ВКЛ падчас праўлення князя Вітаўта (1392—1431). Тады пан Нарушэвіч «выслужыў» 2 сялы Свіслацкай воласці — Божына і Неганічы.
У пачатку XV стагоддзя асабістае ўладанне роду Валовічаў, у складзе сядзібы Божына. З 1670 года сядзіба ва ўладанні сына Марціна Валовіча, абельскага старосты. У сядзібу ўваходзілі сёлы Божына, Неганічы, Паложына і слабада Марціянаўка.
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі. У 1795 годзе сяло ў Ігуменскім павеце Мінскай губерні, уласнасць памешчыка М. Агінскага. У 1800 годзе сяло (33 двары), фальварак, карчма, млын, уласнасць памешчыка М. Валовіча. Акрамя земляробства мясцовыя сяляне займаліся вырабам драўлянага посуду на продаж, наймаліся да купцоў сплаўляць лес па Бярэзіне. У 1858 годзе ў складзе маёнтка Брадзец, уласнасць памешчыка Лукашэвіча. У 1870 годзе ў Юравіцкай (з пачатку 1910-х гадоў Хутарской) воласці. Паводле перапісу 1897 года сяло Неганічы (яно ж Ляхаўка), 94 двары, хлебазапасны магазін, піцейны дом, царква на могілках пры паштовай дарозе з Беразіно ў Ігумен. Побач аднайменны маёнтак, у якім 4 двары. У 1908 годзе ў сяле 102 двары, у маёнтку 1 двор. У 1912 годзе адкрыта аднакласнае народнае вучылішча. У 1893 годзе на сродкі жыхароў пабудавана драўляная Раства-Багародзіцкая царква (у 1930-я гады пераабсталявана пад клуб).
С-300
С-300 «Фаварыт» (індэкс замоўцы: 35Р6, 70Р6, 75Р6, 9К81, 3М-41, па кадыфікацыі МО ЗША і NATO — SA-10 Grumble) — сямейства зенітна-ракетных комплексаў (ЗРК), здольных знішчаць розныя цэлі на вышынях: ад меншых, чым магчымая вышыня палёту, да тых, што перавышаюць столю вышыні для цэляў; на адлегласцях: ад некалькіх кіламетраў — да 75-200 кіламетраў, у залежнасці ад тыпа выкарыстоўваемых элементаў сямейства С-300 і, ў прыватнасці, ракет-перахопнікаў.
Прызначана для абароны буйных прамысловых і адміністрацыйных аб’ектаў, ваенных баз і пунктаў кіравання ад удараў сродкамі паветрана-касмічнага нападу праціўніка. Здольная збіваць балістычныя і аэрадынамічныя цэлі. Стала першай шматканальнай зенітнай ракетнай сістэмай, здольнай суправаджаць кожным комплексам (ЗРК) да шасці цэляў і наводзіць на іх да дванаццаці ракет. Пры стварэнні сродкаў кіравання (СК), што складаюцца з пункта баявога ўпраўлення і радыёлакатара выяўлення цэляў, вырашылі задачу аўтаматычнай завязкі трас да сотні цэляў і эфектыўнага кіравання дывізіёнамі, што размяшкаюцца на адлегласці 30-40 км ад СК. Упершыню была створаная сістэма з поўнай аўтаматызацыяй баявой працы. Усё задачы — выяўлення, суправаджэння, цэлеразмеркавання, цэлеўказання, адпрацоўкі цэлеўказання, захопу цэлі, яе суправаджэння, захопу, суправаджэння і навядзення ракет, адзнакі вынікаў стрэльбаў — сістэма здольная вырашаць аўтаматычна з дапамогай лічбавых вылічальных сродкаў. Функцыі аператара складаюцца ў кантролю працы сродкаў і ажыццяўленні пуску ракет. У складаных абставінах магчымае ручное ўмяшанне ў ход баявой працы. Ні адна з папярэдніх сістэм гэтымі якасцямі не валодала. Вертыкальны старт ракет забяспечваў абстрэл цэляў, што ляцяць з любого кірунку без развароту пускавой устаноўкі ў накірунку цэлі. Сучасныя мадыфікацыі адным камплектам могуць знішчаць да 36 аэрадынамічных ці балістычных цэляў, наводзячы на іх да 72 ракет, ці (асобныя мадыфікацыі) ў розных спалучэннях, у тым ліку бяз знешняй дапамогі.
Неганічы
Гісторыя
У 1917 годзе ў сяле 114 двароў. У будынку карчмы, пабудаваным у 1914 годзе, пасля рэвалюцыі адкрыта школа. З 20 жніўня 1924 года цэнтр Неганіцкага сельсавета Бярэзінскага раёна Барысаўскай, з 9 чэрвеня 1927 года да 26 ліпеня 1930 года Менскай акруг БССР. З 20 лютага 1938 года ў Магілёўскай вобласці. У 1920-я гады арганізаваны камсамольскі калгас-камуна (у 1933 годзе пераўтвораны ў калгас імя XVII партз’езда). У 1926 годзе ў вёсцы 125 двароў, у маёнтку 32 жыхары.
С-300
Галоўны распрацоўшчык — НПТ «Алмаз» імя А. А. Расплеціна (цяпер уваходзіць у Канцэрн СПА «Алмаз-Антей»). Зенітныя кіруемыя ракеты для сістэмы С-300 былі распрацаваныя МКБ «Факел». Серыйны выпуск сістэмы С-300ПТ быў пачаты ў 1975 годзе. У 1978 годзе былі скончаныя выпрабаванні сістэмы; у 1979 году першы полк С-300ПТ быў пастаўлены на баявое дзяжурства.
Неганічы
Гісторыя
У Вялікую Айчынную вайну на франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 36 вяскоўцаў (па іншых звестках 23 жыхары загінулі на франтах і прапалі без вестак, 36 у тыле). У час адступлення ў 1944 годзе акупанты спалілі большую частку вёскі.
С-300
Зенітна-ракетная сістэма (ЗРС) З-300 складаецца з каманднага пункту з радыёлакатарам выяўлення (РЛВ), з якім звязаныя да шасці зенітна-ракетных комплексаў (ЗРК) 5Ж15. Камандны пункт служыць для аўтаматызаванага размеркавання цэляў між ЗРК.
Неганічы
Гісторыя
З 20 верасня 1944 года ў Мінскай вобласці, з 16 ліпеня 1954 г. вёска ў Паплаўскім сельсавеце. У 1950-я гады калгас перайменаваны ў «Паплавы» і цэнтр гаспадаркі перанесены ў аднайменную вёску. З 25 снежня 1962 года ў Чэрвеньскім, з 6 студзеня 1965 года ў Бярэзінскім раёнах. У 2003 годзе 70 гаспадарак. Дзейнічаюць школа, магазін (пабудаваны ў 1967 годзе).
С-300
Далейшым развіццём ЗРС С-300 стала стварэнне ЗРС С-400 (40Р6), прынятага на ўзбраенне ў 2007 годзе.
Новая Марціянаўка
Но́вая Марція́наўка (, Новая Мартияновка) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Паплаўскага сельсавета.
С-300
У 2011 годзе было прынята рашэнне зняць з вытворчасці мадыфікацыі С-300ПС і С-300ПМ. Аднак, гэтае не датычылася сістэм С-300ПМУ1 і С-300ПМУ2 «Фаварыт», а таксама ЗРС С-300У і С-300ВМ «Антэй-2500».
Гісторыя стварэння
Да канца 1960-х гадоў вопыт выкарыстання ЗРК у баявых дзеяннях у В’етнаме і на Блізкім Усходзе выявіў неабходнасць стварэння мабільнага комплексу з малым часам пераводу з паходнага і дзяжурнага стану ў баявое (і зваротнае). Гэта было выклікана, па-першае, гранічна малым часам ад атрымання сігналу пра выяўленні сродкаў паветранага нападу праціўніка да выхаду іх за межы эфектыўнай зоны паражэння наземных сродкаў СПА, па-другое, неабходнасцю тэрміновай змены агнявой пазіцыі пасля стральбы да падлёту наступнай ударнай авіяцыйнай групы праціўніка ці вяртання раней абстраляных самалётаў для нанясення ўдараў па выведанай мэце. Гэтак, напрыклад, нарматыўны час згортвання комплексу С-125 — 1 гадзіна 20 хвілін, быў даведзены да 20—25 хвілін. Такое скарачэнне нарматыву было дасягнута ўдасканаленнем канструкцыі ЗРК, трэніроўкамі, зладжанасцю баявых разлікаў, аднак паскоранае згортванне прыводзіла да стратаў у кабельнай гаспадарцы, на згортванне якога часу не заставалася.
У СССР на ўзбраенні войскаў СПА ў гэтыя гады знаходзіліся наступныя комплексы зенітных кіруемых ракет: стацыянарны шматканальныя С-25 (толькі пад Масквою), рухомыя аднаканальныя па мэце С-75 (сярэдняга баявога радыўсу), С-125 (малавышынныя блізкага радыўсу) і комплексу вялікага радыўсу да 400 км С-200.
Канструктарскія працы над новай зенітнай ракетнай сістэмай С-300 пачаліся ў 1969 годзе паводле пастановы Савета міністраў СССР. Было прадугледжана стварэнне для СПА сухапутных войскаў, СПА караблёў ВМФ і войскаў СПА краіны трох сістэм: С-300У («Вайскавая»), С-300Ф («Флоцкая») і С-300П («СПА краіны»).
У распрацоўцы і стварэнні комплексу ў цэлым і асобных сродкаў, што ў яго уваходзяць, быў задзейнічаны цэлы шэраг прадпрыемстваў абаронна-прамысловага комплексу СССР:
Пускавая ўстаноўка і пусказараджальная ўстаноўка комплексу С-300В — ГКБКМ, Свярдлоўск (распрацоўка);С-300П — Абухаўскі завод, Санкт-Пецярбург (вытворчасць); С-300В — Завод імя Калініна, Свярдлоўск (вытворчасць); Для выкарыстання ў С-300П пад кіраўніцтвам В. С. Бурцава была распрацаваная серыя кіруючых ЭВМ (Лічбавы Вылічальны Комплекс — ЛВК) 5Э26. Першапачаткова ў серыю ўваходзілі толькі дзве ЭВМ — 5Э261 і 5Э262. Са з’яўленнем новай элементнай базы ў сярэдзіне 1980-х для сістэмы С-300П былі распрацаваныя праграмна-сумяшчальныя серыі ЭВМ 5Э265 і 5Э266, якія сталі самымі масавымі вырабляемымі ЛВК СССР, агулам было выраблена каля 1,5 тыс. экзэмпляраў. З 1988 года для баявых сродкаў ЗРС С-300 пачалі вырабляць ЛВК 40У6 — мадыфікацыю 5Э26 з павышанай (3,5 млн ап. /с) хуткадзейнасцю і дадатковым рэзерваваннем апаратуры.
Праблемы ўніфікацыі
Галоўны рааспрацоўшчык сістэм — ЦКБ «Алмаз», што мела да сярэдзіны 1960-х гадоў досвед стварэння ракетных сістэм СПА і СРА, у кааперацыі з КБ «Факел» праводзіла праектныя працы па стварэнні адзінага комплексу сярэдняй далёкасці для сухапутных войскаў, войскаў СПА краіны і ВМФ з уніфікаванай ракетай.
У сваю чаргу, ЦКБ «Алмаз» сутыкнулася са значнымі складанасцямі па забеспячэнні стварэння комплексаў па адзінай структуры. У адрозненні ад комплексаў СПА і ВМФ, якія павінны былі выкарыстоўвацца з развітай сістэмай радыёлакацыйнай выведкі, апавяшчэння і цэлеўказання, комплекс СПА сухапутных войскаў павінен быў, як правіла, працаваць у адрыве ад астатніх сродкаў. Стала відавочнай мэтазгоднасць распрацоўкі сухапутнага варыянта комплексу (будучага С-300У) іншай арганізацыяй і без істотнай уніфікацыі з комплексамі СПА і ВМФ. Праца па стварэнню комплексу была перададзена НДІ-20 (НПТ «Антей»), якое да таго часу мела досвед стварэння армейскіх ЗРК.
У той жа час такія асаблівыя марскія ўмовы, як спецыфіка адлюстравання радыёлакацыйнага сігналу ад паверхні мора, гайданне, вадзяныя прыскі, а таксама неабходнасць забеспячэння сувязі і сумяшчальнасцi з агульнакарабельнымі комплексамі і сістэмамі, прывялі да таго, што галоўнай арганізацыяй па карабельнаму комплексу (С-300Ф) быў АНДІ РЭ (былы НДІ-10).
Падсумоўваючы, часткова ўніфікаванымі аказаліся толькі радыёлакатары выяўлення (РЛВ) сістэм С-300П (5Н84) і С-300У (9З15), а таксама ракеты комплексаў войск СПА і флоту.
Характарыстыкі
Важнай якасцю ўсіх комплексаў сямейства С-300 з’яўляецца здольнасць працаваць у розных спалучэннях унутры адной мадыфікацыі і ўнутры аднаго комплексу, між мадыфікацыямі (абмежавана), а таксама праз розныя мабільныя камандныя пункты вышэйшага парадку, выбудоўвацца ў батарэі з любого складу, колькасці, мадыфікацый, месцазнаходжання і гэтак далей, у тым ліку з укараненнем іншых комплексаў СПА у адзіную для ўсіх батарэю. Радар падсвечвання і навядзення ў саставе дывізіёна ЗРК сямейства «П» мае сектар 60 градусаў для С-300П, а для ПТ, ПС і наступных — 90 градусаў.
Адным са стандартных рэжымаў баявой працы з’яўляецца наступны: ракеты наводзяцца (у прыватнасці) РПН 5Н63 ці марскім радарам 3Р41 «Хваля» з выкарыстаннем актыўнага радыёлакатара падсвечвання і навядзення. РПН 5Н63 можа мець шэсць цэлявых і дванаццаць ракетных каналаў, то бок адначасова можна абстрэльваць шэсць цэляў, наводзячы на кожную да двух ракет. Могуць быць паспяхова абстраляныя цэлі, якія ляцяць з хуткасцю да 4 хуткасцей гуку (С-300ПТ, ПС), а таксама да 8,5 хуткасцей гуку для больш позніх мадыфікацый (С-300ПМ/С-300ПМУ-1). Мінімальны інтэрвал між запускамі ракет складае 3 секунды. Стандартны састаў дывізіёну ЗРК С-300 складае 12 мабільных пускавых усталёвак ЗУР. Камандны пункт дывізіёну здольны кіраваць усімі гэтымі 12 пускавымі ўсталёўкамі адначасова. Падобная паслядоўнасць, аглядны радар — КП — ЗРК — РПН выкарыстоўваецца і ў С-300В.
Аскепкавая баявая частка мае масу 133 кг для ракет серыі 5В55, 143 кг для ракет 48Н6 і 180 кг для ракет 48Н6М. Ракеты маюць бескантактавы радыёлакацыйны ўзрывальнік. Баявая частка начыненая гатовымі паражальнымі элементамі ў выглядзе кубікаў. У залежнасці ад тыпа ЗУР, стартавая маса ад 1450 да 1800 кг. Пуск ракеты адбываецца піратэхнічнай катапультнай прыладай непасрэдна з транспартна-пускавога кантэйнера, накрыўка кантэйнера пры гэтым выбіваецца празмерным ціскам, што ствараецца размешчаным у ТПК газагенератарам (напоперак распаўсюджанай памылке, ракета не прабівае накрыўку, што магло бы пашкодзіць абцякальнік галоўкі навядзення). У комплексу С-300В накрыўка ТПК адстрэльваецца пры дапамогі пірабалтоў і адкідваецца пасля гэтага спружынным механізмам. Пасля адстрэлу накрыўкі кантэйнера ракета падкідваецца вертыкальна ўверх на вышыню 50 м, а ўжо ў паветры запускаецца стартавы рухавік (на вышыні 20 метраў для С-300П) і адбываецца нахіленне у бок цэлі пасродкам газадынамічных рулёў элеронаў, тым самым скасоўвая неабходнасць павароту пускавой ўсталёўкі. Схема пуску дапушчае:
С-300 мае сур’ёзныя магчымасці па адаптацыі да перашкод і задушэнню «перашкод адцягвання». Выкарыстоўваюцца перашкодаўстойлівыя лініі сувязі з аўтаматычнай перабудовай частот, у наяўнасці рэжым «калектыўнай» працы, калі дадзеныя, атрыманыя з розных РЛС, сцякаюцца на адзіны командный пункт. КП, абагульваючы ўрывачныя звесткі з некалькіх радараў, мае сталую карціну сітуацыі. Ён таксама можа выводзіць элементы сістэмы з бою і ўводзіць новыя гэтак, каб абмежаваць магчымасці праціўніка сысці па далечыні ад агню ці задушыць агнём (паколькі новаўведзены элемент бліжэй і на іншым накірунку, а проціракеты ужо зрасходаваныя на выведзены элемент, у які да таго жа будзе вельмі цяжка папасці, паколькі ён можа і «уехаць» (у прыватнасці, для С-300В, ПС проста апусціць/скласці вышку РПН і тым самым апынуцца за сховішчам (гарой/лесам/будынкам)) і/або апынуцца недасягальным па далечыні (з папраўкай на тое, што ён і гэтак быў недасягальны, але для завяршэння перахопу выкарыстоўваецца бліжэйшы элемент з мэтай падману перашкод (як пасіўнага, гэтак і актыўнага навядзення))).
Магчымая праца ў рэжыме трыянгуляцыі — адначасовага подсвечвання цэлі двума радарамі; ведаючы дакладную адлегласць (базу) паміж РЛС і вуглы/азімуты, пад якімі яны назіраюць цэль, магчыма пабудаваць трохвугольнік, у аснове якога — база, у вяршыні — засечаная цэль. Цераз імгненне камп’ютар дакладна вызначыыць каардынаты цэлі, напрыклад, месцазнаходжанне пастаноўшчыка перашкод. Мажліва (сямейства С-300В) адначасова актыўнае і пасіўнае выяўленне ў стандартным рэжыме. Апцыянальна надаецца ўніверсальная вышка 40В6М ці 40В6МД вышынёй да 39 метраў. Гэтае дазваляе вынаходзіць, дзякуючы нізкавышыннаму дэтэктару 76Н6, цэль з ЭПР 0,02 м² і вышынёй палёту 500 м на адлегласці 90 км. З вышкай можна выкарыстоўваць большасць РЛС С-300 (сямействы П), напрыклад, нізкавышынны дэтэктар 5Н66М ці аглядную РЛС 96Л6Е. Такое абсталяванне з’яўляецца ўнікальным і дазваляе радару 36Д6 выяўляць цэлі на вышыні 60 м на адлегласці 40 км супраць 27 км бяз вышкі. Гэта скарачае магчымасці праціўнікаў, паколькі і хуткасць і адлегласць на малых вышынях грунтоўна скарачаюцца адносна нават сярэдніх вышынь (у прыватнасці, па аналітычным дадзеным далёкасць пуску супрацьрадыёлакацыйнай ракеты Х-58 на малых вышынях дасягае 36 км і 120 км пры пуску з вышыні 10 км, максімальная адлегласць у 160 км дасягаецца з вышыні 15 км). Тыпавой з’яўлялася для С-300ПС канструкцыя радара НВО 5Н66 на вышцы 40В6 вышынёй 24,4 метра, што павялічвае дальнюю мяжу выяўлення да 90 км.
Радыёлакацыйныя станцыі
РПН 30Н6 (радыёлакатар падсвету навядзення,  англ.  FLAP LID A па класіфікацыі НАТА) усталеўваецца на грузавік. РЛА 64Н6 (радыёлакатар агляду, англ.  BIG BIRD па класіфікацыі НАТА) ўсталёўваецца на вялікі аўтапрычэп наўсцяж генератара і звычайна прычапляецца да 8-колавага МАЗа. НВД 76Н6 (нізкавышынны дэтэктар,  англ.  CLAM SHELL па класіфікацыі НАТА) усталёўваецца на вялікі аўтапрычэп з вышкай, якая можа падымацца ад 24 да 39 м.
Арыгінальная С-300П выкарыстоўвае камбінацыю НВД 76Н6 доплераўскай РЛС для выяўлення цэляў і РПН 30Н6 з фазаванай антэннай рашоткай для суправаджэння і навядзення на цэль. Таксама ў наяўнасці камандны пункт на асобным грузавіку і 12 пускавых усталёўвак на аўтапрычэпах па 4 ракеты на кожнай. С-300ПС/ПМ блізкая па элементам, але выкарыстоўвае мадэрнізаваны 30Н6, сумешчаны з камандным пунктам і пускавымі ўсталёўкамі на грузавіках.
Калі сістэма выкарыстоўваецца для знішчэння балістычных ці крылатых ракет, ужываецца РЛА 64Н6. Ён здольны выявіць балістычныя ракеты на адлегласці да 1000 км і пры іх руху на хуткасцях да 10000 км/ч, а таксама крылатыя ракеты на адлегласці да 300 км.
36Д6 можа таксама выкарыстоўвацца для прадастаўлення комплексу дадзеных ранняга выяўлення цэляў. Ён можа засекчы цэлі тыпа ракета, якія ляцяць на вышыні 60 м на адлегласці як мінімум 20 км, на вышыні 100 м — на адлегласці 30 км, і на вялікай вышыні — на адлегласці да 175 км. У дадатак да яго можа выкарыстоўвацца 64Н6, які можа засекчы цэлі на адлегласці да 300 км.
Ракеты
Параметры ракет:
Сродкі маскіроўкі і абароны
Таксама могуць выкарыстоўвацца ўсемагчымыя сродкі маскіроўкі, як то — маскіравальныя сеткі і змяшчэнне кампанентаў С-300 у акопах, што грунтоўна ўскладняе выяўленне з вялікіх дыстанцый. Станцыі перашкод для РЛС праціўніка, СПН-30, Заслона-1.
Састаўным элементам для процідзеяння процірадыёлакацыйным ракетам з’яўляецца для С-300 сістэма Газетчык-Е, верагоднасць перахопу ракеты ПРР тыпа ХАРМ складае 0,85 для ракет з актыўнай радыёлакацыйным навядзеннем, цеплавою ці тэлекіруемай сістэмай навядзення верагоднасць перахопу складае 0,85-0,99. Пры гэтым пад перахопам маецца на ўвазе немагчымасць аб’екта прычыніць шкоду пры яго пападанні міма цэлі.
Мадыфікацыі сістэмы С-300
Сістэма З-300 мае вялікую колькасць мадыфікацый, што адрозніваюцца рознымі ракетамі, радарамі, магчымасцю абароны ад сродкаў радыёэлектроннай барацьбы, большай далёкасцю і магчымасцю змагацца з балістычнымі ракетамі малой далёкасці ці цэлямі, якія ляцяць на малой вышыні. Але можна вылучыць наступныя асноўныя мадыфікацыі.
На ўзбраенні
ЗРС С-300 выкарыстоўваецца ў асноўным у краінах Усходняй Еўропы і Азіі, хоць крыніцы аб тым, якія пэўныя краіны маюць гэтыя сістэмай, супярэчлівыя. Па некаторых звестках, ЗША маюць разукамплектаванымі 1 РПН і ПУ 5П85, закупленымі ў Беларусі; спроба закупкі двух РПН і запчастак, інструментаў, прыналежнасцяў да іх праз Казахстан у Расіі скончылася няўдачай.
Ілюстрацыі
С-300ПМУ2 на рэпетыцыі Параду Перамогі ў Маскве 28 і 30 красавіка 2009 года:
Роберт Хубер
Роберт Хубер (Robert Huber; нар. 20 лютага 1937, Мюнхен, Германія) — нямецкі біяхімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі 1988 года.
Леандра Басана
Леандра Басана (Leandro Bassano,  — ) — венецыянскі мастак, трэці сын Якапа Басана. Разам са сваім братам Франчэска ён вучыўся ў майстэрні бацькі, затым працаваў у майстэрні ў Венецыі, якую стварыў ягоны брат. Як і бацька, Леандра таксама цікавіўся рэлігійнай тэматыкай («Вавілонская вежа», «Сусана і старцы», «Маленне аб чашы», «Майсей, які здабыў ваду са скалы»), але быў таксама вядомы і як партрэтыст.
Каля 1575 года ён, па жаданні бацькі ўзначаліў іх сямейную майстэрню ў Басана-дэль-Грапа. Пасля смерці бацькі і самагубства Франчэска Леандра вярнуўся ў венецыянскую майстэрню. Там ён працаваў у стылі Тынтарэта.
Роберт Хубер
Член Леапальдзіны (1990) і Акадэміі дэі Лінчэі, замежны член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1995) і Лонданскага каралеўскага таварыства (1999).
Біяграфія
Скончыў Вышэйшую тэхнічную школу Мюнхена па хіміі ў 1960 годзе, затым там жа праводзіў крышталяграфічныя даследаванні арганічных злучэнняў. У 1971 годзе ўзначаліў Інстытут біяхіміі Таварыства Макса Планка і пераключыўся на крышталяграфію бялку. З’яўляўся дырэктарам Інстытута да 2005 года, усе гэтыя ж гады таксама выкладаў крышталяграфію ў альма-матэр, дзе ў 2013 годзе стаў эмерытам.
За першае даследаванне крышталічнай структуры мембраннага бялку рэакцыйнага цэнтра, які ўдзельнічае ў фотасінтэзе пурпурной нясернай бактэрыі , што забяспечыла далейшы прагрэс у разуменні механізму фотасінтэзу у вышэйшых раслін, Роберт Хубер, Хартмут Міхель і Іаган Дайзенхофер у 1988 годзе атрымалі Нобелеўскую прэмію па хіміі.
Леандра Басана
З часам яго папулярнасць узрастала. Венецыянскі дож нават прысвяціў яго ў рыцары ў канцы 1590-х гадоў. Браў удзел у роспісе Царквы Іль Рэдэнторэ, Сабора Санці-Джавані э Паала і Палаца дожаў. Стварыў партрэт Праспера Альпіні.
Роберт Хубер
Біяграфія
Член Баварскай акадэміі навук (1988), Еўрапейскай акадэміі (1990), Індыйскай нацыянальнай акадэміі навук, Еўрапейскай акадэміі навук і мастацтваў.
Леандра Басана
Большасць яго работ не маюць дакладнай датыроўкі, а аўтарства некаторых дакладна не ўстаноўлена. Яго работы знаходзяцца ў прыватных калекцыях, а таксама ў многіх музеях свету: Уфіцы, Эрмітаж, Музей Эшмала, Луўр, Лонданская Нацыянальная галерэя, Ка’Рэцаніка.
Роберт Хубер
Біяграфія
У 2016 годзе падпісаў ліст з заклікам да Greenpeace, Арганізацыі Аб’яднаных Нацый і ўрадам усяго свету спыніць барацьбу з генетычна мадыфікаванымі арганізмамі (ГМА).
Аўтар і сааўтар больш чым 800 артыкулаў у рэцэнзуемых навуковых часопісах. Індэкс Хірша 128.
Іосіф Абручнік
Іосіф Абручнік, або Іосіф Абраннік (יוֹסֵף, Ἰωσήφ; каля 90 да н.э., Віфлеем  —, ) — муж Марыі, маці Ісуса, і зямны апякун Ісуса. У рымска-каталіцкай, праваслаўнай і англіканскай хрысціянскай традыцыі, Іосіф лічыцца святым.
Пасланні Паўла, якія лічацца раннімі захаванымі хрысціянскімі тэкстамі, не ўпамінаюць пра бацьку Ісуса, таксама ўпамінання няма ў Евангеллі паводле Марка, якое лічыцца першым з Евангелляў. Першы ўспамін пра Іосіфа змяшчае Евангеллях паводле Мацвея і Лукі. У кожным з іх змешчаны радавод Ісуса, які прасочвае яго род ад цара Давіда.
Евангеллі паводле Мацвея і Лукі таксама з'яўляюцца адзінымі Евангеллямі, якія апавядаюць пра дзяцінства Хрыста, але іх звесткі розняцца. У Евангеллі паводле Лукі, Іосіф жыве ў Назарэце і адпаведна патрабаванням рымскага перапісу насельніцтва з'язджае ў Віфлеем, дзе і нарадзіўся Ісус. У Евангеллі паводле Мацвея, Іосіф быў у Віфлееме, горадзе Давіда, дзе нарадзіўся Ісус, а пасля смерці Ірада з сям'ёй пераехаў у Назарэт. Евангелле паводле Мацвея таксама апавядае пра Забойства немаўлят і ўцёкі ў Егіпет: пасля Нараджэння Хрыстова, Іосіф застаецца ў Віфлееме на не вызначаны тэрмін (мусіць, два гады) пакуль яго сям'я хаваецца ў Егіпце, пасля смерці Ірада сям'я вяртаецца ў Іўдзею, і селіцца ў Назарэце. Ад гэтага чаму няма ніякіх згадак Іосіфа па імені, хоць гісторыя Ісуса ў храме, у дванаццаты год Ісуса, змяшчае спасылку на «абодвух бацькоў».
Іосіф шануецца як святы ў каталіцкай, праваслаўнай, усходняй праваслаўнай, англіканскай, лютэранскай цэрквах. У каталіцкіх і іншых традыцыях, Іосіф з'яўляецца заступнікам работнікаў і мае некалькі святаў. Ён таксама быў абвешчаны апекуном і абаронцам каталіцкай царквы Папам Піем IX у 1870 годзе, з'яўляецца заступнікам некалькіх краін і рэгіёнаў.
Afrixalus quadrivittatus
Afrixalus quadrivittatus — від земнаводных з роду сямейства.
Апісанне
Агульная даўжыня дасягае 5 см. Галава некалькі пляскатая. Надвокавыя дугі прыпадняты. Морда кароткая, завостраная. Вочы вялікія з вертыкальнымі рамбічнымі зрэнкамі. Тулава каржакаватае. Канечнасці тонкія, аднак даволі развітыя. Дзякуючы ім гэтая амфібія здольная здзяйсняць скачкі да 10,3 м. Афарбоўка карычневая розных адценняў. Па спіне праходзіць дзве шырокія белыя або бэжавыя паласы, а таксама ёсць палосы па баках.
Спосаб жыцця
Любіць высокія хмызнякі, трапічныя і субтрапічныя дажджавыя лясы. Вядзе дрэвавы спосаб жыцця. Актыўны ноччу. Сілкуецца дробнымі бесхрыбтовымі і іх лічынкамі.
Гэта яйцакладучае земнаводнае. Самка адкладае да 100 яек у лісце, якія знаходзяцца над вадой. Пасля вылуплення апалонікі трапляюць у ваду, дзе праходзяць метамарфоз.
Распаўсюджанне
Жыве ад Эфіопіі у Танзаніі (на поўдні) і Нігерыі, Рэспублікі Конга і Дэмакратычнай Рэспублікі Конга (на захадзе).
Стафардшырскі скарб
Стафардшырскі скарб — так прэса ахрысціла скарб, знойдзены ў графстве Стафардшыр. Непрацуючы жыхар выявіў яго летам 2009 года пры дапамозе металашукальніка. Гэта найбуйнейшы ў гісторыі англасаксонскі скарб.
Па заяве Тэры Герберта, ён займаецца аматарскім скарбашукальніцтвам ужо 18 гадоў. Ён папрасіў у свайго суседа дазволу даследаваць пры дапамозе металашукальніка поле. Пасля тыдня пошукаў ён знайшоў скарб.
Спецыялісты пацвердзілі, што пад зямлёй знаходзілася больш за 1500 прадметаў, якія належалі англа-саксонскаму дваранству: зброя, посуд і ўпрыгажэнні. Узрост большасці прадметаў датуецца прыблізна VII стагоддзем.
Ацэнка кошту скарбу - 3.3 мільена фунтаў, падзеленых паміж скарбашукальнікам і ўладальнікам зямлі фермерам. Але дакладна вядома, што ў агульнай складанасці скарб змяшчае 2,5 кілаграма срэбра і прыкладна 5 кілаграмаў золата.
Каналам National Geographic у 2011 годзе быў зняты дакументальны фільм аб скарбе: «Treasure Hoard. Secrets of the Lost Gold» / «Стафардшырскі скарб. Таямніцы страчанага золата».
Галавіцкія
Галаві́цкія (, Головицкие) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Стрыгінскага сельсавета. Размешчана за 15 км ад Бярозы, за 21 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 года — калонія Галавацкія Ласкі ў Пескаўскай воласці Слонімскага павета Гродзенскай губерні.
З 1915 года акупіраваны германскімі войскамі, з лютага 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе вёска ў Пескаўскай гміне Косаўскага павета Палескага ваяводства, 50 будынкаў.
З 1939 года ў БССР, з 1940 года ў Совінскім сельсавеце. У 1941—1944 гадах акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі 21 жыхара вёскі, на фронце загінулі 14 воінаў-землякоў.
У 1949 годзе створаны калгас «Чырвоная паляна», які ў 1951 годзе ўвайшоў у склад калгаса імя Кірава (з цэнтрам у в. Стрыгінь). З 16 ліпеня 1954 года ў Стрыгінскім сельсавеце. У 1970 годзе ў калгасе «33-я гадавіна Кастрычніка».
Планіроўка
Планіровачна складаецца з рэдка забудаванай вуліцы, арыентаванай з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход (уздоўж Ясельды, 500—700 м ад ракі), да якой прымыкае кароткая вуліца (у цэнтры); асобныя ўчасткі забудовы.
Вендаражскі сельсавет
Ве́ндаражскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Вендараж.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Магілёўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Магілёўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. Пад час Другой сусветнай вайны з ліпеня 1941 года да чэрвеня 1944 года акупіраваны нямецкімі войскамі. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Хрыпялёўскага сельсавета. 22 ліпеня 1960 года ў склад сельсавета са скасаванага Семукацкага сельсавета перададзены 16 населеных пунктаў (Александроў, Альхоўка, Барок, Бярозаўка, Вялікія Бялевічы, Катвіна, Коркаць, Майшчына, Малыя Бялевічы, Мікалаеўка, Міхайлаўск, Навабеліца, Паддуб’е, Паўлаўск, Рубеж і Укружжа), таксама ў склад сельсавета перададзены 10 населеных пунктаў Цішоўскага сельсавета (Барсукі, Вясёлы, Гуслішча, Гуслянка, Жабін Паўднёвы, Жабін Паўночны, Залессе, Навасёлкі, Паддуб’е і Ямніца). 4 чэрвеня 1965 года ў склад адноўленага Семукацкага сельсавета перададзены 15 населеных пунктаў (Александроў, Альхоўка, Барок, Барсукі, Бярозаўка, Вялікія Бялевічы, Дуброўка, Катвіна, Коркаць, Майшчына, Малыя Бялевічы, Паддуб’е, Паўлаўск, Рубеж і Укружжа). 13 лютага 2014 года скасавана вёска Хвашчоўка.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1825 чалавек, з іх 94,2 % — беларусы, 3,8 % — рускія, 1,1 % — украінцы.
Склад
У склад сельсавета ўваходзіць 33 населеныя пункты (2009 г.):
Кубр
Кубр (Кубрь) — рака ў Яраслаўскай і Уладзімірскай абласцях Расіі. Даўжыня 91 км (паводле іншых звестак 87 км). Плошча вадазборнага басейна — 1010 км².
Выток ракі размешчаны ў Ляхаўскім балоце, упадае ў Нерль (прыток Волгі). Найбуйнейшыя прытокі Сабля, Дубец, Мечка. На рацэ размешчаны населеныя пункты: Масцішчава, Кубрынск, Грыгарава і інш. Берагі ракі крутыя. На рацэ некалькі плацін, міжкалгасная ГЭС (1972). У раёне вусця запаведнік.
Айнабулак (Жанааркінскі раён)
Айнабулак — сяло ў Жанааркінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Айнабулакскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 80 км на паўночны заход ад раённага цэнтра, пасёлка Атасу. Код КАТА — 354433100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 607 чалавек (294 мужчыны і 313 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 381 чалавек (190 мужчын і 191 жанчына).
NGC 4726
NGC 4726 (іншае абазначэнне — PGC 926789) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гіпотэза афрыканскага паходжання чалавека
Гіпотэза афрыканскага паходжання чалавека — гіпотэза, паводле якой арэал узнікнення чалавека знаходзіцца ў Афрыцы. Заснавальнікі гэтай гіпотэзы вядомыя археолагі — сям'я Лікі (Leakey). Гіпотэза заснавана на знаходках у Олдувайскай цясніне на поўначы Танзаніі, якая дала назву олдувайскай культуры і ў Коабі Форы ў Эфіопіі. Гэта гіпотэза цяпер прызнаецца асноўнай дзякуючы комплексу сучасных даследаванняў. Канцэпцыі афрыканскага паходжання супрацьпастаўляюцца цяпер маргінальныя гіпотэзы мультырэгіянальнага паходжання і пазатрапічнага паходжання чалавецтва. Канцэпцыя мультырэгіянальнага паходжання чалавека прадугледжвае, што продкавы від Homo erectus ператварыўся ў Homo sapiens у розных пунктах зямнога шара незалежна (што супярэчыць канцэпцыям дывергенцыі і манафіліі).
Некаторыя эксперты мяркуюць, што сучаснае пазаафрыканскае чалавецтва галоўным чынам паходзіць не ад той папуляцыі, якая прыйшла ў Азію «паўночным шляхам» па Нільскім калідоры каля 120 тысяч гадоў назад, а ад іншай групы выхадцаў з Афрыкі, якая пакінула родны мацярык «паўднёвым шляхам», гэта значыць перабралася цераз Баб-эль-Мандэбскі праліў у Паўднёвую Аравію і затым рассялялася ўздоўж узбярэжжа Індыйскага акіяна на ўсход.
Тайбэй
Тайбэ́й — сталіца Тайваня (уладамі Тайваня афіцыйна завецца «месцам часовага знаходжання ўрада Рэспублікі Кітай на час камуністычнага мяцяжу»). З пункта гледжання кіраўніцтва КНР Тайбэй — сталіца правінцыі Тайвань у складзе КНР. Насельніцтва 2.630.191 чал. (чэрвень 2008).
Гісторыя
У пач. XVII ст. на тэрыторыі сучаснага Тайбэя існавалі 3 паселішчы, якія ў сярэдзіне ХІХ ст. ператварыліся ў гандлёвы цэнтр. 3 1875 горад. Пасля ўтварэння асобнай правінцыі Тайвань — рэзідэнцыя губернатара, з 1891 — сталіца правінцыі. У час японскага каланіяльнага панавання (1895—1945) перайменаваны у Тайхоку, тут знаходзілася рэзідэнцыя японскага губернатара. Пасля аднаўлення кітайскага суверэнітэту над Тайванем (1945) — цэнтр яго правінцыі. 3 1949 у Тайбэі размясціўся ўрад Кітайскай Рэспублікі (пасля паражэння ў грамадзянскай вайне з кітайскімі камуністамі ў мацерыковым Кітаі), у 1958 афіцыйна абвешчаны месдам яго знаходжання. У 1967 вылучаны ў асобны адміністрацыйны раён пад кіраваннем цэнтральнага ўрада.
Геаграфія
Тайбэй размешчаны ў паўночнай частцы вострава Тайвань і акружаны аднайменным раёнам. Горад знаходзіцца ў горнай мясцовасці, і з трох бакоў — з паўночнай, паўднёвай і ўсходняй — яго атачаюць горы.
Экакоміка
Тайбэй — найважнейшы транспартны цэнтр Тайваня, дзе сходзяцца асноўныя чыгункі, кіроўныя на паўднёвы ўсход, у бок порта Дзілун, і на поўдзень, у бок горада Гаосюн, а таксама новая лінія хуткаснай чыгункі Тайбэй — Гаасюн, уведзеная ў эксплуатацыю ў студзені 2007. У 2003 годзе ў Тайбэі быў пабудаваны адзін з самых высокіх небаскробаў свету — Тайбэй 101.
Горад абслугоўваюць 2 аэрапорты — міжнародны Тааюань, размешчаны ў раёне Тааюань, і ўнутраных ліній Сунгшан, а таксама марскі порт Дзілун на паўднёва-ўсходнім узбярэжжы вострава.
Горад Тайбэй — найважнейшы адукацыйны і ўніверсітэцкі цэнтр Тайваня. Сярод вучэбных устаноў найболей вядомы Тайванскі дзяржаўны ўніверсітэт. Тайбэй — таксама найбуйнейшы цэнтр сродкаў масавай інфармацыі Тайваня.
Алег Аляксандравіч Шатаў
Але́г Алякса́ндравіч Ша́таў (нар., Ніжні Тагіл, Свярдлоўская вобласць, СССР) — расійскі футбаліст, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Расіі (2013—2016). Майстар спорту Расіі.
Трохразовы чэмпіён Расіі ў складзе «Зеніта» ў сезонах 2014/2015, 2018/19 і 2019/20, двухразовы ўладальнік Кубка Расіі (2015/16, 2019/20), двухразовы ўладальнік Суперкубка Расіі (2015, 2016).
Клубная кар’ера
Пачаў кар’еру ў міні-футбольным клубе «ВІЗ-Сінара», аднак у 2007 годзе далучыўся да футбольнага клуба «Урал», дзе з цягам часу стаў асноўным іграком каманды. 19 лістапада 2010 года быў абраны найлепшым іграком паводле вынікаў сезона сярод балельшчыкаў. У студзені 2012 года адправіўся на зборы з клубам ЦСКА, але праз некаторы час стаў іграком махачкалінскага «Анжы».
14 жніўня 2013 года перайшоў у лагер піцерскага «Зеніта», пасля таго як дагестанскі клуб змяніў стратэгію развіцця і значна скараціў выдаткі на каманду. У лютам 2018 года быў аддадзены ў арэнду «Краснадару» да канца сезона з правам выкупу, аднак клуб не скарыстаўся гэтай опцыяй.
У ліпені 2020 года падпісаў двухгадовы кантракт з казанскім «Рубінам». У лістападзе 2021 года па пагадненні бакоў пакінуў клуб і абвясціў аб прыпыненні кар’еры для рэабілітацыі ад траўм. У лютым 2022 года стаў іграком «Урала», падпісаўшы пагадненне да канца сезона 2021/22, якое ў чэрвені 2022 года было падоўжана на наступны сезон. У жніўні 2023 года разарваў кантракт з клубам, каб навучацца на трэнера.
Міжнародная кар’ера
Дэбютаваў у зборнай Расіі ў матчы супраць зборнай Ісландыі 6 лютага 2013 года, выйшаўшы на замену на 46-й хвіліне гульні. На 66-й хвіліне ён забіў гол пасля перадачы Рамана Шырокава.
Дагістарычныя палевыя паселішчы ў Альпах
Дагістарычныя палевыя паселішчы ў Альпах — дагістарычныя паселішчы палевага жылля ў Альпах і навакольных раёнах, пабудаваныя прыкладна з 5000 да 500 гг. да н. э. на берагах азёр, рэк і балот (напрыклад, ). Усяго ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў 2011 годзе ўнесена 111 аб’ектаў, размешчаных на тэрыторыі Аўстрыі (5 паселішчаў), Францыі (11), Германіі (18), Італіі (19), Славеніі (2) і Швейцарыі (56). У Славеніі палевыя паселішчы сталі першымі аб’ектам, дададзеным у спіс па культурных крытэрыях.
Раскопкі, праведзеныя ў некаторых паселішчах, даюць інфармацыю аб тым, як жылі іх насельнікі ў эпоху неаліту і ў бронзавы век. Згодна з ЮНЕСКА, паселішчы з’яўляюцца унікальнымі, выключна добра захаваліся, багатымі ў культурным плане археалагічнымі месцамі, якія з’яўляюцца важнымі крыніцамі пра будову ранніх земляробчых суполак у рэгіёне. Насуперак ходкай думцы, палевыя дамы былі ўзведзены не на вадзе, а на багністых берагах. Палі, якія прыўздымаюць дом, абараняюць жыллё ад паводак. З-за росту плошчы азёр многія палі сягоння знаходзяцца пад вадой, што стварае ўражанне, што яны і раней знаходзіліся там.
Эварыста Баскеніс
Біяграфія
Адносіцца да найменш вядомых італьянскіх майстроў. Толькі стараннае даследаванне архіваў і ўвага да мастацкіх працэсаў на поўначы Італіі далі магчымасць крыху растлумачыць сітуацыю. Эварыста Баскеніс паходзіў з мастацкай сям’і, дзейнасць якой задакументавана яшчэ ў XV стагоддзі. У гады з’яўлення на свет і раннім жыцці Эварыста сям’я была заможнай, што дазволіла яму атрымаць мастацкую і музычную адукацыю. Эварыста Баскеніс — вядомы музыка эпохі. Заможнасць сям’і дазволіла мастаку здзяйсняць падарожжы. Ёсць дадзеныя аб яго знаходжанні ў Венецыі.
Як мастак працаваў пераважна ў жанры нацюрморта. Але гэта спецыфічныя нацюрморты — з музычнымі інструментамі і без выяў чалавечых фігур. У эпоху барока выявы музычных інструментаў часта ўспрымаліся як алегорыя мітусні, мімалётнасці маладосці і чалавечага жыцця, мімалётнасці асалоды. Нацюрморты Эварыста Баскеніса, аднак, у меншай ступені ўспрымаюцца як падобныя алегорыі.
Сярод вучняў Эварыста Баскеніса — мастак Барталамеа Бетэра (Бергама, 1639 год — магчыма, Мілан, 1688 год), які сам маляваў нацюрморты з музычнымі інструментамі і атрымаў у спадчыну краму Эварыста Баскеніса пасля яго смерці.
Антон Дзмітрыевіч Мухарскі
Антон Дзмітрыевіч Мухарскі (Антон Дмитрович Мухарський, сцэнічныя псеўданімы Анцін Мухарскі і Арэст Люты;, Кіеў) — украінскі акцёр тэатра і кіно, тэлевядучы, спявак і пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся 14 лістапада 1968 года ў Кіеве. У 1992—1993 гадах выкладаў урокі па гісторыі культуры ў 109-й кіеўскай гімназіі імя Т. Р. Шаўчэнкі. У 1992 годзе скончыў Кіеўскі тэатральны інстытут імя Карпенкі-Карага па спецыяльнасці «Акцёр тэатра і кіно». Дванаццаць гадоў працаваў акцёрам у Нацыянальным акадэмічным тэатры рускай драмы імя Лесі Украінкі. Сыграў каля 20 галоўных роляў.
У 2008 годзе заснаваў галерэю незалежнага мастацтва «Аntin’s collections», якая стала вядомая маштабнымі праектамі «Жлоб-Арт», «Сельскі гламур» (калекцыя ўкраінскага кітчэвага жывапісу 1930-1960-х гадоў) і інш. У 2009 годзе заснаваў Саюз вольных мастакоў «Воля або смерць», у склад якога ўвайшлі Іван Сэмэсюк, Олекса Ман, Андрэй Ярмоленка, Сяргей Каляда, Ніна Мурашкіна, Сяргей Хахол і іншыя.
У 2012 годзе стварыў праект «Лагідна українізація», у рамках якога стварыў вакальна-інструментальны ансамбль «Сталін унд Гітлер капут». Гурт выконвае песні на музыку папулярных савецкіх песень, а словы (у жанры палітычнага памфлета і сатыры) піша сам Мухарскі, і ён жа з’яўляецца адзіным салістам ансамбля, выступае пад імем «прафесара антрапалогіі Арэста Лютага». Менавіта выступы ў гэтым ансамблі зрабілі імя Антона Мухарскага (Арэста Лютага) вядомым і папулярным ва Украіне. Да цяперашняга часу ансамбль працягвае актыўна выступаць.
22 чэрвеня 2014 года першы з украінскіх спевакоў выступіў у зоне Антытэрарыстычнай аперацыі. У жніўні 2019 года ютуб-канал Арэста Лютага па запыце Раскамнагляду Расіі быў выдалены. Над каналам працавалі 7 гадоў, на ім было 86 тысяч падпісчыкаў, больш за сто мільёнаў праглядаў. Аўтар стварыў новы канал з назвай «Лютая ўкраінізацыя».
Праца на тэлебачанні
Быў рэжысёрам, аўтарам і вядучым тэлевізійных праграм «НЛО» (1999—2000), «Музычны кіёск» (2001), «Бадзёрая раніца» (2002-2003), «Вар’яцкі свет» (2004), «Квадратны метр» (2006—2008) — усе на тэлеканале «Інтэр». Быў аўтарам, прадзюсарам і вядучым праекта "Кабарэ-шоу «Зялёная лямпа» і навагодняй праграмы «Зялёны агеньчык» на канале ТВІ (2013). З 2020 года вядзе аўтарскую перадачу "Шляхетнае шоў «Лютая ўкраінізацыя» на 4 канале.
ФК Першы Рэгіён Кавярдзякі
«Першы Рэгіён» — беларускі футбольны клуб з вёскі Кавярдзякі Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці. У 2020 годзе выступаў у Другой лізе чэмпіянату Беларусі.
У кастрычніку 2021 года зняўся з розыгрышу Другой лігі ў знак пратэсту супраць арышту баскетбалісткі Алены Леўчанка, у астатніх матчах камандзе былі прысуджаны тэхнічныя паражэнні з лікам 0:3.
Мантальда-Раера
Насельніцтва складае 890 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 81 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 12040. Тэлефонны код — 0172.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Антыхрыст
Антыхрыст — персанаж хрысціянскай эсхаталогіі, біблейскіх, царкоўных і іншых прароцтваў аб апошнія дні свету. Згодна з якімі ён будзе чалавекам незвычайных здольнасцей, ведаў і ўменняў, які будзе мець усю сілу сатаны (ня будучы апантаным) і дзейнічаць цалкам вольна супраць Царквы, хрысціян і ўсяго чалавецтва. І якога большасць людзей прыме за месію і будзе ўсясветным дзяржаўным кіраўніком.
У шырокім сэнсе антыхрыстам называюць усіх хто пярэчыць Хрысту або сцвярджае, што з'яўляецца месіяй (збавіцелем чалавецтва) або прадаўжальнікам справы Хрыста. Антыхрыстам называлі імператара Нерона, прарока Мухамада, заваёўніка Тамерлана , расійскага цара Пятра I, імператара Напалеона Банапарта , правадыроў Французскай рэвалюцыі, расійскіх бальшавікоў і мексіканскіх рэвалюцыянераў. Гэта значыць тых хто выкарыстоўваў гвалт дзяржавы ў веравызнаўчай сферы, у прыватнасці ў барацьбе з хрысціянствам.
Ubisoft Kyiv
Ubisoft Kyiv — кампанія, якая спецыялізуецца на распрацоўцы камп’ютарных гульняў. Размяшчаецца ў Кіеве, Украіна. Была заснавана ў красавіку 2008 года ў якасці падраздзялення французскага распрацоўшчыка і выдаўца Ubisoft.
Гісторыя кампаніі
Аб адкрыцці кампаніі было афіцыйна абвешчана ў прэс-рэлізе 29 красавіка 2008 года. У ім жа было сказана, што першы час украінскае падраздзяленне будзе працаваць у кааператыве з румынскім, але затым пяройдзе і да самастойнай распрацоўкі камп’ютарных гульняў.
На сакавіка 2010 года склад каманды налічвае шаснаццаць чалавек, з магчымасцю пашырэння ў будучыні. Частка распрацоўшчыкаў да афіцыйнага адкрыцця ўкраінскага падраздзялення праходзілі стажыроўку ў Ubisoft Romania, і працавалі там над партаваннем аркаднай Авіясімулятары «Blazing Angels 2: Secret Missions of WWII» з Xbox 360 на ПК.
17 сакавіка 2009 года адбыўся выхад ПК-версіі гульні «Tom Clancy's HAWX», якая сіламі шасці работнікаў кампаніі была перанесеная з Xbox 360.
Згодна з інтэрв’ю з прадстаўнікамі Ubisoft Kyiv, якое было ўзята сайтам PlayGround.ru у канцы сакавіка 2010 года, падраздзяленне ў дадзены момант працуе над падтрымкай гульнявога рухавічка, распрацаванага асноўнай кампаніяй (якога менавіта, не ўдакладнялася); партаваннем неанансаванай гульні для ПК а таксама распрацоўкай неназванай гульні сумесна з Ubisoft Romania.
Новіны (Бярэзінскі раён)
Но́віны (, Новины) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Паплаўскага сельсавета.
Аддукт
Магчымае ўтварэнне аддуктаў не толькі ў стэхіяметрычных суадносінах 1:1, але і ў іншых (напрыклад, біс-аддукты ў суадносінах 2:1). Тэрмін «Аддукт» звычайна не змяшчае паняцця пра пэўную структуру і характар хімічнай сувязі злучэння.
Звычайна аддуктамі называюць прадукты рэакцый далучэння (прадукты рэакцыі Дыльса-Альдэра, рэакцый нуклеафільнага і электрафільнага далучэння, уключаючы прамежкавыя прадукты, такія як комплексы Мейзенгеймера) і малекулярныя комплексы (комплексы з пераносам зараду, клатраты і г.п.).
Кума (прыток Конды)
Кума́ (Кума́ ) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Ханты-Мансійскай аўтаномнай акрузе, правы прыток ракі Конда (басейн Іртыша).
Даўжыня ракі 530 км. Плошча вадазбору 7750 км². Бярэ пачатак і працякае па забалочанай мясцовасці. Упадае ў Іртыш за 394 км ад яго вусця.
Прытокі Кумы: Татарка, Салп’я, Маёраўка, Пуцік, Курухтал, Малая Кума, Ах’я, Ландзіна, Лаўт, Мортка і інш.
Туркменабат
Туркменабат (туркм. Türkmenabat) — горад у Туркменістане, адміністрацыйны цэнтр Лебапскага вілаята. Насельніцтва — 253 тыс. жыхароў (2009).
Геаграфія
Туркменабат размешчаны на левым беразе Амудар’і, за 470 км на паўночны ўсход ад Ашгабата (па дарозе 585 км).
Вузлавая чыгуначная станцыя.
Назва
Сучасная назва горада — Туркменабат.
Старажытная назва горада — Амуль. З канца XV стагоддзя да 1924 года, а таксама з 1927 па 1940 гады горад быў вядомы як Чарджуй (ад перс. چهارجوی — «чатыры каналы»). У 1924—1927 гадах горад насіў назву Ленінск (Ленінск-Туркменскі) у гонар У. І. Леніна (Ульянава), затым Чарджоу. У 1992—1999 гадах горад называўся Чарджэў (туркм. Çärjew, Чәрҗев).
Славутасці
Гарадзішча Амуль-Чарджуй на ўскраіне сучаснага Туркменабата. За 70 км на паўднёвы ўсход ад Туркменабада, у Каракумах, размешчаны Репетэкскі запаведнік.
Анет (востраў)
Ане́т (Annette) — востраў у складзе архіпелага Аляксандра. Належыць да амерыканскага штата Аляска. Плошча — 332,573 км². Насельніцтва (2000 г.) — 1447 чалавек.
Геаграфія
Востраў Анет знаходзіцца ў 1,27 км на поўдзень ад большага па плошчы вострава Рэвільяхіхеда. Сфарміраваўся на месцы сутыкнення тэктанічных пліт, там, дзе цягнецца ціхаакіянскі вогненны пояс. Абрысы вострава надзвычай складаныя. На поўначы і на захадзе працяглыя фіёрды ствараюць шырокія паўастравы. Большасць паверхні складзена стромкімі кварцытамі і дыярытамі, а таксама асадкавымі пародамі. Цэнтральная частка Анет гарыстая. Вышэйшая гара дасягае 1447 м над узроўнем акіяна. Буйны заходні паўвостраў Метлакатла адносна роўны з рэдкімі скалістымі ўзвышшамі.
Для вострава Анет характэрна густая рачная сетка. У міжгорных катлавінах месцяцца азёры і балоты.
Клімат марскі вільготны. Сярэднегадавая тэмпература трымаецца паміж +5,2°C і +11,1°C. Узімку магчымы зніжэнні тэмпературы ніжэй за 0°C. Гадавая колькасць ападкаў перавышае 2500 мм.
Гісторыя
Востраў Анет быў здаўна вядомы індзейцам-тлінкітам як месца палявання. Са згоды тлінкітаў у канцы XIX ст. на захадзе вострава пасяліліся цымшыян, якія паходзілі з тэрыторыі сучаснай Брытанскай Калумбіі. Яны далі назву свайму паселішчу Метлакатла ў гонар старога паселішча на мацерыковым узбярэжжы.
У 1879 г. востраў даследаваў амерыканскі натураліст В. Х. Дол. Лічыцца, што ён даў сучасную назву востраву ў гонар сваёй жонкі. У 1887 г. брытанец Вільям Данкан заснаваў на Анет англіканскую місію. Пад яго ўздзеяннем 823 цымшыян прынялі хрысціянства. У 1891 г. Кангрэс ЗША прызнаў Анет індзейскай рэзервацыяй.
У нашы дні востраў Анет — адзінае месца ў штаце Аляска, шчыльна населеннае цымшыян, якое захоўвае статус індзейскай рэзервацыі.
Rouge
Rouge — бразільскі жаночы поп-гурт, створаны ў Бразіліі ў Сан-Паўлу.
Спіс аб’ектаў PGC (1867001—1868000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1867001—1868000)
NGC 4727
NGC 4727 (іншыя абазначэнні — NGC 4740, MCG -2-33-23, IRAS12483-1403, PGC 43499) — галактыка ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4727, NGC 4740.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Альфрэд Сіслей
У 1860—1863 гадах вучыўся ў майстэрні Шарля Глейра ў Парыжы.
Насенне сланечніка
Семечкі сланечніка — насенне сланечніка аднагадовага ( Helianthus annuus ). Выкарыстоўваюцца ў першую чаргу для вытворчасці сланечнікавага алею, які затым ужываецца для падрыхтоўкі ежы або для тэхнічных патрэб. Гідрагенізацыяй сланечнікавага алею атрымліваюць саломас. Алей таксама выкарыстоўваецца ў лакафарбавай прамысловасці.