cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Майкл Хаўтан
Кар’ера
Хаўтан быў суаўтарам шэрагу рэзультатыўных даследаванняў, апублікаваных у 1989 і 1990 гадах, якія ідэнтыфікавалі антыцелы да гепатыту С у крыві, асабліва ў пацыентаў з больш высокім рызыкай заражэння, у тым ліку тых, каму пералівалі кроў. Гэтая праца прывяла да распрацоўкі аналізу крыві ў 1990 годзе; шырокае абследаванне крыві, якое пачалося ў 1992 годзе з распрацоўкі больш адчувальнага тэсту, з тых часоў практычна ліквідавала заражэнне гепатытам С у запасах донарскай крыві ў Канадзе. У іншых даследаваннях, апублікаваных у той жа перыяд, Хоўтан і яго супрацоўнікі звязвалі гепатыт С з ракам печані.
У 2013 годзе каманда Хоўтана з Універсітэта Альберты паказала, што вакцына, атрыманая з аднаго штаму гепатыту С, была эфектыўнай супраць усіх штамаў віруса.
Самалі
Самалі́ (Soomaaliya, الصومال) — краіна ва ўсходняй частцы Афрыкі, размешчана на Самалійскім паўвостраве. Мае выхад да Індыйскага акіяну. На паўночным захадзе мяжуе з Джыбуці, на захадзе з Эфіопіяй, на паўднёвым захадзе з Кеніяй.
У выніку грамадзянскай вайны паўночная частка краіны ў 1991 абвясціла незалежнасць пад назвай Самаліленд, іншая частка аддзялілася пад назвай Пунтленд. На тэрыторыю Самалі былі ўведзены замежныя міратворчыя сілы.
Гісторыя
Чалавек насяляе тэрыторыю сучаснага Самалі з часоў палеаліту. З VII ст. да н.э. Самалі ў зоне ўплыву араба-мусульманскай цывілізацыі, паступова тут пашыраўся іслам. На ўзбярэжжы ўзніклі буйныя гарады Барбара, Магадыша, Бараўэ, Марка і інш. Унутраныя раёны насялялі шматлікія плямёны самалі, якія не мелі ўстойлівых дзяржаўных утварэнняў. З канца XV ст. ў Самалі праніклі партугальцы, якія падпарадкавалі прыбярэжныя гарады. У XVII ст. іх выгналі туркі, якія сталі кантраляваць гарады на поўначы Самалі; поўдзень Самалі ўвайшоў у сферу ўплыву Амана. У выніку каланіяльнай экспансіі ў канцы XIX ст. тэрыторыя рассялення самалійскіх плямён падзелена на некалькі частак: паўночныя раёны адышлі да Вялікабрытаніі як пратэктарат Самалілэнд, паўднёвыя і ўсходнія — да Італіі як Італьянскае Самалі, заходнія раёны (Агадэн) — Эфіопіі. У 2-ю сусветную вайну Італьянскае Самалі ў 1941 г. акупіравана брытанскай арміяй. У 1949 г. ААН перадала былое Італьянскае Самалі пад апеку Італіі на 10 гадоў. 21 чэрвеня 1960 г. абвешчана незалежнасць Самалілэнда, 1 ліпеня 1960 г. — Італьянскага Самалі; у той жа дзень абое Самалі аб'яднаны ў адзіную Самалійскую Рэспубліку. Унутранае становішча дзяржавы было нестабільнае. Пасля забойства першага прэзідэнта А.А.Шэрмарка (1969 г.) уладу захапілі ваенныя пад кіраўніцтвам генерала М.С.Барэ, які ўзначаліў Вярхоўны рэвалюцыйны савет; была абвешчана Самалійская Дэмакратычная Рэспубліка. Урад Барэ абвясціў курс на пабудову сацыялізму: нацыяналізаваны банкі, буйныя прадпрыемствы, праведзены іншыя захады сацыялістычнага характару, наладжаны цесныя сувязі з СССР. Адзінай дазволенай партыяй стала створаная ў 1976 г. Самалійская рэвалюцыйная сацыялістычная партыя пад кіраўніцтвам Барэ. Вайна 1977—1978 гг. з Эфіопіяй за правінцыю Агадэн, у якой СССР падтрымаў Эфіопію, прывяла да разрыву з СССР і пераарыентацыі Самалі на ЗША.
Пагаршэнне эканамічнага становішча Самалі разам з абвастрэннем міжплемянных супярэчнасцей прывяло ў канцы 1980-х г. да ўзброенных выступленняў супраць рэжыму Барэ, які ў 1991 г. быў вымушаны пакінуць краіну. Самалі стала арэнай барацьбы ўзброеных груповак (Самалійскі нацыянальны альянс, Самалійскі альянс выратавання і інш.) за ўладу.
На Паддашку
Гісторыя
Утварыўся вакол майстэрні «На Паддашку» Яўгена Куліка, якая знаходзілася на галоўным праспекце Мінску, насупраць будынка КДБ. У майстэрні як дыскусійным клубе збіраліся Лявон Баразна, Зянон Пазняк, Генадзь Сокалаў-Кубай, Міхась Чарняўскі, Міхась Раманюк, Алесь Разанаў, Зміцер Санько, Віктар Маркавец, Алесь Марачкін. Практычным вынікам дыскусій сталі мастацкія выстаўкі, прымеркаваныя да юбілейных датаў беларускае культуры.
Найбольш значныя акцыі — выстаўка да стагоддзя з дня нараджэння Алаізы Пашкевіч (Цёткі) у 1976 годзе і выстаўка да юбілею Міколы Гусоўскага ў 1980 годзе. На апошняй, нягледзячы на актыўнае процідзеянне савецкіх уладаў, мастакі змаглі выставіць творы з традыцыйным беларускім нацыянальным гербам Пагоняй.
У 1980-я гады савецкія ўлады ўчынілі рэпрэсіі ў дачыненні да сябраў асяродка, у тым ліку праз звальненні з працы і ўзмацненне цэнзуры. Нягледзячы на гэта, асяродак працягваў культурніцка-асветніцкую дзейнасць: ладзіліся выстаўкі, сустрэчы, дыспуты. Сярод іншага, тут адзначаліся 100-гадовы юбілей Казіміра Малевіча, юбілейныя гадавіны Вацлава Ластоўскага і Язэпа Драздовіча. Са зменай палітычнай сітуацыі ў Беларусі мастакі асяродку ўтварылі ядро патрыятычнай мастацкай суполкі «Пагоня».
Тэйнінь
Тэйнінь (Tây Ninh) — горад на поўдні В’етнама ў 90 км на паўночны захад ад Хашыміна. Насельніцтва (2012 г.) - 127 878 чал.
Тэйнінь вядомы тым, што з'яўляецца галоўным цэнтрам сінкрэтычнай рэлігіі каадай.
Уверцюра
Уверцюра (ouverture ад  адкрыццё, пачатак) — інструментальны ўступ да музычна-тэатральных (опера, балет, аперэта), вакальна-інструментальных (араторыя, кантата), інструментальных (сюіта) твораў, а таксама да спектакляў драматычнага тэатра і кінафільмаў. Увасабляе абагульненыя ідэйна-мастацкі сэнс, вобразы або характар твора. Звычайна грунтуецца на асноўным музычным матэрыяле, часам самастойная.
Гісторыя
Узнікла ў Італіі як уступ да оперы (першы ўзор у оперы «» К. Мантэвердзі, 1607), тэрмін вядомы з другой паловы XVII стагоддзя.
У XVII стагоддзі сфарміраваліся ўстойлівыя тыпы ўверцюры:
З другой паловы XVIII стагоддзя пад уздзеяннем санатна-сімфанічных прынцыпаў тэматычнага развіцця сцвярджаецца ўверцюра ў санатнай форме (К. Глюк, В. А. Моцарт, Л. Керубіні і інш.).
Узмацненне вобразна-тэматычных сувязей з операй, узбагачэнне музычнай драматургіі і форм спрыялі далейшаму развіццю ўверцюры ў творчасці Л. Бетховена, Дж. Расіні, Дж. Вердзі, Р. Вагнера, Ж. Бізэ, М. Глінкі, А. Барадзіна, М. Рымскага-Корсакава, М. Балакірава, Б. Сметаны, С. Манюшкі, у беларускай музыцы — у творчасці А. Багатырова (да оперы «Надзея Дурава»), Я. Цікоцкага (да опер «Міхась Падгорны», «Дзяўчына з Палесся»), Дз. Лукаса (да оперы «Кастусь Каліноўскі»).
У некаторых уверцюр не мае распрацоўкі (да «Вяселля Фігара» В. А. Моцарта, «Надзеі Дуравай» А. Багатырова).
Сустракаюцца ўверцюры складанай 3-часткавай, варыяцыйнай форм, імправізацыйнага тыпу. Яны звычайна грунтуюцца на развіцці аднаго вобраза і маюць назвы: уступ, інтрадукцыя, прэлюд і інш. (уступы да опер «Лаэнгрын» Р. Вагнера, «Хаваншчына» М. Мусаргскага, «Яўген Анегін», «Пікавая дама» П. Чайкоўскага, «У пушчах Палесся» А. Багатырова, «Сівая легенда» Дз. Смольскага, «Барвовы золак» К. Цесакова). Аналагічныя з’явы характэрны балетам, музыцы да спектакляў драматычнага тэатра, аперэт.
Джон Філіп Суза
Джон Філіп Суза (John Philip Sousa;, Вашынгтон — , Рэдынг, штат Пенсільванія) — амерыканскі кампазітар і дырыжор духавых аркестраў, аўтар знакамітага маршу «The Stars and Stripes Forever», які стаў нацыянальным маршам ЗША. Суза ўвайшоў у гісторыю амерыканскай музыкі як «кароль маршаў».
Творчасць
Найбольш вядомая частка творчай спадчыны Сузы — маршы для духавога аркестра, яму належаць 136 твораў у гэтым жанры. Маршы Сузы разнастайныя па характары, але ўсе яны адзначаны аптымізмам і жыццёвай энергіяй. Сярод іх — «Зоркі і поласы назаўжды» (Stars and Stripes Forever; цяпер нацыянальны марш ЗША), Semper Fidelis (які стаў неафіцыйным гімнам амерыканскай Марской пяхоты) і многія іншыя. Суза напісаў таксама 15 аперэт, блізкіх па стылі да работ Гілберта і Салівана, каля сямідзесяці песень і шэраг твораў для духавога аркестра.
Атар Міхайлавіч Дадышкіліяні
Атар Міхайлавіч Дадышкілія́ні (Отар Михайлович Дадишкилиани; нар., , Расія) — расійскі і беларускі балетмайстар, оперны рэжысёр. Заслужаны артыст РСФСР (1961), Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларускай ССР (1970).
Біяграфія
Скончыў у 1955 годзе Дзяржаўны інстытут тэатральнага мастацтва ў Маскве. У 1955—1965 гадах і з 1976 года балетмайстар у тэатрах оперы і балета Расіі. З 1965 года галоўны балетмайстар, з 1972 года галоўны рэжысёр Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі.
Творчасць
Дадышкіліяні-балетмайстру ўласцівы сцвярджэнне рэалістычнай танцавальнай вобразнасці, пошукі ў галіне сцэнічнай формы. Першы пастаноўшчык на беларускай сцэне балетаў «Альпійская балада» (1967), «Выбранніца» (1969) і «Тыль Уленшпігель» (1974) Я. Глебава, «Пасля балю» Г. Вагнера (1971). Сярод іншых пастановак: балеты «» А. Хачатурана (1964), «Пер Гюнт» на музыку Э. Грыга (1966), «Рамэа і Джульета» С. Пракоф’ева (1968), оперы «» М. Мусаргскага (1970), «Пікавая дама» (1972) і «Іаланта» (1975) П. Чайкоўскага, «Дон Жуан» В. А. Моцарта (1973), «Русалка» А. Даргамыжскага (1974).
Сям’я
У шлюбе з балерынай Кларай Малышавай мае двух дзяцей:
Бурмеранж
Бурмеранж (люксемб. Bërmereng, фр. Burmerange) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Грэвенмахер. Камуна Бурмеранж з'яўляецца часткай кантона Рэміх. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Індыянскі ўніверсітэт у Блумінгтане
Індыянскі ўніверсітэт у Блумінгтане (Indiana University Bloomington) — грамадскі даследчы ўніверсітэт ЗША, вядучы кампус Індыянскага ўніверсітэта, размешчаны ў Блумінгтане, штат Індыяна.
У 2010 годзе Індыянскі ўніверсітэт у Блумінгтане заняў 75-ю пазіцыю ў рэйтынгу «Нацыянальныя ўніверсітэты» выдання U.S. News & World Report, а таксама 90-ю пазіцыю ў Акадэмічным рэйтынгу ўніверсітэтаў свету. Універсітэт уваходзіць у спіс, створаны ў 1985 годзе вучоным і даследчыкам амерыканскіх універсітэтаў Рычардам Молам, як спіс лепшых грамадскіх універсітэтаў, дапоўнены ў 2001 годзе іншым навуковым Говардам Грынам. Акрамя таго кампус у Блумінгтане з 1909 года з'яўляецца членам Асацыяцыі амерыканскіх універсітэтаў.
Дэмаграфія
Па стане на восень 2010 год, сярод больш чым студэнтаў (undergraduate students) і аспірантаў (graduate students) універсітэта мелася 4826 замежных студэнтаў. Сярод студэнтаў — грамадзян ці пастаянных жыхароў ЗША было 1851 афраамерыканец, 1718 асоб азіяцкага паходжання, 1416 асоб лацінаамерыканскага паходжанні, 97 карэнных амерыканцаў, і 26 прадстаўнікоў карэнных народнасцей ціхаакіянскіх астравоў (гавайцы, самаанцы і інш.). 604 студэнта ўказалі «змяшаную» расавую прыналежнасць. Большая частка студэнтаў — 68 %, з Індыяны, аднак сярод студэнтаў ёсць прадстаўнікі 49 штатаў ЗША і 137 замежных дзяржаў.
Гісторыя
У 1820 годзе ўрад Індыяны заснаваў навучальную ўстанову, якая была вядома тады як «семінарыя штата» і размяшчалася на рагу Секанд-стрыт і Каледж-авеню. Канстытуцыя штата Індыяна 1816 года патрабавала ад Генеральнай асамблеі штата стварыць агульную сістэму адукацыі, пачынаючы ад сярэдніх школ і сканчаючы ўніверсітэтамі, дзе навучанне павінна быць бясплатным і ў роўнай ступені адкрытым для ўсіх. Будаўніцтва першых будынкаў новага ўніверсітэта пачалося ў 1822 годзе, а ў 1824-м пачаліся заняткі.
Першым прэзідэнтам універсітэта стаў Эндру Уайлі, у 1829 годзе, тады ж Генеральная асамблея змяніла назву школы на «Індыянскі каледж». Сучасную назву ўніверсітэт атрымаў у 1838 годзе. Смерць прэзідэнта Уайлі ў 1851 годзе адзначыла сабой заканчэнне першага перыяду развіцця ўніверсітэта. Наступныя змены прыйшлі толькі ў 1885 годзе, калі яго прэзідэнтам стаў біёлаг Дэвід Стар Джордан.
У 1867 годзе Сара Морысан была першай жанчынай, якая стала студэнткай універсітэта, а ў 1873 годзе яна стала і першым прафесарам-жанчынай.
У 1883 годзе ўніверсітэт прысудзіў сваю першую доктарскую ступень, а таксама правёў першы міжвузаўскі спартыўны матч (па бейсболу). Аднак у гэты год кампус універсітэта, які размяшчаўся на першапачатковым месцы ў цэнтры горада Блумінгтан згарэў дашчэнту. Замест таго, каб аднаўляць будынкі, як гэта здаралася пасля некаторых іншых здарэнняў, было прынята рашэнне аб будаўніцтве новага кампуса на ўсходзе горада, якое адбывалася з 1884 па 1908 год.
Першае аддзяленне ўніверсітэта за межамі Блумінгтана было адкрыта ў 1916 годзе, у Індыянапалісе. У 1920 годзе адкрыліся школа музыкі і бізнес-школа. У 1940-х гадах з'явіліся аддзяленні ўніверсітэта ў і Форт-Уэйне. У 1947 годзе адкрыўся інстытут Кінсі, які выклікаў мноства спрэчак, праводзячы даследаванні ў вобласці сексуальных адносін.
Структура
У склад Індыянскага ўніверсітэта ў Блумінгтане ўваходзяць 14 каледжаў і школ:
Кампус
Плошча кампуса Індыянскага ўніверсітэта ў Блумінгтане складае 7,8 кв.км. На яго тэрыторыі размешчана мноства будынкаў, якія прадстаўляюць гістарычную каштоўнасць. Кампус багата азелянёны, праз яго працякае гэтак званая «Рака Джордана», якая атрымала імя ў гонар Дэвіда Стара Джордана — дарвініста, іхтыёлага і прэзідэнта Індыянскага ўніверсітэта ў Блумінгтане, а затым і Стэнфарда.
Дыверсійная Беларуская партызанская брыгада імя У. І. Леніна
'''Дыверсійная Беларуская партызанская брыгада імя У. І. Леніна''' — партызанская брыгада, створаная ў ліпені 1942 года ў савецкім тыле як Беларуская дыверсійная партызанская брыгада асобага прызначэння з партызан, якія выйшлі за лінію фронту, і з асабовага складу, вылучанага 1-й Беларускай і 2-й Беларускай імя П. К. Панамарэнкі партызанскімі брыгадамі. У лістападзе 1942 года брыгадзе было нададзена імя Леніна. Да снежня 1942 года база брыгады знаходзілася ў савецкім тыле, куды атрады перыядычна выходзілі на экіпіроўку. У верасні 1943 года была перадыслацыравана ў Вілейскую вобласць. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Суражскага, Талачынскага, Ушацкага, Докшыцкага, Дунілавіцкага, Пліскага, Глыбоцкага раёнаў. 1 ліпеня 1944 года брыгада (315 партызан, 3 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны праводзілі дыверсіі на чыгунках Полацк — Віцебск, Полацк — Невель, Полацк — Маладзечна. У снежні 1942 — сакавіку 1943 гадоў удзельнічалі ў баях з карнікамі ў Суражскім, Полацкім і Расонскім раёнах. У ліпені 1943 года брыгада правяла рэйды з Суражскага ў Талачынскі, у верасні — у Докшыцкі раёны, у час якіх яны нападалі на гарнізоны, тым ліку ў вёсцы Арэхаўна Ветрынскага раёна. У «рэйкавай вайне» на чыгунцы Полацк — Маладзечна падарвалі і папсавалі больш за 5 тысяч рэек. Са снежня 1943 года ўтрымлівалі лінію абароны па рацэ Бярэзіна. У красавіку — маі 1944 года ў час карнай аперацыі на Полацка-Лепельскую партызанскую зону вялі баі на лініі абароны вёсак Адамова — Бераспонне, вёсак Лісічына — Кублічы, каля возера Медзазол утрымлівалі пераправу цераз Батурынскі мост, вялі баі за вёскі Лясіны, Храмёнкі, Зарубаўшчына Ушацкага раёна. У маі 1944 года разам з іншымі брыгадамі прарвалі блакаду каля вёскі Матырына Ушацкага раёна і выйшлі ў Вілейскую вобласць.
М61 (цеплавоз)
Цеплавоз NoHAB AA16, М61 (M — ад вугорскага «mozdony» — лакаматыў, 6-восны, 1-ы тып) — цеплавоз, які вырабляўся ў Швецыі на заводзе NOHAB у горадзе Трольхетан.
У працэсе вытворчасці цеплавоза ў яго ўносіліся канструктыўныя змены. У прыватнасці ён меў у арыгінале 4 восі, усе яны былі абматораны, але пры пастаўцы ў некаторыя краіны патрабавалася па патрабаванням заказчыка паменшыць восевую нагрузку, і таму каляскі цеплавоза сталі трохвосевымі, там з'явіліся падтрымліваючыя восі. У 1949 годзе NOHAB атрымала ліцэнзію на вытворчасць цеплавоза ад EMD. У аснову канструкцыі была ўзятая тая мадыфікацыя EMD F, што раней пастаўлялася ў Аўстралію. Па патрабаванням міжнароднага саюза чыгунак былі ўнесены некаторыя змены ў форме кузава, што палепшыла агляд, змены таксама закранулі буферны брус, там з'явілася магчымасць усталёўваць шрубавую сцяжку і буферы.
Першыя вырабленыя цеплавозы набываліся чыгункамі Даніі. Пастаўкі пачаліся з 1951 года. Гэтыя цеплавозы мелі 6 колавых пар, але абматораны былі ўсяго 4 восі (падтрымліваючымі былі сярэднія восі ў трохвосевых калясках). Максімальная хуткасць цеплавоза была ўстаноўлена ў 133 км/ч. Магутнасць дызельнага рухавіка цеплавоза — 1950 л. с., аднак на частцы машын былі дызелі магутнасцю 1700 л. с. Кабіны машыніста меліся на абодвух баках цеплавоза. У Даніі за характэрную форму кузава цеплавоз атрымаў мянушку Rundnasen або Rundsnuder («Кругланосы»). Выкарыстоўваліся цеплавозы у Даніі да 2001 года.
Было выпушчана 45 цеплавозаў гэтай серыі, якія мелі палегчаную канструкцыю і восевую нагрузку ў 15 тон на вось. Зроблены цеплавозы былі з 1960 па 1962 год. Гэтыя цеплавозы былі на 60 см карацей, мелі магутнасць менш базавай мадэлі на 10 % — 1445 л. с. З 1954 года таксама былі пачаты пастаўкі гэтага цеплавоза ў Нарвегію, на Norges Statsbaner. Там ужо быў не вельмі ўдалы вопыт эксплуатацыі цеплавоза Di 1 з 1942 па 1950 год. Варыянт цеплавоза для гэтай краіны меў канструкцыйную хуткасць 105 км/ч і ў цэлым быў аптымізаваны для суровых умоў эксплуатацыі. Цеплавоз пастаўляўся на Norges Statsbaner шасцівосевым, замест мяцельнікаў усталёўваліся плугавыя снегаачышчальнікі. У Нарвегіі цеплавоз атрымаў пазначэнне Di 3.
У канцы 1950-х і ў 1960-я гады на чыгунках Венгрыі доля грузаперавозак дасягала 85 %. Для павелічэння правазной здольнасці чыгунак патрабавалася ўкараненне цеплавознай цягі, але прамысловасць Венгрыі не была гатовая да выпуску цеплавозаў. Тады быў абвешчаны тэндэр на пастаўку цеплавозаў. Лепшыя прапановы паступілі ад фірмы Krauss-Maffei з Мюнхена і ад кампаніі NOHAB з Швецыі. Было набыта ўсяго 20 цеплавозаў, і хоць патрэбы ў цеплавозах былі больш, з-за палітычнага ціску ад СССР больш цеплавозы не пастаўляліся. З 1965 года ў Венгрыю пастаўляліся цеплавозы М62 якія будаваліся ў Луганску на Луганскім цеплавозабудаўнічым заводзе.
Цеплавозы М61 інтэнсіўна эксплуатаваліся ў Венгрыі да 1980-х гадоў, некалькі машын застаюцца ў працы да нашага часу.
Адзін з цеплавозаў М61 пастаўлены ў Венгерскую народную рэспубліку захаваны ў чыгуначным музеі (Magyar Vasúttörténeti ParkMagyar Vasúttörténeti Park) у Будапешце.
Гродзенская епархія (значэнні)
Гродзенская епархія можа азначаць:
Музейна-выставачны комплекс (Заслаўе)
Музейна-выставачны комплекс — частка гісторыка-культурнага музея-запаведніка «Заслаўе».
Адчынены пасля папярэдняй рэканструкцыі ў жніўні 1992 г. З агульнай плошчы двухпавярховага будынка вылучаны тры экспазіцыйныя залы, дзве з якіх адведзены пад доўгатэрміновыя выстаўкі.
Таксама ў 1992 г. на другім паверсе адчынілася доўгатэрміновая выстаўка «Музыка вячорак», якая знаёміць з музычнай культурай беларускіх вёсак і мястэчак. У вітрынах размешчаны музычныя інструменты, сабраныя з усёй Беларусі: гармонікі, цымбалы, скрыпкі, жалейкі, бубны аб'яднаны ў так званыя вясельныя гурты. Пад час экскурсіі ажыўляе выстаўку аўдыёсуправаджэнне – народная музыка ў выкананні гуртоў-аркестраў.
Трэцяя зала музейна-выставачнага комплексу прызначана для кароткатэрміновых выставачных праектаў.
Камайка (вёска)
Кама́йка (, Камайка) — вёска (раней — раз’езд) у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Да 20 чэрвеня 1988 года чыгуначны раз’езд Камайка ўваходзіў у склад Мулярскага сельсавета.
Рут Мілес
Рут Ганна Марыя Андэрсан (Ruth Anna Maria Andersson; 19 красавіка 1873, Валентуна — 11 лютага 1941, Рым) — шведская мастачка і скульптар, вядомая пад псеўданімам «Рут Мілес».
Біяграфія
Рут Андэрсан нарадзілася ў 1873 годзе. Яе бацька, Эміль Андэрсан, былы ваенны, узнагароджаны французскім ордэнам Ганаровага легіёну, захапляўся жывапісам. Калі Рут было шэсць гадоў, яе маці памерла пры родах, і бацька ажаніўся паўторна. Дзеці ад першага шлюбу перасяліліся да сваякоў у Стакгольм. Малодшы брат Рут, Карл, пасля стаў вядомым скульптарам. Яны абодва змянілі сваё прозвішча «Андэрсан» на «Мілес»: іх маці называла свайго мужа «Міле», а яны былі «дзецьмі Міле» (Milles ungar). Спачатку Рут вучылася ў тэхнічнай школе (Tekniska skolan) у Стакгольме, а затым у Каралеўскай акадэміі, якую яна, з прычыны выдатных поспехаў, скончыла на год раней. У 1899 годзе яна з’ехала ў Парыж да брата, які пасяліўся там годам раней. У 1901 годзе іх статуэткі, якія адлюстроўвалі бедных жанчын і дзяцей, пачалі карыстацца попытам і прыносіць прыбытак. Аднак праз чатыры гады Рут і Карл спынілі іх вытворчасць, паколькі стваралася залішне шмат незаконных копій іх работ, у тым ліку ў Швецыі.
У пачатку XX стагоддзя Рут Мілес карысталася большай вядомасцю, чым яе брат. Яна шмат выстаўлялася, яе працы адзначаліся ўзнагародамі. У 1903 годзе Рут вярнулася ў Швецыю, дзе працягвала працаваць у тым жа стылі. У 1908 годзе яе рэльеф «Efter väntan på havsstranden» стаў другой працай скульптара жаночага полу, набытай Нацыянальным музеем Швецыі. У 1920-х гадах Нацыянальны музей набыў яшчэ дзве яе работы. Акрамя таго Рут стварыла па замове Каралеўскага драматычнага тэатра скульптурныя партрэты акцёра Георга Дальквіста і спявачкі Ені Лінд.
Яна ўдзельнічала ў выставах як у Швецыі, так і за мяжой; у 1905 годзе яна атрымала сярэбраны медаль на выставе ў Сент-Луісе, а ў 1910 годзе — у Буэнас-Айрэсе. У 1915 годзе яе працы дэманстраваліся на Сусветнай выставе ў Сан-Францыска.
Дзве статуэткі працы Рут Мілес знаходзяцца ў Пушкінскім музеі ў Маскве.
Всё сбудется
«Всё сбудется» (Усё збудзецца) ― дэбютны студыйны альбом Яраслава Еўдакімава, выдадзены фірмай «» ў 1988 годзе.
Тутлінген
Тутлінген (Tuttlingen) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Бадэн-Вюртэмберг.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Фрайбург. Уваходзіць у склад раёна Тутлінген. Насельніцтва складае 34 282 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 90,48 км². Афіцыйны код — 08 3 27 050.
Рэнтгеналогія
Рэнтгенало́гія — раздзел радыялогіі, што вывучае ўздзеянне на арганізм чалавека рэнтгенаўскага выпраменьвання, захворванні і паталагічныя станы, якія ўзнікаюць ад гэтага, іх лячэнне і прафілактыку, а таксама метады дыягностыкі розных захворванняў з дапамогай рэнтгенаўскіх прамянёў (рэнтгенадыягностыка) і метады лячэння захворванняў з дапамогай рэнтгенаўскіх прамянёў (рэнтгенатэрапія).
Эліны
У беларускай мове ужываецца ў стаўленні да старажытных грэкаў, у паэтычнай прамове, у перакладах антычных аўтараў. Акрамя таго, можа выкарыстоўвацца і як і вузейшы унутраэтнічны этнонім для пазначэння грэкамоўнага насельніцтва еўрапейскай тэрыторыі.
Паходжанне
Першапачаткова — племя ў Фесаліі. Згодна старажытнагрэчаскай міфалогіі, адзіным продкам элінаў быў Элін, унук Праметэя. Падзяляліся на плямёны ахейцаў, іанійцаў, дарыйцаў, эалійцаў. Усе астатнія народы старажытныя грэкі называлі варварамі.
Канябічы
Каня́бічы (, Конябичи) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Беларуская народная партыя сацыялістаў
Беларуская народная партыя сацыялістаў (БНПС) — нацыянальная партыя праванародніцкага кірунку. Заснавана ў Мінску на арганізацыйным сходзе 15-16 мая 1917 г.
Гісторыя
Аб’ядноўвала нешматлікую групу інтэлігентаў, якія былі блізкімі да Беларускай сацыялістычнай грамады (БСГ), але лічылі яе праграму і тактыку залішне радыкальнымі.
У Арганізацыйнае бюро БНПС уваходзілі Я. Ф. Сушынскі (старшыня), A.I. Лявіцкі (Ядвігін Ш.), Самуіл Плаўнік (Змітрок Бядуля), Ф. Стульба; значным уплывам у партыі карыстаўся Павел Аляксюк і Раман Скірмунт. З канца ліпеня 1917 існаваў аддзел БНПС м. Смілавічы (Ігуменскі павет) на чале з ксяндзом Аляксандрам Астрамовічам.
Праект праграмы БНПС спалучаў ідэі палітычнага самавызначэння беларускага народа з рэфармісцкімі ўяўленнямі пра шляхі сацыялістычнай перабудовы грамадства. Выстаўляў патрабаванне абвясціць Расію федэратыўна-дэмакратычнай рэспублікай, у якой Беларусь павінна мець статус аўтаноміі з заканадаўчым органам — Беларускай краёвай радай, выбранай на падставе ўсеагульнага, роўнага і прамога выбарчага права пры тайным галасаванні. У далёкай перспектыве прадугледжвалася ажыццяўленне шляхам паступовых рэформ сацыялістычнага ідэалу — абагульнення вытворчасці і спажывання. Цэнтральнае месца ў праекце праграмы займала аграрнае пытанне, БНПС падтрымлівала прынцып нацыяналізацыі зямлі («уся зямля павінна быць агульнанароднай уласнасцю»). Нацыяналізаваныя землі павінны былі паступаць у распараджэйне Беларускай краёвай рады і складаць нацыянальны народны фонд, з якога ў адпаведнасці з працоўнай нормай меркавалася надзяляць беззямельных і малазямельных сялян. Праграма не прадугледжвала неадкладнага пераходу ўсіх зямель у агульнанародную ўласнасць. У нацыянальны народны фонд бясплатна павінны былі паступаць землі кабінецкія, казённыя, удзельныя, царкоўныя, падараваныя каралямі Рэчы Паспалітай і расійскімі імператарамі, a таксама купленыя за гады Першай сусветнай вайны. Сялянскія надзельныя землі і дробныя ўчасткі, якія не перавышалі працоўныя нормы, заставаліся ў прыватнай уласнасці. З мэтай выключэння прыватнаўласніцкіх зямель з гандлёвага абароту права іх куплі давалася толькі нацыянальнаму народнаму фонду. Захоўвалася палажэнне аб выкупе: землі, купленыя «за грошы запрацаваныя», павінны перайсці да народа «за памяркоўную плату» за кошт нацыянальнага народнага фонду. Дапускалася поўная свабода прыватнай ініцыятывы ў галіне прамысловасці і гандлю, БНПС выказвалася за 8-гадзінны рабочы дзень, увядзенне сістэмы страхавання, ахову жаночай і дзіцячай працы. Абвяшчаўся прынцып адзінства школы, бясплатнае навучанне на роднай мове ў школах усіх разрадаў.
Імкнучыся знайсці апору ў масах, БНПС летам 1917 правяла ў Мінску некалькі мітынгаў, але адчувальнай падтрымкі не атрымала. У пачатку ліпеня 1917 г. прадстаўнікі БНПС удзельнічалі ў рабоце з’езда беларускіх арганізацый і партый, дзе выказваліся супраць скасавання Беларускага нацыянальнага камітэта; у выніку канфлікту з фракцыяй БСГ, якая складала большасць з’езда, пакінулі яго. Летам 1917 на муніцыпальных выбарах у Мінску БНПС выставіла кандыдатуру ў блоку з мясцовымі арганізацыямі БСГ, яўрэйскіх, украінскіх і літоўскіх партый (Блок нацыянальных сацыялістычных партый) і атрымала адно месца ў Мінскай гарадской думе. Кастрычніцкі пераварот не прыняла, разам з іншымі беларускімі арганізацыямі падпісала «Грамату да беларускага народа» 27 кастрычніка (9 лістапада) 1917 г., дзе рэвалюцыя характарызавалася як праяўленне анархіі, у віхуры якой можа загінуць справа абароны нацыянальных правоў беларусаў. У снежні 1917 г. удзельнічала ва Усебеларускім з’ездзе. Спробы БНПС пашырыць свой уплыў сярод насельніцтва не мелі поспеху. He здолеўшы выйсці з зародкавай стадыі развіцця, яна неўзабаве знікла з палітычнай арэны.
Харашэвічы
Гісторыя
У 1940—1954 гадах цэнтр Харашэвіцкага сельсавета. Да 16 сакавіка 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Пятралевіцкага сельсавета, да 6 жніўня 1979 года — у склад Слонімскага сельсавета.
Супрацьракетная абарона
Супрацьракетная абарона (СРА) — комплекс мерапрыемстваў разведвальнага, радыётэхнічнага і агнявога або якога-небудзь іншага характару (аэрастатная супрацьракетная абарона і г.д.), прызначаны для абароны ахоўных аб’ектаў ад ракетнай зброі. Супрацьракетная абарона вельмі цесна звязана з супрацьпаветранай абаронай і часта ажыццяўляецца аднымі і тымі ж комплексамі.
Паняцце «супрацьракетная абарона» ўключае ў сябе абарону ад ракетнай пагрозы любога плана і ўсе сродкі, якія гэта ажыццяўляюць (уключаючы актыўную абарону танкаў, сродкі СПА, якія змагаюцца з крылатымі ракетамі і інш.), аднак на бытавым узроўні, кажучы пра пра, звычайна маюць на ўвазе «стратэгічную СРА» — абарону ад балістычнай ракетнай сіламі стратэгічных ядзерных войск (МБР і БРПЛ).
Гаворачы аб супрацьракетнай абароне, можна вылучыць самаабарону ад ракет, тактычную і стратэгічную СРА.
1580
1580 — высакосны год, пачаўся ў пятніцу. 1580 год нашай эры, 580 год 2 тысячагоддзя, 80 год XVI стагоддзя, 10 год 8-га дзесяцігоддзя XVI стагоддзя, 1 год 1580-х гадоў.
Масул
Масу́л (الموصل, Mûsil) — горад на поўначы Ірака. Размешчаны на рацэ Тыгр, за 396 км на паўночны захад ад Багдада.
Гісторыя
Першапачаткова горад узнік на заходнім беразе ракі Тыгр, насупраць старажытнага асірыйскага горада Ніневіі на ўсходнім беразе. На сённяшні дзень горад ужо займае значныя плошчы на абодвух берагах — «левым» (усходняя бок) і «правым» (заходні бок).
Масул, другі па насельніцтве горад Ірака, быў узяты ІДІЛ у чэрвені 2014 года. Горад, у асноўным населены сунітамі, быў хутка захоплены баевікамі дзякуючы недаверу насельніцтва новым шыіцкім уладам Ірака. Менавіта ў Саборнай мячэці Масула (узарвана ІДІЛ 21 чэрвеня 2017 года) лідар ІДІЛ Абу Бакр аль-Багдадзі абвясціў стварэньне халіфата, які ахоплівае Ірак і Сірыю. З кастрычніка 2016 года за горад змагаліся вайсковыя часткі, спецназ і Федэральная паліцыя Ірака, а таксама ўрадавая авіяцыя. 9 ліпеня 2017 афіцыйна было абвешчана пра вызваленне Масула ад баевікоў «Ісламскай дзяржавы».
Насельніцтва
У 1987 годзе насельніцтва горада складала 664 тыс. чалавек. Насельніцтва ў 2002 годзе — 1740 тыс. чалавек. Масул — адзін з трох гарадоў-мільённікаў Ірака.
NGC 279
NGC 279 (іншыя абазначэнні — UGC 532, MCG 0-3-19A, MK 558, ZWG 384.18, IRAS00495-0229, PGC 3055) — лінзападобная галактыка ў сузор’і Кіт, магчыма, квазар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фізічныя ўмовы ў наваколлі ядра гэтай галактыкі (вядомай таксама як Маркаран 558) даследаваны ў працы. Выяўлена вобласць іанізаванага вадарода радыусам каля 20 пк, што апраменьваецца маладымі зоркамі класа О, колькасць якіх ацэнена ў ≈1250.
Квірыты
Квірыты (Quirites) — у Старажытным Рыме эпохі рэспублікі назва рымскіх грамадзян, якая ўжывалася звычайна ў афіцыйных зваротах.
Звычайна лічыцца, што гэты этнонім паходзіў ад імя бога Квірына. Некаторыя даследчыкі лічаць яго вытворным ад (курыя, мужчынскі саюз). Адсюль квірыты — першапачаткова члены курый, сукупнасць якіх склала падчас фарміравання рымскай дзяржавы рымскае грамадзянства. Паводле іншых гіпотэз, значэнне слова «квірыты» паходзіць ад сабінскага тапоніма — горада Кур (Cures) або ад сабінскай назвы дзіды —.
Старажытнагрэчаскі гісторык і даксограф Плутарх у сваіх «Жыццяпісах» адзначае, што грамадзяне Рыма пачалі называцца квірытамі ў знак прымірэння з сабінскімі плямёнамі пасля вайны, якая разгарэлася ў выніку знакамітага эпізоду выкрадання сабінскіх жонак. Гэта была своеасаблівая даніна зноў утворанаму роднаснаму саюзу.
Рэдынг
Рэ́дынг (Reading):
Рэдынг (Пенсільванія)
Рэ́дынг (Reading) — галоўны горад акругі Беркс, штат Пенсільванія. Паводле перапісу 2000 года, насельніцтва горада складала 81 207 чалавек. Такім чынам, па насельніцтве горад з’яўляецца пятым у Пенсільваніі пасля Філадэльфіі, Пітсбурга, Алэнтаўна і Эрыэ.
У Рэдынгу нарадзіўся пісьменнік Джон Апдайк.
Едліна
Е́дліна (, Едлино) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пярэжырскага сельсавета. Месціцца за 37,5 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 33,5 км ад Мінска, 14,5 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск—Асіповічы.
Гісторыя
У 1858 годзе фальварак у Мінскім павеце, уласнасць Ю. Адамовіча, 2 рэвізскія душы. У 1875 годзе на пасеках, што належалі да Берчукоў, фальварак закладзены ізноў. Непадалёк ад возера Доўгага, спадчынная ўласнасць Гласкаў. У канцы XIX стагоддзя фальварак Едлін у Дудзіцкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў Германскай імперыі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі ўвайшла ў склад БССР. У жніўні 1919 — ліпені 1920 года вёска была пад акупацыяй Польшчы.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Узлянскага сельсавета.
Міхаіл Барысавіч Юкельсон
Міхаіл Барысавіч Юкельсон (13 студзеня 1864, Чарнігаў — 6 жніўня 1938, Кіеў) — украінскі савецкі ўрач-нейрахірург, прафесар, першы кіраўнік нейрахірургічнай клінікі ў Кіеве, бацька мастачкі.
Біяграфія
Скончыў медыцынскі факультэт Імператарскага універсітэта Святога Уладзіміра ў Кіеве.
У 1907 годзе быў абраны Саветам Бярдычаўскай яўрэйскай бальніцы на пасаду загадчыка хірургічнага аддзялення.
15 лістапада 1910 года абраны на такую ж пасаду Саветам Кіеўскай яўрэйскай бальніцы, спачатку Кіеўскай яўрэйскай, пасля рэвалюцыі 1917 года — 1-й рабочай бальніцы, пазней клінікі 2-га КДМІ (цяпер Кіеўская абласная бальніца), кіраўніком якой заставаўся да самай смерці.
У хірургічным аддзяленні Кіеўскай яўрэйскай бальніцы М. Б. Юкельсон увёў шырокі дыяпазон хірургічных умяшанняў, дзякуючы чаму яно стала хірургічным цэнтрам усяго Паўднёва-Заходняга краю Расійскай імперыі. У клініцы М. Б. Юкельсона быў распрацаваны метад пластыкі брушной сценкі пры, паспяхова выконваліся аперацыі на жоўцевых шляхах.
З 1913 года, калі нейрахірургія толькі пачынала развівацца, М. Б. Юкельсон выконваў аператыўныя ўмяшанні з нагоды пухлін задняй чарапной ямкі. Акрамя пухлін цэнтральнай і перыферычнай нервовай сістэмы, у прыватнасці, спіннога мозгу, захаваліся згадкі аб выкананых у клініцы прафесара М. Б. Юкельсона аперацый з нагоды сірынгаміэліі і арахнаідыту.
Пахаваны ў Кіеве на Лук’янаўскіх могілках.
Зігмарынген
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Цюбінген. Уваходзіць у склад раёна Зігмарынген. Насельніцтва складае 16252 чалавека (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 92,85 км². Афіцыйны код — 08 4 37104.
Горад падзяляецца на 6 гарадскіх раёнаў.
1581
1581 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. 1581 год нашай эры, 581 год 2 тысячагоддзя, 81 год XVI стагоддзя, 1 год 9-га дзесяцігоддзя XVI стагоддзя, 2 год 1580-х гадоў.
Юзаф Лангшам дэ Бер’е
Ю́заф Лангша́м дэ Бер’е́ (Józef Longchamps de Berier, сваё прозвішча запісаў як ; 1782—1820 ) — медык.
Біяграфія
Быў найлепшым студэнтам Віленскай акадэміі, стаў доктарам медыцыны. У 1788 быў памочнікам доктара Лабенвейна і выкладаў анатомію ў Галоўнай школе ВКЛ у Вільні. Будучы доктарам філасофіі і навук вольных, карэпэтытарам анатоміі (упершыню на польскай мове) у Галоўнай школе ВКЛ, зрабіў пераклад з французскай мовы на польскую кнігі «Акушэрская навука праз пытанні і адказы…» і выдаў яе ў друкарні Віленскай акадэміі ў 1789 г. (253 старонкі).
Член масонскай ложы «Шчаслівага Вызвалення» ў Нясвіжы, масон 1-й ступені ў 1820 годзе.
Мікалай Іванавіч Абрамчук
Мікалай Іванавіч Абрамчук (7 (20) лістапада 1912 — ) удзельнік Вялікай Айчыннай вайны (капітан, камандзір эскадрыллі 894-га знішчальнага авіяцыйнага палка 101-ай знішчальнай авіяцыйнай дывізіі СПА СССР), Герой Савецкага Саюза (1943), падпалкоўнік (1954).
Біяграфія
Нарадзіўся 20 лістапада 1912 года ў с. Раманаўка Гродзенскай губерні (цяпер — Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці) у сям'і селяніна. Рускі. Член КПСС з 1938 года. Працаваў кацельшчыкам Астраханскага суднарамонтнага завода. У 1926 годзе скончыў школу ФЗУ. Вучыўся на рабфаку Інстытута інжынераў воднага транспарту. У Савецкай Арміі з 1932 года. У 1936 годзе скончыў Энгельсскую ваенную авіяцыйную школу.
На фронце з чэрвеня 1941 года. Камандзір эскадрыллі 894-га знішчальнага авіяцыйнага палка (101-я знішчальная авіяцыйная дывізія СПА тэрыторыі краіны) капітан Абрамчук да чэрвеня 1943 года здзейсніў 239 паспяховых баявых вылетаў, асабіста збіў 11 самалётаў суперніка. Званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» (№ 1239) М. І. Абрамчуку прысвоена 9 кастрычніка 1943 года.
Пасля вайны М. І. Абрамчук служыў у рэактыўнай авіяцыі. З 1954 года падпалкоўнік Абрамчук — у запасе. Жыў у г. Кіеў. Памёр 1 лютага 1974 года. Пахаваны ў Кіеве.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Леніна, 2 ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Чырвонай Зоркі, медалямі.
Мяцельнік
Пуцеачышчальнік, мяцельнік (састарэлая назва: скатаадкідальнік, скатаскідвальнік, скатаадбойнік ад cowcatchercowcatcher, таксама існуе жарганізм намяцельнік) — падобнае з бульдозерным адвалам прыстасаванне, зманціраванае на пярэдняй часткі лакаматыва або галаўным вагоне МВРС, для скіду з чыгуначнага пуці любых старонніх прадметаў: жывёлы, снегу, бярвення, аўтамабіляў і т. п., не дапушчаючы траплення іх пад рухомы састаў, што можа выклікаць пашкоджанне абсталявання, якое знаходзіцца пад дном (асабліва тармазнога) або сход з рэек.
У залежнасці ад выгляду рухомага саставу і мясцовых умоў пуцеачышчальнік можа выконвацца ў форме рашоткі, шчыта. На дарогах, дзе частыя снежныя заносы на пуцях, прымяняюцца пуцеачышчальнікі ў выглядзе плугавога адвалу. На хуткасным ПС мяцельнік таксама выконвае ролю абцякальніка.
Архаічная назва, што прымянялася некаторы час пасля вынаходкі гэтай прылады — скатаадкідальнік, літаральны пераклад з cowcatchercowcatcher — «скатаўлоўнік». Хоць гэта назва і выкарыстоўваецца да гэтага часу ў некаторых афіцыйных дакументах (пратаколы ДТЗ на чыгуначных пераездах) і неадмыслоўцаў, шырока яна не ўжываецца.
Навасельскі сельсавет (Сенненскі раён)
Навасе́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Новае Сяло.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Сенненскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Пустынкаўскага сельсавета.
Дом па вуліцы Леніна, 10 (Пінск)
Дом па вуліцы Леніна, 10 — будынак у гістарычным цэнтры Пінска.
Пабудаваны на рубяжы XIX—XX стагоддзяў з цэглы.
Архітэктура
Аднапавярховы жылы будынак у плане блізкі да квадрата. Папярочнай сцяной падзелены па 2 палавіны. Двухсхільны мансардавы дах мае тарцовыя фігурныя шчыты. Галоўны і дваровы фасады сіметрычнай кампазіцыі з 3 лучковымі вокнамі і дзвярамі. Пры ўваходзе — лесвіца на мансарду.
Навасельскі сельсавет
Назву Навасе́льскі сельсавет маюць:
NGC 280
NGC 280 (іншыя абазначэнні — UGC 534, MCG 4-3-13, ZWG 480.17, IRAS00498+2404, PGC 3076) — спіральная галактыка (магчыма, з перамычкай) у сузор’і Андрамеда.
Асіметрычная галактыка з эксцэнтрычнай вобласцю ядра. У паўночнай частцы адно доўгае рукаво, у паўднёвай адно дыфузнае кароткае рукаво; да паўднёвага захаду знаходзіцца невялікая галактыка-кампаньён.
Антоніа Берталоні
Біяграфія
Антоніа Берталоні нарадзіўся ў камуне Сарцана 11 лютага 1775 года.
З 1815 года ён быў прафесарам батанікі ў Балонскім універсітэце. Антоніа Берталоні ўнёс значны ўнёсак у батаніку, апісаўшы мноства відаў раслін.
Навуковая дзейнасць
Антоніа Берталоні спецыялізаваўся на папарацепадобных, мохападобных, водарасцях, насенных раслінах і на мікалогіі.
Званні, чыны і рангі ў Рэспубліцы Беларусь
Класы дзяржслужачых
Палажэннем аб класах служачых дзяржаўнага апарату, зацверджаным Пастановай Прэзідыума Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад 13 красавіка 1994 г. № 2940-XII «Аб зацвярджэнні Палажэння аб класах служачых дзяржаўнага апарату і устанаўленні надбавак за выслугу гадоў», і Палажэннем аб парадку і ўмовах прысваення класаў служачых дзяржаўнага апарату, зацверджаным Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 13 лютага 1996 г. № 66 «Аб зацвярджэнні Палажэння аб парадку і ўмовах прысваення класаў служачых дзяржаўнага апарату і памераў надбавак за класы служачых дзяржаўнага апарату», устаноўлены класы служачых дзяржаўнага апарату:
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 27 кастрычніка 1997 г. № 545 «Аб зацвярджэнні Палажэння аб парадку і ўмовах прысваення класаў служачых дзяржаўнага апарату і памераў надбавак за класы служачых дзяржаўнага апарату» устаноўлены вышэйшы клас служачага дзяржаўнага апарату.
Законам Рэспублікі Беларусь ад 14 чэрвеня 2003 г. № 204-З «Аб дзяржаўнай службе ў Рэспубліцы Беларусь» устаноўлены класы дзяржаўных служачых: вышэйшы клас дзяржаўнага служачага
Кваліфікацыйныя класы суддзяў
Пастановай Прэзідыума Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад 4 снежня 1991 г. № 1285-XII «Аб паляпшэнні матэрыяльнага забеспячэння суддзяў і іншых работнікаў Рэспублікі Беларусь», Палажэннем аб атэстацыі і кваліфікацыйных класах суддзяў судоў Рэспублікі Беларусь, зацверджаным Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 4 снежня 1997 г. № 626 «Аб некаторых мерах па ўпарадкаванні дзейнасці судоў Рэспублікі Беларусь» і Кодэксам Рэспублікі Беларусь аб судаўладкаванні і статусе суддзяў ад 29 чэрвеня 2006 г. № 139-З устаноўлены кваліфікацыйныя класы суддзяў:
Дыпламатычныя рангі
Пастановай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад 24 красавіка 1992 г. № 1647-XII «АБ дыпламатычных рангах Рэспублікі Беларусь» і Палажэннем аб дыпламатычнай службе Рэспублікі Беларусь, зацверджаным Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 15 мая 2008 г. № 276 «Аб некаторых пытаннях дыпламатычнай службы Рэспублікі Беларусь», устаноўлены дыпламатычныя рангі:
Малодшы начальніцкі састаў
Палажэннем аб парадку і ўмовах праходжання службы ў мытных органах, зацверджаным Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 21 красавіка 2008 г. № 228 «Аб некаторых пытаннях мытных органаў» устаноўлены персанальныя званні службовых асоб мытных органаў:
Воінскія званні
Законам Рэспублікі Беларусь ад 5 лістапада 1992 г. № 1914-XII «АБ вайсковым абавязку і вайсковай службе» ўстаноўлены воінскія званні:
Салдаты
Воінскае званне афіцэра, які мае ваенна-ўліковую спецыяльнасць і вышэйшую юрыдычную або медыцынскую (фармацэўтычную, ветэрынарную) адукацыю, дапаўняецца адпаведна словамі «юстыцыі» або «медыцынскай службы».
Воінскае званне рэзервіста дапаўняецца словам «рэзерву».
Воінскае званне грамадзяніна, які знаходзіцца ў запасе або знаходзіцца ў адстаўцы, дапаўняецца адпаведна словамі «запасу» або «у адстаўцы».
Органы ўнутраных спраў
Палажэннем аб праходжанні службы асабістым складам органаў унутраных спраў, зацверджаным пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 28 лютага 1994 г. № 113 «Аб зацвярджэнні Палажэння аб праходжанні службы асабістым складам органаў унутраных спраў», Палажэннем аб праходжанні службы ў органах унутраных спраў Рэспублікі Беларусь, зацверджаным Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 13 лістапада 2001 г. № 671 «Аб зацвярджэнні Палажэння аб праходжанні службы ў органах унутраных спраў Рэспублікі Беларусь» і Палажэннем аб праходжанні службы ў органах унутраных спраў Рэспублікі Беларусь, зацверджаным Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 15 сакавіка 2012 г. № 133 «Аб пытаннях праходжання службы ў органах унутраных спраў Рэспублікі Беларусь», устаноўлены спецыяльныя званні работнікаў органаў унутраных спраў:
Органы фінансавых расследаванняў
Палажэннем аб праходжанні службы ў органах фінансавых расследаванняў Рэспублікі Беларусь, зацверджаным Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 18 верасня 1998 г. № 456 «Аб зацвярджэнні Палажэння аб праходжанні службы ў органах фінансавых расследаванняў Рэспублікі Беларусь» і Палажэннем аб праходжанні службы ў органах фінансавых расследаванняў Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь, зацверджаным Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 2 лістапада 2011 г. № 618 «Аб зацвярджэнні Палажэння аб праходжанні службы ў органах фінансавых расследаванняў Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь», устаноўлены спецыяльныя званні работнікаў органаў фінансавых расследаванняў:
Органы і падраздзяленні па надзвычайных сітуацыях
Палажэннем аб праходжанні службы ў органах і падраздзяленнях па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь, зацверджаным Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 3 сакавіка 1999 г. № 130 «Аб зацвярджэнні Палажэння аб праходжанні службы ў органах і падраздзяленнях па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь» і Палажэннем аб праходжанні службы ў органах і падраздзяленнях па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь, зацверджаным Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 11 студзеня 2013 г. № 22 «Аб зацвярджэнні Палажэння аб праходжанні службы ў органах і падраздзяленнях па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь», устаноўлены спецыяльныя званні работнікаў органаў і падраздзяленняў па надзвычайных сітуацыях:
Радавы састаў
Спецыяльныя званні супрацоўнікаў медыцынскай службы прысвойваюцца супрацоўнікам, якія маюць сярэднюю спецыяльную або вышэйшую адукацыю медыцынскага профілю.
Буршэйд
Буршэйд (люксемб. Buurschent, фр. Bourscheid) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Буршэйд з'яўляецца часткай кантона Дзікірх. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 1352 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 520 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 36,86 км ² (па займаемай плошчы 11-е месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 513 м. (21 месца з 116 камун), найменшая 207 м. (30 месца з 116 камун).
Космач (Манастыршчынскі раён)
Космач (Космач) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Павел Іосіфавіч Эмдзін
Павел Іосіфавіч Эмдзін — расійскі ўрач, неўрапатолаг і нейрахірург. Заслужаны дзеяч навукі РСФСР (1941).
Космач (Манастыршчынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Павел Іосіфавіч Эмдзін
Біяграфія
Нарадзіўся ў мяшчанскай сям’і Іосіфа Беньямінавіча Эмдзіна.
Скончыў медыцынскі факультэт Казанскага ўніверсітэта. З 1909 па 1914 гг. працаваў у якасці клінічнага ардынатара ў клініцы вядомага неўролага. У 1914 годзе атрымаў ступень доктара медыцыны за працу «Імены папярочна-паласатых цягліц шкілета пасля перарэзкі нерва».
У 1924 годзе ўзначаліў клініку нервовых хвароб Данскога дзяржаўнага універсітэта (Растоў-на-Доне). У 1924—1925 гг. — дэкан медыцынскага факультэта ДДУ (гэты факультэт у далейшым стаў асобнай вышэйшай навучальнай установай). У 1930 годзе — першы загадчык арганізаванай ім кафедры неўралогіі і нейрахірургіі.
П. І. Эмдзін быў рэпрэсаваны ў 1952—1953 гг.
Сіндром Эмдзіна
Пры інфільтрацыі спіннамазгавых карэньчыкаў метастазамі рака, можа ўзнікаць звужэнне хрыбетнага канала, здушэнне спіннога мозгу і конскага хваста. Пры інфільтрацыі пухлінай крыжавога канала ўзнікае трыяда сімптомаў: 1) выяўленая боль у крыжы, якая ірадуе ў прамежнасць; 2) расстройствы адчувальнасці ў анагенітальнай зоне; 3) парушэнне функцыі тазавых органаў — сіндром крыжовай ялінкі Эмдзіна, апісаны П. І. Эмдзіным.
Мазурына
Назву Мазу́рына маюць:
Віктар Дзмітрыевіч Даніленка
Ві́ктар Дзмі́трыевіч Данiле́нка (, в. Петухоўка Магілёўскай вобласці —, Масква) — беларускі дзяржаўны дзеяч і дыпламат.
Біяграфія
Нарадзіўся 3 кастрычніка 1936 года ў в. Петухоўка Чавускага раёна Магілёўскай вобласці.
У 1959—1960 гг. — майстар упраўлення № 56 будаўнічага трэста № 12 Міністэрства будаўніцтва Беларускай ССР у г. Магілёве. У 1960—1965 гг. — кіраўнік брыгады, галоўны інжынер праектаў, кіраўнік сектара, кіраўнік архітэктурна-будаўнічай майстэрні Магілёўскага облпроекта.