cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
72-гі Аб’яднаны вучэбны цэнтр
Пасляваенныя годы
Напачатку 1950-х гадоў працягнулася далейшае ўдасканаленне баявой гатоўнасці ўсіх родаў войскаў для выканання задач ва ўмовах ужывання атамнай зброі і іншых новых сродкаў барацьбы. У верасні 1954 года ваяры-гвардзейцы прынялі ўдзел у тактычным вучэнні з ужываннем ядзернай зброі, якое праводзілася ў Тоцкім вучэбным цэнтры.
У 1955 годзе падраздзяленне прыняла ўдзел у найбуйных па сваіх маштабах пасля Вялікай Айчыннай вайны ваенных манеўрах пад кіраўніцтвам Міністра абароны СССР Маршала Савецкага Саюза Г. К. Жукава.
Велізарны досвед вядзення сучаснага бою ваяры-гвардзейцы атрымалі падчас цэлага шэрагу вучэнняў, праведзеных у другой палове 1950-х гадоў. За выдатныя паказчыкі ў вучобе дывізію было вырашана зрабіць вучэбнай. Гэта адбылося ў 1960-м, калі пасля маштабнага скарачэння арміі неабходна было рэзка павялічыць якасць падрыхтоўкі салдат.
Менавіта ў гэтым вучэбным падраздзяленні легендарны канструктар Міхаіл Калашнікаў ствараў свой знакаміты кулямёт ПКТ. Узброеным Сілам востра патрабаваліся высакакласныя спецыялісты. Попыт на іх быў, а вось новыя падручнікі і навучанні распрацаваць яшчэ не паспелі. Афіцэры дывізіі стваралі іх самі, з нуля.
Сур’ёзным іспытам для злучэння з’явіўся ўдзел у манеўрах «Днепр» 1967 г., падчас якіх выпускнікі прадэманстравалі высокі ўзровень падрыхтаванасці і ваеннага майстэрства.
1970-я гады для ваяроў злучэння былі адзначаны далейшым удасканаленнем баявой і мабілізацыйнай гатовасці. Характэрным у гэтым плане з’яўляецца ўдзел ваяроў злучэння ў буйнамаштабных вучэннях, якія праводзяцца ў гэты перыяд — «Вясна-75», «Захад-77», «Бярэзіна-78».
Залатым перыядам у гісторыі злучэння назавуць час, калі Чырванасцяжнай Беларускай ваеннай акругай камандаваў генерал арміі Іван Майсеевіч Трацяк. Ён вельмі шмат надаваў увагі дывізіі, часта наведваў яе, матэрыяльна забяспечваў. Тэрыторыя і казармы дывізіі, увесь гарнізон былі прызнаны ўзорнымі і лепшымі ў Савецкім Саюзе. Усё лепшае ішло на навучанне курсантаў. А іх рыхтавалі ў савецкі час 15 тысяч. Прычым рыхтавалі курсантаў часцяком на сакрэтнай тэхніцы — тэхніцы, якая яшчэ не паступала ў войскі. У вучэбны цэнтр яна паступала прама з заводаў. Тут праходзілі выпрабаванні спачатку харкаўскія Т-64, затым Ніжнітагільскія Т-72. Баявыя машыны пяхоты БМП-1, БМП-2 першай атрымала вучэбная дывізія.
У Печы пачасціліся маршалы. Дывізія стала ўпадабаным месцам правядзення паказальных заняткаў і вучэнняў. На яе базе праходзілі зборы міністраў абароны Варшаўскага Дагавора: Венгрыі, ГДР, Польшчы… Былі выстаўлены ўсе віды зброі, якія мела Савецкая армія.
Наступныя гады былі не менш інтэнсіўнымі ў плане ўдзелу ваенных злучэння ў буйнамаштабных вучэннях і манеўрах, якія праводзіліся на тэрыторыі КБВО, напрыклад такіх, як «Захад-81».
Выпускнікі вучэбнага злучэння, — а навучаліся ў вучэбнай дывізіі курсанты з усяго Савецкага Саюза — не проста карысталіся аўтарытэтам у войсках, а практычна адразу станавіліся першымі памочнікамі афіцэраў, хутка атрымлівалі сяржанцкія званні. З 1979 па 1989 год шматлікія афіцэры і прапаршчыкі з вучэбнай дывізіі прымалі ўдзел у вайне ў Афганістане.
У Рэспубліцы Беларусь
Пасля здабыцця Рэспублікай Беларусь незалежнасці, у 1992 годзе на базе 72-га акруговага вучэбнага цэнтра і вучэбных частак былога КБВО пачалося рэфармаванне. У 2001 годзе ў вучэбным злучэнні была сфарміравана 114-я гвардзейская школа па падрыхтоўцы прапаршчыкаў — вучэбны цэнтр стаў рыхтаваць і іх. З 1 чэрвеня 2001 года ён быў пераназваны ў «72-гі гвардзейскі Аб'яднаны вучэбны цэнтр падрыхтоўкі прапаршчыкаў і малодшых спецыялістаў».
У рамках рэфармавання Узброеных Сіл быў ажыццёўлены пераход да цэнтралізаванай сістэмы падрыхтоўкі малодшых спецыялістаў у новай арганізацыйна-штатнай структуры. Практычна ўсе вучэбныя часці ў сціснутыя тэрміны былі перадыслакаваны ў 72-і гвардзейскі АВЦ, які ў наш час рыхтуе спецыялістаў для Узброеных Сіл усіх відаў і родаў войскаў.
У сакавіку 2005 года вучэбныя вайсковыя часці вучэбнага цэнтра прыступілі да падрыхтоўкі малодшых камандзіраў і спецыялістаў па праграмах, якія прадугледжваюць трохмесяцовы тэрмін навучання.
У вучэбным цэнтры створаны вучэбныя аддзяленні, якія складаюцца з цыклаў. Увядзенне пасад выкладчыцкага складу дазволіла замяніць афіцэраў — камандзіраў узводаў прапаршчыкамі, вызваліўшы тых ад правядзення заняткаў па асноўных прадметах навучання. У камандзіраў падраздзяленняў з’явілася больш часу для індывідуальнай працы з падпарадкаванымі і ўмацавання ваеннай дысцыпліны ў калектыве.
Арганізацыйна-штатная структура 72-га АВЦ сёння складаецца з упраўлення, школы па падрыхтоўцы прапаршчыкаў і спецыялістаў харчовай службы, пяці школ па падрыхтоўцы спецыялістаў родаў войскаў і спецыяльных войскаў, цэнтра тэхнічнага забеспячэння, цэнтра тылавога забеспячэння, асобнага батальёна аховы і абслугоўвання. Яна дазваляе штогод рыхтаваць прапаршчыкаў па 23 спецыяльнасцях (тэрмін навучання — 5 месяцаў), малодшых камандзіраў і спецыялістаў па 81 спецыяльнасці (тэрмін навучання — 4 і 3 месяца).
З сакавіка 2011 года для падвышэння ўзроўню падрыхтоўкі ваенных тэрміны навучання для малодшых спецыялістаў павялічаны да чатырох, малодшых камандзіраў — да чатырох з паловай месяцаў.
Асноўны касцяк выкладчыцкага складу — малодшыя афіцэры ад старэйшага лейтэнанта да капітана. Што да грамадзянскага персаналу, гэта пераважна ваенныя запасу і ў адстаўцы, якія прайшлі доўгі шлях у войсках. Шматлікія з іх займалі пасады камандзіраў палкоў і іх намеснікаў, камандзіраў батальёнаў і іх намеснікаў. Зыходзячы з гэтага, наладжана вучэбна-метадычная праца — за меней дасведчаным выкладчыкам замацоўваецца больш дасведчаны. Выкладчыкі праходзяць стажыроўкі ў Ваеннай акадэміі Беларусі, плюс два разы ў год з імі праводзяцца трохдзённыя вучэбна-метадычныя зборы.
Задачы 72-га АВЦ
Сёння 72-і гвардзейскі аб’яднаны вучэбны цэнтр падрыхтоўкі прапаршчыкаў і малодшых спецыялістаў з’яўляецца адным са складнікаў падрыхтоўкі ваенных кадраў, на які ўскладзены такія задачы, як:
Арганізацыйная структура
Арганізацыйна-штатная структура 72-га гвардзейскага аб’яднанага вучэбнага цэнтра падрыхтоўкі прапаршчыкаў і малодшых спецыялістаў складаецца з: упраўлення;
Вучэбны працэс у 72-м гвардзейскім вучэбным цэнтры арганізаваны і праводзіцца на падставе актаў заканадаўства Рэспублікі Беларусь, прававых актаў Міністэрства абароны, праграм падрыхтоўкі спецыялістаў і ўяўляе сабой мэтанакіраваную дзейнасць выкладчыцкага складу і камандзіраў вучэбных падраздзяленняў у якаснай падрыхтоўцы камандзіраў і малодшых спецыялістаў.
У вучэбным цэнтры вызначана строгая паслядоўнасць у арганізацыі вучэбнага працэсу. Падрыхтоўка курсантаў пачынаецца з атрымання імі неабходных тэарэтычных ведаў. Пачатковыя практычныя навыкі набываюцца пры правядзенні тэарэтычных заняткаў, заняткаў у камп’ютарных класах, на трэнажорах, агнявых месцах, пасля чаго курсанты прыступаюць да заняткаў на тэхніцы, дзе замацоўваюць і ўдасканальваюць практычныя навыкі і ўменні.
Асноўным прынцыпам падрыхтоўкі курсантаў з’яўляецца паслядоўнае і паэтапнае навучанне «ад простага да складанага». На першапачатковых этапах навучання даюцца неабходныя тэарэтычныя веды, набываюцца пачатковыя практычныя навыкі на УТ і ТС, якія ў наступным удасканальваюцца на тэхніку вучэбна-баявой групы ў выніку сістэматычнага правядзення заняткаў і трэніровак з выкарыстаннем штатнай баявой тэхнікі і зброі.
Мэтазгоднасць ужывання трэнажораў абумоўлена:
Для навучання курсантаў у вучэбным цэнтры маецца: палявая, прыказарменная, класная і ротная вучэбна-матэрыяльная база, якая ўключае ў сябе:
Акрамя таго, у кожным вучэбным падраздзяленні (вучэбная рота, батарэя) маецца пераносная ротная вучэбна-матэрыяльная база, якая дазваляе праводзіць заняткі па ўсіх прадметах баявой падрыхтоўкі.
У мэтах скарачэння часу для перасоўвання да месцаў заняткаў у непасрэднай блізкасці абсталяваны машынадром для падрыхтоўкі механікаў-вадзіцеляў інжынернай тэхнікі і войскаў СПА (абсталяваны камандны пункт і маршрут руху, які забяспечвае выкананне практыкаванняў паводле Курсу кіравання), для правядзення заняткаў па тактыка-спецыяльнай падрыхтоўцы са спецыялістамі сувязі абсталявана вучэбнае тактычнае поле, на тэрыторыі 114-й гвардзейскай школы падрыхтоўкі прапаршчыкаў і спецыялістаў харчовай службы абсталяваны ўчастак тактычнага поля для правядзення заняткаў па тактычнай (тактыка-спецыяльнай) падрыхтоўцы.
Наяўная вучэбна-матэрыяльная база ў поўным аб’ёме забяспечвае якаснае правядзенне заняткаў з курсантамі па ўсіх прадметах навучання.
3-я гвардзейская школа падрыхтоўкі спецыялістаў танкавых і артылерыйскіх падраздзяленняў
3-я гвардзейская Мінска-Гданьская, Вісленская, ордэна Леніна, Чырванасцяжная, ордэнаў Суворава II і III ступені, ордэна Кутузава III ступені школа падрыхтоўкі спецыялістаў танкавых і артылерыйскіх падраздзяленняў. Начальнік школы — гвардыі маёр Вадзім Віталевіч Дыёдзіца.
Школа рыхтуе спецыялістаў:
59-я школа падрыхтоўкі спецыялістаў па эксплуатацыі аўтамабільнай тэхнікі і рамонтных падраздзяленняў
59-я Жытомірская Чырванасцяжная школа падрыхтоўкі спецыялістаў па эксплуатацыі аўтамабільнай тэхнікі і рамонтных падраздзяленняў. Начальнік 59 школы — падпалкоўнік Чухлеб Андрэй Уладзіміравіч
12-я школа падрыхтоўкі спецыялістаў падраздзяленняў сувязі
Начальнік 12-й школы падрыхтоўкі спецыялістаў — падпалкоўнік Валерый Віктаравіч Раманоўскі. Школа рыхтуе спецыялістаў:
320-я школа падрыхтоўкі спецыялістаў мотастралковых, разведвальных, падраздзяленняў інжынерных войскаў і войскаў радыяцыйнай, хімічнай і біялагічнай абароны
Начальнік 320-ай школы падрыхтоўкі спецыялістаў падпалкоўнік Алексей Виктаравіч Зікратьев Школа рыхтуе спецыялістаў:
307-я школа падрыхтоўкі спецыялістаў мотастралковых падраздзяленняў
307-я гвардзейская ордэнаў Кутузава III ступені і Багдана Хмяльніцкага II ступені школа падрыхтоўкі спецыялістаў мотастралковых падраздзяленняў. Начальнік школы — падпалкоўнік Аляксей Валер'евіч Малчанаў Школа рыхтуе спецыялістаў:
Цэнтр тэхнічнага забеспячэння
Начальнік цэнтра — палкоўнік Баранскі Владзімір Сергеевіч. Падраздзяленні ЦТЭХЗ выконваюць задачы па тэхнічным забеспячэнні ходу навучання курсантаў па спецыяльнасцях у вучэбных вайсковых часцях. У склад ЦТЭХЗ уваходзяць: — рамонтны батальён; — батальён забеспячэння (школ падрыхтоўкі спецыялістаў танкавых і мотастралковых падраздзяленняў); — батальён забеспячэння (школ падрыхтоўкі спецыялістаў родаў войскаў і службаў); — узвода тэхнічнага абслугоўвання.
Цэнтр тылавога забеспячэння
Начальнік — палкоўнік Віктар Васільевіч Мультан. Асноўнымі задачамі Цэнтра тылавога забеспячэння з’яўляюцца:
197-ы асобны батальён аховы і абслугоўвання
Камандзір 197-га АБАА — падпалкоўнік Алексей Iванавіч Пытель. 197-й АБАА ў наш час уключае:
Здарэнні
1 верасня 2013 года ў 2-й вучэбнай танкавай роце 3-й школы 72-га АВЦ памёр ваенны тэрміновай службы радавы Уладзіслаў Ягадкін. Праверка следчай камісіі паказала, што гвалтоўнай смерці не было, прычынай смерці стала вострая каранарная недастатковасць з прычыны ішэмічнай хваробы сэрца. Паводле заключэння ваенна-ўрачэбнай камісіі, Ягадкін быў абмежавана прыдатны да праходжання вайсковай службы, бо меў артэрыяльную гіпертэнзію 1-й ступені.
19 студзеня 2017 года ў вучэбным цэнтры памёр салдат паветрана-дэсантных войскаў. Паводле інфармацыі ад крыніц, хлопцу стала кепска проста на пляцы, выратаваць яго не здолелі. У Міністэрстве абароны факт смерці пацвердзілі, але не каментавалі падрабязнасці здарэння.
3 кастрычніка 2017 года ў падвальным памяшканні на тэрыторыі 3-й школы ў Пячах быў знойдзены труп вайскоўца тэрміновай службы Аляксандра Коржыча. Афіцыйная версія смерці — самагубства. Звесткі пра смерць у Пячах з’явілася ў інтэрнеце напачатку кастрычніка. Інфармацыю пра самагубства салдата ў Барысаўскім раёне афіцыйна пацвердзілі ў Мінабароны, але імя чалавека і дэталі справы распавядаць адмовіліся. Пазней стала вядома, што гаворка ідзе пра 21-гадовага ўраджэнца Пінска Аляксандра Коржыча. Яго прызвалі ў войска вясной 2017 года, хлопец трапіў у вайсковую часць у Пячах.
Следчы камітэт праводзіць праверку па факце смерці.
«Падчас правядзення агляду месца здарэння прыкметаў крымінальнага характару следствам не знойдзена. Дадзеныя, атрыманыя ў выніку першапачатковых мерапрыемстваў, дазваляюць разглядаць у якасці асноўнай версіі суіцыд», — паведаміла TUT.by прадстаўнік СК Таццяна Беланог.
15 красавіка 2020 г. салдата з печынскага цэнтра накіравалі ў галоўны ваенны клінічны медыцынскі цэнтр у Мінску з пнеўманіяй і на наступны дзень у яго знайшлі SARS-CoV-2. Ён стаў адным з першых беларускіх вайскоўцаў, пацярпелых ад каранавіруснай эпідэміі 2020 года.
Пятрышчава (Гагарынскі раён)
Пятрышчава (Петрищево) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сяргей Валянцінавіч Антонаў
Сяргей Валянцінавіч Антонаў (нар. 26 жніўня 1968 года, Быхаў, Магілёўская вобласць, Беларусь) — журналіст, пісьменнік, уласны карэспандэнт беларускай газеты «Прыватны дэтэктыў» (з 2000 года).
Біяграфія
Нарадзіўся 26 жніўня 1968 года ў Быхаве, Магілёўскай вобласці, Беларусь. Дзяцінства правёў у Быхаве. Першы свой аповяд асабіста запісаў у трохгадовым узросце. Ужо ў юнацтве марыў стаць сапраўдным пісьменнікам, аднак паводле патрабавання бацькі пасля заканчэння школы паступіў у Магілёўскі тэхналагічны інстытут (цяпер Магілёўскі дзяржаўны універсітэт харчавання). З другога курсу пайшоў на тэрміновую службу, якую праходзіў у Маскве. У 1992 годзе скончыў інстытут па спецыяльнасці інжынер-механік. Пасля службы уладкаваўся на працу раённую газету «Маяк Прыдняпроўя». З 2000 года — уласны карэспандэнт мінскай газеты «Прыватны дэтэктыў». Сябра партыі Беларускі Народны Фронт з пятнаццацігадовым стажам.
Быў заўважаны рэдактарамі выдавецтва АСТ і рэкамендаваны для ўдзелу ў праекце Дзмітрыя Глухоўскага «Сусвет Метро 2033», стаўшы яго аўтарам нумар два. Як пісьменнік схільны да апакаліптычнага рамантызму. Сярод літаратурных настаўнікаў — Мікалай Васільевіч Гогаль і Міхаіл Апанасавіч Булгакаў. Хобі — купажаванне венецыянскага шкла. Цяпер час працуе над трыма тэкстамі: футура-апакаліптычны раман «Стабілізатар. Мінск 2041» пра Беларусь, раман «Рублёўка» для серыі «Сусвет Метро 2033» і другі раман сагі пра вампіраў.
Сан-Каламбана-Бельмонтэ
Сан-Каламбана-Бельмонтэ (San Colombano Belmonte) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 361 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 120 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0124.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Colombano e San Grato di Aosta.
Свята-Духаўская царква (Дварэц)
Царква ў гонар Святога духа — праваслаўны храм у в. Дварэц Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў другой палове XIX стагоддзя з дрэва, перавезена ў 1920-я гг. з в. Цялуша.
Помнік архітэктуры сінадальнага кірунку рэтраспектыўна-рускага стылю.
Архітэктура
Знаходзіцца ў цэнтры вёскі. Падоўжана-восевая прасторавая кампазіцыя сфарміравана прамавугольнымі ў плане прытворам, бабінцам, малітоўнай залай і апсідай. У сілуэце храма пануюць надбудаваная над прытворам 2-ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая званіца з макаўкай і высокі 8-гранны светлавы барабан, накрыты пакатым шатровым дахам з цыбулепадобнай галоўкай на гранёнай шыі. Вальмавы дах над апсідай завершаны макаўкамі. Гарызантальна ашаляваныя сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў плоскіх ліштвах, цокальная і фрызавая часткі фасадаў ашаляваны вертыкальна. Галоўны і бакавыя ўваходы вылучаны 4-слуповымі ганкамі.
Дроздава (Сафонаўскі раён)
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 7 км на паўночны захад ад Сафонава і ў 6,5 км на поўнач ад аўтамагістралі. Адміністрацыйны цэнтр Драздоўскага сельскага паселішча.
Свята-Духаўская царква (Дварэц)
Інтэр'ер
Унутры малітоўная зала перакрыта 8-гранны шатром на ветразях. Абразы «Велікамучаніца Параскева Пятніца» (17 ст.), «Сабор архангела Міхаіла» (сярэдзіна 19 ст., мастак Волкаў).
Побіч
Побіч (По́біч) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 4296
NGC 4296 (іншыя абазначэнні — UGC 7409, MCG 1-32-17, ZWG 42.41, VCC 475, KCPG 331A, PGC 39943) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дружына
Дружына — раннефеадальная ваенная арганізацыя, у тым ліку агулам ў славянскіх і старажытнарускім грамадствах. У раннефеадальны перыяд мела функцыі княжацкага або баярскага рэгулярнага войска. Колькасць ваяроў у княжацкай дружыне рэдка перавышала некалькі сотняў. Дружына дзялілася на старэйшую і малодшую. Старэйшую складалі княжацкія «мужы» (баяры), малодшую — дзеці баярскія — «дзецкія», «отракі», «грыдні». Дружыннікі былі прафесійнымі ваярамі, звязанымі з князем прысягай або асабістай дамовай, аб’ядноўваліся ў таварыствы або брацтвы, фармальна лічыліся роўнымі, удзельнічалі ў кіраванні дзяржавай, выконвалі даручэнні князя, за што атрымлівалі частку даніны і ваеннай здабычы, пазней — зямельную маёмасць.
Дружыннікаў чэшскіх князёў — homines («людзей») пад 845 годам згадваюць Фульдскія аналы. У Маравіі «Жыціе Мяфодзія» у падзеях 2-й паловы 9 ст. згадвае «друга» (параўн. дружына) — радцу князя Святаполка, а тагачасныя лацінамоўныя крыніцы называюць мараўскіх дружыннікаў optimates («лепшыя»), fideles («адданыя»), nobiles viri fideles («высакародныя адданыя мужы»), proceres («першыя»), populus («людзі»). Пра «мужоў» чэшскіх князёў Вячаслава і Баляслава ў 920-я гады кажа найстаражытнейшая рэдакцыя «Жыція Святога Вячаслава» (2-я палова 10 ст.) пры гэтым «мужы» Вячаслава названы «другамі». У гэтыя часы служылая знаць (баяры) — княжацкія «мужы», «другі» у Чэхіі і Маравіі функцыянавалі поруч племянной знаці (старэйшын) — «жупанаў». Пра дружыну ў Польшчы ў 960-я гад згадвае ў сваіх «Запісках» Ібрагім ібн Якуб, паводле яго, падаткі, якія збіраў Мешка I ішлі на ўтрыманне 3 тысяч «ваяроў у панцырах».
Леанід Сямёнавіч Данілюк
Леанід Сямёнавіч Данілюк (, вёска Студзёнка,  —, ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Скончыў Магілёўскі педінстытут (1939), Тбіліскае артылерыйскае вучылішча (1941). У Чырвонай Арміі з 1939 г. У час Вялікай Айчыннай вайны на Паўночна-Заходнім, 2-м Украінскім, 1-м Беларускім франтах. Камандзір самаходнага артылерыйскага палка маёр Л. С. Данілюк вызначыўся ў Берлінскай наступальнай аперацыі. 18.04.1945 г. па яго ініцыятыве полк атакаваў ворага каля горада Бернаў. На падбітай самаходнай гармаце Данілюк прарваўся на ўскраіну горада, выклікаў паніку ў радах праціўніка, што садзейнічала паспяховаму наступленню корпуса. Да 1955 г. служыў у Савецкай Арміі, падпалкоўнік. Працаваў у Харкаве, Магілёве. Апошні час жыў у Рагачове. Пахаваны ў Быхаве. Імем Л. С. Данілюка названа школа ў Бернаў (ГДР).
Жарэс Іванавіч Алфёраў
Жарэ́с Іва́навіч Алфёраў (,  —  ) — савецкі і расійскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы ў 2000 годзе за распрацоўку паўправадніковых гетэраструктур і стварэнне хуткіх опта- і мікраэлектронных кампанентаў. Яго даследаванні адыгралі вялікую ролю ў інфарматыцы. Быў дэпутатам Дзяржаўнай Думы Расійскай Федэрацыі. Ініцыяваў заснаванне прэміі «Глабальная энергія» ў 2002 годзе. Да 2006 года ўзначальваў Міжнародны камітэт па прысуджэнні гэтай прэміі. Замежны член НАН Беларусі.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў Віцебску ў сям’і Івана і Ганны Алфёравых. Названы ў гонар Жана Жарэса. Скончыў з залатым медалём сярэднюю школу № 42 ў Мінску. Быў залічаны на 1 курс Энергетычнага факультэта Беларускага політэхнічнага інстытута (цяпер Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт). Далей, паводле парады свайго настаўніка фізікі Я. Б. Мельцэрзона паехаў паступаць у Ленінград. У 1952 годзе Скончыў Ленінградскі электратэхнічны інстытут імя У. І. Ульянава (ЛЭТІ). З 1953 года працуе ў Фізіка-тэхнічным інстытуце імя А. Ф. Іофэ (з 1987 да мая 2003 года быў дырэктарам, з мая 2003 года да ліпеня 2006 года — навуковы кіраўнік). Кандыдат фізіка-матэматычных навук (1961), доктар фізіка-матэматычных навук (1970). Прафесар ЛЭТІ (1972). У 1990—1991 гадах — віцэ-прэзідэнт АН СССР, старшыня Прэзідыуму Ленінградcкага навуковага цэнтра. З 2003 года — старшыня Навукова-адукацыйнага комплекса «Санкт-Пецярбургскі фізіка-тэхнічны навукова-адукацыйны цэнтр» РАН. Акадэмік АН СССР (1979), потым РАН. Віцэ-прэзідэнт РАН, старшыня прэзідыуму Санкт-Пецярбургскага навуковага цэнтра РАН. Галоўны рэдактар «Лістоў у Часопіс тэхнічнай фізікі», член рэдактарскай рады часопісу «Навука і жыццё».
Аўтар больш як 500 навуковых прац, трох манаграфій і каля пяцідзесяці вынаходніцтваў.
У культуры
На кінастудыі Беларусьфільм зняты дакументальны фільм «Лазар Алфёрава» (рэжысёр Уладзімір Мароз, 2008).
Узнагароды
Узнагароды Расіі і СССР Медалі Замежныя ўзнагароды
Іншыя ўзнагароды
Пудышы
Пудышы (Пудыши) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Бардзіл
Бардзіл (памёр у 358 годзе да н . э.) — цар дарданцаў, які аб'яднаў пад сваёй уладай шэраг плямёнаў Паўдневай Ілірыі.
Ажукальвішке
Ажу́кальвішке (Ažukalviškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Рымшэ. Насельніцтва 3 чал. (2001 г.).
Бардзіл
Бардзіл быў чалавекам нізкага паходжання, захапіў уладу ў выніку паўстання. Змог кансалідаваць паўднёвых ілірыйцаў і стварыць моцную армію, у якой ключавую ролю гулялі не мясцовыя арыстакраты, як раней, а найміты.
Бардзіл вёў агрэсіўную знешнюю палітыку. Ён наклаў даніну на Эпір і пачаў паспяховую барацьбу супраць Македоніі. У 393/392 годзе да н.э. Бардзіл разрабаваў усю Македонію і нават на час выгнаў цара Амінту III, вымушанага звярнуцца да саюзу з фесалійцамі. У 383/382 годзе, верагодна, было другое ўварванне, менш удалае. Цар Пердыка III ў 359 годзе паспрабаваў перайсці ў наступ, але быў ушчэнт разбіты і загінуў у баі разам з яшчэ чатырма тысячамі македонцаў. Толькі Філіпу II удалося атрымаць перамогу над Бардзілам і заключыць мір, паводле якога ілірыйцы сышлі з Верхняй Македоніі і адмовіліся ад часткі тэрыторый у раёне Ліхнідскага возера. Сваячка Бардзіла Аудата стала жонкай Філіпа.
Пагарыльці (Золачыўскі раён)
Пагарыльці (Погорі́льці) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сцяг Нігера
Сцяг Нігера быў зацверджаны 23 лістапада 1959 года перад набыццём незалежнасці ад Французскай Заходняй Афрыкі. Як і сцягі многіх былых калоній Францыі, сцяг Нігера з’яўляецца трыкалорам. Верхняя аранжавая паласа сімвалізуе пяскі пустыні Сахара на поўначы краіны, цэнтральная белая паласа ўвасабляе чысціню і прастату, а ніжняя зялёная паласа — надзею і, у той жа час, урадлівыя землі поўдня Нігера. Аранжавае кола у цэнтры — сімвал сонца. Адметнай асаблівасцю сцяга з’яўляецца амаль квадратная форма (прапорцыі 6:7).
Падабенства сцяга са сцягам Індыі, па ўсёй верагоднасці, супадзенне. На сцягу Кот-д’Івуара выкарыстаныя тыя ж колеры.
Хедэнстэд (камуна)
Хедэнстэд (Hedensted Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Цэнтральная Ютландыя. Плошча — 551,54 км², што складае 1,28 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 45561 чал. (мужчыны — 23064, жанчыны — 22497; іншаземныя грамадзяне — 1314).
Тэатр Абацтва
Тэатр Абацтва (Abbey Theatre) — нацыянальны ірландскі тэатр, заснаваны ў 1904 годзе, знаходзіцца ў Дубліне. Тэатр упершыню адкрыў свае дзверы 27 снежня 1904 года. У вытокаў стаялі Уільям Батлер Ейтс і лэдзі Агаста Грэгары.
Пачынаючы з 1925 года Тэатр Абацтва існуе за кошт Ірландскай Свабоднай дзяржавы. Асноўны будынак тэатра згарэў пры пажары 1951 года. З ліпеня 1966 года тэатр размяшчаецца па адрасе 26 Lower Abbey Street, Dublin.
Ich bin ein Berliner
Ich bin ein Berliner (, Я — берлінец) — прамова, якую зрабіў Д. Ф. Кенедзі 26 чэрвеня 1963 г. ў З.Берліне падчас процістаяння паміж камуністычным і паўночнаатлантычным блокамі краін, пасля таго, як была пабудавана Берлінская сцяна. Асноўная мэта выступлення прэзідэнта ЗША — падбадзёрыць жыхароў З. Берліна, заверыць іх у гатоўнасці Злучаных Штатаў змагацца за свабоду берлінцаў, якія апынуліся ў сваеасаблівай аблозе, і суверэнітэт Федэратыўнай рэспублікі Германія. Таксама Кенедзі асудзіў спробы камуністычнай улады ГДР і СССР не дазволіць сваім грамадзянам бегчы на Захад і ўтрымаць іх з дапамогай Берлінскай сцяны. Але ніякіх новых канцептуальных ідэй прэзідэнт ЗША ў гэтай прамове не выказаў.
Гэта прамова больш вядома дзякуючы фразе "Ich bin ein Berliner", якую Кенедзі сказаў двойчы. Распаўсюджаная думка, што фраза "Ich bin ein Berliner" выклікала смешачкі і была ўспрынята немцамі як «я булачка з джэмам» не мае пад сабой падставы, бо на нямецкай мове гэта можа азначаць "я адзін з жыхароў Берліна". Насамрэч гэтая фраза спарадзіла апладысменты і авацыі, што кожны можа праверыць праслухаўшы аўдыёзапіс прамовы ў інтэрнэце.
Тэкст прамовы ў беларускім перакладзе
"Я маю гонар быць госцем вашага горада, па запрашэнню вашага выдатнага Мера, які для ўсяго свету з'яўляецца ўвасабленнем барацьбы, якую вядзе Заходні Берлін. І яшчэ я маю гонар наведаць Федэратыўную Рэспубліку, дзе ўжо столькі гадоў ваш выдатны Канцлер працуе над усталяваннем дэмакратыі, свабоды і прагрэсу ў Германіі; таксама для мяне гонар прыехаць разам з маім суайчыннікам, генералам Клэям, які – быў у гэтым горадзе ў самыя цяжкія моманты крызісу, і, калі спатрэбіцца, ізноў прыедзе.
Дзве тысячы гадоў таму, дзве тысячы гадоў таму найбольш пачэсным было казаць "civis Romanus sum". Цяпер найбольш пачэсным будзе казаць "Ich bin ein Berliner".
Дзякуй перакладчыку, які пераклаў маю нямецкую фразу.
У свеце ёсць шмат людзей, якія не разумеюць ці кажуць, што не разумеюць, розніцу паміж свабоднымі і камуністычнымі краінамі.
Хай яны прыедуць у Берлін.
Ёсць тыя, што кажуць, ёсць тыя, што кажуць, што камунізм – гэта тэндэнцыя будучыні.
А ёсць нават і некаторыя, якія кажуць, што камунізм гэта сапраўды ліхая сістэма, але яна дазваляе дасягнуць эканамічнага прагрэсу.
Свабода мае свае цяжкасці і дэмакратыя не з'яўляецца дасканалай. Але мы ніколі не спрабавалі будаваць сцяну каб утрымаць людзей у нас, не дазволіць ім пакінуць нас. Ад імя ўсіх маіх суайчыннікаў, якія жывуць многія мілі адсюль па другі бок Атлантыкі, хачу сказаць, што яны вамі вельмі ганарацца, і яны далучаюцца да вас у гэтай гісторыі нават не гледзячы на адлегласць, гэту гісторыю, што цягнецца ўжо 18 гадоў. Не ведаю аніводнага горада, які б быў у аблозе 18 гадоў і захаваў жыццёвую сілу і дужасць, і надзею і рашучасць, якія ёсць у Заходняга Берліна.
Сцяна – гэта найяскравейшая і найбольш відавочная дэманстрацыя недахопаў камуністычнай сістэмы, якую можа толькі бычыць увесь свет, але мы не радуемся гэтаму; бо гэта, як казаў ваш Мэр, злачынства не толькі супраць гісторыі, але і супраць чалавецтва, якое раздзяляе сем'і і разлучае мужа з жонкай, брата з сястрой і народ, які хоча жыць разам.
Усё што з'яўляецца, усё што з'яўляецца праўдай пра гэты горад, з'яўляецца праўдай пра Германію: сапраўдны працяглы мір не можа быць забяспечаны пакуль адзін з чытырох жыхароў Германіі не мае элементарнага права свабоднага чалавека – рабіць самастойны выбар. За 18 гадоў міра і добрасумленнасці гэта пакаленне жыхароў Германіі заслужыла права на свабоду, што ўключае права на ўз'яднанне сямей і народа ў стане працяглага міру і дабразычлівасці да кожнага.
Вы жывеце на абароненым востраве свабоды, але ваша жыццё – частка акіяну. Так дазвольце мне папрасіць вас у канцы маёй прамовы падняць вочы ад сённяшняй небяспекі на надзею заўтрашняга дня, ад свабоды, якую мае толькі горад Берлін ці Германія на  свабоду, якая ахопіць увесь свет, ад гэтага шляху да міру і справядлівасці, ад сябе і нас да ўсяго чалавецтва.
Свабода недзяліма, і калі адзін чалавек зняволены і прыгнечаны, усе не маюць свабоды. Калі ўсе свабодны, тады мы чакаем, можам чакаць дня, калі гэты горад ізноў стане адзіным і гэта краіна, і гэты вялікі еўрапейскі кантынент на мірнай планеце, якая падае вялікія надзеі. Калі гэты дзень урэшце прыйдзе, а так і будзе, жыхары Заходняга Берліна будуць мець апраўданнае задавальненне ад таго, што яны змагаліся за гэта ў першых радах амаль два дзясяцігоддзя.
Усе, усе свабодныя людзі, дзе б яны ні жылі – грамадзяне Берліна.
А таму, як свабодны чалавек, я маю гонар сказаць "Ich bin ein Berliner"."
Свята-Міхайлаўская царква (Вострава, Зэльвенскі раён)
Гісторыя
Пабудавана ў 1862 годзе на паўднёва-заходняй ускраіне вёскі з цэглы на сродкі маршала Гарабурды. У 1961 годзе закрыта, адкрыта ў 1988—1990 гг. Абнесена бутавай агароджай.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Падоўжана-восевую кампазіцыю царквы складаюць прытвор з шатровай чацверыковай званіцай, трапезная, малітоўная кубападобная зала і прамавугольная апсіда з бакавымі рызніцамі. Шацёр званіцы, 4-схільны дах малітоўнай залы і цэнтр апсіды завершаны макаўкамі на гранёных барабанах. Плоскасныя бакавыя фасады прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі з архівольтамі, апяразаны прафіляваным карнізам.
Скорасць гуку
Ско́расць гу́ку — скорасць распаўсюджвання гуку ў матэрыяльным асяроддзі. Вызначаецца пругкасцю і шчыльнасцю асяроддзя.
Скорасць гарманічнай гукавой хвалі (гл. гарманічныя ваганні) называецца фазавай скорасцю гуку. Звычайна скорасць гуку — велічыня пастаянная для дадзенага рэчыва пры дадзеных знешніх умовах і не залежыць ад частаты хвалі і яе амплітуды. У выпадку залежнасці фазавай скорасці ад частаты гуку мае месца дысперсія хваль і тады карыстаюцца паняццем групавой скорасці.
Скорасць гуку ў газах і пары 150—1000 м/с, у вадкасцях 750—2000 м/с, у цвёрдых целах 2000—6000 м/с, у паветры пры нармальных умовах 330 м/с, у вадзе прыкладна 1500 м/с.
Вымярэнне скорасці гуку выкарыстоўваецца для вызначэння многіх характарыстык рэчыва, напрыклад, сціскальнасці газаў і вадкасцей, модуляў пругкасці цвёрдых цел, зоннай структуры паўправаднікоў і інш.
Дробыш
Дробыш — беларускае прозвішча.
Ругаціна (Смаленская вобласць)
Ругаціна (Ругатино) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Ліберац
Лі́берац (Liberec), былы Райхенберг (Reichenberg) — горад у Чэхіі, на рацэ Ныса-Лужыцка, адміністрацыйны цэнтр Ліберацкага края і Ліберацкага раёна.
SCHODY
«SCHODY» (Сходы) — польскі рок-гурт зь Міхалова.
Ліберац
Насельніцтва 97,7 тыс. жых. Тэлефонны код: (420)48.
SCHODY
Пачатак
Гісторыя гурта «SCHODY» пачынаецца ў 1999 годзе ў Міхалове і ўсё ягонае існаванне з ім непарыўна была звязанае. Два сябры Дам’ян «Глобі» Яроцкі (басіст трэш-метал-гурта «TEMPLARIUS») і Эмільян Аксюцік (гітара) вырашылі граць разам. Для стварэння калектыву таксама былі неабходныя бубнач і спявак, гэтыя месцы занялі: Яраслаў «Зула» Лукша (былы гітарыст блэк-метал-гурта «Funeral Fog») — спявак, бубначом стаў Мацей «Кінорпус» Супронік (былы бубнач у «Funeral Fog»). Гэтакім чынам гурт пачаў працаваць над стварэннем сваіх песень.
Ліберац
Гісторыя
Горад упершыню згадваецца ў дакументах у 1348 годзе.
SCHODY
Пачатак
З самога пачатку граць разам у дзецюкоў была адна ідэя: не абмяжоўваць сябе ніякімі музычнымі стылямі, ідэя стварэння музыкі, якая з’яўляецца сумесным вынікам такіх экстрэмальных музычных густаў. Зуля адказваў за вялікую частку тэкстаў, Эмільян складаў музыку. Гэтыя песні былі запісаныя аматарскім спосабам у Міхалоўскім Цэнтры культуры. Гукавым «рэжысёрам» стаў Марак Засім. Падчас аднаго з фестываляў Басовішча матчына касета была страчаная ў гміне Грудку у горадзе Гуле; Культавая, згубленая «блакітная стужка» была распаўсюджаная ў шматлікіх асобніках, але, на жаль, удача захацела, каб ніхто з гуртоў не валодаў ёй.
Ліберац
Гісторыя
У 1579 годзе ў горадзе заснавана тэкстыльная мануфактура, аднак развіццю прамысловасці перашкодзіла Трыццацігадовая вайна. З 1622 года па 1634 год горад быў уладаннем Альбрэхта фон Валенштэйна, пасля смерці якога належаў роду Галас і Клам Галас.
SCHODY
Пачатак
У гэтым складзе гурт выканаў некалькі канцэртаў на тутэйшых сцэнах Падляшша, ён выступаў на фестывалі ў Басовішчы ў 2000 годзе, атрымаўшы ўзнагароду незалежнай аўдыторыі, «Zgrzyty 2000», канцэрце ў «DeCentrum» у Беластоку, ён таксама атрымаў прэмію старшыні гарадской рады Семяцічаў ў 2001 годзе. З прычынаў, больш ці менш залежных ад дзецюкоў, гурт прыпыніў сваю дзейнасць.
Прыпынак
Кругабег з 2001 па 2007 год быў перапынкам у актыўнай працы «SCHODY», гралі толькі выпадковыя канцэрты. З-за адсутнасці Эмільяна ў краіне з 2001 года роля гітарыста была ўскладзеная на Паўла (раней гітарыст ў «Bloodflower»). Вядомая песня «Lokator» паходзіць з гэтага кругабегу. Падчас перапынку ў дзейнасці гурта Ярак і Эмільян шмат разоў спрабавалі актываваць калектыў, але з-за адсутнасці адпаведных людзей гэта стала немагчымым, у той жа час гэта быў час, калі Эмільян выступаў гітарыстам у грандж-рок-гурце «FEEDBACK». Сітуацыя змянілася, калі Павел Азябла («CRACK», «5set5», «Acoustic Works») зноў далучыўся да калектыва, разам з сябрамі з папярэдняга гурта «CRACK»: Дам’янам Гайдукевічам (бас-гітара) і Паўлам «Гавелем» Страшэўскім (бубны).
Ліберац
Гісторыя
Падчас Сямігадовай вайны ў 1757 годзе недалёка ад горада адбыўся бой пры Рэйхенбергу.
SCHODY
Працяг
Гурт пачаў працаваць над асвяжэннем старога матэрыялу і новымі песнямі. У той жа час, выступаючы на ​​мясцовых сцэнах. Пасля некалькіх канцэртаў з асабістых прычынаў Павел Страшэўскі павінны быў пакінуць калектыў. Яго месца заняў сябар Паўла з гурта «5set5» Барташ «Бады» Лютастанскі. Інструментарыум гурта таксама быў пашыраны, каб уключыць клавішныя — Крысціян Сулкевіч і дадатковыя ўдарныя інструменты — Пётр Кагут. У гэтым складзе гурт сыграў мноства канцэртаў побач з такімі зоркамі, як: «Oddział Zamknięty», «The Bill», «Komety», «T. Love». Шматлікія запісы, запісаныя пры дапамозе «PTX», таксама паходзяць з гэтага кругабегу, а таксама першая студыйная песня гурту «Only Cloak», якая стала тамтэйшым гітом, таксама была прадстаўленая на шмат якіх радыёстанцыях. З-за музычных рознагалоссяў Дам’ян адмовіўся ад супрацоўніцтва, але яго месца заняў брат Паўла Анджэй Сальвановіч (былы гітарыст гурту «HC CRUSADER»). У гэтым складзе гурт запісвае свой дэбютны альбом з вытанчанай назвай: «The Best Off».
2010
Гурт дамагаецца поспеху, прымае ўдзел у:
Ліберац
Гісторыя
У XIX—XX стагоддзях горад меў значную нямецкую абшчыну. Ліберац (Райхенберг) быў цэнтрам нацысцкай Судэцкай Германіі.
Эканоміка
Важны цэнтр тэкстыльнай прамысловасці (ваўняныя, шаўковыя, баваўняныя тканкі). Машынабудаванне (вытворчасць абсталявання для тэкстыльнай прамысловасці, аўтамабілебудаванне — «Ліберацкі аўтамабільны завод»). Праводзяцца тэкстыльныя кірмашы.
Транспарт
Ліберац злучаны з суседнім Ябланцам трамвайный лініяй.
Славутасці
Знакаміты ратушай (1893 год, вышыня — 65 метраў); царквой Святога Распяцця ў стылі барока; тэлевежай на гары Ештэд, пабудаванай у 1968 годзе і якая з'яўляецца цяпер сімвалам горада; карціннай галерэяй. Маецца заапарк — адзін з найбольш вядомых у Еўропе. Найбуйнейшы ў краіне гандлёва-забаўляльны цэнтр «Вавілон».
Спорт
У 2009 годзе ў Ліберацы прайшоў чэмпіянат свету па лыжных відах спорту і міжнародны моладзевы кангрэс эсперанта.
Сан-Дзідэра
Сан-Дзідэра (San Didero) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 414 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 126 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 10050. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Desiderio.
ДШК
ДШК — буйнакаліберны кулямёт пад патрон 12,7×108 мм.
Кулямёт валодае досыць высокім тэмпам стральбы, што абумоўлівае эфектыўнасць агню па мэтам, якія хутка рухаюцца. Захаванню высокага тэмпу стральбы, нягледзячы на павелічэнне калібра, спрыяла ўвядзенне буфернай прылады ў затыльніку кулямёта. Пругкі буфер змякчае таксама ўдары рухомай сістэмы ў крайнім заднім становішчы, што спрыяльна адбіваецца на жывучасці дэталяў і трапнасці стральбы.
Дронаўка (Сафонаўскі раён)
Дронаўка (Дроновка) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва – 12 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў паўночнай частцы вобласці за 24 км на поўнач ад горада Сафонава, за 25 км на поўнач ад аўтадарогі. У 4,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі чыгуначная станцыя Якаўская на лініі Дурава — Уладзімірскі Тупік. Уваходзіць у склад Васільеўскага сельскага паселішча.
Паляны (Золачыўскі раён)
Паляны (Поля́ни) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 4297
NGC 4297 (іншыя абазначэнні — MCG 1-32-18, ZWG 42.41, VCC 473, KCPG 331B, PGC 39940) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Плаўні
Плаўні:
Апісанне
Адрозніваюцца багатай флорай і фаўнай. У плаўнях звычайна жыве вялікая колькасць птушак. Значныя плошчы плаўні займаюць у дэльтах Амудар'і, Волгі, Прута, Днястра, Дуная, Дняпра, Дона, Кубані. У выніку меліярацыйных работ плаўні асушваць і выкарыстоўваюцца для вырошчвання сельскагаспадарчых культур. У сувязі з будаўніцтвам вадасховішчаў і памяншэннем паводкавых вод плошчы плаўняў прыкметна скарацілася. Водны рэжым: амфібіальны.
Пачапы (Золачыўскі раён)
Пачапы (Почапи) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Райкін
Райкін — прозвішча.
Цуды Ісуса Хрыста
Паводле Евангелля ад Яна, толькі некаторыя з цудаў былі запісаныя. Усе цуды былі класіфікаваны на чатыры групы: цуды, якіх Хрыстос вылечваў, калі Ён выганяў бесаў, уваскрашаў мёртвых, і цуды кантролю над прыродай. У сінаптычных Евангеллях апісваецца, што Ісус адмаўляецца зрабіць нейкі цуд ці даць знак, каб даказаць Сваю ўладу. Лічыцца, што ў Евангеллі ад Яна Ісус здзейсняе сем цудаў, якія характарызуюць Яго служэнне, пачынаючы ад пераўтварэння вады ў віно ў пачатку Свайго служэння да ўваскрашэння з мёртвых Лазара у канцы.
Для большасці хрысціян і мусульман, цуды з'яўляюцца фактычнымі гістарычнымі падзеямі. Некаторыя хрысціянскія навукоўцы прадставіць аргументы для доказу гістарычнасці цудаў, аднак некаторыя ліберальныя хрысціяне разглядаюць гэтыя гісторыі вобразна, алегарычна. Сучасныя навукоўцы, як правіла, скептычна ставяцца да апісання цудаў.
Стасеўскі сельсавет (Рэчыцкі раён)
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Горвальскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Рэчыцкага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Падалескага сельсавета.
Альбіна Васільеўна Пякуцька
Альбіна Васільеўна Пякуцька (, Далёкі Усход, Расія — ) — беларускі музыкант, харавы дырыжор. Кандыдат педагагічных навук (1981), прафесар. Член Беларускага саюза музычных дзеячаў.
Народнікі
Народнікі — прыхільнікі грамадска-палітычных ідэй, заснаваных на думцы, быццам бы грамадства можа перайсці да сацыялістычнага развіцця, мінуючы капіталізм. Вучэнне народнікаў узнікла ў другой палове ХІХ ст. у Расіі. Умоўна яго падзяляюць на рэвалюцыйную (М. Бакунін, М. Ішуцін, Г. Нячаеў і інш.) і ліберальную плыні (П. Лаўроў). У 1880-я гг. частка народнікаў на чале Г. Пляханава перайшла на сацыял-дэмакратычныя пазіцыі.
Лес водарасцей
Лес водарасцей — падводныя вобласці з высокай шчыльнасцю росту водарасцей, якія знаходзяцца як правіла ў марскіх берагоў на глыбіні 10-25 метраў. Прызнаныя адной з самых прадукцыйных дынамічных экасістэм на Зямлі. Найбольш буйныя лясы водарасцей развітыя ў халодных морах (Ледавіты акіян, Паўночны Атлантычны акіян, Паўночнае мора), аднак у 2007 годзе, лясы водарасцей таксама былі выяўленыя ў трапічных водах паблізу Эквадора. У Паўночнай Амерыцы найбольшага развіцця лясы водарасцей дасягаюць уздоўж Ціхаакіянскага ўзбярэжжа, дзе дзякуючы ўплыву халоднай Каліфарнійскай плыні яны шырока распаўсюджаныя аж да паўночнай ускрайку Каліфарнійскага паўвострава.
Фактычна, быўшы сфармаванымі пераважна бурымі водарасцямі з атрада Laminariales, лясы водарасцей забяспечваюць унікальную трохмерную сераду пражывання для марскіх арганізмаў і з'яўляюцца крыніцай для разумення многіх экалагічных працэсаў.
Водарасці
Марскія лясы водарасцей сфарміраваны рознымі відамі, у залежнасці ад прыродных зон іх размяшчэння. Так, водарасць роду Macrocystis ўтвараюць падобныя зараснікі ў Паўднёвай Каліфорніі, Nereocystis ў П'юджэт-Саўнд, а Laminaria ў халодных водах далёкай Поўначы. Акрамя буйных відаў, ва ўтварэнні дадзенай прыроднай зоны прымаюць і больш дробныя віды, якія ўтвараюць зараснікі, падобныя на густыя хмызнякі.
Экасістэмы і біацэноз
Асноўнымі прадуцэнтамі ў дадзенай экасістэме з’яўляюцца зусім не планктонныя водарасці, а макрафіты: буйныя прымацаваныя бурыя водарасці. Аднак дадзеныя водарасці вельмі ўразлівыя, паколькі іх часам актыўна ядуць, асабліва на ранніх стадыях свайго развіцця, розныя фітафагі — марскія вожыкы, малюскі і т. д. Галоўным аб’ектам канкурэнцыі ў гэтых лясах бурых водарасцей з’яўляецца сонечнае святло, які забяспечвае хуткі рост водарасцей. Найбольшая краявідная разнастайнасць фаўны назіраецца ў ніжнім ярусе, на дне. Тут маюць шмат разнастайныя марскія зоркі, марскія вожыкі, мшанкі, ракападобныя, крабы, малюскі, трубчастыя чарвякі. Таксама маюцца і шматлікія дновыя і прыдновыя рыбы.
Наяўнасць гіганцкіх бурых водарасцей, якія ўтвараюць пад вадой «лясы», а на паверхні вады — «паля» з пераплеценых частак талома, з’яўляецца адным з неабходных умовай для існавання каланаў.
Пётр Фёдаравіч Лысенка
Пётр Фёдаравіч Лысенка (нар. 16 верасня 1931, в. Зарачаны, Полацкі раён, Віцебская вобласць — 23 сакавіка 2020) — беларускі археолаг, доктар гістарычных навук (1988), прафесар (1993), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь (2002).
Агульныя звесткі
З бацькамі пераехаў з Зарачан у г. Пінск (Брэсцкая вобласць). Скончыў гістарычны факультэт Мінскага педагагічнага інстытута імя М. Горкага (1953).
Навуковая дзейнасць
Вывучаў курганы XI—XIII ст., старажытныя гарады: Тураў, Берасце, Пінск, Слуцк, Давыд-Гарадок, Клецк, Рагачоў, Мазыр, Менск. Пры раскопках у Брэсце, упершыню для драўлянай побытавай архітэктуры Русі, выявіў жылыя пабудовы на 12 — 13 вянцоў з аконнымі праёмамі і фрагментамі даху — т. зв. курыцамі і самцамі. Прыйшоў да высновы, што Брэст заснаваны дрыгавічамі. Вынікам даследаванняў было адкрыццё археалагічнага музея «Бярэсце». На раскопках у Тураве выявіў рэшткі храма, верагодна, разбуранага землятрусам у XIII ст. Па выніках раскопак створаны Тураўскі археалагічны музей-павільён.
Аўтар шэрага манаграфій і звыш 150 навуковых артыкулаў; падрыхтаваў шэраг навукоўцаў. З 1994 г. — у складзе экспертнага савета Вышэйшага атэстацыйнага камітэта (ВАК) Рэспублікі Беларусь па гістарычных навуках, з 1999 г. — старшыня экспертнага савета ВАК па археалогіі, этнаграфіі і дапаможных гістарычных навуках. Працяглы час быў старшынём палявога камітэта Інстытута гісторыі НАН Беларусі.
Рэмэзіўці
Рэмэзіўці (Ремезі́вці) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Народнікі
На Беларусі
Сярод беларускай інтэлігенцыі народніцкія ідэі пачалі распаўсюджвацца з 1860-х гг. У 1880-я гг. з’явіліся народніцкія гурткі, падпарадкаваныя расійскім арганізацыям «Чорны перадзел» і «Народная воля». У 1882 г. у Вільні была створана «Арганізацыя „Народнай волі“ ў Паўночна-Заходнім краі». У пачатку 1880-ых гг. у Пецярбургу І. Грынявіцкі заснаваў «беларускую плынь» народніцкага руху. Яго ідэі паўплывалі на студэнтскую групу «Гоман», якая мела сувязі ў беларускіх гарадах і выдавала на беларускай мове часопіс «Гоман». Многія прадстаўнікі народніцтва на Беларусі шчыра цікавіліся жыццём народа, удзельнічалі ў палітычнай і асветніцкай рабоце. У асноўным, яны арыентаваліся на сялянскія масы і бачылі ў сялянскіх абшчынах і арцелях правобраз будучага сацыялістычнага грамадства. У далейшым, ідэі народніцтва моцна паўплывалі на развіццё сацыял-дэмакратычнага руху, у тым ліку на погляды значнай часткі членаў Беларускай Сацыялістычнай Грамады, партыі эсэраў і інш.
Альбіна Васільеўна Пякуцька
Біяграфія
Скончыла Беларускую дзяржаўную кансерваторыю (спецыяльнасць «Харавое дырыжыраванне», 1967). Працавала ў Палаце культуры Мінскага аўтамабільнага завода (кіраўнік хора), Мінскім дзяржаўным педагагічным інстытуце імя А. М. Горкага (выкладчык), Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў (з 1975, кафедра харавога і вакальнага мастацтва, прафесар, у 1987—2020 — загадчык кафедры; стваральнік і кіраўнік хора духоўнай музыкі «Дабравест», мужчынскага хора «Vivat»).
Памерла 17 студзеня 2020 года, пахавана на Паўночных могілках г. Мінска.
Навуковыя інтарэсы: харавое выканальніцтва; методыка работы з харавым калектывам; праблема адраджэння і захавання нацыянальных духоўных і мастацка-эстэтычных каштоўнасцей; маральнае і эстэтычнае выхаванне моладзі; педагогіка вышэйшай школы.
Узнагароды
Званне «Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (1995) і інш.
Вікенцій Іосіфавіч Драздовіч
Вікенцій Іосіфавіч Драздовіч (, вёска Навасёлкі, Капыльскі раён — ) — удзельнік партызанскага руху ў Мінскай вобласці. Герой Савецкага Саюза (1965).