cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(104) Клімена
(104) Клімена (Klymene) — астэроід з групы галоўнага пояса, уваходзіць у склад сямейства Феміды. Ён быў адкрыты 13 верасня 1868 года амерыканскім астраномам Дж. К. Уотсанам у Дэтройцкай абсерваторыі, ЗША і названы ў гонар аднаго з 10 персанажаў старажытнагрэчаскай міфалогіі з імем Клімена.
Сцяг Саксоніі
Сцяг Саксоніі (Flagge Sachsens) — адзін з сімвалаў федэральнай зямлі Свабодная дзяржава Саксонія.
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з дзвюх роўнавялікіх гарызантальных палос: верхняй — белага і ніжняй — зялёнага колеру. Другі варыянт — у цэнтры сцяга размешчаны герб Саксоніі. Прапорцыі палотнішча — 3:5, часам выкарыстоўваюцца і адносіны бакоў 1:2.
Бела-зялёны сцяг выкарыстоўваўся як сцяг каралеўства Саксонія ў 1815—1918 гг., а пасля да 1934—1935 гг. у якасці сцяга Свабоднай дзяржавы Саксонія (афіцыйна зацверджаны ў 1920 годзе). У часы Трэцяга Рэйха сцяг быў фармальна адменены. Зноў ён быў зацверджаны ў 1947 годзе, хоць неафіцыйна выкарыстоўваўся ўжо пасля капітуляцыі Германіі да 1952 года. Пасля ўваходжання Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі ў склад Федэратыўнай Рэспублікі Германія, у 1991 годзе ў якасці афіцыйнага сімвала быў прыняты таксама і варыянт сцяга з гербам.
Даліна Коа
Археалагічны парк даліны Коа — археалагічны комплекс з наскальнымі выявамі, якія адносяцца да перыяду ад палеаліту да неаліту (галоўным чынам прадстаўлена салютрэйская культура). Выявы былі адкрыты ў 1992 годзе ў наваколлях горада Віла-Нова-ды-Фош-Коа на паўночным усходзе Партугаліі. У 1998 годзе петрогліфы ўключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Сцяг Цюрынгіі
Варыянты сцяга
Сцяг існуе ў двух варыянтах: грамадзянскім і дзяржаўным. Грамадзянскі ўяўляе сабой стандартнае бела-чырвонае палотнішча, якое знешне не адрозніваецца ад сцяга Польшчы. На дзяржаўным сцягу намаляваны герб Цюрынгіі, і такі сцяг вывешваецца на ўсіх дзяржаўных установах.
Гісторыя сцяга
Гісторыя Цюрынгіі адлічваецца з 1920 года пасля аб'яднання сямі княстваў: Саксен-Веймар-Эйзенах, Саксен-Гота (без уліку Кобурга, які ўвайшоў у Баварыю), Саксен-Альтэнбург, Саксен-Мейнінген, Народная Рэспубліка Рэйс, Шварцбург-Рудальштат і Шварцбург-Зондэрсгаўзен. У тым жа годзе быў прыняты і сцяг зямлі: бела-чырвоны сцяг з гербам Цюрынгіі ў цэнтры: сем шасціканцовых зорак у барвовым поле, якія ўяўлялі сем аб'яднаных княстваў.
У 1945 годзе падчас перабудовы паваеннай Германіі прускія землі ўвайшлі ў склад Цюрынгіі, і яе герб на сцягу змяніўся: залаты леў сярод васьмі шасціканцовых зорак (Прусію сімвалізавала восьмая зорка). У 1952 годзе ўрад ГДР скасаваў сцяг Цюрынгіі, ён быў адноўлены толькі ў 1990 годзе. На бела-чырвоным палотнішчы з'явіўся новы герб: паласаты леў (чырвоныя і белыя палосы) у блакітным полі сярод васьмі белых шасціканцовых зорак.
Акністэ
Акністэ  — горад у паўднёвай Латвіі на мяжы з Літвой. Горад знаходзіцца ў гістарычным рэгіёне Селонія. Праз горад цячэ рака Дыенвідсусэя. Насельніцтва горада налічвае 1237 чалавек.
Гісторыя
У гістарычных крыніцах Анікстэ ўпершыню згадваецца ў 1298 годзе. З XVII стагоддзя горад увайшоў у склад ВКЛ, а потым у Рэч Паспалітую. Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай Анікстэ трапілі ў склад Расійскай імперыі. Пасля Першай сусветнай вайны паселішча апынулася ў складзе Літвы, але ў 1921 г. было абменена на Палангу.
Падчас Другой сусветнай вайны паселішча было занятае нямецкімі войскамі, якія ўчынілі масавае забойства яўрэйскага насельніцтва 18 ліпеня 1941 года.
У 1991 годзе Анікстэ атрымала статус горада.
Алая
Алая  — горад у паўночнай Латвіі недалёка ад мяжы з Эстоніяй. Горад знаходзіцца ў гістарычным рэгіёне Відзэмэ. Назва горада паходзіць ад ліўскага слова «ala» якое азначае — нізіна, старажытная даліна. Насельніцтва горада налічвае каля 1350 чалавек. Статус горада Алая атрымала ў 1992 годзе.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Ірландыі
У спісе аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Рэспубліцы Ірландыя значыцца 2 найменні (на 2012 год), што складае ад агульнай колькасці ( на  год). Абодва аб'екты ўключаны ў спіс па культурных крытэрыях, прычым адзін з іх прызнаны шэдэўрам чалавечага генія (крытэрый i). Комплекс на рацэ Бойн, які актыўна даследуецца навукоўцамі, складаецца з некалькіх аб'ектаў, найбуйнейшыя з іх таксама прадстаўлены ў спісе.
Спіс
У гэтай табліцы аб'екты размешчаны ў храналагічным парадку іх дадання ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Былыя кандыдаты
У красавіку 2010 года спіс кандыдатаў у аб'екты Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Ірландыі быў значна абноўлены. Пасля абнаўлення шэраг аб'ектаў быў выключаны са спісу кандыдатаў (Нацыянальны парк Кіларні, Балота Клара), шэраг пунктаў аб'яднаны ў адну заяўку (напрыклад, Кейдскія палі і Паўночна-заходнія балоты Мея), некаторыя заяўкі былі абноўлены (Клонмакнайс, Заходнія каменныя фарты, Бурэн). Ніжэй прыведзены спіс з аб'ектаў, якія з'яўляліся кандыдатамі ў перыяд з 1992 па 2010 год (за выключэннем Тары, якая была кандыдатам з 2009 года ), і не былі ўключаны ў Сусветную спадчыну ЮНЕСКА ў аб'ёме, прадстаўленым у зыходнай заяўцы.
Геаграфічнае размяшчэнне аб'ектаў
Легенда карты:
Айнажы
Айнажы (, Heinaste) — горад у паўночнай Латвіі, знаходзіцца ў гістарычным рэгіёне Відзэмэ. У адміністрацыйным значэнні адносіцца да Салацгрыўскага края. Размяшчаецца на ўзбярэжжы Рыжскага заліва Балтыйскага мора, недалёна ад мяжы з Эстоніяй. За 113 км ад Рыгі. Насельніцтва — каля 1 тыс. чалавек.
Гісторыя
У гістарычных звестках Айнажы ўзгадваюцца ў 1564 годзе як невялікае паселішча ліваў. Хуткае развіццё пачалося ў 1870-х гг., калі тут быў пабудаваны марскі порт, а так сама карабельная верф. У 1864 годзе тут была адкрытая карабельная школа, у якой вучыліся дзеці эстонскіх і латышскіх сялян. Школа дзейнічала амаль 50 гадоў, пакуль не была зруйнавана пад час Першай сусветнай вайны.
У 1919 годзе латышскае войска выбіла немцаў з Айнажы. Пасля заканчэння Першай сусветнай вайны паселішча было далучана да Латвіі, нягледзячы на тое, што большасць насельніцтва з’яўлялася эстонцамі. У часы незалежнасці Латвіі (1919 — 1940 гг.). Айнажы хутка развіваліся. У 1926 годзе паселішча атрымала статус горада. Пад час Другой сусветнай вайны горад быў значна разбураны і нягледзячы на тое, што порт быў часткова адноўлены пасля вайны, значнасць горада значна знізілася.
Да 1917 года горад меў назву Гайнаш (Haynasch ці Hainasch).
Насельніцтва
Насельніцтва складае 891 чалавек (2013), з якіх 92 % латышы, 3 % рускія, 2 % эстонцы. Да пачатку 1920-х гадоў у Айнажы пераважала эстонскае насельніцтва.
Чырвоная зорка
Чырвоная зорка  ( ★ ) — геральдычны знак, які быў сімвалам Чырвонай арміі, прысутнічаў на сцягу і гербе СССР, сцягах і гербах некаторых краін Варшаўскага дагавора, сімволіцы левых арганізацый і рухаў. Ён з’яўляецца адным з элементаў Сцяга Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі, эмблем Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, Узброеных сіл Рэспублікі Казахстан і НВАК, прысутнічае ў якасці элемента на афіцыйных сімвалах некаторых іншых дзяржаў і іх адміністрацыйных адзінак. Ён таксама намаляваны на эмблемах шэрагу спартыўных клубаў, такіх як ЦСКА, і некаторых кампаній, такіх як Heineken (з XIX стагоддзя).
Выкарыстанне сімвала ў Расійскай імперыі
Чырвоная зорка звычайна называлася «марсавай зоркай» па імі старажытнарымскага бога вайны Марса. «Марсава» пяціканцовая зорка (але не чырвонага колеру) выкарыстоўвалася ў Рускай арміі. Мікалай I сваім указам ад 1 студзеня 1827 года ўвёў зоркі на эпалетах афіцэраў і генералаў, 29 красавіка 1854 года зоркі былі дададзены на пагоны. У 1904 і 1905 гадах фатограф К. Була, аўтар выдання «Ніва», публікаваў здымкі расійскіх воінскіх цягнікоў, на якіх намалявана пяціканцовая зорка (светлага колеру) з дзяржаўным двухгаловым арлом у цэнтры.
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі знакі адрознення ваеннаслужачых Рускай імператарскай арміі былі зменены, пагоны адменены. 21 красавіка 1917 года, загадам па флоце і марскім ведамстве № 150 ваеннага і марскога міністра Часовага ўрада А. І. Гучкова, пагоны заменены нарукаўнымі знакамі адрознення і ўведзена новая кукарда. На ёй пяціканцовая зорка была размешчана па-над разеткай з якарам.
Выкарыстанне сімвала ў Савецкай Расіі і СССР
У Савецкай Расіі пад ёй разумелася адзінства сусветнага пралетарыяту ўсіх пяці кантынентаў Зямлі : пяць канцоў зоркі — пяць мацерыкоў планеты. Чырвоны колер — колер пралетарскай рэвалюцыі, ён павінен быў аб’яднаць усе пяць кантынентаў адзінай мэтай і адзіным пачаткам. Вялікая савецкая энцыклапедыя давала такую трактоўку гэтаму сімвалу: «…чырвоная пяціканцовая зорка… — сімвал канчатковай перамогі ідэй камунізму на пяці кантынентах Зямнога шара…». Такім чынам чырвоная зорка — знак Камінтэрна. У аснове сімвала ляжалі ідэі сусветнай рэвалюцыі, сусветнай савецкай рэспублікі і сусветнай дыктатуры пралетарыята.
У савецкай традыцыі Марс сімвалізаваў абарону мірнай працы. Чырвоная зорка размешчана па-над планетай Зямля на гербе СССР. Чырвоная зорка сімвалізавала вызваленне працоўных ад голаду, вайны, галечы і рабства. Маюцца шматлікія звесткі, што першапачаткова чырвоная зорка была павернута двума прамянямі ўгару, а адным уніз, як у свой час размяшчалася старажытнагрэчаская пентаграма. У прыватнасці, накіраваны ўніз адзіны прамень мае зорка на першай савецкай узнагародзе — Ордэне Чырвонага сцяга. Аднак такое размяшчэнне выклікала ў неадукаваных людзей асацыяцыю з рогамі д’ябла, у сімвала з’явілася мянушка «знак антыхрыста». Падобнае ўспрыманне падмацоўвалася жорсткімі ганеннямі на праваслаўную царкву ў першыя гады савецкай улады. Зрэшты, не выключана, што сатанінская інтэрпрэтацыя чырвонай зоркі была прапанавана антысавецкімі сіламі ў рамках ідэалагічнай барацьбы. Ваенны аддзел УЦВК вымушана выдаў масавым тыражом улётку «Глядзі, таварыш, вось Чырвоная Зорка», дзе выкарыстоўвалася выява зоркі з адным прамянём угару і ў форме прытчы тлумачылася яго значэнне. З гэтага моманту арыентацыя сімвала не змянялася.
У Рабоча-сялянскай Чырвонай арміі
Прыход да ўлады бальшавікоў паклаў канец існаванню рускай імператарскай арміі і яе атрыбутаў. Пры стварэнні новай арміі — Рабоча-сялянскай Чырвонай арміі — патрабавалася вырашыць пытанне і пра знакі адрознення для ваеннаслужачых. Чырвоная зорка як сімвал Чырвонай арміі была прапанавана Ваеннай калегіяй па арганізацыі Чырвонай арміі, стваральнікам эмблемы быў камандуючы Петраградскай ваеннай акругай Канстанцін Ерамееў. Іншыя даследчыкі, спасылаючыся на ўспаміны публіцыста Е. М. Яраслаўскага, сцвярджалі, што аўтарам быў адзін з камісараў Маскоўскай ваеннай акругі М. А. Палянскі, які і прапанаваў чырвоную пяціканцовую зорку з выявай плуга, молата і кнігі. Малюнак атрымаўся некалькі перагружаным і дрэнна чытаўся. Пасля абмеркавання на грамадскай калегіі акругі ў сімвале былі пакінуты толькі молат і плуг.
Упершыню пра «чырвоную зорку» згадваецца ў газеце «Известия Всероссийского Центрального Исполнительного Комитета Советов крестьянских, рабочих, солдатских и казачьих депутатов» 19 красавіка 1918 года. Невялікая нататка ў раздзеле «Хроніка» распавядала, што Камісарыятам па ваенных справах зацверджаны чарцёж нагруднага знака для воінаў Чырвонай арміі ў выглядзе чырвонай зоркі з залацістай выявай плуга і молата ў цэнтры. Зорка ўвасобіла ў сабе найстаражытны сімвал абароны. Плуг і молат чыталіся як саюз рабочых і сялян. Чырвоны колер увасабляў рэвалюцыю. Пры афіцыйным зацвярджэнні яе загадам Наркамваена Рэспублікі Л. Д. Троцкім № 321 ад 7 мая 1918 года яна атрымала назву «„марсава зорка“ з плугам і молатам», было абвешчана, што гэты знак пазванае на «прыналежнасць асоб, якія знаходзяцца на службе ў войсках Чырвонай Арміі».
Рудня Удалёўская
Ру́дня Удалё́ўская (, Рудня Удалёвская) — былая вёска ў Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Малінаўскага сельсавета.
Да 29 студзеня 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Хаткаўскага сельсавета. Ліквідавана 23 верасня 2011 года.
Міхаіл Сяргеевіч Вярбіцкі
Міхаіл (Міша) Сяргеевіч Вярбіцкі ( г., ) — расійскі матэматык, публіцыст, інтэрнэт-актывіст. Найбольш вядомы літаратурай супраць сістэмы капірайту, стварэннем блогасферы «Тыфарэтнік» і судовым пазовам, які падаў супраць яго народны артыст Расіі Юрый Куклачоў.
Біяграфія
Сярэднюю адукацыю атрымаў у матэматычным класе сярэдняй школы № 57 г. Масквы. У 1990 г. вучыўся на мехмаце МДУ імя М. В. Ламаносава. У 1990—91 гг. наведваў заняткі ў Масачусецкім інстытуце. У 1995 г. скончыў аспірантуру Гарвардскага ўніверсітэта са ступенню PhD па матэматыцы. Дысертацыю абараняў пад кіраўніцтвам Дэвіда Каждана, па тэме «Касмалогіі кампактных гіперкелеравых шматстайнасцей». У 1996—1997 гг. супрацоўнічаў у Інстытуце перспектыўных даследванняў у Прынстане. У 2002—2007 працаваў ва Універсітэце Глазга.
З 1996 г. выкладае ў Незалежным Маскоўскім інстытуце, з 2010 г. — на факультэце матэматыкі НІУ ВШЭ. Аўтар кнігі «Антыкапірайт», якая прысвечана крытыцы аўтарскага права. Вярнуўшыся ў Расію, нейкі час быў блізкі да Нацыянал-бальшавісцкай партыі Эдуарда Лімонава, потым адыйшоў ад яе ў 1998 г. . Публікаваўся ў газетах «Завтра», «Лимонка», у «Русском журнале».
У 1998 г. заснаваў незалежны музычны лэйбл «UR-REALIST», на якім публікуецца эксперыментальная і рознапланавая музыка. Рэдактар Інтэрнэт-часопіса «:LENIN:» .. Стваральнік рускай службы вядзення блогаў LJ.Rossia.org («тифаретника» ).
У лістападзе 2009 г. народны артыст Юрый Куклачоў падаў пазоў на Міхаіла Вярбіцкага, патрабуючы скасаваць выказванні з блога на lj.rossia.org. Міша Вярбіцкі, у прыватнасці, з ужываннем ненарматыўнай лексікі паведаміў чытачам, што, па слыхах, Куклачоў карыстаецца электрашокерам пры дрэсіроўцы кошак. У снежні 2009 г. па просьбе пазоўніка (Куклачова) і адказніка судовае пасяджэнне было адкладзена ў надзеі ўладзіць канфлікт у пазасудовым парадку. У лютым 2010 г. Нагацінскі раённы суд г. Масквы пастанавіў спагнаць з Мішы Вярбіцкага кампенсацыю ў памеры 40 тыс. рублёў на карысць Ю. Д. Куклачова. Масгарсуд прызнаў законным рашэнне спагнаць з блогера Міхаіла Вярбіцкага 40 тыс. расійскіх рублёў у якасці кампенсацыі маральнай шкоды. У той жа час сам Міхаіл Вярбіцкі асвячаў пазоў як спробу спакусіцца на свабоду слова ў Інтэрнэце.
(105) Артэміда
(105) Артэміда (Artemis) — астэроід з групы галоўнага пояса, які быў адкрыты 16 кастрычніка 1868 года амерыканскім астраномам Дж. К. Уотсанам у Дэтройцкай абсерваторыі і названы ў гонар багіні палявання Артэміды з старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Апаратныя клоны NES
Дзякуючы папулярнасці арыгінальнай Nintendo Entertainment System (NES, вядомай у Японіі як «Family Computer» ці «Famicom»), сістэма стала адной з самых кланаваных у свеце гульнявых кансоляў. Такія прылады атрымалі мянушку «Фаміклоны» (ад англ. «Famicom» і «clone»), і з’яўляюцца электроннымі прыладамі для запуску гульняў, прызначаных для NES/Famicom. Сотні неліцэнзійных клонаў былі створыны пачынаючы з канца 80-х да нашых дзён. Тэхналогіі, скарыстаныя ў такіх клонах, развіваліся напрацягу многіх гадоў. У той час, калі раннія клоны мелі вялікія друкаваныя платы, а ўся электроніка была выканана на інтэгральных схемах старонніх вытворцаў, пазнейшыя (прыкладна пасля 1996 году) клоны сталі выкарыстоўваць адзіны чып, які аб’яднаў у сабе CPU, PPU і гукавы працэсары. Яшчэ пазнейшы чып стаў бяскорпусным — крышталь мантаваўся наўпрост на плату і заліваўся зверху компаўндам.
У некаторых рэгіёнах, асабліва ў Паўднёвай Амерыцы, Паўднёвай Афрыцы, Кітаі, Паўночнай Карэі і на прастораз былога Савецкага Саюзу, дзе «NES» і «Famicom» ніколі афіцыйна не выпускаліся і не прадаваліся, такія клоны былі адзінай даступнай гульнявой сістэмай. Так было з Dendy, надзвычай паспяховым клонам Famicom, які дасягнуў вельмі высокай папулярнасці ў краінах СНД на пачатку-сярэдзіне 90-х гадоў XX стагоддзя. У іншых краінах такія сістэмы маглі стаяць на прылаўках крамаў побач з арыгінальнымі NES. Часта гэта выклікала судовыя разбіральніцтвы.
Многія з клонаў вонкава былі падобныя на NES, а часцей на Famicom. Звычайна надпіс «Family Computer» замянялася назвай клона (Dendy, Kenga, Pegaso і інш.). Сама ж Nintendo амальні ніколі не згадвалася, хоць у рэдкіх выпадках былі клоны, якія называліся «Nintendo».
Патэнт Nintendo
Некаторыя з патэнтаў Nintendo на «Famicom» мінулі ў 2003 годзе, а ў 2005 мінуў патэнт на чып блакавання «10NES». І хоць Nintendo па-ранейшаму належаць некаторыя звязаныя з NES гандлёвыя маркі, апаратные клоны NES ужо не з’яўляюцца незаконнымі на падставе парушэння аўтарскіх праў. Гэтае пытанне ўскладняецца разным тэрмінамі мінання патэнта ў розных краінах. У 2005 годзе Nintendo, нягледзячы на сканчэнне тэрміна дзеяння патэнта, падала позву ў суд на Gametech з-за продажаў сістэмы PocketFami. Nintendo прайграла пазоў. Аднак вытворцы Фаміклонаў, якія ўбудоўваюць ў прылады гульні, абароненыя аўтарскім правам, ці выпускаюць іх на картрыджах, могуць быть названы незаконнымі, бо гульні могуць па ранейшаму належыць іх праваўладальнікам, патэнты на многія гульні могуць быць аформлены на 95 гадоў з моманту выдання гульні.
Бразілія
З 1989 году NES і Famicom-сумяшчальныя кансолі вырабляліся і прадаваліся ў Бразіліі мясцовымі кампаніямі, некаторыя з іх таксама ўвозілі і прадавалі арыгіналныя картрыджы і прыстаўкі NES. Першая сістэма была выпушчана ў 1989 годзе і называлася «DynaVision Dynacom», выкарыстоўвала 60-кантактны фармат картрыджа (як у Famicom). У 1990 годзе быў выпушчаны самый папулярны ў Бразіліі клон вытворчасці CCE, ён меў двайны слот для гульнявых картрыджаў і дазваляў далучаць 72-кантактны амерыканскі тып картрыджа і 60-кантактны японскі тып. BitSystem, які таксама ўжываў амерыканскі фармат картрыджа, быў выраблены не існуючай зараз кампаніяй Dismac. Сістэма Phantom была выпушчана ў 1991 годзе кампаніяй Gradiente, і была самым папулярным бразільскім клонам NES, джойстыкі якога вонкава нагадвалі джойстыкі Sega Mega Drive. У 1993 годзе Nintendo сама прыйшла ў Бразілію і выпусціла NES з амерыканскім слотам картрыджа. Афіцыйная версія выраблялася фірмай Playtronic.
Паўднёвая Афрыка
У Паўднёвай Афрыцы клоны, вядомыя як «TV Game», па-ранейшаму шырока даступныя. Адзін з клонаў, папулярных на пачатку 90-х, называўся «Golden China», апошні клон — «TeleGamestation». Старыя мадэлі былі вонкава падобны на Famicom, але навейшыя нагадвалі PlayStation One, джойстыкі таксама нагадвалі такія ж ад PlayStation. Таксама быў даступны клон з убудаванай клавіятурай і чорна-белым маніторам, які называўся «Mini Tower», да якога патрэбна было набываць навучальныя картрыджы. Скрыні стракатыя надпісамі «dazzling graphics» («асляпляльная графіка»), манітор на скрыні паказвае футбольны матч. Ліцэнзійныя гульні можна было купіць ва ўсіх фірменных крамах «законна», альбо набыць пірацкія картрыджы (пераважна вытворчасці Кітаю) — на рынку ці ў некаторых крамах. Большасць пірацкіх картрыджаў былі шматгульнёвымі, часта са шматразоў паўтаральнымі гульнямі. Лагатыпы і копірайты арыгінальных вытворцаў гульняў часта былі выдалены, у некаторых выпадках зменены і арыгінальныя назвы гульняў, напрыклад, Dr. Mario стаў называцца «Medical Hospital». Пазней, у 2002 годзе ў продажы з’явіўся 16-бітны «TeleGamestation 2», клон Sega Mega Drive. Nintendo змагалася з імпартам пірацкай прадукцыі з Кітаю ў Паўднёвую Афрыку, аднак напрацягу многіх гадоў пірацкія картрыджы заўсёды можна было без складанасцяў знайсці на рынках і ў крамах.
Польшча
У Польшчы самым папулярным клонам з’яўляецца «Pegasus», клон NTSC-версіі NES, які працуе ў рэжыме PAL. Ён выкарыстоўвае 60-кантактныя картрыджы (Famicom). «Pegasus» прадаваўся як на рынках, так і ў буйных крамах электронікі, і нават рэкламаваўся на тэлебачанні. Святлавы пісталет пастаўляўся ў камплекце «Set Action Pegasus» і сваім выглядама нагадваў Zapper. На джойстыках ад «Pegasus» былі дзве дадатковыя кнопкі. Існуе дзве мадэлі «Pegasus»: MT777DX і IQ-502 (Micro Genius IQ-502 ).
Другім папулярным клонам Famicom у Польшчы быў BS-500AS, вядомы як «Terminator». Як і «Pegasus», ён прызначаўся для 60-кантактных картрыджаў, вонкава нагадваў Sega Mega Drive. BS-500AS усё яшчэ можна купіць сёння ў невялікіх крамах цацак і на рынках, там жа прадаюцца і пірацкія гульнявыя картрыджы, а таксама іншыя клоны, такія як «Polystation».
Расія
У Расіі самым папулярным клонам Famicom была прыстаўка Dendy. Dendy быў выпушчаны ў 1992 годзе на заказ фірмы «Steepler» і вырабляўся ў Тайвані на заводах TXC Corporation. Паколькі на тэрыторыі СНД ніколі не прадаваўся афіцыйны NES/Famicom, Dendy была самай папулярнай гульнявой кансоллю («відэапрыстаўкай») свайго часу. Ніхто ў тыя гады не знаў пра існаванне арыгінальнай NES/Famicom, а ўсе клоны называлі імём Dendy. Даходы ад продажаў Dendy былі настолькі вялікімі, што кампанія «Steepler» выпусціла сваю ўласную тэлеперадачу — «Денди — Новая реальность», і стварыла сетку фірмовых крам Dendy ў Маскве і Санкт-Петэрбурзе, рэкламуючы кансолі і картрыджы да іх. Акрамя таго, быў выпушчаны мультфільм «Прыгоды сланяня Дэндзі». Пад брэндам «Dendy» выпускалася некальні мадэляў: Dendy Classic (Micro Genius IQ-501 ), Dendy Classic II (Micro Genius IQ-502 ), Dendy Junior, Dendy Junior II, Dendy Junior IIP, Dendy Junior IVP. Серыя Junior вонкава капіравала арыгінальны Famicom; прыстаўкі выдавалі выяву ў сістэме PAL, у той час, як хуткасць CPU, для сумяшчальнасці з картрыджамі Famicom, была для сістемы NTSC. Існавала SECAM-версія Dendy, з якой з дапамогай простай апаратнай мадыфікацыі можна атрымаць сігнал RGB.
На тэрыторыі СНД прадаваліся не толькі Dendy. Сотні іншых клонаў з Кітаю пастаянна ўвозіліся і прадаваліся на рынках і ў крамах электронікі, што працягваецца нават зараз. Часта можна было сустрэць такія кансолі як «Subor», «Lifa», «Kenga», «Intelling» і іншыя. Якасць іх вар’іравалася ад добрай да вельмі нізкай. Некаторыя прыстаўкі ламаліся праз некалькі тыдняў пасля пакупкі, іншыя ж працуюць да сённяшніх дзён. Нават зарах клоны Famicom усё яшчэ знаходзяцца ў продажы. Электроннае начынне пірацкіх картрыджаў і клонаў сёння вырабляецца ў Кітаі, а корпусы — у Расіі. Асноўныя кампаніі, што вырабляюць і пастаўляюць кансолі і пірацкія картрыджы на сённяшні дзень — «New Game» і «Simba’s», гэтыя кампаніі займаюцца вытворчасцю і продажам клонаў і іншай папулярнай гульнявой сістэмы — Sega Mega Drive.
Індыя
У Індыі розныя клоны NES прадаваліся ў крамах, як і кансоль Terminator, якая ў Індыі была вельмі папулярнай. «Samurai India» у цяперашні час адзіны дыстрыб’ютар Nintendo Wii, і мае ліцэнзію на продажы NES пад гандлёвай маркай «Samurai».
Паўднёва-ўсходняя Азія
У Паўднёва-Ўсходняй Азіі Micro Genius прадавалася ў якасці альтэрнатывы арыгінальнай Famicom. Выраблялася яна ў Тайвані ў 1990-я гады, і магла ўжывацца з 60-ці кантактнымі картрыджамі, большасць з якіх былі шматгульнёвымі. У Micro Genius было некалькі арыгінальных гульняў, у тым ліку Chinese Chess і Thunder Warrior.
Гульні і праграмы
Пакольні ні водны з пірацкіх клонаў не змяшчае чып праверкі рэгіёна «10NES», большасць з іх здольны запускаць гульні, якія не з’яўляюцца афіцыйнымі выданнямі для NES і не будуць запускацца на арыгінальнай NES. Акрамя таго, многія сучасныя клоны NES пастаўляюцца з ужо ўбудаванымі гульнямі, прашытымі на ўнутраным чыпе аб’ёмам ад 128 кілабайт да некалькіх мегабайт. Гэтыя ўбудаваныя гульні звычайна толькі дапаўняюць, але не замяняюць слот для картрыджа, хоць некаторыя клоны пастаўляюцца без слота, дазваляючы запускаць толькі ўбудаваныя гульні, колькасць якіх можа вар’іравацца ад 1 да некалькіх мільёнаў (шматразова паўтораныя ў спісе аднолькавыя гульні), але колькасць менавіта арыгінальных гульняў, без паўтораў, звычайна не перавышае 10 розных гульняў. Ігры, як правіла, з’яўляюцца прамымі пірацкімі копіямі арыгінальных гульняў для NES і Famicom, з якіх звычальна выдалена ўся інфармацыя аб сапраўдным стваральніку гульні, і запісана інфармацыя аб той пірацкай канторы, якая мадыфікавала арыгінальную гульню (напрыклад, на тытульным экране Tom & Jerry можа красавацца лагатып New Game). Часам змены закранаюць графіку і, радзей, музыку ў гульне. Пірацкія картрыджы бываюцт аднагульнёвымі, «шчырымі шматгульнёўкамі» (где шчыра ўказана колькасць гульняў) і «несумленнымі шматгульнёўкамі» (дзе можа быць указаны лік гульняў аж да 9999999 і нават больш, але насамрэч там 2-10 простых гульняў). Картрыджы, якія ўваходзяць у камплект клонаў, звычайна змяшчаюць гульні аб’ёмам 64К і менш і якія можна лёгка падзяліць на асобныя «субгульні» ці ўзроўні. Такія чынам, «Track and Field» і «Circus Charlie» прысутнічаюць на вялікім адсотку такіх шматгульнёвак, дзе яны падзелены на ўзроўні і кожны ўзровень у меню можа пазначацца як асобная гульня. Duck Hunt (часта з пазначаным у меню картрыджа рэжымам Clay Shot як асобная гульня) таксама ўваходзіць у стандартны набор фаміклона і апраўдвае яго камплектацыю святлавым пісталетам. Аднак, у камплекце з некаторымі клонамі пастаўляюцца ўласныя ліцэнзаваныя гульні, альбо нідзе не зарэгістраваныя свае распрацоўкі. Большасць пірацкіх картрыджаў вырабляецца ў Кітаі.
Тыпы Фаміклонаў
Клоны NES адрозніваюцца дызайнам корпусу, якасцю ўнутраных дэталяў, наяўнасцю і колькасцю ўбудаваных гульняў, дадтковай электронікай (напрыклаж, клоны з убудаваным ВК-экранам, клавіятурай альбо Brick Game). З пункту гледжання вонкавагы выгляду і асноўных канструктыўных адметнасцяў можна пазначыць чатыры асноўных віды:
Кансоль
Многія клоны вонкава нагадваюць арыгінальны Famicom (прыклад: Dendy Junior), некоторыя клоны былі зроблены ў карпусах, якія нагадвалі іншыя кансолі, пачынаючы ад SNES і Mega Drive, і заканчваючы X-Box 360 і PlayStation, таксама корпус клона мог быць арыгінальнай распрацоўкай, быў нават корпус у выглядзе мадэлі аўтымабіля. Клоны ў выглядзе кансолі амаль заўсёды ўжываюць картрыдж як носьбіт інфармацыі, як правіла сумяшчальныя з Famicom (60 кантактаў), радзей са NES (72 кантакты), бываюць клоны з двьвума партамі для картрыджаў. Кансольны тып Фаміклонаў найбольш папулярны ў Азіі, Расіі, некаторых краінах Еўропы, абмежаванай колькасцю прадаецца ў ЗША праз сражэйшы кантроль аўтарскіх правоў.
Хэндхэлд
Гэты тып Фаміклонаў маюць убудаваны ВК-экран, і сілкуюцца ад батарэек, таму могуць ужывацца як паўнавартасная партатыўная гульнявая кансоль. Адзін з першых партатыўных клонаў — Top Guy. Быў таксама распаўсюджаны экзэмпляр у выглядзе Gameboy'ю, які меў ВК-экран і здольны працаваць з ім аўтаномна, як Brick Game, які таксама меў магчымасць далучэння да тэлевізара праз кампазітны ўваход. Каб картрыджы Famicom’а можна было ўставіць у раздым такога клона, у камплекце пастаўляўся перахаднік.
Джойстык
Гэты тып папулярны ў Паўночнай Амерыцы і Заходняй Еўропе. Уяўляе з сябе гульнявы кантролер, унутры якога свбрана ўсё апаратнае начынне. Часта такія клоны могуць працаваць ад батарэек.
Навучальны камп’ютар
Вонкава такі тып Фаміклона нагадвае хатні камп’ютар 80-х, альбо сучасную клавіятуру альбо клон ліцэнзійнага Famicom BASIC kit. Як правіла, архітэктура прыстаўкі і клавіятура аб’яднаны ў адзін блок. Клон можа працаваць са звычайнымі гульнявымі картрыджамі і «навучальнымі» картрыджамі. Звычайна прадаюцца з «навучальным картрыджам» у камплекце, іх можна дакупаць асобна, хоць каштуюць яны даражэй і сустракаюцца значна радзей. На картрыджы змяшчаецца некалькі простых праграм, такіх як «Тэкстывы рэдактар», «Excel» і версія BASIC (найбольш распаўсюджаны G-BASIC, пірацкая версія Family BASIC, і F-BASIC, распрацаваны піратамі і значна абмежаваны ў магчымасцях). Таксама картрыдж можа змяшчаць некалькі навучальных праграм — матэматычныя гульні, англійскую мову, трэнажор працы з клавіятурай. Меню картрыджа можа нагадваць рабочы стол Windows. На картрыджы могуць змяшчацца гульні, гуляць у якія можна праз клавіятуру і/альбо мыш, а таксама звычайныя NES-гульні (напрыклад Donkey Kong). Варта адзначыць, што клавіятурныя клоны могуць быть сумяшчальнымі з Family Keyboard, але не з усімі яе магчымасцямі (з-за рознай раскладкі клавіш).
Прылады-эмулятары
Па сутнасці фаміклонам не з’яўляюцца, аднак такія машыны могуць запускаць дампы картрыджаў NES і Famicom, запісаныя ў выглядзе файла на Flash-носьбіт, USB-флеш альбо CD/DVD-дыск. Бываюць як кансольнага тыпу (у выглядзе кансолі, далучальнай да тэлевізара, кіраванне ажыццяўляецца з дапамогай уласнага джойстыка, так і партатыўнага тыпу. Апроч NES, машына-эмулятар часта можа запускаць гульні і ад іншых кансоляў (Sega Mega Drive, Super Nintendo і інш.).
Сумяшчальнасць
Большасць Фаміклонаў будуць выдатна працаваць з арыгінальнымі картрыджамі Famicom і NES, у іх адсутнічае чып праверкі рэгіёна, а часам можа быць два раздымы (пад японскія і амерыканскія картрыджы). Ступень апаратнай сумяшчальнасці з рознымі аксэсуарамі Famicom/NES вар’іруецца, таксама праграмнае забеспячэнне не заўсёды можа быць сумяшчальным з арыгіналам. Большасць Фаміклонаў выкарыстоўваюць 9-штырковы тып раздыму джойстыка і парта пашырэння (вонкава падобны на камп’ютарны COM-порт DB-9) альбо 15-штырковы (ідэнтычны парту пашырэння ў арыгінальнага Famicom). Звычайна порт другога джойстыка з’яўляецца партом пашырэння (для далучэння аксэсуараў, напрыклад святлавога пісталета альбо 3D-акуляраў). Калі ў кансолі маецца 15-штырковыя раздымы для джойстыакаў то праблем з далучэннем аксэсуараў звычайна не ўзнікае. У некаторых клонаў порт пашырэння можа быць выведзены асобна ад партоў джойстыка і мець 15-штырковы раздым, але не факт, што ў яго будуць распаяны ўсе кантакты. Магчыма, ён забяспечвае сумяшчальнасць толькі з пісталетам і такі аксэсуар, як Family Trainer альбо 3D-акуляры, працаваць з клонам не будзе. Таксама распайка кантактаў можа адрознівацца ад арыгіналу, у такім выпадку спроба далучыць да клона арыгінальны аксэсуар можа выклікаць паломку. Многія сучасныя Фаміклоны могуць быць пазбаўлены «антэннага выхаду» (RF-мадулятара) і такія мадэлі могуць далучацца толькі праз кампазітны ўваход тэлевізара.
Удалёўка
Удалёўка (, Удалёвка) — вёска ў Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Малінаўскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Удалёўскага сельсавета. Да 29 студзеня 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Хаткаўскага сельсавета.
Сцяг Данецкай Народнай Рэспублікі
Сцяг Данецкай Народнай Рэспублікі — афіцыйны дзяржаўны сімвал, нароўні з гербам і гімнам, непрызнанай Данецкай Народнай Рэспублікі.
Хто смяецца апошнім (п’еса)
Хто смяецца апошнім — сатырычная камедыя, напісаная К. Крапівой. Апублікавана і пастаўлена Купалаўскім тэатрам у 1939, па сцэнарыі аўтара пастаўлены ў 1955 годзе аднайменны кінафільм.
Сцяг Данецкай Народнай Рэспублікі
Тэкст на сцягу
Першапачаткова сцяг быў створаны арганізацыяй «Данецкая рэспубліка», якая размясціла на сцягу слова «Данецкая» і «рэспубліка», выкананыя ў стылі рускага ўстава, зверху і знізу ад герба адпаведна. Версія сцяга з тэкстам выкарыстоўвалася і як сцяг арганізацыі, і як сцяг дзяржавы.
Хто смяецца апошнім (п’еса)
Сюжэт
У цэнтры сюжэта прайдзісветы і падхалімы, якія пракраліся ў навуковыя ўстановы.
Сцяг Данецкай Народнай Рэспублікі
Тэкст на сцягу
На цяперашнім афіцыйным сцягу зверху змешчаны надпіс «Донецкая народная», знізу — «республика».
З 27 лютага 2018 года сцяг ДНР ўяўляе сабой чорна-сіне-чырвоны трыкалор.
Хто смяецца апошнім (п’еса)
Узнагароды
Глеб Глебаў атрымаў Дзяржаўную прэмію СССР 1941 года за выкананне ролі Тулягі.
Пастаноўкі іншых тэатраў
У 1954 годзе Віктар Галаўчынер паставіў «Хто смяецца апошнім» у Ташкенцкім рускім тэатры.
П'еса таксама была пастаўлена Баранавіцкім абласным драматычным тэатрам, Мінскім абласным драматычным тэатрам (рэжысёр Уладзімір Савiцкi, спектакль прымаў удзел у фестывалі нацыянальнай драматургіі ў Бабруйску ў 2013 годзе пад назвай «Свінтус грандыёзус або Хто смяецца апошнім»), Браслаўскім народным тэатрам (у 1967 дыплом рэспубліканскага фестывалю самадзейнага мастацтва), Мазырскім драматычным тэатрам імя І. Мележа ў 2018 годзе.
Пераклады на іншыя мовы
Аліс Вагнер пераклала камедыю на нямецкую мову ("Das Mammutschwein", выд. Геншэль, 1954).
(106) Дыёна
(106) Дыёна (Dione) — астэроід з групы галоўнага пояса, чый склад, як мяркуецца, аналагічны складу Цэрэры. Ён быў адкрыты 10 кастрычніка 1868 года амерыканскім астраномам Дж. К. Уотсанам у Дэтройцкай абсерваторыі і названы ў гонар тытаніды Дыёны з старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Герб Данецкай Народнай Рэспублікі
Герб Данецкай Народнай Рэспублікі — адзін з дзяржаўных сімвалаў непрызнанай Данецкай Народнай Рэспублікі, нароўні са сцягам і гімнам.
Апісанне
Герб Данецкай Народнай Рэспублікі ўяўляе сабой сярэбранага двухгаловага арла, які падняў угору раскрытыя крылы. На грудзі арла — у барвовым шчыце Святы Архістратыг Міхаіл у сярэбраным адзенні і ўзбраенні і чорнай мантыі, з блакітным мячом і сярэбраным з залатымі краямі шчытом з залатым крыжом. Ногі ў арла адсутнічаюць.
Спіс аб’ектаў PGC (2088001—2089000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2088001—2089000)
Амары I Іерусалімскі
Амары́ I (Amaury Ier de Jérusalem, 1136 — 11 ліпеня 1174) — граф Яфы і Аскалона, кароль Іерусаліма з 1162 года. Малодшы сын Фулька і Мелісенды, караля і каралевы Іерусаліма, пераемнік свайго старэйшага брата Балдуіна III. Падчас яго кіравання сувязі Іерусаліма з Візантыяй сталі яшчэ мацнейшымі, і абедзве дзяржавы пачалі сумеснае ўварванне ў Егіпет, якое завяршылася няўдачай. Тым часам мусульманскія тэрыторыі, якія атачалі Іерусалім, сталі аб'ядноўвацца пад уладай Нур ад-Дзіна, а пазней — Салах ад-Дзіна. Амары быў бацькам трох будучых кіраўнікоў Іерусаліма — Сібілы, Балдуіна IV і Ізабелы.
Маладосць
Амары нарадзіўся ў 1136 годзе і быў малодшым сынам караля Фулька і каралевы Мелісенды, дачкі Балдуіна II. Пасля смерці Фулька ў 1143 годзе прастол перайшоў да Мелісенды і старэйшага брата Амары, 13-гадовага Балдуіна III. Мелісенда не саступіла ўладу Балдуіну, калі той дасягнуў паўналецця, і да 1150 года іх адносіны сталі варожымі. У 1152 годзе пачалася грамадзянская вайна, у выніку якой Мелісенда захавала Іерусалім, а Балдуін атрымаў паўночную частку каралеўства.
Амары, які атрымаў у кіраванне Яфу, дасягнуў паўналецця ў 1151 годзе і застаўся вырным Мелісендзе. Падчас аблогі Іерусаліма Балдуінам ён разам з маці закрыўся ў Вежы Давіда. Мелісенда пацярпела паражэнне ў гэтай вайне, і Балдуін стаў паўнапраўным каралём Іерусаліма. У 1153 годзе ён захапіў егіпецкую крэпасць Аскалон, якую далучыў да лена Амары.
У 1157 годзе Амары ажаніўся з Агнэс дэ Куртэнэ. Агнэс была дачкой Жаслена II Эдэскага, які жыў у Іерусаліме пасля захопу Эдэсы мусульманамі ў 1150 годзе. Патрыярх Фульк пярэчыў супраць шлюбу з-за крэўнага сваяцтва жаніха і нявесты (яны мелі агульнага прапрадзеда), і Амары і Агнэс змаглі пабрацца шлюбам толькі пасля смерці патрыярха. Агнэс нарадзіла Амары траіх дзяцей: Сібілу, будучага караля Балдуіна IV, і Алікс, якая памерла ў маленстве.
Канфлікты з мусульманскімі дзяржавамі
Падчас кіравання Балдуіна III графства Эдэса, першая дзяржава крыжакоў, створаная падчас Першага крыжовага паходу, была заваявана эмірам Алепа Зангі. Зангі аб'яднаў Алепа, Масул і іншыя гарады паўночнай Сірыі і збіраўся ўсталяваць кантроль над Дамаскам. Крыжакі ў 1148 годзе не змаглі заваяваць Дамаск, аднак гэта неўзабаве ўдалося сыну Зангі Нур ад-Дзіну. Іерусалім таксама страціў уплыў у паўночнай Сірыі, дзе Візантыйская імперыя ўсталявала свой сюзерэнітэт над Антыёхіяй. З-за гэтага Іерусалім звярнуў сваю ўвагу на Егіпет, дзе дынастыя Фацімідаў саслабла і ўяўляла сабой лёгкую здабычу. Крыжакі жадалі заваяваць Егіпет з часоў Балдуіна I, які памёр падчас егіпецкага паходу. Захоп Аскалона Балдуінам III зрабіў заваяванне Егіпта больш рэальным.
Уварванні ў Егіпет
Амары правёў сваю першую экспедыцыю ў Егіпет у 1163 годзе, сцвярджаючы, што Фаціміды не заплацілі штогадовую даніну, якую яны плацілі з часу кіравання Балдуіна III. Візір Дыргам, які незадоўга да гэтага зрынуў візіра Шавара, рушыў насустрач Амары, але пацярпеў паражэнне пры Пелузіі і быў вымушаны адступіць да Більбейса. Егіпцяне адкрылі плаціны Ніла і затапілі дэльту ракі, спадзяючыся спыніць далейшае прасоўванне крыжакоў. Амары вярнуўся дамоў, але Шавар бег да двара Нур ад-Дзіна, які паслаў свайго генерала Шыркуха ўрэгуляваць спрэчку пры двары халіфа. У адказ Дыргам шукаў дапамогі ў Амары, але Шыркух і Шавар прыбылі ў Каір раней, і Дыргам быў забіты. Шавар, асцерагаючыся, што Шыркух захопіць уладу, таксама звярнуўся да Амары за падтрымкай. Амары вярнуўся ў Егіпет у 1164 годзе і аблажыў Шыркуха ў Більбейсе, вымусіўшы яго ў выніку адступіць у Сірыю.
Амары не змог замацаваць свой поспех у Егіпце з-за актыўнасці Нур ад-Дзіна ў Сірыі, дзе ён паланіў Баэмунда III Антыяхійскага і Раймунда III, графа Трыпалі, у бітве пры Харыма. Амары ўзяў на сябе рэгенцтва ў Антыёхіі і Трыпалі да вызвалення іх кіраўнікоў. 1166 год быў адносна спакойным, што дазволіла Амары заняцца дыпламатыяй. Ён адправіў паслоў да візантыйцаў у пошуках саюза.
У 1167 годзе Нур ад-Дзін паслаў Шыркуха назад у Егіпет, і Амары рушыў услед за ім, устаўшы лагерам каля Каіра. Шавар ізноў уступіў у саюз з крыжакамі. Шыркух размясціўся на процілеглым боку Ніла. Пасля нерашучай бітвы Амары адступіў у Каір, а Шыркух адправіўся на поўнач, каб захапіць Александрыю. Крыжакі, абапіраючыся на пізанскі флот, аблажылі войскі Шыркуха у Александрыі. Па выніках мірных перамоў Александрыя была перададзена Амары, аднак ён не мог заставацца ў горадзе і вярнуўся ў Іерусалім, атрымаўшы даніну.
Саюз з Візантыяй
Вярнуўшыся ў Іерусалім у 1167 годзе, Амары ажаніўся з Марыяй, пляменніцай імператара Мануіла I Камніна, ад якой у яго нарадзілася дачка Ізабела. Перамовы пра шлюб занялі два гады, галоўным чынам з-за таго, што Амары настойваў, каб Мануіл вярнуў Антыёхію Іерусаліму. Пасля таго, як Амары зняў гэтыя патрабаванні, змог ажаніцца з Марыяй у Тыры 29 жніўня 1167 года. Да гэтага часу каралева, удава Балдуіна III Феадора Камніна, збегла са сваім кузенам Андронікам у Дамаск, і Акра, якая была дагэтуль ў яе валоданні, вярнулася ў каралеўскі дамен Іерусаліма. Акрамя таго, тым часам Вільгельм Тырскі быў павышаны да пасады архідыякана Тыра і атрымаў заданне караля напісаць гісторыю каралеўства.
У 1171 годзе быў скліканы савет баронаў перад якім стаяла пытанне аб тым, да каго на Захадзе варта звярнуцца за ваеннай дапамогай, кароль папрасіў парады ў сваіх васалаў, але калі абмеркаванне зацягнулася, кароль заклікаў свой асабісты савет, а затым абвясціў баронам прынятае ім рашэнне — адправіць паслоў у Канстанцінопаль да імператара Мануіла прасіць пасадзейнічаць у заваяванні Егіпта, — і імператар на гэта пагадзіўся. Вільгельм Тырскі быў сярод паслоў, адпраўленых у Канстанцінопаль, каб аформіць дагавор. Наступствам гэтых дзеянняў стала заключэнне ваеннага саюза паміж мусульманамі Егіпта і Сірыі, што ў далейшым прывяло да іх аб'яднання пад сцягам Салах ад-Дзіна.
Яшчэ працягваў дзейнічаць мірны дагавор Амары з Шаварам, але Шавар быў абвінавачаны ў спробе ўступіць у саюз з Нур ад-Дзінам, і Амары з войскам уварваўся ў Егіпет. Рыцараў-гаспітальеры падтрымалі гэта ўварванне, у той час як тампліеры адмовіліся прыняць у ім удзел. У кастрычніку, не чакаючы прыбыцця візантыйскай дапамогі (больш таго — нават не дачакаўшыся вяртання паслоў), Амары захапіў Більбейс, горад, размешчаны на правым боку Ніла, і загадаў забіць усіх жыхароў. Амары рушыў на Каір, дзе Шавар прапанаваў яму два мільёна залатых манет. Пасля цэлага месяца перамоў Амары, аднак, не атрымаў нічога з абяцаных яму скарбаў. Тым часам Нур ад-Дзін паслаў у Егіпет Шыркуха з войскамі. Амары быў вымушаны адступіць і вярнуцца ў Іерусалім.
Узвышэнне Салах ад-Дзіна
У студзені 1169 годзе Шыркух стаў візірам, аднак сам памёр у сакавіку, і яго спадчыннікам стаў яго пляменнік Салах ад-Дзін. Амары ўстрывожыўся і паслаў Фрэдэрыка дэ ла Рош, архібіскупа Тыра, звярнуцца па дапамогу да каралёў і знаці Еўропы, але ніякай дапамогі не атрымаў. Пазней у тым жа годзе прыбыў візантыйскі флот, а ў кастрычніку Амары пачаў яшчэ адно ўварванне ў Егіпет і аблажыў Даміету з мора і сушы. Аблога была доўгай, і ў хрысціянскім лагеры адбыўся голад. Візантыйцы і крыжакі вінавацілі адзін аднаго ў правале аблогі, і неўзабаве было падпісана перамір'е з Салах ад-Дзінам. Амары зноў бясслаўна вярнуўся дамоў.
З гэтага часу Іерусалім быў акружаны варожымі землямі. У 1170 годзе Салах ад-Дзін уварваўся ў Іерусалімскае каралеўства і ўзяў горад Эйлат, перакрыўшы выхад Іерусаліма да Чырвонага мора. Салах ад-Дзін у 1171 годзе быў абвешчаны султанам Егіпта. Яго ўзвышэнне дало невялікую перадышку Іерусаліму, паколькі Нур ад-Дзін цяпер быў заняты ўтаймаваннем свайго васала, які набіраў моц. У 1171 годзе Амары наведаў Канстанцінопаль, а паслы былі зноў адпраўлены да каралёў Еўропы, але зноў ніякай дапамогі не было атрымана. На працягу наступных некалькіх гадоў каралеўства апынулася ў цісках Салах ад-Дзіна і Нур ад-Дзіна. Ворагамі крыжакоў сталі і асасіны, пасля таго як тампліеры забілі некалькіх іх паслоў. Атрад тампліераў пад камандаваннем Гацье дзю Меніля перабіў пасланцаў главы асасінаў, якія пасля пасольства вярталіся ў Джабель Назайры. Амары запатрабаваў у магістра тампліераў выдаць злачынца, але магістр адказаў адмовай, у адказ кароль атакаваў камандорства ордэна ў Сідоне, захапіў брата Гацье і кінуў яго ў турму Тыра.
Смерць
Нур ад-Дзін памёр у 1174 годзе, пасля чаго Амары імкліва аблажыў Баніяс. На зваротным шляху, так і не ўзяўшы горад, ён захварэў на дызентэрыю (паводле іншай версіі — брушны тыф), якая высілкамі ўрачоў саслабла, аднак у Іерусаліме перайшла ў ліхаманку. Вільгельм Тырскі распавядае, што «пасля таго, як кароль пакутаваў на ліхаманку на працягу некалькіх дзён, ён загадаў урачам грэчаскіх, сірыйскіх і іншых народаў скласці спіс вядомых ім хвароб і настойваў на тым, каб яны далі яму трохі слабільнага сродку». Ні яны, ні лацінскія ўрачы не маглі б дапамагчы, і Амары памёр 11 ліпеня 1174 года.
Сям'я
Першая жонка Агнэс дэ Куртэнэ нарадзіла Амары траіх дзяцей: Другая жонка Марыя Камніна нарадзіла Амары дзвюх дочак:
На божай пасцелі Амары завяшчаў Наблус Марыі і Ізабеле. Хворым свавольствам Балдуін IV стаў пераемнікам свайго бацькі і выхоўваўся маці Агнэс дэ Куртэнэ пры двары.
Характар
Летапісцы адзначалі, што Амары быў скупы, ганарлівы, славалюбівы і не без вялікіх намаганняў дамогся таго, каб яго прызналі каралём, пры гэтым ён быў маўклівы, лёгка паддаваўся ўплыву свайго асяроддзя і трохі заікаўся. Тайныя прэтэнзіі на іерусалімскі прастол некаторых мясцовых князёў перабольшвалі недахопы спадчынніка Балдуіна III.
Вільгельм Тырскі быў добрым сябрам Амары і апісаў яго вельмі падрабязна. «У яго быў невялікі недахоп у вымаўленні, не настолькі сур'ёзны, каб разглядацца ў якасці дэфекту, але дастатковы, каб зрабіць яго няздольным да красамоўства». Як і яго брат Балдуін III, ён быў больш тэарэтык, чым воін, ён вывучаў права і мовы ў вольны час: «Ён быў добрым спецыялістам у вобласці звычаёвага права». Амары быў вельмі цікаўны, любіў чытаць або калі яму чытаюць, праводзячы доўгія гадзіны за знаёмствам з чарнавікамі Вільгельма. Ён не любіў гульню ў косці, затое любіў паляванне.
Амары быў высокім і даволі прыгожым: «ён меў вочы сярэдняга памеру, нос, як і ў яго брата, арлінага профілю; валасы яго былі светлыя. Аб'ёмная барада пакрывала яго шчокі і падбародак. Ён быў здольны смяяцца празмерна, так што ўсё яго цела трэслася». Амары не еў і не піў лішняга, але ў апошнія гады жыцця вельмі распаўнеў, што паменшыла яго цікавасць да ваенных аперацый. Паводле слоў Вільгельма, ён «быў занадта тоўстым, з грудзьмі, як у жанчыны, якія віселі да пояса». Амары быў набожным і кожны дзень прысутнічаў на імшы, хоць, як казалі, «не абмяжоўваў сябе ў грахах цела і спакусіў нямала замужніх жанчын…» Нягледзячы на сваю набожнасць, ён абкладаў падаткам духавенства.
Як пісаў Вільгельм Тырскі, «ён быў чалавекам мудрасці і разважлівасці, цалкам кампетэнтным, каб трымаць стырны кіравання ў каралеўстве ў сваіх руках». Ён лічыцца апошнім з «ранніх» каралёў Іерусаліма, якія так і не змаглі выратаваць каралеўства ад гібелі. Праз некалькі гадоў памёр імператар Мануіл, і Салах ад-Дзін застаўся адзіным моцным лідарам на ўсходзе.
Падмесяцовая сфера
Падмесяцовая сфера — адна з канцэпцый старажытнагрэчаскай астраноміі, апісаная ў працах Арыстоцеля. Абазначае вобласць геацэнтрычнай сістэмы свету, размешчаную ніжэй Месяца, якая складаецца з чатырох стыхій: зямлі, вады, паветра і агню і схільную да пастаянных змяненняў, у адрозненне ад нязменнай сферы эфіру, якая цягнецца ад Месяца да межаў сусвету, і ў якой змешчаны планеты і зоркі.
Эвалюцыя канцэпцыі
Канцэпцыю падмесяцовай сферы першапачаткова сфармулявалі Платон і Арыстоцель, іх ідэі ляжалі ў парадыгме геацэнтрычнай сістэмы свету. У Сярэднявеччы арыстоцелеўскія ідэі развіваў Авіцэна. Сярэдневяковы схаласт Фама Аквінскі, адзначаў розніцу паміж нябеснай і падмесяцовай сферамі ў сваёй працы Сума тэалогіі, а таксама згадваў, што Цыцэрон і Лукан усведамлялі граніцы паміж Прыродай і Небам, падмесяцовай і эфірнай сферамі. Вынікам гэтага стала сярэдневяковае ўяўленне аб тым, што К. С. Льюіс назваў «„вялікім падзелам“ … паміж эфірам і паветрам, „небам“ і „прыродай“, царствам багоў (ці анёлаў) і царствам дэманаў, царствам неабходнасці і спалучанасці, нятленным да тленным».
Распрацоўка Капернікам геліяцэнтрычнай сістэмы свету нанесла сур’ёзны ўдар па канцэпцыі падмесяцовай сферы. Назіранні Ціха Брагэ звышновай зоркі і камет у нібыта нязменнай сферы эфіру канчаткова падарвалі арыстоцелеўскія ўяўленні. Томас Кун прыводзіць крушэнне канцэпцыі падмесяцовай сферы ў якасці навочнага прыкладу з’яўлення новых магчымасцей, якія ўзнікаюць пры змене навуковай парадыгмы.
У мастацкай літаратуры
Дантэ ў «Боскай камедыі» змяшчае гару Чысцілішча вышэй за падмесяцовую сферу, таму яе схілы не падвержаныя прыродным змяненням.
Хаткі (Лоеўскі раён)
Ха́ткі (, Хатки) — вёска ў Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Малінаўскага сельсавета.
У 1926—1964 гадах цэнтр Хаткаўскага сельсавета.
Сцяг Шлезвіг-Гольштэйна
Варыянты сцяга
Сцяг існуе ў двух варыянтах: грамадзянскім і дзяржаўным. Грамадзянскі ўяўляе сабой стандартнае сіне-бела-чырвонае палотнішча, якое знешне не адрозніваецца ад панславянскага сцяга. На дзяржаўным сцягу намаляваны герб Шлезвіг-Гольштэйна, і такі сцяг вывешваецца на ўсіх дзяржаўных установах.
Гісторыя сцяга
Першы падобны сцяг з'явіўся яшчэ ў 1820-х гадах у Кільскім універсітэце, у корпусе Шлезвіг-Гольштэйна (Slesvico-Holsatia). У 1830-х гадах пад падобнымі сцягамі пачаўся рух за выхад герцагства Шлезвіг-Гольштэйн са складу Даніі. Афіцыйна сцяг адлічвае сваю гісторыю ад 24 ліпеня 1844 года, калі ўпершыню ён быў узняты пад гімн правінцыі. У 1845 годзе пасля дацка-прускай вайны сцяг быў забаронены як сімвал сепаратызму, хоць на хвалі рэвалюцый 1848 года зноў здабыў папулярнасць.
Падчас дацка-прускіх канфліктаў сцяг Шлезвіг-Гольштэйна выкарыстоўваўся прагерманскімі сіламі нароўні з чорна-чырвона-жоўтым нямецкім сцягам. Ён таксама часам вывешваўся на гандлёвых суднах; у тыя ж гады ўпершыню на караблях з'явіўся і сцяг з гербам Шлезвіг-Гольштэйна. У 1864 годзе пасля чарговай вайны Шлезвіг-Гольштэйн увайшоў у склад Германіі, і ў 1867 годзе сцяг быў адноўлены.
Сцяг выкарыстоўваўся ў правінцыі падчас існавання Германскай імперыі, у 1935 годзе падчас станаўлення ўлады НСДАП сіне-бела-чырвоны сцяг быў забаронены, паколькі Гітлер расцаніў яго выкарыстанне як спробу распаліць сепаратызм у краіне. У 1946 годзе Кантрольная камісія па Германіі ў асобе Брытанскага ваеннага кіравання аднавіла ў другі раз сцяг Шлезвіг-Гольштэйна: 29 жніўня 1946 сцяг упершыню пасля вайны быў узняты. 18 студзеня 1957 года сцяг Шлезвіг-Гольштэйна ў трэці раз быў узняты ў якасці афіцыйнага.