cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Якабіты
Якабіцкія прэтэндэнты
Якабіцкімі прэтэндэнтамі на англійскі і шатландскі прастолы былі:
Пасля 1807 года
Са смерцю кардынала Генрыха (1807) дом Сцюартаў згас у па мужчынскай лініі, і вяршэнства ў якабіцкай партыі фармальна перайшло, па жаночай лініі, паслядоўна ў сардзінскі (Савойская дынастыя), модэнскі (Габсбургі) і баварскі (Вітэльсбахі) дамы (а затым пяройдзе ў род князёў Ліхтэнштэйна). Аднак каталіцкія прадстаўнікі гэтых дамоў ніколі не прад'яўлялі ніякіх прэтэнзій на англійскі ці шатландскі прастолы, хоць невялікія групы ідэйных спадчыннікаў якабітаў у Шатландыі па-ранейшаму прымаюць іх за сваіх каралёў і прынцаў.
Герцаг Франц халасты. «Спадчыннікам» англійскай і шатландскай карон, паводле меркавання часткі якабітаў, з’яўляецца яго малодшы брат прынц Макс (нар. 1937), затым (з прычыны таго, што ў Макса няма сыноў) — яго дачка Сафія (нар. 1967), жонка спадчыннага князя Ліхтэнштэйнскага Алаіза, а затым — іх сын Ёзэф Венцэль (нар. 1995 у Лондане; першы якабіцкі прэтэндэнт, які нарадзіўся ў Брытаніі з 1688 года).
Альтэрнатыўная лінія
У 1812 годзе «Марыя III, каралева Англіі, і Марыя II, каралева Шатландыі» выйшла замуж за роднага дзядзьку Франчэска IV д’Эстэ — гэта значыць пабралася шлюбам, які не адпавядае звычаям ні Англіі, ні Шатландыі. З прычыны гэтага ні яна, ні яе нашчадкі, паводле меркавання іншай часткі якабітаў, не могуць разглядацца ў якасці прэтэндэнтаў ні на той, ні на іншы з брытанскіх тронаў.
У гэтым выпадку пасля смерці «Віктара I» якабіцкая лінія пераходу прастола ў спадчыну выглядае наступным чынам:
Аднак, паколькі шлюб Марыі III і Франчэска IV атрымаў блаславенне Папы, прэтэнзіі альтэрнатыўнай лініі на прастолы Англіі і Шатландыі даволі слабыя.
Зялёнаўскі сельсавет
Зялё́наўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Зялёная.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Душкавецкі сельсавет у складзе Гарадзішчанскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Душкаўцы. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 14 красавіка 1960 года ў склад Гірмантаўскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Боўдзілаўцы, Лозы, Нагорная і Несцяры). З 25 снежня 1962 года ў складзе Баранавіцкага раёна. 16 лістапада 1970 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Зялёная, сельсавет перайменаваны ў Зялёнаўскі сельсавет. У 1970 годзе ў склад сельсавета з Гірмантаўскага сельсавета перададзены вёскі Багушы, Лозы, Нагорная, Несцяры, Слабажаны; скасавана вёска Крывое Сяло (злілася з вёскай Паручын). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Зялёнаўскага сельсавета было 13 населеных пунктаў. 6 жніўня 1979 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя перададзена ў падпарадкаванне Гарадзішчанскага пассавета (9 населеных пунктаў: вёскі Амнявічы, Гаранавічы, Душкаўцы, Зялёная, Канюшоўшчына, Мастытычы, Мікулічы, Насейкі і Паручын) і ў склад адноўленага Гірмантаўскага сельсавета (5 населеных пунктаў: Багушы, Лозы, Нагорная, Несцяры і Слабажаны).
Бертэль Торвальдсен
Бертэль Торвальдсен (Bertel Thorvaldsen; 19. лістапада,  — , там жа) — дацкі мастак, скульптар, яскравы прадстаўнік позняга акадэмічнага класіцызму.
Біяграфія
Бертэль Торвальдсен — сын ісландскага разьбяра па дрэве Готскалка Торвальдссана (Gottskálk Þorvaldsson) — ураджэнца берагоў Скагафіёрда (Skagafirði). Данізаваная форма бацькоўскага імя па бацьку стала прозвішчам сына. Бертэль скончыў Каралеўскую акадэмію мастацтваў у Капенгагене. У 1797 годзе паехаў у Рым і правёў у Італіі больш за сорак гадоў. Адкрыццё свету антычнага мастацтва перавярнула яго жыццё, і дзень прыбыцця ў Рым ён святкаваў як свой дзень нараджэння.
За статую «Язон з залатым руном» (1803) Торвальдсена пахваліў сам Антоніа Канова, дацкаяга разьбяра рачала ўспрымацць публіка як спадчынніка вялікіх венецыянцаў. Заказы сыпаліся да яго з усіх краін Еўропы. Яго наведванне Капенгагена ў 1819 годзе вылілася ў сапраўдную трыумфальную працэсію: з захапленнем сустракалі яго і ў Вене, і ў Берліне, і ў Варшаве. Многія з яго вучняў (напрыклад, Барыс Арлоўскі і Давід Енсен) жылі і працавалі ў Пецярбургу.
У 1838 годзе, Торвальдсен прыняў рашэнне вярнуцца з Італіі ў Данію. У наступным годзе пачалося будаўніцтва Музея Торвальдсена ў Капенгагене, якому было наканавана стаць і яго маўзалеем. Афіцыйнае адкрыццё Музея Торвальдсена адбылося праз 4 гады пасля смерці скульптара.
Спіс народжаных у 2014 годзе
У гэтым спісе прадстаўлены спіс персон, якія нарадзіліся ў 2014 годзе.
NGC 2155
NGC 2155 (іншае абазначэнне — ESO 86-SC45) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дубкі
Назву Дубкі́ маюць:
Савіцкія
Назву Саві́цкія маюць:
Mkdir
<tt>mkdir</tt> (от make directory) у аперацыйнай сістэме Unix, Linux — каманда для стварэння новых каталогаў.
Ужыванне
Узор выкарыстання: $ mkdir імя_каталогу
Аргументы, які абавязковыя для доўгіх ключоў, абавязковыя і для кароткіх. -m, --mode=рэжым  пазначыць код доступу (як у chmod) -p, --parents     не выдаваць памылак калі існуе, ствараць бацькоўскія каталогі калі патрэбна -v, --verbose     друкаваць паведамленне аб кожным створаным каталогу -Z, --context=CTX пазначыць кантэкст бяспекі SELinux для кожнага стваранага каталога роўным CTX --help    паказаць гэтую даведку і выйсці --version паказаць інфармацыю аб версіі і выйсці
Справа БелТА
Справа БелТА — крымінальны працэс у Беларусі па абвінавачанні журналістаў у несанкцыянаваным доступе да камп’ютарнай інфармацыі, здзейсненым з іншай асабістай зацікаўленасці, які пацягнуў прычыненне істотнай шкоды (ч. 2 арт. 349 КК). Нагодай да ўзбуджэння справы паслужыла паведамленне рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «БелТА» пра збоі ў доступе да платнай падпіскі паслуг, якія падаваліся аднаму з заказчыкаў.
Ход падзей
7 жніўня ў офісы TUT.BY і БелаПАН прыйшлі прадстаўнікі Следчага камітэта з вобыскам. У той жа час на допыт былі вывезены некаторыя супрацоўнікі выданняў. Для допыту ў СК былі адпраўлены рэдактар БелаПАН Андрэй Серада, які ў момант вобыску ўжо знаходзіўся на працоўным месцы і правёў у рэдакцыі амаль увесь дзень, і міжнародны аглядальнік агенцтва Таццяна Каравянкова. Для допыту выклікалі чацвярых супрацоўнікаў TUT.BY — галоўнага рэдактара Марыну Золатаву, гендырэктара TUT.BY Людмілу Чэкіну, рэдактараў Дзмітрыя Бобрыка, Ганну Ермачонак, Галіну Уласік, Ганну Калтыгіну, Ульяну Бабаед, экс-супрацоўніцу рэдакцыі Яўгенію Беразюк.
З офіса TUT.BY забралі з дзясятак сістэмных блокаў, прычым не толькі тых журналістаў, якіх выклікалі на допыт, аналагічная сітуацыя і ў рэдакцыі БелаПАН, дзе вобыск доўжыўся каля васьмі гадзін.
У СК заявілі, што супраць журналістаў узбуджана крымінальная справа па ч. 2 арт. 349 КК (Несанкцыянаваны доступ да камп’ютарнай інфармацыі, здзейснены з іншай асабістай зацікаўленасці, які пацягнуў прычыненне істотнай шкоды). Нагодай да ўзбуджэння справы паслужыла паведамленне рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «БелТА» пра збоі ў доступе да платнай падпіскі паслуг, якія падаваліся аднаму з заказчыкаў.
Увечары ў эфіры тэлеканала «Беларусь 1» прадэманстравалі запіс тэлефоннай гутаркі галоўнага рэдактара TUT.BY Марыны Золатавай і яе падпарадкаванай Ганны Калтыгінай, у якім прагучала фраза, якая тычыцца падпіскі на рэсурс «БелТА» — «Мы яе юзаем, мы яе тырым».
Заснавальнік партала TUT.BY Юрый Зісер у сваім допісе на Facebook адзначыў :
8 жніўня з’явіліся паведамленні пра вобыскі і затрыманні іншых журналістаў, якія працуюць у розных выданнях. Раніцай на допыт выклікалі журналіста Паўлюка Быкоўскага, які супрацоўнічаў з нямецкім агенцтвам Deutsche Welle, пазней у камітэт на допыт забралі галоўнага рэдактара партала realt.by Уладзіслава Кулецкага і трох журналістаў выдання Ігара Хмару, Марыю Сароку, Алену Маслоўскую, а таксама фрылансера Аляксея Жукава.
9 жніўня па «справе БелТА» затрымалі галоўную рэдактарку БелаПАН Ірыну Леўшыну. У гэты ж дзень з-пад варты былі вызвалены Галіна Уласік, Марына Золатава, Ганна Калтыгіна, Ганна Ермачонак, Аляксей Жукаў і Таццяна Каравянкова.
27 верасня ў якасці сведкі быў дапытаны выконваючы абавязкі дырэктара БелаПАН Зміцер Наважылаў. З яго ўзятая падпіска аб неразгалошванні
5 лістапада чатыром супрацоўнікам партала TUT.BY было выстаўлена абвінавачванне.
Да канца лістапада крымінальныя справы супраць 14 абвінавачаных спынілі, бо яны сплацілі шкоду і штраф. Акрамя штрафаў, журналісты былі абавязаныя кампенсаваць прычыненую дзяржаве шкоду. Сумы, выплачаныя былымі фігурантамі «справы БелТА», вагаліся ад 3 да 17 тысяч рублёў.
Суд над Золатавай
Урэшце галоўнага рэдактара TUT.BY Марыну Золатаву абвінавацілі паводле часткі 2 артыкулу 425 Крымінальнага кодэксу Рэспублікі Беларусі («Бяздзейнасць службовай асобы»). Суд Заводскага раёна Мінска (суддзя — Аляксандр Петраш) 4 сакавіка 2019 года прызнаў Золатаву вінаватай і прысудзіў да штрафу ў памеры 300 базавых велічыняў (7 650 рублёў). Суддзя таксама пастанавіў спагнаць з Золатавай 6 тысяч рублёў на карысць БелТА за паслугі адвакатаў.
У заключным слове Золатава заявіла :
Стральба на Еўрапейскіх гульнях 2019
Спаборніцтвы па стральбе на Еўрапейскіх гульнях 2019 пройдуць ў Мінску з 22 па 29 чэрвеня 2019 года. Спаборніцтвы па кулявой стральбе прыме Спартыўна-стралковы цэнтр імя маршала С. К. Цімашэнкі, а спаборніцтвы па стэндавай стральбе пройдуць у Спартыўна-стралковым комплексе «Sporting Club». Будзе разыграна 20 камплектаў медалёў (па 6 у мужчын і жанчын, 8 сярод змешаных пар). У асабістых відах праграмы, пераможца спаборніцтваў атрымае квоту для сваёй краіны на ўдзел у летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года.
Жаўтушка шафранавая
Жаўтушка шафранавая (Colias croceus) — дзённы матылёк з роду.
Відавы эпітэт croceus паходзіць ад Crocus — шафран, шафранавы колер, то ёсць ярка-жоўты.
Апісанне
У самца даўжыня пярэдняга крыла 23-27 мм. Крылы зверху ярка-аранжавыя, «шафранавыя». Пярэдняе крыло зверху з шырокай чорнай аблямоўкай, якая ў прывяршынавай вобласці перасечана светлымі жылкамі, і чорнай авальнай дыскальнай плямай. Задняе крыло зверху з чорнай аблямоўкай, перасечанай светлымі жылкамі, і інтэнсіўным шэрым налётам, на фоне якога вылучаецца буйная памяранцавая падвойная дыскальная пляма. Бахромка крылаў ружовая.
У самкі даўжыня пярэдняга крыла 24-28 мм. Крылы зверху жоўта-аранжавыя, з шырокай чорнай аблямоўкай, якая змяшчае размытыя шэрыя плямы; пярэдняе крыло зверху з буйной чорнай дыскальнай плямай, задняе — з ярка аранжавай буйной падвойнай дыскальнай плямай на фоне прыкметнага шэрага зацямнення. Бахромка крылаў ружовая.
Вусені цёмна-зялёныя, палосы на целе бялёсыя або чырванаватыя, з жоўтымі плямамі.
Распаўсюджанне
Цэнтральная, Заходняя (акрамя поўначы) і Паўднёвая Еўропа, сярэдняя паласа і поўдзень еўрапейскай часткі Расіі, Сярэдні і Паўднёвы Урал, Курганская вобласць, Балтыя, Беларусь, Украіна, Малдова, Каўказ і Закаўказзе, Паўднёва-Заходні Казахстан да возера Тэнгіз, Паўднёва-Заходняя Туркменія, Паўночная Афрыка, Малая Азія, краіны Блізкага Усходу, Турцыя, Іран.
Развіццё
Развіваецца ў двух—трох пакаленнях. Зімуюць вусені або кукалкі. Вусені сустракаюцца з чэрвеня да восені, перазімоўваюць і сканчаюць развіццё вясной. Лёт матылькоў з красавіка (мая) па кастрычнік-лістапад. У некаторыя гады праяўляе міграцыйную рухомасць.
Вусені харчуюцца рознымі бабовымі раслінамі: і іншымі відамі, , у тым ліку , , ; , , ,  , , , , , , рознымі відамі роду.
Цікавыя факты
Былі выпушчаныя маркі з выявай матылі гэтага віду: на Азорскіх астравах у 1985 г.; у Венгрыі ў 1966 г.; у ГДР у 1964 г.; у Гібралтары ў 1977 г.; у Олдэрні ў 1994 г.; у Швейцарыі ў 1957 г.; у Сан-Марына ў 1993 г.; у Турцыі ў 1987 г.
Літаратура
Под редакцией Кузнецова В. И. Насекомые и клещи ― вредители сельскохозяйственных культур. Том III. Чешуекрылые. Часть 2. — СПб: Наука, 1999. — С. 235. — 216 с.
Зянон з Кітыёна
Зянон з Кітыёна (каля 332 да н.э. — 263 да н.э.) — старажытнагрэчаскі філосаф. Заснавальнік школы стоікаў у Стоі-Пойкіле. Быў вядомы як «малы фінікіец».
Сын Мнасея, паходзіў з Кітыёна (на в. Кіпр). Вядомыя бронзавы бюст з Геркуланума і іншы бюст, які захоўваецца ў Неапалі, якія, верагодна, капіруюць адзін арыгінал (бронзавую статую з Афінаў, якая не захавалася), і адносяцца да Зянона з Кітыёна.
Палявая вуліца (Мінск)
Палявая вуліца — вуліца ў Ленінскім раёне Мінска. Перасякае вул. Маякоўскага ў раёне скрыжавання апошняй з Дзянісаўскай.
YCbCr
YCbCr, Y′CbCr, ці Y Pb/Cb Pr/Cr, таксама пішацца як Y'CBCR ці YCBCR - сямейства колерных прастораў, якія ўжываюцца для перадачы каляровых выяў у кампанентным відэа і лічбавай фатаграфіі.
Формулы пераўтварэння
YCbCr часам скарачаюць да YCC. Y'CbCr часта завуць YPbPr, калі гаворка ідзе аб сістэмах аналагавага кампанентнага відэа, хоць тэрмін Y'CbCr звычайна ўжываецца для абедзвюх сістэм.
Y'CbCr часта блытаюць з колернай прасторай YUV, а тэрміны YCbCr і YUV выкарыстоўваюцца як узаемазамяняльныя, што вядзе да некаторай блытаніны. Калі гаворка ідзе аб відэа альбо сігналах у лічбавай форме, тэрмін «YUV» у асноўным значыць «Y’CbCr».
Сігналы Y'CbCr (да нармавання і зрушэння для пераводу сігналаў у лічбавую форму) называюць YPbPr. Яны фармуюцца здзяйсненнем гама-карэкцыі з адпаведных RGB крыніц з дапамогай дзвюх вызначаных канстант KB і KR наступным чынам:
дзе KB і KR каэфіцыенты, якія звычайна выводзяцца з азначэння адпаведнай прасторы RGB.
Тут апостраф ' позначае кампаненты з гама-карэкцыяй, таму R', G' і B' змяшчаюцца ў межах ад 0 да 1, дзе 0 адпавядае мінімальнай інтэнсіўнасці (напрыклад, для адлюстравання чорнага колера) і 1 адпавядае максімуму (напрыклад, для адлюстравання белага колера). Выніковае значэнне яркасці (Y) будзе мець межы ад 0 да 1, а значэнні колернасці (PB і PR ) будуць змешчаны ў межах ад -0.5 да +0.5. Адваротны працэс пераўтварэння можа быць лёгка здзейснены праз абарочанне дадзеных вышэй ураўненняў.
Пры ўяўленні сігналаў у лічбавай форме вынік нармуецца і акругляецца, і, як правіла, дадаецца зрушэнне. Так, напрыклад, нармаванне і зрушэнне, ужыванае да кампаненты Y' згодна спецыфікацыі (напрыклад, MPEG-2 ), вядзе да значэння 16 для чорнага і значэнню 235 для белага пры ўжыванні 8-бітнага ўяўлення. Стандарт мае 8-бітныя лічбавыя версіі Cb і Cr, нармаваныя ў іншым дыяпазоне: ад 16 да 240.
Нармаванне вядзе да ўжывання меншага дыяпазона лічбавых значэнняў. У гэтым выпадку маецца некаторы запас, які можа быць выкарыстаны ў выпадку перавышэння парогу ўваходнымі данымі, такім чынам ухіляючы патрэбу іх адсячэння. Дадаткоывя дыяпазоны могуць быць ужыты для пашырэння колернай палітры, як напрыклад у прасторы xvYCC.
Пераўтварэнні паводле рэкамендацыі ITU-R BT.601
Форма Y'CbCr, якая была вызначана для тэлебачання стандартнай выразнасці (стандарт МСЭ-R BT.601 (былы CCIR 601)) для ўжывання з лічбавым кампанентным відэа фармуецца з адпаведнай прасторы RGB наступным чынам: З прыведзеных вышэй канстант і формул, можна атрымаць наступныя ўраўненні для МСЭ-R BT.601. Пераўтварэнне аналагавых кампанент R'G'B' у аналагавыя YPbPr адбываецца наступным чынам: Лічбавыя кампаненты Y'CbCr (8 біт) вылічаюцца з аналагавых R'G'B' наступным чынам: ці наўпрост паасобку Атрыманыя сігналы знаходзяцца ў дыяпазоне ад 16 да 235, значэнні ад 0 да 15 і ад 236 да 255 фармуюць два запасных дыяпазоны.
Акрамя таго лічбавыя кампоненты Y'CbCr паходзяць ад лічбавых кампонент R'dG'dB'd (8 біт на сэмпл) у адпаведнасці з наступнымі ўраўненнямі: Усе значэнні памнажаюцца. Гэта дазваляе атрымаць значэнне назоўніка 256, якое можа быць вылічана адным бітавым зрушэннем.
адваротнае пераўтварэнне: Адваротнае пераўтварэнне без акруглення (з ужываннем значэнняў паходзіць непасрэна з рэкамендацыі ITU-R BT.601) складае: Гэта форма Y'CbCr ужываецца галоўным чынам для старых сістэм тэлебачання стандартнай выразнасці, бо яна ўжывае мадэль RGB, што адпавядае характарыстыкам выпраменьвання люмінафораў старых ЭПТ-манітораў.
Пераўтварэнні паводле рэкамендацыі ITU-R BT.709
У стандарце ITU-R BT.709 пазначаны розныя формы Y'CbCr, у першую чаргу для ўжывання ў тэлебачанні высокай выразнасці. Новая форма таксама ўжываецца ў некаторых камп'ютарных дысплеях. У гэтым выпадку значэнні Kb і Kr адрозніваюцца, але ўраўненні з імі будуць такімі ж. Для МСЭ-R BT.709 каэфіцыенты пазначаны як: Гэтая форма Y'CbCr заснавана на мадэлі RGB, якая больш дакладна адпавядае характарыстыкам новых ЭПТ і іншым сучасным дысплеям.
Азначэнні сігналаў R'G'B' таксама адрозніваюцца паміж BT.709 і BT.601. Таксама яны розныя ў BT.601 у залежнасці ад тыпу ужыванай тэлевізійнай сістэмы (625 радкоў, як у PAL і SECAM альбо 525 радкоў, як у NTSC ), і адрозніваюцца некаторымі характарыстыкамі. У розных сістэмах існуюць адрозненні пры вызначэнні каардынат колернасці R, G, B, пунктам адліку белага колера, падтрыманай колернай палітры, гама-карэкцыі для атрымання R'G'B' з RGB, а таксама нармавання і зрушэння, якія павінны ўжывацца падчас пераўтварэння ад R'G'B' да Y'CbCr.
Аляксандр Міхайлавіч Апякушын
Аляксандр Міхайлавіч Апякушын (Алекса́ндр Миха́йлович Опеку́шин; 16 (28).11.1838, Свечкіна, цяпер Яраслаўская вобласць —, сяло Рыбніца, цяпер Яраслаўскай вобласці) — рускі скульптар. Сын прыгоннага. Вучыўся ў мастацкай школе таварыства заахвочвання мастакоў і ў скульптурнай майстэрні Д. І. Енсена ў Пецярбургу. Сапраўдны член пецярбургскай АМ (1895). Удзельнічаў у стварэнні (па праектах М. Мікешына) помніка 'Тысячагоддзе Расіі' у Ноўгарадзе (адкрыты ў 1862) і Кацярыне II у Пецярбургу (адкрыты ў 1873). Найбольш значныя творы Апякушына — помнік А. С. Пушкіну ў Маскве (бронза, граніт, адкрыты ў 1880). Апякушын стварыў таксама помнікі А. С. Пушкіну ў Пецярбургу (адкрыты ў 1884), К. М. Бэру ў Тарту (адкрыты ў 1886), М. Ю. Лермантаву ў Пяцігорску (адкрыты ў 1889) — усё бронза, граніт.
Святлана Ражнатавіч
Святлана Ражна?тович ((Святлана Ражнатовић), у дзявоцтве Вялічкавіч (Величковић), таксама вядомая пад псеўданімам Цеца (Цеца); нар. 14 чэрвеня 1973 года, Жытараджа, ССР Сербія, СФРЮ) — сербская поп-спявачка, раней працавала ў жанрах турба-фолк і поп-фолк. З'яўляецца адной з самых вядомых і высокааплатных спявачак Сербіі.
Некаторы час была ганаровым старшынёй Партыі сербскага адзінства і ўзначальвала футбольны клуб «Абіліч». У 2011 годзе прызнана вінаватай у крадзяжы сродкаў пры продажы гульцоў у іншыя клубы і прысуджана да 1 года хатняга арышту. Удава камандзіра Сербскай добраахвотніцкай гвардыі Жэлькі Ражнатавіча «Аркана».
Опса
Назву О́пса маюць:
IC 4734
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
GnuPG
GNU Privacy Guard, GnuPG, GPG — вольная альтэрнатыва набору крыптаграфічнага ПЗ PGP пад ліцэнзіяй GNU General Public License. з’яўляецца часткай праекту GNU, атрымала гранты ад нямецкіх уладаў. GnuPG цалкам сумяшчальны са стандартам IETF OpenPGP. Бягучыя версіі GnuPG маюць магчымасць узаемадзейнічаць з PGP і іншымі OpenPGP-сумяшчальнымі сістэмамі ў рэжыме сумяшчальнасці. GnuPG дазваляе шыфраваць і падпісваць дадзеныя ў мэтах бяспечнага змешчання і перадачы інфармацыі.
Гісторыя
Першапачаткова GnuPG быў зроблены Вернерам Кохам (Werner Koch). Версія 1.0.0 была выраблена 7 верасня 1999 г. Нямецкае міністэрства Эканомікі і Тэхналогій прафінансавала развіццё дакументацыі і партаванне на АС Microsoft Windows у 2000 годзе.
1 жніўня 2006 года выйшла версія 1.4.5, а 13 лістапада 2006 года версія 2.0. Галіны абедзвюх версій GnuPG будуць існаваць і разрабляцца асобна і паралельна. 6 снежня 2006 года выйшла абнаўленне 1.4.6, а 2 лютага 2007 года абнаўленне 2.0.2.
Выкарыстанне GnuPG
GnuPG — ПЗ, якое часта ўсталёўваеца ў вольныя АС, напрыклад: GNU/Linux, FreeBSD, OpenBSD і NetBSD.
Не гледзячы на тое, што стандартным інтэрфейсам з’яўляецца камандны радок, існуюць розныя дадатковыя інтэрфейсы, напрыклад, GnuPG інтэграваны ў KMail і Evolution (графічныя кліенты электроннай пошты). Механізм плагінаў цалкам сумяшчальны са стандартам OpenPGP.
Пры дапамозе пашырэння Enigmail GnuPG працуе ў паштовым кліенце Mozilla Thunderbird для шыфравання і аўтентыфікацыі паведамленняў. Таксама падтрымку GnuPG маюць кліенты The Bat! і Gnus.
Функцыю GnuPG у шыфраванні і подпісы электронных лістоў можна выкарыстоўваць разам з любым паштовым кліентам, працуючым праз пратаколы POP3, IMAP4, SMTP пры дапамозе праграмы GPGRelay.
Акрамя гэтага, карыстаючыся дадатковымі плагінамі GnuPG ці SecureIM можна дасягнуць шыфравання паведамленняў GnuPG падчас карыстання кліентам сетак хуткіх паведамленняў Miranda IM.
GnuPG падтрымліваецца Jabber-кліентамі Psi і Gajim.
У 2005 годзе кампаніі G10 Code Intevation стварылі Gpg4win  — праграмны набор, у які мае GnuPG для Windows, WinPT, Gnu Privacy Assistant і плагіны GnuPG для правадніка Windows і Outlook.
Лешак Можджар
Лешак Генрык Можджар (Leszek Henryk Możdżer, пры нараджэнні: Леслаў Можджар Lesław Możdżer, нар., ) — польскі кампазітар, джазавы піяніст і музычны прадзюсар, аўтар музыкі да фільмаў.
Біяграфія
Лешак Можджар нарадзіўся 23 сакавіка 1971 года ў Гданьску. На фартэпіяна пачаў іграць з пяці гадоў. Прайшоў усе прыступкі музычнай адукацыі і ў 1996 годзе атрымаў дыплом Музычнай акадэміі імя Станіслава Манюшкі ў Гданьску.
Узнагароды
Лаўрэат узнагароды мэра горада Гданьска за выдатныя творчыя дасягненні (1999 г.), узнагароды «Фрыдэрык-98» (джазавы музыка 1998 года), уладальнік Першага месца на Міжнародным конкурсе джазавай імправізацыі ў г. Катавіцы (1994 г.), прэміі Міністра культуры і нацыянальнай спадчыны Рэспублікі Польшча «Ad Astra» для выбітных маладых музыкаў (2001). З’яўляецца лаўрэатам прэміі «Пашпарт» часопіса «Палітыка» ў катэгорыі «Рок-Поп-Эстрада» (2004). Атрымаў Гран-пры Фонду культуры (2006) і Прыз міністра замежных спраў за прасоўванне польскай культуры за мяжой. З 1994 годзе чытачы часопіса «Jazz Forum» рэгулярна выбіралі яго Піяністам года. У 2012 годзе стаў патройным пераможцам анкетавання «Jazz Top 2011» у катэгорыях «Музыкант года», «Найлепшы піяніст» і «Найлепшы альбом года» (альбом «Камедыя»). На працягу шасці гадоў быў адным з галоўных удзельнікаў джазавага ансамбля «Miłość» («Каханне»), граў у квартэце Збігнева Намыслоўскага. Цягам доўгага часу разам са Збігневам Прайснерам запісвае музыку для кіно. Яго запрашаюць да супрацоўніцтва такія выбітныя лідары польскага джаза як Томаш Станька, Януш Муняк, Міхал Урбаняк, Пётр Вайтасік. Можджар таксама супрацоўнічаў з прызнанымі зоркамі сусветнай джазавай сцэны: Пэтам Мэтэні, Артурам Блайтам, Бастэрам Уільямсам, Білі Харперам, Джо Лоўлі, Арчы Шэпам, Дэвідам Лібманам. Разам са шведскім кантрабасістам Ларсам Даніэльсанам і ізраільскім перкусіяністам і вакалістам Зохарам Фрэска грае ў джазавым трыа. З Анджэем Баўэрам і музыкам пад псеўданімам m.bunio.s грае ў праекце LUTOSFERA.
Ліміт паслядоўнасці
[[Выява:Konvergenz.svg|thumb|350px|Збяганне паслядоўнасці да ліміту
a
]] Лімі́т паслядоўнасці  — пэўная сталая велічыня, да якой прыбліжаецца значэнне элемента паслядоўнасці пры неабмежаваным нарастанні яго нумара.
Калі паслядоўнасць мае ліміт, кажуць, што яна збягаецца да свайго ліміту. У процілеглым выпадку (калі ліміту няма) кажуць, што паслядоўнасць разбягаецца.
Паняцце ліміту няяўна ўсведамлялі яшчэ ў старажытнай Грэцыі. Яскравым прыкладу можна прывесці апорыю Зянона пра Ахіла і чарапаху. Сучаснае азначэнне паняцця ліміту даў Агюстэн Луі Кашы.
Азначэнне і абазначэнні
Няхай элементы паслядоўнасці належаць тапалагічнай прасторы
X
Кажуць, што паслядоўнасць збягаецца да свайго ліміту a \in X і пішуць калі для любога наваколля
U(a)
элемента
a
існуе такі нумар
NU
, што для ўсіх
n ≥ NU
выконваецца
Паслядоўнасць, якая мае канечны ліміт, называюць збе́жнай.
Калі ж паслядоўнасць не мае ліміту, кажуць, што паслядоўнасць разбягаецца, і называюць яе разбе́жнай.
Сам запіс можна прачытаць, як «ліміт
xn
пры імкненні
n
да бесканечнасці».
Азначэнне
Няхай  — лікавая паслядоўнасць.
Кажуць, што лікавая паслядоўнасць збягаецца да свайго ліміту a і пішуць калі для любога
існуе такі нумар
N(ε)
, што для ўсіх
n ≥ N(ε)
справядліва няроўнасць
Уласцівасці
Няхай існуюць ліміты і, тады існуюць наступныя ліміты:
Важныя прыклады
z
.
a > 0
Абагульненні
Ліміт лікавай паслядоўнасці з’яўляецца найпрасцейшым прыкладам ліміту паслядоўнасці ў метрычнай прасторы.
Няхай
X
− метрычная прастора, г.зн.
ρ(x,y) = 0
, калі і толькі калі
ρ(x,y) = ρ(y,x)
ρ(x,y) = ρ(x,z) + ρ(z,y)
для адвольных элементаў
мноства
.
Няхай  — паслядоўнасцю, члены якой належаць метрычнай прасторы
Пункт a\in X называюць лімітам паслядоўнасці пры імкненні
n
да бесканечнасці, калі для любога
ε > 0
існуе такі нумар
N(ε)
, што для ўсіх
n ≥ N(ε)
спраўджваецца няроўнасць
Марчэл Чалаку
Іон-Марчэл Чалаку (Marcel Ciolacu; нар., Бузэў, Румынія) — румынскі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Прэм’ер-міністр Румыніі з 15 чэрвеня 2023 года. Лідар Сацыял-дэмакратычнай партыі Румыніі (СДП).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і кадравага вайскоўца, камандзіра ў адстаўцы Іона Чалаку, лётчыка, узнагароджанага Ганаровым знакам Ваенна-паветраных сіл. Юрыст па адукацыі, выпускнік (1995). У 2012 годзе атрымаў ступень магістра ў галіне кіравання дзяржаўнымі фінансамі ў.
Стаў удзельнічаць у палітычнай дзейнасці ў межах, да якога далучыўся ў 1990 годзе. Потым быў членам FDSN, якая ператварылася ў Партыю сацыял-дэмакратыі Румыніі, перайменаваную ў 2001 годзе ў Сацыял-дэмакратычную партыю Румыніі. Займаў розныя пасады ў структурах PSD і яе маладзёжнай арганізацыі, у 2010 годзе стаў старшынёй партыі ў Бузэў, а ў 2015 годзе ўзначаліў яе структуры ў акрузе. Працаваў юрысконсультам. У 2005 годзе быў часовым прэфектам (прадстаўніком урада) у павеце Бузэў. У 2007—2008 гадах у якасці выканаўчага дырэктара кіраваў Urbis Serv S.R.L. З 2008 па 2012 год займаў пасаду віцэ-мэра Бузэў.
Упершыню абраны ў Палату дэпутатаў у 2012 годзе, ён паспяхова балатаваўся на пераабранне на выбарах 2016 года. У чэрвені 2017 года ён быў прызначаны намеснікам прэм’ер-міністра ва ўрадзе Міхая Тудосэ. У студзені 2018 года ён падаў у адстаўку ў знак салідарнасці з сыходзячым прэм’ер-міністрам Міхаем Тудосэ, пакінуўшы пасаду ў тым жа месяцы.
У маі 2019 года ён стаў новым старшынёй ніжняй палаты румынскага парламента, якую ён узначальваў да снежня 2020 года. З канца 2019 года таксама выконваў абавязкі старшыні PSD. Абраны новым лідарам гэтай партыі ў жніўні 2020 года. У тым жа годзе ўзначаленая ім PSD атрымала найбольшую колькасць месцаў у абедзвюх палатах парламента (аднак засталася ў апазіцыі). Яе лідар быў пераабраны ў Палату дэпутатаў. У лістападзе 2021 года, пасля заключэння кааліцыйнага пагаднення PSD з PNL і UDMR, Марчэл Чалаку вярнуўся на пасаду старшыні Палаты дэпутатаў.
12 чэрвеня 2023 года Нікалае Чукэ з Нацыянал-ліберальнай партыі падаў у адстаўку з пасады прэм’ер-міністра, выконваючы кааліцыйнае пагадненне, якое прадугледжвала яго замену прадстаўніком сацыял-дэмакратаў падчас бягучага парламенцкага тэрміну. Новым старшынёй урада быў прызначаны Марчэл Чалаку, які сышоў з пасады спікера ніжняй палаты парламента. 15 чэрвеня новы ўрад (сфарміраваны выключна PSD і PNL) быў зацверджаны парламентам. Кабінет міністраў лідара сацыял-дэмакратаў пачаў працаваць у той жа дзень пасля таго, як прэзідэнт Клаўс Яханіс падпісаў указ аб яго прызначэнні і прывёў да прысягі членаў урада.
Сям’я
Жанаты, мае сына. Валодае англійскай і французскай мовамі.
Іванаўская вуліца
Іванаўская вуліца:
NGC 2156
NGC 2156 (іншае абазначэнне — ESO 57-SC59) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Томіслаў Нікаліч
Томіслаў Нікаліч (Томислав Николић / Tomislav Nikolić; ; 15 лютага 1952, Крагуевац, СРС, Югаславія) — прэзідэнт Сербіі (з 2012 па 2017). Заснавальнік і кіраўнік Сербскай прагрэсіўнай партыі.
Іванаўская вуліца (Санкт-Пецярбург)
Іванаўская вуліца — вуліца ў Неўскім раёне Санкт-Пецярбурга. Злучае праспект Абухаўскай Абароны і Валадарскі мост цераз Няву з Белеўскім праспектам і з Неўскім пуцеправодам над Белеўскім праспектам і над пуцямі станцыі Сартавальная-Маскоўская Маскоўскага напрамку Кастрычніцкай чыгункі.
Іванаўская вуліца — адна з найважнейшых транспартных артэрый Санкт-Пецярбурга, з’яўляецца часткай Цэнтральнай дугавой магістралі.
Завулак Якуба Коласа (Мінск)
Завулак Якуба Коласа — завулак у Савецкім раёне Мінска ў мікрараёне Камароўка. Названы ў гонар народнага паэта Беларусі Якуба Коласа. Ідзе ад вуліцы Якуба Коласа, перасякае Беламорскую вуліцу і ўпіраецца ў Цнянскую вуліцу.
PGP
PGP (Pretty Good Privacy — даволі добрая прыватнасць) — камп'ютарная праграма для шыфравання і электроннага лічбавага подпісу паведамленняў, файлаў і іншай інфармацыі. Упершыню распрацавана Піліпам Цымерманам у 1991 годзе.
Агульныя весткі
PGP мае вялікую колькасць розных рэалізацый, сумяшчальных адна з другой і шэрагам іншых праграм (GnuPG, FileCrypt і інш.) дзякуючы стандарту OpenPGP (RFC 4880), якія ў сваю чаргу маюць розныя магчымасці. Такім чынам, рэалізацыі PGP існуюць ва ўсіх распаўсюджаных аперацыйных сістэмах. Поруч з вольна распаўсюджванымі, ёсць камерцыйныя распрацоўкі.
Ключы
Карыстальнік PGP робіць пару ключоў: адкрыты і закрыты ключ. Падчас генерацыі ключоў уводзяць звесткі аб іх уладальніку (імя і адрас электроннай пошты), тып ключа, даўжыню ключа і тэрмін яго дзейснасці.
PGP падтрымлівае тры тыпы ключоў: RSA v4, RSA legacy (v3) і Fiffie-Hellman/DSS (Elgamal у тэрміналогіі GnuPG).
Для ключоў RSA legacy даўжыня ключа можа складаць ад 1024 да 2048 біт, а для Diffie-Hellman/DSS і RSA — ад 1024 да 4096. Ключы RSA legacy маюць адну ключавую пару, а ключы Diffie-Hellman/DSS і RSA могуць мець адзін галоўны ключ і дадатковыя ключы для шыфравання. У гэтым выпадку ключ электроннага подпісу ў ключах Diffie-Hellman/DSS заўсёды мае памер 1024 біт. Тэрмін дзейнасці для кожнага тыпу ключоў можа быць вызначаны як неабмежаваны ці да пэўнай даты. Для абароны ключавога кантэйнера задаецца сакрэтная фраза.
Ключы RSA legacy (v3) зараз не выкарыстоўваюцца і выдалены са стандарту OpenPGP.
Электронны лічбавы подпіс
Электронны лічбавы подпіс фармуецца шляхам подпісу хэш-сумы паведамлення (файла) закрытым ключом адпраўніка (аўтара). Для фармавання хэш-суммы выкарыстоўваюцца алгарытмы MD5, SHA-1, RIPEMD-160, SHA-256, SHA-384, SHA-512. У новых версіях PGP падтрымка MD5 ажыццяўляецца для захавання сумяшчальнасці са старымі версіямі. Для подпісу выкарыстоўваюцца алгарытмы RSA ці DSA (залежыць ад тыпу ключа).
Херыл
Херыл Самаскі (? — каля 400 да н.э.) — старажытнагрэчаскі эпічны паэт. Паходзіў з вострава Самас.
Уславіў у гексаметрычнай паэме перамогу Афінаў над Ксерксам. Пазней быў пры двары Лісандра, потым — пры двары македонскага цара Архелая, дзе і памёр. Быў узорам эпічнага творцы да часоў позняй антычнасці. Верагодна, выяўлены, разам з паэтам Невіем на падвойнай герме, якая захоўваецца ў Неапалі.
Джордж Істмен
Джордж Істмен (George Eastman,, Уотэрвіл, штат Нью-Ёрк — , Рочэстэр, штат Нью-Ёрк) — амерыканскі прадпрымальнік і вынаходнік, заснавальнік кампаніі Eastman Kodak.
(267) Тырза
(267) Тырза (Tirza) — астэроід галоўнага пояса, які належыць да спектральнага класа D. Ён быў адкрыты 27 мая 1887 года французскім астраномам Агюстам Шарлуа ў Абсерваторыі Ніцы і названы ў гонар Тырзы, жанчыны, якая згадваецца ў Бібліі. Гэта першы астэроід, адкрыты гэтым астраномам.
IC 4735
IC 4735 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2157
NGC 2157 (іншае абазначэнне — ESO 57-SC58) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Яўген Дзмітрыевіч Белаенка
Яўген Дзмітрыевіч Белаенка (1947—2006) — беларускі савецкі вучоны ў галіне траўматалогіі, артапедыі, артралогіі і біятрыбалогіі, акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Біяграфія
Яўген Белаенка нарадзіўся 9 лістапада 1947 года ў Мурманску. Выпускнік СШ 19 Мінска 1964 года. У 1972 годзе ён скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут. З 1975 года працаваў у Беларускім навукова-даследчым інстытуце траўматалогіі і артапедыі, прайшоўшы шлях да пасады яго дырэктара.
З’яўляўся аўтарам больш чым 200 навуковых работ, 21 вынаходак, 2 манаграфій ў галіне дыягностыкі і хірургічнага лячэння рэўмаартапедычных захворванняў, пераломаў, спартыўных траўм. Акрамя таго, стварыў новыя лекавыя прэпараты для павышэння зносаўстойлівасці суставаў. У 1992 годзе Белаенка абараніў доктарскую дысертацыю, а ў 1998 годзе яму было прысвоена званне заслужанага ўрача Беларусі. У 2000 годзе ён быў абраны членам-карэспандэнтам, а ў 2003 годзе — акадэмікам Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Памёр 8 снежня 2006 года, пахаваны на Усходніх могілках Мінска.
Believe (песня Дзімы Білана)
«Believe» (Павер) — песня, з якой 24 мая 2008 года спявак Дзіма Білан прадставіў Расію на Міжнародным конкурсе песні Еўрабачанне 2008 у Бялградзе (Сербія). Кампазіцыя заняла 1 месца, набраўшы 272 бала ў фінале, а ў першым паўфінале конкурсу — 3 месца з 135 баламі. Упершыню песня была выканана публічна 9 сакавіка падчас расійскага адборачнага тура «Еўрабачання» на тэлеканале «Расія». Па выніках галасавання тэлегледачоў, Дзіма Білан увайшоў у лік фіналістаў і атрымаў права прадстаўляць краіну ў фінальным туры конкурсу «Еўрабачанне 2008», які прайшоў 24 мая ў Бялградзе.
Гісторыя
9 сакавіка кампазіцыя «Believe» была прадстаўленая на суд журы і тэлегледачоў у эфіры канала «Расія». Па выніках аб’яднанага галасавання журы і тэлегледачоў, якое праходзіла ў прамым эфіры, кампазіцыя «Believe» атрымала 54 балы, заняўшы першае месца. Такім чынам, па выніках нацыянальнага адборачнага конкурсу, Дзіма Билан атрымаў права ў другі раз прадставіць Расію на Міжнародным конкурсе песні «Еўрабачанне».
Сінгл
Песня была выпушчана ў якасці трэцяга сінгла з чацвёртага студыйного альбома Білана «Против правил», а 27 мая 2009 года яна стала другім сінглам з альбома «Believe». У сінгл былі ўключаныя песні «Believe» (2 версіі: са скрыпкай і арыгінал), «Всё в твоих руках» (руская версія), «Как раньше», а таксама бонус — відэакліп на песню «Believe», фотасесія і біяграфія Білана.
Для Германіі і Бельгіі былі выпушчаныя спецыяльныя сінглы. Сінгл для Бельгіі таксама змяшчаў у сабе песню «Secreto» (іспанская версія), якая была запісана ў Маямі з вядомым лацінаамерыканскім прадзюсарам Рудзі Перасам.
Відэакліп
Відэакліп быў прадстаўлены ў сакавіку 2008 года. Паводле яго сюжэта Дзіма Білан, Яўген Плюшчанка, Эдвін Мартан і Яна Рудкоўская арганізоўваюць канцэрт. Грошы ад канцэрта ідуць на аплату аперацыі для хлопчыка, хворага на лейкемію, пра якога Дзіма даведваецца з тэлебачання. Кліп завяршаецца сустрэчай Білана з хлопчыкам, які робіць першыя крокі пасля аперацыі.
Вуліца Ніколы Тэслы (Мінск)
Вуліца Ніколы Тэслы — вуліца ў мікрараёне Мінск-Свет Кастрычніцкага раёна Мінска на тэрыторыі старога аэрапорта. Названа ў гонар фізіка Ніколы Тэслы рашэннем Мінскага гарадскога Савет дэпутатаў ад 20 сакавіка 2019 года. Цягнецца праз увесь квартал ад Вірскай вуліцы да чыгуначнай станцыі Мінск-Паўднёвы.
Гарадзішча (археалагічны помнік, Баранавіцкі раён)
Гарадзішча — гарадзішча культуры штрыхаванай керамікі і эпохі ранняга феадалізму ў пасёлку Гарадзішча Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. За 800 м на захад ад пасёлка, на правым беразе ракі Сэрвач, ва ўрочышчы Гарадок.
Апісанне
Авальная пляцоўка памерам 28х50 м арыентавана з поўдня на поўнач. Уезд з паўночнага боку. Найбольш стромкія схілы — з усходняга боку. З боку поля роў шырынёю 6-7 м і глыбінёю 1,3 — 1,7 м. Даўжыня ўмацаванага ўчастка каля 200 м, шырыня 130 м.
Даследаванні
Вядома з 19 стагоддзя, абследавалі У. С. Астапаў, П. А. Рапапорт, Ф. Д. Гурэвіч (1950-я гады), А. Р. Мітрафанаў, Л. Д. Побаль, М. М. Чарняўскі, Т. С. Бубенька, даследаваў у 1987—1988 А. М. Мядзведзеў. Культурны пласт да 0,6 м. Знойдзены некалькі неапрацаваных крамянёвых адшчэпаў і ножападобных пласцінак, гладкасценная і штрыхаваная кераміка, бронзавыя ўпрыгожанні, жалезныя прылады працы, шлакі. Гарадзішча было заселена ў раннім жалезным веку і эпоху феадалізму.
Урагава (археалагічны помнік)
Урагава — археалагічны помнік: гарадзішча днепра-дзвінскай кулытуры і банцараўскай культуры жалезнага веку і селішча. Знаходзіцца за 1 км на поўнач ад в. Урагава Верхнядзвінскага раёна, на заходнім беразе Асвейскага возера, на ўзгорку вышынёй 12—15 м сярод забалочанага поплаву.
Гарадзішча
Складаецца з 2 гарызонтаў: VII ст. да н.э.—IV ст. н.э. і V—VIII стст. н.э. Пляцоўка авальная, памер 70х40 м. 3 усходняга боку — вал і роў, з заходняй — 2 валы і 3 равы. Даследавалі ў 1949 г. А. Р. Мітрафанаў, 1965—1966 гг. К. П. Шут, 1979 г. — В. І. Шадыра.
Культурны пласт у цэнтры пляцоўкі 0,5—0,7 м, па краях 1—1,5 м, складаецца з 2 гарызонтаў. У верхнім гарызонце выяўлены рэшткі наземных жытлаў слупавой канструкцыі з каменнымі агнішчамі ў цэнтры, жалезаапрацоўчая майстэрня; у ніжнім — шмат касцей жывёл, розных вырабаў з каменю і косці. Знойдзены прылады працы з косці (праколкі, шпількі, шылы, долаты, іголкі і інш.), жалезныя нажы, сярпы, наканечнікі стрэл, бранзалеты, каменныя сякеры, гліняныя прасліцы, тыглі, льячкі. Кераміка ў асноўным танкасценная слоікападобная, у верхніх пластах — гладкасценная прафіляваная. Насельніцтва займалася жывёлагадоўляй (костак буйной рагатай жывёлы каля 44%, дробнай 14%, свіней каля 2,5%), паляваннем, рыбалоўствам і збіральніцтвам.
Селішча
Знаходзіцца на паўднёвым усходзе ад гарадзішча. Раскопкі не праводзіліся.
Аляксандр Гаўрылавіч Абдулаў
Аляксандр Гаўрылавіч Абдулаў (,, СССР — , Масква, Расія) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно, заслужаны артыст РСФСР (1986), народны артыст Расіі (1991).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Табольску Цюменскай вобласці РСФСР у тэатральнай сям'і. Бацька яго быў рэжысёрам тэатра ў Фергане, а маці працавала ў тэатры грымёрам. Хоць на тэатральную сцэну Абдулаў упершыню выйшаў яшчэ ў пяцігадовым узросце, да акцёрскай кар'еры ён не імкнуўся — у школе займаўся спортам, захапляўся музыкай. Па патрабаванні бацькі ён спрабаваў паступаць пасля школы ў тэатральнае вучылішча імя Шчэпкіна, але няўдала, таму, вярнуўшыся з Масквы, паспяхова здаў іспыты на факультэт фізкультуры мясцовага педінстытута. Тым не менш, праз год Аляксандр Абдулаў ізноў едзе ў Маскву і паступае ў РАТМ (ГИТИС), на курс І. М. Раеўскага.
У кіно акцёр дэбютаваў у 1974 годзе, яшчэ студэнтам ён згуляў маленькую ролю дэсантніка Казлова ў фільме Міхаіла Пташука «Пра Віцю, пра Машу і марскую пяхоту». У 1975 годзе гульню Абдулава ў дыпломным спектаклі адзначыў галоўны рэжысёр Маскоўскага тэатра імя Ленінскага камсамола («Ленкам») Марк Захараў і запрасіў маладога акцёра ў трупу.
З тых часоў імя Аляксандра Абдулава непарыўна звязанае з тэатрам Захарава. У ліку самых вядомых тэатральных прац Абдулава — роля ў знакамітым «ленкамаўскім» спектаклі «Юнона і Ану». За ролю ў спектаклі «Варвар і ерэтык» ён ганараваўся «Крыштальнай Турандот» і прэміі фонду Станіслаўскага.
У сярэдзіне 70-х развіццё атрымала кінакар'ера маладога акцёра. Аднак шырокая вядомасць прыйшла да Аляксандра Абдулава толькі пасля ролі Мядзведзя ў тэлевізійным фільме «Звычайны цуд» (1978), пастаўленым Маркам Захаравым па аднайменнай п'есе Яўгена Шварца. Новым поспехам стала меладрама Паўла Арсёнава па п'есе А. Валодзіна «З каханымі не раставайцеся» (1979), у якой Абдулаў гуляў галоўную мужчынскую ролю — Міця, а галоўную жаночую ролю выканала яго тагачасная жонка — Ірына Алфёрава. Незвычайны дар дазваляў Аляксандру Абдулаву з роўным поспехам выконваць рознапланавыя ролі, здымаючыся ў карцінах розных жанраў і ў розных рэжысёраў.
У ліку самых яго вядомых акцёрскіх прац — Мікіта ў «Карнавале» Таццяны Ліёзнавай, забойца Рабер з эксцэнтрычнага дэтэктыва Алы Сурыкавай «Шукайце жанчыну», лірычны герой Ян з «Чарадзеяў». Артыст шырокага творчага дыяпазону, Аляксандр Абдулаў здымаўся ў камедыях («Самая абаяльная і прывабная», «За выдатных дам!», «Формула кахання»), у драмах («Захоўвай мяне, мой талісман!» і «Лэдзі Макбет Мцэнскага павета» Рамана Балаяна, «Над цёмнай вадой» Змітра Месхіева), у крымінальна-прыгодніцкіх («Таямніцы мадам Вонг») і дэтэктыўных карцінах («Дзесяць негрыцятаў» Станіслава Гаварухіна), у гісторыка-касцюмных стужках («Гардэмарыны, наперад!» Святланы Дружынінай).
Адмыслова варта вылучыць працы Аляксандра Абдулава ў фільмах Марка Захарава, якія адразу палюбіліся гледачу, і ў карцінах Сяргея Салаўёва, сталых прыкметнай падзеяй кіно мяжы 80-90-х гадоў. У 1991 годзе пачалося супрацоўніцтва Абдулава з рэжысёрам Віктарам Сяргеевым, і іх першы фільм, круцельскі дэтэктыў «Геній», апынуўся адной з самых цікавых карцін тых гадоў і ўвайшоў у лік лідараў відэапраката фільмаў; не мінула незаўважанай і крымінальная меладрама «Дзіўныя мужчыны Сямёнавай Кацярыны», дзе разам з Аляксандрам Абдулавым зняліся Наталля Фісон і Андрэй Сокалаў. Але іншы фільм Віктара Сергеева «Шызафрэнія», для якога Абдулаў сам напісаў сцэнарый, а кансультантам быў Аляксандр Каржакоў, які выйшаў на экраны ў 1997 годзе, не стаў адкрыццём, як гэта было з «Геніем»…
Даволі часта ўдзельнічаў у журы Вышэйшай лігі КВЗ.
У верасні 2007 года Аляксандру Абдулаву быў пастаўлены дыягназ — «чацвёртая стадыя рака лёгкіх».
3 студзеня 2008 года ў 7:20 па маскоўскім часе Аляксандр Абдулаў сканаў у Цэнтры сардэчна-судзінкавай хірургіі імя Бакулева.
5 студзеня ў 11:00 у памяшканні тэатра «Ленкам» прайшла грамадзянская паніхіда і развітанне з Аляксандрам Абдулавым. На развітанне з ім прыйшлі вядомыя палітыкі, эстрадныя артысты, выбітныя мастацкія дзеячы. У гэты жа дзень, у 14:00 Абдулаў быў пахаваны на Ваганькаўскіх могілках у Маскве.
Аляксандр Абдулаў быў жанаты тройчы. Першая жонка — актрыса Ірына Алфёрава (Абдулаў удачарыў яе дачку Ксенію ад першага шлюбу), другая жонка — Галіна, тэатральны менеджар. Трэцяя яго жонка Юлія Міласлаўская маладзей мужа на 23 гады; пры канцы сакавіка 2007 года ў іх нарадзілася дачка Яўгенія.
Ходараўскі сельсавет
Назву Хо́дараўскі сельсавет маюць:
Мадэст Пятровіч Мусаргскі
Мадэст Пятровіч Мусаргскі (Модест Петрович Мусоргский; 9 (21) сакавіка 1839, с. Караў, Таропецкі павет, Пскоўская губерня — 16 (28) сакавіка 1881, Санкт-Пецярбург) — рускі, член «Магутнай купкі».
Фока (візантыйскі імператар)
Фока (забіты ў ) — узурпатар, візантыйскі імператар (602—610).
Біятрыбалогія
Біятрыбалогія — раздзел навукі, які займаецца вывучэннем трэння, і  біясістэм, асабліва суставаў чалавека, такіх як сцёгны і калені. У цэлым гэтыя працэсы вывучаюцца ў кантэксце і.
Фока (візантыйскі імператар)
Біяграфія
Калі ў 602 г. у візантыйскай арміі, якая стаяла лагерам за Дунаем, успыхнула паўстанне супраць імператара Маўрыкія, які выклікаў незадаволенасць сваёй беражлівасцю і спробай увесці строгія ваенныя пераўтварэнні, узбунтаваныя салдаты выбралі галоўнакамандуючым простага сотніка Фоку, чалавека агіднага выгляду і жорсткага нораву, і рушылі на Канстанцінопаль. Маўрыкій паспрабаваў утрымацца ў сталіцы, узброіўшы, між іншым, партыі цырка; але калі мяцежнікі з Фокам на чале наблізіліся да горада, то і тут успыхнула рэвалюцыя, якой кіравала партыя зялёных. Маўрыкій бег з сям'ёй на азіяцкі бераг і адправіў з Халкідона свайго старэйшага сына і спадчынніка Феадосія па дапамогу да персаў. Тым часам Фока ўвайшоў у сталіцу: 27 лістапада 602 года Маўрыкій быў забіты, пасля таго як перад яго вачамі былі забіты яго пяцёра сыноў (уключаючы Тыберыя). Феадосій быў нагнаны ў Нікеі і зазнаў тую ж долю, што і бацька. Пазней, абвінавачаныя ў змове, пакутліва загінулі жонка Маўрыкія, Канстанціна, разам з трыма дочкамі.
Біятрыбалогія
Калі дзве паверхні труцца адна аб адну, эфект трэння кожнай паверхні будзе залежаць ад трэння, зносу і змазкі ў месцы кантакту. Напрыклад, сцегнавыя і вялікабярцовыя кампаненты каленных імплантатаў рэгулярна труцца адзін аб аднаго падчас паўсядзённых заняткаў, такіх як хада ці ўздымаў па лесвіцы. Калі працаздольнасць вялікабярцовага кампанента неабходна прааналізаваць, прынцыпы кантактнай механікі і трыбалогіі выкарыстоўваюцца для вызначэння прадукцыйнасці зносу імплантата і эфектаў змазкі сінавіяльнай вадкасці.
Фока (візантыйскі імператар)
Біяграфія
Кіраванне Фокі, які бачыў у царскай уладзе толькі сродак для насычэння сваіх дзікіх жаданняў і жорсткасці, было адзначана доўгім шэрагам лютых пакаранняў смерцю, часта без папярэдняга следства і суда. Справы імперыі прыйшлі ў поўны разлад. На Усходзе разгарэлася бязлітасная барацьба з Хасровам II, які пад маркай месці за забойства Маўрыкія, свайго сябра і апекуна, напаў на візантыйскія ўладанні. Гэта вайна з Персіяй была спачатку вельмі беспаспяховай для візантыйскай зброі.
Біятрыбалогія
Дадатковыя аспекты біятрыбалогіі ўключаюць аналіз пашкоджанняў паверхняў выніку кантакту паверхняў, якія датыкаюцца падчас руху.