cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Снегіроўка (Шумяцкі раён)
Снегіроўка (Снегирёвка) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Снегіроўскага сельскага паселішча.
Ёіціра Намбу
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы Намбу прысвечаны пытанням квантавай электрадынамікі, фізікі элементарных часціц, квантавай тэорыі поля, тэорыі рассейвання, статыстыкі крышталёў, тэорыі звышправоднасці. У 1951 годзе незалежна ад іншых навукоўцаў ён прапанаваў ідэю асацыятыўнага нараджэння дзіўных часціц. У 1957 ён прадказаў існаванне вектарнага амега-мезона і атрымаў суадносіны, названыя «кросінг-сіметрыяй». У 1960 годзе ім была вылучана ідэя спантаннага парушэння сіметрыі, а таксама гіпотэза частковага захавання слабога аксіяльна току адронаў. Праз год Намбу прыклаў канцэпцыю спарвання да задачы вызначэння спектру мас элементарных часціц. У 1964 годзе ён даў агульны матэматычны доказ тэарэмы Голдстоўна, а таксама ўвёў у фізіку новы квантавы лік, які атрымаў назву «колер». У наступным годзе разам з М. Ханам яму ўдалося стварыць схему моцных узаемадзеянняў, заснаваную на трох трыплетах кваркаў з цэлалікавымі зарадамі (так званая мадэль Хана — Намбу). На аснове гэтай мадэлі Намбу увёў каляровае ўзаемадзеянне, тым самым заклаўшы асновы квантавай хромадынамікі.
Снегіроўка (Шумяцкі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Снегіроўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Лойкаўскі сельсавет
Ло́йкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Лойкі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Сапоцкінскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў Гродзенскай вобласці, з 10 сакавіка 1959 года ў Гродзенскім раёне. 1 верасня 1959 года да сельсавета далучана частка скасаванага Сільванавецкага сельсавета з вёскамі Белае Болта, Белічаны, Войтаўцы, Ленькі, Монькаўцы, Плоскаўцы, Плябанскія, Сільванаўцы і хутарам Міхайлава, вёскі Самбары і Шадзінцы перададзены ў склад Сапоцкінскага пассавета, вёскі Баля Касцельная, Беражаны, Забрачаны, Капланаўцы, Скрынкі перададзены ў склад Навумавіцкага сельсавета. 11 лютага 1972 года да сельсавета далучана частка скасаванага Навумавіцкага сельсавета з вёскамі Беражаны, Забрачаны, Зарачанка. 20 верасня 2002 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сапоцкінскага пассавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 15 населеных пунктаў: Белічаны, Белыя Балаты, Беражаны, Васарабы, Войтаўцы, Забрачаны, Зарачанка, Келбаскі, Лінкі, Лойкі, Монькаўцы, Плоскаўцы, Плябанскія, Селіванаўцы, Шэмбелеўцы.
Idalus herois
Idalus herois — від матылькоў-мядзведзіц трыбы з сямейства, які жыве ў Паўночнай і Паўднёвай Амерыках.
Апісанне
Матылі-мядзведзіцы сярэдняга памеру. Размах крылаў 35-45 мм. Асноўная афарбоўка цёмна-жоўтая, крылы перасякаюцца прыкладна ад сярэдзіны кастальнага краю да ўнутранага вугла чорнай паласой, якая з’яўляецца самай шырокай на абодвух канцах, а на знешняй рэбернай частцы чорная афарбоўка распасціраецца па краі да вяршыні; гэтая папярочная паласа падзелена жылкамі шэра-белага колеру на серыю плям усюды, дзе яны перасякаюць паласу; крылы таксама шырока абрамлены на ўсёй сваёй унутранай частцы і на абодвух канцах іх знешняй часткі белым колерам. Ля аснавання таксама пазначаная папярочная паласа, а таксама некалькі ружовых лускавінак ля аснавання ўнутранага краю. Махры белыя. У самцоў вонкавыя дзве траціны крылаў пакрытыя ружовымі лускавінкамі, а ў самак так выяўлены толькі ўнутраны край. Ніз бялёсы з каляровым і меткамі. Галава і грудзі белыя, з ружова-карычневымі плямамі. Брушка карміннага колеру з верхнім шэрагам белых плям у самкі; анус і ніз брушка белыя. Від быў упершыню апісаны ў 1889 годзе амерыканскім энтамолагам (1858—1942) па матэрыялах з Мексікі.
Chalciope mygdon
Chalciope mygdon — від молей сямейства. Упершыню від быў апісаны у 1777 годзе. Сустракаецца ад усходняга рэгіёну да.
Апісанне
Размах яго крылаў каля 36-40 мм. Галава і грудзі цёмна-чырвона-карычневыя. Брушка шаравата-пухрыстае. Пярэднія крылы лілова-шэрыя. Вялікая чырвона-карычневая пляма займае белае крыло, за выключэннем рэбернай і вонкавай вобласці, і перасечана касой вохрыстай паласой. Яе рэберны і вонкавы краі акаймаваны чырванавата-вохрыстым колерам, а іх вугал амаль злучаны чырвона-карычневай рыскай ад верхавіны. Прысутнічае субмаргінальны шэраг плям. Заднія крылы пухнатыя. Вейчыкі шэрыя ніжэй верхавіны і пад вонкавым вуглом.
Лічынка ўяўляе сабой вельмі тонкую бледна-шыза-шэрую паўпятлю. Прысутнічаюць тонкія больш цёмныя падоўжныя лініі. Лічынкі харчуюцца відамі.
Ліпскі сельсавет (Сапоцкінскі раён)
Лі́пскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сапоцкінскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — горад Ліпск.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Сапоцкінскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 жніўня 1945 года скасаваны, тэрыторыя перададзена ПНР.
Нойбергскі дагавор
Нойбергскі дагавор (Neuberger Teilungsvertrag; 9 верасня 1379) — дагавор, які быў заключаны паміж аўстрыйскімі герцагамі Альбрэхтам III і Леапольдам III і прадугледжваў падзел паміж імі ўладанняў Габсбургаў. Пагадненне было падпісана 9 верасня 1379 г. у горадзе Нойберг-ан-дэр-Мюрц, у Штырыі.
У адпаведнасці з Нойбергскім дагаворам Альбрэхт III атрымліваў уласна герцагства Аўстрыю разам са штырыйскімі ленамі ў Верхняй Аўстрыі (даліна Энса, Штайр, Зальцкамергут), а Леапольд III станавіўся кіраўніком астатніх частак габсбургскай манархіі: Штырыі, Карынтыі, Крайны, Істрыі, Ціроля і Пярэдняй Аўстрыі. Дагавор супярэчыў пастановам папярэдніх аўстрыйскіх кіраўнікоў Альбрэхта II і Рудольфа IV, якія забаранялі падзел уладанняў Габсбургаў.
Нойбергскі дагавор падзяліў Аўстрыйскую манархію паміж Альбертынскай і Леапальдзінскай лініямі габсбургскага дому і адзначыў пачатак працяглага перыяду раздробненасці ў Аўстрыі. Адзінства дзяржавы была адноўлена толькі ў 1490 г.
Мемарыял ахвярам Халакоста
Мемарыял ахвярам Халакоста (Denkmal für die ermordeten Juden Europas) — мемарыял у Берліне, устаноўлены ў памяць аб яўрэях — ахвярах нацызму.
Гісторыя стварэння
Ідэі і планы па стварэнні мемарыяльнага комплексу ахвярам Халакоста з’явіліся яшчэ ў 1988 годзе. Сама ідэя мемарыяла належыць берлінскай публіцыстцы Лее Рош, якая арганізавала ў 1989 годзе спецыяльны фонд будаўніцтва «Помніка забітым яўрэям Еўропы». Праект атрымаў падтрымку шэрагу вядомых асобаў, такіх як былы канцлер ФРГ Вілі Брант.
Мемарыял пабудаваны па праекце дэканструктывіста Петара Айзенмана.
Будаўніцтва пачалося 30 кастрычніка 2001 года. Мемарыял быў адкрыты ў 2005 годзе.
Мемарыял знаходзіцца ў цэнтры Берліна паміж Брандэнбургскімі варотамі і элементамі бункера былога кіраўніцтва нацысцкай Германіі. Уяўляе вялікае поле з шэрымі плітамі.
Крытыка
Помнік крытыкуюць за ўшанаванне памяці толькі яўрэйскіх ахвяраў Халакоста. Шмат хто з крытыкаў сцвярджаў, што дызайн павінен утрымліваць імёны ахвяр, а таксама колькасць забітых людзей і месцы, дзе адбываліся забойствы. Між тым, крытык архітэктуры Мікалай Урусаф сцвярджае, што мемарыял «здольны перадаць маштабы жахаў Халакоста, не нахіляючыся да сентыментальнасці, паказваючы, як абстракцыя можа стаць самым магутным сродкам для перадачы складаных чалавечых эмоцый». Некаторыя немцы сцвярджаюць, што мемарыял мала ўшаноўвае тых, хто загінуў у часы нацысцкага рэжыму. Эберхард Дыпген (мэр Берліна ў 1991—2001 гадах) публічна выступіў супраць мемарыяла і не прысутнічаў на ўрачыстай цырымоніі ў 2000 годзе.
Адлюстроўваючы пастаянныя рознагалоссі, Пол Шпігель, тагачасны прэзідэнт Цэнтральнага савета яўрэяў Германіі, выступаючы на цырымоніі адкрыцця ў 2005 годзе, выказаў агаворкі наконт мемарыяла, сказаўшы, што гэта «няпоўная заява». Ён сказаў, што мемарыял не ўключае ўсіх ахвяр, якія не мелі яўрэйскага паходжання. Акрамя таго, Шпігель раскрытыкаваў мемарыял за тое, што ён не прадстаўляў інфармацыі пра нацысцкіх злачынцаў.
Берці Фогтс
Ханс-Хуберт Фогтс (Hans-Hubert Vogts; нар., Бютген, Паўночны Рэйн-Вестфалія), больш вядомы як Берці Фогтс (Berti Vogts) — нямецкі футбаліст (абаронца) і трэнер. Чэмпіён свету 1974 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ. Чэмпіён Еўропы як гулец (1972) і як трэнер (1996).
Клубная кар’ера
Берці Фогтс пачаў свой ​​шлях у футболе ў 1959 годзе ў складзе дзіцячай каманды «Бютгена». У складзе гэтага клуба ён выступаў да пераходу ў «Барусію» (Мёнхенгладбах) у 1965 годзе. У гэтай камандзе ён і правёў усю сваю кар’еру на высокім узроўні, выступаючы на пазіцыі правага абаронцы. У 70-х гадах ён быў адным з ключавых гульцоў каманды. За гульнявыя якасці Фогтс атрымаў мянушку «Тэр’ер». За кар’еру ён пяць разоў станавіўся чэмпіёнам Германіі, адзін раз выйграў кубак краіны і двойчы Кубак УЕФА. Усяго за кар’еру Берці Фогтс правёў 419 матчаў і забіў 32 мяча ў чэмпіянаце Германіі, таксама на яго рахунку 64 гульні і 8 мячоў у еўракубках. Кар’еру гульца Берці Фогтс завяршыў у 1979 годзе.
Мемарыял ахвярам Халакоста
Крытыка
У 2005 годзе Леа Рош прапанавала ўставіць зуб адной з ахвяр, які яна знайшла ў канцлагеры Бельца ў канцы 1980-х гадоў, у адзін з бетонных блокаў ля мемарыяла. У адказ яўрэйская супольнасць Берліна пагражала байкатаваць мемарыял, прымусіўшы Рош адклікаць прапанову. Згодна з яўрэйскай традыцыяй, целы яўрэяў і любыя іх часткі цела могуць быць пахаваныя толькі на яўрэйскіх могілках.
Невіл Франсіс Мот
Невіл Франсіс Мот (сэр) (Sir Nevill Francis Mott;, горад Лідс, Англія — , Мілтан-Кінс, Англія) — англійскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1977), сумесна з Філіпам Андэрсанам і Джонам ван Флекам, «за фундаментальныя тэарэтычныя даследаванні электроннай структуры магнітных і неўпарадкаваных сістэм».
Біяграфія
Невіл Мот нарадзіўся ў Лідсе і вучыўся ў каледжы Кліфтана ў Брысталі, а таксама ў каледжы Св. Джона ў Кембрыджы. У 1929 годзе пачынае чытаць лекцыі ў Манчэстарскім універсітэце. Пасля гэтага вяртаецца ў 1930 г. у Кембрыдж ў якасці супрацоўніка і выкладчыка ў каледжы Гонвіл і Кэўс. У 1933 годзе перайшоў у Брыстальскі ўніверсітэт у якасці прафесара тэарэтычнай фізікі. У 1948 годзе стаў прафесарам фізікі і дырэктарам фізічнай лабараторыі ў Брысталі. У 1954 г. становіцца кавендышскім прафесарам фізікі ў Кембрыджы. Застаецца на гэтай пасадзе да 1971 г. таксама Мот з’яўляўся ў перыяд з 1959 па 1966 год кіраўніком каледжа Гонвіл і Кэўс.
Дзегцяры (Смаленскі раён)
Дзегцяры (Дегтяри) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Вязгінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 7 жыхароў (2007).
Невіл Франсіс Мот
Дасягненні
Навуковыя дасягненні Мота ўключаюць тэарэтычнае тлумачэнне ўздзеяння святла на фотаэмульсію, разуменні пераходу рэчыва з металічнага ў неметалічных стан. Яго імем названа паняцце дыэлектрык Мота. У 1936 годзе Мота абраны членам Лонданскага каралеўскага таварыства. У 1957 годзе з’яўляўся прэзідэнтам англійскага Фізічнага таварыства. У пачатку 1960-х гадоў быў старшынёй Брытанскага аддзялення Пагуошскага руху. Прысвечаны ў рыцары ў 1962 годзе. Працягваў працаваць прыкладна да ўзросту 90 гадоў. У 1995 г. быў узнагароджаны ордэнам Кавалераў Гонару.
Дзегцяры (Смаленскі раён)
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 29 км на поўнач ад Смаленска, за 22 км на поўнач ад аўтадарогі. За 29 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Красны Бор на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Бастаўшы
Бастаўшы — сяло ў Какпекцінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Бастаўшынскай сельскай акругі. Код КАТА — 635033100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1362 чалавекі (676 мужчын і 686 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 1041 чалавек (524 мужчыны і 517 жанчын).
Дойчэ банк Парк
Дойчэ банк Парк (Deutsche Bank Park); да 1 мая 2005 года Вальдштадыён (Waldstadion, лясны стадыён; да 1 ліпеня 2020 года Камерцбанк-Арэна (Commerzbank-Arena, лясны стадыён) — стадыён у горадзе Франкфурт-на-Майне, Германія. Хатняя арэна футбольнага клуба Айнтрахт, у 1991—2007 гадах на ім таксама праводзіла хатнія матчы каманда па амерыканскім футболе Франкфурт Гэлаксі.
Уладзіслаў Вікенцьевіч Чаржынскі
Уладзіслаў Вікенцьевіч Чаржынскі (, в. Старакаменная Сакольскага павета Гродзенскай губерні, цяпер Падляскае ваяводства, Польшча — , ; Псеўданімы: Уладзіслаў Дзяржынскі, Улідзе) — беларускі крытык, літаратуразнавец, перакладчык.
Дойчэ банк Парк
Стадыён размешчаны на поўдзень ад ракі Майн у лясным масіве Frankfurter Stadtwald у гарадскім раёне Заксенгаўзен (Sachsenhausen). Адкрыты ў 1925 годзе і з тых часоў некалькі разоў мадэрнізаваны стадыён быў з 2002 па 2005 год перабудаваны ў чыста футбольны стадыён з нагоды чэмпіянату свету па футболе ў 2006. Умяшчая 51 500 гледачоў, ён уваходзіць у дзесятку буйнейшых футбольных стадыёнаў Германіі.
Спартыўны комплекс знаходзіцца ва ўласнасці горада Франкфурта і ўключае не толькі футбольную арэну, але і іншыя спартыўныя збудаванні. Да іх адносяцца футбольныя пляцоўкі, басейн, тэнісны корт, пляцоўка для пляжнага валейбола і залы зімовых відаў спорту. Раней існавалі таксама веладром, каток і міні-поле для гольфа. Ад арэны праз галоўны вакзал Франкфурта ідзе электрычка (S-Bahn), побач са стадыёнам знаходзіцца таксама трамвайны прыпынак.
Данец (Смаленскі раён)
Данец (Донец) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Вязгінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 13 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 37 км на поўнач ад Смаленска, за 31 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Аполенка. За 39 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Смаленск на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Альфрэда Фоні
Альфрэда Фоні (Alfredo Foni;,  — , ) — італьянскі футбаліст, абаронца. Чэмпіён свету 1938 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі. Чэмпіён Алімпіяды 1936. Пасля заканчэння кар’еры гульца працаваў футбольным трэнерам.
З’яўляецца заснавальнікам італьянскай сістэмы гульні, якая характызуецца фразай, сказанай ім: «Галоўнае не прапусціць».
Глушкава (вёска, Шумяцкі раён)
Глушкава (Глушко́во) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Панятоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Глушкава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Марыя Белабровіна
Марыя Белабровіна (нар., Кастанай, Казахстан ) — беларуская футбалістка, паўабаронца. Выступала за зборную Беларусі.
Какжата
Какжата — сяло ў Какпекцінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Бастаўшынскай сельскай акругі. Код КАТА — 635033200.
Марыя Белабровіна
Клубная кар’ера
Выхаванка партызанскага фізкультурна-аздараўленчага цэнтра (Мінск). Первем трэнерам была Кацярына Уладзіміраўна Шчацько.
З 2012 года гуляла за РДВАР (Мінск). У 2020 перайшла ў «Зорку».
Роберт Вудра Вільсан
Роберт Вудра Вільсан (Robert Woodrow Wilson; нар., Х’юстан, ЗША) — амерыканскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1978) «за адкрыццё мікрахвалевага рэліктавага выпраменьвання» (сумесна з Арно Аланам Пензіясам. Пётр Леанідавіч Капіца атрымаў Нобелеўскую прэмію за гэты ж год па іншай тэме). Працуючы над новым тыпам антэн у лабараторыях Бэла ў Нью-Джэрсі, Вільсан і Пензіяс выявілі крыніцу шумавога сігналу ў атмасферы, якую яны не маглі растлумачыць. Пасля ліквідацыі ўсіх патэнцыйных крыніц шуму, уключаючы пасадку галубоў на антэну, шум прыйшлося прызнаць мікрахвалевым рэліктавым выпраменьваннем, што было зроблена Дзікэ з вучнямі ў артыкуле, які тэарэтычна абгрунтоўваў вынік Вільсана - Пензіяса. Гэта адкрыццё паслужыла важным фактам для пацверджання гарачай мадэлі Сусвету, канчаткова абвергнуўшы халодную мадэль у рамках тэорыі вялікага выбуху. Студэнтам Вільсан вучыўся ва ўніверсітэце Райса. У гэтым універсітэце ён паступіў у таварыства Фі-Бэта-Капа. Аспірантуру Вільсан прайшоў у Каліфарнійскім тэхналагічным інстытуце. Вільсан і Пензіяс атрымалі медаль імя Генры Дрэпера ў 1977 годзе.
Жолуды (Смаленскі раён)
Жолуды (Желуды) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Вязгінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 2 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 33 км на поўнач ад Смаленска, за 27 км на поўнач ад аўтадарогі. За 33 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Ракітная на лініі Масква — Мінск.
Глушкава (сяло, Шумяцкі раён)
Глушкава (Глушко́во) — сяло ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Панятоўскага сельскага паселішча.
Эрнст Жалезны
Эрнст Жалезны (Ernst der Eiserne;, Брук-ан-дэр-Мур — , там жа) — герцаг Унутранай Аўстрыі ў 1402—1424 гадах з Леапальдзінскай лініі дынастыі Габсбургаў. Эрнст быў трэцім сынам аўстрыйскага герцага Леапольда III і Вірыдзіс Вісконці, дачкі Бернабо Вісконці, кіраўніка Мілана.
Біяграфія
Пасля смерці Леапольда IV у 1411 годзе Эрнст, як старэйшы ў родзе, стаў главой Габсбургскага дому. Землі Аўстрыйскай манархіі былі зноў падзелены: Альбрэхту V пакінута ўласна Аўстрыя, Фрыдрых IV у дадатак да Ціроля атрымаў Пярэднюю Аўстрыю, а Эрнст стаў кіраўніком Штырыі, Карынтыі, Крайны, а таксама Трыеста і ленаў у Фрыўлі і Істрыі (усё разам — Унутраная Аўстрыя). Гэты падзел паклаў пачатак фарміраванню Штырыйскай (спадчыннікі Эрнста) і Цірольскай галін (нашчадкі Фрыдрыха IV) дому Габсбургаў.
Улкен Бакен
Улкен Бакен — аул у Какпекцінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Улкен Букенскай сельскай акругі. Код КАТА — 635035100.
Эрнст Жалезны
Біяграфія
З 1412 года Эрнст знаходзіўся ў бесперапынным канфлікце з імператарам Жыгімонтам. Калі ў 1417 годзе яго брат Фрыдрых IV быў пазбаўлены сваіх уладанняў імператарам, Эрнст спачатку паспрабаваў сам замацавацца ў Ціролі, але потым, дамовіўшыся з братам, узначаліў аўстрыйска-цірольскія войскі, якія далі адпор спробам імператара захапіць уладу ва ўладаннях Фрыдрыха.
Улкен Бакен
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 2298 чалавек (1219 мужчын і 1079 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 1698 чалавек (834 мужчыны і 864 жанчыны).
Эрнст Жалезны
Біяграфія
Ад Эрнста Жалезнага вядуць сваё паходжанне ўсе наступныя імператары Свяшчэннай Рымскай і Аўстрыйскай імперый з дынастыі Габсбургаў.
Дуброўка (Вязгінскае сельскае паселішча)
Дуброўка (Дубровка) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Вязгінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 6 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 35 км на поўнач ад Смаленска, за 29 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Аполенка. За 37 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Смаленск на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Тодар Лебяда
Тодар Лебяда (сапр. Пётр Фёдаравіч Шырокаў;,  — ) — беларускі драматург, паэт, празаік, публіцыст.
Біяграфія
Памёр у пасёлку Воршава Пуцяцінскага раёна Разанскай вобласці (Расія).
Творчасць
Друкаваўся з 1931, у газетах «Віцебскі рабочы», «Савецкая Беларусь» і «Піянер Беларусі». Пісаў вершы, апавяданні, п’есы. У акупаваным Мінску выдаў зборнічак вершаў «Песні выгнання» (1944). Напісаў п’есу «Загубленае жыццё» пра калектывізацыю і рэпрэсіі, якая ў 1943—1944 гг. ставілася ў Мінскім гарадскім тэатры. Аўтар аднаактоўкі «Людзі ў Хрысце» (1960) і п’есы ў трох актах «У нас, на Гродзеншчыне» (1961) пра вясковае жыццё моладзі.
Іван Пятровіч Доўбня
Іван Пятровіч До́ўбня (,  — )  — матэматык і публіцыст. Доктар фізіка-матэматычных навук (1896), прафесар (1897).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Пінску. Скончыў гімназію і ў 1870 годзе паступіў у Санкт-Пецярбургскі горны інстытут, які скончыў у 1875 годзе і паступіў на педагагічныя курсы пры 2-й Санкт-Пецярбургскай ваеннай гімназіі. У 1877—1880 гадах выкладаў матэматыку ў ваеннай гімназіі ў Арэнбургу, у 1880—1897 гадах — у кадэцкім корпусе ў Ніжнім Ноўгарадзе. З 1897 года І. П. Доўбня ў Санкт-Пецярбургскім горным інстытуце: з 1897 года прафесар, з 1910 года — рэктар.
Памёр І. П. Доўбня ў пачатку лютага 1912 года ў Санкт-Пецярбургу.
Навуковая дзейнасць
Вучонаму належаць працы па алгебры, тэорыі абелевых інтэгралаў, эліптычных функцый, методыцы выкладання матэматыкі ў навучальных установах. Выказаў ідэю вызначаць трыганаметрычныя функцыі сінус і косінус як дэкартавы прастакутныя каардынаты кропкі адзінкавай акружнасці.
Апублікаваў каля 100 навуковых, навукова-метадычных прац і вучэбных дапаможнікаў.
Узнагароды
І. П. Доўбня быў узнагароджаны шасцю ордэнамі: чатыры ордэна атрымаў у перыяд з 1880 па 1891 гады, калі выкладаў матэматыку ў ваенных навучальных установах, два — у перыяд службы ў горным інстытуце.
Адам Канстанцінавіч Дземідэцкі-Дземідовіч
Адам Канстанцінавіч Дземідэцкі-Дземідовіч (Адам Константинович Демидецкий-Дземідович; Adam Demidecki-Demidowicz;, Ігуменскі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя — пасля 1952) — беларускі дваранін Расійскай імперыі, ваенны і палітычны дзеяч Беларусі і Польшчы. Капітан польскага войска, староста (1928—1932) Высокамазавецкага павета (Польшча). Супрацоўнік нямецкіх спецслужб і беларускай калабаранцкай адміністрацыі ў часе Другой сусветнай вайны. У Генеральнай акрузе «Беларусь» намеснік бургамістра Мінска (1941—1944), удзельнік Другога Усебеларускага кангрэса (1944).
Паходжанне і сям’я
Належаў да старажытнага сярэднезаможнага шляхецкага (дваранскага) роду Дземідовічаў, які карыстаўся прыдомкам «Дземідэцкі» і гербам «Наленч».
Нарадзіўся 24 красавіка 1888 г. у каталіцкай сям’і двараніна-землеўласніка Канстанціна-Андрэя Адамавіча Дземідэцкага-Дземідовіча (1843— пасля 1888), удзельніка Студзеньскага паўстання (1863—1864), і яго жонкі Аляксандры Францішкаўны Карзюк-Залескай у вёсцы Старае Сяло (Ігуменскі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя). Паводле іншай інфармацыі нарадзіўся на хутары Фрыбесава (Ігуменскі павет). Для Аляксандры Карзюк-Залескай гэта быў другі шлюб. Дзед (Адам Міхалавіч Дземідэці-Дземідовіч) валодаў маёнткам Хідра (Ігуменскі павет) і быў ігуменскім павятовым суддзёй (упам. 1848), жанатым з дваранкай-каталічкай Сафіяй Цыпрыянаўнай Здзяхоўскай.
Быў хрышчаны ў каталіцтва 11 чэрвеня 1889 г.
Грамадская і службовая дзейнасць
Атрымаў вышэйшую адукацыю, па прафесіі — юрыст.
У 1919 годзе ўступіў у Літоўска-беларускую дывізію, каб ваяваць супраць бальшавікоў. Быў ад'ютантам Юзафа Пілсудскага. Даслужыўся да звання капітана. Пасля падпісання Рыжскага мірнага дагавора (1921) стаў грамадзянінам Польшчы, быў капітанам запасу польскіх войск, членам кіраўніцтва Саюзу афіцэраў запасу ў Лодзі.
У 1928—1932 гг. быў старостам Высокамазавецкага павета (Польшча). Працаваў інспектарам у інспекцыі Саюзаў мясцовага самакіравання Лодзьскага ваяводства (1937, 1939), займаўся эканомікай, быў інспектарам плантацыі па вырошчванні бульбы. З чэрвеня 1939 г. з’яўляўся членам новай Рады дырэктараў Лодзьскага Саюза рэзервістаў. Быў дзеячом беларускага нацыянальнага руху ў Заходняй Беларусі.
У канцы чэрвеня 1941 г. хадайнічаў перад Мікалаем Шчорсам, старшынёй Беларускага камітэта ў Варшаве, аб уладкаванні на працу і быў накіраваны ў Мінск. Летам 1941 г., пасля заняцця нямецкімі войскамі Мінска ў ходзе Другой сусветнай вайны, пераехаў з Польшчы ў Мінск, карыстаўся асабістым даверам Радаслава Астроўскага, выконваў яго асабістыя даручэнні. З ліпеня 1941 па 3 ліпеня 1944 г. быў намеснікам пры ўсіх трох бургамістрах Мінска (Вітаўт Тумаш, Вацлаў Іваноўскі, Анатоль Комар) у часы нацысцкай акупацыі Беларусі (1941—1944). Быў на службе у нямецкай службе бяспекі СД і нямецкім контрразведвальным органе «Абвер».
У хуткім часе пасля заняцця пасады намесніка бургамістра Мінска, наведаў свой былы зямельны маёнтак у вёсцы Хідра (які належаў Дземідэцкім-Дземідовічам да 1921 г. у былым Ігуменскім павеце), а пазней разам з архітэктарам мінскай гарадской управы склаў план аднаўлення свайго маёнтка, учыніў допыт сялянам і склаў спісы людзей, якія атрымалі зямельныя ўчасткі пасля нацыяналізацыі маёнтка Хідра савецкай уладай. Перадаў гэты спіс нямецкай уладзе і папрасіў пакараць гэтых асоб.
Вясной 1944 г. кіраўнік Беларускай цэнтральнай рады (БЦР) Радаслаў Астроўскі зноў актывізаваў спробы ўсталявання супрацоўніцтва з кіраўніцтвам польскага падполля і з гэтай мэтай таемна ад нямецкіх акупацыйных улад у красавіку 1944 г. накіраваў з Мінска ў Варшаву свайго даверанага супрацоўніка Адама Дземідэцкага-Дземідовіча з новым пакетам прапаноў у адрас польскіх улад. Дземідэцкі-Дземідовіч быў блізкім сваяком аднаго з членаў польскага эмігранцкага ўрада ў Лондане. Прапановы Астроўскага датычылі заключэння будучай польска-беларускай федэрацыі, а на час Другой сусветнай вайны ўтварэння беларускага прадстаўніцтва пры польскім урадзе ў Лондане і прадстаўніцтва польскім урадам інтарэсаў Беларусі на міжнароднай арэне. Выведка польскай Арміі Краёвай склала характарыстыку на Дземідэцкага-Дземідовіча: ''«Дземідэцкі ў Мінску лічыцца беларусам, сям’я яго ў Вільні нібыта польская, хоць і здраджвае [палякам сваімі] цеснымі стасункамі з галоўнымі беларускімі нацыяналістамі. Гэта другая акалічнасць звяртае ўвагу на тое, што Дземідовіч у Вільні падтрымлівае нібыта стасункі з прадстаўнікамі польскай узброенай сілы, пра што гучна кажа сям’я ў Вільні»''. Выведка Арміі Краёвай у чэрвені 1944 г. таксама паведаміла аб спыненні антыпольскай рыторыкі на старонках беларускай прэсы ў Вільні, што было звязана між іншым з візітам Дземідэцкага ў Варшаву. Вынікі польска-беларускіх перамоў у Варшаве былі нязначнымі, бо кіраўніцтва Беларускай цэнтральнай рады на чале з Астроўскім не хацела прызнаваць прэтэнзіі Польшчы на землі Заходняй Беларусі, якія ўваходзілі ў склад Польшчы да 1939 г. і якія польскі падпольны ўрад хацеў зноў уключыць у склад будучай вольнай Польшчы. У такой сітуацыі прапановы стварэння польска-беларускай федэрацыі былі адпрэчаны польскім бокам, абодвум бакам было няма чаго прапанаваць.
27 чэрвеня 1944 года Адам Дземідэцкі-Дземідовіч удзельнічаў у Другім Усебеларускім кангрэсе, на якім быў выбраны членам у мандатную камісію разам з Юрыем Аляксандравічам Сабалеўскім і прафесарам Платонам Патапавічам Жарскім.
Бегства
Перад прыходам Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі ў Мінск, члены Беларускай цэнтральнай рады (БЦР) у пачатку ліпеня 1944 г. эвакуяваліся немцамі ў Берлін цягніком па маршруце Мінск-Беласток-Варшава-Торунь-Марыенбург-Кёнігсберг-Берлін, але Адам Дземідэцкі-Дземідовіч высеў з цягніка ў Варшаве. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны жыў у Польшчы.
У 1952 г. жыў Пазнаньскім ваяводстве Польшчы, дзе асела шмат асоб, якія пры нямецкай акупацыі Беларусі займалі даволі высокія пасады ў акупацыйным апараце: Адам Таранда, намеснік гарадскога галавы Баранавіч; начальнік грамадзянскай адміністрацыі раёна Новая Мыш; Леў Глінскі, камандзір 35-га батальёна Беларускай нацыянальнай абароны; Барыс Рамановіч, паўнамоцны прадстаўнік Беларускага прадстаўніцтва ў Кёнігсбергу.
Далейшы яго лёс невядомы.
Сесілія Шведская
Сесілія Шведская (Cecilia av Sverige; 22 чэрвеня 1807, Стакгольм — 27 студзеня 1844, Ольдэнбург) — шведская прынцэса, вялікая герцагіня Ольдэнбургская. Кампазітар.
Біяграфія
Прынцэса Сесілія была дачкой караля Швецыі Густава IV Адольфа і Фрэдэрыкі Бадэнскай. Яе сям’я была вымушана пакінуць Швецыю пасля звяржэння бацькі ў 1809 годзе і пераехаць жыць ў Бадэн. Адносіны паміж бацькамі сталі псавацца, і ў 1810 годзе яны раз’ехаліся, а ў 1812 годзе развяліся. Фрэдэрыка Даратэя шмат вандравала і памерла ў 1826 годзе ў Лазане. Густаў Адольф, узяўшы сабе імя палкоўніка Густаўсана, па большай частцы жыў у Германіі і Швейцарыі. Выхаваннем Сесіліі ў асноўным займалася бабуля, герцагіня Амалія.
У 1830 годзе Сесілія сустрэла вялікага герцага Ольденбургскага Аўгуста, сына герцага Пятра і Фрыдэрыкі Вюртэмберг. Яны прыходзіліся адзін аднаму далёкімі сваякамі, абое былі членамі роду Гальштэйн-Готарпаў і нашчадкамі Крысціяна Аўгуста Гальштэйн-Готарпскага. Нягледзячы на тое, што герцаг быў старэйшым на 24 гады і двойчы удаўцом, пасля гадзіннай размовы ён атрымаў згоду на шлюб. Сесілія адправілася ў Вену, дзе яе брат служыў у арміі ў чыне генерал-маёра. Там 5 мая 1831 года ў прысутнасці імператара Франца адбылося вяселле. У чэрвені 1831 года муж і жонка адправіліся ў Ольдэнбург.
Сесілія цікавілася мастацтвам. Яна была аўтарам гімна «», у 1833 годзе прымала ўдзел у фінансаванні першага тэатра, папярэдніка   <small class="ref-info" style="cursor:help;" title="на немецком языке">)   . Тым не менш, яна не карысталася папулярнасцю ў краіне, паколькі мела зносіны толькі з вузкім колам набліжаных.
Сесілія памерла ад ліхаманкі пасля нараджэння трэцяга дзіцяці і была пахавана ў герцагскім маўзалеі на могілках Гертруды ў Ольдэнбурзе. Там жа была пахавана яе сястра Амалія Марыя Шарлота (1805—1853).
Памяць
У гонар вялікай герцагіні Сесіліі былі названыя
Узнагароды
У часы кіравання расійскага імператара Мікалая I вялікая герцагіня Сесілія была ўзнагароджана вялікім крыжам ордэна Святой Кацярыны. а таксама баварскім каралеўскім ордэнам Тэрэзы.
Кадзішчы (Смаленскі раён)
Кадзішчы (Кадищи) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Вязгінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 7 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 28 км на поўнач ад Смаленска, за 21 км на поўнач ад аўтадарогі. За 27 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Ракітная на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Вадзяная папараць
Вадзяная папараць, Вадзяная капуста, Цэратоптэрыс пылюшнікавы (Ceratopteris thalictroides) — від папарацей сямейства. Расліна была апісана пад назвай у 1753 годзе К. Лінеем. У 1821 годзе Браньяр, апісваючы сямейства, пераназваў расліну.
Арэал
Расліна распаўсюджана на Усходзе, у Паўднёва-Усходняй Азіі, у Паўночнай Аўстраліі, Усходняй Афрыцы, ад цэнтра Паўднёвай Амерыкі да паўднёва-усходу Паўночнай Амерыкі, на Вялікіх Антыльскіх астравах.
Выкарыстанне
Акварыумная расліна.
Гэты від лепш за ўсё ўкараняецца ў акварыумным грунце, самы дэкаратыўны з чатырох відаў сямейства. У прыродзе дасягае такіх жа памераў, як і. У акварыуме значна меншы. Пры лішку асвятлення ў акварыуме расліна не пашкоджваецца водарасцямі, таму з’яўляецца зручным святлафільтрам. У пагружаным стане пёрыста-рассечаныя, ажурныя ваі ярка-зялёныя, эфектна глядзяцца ў кутах акварыума. Трэба памятаць аб неабходнасці дадатковага асвятлення для буйных ўкаранённых кустоў. Патрабавальны да зменаў кіслотнасці, калянасці і тэмпературы вады.
Пхукет
Пхукет — адна з паўднёвых правінцый (чангват) Каралеўства Тайланд, ляжыць на заходнім узбярэжжы краіны і выходзіць да Андаманскага мора Індыйскага акіяна. Пхукет — самы вялікі востраў Тайланда. З мацерыковай часткай каралеўства востраў злучаны трыма мастамі. Эканоміка Пхукета забяспечваецца вытворчасцю волава і каўчуку. І паколькі ён знаходзіўся на адным з асноўных гандлёвых шляхоў паміж Індыяй і Кітаем, то пастаянна згадваўся ў карабельных часопісах партугальскіх, французскіх, галандскіх і англійскіх купцоў. Сёння асноўную частку даходаў правінцыі забяспечвае турызм
Назва
Назва паходзіць ад малайскага «tanjung Salang» (літаральна 'мыс Саланг').
Гісторыя
Гістарычна Пхукет быў «прыдарожнай станцыяй» на шляху паміж Індыяй і Кітаем. Першапачаткова востраў быў часткай імперыі Двараваці. Пазней, будучы Мыанг Такуапа-Таланг, у даслоўным перакладзе 'Таланг — краіна волава', ён уваходзіў у склад імперыі Шрывіджайя і царства Накхансітхамарат. Назва Таланг паходзіць ад старажытнага малайскага Telong, што азначае 'мыс'.
Знаходзячыся ў васальнай залежнасці ад царства Накхансітхамарат, Пхукет быў сталіцай княства, у склад якога ўваходзілі дванаццаць гарадоў. Ён меў уласны герб, які існаваў на працягу большай часткі сярэднявечча. У перыяд царства Сукхатхаі Пхукет знаходзіўся ў саюзе з княствам Такуапа, раёнам цяперашняй правінцыі Пхангнга.
Пасля падзення Аютхаі у выніку бірманскага ўварвання ў 1767 гаду наступіла міжкаралеўе, якому паклаў канец кароль Таксін (1768—1782), які выгнаў захопнікаў і зноў аб’яднаў краіну.
У другой палове XVIII стагоддзя капітан Брытанскай Ост-Індскай кампаніі Фрэнсіс Лайт, перасякаючы Андаманскае мора, паслаў паведамленне Пхукету пра тое, каб яны здаліся. Войскі, на чале з дзвюма жанчынамі Тханпхуйинг Чан, ўдавы губернатара вострава, і яе сястры Кхун Пакут, пасля месячнай аблогі 13 сакавіка 1785 года вымусілі бірманцаў і Ф. Лайта адысці.
У час кіравання караля Рамы V (1868—1910) Пхукет з’яўляўся адміністрацыйным цэнтрам некалькіх правінцый, якія здабывалі волава, і насіў імя Монтхон Пхукет, пакуль ў 1933 годзе, разам са змяненнем формы праўлення ад абсалютнай манархіі да парламенцкай, не атрымаў статус асобнай правінцыі.
Насельніцтва
Па стане на 31 снежня 2018 г. у правінцыі Пхукет пражывала 410 211 чалавек. Гэтыя звесткі ўлічваюць толькі афіцыйна зарэгістраваных асобаў, якія пастаянна пражываюць у правінцыі. Аднак пад час пікавага сезона з лістапада па красавік, насельніцтва правінцыі істотна павялічваецца за кошт сезонных рабочых, якія прыязджаюць на заробкі як з іншых правінцый Тайланда, так і з суседніх краін. Вылучыць некалькі асноўных груп этнічнага складу, у ліку якіх тайцы, кітайцы, малайцы, уракаў-лавайцы, бірманцы, лао, кхмеры, еўрапейцы і амерыканцы.
Эканоміка
Сёння дабрабыт Пхукет грунтуецца на дзвюх слупах: вытворчасці каўчука і турызме. Па звестках на 2011 год, востраў наведалі 5 895 997 замежных і 2 375 725 тайскіх турыстаў. У параўнанні з 2010 годам, наплыў турыстаў павялічваецца штогод на 78,16 %. Развіццё турыстычнай індустрыі пачалося ў сярэдзіне 1970-х гадоў з пышных пяшчаных пляжаў заходняга ўзбярэжжа і прывяло да фарміравання такіх буйных курортных зонаў як Патонг, Карон і Ката. Да 2004 году тут працавалі 579 гасцініц рознага класа, колькасць якіх скарацілася пасля разбуральнага цунамі 26 снежня 2004 года да 528.
Паводле Міністэрства турызму і спорту Тайланда, у перыяд з 2006 па 2015 гг. штогадовы рост гасцінічнага фонду ў сярэднім заставаўся на ўзроўні 4 %. Да сакавіка 2011 г. колькасць нумароў дасягнула 42 498 і ў 2015 г. павялічылася на 5080 адзінак. Сёлета, па дадзеных кампаніі TripAdvisor, на востраве працуе 614 гасцініц. У 2013 годзе Тайланд быў уключаны часопісам «Форбс» (Forbes) у лік дзесяці лепшых краін для пражывання на пенсіі. Па некаторых ацэнках, сёння да 30 000 замежных грамадзян пражываюць у Пхукеце.
Турызм
У 2012 годзе рост папулярнасці вострава як месца адпачынку вымусіў кампанію «Аэрапорты Тайланда» (Airport of Thailand Public Co., Ltd.) укласці ў пашырэнне міжнароднага аэрапорта Пхукет 185,7 млн дол. На востраве знаходзяцца некалькі музеяў:
Рэлігія
Як і кантынентальная частка Тайланда, пераважная большасць насельніцтва вызнае будызм, але таксама ёсць значная колькасць мусульман (17 %). У 2013 годзе Тайланд быў уключаны часопісам «Форбс» (Forbes) у лік дзесяці лепшых краін для пражывання на пенсіі. Па некаторых ацэнках, сёння да 30 000 замежных грамадзян пражываюць у Пхукеце.
Бычкі (Шумяцкі раён)
Бычкі (Бычки) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Панятоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Бычкі абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Расійска-ўкраінская граніца
Расійска-ўкраінская граніца — дзяржаўная граніца паміж Украінай і Расійскай Федэрацыяй. З’яўляецца часткай дзяржаўнай граніцы Украіны і дзяржаўнай граніцы Расіі.
Граніца ахоўваецца з абодвух бакоў. На большасці ўчасткаў устаноўлены пагранічныя слупы, на асобных участках штучныя загароды. Перасячэнне граніцы дазваляецца толькі ў пунктах пропуску.
Паміж краінамі існуе тэрытарыяльны канфлікт вакол статусу Крыма; акрамя таго, Расія не прызнае ўкраінскімі тэрыторыямі Данецкую і Луганскую вобласці, разглядаючы іх як незалежныя дзяржавы — ДНР і ЛНР (фактычна кантралююць толькі частку заяўленай тэрыторыі).
Аляксандр Шпакоўскі
Аляксандр Шпакоўскі:
Ермакі (Смаленскі раён)
Ермакі (Ермаки) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гнёздаўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 59 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 21 км на захад ад Смаленска.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Центэк (Какпекцінскі раён)
Центэк — сяло ў Какпекцінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Улкен Букенскай сельскай акругі. Код КАТА — 635035105.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 31 чалавек (13 мужчын і 18 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 11 чалавек (6 мужчын і 5 жанчын).
Зальцкамергут
Зальцкамергут (Salzkammergut) — гістарычная вобласць у Аўстрыі на ўсходзе ад Зальцбурга, на тэрыторыі федэральных земляў Верхняя Аўстрыя (72 %), Зальцбург (12 %) і Штырыя (16 %). Багаты азёрамі горны край у даліне ракі Траўн — традыцыйнае месца турызму. Назва Зальцкамергут, літаральна маёмасць Салянай палаты, нагадвае пра часы, калі навакольныя саляныя шахты кіраваліся імперскай адміністрацыяй з Вены. У 1997 годзе раён горада Гальштат і гара Дахштайн увайшлі ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, як па крытэрыі выключнага прыроднага ландшафту, так і за яго ролю ў развіцці чалавецтва — саляныя шахты Зальцкамергута распрацоўваліся, пачынаючы з другога тысячагоддзя да н.э.
Геаграфія
Ландшафт вобласці вызначае рачная сістэма Траўна з 76 вялікімі і малымі азёрамі, і горы, якія атачаюць яе — Дахштайн, Мёртвыя горы і Пячорныя горы. Тры асноўныя ландшафты Зальцкамергута — альпійскія перадгор'і (поўнач), сярэднегор'е (Mittelgebirge), складзенае флішавымі пародамі, і ўласна альпійскае высакагор'е, складзенае вапняковымі пародамі. Зальцкамергут быў сфармаваны ледавіком, ізаляваныя ўчасткі якога падчас апошняга пацяплення ўтварылі азёры і высакагорныя балоты. У вапняковых горных масівах распаўсюджаны пячоры, у тым ліку пячора Хірлац агульнай даўжынёй 96 км.
Гісторыя
Найстаражытная культура чалавека, вядомая ў Зальцкамергуце — мондзэйская культура, датаваная 3600-3300 гг. да н.э. Мондзэйскія пасяленцы будавалі хаты на вадзе і ўмелі апрацоўваць медзь. Добра вывучана Гальштацкая археалагічная культура, 900—400 гг. да н.э. Названая па Гальштаце ў Зальцкамергуце, гэта культура шырока прадстаўлена ад паўночнай Францыі да Албаніі (варыянт гальштацкай культуры ў Венгрыі і ў Заходняй Украіне вядомы як Гава-галіградская культура).
З сярэдзіны XV стагоддзя раён саляных шахт — ва ўласнасці дому Габсбургаў, сама ж назва Зальцкамергут упершыню згадана ў 1656. У XVIII—XIX стагоддзі аўстрыйская дзяржава падтрымлівала прыбытковую саляную манаполію, увесь час прыразаючы да Зальцкамергута новыя лясныя ўгоддзі — саляварні патрабавалі паліва. Сучасныя межы вобласці ўсталяваліся толькі ў сярэдзіне XX стагоддзя.
Азёры і гарады
У склад Зальцкамергута ўваходзіць дзесяць раёнаў:
Штрых-код
Штрых-код (barcode) — спосаб візуальнага выяўлення звестак, сэнс якога ў інтэрпрэтацыі адмысловым сканерам паслядоўнасці рысак і прагалаў рознай таўшчыні. Такія штрых-коды звычайна называюць лінейнымі (ці 1D) з-за спосабу іх інтэрпрэтацыі. Таксама існуюць двухмерныя, ці матрычныя штрых-коды, якія складаюцца з рознакаляровых (звычайна чорна-белых) квадратаў, кропак, многавугольнікаў.
Упершыню штрых-коды былі выкарыстаныя для акрэслення вагонаў, але не знайшлі значнага попыту, пакуль не былі выкарыстаныя для аўтаматызацыі ўліку тавараў у супермаркетах. З той пары штрых-коды ўжываюцца ў вялікай колькасці галін гаспадарчай дзейнасці. Адзначаная ўніверсальнасць і таннасць імплемэнтацыі і выкарыстання штрых-кодаў: кошт аднаго штрых-коду складае 0,5¢ (долараў ЗША) супраць 7-30¢ для RFID-меткі.
Дубовічка
Дубовічка (Дубовичка) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Панятоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Дубовічка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Актас (Какпекцінскі раён)
Актас — сяло ў Какпекцінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Улкен Букенскай сельскай акругі. Код КАТА — 635035200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 261 чалавек (136 мужчын і 125 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 151 чалавек (83 мужчыны і 68 жанчын).
Кніга Іова
«Кніга Іова», або «Кніга Ёва» (סֵפֶר אִיוֹב Сеф́ер Ёў; Liber Iob; Ιώβ)— частка Бібліі (Старога Запавету).
Мова твора надзвычай архаічная, напоўнена метафарамі, шмат якія словы не сустракаюцца больш нідзе.
«Кніга Іова» падводзіць рысу пад цэнтральнай для літаратуры Старажытнага Усходу праблемай сэнсу жыцця. Уплыў кнігі адчуваецца ва У. Шэкспіра, Ё. Гётэ, Ф. Дастаеўскага.
Біблія Францыска Скарыны
Усяго захавалася 15 экземпляраў кнігі, з іх 5 поўных. Выданне адкрываецца тытульным лістом з гравюрай, назвай кнігі і чатырохрадковымі вершамі. На першым аркушы прадстаўлена «Предъсловие в книгу Иов», у якім асветнік распавядае пра значэнне кнігі і анатуе яе змест. Пасля даецца тэкст кнігі, а на перадапошнім аркушы — пасляслоўе, у якім указваецца выдаўца, месца друкавання («у старом месте Празском»), а таксама час выхаду кнігі ў свет.
Алег Хаменка
Алег Хаменка (нар., Мінск) — беларускі музыкант, радыёвядучы, выкладчык, кампазітар, прадзюсар, стваральнік фолк-мадэрну — новага кірунку ў сучаснай музыцы, лідар папулярнага гурта «Палац».
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры па спецыяльнасці кіраўнік эстрадна-духавога аркестра (1990). У 1990—1992 працаваў метадыстам-інспектарам па Мінску і Мінскай вобласці Міжсаюзнага дома самадзейнай творчасці Аблсаўпрафа. У 1992 годзе стварыў гурт «Палац», а ў 1998, пасля сходу з «Палаца» Юрыя Выдронка, стаў мастацкім кіраўніком калектыву, праца з гуртам працягваецца і па гэты дзень. Неаднаразова ўдзельнічаў у фестывалях «Басовішча» (Польшча), «Рок-каранацыя» (Беларусь), «Славянскі базар» (Беларусь), фальклорных фестывалях Еўропы: «EBU Contemporary Folk Music Festival» (Германія, 1994), «Suklegos» (Літва, 1987), і краін СНД: «Голас Азіі» (Казахстан, 1995), «Казачы круг» (Расія, 1999), «Країна Мрій» (Украіна 2010). У 2003—2004 гадах аўтар і вядучы праграмы «Настаўніцкая» на тэлеканале «Лад». Таксама доўгі час быў радыёвядучым радыёверсіі хіт-параду «Тузін Гітоў». У 2008 скончыў аспірантуру БДУКіМ па спецыяльнасці культуралогія. Старэйшы выкладчык кафедры «Рэжысура эстрады» БДУКіМ. У 2008 годзе пры падтрымцы дзіцячага фонду ЮНІСЕФ, сумесна з Тамарай Лісіцкай і Людмілай Рыжковай запісалі, і выпусцілі, для дзяцей серыю аўдыёказак «Беларускія народныя казкі». З 2009 года пастаянна вядучы фестывалю «Камяніца». У 2009 годзе стварыў фестываль «Bela music», які праходзіў на аэрадроме «Баравая». Вядучы радыёверсіі хіт-параду «Тузін Гітоў» на «Радыё Рацыя» і аўтарскай праграмы «Фолк брама». Быў вядучым праграмы «Брама Iснасцi» на радыёстанцыі «Аўтарадыё» аж да яе закрыцця 12 студзеня 2011 года па палітычных матывах.
Часта выступае сольна, без гурта «Палац». У складзе гурта «Палац» здымаўся ў мастацкім фільме «Анастасія Слуцкая», эпізадычнай ролі «самога сябе» ў серыяле «Вышэй неба». На Новы 2019 год сыграў у музычным шоў Тузін Гітоў, «Belsat Music Live» ды Лявона Вольскага «Нас у Маскве не зразумеюць».
Франц Хогенберг
Франц Хо́генберг (Franz Hogenberg; 1535, Мехелен —1590, Кёльн) — фламандскі гравёр, мастак, картограф.