cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тры колеры: Сіні (саўндтрэк)
Уключэнні ў альбомы Прайснера
Асобныя кампазіцыі саўндтрэка сталі неад’емнай часткай канцэртных праграм Прайснера, а таксама ўваходзілі ў канцэртныя і кампіляцыйныя альбомы кампазітара.
Самуэль Ісідор Сухадольскі
Біяграфія
Струкчашы каралеўскі з 1650, стольнік мсціслаўскі з 1659/61, харужы мсціслаўскі з 1668, каралеўскі пакаёвы дваранін.
Тры колеры: Сіні (саўндтрэк)
Уключэнні ў альбомы-кампіляцыі
Пачынаючы з наступнага года пасля выпуску альбома, асобныя яго трэкі перыядычна траплялі ў разнастайныя альбомы-кампіляцыі.
Самуэль Ісідор Сухадольскі
Біяграфія
Удзельнічаў у абранні на трон Яна ІІ Казіміра ў 1648 і Міхала Вішнявецкага ў 1669, у вайне Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў. Прыхільнік каралеўскай партыі ў 1650—1670-х гг.
Тры колеры: Сіні (саўндтрэк)
Выкарыстанне ў кіно і на тэлебачанні
Музычныя кампазіцыі з альбома «Тры колеры: Сіні» выкарыстоўваліся ў якасці саўндтрэка ў іншых фільмах.
Самуэль Ісідор Сухадольскі
Біяграфія
Пасол на соймы 1654, 1664—1665, 1667, 1672. Дэпутат Трыбунала ВКЛ у 1648.
Маёнткі: у Мсціслаўскім ваяводстве (Калеснікі, Хаславічы, Ханюцін, Пячэрск, Хадосаў, Цімошкаў, Мазалаўшчына, Вакалараўшчына, Зубаўшчына, Горлава, Чаравусы, Вербы, Лосеўшчына, Дуброўнікі, Палоніца, Скіпараўшчына), Аршанскім павеце (Буйнічы, Сялец, Баркулабава, Дашкоўка, Сідаравічы), Менскім павеце (Саламярэчча, Гарадок Саламярэцкі, Сёмкава).
Сям’я
У шлюбе з Ганнай з Статкевічаў (?—да 25.7.1673), дачкой Багдана Статкевіча, кашталяна новагародскага, і Алены з Саламярэцкіх, дзяцей не меў.
Портсмут (Нью-Гэмпшыр)
Портсмут (Portsmouth) — горад у штаце Нью-Гэмпшыр у Злучаных Штатах Амерыкі. Насельніцтва горада ў 2010 годзе складала 20 779 чалавек. Портсмуцкая верф ВМС ЗША.
Хасэ Карэрас
Хасэ Карэрас (José Carreras,, Барселона, Іспанія) — іспанскі оперны спявак (тэнар), вядомы сваімі інтэрпрэтацыямі твораў Джузэпэ Вердзі і Джакама Пучыні.
16 кастрычніка 2010 выступіў у Беларусі.
Жамчужына (прыпыначны пункт)
Жамчу́жына (, Жемчужина)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны за 1 км на ўсход ад вёскі Падлессе Камянецкае; на лініі Хаціслаў — Брэст-Цэнтральны, паміж прыпыначным пунктам Дубок і прыпыначным пунктам Каменная.
Міхаіл Іванавіч Драгаміраў
Міхаіл Іванавіч Драгаміраў (Михаи́л Ива́нович Драгоми́ров; 8 [20] лістапада 1830, паблізу Канатопа, Чарнігаўская губерня, Расійская імперыя — 15 [28] кастрычніка 1905 года, Канатоп) — ваенны тэарэтык Расійскай імперыі 2-й паловы XIX стагоддзя, генерал-ад’ютант, генерал ад інфантэрыі (30.08.1891), кіеўскі, падольскі і валынскі генерал-губернатар (з 1898).
Адзін з вядучых ваенных педагогаў свайго часу, Драгаміраў ўзначаліў у 1878 годзе Акадэмію Генштаба. Яго «Падручнік тактыкі» (1879) служыў настольнай кнігай для некалькіх пакаленняў ваеначальнікаў Расіі.
Дзяржаўны гістарычны музей (Стакгольм)
Дзяржаўны гістарычны музей (Statens historiska museum, Historiska museet) — музей у Стакгольме. Экспазіцыя музея ахоплівае культурную гісторыю Швецыі з каменнага веку па XVI стагоддзе. (больш позні перыяд прадстаўлены ў Скандынаўскім музеі). Галоўны будынак музея спраектаваны ў 1935-1940 гг. архітэктарамі Бенгтам Рамарэ і Георгам Шэрманам. Славутасцю музея з'яўляецца так званы «Залаты пакой» (Guldrummet), створаны архітэктарам Лейф Бломберген, дзе выстаўлена вялікая колькасць ювелірных вырабаў з золата. У музеі таксама захоўваецца калекцыя экспанатаў, якая прадстаўляе перыяд вікінгаў.
Мішэль Шарль Дзюр’е дэ Мезанёў
Мішэль Шарль Дзюр’е дэ Мезанёў (Michel Charles Durieu de Maisonneuve; 1796—1878) — французскі ваенны дзеяч і батанік, які працаваў у Бардо.
Біяграфія
Мішэль Шарль Дзюр’е нарадзіўся 7 снежня 1796 года ў камуне Сен-Этроп-дэ-Борн у французскім дэпартаменце Ло і Гарона.
Вучыўся ў ваеннай школе Брыен, затым перайшоў у Сен-Сір, дзе стаў лейтэнантам. З 1813 года служыў у французскай арміі, удзельнічаў у ваенных паходах у Францыі і Іспаніі.
IC 741
IC 741 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мішэль Шарль Дзюр’е дэ Мезанёў
Біяграфія
У 1823 годзе Дзюр’е прыняў удзел ва ўзяцці форта Тракадэро, які завяршыў грамадзянскую вайну ў Іспаніі.
У 1825 годзе Мішэль Шарль зацікавіўся альгалогіяй, стаў вывучаць прыбярэжныя водарасці. Дзюр’е дэ Мезанёў прыняў удзел у Марэйскай экспедыцыі французскай арміі, дзе служыў да 1848 года. У 1835 годзе ён падарожнічаў па Іспаніі і Партугаліі, даследаваў мясцовую флору. У 1840—1844 гадах Дзюр’е браў удзел у навуковай экспедыцыі ў Алжыр, дзе сабраў мноства ўзораў бяскветкавых раслін.
З 1858 па 1876 гады Дзюр’е дэ Мезанёў працаваў дырэктарам Батанічнага саду Бардо, з 1867 па 1877 гады ён быў прафесарам Універсітэта Бардо. Мішэль Шарль Дзюр’е памёр 20 лютага 1878 года.
Узоры вышэйшых раслін, сабраныя Дзюр’е, захоўваюцца ў Парыжскім нацыянальным гербарыі ў Музеі прыродазнаўчай гісторыі (P). Узоры імхоў, грыбоў і водарасцей захоўваюцца ў Крыптагамічным гербарыі Музея (PC).
Барыс Фёдаравіч Дарафееў
Барыс Фёдаравіч Дарафееў (, в. Астаноўка, Шаркаўшчынскі раён, Віцебская вобласць — ) —беларускі ўрач-фармаколаг. Доктар медыцынскіх навук (1994), прафесар (1995).
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1974). Працаваў у Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1974—1984, асістэнт кафедры фармакалогіі), Гомельскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (прафесар кафедры клінічнай фармакалогіі, у 1992—2002 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: фармакакінетычныя і фармакадынамічныя асаблівасці вытворных пантатэнавай кіслаты; эксперыментальна-клінічнае вывучэнне пікамілону.
Корманс
Карманс (Cormons) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Гарыцыя.
Насельніцтва складае 7756 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 224 чал./км². Займае плошчу 35 км². Паштовы індэкс — 34071. Тэлефонны код — 0481.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Адальберт Пражскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
NGC 4631
NGC 4631 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Гончых Псоў. Бачная зорная велічыня: 9,0. Бачны размер: 15,2' × 2,8'. Прамое ўзыходжанне: 12 гадз. 42 мін. 7,6 сек. Схіленне: +32°33'30".
Малое Зарэчча
14 снежня 2007 года вёска ўвайшла ў склад горада Шклова.
Ясная Паляна (Шчучынскі раён)
Я́сная Паля́на (, Ясная Поляна) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Курсай (Атыраўская вобласць)
Курсай — аул у Атыраўскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Атырау. Уваходзіць у склад Балыкшынскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 231037500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 2465 чалавек (1184 мужчыны і 1281 жанчына). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у ауле пражывалі 3062 чалавекі (1484 мужчыны і 1578 жанчын).
Уладзімір Уладзіміравіч Усеня
Уладзімір Уладзіміравіч Усеня (нар., в. Пасека, Старадарожскі раён, Мінская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне лесазнаўства. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2021, член-карэспандэнт з 2017), доктар сельскагаспадарчых навук (2004), прафесар (2010).
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут імя С. М. Кірава (1980).
У 1980—1981 гадах інжынер-таксатар Гомельскай лесаўпарадкавальнай экспедыцыі. З 1981 года ў Беларускім НДІ лясной гаспадаркі: старшы інжынер, малодшы, старшы навуковы супрацоўнік. У 1992—2006 гадах вядучы навуковы супрацоўнік, загадчык сектара, лабараторыі, з 2007 года намеснік дырэктара па навуковай рабоце Інстытута лесу НАН Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы ў галіне лесазнаўства, лясной піралогіі і аховы лясоў ад пажараў. Даследаваў прадуктыўнасць, урадлівасць глебы і аднаўленне лясных фітацэнозаў пасля пажараў. Прапанаваў дыягнастычныя паказчыкі па ацэнцы пажараўстойлівасці насаджэнняў асноўных лесаўтваральных парод і дыферэнцыраваную сістэму вядзення ў іх гаспадаркі пасля пажараў. Выканаў лесапажарнае раянаванне тэрыторыі Беларусі. Распрацаваў і ўкараніў у практыку аховы лясоў перспектыўныя тэхналогіі лакалізацыі і тушэння пажараў на аснове прымянення айчынных экалагічна бяспечных хімічных складаў.
Аўтар больш як 220 навуковых прац, у тым ліку 5 манаграфій.
Шлюбоўшчына
Шлюбо́ўшчына (, Шлюбовщина) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ветрынскага сельсавета.
Да 16 кастрычніка 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Бабыніцкага сельсавета.
Драгаміраў
Драгаміраў — прозвішча.
Харкера (рака)
Харкера (Río Jorquera) — рака на поўначы Чылі ў вобласці Атакама, правы прыток ракі Кап’япа.
Рака фармуецца пры зліцці рэк Фігероа і Турбіа паблізу пасёлка Ла-Гуардыя. Рака працякае на паўднёвы захад і ўпадае ў раку Кап’япа каля пасёлка Лас-Хунтас.
Бэрэзына (Валадымырэцкі раён)
Бэрэзына (Березина́) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Не трэба засмучацца
«Не трэба засмучацца» (Не надо печалиться) — расійскі камедыйны мастацкі фільм, зняты ў 2010 годзе.
Сюжэт
У вёсцы Малыя Засекі на мяжы з Беларуссю жыццё цячэ сваім парадкам. Браты Павел і Андрэй Цюхі пражываюць цяпер у розных дзяржавах. Галоўная мясцовая славутасць Малых Засек — малады бычок па мянушцы Тайсан. Гаспадар Савелій хацеў зрабіць з яго мармуровы стэйк і гадаваў ў лепшых «японскіх традыцыях» — паіў алкаголем і рабіў масаж, аднак закалоць жывёлу рука так і не паднялася. Бык Тайсан, хоць і застаўся цэлым, але адмовіцца ад штодзённага вядзерца алкаголю ўжо не можа. Звыклую плынь жыцця парушае прыезд Цюхі-малодшага, маладога бізнесмена з Масквы, які не знаходзіць лепшага месца, для таго, каб схавацца ад сталічных праблем. Не праходзіць і дня, як у галаве ў юнай здольнасці нараджаецца ідэя «ноу-хау», як у адзін момант зарабіць прыстойныя грошы. Галоўным козырам у гэтай расійска-беларускай аперацыі прыйдзецца стаць быку Тайсану.
Дымкаўка
Дымкаўка — мікрараён у складзе горада Жодзіна, Мінскай вобласці. Да 1964 г. вёска ў Жодзінскім сельсавеце Смалявіцкага раёну.
NGC 4647
NGC 4647 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Дзевы. Бачная зорная велічыня: 11,3. Бачны размер: 2,9' × 2,3'. Прамое ўзыходжанне:12 гадз. 43 мін. 32,5 сек. Схіленне: +11°34'58".
Хунань
Хуна́нь — правінцыя ў Кітаі, у басейне сярэдняга цячэння ракі Янцзы.
Плошча 210 тыс. км². Насельніцтва 65,96 млн чал. (2001). Адміністрацыйны цэнтр — горад Чанша.
Геаграфія
Цэнтральная і ўсходняя часткі раўнінныя, на захадзе ўскраіна Гуйчжоўскага нагор'я, на поўдні адгор'і Наньліна. Буйныя рэкі — Янцзы (на поўначы), Юаньцзян, Цзышуй, Сянцзян. Клімат субтрапічны, мусонны.
Эканоміка
Хунань — рысавая жытніца краіны, асноўныя плошчы на раўніне вакол возера Дунтынху. Вырошчваюць кукурузу, пшаніцу, ячмень, рамі, бавоўнік, чай, рапс, арахіс, джут, тытунь. Садоўніцтва (пераважна цытрусавыя). Гадуюць рабочую жывёлу, свіней. Птушкагадоўля. Рыбалоўства.
Нарыхтоўка драўніны (кунінгаміі). Здабыча сурмы, свінцова-цынкавых руд, вальфраму, марганцу.
Прамысловасць: чорная і каляровая металургія, машынабудаванне (горнае, транспартнае, сельскагаспадарчае, элетратэхнічнае абсталяванне, электравозы, вагоны, станкі), хімічная (мінеральныя ўгнаенні, гумавыя вырабы), лёгкая, харчовая, у т.л. рысаачышчальная. Саматужныя промыслы.
Асноўныя прамысловыя цэнтры: Чанша, Сянтань, Хэн'ян, Чжучжоў, Іян.
Філіп (герцаг Эдынбургскі)
Прынц Філіп, герцаг Эдынбургскі (Prince Philip, Duke of Edinburgh,, Корфу, Грэцыя — , Лондан, Вялікабрытанія) — муж каралевы Вялікабрытаніі Елізаветы II.
Вайсковыя званні
Прынц Філіп завяршыў службу на Ваенна-марскім флоце ў 1951 у званні лейтэнант-камандора (капітана 2-га рангу). У 1952 яму было прысвоена званне камандора (капітана 1-га рангу). У далейшым яму прысвойваліся толькі ганаровыя вайсковыя званні.
Новая Зеландыя:
Стакгольмскі фестываль старажытнай музыкі
Стакгольмскі фестываль старажытнай музыкі (Stockholm Early Music Festival) — музычны фестываль, прысвечаны музыкі ад перыяду антычнасці да эпохі барока, штогод праводзіцца ў чэрвені ў шведскай сталіцы Стакгольме пад заступніцтвам каралевы Сільвіі.
Фестываль упершыню прайшоў у 2002 годзе, і з тых часоў ператварыўся ў найбуйнейшае ў Скандынавіі і адно з самых важных у свеце мерапрыемстваў у галіне старадаўняй музыкі. У ім у розныя гады прымалі ўдзел музыкі і музычныя калектывы з Швецыі, Даніі, Нарвегіі, Фінляндыі, Вялікабрытаніі, Нідэрландаў, Аўстрыі, Францыі, Італіі, Беларусі і Турцыі. Працягласць фестывалю звычайна складае некалькі дзён і не перавышае тыдня. Канцэрты фестывалю праводзяцца ў будынку Каралеўскай акадэміі музыкі, а таксама ў лютэранскіх цэрквах стакгольмскага старога горада. Мастацкі кіраўнік фестывалю кампазітар, музыказнаўца і вакаліст Петэр Понтвік.
Селішча (возера)
Се́лішча — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 10 км на захад ад Ушачаў, каля вёсак Селішча і Рыбакі.
Берагі возера нізкія, на захадзе і поўдні берагі забалочаныя, тарфяністыя. Мелкаводная зона вузкая. У глыбакаводнай зоне адзначаныя тры ўпадзіны, глыбіня якіх складае 7,7, 14 і 11,5 м адпаведна. Каля паўднёвага берага возера мае востраў плошчай 0,2 га (0,002 км²). Дно вадаёма да глыбіні 1,5 м пясчанае, на большых глыбінях дно высланае глеем.
Шырыня паласы надводнай прыбярэжнай расліннасці складае 4—30 м, пашыраная да глыбіні 2,5 м. Падводная расліннасць пашыраная ў возеры да глыбіні 4,4 м. Праз возера працякае рака Альзініца (упадае пад назвай Баярская).
У возеры водзяцца шчупак звычайны, акунь, лешч, плотка, язь, лінь, карась і іншыя рыбы.
Мікалай Віктаравіч Статкевіч
Мікалай (Мікола) Віктаравіч Статкевіч (нар. 12 жніўня 1956, в. Лядна, Слуцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі палітык, лідар партыі Народная Грамада. Адзін са стваральнікаў грамадскага аб’яднання «Беларускае згуртаванне вайскоўцаў».
Біяграфія
Нарадзіўся 12 жніўня 1956 года ў вёсцы Лядна Слуцкага раёна ў сям’і настаўнікаў. Паходзіць са старажытнага праваслаўнага шляхецкага роду герба Касцеша. Продкі маці паходзяць са шляхецкага роду Валадковічаў. Дзед палітыка, Павал Статкевіч, быў расстраляны ў 1944 годзе за сувязь з партызанамі. Дзед па кудзелі, Сымон Гарабец, быў сябрам КПЗБ, расстраляны ў часе сталінскіх рэпрэсій.
У 1973 годзе паступіў у Мінскае вышэйшае інжынернае зенітнае ракетнае вучылішча (МВІЗРВ), якое скончыў у 1978 годзе па спецыяльнасці «ваенны інжынер па радыёэлектроніцы». Па размеркаванні быў накіраваны ў Мурманскую вобласць, дзе служыў 4 гады. Меў вышэйшую баявую класіфікацыю — «Майстар». У 1982 годзе вярнуўся ў Мінск, паступіў у МВІЗРВ ў ад’юнктуру. Абараніў кандыдацкую дысертацыю, стаў кандыдатам тэхнічных навук. Выкладаў у МВІЗРВ. Паступіў у дактарантуру. Напісаў больш за 60 навуковых прац у галіне кіравання, эканомікі і сацыяльнай псіхалогіі.
У пачатку 1991 года ў знак пратэсту супраць падаўлення танкамі дэманстрантаў у Вільнюсе выйшаў з КПСС. 20 жніўня 1991 года публічна выступіў супраць путчу ў Маскве. Кандыдат тэхнічных навук, падпалкоўнік запасу.
Беларускае аб’яднанне вайскоўцаў
У 1991 годзе абвясціў аб стварэнні Беларускага згуртавання вайскоўцаў (БЗВ), якое ставіла за мэту «стварэнне беларускай арміі, абарону незалежнасці і гісторыка-патрыятычнае выхаванне грамадства». Адной з першых акцый БЗВ стала прыняцце грамадзянскай прысягі на вернасць Беларусі 8 верасня 1992 года, у гадавіну Аршанскай бітвы, Дзень беларускай вайсковай славы.
У 1993 годзе выступіў супраць Дамовы аб калектыўнай бяспецы з ваюючымі краінамі (Арменія, Таджыкістан і інш.), паводле ўмоў якой Беларусь павінна была адпраўляць сваіх салдат на чужыя войны. За гэта звольнены з войска за месяц да планаванай абароны доктарскай дысертацыі. Пасля шырокай грамадскай кампаніі ў падтрымку Міколы Статкевіча беларускі парламент падпісаў дадзеную дамову з умовай не адпраўляць беларускіх салдат у «гарачыя кропкі».
16 лютага 1994 года Вярхоўны суд Рэспублікі Беларусь забараніў дзейнасць БЗВ за ўдзел яго членаў у ахове забастоўкі рабочых у Мінску ад дзеянняў міліцыі. 16 лютага 1994 года быў створаны аргкамітэт патрыятычнага руху БЗВ. 10 сакавіка 1995 года БЗВ быў зарэгістраваны Міністэрствам юстыцыі як «непалітычны грамадска-патрыятычны рух». Асноўныя мэты: «абарона незалежнасці, дэмакратыі; патрыятычнае выхаванне ў грамадстве і арміі; недапушчэнне выкарыстання арміі супраць народа; садзейнічанне стварэнню беларускага войска». Пастаянны ціск улады на БЗВ прывёў Статкевіча да прыняцця рашэння ісці ў палітыку. У 1995 годзе Статкевіч сышоў з пасады старшыні БЗВ, а сама арганізацыя канчаткова спыніла сваё існаванне праз пяць гадоў, не здолеўшы прайсці перарэгістрацыю.
Палітычная дзейнасць
З 1995 года старшыня Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі Народная Грамада. У лістападзе 1996 года ў часе давыбараў у Вярхоўны Савет на адной з акруг Мінска выйшаў у другі тур, аднак выбары былі скасаваныя праз прыняцце новай рэдакцыі Канстытуцыі. З 1999 года старшыня Усходнееўрапейскага сацыял-дэмакратычнага форуму. Адзін з арганізатараў пратэстнай акцыі «Марш свабоды» ў 1999 годзе.
У 2000 годзе балатаваўся ў дэпутаты Палаты прадстаўнікоў, але абраны не быў. З 2003 года член «Еўрапейскай кааліцыі». Удзельнік парламенцкіх выбараў 2004 года. У 2005 годзе асуджаны да 3 гадоў абмежавання волі за арганізацыю ў кастрычніку 2004 года ў Мінску вулічнай акцыі супраць афіцыйных вынікаў парламенцкіх выбараў і рэферэндуму. У 2006 годзе міжнародная арганізацыя Amnesty International прызнала Мікалая Статкевіча вязнем сумлення.
У 2008 годзе напярэдадні парламенцкіх выбараў нягледзячы на судзімасць была зарэгістраваная ягоная ініцыятыўная група, аднак подпісы былі прызнаныя несапраўднымі, і сам Статкевіч не атрымаў статус кандыдата ў дэпутаты.
У 2009 годзе кангрэсам «Еўрапейскай кааліцыі» вылучаны кандыдатам у прэзідэнты на выбарах 2010 года. Паводле афіцыйных дадзеных, заняў 7 месца з 10, набраўшы 1,05 % галасоў. 19 снежня 2010 годзе браў удзел у акцыі на плошчы Незалежнасці супраць вынікаў прэзідэнцкіх выбараў. Затрыманы неўзабаве пасля разгону акцыі. 26 траўня 2011 года асуджаны да 6 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму. Amnesty International прызнала Статкевіча вязнем сумлення.
У часе знаходжання Статкевіча ў турме была сфармаваная ініцыятыўная група па яго вылучэнні ў кандыдаты ў Прэзідэнты на выбарах 2015 года. У ініцыятыўную групу ўвайшлі Лявон Вольскі, Зінаіда Бандарэнка, Сяргей Законнікаў, Радзім Гарэцкі, Алесь Пушкін.
Быў адным з арганізатараў мітынгу 10 кастрычніка 2015 года перад прэзідэнцкімі выбарамі. Таксама арганізаваў акцыю пратэсту 12 верасня 2016 года пасля парламенцкіх выбараў. Падтрымліваў пратэсты індывідуальных прадпрымальнікаў 2016 года.
Напярэдадні парламенцкіх выбараў 2016 года ініцыятыўная група Мікалая Статкевіча не была зарэгістраваная праз яго судзімасць.
Адзін з арганізатараў акцый пратэсту ў Беларусі 2017 года. У студзені 2019 года Беларускім нацыянальным кангрэсам высунуты ў якасці кандыдата ў Прэзідэнты. Не быў зарэгістраваны ў якасці прэтэндэнта на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года праз няскончаную судзімасць. Затрыманы 31 траўня 2020 года па дарозе на перадвыбарчы пікет Святланы Ціханоўскай, асуджаны на 15 сутак, а пасля яшчэ на 15 сутак. 30 чэрвеня было аб’яўлена, што Мікалай Статкевіч надалей застанецца пад вартай, яму прад’яўленае абвінавачанне паводле ч. 1 арт. 342 Крымінальнага кодэксу («Арганізацыя ці ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак»).
14 снежня 2021 года на закрытым судзе ў будынку СІЗА Гомеля Мікалай Статкевіч быў асуджаны паводле ч. 1 арт. 293 крымінальнага кодэкса (арганізацыя масавых беспарадкаў) да 14 гадоў пазбаўлення волі асаблівага рэжыму (суддзя Мікалай Іванавіч Доля). Разам са Статкевічам на розныя тэрміны былі асуджаныя Сяргей Ціханоўскі, Ігар Лосік, Дзмітрый Папоў, Арцём Сакаў, Уладзімір Цыгановіч, ім таксама прысуджаная кампенсацыя на карысць дзяржавы ў памеры 3,078 мільёнаў рублёў.
Сям’я
У 2011 годзе пабраўся шлюбам з Марынай Адамовіч, мае дзвюх дачок ад першага шлюбу, якія жывуць у Германіі.
Ацэнкі
У адказ на крытыку старшыні ЦВК Беларусі Лідзіі Ярмошынай кандыдата ў прэзідэнты 2010 года Мікалая Статкевіча былы палітвязень і палітолаг Сяргей Марцалеў заявіў: «Ярмошына хвалюецца, бо Статкевіч прадэманстраваў рэжыму, што ён з’яўляецца паслядоўным і, галоўнае, эфектыўным палітыкам».
IC 742
IC 742 — галактыка тыпу SBab у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сківіцы (фільм)
Сківіцы (Jaws) — амерыканскі трылер 1975 года. Рэжысёр Стывена Спілберга. Сюжэт заснаваны на аднайменным рамане Пітэра Бэнчлі, які выйшаў у 1974 годзе. Стаў класікай летніх блокбастараў, разглядаецца як пераломны ў гісторыі кінематографа.
Бэрэсціўка (Валадымырэцкі раён)
Бэрэсціўка (Бере́стівка) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Зорынці
Зорынці (Зо́ринці) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Міхаіл Мікалаевіч Гардзяйчук
Міхаіл Гардзяйчу́к (нар., Сарань, Карагандзінская вобласць, Казахская ССР) — беларускі футбаліст, нападнік брэсцкага «Дынама». Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2013—2019). Футбаліст года Беларусі (2017).
Клубная кар’ера
Пачаў кар’еру ў Казахстане, потым гуляў за «Хвалю» і «Нафтан», дзе стаў іграком асноўнага складу. У снежні 2010 года перайшоў у барысаўскі БАТЭ. Адзначыўся голам адразу ў першым афіцыйным матчы за новы клуб (у браму «Пары Сен-Жэрмен» у Лізе Еўропы).
У сакавіку 2012 года разам з Максімам Скавышам быў аддадзены ў арэнду ў бабруйскую «Белшыну», а праз год, у студзені 2013 года, быў выкуплены бабруйскім клубам. У сезоне 2013 стаў лідарам і найлепшым бамбардзірам бабруйскага клуба, звычайна гуляў на пазіцыі правага атакуючага паўабаронцы, але некаторы час выкарыстоўваўся ў якасці цэнтральнага нападніка.
У студзені 2014 года зноў перайшоў у барысаўскі БАТЭ. На гэты раз здолеў замацавацца ў аснове барысаўчан, гуляў пераважна на пазіцыі правага ўскрайняга нападніка. У чэрвені і ліпені 2014 года адсутнічаў з-за траўмы, пазней вярнуўся ў аснову. З 12 галамі стаў найлепшым бамбардзірам клуба ў чэмпіянаце, быў прызнаны найлепшым нападнікам чэмпіянату Беларусі 2014.
У сезоне 2015 заставаўся адным з асноўных ігракоў БАТЭ. 24 лістапада 2015 года ўжо на другой хвіліне матча забіў гол у браму «Баера» ў Лізе чэмпіёнаў (1:1), які стаў найхутчэйшым для барысаўчан у турніры. У лютым 2016 года падоўжыў кантракт з БАТЭ. У сезоне 2016 стаў часцей выкарыстоўвацца ў якасці цэнтральнага нападніка, у выніку з 15 галамі стаў найлепшым бамбардзірам чэмпіянату Беларусі, падзяліўшы гэты тытул разам з аднаклубнікам Віталем Радзівонавым. У сезоне 2017 вярнуўся на пазіцыю флангавага нападніка, з 18 галамі адзінаасобна стаў найлепшым бамбардзірам нацыянальнага чэмпіянату, а таксама быў прызнаны футбалістам года Беларусі.
Пачатак сезона 2018 прапусціў з-за траўмы, з красавіка пачаў з’яўляцца на полі, аднак у маі зноў выбыў праз праблемы са здароўем. Толькі ў верасні вярнуўся ў строй, звычайна стаў выхадзіць на замену.
У жніўні 2019 года вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком брэсцкага «Дынама». Дапамог камандзе па выніках сезона 2019 стаць чэмпіёнам Беларусі. У сезоне 2020 заставаўся асноўным іграком дынамаўцаў.
У лютым 2021 года быў прадстаўлены ў якасці іграка латвійскай «Ліепаі». Застаўся ў камандзе і ў сезоне 2022, калі іншыя беларускія ігракі (Алег Вераціла, Дзмітрый Бага і Яўген Бярозкін) пакінулі клуб. У чэрвені 2022 года разарваў кантракт з «Ліепаяй». Неўзабаве стаў трэніравацца з брэсцкім «Дынама» і ў ліпені падпісаў кантракт з клубам да канца сезона 2022. Замацаваўся ў стартавым складзе каманды, за паўгады забіў 5 галоў і аддаў 6 галявых перадах. У снежні 2022 года падоўжыў пагадненне з дынамаўцамі на два гады.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі, з ёй выйграў бронзавы медаль чэмпіянату Еўропы 2011 у Даніі, хоць ні разу не выхадзіў на поле па прычыне траўмы. Гуляў за алімпійскую зборную Беларусі, на Алімпійскіх гульнях 2012 прымаў удзел ва ўсіх 3 матчах.
У лістападзе 2013 года галоўны трэнер нацыянальнай зборнай Беларусі Георгій Кандрацьеў запрасіў Гардзейчука ў зборную, дзе ён дэбютаваў 15 лістапада 2013 года ў таварыскім матчы супраць Албаніі. 8 верасня 2015 года ў адборачным матчы чэмпіянату Еўропы 2016 супраць Люксембурга аформіў дубль, тым самым усталяваўшы выніковы лік 2:0.
Ашмянцы (Шчучынскі раён)
Ашмянцы́ (, Ошмянцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жалудоцкага сельсавета.
Gasterophilinae
Gasterophilinae — падсямейства двухкрылых насякомых сямейства Oestridae, якое аб'ядноўвае буйных паразітычных мух, звычайна званых аваднямі.
Таксанамія
Раней гэты таксон разглядаўся ў рангу сямейства (Gasterophilidae), у пазнейшых класіфікацыях змяшчаюць у склад сямейства Oestridae у рангу падсямейства.
Экалогія
Многія прадстаўнікі гэтай групы ў лічынкавай стадыі паразітуюць у стрававальнай сістэме траваедных. Самы вядомы род Gasterophilus, які ўключае від Gasterophilus intestinalis, шкодзіць коням, аленям і іншым буйным траваедным. Прадстаўнікі афрыканскага роду Cobboldia паразітуюць на сланах, а Gyrostigma — на насарогах.
Геолаг (сяло)
Геолаг — сяло ў Атыраўскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Атырау. Адміністрацыйны цэнтр Геолагскай сельскай акругі. Код КАТА — 231039100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 4108 чалавек (1992 мужчыны і 2116 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 8256 чалавек (4065 мужчын і 4191 жанчына).
Генадзь Іванавіч Невяльской
Генадзь Іванавіч Невяльско́й (Генна́дий Ива́нович Невельско́й,, с. Дракіна, Кастрамская вобласць, Расія — ) — расійскі мараплавец, даследчык Далёкага Усходу. Адмірал (1874).
Скончыў Марскі корпус у Санкт-Пецярбургу ў 1832 годзе і афіцэрскія класы ў 1836 годзе. У 1848-49 гадах кіраваў марскім пераходам транспарту «Байкал» з Кранштата да Петрапаўлаўска-Камчацкага, адкрыў (1849) і даследаваў Татарскі праліў, выявіў астраўны характар Сахаліна. У 1850-55 гадах узначаліў Амурскую экспедыцыю, даследаваў нізоўі ракі Амур, заснаваў там расійскія пасяленні, у тым ліку Нікалаеўск-на-Амуры. На востраве Сахалін адкрыў радовішчы вугалю. Яго імем названы праліў, мыс у гэтым праліве, заліў, гара і горад на Сахаліне.
Аласан Уатара
Аласан Драман Уатара (Alassane Dramane Ouattara; нар. года, Дымбакро, побач з цяперашняй сталіцай Ямусукра, Французская Заходняя Афрыка (сучасная вобласць Нзі-Камоэ, Кот-д’Івуар)) — івуарыйскі палітычны дзеяч, прэм’ер-міністр Кот-д’Івуара ў лістападзе 1990 — снежні 1993, старшыня партыі «Аб’яднанне рэспубліканцаў», прэзідэнт Кот-д’Івуара з 4 снежня 2010 года, дэ-факта — з 11 красавіка 2011 года.
Аласан Уатара нарадзіўся на тэрыторыі сучаснага Кот-д’Івуара. Скончыў універсітэт Дрэксела і Пенсільванскі ўніверсітэт. Працаваў у Міжнародным валютным фондзе (у 1984—1988 узначальваў Афрыканскі дэпартамент МВФ) і Цэнтральным банку дзяржаў Заходняй Афрыкі (у 1988—1990 узначальваў яго).
Жэрдзь (станцыя)
Жэ́рдзь (, Жердь)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Светлагорскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана ў пасёлку Жардзянскі, за 1,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Жэрдзь; на лініі Жлобін — Калінкавічы, паміж ст. Светлагорск і п.п. .
Бышляк
Бышляк (Бишля́к) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Вінцэнт Гадлеўскі
Вінцэнт Гадлеўскі або Вікенцій Іванавіч Гадлеўскі (, в. Шурычы, Ваўкавыскі павет — 24 снежня 1942, урочышча Благаўшчына, канцлагер Трасцянец) — каталіцкі святар, беларускі палітычны і грамадскі дзеяч, публіцыст. Актыўны дзеяч беларускага нацыянальнага руху, сябра Рады Беларускай Народнай Рэспублікі. Займаўся беларусізацыяй каталіцкага касцёла на Беларусі, адным з першых перайшоў да казанняў на беларускай мове.
Раннія гады
Паходзіў з сялянскай сям’і, дапамагаў бацькам па гаспадарцы, займаўся сталярнымі работамі. Каб вучыць сына, бацька прадаў маёмасць і пераехаў у Варшаву, дзе Вінцэнт скончыў 3 класы гімназіі. Пасля Вінцэнт за грошы вучыў вясковых дзяцей, каб скончыць Гродзенскую гімназію.
У 1912 годзе скончыў Віленскую каталіцкую духоўную семінарыю, у 1916 годзе Пецярбургскую каталіцкую духоўную акадэмію. Пасвячоны ў святары 3 чэрвеня 1914 года. У гады вучобы ў духоўнай акадэміі быў сябрам культурна-асветнага гуртка беларускіх студэнтаў. Душпастырскую дзейнасць распачаў у 1916 годзе. Служыў вікарыем пры кафедральным касцёле ў Мінску.
Пачатак палітычнай дзейнасці. БНР
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года браў удзел у дзейнасці беларускіх культурна-адраджэнскіх, рэлігійных і палітычных арганізацый. У адным з дакументаў значыцца сябрам Беларускай народнай партыі сацыялістаў, аднак на З’ездзе беларускіх нацыянальных арганізацый у сакавіку 1917 года ў Мінску выступаў ад імя Каталіцкай дэмакратычнай партыі (папярэдніца БХД). На з’ездзе абраны ў склад Беларускага нацыянальнага камітэта. Адзін з ініцыятараў З’езда беларускага каталіцкага духавенства 24—25 траўня 1917 года.
Удзельнік Усебеларускага з’езда ў снежні 1917 года, чытаў на ім лекцыі па гісторыі Беларусі. З лютага 1918 года ўваходзіў у Менскае беларускае прадстаўніцтва, ад якога ў красавіку кааптаваны ў склад Рады Беларускай Народнай Рэспублікі. Да 26 траўня 1918 года працаваў асобаўпаўнаважаным у камісіі па бежанскіх справах пры Радзе БНР.
Заходняя Беларусь
У 1919 годзе за актыўную палітычную дзейнасць біскуп Зыгмунт Лазінскі перавёў Вінцэнта Гадлеўскага на пасаду прэфекта Нясвіжскай настаўніцкай семінарыі. У семінарыі Гадлеўскі выкладаў беларускую мову, а таксама для навучэнцаў-каталікоў выкладаў па-беларуску асновы рэлігіі. Адным з вучняў Гадлеўскага быў Мікалай Раманоўскі (Кузьма Чорны). У снежні 1919 года семінарыя была закрытая польскімі ўладамі.
З 1921 года служыў настаяцелем у Жодзішках Свянцянскага павета, якія паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года апынуліся ў складзе Польскай Рэспублікі. Сярод прыхаджан разгарнуў шырокую беларускую нацыянальна-культурную дзейнасць. Польская паліцыя адзначала ў 1923 годзе, што ў часе калядавання Гадлеўскі сабраў натоўп людзей у Жодзішках, які спяваў беларускі гімн. Адзін з аўтараў мемарыялу каталіцкага беларускага духавенства супраць пэўных палажэнняў канкардату паміж Ватыканам і Польскай Рэспублікай (1925). Узначальваў у Жодзішках гурток Беларускага інстытута гаспадаркі і культуры. За беларускую дзейнасць пераследаваўся польскімі дзяржаўнай і царкоўнай уладамі. 25 чэрвеня 1925 года арыштаваны, пасля непрацяглага зняволення ў віленскай турме Лукішкі выпушчаны пад заклад, але ў ноч на 30 верасня арыштаваны зноў. 1 сакавіка 1926 года паводле абвінавачвання ў падбухторванні насельніцтва да бунту і аддзялення беларускіх зямель ад Польшчы асуджаны Віленскім акруговым судом на 2 гады турмы, але зняволенне было замененае штрафам.
У сакавіку 1927 года ізноў арыштаваны. За «антыдзяржаўную дзейнасць» Варшаўскім судом асуджаны на 2 гады зняволення. У судзе, сярод абвінавачванняў адзначалася: Гадлеўскі падкрэсліваў, што паводле закону любы грамадзянін Польшчы можа карыстацца ў дзяржаўных інстытуцыях роднай мовай (у тым ліку і беларускай) і патрабаваць, каб да яго таксама звярталіся на роднай мове; заклікаў парафіян не падпісваць паліцэйскіх пратаколаў, напісаных па-польску. 16 месяцаў правёў у адзіночнай камеры Макатоўскай турмы ў Варшаве, пасля гэтага вызвалены паводле амністыі.
З 1928 года жыў у Вільні. На загад царкоўнай улады афіцыйна выйшаў з БХД, аднак фактычна заставаўся яе сябрам. Служыў капеланам у шпіталі, выконваў абавязкі прэфекта ў школе пры кляштары бернардзінак.
Адзін з заснавальнікаў Беларускага каталіцкага выдавецтва ў Вільні (кастрычнік 1928). У 1930 годзе пераклаў на беларускую мову Новы Запавет (Вільня, 1939). Выдаў 2 кнігі са святой гісторыі Старога і Новага Запаветаў (1930, 1933). Пераклаў на беларускую мову Евангеллі і Дзеі святых апосталаў (1939). Напісаў таксама працу «Палітычныя і грамадскія кірункі ў мінуўшчыне і сучаснасці» (1931). У 1936 годзе цалкам выйшаў з Беларускай хрысціянскай дэмакратыі, не пагадзіўшыся на яе рэарганізацыю ў Беларускае народнае аб’яднанне. Арганізаваў і ўзначаліў выданне газеты «Беларускі фронт», у якой шырока выступаў як публіцыст.
Другая сусветная вайна
З верасня 1941 года ў Мінску. Падчас нямецкай акупацыі прызначаны галоўным школьным інспектарам пры генеральным камісарыяце Беларусі (кастрычнік 1941), кіраваў працай па падрыхтоўцы праграм навучання для беларускіх пачатковых школ, адначасова быў сябрам Цэнтралі Беларускай народнай самапомачы. Правіў службу ў Чырвоным касцёле ў Мінску.
Ад пачатку быў вялікім прыхільнікам немцаў, лічыў, што па сканчэнні вайны немцы аддадуць беларусам усё кіраўніцтва на Беларусі, спрабаваў выкарыстаць супрацоўніцтва з немцамі для мабілізацыі беларускіх патрыятычных сіл. Гадлеўскі разам з Янам Станкевічам спрабаваў наладзіць у Беларусі культурна-асветную працу, але іх планы былі перапынены нямецкім кіраўніцтвам, генеральны камісарыят нават забараніў ксяндзу зносіцца непасрэдна са школьнымі аддзеламі акругі. Быў адным з падпісантаў вядомай адозвы да беларускага народа, якая заклікала беларусаў змагацца супраць бальшавіцкай Расіі.
Неўзабаве Гадлеўскі пачаў крытыкаваць нямецкую палітыку ў дачыненні беларускага народа. Быў арыштаваны нямецкай паліцыяй у Мінску ў ноч на 24 снежня 1942 года, тады ж застрэлены ва ўрочышчы Благаўшчына канцлагера Трасцянец.
Памяць
У 2008 годзе ва ўрочышчы Благаўшчына, дзе быў забіты Гадлеўскі, быў усталяваны памятны крыж. Пасля пабудовы мемарыяльнага комплексу ў Благаўшчыне, крыж быў перанесены на каталіцкія Залатагорскія могілкі ў Мінску, на тэрыторыю касцёла Святога Роха.
У ліпені 2023 года крыж быў прыбраны праз кампанію прарасійскіх актывістаў рэжыму Лукашэнкі пры падтрымцы Камуністычнай партыі Беларусі.
Адамполле
Адампо́лле (, Адамполье) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета.
Плошча Сан-Марка
Плошча Сан-Марка (іт. Piazza San Marco), ці плошча Святога Марка — галоўная гарадская плошча Венецыі, Італія. Лагічна складаецца з двух частак: П'яцэты — пляцоўкі ад Гранд-канала да званіцы, і непасрэдна П'яца (плошчы).
Гісторыя
Плошча ўтварылася ў IX стагоддзі, як невялікая прастора перад Саборам Святога Марка. У 1777 годзе яна была пашырана да сваіх цяперашніх памераў.
Кармалюкавэ
Кармалюкавэ (Кармалю́кове) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
NGC 4650
NGC 4650 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў сузор’і Цэнтаўра. Бачная зорная велічыня: 11,8. Размер: 3,2' × 2,7'. Прамое ўзыходжанне: 12 гадз. 44м 19,4 сек. Схіленне: −40°43'55".
Білэ (Валадымырэцкі раён)
Білэ (Бі́ле) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Кацмазіў
Кацмазіў (Кацма́зів) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Фёдар Рыгоравіч Друцкі-Горскі
Фёдар Рыгоравіч Друцкі-Горскі (1550-я — 1-я палова 1615) — вялікалітоўскі арыстакрат. Староста цэльскі (1589—1615).
Вялікай кар’еры не зрабіў, быў дэпутатам Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага ад Менскага ваяводства ў 1586, 1594, 1597, 1600, 1604 гадах, ад Віцебскага — у 1591 годзе, у тым ліку трыбунальскім маршалкам менскай кадэнцыі — у 1586, 1591, 1597 гадах, навагародскай — у 1604 годзе.
Браў удзел у Інфлянцкай вайне (1558—1583). У 1589 годзе атрымаў на ленным праве невялікае Цэльскае староства (частку колішняй Свіслацкай воласці), якое складалася толькі з вёскі Цэль.
Кальвініст. У 1594 годзе ажаніўся з Марынай Вішнявецкай, дачкой кіеўскага кашталяна князя Міхаіла Аляксандравіча Вішнявецкага і Гальшкі Юр’еўны Зяновіч, таксама кальвіністаў.
У 1595 годзе браў удзел у кальвінісцкім сінодзе ў Вільні.
Быў незаможны, асноўны маёнтак, пасля падзелу спадчыны з братамі ў 1597 годзе — Лошыца Гарнастаеўская з вёскамі Трасцянец, Сініла, Тыгорак. За жонкай атрымаў як пасаг Багушэвічы, а 26 снежня 1594 года сужэнцы набылі ў Марыніных братоў Міхаіла і Юрыя Вішнявецкіх маёнтак Дзяксняны.
У шлюбе з Марынай Вішнявецкай меў сына Рыгора і трох дачок — Соф’ю, Альжбету і Еўдаксію. У свой час Юзаф Вольф называў яшчэ сына Фёдара, але пазней звесткі пра яго не пацвердзіліся.
Корасціўці
Корасціўці (Ко́ростівці) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Даберда-дэль-Лага
Даберда-дэль-Лага (Doberdò del Lago) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Гарыцыя.
IC 743
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Даберда-дэль-Лага
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
NGC 4775
NGC 4775 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Дзевы. Бачная зорная велічыня: 11,1. Размер: 2,2' × 2,1'. Прамое ўзыходжанне: 12 гадз. 53 мін. 45,9 сек. Схіленне: -06°37'22".
Пётр Андрэевіч Бягун
Пётр Андрэевіч Бягун (, в. Бардзілаўка, Мінскі раён — ) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Баранавіцкай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
З 1932 на партыйнай, савецкай і адміністрацыйна-гаспадарчай працы. З 1941 у тыле ворага. У лютым — ліпені 1944 камісар 18-й партызанскай брыгады імя М. В. Фрунзэ, адначасова сакратар Клецкага падпольнага РК КП(б)Б і Беларускага штаба партызанскага руху ў паўднёвых раёнах Баранавіцкай вобласці. У 1944-62 на партыйнай і адміністрацыйна-гаспадарчай працы.
Більска Воля
Більска Воля (Бі́льська Во́ля) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Спаркс (Невада)
Спаркс  (Sparks) — горад у акрузе Уоша на захадзе штата Невада, ЗША. Плошча горада складае 62,1 км². Насельніцтва — 90 264 чалавек (2010).
Венецыянская лагуна
Венецыянская лагуна (іт. Laguna di Venezia) — лагуна ў Адрыятычным моры, месца знаходжання горада Венецыі. Менавіта ад назвы гэтага дробнага заліва і паходзіць тэрмін лагуна, які ўвайшоў у шматлікія мовы свету.
Сувязь лагуны з морам ажыццяўляецца праз тры пралівы:
Барцякі
Барцякі́ (, Бортяки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жалудоцкага сельсавета.
Курыліўці
Курыліўці (Кури́лівці) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Бірлік (гарадская адміністрацыя Атырау)
Бірлік — сяло ў Атыраўскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Атырау. Уваходзіць у склад Геолагскай сельскай акругі. Код КАТА — 231039200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1623 чалавекі (820 мужчын і 803 жанчыны). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 2839 чалавек (1416 мужчын і 1423 жанчыны).
Вэлыкы Жолудск
Вэлыкы Жолудск (Вели́кий Жолудськ) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Арцюхі (Полацкі раён)
Арцюхі́ (, Артюхи) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета.
Лэлякы (Жмэрынскі раён)
Лэлякы (Леляки́) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Кафедральны квартал (Дэрбі)
Кафедральны квартал (Cathedral Quarter) — адзін з пяці кварталаў у цэнтры Дэрбі, размешчаны побач з Саборам Усіх Святых. На поўначы і захадзе абмежаваны праездам святога Олкмунда (St Alkmund's Way) і Форд-стрыт (Ford Street), з усходу — ракой Дэрвент, і Альберт-стрыт (Albert Street), Вікторыя-стрыт (Victoria Street), Уордвік (Wardwick) і Фрыяргейт (Friargate) з поўдня.
Гэта гандлёвы, дзелавой і культурны квартал са мноствам мастацкіх галерэй і турыстычных месцаў. Сярод іх — Музей і мастацкая галерэя Дэрбі, Цэнтральная бібліятэка Дэрбі, Бібліятэка мясцовых студый (Derby Local Studies Library), «Шаўковая фабрыка», ратуша, турыстычны інфармацыйны цэнтр, Сабор усіх святых і гэтак далей. З «шаўковай фабрыкі»пачынаецца комплекс фабрык са спісу Сусветнай спадчыны Вялікабрытаніі.
Міхаіл Міхайлавіч Дзятлаў
Міхаіл Міхайлавіч Дзятлаў (, г. Рослаў, Смаленская вобласць, Расія — ) — беларускі ўрач-траўматолаг-артапед. Доктар медыцынскіх навук (2004). Акадэмік Акадэміі медыка-тэхнічных навук Расійскай Федэрацыі (2004), Беларускай інжынернай акадэміі (2005).
Біяграфія
Скончыў Школу № 2 імя В. М. Калеснікава (Рагачоў), Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1960). Працаваў у Гомельскай абласной бальніцы (з 1960, ардынатар артапеда-траўматалагічнага аддзялення, у 1975—2001 — загадчык аддзялення артапедыі і траўматалогіі); Гомельскім абласным упраўленні аховы здароўя (1976—2001, галоўны артапед-траўматолаг Гомельскай вобласці); Гомельскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (1991—2007; у 1991—1995 — загадчык курса артапедыі і траўматалогіі, у 1995—2007 — загадчык кафедры артапедыі, траўматалогіі і ваенна-палявой хірургіі).
Навуковыя інтарэсы: неадкладнае, тэрміновае і адтэрмінаванае аператыўнае лячэнне хворых з спалучанай траўмай таза, унутраных органаў і канечнасцей; тэрміновыя, адтэрмінаваныя і планавыя аперацыі пры множных і ізаляваных траўмах таза і канечнасцей; дыягностыка і лячэнне скрытых пашкоджанняў касцей таза, запясці, каленнага сустава, сасудаў таза. 7 патэнтаў, 150 рацыяналізатарскіх прапаноў.
Узнагароды
Званні «Заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь»(1992), «Заслужаны рацыяналізатар БССР» (1989), ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга (1986), знак «Выдатнік аховы здароўя БССР» (1983).
Франц фон Хіпер
Франц фон Хі́пер (Franz Hipper, 1916 Ritter von Hipper;, Вайльгайм  — , Отмаршен , Гамбург) — адмірал Імператарскіх ВМС (Kaiserliche Marine) Германскай імперыі перыяду Першай сусветнай вайны, камандуючы Разведвальнымі Сіламі Флоту адкрытага мора, галоўнакамандуючы Флоту адкрытага мора (Hochseeflotte).
Біяграфія
Франц фон Хіпер нарадзіўся ў баварскім мястэчку Вайльгайм за 60 км ад Мюнхена. Праз тры гады памёр яго бацька Антон і Франц рос у прыёмнай сям’і. З 5 гадоў вучыўся ў Мюнхене ў каталіцкай школе, з 10 гадоў у гімназіі. Пасля навучання паступіў кадэтам на навучальны фрэгат SMS Niobe, пасля крэйсер-фрэгат SMS Leipzig. Пасля навучання ў Марской школе Кіля 21 лістапада 1884 года атрымаў афіцэрскі патэнт, паступіўшы 19 снежня 1885 года на службу ў званні ўнтэр-лейтэнанта. Ён выконваў розныя функцыі, у прыватнасці быў штурманам на яхце кайзера SMY Hohenzollern, дзе атрымаў у 1902 годзе званне карветэн-капітан.
Атрыманне звання дазволіла Францу фон Хіперу з 1 кастрычніка 1902 года прыняць камандаванне II эскадрай тарпедных лодак, пасля чаго наступіў працяглы перыяд, калі Хіпер ненадоўга займаў розныя камандныя пасады. Паміж 20 красавіка—22 жніўня 1906 года камандаваў лёгкім крэйсерам SMS Leipzig ; адміральскую вышэйшую пасаду ВМС на сушы — камандуючы ваенна-марскіх станцый Паўночнага мора; 30 верасня 1906 года камандзіра цяжкага крэйсера SMS Carl Friedrich; 6 сакавіка — 30 верасня 1908 камандзіра цяжкага крэйсера SMS Gneisenau. У 1912 годзе атрымаў званне контр-адмірала, а з 1913 года камандуючы Разведвальнымі Сіламі Флоту адкрытага мора.
З пачаткам Першай сусветнай вайны правёў некалькі паспяховых аперацый лінейных крэйсераў супраць сіл Каралеўскіх ВМС Брытаніі. У снежні 1914 года быў абстраляны Скарбара, Уітбі, Хартлпул , што прывяло да ахвяраў сярод грамадзянскага насельніцтва. Гэтыя рэйды прывялі 24 студзеня 1915 года да бітвы ля Догер-Банкі з праўзыходзячымі сіламі брытанскага ВМФ, дзе нямецкім караблям удалося сысці дзякуючы манеўрам Хіпера. У самай вялікай Ютландскай марской бітве вайны 31 мая—1 чэрвеня 1916 года Франц Хіпер камандаваў авангардам германскага флота, які затапіў 3 брытанскія лінейныя караблі. Пасля бітвы толькі дзеянні Хіпера не падвергнулі крытыцы і яго сталі лічыць лепшым стратэгам Кайзерліхе Марыне. 5 чэрвеня 1916 года кайзер Вільгельм II узнагародзіў яго вышэйшым прускім ордэнам Pour le Mérite, баварскі кароль Людвіг III узнагародзіў яго ордэнам Максіміліяна Іосіфа. Яму надалі персанальнае шляхецтва, запісаўшы ў матрыкул Ritter von Hipper (Рыцар фон Хіпер).
11 жніўня 1918 года фон Хіпер замяніў на пасадзе галоўнакамандуючага Флоту адкрытага мора Райнгарда Шэера, які заняў новую вышэйшую пасаду камандуючага Ваенна-марскога ўпраўлення (Seekriegsleitung). Пасля таго як Шэер сваім таемным загадам справакаваў Кільскае паўстанне маракоў, фон Хіпер даволі паспяхова вёў перамовы з маракамі. Ён адмовіўся 19 лістапада весці 74 караблі Хохзэефлоту для інтэрніравання ў Скапа-Флоў, 30 лістапада пакінуў пасаду галоўнакамандуючага і з 13 снежня 1918 года па яго просьбе быў адпраўлены з актыўнай службы ў адстаўку.
Канец жыцця ён правёў у прыгарадным участку Гамбурга Отмаршен, дзе памёр пасля працяглай хваробы. Яго пахавалі на Алсдорфскіх могілках Гамбургу. Жалобны картэж складаўся з маракоў 3-й тарпеднай флатыліі Рэйхсмарынэ, развітальныя словы прамовілі адміралы Эрых Рэдэр і Вільгельм Сушон. Пасля прах фон Хіпера перанеслі да роднага горада Вайльгайм.
Узнагароды і ўшанаванні
Франц фон Хіпер быў узнагароджаны ордэнамі:
IC 744
IC 744 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Жарабковічы (прыпыначны пункт)
Жарабко́вічы (, Жеребковичи)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Жарабковічы; на лініі Асіповічы I — Русіно, паміж прыпыначным пунктам Шчэпічы і прыпыначным пунктам Падлессе.
Аляксандр Дзікі
Аляксандр Дзікі (25 сакавіка 1928 — 19 ліпеня 1993) — дзеяч беларускага нацыянальнага супраціву, сябра і адзін з заснавальнікаў пастаўскай групы беларускай моладзевай падпольнай паваеннай арганізацыі Саюз беларускіх патрыётаў (СБП).
Вэлыкі Тэлковычы
Вэлыкі Тэлковычы (Великі Телковичі) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Аляксандр Дзікі
Біяграфія
Нарадзіўся 25 сакавіка 1928 г. у в. Кузьмічы(Віленскае ваяводства, Польская Рэспубліка, цяпер Мядзельскі раён Мінскай вобласці). Падчас нямецкай акупацыі ў Другую сусветную вайну скончыў сямігадовую школу ў в. Слабада на Мядзельшчыне. Пасля прыходу савецкіх войскаў паступіў у пастаўскую педагагічную навучальню. Сама навучальня існавала яшчэ пры немцах, а пасля іх адыходу была моцна русіфікаваная новым савецкім кіраўніцтвам, што выклікала пратэст нацыянальна свядомага Аляксандра Дзікага і ён разам з іншымі навучэнцамі стварыў нелегальную беларускую арганізацыю «За Беларусь», якая пазней улілася да Саюза беларускіх патрыётаў. Належаў да пастаўскай групы арганізацыі.