cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уладар пярсцёнкаў: Дзве вежы
Сюжэт
Тым часам рака выносіць Арагорна на водмель, дзе яго знаходзіць ягоны конь. Прыйшоўшы ў сябе, Арагорн адпраўляецца ў Хельмаву Падзь і па дарозе заўважае войска Сарумана. Дабраўшыся да крэпасці, ён абвяшчае, што на іх насоўваецца дзесяцітысячнае войска, і заклікае Тэадэна прасіць дапамогі ў Гондара — запаліць сігнальныя агні, аднак кароль стаіць на тым, што дапамогі чакаць няма адкуль, бо ранейшыя саюзы ўжо даўно аджылі сваё. У Хельмавай Падзі ўзбройваюцца ўсе, хто можа насіць зброю — ад падлеткаў да старых. Калі людзі ужо гатовы паддацца паніцы, да крэпасці падыходзіць шматлікі эльфійскі атрад на чале з Хальдзірам з Лорыэна, якога паслаў Эльранд у даніну павагі мінулым саюзам людзей і эльфаў. Уначы пад праліўным дажджом да крэпасці падыходзіць армія Сарумана. Урук-хай не спяшаюцца са штурмам, але нехта з роханскіх лучнікаў выпадкова выпускае стралу і забівае аднаго з оркаў; раз’юшаныя оркі кідаюцца ў атаку. Урук-хай падцягваюць лесвіцы і ўрываюцца на сцены, падносяць таран і спрабуюць выламаць брамы. Пакуль паўсюль кіпіць бой, оркі непрыкметна гатуюць таемную зброю Сарумана — закладваюць выбухоўку ў сцёкавую адтуліну ў сцяне. Нягледзячы на адчайныя спробы абаронцаў крэпасці спыніць іх, оркі завяршаюць падрыхтоўку і орк-смяротнік узрывае сцяну, адкрываючы праход асноўным сілам Сарумана. Абаронцы адыходзяць у цытадэль. Не маючы больш ніякіх рэзерваў, Тэадэн і яго набліжаныя ідуць на адчайную конную вылазку, топчучы і секучы оркаў, што трапляюцца на дарозе. Калі надзеі на перамогу ўжо не застаецца, на дапамогу прыходзіць конніца роханцаў пад кіраўніцтвам Эамера і Гэндальфа. Оркі рыхтуюцца даць адпор і ім, але над полем бою ўзыходзіць сонечнае святло і асляпляе іх. Коннікі Эамера змятаюць іх строй.
Дрэвабарод прапануе аднесці Мэры і Піпіна да заходняй мяжы лесу, каб адтуль хобіты маглі адправіцца дадому, у Шыр. Аднак Піпін просіць энта даставіць іх да Ізенгарда, дзе яны змогуць неўпрыкмет прабрацца міма крэпасці і адправіцца ў родныя краі, абмінуўшы пераход праз горы. Хітрасць Піпіна ўдаецца, убачыўшы, як страшэнна пасечаны і папалены лес вакол Ізенгарда, Дрэвабарод прыходзіць у шаленства і трубіць збор энтаў. Войска пастыраў лесу штурмуе крэпасць. Сустрэўшы адпор ворага, энты вырашаюць зруйнаваць плаціну, і струмені вады змываюць оркаў і затапляюць шахты Сарумана.
Здзейсніўшы нялёгкі пераход праз пусткі і балоты, Голум выводзіць Фрода і Сэма да Брамаў Мордара, аднак праход апынаецца добра ахоўваемым. Фрода памятае пра свой абавязак увайсці ў Чорную Краіну любым коштам і, не бачачы іншага шляху, збіраецца проста ісці да Брамаў. Голум моцна палохаецца, што «яго каштоўнасць» трапіць у рукі Саўрана, і ўмаляе Фрода не рабіць гэтага. Ён кажа, што ведае іншы, патаемны шлях, дзе ёсць шанец прайсці незаўважанымі, і хобіты згаджаюцца ісці за ім. Шлях вядзе праз Ітыліен, тэрыторыю Гондара. Голума не пакідае жаданне завалодаць «каштоўнасцю», але ён старанна заглушае ў сабе цёмны бок і пачынае па добрай волі дапамагаць хобітам. Аднаго разу ён упалёўвае пару трусаў, каб услужыць ім. На прывале падарожнікі заўважаюць атрад харадрымаў, які ідзе ў Чорную Краіну, каб уліцца ў мордарскае войска. Раптам з засады на іх нападаюць следапыты Гондара. Яны знішчаюць варожы атрад і ловяць Фрода і Сэма, якіх памылкова прымаюць за оркаў. Кіраўнік атрада Фарамір спрабуе даведацца мэту хобітаў, але тыя адказваюць асцярожна, апавядаючы толькі пра Брацтва і іх паход, але замаўчваючы пра Пярсцёнак. Фарамір, у сваю чаргу, агаломшвае хобітаў навінай пра смерць Бораміра, які апынаецца яго родным братам. Ноччу людзі Фараміра знаходзяць Голума ля забароненага возера, побач з якім у атрада размешчана таемнае прыстанішча. Пры дапамозе Фрода Голума ловяць і той, адчуваючы сябе здраджаным, сярод бясконцых мармытанняў згадвае «сваю каштоўнасць». Фарамір выяўляе, што Фрода нясе той самы Адзіны Пярсцёнак са старадаўніх паданняў. Яму паведамляюць, што былую сталіцу Гондара Асгіліят атакуюць оркі. Нягледзячы на мальбы хобітаў, якія просяць адпусціць іх і дазволіць працягнуць выконваць сваю місію, Фарамір адпраўляецца ў Гондар, беручы хобітаў з сабой.
Бутач
Бу́тач — возера ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, у басейне ракі Окра (прыток ракі Дняпро).
Вячаслаў Усеваладавіч Іванаў
Навуковая дзейнасць
Даследаваў розныя тэмы гістарычнай і параўнальнай лінгвістыкі (у першую чаргу індаеўрапейскіх моў), псіхалінгвістыкі, семіётыкі, матэматычнай лінгвістыкі, літаратуразнаўства, гісторыі культуры, антрапалогіі. Бібліяграфія навуковых прац налічвае больш за тысячу адзінак. Апублікаваў пераклады з васямнаццаці моў.
Уладар пярсцёнкаў: Дзве вежы
Сюжэт
Прыбыўшы ў Асгіліят, Фарамір вырашае адправіць хобітаў і Пярсцёнак да свайго бацькі, намесніка Гондара Дэнэтара, спадзеючыся, што Пярсцёнак дапаможа выратаваць Гондар. Аднак Сэм адкрывае Фараміру, што Борамір меў такія ж думкі, паддаўшыся ўплыву Пярсцёнка, ён спрабаваў адабраць яго ў Фрода і загінуў. Раптам горад атакуе Чорны Вершнік на крылатай пачвары. Фрода губляе сувязь з рэальнасцю, ён выходзіць на адчыненую пляцоўку прама перад назгулам і спрабуе надзець Пярсцёнак, але Сэм спыняе яго. Фарамір пускае стралу ў крылатае стварэнне, змушаючы назгула адступіць. Фрода з мячом накідваецца на Сэма, але ў апошні момант прыходзіць у сябе, ён прызнаецца, што Пярсцёнак захоплівае яго розум. Сэм пераконвае Фрода працягнуць барацьбу са злом і працягнуць свой шлях, на што Фарамір цяпер ужо дае дабро.
Бутач
Плошча паверхні возера 0,2 км². Даўжыня 2,5 км, найбольшая шырыня 0,16 км. Катлавіна возера старычнага тыпу, выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень, на левабярэжнай пойме Дняпра, прыкладна за 1,2 км на паўднёвы захад ад вёскі Сухі Востраў. У паўночнай частцы Бутач злучаецца пратокай з возерам Паграбы, у паўднёвай частцы з ракой Окра.
Уладар пярсцёнкаў: Дзве вежы
Сюжэт
Гэндальф са сваімі паплечнікамі глядзіць у бок Мордара і кажа, што вырашальная бітва за Міжзем’е яшчэ наперадзе, і ўся надзея на Фрода і Сэма, якія ідуць недзе ў глушы. У гэты ж самы час хобіты ідуць у Мордор і ўяўляюць, як яны патрапяць у легенды. Голум, размаўляючы сам з сабой, вінаваціць Фрода ў здрадзе і вырашае адвесці хобітаў да павучыхі, а калі тая іх заб’е, забраць « сваю каштоўнасць» сабе, гэтае рашэнне прымірае абодва бакі яго асобы. Голум вядзе Фрода і Сэма да перавала Кірыт Унгал, дзе іх чакае смяротная пастка.
Вячаслаў Усеваладавіч Іванаў
Навуковая дзейнасць
Разам з Уладзімірам Тапаровым напісаў дзве манаграфіі і шмат артыкулаў па семіётыцы славянскай культуры.
Бутач
У возеры водзяцца шчупак, лешч, гусцяра, плотка, карась, лінь, акунь, язь, укляя і іншыя віды рыб.
Вячаслаў Усеваладавіч Іванаў
Навуковая дзейнасць
Разам з Тамазам Гамкрэлідзэ аўтар фундаментальнай працы «Індаеўрапейская мова і індаеўрапейцы», якая вывучае граматыку і лексіку гіпатэтычнай прамовы ўсіх індаеўрапейскіх моў, плануецца рэканструкцыя асноўных характарыстык сацыяльнай арганізацыі, рэлігіі і матэрыяльнай культуры даіндаеўрапейцаў, разглядаецца пытанне пра паходжанне індаеўрапейцаў. У кнізе ўпершыню вылучаецца г.зв. «Армянская гіпотэза».
Уладар пярсцёнкаў: Дзве вежы
Саўндтрэк
Музычнае суправаджэнне да фільма «Уладар пярсцёнкаў: Дзве вежы» напісаў кампазітар Говард Шор.
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 126 кінаўзнагародамі і яшчэ 138 намінацыямі. Сярод найбольш значных узнагарод:
Вялікая Зяціца
Вялі́кая Зяці́ца (, Великая Зятица) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мазалаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сялецкага сельсавета.
Інтэрферон
Інтэрферо́н — бялок, што ўтвараецца ў клетках арганізмаў млекакормячых і птушак пры вірусных інфекцыях. З'яўляецца неспецыфічным фактарам супрацьвіруснага імунітэту. Малекулярная маса 25000—110000.
Асаблівасці інтэрферону:
Утварэнне інтэрферону кадзіруецца геномам клеткі, можа індуцыравацца бактэрыямі і інш.
Выкарыстоўваецца для прафілактыкі і лячэння вірусных хвароб. Найбольшы эфект пры прафілактычным ужыванні (здольны індуцыраваць утварэнне ўласнага інтэрферону ў арганізме).
Эрланген
Эрланген (Erlangen) — горад (гарадская акруга, ням. Kreisfreie Stadt) у Германіі, у зямлі Баварыя, на рацэ Рэгніц. Разам з Нюрнбергам, Фюртам і некалькімі малымі гарадамі складае Сярэднефранконскую агламерацыю. Насельніцтва каля 105 тысяч чалавек (на 31 снежня 2008 года).
Людовік Арлеанскі
Людовік Арлеанскі (Louis d’Orléans;  —, Парыж) — герцаг Арлеанскі з 1392 года, граф дэ Бамон і дэ Шато-Цьеры, герцаг Турэні з 1386 года, герцаг дэ Валуа, граф Ангулема з 1394 года, граф Перыгора з 1400 года, граф Дро з 1401 года, граф Суасона з 1404 года, герцаг Люксембурга з 1407 года. Сын караля Францыі Карла V Мудрага з дынастыі Валуа і Жанны, дочкі П’ера I дэ Бурбона, брат Карла VI Вар’ята. Яго нашчадак стаў каралём Францыі пад імем Францыска I.
Забіты 23 лістапада 1407 года на Старой Храмавай вуліцы ў Парыжы Раулем д’Анкетанвілем па замове свайго ворага Жана Бясстрашнага
Сям’я
Жонка: з 1389 года Валянціна Вісконці д'Асці (1366—1408). Ад шлюбу 10 дзяцей, у тым ліку:
Пазашлюбная сувязь: Марыета д’Энгіен (каля 1380 — каля 1407), адзін сын:
Шарагі (Мікалаёўскі сельсавет)
Шарагі́ (, Шараги) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Мікалаёўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Туркоўскага сельсавета.
Вісіма-Уткінск
Вісіма-Уткінск (Виси́мо-У́ткинск) — уральскі пасёлак сельскага тыпу ў гарадской акрузе «горад Ніжні Тагіл» Свярдлоўскай вобласці (Расія). Былая канцавая станцыя Вісіма-Уткінскай вузкакалейнай чыгункі. Пасёлак размешчаны на тэрыторыі прыроднага парку «Рака Чусавая». Размешчаны паблізу Сярэдняга Уральскага хрыбта Вясёлыя горы на рацэ Межавая Утка (правы прыток ракі Чусавая) на паўночны захад ад Екацярынбурга, за 42 км (па аўтатрасе за 58 км) на паўднёвы захад ад Ніжняга Тагіла.
У 1896 годзе была пабудавана Вісіма-Уткінская вузкакалейная чыгунка Ніжні Тагіл — Вісіма-Уткінск. У 2002 годзе яна спыніла сваё функцыянаванне, прыблізна ў 2005 годзе была разабрана. У 2008 годзе ў сувязі з арганізацыяй Вісімскага запаведніка быў зачынены леспрамгас.
NGC 7727
NGC 7727 (іншыя абазначэнні — PGC 72060, MCG -2-60-8, IRAS23367+2651, VV 67, ARP 222) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Заалагічны музей Заалагічнага інстытута РАН
Заалагічны музей Заалагічнага інстытута РАН — найстарэйшы заалагічны музей на тэрыторыі Расіі. Музей быў утвораны ў 1832 годзе шляхам аддзялення ад экспазіцыі Кунсткамеры. У цяперашні час з’яўляецца структурай у складзе Заалагічнага інстытута. Адкрыты для публікі ў 1838 годзе. З 1896 года музей займае будынак на Універсітэцкай набярэжнай, дом 1, у горадзе Санкт-Пецярбургу (Стрэлка Васільеўскага вострава). У 1931 годзе на базе музея створаны Заалагічны інстытут АН СССР. Музей мае ў экспазіцыі звыш 40 тысяч відаў жывёл; у навуковых фондах каля 15 млн экземпляраў (у тым ліку каля 500 тысяч пазваночных жывёл). Гістарычную цікавасць маюць зборы І. Гмеліна, П. С. Паласа, Пржавальскага. Экспануецца значная колькасць рэдкіх (акапі, вялікая панда), а таксама вымерлых (мамант, паўднёвы слон, марская карова) жывёл.
Каралінскі раён
Каралі́нскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1924—1931 гадах. Цэнтр — вёска Каралін.
Утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Мазырскай акругі БССР. 20 жніўня 1924 года падзелены на 11 сельсаветаў: Анзельмаўскі, Багуціцкі, Ельскі, Засінцаўскі, Кармянскі, Качышчаўскі, Кузьміцкі, Рамязоўскі, Санюкоўскі, Скародненскі, Старавысокаўскі. 24 верасня 1926 года Анзельмаўскі сельсавет рэарганізаваны ў нацыяльны нямецкі сельсавет. 4 жніўня 1927 года да раёна далучаны Бокаўскі (Вялікабокаўскі), Махнавіцкі і Мялешкавіцкі сельсаветы скасаванага Слабадскога раёна. У 1929 годзе Анзельмаўскі нацыянальны сельсавет перайменаваны ў Роза-Люксембургскі нацыянальны нямецкі сельсавет. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года раён у прамым падпарадкаванні БССР. 5 лютага 1931 года Каралін перайменаваны ў Ельск, раён перайменаваны ў Ельскі.
Каракская Сопка
Каракская Сопка — дзеючы вулкан на Камчатцы, у Расіі.
Вышыня 3456 метраў. Складзены з андэзіта-базальтавых лаў, шлакаў, попелу. Належыць да тыпу стратавулканаў. На схілах зараснікі з каменнай бярозы і сланікаў. Апошняе вывяржэнне ў 1956—1957 гадах.
Гімназія імя І. М. Ерашова
'''Гімназія імя І. М. Ерашова г. Лепеля''' — установа адукацыі ў горадзе Лепелі Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Навучальная ўстанова бярэ пачатак у 1928 годзе. З 1928 па 1929 год школа знаходзілася ў аднапавярховым будынку, праца ішла ў дзве змены. Называлася яна ў той час школай рабочай моладзі. У 1934 годзе быў пабудаваны новы будынак школы.
Пасля вайны разбураны будынак быў адноўлены ў 1949 годзе.
У 1964 годзе сярэдняй школе № 2 было прысвоена імя І. М. Ерашова.
У кастрычніку 1981 года настаўніца гісторыі Еўдакія Аляксандраўна Рыўкіна заснавала Музей гісторыі школы.
Шамоцін
Шамоцін (Szamocin) — горад на захадзе Польшчы. Уваходзіць у склад Хадзежскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Шамоцін. Насельніцтва 4,223 тыс. чалавек (2019).
Геаграфія
Размешчаны за 330 км на паўночны захад ад Варшавы і за 80 км на поўнач ад Познані. Займае плошчу 4,67 км².
Майкон Сізенанду
Клубная кар’ера
Выхаванец юнацкіх каманд футбольных клубаў «Грэміу», «Крысіума» і «Крузейру». У дарослым футболе дэбютаваў у 2001 годзе выступамі за «Крузейру», у якім правёў тры сезоны, прыняўшы ўдзел у 58 матчах чэмпіянату.
Сваёй гульнёй за каманду прыцягнуў увагу прадстаўнікоў трэнерскага штабу «Манака», да складу якога далучыўся ў чэрвені 2004 года за 3 млн еўра, падпісаўшы кантракт на 4 гады. Аднак згуляў за манегаскаў толькі наступныя два сезоны сваёй гульнявой кар’еры.
З верасня 2020 года гуляў за «Віла-Нову» ў бразільскай Серыі D, а ў студзені 2021 года адправіўся ў Італію і стаў іграком клуба Серыі D «Сона». У чэрвені 2021 года перабраўся ў санмарынскі «Трэ Пенэ».
Міжнародная кар’ера
Дэбютаваў за зборную Бразіліі ў першым матчы каманды на Залатым кубку КАНКАКАФ года ў матчы супраць зборнай Мексікі 12 ліпеня 2003 года. Паводле вынікаў турніру Майкон увайшоў у склад сімвалічнай зборнай спаборніцтва, а Бразілія заняла другое месца.
Клубныя
«Крузейру»:
«Інтэрнацыянале»:
Міжнародныя
Бразілія:
Камуністычны інтэрнацыянал моладзі
Камуністычны інтэрнацыянал моладзі (КІМ) — міжнародная маладзёжная арганізацыя, секцыя Камінтэрна.
Гісторыя
Устаноўчы кангрэс КІМ адбыўся 20-26 лістапада 1919 года ў Берліне. 29 дэлегатаў з 13 краін (Расія, Германія, Аўстрыя, Швейцарыя, Швецыя, Нарвегія, Данія, Польшча, Венгрыя, Румынія, Італія, Іспанія, Чэхаславакія) прадстаўлялі 219 тысяч членаў маладзёжных арганізацый. Сярод удзельнікаў кангрэсу былі актыўныя дзеячы левага крыла Сацыялістычнага інтэрнацыяналу моладзі. Удзельнікі кангрэса прынялі Маніфест I кангрэса КІМа, зацвердзілі сатут і праграму КІМ. Задачай арганізацыі стала стварэнне шырокага масавага руху моладзі ў абарону сваіх эканамічных, палітычных і культурных інтарэсаў. Тэарэтычнай асновай працы КІМ быў абвешчаны марксізм. Сакратаром выканкама КІМа быў абраны нямецкі камуніст Вілі Мюнцэнберг.
У мае 1943 пасля роспуску Камінтэрна КІМ таксама быў распушчаны. Яго фактычным пераемнікам стала Сусветная федэрацыя дэмакратычнай моладзі.
Фільмаграфія Кшыштафа Кеслёўскага
Кшыштаф Кеслёўскі (1941—1996) — польскі кінарэжысёр і сцэнарыст.
Вангажы
Вангажы (Vangaži) — горад у Латвіі Інчукалнскага краю. Плошча 5,1 км². Насельніцтва 3778 чал. (2016).
Мікалай Сцяпанавіч Верамей
Мікалай Сцяпанавіч Верамей (канспіратыўны псеўданім: Пабядзінскі;, в. Кавальцы, Віленская губерня, цяпер Маладзечанскі раён Мінскай вобл. — , Хабараўскі край) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч, публіцыст.
Біяграфія
Вучыўся ў Невельскай настаўніцкай семінарыі. Працаваў настаўнікам на Маладзечаншчыне. У 1919 уступіў у Камуністычную рабочую партыю Польшчы (КРПП); з 1922 член Беларускай рэвалюцыйнай арганізацыі; з 1923 член КПЗБ. У 1922 выехаў на вучобу ў Чэхаславакію; у 1929 скончыў Пражскі электратэхнічны інстытут. Вярнуўся ў Зах. Беларусь. Удзельнічаў у падрыхтоўцы выбараў у сейм, друкаваў улёткі і іншую нелегальную літаратуру; арганізоўваў беларускія школы. Фактычна знаходзіўся на нелегальным становішчы. У 1930 перапраўлены ў СССР. У 1930 арганізатар і дырэктар Энергетычнага інстытута ў Мінску. З 1931 у Маскве — у польскай секцыі Камінтэрна. Прозвішча «Пабядзінскі» нададзена вясною 1931 з канспіратыўных меркаванняў. Арыштаваны ДПУ БССР 16.8.1933 па справе Беларускага нацыянальнага цэнтра; высланы ў Хабараўскі край (Арцёмаўск), дзе і загінуў. Рэабілітаваны 16.8.1956.
Эрланген-Хёхштат (раён)
Раён падзяляецца на 25 абшчын.
ФК Краковія
«Краковія» (Cracovia) — польскі футбольны клуб з горада Кракаў. Выступае ў Экстраклясе.
Купіск
Ку́піск (, Куписк) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Любчанскага сельсавета. Купіск стаіць на беразе Нёмана. Вясковая вуліца цягнецца ўздоўж ракі прыкладна на 4 км.
Гісторыя
У колішніх складах да наступнай нямецкай акупацыі была крама. Партызаны прыехалі і спалілі яе. Нямецкія ўлады адрамантавалі будынак і зрабілі ў ім камендатуру. Тут размяшчаўся гарнізон мясцовай самааховы.
Напярэдадні аперацыі «Баграціён» сюды падышоў партызанскі атрад «Кастрычнік», які базаваўся ў Ліпічанскай пушчы. Ноччу на 16 ліпеня 1944 года, пасля таго як мясцовы гарнізон адмовіўся здацца, пачаўся штурм. Камендатура была абнесеная радамі дроту. Партызаны зайшлі з адваротнага боку і ўзарвалі сцяну, далі па амбразурах, закідалі ўсіх гранатамі. Камендант застрэліўся. Частку забілі, а частку забралі. Рукі пазакручвалі калючым дротам, калолі штыкамі і нажамі. Некаторыя з палонных, калі дайшлі да павароту ракі, самі пакідаліся ў Нёман. А астатніх завялі ў лес і павесілі.
У баі загінуў камсамолец-партызан Міхаіл Белуш. Паводле савецкай афіцыйнай версіі, становішча партызан ускладнялася тым, што на іх шляху быў варожы дзот, з двух амбразур якога білі кулямёты. Міхаіл Белуш са звязкай гранат прарваўся на перадавую і змог абясшкодзіць адну амбразуру, аднак другая працягвала страляць. Тады Міхаіл накрыў сваім целам амбразуру, дазволіўшы свайму атраду прарвацца на пазіцыі ворага.
У савецкі час па Нёмне сплаўлялі лес, і тут працавалі плытагоны. Дзейнічалі школа і Дом культуры. У 1940—1960 гадах цэнтр Купіскага сельсавета.
Якубова (Мёрскі раён)
Якубо́ва (, Якубово) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года хутар уваходзіў у склад Сцефанполлеўскага сельсавета.
Абводны канал
Абводны канал (Обво́дный кана́л) — самы буйны канал у Санкт-Пецярбургу. Бярэ пачатак ад ракі Нявы ў раёне Аляксандра-Неўскай лаўры і даходзіць да ракі Екацерынгофкі. Даўжыня — 8,08 км, шырыня — 21,3 м (ва ўсходняй частцы да 42,6 м), глыбіня да 3 метраў, срэдні расход вады — 15 м³/с (у вытоку). Перасякае праспект Абухаўскай абароны, Днепрапятроўскую вуліцу, Лігаўскі праспект, Баравую вуліцу, Акцябрскую чыгунку Маскоўскага і Віцебскага напрамкаў. У Абводны канал упадаюць рэкі Манастырка (справа) і Волкаўка (злева). У навігацыю 1835 года адкрылася суднаходства па ўсёй трасе (спынілася ў пачатку XX стагоддзя з-за павелічэння асадкі суднаў). У 2-й палове XIX стагоддзя Абводны канал быў адкрытым калектарам. На Абводным канале 17 гарадскіх, 2 чыгуначныя масты. У забудове набярэжных Абводнага канала дамінуюць прамысловыя прдапрыемствы, вакзалы і дэпо.
Галкавічы
Га́лкавічы (, Галковичи) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мазалаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сялецкага сельсавета.
NGC 7728
NGC 7728 (іншыя абазначэнні — PGC 72064, UGC 12727, MCG 4-55-41, ZWG 476.103, DRCG 37-95) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Агава нітканосная
Агава нітканосная (Agave filifera) — сукулент, від роду падсямейства.
Марфалогія
Лісце тонкае (2-4 см), даўжынёй 15-30 см, матава-зялёнае з вузкім белым аблямаваннем. Утвараюць друзлыя разеткі дыяметрам 50-60 см. На канцы кожнага ліста маецца карычневая калючка, якая з часам становіцца больш шэрай. Асаблівасцю гэтага віду з'яўляюцца аддзяляльныя сухія валокны па краях лісця.
Размнажэнне
Насеннем і бакавымі парасткамі.
Вазнясенскі мост (Санкт-Пецярбург)
Вазнясенскі мост (Вознесе́нский мост) — аўтадарожны рамны мост цераз канал Грыбаедава ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Казанскі і Спаскі астравы. Мост перасякае канал Грыбаедава па восі Вазнясенскага праспекта. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Какушкін мост, ніжэй — Падзьячаскі мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна (600 м) — «Садовая», «Сянная плошча», «Спаская».
Мост атрымаў сваю назву 20 жніўня 1739 года ад Вазнясенскай царквы, збудаванай побач з мостам у 1760-х гадах па праекце А. Рынальдзі і разбуранай у 1936 годзе.
Хаванскі
Хаванскі — прозвішча.
Сядзібна-паркавы ансамбль Скіндэраў (Міхайлоўшчына)
Сядзібна-паркавы ансамбль Скіндэраў — рэшткі сядзібна-паркавага ансамбля ў в. Міхайлоўшчына Ашмянскага раёна.
Камплементарнасць (біялогія)
Камплемента́рнасць у хіміі, малекулярнай біялогіі і генетыцы — узаемная адпаведнасць у хімічнай будове дзвюх макрамалекул або іх частак, што забяспечвае іх узаемадзеянне і ўтварэнне другасных сувязей паміж імі.
Сядзібна-паркавы ансамбль Скіндэраў (Міхайлоўшчына)
Архітэктура
Будынак двара ў Міхайлоўшчыне быў пабудаваны ў канцы 18 – пачатку 19 ст. Павернутая франтонам на поўдзень пабудова была драўляная, параўнальна невялікая, узведзеная на падмурку ў форме шырокага прамавугольніка. Высокі дах дома быў з гладкай гонты. З боку ўезда знаходзіўся шырокі порцік з дзвюма парамі дастаткова масіўных калон з балконам і мезнінам. Пазней балкон быў накрыты страхой на чатырох тонкіх слупах. Сцены дома з вонкавага боку былі ашаляваны дошкамі. Фасад дома ўпрыгожвалі аднолькава белыя калоны, вокны, аканіцы, а таксама дзверы.
Інтэр'ер
Унутры дома да порціка прымыкаў вялікі калідор, а з паўночнага боку – вялікая сталовая з выхадам на садовую тэрасу. З абодвух бакоў фасада было тры пакоі. Пакой з правага боку калідора з’яўляўся салонам, з левага кабінетам. Сцены ва ўсіх пакоях былі гладка атынкаваны, столь – балачная. Акрамя печаў з жоўтай і карычневай кафлі ў доме меўся яшчэ камін, таксама з кафлі. Магчыма, усё гэта было пабудавана ў другой палове ХІХ стагоддзя. Старадаўняя мэбля была вывезена да 1914 года ў Варшаву ці Вільню. Усё, што засталося на месцы, прапала падчас Першай сусветнай вайны. Да самых каштоўных помнікаў, якія захоўваліся ў Міхайлоўшчыне, адносіўся сямейны архіў Скіндэраў, які ахопліваў час ад 1646 года.
Камплементарнасць (біялогія)
Прынцып камплементарнасці ляжыць у аснове самазборкі біялагічных структур (напрыклад, біямембран), спецыяльнага ўзаемадзеяння ферменту з субстратам або антыгену з антыцелам, спецыяльнага спалучэння азоцістых асноў у малекулах нуклеінавых кіслот і інш.
Сядзібна-паркавы ансамбль Скіндэраў (Міхайлоўшчына)
Іншыя пабудовы
Па перыметры парку непадалёку ад жылога дома знаходзіліся дзве іншыя пабудовы з таго самага часу і падобнага спосабу будаўніцтва. Да іх прымыкаў невялікі флігель, у плане прыбліжаны да квадрата, накрыты двухсхільным гонтавым дахам. Перад уваходам быў навес на 4 слупах. Будынак служыў лядоўняй. Значная частка парку знаходзілася за жылым домам і па яго баках. Найбольш у парку было трохсотгадовых высокастрэмістых ліп. Была алея з елак і многа дэкаратыўных кустоў бэзу звычайнага і чорнага, барбарысу, дзікіх руж і іншых.
Камплементарнасць (біялогія)
Камплементарнасць забяспечвае ўніверсальнасць механізму перадачы спадчыннай інфармацыі ў працэсах рэплікацыі і транскрыпцыі.
Сядзібна-паркавы ансамбль Скіндэраў (Міхайлоўшчына)
Парк
Сядзібу з усіх бакоў акружаў парк плошчай 6 га. Від на дом адкрываўся толькі з боку галоўнай уяздной брамы. Яна складалася з двух мураваных чатырохвугольных слупоў з дахам у выглядзе стажка, накрытым гонтамі. Паміж брамай і порцікам дома пасярод шырокай дарогі для пад'езду транспарту знаходзіўся вялікі газон у выглядзе круга з клумбамі. З вонкавага боку дарогі раслі старыя лісцевыя дрэвы розных парод ліпы і пірамідальныя стрэлавідныя высокія таполі. Каля правага слупа галоўнай брамы знадворку знаходзілася невялікая пабудова — вартаўнічая будка. Яшчэ адна ўяздная брама амаль аднолькавага выгляду знаходзілася з заходняга боку двара.
Сам парк займае пагорак з параўнальна крутымі склонамі, што для беларускіх паркаў не характэрна, над поймай р. Клявы.
Аляксандр Львовіч Вернікоўскі
Аляксандр Львовіч Вернікоўскі (, Вільня —, Орша) — беларускі праваслаўны святар, грамадскі і культурны дзеяч, педагог.
Біяграфія
У 1893—1897 гадах вучыўся ў Замкавым 2-класным прыходскім вучылішчы. У 1901 годзе скончыў Віленскае андрэеўскае духоўнае вучылішча. У 1901—1907 гадах вучыўся ў Мінскай духоўнай семінарыі. З чэрвеня 1907 года — канцылярскі служачы Віленскага філіяла Дзяржаўнага банка. 5 мая 1908 года прызначаны псаломшчыкам у царкву Казанскага пяхотнага юнкерскага вучылішча. 25 жніўня 1909 года паступіў у Казанскую духоўную акадэмію, скончыўшы якую атрымаў ступень кандыдата багаслоўя. Са жніўня 1914 года — канцылярскі служачы Казанскай кантрольнай палаты. У канцы 1914 года прызначаны намеснікам інспектара Тульскай духоўнай семінарыі; адначасова выкладаў у ёй нямецкую і французскую мовы.
Вярнуўся ў Заходнюю Беларусь у лютым 1922 года. Працаваў псаломшчыкам Нараўскай царквы Белавежскага павета. У 1922—1923 гадах — дырэктар беларускай гімназіі ў Радашковічах. З 16 кастрычніка 1923 года - настаўнік гісторыі, царкоўных спеваў і беларускай мовы ў Віленскай праваслаўнай духоўнай семінарыі. Пэўны час жыў у Беластоку.
Пазней пераехаў у Мінск, дзе служыў настаяцелем Свята-Петрапаўлаўскай царквы на Нямізе. У жніўні 1944 года браў удзел у сходзе духавенства, дзе выступіў з асуджэннем камуністычных парадкаў. Арыштаваны савецкімі ўладамі 3 студзеня 1945 года, асуджаны на 5 гадоў лагераў. Пакаранне адбываў на Урале, у Сібіры і Казахстане.
Памёр 6 ліпеня 1984 года ў Оршы.
Наберажная (Навагрудскі раён)
На́беражная (, Набережная) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Любчанскага сельсавета.
Да 18 верасня 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Вераскоўскага сельсавета.
Навасёлкі (Ваверскі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ваверскага сельсавета.
Да 11 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Мыцкага сельсавета, потым у складзе Белагрудскага сельсавета.
Партызанская брыгада імя М. А. Шчорса (М. Л. Дзербан, В. К. Дзяруга)
'''Партызанская брыгада імя М. А. Шчорса''' — партызанская брыгада, створаная ў кастрычніку 1942 года. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Барысаўскага, Чэрвеньскага, Бярэзінскага раёнаў. 2 ліпеня 1944 года брыгада (1885 партызан, 6 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Склад
Брыгада была створана на базе асобных атрадаў «Бальшавік» (арганізаваны ў красавіку 1942 года на базе падпольных груп, якія дзейнічалі з 1941 года) і «Перамога». Пазней у брыгаду ўвайшлі атрады «Камуніст» (створаны ў маі 1942 года), імя Варашылава (створаны ў ліпені 1942), імя Чапаева, імя Кірава (расфарміраваны ў студзені 1944 года, асабовы састаў увайшоў у атрад імя Чапаева), імя Шчорса.
Памяць
У 1975 годзе ў вёсцы Раванічы Чэрвеньскага раёна ў гонар брыгады быў пастаўлены помнік.
Уладзімір Тарасавіч Чуракоў
Уладзімір Тарасавіч Чуракоў (, в. Хутар, Гомельскі раён, Гомельская вобласць —, г. Гомель) — беларускі работнік прамысловасці, Герой Сацыялістычнай Працы (1971), заслужаны рацыяналізатар Беларусі.
Біяграфія
Скончыў 7 класаў сельскай школы.
У час Вялікай Айчыннай вайны разам з бацькамі знаходзіўся на акупіраванай тэрыторыі. Летам 1944 года прыйшоў на Гомельскі дрэваапрацоўчы камбінат. Спачатку быў вучнем сталяра, потым стаў працаваць вытворцам шаблонаў. Скончыў профільную школу фабрычна-заводскага навучання. У час працы на камбінаце будаваў вытворчыя цэхі, жыллё. У 1947 годзе падаў першую рацыяналізатарскую прапанову, якая дала магчымасць павысіць якасць працы.
У 1956 годзе перайшоў на працу ў эксперыментальную майстэрню мэблевага цэха, дзе асвоіў выраб новых узораў мэблі і аснасткі да абсталявання. У 1963 годзе прыняў кіраўніцтва брыгадай эксперыментальнай майстэрні. Разам з падначаленымі выконваў і перавыконваў планавыя заданні пяцігодак пры выдатнай якасці прадукцыі і строгім захаванні тэхналагічных патрабаванняў. Зладжаная, творчая праца і прафесійнае майстэрства дазволілі сталярам брыгады Чуракова дасягаць высокіх вынікаў, распрацоўваць эксперыментальныя ўзоры мэблі для міжнародных выставак.
Узнагароды
У 1968 годзе было прысвоена ганаровае званне «Заслужаны рацыяналізатар Беларускай ССР». Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 7 мая 1971 года за выдатныя вытворчыя поспехі ў выкананні заданняў пяцігадовага плана было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат». Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, медалямі.
Пераклад Бібліі Беларускага біблейскага таварыства
Перакла́д Белару́скага бібле́йскага тавары́ства — поўны пераклад Бібліі на беларускую мову, выдадзены Беларускім біблейскім таварыствам у 2012 годзе. Пераклад створаны на аснове рукапісаў каталіцкага святара Уладзіслава Чарняўскага.
Гісторыя
У 1995—1998 гадах Уладзіслаў Чарняўскі перадаў рукапісы свайго перакладу Бібліі Антонію Бокуну, цяпер пастару пратэстанцкай царквы «Ян Прадвеснік». У яго апрацоўцы выйшлі «Кніга Быццё» (1997), «Новы Запавет» (1999) і Пяцікніжжа (2002).
Далей Антоній Бокун дапамог наладзіць кантакты прадстаўнікоў Беларускага Біблейскага таварыства з ксяндзом Чарняўскім. Пазней да гэтай справы далучыліся айцец Андрэй Абламейка і айцец Сяргей Гаек. Незадоўга да сваёй смерці, пры канцы 2001 года, Уладзіслаў Чарняўскі перадаў Біблейскаму таварыству правы на выданне ўласных рукапісаў. Даследчыкі таварыства распачалі іх дапрацоўку і набор, і ўжо ў 2003 годзе выйшла новае выданне Новага Запавету. Цягам наступных гадоў вялася праца па рэдагаванні тэксту поўнай Бібліі, да якой былі прыцягнуты навукоўцы-лаціністы Жанна Некрашэвіч-Кароткая і Таццяна Федасеева. Падчас іх працы тэкст Чарняўскага звяраўся з Новай Вульгатай, быў набліжаны да сінадальнага перакладу і пазбавіўся дыялектызмаў з гаворак Гарадзеншчыны і Валожыншчыны, дзе Уладзіслаў Чарняўскі нарадзіўся і пражыў значную частку жыцця.
Выданне поўнай Бібліі паводле тэксту Уладзіслава Чарняўскага адбылося напачатку 2012 года. Пераклад Біблейскага таварыства стаў першым беларускім выданнем, якое мае спасылкі на паралельныя месцы ў Бібліі і карты тагачасных дзяржаў і мясцовасцей; тэкст у квадратных дужках, які, хоць і адсутнічае ў старажытных грэчаскіх рукапісах Новага Запавету, аднак утрымліваецца ў г. зв. «Тэкстах большасці»; у канцы дададзены невялічкі тлумачальны слоўнік паняццяў, якія могуць быць незразумелыя сучаснаму чытачу. Назвы, нумарацыя і размяшчэнне кніг Бібліі пададзеныя паводле заходняй традыцыі; нумарацыя псальмаў падвойная: у дужках падаецца нумар паводле Септуагінты.
Версія Чарняўскага змяшчае больш беларускіх паняццяў, азначэнняў, канструкцыяў у параўнанні з іншымі «апалячанымі» каталіцкімі перакладамі. Варыянт перакладу Біблейскага таварыства крытыкуе каталіцкі святар Сяргей Сурыновіч, які таксама займаецца праблематыкай беларускіх перакладаў Бібліі. Хібамі выдання ён лічыць непаслядоўнасць транслітарацыі і перакладу ўласных імёнаў і геаграфічных назваў, а таксама пазбаўленне перакладу індывідуальнасці з-за залішняга выкарыстанне літаратурнай лексікі (у адрозненне ад гутарковай мовы ксяндза Чарняўскага) і, як вынік, ускладненне чытання канчатковага варыянту тэксту.
Выданне 2017 года
Да 500-годдзя беларускага кнігадрукавання выйшла "Біблія кананічная. Кнігі Святога Пісання Старога і Новага Запаветаў" пад навуковай рэдакцыяй Жанны Некрашэвіч-Кароткай і Джона Элволда. Пры падрыхтоўцы да новага выдання рэдакцыйным аддзелам Біблейскага таварыства была зроблена вялікая праца па выпраўленню і ўдакладненню перакладу. Другакананічныя кнігі не былі ўключаны ў выданне.
Генадзь Валер’евіч Шутаў
Гібель
Паводле міліцыі, увечары 11 жніўня Генадзь Шутаў разам з іншым мужчынам напаў на праваахоўнікаў у Брэсце ў раёне каля адміністрацыі Маскоўскага раёна, білі іх металічнай трубой, а таксама маніліся забраць зброю. Адзін з праваахоўнікаў, баючыся за сваё жыццё, стрэліў нападніку ў плячо, але, паколькі той супраціўляўся, «ненаўмысля параніў яго ў вобласць галавы». Параненага даставілі ў шпіталь. 13 жніўня яго ў цяжкім стане перавялі ў шпіталь Міністэрства абароны, дзе 19 жніўня а 10:20 ён памёр. Следчыя паабяцалі даць «прававую ацэнку» дзеянням нападнікаў і правамернасці ўжывання зброі.
Дачка Шутава Наста расказала СМІ інакшую версію: «Ён пазваніў, што едзе дахаты, і з таго часу мы яго шукалі два дні і не маглі знайсці. Яго тэлефон быў недаступны… У бацьку стралялі са спіны ва ўпор, чалавек, які страляў, быў ззаду яго. Быў вельмі пашкоджаны галаўны мозг, моцны крывацёк, раздрабненне костак».
Жанчына, што жыве непадалёк ад месца забойства, расказала, што пачула тры стрэлы і выйшла на балкон, адкуль убачыла, што мужчына ляжыць у лужыне крыві і ад яго адыходзіць малады чалавек у цывільнай вопратцы. «Ён падышоў да яго, паспрабаваў нагой піхнуць, але, заўважыўшы кроў, яго агарнула паніка, ён паклікаў сваіх хлапцоў. Адзін з іх падбег і пачаў трымаць галаву, шыю, відаць, што спынялі кроў. А гэты малады чалавек, які страляў, падышоў да лавы і выклікаў хуткую. Ён быў вельмі напружаны, нерваваўся, нават крычаў. Людзі тут хацелі падысці, але ён іх не падпускаў. Лаяўся на іх. Потым сюды падышлі другія хлопцы, мяркую, што гэта яго людзі былі, бо іншых ён не падпускаў. Потым другі раз патэлефанаваў у хуткую, каб яны барзджэй ехалі. Мажліва, што ў хуткай удакладнілі, якім чынам адбылося агнястрэльнае раненне. Бо ён расказваў, што на яго напалі і гэта была самаабарона. Гэтым часам пачалі сходзіцца людзі, фатаграфаваць яго. Ён прыкрыўся кашуляй, дастаў пісталет і стаў накіроўваць зброю на людзей, пасылаючы іх далей. Людзі адрэагавалі на гэта досыць агрэсіўна. І гэта зразумела». Сведка таксама адзначае, што стрэл быў у патыліцу, бо мужчына ляжаў на зямлі тварам уніз.
У даведцы пра смерць Шутава сказана, што яе прычынай стаў траўматычны ацёк галаўнога мозгу. У графе «знешняя прычына смерці» паказаны код Y22 — у ён расшыфроўваецца як «пашкоджанне ў выніку стрэлу з ручной агнястрэльнай зброі з нявызначанымі намерамі». 21 верасня «Медиазоной» быў апублікаваны відэазапіс з камеры на пад’ездзе дома 334 на Маскоўскай вуліцы ў Брэсце, пад вокнамі якога 11 жніўня адзін з міліцыянтаў у цывільным адзенні стрэліў Генадзю Шутаву ў патыліцу. Гэты запіс з’яўляецца пацвярджэннем таго, што афіцыйная версія Следчага камітэта пра тое, што байкер і яго сябар з металічнымі трубамі ў руках напалі на міліцыянтаў і паспрабавалі адабраць у іх зброю, з’яўляецца фальшывай. У руках у Шутава і яго сябра Кардзюкова не было ні арматуры, ні металічных труб, і ніякіх папераджальных стрэлаў уверх з боку сілавікоў таксама не было. Таксама яны не нападалі на «ціхароў», а тыя самі да іх падышлі.
6 кастрычніка на сустрэчы са студэнтамі БрДТУ пракурор Брэсцкай вобласці Віктар Клімаў адмовіўся падзяліцца вынікамі расследавання, спаслаўшыся на таямніцу следства. Як напісала «Брестская газета», адзіны сведка забойства Шутава Аляксандр Кардзюкоў затрыманы 13 жніўня і з тых часоў не выходзіць на сувязь.
У канцы першай дэкады лістапада 2020 года сваякі забітага атрымалі адказ ад Следчага камітэта, што для адкрыцця крымінальнай справы па факту забойства «няма падстаў».
Станам на 28 снежня 2020 года крымінальная справа па факце забойства самога Шутава не была распачатая, у той час як Следчы камітэт яшчэ не закрыў справу супраць Шутава за супраціў супрацоўнікам праваахоўных органаў. Адначасова ў замаху на забойства быў абвінавачаны Аляксандр Кардзюкоў, сведка забойства Шутава, які быў арыштаваны і першапачаткова абвінавачаны ў супраціве супрацоўніку міліцыі. Чаму артыкул быў зменены, не патлумачылі, але сястра Кардзюкова лічыць, што гэта магло быць зроблена для поўнага апраўдання тых, хто страляў.
Суд
2 лютага 2021 года стала вядома, што Аляксандра Кардзюкова будуць судзіць за замах на забойства, у той час як крымінальная справа па факце забойства самога Генадзя Шутава не вядзецца.
На судзе Кардзюкова 16 лютага 2021 года высветлілася, што 11 жніўня 2020 года на Маскоўскай вуліцы ў Брэсце ў патыліцу Шутаву стрэліў вайсковец 5-й асобнай брыгады спецыяльнага прызначэння, капітан Раман Гаўрылаў, які быў у цывільным і меў пры сабе пісталет Макарава.
Блізкія родзічы Шутава і Кардзюкова назвалі прыгавор абсурдам і паставілі пад сумнеў сумленнасць суда. Тураваў ім і брэсцкі праваабаронца Раман Кісляк, які назваў суд «шырмай карных задач», таму што ён не адказваў крытэрыям бесстароннасці і незалежнасці, а сама справа вялася дзеля абароны вайскоўцаў ад справядлівага суда.
Дачка забітага Генадзя Шутава Анастасія Баранчук сама абараняла ў судзе нябожчыка. Яна адзначыла, што па справе не дапыталі сведак, а пацярпелыя блыталіся ў паказаннях. Тое, што Гаўрылаў распавядаў, цалкам было абвергнута дзякуючы відэа з месца забойства, на якім было бачна, што бацька з Гаўрылавым адзін на адзін быў усяго чатыры секунды. За гэты час, як сцвярджаў Гаўрылаў, Шутаў накінуўся на таго, схапіў за ногі, спрабаваў зваліць на зямлю, забраць пісталет і ўцячы, што проста немагчыма, да таго ж добра было відаць на відэа, што бацька рухаўся не на Гаўрылава, але ад таго. Таксама яна звяртала ўвагу, што на трубе, якой нібыта ўдарылі па твары Гаўрылава, няма ніякіх слядоў тканін Гаўрылава і гэта засведчыла экспертыза. Гаўрылаў сказаў на судзе, што не біў пісталетам, таму што баяўся, што будзе самаадвольны стрэл, таму вымушаны быў страляць, але экспертыза даказала, што такога не магло адбыцца. "Мне здаецца, што нават сумлення ў іх няма, бо ён паводзіў сябе такім чынам, што быццам у яго сям’і загінуў чалавек, а мы ўсе вінаватыя ў гэтым. Не было ў іх відаць збянтэжанасці, перажыванняў. Але мне здаецца, што іх проста падрыхтавалі да гэтага, каб яны сябе паводзілі такім чынам. Бо часам яны нават агрызаліся з Аляксандрам [Кардзюковым], калі быў допыт. Мне таксама спрабавалі адказваць вельмі груба."
"Падчас вынясення прысуду на апошнім пасяджэнні суддзі выйшлі з апушчанымі галовамі. Ніхто з трох суддзяў не паглядзеў у залу. А ў суддзі, якая зачытвала прысуд, нават голас пачаў дрыжаць. Спачатку выглядала, што суддзі ўсё слухаюць, робяць нейкія высновы. Здавалася, што яны цалкам разумеюць сітуацыю, што няма доказаў, якія агучвае абвінавачванне. На апошняе пасяджэнне Гаўрылаў з Галіцыным нават не з’явіліся. Тады мы і зразумелі, што нічога добрага не будзе. Я не выключаю, што яны ўжо нават загадзя ведалі, што скажуць суддзі."
Асабістае жыццё
Генадзь Шутаў быў жанаты, меў пяцёра дзяцей і ўнука.
Рэакцыя
17 верасня 2020 года Еўрапейскі парламент у сваёй рэзалюцыі, ухваленай абсалютнай большасцю дэпутатаў, заклікаў да правядзення «незалежнага і эфектыўнага расследавання» звязанай з пратэстамі смерці Генадзя Шутава. 19 лістапада 2020 года жыхары Брэста запісалі відэазварот у сувязі з эксалацыяй гвалту на Беларусі, які сярод іншага акцэнтаваў увагу ўлад на неабходнасці раследвання забойства Генадзя Шутава, каб вінаватыя ў ім панеслі пакаранне ў адпаведнасці з законам. 26 лістапада Еўрапейскі парламент у сваёй рэзалюцыі, ухваленай абсалютнай большасцю дэпутатаў, з заклікам да «хуткага, дбайнага, бесстаронняга і незалежнага расследавання» забойстваў падчас пратэстаў у Беларусі, у тым ліку Генадзя Шутава, падтрымаў ініцыятыву брэстаўчан.
25 лютага 2021 года Святлана Ціханоўская ўзважыла рашэнне суда, заняўшы бок сродкаў масавай інфармацыі і актывістаў, якія лічаць, што абвінавачванні былі надуманыя ў рамках рэпрэсій, накіраваных на ўтрыманне пры ўладзе прэзідэнта Аляксандра Лукашэнкі: ''«Мірны дэманстрант Генадзь Шутаў быў застрэлены сілавікамі ў цывільным у мінулым жніўні. Яго сябар Аляксандр Кардзюкоў быў сведкам гэтага і ўцёк. Сёння суд прыгаварыў Кардзюкова да 10 гадоў пазбаўлення волі. Забітага Шутава назвалі вінаватым, а яго забойцу — ахвярай»''.
Аксана Колб, галоўны рэдактар «Новага Часу», напісала: ''«Дзесяць гадоў атрымаў Аляксандр Кардзюкоў, сябра Генадзя Шутава, які стаў сведкам забойства. Больш за тое, сам Генадзь прызнаны вінаватым. Шкада, што кідаць за краты нябожчыкаў яшчэ не навучыліся…»''. «Ахвяру ператварылі ў злачынцу», — пракаментаваў прысуд праваабаронца Алесь Бяляцкі.
Праваабарончы цэнтр «Вясна»
6 мая 2021 года эксперты і аналітыкі Праваабарончага цэнтра «Вясна» апублікавалі заключэнне па крымінальнай справе Генадзя Шутава і Аляксандра Кардзюкова. Юрысты «Вясны» прыйшлі да высновы, што мелі месца парушэнні заканадаўства ў прыцягненні сіл спецыяльных аперацый для падаўлення пратэстных акцый, у прыватнасці артыкула 3 Закона «Аб Узброеных сілах Рэспублікі Беларусь», артыкулаў 16 і 17 закона «Аб надзвычайным становішчы», Закона «Аб асновах дзейнасці па прафілактыцы правапарушэнняў», у той час як сакрэтны неапублікаваны ўказ прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 99-З «Аб зацвярджэнні Палажэння аб дзяржаўнай сістэме рэагавання на акты тэрарызму, дзейнасць тэрарыстычных арганізацый, незаконных узброеных фарміраванняў і масавыя беспарадкі» ад 23 лютага 2012 года «не можа мець значэння для ацэнкі правамернасці ўзаемных дзеянняў грамадзян і вайскоўцаў і не можа быць падставай для ўскладання абавязкаў на грамадзян або абмежавання іх правоў». Эксперты таксама спаслаліся на свае папярэднія заявы, згодна з якімі ў Беларусі адсутнічалі масавыя беспарадкі пасля выбараў прэзідэнта ў жніўні 2020 года, а мелі месца з большага мірныя пратэсты, удзельнікі якіх неабгрунтавана падвяргаліся жорсткаму абыходжанню і катаванням; рэжымаў ваеннага ці надзвычайнага становішча, узброенага канфлікту не было.
Незаконнасць і прысуду, паводле экспертнай ацэнкі «Вясны», грунтуецца як на адсутнасці намеру ў Аляксандра Кардзюкова на забойства, бо «нават устаноўленага прысудам факту нанясення Кардзюковым удару трубой па галаве пацярпеламу Гаўрылаву недастаткова для таго, каб прыйсці да высновы аб намеры забіць пацярпелага», у той час як іншых доказаў таго, што Кардзюкоў жадаў забіць Гаўрылава няма, што выключае выснову аб наяўнасці прамога намеру (да таго ж замаху на забойства пры ўскосным намеры не можа быць), так і на адсутнасці неабвержных доказаў нанясення ўдару ў галаву пацярпеламу Раману Гаўрылаву, бо дакументальна пацвярджаны і тры іншыя версіі атрымання ім пашкоджанняў у іншы час і пры іншых абставінах, якія былі неаб’ектыўна ацэнены судом у парушэнне прэзумпцыі невінаватасці Кардзюкова. Прамая зацікаўленасць Рамана Гаўрылава і Арсенія Галіцына, пасля праверкі дзеянняў якіх Следчы камітэт адмовіў ва ўзбуджэнні крымінальнай справы ў сувязі з прычыненнем смерці Генадзю Шутаву, у зыходзе судовага працэсу, магла прывесці да маніпуляцыі доказамі «для абгрунтавання законнасці дзеянняў Гаўрылава, які з розных варыянтаў процідзеяння супраціву Шутава абраў стрэл яму ў тулава з трапленнем у патыліцу, і Галіцына, які папераджальным стрэлам з пісталета паставіў пад пагрозу жыццё і здароўе людзей у кватэры, куды ў столь, прабіўшы шкло, трапіла куля».
Абарона Гаўрылавым законнага характару сваіх дзеянняў будавалася на тым, што яго стрэлу ў патыліцу Шутава папярэднічаў нечаканы ўдар Кардзюкова трубой па галаве, які пазбавіў яго магчымасці пераадолець супраціў Шутава (які, па версіі Гаўрылава, абхапіў яго ногі, але, па версіі Кардзюкова, стаяў на каленях з паднятымі рукамі спіной да Гаўрылава). Адначасова з гэтым цялесныя пашкоджанні Гаўрылава прыблізна адпавядалі паказанай Кардзюковым акалічнасці выкарыстання трубы: пасля падзення з лаўкі, якое Кардзюкоў звязаў з дзеяннямі Гаўрылава і Галіцына, ён нанёс удар аднаму з іх трубою ў вобласць сцягна, так што драпіна на левым перадплеччы Гаўрылава, якая размешчана на ўзроўні сцягна ў стане, калі ў чалавека спушчаныя рукі, магла быць вынікам блакавання ўдару рукой па сцягне. Акрамя таго, Галіцын на папярэднім следстве скрываў сваё падзенне падчас пагоні за Кардзюковым, а выяўленае ў вайскоўца цялеснае пашкоджанне, згодна з заключэннем судмедэксперта, магло адбыцца пры падзенні з вышыні свайго росту, аднак Галіцын сцвярджаў, што пашкоджанне прычыніў яму Кардзюкоў шляхам кідка трубы, што дазволіла яму таксама стаць пацярпелым, каб апраўдаць стральбу ў мірны час.
Згодна артыкулам 23 Закона Рэспублікі Беларусь «Аб статусе ваеннаслужачых» вайскоўцы абавязаны «заўсёды быць па форме, чыста i акуратна апранутымі», у той час як спартыўнага целаскладу з паяснымі сумкамі ў цывільнай адзежы і кепках Гаўрылаў і Галіцын трымаліся разам і адно бачанне іх на скрыжаванні, на думку суда, дазволіла Шутаву і Кардзюкову зразумець, што тыя «не проста прысутныя грамадзяне, а знаходзяцца пры выкананні службовых абавязкаў па ахове грамадскага парадку», каб класіфікаваць злачынства. Але тое, што Гаўрылаў і Галіцын самі мімікрыравалі пад пратэстоўцаў (пляскалі ў далоні, пры набліжэнні міліцыі ўцякалі і д.т.п.), на думку экспертаў «Вясны», не магло дазволіць вызначыць у іх. Акрамя таго, суд у сваім прысудзе не ўказаў, што ўмацаваць такую ўпэўненасць былі закліканы крыкі пацярпелых «Я..[тварам]..лам уніз, вырадкі, завалю!», «Ляжаць пысай у падлогу, вырадак», стральба ў паветра, у столь кухні суседняга дома і ў патыліцу Шутава. Кардзюкоў запэўніў, што ўдар у вобласць сцягна Гаўрылава ён нанёс не ў сувязі з выкананнем тым абавязкаў па ахове грамадскага парадку, а інстынктыўна, таму што «атрымаў удар (або палічыў, што атрымаў удар)» ад апошняга. Да таго ж ніякіх прэтэнзій з нагоды парушэння грамадскага парадку пацярпелыя абвінавачаным не прад’яўлялі, роўна як не прад’яўлялі такіх прэтэнзій у законнай форме і пасля канфлікту.
На падставе заключэння 7 мая 2021 года сумеснай заявай сямі арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларускі Хельсінкскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр, Аляксандр Кардзюкоў быў прызнаны палітычным зняволеным. 23 ліпеня 2021 года шэфства над ім узяла дэпутатка Рыксдага Элізабет Фалькхавен.
Памяць
24 лістапада 2022 года Шутаў быў пасмяротна ўзнагароджаны ордэнам Пагоні Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.