cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Адыт’я Мехта
Адыт’я Мехта (нар., , Індыя) — індыйскі прафесійны гулец у снукер.
Яўген Сямёнавіч Карабкоў
Яўген Сямёнавіч Карабко́ў ( — ) — вучоны ў галіне пульманалогіі, таракальны хірург, доктар медыцынскіх навук (1970), прафесар (1973).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Сухары (сучасны аграгарадок у Магілёўскай вобласці Беларусі). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з 1941 года. Удзельнік баявых дзеянняў на 3-м Украінскім фронце, вызвалення Венгрыі, Румыніі. Ваяваў у складзе дэсантнай брыгады, у партызанах, трапляў у палон, быў зняволены ў канцэнтрацыйным лагеры ў горадзе Філах (Аўстрыя). У 1951 годзе скончыў Мінскі медыцынскі інстытут. У 1957—1958 гг. працаваў у Беларускім навукова-даследчым інстытуце туберкулёзу, з 1962 г. у Разанскім медыцынскім інстытуце і галоўны ўрач абласнога процітуберкулёзнага дыспансера (з 1963 г.), дзе ён стварыў курс туберкулёзу, затым кафедру інстытута і кіраваў ёй да 1980 года.
Цепчая Ун-Ну
Цепчая Ун-Ну (เทพไชยา อุ่นหนู, нар., Тайланд) — тайскі прафесійны гулец у снукер. Паўфіналіст адкрытага чэмпіянату Індыі 2015 года, International Championship 2015 года, World Open 2016 і Пол Хантэр Класік 2016.
Яўген Сямёнавіч Карабкоў
Біяграфія
Памёр Я. С. Карабкоў 5 верасня 1980 г. Пахаваны ў.
Навуковая дзейнасць
Я. С. Карабкоў займаўся пытаннямі хірургічнага і хіміятэрапеўтычнага лячэння туберкулёзу лёгкіх, вывучэннем пабочнага ўплыву хімічных прэпаратаў на арганізм хворага.
Сёмакы (Бэрдычыўскі раён)
Сёмакы (Сьомаки́) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Грышкіўскай пасялковай абшчыны.
Хмэлышчэ
Хмэлышчэ (Хме́лище) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Грышкіўскай пасялковай абшчыны.
Райгарадок (Бэрдычыўскі раён)
Райгарадок (Райгородо́к) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Райгарадской вясковай абшчыны.
Андрыяшыўка (Бэрдычыўскі раён)
Андрыяшыўка (Андрія́шівка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Райгарадской вясковай абшчыны.
Любамырка (Бэрдычыўскі раён)
Любамырка (Любоми́рка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Райгарадской вясковай абшчыны.
Навадворскі сельсавет (Шчучынскі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Васілішкаўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Радунскага раёна. 2 снежня 1961 года ў склад сельсавета з Першамаскага сельсавета перададзены вёскі Дамейкі і Сырні. З 25 снежня 1962 года ў складзе Шчучынскага раёна. 25 верасня 2002 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Берштаўскага сельсавета (5 населеных пунктаў: Арлова Гара, Бераставіца, Бершты, Падбершты, Пілаўня). 28 жніўня 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Астрынскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1574 чалавекі, з іх 59,4 % — палякі, 38,0 % — беларусы, 1,9 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзіў 41 населены пункт: аграгарадок Новы Двор, вёскі Арлова Гара, Баравыя, Бераставіца, Бершты, Будоўля, Вампершчына, Вуглы, Голдзішкі, Голеўцы, Грамкі, Дамейкі, Забалоцце, Зобія, Казакі, Краснае, Кулеўцы, Куцы Лес, Ленцішкі, Ляхаўцы, Малюкоўцы, Мікулішкі, Падбершты, Пілаўня, Прудзяны, Прыбыткоўшчына, Равятычы, Родзевічы, Рынкаўцы, Рыталеўшчына, Савічы, Саснабор, Смаліха, Сырні, Танявічы, Юраўка, Якубавічы, Яхнавічы і хутары Астапішкі, Квіцеўцы, Шамякі.
Вэлыка П’ятыгірка
Вэлыка П’ятыгірка (Вели́ка П'ятигі́рка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Райгарадской вясковай абшчыны.
Мартыніўка (Бэрдычыўскі раён)
Мартыніўка (Марти́нівка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Райгарадской вясковай абшчыны.
Сэмэніўка (Бэрдычыўскі раён)
Сэмэніўка (Семені́вка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Сэмэніўскай вясковай абшчыны.
Маркушы (Бэрдычыўскі раён)
Маркушы (Маркуші́) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Райгарадской вясковай абшчыны.
Дубіўка (Бэрдычыўскі раён)
Дубіўка (Дубі́вка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўскай вясковай абшчыны.
Сынгаіўка
Сынгаіўка (Сингаї́вка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўской вясковай абшчыны.
Іванкіўці (Бэрдычыўскі раён)
Іванкіўці (Іва́нківці) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўскай вясковай абшчыны.
Лісавэ (Бэрдычыўскі раён)
Лісавэ (Лісове) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Райгарадской вясковай абшчыны.
Лэмэшы (Бэрдычыўскі раён)
Лэмэшы (Ле́меші) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Райгарадской вясковай абшчыны.
Вэлыкі Нызгірці
Вэлыкі Нызгірці (Великі Низгірці) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўской вясковай абшчыны.
Кыкышыўка
Кыкышыўка (Кики́шівка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўскай вясковай абшчыны.
Красіўка (Бэрдычыўскі раён)
Красіўка (Кра́сівка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўскай вясковай абшчыны.
Іван Віктаравіч Кісель
Іван Кісель (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца мінскага БДУ.
Закутынці (Бэрдычыўскі раён)
Закутынці (Заку́тинці) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўскай вясковай абшчыны.
Іван Віктаравіч Кісель
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у мінскім МТЗ-РІПА, пазней гуляў за юнацкія каманды «Мінска» і барысаўскага БАТЭ. З 2015 года пачаў прыцягвацца да дубля, на наступны год стаў трывала выступаць у дубліруючым складзе. 7 ліпеня 2017 года дэбютаваў у асноўнай камандзе БАТЭ, выйшаўшы на замену ў другім тайме ў матчы Кубка Беларусі супраць стаўбцоўскага «Нёмана-Агра» (5:1).
У жніўні 2018 года перайшоў у сталічны «Энергетык-БДУ». У складзе каманды спачатку выхадзіў на замену, пазней стаў трапляць і ў стартавы склад. У кастрычніку з-за ўдзелу іграка ў матчы супраць «Ліды» (павінен быў прапускаць яе з-за дыскваліфікацыі) «Энергетыку-БДУ» было прысуджана тэхнічнае паражэнне, аднак каманда ўсё роўна здолела выйсці ў Вышэйшую лігу.
У студзені 2019 года стала вядома, што паўабаронца застаецца ў складзе мінскага клуба. 13 красавіка 2019 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме ў матчы з «Гомелем» (0:3), аднак пасля быў заменены назад.
У жніўні 2019 года пасля прагляду стаў іграком «Смаргоні» на правах арэнды, дзе спачатку гуляў у стартавым складзе, але пазней стаў заставацца на лаўцы запасных. У снежні 2019 года разарваў кантракт з «Энергетыкам-БДУ».
У лютым 2020 года папоўніў склад рэчыцкага «Спадарожніка», дзе пераважна выхадзіў на замену. У студзені 2021 года прыбыў на прагляд у петрыкаўскі «Шахцёр» і ў лютым падпісаў кантракт. Пакінуў «Шахцёр» у ліпені 2021 года.
Міжнародная кар’ера
У складзе юнацкіх зборых Беларусі да 17 гадоў і да 19 гадоў удзельнічаў у адборачных і элітных раўндах чэмпіянату Еўропы.
Малі Гадамці
Малі Гадамці (Малі́ Гадомці) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўскай вясковай абшчыны.
Тэрэхавэ (Бэрдычыўскі раён)
Тэрэхавэ (Терехове́) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўскай вясковай абшчыны.
Нава Алэксандрыўка (Бэрдычыўскі раён)
Нава Алэксандрыўка (Нова́ Олекса́ндрівка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўскай вясковай абшчыны.
Хажын
Хажын (Хажи́н) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўскай вясковай абшчыны.
Райкы (Бэрдычыўскі раён)
Райкы (Райки́) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Швайкіўскай вясковай абшчыны.
Слабадышчэ (Бэрдычыўскі раён)
Слабадышчэ (Слободи́ще) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Швайкіўскай вясковай абшчыны.
Shoot-Out 1990 (снукер)
Shoot-Out 1990 (таксама вядомы як International One Frame Shoot-Out 2011) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 26 па 28 верасня 1990 года на арэне ў Trentham Gardens, у горадзе Сток-он-Трэнт, Англія. Турнір стаў першым розыгрышам Shoot-Out, які быў адноўлены ў 2011 годзе. Прызавы фонд турніру склаў £39,750, з якіх £5,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Дарэн Морган, які перайграў на свяім шляху да тытула Джона Данінга (61:35), Вілі Торна (60:46), Эндру Кэйрнса (74:38), Стыва Ньюбэры (68:9), Дэвіда Ро ў чвэрцьфінале (78:2), Джэйсана Уітакера ў паўфінальным матчы (77:14) і Майка Халета ў фінальным паядынку (2:1 па фрэймах). Такім чынам, 24-гадовы валіец выйграў свой трэці прафесійны тытул у кар'еры і другі ў 1990 годзе (пасля перамогі на чэмпіянаце Уэльса сярод прафесіяналаў). Падчас спаборніцва быў выкананы толькі адзін соценны брэйк: Тоні Ноўлз аформіў серыю ў 120 балаў у матчы 1/32 фіналу.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру склаў £39,750, з якіх £5,000 атрымаў пераможца.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У рамках турніру Shoot-Out 1990 было зроблена было зроблена 22 паўсоценныя брэйкі, з якіх толькі адзін быў соценным.
Па дзве паўсоценныя серыі на турніры выканалі Тоні Ноўлз, Ніл Фудс, пераможца Дарэн Морган, Пэдзі Браўн і Нік Дайсан. Адзіны соценны брэйк здзейсніў Тоні Ноўлз у матчы 1/32 фіналу супраць Мартына Кларка. Гэтая серыя ў 120 ачкоў стала найвышэйшым брэйкам спаборніцтва і прынесла англічаніну дадатковы прыз у £1,000.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, спарадкаваныя па іх вышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаныя ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Джэрард Грын
Джэрард Грын (Gerard Greene; нар., , графства Кент, Англія) — прафесійны гулец у снукер з Паўночнай Ірландыі. Фіналіст Гранд-фіналу PTC 2014 года.
Прэзідэнт Фінляндыі
Пасада прэзідэнта Фінляндыі заснавана ў 1919 годзе. З 1 сакавіка 2012 года гэтую пасаду займае Саўлі Нійнісцё, які перамог 5 лютага 2012 года на прэзідэнцкіх выбарах. Тар’я Халанен, якая перамагла на выбарах у 2000 і 2006 гадах, займала гэтую пасаду з 1 сакавіка 2000 года; 1 сакавіка 2012 года яна склала свае прэзідэнцкія паўнамоцтвы.
Правілы абрання
Правілы абрання вызначаны Канстытуцыяй Фінляндыі, якая ўступіла ў сілу 1 сакавіка 2000 года.
Прэзідэнт рэспублікі Фінляндыя абіраецца прамым ўсенародным галасаваннем. Пры нармальным ходзе падзей прэзідэнцкія выбары праходзяць раз у 6 гадоў. У выпадку немагчымасці выканання абавязкаў дзеючым прэзідэнтам новы абіраецца ў самыя кароткія магчымыя тэрміны.
Прэзідэнтам можа стаць толькі ураджэнец Фінляндыі. Адзін і той жа чалавек можа быць абраны прэзідэнтам не больш чым на два паслядоўных тэрміна.
Кандыдата ў прэзідэнты можа вылучыць палітычная партыя, якая атрымала хоць бы адно месца ў парламенце на папярэдніх выбарах, або група выбаршчыкаў колькасцю не менш за 20 000 чалавек.
Калі вылучаны толькі адзін кандыдат, то ён становіцца прэзідэнтам без правядзення галасавання. У адваротным выпадку першы тур галасавання праходзіць у год выбараў у трэцюю нядзелю студзеня. Калі адзін з кандыдатаў набірае 50 % + 1 голас, ён становіцца прэзідэнтам. У адваротным выпадку праз 3 тыдні прызначаецца другі тур галасавання, у якім удзельнічаюць два кандыдаты, якія набралі найбольшую колькасць галасоў у першым туры. Кандыдат, які набраў найбольшую колькасць галасоў у другім туры, перамагае. У выпадку роўнасці галасоў вынікі выбараў вызначаюцца жэрабем.
Швайкіўка
Швайкіўка (Шва́йківка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Швайкіўскай вясковай абшчыны.
Прэзідэнт Фінляндыі
Гісторыя
Пасада прэзідэнта Фінляндыі была заснаваная Канстытуцыйным Актам 1919 года, зацверджаным рэгентам Манэргеймам 17 ліпеня 1919 года.
Першы прэзідэнт быў абраны ў 1919 годзе парламентам. З 1925 па 1982 гады праходзілі непрамыя выбары прэзідэнта калегіяй выбарнікаў, якая абіралася насельніцтвам краіны. У 1988 годзе прэзідэнцкія выбары праходзілі па змяшанай схеме: калі ні адзін з кандыдатаў не набіраў 50 % + 1 голас на прамых выбарах, то прэзідэнта абірала калегія выбарнікаў. Пачынаючы з 1994 года праводзяцца прамыя прэзідэнцкія выбары.
Мелі месца некалькі выключэнняў: у 1940 і 1943 гадах прэзідэнт абіраўся калегіяй выбарнікаў 1937 года, паколькі Фінляндыя знаходзілася ў стане вайны; у 1946 годзе, пасля адстаўкі Манэргейма, а таксама ў 1973 годзе прэзідэнт абіраўся парламентам.
Акрамя таго, у першыя гады незалежнасці Фінляндыяй кіравалі два рэгента і выбарны манарх. 18 мая 1918 года парламент Фінляндыі даў сваю згоду на прызначэнне рэгентам спікера сената Пера Эвінда Свінхувуда. 12 снежня таго ж года парламент прыняў яго адстаўку і зацвердзіў новым рэгентам Карла Манэргейма. 9 кастрычніка 1918 года парламент выбраў на трон Фінляндыі Фрыдрыха Карла Гесэн-Касэльскага (Fredrik Kaarle), які адрокся ад трона 14 снежаня таго ж года, пасля падзення Германскай імперыі, так і не прыбыўшы ў краіну. Папулярны журналіст Олі прапанаваў даць манарху імя Вяйне I (Väinö I).
У перыяд прэзідэнцтва Маўна Койвіста склалася традыцыя комплекснага медыцынскага абследавання новага прэзідэнта з афіцыйным заключэннем кансыліюму ўрачоў аб стане яго здароўя.
У прэзідэнта Фінляндыі маецца тры афіцыйных рэзідэнцыі: прэзідэнцкі палац і Мянтюніемі (у Хельсінкі), а таксама гадовая рэзідэнцыя — Култаранта (блізу Наанталі).
З 2012 года заработная плата прэзідэнта складае 160 тысяч еўра ў год (па 18 еўра ў гадзіну, за кругласутачнае нясенне сваіх абавязкаў). Таксама прэзідэнт атрымлівае ў сваё распараджэнне каля 200 тысяч еўра на арганізацыю сустрэч і іншых прадстаўнічых патрэб, якія плануюцца ім самастойна. На дзяржаўныя візіты па Фінляндыі і за мяжой, а таксама іншыя з'езды, у 2012 годзе выдзелена 2900000 еўра. У пачатку сакавіка 2012 года прэзідэнт атрымае ў сваё выкарыстанне таксама абсалютна новы браніраваны аўтамабіль Mercedes Benz Guard. Агульны каштарыс на 2012 год склаў 19 млн еўра (у 2011 - 21.800.000 еўра).
Shoot-Out 2011 (снукер)
Shoot-Out 2011 (таксама вядомы як CaesarsCasino.com Shoot-Out 2011 — ад назвы спонсара) — прафесійны запрашальны турнір па снукеры, які праходзіў з 28 па 30 студзеня 2011 года на цыркавой арэне ў Блэкпульскай вежы, у Блэкпуле, Англія. Турнір стаў адноўленным розыгрышам Shoot-Out, які быў заснаваны ў 1990 годзе. Упершыню турнір Shoot-Out спансавала кампанія «Caesars Casino Online». Прызавы фонд турніру склаў £, з якіх £ атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Найджэл Бонд, які перайграў на свяім шляху да тытула Джо Джогію (46:24), Стывена Лі (96:0), Роры Мак-Лаўда (47:45), Марка Кінга ў чвэрцьфінале (29:23), Маркуса Кэмбэла ў паўфінальным матчы (55:14) і Роберта Мілкінса ў фінальным паядынку (58:24). Такім чынам, 45-гадовы англічанін выйграў свой шосты прафесійны тытул у кар’еры і першы за больш чым 13 гадоў (пасля перамогі на Мастэрсе Шатландыі ў 1997 годзе). На працягу спаборніцтва ўдзельнікі выканалі чатыры соценныя серыі: Роні О’Саліван аформіў брэйкі ў 123 і 113 балаў, Марк Кінг здзейсніў серыю ў 112 ачкоў, а Альфрэд Бёрдэн выканаў сэнчуры-брэйк у 106 балаў.
Удзельнікі
На турніры Shoot-Out 2011 прынялі ўдзел 64 снукерысты, якія займалі найвышэйшыя пазіцыі ў рэйтынгу і прынялі запрашэнне на ўдзел.
Восем гульцоў удзельнічалі на Shoot-Out у другі раз, г.зн. гулялі на турніры 1990 года: Стывен Хендры (14), Кен Доэрці (28), Найджэл Бонд (37), Стыў Дэвіс (41), Бары Пінчэс (44), Тоні Дрэга (46), Алан Мак-Манус (48) і Род Лоўлер (55). Джымі Уайт (57) таксама быў уключаны ў сетку Shoot-Out 1990, але зняліся з турніру, не згуляўшы там ніводнага матча.
Усе астатнія ўдзельнікі сталі дэбютантамі спаборніцтва. Лян Вэньбо зняўся з турніру, не згуляўшы ніводнага паядынку.
Самым узроставым удзельнікам Shoot-Out 2011 года стаў 53-гадовы Стыў Дэвіс. Джымі Уайту падчас турніру было 48 гадоў, а Тоні Дрэгу і Найджэлу Бонду — па 45. Самым маладым удзельнікам Shoot-Out 2011 стаў 19-гадовы Энтані Мак-Гіл. Джаду Трампу быў 21 год, а Дэвіду Морысу — 22.
Ніжэй прадстаўлена табліца з інфармацыяй пра ўсіх астатніх удзельнікаў спаборніцтва.
Ход турніру
Лёсаванне першага раўнда было праведзена 28 лістапада 2010 года перад фіналам Прэм'ер-лігі. Лёсаванне кожнага наступнага этапу, уключаючы паўфінальны, адбывалася на самой арэне.
Дэмчын
Дэмчын (Де́мчин) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Швайкіўскай вясковай абшчыны.
Shoot-Out 2011 (снукер)
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У рамках турніру Shoot-Out 2011 было зроблена было зроблена 14 паўсоценных брэйкаў, з якіх чатыры былі соценнымі.
Больш за адну паўсоценную серыю на турніры выканалі толькі Роні О'Саліван (3 серыі) і Джо Пэры (2 серыі). О'Саліван таксама стаў і лідарам па соценным брэйкам, аформіўшы серыі ў 123 і 113 балаў. Серыя ў 123 ачкі, здзейсненая ў матчы 1/8 фіналу супраць Марка Сэлбі, стала найвышэйшым брэйкам спаборніцтва і прынесла англічаніну дадатковы прыз у £2,000.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, спарадкаваныя па іх вышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаныя ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Васілішкаўскі сельсавет
Васілі́шкаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Васілішкі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Васілішкаўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Старыя Васілішкі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 3 жніўня 1954 года скасаваны гарадскі пасёлак Васілішкі, яго тэрыторыя ўключана ў склад Васілішкаўскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Радунскага раёна, з 25 снежня 1962 года ў складзе Шчучынскага раёна. 12 сакавіка 1973 года ў склад Бакштаўскага сельсавета перададзены вёскі Вайнілаўцы і Старадворцы. 20 верасня 2002 года ў склад сельсавета з Бакштаўскага сельсавета перададзены 22 населеныя пункты (Біцеўцы, Вялікая Нявіша, Даліняны, Догелі, Драбушы, Збражкі, Казулішкі, Карэвічы, Кронькі, Лычкаўцы, Малая Нявіша, Малыя Казлы, Прымакі, Псярцы, Рагелеўцы, Стадаляны, Трайгі, Трудавая, Хадэлі, Шайбакі, Шэрмічы, Яскевічы). 28 жніўня 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бакштаўскага (20 населеных пунктаў: аграгарадок Бакшты, вёскі Вялікія Пугачы, Гуменнікі, Клешнякі, Малыя Пугачы, Маляцічы, Мацюкі, Мінюцеўка, Мякішы, Плёткі, Савічы, Скелдычы, хутары Барэйшышкі, Бігаўшчына, Вуглы, Заброддзе, Занявіша, Зарэчча, Пясчына, Рачкаўшчына) і Галавічпольскага (24 населеныя пункты: аграгарадкі Галавічполе, Гурнофель, вёскі Алешкаўцы, Банюкі, Баяры, Ваейкаўцы, Вялікае Сяло, Вялікія Казлы, Галасавічы, Глебаўцы, Карабкі, Касцянева, Красная, Лазаўцы, Лялюшаўцы, Маркаўцы, Моцеўцы, Навумаўцы, Новыя Гернікі, Пільчукі, Русанаўцы, Русачкі, Свірыды, Старыя Гернікі) сельсаветаў. 27 снежня 2016 года ў склад сельсавета з Мажэйкаўскага сельсавета перададзена вёска Нарчы. 26 мая 2017 года скасаваны вёска Вялікая Нявіша, хутары Заброддзе, Занявіша, Пясчына.
Садкы (Бэрдычыўскі раён)
Садкы (Садки́) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Скрагліўка
Скрагліўка (Скраглі́вка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Азадзіўка
Азадзіўка (Оза́дівка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Підгароднэ (Бэрдычыўскі раён)
Підгароднэ (Підгоро́дне) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Катэрыніўка (Бэрдычыўскі раён)
Катэрыніўка (Катери́нівка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Швайкіўскай вясковай абшчыны.
Мыраслаўка (Бэрдычыўскі раён)
Мыраслаўка (Миросла́вка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Швайкіўскай вясковай абшчыны.
Вэлыкі Гадамці
Вэлыкі Гадамці (Великі Гадомці) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Бэрызкы (Бэрдычыўскі раён)
Бэрызкы (Берізки) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Швайкіўскай вясковай абшчыны.
Айма Каяндэр
Айма Каарла Каяндэр (Aimo Kaarlo Cajander;, Уўсікаўпункі — , Хельсінкі, Фінляндыя) — фінскі батанік і палітычны дзеяч.
Біяграфія
У 1927 годзе Каяндэр уступіў у Нацыянальную прагрэсіўную партыю, а з 1933 па 1943 г. быў яе старшынёй. У 1928 годзе Каяндэр быў прызначаны міністрам абароны, а ў 1929 быў абраны ў Эдускунту. Калі К. Каліа быў абраны прэзідэнтам у 1937 годзе, ён даручыў Каяндэру як лідару Нацыянальнай прагрэсіўнай партыі сфармаваць урад большасці. Каяндэр сфармаваў кааліцыйны ўрад з двух найбуйнейшых партыі ў парламенце — сацыял-дэмакратаў і Аграрнай лігі. Каяндэр лічыў немагчымым напад СССР на Фінляндыю, таму надаваў недастаткова ўвагі ўзбраенню фінскай арміі.
Гардышыўка
Гардышыўка (Га́рдишівка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Раманіўка (Бэрдычыўскі раён)
Раманіўка (Романівка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Жытынці (Бэрдычыўскі раён)
Жытынці (Жи́тинці) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Касцянтыніўка (Бэрдычыўскі раён)
Касцянтыніўка (Костянти́нівка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Парок
Паро́к:
Лісава Слабідка (Бэрдычыўскі раён)
Лісава Слабідка (Лісова́ Слобі́дка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Магілёўскі завод штучнага валакна
Магілёўскі завод штучнага валакна (Магілёўскі ЗШВ) — колішняе прадпрыемства ў Магілёве. Размяшчаўся па вул. Чалюскінцаў, 101. Ліквідаваны 30 чэрвеня 2012 года.
Гісторыя
Завод штучнага валакна і мя В. У. Куйбышава — першынец хімічнай індустрыі Беларусі, будоўля першай пяцігодкі. Закладзены 1 мая 1929 года на Цішоўскай пустцы, тады яшчэ за межамі горада. Пабудаваны ў 1929—1930 гг. як фабрыка штучнага шоўку. 7 лістапада 1930 года адбылося адкрыццё першай чаргі прадпрыемства. На фабрыку перайшлі працаваць пасля перападрыхтоўкі ў школе ФЗА шматлікія былыя будаўнікі. Першым дырэктарам фабрыкі стаў малады інжынер Васіль Іванавіч Вараб’ёў, які ўзначальваў будаўніцтва. На фабрыцы былі выкарыстаны сучасныя, па тых часах, тэхнічныя рашэнні і тэхналагічнае абсталяванне, пастаўленае фірмамі «Glanzstoffi» і, а таксама айчыннымі машынабудаўнічымі прадпрыемствамі. У 1930—1932 гадах асваенні тэхналогіі атрымання віскознай ніці прымаў удзел вучоны З. А. Раговін.
У планіроўцы і аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі аб’ектаў праявіўся новы падыход да праектавання прамысловых прадпрыемстваў. Акрамя вытворчых памяшканняў, прадугледжваліся спецыяльныя бытавыя пакоі адпачынку і інш. Яны размяшчаліся некалькімі групамі з улікам канцэптрацыі рабочых у асобных вытворчых падраздзяленнях. Пры будаўніцтве выкарыстаны прагрэсіўныя на той час архітэктурныя формы і канструкцыі, у т. л. жалезабетонныя арачныя перакрыцці, што давала магчымасць зрабіць нясучыя сцены са звычайнай цэглы больш тонкімі і знізіць кошт набудовы.
Вялікая Айчынная вайна
У Вялікую Айчынную вайну многія работнікі завода сталі байцамі батальёнаў народнага апалчэння, абаранялі горад, пасля акупацыі ўключыліся ў падпольную барацьбу з ворагам, змагаліся ў радах Чырвонай Арміі. У жніўні 1941 г. на фабрыцы створана груна С. С. Сабалеўскага, у кастрычніку 1942 г. разгромлена. На ЦЭЦ фабрыкі падпольную групу ўзначаліў камуніст А. П. Іваноў. 3 сярэдзіны ліненя 1941 г. ён быў байцом аднаго з батальёнаў народнага апалчэння. Пасля акунацыі горада ўладкаваўся на фабрыку апальшчыкам. У групу ўваходзілі Ф. М. Мядзвецкі, В. С. Варапаеў, А. Я. Абрамкін, Я. Шміт (закатаваны ў 1941 г.), I. I. Невядомскі (загінуў у партызанскай барацьбе ў 1943 г.), П. Р. Сошчанка і інш. Падпольшчыкі вялі агітацыйную работу сярод насельніцтва, распаўсюджвалі зводкі Саўінфармбюро, правялі некалькі дыверсій, трымалі сувязь з партызанамі. У 1942 годзе ў турме загінулі Т. Парэбка, Н. Ісакаў, В. Станкевіч і інш. Акупанты разбурылі карпусы прадпрыемства.
Пасляваенны перыяд
Прадпрыемства аднавіла работу ў 1945 г. як фабрыка штучнага шоўку імя В. У. Куйбышава. У 1948 г. пушчана першая, у 1955 г. — другая вытворчасць шоўку. 3 1962 г. завод штучнага валакна. У 1957 г. і 1959 г. здадзены цэхі вытворчасці цэлафану, у 1960 г. — вытворчасці штапелю. У 1972 г. пачаў дзейнічаць цэх сінтэтычнага валакна, у 1971 г.— цэх газаачысткі, у 1976 годзе атрымана першая партыясінтэтычных мананітак. Створана першая ў Савецкім Саюзе вытворчасць вугляроднага валакна «углен». Гэтыя працы вяліся ва ўмовах цеснай кааперацыі з навукоўцамі УНДІШВ. 3 1975 г. у Магілёўскім вытворчым аб’яднанні «Хімвалакно». Магілёўскі завод штучнага валакна ператварыўся ў вядучае прадпрыемства галіны з замкнёным тэхналагічным цыклам, які ўключаў вытворчасці віскознай тэкстыльнай ніткі, віскознага жгутавага валакна і цэлафану. У ім былі рэалізаваны сучасныя па тых часах тэхнічныя рашэнні па значным паслабленні экалагічнага прэсінгу (глыбокая ачыстка вентвыкідаў, удасканаленне сістэмы ачысткі прамсцёкаў і да т.п.).
У 1971 г. прадпрыемства ўзнагароджана ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі.
У сярэдзіне 1980-х гадоў выпускаў шоўк віскозны,, цэлафанавую, поліэтыленацэлафанавую плёнку і інш. віды прадукцыі. Пры заводзе дзейнічалі Палац культуры, 3 бібліятэкі, музей баявой і працоўнай славы, бальніца, паліклініка, прафілакторый, база адпачынку, стадыён, піянерлагер, больш за 13 дзіцячых дашкольных устаноў.
Пад уплывам негатыўных сацыяльна-палітычных і тэхніка-эканамічных фактараў у перыяд «перабудовы» (1988—1992 гг.) на прадпрыемстве былі дэмантаваны вытворчасці цэлафану, адзінага ў СССР жгутавага валакна, вугляроднага валакна, поліэфірных мананітак, поліпрапіленавых фільтраў, што прывяло да значнага зніжэння аб’ёмаў выпуску прадукцыі.
У пачатку 2010-х гадоў прадпрыемства з’яўлялася адзіным на тэрыторыі СНД вытворцам віскозных тэкстыльных нітак, а таксама адзіным у Рэспубліцы Беларусь вытворцам двухвосеваарыентаваных поліпрапіленавых плёнак (БАП-плёнак), двух- і трохслаёвых, з адбіткам і металізаваных. У той жа час была праведзена мадэрнізацыя вытворчасці віскознай тэкстыльнай ніткі, накіраваная на зніжэнне выдаткаў і паляпшэнне яе якасці; мадэрнізавана лінія вытворчасці двухвосеваарыентаванай поліпрапіленавай плёнкі; створана другая чарга вытворчасці шматпластовых плёнкавых матэрыялаў — ламінаванай, металізаванай, тэрмаўсадачнай плёнкі; поліэтыленавай плёнкі для пакавання малочнай прадукцыі; уведзены ў эксплуатацыю флексаграфічная машына і абсталяванне для вырабу флексаформаў у мэтах пашырэння асартыменту плёнак; засвоены выпуск новай імпартазамяшчальнай прадукцыі — плёнкі поліэтыленавай саэкструзійнай палімернай за кошт уводу ў эксплуатацыю новай вытворчай лініі.
Ліквідацыя і знос
Ліквідаваны 30 чэрвеня 2012 года.
У жніўні 2017 года пачалася расчыстка тэрыторыі былога завода, якая прайшла ў чатыры этапы. Праект па зносе прадпрыемства стаў самым маштабным у Беларусі. За час работ з велізарнай тэрыторыі вывезлі 480 тысяч кубаметраў будаўнічых адыходаў. Усяго было знесена 78 будынкаў і яшчэ сотня збудаванняў. Некаторыя адміністрацыйныя і вытворчыя будынкі захавалі. Частку з іх займае плёнкавая вытворчасць «Магілёўхімвалакно». З завадскіх пабудоў захаваўся таксама будынак сталовай. Былі засыпаны катлаваны, дзе некалі былі падвалы і тунэлі. Тэрыторыю пасля зносу прадпрыемства плануюць рэкультывіраваць. Хімічная вытворчасць паўплывала на глебу, таму ў некаторых месцах грунт мусіць быць заменены.
На тэрыторыю былога завода прануюць перанесці Магілёўскі рынак.
Маласілка
Маласілка (Малосі́лка) — вёска ў Бэрдычыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Юха Суніла
Ёхан (Юха) Эміль Суніла (Johan (Juho) Emil Sunila;, Лімінка — , Хельсінкі) — фінскі палітык з Аграрнага саюза, прэм'ер-міністр Фінляндыі ў двух ўрадах.
У 1922 годзе, пасля выхаду з Эдускунты Сантэра Алкіа, Суніла заняў яго месца. У 1920-х разам з Кюёсці Каліа сфармавалі моцны блок членаў Аграрнага саюза. Пры падтрымцы губернатара правінцыі Выбарг і прэзідэнта Фінляндыі Лаўры Рэландэра ўвага палітыкаў была засяроджана ў асноўным на стварэнні больш эфектыўнай аграрнай сістэмы ў краіне.
Першы кабінет міністраў Суніла ўзначальваў з снежня 1927 года па снежань 1928 г., а другі — з сакавіка 1931 па снежань 1932 г.. Да гэтага Суніла служыў міністрам сельскай гаспадаркі ў двух кабінетах Кюёсці Каліа і Анці Туленхейма.
Юха Венала
Юха Венала (Juho Heikki Vennola,  — ) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Фінляндыі, член Нацыянальнай Прагрэсіўнай партыі.
Па адукацыі эканаміст, працаваў прафесарам нацыянальнай эканомікі ў Хельсінкскім універсітэце, член Эдускунты з 1919 па 1930 год, двойчы ўзначальваў урад Фінляндыі (з 15 жніўня 1919 года па 15 сакавіка 1920 i з 9 красавіка 1921 па 2 чэрвеня 1922 г.), а таксама выконваў абавязкі прэм’ер-міністра ў другім урадзе Свінхувуда з 18 лютага па 21 сакавіка 1931 г.
Венала займаў пасады памочніка міністра казначэйства (1918—1919), міністра гандлю і прамысловасці (1919), міністра замежных спраў (1922—1924) і міністра казначэйства (1930—1931).
14 кастрычніка 1920 г. у ліку ўпаўнаважаных у горадзе Юр’еў падпісаў Мірны дагавор паміж Расійскай Сацыялістычнай Федэратыўнай Савецкай Рэспублікай і Фінляндскай Рэспублікай.
Дэртка (Раманіўскі раён)
Дэртка (Де́ртка) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыропільскай пасялковай абшчыны.
Мала Казара
Мала Казара (Мала́ Козара) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыропільскай пасялковай абшчыны.
Амыльнэ
Амыльнэ (Оми́льне) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Альшанка (Раманіўскі раён)
Альшанка (Ольша́нка) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Бартуха
Бартуха (Барту́ха) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Алэксандрыўка (Раманіўскі раён)
Алэксандрыўка (Олекса́ндрівка) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыропільскай пасялковай абшчыны.
Павалочка (Раманіўскі раён)
Павалочка (Паволо́чка) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыропільскай пасялковай абшчыны.
Пылыпа-Кашара
Пылыпа-Кашара (Пили́по-Коша́ра) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыропільскай пасялковай абшчыны.
Баратын (Раманіўскі раён)
Баратын (Боря́тин) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Бубны (Раманіўскі раён)
Бубны (Бу́бни) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Білкы (Раманіўскі раён)
Білкы (Білки́) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Каарла Кастрэн
Каарла Кастрэн (Kaarlo Castrén;, Туртала — , Хельсінкі, Фінляндыя) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Фінляндыі, член Нацыянальнай прагрэсіўнай партыі.
Нарадзіўся ў Туртала (цяпер — Пеле), у 1887 годзе атрымаў ступень бакалаўра права. З 1888 па 1892 гады служыў у фінансавай службе Сената Фінляндыі, і у 1888—1898 гадах — у адвакацкай канторы «Кастра і Снелман». З 1892 па 1904 гады быў членам савета дырэктараў у банку Kansallis-Osake-Pankki, быў сенатарам з 1908 па 1909 год, пасля чаго ён заснаваў уласную адвакацкую кантору. У 1916 годзе Кастрэн быў абраны дырэктарам банка Kansallis-Osake-Pankki.
З лістапада 1918 года па красавік 1919 г.одабыў міністрам фінансаў Фінляндыі, пасля чаго з 17 красавіка па 15 жніўня 1919 года быў прэм’ер-міністрам. Урад Кастрэна ўнес прапанову аб рэспубліканскай форме кіравання Фінляндыі, і пасля прыняцця гэтай прапановы адпраўлены ў адстаўку.
Булдычыў
Булдычыў (Булди́чів) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Выла (Раманіўскі раён)
Выла (Ви́ла) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Гвіздзярня
Гвіздзярня (Гвіздя́рня) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Вільха (Раманіўскі раён)
Вільха (Ві́льха) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Галубын
Галубын (Голуби́н) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Грэм’ячэ (Раманіўскі раён)
Грэм’ячэ (Грем'я́че) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Врубліўка
Врубліўка (Вру́блівка) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Старачудніўска Гута
Старачудніўска Гута (Старочуднівська Гу́та) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Залужнэ (Раманіўскі раён)
Залужнэ (Залу́жне) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Гадыха
Гадыха (Годи́ха) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Пэчаніўка
Пэчаніўка (Печа́нівка) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыропільскай пасялковай абшчыны.
Хямэ
Хяме, або Тавастыя (фін. Häme, швед. Tavastland) - гістарычная вобласць на поўдні Фінляндыі. Мяжуе з Уласна Фінляндыяй, Сатакунтай, Астработніяй, Савоніяй і Уўсімай.
Народ вобласці Хямэ на Русі часта называлі емь, а ў Швецыі - тавасты.
Адміністрацыйны падзел
З 1997 па 2010 Хяме была падзелена паміж адміністрацыйнымі правінцыямі Паўднёвая Фінляндыя і Заходняя Фінляндыя. Тым не менш, гэтыя правінцыі былі скасаваныя, і Хяме цяпер падзелена паміж чатырма рэгіёнамі Фінляндыі: у асноўным Канта-Хямэ і Пяят-Хямэ, і больш дробнымі часткамі Пірканмаа і Цэнтральнай Фінляндыяй.
Гісторыя
Дагістарычны перыяд Хямэ заканчваецца другім шведскім крыжовым паходам у 1239 (ці 1249), калі яна стала часткай Швецыі. Будаўніцтва замка Хямэ пачалося ў 1260-х па загадзе Біргера Ярля. Замак павінен быў стаць цэнтрам трох «замкавых графстваў», два іншыя былі замкі Турку (швед. Åbo) ва Ўласна Фінляндыі і Выбарг (швед. Viborg) ў Карэліі. Пасля Нотэбергскага міру ў 1323 годзе замак часткова страціў сваю важнасць ў якасці абароны ад Усходу, але застаўся адміністрацыйным цэнтрам. Калі Фінляндыя адышла да Расіі ў 1809 годзе, правінцыя перастала быць часткай Швецыі. Правінцыі не маюць адміністрацыйнай функцыі сёння, але застаюцца ў якасці гістарычнай спадчыны ў Фінляндыі і Швецыі.
Правінцыя была заселеная з часоў каменнага веку. Паўночная Хямэ на працягу доўгага часу была дзікай мясцовасцб, населенай саамскімі плямёнамі паляўнічых і збіральнікаў, а таксама часткова фінскімі паляўнічымі. Толькі ў час позняга сярэднявечча сельская гаспадарка была павольна уведзена ў паўночных раёнах правінцыі. У 19 стагоддзі рост лясной прамысловасці пачаў прыносіць новае багацце ў гэтым раёне. Водныя шляхі Нясіярві і Ванаявесі забяспечваліся лёгкім транспартам для драўніны. Найбольш буйныя цэнтры папяровай прамысловасці, якія працуюць і зараз - Мянця і Валкеакоскі. Аднак найбольш заўважным прамысловым цэнтрам у гістарычнай Хямэ з'яўляецца Тамперэ, дзе працуюць шэраг буйных тэкстыльных фабрык і металургічных заводаў яшчэ з пачатку 19 стагоддзя.
Геаграфія
Заходняя Хямэ размяшчэецца на абодвух баках вялікага вадазборнага басейна Кокемяэн'ёкі. Ва Ўсходняй Хямэ, рэгіёны Пяят-Хямэ і Цэнтральная Фінляндыя размешчаны вакол паўднёвай частцы возера Пяянэ. Паўднёвыя межы правінцыі размешчаны прыкладна каля хрыбта Салпаўселькя. Паўднёвыя часткі правінцыі складаюцца з раўнін, перамежных палёў і лясоў. На поўнач зямля паступова павышаецца і становіцца больш пагорыстай. У той жа час доля зямель, якія апрацоўваюцца, памяншаецца, і ўсё больш дамінуюць лясы і пусткі. Паўночная мяжа Хямэ знаходзіцца ў Цэнтральнай Фінляндыі. Так як гэтая вобласць была заселеная толькі падчас замены старой правінцыйнай сістэмы сістэмай графстваў, старажытная мяжа правінцыі з'яўляецца нявызначанай ў гэтым рэгіёне. Тое ж самае адносіцца да паўночна-заходняй мяжы з Сатакунтай, якая знаходзіцца ў Пірканмаа.
У выніку першапачатковага рассялення населеныя раёны размешчаны вакол водных шляхоў, а палі акружаны найбуйнейшымі азёрамі. Азёры з'яўляюцца суднаходнымі, але парогі Кюміякі і Кокемяэн'ёкі абмяжоўваюць плаванне ў мора. Аналагічна азёры ўтвараюць тры асобных суднаходных раёна. Па Нясіярві можна перамяшчацца на адлегласць больш за 100 кіламетраў на поўнач ад Тамперэ, у той час як азёры Пюхяярві, Ванаявесі і Ройне былі злучаныя каналамі з 19 стагоддзя, утвараючы яшчэ адзін значны водны шлях. З другога боку Пяянэ злучае Лахты і Пяят-Хямэ з Цэнтральнай Фінляндыі і Ювяскюля.
Гардзііўка (Раманіўскі раён)
Гардзііўка (Горді́ївка) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Каянскі замак
Каянскі замак (Kajaneborg, Kajaanin linna) — шведскі замак у горадзе Каяні на цэнтральнай частцы сучаснай Фінляндыі. Разбураны ў час Паўночнай вайны, быў часткова адбудаваны наноў у 20 ст.
Гісторыя
Заснаваны у 1604 годзе на маленькім востраве Амакоскі аднайменнай ракі, замак быў перабудаваны і ўмацаваны ў сярэдзіне 16 ст. З-за сваёй аддаленасці ад шведскіх палітычных і культурных цэнтраў, замак стаў месцам спасылкі палітычных зняволеных. Сярод вязняў замка ў розны час былі паэт Ларс Віваліус і гісторык Ёханес Месеніус, які жыў у замку ў цяжкіх умовах з 1616 па 1635 гады.
Жоўты Брыд
Жоўты Брыд (Жовтий Брід) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Каянскі замак
Гісторыя
24 лютага 1716 года у ходзе Паўночнай вайны Каяскі замак быў захоплены і разбураны рускімі войскамі. Па ўмовах Ніштацкага мірнага дагавора паміж Расіяй і Швецыяй, замак зноў перайшоў да шведаў, аднак разбурэнні былі настолькі сур'ёзнымі, што яго не сталі адбудоўваць нанова. Часткова адноўлены ён быў толькі ў 20 ст..
У 1917 годзе на востраве была пабудавана гідраэлектрастанцыя. Першы драўляны мост на вяршыні руін быў пабудаваны у 1845 годзе. Да 1937 замак-востраў стаў падмуркам для новага дарожнага мосту з бетону. Мост называўся «замкавым» і першапачаткова быў адзіным мастом праз раку Каяні. Пасля будаўніцтва іншых мастоў, рух праз замкавы мост скараціўся і ўлады распрацавалі планы знесці мост і правесці належнае аднаўлення помніку.
У цяперашні час муніцыпальныя ўлады Каяні і Музейнае ведамства Фінляндыі сумесна праводзяць работу па даследаванні замка, яго рэстаўрацыі і павышэнню турыстычнай прывабнасці.
Чэрвоні Хаткы
Чэрвоні Хаткы (Червоні Хатки́) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Ягадынка (Раманіўскі раён)
Ягадынка (Я́годинка) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Камінь (Раманіўскі раён)
Камінь (Камі́нь) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Ясногарад
Ясногарад (Ясно́город) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Іваніўшчына
Іваніўшчына (Івані́вщина) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Карвыніўка
Карвыніўка (Карви́нівка) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (1015001—1016000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1015001—1016000)
Раманіўка (Раманіўскі раён)
Раманіўка (Рома́нівка) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Манселькя
Манселькя (Maanselkä) — група ўзвышшаў і нізкагор’яў. Града цягнецца на 750 км цераз поўнач Фінляндыі, ад граніцы з Нарвегіяй на паўднёвы ўсход, у межы Расіі. Абсалютная вышыня дасягае 718 м (гара Сокусты).
Манселькя адпавядае тэктанічнаму валу Балтыйскага шчыта і ўтварае вадападзел паміж Балтыйскім, Белым і Баранцавым морамі. Вяршыні часцей за ўсё маюць купалападобную форму, узвышаныя ўчасткі падвяргаліся ледавіковай экзарацыі, для іх характэрны адшліфаваныя паверхні, акругленыя ўзгоркі, паглыбленыя ледавіком даліны. Шмат азёр, парожыстых рэчак. Распаўсюджаны забалочаныя таежныя лясы, на ўзвышаных участках тундравая расліннасць.
Касмагонія (беларуская міфалогія)
Касмагонія — цыкл міфаў аб стварэнні сусвету. Сістэмы касмаганічных сюжэтаў славяна-беларускага насельніцтва ў першапачатковым (дахрысціянскім) выглядзе не захавалася. Намаганнямі фалькларыстаў ХІХ-ХХ стст. зафіксаваны шматлікія паданні ў жанры «Народнай Бібліі», якія тлумачылі з’яўленне Зямлі, Неба і чалавека праз інтэрпрэтацыю і ўдакладненне Старога і Новага Запавету. У гэтых апавяданнях, а таксама ў народных павер’ях, загадках, песнях, арнаментах захаваліся элементы болей архаічнай, язычніцкай рэлігіі.
Першародны акіян
Шэраг фальклорных твораў дазваляе меркаваць, што Сусвет у беларускай міфалогіі пачаўся з першароднага акіяну, акрамя якога не было ні зямлі, ні сонца. Паводле большасці тэкстаў, спачатку ў гэтым сусвеце прысутнічае першае боства, якое, мяркуючы па ўсім, увасабляе неба, святло (інакш кажучы, вышэйшы свет). Потым з акіянскай вады ці вадзянога пузыра (агульна кажучы, з воднай стыхіі) з’яўляецца другі бог, увасабленне ніжэйшай, воднай, зямной (хтанічнай) стыхіі. І яны разам ствараюць зямлю. Першы бог у хрысціянізаваных паданнях атоесамліваецца з біблейскім Богам ці Спасам, другі — з Чортам. Адразу трэба адзначыць, што ў гэтай структуры хрысціянскія толькі імёны, а сюжэт цалкам язычніцкі, бо Біблія не ведала стварэння Сусвету двума боствамі.
З падання аб паходжанні беларусаў
У паданні «Адкуль пайшлі беларусы» спачатку фігурыруе бясконцае мора, пасярод якога стаіць камень. Пярун пачынае біць маланкамі па гэтаму камню, з-за чаго ў ваду падаюць тры іскры — белая, жоўтая і чырвоная. Мора ўскаламучваецца, але ў наступны момант зямля аддзяляецца ад вады, узнікае суша, на якой адразу селяцца звяры і птушкі, а таксама чалавек. Прычым тэкст падання прама паведамляе: невядома, ці тут узнік чалавек, ці аднекуль сюды прыйшоў.
З паданняў пра двубой Іллі-прарока і Чорта
Паданні пра супрацьборства Іллі (хрысціянскі заменнік Пяруна, які таксама кіраваў маланкамі і навальніцай) не паведамляюць аб язычніцкай касмагоніі непасрэдна, аднак утрымліваюць шэраг касмаганічных матываў. Іллі-прарок накіроўвае свае маланкі супраць нячысціка, які нярэдка хаваецца ад яго пад камень:
Мала Такарыўка
Мала Такарыўка (Мала́ Токарі́вка) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Касмагонія (беларуская міфалогія)
З паданняў пра двубой Іллі-прарока і Чорта
«— Ну, я пад камень схаваюся.
— Я й камень разаб’ю i цябе заб’ю».
Пруціўка (Раманіўскі раён)
Пруціўка (Пру́тівка) — вёска ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Касмагонія (беларуская міфалогія)
З паданняў пра двубой Іллі-прарока і Чорта
Гэта можа тлумачыць і агрэсію Пяруна супраць камня ў паданні «Адкуль пайшлі беларусы»: пад валуном ці ў ім самім мог схавацца магутны вораг Пяруна, хтанічнае боства, якое ўвасабляла ніжэйшы свет, — падрабязнасць, аб якой не паведамлялася ў тэксце падання, але якая магла прысутнічаць у архаічным міфе, ад якога паданне пайшло. Матыў хтанічнай істоты, якая жыве ўнутры камня (ці гары) і ворагуе з небам, вышэйшым светам, распаўсюджаны ў беларускай міфалогіі і фальклоры. У некаторых паданнях Люцыпар (Чорт, адзін з заменнікаў Вялеса ў хрысціянскую эпоху) жыве на краі свету, унутры гары. Унутры гары жыве і Кашчэй Бессмяротны ў казцы «Каваль». С. Санько атоесамлівае гэтую гару з валуном, што стаяў пасярод першароднага акіяну. На Беларусі таксама пашыраныя паданні аб камнях-краўцах, унутры якіх жыў цмок ці нячысты, які шыў адзенне. Адзін з гэтых камянёў (што стаяў ля в. Высокі Гарадзец, Талачынскі раён), насіў імя «Сцяпан» (персанажы з гэтым імем у архаічных паданнях нярэдка выступалі заменнікамі персанажа Вялеса). Цмок, што жыў у камні-краўцы каля Лукомля, баяўся маланак, ад якіх нарэшце і загінуў. Адсюль магчыма, валун пасярод акіяну мог з самага пачатку быць жытлом хтанічнага бога (Вялеса?). А агрэсія нябеснага боства супраць валуна (якая паслужыла прычынай ускаламучвання першабытнага акіяну і ўтварэння сусвету) магла быць вынікам варожасці паміж двума багамі-першатворцамі. Само ўзнікненне сусвету паўстае тут наступствам сутыкнення зямной (хтанічнай) і нябеснай стыхіі.
З песеннага фальклору
У веснавых песнях таксама прысутнічае матыў аб ускаламучванні мора і разбівання камня, толькі робіць гэта ўжо конь святога Юр’я — хрысціянскага займенніка Ярылы:
У чыстым полі пад яваром
Разгуляўся Юр’еў конь.
Разгуляўся Юр’еў конь,
Хвастом мора раскалыхаў.
Хвастом мора раскалыхаў,
Капытом камень разбіваў.
У песнях Юр’я — Ярыла ўвасабляе вясну, сонечнае святло і цяпло. Прычым явар, згаданы ў песні, можа быць рэшткай успамінаў па міфічнае Сусветнае Дрэва, касмічную вось. Як і ў міфе, што прыведзены крыху вышэй, тут прысутнічае і камень, па якому боства наносіць удар.
З паданняў Народнай Бібліі
У хрысціянізаваным паданні «Аб паходжанні д’ябла і балотаў» таксама прысутнічае ўскаламучванне першароднага акіяну, але ў выніку з яго народжваецца не зямля, а боства:
«Ішоў Спас па сіняму мору, бачыць — мора пачынае пеніцца, пачынаюць біць незвычайна моцныя хвалі, з’явіўся аграмадны вадзяны стоўб. Спас падыходзіць да гэтага стаўба паглядзець і бачыць у сярэдзіне гэтага стаўба жывога волата, і выкінуў на бераг. З’явіўся такі прыгажун, што прыгажосці яго здзівіўся сам Спас».
У паданні «Бог і д’ябл» (Гомельшчына) па пешапачатковаму акіяну ходзіць сам Бог. Ён сустракае вадзяны пузыр і пытае, хто сядзіць унутры. З пузыра чуецца адказ:
— А хто ж я?
— А ты — кажа — над багамі бог — у пузыры атвет дае.
— Ну, калі ж я над багамі бог… — узяў і разадраў пузыр».
З пузыра вылазіць невядомы чалавек, які далей ідзе па вадзе побач з Богам. У другім варыянце падання гэты «чалавек» прама называецца Чортам.
Магчымая рэканструкцыя беларускага міфа аб першародным акіяне
Адсюль можна меркаваць, што пачатак беларускага міфа аб стварэнні сусвету меў наступную структуру: існаваў першародны акіян, сярод якога не было ніякай зямлі. Магчыма, сярод акіяну існавалі іншыя першасныя касмаганічныя дэталі (камень, дуб і г.д). Над ім жыў бог, які, мяркуючы па ўсім, увасабляў неба. Ім маглі быць Пярун (Дундар), Ярыла і інш. Марская вада пачынае каламуціцца (не выключна, што з дапамогай самога бога-творцы), і ў ёй самазараджаецца другое боства, якое ўвасабляла ніжэйшы свет, хтанічную прыроду, — магчыма, Вялес (Волат). Канфлікт паміж двума супрацьлеглымі багамі-стыхіямі прыводзіць да навалы нябеснага боства на камень ці гару (жытло ніжэйшага боства). У выніку першабытнае мора ўскаламучваецца, і адбываецца першы касмаганічны этап (аддзяленне глебы ад вады). Пазней абодва багі бяруць удзел у далейшым стварэнні свету.
Стварэнне зямлі
Большасць фальклорных тэкстаў сходзяцца на тым, што зямля, па ўяўляннях старажытных беларусаў, была пабудавана з пяску, які адзін з багоў-першатворцаў (ці яны абодва разам) дастаў з глыбіні першароднага акіяну.