cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тайланд
Гісторыя
У снежні 1941 на тэрыторыю Тайланда ўвайшлі японскія войскі, і ён уступіў у II сусветную вайну на баку Японіі і Германіі. Уздым вызваленчага руху ў 1944 прывёў да змены ўрада і пераходу яго на бок саюзных дзяржаў. У 1946 каралём Тайланда стаў Пуміпон Адульядэт (Рама IX), з імем якога звязаны пасляваенныя пераўтварэнні. Да сярэдзіны 1970-х у знешняй палітыцы Тайланд арыентаваўся на ЗША; далучыўся да ваеннага блока СЕАТО, удзельнічаў у агрэсіі ЗША у Індакітаі, дазволіўшы ім размясціць ваенныя базы на сваёй тэрыторыі. У 1976 Тайланд дамогся вываду амерыканскіх ваенных баз, у 1977 выйшаў з СЕАТО.
Выкарыстоўваючы значны прыток інвестыцый з ЗША, улады Тайланда ў 1950—70-я г. ажыццяўлялі палітыку індустрыялізацыі пры моцным дзяржаўным кантролі. У 1980—90-я г. праведзены структурныя рэформы: лібералізацыя эканомікі, прыярытэтнае развіццё дробнай і сярэдняй прамысловасці, інтэнсіфікацыя аграрнай вытворчасці, пераарыентацыя краіны на экспартную вытворчасць, што прывяло да паскарэння эканамічнага развіцця і ўваходжання Тайланда ў кола новых індустрыяльных краін.
Палітычнае развіццё краіны да 1970-х г. характарызавалася частымі ваеннымі пераваротамі, рэальная ўлада была ў руках ваенных. 3 1980-х г. у Тайландзе дзейнічае грамадзянскі рэжым, адбываецца фарміраванне дэмакратычных інстытутаў.
Таланд — член ААН (з 1946), АСЕАН (з 1967).
Адміністрацыйны падзел
Тайланд падзелены на 75 правінцый (จังหวัด, «чангват») і адну муніцыпальную акругу — сталіцу Бангкок («крунг тхеп маха накхон» — Krung Thep Maha Nakhon). Кожная правінцыя падзелена на раёны — усяго налічваецца 796 раёнаў (อำเภอ, «ампхэ» — amphoe), 81 падраён (กิ่งอำเภอ, «кінгампхэ» — king amphoe) і 50 гарадскіх раёнаў Бангкока (เขต, кхет — khet). У кожнай правінцыі ёсць цэнтральны раён (อำเภอเมือง, «ампхемыанг» — amphoe mueang).
У Бангкоку раёны горада маюць назву кхет (เขต), якія падзяляюцца на квенгі.
Насельніцтва
Сярод вернікаў пераважаюць будысты (95 %), ёсць мусульмане (3,8 %), хрысціяне (0,5 %) і інш. Горныя народы (карэны, семангі і інш.) — анімісты.
Насельніцтва сканцэнтравана ў дэльце р. Менам-Чао-Прая (пераважна ў Бангкоку), уздоўж рэк і па заходнім узбярэжжы.
Рэлігія
Абсалютная большасць (94,6 працэнта) жыхароў краіны вызнаюць будызм. У ХІІІ стагоддзі тут афіцыйна быў прызнаны будызм хінаяны — «малая калясніца». Цяпер у краіне вызнаецца тхеравада — «вучэнне старэйшын». Гэта адзін з варыянтаў будызму, які яго паслядоўнікі называюць найбольш старажытным, найбольш прыгожым і найбольш блізкім да арыгінальнага вучэння Гаўтамы Буды. Афіцыйны тайскі каляндар заснаваны на будыйскім Эрэ і адрозніваецца на 543 гады ад заходняга календара.
У Тайландзе кароль з’яўляецца не толькі кіраўніком дзяржавы, але і заступнікам, абаронцам усіх рэлігій. У перыяды крызісу ён выступае ў ролі прыміраючага пасярэдніка, не займаючы чыю-небудзь бок. Кароль Тайланда — лідар і нацыянальны сімвал, які стаіць над палітыкай, і таму ён ўмешваецца ў палітычныя справы толькі калі гэта неабходна для прадухілення кровапраліцця. Любоў і павага да каралеўскай сям’і носіць у Тайландзе амаль рэлігійны характар. Гэтая любоў з’яўляецца адказам на тое зацікаўлены ўдзел у дабрабыце свайго народа, якое характарызуе караля Пхумипхона. Акрамя веры ў свайго караля тайцы вызнаюць будыйскае вучэнне. У XIII ст. у Тайландзе афіцыйна быў прызнаны будызм хінаяны, які азначае — «малая калясніца» (другая буйная галіна будызму носіць назву «махаяна» — «вялікая калясніца»). У цяперашні час тэрмін «Хінаяна» прынята лічыць састарэлым і ён выходзіць з ужытку, быўшы заменены саманазвай дадзенай галіны будызму — «Тхеравада» — «вучэнне найстарэйшых». Тхеравада — гэта найбольш старажытны варыянт будызму, які атрымаў найбольш ранні пісьмовы запіс (так званы «Палійскі канон») і, фармальна, найбольш блізкі да арыгінальнага вучэння Гаўтамы Буды. У гэтым вучэнні існуюць свае строгія правілы, у дачыненні да якіх недапушчальны грэблівы тон (асабліва турыстамі) — гэта павага да выявы Буды, да храмаў, манахаў, а таксама некаторыя абмежавання волі паводзінаў для жанчын, аднак абрады і рытуалы ў цэлым значна прасцей, чым у індыйскім будызме махаяны.
Будызм і іншыя вераванні і рэлігіі знайшлі адлюстраванне ў тайскім мастацтве і ў жыцці манастыроў. Гістарычна ў Сіяме існавала дзве культуры: прыдворная, заснаваная на будыйскіх каштоўнасцях, якая ўвабрала ў сябе элементы індуізму, іншая культура — гэта культура сялянскай вёскі з народнымі песнямі і танцамі (самы вядомы з іх — рамвонг, у які звычайна залучаюць і турыстаў), верай у духаў, казкамі, абрадамі сельскагаспадарчага цыклу і цыкла чалавечага жыцця. Да народнай культуры таксама можна аднесці і народныя промыслы — выраб прадметаў ужытку, апрацоўка дрэва, хатняе шоўкаткацтва, пляценне з лазы, ротанга і многае іншае. Да прыдворнай культуры можна аднесці тайская класічны тэатр «кхон», які суправаджаецца традыцыйным аркестрам тайскай музыкі «пхи пхат», спевамі і рэчытатывам чытальнікаў, архітэктуру будыйскіх манастыроў, насценныя фрэскі храмаў, скульптурныя выявы Буды. Традыцыйная скульптура Тайланда прадстаўлена, перш за ўсё, яго малюнкамі і ўваходзіць у лік найбольш значных праяў будыйскага мастацтва ў свеце. Буда малюецца ў пэўных кананічных позах, якія маюць сэнс для будыста, існуюць таксама мноства стыляў скульптурнай выявы — усё гэта знаходзіцца ў Нацыянальным музеі ў Бангкоку. Да захаду ад Бангкока, побач з мястэчкам Накхонпатхом, знаходзіцца самая вялікая ў свеце ступа, 127-метровая Пхра Патам Чеди, а ў 16 км на паўночны захад ад Чыянгмая размешчана адна з святынь будызму — храм Ват-Пра-Даі-Сутхеп, які стаіць на вяршыні гары.
Другі па значэнні рэлігіяй у Тайландзе з’яўляецца іслам, які вызнае каля 4,6 % насельніцтва — у асноўным жыхары паўднёвых правінцый, блізкіх да Малайзіі. У Тайландзе таксама прадстаўлена хрысціянства. Самае першае згадванне аб хрысціянах ў Тайландзе (Сіяме) зафіксавана ў шляхавых нататках італьянскага вандроўцы Людовіка з Варсемы, які наведаў Паўднёва-Усходнюю Азію каля 1505 года. З яго запісаў становіцца ясна, што першымі хрысціянамі ў Тайландзе былі армяне, якія жылі тут пастаянна і вялі гандаль з Індыяй. У XVI—XVII стст, хрысціянства тут распаўсюджвалі каталіцкія місіянеры. У цяперашні час у краіне дзейнічаюць каталіцкія і пратэстанцкія абшчыны, а таксама прыход Рускай праваслаўнай царквы. Усяго, паводле розных ацэнак, ад 0,7 % да 1,7 % насельніцтва краіны вызнаюць хрысьціянства — у асноўным гэта насельнікі горных паўночных рэгіёнаў. Большая частка хрысціян — каталікі, але ёсць і суполкі пратэстантаў — прэсвітэрыян, баптыстаў, адвентыстаў, лютэран, вернікаў Асамблей Бога.
Архітэктура
Да ўтварэння першага буйнога тайскага дзяржавы Сукхатай вобласці Тайланда (а з XII ст. і ўся краіна) уваходзілі ў склад монских і кхмерскіх дзяржаў Бапном, Двараваці, Чэнла і Камбуджадзеша. Пасля падзення Камбуджадзешы тайскія дзяржавы Сукхатаі, Аюція і Бангкок сталі асноўнымі нашчадкамі камбаджыйскай культуры, паколькі ў Камбоджы не было ўмоў для яе развіцця. Тайская архітэктура бярэ пачатак ад камбоджыйскага.
Усе развіццё тайскай мастацкай культуры звязана з будызмам, які ў тайскім варыянце ўключыў у сябе і некаторыя індуісцкія матывы. У манументальнай архітэктуры асноўныя тыпы пабудоў — ступа і храм. Тайскія ступы ўзыходзяць да монскіх і кхмерскіх прататыпаў (прасанг, прасат, чэдзі; прыстаўка «пра» азначае «святы»). Асновай развіцця храмаў з'яўляецца вяхан — будынак з цаглянымі ці каменнымі калонамі і драўляным дахам.
Найбольш яркім прыкладам архітэктурнай творчасці тайцаў з'яўляецца комплекс храмаў і Вялікага каралеўскага палаца ў Бангкоку. Будынкі, якія знаходзяцца на тэрыторыі храмаў, маюць розную форму і значэнне — гэта звычайна сьвятыні, залы для рэлігійных цырымоній, бібліятэкі і школы. Сцены могуць упрыгожваць сцэны з індуісцкага эпасу («Рамакіен»: Кароль Рама 2 перавёў Рамаяну на Тайская мова) і малюнкі міфалагічных жывёл. У двары манастыроў часта сустракаецца святое дрэва Бодхі. Тут таксама прадстаўлены шматлікія скульптуры міфічных істот, якія валодаюць звышнатуральнай сілай і якія ахоўваюць манастыр.
Музыка
У цырыманіяльнай, прыдворнай і рэлігійнага жыцця тайцаў музыка заўсёды займала важнае месца. Традыцыйны аркестр складаецца з гонгаў, званочкаў, струнных, ксілафон. Для еўрапейцаў тайская музыка гучыць даволі нязвыкла. Яна і сёння суправаджае важныя грамадскія цырымоніі і прадстаўлення класічнага тэатра.
Мастацкія промыслы
Тайланд славіцца вырабамі народных мастацкіх промыслаў. Яны сустракаюцца паўсюль — самыя буйныя цэнтры промыслаў ў Бангкоку і Чыангмае. Тайланд — адзін з найбуйнейшых у Азіі вытворцаў ядвабных і баваўняных вырабаў, мэблі і разьбяных драўляных вырабаў. Шматлікія крамы прапануюць кераміку, шкатулкі, распісаныя вееры і парасоны, вырабы з бронзы і латуні, тайскіх лялек і т. Д. У Тайландзе можна знайсці мноства недарагіх ювелірных упрыгожванняў са срэбра і традыцыйнага для Азіі «жоўтага» золата з каштоўнымі камянямі (рубіны, смарагды, сапфіры).
Сельская гаспадарка
Тайланд — адзін з найбуйнейшых у свеце вытворцаў і экспарцёраў рысу: штогод краіна пастаўляе на сусветны рынак да 9 мільёнаў тон рысу розных гатункаў. У тым ліку — знакамітага «жасмінавага» рысу, названага так з-за тонкага натуральнага водару. Доля сельскагаспадарчай прадукцыі ў ВУП Тайланда ў цяперашні час складае каля 10 % з тэндэнцыяй да павелічэння. Іншыя папулярныя культуры — маніёк, кукуруза, бататы, ананасы, какосы (у асноўным у паўднёвым рэгіёне), бананы. Вялікія даходы краіна атрымлівае ад экспарту «караля садавіны» — дурыяна, які культываваць ўпершыню навучыліся менавіта тут.
Гаспадарка
Тайланд — аграрная краіна з прамысловасцю, якая інтэнсіўна развіваецца. Каля 40 % працаздольнага насельніцтва працуе ў сельскай гаспадарцы, вырошчваючы рыс, кукурузу і цукровы трыснёг. Экспарт Тайланду кіруецца ў асноўным у Еўропу і Паўночную Амерыку і складаецца з рысу, волава і электратэхнічнага абсталявання. Вялікую ролю ў эканоміцы краіны займае турызм.
Тайланд — адзін з найбуйнейшых у свеце вытворцаў і экспарцёраў рысу: штогод краіна пастаўляе яго на сусветны рынак да 9 мільёнаў тон розных сартоў, у тым ліку «язмінавага», названага так з-за тонкага натуральнага водару. Доля сельскагаспадарчай прадукцыі ў валавым унутраным прадукце Тайланда складае каля 10 %, прычым з тэндэнцыяй да павелічэння.
Яшчэ ў 1986 годзе Тайланд лічыўся пераважна аграрнай краінай, 67 % насельніцтва якой жылі за рысай беднасці, але ўжо ў 2014-м беднякоў налічвалася 11 %, ВУП краіны дасягнуў 390 мільярдаў долараў, а мноства сялян ператварыліся ў заможных гараджан. Хоць Тайланду так і не ўдалося стаць адным з «азіяцкіх тыграў», узровень жыцця істотна палепшыўся.
З 2015 года Савет па інвестыцыях Тайланда (Bоаrd оf Іnvеstmеnt, BОІ) укараняе стымулюючую праграму эканамічнага развіцця «Тайланд 4.0». Яна накіравана на падтрымку амбіцыйнага плана ўрада па развіцці Усходняга эканамічнага калідора (ЕЕС) уздоўж берагоў Сіямскага заліва.
Украінскі тэатр
Украінскі тэатр — адна з формаў выяўленчага мастацтва Украіны, які таксама выкарыстоўваецца ў якасці спосабу культурнага выражэння і вызначэння ўзроўню культурнага развіцця краіны. Як форма мастацтва з'яўляецца мастацкай выявай жыцця з дапамогай сцэнічнага акцёра.
Украінскі тэатр заснаваны на айчыннай культуры, звычаях, традыцыях і мове Украіны. Першыя сляды ўкраінскага тэатра могуць быць выяўлены ў пачатку 19 стагоддзя.
Спіс аб’ектаў PGC (1963001—1964000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1963001—1964000)
Нямецкі музей фільмаў
Нямецкі музей фільмаў (Deutsches Filmmuseum) — прысвечаны гісторыі кіно і стварэнню фільмаў музей у Франкфурце-на-Майне, які знаходзіцца на беразе Майна у раёне Заксэнхаўзэн (т.зв. Музейны бераг). Гэта адзін з шасці музеяў фільмаў у Германіі. Агульная выставачная плошча складае 2100 кв. метраў. Музей быў адкрыты ў 1984 годзе.
У пастаяннай экспазіцыі музея прадстаўлены экспанаты з гісторыі фільма, працоўныя прылады і крокі кінавытворчасці. Сярод экспанатаў знаходзяцца статуэтка Оскар, атрыманая Максіміліянам Шэлам за фільм Нюрнбергскі працэс (1961), а таксама больш чым 200-гадовы скрупулёзна адноўлены чароўны ліхтар.
Штогод тут таксама праводзяцца чатыры спецыяльных выставы, якія прызначаны канкрэтным абласцям кінематаграфіі і жанру кіно, а таксама розным сацыяльным тэмам і іх адлюстраванню ў фільмах.
У музеі таксама размешчаны кінатэатр, дзе правадзіцца паказ гістарычна значных, а таксама эксперыментальных фільмаў. У дадатак прапануюцца лекцыі і дыскусіі.
Нэданчыцкі сельсавет
Нэданчыцкі сельсавет (Неданчицька сільрада) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і орган мясцовага самакіравання ў Рыпкынскім раёне Чарнігаўскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Нэданчычы.
Неметы
Некаторыя даследчыкі лічаць, што ад назвы неметаў паходзіць славянскае слова "немцы".
NGC 7320C
NGC 7320C (іншыя абазначэнні — PGC 69279, MCG 6-49-43, NPM1G +33.0467) — спіральная галактыка з перамычкай. Находится ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Спіс аб’ектаў PGC (905001—906000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (905001—906000)
Спіс касмічных запускаў у 2023 годзе
У гэтым спісе прыводзіцца інфармацыя аб запусках касмічных аб’ектаў у 2023 годзе, якія былі прызначаны для выхаду на калязямную арбіту або траекторыю ўцёкаў. Інфармацыя ўзята з адкрытых афіцыйных крыніц, атмасферныя і субарбітальныя выпрабавальныя палёты не ўключаны. Назвы аб’ектаў і запускаючых дзяржаў адпавядаюць даным, якія прадстаўляюцца краінамі ўдзельнікамі «Канвенцыі аб рэгістрацыі аб’ектаў, якія запускаюцца ў касмічную прастору», прынятай на Генеральнай Асамблеі ААН у 1974 годзе.
NGC 7321
NGC 7321 (іншыя абазначэнні — PGC 69287, UGC 12103, MCG 3-57-21, ZWG 452.31, KAZ 227, IRAS22340+2121) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Асніца
Асні́ца (, Осница) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Парахонскага сельсавета.
Вёска знаходзіцца ў 2 км ад аўтадарогі Лунінец — Пінск. Чыгуначная станцыя «Парахонск» на лініі Брэст — Лунінец.
Гісторыя
У XVII ст. кароль Ян III Сабескі ўрочышчам Асніца ўзнагародзіў за ваенную заслугу ротмістра Мірона Літаіновіча, прадстаўніка мясцовай шляхты. З часам тут узнікла паселішча. Да Вялікай Айчыннай вайны знаходзіўся хутар, працавалі млын і лесапільны завод. 7 лютага 1967 года да вёскі далучаны пасёлак чыгуначнай станцыі Парахонск. На пачатак 1998 года ў вёсцы налічвалася 49 двароў, 76 чалавек.
Медыцына
У Асніцы працуе Парахонская участковая бальніца.
Wish You Were Here
«Wish You Were Here» (Шкада, што цябе тут няма) ― дзявяты студыйны альбом англійскага рок-гурта «Pink Floyd», выпушчаны ў верасні 1975 года. Матэрыял для пласцінкі збіраўся падчас канцэртнага тура па Еўропе, а запіс пасля шматлікіх сесій быў зроблены ў лонданскай студыі «Эбі Роўд» (Студыя 3).
Сяргей Мікалаевіч Дзікун
Сяргей Мікалаевіч Дзікун (, в. Кнышэвічы, Светлагорскі раён, Гомельская вобласць —, г. Шклоў) — партыйны дзеяч БССР, Герой Сацыялістычнай Працы (1971).
Біяграфія
У 1940 годзе закончыў Парыцкую СШ і паступіў у Ленінградскае авіяцыйна-тэхнічнае вучылішча. Пасля яго заканчэння служыў у Чырвонай Арміі.
Ветэран Вялікай Айчыннай вайны. Удзельнік абароны Сталінграда, вызвалення Беларусі, штурму Берліна.
Закончыў Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КПБ. Працаваў прапагандыстам Бабруйскага абкама партыі, загадчыкам парткабінета аддзела прапаганды і агітацыі, сакратаром, другім сакратаром Старобінскага і Кіраўскага РК КПБ.
На пасадзе першага сакратара Шклоўскага РК КПБ з 1961 года. За ўмелае кіраўніцтва сельскагаспадарчай вытворчасцю раёна ў 1971 годзе прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы.
Эміліа Мола
Эміліа Мола Відаль (Emilio Mola Vidal; 9 ліпеня 1887 — 3 чэрвеня 1937) — іспанскі ваенны дзеяч, генерал. Удзельнік грамадзянскай вайны 1936—1939. Таксама вядомы пад мянушкай Дырэктар.
Сям’я і адукацыя
Нарадзіўся на Кубе, якая была тады іспанскай калоніяй. Бацька — капітан грамадзянскай гвардыі (жандармерыі), праходзіў службу на Кубе і ўступіў там у шлюб з мясцовай ураджэнкай. Пасля паражэння Іспаніі ў вайне з ЗША у 1898-м, што пацягнула за сабой страту Кубы, сям’я пераехала ў Іспанію. У 1904—1907 Эміліа атрымаў адукацыю ў Таледскім пяхотным вучылішчы, пасля паспяховага заканчэння якога быў выраблены ў лейтэнанты.
Ваенная служба
З 1915 года — камандзір дабравольніцкага батальёна «Альба дэ Тормес» у Барселоне, праз два з паловай гады быў пераведзены ў Мадрыд, а адтуль зноў у Іспанскае Марока — у Сеуту, дзе зноў ваяваў у падраздзяленні «regulares». У 1919—1920 гадах удзельнічаў у шматлікіх баях супраць мараканцаў, у чэрвені 1921 яму было прысвоенае званне падпалкоўніка, і ён атрымаў прызначэнне ў пяхотны полк Андалузіі ў Сантандэрэ. аднак ужо праз тры месяцы вярнуўся ў шэрагі «regulares» Мелільі, вызначыўся падчас аперацыі ў Дар-Акоба. Неўзабаве выраблены ў палкоўнікі (у гэтым чыне камандаваў пяхотным палком Мелільі), а ў 1927-м — у брыгадныя генералы з прызначэннем камандуючым войскамі ў Ларачэ (на атлантычным узбярэжжы Марока). Паспяховая ваенная кар’ера Молы была абумоўлена яго адрозненнямі ў баявых дзеяннях у Паўночнай Афрыцы (ён не толькі атрымліваў за адвагу пазачарговыя павышэння па службе, але і адзначаўся ўзнагародамі). Іншым вядомым маладым «афрыканскім» генералам таго часу быў Франсіска Франка.
У 1930 годзе кансерватыўна настроены генерал Мола стаў дырэктарам бяспекі. Яго дзейнасць на гэтай пасадзе негатыўна ўспрымалася левымі сіламі. (у 1930—1931 гадах адным з лозунгаў рэвалюцыянераў быў «расстраляць Мола»). У гэты перыяд ён займаўся рэарганізацыяй паліцэйскіх часцей, у тым ліку стварэннем штурмавой гвардыі. У 1931 годзе, пасля звяржэння манархіі, ён быў заключаны ў турму, у 1932-м, пасля ваеннага выступлення правага генерала Хасэ Санхурха быў звольнены ў адстаўку. Гэты перыяд ён займаўся публікацыяй артыкулаў, у тым ліку з мэтай заробку. У той жа час Мола атрымаў вядомасць як ваенны тэарэтык. У 1932 ён апублікаваў кнігу «Досведы», у якой выступіў прыхільнікам рэарганізацыі іспанскай арміі на прафесійнай аснове.
У 1933 годзе Мола быў амніставаны і вернуты ў армію, служыў у Генеральным штабе пад кіраўніцтвам генерала Франка. У 1935 годзе правацэнтрысцкі ўрад, міністрам абароны ў якім быў лідар правай партыі Іспанская канфедэрацыя аўтаномных правых Хасэ Марыя Хіль-Роблес, прызначыў яго камандуючым войскамі ў Мелільі, а затым галоўнакамандуючым іспанскімі ўзброенымі сіламі ў Марока. Пасля таго, як у лютым 1936 годзе на парламенцкіх выбарах у Іспаніі перамог левы Народны фронт, то генерал Мола быў прызначаны на перыферыйную пасаду камандуючага войскамі ў Памплоне (Навара). У гэты ж час Франка быў перамешчаны на аналагічную пасаду на Канарскія астравы. Так левы ўрад спрабаваў выдаліць з ключавых пастоў нелаяльных яму ваеначальнікаў.
Арганізатар змовы
Аднак дзеянні ўладаў не перашкодзілі Мола стаць адным з найбольш вядомых арганізатараў ваеннага змовы супраць урада Народнага Фронту. Больш за тое, прызначэнне Мола ў Навару дазволіла яму наладзіць адносіны з кансерватыўнай часткай манархічнага руху — карлістамі.
5 чэрвеня 1936 Мола прадставіў іншым удзельнікам змовы план паўстання, у якім прадугледжвалася стварэнне «дырэкторыі» з прэзідэнта і чатырох членаў і прыпыненне дзеяння Канстытуцыі. План прадугледжваў таксама рашучае падаўленне ўсіх палітычных і ваенных сіл, якія маглі б перашкодзіць поспеху паўстання.
Удзел у грамадзянскай вайне ў Іспаніі
17 ліпеня ваеннае выступленне пачалося ў Марока. У ноч з 18 на 19 ліпеня новапрызначаны прэм’ер-міністр Рэспублікі Дыега Марцінес Барыа патэлефанаваў Мола ў Памплону і прапанаваў яму заняць міністэрскую пасаду з тым, каб спыніць выступ. Мола адказаў адмовай.
Падчас падаўлення паўстання ў Барселоне 20 ліпеня быў забіты яго брат, капітан Рамон Мола, актыўны прыхільнік нацыяналістаў і ўдзельнік змовы. У той жа час генералу атрымалася ўсталяваць кантроль над значнай часткай поўначы краіны. Ён займаўся не толькі военным і арганізацыйнымі пытаннямі, але і прапагандай, асабіста выступаючы па радыё і рэзка крытыкуючы рэспубліканцаў. Асабліва моцным яго нападкам падвяргаўся прэзідэнт Мануэль Асанья, якога ён абвінавачваў у дзеяннях, накіраваных на развал арміі (Асанья быў міністрам абароны, калі Мола быў звольнены з Узброеных Сіл), называў пачварай і патрабаваў заключыць у клетку.
Ужо да 22 ліпеня Паўночная армія Мола заняла Старую Кастылію, аднак спроба прарвацца да Мадрыда завяршылася няўдачай з-за недахопу сіл і адсутнасці рэзерваў. У жніўні яго войскі пачалі новае наступленне, якое насіла дэманстрацыйны характар — яно скаваў сілы рэспубліканцаў, не дазволіўшы ім паспяхова дзейнічаць на іншых участках фронту. У той жа час Мола атакаваў на поўначы супраць рэспубліканцаў, якія змагаліся на баку, фарміраванняў баскаў, дамагаючыся поспехаў з вялікімі стратамі.
30 верасня Мола ўдзельнічаў у нарадзе васьмі вядучых ваенных лідараў нацыяналістаў, на якім Франсіска Франка быў абраны аднаасобным ваенна-палітычным правадыром. Мола быў у ліку двух генералаў, якія галасавалі супраць Франка. У кастрычніку—лістападзе ён кіраваў штурмам Мадрыда, абяцаючы ўзяць яго да 7 лістапада. Пры гэтым яму належыць знакамітае выслоўе аб «пятай калоне», якая падтрымае знутры наступленне чатырох ваенных калон нацыяналістаў. Аднак штурм Мадрыда завяршыўся няўдачай, і да канца лістапада бакі перайшлі да пазіцыйнай вайны — лінія фронту праходзіла па ўскраіне горада.
Увесну 1937 года Мола ўзначаліў новае наступленне на поўначы краіны супраць баскаў. Падчас гэтага саюзная нацыяналістам нямецкая авіяцыя 26 красавіка разбурыла старажытную басконскую сталіцу Герніку, якая на наступны дзень была занятая войскамі Молы. 19 чэрвеня нацыяналісты ўзялі Більбаа, што стала вырашальным поспехам нацыяналістаў на гэтым участку фронту.
Смерць
3 чэрвеня 1937 года генерал Мола загінуў у авіякатастрофе, накіроўваючыся з Памплоны на Паўночны фронт. Складаныя адносіны паміж Франка і Молай сталі прычынай з’яўлення версіі аб датычнасці першага да гібелі «Дырэктара». На думку германскага пасла ў Іспаніі генерала Вільгельма Фаупеля, Франка, «без сумневу, выпрабаваў палёгку пры вестцы пра смерць Молы». Акрамя таго, яшчэ ў ліпені 1936 года таксама ў авіякатастрофе загінуў яшчэ адзін магчымы супернік Франка, генерал Хасэ Санхурха. Аднак ніякіх доказаў гэтай версіі не існуе. Пасля заканчэння вайны Франка пасмяротна прысвоіў Моле тытул герцага.
Адольф Гітлер пасля гібелі генерала заявіў: «Гібель Молы стала трагедыяй Іспаніі. Мола — гэта сапраўдны мозг, сапраўдны правадыр». Чылійскі паэт і актыўны прыхільнік іспанскіх рэспубліканцаў Пабла Неруда назваў адзін са сваіх самых рэзкіх вершаў «Мола ў пекле».
Падводная лодка
У памяць аб Моле была названа падводная лодка «Генерал Мола» («General Mola»), перададзеная іспанскім нацыяналістам іх італьянскімі саюзнікамі (у Італіі яна называлася «Тарычэлі»). Яна знаходзілася ў страі да пачатку 1950-х гадоў, калі была заменена падводнай лодкай, пабудаванай у Іспаніі.
Per stirpes
Per stirpes (/pɜr ˈstɜr piz/; «па караням») — юрыдычны тэрмін з лацінскай мовы, які выкарыстоўваецца звычайна ў спадчынным і маёнткавым праве Англійскай юрыдычнай сістэмы. Маёнтак спадчынніка размяркоўваецца per stirpes, калі кожнае адгалінаванне сям'і павінна атрымаць роўную долю маёмасці. Калі спадчыннік у першым пакаленні адгалівання памёр перад спадчыннікам, доля, якая была б дадзена спадчынніку, размяркоўвалася б паміж спадчыннікам роўнымі долямі. Гэты тэрмін таксама можа быць вядомы як the old English approach (стары ангільскі падход) і адрозніваецца ад размеркавання per capita (на душу насельніцтва), паколькі члены аднаго пакалення могуць успадкоўваць розныя сумы. У раздзеле 33 Закона аб завяшчаннях 1837 года ў Англіі і Уэльсе гэта называецца according to their stock (ў адпаведнасці з акцыямі/каранямі).
Прыклады
Прыклад 1А: Завяшчальнік А вызначае ў сваім завяшчанні, што яго маёмасць павінна быць падзелена паміж яго нашчадкамі роўнымі долямі per stirpes. У A трое дзяцей: B, C і D. B ужо памёр, але пакінуў двух дзяцей (унукаў A ), B1 і B2. Калі завяшчанне А выконваецца, у адпаведнасці з размеркаваннем per stirpes, C і D атрымліваюць па адной траціне маёмасці, а B1 і B2 атрымліваюць па адной шостай. B1 і B2 складаюць адно "адгалінаванне" сям'і і ў сукупнасці атрымліваюць долю, роўную долі, атрыманай C і D у якасці адгалявання (малюнак 1).
Прыклад 1B: Калі б унук B1 памёр раней A, пакінуўшы двух дзяцей B1a і B1b, і ўнук B2 таксама памёр, пакінуўшы трох дзяцей B2a, B2b і B2c, то размеркаванне per stirpes дало б па адной траціне кожнаму C і D; па адной дванаццатай для B1a і B1b, якія будуць складаць адгалінаванне; і па адной васемнаццатай для B2a, B2b і B2c. Такім чынам, B, C і D атрымліваюць роўныя долі ўсёй маёмасці, адгалінаваня B1 і B2 атрымліваюць роўныя долі ад долі адгалінавання B, B1a і B1b атрымліваюць роўныя долі ад долі адгалінавяння B1, а B2a, B2b і B2c атрымлівюць роўныя долі ад долі адгалінавання B2.
На душу насельніцтва (Per Capita) ў кожным пакаленні
На душу насельніцтва ў кожным пакаленні - гэта альтэрнатыўны спосаб размеркавання, дзе спадчыннікі аднаго пакалення будуць атрымліваць аднолькавую суму. Маёнтак дзеліцца на роўныя долі паміж пакалення бліжэйшага да памерлага з ацалелымі спадчыннікамі. Колькасць доляў роўна колькасці першапачатковых членаў, якія засталіся ў жывых або з выжылымі нашчадкамі. Кожны спадчыннік гэтага пакалення, які выжыў атрымлівае долю. Астатняя частка затым такім жа чынам дзеліцца паміж нашчадкамі наступнага пакалення памерлых нашчадкаў.
Прыклад 2A: У першым прыкладзе дзеці C і D выжываюць, таму маёмасць дзеліцца на іх пакаленне. Дзяцей было трое, таму кожнае ацалелае дзіця атрымлівае траціну. Затым, астатняя частка - доля B - дзеліцца такім жа чынам паміж жывымі нашчадкамі B. Вынік такі ж, як і пры per stirpes, таму што адна траціна B размяркоўваецца паміж B1 і B2 (па адной шостай кожнаму).
Алексанян
Алексанян — прозвішча.
Міхаіл Іванавіч Лагір
Міхаіл Іванавіч Лагір (, в. Ражава, Нараўлянскі раён, Гомельская вобласць —, г. Мінск) — партыйны і дзяржаўны дзеяч Беларусі.
Біяграфія
З 1939 года — на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы. У 1939—1990 гадах — педагагічны працаўнік у Хойніцкім раёне, чырвонаармеец, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, 1-ы сакратар Палескага і 1-ы сакратар Мазырскага гаркама, сакратар Палескага і 1-ы сакратар Гомельскага абкамаў ЛКСМБ, інспектар ЦК КПБ, 1-ы сакратар Лагойскага РК КПБ, намеснік загадніка, загаднік аддзелам партыйных органаў ЦК КПБ, сакратар, 2-і сакратар Мінскага абкама КПБ, старшыня Камітэта народнага кантролю Беларускай ССР.
NGC 7322
NGC 7322 (іншыя абазначэнні — NGC 7334, PGC 69365, ESO 405-33, MCG -6-49-10) — галактыка ў сузор’і Журавель.
Гута-Ткачова
Гута-Ткачова (Гута-Ткачова) — вёска ва Украіне, у Рыпкынскім раёне Чарнігаўскай вобласці.
NGC 7322
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 7322, NGC 7334.
Гута-Ткачова
Дэмаграфія
Па дадзеных перапісу 2001 года, большасць жыхароў Гуты-Ткачовы размаўляюць па ўкраінску (98,18%) і на рускай (1,82%).
NGC 7322
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікалай Іванавіч Святаполк-Мірскі
Мікалай Іванавіч Святаполк-Мірскі (,  —, ) — князь, прадстаўнік роду Святаполк-Мірскіх, сын Тамаша Тэафіла Яна, генерал-ад’ютант, генерал ад кавалерыі, член Дзяржаўнага Савета, адзін з уладальнікаў Мірскага замка.
Скончыў Пажаскі корпус. Вайсковую службу пачаў на Каўказе. У Руска-турэцкую вайну 1877—78 камандаваў дывізіяй. Камандаваў габраўскім атрадам, які штурмаваў Шыпкінскі перавал у Балгарыі. У тым атрадзе знаходзіўся сын расійскага імператара Мікалая I вялікі князь Мікалай Мікалаевіч.
У 1868 годзе Мікалай Іванавіч узяў шлюб з Клеапатрай Міхайлаўнай Ханыкавай, на вяселлі прысутнічаў сам імператар Мікалай I з жонкай. Ад гэтага шлюбу князь меў сем дзяцей.
З 1881 года наказны атаман Войска Данскога. У 1891 годзе набыў маёнтак, у які ўваходзіў у тым ліку і Мірскі замак, дзе збіраўся ўладкаваць радавое гняздо. Не стаўшы аднаўляць знаходзіўшыся ў дрэнным стане замак, пабудаваў побач палац і вінакурны завод, заклаў парк, вырыў каля замка сажалку.
NGC 7323
NGC 7323 (іншыя абазначэнні — PGC 69311, UGC 12108, KAZ 228, MCG 3-57-25, KCPG 569A, ZWG 452.34, IRAS22344+1853) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гарнастаіўка (Чарнігаўская вобласць)
Гарнастаіўка (Горностаївка) — вёска ва Украіне, у Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці. Была цэнтрам Гарнастаіўскага сельскага савета. Насельніцтва складае 661 чалавек (2001).
У ХІХ стагоддзі сяло Гарнастаіўка было ў складзе Ярылавыцкай воласці Гараднянскага павета Чарнігаўскай губерні.
Дэмаграфія
Паводле даных перапісу 2001 года, большасць людзей Гарнастаеўкі размаўляюць па ўкраінску (51,29 %), па-руску (47,66 %) і на беларускай мове (1,06 %).
Астроўскі сельсавет (Віцебскі раён)
Астро́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Астроўкі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Будніцкі сельсавет у складзе Суражскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Будніца. 29 кастрычніка 1924 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Астроўкі, сельсавет перайменаваны ў Астроўскі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Суражскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці БССР. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскага раёна. 22 снежня 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Курынскага сельсавета.
Крамбамбуля (гурт)
«Крамбамбу́ля» — беларускі гурт, які выконвае музыку ў змяшаным стылі пад уплывам року ды поп-фолку. Заснаваны ў 2001 годзе Лявонам Вольскім ды музыкамі гурту «Hasta la Fillsta». Гурт выпусціў шэсць студыйных альбомаў, зборнік найлепшых песень ды два інтэрнэт-сінгла. Песні напісаны пераважна па-беларуску, а таксама па-польску і на некаторых іншых мовах.
Назва гурта паходзіць ад назвы аднайменнага напою. У 2005 годзе ў «Кліп-марафоне» песня «Турысты» перамагла ў намінацыі «Анімацыйныя кліпы», а «Абсэнт» — у намінацыі «Лірыка». У 2007 годзе гурт прыняў удзел у пазаконкурснай частцы фестывалю Басовішча-2007. Удзельнічалі ў фестывалі «Кубак Піва».
У 2010 склад гурта цалкам абноўлены (ад першага складу застаўся толькі Лявон Вольскі). У новым складзе гурт запісаў новы сінгл «Раз-два-тры — усе за стол!».
Пасля прэзідэнцкіх выбараў 2010 года і акцый пратэсту шэраг гуртоў і музыкаў трапілі пад негалосную забарону, Крамбамбуля таксама апынулася ў чорным спісе. Гурт быў вымушаны праводзіць канцэрты і прэзентацыі новых дыскаў за мяжой.
2011 год адзначаны альбомам «Драбадзі-драбада» з каверамі на папулярныя народныя песні свету, якія запісваліся на беларускай мове і на мове арыгіналу. Дыск вылучаецца выразным рокавым гучаннем. Песні гурта гучалі ў кароткаметражным фільме «Колер кахання» і стужцы 2010 года «Дастыш фантастыш». Апошні альбом, «Чырвоны штраль», убачыў свет у 2015 годзе, мае выразную партызанска-паўстанчую тэматыку; у музычным плане быў замацаваны ўхіл ад першапачатковай застольнай стылізацыі гурта да больш цяжкага гучання, якое, аднак, захавала іранічнасць і імкненне да музыкальных цытат і адсылак.
Па словах франтмэна, альбом «Чырвоны штраль» мусіць стаць апошнім у гісторыі гурта. Аднак ён не спыняе сваё існаванне, працягваючы канцэртную дзейнасць.
У 2017 годзе адбыўся першы за апошнія 9 гадоў канцэрт гурта.
Удзельнікі
Былыя ўдзельнікі: Запрошаныя выканаўцы: Іншыя ўдзельнікі:
Астравічы
Астраві́чы (, Островичи) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Парахонскага сельсавета.
Гісторыя
Даўняя ўласнасць князёў Жыжэмскіх, пазней — Радзівілаў і Друцкіх-Любецкіх. У 1559 годзе Астравічы згадваюцца ў судовай справе па парушэнні межаў зямельных уладанняў паміж шляхцічамі Гараглядамі з Вылаз і Філіпам Жыжэмскім, уладальнікам Парахонска і Астровіч.
У 1880-я гады фальваркам распараджаліся Асмалоўскія. У 1894 годзе на могілках пабудавана царква Арханёла Міхаіла (не захавалася).
У 1920—1930-я гадах адбылася парцэляцыя маёнтка; асноўным уладальнікам стала Марыя Валасевіч, эканомам быў Браніслаў Падгурскі.
Да 1985 года вёска знаходзілася ў складзе Гарадзішчанскага сельсавета.
Талій
Талій (лат. Thallium), Tl — хімічны элемент ІІІ групы перыядычнай сістэмы, атамны нумар 81, атамная маса 204,38. Прыродны талій — сумесь стабільных ізатопаў 203Tl (29,5%) і 209Tl (70,5%). Сустракаюцца радыёактыўныя ізатопы 207Tl—210Tl. На свежым разрэзе — шэры бліскучы метал. Рассеяны элемент, у зямной кары 3•10−4% па масе. Адкрыты ў 1861 спектральным метадам англічанінам У.Круксам і незалежна ад яго французам К.А.Лямі, які атрымаў металічны талій. Названы па колеры (ярка-зялёны) характэрнай спектральнай лініі (ад грэч. thallos — маладая зялёная галінка).
Фізічныя і хімічныя ўласцівасці
Талій — мяккі метал, на паветры лёкка акісляецца і хутка тускнее, узаемадзейнічае з кіслародам і галагенамі ўжо пры пакаёвай тэмпературы, з серай і фосфарам — пры награванні. Раствараецца добра ў азотнай, горш у сернай кіслотах, не раствараецца ў галагенвадародных, мурашынай, воцатнай кіслотах. Не ўзаемадзейнічае з растворамі шчолачаў; свежаперагнаная вада, што не ўтрымлівае кіслароду, не дзейнічае на талій.
У прыродзе сустракаюцца пераважна злучэнні аднавалентнага і радзей трохвалентнага талія. Вядома сем мінералаў талія (круксіт, ларандыт і інш.), усе яны крайне рэдкія. Найбольшую геахімічную сходнасць талій мае з каліем, рубідыем, цэзіем, а таксама са свінцом, серабром, вісмутам.
Вытворчасць
Выкарыстоўваецца як кампанент падшыпнікавых і кіслотатрывалых сплаваў на аснове свінцу і волава, амальгама талія (вадкасць з тэмпературай застывання -59оС) — для нізкатэмпературных тэрмометраў, штучны радыёнуклід 204Tl (перыяд паўраспады 3,56 года) — у якасці крыніцы ß-выпраменьвання, галагеніды (хларыд і брамід) — для вырабу лінзаў і іншых дэталей прыбораў інфрачырвонай тэхнікі, фотаэлементаў высокай адчувальнасці, люмінесцэнтных лямпаў. Водны раствор сумесі мурашына- і малонавакіслага талія прымяняюць для раздзялення мінералаў па шчыльнасці.
Строіўка (Чарнігаўская вобласць)
Строіўка (Строївка) — вёска ва Украіне, у Рыпкынскім раёне Чарнігаўскай вобласці.
Талій
Вытворчасць
Талій і яго злучэнні выкарыстоўваюцца ў медыцыне і ветэрынарыі (для выдалення валасоў), а таксама як інсектыцыды і радэнтыцыды (сродкі супраць насякомых, мышэй і пацукоў).
Небяспечныя і шкодныя фактары
Талій і яго злучэнні — моцныя яды, які паражаюць цэнтральную нервовую сістэму, страўнікава-кішачны тракт, ныркі, а таксама выклікаюць выпадзенне валасоў (пілатропны эфект). Талій пранікае ў арганізм праз органы дыхання, непашкоджаную скуру і стрававальны тракт. Выводзіцца з арганізма на працягу доўгага часу.
Талій і яго злучэнні па ступені ўздзеяння на арганізм чалавека адносяцца да надзвычай небяспечных рэчываў (1-ы клас небяспекі). З усіх вывучаных арганічных злучэнняў талія найбольш таксічным з'яўляецца мурашынамалонавакіслы талій.
Такія характарыстыкі талія сталі прычынай павышаных патрабаванняў да памяшканняў, абсталявання, тэхналагічных працэсаў і стану паветранага асяроддзя. Усе работы з ім выконваюцца ў асобных ізаліраваных памяшканнях, абсталяваных механічнай прыточна-выцяжной вентыляцыяй з адмоўным паветраным балансам. Рэцыркуляцыя паветра ў такіх памяшканнях не дапускаецца. Сцены, столь, падлога такіх памяшканняў выконваецца з матэрыялаў, якія мала сарбіруюць і лёгка мыюцца. Абсталяванне і мэбля вырабляюцца з матэрыялаў з гладкім пакрыцём, якое лёгка паддаецца ачыстцы (можа выкарыстоўвацца абсталяванне, што прымяняецца для работы з радыёактыўнымі ізатопамі).
Сімптаматыка атручэння таліем і лячэнне атручэння
Вострае атручэнне: галаўны боль, агульнае недамаганне, сутаргі, бяссонніца, атактычная паходка, выпадзенне валасоў; развіваюцца полінеўрыты з растройствам адчувальнасці; у далейшым наступаюць парэзы, паралічы. Адсутнасць апетыту, болі пры глытанні, рвота, крывавы панос, болі ў жываце. Прыклеты паражэння печані і нырак.
Хранічнае атручэнне: болі ў суставах ног, слабасць у канечнасцях, сутаргі ў мышцах, знікненне сухажыльных рэфлексаў, дрыжанне павек, полінеўрыты, выпадзенне валасоў, слінацячэнне, страта апетыту, рвота, панос, пахудненне, дэпрэсія, павышэнне стамляльнасці. Назіраюцца таксама паражэнні печані і нырак, паражэнне вачэй і расстройствы зроку, дэрматыты.
У гісторыі вядомыя факты наўмыснага атручэння таліем. Адзін з апошніх выпадкаў (са смяротным вынікам) адбыўся ў лістападзе 2006 ў Лондане, ахвяра — палітычны бежанец, былы супрацоўнік ФСБ РФ А.Літвіненка (паводле другой версіі быў выкарыстаны радыёактыўны ізатоп палонія Po210). Існавалі планы амерыканскіх спецслужб атруціць таліем кубінскага лідара Ф.Кастра (не рэалізаваныя).
NGC 7324
NGC 7324 (іншыя абазначэнні — PGC 69321, MCG 3-57-26, ZWG 452.36, KCPG 569B) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тангарыра (рака)
Тангарыра — рака ў Новай Зеландыі. Бярэ пачатак на Цэнтральным плато Паўночнага вострава. Папаўняецца водамі ручаёў і дробных рэчак, якія цякуць з навакольных гор і невялікіх узвышшаў.
Беразцы
Беразцы́ (, Березцы) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Парахонскага сельсавета.
У 1940—1988 гадах цэнтр Беразцоўскага сельсавета. 16 лістапада 1987 года перададзена са Столінскага раёна ў склад Пінскага раёна.
За 3,6 км на паўночны ўсход ад вёскі знаходзіцца возера Брыцень.
Чыжыўка (Чарнігаўская вобласць)
Чыжыўка (Чижівка) — вёска ва Украіне, у Рыпкынскім раёне Чарнігаўскай вобласці.
Дэмаграфія
Па дадзеных перапісу 2001 года, большасць жыхароў Чыжыўкі размаўляюць па ўкраінску (85,07%) і на рускай (14,93%).
The Wall
«The Wall» (Сцяна) ― адзінаццаты студыйны альбом брытанскага прагрэсіў-рок-гурта «Pink Floyd». Быў выпушчаны 30 лістапада 1979 года на двух кружэлках. Гэта апошні рэліз гурта, запісаны ў класічным складзе: Дэвід Гілмар (гітара), (бас),  (ударныя) і  (клавішныя). У падтрымку альбома быў арганізаваны пампезны са складанымі тэатралізаванымі пастаноўкамі. У 1982 годзе выйшла кінаадаптацыя запісу ― мастацкі фільм «».
Як і тры папярэднія дыскі «Pink Floyd», «The Wall» з’яўляецца канцэптуальным альбомам, які даследуе тэму адчужэння і самаізаляцыі. Па сваёй структуры гэта ― рок-опера, сюжэт якой апавядае пра Пінку (галоўны герой спалучае ў сабе рысы самога Уотэрса і першага лідэра гурта ― ). Душэўны заняпад Пінка пачынаецца са страты бацькі, які гіне падчас Другой сусветнай вайны, пагаршаецца цкаваннем з боку школьных настаўнікаў і празмернай апекай дэспатычнай маці, а затым крахам яго шлюбу; усё гэта прыводзіць яго да добраахвотнага адчужэньня ад грамадcтва. Сцяна ― сімвал гэтага адчужэння. Па словах Уотэрса, ідэя альбома ўзнікла пасля аднаго з канцэртных выступаў гурта падчас турнэ «» (1977), калі ён, не вытрываўшы выхадак аднаго з фанатаў ля сцэны, плюнуў яму ў твар. У выніку ён настолькі востра перажываў свой учынак, што прадставіў уяўную сцяну паміж сабой і аўдыторыяй.
«The Wall» адрозніваецца ад папярэдніх альбомаў «Pink Floyd» больш жорсткім і тэатральным стылем. Райт быў звольнены на стадыі альбома, тым не менш, ён выступаў з гуртом падчас наступнага турнэ ў якасці сесійнага музыкі. «The Wall» з’явіўся адным з самых камерцыйна паспяховых альбомаў 1980 года, заняўшы верхні радок некалькіх чартаў, у тым ліку «Billboard»; да 1999 года ў ЗША было прададзена звыш 23 мільёнаў копій, дзякуючы чаму «The Wall» увайшоў у тройку. Часопіс «Rolling Stone» змясціў гэты запіс на 87-е месца ў сваім спісе «».
Спіс кампазіцый
Аўтар усіх кампазіцый, акрамя адзначаных ― Роджэр Уотэрс.
Сцяпан Іванавіч Чарняк
Сцяпан Іванавіч Чарняк (, в. Чарневічы —, Краснадар) — савецкі военачальнік, генерал-маёр (1944), Герой Савецкага Саюза (1940).
Пачатковая біяграфія
Сцяпан Іванавіч Чарняк нарадзіўся 2 (16) снежня 1899 года ў вёсцы Чарневічы цяпер Барысаўскага раёна Мінскай вобласці Беларусі ў сялянскай сям’і. Беларус.
Чарняк скончыў пачатковую школу.
Першая сусветная і Грамадзянская вайны
У студзені 1917 года Сцяпан Чарняк быў прызваны ў Рускую Армію і служыў радавым запаснога палка ў Варонежы. З мая 1917 года быў кулямётчыкам 28-га пяхотнага палка на ; у той пасадзе прымаў удзел у Першай сусветнай вайне.
У лістападзе 1917 года перайшоў на бок Саветаў, стаўшы байцом у чырвонагвардзейскім атрадзе горада Орша, неўзабаве стаў камандзірам узвода ў гэтым атрадзе. У Чырвонай Арміі з сакавіка 1918 года. Падчас Грамадзянскай вайны Чарняк камандаваў узводам у 10-м Мінскім і 72-м стралковых палках на Заходнім фронце супраць белополяков.
Міжваенны час
У 1920 годзе ўступіў у шэрагі РКП(б).
У 1921 годзе скончыўшы Маскоўскія пяхотныя камандныя курсы, Сцяпан Іванавіч Чарняк служыў памочнікам камандзіра роты пры Вышэйшым інстытуце политсостава РККА ў Петраградзе, пасля чаго быў пераведзены на пасаду начальніка кулямётнай каманды 2-га стралковага палка і на гэтай пасадзе прымаў удзел у баявых дзеяннях супраць  ў Грузіі.
З кастрычніка 1922 года служыў камандзірам узвода 1-й ваенна-чыгуначнай школы камсаставу ў Ленінградзе.
З заканчэннем 8-й Ленінградскай пяхотнай школы камсаставу РККА з верасня 1924 года служыў камандзірам узвода, кулямётнай роты, а затым стралковага батальёна 111-га стралковага палка (, Беларуская ваенная акруга).
У 1930 годзе Чарняк скончыў імя Камінтэрна.
З красавіка 1932 года працаваў інструктарам-кіраўніком Вучэбнага цэнтра перападрыхтоўкі камсаставу Беларускай ваеннай акругі ў Бабруйску, з чэрвеня 1934 года — камандзірам 26-га асобнага тэрытарыяльнага батальёна (Мічурынск, Тамбоўская вобласць), а з студзеня 1935 года — памочнікам камандзіра па страявой частцы 2-га стралковага палка 1-й Маскоўскай Пралетарскай стралковай дывізіі. У 1936 годзе стаў выконваючым пасаду камандзіра гэтага ж палка.
З 1936 па 1937 гады прымаў удзел у Грамадзянскай вайне ў Іспаніі ў якасці саветніка камандзіра 11-й дывізіі рэспубліканскай арміі.
З верасня 1938 года працаваў памочнікам камандзіра 1-й Маскоўскай Пралетарскай стралковай дывізіі.
Савецка-фінская вайна
З жніўня 1939 года служыў камандзірам, камандуючы якой, прымаў удзел у савецка-фінскай вайне.
З 23 снежня 1939 года па 28 лютага 1940 г. 136-я стралковая дывізія (13-я армія, Паўночна-Заходні фронт) прарвала на ўчастку Муола — Ільвес, нанёсшы суперніку вялікія страты. За гэта дывізія была ўзнагароджана ордэнам Леніна.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 7 красавіка 1940 года за ўмелае камандаванне дывізіяй, узорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з фінскай белагвардзейшчынай і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства камдыву Сцяпану Іванавічу Чарняку было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» (№ 126).
З красавіка па лістапад 1940 года камандаваў 3-м стралковым корпусам.
Пастановай Савета Народных Камісараў СССР ад 4 чэрвеня 1940 года Сцяпану Іванавічу Чарняку прысвоена воінскае званне «генерал-лейтэнант».
З заканчэннем у маі 1941 года Курсаў удасканалення вышэйшага начальніцкага саставу пры Акадэміі Генеральнага штаба імя К. Я. Варашылава Чарняк зноў прыняў камандаванне тым жа корпусам, які ў ліпені 1941 года быў разгорнуты ў, што прыкрывала мяжу з Турцыяй, а Чарняк стаў яе начальнікам.
Вялікая Айчынная вайна
У снежні 1941 года быў прызначаны выконваючым пасаду камандуючага Асобнай Прыморскай арміяй і памочнікам па пяхоце камандуючага Чарнаморскім флотам. Але падчас прыбыцця ў Севастопаль Чарняк, не здолеўшы разабрацца ў абстаноўцы і не маючы рэзерваў, стаў рыхтаваць контрнаступленне. Дадзеныя дзеянні выклікалі канфлікт, у выніку якога Чарняк быў адкліканы з Севастопаля.
З 8 лютага па май 1942 года камандаваў, якая, не здолеўшы прарваць абарону ворага ў некалькіх наступальных аперацыях у перыяд з лютага па красавік, у маі падвергнулася разгрому ў ходзе.
З чэрвеня 1942 года камандаваў, якая знаходзілася ў рэзерве Стаўкі, а з кастрычніка 1942 года знаходзіўся на Калінінскім фронце ў раёне горада Дзямідаў, дзе 12 снежня быў цяжка паранены.
З красавіка 1943 года служыў намеснікам камандзіра ў. З 9 чэрвеня па 24 жніўня 1943 года камандаваў (, Калінінскі фронт). Падчас камандавання гэтай дывізіяй, прымаў удзел у Смаленскай наступальнай аперацыі, але быў зняты з пасады камандзіра загадам камандуючага Калінінскім фронтам Яроменка «за невыкананне загаду па прарыву абарончага рубяжа».
У студзені 1944 года Сцяпан Іванавіч Чарняк быў другі раз цяжка паранены.
Пастановай Савета Народных Камісараў СССР ад 3 чэрвеня 1944 года № 671 палкоўніку Сцяпану Іванавічу Чарняку было прысвоена воінскае званне «генерал-маёр».
У сакавіку 1944 года быў прызначаны на пасаду камандзіра, на чале якой прымаў удзел у Люблін-Брэсцкай, Вісла-Одэрскай, Берлінскай наступальных аперацыях.
Пасляваенная кар’ера
З 1945 года Сцяпан Іванавіч Чарняк працаваў начальнікам Упраўлення баявой і палітычнай падрыхтоўкі, у жніўні 1947 года быў прызначаны на пасаду ваеннага камісара Калінінскай вобласці, а ў студзені 1954 года — на пасаду ваеннага камісара Краснадарскага краявога ваеннага камісарыята.
У красавіку 1958 года генерал-маёр Сцяпан Іванавіч Чарняк сышоў у запас, а затым у адстаўку.
Жыў у Краснадары, дзе і памёр 21 ліпеня 1976 года. Пахаваны на Славянскіх могілках.
Котаўскі сельсавет
Ко́таўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Котава.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Суражскага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Суражскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці БССР. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскага раёна. 12 мая 1959 года ў склад сельсавета з Янавіцкага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Бітаўка, Жаляі, Зайбужжа, Князі, Латыгава, Мішуткі, Сакольнікі і Шчыты). 22 снежня 1960 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Вымнянскага сельсавета.
Максім Міхайлавіч Чарняўскі
Максім Міхайлавіч Чарня́ўскі (нар. 6 жніўня 1976, г. Мінск) — беларускі археолаг. Кандыдат гістарычных навук (2005).