cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мабільныя генетычныя элементы
Мабільныя элементы ёсць як у геномах пракарыёт (там яны былі ўпершыню выяўлены), так і ў эўкарыёт.
Вядомыя наступныя МГЭ:
Марыля Верашчака
Марыля Верашчака, Марыянна Эва Верашчака герба Касцеша (Marianna Ewa Wereszczakówna;, Туганавічы — ) — шляхцянка, каханая Адама Міцкевіча, стрыечная сястра Ігната Дамейкі.
Біяграфія
Нарадзілася ў Туганавічах як трэцяе дзіця Антонія Верашчакі, маршалка шляхты Новагародскага павета і Францішкі (з роду Анцутаў), дачкі берасцейскага суддзі. Яе маці была цёткай Ігната Дамейкі, а таксама траюраднай сястрой Тадэвуша Рэйтана і Тадэвуша Касцюшкі.
Ахрышчаная 1 студзеня 1800 года ў Касцёле Святой Ганны ў Варончы. Хроснымі бацькамі былі Іпаліт Дамейка, зямельны наваградскі натарыус і Ганна Верашчака, наваградская падкаморая, дапамагалі Стэфан Верашчака (муж Ганны) і Караліна Дамейка (жонка Іпаліта).
Летам 1818 альбо 1819 года Адам Міцкевіч прыехаў разам з Тамашам Занам у Туганавічы, дзе і распачалося ўзаемнае, няспраўджанае і няшчаснае каханне да Марылі Верашчакі.
На той момант Марыля Верашчака была ўжо заручоная з графам Ваўжынцам Путкамерам герба Бражаціцы, з якім пабралася шлюбам у 1821 годзе і засталася жыць у маёнтку ў Больцініках. Суседнім маёнткам у Плужынах кіраваў Міхал Верашчака, сябар Адама Міцкевіча; пасля шлюбу Марылі там засталася жыць яе маці, а Міхал прыняў Туганавічы. 1 жніўня 1821 года ў Цырыне Адам Міцкевіч, на той час настаўнік ковенскіх школаў, з графіняй Путкамер трымалі да хрышчэння Францішка Саковіча.
Адам Міцкевіч бываў у Плужынах, Туганавічах і Больцініках: у Плужынах у жніўні 1821 года з нагоды імянінаў каханай Міцкевіча паўстала балада «Свіцязянка». Марылі быў адрасаваны верш «Да М***», упамянуты ў «Баладах і рамансах» і ў IV частцы «Дзядоў».
У чэрвені 1833 года Марыля Путкамер з роду Верашчакаў з мужам Ваўжынцам былі арыштаваны за сумесную дапамогу эмісару.
Пахаваная 29 снежня 1863 года на цвінатры пры касцёле Святога Яна Хрысціцеля ў Беняконях.
Карачоўшчына
Назву Карачо́ўшчына маюць:
Карашава
Назву Кара́шава маюць:
Лагойскі парк
Лагойскі парк — помнік садова-паркавага мастацтва.
Апісанне
Створаны ў 1-ай палове ХІХ стагоддзя ў Лагойску на правым беразе ракі Гайна. Парк пейзажнага тыпу. Плошча 10 га.
Складаецца з 2-ух ландшафтных участкаў. На паўднёвым зберагліся рэшткі старажытных замкавых умацаванняў, валоў і равоў, на паўднёвым, пакатым у бок ракі схіле ў 1815 годзе быў пабудаваны ў стылі класіцызму 2-павярховы мураваны палац (не збярогся), каля якога закладзены пладовы сад. Ад палаца адкрываліся 3 перспектывы з кулісамі, утворанымі паркавымі насаджэннямі і згрупаванымі па прынцыпу светлавога кантрасту. У парку пераважаюць дрэвы мясцовых парод: ліпа, клён, дуб, елка, трапляюцца таполя белая, ясень пенсільванскі і інш.
Выкарыстоўваецца як гарадскі парк культуры і адпачынку.
Aphelinidae
Aphelinidae — сярэдняе па памеры сямейства наезнікаў, у якім апісана каля 1160 відаў з 35 родаў. Сярод тых, хто паспяхова вывучаў насякомых гэтай групы — энтамолаг.
Сяргей Лебедзеў
Сяргей Лебедзеў:
Зялёны агонь (Умеа)
Зялёны агонь (Grön eld) — шкляная скульптура аўтарства Віке Ліндстранда ў Жэрнвэгторгет, які размешчаны насупраць цэнтральнага вакзала Умеа ва Умеа, Швецыя. Гэта дзевяціметровая самая высокая шкляная скульптура ў свеце на момант свайго адкрыцця ў 1970 годзе.
Гісторыя
Свен Уоландер, кіраўнік HSB, замовіў скульптуру пасля таго, як ён убачыў шкляную скульптуру Prisma Віке Ліндстранда ў Норчэпінгу. HSB ахвяраваў Зялёны агонь муніцыпалітэту Умеа, які заплаціў за аснову.
Ленарт Юхансан, які сабраў скульптуру ў 1970 годзе, паведаміў прэсе ў снежні 2013 года, што ён схаваў вобраз Маа Цзэдуна ў адным з шкляных агнёў скульптуры.
Скульптура
Зялёны агонь складаецца з трох вітых шкляных калон, якія становяцца танчэй у верхняй частцы. Шкляныя слупы выраблены з дзевяціміліметровай тонкай пласціны са шкла, зробленага Emmaboda glasverk у Швецыі. Шкляныя часткі склейваюцца эпаксідным клеем, каб справіцца з суровым кліматам. Дзевяціметровая скульптура важыць 45 тон і стаіць на цяжкім бетонным пастаменце.
Панямонне
[[Файл:Рэгіёны_Беларусі.svg|thumb|Рэгіёны Беларусі (XIX-пач. XX ст.):
]] Панямонне — гісторыка-этнаграфічны рэгіён Беларусі, які займае тэрыторыю Гродзенскай і сумежных частак Брэсцкай і Мінскай абласцей. На поўдні мяжуе з Заходнім Палессем (па вярхоўях рэк Нараў і Ясельда да г. Бяроза і Івацэвічы), на ўсходзе і паўночным усходзе — адпаведна Цэнтральнай Беларуссю і Паазер'ем (на захад ад г. Баранавічы па Налібоцкай пушчы, да г. Маладзечна, Мядзел, Паставы).
Гісторыя
З’яўленне славянскіх паселішчаў у басейне Нёмана адбылося, паводле меркавання даследчыкаў, дзесьці ў другой палове 1 тыс. н.э. Археолагі лічаць, што ў гэты час названы рэгіён быў заняты рэдкімі і нешматлікімі балцкімі паселішчамі.
У сярэднія вякі рэгіён быў вядомы пад назвай Літва, побач з якой ўжывалася і назва Чорная Русь, што, на думку некаторых аўтараў (М. К. Любанскі, П. Д. Бранцаў, У. І. Пічэта). уяўляла сабой першапачаткова славянскі масіў на землях балцкіх плямён. У канцы 10 — 1-й палове 11 стагоддзя далучана да Кіеўскай Русі. У 12 — 1-й палове 13 стагоддзя знаходзілася ў сферы ўплыву Галіцка-Валынскага і Полацкага княстваў.
Паводле археолагаў Ф. Гурэвіч і Я. Звяругі, славянскае насельніцтва Верхняга Панямоння ў Х—ХІ стст. лічыцца сумессю розных этнічных груп — групамі дрыгавічоў, валынян, мазаўшан, драўлян і крывічоў. На думку Аляксея Кібіня, у тыя часы ў паўднёвай частцы Панямоння маглі існаваць устойлівыя групы, якія мелі ўласную ідэнтычнасць, але ён задаецца пытаннем, ці гэтымі групамі з’яўляліся пералічаныя «плямёны». А. Кібінь зрабіў аналіз і ўказвае, што адзіная «племяная» назва, якая адлюстравалася ў тапаніміцы Верхняга Панямоння, — «крывічы», хоць значэнне гэтай назвы магло змяняцца на працягу часу. Ён таксама адзначыў, што, хоць сляды перасяленцаў з Валыні, Палесся і Мазовіі, фіксуюцца ў Верхнім Панямонні ў X—XI стст. у рысах пахавальнага абраду, але ўказвае, згаджаючыся з аналізам К. Паўлавай, што ў адной і той жа мясцовасці курганы X—XI стст. маюць і «дрыгавіцкія», і «драўлянскія», і (у меншай ступені) крывіцкія рысы, таму пахавальныя рысы мелі змешанае паходжанне і ў дадзеным выпадку мадэль племяной міграцыі ў X—XI стст. у Верхняе Панямонне не працуе. Паводле А. Кібіня, на захадзе Беларусі і ў XIII ст. культурная ідэнтычнасць большасці насельніцтва Верхняга Панямоння (тэрыторый вакол Гродна, Навагрудка, Слоніма і Ваўкавыска), мясцовай знаці, гарадскога і значнай часткі сельскага насельніцтва, нягледзячы на пэўны прыток перасяленцаў з Літвы і Прусіі, не мянялася і захавала арыентацыю на руска-візантыйскую культурную мадэль.
У 13 стагоддзі рэгіён апынуўся ў цэнтры важных падзей, якія зрабілі непасрэдны ўплыў на ўтварэнне ВКЛ. Яго першай сталіцай быў Новагародак (Навагрудак), дзе ў 1253 годзе каранаваўся вялікі князь Міндоўг.
За час існавання ВКЛ на працягу XIII — XVIII ст. «уласна Літва» праз працэс балта-славянскіх кантактаў набыла пераважна беларускі этнічны характар. І ў сучаснай Беларусі выдзяляецца як асобны гісторыка-этнаграфічны рэгіён «Панямонне»
NGC 3613
NGC 3613 (іншыя абазначэнні — UGC 6323, MCG 10-16-109, ZWG 291.49, PGC 34583) — эліптычная галактыка (E6) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Смольны сабор
Смольны Уваскрэсення Хрыстова сабор (Смольны сабор) уваходзіць у склад архітэктурнага ансамбля Смольнага манастыра, які знаходзіцца ў Санкт-Пецярбургу на левым беразе Нявы на Смольнай набярэжнай. З'яўляецца таксама канцэртнай пляцоўкай класічнай музыкі.
NGC 3613
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Смольны сабор
Гісторыя
У 1730-я гады спадчынніца царскага трона Лізавета Пятроўна вырашыла правесці апошнія гады свайго жыцця ў цішыні і спакоі манастыра ў асяроддзі ста дваццаці высакародных дзяўчын. Ужо імператрыцай, яна загадала пабудаваць манастыр на месцы «Смольнага дома» - палаца, у якім яна пражыла сваё юнацтва. У манастырскі комплекс павінны былі ўвайсці храм з дамовымі цэрквамі і званіцай і інстытут для дзяўчат з дваранскіх сем'яў. Архітэктар сабора - Ф. Б. Растрэлі. Урачыстая цырымонія закладкі сабора адбылася 30 кастрычніка 1748 года. З 1749 г. работамі кіраваў Хрысціян Кнобель - архітэктар, які працаваў разам з Растрэлі. Да 1751 былі скончаныя ўсе падрыхтоўчыя працы і ўсе падмуркі. Пачалося ўзвядзенне сабора. Неўзабаве пачалася Сямігадовая вайна з Прусіяй, пасля якой фінансавання для будаўніцтва было недастаткова і будаўніцтва пайшло павольна. З 1762 аздабленне сабора вядзе архітэктар Ю.М. Фельтэн. Адкрыццё Смольнага інстытута адбылося 27 чэрвеня 1764 г., сабор жа быў дабудаваны архітэктарам В. П. Стасавым толькі ў 1835 годзе.
Смольны сабор быў зачынены ў 1931 годзе, аднак рашэнне аб яго закрыцці было прынята яшчэ на 8 гадоў раней, у 1923. За год да прыняцця рашэння, 20 красавіка 1922 г з яго былі канфіскавана ўсё царкоўнае маёмасць. Аднак іканастас сабора быў дэмантаваны значна пазней - толькі ў 1972 годзе. У адрозненне ад многіх іншых храмаў Санкт-Пецярбурга, Смольны сабор не быў адкрыты для набажэнстваў. У 1990 годзе ў саборы была адкрыта канцэртна-выставачная зала, які дзейнічае там дагэтуль.
Уладзімір Лебедзеў
Уладзімір Лебедзеў:
Печ (значэнні)
Печ — мураванае або глінабітнае збудаванне для ацяплення памяшкання, а таксама:
Доўгае (Паўладарская вобласць)
Доўгае — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Паўладара. Уваходзіць у склад Кенжэкольскай сельскай акругі. Код КАТА — 551043300.
Месаліна
Месаліна — Валерыя Месаліна, Лісіска; (~25—48) — трэцяя жонка рымскага імператара Клаўдзія. Вяла распуснае жыццё, і яе імя зрабілася назоўным для жанчыны распусных паводзін.
Доўгае (Паўладарская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 330 чалавек (172 мужчыны і 158 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 274 чалавекі (135 мужчын і 139 жанчын).
Месаліна
Біяграфія
Стала жонкай Клаўдзія ў 14 гадоў, і была маладзейшай за мужа на 30 гадоў. Неўзабаве дамаглася такога ўплыву на Клаўдзія, што той не ўмешваўся ў яе скандальныя паводзіны. Наведвала публічны дом пад выдуманым імем Лісіскі. Тыя, хто адхіляў яе сексуальныя залёты або пагражаў ёй выкрыццём, мог быць забіты, і шмат грамадзян Рыма загінулі такім чынам. Дамаглася практычнага ўраўнавання ў правах з вясталкамі (43), у тым ліку, права насіць адмысловую шарсцяную галаўную павязку. Адзначаецца, што Месаліна, не будучы аўгустай, аддавала гэтаму вонкаваму атрыбуту асаблівую ўвагу. Была пакарана смерцю з загаду Клаўдзія.
Існуе толькі малавартасны іканаграфічны матэрыял адносна Месаліны — манеты з яе партрэтам з правінцый. На такіх выявах яна нагадвае Агрыпіну Старэйшую. Магчыма, аднак, што Месаліна выяўлена на камеі з двума бюстамі дзяцей Клаўдзія — Актавіі (нар. 41) і Брытаніка (нар. 42), а таксама ў мармуровай галаве прыгожай жанчыны, падобнай на прабабку Месаліны і сястру Аўгуста Актавію (захоўваецца ў Мюнхене)
Парк імя Уга Чавеса
Парк імя Уга Чавеса (парк имени Уго Чавеса) — парк у Фрунзенскім раёне Мінска. Тэрыторыя абмежавана вуліцамі Каменнагорскай, Лідскай, Калеснікава, Казіміраўскай.
Гісторыя
Стварэнне вялікай ландшафтна-рэкрэацыйнай зоны ў жылым раёне Каменная Горка было прадугледжа генеральным планам Мінска 2010 года.
5 сакавіка 2013 года памёр Прэзідэнт Венесуэлы Уга Чавес, які быў вядомы як вялікі сябар Беларусі. Праз два дні пасля яго смерці старшыня Мінгарвыканкама Мікалай Ладуцька заявіў, што імем памерлага прэзідэнта плануецца назваць адну з вуліц у Каменнай Горцы. У свой час Чавес наведваў дом-новабудоўлю № 31 па вуліцы Казіміраўскай, дзе азнаёміўся з беларускімі тэхналогіямі ўзвядзення буйнапанэльных жылых дамоў, што дало штуршок маштабнаму супрацоўніцтву Беларусі і Венесуэлы ў будаўнічай сферы.
23 снежня 2013 года рашэннем Мінскага гарадскога савета дэпутатаў імя Уга Чавеса было нададзена парку.
18 кастрычніка 2014 года адбылося ўрачыстае адкрыццё парку. На адкрыцці прысутнічалі памочнік Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Аляксандр Якабсон, намеснік старшыні Мінгарвыканкама Ігар Карпенка, Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Баліварыянскай Рэспублікі Венесуэла ў Рэспубліцы Беларусь Амерыка Дыяс Нуньес і супрацоўнікі пасольства, Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Казахстан у Рэспубліцы Беларусь Ергалі Булегенаў, Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Сацыялістычнай Рэспублікі В'етнам у Рэспубліцы Беларусь До Ван Май, кіраўнік адміністрацыі Фрунзенскага раёна Барыс Васільеў, прадстаўнікі праўладных арганізацый «Белая Русь», БРСМ, іншых грамадскіх аб'яднанняў і палітычных партый Мінска. Быў адкрыты памятны знак у гонар Уга Чавеса, вакол якога высокапастаўленыя госці і прысутныя высадзілі дрэвы.
У межах, адведзеных пад парк, вядзецца актыўнае будаўніцтва. Сама тэрыторыя парка не добраўпарадкавана і ўяўляе сабой пустку.
Парк імя Уга Чавеса плануецца добраўпарадкаваць у 2017 годзе. Запланавана размяшчэнне пляцовак для правядзення масавых мерапрыемстваў, 15 гандлёвых аб'ектаў, сезонных мабільных атракцыёнаў, стварэнне ўмоў для спартыўных заняткаў і адпачынку.
Метрадор
Метрадор (330, Лампсак — 278 да н.э.): старажытнагрэчаскі філосаф.
Быў вучнем і верным сябрам Эпікура; назваў Эпікурам свайго сына. Вядомыя яго выявы разам з настаўнікам на падвойных гермах, што захоўваюцца ў Капітолійскім музеі ў Рыме і ў Луўры). Наогул, яго статуі вельмі падобныя на статуі Эпікура і Эрмарха
Камамбер
Камамбер (camembert) — гатунак мяккага тлустога сыра, вырабляецца з каровінага малака. Мае колер ад белага да светла-сметанковага. Смак — востры, пікантны, трохі падобны да грыбнога. Звонку камамбер пакрыты пухнатай белай скарыначкай, утворанай спецыяльнай сырнай цвіллю відаў Penicillium camemberti або Penicillium candidum.
Лічыцца, што першы камамбер быў выраблены ў 1791 годзе нармандскай сялянкай Мары Арэль. Паводле легенды, Мары Арэль падчас Вялікай французскай рэвалюцыі выратавала ад смерці манаха, які ў падзяку адкрыў ёй вядомы толькі яму сакрэт прыгатавання гэтага сыру.
Выраб
Камамбер вырабляецца з суцэльнага каровінага малака, у якое часам дадаюць невялікую колькасць абястлушчанага малака. Памеры камамбера — таўшчыня 3,1 см, дыяметр 11,3 см і вага 340 грам. З 25 літраў малака можна атрымаць 12 такіх сыроў.
Пры вытворчасці камамбера ў гарачае надвор'е ўзнікаюць цяжкасці, таму камамбер звычайна робяць у перыяд з верасня па май. Малако паступае непастэрызаваным у цэбрах аб'ёмам 27 л з вечкамі. Самы лепшы сыр атрымліваюць з двух порцый — палову згустку змяшчаюць у формы ўвечары, а астатнюю частку на наступную раніцу. На 4,5 л малака пры тэмпературы 27 ° C дадаюць 0,5 мл сычужнага фермента. Згортванне надыходзіць праз 2 гадзіны і малако варта перыядычна памешваць, не дапускааючы адстою слівак.
Сяргей Васілевіч Жасткоў
Сяргей Васілевіч Жасткоў (, Дрыбін, Магілёўская вобласць — ) — беларускі матэматык. Доктар фізіка-матэматычных навук (2004), прафесар (2006).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. А. Жданава (спецыяльнасць «Матэматыка і механіка», 1975), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (аспірантура, спецыяльнасць «Дыферэнцыраваныя ўраўненні і матэматычная фізіка», 1983). Працаваў у Магілёўскім аддзяленні Інстытута фізікі АН БССР (з 1976), Інстытуце прыкладной оптыкі НАН Беларусі (1992—2003), Інстытуце тэхналогіі металаў НАН Беларусі (з 2004), Магілёўскім дзяржаўным універсітэце імя А. А. Куляшова (з 2005, фізіка-матэматычны факультэт, кафедра матэматычнага аналізу і дыферэнцыяльных ураўненняў, загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: тэорыя салітонаў; тэорыя нелінейных ваганняў; тэорыя задачы Кашы для нарматыўных сістэм у частковых вытворных; матэматычная фізіка, біялогія і хімія.
Вінцэсь Каратынскі
Вінцэсь Каратынскі, Вінцэнт Каратынскі (Wincenty Korotyński;, Селішча каля Любчы, цяпер Карэліцкі раён, Гродзенская вобласць — ; Псеўданімы: Ładzisław Borzywojowicz; Bożywoj; Крыптанімы: K.W.; W.Kor.; W.K.) — беларускі пісьменнік і перакладчык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і былога прыгоннага Аляксандра Каратая, які атрымаў вольную ад свайго пана Яна Залескага, напэўна, на просьбу Марка Татароўскага, апекуна Юзафаты з Далідовічаў — шляхцянкі, з якой хацеў ажаніцца. Калі ў Аляксандра з Юзафатай было ўжо трое сыноў — Вінцэнт, Ян і Міхал, ён утапіўся ў Нёмане, а Юзафата неўзабаве выйшла замуж за свайго колішняга апекуна.
Адукацыю В. Каратынскі атрымаў у асноўным самавукам і пад наглядам мясцовага арганіста. Навучыў чытаць і пісаць малодшых братоў. Апроч беларускай і польскай, ведаў рускую, чэшскую, французскую і нямецкую мовы, троху з лаціны. Граў на скрыпцы. Працаваў дарэктарам (дамашнім настаўнікам) у заможных сем’ях Навагрудскага павета.
Вельмі паспрыяла Каратынскаму знаёмства з Уладзіславам Сыракомлем, які заўважыў яго і запрасіў да сябе ў Залучча. У 1850—1862 гадах Вінцэсь Каратынскі быў Сыракомлевым памочнікам-сакратаром. З пераездам Сыракомлі пад Вільню, у Барэйкаўшчыну, туды пераехаў і Каратынскі. Разам з рускім пісьменнікам М. Лясковым падарожнічаў па Паўночна-Заходнім краі. Супрацоўнічаў з польскімі газетамі і часопісамі, друкаваў артыкулы тэматычна звязаныя з беларускім краем.
У 1859 годзе ажаніўся з дачкой заможнага шляхціца Станіславай Цалінай Якубовіч, жыла сям’я ў маёнтку цесця Якенты Ашмянскага павета. У іх было дзесяць дзяцей. Апроча маёнткавай гаспадаркі Каратынскі займаўся журналісцкай працай. У 1866 годзе пераехаў у Варшаву, супрацоўнічаў з асноўнымі польскімі перыядычнымі выданнямі, выступаў з нарысамі і артыкуламі.
Памёр у Варшаве.
Творчасць
Паблізу Вільні ў В. Каратынскага была добрая магчымасць наладзіць сувязь з рэдакцыямі розных перыядычных выданняў. Літаратурнай дзейнасцю заняўся пад уплывам і пры падтрымцы Уладзіслава Сыракомлі, творы якога перапісваў для друку. Дэбютаваў у друку вершам «Над калыскай» (на польскай мове) у 1856 годзе. Пасля пісаў на польскай і беларускай мовах. Уладзіслаў Сыракомля планаваў выдаць сумесную з Каратынскім кнігу беларускіх вершаў, але аўтары не здолелі пераадолець перашкоды, што стаялі перад беларускім словам. Сёння невядома, якія беларускія вершы яны думалі ўключыць у сумесны зборнік. У 1857 годзе выйшла першая паэтычная кніга Каратынскага з добразычлівай прадмовай Сыракомлі — «Чым хата багата, тым рада», на польскай мове, так праблем з выданнем не было.
Супрацоўнічаў у часопісе Адама Кіркора. Быў членам Віленскай археалагічнай камісіі і Статыстычнага камітэта. Публікаваўся ў газеце «Kurier Wileński». У час прыезду ў Вільню імператара Аляксандра II у 1859 годзе В. Каратынскі напісаў прывітальны верш на беларускай мове, дзе імкнуўся нагадаць манарху пра пагарджанага панствам мужыка-беларуса. У 1859 годзе асобным выданнем выйшаў найбольш значны твор Вінцэся Каратынскага — паэма «Таміла», у цэнтры якой — вобраз беларускага селяніна Тамілы, праз якога аўтар хацеў паказаць жыццё беларускай вёскі таго часу. У 1860 годзе выйшла апошняя паэтычная кніга Каратынскага — вершаваны памфлет «Выпіў Куба да Якуба», пазней з вершамі ён выступаў зрэдку.
В. Каратынскаму прыпісваюць ананімныя антыцарскія творы «Гутарка старога дзеда» і «Гутарка двух суседаў». Аўтар гісторыка-краязнаўчых і біяграфічных нататак пра Навагрудак, Наваградчыну, А. Міцкевіча, І. Дамейку, С. Рысінскага, К. і Я. Тышкевічаў, Р. Зянкевіча — «Карціны з берагоў Нёмана», «Некалькі падрабязнасцяў пра сям’ю, месца нараджэння і маладосць Адама Міцкевіча», «Саламон Рысінскі», «Віцебск», «Канстанцін Тышкевіч», «Яўстаф Тышкевіч», «Рамуальд Зянькевіч», «Дзве будоўлі» і інш. З беларускамоўных твораў захаваліся вершы «Уставайма, братцы, за дзела, за дзела», «Далі бог-то, Арцём…», «Туга на чужой старане». У паэтычных творах праявіліся дэмакратызм і антыпрыгонніцкі настрой, сугучныя погляда Уладзіслава Сыракомлі. Гуманістычны пафас, асаблівасці паэтыкі Каратынскага, паўплывалі на станаўленне новай беларускай літаратуры. У 1994 годзе выйшаў зборнік твораў В. Каратынскага.
Быў членам рэдакцыі «Слоўніка польскай мовы» («Słownika języka polskiego»), выдаванага ў Вільні М. Аргельбрандам, напісаў для яго народныя выразы на літару «W», вёў агульную рэдакцыю слоўніка з літары «L» да канца. Для «Усеагульнай энцыклапедыі» Аргельбранда напісаў артыкулы пра беларускія гарады Віцебск, Валожын, Слуцк, Стоўбцы і інш.
Выдаў збор твораў У. Сыракомлі (Т. 1-10, 1872). З А. Плугам падрыхтаваў зборнік выбранай паэзіі У. Сыракомлі (Т. 1-5, 1890).
Пераклаў на польскую мову творы А. С. Пушкіна, М. Лермантава, Г. Гейнэ і інш.
Беларускія пераклады
На беларускую мову творы В. Каратынскага перакладалі Раіса Баравікова, Рыгор Барадулін, Пятро Бітэль, Уладзімір Мархель, Генадзь Тумаш.
Асінторф
Асінто́рф (, Осинторф) — аграгарадок у Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці, за 7 км на поўнач ад шашы, за 17 км на поўнач ад Дуброўна. Асінторф уваходзіць у склад і з’яўляецца цэнтрам Асінторфскага сельсавета.
Транспарт
Найбліжэйшая чыгуначная станцыя — Асінаўка, за 7 км на поўдзень ад Асінторфа.
Інфраструктура
Сярэдняя школа.
Стральба ў Льежы (2011)
Стральба ў Льежы — масавае забойства, учыненае бельгійскім горадзе Льеж у аўторак 13 снежня 2011 года. Злачынства было здзейснена на аўтобусным прыпынку на плошчы святога Ламбера.
Стральба
У аўторак раніцай 13 снежня 2011 года 33-летні Нардзін Амрані заўважыў 45-летнюю хатнюю работніцу суседзяў, калі тая праходзіла міма яго дзвярэй, і запрасіў яе зайсці, сказаўшы, што жадае прапанаваць ёй працу. Пасля гэтага ён забіў яе ў сваёй кватэры. Пасля гэтага злачынец, узброіўшыся некалькімі ручнымі гранатамі паўаўтаматычнай вінтоўкай FN FAL, і Рэвальверам каля 12:30 на сваім аўтамабілі прыехаў у цэнтр горада на плошчу святога Ламбера, дзе тады павінен быў праходзіць штогадовы калядны кірмаш і сабралася некалькі сотняў чалавек. Амрані выйшаў з машыны, падышоў да аўтобуснага прыпынку і шпурнуў ў людзей на ім чатыры гранаты, а затым ён, забегшы на дах булачнай, адкрыў па людзям, якія сабраліся на прыпынку і плошчы, стральбу з аўтамата. Праз некаторы час, каля 12:34 па мясцовым часе, Амрані паранены асколкамі ўласнай гранаты пакончыў з сабой, стрэліўшы сабе ў галаву (першапачаткова паведамлялася, што ён падарваў сябе гранатай). На месцы было забіта 4 чалавека, уключаючы Амрані: 15-летні падлетак, яго 17-летні сябар і 75-летняя жанчына, якая толькі што вярнулася з бальніцы. Яшчэ адзін чалавек — 2-гадовае дзіця — памёр у бальніцы ад атрыманых раненняў. 123 чалавека атрымалі раненні рознай ступені цяжару, 5 з іх знаходзяцца ў крытычным стане.
Злачынец
Тэрарыстам апынуўся раней асуджаны за захоўванне зброі 32-гадовы Нардзін Амрани, чый бацькі імігрыравалі ў Бельгію з Марока.
Плошча Незалежнасці (Кіеў)
Плошча Незалежнасці (Майдан Незалежності) — галоўная плошча Кіева. Плошча размешчаная паміж Хрэшчатыкам, вуліцамі Барыса Грынчанкі, Сафіеўская, Малая Жытомірская, Міхайлаўская, Касцельная, Інстытуцкая, Архітэктара Гарадзецкага і завулкам Тараса Шаўчэнкі.
Гісторыя
У канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзя на месцы будучай плошчы была пустэча з рэшткамі абарончых валаў. «Апісанне Кіева» 1868 года, складзенае Мікалаем Закрэўскім, згадвае кірмашовую плошчу пасярэдзіне Хрэшчатыка, якую «здаўна называюць Казіным балотам».
Плошча сфарміравалася ў 1830-х гадах, калі былі знесены рэшткі абарончых валаў. Тады ж яна ўжо мела назву Хрэшчатыцкая — ад назвы вуліцы, да якой яна непасрэдна прымыкала. У 1876 годзе на плошчы быў узведзены будынак Гарадской думы і яна атрымала назву думскай. У 1913 годзе перад будынкам Гарадской думы быў адкрыты помнік Сталыпіну.
У 1919 годзе плошча была перайменавана ў Савецкую, а ў 1935 — у плошчу Калініна. У 1941 годзе будынак Думы (пасля рэвалюцыі ў ім размяшчаўся абкам КП(б) УССР) згарэў, а тэрыторыя плошчы значна павялічылася за кошт разбуранага няцотнага боку Хрэшчатыку.
Сучасная забудова плошчы ўтвораная будынкамі 1950-х — 1970-х гадоў. У 1961 годзе быў узведзены будынак гатэля «Украіна» (да 2001 года — «Масква»). У наступныя гады плошча неаднаразова перабудоўвалася і рэканструявалася.
У 1977 годзе плошча была перайменавана ў плошчу Кастрычніцкай Рэвалюцыі. На ёй былі пабудаваны помнік Кастрычніцкай рэвалюцыі і ансамбль фантанаў. Цяперашняе імя плошчы прысвоенае пасля абвяшчэння незалежнасці Украіны ў 1991 годзе. Станцыя метро «Плошча Незалежнасці», адкрыта ў 1976 годзе, змяняла сваю назву адначасова з плошчай.
У 2004 годзе плошча стала цэнтрам Аранжавай рэвалюцыі.
Карлаўшчына
Назву Ка́рлаўшчына маюць:
Палаўкі (Ваўкавыскі раён)
Палаўкі́ (, Половки) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Воўпаўскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з пачатку XVIII ст. У 1737 г. у складзе Воўпаўскага староства, мела 13 валок зямлі. У 1796 г. належала графу Плятэру. У 1836 г. дзяржаўная вёска, 16 двароў, 142 жыхары.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 32 двары, 59 жыхароў. Плошча 29,26 га, працягласць межаў — 6 265 метраў.
Цікавыя факты
Паблізу на хутары Жлобаўцы нарадзілася вядомая беларуская паэтэса Ларыса Геніюш.
Ленінскі (Паўладарская вобласць)
Ленінскі — пасёлак у Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Паўладара. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Ленінскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 551045100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 8072 чалавекі (3906 мужчын і 4166 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 8619 чалавек (4225 мужчын і 4394 жанчыны).
Наша воля (1927)
«Наша воля» — газета рэвалюцыйна-дэмакратычнага кірунку ў Заходняй Беларусі. Выдавалася з 4 да 12 сакавіка 1927 г. у Вільні на беларускай мове замест закрытай газеты «Наш голас». Рэдактар-выдавец Міхась Машара. Прытрымлівалася праграмных поглядаў Беларускай сялянска-работніцкай грамады. Крытыкавала адносіны польскіх улад да заходнебеларускага народа, змяшчала матэрыялы пра несправядлівую падатковую сістэму, нявырашанае аграрнае пытанне, паланізацыю беларускай школы. Асвятляла культурніцкае жыццё ў Заходняй Беларусі, друкавала творы Алеся Салагуба, Язэпа Гаўрыліка і інш. Выйшлі 4 нумары, з іх 2 канфіскаваны. Закрыта польскімі ўладамі.
Ford Escort
Ford Escort — кампактны легкавы аўтамабіль. У мадэльным шэрагу кампаніі Ford з 1967 года.
Escort (1967—1974)
Першае пакаленне дэбютавала ў студзені 1968 года. Вытворчасць стартавала на заводзе ў англійскім Хэйлвудзе. Праз год вытворчасць пачалася ў бельгійскім Генку, а ў студзені 1970 года да яго выпуску падключыўся новы нямецкі завод у Саарлуі ў Германіі. Акрамя таго, Эскорты першага пакалення выпускаліся ў Аўстраліі, Новай Зеландыі, Ізраілі і на Тайвані.
У верасні 1969 года да двухдзвернага седана і двухдзвернага ўніверсала ў мадэльны шэраг дадаўся чатырохдзверны седан.
Рухавікі — аб’ёмам 0,9-2,0 л магутнасцю 36-120 к.с.
Для ўдзелу ў ралі была распрацавана мадыфікацыя Escort Twin Cam з двухвальным рухавіком Lotus 1,6 (109 к.с.). У 1970 годзе ёй на змену прыйшоў Escort RS1600. Ён меў рухавік 1,6 сямейства BDA з шаснаццаціклапаннай галоўкай блока Cosworth. У 1973 годзе была выпушчана дарожная версія Escort RS2000 з двухлітровым васьміклапанным рухавіком магутнасці 100 к.с.
Escort (1980—1985)
У верасні 1980 года пабачыў свет трэці Ford Escort — пярэднепрывадны хэтчбек з размешчаным папярочна верхневальным рухавіком новага сямейства CVH.
З 1981 года пачаўся выпуск спартыўнай мадыфікацыі XR3 (1,6 л, 96 к.с.), а праз год дэбютаваў RS1600i — з упырскавым рухавіком 1,6 л (115 к.с.) і пяціступеньчатай каробкай перадач. Яшчэ праз тры гады з’явілася мадэль RS Turbo — з рухавіком з турбанаддзіманнем (132 к.с.), самаблакаваным дыферэнцыялам і АБС.
У 1983 годзе ў продаж паступіла дызельная мадыфікацыя. Тады ж гаму дапоўнілі трох- і пяцідзверны ўніверсалы, кабрыялет (вытворчасцю займалася фірма Karmann) і чатырохдзверны седан пад уласным імем Orion.
Escort (1986—1990)
У 1986 годзе Escoгt трэцяга пакалення зведаў рэстайлінг.
Escort (1992—1995)
Пасля рэстайлінгу 1992 года змяніліся абрысы фар і ліхтароў, рассейвальнікі пярэдніх паваротнікаў сталі белымі, памяняліся выштампоўкі на бакавінах, а радыятарная рашотка стала эліптычнай формы.
Escort (1995—2000)
У 1995 годзе адбылася грунтоўная мадэрнізацыя. Аўтамабіль атрымаў новыя капот, авальную рашотку радыятара і абцякальныя масіўныя бамперы, паказальнікі паваротаў аб’яднаныя з фарамі. Бакавыя молдынгі і дзвярныя ручкі сталі больш патопленымі ў дзверы, а бакавыя люстэркі здабылі новыя абрысы. Змены зведалі і ўнутраныя кузаўныя панэлі з мэтай паменшыць шум і вібрацыі, чаму спрыялі ўдасканаленыя падвеска рухавіка і выпускная сістэма. Дапрацавана падвеска. Цалкам змяніўся інтэр’ер.
У 1998 годзе вытворчасць ў Германіі была завершана; але аўтамабілі яшчэ працягвалі выпускацца да 2000 года ў Вялікабрытаніі і Беларусі. Месца ў мадэльным шэрагу заняў Ford Focus.
Ford Escort (Кітай)
Новы Ford Escort быў выпушчаны ў студзені 2015 года і прадаецца на кітайскім рынку.
Сусветны дзень аховы месцаў пражывання
Сусветны дзень аховы месцаў пражывання — міжнародны дзень закліканы прыцягнуць увагу чалавецтва да праблемы захавання асяроддзя абітання фаўны планеты Зямля. Гэты дзень адзначаецца штогод, 6 кастрычніка.
Гісторыя сусветнага дня аховы месцаў пражывання
«Сусветны дзень аховы месцаў пражывання» быў заснаваны абаронцамі навакольнага асяроддзя ў 1979 годзе. У якасці базавага дакумента была выкарыстана «Бернская канвенцыя аб ахове дзікай фауны і флоры і прыродных асяроддзяў пражывання», якая была прынята Саветам Еўропы. Зараз канвенцыя падпісання 39 дзяржавамі, якія ўваходзяць у Савет Еўропы, а таксама Еўрапейскім саюзам, Манака, Буркіна-Фасо, Марока, Тунісам і Сенегалам. Алжыр, Беларусь, Боснія і Герцагавіна, Каба-Вердэ Ватыкан, і Расія з'яўляюцца краінамі, якія не падпісалі канвенцыю, і маюць статус назіральніка на пасяджэннях яе выканаўчага камітэта.
Пераацаніць гэту праблему складана. Чалавек за гісторыю сваёй цывілізацыі знішчыў каля 2-х мільярдаў гектараў землі, якія цяпер сталі пустыняй. Калі тэндэнцыі не зменяцца, то праз некалькі пакаленняў «сусветны дзень аховы месцаў пражывання» можа стаць «днём памінання месцаў пасялення».
Кароткія
Назву Каро́ткія маюць:
Біржайскі раён
Біржайскі раён (Biržų rajono savivaldybė) — адміністрацыйная адзінка на поўначы Літвы, уваходзіць у склад Панявежыскага павета. Раён адносіцца да этнаграфічнага рэгіёна Аўкштайція.
Геаграфічная характарыстыка
Біржайскі раён мае плошчу 1 476 км² (2,3% ад плошчы Літвы). Максімальная вышыня 88 м над узроўнем мора, мінімальная – 21 м. У раёне каля 8000 карставых пячор. 26,4% тэрыторыі пакрыты лесам, 4,5% тэрыторыі займаюць тарфянікі. Праз раён працякае рака Мемель. Тут знаходзіцца самае вялікае і самае старое штучнае возера Літвы – возера Шырвена. На мяжы Біржайскага і Пасваліскага раёнаў размешчаны Біржайскі рэгіянальны парк.
Староствы
У склад Біржайскага раёна ўваходзяць 8 старостваў:
Дыягназ
Дыягназ ( — распазнаванне) — заключэнне аб сутнасці хваробы і стане пацыента, зафіксаванае ў прынятай медыцынскай тэрміналогіі і заснаванае на ўсебаковым сістэматычным вывучэнні пацыента. Працэс ўстанаўлення дыягназу называецца дыягностыкай.
Пры пастаноўцы дыягназу ўрач кіруецца суб'ектыўнымі скаргамі хворага, анамнезам, аглядам хворага (стан скурных покрываў, слізістай носаглыткі, вымярэнне тэмпературы, пульсу і ціску, і г.д.), вынікамі медыка-дыягнастычных даследаванняў і назіраннем за далейшым цягам хваробы. Пры гэтым таксама улічваюцца ўзрост, пол, праца, сацыяльнае становішча, мясцовасць і іншыя не медыцынскія фактары.
Варыянты дыягназу: папярэдні, канчатковы, клінічны і паталагаанатамічны. Канчатковы дыягназ можа быць прамым (выразна зразумела захворванне), дыферэнцыяльным (урач вызначае кола магчымых хвароб і прызначае даследаванні, затым вырашае на што пакутуе хворы чалавек) і дыягнастычным.
Нёшатэль (сыр)
Выраб
У цяперашні час сыр вырабляюць практычна па той жа тэхналогіі, што і шмат стагоддзяў таму. Малако разліваюць у ёмістасці пры тэмпературы каля 20 °C, дадаюць сычужную сыроватку і малочныя ферменты, пасля чаго пакідаюць малако згортвацца на 24—36 гадзін. Затым сыроватку зліваюць і дадаюць грыбок penicillium candidum. Атрыманую масу прасуюць ў формах і размяшчаюць на драўляных стэлажах, затым соляць ўручную і адпраўляюць у склеп для паспявання пры тэмпературы 12—14 °C і вільготнасці 95 %. Праз 10 дзён сыр ужо гатовы, але для таго, каб атрымаўся сыр з больш вострым смакам, сухой ядомай скарыначкай і нізкай тлустасцю (каля 20 %), — тэрмін паспявання падаўжаюць да 10 тыдняў.
Анатоль Фядосавіч Майсеенка
Анатоль Фядосавіч Майсеенка (нар., в. Халалееўка, Дубровенскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі літаратуразнавец, пісьменнік, паэт. Член Саюза беларускіх пісьменнікаў (2001).
Біяграфія
У 1962 годзе скончыў літаратурны факультэт Мінскага педагагічнага інстытута. У 1962—1964 гадах працаваў дырэктарам Нежынскай васьмігадовай школы Любанскага раёна, 1967 годзе — дырэктарам Кастрычніцкай васьмігодкі. У 1967—1970 гадах вучыўся ў аспірантуры педінстытута. Працаваў асістэнтам кафедры беларускай літаратуры гэтага інстытута (1970), старшым выкладчыкам (1972—1973). Абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Творчасць Міхася Зарэцкага: Станаўленне таленту» і абраны на пасаду дацэнта кафедры беларускай літаратуры педінстытута.
З 1975 года дацэнт Мінскага інстытута культуры.
Творчасць
Вершы друкаваў у часопісах «Полымя», «Маладосць», «Крыніца», газеце «Літаратура і Мастацтва». У 1998 годзе выйшаў зборнік вершаў «Паклон».
Менандр Сатэр
Менандр Сатэр — цар індыйскі (155 да н.э. — 130 да н.э.).
Уладарства Сатэра азначыла найвышэйшы ўзровень развіцця інда-грэчаскай дзяржавы. Паводле Апаладора, Сатэр скарыў больш індыйскіх і іншых плямёнаў, чым Аляксандр Македонскі. Ён з’яўляецца адным з першых еўрапейцаў, чый зварот у будызм дакументальна пацверджана (разам з Дземетрыем I Бактрыйскім і Агатоклам Бактрыйскім).
Вядомыя выявы на манетах.
NGC 3614
NGC 3614 (іншыя абазначэнні — UGC 6318, MCG 8-21-15, ZWG 242.19, IRAS11155+4601, PGC 34561) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Самі Хедзіра
Самі Хедзіра (Sami Khedira; нар., Штутгарт, ФРГ) — нямецкі футбаліст туніскага паходжання, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Германіі (2009—2018), чэмпіён свету 2014 года.
«Штутгарт»
Дэбютаваў у Бундэслізе 1 кастрычніка 2006 года ў матчы супраць «Герты». 29 студзеня 2007 года падпісаў кантракт са «Штутгартам» да чэрвеня 2009 года. 9 ліпеня 2008 года падоўжыў кантракт да лета 2011 года. У клубе паспяхова гуляў на пазіцыі апорнага паўабаронцы, некаторы час быў віцэ-капітанам каманды.
«Рэал Мадрыд»
Летам 2010 года перайшоў у мадрыдскі «Рэал Мадрыд». Сума трансферу склала 12 млн еўра. 21 красавіка 2012 года забіў гол у браму «Барселоны», у тым матчы «Рэал» перамог з лікам 2:1, яшчэ адзін гол правёў лідар «Рэалу» Крыштыяну Раналду.
«Ювентус»
9 чэрвеня 2015 года «Ювентус» абвясціў аб падпісанні чатырохгадовага кантракта з Хедзірай, які перайшоў у італьянскі клуб у якасці свабоднага агента. Кантракт пачаў дзейнічаць з 1 ліпеня, пасля сканчэння тэрміну пагаднення з «Рэалам». 15 ліпеня Хедзіра быў афіцыйна прадстаўлены ў якасці іграка «Ювентуса».
У сезоне 2020/21 страціў месца ў складзе каманды і не выхадзіў на поле.
«Герта»
У лютым 2021 года вярнуўся ў Бундэслігу, падпісаўшы кантракт з берлінскай «Гертай». У маі 2021 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры па заканчэнні сезона.
Міжнародная кар’ера
У зборнай Германіі дэбютаваў 5 верасня 2009 года ў таварыскім матчы супраць зборнай ПАР. З-за шматлікіх траўмаў асноўных ігракоў зборнай Самі трапіў у заяўку на чэмпіянат свету 2010 года. На самім мундыялі ён правёў усе 7 матчаў сваёй зборнай, удастоіўшыся пры гэтым, разам з Басціянам Швайнштайгерам, з якім гуляў у паўабароне, пахвалы за выдатную гульню ў цэнтры поля. У вельмі ўпартым матчы за 3-е месца адзначыўся пераможным голам у браму зборнай Уругвая.
Клубныя
«Штутгарт»
«Рэал»
Міжнародныя
Германія:
Дамаст
Дамаст (دمسق) — дэкаратыўная тканіна (звычайна шаўковая), адна- або двухбаковая з малюнкам (часцей за ўсё кветкавым), утвораным бліскучым атласным перапляценнем нітак, на матавым фоне. Назва тканіны паходзіць ад горада Дамаск ў Сірыі.
Гісторыя
Самыя старажытныя ўзоры адамашку вырабляліся ў Кітаі ў эпоху Хань (200 год да н.э. — 220 год н.э.); у Егіпце і Сірыі ў VII—XI стагоддзях; у Еўропе вырабляўся з XII стагоддзя, пераважна ў Італіі.
У XIX стагоддзі з шаўковага дамаста з усходнімі ўзорамі выраблялі адзенне. Ільняныя адамашкі вырабляліся ў Фландрыі і Нідэрландах у XVI—XVII стст., у Саксоніі і Сілезіі ў XVII—XVIII стст.
У першай палове XX стагоддзя дамаст выкарыстоўвалі ў асноўным для афармлення інтэр’ераў, пазней — зноў для касцюмаў і камізэлек.
Цяпер ільняны або баваўняны дамаст выкарыстоўваецца ў якасці матэрыялу для абрусаў.
Сучасны дамаст вырабляецца на.
Кароўчына
Назву Каро́ўчына маюць:
Георгій Рыгоравіч Мандзалеўскі
Георгій Рыгоравіч Мандзалеўскі (нар., Орша, Віцебская вобласць, БССР) — савецкі валейбаліст, злучны, двухразовы алімпійскі чэмпіён (Токіа-1964, Мехіка-1968). Заслужаны майстар спорту СССР (1963). Узнагароджаны двума ордэнамі «Знак Пашаны».
Выступаў за Адэскія каманды «Буравеснік» і СКА (1951—1956), з 1958 года — за ЦСКА. У зборнай СССР — у 1956—1964, 1967—1968 гадах.
Скончыў Адэскі педагагічны інстытут (1956), быў дацэнтам Ваенна-інжынернай акадэміі імя В. У. Куйбышава. Працаваў старшым выкладчыкам у Маскоўскім дзяржаўным горным універсітэце.
Кіеўскі ўніверсітэт турызму, эканомікі і права
Кіеўскі ўніверсітэт турызму, эканомікі і права — украінская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Кіеве.
Уладзімір Іванавіч Лебедзеў
Уладзімір Іванавіч Лебедзеў (нар., Ленінград, Расія) — беларускі фізік. Доктар фізіка-матэматычных навук (1991), прафесар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Фізіка», 1962), Інстытут фізікі АН БССР (аспірантура, 1967). Працаваў у Інстытуце фізікі АН БССР (з 1962, з 1970 — у Магілёўскім аддзяленні), Магілёўскім дзяржаўным універсітэце імя А. А. Куляшова (1993—2016, факультэт матэматыкі і прыродазнаўства, кафедра прыродазнаўства, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: лазерная фізіка; эксперыментальная оптыка.
Майылды (Паўладарская вобласць)
Майылды — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Паўладара. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Маялдзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 551047100.
Час Unix
Час Unix ці час POSIX — сістэма вызначэння часу, прынятая ў Unix і POSIX-сумяшчальных аперацыйных сістэмах. Час лічыцца ад пачатку гэтак званай «эры Unix» ({{lang-en|Unix Epoch}}) — 1 студзеня 1970 года, і строга прымацаваны да Універсальнага каардынаванага часу, за выняткам высакосных секунд. Час Unix не з'яўляецца ні лінейным эквівалентам часу, ні эквівалентам універсальнага каардынаванага часу (з-за высакосных секунд, напрыклад, 31 снежня 1998, 23:59:60). На большасці Unix-падобных сістэм атрымаць бягучы час Unix можна камандай. У некаторых мовах праграмавання ёсць свае сродкі для атрымання часу Unix.
Майылды (Паўладарская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 850 чалавек (385 мужчын і 465 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 810 чалавек (391 мужчына і 419 жанчын).
Holocentropus
Holocentropus — род ручайнікаў сямейства. У родзе налічваецца больш за 40 апісаных відаў .
Віды
Гэтыя 42 віды належаць да роду Holocentropus:
Мікалай Давыдавіч Жэвахаў
Мікалай Давыдавіч Жэвахаў (24 снежня 1874 (5 студзеня 1875) — 16 красавіка 1945) - князь, рускі дзяржаўны дзеяч, камер-юнкер Высачайшага Двара, таварыш обер-пракурора Сінода (з 15 верасня 1916 па 28 лютага 1917 ст. ст.), духоўны пісьменнік, брат-блізнюк епіскапа Іасафа.
У сваіх працах, і першым чынам «Успамінах» (1923 — 1928), Жэвахаў дае глыбокае гістарычнае і рэлігійна-філасофскае асэнсаванне адной з самых трагічных эпох жыцця рускага народа, прароцкае прадбачанне шматлікіх падзей 1920-1930-х гадоў.
Лазавэ
Лазавэ (Лозове) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дэражнянскім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны. Заснаваны ў 1929 г. на месцы здабычы торфу. Статус пасёлка гарадскога тыпу мае з 1949 г. Насельніцтва каля 1,5 тыс. жыхароў.
У пасёлку працуюць агульнаадукацыйная школа, дзіцячы сад, бібліятэка-музей, паштовае аддзяленне, дом быту, атэлье, музычная школа, медыцынская амбулаторыя, аддзяленне банка, два кафэ. Дзейнічае харавы калектыў. Пабудавана праваслаўная Свята-Уладзімірская царква. Дзейнічаюць млын, цырульня, аптэка, шэраг крамаў і пажарная частка з адным пажарным аўтамабілем.
NGC 3614A
NGC 3614A (іншыя абазначэнні — MCG 8-21-14, PGC 34562) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Швяцоў
Швяцоў — прозвішча.
Археалагічная культура
Археалагі́чная культу́ра — гістарычная агульнасць археалагічных помнікаў, што існавалі на акрэсленай тэрыторыі, якія існавалі прыкладна ў адзін час і аднастайныя па сваёй матэрыяльнай культуры, але істотна адрозніваюцца ад адначасовых помнікаў суседніх абласцей. Аднастайнасць помнікаў археалагічнай культуры павінна існаваць у такіх памерах і падрабязнасцях, якія немагчыма растлумачыць ні аднымі і тымі ж умовамі існавання і экалогіяй, ні наяўнасцю падобнага гаспадарча-культурнага тыпу, аднолькавым узроўнем грамадска-эканамічнага развіцця. .
Помнікі і комплексы, якія аб'ядноўваюцца ў адну археалагічную культуру, могуць адрознівацца спецыфічнымі формамі, арнаментацыяй і асобнымі ўпрыгожаннямі посуду, калі ён мае вузкі арэал выкарыстання, асаблівасцямі пахавальнага рытуалу, культавых абрадаў, домабудаўніцтва, тыпаў паселішчаў і жытлаў, а таксама вытворчасцю, тыпамі прылад працы, гаспадарчай дзейнасцю, этнакультурнымі сувязямі і інш. Такія адрозненні развіваюцца ў выніку пэўнага тэрытарыяльнага адасаблення плямён ці народаў на пэўным адрэзку часу захавання і развіцця традыцый папярэдніх пакаленняў, прыстасавання да мясцовых умоў існавання. Гэта сведчыць пра іх этнічнае самавызначэнне.
Беларускі дзяржаўны ансамбль «Песняры»
Беларускі дзяржаўны ансамбль «Песняры» — вакальна-інструментальны ансамбль. Заслужаны калектыў Рэспублiкi Беларусь з 2022 года. Калектыў, заснаваны Уладзімірам Мулявіным у 1969 годзе як ВІА «Песняры» У. Г. Мулявіна у 1990-х гадах атрымаў статус дзяржаўнага ансамбля. Кіруецца Міністэрствам культуры і прызнаны ў Рэспубліцы Беларусь афіцыйным правапераемнікам Песняроў. Мае статус дзяржаўнага.
Барацьба за выкарыстанне брэнда
Пасля смерці Уладзіміра Мулявіна ў 2003 годзе сталі з’яўляцца іншыя гурты, якія выкарыстоўваюць слова «Песняры» ў назве і выкарыстоўваюць рэпертуар старых «Песняры». Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь дало такі каментар сітуацыі: Лічу, што ўсе гурты і асобныя выканаўцы, якія выкарыстоўваюць назву «Песняры» на тэрыторыі Расіі і іншых краін СНД, нелегітымныя, апроч ансамбля «Беларускія песняры» і Беларускага дзяржаўнага ансамбля «Песняры», якія з’яўляюцца праўнымі правапераемнікамі легендарнага калектыву, створанага Уладзімірам Мулявіным. Міхал Казловіч, начальнік упраўлення мастацтваў Міністэрства культуры У 2011 годзе Дзяржаўны ансамбль, змагаючыся з расійскім ТАА «Песняры» за выкарыстанне брэнда, атрымаў пасведчанне Распатэнта на рэгістрацыю маркі «Песняры», якое дзейнічае ў краінах Мадрыдскай канвенцыі.
Ацэнка творчасці
Я быў нядаўна на вялікім канцэрце дзяржаўных «Песняроў» да 65-годдзя вызвалення Беларусі ад фашыстаў. Музыканты там добрыя, але чыноўнікі задаюць ім цвёрдыя рамкі для творчасці. Дзмітрый Падберэзкі, складальнік Энцыклапедыі беларускай папулярнай музыкі
Удзельнікі ансамбля
Па дадзеных сайта ПЕСНЯРЫ.сом, у ансамблі ўдзельнічаюць або ўдзельнічалі наступныя артысты :
Дыскаграфія
=== Сольныя альбомы ===
Вестэрботэнскі полк
Вестэрботэнскі полк (Västerbottens regemente), абазначэнні I 19, I XIX, I 20 і I 20/Fo 61 — былы пяхотны полк шведскай арміі, што пачаў сваю гісторыю з 16 стагоддзя. Гэта была расфарміраваны ў 2000 годзе. Салдаты палка былі першапачаткова набраныя з правінцыі Вестэрботэн, і пазней ён меў гарнізон там.
Гісторыя
Вестэрботэнскі полк быў адным з першапачатковых 20 шведскіх пяхотных палкоў, згаданых у шведскай канстытуцыі 1634 года. Полк быў адведзены ў 1696 годзе. Ён змяніў назву на Vasterbottens fältjägarregemente ў 1829 годзе і быў падзелены на два корпуса памеру батальёна ў 1841 годзе, адзін з іх які з'яўляецца Västerbottens fältjägarkår, іншы Norrbottens fältjägarkår. Блок быў павышаны да палкавога памеру і перайменаваны назад у Vasterbottens regemente ў 1892 годзе. Полк меў свае палігоны ў розных месцах у Вестэрботэне, але ў канчатковым выніку з'явіўся гарнізон ва Умеа ў 1909 годзе.
Полк атрымаў абазначэнне I 19 (19-га пяхотнага палка) ў агульным парадку ў 1816 годзе.
Карпавічы
Назву Карпавічы маюць:
Эльба
Э́льба, Лаба (Elbe, Labe, Łobjo, Albis) — рака ў Чэхіі і Германіі.
Даўжыня ракі 1165 км. Плошча вадазбору 148,5 тыс. км². Пачынаецца ў Чэхіі ў гарах Крконаша (Судэты), цячэ ў адгор’ях Рудных гор і гор Саксонскай Швейцарыі, працякае ў асноўным па тэрыторыі Германіі, перасякае Паўночна-Германскую нізіну і ўпадае ў Паўночнае мора каля Куксгафена (Cuxhaven), утвараючы эстуарый даўжынёй каля 100 км.
Асноўныя прытокі: Шварцэ-Эльстэр, Хафель (справа) і Влтава, Мульдэ, Заале, Орліцэ (злева). У басейне ракі возера Чорнае (Чэхія).
З гісторыі
У 1945 годзе, незадоўга да заканчэння Вялікай Айчыннай вайны нямецка-фашысцкія войскі былі зажатыя паміж арміямі Саюзнікаў з захаду і Савецкімі войскамі з усходу. 25 красавіка яны сустрэліся побач з Таргаў на Эльбе. Гэтая падзея атрымала назву Сустрэча на Эльбе.
Карпаўка
Назву Ка́рпаўка маюць:
Падрось
Падро́сь (, Подрось) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснасельскага сельсавета.
Гісторыя
У 1796 г. належала Канстанцыі Білевічовай, старасціне Дзякоўскай. У 1836 г. прыватная вёска, 13 двароў, 124 жыхары. У 1914 г. 43 двары, 248 жыхароў.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 50 двароў, 88 жыхароў.
NGC 3615
NGC 3615 (іншыя абазначэнні — UGC 6313, MCG 4-27-12, ZWG 126.21, PGC 34535) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эрнест Васільевіч Ялугін
Эрнест Васільевіч Ялугін (, в. Асінаўка, Дубровенскі раён, Віцебская вобласць  —, Мінск) — беларускі празаік, публіцыст. Член Саюза пісьменнікаў Беларусі (1972), член Саюза журналістаў Беларусі (1958).
Біяграфія
Нарадзіўся 19 лістапада 1936 года ў в. Асінаўка Дубровенскага раёна Віцебскай вобласці. Бацькі працавалі на будаўніцтве БелДРЭС.