cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Клім Аляксандравіч Жукаў
Гісторыка-рэканструктарская дзейнасць
Пасля таго як пад Гатчынай у 1996 годзе адбылося правядзенне першага ў сучаснай Расіі «Мультывекавога фестывалю рэканструктараў», Жукаў «шчыльна займаўся іх арганізацыяй». Выступаў у якасці арганізатара і/або гістарычнага кансультанта падрыхтоўкі правядзення рэканструктарскіх фестываляў, сярод якіх «Часы і эпохі», «Руская крэпасць« і «Турнір Святога Георгія».
З 2002 года пачаў удзельнічаць у кіназдымках у якасці гістарычнага кансультанта, удзельніка масоўкі і каскадзёра. У 2007 годзе ўдзельнічаў у якасці гістарычнага кансультанта па касцюмах і акцёра масоўкі ў баявых сцэнах у фільме «Аляксандр. Неўская бітва».
Грамадска-асветніцкая дзейнасць
Сеткавай публіцыстыкай пачаў займацца з 1999 года. Вёў блогі на інфармацыйна-асветніцкім партале «Чырвоныя саветы», на ваенна-гістарычным партале Warspot.ru. Аўтар артыкулаў на федэральным партале «История.рф» і калумністаў газеты «Аргументы и факты». З сакавіка 2018 года вядзе свой уласны відэаканал на YouTube, на якім (па стане на люты 2021) года было 267000 падпісчыкаў і амаль 20 мільёнаў праглядаў.
З’яўляецца пастаянным госцем і суразмоўцам блогера Гобліна у праекце «Разведопрос», дзе выступае з лекцыямі на розныя тэмы расійскай і замежнай гісторыі, якія размяшчаюцца на «История.рф». У перыяд з 2015 па 2018 год на сайце oper.ru было апублікавана 380 ролікаў з удзелам Жукава. У праекце» сіні Філ «ролік з разборам расійскага фільма» Вікінг " (апублікаваны 31 снежня 2016 года) набраў 3507045 праглядаў. Акрамя таго, у новым раздзеле «Мыльны опер» разам з Пучковым у форме сяброўскага дыялогу займаецца гісторыка-культуралагічным разборам многіх папулярных амерыканскіх тэлесерыялаў, такіх як «Ва ўсе цяжкія», «Гульня тронаў», «Клан Сапрана» і «Рым». Таксама сам выступаў у «Разведопрос» у якасці вядучага ў гутарках аб Напалеоне і яго эпосе са спецыялістам па ваеннай гісторыі Францыі гісторыкам Алегам Сакаловым.
Выступае ў якасці эксперта ў праграме «Дэканструкцыя» Крысціны Ягоравай — сумесным асветніцкім анлайн-праекце тэлеканала «Продвижение» і сеткавага партала Кино-Театр.ру.
Аўтар крытычнай рэцэнзіі на псеўданавуковы фільм «Рурык. Страчаная быль» пісьменніка - сатырыка Міхаіла Задорнава. У 2016 годзе выступіў на навукова-асветніцкім форуме «[Навукоўцы супраць міфаў]]-2», арганізаваным парталам «Антропогенез.ру», з дакладам «Як прыдумаць гісторыю Русі? Парады для дылетантаў». Падчас свайго выступу Жукаў выказваў меркаванне, што адказнаму дзяржаўнаму кіраўніцтву варта забяспечваць аб’ектыўнае і заснаванае на навуковых дадзеных асвятленне гісторыі краіны, паколькі неабмежаваную распаўсюджванне псеўдагісторыі ў асобе Льва Прозарава, Уладзіміра Рэзуна і Анатоля Фаменка, а таксама падтрымка фальсіфікацыі гісторыі на ўзроўні дзяржавы могуць прывесці да далёка ідучых палітычных наступстваў. У студзені 2017 года ў той жа якасці выступіў на трэцім пасяджэнні навукова-асветніцкага форуму з дакладам «Міфатворчасць літаратараў — на прыкладзе твораў Акуніна», дзе на прыкладзе кнігі пісьменніка Барыса Акуніна] «[[Гісторыя Расійскай дзяржавы (кніга)|Гісторыя расійскай дзяржавы]» разгледзеў, якімі спосабамі адбываецца міфалагізацыя гісторыі ў [[Мастацкая літаратура|мастацкай літаратуры . У ходзе выступлення ён выказаў меркаванне, што дадзены твор Акуніна не валодае ніякай навуковай каштоўнасцю, утрымлівае памылкі і ўводзіць чытача ў зман на кожнай старонцы, падагульніўшы, што значна вялікая карысць будзе ад чытання «Гісторыя дзяржавы Расійскайгісторыі дзяржавы Расійскай» гісторыка Карамзіна, чым зварот да літаратуры, якая прадстаўляе сабой нізкаякасную падробку пад гістарычную.
У 2017 годзе сумесна з гісторыкам-медыявістам Данілеўскім аказваў дапамогу кіраўніку групы спецыяльных праектаў ТАСС Крысціне Недковай у падрыхтоўцы матэрыялу «Дсўно і няпраўда: міф аб Лядовым пабоішча», прымеркаванага да 775-годдзя з дня бітвы на Чудскім возеры, які затым атрымаў шырокае распаўсюджванне ў сацыяльных сетках і ў «Жывым журнале».
У 2020 годзе паводле апытання даследчага холдынгу «Ромір», у катэгорыі інтэрнэт-дзеячаў, якім давяраюць больш за ўсё расіяне, Клім Жукаў заняў 7-е месца.
Мастацкая літаратура
У якасці пісьменніка-фантаста дэбютаваў напісанай у суаўтарстве з Кацярынай Антоненка ў 2010 годзе кнігай «Салдат імператара», у якой распавядаецца пра прыгоды прадстаўніка высокаразвітай галактычнай цывілізацыі ў Сярэднявечнай Еўропе. У 2011—2012 гадах у суаўтарстве з Аляксандрам Зорычам напісаў у жанры касмічнай оперы тэтралогію «Пілот» (першы раман — «Пілот мары»), якая ўваходзіць у цыкл «Сусвет „Заўтра вайна"» . У 2013 годзе на «Маскоўскім фестывалі фантастыкі „Срэбная страла“» вылучаўся на атрыманне прэміі ў намінацыі «са-тварэнне (лепшае суаўтарства)» зс раман «Пілот асаблівага прызначэння».
Погляды
Беспартыйны, лічыць сябе камуністам. Перакананы матэрыяліст і прытрымліваецца матэрыялістычных поглядаў на гістарычны працэс.
Быў чытальнікам Спаса-Праабражэнскага сабора ў Санкт-Пецярбургу, і ў гэтай якасці 17 жніўня 1990 года прымаў удзел у першым набажэнстве ў Ісакіеўскім саборы, якое асабіста праводзіў Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі Аляксій II.
Каміна-аль-Тальямента
Каміна-аль-Тальямента (Camino al Tagliamento) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 1675 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 74 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 33030. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Valentino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Асаны
Асаны́ (, Асаны) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
781
781 — невысакосны год, пачаўся ў панядзелак. 781 год нашай эры, 781 год 1 тысячагоддзя, 81 год VIII стагоддзя, 1 год 9-га дзесяцігоддзя VIII стагоддзя, 2 год 780-х гадоў.
Васькова (Навадугінскі раён)
Васькова (Васьково) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Кірк Дуглас
Кірк Ду́глас (Kirk Douglas, сапраўднае Ісэр Даніеловіч; 9 снежня 1916, Амстэрдам, Нью-Ёрк, ЗША — 5 лютага 2020) — амерыканскі кінаакцёр і прадзюсар. Амерыканскі Інстытут Кіно прызнаў яго адным з лепшых кінаакцёраў усіх часоў.
Кар’ера
Сын Гершэля Даніловіча і Брыны Занглель, гомельскіх яўрэяў, якія ў 1908 годзе эмігравалі ў ЗША. Прафесійна займаўся барацьбой ва Універсітэце Святога Лаўрэнція. Неўзабаве атрымаў адукацыю ў Амерыканскай Акадэміі Драматычнага Мастацтва ў Нью-Ёрку. У 1941—1945 служыў на Флоце. Пасля сканчэння Другой сусветнай вайны працаваў у рэкламнай сферы, у тэатры і на радыё. У 1946 годзе з дапамогай актрысы Лорэн Бекал, сваёй аднакласніцы па Акадэміі Драматычнага Мастацтва, быў упершыню запрошаны ў кіно.
За сваю акцёрскую кар’еру Кірк Дуглас тройчы намінаваўся на «Оскар» (за свае ролі ў фільмах «Чэмпіён», «Злодзей і прыгажуня» і «Прага жыцця»), аднак саму ўзнагароду атрымаў толькі ў 1996 за 50-гадовую працу ў кіно. За свой унёсак у кінаіндустрыю атрымаў шэраг узнагародаў, у тым ліку ў 1984 атрымаў зорку на Галівудскай Алеі Славы, а ў кастрычніку 2004 у гонар яго быў названы праспект у горадзе Палм-Спрынгз, штат Каліфорнія.
Займаецца гуманітарнай дапамогай, за што атрымаў Прэзідэнцкі Медаль за Свабоду ў 1981, Ордэн Французскага Легіёна ў 1985 і Нацыянальны Медаль за дасягненні ў галіне мастацтва ў 2005. Пэўны час быў паслом добрай волі ў Дэпартаменце ЗША.
У 1996 годзе Кірк Дуглас перанёс інфаркт і на пэўны час страціў магчымасць размаўляць.
Асабістае жыццё
Дуглас жанаты двойчы. Першы раз — з Даянай Дыл (ажаніліся 2 лістапада 1943, развяліся ў 1951), ад якой мае двух сыноў — акцёра Майкла Дугласа (нарадзіўся 5 верасня 1944) і прадзюсара Джоэля Дугласа (нарадзіўся 23 студзеня 1947). Другая яго жонка — Энн Буйдэнс (ажаніліся 29 мая 1954), іх дзеці — прадзюсар Пітэр Вінсент Дуглас (нарадзіўся 23 лістапада 1955) і акцёр Эрык Дуглас (чэрвень 1958—6 ліпеня 2004). Мае пяцёх унукаў.
Ягадзіцы
Ягадзі́цы, або Крумянкі́ — мяккія тканкі задняй і латэральнай паверхні таза, прадстаўленыя ягадзічнымі цягліцамі, падскурнай клятчаткі і скурай. Кожная ягадзіца абмежаваная зверху вобласцю паяснічна-крыжавога ромба (Міхаэліса) і крылом падуздышнай косткі, знізу - падягадзічнай зморшчынай і пахвінай, а збоку - вобласцю вялікай вяртлюгі сцягна.
Ягадзіцы мужчын і жанчын маюць прыкметныя анатамічныя адрозненні. Крылы падуздышных касцей у жанчын разгорнутыя ў большай ступені, чым у мужчын; больш шырокі лабковы кут (90-100° і 70-75° адпаведна). Жаночы таз ў цэлым шырэй за мужчынскі, але меней глыбокі. У ягадзічных абласцях ў жанчын адкладаецца больш тлушчавай клятчаткі. Існуюць некаторыя палавыя адрозненні і ва ўзаемаразмяшчэнні сцегнавой косткі і костак таза, што абумоўлена розным вуглом ўваходу галовак сцегнавых костак у вяртлюжныя западзіны (у мужчын - 40°, у жанчын - 45°).
IC 533
IC 533 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Гідра.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дубацерава
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Задняе (Навадугінскі раён)
Задняе (Заднее) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
NGC 849
NGC 849 (іншыя абазначэнні — ESO 478-9, NPM1G −22.0046, PGC 8286) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аўдзеева
Аўдзе́ева (, Авдеево) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астроўшчынскага сельсавета.
Верхнядзвінскае благачынне
Верхнядзвінскае благачынне, Верхнядзвінская благачынная акруга — акруга ў Полацкай і Глыбоцкай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Верхнядзвінскага раёна Віцебскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Іерэй Валянцін Вабішчэвіч.
Кампафарміда
Кампафарміда (Campoformido) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 7628 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 344 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 33030. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сімкавічы
Сі́мкавічы (, Симковичи) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета. 10 жыхароў (2009).
Абсалон
Абсалон (Absalon, каля 1128, Ф'енеслеў —, Соро) — дацкі дзяржаўны, царкоўны і ваенны дзеяч, біскуп Роскіле з 1158, архіепіскап Лундскі (кіраўнік дацкай царквы) з 1177. Дарадца дацкіх каралёў Кнуда V і Вальдэмара I.
Вавукі
Ваву́кі (, Вавуки) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
NGC 850
NGC 850 (іншыя абазначэнні — UGC 1679, MCG 0-6-49, ZWG 387.53, NPM1G -01.0077, PGC 8369) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Віктар Паўлавіч Суслаў
Віктар Паўлавіч Суслаў (, Уфа — ) — савецкі вучоны, гаспадарчы дзеяч. Дырэктар Мінскага трактарнага завода (1948—1951), першы рэктар Беларускага інстытута механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі (1954—1959).
Біяграфія
У 1934 годзе скончыў Томскі індустрыяльны інстытут. Працоўную дзейнасць пачаў на Уральскім заводзе цяжкага машынабудавання імя С. Арджанікідзэ «Уралмаш», дзе прайшоў шлях ад майстра да галоўнага інжынера.
У 1937 годзе, як здольны спецыяліст, накіраваны ў ЗША для вывучэння замежнага вопыту машынабудавання.
У 1940 годзе прызначаны дырэктарам Варонежскага машынабудаўнічага завода, а ў 1941 годзе ўзначаліў завод «Рухавік рэвалюцыі» ў Ніжнім Ноўгарадзе.
У гады Вялікай Айчыннай вайны знаходзіўся ў радах Савецкай Арміі, ваяваў на Курскай дузе, быў камандзірам гарматы, збройнікам і начальнікам армейскіх артылерыйскіх рамонтных майстэрняў.
У 1944 годзе накіраваны на аднаўленне Харкаўскага трактарнага завода, працаваў начальнікам вытворчасці, намеснікам галоўнага інжынера завода.
З 1946 года працоўная дзейнасць В. П. Суслава бесперапынна звязана з Рэспублікай Беларусь. Загадам міністра аўтатрактарнай прамысловасці СССР ён быў прызначаны дырэктарам Мінскага велазавода, а затым — Мінскага трактарнага завода (МТЗ). Пад кіраўніцтвам У. П. Суслава распрацаваны і засвоены масавы выпуск універсальных трактароў «Беларус».
Навукова-педагагічная дзейнасць В. П. Суслава пачалася з 1951 года: дацэнт, загадчык кафедры трактароў, дэкан аўтатрактарнага факультэта Беларускага політэхнічнага інстытута.
У 1954 годзе прызначаны першым рэктарам Беларускага інстытута механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі, а таксама кіраваў кафедрамі тэхналогіі металаў і рамонту машын.
Віктар Паўлавіч Суслаў пастаянна вёў актыўную грамадскую працу як член тэхнічнага Савета Дзяржаграпрама БССР, каардынацыйнага Савета ГОСНІТІ і шэрагу спецыялізаваных навуковых саветаў, Савета ветэранаў вайны, неаднаразова абіраўся дэлегатам некалькіх партыйных з’ездаў, дэпутатам Кіеўскага гарадскога савета.
За дасягнутыя поспехі ў развіцці і аднаўленні прамысловасці і значныя дасягненні ў галіне аднаўлення і ўмацавання дэталей сельскагаспадарчай тэхнікі узнагароджаны двума ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, двума залатымі і адным бронзавым медалямі ВДНГ СССР, «Вынаходнік СССР» і «за асаблівыя заслугі перад вышэйшай школай».
Справу, распачатую Віктарам Паўлавічам, працягваюць яго паслядоўнікі. Так, адкрыты ў БІМСГ ў 1965 годзе па ініцыятыве В. П. Суслава факультэт арганізацыі і тэхналогіі рамонту сельскагаспадарчых машын працягвае сваё развіццё ў новай якасці, як факультэт «Тэхнічны сэрвіс у АПК» — адзіны ў Рэспубліцы Беларусь, што забяспечвае падрыхтоўку высокакваліфікаваных інжынерных кадраў для агратэхнічнага сэрвісу па спецыяльнасці I ступені вышэйшай адукацыі: «Рамонтна-абслугоўваюць вытворчасць у сельскай гаспадарцы», « Матэрыяльна-тэхнічнае забеспячэнне аграпрамысловага комплексу» і II ступені вышэйшай адукацыі: «Тэхнічны сэрвіс у АПК».
Памёр 19 чэрвеня 1996 года.
IC 534
IC 534 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Гідра.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зубцова (Навадугінскі раён)
Зубцова (Зубцово) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Жан Ануй
Жан Ануй, таксама Ануйль (Jean Anouilh; 23 чэрвеня 1910 — 3 кастрычніка 1987) — французскі драматург і сцэнарыст, бачны дзеяч французскай літаратуры XX стагоддзя.
Біяграфія
Жан Ануй нарадзіўся 23 чэрвеня 1910 года ў невялікай вёсцы каля Бардо ў сям’і краўца і скрыпачкі. Па нацыянальнасці баскаў.
У 15 гадоў Жан Ануй прыехаў у Парыж, дзе скончыў школу. Пасля заканчэння школы некаторы час вывучаў права ў Сарбоне, пісаў кароткія гумарыстычныя сцэнарыі для кіно. У 1928 годзе ён ажаніўся з актрысай Манель Валянцін. З пачатку 30-х гадоў Ануй працуе сакратаром рэжысёра Луі Жуве.
Ануй памёр у 1987 годзе ва ўзросце 77 гадоў у сваім доме ў Лазане.
Рэгіёны Японіі
Для зручнасці прэфектуры Японіі часта групуюць у рэгіёны. Гэтыя рэгіёны склаліся гістарычна, яны не маюць адміністрацыйнага апарата і не з'яўляюцца адміністрацыйнымі адзінкамі. Напрыклад, карты і падручнікі геаграфіі дзеляць Японію на восем рэгіёнаў, прагнозы надвор'я звычайна паказваюць надвор'е паводле рэгіёнаў, і шматлікія арганізацыі ўключаюць назву рэгіёну ва ўласную назву (Чыгунка Кінкі Ніпон, Банк Цюгоку, Універсітэт Тахоку і г.д.). Нягледзячы на тое, што ў Японіі ёсць восем вышэйшых судоў, іх зоны юрысдыкцыі не адпавядаюць рэгіёнам.
Варацішча (прыпыначны пункт)
Вараці́шча (, Воротище)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны за 1,5 км на поўдзень ад вёскі Варацішча; на лініі Інстытут Культуры — Баранавічы-Палескія, паміж прыпыначным пунктам Асіпаўшчына і станцыяй Гарадзея.
Пліна (возера)
Плі́на — возера ў Беларусі, ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Ушача. Знаходзіцца за 5 км на захад ад гарадскога пасёлка Ушачы, каля вёскі Пліна.
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны возера стромкія, маюць вышыню да 17 м. На поўдні і поўначы вышыня схілаў складае 5—8 м. На захадзе схілы разараныя, на ўсходзе знаходзяцца пад выпасам. Берагі возера нізкія, на паўночным захадзе — сплавінныя. Берагавая лінія утварае залівы і паўастравы. На возеры 2 вострава, агульная плошча якіх складае 6 га (0,06 км²). Ложа ўскладненая ўпадзінамі і водмелямі. Дно вадаёма ў прыбярэжнай частцы пясчанае, на большых глыбінях — глеістае. Шырыня паласы прыбярэжнай расліннасці складае да 25 м. Возера слабапраточнае. Упадаюць 7 ручаёў і канаў, таксама выцякае ручай у возера Утвіна.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, плотка, акунь, язь, лінь, карась і іншыя рыбы.
Кляннік
Клянні́к (, Кленник) — аграгарадок у Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Курганскага сельсавета.
У 1924—1957 гадах цэнтр Кленнікоўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 26 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Смалявічы, за 64 км ад Мінска.
Спіс універсітэтаў Беларусі
У Беларусі (на 2011 год) вышэйшую адукацыю можна было атрымаць у 45 (у 2010 - у 43) ВНУ дзяржаўнай формы ўласнасці і 10 ВНУ прыватнай формы ўласнасці. У ВНУ прапаноўваліся праграмы навучання па больш чым 350 спецыяльнасцях і 1 тыс. спецыялізацый. На ўсе формы навучання ў ВНУ запланавана было прыняць 105,7 тысячы студэнтаў (у 2010 - 103 тыс., у 2009 - 97 тыс., у 2008 - 94,2 тыс.), у тым ліку на дзённае аддзяленне - 57,2 тысячы чалавек (з іх 25 тысяч - на дзённай бюджэт). На навучанне ў ВНУ прэтэндавалі 146.518 чалавек, якія здалі ЦТ. (У 2010-м ЦТ праходзіла менш 173 тыс., у 2009 - да 175 тыс., у 2008 - да 174 тыс.).
Вышэйшым кансультатыўным органам у сістэме вышэйшай адукацыі з'яўляецца Рэспубліканскі савет рэктараў вышэйшых навучальных устаноў (створаны ўказам Прэзідэнта РБ ад 8 лютага 2001 г. № 71), кампетэнцыя і парадак дзейнасці якога вызначаюцца ў адпаведнасці з «Палажэннем аб Рэспубліканскім савеце рэктараў вышэйшых навучальных устаноў».
Віды ВНУ
У Беларусі ўстановы вышэйшай адукацыі могуць быць наступных відаў:
Па форме ўласнасці яны могуць быць як дзяржаўнымі, так і прыватнымі.
Закрыты пералік тыпаў вышэйшых навучальных устаноў (згодна з праектам новага Закона «Аб вышэйшай адукацыі»): класічны ўніверсітэт, профільны ўніверсітэт (акадэмія, кансерваторыя), інстытут, вышэйшы каледж.
Паступленне
Паступленне абітурыентаў праходзіць у некалькі этапаў: рэпетыцыйныя і цэнтралізаваныя тэставанні, прафесійна-псіхалагічнае сумоўе на некаторыя спецыяльнасці, падача дакументаў у абраную навучальную ўстанову, калі ёсць неабходнасць - здача іспытаў у ВНУ, і, нарэшце, уласнае прозвішча ў спісе тых, хто паступіў.
Пры паступленні на спецыяльнасці «дзяржаўнае кіраванне», «дзяржаўнае кіраванне і права», «дзяржаўнае кіраванне і эканоміка», «міжнародныя адносіны», «міжнароднае права», «правазнаўства», «эканамічнае права», «журналістыка», «міжнародная журналістыка», «мытная справа» патрэбна адмысловая рэкамендацыя пасля праходжання прафесійна-псіхалагічнага сумоўя (для ўсіх тых, хто выбраў дзённую, вячэрнюю або завочную формы атрымання адукацыі (у тым ліку дыстанцыйную), навучанне ў скарочаныя тэрміны, а таксама тыя, хто будзе навучацца на ўмовах мэтавай падрыхтоўкі).
Рэйтынгі
Ліпень 2011 года: з лепшых вышэйшых устаноў свету па ўзроўні прадстаўленасці ў Інтэрнэце па версіі Webometrics (аналізуе не адукацыйную дзейнасць універсітэтаў у цэлым, а прадстаўленне ВНУ ў інтэрнэце) у Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта - 1208-е месца (самая высокая пазіцыя з беларускіх універсітэтаў). Далей з беларускіх ВНУ ідуць Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы (3103 месца) і Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт інфарматыкі і радыёэлектронікі (3889 месца).
Праспект Газеты Праўда (Мінск)
Праспект Газеты «Праўда» — магістральная вуліца ў Маскоўскім раёне Мінска. Ідзе ад вуліцы Алібегава да праспекта Любімава, перасякае вуліцу Голубева.
Гісторыя
Падчас пратэстаў 2020 г. на трансфарматарнай падстанцыі (д.15) намалявалі графіці ў выглядзе герба Пагоня, пасля гэтага за пляцоўкай побач замацавалася нефармальная назва "Плошча праўды". Графіці неаднаразова знішчалі камунальныя службы і аднаўлялі мастакі. На пляцоўцы мясцовыя жыхары праводзілі дваровыя вечырыны. А назву замацавалі на картах Гугл.
Ізосіміха
Ізосіміха (Изосимиха) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Акцёр
Акцёр (acteur, actor — выканавец ; ж. род актрыса, акцёрка ) — выканавец роляў у драматычных спектаклях і кіно, радзей у оперных, балетных, эстрадных і цыркавых прадстаўленнях. Акцёрскае мастацтва бесперапынна эвалюцыянавала. Да пачатку XX стагоддзя ў акцёрскай гульні пераважалі шаблоннасць характараў і тыпажоў. Рэвалюцыю ў акцёрскім майстэрстве здзейсніў заснавальнік МХАТа Станіслаўскі. Ён заклікаў акцёраў адчуваць, што адчувае герой, літаральна «залазіць у яго шкуру». Унутраны свет герояў пачаў мець большае значэнне, чым дэкарацыі тэатра і строй гарнітураў. Аснову акцёрскай творчасці складае прынцып пераўвасаблення. Існуюць паняцці вонкавага і ўнутранага пераўвасаблення, якія, аднак, могуць быць падзеленыя толькі ўмоўна. Па сутнасці, гэта два бакі складанага творчага працэсу, змешчаныя паміж сабой у цеснай узаемасувязі. Падчас пераўвасабленняў дзеянне, думка і пачуццё знаходзяцца ў непарыўным адзінстве. Акцёр звяртаецца да дапамогі грыма, касцюма (у некаторых відах тэатра — да дапамогі маскі), выпрацоўвае інтанацыі, жэсты, хаду, міміку, якія перадаюць з той або іншай ступенню жыццёвай пэўнасці або тэатральнай умоўнасці знешнасць і манеру паводзін адлюстроўваемай ім асобы. Але сапраўднае пераўвасабленне складаецца не толькі ў тым, каб перадаць на сцэне вонкавае аблічча персанажа: акцёр раскрывае духоўны свет свайго героя, паказвае яго характар, выяўляе яго думкі і перажыванні.
Станіслаў Нарушэвіч (1913—2001)
Станіслаў Нарушэвіч (, Браслаўшчына —, Сідней, Аўстралія) — беларускі грамадскі дзеяч.
Біяграфія
У 1944 годзе працаваў у беларускай секцыі Берлінскага радыё. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны скончыў горны ўніверсітэт у Боне (Германія) з дыпломам інжынера. У лістападзе 1947 года прыехаў у Аўстралію. Працаваў на. Адзін са стваральнікаў Беларускага аб’яднання ў Новым Паўднёвым Уэльсе і яго апошні старшыня ў 1972—1980 гадах. Быў таксама некаторы час старшынёй аўстралійскага сектара Рады БНР. Член Беларускага культурна-грамадскага клуба.
Сям’я
У Сіднеі пабраўся шлюбам з Вольгай Воўк-Левановіч, ад якой меў сына.
Рубяжэвічы
Рубяжэ́вічы (, Рубежевичи) — аграгарадок у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр Рубяжэвіцкага сельсавета. Насельніцтва 323 чал. (1999).
Геаграфія
Аграгарадок знаходзяцца за 38 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Стоўбцы, за 20 км ад чыгуначнай станцыі Койданава; на скрыжаванні аўтамабільных дарог на Стоўбцы, Івянец, Дзяржынск, паміж рэкамі Сула і Перакуль.
Гісторыя
Рубяжэвічы — даўняе мястэчка гістарычнай Меншчыны. Першы пісьмовы ўспамін пра Рубяжэвічы як уладанне князя В. Вярэйскага датуецца 1483 годам. У 1550 годзе вялікі князь Жыгімонт Аўгуст перадаў паселішча Мікалаю Радзівілу. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) мясцовасць увайшла ў склад Менскага павета Менскага ваяводства.
У XVI—XVII стст. Рубяжэвічы сталі цэнтрам Няўборскіх уладанняў Радзівілаў. У XVII ст. апошнія фундавалі тут Мікалаеўскую царкву, якой надалі вёску Марозавічы і 60 дзесяцінаў зямлі. У 1652 Багуслаў Радзівіл перадаў Рубяжэвічы ў арэнду Покусам і Аборскім. У 1769 годзе мястэчка перайшло да Рутынскіх і Лопацяў.
У 1919—1920 гг. Рубяжэвічы знаходзіліся пад часовай польскай адміністрацыяй, у Менскім павеце Мінскай акругі Грамадскай управы Усходніх земляў. Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) мястэчка апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе зрабілася цэнтрам гміны Стаўбцоўскага павета Навагрудскага ваяводства. У 1921—1922 гг. тут на барацьбу з бальшавікамі фарміраваліся беларускія ваенныя аддзелы генерала С. Булак-Балаховіча.
У 1939 годзе Рубяжэвічы ўвайшлі ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 г. сталі цэнтрам сельсавета. Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1999 год тут было 145 двароў.
Інфраструктура
У Рубяжэвічах працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, бальніца, дом культуры, бібліятэка, пошта.
IC 535
IC 535 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Гідра.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вайташы
Вайташы́ (, Войташи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Да 11 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Стрыпунскага сельсавета.
Бяздзедавічы 2
Бяздзе́давічы 2 (, Бездедовичи 2) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астроўшчынскага сельсавета.
Орсан Уэлс
Джордж О́рсан Уэ́лс (George Orson Welles;, Кеноша, ЗША — , Лос-Анджэлес, ЗША) — амерыканскі , , ,. Яго фільмы адзначаюцца вынаходніцтвам ў тэхнічных рашэннях.
Падзернае
Падзе́рнае (, Падерное) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета. 33 жыхары (2009).
NGC 851
NGC 851 (іншыя абазначэнні — UGC 1680, IRAS02086+0332, MCG 1-6-54, KCPG 59B, MK 588, KUG 0208+035, ZWG 413.58, PGC 8368) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Карліна (правінцыя Удзінэ)
Карліна (Carlino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 2776 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 94 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 33050. Тэлефонны код — 0431.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Фама.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Карцава (Навадугінскі раён)
Карцава (Карцево) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Кляннік-Ніз
Клянні́к-Ніз (, Кленник-Низ) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Курганскага сельсавета.
Сураў
Су́раў — рака ў Клімавіцкім і Касцюковіцкім раёнах Магілёўскай вобласці, правы прыток ракі Беседзь (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 49 км. Плошча вадазбору 215 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 1,1 м³/с Пачынаецца на паўночнай ускраіне вёскі Завідаўка Клімавіцкага раёна, вусце ля вёскі Фёдараўка (Канічы ) Касцюковіцкага раёна. Цячэ па паўднёва-ўсходняй частцы Аршанска-Магілёўскай раўніны. У верхнім цячэнні называецца Сураўка. Даліна пераважна трапецападобная, шырынёй 0,5—1 км, месцамі да 1,5 км. Схілы ўмерана стромкія і стромкія (вышыня 5—15 м), у ніжнім цячэнні абрывістыя (вышыня да 8 м), месцамі парэзаны ярамі. Пойма перарывістая, пераважна адкрытая, чаргуецца па берагах, забалочаная, шырынёй 0,2—0,5 км. Рэчышча звілістае, свабодна меандруе, ад вытоку на працягу 8,4 км каналізаванае. Шырыня ракі ў межань 2—6 м.
Каля ракі населеныя пункты Галічы, Малашкавічы, Сураў, Ангелаўка, Тупічына, Канічы і інш.
Валерый Аляксандравіч Скотнікаў
Валерый Аляксандравіч Ско́тнікаў (Валерий Александрович Скотников;, Цвер — ) — савецкі вучоны, гаспадарчы дзеяч. Доктар тэхнічных навук (1976), прафесар 1977). Рэктар Беларускага інстытута механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі (1977—1988). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1985).
Біяграфія
У 1952 годзе з адзнакай скончыў Ленінградскі політэхнічны інстытут, энергамашынабудаўнічы факультэт. Працоўную дзейнасць пачаў у дызелебудаўнічым заводзе імя Ф. Э. Дзяржынскага ў горадзе Балакова Саратаўскай вобласці.
З 1953 па 1966 год працаваў інжынерам-канструктарам, старшым інжынерам, кіраўніком групы, начальнікам канструктарскага і эксперыментальна-даследчага аддзелаў у СКБ-2 меліярацыйных машын у Мінску.
З 1966 года на педагагічнай рабоце ў Беларускім інстытуце механізацыі сельскай гаспадаркі: дацэнт кафедры «Трактары і аўтамабілі», сакратар парткама, прарэктар па навукова-даследчай працы, з 1977 па 1988 год — рэктар інстытута.
Навуковая дзейнасць
Навуковая дзейнасць В. А. Скотнікава звязана з актыўным правядзеннем меліярацыі ў Беларускай ССР і ўвядзеннем у сельскагаспадарчы абарот забалочаных земляў.
У 1963 годзе ён паспяхова абараніў кандыдацкую дысертацыю, а ў 1974 годзе — доктарскую дысертацыю на тэму: «Асновы тэорыі праходнасці гусенічных балатаходных трактароў». Пад яго кіраўніцтвам створаны шэраг арыгінальных меліярацыйных машын і трактароў высокай праходнасці, якім не мае аналагаў у айчыннай і сусветнай практыцы. Распрацаваны тэарэтычныя асновы ўзаемадзеяння гусенічных рухавікоў з тарфяна-балотнай глебай, рэкамендацыі па праектаванні трактароў на гусенічным хаду і магчымасці прымянення шарнірна-сучлененых машын.
Асноўныя палажэнні кандыдацкай і доктарскай дысертацый В. А. Скотнікава выкладзеныя ў яго кнізе «Праходнасць машын», у якой падрабязна апісаны ўласцівасці праходнасці машын і іх паказчыкі, разгледжаны асаблівасці ўзаемадзеяння з грунтам колавых рухавікоў, а таксама сістэматызаваныя звесткі па агратэхнічных уласцівасцях хадавых сістэм машын і іх уздзеяння на глебу.
Пад кіраўніцтвам В. А. Скотнікова распрацаваны дзяржаўны стандарт СССР па абмежаванні ўзроўню ўздзеяння хадавых сістэм на глебу (ДАСТ 26955-86 «Тэхніка сельскагаспадарчая мабільная. Нормы ўздзеяння рухавікоў на глебу»), які быў прыняты ў 1986 годзе і дзейнічае па сённяшні дзень.
Вялікае значэнне для адукацыйнага працэсу БІМСГ мела выданне навучальнага дапаможніка «Асновы тэорыі і разліку трактара і аўтамабіля» пад рэдакцыяй В. А. Скотнікова, у якім знайшлі адлюстраванне класічныя палажэнні тэорыі трактара і аўтамабіля. Дапаможнік быў дапушчаны Дзяржаўным аграпрамысловым камітэтам СССР у якасці навучальнага для падрыхтоўкі інжынераў-механікаў, выдадзены тыражом 28 тыс. экзэмпляраў і з’яўляецца адным з асноўных навучальных дапаможнікаў па тэорыі трактара і аўтамабіля ў цяперашні час.
Пад навуковым кіраўніцтвам В. А. Скотнікава падрыхтавана 17 кандыдатаў тэхнічных навук.
Па матэрыялах яго даследаванняў атрымана 17 аўтарскіх пасведчанняў на вынаходствы, апублікавана 117 навуковых прац, у т. л. 8 манаграфій, 5 навучальных дапаможнікаў саюзнай і рэспубліканскага значэння і 3 даведніка.
Арганізатарскі талент Валерыя Аляксандравіча, яго эрудыцыя, глыбокае веданне праблем у навуцы, бесперапынны пошук шляхоў удасканалення падрыхтоўкі сельскагаспадарчых кадраў набылі яму заслужаны аўтарытэт і павагу ў калектыве БІМСГ і навуковай супольнасці. В. А. Скотнікова адрознівалі высокая дысцыпліна, патрабавальнасць, прынцыповасць, пачуццё глыбокай адказнасці за даручаную справу, спагадлівасць і добразычлівасць да людзей.
Узнагароды і званні
За навуковыя дасягненні і падрыхтоўку інжынерна-тэхнічных кадраў для сельскай гаспадаркі краіны ўзнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны», медалямі «За доблесную працу» у азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння У. І. Леніна, «Ветэран працы», дзвюма сярэбранымі медалямі ВДНГ СССР, а таксама дзвюма Ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР.
Кіль (горад)
Кіль (Kiel ) — горад у Германіі, сталіца зямлі Шлезвіг-Гольштэйн. Размешчаны на беразе Кільскай бухце Балтыйскага мора. Каналам звязаны з Паўночным морам, буйны порт. Насельніцтва Кіля складае 229.044 чал.
У горадзе ёсць універсітэт — Кільскі ўніверсітэт — заснаваны ў 1665 годзе. У горадзе таксама знаходзіцца Германская нацыянальная эканамічная бібліятэка.
Кіль вядомы тым, што штогод у ім праходзіць Кільскі тыдзень — найважнейшая падзея ў свеце паруснага спорту. Кільскія вайсковыя могілкі.
Гарбуноў
Гарбуноў — рускае прозвішча.
Саннікі
Назву Саннікі маюць:
IC 536
IC 536 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай
Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай — назва шэрагу праваслаўных храмаў, асвячоных у гонар Казанскага абраза Маці Божай.
Нэцке
Нэ́цке  — мініяцюрныя разныя фігуркі з Японіі. Мелі ўтылітарную функцыю і служылі для зашпільвання кімано, у якім не было кішэняў.
Асноўнымі матэрыяламі для вырабу нэцке былі корань дрэва (самшыт), бамбук, слановая костка, а таксама зубы і іклы кітоў, маржоў, рогі аленя і інш.
З'явіліся ў 17 стагоддзі з росквітам гарадскога насельніцтва і заставаліся папулярнымі да 1880-х гадоў, калі кімано як паўсядзённае адзенне выйшла з ужытку.
Віды нэцке
Адрозніваюць наступныя віды нэцке:
Войневічы (Смаргонскі раён)
Во́йневічы (, Войневичи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Анёл
Анёл (ἄγγελος, аньелос, — «вяшчун, пасланец»; стар.-бел.: аггелъ, ангелъ ) — у аўраамічных рэлігіях духоўная разумная бясполая і бесцялесная істота, якая выказвае волю Бога і мае звышнатуральныя магчымасці. Біблія называе Анёлаў службовымі духамі (Яўр. 1:14). Часта анёлаў выяўляюць як людзей з беласнежнымі крыламі за спінай.
Княжына (Навадугінскі раён)
Княжына (Княжино) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Венцавое
Венцаво́е (, Венцевое) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астроўшчынскага сельсавета.
Каленава (Навадугінскі раён)
Каленава (Коленово) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
NGC 852
NGC 852 (іншыя абазначэнні — ESO 153-26, PGC 8195) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Каленава (Навадугінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
NGC 852
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Падліп’е (Смалявіцкі раён)
Падлі́п'е (, Подлипье) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Курганскага сельсавета.
Карын Вестберг
Карын Алена Вестберг (швед. Carin Helena Wästberg; 5 чэрвеня 1859 — 9 красавіка 1942) — шведская мастачка па тэкстылю. Яна дапамагла ажывіць цікавасць да тэкстыльнага мастацтва ў Швецыі, натхнёнага мясцовымі сялянскімі прыёмамі і развіццём падзей, якія яна бачыла ў Англіі. Яна ператварыла аб’яднанне «Сябры рамяства» ў вядучага вытворцу тэкстылю ў краіне, стварыўшы новую тэхніку вытворчасці ў супрацоўніцтве з Маяй Шэстрэм. Пад яе кіраўніцтвам асацыяцыя падрыхтавала шмат прыкметных прац для грамадскіх будынкаў у Стакгольме, у тым ліку і тыя, якія яна сама распрацавала ў 1915 годзе для Стакгольмскага суда.
Біяграфія
Нарадзілася 5 чэрвеня 1859 года ў Венерсборге, была дачкой святара Ганса Эфраіма Вестберга і яго жонкі Ганны, народжанай Андэрсдотэр. Яна расла са сваімі братамі і сёстрамі ў адукаванай сям’і, з 1880 па 1885 год Карын вывучала рамёствы ў стакгольмскім каледжы Констфак. Там разам з аднакурсніцай Марыяй Відэбек яна заснавала тэкстыльную кампанію Widebeck och Wästberg. Усталяваўшы выдатныя сяброўскія адносіны, яны кіравалі кампаніяй і пражылі разам усё астатнюю жыццё да смерці Відэбек ў 1929 годзе.
З 1887 года Карын Вестберг працавала дызайнерам мадэляў у асацыяцыі «Сябры рамёстваў» (швед. Handarbetets vänner). Дзякуючы заробленаму гранту, у 1891 годзе разам з Марыяй Відэбек яна правяла тры месяцы ў Англіі, дзе праявіла асаблівую цікавасць да працы тэкстыльнага дызайнера Уільяма Морыса (1834—1896), рэалізаваўшы яго падыход да дэкаратыўна-прыкладным мастацтве ў Швецыі.
У выніку ўнутраных спрэчак у «Сябрах рамёстваў», у 1904 годзе падала ў адстаўку з пасады кіраўніка асацыяцыі Агнэс Брантынг. Карын Вестберг стала ў 1904 годзе мастацкім кіраўніком асацыяцыі і была яе дырэктарам з 1910 года да выхаду на пенсію ў 1930 годзе. Менавіта пад яе кіраўніцтвам некалькі самых значных шведскіх мастачак па тэкстылю працавалі ў якасці дызайнераў, у іх лік уваходзілі Мая Шэстрэм, Агда Остерберг і Эні Фрыхольм.
Разам з Маяй Шэстрэм Карын Вестберг ў 1905 годзе распрацавалі спрошчаную тэхніку ткацтва, дзякуючы чаму абіўка стала рабіцца нашмат хутчэй. Працы ў гэтай новай тэхніцы былі выкананы для капліцы Густава Адольфа ў Люцэрне, Швейцарыя. Адным з самых выбітных тварэнняў Вестберг было яе ільняное палатно высокай якасці Värdinge fuga 1904 года, набытае каралевай Вікторыяй на выставе ў Санкт-Пецярбургу ў 1908 годзе.
Карын Вестберг памерла 9 красавіка 1942 года ў Стакгольме. Яна пахаваная на старых могілках у горадзе Скара.
Разам з Марыяй Відэбек яна была ганаравана некалькімі прэміямі і ўзнагародамі. Яе працы прадстаўлены ў Стакгольме ў Нацыянальным музеі Швецыі, Музеі паўночных краін, Халльвюльском музеі і музеі шведскай арміі.
Янсан
Янсан  — прозвішча.
Касака
Касака (Cassacco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 2913 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 259 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 33010. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Ян Хрысціцель.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 537
IC 537 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор'і Гідра.
Марозавічы (Стаўбцоўскі раён)
Маро́завічы (, Морозовичи) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета. 9 жыхароў (2009).
IC 537
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Цімафей Сазонавіч Гарбуноў
Цімафе́й Сазо́навіч Гарбуно́ў (, в. Саннікі, Лепельскі павет, Віцебская губерня —, ) — партыйны і дзяржаўны дзеяч БССР, гісторык, акадэмік АН БССР (1959).
Біяграфія
Нарадзіўся 6 жніўня 1904 года ў в. Саннікі Лепельскага павета Віцебскай губерні (цяпер — Бешанковіцкі раён Віцебскай вобласці).
У 1919—1924 гадах працаваў на лесапільні, ільнопрадзільнай фабрыцы «Дзвіна» ў Віцебску.
Скончыў БДУ ў 1936 годзе.
З 1937 года — галоўны рэдактар Дзяржаўнага выдавецтва БССР, з 1939 года — рэдактар газеты «Звязда».
У 1948 годзе скончыў Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК УКП(б).
У 1941—1947 гадах і 1950—1960 гадах — сакратар ЦК КПБ.
У Вялікую Айчынную вайну на палітрабоце ў Чырвонай Арміі, адзін з арганізатараў партызанскага руху на Беларусі.
У 1942—1945 гадах — рэдактар часопіса «», у 1949—1950 гадах — намеснік старшыні праўлення, рэдактар часопіса «».
У 1960—1967 гадах — акадэмік-сакратар Аддзялення грамадскіх навук АН БССР.
Памёр 8 кастрычніка 1969 года ў Мінску. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы па гісторыі ўтварэння БССР, уз’яднання беларускага народаў адзінай Савецкай сацыялістычнай дзяржаве, аб першых сацыялістычных пераўтварэннях у рэспубліцы
Грамадская і дзяржаўная дзейнасць
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР у 1946—1962 гадах, дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1947—1967 гадах. У 1955—1963 гадах — старшыня Вярхоўнага Савета БССР.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Леніна, іншымі ордэнамі і медалямі.
Гамзічы
Га́мзічы (, Гамзичи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Да 11 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Стрыпунскага сельсавета.
Капарыха
Капарыха (Копариха) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Міхаіл Фёдаравіч Паноў
Міхаіл Фёдаравіч Пано́ў (21 лістапада 1901, Віцебская губерня — 8 мая 1979, Масква, Расія) — савецкі военачальнік, генерал-лейтэнант танкавых войскаў. Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
У 1938 годзе скончыў Акадэмію механізацыі і матарызацыі РСЧА імя І. В. Сталіна.
2 ліпеня 1944 г. вызваляў горад Мар’іна Горка і Пухавіцкі раён.
Член ЦК КПБ у 1956—1959 гг.
Узнагароды
Ганаровы грамадзянін гарадоў Мар’іна Горка і Калінкавічы.
NGC 853
NGC 853 (іншыя абазначэнні — MCG -2-6-38, KUG 0209-095, IRAS02092-0932, PGC 8397) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 539
IC 539 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор'і Гідра.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Папскія зуавы
Папскія зуавы (Zuavi Pontifici) — былі сфарміраваны ў абарону Папскай вобласці Lamoriciere у 1860 годзе. Папскія зуавы былі галоўным чынам маладыя людзі, якія не былі ў шлюбе і рымакаталікі, якія вызываліся дапамагчы Папе Рымскаму Пію IX у яго барацьбе супраць Італьянскага Рысарджымента. Яны сфармавалі міжнародны полк, прыбыўшых з Фландрыі, Францыі, Нідэрландаў, Баварыі, Канады і іншых краін.
На май 1868 года папскіх зуавых было 4592 чалавек. Сярод іх было 1910 галандцаў, 1301 француз, 686 бельгійцаў, 157 падданых Папскай вобласці, 135 канадцаў, 101 ірландзец, 87 прусакоў, 50 англічан, 32 іспанца, 22 немца з дзяржаў, іншых, чым Прусія, 19 швейцарцаў, 14 амерыканцаў, 14 неапалітанцаў, 12 мадэнцаў, 12 палякаў, 10 шатландцаў, 7 аўстрыйцаў, 6 партугальцаў, 6 тасканцаў, тры мальтыйца, двое рускіх і па адным добраахвотніку ад астравоў Паўднёвых мораў, Індыі, Афрыкі, Мексікі, Перу і Чаркесіі.
Пасля зайняцця Рыма Віктарам Эмануілам II у 1870 годзе папскія зуавы служылі ўраду Нацыянальнай абароны ў Францыі ў перыяд франка-прускай вайны і былі расфармаваны пасля ўваходжання прускіх войскаў у Парыж.
Уніформа мела такі ж крой, як у французскіх зуавых, але адрознівалася ад іх колерам: шэрая з чырвоным аздабленнем. Сера-чырвонае кепі было заменена на паўночнаафрыканскі фес.
Докшыцкае благачынне
Докшыцкае благачынне, Докшыцкая благачынная акруга — акруга ў Полацкай і Глыбоцкай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Георгі Мялешка.
Корнева (Навадугінскі раён)
Корнева (Корнево) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Аўгіння Каранеўская
Аўгі́ння Каране́ўская (дзявочае Воўк-Левановіч;, Ясны Лес, Бабруйскі павет, цяпер  — ) — актыўная дзеячка беларускага руху ў Аўстраліі.
Біяграфія
З роду Воўк-Левановічаў, сястра Вольгі Нарушэвічыхі.
У 1920 годзе разам з бацькамі пераехала ў м. Мядзведзічы (сёння Ляхавіцкі раён). У 1937 годзе скончыла Віленскую беларускую гімназію, паступіла на хімічны факультэт Віленскага ўніверсітэта. У 1939 годзе вярнулася ў Мядзведзічы, дзе працавала настаўніцай беларускай мовы ў школе. У час нямецкай акупацыі настаўнічала ў Баранавічах. Дэлегатка ад Баранавіцкай акругі на Другі Усебеларускі кангрэс. З лета 1944 года ў эміграцыі ў Германіі. У 1946 годзе пабралася шлюбам з інжынерам Міколам Каранеўскім. З 1949 года ў Аўстраліі. Нарадзіла сына і дачку, якім далі вышэйшую адукацыю. У 1973 годзе страціла мужа.
Мікулічы (Стаўбцоўскі раён)
Міку́лічы (, Микуличи) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета.
Акадэмія Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь
Акадэмія Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь — установа адукацыі Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
Такійскі нацыянальны музей
Такійскі нацыянальны музей — самы стары і самы буйны музей Японіі, знаходзіцца на тэрыторыі такійскага гарадскога парку Уэно. На плошчы каля 100 тысяч квадратных метраў размешчаны пяць карпусоў — Галоўны, Усходні, цырыманіяльны, Хэйсэй і Скарбаў храмаў Хору-дзі. Нацыянальны музей уяўляе сабой гіганцкі культурны цэнтр.
Акадэмія Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь
Гісторыя
Мінская вышэйшая школа (МВШ) МУС СССР была створана на базе Мінскага факультэта МФЮЗО пры Акадэміі МУС СССР 1 студзеня 1976 года г у адпаведнасці з Пастановай Савета Міністраў СССР ад 29 кастрычніка 1975 годзе і загадам МУС СССР ад 9 снежня 1975 года.
Такійскі нацыянальны музей
Гісторыя
Заснаваны выставай у 1872 годзе ў будынку Тайсэйдэн такійскага храма Юсіма-сэйдо больш за шэсцьсот экспанатаў, сярод іх — разнастайныя помнікі культурнай спадчыны, асабістыя рэчы імператарскага сямейства з палацавай скарбонкі, пудзілы, ўзоры карысных выкапняў і натуральных прадуктаў, якія дэманструюць прыродныя багацці краіны, яе флору і фауну. Выстава мела вялікі поспех, яе наведалі каля ста пяцідзесяці тысяч чалавек. Для падрыхтоўкі і правядзення выставы была створана спецыяльная ўстанова, якое назвалі Музей пры міністэрстве культуры і адукацыі. Ён і стаў правобразам Такійскага Нацыянальнага Музея.
Акадэмія Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь
Гісторыя
Структурнымі падраздзяленнямі МВШ пасля сталі факультэт завочнага навучання, факультэт павышэння кваліфікацыі, Вільнюскі і Рыжскі факультэты вочна-завочнага навучання.