cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхіл Адрыянсан дэ Ройтэр
Біяграфія
8 студзеня 1676 года каля Стромбалі адбылася першая сустрэча галандска-іспанскай эскадры пад камандаваннем Ройтэра і французскага флоту пад камандаваннем аднаго з найвялікшых марскіх герояў Францыі Аўраама Дзюкена. У Дзюкена было 20 караблёў, у Ройтэра — 24. Абодва знаходзіліся ў кардэбаталіі. Адміральскія судны Дзюкена і Ройтэра сышліся паміж сабой і пасля працяглай артылерыйскай барацьбы саюзная галандска-іспанская эскадра была вымушана адступіць. Ройтэр прыпісваў перамогу сабе, хоць і прызнаваў, што яму «яшчэ ніколі не даводзілася бываць у такой гарачай справе». Аднак несумнеўна, што стратэгічная перамога належала Дзюкену, паколькі Ройтэр не змог перашкодзіць таму злучыцца з эскадрай, што засталася ў Месіне.
Другая бітва Дзюкена і дэ Ройтэра адбылося каля Агосты. У эскадры Дзюкена было 33 караблі і 8 брандараў, у саюзнай эскадры Ройтэра — 29 караблёў, 10 галер і 4 брандары. Дзюкен знаходзіўся ў кардэбаталіі, Ройтэр — у авангардзе. Ройтэр першым пачаў бітва, абрынуўшыся на французскі авангард пад камандаваннем д’Альмейраса. Французы стойка вытрымлівалі атакі Ройтэра, але гібель д’Альмейраса, забітага ядром, пахіснула іх. У той жа час да авангарда падаспеў Дзюкен, і зноў паміж адміральскімі караблямі пачалася бязлітасная артылерыйская дуэль. Раненне ў абедзве ногі, атрыманае ў баі Ройтэрам, выклікала замяшанне ў галандцаў і прывяло да адступлення ўсяго флоту, які ўкрыўся ў Палермскай бухце. Праз тыдзень, 29 красавіка, Ройтэр ад атрыманых раненняў памер каля Сіракузаў
Забальзамаванае цела Ройтэра на фрэгаце «Concordia» даставілі ў Галандыю. Па шляху карабель быў захоплены Дзюкенам, але даведаўшыся пра місіі карабля, Дзюкен адпусціў яго і аддаў салютам чэсць свайму вялікаму праціўніку. Жадаючы не адставаць па высакароднасці ад свайго адмірала, кароль Францыі Людовік XIV загадаў даць свабодны пропуск «Concordia» у Галандыю і салютаваць ёй у кожным французскім порце, міма якога яна праходзіла.
Кір’янава (сядзіба)
Кір’янава («Дача Дашкавай», «Падкова») — загарадны дом у паладыянскім стылі, пабудаваны ў 1783—1784 гг. для княгіні Варанцовай-Дашкавай па праекце Джакама Кварэнгі на 4-й вярсце Пецяргофскай дарогі. Цяпер знаходзіцца ў межах Санкт-Пецярбурга па адрасе: праспект Стачак, дом 45.
Першай гаспадыняй сядзібы была знакамітая княгіня Кацярына Раманаўна Дашкава, народжаная Варанцова. Сяброўка і паплечніца імператрыцы Кацярыны II, удзельніца палацавага перавароту 1762 года, дырэктар Пецярбургскай Акадэміі навук, мемуарыстка, адна з самых прыкметных асоб Рускай Асветніцтва.
Назва сядзібы першапачаткова гучала як «Кір і Іаанава». Яна была названа ў гонар святых бессярэбранікаў Кіра і Іаана, у дзень памяці якіх 28 чэрвеня 1762 года адбылося ўзыходжанне на прастол імператрыцы Кацярыны II. Дашкава наўмысна абрала гэтую назву, бо купля зямлі і будаўніцтва дачы супалі па часе з падрыхтоўкай змовы па адхіленні ад улады імператара Пятра III.
Phaonia tuguriorum
Phaonia tuguriorum — від двухкрылых, прадстаўнікі якога распаўсюджаны ў Палаарктыцы.
Неапалітанскі ўніверсітэт «Парфенопа»
Неапалітанскі ўніверсітэт «Парфенопа» (Università degli Studi di Napoli "Parthenope") — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Неапаль. Названы ў гонар Парфенопы — аднаго з персанажаў старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Rattus hoogerwerfi
Rattus hoogerwerfi — від пацукоў, сямейства мышыных.
Выяўлены толькі ў Інданезіі. Назву атрымаў у гонар вучонага заолага А. Хугерверфа.
Яўген Буніслававіч Адаменка
Біяграфія
Працаваў інжынерам-электрыкам, дырэктарам саўгаса «Завалочыцы» Глускага раёна Магілёўскай вобласці; інструктарам арганізацыйнага аддзела Глускага КПБ; першым намеснікам старшыні, начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Глускага райвыканкама; намеснікам старшыні – начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання, старшынёй Калінкавіцкага райвыканкама; старшынёй Мазырскага райвыканкама.
З 2016 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
NGC 2441
NGC 2441 (іншыя абазначэнні — UGC 4036, MCG 12-8-15, ZWG 331.17, IRAS07460+7308, PGC 22031) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Жырафа.
Яўген Буніслававіч Адаменка
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
NGC 2441
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Яўген Буніслававіч Адаменка
Асабістае жыццё
Жанаты, мае сына і дачку.
Аперацыя «Прыпяцкія балоты»
«Прыпяцкія балоты», «Прыпяцкі марш» ("Pripiatsee") — кодавая назва карнай аперацыі нямецкіх войскаў 19 ліпеня — 31 жніўня 1941 года па масавым знішчэнні яўрэйскага насельніцтва на тэрыторыі 9 раёнаў БССР і 3 раёнаў УССР у раёне прыпяцкіх балот і ракі Прыпяць.
Аперацыя праводзілася ў два этапы; датай яе пачатку лічыцца 19 ліпеня 1941 года, датай пачатку другога этапу — 14 жніўня 1941 года, датай сканчэння — 29 жніўня 1941 года (або 31.8.1941 ). Аперацыя праводзілася па прамым загадзе Гімлера, сіламі кавалерыйскай брыгады СС, а таксама 162 і 252 пяхотных дывізій пад агульным камандаваннем галоўнага начальніка СС і паліцыі (HSS PF) пры камандуючым групы армій «Цэнтр» фон дэм Баха.
За час аперацыі былі знішчаныя не менш за 13 788 чал.; гэты лік называецца ў справаздачы кавалерыйскай брыгады СС «Аб правядзенні пацыфікацыйнай прыпяцкай аперацыі…» ад 13.8.1941. Былі цалкам спаленыя вёскі Дварэц, Хочань, Азяраны, Старажоўцы, Крамно, Тураў (часткова) і іншыя. Асноўным сродкам масавага знішчэння былі расстрэлы папярэдне сабраных разам людзей, але выпрабоўваліся і іншыя спосабы, напрыклад, загнанне і патапленне людзей у балотах. Даных пра страты войскаў СС у іх выніковай справаздачы няма, згадваюцца толькі «189 палонных».
Аперацыя лічыцца першай з запланаваных масавых знішчальных аперацый і першай з аперацый, дзе выпрацоўваліся метады масавага знішчэння яўрэйскага насельніцтва. Дакументальныя звесткі пра яе трапілі ў Маскву ў студзені 1942, пасля разгрому пад Таропцам кавалерыйскай брыгады СС і захопу штабавай дакументацыі, і былі агучаныя 27.4.1942 у ноце народнага камісара замежных спраў СССР да ўсіх краін, з кім СССР меў дыпламатычныя зносіны. Мяркуецца, што міжнародная галоснасць і шок, які выклікалі гэтыя звесткі, прымусілі нацыстаў схаваць або знішчыць іншыя матэрыялы, якія датычылі гэтай аперацыі.
Падзеі
Датай пачатку аперацыі лічыцца 19.7.1941, калі загадам Гімлера 1 і 2 кавалерыйскія палкі (кп) СС былі перададзеныя з 21.7.1941 ў распараджэнне фон дэм Баха, і скіраваныя ў Баранавічы для «сістэматычнага прачэсвання прыпяцкіх балот».
Загадам Гімлера (Баранавічы, 27.7.1941) з 1 кп (кам. штурмбанфюрэр Шляйфенбаўм) і 2 кп была сфарміраваная кавалерыйская брыгада СС (кам. Фегеляйн). Тады ж Гімлер загадаў фон дэм Баху прадставіць добра прадуманы з вайсковага боку план знішчальнай аперацыі. «Асобы загад» Гімлера (28.7.1941) патрабаваў ад фон дэм Баха жорстка вынішчаць у раёне прыпяцкіх балот насельніцтва, «непрыхільнае немцам»  — расстрэльваць мужчын, вывозіць (дэпартаваць) жанчын і дзяцей, канфіскаваць жывёлу і харчовыя запасы, паліць вёскі. У той самы час, насельніцтва, прыхільнае да немцаў, належала «ашчаджаць», і нават часткова ўзбройваць.
Першы этап
Сілы 1 кп рухаліся з Баранавічаў у кірунку Ляхавічы — Ганцавічы, Баранавічы — Івацэвічы — Бяроза — Пружаны, і прачэсвалі тэрыторыю на Пд, ПдУ і ПдЗ да р.Прыпяць.
Аляксей Міхайлавіч Мацеша
Аляксей Міхайлавіч Маце́ша (нар. ) — вучоны ў галіне нервовых хвароб, доктар медыцынскіх навук (1986), прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся у вёсцы Хватаўка ( Магілёўскай вобласці Беларусі). У 1956 годзе скончыў Віцебскі медыцынскі інстытут. У 1966—2005 гг. працаваў у Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце, дзе ў 1978—1998 гг. займаў пасаду загадчыка кафедрай неўралогіі і нейрахірургіі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 120 навуковых прац па ўплыве наркатычных рэчываў на нервовую сістэму, клініка-імуналагічных узаемаадносінах пры захворваннях перыферычнай нервовай сістэмы, лячэнні хворых паркінсанізмам.
Аперацыя «Прыпяцкія балоты»
Першы этап
Адначасна з дзеяннямі 2 кп праходзілі дзеянні айнзацгрупы Б па знішчэнні яўрэйскага насельніцтва ў Пінску.
Аляксей Міхайлавіч Мацеша
Навуковая дзейнасць
Сярод апублікаванага:
Аперацыя «Прыпяцкія балоты»
Першы этап
Апроч таго, са складу 1 кп і 2 кп быў выдзелены перадавы атрад дзеля блакіроўкі савецкіх войск, якія вырваліся з акружэння ў раёне аўтастрады Слуцк — Бабруйск 27.7.1941.
Такім чынам, дзеянні 1 кп і 2 кп СС ахоплівалі Баранавіцкі, Ляхавіцкі, Ганцавіцкі, Косаўскі, Івацэвіцкі, Пінскі, Драгічынскі, Іванаўскі і Пружанскі раёны БССР і Камень-Кашырскі, Любешаўскі і Дубровіцкі раёны УССР.
Другі этап
Сілы кавалерыйскай брыгады СС рухаліся з выхаднай лініі чыгункі Баранавічы — Лунінец на У, і чынілі «чыстку» правага і левага берагаў р.Прыпяць на Пд ад шашы Р-1 (Брэст — Слуцк — Бабруйск).
У час другога этапа аперацыі 2 кп каля Турава сутыкнуўся і вёў баі з савецкімі войскамі і паў-вайсковымі злучэннямі сілай да 1—2 батальёнаў (21.8.1941). Паводле справаздачы кав. брыгады СС ад 29.8.1941, страты брыгады склалі 23 ч. забітымі і параненымі, страты савецкіх сіл 600—700 ч. забітымі, 10 ч. палоннымі.
У наступныя дні 1 кп прачэсваў раён Старобін — Любань — Пціч, а 2 кп наступаў на У ад лініі Кольна — Ляхавічы (Князь-Возера) да р. Пціч.
Вынік
У ходзе аперацыі знішчана каля 14000 чалавек, з якіх 95 % былі яўрэямі, аднак камандуючы аперацыяй начальнік СС і паліцыі Эрых фон дэм Бах-Зелеўскі спрабаваў выставіць сябе «выратавальнікам» яўрэяў: «Я мяркую, што выратаваў прыкладна дзесяць тысяч яўрэяў, параіўшы ім схавацца на Прыпяцкіх балотах. Гэта не такія балоты, як іх уяўляюць у свеце. Гэта ў асноўным лясы і вадаёмы. Я сказаў яўрэям, што з гэтых балот яны змогуць выйсці да пазіцый рускіх».
Хаккэндэн
«Нансо Сатомі Хаккендэн» (Nansō Satomi Hakkenden, 南總里見八犬傳, спрошчана 南総里見八犬伝) «Легенда пра восем псоў з сям’і Сатомі» — гэта 106-томны раман 19 стагоддзя японскага пісьменніка Кёкутэя Бакіна (Kyokutei Bakin, 曲亭馬琴). Хаккендэн самы доўгі раман японскай класічнай літаратуры.
Аўтар
Кёкутэй Бакін (Kyokutei Bakin (曲亭馬琴), 4 ліпеня 1767-1 снежня 1848) быў першым прафесійным японскім пісьменнікам. Бакін нарадзіўся і жыў у Эда. Сапраўднае імя Такідзава Акуні (Takizawa Okuni, 滝沢興邦). Часта, таксама, яго называюць Бакін Такідзава (камбінацыя сапраўднага імя і псеўданіма), альбо гавораць проста Бакін.
Гісторыя напісання
Перад Хаккэндэнам Бакін напісаў іншы доўгі эпічны раман «Сінсэцу юміхары-дзукі» “Chinsetsu Yumihari-Zuki” (椿説弓張月). Гэты раман ілюстраваў знакаміты гравёр Кацусіка Хакусай. Пад час працы Бакін і Хакусай разышліся ў поглядах. Таму пасля публікацыі рамана Бакін адмовіўся працаваць з Хакусаем. Хаккэндэн быў ілюстраваны мужам дачкі Хакусая — Янагавай Сігэнобу. Бакін пісаў раман Хаккэндэн на працягу 28 гадоў. У канцы Бакін страціў зрок і вымушаны быў дыктаваць раман.
Сюжэт
Аднойчы на замак клана Сатомі напалі іх суседзі Андзаі. У гэты час тэрыторыя Сатомі пакутвала ад моцнага голаду. Стан Сатомі быў вельмі цяжкі. Сатомі Ёсіцунэ жартам сказаў сямейнаму сабаку што, калі той заб’е Андзаі Кагэцуру, то аддасць яму ў жонкі сваю дачку. Сабака паверыў і забіў ворага.
Героі
Галоўныя персанажы Хаккэндэна — восем маладых самураяў. У духоўным сэнсе яны з’яуляюцца сынамі прынцэсы Фусэ-Хімэ (Дачкі Сатомі Ёсіцунэ) і сабакі Яцуфусы. На самой справе прынцэса памерла, а яе дзеці нараджаюцца ад розных бацькоў. Іх называюць Хакэнсі （яп. 八犬士）. Хакэнсі можна перакласці як «Восем сабак воінаў». Прозвішча кожнага з іх уключае іерогліф іну (犬). Іну азначае сабака. Усе Хакэнсі маюць радзімы знак у выглядзе кветкі на розных частках цела і чароўную бусіну з ружанца прынцэсы Фусэ.
Inumura Daikaku
Увага!Выява містычнай бусіны дадзена са спрошчаным напісаннем іерогліфа і не супадае з арыгінальным.
Спасылкі
"Hakkenden Hakuryu-Tei" сайт прысвечаны Хаккэндэну.(англ.)
IC 5035
IC 5035 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прадавец
Тэрмін
Прадавец за адпаведнае ўзнагароджанне перадае пакупніку тавар або паслугу. Гэты працэс называецца, як правіла, здзелка. Пры здзяйсненні продажу часам кажуць — заключана здзелка куплі-продажу. Другім удзельнікам здзелкі з’яўляецца пакупнік (кліент, спажывец). Прадавец мае ў пагадненні пэўную мэту — выманне прыбытку. Варта адрозніваць паняцці «прадавец» у разуменні «актыўны прадавец» (прыклад: тэлефонныя, прамыя продажы) і «прадавец» у разуменні «прадаючы тавар» (прыклад: крама прадуктаў, бытавой хіміі).Адрозненне складаецца ў тым, што калі актыўны прадавец знаходзіцца ў пошуку кліента, схіляе кліента да куплі менавіта гэтага тавару і менавіта ў дадзенай фірме, і афармляе здзелку, то прадавец, прадаючы тавар, усяго толькі афармляе здзелку. Класікі, сучаснікі і ідэолагі актыўных продажаў: Ніл Рекхем (Кніга «Вялікія продажы»), Рудольф Шнаппауф (Кніга «Практыка продажаў»), Пазухін Валянцін (.|.) вялікі полисмэн (Кніга «Прафесійныя продажы», Ружа Спірыт (Кніга «Упраўленне продажамі»), Тэймур Касумов (Кніга «Чаму падаюць продажы? Як павялічыць збыт?»), Тоні Крэм (Кніга «Кліенты, якія маюць для Вас значэнне»), Цімур Асланаў (Кніга «Альфа-прадаўцы: спецназ у аддзеле продажаў»).
Прафесія
Прадавец (у жаночым родзе —прадаўшчыца) у вузкім сэнсе — асоба, што непасрэдна кантактуе з пакупнікамі і якая ажыццяўляе продаж тавару (асоба, якая аказвае паслугі, прадаўцом не называецца).
Пагор’е (Івацэвіцкі раён)
Паго́р'е (, Погорье) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Быценскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Доўгаўскага сельсавета.
Івета Радзічава
І́вета Ра́дзічава (Iveta Radičová; 7 снежня 1956, Браціслава) — славацкі палітык і навуковец-сацыёлаг. З 8 ліпеня 2010 года — прэм'ер-міністр Славакіі; у 2005—2006 — міністр працы. Член партыі Славацкая дэмакратычная і хрысціянская унія — Дэмакратычная партыя. Кандыдат у прэзідэнты на выбарах 2009 года.
Асабістае жыццё
Радзічава нарадзілася 1 снежня 1956 года ў славацка-польскай сям'і ў Браціславе. Яна мае дачку Еву і з'яўляецца жонкай Стана Радзіча, знакамітага славацкага коміка і акцёра, які загінуў у 2005. У дадатак да сваёй роднай славацкай, Радзічава свабодна валодае англійскай і рускай мовамі і мае дастатковыя веды па нямецкай і польскай мовах.
Навуковая кар'ера
Радзічава пачала сваю навуковую кар'еру з вывучэння сацыялогіі ў Браціслаўскім уніврсітэце імя Коменскага, атрымаўшы ступень доктара філасофіі ў 1981 годзе. У 1979—1989 гг. Радзічава працавала сацыёлагам у Акадэміі навук Славакіі. У 1990 годзе яна праходзіла постдоктарскае навучанне ў Оксфардскім універсітэце. Па сваім вяртанні ў Славакію ў 1991 годзе Радзічава заснавала Цэнтр аналізу сацыяльнай палітыкі, адну з першых грамадскіх арганізацыі ў Славакіі, і праслужыла выканаўчым дырэктарам да 2005 года. Таксама цягам гэтага перыяду Радзічава выкладала на факультэтах сацыялогіі, паліталогіі і сацыяльнай работы Браціслаўскага ўніверсітэта імя Коменскага. У 2005 годзе яна атрымала факультэта філасофіі званне прафесара сацыялогіі, што зрабіла яе першай жанчынай у Славакіі, якая атрымала дадзенае званне.
Палітычная кар'ера
Радзічава пачала сваю палітычную кар'еру ў 1990 годзе ў якасці члена руху «Грамадскасць супраць гвалту», выконваючы абавязкі прадстаўніка партыі да 1992 года. У 2005—2006 гг. яна працавала міністрам працы, сацыяльных стасункаў і сям'і ў правацэнтрыскім урадзе прэм'ер-міністра Мікулаша Дзурынды. Пазней на парламенцкіх выбарах 2006 года Радзічава была абрана ў Парламент Славакіі ў ліку прадстаўнікоў ліберальна-кансерватыўнай партыі Дзурынды Славацкая дэмакратычная і хрысціянская унія — Дэмакратычная партыя.
Пасля выбараў 2006 года СДХУ-ДП сышла ў апазіцыю. Неўзабаве Радзічава пачала працаваць намеснікам старшыні партыі. Яна таксама працавала намеснікам старшыні парламенцкага камітэта па пытаннях сацыяльных стасункаў і жыллёвага будаўніцтва.
У 2009 годзе Радзічава была выбрана ў якасці кандыдата ад партыі СДХУ-ДП на прэзідэнцкія выбары. Таксама гэтая ініцыятыва была ўхвалена партыямі Хрысціянскі дэмакратычны рух і Партыя венгерскай кааліцыі. У першым туры выбараў Радзічава набрала нечакана вялікі працэнт у 38.05% галасоў і выйшла ў другі тур з ужо дзейсным прэзідэнтам Славакіі Іванам Гашпаравічам, які не дамогся сабраць большасць галасоў. Радзічава была пераможана Гашпаравічам у другім туры выбараў, які адбыўся 4 красавіка, атрымаўшы 44.47% галасоў. Яна стала першай жанчынай у гісторыі краіны, якая прайшла ў другі тур прэзідэнцкіх выбараў.
Неўзабаве пасля прэзідэнцкіх выбараў Радзічава сышла з пасады парламентара 23 красавіка 2009 года.
Прэм'ер-міністр
Напачатку 2010 года была вылучана на парламенцкія выбары ад партыі СДХУ-ДП, неўзабаве перамогшы колішняга міністра фінансаў Івана Міклаша, які набраў 34.79% галасоў.
На выбарах 12 чэрвеня 2010 года СДХУ-ДП набрала 15,42% галасоў, застаўшыся далёка ззаду ад сацыял-дэмакратычнай партыя прэм'ер-міністра Роберта Фіца Курс — сацыяльная дэмакратыя, якая атрымала 34,79% галасоў. Тым не менш, прыхільнікі кааліцыі Роберта Фіца, нацыяналістычная Славацкая нацыянальная партыя і нацыянал-кансерватыўная РЗДС выступілі на выбарах вельмі слаба (РЗДС не здолела атрымаць ніводнага месца ў парламенце). У выніку, кааліцыя з чатырох апазіцыйных партый — ліберальная Свабода і салідарнасць (SaS), Хрысціянскі дэмакратычны рух (KDH), этнічная венгерская партыя Мост і партыя СДХУ-ДП дамагліся сфарміраваць парламенцкую большасць з 79 месцамі з 150 магчымых. Пасля таго, як Фіка запэўніў у сваёй немагчымасці сфарміраваць новы парламент, Радзічава, у якасці лідара найбуйнейшай апазіцыйнай партыі, 23 чэрвеня 2010 года была запрошана Іванам Гашпаровічам ўзначаліць славацкі ўрад. Радзічава ўвайшла на пасаду ў якасці першай жанчыны-прэм'ера 8 ліпеня 2010 года, узначальваючы кааліцыйны ўрад з вышэйпералічанымі партыямі.
Дняпроўска-Данецкая ўпадзіна
Дняпроўска-Данецкая ўпадзіна — тэктанічная структура на тэрыторыі Украіны і на крайнім паўднёвым усходзе Беларусі, асноўная частка Прыпяцка-Дняпроўска-Данецкага аўлакагену.
На паўночным усходзе мяжуе з Варонежскім крышталічным масівам, на паўднёвым захадзе — з Украінскім крышталічным шчытом, на паўднёвым усходзе сучляняецца з Данецкім складкавым збудаваннем, на паўночным захадзе праз глыбока апушчаную Брагінска-Лоеўскую седлавіну зліваецца з Прыпяцкім прагінам.
Дняпроўска-Данецкая ўпадзіна мае выгляд ровападобнага прагіну, абмежаванага глыбіннымі разломамі. Даўжыня больш за 700 км, шырыня 100—120 км. Максімальная глыбіня залягання крышталічнага фундамента ў яе межах каля 12 км. Упадзіна запоўнена палеазойскімі, мезазойскімі і кайназойскімі асадкавымі ўтварэннямі, якія залягаюць на няроўнай паверхні крышталічнага фундамента. У межах упадзіны вылучаюць паўночную і паўднёвую прыбартавыя зоны ступеньчатых апусканняў і Дняпроўска-Данецкі грабен, які падзяляецца на Дняпроўскі грабен, зону сучлянення з Данецкім складкавым збудаваннем і Чарнігаўска-Брагінскі выступ. На тэрыторыі ўпадзіны інтэнсіўна выявілася саляная тэктоніка. Развівалася ўпадзіна ўздоўж буйных разломаў у крышталічным фундаменце паўночна-заходняга распасцірання. Пачатак фарміравання адносіцца да канца сярэдняга або пачатку позняга дэвону. Апусканне тэрыторыі адбывалася з перапынкамі да чацвярцічнага часу. Найбольш інтэнсіўна сыходныя тэктанічныя рухі выявіліся ў дэвоне і ў ранняпермскі час.
У асадкавай тоўшчы выяўлены радовішчы нафты, газу, гіпсу, вугалю, каменнай солі, мелу і іншых карысных выкапняў. Акрамя таго, Днепра-Данецкая дэпрэсія можа разглядацца як перспектыўная зона з геатэрмальнымі рэсурсамі. Тэхнічны і эканамічны аналіз паказаў, што на базе нафтавых і газавых свідравін ДДЗ можна будаваць геатэрмальныя электрастанцыі з глыбінёй бурэння або адкрыцця свідравін да 3 - 4,5 км. На такіх глыбінях 90% цеплавога патэнцыялу геатэрмальных вод у вытворчых нафтавых і газавых гарызонтах адкладаў вугляроду не перавышае 108 ° С. Дзве свідравіны з глыбіні радовішчаў вугляроду могуць забяспечваць 0,4 - 4,5 МВт цеплавой энергіі.
Людзі Ікс
Людзі Ікс (X-Men) — каманда мутантаў-супергерояў у сусвеце Marvel. Створана аўтарам Стэнам Лі і мастаком Джэкам Кірбі, упершыню з'явіўшыся на старонках коміксу The X-Men #1 у верасні 1963 года. Асноўная ідэя «Людзей Ікс» заключаецца ў тым, што ў той час, як у свеце растуць анты-мутантавыя настроі, прафесар Ксаўер стварыў рай для мутантаў у сваім Уэстчэстэрскам асабняку, каб навучаць маладых мутантаў выкарыстоўваць свае сілы на карысць чалавецтва і даказаць, што мутанты могуць быць героямі. Ксаўер працаваў з Цыклопам (Cyclops), Чалавекам-лёдам (Iceman), Архангелам (Angel), Зверам (Beast) і Фенікс (Phoenix), называючы іх «Людзі Ікс» (X-Men) з-за наяўнасці ў іх звыш-сіл, звязаных з прысутнасцю ў іх арганізме гена Ікс (X-gene), гена, які звычайныя людзі не маюць і які дае мутантам іх здольнасці. Аднак, першапачаткова «Ікс» (X) у «Людзях Ікс» (X-Men) азначаў наяўнасць у мутантаў «звыш» (extra) сілы, якой не маюць звычайныя людзі. Былі таксама спасылкі на тое, што мутацыі адбыліся ў выніку радыяцыйнага апраменьвання. Комікс часткова натхнёны рухам за грамадзянскія правы чарнаскурых у 1960-х гадах.
Кіпр (востраў)
Кіпр (Κύπρος, Kıbrıs, Cyprus) — трэці па велічыні востраў у Міжземным моры, плошчай 9 251 кв. кіламетр, геаграфічна адносіцца да Азіі. Ён працягнуўся на 240 км з усходу на захад, а ў шырыню дасягае 100 км з поўначы на поўдзень. Кіпр размешчаны ў паўночна-усходняй частцы Міжземнамор'я на адлегласці 380 км ад Егіпта, 105 км ад Сірыі і 75 км ад Турцыі.
Людзі Ікс
У першым выпуску коміксу таксама з'явіўся і закляты вораг каманды, Магнета (Magneto), які працягваў змагацца супраць Людзей Ікс цягам дзесяцігоддзяў на працягу ўсёй гісторыі коміксу, як у адзіночку так і ў сваім Братэрстве Мутантаў (Brotherhood of Mutants) (з'явілася ў чацвёртым выпуску коміксу). Сусвет Людзей Ікс уключае таксама такіх вядомых герояў як Расамаха (Wolverine), Шторм (Storm), Калос (Colossus), Эма Фрост, Гамбіт (Gambit), Начны Змей (Nightcrawler), Роўг (Rogue), Псайлак (Psylocke) і Прывідная Кошка (Shadowcat). Акрамя Братэрства Мутантаў, ворагамі Людзей Ікс былі такія злодзеі як Вартавыя (the Sentinels), Апакаліпсіс (Apocalypse), Злавесны (Mister Sinister), Марадзёры (the Marauders), Акаліты (the Acolytes), Клуб Пякельнага Полымя (the Hellfire Club) і Чысцільшчыкі (the Purifiers).
Кіпр (востраў)
36% тэрыторыі кантралюе Турэцкая Рэспубліка Паўночнага Кіпра, 3,7% — ААН (буферная вобласць), 2,7% — Вялікабрытанія (ваенныя базы Акратыры і Дэкелія), астатняе — Рэспубліка Кіпр.
Людзі Ікс
Коміксы пра Людзей Ікс былі таксама адаптаваны ў мультсерыяле, відэагульнях і камерцыйна паспяховай серыі фільмаў.
Кіпр (востраў)
Рэльеф
Большая частка вострава занята горамі. Уздоўж паўночнага берага ў шыротным кірунку цягнецца горны ланцуг Кірэнія. Шырыня яе ў заходняй часткі — 15 км, на ўсходзе яна пашыраецца да 25—30 км. Заходняя частка хрыбта Кірэнія больш высокая; асобныя вяршыні перавышаюць 1 тыс. м. Самая высокая кропка хрыбта — гара Акраманда (1023 м). Паўднёва-заходняя палова вострава занята шырокім горным масівам Троадас, зрэзаным падоўжнымі рачнымі далінамі. Найбольш высокая яго паўночная частка, тут знаходзіцца і самая высокая кропка Кіпра — гара Алімп (1952 м).
Клімат
Сярэднія тэмпературы на Кіпры:
Fixkes
Fixkes — бельгійскі гурт з Стабрука, які знаходзіцца недалёка ад Антверпена. Гурт піша музыку у стыле альтэрнатыўнага року і рэпу. У лютым 2007 года, яны выпусцілі свой першы афіцыйны сінгл "Kvraagetaan". Сінгл меў велізарны поспех у Бельгіі і дасягнуў вышэйшай пазіцыі ў мясцовых хіт-парадах.
Гісторыя гурта
У студзені 2007 года гурт дамовіўся з галандскай гуказапісваючай кампаніяй Excelsior Recordings. Fixkes выпусцілі свой першы сінгл толькі праз месяц, у лютым 2007 года. У тэксце песні «Kvraagetaan» спевакі ў асноўным зварочваюцца да настальгічных пачуццям 30-гадовых людзей, хто пайшоў у пачатковую школу ў 1980-х гадах. Калі «Kvraagetaan» апублікавалі на ITunes, ён дасягнуў 1 радка ў бельгійскіх ITunes-чартах. У сакавіку 2007 года дасягнуў 1 радка ў Ultratop застаючыся на вяршыні ў агульнай складанасці 16 тыдняў пераадолеўшы бельгійскі рэкорд пазіцыі нумар 1. Папярэдні рэкорд быў 12 тыдняў.
Гурт меў яшчэ два хіта чартаў: «Ongelukkig» яшчэ ў 2007 годзе, дасягнуўшы 16 радка і «Over 't water», апошні сумесна з Axelle Red, які дасягнуў 4 месца.
Мінога ручаёвая еўрапейская
Мінога ручаёвая еўрапейская (Lampetra planeri) — дробная непаразітычная, непраходная мінога.
Апісанне
Афарбоўка спіны цёмная, з бураватым адценнем, на пузе светлая, з залацістым адлівам. Спінныя плаўнікі судатыкаюцца, зубы тупыя. Верхнесківічная пласціна шырокая, з двума зубамі па краях. На ніжнесківічнай звычайна сем зубоў. Унутраных бакавых зубоў па тры з кожнага боку. У самак перад нерастам з'яўляецца анальны плаўнік.
Пескарыйкі (лічынкі) жывуць у рэчках да 4-6 гадоў, дасягаючы даўжыні 20 см і масы 4-7 г. Дарослыя міногі драбнейшыя і рэдка дасягаюць 18 см. Максімальны ўзрост 7 гадоў.
Вельмі блізкая па складзе бялкоў і колькасці ядзернай ДНК з.
Пашырэнне
Пашырэнне: басейны рэк Паўночнага і Балтыйскага мораў ад Італіі, Францыі і Англіі да Швецыі, Фінляндыі і Карэліі. Асобныя папуляцыі па-за асноўным арэалам маюцца ў вярхоўях Волгі і Дуная. Арэал шмат у чым супадае з арэалам рачной міногі, але ў рэках Цэнтральнай Еўропы ручаёвая мінога займае верхнія ўчасткі рэк ці драбнейшыя рэчкі, размешчаныя далей ад мора, а рачная аддае перавагу нізоўям.
Асаблівасці біялогіі
Ручаёвая мінога ніколі не выходзіць у моры, увесь жыццёвы цыкл праходзіць у рацэ. Лічынкі (пескарыйкі) часцей засяляюць невялікія рэчкі і раўчукі, аддаюць перавагу заглееным ўчасткам, вядуць утойлівы спосаб жыцця, закопваюцца ў грунт. На 5-6-м годзе жыцця адбываецца метамарфоз, у выніку якога лічынка ператвараецца ў дарослую міногу, пры гэтым памяншаецца даўжыня цела. Таму дарослыя асобіны заўсёды меншыя за лічынак, яны не сілкуюцца і жывуць за кошт назапашанага тлушчу.
Дарослая ручаёвая мінога мае атрафіраваны кішачнік. Лічынкі сілкуюцца дыятомавымі і іншымі дробнымі водарасцямі, спажываюць таксама дэтрыт са згнілымі расліннымі і жывёльнымі рэшткамі.
Адразу ж пасля метамарфоза пачынаецца хуткі рост ганад, вельмі хутка міногі прыступаюць да размнажэння. Полаваспелыя асобіны маюць даўжыню 11-14 см і масу 2-3 г. Нераст бывае ў траўні-чэрвені на камяністых перакатах, пры тэмпературы вады 14-19 °C. Самец прымацоўваецца ротавай варонкай да каменя і расчышчае гняздо авальнай формы. Адзін самец напераменку апладняе ікру некалькіх самак. Падчас палавога акту самец прысмоктваецца ротавай варонкай да патыліцы самкі і абвінае яе сваім хваставым аддзелам.
За перыяд размнажэння адна самка адкладае 800—1500 ікрынак. Нераст групавы, звычайна ў адно гняздо адкладаюць ікру 2-10 асобін. Ікра буйная, яе дыяметр 0,9-1,0 мм. Перыяд інкубацыі ікры доўжыцца 11-14 дзён у залежнасці ад тэмпературы. Праз 2 месяцы пасля нерасту (ліпень) маляўкі маюць даўжыню 1,3-1,6 см, а да восені (верасень) вырастаюць да 2,0-2,6 см.
Неўзабаве пасля нерасту вытворцы гінуць, прычым самкі гінуць у большай колькасці, чым самцы. Гэта прыводзіць да таго, што на нерасцілішчах заўсёды больш самцоў.
Атычная сістэма злічэння
Аты́чная сістэ́ма злічэ́ння – непазіцыйная сістэма злічэння, якая ўжывалася ў старажытнай Грэцыі да III ст. да н.э. Яна ўжывала ў якасці лічбаў грэчаскія літары, прычым лічбамі служылі першыя літары слоў, што абазначалі адпаведныя лікі.
Мінога ручаёвая еўрапейская
Асаблівасці біялогіі
Некаторыя асобіны ручаёвай міногі дасягаюць палавой спеласці і прыступаюць да размнажэння яшчэ ў лічынкавай стадыі, г.зн. ім уласцівая неатэнія.
Атычная сістэма злічэння
Ужываліся таксама дадатковыя лічбы для абазначэння лікаў 50, 500, 5 000 і 50 000, якія ўяўлялі сабою спалучэнне лічбы 5 з лічбамі 10, 100, 1 000, 10 000.
Π Δ 50 		 Π Η 500 		 Π Χ 5 000 		 Π Μ 50 000
Пры запісе лікаў спачатку запісвалі большыя лічбы, потым – меншыя. Напрыклад,
ΗΔΔΠΙΙΙ    128 MM 		 Π Χ ΔΔΔΔ 25 040
Прынцып запісу лікаў у атычнай сістэме злічэння мае значнае падабенства з рымскай сістэмай. Гэта можа быць звязана з уплывам усходнеміжземнаморскіх культур на этрускаў, у якіх рымляне запазычылі сістэму злічэння.
Пасля III ст. да н.э. атычная сістэма злічэння была выцеснена іанійскай.
Абу Умар аль-Багдадзі
Хамід Давуд Мухамед Халіль аз-Заві (حامد داود محمد خليل الزاوي), больш вядомы пад псеўданімамі Абу Абдулах ар-Рашыд аль-Багдадзі, Абу Хамза аль-Багдадзі і Абу Умар аль-Багдадзі (أبو عمر البغدادي;	1959, Каралеўства Ірак — 18 красавіка 2010, Тыкрыт, Ірак) — былы кіраўнік «Дарадчага сходу маджахедаў у Іраку» — галаўной арганізацыі васьмі суніцкіх ісламісцкіх паўстанцкіх груповак (Аль-Каіда ў Іраку, Армія пераможнай абшчыны і інш.), затым эмір «Ісламскай дзяржавы Ірак» у 2006—2010 гадах. Быў забіты, калі амерыкана-іракскія сілы здзейснілі ракетны абстрэл дома, дзе хаваўся аль-Багдадзі недалёка ад горада Тыкрыт. 25 красавіка таго ж года «Ісламская дзяржава» афіцыйна пацвердзіла факт гібелі свайго лідара.
Пра мінулае Абу Умара аль-Багдадзі вядома вельмі мала. У гады праўлення Садама Хусейна ён быў брыгадным генералам паліцыі Ірака. У 2003 годзе пасля ўварвання кааліцыйных сілаў у Ірак далучыўся да іракскіх паўстанцаў.
Радыё Мінск
Зона вяшчання
«Радыё-Мінск» кругласутачна вяшчае ў FM-дыапазоне на наступных чашчынях:
Мінск — 92,4 МГц; Магілёў — 98,1 МГц; Віцебск — 106,4 МГц; Гомель — 105,6 МГц; Брэст — 100,4 Мгц. Интэрнэт-вяшчанне з сайта радыёстанцыі дазваляе слухаць яе ў любой кропке свету.
Музычны фармат
Класіка замежнага і айчыннага рока
Саколаў Малапольскі
Саколаў Малапольскі (Sokołów Małopolski) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Жэшоўскага павета Падкарпацкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Саколаў Малапольскі. Займае плошчу 15,55 км². Насельніцтва — 4028 чалавек (на 2012 год).
Расціслаў Мікалаевіч Вяргун
Расціслаў Мікалаевіч Вяргун (нар., г. Магілёў, Беларусь) — беларускі баскетбаліст, трэнер.
Кар’ера
Выхаванец магілёўскага баскетбола, першым трэнерам была Ала Георгіеўна Вяргун.
Праходзіў навучанне ў амерыканскім універсітэце «Бірмінгем-Саўтэрн». Вярнуўшыся ў Беларусь, выступаў за магілёўскі «Тэмп-АШВСМ» (2004—2008).
У 2008—2012 гадах выступаў за клуб «Мінск-2006».
У студзені 2019 года быў прызначаны галоўным трэнерам клуба «Цмокі-Мінск», а ў снежні галоўным трэнерам зборнай Беларусі.
Астровенскае
Астровенскае — возера ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Чарнагосніца каля вёсак Дашкава і Соржыца.
Плошча паверхні возера 1,33 км², даўжыня 2,9 км, найбольшая шырыня 0,93 км. Найбольшая глыбіня дасягае 4,2 м, сярэдняя складае 2,3 м. Плошча вадазбору 174 км²
У возеры водзяцца шчупак, плотка, акунь, лінь, язь і іншыя віды рыб.
Гімн Абхазіі
Перамога (Аиааира) — нацыянальны гімн Рэспублікі Абхазія.
Валына-Падольская пліта
Валына-Падольская пліта — паўднёва-заходняя частка Усходне-Еўрапейскай платформы паміж Украінскім шчытом і Усходнімі Карпатамі.
Складкавыя структуры Усходніх Карпат аддзелены лініяй Тэйсера—Торнквіста (на гэтым участку Рава-Рускім глыбінным разломам). Крышталічны фундамент пліты складзены з архейска-сярэднепратэразойскіх метамарфізаваных парод, мае разломна-блочную будову, апускаецца на паўднёвым захадзе да 6-8 км, перакрыты верхнепратэразойска-кайназойскімі адкладамі. Платформавая структура пліты ўтварылася ў выніку фарміравання прагінаў рознага ўзросту і распасцірання, накладзеных адзін на адзін.
Асноўныя карысныя выкапні: нафта, каменны вугаль.
Неапалітанскі ўніверсітэт Усходу
Неапалітанскі ўніверсітэт Усходу (Università degli Studi di Napoli "L'Orientale") — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Неапаль.
Дэрыл Мёрфі
Дэрыл Мёрфі (Daryl Murphy; нар., , Ірландыя) — ірландскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Ірландыі (2007—2017).
Крэпасць Кумбхалгарх
Кумбхалгарх (कुम्भलगढ़ दुर्ग) — фартыфікацыйна-палацавае збудаванне на поўдні індыйскага штата Раджастхан. Разам з іншымі крэпасцямі Раджастхана ўключана ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Пабудаваны ў XV ст. раджпутскім раджам Махаранам Ранам Кумбхам у горнай лясістай мясцовасці. З'яўляўся ваенным і адміністрацыйным цэнтрам. Кумбхалгарх вядомы сваімі магутнымі мурамі, якія цягнуцца ў даўжыню на 36 км. Шырыня муроў дазваляе паставіць разам 8 канёў. Комплекс уключае палац манарха, а таксама 360 індуісцкіх храмаў.
IC 5036
IC 5036 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Козіна
Ко́зіна (, Козино) — былая вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіла ў склад Быценскага сельсавета.
Скасавана рашэннем Івацэвіцкага раённага Савета дэпутатаў ад 27 верасня 2011 года №81. Тэрыторыя вёскі далучана да аграгарадка Быцень.
Люб’язь (возера)
Люб’язь — поймавае возера ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Размяшчаецца на ўсход ад сяла Люб’язь. Даўжыня 3,8 км, шырыня 2,5 км, плошча 5,19 км², сярэдняя глыбіня 2,1 м, максімальная — 3,8 м. Берагі нізкія, месцамі забалочаныя, ёсць астравы.
Гідралагічны рэжым вызначаецца водаабменам з Прыпяццю, якая цячэ цераз паўночную частку возера; жывіцца Люб’язь таксама атмасфернымі і падземнымі водамі. Узімку замярзае.
Дно ўкрыта пясчана-глеістымі адкладамі. Развіта прыбярэжна-водная расліннасць.
Вядзецца рыбалоўства.
Джуліус Аксельрад
Біяграфія
Нарадзіўся ў Нью-Ёрку, у сям’і яўрэйскіх імігрантаў з Польшчы. Скончыў Сіці-каледж у Нью-Ёрку. У 1933 годзе атрымаў званне бакалаўра. Працаваў мікрабіёлагам і хімікам на кафедрах Нью-Ёркскага ўніверсітэта. У 1941 годзе атрымаў ступень магістра. З 1946 года працуе ў навукова-даследчым аддзеле Нью-Ёркскага ўніверсітэта пры шпіталі імя Голдвотара, дзе праводзіў біяхімічныя даследаванні. Праз тры гады працягнуў працу ў Нацыянальным кардыялагічным інстытуце ў штаце Мэрыленд. У 1955 годзе атрымаў доктарскую ступень і ўзначаліў аддзел фармакалогіі адной з лабараторый Нацыянальнага інстытута псіхічнага здароўя (НІПЗ).
Да гэтага часу ўжо былі адкрыты рэчывы, якія граюць ролю медыятараў — адрэналін, норадрэналін, дафамін, ацэтылхалін, сератанін. Але ўласцівасці гэтых рэчываў яшчэ не былі вывучаныя. Вельмі мала было вядома аб метабалізме адрэналіну і норадрэналіну. Аксельрад займаўся вывучэннем нейрамедыятараў пасля паступлення ў НІПЗ. Яму ўдалося вылучыць два найважнейшыя ферменты, якія адказваюць за распад вышэйзгаданых медыятараў. Насуперак ужо складзеным уяўленням, Аксельрад паказаў, што канчатковым этапам перадачы нервовага імпульсу з дапамогай катэхаламінаў служыць іх адваротнае ўсмоктванне ў прэсінаптычнае валакно.
Ім і яго супрацоўнікамі было даказана квантавае вылучэнне норадрэналіну з накапляльных бурбалак. Працы Аксельрада ўдакладнілі механізм дзеяння псіхатропных рэчываў, якія выкарыстоўваюцца для лячэння шызафрэніі, маніякальнага і дэпрэсіўных станаў. Ён выявіў, што такія рэчывы як какаін і рэзерпін удзельнічаюць у абмене катэхаламінаў, змяняючы, у прыватнасці, склад медыятара ў бурбалках і хуткасць яго вылучэння. У канцы 1960-х гадоў Аксельрад вывучае ўплыў медыятараў на выпрацоўку гармонаў. Яго працы рушылі наперад даследаванні прычын псіхічных расстройстваў.
Джуліус Аксельрад быў у ліку тых, хто падпісаў «Папярэджанне навукоўцаў чалавецтву» (1992).
Узнагароды
Аксельрад быў членам Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (1971), Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1971), а таксама замежным членам Лонданскага каралеўскага таварыства (1979).
Плошча Францішка Багушэвіча (Мінск)
Плошча Францішка Багушэвіча — плошча ў Маскоўскім раёне горада Мінска.
Характарыстыка
Плошча названая ў гонар Францішка Багушэвіча (1840—1900) — беларускага паэта, празаіка, грамадскага дзеяча, публіцыста і перакладчыка, аднаго з пачынальнікаў і класікаў новай беларускай літаратуры.
Плошча Францішка Багушэвіча знаходзіцца на скрыжаванні вуліц Клары Цэткін, Нямігі з праспектам Дзяржынскага.
Раней ва ўжытку выкарыстоўвалася неафіцыйная назва — плошча Нагіна (па вуліцы Нагіна, былой Вяземскай, якая праходзіла праз плошчу).
Транспарт
Прыпынак «Музычны тэатр»:
аўтобус: 23, 46, 57, 74с, 78, 151э, 958;
тралейбус: 4, 7, 12, 29, 36, 37, 40, 44, 46, 53;
маршрутнае таксі: 1019, 1109, 1053, 1153.
Валерый Уладзіміравіч Хелскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1968 годзе ў вёсцы Ваўчкі Шчучынскага раёна. Скончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут па спецыяльнасці «аграномія». Працаваў загадчыкам вытворчага ўчастка калгаса імя Леніна, намеснікам старшыні калгаса імя Каліноўскага Свіслацкага раёна. У 1997 годзе назначаны галоўным аграномам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Свіслацкага райвыканкама. З 2001 па 2008 гады працаваў першым намеснікам старшыні — начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Свіслацкага райвыканкама. З 2008 па 2010 гады — галоўны спецыяліст аддзела арганізацыі вытворчасці ўпраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Бераставіцкага райвыканкама. Пасля гэтага працаваў першым намеснікам старшыні — начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Бераставіцкага райвыканкама, адкуль у снежні 2013 года перайшоў на пасаду старшыні камітэта па сельскай гаспадарцы і харчаванні Гродзенскага аблвыканкама. 3 кастрычніка 2022 года прызначаны старшынёй Гродзенскага райвыканкама.
Плошча Францішка Багушэвіча (Мінск)
Транспарт
Пад плошчай знаходзіцца аднайменная станцыя Зеленалужскай лініі Мінскага метрапалітэна.
Візіт Джо Байдэна ва Украіну (2023)
20 лютага 2023 года Прэзідэнт ЗША Джо Байдэн наведаў Кіеў, сталіцу Украіны.
Перадгісторыя
24 лютага 2022 года Расія ўварвалася ва Украіну. З пачаткам баявых дзеянняў Злучаныя Штаты Амерыкі сталі адным з ключавых саюзнікаў Украіны, аказаўшы дапамогу больш чым на 51 мільярд долараў.
21 снежня 2022 года Уладзімір Зяленскі па запрашэнні Джо Байдэна прыязджаў у сталіцу ЗША, упершыню пакінуўшы Украіну з 24 лютага.
Чыноўнікі Белага дома заявілі, што Джо Байдэн даў дабро на сваю паездку 17 лютага 2023 года. Хоць у той дзень Белы дом паведаміў журналістам, што выключае магчымасць візіту Прэзідэнта ЗША ва Украіну ў найбліжэйшы час.
Папярэдні візіт кіраўніка ЗША ва Украіну адбыўся ў 2008 годзе (тады сустрэліся Джордж Уокер Буш і Віктар Юшчанка).
Ход візіту
Згодна The New York Times, 19 лютага Джо Байдэн пакінуў авіябазу Эндрус пад Вашынгтонам у 4:15 паводле паўночнаамерыканскага ўсходняга часу. З ім былі некалькі рэпарцёраў, якія абяцалі захоўваць таямніцу візіту, і некалькі чыноўнікаў. Амерыканская дэлегацыя прызямлілася ў Польшчы, а потым села ў цягнік, праехаўшы амаль 10 гадзін да Кіева.
Падчас візіту Джо Байдэн сустрэўся з Прэзідэнтам Украіны Уладзімірам Зяленскім і першай лэдзі Аленай Зяленскай. Сустрэча двух лідараў доўжылася больш за пяць гадзін. Палітыкі ўсклалі вянкі, ушанаваўшы памяць загінулых на Еўрамайдане, у гадавіну падзей 20 лютага 2014 года. Байдэн абвясціў аб дадатковым пакеце ваеннай дапамогі Украіне на суму 500 мільёнаў долараў ЗША, уключаючы боепрыпасы для HIMARS. Звяртаючыся да журналістаў разам з Байдэнам, Зяленскі назваў паездку «самым важным візітам за ўсю гісторыю амерыкана-ўкраінскіх адносін». Ён высока ацаніў пастаўку ЗША танкаў M1 Abrams.
Вынікі
Джо Байдэн здзейсніў першы візіт ва Украіну з пачатку прэзідэнцтва. Упершыню ў сучаснай гісторыі Прэзідэнт ЗША апынуўся ў зоне баявых дзеянняў, дзе няма актыўнай амерыканскай вайсковай прысутнасці.
Аб’яр
Аб’яр  — старадаўняя назва аднакаляровай шаўковай пералівістай тканіны «з залатымі і сярэбранымі бруямі і ўзорамі». Найбольш папулярныя колеры аб’яры — блакітны, чырвоны, залаты, сярэбраны і белы. З аб’яры шылі, кафтаны, кажухі, , , і.
Аб’яр мігцела ў розным ракурсе паверхні ў адносінах да крыніцы святла. Эфект святлення паверхні тканіны дасягаўся увядзеннем залатой або срэбнай ніткі, а таксама асаблівай апрацоўкай шоўку пры дапамозе валікаў, з прычыны чаго ніткі зрушваліся ў мудрагелістыя ўзоры.
Бенвенута Чэліні
Бенвенута Чэліні (Benvenuto Cellini; 3 лістапада 1500,  — 13 лютага 1571, ) — выбітны італьянскі скульптар, ювелір, жывапісец, воін і музыкант эпохі Рэнесансу.
Біяграфія
Чэліні нарадзіўся 3 лістапада 1500 года ў Фларэнцыі, у сям'і землеўладальніка і майстра па вырабе музычных інструментаў. Бенвенута быў другім дзіцем у сям'і і з'явіўся на дзевятнаццатым годзе шлюбу бацькоў.
Нягледзячы на жаданне бацькі, якому жадалася бачыць сына музыкантам, Бенвенута ў 1513 годзе наняўся вучнем у майстэрню ювеліра Брандзіні, дзе навучыўся спосабам мастацкай апрацоўкі металу. З гэтых гадоў пачаў удзельнічаць у шматлікіх бойках, асабліва з іншымі ювелірамі, з-за чаго ў 1516 і 1523 гадах выганяўся з роднага горада. Пасля тулянняў па Італіі асеў у 1524 годзе ў Рыме, дзе зблізіўся з верхавінай Ватыкана.
У 1527 годзе ўдзельнічаў у абароне Рыма ад войскаў Свяшчэннай Рымскай Імперыі. Пасля паразы рымлян пакінуў горад. У 1529 годзе вярнуўся ў Рым і атрымаў пасаду начальніка папскага манетнага двара, якую займаў да 1534 года. Усе яго ювелірныя творы той эпохі (за выключэннем некалькіх медаляў) не захаваліся — яны былі пазней пераплаўлены.
Помсцячы за брата, у 1531—1534 гадах Чэліні забіў ювеліра, затым напаў на натарыуса, пасля чаго бег у Неапаль, дзе зноў забіў яшчэ аднаго ювеліра за тое, што той дрэнна выказваўся пра Чэліні пры папскім двары.
У 1537 годзе быў прыняты на французскую службу каралём Францыскам I, выканаўшы яго партрэтны медаль. Ізноў патрапіўшы ў Рым, Чэліні быў арыштаваны, абвінавачаны ў крадзяжы папскіх каштоўнасцяў, аднак ён змог ізноў бегчы. На волі майстар прабыў нядоўга: ён ізноў быў складзены пад варту і, аднак, пасля вызвалены.
З 1540 года жыў пры французскім каралеўскім двары ў Фантэнбло, дзе завяршыў працу над адзіным ювелірным творам, які дайшоў да нашых часоў і сапраўднасць якога не падлягае сумненню — вялікай сальніцай Францыска I (1540—1543).
У Францыі майстар асвоіў тэхніку бронзавага ліцця, і з гэтай пары пачаў выконваць буйныя скульптурныя заказы. З 1545 па 1553 гады Чэліні знаходзіўся на службе ў герцага Козіма I Медычы ў Фларэнцыі, дзе стварыў знакамітую статую Персея, які трымае галаву Медузы-Гаргоны. Тут ён выканаў і шэраг іншых скульптур, рэстаўраваў антычныя творы.
У 1556 годзе Чэліні зноў заключылі ў турму за бойку з ювелірам. Апошнім яго значным манументальным творам з'явілася «Распяцце». Пад хатнім арыштам майстар пачаў пісаць сваю аўтабіяграфію, якая стала жамчужынай яго творчасці.
Скульптар сканаў 13 лютага 1571 года ў Фларэнцыі. Быў пахаваны з вялікімі ўшанаваннямі ў Царкве Дабравешчання.
Зборная Нарвегіі па хакеі з шайбай
Збо́рная Нарвегіі па хаке́і — нацыянальная хакейная каманда Нарвегіі. У рэйтынгу ІІХФ за 2014 год знаходзіцца на 8 месцы. Кіроўны орган — Нарвежскі хакейны саюз, галоўным трэнерам з'яўляецца Рой Ёгансен, які займае гэту пасаду з 2001 года.
Гісторыя
Нарвежскі хакейны саюз быў заснаваны ў 1934 годзе, стаўшы членам ІІХФ у 1935 годзе. Аднак зборная з'явілася толькі ў 1937 годзе, бо да гэтага ў саюза не было дастаткова сродкаў для падтрымкі каманды. Да пачатку Другой сусветнай вайны нарвежская зборная амаль не ўдзельнічала ў турнірах, адправіўшыся ўпершыню ў тым жа 1937 годзе на чэмпіянат свету ў Лондан. Першы матч нарвежцы правялі 17 лютага, атрымаўшы буйное паражэнне ад зборнай Чэхаславакіі з лікам 0:7. Наступнае паражэнне ад Швейцарыі з лікам 2:13 выбіла нарвежцаў з турніру. У чэмпіянаце свету 1938 года нарвежцы таксама прынялі ўдзел, аднак на наступны год яны адмовіліся ад удзелу ў чарговым першынстве свету. У ніводным матчы да пачатку вайны нарвежцы не здолелі атрымаць перамогу: лепшым дасягненнем стала толькі мінімальнае паражэнне ад Швецыі з лікам 3:4.
Казімір Малевіч
Казімі́р Севяры́навіч Мале́віч ( (паводле іншых звестак — 1878),  —, ) — мастак-авангардыст, адзін з заснавальнікаў супрэматызму — кірунку ў абстрактным мастацтве.
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся жывапісу, скульптуры і дойлідству ў студыі Ф. Рэрберга ў Маскве (1905-10). У 1919-22 выкладаў у Народнай мастацкай школе ў Віцебску. У 1923-27 дырэктар Ленінградскага інстытута мастацкай культуры.
Творчасць
Аўтар мастацтвазнаўчых прац «Ад кубізму да супрэматызму» (1916), «Супрэматызм» (1920) і інш.
Cамая дарагая карціна ў гісторыі («Супрэматычная кампазіцыя») аўтарства мастака, звязанага з Беларуссю, была напісаная Малевічам.
Саскія ван Эйленбюрх
Саскія ван Эйленбюрх (Эйленбург; Saskia van Uylenburgh, МФА : ;, Леўвардэн - , Амстэрдам) — жонка нідэрландскага мастака Рэмбранта ван Рэйна, намаляваная на шматлікіх яго карцінах і малюнках.
Пётр Васілевіч Дашкевіч
Пётр Васілевіч Дашкевіч (7 кастрычніка 1888,  — ) — расійскі рэвалюцыянер, савецкі ваенны і дзяржаўны дзеяч.
Саскія ван Эйленбюрх
Жыццё
Нарадзілася ў Леўвардэне, дачка мясцовага бургамістра, адваката і навукоўца, шляхетнага гараджаніна Ромбертуса ван Эйленбурга. У сям'і было восем дзяцей, з іх чацвёра дачок, Саскія - самая малодшая.
Пётр Васілевіч Дашкевіч
Біяграфія
Быў членам Рэўваенсавета 9-й арміі, камісарам па ваенных справах Украіны. Член УЦВК 1-га і 3-га скліканняў. У 1918 году старшыня Петергофского гарадскога савета. У 1920-я займаў у Пецяргофе высокія гаспадарчыя і партыйныя пасады. У далейшым працаваў у банку Латвіі. Быў прадстаўніком Дзяржбанка СССР у Англіі. Працаваў у Ленаблплане. Быў дырэктарам папяровай фабрыкі імя Валадарскага. 15 лістапада 1937 года быў арыштаваны як вораг народа. У 1938 годзе згодна з Расстрэльным спісам, падпісаным 12 верасня Сталіным, Молатавым і Жданавым, быў расстраляны. Пасмяротна рэабілітаваны.
Саскія ван Эйленбюрх
Жыццё
У 1639 Рэмбрант змог набыць новы дом на вуліцы Сінт-Антонісбрэстрат за 13000 гульдэнаў, куды і пераехаў разам з жонкай (цяпер там размешчаны Дом-музей Рэмбранта). Трое іх дзяцей (Рамбертус і дзве Карнеліі) памерлі неўзабаве пасля нараджэння. 22 верасня 1641 г. быў ахрышчаны іх сын Цітус. У наступным годзе Саскія памерла ва ўзросце 30 гадоў (верагодна, ад туберкулёзу) і была пахавана ў Аўдэкерк.
Эдуард Мікалаевіч Успенскі
Эдуард Мікалаевіч Успенскі (Эдуа́рд Никола́евич Успе́нский,, Ягор’еўск, Маскоўская вобласць — , ) — савецкі і расійскі пісьменнік, драматург і сцэнарыст, аўтар дзіцячых кніг, тэлевядучы. Сярод папулярных персанажаў, прыдуманых ім — Кракадзіл Гена і Чабурашка, кот Матроскін, Дзядзька Фёдар, паштальён Печкін, сабака Шарык, браты Калабкі, Гарантыйныя чалавечкі.