cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Маўзалей Галы Плацыдзіі
Гісторыя маўзалея
Пабудова, нягледзячы на мазаікі, звязаныя з памінальным культам, не стала месцам пахавання Галы Плацыдзіі — яна памерла 27 лістапада 450 годзе ў Рыме і, найбольш верагодна, была пахавана ў радавым магільным склепе імператара Феадосія Сан-Петраніла недалёка ад сабора святога Пятра. Ніводны антычны гісторык не згадваў пра пахаванне імператрыцы ў Равене, маўчыць пра гэта і Андрэа Агнела ў сваёй хроніцы «Liber Pontificalis Ecclesiae Ravennatis». Наяўныя ў маўзалеі саркафагі, якія прыпісваюцца самой Гале і яе найбліжэйшым сваякам, па меркаванні шэрага даследчыкаў, першапачаткова не знаходзіліся ў ім, першы раз пра іх згадвае ў XIV стагоддзі біскуп Рынальда да Канкарэджыа. Пасля XIV стагоддзя шматлікія крыніцы ўжо ўпэўнена называюць будынак маўзалеем Галы Плацыдзіі. Сярод магчымых прычын гэтага можна назваць як вызначанае вонкавае падабенства мазаік маўзалея з мазаікамі рымскай царквы Санта-Канстанца (месцам пахавання адной з дочак Канстанціна Вялікага), так і незвычайная форма пахавання цела ў адным з саркафагаў (цела было пасаджана на кіпарысавы трон).
Архітэктурныя асаблівасці
Будынак пабудавана ў тэхніцы ламбардскага цаглянага муру. Вонкавы від нагадвае крапасны будынак, што падкрэсліваецца тоўстымі сценамі і вузкімі вокнамі. Прапорцыі будынка некалькі сказіліся з-за таго, што за мінулыя стагоддзі культурны пласт падняўся на 1,5 метра. Маўзалей у плане ўяўляе сабой лацінскі крыж (доўгая вось — 12,75 м, папярочная — 10,25 м). Сяродкрыжжа ўвянчана кубічнай вежай, у якую знутры ўпісаны купал, нябачны знадворку.
Доўгая вось будынка накіравана не па лініі захад-усход, як звычайна прынята ў хрысціянскіх храмах, а па лініі поўнач-поўдзень. Даследчыкі тлумачаць гэту асаблівасць тым, што пры будаўніцтве маўзалей упісвалі ў нартэкс царквы Санта-Крочэ. Вымушаную архітэктурную памылку двойчы выпраўлялі мазаічысты, арыентуючы мазаікі ўнутры маўзалея на ўсход.
Вонкавы аскетычны выгляд маўзалея ўпрыгожваюць толькі плоскія вертыкальныя выступы — лапаткі, злучаныя з плоскімі аркамі («глухая аркада»). Апошнія сваім рытмічным чаргаваннем ажыўляюць вонкавы выгляд трох бакоў маўзалея. Чацвёрты (паўночны) галоўны фасад упрыгожаны фрызам з дзвюма пантэрамі і вінаграднымі лозамі.
Асаблівасці інтэр'еру
Галіны «крыжа» (успрымаецца ўнутры як роўнаканцовы) перакрыты цыліндрычнымі скляпеннямі, а цэнтральная прастора ўвянчана цяжкім купалам на «ветразях» без барабана. Усе паверхні купала, арак і люнет пакрыты мазаікамі. Рэстаўрацыйныя работы, праведзеныя на мяжы XIX-XX стагоддзяў, яшчэ больш узмацнілі мяккі і стрыманы настрой, які ствараецца мазаікамі. Зараз святло, якое пранікае ў маўзалей толькі скрозь невялікія вузкія вокны, набывае залацістае адценне з-за таго, што праходзіць праз алебастравыя пліты, якімі зашылі вокны ў 1908 годзе. Уражанне ад залацістага святла яшчэ больш узмацняюць жаўтаватыя мармуровыя пліты, якімі ніжняя частка сцен была абліцавана ў канцы XIX стагоддзя.
Мазаікі
Мазаічнае ўбранне маўзалея адрозніваецца рэдкай пышнасцю і ставіць яго ў шэраг найважнейшых помнікаў раннехрысціянскага мастацтва. Мазаікі, хоць і прысвечаныя розным сюжэтам, утвараюць арганічна адзінае цэлае. Усе яны прытрымліваюцца антычнай рымска-эліністычнай мазаічнай традыцыі, хоць паходжанне саміх майстроў застаецца спрэчным (у ліку магчымых версій называюць Рым, Медыялан, Канстанцінопаль, Сірыя, Афрыка). Тут рымская мастацкая спадчына з яго старанна выкананымі дэталямі і пластычнымі фігурамі злілася з хрысціянскім імкненнем да абсалютнасці і трансцэндэнтнасці, што стварыла непаўторны мазаічны ансамбль.
Рускі мастацтвазнавец Павел Муратаў пісаў пра маўзалей Галы Плацыдзіі ў пачатку XX стагоддзя:
Мазаікі скляпення і столі
У цэнтры паўсферычнага купала змешчаны залаты лацінскі крыж, акружаны васьмістамі залатымі зоркамі, аб'яднанымі ў канцэнтрычныя акружнасці. Крыж і зоркі змешчаны на індыга-сінім фоне, які рэалістычна адлюстроўвае начное неба. Гэта мазаіка дэманструе трыумф Хрыста над смерцю, Яго абсалютную ўладу над тварным светам. Хрыстос сімвалічна паказаны як Сонца праўды. Мазаіка паказвае на Хрыста як на невечаровае святло, які не можа асягнуць цемра. Хрыстос па думцы мазаічыста з'яўляецца сэнсам і цэнтрам існавання сусвету, гатовым і жадаючым аб'яднаць вакол сябе ўсё чалавецтва. Падкрэсліваючы высокі сэнс мазаікі, мастак накіраваў доўгі канец крыжа не ўздоўж доўгай восі маўзалея (гэта значыць па лініі поўнач-поўдзень), а на ўсход, у бок якога традыцыйна арыентаваліся алтары ў хрысціянскіх храмах.
Апосталы
У верхніх люнетах па баках ад акон змешчаны парныя выявы васьмі з дванаццаці апосталаў. Паколькі ў сярэдзіне кожнага з чатырох люнетаў знаходзіцца акно, мазаічыст быў пастаўлены перад выбарам: намаляваць усіх 12 апосталаў і парушыць сіметрыю (у гэтым выпадку ў кожным люнеце два апостала аказваліся б з аднаго боку акна і толькі адзін — па левую), або захаваць сіметрыю, ахвяраваўшы чатырма апосталамі. Імкненне да сіметрыі перамагло: «лішнія» чатыры апостала выцеснены ў «галіны» маўзалея.
Вучні Хрыста намаляваны ў поўны рост з рукамі, узнятымі да намаляванага на столі крыжа, выражаючы евангельскі заклік Ісуса: «вазьмі крыж свой і ідзі за Мною…». Апосталы намаляваны ў сенатарскіх тогах, іх рука паднята ўгару ў традыцыйным сенатарскім жэсце прывітання. Усе апосталы надзелены спецыфічным партрэтнымі рысамі, хоць з прычыны таго, што іконаграфічны канон у V стагоддзі яшчэ не сфарміраваўся, апазнаць намаляваных персанажаў немагчыма. Выключэннямі з'яўляюцца апосталы Пётр (намаляваны з ключамі) і Павел (высокі лоб, тыповыя яўрэйскія рысы).
Апосталы намаляваны так, што працягваюць паваротамі сваіх фігур пачаты ў мазаіцы купала кругавы рух. Ён завяршаецца ва ўсходнім люнеце, дзе намаляваны апосталы Пётр і Павел. Тут, як і ў мазаіцы купала, дзеля кірунку на Усход мастак парушыў логіку, прадпісаную архітэктурай будынкі (доўгая вось якога арыентавана па лініі поўнач-поўдзень).
Пад акном у кожным люнеце, гэта значыць паміж фігурамі апосталаў, змешчаны мазаічныя выявы чар ці фантанаў, з якіх п'е (ці побач з якімі сядзіць) пара галубоў. Гэта — раннехрысціянская (часта сустракаемая ў катакомбах) сімвалічная выява душ, якія п'юць з крыніцы вады жывой у раю.
Добры Пастыр — мазаіка паўночнага люнета
Для мазаікі характэрны тонкія пераходы колеру, выкарыстанне паўтонаў для выявы скуры. Усё гэта нароўні з пышнай рамай, якая атачае мазаіку, сведчыць пра ўплыў антычнага мастацтва.
Мазаіка паўднёвага люнета
У паўднёвым ніжнім люнеце змешчана мазаіка наступнага зместу. Справа чалавек белых адзеннях, якія развяваюцца на вятру, з крыжом і кнігай у руках, ідзе да цэнтра мазаікі. Злева ў расчыненай шафе на паліцах ляжаць чатыры кнігі, падпісаныя Матфей, Марк, Лука і Ян, гэта значыць, відавочна, чатыры Евангеллі. У цэнтры мазаікі пад рашоткай палае агонь. Паколькі галоўны герой мазаікі не падпісаны, выказваецца некалькі версій, якія тлумачаць значэнне мазаікі.
Мазаікі ў заходняй і ўсходняй «галінах»
У заходняй і ўсходняй «галінах» маўзалея, за саркафагамі, можна бачыць яшчэ дзве сімвалічныя раннехрысціянскія мазаікі. На іх пары аленяў прагна п'е з крыніцы. Сюжэт мазаікі навеяны вершамі 42 псалма: «Як сарна імкнецца да водных патокаў, так душа мая імкнецца да Цябе, Божа!». Традыцыйна пара аленяў тлумачыцца як сімвалічная выява хрысціян, якія былі звярнуты з іўдзеяў і язычнікаў. Гэты сюжэт сустракаецца ў катакомбах і актыўна выкарыстоўваўся пасля (напрыклад, у алтарнай мазаіцы ў рымскай базіліцы Сан-Клементэ)
Саркафагі
У інтэр'еры — тры саркафага з грэчаскага мармуру, якія прыпісваюцца самой Гале Плацыдзіі, яе сыну Валентыніяну і другому мужу Канстанцыю III.
NGC 5903
NGC 5903 (іншыя абазначэнні — ESO 514-4, MCG -4-36-8, UGCA 405, AM 1515-235, PGC 54646) — эліптычная галактыка (E2) ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Секваны
Юлій Цэзар заваяваў секванаў. У 52 да н.э. секваны далучыліся да паўстання Верцынгетарыкса. У часы Рымскай імперыі секваны былі паступова раманізаваны.
Паплавок шэры
Таўкачык, паплавок шэры (Amanita vaginata) — базідыяльны шапкавы грыб роду сямейства.
Народныя назвы
Вужовік шэры, таўкачык, грыб воўчы, грыб сабачы, грыб вужачы, грыб жабечы, грыб мышыны, вужоўка.
Батанічнае апісанне
Пладовае цела грыба — шапка на ножцы. Дыяметр шапкі складае 3—8 см. Шапка грыба гладкая, шэрая або шаравата-бураватая, часам з белымі шматкамі, спачатку шыроказваночкавай формы, затым становіцца амаль пляскатай з невялікім бугарком. Край шапкі прамы, рубчасты. Мякаць тонкая, мяккая, белая, без асаблівага паху, прыемная на смак. Пласцінкі свабодныя, частыя, шырокія, белага колеру. Ножка грыба 6—12 см у даўжыню і 1—2 см у дыяметры, булавападобнай формы, полая, белага колеру, гладкая. Каля асновы ножкі маецца шырокая, свабодная, белаватая похва падобнай на мяшок формы. Споры круглыя, гладкія, бясколерныя.
Распаўсюджанне і экалогія
Грыб сустракаецца пераважна ў хваёвых лясах амаль паўсюдна. Пладовыя целы з’яўляюцца паасобку або групамі ў ліпені—верасні.
Малавядомы ядомы грыб.
Валкскі раён
Валкскі раён (Valkas rajons) — былы адміністрацыйны раён на поўначы Латвіі ў рэгіёне Відзэмэ. Межаваў з Валміерскім, Цэсіскім, Гулбенскім і Алуксненскім раёнамі Латвіі, а таксама з Эстоніяй.
Усвейка
Усве́йка, Альшанка, Усвея, Усвіж-Бук, Усвіца, Язва — рака ў Талачынскім і Чашніцкім раёнах Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Ула (басейн Заходняй Дзвіны).
Назва
Назве Усвея (> Усвейка) балцкага паходжання.
Аснова назвы Us-ṷ- у гідронімах Усвят (возера на верхнім Падзвінні), Усвятка (рака ў верхнім цячэнні Дняпра), Усвяж (прыток бярэзінскай Гайны).
Корань Us- у гідронімах Уса (два прытокі Нёмана, адзін прыток Бярэзіны), Усія (прыток Угры), Усяжа, Усая.
Аляксандр Раманавіч Бяляеў
Аляксандр Раманавіч Бяляеў (Алекса́ндр Рома́нович Беля́ев; 4 (16) сакавіка 1884 — ) — рускі і савецкі -фантаст, рэпарцёр, юрыст. Адзін з заснавальнікаў савецкай навукова-фантастычнай літаратуры, першы з савецкіх пісьменнікаў, які цалкам прысвяціў сябе гэтаму жанру. Сярод найбольш вядомых яго раманаў: «Галава прафесара Доўэля», «Чалавек-амфібія», «Арыель», «Зорка КЭЦ» і многія іншыя (усяго больш за 70 навукова-фантастычных твораў, у тым ліку 17 раманаў).
Усвейка
Назва
Гэты корань звязваюць з індаеўрапейскім *aus- / *us- «блішчэць, ззяць», ад якога літоўскае aušra «зара», apy-ūšris «час перад світанкам», латышскае *Ūss (балцкае боства зары). Роднасны яму корань Uš- у назвах рэк Уша (прытокі Бярэзіны, Віліі, Нёмана), Ушача.
Водныя назвы з коранем Us- / Uš- матываваныя блішчастасцю воднай паверхні.
Назва ракі Усвеі значыць «Блішчастая (рака)». Так жа сама матываваныя назвы ракі Лучоса, возера Свіцязь.
Гідраграфія
Пачынаецца на вышыні 221 м над узроўнем мора каля ўсходняй ускраіны вёскі Курчэўская Усвейка Талачынскага раёна, вусце за 2 км на паўднёвы ўсход ад г.п. Чашнікі. Цячэ ў межах Аршанскага ўзвышша (у паўночнай частцы) і Чашніцкай раўніны.
Даўжыня ракі 116 км. Сярэднегадавы расход вады ў вусці 4,5 м³/с Агульнае падзенне ракі 94,4 м. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,8 ‰.
Асноўныя прытокі — Чарвінка і Чарнуха (справа).
Вадазбор — дробнаўзгорыстая, перасечаная асушальнымі каналамі, значна забалочаная (найбольшае балота Усвіж-Бук) і аблесеная раўніна. Берагі пераважна ракі стромкія, зарослыя мяшаным лесам. Плошча вадазбору 708 км². Густата рачной сеткі 0,55 км/км². Азёры трапляюцца ў нізоўі па правабярэжжы ракі, найбольшае возера Жэрынскае.
Даліна трапецападобная, шырыня яе ў высокай плыні да 0,3 км, найвялікшая 1—1,5 км. Пойма двухбаковая (шырыня 200—300 м), у нізкай плыні зліваецца з балотамі. Рэчышча ў сярэдняй і нізкай плыні звілістае і моцназвілістае, на працягу 28 км у высокай плыні каналізаванае; шырыня яго 2—5 м, у сярэдняй і нізкай плыні 6—10 м, у вусці да 28 м.
Разводдзе звычайна з 3-й дэкады сакавіка да 3-й дэкады мая. Сярэдняе перавышэнне ўзроўню над межанню 2,9 м, найвялікшае 4 м. Замярзае ў 2-й дэкадзе снежня, крыгалом у канцы сакавіка. Рака выкарыстоўваецца ў якасці прыёмніка меліярацыйных сістэм.
Бальдасарэ Лангена
Бальдасарэ Лангена (італ. Baldassarre Longhena) (, Венецыя —, Венецыя) — італьянскі архітэктар XVII стагоддзя.
Працаваў галоўным чынам у Венецыі, дзе ствараў пышныя ўзоры венецыянскай архітэктуры эпохі барока.
Нарадзіўся і памёр у Венецыі, з'явіўся годным прадаўжальнікам Андрэа Паладыа і Вінчэнца Скамоцы. Вучыўся ў апошняга, пасля смерці Скамоцы завяршыў будынак Новай пракуратуры на плошчы Сан-Марка.
Санта-Марыя-дэла-Салютэ
Гісторыя будаўніцтва
Пабудавана ў гонар збавення горада ад чумы 1630-1631 гадоў. Чума забрала каля 100000 жыццяў, што складала больш за трэць насельніцтва горада.
У 1631 годзе малады архітэктар Бальдасарэ Лангена прыступіў да будаўніцтва з адабрэння Вялікага Савета і дожа Нікола Кантарыні. Будаўніцтва працягвалася больш за паўстагоддзя, і скончылася ў 1681 годзе. А сабор быў асвячоны толькі пасля смерці архітэктара.
Па захаваных дадзеных, для падмурка царквы было выкарыстана больш за мільён драўляных бэлек, з іх больш 100000 было забіта ў дно ў якасці паляў.
Асаблівасці архітэктуры
Базіліка пабудавана ў форме васьмігранніка, увянчанага купалам-паўсферай. Над алтаром пазней быў прыбудаваны другі купал, меншага памеру. Галоўны купал устаноўлены на барабан з пятнаццаццю рэбрамі ў кожным з якіх размешчаны парныя вокны, апраўленыя аркамі.
Уваход у сабор аформлены ў выглядзе трыумфальнай аркі. Фасад упрыгожаны скульптурамі архангела Міхаіла, які пабіў сатану, Іаана Прадцечы і Дзевы Марыі (над цэнтральным франтонам).
Інтэр'ер сабора ўтварае прасторны цэнтральны актагон, акружаны аркадай, калоны якой пераходзяць у пілястры на якія абапіраецца купал, вышынёй 60 метраў. Мармуровая падлога выкладзеная канцэнтрычнымі коламі. За межамі цэнтральнага актагона па перыметры базілікі размешчана 6 капэл.
Лакаматыў
Лакаматыў (locomotive ад loco moveo — зрушваю з месца) — самаходная цягавая машына для перамяшчэння па рэйкавым пуці цягнікоў або асобных вагонаў; частка чыгуначнага рухомага саставу.
Гісторыя
Першыя паспяховыя мадэлі лакаматываў былі пабудаваны корнскім вынаходнікам Рычардам Трэвітыкам. У 1804 годзе яго паравы лакаматыў працягнуў састаў па пуцях металургічнай фабрыкі Пенідарэн, што каля Мартыр Тыдфіл ва Уэльсе. Пры гэтым, хоць лакаматыў працягнуў па пуцях 10 тон жалеза і 70 пасажыраў у пяці вагонах на 14 км, гэта стала вялікай нагрузкай для формаў рэек, якія выкарыстоўваліся ў той час. Лакаматыў зрабіў толькі тры паездкі. Трэвітык пасля гэтай спробы стварыў яшчэ некалькі лакаматываў, адзін з якіх выкарыстоўваўся на шахтах у Тынсадзе на поўначы Англіі, дзе быў убачаны маладым Джорджам Стэфенсанам.
Першым паспяховым лакаматывам на паравай цязе быў лакаматыў для зубчастай чыгункі Мэцью Мюрэя «Salamanca», пабудаваны для вузкакалейнай Middleton Railway у 1812 годзе. Пасля ў 1813 годзе Крыстаферам Блэкетам і Уільямам Хедлі для «Wylam Colliery Railway» быў пабудаваны «Пыхкаючы Білі» (Puffing Billy). Цяпер гэты лакаматыў знаходзіцца ў Музеі навукі ў Лондане і з'яўляецца найстарэшым цягніком у свеце.
Па тыпу энергетычнай устаноўкі
Па тыпу энергетычнай устаноўкі лакаматывы падзяляюць на:
Па роду службы
Па роду службы лакаматывы падпадзяляюць на грузавыя, пасажырскія і манеўровыя.
130-я партызанская брыгада «Помста»
130-я партызанская брыгада «Помста» — дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Бярэзінскага, Бялыніцкага і Магілёўскага раёнаў. Была створана ў ліпені 1942 года як атрад «Помста», які ў верасні ўвайшоў у Клічаўскі аператыўны цэнтр пад нумарам 130, у лістападзе 1942 — маі 1943 гадоў у 3-ю Бярэзінскую брыгаду, з ліпеня 1943 стаў асобным атрадам Бярэзінскай ваенна-аператыўнай групы. 2 ліпеня 1944 года атрад (484 партызаны) злучыўся з Чырвонай Арміяй. Пасля злучэння БШПР вызначыў атрад з кастрычніка 1943 года як брыгаду ў складзе трох атрадаў.
Гісторыя
Партызаны ў жніўні 1942 года ўзарвалі вадакачку на чыгуначнай станцыі Дашкаўка, у жніўні 1943 падарвалі 200 рэек. У жніўні, кастрычніку 1942, маі 1943, студзені 1944 удзельнічалі ў баях з карнікамі, у снежні 1943 — у засадным баі на шашы Мінск — Магілёў. У час наступлення Чырвонай Арміі наносілі ўдары па праціўніку каля вёскі Галынка Бярэзінскага раёна.
Беларусь 4
«Беларусь 4» — адзін з рэгіянальных тэлеканалаў Рэспублікі Беларусь, які пачаў вяшчанне ў верасні 2015 года.
Гісторыя
Ініцыятыва заснаваць канал належала Белтэлерадыёкампаніі, і падтрымана Міністэрствам інфармацыі і абласнымі выканкамамі. Створаны па прычыне недахопу рэгіянальнага часу на галоўных тэлеканалах краіны. Першым горадам, у якім телеканал пачаў працу 8 верасня 2015 года, стаў Магілёў. Наступнымі гарадамі сталі Гомель, Віцебск, Гродна і Брэст.
Канал выходзіць пад агульнай назвай «Беларусь 4» у кожнай з абласцей з указаннем дадзенага рэгіёну: Брэст, Гомель, Магілёў, Віцебск, Гродна.
Аргентыус
Аргентыус  — рымская сярэбраная манета. Яе пачалі чаканіць у 294 годзе падчас грашовай рэформы Дыяклетыяна (284—305) як замену сярэбранаму дэнарыю.
Законам была вызначана яго вага — рымскага фунта (лібры) = 3,41 гр. Аднак галоўным чынам аргентыусы чаканілі некалькі лягчэйшым. Спачатку 25 аргентыусаў былі роўныя аднаму аўрэусу. 1 аргентыус адпавядаў 8 фолісам.
У 320 годзе пры Канстанціне Вялікім аргентыус быў заменены на сілікву.
Heat (фільм)
Ман напісаў арыгінальны сцэнарый для «Heat» у 1979 годзе. Асновай сцэнарыя была пагоня афіцэра Чыкага паліцыі за злачынцам Нілам Мак-Колі, у гонар якога названы персанаж Дэ Ніра. У 1994 годзе Ман перагледзеў сцэнарый, каб ператварыць яго ў поўнаметражны фільм, выступіўшы сапрадзюсерам праекта з. Фільм адзначае першае сумеснае з’яўленне Дэ Ніра і Пачына на экране пасля перыяду вядомых выступленняў абодвух. З-за іх паважанай рэпутацыі рэкламная кампанія была засяроджана на іх удзеле.
«Heat» быў выпушчаны студыяй Warner Bros. Pictures 15 снежня 1995 годаў і меў камерцыйны поспех. Ён сабраў 187 мільёнаў долараў пры бюджэце ў 60 мільёнаў, атрымаўшы хвалу за рэжысуру і сцэнарый Мана, паслядоўнасць дзеянняў, мікшаванне гуку і выкананне Пачына і Дэ Ніра. Нягледзячы на тое, што ён не атрымаў ніводнай намінацыі на галоўныя прэміі, «Heat» лічыцца адным з самых уплывовых фільмаў у сваім жанры і натхніў на некалькі іншых работ. 20 ліпеня 2022 года было абвешчана аб распрацоўцы сіквела.
Сюжэт
Ніл Мак-Колі — прафесійны злодзей з Лос-Анджэлеса. Ён і яго каманда — правая рука Крыс Шыхерліс, паліцэйскі Майкл Чэрыта, кіроўца Гілберт Трэха і нядаўна наняты Вайнгра — рабуюць аблігацыі на прад’яўніка на 1,6 мільёна долараў з браняванага аўтамабіля. Падчас рабавання Вайнгра без правакацыі забівае ахоўніка. Мак-Колі забівае другога ахоўніка, які спрабуе выцягнуць яго схаваную зброю, а Чэрыта забівае трэцяга ахоўніка, каб не пакінуць сведак. Пазней Мак-Колі рыхтуецца забіць Вайнгра, але той уцякае.
Лейтэнант паліцыі Лос-Анджэлеса Вінсент Ханна і яго каманда расследуюць рабаванне. Ханна, адданы законнік і былы марскі пяхотнік, мае напружаныя адносіны са сваёй трэцяй жонкай Джасцін і з усіх сіл спрабуе знайсці зносіны са сваёй падчарыцай Ларэн. Мак-Колі прытрымліваецца правіл: «не дазваляйце ў сваім жыцці быць нічому такому, што вы не маглі б выкінуць праз 30 секунд, калі заўважыце спякоту за вуглом». Знаходзячыся ў рэстаране, Мак-Колі сустракае Ідзі, маладога графічнага дызайнера, з якой у яго завязваюцца адносіны.
Заборшчык Мак-колі, Нейт, прапануе яму прадаць скрадзеныя аблігацыі іх першапачатковаму ўладальніку, Роджэру Ван Занту. Ван Зант робіць выгляд, што згодны, але замест гэтага ладзіць засаду. Прадчуваючы пастку, Мак-Колі і яго каманда ўладкоўваюць контрзасаду і клянуцца забіць Ван Занта. Вайнгра забівае прастытутку; Каманда Ханны праводзіць расследаванне, выяўляючы доказы сувязі з забойствам іншых прастытутак, ахвяр серыйнага забойцы. Інфарматар паліцыі Лос-Анджэлеса звязвае Чэрыта з рабаваннем, і каманда Ханны пачынае сачыць за ім, вядзе да астатніх членаў экіпажа і іх наступнай мэты: сховішча каштоўных металаў. Каманда Ханны назірае за сховішчам, але калі неасцярожны афіцэр шуміць, Мак-Колі прымушае сваю каманду пакінуць працу.
Каманда Мак-Колі згаджаецца на апошняе рабаванне банка на 12,2 мільёна долараў. Ханна высочвае Мак-Колі і спыняе яго на 105 аўтастрадзе, запрашаючы на каву. Яны абмяркоўваюць сваю адданасць адпаведнай працы і абмежаванні асабістага жыцця; Ханна апісвае свой няўдалы шлюб, а Мак-Колі прызнаецца, што ён гэтак жа ізаляваны. Нягледзячы на тое, што яны паважаюць адзін аднаго, абодва прызнаюць, што заб’юць аднаго, калі спатрэбіцца. Вайнгра заключае здзелку з Ван Зантам, каб дапамагчы ліквідаваць каманду Мак-колі. Трэха кідае рабаванне банка ў апошні момант, сцвярджаючы, што паліцыя Лос-Анджэлеса сочыць за ім занадта пільна. Мак-Колі наймае старога калегу Дона Брыдана на месца Трэха ў якасці кіроўцы, і каманда здзяйсняе крадзеж.
Дзейнічаючы па падказцы целаахоўніка Ван Занта, паліцыя Лос-Анджэлеса перахоплівае рабаўнікоў, калі яны пакідаюць банк, што прыводзіць да масавай перастрэлкі, у якой Брыдан і некалькі афіцэраў забітыя. Мак-Колі ўдаецца ўцячы з параненым Шыхерлісам. Чэрыта спрабуе ўцячы, але яго забівае Ханна. Пакінуўшы Шыхерліса з Нейтам, Мак-Колі прыходзіць у дом Трэха і знаходзіць яго смяротна параненым, а яго жонку забітай. Трэха паказвае ўдзел Вайнгра і Ван Занта, перш чым папрасіць Мак-Колі забіць яго. Мак-Колі ўрываецца ў асабняк Ван Занта і забівае яго. Даведаўшыся пра сувязь Мак-Колі з Вайнгра і выявіўшы, што Вайнгра хаваецца ў гасцініцы, атрад Ханны вырашае выкарыстаць яго ў якасці прыманкі, каб прывабіць Мак-Колі. Калі Мак-Колі рыхтуецца бегчы з краіны, Ідзі выяўляе яго злачынную асобу, але згаджаецца паехаць з ім. Перш чым уцячы, Шыхерліс спрабуе памірыцца са сваёй жонкай Шарлін, якую паліцыя Лос-Анджэлеса прымусіла даставіць мужа. Ён сустракае яе ў яе гатэлі, яна папярэджвае яго жэстам рукі, і ён уцякае.
Расстаўшыся з Джасцін, Ханна выяўляе, што Ларэн спрабавала скончыць жыццё самагубствам у сваім нумары гатэля, і адпраўляе яе ў бальніцу; ён мірыцца з Джасцін пасля таго, як яны даведаліся, што Ларэн выжыла. Мак-Колі едзе ў аэрапорт з Ідзі, але той пазнае месцазнаходжанне Вайнгра і адмаўляецца ад сваёй звычайнай асцярожнасці, каб адпомсціць. Мак-Колі пранікае ў гатэль, уключае пажарную сігналізацыю, урываецца ў пакой Вайнгра і забівае яго. Калі Мак-Колі вяртаецца да Ідзі, яго заўважае Ханна. Мак-Колі кідае Ідзі і ўцякау ў аэрапорт Лос-Анджэлеса. Абодва пераследуюць адзін аднаго, і Ханна страляе Мак-Колі ў грудзі. Ханна бярэ Мак-Колі за руку, калі той памірае ад ран.
База для сюжэта
«Heat» заснаваны на рэальнай гісторыі Ніла Мак-Колі, злачынца і былога зняволенага Алькатраса, якога высачыў дэтэктыў Чак Адамсан у 1964 годзе. У 1961 годзе Мак-Колі быў пераведзены з Алькатраса ў Мак-Ніл, што згадваецца ў фільме. Ён выйшаў на волю ў 1962 годзе і адразу ж пачаў планаваць новыя злачынствы. Майкл Парыль і Уільям Пінкертан выкарысталі балтарэзы і свердзелы, каб абакрасці кампанію-вытворцу алмазных свердзелаў, што паказана ў фільме. Персанаж Пачына шмат у чым заснаваны на дэтэктыве Чаке Адамсане, які пачаў сачыць за бандай Мак-Колі, ведаючы, што той зноў пачаў здзяйсняць злачынствы. Аднойчы яны нават сустрэліся за кавай, як паказана ў фільме. Іх дыялог у сцэнарыі быў заснаваны на размове Мак-Колі і Адамсана. У наступны раз, калі яны сустрэліся, былі выцягнуты зброі, як паказана ў фільме.
25 сакавіка 1964 года Мак-Колі і члены яго банды рушылі ўслед за браніраваным аўтамабілем, які дастаўляў грошы ў прадуктовую краму National Tea па адрасе 4720 S. Cicero Avenue, Чыкага. Як толькі грошы былі дастаўленыя, трое рабаўнікоў зайшлі ў краму. Яны пагражалі клеркам і скралі мяшкі з грашыма на 13 137 долараў, перш чым пачалася паліцэйская стральба.
Банда Мак-Колі не ведала, што Адамсан і восем іншых дэтэктываў заблакіравалі ўсе магчымыя выхады; машына для ўцёкаў павярнула ў завулак, рабаўнікі ўбачылі блакаду і зразумелі, што аказаліся ў пастцы. Усе чацвёра выйшлі з аўтамабіля і пачалі страляць. Расэл Брэдан (або Брыдэн) і Майкл Парыль былі забітыя ў завулку, а Міклаш Палесці (на якім Крыс Шыхерліс вельмі слаба заснаваны) выбраўся і ўцёк. Мак-Колі быў застрэлены на лужку суседняга дома. Яму было 50 гадоў, і ён быў галоўным падазраваным у некалькіх крадзяжах. Палесці быў схоплены праз некалькі дзён і адпраўлены ў турму.
Адамсан зрабіў паспяховую кар’еру тэле- і кінапрадзюсара і памёр у 2008 годзе ва ўзросце 71 года. У тытрах фільма «» Майкла Мана было напісана «Памяці Чака Адамсана».
Персанаж Нейта ў выкананні Джона Войта заснаваны на, які працаваў кансультантам Мана ў фільме.
Адменены серыял
У 1979 годзе Ман напісаў 180-старонкавы чарнавік «Heat». Пасля стварэння «Злодзея» ў 1981 годзе ён перапісаў яго ў надзеі знайсці рэжысёра, які зняў бы яго. У канцы 1980-х гадоў ён прапанаваў фільм свайму сябру, кінарэжысёру, які адмовіў яму. Пасля поспеху «» і «» Ман павінен быў прадзюсаваць новае крымінальнае тэлешоў для NBC. Ён ператварыў сцэнарый, які стаў «Heat»'ам, у 90-хвілінны для тэлесерыяла з удзелам аддзела рабаванняў і забойстваў паліцэйскага дэпартамента Лос-Анджэлеса са Скотам Планкам у ролі Ханны і Алексам Макартурам у ролі Мак-Колі, перайменаванага ў Патрыка Мак-Ларэна. Пілот быў зняты ўсяго за дзевятнаццаць дзён, што нетыпова для Мана. Сцэнарый быў скарочаны амаль да траціны сваёй першапачатковай даўжыні, апушчаючы шмат сюжэтаў, якія ўвайшлі ў «Heat». Сетка была незадаволеная Планкам у ролі галоўнай ролі і папрасіла Мана перапрацаваць ролю Ханны. Ман адмовіўся, і серыял быў адменены, а пілотны фільм выйшаў у эфір 27 жніўня 1989 года як тэлефільм пад назвай «L.A. Takedown», які пазней быў выпушчаны на і DVD у Еўропе.
Перадвытворчасць
Каб зрабіць працяглую перастрэлку больш рэалістычнай, яны нанялі былога брытанскага сяржанта  ў якасці інструктара па зброі. Ён распрацаваў план па падрыхтоўцы зброі, каб на працягу трох месяцаў трэніраваць акцёраў баявымі патронамі перад тым, як страляць халастымі патронамі для сапраўднага дубля, і займаўся падрыхтоўкай іх да рабавання банка.
Кастынг
Дэ Ніра быў першым удзельнікам акцёрскага складу, які атрымаў сцэнарый фільма, паказаўшы яго Пачына, які таксама хацеў прыняць удзел у фільме. Дэ Ніра лічыў, што «Heat» была «вельмі добрай гісторыяй, у якой было асаблівае пачуццё, рэальнасць і сапраўднасць». У 2016 годзе Пачына расказаў, што на працягу ўсяго фільма ён лічыў свайго персанажа пад уплывам какаіну.
Ман адвёз Кілмера, Сайзмара і Дэ Ніра ў для апытання сапраўдных злачынцаў, каб акцёры падрыхтаваліся да іх роляў. Даследуючы сваю ролю, Джад сустрэла некалькі былых прастытутак, якія сталі хатнімі гаспадынямі.
Кіану Рыўзу была прапанавана роля Крыса Шыхерліса, але ён адмовіўся ад яе на карысць Гамлета ў Манітобскім тэатральным цэнтры. У выніку гэтую ролю атрымаў Вэл Кілмер.
Зборы
«Heat» выйшаў у пракат 15 снежня 1995 года і атрымаў 8,4 мільёна долараў у 1325 кінатэатрах, заняўшы трэцяе месца пасля «» і «Гісторыі цацак». У далейшым ён зарабіў 67,4 мільёна долараў у пракаце ЗША і 120 мільёнаў долараў у пракаце за мяжой. Фільм заняў 25-е месца паводле збораў у 1995 годзе.
Саўндтрэк
19 снежня 1995 года выпусціла  на касеце і кампакт-дыску пад назвай «Heat: Music from the Motion Picture». Прадзюсаваннем альбома займаўся Маціяс Гол. Ён змяшчае 29-хвілінную падборку музыкі да фільма, напісанай Эліятам Голдэнталям, а таксама песні іншых выканаўцаў, такіх як U2 і (супрацоўнічаюць як ),,  і Ліза Джэрард. Для фільма была выкарыстана скарочаная інструментальная версія песні Joy Division «», якая таксама гучыць у той жа форме ў саўндтрэку. Ман паўторна выкарыстаў трэк «Armenia» у сваім фільме 1999 года «». Фільм заканчваецца песняй Moby «God Moving Over the Face of the Waters», іншая версія якой была ўключана ў канец альбома з саўндтрэкамі.
Уплыў
Французскі гангстэр Rédoine Faïd сказаў Ману на кінафестывалі: «Вы былі маім тэхнічным дарадцам». СМІ апісвалі больш познія рабаванні як сцэны з «Heat», у тым ліку рабаванні браніраваных аўтамабіляў у Паўднёвай Афрыцы, Калумбіі , Даніі, Нарвегіі і нават у , у якой Лары Філіпс-малодшы і Эміль Мэтэсарэану абрабавалі аддзяленне Bank of America у Паўночным Галівудзе і, як і ў фільме, сутыкнуліся з паліцыяй Лос-Анджэлеса, калі яны выходзілі з банка. У кватэры Філіпса была копія фільма. Гэтая перастрэлка лічыцца адной з самых працяглых і крывавых падзей такога тыпу ў гісторыі амерыканскай паліцыі. Абодва рабаўнікі былі забітыя, а адзінаццаць паліцэйскіх і сем мірных жыхароў атрымалі раненні падчас перастрэлкі. Падчас асвятлення перастрэлкі фільм шмат згадваўся.
Для свайго фільма «» рэжысёр Крыстафер Нолан чэрпаў натхненне ў вобразе з фільма «Heat» па парадку «распавесці вельмі вялікую гарадскую гісторыю ці гісторыю горада». У 2016 годзе, праз год пасля 20-годдзя «Heat», Нолан быў мадэратарам сесіі пытанняў і адказаў з Майклам Манам і акцёрамі і здымачнай групай у.
Heat быў адным з натхняльнікаў для вельмі ўплывовай відэагульні 2001 года Grand Theft Auto III, яе сіквела 2008 года , асабліва місіі «Трохліставая канюшына», якая была натхнёная кульмінацыяй рабавання банка і перастрэлкі з паліцыяй і Grand Theft Auto V 2013 года, асабліва місіі «Blitz Play», дзе экіпаж блакуе, а затым перакульвае браніраваны аўтамабіль, каб абрабаваць яго.
Рэжысёр сказала, што яна «апантаная» «Heat», і сказала, што «тэмы „Heat“ насамрэч з’яўляюцца тэмамі маіх фільмаў, за выключэннем таго, што яны зусім іншыя, у зусім іншым свеце».
Жаўткі
Жаўткі́ (, Желтки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Любанскага сельсавета.
Іван Якаўлевіч Лепешаў
Іван Якаўлевіч Лепешаў (, в. Іскозы,  — ) — беларускі мовазнавец. Доктар філалагічных навук, прафесар. Ветэран Вялікай Айчыннай вайны, меў раненні, быў узнагароджаны ордэнам Вялікай Айчыннай вайны II ступені, медалямі «За адвагу», «За баявыя заслугі», «За ўзяцце Кёнігсберга» і інш.
Біяграфія
Беспадстаўна рэпрасаваны, а пасля рэабілітаваны (1963) за адсутнасцю віны, працаваў рознарабочым у лагерах Прыморскага края (1949—1955).
Памёр 12 кастрычніка 2014 года. Пахаваны на гродзенскіх могілках «Аульс» у сектары 1Б
Навуковая дзейнасць
Кола навуковых інтарэсаў вучонага была шырокае. Найперш — даследаванні ў сферы фразеалогіі, якой аўтар прысвяціў больш як 10 кніг. Сярод іх самай значнай можна лічыць манаграфію-дапаможнік «Фразеалогія сучаснай беларускай мовы» (1998), якая з'яўляецца вынікам шматгадовых тэарэтычных напрацовак даследчыка. Па глыбіні вырашэння шматлікіх, часта спрэчных пытанняў у сферы фразеалогіі яна самая грунтоўная ў славянскай фразеалагічнай навуцы. Шмат увагі Іван Лепешаў надаваў даследаванню іншых моўных з'яў, займаўся праблемамі парэміялогіі, лексікалогіі, граматыкі, культуры мовы, стылістыкі, мовы мастацкай літаратуры і інш.
Аўтар 520 навуковых, навукова-метадычных публікацый, працы «Литературно-краеведческий кружок», больш як 40 кніг («Этымалагічны слоўнік фразеалагізмаў», «Лінгвістычны аналіз тэксту», «У пошуках ісціны», «Надзённае», суаўтар «Практыкума па беларускай мове» ды інш.).
Валевэ
Валевэ (Valleve) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 138 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 9 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 24010. Тэлефонны код — 0345.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro e San Paolo di Tarso.
Мікалай Радзівіл (біскуп жамойцкі)
Мікалай Радзівіл (каля 1492 — 3 лістапада 1529/1530, Варні, Жамойцкае староства) — царкоўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Біскуп жамойцкі (з 1521).
Біяграфія
З гонядзка-мядзельскай лініі роду Радзівілаў гербу «Трубы», сын Мікалая, канцлера вялікага літоўскага, і Альжбеты з Саковічаў. Меў брата Яна, падчашага вялікага літоўскага і старосту генеральнага жамойцкага.
Навучаўся ў Балонні і Рыме. Там жа ў Італіі, відаць, атрымаў капланскае прызначэнне.
Дзякуючы ўпрыву бацькі і стрыя біскупа віленскага Войцеха Радзівіла, у 1521 годзе стаў біскупам жамойцкім. Не адыграў аднак вялікай ролі ў гісторыі Вялікага Княства Літоўскага.
Галерэя
У картцы да артыкула прыводзіцца партрэт з Нясвіжскай партрэтнай галерэі, напісаны каля 1733 года невядомым мастаком. У 1950 годзе па загаду ўладаў СССР гэты партрэт перадалі Польшчы, цяпер ён захоўваецца ў Нацыянальным музеі ў Варшаве.
Юлій Платонавіч Пурэцкі
Юлій Платонавіч Пурэ́цкі (нар., г. Ташкент — ) — беларускі архітэктар. Заслужаны будаўнік Узбекскай ССР (1972).
Біяграфія
Скончыў у 1954 годзе Ташкенцкі політэхнічны інстытут. У 1945—1969 гадах працаваў у праектных арганізацыях Ташкента. У 1975—2000 гадах у інстытуце «Мінскпраект» (кіраўнік майстэрні).
Член Саюза архітэктараў СССР з 1956 года. Пражываў у Мінску.
Творчасць
Асноўныя работы ў Мінску: ТЭА генплана Мінска (1982, кіраўнік аўтарскага калектыву), генплан і праект планіроўкі прыгараднай зоны (1982, прэмія Савета Міністраў СССР, 1985), праект дэталёвай планіроўкі цэнтра Мінска (1983, у сааўтарстве), шэрагу жылых раёнаў, галіновыя схемы перспектыўнага развіцця Мінска (1983—1985). Адзін з аўтараў генеральнага плана Ташкента (1971, прэмія Савета Міністраў СССР), планіроўкі і забудовы цэнтра Ташкента (1975, Дзяржаўная прэмія СССР 1975). Аўтар прац у галіне горадабудаўніцтва.
Станіслаў Францавіч Кулеш
Станіслаў Францавіч Кулеш (, пас. Беразінскае, Маладзечанскі раён, Мінская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 16 ліпеня 1960 года ў пас. Беразінскае Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці.
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут, інжынер-механік; Акадэмію кіравання пры Кабінеце Міністраў Рэспублікі Беларусь, менеджар-эканаміст.
Служыў у радах Узброеных Сіл. Працаваў майстрам, старшым майстрам, начальнікам торфабрыкетнага завода «Беразінскі», старшынёй Гарадзілаўскага сельскага Савета, намеснікам дырэктара, галоўным механікам торфабрыкетнага завода «Беразінскі», дырэктарам ААТ «Беразінскае».
З'яўляўся дэпутатам Маладзечанскага сельскага, Маладзечанскага раённага Саветаў дэпутатаў, Мінскага абласнога Савета дэпутатаў дваццаць шостага склікання.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Альшэва (Бярозаўскі раён)
Альшэ́ва (, Ольшево) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Пескаўскага сельсавета. Размешчана за 26 км ад Бярозы, за 3,5 км ад чыгуначнай станцыі Белаазёрск.
Станіслаў Францавіч Кулеш
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дачку і сына.
Альшэва (Бярозаўскі раён)
Гісторыя
У канцы XVIII — пачатку XIX ст. ўрочышча ва ўладанні Войцеха Пуслоўскага. У 1809 годзе пабудаваны касцёл (захаваўся толькі фрагмент сцяны) з фамільным склепам Пуслоўскіх, потым цагляная вежа з дубовым крыжам паблізу Альшэва, дзе знаходзіўся гаспадарчы двор. У касцёле захоўваўся рарытэтны збор абразоў (вядомы па фотаздымках 1927 года). У фамільным склепе быў пахаваны Францішак-Ксаверы Друцкі-Любецкі, (1778—1846), брат жонкі Войцеха, удзельнік італьянскага паходу А. Суворава (1799), міністр фінансаў Царства Польскага, прах якога быў перавезены з Пецярбургу.
У канцы XIX ст. ў Пескаўскай воласці Слонімскага павета Гродзенскай губерні. Паводле перапісу 1897 годзе ўрочышча Альшэўка ва ўладанні Пуслоўскага, дзейнічаў піцейны дом, сядзіба прыходскага свяшчэнніка, на якой знаходзілася царква і дзейнічала царкоўная школа ў асобным будынку. Паселішча межавала з фальваркам Чашнікі.
Найноўшы час
У 1905 годзе сяло, дзейнічала царква. З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года — войскамі Польшчы. У ліпеня—жніўні 1920 года на кароткі час была ўстаноўлена савецкая ўлада. З 1921 года — у складзе Польшчы, з 1924 года ў Пескаўскай гміне Косаўскага павета Палескага ваяводства, 6 будынкаў.
З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска ў Альшэўскім сельсавеце Бярозаўскага раёна. У той час у сельсавеце працавалі 2 няпоўныя сярэднія школы, саматужны цагельны завод, хатачытальня, магазін. У чэрвеня 1941 — ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. 16 ліпеня 1954 года сельсавет перайменаваны ў Ніўкаўскі (цэнтр — в. Ніўкі).
З 12 студзеня 1960 года ў Белаазёрскім сельскім (з 25 чэрвеня 1960 года пасялковым) савеце, з 22 студзеня 1963 года ў складзе Здзітаўскага сельсавета, з 7 кастрычніка 1968 года ў Белаазёрскім пасялковым савеце, з 15 сакавіка 1971 года ў Белаазёрскім сельсавеце. Паводле перапісу 1970 года дзейнічалі птушкаферма, саўгас «Альшэўскі».
Да 17 верасня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Белаазёрскага сельсавета.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з 2 кароткіх паралельных вуліц, арыентаваных з поўначы на поўдзень, да якіх Т-падобна прымыкае з усходу яшчэ адна вуліца.
Зімнік (Буда-Кашалёўскі раён)
Зі́мнік (, Зимник) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Камунараўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 26 км ад Буда-Кашалёва, 10 км ад чыгуначнай станцыі Лазурная (на лініі Жлобін — Гомель), 22 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На захадзе меліярацыйны канал.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай дарозе, затым па шашы Доўск — Гомель. Забудова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Радашковічы
Радашко́вічы (, Радошковичи) — гарадскі пасёлак у Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці, у зліцця рэк Вязынка і Гуйка ў Рыбчанку, на Вілейска-Мінскай воднай сістэме. З’яўляецца цэнтрам Радашковіцкага сельсавета (не ўваходзіць у яго склад). За 32 км ад Маладзечна, 41 км ад Мінска, 10 км ад чыгуначнай станцыі Радашковічы; на аўтамабільнай дарозе Мінск — Маладзечна. Насельніцтва 5 807 чал. (2017).
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Радашковічы датуецца 1447 годам, калі кашталян віленскі Пётр Гедыгольдавіч заснаваў тут касцёл Найсв. Тройцы. У розныя часы мясцовасць знаходзілася ва ўладанні Вярэйскага, Гаштольдаў, каралевы Боны, Глябовічаў, Агінскіх, Радзівілаў. З 1539 года да сярэдзіны XIX ст. тут рэгулярна праводзіліся кірмашы.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Радашковічы апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, дзе сталі заштатным горадам Вілейскага павета. У час вайны 1812 года пры наступленні французскіх войскаў на Мінск тут на тры дні спыняўся Напалеон Банапарт. Падчасі вызваленчага паўстання (1830—1831) паселішча на пэўны час вызвалілі з-пад расійскай улады. У 1842 годзе Радашковічы сталі цэнтрам воласці Віленскай губерні. Станам на 1859 год тут было 222 будынкі (на 1866 год — 225 будынкаў ). У 1882 годзе ў мясцовым касцёле ахрысцілі Яна Луцэвіча (Янку Купалу).
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Радашковічы апынуліся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Віленскім ваяводстве. Цягам 1922—1928 гадоў у месце працавала Радашковіцкая беларуская гімназія імя Ф. Скарыны.
У 1939 годзе Радашковічы ўвайшлі ў БССР. У 1940 годзе афіцыйны статус паселішча панізілі да гарадскога пасёлка, які стаў цэнтрам раёна (у 1960 годзе Радашковіцкі раён ліквідавалі). У Другую сусветную вайну з 25 чэрвеня 1941 года да 3 ліпеня 1944 года гарадскі пасёлак знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй. У 2004 годзе ў склад Радашковічаў увайшла вёска Сярэбранка. У падпарадкаванні Радашковіцкага пасялковага Савета знаходзілася вёска Удранка, якая 29 снежня 2009 года ўвайшла ў склад Радашковіцкага сельсавета.
Эканоміка
Прадпрыемствы па вытворчасці керамічных вырабаў, харчовай і лёгкай прамысловасці. Санаторый «Хваёвы Бор», санаторый-прафілакторый «Зорны», дзіцячы аздараўленчы комплекс «Маяк». Цэнтр ганчарнага рамяства.
Адукацыя
У Радашковічах працуюць сярэдняя і мастацтваў школы, школа-інтэрнат.
Медыцына
Медыцынскія паслугі падаюць пасялковая бальніца і паліклініка.
Лукомка
Лукомка, Лукамка, Уюнок — рака ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Ула (басейн Заходняй Дзвіны).
Агульныя звесткі
Выцякае з Лукомскага возера каля горада Новалукомль, цячэ ўздоўж усходняй ускраіны Лукомскага ўзвышша па Чашніцкай раўніне, вусце ў межах горада Чашнікі.
Даўжыня ракі 53 км. Плошча вадазбору 831 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 5,4 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,7 ‰.
Даліна трапецападобная, шырыня яе 400—600 м, у нізкай плыні да 5 км. Пойма перарывістая, у вярхоўі і вусцевай частцы забалочаная; шырыня 200—500 м, на забалочаных дзялянках да 1,6 км. Рэчышча моцна звілістае, шырынёй 15—20 м у высокай плыні, 8—12 метраў на астатнім працягу.
Найвышэйшы ўзровень разводдзя ў пачатку красавіка, сярэдняя вышыня над межанным узроўнем 1,1 м. Замярзае ў сярэдзіне лістапада, крыгалом у канцы сакавіка. Веснавы ледаход 8 дзён. Каля вёскі Рудніца Лукомскае вадасховішча.
У басейне ракі азёры Лукомскае, Катоўскае, Несіна, Заружанне (Ружына) Слідзец, Сарочынскае, Сцержань, Родамля, Святое, Пачаевіцкае і інш.
NGC 5905
NGC 5905 (іншыя абазначэнні — UGC 9797, MCG 9-25-38, ZWG 274.36, IRAS15140+5541, PGC 54445) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Багданаўка (Паўладарская вобласць)
Багданаўка — сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Луганскай сельскай акругі. Код КАТА — 556053200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 516 чалавек (257 мужчын і 259 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 403 чалавекі (213 мужчын і 190 жанчын).
Антон Дуброў
Антон Дуброў (нар. )  — беларускі тэнісны трэнер і былы гулец. З’яўляецца трэнерам тэнісісткі Арыны Сабаленка з 2020 года.
Кар’ера
Дуброў пачаў гуляць у тэніс ва ўзросце пяці гадоў. Яго найвышэйшая пазіцыя ў юніёрскім рэйтынгу ITF складае 272 месца, дасягнутае ў 2013 годзе дзякуючы выйгрышу тытула 5 узроўню ў парным разрадзе і 4 узроўню ў адзіночным разрадзе ў папярэднім годзе на. Падчас сваёй гульнявой кар’еры ён зарабіў адно рэйтынгавае ачко Асацыяцыі тэнісістаў-прафесіяналаў (ATP), выйграўшы толькі адзін з дзесяці адзіночных матчаў асноўнай сеткі на ITF Men’s Circuit з 2013 да 2015 года, але працягваў зрэдку выступаць да 2018 года, удзельнічаючы ў кваліфікацыйных розыгрышах ITF.
Даўні член каманды Арыны Сабаленка ў якасці яе партнёра па ўдарах, Дуброў стаў асноўным трэнерам Сабаленка ў 2020 годзе, замяніўшы даўняга трэнера Дзмітрыя Турсунова пасля кароткатэрміновага эксперыменту з Дзіцерам Кіндлманам. Сабаленка, якая ў 2020 годзе не ўваходзіла ў першую дзясятку WTA, дабілася больш стабільных вынікаў з Дубровым, выйграўшы чатыры тытулы WTA Tour у першым годзе трэнерскай працы апошняга. Заняўшы 2-е месца ў свеце напрыканцы 2021 года, яна прыпісала яму тое, што ён дапамог ёй адчуваць сябе больш упэўнена ў гульні, ацаніўшы працу з ім у пазітыўным ключы.
У лютым 2022 года, калі Сабаленка супраціўлялася спробам сваёй каманды перапрацаваць уласную падачу, маючы некаторыя праблемы з, Дуброў запрапанаваў сысці ў адстаўку, але Сабаленка пераканала яго застацца, паабяцаўшы, што «мы вернемся мацнейшымі». Каб выправіць падачу Сабаленка, у жніўні 2022 года быў прыўлечаны эксперт па біямеханіцы, і пасля заваявання свайго першага тытула Вялікага шлема ў адзіночным разрадзе на Адкрытым чэмпіянаце Аўстраліі 2023 года, яна падзякавала сваёй «самай шалёнай камандзе ў туры» — асноўнаму трэнеру Дуброву і трэнеру па фітнесе Джэйсану Стэйсі за падтрымку ў бурным мінулым годзе.
Мікалай Іванавіч Мішчанчук
Мікалай Іванавіч Мішчанчук (26 кастрычніка 1939, Майск Мазанаўскага раёна Амурскай вобласці — 2012) — беларускі паэт і літаратуразнавец. Член-карэспандэнт Беларускай акадэміі адукацыі (1998 г.), доктар філалагічных навук (1995 г.), прафесар. Вёў навуковыя даследаванні ў галіне беларускай літаратуры, літаратуры беларускага замежжа.
Біяграфія
Скончыў суцінскую школу з залатым медалём.
З 2004 года доктар філалагічных навук, прафесар, загадваў кафедрай беларускага літаратуразнаўства Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А. С. Пушкіна.
Творчасць
Першы верш «Метал» апублікаваны ў 1962 у часопісе «Бярозка». Асобныя вершы і падборкі друкаваліся ў беларускай літаратурнай перыёдыцы. Выйшлі зборнікі паэзіі «Вернасць», «Трывожуся за белы свет».
Аўтар кніг, публікацыі, працы
Царква Джэзуаці
Царква Джэзуаці або Санта-Марыя дэль Разарыя (італ. Il Gesuati / Santa Maria del Rosario) — царква ў Венецыі, знаходзіцца ў раёне Дарсадура на канале Джудэка.
Была пабудавана архітэктарам Джорджа Масары для ордэна дамініканцаў у першай палове XVIII стагоддзя. Столевыя фрэскі, якія паказваюць сцэны з жыцця святога Дамініка распісваў Цьепола.
У царкве знаходзяцца працы Т'епола, Джанбатысты П'яцэта і Тынтарэта.
Мужчынская зборная Беларусі па кёрлінгу
Мужчынская зборная Беларусі па кёрлінгу — прадстаўляе Беларусь у міжнародных турнірах па мужчынскім кёрлінге.
NGC 5906
NGC 5906 — частка галактыкі ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цеплавоз
З'явіўся ў пачатку XX стагоддзя цеплавоз стаў эканамічна выгаднай заменай як нізкаэфектыўным састарэлым паравозам, так і электравозам, што з'явіліся адначасова, і былі рэнтабельнымі толькі на магістралях з параўнальна вялікім груза- і пасажырапатокам.
Гісторыя цеплавозабудавання
Першы эксперыментальны цеплавоз для працы на магістральных лініях быў распрацаваны пад кіраўніцтвам Рудольфа Дызеля ў 1909 годзе, пабудаваны да верасня 1912 г., аднак з-за ўзніклых праблем пры выпрабаваннях, а таксама распачатай Першай сусветнай вайны яго дапрацоўка так і не была скончаная.
Вальнегра
Вальнегра (Valnegra) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 214 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 102 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 24010. Тэлефонны код — 0345.
Гараны (народ)
Гара́ны, або гара́нцы (саманазвы: горани, горанци) — малы славянскі народ на Балканскім паўвостраве. Паходзяць з рэгіёна Гора на поўдні Косава. У Сербіі і Рэспубліцы Косава, дзе гараны прызнаюцца як этнічная меншасць, жывуць 18032 прадстаўнікі гэтага народа (2011 г.). Акрамя таго, гараны насяляюць памежныя раёны Албаніі і Паўночнай Македоніі.
Гісторыя
Славяне пачалі перасяляцца на поўдзень Мятохіі ў VI - VII стст., дзе сутыкаліся з раманізаваным насельніцтвам і продкамі албанцаў, магчыма дарданамі. Сучасны косаўскі гісторык Мухарэм Кафлешы імкнецца знайсці агульныя ілірыйскія карані ў косаўскіх албанцаў і гаранаў.