cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бітва пры Платэях
Супрацьстаянне на рацэ Асоп
Конніца Мардонія нападала асобнымі атрадамі на элінаў, якія наносілі ім цяжкія страты. Падчас адной з вылазак быў забіты военачальнік персаў. Гібель самага паважанага ў войску, пасля цара і Мардонія, чалавека значна знізіла яго баявы дух. Грэкі ж, падбадзёраныя гэтай маленькай перамогай, прасунуліся да лагера персаў. Спартанцы і тэгейцы занялі правы фланг, афіняне — левы.
Кожны з бакоў устрымліваўся ад нападу. Герадот звязвае гэта з атрыманымі падчас ахвярапрынашэнняў прадвесцямі. Як персы, так і эліны атрымалі спрыяльныя прадвесці ў выпадку абароны і неспрыяльныя пры наступе. Гэта супрацьстаянне, калі ніводны з бакоў не пачынаў наступ, звязана з тым, што персам было складана штурмаваць умацаванні грэкаў, а грэкі, знаходзячыся на сваёй зямлі, працягвалі атрымліваць падмацаванні. Паўсаній таксама не хацеў пазбавіцца выгодных пазіцый на горных схілах. На восьмы дзень персідскай конніцы ўдалося захапіць абоз з харчом з 500 вазоў, які накіроўваўся з Пелапанеса.
Яская дыяцэзія
Яская дыяцэзія (Dioecesis Iasensis, Dieceza Romano-Catolică de Iași) — каталіцкая дыяцэзія лацінскага абраду з цэнтрам у горадзе Ясы, Румынія.
Бітва пры Платэях
Супрацьстаянне на рацэ Асоп
Персы засыпалі крыніцу Гаргафій, з якога чэрпалі ваду эліны. Іншая магчымая крыніца вады, рака Асоп, была недаступная з-за абстрэлаў лучнікамі. Такім чынам, цэлая армія засталася без вады і харчу, пасля чаго Паўсаній прыняў рашэнне пачаць адступленне.
Яская дыяцэзія
Гісторыя
27 чэрвеня 1884 года Папа Леў XIII заснаваў Яскую дыяцэзію на аснове былога апостальскага вікарыята Малдавіі. У Яскую дыяцэзію ўваходзіла тэрыторыя поўначы сучаснай Румыніі і большая частка тэрыторыі сучаснай Малдовы.
Бітва пры Платэях
Супрацьстаянне на рацэ Асоп
Адступленне было арганізавана вельмі дрэнна. Грэкі пераблыталі кірунак адыходу і адышлі да Платэяў. Афіняне, спартанцы і тэгейцы, на якіх была ўскладзена задача закрываць асноўныя сілы, да раніцы нават не пачалі адступленні. Адзін са спартанскіх военачальнікаў Амамфарэт адмовіўся пакідаць лагер. У выніку сілы грэкаў сталі ўяўляць сабой не армію, а сукупнасць разрозненых атрадаў.
Яская дыяцэзія
Гісторыя
Першапачаткова дыяцэзія знаходзілася ў прамым падпарадкаванні Святому Прастолу, з утварэннем у 1930 годзе Бухарэсцкай мітраполіі падпарадкавана ёй. Пасля ўваходжання Малдовы ў склад СССР юрысдыкцыя Яскай дыяцэзіі дэ-факта распаўсюджвалася толькі на поўнач Румыніі. У 1993 годзе гэта было замацавана юрыдычна з утварэннем на тэрыторыі незалежнай Малдовы апостальскай адміністратуры, ператворанай у 2001 годзе ў Кішынёўскую дыяцэзію.
Бітва пры Платэях
Бітва
Калі персы заўважылі адступленне грэкаў, Мардоній прыняў рашэнне пачаць праследаванне. Войска перайшла раку Асоп і рушыла ўслед за спартанцамі і тэгейцамі. Першым быў атакаваны атрад Амамфарэта, які адмовіўся аступаць. Даведаўшыся пра пачатак наступу ворага, Паўсаній адправіў ганца да афінян з просьбай дапамагчы. Атрад пад камандаваннем Арыстыда павярнуў назад, аднак быў атакаваны саюзнымі персам фіванцамі. У сувязі з адсутнасцю дапамогі спартанцы апынуліся ў вельмі цяжкім становішчы, спрабуючы супрацьстаяць асноўным сілам арміі Мардонія.
Яская дыяцэзія
Гісторыя
17 мая 2014 года быў беатыфікаваны біскуп яскі, які памёр у турме ў 1951 годзе падчас ганенняў камуністычнага рэжыму на Каталіцкую царкву.
Сучасны стан
З 1990 года дыяцэзію ўзначальвае біскуп Петру Гергель. Кафедральным саборам дыяцэзіі доўгі час служыў сабор Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Ясах, але ў 2005 годзе ў горадзе быў асвячоны новы сабор Святой Марыі Царыцы, куды была перанесена біскупская кафедра. Статус сабора акрамя двух вышэйпералічаных таксама мае сабор Наведзінаў ў горадзе Бакэу, былы кафедральны сабор скасаванай Бакэўскай дыяцэзіі. На тэрыторыі дыяцэзіі размешчана адна з 4 малых базілік Румыніі — базіліка Качыкі ў жудзецы Сучава.
Яская дыяцэзія з'яўляецца суфраганнай у адносінах да Бухарэсцкія архідыяцэзіі. У адрозненне ад трох іншых падпарадкаваных Бухарэсту дыяцэзій — Арадзьскай, Сату-Марскай і Тымішаарскай, дзе большасць каталікоў складаюць этнічныя венгры, у Яскай дыяцэзіі большасць каталікоў — этнічныя румыны.
Бітва пры Платэях
Бітва
У той час як лакедэманяне атрымалі верх над персамі, афінянам удалося зламаць упорнае супраціўленне фіванцаў. Як толькі вестка пра перамогу Паўсанія і пералом у бітве дасягнула атрады элінаў, якія адступалі, яны развярнуліся і пачалі праследаванне пераможанага ворага. Сумеснымі сіламі быў узяты ўмацаваны лагер персаў. Сярод яго абаронцаў, заціснутых у вузкай прасторы, пачалася паніка, і яны былі практычна цалкам перабіты. Так, з першапачатковай колькасці ў 300 тысяч чалавек ацалелі толькі атрад Артабаза, які быў утрыманы военачальнікам ад удзелу ў бітве, і каля 3 тысяч воінаў, якія прымалі непасрэдны ўдзел у бітве. Прыведзеныя «бацькам гісторыі» звесткі хоць і выклікаюць сумневы адносна колькасці персаў, але сведчаць пра разгромнае паражэнне персаў і іх саюзнікаў.
Яская дыяцэзія
Сучасны стан
Паводле даных на 2006 год дыяцэзія налічвала 255 798 вернікаў, 130 парафій і 364 святары.
Бітва пры Платэях
Бітва
Страты грэкаў, паводле Герадота, былі мінімальныя і склалі ўсяго 159 чалавек — 91 спартанец, 16 тэгейцаў і 52 афіняніны. Менавіта прадстаўнікі гэтых грэчаскіх полісаў бралі ўдзел на першых этапах бітвы. З прыведзенымі лічбамі не згаджаліся нават антычныя гісторыкі. Плутарх піша пра 1360 загінулых у баі грэкаў, адзначаючы, што загінулыя былі не толькі сярод трох полісаў. Эфар і Дыядор Сіцылійскі гавораць пра больш як 10 тысячах загінулых элінаў.
Пасля бітвы
Герадот таксама прыводзіць эпізод, які характарызуе спешчанасць персаў. Сярод трафеяў грэкам дастаўся шацёр Мардонія з вялікай колькасцю залатога і сярэбранага посуду. Паўсаній загадаў палонным прыгатаваць такі ж абед, які яны рыхтавалі свайму былому военачальніку. Гледзішча раскошна прыгатаванага абеду і пышнасці шатра выклікала здзіўленне ў спартанца. Жартам ён загадаў сваім слугам прыгатаваць лаконскі абед, пасля чаго запрасіў іншых военачальнікаў элінаў. Калі тыя памкнуліся, ён са смехам сказаў : "Эліны! Я сабраў вас, каб паказаць неразважлівасць гэтага правадыра мідзян, які жыве ў такой раскошы і ўсёткі прыйшоў да нас, каб адняць нашыя няшчасныя крошкі."
Паўсаній меў падставы смяяцца над дурасцю персаў, якія, маючы магчымасць атрымліваць асалоду ад такога багацця, пускаліся ў шлях, каб заваяваць элінаў, якія бедна жылі ў сваіх горных жытлах.
Плутарх распавядае пра сітуацыю, якая адбылася непасрэдна пасля бітвы, якая ледзь не стала прычынай міжусобнага ваеннага канфлікту паміж спартанцамі і афінянамі. Кожны з бакоў лічыў сябе годным галоўнай узнагароды за адвагу. Арыстыд, военачальнік афінян, угаварыў бакі даць вырашыць гэта пытанне ўсім грэкам. Па прапанове карынфяніна Клеакрыта было прынята кампраміснае рашэнне перадаць узнагароду Платэям.
Эліны захапілі багатую здабычу. Дзясятая яе частка была ахвяравана багам, у прыватнасці, у свяцілішча Апалона ў Дэльфах была адпраўлена бронзавая калона, створаная са зброі загінулых падчас бітвы персаў. Стварэнне калоны было адзначана скандалам. Военачальнік элінаў пры Платэях Паўсаній загадаў змясціць на трыножніку надпіс : "Элінаў правадыр і начальнік Паўсаній у гонар Феба ўладара Помнік гэты ўзвёў, процьму мідзян зламаўшы"
Грэкі былі абражаны такімі паводзінамі Паўсанія, які прысвоіў сабе ўсю славу перамогі, якая па праве належала ім усім. Спартанцы саскрэблі першапачатковы надпіс і замянілі яго на пералік усіх гарадоў, войскі якіх удзельнічалі ў бітве. Дыядор Сіцылійскі пісаў, што на трыножніку замест першапачатковага надпісу змясцілі двухрадкоўе знакамітага грэчаскага паэта Сіманіда : "Гэта падарунак выратавальнікаў вялікай Элады, узведзены тут, Якія пазбавілі яе дзяржавы ад ланцугоў ганебнага рабства"
Пасля перамогі над асноўнымі сіламі праціўніка аб'яднанае войска грэкаў аблажыла саюзны персам горад Фівы. Фіванцы былі вымушаны выдаць правадыроў праперсідскай партыі, якіх адвезлі ў Карынф і пакаралі смерцю.
Значэнне бітвы для далейшага ходу грэка-персідскіх войнаў
Практычна адначасова з бітвай пры Платэях адбылося бітва пры Мікале, у якой грэкі таксама атрымалі перамагу над персамі. Гэтыя дзве бітвы адзначылі перамогу элінаў над велічэзнай арміяй імперыі Ахеменідаў, якая ўварвалася ў іх краіну. Калі бітва пры Марафоне паказала грэкам, што персаў рэальна перамагчы, марская бітва пры Саламіне выратавала Эладу ад знішчэння, то бітва пры Платэях прывяла да поўнага знішчэння варожага войска.
Перамога пры Платэях стала першай рашучай перамогай элінаў, таму што пры Марафоне і Саламіне было нанесена паражэнне толькі частцы ваенных сіл ворага. Грэкі здолелі знішчыць элітныя ваенныя сілы, сабраныя з усёй велічэзнай тэрыторыі імперыі Ахеменідаў. Нямецкі гісторык Эрнст Курцыус лічыць дзень бітвы пры Платэях днём выратавання Элады.
У наступныя некалькі дзесяцігоддзяў эліны працягвалі паспяхова змагацца з персамі за вызваленне раней заваяваных у часы Кіра і Дарыя элінскіх гарадоў на тэрыторыі Азіі і астравах Эгейскага мора.
Бітва пры Платэях у мастацтве
У адрозненне ад іншых бітваў грэка-персідскіх войнаў (у прыватнасці, бітваў у Фермапільскай цясніне і пры Саламіне), Платэям у мастацтве надаецца значна меншая ўвага. Пачаткам бітвы пры Платэях завяршаецца фільм «300 спартанцаў».
Касцёл Святых Пятра і Паўла (Дрысвяты)
Касцёл Святых Пятра і Паўла — помнік драўлянага дойлідства ў в. Дрысвяты Браслаўскага раёна.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1929 годзе па праекце архітэктара Л. Вітан-Дубейкаўскага.
Касцёл закрыты ў 1970-я гады. Занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Архітэктура
Мае рысы стылю мадэрн. Прамавугольны ў плане будынак з пяціграннай алтарнай апсідай, бабінцам і сакрысціямі накрыты дахам складанай формы. Галоўны фасад вылучае высокая пяціярусная вежа-званіца (першы і другіі ярусы чацверыковыя, трэці — васьмерыковы, чацверты і пяты — цыліндрычныя, уваход афармляюць падчэні на чатырох мураваных слупах. Сцены ашаляваныя дошкамі, прарэзаныя прамавугольнымі арачнымі і круглымі вокнамі. Інтэр'ер падзелены васьмю слупамі на тры нефы. Столь кесаніраваная, з арнаментальнай размалёўкай. Над бабінцам — хоры.
Замшанка
Замша́нка, канал Замша́нка, канал Р-1 — рака ў Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці, левы прыток ракі Рыта. Даўжыня 8,8 км. Пачынаецца за 1 км на поўнач ад вёскі Старое Раматова, вусце за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Дубічна. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае.
Гаўбальд Рэгенсбургскі
Гаўбальд Рэгенсбургскі (Gaubald von Regensburg), таксама Беат (Beatus); каля 700-, ) — блажэнны, першы афіцыйны біскуп Рэгенсбургскай дыяцэзіі.
Біяграфія
Пасвечаны ў біскупам Рэгенсбургскім святым Баніфацыем у 739 годзе. Да яго ў Рэгенсбургу таксама былі біскупы, але яны называліся «вандроўнымі», бо не мелі канкрэтнай біскупскай кафедры. Адначасова Гаўбальд выконваў абавязкі настаяцеля-абата мясцовага манастыра Святога Эмерама. У 740 годзе святы Гаўбальд перанёс мошчы святога Эмерама у крыпту зноў пабудаванага сабора Святога Эмерама — аднайменнага абацтва ў Рэгенсбургу.
Гаўбальд памёр 23 снежня 761 года і яго мошчы спачываюць каля ўваходу ў крыпту святога Рамбальда ў саборы Святога Эмерама.
Сарачанскія азёры (заказнік)
Сарача́нскія азёры — ландшафтны заказнік рэспубліканскага значэння ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі.
Заказнік створаны ў 1998 годзе з мэтай захавання прыродных ландшафтаў Беларускага Паазер’я, папуляцый рэдкіх і знікаючых відаў жывёл і раслін, занесеных у Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь. Ядром заказніка з’яўляецца Сарачанская група азёр. Плошча складае 14738,97 гектараў, у тым ліку рака Вілія — 188 га і 14 азёр — 430 га. Размешчаны на мяжы Свірскай грады і Вілейскай нізіны. Рэльеф разнастайны. Лясістасць заказніка 75 %. Пераважаюць хвойнікі, таксама ёсць ельнікі і беразнякі. Сярод дрэваў сустракаюцца дуб і асіна. Балотна-лугавая расліннасць займае каля 15 % плошчы заказніка. У яго флоры вялікая колькасць гаспадарча карысных раслін. У фаўне заказніка прысутнічаюць 203 віды жывёл, 26 з якіх занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі.
Свірыдаў
Свірыдаў — рускае прозвішча.
Грэгар Гізі
Грэгар Флорыян Гізі (Gregor Florian Gysi,, Усходні Берлін) — апошні лідар Сацыялістычнай адзінай партыі Германіі.
Белагаловае
Белагаловае, Белагалоўе — возера ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Страча, за 25 у напрамку на паўночны захад ад горада Мядзел, за 6,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Канстанцінава, за 0,2 км на захад ад аўтамабільнай дарогі.
Назва
Назва Белагалоўе балцкага паходжання.
Грэгар Гізі
Нарадзіўся 16 студзеня 1948 года ў савецкай зоне акупацыі Германіі. Скончыў школу ў 1966 годзе, паступіў на юрыдычны факультэт Берлінскага ўніверсітэта, які скончыў у 1970 годзе. Працаваў юрыстам з 1971 года.
Белагаловае
Назва
Тыпалагічна можна суаднесці з двухасноўнай назвай ракі Балагалоўка (рус. Бологоловка), прытока верхняга цячэння сожскай ракі Віхра на Смаленшчыне. Першая аснова гэтай назвы — літоўскае balas, baltas «белы» (яно ж і ў балцкай назве ракі Балы на прыпяцкім правабярэжжы ). Другая аснова ад літоўскага galva «галава; перад, верх».
Грэгар Гізі
Член САПГ з 1967 года. У 1989 годзе быў абраны на пасаду старшыні Сацыялістычнай адзінай партыі Германіі, а ў 1990 годзе быў абраны на пасаду старшыні рэфармаванай САПГ — Партыі дэмакратычнага сацыялізму. З 2007 года стаў лідарам партыі «Левыя». У складзе Партыі дэмакратычнага сацыялізму і «Левых» з’яўляўся дэпутатам Бундэстага з 1990 па 2002 год і з 2005 года.
Белагаловае
Назва
Такога ж паходжання, ужо ў перакладным выглядзе, мяркуецца тапонім Белы Верх (< *Bal(t)-, Gal(v)-) на Павоччы (на дамінуючым узвышшы, з якога расцякаюцца ў розныя бакі прытокі рэк Жыздра, Рэсята, Выцебець).
Назва возера Белагалоўе таксама найімаверней матываваная семантыкай рачных вярхоў. З яго выцякае пратока ў возера Вялікая Швакшта (цяпер Вялікія Швакшты), з якога пратока ў возера Малая Швакшта, а з яго — рака Страча.
Процілеглая, чым у назве возера Белагалоўе, «колеравая» семантыка ў назве іншага прытока возера Вялікая Швакшта ракі Едупа (на яе вярхах паселішча Едупа, вядомае з такой назвай з 1472 года, сёння Ёдаўцы), ад літоўскага Juod-upė «Чорная рака» (juodas «чорны», upė «рака»).
Гідраграфія
Плошча паверхні возера 0,24 км². Даўжыня 0,7 км, найбольшая шырыня 0,5 км. Даўжыня берагавой лініі 1,82 км. Найбольшая глыбіня 2 м. Аб’ём вады ў возеры каля 0,2 млн м³. Катлавіна возера рэшткавага тыпу. Схілы катлавіны забалочаныя. Вышыня схілаў складае 1—2 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі сплавінныя, забалочаныя. На захадзе ў Белагаловае ўпадае ручай. У паўночна-ўсходняй частцы выцякае ручай у возера Вялікія Швакшты.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, акунь, лешч, плотка, укляя і іншыя віды рыб.
Блатэнскае княства
Блатэнскае княства, таксама вядомае як Панонскае або Задунайскае княства (Blatenské kniežatstvo, Spodnja Panonija, Блатенско княжевство, Balatoni Fejedelemség, Plattensee-Fürstentum) — славянская дзяржава, якая існавала ў перыяд 839/840 — 876 гадоў у раёне Блатэнскага возера — Балатана (тэрыторыя сучаснай Венгрыі) са сталіцай у горадзе Блатнаград. Займала тэрыторыю паміж Дравай на поўдні, Дунаем на ўсходзе, Грацам на захадзе і Веспрэмам на поўначы. Паводле апошніх даследаванняў Блатэнскаму княству належала і тэрыторыя паміж Дзьёрам і Клостэрнойбургам. У перыяд свайго росквіту княства было свайго роду сувязным звяном паміж заходнімі (Вялікая Маравія на поўначы) і паўднёвымі (Харватыя на Балканах) славянскімі народамі, разбураным венгерскімі нашэсцямі.
Склад
Княства складалася з некалькіх графстваў:
Гісторыя
У 500—700 гадах на тэрыторыі будучага княства існавала так званая кестэльская культура змяшанага рамана-славяна-аварскага паходжання.
У 833 годзе з Нітранскага княства быў выгнаны яго князь Прыбіна. Ён атрымаў сховішча ў Людовіка II Нямецкага. Той хрысціў Прыбіну і ў 839 годзе падарыў яму частку тэрыторыі Карантаніі вакол возера Балатан. У 847 годзе Прыбіна атрымаў права перадачы ў спадчыну гэтай зямлі, і Блатэнскае княства было аддзелена ад Карантаніі. Прыбіна заснаваў Блатнаград у якасці сталіцы свайго новага княства. Пасля гібелі Прыбіны князем стаў яго сын Коцел. Падчас яго кіравання княства стала культурным і інтэлектуальным цэнтрам славян. У 867 годзе Коцел прыняў у Блатнаградзе Кірыла і Мяфодзія, якія навучылі ў Блатнаградзе 50 вучняў. У 70-х гадах IX стагоддзя Мяфодзій Салунскі працягваў асветніцкую дзейнасць на тэрыторыі княства і заснаваў тут Панонскае архібіскупства.
У 874 годзе князь Святаполк I далучыў Блатэнскае княства да Вялікай Маравіі. Аднак у 876 годзе, пасля смерці Коцела, Людовік II Нямецкі забралаў назад свае землі, падораныя Прыбіне.
Пасля смерці Людовіка II панонскую частку ў 884 годзе зноў захапіла Вялікая Маравія. Арнульф Карынтыйскі ў 894 годзе вярнуў яе ў склад Усходне-Франкскага каралеўства, а ў 896 годзе даў яе ў якасці лена славянскаму князю Браславу, які ўключыў яго ў склад Панонскай Харватыі.
У 901 годзе тэрыторыя Блатэнскага княства была захоплена венграмі. У X—XII стагоддзях большая частка мясцовага заходне-славянскага насельніцтва падверглася ранняй мадзьярызацыі і часткова германізацыі, хоць невялікая яго частка, якая пазней ідэнтыфікавала сябе як харваты, захоўвалася дысперсна ў сельскай мясцовасці аж да канца XIX стагоддзя.
Свяча
Свяча:
Разлівайкі
Разлівайкі (Разливайки) — вёска ў Ніжагародскай вобласці Расіі, уваходзіць у склад Ліндаўскага сельскага савета гарадской акругі Бор. За 40 км на паўночны ўсход ад Ніжняга Ноўгарада. Каля чыгункі Ніжні Ноўгарад--Кіраў, за 1,5 км на поўдзень ад чыгуначнага прыпынку Лінда, за 1 км на паўднёвы захад ад Астрэева.
Размешачана на рацэ на ўскрайку буйнога ляснога масіва. Забудова ў асноўным драўляная савецкага часу. У Разлівайках няма школы і прадпрыемстаў.
Дэмаграфія
Большасць жыхароў беспрацоўныя, жывуць за кошт пенсій па ўзросце, агародаў і палявання.
Ліндаўскі сельсавет
Ліндаўскі сельсавет (Линдовский сельский совет) — частка гарадской акругі Бор (Ніжагародская вобласць, Расія). Цэнтр сельсавета знаходзіцца ў вёсцы Лінда. У склад Ліндаўскага сельсавета ўваходзяць 103 вёскі.
Сеўніца
Сеўніца (Sevnica) — горад і абшчына на ўсходзе цэнтральнай частцы Славеніі, на рацэ Сава. Плошча абшчыны складае 272,2 км². Насельніцтва горада па дадзеных на 2012 год складае 4933 чалавека; насельніцтва абшчыны па дадзеных на 2002 год налічвала.
Анджэла Агбона
Анджэла Абінцэ Агбона (Angelo Obinze Ogbonna; нар., Касіна, Італія) — італьянскі футбаліст нігерыйскага паходжання, абаронца англійскага клуба «Вест Хэм Юнайтэд» і нацыянальнай зборнай Італіі.
Клубная
З’яўляецца выхаванцам футбольнай акадэміі клуба «Тарына». Дарослую кар’еру пачаў у 2006 годзе ў асноўнай камандзе таго ж клуба, у якім правёў адзін сезон, прыняўшы ўдзел толькі ў 4 матчах чэмпіянату.
У паслугах маладога абаронцы зацікавіліся прадстаўнікі трэнерскага штаба клуба «Кратонэ», у склад якога ён далучыўся на ўмовах арэнды ў 2007 годзе. Згуляў за кратонскі клуб наступны сезон сваёй гульнявой кар’еры. Большасць часу, праведзенага ў складзе клуба, быў асноўным іграком абароны каманды.
У склад клуба «Тарына» вярнуўся ў 2008 годзе, даволі хутка стаўшы асноўным іграком ахоўнага звяна турынцаў. 11 ліпеня 2013 года пасля праходжання медыцынскага абследавання Анджэла перабраўся ў «Ювентус». Сума трансферу склала 13 млн еўра.
10 ліпеня 2015 года стаў іграком англійскага клуба «Вест Хэм Юнайтэд», падпісаўшы чатырохгадовы кантракт.
Міжнародная
Анджэла гуляў за моладзевую зборную Італіі. 6 лістапада 2011 года быў выкліканы галоўным трэнерам нацыянальнай зборнай Італіі Чэзарэ Прандэлі ў шэрагі галоўнай каманды краіны для ўдзелу ў кантрольных матчах супраць зборнай Польшчы і зборнай Уругвая. 11 лістапада 2011 года Агбона дэбютаваў у складзе зборнай Італіі, выйшаўшы на поле ў таварыскай сустрэчы супраць палякаў.
Дасягненні
«Ювентус»:
Палескі абласны камітэт КПБ
Пале́скі абласны́ камітэ́т Камуністы́чнай па́ртыі Белару́сі — орган кіравання Палескай абласной партыйнай арганізацыяй КП Беларусі (1938—1954 гады).
Гісторыя
Палеская вобласць была ўтворана 15 студзеня 1938 года, уключала тэрыторыю ўсходняга Палесся. Цэнтр — Мазыр.
У 1954 годзе вобласць была ліквідаваная, яе раёны ўвайшлі ў склад Гомельскай вобласці.
Казельскабудскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Краснапольскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Краснапольскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Касцягаўскага сельсавета.
Платон Мікалаевіч Жуковіч
Плато́н Мікала́евіч Жуко́віч (,, Расійская імперыя — , , РСФСР) — расійскі і беларускі вучоны-гісторык, архівіст, педагог, царкоўны і грамадскі дзеяч. Прафесар Пецярбургскай духоўнай акадэміі, член-карэспандэнт Расійскай Акадэміі навук (1918).
Найбуйнейшы з дарэвалюцыйных даследчыкаў міжканфесыйных адносін у Рэчы Паспалітай, даследаваў палітыку Расіі на тэрыторыі Беларусі пасля падзелаў Рэчы Паспалітай. Стаяў на пазіцыях афіцыйнай гістарыяграфіі Расійскай імперыі. Пісаў свае даследаванні ў «заходнерускім духу», сцвярджаў, што праваслаўнае насельніцтва ВКЛ заўжды імкнулася пад уладу расійскага цара.
Разам з тым, паводле сучасных ацэнак ён быў адным з нешматлікіх даследчыкаў царкоўнай гісторыі ХІХ стагоддзя, які імкнуўся да пазаканфесійнай аб'ектыўнасці ў сваіх працах.
Паходжанне
Бацька, Мікалай Міхайлавіч Жуковіч (28.12.1826 (10.1.1827) — 29.7.1908), праваслаўны святар. Нарадзіўся ў мястэчку Дзівін Кобрынскага павета (цяпер у Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці). Скончыў Літоўскую духоўную семінарыю ў 1849 годзе, рукапакладзены ў сан дыякана. 28 лістапада 1849 года хіратанізаваны ў сан іерэя царквы Нараджэння Хрыстовага ў Пружанах. Неўзабаве пасля пабудовы сабора Аляксандра Неўскага ў сане мітрафорнага протаіерэя стаў яго настаяцелем. Пахаваны ў капліцы на праваслаўных могілках.
Біяграфія
Платон Жуковіч нарадзіўся 26 верасня 1857 у горадзе Пружаны Гродзенскай губерні. У 1867 годзе паступіў у Кобрынскае духоўнае вучылішча, скончыўшы яго ў 1871 годзе адным з трох лепшых вучняў. Пасля паступіў у Літоўскую семінарыю. Па яе сканчэнні ў 1877 годзе працягнуў навучанне ў Санкт-Пецярбургскай духоўнай акадэміі на царкоўна-гістарычным аддзяленні, якое ўзначальваў Міхаіл Каяловіч, выхадзец з Беларусі і адзін са стваральнікаў ідэалогіі заходнерусізму. Платон Жуковіч з’яўляўся адным з лепшых студэнтаў, пра што сведчаць не толькі адзнакі, але і ўспаміны сяброў і выкладчыкаў. На трэцім курсе ён пачаў курсавую працу на тэму «Кардынал Гозій і Польская царква яго часу», якая пасля перарасла ў кандыдацкую дысертацыю, абароненую ў 1881 годзе. Платон Жуковіч скончыў акадэмію са ступенню кандыдата багаслоўя па царкоўна-гістарычным аддзяленні.
Пасля сканчэння вучобы быў размеркаваны на абавязковае выкладанне (паўтара гады за кожны рок навучання) ў Полацкае духоўнае вучылішча. Выкладаў геаграфію і арыфметыку, адначасна працягваючы навуковыя даследаванні. У 1882 апублікаваў манаграфію "Кардинал Гозий и польская церковь его времени", а 16 студзеня 1883 паспяхова абараніў дысертацыю, атрымаўшы ступень магістра багаслоўя. Быў запрошаны ў кола аўтараў "Энцыклапедычнага слоўніка" Бракгаўза і Эфрона для публікацыі артыкула "Гозий (Станислав)".
Пасля гэтага ён атрымаў прапанову заняць кафедру царкоўнай гісторыі ў Кіеўскай духоўнай акадэміі, аднак адмовіўся дзеля старога месца работы. У лістападзе 1883 года на загад Свяшчэннага Сінода ён быў пераведзены на пасаду даглядчыка Віленскага духоўнага вучылішча, а ў 1884 годзе стаў выкладчыкам царкоўнай гісторыі ў Літоўскай духоўнай семінарыі.
У жніўні 1891, па смерці Міхаіла Каяловіча, Платон Жуковіч абраны на вакантную пасаду загадчыка кафедры грамадзянскай гісторыі ў Санкт-Пецярбургскай духоўнай акадэміі. З 1891 — дацэнт, з 1894 — экстраардынарны, з 1901 — ардынарны прафесар акадэміі. У 1901 ён атрымаў доктарскую ступень, абараніў дысертацыю на тэму «Соймавая барацьба праваслаўнага заходнерускага дваранства з царкоўнай уніяй да 1609 р.» (апублікавана як манаграфія ў 1897). У 1911 у сувязі з выслугай 30-гадовага тэрміну перадаў кафедру грамадзянскай гісторыі свайму вучню Д. Зіньчуку, а ў 1912 абраны ганаровым членам Духоўнай акадэміі.
З’яўляўся членам Рускага гістарычнага таварыства з 1914 года. Акрамя таго, з’яўляўся ганаровым членам Імператарскага Археалагічнага інстытута ў Санкт-Пецярбургу і Палтаўскай царкоўнай гісторыка-археалагічнай камісіі, пажыццёвым членам Уладзімірскай губернскай вучонай архіўнай камісіі, дзейным членам Камісіі для разбору і парадкавання архіву Свяшчэннага Сінода, Імператарскага рускага гістарычнага таварыства, Імператарскага маскоўскага археалагічнага інстытута імя імператара Мікалая II і Рускага бібліялагічнага таварыства.
З 1914 займаўся даследаваннем становішча насельніцтва, школьнай справы, адміністрацыйнага кіраўніцтва і суду на тэрыторыі Беларусі пасля падзелу Рэчы Паспалітай; працаваў над гісторыяй інвентароў і пачатку сялянскай рэформы на Беларусі XIX ст. Лічыў важным публікаваць крыніцы, якія б дазвалялі вывучаць і тлумачыць палітыку Расійскай дзяржавы на былых землях ВКЛ.
У 1917 годзе браў удзел у працы Усерасійскага царкоўнага сабору. Пасля закрыцця Пецярбургскай духоўнай акадэміі (1918) працаваў навуковым супрацоўнікам у Дзяржаўнай публічнай бібліятэцы імя Салтыкова-Шчадрына. На прадстаўленне акадэміка Івана Пальмава быў абраны членам-карэспандэнтам Расійскай акадэміі навук па аддзяленні рускай мовы і славеснасці. Уваходзіў у Беларускае вольнаэканамічнае таварыства ў Петраградзе, складаў бібліяграфію па гісторыі Беларусі.
Памёр у 1919 годзе, пахаваны 30 лістапада. Ягоную бібліятэку ў 1921 годзе набыла Дзяржаўная бібліятэка БССР. Па тэматыцы і тыпах выдання гэта навуковыя манаграфіі па гісторыі «Заходняй Русі», артыкулы з перыядычных выданняў, матэрыялы да біяграфій асобных дзеячаў царкоўнай гісторыі і асветы, навучальных духоўных устаноў Беларусі, апісанне манастыроў, рукапісаў і нявыдадзеных кніг, рэцэнзіі, водгукі, інструкцыя па збору помнікаў народнай творчасці і іншае. Сярод аўтараў выяўленых кніг — Павел Баброўскі, Антон Будзіловіч, Аляксандр Ельскі, сам Платон Жуковіч, Іван Лапа, Аляксандр Мілавідаў, Стэфан Рункевіч, Іларыён Чыстовіч і іншыя.
Сведзь
Пачынаецца за 1,5 км на поўдзень ад вёскі Падлукі Калінкавіцкага раёна, упадае ў Бярэзіну за 3 км на ўсход ад вёскі Сведскае Рэчыцкага раёна. Цячэ па паўночнай частцы Гомельскага Палесся. Даўжыня ракі 49 км. Плошча вадазбору 625 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 2,6 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,3 м/км.
Даліна ракі невыразная, у сярэднім цячэнні месцамі трапецападобная, шырынёй 1—3 км. Схілы вышынёй 5—7 м, спадзістыя. Пойма двухбаковая, шырынёй 0,5—1 км), моцна перасечаная меліярацыйнымі каналамі. Рэчышча шырынёй 10—20 м каналізаванае, за выключэннем невялікага ўчастка каля вусця. Асноўны прыток — Стоўпінка (справа).
Уздоўж ракі населеныя пункты Яланы, Шупейкі, Баравікі, Селішчы, Сведскае.
Венгерская партыя працоўных
Венгерская партыя працоўных (Magyar Dolgozók Pártja (MDP)) — кіруючая камуністычная партыя Венгрыі з 1948 да 1956 года. Была ўтворана ў выніку зліцця Венгерскай камуністычнай партыі і Сацыял-дэмакратычнай партыі Венгрыі. Зліццё фактычна адбылося ў выніку моцнага ціску, які аказвалі венгерскія камуністы і СССР на сацыял-дэмакратаў. Некалькі незалежна настроеных сацыял-дэмакратаў, якія не прытрымліваліся камуністычнай тактыкі салямі, былі ў кароткія тэрміны пасля зліцця выцесненыя з новай партыі, якая па сутнасці з'яўлялася Венгерскай камуністычнай партыяй пад новай назвай.
Лідарамі партыі былі Мацьяш Ракашы да 1956 года, Эрнё Герэ на працягу трох месяцаў у тым жа годзе і Янаш Кадар да роспуску партыі. Іншым нязначным легальным палітычным партыям было дазволена працягваць дзейнасць у якасці незалежных кааліцыйных партый да 1949 года, але яны былі цалкам падпарадкаваныя Венгерскай партыі працоўных.
Падчас Венгерскай рэвалюцыі 1956 года партыя была ператворана на Венгерскую сацыялістычную рабочую партыю. Новы ўрад Імрэ Надзя заклікаў ацаніць паўстанне не як «контррэвалюцыю», а як «вялікую, нацыянальную і дэмакратычную падзею» і распусціць Дзяржаўную паліцыю бяспекі. Заява Венгрыі аб нейтралітэце і выхадзе з Варшаўскай дамовы выклікала другую інтэрвенцыю войскаў СССР 4 лістапада 1956 года. Пасля гэтага 8 лістапада 1956 года Венгерская сацыялістычная рабочая партыя пад кіраўніцтвам Кадара цалкам падтрымала Савецкі саюз.
Ласосна (возера)
Ласо́сна — возера ў Беларусі, у Полацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Свіна (працякае праз возера), за 45 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Полацк, каля вёскі Быхаўцы.
Плошча паверхні 0,25 км². Даўжыня 1,05 км, найбольшая шырыня 0,62 км. Даўжыня берагавой лініі 2,77 км. Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны вышынёй да 4 м, пераважна пад хмызняком. Возера праточнае.
Граф Стафард
Граф Стафард (Earl of Stafford) — англійскі дваранскі тытул, вядомы з XIV стагоддзя. Яго носьбіты былі пэрамі Англіі і засядалі ў Палаце лордаў англійскага парламента. У наш час тытул не існуе.
Гісторыя тытула
Упершыню тытул графа Стафарда быў створаны ў 1351 годзе для Ральфа дэ Стафарда, 2-га барона Стафарда.
Графы Стафард, першая крэацыя (1351)
У 1521 годзе ўсе тытулы былі канфіскаваны. Сыну Эдварда Стафарда, Генры Стафарду, быў у 1547 годзе вернуты тытул барона Стафарда, які і насілі яго нашчадкі.
Графы Стафард, другая крэацыя (1688)
5 кастрычніка 1688 года кароль Якаў II прысвоіў Мэры Стафард, праўнучцы Генры Стафарда, 1-га барона Стафарда, і яе сыну Генры Говарду тытул графіні і графа Стафард.
Пасля смерці Джона Пола ў 1762 годзе тытул графа Стафарда знік.
Дзялімасць
Дзялі́масць — адно з асноўных паняццяў арыфметыкі і тэорыі лікаў, звязанае з аперацыяй дзялення. З пункту погляду тэорыі мностваў, дзялімасць цэлых лікаў з'яўляецца дачыненнем, вызначаным на мностве цэлых лікаў.
Азначэнне
Калі для некаторага цэлага ліку a і цэлага ліку b існуе такі цэлы лік q, што bq=a, то кажуць, што лік a дзеліцца цалкам (ці дзеліцца без астачы) на b або што b дзеліць a.
Пры гэтым лік b называецца дзельнікам ліку a, дзеліва a будзе кратным ліку b, а лік q называецца дзеллю ад дзялення a на b.
Зміцер Арцюх
Зміцер Арцюх, сапр.: Дзмітрый Уладзіміравіч Арцюх (нар., в. Рутка-2 Навагрудскага раёна) — беларускі паэт, журналіст, заснавальнік Паэтычнага тэатра «Арт. С» (разам з Аксанай Спрынчан), член Саюза пісьменнікаў Беларусі. Жыве ў Мінску.
Дзялімасць
Азначэнне
Хоць уласцівасць дзялімасці вызначана на ўсём мностве цэлых лікаў, звычайна разглядаецца толькі дзялімасць натуральных лікаў. У прыватнасці, функцыя колькасці дзельнікаў натуральнага ліку падлічвае толькі яго дадатныя дзельнікі.
Зміцер Арцюх
Біяграфія
Нарадзіўся ў шматдзетнай сялянскай сям’і. Скончыў Ваўкавіцкую сярэднюю школу (1995). Падчас вучобы працаваў над школьнай насценгазетай «Жыве Беларусь!», якую арганізаваў настаўнік матэматыкі і самадзейны кампазітар Гродзеншчыны Мікалай Балай. Першы верш «У лесе» быў напісаны з дапамогай Мікалая Балая і надрукаваны ў 1992 годзе адразу ў трох выданнях: раённай газеце «Новае жыццё», газеце «Піянер Беларусі» і часопісе «Работніца і сялянка».
Дзялімасць
Уласцівасці
a, b, c
Зміцер Арцюх
Біяграфія
Скончыў кафедру радыё і тэлебачання факультэта журналістыкі БДУ (2003). Працаваў карэспандэнтам Беларускага радыё (рэдакцыя грамадскіх і сацыяльна-эканамічных праграм); на БТ рэдактарам у аддзеле рэпарцёраў, выпускаючым рэдактарам АТН; старшым карэспандэнтам у часопісе «Промышленная безопасность»; журналістам у Навагрудскай епархіі Беларускай Праваслаўнай Царквы (2009); намеснікам рэдактара ў рэдакцыі партала obitel-minsk.by мінскага Свята-Елісавецінскага манастыра (2010—2015), рэдактарам Праваслаўнага партала Dei Verbo (2015—2019), рэдактарам інфармацыйнага партала МЛЫН.BY (2018—2020), журналістам Silamedia (2020-2022).
Дзялімасць
Лік дзельнікаў
Лік дадатных дзельнікаў натуральнага ліку n звычайна абазначаецца \tau(n) і з'яўляецца мультыплікатыўнаю функцыяй, для яе справядліва асімптатычная формула Дзірыхле: дзе \gamma — пастаянная Эйлера — Маскероні, а для \theta Дзірыхле атрымаў значэнне Гэты вынік неаднаразова паляпшаўся, і на сёння найлепшы вядомы вынік  (атрыман у 2003 годзе Хакслі). Аднак, найменшае значэнне \theta, пры якім гэта формула застаецца вернаю, невядома (даказана, што яно не меншае, чым \frac{1}{4}).
Зміцер Арцюх
Біяграфія
Заснавальнік Паэтычнага тэатра «Арт. С» і першы яго дырэктар (2006—2010).
Дзялімасць
Лік дзельнікаў
Пры гэтым сярэдні дзельнік вялікага ліку
Зміцер Арцюх
Біяграфія
З 2008 года прадстаўнік у Беларусі і кіраўнік беларускай здымачнай групы Амерыканскага дабрачыннага фонда «The Saviour» («Спас»).
Дзялімасць
Лік дзельнікаў
n
Зміцер Арцюх
Біяграфія
З верасня 2022 года — педагог у дзіцячым клубе "Вера і Анфіса".
Дзялімасць
Лік дзельнікаў
у сярэднім расце як, што было выяўлена А. Карацубам. Паводле камп'ютарных ацэнак М. Каралёва
Абагульненні
Паняцце дзялімасці абагульняецца на адвольныя колцы, напрыклад колца мнагачленаў.
Зміцер Арцюх
Творчасць
У творчасці Зміцера Арцюха можна вылучыць тры плыні: тэкставая, тэлевізійная і сцэнічная. Усе яны цесна пераплецены.
1992 год — пачаў літаратурную дзейнасць, надрукавалі першы верш «У лесе» адразу ў трох выданнях: газета «Піянер Беларусі», часопіс «Работніца і сялянка», раённая газета «Новае жыццё». У гэтым ж час пачынаецца журналісцкая і сцэнічная дзейнасць — друкуецца ў раёнцы, удзельнічае ў мастацкай самадзейнасці.
1993 год — узнагароджаны Ганаровай граматай Навагрудскага раённага аддзела культуры за ўдзел у конкурсе чытальнікаў. 1993—1995 год — рэдактар школьнай насценгазеты «Жыве Беларусь!» (куратар: Мікалай Балай).
1995—1999 год — сябра літаратурнага аб’яднання «Першацвет» (кіраўнік: Алесь Масарэнка); рэдактар газеты навучэнцаў Мінскага педагагічнага каледжа імя Максіма Танка «Крылы», якая друкавалася на старонках «Настаўніцкай газеты», рэдактар насценгазеты і радыёперадачы «Наша слова» (куратар: Таццяна Замыслава).
1999 год (4 верасня) — у газеце «Новае жыццё» была апублікавана першая песня на словы Зміцера Арцюха, музыку Мікалая Балая «Развітанне з дзяцінствам».
2000 год — Навагрудская раённая бібліятэка выдае інфармацыйна-бібліяграфічны даведнік «Маладыя таленты Навагрудчыны», у які ўваходзяць звесткі і пра Зміцера Арцюха.
2001 год — у эфір навін на Беларускім тэлебачанні выйшаў першы рэпартаж пра падрыхтоўку да сяўбы ў Крупскім раёне.
2001—2003 год — сябра літаб’яднання «Вуліца летуценнікаў» факультэта журналістыкі БДУ (кіраўнік: Таццяна Дасаева).
2002—2006 — сябра суполкі маладых творцаў «Літаратурны квартал», (са студзеня 2004 — «Літаратурнае прадмесце»). Кіраўнікі Віктар Шніп і Людміла Рублеўская.
2004—2007 год — удзел у фестывалі беларускай паэзіі і песні «Ракуцёўскае лета-2004»; некалькі вершаў перакладзены на балгарскую мову. Зборнік «Среща с пролетта»; журналісцкае супрацоўніцтва з тэлепраграмамі «Справы сямейныя», «Добрай раніцы, Беларусь», газетамі «Мінскі мерадыян», «Вести Первомайского района», «Раніца», «Железнодорожник Беларуси», часопісам «Энергетическая стратегия».
2005 год — пачатак штогадовых літаратурна-музычных імпрэз «Творчыя сустрэчы на Радзіме»; падрыхтоўка і правядзенне літаратурнага конкурсу і вечарыны да стагоддзя з дня выхаду кнігі Цёткі «Хрэст на свабоду» (бібліятэка імя Цёткі ў Мінску).
2005—2006 год — аўтар рубрыкі «Моладзь ідзе» на старонках газеты «Літаратура і мастацтва». Арганізатар прома-акцыі з нагоды дня нараджэння рубрыкі. Сааўтар рубрыкі «Паэтычны чацвер» у газеце «Голас Радзімы». 2006—2010 год — заснавальнік Паэтычнага тэатра «Арт. С», першы яго дырэктар, вядучы аўтарскага літаратурна-музычнага праекта «Стары Новы год у Цёткі». За перыяд дырэктарства здзейсніў пастаноўкі несапраўдных спектакляў: «Паўлінка, яе ўнук Сымон… Сустрэча праз гады» (у галоўнай ролі народная артыстка Беларусі Марыя Захарэвіч), «Нібы ў Міцкевічавым сне» (у галоўнай ролі Людміла Баяўчук), «Ну й „Залёты“ ў „Пінскай шляхты“» (у галоўнай ролі народная артыстка Беларусі Марыя Захарэвіч); правёў вечарыну памяці Яўгеніі Янішчыц «Краю блаславёнага дачка»; быў сувядучым шматсерыйнага праекта «12 сузор’яў»; наладзіў супрацоўніцтва з Сацыяльным аддзелам Мінскай епархіі Беларускай Праваслаўнай Царквы і падрыхтаваў сумесны праект «А верш імкнецца да нябёсаў», у межах якога неаднаразова праходзілі імпрэзы «Мама», «Пад крылом нябеснага анёла», «Мой родны кут».
2006 год — Навагрудская раённая бібліятэка выдае кнігу пра Зміцера Арцюха «Лірычныя мроі»; 6 кастрычніка ў Паэтычным тэатры «Арт. С» ладзіцца прэзентацыя кнігі «Вясна ў кароткім паліто…»
2006—2009 год — сааўтар рубрыкі «Максіма маладых» у газеце «Культура»; аўтар рубрыкі «Паэтычны букет» у часопісе «Промышленная безопасность».
2006—2008 год, — неаднаразовыя выступленні ў дзіцячых бібліятэках № 2, 11, у сярэдняй школе № 98, бібліятэках № 5, 7, 14, 19, школе-інтарнаце № 3, на журфаку БДУ, у Нацыянальнай бібліятэцы, музеі Максіма Багдановіча і філіяле «Беларуская хатка» (Мінск); удзел у свяце беларускай паэзіі і музыкі «Ракуцёўскае лета-2007».
2008 год — гастролі-экскурсія Паэтычнага тэатра «Арт. С» у Навагрудак з правядзеннем іпрэзы «Са сталіцы ў сталіцу» у Доме-музеі Адама Міцкевіча; у вёску Салтанаўшчына Нясвіжскага раёна з правядзеннем імпрэзы «А верш імкнецца да нябёсаў…» у праваслаўным лагеры; разам з Аксанай Спрынчан правёў свята беларускай паэзіі і песні «Ракуцёўскае лета-2008».
2009 год — удзел у літаратурных святах у Вязынцы, Ракуцёўшчыне, Цэнтральным дзіцячым парку імя Горкага ў Мінску; зладзіў прэзентацыю дакументальнага фільма «Навагрудская Галгофа».
2014—2017 год — на праваслаўным тэлеканале «Союз» выходзіла праграма «Монолог», кіраўніком якой з’яўляўся Зміцер Арцюх.
2015 год — пачатак супрацоўнітва з кампазітарам Сяргеем Фадзеевым, скрыпачкай і вакалісткай Юліяй Лебядзенка. Стварэнне творчай групы «Іпрэза», песень: «Настоящий друг», «Дождь», «Музыка весны», «Вечное лето», «Любви простуда», «Не отвечу», «Лесные концерты», «Ты не любишь меня».
2015—2016 год — супрацоўніцтва з кампазітарам Галінай Кутас і эстраднай студыяй «Імпэт», запіс песні «На скрыжаванні»; удзел у фестывалі праваслаўнай культуры «Кладзезь» з выступамі ў гарадах Старыя Дарогі, Орша, Дзяржынск, Карэлічы.
2016 год (3 сакавіка) — у Паэтычным тэатры «Арт. С» ладзіцца прэзентацыя кнігі «На скрыжаванні»; удзел у 19 Праваслаўным маладзёжным фестывалі «Братья»; свяце паэзіі і песні «Ракуцёўскае лета-2016».
2017 год — заснаваны праект «Велікодныя сустрэчы»; пачатак удзелу ў духоўна-асветніцкай экспедыцыі «Дарога да святыняў»; 20 ліпеня зладзіў паэтычна-мастацкі канцэрт «Пад ліпеньскім дажджом» у Мінскім раённым цэнтры культуры; публікацыя вершаў у рускамоўным літаратурным часопісе Германіі «EDITA» (пераклады Глеба Пудава); 6 снежня прыняты ў Саюз пісьменнікаў Беларусі.
2018 год — творчая група «Імпрэза» дала паэтычна-мастацкі канцэрт «Сустрэча на Стрэчанне» ў горадзе Лагойску.
2020 год — фільм «Пресвитер Бродецкий» адзначаны дыпломам «За найлепшую гукарэжысуру» на Міжнародным кінафестывалі «Покров» у Кіеве (Украіна).
У розны час друкаваўся ў часопісах «Першацвет», «Алеся», «Маладосць», «Полымя», «Нёман», «Врата Небесные», газетах «ЛіМ», «Голас Радзімы», перыядычным друку, калектыўных зборніках «Літаратурны квартал», «Дзень паэзіі», «Свет на дваіх» і іншых.
Факультэт транспартных камунікацый БНТУ
Факультэт транспартных камунікацый БНТУ (ФТК БНТУ) — адзін з факультэтаў Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта.
Склад факультэта
Факультэт мае ў сваім складзе наступныя кафедры:
Полацкі абласны камітэт КПБ
Гісторыя
Полацкая вобласць была ўтворана 20 верасня 1944 года на поўначы Беларусі. Цэнтр — Полацк.
У 1954 годзе вобласць была ліквідаваная, яе раёны ўвайшлі ў склад Віцебскай і Мінскай абласцей.
Краснаполле (значэнні)
Назву Краснапо́лле маюць:
Дзесятаглаў
Дзесятаглаў, Біблія Мацвея Дзясятага, Супраслеўскі зборнік — біблейскі рукапіс, напісаны кнігапісцам з Таропца Мацвеем Дзясятым (Мацвеем Іванавічам) у 1507 годзе ў Супрасльскім манастыры.
Змест
Рукапіс уяўляе сабой звод кніг Бібліі. З’яўляецца другім усходнеславянскім (пасля 1499) поўным зводам біблейскіх кніг.
Герц Ізраілевіч Хайкін
Герц Ізраілевіч Хайкін (, г.п. Чачэрск, Гомельская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член КПСС з 1924 года. Скончыў Камуністычны ўніверсітэт нацыянальных меншасцей Захаду імя Ю. Ю. Мархлеўскага ў 1932 годзе. Працаваў загадчыкам аддзела Гомельскага гаркамунгаса, начальнікам Гомельскага філіяла Белдзяржпраекта, праектна-каштарыснай канторы аблупраўлення жыллёва-камунальнай гаспадаркі Гомельскага аблвыканкама.
Дзесятаглаў
Змест
Складаецца з 545 аркушаў вялікага фармату (30,7×19,5 см), якія змяшчаюць большасць кніг Старога і ўвесь Новы Запавет. Акрамя Бібліі, у Дзясятаглаве ёсць.
На кожнай старонцы па 35 радкоў тэксту. На палях шматлікія паметкі перапісчыка і пазнейшых уладальнікаў. Рукапіс выкананы цудоўным каліграфічным почыркам з выкарыстаннем карычневага і чырвонага чарніла. У Новым Запавеце, акрамя таго, тэкст напісаны золатам і сіняй фарбай. Пры гэтым золата выкарыстоўваецца для цытат са Старога Запавету і для вылучэння слоў і вучэнняў Ісуса Хрыста, а сіняй фарбай напісаныя паметкі, што ўводзяць простую мову.
Герц Ізраілевіч Хайкін
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1947 года. Пражываў у г. Гомель.
Творчасць
Браў удзел у распрацоўцы рэканструкцыі і рэалізацыі генпланаў Гомеля (1937—1944), Кургана (1942−1944), Жлобіна, Веткі, Мазыра, Калінкавічаў (1944—1957) і іншых гарадоў вобласці. Аўтар праекта рэканструкцыі парку ў Чачэрску (1967).
Дзесятаглаў
Змест
У кнізе прысутнічае мініяцюра рэдкага сюжэту з персаніфікацыяй  — мудрасці Божай.
Герц Ізраілевіч Хайкін
Узнагароды
Узнагароджаны медалямі, Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1977).
Дзесятаглаў
Мінуўшчына
Ідэя скласці поўны збор кніг Бібліі на славянскай мове паходзіла з вялікакняжацкага двара. Дзеля гэтага ў Вільню для працы над рукапісам быў прыцягнуты выхадзец з Маскоўскай Русі, спрактыкаваны кнігапісец Мацвей Дзясяты. Праца працягвалася шэсць гадоў (1502—1507), пад час якіх памёр заказчык — вялікі князь літоўскі Аляксандр, і Мацвей заканчваў працу ўжо ў Супраслі.
Захоўваўся ў Супраслеўскім манастыры. У сярэдзіне XIX стагоддзя трапіў у асабістую бібліятэку епіскапа Паўла Дабрахотава, пасля якога перайшоў у валоданне акадэміка Сразнеўскага. У 1910 годзе разам са зборамі Сразнеўскага рукапіс трапіў у бібліятэку пецярбургскай Акадэміі навук.
Тугра
Тугра ставіцца на ўсіх дзяржаўных дакументах, часам на манетах і варотах мячэцей.
За падробку тугры ў Асманскай імперыі прадугледжвалася смяротнае пакаранне.
Расціславічы Смаленскія
Расціславічы Смаленскія  — род князёў Смаленскай зямлі, нашчадкаў Расціслава Мсціславіча, асобная галіна дынастыі Рурыкавічаў.
Гісторыя
Да 1127 года Смаленскім княствам валодалі паводле старшынства нашчадкі Уладзіміра Святаславіча. Падчас валадарства ў Кіеве Мсціслава Уладзіміравіча Смаленск атрымаў яго сын Расціслаў, які стаў родапачынальнікам мясцовай дынастыі.
Свяча (вадасховішча)
Свяча́ — вадасховішча ў Нараўлянскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, за 57 км на паўднёвы захад ад Нароўлі каля вёскі Мальцы.
Вадасховішча наліўное. Створана ў 1981 годзе ў пойме ракі Гразіва (прыток ракі Славечна) ў мэтах абваднення сельгасугоддзяў, рыбагадоўлі і адпачынку. Напаўняецца па канале з ракі Гразіва.
Плошча паверхні вадасховішча 0,8 км², даўжыня 1,1 км, найбольшая шырыня 1 км. Даўжыня агараджальнай дамбы складае 3,6 км. Глыбіня вадасховішча 3 м. Аб’ём вады 1,77 млн м³. Ваганні ўзроўню вады на працягу года 1 м.
Касцягаўскі сельсавет
Касця́гаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — пасёлак Ленінскі.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Горскага і Казельскабудскага сельсаветаў з цэнтрам у вёсцы Касцягаўка. 19 студзеня 1960 года цэнтр сельсавета перанесены ў пасёлак Ленінскі. 11 красавіка 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Гніліцкага сельсавета (15 населеных пунктаў: Арцёхаў, Вясёлы, Гніліца, Грозны, Зарэчча, Зборны, Каўпіта, Леніна, Льва Талстога, Мікольск, Някрасава, Рашатнёўка, Слабада, Стайкі і Холмінкі) і частка скасаванага Палужскага сельсавета (7 населеных пунктаў: Горанка, Грыбы, Дубраўка, Загарэнне, Лявонаўка, Новы Свет і Раманоў), у склад Высакаборскага сельсавета перададзены 10 населеных пунктаў (Галузы, Залясок, Зара, Казелле, Касцягаўка, Коз-Буда, Ленінскі, Лесавы, Рэпішча і Сталінскі), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Горы, сельсавет перайменаваны ў Горскі.
Таймырскі заліў
Даўжыня заліва 40 км, шырыня каля 80 км. Глыбіні да 16 м. У паўночна-ўсходняй частцы заліў паступова звужаецца і пераходзіць у Таймырскую губу (эстуарый ракі Ніжняя Таймыра). Клімат вельмі суровы. Большую частку года заліў пакрыты лёдам.
У заліве буйны востраў Калчака (да 2005 г. востраў Растаргуева). Узбярэжжа заліва ўваходзіць у склад Дзяржаўнага прыроднага запаведніка «Вялікі Арктычны» («Большой Арктический»).
Ласла Ковач (кінематаграфіст)
Ласла Ковач (Kovács László,, , Венгрыя, — , , ЗША) — амерыканскі кінааператар венгерскага паходжання, які аказаў вялікі ўплыў на развіццё новай хвалі амерыканскага кінематографа. Самымі вядомымі працамі з'яўляюцца фільмы «Бестурботны яздок» і «Пяць лёгкіх п'ес». Ковач быў ганараваны шматлікіх узнагарод, у тым ліку ад Амерыканскага таварыства кінааператараў (American Society of Cinematographers).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Cece, Венгрыя. Кавач вывучаў кіно ў Акадэміі драмы і кіно ў Будапешце з 1952 па 1956 год. Разам сваім аднакурснікам Вілмашам Жыгмандам, Ковач таемна штодня здымаў развіццё Венгерскага Паўстання 1956 года на чорна-белую 35-мм плёнку, выкарыстоўваючы камеры Arriflex, запазычаныя са школы. У лістападзе таго ж года яны кантрабандай вывезлі 9100 м плёнкі ў Аўстрыю, потым, у сакавіку 1957 года, пераехалі ў ЗША, каб прадаць гэту плёнку. Але да таго часу паўстанне ўжо не лічылася годным увагі прэсы. Толькі ў 1961 годзе яго кадры былі паказаны ў тэлевізійнай сетцы CBS, у дакументальным фільме Уолтэра Кронкайта.
Ковач пасяліўся ў Злучаных Штатах, натуралізаваўся, атрымаўшы грамадзянства ў 1963 годзе. Ён змяніў некалькі месцаў працы, быў кур'ерам, разносчыкам кляновага сіропу, займаўся друкам мікрастужак у страхавым офісе, перш, чым зрабіў некалькі небюджэтных і малабюджэтных фільмаў з Вілмашам Жыгмандам, у тым ліку «Неверагодна дзіўныя стварэнні, якія перасталі жыць і ператварыліся ў зомбі».
Матырына (возера, Лепельскі раён)
Маты́рына — возера ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці, за 17 км на паўночны ўсход ад горада Лепель, каля вёскі Матырына, у басейне ракі Лукомка.