cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рэты
Паходжанне
Паходжанне рэтаў да канца не высветлена. Тыт Лівій лічыў іх сваякамі этрускаў. Падобнай думкі прытрымліваюцца і сучасныя лінгвісты. Мяркуюць, што да сярэдзіны 1 тысячагоддзя да н. э. рэты насялялі даліну ракі По, адкуль былі выціснутыя ў Альпы кельтамі. Тут рэты асімілявалі мясцовых абарыгенаў або абарыгены захоўвалі свае паселішчы сярод сваякоў этрускаў, але рымляне далі і тым, і другім адно найменне. Тыт Лівій казаў, што "самі месцы, населеныя рэтамі, зрабілі іх лютымі і не захавалі ў іх нічога з ранейшага, толькі што мову, ды і тую сапсаваную".
Лёс
У 15 г. да н. э. рэты былі заваяваны рымлянамі. На тэрыторыі іх пражывання ўзнікла рымская правінцыя Рэцыя. Яе насельніцтва было значна раманізавана. Нашчадкамі рэтаў лічацца рэтараманскія народы.
Парыя
Парыя (Gulf of Paria; Golfo de Paria) — заліў Карыбскага мора, абмежаваны берагам Венесуэлы, уключаючы паўвостраў Парыя, і востравам Трынідад. Злучаны пралівам Бокас-дэль-Драгон з астатняй часткай Карыбскага мора, а пралівам Бока-дэ-ла-С’ерпэ — з пралівам Калумба, які выходзіць у Атлантычны акіян. Плошча 7800 км², глыбіня да 22 м. Для заліва характэрныя моцныя (больш за 3,5 км/г) прыліўныя цячэнні. Быў адкрыты Хрыстафорам Калумбам.
Вужоўнік звычайны
Вужо́ўнік звычайны, Балотнае вужава зелле (Ophioglossum vulgatum) — від невялікіх шматгадовых травяністых папарацей сямейства. Тыпавы від роду.
Батанічнае апісанне
Расліна вырастае з карэнішча і мае да 10—20 см (рэдка да 30 см) у вышыню. Яна аднаўляецца з дапамогай спор.
Мае схаванае ў глебе карэнішча, ад якога ўверх адыходзіць надземны ліст, падзелены на дзве часткі: спараносную і зялёную бясплодную, размешчаныя на агульным чаранку. Уніз ад карэнішча адыходзяць некалькі даволі тоўстых каранёў. Бясплодная частка ліста мае выгляд авальнай цэльнай пласцінкі. Спараносная частка ліста сцеблападобная і заканчваецца каласком, на восі якога ў два рады размешчаны спарангіі. Спарангіі кожнага раду зрастаюцца паміж сабой, утвараюць сінангіі. Спарангіі маюць мнагаслойную сценку. У іх развіваецца мноства спор. Спарангій ускрываецца падоўжнай шчылінай.
Пашырэнне
З’яўляецца родным для ўмераных раёнаў Паўночнага паўшар’я і рассеяна распаўсюджаны ў Еўропе, Азіі, паўночна-заходняй Афрыцы, а таксама ў усходняй Паўночнай Амерыцы.
Гэта невялікая расліна, якая сустракаецца ў цяжкадасягальных месцах і расце паасобку.
Асаблівасці біялогіі
Зарасткі вужоўніку бясколерныя, жывуць пад зямлёй на глыбіні 2—10 см у сімбіёзе з гіфамі грыба (мікарыза). Сперматазоіды шматжгуцікавыя. Зародак першапачаткова развіваецца за кошт зарастка, затым ён фарміруе сцябло і карэньчык і пераходзіць да самастойнага харчавання. Развіццё маладой расліны працягваецца вельмі марудна (5—6 гадоў).
Значэнне і выкарыстанне
Традыцыйна еўрапейцы выкарыстоўваюць лісце і карэнішча, як прыпарку для ранаў. Гэты сродак часам называлі «Зялёны алей міласэрнасці». Гарбату з лісця выкарыстоўвалі ў якасці сродку пры ўнутраным крывацёку і ванітах.
Аляксандр Мікалаевіч Шалепін
Аляксандр Мікалаевіч Шалепін (Александр Николаевич Шелепин;, Варонеж — , Масква) — савецкі палітык і дзяржаўны дзеяч.
Аляксандр Шалепін нарадзіўся 18 жніўня 1918 года ў Варонежы. Вучыўся ў 1936—1939 і 1940—1941 гадах у Маскоўскім інстытуце гісторыі, філасофіі і літаратуры імя Н. Г. Чарнышэўскага (інстытут не скончыў). З 1939 па 1940 года служыў у РСЧА. У 1940 годзе ўступіў ва УКП(б). Таксама з 1940 года на працы ў адміністрацыйных органах УЛКСМ. З 1952 па 1958 гады — першы сакратар ЦК УЛКСМ. У 1958—1961 гадах — старшыня КДБ СССР. З 1961 года на партыйнай рабоце. У 1967 годзе узначаліў УЦСПС. З 1975 па 1984 гады — намеснік старшыні Камітэта па прафесійна-тэхнічнай адукацыі пры Савеце Міністраў СССР. З 1984 года — на пенсіі. Памёр 24 кастрычніка 1994 года ў Маскве.
Аэрадромнае
Аэрадромнае — былое сяло ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана ў складзе гарадской адміністрацыі Рыдэра. Уваходзіла ў склад Прыгараднай сельскай акругі. Код КАТА — 632433105. Скасавана 24 верасня 2009 года.
47-я цырымонія «Грэмі»
47-я цырымонія «Грэмі» адбылася ў Лос-Анджэлесе. Легенда музыкі соўл, амерыканскі музыкант Рэй Чарлз пасмяротна атрымаў восем прэміяў. Па тры ўзнагароды былі ўручаныя рэп-музыканту Канье Уэсту, блюзмену Ашэру, гурту «U2» і Норы Джонс.
Падчас цырымоніі музыканты прэзентавалі дар ахвярам снежаньскай прыроднай катастрофы ў Паўднёва-Усходняй Азіі. Бона Вокс, Сціві Уандэр, Аліша Кіз і Стывен Тайлер і іншыя зоркі выканалі новую версію бітлзавай песні «». Даход ад продажу праз Інтэрнэт гэтай кампазіцыі ахвяраваны на дапамогу пацярпелым ад цунамі.
Пчаліны воск
Пчаліны воск — тлушчападобнае жаўтаватае рэчыва, якое выдзяляецца васковымі залозамі меданосных пчол і выкарыстоўваецца імі для пабудовы пчаліных сотаў.
Воск выдзяляецца з арганізма пчалы ў вадкім стане, ён гусне на паверхні васковых люстэрачкаў у выглядзе пласцінак. Толькі што выдзелены пчаліны воск белы, пасля ад пропалісападобных рэчываў набывае жоўтую афарбоўку.
Хімічны састаў воску складаны. У ім каля 50 хімічных злучэнняў, якія можна падзяліць на тры групы: свабодныя тлустыя кіслоты (13—15 %), складаныя эфіры (70—75 %), гранічныя вуглевадароды (12—15 %), вітамін А, мінеральныя солі, смолы, раслінныя пігменты і інш. У састаў воску ўваходзяць фарбавальныя рэчывы, ад якіх залежыць колер, а таксама араматычныя рэчывы, што трапляюць у воск з мёду і пяргі і надаюць яму своеасаблівы пах. Тэмпература плаўлення 60—65 °С. Шчыльнасць 950—970 кг/м³. Нерастваральны ў вадзе і гліцэрыне, добра раствараецца ў арганічных растваральніках. Воск  мае высокія бактэрыцыдныя ўласцівасці, якія не губляюцца нават пасля тэрмічнай апрацоўкі.
Большую частку воску атрымліваюць, вытопліваючы яго з выбракаваных старых, пашкоджаных і сапсаваных сотаў, якія называюць сушшу. Пэўную колькасць воску дае ператопка вечкаў ячэек, васковых абрэзкаў, "язычкоў", смецця са дна вулляў, у якім ёсць воск. Такі воск называюць пчальніковым. Воск, атрыманы пры заводскай перапрацоўцы пчальніковых вытапкаў, мярвы, называюць вытворчым. Пры сонечнай васкатопцы атрымліваецца больш чысты, светлажоўты воск.
Акрамя прыгатавання вашчыны, на якую ідзе асноўная колькасць воску, ён шырока выкарыстоўваецца ў прамысловасці, уваходзіць у састаў лыжнай мазі, масцікі для прышчэплівання дрэў, цэменту для склейвання мармуру і гіпсу, алоўкаў для малявання на шкле і інш. Шырока выкарыстоўваюць воск у касметыцы ў складзе пажыўных, вяжучых, ачышчальных, адбельных крэмаў, памад, розных іншых касметычных прэпаратаў. Робяць з яго і свечкі.
Ладзіны
Ладзіны (саманазва Ladini) — рэтараманскі народ, карэнныя жыхары поўначы Італіі. Прыкладная колькасць - 24 тыс. чал.
Культура
Традыцыйна горцы-ладзіна займаліся адгоннай жывёлагадоўляй. У нашы дні найбольш распаўсюджаны заняткі, звязаныя з абслугоўваннем турыстаў. Папулярнае рамяство - разьбярства па дрэву.
Ладзіны будуюць сядзібы альпійскага тыпу. Мураванае жытло і зрубную або каркасную гаспадарчую пабудову аб'ядноўваюць пад адным дахам.
Спеса
Спеса (Spessa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 560 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 47 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 27010. Тэлефонны код — 0382.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Ноты з кропкамі
У заходняй музычнай натацыі кропка, якая ставіцца пасля ноты, павялічвае яе на палову музычнай працягласці. Напрыклад, калі працягласць асноўнае ноты — дзве дзелі, то гэта ж нота з кропкай будзе доўжыцца тры дзелі. Нота любой працягласці можа быць падоўжана кропкай. Пункцірны запіс раўназначны запісу асноўнае ноты, злучанай з дапамогай лігі з іншымі. Да ноты можа быць дададзена любая колькасць кропак; колькасць кропак служыць для падаўжэння ноты на ад першапачатковай працягласці (1,5, 1,75, 1,875, 1,9375, 1,968 і г.д.).
Натацыі
Калі нота з’яўляецца часткай акорда або інтэрвалу, кропка будзе пісацца поруч кожнае ноты:  .
Пункцірныя кропкі не варта блытаць з кропкамі, якія пазначаюць стаката, якія пішуцца вышэй або ніжэй за ноту.
Выкарыстоўваць кропкі для павелічэння працягласці нот пачалі яшчэ ў X стагоддзі, аднак дакладная сума павелічэння аспрэчваецца (гл. Неўма).
Падвойнае і патройнае павелічэнне
Таксама ў музычнай практыцы могуць выкарыстоўвацца дзве і больш кропкі для павелічэння працягласці. Пры гэтым нота з дзвюма кропкамі ўраўноўваецца 1¾ (1 + ½ + ¼) працягласці асноўнае ноты, а нота з трыма кропкамі — 1⅞ (1 + ½ + ¼ + ⅛) працягласці. Адным з вядомых прыкладаў выкарыстання нот з трыма кропкамі з’яўляецца прэлюдыя Ф. Шапена соль мажор ор. 28 № 3 або Венгерская рапсодыя № 15 Ф. Ліста.
Майскі (Брагінскі раён)
Ма́йскі (, Майский) — пасёлак у Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вуглоўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 16 км на поўнач ад Брагіна, 39 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 125 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе, якая злучае Брагін з дарогай Лоеў — Рэчыца.
Грынькова
Грынько́ва (, Гриньково) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
Майскі (Брагінскі раён)
Транспартная сетка
Планоўка складаецца з кароткай прасталінейнай вуліцы мерыдыянальнай арыентацыі, забудаванай драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку XX стагоддзя. Найболей актыўна забудоўвалася ў 1920-е года. У 1931 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны у красавіку 1943 года фашысты цалкам спалілі мястэчка і забілі 7 жыхароў. Паводле перапісу 1959 года ў складзе калгаса імя В. П. Чкалава (цэнтр — вёска Рудня Жураўлёва).
NGC 6091
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іларыён Паўлавіч Кірпічоў
Іларыён Паўлавіч Кірпічоў (1914—1999) — падпалкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік савецка-фінскай і Вялікай Айчыннай войнаў, Герой Савецкага Саюза (1940).
Біяграфія
Кірпічоў іларыён нарадзіўся 21 кастрычніка 1914 года ў вёсцы Якаўлевічы (цяпер — пасёлак у Аршанскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі). Пасля заканчэння сямі класаў школы працаваў на адной з ленінградскіх фабрык. У 1936 годзе Кірпічоў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. Удзельнічаў у баях савецка-фінскай вайны, будучы камандзірам танка 15-га танкавага батальёна 13-й лёгкай танкавай брыгады 7-й арміі Паўночна-Заходняга фронту.
22 лютага 1940 года Кірпічоў апынуўся у акружэнні пад станцыяй Кямяря (цяпер — Гаўрылава Выбаргскага раёна Ленінградскай вобласці). Нягледзячы на тое, што з ладу выйшлі прыцэлы, танкісты вялі агонь па атакуючым фінам на працягу сутак, пратрымаўшыся да падыходу падмацавання.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 21 сакавіка 1940 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з фінскай белагвардзейшчынай і паказаныя пры гэтым адвагу і геройства» малодшы камандзір Кірпічоў Іларыён быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 286.
Быў таксама узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені і Чырвонай Зоркі, шэрагам медалёў.
Малдаўская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка
Малдаўская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка, (Република Советикэ Сочиалистэ Молдовеняскэ) МССР (РССМ)  — адна з рэспублік Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік.
Размяшчалася на крайнім паўднёвым захадзе Еўрапейскай часткі СССР. На захадзе межавала з Румыніяй, на ўсходзе, поўначы і поўдні — з Украінскай ССР. Плошча 33,7 тыс. км². Насельніцтва 4 337 тыс. чал. (1989). Сталіца — горад Кішынёў.
Важныя гарады (тыс. жыхароў, 1989 г.): Кішынёў (667,1), Ціраспаль (181,9), Бэлць (158,5), Бендэр (130,0). За гады Савецкай улады з былых сёлаў і невялікіх мястэчкаў выраслі гарады Рыбніца, Унгень, Едынец, Фларэшць, Камрат, Чадыр-Лунга.
Стварэнне МССР
28 чэрвеня 1940 года савецкія войскі ўступілі ў Бесарабію і Паўночную Букавіну, на частцы тэрыторыі якіх 2 жніўня была ўтвораная Малдаўская ССР.
Юліянія Юр’еўна Гальшанская
Юліянія Юр'еўна з Гальшанскіх (—) — княжна з роду Гальшанскіх. Памёрла ва ўзросце 16 год, пахавана ў Кіева-Пячэрскай лаўры. У Праваслаўнай Царкве прылічана да святых.
Біяграфія
Біяграфічныя звесткі пра яе вельмі скупыя. Вядома, што яна была дачкою князя Юрыя, але даследчыкі разыходзяцца ў меркаваннях, якога менавіта: Максімовіч аддае перавагу Юрыю Іванавічу, Вольф — Юрыю Сямёнавічу.
У нядаўні час частка мошчаў святой Юліяніі была перанесеная з Кіеву ў царкву ў Гальшанах.
Microsoft Windows Nashville
Windows Nashville (Windows 96) планавалася як хатняя версія Windows 95, сістэма з "Сапраўднай web-інтэграцыяй" заснаванай на web-тэхналогіях таго часу. Спачатку праектавалася як новая версія Windows, але ўрэшце была прадстаўлена IE 4.0 "Desktop Update" для Windows 95 і NT. Пасля праект вырашылі спыніць, а ўсё, што ў ім меркавалася выпусціць, перанеслі ў Windows 98.
Пілкамаё
Пілкамаё (Pilcomayo ад pishqu mayu «птушыная рака»), таксама Арагвай (Araguay «рака ара») — рака ў Паўднёвай Амерыцы, правы прыток Парагвая. Даўжыня — 1 590 км. Плошча вадазбору — 270 000 км².
Рака Пілкамаё бярэ пачатак у горнай сістэме Анд на тэрыторыі Балівіі. Пачаткам лічыцца зліццё дзвюх невялікіх рэк Качымаю і Чылахуа на ўсходзе ад возера Паапо. На раўніне Гран-Чака Пілкамаё рухаецца на паўднёвы ўсход. Тут з-за вялікай колькасці адкладанняў яе рэчышча месцамі падзяляецца на 2 часткі. Умоўна аддзяляе паўночную частку Гран-Чака ад цэнтральнай. З'яўляецца памежнай ракой паміж дзяржавамі Аргенціна і Парагвай, часткова — паміж Аргенцінай і Балівіяй. Упадае ў раку Парагвай у раёне Асунсьёна.
Пілкамаё — адна з паўднёваамерыканскіх рэк, вада ў якой вельмі глеістая, што на працягу стагоддзяў прыводзіла да засмечвання рэчышча, фарміравання старыц, балот і новых рукавоў. Асабліва вялікая колькасць глею назіраецца падчас веснавых паводак. З-за заглейвання з 1900 г. да 2006 г. даўжыня асноўнага рэчышча скарацілася на 292 км. З Пілкамаё глей і наносы з Андаў трапляюць у рэкі Парагвай і Парана, дзе для развіцця суднаходства прыкладаюцца вялікія намаганні для расчысткі рэчышчаў.
У наш час дзейнічае трохнацыянальная камісія для неадкладных праблем, што могуць узнікнуць у басейне ракі.
NGC 6092
NGC 6092 — падвойная зорка ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Генрык Бэта
Генрык Бэта ( — ; Псеўданімы: H.Biarozka; Бярозка; Генрык Бярозка) — беларускі і польскі грамадскі і рэлігійны дзеяч, каталіцкі святар.
Біяграфія
Родам з-пад Сухаволі Сакольскага павета (сучасн. Падляскае ваяводства, Польшча). Скончыў духоўную семінарыю ў Сейнах, дзе навучаўся разам з многімі прадстаўнікамі літоўскага духавенства. У 1908—1912 вучыўся ў каталіцкай духоўнай акадэміі ў Пецярбургу, сярод беларускіх семінарыстаў прапагандаваў ідэю ўжывання роднай мовы ў душпастырскай дзейнасці. Затым прафесар духоўнай семінарыі ў Сейнах, у 1920-я г. рэктар духоўнай семінарыі ў Ломжы. Віцэ-афіцыял Ломжынскай кафедральнай капітулы (з 26.04.1929). Сябра рады прасінадальных экзаменатараў. Напярэдадні Другой сусветнай вайны працаваў на пасадзе рэктара Місіянерскага інстытута ў Ломжы. Быў сталым падпісчыкам газеты «Chryścijanskaja Dumka». У гады вайны і ў пасляваенны час па-ранейшаму жыў і працаваў у Ломжы. Займаўся выкладчыцкай і душпастырскай дзейнасцю, гаспадарчымі і грамадскімі справамі. З 1952 служыў пробашчам у парафіі Чыжаў Ломжынскай дыяцэзіі. У 1956 г. абраны прасінадальным экзаменатарам. Сябра Ломжынскай дыяцэзіяльнай гаспадарчай рады.
Папулярызаваў пчалярства, якое лічыў адным са сродкаў паляпшэння дабрабыту селяніна. У 1911 выдаў у Пецярбургу на беларускай мове (лацінкай) брашуру «Пчаліна — жывёлка малая, а карысці дае многа», у якой змясціў чарцяжы вулля, апісаў віды работ пчаляра ў залежнасці ад пораў года. Супрацоўнічаў з каталіцкай газетай «Biełarus», рэдакцыя якой выдала ў 1915 асобнай кніжкай яго сцэнічны твор «Бэтлейка» (ананімна).
Кральчатнік (сяло)
Кральчатнік — былое сяло ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана ў складзе гарадской адміністрацыі Рыдэра. Уваходзіла ў склад Прыгараднай сельскай акругі. Код КАТА — 632433107. Скасавана 24 верасня 2009 года.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 25 чалавек (13 мужчын і 12 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 42 чалавекі (24 мужчыны і 18 жанчын).
Помнік землякам (Астрашыцкі Гарадок)
Помнік землякам — помнік у аграгарадку Астрашыцкі Гарадок Мінскага раёна Мінскай вобласці. Размешчаны каля будынка школы. На ўшанаванне памяці 242 землякоў, якія загінулі ў барацьбе супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў у Вялікую Айчынную вайну, у 1964 г. пастаўлены абеліск.
Данііл (Патрыярх Румынскі)
Патрыярх Данііл  (нар., Румынія) — мiтрапалiт Малдовы i Букавiны Данiiл, галавы Румынскай Праваслаўнай Царквы.
Біяграфія
У 1970—1974 гадах вучыўся ў Багаслоўскiм iнстытуте ў Сібіу, пасля быў накiраваны на Тэалагiчны факультэт Страсбургкага унiверсiтэта, а потым на Тэалагiчны факультэт у швейцарскiм горадзе Фрыбург.
Суардзі
Суардзі (Suardi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 703 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 78 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 27030. Тэлефонны код — 0384.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Мікалай Апанасавіч Жураўскі
Мікалай Апанасавіч Жураўскі (нар. 8 жніўня 1964, Кіркаешты, Каўшанскі раён, Малдаўская ССР) — малдоўскі канаіст, які заваяваў тры алімпійскія ўзнагароды разам са сваім напарнікам Віктарам Ранейскім. Зараз узначальвае Нацыянальны алімпійскі камітэт Рэспублікі Малдова.
Біяграфія
Веславаннем заняўся ў 14 гадоў, першым трэнерам быў Павел Каднікаў (з 1978 года). З 1983 года трэнаваўся пад кіраўніцтвам Аляксандра Кірычэнкі.
На Алімпіядзе у Сеуле ён выйграў два залатыя медалі, выступаючы ў складзе зборнай СССР. Цягам наступных трох гадоў Жураўскі выйграў у агульнай складанасці 8 залатых медалёў на чэмпіянатах свету па веславанні на каноэ, як у заплывах у двойцы, так і ў чацвёрцы. І ўсё ж, Жураўскі і Ранейскі не трапілі ў склад зборнай СССР на Алімпіяду-1992. Таму Жураўскі пагадзіўся выступаць пад сцягам Румыніі, аднак медалі гэта яму не прынесла. На Алімпіядзе-1996 ён і Ранейскі прадстаўлялі Малдову і выйгралі срэбны медаль, які стаў першай алімпійскай узнагародай у скарбонцы незалежнай Малдовы.
У 2001 годзе Жураўскі стае прэзідэнтам малдоўскага НАКа. На гэтым пасту ён знаходзіцца ўжо трэці тэрмін запар.
Данатэла Версачэ
Данатэла Версачэ (Donatella Versace; нар. 2 мая 1956 года, Рэджа-дзі-Калабрыя, Калабрыя, Італія) — італьянскі мадэльер, ключавая фігура моднага дома Versace, а таксама галоўны дызайнер. Яна мае 20 % усіх акцый фондавай біржы Versace. Яе брат Санта Версачэ мае 30 %. Дачка Данатэла Алегра Версачэ атрымала ў спадчыну 50 % кампаніі, пасля смерці Джані Версачэ, брата Данатэлы і заснавальніка дома Версачэ.
Ян Канты Стэчкоўскі
Вывучаў права ў Віленскім і Ягелонскім універсітэтах. Працягнуў вучобу на юрыдычным факультэце Венскага ўніверсітэта і ў 1884 годзе атрымаў там доктарскую ступень. У снежні 1886 года атрымаў ступень доктара Ягелонскага ўніверсітэта. Пазней меў адвакацкую практыку ў Жэшаве і Львове.
Пасля стварэння Дзяржаўнай рады Польшчы, акупацыйнай германскай і аўстра-венгерскімі ўладамі, стаў неафіцыйным дарадцам па пытаннях падатковай палітыкі.
Ва ўрадзе Яна Кухажэўскага займаў пасаду міністра фінансаў, а ў красавіку 1918 года заняў яго месца, прабыўшы прэм'ер-міністрам да снежня. Узначалены ім кабінет заклаў асновы дзяржаўнай падатковай сістэмы і падрыхтаваў законапраекты фінансавай сістэмы, умацаваў Узброеныя сілы Польшчы, імкнулася сфарміраваць сістэмы адукацыі і мясцовага самакіравання, анансаваў прыняцце сацыяльнага заканадаўства.
У красавіку 1918 года накіраваў у адрас Цэнтральных дзяржаў сакрэтную запіску аб неабходнасці стварэння незалежнай дзяржавы ў межах Каралеўства Польскага. У ёй ён пагадзіўся з тэрытарыяльным абменам з Украінскай Народнай Рэспублікай і страту чатырох паўночных паветаў, заявіў аб гатоўнасці заключыць ваенны і гандлёвы дагаворы з Цэнтральнымі дзяржавамі, прадастаўленне бясплатнай навігацыі па Вісле. Публікацыя зместу запіскі выклікала хвалю крытыкі і абурэння ў польскім грамадстве, і ў выніку 5 верасня 1918 года ён быў вымушаны сысці з пасады прэм'ер-міністра.
Уладзімір Анатольевіч Шабан
Уладзімір Анатольевіч Шабан (нар., Любань, Вілейскі раён, Мінская вобласць) — беларускі ваеннакамандуючы, палкоўнік, дырэктар Беларускага дзяржаўнага цырка (з 2013).
Біяграфія
Нарадзіўся 4 красавіка 1958 года ў в. Любань Вілейскага раёна Мінскай вобласці. Скончыў музычную школу па класе баяна.
Служыў ва Узброеных сілах СССР у горадзе Гатчына Ленінградскай вобласці ў воінскай часці, якая адносілася да Камітэта дзяржбяспекі СССР.
Пасля службы ў войску ў 1982 годзе скончыў Мінскі інстытут культуры. Спецыяльнасць па адукацыі: культасветработнік, арганізатар-метадыст клубнай работы.
Пасля заканчэння ВНУ быў накіраваны на працу ў органы дзяржаўнай бяспекі, дзе праслужыў 30 гадоў. Пачынаў працаваць у Самаркандзе Узбекскай ССР, дзе працаваў на працягу 12 гадоў.
У 1981 годзе ажаніўся, у 1983 годзе ў сям’і нарадзілася дачка, а ў 1992 годзе — сын.
У 2000 годзе працаваў начальнікам аддзела па абароне канстытуцыйнага ладу і барацьбе з тэрарызмам упраўлення Камітэта дзяржаўнай бяспекі па г. Мінску і Мінскай вобласці. Скончыў службу ў КДБ на пасадзе намесніка начальніка ўпраўлення КДБ па Мінску і Мінскай вобласці.
З 2010 па 2013 гады працаваў намеснікам генеральнага дырэктара па ідэалагічнай рабоце, сацыяльных, прававых і кадравых пытаннях Беларускай дзяржаўнай філармоніі.
5 снежня 2013 года прызначаны дырэктарам Беларускага дзяржаўнага цырка.
Член Рэспубліканскай партыі.
Джані Версачэ
Джані Версачэ (італ. Gianni Versace; 2 снежня 1946 — 15 ліпеня 1997) — італьянскі мадэльер, які заснаваў у 1978 годзе марку «Gianni Versace», пад якой на сённяшні дзень выпускаюцца элітнае адзенне, аксесуары, касметыка, парфумерыя, посуд, аўтамабілі, тэлефоны і мэбля. Пасля смерці дызайнера марка была пераназваная ў «Versace».
Біяграфія
Пачаў кар’еру ў родным горадзе, у краме моднай вопраткі Francesca Versace Elle, якой валодала яго маці. Тут ён дапамагаў ёй падшываць вопратку, падбіраць аксесуары, а таксама пастаўляць тканіны з Мілана, Парыжа і Лондана. У 25 гадоў адпраўляецца ў Мілан, дзе пачынае працу ў якасці дызайнера ў некалькіх марак адначасова — Genny, Callaghan і Istante. 28 сакавіка 1978 года ў міланскім Палацца Перманентэ з грандыёзным поспехам прайшла прэзентацыя першай калекцыі жаночай вопраткі пад брэндам «Джані Версачэ». У 1980-я гады Джані актыўна распрацоўвае адзенне ад свайго імя, паралельна працуючы для іншых фірмаў. Галоўным адміністратарам яго моднага Дома стаў яго старэйшы брат Санта Версачэ, а за фотафесіі адказвала яго сястра Данатэла. У 1981 годзе выходзіць першая жаночая парфума «Gianni Versace», а ў 1986 — мужчынскі водар «L’Homme». У 1989 годзе Версачэ выходзіць у свет высокай моды — запускае ад-куцюрную лінію Atelier Versace, праводзячы паказы ў памяшканні басейна парыжскага гатэля «Рыц» (дзе калісьці праходзілі паказы Кока Шанэль). У пачатку 1990-х Джані Версачэ стаў ужо сусветна вядомым дызайнерам «адзення для эгацэнтрыстаў», яго любіць прэса і зоркі першай велічыні, ад Мадонны да прынцэсы Дыяны. У гэты ж час пачынаецца выпуск фарфоравага і шклянога посуду (сумесна з фірмай Rosenthal) і мэблі (Versace Home) ад Джані Версачэ.
Джані Версачэ быў вялікім прыхільнікам Антычнасці і імкнуўся сумяшчаць у сваіх калекцыях арыстакратызм і бунтарства (адна з яго кніг нездарма называлася «Rock and Royalty»). Кожная яго калекцыя кардынальна адрознівалася ад папярэдняй: у вопратцы былі матывы то панк-культуры, то стылю барока, то сада-мазахісцкіх нарадаў з секс-шопаў, то поп-арта і творчасці Эндзі Уорхала, то гей-клубаў. У яго была калекцыя, прысвечаная Жаклін Кенэдзі. У цэлым Версачэ ўвёў у моду наступнае: спалучэнне чорнай скуры і залатой фурнітуры, сумяшчэнне вячэрніх сукенак і ніжняй бялізны, яркія прынты на кашулях, скураныя штаны на мужчынах, высокія абцасы і многае іншае. Лічыцца, што ён упершыню вывеў на подыум мужчыну без гальштука і мужчыну ў джынсах.
Версачэ не хаваў сваёй гомасексуальнай арыентацыі, пражыўшы 11 гадоў сумесна са сваім спадарожнікам жыцця — стылістам Антоніа д’Аміка. У сваіх кватэрах (Мілан, Нью-Ёрк) і на сваіх вілах (возера Кома ў Італіі, дом у Маямі) ён любіў бавіць час у кампаніі сваіх сяброў — Элтана Джона, Мадонны, Джорджа Майкла.
Элтан Джон, над афармленнем дыска якога працаваў дызайнер у 1991—1994 гадах, прысвяціў яму свой альбом «The Big Picture» (1997).
Пасля смерці Версачэ на чале яго фірмы ўстала малодшая сястра, Данатэлі Версачэ.
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных пар 2019
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных пар 2019 — 4-ы чэмпіянат па кёрлінгу сярод змяшаных пар. Праводзіўся з 12 па 16 студзеня 2018 года ў горадзе Мінск на арэне «Мінск-Арэна».
Меданосная пчала
Пчала меданосная (Apis mellifera) — насякомае надсямейства пчаліных атрада перапончатакрылых. «Грамадскія» насякомыя, жывуць пчалінымі сем'ямі. Пашыраны паўсюдна.
Біялагічныя асаблівасці
Цела пчалы (даўжыня да 15 мм, у маткі да 25 мм) складаецца з галавы, грудзей і брушка, мае цвёрдае покрыва з найдрабнейшымі валаскамі — кутыкулу, якая служыць шкілетам і апораю для ножак і крылцаў. Для збору кветкавага пылку на ножках пчалы ёсць кошычкі, грабеньчыкі, шчотачкі. Нектар з кветак пчала ўсмоктвае ў мядовы валлячок з дапамогаю хабатка, які ўтвараецца з ніжняй сківіцы і ніжняй губы. Ляціць яна з дапамогаю двух пар крылаў. Трымацца ў паветры пчале памагаюць і тры паветраныя мяшкі, размешчаныя ў галаве, грудзях і брушку.
У пчалы пяць вачэй — два вялікія складаныя (фасетачныя) вокі і тры простыя. Складаныя вочы — гэта мноства дробных вочак (фасетак). Кожная фасетка вока ўспрымае нязначную частку прадмета, але ўсё разам яны дазваляюць бачыць прадмет з яго найдрабнейшымі дэталямі. Асабліва добра пчала адрознівае сіні, блакітны, жоўты і белы колеры; адрознівае ультрафіялетавае выпрамяненне, таксама формы прадметаў. У палёце пчала арыентуецца па сонцы. Простыя вочы памагаюць ён арыентавацца ў цемнаце.
У галаве і часткова ў грудзях размешчаны залозы — слінныя і тыя, што выпрацоўваюць лічынкавы корм (матачнае малачко). Задняя пара ног мае кошычкі, у якіх пчала можа несці да 40 мг пылку. На 3-6-м сегментах брушка знаходзяцца васковыя залозы. У канцы брушка ў маткі і рабочай пчалы ёсць орган абароны — джала, злучанае з дзвюма залозамі, якія выдзяляюць пчаліны яд.
Корм дарослых пчол — мёд, пярга; матку ў час адкладвання яец кормяць матачным малачком. Органы стрававання: глотка, стрававод, мядовы валлячок (умяшчае да 65 мг нектару), сярэдняя кішка і задні аддзел. Стрававальная сістэма пчалы, акрамя асноўнай функцыі, адыгрывае яшчэ і ролю рэзервуара для часовага захоўвання нектару і мёду пры яго зборы і пераносе і прыстасавана таксама да асаблівых умоў жыцця і жыўлення на працягу доўгага зімовага перыяду, калі пчолы не могуць пакідаць сваё гняздо.
Да палавога размнажэння здольныя матка і трутні. У час вылету матка спароўваецца з некалькімі (5-9) трутнямі. Сперма захоўваецца ў арганізме маткі ўсё жыццё, але апладняюцца не ўсе яйцы. 3 аплодненых яец развіваюцца маткі і рабочыя пчолы, з неаплодненых — трутні. Ператварэнне поўнае.
Пароды пчол
У выніку працяглага натуральнага адбору ў розных паводле ўмоў жыцця зонах сфарміраваліся мясцовыя або геаграфічныя пароды пчол з характэрнымі для кожнай з іх марфалагічнымі і агульнабіялагічнымі ўласцівасцямі (пладавітасць, тэмп развіцця, прадукцыйнасць, зімаўстойлівасць, адносіны да пэўных відаў меданосных раслін). Найбольшае пашырэнне атрымалі сярэдняруская, шэрая горная каўказская, украінская, карпацкая, украінская стэпавая, італьянская пароды. Па меданоснай прадукцыйнасці першае месца сярод іх займаюць карпацкія пчолы.
Колер цела пчол карпацкай пароды шэры. Даўжыня хабатка 6,3 мм. Пячатка мёду белая. Міралюбівыя, пры аглядах гнязда спакойныя. Вясною пчолы гэтай пароды хутка нарошчваюць сілу сям'і і падтрымліваюць яе ўвесь сезон. Карпацкія пчолы добра выкарыстоўваюць ранні веснавы, сярэдня- і позналетнія медазборы, актыўна працуюць у садах, на канюшыне і грэчцы.
Пчаліная сям'я
Пчаліная сям'я — гэта цэласная біялагічная і гаспадарчая адзінка: ні адна з асобін, якія ў яе ўваходзяць, не можа існаваць, жывіцца і размнажацца па-за пчалінай сям'ёй; кожная з іх можа выконваць свае функцыі толькі ў цеснай узаемасувязі з астатнімі асобінамі. Пчаліная сям'я складаецца з адной плоднай маткі, многіх тысяч рабочых пчол і значнай колькасці трутняў-самцоў, якія жывуць у сям'і толькі летам. Чым болей пчол у сям'і, тым яна мацнейшая, тым большыя зборы мёду.
Матка
Матку паводле знешняга выгляду лёгка адрозніць ад рабочых пчол — яна даўжэйшая (даўжыня цела маткі 18-20 мм, рабочых пчол — 12-15 мм) і большая за іх (сярэдняя маса маткі ў час адкладвання яец 0,25 г, маса рабочых пчол у сярэднім 0,1 г). Матка выводзіцца з аплодненага яйца на 16-17-я суткі пасля яго адкладвання ў прызначаную для яе вырошчвання спецыяльную васковую ячэйку. Праз 6-8 сутак пасля выхаду з матачніка матка дасягае палавой спеласці і вылятае з вулля для сустрэчы і спароўвання з трутнямі. Летам пры спрыяльных умовах яна адкладвае за суткі каля 2 тыс. і больш яец; за вясенне-летні перыяд — 150—160 тыс. яец. Матка заўсёды знаходзіцца ў вуллі. Самастойна без пчол яна жыве не больш як 2-3 дні, у клетачцы з невялікай колькасцю пчол — 15-20 дзён, часам каля месяца. У сям'і матка можа жыць 5-6 гадоў, але трымаць яе варта не больш як два гады, бо з трэцяга года яна менш плодмая, рана заканчвае адкладванне восенню і пазней пачынае вясною, павялічвае адкладванне неаплодненых яец, горш зімуе. Узрост маткі і яе спадчынныя асаблівасці аказваюць велізарны ўплыў на стан пчалінай сям'і — яе сілу, зімаўстойлівасць, прадукцыйнасць.
Рабочыя пчолы
Рабочыя пчолы — гэта жаночыя асобіны з недаразвітымі палавымі органамі. У сям'і з маткаю яны яец не адкладваюць. Але калі сям'я доўгі час не мае маткі і не можа вывесці новую матку, частка рабочых пчол набывае здольнасць адкладваць невялікую колькасць неаплодненых яец, з якіх выходзяць трутні. Такіх пчол называюць пчоламі-трутнёўкамі.
Рабочыя пчолы выконваюць усе работы ў вуллі. Маладая пчала ў сям'і можа рабіць любую работу ў гняздзе: яна мае для гэтага добра развітыя органы і залозы. Аднак пчала выконвае менавіта тую работу, якая патрэбна якраз на пэўным участку сотаў. Абставіны, што дзеюцца навакол, выклікаюць у яе адпаведны рэфлекс. Так, напрыклад, калі пчала трапіла на ўчастак сотаў з маладымі лічынкамі, яна пачне даваць ім корм, трапіўшы на соты, дзе лічынак, якія выраслі, запячатваюць вечкамі, яна выконвае пэўную частку гэтай работы і г.д. Ні адна пчала не выконвае работы да канца, а толькі невялікую яе частку. Наступная пчала, якая апынулася на гэгтым самым месцы, дарабляе тое, што засталося. Так, у выніку дзейнасці многіх дзесяткаў, а то і соцень пчол работа даводзіцца да канца.
Маладыя пчолы пераважна чысцяць ячэйкі, у якіх яны самі вывеліся, кормяць лічынак старэйшых, а пасля маладзейшых, выдзяляюць воск. Як крыху падрастуць, маладыя пчолы становяцца будаўнікамі сотаў, вартаўнікамі каля лятка, прыёмшчыцамі нектару і г.д. Другую палавіну жыцця пчолы працуюць у полі — збіраюць і носяць у вулей нектар і пылок. Такім чынам, усіх пчол сям'і можна падзяліць на вуллёвых (нялётных) маладых пчол, што вырошчваюць расплод і робяць іншыя работы ў гняздзе, і палявых (лётных), якія збіраюць нектар І пылок з кветак раслін. Пераход ад вуллёвых работ да палявых залежыць ад стану пчалінай сям'і і наяўнасці медазбору. Вясною, калі сям'я развіваецца, маладыя пчолы пачынаюць збіраць корм з 15-20-га дня; у такі час у полі працуе толькі 10-15 % пчол сям'і. Летам жа маладыя пчолы пераходзяць да лётнай работы на 10-14-ы дзень жыцця. Пры вялікім медазборы частка пчол ужо з 4-5-га дня жыцця пачынае працаваць у полі, абмінаючы работы па вырошчванню расплоду. Палявых пчол у разгар сезона можа быць 50-60 % ад усіх пчол сям'і.
Лётныя пчолы паводле сваіх функцый падзяляюцца на пчол-разведчыц і пчол-зборшчыц. Зранку першымі ў поле вылятаюць пчолы-разведчыцы, якія, знайшоўшы нектар, набіраюць яго ў свае мядовыя валлячкі і вяртаюцца ў вулей, дзе паведамляюць пчолам-зборшчыцам пра знойдзеную крыніцу корму. Пры гэтым пчала-разведчыца пралазіць ў скопішча пчол-зборшчыц і сярод іх робіць на сотах спецыяльныя сігнальныя рухі. Зборшчыцы ўспрымаюць іх як сігнал, каб ляцець па корм. Разведчыцы ад астатніх пчол адрозніваюцца знешнім выглядам: гэта «лысыя пчолы» (без валаскоў), якія здаюцца чорнымі. 3 першых дзён работы ў пчол-разведчыц валаскі ломяцца і выпадаюць у час энергічных сігнальных рухаў сярод пчол-зборшчыц. Зборшчыцы, прынёсшы ў вулей нектар, самі яго ў ячэйкі сотаў не складваюць, а перадаюць маладым пчолам-прыёмшчыцам.
Трутні
Трутні паяўляюцца ў пчалінай сям'і вясною і летам. У сям'і яны ніякай работы не робяць, адзіная іх функцыя — апладненне маткі. Палавой спеласці труцень дасягае ва ўзросце 10-14 сутак. Пасля спароўвання з маткаю, сустрэча з якою адбываецца ў палёце, ён гіне. Жывуць трутні каля двух месяцаў. Восенню пчолы выганяюць іх з вулля, і яны гінуць, а ў сям'і без маткі або ў сям'і, дзе пчолы самі выявілі, што іх матку трэба замяняць, трутні застаюцца на зіму.
Соты
Соты — пчаліныя пабудовы з воску для захоўвання корму і вырошчвання расплоду; служаць таксама гняздом пчалінай сям'і. Канструкцыя сотаў унікальная і дасканалая. Мэтазгоднасцю планіроўкі яна забяспечвае максімальнае выкарыстанне прасторы, агульную эканамічнасць і высокую трываласць усёй пабудовы. Соты складаюцца з шасцігранных ячэек, прычым кожная сценка адной служыць і сценкаю для другой ячэйкі. Ячэйкі размяшчаюцца абапал агульнага міжсцення, якое можа быць і штучным, зробленым у заводскіх умовах. Гэта так званая вашчына — тонкія васковыя лісты з адпрасаванымі на іх шасцівугольнікамі (донцамі ячэек); вашчыну замацоўваюць у рамках і ўстаўляюць у вулей, што палягчае і паскарае пабудову сотаў з ячэйкамі правільнай формы, спрыяе павышэнню прадукцыйнасці пчалінай сям'і.
Будаўнічы матэрыял — воск — вырабляюць самі пчолы. Размякчаны воск лёгка ляпіць, а застылы надзейна трымае форму і даволі трывалы, даўгавечны, гігіенічны, яго не псуюць мікраарганізмы, ён не паддаецца разбуральнаму дзеянню кіслароду.
Будаўнічыя работы пчолы распачынаюць вясною, як толькі стануць вылятаць на кветкі; дзейнасць залоз, што выдзяляюць воск, узбуджаецца пры жыўленні свежым нектарам і пылком. Найперш пачынаецца «пабелка», або абнаўленне сотаў. Спачатку надбудоўваюцца ячэйкі ў верхняй частцы сотаў, куды складваецца мёд і запячатваецца васковымі вечкамі. Пасля ідзе рамонт сотаў, дабудоўваюцца недаробленыя. Веснавыя соты — самыя каштоўныя, пчолы любяць прасторнае гняздо, і ад яго аб'ёму залежыць вельмі многае ў жыцці сям'і, калі ўлічыць, што соты універсальныя паводле свайго прызначэння.
У натуральным гняздзе звычайна 6-8, радзей 10 сотаў. Яны размяшчаюцца паралельна, на строга вызначанай (12,5 мм) адлегласці адны ад адных. Прастору паміж сотамі пчаляры называюць вулачкамі: па іх, быццам па вуліцах, свабодна перамяшчаюцца пчолы. У пчаліным гняздзе ўсе пабудавана рацыянальна. Уверсе — харчовы склад, дзе захоўваецца мёд. Пад ім, куды праз ляток свабрдна паступае свежае паветра, вырошчвавцца патомства. У ніжняй, неасветленай частцы гаязда (пад расплодам) заўсёды ёсць свабодныя, нічым не занятыя соты. Гэта свайго роду элеватар, куды пчолы складваюць прынесены нектар. Яго тут падсушваюць, абагачаюць кіслотамі, ферментамі, ператвараюць у мёд. Да вечара «элеватар» будзе запоўнены напырскам — свежым вадкім мёдам. Але да раніцы пчолы перанясуць мёд у «склад», і «элеватар» зноў апаражніцца.
Размнажэнне пчалінай сям'і
Размнажэнне пчалінай сям'і адбываецца ў выніку натуральнага раення і штучным шляхам — фарміраваннем новых сем'яў адводкамі: частку пчалінай сям'і пераводзяць (адводзяць) у новы вулей. Другі шлях дае мажлівасць арганізавана і планамерна атрымліваць прырост сем'яў на пчальніку, забяспечвае больш высокую прадукцыйнасць пчальніка, вызваляе пчаляра ад турбот, звязаных з натуральным раеннем.
Пчаліны яд
Ппчаліны яд, апітаксін — сакрэт залоз джальнага апарату рабочай пчалы меданоснай. Выпрацоўваецца пчоламі ў спецыяльных залозах.
Празрыстая вязкая жаўтаватая вадкасць з рэзкім пахам, горкім смакам і высокай кіслотнасцю. На паветры хутка цвярдзее. Тэрмаўстойлівы, да тэмпературы 115 °C не губляе сваіх ўласцівасцей. Раствараецца ў вадзе, у водным растворы хутка разбураецца, высушаны захоўвае актыўнасць некалькі гадоў. Шчыльнасць 1,131. Асноўны таксічны складнік пчалінага яду — меліцін. У склад яду таксама ўваходзяць гістамін, ферменты, арганічныя кіслоты, тлушчы, мікраэлементы і інш.
За адзін раз пчала вылучае 0,2—0,3 мг яду. Смяротная доза для чалавека каля 0,2 г.
Выкарыстанне ў медыцыне
Як лекавы сродак выкарыстоўваўся яшчэ ў старажытнасці. Найбольш эфектыўнае лячэнне прэпаратамі пчалінага яду пры рэўматычных і алергічных захворваннях, пры хваробах перыферычнай нервовай сістэмы (радыкуліты, неўрыты, неўралгіі), суставаў (артрыты, спандэлёзы). Вялікія дозы пчалінага яду выклікаюць у чалавека галавакружэнне, пухліны з пачырваненнем скуры, іншы раз шокавы стам і ўдушша, а малыя прыкметнага ўплыву на арганізм чалавека не аказваюць. Таму яго ўжываюць для лячэння толькі з ведама і пад наглядам урача.
Атрымліваюць пчаліны яд на спецыяльных пчальніках.
NGC 6094
NGC 6094 (іншыя абазначэнні — UGC 10228, MCG 12-15-52, ZWG 338.45, NPM1G +72.0141, PGC 57167) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Малая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Versace
Gianni Versace S.p.A. (скарочана Versace, вымаўляецца Версачэ) — італьянская кампанія, вытворца моднага адзення і іншых прадметаў раскошы. Кампанія была ўтворана ў 1978 годзе мадэльерам Джані Версачэ, пасля смерці заснавальніка ў 1997 годзе кампанію ўзначаліла яго сястра Данатэла. Эмблемай кампаніі служыць медуза Ранданіні.
Брушны тыф
[[Файл:Fievre typhoide.png|thumb|right|250px|Сусветная распаўсюджанасць брушнога тыфа <font size="+1" color="#ff0000">♦ пояс тыфа
<font size="+1" color="#e08040">♦ эпідэмічныя зоны
<font size="+1" color="#c0c0c0">♦ спарадычныя выпадкі]] Брушны тыф — вострая інфекцыйная хвароба з кантактным механізмам перадачы, якая характарызуецца ліхаманкай, агульнай інтаксікацыяй, высыпаннямі на скуры і спецыфічным паражэннем лімфатычнай сістэмы ніжняга аддзела тонкай кішкі.
Верхняя Хайрузаўка
Верхняя Хайрузаўка — сяло ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад гарадской адміністрацыі Рыдэра. Уваходзіць у склад Прыгараднай сельскай акругі. Код КАТА — 632433480.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 120 чалавек (60 мужчын і 60 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 108 чалавек (50 мужчын і 58 жанчын).
Спіс асноўных персанажаў серыі раманаў пра Гары Потэра
Серыя раманаў пра Гары Потэра напісаная англійскай пісьменніцай Джаан Роўлінг у 1997-2007 гадах і пісьменнікам Джэкам Торнам у 2016 годзе.
У спісе пералічаны асноўныя персанажы серыі раманаў, якія значна ўплывалі на сюжэт твораў, а таксама персанажы, звязаныя з рэальнымі падзеямі.
Стварэнне персанажаў і ўплыў рэальнага свету
Некаторыя персанажы і чароўныя істоты серыі раманаў, створаныя Джаан Роўлінг, звязаныя з міфічнымі персанажамі, якія згадваліся да яе. Да такіх персанажаў ставяцца кентаўры, васіліск, феніксы, акрамантулы, аднарогі і інш.
Некаторыя асноўныя персанажы кніг пра Гары Потэра з’явіліся дзякуючы падзеям, што адбываліся ў жыцці пісьменніцы. Напрыклад, знешнасць Гары Потэра, па некаторых дадзеных, Роўлінг збольшага запазычыла ў свайго старадаўняга сябра Яна Потэра (Ian Potter), з якім гуляла ва ўзросце 2—7 гадоў у чараўнікоў, калі жыла ва Уінтэрбурне, хоць сама пісьменніца гэты факт то пацвярджае, то адмаўляе. Прататыпам цёткі Мардж Дурслі стала бабуля Джаан па мацярынскай лініі Фрыда Волант: па словах пісьменніцы, яе шлюб з дзядулем Эрні быў «няўдалым», а атмасферу, якая панавала ў іх доме, яна называла «хаасам».
У адным з эпізодаў кнігі «Гары Потэр і Кубак агню» з’яўляецца першакурсніца Наталі Макдональд, якая залічваецца Размяркоўвальным Капелюшам на факультэт Грыфіндор. Яна атрымала сваё імя ў гонар рэальнай дзяўчынкі, якая напісала ліст Джаан Роўлінг, паколькі была хворая на рак і баялася не дачакацца выхаду кнігі «Гары Потэр і Кубак агню». Яна вельмі хацела даведацца, што ж адбудзецца з Гары Потэрам у новай кнізе, і прасіла пісьменніцу расказаць пра гэта. На жаль, Джаан ў гэты час не праглядала пошту, паколькі заканчвала працу над кнігай, таму адказ спазніўся, і дзяўчынка памерла, так і не даведаўшыся, што адбудзецца з Гары. Джаан дала гераіні кнігі імя гэтай дзяўчынкі і наведала яе бацькоў, падарыўшы ім кнігу з аўтографам
Выкладчыкі і персанал
Ордэн Фенікса — у серыі раманаў Джоан Роўлінг пра Гары Потэра — арганізацыя, заснаваная Альбусам Дамблдорам для барацьбы з Пажыральнікамі Смерці ў гады Першай вайны чараўнікоў.
Узнікненне Ордэна Фенікса
Ордэн быў сабраны ў гады Першай вайны чараўнікоў з ліку найбольш адданых аднадумцаў Дамблдора. Калі Валдэморт знік, а Пажыральнікі або абвясцілі што перайшлі на светлы бок, або былі злоўлены і пасаджаны ў Азкабан, Ордэн Фенікса спыніў працу.
Станіслаў Эдуардавіч Шапечка
Станіслаў Эдуардавіч Шапечка (нар. 24 красавіка 1946) — беларускі лёгкаатлет і трэнер па спартыўнай хадзьбе. Майстар спорту міжнароднага класа па спартыўнай хадзьбе (1976). Заслужаны трэнер Беларусі (1991).
Спартыўная кар’ера
Упершыню Станіслаў Эдуардавіч стартаваў у чэмпіянаце СССР у 1972 годзе — тады ён праходзіў у Кіеве. На дыстанцыі 20 кіламетраў адразу ж увайшоў у дзясятку наймацнейшых — 9-е месца — і быў уключаны ў зборную Савецкага Саюза. У той час яшчэ выступаў, які і стаў першым трэнерам Шапечкам.
Трэнерская кар’ера
Сярод выхаванцаў трэнера Станіслава Шапечкі пераможца першага розыгрышу Кубка свету, прызёр чэмпіянату свету-87, −93 у залах, уладальнік Кубка СССР Валерый Ярэц, віцэ-чэмпіён СССР Артур Шумак, алімпійцы — (5-е месца ў Атланце-96), , Маргарыта Турава (4-е месца ў Афінах-2004), , , майстар спорту міжнароднага класа Сяргей Абірала, Ірына Тоўсцік, Тамара Сураўцава , неаднаразовы чэмпіён Беларусі Аляксандр Ляховіч, чэмпіён Беларусі Дзмітрый Дзюбін і іншыя.
Торэ-Берэці-е-Кастэлара
Торэ-Берэты-е-Кастэлара (Torre Beretti e Castellaro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 558 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 33 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 27030. Тэлефонны код — 0384.
Азербайджанская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка
Азербайджанская Саве́цкая Сацыялісты́чная Рэспу́бліка, Азербайджанская ССР — адна з рэспублік Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік. Праіснавала з 28 красавіка 1920 года па 30 жніўня 1991 года.
Гісторыя
Азербайджанская ССР была ўтворана 28 красавіка 1920 года адразу пасля падзення Азербайджанскай Дэмакратычнай Рэспублікі. З 12 сакавіка 1922 года па 5 снежня 1936 года была часткай Закаўказскай Сацыялістычнай Федэратыўнай Савецкай Рэспублікі, а з 5 снежня 1936 года ўвайшла непасрэдна ў СССР на правах Саюзнай рэспублікі. Сталіца — г. Баку. У склад Азербайджанскай ССР уваходзілі Нахічэванская Аўтаномная Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка і Нагорна-Карабахская аўтаномная вобласць. Рэспубліка дзялілася на 60 раёнаў, мела 57 гарадоў (у 1913 годзе было 13), 119 пасёлкаў гарадскога тыпу.
Пасля жнівеньскага путчу 19—21 жніўня 1991 года, ужо 30 жніўня, Вярхоўны Савет Азербайджанскай ССР абвясціў незалежнасць рэспублікі. Першым прэзідэнтам незалежнага Азербайджана стаў Першы Сакратар ЦК Кампартыі Азербайджана Аяз Муталібаў.
Сьюдад-дэль-Эстэ
Сьюдад-дэль-Эстэ (Ciudad del Este) — другі па велічыні горад Парагвая, адміністрацыйны цэнтр дэпартамента Альта-Парана. Буйны гандлёвы цэнтр. Насельніцтва — каля 274 тысяч чалавек.
Горад заснаваны ў 1957 годзе на рацэ Парана на мяжы з Бразіліяй і насіў назву Пуэрта-Флор-дэ-Ліс. Пазней ён быў перайменаваны ў гонар парагвайскага прэзідэнта Альфрэда Стрэснера ў Пуэрта-Прэcідэнтэ-Стрэснер (ісп. Puerto Presidente Stroessner), а пасля яго звяржэння ў 1989 годзе атрымаў назву Сьюдад-дэль-Эстэ (Усходні горад).
Горад падзелены прамымі вуліцамі на асобныя кварталы, заселеныя па нацыянальнай прыкмеце. Асноўная частка насельніцтва азіяцкага паходжання: тайцы, карэйцы, арабы і іранцы.
Дзякуючы будаўніцтву ГЭС «Ітайпу» горад моцна разросся. У 1965 годзе праз раку Парана быў адкрыты «Мост дружбы» даўжынёй 552 метры, які злучыў Сьюдад-дэль-Эстэ з суседнім бразільскім горадам Фос-ду-Ігуасу.
Новы Пуць (Брагінскі раён)
Но́вы Пуць (, Новый Путь) — пасёлак у Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вуглоўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 10 км на поўнач ад Брагіна, 32 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 121 км ад Гомеля.
Фос-ду-Ігуасу
Фос-ду-Ігуасу (Foz do Iguaçu — «вусце Ігуасу») — горад і муніцыпалітэт у Бразіліі, уваходзіць у штат Парана. Складовая частка мезарэгіёна Захад штата Парана. Уваходзіць у эканоміка-статыстычны мікрарэгіён Фос-ду-Ігуасу. Насельніцтва — 311 336 чалавек на 2007 год. Займае плошчу 617,701 км². Шчыльнасць насельніцтва — 504,0 чал./км². Заснаваны 10 чэрвеня 1914 года.
Новы Пуць (Брагінскі раён)
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Брагін — Хойнікі.
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі, да цэнтра якой з захаду далучаецца кароткая прасталінейная вуліца. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1931 годзе арганізаваны калгас. У 1959 годзе ў складзе калгасу «Парыжская Камуна» (цэнтр — вёска Шкураты).
Смяротнае пакаранне
Смяротнае пакаранне — дазволенае законам пазбаўленне чалавека жыцця ў якасці пакарання (звычайна за наўмысна цяжкае злачынства).
У сучасным цывілізаваным грамадстве смяротнае пакаранне ў многіх краінах з’яўляецца незаконным, а ў іншых — законным крымінальным пакараннем толькі за надзвычай цяжкія злачынствы. Аднак, у Кітаі ўжываецца досыць шырока і за меншыя правіны.