cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Альбус Дамблдор
Характар
Таксама Дамблдор вельмі скрытны. Калі яны з Гары абмяркоўвалі люстэрка Еіналеж, Дамблдор сказаў, што бачыць у ім сябе, які трымае ў руках пару тоўстых шарсцяных шкарпэтак. Аднак пазней высвятляецца, што ў рэчаіснасці ён, як і Гары, бачыў у люстэрку сваю сям’ю. Брат Альбуса, Аберфорт, гаварыў Гары, што ў Альбуса заўсёды быў талент скрываць і ўтойваць.
Быўшы мудрым і геніяльным чараўніком, Дамблдор, тым не менш, здольны на дзівацтвы і дзіўныя ў вачах іншых учынкі, якія шмат у чым тлумачацца яго незвычайным пачуццём гумару (асабліва гэта парой раздражняе Мінерву Мак-Гонагал, якая адрозніваецца строгім і сур’ёзным характарам). Пацверджанняў таму шмат: лісты ў яйках на стале ў Петунні Дурсль, капялюш бабулі Невіла Даўгапупса ў хлопаўцы на Ражство ў трэцяй кнізе, а яго прамовы на ўрачыстай цырымоніі пачатку новага навучальнага года вартыя асобнага ўпамінання:
1-я кніга: "«Сардэчна запрашаем! Сардэчна запрашаем да пачатку новага навучальнага года ў Хогвартсе! Перш чым пачаць банкет, я б хацеў сказаць некалькі слоў. А словы мае будуць такія: Ёлуп! Бурбалка! Рэштка! Выкрут! Усё, усім дзякуй!»"
4-я кніга: «Скажу вам толькі адно, — прамовіў ён, і яго гучны голас рэхам пракаціўся па ўсёй зале, — Ешце».
5-я кніга: «Нашым пачаткоўцам — сардэчна запрашаем!
Нашай старой гвардыі — сардэчна запрашаем назад!
Прыйдзе яшчэ час для прамоў, але цяпер — час для іншага. Ешце папоўніцы!» Магічная моц Дамблдора магла параўнацца і з яго праніклівасцю і хітрасцю. Так, ён нейкім дзіўным чынам, без чыёй-небудзь дапамогі даведваецца пра падрыхтоўку свайго забойства Малфаем-малодшым, потым просіць Северуса Снэйпа (каб апошні нарэшце стаў даверанай асобай Валдэморта) забіць яго замест Драка, бо ведае, што той маральна слабы для гэтага. Не выпадкова падарыў Рону Уізлі дэлюмінатар (напэўна мудры стары ведаў, што таму рана ці позна прыйдзецца скарыстацца ім, каб адшукаць сяброў).
Спіс Нацыянальных Герояў Азербайджана
Спіс Нацыянальных Герояў Азербайджана
Альбус Дамблдор
Погляды на жыццё
Як сцвярджае сам Дамблдор, напачатку свайго жыцця ён мала чым адрозніваўся ад Валдэморта, бо падобна яму шукаў спосаб перамагчы смерць. У далейшым спакойнае стаўленне да смерці стала адным з галоўных жыццёвых прынцыпаў Дамблдора. Вось толькі некаторыя з яго выказванняў: «Урэшце, для правільна арганізаванай свядомасці, што ёсць смерць, як не новая цікавая прыгода?» (у іншым перакладзе: «Для высокаарганізаванага розуму смерць — гэта чарговая прыгода».), «Сапраўды, твая няздольнасць зразумець, што ў жыцці ёсць рэчы куды горшыя за смерць, заўсёды была тваёй найвялікшай слабасцю» (Валдэморту). Іншае фундаментальнае яго перакананне, якое ўвесь час высмейваецца Валдэмортам, складаецца ў тым, што каханне мацнейшае за любую магію.
Дамблдор у кіно
У першых двух фільмах Дамблдора гуляў Рычард Харыс. Аднак у 2002 годзе ён сканаў, і з тых часоў гэту ролю выконваў Майкл Гэмбан. Роля Дамблдора ў юнацтве выканаў Тобі Рэгба.
Спіс Нацыянальных Герояў Азербайджана
Спіс
Гэта няпоўны спіс вядомых Нацыянальных герояў:
Святлана Аляксандраўна Аблаухава
Біяграфія
Скончыла Смаленскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1985). У 1979—1980 камплектоўшчыцай аршанскага завода «Чырвоны Кастрычнік», лекарам-стаматолагам, загадчыцай хірургічнага кабінета стаматалагічнай паліклінікі № 61 Цэнтральнай групы войскаў (Чэхаславакія) (1985—1990), лекарам-стаматолагам Брэсцкай абласной стаматалагічнай паліклінікі № 1 (1990—1995). З 1980 член прафсаюза медыцынскіх работнікаў.
З 1996 член Беларускай стаматалагічнай асацыяцыі. Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (2000). Член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь III-га склікання, член Камісіі па сацыяльных пытаннях.
Шастовічы (вёска)
Шасто́вічы (, Шестовичи) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Асавецкага сельсавета.
Да 25 снежня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Асавецкага сельсавета, пасля — знаходзілася ў складзе Петрыкаўскага раёна, дзе перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Петрыкаўскага гарсавета. З 29 студзеня 1964 года ў складзе Петрыкаўскага сельсавета Петрыкаўскага раёна. 1 ліпеня 2021 года вёска перададзена ў склад Мазырскага раёна.
Апоп
Апоп (Апе́п, Апо́фіс, грэч. Ἄπωφις) - у егіпецкай міфалогіі гіганцкі змей, увасабленне змроку, вораг сонца і святла. Апоп жыў у падземнай глыбіні, дзе і адбывалася яго штодзённая барацьба з сонечным богам Ра. Кожны вечар Ра завяршаў сваё падарожжа па Нябеснаму Нілу (у егіпецкай міфалогіі акрамя зямной ракі Ніл былі яшчэ яго нябесны і падземны "двайнікі") на сваёй Туры Мільёнаў Гадоў, падплываў да заходніх гор ля горада Абідоса - там, як лічылі егіпцяне, быў уваход у падземнае каралеўства, краіну мёртвых. Ра пераходзіць з дзённай туры і начную і плыве на ёй па Падземнаму Нілу. Падземны Ніл працякае па вузкай даліне, якую 12 брам дзяцілі на 12 частак. Кожную брама вартавала пачвара, якая дыхала агнём. Але разам з Ра плывуць бог Гор з галавой сокала, багіня Хатор, багіня мудрасці і справядлівасці Маат, мудры бог Тот з галавой ібіса, змеепадобны бог Нехебкаў і бог-воўк Упуаўт, які ведаў магічныя замовы, - усе яны дапамагаюць Ра вартаваць сонечны дыск. Пачварныя вартаўнікі брам жахлівыя, але багоў чакае сустрэча са страшэнным Апопам.
Змей Апоп выгінаецца мносствам кольцаў, а калі выцягваецца, до дасягае ў даўжыню 450 локцяў (каля 230 метраў). Каб перашкодзіць багам, ён выпівае ваду падземнага Нілу. Але Ра з дапамогай багоў пратыкае пачвару коп'ямі і прымушае вярнуць усю выпітую ваду са свайго бяздоннага чэрава. Начная тура праходзіць па Падземнаму Нілу, Ра зноў пераходзіць на дзённую туру і выплывае ў неба, прыносячы новы дзень. Ноччу зноў адбываецца бітва з Апопам, бо, як лічылі егіпцяне, не можа цемра не перашкаджаць святлу, не можа смерць не змагацца з жыццём, але ніхто не пераможа, бо святло і жыццё незнішчальныя. Простыя людзі могуць дапамагчы Ра чытаннем малітваў і прыжыццёвай набожнасцю.
Апопу прыпісваліся таксама землятрусы. Існавала таксама эсхаталагічныя прароцтвы аб тым, што аднойчы Апоп здолее перамагчы Ра і заняць яго месца.
У іншым міфе Ра ў абліччы рудога ката адсек змею Апопу галаву пад святым сімакорам, дрэвам жыцця, у горадзе Геліопалі. Апоп лічыўся стварэннем Нейта, які з'явіўся ў першапачотковых водах да Вялікай Энеады. Існавала таксама міфалагічная версія ра Апопа як старэйшага бога, стваральніка сусвету. У канцы Сярэдняга царства, пасля захопу Егіпта гіксосамі, а таксама ў позні перыяд развіцця егіпецкіх культаў Апопа набліжалі да змрочнага бога Сета (які раней быў на баку Ра і кожную ноч дапамагаў яму змагацца з пачварай).
У эліністычны перыяд, калі Егіптам кіравала грэчаская дынастыя Пталемеяў, антычная культура распаўсюдзілася на многія раёны Міжземнамор'я, а многія мясцовыя багі сталі атоесамлівацца з грэчаскімі, Апоп зліўся з персанажам Тыфона.
Лапацічы
Назву Лапа́цічы маюць:
Стара-Места
Ста́ра-Ме́ста (Ста́рэ-Ме́ста, Staré Město — Стары горад, спачатку Pražské Město — Пражскі горад) — гістарычны раён Прагі ў раёне Прага 1 на правым беразе Влтавы, таксама ўключае Стралецкі востраў.
Гістарычна самастойнае паселішча (горад) вырасла з дробных паселішчаў, якія ўзніклі на важным скрыжаванні гандлёвых шляхоў паміж захадам і ўсходам і ўздоўж берага Влтавы яшчэ ў VIII стагоддзі. У IX стагоддзі згадваюцца першыя хрысціянскія пабудовы. У X стагоддзі ў Празе ўжо пасяліліся Пржэмысловічы. Ужо праз стагоддзе тут быў актыўна развіты гандаль. Горад знаходзіўся на іншым беразе ад Пражскага Града, што давала яму некаторую свабоду. Стара-Места размяшчалася на нізкім беразе, у «Чэшскай хроніцы» гаворыцца пра паводку 1118 года, якая змыла шмат дамоў.
У 1158 годзе быў пабудаваны Юдыцін мост, папярэднік Карлава моста, другі мост у Еўропе. Ён злучыў Стара-Места і Мала-Страну.
Звычайна лічыцца, што ў XII стагоддзі ў Празе былі абаронены сценамі толькі грады (Пражскі Град, Вышаград). Адсутнасць сцен стала асабліва небяспечнай, калі напачатку XIII стагоддзя ў Цэнтральнай Еўропе была рызыка нашэсця татараў. Таму Вацлаў I загадаў абнесці гарады сценамі, абараніць дрэвам і каменем, прымусіць манахаў і свецкіх да будаўніцтва равоў і валаў. Мяркуецца, што да 1250 года ўмацаванні былі скончаны. Яны абмяжоўвалі тэрыторыю ў 140 га, агульная даўжыня іх складала 1700 метраў.
У XVIII стагоддзі Іосіф II стаў праводзіць шматлікія рэформы. За нядоўгія 10 гадоў свайго кіравання (1780—1790) ён паспеў змяніць Прагу карэнным чынам. Указам 1784 года ён загадаў аб'яднаць пражскія гарады ў адзін — hlavní město Praha, тады Стара-Места стала Прагай I, Нове-Места — Прагай II, Мала-Страна — Прагай III, Градчаны — Прагай IV. Іосіф II распусціў многія царкоўныя інстытуты, сярэдневяковыя арганізацыі, суды. Як орган кіравання ў Празе быў прызначаны магістрат, які стаў размяшчацца ў Старамесцкай ратушы. Для гэтага яе прыйшлося часткова перабудаваць, была знішчана сярэдневяковая зала. Імператар завёў будаўнічыя нормы, пажарныя нормы, рэкамендаваў зацвярджаць праекты з акцэнтам на трываласць і правільнасць і на прамасць вуліц. Фактычна ён прынёс тыя ж думкі, што панавалі пры перабудове Прагі праз 100 гадоў. Крытыкуецца няўвага да гістарычна каштоўных аб'ектаў, цэнтралізацыя (страта самастойнасці пражскіх гарадоў), бюракратызацыя.
Шастовічы (пасёлак)
Шасто́вічы (, Шестовичи) — пасёлак у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Асавецкага сельсавета.
Да 25 снежня 1962 года пасёлак уваходзіў у склад Асавецкага сельсавета, пасля — знаходзіўся ў складзе Петрыкаўскага раёна, дзе перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Петрыкаўскага гарсавета. З 29 студзеня 1964 года ў складзе Петрыкаўскага сельсавета Петрыкаўскага раёна. 1 ліпеня 2021 года пасёлак перададзены ў склад Мазырскага раёна.
Харомск
Харо́мск (, Хоромск) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Харомскага сельсавета.
Бабрэчча
Бабрэ́чча (, Бобречье) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Пціцкага сельсавета.
Абалонне (Лаўжанскі сельсавет)
Абало́нне (, Оболонье) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лаўжанскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Обальскага сельсавета.
Млынок (Пціцкі сельсавет)
Млыно́к (, Млынок) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Пціцкага сельсавета.
Жыбарты
Жыбарты́ (, Жиборты), Жыбуртоўшчына, Жыбартоўшчына — вёска ў Парэцкім сельсавеце Дзятлаўскага раёна, за 11 км на паўночны захад ад Дзятлава, 139 км ад Гродна, 23 км ад чыгуначнай станцыі Наваельня.
Эканоміка
Вёска ўваходзіць у склад калгаса "Парэчча". Ёсць жывёлагадоўчая ферма, магазін, пачатковая школа.
Выдатныя мясціны
Помнік архітэктуры ХІХ ст.: Сядзіба. Пабудавана ў 1819 г.
Літаратура
Памяць. Дзятлаўскі раён. — Мн., 1997. — С. 375.
Фёдар Патапавіч Майсеенка
Фёдар Патапавіч Майсе́енка ( — ) — вучоны ў галіне лесаводства. Доктар сельскагаспадарчых навук (1966). Прафесар (1968). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1974).
Навуковая дзейнасць
Ф. П. Майсеенка займаўся пытаннямі лясной таксацыі, прапанаваў вызначэння прыросту лясных пасадак, даследаваў дынаміку росту дуброў і ельнікаў на тэрыторыі БССР, распрацаваў метад таксацыі лесасечнага фонду і склаў сартыментныя табліцы, абгрунтаваў узросты тэхнічнай спеласці і ўзросты высечкі ў лясах БССР.
Сярод апублікаваных прац:
Памяць
У гонар Ф. П. Майсеенка названа адна з вуліц Гомеля.
Лабовіч
Лабовіч — беларускае прозвішча.
Старамесцкая плошча
Старамесцкая плошча (Staroměstské náměstí - Старагародская плошча) — старадаўняя плошча Прагі, размешчаная ў гістарычным цэнтры горада (Старэ-Места). Яе плошча складае каля 15 тыс. кв. м. Плошча акружана гарадскімі дамамі з фасадамі розных архітэктурных стыляў: гатычнага, рэнесансу, барока, ракако.
Па плошчы праходзілі каралеўскія каранацыйныя працэсіі, якія пасля рухаліся ў Пражскі Град. Акрамя ўрачыстых падзей, на плошчы здараліся і трагедыі. У 1422 тут адбыліся сутыкненні, выкліканыя пакараннем смерцю правадыра пражскіх маламаёмасных Яна Жэліўскага, у 1437 годзе тут быў пакараны смерцю апошні гусіцкі гетман Ян Рогач са сваімі набліжанымі. 21 чэрвеня 1621 года на Старамесцкай плошчы прынялі смерць 27 удзельнікаў Ставаўскага супраціўлення супраць дынастыі Габсбургаў. У іх гонар на тратуары каля галоўнай ратушы, змясцілі 27 крыжоў, з сімваламі мяча і калючай кароны.
У XIV стагоддзі на плошчы была пабудавана гарадская ратуша, а ў 1410 годзе на ратушы быў усталяваны астранамічны гадзіннік — Пражскія куранты. З 1365 года побач з плошчай стаў будавацца Тынскі храм. У 1591 годзе ў паўночнай частцы плошчы быў пабудаваны фантан Кроцынава Кашна, а ў 1650 годзе, у гонар вызвалення Прагі ад шведаў, тут быў пастаўлены Марыянскі слуп, які прастаяў да 1918 года. На месцы слупа сёння знаходзіцца мемарыяльная таблічка, а на бруку пасярод плошчы знаходзіцца паўдзённая адзнака — месца, куды падала цень ад Марыянскага слупа апоўдні сонечнага дня. Ад гэтага пункта ў мінулым ішоў адлік Пражскага часу. У канцы XIX стагоддзя плошча пашыраецца за кошт знесеных пабудоў. У 1915 годзе быў усталяваны помнік нацыянальнаму герою Чэхіі Яну Гусу. У 60-х гадах XX стагоддзя плошча стала пешаходнай зонай.
Барсукі (Шумілінскі раён)
Барсукі́ (, Барсуки) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лаўжанскага сельсавета.
Радкаў
Ра́дкаў (, Радков) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Пціцкага сельсавета.
Туркаўка звычайная
Туркаўка звычайная, Турчык (Streptopelia turtur) — птушка сямейства галубіных.
Пашырэнне
Арэал: Еўропа (акрамя поўначы), Малая Азія, цэнтральная частка Азіі да паўночнага і цэнтральнага Кітая, Паўночная і Цэнтральная Афрыка. На Беларусі звычайны на гнездаванні пералётны і транзітна мігрыруючы від. Месца зімовак — трапічная Афрыка.
Насяляе ўскрайкі лясоў (перш за ўсё — лісцевых), меншыя дрэвастоі з густым падростам і падлескам, прырэчныя лясы. Аддае перавагу сухім сонечным адкрытым тэрыторыям з доступам да вады. Можа засяляць сады, пранікае ў сельскагаспадарчыя пабудовы, паселішчыі гарады. Падвід S. t. arenicola ў Азіі далінамі рэк даходзіць да 2000 м над у.м. Астатнія падвіды — тыпова нізінныя (у Еўропе дасягае максiмальна да 500 м).
Асаблівасці біялогіі
Гняздо ладзіць у развілцы галін каля ствала; часам у падросце або кустах (напр., цярноўнiку). Гэта ажурны слой з пругкіх галінак. Можа быць з рэдкай высцілкай з карэньчыкаў, траў і лістоў.
Яйкі 2 (часам 1), з аднолькавымі канцамі, белыя з выразным бляскам. Памеры: 30 х 23 мм.
Звеніслава Барысаўна
Звеніслава Барысаўна, інацкае імя Еўпраксія (каля 1115 — пасля 1167) — манахіня, магчымая аўтарка «Жыція Ефрасінні Полацкай».
Біяграфія
Дачка полацкага князя (1101—1129) Барыса Усяславіча, сястра князёў Рагвалода-Васіля і Івана.
На некалькі гадоў маладзейшая за стрыечных сясцёр, дачок князя Святаслава — Прадславы і Гардзіславы. Пасля смерці бацькі (1129) і высылкі полацкіх князёў у Візантыю (1130), засталася ў Полацку. Напэўна, без падтрымкі сваякоў не бачыла перспектыў у свецкім жыцці, таму пастрыглася ў Спаскім манастыры пад імем Еўпраксія і ахвяравала туды сродкі, прызначаныя на свой пасаг. Жыла пад апекай ігуменні, стрыечнай сястры Ефрасінні (Прадславы), з часам стала яе намесніцай. Ёсць думка, што Еўпраксія кіравала працай манашак па перапісванні кніг і вяла заняткі ў школе.
Еўпраксія суправаджала Ефрасінню ў паломніцтва ў Іерусалім, была сведкай яе смерці і, напэўна, займалася пахаваннем. Магчыма, Звеніслава-Еўпраксія была аўтарам жыццеапісання сваёй сястры і духоўнай настаўніцы, але пэўна аўтар гэтага твора не вядомы. У «Жыціі Ефрасінні Полацкай» шмат пераказаў настаўленняў ігуменні сёстрам, даслоўныя яе маленні, хвала яе духоўнаму подзвігу. З твору можа скласціся ўражанне, што пісала яго манашка, у частцы твора пра іерусалімскае паломніцтва шмат дробных фактаў, імаверна аўтар «Жыція…» паломнічаў разам з Ефрасінняй.
На думку Ірыны Масляніцынай, пашыраную ў даведачнай літаратуры, пра смерць Звеніславы-Еўпраксіі і яе пахаванне ў сяле «Кідэкла» на рацэ Нерлі ў Суздальскай зямлі пад 1202 годам паведамляе Радзівілаўскі летапіс. Таксама на думку Масляніцынай, цела Звеніславы-Еўпраксіі было перавезена ў Полацкую зямлю і пахавана ў Бельчыцкім Барысаглебскім манастыры. Пад 1202 годам і праўда летапісы паведамляюць пра смерць і пахаванне «Барыскаўны», але гэта Ефрасіння Барысаўна — дачка Барыса Юр’евіча, яе рэшткі і цяпер захоўваюцца ў побач рэштак бацькі і маці.
Каэфіцыент асіметрыі
У тэорыі імавернасцей і статыстыцы каэфіцыент асіметрыі вызначаецца як мера асіметрыі размеркавання імавернасцей выпадковай велічыні адносна свайго сярэдняга значэння.
У замежнай літаратуры ўжываецца тэрмін Асіметрыя (Skewness), і, як і ў рускамоўнай літаратуры, абазначаецца літарай грэчаскага алфавіту \gamma_1 (гама).
Каэфіцые́нт асіме́трыі — велічыня, якая характарызуе асіметрыю размеркавання дадзенай выпадковай велічыні. Каэфіцыент асіметрыі можа прымаць станоўчыя або адмоўныя значэнні, ці нават быць не вызначаным. Якасная інтэрпрэтацыя каэфіцыенту асіметрыі складаная. Для размеркавання з адным найвышэйшым значэннем, адмоўны каэфіцыент асіметрыі паказвае, што хвост на левым боку функцыі шчыльнасці імавернасці большы або таўсцейшы, чым на правым боку. З іншага боку, станоўчы перакос паказвае, што хвост на правым боку большы або таўсцейшы, чым на левым боку. У тых выпадках, калі адзін хвост доўгі, а іншы хвост тоўсты, асіметрыя не падпарадкоўваецца простаму правілу. Напрыклад, нулявое значэнне паказвае, што хвасты па абодва бакі ад сярэдзіны збалансаваныя; гэта мае месца і для сіметрычнага размеркавання, але справядліва таксама для асіметрычных размеркаванняў, дзе асіметрыі ўраўнаважваюць адна другую, напрыклад, адзін хвост мае працягласць, але тонкі, а іншы — кароткі, але тоўсты. Акрамя таго, у змешаных размеркаваннях з некалькімі модамі і дыскрэтных размеркаваннях каэфіцыент асіметрыі таксама цяжка інтэрпрэтаваць. Важна адзначыць, што асіметрыя не вызначае адносіны сярэдняга і медыяны.
Вызначэнне
Няхай дадзена выпадковая велічыня X, такая што Хай \mu_3 вызначае трэці (троесны) момант выпадковай велічыні:  а  — стандартнае адхіленне X. Тады каэфіцыент асіметрыі задаецца формулай:
Будобаль
Будо́баль (, Будоболь) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лаўжанскага сельсавета.
Рог (Петрыкаўскі раён)
Рог (, Рог) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Пціцкага сельсавета.
Бываліна
Быва́ліна (, Бывалино) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лаўжанскага сельсавета.
Хуснае
Ху́снае (, Хусное) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Пціцкага сельсавета.
Губіца
Губі́ца (, Губица) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лаўжанскага сельсавета.
Джон Спэнсэр
Джон Спэнсэр (John Spencer; нар., Рэдкліф, Ланкашыр, Англія — , Рэдкліф, Ланкашыр, Англія) — былы англійскі прафесійны гулец у снукер, трохразовы чэмпіён свету.
Белін (Петрыкаўскі раён)
Бе́лін (, Белин) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Галубіцкага сельсавета.
Мардзвін
Мардзві́н (, Мордвин) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Галубіцкага сельсавета.
Даг Маўнджой
Даг Маўнджой (Doug Mountjoy;, , Уэльс) — былы валійскі прафесійны гулец у снукер. Адзін з чатырнаццаці снукерыстаў у гісторыі, якія выйгравалі чэмпіянат Вялікабрытаніі (1978, 1988) і Мастэрс (1977) — два з трох турніраў трайной снукернай кароны (акрамя чэмпіянату свету).
Белін (Петрыкаўскі раён)
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Снядзінскага сельсавета.
Пціч (Петрыкаўскі раён)
Пціч (, Птичь) — аграгарадок у Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Пціцкага сельсавета.
Гісторыя
На чыгуначнай станцыі Пціч Мазырскага павета (цяпер вёска і чыгуначная станцыя ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці) у 1895—1914 гадах працавала Пціцкая лесапільная фабрыка. Мела паравыя рухавікі. У 1908—1913 гг. працавала 40 чал., у 1913 г. выраблена дошак на 80 тысяч руб.
Франчэска Сфорца
Франчэска Сфорца (Francesco Sforza;, Сан-Мініята — , Мілан) — заснавальнік міланскай галіны дынастыі Сфорца, кандацьер. Брат Алесандра Сфорца, які ўдзельнічаў у яго паходах.
Кандацьер
З 1419 года Франчэска Сфорца ваяваў разам з бацькам, заслужыўшы славу тым, што мог голымі рукамі згінаць металічныя брускі. Пазней ён праявіў сябе як прафесійны тактык і вельмі здольны лідар на полі бою. Пасля смерці бацькі ў 1424 годзе ён па чарзе служыў у неапалітанскай арміі, у Рымскага Папы Марціна V, у міланскага герцага Філіпа Марыя Вісконці. Пасля поспехаў военачальнік трапіў няласку і быў сасланы ў замак Мартары, дзе фактычна стаў вязнем, але вярнуў сабе былое становішча пасля ўдалага паходу супраць Лукі.
У 1431 годзе Франчэска Сфорца пакінуў войска Папскай дзяржавы і павёў армію Мілана супраць Венецыі, у тым жа годзе ён заручыўся з Біянкай Марыяй, дачкой міланскага герцага. Аднак Філіпа Марыя ніколі не давяраў Сфорцу, таму што вернасць наймітаў залежала ад платы: у 1433—1435 гадах Сфорца ваяваў супраць Папскай дзяржавы на баку Міланскага герцагства, але, заваяваўшы Анкону ў Марке, ён перайшоў у іншы лагер, атрымаўшы тытул падэсты горада з рук Папы Рымскага Яўгенія IV. У 1436—1439 гадах Сфорца ваяваў напераменку за Фларэнцыю і Венецыю.
У 1440 годзе феадальныя ўладанні Сфорцаў у Неапалітанскім каралеўстве былі акупаваны каралём Альфонсам I. Той быў вымушаны прымірыцца з Філіпа Вісконці, каб вярнуць свае землі. 25 кастрычніка 1441 года ў Крэмоне ён нарэшце ажаніўся з Біянкай Марыяй. На наступны год, аб’яднаўшыся з Рэнэ Анжуйскім, прэтэндэнтам на неапалітанскі трон, ён выступіў у Паўднёвую Італію. Пасля няўдач у неапалітанскім паходзе Сфорца з дапамогай Сіджызмонда Пандольфа Малатэсты, які быў жанаты на яго дачцэ Палісене, і венецыянцаў разбіў войскі кандацьера Нікало Пічыніна, які заняў уладанні Сфорцаў у Раманьі і Марке, і вярнуўся ў Мілан.
Затым Сфорцу прыйшлося ваяваць спачатку з Франчэска, прыёмным сынам Нікало Пічыніна, над якім ён атрымаў перамогу ў бітве пры Мантольма ў 1444 годзе, а затым супраць саюза Вісконці, Яўгенія IV і Сіджызмонда Малатэста, які нібыта забіў Палісену, дачку Сфорцы. З гэтага супрацьстаяння кандацьер ізноў выйшаў пераможцам, ізноў не без дапамогі венецыянцаў. У абмен на скасаванне саюза з Венецыяй Франчэска Сфорца атрымаў званне галоўнакамандуючага войскамі Міланскага герцагства.
Герцаг Міланскі
Пасля смерці герцага Вісконці ў 1447 годзе, які не пакінуў спадчыннікаў мужчынскага пола, у Мілане ўспыхнуў канфлікт, мэтай аднаго з бакоў якога было аднаўленне Амбразіянскай рэспублікі. Сфорца стаў сеньёрам некалькіх гарадоў герцагства, уключаючы Павію і Лодзі, і перайшоў да плана заваявання эфемернай рэспублікі ў саюзе з Вільгельмам VIII Манферацкім і Венецыяй. Пасля некалькіх галодных гадоў у 1450 годзе ў Мілане ўспыхнуў бунт, і сенат горада вырашыў перадаць герцагства Сфорцу. Упершыню свецкая ўстанова ўручала такі высокі тытул. У той час як італьянскія дзяржавы паступова прызналі ў асобе Франчэска Сфорцы законнага герцага міланскага, фармальнага падаравання ад імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Сфорца так і не атрымаў. Толькі ў 1494 годзе імператар Максіміліян I зрабіў уладальнікам Міланскага герцагства сына Франчэска Ладавіка.
У час умелага і стрыманага кіравання Сфорцы Мілан і герцагства былі мадэрнізаваны, створана эфектыўная сістэма збору падаткаў, якая прынесла ўраду велізарныя даходы. Яго двор стаў адным з цэнтраў культуры Адраджэння, герцаг быў папулярны сярод міланцаў. У Мілане пры ім быў заснаваны Вялікі Шпіталь, рэстаўраваны Палацца дэль Арэнга і праведзены канал , які злучае горад з ракой Ада.
Апошнія гады
Сфорца быў адным з першых еўрапейскіх кіраўнікоў, чыя знешняя палітыка грунтавалася на прынцыпе балансу сіл, і першым уласна італьянскім кіраўніком, які праводзіў наступальную палітыку, каб супрацьстаяць дзяржавам па-за Апенінскім паўвостравам, які прадстаўлялі пагрозу (напрыклад, Францыі). Шмат у чым дзякуючы намаганням Франчэска Сфорцы замежныя дзяржавы страцілі свой уплыў у Італіі да канца XV стагоддзя.
У старасці Сфорца пакутаваў ад ацёкаў і падагры. У 1462 годзе распаўсюдзіліся чуткі, што ён мёртвы, у выніку чаго ў Мілане пачаліся беспарадкі. На самай справе герцаг памёр толькі праз чатыры гады.
Шлюб і сям’я
У 1418 годзе Муцыа Атэндала ажаніў свайго сына Франчэска з Палісенай Руфа, графіняй Мантальта. Шлюб скончыўся трагічна — трохі больш чым праз год маладую жанчыну і яе нованароджаную дачку атруціла цётка, якая захапіла яе маёмасць.
У 1441 годзе Франчэска ажаніўся з Б’янкай Марыяй Вісконці (1425—1468), пазашлюбнай дачкой герцага міланскага Філіпа Вісконці. Б’янка нарадзіла яму васьмярых дзяцей:
Франчэска таксама меў пазашлюбных дзяцей, дакладная колькасць якіх не вядомая, аднак ёсць звесткі пра чатырнаццаць з іх.
Культура
Франчэска Сфорца згадваецца некалькі разоў у кнізе Нікало Макіявелі «Князь»; у гэтым творы адзначаецца яго здольнасць кіраваць дзяржавай.
Таксама Сфорца быў заступнікам мастацтваў, пры яго двары жыў гуманіст, пісьменнік Франчэска Філельфа.
Добрына (Шумілінскі раён)
До́брына (, Добрино) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лаўжанскага сельсавета.
Новагародскія вежы
Адкрыццё ў Навагрудку каменных вежаў уключае яго ў лік гарадоў Старажытнай Русі, у якіх існавалі вежы валынскага тыпу. Навагрудк з'яўляецца другім горадам на тэрыторыі Беларусі, пасля Камянца, дзе рэальна захаваліся сляды валынскіх вежаў. У іншых гарадах (Гродна, Брэст, Тураў) звесткі аб існаванні такіх вежаў вядомыя толькі па пісьмовых крыніцах.
Вежа на Замкавай гары
Выяўлена пры даследванні цэнтральнай вежы познесярэдневяковага горада, Шчытоўкі, датаванай XIV ст. Ткачову ўдалася высветліць, што да яе існавала вежа мураваная вежа памерам 12х12 м, якая ішла ўглыб на 7,5 м. i стала фундаментам для Шчытоўкі. Шурф, закладзены з усходняга боку вежы, адкрыў яе старажытную каменную сцяну, якая на вышыні 4 м ад цокаля фундамента як бы коса ссечана. Гэта больш ранняя, амаль квадратная вежа складзена з буйных абчасаных камянёў. Яе фундамент, вышынёй 3,5 м ляжаў на падушцы з раствору i жвіру i заканчваўся цокалем вышынёй 0,3 м. Захаваныя сцены вежы складзены з добра апрацаваных камянёў, прасветы паміж імі заложаны дробна паколатымі камянямі i абломкамі цэглы-пальчаткі, прамазанай вапнавым растворам. Па заключэнню Ткачова, старажытная вежа стаяла ў паўночнай частцы, як бы замыкаючы кальцо зямлянога вала i некалькі выступаючы ўперад.
Магчыма, што вежа была моцна пашкоджана падчас адной са шматлікіх спроб штурму непрыступнага Новагародка ў XIII—XIV стст. галіцка-валынскімі, татарскімі і крыжацкімі войскамі. У канцы XIV ст. гэта вежа была адбудавана, але ўжо не з каменю, а з цэглы і мела меншыя памеры (11,4х11,4 м), вышыня сцен каля 25 м.
Вежа на Малым замку
Рэшткі яшчэ адной вежы былі адкрыты заходняй частцы вала на Малым Замку. Яна складзена з камяню i цэглы і, як i на Замкавай гары, належыць да тыпу валынскіх.
Казакі (значэнні)
Казакі — на тэрыторыі былой Расійскай імперыі (большай часткай — у Расіі, Украіне і Казахстане): саслоўе, а таксама этнічнае ўтварэнне, субэтнас.
Населеныя пункты
Казакі́ (Казаки, Козаки) — распаўсюджаная назва населеных пунктаў:
Грэка-персідскія войны
Грэка-персідскія войны (з перапынкамі 500 да н.э. — 449 да н.э.) — войны паміж Персіяй і старажытнагрэчаскімі полісамі (гарадамі-дзяржавамі), якія адстойвалі сваю незалежнасць. Прычынай вайны была дапамога ваеннымі караблямі Афінамі і Эрэтрыяй з вострава Эўбея пяцістам паўсталым супраць персідскага панавання грэчаскім полісам у Малай Азіі.
Асноўнай крыніцай па гісторыі грэка-персідскіх войнаў з’яўляецца «Гісторыя» Герадота, якая змяшчае апісанне падзей да 478 да н.э. уключна. Аб ходзе ваенных дзеянняў у сярэдзіне V ст. да н.э. коратка паведамляе Фукідыд у «Гісторыі Пелапанэскай вайны». Апавяданні аб асобных момантах вайны сустракаюцца ў творах трагікаў Эсхіла і ў «Афінскай палітыі» Арыстоцеля. З пазнейшых гісторыкаў аб гэтым перыядзе распавядае Дыядор Сіцылійскі, а таксама Плутарх, які напісаў некалькі біяграфій палітычных і ваенных дзеячаў таго часу (Фемістокла, Арыстыла, Кімона). Цікавы матэрыял утрымліваюць нешматлікія надпісы, якія адносяцца да V ст. да н.э. Нарэшце, у 1938—1939 гг. былі праведзены археалагічныя раскопкі на поле бою пры Фермапілах, якія далі каштоўныя звесткі. Вельмі цікавыя таксама вынікі раскопак магільнага пагорка на марафонскім полі ў Атыцы (1940-я гады XX стагоддзя).
Гістарычныя крыніцы
Амаль усе звесткі пра грэка-персідскіх войнах у цяперашні час паходзяць выключна з грэчаскіх крыніц. Асноўная з гэты крыніц -- праца Герадота «Гісторыя», якая абрываецца на падзеях 478 года да н.э. Старажытнагрэчаскі гісторык, празваны «бацькам гісторыі», нарадзіўся ў 484 годзе да н.э. у Галікарнасе, грэчаскай калоніі на малаазійскім узбярэжжы, якое ў той час знаходзілася пад уладай імперыі Ахеменідаў. У сваёй кнізе, напісанай у 440-430 гадах да н.э., Герадот спрабаваў прасачыць паходжанне грэка-персідскіх войнаў, якія ў той час былі нядаўняй гісторыяй.
Некаторыя пазнейшыя старажытныя гісторыкі, пачынаючы з Фукідыда, крытыкавалі Герадота. Але тым не менш, Фукідыд вырашыў пачаць сваю гісторыю з месца, дзе спыніўся Герадот (на аблозе Сэстаса) і лічыў сваю працу досыць дакладнай, якая не мела патрэбы ў перапісванні або выпраўленні. Плутарх крытыкаваў Герадота ў сваім эсэ «Аб зламыснасці Герадота», папракаючы яго ў адсутнасці належнага патрыятызму, у прыватнасці таму, што ён абыякава паставіўся да такога подзвігу ахейцаў, як заваяванне Іліона. Негатыўнае стаўленне да Герадота было перададзена Еўропе эпохі Адраджэння, хоць ён па-ранейшаму заставаўся добра чытальным. Аднак, пачынаючы з XIX стагоддзя рэпутацыя старажытнагрэчаскага гісторыка была рэабілітаваная археалагічнымі знаходкамі, якія неаднаразова пацвярджалі яго версію тых падзей. На сёння пераважным поглядам тое, што Герадот здзейсніў выдатную працу ў сваёй працы «Гісторыя», але ў некаторых яго канкрэтных дэталяў (у прыватнасці, колькасці войскаў і дат) варта ставіцца з доляй скептыцызму. Тым не менш, застаюцца некаторыя гісторыкі, якія лічаць, што Герадот вялікую частку сваёй гісторыі прыдумаў.
На жаль, ваенная гісторыя Грэцыі ў перыяд з канца другога персідскага ўварвання ў Грэцыю і Пелапанескай вайны (479—431 г. да н.э.) не так добра падмацавана старажытнымі крыніцамі, якія захаваліся. Гэты перыяд, які старажытныя навукоўцы часам называюць Пентэконтаэтыя, быў перыядам адноснага міру і працвітання ў Грэцыі. Самая значная крыніца для гэтага перыяду — Фукідыдавая «Гісторыя Пелапанескай вайны», якая, як правіла, разглядаецца сучаснымі гісторыкамі як надзейная гістарычная крыніца. У сваёй працы Фукідыд напісаў толькі пра першыя дваццаць гадоў вайны і трохі інфармацыі аб тым, што адбылося раней. Аднак, яго праца, выкарыстоўваецца сёння ў якасці храналагічнай табліцы таго перыяду, на дэталях якой археалагічныя дадзеныя і дадзеныя іншых пісьменнікаў могуць быць аб’яднаныя.
Асноўныя падзеі
Падавіўшы паўстанне ў 493 да н.э., персідская армія пад камандаваннем палкаводца Мардонія вясной 492 да н.э. пераправілася праз Гелеспонт для заваёвы Грэцыі, але пасля гібелі флоту (каля 300 караблёў) падчас буры паблізу Афона вымушана была вярнуцца назад, абмежаваўшыся акупацыяй Фракіі.
Увесну 490 да н.э. персідская армія пад камандаваннем палкаводцаў Даціса і Артаферна накіравалася марскім шляхам праз астравы Родас, Наксас і Дэлас да Эўбеі і, захапіўшы яе, высадзілася на марафонскай раўніне, дзе адбылася знакамітая бітва пры Марафоне (490 да н.э.). У якой афіняне і платэйцы пад камандаваннем Мільтыяда атрымалі значную перамогу над персамі.
На працягу 10-гадовага адпачынку ў Афінах па ініцыятыве правадыра дэмакратычнай групоўкі Фемістокла быў створаны вялікі флот. Новы паход персаў у 480 да н.э. узначальваў цар Ксеркс. Персідскае войска прарвалася праз горны праход Фермапілы, які абаранялі грэкі пад камандаваннем Спартанскага цара Леаніда, спустошылі Беотыю, Атыку і разбурылі Афіны.
Аднак у тым жа годзе персідскі флот пацярпеў цяжкую паразу каля вострава Саламін. У 479 да н.э. пры Платэях было разгромлена сухапутнае войска персаў. У гэты ж час персідскі флот пацярпеў паразу ля мыса Мікалая. Гэтыя перамогі па сутнасці справы вырашылі вынік Грэка-персідскіх войнаў: персы вымушаныя былі ачысціць тэрыторыю Грэцыі, а грэкі перанеслі ваенныя дзеянні ў раён Эгейскага мора і ў Малую Азію.
У 470-х гадах да н.э. Саюзная грэцкая армія пад камандаваннем афінскага палкаводца Кімона, атрымала некалькі перамог, захапіла узбярэжжа Фракіі, шэраг астравоў Эгейскага мора і Візантыі і ў 469 да н.э. нанесла поўнае паражэнне персам у бітве пры вусці р..
Аднак ваенныя дзеянні з працяглымі перапынкамі вяліся да 449 да н.э., калі ў бітве пры Саламіне (на Кіпры) грэкі атрымалі вялікую перамогу. Пасля гэтага з Персіяй быў заключаны так званы Каліеў мір (названы імем афінскага ўпаўнаважанага), па якім Персія пазбаўлялася сваіх уладанняў у Эгейскім моры, Гелеспонце і Басфоры і прызнавала за полісамі Малой Азіі палітычную незалежнасць.
Ёргас Самарас
Клубная
Самарас пераехаў у Нідэрланды разам са сваім бацькам, Ёанісам Самарасам, былым прафесійным футбалістам, ва ўзросце 16 гадоў, падпісаўшы кантракт з «Херэнвенам». Упершыню дэбютаваў у сезоне 2003/04, выступаў у дзесяці матчах. За гэтым рушылі ўслед два паспяховых сезоны ў чэмпіянаце Нідэрландаў, пасля чаго на нападніка звярнулі ўвагу скаўты некаторых клубаў англійскай Прэм’ер-лігі. Пасля цікавасці з боку «Арсенала», Ёргас усё ж стаў іграком «Манчэстэр Сіці» за 6 мільёнаў фунтаў.
Яго дэбют у «Манчэстэр Сіці» адбыўся, калі ён выйшаў на замену ў матчы супраць «Ньюкасл Юнайтэд», і адкрыў лік галам у сезоне 2005/06 англійскай Прэм’ер-Лігі 12 лютага 2006 года супраць «Чарльтана», у якім яго каманда святкавала перамогу з лікам 3:2. Але англійскія часы выступаў Самарас нельга лічыць удалымі, амаль адразу рушыў спад у гульні грэчаскага футбаліста.
28 студзеня 2008 года нападнік быў аддадзены ў арэнду «Сэлтыку» да канца сезону. Адна з прычын таго, чыму ён прыняў прапанову «Сэлтыка» была магчымасць быць зайграным, каб лепш падрыхтавацца да выступлення нацыянальнай зборнай Грэцыі на чэмпіянаце Еўропы 2008. Самарас забіў у сваім дэбютным матчы за «кельтаў», а яго новая каманда перамагла «Кілмарнак» у матчы Кубка Шатландыі з лікам 5:1.
22 жніўня 2014 года Самарас на правах свабоднага агента перайшоў у клуб «Вест Бромвіч Альбіён», падпісаўшы кантракт на два гады. Аднак ужо праз паўсезону напачатку 2015 года з’ехаў у саудаўскі клуб «Аль-Хіляль». Па заканчэнні сезону 2014/15 пакінуў «Вест Бромвіч».
У сакавіку 2016 года далучыўся да амерыканскага клуба «Рая ОКС». У лютым 2017 года вярнуўся ў Еўропу, папоўніўшы склад клуба іспанскай Сегунды «Рэал Сарагоса». У жніўні 2017 года перайшоў у турэцкі «Самсунспор», які пакінуў у маі 2018 года і завяршыў кар’еру.
Міжнародная
Самарас мог гуляць за зборную Аўстраліі, бо яго бацька Ёаніса Самарас нарадзіўся ў Мельбурне, але затым пераехаў у Грэцыю ва ўзросце 13 гадоў і паспяхова выступаў за «Панатынаікос» і нацыянальную каманду. Яго дзед, таксама Ёргас, быў адным з заснавальнікаў футбольнага клуба «Саўт Мельбурн».
Аднак Самарас абраў зборную Грэцыі. Дэбютаваў у складзе нацыянальнай каманды ўсяго праз сем дзён пасля свайго 21 дня нараджэння 28 лютага 2006 года ў таварыскай гульні супраць зборнай Беларусі і забіў адзіны гол у матчы.
Дасягненні
«Сэлтык»:
Гандлёвы цэнтр
Першыя гандлёвыя цэнтры такога тыпу сталі з'яўляцца ў XIX стагоддзі. У іх лік уваходзяць «Пасаж» у Санкт-Пецярбургу (1848), «ГУМ» (1893) і «Пятроўскі пасаж» (1906) у Маскве.
Найбуйнейшым гандлёвым цэнтрам у свеце па агульнай плошчы з'яўляецца Дубаі Молі. У дачыненні да памеру гандлёвай плошчы з'яўляецца шостым па велічыні ў свеце. Дубаі Молі знаходзіцца ў Аб'яднаных Арабскіх Эміратах у Дубаі.
Сучасны гандлёвы цэнтр можа ўяўляць сабой вялікі гандлёва-забаўляльны комплекс - шматпавярховы будынак у стылі хай-тэк, у якім акрамя крам могуць знаходзіцца таксама кафэ, бары, казіно, кінатэатр. Як правіла, комплекс абсталяваны эскалатарамі, забяспечаны паркоўкай для асабістага транспарту пакупнікоў і размешчаны каля станцый метро і прыпынкаў грамадскага транспарту.
Такі гандлёва-забаўляльны комплекс можа ўяўляць сабой узор засяродку сучаснай масавай культуры. У Беларусі многія гандлёвыя комплексы з'явіліся ў канцы 1990-х - пачатку 2000-х гг.
Доўгая Ніва
До́ўгая Ні́ва (, Долгая Нива) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лаўжанскага сельсавета.
Франклін
Франклін — прозвішча і тапонім.
Спіс аб’ектаў PGC (955001—956000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (955001—956000)
Вялікае Поле (Петрыкаўскі раён)
Вялі́кае По́ле (, Великое Поле) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чалюшчавіцкага сельсавета.
Максі Лопес
Максімілія́на Гасто́н Ло́пес (Maximiliano Gastón López; нар., , Аргенціна) — аргенцінскі футбаліст, нападнік.
Лопес мае падвойнае аргенцінскае і італьянскае грамадзянства.
Клубная кар’ера
Кар’еру пачаў у 1997 у структуры «Рывер Плэйт». 19 жніўня 2001, у 17-гадовым узросце, дэбютаваў у дарослым клубе. У яго складзе правёў 60 матчаў, забіў каля 20 галоў, станавіўся чэмпіёнам у 2002, 2003 і 2004 гадах.
У студзені 2005 Максі Лопес перайшоў у іспанскую «Барселону» за 6,2 мільёны еўра. У сваім дэбютным матчы ў Лізе чэмпіёнаў 23 лютага 2005 ён выйшаў на замену ў другім тайме і праз 4 хвіліны зраўняў лік у матчы з «Чэлсі». Аднак у асноўным складзе клуба Лопес не здолеў замацавацца, у сезоне 2006/07 быў аддадзены ў арэнду ў «Мальёрку», а ўлетку 2007 года быў прададзены ў «Маскву» за 2 мільёны еўра.
У расійскім клубе Максі Лопес згуляў 22 матчы і забіў 9 галоў, перш чым 13 лютага 2009 года быў аддадзены ў арэнду ў бразільскі «Грэміу».
20 студзеня 2010 года Лопес перайшоў у «Катанію», клуб італьянскай Серыі A. У гэтым сезоне форвард забіў 12 галоў у 17 матчах. У сезоне 2010/11 Лопес забіў толькі 8 мячоў, аднак стаў найлепшым форвардам у складзе «Катаніі». 27 студзеня 2012 года ён перайшоў у «Мілан» на ўмовах арэнды.
Пасля сканчэння арэнды ў «Мілане» Максі Лопес вярнуўся ў «Катанію» і 11 ліпеня быў аддадзены ў арэнду «Сампдорыі» да канца сезона. Сезон 2013/14 пачаў у «Катаніі», а 28 студзеня 2014 года ізноў быў аддадзены ў арэнду «Сампдорыі».
Міжнародная кар’ера
Максі Лопес абараняў колеры зборных Аргенціны да 15, 17 і 20 гадоў, браў удзел у Паўднёваамерыканскім моладзевым чэмпіянаце 2003 года. Ён мае падвойнае аргенцінска-італьянскае грамадзянства.
Дасягненні
«Барселона»:
Спіс аб’ектаў PGC (2098001—2099000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2098001—2099000)
Таргашын
Таргашы́н (, Торгошин) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Галубіцкага сельсавета.
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Снядзінскага сельсавета.
Міжрэчча (Полацкі раён)
Міжрэ́чча (, Междуречье) — мікрараён Наваполацка, які да 2019 г. быў асобным пасёлкам у Полацкім раёне Віцебскай вобласці.
Створаны ў 1998 годзе.
Указам Прэзідэнта Беларусі ад 22 студзеня 2019 г. пасёлак канчаткова пазбаўлены статуса асобнага населенага пункта і ўключаны ў склад горада Наваполацка.
Залужжа (Шумілінскі раён)
Залу́жжа (, Залужье) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лаўжанскага сельсавета.
Судзібар
Судзі́бар (, Судибор) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Галубіцкага сельсавета.
Гісторыя
Вёска ўваходзіла ў склад буйного маёнтка Снядзін. У сярэдзіне XVIII ст. маёнтак Снядзін з прыналежнымі вёскамі (Дарашэвічы, Паўлінаў, Судзібар, Засоп'е) належаў каталіцкаму ордэну езуітаў. Пасля скасавання ордэна езуітаў у 1773 г. у Рэчы Паспалітай маёнтак перайшоў ва ўласнасць магнатаў Масальскіх.
У 1807 г. новагародскі падкаморы Антон Нестар Кеневіч (1775—1822) купіў маёнтак Снядзін (з прыналежнымі вёскамі (Дарашэвічы, Судзібар, Засоп'е і інш.) у Гелены Патоцкай (з роду Масальскіх). З таго часу маёнтак належаў Кеневічам фактычна да 1920 г., калі Кеневічы ў выніку нацыяналізацыі бальшавікамі страцілі ўсе свае маёнткі, прадпрыемствы і палацы, якія апынуліся на савецкім баку ў БССР пасля Рыжскага мірнага дагавора (1921). Самі Кеневічы пераехалі на сталае жыхарства ў Польшчу.
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Снядзінскага сельсавета.
Другая Слабодка
Друга́я Слабо́дка (, Другая Слободка) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чалюшчавіцкага сельсавета.
Дуброва (Чалюшчавіцкі сельсавет)
Дубро́ва (, Дуброва) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чалюшчавіцкага сельсавета.
Залессе (Петрыкаўскі раён)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чалюшчавіцкага сельсавета.
Залессе (Шумілінскі раён)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лаўжанскага сельсавета.
Да 25 снежня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Лаўжанскага сельсавета Шумілінскага раёна, з 25 па 27 снежня 1962 года — у Віцебскім раёне, 27 снежня 1962 года ўключана ў склад Дабейскага сельсавета Віцебскага раёна , з 12 верасня 1966 года — у складзе Лаўжанскага сельсавета.
Крыцкія
Кры́цкія (, Крицкие) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лаўжанскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Обальскага сельсавета.
Малы замак
Малы Замак — узвышша ў Навагрудку, летапісны «вакольны горад».
Апісанне
Узвышша размешчана на захад ад Замкавай гары. Малы замак і Замкавая гара цяпер маюць аднолькавую вышыню, якая складае 316—317 м над узроўнем Балтыйскага мора на Малым замку і 316,5 м на Замкавай гары, але плошча Малога замка яго амаль у тры разы большая. Першапачаткова пляцоўка будучага Малога замка была вышэйшая за астатнія ўзгоркі. Самы высокі яе пункт (315 м) знаходзіўся ў цэнтральнай часцы.
На думку гісторыкаў Таццяны Бубенка і Андрэя Мяцельскага, Замкавая гара і Малы замак Навагрудка першапачаткова ўяўлялі сабой адзінае плато квадратнай формы з бакамі прыкладна 180х180 м (каля 3,6 га). Не раней за XIII стагоддзе быў выкапаны роў, які падзяліў некалі адзінае Замкавае ўзвышша на дзве часткі. Зборны план пабудоў Малога замка дазваляе сцвярджаць, што на мяжы XII—XIII стагоддзяў роў паміж Замкавай гарой і Малым замкам яшчэ не існаваў, і яны ўяўлялі адзіную пляцоўку, на якой і ўзнік дзяцінец Новагародка.
Гісторыя
Ф. Д. Гурэвіч усталявала, што першапачатковае паселішча ў Навагрудку ўзнікае на Малым замку. Найбольш раннія матэрыялы тут прадстаўлены знаходкамі лімонападобных пацерак, аднабаковымі грабянямі, ключом тыпу «А», бронзавымі пласціністымі пярсцёнкамі, керамікай, характэрнай для Х-ХІ стагоддзяў.
Малы Замак быў заселены як па краях так i ў цэнтры, у той час як Замкавая гара напачатку засялялася толькі па краях пляцоўкі. З канца X да канца XI ст. на Малым Замку пераважала свободная забудова. Прычынай ранняга засялення гэтага ўчастку стала дамінантнае становішча заходняга часткі Замкавага ўзвышша (Малога замка).
У другой палове XI ст. на паселішчы Замкавай гары насыпалі вал, які ператварыў яе ў дзяцінец, а Малы Замак i суседняе ўзвышша сталі пасадамі. Верагодна, у гэты час, пляцоўка, агароджаная валам, служыла як крэпасць i сховішча для жыхароў пасадаў.
Пляцоўка Малога Замка заставалася неўмацаванай да пачатку XII ст. З узвядзеннем вала на Малым Замку ў пачатку XII ст. жыхары ствараюць другую лінію абарончых збудаванняў i фарміруецца вакольны горад Навагрудка.
У XIII ст. каля падножжа Замкавай гары быў насыпаны вал, а ў XIV ст. ён быў падоўжаны, агарожваючы таксама Малы Замак. Гэты быў складаўся з пяску i гліны шчыльнай структуры. Замкавую гару ад Малага Замка аддзяляў вырыты роў, які запаўняла вада. Паведамляючы аб паходзе Льва Данілавіча пад 1274 г. на Новагародак, летапісец пісаў: «паря идяшеть съ истоковъ текоущихъ из горъ, занеморозе бяхоуть велице». Гэты пар ішоў ад вады, якая сцякала з гары i запаўняла роў.
Вал на Малым Замку Ткачоў характэрызаваў як дрэваземляное ўмацаванне. У заходняй частцы вала адкрыты рэшткі ахоўнай вежы, складзенай з камяню i цэглы. Гэтая вежа, як i на Замкавай гары, належыць да тыпу валынскіх. Дрэвазямляная канструкцыя характэрная для шэрагу гарадоў на тэрыторыі Беларусі (Пінск, Давыд-Гарадок), а таксама з’яўляецца тыповый для гарадоў Валыні i Галіцкай зямлі, дзе яна зафіксавана ў помніках пачынаючы з канца 1 тысячагоддзя.
Даследванне
Культурны слой на ўзвышшы Малы Замак быў адкрыты ў 1956 г. у Навагрудку падчас археалагічнай экспедыцыі Ленінградскага аддзялення Iнстітута гісторыі матэрыяльнай культуры.
У насельніцтва, якое засяляла наваградскія ўзвышшы, была ўжо добра сфарміраваная культура. Рэшткі домабудаўніцтва на Малым Замку дазваляюць мяркаваць, што там пераважалі наземныя зрубныя пабудовы, хаця сустракаліся i заглыбленыя. Сярод керамікі пераважалі гаршкі з адагнутым венчыкам, частка якіх была толькі ў верхняй частцы абточана на ганчарным крузе. Сярод шматлікіх знаходак ляпнога посуду цікавыя фрагменты тоўстасценных патэльняў, якія служылі навершам печаў.
Сярод раннекружальнага посуду на Малым Замку знойдзены таксама некаторыя формы пацерак, у тым ліку мазаічныя пранізкі, якія датуюцца IX-Х ст.
У матэрыялах ранняга паселішча на Малым Замку адбіліся заняткі жыхароў сельскай гаспадаркай i разнастайнымі промысламі, а таксама дамашняй вытворчасцю. Аб апошнім сведчаць шматлікія гліняныя i больш рэдкія каменныя прасліцы, касцяныя прылады i іншыя знаходкі.
Красная Горка (Петрыкаўскі раён)
Кра́сная Го́рка (, Красная Горка) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чалюшчавіцкага сельсавета.
Ценіца (рака)
Це́ніца  — рака ў Беларусі, у Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Обаль.
Даўжыня ракі 14 км. Плошча вадазбору 94 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,2 ‰. Выцякае з возера Ценіца каля вёскі Роўнае, вусце за 2,2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Валатоўкі. Рэчышча ад вытоку на працягу 3,9 км і ў сярэднім цячэнні на працягу 3,2 км каналізаванае. У басейне ракі знаходзяцца азёры Вялікае Хацькова, Малое Хацькова, Канаплянка і Мошня.
Каля ракі вёска Старыновічы.
Лабатка
Лаба́тка (, Лобатка) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лаўжанскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Обальскага сельсавета.
Хорск
Хорск (, Хорск) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Харомскага сельсавета.
Гісторыя
Упершыню вёска Хорск згадваецца ў канцы XVIII стагоддзя. Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі.
У час Першай сусветнай вайны знаходзіўся паблізу лініі фронту, пераходзіў з рук у рукі паміж нямецкімі і расійскімі войскамі. У 1918—1919 гадах пад нямецкай акупацыяй. У 1919—1920 гадах у складзе Мазырскага павета Гомельскай губерні РСФСР, потым у Мінскай губерні БССР. З 18 сакавіка 1921 года Хорская воласць адышла да Польскай Рэспублікі.