cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Карэшаняты
У 1954—1986 гадах вёска ў складзе Лежневіцкага сельсавета.
НФЛ у сезоне 1970
Cезон 1970 года стаў 51-ым сезонам Нацыянальнай футбольнай лігі (NFL) і першым сезонам пасля аб`яднання АФЛ і НФЛ.
Турнірная табліца
В = Выйгрыш, П = Паражэнне, Н = Нічыя, % = Адсотак перамог, АН = Ачкі набраныя, АП = Ачкі прапушчаныя
– Лепшы пакажчык сярод другіх каманд, – Пераможца дывізіёна
Заўвага: Да 1972 года, нічыі ў турнірных табліцах не ўлічваліся.
Уюні
Саланчак Уюні (Salar de Uyuni) — найвялікшае ў свеце высахлае салёнае возера, знаходзіцца ў дэпартаменце Патосі на паўднёвым захадзе Балівіі. Займае паніжаны ўчастак плато Альтыплана ў Андах. Плошча Уюні складае 10 582 км², вышыня над узроўнем мора — 3656 м. Непадалёк ад саланчака знаходзіцца аднайменны горад. Пасля нячастых тут дажджоў тонкі слой вады на саляной паверхні чароўным чынам ператварае Уюні ў найвялікшае ў свеце люстэрка дыяметрам у 129 км.
Саланчак сфарміраваўся ў выніку высыхання некалькіх старажытных азёр. Ягонае дно абсалютна плоскае і перавышэнні на ўсім яго працягу не выходзяць за межы 1 метра. Саланчак служыць натуральнай крыніцай солі, а пад саляной коркай, таўшчыня якой складае некалькі метраў, пахаваныя адклады выключна багатай літыем рапы. Мяркуецца, што менавіта сховы Уюні ўтрымліваюць ад 50 да 70 % запасаў гэтага батарэйкавага металу.
Вялізная плошча, чыстае неба ва ўмовах кантынентальнага клімату і выключна плоская паверхня робяць Уюні ідэальным аб'ектам для каліброўкі вышынямераў спадарожнікаў Зямлі. Саланчак мае вялікае транспартнае значэнне — гэта адзіны і вельмі надзейны шлях праз поўдзень балівійскага Альтыплана. Штогод Уюні прываблівае каля 60 000 турыстаў. Для пабудовы гатэляў мясцовыя жыхары выкарыстоўваюць саляныя блокі, высечаныя з паверхні сваёй славутасці, з іх робяцца сцены, дахі і нават мэбля.
У 3 км ад саланчака знаходзіцца яшчэ адна ягоная славутасць — могілкі цягнікоў. Чыгунка да чылійскага порта Антафагаста была праведзена ў канцы ХІХ ст. і да 1940-х выкарыстоўвалася для вывазу мінеральнай сыравіны. Калі радовішчы былі вычарапаны, горназдабыўная справа прыйшла ў заняпад і цягнікі закінулі. Да пачатку ХХІ стагоддзя гара ржавага хламу ператварылася ў помнік мінуламу часу.
Іньюпіят
Іньюпіят (саманазва: Iñupiat, літаральна "сапраўдны чалавек" ) — інуіты паўночнай Аляскі. Насяляюць тэрыторыю ад Берынгава мора да мяжы з Канадай. Прыкладная колькасць (2016 г.) - 26 000 чалавек.
Паходжанне
Па культуры і мове іньюпіят блізкі да астатніх інуітаў Канады і Грэнландыі. Аднак, як высветлілі генетыкі, продкамі іньюпіят таксама з'яўляліся палеаэскімосы, якія насялялі паўночнаамерыканскую Арктыку да рассялення прадстаўнікоў культуры Туле.
Гісторыя
Да канца XVIII ст. продкі сучасных іньюпіяк уяўлялі сабой некалькі аўтаномных груп інуітаў, кожная з якіх складалася з дзвюх або болей пашыраных сем'яў, што знаходзіліся ў сваяцкіх адносінах. У 1838 - 1848 гг. яны моцна пацярпелі ад голада, так што некаторыя тэрыторыі былі пакінуты і зноў населены выжылымі і прадстаўнікамі суседніх груп. Кантакты з еўрапейцамі пачаліся з 1826 г. .
З другой паловы XIX ст. абарыгены паўночнай Аляскі былі ўцягнуты ў камерцыйны лоў кітоў, які некаторы час даваў вялізарныя прыбыткі. Аднак у выніку скарачэння попыту на прадукцыю кітабояў пачаўся эканамічны крызіс. Сацыяльныя змены пачаліся толькі ў другой палове XX ст., калі ўлады Аляскі пачалі адчыняць дзяржаўныя школы і іншыя ўстановы для адукацыі тубыльцаў, выплочваць дапамогу. Асаблівую важнасць меў зямельны акт 1971 г. Ён гарантаваў кампенсацыі за выкарыстанне традыцыйных тэрыторый. Пры гэтым сярод іньюпіят панавалі беспрацоўе і нізкі ўзровень жыцця.
Барацьба за свае правы садзейнічала значнай інтэграцыі інуітаў Аляскі, а таксама распаўсюджанню агульнай тоеснасці.
Культура
Адзінай свойскай жывёлай іньюпіят быў сабака. На поўначы Аляскі была распаўсюджана парода аляскінскі маламут. Сабакі транспартавалі грузы, удзельнічалі ў паляванні, узімку знаходзілі палонкі з нерпамі.
Асноўнай сацыяльнай адзінкай з'яўлялася вялікая пашыраная сям'я на чале адзінага гаспадара umialik і яго жонкі nuliaqpak. Яны размяркоўвалі працу і здабычу. Меліся спецыяльныя месцы для збору сям'і qargi. Пашыраныя сем'і аднаго паселішча аб'ядноўваліся ў абшчыну, што кантралявала агульныя паляўнічыя тэрыторыі. У іньюпіят не было правадыроў, аднак мелася абшчынная рада qatizut. Групы паляўнічых або воінаў узначальвалі часовыя правадыры ataniq. Сем'і аднога паселішча знаходзіліся ў сваяцкіх адносінах, абменьваліся шлюбамі, аказвалі ўзаемадапамогу. Кантакты з іншымі паселішчамі і тэрытарыяльнымі групамі былі вельмі абмежаванымі, часцяком скончвааліся крывавымі канфліктамі.
На працягу года жыхары паселішча арганізоўвалі сумесныя святы, якія суправаджаліся песнямі, танцамі, гандлем. Найбольш вядомы музычны інструмент — скураны барабан.
Мова
Лінгвісты вылучаюць на тэрыторыі паўночнай Аляскі 2 інуіцкія мовы — іньюпіятун, кавіярак. Аднак у выніку ізаляванасці асобных паселішчаў кожная з гэтых моў падзяляецца на рэгіянальныя дыялекты.
Антонаўка (Лепельскі раён)
Анто́наўка (, Антоновка) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Стайскага сельсавета.
Іньюпіят
Рэлігія
Іньюпіят верылі ў магію і шматлікіх духаў. Меўся інстытут шаманаў angatquq. Многія шаманы адначасова з'яўляліся гаспадарамі сям'і. З канца XIX ст. распаўсюджваецца хрысціянства.
Антонаўка (Лепельскі раён)
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пышнянскага сельсавета.
Козевічы
Ко́зевічы (, Козевичи) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лелюкінскага сельсавета.
У 1954—1986 гадах вёска ў складзе Лежневіцкага сельсавета.
Антэ Гатовіна
А́нтэ Гато́віна (Ante Gotovina, нарадзіўся 12 кастрычніка 1955) — былы генерал харвацкай арміі, удзельнік вайны 1991—1995 гадоў у Харватыі. Абвінавачваецца Міжнародным трыбуналам па былой Югаславіі ў ваенных злачынствах, якія, па сцверджанні трыбуналу, былі здзейснены пад яго кіраўніцтвам пад час аперацыі «Шторм» у канцы харвацкай вайны. Хаваўся чатыры гады, але 8 снежня 2005 года быў схоплены на іспанскім востраве Тэнэрыфэ.
Пачатак біяграфіі
Гатовіна нарадзіўся на востраве Пашман у Адрыятычным моры, але яшчэ ў дзяцінстве пераехаў жыць у Пакаштанэ ля Задара, на Далмацкае ўзбярэжжа паўднёвай Харватыі. У 1973 годзе ўступіў у Французскі замежны легіён пад псеўданімам Іван Грабовач. Ён удзельнічаў у аперацыях Замежнага легіёну ў Джыбуці, Заіры і Кот-д’Івуары. Пасля пяці гадоў службы ён сыйшоў з легіёну, а ў 1979 годзе атрымаў французскае грамадзянства.
Вяртанне ў Харватыю
У 1990 годзе Гатовіна вяртаецца на радзіму, у Харватыю. У наступным годзе Харватыя абвясціла незалежнасць, але адразу ж на яе тэрыторыі выбухнула паўстанне вялікай сербскай меншасці, якая ў асноўным была сканцэнтравана ў рэгіёне Краіна, што на мяжы з Босніяй і ва Усходняй Славоніі на мяжы з Сербіяй. Паўстанне падтрымлівалася Югаслаўскай нацыянальнай арміяй, якая фактычна кіравалася сэбскім прэзідэнтам Слабаданам Мілошавічам і іншымі ваеннымі, звязанымі з парламентам Сербіі. Харваты былі кепска падрыхтваныя і не мелі добрай зброі, таму ў наступныя паўгады страцілі амаль траціну сваёй тэрыторыі паўсталай Рэспубліцы Сербскай Краіны.
Гатовіна паступіў на службу ў Харвацкую нацыянальную ахову ў 1991 годзе. Ён быў добрым камандырам, бо меў тое, чаго не было ў большасці харвацкіх ваенных — вопыт баявых дзеянняў. Калі ў 1992 годзе была створана харвацкая армія, Гатовіна атрымаў званне брыгаднага генерала, а ў 1994 годзе ён стаў генерал-маёрам. Ён кіраваў ваеннымі часткамі ў раёне гораду Спліт паміж 1992 і 1996 гадамі, і ў гэты час ён прымаў удзел у супярэчлівай аперацыі «Шторм» у жніўні 1995 года.
У наступным годзе ён стаў галоўным інспектрам харвацкай арміі, але быў звольнены з актыўнай службы ў 2000 годзе, пасля таго, як харвацкая газета Nacional абвінаваціла яго ў падрыхтоўцы дзяржаўнага перавароту. Галоўны рэпартэр газеты Іва Пуканыч таксама абвінаваціў армейскіх інспектраў у пастаўках зброі тэрарыстычным групоўкам, такім як ІРА і ЭТА. Абвінавачванні засталіся бяздоказнымі, таму Гатовіну не пераследвалі ўлады Харватыі.
Супярэчлівасць ваенных злачынстваў
У ліпені 2001 года, Міжнародны трыбунал па былой Югаславіі выдаў пастанову харвацкаму ўраду, што шукае Антэ Гатовіну і Рахіма Адэмі ў сувязі з абвінавачваннямі ў ваенных злачынствах. Згодна з пастановай Гатовіна нясе асабістую і камандную адказнасць за злачынствы супраць харвацкіх сербаў. Ён абвінавачваецца ў злачынствах супраць чалавечнасці і парушэнні законаў і прынцыпаў ваенных дзеянняў яго падраздзяленняў. Падчас аперацыі «Шторм» да 200 тысяч сербаў былі выгнаны з Краіны і найменш 150 сербаў былі забіты. Падраздзяленні Гатовіны абвінавачваюцца ў забойствах мірных сербскіх жыхароў, а таксама знішчэнні іх паселішчаў, што зрабіла немагчымым іх вяртанне ў Краіну.
Абвінавачванні былі імгненна прызнаныя супярэчлівымі — адразу чатыры харвацкія міністры сыйшлі ў адстаўку пасля таго, як харвацкі ўрад вырашыў супрацоўнічаць з Міжнародным трыбуналам. Гэтае рашэнне ўраду ўзняло хвалю незадаволенасці сярод грамадства. Да кампаніі супраць экстрадыцыі двух генералаў далучыліся вядомыя асобы Харватыі, напрыклад, тэнісіст Горан Іванішавіч. І хаця Адэмі вырашыў здацца Міжнароднаму трыбуналу, Гатовіна адмовіўся прызнаць яго легітымнасць і пусціўся ва ўцёкі.
Наступныя чатыры гады Гатовіна заставаўся на свабодзе, не гледзячы на ціск з боку ЗША і Еўрапейскага Саюза, якія патрабавалі яго выдачы. Пра яго месцазнаходжанне хадзілі самыя розныя чуткі. У верасні 2005 года, BBC паведаміла, што ён знаходзіцца ў Францысканскім манастыры недзе ў Харватыі ці на харвацкай тэрыторыі ў Босніі. Таксама хадзілі чуткі, што яму дапамагаюць людзі прыбліжаныя да харвацкага ўрада і войска, і нават Рымская каталіцкая царква. У тым самым месяцы, генеральны пракурор Міжнароднага трыбулана па былой Югаславіі Карла дэль Понтэ публічна абвінаваціла Ватыкан ва ўкрыванні Гатовіны, але гэтыя абвінавачванні царквой былі адкінуты.
Замежныя краіны прыкладалі высілкі, каб адсачыць Гатовіну, а Інтэрпол выдаў ордар на арышт Гатовіны. ЗША прапаноўвалі 2,8 мільёны долараў за захоп Гатовіны. Таксама спробамі высачыць генерала займалася і брытанская служба разведкі MI6, але яны праваліліся.
Вялікабрытанія, Нідэрланды і шэраг скандынаўскіх краін зрабілі злоў Гатовіны адной з умоў пачатку перамоў Харватыі аб уваходжанні ў Еўрапейскі Саюз. Такая пазіцыя была скрытыкавана ўрадам Харватыі, які сцвярджаў, што не ведае пра месцазнаходжанне Гатовіны, і што ён напэўна знаходзіцца за межамі краіны, а ўрад робіць усё магчымае для яго арышту. Але ў сувязі з гэтым, перамовы аб уваходжанні Харватыі ў склад Еўрасаюза, што былі запланаваны на 17 сакавіка 2005 года, былі перанесены. Аднак заяўка Харватыі была прынятая ў кастрычніку 2005, як адзін з пунктаў дагаворы з Аўстрыяй, якая была супраць пачатку перамоў з Турцыяй і падтрымлівала Харватыю.
Унутры Харватыі грамадская думка адносна Гатовіны застаецца падзеленай. З аднаго боку, шмат харватаў лічаць Гатовіну героем вайны і адвяргаюць усе абвінавачванні ў злачынствах падчас харвацкай вайны за незалежнасць. З іншага боку, перспектывы Харватыі залежаць ад уступлення ў Еўрасаюз і важаць болей, чым лёс аднаго чалавека, і генерал Адэмі, які здаўся трыбуналу ўзняў пытанне, чаму Гатовіна не скіраваўся яго прыкладам.
Арышт і экстрадыцыя
8 снежня 2005 года Гатовіна быў схоплены іспанскай паліцыяй на курорце Плая дэ ляс Амерыкас на Тэнэрыфэ на Канарскіх астравах. Ён падарожнічаў з падробленым пашпартам на прыдуманае імя Крысціян Хорват. У яго пашпарце былі штампы памежных службаў Аргенціны, Чылі, Расіі, Кітая, Чэхіі і Таіці. Ён быў неадкладна дастаўлены ў Мадрыд, дзе суд прыняў рашэнне пра яго выдачу Міжнароднаму трыбуналу па былой Югаславіі ў Гаазе. іспанская паліцыя высочвала яго на працягу некалькіх дзён.
10 снежня 2005 года Гатовіна быў дастаўлены ў Гаагу.
Львоўская духоўная семінарыя Святога Духа
Львоўская духоўная семінарыя Святога Духа (Львівська духовна семінарія Святого Духа) — вышэйшая багаслоўская навучальная ўстанова Украінскай Грэка-Каталіцкай Царквы, якая знаходзіцца ў Львове.
Мыш жаўтагорлая
Жаўтагорлая мыш (Apodemus flavicollis) — млекакормячая жывёла сямейства мышападобных.
Даўжыня цела і хваста па 10—13 см. Поўсць ад вохрыста-рыжаватай да цёмна-бурай.
Львоўская духоўная семінарыя Святога Духа
Гісторыя
Семінарыя ў Львове заснавана імператарам Іосіфам II 30 жніўня 1783 г. Называлася яна тады Генеральнай духоўнай семінарыяй ў Львове і была прызначаная выхоўваць уніяцкіх святароў са ўсёй тагачаснай імперыі Габзбургаў — Галічыны, Закарпацця, Славакіі, Югаславіі, Сяміграддзя і Харватыі. Першым яе рэктарам стаў будучы Галіцкі мітрапаліт Ацін Ангеловіч.
Мыш жаўтагорлая
Водзіцца ў старых шыракалістых і мяшаных лясах, хмызняках, на палях каля лесу; пашырана на Беларусі (найбольш на поўдні). Жыве ў норах, дуплах. Добра лазіць па дрэвах. Корміцца жалудамі, ляснымі арэхамі, насеннем раслін, карой маладых дрэў, на зіму назапашвае часам да 300 і болей жалудоў. Размнажаецца ў красавіку—верасні, дае 2—3 прыплоды па 4—8 дзіцянят.
Львоўская духоўная семінарыя Святога Духа
Гісторыя
У 1929 г. намаганнямі графа і мітрапаліта Андрэя Шаптыцкага на базе семінарыі была створана Грэка-Каталіцкая Багаслоўская Акадэмія. Святочнае адкрыццё Акадэміі адбылося 6 кастрычніка 1929 г. на вул. Каперніка 36 у храме Львоўскай духоўнай семінарыі. Пачатак работы акадэміі быў цяжкім, недахоп прафесараў разумелі і заснавальнік і арганізатар акадэміі, таму спачатку быў заснаваны толькі багаслоўскі факультэт. Рэктарам акадэміі стаў Іосіф Сляпы.
Мыш жаўтагорлая
Шкодзіць лясной гаспадарцы: падгрызае дрэўцы ў гадавальніках. Часам перасяляецца на пасевы збожжавых і прычыняе шкоду сельскай гаспадарцы. Пераносіць узбуджальнікаў небяспечных хвароб.
Львоўская духоўная семінарыя Святога Духа
Гісторыя
У канцы 1980-х — пачатку 1990-х гг. УГКЦ выйшла з падполля. Некаторыя святары РПЦ з грэка-каталіцкага падполля вярнуліся да лону ўніяцкай царквы. Трэба было памяшканне, дзе б выхоўваліся, вучыліся будучыя манахі і святары. Былі нават спробы вярнуць будынак былой Львоўскай духоўнай семінарыі Святога Духа, што знаходзіцца на вул. Каперніка ў Львове, але ўсе спробы аказаліся марнымі. Тады паўстала пытанне аб іншым месцы. Была прапанаваная тэрыторыя былога піянерскага лагера «Гранада», які знаходзіўся ў маляўнічай лясной мясцовасці на ўскраіне мястэчка Рудна ў ваколіцах Львова. Так у 1990 г. Львоўская духоўная семінарыя Святога Духа афіцыйна аднавіла сваю дзейнасць на тэрыторыі Львоўшчыны. Цяпер комплекс будынкаў семінарыі складаецца з навучальнага корпуса; царквы-капліцы святога роўнаапостальнага князя Уладзіміра, асвячоная 15 красавіка 2000 г. уладыкам Любамірам і некалькіх будынкаў гаспадарчага прызначэння.
З прыходам на пасаду рэктара семінарыі доктара Багдана Праха ад 1999 г. пачалася праца над праектаваннем і будаўніцтвам новага комплексу духоўна-адукацыйнага цэнтра УГКЦ непасрэдна ў Львове. Гарадскія ўлады выдзелілі пад гэта будаўніцтва тэрыторыю плошчай каля 17 га на вул. Хуктарыўка ў Львове. Прысвячэнне ўчастка пад будаўніцтва багаслоўскага цэнтра адбылося ў 2000 г. Пачынаючы з 2001 г. пачата праектаванне новага будынка Львоўскай духоўнай семінарыі ў Львове. На працягу 2001—2005 гг. па праекце групы архітэктараў быў пабудаваны новы комплекс збудаванняў у складзе корпуса Львоўскай духоўнай семінарыі, багаслоўска-філасофскага факультэта Украінскага каталіцкага ўніверсітэта, гаспадарчага корпуса семінарыі і будынка студэнтату айцоў-рэдэмптарыстаў на гэтай тэрыторыі. Прысвячэнне новага комплексу Львоўскай духоўнай семінарыі УГКЦ адбылося ў жніўні 2005 г. пры ўдзеле кардынала Любаміра Гузара і членаў Сіноду епіскапаў УГКЦ.
Гімн Танзаніі
Тэкст на суахілі
Mungu ibariki Afrika
Wabariki Viongozi wake
Hekima Umoja na Amani
Hizi ni ngao zetu
Afrika na watu wake.
CHORUS:
Ibariki Afrika
Tubariki watoto wa Afrika.
Dumisha uhuru na Umoja
Wake kwa Waume na Watoto
Mungu Ibariki Tanzania na watu wake.
Ibariki Tanzania
Tubariki watoto wa Tanzania.
Англійская версія
God bless Africa
Wisdom, unity and peace
These are our shields
Africa and its people
CHORUS:
Bless Africa
God bless Tanzania
Grant eternal freedom and unity
To its women, men and children
God bless Tanzania and its people
Bless Tanzania
Bless us, the children of Tanzania
Беларускі пераклад
Божа, дабраславі Афрыку
Дабраславі яе лідараў
Мудрасць, еднасць і мір
Усёй Афрыкі і яе народаў
ХОР:
Дабраславі Афрыку
Дабраславі нас, дзяцей Афрыкі
Божа, дабраславі Танзанію
Вялікую бясконцую свабоды і еднасць
яе жанчын, мужчын і дзяцей
Божа, дабраславі Танзанію і яе людзей
Дабраславі Танзанію
Дабраславі нас, дзяцей Танзаніі
Уніхоўскі
Уніхоўскі — прозвішча.
Круплі
Кру́плі (, Крупли) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лелюкінскага сельсавета.
У 1954—1986 гадах вёска ў складзе Лежневіцкага сельсавета.
Казловічы (Брэсцкі раён)
Казло́вічы (, Козловичи) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Чарнаўчыцкага сельсавета. Размешчаны за 14 км на поўнач ад Брэста, за 9 км ад чыгуначнай станцыі Матыкалы, за 1,5 км ад аўтадарогі Жабінка — Вялікія Матыкалы, на правым беразе ракі Лясной.
У складзе камунальнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Садрассвет» (цэнтр — в. Вістычы).
Гісторыя
У 1905 годзе вёска і маёнтак Казловічы Гарадскія ў Косіцкай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Матыкальскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. З 12 кастрычніка 1940 года цэнтр Казловіцкага сельсавета. У Вялікую Айчынную вайну загінулі 93 вяскоўцы.
27 кастрычніка 1949 года арганізаваны калгас імя Сталіна, у які ўступілі 44 гаспадаркі са 135. Згодна з пастановай ЦК КП(б)Б і Савета Міністраў БССР ад 9 снежня 1949 года ператвораны ў саўгас «Рассвет». З 16 ліпеня 1954 года да 8 верасня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Цюхініцкага сельсавета.
Латэўка
Латэ́ўка (, Лотевка) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лелюкінскага сельсавета.
Ассё
Ассё (, Осьё) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Стайскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пышнянскага сельсавета.
Львоўская багаслоўская семінарыя
Львоўская багаслоўская семінарыя (Львівська богословська семінарія) — вышэйшая навучальная ўстанова тэалагічнага профілю Украінскай Царквы Хрысціян Веры Евангельскай, якая знаходзіцца ў Львове.
Гісторыя
У канцы 1980-х гг. першая Львоўская царква Хрысціях веры евангельскай «Віфанія» вырашыла пачаць будаўніцтва комплексу, які спалучаў бы Дом малітвы і памяшканне для багаслоўскай навучальнай установы. У кастрычніку 1990 г. Львоўскі гарадскі савет прыняў рашэнне аб вырабе праектнай дакументацыі для будаўніцтва комплексу. У тым жа месяцы дзяржава прадаставіла царкве для будаўніцтва зямельны ўчастак у Сыхіўскім раёне на вуліцы Скрыпніка.
Некаторы час царква магла ўласнымі сіламі весці будаўніцтва, аднак заняпад эканомікі ў пачатку 1990-х гг. стварыў сітуацыю, пры якой царкве прыйшлося шукаць дапамогі ў дыяспары. Пры гэтых умовах найбольшую дапамогу ў завяршэнні будаўніцтва семінарскай часткі комплексу аказалі евангельскія цэрквы Канады. Дзякуючы гэтай дапамозе ў 1998 г. атрымалася завяршыць будаўніцтва, а семінарыя была забяспечана ўсім неабходным для правядзення навучальнага працэсу.
У гэты ж перыяд адбылася афіцыйная рэгістрацыя семінарыі як навучальнай установы ў структуры Львоўскага абласнога аб’яднання цэркваў Хрысціян веры евангельскай. Важнай падзеяй стала першае арганізацыйнае пасяджэнне семінарыі, якое адбылося 4 снежня 1998 г. На пасяджэнні быў абраны савет апекуноў семінарыі (старшыня — Р. І. Ляхоўскі) і першы рэктар (А. І. Кліноўскі).
У студзені 1999 г. навучальная ўстанова прыняла першых студэнтаў. З гэтага часу семінарыя бесперапынна праводзіць навучальны працэс, з 2000 г. паспяхова функцыянуе завочны факультэт семінарыі. У кастрычніку 2002 г. семінарыя стала членам Еўраазіяцкай акрэдытацыйнай асацыяцыі. У 2004 г. адбылося далучэнне да Львоўскай багаслоўскай семінарыі завочнага Біблейскага інстытута. Семінарыя працуе над адкрыццём завочных філіялаў у розных рэгіёнах Украіны, Расіі і ЗША. У 2007 г. пачалося навучанне на студыях магістратуры — сёння некалькі дзясяткаў студэнтаў вучацца па спецыяльнасці «Ммагістр багаслоўя». Праводзіцца праца па распрацоўцы праграмы дыстанцыйнага навучання.
Воіслаў Шэшэль
Воіслаў Шэшэль (Војислав Шешељ,, Сараева, СФРЮ) — сербскі палітык-нацыяналіст, лідар Сербскай радыкальнай партыі з 1991 года. Доктар юрыдычных навук (1976). Чатыры разы быў кандыдатам на пасаду Прэзідэнта Рэспублікі Сербія. Віцэ-прэм’ер Урада Рэспублікі Сербія (1998—2000), мэр горада Земун (1996—1998).
Больш за 11 гадоў знаходзіўся ў камеры папярэдняга зняволення турмы Гаагі ў якасці абвінавачанага судовага працэсу Міжнароднага трыбунала па былой Югаславіі (МТБЮ). У 2009—2012 гадах МТБЮ тройчы выносіў Шэшэлю абвінаваўчыя прысуды па другасных справах. Шэшэль знаходзіўся ў КПЗ з 24 лютага 2003 года, што, на думку суддзі МТБЮ Жан-Клода Антанецці, з’яўляецца сусветным рэкордам для развітых краін. 12 лістапада 2014 года ўмоўна вызвалены з папярэдняга зняволення па стане здароўя і вярнуўся ў Бялград, а 31 сакавіка 2016 года быў цалкам апраўданы Міжнародным крымінальным трыбуналам па былой Югаславіі. У красавіку 2018 года апраўдальны прысуд быў адменены, Шэшэлю прысудзілі 10 гадоў турмы, але залічылі 12 гадоў, праведзеных раней пад вартай.
Вялікія Пышнагоры
Вялі́кія Пышнаго́ры (, Великие Пышногоры) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Стайскага сельсавета.
Малая Чапунь
У 1954—1986 гадах вёска ў складзе Лежневіцкага сельсавета.
Вялікія Пышнагоры
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пышнянскага сельсавета.
Малое Барава
Мало́е Ба́рава (, Малое Барово) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лелюкінскага сельсавета.
Эўзеб’ю
{{Футбаліст Чорная жамчужына'' |1957—1960|{{Сцяг Партугальскай Усходняй Афрыкі|20px}} Спортынг (Лаўрэнсу-Маркіш)|42 (77) |1960—1975|{{Сцяг Партугаліі|20px}} Бенфіка|301 (317) |1975|{{Сцяг ЗША|20px}} Род-Айленд Оўшнерс|11 (9) |1975|{{Сцяг ЗША|20px}} Бостан Мінутмен|7 (2) |1975—1976|{{Сцяг Мексікі|20px}} Мантэрэй|10 (1) |1976|{{Сцяг Канады|20px}} Таронта Метрас-Кроэйша|25 (18) |1976—1977|{{Сцяг Партугаліі|20px}} Бейра-Мар|12 (3) |1977|{{Сцяг ЗША|20px}} Лас-Вегас Квіксілверс|17 (2) |1977|{{Сцяг Партугаліі|20px}} Уніян ды Тамар|2 (1) |1978|{{Сцяг ЗША|20px}} Нью-Джэрсі Амерыканс|4 (5)}} |1961—1973|{{Сцяг Партугаліі|20px}} Партугалія|64 (41)}} {{медаль|Бронза|Англія 1966}} {{турнір|Дзяржаўныя ўзнагароды}} {{{!}} style="background:transparent" {{{!}} style="background:transparent" {{!}} {{Вялікі ланцуг ордэна Інфанта дона Энрыке}} {{!}} {{Вялікі крыж ордэна Заслуг, Партугалія}} {{!}}} }} Эўзеб’ю да Сілва Ферэйра, вядомы як проста Эўзеб’ю або Эйсебіа (Eusébio da Silva Ferreira; ;, Лоўрэнсу-Маркіш — , Лісабон) — знакаміты партугальскі футбаліст мазамбікскага паходжання, нападнік. Вядомы сваімі выступамі за лісабонскую «Бенфіку» і зборную Партугаліі. У складзе «Бенфікі» сыграў 301 матч і забіў 317 галоў. За зборную Партугаліі згуляў 64 матчы і забіў 41 гол.
Бронзавы прызёр чэмпіянату свету 1966 года. 11-разовы чэмпіён Партугаліі, пяціразовы ўладальнік Кубка Партугаліі, уладальнік Кубка еўрапейскіх чэмпіёнаў сезону 1961/62, чэмпіён Паўночнаамерыканскай футбольнай лігі.
Лепшы футбаліст Партугаліі за перыяд 1954—2003 гадоў, лепшы футбаліст Еўропы 1965, двухразовы лепшы футбаліст Партугаліі (з’яўляецца першым уладальнікам), лепшы бамбардзір чэмпіянату свету 1966, сяміразовы лепшы бамбардзір чэмпіянату Партугаліі, трохразовы лепшы бамбардзір Кубка еўрапейскіх чэмпіёнаў, двухразовы ўладальнік «Залаты буцы» (з’яўляецца першым яе уладальнікам). Дзевятае месца ў спісе лепшых футбалістаў XX стагоддзя па версіі МФФІІС, шостае месца ў спісе лепшых футбалістаў Еўропы XX стагоддзя па версіі МФФІІС, дзесятае месца ў спісе найвялікшых футбалістаў XX стагоддзя па версіі World Soccer, уваходзіць у спіс 100 найвялікшых футбалістаў XX стагоддзя па версіі Placar, і ў спіс 50 найвялікшых футбалістаў XX стагоддзя па версіі Guerin’Sportivo і Planète Foot, уваходзіць у спіс ФІФА 100, займае другое месца ў спісе лепшых бамбардзіраў чэмпіянату Партугаліі за ўсе часы.
Забалацце (Стайскі сельсавет)
За́балацце (, Заболотье) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Стайскага сельсавета.
Маруна трохкветкавая
Павіліца (маруна) трохкветкавая (Galium triflorum) — кветкавая травяністая расліна сямейства марэнавых.
Забалацце (Стайскі сельсавет)
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пышнянскага сельсавета.
Маруна трохкветкавая
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з тонкім паўзучым карэнішчам і слабым распасцёртым чатырохгранным сцяблом вышынёй 25-60 см. Лісце буйное, лінейна-ланцэтнае, на верхавінцы каротказавостранае даўжынёй 4-6 і шырынёй да 1 см. Ніжняе і верхняе лісце па 4 у кальчаках, сярэдняе — па 6. Прыкветкавае лісце шылавата-ланцэтнае. Белаватыя кветкі сабраны па 2-3 на доўгіх голых кветаножках у пазушных паўпарасоніках. Плады з двайным ці адным мерыкарпіем, усаджаны доўгімі, белымі, бліскучымі кручкавата-загнутымі валаскамі
Пашырэнне
Паўднёва-барэальны галарктычны від. Арэал ахоплівае Скандынавію, Японію, Кітай, Паўночную Амерыку. Пашырана на паўночным усходзе, у цэнтры Еўрапейскай часткі, Прыбалтыцы, Заходняй і Усходняй Сібіры, на Далёкім Усходзе. У Беларусі дакладна вядомыя адзінакавыя месцазнаходжанні паблізу паўднёвай мяжы арэала. Месцы росту: яловыя і ялова-шыракалістыя лясы.
Асаблівасці біялогіі
Цвіце ў чэрвені-жніўні. Размнажаецца насеннем і вегетатыўна.
Забор’е (Лепельскі раён)
Забо́р’е (, Заборье) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Стайскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пышнянскага сельсавета.
Мыш-малышка
Мыш-малышка (Micromys minutus) — млекакормячая жывёла сямейства.
Апісанне
Даўжыня цела — 6—7, хваста 5—7 см, маса каля 5 г (самы дробны грызун на тэрыторыі Беларусі). Поўсць ад пясочна-вохрыстай да буравата-аліўкавай, на бруху светлая.
Распаўсюджанне
Водзіцца на палях, лугах, балотах, у лесе, зімой трапляецца ў пабудовах, сціртах саломы. На тэрыторыі Беларусі нешматлікая. Жыве ў шарападобных гнёздах з травінак, звычайна замацаваных на сцяблах раслін. Корміцца насеннем і зялёнымі часткамі раслін. За год дае некалькі прыплодаў па 4—8 мышанят у кожным.
Шкодзіць збожжавым культурам.
Закаліўе (Лепельскі раён)
Закалі́ўе (, Закаливье) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Стайскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пышнянскага сельсавета.
Павойнік прамы
Павойнік прамы, Жыгунец (Clematis recta) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Распаўсюджванне і экалогія
У прыродзе арэал віду ахоплівае мацерыковую частку Еўропы — Паўднёвую, Цэнтральную Еўропу, поўдзень лясной, лесастэпавай і стэпавай зон Усходняй Еўропы, Перадкаўказзе і Усходняе Закаўказзе.
Мікалаева (Іўеўскі раён)
Славутасці
28 кастрычніка 2018 года ля вёскі ў Нёмане быў выўлены і падняты човен-даўблёнка даўжынёй больш за 8 м і вагай паўтары тоны. Човен дастаўлены ў Інстытут гісторыі НАНБ для даследаванняў, якія паказалі, што дуб для яго быў ссечаны паміж 1500-м і 1510 годам.
Бітва за Сірт (2011)
Бітва за Сірт— адна з бітваў грамадзянскай вайны ў Лівіі, якая пачалася ў сярэдзіне верасня 2011 года.
Павойнік прамы
Распаўсюджванне і экалогія
Натуралізаваўся паўсюдна.
Бітва за Сірт (2011)
Баявыя дзеянні
30 жніўня пачынаецца аблога Сірта, Пераходны Нацыянальны Савет адразу вылучае прыхільнікам Кадафі ультыматум аб здачы горада да бліжэйшай суботы, інакш ён будзе ўзяты сілай. Пасля атрымання адмовы ультыматум падаўжаюць да 10 верасня. Але, не дасягнуўшы згоды, 15 верасня паўстанцы наступаюць на горад. Першая спроба штурму была паспяхова адбіта.
Павойнік прамы
Распаўсюджванне і экалогія
Месцы росту: парослыя хмызняком схілы рачных далін і яроў, узлескі светлых лясоў, драбналессе, сухія лугі ў далінах рэк.
Бітва за Сірт (2011)
Баявыя дзеянні
19 верасня войскі мяцежнікаў распачалі яшчэ адну спробу штурму Сірта, аднак прыпынілі наступленне з мэтай перагрупоўкі і каб пакінуць калідор для бежанцаў.
Павойнік прамы
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая карэнішчавая расліна з прамым травяністым сцяблом вышынёй да 1,5 м, якое пакрыта тонкімі баразёнкамі, у верхняй частцы коратка апушанае, больш густа ў вузлах.
Бітва за Сірт (2011)
Баявыя дзеянні
24 верасня шэраг інфармагенцтваў паведаміў аб аднаўленні штурму атрадамі ПНС горада Сірт. Паведамлялася, што ахвярамі ВПС НАТА і артылерыі войскаў апазіцыі сталі звыш 150 мірных жыхароў.
Павойнік прамы
Батанічнае апісанне
Лісце супраціўнае, блакітна- ці шыза-зялёнае, пёрыстае, з баразёнчатымі голымі або слаба апушанымі хвосцікамі; лісточкі у ліку 2—4 пар, больш менш адагнутыя, каротка-чарашковыя, яйкападобныя, буйныя, даўжынёй да 9 см, на вяршыні завостраныя, ля аснавання клінавата звужаныя або злёгку сэрцападобныя, па краі звычайна суцэльныя, знізу з выразнымі выступаючымі жылкамі, зверху голыя, больш цёмныя.
Бітва за Сірт (2011)
Баявыя дзеянні
27 верасня рэвалюцыянеры панеслі вялікія страты з-за снайперскага агню. Па словах салдат Нацыянальнай арміі, яны не вялі агонь з цяжкіх гармат з-за пагрозы мірным жыхарам. Таксама яны паведамляюць пра 25 захопленых напярэдадні наймітаў. Па словах відавочцаў, баі таксама вяліся ў раёне гасцініцы Махарал, якая пазней была ўзята ПНС. Таксама паведамлялася аб баях у раёне ўніверсітэта.
28 верасня з’явіліся паведамленні аб узяцці войскамі новай лівійскай улады аэрапорта, што пазней пацвердзіў тэлеканал Аль-Джазіра і агенцтва Reuters. Апошняе дадало, што раней аэрапорт выкарыстоўваўся сіламі Кадафі як пазіцыя для ракетнага і артылерыйскага абстрэлу ворага.
Павойнік прамы
Батанічнае апісанне
Кветкі шматлікія, дыяметрам да 2 см, белыя або жоўтыя, у складана шчыткападобных суквеццях. Чашалісцікі ў ліку 4, малочна-белыя, дробныя, даўжынёй 8—15 мм, вузка-яйкападобныя або даўгавата зваротна-клінаватыя, знізу з вузкай каротка-пухнатай аблямоўкай, зверху голыя. Пылавікі голыя.
Плод — шматарэшак. Плодзікі амаль голыя, сціснутыя, з кароткімі і пёрыста-апушанымі слупкамі.
Асаблівасці біялогіі
Расце асобнымі экземплярамі і невялікімі групамі, часам утварае папуляцыі з вялікай колькасцю раслін. Цвіце ў чэрвені—ліпені, пладаносіць у жніўні-верасні; размнажаецца вегетатыўна і насеннем.
Бітва за Сірт (2011)
Баявыя дзеянні
3 кастрычніка сілы ПНС Лівіі ўзялі пад кантроль роднае паселішча лідара Лівійскай Джамахірыі Муамара Кадафі Каср Абу Хадзі (Qasr Abou Hadi), размешчанае ў наваколлях горада Сірт.
Павойнік прамы
Таксанамія
Від Павойнік прамы ўваходзіць у род трыбы  падсямейства  сямейства  парадку.
Бітва за Сірт (2011)
Баявыя дзеянні
5 кастрычніка ў Сірце працягваліся вулічныя баі, якія паступова перамяшчаліся бліжэй да цэнтра горада. Інтэнсіўнасць артылерыйскага агню па пазіцыях прыхільнікаў новага ўрада паменшылася, у выніку рэвалюцыянеры перахапілі ініцыятыву.
Мільва-Бярэзіна
Мі́льва-Бярэ́зіна (, Мильва-Березина) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лелюкінскага сельсавета.
Бітва за Сірт (2011)
Баявыя дзеянні
9 кастрычніка войскам Нацыянальнай арміі пасля начных баёў авалодалі ўніверсітэтам, які раніцай трапіў пад абстрэл лаяльных Кадафі войскаў, з прычыны чаго некалькі салдат НВА загінула.
Павойнік прамы
Сінаніміка
Паводле The Plant List на 2013 год, у сінаніміку віду ўваходзяць:
Бітва за Сірт (2011)
Баявыя дзеянні
10 кастрычніка ноччу стала вядома аб контратацы лаяльных Кадафі войскаў на комплекс Угадугу, бальніцу Ібн-Сіна і ўніверсітэт, якія падвергліся мінамётных агню. Паведамлялася аб 7 загінуўшых з боку рэвалюцыянераў.
Павойнік прамы
Выкарыстанне
Лекавая, дэкаратыўная і меданосная расліна.
Бітва за Сірт (2011)
Баявыя дзеянні
13 кастрычніка стала вядома, што сын Муамара Кадафі Муатазім быў затрыманы ў горадзе Сірт, пасля чаго перавезены для допытаў у Бенгазі. Па дадзеных ПНС Лівіі, ён быў затрыманы яшчэ 11 кастрычніка, калі разам з сям’ёй спрабаваў пакінуць Сірт на аўтамабілі.
20 кастрычніка ў сусветных СМІ з’явілася інфармацыя, што Кадафі трапіў у засаду ў раёне горада Сірт, быў захоплены ў палон, а затым памёр ад збіцця паўстанцамі. Гэтую інфармацыю распаўсюдзілі крыніцы ў ПНС. Тады жа войскі паўстанцаў цалкам захапілі горад.
Рэпрэсіі ў Сірце супраць прыхільнікаў Кадафі і грамадзянскіх жыхароў
Пасля афіцыйнага падзення горада, прыхільнікі ПНС, у прыватнасці байцы найбольш баяздольных падраздзяленняў з г. Місурата, пачалі актыўны пераслед і масавыя расстрэлы прыхільнікаў М. Кадафі. Так, напрыклад, праваабарончая арганізацыя Human Rights Watch (HRW) апублікавала 24 кастрычніка афіцыйную заяву, у якой гаварылася, што «ў закінутым гатэлі Сірта мы выявілі 53 цела, як мяркуецца прыхільнікаў М. Кадафі. Рукі ў некаторых з ахвяр у момант іх забойствы былі звязаны. Лівійскія ўлады павінны неадкладна адрэагаваць на гэты выпадак, пачаць расследаванне абставінаў таго, што адбылося і прыцягнуць вінаватых да адказнасці». Забойства адбылося ў прамежку паміж 14 і 19 кастрычніка. Характар ​​раненняў, а таксама знойдзеныя на месцы забойства магазіны ад аўтаматаў Калашнікава і вінтовак FN-1, паказваюць на тое, што большасць загінулых былі расстраляны на месцы. Як высветлілі праваабаронцы, у гэтыя дні раён горада, дзе праводзіліся расстрэлы, кантраляваўся байцамі падраздзялення ПНС з Місураты. Неабходна адзначыць, што менавіта гэтую брыгаду падазраюць у забойстве без суда і следства захопленага ў палон Муамара Кадафі і яго сына Мутазіма.
26 кастрычніка ў Сірце і яго прыгарадах прадстаўнікі Міжнароднага Чырвонага Крыжа знайшлі 267 забітых, многія з якіх, як лічыцца, былі пакараны смерцю. Большасць з іх было прыхільнікамі М. Кадафі. Пахаваных забілі стрэлам у галаву, у большасці за спіной звязаны рукі, што пацвярджае расстрэлы лаялістаў і грамадзянскіх ўжо пасля захопу іх у палон. Перш чым пахаваць забітых, мясцовыя ўлады пералічылі і сфатаграфавалі мерцвякоў. Гэтыя фатаграфіі ўлады мелі намер паказаць сваякам пакараных. Прадстаўнікі Пераходнага нацыянальнага савета Лівіі паабяцалі правесці расследаванне і пакараць вінаватых у масавых пакараннях.
НФЛ у сезоне 1971
Cезон 1971 года стаў 52-ым сезонам Нацыянальнай футбольнай лігі (NFL).
Турнірная табліца
В = Выйгрыш, П = Паражэнне, Н = Нічыя, % = Адсотак перамог, АН = Ачкі набраныя, АП = Ачкі прапушчаныя
– Лепшы пакажчык сярод другіх каманд, – Пераможца дывізіёна
Заўвага: Да 1972 года, нічыі ў турнірных табліцах не ўлічваліся.
Двойка парная
Двойка парная (абазначэнне: 2х) — клас лодак у акадэмічным веславанні. У лодцы гэтага класа сядзяць двое весляроў з двума парамі вёслаў. Мінімальная вага лодкі без вёслаў і радыёсістэм павінна складаць 27 кг.
Мыш палявая
Палявая мыш, Жытнік, Мыш палёўка (Apodemus agrarius) — млекакормячая жывёла сямейства мышападобных.
Апісанне
Даўжыня цела 8—11 см, хваста 6—8 см. Поўсць рыжавата-вохрыстая або рыжавата-шэрая, па бруху белаватая, уздоўж спіны вузкая чорная паласа.
Іван Мікалаевіч Лушчыцкі
Іван Мікалаевіч Лушчы́цкі (, вёска Агароднікі, Капыльскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі філосаф. Член-карэспандэнт АН БССР (1969), доктар філасофскіх навук (1952), прафесар (1953). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1971).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1930). У 1934—1940 гадах навуковы супрацоўнік, вучоны сакратар Інстытута філасофіі і права АН БССР. У 1946—1947 гадах вучоны сакратар Прэзідыума АН БССР, з 1947 года намеснік дырэктара, дырэктар Інстытута філасофіі і права АН БССР, адначасова загадчык кафедры Мінскага педагагічнага інстытута. У 1951—1953 гадах загадчык сектара АН БССР, з 1953 года прафесар, загадчык кафедры Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Мыш палявая
Значэнне
Адзін з асноўных шкоднікаў збожжавых і іншых сельскагаспадарчых культур. Пераносіць узбуджальнікаў небяспечных хвароб.
Вайнгартэн (Вюртэмберг)
Вайнгартэн (Weingarten, Wãẽgaade) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Цюбінген. Уваходзіць у склад раёна Равенсбург. Падпарадкоўваецца кіраванню Мітлерэс Шусенталь. Насельніцтва складае 23 750 чалавек (на 31 снежня 2009 года). Займае плошчу 12,17 км². Афіцыйны код — 08 4 36 082.
Славутасці
Галоўнай славутасцю Вайнгартэна, які назваўся да 1865 г. Альтдорфам, з’яўляецца барочны комплекс аднайменнага кляштара, заснаванага ў 1056 г. і закрытага ў 2010 г., з саборам Свв. Марціна і Освальда.
Чарнаўчыцкі сельсавет
Чарна́ўчыцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2007 года вёска) Чарнаўчыцы.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 3 чэрвеня 1957 года ў склад сельсавета з Чэрнеўскага сельсавета перададзены вёскі Малая Курніца, Несвіло, Скорбічы і Чарнакі. 8 верасня 1959 года ў склад сельсавета з Матыкальскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Вістычы, Вулька, Вялікія Сухарэвічы, Казловічы і Смуга). 4 верасня 1972 года скасавана вёска Лісовічы (злілася з вёскай Чарнаўчыцы). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Чарнаўчыцкага сельсавета было 18 населеных пунктаў.
Склад
У склад сельсавета ўваходзяць 19 населеных пунктаў:
У 1976 годзе скасавана вёска Стоўпы (злілася з вёскай Смуга).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 4582 чалавекі, з іх 81,4 % — беларусы, 8,2 % — рускія, 6,7 % — украінцы, 2,5 % — палякі.
Вера Пятроўна Марэцкая
Біяграфія
Нарадзілася 18 (31) ліпеня 1906 года ў вёсцы Барвіха (цяпер — Адзінцоўскі раён, Маскоўская вобласць).
Паступіла ў школу-студыю пры Тэатры імя Я. Вахтангава (цяпер Тэатральны інстытут імя Барыса Шчукіна), якую і скончыла ў 1924 годзе.
У 1924—1936 гадах — актрыса Тэатральнай студыі пад кіраўніцтвам Ю. А. Завадскага (з 1927 года — Тэатр-студыя) у Маскве, з 1936—1940 — Растоўскага тэатра драмы імя М. Горкага.
З 1940 года — вядучая актрыса Маскоўскага драматычнага тэатра імя Массавета.
Першай роляй у кінематографе для 19-гадовай актрысы была роля ў фільме Я. А. Пратазанава «Яго прызыў». У тым жа годзе рэжысёр зноў запрасіў яе зняцца ў фільме-камедыі «Закройшчык з Таржка», дзе яна сыграла простую дзяўчыну Кацю,.
Пасля такога ўдалага пачатку актрысе пачалі паступаць самыя розныя прапановы на здымкі ў фільмах.
Працавала на радыё.
Альфонса IX
Альфонса IX Леонскі (, Самора — 23 верасня 1230, Сарыя) — кароль Леона і Галісіі з Бургундскай дынастыі, які кіраваў у 1188—1230 гадах. Сын Фердынанда II і Уракі Партугальскай. Узышоў на трон пасля смерці бацькі і кіраваў да ўласнай смерці. Паводле Ібн Хальдуна, меў мянушку Baboso (Мокрабароды), таму што быў схільны да прыступаў гневу, у час якіх у яго з рота выходзіла пена.
Біяграфія
Адной з найважнейшых падзей яго кіравання было скліканне ў 1188 годзе Кортэсаў Леона — першага еўрапейскага парламента, паводле праграмы ЮНЕСКА «Памяць свету». Пайсці караля на гэты крок вымусілі складаная эканамічная сітуацыя ў пачатку яго кіравання і неабходнасць павелічэння падаткаў: было неабходна падняць падаткі на бяздольныя класы, якія пратэставалі. Тады Альфонса склікаў асамблею дваран, духавенства і прадстаўнікоў гарадоў, якія запатрабавалі кампенсацый і кантролю за расходамі кароны.
У 1218 годзе Альфонса заснаваў універсітэт у Саламанцы, найстарэйшы ў Іспаніі. У канцы жыцця кароль адправіўся ў Сант’яга-дэ-Кампастэла наведаць мошчы Святога Якава, якога вельмі шанаваў. Па дарозе адчуў сябе дрэнна і спыніўся ў Вільянуэва-дэ-Сарыя, дзе і памёр 23 ці 24 верасня 1230 года. Паводле тэстаменту, быў пахаваны ў саборы Сант'яга побач з бацькам.
Дзеці
Апроч дзяцей ад законных шлюбаў, Альфонса меў мноства пазашлюбных дзяцей, з якіх пэўна вядома толькі пра пятнаццаць. Адна з пазашлюбных дочак, Альдонса, была выдадзена замуж за рыцара Педра Понсэ дэ Кабрэра. У знак паходжання ад каралёў Леона іх нашчадкі прынялі прозвішча Понсэ дэ Леон.
Мішуковічы
Мішуко́вічы (, Мишуковичи) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лелюкінскага сельсавета.
Чацвёрка парная
Чацвёрка парная (абазначэнне: 4х) — клас лодак у акадэмічным веславанні. У лодцы гэтага класа сядзяць чацвёра весляроў з двума парамі вёслаў. Мінімальная вага лодкі без вёслаў і радыёсістэм павінна складаць 52 кг.
Джэйсан Стэйтэм
Джэйсан Стэйтэм (Jason Statham; нар. года, Шайрбрук, Вялікабрытанія) — англійскі акцёр, вядомы па фільмах рэжысёра Гая Рычы «Карты, грошы, два ствала», «Вялікі куш» і «Рэвальвер», а таксама дылогіі «Адрэналін» і серыях фільмаў «Перавозчык», «Нястрымныя» і «Фарсаж» (пачынаючы з 6-га фільма).
Заполле (Лепельскі раён)
Запо́лле (, Заполье) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Стайскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пышнянскага сельсавета.
Жан-Луі Трэнціньян
Жан-Луі Тренціньян (Jean-Louis Trintignant,, П’ёленк, Ваклюз, Францыя — ) — французскі , і. Пляменнік аўтагоншчыка Марыса Трэнціньяна. Жонка — Надзін Трэнціньян, дачка — Мары Трэнціньян. Прызёр двух найбуйнейшых сусветных кінафестываляў — Канскага і Берлінскага.
Юлія Вісарыёнаўна Чарняўская
Юлія Вісарыёнаўна Чарняўская (нар., Мінск, БССР, СССР) — беларускі культуролаг, пісьменніца, журналістка і палітычная зняволеная. Кандыдат культуралогіі (2002).
Жан-Луі Трэнціньян
Найбольш вядомы па карціне «Мужчына і жанчына», дзе ён выканаў галоўную мужчынскую ролю аўтагоншчыка разам з Анук Эмэ.
Казловічы
Казловічы — тапонім.
Юлія Вісарыёнаўна Чарняўская
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і дактараў Вісарыёна Цімафеевіча і Аляксандры Рыгораўны Чарняўскіх. Бацькі пазнаёміліся ў Мінскім медінстытуце, дзе вучыліся. Дзед па бацьку — пісьменнік Васіль Вітка (Цімох Крысько). Бацькоў пасля інстытута размеркавалі ў Завіцінск Амурскай вобласці. Юліі ў той час было ўсяго 2 гады, праз пастаянныя ангіны і ўрэшце рэўматызм у 3 гады бацькі адвезлі яе назад у Беларусь, дзе яна жыла з бацькавымі бацькамі.
У сем гадоў пайшла ў школу № 2, але пасля другога класа яе расфарміравалі. Пераехала з цэнтра горада ў Серабранку, дзе маці атрымала кватэру.
У 1984 годзе скончыла філалагічны факультэт БДУ. Размеркаваная ў школу № 91 Мінска. Праз цкаванне з боку калектыва была вымушана сысці. Некалькі месяцаў была беспрацоўнай, часова ўладкавалася ў кінатэатр «Перамога», які чакаў хуткі рамонт. У 1986 годзе пазнаёмілася з будучым мужам Юрыем Зісерам у Львове, куды прыехала з сябрамі на майскія святы.
У 1996—2020 гадах працавала ў Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў.
Навуковая дзейнасць
Кірункі навуковай дзейнасці: этнічная культуралогія, семіётыка культуры. Аўтар канцэпцыі этнічнага самавобраза беларуса.
Аўтар кніг «Народная культура и национальные традиции» (Мн., 2000), «Этнічныя асновы культуры» (сумесна з П.Р. Ігнатовічам; Мн., 2001), «Асоба і культура» (Мн., 2003), «Введение в культурно-философскую антропологию» (Мн., 2003), «Белорус: Штрихи к автопортрету» (Мн., 2006), «Белорусы от „тутэйшых“ — к нации» (Мн., 2010). Апублікавала звыш 200 навуковых артыкулаў.
Спектакль Чарняўскай «Аднакласнікі», пастаўлены на сцэне Магілёўскага абласнога драматычнага тэатра (рэжысёр Кацярына Аверкава), перамог у намінацыі «Лепшая пастаноўка па творы сучаснага беларускага аўтара» на Нацыянальнай тэатральнай прэміі за 2012 год.
У 2010-х гадах уваходзіла ў Раду, якая размяркоўвала стыпендыі імя Магдалены Радзівіл для пісьменніц і перакладчыц, кіравала літаратурным клубам «GRAPHO», супрацоўнічала з парталам «TUT.BY». У жніўні 2020 года далучылася да асноўнага складу Каардынацыйнай рады.
Палтітычны пераслед
18 мая 2021 года была затрымана сілавікамі рэжыму Лукашэнкі ў працэсе атакі на прадпрыемства, якое забяспечвала працу «TUT.BY», і неўзабаве была пасаджана пад хатні арышт. 25 мая 2021 года дзевяць арганізацый (Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі Хельсінскі камітэт, Беларускі ПЕН-цэнтр і іншыя) выступілі з сумеснай заяваю і прызналі яе палітычный зняволенай.
Сям’я
У шлюбе з Юрыем Зісерам нарадзіла дачку Яўгенію.
Мунцавічы (Іўеўскі раён)
Му́нцавічы (, Мунцевичи) — хутар у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лелюкінскага сельсавета.
У 1954—1986 гадах хутар у складзе Лежневіцкага сельсавета.
Зароўе (Лепельскі раён)
Заро́ўе (, Заровье) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Стайскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пышнянскага сельсавета.
Прыкладна за 400 м на захад ад вёскі знаходзіцца возера Зароўе.
Спіс аб’ектаў PGC (2201001—2202000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2201001—2202000)
Расціслаў Янавіч Плят
Расціслаў Янавіч Плят (30.11 (13.12).1908,  — ) — савецкі акцёр, народны артыст СССР (1961).
Творчасць
Сярод тэатральных роляў: Крогстад ​​(«Нара» Ібсена), Бурмін («Хлопец з нашага горада» Сіманава), Нінкавіч («Пані міністэрша» Нушыча), Цэзар («Цэзар і Клеапатра» Шоу), Барлей Купер («Далей цішыня» Дэльмар) і інш. Здымаўся ў кіно: халасцяк («Падкідыш»), Янак («Мара»), Бубянцоў («Вясна»), Грын («Забойства на вуліцы Дантэ»), Данкевіч («Іду на навальніцу») і інш .; сярод роляў, створаных у тэлевізійных фільмах, — Ірвін («Уся каралеўская раць»), пастар Шлаг («Семнаццаць імгненняў вясны»). Выступаў па радыё.
Яго творчасць вылучалася шырокім артыстычным дыяпазонам, майстэрствам унутранага і знешняга пераўвасаблення, інтэлектуальнасцю, іранічнасцю.
Навасёлкі (Лелюкінскі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лелюкінскага сельсавета.