cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вуліца Гінтаўта (Мінск)
Вуліца Гінтаўта — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска. Названа ў гонар Вітольда Міхайлавіча Гінтаўта (1922—1987), савецкага танкіста, удзельніка баёў на Калінінскім напрамку, пад Ржэвам, Курскай бітвы, вызвалення Украіны, Польшчы, Румыніі, баёў у Германіі, Героя Савецкага Саюза.
Лучыцы (пасёлак)
Лучы́цы (, Лучицы) — пасёлак у Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўскага сельсавета.
Кастэла-д’Агонья
Кастэла-д'Агон'я (Castello d'Agogna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Bambina.
Ахуранскае вадасховішча
Ахуранскае вадасховішча (арм. Ախուրյանի ջրամբար) — вадасховішча ў ніжнім цячэнні ракі Ахуран, знаходзіцца на армяна-турэцкай мяжы. Пабудавана па дагаворы паміж СССР і Турцыяй, падпісаным у 1963 годзе, уведзена ў эксплуатацыю ў 1980 годзе. Працягласць — 20 кіламетраў (уздоўж мяжы), аб’ём вады ацэньваецца ў 525 млн м³. Выкарыстоўваецца для арашэння зямель сельскагаспадарчага прызначэння па абодва бакі мяжы, плошча абрашаных зямель ацэньваецца ў 104 тысячы гектараў.
Свята-Мікалаеўская царква (Калінавае)
Свя́та-Мікала́еўская царква́ — праваслаўны храм у в. Калінавае (Блошнікі) Мёрскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1900—1912 гадах з цэглы на месцы папярэдняга храма, які згадваецца ў 1895 годзе.
Архітэктура
Помнік архітэктуры сінадальнага накірунку рэтраспектыўна-рускага стылю. Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя храма ўключае двух’ярусную шатровую званіцу, нізкую трапезную, кубападобны аб’ём малітоўнай залы, пяцігранную апсіду з невялікай рызніцай. Вертыкальнымі дамінантамі збудавання з’яўляецца званіца з макаўкай у завяршэнні і цыбулепадобны купал на васьмігранным барабане над пакатым чатырохсхільным дахам асноўнага аб’ёму. Фасады дэкарыраваны зубчастымі фрызамі, лапаткамі, кілепадобнымі ліштвамі арачных аконных праёмаў.
Інтэр’ер
У інтэр’еры апсіда вылучана трох’ярусным драўляным іканастасам эклектычнай трактоўкі. Абраз 18 ст. «Святая з жэзлам».
Шаломаносны васіліск
Шаломаносны васіліск (Basiliscus basiliscus) — від яшчарак з роду васіліскаў.
Знешні выгляд
Шаломаносны васіліск — дзённая яшчарка з доўгімі пальцамі і вострымі кіпцюрамі. На галаве самцоў прысутнічае грэбень. Большасць васіліскаў да 30 см даўжынёй і важаць 200—600 г, але сустракаюцца і асобнікі да 75 см даўжынёй. Хвост васіліска складае амаль дзве траціны даўжыні яго цела. Гэта цудоўныя плыўцы, здольныя заставацца пад вадой на працягу паўгадзіны. Яны таксама добра і хутка бегаюць, часам развіваючы хуткасць па зямлі да 11 км/гадзіну. Валодаюць здольнасцю бегаць па вадзе, утрымліваючы сваё цела на паверхні дзякуючы пачаргавальным ўдарам задніх ног. Па паверхні вады васіліск можа прабегчы да 400 метраў з хуткасцю 12 км/г.
Палавая спеласць надыходзіць у 1,5-2 гады. За сезон самка адкладае па 10-20 яек. Нованароджаныя яшчаркі важаць каля 2 г.
Харчаванне
Шаломаносныя васіліскі сілкуюцца казуркамі, кветкамі раслін і дробнымі хрыбетнікавымі (змеямі, рыбамі, птушкамі і іх яйкамі). На васіліскаў палююць драпежныя птушкі, больш буйныя змеі, рыбы і паўзуны.
Вуліца Гарбатава (Мінск)
Вуліца Гарбатава — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска. Названа ў гонар Аляксандра Васілевіча Гарбатава (1891—1973), савецкага ваеначальніка, камандуючага 3-й арміяй 2-га Беларускага фронта, каменданта Берліна, Героя Савецкага Саюза. У раёне вуліцы — прыватная забудова.
КамАЗ
«КАМАЗ» быў утвораны ў 1969 годзе як Камскі комплекс заводаў па вытворчасці велікагрузных аўтамабіляў (вытворчае аб’яднанне «КамАЗ»). Першы аўтамабіль сышоў з галоўнага зборачнага канвеера 16 лютага 1976 года.
Вытворчасць
Аснову прадукцыі КамАЗ складаюць серыйныя бартавыя аўтамабілі (КамАЗ-4308, КамАЗ-43118, КамАЗ-43253), седлавыя цягачы (КамАЗ-65116) і самазвалы (КамАЗ-43255, КамАЗ-65111, КамАЗ-6580).
На заводзе вырабляліся легкавыя аўтамабілі ВАЗ-1111. Таксама КамАЗ вырабляе колавыя шасі для размяшчэння ракетных ўзбраенняў КамАЗ-7850, якія з’яўляюцца патэнцыйнай заменай для шасі МЗКЦ-79221 вытворчасці Мінскага завода колавых цягачоў.
Orchideae
Orchideae — трыба аднадольных раслін сямейства. Таксон быў падзелены на дзве падтрыбы: і. Хоць некаторыя філагенетычныя даследаванні ўсталявалі манафілію субтрыб, родавыя межы недакладныя, пры гэтым многія роды, як традыцыйна апісваюцца, з’яўляюцца парафілетычнымі ці нават поліфілетычнымі. Віды родаў, такія як і, былі змешчаныя ў абедзве падтрыбы. Малекулярна-aілагенетычнае даследаванне 2017 года паказала, што абедзве падтрыбы сапраўды сфармавалі клады, але фармальна не прызнала Habenariinae праз адсутнасць родаў і нявызначанасць у дачыненні да родавых межаў. Азіяцкія віды Orchideae, у прыватнасці, неаднаразова мянялі родавое размяшчэнне з 2012 года.
Роды
Роды, уключаныя ў малекулярна-філагенетычнае даследаванне 2017 года, пералічаныя ніжэй. Як адзначалася вышэй, некаторыя агульныя межы застаюцца нявызначанымі;, у прыватнасці, не монафілетычная:
Садыкашчы
Садыкашчы — сяло ў Шчарбакцінскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шалдайскай сельскай акругі. Код КАТА — 556867300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 288 чалавек (134 мужчыны і 154 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 213 чалавек (101 мужчына і 112 жанчын).
Васіліскі
Васіліскі або Базіліскі (Basiliscus) — род яшчарак сямейства ігуанавых. Налічвае чатыры віды, распаўсюджаных у трапічнай Амерыцы, у прыватнасці ў Гвіяне, Коста-Рыцы і Панаме.
У самцоў на патыліцы трохкутны грэбень, папярочная зморшчына на горле і скурысты грэбень ўздоўж спіны і пярэдняй траціне хваста, які падтрымліваецца падоўжанымі асцюкаватымі атожылкамі пазванкоў. Жывуць ля вады, на дрэвах і хмызняках. Асноўную ежу складаюць насякомыя. Здольныя бегаць па паверхні вады, трымаючыся за кошт частых удараў перапончатых задніх ног і таму, што апускаюць лапы вертыкальна на ваду — павярхоўная плёнка вады не паспявае прарвацца пад вагой цела.
NGC 6027A
NGC 6027A (іншыя абазначэнні — UGC 10116, 7ZW 631, MCG 4-38-6, VV 115, ZWG 137.10, HCG 79A, KUG 1556+208, PGC 56576) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Сцяг Ерэвана
Сцяг Ерэвана — афіцыйны сімвал Ерэвана, сталіцы Арменіі.
Апісанне
Белы колер сімвалізуе чысціню думак. Колькасць трохвугольнікаў сімвалізуе колькасць гістарычных сталіц Арменіі. Сцяг зацверджаны ў 2004 годзе.
Жалібор
Жалібо́р (, Желибор) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Камарынскага пасялковага савета.
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (7 сем'яў) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. Ліквідавана 20 жніўня 2008 года.
Размяшчэнне
У 44 км на поўдзень ад Брагіна, 163 км ад Гомеля.
Транспартная сістэма
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарозе Камарын — Брагін.
Драўляныя хаты сядзібнага тыпу пабудаваны каля прасёлкавай дарогі.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомы са 2-й паловы XIX стагоддзя. Паводле перапісу 1897 года — фальварак. У 1908 годзе ў Савіцкай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні.
У 1930 годзе арганізаваны калгас «XII кастрычнік», працавалі вятрак і воўначасальня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў маі 1942 года фашысты цалкам спалілі мястэчка і забілі 9 жыхароў. У 1959 годзе ўваходзіў у склад калгаса імя В. І. Леніна (цэнтр — вёска Крукі).
Да 8 студзеня 1987 года Жалібор уваходзіў у склад Крукоўскага сельсавета, да 13 снежня 1991 года — у склад Гдзенскага сельсавета, пасля — у адміністрацыйным падпарадкаванні Камарынскага пассавета.
Аляксандр Аляксандравіч Хмыль
Біяграфія
Скончыў Мінскі радыёэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Канструяванне і вытворчасць радыёапаратуры», 1964; аспірантура, 1973). Працаваў у Мінскім прыборабудаўнічым заводзе (1965—1967), Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (з 1967, факультэт комп’ютарнага праектавання, кафедра электроннай тэхнікі і тэхналогіі, прафесар, у 1995—2000 — дэкан факультэта, 2000—2016 — прарэктар па вучэбнай рабоце).
Узнагароды
Ордэн Пашаны (2011), прэмія Савета Міністраў Беларускай ССР (1990), Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь (1996).
Гульня без правілаў — 2
'''«Гульня' без пра'вілаў — 2: Лукашэ'нка. Напрало'м»''' — беларускі дакументальны фільм, зняты рэжысёрам Антосем Цялежнікавым на тэлеканале «Белсат» у 2020 годзе.
Сюжэт
Шлях кіраўніка Беларусі ад перамогі на дэмакратычных выбарах да ўсталявання аўтарытарнага рэжыму ў краіне. Былыя паплечнікі Аляксандра Лукашэнкі апавядаюць пра ўнутраную кухню перамогі на прэзідэнцкіх выбарах у 1994 годзе, дзе выкарыстоўваліся новыя паліттэхналогіі. Як праводзіліся два рэферэндумы, якія дазволілі Лукашэнку істотна пашырыць свае ўладныя паўнамоцтвы і разбурыць парламентарызм, здзейсніўшы дзяржаўны пераварот?
Кастэльнавета
Кастэльнавета (Castelnovetto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 657 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 37 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 27030. Тэлефонны код — 0384.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Спіс захворванняў пшаніцы
Гэты артыкул - спіс захворванняў, згрупаваных па ўзбуджальніку.
Еўпаторыя
Еўпаторыя (Євпаторія, Kezlev, Кезлев) — прыморскі горад-курорт ва Украіне, на паўвостраве Крым.
Насельніцтва 123,7 тыс. чал., у разгар летняга сезона павялічваецца ў некалькі разоў. Штогод на адпачынак і лячэнне прыязджае да 700—900 тыс. чалавек.
Еўпатарыйскі рэгіён Крыма — тэрыторыя, падпарадкаваная Еўпатарыйскаму гарсавету — уключае ў сябе, апроч уласна Еўпаторыі, пасёлкі Заазёрнае, Новаазёрнае і Мірны. Насельніцтва рэгіёна складае больш за 30 тыс. Не уключаючы Еўпаторыю, а разам з Еўпаторыяй — 150 тыс. чал.
Еўпаторыя размешчана ў стэпавай паўднёва-заходняй частцы Крыма. Горад працягнуўся 22-кіламетровай паласой уздоўж плыткага Каламіцкага заліва.
Новая Рудзіца
Но́вая Рудзі́ца (, Новая Рудица) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўскага сельсавета.
Маўзалей Аўгуста
Маўзалей Аўгуста (Mausoleo di Augusto) — маўзалей, пабудаваны Актавіянам Аўгустам на Марсавым полі ў Рыме.
Апісанне
У 28 годзе да н.э. Аўгуст пачаў будаваць магільны склеп для сябе і сваіх блізкіх у цэнтры Марсава палі. Будынак з траверціну паўтарала форму этрускіх магільнікаў — тумулусаў: у падножжы размяшчаўся цыліндрычны будынак (дыяметрам 87 м), над ім узвышаліся барабаны меншага дыяметра (агульная вышыня складала 44 м), апошні барабан быў увянчаны статуяй імператара, вакол маўзалея знаходзілася тэраса з калонамі. Тэраса выходзіла на дах большага барабана, на даху раслі вечназялёныя дрэвы.
Унутры захоўваліся ўрны з прахам членаў імператарскай сям'і: тут былі пахаваны сам імператар, яго жонка Лівія, сястра Актавія, пляменнік Марселій, а таксама імператары Тыберый, Клаўдзій і Нерва, іншыя прадстаўнікі роду Юліяў — Клаўдзіяў і вядомыя рымскія асобы.
Перад уваходам у маўзалей знаходзіліся два абеліска (магчыма, сімвалы перамогі Аўгуста над Антоніем і Клеапатрай) і бронзавыя пліты з жыццяпісам Аўгуста. Зараз адзін з іх упрыгожвае плошчу перад Квірыналам (Piazza del Quirinale), а другі стаіць на п'яцца дэль Эсквіліна (Piazza Esquilino), перад базілікай Санта Марыя Маджорэ.
«Архітэктура эпохі Аўгуста, якая адрознівалася класіцыстычным характарам, была адкрыта і для эліністычных уплываў. Не ігнаруе яна, як пацвярджае трактат Вітрувія, і этрускія традыцыі, уключаючы іх у ідэал старажытнага мастацтва. Калі Аўгуст загадае збудаваць сабе маўзалей, то ў ім зліваюцца разам усходняе ўяўленне пра манументальнасць царскага магільнага склепа і канцэпцыя этрускага тумулуса: на велізарным цыліндрычным падмурку ўзвышаецца земляны ўзгорак, абсаджаны кіпарысамі».
Гісторыя
З падзеннем Рымскай імперыі маўзалей прыйшоў у заняпад, а ў VIII стагоддзі н.э. быў разрабаваны. У сярэднявеччы збудаванне было пераўтворана ў крэпасць, якая пазней падверглася разбурэнню. У 1926 годзе былі праведзены археалагічныя раскопкі, а рэшткі збудавання адрэстаўравалі.
Вуліца Гараўца (Мінск)
Вуліца Гараўца — вуліца ў Ленінскім раёне Мінска. Названа ў гонар Аляксандра Канстанцінавіча Гараўца (1915—1943), савецкага лётчыка-знішчальніка, Героя Савецкага Саюза.
Перасячэнні
Перасякаецца з вуліцай Ванеева, ідзе паралельна праспекту Ракасоўскага.
Прылада
Прылада або прыбор — спецыяльнае прыстасаванне, механізм, снасць, апарат, прызначаныя для выканання пэўнай работы (напрыклад, вымярэння, рэгулявання, кантролю, награвання і г.д.).
''Гл. таксама'': прыладабудаванне, вымяральныя прылады.
Віктар Уладзіміравіч Шчэцька
Віктар Уладзіміравіч Шчэцька (, в. Растаў,, Гомельская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Прылада
У шырэйшым сэнсе «прыладай» (адз. л.) могуць называць наогул усякае прыстасаванне для выканання нейкай работы або дзеяння (прылады працы, прылады вытворчасці, сельскагаспадарчыя прылады), а «прыборам» (адз. л.) або «прыладамі» (мн. л.) могуць называць набор або камплект прадметаў для выканання аднаго працэсу, напрамку работ (напрыклад, чарнільны або сталовы прыбор, рыбалоўныя або спартыўныя прылады).
У Беларускай савецкай энцыклапедыі (1969—1975) гэты тэрмін у яго вузкім значэнні даецца толькі як «прылада», у Руска-беларускім політэхнічным слоўніку (1997—1998), складзеным у Інстытуце мовазнаўства НАН РБ — выключна як «прыбор»; у Тлумачальным слоўніку беларускай мовы (4-е выд., 2005), складзеным у Інстытуце мовазнаўства, і ў Беларускай энцыклапедыі (1990-я — 2000-я гг.) тэрміны «прылада» і «прыбор» даюцца як раўназначныя, але вытворныя тэрміны даюцца толькі для варыянту «прыбор».
Віктар Уладзіміравіч Шчэцька
Біяграфія
Нарадзіўся 18 верасня 1955 года ў в. Растаў Акцябрскага раёна Гомельскай вобласці.
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава па спецыяльнасці «Планаванне сельскай гаспадаркі».
Працаваў старшым эканамістам Акцябрскай міжкалгаснай будаўнічай арганізацыі Гомельскай вобласці; галоўным эканамістам калгаса імя Кірава Глускага раёна Магілёўскай вобласці; галоўным эканамістам, намеснікам старшыні калгаса «Дружба» Глускага раёна; старшынёй калгаса імя Чапаева Глускага раёна; старшынёй Глускага раённага Савета дэпутатаў; старшынёй Глускага раённага выканаўчага камітэта; старшынёй Асіповіцкага раённага выканаўчага камітэта; памочнікам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — галоўным інспектарам па Гомельскай вобласці; першым намеснікам старшыні, намеснікам старшыні Мінскага абласнога выканаўчага камітэта.
Ільмёнак
Ільмёнак — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. У басейне ракі Друйка, за 10 км на паўночны ўсход ад горада Браслаў, каля вёскі Слабодка.
Віктар Уладзіміравіч Шчэцька
Біяграфія
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае сына і дачку.
Ільмёнак
Назва
Назва балцкага паходжання, з асновай Ilm-(en-).
Гідранімічныя аналагі — літоўскія водныя назвы Ilmas, Almė, Almaja, Almenas, Elmė, прускія гідронімы Ylme, Ilmena, Ylmune, таксама стараеўрапейскія гідронімы тыпу Ilm, Almo.
Звязана з літоўскім almėti, elmėti «павольна цекці, сачыцца», далей да карацейшага alėti «памалу цекці, сачыцца». Ад індаеўрапейскага *el- / ol- «забалочвацца, зарастаць».
Аснову Alm- бачаць і ў назвах рэк Волма — у басейнах Дняпра (прыток Свіслачы), Нёмана (прыток Іслачы) і возера Ільмень. Назва Ільмень таксама мяркуецца таго ж паходжання (< Ilm- : Elm- : Alm-). Так жа сама недалёка ад возера Ільмёнак (цераз цяперашнюю літоўскую мяжу, на Аўкштойцкім Паазер’і) — літоўскія азёры Almajas, Almenas.
Спіс аб’ектаў PGC (895001—896000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (895001—896000)
Санта-Марыя-Маджорэ
Санта-Марыя-Маджорэ (Basilica di S.Maria Maggiore) — царква, папская базіліка, адна з чатырох галоўных базілік Рыма.
Гісторыя
Яе змяніла базіліка, пабудаваная ў 440-х гг. папам Сікстам III і прысвечаная Маці Божай.
Шмат якія папы, імкнучыся зрабіць гэтую вельмі шанаваную рымскую царкву яшчэ больш раскошнай, дабудоўвалі і ўпрыгожвалі яе.
Архітэктура
Званіца, самая высокая ў Рыме (75 м), датавана 1377 годам.
Цяперашні фасад з порцікам і лоджыяй пабудаваў у 1740-х гады Фердынанда Фуга.
У лоджыі, на сцяне, якая прадстаўляе сабой стары фасад царквы, захаваўся мазаічны дэкор пачатку XIV ст.
Герб Ерэвана
Герб Ерэвана — афіцыйны геральдычны сімвал горада Ерэвана, сталіцы Арменіі.
Апісанне і сімвалізм
Герб Ерэвана ўяўляе сабой геральдычны шчыт французскай формы бронзава-абрыкосавага колеру. Шчыт аточаны тонкім контурам блакітнага колеру.
Цэнтральнай і адзінай фігурай герба з'яўляецца намаляваны блакітнымі лініямі «Цар-леў Эрэбуні», які ідзе. Ён сімвалізуе ўладу (такі леў часта размяшчаўся на родавых гербах князёў Арменіі). Правая пярэдняя лапа жывёлы трымае скіпетр, які ўвасабляе ўладу. На грудзях льва размешчана круглая эмблема, на якой сімвалічна намалявана гара Арарат і знак, які азначае вечнасць. Над галавой льва размешчана карона, намаляваная ў выглядзе так званага дрэва жыцця — сімвала, які з даўніх часоў увасабляе вечнасць.
У ніжняй частцы герба размешчана паласа сіняга колеру, на якой залатымі літарамі напісана назва горада армянскай мовай.
Гарадскі герб быў афіцыйна зацверджаны ў 1995 годзе.
Жанна Віктараўна Лебедзева
Жанна Віктараўна Лебедзева  — артыстка балета. Заслужаная артыстка Беларусі (2001).
Біяграфія
Скончыла Беларускае харэаграфічнае вучылішча ў 1983 годзе (клас К. Малышавай).
Творчасць
Найбольш блізкія індывідуальнасці Лебедзевай партыі лірычнага плана, аснову якіх складала сучасная харэаграфічная лексіка. Сярод іх: Рагнеда («Страсці» А. Мдывані), Раўнівая жонка («Кругаверць» А. Залётнева), Маша, Адэта, Блакітная птушка, Дзяўчына («Шчаўкунок», «Лебядзінае возера», «Спячая прыгажуня», «» на музыку П. Чайкоўскага), Джульета («Рамэа і Джульета» С. Пракоф’ева), Фрыгія («» А. Хачатурана), Дзева-выбранніца, Нявеста («», «Пацалунак феі» І. Стравінскага), Каханая («» на музыку К. Орфа), Кармэн («» Ж. Бізэ — Р. Шчадрына), Дзяўчына («» на музыку М. Равеля), Ева («Стварэнне свету» А. Пятрова), Медора і Гюльнара («» А. Адана), Марыя («» Б. Асаф’ева і «Прывал кавалерыі» ), Вакханка («Вальпургіева ноч» з оперы «Фаўст» Ш. Гуно), Іпаліта («Сон у летнюю ноч» на музыку Ф. Мендэльсона), мазурка («» на музыку Ф. Шапена), Радысачка («» К. Хачатурана).
Патсдам
Патсда́м (Potsdam, Podstupim) — горад на ўсходзе Германіі, сталіца федэральнай зямлі Брандэнбург. Насельніцтва — 183 401 чалавек.
Геаграфія
Патсдам размешчаны ў сярэднім цячэнні Хафеля і налічвае больш за 20 унутраных вадаёмаў, сярод якіх рэкі, каналы і азёры. Ландшафт горада ў асноўным раўнінны, з марэннымі ўзгоркамі.
Клімат
Клімат горада — умераны, знаходзіцца пад уплывам атлантычных паветраных патокаў з поўначы і захаду і кантынентальнага клімату з усходу, з-за чаго сезонныя змены тэмператур меншыя за звычайныя кантынентальныя хістанні, але большыя чым у раўнамерным марскім клімаце на балтыйскім узбярэжжы.
Адміністрацыйны падзел
Горад падзелены на восем раёнаў, якія ў сваю чаргу падзяляюцца на 32 мікрараёны:
Гісторыя
Патсдам быў заснаваны меркавана балтыйскімі славянамі і атрымаў славянскую назву «Падступім», ці «Пазтупімі». Першыя дакументаваныя згадкі пра яго адносяцца да 993 года, калі імператар Атон III дараваў гэту зямлю сваёй цётцы Матыльдзе, абатысе Кведлінбургскай.
У далейшым Патсдам згадваўся як маленькі (цяпер ужо германскі) гарадок, пакуль у 1345 годзе не атрымаў статус горада. Аднак яшчэ ў 1573 годзе ён заставаўся маленькім гандлёвым горадам (2000 жыхароў); Трыццацігадовая вайна (1618—1648) знішчыла прыкладна палову горада.
Лёс Патсдама змяніўся кардынальным чынам у 1660 годзе, калі ён быў выбраны паляўнічай рэзідэнцыяй Фрыдрыха Вільгельма I, прынца Брандэнбурга. Таксама там размяшчаліся прускія казармы. Горад пасля стаў рэзідэнцыяй прускай каралеўскай сям’і. Велічныя будынкі былі галоўным чынам пабудаваны ў час кіравання Фрыдрыха Вялікага. Палацы і парк Сан-Сусі (з фр. «без клопатаў», Георга Венцэслауса фон Кнобельсдорфа, 1744) — знакамітыя сваімі англійскімі садамі і інтэр’ерамі ў стылі ракако. У той час як Берлін быў сталіцай Прусіі, а пазней і Германскай імперыі, суд заставаўся ў суседнім Патсдаме, таксама шмат урадавых чыноўнікаў асталявалася ў Патсдаме. Горад страціў статус другой сталіцы ў 1918 годзе, калі Першая сусветная вайна была скончана, і імператар Вільгельм II быў зрынуты.
Сімвалічны пачатак эпосе Трэцяга рэйха паклаў афіцыйны поціск рукі, якім абмяняліся прэзідэнт Паўль фон Гіндэнбург і новы канцлер Адольф Гітлер 21 сакавіка 1933 года ў патсдамскай гарнізоннай царкве, які сімвалізаваў кааліцыю ваенных (рэйхсвер) і нацызму.
Сугур
Сугур — скасаванае сяло ў Шчарбакцінскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Скасавана 22 лістапада 2017 года. Уваходзіла ў склад Шалдайскай сельскай акругі. Код КАТА — 556867400.
Залессе (Брагінскі раён)
Зале́ссе (, Залесье) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці, на тэрыторыі Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка. Уваходзіла ў склад Камарынскага пасялковага савета.
Сугур
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 106 чалавек (51 мужчына і 55 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 58 чалавек (27 мужчын і 31 жанчына).
Залессе (Брагінскі раён)
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (204 сем'і) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. Вёска ліквідавана 20 жніўня 2008 года.
Размяшчэнне
У 50 км на поўдзень ад Брагіна, 4 км ад чыгуначнай станцыі Пасудава (на лініі Оўруч — Палтава), 163 км ад Гомеля.
Размешчана на тэрыторыі Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка.
Водная сістэма
На ўсходзе меліярацыйны канал.
Транспартная сістэма
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з 4 кароткіх прасталінейных вуліц блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі. Хаты драўляныя сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснавана ў XIX стагоддзі. Найболей інтэнсіўна вёска будавалася ў 1920-я гады. У 1930 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны у верасні 1943 года фашысты спалілі 110 двароў і забілі 2 жыхароў. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 112 мясцовых жыхароў, у памяць пра загінулых у цэнтры вёскі збудаваны абеліск. Была цэнтрам саўгаса «Пасудава». Месцаваліся васьмігадовая школа, клуб, бібліятэка, аддзяленне сувязі, сталовая, 2 крамы.
Да 8 студзеня 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Калыбанскага сельсавета, да 13 снежня 1991 года — у склад Гдзенскага сельсавета, пасля — у адміністрацыйным падпарадкаванні Камарынскага пассавета.
Бярковіч
Бярковіч — яўрэйскае прозвішча.
Вецлар
Вецлар (Wetzlar) — старажытны горад у Германіі, індустрыяльны і культурны цэнтр Гесэна.
Гульня тронаў (тэлесерыял)
«Гульня тронаў», ці «Гульня прастолаў» (Game of Thrones) — амерыканскі тэлесерыял у жанры фэнтэзі, створаны па матывах цыкла раманаў «Песня Лёду і Агню» пісьменніка Джорджа Марціна. Прэм’ера ў ЗША адбылася на канале HBO 17 красавіка 2011 года. 19 красавіка 2011 года, неўзабаве пасля паказу першага эпізоду, было абвешчана пра падаўжэнне серыяла на другі сезон. У Расіі і СНД серыял дэманструе тэлеканал «Fox Life» з 8 верасня 2011 года.
Тэлесерыял з’яўляецца адным з самых буйнабюджэтных праектаў на сучасным амерыканскім тэлебачанні і самым дарагім у жанры фэнтэзі. Паказаныя сезоны «Гульні тронаў» атрымалі высокія водгукі крытыкаў, хоць многія з іх адмоўна ставяцца да празмернасці ў серыяле крывавага гвалту і эратычных сцэн. Вакол «Гульні тронаў» узнікла вялікая фан-супольнасць. «Гульня тронаў» намінавалася на шматлікія прэстыжныя ўзнагароды, у тым ліку двойчы на прэмію «Эмі» за лепшы драматычны серыял, атрымала прэмію «Х’юга» за лепшую пастаноўку; акрамя таго, узнагароды атрымлівалі і акцёры, якія здымаліся ў тэлесерыяле — так, Пітэр Дынклейдж, які выканаў у серыяле ролю Тырыяна Ланістэра, быў ганараваны прэміяй «Эмі» за лепшую мужчынскую ролю другога плана і прэміяй «Залаты глобус» за лепшую мужчынскую ролю другога плана.
Сюжэт
Сюжэт заснаваны на сазе Джорджа Марціна «Песня Лёду і Агню»; кожнаму сезону супастаўляецца адна кніга гепталогіі, з якіх на гэты момант напісаны пяць.
Дзеянне кніг адбываецца на фоне палітычных інтрыг і, пазней, грамадзянскай вайны ў барацьбе за ўладу над выдуманым кантынентам Вестэрас. Роберт Баратэан, кароль Сямі Каралеўстваў, просіць свайго старога сябра Эдарда Старка стаць яго новым Правіцай — галоўным саветнікам. Эдард, падазраючы, што яго папярэднік на гэтым пасту быў забіты, прымае пасаду, каб расследаваць акалічнасці забойства і абараніць караля. У той жа час сваякі каралевы, Ланістэры, спрабуюць узяць Вестэрас пад свой поўны кантроль. Паралельна за морам апошнія прадстаўнікі раней зрынутай Баратэанам каралеўскай сям’і Таргарыеныў адшукваюць саюзнікаў, здольных вярнуць ім трон Сямі Каралеўстваў. Канфлікт паміж гэтымі і іншымі сем’ямі, у тым ліку Грэйджоямі, Талі, Арэнамі і Тырэламі, прыводзіць да вайны. Тым часам, на поўначы, абуджаецца забытае зло, якое стала легендай. Сярод вайны і палітычнай блытаніны, невялікае брацтва, Начны дазор, застаецца адзіным, што стаіць паміж светам людзей і гэтым жахам.
Беларуская агучка
Пра пераклад і агучку 8 сезону серыяла 29 красавіка 2019 года паведаміл відэасэрвіс VOKA. Серыі будуць дадавацца на ўласную платформу VOKA па меры выхаду.
NGC 6027B
NGC 6027B (іншыя абазначэнні — UGC 10116, 7ZW 631, MCG 4-38-8, VV 115, ZWG 137.10, HCG 79C, IRAS15570+2053, KUG 1556+208, PGC 56575) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Жаночы Суперкубак Беларусі па футболе 2015
Жаночы Суперкубак Беларусі па футболе 2015 года прайшоў 16 красавіка. У матчы сустрэліся чэмпіён і ўладальнік кубка 2014 года мінскі клуб «Мінск» і фіналіст кубка 2014 года клуб «Зорка-БДУ».
Сезон 2013/2014 ЖБК «Цмокі-Мінск»
У сезоне 2013/2014 жаночага баскетбольнага клуба Цмокі-Мінск з Мінска прымаў удзел:
Вуліца Гурскага (Мінск)
Вуліца Гурскага — вуліца ў Фрунзенскім і Маскоўскім раёнах Мінска. Названа ў гонар Ільі Данілавіча Гурскага (1899—1972), беларускага савецкага пісьменніка, заслужанага дзеяча культуры БССР.
На вуліцы знаходзяцца значныя прадпрыемствы інфраструктуры грамадскага транспарту Мінска: аўтобусны парк №5 і тралейбусны парк №3.
Перасячэнні
Пачынаецца ад праспекта Дзяржынскага.
Перасякаецца з вуліцамі:
2025 год у гісторыі тэатра
2025 год будзе адзначаны шэрагам тэатральных падзей.
Юрый Мікалаевіч Хлопаў
Юрый Мікалаевіч Хлопаў (, пас. Епіфань, Тульская вобласць, Расія) — беларускі спецыяліст у галіне радыёэлектронных сродкаў. Доктар тэхнічных навук (1964), прафесар (1967). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі інстытут інжынераў сувязі (кваліфікацыя «Інжынер-электрык», 1942). Працаваў у службах ў г. Мыцішчы, Маскоўская вобласць (1945—1975, інжынер, старшы навуковы супрацоўнік, начальнік лабараторыі, начальнік аддзела; у 1945—1951 — Цэнтральны навукова-даследчы інстытут сувязі; у 1951—1956 — в/ч № 77989; у 1956—1975 — 22-гі Цэнтральны навукова-даследчы выпрабавальны інстытут і в/ч № 67947); Мінскім радыётэхнічным інстытуце (1980—1987, загадчык кафедры канструявання і вытворчасці радыёэлектроннай апаратуры).
Навуковыя інтарэсы: канструяванне і вытворчасць радыёэлектроннай апаратуры. 9 аўтарскіх пасведчанняў.
Балатанфюрэд
Балатанфюрэд (Balatonfüred) — горад у паўднёва-заходняй Венгрыі, размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы Балатана. Найбуйнейшы населены пункт паўночнага берага возера, вядомы курорт. Назва горада паходзіць, па адной версіі, ад слова fürdo (купальня), па іншай, ад слова fürj (перапёлка). Нефармальна імя горада часта скарачаюць да «Фюред».
Насельніцтва Балатанфюрэда па дадзеных на 1 студзеня 2014 года— 13 306 чалавек.
Геаграфія і транспарт
Горад размешчаны прыкладна ў 130 кіламетрах на паўночны-захад ад Будапешта і ў 20 кіламетрах на поўдзень ад Веспрема. Праз горад праходзяць жалезная і аўтамабільная дарогі, якія ідуць ўздоўж усяго паўночнага берага возера аж да Кестхея і злучаюць горад з Веспремом, Будапештам і іншымі венгерскімі гарадамі. Балатанфюрэд звязаны рэгулярным аўтобусным і чыгуначным паведамленнем з Будапештам і суседнімі гарадамі. Час шляху на цягніку да Будапешта — 2,5 -3 гадзіны.
У горадзе ёсць прыстань, на якой шварт як суда прагулачныя, так і якія выконваюць рэгулярныя рэйсы па возеры.
Гісторыя
''Гл. таксама Гісторыя Балатан, Гісторыя Венгрыі''
Гаючыя крыніцы мінеральнай вады каля горада былі вядомыя яшчэ ў рымскую эпоху, аднак курортная слава да гораду прыйшла ў канцы XVIII стагоддзя, афіцыйна статус курорта быў атрыманы ў 1772 годзе. Першы гасцявой дом побач з гаючымі крыніцамі быў пабудаваны ў 1730 г. да канца XVII ст. гэта былі сціплыя пакоі з карчмой на першым паверсе. Спачатку адпачывальнікаў прыцягвала мінеральная вада, затым у моду ўвайшлі купання на возеры. У 1846 годзе з гавані Балатанфюрэда выйшаў першы цеплаход на Балатане.
Санаторна-курортнае значэнне
Асноўным профілем санаторыяў Балатанфюрэда з'яўляецца кардыялогія. Славу курорта прынеслі гаючыя крыніцы мінеральнай вады. Нізкамініралізаваныя вуглякіслыя сульфатно-гідрокарбонатные кальцыева-магніевыя вады (ўтрыманне свабоднай вуглекіслаты каля 1,3 г/л; тэмпература 14 — 15 °C), выкарыстоўваюцца для пітнога лячэння, ваннаў і іншых працэдур. Найбуйнейшае лячэбнае ўстанова горада — Дзяржаўны кардыялагічны шпіталь, дзе праходзяць рэабілітацыю хворыя, якія перанеслі аперацыі на сэрца ці інфаркты. Гаючыя вады дапамагаюць і пры захворваннях страўніка, кішачніка, печані і жэлчэвыводзяшчіх шляхоў, а таксама цукровым дыябеце.
Славутасці
На цэнтральнай плошчы Балатанфюрэда, якая называецца плошча Дзьодзь (плошча здароўя), у 1800 годзе быў пабудаваны пітной бювет імя Лаяша Кошута, у якім да гэтага часу п'юць ваду курортнікі. Самыя старыя крыніцы сканцэнтраваны каля Дзяржаўнай кардыялагічнай клінікі. Адзін з крыніц непадалёк ад клінікі да гэтага часу носіць назву сыроваткі — яго ваду змешвалі з малаком авечак і выкарыстоўвалі для лячэння захворванняў органаў дыхання. Ўздоўж ўзбярэжжа Балатан цягнецца алея Рабіндраната Тагора, названая ў гонар індыйскага паэта, пасля таго як ён у 1926 г. пасадзіў ліпу ў праменаду Колас. На алеі таксама знаходзяцца скульптуры і мемарыяльныя дошкі ў гонар іншых знакамітых курортнікаў.
Амаль усе дамы Старога горада знаходзяцца пад аховай як помнікі архітэктуры (барока, класіка). Старадаўнія асабнякі і вілы, шматлікія скульптуры ў парках і багацце кветак — своеасаблівая візітная картка гэтага горада.
Мост цераз Месінскі праліў
Мост цераз Месінскі праліў (Ponte sullo Stretto di Messina) — запланаваны мост, які будзе злучаць Сіцылію з Апенінскім паўвостравам.
Гісторыя
У 2006 годзе пры Рамана Продзі праект быў адменены, аднак 6 сакавіка 2009 года ўрад Сільвіа Берлусконі абвясціў пра аднаўленне прац па праекце. Агульны кошт моста ацэньваецца прыкладна ў 6,1 млрд еўра. Калі мост будзе пабудаваны, ён стане самым доўгім вісячым мостам у свеце. Па праекце даўжыня моста складзе 3300 м.
Чэчыма
Чэчыма (Cecima) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 276 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 28 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 27050. Тэлефонны код — 0383.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Беларускі гандлёва-эканамічны ўніверсітэт спажывецкай кааперацыі
Беларускі гандлёва-эканамічны ўніверсітэт спажывецкай кааперацыі (БГЭУСК) — вышэйшая навучальная ўстанова эканамічнага профілю ў горадзе Гомелі.
Гісторыя
У 1964 годзе ў горадзе Гомелі быў адкрыты вучэбна-кансультацыйны пункт Маскоўскага кааператыўнага інстытута Цэнтральнага саюза спажывецкіх таварыстваў СССР. На яго базе, у 1968 годзе, адкрыўся завочны факультэт Маскоўскага кааператыўнага інстытута. У 1975 годзе ён быў ператвораны ў Гомельскі філіял Маскоўскага кааператыўнага інстытута.
29 чэрвеня 1979 года Гомельскі філіял атрымаў статус самастойнай навучальнай установы — Гомельскі кааператыўны інстытут Цэнтрасаюза.
У 1992 годзе ў сувязі са спыненнем дзейнасці Цэнтрасаюза СССР Гомельскі кааператыўны інстытут быў перададзены ў распараджэнне Беларускага кааператыўнага саюза спажывецкай кааперацыі. У 1993 годзе быў вызначаны як базавая навучальная ўстанова ў сістэме кааператыўнага адукацыі Беларусі, што ўключае таксама шэсць вучэбна-вытворчых комплексаў «ПТВ-тэхнікум» і адно вучылішча.
У 2001 годзе Гомельскі кааператыўны інстытут паспяхова прайшоў атэстацыю на адпаведнасць навучальнай установе ўніверсітэцкага тыпу і ў гэтым жа годзе быў перайменаваны ва Установу адукацыі «Беларускі гандлёва-эканамічны ўніверсітэт спажывецкай кааперацыі».
Структура
Беларускі гандлёва-эканамічны ўніверсітэт спажывецкай кааперацыі з’яўляецца навукова-даследчым і адукацыйным цэнтрам у Гомелі.
Структура ўніверсітэта ўключае ў сябе чатыры факультэты:
Апроч таго, ва ўніверсітэце функцыянуюць наступныя аддзелы: міжнародных адносін, дыстанцыйнага навучання тэхналогій і інавацый, аспірантуры, прафарыентацыі моладзі, каардынацыі навуковых праектаў і праграмы.
Вядомыя выпускнікі
Сярод выпускнікоў універсітэта ёсць кіраўнікі вытворчых прадпрыемстваў і грамадскіх арганізацый, палітычныя дзеячы Беларусі.
Паўліхіна (Кардымаўскі раён)
Паўліхіна (Павлихино) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Маргарыта Барысаўна Церахава
Маргарыта Барысаўна Церахава (Маргари́та Бори́совна Те́рехова; нар., , Свярдлоўская вобласць) — савецкая і расійская актрыса, рэжысёр тэатра і кіно. Народная артыстка Расійскай Федэрацыі (1996), лаўрэат тэатральнай прэміі імя Канстанціна Станіслаўскага (1992).
На рахунку актрысы мноства роляў у такіх кінафільмах, як «Маналог» (1972), «Сабака на сене» (1977), «Д’Артаньян і тры мушкецёры» (1978), «Набожная Марта» (1980) і іншых. Стрыманы лірызм, багацце нюансаў адрозніваюць выкананне Церахавай яе лепшых роляў (Маці і Наталлі) у кінадраме «Люстра» (1974), якая лічыцца адной з лепшых кінакарцін усіх часоў.
У 1965 годзе адбыўся дэбют Церахавай у кіно — роля Тані ў карціне «Добры дзень, гэта я!» рэжысёра Фрунзэ Даўлацяна. Вядомасць актрысе прынеслі ролі ў кінадраме Паўла Любімава «Бягучая па хвалях» паводле аднайменнага рамана Аляксандра Грына, Наташы Шыпілавай у «Беларускім вакзале», Марыі і Наталлі ў «Люстры» Андрэя Таркоўскага.
Анастасія Віктараўна Міронцава
Анастасія Віктараўна Міронцава (нар. ) — мастачка, студэнтка Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў, палітычная зняволеная, абвінавачаная падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе. Праходзіла па адной крымінальнай справе з дзвюма сваімі сёстрамі, Вікторыяй і Аляксандрай.
Біяграфія
Анастасія Міронцава — выпускніца-выдатніца гімназіі-каледжу мастацтваў імя. І. В. Ахрэмчыка. Пасля студэнтка-мастачка, да свайго затрымання навучалася на шостым курсе Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў у Мінску. Мае пяць сясцёр, з дзвюма сваімі сёстрамі, Вікторыяй і Аляксандрай, праходзіла па адной справе.
Палітычны пераслед
Першы раз сёстры Міронцавы былі затрыманы 10 жніўня 2020 у Мінску, адкуль яны былі дастаўлены ў Ленінскі РАУС, дзе доўгі час іх трымалі каленямі на асфальце, суткі не кармілі. Па ўспамінах Аляксандры Міронцавай, найбольш жорстка супрацоўнікі сілавых структур паводзілі сябе пры перавозках людзей у аўтазаках, дзе білі і прыніжалі затрыманых хлопцаў. У выніку ўвечары 12 жніўня сёстры былі адпушчаны з ізалятара ў Жодзіна.
16 кастрычніка 2020 Анастасія Міронцава была затрымана пасля допыту ў РАУСе Мінска, куды яе запрасілі нібыта ў статусе сведкі, раней была затрымана яе сястра Вікторыя. Сёстрам прад’явілі абвінавачванні па артыкуле 342 Крымінальнага кодэкса (Актыўны ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак) за падзеі 10 жніўня 2020 (дзяўчыны трапіла на відэа з пратэставых акцый, дзе былі затрамыны). Утрымліваліся сёстры Міронцавы ў СІЗА-1 у Менску.
11 студзеня 2021 шэрагам беларускіх праваабарончых арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі Хельсінскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр, была прызнана палітычнай зняволеннай.
На судзе, які пачаўся ў сакавіку, высветлілася, што сёстрам ставяць у віну таксама артыкул 364 КК (гвалт у дачыненні да супрацоўніка міліцыі). У справе Анастасіі быў пазначаны «гвалт або пагроза ўжывання гвалту ў дачыненні да 5 супрацоўнікаў АМАП з помсты да іх». У судзе чатыры з пяці АМАПаўцаў засведчылі, што дзяўчына не ўжывала гвалт у іх дачыненні. Пяты сведка, Васільеў (звесткі пра сведак з уліку АМАПу зменены на час паседжання), засведчыў, што Міронцава хапала яго за руку толькі адзін раз, а па якой менавіта прычыне ён упаў — растлумачыць не можа. Частка сведак у судзе папрасілі не пазбаўляць сясцёр волі. Вытрымка з характарыстыкі Анастасіі з месца навучання, БДАМ, агучаная на судзе: «''Анастасія Міронцава — дысцыплінаваная, творчая, актыўная студэнтка, сярэдні бал — 9,7. Удзельнічала ў шматлікіх выставах, мае ўрадавую ўзнагароду Рэспублікі Эквадор''».
1 красавіка 2021 ў судзе Савецкага раёна Мінска суддзя Воўк Аляксандр Аляксандравіч агучыў прысуд па крымінальнай справе Вікторыі і Анастасіі Міронцавых. Анастасія Міронцава атрымала 2 гады пазбаўлення волі, яе сястра Вікторыя — 2,5 гады.
4 сакавіка 2021 сімвалічным «хроснай» Анастасіі Міронцавай стала дэпутатка Нацыянальнай рады Швейцарыі і сустаршыня Сацыял-дэмакратычнай партыі Швейцарыі Матэя Маер. Па справе Анастасіі Матэя Маер заявіла наступнае: «''Якое яе „злачынства“? Яна ўдзельнічала ў мірных дэманстрацыях супраць рэжыму Лукашэнкі і выступала за дэмакратыю і вяршэнства закона. Разам з кампаніяй салідарнасці Libereco #WeStandBYyou мы патрабуем яе неадкладнага вызвалення, а таксама вызвалення ўсіх палітычных зняволеных у Беларусі!''».
Вырак адбывае ў папраўчай калоніі № 4 у Гомелі. Адміністрацыя калоніі паставіла Анастасію (таксама як і яе сястру Вікторыю) на ўлік як «схільную да захопу закладнікаў, нападу на адміністрацыю» і «схільную да экстрэмісцкай дзейнасці», што прадугледжвае нашэнне жоўтай біркі на вопратцы і больш жорсткі ўзровень кантролю за зняволенымі.
16 чэрвеня 2022 Анастасія Міронцава выйшла на волю, бо цалкам адбыла прызначаны ёй тэрмін зняволення.
Выставы і праекты
Удзельніца плэнера «Пачаткі-II» у Друі, працы Анастасіі захоўваюцца ў галерэі кляштара.
З-за кратаў Анастасія дасылала сябрам свае малюнкі, частка з іх выстаўлялася ў Гамбургу ў мастацкім цэнтры Kunstverein Harburger Bahnhof ў верасні-кастрычніку 2021. Выстава ладзілася ў межах праекта, прысвечанага беларускай пратэснай творчасці.
Малюнкі і паштоўкі з-за кратаў Анастасіі Міронцавай выстаўляюцца у межах праекта «Штучная кома», стваральнікі Студэнцкае Аб’яднанне Мастацтва (СОІ).
Бабылёва (Бранскі раён)
Бабылёва (Бобылёво) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новасельскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У 1964 годзе, на хвалі барацьбы з «немілагучнымі» тапонімамі, вёска Бабылёва атрымала новую назву — Верхняя Суднасць, аднак на практыцы працягвала выкарыстоўвацца гістарычная назва, якая цяпер зноў з’яўляецца афіцыйнай.
Вуліца Гурцьева (Мінск)
Вуліца Гурцьева — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска. Названа ў гонар Лявонція Мікалаевіча Гурцьева (1891—1943), савецкага ваеначальніка, гвардыі генерал-маёра, першага Героя Савецкага Саюза.
Чартапалох
Чартапало́х (Carduus) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Двухгадовыя і шматгадовыя калючыя травяністыя расліны вышынёю 0,3—2 м. Сцябло часцей з калюча-эубчастымі крыльцамі. Лісце чаргаванае, па краі з доўгімі калючкамі. Суквецці — кошыкі, адзіночныя або па 2—3 разам, агульная абгортка з чарапіцападобна размешчаных шыпаватых лісцікаў. Кветкі двухполыя, звычайна пурпурныя, ад 10—12 да 100 ў кошыку. Вяночак трубчаста-бакальчаты, часцей няправільна рассечаны. Плод — сямянка, гладкая, з чубком з простых зрослых каля асновы ў кольца валаскоў, якія лёгка ападаюць.
Паланевічы
Палане́вічы (, Полоневичи) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўскага сельсавета.
Чартапалох
Пашырэнне
Адрозніваецца каля 120 відаў. Пашыраны ў Еўразіі, Паўночнай Афрыцы, заносныя — у Амерыцы, Аўстраліі. На тэрыторыі Беларусі 5 відаў чартапалоха:, , (народныя назвы бадзюлі, растроп, дзядоўнік), ,. Трапляюцца па берагах рэк і ручаёў, у хмызняках, пасевах, каля жылля, на сметніках.
Паланевічы
У 1924—1954 гадах цэнтр Паланевіцкага сельсавета.
Чартапалох
Значэнне
Пустазелле. Меданосныя, алейныя, дэкаратыўныя расліны.
Чушкалы
Чушкалы — сяло ў Шчарбакцінскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шалдайскай сельскай акругі. Код КАТА — 556867700.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 97 чалавек (51 мужчына і 46 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 92 чалавекі (53 мужчыны і 39 жанчын).
NGC 6027C
NGC 6027C (іншыя абазначэнні — UGC 10116, 7ZW 631, MCG 4-38-7, VV 115, ZWG 137.10, HCG 79D, KUG 1556+208, PGC 56578) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Перасветава (Кардымаўскі раён)
Перасветава (Пересве́тово) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Пладаводства
Пладаво́дства — галіна раслінаводства, якая аб’ядноўвае праблемы, звязаныя з вывучэннем біялогіі і экалогіі пладовых раслін, вытворчасці пладоў, пасадачнага матэрыялу зярняткавых, костачкавых, ягадных, арэхаплодных, рэдкіх і дэкаратыўных культур.
Напрамкі даследаванняў
Напрамкі даследаванняў:
Маці-Арменія
Маці-Арменія (Մայր-Հայաստան) — манумент у Ерэване ў гонар перамогі Савецкага Саюза ў Вялікай Айчыннай вайне. Вышыня 54 м, з іх 22 м — вышыня статуі. Размешчаны ў парку Ахтанак (Перамога), які ўзвышаецца над цэнтрам горада.
Пастамент (1950, арх. Рафаэл Ісраэлян) выкананы з граніту, выкарыстаны матывы нацыянальнага арнаменту — разьбы па камені. Першапачаткова на ім быў усталяваны помнік Сталіну (ск. Сяргей Мяркураў), дэмантаваны ў 1962 годзе. Статуя «Маці Арменія» (1967, ск. Ара Аруцюнян) выканана ў чаканнай медзі, сімвалізуе магутнасць і веліч Радзімы. Уяўляе сабой выяву маці, якая ўкладвае меч у ножны. Ля ног маці ляжыць шчыт. Скульптура характэрна стылізаванай формай рук, строгімі рысамі адзення.
Ля падножжа помніка знаходзіцца музей Міністэрства абароны, у якім выстаўлены экспанаты часоў Вялікай Айчыннай і Карабахскай войнаў: асабістыя рэчы, зброя, дакументы і партрэты герояў. Вакол пастамента выстаўлены ўзоры ўзбраення таго часу.
Акмеізм
Акмеісты імкнуліся пераадолець схільнасць паэтаў-сімвалістаў да «звышрэальнага», шматзначнасці і цякучасці вобразаў, ускладнёнай метафарычнасці і ў сваю чаргу абвяшчалі матэрыяльнасць, прадметнасць тэматыкі, стварэнне пачуццёвых, пластычна-ясных вобразаў, выступалі за дакладнасць і выразнасць паэтычнага слова. Для паэзіі акмеістаў уласцівы своеасаблівая «прыземленасць», схільнасць да камернасці і эстэтызму, паэтызацыя мінулай культуры і біялагічнага пачатку, пачуццяў спрадвечнага чалавека (адсюль і другая назва акмеізму — адамізм, ад імя Адам). Акмеісты лічылі, што ў выніку адыходу ад сімвалізму паэзія стане свабоднай, а Восіп Мандэльштам успрымаў акмеізм як «тугу па сусветнай культуры».
Станаўленне акмеізму шчыльна звязана з дзейнасцю «Цэха паэтаў», цэнтральнымі фігурамі якога з'яўляліся арганізатары акмеізму Мікалай Гумілёў і Сяргей Гарадзецкі. Іншыя вядомыя акмеісты — раннія Ганна Ахматава і Восіп Мандэльштам. Акмеісты выдавалі часопіс «Гіпербарэй» (1912 — 1913), альманахі.
Тэрмін «акмеізм» быў прапанаваны ў 1912 г. Мікалаем Гумілёвым і Сяргеем Гарадзецкім: на іх думку, на змену сімвалізму ў крызісе ідзе кірунак, які абагульняе досвед папярэднікаў і выводзіць паэта да новых вяршыняў творчых дасягненняў. Сучаснікі давалі тэрміну і іншыя тлумачэнні: Уладзімір Пяста бачыў яго вытокі ў псеўданіме Ганны Ахматавай, па-латыні гучала як «akmatus», некаторыя паказвалі на яго сувязь з грэчаскім «akme» — «вастрыё». Назва для літаратурнага плыні, па сведчанні Андрэя Белага, была абрана ў запале палемікі і не з'яўлялася цалкам абгрунтаваным: аб «акмеізме» і «адамізме» ў жарт загаварыў Вячаслаў Іваноў, Мікалай Гумілёў падхапіў выпадкова кінутыя словы і ахрысціў акмеістами групу блізкіх да сябе паэтаў.
Акмеізм аказаў уплыў на жывапіс (Канстанцін Каровін, Барыс Кустодзіеў, Піліп Малявін) і музыку (Анатоль Лядаў, Ігар Стравінскі).
Гародна (возера, Бешанковіцкі раён)
Гаро́дна — возера ў Беларусі ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Астроўніца (басейн Заходняй Дзвіны) на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Бешанковічы. Уваходзіць у Астровенскую групу азёр.
Плошча люстра возера 0,85 км². Даўжыня 2,04 км, найбольшая шырыня 0,69 км. Найбольшая глыбіня 6,5 м. Катлавіна Гародна карытападобнай формы выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй ад 12 да 22 метраў. Берагі вышынёй да 1 м сугліністыя. Мелкаводдзе (да глыбіні 2 м) займае каля 16% плошчы. Дно выслана пяскамі, гліністым ілам. Прыбярэжная надводная расліннасць займае паласу да 30 метраў. Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Упадае ручай, выцякае рака Астроўніца. На возеры два астравы агульнай плошчай 0,4 га.
У возеры водзяцца лешч, шчупак, акунь, лінь, плотка і інш.
Ля возера знаходзіцца вёска Гародна, праходзіць аўтамабільная дарога.
Луіза Блаха
Луіза Блаха (Blaha Lujza, народж. Людавіка Рэйндль (Ludovica Reindl), Рыма Суботы, 8 верасня 1850 - Будапешт, Элізабэт-Сіці, 18 студзеня 1926)- таленавітая венгерская актрыса-спявачка. Яна заслужыла назву "салавей нацыі".