cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Снейк
Даўжыня каля 1735 (1670) км. Плошча вадазбору 282 300 км². Бярэ пачатак на захадзе штата Ваёмінг, на тэрыторыі нацыянальнага парка Елаўстон, і працякае праз даліну ракі Снейк, каньён Хелс і пагорыстую мясцовасць Палус. Упадае ў раку Калумбія на ўсходзе штата Вашынгтон. Басейн ракі Снейк ахоплівае часткі шасці штатаў ЗША і ўяўляе сабой галоўным чынам горы, падзеленыя раўнінамі; сярэдні расход вады ракі складае каля 1500 (1390) м³/с.
На рацэ гарады Айдаха-Фолс і Туін-Фолс.
Лужкы (Жоўкіўскі раён)
Лужкы (Лужки́) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 2262
NGC 2262 (іншае абазначэнне — OCL 531) — рассеянае скопішча ў сузор’і Аднарог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Зімовыя Юнацкія Алімпійскія гульні 2012
Зімовыя Юнацкія Алімпійскія гульні 2012, афіцыйна вядомыя як Юнацкія Гульні I Алімпіяды (2012 Winter Youth Olympics), пройдуць у Інсбруку, з 13 студзеня па 22 студзеня 2012.
Федараўскае (Рослаўльскі раён)
Федараўскае (Федоровское) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Астапкавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Федараўскае абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Фёдар Мацвеевіч Хлуднеў
Фёдар Мацвеевіч Хлуднеў (1917—1944) — чырвонаармеец Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
IC 4814
IC 4814 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Фёдар Мацвеевіч Хлуднеў
Біяграфія
Фёдар Хлуднеў нарадзіўся 5 чэрвеня 1917 года ў вёсцы Жында 2-е (цяпер — Красначыкойскі раён Забайкальскага края). Пасля заканчэння трох класаў школы пражываў і працаваў на станцыі Хілок ў Чыцінскай вобласці. У маі 1941 года Хлуднеў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З 1943 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
IC 4814
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фёдар Мацвеевіч Хлуднеў
Біяграфія
Да лістапада 1943 года чырвонаармеец Фёдар Хлуднеў быў гарматным нумарам 89-й цяжкай гаўбічнай артылерыйскай брыгады разбурэння 12-й артылерыйскай дывізіі 4-га артылерыйскага корпуса прарыву 65-й арміі Беларускага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро. 18-19 лістапада 1943 года Хлуднеў, знаходзячыся на наглядальным пункце, кулямётным агнём адбіў тры нямецкія контратакі, сам два разы быў паранены, але працягваў змагацца.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 снежня 1943 года чырвонаармеец Фёдар Хлуднеў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Ордэн Леніна і медаль «Залатая Зорка» ён атрымаць не паспеў, бо памёр ад атрыманых раненняў 5 студзеня 1944 года. Пахаваны на вайсковых могілках горада Добруш Гомельскай вобласці Беларусі.
У гонар Хлуднева названы вуліцы ў Добрушы, Лінёвым Возеры і Хілку, усталяваны бюст у пасёлку Лінёва Возера Хілокскага раёна.
Цзі Чэн
Цзі Чэн (, 1582 — каля 1642) — кітайскі садоўнік, пісьменнік і філосаф часоў дынастыі Мін.
Жыццё і дзейнасць
Нарадзіліся ў мястэчку Тунлі (правінцыя Цзянсу). У маладосці захапіўся стварэннем садоў, што стала ў далейшым асноўным відам яго дзейнасці. Працаваў над ландшафтамі і ўладкаваннем прыватных садоў у паўднёвых правінцыях Кітая — Хэбэй, Хубэй, Хунань. Пры гэтым натхняўся творчасцю мастакоў школы Паўночнай Сун — Гуань Тунам і. У сярэднім узросце вярнуўся ў Цзянсу і пасяліўся ў г. .
Найбольшую славу яму прынеслі сады: для У Юаня, губернатара Чанчжоў, у 6 га; У Юю, скарбніка горада Цзіньліна, (Сучасны Нанкін), сад па памеры крыху менш за 1 га, шпацыр па якім займаў ўсяго 400 крокаў ад уваходу да апошняй назіральнай кропкі, аднак для У Юю сад утрымліваў усе цуды правінцыі ў адным месцы; Ван Шыхэна ў Луаньцзяне; Чжэна Юаньхуна ў Янчжоў.
У 1631 напісаў кнігу Юанье (園冶, «Мастацтва садоў» ці «Уладкаванне садоў») у 3, якая выйшла ў 1634 годзе.
Асновы садаводства
Цзі Чэну належыць фармулёўка юаньлінь цяаюй іньцзэ — «Мастацтва садоў заключаецца ў прытрымліванні ландшафту і ў прыёме запазычання (відаў)», якая стала пасля хрэстаматыйнай. Пры гэтым прыём (запазычанне відаў) Цзі лічыў адным з галоўных пры стварэнні садоў. На думку Цзі Чэна, запазычанне відаў, хоць і будуецца на адрозніванні ўнутранай і вонкавай прасторы саду, але атрыманы выгляд не абмяжоўваецца аддаленым і блізкім. Сёння гэта з’яўляецца своеасаблівым аналагам «кадра ў кадры», пры якім кампазіцыя пярэдняга плана служыць рамачным апраўленнем для кампазіцый сярэдняга і далёкага планаў.
Бібіла
Бібіла — прозвішча.
Псаломшчык
Псаломшчык, (народн. дзячок) — служыцель праваслаўнага храма, які адказвае за правільныя спевы і чытанне на клірасе і за ўзгодненасць устаноўленага Тыпіконам парадку набажэнства з дапушчальнымі пажаданнямі служачага святара.
Званне «Псаломшчык» зацверджана года вызначэннем Свяцейшага Сінода усім прычэтнікам пры цэрквах — царкоўнаслужыцелям, у абавязкі якіх уваходзіць чытанне з богаслужбовых кніг, спевы на клірасе і наогул удзел ва ўсіх царкоўных набажэнствах. Круг абавязкаў псаломшчыкаў вызначаны зацверджаным расійскім імператарам года часопісам прысутнасці па справах праваслаўнага духавенства (пункт 4). Функцыі псаломшчыка часам выконваў дыякан, то бок святар.
На абавязак псаломшчыка, пад наглядам святара і па яго распараджэнні, ускладалася выкананне кліраснага чытання і спеваў, суправаджэнне святара пры наведванні вернікаў для выканання духоўных трэбаў і ўсё пісьмаводства па царкве і прыходу. Ён вёў метрычныя кнігі, кнігі для запісу павенчаных шлюбаў, іспаведныя роспісы, кліравыя ведамасці з падрабязным пазначэннем усіх даных адносна храма, сродкаў утрымання прычта, колькасці зямлі, бібліятэкі, а таксама сямействаў усіх членаў прычта. Такім чынам, гаспадарчая дзейнасць псаломшчыка перасякалася з абавязкамі старасты храма.
У цяперашні час (пачатак XXI стагоддзя) псаломшчыкамі, часцей за ўсё, называюцца рэгенты невялікіх прыхадскіх хораў. У адрозненне ад святароў і царкоўнаслужыцеляў, псаломшчыкамі могуць быць і жанчыны.
Прычт
Прычт — у Рускай праваслаўнай царкве назва групы асоб, якая служыць пры якім-небудзь адным храме (прыходзе): як святароў (святар і дыякан), так і царкоўнаслужыцеляў (псаломшчыкі і інш.); пазней стала азначаць толькі апошнюю катэгорыю асоб.
Прычт пры кожным храме ўтвараўся па прызначэнаму для яго штаце, які складаўся духоўнай кансісторыяй і біскупам па просьбах членаў прыхода і пры абавязковай наяўнасці дастатковых сродкаў для ўтрымання ўсіх членаў прычта. На заснаванне новага прычта, а таксама на змены ў яго складзе кожны раз архіерэй пытаў дазвол Свяцейшага сінода. Змест сельскага прычта дастаўлялі галоўным чынам даходы за «трэбавыпраўлення» у прыхаджан (падзяляемыя паміж членамі прычта па зацверджаным Сінодам правілах), царкоўная зямельная ўласнасць, часам — гатовае памяшканне ў царкоўных дамах, жалаванне (не ва ўсіх епархіях).
Права вернікаў абіраць членаў прычта, як агульнае, адменена, але за прыхаджанамі застаецца права заявы дыяцэзіяльнаму епіскапу свайго жадання мець вядомую асобу членам прычта свайго храма.
(882) Святлана
(882) Святлана — астэроід галоўнага астэроіднага пояса. Адкрыты 15 жніўня 1917 года Рыгорам Нявуйміным у Сімеізскай абсерваторыі, у Крыме. Астэроід не перасякае арбіту Зямлі, і робіць абарот вакол Сонца за 5,54 года.
Луцыкы
Луцыкы (Лу́цики) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Мачавы пузыр
Мачавы пузыр (vesica urinaria) — полы мышачны орган вылучальнай сістэмы пазваночных жывёл і чалавека, размешчаны ў малым тазе; служыць для назапашвання адчякаючай з нырак мачы і перыядычнага яе вывядзення праз мочаспускальны канал.
Мачавы пузыр у чалавека адзін, ён размяшчаецца ў ніжняй частцы жывата за лабком. У залежнасці ад колькасці мачы мачавы пузыр можа расцягвацца і сціскацца. Усяго мачавы пузыр у розных людзей можа ўтрымліваць ад 250 да 500 мл мачы. Пры максімальным запаўненні мачавога пузыра чалавек адчувае востры пазыў памачыцца. У пузыр упадаюць два мачаточнікі. Ніжняя частка мачавога пузыра звужаецца і паступова пераходзіць у мочаспускальны канал.
Бэрэгавэ (Наваград-Валынскі раён)
Бэрэгавэ (Берегове́) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чыжыўскай вясковай абшчыны.
Алесь Пруднікаў
Алесь Пруднікаў (Аляксандр Трафімавіч) (, вёска Стары Дзедзін, Клімавіцкі павет, Магілёўская губерня, Расійская імперыя, цяпер Клімавіцкі раён, Магілёўская губерня —, вёска Утукі Кандапожскага раёна Карэла-Фінскай ССР) — беларускі паэт. Стрыечны брат пісьменніка Паўла Пруднікава.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Бацька Трафім быў прызваны на фронт пад час першай сусветнай вайны, цяжка паранены і памёр. З-за нестабільнай сітуацыі доўга не мог знайсці пастаяннае месца вучобы. У 1924—1930 гг. вучыўся ў сямігадовай школе ў суседняй вёсцы Мілаславіцы. У 1930 працаваў на будаўніцтве чыгункі Асіповічы — Магілёў — Раслаўль, потым на новабудоўлях Мінска, з 1931 г. — на рэспубліканскай кніжнай базе, у Дзяржаўным выдавецтве Беларусі, у БелТА. Вучыўся на творчым аддзяленні Мінскага педагагічнага інстытута (1932—1933 гг.).
Творчасць
Творчую дзейнасць пачаў як школьны паэт у 1926 годзе разам з Паўлам Пруднікавым. Падчас навучання ў школе ў БССР разгарнуўся працэс беларусізацыі, і гэта паспрыяла таму, што творы ён пісаў на беларускай мове. Паралельна быў пазаштатным карэспандэнтам некаторых газет. Так, у прыватнасці, калі быў знойдзены скарб старажытных манет ля вёскі Стары Дзедзін, ён з Паўлам напісаў пра гэта рэпартаж. (Падрабязней пра гэта глядзіце ў артыкуле Стары Дзедзін) Першыя вершы з'явіліся ў друку ў 1930 г. У 1932 годзе асобным выданнем выйшла паэма «Зямныя зоры», дзе распавядалася пра ўдарныя будоўлі першай пяцігодкі. Падборка вершаў змешчана ў зборніку «Крывёю сэрца» (1967 г.).
Сабор Святых Пятра і Паўла (Печ)
Сабор Святых Пятра і Паўла — рымска-каталіцкі сабор у горадзе Печ, Венгрыя, малая базіліка, кафедра Печскага біскупа. Чатыры вежы сабора, якія вызначаюць яго арыгінальнае знешняе аблічча, з'яўляюцца архітэктурнай дамінантай старога горада і служаць візітнай карткай Печа.
Першая раннехрысціянская капліца ў Сапіяне, рымская правінцыя Панонія, была закладзена яшчэ ў IV стагоддзі нашай эры. Храм неаднаразова перабудоўваўся. Ніжняя царква і дзве заходнія вежы ўзыходзяць да часу Святога Іштвана, па загадзе якога была заснавана Печская дыяцэзія. Сучасная базіліка пачала адбудоўвацца пасля вялікага пажару 1064 года; з удзелам італьянскіх архітэктараў. У Сярэднявеччы царква пашыралася і дабудоўвалася, таму ў яе абліччы можна бачыць рысы самых розных архітэктурных стыляў — раманскага, готыкі, класіцызму. У XVI—XVII стст., калі Венгрыя знаходзілася пад уладай турак, сабор выкарыстоўваўся як мячэць.
Напачатку XIX стагоддзя сабор ізноў перабудоўваецца пад кіраўніцтвам архітэктара Міхая Полака ў духу класіцызму. У 1882—1891 гадах у гонар тысячагоддзя заваявання радзімы на Дунаі сабор упрыгожыўся класічным галоўным фасадам з завостранымі арачнымі формамі. Сур'ёзна рэканструяваны інтэр'ер сабора — у ім з'явіліся фрэскі і пазалочаныя скульптуры. Рэалізацыя амбіцыйнага праекта венскага архітэктара Фрыдрыха фон Шміта фінансавалася, у прыватнасці, за кошт даходаў Печскай дыяцэзіі ад здабычы каменнага вуглю ў гарах Мечэк. Ужо ў сярэдзіне XX стагоддзя на паўднёвым франтоне сабора былі ўсталяваны скульптуры дванаццаці апосталаў працы Антала Карая.
Даўжыня сабора складае 70 метраў, шырыня — 20 метраў. Вышыня нефа — 22 метры, вежаў сабора — 60 метраў, звон заходняй вежы — адзін з самых вялікіх у Венгрыі. З кафедры сабора прапаведаваў Янус Паноніус, арган сабора памятае пальцы Ферэнца Ліста. У 1990 годзе сабор наведаў Папа Ян Павел II.
Чарлз Гловер Баркла
Чарлз Гловер Баркла (англ.: Charles Glover Barkla;  —, , Шатландыя) — англійскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1917).
Біяграфія
Нарадзіўся ў мястэчку Уіднес у паўночна-англійскім графстве Ланкашыр (у дадзены момант горад уваходзіць у графства Чэшыр) у сям'і служачага хімічнай кампаніі. Вучыўся ў ліверпульскім інстытуце, прыватнай школе для хлопчыкаў, і Ліверпульскім універсітэце. Пасля атрымання магістарскага дыплома па фізіцы ў 1899 г. пад кіраўніцтвам Олівера Лоджа ён атрымаў даследчую стыпендыю ў Кавендышскай лабараторыі ў Кембрыджскім універсітэце. У 1899—1902 гг. працаваў пад кіраўніцтвам Дж. Дж. Томсана, а ў 1902 г. вярнуўся ў Ліверпуль. У 1909 г. Баркла заняў месца прафесара фізікі Каралеўскага каледжа ў Лонданскім універсітэце. У 1913 г пераехаў у Эдынбург і пачаў загадваць кафедрай натурфіласофіі ў Эдынбургскім універсітэце, якой кіраваў да самай смерці ў 1944 г. У 1907 г Баркла ажаніўся з Мэры Эстэр Коўэл. У іх нарадзіліся два сыны і дачка.
Аляксандр Аляксандравіч Аутка
Аляксандр Аляксандравіч Аутка (нар., в. Жытомля, Гродзенскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне агародніцтва. Доктар сельскагаспадарчых навук (1994), прафесар.
Біяграфія
Скончыў Навагрудскі сельскагаспадарчы тэхнікум (1965), Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут (1973). Працаваў у Калгасе імя Суворава, Ваўкавыскі раён Гродзенскай вобласці (1965, галоўны аграном); Калгасе імя Заслонава, Гродзенскі раён (1968—1972, галоўны аграном, намеснік старшыні); Беларускім навукова-даследчым інстытуце бульбаводства і плодаагародніцтва (1972—1990, з 1987 — намеснік дырэктара па навуковай рабоце); Інстытуце агародніцтва НАН Беларусі (1990—1995, намеснік дырэктара па навуковай рабоце; 1999—2011 — дырэктар); Закрытае акцыянернае таварыства «Агротон» (1995—1996, генеральны дырэктар); НВА «Белорусское овощеводство» (1996—1999, генеральны дырэктар); НПЦ па механізацыі сельскай гаспадаркі (2011—2013, галоўны навуковы супрацоўнік); Беларускім дзяржаўным аграрным тэхнічным універсітэце (2013—2018); Гродзенскім дзяржаўным аграрным універсітэце (з 2018).
Навуковыя інтарэсы: распрацоўка новых тэхналогій вытворчасці насення і прадукцыі агароднінных культур; сучасныя механізаваныя тэхналогіі вырошчвання расады ў адкрытым і закрытым грунце. Больш за 45 аўтарскіх пасведчанняў і патэнтаў.
Узнагароды
Званне «Вынаходнік СССР», медаль Францыска Скарыны і інш.
Мікалай Валянцінавіч Маратаеў
Біяграфія
У 1992 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «правазнаўства». З красавіка 1992 года — стажор народнага суддзі народнага суда Чыгуначнага раёна г. Гомеля. З 1993 года — часова выконваў абавязкі народнага суддзі гэтага суда. З 1995 па 1998 гады — суддзя суда Чыгуначнага раёна г. Гомель. З верасня 1998 года — суддзя Гомельскага абласнога суда. У красавіку 2016 года прызначаны намеснікам старшыні, старшынёй судовай калегіі па крымінальных справах Гомельскага абласнога суда.
Мае першы кваліфікацыйны клас суддзі.
Вэрбіўка (Наваград-Валынскі раён)
Вэрбіўка (Вербі́вка) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чыжыўскай вясковай абшчыны.
Кашаль
Кашаль — фарсіраваны выдых праз рот, выкліканы скарачэннямі цягліц дыхальных шляхоў з прычыны раздражнення рэцэптараў. Фізіялагічная роля кашлю — ачышчэнне дыхальнага тракту ад старонніх рэчываў і папярэджанне механічных перашкод, якія парушаюць праходнасць паветраносных шляхоў.
Касаржэўскі замак
Касаржэўскі замак — абарончае збудаванне ля вёскі Валь на рэчцы Дрысе, дзе яе перасякае стары шлях з Полацка на Рыгу.
У пачатку XVII ст. замак быў спалены. 1652 годам датуецца грамата Яна Казіміра, якой апошні дае права мястэчку і замку адбудавацца.
XXI стагоддзе (бізнес-цэнтр)
«XXI стагоддзе» — бізнес-цэнтр у Мінску, размешчаны па адрасе пр. Незалежнасці, 169, каля з’езду з МКАД. Першы пабудаваны ў Беларусі бізнес-цэнтр.
Аўтары праекта архітэктары А. Корбут, В. Нікіцін, Зееў Натэс (Ізраіль), Даніэль Бран (Бельгія). Узведзены ў 1998 годзе як адміністрацыйны будынак са станцыяй тэхнічнага абслугоўвання і культурна-бытавымі аб’ектамі. Уведзены ў эксплуатацыю ў 2001 годзе.
Архітэктура
Кампазіцыя «XXI стагоддзе» сфарміравана з двух дугападобных у плане аб’ёмаў — 8- і 9-павярховага, пастаўленых на 2-павярховыя стылабаты, выразна чытаецца ў панараме дзякуючы абагульненым формам, выразнаму кантрасту зашклёных і глухіх паверхняў, кампазіцыйнаму рашэнню. Фасады пабудаваны на спалучэнні люстраных паверхняў шклення сіняга тону і глухіх участкаў сцен, лініі злучэння якіх маюць дыяганальныя ступеньчатыя абрысы. Вышынныя карпусы, якія навісаюць над стылабатамі, абапіраюцца на калоны вышынёй у два ўзроўні. Прастора першых двух паверхаў арганізавана з выкарыстаннем двухсветных атрыумаў, ліхтароў верхняга асвятлення.
Казначэй
Казначэй — асоба, якая ведае грашамі і каштоўнасцямі ўстановы, арганізацыі і захоўвае іх. У вайсковых часцях — асоба, якая ведае прыёмам, захаваннем і выдачай грашовага, рэчавага і тэхнічнага забеспячэння.
Гісторыя
У старажытнай Русі асоба, якая хавала казну. Казначэі былі не толькі ў князёў, але і ў прыватных асоб, баяраў. У духоўных граматах маскоўскіх князёў казначэй згадваецца нароўні з цівунамі дамаскоўскай Русі; і тыя, і іншыя былі рабы-захавальнікі княжых прыбыткаў. На захадзе і поўдні Расіі раней казначэй называўся "скарбнікам", у цюркамоўных краінах ён называўся як "казначе".
Пры Іване III, у сувязі з установай прыказаў, з'яўляецца, пад імем казначэй, даволі відны дваровы чын, які займаў месца пасля краўчага і наперадзе думных дваранаў. Казначэй ведаў казённы двор або прыказ, а разам з тым і даходы гасударя, атрымліваючы розныя пошліны (напрыклад мытныя) і чынш і здаючы ў аброчны змест розныя прыбытковыя артыкулы. Ведамству скарбніка падлягалі таксама справы аб халопстве і вядзенне кніг, у якія запісваліся акты на час (верагодна — у сілу таго, што існаваў адмысловы збор паступлення ў халопства). Са зборам пошлін злучаны быў і суд над тымі, хто пошліны плаціў: адсюль шырокая судовая кампетэнцыя скарбніка. Суд скарбніка распаўсюджваўся і на многія такія выпадкі, якія не стаялі ні ў якім дачыненні да непасрэдных функцый скарбніка. У XVI стагоддзі суду гэтаму прыказаныя былі цэлыя гарады; Судзебнік 1550 года прылічае да баяр і акольнічых, якія рабілі «суд цара і вялікага князя», і скарбніка. Тут казначэі выступаюць наогул у якасці давераных і набліжаных да цара асоб. Як давераныя людзі, казначэй прызначаюцца разам з баярамі весці перамовыз замежнымі пасламі, як гэта было, напрыклад, у 1494 годзе. Да сярэдзіны XVII стагоддзя, па меры развіцця прыказных устаноў, шырокае ведамства скарбніка моцна скарацілася. Даходы былі перададзеныя ў фінансавыя загады рознага наймення, халопія справы — у халопі загад. У падпарадкаванні скарбніка застаўся толькі казённы двор, грашовы даход якога Каташыхін вызначае усяго ў 3000 рублёў, а колькасць подведомых пасадскіх гандлёвых людзей — у 500. Казённы двор ведаў адзін казначэй, радзей двое, а таварышаў пры ім было трое: два дзяка і друкар; у XVII стагоддзі апошні выйшаў з складу казённага двара. На пасаду скарбніка звычайна прызначаліся людзі новыя, не радавітыя, але яна пракладала дарогу да баярства.
Маладэрбетаўскі раён
Маладэрбетаўскі раён (Малодербе́товский райо́н, Баһ Дөрвдә район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэспублікі Калмыкія Расійскай Федэрацыі, у межах якой утвораны муніцыпальны раён Маладэрбэтаўскае раённае муніцыпальнае ўтварэнне. Самы паўночны раён Калмыкіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Малыя Дэрбеты.
Геаграфія
Плошча тэрыторыі раёна — 3 666 км². Адлегласць ад раённага цэнтра да г. Эліста — 192 км. Раён знаходзіцца на поўначы Калмыкіі, мяжуе на поўначы і паўночным захадзе з Валгаградскай вобласцю, на паўночным усходзе з Астраханскай вобласцю, на паўднёвым усходзе з Акцябрскім раёнам, на паўднёвым захадзе з Сарпінскім раёнам, на поўдні з Кетчэнераўскім раёнам.
Маладэрбетаўскі раён размешчаны ў зоне рэзка кантынентальнага клімату, у гарачым і ўмерана-гарачым падраёнах сухога агракліматычнага раёна, у зоне паўночнай паўпустыні, якая характарызуецца распаўсюджваннем саланцоў і светла-каштанавых саланцаватых комплексаў.
Тэрыторыя Маладэрбетаўскага раёна ўключае дзве геамарфалагічныя часткі: Ергенінскае ўзвышша і Прыкаспійскую нізіну. Ергенінскае ўзвышша займае заходнюю частку раёна і ўяўляе сабой хвалістую раўніну, парэзаную бэлькамі і ярамі. Прыкаспійская нізіна з’яўляецца ў гэтай сваёй частцы Сарпінскай нізінай, што дае магчымасць выкарыстоўваць у раёне сенажаці ліманнага арашэння. Ля падножжа Ергеняў на Сарпінскай нізіне размясціліся азёры Барманцак, Алмацін, Унгун-Цярэчы, Ханата.
NGC 2263
NGC 2263 (іншыя абазначэнні — ESO 490-19, MCG -4-16-14, IRAS06364-2448, PGC 19355) — галактыка ў сузор’і Вялікі Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Царкоўны стараста
Царкоўны стараста — чалавек са свецкіх, які загадвае гаспадаркай царкоўнай абшчыны.
Гісторыя
Упершыню пасада згадваецца ва ўказах Пятра I. Царкоўны стараста не з’яўляўся чалавекам духоўнага звання і дапамагаў пробашчу парафіі ў кіраванні маёмасцю. Першы абавязак царкоўнага старасты складаўся ў набыцці свечак і захоўванні царкоўнай касы, затым старасты сталі ведаць рамонтам храма, зборам ахвяраванняў і захаваннем парадку. Старасты абіраліся прыходам. У старажытнай Царкве падобныя задачы ўскладаліся на дыяканаў і ктытараў.
Глускі замак
Глускі замак — драўлянае абарончае і адміністрацыйнае збудаванне XVI—XVII стагоддзяў на беразе Пцічы, у другой палове XVII стагоддзя перабудаванае ў бастыённы замак.
Драўляны замак
У пачатку XVI стагоддзя князь Юрый Гальшанскі-Дубровіцкі, які сабраў у сваёй уласнасці землі Глускай воласці, пабудаваў драўляны замак. Замак стаў цэнтрам новаўтворанага мястэчка Глуск-Дубровіцкі (цяпер Глуск). Умацаванні былі закладзены на месцы гарадзішча часоў Старажытнай Русі. Сістэма абароны асноўвалася на драўляна-земляных фартыфікацыях — вакол замак быў абведзены ровам і земляным валам, на якім стаялі сцены-гародні з бланкаваннем. Замак меў дзве драўляныя вежы, вежу-браму, а таксама невялікую фортку ў бок р. Пцічы.
Пасля смерці сына князя Юрыя — князя Сямёна Юр’евіча, у 1558 годзе, замак да 1626 года быў падзелены паміж нашчадкамі. Урэшце, мястэчка Глуск з замкам цалкам перайшло да князя Канстанціна Аляксандравіча Палубінскага, а пасля 1646 года яго сыну князю Аляксандру Гілярыю. Падчас вайны 1654—1667 гадоў драўляны замак быў у сакавіку 1655 года спалены казакамі.
Бастыённая фартэцыя
Пасля спалення Глуска казакамі соймам Рэчы Паспалітай яму былі нададзены падатковыя льготы. У сваю чаргу Аляксандр Палубінскі пачаў узвядзенне на месцы былога драўлянага замка магутнай бастыённай фартэцыі. Паводле прывілея 1667 года на тэрыторыі фартэцыі было выдзелена месца для касцёла, кляштару і саду манахаў бернардзінцаў.
У 1690 годзе пасля смерці дачкі Аляксандра Палубінскага Ганны Марыі Глуск і бастыённы замак пераходзяць у валоданне да яе мужа Дамініка з нясвіжскіх Радзівілаў. Яго ўнук Альбрыхт Радзівіл (1717—1791) адзіны з Радзівілаў абраў Глуск для сталага пражывання. У 1784 годзе ён праз суд спрабаваў аспрэчыць права манахаў-бернардзінцаў на зямлю на тэрыторыі замка.
Пасля XVIII стагоддзя фартыфікацыя прыйшла ў заняпад.
Сучасны стан
У 1944 годзе на тэрыторыі замка быў узарваны бернардзінскі касцёл. Значныя пашкоджанні нанеслі будаўнічыя працы 1970-х гадоў. У 1988 годзе на Глускай фартэцыі пачаліся археалагічныя раскопкі пад кіраўніцтвам Г. Сагановіча. У гэты ж час па ініцыятыве мясцовых уладаў на яго тэрыторыі пачалося будаўніцтва спартыўнага комплексу ўключна са стадыёнам і крытым фізкультурна-аздараўленчым комплексам, што прывяло да значнага пашкоджання помніка. Пачынаючы з 1996 года ініцыятыва ў даследаванні Глускага замка перайшла да археолага І. Ганецкай, якая планамерна займаецца вывучэннем гісторыі Глускага замка да сённяшняга часу.
Вышкіўка
Вышкіўка (Ви́шківка) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чыжыўскай вясковай абшчыны.
Чынук (значэнні)
Чынук можа значыць:
Русакевіч
Русакевіч — прозвішча.
Чандрасекхара Венката Раман
Чандрасекхара Венката Раман (சந்திரசேகர வெங்கடராமன்;, Тыручырапалі, Брытанская Індыя — , Бангалор, Індыя) — індыйскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1930) за працы па рассеянню святла і за адкрыццё эфекту, названага ў яго гонар.
Бондары (Тамбоўская вобласць)
Бондары (Бо́ндари) — сяло ў Тамбоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Бондарскага раёна і Бондарскага сельсавета.
Геаграфія
Размешчана за 75 кіламетраў на паўночны ўсход ад Тамбова на рацэ Вялікі Ламавіс (прыток Цны), за 35 кіламетраў на поўнач ад чыгуначнай станцыі Платонаўка Паўднёва-Усходняй чыгункі на лініі Тамбоў — Рцішчава.
Англійская Прэм’ер-ліга 2013/2014
Англійская Прэм'ер-ліга 2013/2014 — 22-і сезон Прэм'ер-лігі, англійская прафесійнай лігі вышэйшага ўзроўню. Сезон пачаўся 17 жніўня 2013 года і скончыўся 11 мая 2014.
У апошні дзень сезона, «Манчэстэр Сіці» выйграў тытул пасля перамогі 2:0 над «Вест Хэм Юнайтэд», набраўшы ў выніку 86 ачкоў. «Ліверпул», выйграўшы толькі адзін матч з трох апошніх, застаўся на другім месцы з 84 ачкамі. Лонданскі «Чэлсі» заняў трэцяе месца, «Арсенал», які ўзначальваў лігу на працягу самага доўгага перыяду, заняў выніковае чацвёртае месца, Мінулагодні чэмпіён «Манчэстэр Юнайтэд» заняў сёмае месца. «Норвіч Сіці», «Фулхэм» і «Кардыф Сіці» пакінулі Прэм'ер-лігу па выніках сезона.
Луіс Суарэс стаў лепшым бамбардзірам сезона з 31 голам, а таксама быў названы гульцом сезона. Брамнікі Войцех Шчэнсны з «Арсенал» і Петр Чэх з «Чэлсі» сталі лідарамі лігі з 16 сухімі матчамі.
Зара Кемалаўна Абдулаева
Зара Кемалаўна Абдулаева (Зара Кемаловна Абдуллаева) (,, Азербайджанская ССР, СССР) — савецкі і расійскі , , , мастацтвазнаўца, аўтар прац па гісторыі і тэорыі кіно.
Біяграфія
У 1975 годзе скончыла філалагічны факультэт Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1982 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю па мастацтвазнаўстве.
Як рэдактар ​​выдавецтва «Союзтеатр» удзельнічала ў складанні зборніка драматургіі «Восемь нехороших пьес» (1990). Друкавалася ў спецыялізаваных навуковых, літаратурных і мастацтвазнаўчых часопісах («Вестник Академии наук СССР», «Вопросы литературы», «Дружба народов», «Новое литературное обозрение», «Новый мир», «Искусство кино», «Сеанс», «Театр» і інш.), а таксама ў выданнях агульнага профілю («Коммерсантъ», «Литературная газета», «Независимая газета» і інш.). Спецыяльны карэспандэнт часопіса «Искусство кино». Напісала некалькі кніг, прысвечаных кінематографу, у тым ліку манаграфіі пра Рамана Балаяна, Ульрыха Зайдля, Кіру Муратаву і Алега Янкоўскага. Аўтар артыкулаў па творчасці Сяргея Даўлатава, Міхаіла Зошчанка, Антона Чэхава.
Храпілева
Храпілева (Хрепилево) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Астапкавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Храпілева абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Манада
Мана́да (Manado) — адміністрацыйны цэнтр інданезійскай правінцыі Паўночны Сулавесі, другі па велічыні горад і порт на востраве Сулавесі. Насельніцтва (2014 г.) - 430 790 чал.
Гісторыя
Манада быў заснаваны ў 1623 г. іспанцамі на землях мінахасаў як крэпасць і цэнтр забеспячэння іх ваенных пастоў на поўдні Філіпін і Малукскіх астравоў харчаваннем. Аднак крэпасць была пакінута ў сувязі з ваеннымі сутыкненнямі з мясцовымі правадырамі. У 1660 г. выхадзец з іспанска-сулавесійскіх крэолаў заснаваў на месцы іспанскіх умацаванняў сталіцу сваёй невялікай дзяржавы. Мінахасы заключылі ваенна-эканамічны саюз з галандцамі. Каля Манада галандцамі была ўзведзена крэпасць Амстэрдам. У 1668 г. Іспанія адмовілася ад сваіх валоданняў на Сулавесі і Малукскіх астравах на карысць Партугаліі, але партугальцы не здолелі распаўсюдзіць свой кантроль на Паўночны Сулавесі.
У другой палове XVII - першай палове XX стст. Манада быў галоўным цэнтрам галандскай каланіяльнай прысутнасці на поўначы Сулавесі. Адсюль вывозіліся кава, золата, рыба. Каланіяльныя ўлады актыўна супрацоўнічалі з мясцовым насельніцтвам. У XIX ст. нямецкія місіянеры адкрылі ў горадзе сучасныя школы, у якіх выхоўваліся маладыя мінахасы. Пасля навучання яны маглі служыць у каланіяльнай адміністрацыі. Аднак павелічэнне колькасці мясцовых інтэлектуалаў прывяло да распаўсюджвання сярод іх ідэй нацыяналізму. Выхадцы з Манада актыўна ўдзельнічалі ў інданезійскім нацыянальным руху. У 1859 г. Манада наведаў брытанскі біёлаг Альфрэд Расэл Уолес.
У 1942 г. Манада ў выніку бітвы быў захоплены японскімі ваеннымі, значна пацярпеў ад бамбавання саюзнымі войскамі. У 1946 - 1950 гг. фармальна ўваходзіў у склад усходнеінданезійскай дзяржавы. Пасля заканчэння яе існавання ўвайшоў у склад незалежнай Інданезіі. У 1957 - 1961 гг. быў цэнтрам узброенага руху Permesta супраць рэжыма Сукарна. У 1958 г. інданезійскія ваенныя занялі горад пасля крывапралітнага штурма.
Кіраванне
Манада падзяляецца на 11 адміністрацыйных раёнаў. Адным з адміністрацыйных раёнаў з'яўляецца амаль ненаселены, але важны для развіцця турызму Бунакен. Агульная гарадская адміністрацыя падпарадкавана правінцыйнай.
Насельніцтва
У 2014 г. у Манада жыло 430 790 чал. Такім чынам, ён з'яўляўся другім па колькасці насельніцтва горадам на Сулавесі пасля Макасара. Этнічны склад насельніцтва вельмі стракаты. Большую яго частку складаюць мінахасы, якія спавядаюць хрысціянства. Больш за траціну насельніцтва прадстаўляюць выхадцы з іншых раёнаў Сулавесі і Інданезіі. Захаваліся кітайская і індыйская абшчыны, якія ўзніклі яшчэ ў каланіяльны перыяд. Адміністрацыйная дакументацыя вядзецца на інданезійскай мове, на ёй выкладаюць у адукацыйных установах. Акрамя таго, пашырана мясцовая гаворка, што сфарміравалася на аснове малайскай мовы.
Эканоміка
Манада — важны транспартны вузел Інданезіі. Працуюць порт і міжнародны аэрапорт. Прамысловасць прадстаўлена пераважна дробнымі прадпрыемствамі, якія займаюцца перапрацоўкай нафты і харчавання, вырабам мэблі і будаўнічых матэрыялаў. Важную ролю адыгрываюць гандаль, турызм і сфера абслугоўвання.
Кобрынскі замак
Кобрынскія замкі — комплекс драўляных абарончых і адміністрацыйных збудаванняў 14—18 ст. у Кобрыне.
Размяшчаліся на р. Кобрынцы, на месцы ранейшага дзядзінца і вакольнага горада Кобрына. Паводле інвентара 1597 года, комплекс складаўся з Верхняга і Ніжняга замкаў. Замкі былі ўмацаваны сценамі з гародзен і вежамі, адна з якіх была адначасова і млыном. Збудаванні мелі гонтавыя дахі. Ва ўнутраным двары стаялі драўляныя гаспадарчыя і жылыя пабудовы.
IC 4815
IC 4815 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Марына Уладзіміраўна Надтачэй
Марына Уладзіміраўна Надтачэй (нар. 1967, Гомель, цяпер Беларусь) — беларуская суддзя. Намесніца старшыні Гомельскага абласнога суда і старшыня калегіі па грамадзянскіх справах таго ж суда.
Біяграфія
У 1990 годзе скончыла Усесаюзны юрыдычны завочны інстытут. З 1984 па 1986 гады — справавод Чыгуначнага райвыканкама г. Гомель. З красавіка 1986 года — інспектар аддзела сацыяльнага забеспячэння Чыгуначнага райвыканкама г. Гомель. З 1987 па 1991 гады — юрысконсульт Савецкага райвыканкама г. Гомеля. З 1991 па 1998 гады рабіла пракурорам аддзела пракуратуры Гомельскай вобласці, памочніцай пракурора, старэйшай памочніцай пракурора Навабеліцкага раёна г. Гомеля. Са студзеня 1998 года — суддзя суда Навабеліцкага раёна Гомеля. Са жніўня 2004 года — суддзя Гомельскага абласнога суда.
У кастрычніку 2014 года прызначаная намесніцай старшыні, у ліпені 2015 года — намесніца старшыні, старшыня судовай калегіі па грамадзянскіх справах Гомельскага абласнога суда.
Мае першы кваліфікацыйны клас суддзі.
Пральная машына
З 2003 года мінскі завод «Атлант» пачаў выпуск пральных машын у Беларусі.
Вірыўка (Наваград-Валынскі раён)
Вірыўка (Ві́рівка) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чыжыўскай вясковай абшчыны.
Санкт-Пецярбургскі Беда
Санкт-Пецярбургскі Беда (Beda Petersburgiensis), ён жа Ленінградскі Беда — англасаксонскі ілюмінаваны рукапіс, адна з найбольш ранніх версій гістарычнай працы VIII стагоддзя Царкоўная гісторыя народа англаў (Historia ecclesiastica gentis Anglorum) Беды Вялебнага. Захоўваецца ў Расійскай нацыянальнай бібліятэцы ў Санкт-Пецярбургу (lat. Q. v. I. 18), куды быў перададзены падчас Французскай рэвалюцыі Пятром Пятровічам Дуброўскім. Вядомая дзякуючы наяўнасці найбольш ранніх узорных буквіц (адна змяшчае ілюстрацыю) у Еўропе.
Апісанне
Час складання рукапісу невядомы, традыцыйна ён датуецца перыядам 731—746 гадоў на аснове палеаграфічных дадзеных, а таксама memoranda — абарванага спісу дат на палях 24-й главы V кнігі. Дакладнасць гэтага спісу (аналагічны прадстаўлены ў манускрыпце Мура з Кембрыджскага ўніверсітэта), аспрэчваецца. Магчыма, рукапіс быў створаны ў  ў Нартумбрыі (сучасны Джараў). Малаверагодна, каб ён быў перапісаны пазней сярэдзіны VIII стагоддзя. Мяркуючы па маргіналіях, яшчэ ў 1762 годзе рукапіс знаходзіўся ў абацтве Сен-Жэрмен.
Рукапіс перапісаны на пергаменце, уключае 162 ліста; яны сабраны ў сшыткі па 4 ліста — кватэрніёны. Лісты пранумараваны, але 51-ы нумар паўтараецца двойчы, таму апошні ліст пазначаны як 161-ы (правільнае абазначэнне паказана ў ніжнім правым куце). Лісты ў сярэднім маюць фармат 270 × 190 мм, поле з тэкстам 230 × 150 мм; відаць, лісты былі абрэзаны. Тэкст перапісаны ў дзве калонкі па 27 радкоў кожная. Мяркуючы па почырку, над рукапісам працавалі чацвёра пісцоў. Почырк — астраўны, але з некаторым уплывам міжземнаморскай традыцыі, уключаючы элементы афармлення. У тэксце практычна не ўжываліся скарачэнні, нават ужыткова скарачальныя словы («царква», «біскуп») паслядоўна перапісваліся цалкам. Буквіцы ў пачатку кнігі могуць займаць прастору 8 радкоў тэксту. Тэкст уяўляе сабой адзін з двух найстарэйшых прадстаўнікоў так званага «тыпу М».
Джордж Дэйвіс Снел
Джордж Дэйвіс Снел (George Davis Snell,, Брэдфард, штат Масачусетс — , Бар Харбар, штат Мэн) — амерыканскі генетык і імунолаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1980 годзе разам з Барухам Бенасерафам і Жанам Дасэ за адкрыцця, якія датычацца «генетычна дэтэрмінаваных структур на клетачнай паверхні, якія рэгулююць імуналагічныя рэакцыі».
Біяграфія
Скончыў Дартмут-каледж (1926). З 1926 года ў Гарвардскім, з 1933 года ў Вашынгтонскім універсітэтах, з 1935 года ў Джэксанаўскай лабараторыі.
Аўтар навуковых прац па вывучэнні генетычных заканамернасцей сумяшчальнасці тканак.
Адкрыў генетычныя фактары, якія вызначаюць тканкавую сумяшчальнасць пры трансплантацыі. Яго працы на мышах прывялі неўзабаве да адкрыцця галоўнага комплексу гістасумяшчальнасці ў чалавека, што стала асновай падбору донараў для паспяховай трансплантацыі тканак і органаў.
Член Нацыянальнай АН ЗША (1970), член Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (1952).
У 1988 годзе ён напісаў кнігу Search for a Rational Ethic пра прыроду этыкі і правілы, па якіх мы жывем. Яна ўключае ў сябе эвалюцыю на аснове этыкі, якая заснавана на біялагічных рэаліях, якія ён лічыць прыдатнымі для кожнага чалавека.
Снел памёр у Бар Харбары, штат Мэн, 6 чэрвеня 1996 года.
(883) Матэранія
883 Матэранія (883 Matterania) — астэроід Галоўнага пояса.
Гісторыя
Адкрыты 14 верасня 1917 года нямецкім астраномам Максам Вольфам у абсерваторыі горада Гайдэльберг (зараз гэта Астранамічны цэнтр Гейдэльбергскага ўніверсітэта).
Названы ў гонар вытворцы фатаграфічных пласцінак Аўгуста Матэра (August Matter), які бязвыплатна падарыў вялікую колькасць фотапласцінак Гайдэльбергскай абсерваторыі.
Характарыстыкі
Астэроід не перасякае арбіту Зямлі і абарачаецца вакол Сонца за 3,35 юліянскіх гадоў.
Абай Кунанбаеў
Беларускія пераклады
На беларускую мову яго вершы пераклалі Казімір Камейша, Мікола Мятліцкі.
Руткаўскі сельсавет
Ру́ткаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Рутка 1.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Ваўковіцкага і Корастаўскага сельсаветаў. 17 лістапада 1986 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Ваўковічы, сельсавет перайменаваны ў Ваўковіцкі сельсавет.
Асмолаўка
Назву Асмо́лаўка маюць:
NGC 2265
NGC 2265 — група зорак у сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзібрыўскэ (Наваград-Валынскі раён)
Дзібрыўскэ (Дібрі́вське) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чыжыўскай вясковай абшчыны.
Каранацыя Напалеона
«Пасвячэнне імператара Напалеона I і каранаванне імператрыцы Жазэфіны ў саборы Парыжскай Божай Маці 2 снежня 1804 года» (Sacre de l'empereur Napoléon Ier et couronnement de l'impératrice Joséphine dans la cathédrale Notre-Dame de Paris, le 2 décembre 1804) — карціна французскага мастака Жака Луі Давіда.
IC 4816
IC 4816 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пятроўскае (Тамбоўская вобласць)
Пятроўскае (Петро́вское) — сяло ў Тамбоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Пятроўскага раёна і Пятроўскага сельсавета.
Геаграфія
Размешчана на захад ад Тамбова на рацэ Дзерзаўка. У сяле размешчана чыгуначная станцыя Ізбердзей Паўднёва-Усходняй чыгункі на лініі Мічурынск — Гразі.
Гісторыя
У матэрыялах перапісу 1763 года Пятроўскае значыцца як новапаселеная слабада генерал-ад’ютанта графа А. Б. Бутурліна. У слабадзе было 4 двары, у якіх пражывала 11 чалавек. Паводле перапісу 1858 года, у Пятроўскім ужо было 355 жыхароў.
Лёс Пятроўскага крута змяніўся з пабудовы ў 1868 годзе чыгункі і збудаваннем каля Пятроўскага чыгуначнай станцыі. Чыгуначная станцыя, названая Мураўёўкай, спрыяла росту Пятроўскага.
У 1912 годзе, з адкрыццём у Пятроўскім драўлянай царквы, яно стала сялом.
У 1998 годзе ў склад сяла Пятроўскае ўключаны пасёлак Гарбачоўка і вёска Малая Дубаўка.
Пераварот (фільм)
«Пераварот» (Переворот) ― беларускі дакументальны фільм рэжысёра Юрыя Тарыча, зняты ў 1930 годзе на кінастудыі «Белдзяржкіно». З’яўляецца першым беларускім, ужыванне гуку насіла тэхніка-эксперыментальны характар і з’яўлялася ілюстрацыйным. Прадстаўляе сабой альманах з пяці дакументальных сюжэтаў : гаворка старшыні СНК БССР, дэкламацыя паэмы, канцэрт, гукавая хроніка і палітычны шарж «Прыгоды Алёнкі на мяжы». Прэм’ера адбылася 24 снежня 1930 года ў Магілёве ў кінатэатры «Чырвоная Зорка», білеты на сеансы каштавалі ад 35 да 75 капеек.
Апантанасць (фільм, 2014)
«Апантанасць» (Whiplash) — мастацкі фільм 2014 года рэжысёра Дэм’ена Шазэла. Галоўныя ролі выканалі і Джонатан Кімбл Сіманс.
Царква Святой Ганны (Будапешт)
Царква Святой Ганны (Szent Anna-plébánia) — каталіцкая царква ў Будапешце, на правым беразе Дуная. Размешчана на плошчы Бацьяні пад замкавым узгоркам. Помнік архітэктуры сярэдзіны XVIII стагоддзя ў стылі італьянскага барока. Выконвае ролю парафіяльнага храма для каталікоў раёна Візівараш.
Апантанасць (фільм, 2014)
Сюжэт
Эндру, таленавіты 19-гадовы барабаншчык, студэнт прэстыжнай кансерваторыі на Манхэтане, марыць стаць знакамітым. Здавалася б, вось-вось яго мара спраўдзіцца. Юнака заўважае сапраўдны геній, дырыжор найлепшага ў краіне аркестра. Жаданне Эндру дабіцца поспеху хутка робіцца апантанасцю, а бязлітасны настаўнік штурхае яго ўсё далей і далей — за межы чалавечых магчымасцяў. Хто выйдзе пераможцам з гэтай сутычкі?
Царква Святой Ганны (Будапешт)
Гісторыя
Будаўніцтва новай царквы на месцы больш старой царквы ордэна езуітаў пачалося ў 1740 годзе па праекце венгерскага архітэктара Крыстафа Хамана. Сканчаў будаўніцтва іншы венгерскі майстар Мацьяш Непаўэр, магчыма, што ва ўзвядзенні царквы бралі ўдзел і італьянскія майстры. Галоўным чынам, царква была пабудавана да 1752 годзе, але ў 1763 годзе храм быў пашкоджаны землетрасеннем, а ў 1773 годзе быў распушчаны ордэн езуітаў, які курыраваў будоўлю, што зацягнула аднаўленчыя і апрацоўчыя работы да 1805 года. У 1805 годзе царква нарэшце была асвечана.
Апантанасць (фільм, 2014)
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 98 кінаўзнагародамі і яшчэ 145 намінацыямі.
Царква Святой Ганны (Будапешт)
Гісторыя
Царква не раз цярпела ад пажараў і паводак. Да сярэдзіны XX стагоддзя яна прыйшла ў даволі жаласны стан і нават разглядаўся праект яе зносу пры пракладцы другой лініі метрапалітэна. Аднак было прынята рашэнне захаваць царкву і адрэстаўраваць яе. Рэстаўрацыя была паспяхова праведзена ў 1970—1984 гадах.
Архітэктура
Царква лічыцца адной з лепшых барочных цэркваў Венгрыі. На фасадзе ўсталяваны статуі Веры, Надзеі і Любові, Святой Ганны і Дзевы Марыі, Ісуса сярод анёлаў, а таксама герб Буды. Высокія вежы па баках галоўнага фасада дамінуюць над раёнам і добра бачны як з замкавага ўзгорка, так і з Дуная.
У інтэр'еры заслугоўваюць увагі фрэскі купала (1771, Г. Вогль). Фрэскі нефа маюць пазнейшае паходжанне (1938 год, П. Молнар). Галоўны алтар быў створаны ў 1773 годзе майстрам К. Беба і ўпрыгожаны скульптурнай групай Увядзенне ў храм. У царкве ўсталяваны старадаўні арган, перанесены ў царкву Святой Ганны з царквы кармелітаў.
Гордан (востраў)
Гордан (Gordon) — востраў у паўночнай частцы архіпелага Вогненная Зямля. Уваходзіць у склад Чылі. Плошча - 591 км². Сталага насельніцтва няма.
У мінулым востраў перыядычна наведвалі плямёны яганаў і кавескар. Тут яны здабывалі пірыт. У нашы дні Гордан з'яўляецца часткай Нацыянальнага парка Альберта дэ Агасціні.
Пацукі
Пацукі (Rattus) — род сысуноў сямейства мышыных.
Даўжыня цела 8-30 см, хвост прыкладна той самай даўжыні, маса цела звычайна не перавышае 500 грам. Усяго існуе каля 70 відаў. Распаўсюджаны пераважна ў лясах тропікаў і субтропікаў. Шэры (R. norvegicus) і чорны (Rattus rattus) пацукі вельмі шырока распаўсюдзіліся ў месцах рассялення чалавека. Часта з’яўляюцца носьбітамі заразных хвароб (напр. чумы).
У навуковых даследаваннях часта выкарыстоўваюць лабараторных пацукоў (як правіла альбіносаў). Часта лабараторных пацукоў утрымліваюць як хатніх жывёл.
Некаторыя віды
R. adustus
''Rattus andamanensis
R. annandalei
R. argentiventer
R. baluensis
R. bontanus
R. burrus
R. elaphinus
R. enganus
R. everetti
R. exulans
R. feliceus
R. foramineus
R. fuscipes
R. giluwensis
R. hoogerwerfi
R. jobiensis
R. koopmani
R. korinchi
R. leucopus
R. losea
R. lugens
R. mindorensis
R. mollicomulus
R. montanus
R. mordax
R. morotaiensis
R. nativitatis
R. nitidus
R. norvegicus
R. novaeguineae
R. osgoodi
R. palmarum
R. pelurus
R. ranjiniae
R. rattus
R. sanila
R. sikkimensis
R. sordidus
R. steini
R. stoicus
R. tanezumi
R. tawitawiensis
R. timorensis
R. tunneyi
R. turkestanicus
R. villosissimus
R. xanthurus
Узыход
Пры назіранні з Зямлі вуглавы дыяметр сонечнага дыска складае каля 30 вуглавых хвілін (0,5°). Ужо з аднаго гэтага факту, з улікам вызначэння моманту ўзыходу (і заходу) і паняцця дзень, вынікае, што працягласць дня павінна быць некалькі больш за палову сонечных сутак. Аднак на працягласць дня істотна ўплывае яшчэ адзін фактар — атмасферная рэфракцыі. Рэфракцыі змяняюць шлях сонечных прамянёў у атмасферы Зямлі — на ўзыходзе (і заходзе) сонца назіраецца прыкладна на 35 вуглавых хвілін вышэй, чым назіралася б пры адсутнасці атмасферы. Таму ўзыход для назіральніка зрушваецца на больш ранні час (заход — на больш позні). З прычыны гэтага, а таксама згаданага вышэй, напрыклад, на экватары, дзе сонца ўзыходзіць прыкладна перпендыкулярна да гарызонту (з сярэдняй скорасцю 0,25° у хвіліну), сумарнае падаўжэнне дня (разам з захадам) складае каля 7 хвілін. На высокіх шыротах сонца ўзыходзіць пад вострым вуглом, і падаўжэнне дня можа быць і 30 хвілін. На канцавоссях пераход палярнай ночы ў палярны дзень складае 2 сутак.
Андрэй Анатольевіч Мезін
Андрэ́й Анато́льевіч Ме́зін (нарадзіўся 8 ліпеня 1974, Чалябінск, СССР) — беларускі хакеіст. Заслужаны майстар спорту Беларусі.
Удзельнік Алімпійскіх гульняў у Нагана і Солт-Лейк-Сіці, чэмпіянатаў свету 1998, 1999, 2000, 2001, 2002 (дывізіён 1), 2003, 2004 (дывізіён 1), 2005, 2006, 2007 і 2009 гадоў у складзе зборнай Беларусі.
Лепшы брамнік Лігі Антарыа (1995) і Каланіяльнай Лігі (1996). Чэмпіён CoHL (1996) і IHL (1997). Срэбны прызёр чэмпіянату Германіі (1999). Лепшы хакеіст Беларусі (1998, 1999, 2005, 2006).
Па выніках чэмпіянату свету 2009 у Берне і Клотэне Андрэй Мезін прызнаны дырэктаратам чэмпіянату лепшым галкіперам турніру. Таксама, па версіі журналістаў, якія асвятлялі турнір, беларускі брамнік увайшоў у склад сімвалічнай зборнай. У гэты раз яго партнёрамі па сімвалічнай шасцёрцы сталі абаронцы канадзец Шы Уэбер і швед Кені Юнсан, форварды - канадцы Мартэн Сен-Луі і Стыў Стэмкас, а таксама расіянін Ілья Кавальчук.
За зборную Беларусі правёў 100 матчаў, прапусціў 240 шайбаў, набраў 1 (0+1) бамбардырскі бал, атрымаў 20 хвілін штрафу (па стане на 10 траўня 2009 г.).
Аляксандр Уладзіміравіч Апалонік
Аляксандр Уладзіміравіч Апалонік — беларускі дзяржаўны дзеяч. Член Аграрнай партыі.
Біяграфія
З 1986 года працаваў у органах дзяржаўнага кіравання на кіруючых пасадах, быў старшынйё Мастоўскага раённага Савета дэпутатаў.
У 1995 годзе ў другім туры быў выбран дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад Мастоўскай выбарчай акругі № 136 Гродзенскай вобласці.
Узнагароды
Ганаровая грамата Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў, ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга і «Знак Пашаны», Ганаровымі граматамі Міністэрства працы і сацыяльнай абароны, шэрагам іншых узнагарод і падзяк.
Іосіф (Бакавецкі-Макасей)
Ёсіф Бакавецкі-Макaсeй гербу Вукра (Józef Bakowiecki-Mokosiej herbu Wukry Юзаф Бакавецкі-Макосей herbu Wukry; да 22 жніўня 1654, Люблін )— украінскі царкоўны дзеяч, грэка-каталіцкі біскуп уладзімірскі і берасцейскі (1632—1654), базыльянін.