cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Любоў Іванаўна Дабржанская
Біяграфія
Нарадзілася 24 снежня 1905 года (паводле афіцыйных звестак — у 1908 годзе) ў Кіеве ў дваранскай сям’і. У 1923—1924 гадах вучылася ў тэатральнай студыі пры Другім тэатры Украінскай савецкай рэспублікі імя У. І. Леніна (з 1926 — Руская дзяржаўная драма, цяпер — Нацыянальны акадэмічны тэатр рускай драмы імя Лесі Украінкі) у Кіеве. З 1924 года — актрыса яго трупы. З 1926 па 1927 год нядоўга працавала ў Днепрапятроўску.
З 1934 года — актрыса Цэнтральнага тэатра Савецкай Арміі ў Маскве, дзе вялікі ўплыў на яе мастацтва аказаў А. Д. Папоў.
Іграла ў іншых тэатрах Масквы (Драматычны тэатр імя К. С. Станіслаўскага, Тэатр «Сучаснік»).
Для актрысы, якая валодала выдатным дарам пераўвасаблення, выразным голасам, моцным тэмпераментам, характэрны іранічнасць, вастрыня псіхалагічнага малюнка, яркасць сцэнічнай формы. Выступала ў камічных і драматычных ролях. Усяго ёю было створана больш за 120 роляў у тэатры.
Удзельнічала ў канцэртах. Рамансы, выкананыя ёю, карысталіся вялізным поспехам.
З 1 мая 1978 года — персанальная пенсіянерка саюзнага значэння.
Памерла 3 лістапада 1980 года ў Маскве. Пахавана ў Маскве на Ваганькаўскіх могілках.
Друцкія-Любецкія
Друцкія-Любецкія (ці часта Любецкія) (Druccy-Lubeccy / Lubeccy, Друцкие-Любецкие / Друцко-Любецкие / Любецкие) — княжацкі род у Вялікім Княстве Літоўскім, Расійскай імперыі і міжваеннай Польшчы (1921—1939), адгалінаванне з канца XV ст. роду князёў Друцкіх. Карысталіся гербам «Друцк». Першапачаткова прадстаўнікі роду былі праваслаўнымі, а з канца XVI ст. пераходзілі ў каталіцтва. Самым выдатным і тытулаваным прадстаўніком роду стаў князь Францішак Ксаверый Друцкі-Любецкі (1778—1846).
Гісторыя роду
Паходзяць ад князя Васіля Рыгоравіча Друцкага, сын якога князь Багдан Васілевіч Друцкі (каля 1450 — да 1500) атрымаў у 1488 г. падарунак ад сваёй цёткі-ўдавы — пані Шыловіч — маёнтак Любеч (Любча) з навакольнымі вёскамі на Валыні каля Луцка. Князь Багдан памёр бядзетным, а вялікі князь літоўскі Аляксандр у 1500 г. па прашэнні брата памерлага князя Багдана — Рамана Васілевіча Друцкага (каля 1450 — да 1525) — зацвердзіў апошняму ў вечнае спадчыннае валоданне маёнтак Любча. Таму нашчадкі Рамана Васілевіча Друцкага сталі менавацца князямі Друцкімі-Любецкімі. Валодалі таксама часткай Друцкага княства з Загароддзем, Худавам і Відунічамі (Відзенічамі), таму некаторыя прадстаўнікі роду ў канцы XV ст. — першай палове XVI ст. называліся князямі Друцкімі-Відуніцкімі.
У выніку шлюбаў ці куплі прадстаўнікі роду дадаткова атрымалі маёнткі ў XVI ст. у Аршанскім павеце, у XVII ст. у Аршанскім і Пінскіх паветах і Новагародскім ваяводстве, у XVIII ст. у Лідскім павеце, у XIX ст. у Мінскім і Дзісенскім паветах. У 1784 г. князь Францішак Юзафавіч Друцкі-Любецкі (каля 1735 — 1806) прадаў князю Рыгору Аляксандравічу Пацёмкіну свой маёнтак Любавічы, але ў 1799 г. купіў у князёў Сапег маёнтак Чарлёну ў Гродзенскім павеце. Акрамя сваіх галоўных зямельных валоданняў і палацаў у Мінскай і Гродзенскай губернях, мелі маёнткі таксама ў Віленскай, Ковенскай і Келецкай губернях (маёнтак Балтаў) Расійскай імперыі.
Род з сярэдзіны XVI ст. да канца існавання Рэчы Паспалітай не адносіўся да магнатэрыі, бо яго прадстаўнікі, хоць мелі княскі тытул і значныя зямельныя валоданні, не займалі трывала высокіх дзяржаўных пасад. Толькі ў XVIII ст. непрацягла займалі сенатарскія пасады Рэчы Паспалітай: князь Шыман Друцкі-Любецкі (каля 1665 — 1710) быў мінскім кашталянам (1710), а князь Францішак Юзафавіч Друцкі-Любецкі (каля 1735 — 1806) — пінскім кашталянам (1793—1795).
Менавіта князь Францішак Юзафавіч Друцкі-Любецкі (каля 1735 — 1806), пінскі кашталян (1793—1795), зрабіў першыя падмуркі для моцы роду. Аднак трывалае ўзвышэнне значнасці роду да ўзроўню губернскай і агульнабеларускай эліты пачалося ў пачатку XIX ст. у беларуска-літоўскіх губернях Расійскай імперыі дзякуючы інтэлектуальным здольнасцям і паспяховай прадпрымальніцкай дзейнасці князя Францішка Ксаверыя Друцкага-Любецкага (1778—1846), якія забяспечылі імклівы ўзлёт эканамічнай і палітычнай магутнасці фамільнага клана Пуслоўскіх і Друцкіх-Любецкіх, што пратрывала да пачатку 1920-ых гг. і праяўлялася ў першую чаргу ў заняцці высокіх дваранскіх пасад, наладжванні сваяцкіх сувязей з самымі арыстакратычнымі фаміліямі края і памнажэнні свайго багацця. Адносіліся да арыстакратаў, латыфундыстаў і мецэнатаў.
Самым выдатным і тытулаваным прадстаўніком роду стаў князь Францішак Ксаверый Друцкі-Любецкі (1778—1846), адзін з аўтараў праекту аднаўлення Вялікага Княства Літоўскага (1811), гродзенскі павятовы маршалак (1809—1811), гродзенскі губернскі маршалак (1812—1815), гродзенскі губернатар (1816), (намінальна) віленскі губернатар (1816—1823), міністр фінансаў (1821—1830) Царства Польскага, аўтар праекту пабудовы Аўгустоўскага канала, сенатар (1832—1846) Расійскай імперыі — член Дзяржаўнага Савета Расійскай Імперыі. З’яўляўся адной з самых уплывовых асоб свайго часу ў беларуска-літоўскіх губернях Расійскай імперыі.
Пасля прыходу ў 1917 г. бальшавікоў да ўлады ў Маскве і Петраградзе, выдання бальшавіцкага Дэкрэта аб зямлі і распальвання грамадзянскай вайны на тэрыторыі былой Расійскай імперыі ў 1917—1921 гг., зямельная ўласнасць Друцкіх-Любецкіх у Мінскай губерні апынулася пад пагрозай нацыяналізацыі савецкай уладай без кампенсацыі. Пасля Рыжскага мірнага дагавора (1921) зямельныя валоданні, палацы і прадпрыемствы Друцкіх-Любецкіх, якія афіцыйна апынуліся на савецкім баку — у складзе тэрыторыі БССР, былі нацыяналізаваны, а іх былыя ўласнікі вымушаны былі пераехаць на сталае месца жыхарства ў міжваенную Польшчу, захавалі маёнткі ў заходнебеларускіх ваяводствах Польшчы. Некаторыя з іх уключыліся ў дзейнасць кансерватыўных арганізацый землеўласнікаў і польскіх палітычных партый, належалі да варшаўскай арыстакратыі. Так, князь Юзаф Геранімавіч Друцкі-Любецкі (1897—1943) належаў да палітычнай групоўкі віленскіх кансерватараў, а князь Францішак Эдвінавіч Друцкі-Любецкі (1878—1944) быў сенатарам (1928—1935) Польшчы ад Палескага ваяводства. У час Другой сусветнай вайны (1939—1945) Друцкія-Любецкія пакінулі Польшчу і Заходнюю Беларусь, страцілі ўсе свае зямельныя валоданні і палацы і ў цяперашні час іх нашчадкі жывуць галоўным чынам за межамі Беларусі і Польшчы.
Месета
Месе́та (Meseta — плато, пласкагор'е), таксама Іберыйская Месета ці Кастыльскае пласкагор'е — плато ў Іспаніі і Партугаліі, займальнае вялікую частку Пірэнейскага паўвострава.
На пласкагор'е размешчаны старадаўнія іспанскія гарады, такія як Мадрыд, Вальядалід, Саламанка.
Геаграфія
З поўначы пласкагор’е абмежавана Кантабрыйскімі, а з усходу — Іберыйскімі горамі. У сярэдняй частцы плато размешчаны горы Цэнтральная Кардыльера (вышэйшы пункт — гара Альмансор, 2592 м) і іншыя хрыбты субшыротнага распасцірання, якія падзяляюць Месету на дзве часткі:
Рэкі на Месеце цякуць пераважна з усходу на захад. Найбуйнейшыя з іх: Дуэра, Таха, Гвадыяна, Міньё.
Клімат і расліннасць
Тэрыторыя пласкагор'я (акрамя Галісіі) знаходзіцца ў дажджавой цені Кантабрыйскіх гор, таму клімат Месеты міжземнаморскі і засушлівы. Сярэднегадовая колькасць ападкаў — 400—500 мм, у атачальных горах — да 1500 мм. Лета спякотнае, сярэдняя тэмпература ліпеня складае 24 °C. Узімку адносна холадна, сярэдняя тэмпература студзеня — каля 5 °C. Клімат Галісіі умераны, марскі.
Плато пакрыта травяністай і хмызняковай расліннасцю. У гарах, па далінах рэк і ў паўночна-заходняй частцы растуць шырокалісцевыя і іглічныя лясы. Землі пласкагор'я выкарыстоўваюцца для вырошчвання збожжавых культур і цукровага бурака, садоў і вінаграднікаў. Таксама развіта авечкагадоўля.
Аляксандр Фёдаравіч Кістаў
Аляксандр Фёдаравіч Кі́стаў (Александр Фёдорович Кистов; 7 верасня 1903, Царыцын — 14 мая 1960, Мінск) — беларускі савецкі акцёр тэатра і кіно. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1947). Народны артыст Беларускай ССР (1953).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Царыцын. У 1920 годзе добраахвотнікам пайшоў у Чырвоную Армію. Пасля дэмабілізацыі ў 1922 годзе на камсамольскай рабоце. У 1928 годзе скончыў Ленінградскі тэатральны тэхнікум. З 1929 года працаваў у тэатрах Ленінграда, Куйбышава, Масквы. У 1944 годзе А. Ф. Кістаў быў запрошаны ў Дзяржаўны рускі драматычны тэатр БССР у якасці акцёра і дырэктара.
Памёр А. Ф. Кістаў 14 мая 1960 года. Пахаваны на Усходніх могілках у Мінску.
Памяць
У верасні 2003 года ў Беларусі ўведзена ў абарачэнне маркіраваная паштовая картка з арыгінальнай маркай, прысвечанай 100-годдзю з дня нараджэння А. Ф. Кістава.
Юлія Сяргееўна Шут
Юлія Сяргееўна Шут (нар. ) — беларуская гандбалістка. Майстар спорту Беларусі. Варатар клуба «БНТУ-БелАЗ» і зборнай Беларусі па гандболе.
Ныжне Сынёвыднэ
Ныжне Сынёвыднэ (Ни́жнє Синьови́дне) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5299
NGC 5299 — група зорак у сузор’і Цэнтаўр.
Адціскальнік
Адціскальнік — прылада для ручной апрацоўкі каменю ў тэхніцы адціскання. Матэрыялам для адціскальнікаў з'яўляліся камяні розных парод, рогі, косці і біўні. Прыкметы адціскальніка — заломы альбо ямкі на пукатай рабочай паверхні, якія ўзнікалі пры націсканні на край загатоўкі. У палеаліце каменныя адціскальнікі рабіліся з плітак і галькі, спрацаваных нуклеусаў, адшчэпаў, зламаных прылад, касцяныя — з трубчастых костак. У мезаліце вядомы адціскальнікі з крамянёвых шпянёў даўжынёў 6—7 см. У неаліце каменныя і касцяныя адціскальнікі набываюць чатырохвугольную ці акруглую у папярочніку форму, даўжынёй 6—7 см, шырынёй да 1—3 см, таўшчынёй да 0,7 см. Выкарыстоўваліся на стадыі апрацоўкі, калі тонкія лускі аддзяляліся пры рэтушаванні каменных прылад працы.
Руазан
Руазан (Roisan) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 978 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 70 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 11100. Тэлефонны код — 0165.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Saint Victor de Soleure.
Арэнда
Арэ́нда (arenda ад arrendare — аддаваць у наймы) — маёмасны наём (дагавор), паводле якога ўласнік маёмасці (арэндадавец) здае арандатару сваю маёмасць на часовае карыстанне за пэўную плату. Арандатарамі могуць выступаць юрыдычныя асобы (прадпрыемствы, установы і арганізацыі) і асобныя грамадзяне, арэндадаўцамі — любы ўласнік маёмасці ці органы, арганізацыі, упаўнаважаныя уласнікам. Адносіны арандатара і арэндадаўца рэгламентуе заключаны паміж імі дагавор, які прадугледжвае склад і кошт маёмасці, што перадаецца ў арэнду, парадак яе перадачы, памер арэнднай платы, тэрмін арэнды, абавязкі і правы арандатара і інш. Здаючы маёмасць у арэнду, арэндадавец застаецца яе уласнікам. Арандатар з’яўляецца уласнікам атрыманых прадукцыі і даходаў, якімі ён, заплаціўшы прадугледжаную дагаворам арэндную плату, можа самастойна распараджацца. Арандатар са згоды арэндадаўца можа поўнасцю ці часткова выкупіць арандаваную маёмасць на ўмовах, прадугледжаных дагаворам.
Гісторыя
Арэнда ўзнікла ў рабаўладальніцкім грамадстве як арэнда зямлі: землеўладальнікі (латыфундысты) перадавалі яе для апрацоўкі рабам і беззямельным сялянам, што павышала зацікаўленасць апошніх у лепшых выніках працы і спрыяла ўмацаванню новага спосабу спалучэння эканамічных інтарэсаў уласнікаў зямлі і землекарыстальнікаў. Пазней арэнда пашыралася на іншыя сродкі вытворчасці, набыла новыя формы — арэнднае прадпрыемства, арэндны падрад, лізінг.
Беларусь
З канца 1980-х гг. арэнда развіваецца як адзін з кірункаў ўласнасці. Прыняты Вярхоўным Саветам Беларусі ў 1990 годзе закон аб арэндзе дазваляе арандаваць зямлю, інш. прыродныя рэсурсы, асноўныя сродкі вытворчасці, а таксама прадпрыемствы і арганізацыі ці іх асобныя падраздзяленні. Для аховы інтарэсаў арандатараў створаны Беларускі саюз прадпрымальнікаў і арандатараў.
Палажэнні атамна-малекулярнай тэорыі Ламаносава
ПАЛАЖЭННІ АТАМНА-МАЛЕКУЛЯРНАЙ ТЭОРЫІ былі ўпершыню сфармуляваныя расійскім навукоўцам М. В. Ламаносавым. Вось яны:
Дзмітрый Канстанцінавіч Прусак
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1859 годзе. У 1868-72 гадах вучыўся ў. Сярэднюю адукацыю атрымаў у Пецярбургскай ваеннай гімназіі. У 1881 годзе скончыў курс у Пецярбургскім будаўнічым вучылішчы. Выпушчаны са званнем грамадзянскага інжынера і чынам X класа. У сакавіку 1882 года паступіў на службу ў Міністэрства ўнутраных спраў.
Спачатку працаваў тэхнікам па чарцёжнай частцы, потым, з 1884 года прызначаны памочнікам вытворцы спраў таго ж Камітэту і ў 1890 годзе пераведзены на службу ў Кантроль Міністэрства Імператарскага Двара — рэвізорам-тэхнікам.
За час службы ў Камітэце быў у дзвюх камандзіроўках: у 1885 годзе — у г. Старой Ладазе для вышукання спосабаў да захавання старажытнай крэпасці «Рурыкава гарадзішча» і ў 1889 годзе — у Віцебскай губерні па справе аб ўладкаванні ў ёй сельскіх лячэбных устаноў.
З 1887 года складаўся членам.
Творчасць
Вынікам камандзіроўкі ў Віцебскую губерню стаў падрабязна распрацаваны ім тып сельскай лячэбніцы і праект вялікага дома для душэўна-хворых.
Д. Прусак прымаў удзел у многіх пабудовах, галоўным чынам у Пецярбургу. У тым ліку, саўмесна з грамадзянскім інжынерам, кіраваў пабудовай на 2000 чалавек у. Яму ж належыць праект, а часткова і пабудова дома Панаева на Адміралцейскай набярэжнай у Пецярбургу.
Свантэ Аўгуст Арэніус
Свантэ Аўгуст Арэніус, (Svante August Arrhenius; , маёнтак Вейк, недалёка ад Упсалы — , ) — выдатны шведскі фізікахімік і астрафізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі ў 1903 годзе.
Біяграфія
Скончыў Упсальскі ўніверсітэт у 1878 годзе. З 1905 года дырэктар Нобелеўскага інстытута.
Аўтар навуковых прац па тэорыі раствораў электралітычнай дысацыяцыі, даследаванняў па хімічнай кінетыцы (ураўненне Арэніуса), а таксама па астраноміі, астрафізіцы, біялогіі (дастасаванне фізіка-хімічных законаў да біялагічных працэсаў), тэорыі касмічнага паходжання жыцця на Зямлі.
Памяць
У гонар Арэніуса былі названы кратар на Месяцы і астэроід.
Надзея Пятроўна Дацэнка
Надзея Пятроўна Дацэнка (Надія Петрівна Доценко; 27 снежня 1913 г. [9 студзеня 1914], Шырокае, Херсонская губерня —, ) — украінская актрыса. Народная артыстка СССР (1972).
Біяграфія
Нарадзілася 27 снежня 1913 (9 студзеня 1914) года (па іншых крыніцах — 14 (27) снежня 1913 года) у мястэчку Шырокае (цяпер у Крыварожскае раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны).
У 1936 годзе скончыла акцёрскі факультэт Кіеўскага тэатральнага інстытута (цяпер Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт тэатра, кіно і тэлебачання імя І. К. Карпенкі-Карага). З 1936 года — актрыса Украінскага драматычнага тэатра імя М. Занькавецкай у Запарожжы (з 1944 года — у Львове). У 1941—1944 гадах, падчас Вялікай Айчыннай вайны, разам з тэатрам была ў эвакуацыі ў Табольску, потым у Новакузнецку.
Член ВКП(б) з 1952 года. Здымалася ў кіно з 1957 года.
Памерла 10 сакавіка (паводле іншых звестак — 11 сакавіка) 1994 года ў Львове. Пахаваная на Лычакоўскіх могілках.
Муж — Барыс Васілевіч Раманіцкі (1891—1988), акцёр тэатра і кіно. Народны артыст СССР (1944).
Таццяна Хацько
Таццяна Хацько (нар., Гродна, Беларусь) — прафесійная беларуская баскетбалістка. Выступала за зборную Беларусі.
Біяграфія
Выступала за зборную U-16 (2005), U-18 (2007) і U-20 (2009).
Ныжня Ражанка
Ныжня Ражанка (Ни́жня Рожа́нка) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Валерый Іванавіч Громак
Валерый Іванавіч Громак (, гарадскі пасёлак Мір, Карэліцкі раён) — беларускі матэматык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1992, Аналітычныя ўласцівасці развязкаў раўнанняў Пэнлевэ і іх дастасаванні), прафесар (1994).
Біяграфія
Скончыў БДУ (1972), дзе і працуе. Навуковыя працы прысвечаны аналітычнай тэорыі дыферэнцыяльных раўнанняў. Даследаваў аналітычныя ўласцівасці развязкаў раўнанняў Пэнлевэ і іх дастасаванні да раўнанняў матэматычнай фізікі.
Андрэй Куціла
Біяграфія
З 2002 да 2007 года вучыўся на факультэце журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта на спецыяльнасці «міжнародная журналістыка». Ва ўніверсітэце кіраваў відэастудыяй пры студэнцкім гарадку. Там пачаў здымаць свае першыя дакументальныя фільмы. З 2007 да 2009 года вучыцца ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў у майстэрні Аляксандра Карпава.
Супрацоўнічае з шэрагам студыяў і тэлеканалаў, у тым ліку з 2009 года з «Белсатам».
Удзельнік міжнародных кінафестываляў.
Творчасць
Зняў больш за 10 дакументальных стужак, якія паказвалі на прэстыжных кінафестывалях, такіх як IDFA, «DOK Leipzig», «Hot Docs», «Krakow FF», FIPADOC, «DocsMX», «Zagreb Dox», «Astra FF», «Bergen FF» ды іншых. За фільм «Summa» атрымаў узнагароды «IDFA Award for Best Mid-Length Documentary» ў Амстэрдаме, «Silver Hobby-Horse» у Кракаве, «Grand Prize» у Пярну, а таксама прыз як найлепшы дакументальны фільм Нацыянальнага конкурсу 26-га ММКФ «Лістапад». Фільм «Калі кветкі не маўчаць» стаў пераможцам конкурса дакументальнага кіно 37-га Варшаўскага кінафестывалю, стужка прысвечаная падзеям у Беларусі, якія разгортваліся пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года.
Васіль Барысавіч Смычок
Васіль Барысавіч Смычо́к (нар. ) — вучоны ў галіне неўрапаталогіі, доктар медыцынскіх навук (1999), прафесар (2000).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Славута (Хмяльніцкая вобласць Украіны). У 1974 годзе скончыў сярэднюю школу, у 1980 годзе — лячэбны факультэт Чарнавіцкага медыцынскага інстытута. У 1980—1983 гадах працаваў неўрапатолагам урачэбнай амбулаторыі ў гарадскім пасёлку Нэцішын Славуцкага раёна Хмяльніцкай вобласці. З 1983 года В. Б. Смычок у Мінску. У 1983—1985 гадах працаваў неўрапатолагам у Мінскай гарадской паліклініцы № 29. У 1985—1988 гадах малодшы навуковы супрацоўнік, старшы навуковы супрацоўнік акадэмічнай групы пры члене-карэспандэнце Акадэміі медыцынскіх навук СССР М. С. Місюку на кафедры нервовых хвароб Мінскага медыцынскага інстытута. У 1988 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Опыт организации профилактики острых нарушений мозгового кровообращения, основанной на прогнозировании, на крупном промышленном предприятии». У 1989—1998 гадах старшы навуковы супрацоўнік, з 1994 года вучоны сакратар Беларускага навукова-даследчага інстытута працаздольнасці і арганізацыі працы інвалідаў. Адначасова ў 1998—2005 гадах на пасадзе дацэнта і загадчыка кафедры. У студзені 1999 года прызначаны дырэктарам Рэспубліканскага навукова-практычнага цэнтра медыцынскай экспертызы і рэабілітацыі. Адначасова В. Б Смычок працуе ў Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі — дацэнт, загадчык кафедры. У 200 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Асноўныя навуковыя працы па тэарэтычнай распрацоўцы і практычнай рэалізацыі этапнай рэабілітацыі хворых і інвалідаў у Рэспубліцы Беларусь, індывідуальных праграм рэабілітацыі на медыцынскім, медыка-прафесійным, прафесійным і сацыяльным этапах; крытэрыяў адбору на рэабілітацыю, крытэрыяў эфектыўнасці праведзенай рэабілітацыі, нарматываў аддзяленняў медыцынскай рэабілітацыі; тэхналогіі комплекснай рэабілітацыі хворых і інвалідаў з прычыны мазгавога інсульту і чэрапна-мазгавой траўмы; сістэмы прагназавання ўзнікнення мазгавых інсультаў; навукова-абгрунтаваных мерапрыемстваў па зніжэнні працастрат на аснове правядзення эпідэміялагічнага маніторынгу паказчыкаў інваліднасці і часовай непрацаздольнасці ў рэспубліцы ў цэлым і ў асобных рэгіёнах; вывучэнні клінічнай і эпідэміялагічнай характарыстыкі інваліднасці ў Рэспубліцы Беларусь.
Сярод публікацый курс лекцый «Асновы рэабілітацыі», вучэбна-метадычнае дапаможнік «Тыпавыя індывідуальныя праграмы рэабілітацыі пры асноўнай інвалідызуючай паталогіі», шэраг метадычных і інструктыўных дакументаў.
Член Рэспубліканскага Міжведамаснага савета па праблемах інвалідаў пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь, навуковы рэдактар штогадовых зборнікаў навуковых прац «Медико-социальная экспертиза и реабилитация». Член рэдакцыйных саветаў часопісаў «Вопросы организации и информатизации здравоохранения», «Здравоохранение», «Медицинские новости», «Вестник Всероссийского общества специалистов по медико-социальной экспертизе, реабилитации и реабилитационной индустрии», «Journal for Rehabіlіtatіon, care and socіal cart management іn the Baltіc countrіes».
Кандыя-Канавезэ
Кандзія-Канавезэ (Candia Canavese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1304 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 145 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 10010. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Палаталізацыя
У беларускай мове толькі гэты від дадатковай артыкуляцыі выконвае фаналагічную ролю (адрознівае сэнс словаў або формаў).
Підгарадці
Підгарадці (Пі́дгородці) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5300
NGC 5300 (іншыя абазначэнні — UGC 8727, MCG 1-35-38, ZWG 45.108, IRAS13457+0411, PGC 48959) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алатау (станцыя метро)
«Алатау» (Алатау) — станцыя Алма-ацінскага метрапалітэна, размешчаная на першай лініі паміж станцыямі «Тэатр імя Мухтара Аўэзава» і «Сайран». Адкрыццё станцыі адбылося 1 снежня 2011 года ў складзе першага пускавога ўчастка Алма-ацінскага метрапалітэна «Райымбек батыр» — «Алатау».
Бронхаскапія
Бронхаскапі́я  — візуальны метад даследавання дыхальных шляхоў бранхаскопам (скаладаецца з трубак розных дыяметраў, асвятляльнага і аптычнага прыбораў).
Робяць бронхаскапію пад мясцовай анестэзіяй як дыягнастычную і лячэбную працэдуру.
Ганна Мікалаеўна Яшчук
Ганна Яшчук (нар. ) — беларуская гандбалістка. Левы крайні клуба «Погань Шчэцін» (Польшча) і зборнай Беларусі па гандболе.
Адшчэп
Адшчэп — асколак, аддзелены адбойнікам ад кавалка крэменю або крамянёвага нуклеуса першабытным чалавекам каменнага і бронзавага вякоў. Адшчэпы бываюць рознай формы і памераў з ударнай пляцоўкай, пукатасцю ад удару адбойнікам і 2 плоскасцямі: спінкай (са слядамі раней зробленых сколаў або без іх) і брушкам (са слядамі ударнага злому). Выкарыстоўваліся першабытнымі людзьмі для вырабу прылад працы (нажы, сярпы).
Плаўя (Сколіўскі раён)
Плаўя (Пла́в'я) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Якубаўка (Клінцоўскі раён)
Якубаўка (Якубовка) — вёска ў Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сматравабудскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Узгадваецца з 1740-х гадоў. З 1782 да 1917 года ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
У Гомельскай губерні РСФСР з 1919 года, з 1926 года ў Бранскай губерні. З 1929 у складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 у Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 увайшла ў склад Бранскай вобласці.
Яўгенія Міхайлаўна Дэмбская
Яўгенія Міхайлаўна Дэмбская (,  —, ) — украінская актрыса. Народная артыстка Украіны (2000). Ганаровы грамадзянін Адэсы (2013).
Біяграфія
Нарадзілася ў музычнай сям’і, у якой выхоўвалася тры дачкі — Валянціна, Неаніла і Яўгенія. У тры гады страціла бацьку.
Першы муж — піяніст Аляксандр Кац, быў прызваны ў РСЧА ў 1939 годзе, прымаў удзел у Вялікай Айчыннай вайне і загінуў, вызваляючы Кіеў.
Скончыла Кіеўскае музычнае вучылішча (1939), вучылася ў Кіеўскай кансерваторыі (1939—1941). З 1940 года — салістка Кіеўскага тэатра малых формаў. Патрапіла ў акупацыю падчас Вялікай Айчыннай вайны. У тэатры «Кляйн кунст тэатр» выступала па 1945 год. У канцы вайны разам з трупай апынулася ў Венгрыі, выступала перад савецкімі салдатамі. Пераехала ў Львоў, выступала ў клубе рэпатрыянтаў.
Скончыла Львоўскую кансерваторыю (1946), выступала з Міхаілам Вадзяным у канцэртах як салістка Львоўскай філармоніі, у 1946 годзе ўдзельнічала ў стварэнні Львоўскага тэатра музычнай камедыі.
Другі муж — Аляксей Пятровіч Крыніцкі, адвакат.
У кіно з 1957 па 1990 гг.
Памерла на 99-м годзе жыцця 29 чэрвеня 2019 года ў Адэсе. Пахаваная 1 ліпеня 2019 года на Другіх Хрысціянскіх могілках Адэсы.
Арэол (фатаграфія)
Арэо́л (auréole ад corona aureola — залаты вянок) у фатаграфіі — неаднастайнае пачарненне на негатыве вакол відарысу блішчастых або надзвычай кантрастных дэталяў аб’ектаў. Утвараецца прамянямі святла, рассеянага на мікракрышталях галоіднага серабра ў фотаслоі, а таксама прамянямі, якія прайшлі праз фотаслой і адбіліся ад глянцавай асновы фотаматэрыялу. Для змяншэння арэолу на які-небудзь бок гэтай асновы наносяць проціарэольны слой святлопаглынальнага рэчыва.
Уільям Рамзай
Сэр Уільям Рамзай, таксама Уільям Рэмзі (Sir William Ramsay;, — , Хай-Уікам) — англійскі хімік  і фізік. Член Лонданскага каралеўскага таварыства (1888). Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі (1904).
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся ва ўніверсітэтах Глазга (1866—70), Гайдэльберга і Цюбінгена (доктар філасофіі; 1872). 3 1872 ва ўніверсітэце Глазга, з 1880 прафесар Брыстальскага, у 1887—1913 — Лонданскага ўніверсітэтаў.
Тэатр імя Мухтара Аўэзава (станцыя метро)
«Тэатр імя Мухтара Аўэзава» (Мұхтар Әуезов атындағы театры) — станцыя Алма-ацінскага метрапалітэна, якая размешчана на Першай лініі паміж станцыямі «Байканур» і «Алатау». Адкрыццё станцыі адбылося 1 снежня 2011 года ў складзе першага пускавога ўчастка Алма-ацінскага метрапалітэна «Райымбек батыр» — «Алатау».
Адамова (Валожынскі раён)
Адамо́ва (, Адамово) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Тэатр імя Мухтара Аўэзава (станцыя метро)
У праекце станцыя мела назву «Тулпар».
Адамова (Валожынскі раён)
У 1940—1954 гадах цэнтр Адамоўскага сельсавета. Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сакаўшчынскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 20 км у напрамку на захад ад Валожына, за 100 км ад Мінска, за 14 км ад чыгуначнай станцыі Багданаў.
Баскетбол на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 — жанчыны
Жаночы турнір па баскетболе на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года прайшоў з 6 па 20 жніўня. У спаборніцтвах возьмуць удзел 12 зборных, якія падзелены на 2 групы. Гульні групавога этапу прайшлі ў Моладзевай Арэне, а стадыя плей-оф у Карыёка Арэне. Алімпійскімі чэмпіёнкамі сталі баскетбалісткі ЗША.
Адольф Баер
Іаган Фрыдрых Вільгельм Адольф фон Баер (Johann Friedrich Wilhelm Adolf von Baeyer;,  — , ) — нямецкі хімік-арганік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі (1905).
Кандыёла
Кандзіёла (Candiolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 5635 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 512 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 10060. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giovanni.
Плаўя (Сваляўскі раён)
Плаўя (Пла́в'я) — вёска ў Сваляўскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны.
NGC 5301
NGC 5301 (іншыя абазначэнні — UGC 8711, MCG 8-25-41, ZWG 246.23, IRAS13443+4621, PGC 48816) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Aedia
Aedia — род матылькоў сямейства, вылучаны Якабам Хюбнерам у 1823 годзе.
Побук
Побук (По́бук) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Байканур (станцыя метро)
«Байканур» (Байқоңыр) — станцыя Алма-ацінскага метрапалітэна, якая размешчана на першай лініі паміж станцыямі «Абай» і «Тэатр імя Мухтара Аўэзава». Адкрыццё станцыі адбылося 1 снежня 2011 года ў складзе першага пускавога ўчастка Алма-ацінскага метрапалітэна «Райымбек батыр» — «Алатау».
Сен-Крыстоф (Вале-д’Аоста)
Сен-Крыстоф (Saint-Christophe) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 3209 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 229 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 11020. Тэлефонны код — 0165.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Хрыстафор.
Codonopsis bhutanica
Codonopsis bhutanica — від травяністых шматгадовых раслін сямейства.
Біялагічнае апісанне
Кветкі ў выглядзе званочкаў, бледна-сінія з цёмна-фіялетавымі пражылкамі звонку і пурпурна-ружовыя ўнутры. Сцеблы паўзучыя, могуць вырастаць да 2,5 метраў вышынёй.
Распаўсюджанне
Расліна сустракаецца ў Непале і Бутане на вышыні больш за тысячу метраў над узроўнем мора.
Зінаіда Мікалаеўна Дзехцярова
Зінаіда Мікалаеўна Дзехцярова (Зінаїда Миколаївна Дехтярьова;, , УССР — , , Украіна) — украінская актрыса тэатра і кіно. Народная артыстка Украінскай ССР (1968). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі імя Т. Г. Шаўчэнкі (1996).
Біяграфія
Нарадзілася ў Адэсе. Пасля заканчэння Адэскага музычнага вучылішча ў 1950 годзе была прынята ў тэатр музычнай камедыі, які тады знаходзіўся ў Львове. Пасля пераводу тэатра ў Адэсу, засталася ў Львове. На працягу паўстагоддзя да 2004 года іграла на сцэне Львоўскага рускага драматычнага тэатра Прыкарпацкай ваеннай акругі (ПрыКВА).
Зінаіда Дзехцярова была «прымай», зоркай тэатральнага Львова, легендарнай актрысай тэатра ПрыкВА. Зінаіда Дзехцярова карысталася шырокай папулярнасцю не толькі ва Украіне, але і далёка за яе межамі.
Муж — рэжысёр, заслужаны дзеяч мастацтваў Украіны Анатоль Аляксандравіч Ратэнштэйн.
Пахаваная на Лычакоўскіх могілках у Львове.
Пагар (Львоўская вобласць)
Пагар (Пога́р) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Каніск’ё
Каніск'ё (Canischio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 274 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 25 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0124.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo.
Анжэла Мікалаеўна Мельнікава
Анжэла Мікалаеўна Мельнікава (, Гомель) — беларуская літаратуразнаўца і літаратурны крытык. Доктар філалагічных навук, прафесар.
Біяграфія
Нарадзілася 12 сакавіка 1969 года ў Гомелі. З адзнакай скончыла Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Францыска Скарыны ў 1991 годзе, дзе пасля засталася працаваць як выкладчык кафедры беларускай літаратуры (загадчык Іван Штэйнер), з 2000 — дацэнт, з 2019 — прафесар кафедры. У 1995 годзе скончыла аспірантуру Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы НАН Беларусі. Кандыдат філалагічных навук (1996), доктар філалагічных навук (2018). У 2020 годзе атрымала вучонае званне прафесара.
Навуковая дзейнасць
Кола навуковых інтарэсаў: гісторыя беларускай літаратуры, кампаратывістыка.
Паліпорус парасонавы
Паліпорус парасонавы, Грыфала парасонавая ці Губа разгалінаваная (Polyporus umbellatus) — ядомы грыб-трутавік з роду сямейства.
Анжэла Мікалаеўна Мельнікава
Навуковая дзейнасць
З’яўляецца членам спецыялізаванага савета па абароне доктарскіх дысертацый, выступае ў якасці афіцыйнага апанента і эксперта на абаронах кандыдацкіх і доктарскіх дысертацый, рэцэнзента навуковых часопісаў.
Гастраскапія
Гастраскапія — метад эндаскапічнага даследавання ўнутранай паверхні страўніка пры дапамозе спецыяльнага прыбора — гастраскопа, гібкай трубкі, унутры якой — аптычная сістэма са шматлікіх кароткафокусных лінзаў і электрычная лямпачка.
Паліпорус парасонавы
Апісанне
Пладовыя целы, якіх можа быць ад ста і болей, аднагадовыя, складаюцца з шматлікіх галінастых ножак, якія нясуць маленькія шапкі. Белыя ножкі злучаюцца ля асновы ў агульны клубнепадобных пянёк. Пладовае цела дасягае ў дыяметры 50 см. Асобныя шапачкі дыяметрам 1-4 см, круглявай формы, размешчаны накшталт чарапіцы. Трубачкі вуглаватыя, белага або светла-жоўтага колеру, дыяметрам 1-3 мм. Мякаць шчыльная, белага або крэмавага колеру. Споравы парашок белы. Споры цыліндрычныя або верацёнападобныя, памерам 7-10 на 3-4 мкм.
Анжэла Мікалаеўна Мельнікава
Навуковая дзейнасць
Сябра навуковай рады часопіса «Аcta Аlbaruthenica» (Варшаўскі ўніверсітэт).
Паліпорус парасонавы
Пашырэнне
Пашырэнне: Еўропа, Азія, Паўночная Амерыка. Расце ў лісцевых і хвойна-шырокалістых лясах як паразіт на каранях, ля асновы ствалоў і пнёў лісцевых парод дрэў (дуба, граба, клёна).
Гастраскапія
Гастраскапію робяць для дыягностыкі хвароб страўніка (пухліны, язвы, гастрыты), кантролю за дынамікай працэсу, дэталёвага вывучэння слізістай абалонкі.
Анжэла Мікалаеўна Мельнікава
Навуковая дзейнасць
Уваходзіла ў склад журы конкурсу Е. Гедройця (2019, 2021).
Гастраскапія
Пры гастраскапіі магчымы дадатковыя маніпуляцыі:
Паліпорус парасонавы
Пашырэнне
Ахоўваецца ў Беларусі, Украіне, Літве і Польшчы.
Выкарыстанне
Каштоўны ядомы і лекавы грыб.
Анжэла Мікалаеўна Мельнікава
Навуковая дзейнасць
Удзельнік Міжнародных з’ездаў славістаў (Мінск, 2013; Бялград, 2018), Міжнароднага кангрэса даследчыкаў Беларусі (2013, 2014, 2015, 2019). У 2017 — у шорт-лісце Прэміі Міжнароднага кангрэса даследчыкаў Беларусі.
Акоп (Клінцоўскі раён)
Акоп (Окоп) — пасёлак у Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сматравабудскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Узгадваецца з сярэдзіны XIX ст. у складзе Старадубскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
З 1919 года ў Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 у складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 у Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1941-43 пад нямецкай акупацыяй. У 1944 увайшоў у склад Бранскай вобласці.
Пшанэць
Пшанэць (Пшонець) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
2-я брыгада УНА
2-я брыгада Украінскай нацыянальнай арміі (2-га бригада Української дивізії УНА) — украінскае падраздзяленне, якое ваявала на баку нацысцкай Нямеччыны. Уваходзіла ў склад 2-й дывізіі УНА.
Шлях брыгады
Брыгада была сфармаваная у пачатку 1945 году ў раёне Брандэнбургу. У ейны склад уваходзілі ўкраінцы з дапаможнае паліцыі (батальёны шуцманшафта) з дыстрыкта Галіцыі, якія эвакуяваліся ў Нямеччыну. Фармаванне таксама складалася з украінскіх казацкіх вайсковых частак палкоўнікаў Долуда і Цярэшчанка, а таксама сотніка І. Мікалаенка. Брыгада складалася з 70 адсоткаў салдатаў з Заходняй Украіны і 30 адсоткаў з іншых зямель.
У брыгадзе было каля 3,4 тысячы людзей, якія былі размеркаваныя ў тры-чатыры батальёны. Брыгаду ўзначаліў маёр Уладзімір Пітула, былы камандовец украінскай дапаможнае паліцыі ў акупаваным Львове.
Брыгада размяшчалася ў брандэнбургскай казарме, амаль за 50 км на захад ад Берліна. З-за авіяўдараў штаб-кватэра каманды знаходзілася ў мястэчку Брыло, за 5 км ад Брандэнбурга праз канал Гафэ.
Да прысягі УНА ў штабе Другой брыгады было больш украінскіх афіцэраў, чым нямецкіх, але ні тых, ні другіх на вучэннях не было. Другая брыгада, як і першая, была ўзброеная лёгкай паветранай зброяй, супрацьтанкавымі ракетамі і мінамётамі. Штодзённыя баявыя і фізічныя практыкаванні працягваліся ад 8 да 10 гадзінаў. Салдатаў, якія праходзілі такія вучэнні, крытыкавалі за тое, што яны губляюць час.
У пачатку красавіка падраздзяленне было пераўтворанае ў 2-ю брыгаду 2-й дывізіі новастворанай Украінскай нацыянальнай арміі. 2 красавіка 1945 года брыгада прыняла прысягу на вернасць украінскаму народу і дзяржаве. З 23 красавіка па 8 траўня яна ўдзельнічала ў абароне Брандэнбурга, пасля чаго рэшткі брыгады здаліся сілам саюзнікаў.
Сен-Дэні (Вале-д’Аоста)
Сен-Дэні (Saint-Denis) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 371 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 34 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 11023. Тэлефонны код — 0166.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Dionigi di Parigi.
Наталля Канстанцінаўна Дуброўская
Біяграфія
Здымалася ў кіна- і тэлефільмах, сярод іх «Астэнічны сіндром», «Цімур і яго каманда», «Паляўнічыя за дыяментамі» і інш. У 1990-я гады актыўна працавала на тэлебачанні, выконвала самыя розныя ролі ў праграмах «Джэнтльмен-шоў» і «Маскі-шоу», у 2000-я гады ў серыяле «Дружная сямейка».
Памерла 10 сакавіка 2015 года ў Адэсе на 70-м годзе жыцця.
NGC 5302
NGC 5302 (іншыя абазначэнні — ESO 445-43, MCG -5-33-18, PGC 49007) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ісакіеўскі сабор
Ісакіеўскі сабо́р (афіцыйная назва: сабор прэпадобнага Ісакія Далмацкага) — самы буйны праваслаўны храм г. Санкт-Пецярбурга. Размешчаны на Ісакіеўскай плошчы. Мае статус музея; зарэгістраваны ў чэрвені 1991 года царкоўная абшчына мае магчымасць здзяйсняць па асобых днях з дазволу дырэкцыі музея. Асвечаны ў імя прападобнага, ушанаванага Пятром I святога, паколькі імператар нарадзіўся ў дзень яго памяці — 30 мая па юліянскім календары.
Пабудаваны ў 1818—1858 гады па праекце архітэктара Агюста Манферана; будаўніцтва курыраваў імператар Мікалай I, старшынёй камісіі пабудовы быў.
Урачыстае асвячэнне 11 чэрвеня года новага кафедральнага сабора здзейсніў мітрапаліт.
Тварэнне Манферана — чацвёрты па ліку храм у гонар Ісакія Далмацкага, пабудаваны ў Санкт-Пецярбургу.
Вышыня — 101,5 м, унутраная плошча — больш за 4 000 м².
Першая Ісакаўская царква
Да 1706 года на Адміралцейскіх верфях працавала больш за 10 тысяч чалавек, але цэркваў, куды маглі б яны хадзіць, не было. Каб вырашыць гэтую праблему, Пётр I аддаў загад знайсці падыходнае памяшканне для будучай царквы. Быў абраны будынак вялікага чарцёжнага свірна, размешчанага з заходняга боку Адміралцейства на адлегласці 15-20 м ад канала (які праходзіць вакол Адміралцейства) і ў 40-50 м ад берага Нявы.
Будаўніцтва як першай, так і наступных Ісакіеўскіх цэркваў вялося за кошт казны. Першы храм быў узведзены на грошы, выдзеленыя на будаўніцтва Адміралцейства пад кіраўніцтвам графа Ф. М. Апраксіна, для ўзвядзення шпіля царквы быў запрошаны галандскі архітэктар.
Першы драўляны храм, названы Ісакіеўскай царквой, быў асвечаны ў 1707 годзе. Яго прастата тыповая для першых пабудоў Пецярбурга пятроўскага перыяду. Гэта быў зруб з круглага бярвення даўжынёй да 18 м, шырынёй 9 м і вышынёй да даху 4-4,5 м. Знешнія сцены былі абабіты гарызантальнымі дошкамі шырынёй да 20 см. Каб забяспечыць добры сход снегу і дажджу, дах меў вугал нахілу не менш за 45 градусаў. Яго таксама зрабілі драўляным і пакрылі воданепранікальным воска-бітумным саставам чорна-карычневага колеру, якім тады смалілі дно караблёў.
У 1709 годзе Пётр I распарадзіўся аб правядзенні рэстаўрацыйных работ у царкве. Гэта рашэнне было абумоўлена жаданнем палепшыць выгляд самой царквы, а таксама вырашыць шэраг праблем, якія ўзніклі па ходзе эксплуатацыі (адзначалася, што ў царкве стала сыра і холадна, што прыводзіла да разбурэння драўляных канструкцый).
Гэтая сціплая царква гуляла ролю адной з галоўных у горадзе, тут 1 сакавіка года пабраліся шлюбам Пётр I і Кацярына Аляксееўна. У паходным журнале ёсць запіс за гэты дзень:
У новым годзе, які ўжо не даваў чакання нягод, Пётр I абвянчаўся з Кацярынай Аляксееўнай 19-га, у аўторак, на ўсяедным тыдні. Вянчанне яго вялікасці здзейснена раніцай у Ісакіеўскім саборы. У 10 гадзін раніцы высокашлюбныя пры залпах з бастыёнаў Петрапаўлаўскай і Адміралцейскай крэпасцяў уступілі ў свой ​​зімовы дом.
З 1723 года, па імператарскім указе, толькі ў Ісакіеўскім храме маглі прыносіць прысягу маракі Балтыйскага флоту і служачыя Адміралцейства.
Другая Ісакіеўская царква
Па абліччы яна нагадвала Петрапаўлаўскі сабор. Гэта падабенства яшчэ больш узмацнялася дзякуючы стройнай званіцы з гадзіннікам-курантамі, прывезеным Пятром I з Амстэрдама разам з гадзіннікам для Петрапаўлаўскага сабора. Вышыня шпіля званіцы амаль роўная вышыні шпіля вежы Адміралцейства.
Званіца мела ў вышыню 12 сажань і 2 аршына (27.4 м), шпіль — 6 сажань (13 м). Купал і шпіль званіцы былі ўвянчаныя меднымі пазалочанымі крыжамі вышынёй у 7 футаў 8 цаляў і шырынёй 5 футаў. Скляпенні царквы былі драўляныя. Фасады паміж вокнаў былі ўпрыгожаны пілястрамі.
для царквы быў зроблены разьбяны пазалочаны іканастас, падобны іканастасу ў Петрапаўлаўскім саборы.
Царква была пабудавана на беразе Нявы, там, дзе цяпер стаіць Медны коннік. Месца было абрана відавочна няўдала, вада, размываючы бераг, уздзейнічала на падмурак, руйнуючы мур. Да таго ж у маі 1735 года ўдар маланкі выклікаў пажар ў царкве і яна сур’ёзна пацярпела.
Баркі Нізавыя
Баркі́ Нізавы́я (, Борки Низовые) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Да 23 чэрвеня 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Стайкаўскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Сакаўшчынскага сельсавета.
Прэмія Вольфа ў мастацтве
Прэмія Вольфа ў галіне мастацтва прысуджаецца па правілу ратацыі асобных мастацтваў. Чаргаванне ажыццяўляецца ў наступным парадку: жывапіс, музыка, архітэктура, скульптура.
== Спіс лаўрэатаў ==
Рыкіў (Сколіўскі раён)
Рыкіў (Ри́ків) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Аўсеенкаў
Аўсеенкаў (Овсеенков) — пасёлак у Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сматравабудскага сельскага паселішча.
Гісторыя
З 1919 года ў складзе Гомельскай губерні РСФСР, а пасля яе ліквідацыі ў 1926 годзе ў Бранскай губерні.
З 1929 у складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 у Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1941-43 пад германскай акупацыяй. У 1944 увайшоў у склад Бранскай вобласці.
Расохач (Сколіўскі раён)
Расохач (Росо́хач) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сонечная вуліца (Мінск)
Сонечная вуліца — вуліца ў Ленінскім раёне Мінска. Знаходзіцца ў раёне былога Козыраўскага прадмесця паміж вуліцамі Маякоўскага і Лібава-Роменскай недалёка ад чыгуначнай станцыі Мінск-Паўднёвы.
Сава-бярозаўка
Сава-бярозаўка (Surnia ulula) — від птушак з сямейства Савіныя.
Канталупа
Канталупа (Cantalupa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Сава-бярозаўка
Апісанне
Маса цела 280—370 г, даўжыня цела 36-41 см, размах крылаў 74-81 см. Мае невялікае тулава з адносна кароткімі крыламі. Ад іншых соў адрозніваецца адносна доўгім хвастом; папярочнай паласатасцю падобная да шулякоў, сілуэтам у палёце нагадвае сакалоў.
Сярэбраны колер
Першае ўжыванне слова «сярэбраны» Ў дачыненні да колеру было зарэгістравана ў англійскай мове каля 1481 года.
Канталупа
Насельніцтва складае 2073 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 188 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 10060. Тэлефонны код — 0121.
Марыя Венгерская
Марыя Венгерская:
Канталупа
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio Vescovo e Martire.
Сярэбраны колер
Сярэбраны
Пачынаючы з версіі HTML 3.2 колерам silver называецца адзін з 16 асноўных VGA-колераў.
Сава-бярозаўка
Апісанне
Верх цела цёмна-буры або шэра-буры, са светлымі плямамі, ніз бялёсы, з цёмным папярочным малюнкам, хвост паласаты. «Тварны дыск» белаваты з чорным аблямаваннем па баках, вочы жоўтыя. Палюе таксама і ўночы, і ўдзень. Калі падпільноўвае здабычу, нахілена наперад, «нервова» пахістваючы хвастом.
Ляды (Клінцоўскі раён)
Ляды (Ляды) — пасёлак у Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сматравабудскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Узнікае ў 1930-х у складзе Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 увайшоў у склад Бранскай вобласці.
Сава-бярозаўка
Асаблівасці біялогіі
Харчуецца ў першую чаргу грызунамі. Нападае таксама на птушак — на белых курапатак і розных вераб’іных.
Гняздуе ў дуплах, на абламаных вяршалінах дрэў. Гняздо плоскае, колападобнае, з сухіх галін (часцей хваёвых дрэў), дыяметр 50-80 см. Часам пасяляецца ў гнездавых скрынках або ў перабудаваных гнёздах крумкачовых ці драпежных птушак.
Яйкі (4-10, часам 3-13) эліптычныя з павольна зрэзанымі вузейшымі канцамі, белыя, бліскучыя, памерам 40 × 32 мм.
NGC 5303
NGC 5303 (іншыя абазначэнні — NGC 5303A, IRAS13455+3833, UGC 8725, KCPG 397A, MCG 7-28-67, KUG 1345+385A, ZWG 218.47, ARAK 428, PGC 48917) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5303, NGC 5303A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шалыгі (Віцебскі раён)
Шалы́гі (, Шалыги) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мазалаўскага сельсавета.
Гісторыя
У канцы XVIII ст. вядома як цэнтр аднайменнага маёнтка, якому ў 1785 належала 570 дзес. зямлі. У 1834 у маёнтку 45 рэвізскіх сялянскіх душ. У 1846 уласнасць тытулярнага саветніка памешчыка Казіміра Лесатовіча. У 1847 у маёнтак уваходзіла 8 двароў, 58 жыхароў. Асноўным заняткам сялян было земляробства. Аднак на судаходнай Зах. Дзвіне сяляне мелі і дадатковы заробак — працавалі на будаўніцтве барак і іншых суднаў, наймаліся да купцоў работнікамі і вазілі тавары ў Рыгу. Сяляне былі прыхаджанамі праваслаўнай царквы Узвіжання Крыжа Гасподня ў в. Лужасна. У 1878 маёнтак уласнасць памешчыка А. П. Багданава, яму належала 280 дзес. зямлі. Тут была царкоўнапрыходская школа. У 1905 фальварак (1 двор, 7 жыхароў) у Шчэрбінскай воласці Віцебскага павета і губерні. Апошнім уладальнікам маёнтка быў памешчык Шнэя, яму належала 44 дзес. зямлі.
З 17 ліпеня 1924 вёска ў складзе Лосвідскага раёна Віцебскай акругі, з 29 кастрычніка 1924 — Кузняцоўскага раёна, з 26 сакавіка 1927 — Віцебскага раёна і акругі, з 20 лютага 1938 — Віцебскага раёна і вобласці. У 1926 на хутарах 12 двароў, 48 жыхароў. У 1930 арганізаваны калгас. Працавалі лесапілка, сталярная майстэрня. У 1936 у вёску пераселены жыхары населеных пунктаў Трылессе, Тое Поле, у 1939 — Воўчыя Ямы.
У 1941 у вёсцы 65 двароў, 250 жыхароў. З ліпеня 1941 па чэрвень 1944 Шалыгі акупіраваны нямецкімі войскамі. У ліпені 1942 нямецкія акупацыйныя ўлады знішчылі ўсе 65 двароў і 17 жыхароў.
З 20 снежня 1960 вёска ў Мазалаўскім сельсавеце. У 1969 тут 25 двароў і 64 жыхары; 1 студзеня 2003 — 6 двароў і 12 жыхароў.
Вёска ў складзе сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва «Сушчова».
Cerace xanthocosma
Cerace xanthocosma — від молей сямейства.
Апісанне
Размах крылаў 35-60 мм. У Японіі два пакаленні ў год.
Арэал
Сустракаецца ў Расіі, Японіі (Хансю, Сікоку, Кюсю) і на Тайвані.
Спосаб жыцця
Лічынкі з’яўляюцца паліфагамі і, як было зафіксавана, харчуюцца на, , , , , , , , відах родаў і.
Бунд
Бунд, Усеагульны яўрэйскі рабочы саюз у Літве, Польшчы і Расіі (ідыш: אַלגעמײַנער ײדישער אַרבעטער בונד אין ליטע פוילין און רוסלאַנד, да 1901 Усеагульны яўрэйскі рабочы саюз у Расіі і Польшчы) — яўрэйская сацыял-дэмакратычная партыя, якая дзейнічала на тэрыторыі Беларусі, Літвы, Польшчы, Расіі, Украіны з 1897.