cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гісторыя Германіі
Германія ў эпоху напалеонаўскіх войн
Увосень 1805 года пачалася вайна Напалеона з кааліцыяй, у якую ўваходзіла Аўстрыя. Аўстрыя была разбіта. Германскі імператар Франц II, які як раз перад гэтым у 1804 стаў таксама імператарам аўстрыйскай шматнацыянальнай дзяржавы, пакінуў германскі прастол пад ціскам Напалеона. У ліпені 1806 года Свяшчэнная Рымская імперыя была скасавана, а замест яе быў абвешчаны Рэйнскі саюз. Пры Напалеоне колькасць нямецкіх княстваў значна скарацілася за кошт іх аб'яднання. Страцілі сваю незалежнасць і многія гарады, колькасць якіх падчас іх росквіту была звыш васьмідзесяці. Да 1808 года ў Рэйнскі саюз уваходзілі ўсе дзяржавы Германіі, акрамя Аўстрыі, Прусіі, шведскай Памераніі і дацкай Галштыніі. Палова тэрыторыі Прусіі была аднята ў яе і часткова ўвайшла ў Рэйнскі саюз.
Амаль ва ўсім Рэйнскім саюзе было ліквідавана крапасное права. У большасці дзяржаў Рэйнскага саюза быў уведзены напалеонаўскі Грамадзянскі кодэкс, які знішчыў феадальныя прывілеі і адкрыў дарогу для развіцця капіталізму.
Рэйнскі саюз удзельнічаў у напалеонаўскіх войнах на боку Францыі. Пасля разгрому Напалеона ў 1813 годзе ён фактычна спыніў існаванне.
Германскі саюз
На Венскім кангрэсе (кастрычнік 1814 г. — 9 чэрвеня 1815 г.) 8 чэрвеня 1815 г. быў утвораны Германскі саюз з 38 германскіх дзяржаў пад вяршэнствам Аўстрыі. Дзяржавы саюза былі цалкам незалежнымі. У 1848 па ўсёй Германіі, уключаючы Аўстрыю, пракацілася хваля ліберальных паўстанняў (гл. Рэвалюцыя 1848—1849 гадоў у Германіі), якія апынуліся ў выніку падушанымі.
Па хуткім часе, пасля рэвалюцыі 1848, стаў наспяваць канфлікт паміж Прусіяй, якая нарошчвала свой уплыў, і Аўстрыяй за пануючае становішча як у Германскім саюзе, так і ў Еўропе ў цэлым. Аўстра-пруска-італьянская вайна 1866 года, якая завяршылася перамогай Прусіі, прывяла да роспуску Германскага саюза. Прусія далучыла тэрыторыі некаторых паўночнагерманскіх дзяржаў, якія ўдзельнічалі ў вайне на боку Аўстрыі, — такім чынам колькасць германскіх дзяржаў таксама скарацілася.
Паўночнагерманскі саюз і аб'яднанне Германіі
18 жніўня 1866 года Прусія і 17 паўночнагерманскіх дзяржаў (увосень далучыліся яшчэ чатыры) аб'ядналіся ў Паўночнагерманскі саюз. Фактычна гэта была адзіная дзяржава: у яго быў адзін прэзідэнт (прускі кароль), канцлер, Рэйхстаг і бундэсрат, адзіная армія, манета, замежнапалітычнае ведамства, пошта і чыгуначнае ведамства.
Франка-пруская вайна 1870—1871 прывяла да далучэння чатырох паўднёвагерманскіх дзяржаў і ўтварэння 18 студзеня 1871 года Германскай імперыі (гл. Аб'яднанне Германіі, 1871).
Германская імперыя (1871—1918)
Германская імперыя была федэратыўнай дзяржавай, якая аб'ядноўвала 22 манархіі, 3 вольных гарады і зямлю Эльзас-Латарынгія. Па канстытуцыі, імператарам Германскай імперыі з'яўляўся прускі кароль. Ён прызначаў рэйхсканцлера. Рэйхстаг абіраўся ўсеагульным галасаваннем. У імперыі былі адзіны бюджэт, імперскі банк, армія, манета, замежнапалітычнае ведамства, пошта і чыгуначнае ведамства.
Адсутнасць мытных меж, прагрэсіўнае заканадаўства ў вобласці эканомікі і французская кантрыбуцыя прывялі да хуткага росту эканомікі. Дзякуючы прадуманай сістэме сярэдняй адукацыі і ўніверсітэтаў назіраліся росквіт навукі і прагрэс тэхналогіі. Праводжаныя пад уплывам Сацыял-дэмакратычнай партыі забастоўкі і заканадаўчыя рэформы прывялі да росту зарплат і змякчэнню сацыяльнай напружанасці.
Германія позна прыступіла да захопу калоній і была вымушана шукаць шляхі да іх перадзелу. Яна заключыла з Аўстра-Венгрыяй і Італіяй Траісты саюз. Дзякуючы велізарным ваенным выдаткам (да паловы ўсяго бюджэту) Германія мела да 1914 годзе армію з найлепшым у свеце ўзбраеннем.
Першая сусветная вайна
28 чэрвеня 1914 г. забойства аўстрыйскага спадчынніка Франца Фердынанда ў горадзе Сараева паслужыла нагодай да пачатку Першай сусветнай вайны.
Ваенны поспех спадарожнічаў Германіі на Усходнім фронце ў 1915: за гэты год Германіі атрымалася прасунуцца глыбока ў Расійскую імперыі і захапіць такія яе тэрыторыі як Літва і Польшча.
Германіі не атрымалася зламаць французскую армію і вайна на захадзе перайшла ў пазіцыйную, з вялікімі людскімі і матэрыяльнымі стратамі. Германія паступова абяскровілася, а ўваходжанне ЗША ў вайну паскорыла прадвызначаны зыход, на які ўжо не мог паўплываць Брэст-Літоўскі мір на ўсходзе.
26 верасня 1918 года пачаўся наступ Антанты на заходнім фронце. Саюзнікі Германіі былі разгромлены і адзін за аднім падпісалі перамір'е з Антантай (29 верасня 1918 года — Балгарыя, 30 кастрычніка — Турцыя, 3 лістапада - Аўстра-Венгрыя). 5 кастрычніка германскі ўрад звярнуўся з просьбай пра перамір'е. Яно было складзена 11 лістапада 1918.
Веймарская рэспубліка
Падзеі лістапада 1918 года вядомыя як Лістападаўская рэвалюцыя. 9 лістапада 1918 года было абвешчана пра адрачэнне кайзера Вільгельма II ад прастола. 10 лістапада 1918 года Вільгельм бег з краіны, у той жа дзень быў заснаваны часавы ўрад — Савет народных упаўнаважаных. 11 лістапада было абвешчана пра спыненне агню і спынены баявых дзеянняў. 16 снежня 1918 года ў Берліне адбыўся так званы Імперскі з'езд саветаў.
Былі праведзены шматлікія рэформы, жанчыны атрымалі выбарчыя правы, быў уведзены васьмігадзінны працоўны дзень. Паўстанне спартакістаў у студзені 1919 года было падушана фрайкорам, пры гэтым былі забіты лідары камуністаў Роза Люксембург і Карл Лібкнехт. Да сярэдзіны 1919 года ўсе спробы заснавання ў Германіі сацыялістычнай савецкай рэспублікі былі падушаны. Апошняй стала Баварская савецкая рэспубліка, якая пала 2 мая 1919 года.
19 студзеня адбыліся выбары ў нацыянальны сход. Выбраныя дэпутаты сабраліся на першае паседжанне не ў абхопленым беспарадкамі Берліне, а ў Веймары. Нацыянальны сход абраў рэйхспрэзідэнтам Фрыдрыха Эберта, а рэйхсканцлерам — Філіпа Шэйдэмана. У адпаведнасці з прынятай Германскай Канстытуцыяй Германія атрымала парламенцкую дэмакратыю і захавала назву «Deutsches Reich» («Германская Дзяржава»). Канстытуцыя прадугледжвала моцнага рэйхспрэзідэнта, які з'яўляўся фактычна заменай кайзера і нават зваўся іранічна «эрзац-кайзерам», а для змен у ёйй патрабавалася кваліфікаваная большасць.
28 чэрвеня ў адпаведнасці з Версальскім дагаворам Германія саступіла шэраг тэрыторый і свае калоніі. На аб'яднанне Германіі і Аўстрыі была накладзены забарона. На Германію і яе саюзнікаў была ўскладзена ўся віна за развязванне вайны. Германія была таксама прымушана да выплаты рэпарацый. Саар перайшоў у падпарадкаванне Лігі Нацый (гл. Саар, Ліга Нацый), а Рэйнская вобласць атрымала статус дэмілітарызаванай зоны. Значныя абмежаванні былі накладзены на германскую армію.
Адсутнасць дэмакратычных пераўтварэнняў у арміі, органах юстыцыі і кіравання, Версальскі дагавор, які ўспрымаўся ў краіне як «ганебны дыктат», а таксама тэорыя змовы, якая распаўсюдзілася і абвінавачвала ў паразе ў вайне яўрэяў і камуністаў, ляглі цяжкім грузам на плечы маладой нямецкай дзяржавы, крытычна названай «рэспублікай без рэспубліканцаў».
У 1920 годзе адбыўся Капаўскі путч і адбылося некалькі палітычных забойстваў. На выбарах у рэйхстаг экстрэмісцкім партыям атрымалася значна палепшыць свае паказчыкі. Версальскім дагаворам прадугледжвалася, што рашэнне аб дзяржаўнай прыналежнасці некаторых памежных раёнаў будзе прынята на рэферэндумах. Пасля двух рэферэндумаў Шлезвіг была падзелена паміж Германіяй і Даніяй. Паўночны Шлезвіг вярнуўся ў склад Даніі, а Паўднёвы застаўся за Германіяй. Пасля рэферэндуму 11 ліпеня раёны Аленштэйн і Марыенвердэр засталіся ў складзе Прусіі. 20 верасня Эйпен і Мальмедзі (каля Ахена) адышлі да Бельгіі.
У сакавіку 1921 г. адбыліся ўзброеныя выступы камуністаў і сацыял-дэмакратаў у Сярэдняй Германіі. У 1921 годзе быў створаны рэйхсвер. Верхняя Сілезія пасля рэферэндуму, які суправаджаўся сутыкненнямі з ужываннямі сілы, была падзелена паміж Германіяй і Польшчай. У 1922 годзе Германія і РСФСР заключылі Рапальскі дагавор аб аднаўленні дыпламатычных адносін.
У студзені 1923 года французскія войскі ў адказ на затрымкі ў выплаце рэпарацый акупавалі Рурскую вобласць, што паслужыла пачаткам так званага Рурскага канфлікту. Урад падтрымаў супраціўленне мясцовых жыхароў акупантам. Наступныя месяцы суправаджаліся гіперінфляцыяй, канец якой быў пакладзены толькі лістападаўскай грашовай рэформай. Гіперінфляцыя выклікала збядненне насельніцтва і павялічыла колькасць прыхільнікаў як камуністаў, так і вельмі правых сіл.
Кіраўніцтва Камінтэрна прыняло рашэнне ажыццявіць узброенае паўстанне з мэтай захопу ўлады нямецкімі камуністамі. Рэвалюцыя была запланавана на кастрычнік-лістапад 1923 г., але была папярэджана ў выніку дзеянняў урада. Толькі камуністы Гамбурга 23 кастрычніка здзейснілі спробу авалодаць горадам. Іх паўстанне было падушана войскамі.
Прыстанкам вельмі правых сіл стала Баварыя. Там Гітлер 8 лістапада 1923 г. паспрабаваў ажыццявіць так званы піўны путч, але пацярпеў няўдачу.
У 1924 годзе пачаўся перыяд адноснай стабільнасці. Нягледзячы на ўсе канфлікты, дэмакратыя пажынала першыя плады сваёй працы. Новыя грошы і крэдыты, якія з'явіліся ў краіне па плану Даўэса, адзначылі пачатак «залатых дваццатых».
У лютым 1925 года памёр Фрыдрых Эберт, яго пераемнікам на пасадзе рэйхспрэзідэнта стаў Паўль фон Гіндэнбург.
Міністр замежных спраў Веймарскай рэспублікі Густаў Штрэземан разам са сваім французскім калегам Арысцідам Брыянам прасоўваўся па шляху збліжэння дзвюх краін і перагляду Версальскага дагавора, што знайшло сваё адлюстраванне ў складзеных у 1925 годзе Лакарнскіх пагадненнях і ўваходжанні Германіі ў Лігу Нацый у 1926 годзе.
Пачаўшыся сусветны эканамічны крызіс 1929 года стаў пачаткам канца Веймарскай рэспублікі. Улетку 1932 года колькасць беспрацоўных у краіне дасягнула шасці мільёнаў. З 1930 года краінай кіруюць кабінеты міністраў, прызначаныя рэйхспрэзідэнтам без уліку меркавання парламента. Эканамічныя праблемы суправаджаліся радыкалізацыяй палітычнай сітуацыі, якая вылілася ў вулічныя сутыкненні паміж НСДАП і КПГ. У 1931 годзе правыя сілы Германіі аб'ядналіся ў Гарцбургскі фронт, НСДАП пасля выбараў у рэйхстаг 31 ліпеня 1932 года стала самай буйной партыяй у парламенце. 28 студзеня 1933 года рэйхсканцлер Курт фон Шлейхер заявіў пра сваю адстаўку.
30 студзеня 1933 года Адольф Гітлер стаў рэйхсканцлерам. Гэта падзея пазначыла канец Веймарскай рэспублікі.
Трэці рэйх
Рэжым, які існаваў у Германіі пры нацыстах, завуць Трэцім рэйхам. 1 лютага 1933 года Рэйхстаг быў распушчаны. Прэзідэнцкі дэкрэт ад 4 лютага 1933 года стаў падставай для забароны апазіцыйных газет і публічных выступаў. Выкарыстоўваўшы як нагоду падпал Рэйхстага, Гітлер пачаў масавыя арышты. З прычыны недахопу месцаў у турмах, былі створаны канцэнтрацыйныя лагеры. Былі прызначаны перавыбары.
З выбараў у Рэйхстаг (5 сакавіка 1933 г.) NSDAP выйшла пераможцам. Галасы, пададзеныя за камуністаў, былі ануляваны. Новы Рэйхстаг на сваім першым паседжанні 23 сакавіка заднім лікам ухваліў надзвычайныя паўнамоцтвы Гітлера.
Частка інтэлігенцыі бегла за мяжу. Усе партыі, акрамя нацысцкай, былі ліквідаваны. Аднак, актывісты правых партый не толькі не былі арыштаваны, але шматлікія з іх увайшлі ў склад NSDAP. Прафсаюзы былі распушчаны, на іх месцы былі створаны новыя, цалкам падкантрольныя ўраду. Забастоўкі былі забаронены, прадпрымальнікі абвешчаны фюрарамі прадпрыемстваў. Неўзабаве была ўведзена абавязковая працоўная павіннасць.
У 1934 годзе Гітлер фізічна ліквідаваў частку верхавіны сваёй партыі («Ноч доўгіх нажоў»), а таксама, скарыстаўшыся выпадкам, — некаторых непажаданых людзей, якія не мелі дачынення да NSDAP.
Дзякуючы заканчэнню Вялікай дэпрэсіі, знішчэнню ўсякай апазіцыі і крытыкі, ліквідацыі беспрацоўя, прапагандзе, якая іграла на нацыянальных пачуццях, а пазней — тэрытарыяльным набыццям, Гітлер павялічыў сваю папулярнасць. Акрамя таго, ён дамогся буйных поспехаў у эканоміцы. У прыватнасці, пры Гітлеры Германія выйшла на першае месца ў свеце па вытворчасці сталі і алюмінію.
У 1935 годзе пасля плебісцыту Саар быў вернуты пад кіраванне Германіі.
У 1936 годзе быў складзены Антыкамінтэрнаўскі пакт паміж Германіяй і Японіяй. У 1937 годзе да яго далучылася Італія, у 1939 годзе — Венгрыя, Манчжоу-Го і Іспанія.
9 лістапада 1938 года адбыўся пагром яўрэяў, вядомы пад назвай «Крыштальная ноч». Пачынаючы з гэтага часу, пачаліся масавыя арышты і знішчэнне яўрэяў.
У сакавіку 1938 года была далучана Аўстрыя, у кастрычніку — Судэцкая вобласць Чэхаславакіі, а ў сакавіку 1939 года — створаны Пратэктарат Багеміі і Маравіі.
Другая сусветная вайна
1 верасня 1939 года нямецкія войскі ўварваліся ў Польшчу. Вялікабрытанія і Францыя абвясцілі вайну Германіі. На працягу 1939—1941 гадоў Германія разграміла Польшчу, Данію, Люксембург, Нідэрланды, Бельгію, Францыю, Грэцыю, Югаславію, Нарвегію. У 1941 годзе нацысты ўварваліся на тэрыторыю Савецкага Саюза і занялі значную частку яго еўрапейскай тэрыторыі.
У Германіі рос недахоп працоўнай сілы. На ўсіх акупаваных тэрыторыях вялося вербаванне вольнанаёмных гастарбайтараў. На славянскіх тэрыторыях ажыцяўляўся таксама масавы згон у рабства ў Германію. У Францыі ажыццяўляўся прымусовы набор працоўных, чыё становішча ў Германіі было прамежным паміж становішчам вольнанаёмных і рабоў.
Жорсткасці ў стаўленні да мірнага насельніцтва выклікалі рост партызанскага руху на тэрыторыі акупаваных СССР, Польшчы і Югаславіі. Паступова партызанская вайна разгарнулася таксама на акупаваных тэрыторыях Грэцыі і Францыі. На тэрыторыях акупаваных Даніі, Нарвегіі, Нідэрландах, Бельгіі і ў анексаваным Люксембургу рэжым быў мякчэй, аднак і там існавала антынацысцкае супраціўленне. Асобныя падпольныя арганізацыі дзейнічалі таксама ў самой Германіі.
20 ліпеня 1944 года ваеннымі здзейснена няўдалая спроба антыгітлераўскага перавароту з замахам на Гітлера.
Віталь Фёдаравіч Белавусаў
Віталь Фёдаравіч Белавусаў (Вита́лий Фёдорович Белоу́сов; —) — маёр Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Гісторыя Германіі
Другая сусветная вайна
У 1944 годзе недахоп прадуктаў харчавання стаў адчувацца і грамадзянамі Германіі. Авіяцыя краін антыгітлераўскай кааліцыі бамбіла гарады. Амаль цалкам былі разбураны Гамбург і Дрэздэн. З-за вялікіх страт асабовага склада ўзброеных сіл Германіі ў кастрычніку 1944 года быў створаны фольксштурм, у які мабілізавалі старых і юнакоў. Былі падрыхтаваны атрады вервольфа для будучай партызанска-дыверсійнай дзейнасці.
Блюшчык цвёрдаваласісты
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна 10-100 см вышынёй. Расліна пакрыта доўгімі валасінкамі. Зубцы чашачкі ланцэтныя, удвая карацей трубкі або амаль роўныя ёй. Вяночак 22-25 мм даўжынёй.
Віталь Фёдаравіч Белавусаў
Біяграфія
Віталь Белавусаў нарадзіўся 25 студзеня 1921 года ў вёсцы Панфілава (цяпер — Антропаўскі раён Кастрамской вобласці) у сялянскай сям’і. У дзіцячым узросце пераехаў у Ленінград, дзе скончыў 9-ю Ленінградскую артылерыйскую спецыяльную школу. У 1937 годзе быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1941 годзе скончыў Ленінградскае артылерыйскае вучылішча.
Гісторыя Германіі
Другая сусветная вайна
8 мая 1945 года быў падпісаны акт пра капітуляцыю ўзброеных сіл Германіі.
Віталь Фёдаравіч Белавусаў
Біяграфія
З чэрвеня 1941 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Удзельнічаў у баях пад Псковам (26 чэрвеня, быў паранены) і Арлом. У красавіку 1943 года за адзнаку ў баях быў узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны 2-й ступені, а затым — ордэнам Чырвонай Зоркі. Да вясны 1945 года маёр Віталь Белавусаў камандаваў 1-м дывізіёнам 666-га артылерыйскага палка 222-й стралковай дывізіі 33-й арміі 1-га Беларускага фронту. Вызначыўся падчас Берлінскай аперацыі, калі дывізіён Белавусава быў нададзены 757-му стралковаму палку з мэтай забяспечыць агнём яго баявыя дзеянні.
Гісторыя Германіі
Другая сусветная вайна
23 мая 1945 года саюзнікі арыштавалі новы ўрад Германскай імперыі і спынілі яе дзяржаўнае існаванне.
Блюшчык цвёрдаваласісты
Распаўсюджанне
Ва Украіне від расце ў лясах і кустах амаль на ўсёй тэрыторыі, у стэпе сустракаецца радзей, на поўдні знікае.
Віталь Фёдаравіч Белавусаў
Біяграфія
16 красавіка 1945 года пяхота разам са зброяй Белавусава прарвала лінію абароны нямецкіх войскаў у пасёлку Брыскаў (цяпер — Брыскаў-Фінкерхерд). 18 красавіка 1945 года дывізіён забяспечваў падтрымку агнём полк у фарсіраванні ім канала Одэр-Шпрэе. 28 красавіка падчас бою за населены пункт Кушкоў за 50 кіламетраў на паўднёвы ўсход ад Берліна Белавусаў вывеў свой дывізіён для стральбы прамым навядзеннем, знішчаючы найбольш важныя цэлі, якія перашкаджалі прасоўванню савецкіх падраздзяленняў наперад. У гэтым баі Белавусаў атрымаў цяжкае раненне, ад якога 30 красавіка 1945 года памёр у шпіталі. Быў пахаваны на вайсковых могілках у горадзе Цыбінка (Польшча). У 1971 годзе прах Белавусаў быў з ушанаваннямі перапахаваны ў Ленінградзе, на Красненькіх могілках.
Гісторыя Германіі
Акупацыя Германіі
Пасля спынення 23 мая 1945 года дзяржаўнага існавання Германіі ад яе тэрыторыі былі аддзелены тэрыторыя былой Аўстрыі (падзелена на 4 зоны акупацыі), Эльзас і Латарынгія (вернутыя ў склад Францыі), Судэцкая вобласць (вернутая ў склад Чэхаславакіі), вобласць Эйпена і Мальмедзі (вернута ў склад Бельгіі), адноўлена дзяржаўнасць Люксембурга, аддзелены анексаваныя ў 1939 годзе тэрыторыі Польшчы (Позен, Варталанд, частка Памераніі). Мемельская (Клайпедская) вобласць вернутая ў склад Літоўскай ССР. Усходняя Прусія падзелена паміж СССР і Польшчай. Астатняя частка падзелена на 4 акупацыйных зоны — савецкую, амерыканскую, брытанскую і французскую. Частку сваёй акупацыйнай зоны на ўсход ад рэк Одэра і Нейсэ СССР перадаў Польшчы.
Члены антыгітлераўскай кааліцыі, першым чынам ЗША, СССР, Вялікабрытанія, а пазней і Францыя, спачатку дамагаліся ажыццяўлення ўзгодненай акупацыйнай палітыкі. Галоўнымі задачамі ў гэтай палітыцы былі дэмілітарызацыя і «дэнацыфікацыя».
Чэмпіянат свету па снукеры 1972
Чэмпіянат свету 1972 (World Snooker Championship 1972, таксама вядомы як Park Drive World Snooker Championship 1972) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з сакавіку 1971 года па 26 лютага 1972 года на арэне Selly Park British Legion, у Бірмінгеме, Англія. Турнір стаў 35-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе. Кампанія Park Drive упершыню спансавала турнір. Прызавы фонд турніру склаў £400, якія атрымаў пераможца.
Гісторыя Германіі
Акупацыя Германіі
Прынцыпы акупацыйнай палітыкі і вялікая частка тэрытарыяльных змен былі зафіксаваны Патсдамскім пагадненнем.
Роберт Раўшэнберг
Раўшэнберг добра вядомы сваімі «» (1954–1964), групай твораў, якія ўключалі прадметы штодзённага карыстання ў якасці мастацкіх матэрыялаў і якія сціралі адрозненні паміж жывапісам і скульптурай. Апрача жывапісу і скульптуры, ён працаваў з фатаграфіяй, гравюрай і перформансам.
Гісторыя Германіі
Федэратыўная Рэспубліка Германіі
Федэратыўная Рэспубліка Германіі была абвешчана ў 1949 годзе на тэрыторыі брытанскай, амерыканскай і французскай акупацыйных зон. Сталіцай ФРГ быў горад Бон. Францыя спрабавала адлучыць ад Германіі Саарскую вобласць, але ў выніку па Люксембургскаму дагавору 1956 года Саар быў уз'яднаны з ФРГ.
Дзякуючы дапамогі амерыканцаў па плану Маршала ў 1950-х гадах быў дасягнуты хуткі рост эканомікі (германскі эканамічны цуд), які доўжыўся да 1965 года. Для задавальнення запатрабавання ў таннай працоўнай сіле ФРГ падтрымлівала прыток гастарбайтараў, галоўным чынам з Турцыі.
Да 1969 года краінай кіравала партыя ХДС (звычайна ў блоку з ХСС і радзей з СвДП). У 1950-х гадах быў распрацаваны шэраг надзвычайных законаў, забаронены шматлікія арганізацыі, у тым ліку Камуністычная партыя, уведзены забароны на прафесіі. У 1955 годзе ФРГ увайшла ў НАТА.
У 1969 годзе да ўлады прыйшлі сацыял-дэмакраты. Яны прызналі непарушнасць паваенных меж, аслабілі надзвычайнае заканадаўства, правялі шэраг сацыяльных рэформ. У далейшым сацыял-дэмакраты і хрысціянскія дэмакраты чаргаваліся ва ўладзе.
Заходні Берлін
З 1945 года Берлін быў падзелены паміж краінамі антыгітлераўскай кааліцыі на чатыры акупацыйныя зоны. Усходняя зона, занятая савецкімі войскамі, стала пасля сталіцай Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі. У трох заходніх зонах кантроль ажыццяўлялі, адпаведна, акупацыйныя ўлады ЗША, Вялікабрытаніі і Францыі.
Пасля ўтварэння ФРГ і ГДР абедзве дзяржавы заявілі пра свае прэтэнзіі на суверэнітэт над Заходнім Берлінам.
Са складаннем 3 верасня 1971 года Чатырохбаковага пагаднення суадносіны ФРГ — Заходні Берлін — ГДР былі пастаўлена на новую прававую базу. У Заходнім Берліне заставаўся акупацыйны рэжым.
У 1990 годзе Заходні Берлін увайшоў у склад адзінай Германіі.
Германская Дэмакратычная Рэспубліка
Абвяшчэнне ГДР адбылося 7 кастрычніка 1949 года — праз месяц у адказ на стварэнне на тэрыторыі трох заходніх акупацыйных зон Федэратыўнай Рэспублікі Германіі.
Як абвяшчалася, грамадзяне ГДР мелі ўсе дэмакратычныя правы і свабоды. Хоць дамінантнае становішча ў краіне займала Сацыялістычная адзіная партыя Германіі (яе вядучая роля была замацавана ў Канстытуцыі), нароўні з ёю на працягу дзесяцігоддзяў існавалі і чатыры іншыя партыі.
Тэмпы эканамічнага развіцця ГДР былі ніжэйшчымі, чым у ФРГ, і самымі нізкімі сярод дзяржаў Варшаўскага дагавора. Тым не менш, узровень жыцця ў ГДР заставаўся самым высокім сярод усходнееўрапейскіх дзяржаў. Да 1980-х гадоў ГДР стала высокаразвітай індустрыяльнай краінай з інтэнсіўнай сельскай гаспадаркай. Па аб'ёме прамысловай прадукцыі ГДР займала 6-е месца ў Еўропе.
Сучасная гісторыя Германіі
Гарбачоўскія рэформы ў СССР былі насцярожана ўспрыняты ўладамі ГДР і з запалам — у ФРГ. У 1989 годзе напружанасць у ГДР стала ўзрастаць. Увосень са сваёй пасады вышэйшага партыйнага кіраўніка сышоў шматгадовы лідар краіны Эрых Хонекер, яго месца заняў былы лідар Саюза свабоднай нямецкай моладзі Эган Крэнц. Аднак ён прабыў на чале дзяржавы нядоўга, усяго некалькі тыдняў. Напачатку лістапада ў Берліне пачалася грандыёзная дэманстрацыя, якая скончылася разбурэннем Берлінскай сцяны. Гэта стала першым крокам на шляху да аб'яднання дзвюх германскіх дзяржаў. Неўзабаве на тэрыторыі ГДР увайшла ў абарот нямецкая марка ФРГ, а ў жніўні 1990 года паміж двума бакамі быў падпісаны Дагавор аб усталяванні адзінства.
Пасля аб'яднання ФРГ і ГДР 3 кастрычніка 1990 года: Федэратыўная Рэспубліка Германіі (ФРГ). З 1995 года ў поўным найменні краіны слова Германія стаіць у назоўным склоне.
Партызанская брыгада імя У. І. Леніна (В. У. Каткоў)
Склад
Брыгада была створана на базе атрадаў імя К.Я. Варашылава і імя Г. К. Жукава вылучаных з партызанскай брыгады імя І. В. Сталіна Брэсцкай вобласці. У чэрвені 1944 года быў створаны атрад імя Л. П. Зяленіна.
Гісторыя
Партызаны вялі баі па ліквідацыі апорных пунктаў праціўніка і валасных упраў. Пры нападзе на гарнізон у райцэнтры Дамачава знішчылі склады са збожжам, сыравінай, захапілі шмат зброі. У жніўні — кастрычніку 1943 падарвалі 3 эшалоны, 19 мастоў, у тым ліку 1 чыгуначны, разабралі 1 км чыгуначнага палатна, пашкодзілі 4 км тэлефонна-тэлеграфнай лініі. З удзелам мясцовых жыхароў вывелі са строю ўчастак шашэйнай дарогі Брэст — Уладава. У ноч на 15 лістапада атрад імя Жукава разбіў гарнізон праціўніка ў Шацку Валынскай вобласці. У час бою знішчыў варожыя склады, захапіў у палон каля 100 нямецкіх паліцэйскіх, шмат зброі.
20 ліпеня 1944 года брыгада (1151 партызан; атрады імя Варашылава, імя Жукава, імя Зяленіна (атраду нададзена імя камандзіра партызанскай брыгады імя Сталіна, які загінуў у баі)) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Цімніца
Ці́мніца — возера ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці, за 26 км на паўночны захад ад горада Шчучын, за 2 км на паўночны захад ад вёскі Шчанец, у басейне ракі Котра.
Размешчана сярод лесу. Берагі высокія, пясчаныя, на паўночным захадзе забалочаныя. Злучана ручаём Цімніца з ракой Котра.
Glechoma longituba
Glechoma longituba — від травяністых раслін сямейства.
Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета БССР 12-га склікання
Вярхоўны Савет БССР 12-га склікання (1990—1995 гг.) — першы парламент у гісторыі незалежнай Рэспублікі Беларусь.
Спіс дэпутатаў (няпоўны):
Смаленскі Брод
Смаленскі Брод (Смоленский Брод) — хутар у Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Селязнёўскага сельскага паселішча.
NGC 3062
NGC 3062 (іншыя абазначэнні — ZWG 8.2, NPM1G +01.0256, PGC 28699) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Секстант.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лікія
Лікія (Λυκία) — у старажытнасці краіна на поўдні Малай Азіі, на тэрыторыі сучаснай правінцыі Анталья (Турцыя).
У 1 тысячагоддзі да н.э. Лікію насялялі лікійцы, патомкі лувійцаў. З сярэдзіны VI стагоддзя да н.э. Лікія знаходзілася пад уладай персаў. У канцы IV стагоддзя да н.э. — у складзе дзяржавы Аляксандра Македонскага. У 295—197 — пад уладай Пталамеяў. Заваяваная Рымскай імперыяй. З 395 — у складзе Візантыі. З XI стагоддзя патрапіла пад уладу мусульман.
Агенцтва ЗША па міжнародным развіцці
Агенцтва ЗША па міжнародным развіцці (АМР ЗША) (United States Agency for International Development, USAID) — незалежнае агенцтва федэральнага ўрада ЗША. Адказвае за неваенную дапамогу ЗША іншым краінам. Адміністратар Агенцтва і яго намеснік прызначаюцца прэзідэнтам са згоды Сената і дзейнічаюць у каардынацыі з Дзяржаўным Сакратаром ЗША. Асноўныя кірункі працы Агенцтва ўключаюць падтрымку гандлю, сельскай гаспадаркі, эканамічнага росту, аховы здароўя, экстраную гуманітарную дапамогу, садзейнічанне ў прадухіленні канфліктаў і падтрымку дэмакратыі ў больш чым 100 краінах свету.
Апісанне
Акт аб стварэнні USAID быў падпісаны прэзідэнтам Джонам Кенэдзі ў лістападзе 1961 года. Упершыню адзін з дзяржаўных інстытутаў ЗША цалкам сканцэнтраваўся на доўгачасовай дапамозе ў эканамічным і сацыяльным развіцці іншых краін, аб'яднаўшы ў сабе функцыі некалькіх ранейшых арганізацый. На фінансаванне праграм гэтай арганізацыі штогод вылучаецца каля 1 % федэральнага бюджэту ЗША. USAID мае свае прадстаўніцтвы ў большасці краін свету.
Стварэнне падобнага Агенцтва стала вынікам працы па парадкаванні разрозненых праграм амерыканскай міжнароднай дапамогі, у аснове якіх ляжаў План Маршала, паводле якога ЗША аказвала дапамогу паваеннай Еўропе і які завяршыўся ў чэрвені 1951 года.
Кукалка
Кукалка — прамежкавая стадыя ў развіцці насякомага з поўным ператварэннем, у час якой знікаюць лічынкавыя органы і развіваюцца органы дарослай асобіны (імага).
Тыпы
Адрозніваюць З тыпы кукалак: свабодная (адкрытая) — у сеткакрылых, перапончатакрылых, большасці жукоў; пакрытая — у матылёў, даўгавусых і прамашоўных караткавусых двухкрылых; скрытая (несапраўдны кокан, пупарый) — у мух, галіц. Кукалка не корміцца і звычайна нерухомая. Працягласць стадыі кукалкі ад б—10 сутак (у некаторых мух) да многіх месяцаў.
Тхарына
Тхарына (Тхарино) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Селязнёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Прэм’ер-міністр Ізраіля
Прэм’ер-міністр Ізраіля (ראש ממשלת ישראל) — дзяржаўная пасада, якая існуе з моманту ў 1948 годзе па цяперашні час.
Прэм’ер-міністр Ізраіля — кіраўнік урада. У адпаведнасці з, Прэзідэнт Ізраіля, на працягу сямі дзён пасля заканчэння выбараў у Кнэсет, пасля кансультацый з лідарамі , якія атрымалі прадстаўніцтва, даручае фармаванне ўрада аднаму з чальцоў Кнэсета, як правіла лідару фракцыі, якая атрымала большасць месцаў у парламенце. Кандыдат фарміруе ўрадавую кааліцыю ў Кнэсеце, прадстаўляе свой варыянт складу кабінета, і, у выпадку атрымання вотуму даверу, становіцца кіраўніком урада. У перыяд 1996—2001 гадоў прэм’ер-міністр абіраўся грамадзянамі напрамую, выбары кіраўніка ўрада праходзілі паралельна з парламенцкімі.
Свята-Георгіеўская царква (Жыровіцы)
Свята-Георгіеўская царква — адна з цэркваў Жыровіцкага Свята-Успенскага манастыра ў Слонімскім раёне, помнік драўлянага дойлідства.
Выдавецтва
Выдавецтва — прадпрыемства (дзяржаўнае, грамадскае, кааператыўнае або прыватнае) — медыя-кампанія, якая працуе ў вобласці літаратуры, мастацтва, музыкі або навукі, і прадукцыя якой можа капіравацца і распаўсюджвацца. Распаўсюджванне выдавецкай прадукцыі можа ажыццяўляцца праз каналы гандлю, Інтэрнэт, а таксама непасрэдна самім выдаўцом. Распаўсюджванне можа быць як платным, так і бясплатным, у залежнасці ад мэт існавання выдавецтва і ад яго бізнес-мадэлі.
Рэспубліка Беларусь
Дзяржаўныя
Тбіліскі эмірат
Тбіліскі эмірат — ісламскае дзяржаўнае ўтварэнне пад эгідай Арабскага халіфата, якое існавала ва Усходняй Грузіі з 736 па 1122 г. (фактычна - да 1080 года). Эмірат кіраваўся спачатку дынастыяй Шуабідаў (галіна дынастыі Амеядаў), а затым пасля адступніцтва эміра Саака, яе змяніла дынастыя Джафарыдаў. Сталіца - Тбілісі. Утварэнне эмірата — следства арабскіх заваяванняў на Каўказе, якія пачаліся ў 645 годзе і пасля 90 гадоў прывялі да ўзяцця Тбілісі (735) войскамі арабскага палкаводца Мервана з дынастыі Амеядаў, празванага грузінамі за яго жорсткасць «глухім», бо ён быў глухі да народных пакут, армяне празвалі яго "сляпым", бо ён быў сляпы да народных слёз, арабы празвалі яго «аслом» за ўпартасць (халіф Марван II). Мерван быў прызначаны намеснікам Каўказа, у яго задачы ўваходзіла ісламізацыя ўсяго рэгіёну, а ў Тбілісі ён прызначыў эміра, улада якога распаўсюджвалася на ўсю Усходнюю Грузію (а да 778 года - і на захад краіны). Да пачатку IX стагоддзя тэрыторыя эмірата скарацілася да межаў Картлі. Уласна мусульманскім горадам можна было назваць толькі Эль-Тэфеліс, які быў перабудаваны па ўзоры іншых гарадоў халіфата і па насельніцтву сярод гарадоў Каўказа саступаў толькі Дэрбенту. Асноўная ж частка насельніцтва ў рэгіёнах прытрымлівалася хрысціянскай веры. У сярэдзіне IX стагоддзя тбіліскі эмір паспрабаваў спыніў выплачваць халіфу даніну. У адказ Абасіды адправілі карную экспедыцыю пад кіраўніцтвам гуляма Бугі ал-Кабіра (853). Тбілісі быў падвергнуты разгрому, а непакорлівы эмір Саак з дынастыі Шуабідаў быў укрыжаваны. Хрысціянскае насельніцтва пачало міграваць ў абхазскае царства, а тэрыторыя эмірата працягвала скарачацца. У XI стагоддзі эміру падпарадкоўваўся толькі Тбілісі з прыгарадамі. Пасля 1080 года згадкі пра Тбіліскі эмірат знікаюць. Паводле грузінскіх крыніц, горадам кіраваў савет старэйшын. У 1122 годзе ў Тбілісі трыумфальна увайшоў цар Давід Будаўнік, які зрабіў горад сталіцай дзяржавы Баграціёна.
Гістарычныя песні
Гістарычныя песні — жанр народнай паэтычнай творчасці: песні, у якіх адлюстраваны рэальныя гістарычныя падзеі, асобы, звязаныя з канкрэтнымі мясцінамі, абставінамі, часам. У фальклоры розных народаў жанр гістарычнай песні займае неаднолькавае месца.
Беларуская гістарычная песня
У багатай вуснапаэтычнай спадчыне беларусаў уласна гістарычных песен няшмат. Гэта тлумачыцца, верагодна, дзеяннем старажытнай і вельмі моцнай традыцыі падаваць усе праявы жыцця ў цыклічнай замкнутасці: прыродныя — па порах года, чалавечыя — па этапах жыцця, суаднесенага з касмічным кругаваротам. Існаванне найбагацейшага каляндарна-абрадавага і сямейна-абрадавага фальклору сведчыць пра перавагу цыклічных уяўленняў над храналагічным бачаннем гістарычнага працэсу. Не садзейнічалі захаванню і ўзбагачэнню жанру гістарычнай песні неспрыяльныя ўмовы нацыянальна-дзяржаўнага развіцця беларусаў. Адсутнічае фальклорнае адлюстраванне шматлікіх гераічных, трагічных падзей летапіснага перыяду, часоў змагання з крыжацкімі наездамі, барацьбы з агрэсіяй Маскоўскага княства і інш. Захаваліся адзінкавыя творы пра дакладна гістарычныя падзеі на Беларусі: перамогу 8 верасня 1514 г. пад Оршай войска ВКЛ на чале з князем Канстанцінам Астрожскім («Ой, у нядзельку параненька»), пра дзяржаўнага і ваеннага дзеяча Мікалая Радзівіла Чорнага, які падаецца казачным асілкам (яму варта страпянуцца, і «Усе жалезы паляцелі, а вяроўкі загудзелі. Схапіў шаблю, схапіў меч, пагнаў шведаў у свет прэч»), пра татараў, што стаялі пад Крычавам ці «каля Клеціўска» («Падымалісь чорны хмары»), пра казакоў, што дашчэнту зруйнавалі Магілёў («Ой, у горадзе Магілёве») і інш.
Найбольш у песнях адбілася шматвяковае процістаянне славян з цюркска-татарскім этнасам. Звязаныя з ім перажыванні закраналі кожнага чалавека незалежна ад яго грамадскага статуса: палон, няволя ў татараў (туркаў), пакутніцкая смерць, разбурэнне сямейных гнёздаў, самазабойства як паратунак ад няволі — усё гэта стала тэмамі песень, якія бытавалі ў фальклоры многіх славянскіх народаў, у т.л. і ў беларусаў. У гістарычнай песні гэтай тэматыкі адбілася рашучае непрыняцце варварскіх азіяцкіх вайсковых і бытавых звычаяў (продаж чалавека ў няволю, купля жонак, гандаль блізкімі і да т.п.). У гістарычнай песні услаўляецца стойкасць чалавека, што не спакушаецца прапановамі ворагаў («Рыцар Байда»), бязмежная адданасць свайму роду, сваёй бацькаўшчыне («Дзяўчына-паланянка», «Маці ў палоне ў Зяця-татарына» і інш.).
У гістарычнай песні больш позняга часу трапляюцца сюжэты, навеяныя падзеямі руска-турэцкай вайны, якая ўцягвала ў свой вір шмат салдат-беларусаў.
Казахская гістарычная песня
З'явіліся ў XV ст. У гістарычных песнях пераважаюць агульнанародныя дзяржаўныя ідэалы. Паміж гераічным эпасам і гістарычнымі песнямі існуе істотнае адрозненне не толькі ў ідэях, сюжэтах і тэматыцы, але і ў паэтыцы. Так, у гістарычных песнях не сустракаюцца такія матывы, як цудоўнае нараджэнне батыра, пошукі ім нявесты, гераічнае сватаўство, нараджэнне спадчынніка. Таксама адсутнічае, як правіла, гіпербалізацыя ў апісанні героя і яго подзвігаў, характэрная для эпасу. Большасць гістарычных песень апісвае найбольш значныя падзеі XVIII ст. — асабліва цяжкага перыяду ў гісторыі казахскага народа. Самыя вядомыя гістарычныя песні: «Каракерей Кабанбай батыр», «Богенбай батыр», «Сабалак», «Олжабай батыр», «Жанибек батыр», «Отеген», «Райымбек», «Бердикожа батыр» і інш. Існуюць гістарычныя песні, прысвечаныя барацьбе за незалежнасць, супрацьстаяння царскаму і феадальнаму гнёту, а таксама нацыянальна-вызваленчаму паўстанню 1916 г. У рукапісным фондзе НАН Казахстана захоўваецца больш за 150 запісаў гістарычных песень.
Эпітафія
Эпіта́фія (ері — на і taphos — магіла) — адзін з вершаваных жанраў. У антычнай лірыцы — верш-надпіс на магільным помніку. У такім значэнні эпітафія зрэдку ўжываецца і  сёння. Аднак яшчэ ў старажытнасці гэтым тэрмінам сталі называць любы невялікі  верш, напісаны ў форме надмагільнага  надпісу,  так званы  фіктыўны  надмагільны надпіс. З часам  эпітафія  набыла  выразнае  сатырычнае  гучанне,  стала  зброяй  ідэйнай,  палітычнай барацьбы. Такія функцыі яна атрымала, напрыклад, у творчасці выдатнага шатландскага паэта XVIII ст. Р. Бёрнса. З беларускіх  пісьменнікаў  упершыню  да  эпітафіі звярнуўся С. Полацкі. Пасля яго доўгі час гэтым жанрам ніхто не карыстаўся, і толькі на пачатку XX ст. ён адрадзіўся  ў  творчасці  Я. Купалы («Мая  эпітафія», 1906). У сучаснай беларускай паэзіі эпітафія з'яўляецца найперш відам сатырычнай паэзіі (асобныя эпітафіі М. Танка і В. Віткі).
Цзінканскі інцыдэнт
Цзінканскі інцыдэнт, таксама вядомы як Прыніжэнне Цзінкана і Засмучэнні перыяду Цзінканга  — захоп чжурчжэнямі у палон адразу двух сунскіх імператараў 9 студзеня 1127 года.
У 1127 падчас сілы дынастыі Цзінь аблажылі і разрабавалі Біньцзін (сучасны Кайфэн), сталіца дынастыі Сун. Сілы Цзінь захапілі імператара разам з бацькам Хуэй-цзунам, і многімі членамі імператарскай сям’і і чыноўнікамі імператарскага двара Сун.
Гэта падзея азнаменавала канец эпохі, вядомай як, калі дынастыя Сун кантралявала большую частку Кітая. Некаторым членам Імператарскай сям’і Сун, у прыватнасці Чжаа Гоу (пазней імператар ), удалося бегчы ў Паўднёвы Кітай, дзе яны аднавілі дынастыю Сун (як дынастыю ) у новай сталіцы Ліньань (сучасны Ханчжоу). Гэта падзея таксама ўнесла значны ўклад у вяртанне нашчадкаў імператара на лінію пераемнасці, паколькі большасць нашчадкаў імператара  была выкрадзена; сам імператар  таксама не змог пакінуць спадчынніка.
Гэта падзея была названа «Цзінканскім інцыдэнтам», таму што яна адбылася ў «Цзінкан» — перыяд праўлення імператара Цынь-цзуна.
Перадумовы
У 1120 годзе ў рамках Саюзу праз мора дынастыі Цзінь і Сун пагадзіліся стварыць ваенны саюз супраць дынастыі і, калі ён атрымае перамогу, падзяліць тэрыторыі Ляа. Цзінь атрымае большую частку Паўночнай Зямлі, а Сун атрымае меншую частку ў паўднёвым рэгіёне, званым.
Армія Цзінь разрабавала сталіцу Ляа і паклала канец дынастыі Ляа. Аднак армія Сун на поўдні не змагла пракрасціся нават на абарончыя пазіцыі Ляа, а пасля пацярпела паражэнне ад рэшткаў войскаў Ляа. Гэта выявіла абмежаванні арміі Сун, а таксама карупцыю і неэфектыўнасць імператарскага двара Сун. У рэшце рэшт Цзінь узяў пад свой кантроль усе былыя тэрыторыі Ляа.
Пасля падзення дынастыі Ляа дынастыя Сун жадала, як і было абяцана. Дынастыя Цзінь прадала зямлю па цане 300 000 шоўку і 200 000 унцый срэбра. Гэтая цана лічылася надзвычай шчодрай, паколькі гэта даніна, якую Сун плацілі Ляа кожны год па 1005 года.
Перадумовы вайны
Паводле «», у 1123 годзе, праз тры гады пасля падзення Ляа, генерал перайшоў да дынастыі Сун. Паколькі ён быў губернатарам кантраляванай Цзінь прэфектуры Пінчжоу (сучасны павет, раёна на поўнач ад шаснаццаці прэфектур на другім баку Вялікай сцены, прэфектура Пінчжоу таксама была аб’яднаная з тэрыторыяй Сун. Імператарскі двор Сун першапачаткова вітаў дэзертырства і прысвоіў Чжан Цзе ганаровы тытул і зямлю. Замест гэтага дынастыя Цзінь паслала невялікую армію, закліканую адмяніць перабег, але пацярпела паразу ад войскаў Чжан Цзе.
Першая аблога Біньцзіна
Армія Цзінь уварвалася на тэрыторыю Сун з захаду і з поўначы. Паўночная армія Цзінь хутка наступала, вызваліўшы ў кастрычніку 1125 года, а за ім, ,  і  у студзені 1126 года. Гэтая армія, якой камандаваў, не сустрэла вялікага супраціву, паколькі большасць генералаў Сун як толькі прыбыла армія Цзінь, здалі сябе і свае гарады. З іншага боку, заходняя армія Цзінь, якой камандаваў, з самага пачатку ўтрымлівалася недалёка ад гарадоў Датун і Таюань і не дамаглася значнага прагрэсу да канца вайны. У лютым 1126 года паўночная армія Цзінь перасекла Жоўтую раку і пачала аблогу Біньцзіна (сучасны Кайфэн), сталіцы Сун. Да таго, як захопнікі акружылі горад, імператар Хуэй-цзун адрокся ад стальца на карысць свайго старэйшага сына, імператара, і збег у сельскую мясцовасць са сваім дваром. Паўночная армія Цзінь сутыкнулася з цяжкімі аблогавымі баямі, якія не падыходзілі для кавалерыі. Заходняя армія Цзінь ўсё яшчэ была затрыманая ў раёне Датуна і не магла прыйсці на дапамогу паўночнай арміі. Спрабуючы скончыць бітву хутчэй, імператар адправіў свайго дзевятага брата  ў варожы лагер для мірных перамоваў. Імператар Цзінь загадаў Чжаа Гоу ўзяць у закладнікі, пакуль імператарскі двор Сун не дасць выкуп. У рэшце рэшт імператарскі двор Сун выйшаў з выкупам, а горад Таюань таксама быў добрасумленна падораны Цзінь. Чжаа Гоу быў вызвалены, і паўночная армія Цзінь пачала адступаць.
Другая аблога Біньцзіна
Усё вярнулася да нармальнага жыцця, як толькі сілы Цзінь адступілі. Пышныя вечарынкі працягвалі ўладкоўвацца кожны дзень у імператарскім палацы. Імператар Хуэй-цзун вярнуўся ў Біньцзін з вёскі. Генералы меркавалі, што вялікая колькасць войскаў павінна быць гарнізонам уздоўж мяжы Хуанхэ. Імператар адхіліў прапанову, спаслаўшыся на тое, што сілы Цзінь могуць ніколі не вярнуцца. Многія вопытныя генералы, якія абаранялі горад пры першай аблозе Біньцзіна, былі вывезены са сталіцы і размешчаны ў іншых месцах краіны. Многія вайсковыя групы былі выведзеныя з эксплуатацыі або адпраўленыя назад у свае прэфектуры паходжання.
Паколькі большасць войскаў Цзінь толькі што вярнуліся са сваёй першай экспедыцыі і нават не дэмабілізаваліся, армія была хутка рэмабілізавана. Пасля прэцэдэнтаў, створаных у папярэдняй кампаніі, армія Цзінь падзялілася на дзве групы — паўночную армію Волібу і заходнюю армію Ніяньхана, нават адважыўшыся зноў прайсці тыя ж маршруты.
У верасні 1126 года дзве групы армій Цзінь ступілі на тэрыторыю Сун. Аднак, у адрозненне ад папярэдняй бітвы, заходняя армія змагла разрабаваць Датун усяго за месяц. Такія гарады, як Лаян і Чжэнчжоў, здаліся, вызваліўшы шлях у Біньцзін. Паўночная армія, вызваліўшы, і  ў верасні, перагрупавалася і пераправілася праз Жоўтую раку ў лістападзе. Затым яна раз’юшавалася і ў снежні былі разрабаваныя, , і іншыя гарады-спадарожнікі вакол Біньцзіна. Да сярэдзіны снежня абодва войскі перагрупаваліся ў Біньцзіне, і сталіца была канчаткова абложана.
У адрозненне ад першай аблогі, абарона Біньцзіна ў другой аблозе мела некалькі фатальных недахопаў:
9 студзеня 1127 года Бяньцзін паў перад войскамі Цзінь. Імператар Цынь-цзун і яго бацька, імператар Хуэй-цзун, трапілі ў палон да арміі Цзінь. Такім чынам, дынастыя Паўночнай Сун падышла да канца.
Выкраданне
Згодна са, войскі Цзінь разрабавалі ўсю імператарскую бібліятэку і палацавыя ўпрыгажэнні. Войскі Цзінь таксама выкралі ўсіх служанак і імперскіх музыкаў. таксама была выкрадзена, а іх рэзідэнцыі разрабаваны. Усім зняволеным жанчынам было загадана пад страхам смерці служыць арыстакратам Цзінь, незалежна ад рангу ў грамадстве, які яны займалі раней. Прынц Цзінь хацеў ажаніцца з дачкой імператара Хуэй-цзуна, якая ўжо была жонкай іншага мужчыны. Пазней наложніцы імператара таксама былі перададзеныя прынцу імператарам Тай-цзунам. Каб пазбегнуць палону і рабства чжурчжэняў, многія палацавыя жанчыны скончылі жыццё самагубствам.
Імператар Тай-цзун баяўся, што астатнія войскі Сун пачнуць контрнаступленне для вяртання сталіцы. Таму ён стварыў марыянеткавы ўрад у Біньцзіне для зямель на поўдзень ад Жоўтай ракі пад назвай Чу (楚) і загадаў вывесці ўсе здабыткі і зняволеных назад у сталіцу Цзінь — (цяпер у межах Харбіна). Палонныя адправіліся ў сталіцу Цзінь разам з маёмасцю. Больш за 14 000 чалавек, уключаючы імператарскую сям’ю Сун, адправіліся ў гэтае падарожжа. Іх асяроддзе — амаль усе міністры і генералы Паўночнай дынастыі Сун — пакутавалі ад хвароб, абязводжвання і знясілення, і многія так і не дасягнулі канца дарогі. Па прыбыцці кожны чалавек павінен быў прайсці рытуал, у якім чалавек павінен быў апрануты толькі ў авечую скуру на голае цела. У адрозненне ад таго, што лічылася раней, цырымонія праводзілася на аснове старажытных ханскіх звычаяў, сабраных экспертамі Цзінь з Кітая, а не рытуалам чжурчжэняў. Імператрыца Чжу скончыла жыццё самагубствам, таму што не вытрымала прыніжэння. Мужчын прадавалі ў рабства ў абмен на коней з суадносінамі дзесяць чалавек на каня. Жанчыны, асабліва былыя прынцэсы Сун, сталі рабамі палаца ў частцы палаца Цзінь пад назвай Пральня (浣衣 院), а іншыя былі ўзятыя ў якасці рабоў прынцамі Цзінь і іншымі. Некаторыя прынцэсы Сун сталі наложніцамі прынцаў Цзінь. Хтосьці купіў «былых імператарскіх людзей» менш чым за дзесяць унцый золата.
У адплату за згвалтаванне чжурчжэньскіх жанчын кіданьскімі мужчынамі, кіданьскія жанчыны-зняволеныя былі аддадзены ў жонкі князям кітайскай Сун, калі яны абодва былі ўзяты ў палон чжурчжэнямі. Сапраўдныя кітайскія жонкі прынцаў Сун былі канфіскаваныя і заменены на кіданьскія. Аднаму з сыноў імператара Сун Хуэй-цзуна з палаца Ляа была прадастаўлена жонка з кіданяў, а іншаму сыну — Цзінь у. Чжурчжэні працягвалі дараваць новых жонак захопленым прынцам Сун, унукам і сынам імператара Сун Хуэй-цзуна пасля таго, як яны забралі сваіх першапачатковых кітайскіх жонак. Чжурчжэні сказалі прынцам Сун, што ім пашанцавала, таму што чжурчжэні абыходзіліся з ляа-кіданьскімі членамі каралеўскай сям’і нашмат горш, чым з членамі каралеўскай сям’і Сунскага Кітая, чжурчжэньскім салдатам дарылі дзяцей ляа-кіданьскага імператара ў якасці падарункаў, у той час як імператару Сун было дазволена захаваць дзяцей у палоне. Чжурчжэні разрабавалі і разбурылі вярхоўную ва Унутранай Манголіі і спалілі магілы продкаў імператараў Ляа. Імператар правёў рэшту жыцця ў палоне Ляа, хоць яго статус у канчатковым выніку быў павышаны да дваранства, і ён пачаў атрымліваць грашовыя выплаты. У 1156 годзе, як прыніжэньне абодвух мужчын, былы імператар і былы імператар Ляа  былі вымушаныя імператарам Цзінь згуляць матч пола адзін супраць другога. Цынь-цзун быў слабым і кволым і таму зваліўся з каня, у той час як Цяньцзо-дзі, хоць сам быў ужо даволі стары, быў больш знаёмы з верхавой яздой і спрабаваў выратавацца на кані, але лучнікі чжурчжэняў яго застрэлілі.
Каралеўскія прынцэсы кіданяў Ляа з сям’і і сям’і Сяа (клан кансортаў дынастыі Ляа) таксама былі раздадзеныя прынцам чжурчжэняў Цзінь у якасці наложніц. Прынц чжурчжэняў узяў наложніцамі лэдзі Сяа (蕭 氏), кансортку Чэнь (宸 妃) лэдзі Елу (耶律 氏), супругу Лі (麗妃) лэдзі Елу (耶律 氏), кансортку Ру (柔 妃), лэдзі Елу (耶律 氏) і Чжааюань (昭 媛). Да таго, як чжурчжэні зрынулі кіданяў, пасланцы кіданяў Ляа гвалтавалі жанчын і дзяўчат чжурчжэняў, што выклікала абурэнне чжурчжэняў супраць кіданьцаў. Пасланцаў кіданяў Ляа сярод чжурчжэняў гаспадары адорвалі жанчынамі на ноч. Незамужнія дзяўчыны чжурчжэняў і іх сем’і прымалі пасланнікаў Ляа, якія займаліся сэксам з дзяўчатамі. Пасланнікі Сун сярод Цзінь таксама забаўляліся спяваючымі дзяўчатамі ў Гідзе, Хэнань Прынцэсы Сун скончылі жыццё самагубствам, каб пазбегнуць згвалтавання, або былі забітыя за супраціўленне згвалтаванню Цзінь.
Бабрыха (возера)
Бабрыха (або Бабруха) — возера старычнага тыпу ў Чыгуначным раёне Гомеля. Знаходзіцца пад схілам карэннага берага р. Сож (гарадзішча Прудок) недалёка ад аднаго з адрэзкаў вуліцы Падгорнай і аўтамабільна-пешаходнага спуску са Старога Аэрадрома на Мельнікаў Луг.
Назва — народная. Матывам намінацыі служыць абыходкавае меркаванне, быццам некалі тут вадзіліся бабры.
Міхаіл Фёдаравіч Казлоў
Міхаі́л Фё́даравіч Казло́ў (нар., в. Гаўлі, , Гомельская вобласць) — беларускі военачальнік. Начальнік Глаўнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь — першы намеснік Міністра абароны Рэспублікі Беларусь у 1997—2001 гадах, генерал-лейтэнант (1993).
Біяграфія
З сялянскай сям’і, малодшы з чатырох сыноў. Пасля заканчэння школы два гады працаваў трактарыстам, у камсамоле. З 1965 года ў арміі. Скончыў Благавешчанскае вышэйшае танкавае каманднае вучылішча ў 1970 годзе, Ваенную акадэмію бранятанкавых войскаў у 1977 годзе.
Служыў у Туркестанскай і Паўночна-Каўказскай ваенных акругах, праходзіў службу ў Афганістане (1979—1981), у складзе савецкіх войск у Германскай Дэмакратычнай Рэспубліцы (1988—1992).