cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Спіс графаў Аверні
Графы Аверні
У 1574 годзе Генрых III стаў каралём Францыі і вярнуў графства Авернь маці. Кацярына Медычы завяшчала графства свайму ўнуку Карлу Валуа, пазашлюбнаму сыну Карла IX і Мары Тушэ, якое ён атрымаў у спадчыну пасля яе смерці ў 1589. У 1606 годзе Парыжскі парламент абавязаў Карла Ангулемскага вярнуць графства каралеве Маргарыце Наварскай, якая завяшчала яго Людовіку XIII, які далучыў яго да каралеўскага дамена. Карл Ангулемскі захаваў за сабой толькі тытул графа Аверні.
Беларусы Фінляндыі
Беларусы Фінляндыі — беларуская дыяспара ў Фінляндыі.
Беларуская прысутнасць у Фінляндыі вядома з часоў знаходжання яе ў складзе Расійскай імперыі. Выхадцы з Беларусі працавалі на адыходніцтве, служылі ў раскватараваных там гарнізонах царскай арміі, на караблях і базах Балтыйскага флоту, удзельнічалі ў Свеаборгскім паўстанні. У Першую сусветную вайну гарнізон Свеаборгскай крэпасці ўзначальваў з 1915 года беларус генерал-маёр Канстанцін Аляксееўскі.
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі ў Хельсінкі і іншых мястэчках ствараліся беларускія нацыянальныя арганізацыі. У склад абласнога камітэта арміі, флоту і рабочых (існаваў да 1918 года) уваходзіў матрос В.Муха, які ў чэрвені 1917 года заснаваў арганізацыю «Маракоў-беларусаў Балтыйскага флоту» (больш за 800 матросаў беларускага паходжання). На 3-м З'ездзе Беларускай сацыялістычнай грамады (Мінск) яе гельсінгфорскую арганізацыю (200 чалавек) прадстаўляў Муха. Прадстаўнікі Гельсінгфорскага флоцкага гарнізона прысутнічалі на 2-й сесіі Цэнтральнай рады беларускіх арганізацый у Мінску ў кастрычніку 1917 года.
У XXI стагоддзі беларускі асяродак ў Фінляндыі прадстаўляе Якуб Лапатка.
Млын моды
«Млын моды» («Мельница моды») — фестываль-конкурс моды і фота ў Рэспубліцы Беларусь. Першы беларускі модны форум агульнарэспубліканскага значэння, які праводзіцца з 2001 г. штогадова ў Мінску і з'яўляецца культурна-адукацыйным праектам для маладых дызайнераў адзення, мадэляў, майстраў фота, стылістаў і візажыстаў. Накіраваны на фарміраванне прафесійных кампетэнцый і павышэнне майстэрства моладзі Беларусі ў галіне моды, дызайна і вырабу адзення, фотамастацтва, тэкстыля і паслуг; збераганне нацыянальных культурных традыцый; асваенне лепшага замежнага досведу і пашырэнне міжнародных культурных сувязей. З'яўляецца прамым пераемнікам беларускага конкурсу «Супермадэль Беларусі» (1992—2000), таму адлік конкурсу «Млын моды» вядзецца з 1992 года. У 2002—2011 гг. фестываль меў статус міжнароднага (беларуска-расійскага). Аўтарам фестываля з'яўляецца Аляксандр Леанідавіч Варламаў (Саша Варламаў), які таксама быў арганізатарам і мастацкім кіраўніком фестываля у 2001—2011 гг.
Гісторыя стварэння і фармат фестываля
У 2001—2011 гг. афіцыйнымі арганізатарамі фестывалю выступалі Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт і Агенцтва моды Сашы Варламава. З 2012 г. афіцыйным арганізатарам фестывалю выступае Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь — у прыватнасці яго арганізацыя Нацыянальны цэнтр мастацкай творчасці дзяцей і моладзі. У 2001—2011 гг. арганізатарам і мастацкім кіраўніком фестываля з'яўляўся Аляксандр Леанідавіч Варламаў (Саша Варламаў). З 2012 г. арганізатарам фестываля з'яўляецца дырэктар Нацыянальнага цэнтра мастацкай творчасці дзяцей і моладзі Надзея Васільеўна Васільчанка, а мастацкім кіраўніком — Святлана Міхайлаўна Гнядзёнак (загадчык адзела моды і дызайна Нацыянальнага цэнтра мастацкай творчасці дзяцей і моладзі).
Аляксандр Варламаў у арганізацыі і зместу фестываля праяўляў патрэбную гнуткасць, заўсёды ведаючы, што трэба адэкватна рэагаваць на патрабаванні часу і глядзець у будучыню, аднак магістральным кірункам развіцця фестывалю заўсёды бачыў узаемны сінтэз раўнапраўных мастацтваў, дапамога маладым творцам праз стымуляванне іх развіцця і фармаванне беларускай нацыянальнай школы дызайна адзення, яе самаўсведамленне і інстытуцыяналізацыю.
Фестываль-конкурс праводзіцца сярод як пачынаючых, так і прафесійных мадэльераў, мадэляў, візажыстаў і фатографаў па наступным традыцыйным намінацыям: Часам у рамках фестывалю ўводзіліся іншыя намінацыі: «Pret-a-porter», «Стылізацыя нацыянальнага касцюма», «Суперфотамастак Беларусі», «Мадэль-дэбют фестываля» і інш.
На працягу году праходзяць адборныя туры фестываля-конкурсу па рэгіёнам Беларусі ў абласных цэнтрах, а вясной (як правіла, у канцы красавіка ці пачатку мая) праводзіцца фінал конкурсу ў Мінску. Саша Варламаў, зыходзячы з прынцыпа, як сам выказаўся, што «Мода — гэта не спорт», пабудаваў наступную спецыфічную структуру мерапрыемства па намінацыям «Школа моды» і «Майстар моды»: да фінала — конкурс, а фінал — фестываль дызайнераў адзення. Усе мадэльеры-фіналісты «Млына моды» (а іх магло быць і 200 чалавек) аўтаматычна станавіліся дыпламантамі фестываля. Гэта, на думку Варламава, дазваляла вырасціць шмат талентаў. Сярод фіналістаў намінацый «Школа моды» і «Майстар моды» міжнародныя эксперты вылучалі дызайнераў, якія атрымлівалі асаблівыя прызы і стажыроўкі, ахопліваючы тым больш паловы фіналістаў.
Традыцыйнымі складовымі часткамі фінала фестываля з'яўляюцца дэфіле, выстаўкі-ярмаркі, фотаэкспазіцыі, майстар-класы, прэс-канферэнцыі і фінальнае гала-прадстаўленне ў Вялікай зале. На фінале звычайна прысутнічаюць замежныя госці. Крытэрыі ацэнкі вядомы ўдзельнікам конкурсаў загадзя. У журы ўваходзяць і замежныя эксперты, каб узмацніць аб'ектыўнасць і незалежнасць ацэнак. Усе намінацыі сярод мадэляў вырашаліся па рэкамендацыям міжнародных экспертаў, якія пасля запрашалі пераможцаў удзельнічаць у паказах замежных калекцый адзення ў Мінску на «Млыне моды».
З кастрычніка 2003 г. фестываль наладзіў пастаяннае супрацоўніцтва з самымі значнымі школамі моды ў Еўропе: Міжнародная школа моды «ESMOD» (Мюнхен-Берлін), студыя «Berçot» (Парыж), «Academia di Costumo e di Moda» (Рым), «Istituto Europeo di Design» (Еўрапейскі інстытут дызайна, Мілан).
Дыпламанты намінацый «Школа моды» і «Майстар моды» звычайна атрымліваюць права (з кастрычніка 2003 г.) на замежныя стажыроўкі ў школы моды Еўропы і (з 2002 г.) права аўтаматычна ўдзельнічаць у паўфінале конкурса маладых дызайнераў, які праводзіцца Дабрачынным фондам «Русский силуэт» (Масква, Расія), — самага буйнога ў краінах СНД міжнароднага конкурса маладых дызайнераў адзення. Чатыры пераможцы беларускага паўфінала конкурсу «Русский силуэт» атрымлівалі права ўдзельнічаць у фінале конкурса ў Маскве; у 2003—2011 гг. мінімум адзін з чатырох пераможцаў беларускага паўфінала атрымліваў права на замежную стажыроўку.
У 2001—2011 гг. Варламаў таксама рабіў цыкл перадач «Млын моды» на беларускім тэлебачанні.
Пасля сыходу Варламава з пасады мастацкага кіраўніка, з 2012 г. змяніліся і падыходы ацэнак па намінацыям «Школа моды» і «Майстар моды»: не толькі ў турах адбору (паў-фіналах па рэгіёнам Беларусі), але і ў фінале пачалі праводзіць конкурс і вылучаць толькі трох дыпламантаў «Млына моды» — заняўшых па ацэнцы журы 1-е, 2-е і 3-е месца.
У 2012—2015 гг. фестываль меў супрацоўніцтва і ўзаемадзеянне з такімі замежнымі арганізацыямі і ўстановамі, якія працуюць у сферы фатаграфіі, моды і дызайну адзення, як Вышэйшая школа мастацтваў і тэхналогій моды «ESMOD» (Парыж, Францыя); Інстытут моды і дызайну «Марангоні» (Мілан, Італія); «Istituto Europeo di Design» (Еўрапейскі інстытут дызайна, Мілан); Інстытут моды «SITAM» (Італія); Універсітэт Анже (Анжэ, Францыя); Універсітэт крэатыўных мастацтваў (Лондан, Вялікабрытанія); Кракаўская школа мастацтваў (Кракаў, Польшча); Школа мастацтваў, дызайну і архітэктуры ўніверсітэта Аалто (Хельсінкі, Фінляндыя); Школа тэхналогій і дызайну касцюма (Кёльн, Германія); Міжнародны конкурс маладых дызайнераў «Русский силуэт» (Масква, Расія); Дом мод «СВ модэлс» (Вільнюс, Літва).
Маладзёжныя творчыя майстэрні
Сродкі, сабраныя ад продажу білетаў міжнароднай маладзёжнай творчай майстэрні «Млын моды ў Берліне» (13 кастрычніка 2005 г.) і ад продажаў на аукцыёне, былі перададзены ў на лячэнне дзяцей з Беларусі. У 2010 г. пачалося супрацоўніцтва праекта «Млын моды» з дзіцячымі дамамі Мінска.
Млын моды 2001
Фінал фестываля-конкурса адбыўся 19-21 красавіка 2001 г. у Мінску ў Палацы Рэспублікі.
Пераможцамі сталі:
Млын моды 2002
Фінал фестываля-конкурса адбыўся 19-21 красавіка 2002 г. у Мінску ў Палацы Рэспублікі.
Пераможцамі сталі :
Млын моды 2003
Фінал фестываля-конкурса адбыўся 25-27 красавіка 2003 г. у Мінску ў Палацы Рэспублікі.
У фінале фестываля ўдзельнічалі 134 маладых дызайнераў адзення Беларусі.
Адбыўся паказ калекцый адзення, зробленых студэнтамі найбуйнейшых школ мод Еўропы: Міжнародная школа моды «ESMOD» (Мюнхен-Берлін), студыя «Berçot» (Парыж), «Academia di Costumo e di Moda» (Рым). Усе замежныя калекцыі адзення былі выкананы з беларускага ільну.
Дыпламанты фінала конкурса маладых дызайнераў адзення «Новая Россия — Единый мир» Дабрачыннага фонда «Русский силуэт»: Таццяна Швадронава — калекцыя «Военно-полевой роман» (Мінск, Інстытут сучасных ведаў); Таццяна Касаджыкова — калекцыя «Петушки» (Мінск, Інстытут сучасных ведаў); Алена Валюшкіна — калекцыя «Конго» (Віцебск, ВДТУ).
У чэрвені 2003 г. адбылася прэзентацыя фестываля-конкурса моды і фото «Млын моды 2003» у Санкт-Пецярбургу (Расія).
Сіра Ісіі
Сіра Ісіі (, Сібаяма — ) — японскі мікрабіёлаг, генерал-лейтэнант Імператарскай арміі Японіі.
Млын моды
Млын моды 2004
Фінал фестываля-конкурса адбыўся 5-7 мая 2004 г. у Мінску ў Палацы культуры прафсаюзаў.
Пераможцамі сталі:
Сіра Ісіі
Раннія гады
Нарадзіўся ў вёсцы Сібаяма, акруга Самбу, прэфектура Тыба. Вывучаў медыцыну ў Імператарскім універсітэце Кіёта. У 1922 годзе атрымаў прызначэнне ў 1-ы армейскі шпіталь і медыцынскую школу ў Токіа. Праз два гады перайшоў зваротна ва ўніверсітэт Кіёта. У 1928—1930 гадах ажыццявіў даследчую паездку ў заходнія краіны, дзе займаўся вывучэннем эфектаў біялагічнае і хімічнае зброі. Місія Сіра была прызнана надзвычай паспяховай, і неўзабаве ён трапіў пад патранат ваеннага міністра Садаа Аракі.
Млын моды
Млын моды 2005
Фінал фестываля-конкурса адбыўся 4-6 мая 2005 г. у Мінску ў Палацы культуры прафсаюзаў.
Сіра Ісіі
Даследаванні біялагічнай зброі
З 1940 года Сіра быў прызначаны начальнікам упраўлення біялагічнай зброі Квантунскай арміі, таксама працаваў у бактэрыялагічным дэпартаменце Ваенна-медыцынскай акадэміі. У 1942 годзе пачаліся выпрабаванні бактэрыялагічнай зброі, для якіх выкарыстоўваліся кітайскія ваеннапалонныя і мірныя жыхары. Атрадам 731 праводзіліся даследванні па інфільтрацыі людзей з дапамогай розных мікраарганізмаў, правакаваліся аборты, сардэчныя прыступы, абмаражэнні. У 1942—1945 гадах Сіра быў галоўным ваенным урачом 1-й японскай арміі.
Пасля вайны
У канцы Другое сусветнай вайны быў арыштаваны амерыканцамі, аднак у 1946 годзе атрымаў імунітэт у абмен на дадзеныя аб даследаваннях біялагічнай зброі, заснаваных на эксперыментах над людзьмі. У выніку Сіра так і не быў пакараным за ваенныя злачынствы. Паводле высказванняў яго дачкі Харумі, Сіра памёр у Японіі ад раку горла. Паводле іншых звестак, ён пераехаў у Мэрыленд, дзе працягнуў свае даследаванні.
Млын моды
Млын моды 2005
У фінале фестываля ўдзельнічалі 182 калекцый адзення Беларусі.
Млын моды 2006
Фінал фестываля-конкурса адбыўся 3-5 мая 2006 г. у Мінску ў Палацы культуры прафсаюзаў.
Пераможцамі сталі:
У фінале фестываля ўдзельнічалі 180 калекцый адзення Беларусі.
Млын моды 2007
Фінал фестываля-конкурса адбыўся 2-4 мая 2007 г. у Мінску ў Палацы культуры прафсаюзаў.
Пераможцамі сталі:
У фінале фестываля ўдзельнічалі 179 калекцый адзення Беларусі.
Млын моды 2008
Фінал фестываля-конкурса адбыўся 2-4 мая 2008 г. у Мінску ў Палацы культуры прафсаюзаў.
Пераможцамі сталі:
У фінале фестываля ўдзельнічалі 200 калекцый адзення Беларусі.
Млын моды 2009
Фінал фестываля-конкурса адбыўся 1-3 мая 2009 г. у Мінску ў Палацы спорту.
Пераможцамі сталі:
У фінале фестываля ўдзельнічалі 170 калекцый адзення Беларусі.
Млын моды 2010
Фінал фестываля-конкурса адбыўся 6-8 мая 2010 у Мінску ў Палацы спорту.
Пераможцамі сталі:
У фінале фестываля ўдзельнічалі 153 калекцый адзення Беларусі.
У рамках фестывалю Саша Варламаў арганізаваў праект «Сапраўднае дэфіле», у якім прынялі ўдзел 35 вядомых у Беларусі асоб у галіне спорту, тэатра і тэлебачання, што дэфіліравалі ў Палацы спорту ў строях, пашытых маладымі дызайнерамі Беларусі.
Млын моды 2011
Фінал фестываля-конкурса адбыўся 5-7 мая 2011 г. у Мінску ў Палацы спорту.
Пераможцамі сталі:
У фінале фестываля ўдзельнічалі 169 калекцый адзення Беларусі.
Млын моды 2012
Фінал фестываля-конкурса адбыўся 11-12 мая 2012 г. у Мінску ў Палацы спорту.
Пераможцамі сталі:
У фінале фестываля ўдзельнічала 121 калекцыя адзення Беларусі.
Млын моды 2013
Фінал фестываля-конкурса адбыўся 3-4 мая 2013 г. у Мінску ў Палацы спорту.
Пераможцамі сталі:
Саку Койву
Са́ку А́нтэра Ко́йву (Saku Antero Koivu; 23 лістапада 1974, Турку, Фінляндыя) — вядомы фінскі хакеіст, цэнтральны нападнік, чэмпіён свету 1995 года і чатырохкратны прызёр Алімпійскіх гульняў. Мянушка — «Капітан К» (Captain K). З 2009 года выступае за амерыканскі клуб НХЛ «Анахайм Дакс».
Млын моды
Млын моды 2013
У фінале фестываля ўдзельнічалі 110 калекцый адзення Беларусі.
Саку Койву
На драфце НХЛ 1993 года быў абраны ў 1-м раўндзе пад агульным 21-м нумарам камандай «Манрэаль Канадыенс». Правёў у «Манрэалі» 13 сезонаў. Да 2009 года быў капітанам каманды.
Млын моды
Млын моды 2014
Фінал фестываля-конкурса адбыўся 3-4 мая 2014 г. у Мінску ў Палацы спорту. Пераможцамі сталі:
Саку Койву
Цікава, што малодшы брат Сака Міка Койву — капітан клуба НХЛ «Мінесота Уайлд».
Млын моды
Млын моды 2015
Фінал фестываля-конкурса адбыўся 13-14 мая 2015 г. у Мінску. Пасля двух тураў адбору (эскізнага туру ў снежні 2014 г. з 440 удзельнікаў і паў-фінала ў лютым-сакавіку 2015 г.) па рэгіёнах Беларусі — у фінале былі прадстаўлены 88 калекцый адзення (ад 98 дызайнераў).
Саку Койву
Усяго за кар'еру правёў у рэгулярных чэмпіянатах НХЛ 1012 матчаў, у якіх набраў 776 ачкоў (236 шайбаў + 540 перадач). Па набраных ачках у рэгулярных чэмпіянатах займае трэцяе месца сярод фінскіх хакеістаў у гісторыі НХЛ (па стане на канчатак сезона 2011/12), саступаючы толькі Тэему Селянэ (1406) і Яры Куры (1398).
Млын моды
Млын моды 2015
Пераможцамі сталі:
Брэндам фестывалю стаў спецыяльны дабрачынны праект «Стыльны пачатак» з удзелам выхаванцаў дзіцячых дамоў і ўстаноў спецыяльнай адукацыі, калі ў якасці мадэляў выступалі навучэнцы Мінскай абласной дзяржаўнай спецыяльнай агульнаадукацыйнай школы-інтэрната для дзяцей з парушэннем слыху.
Саку Койву
На Алімпійскіх гульнях і чэмпіянатах свету ў 1993—2010 гадах згуляў за зборную Фінляндыі 79 матчаў, у якіх набраў 86 ачкоў (26+60).
Млын моды
Млын моды 2015
Лепшыя ўдзельнікі фестываля атрымалі мажлівасць удзельнічаць у міжнароднай выстаўцы на лепшых пляцоўках Мілана (Італія) і міжнароднай творчай майстэрні «Млын моды 2015 у Еўропе».
Млын моды 2016
Фінал фестываля-конкурса адбыўся 12-13 мая 2016 г. у Мінску ў Палацы Спорту (пр. Пераможцаў, 4). Пасля двух тураў адбору (з 648 удзельнікаў ) па рэгіёнах Беларусі — у фінале былі прадстаўлены 88 калекцый адзення (ад 100 дызайнераў).
Саку Койву
З 2006 года ўваходзіць у камісію спартсменаў МАК.
Млын моды
Млын моды 2016
Упершыню ў гісторыі фестываля была ўведзена намінацыя «лепшы fashion-ілюстратар краіны», а парфюмер Уладзіслаў Ракуноў прадставіў на фестывалі арамат «Млын моды 2016».
Пераможцаў фіналу вызначалі эксперты з Расіі, Польшчы, Італіі, Латвіі, Літвы і Германіі.
Пераможцамі сталі :
Спецыяльныя прызы ад тэлегіда «Антенна» і газеты «Переходный возраст» атрымалі: Ілля Фамін, Анастасія Сыракваш, Улляна Бойдак, Аліса Янчанкава, Марыя Смагіна, Валерыя Гурская, Ангеліна Варушыла, Алеся Чайко.
На гала-прадстаўленні прадэманстравалі таксама лепшыя (пазаконкурсныя) беларускія і гасцявыя калекцыі адзення з Рыма, Мілана, Кёльна, Масквы, Кракава, Вільнюса і Рыгі.
Адальберт II Іўрэйскі
Адальберт II Іўрэйскі (Adalberto II d'Ivrea; 932/936 —, ) — кароль Італіі ў 950—964 гадах, маркграф Іўрэі (965—970), старэйшы сын Берэнгара II Іўрэйскага ад шлюбу з Вілай Тасканскай і яго суправіцель.
Кіраванне
Пасля смерці ў 950 годзе караля Лотара Адальберт разам з бацькам былі каранаваны як каралі Італіі.
Спрабуючы вярнуць бацькаўскую спадчыну, Адальберт працягваў плесці інтрыгі. У 968 годзе ён звярнуўся па дапамогу да Візантыі. Імператар Нікіфар паслаў васьмітысячную армію, камандаванне якой Адальберт даручыў свайму брату Конраду. Аднак Конрад перайшоў на бок імператара Атона, за што яму было падаравана маркграфства Іўрэя. Пасля гэтага Адальберт быў вымушаны адправіцца ў Бургундыю да сваёй жонкі і цесця. Ён памёр праз тры гады ў Ацёне, пакінуўшы маленькага сына Ота Гільёма.
Шлюб і дзеці
Жонка: Герберга (944 — 11 снежня 986/991), магчыма, дачка Ламберта Дыжонскага, графа Шалона. Дзеці:
Аўстралоідная раса
Вялікая аўстралоідная раса — адна з чатырох вялікіх чалавечых рас. Пашырана пераважна ў Аўстраліі, Акіяніі, Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі. Да яе адносяць каля 4% жыхароў Зямлі.
Этымалогія
Упершыню аўстралоідная раса была вылучана як самастойная брытанскім эвалюцыяністам Томасам Гекслі ў яго працы "Аб геаграфічным размеркаванні галоўных мадыфікацый чалавецтва" (1870 г.). Класічнымі аўстралоідамі ён лічыў абарыгенаў Аўстраліі, адкуль і паходзіць назва.
Паходжанне
Аднак тэорыя протааўстралоідаў як першасных выхадцаў з Афрыкі мае сваіх крытыкаў. Прычым, у апошнія дзесяцігоддзі яны абапіраюцца на даследаванні генетыкаў, якія сцвярджаюць, што аўстралоіды генетычна найбольш аддалены ад чарнаскурага насельніцтва Афрыкі, а аўстралоіды Азіі і Акіяніі больш блізкія да мангалоідных народаў. Такім чынам, крытыкі лічаць, што быццам бы старажытныя фізічныя рысы сучасных аўстралоідаў не былі запазычаны ў далёкіх продкаў, а набываліся ўжо ў месцах рассялення ў Азіі, Акіяніі і Аўстраліі ў выніку прыстасавання да канкрэтных экалагічных умоў. У 2010 г. былі апублікаваны вынікі даследавання ДНК дзянісаўскага чалавека. Яны дэманструюць, што папуасы, абарыгены Аўстраліі і некаторыя жыхары астравоў Паўднёва-Усходняй Азіі — носьбіты генаў дзянісаўцаў.
Характэрныя рысы
Сучасныя антраполагі вылучаюць наступныя рысы аўстралоідаў :
Унутраныя варыяцыі
Абарыгены Цэнтральнай Аўстраліі маюць вельмі высокі рост, чэрап, сярэдняй па аўстралійскім маштабе даўжыні, вельмі вузкі лоб, вузкі твар з шырокім носам. Іх адметная рыса — светлыя валасы, асабліва ў дзяцей і дзяўчын. Абарыгены Заходняй Аўстраліі маюць сярэднедоўгі і нізкі чэрап, моцны надбрыўны рэльеф і вельмі нізкія для Аўстраліі твар і нос. Абарыгены Тасманіі, якія доўгі час развіваліся ізалявана ад аўстралійскіх суседдзяў, мелі кудлатыя валасы, шырокі твар, вялікую галаву з цемянным узняццем, плоскі нос з шырокім пераноссем і шырокімі ноздрамі, падоўжаныя наперад сківіцы і вялікія зубы. Цікава, што шчыльнасць карэннага насельніцтва Тасманіі была нізкай, але і тасманійцы мелі ўнутраныя фізічныя адрозненні. Жыхары Паўднёвай Тасманіі былі больш светлымі, чым абарыгены поўначы.
Атраполагі асобна вылучаюць малую меланезійскую расу, прадстаўнікі якой насяляюць Папуасію і Меланезію, а таксама малую ведоідную расу, характэрную для Паўднёвай Індыі і Шры-Ланкі. Меланізійцы маюць меншы ў параўнанні з аўстралійцамі рост, кудлатыя валасы і рэдкі валасяны покрыў на целе. Ведоіды невысокія, з вузкім носам і ўмерана выцягнутымі сківіцамі, хвалістымі валасамі. Блізкімі па фізічных характарыстыках да ведоідаў з'яўляюцца негрытосы Паўднёва-Усходняй Азіі і Андаманскіх астравоў.
Бжэсць Куяўскі
Бжэсць Куя́ўскі (Brześć Kujawski) — горад у цэнтральнай Польшчы, уваходзіць у склад Улацлаўскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Бжэсць Куяўскі. Размешчаны на правабярэжжа ракі Зглавёнчкі, каля ўпадзення яе ў Віслу. Плошча складае 7,04 км². Насельніцтва — 4521 чалавек (2006).
Гісторыя
Мясцовасць заселена з часоў неаліту. Першыя згадкі пра горад сустракаюцца даволі рана. З XIII стагоддзя — тут знаходзілася важная абарончая крэпасць і рэзідэнцыя князя Куявіі. Тут у 1228 годзе князь мазавецкі і куяўскі Конрад падараваў Тэўтонскаму ордэну Холмскую зямлю, а ў 1236 годзе аддаў Куявію свайму сыну Казіміру I Куяўскаму, пасля смерці якога гэты горад з наваколлямі адышоў да яго сына яго, Уладзіслава Лакетка.
У 1295—1796 гадах Бжэсць Куяўскі быў цэнтрам Бжэсць-Куяўскага ваяводства. У 1332 годзе горад быў захоплены і разрабаваны Тэўтонскім ордэнам, але ў 1348, паводле Калішскага мірнага дагавора, вернуты Польшчы. У 1426 годзе Ягайла склікаў тут сойм, які радзіўся наконт пераходу ў спадчыну прастола, а ў 1435 заключаны выгодны для Польшчы мір з ордэнам.
Паўночная вайна спустошыла горад.
Пасля Венскага кангрэса перайшоў пад уладу Расійскай імперыі і стаў афіцыйна называцца Брэст-Куяўск (Брест-Куявск). Пазаштатны (беспавятовы) горад Улацлаўскага павета Варшаўскай губерні. Паводле першага Усерасійскага перапісу 1897 года ў горадзе пражывалі 2106 чалавек.
У пачатку XX стагоддзя ў Брэст-Куяўску дзейнічалі 2 рымска-каталіцкія касцёлы (з якіх адзін, закладзеная ў 1240 годзе, яшчэ захоўваў сваю першапачатковую архітэктуру), капліца, пачатковае вучылішча, багадзельня, турма і машынабудаўнічы завод. З 1918 года ў складзе Польскай Рэспублікі.
У час нацысцкай акупацыі ў горадзе было створана гета, а сам горад тады называўся Brest-Kujawien (1939—1942), а пазней Brest (Wartheland) (1943—1945).
Эканоміка
У горадзе размешчаны прадпрыемствы па вытворчасці будаўнічых матэрыялаў і металаапрацоўцы, да красавіка 2008 года ў горадзе яшчэ дзейнічаў цукровы завод.
Помнік Аляксандру II (Хельсінкі)
Помнік Аляксандру II (Aleksanteri II:n patsas) — помнік расійскаму імператару Аляксандру II, усталяваны ў Хельсінкі перад Кафедральным саборам Хельсінкі на Сенацкай плошчы, і з'яўляецца яго галоўнай дамінантай.
Помнік быў створаны скульптарамі і  і адкрыты ў 1894 годзе, у памаць пра аднаўленне імператарам Аляксандрам II фінскага парламентарызму.
Імператар адлюстраваны ў форме фінскага гвардзейскага афіцэра. Ля падножжа пастамента размясціліся фігуры, якія ўвасабляюць «Закон» (Lex), «Мір» (Рах), і «Асвета» (Lux), «Праца» (Labor).
Саіф аль-Іслам Кадафі
Саіф аль-Іслам Кадафі (سيف الإسلام معمر القذافي; нар. 25 чэрвеня 1972, Трыпалі) — лівійскі інжынер і палітычны дзеяч, доктар філасофіі, другі сын Муамара Кадафі.
Раннія гады
Саіф аль-Іслам Кадафі нарадзіўся ў 1972 годзе ў Трыпалі. Сярэдняя адукацыя была атрымана ў Лівіі і Швейцарыі. У 1995 годзе скончыў Універсітэт Аль-Фатэх.
У тым жа годзе брытанскае The Daily Telegraph абвінаваціла сына Кадафі ў адмыванні грошай. У адказ на гэта быў пададзены пазоў у суд на выданне, у выніку чаго The Telegraph была вымушана прынесці афіцыйныя прабачэнні і прызнаць памылковасць сваіх абвінавачванняў.
У 1997 годзе быў ініцыятарам стварэння «Міжнароднага фонду супрацоўніцтва ў галіне дабрачыннасці Кадафі».
Выступаў за правядзенне ліберальных рэформаў у краіне. У якасці кіраўніка дабрачыннага фонду вёў перамовы з афганскімі талібамі і філіпінскімі паўстанцамі аб вызваленні заходніх закладнікаў. У 2003 годзе актыўна ўдзельнічаў у перамовах, вынікам якіх стала аднаўленне гандлёвых адносіны Лівіі з Вялікабрытаніяй.
У тым жа годзе заявіў пра свой сыход з палітыкі.
Грамадзянская вайна
У жніўні 2011 года Амар бен Шатван, які займаў пасаду міністра энергетыкі Лівіі ў 2004—2006 гадах, абвінаваціў Саіфа аль-Іслама ў тым, што той скраў ад $ 200 да $ 250 млрд, не прыводзячы якіх-небудзь доказаў.
Падчас баёў за Трыпалі Саіф аль-Іслам Кадафі з’явіўся каля адной з гасцініц з мэтай даказаць, што не быў захоплены, тым самым аспрэчваючы распаўсюджаную напярэдадні інфармацыю аб яго арышце. Пасля ўзяцця Трыпалі сляды Саіфа губляюцца, аднак з’яўляецца непацверджанай інфармацыя відавочцаў, згодна з якой яго бачылі ў горадзе Бені-Валід, дзе той браў удзел у пахаванні Хаміса Кадафі, які, як пазней пацвердзілі СМІ прыхільнікаў Кадафі (сірыйскі тэлеканал Эр-Рай), быў забіты падчас бітвы за Тархуну 29 жніўня.
Пасля забойства Муамара Кадафі
Пасля ўзяцця Бені-Валіда войскамі Пераходнага лівійскага ўрада 17 кастрычніка, відавочцы, якія знаходзіліся ў Бені-Валід, паведамілі, што бачылі Саіф аль-Іслама ў горадзе за некалькі дзён да таго, як яго занялі рэвалюцыянеры. Іншыя сведкі паведамлялі, нібыта за два дні да гэтага яго бачылі ў адным з пасёлкаў паблізу Бені-Валіда.
Пасля гібелі Муамара Кадафі і яго сына Мутазіма 20 кастрычніка, з’явілася непацверджаных інфармацыя пра тое, што Саіф аль-Іслам таксама быў захоплены паблізу Сірта, аднак яна не атрымала пацверджанне. Адразу паўстала яшчэ некалькі версій, згодна з якімі Саіф быў альбо забіты, альбо збег у Нігер. Ні адна з версій пацверджання не атрымала.
21 кастрычніка, на наступны дзень пасля ўзяцця Сірта, тэлеканал Аль-Арабія паведаміў пра магчымую злову Саіф аль-Іслама Кадафі у Злітэне, пры гэтым паведаміўшы, што той быў паранены. Хоць прадстаўнікі мясцовай улады ў Злітэне, да якіх звярнуліся за інфармацыяй журналісты, гэтую інфармацыю не пацвердзілі.
Па іншай інфармацыі, Саіф аль-Іслам мог знаходзіцца ў Судане. Так, 24 кастрычніка ў суданскіх СМІ з’явілася інфармацыя, што Саіф аль-Іслам Кадафі збег у мяцежны суданскую правінцыю Дарфур. Там, па дадзеных суданскай газеты Аль-Інтыбаха, ён атрымаў прытулак у дарфурскага паўстанцаў групоўкі «Рух за справядлівасць і роўнасць», лідара якой — Халіль Ібрагім — звязвала даўняе сяброўства з Муамарам Кадафі.
19 лістапада 2011 года тэлеканалам «Аль-Джазіра» было паведамлена, што Саіф аль-Іслам Кадафі схоплены сіламі ПНС на поўдні Лівіі.
Суд
Саіф аль-Іслама Кадафі планавалася судзіць у верасні 2012 года ў Лівіі без удзелу МКС. Як паведаміў генпракурор Лівіі, судовы працэс пройдзе ў Зінтане. Аднак, у сярэдзіне верасня стала вядома, што суд над Саіфам адкладаецца не менш, чым на 5 месяцаў.
5 студзеня 2013 года міністр юстыцыі Лівіі Салех Элмір Гані заявіў, што суд над Саіфам адбудзецца на працягу бліжэйшага месяца. У той жа час баевікі Зінтана пагражалі лівійскім уладам вызваліць яго. У сярэдзіне студзеня праўладная крыніца Libya Herald выказала занепакоенасць, што суд над сынам Кадафі не пачнецца да таго часу, пакуль Зінтан не пагодзіцца яго выдаць. Гэтым жа крыніца абгрунтоўваў тое, што ў 2012 годзе ўсе паведамленні уладаў на рахунак суда аказваліся ілжывымі.
28 студзеня 2013 года было заяўлена, што суд на Саіфам аль-Ісламам павінен пачацца на працягу бліжэйшых 2 тыдняў.
28 ліпеня 2015 года ў СМІ з’явілася інфармацыя аб тым, што суд Лівіі прысудзіў Саіфа аль-Іслама да смяротнага пакарання.
Вяртанне ў палітыку
20 красавіка 2017 года Еўрапейскі каардынатар Міжнароднага рэвалюцыйнага камітэта Франк Пучарэлі заявіў у інтэрв’ю, што Саіф аль-Іслам Кадафі прызначаны Найвышэйшым саветам лівійскіх плямёнаў кіраўніком Часовага ўрада ў выгнанні.
У снежні 2017 году прэс-сакратар сям’і Кадафі Басема аль-Хашымі ас-Соуль заявіў, што Саіф аль-Іслам мае намер балатавацца ў прэзідэнты краіны. Старшыня Вярхоўнай нацыянальнай выбарчай камісіі Лівіі Імада ас-Сайех, каментуючы дадзенае пытанне, адзначыў, што згодна з планам ААН усё лівійцы маюць права ўдзельнічаць у выбарах, у тым ліку асобы былога кіруючага рэжыму.
19 сакавіка 2018 года Саіф аль-Іслам, знаходзячыся ў Тунісе, высунуў сваю кандыдатуру на выбары кіраўніка дзяржавы.
24 снежня 2018 года Саіф аль-Іслам Кадафі заявіў, што разлічвае на падтрымку сваёй кандыдатуры з боку Расіі і звярнуўся да прэзідэнта РФ Уладзіміра Пуціна з адпаведнай просьбай.
5 жніўня 2021 года пракуратура Лівіі выдала ордэн на арышт Кадафі. Аднак яна апублікавала адпаведнае распараджэнне толькі пасля выхаду расследавання BBC News аб планшэце, які нібыта належаў байцу арганізацыі, вядомай як ПВК Вагнера. Як паведамлялася, менавіта падазрэнні ў супрацоўніцтве з расійскімі наймітамі і стала падставай арышту палітыка.
Увосень быў адхілены ад удзелу ў выбарах з-за непрадастаўленне даведкі аб адсутнасці судзімасці.
Дом Седэрхольма
Двухпавярховы будынак быў пабудаваны ў 1775 годзе па праекце нямецкага архітэктара для заможнага купца, і лічыўся аднам з самых прыгожых дамоў горада. Першы паверх домf займалі крама і кантора Седэрхольма, на другім размяшчаліся жылыя пакоі, а ў сутарэннях — склады.
Спадчыннікі Седэрхольма валодалі домам да 1822 года. Затым асабняк змяніў некалькі ўладальнікаў, а ў 1865 годзе яго гаспадаром стаў купец і архітэктар Кісялёў. Ён перапланаваў дом, значна змяніўшы яго аблічча: пад вокнамі другога паверху з'явіліся балюстрады, а на фасадзе — тры дзверы. Сямейства Кісялёвых валодала домам да 1912 года. У 1949 годзе будынак набыў муніцыпалітэт Хельсінкі, і дом быў перабудаваны пад патрэбы гарадскога суда. Калі ў 1985 годзе суд пераехаў у іншы будынак, дом Седэрхольма быў перададзены музею горада Хельсінкі.
З 1995 года ў доме Седэрхольма размяшчаецца пастаянная экспазіцыя, якая знаёміць наведвальнікаў з купецкім побытам XVIII стагоддзя. У музеі таксама праводзяцца разнастайныя часовыя выстаўкі.
НФЛ у сезоне 1977
Cезон 1977 года стаў 58-ым сезонам Нацыянальнай футбольнай лігі (NFL).
Турнірная табліца
В = Выйгрыш, П = Паражэнне, Н = Нічыя, % = Адсотак перамог, АН = Ачкі набраныя, АП = Ачкі прапушчаныя
– Лепшы пакажчык сярод другіх каманд, – Пераможца дывізіёна
Цмок (беларуская міфалогія)
Цмок — у беларускай міфалогіі і фальклоры пачвара, змей. Хтанічны персанаж, увасабленне зямной і воднай стыхіі.
Цмокі ў апісанні Уладзіміра Караткевіча
У аповесці У. Караткевіча «Хрыстос прызямліўся ў Гародні» даецца сціплае апісанне цмокаў, якія быццам жылі ў Лепельскім возеры. Выглядам яны былі як «звер фока» (цюлень), але значна буйнейшыя («сорак дзевяць футаў і яшчэ дваццаць два дзюймы» — каля 15 метраў), у складках, без поўсці, з плаўнікамі. Шыю мелі надта доўгую, а галаву — як у змяі альбо лані.
У змееборчых паданнях
Пашыраны сюжэт, дзе цмок патрабуе рэгулярных чалавечых ахвяр, пагражае ў адваротным выпадку знішчыць усю вёску (ці горад), але ўрэшце гіне ад рукі героя. Сюжэт сфарміраваўся пад уплывам легенды пра святога Георгія і сімвалізуе пераход ад язычніцтва да хрысціянства — цмок увасабляе паганскае боства, якое жадае крывавых ахвярапрынашэнняў. У народнай баладзе «Ой, да булы ж людэ да не хрысціяне» святы Юр'я ратуе дзяўчыну ад цмока і загадвае больш ніколі не адпраўляць пачвары людзей на з'ядзенне. Часта Юр'я выратоўвае ад цмока Багародзіцу. Падобную ж структуру мае і паданне аб Змеевай гары. Але сам архетыпны сюжэт мае менавіта язычніцкія карані і паходзіць ад змееборчага міфу. Святы Юр'я ў розных сюжэтах выступае заменнікам як бога Ярылы, так і грамабоя Пяруна (Дундара). А цмок у гэтым выпадку можа выводзіцца ад язычніцкага змея-пачвары, увасаблення цемры, выкрадальніка сонца. У выглядзе змея-пачвары цмок часцей за ўсё паўстае і ў чарадзейных казках («Маці і сын» і інш.), дзе нярэдка носіць эпітэт «паганы».
У паданнях аб камнях-краўцах
З некаторымі валунамі (каля в. Віркі Чашніцкага раёна, каля в. Валэйкішка Астравецкага раёна) звязваліся паданні, нібыта ў іх калісьці былі адтуліны (аконцы), а ўнутры жыў цмок. Шматлікія спасылкі да вобраза бога Вялеса дазваляюць меркаваць, што цмокі з камянёў з'яўляюцца фальклорнымі перапрацоўкамі менавіта гэтай язычніцкай постаці. Іх «змяіная» прырода сумнеўная — лукомскі цмок нават выглядаў быццам чалавек. Часам нават падкрэсліваецца іх асабістая прыгажосць, што нагадвае прыгажуна-волата з касмаганічнага падання «Паходжанне д'ябла і балот» і яшчэ болей збліжае гэты від цмокаў з Вялесам. Цікава, што адзін з іх нават носіць імя Вяль — празрыстая спасылка на імя старажытнага боства.
Інтэрпрэтацыя
Цмок звязаны з вадой (жыве ў балоце, у некаторых апавяданнях — у моры), але яго нутраная прырода — вогненная (як і іншыя легендарныя Змеі, ён зяхае агнём). Фактычна ён сумяшчае ў сабе несумесныя стыхіі — ваду, агонь, паветра (паводле некаторых версій, нават жыве на небе, сярод хмар). Адсюль, магчыма, увасабляе першасны, неструктураваны сусвет, дэміургічнае (творчае) раскладанне якога вядзе да ўзнікнення ўсяго існага.
Цмок у сучаснай беларускай культуры
Кампанія «Будзьма беларусамі» распрацоўвае вобраз Цмока як адзін з брэндаў Беларусі.
Гл. таксама
Цмок у сусветнай міфалогіі
Мырнаград
Мырнаград (Мирногра́д) — горад у Данецкай вобласці Украіны. Аснову вытворчага комплексу горада складае вугальная прамысловасць.
Мбоджа
Мбоджа (саманазва Dou Mbojo), або біма (Suku Bima) — аўстранезійскі народ, карэннае насельніцтва ўсходу вострава Сумбава ў Інданезіі. Агульная колькасць - 754 тысячы чал. (2011 г.).
Гісторыя
Мбоджа — нашчадкі старажытных аўстранезійцаў, якія трапілі на востраў Сумбава некалькі тысяч гадоў таму. Ім папярэднічалі продкі носьбітаў папуаскай культуры Тамбора, якая праіснавала да катастрафічнага вывяржэння вулкана Тамбора ў 1815 г. Шматвяковае ўзаемадзеянне жыхароў ўсходу Сумбавы з тамборцамі аказала значнае ўздзеянне на мясцовую мову і культуру.
У XIV ст. мясцовыя плямёны былі аб'яднаны дзяржавай Біма. Тут зацвердзілася дынастыя, што вяла свой радавод ад легендарнага правадыра Нчухі Дара, які быццам бы прыбыў на Сумбаву з Сулавесі. Пасля 1620 г. манархі Бімы прынялі іслам і тытул султанаў. Гэта спрыяла пашырэнню сувязяў з малайскімі дзяржавамі. Найбольш старажытныя пісьмовыя помнікі Бімы пісаліся на санскрыце і каві, аднак у XVII - XVIII стст. былі выціснуты дакументамі на малайскай мове, напісанымі арабскімі літарамі. Малайская мова аказала моцны ўплыў на сучасную мову біма.
Сучасная назва народа мбоджа паходзіць ад наймення дынастыі манархаў Біма. Лічыцца, што першапачаткова мбоджа былі толькі адным з плямёнаў, якое перасялілася на Сумбаву з паўднёвага Сулавесі.
Росквіт султаната Біма прыйшоўся на XVIII ст., што тлумачыцца саюзнымі адносінамі з галандцамі. У канцы XVIII - пачатку XIX ст. султанат быў фактычна далучаны да галадскай каланіяльнай імперыі, аднак да сярэдзіны 1950-ых гг. захоўваў аўтаномію. У 1949 г. землі мбоджа былі далучаны да Інданезіі.
Асаблівасці культуры
Асноўнымі заняткамі мбоджа з'яўляюцца земляробства, жывёлагадоўля, паляванне і збіральніцтва. Асноўнай культурай з'яўляецца рыс. Мбоджа таксама вырошчваюць каву, какосы, садавіну, гародніну. З-за засушлівага клімату мбоджа распрацавалі сістэму ірыгацыі, вядомую тут як пангава. Значная частка сельскагаспадарчых тэрыторый вылучана пад пашу, дзе трымаюць буйвалаў, кароў, поні. Конегадоўля мела важнае значэнне з часоў сярэднявечча, калі мясцовых маларослых канёў вывозілі ў вялікай колькасці на Яву і іншыя астравы Паўднёва-Усходняй Азіі.
Мужчыны мбоджа вядомы як добрыя апрацоўшчыкі каменю, а жанчыны — як ткачы. У традыцыйнай вопратцы асабліва вылучаецца жаночы строй рымпу, які ўяўляе сабою доўгі саронг з накрыўкай для галавы.
Мбоджа маюць арыгінальную пісьмовую традыцыю, большасць вядомых міфаў і легенд гэтага народа занатавана ў кнігах. Народнае мастацтва прадстаўлена разнастайнымі мужчынскімі і жаночымі танцамі. Папулярна барацьба нтумбу тута, якая нагадвае дужанне быкоў, а таксама конныя спаборніцтвы.
Донга
Донга (саманазва: Dou Donggo) — субэтнічная група мбоджа (каля 20 тысяч чалавек), якая жыве ў горнай мясцовасці на поўдні і часткова на ўсходзе Сумбавы. Донга падзяляюцца на ўсходнюю (Donggo Ele) і высакагорную (Donggo Ipa) часткі. Яны адрозніваюць сябе непасрэдна ад мбоджа, паколькі да канца XVIII ст. мелі сваю дзяржаву.
Донга захавалі традыцыйную анімістычныя рэлігію марафу, традыцыйнае права і племянную сістэму кіравання. На чале ўсіх мбоджа стаіць правадыр нчухі.
Мова
Мова мбоджа адносіцца да аўстранезійскай групы моў і падзяляецца на 5 асноўных дыялектаў.
Рэлігія
У сярэднявеччы на усходзе Сумбавы быў распаўсюджаны індуізм. Захаваліся некаторыя перажыткі мясцовых анімістычных культаў, якія мбоджа называюць Макакамба—Макакімбі. Аднак большасць сучасных вернікаў мбоджа спавядае іслам. Прычым, жыхары усходу Сумбавы лічацца аднымі з найбольш дбайных прыхільнікаў гэтай рэлігіі ў Інданезіі.
Святагірск
Святагірск (Святогі́рськ) — горад у Данецкай вобласці Украіны на рацэ Северскі Данец, падпарадкаваны гарадскому савету Славянска.
Размешчаны каля адміністрацыйнай мяжы з Харкаўскай і Луганскай абласцямі каля аднайменнай чыгуначнай станцыі.
Беларуска-фінляндскія адносіны
Дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Фінляндскай Рэспублікай усталяваны 26 лютага 1992 года.
Гісторыя
У 1960-х-1980-х гадах Фінляндыя была адным з ключавых знешнегандлёвых партнёраў БССР. У гэтую краіну пастаўляліся трактары, грузавыя аўтамабілі, станкі, вырабы шклозаводаў, дызпаліва, бензін, лён, дровы для вытворчасці вугалю, баваўняныя тканіны, музычныя інструменты, сталовыя камплекты. З Фінляндыі ў БССР паступалі швейныя вырабы і тканіны, тэхналагічнае абсталяванне.
На фінскую мову перакладаліся творы беларускіх аўтараў, у Фінляндыі дэманстраваліся беларускія кінастужкі. У 1978 годзе ў рамках Руху пародненых гарадоў сувязі ўстанавілі Баранавічы і Хейнала.
У снежні 1991 года Фінляндыя прызнала незалежнасць Рэспублікі Беларусь, а 26 лютага 1992 года краіны ўсталявалі дыпламатычныя адносіны і наладзілі актыўны палітычны дыялог. У маі 1992 года Беларусь з рабочым візітам наведаў прэзідэнт Маўна Койвіста, развівалася супрацоўніцтва на ўзроўні парламентаў і МЗС.
У другой палове 1990-х гадоў ва ўзаемадзеянні дзвюх краін адбыліся змены, выкліканыя агульным пагаршэннем адносін Беларусі з ЕС, членам якога Фінляндыя стала ў 1995 годзе.
У кастрычніку 2008 года Мінск наведаў міністр замежных спраў Фінляндыі Аляксандр Стуб. Ён сустрэўся з прэзідэнтам Аляксандрам Лукашэнкам і міністрам замежных спраў Сяргеем Мартынавым.
Дыпламатычныя прадстаўніцтвы
У Рэспубліцы Беларусь па сумяшчальніцтве акрэдытаваны Пасол Фінляндыі ў Літве. 1 кастрычніка 2010 года ў Мінску адкрыта аддзяленне Пасольства Фінляндскай Рэспублікі ў Літоўскай Рэспубліцы. Паслом Фінляндскай Рэспубліцы ў Рэспубліцы Беларусь з лютага 2013 года з’яўляецца Хары Мякі-Рэйніка.
Гандаль
Па дадзеных Нацыянальнага статыстычнага камітэта Рэспублікі Беларусь, у 2018 годзе таваразварот памiж двума краiнамi склаў 127,6 млн долараў. У параўнанні з 2017 годам рост склаў 4,3 %. Беларускі экспарт прадстаўлены ізаляванымі правадамі і кабелямі, лесаматэрыяламі, пруткамі з нелегіраванай сталі. Фінляндыя пастаўляе бумашныя і кардонныя вырабы, абсталяванне для сельскай гаспадаркі і рыбу.
Супрацоўніцтва ў культурнай сферы
Першыя Дні культуры Рэспублікі Беларусь адкрыліся 19 чэрвеня 2013 года ў Фінляндскай Рэспубліцы. Адбыліся выставы Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы і выдавецтва «Беларуская Энцыклапедыя імя П. Броўкі», адбылося выступленне фальклорнага гурту «Купалінка». Праведзена прэзентацыя палацава-паркавага комплексу «Нясвіж».
НФЛ у сезоне 1978
Cезон 1978 года стаў 59-ым сезонам Нацыянальнай футбольнай лігі (NFL).
Турнірная табліца
В = Выйгрыш, П = Паражэнне, Н = Нічыя, % = Адсотак перамог, АН = Ачкі набраныя, АП = Ачкі прапушчаныя
– Лепшы пакажчык сярод другіх каманд, – Пераможца дывізіёна
Алексантэрынкату
Алексантэрынкату (Aleksanterinkatu, Alexandersgatan — Аляксандраўская вуліца) — гістарычная цэнтральная вуліца Хельсінкі. Назва вуліцы — адна з нешматлікіх захаваных з часу знаходжання Фінляндыі ў складзе Расіі. Большая частка такіх вуліц была пераназвана.
Гісторыя
Паводле плана забудовы фінскай сталіцы, распрацаванага архітэктарам Карлам Людвігам Энгелем, гэта вуліца павінна была стаць галоўнай шыротнай вуліцай горада, памеры якога былі значна меншыя сучасных. Вуліца пачынаецца непадалёк ад Прэзідэнцкага палаца (былой рэзідэнцыі рускіх генерал-губернатараў Фінляндыі), праходзіць праз Сенацкую плошчу і цягнецца да сучаснага праспекта Манергейма (Mannerheimintie. Mannerheimsgatan) — сучаснай галоўнай і самай доўгай вуліцы фінскай сталіцы.
Першапачатковая назва вуліцы — Суўрыкату (Suurikatu, Storgatan), што азначае «Вялікая вуліца». Сучасную назву атрымала ў 1833 годзе. Шырока распаўсюджана і гутарковая назва вуліцы — Alexi (Алексі).
Сучаснае значэнне
На працягу ўсёй сваёй гісторыі вуліца была і застаецца адной з галоўных гандлёвых вуліц Хельсінкі. Тут размешчана мноства крам розных гандлёвых сетак, у тым ліку адна з першых буйных крам Фінляндыі «Алексі, 13», першая па часе адкрыцця ў Фінляндыі фірменная крама фірмы «Nokia», банкі, рэстараны, кафэ. У той жа час вуліца ўяўляе сабой адзін з галоўных турысцкіх аб'ектаў сталіцы Фінляндыі. З 1948 года ў перыяд Калядных свят яна заўсёды ўпрыгожваецца.
Транспарт
Адзіны від грамадскага транспарту, маршруты якога праходзяць праз Алексантэрынкату — трамвай, маршруты 3В і 3Т (турысцкі), 4 і 4А, 7А і 7В. 3В і 3Т, як і 7А і 7В, ходзяць па адным і тым жа кальцавым маршруце, але ў розныя бакі, 4 і 4А ходзяць на паўвостраў Катаянака, 4А — да тэрмінала Viking Line у адпаведнасці з раскладам прыбыцця і адпраўлення паромаў.
Сонечнае зацьменне 22 лістапада 1900 года
Сонечнае зацьменне 22 лістапада 1900 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 131 сараса.
Спіс аб’ектаў PGC (2228001—2229000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2228001—2229000)
Сонечнае зацьменне 22 лістапада 1900 года
Зацьменне мела велічыню 0,9421 і дасягнула свайго максімуму ў 07:19:43 UTC у пункце з каардынатамі 33° пд. ш. 65° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 42 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 220 км.
Зацьменне 22 лістапада 1900 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1900 годзе і 242-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 28 мая 1900 года, наступнае — 18 мая 1901 года.
Сонечнае зацьменне 28 мая 1900 года
Сонечнае зацьменне 28 мая 1900 года — поўнае сонечнае зацьменне 126 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0249 і дасягнула свайго максімуму ў 14:53:56 UTC у пункце з каардынатамі 45° пн. ш. 46° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 10 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 92 км.
Зацьменне 28 мая 1900 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1900 годзе і 241-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 3 снежня 1899 года, наступнае — 22 лістапада 1900 года.
На экранах
«На экранах» — беларускі часопіс.
Апісанне
Выпускаецца дзяржаўным прадпрыемствам «Выдавецтва „Беларускі Дом друку“».
Заснаваны ў жніўні 1957 года. За мінулыя гады некалькі разоў змянілася назва выдавецтва і выданні, але нязменным заставаўся тэматычны кірунак часопіса: арыентаванне на прапаганду і папулярызацыю кінематографа. Часопіс асвятляе айчыннае і замежнае кіно, папулярнае, элітарнае, класіку і прэм’еры, конкурсы і фестывалі.
Стаяў ля вытокаў стварэння Мінскага МКФ «Лістапад». Мае пастаянную акрэдытацыю на найбольш прыкметных кінафорумах постсавецкай прасторы, а таксама на МКФ класа «А» (Венецыя і Берлін). Абавязковы прыярытэт выдання — беларускае кіно.
Змест часопіса спалучае кіназнаўчыя і папулярныя жанры, фотаматэрыялы, эксклюзіўныя інтэрв’ю з персонамі са свету кіно, выступленні як мэтраў, так і студэнтаў-кінематаграфістаў.
Як інфармацыйны партнёр Нацыянальнай кінастудыі «Беларусьфільм» стварае сумесныя акцыі часопіса, кінастудыі і Беларускага саюза кінематаграфістаў: спецыяльныя нумары, прысвечаныя прэм’ерам кінастудыі, майстрам нацыянальнага кінематографа і тэматычныя кінакаляндары.
Фантан Хавіс Аманда
Хавіс Аманда (Havis Amanda) — фантан на Гандлёвай плошчы Хельсінкі каля парку Эспланады.
Фантан, створаны скульптарам, быў адліты з бронзы ў Парыжы ў 1906 годзе, але з-за спрэчак наконт размяшчэння аголенай фігуры ў цэнтры сталіцы, ўсталяваны ён быў толькі ў 1908 годзе.
У 1930-я гады з'явілася традыцыя напярэдадні першамайскага свята «Вапу» надзяваць на галаву статуі студэнцкую фуражку. Узімку 1995 года, калі зборная Фінляндыі па хакеі стала Чэмпіёнам свету, 100 000 жыхароў сталіцы адзначалі гэту падзею на Гандлёвай плошчы, а німфу прыбралі ў майку хакейнай зборнай.
Арсен Восіпавіч Турцэвіч
Біяграфія
Аўтар падручніка «Руская гісторыя (у сувязі з гісторыяй Вялікага княства Літоўскага)» (13-е выданне, 1911), навучальнага дапаможніка «Хрэстаматыя па гісторыі Заходняй Расіі» (1892), манаграфіі «Русские крестьяне под владычеством Литвы и Польши» (1911), прадмоў да 35-га і 38-га тамоў «Актаў Віленскай археаграфічнай камісіі» і інш.
Стрэлачны перавод
Стрэлачны перавод — прыстасаванне, якое служыць для пераводу рухомага састава з аднаго пуці на другі.
Для злучэння недалёка размешчаных пуцей робіцца з'езд, які складаецца з двух стрэлачных пераводаў і злучальнага пуці (нескарочанага ці скарочанага) паміж імі. Для пераходу з аднаго пуці на другі цягнікоў, рушачых у розных напрамках, кладуць паслядоўна два з'езды, а пры пэўных умовах — перакрыжаваны з'езд.
Пры злучэнні некалькіх паралельных пуцей стрэлачныя пераводы размяшчаюць адзін за адным на агульным пуці, які атрымаў назву стрэлачнай вуліцы.
Глухім перасячэннем называецца ўзаемнае перасячэнне двух рэйкавых пуцей, якія ляжаць на адным узроўні. У залежнасці ад вугла, пад якім перасякаюцца пуці, бываюць прамавугольныя і косавугольныя.
Пры рамонце землянога палатна пад адным з пуцей, пры пераходзе двухпутнай лініі цераз аднапутны мост і ў некаторых падобных выпадках, цягнікі рухаюцца па кожным пуці без пераходу з аднае рэйкавай каляі на другую — прымяняецца спляценне пуцей.
Гісторыя
Канструяванне стрэлак пачалося ў вугальных шахтах. Пры першых чыгунных вуглавых стрэлках 1776 года ваганетку ў патрэбным напрамку цягнулі людзі або жывёлы. У 1797 годзе Джон Кёр упершыню апісвае канструкцыю з рухомым язычком. У 1832 годзе ўпершыню ўпамінаецца патэнт на стрэлачны перавод Чарльза Фокса (1810--1874, Англія). На фотаздымку справа паказана канструкцыя Рычарда Трэвітыка, прызначаная для тады яшчэ безабадковых колаў, аднак яна ўжо мае ўсе пазнейшыя элементы язычковай стрэлкі.
Для розных сітуацый і мэт былі створаны адмысловыя віды канструкцый. На сёння найбольш пашырана каструкцыя язычковай стрэлкі, якая замяніла буксірны перавод, мабыць, упершыню ў 1852 годзе на Гановерскай дзяржаўнай чыгунцы.