cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эканамічная гісторыя Першай сусветнай вайны
Бельгія
Нейтральныя краіны на чале з ЗША стварылі Камісію па аказанню дапамогі ў Бельгіі, якую ўзначаліў амерыканскі інжынер Герберт Гувер. Ён пастаўляў у вялікіх колькасцях харчаванне і медыкаменты, якія ён спрабаваў зарэзерваваць для грамадзянскага насельніцтва і не дапусціць да немцаў. Многія прадпрыемствы супрацоўнічалі з немцамі. Урад ініцыяваў судовы разгляд, каб пакараць калабарацыяністаў.
Італія
Італія далучылася да саюзнікаў ў 1915 годзе, але была дрэнна падрыхтавана да вайны. Пазыкі з Вялікабрытаніі пакрылі амаль усе яе ваенныя выдаткі. Італьянская армія колькасцю 875 000 чалавек была дрэнна укамплектаваная, ёй не хапала цяжкай артылерыі і кулямётаў. Прамысловая база была занадта малая, каб забяспечыць дастатковую колькасць сучаснага абсталявання, а старамодная сялянская база не вырабляла значных лішкаў харчавання.
Да вайны ўрад ігнараваў пытанні рэгулявання працы, але цяпер яму прыйшлося ўмяшацца, каб мабілізаваць ваенную вытворчасць. Паколькі асноўная партыя працоўнага класа — Сацыялістычная партыя не жадала падтрымліваць ваенныя дзеянні, страйкі былі частымі, а супрацоўніцтва было мінімальным, асабліва ў сацыялістычных цэнтрах П’емонта і Ламбардыі. Урад быў вымушаны ўвсці высокія стаўкі заработнай платы, а таксама калектыўныя перамовы і схемы страхавання. Многія буйныя фірмы рэзка павялічыліся. Персанал кампаніі па вытворчасці боепрыпасаў Ansaldo вырас з 6 000 да 110 000 чалавек, у той час, як яна зрабіла 10 900 артылерыйскіх гармат, 3 800 баявых самалётаў, 95 баявых караблёў і 10 мільёнаў артылерыйскіх снарадаў. У Fiat штат супрацоўнікаў вырас з 4 000 да 40 000 чалавек. Інфляцыя падвоіла кошт жыцця. Заработная плата ў прамысловасці працягвала расці, але не заробкі сельскагаспадарчых рабочых. Незадаволенасць у сельскай мясцовасці былв высокай, так як вельмі шмат мужчын было ўзята ў армію, працоўныя месцы ў прамысловасці былі недаступныя, заработная плата расла павольна, а інфляцыя была такой жа вялікай.
Эканамічная неразбярыха ў 1917 годзе
Што датычыцца вытворчасці боепрыпасаў, то 15 месяцаў пасля красавіка 1917 года былі адзначаны чарадой дзіўных памылак, бязмэтавага энтузіязму і неразбярыхі. Амерыканцы былі даволі гатовыя, але яны не ведалі сваёй належнай ролі. Вільсан не мог зразумець, што трэба рабіць і калі, ці нават вырашыць, хто будзе за гэта адказны. Тыповым для гэтай блытаніны быў недахоп вугалю, які зўнік у снежні 1917 года. Паколькі вугаль быў самай важнай крыніцай энергіі і цяпла, услед рушыў сур’ёзны крызіс. На самай справе вугаль здабывалі ў вялікай колькасці, але 44 000 гружаных грузавых і вугальных вагонаў апынуліся ў жудасных корках на чыгуначных станцыях Усходняга ўзбярэжжа. Дзвесце караблёў чакалі ў гавані Нью-Ёрка груза, затрыманага з-за бязладзіцы. Рашэнне, якое ўключала нацыяналізацыю вугальных шахтаў і чыгунак на час вайны, прыпынак заводаў адзін дзень у тыдзень для эканоміі паліва і ўвядзенне строгай сістэмы прыярытэтаў. Толькі ў сакавіку 1918 года Вільсан нарэшце ўзяў крызіс пад кантроль.
Жанчыны
Вайна прывяла да таго, што многія жанчыны атрымалі доступ і былі ўзятыя на працу, якая традыцыйна была замацавана за мужчынамі. Многія працавалі на зборачных лініях заводаў па вытворчасці грузавікоў і боепрыпасаў. Маральны дух жанчын заставаўся высокім, шмат з іх далучыліся да Чырвонага Крыжа ў якасці добраахвотнікаў, каб дапамагчы салдатам і іх сем’ям. За рэдкім выключэннем жанчыны не пратэставалі супраць прызыву. Упершыню афраамерыканкі былі прынятыя на працу ў універмагі ліфцёрамі і афіцыянткамі ў кафетэрыях.
Прафсаюзы
Сэмюэл Гомперс, кіраўнік АФП, і амаль усе прафсаюзы былі рашучымі прыхільнікамі вайны. Яны звялі да мінімуму забастоўкі, паколькі вырасла заработная плата і была дасягнута поўная занятасць. Прафсаюзы АФП настойліва заахвочвалі сваіх маладых людзей паступаць у армію і апантана выступалі супраць намаганняў антываеннага прафсаюза пад назвай «Прамысловыя Рабочыя Свету» (ПРС), а таксама левых сацыялістаў па скарачэнні набору і запаволенню ваеннай вытворчасці. Прэзідэнт Вільсан прызначыў Гомперса членам магутнага Савета нацыянальнай абароны, дзе ён заснаваў Ваенны камітэт працы. У 1917 годзе колькасць членаў АФП рэзка ўзрасла да 2,4 мільёна. У 1919 годзе Саюз паспрабаваў замацаваць свае поспехі і абвясціў серыю буйных забастовак у мясной, сталеліцейнай і іншых галінах прамысловасці. Забастоўкі, якія ўсё праваліліся, вымусілі прафсаюзы вярнуцца на свае пазіцыі прыкладна 1910 года.
Германская імперыя
У той час як Германія хутка мабілізавала сваю армію, яна мусіла імправізаваць мабілізацыю грамадзянскай эканомікі на ваенныя рэйкі. Эканоміка Германіі сур’ёзна пацярпела з-за брытанскай блакады, якая перакрыла пастаўкі прадуктаў харчавання, абсталявання і сыравіны.
Вальтэр Ратэнау адыграў ключавую ролю ў тым, каб пераканаць ваеннае міністэрства стварыць Дэпартамент Ваеннай Сыравіны (Kriegsrohstoffabteilung — KRA); ён кіраваў ім са жніўня 1914 па сакавік 1915 года і ўсталяваў асноўныя прынцыпы і працэдуры. Яго старэйшыя супрацоўнікі былі ўзятыя ў доўг у прамысловасці. KRA засяродзіўся на сыравіне, якой пагражала брытанская блакада, а таксама на пастаўках з акупаванай Бельгіі і Францыі. Ён усталёўваў цэны і рэгуляваў размеркаванне ў жыццёва важнай ваеннай прамысловасці. Пачалося асваенне эрзац-сыравіны. KRA пакутавала ад шматлікіх недахопаў, выкліканых складанасцю і эгаізмам, з якімі KRA сутыкнулася ў гандлі, прамысловасці і ўрадзе. Было створана каля двух дзясяткаў дадатковых агенцтваў, якія займаліся канкрэтнымі прадуктамі; агенцтва маглі канфіскоўваць матэрыялы і перанакіроўваць іх на ваенныя заводы. Былі створаны картэлі, а невялікія фірмы для большай эфектыўнасці і спрашчэння цэнтралізаванага кантролю былі аб’яднаны ў больш буйныя.
Нягледзячы на ​​тое, што існуе меркаванне, што падчас Першай сусветнай вайны няроўнасць сярод нямецкага насельніцтва толькі павялічылася, шэраг даследаванняў паказаў адваротнае. Даказана, што даходы большасці прадпрыемстваў знізіліся прапарцыйна падзенню рэальнай заработнай платы. Больш за тое, прыбыткі міжнародных карпарацый (напрыклад, у Вялікабрытаніі) таго часу ў цэлым былі вышэй, чым у Германіі. Адзіныя кампаніі, якія прадэманстравалі рост прыбытку, былі звязаны з хімічнай, металургічнай і машынабудаўнічымі галінамі. Іх звычайна называлі «ваеннымі спекулянтамі».
Агульныя выдаткі нацыянальнага ўрада падчас вайны дасягнулі 170 мільярдаў марак, з якіх падаткі пакрывалі толькі 8%, а астатняе было запазычанае ў нямецкіх банкаў і прыватных асоб. Падчас вайны для насельніцтва было арганізавана восем нацыянальных ваенных пазык, якія сабралі 100 мільёнаў марак. Заняць грошы звонку апынулася практычна немагчыма. Дзяржаўны доўг вырас з 5 мільярдаў марак у 1914 годpt да 156 мільярдаў у 1918 годзе. Гэтыя аблігацыі абясцэніліся ў 1923 годзе з-за гіперінфляцыі.
Асманская імперыя
Турэцкія нацыяналісты ўзялі пад кантроль Асманскую імперыю яшчэ да пачатку вайны. Яны выгналі грэкаў і армян, якія складалі аснову бізнес-супольнасці, замяніўшы іх этнічнымі туркамі, якім былі прадстаўленыя выгадныя кантракты, але якім не хапала міжнародных сувязяў, крыніц крэдыту і прадпрымальніцкіх навыкаў, неабходных для вядзення бізнесу. Асманская эканоміка была заснавана на натуральнай сельскай гаспадарцы; там было вельмі мала прамысловасці. Турэцкая пшаніца карысталася вялікім попытам, але транспарціроўка была прымітыўная, і ў Германію даходзіла невялікая яе частка. Вайна спыніла імпарт, акрамя як з Германіі. Цэны выраслі ў чатыры разы. Немцы выдавалі пазыкі і забяспечвалі армію тэхнікай, асабліва трафейнай бельгійскай і рускай тэхнікай. Астатнія пастаўкі былі ў дэфіцыце; салдаты часта былі ў лахманах. Медыцынскае абслугоўванне было вельмі дрэннае, а ўзровень захворвання і смяротнасці быў высокім. Большасць асманскіх салдат, калі ў іх была магчымасць, дэзертыравалі, таму колькасць армія абрушылася з пікавай колькасці 800 000 ў 1916 годзе да ўсяго 100 000 ў 1918 годзе.
Аўстра-Венгрыя
Аўстра-венгерскі манархічны асабісты саюз дзвюх краін быў вынікам кампрамісу 1867 года. Каралеўства Венгрыя страціла свой ранейшы статус пасля венгерскай рэвалюцыі 1848 года. Аднак пасля рэформаў 1867 года аўстрыйская і венгерская дзяржавы сталі раўнапраўнымі ў рамках Імперыі. Аўстра-Венгрыя была геаграфічна другой па велічыні краінай у Еўропе пасля Расійскай імперыі з плошчай 621 538 км² і трэцяй па колькасці насельніцтва (пасля Расіі і Германскай імперыі). У параўнанні з Германіяй і Вялікабрытаніяй, аўстра-венгерская эканоміка значна адставала, паколькі ўстойлівая мадэрнізацыя пачалася ў Аўстра-Венгрыі нашмат пазней. Імперыя стварыла чацвёртае па велічыні машынабудаванне ў свеце пасля ЗША, Германіі і Вялікабрытаніі. Аўстра-Венгрыя таксама была трэцім па велічыні вытворцам і экспарцёрам бытавых электрапрыбораў, прамысловых электрапрыбораў і абсталявання для электрастанцый у свеце пасля Злучаных Штатаў і Германскай імперыі.
Аўстрыйская імперыя і Венгерскае каралеўства заўсёды мелі асобныя парламенты: Імператарскі савет (Аўстрыя) і Венгерскі сейм. За выключэннем прагматычнай санкцыі 1713 года, у Аўстрыйскай імперыі і Венгерскім каралеўстве агульных законаў ніколі не існавала.
Агульнага грамадзянства не было: кожны быў грамадзянінам Аўстрыі ці Венгрыі, але ніколі і тым і іншым. Аўстрыя і Венгрыя былі фіскальна суверэннымі і незалежнымі ўтварэннямі. Каралеўства Венгрыя магло захаваць свой асобны і незалежны бюджэт.
Аднак да канца XIX стагоддзя эканамічныя адрозненні паступова пачалі выраўноўвацца, паколькі эканамічны рост ва ўсходніх частках імперыі пастаянна перавышаў эканамічны рост у заходніх. Моцная сельская гаспадарка і харчовая прамысловасць у Венгерскім каралеўстве з цэнтрам у Будапешце сталі пераважнымі ў імперыі і складалі значную частку экспарту ў астатнюю часткі Еўропы. Між тым заходнія раёны, засяроджаныя ў асноўным вакол Прагі і Вены, атрымалі поспех у розных галінах апрацоўчай прамысловасці. Гэты галіновы падзел паміж Усходам і Захадам, акрамя існуючага эканамічнага і валютнага саюза, да пачатку 20 стагоддзя прывёў да яшчэ больш хуткага эканамічнага роста ва ўсёй Аўстра-Венгрыі. Аўстрыя магла захаваць сваё панаванне ў імперыі ў сектарах першай прамысловай рэвалюцыі, але Венгрыя мела лепшыя пазіцыі ў галінах другой прамысловай рэвалюцыі, у гэтых сучасных прамысловых сектарах аўстрыйская канкурэнцыя не магла стаць пераважнай.
Цяжкая прамысловасць у імперыі ў асноўным была сканцэнтравана на машынабудаванні, асабліва для электраэнергетыкі, лакаматыўнай прамысловасці і аўтамабільнай прамысловасці, а ў лёгкай прамысловасці самай дамінуючай была прамысловасць дакладнай механікі.
У час вайны нацыянальныя ўрады Вены і Будапешта стварылі высакоцэнтралізаваную ваенную эканоміку, што прывяло да бюракратычнай дыктатуры. Яна набірала кваліфікаваных рабочых і інжынераў, не ўсведамляючы шкоды, нанесенай эканоміцы.
Балгарыя
Балгарыя, бедная сялянская краіна з насельніцтвам 4,5 мільёна чалавек, спачатку заставалася нейтральнай. У 1915 годзе яна ўвайшла ў склад Цэнтральных дзяржаў. Яна мабілізавала параўнальна вельмі вялікую армію ў 800 000 чалавек, выкарыстоўваючы абсталяванне, пастаўленае Германіяй. Балгарыя была дрэнна падрыхтавана да доўгай вайны; адсутнасць такой колькасці салдат рэзка знізіла вытворчасць сельскагаспадарчай прадукцыі. Большая частка лепшых прадуктаў харчавання вывозілася кантрабандай, каб пракарміць прыбытковыя чорныя рынкі ў іншых месцах. Да 1918 года салдатам не хапала не толькі асноўнага рыштунку, напрыклад абутку, але і кармілі іх у асноўным кукурузным хлебам з невялікай колькасцю мяса. Мірны дагавор 1919 года пазбавіў Балгарыю сваіх заваёў, скараціў яе армію да 20 000 чалавек, і запатрабаваў кампенсацыі ў памеры 100 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў.
Пасля вайны
Становішча на кантыненце былі кепскімі для ўсіх ваюючых бакоў. Брытанія панесла самыя лёгкія страты ў сваёй грамадзянскай эканоміцы, не лічачы страты людзей. Галоўная шкода была нанесены гандлёваму флоту і яго фінансавым актывам. Злучаныя Штаты і Канада квітнелі падчас вайны. Тэарэтычна меркавалася, што рэпарацыі, якія былі накладзеныя на Германію па Версальскаму дагавору, пакрыюць шкоду, нанесеную грамадзянскай эканоміцы, але на гэта пайшла невялікая частка рэпарацыйных грошай. Большая частка рэпарацыйных выплат Германіі фінансавалася за кошт пазык амерыканскіх банкаў, і атрымальнікі выкарыстоўвалі іх для пагашэння пазык, атрыманых ад Казначэйства ЗША. Паміж 1919 і 1932 гадамі Германія выплаціла 19 мільярдаў залатых марак у якасці рэпарацый і атрымала 27 мільярдаў залатых марак у выглядзе пазык ад нью-ёркскіх банкіраў і іншых асоб. Гэтыя пазыкі ў канчатковым выніку былі вернутыя Германіяй пасля Другой сусветнай вайны.
Быхаўцы
Гісторыя
Вядомыя з 16 ст. Заснавальнік роду Міцька Быхавец меў сыноў Васіля, Васька і Андрэя. Вялікі князь літоўскі і кароль Польшчы Жыгімонт I Стары дараваў «баярам смаленскім» Васілю і Ваську 12 неаседлых вёсак у Дарсунішскім павеце. Васько ў 1514 стаў уладальнікам яшчэ 8 вёсак. Андрэй у 1536 атрымаў землі ў Троцкім павеце. Быхаўцы таксама валодалі маёнткамі ў Мінскай, Гродзенскай, Віленскай губернях. Найбольш буйныя з іх Лыскава і Магілёўцы з фальваркамі Лібярполь, Гута, Разалін з хутарамі Копан, Палько, Сасенкі і Крупа.
У 1822 у гэтых маёнтках было 1470 сялян. Быхаўцы былі ўладальнікамі папяровай мануфактуры (Лыскава 1711—1724), шклозавода, лесаапрацўчых заводаў, бровараў. У 1835 у кнігі шляхты Гродзенскай губерні ўпісаны Быхаўцы: Ян (сын Ігнація), стрыечны брат Яна Язэп з сынам Адамам, Янам і Аляксандрам. У 1858 у кнігі шляхты Віленскай губерні ўпісаны Казімір (сын Тадэвуша) з сынам Яўхімам і ўнукамі Ежы, Язэпам і Казімірам і Яўхім з сынам Фердынандам. У ЦДГА Беларусі ў Гродне захоўваецца фонд Быхаўцаў, які ўключае 893 адзінкі захоўвання.
Вісарыён Сцяпанавіч Гарбук
Вісарыён Сцяпанавіч Гарбук (, в. Шкілякі, Лепельскі павет, Віцебская губерня —, , РСФСР) — беларускі , і.
Біяграфія
Нарадзіўся 11 (24) лістапада 1913 года ў в. Шкілякі Лепельскага павета Віцебскай губерні (цяпер —, Віцебская вобласць).
Скончыў педтэхнікум у Лепелі. З 1933 года працаваў настаўнікам і вучыўся завочна, з 1935 года стацыянарна на літаратурным факультэце МВПІ. Пісаў вершы, займаўся ў секцыі паэтаў-пачаткоўцаў пры СП БССР. Арыштаваны 26 красавіка 1936 года, сасланы на. Вызвалены ў 1940 годзе. Працаваў настаўнікам у Мехаўскай школе (Гарадоцкі раён). У 1941—1946 гадах у Чырвонай Арміі; ваяваў пад Масквой, у Беларусі, пад Варшавай, у Берліне. Франтавая хвароба на 14 гадоў прыкавала Гарбука да шпітальнага ложка; інвалід 1-й групы. Жыў у Пяцігорску.
Творчасць
Літаратурнай працай стала пачаў займацца ўжо цяжка хворым. Публікаваўся ў расійскім друку з 1957 года, у беларускім — з 1961 года. Першы зборнік апавяданняў выйшаў у 1963 годзе ў Мінску. Перакладаў на беларускую мову казкі народаў Паўночнага Каўказа (зборнік «Напітак волатаў», Мн, 1969). У 1971 годзе паводле яго апавядання «Твар у палоску» зняты тэлефільм. Член СП БССР (з 1963). Заслужаны работнік культуры БССР (1979).
Пісаў пераважна для дзяцей. Апавяданні Гарбука займальныя, адкрываюць непаўторны свет дзіцячых уяўленняў, гульняў і забавак.
Рэкта (Жлобінскі раён)
Рэ́кта (, Ректа) — вёска ў Беларусі, у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Луцкага сельсавета. Насельніцтва 776 чал. (2004).
Назва
Рэкта — гідронім балцкага паходжання. Належыць да шэрагу такіх гідронімаў на Верхнім Падняпроўі, як напр. Рэкта (прыток Сянны), Рэкта (прыток Лабжанкі). Усе гэтыя формы ўзыходзяць да балцкага абазначэння арэха: літ. riešutas, лат. rieksts, пруск. reisis. Далей да літоўскага rišti, прускага *ristun «звязваць» (арэхі растуць «звязкамі», гронкамі).
Геаграфія
Знаходзіцца за 16 км на поўнач (за 17 км на паўночны захад) ад горада Жлобін, за 6 км ад чыгуначнага раз’езда станцыі Лукскае (лінія Жлобін — Магілёў), за 100 км ад Гомеля.
На ўсходзе і поўначы меліярацыйныя каналы.
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядомая з пачатку XX стагоддзя як сяло ў Лукаўскай воласці Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні. У 1909 годзе фальварак, 270 дзесяцін зямлі. У 1924 годзе ў выніку парадкавання земляў фальварка былі створаны пасёлкі Зялёны Крыж і Лозкі (не існуюць). У 1929 годзе арганізаваны калгас «Чырвоны лётчык». Падчас Вялікай Айчыннай вайны акупанты спалілі 29 двароў, забілі 17 жыхароў. У баях каля вёскі ў чэрвені 1944 года загінулі 97 савецкіх салдатаў (пахаваныя ў брацкай магіле ў цэнтры). На франтах загінулі 36 жыхароў. З 30 красавіка 1948 года да снежня 1992 года цэнтр Ракцянскага сельсавета Жлобінскага раёна. У 1962 годзе да вёскі далучаныя суседнія вёскі Вялікі Лес, Новы Мазалаў. Цэнтр саўгаса «Рэкцянскі». Працуюць пачатковая школа, Дом культуры, бібліятэка, фэльчарска-акушэрскі пункт, дзіцячыя яслі-сад, аддзяленне сувязі, крама. У 1986 годзе былі пабудаваныя цагляныя дамы на 55 кватэр, у якіх размясціліся перасяленцы з забруджаных радыяцыяй тэрыторый у выніку катастрофы на Чарнобыльскай АЭС.
У склад Рэкцянскага сельсавета ўваходзілі: да 1962 года вёскі Вялікі Лес, Новы Мазалаў (у наш час не існуюць).
Ігар Веніямінавіч Васілеўскі
Ігар Веніямінавіч Васілеўскі (нар., г. Арол, Расія) — педыятр. Доктар медыцынскіх навук (1992), прафесар (1993). Галоўны спецыяліст па дзіцячай алергалогіі (з 1997) Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1964; аспірантура, 1970). Працаваў у Рыжкоўскайй ўчастковай бальніцы (Быхаўскі раён, Магілёўская вобласць; 1964—1966); Беларускім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (1970—1974 і з 2009 — прафесар кафедры клінічнай фармакалогіі); Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі (1974—2009; у 1995—1996 — прарэктар па навуковай рабоце, у 1996—1998 — па вучэбнай рабоце, у 1999—2005 — загадчык 1-ай кафедры педыятрыі, у 2005—2007 — прафесар кафедры паліклінічнай педыятрыі).
Навуковыя інтарэсы: педыятрыя; алергалогія; пульманалогія; імуналогія; клінічная фармакалогія; клінічная біяхімія; клінічная генетыка.
Узнагароды
Ганаровыя граматы Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2004), Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь і інш.
Белы Бераг (возера, Рэчыцкі раён)
Бе́лы Бе́раг — возера ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі ў пойме ракі Бярэзіна, прыкладна за 28 км у напрамку на паўночны захад ад горада Рэчыца, за 1,5 км ад вёскі Горваль.
Плошча паверхні возера 0,23 км². Даўжыня 3,5 км, найбольшая шырыня 0,1 км. Катлавіна старычнага тыпу, моцна выцягнутая і мае серпападобную форму. Берагі пясчаныя, вышынёй да 1 м. Пратокай возера злучаецца з Бярэзінай.
Каля возера археалагічны помнік — гарадзішча.
Паспяванне пладоў
Паспяванне пладоў — сукупнасць змен у пладах, у выніку якіх насенне ператвараецца ў парнавартасныя дыяспоры, а каляплоднік становіцца здольным выконваць функцыі па абароне і распаўсюджванню насення.
Ахоўныя ўласцівасці плоду
Пакуль насенне яшчэ не гатовае да распаўсюджвання, плод абараняе яго ад высыхання, механічных пашкоджанняў і іншых небяспек. Для тых раслін, насенне якіх распаўсюджваюцца, праходзячы праз страўнік жывел, характэрна ўтрыманне ў каляплодніку (перыкарпіі) недаспелых пладоў такіх рэчываў, якія з'яўляюцца для жывел нясмачнымі (напрыклад, з-за кіслага або звязальнага смаку), неядомымі ці нават атрутнымі. Пры паспяванні ж пладоў іх хімічны склад змяняецца і гэтыя ахоўныя ўласцівасці знікаюць.
Змены пладоў у працэсе паспявання
Пасля таго, як у расліны адбываецца апладненне (альбо пачынаецца працэс апаміксісу — развіцця зародка без апладнення), завязь пачынае інтэнсіўна расці, унутры яе фармуецца і спее насенне. У працэсе паспявання пладоў з ім адбываюцца розныя змены.
Вылучаюць два асноўных перыяды развіцця плоду: ад апладнення яйкаклеткі да паспявання насення і заканчэння росту каляплодніка — і, другі перыяд, да поўнага паспявання каляплодніка.
Па сваей працягласці перыяд паспявання пладоў можа быць кароткім (у большасці ягад) і доўгім (у цытрусавых, зімовых сартоў яблыкаў). У лімона, да прыкладу, звычайны тэрмін паспявання плоду — 9 месяцаў, пры гэтым плод можа знаходзіцца на дрэве да двух гадоў.
Біяхімічныя змены
Для працэсу паспявання характэрна зніжэнне ў пладах утрымання крухмалу, арганічных кіслот і дубільных рэчываў — і, адначасова, павелічэнне ўтрымання азоцістых злучэнняў і растваральных цукроў.
Яшчэ адно змяненне, характэрнае для многіх спеючых пладоў, — іх размякчэнне. Яно звязана са зменай суадносін і стану поліцукрыдаў, асабліва пектінавых рэчываў, у сценках клетак.
Склад пігментаў, якія ўваходзяць у склад паверхневых тканак плоду, а таксама яго мякаці і клеткавага соку, пры паспяванні плоду таксама мяняецца. У многіх раслін хларафіл тканак руйнуецца, у той час як антацыяны, караціноіды і іншыя пігменты сінтэзуюцца, у сувязі з чым афарбоўка паверхні плоду нярэдка змяняецца з зяленай на жоўтую, аранжавую або чырвоную.
Функцыянальныя змены
У выніку паспявання пладоў каляплоднік звычайна прымае на сябе новыя функцыі — абароны пладоў, іх распаўсюджвання і інш
Даспельванне
Працэс давядзення знятых недаспелы[ пладоў у сховішчах, складах або спецыяльна абсталяваных камерах да стану спажывецкай спеласці называецца даспельваннем.
Юлій Міхайлавіч Шакальскі
Юлій Міхайлавіч Шакальскі (Ю́лий Миха́йлович Шока́льский; 5 (17) кастрычніка 1856,  —, ) — рускі і савецкі вучоны-географ, акіянограф, картограф, генерал-лейтэнант (1912), старшыня Рускага геаграфічнага таварыства (1917—1931).
Евангелле паводле Пятра
Евангелле паводле Пятра — адзін з новазапаветных апокрыфаў. Існавала ў першыя стагоддзі хрысціянства, але было адпрэчана царквой. Евангелле Пятра ведаў Юстын. Евангелле паводле Пятра адносіцца да Евангелляў Пакутаў — распавядае пра суд Пілата, распяцце Ісуса, яго пахаванне і Уваскрэсенне. Таксама Евангелле паводле Пятра ўтрымлівае фрагмент, які разглядаецца тэолагамі як апавяданне пра сашэсце ў пекла. Завяршаецца тэкст з'яўленнем Ісуса жонкам-міраносіцам.
У XIX стагоддзі ў Ахміме (Егіпет) у магіле сярэднявечнага манаха былі знойдзены ўрывак з Евангелля Пятра і «Апакаліпсіс Пятра». Творы былі напісаны па-грэчаску. Ва ўрыўку з евангелля аўтар заве сябе «я, Пётр». Евангелле Пятра выклікала вялікія спрэчкі і ў асяроддзі тэолагаў, і ў асяроддзі вучоных.
Апошняя міля
Вырашэнне праблемы «апошняй мілі» з'яўляецца адной з галоўнай задач аператараў сувязі, для гэтага выкарыстоўваюцца больш сучасныя і эфектыўныя тэхналогіі. Адным з выйсцяў, замест пракладвання дарагіх і фізічна складаных у стварэнні правадных сетак, з'яўляецца выкарыстанне бесправадных сетак (WiMAX), ці праз лініі электраперадач (BPL).
Правадныя сістэмы (у тым ліку аптавалакно)
Правадныя сістэмы ўяўляюць сабой сістэмы перадачы інфармацыі па правадах. Праблемай з'яўляецца паслядоўнае затуханне сігналу, і, калі не ладзіць узмацняльнікі праз пэўныя адлегласці, гэта прыводзіць да ўтварэння абмежавання на адлегласць.
Лакальныя вылічальныя сеткі (LAN)
Звычайна лакальныя сеткі ладзяцца на аснове медных кааксіяльных кабеляў ці вітай пары. Звычайна падобныя сеткі дзейнічаюць на хуткасці перадачы 100 МБіт/с, але новыя пратаколы дазваляюць хуткасць перадачы інфармацыі да 1000 МБіт/с. Праблема крыецца ў абмежаванні на адлегласць кабелю з-за хуткага затухання сігналу пасля 800 метраў. Нізкаякасныя кабелі таксама могуць падвяргацца наводкам ад электрамагнітнага выпраменьвання вонкавых прылад і кабеляў, што гэтакім жа чынам спрыяе затуханню сігнала.
Аптычнае валакно
Аптычнае валакно дазваляе перадаваць вялікія аб'ёмы інфармацыі на вялікія адлегласці, што забяспечвае сучасныя патрэбы карыстальнікаў сетак.
Марыян Здзяхоўскі
Марыян Эдмундавіч Здзяхоўскі (Marian Zdziechowski;, Ракаў — , Вільня) — , літаратуразнавец і філосаф, рэктар Універсітэта Стэфана Баторыя (1925—1926).
Вучыўся ў Мінскай гімназіі (1873—1879). Доктар honoris causa Універсітэта Стэфана Баторыя і Тартускага ўніверсітэта.
Універсітэт дзяржаўнай фіскальнай службы Украіны
Універсітэт дзяржаўнай фіскальнай службы Украіны (Університет державної фіскальної служби України) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам ўніверсітэта, размешчаная ў Ірпіні.
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне 2010
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне 2010 прайшоў 13—16 кастрычніка ў Мінску.
Універсітэт дзяржаўнай фіскальнай службы Украіны
Агульная характарыстыка
Ведамасная ўкраінская ВНУ утворана Кабінетам Міністраў Украіны 11 лістапада 2015 года на базе Нацыянальнага ўніверсітэта Дзяржаўнай падатковай службы Украіны, Дзяржаўнага навукова-даследчага інстытута мытнай справы, Навукова-даследчага інстытута фінансавага права. Знаходзіцца ў сферы кіравання Дзяржаўнай фіскальнай службы Украіны.
Універсітэт рыхтуе бакалаўраў і магістраў эканамічных і юрыдычных спецыяльнасцяў і фармуе кадравы патэнцыял для Дзяржаўнай фіскальнай службы Украіны. Тут выкладаюць амаль 500 выкладчыкаў, сярод іх 65 дактароў навук і прафесароў, 300 кандыдатаў навук (з іх 8 заслужаных юрыстаў Украіны, 1 заслужаны эканаміст Украіны; 4 заслужаных работніка адукацыі Украіны, 6 заслужаных дзеячаў навукі і тэхнікі Украіны, 2 заслужаных работніка фізічнай культуры і спорту Украіны; 2 заслужаных трэнера Украіны; 3 заслужаных работніка культуры Украіны, 12 майстроў спорту Украіны). У вучэбна-навуковых інстытутах і факультэце вучацца больш за 4 тысячы студэнтаў і магістрантаў. У структуры універсітэта функцыянуюць рэгіянальныя структурныя падраздзяленні ў такіх гарадах як Жытомір, Старажынэць, Камянец-Падольскі, Вінніца, Канатоп і Львоў.
8 кастрычніка
8 кастрычніка — дзвесце восемдзесят першы (дзвесце восемдзесят другі ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Сэмюэл Тэйлар Колрыдж
Сэмюэл Тэйлар Колрыдж (Samuel Taylor Coleridge;, Отэры-Сент-Мэры, Дэваншыр — , Хайгет) — англійскі паэт-рамантык, крытык і філосаф, выбітны прадстаўнік «азёрнай школы».
Сербская Ваяводзіна
Сербская Ваяводзіна (Српско Војводство, Српска Војводовина) — назва сербскай аўтаноміі ў рамках Аўстрыйскай імперыі, якая існавала з моманту свайго абвяшчэння на Майскай скупшчыне 1848 года і да пераўтварэння ў Ваяводства Сербія і Тэмешварскі банат у 1849 годзе. Падчас рэвалюцыі, распачатай у 1848 годзе, венгерскае насельніцтва ўладанняў Габсбургаў патрабавала сабе аўтаномію і асаблівыя нацыянальныя правы, у той жа час адмаўляючы ў гэтым іншым народам, якія жылі па суседстве ці ў рамках венгерскіх адміністрацыйных адзінак.
З мэтай стварэння ўласнай аўтаноміі і для абароны нацыянальнай ідэнтычнасці, сербы, якія пражывалі на тэрыторыі сучаснай Ваяводзіны, на Майскай скупшчыне абвясцілі Сербскую Ваяводзіну. Карлавіцкі мітрапаліт Ёсіф Раячыч быў абвешчаны патрыярхам і выбраны старшынёй урада, а палкоўнік Стэван Шуплікац стаў ваяводам. Аўстрыйскія ўлады праз некаторы час афіцыйна прызналі рашэнні Майскай скупшчыны.
Цэнтрам Сербскай Ваяводзіны спачатку былі Срэмскі-Карлаўцы, затым сталіцамі былі Зрэнянін, Земун і Тымішаара.
Шкіперскі праток
Шкіперскі праток — вуліца ў Васілеастроўскім раёне Санкт-Пецярбурга. Праходзіць ад вуліцы Берынга да Прыбалтыйскай плошчы. Нумарацыя дамоў вядзецца ад вуліцы Берынга.
Ад Карташыхінай і да Налічнай вуліцы на Шкіперскім пратоку дзве праезжыя часткі, падзеленыя скверам, на астатніх участках — адна. Уздоўж заходняга ўзбярэжжа Галернай гавані і да Прыбалтыйскай плошчы дарожнае палатно ў калдобінах, месцамі пакрыта жалезабетоннымі плітамі.
Ельнікі (Пухавіцкі раён)
Е́льнікі (, Ельники) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шацкага сельсавета.
Пад уладай Расійскай імперыі
У пачатку 20 ст. упамінаецца як урочышча Амельнянскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні Расійскай імперыі.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 да ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
З 2006 года па 28 мая 2013 года ў складзе Вецярэвіцкага сельсавета.
Мікалай Ягоравіч Жукоўскі
Мікалай Ягоравіч Жукоўскі (Никола́й Его́рович Жуко́вский; 5 (17) студзеня 1847, сяло Арэхава, Уладзімірская губерня, Расійская імперыя цяпер Уладзімірская вобласць — 17 сакавіка 1921, Масква) — рускі вучоны, стваральнік аэрадынамікі як навукі.
Заслужаны прафесар Маскоўскага ўніверсітэта, прафесар тэарэтычнай механікі Імператарскага Маскоўскага тэхнічнага вучылішча (з 1918 г. Маскоўскае вышэйшае тэхнічнага вучылішча); член-карэспандэнт Імператарскай Акадэміі навук па разрадзе матэматычных навук (1894).
Себуанская мова
Себуанская мова (себуана) — мова аўстранезійскай сям'і. Распаўсюджаная на Філіпінах.
Іншыя назвы: сугбу, сугбуанон (у англ. традыцыі — Binisaya, Bisayan, Sebuano, Sugbuanon, Sugbuhanon, Visayan). Уключае дыялекты себу, бахольский, лейтэ і мінданао.
Драма (кіно і тэлебачанне)
Драматычны фільм — жанр кінамастацтва і тэлебачання, які ў асноўным залежыць ад унутранага развіцця рэальных персанажаў, якія сутыкаюцца з эмацыянальнай тэматыкай. Такія драматычныя тэмы, як алкагалізм, наркаманія, расавыя забабоны, рэлігійная нецярпімасць, беднасць, злачыннасць і карупцыя, уводзяць герояў у канфлікт паміж сабой, іншымі, грамадствам і нават прыроднымі з’явамі.
Усе фільмы гэтага жанру могуць уключаць у сябе драматычныя элементы, але звычайна драматычнымі фільмы ў асноўным сканцэнтраваны на драме галоўнага канфлікту.
Паджанры
Драматычны фільм уключае шырокі спектр кінажанраў. З-за вялікай колькасці драматычных фільмаў гэтыя фільмы падкатэгарызаваны:
Ілья Ларушын
Ілья Ларушын (нар. ) — беларускі бадмінтаніст. Майстар спорту Рэспублікі Беларусь.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне
Парны разрад
Ізмаільскі дзяржаўны гуманітарны ўніверсітэт
Ізмаільскі дзяржаўны гуманітарны ўніверсітэт (Ізмаїльський державний гуманітарний університет) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам ўніверсітэта, размешчаная ў Ізмаіле.
Айдан ап Блегіўрыд
А́йдан ап Блегі́ўрыд (Aeddan ap Blegywryd, памёр у ) — кароль Гвінеда і Повіса (1005—1018).
Біяграфія
Айдан ап Блегіўрыд стаў каралём Гвінеда і Повіса пасля смерці Кінана ап Хівела ў 1005 годзе. Акалічнасці, пры якіх прыйшоў да ўлады Айдан невядомыя. Хутчэй за ўсё, ён захапіў прастол Гвінеда і Повіса сілай, паколькі не належаў да кіруючай дынастыі. У 1018 годзе Айдан быў пераможаны Лівелінам. Яго чатыры сыны таксама загінулі ў бітве.
Бітва пры Эль-Мазука
Бітва пры Эль-Мазука (Batalla de El Mazuco) — адна з апошніх бітваў паміж рэспубліканскімі і нацыяналістычнымі войскамі на паўночным фронце падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Доўжылася з 6 па 22 верасня 1937 года. Пасля некалькіх тыдняў інтэнсіўных баёў у горнай мясцовасці рэспубліканцы былі разбіты, і нацыяналісты змаглі злучыцца са сваімі сіламі, якія наступалі з Леона, што прывяло да падзення Хіхона і пакідання Астурыі, апошняй рэспубліканскай правінцыі на паўночным захадзе Іспаніі.
Планы і сілы бакоў
Пасля падзення Більбаа і паражэння рэспубліканцаў, якія абаранялі Сантандэр, іх апора — Астурыя — была ізалявана ад рэспубліканскіх войскаў на поўдні і ўсходзе Іспаніі. Камандуючы войскаў нацыяналістаў, што атачалі Астурыю, генерал Фідэль Давіла, атакаваў з поўдня і ўсходу, не чакаючы супраціву з боку дэмаралізаваных рэспубліканскіх салдат.
Далей нацыяналісты павінны былі наступаць на поўначы праз Сьера-дэ-Куэра і на поўдні — праз цясніну Дэва. Для гэтага патрабавалася ачысціць горы ад рэспубліканцаў, таму яны запланавалі абыходны рух на паўднёвы захад ад г. Ліянес і на захад, уздоўж ракі Карэс. Такім чынам, горы Сьера-дэ-Куэра сталі жыццёва важнымі для абароны Астурыі, а ключом да іх быў перавал Эль-Мазука.
У склад нацыяналістычных сіл уваходзілі чатыры наварскія брыгады (33 000 чалавек) пад камандаваннем генерала Хасэ Сальчага. Кантынгент падтрымлівалаўся 15 артылерыйскімі батарэямі і авіяцыяй, уключаючы нямецкі Легіён «Кондар». Перавал Эль-Мазука знаходзіцца ўсяго ў пяці кіламетрах ад мора, таму крэйсер «Альмірантэ Сервера» таксама змог аказаць дапамогу сваімі гарматамі.
Ход баёў
6 верасня 1-й Наварскай брыгадзе нацыяналістаў не ўдалося прарваць лінію абароны праціўніка, таму для інтэнсіўнай бамбардзіроўкі пазіцый рэспубліканцаў быў выкліканы легіён «Кондар». На наступны дзень яны працягвалі падвяргацца масіраваным атакам з ужываннем фугасных і запальных бомбаў. 8 верасня ў густым тумане праціўнікі схвоснуліся ў рукапашнай сутычцы. Нарэшце, на паўднёвым фронце нацыяналісты змаглі прасунуцца на два кіламетры.
9 верасня нацыяналісты акружылі пазіцыі наперадзе Эль-Мазука і занялі іх, але ў наступныя дні не змаглі прасунуцца далей, таму зноў звярнуліся да авіяцыі і артылерыі. Лётчыкі ўжылі так званыя «дывановыя бамбардзіроўкі». 10 верасня ў Тарнерыі салдаты 1-й Наварскай брыгады прасоўваюцца скрозь туман і пасля ўпартага бою захопліваюць Сьера-дэ-Біфарка, але не дасягаюць Сьера-Льябрэс (ніжэй перавала Эль-Мазука).
Не здолеўшы рушыць наперад у даліне, нацыяналісты вырашылі спачатку захапіць вышыні ніжэй Пік Турбіна (1315 метраў над узроўнем мора). Надыходзячым наварцам прыйшлося падымаць па вузкіх сцежках горную артылерыю і боепрыпасы на спінах мулаў.
13 верасня рэспубліканскі фронт на паўночны захад ад Эль-Мазука пачаў слабець пад неаднаразовымі артылерыйскімі ўдарамі, што вымусіла ўрадавыя войскі 14 верасня адысці і саступіць Сьера-дэ-Льябрэс. На наступны дзень Эль-Мазука заняты франкістамі. Адначасова, 14 верасня, паў пік Турбіна. Да поўдня рэспубліканцы яшчэ ўтрымлівалі тры піка Пенья-Бланка.
Нацыяналісты паслалі на захоп апошніх варожых пазіцый не менш за шаснаццаць батальёнаў. Непагадзь з дажджом і нават снегам на час прыпыніла баявыя дзеянні. 18 верасня, з надыходам добрага надвор’я, аднавілася бамбардзіроўка нямецкімі і італьянскімі самалётамі. Чатыры дні паўтараўся адзін і той жа сцэнар: атака з паветра, штурм пяхоты, адлюстраванне яго рэспубліканцамі. Нарэшце, 22 верасня Пенья-Бланка апынуліся ў руках нацыяналістаў. На вяршыні, сярод акопаў, уручную высечаных у скале, пераможцы выявілі 100 трупаў рэспубліканскіх маракоў.
Вынікі
Агульныя страты (прыблізныя, паколькі афіцыйных дадзеных аб гэтай бітве няма) ацэньваюцца ў 8000 нацыяналістаў (2500 забітых) і 3500 рэспубліканцаў (1500 забітых).
Рэспубліканцы не змаглі спыніць наступленне нацыяналістаў і пратрымацца да зімы. Апошнія, хоць і з затрымкай, змаглі працягнуць аперацыю і дайсці да Хіхона, апошняга апірышча рэспубліканцаў, які паў праз месяц пасля заканчэння бітвы пры Эль-Мазука.
Касцяні (Слонімскі раён)
У 1940—1960 гадах цэнтр Касцянёўскага сельсавета.
8 красавіка
8 красавіка — дзевяноста восьмы (дзевяноста дзевяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Міхаіл Іванавіч Чыгорын
Міхаіл Іванавіч Чыгорын (31 кастрычніка [12 лістапада] 1850, Гатчына (па іншых дадзеных — Санкт-Пецярбург) — 12 [25] студзеня 1908, ) — рускі шахматыст, наймацнейшы шахматыст Расіі на рубяжы XIX—XX стагоддзяў. Першы расійскі шахматыст, які ўдзельнічаў у матчы за званне чэмпіёна свету.
Мікалай Мікалаевіч Чур
Мікалай Мікалаевіч Чур (нар., г. Вілейка, Мінская вобласць) — беларускі ўрач-хірург. Доктар медыцынскіх навук (1999), прафесар (2007). Галоўны хірург Мінскай вобласці (1983—1993).
Біяграфія
Скончыў Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1972). Працаваў у Пастаўскай цэнтральнай раённай бальніцы (Віцебская вобласць; 1972—1975); Мінскай абласной клінічнай бальніцы (з 1975, ангіяхірург, з 1989 — загадчык гнойнага хірургічнага аддзялення); Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі (1995—2011, асістэнт, з 1999 — дацэнт кафедры клінічнай і эксперыментальнай хірургіі, з 2005 — прафесар кафедры хірургіі); Беларускім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 2011, 1-я кафедра хірургічных хвароб, прафесар). Навуковыя інтарэсы: лячэнне хворых з трафічнымі язвамі ніжніх канечнасцей пры хранічнай вянознай недастатковасці з ужываннем лазерных тэхналогій; пытанні гнойна-некратычных ускладненняў і антыбіётыкатэрапіі. 5 патэнтаў, 19 рацыяналізатарскіх прапаноў.
Асінагарадок
Асінагарадо́к (, Осиногородок) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Казлоўшчынскага сельсавета.
Гісторыя
У часы Вялікага Княства Літоўскага належала шляхецкаму роду Жаб, а пазней перайшла ў валоданне князёў Друцкіх-Любецкіх.
Parabasalia
Parabasalia — клас (або тып) прасцейшых, які аб'ядноўвае шматжгуцікавых жгуціканосцаў. Каменсалы і эндапаразіты жывёл і чалавека.
Спецыфічнасць класа вызначае комплекс арганел, які ўключае апарат Гольджы і парабазільныя філаменты. Колькасць жгуцікаў, якія адыходзяць ад пярэдняй часткі цела, ад некалькіх да шматлікіх. Ядро размешчана спераду. У клетцы адсутнічаюць мітахондрыі, маюцца гідрагенасомы.
Размнажэнне шляхам бінарнага дзялення клеткі. Тып дзялення ядра — закрыты пазаядзерны плеўрамітоз.
Распаўсюджаны ўсясветна. Маюць вялікае значэнне для медыцыны і ветэрынарыі.
Уна Мэй Карлайл
Уна Мэй Карлайл (26 снежня 1915, Зэйнсвіл, Агая, ЗША — 7 лістапада 1956) — амерыканская джазавая спявачка, піяністка і аўтарка песень.
Ранні перыяд жыцця
Нарадзілася ў сям’і Эдварда і Мэлі Карлайл. Мела афрыканскае і індзейскае паходжанне. Маці навучыла яе іграць на фартэпіяна, а з трох гадоў яна выступала на сцэне.
Кар’ера
Дзіцём рэгулярна з’яўлялася на радыёстанцыі WHIO (AM) у Дэйтане, штат Агая.
Яна грала сольна з 1937 года, неаднаразова гастралявала па Еўропе і запісвалася з Уолерам у канцы 1930-х гадоў
У 1940-х гадах Карлайл запісвалася як лідарка для Bluebird Records з такімі сайменамі, як Лэстэр Янг, Бэні Картэр і Джон Кірбі. У яе было працяглае партнёрства з прадзюсарам, выдаўцом і менеджарам Джо Дэвісам, якое пачалося пасля сканчэння кантракту з Bluebird. Яе запісы пад кіраўніцтвам Дэвіса былі зроблены сумесна з Рэям Нэнсам, Бадам Джонсанам і Шэдоў Уілсанам.
Таксама дасягнула поспеху як аўтар песень. Яе песня 1941 года «Walkin' By The River» зрабіла яе «першай цемнаскурай жанчынай, кампазіцыя якой з’явілася ў чарце Billboard». Кэб Калоўэй і Пэгі Лі былі сярод тых, хто запісалі кавер на яе мелодыі. У яе было ўласнае радыё-шоу The Una Mae Carlisle Radio Show на WJZ-ABC, што зрабіла яе «першай чорнай амерыканкай, якая вядзе нацыянальнае радыё-шоу»; і тэлевізійныя праграмы ў канцы 1940-х гадоў. Яе апошнія запісы былі зроблены для Columbia Records з Донам Рэдманам у пачатку 1950-х гадоў.
Асабістае жыццё
Карлайл была ў шлюбе з Джонам Брэдфардам, былым гандлёвым мараком, яны ажаніліся ў 1941 годзе. Брэдфард быў уладальнікам Gee-Haw Stables, джазавай пляцоўкі ў Гарлеме.
Смерць
Карлайл цярпела на хранічны мастаідыт, што патрабавала неаднаразовых аперацый і шпіталізацый і вымусіла яе пайсці на пенсію ў 1952 годзе.
Губернатар Мату-Гросу-ду-Сул
Губернатар Мату-Гросу-ду-Сул (Governador do Mato Grosso do Sul) — кіраўнік урада бразільскага штата Мату-Гросу-ду-Сул. Губернатар абіраецца па мажарытарнай выбарчай сістэме ў два туры. Гэта дзяржаўная пасада, якая з’яўляецца самай значнай у Мату-Гросу-ду-Сул.
Уна Мэй Карлайл
Смерць
Памерла ад пнеўманіі ў бальніцы Гарлема ў 1956 годзе. Пахавана на Old Silvercreek Cemetery у Джэймстаўне, штат Агая.
Губернатар Мату-Гросу-ду-Сул
Калі кандыдат набірае больш за 50 % галасоў у першым туры, ён лічыцца абраным без неабходнасці правядзення другога тура. Але калі ні адзін з кандыдатаў не набірае абсалютнай большасці, праводзіцца другі тур галасавання, у якім прымаюць удзел толькі два кандыдаты, якія набралі найбольшую колькасць галасоў у першым туры. Пераможца другога тура становіцца абраным губернатарам.
Пасада была створана Дадатковым законам № 31, уведзеным у дзеянне 11 кастрычніка 1977 года. Цяперашні губернатар Мату-Гросу-ду-Сул — Эдуарду Рыдэль, які заступіў на пасаду 1 студзеня 2023 года.
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне 2019
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне 2019 прайшоў 29 студзеня—2 лютага ў Мінску ў Палацу спорту.
Галік (Івацэвіцкі раён)
Га́лік (, Галик) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мілейкаўскага сельсавета.
Да 16 лютага 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Бусяжскага сельсавета.
Кулеш
Кулеш — крупяная страва, або адна з назваў крупені (крупяной поліўкі, супу), а таксама прозвішча.
Вячаслаў Якаўлевіч Шышкоў
Вячаслаў Якаўлевіч Шышкоў (Вячесла́в Я́ковлевич Шишко́в;  — ) — савецкі празаік.
Біяграфія
Нарадзіўся 21 верасня (3 кастрычніка) у горадзе Бежацку Цвярской губерні ў купецкай сям’і. У васемнаццаць гадоў скончыў Вышневалоцкае вучылішча. З 1894 па 1915 год жыў у Сібіры, дзе служыў ва Упраўленні Томскай акругі шляхоў зносін, здзяйсняючы працяглыя экспедыцыі па краі і сібірскіх рэках, уражанні ад якіх увайдшлі ў яго творы.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі, якую Шышкоў вітаў, ён пакідае службу і займаецца толькі літаратурнай творчасцю. Выходзіць цыкл нарысаў, апавяданняў, аповесцяў і раман «Ватага» (1923). Значным творам В.Шышкова стаў раман «Ургум-рака», які быў напісаны ў 1933 і паставіў аўтара ў шэраг найбольш чытаных пісьменнікаў Расіі.
На працягу сямі гадоў працаваў Шышкоў над гістарычнай эпапеяй «Емяльян Пугачоў» (1938 — 45).
У гады Айчыннай вайны, не спыняючы працы над «Емяльянам Пугачовым», Шышкоў да апошніх дзён жыцця пісаў нарысы і апавяданні, якія праслаўлялі патрыятызм савецкіх людзей у тыле і на фронце. («Бура», «Сярожа», «Госць з Сібіры» і інш.).
Мелані Чысхолм
Мелані Джэйн Чысхолм (англ. Melanie Jayne Chisholm) — брытанская спявачка, аўтар песень. Найбольш вядомая як удзельніца самай папулярнай у гісторыі развіцця музычнага бізнесу дзявочага гурта «Spice Girls», дзе выступала пад псеўданімам «Sporty Spice» (Спартыўная пярчынка). Яна таксама вядомая пад псеўданімамі «Mel C» або «Melanie C».
Як сольны выканаўца выпусціла 5 студыйных альбомаў, з’яўляецца са-аўтарам 11 сінглаў, якія ўзначалілі зводны чарт Вялікабрытаніі (3-і па велічыні вынік пасля Макартні і Ленана). Пачала кар’еру ў тэатры.
Група расійскіх ваенных спецыялістаў у Эфіопіі
Група расійскіх ваенных спецыялістаў у Эфіопіі — кантынгент ваенных саветнікаў УС РФ і наймітаў пры УС Эфіопіі. Расійскія вайскоўцы аказалі значную дапамогу краіне падчас эфіопа-эрытрэйскага канфлікту. Характэрна, што супрацьлеглы бок карыстаўся паслугамі ваенных спецыялістаў з Украіны.
Ні адзін з бакоў, абвінавачваючы праціўніка ў выкарыстанні наймітаў з былога СССР, наяўнасць такіх у сябе не прызнаў. Аднак у Эфіопіі пацвердзілі факт прысутнасці расійскіх грамадзян сярод авіятэхнікаў, але дзейнасць расійскіх афіцэраў у ролі саветнікаў і пілотаў адмаўлялася.
Гісторыя
У маі 1998 года паміж Эрытрэяй і Эфіопіяй успыхнуў узброены канфлікт, выкліканы тэрытарыяльнай спрэчкай. Супрацьстаянне мела і этнічную падаплёку. Сутычкі пачаліся пасля памежнага здарэння, за якім рушыла ўслед уварванне УС Эрытрэі на тэрыторыю эфіопскіх штатаў Тыграй і Афар.
Бакі падчас баявых дзеянняў актыўна выкарыстоўвалі авіяцыю. Першы раўнд вайны ў паветры выявіў негатоўнасць варагуючых дзяржаў да поўнамаштабных баявых дзеянняў. Эфіопы, нягледзячы на колькасную і якасную перавагу сваіх ВПС, адчувалі недахоп падрыхтаваных пілотаў, тэхнікаў і збройнікаў, запасных частак і былі абмежаваны ў выбары аэрадромаў базавання, якія мелі неабходную інфраструктуру (гл. Авіяцыя эфіопа-эрытрэйскага канфлікту). Летам праз прадстаўніка кампаніі «Росвооружение» палкоўніка Уладзіміра Няфёдава ўлады краіны звярнуліся да Расіі з заяўкай аб закупцы адсутнай матэрыяльнай часткі і паслуг неабходных спецыялістаў, у тым ліку пілотаў-інструктараў.
Бакам канфлікту спатрэбіліся спецыялісты па эксплуатацыі армейскай авіяцыі. Можна было звярнуцца да заходніх спецыялістаў, але паслугі расіян былі куды танней. Так, напрыклад, згодна з французскім наймітам Бобам Дэнарам, калі брытанец браў за сваю работу чатыры тысячы долараў, то спецыялісты з Расіі былі згодны на дзве. Паколькі пасля 1991 года ў былых савецкіх рэспублік мноства вайсковых кадраў страцілі сваю работу ці ж знаходзіліся ў цяжкім матэрыяльным становішчы, то жадаючых паехаць у Эфіопію знайшлося шмат.
Неўзабаве чартарным рэйсам транспартнік Іл-76 даставіў на галоўную базу ВПС Эфіопіі ў Дэбры-Зэйт 80 спецыялістаў, камплекты бартавых РЛС, узбраенне, абсталяванне сувязі і іншую маёмасць, неабходную для правядзення аднаўленчага рамонту МіГ-21 і МіГ-23.
У рамках эфіопа-расійскага пагаднення афрыканскія лётчыкі прайшлі тэарэтычную і практычную падрыхтоўку пад кіраўніцтвам расійскіх інструктараў на авіябазе ў Дэбрэ-Зэйт. Частка лётнага і тэхнічнага складу была накіравана на стажыроўку ў Краснадарскае вышэйшае ваеннае авіяцыйнае вучылішча.
Кіраўніцтва
Генеральны Штаб Эфіопіі ўзначальваў генерал Анатоль Касьяненка, былы начштаба Уральскай ваеннай акругі, штаб ВПС курыраваў генерал Іван Фралоў, ягоны памочнік генерал Дзмітрый Яфіменка адказваў за бамбардзіровачную авіяцыю, а за боегатоўнасць сістэм супрацьпаветранай абароны – палкоўнік Яўген Абухоў, былы камандзір часці СПА з падмаскоўнай Кубінцы. Усіх гэтых людзей завербаваў у свой час генерал Якім Янакаў, які ажыццяўляў агульнае кіраўніцтва замежнымі сіламі.
Дзейнасць
У сферу дзейнасці расійскіх вайскоўцаў уваходзіла ажыццяўленне праверкі гатоўнасці войскаў да вядзення баявых дзеянняў, удзел у распрацоўцы плана супрацьпаветранай абароны краіны і прымянення авіяцыі.
У ходзе вайны з Эрытрэяй замежныя спецыялісты дапамаглі эфіопам падрыхтаваць транспартнікі Ан-12 да выкарыстання ў ролі начных бамбардзіроўшчыкаў ва ўмовах абмежаваных магчымасцяў па выкарыстанні спецыялізаваных ўдарных самалётаў МіГ-23БН. Як мінімум, двойчы ў апісваны перыяд эфіопскія Ан-12 бамбілі пазіцыі эрытрэйцаў у раёне Бадмэ.