cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Таас-Пуэбла
Та́ас-Пуэ́бла (Taos Pueblo) — старажытнае пуэбла ў штаце Нью-Мексіка (ЗША). У 1992 г. уключана ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Уяўлеяе сабою шмат’ярусны будынак з саману, які ўмяшчае жытлы і сакральныя памяшканні індзейцаў-тыва. Агульная плошча — 19,01 га.
Таас-Пуэбла было заснавана на мяжы XIII ст. і XIV ст. у даліне Рыа-Грандэ меркавана прадстаўнікамі старажытных пуэбла. З’яўлялася важным гандлёвым цэнтрам паміж тагачаснымі тубыльцамі і плямёнамі Вялікіх раўнін. У 1540 г., калі сюды трапіла іспанская экспедыцыя на чале Фрасіска Васкеса дэ Каранада, пуэбла ўжо належыла тыва. У 1620 г. езуіты адчынілі ў Таасе сваю місію, але ў 1660 г. індзейцы забілі святара. У 1924 г. культуру жыхароў Таас-Пуэбла вывучаў Карл Густаў Юнг.
У нашы дні пуэбла з’яўляецца цэнтрам аднайменнай аўтаномнай індзейскай абшчыны накшталт рэзервацыі. Яе плошча складае 40,37 км².
NGC 6941
NGC 6941 (іншыя абазначэнні — PGC 65054, MCG -1-52-10, IRAS20337-0447) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Арол.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Раз’езд 9 км (Усходне-Казахстанская вобласць)
Раз’езд 9 км — раз’езд у Жармінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жангізтабінскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 634457105.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 45 чалавек (24 мужчыны і 21 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 46 чалавек (24 мужчыны і 22 жанчыны).
Бенуа
Бенуа — прозвішча.
Вядомыя носьбіты
— расійская мастацкая дынастыя. Яе вядомыя члены:
Фактаргрупа
Фактаргрупа — канструкцыя, якая дае новую групу (фактаргрупу) па групе і яе нармальнай падгрупе.
Фактаргрупа групы G па нармальнай падгрупе H звычайна абазначаецца G/H.
Вызначэнне
Няхай G — група, і H — яе нармальная падгрупа. Тады на класах сумежнасці H у G
можна ўвесці множанне:
Лёгка праверыць, што гэтае памнажэнне не залежыць ад выбару элементаў у класах сумежнасці, гэта значыць калі aH=a'H і bH=b'H, то abH=a'b'H. Гэтае множанне вызначае структуру групы на мностве класаў сумежнасці, а атрыманая група G/H называецца фактаргрупай G па H.
Вулькаўскі 1-шы сельсавет
Ву́лькаўскі 1-шы сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лунінецкага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 г. — Брэсцкай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Вулька 1.
Створаны 12 кастрычніка 1940 года. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя сельсавета далучана да Лунінскага сельсавета.
Pyralis lienigialis
Pyralis lienigialis — від матылёў сямейства агнёвак.
Апісанне
Размах крылаў складае 22-26 мм. Імага знаходзяцца на крыле з чэрвеня па верасень.
Вусені, як думаюць, харчуюцца ў месцах захоўвання метлюжковых, такія як ячмень і сена.
Арэал
Сустракаецца ў Францыі, Партугаліі, Іспаніі, Італіі, Вялікабрытаніі, Фінляндыі, Эстоніі, Латвіі, Расіі, Украіне, Малдове і Румыніі.
Франсуа Бенуа
Франсуа Бенуа (François Benoist; 24 фрукцідора II (10 верасня 1794),  —, ) — французскі кампазітар, арганіст і музычны педагог.
У юнацтве, у Нанце, браў першыя ўрокі музыкі і фартэпіяна ў Жоржа Шэермана. Скончыў Парыжскую кансерваторыю, вучань Шарля Сімона Катэля і Адольфа Адана. У 1815 годзе быў ганараваны Рымскай прэміі за кантату Энона.
У 1819 годзе быў прызначаны каралеўскім арганістам і выкладчыкам кансерваторыі; на выкладчыцкай пасады заставаўся да 1871 г. — сярод вучняў, у прыватнасці, былі Шарль Валантэн Алькан, Леа Дэліб, Каміль Сен-Санс, Эміль Паладзіль, Лефебюр-Велі і які змяніў Бенуа на пасадзе прафесара арганнага класа Сезар Франк.
Нетчын
Не́тчын (, Нетчин) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крывошынскага сельсавета.
Манітобскі ўніверсітэт
Манітобскі ўніверсітэт  — самых буйны універсітэт у Манітобе, размешчаны ў горадзе Вініпег, Канада.
Гісторыя
Манітобскі універсітэт быў заснаваны Аляксандрам Морысам 28 лютага 1877 года.
У 1920 годзе Манітобскі універсітэт быў адзінай і самай першай установай вышэйшай адукацыі ў Канадскіх Прэрыях і пяты ў Канадзе.
Размернасць прасторы
Разме́рнасць у геаметрыі — колькасць каардынат, неабходных для вызначэння адвольнага пункта геаметрычнай фігуры.
Напрыклад, месцазнаходжанне пункта на лініі вызначаецца адной каардынатай (размернасць лініі роўная 1), на паверхні — дзвюма (размернасць паверхні роўная 2), у трохмернай прасторы — трыма.
У тапалогіі паняцце геаметрычнай размернасці абагульняецца на адвольныя прасторы (мноствы):
X
— найменшы цэлы дадатны лік
n
, такі, што кожны пункт з
мае адвольна малое наваколле з размернасцю меж, меншай за
.
Pyralis regalis
Pyralis regalis — від матылёў сямейства агнёвак.
Апісанне
Вусені былі зарэгістраваныя ў сотах вос у Японіі.
Сустракаецца ў большасці краін Еўропы (за выключэннем Ірландыі, Вялікабрытаніі, Партугаліі, у краінах Бенілюкса, Германіі і Нарвегіі) на ўсход да Азіі, уключаючы Кітай, Камбоджу, М'янму, Індыю, Расію, Карэю, Японію і Тайвань.
NGC 6943
NGC 6943 (іншыя абазначэнні — PGC 65295, ESO 74-6) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Rhodophaea formosa
Rhodophaea formosa — гэта матылёк сямейства агнёвак.
Дацкая Вест-Індыя
Дацкая Вест-Індыя (Dansk Vestindien) — былая калонія Даніі на Карыбах, у якую ўваходзілі астравы Санта-Крус, Сент-Джон, Сент-Томас, а таксама некаторыя суседнія невялікіх астраўкоў. Сучасная тэрыторыя Амерыканскія Віргінскія астравы.
Rhodophaea formosa
Апісанне
Размах крылаў складае 20—23 мм. Лёт імага ў адным пакаленні з ліпеня па жнівень.
Дацкая Вест-Індыя
Гісторыя
У 1666 годзе экспедыцыя, падрыхтаваная капенгагенскімі купцамі, высадзілася на незаселеным у той час востраве Сент-Томас, а ў 1672 годзе Дацкая Вест-Індская кампанія заснавала тут калонію. Востраў Сент-Джон быў захоплены датчанамі ў 1684 годзе і каланізаваны ў 1718 годзе. У 1733 годзе кампанія набыла ў Французскай Вест-Індскай кампаніі востраў Санта-Крус. У 1754 годзе астравы былі прададзены Дацкаму каралеўству, стаўшы калоніяй Даніі.
Rhodophaea formosa
Апісанне
Лічынкі харчуюцца на відах роду вяз.
Распаўсюджанне
Сустракаецца ў большай частцы Еўропы.
Дацкая Вест-Індыя
Гісторыя
Пасля пачатку Першай сусветнай вайны, калі ўзнікла рэальная пагроза акупацыі астравоў нямецкімі войскамі і ўсталявання тым самым кантролю над усходнім уваходам у Панамскі канал, 17 студзеня 1917 года Данія прадала свае ўладанні ў складзе Віргінскіх астравоў Злучаным Штатам Амерыкі за 25 мільёнаў долараў. 31 сакавіка таго ж года ўсе фармальнасці былі завершаны, тэрыторыя стала амерыканскай.
Да 1954 года Амерыканскімі Віргінскімі астравамі кіравала Міністэрства ўнутраных спраў ЗША. Губернатар і парламент абіраліся мясцовымі жыхарамі. У 1927 годзе віргінцы атрымалі грамадзянства ЗША. З 1973 года жыхары астравоў маюць прадстаўніка ў Кангрэсе ЗША (без права голасу), але не ўдзельнічаюць у прэзідэнцкіх выбарах. На астравах дзейнічаюць практычна тыя ж федэральныя законы, што і на тэрыторыі ЗША.
Шуак
Шуак (, да 2011 г. — Солнечнае ) — сяло ў Жармінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жангізтабінскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 634457400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 872 чалавекі (425 мужчын і 447 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1220 чалавек (597 мужчын і 623 жанчыны).
Залессе (Капыльскі раён)
Зале́ссе (, Залесье) — пасёлак у Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабаўнянскага сельсавета.
Бжоза (Быдгашчскі павет)
Бжоза (Brzoza) — вёска ў Польшчы. Уваходзіць у склад Быдгашчскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Насельніцтва 3149 чалавек. У 1950—1998 гадах уваходзіла ў Быдгашчскае ваяводства.
Аб’яднаная царква хрысціян веры евангельскай у Рэспубліцы Беларусь
Аб’яднаная царква хрысціян веры евангельскай у Рэспубліцы Беларусь (АЦХВЕ) — рэлігійная арганізацыя, што аб’ядноўвае хрысціянаў веры евангельскай (пяцідзясятнікаў) ва ўсіх абласцях Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Першыя паслядоўнікі евангельскага хрысціянства вядомы на тэрыторыі Беларусі з 1882 года ў Чачэрску.
Структура
На снежань 2013 года ў Беларусі зарэгістравана 500 грамад :
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі Каралевы Польшчы (Палянчык)
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі Каралевы Польшчы — рымска-каталіцкі мураваны парафіяльны касцёл у в. Палянчык Лескага павета Падкарпацкага ваяводства.
Гісторыя
Будынак касцёла гэта былая грэка-каталіцкая царква пабудованая ў XVIII стагоддзі з дрэва, якую ў 1909 годзе замяніў мураваны храм і дадаткова пашыраны ў 2007 годзе.
Пасля аперацыі «Вісла» у 1947 годзе, мясцовая парафія перастала існавайць і царква была закінута.
У 1948 годзе Пшамыскі ардынарый біскуп Францішак Барда па просьбе мясцовых каталікоў заснаваў у Паляньчыку рымска-каталіцкую парафію, а яе першым парафіяльным святаром прызначыў ксяндза Францішака Стопу (Franciszek Stopa). Паколькі прыдворная капліца аказалася занадта маленькай для мясцовых вернікаў, біскуп са згоды дзяржаўных уладаў, дазволіў пераняць закінутую грэка-каталіцкую царкву і прыстасаваць яе да патрэбаў каталіцкай канфесіі. З гэтага часу царква стала функцыянаваць, як рымска-каталіцкі касцёл Найсвяцейшай Панны Марыі Каралевы Польшчы. У 1949 годзе дзякуючы намаганням першага пробашча мясцовай парафіі ў касцёл з царквы ў навакольнай вёсцы Лапенка пераехала цудадзейная ікона Маці Божай з Дзіцяткам, званая Маці Божая Лапенская. Ікона датуецца першай паловай XVII стагоддзя. Ейны аўтар невядомы. Апрача іконы з Лапенкі былі прывезеныя таксама іншыя элементы гістарычнага ўбранства царквы (распяцце з XVIII стагоддзя).
Побач з санктуарыем знаходзіцца званіца 1863 года, якая мае характэрны кшталт аркады, а таксама былыя прыцаркоўныя могілкі, з якіх па сённяшні дзень захаваліся толькі два надмагіллі. Вакол царквы ў 1970-х гадах быў пабудаваны Крыжовы шлях. Адсюль можна спусціцца да цудадзейнай крыніцы.
Zilog
Zilog, Inc. — кампанія-вытворца мікрапрацэсараў. Звычайна сустракаецца назва ZiLOG (афіцыйная назва з 1998 года да чэрвеня 2007 года).
Гісторыя
Кампанія Zilog была заснавана ў 1974 годзе трыма інжынерамі Intel, якіх не задавальняла тое, што Intel надавала мала ўвагі распрацоўцы працэсараў, акрамя пасля выпуску працэсара Intel 8080.
Ініцыятарам заснавання новай кампаніі быў Федэрыка Фаджын (Federico Faggin), галоўны распрацоўшчык працэсара Intel 4004 і Intel 8080, яго асноўнай ідэяй было стварэнне кампаніі, цалкам прысвечанай распрацоўцы мікрасхем. Да новага праекта далучыўся былы менеджар Intel Ральф Унгерман (Ralph Ungermann) і японскі інжынер Масатошы Сіма (Masatoshi Shima) — таксама рапрацоўшчык Intel 4004.
Каманда неадкладна распачала работу над новым CPU. За выснову быў узяты 8080, які быў значна ўдасканалены, а галоўнае — быў значна танейшы вырабаў Intel. Гэта быў знакаміты Z80.
У 1980 году Zilog стала даччынай кампаніяй Exxon, але адміністрацыя і супрацоўнікі выкупілі кампанію назад у 1989. У 1998 Zilog была набыта кампаніяй Texas Pacific Group, якая рэарганізавала яе ў канцы 2001 года. У студзені 2008 года Zilog адхіліла прапанову Universal Electronics Inc па набыцці кампаніі.
Паўпрамы здабытак
Паўпрамы здабытак — канструкцыя ў тэорыі груп, якая дазваляе будаваць новую групу па дзвюх групах H і N, і дзеянні \phi групы H на групе N аўтамарфізмамі.
Паўпрамы здабытак груп N і H над \phi звычайна абазначаецца.
Канструкцыя
Няхай зададзена дзеянне групы H на прасторы групы N з захаваннем яе групавой структуры. Гэта азначае, што зададзены гомамарфізм групы H у групу аўтамарфізмаў групы N. Аўтаморфізм групы N., які адпавядае элементу h з H пры гомамарфізме \phi. пазначым \phi_{h}. У якасці групы G — паўпрамога здабытку груп H і N над гомамарфізмам \phi — бярэцца мноства N\times H з бінарнай аперацыяй *, што дзейнічае па правілу:
Уласцівасці
Усякая група са ўласцівасцямі 1-3 ізаморфная групе G (уласцівасць універсальнасці паўпрамога здабытку груп).
Кацярына Сяргееўна Максімава
Кацярына Сяргееўна Максімава (Екатери́на Серге́евна Макси́мова;,  — , там жа) — савецкая і расійская артыстка балета, актрыса, педагог; народная артыстка СССР (1973). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1981), Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя братоў Васільевых (1984) і Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя М. І. Глінкі (1991).
Жалезкава
Жалезкава — тапонім.
NGC 6944
NGC 6944 (іншыя абазначэнні — PGC 65117, MCG 1-52-17, ZWG 399.25, NPM1G +06.0514) — галактыка ў сузор’і Дэльфін.
Стральцы (Ляхавіцкі раён)
Стральцы́ (, Стрельцы) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крывошынскага сельсавета.
Да 6 красавіка 1981 года вёска ўваходзіла ў склад Востраўскага сельсавета.
Андрэй Андрэевіч Добрыца
Андрэй Андрэевіч Добрыца (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавы прызёр Першынства Беларусі 2013 года на дыстанцыі 200 м на спіне.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2013 года на дыстанцыі 200 м на спіне. Бронзавы прызёр на дыстанцыях 50 м і 100 м на спіне.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2014 года на дыстанцыі 200 м на спіне.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2015 года на дыстанцыі 200 м на спіне.
Чэмпіён Беларусі 2016 года ў эстафеце 4 × 200 м вольным стылем. Срэбраны прызёр на дыстанцыі 200 м на спіне і ў камбінаванай эстафеце 4 × 100 мікст. Бронзавы прызёр у камбінаванай эстафеце 4 × 100 м.
Яна Віталеўна Добышава
Дасягненні
Пераможца Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2014 года на дыстанцыі 200 м брасам.
Срэбраная прызёрка Першынства Беларусі 2015 года на дыстанцыі 200 м брасам.
Жарноўка
Жарноўка — тапонім.
Жайма (Усходне-Казахстанская вобласць)
Жайма — сяло ў Жармінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Жаймінскай сельскай акругі. Код КАТА — 634459100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 573 чалавекі (306 мужчын і 267 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 463 чалавекі (262 мужчыны і 201 жанчына).
Мандалорац (саўндтрэк)
Саўндтрэк да серыяла «Мандалорац» напісаў шведскі кампазітар.
Кіслякі
Кіслякі — тапонім.
Грэбнік
Грэ́бнік, грабеннік (Cynosurus) — род кветкавых раслін сямейства Метлюжковыя.
Арэал
Налічвае каля 10 відаў, пераважна пашыраных ва ўмераных раёнах Еўропы і Міжземнамор’і.
На тэрыторыі Беларусі сустракаецца.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя і шматгадовыя травяністыя расліны з вузкім лінейным лісцем. Кветкі дробныя, па 2—3 ў каласках, утвараючых коласападобнае або мяцёлкападобнае суквецце. Плод — зярняўка.
Выкарыстанне
Кармавыя і дэкаратыўныя расліны.
Галерэя Фарас
Галерэя Фарас, поўнае найменне Галерэя Фарас імя прафесара Казімежа Міхалоўскага — памяшканні з пастаяннай экспазіцыяй у Нацыянальным музеі ў Варшаве. Тут прадстаўлены ў асноўным нубійскія помнікі мастацтва і культуры хрысціянскага перыяду. Сярод іншага, у выставачнай зале знаходзіцца ўнікальная калекцыя фрэсак і архітэктурных элементаў з сабора ў Фарасе, выяўленых польскай археалагічнай экспедыцыяй на чале з прафесарам Казімежам Міхалоўскім.
Археалагічныя працы ў Фарасе
Большая частка работ, выстаўленых у Галерэі Фарас, трапіла ў Нацыянальны музей у Варшаве дзякуючы працы польскіх археолагаў, якія ўдзельнічалі ў буйной міжнароднай аперацыі пад эгідай ЮНЕСКА па выратаванні рэшткаў старажытных культур у даліне Ніла. Аперацыя (або т. н. Нубійская кампанія) праводзілася ў 1961—1964 гадах. Археолагі выявілі ў Фарасе, прама на судана-егіпецкай мяжы, добра захаваныя руіны надбудаваных адзін на адзін сакральных аб'ектаў, якія датуюцца перыядам з VII па XIV стагоддзя. У руінах знаходзіліся фрэскі рэлігійнага характару.
Працай групы кансерватараў, якая займалася захаваннем, здыманнем іх з мураў і падрыхтоўкай для транспарціроўкі, кіраваў Юзаф Газы. Для выдалення фрэсак са сцен базылікі і перамяшчэння іх у спецыяльна падрыхтаваныя экраны трэба было належным чынам абараніць іх паверхню і прадухіліць паўставанне расколін. Таму на асабовы бок кожнай фрэскі навукоўцы накладвалі папяросную паперу, а затым прасамі на доўгіх жэрдзях упрасоўвалі адзін або два пласты сумесі пчалінага воску і нагрэтай да патрэбнай тэмпературы венецыянскай каніфолі. Неабходна было падзяліць пласты сумесі пластамі марлі. У верхніх краях фрэсак упрасоўваліся палоскі палатна з прышытымі да іх вяроўкамі. Затым фрагменты карцін адразаліся з дапамогай пілаў і нажоў, пасля чаго пераносіліся і прымацоўваліся да спецыяльным драўляным рам. Гэта было неабходна, каб выдаліць з зваротнага боку лішкі тынкоўкі і ўмацаваць паверхню фрэскі. У ходзе выдалення верхніх слаеў са сцен выяўлена, што на ніжніх пластах таксама прысутнічае сценапіс.
Адкрыццё галерэі
Першы транспарт з помнікамі гісторыі з Фараса быў накіраваны ў Варшаву ў 1962 годзе.
Дзякуючы Нубійскай кампаніі, узросла навуковая цікавасць да старажытнай культуры Судана. На працягу многіх гадоў польскія археолагі праводзяць у гэтым рэгіоне раскопкі (у Старой Данголе, Банганарці і ў раёне чацвёртага парога Ніла), таму калекцыя знаходак Галерэі Фарас ў Варшаве пастаянна павялічваецца. У Польшчу перавезена агульнай складанасцю 67 карцін і шмат іншых знаходак. На сённяшні дзень гэтая калекцыя твораў з'яўляецца найбольш каштоўнай з усіх, якія паступілі ў Нацыянальны музей з прычыны археалагічных раскопак, якія праводзяцца палякамі за мяжой.
Галерэя Фарас была адкрыта для наведвальнікаў у 1972 годзе падчас першага нубіялагічнага з'езда, тады ж абвешчана стварэнне новай галіны гісторыі - нубіялогіі.
Рэканструкцыя галерэі
Па словах стваральнікаў праекта, новы інтэр'ер галерэі павінен быў толькі нагадваць, а не капіраваць, інтэр'ер базілікі ў Фарасе. Галоўная выставачная зала мае паступальны кірунак. Да яго прымыкаюць дадатковыя памяшканні, аддзеленыя папярочнымі аркадамі. Восевая кампазіцыя галерэі стульваецца апсідай.
У галоўным зале ўсходняга маршруту па ўсёй сцяне размешчаны невялікія арачныя паглыблення, акцэнтаваныя колерам, каб стварыць падыходны фон для выставы карцін і каменных архітэктурных дэталяў. Падлога галерэі выкладзена каменем, які 80 гадоў перад гэтым быў змешчаны ў галоўным зале і на параднай лесвіцы Нацыянальнага музея. У галерэю не пранікае дзённае святло, а штучнае мае такую інтэнсіўнасць і накіраванасць, каб падкрэсліць прыгажосць старажытных работ. У гэтай частцы галерэі гучыць запіс копцкіх літургічных песнапенняў.
Праект Фарас 3D
Ва ўсходнім праходзе знаходзіцца мультымедыйная выстава, прадстаўленая ў стэрэаскапічнай 3D-тэхналогіі. Да экспазіцыі адносяцца: прасторавыя рэканструкцыі базылікі ў Фарасе, алтара, нефаў, капэл, бабінца і дакументальны фільм, у якім паказана першаснае размяшчэнне фрэсак у базыліцы Фараса, прадстаўлена помнікі, якія знаходзяцца цяпер у Галерэі Фарас, а таксама тыя, якія былі перавезены ў Нацыянальны музей Судана ў Хартуме. Асобныя кадры прысвечаны археалагічным раскопкам і архіўным фатаграфіям, зробленым падчас прац польскіх навукоўцаў у Нубіі. Акрамя гэтага, на выставе ёсць дакументальны фільм, прысвечаны дасягненням прафесара Казімежа Міхалоўскага. Фільм быў створаны Фондам Вышэйшай мастацкай школы Homo Faber ў супрацоўніцтве з кінастудыяй Arkadia Film і Нацыянальным музеем ў Варшаве. Аўтарам праекта з'яўляецца Уладзіслаў Юркаў — рэжысёр, журналіст, рэжысёр-дакументаліст, куратар выстаў сучаснага мастацтва. Праект быў узнагароджаны ў міжнародным конкурсе MUSE Awards, арганізаваным Амерыканскай асацыяцыяй музеяў.
Зала I
У першай зале прадстаўлены прадметы, выяўленыя ў базыліцы Фараса, у прыватнасці, фрагмент фрыза апсіды першай базілікі з надпісам біскупа Пауласа ў памяць аб аднаўленні і рэканструкцыі ў 707 годзе святога каталіцкага месца і Апостальскай Царквы Бога, блокі з надпісамі і фрагменты перамычак. Гэтыя аб'екты цесна звязаны з гісторыяй базылікі і яе шматлікімі перабудовамі і рэканструкцыямі, якія праводзіліся з VII па XIV стагоддзе. Базіліка была заснавана на падмурку старажытнай царквы, пабудаванай у пачатку VII стагоддзя. Пад ёй выявілі фрагменты яшчэ больш старых будынкаў з неабпаленай цэглы.
Залы II і III
Залы II і III прызначаны на мультымедыя. Тут паказваюцца фільмы пра Нубію, Нубійскую кампанію, фрэскі, таксама прадстаўлены фатаграфіі з археалагічных раскопак і выявы знаходак ў Фарасе, якія былі адпраўленыя ў Хартум. Частка мультымедыяў прысвечана Казімежу Міхалоўскаму, у гонар якога названа галерэя.
Зала IV
Падчас археалагічных работ у Фарасе і ў самой базыліцы было знойдзена мноства элементаў архітэктурнага дэкору: капітэлі калон, карнізы, перамычныя рэльефныя ўпрыгожанні, выявы жывёл і хрысціянскіх сімвалаў (крыж, рыба, певень, арол, голуб). Будаўнікі горада паўторна выкарыстоўвалі пакрытыя іерогліфамі каменныя блокі з былых святыняў фараонаў. Дэкарацыі для цэркваў былі зроблены мясцовымі майстрамі. Яны былі створаны ў выглядзе крыжоў розных формаў. Акрамя таго, на сценах самых старых цэркваў у Фарасе былі выяўлены старажытныя мераіцкія і егіпецкія сімвалы: леў, анх — егіпецкі іерогліф «жыццё», у якім хрысціяне бачылі знак крыжа, і кветка лотаса. У Галерэі Фарас са знаходак прадстаўлены капітэлі, карнізы, вяршняк і іншыя элементы характэрнага для Нубіі архітэктурнага дэкору.
Сцены храмаў у Фарасе таксама ўпрыгожвалі насценныя роспісы. У чацвёртым зале выстаўлены карціны, якія знаходзіліся на лесвіцы, якая вядзе да галерэі над нефамі базылікі, і ў паўночным вестыбюлі. Сярод іх — Анёл Гасподні з мячом, Маці Божая з немаўлём (Элеўса) і Веліч Крыжа (Maiestas Crucis). Верагодна, фундатарамі гэтых фрэсак былі прыхаджане.
Зала V
У гэтай зале знаходзяцца аб'екты, звязаныя з пахаваннямі біскупаў Фараса. Большасць прадметаў была знойдзена ў пахавальных камерах або ў збудаваннях надмагілляў. Да іх належаць эпітафіі, посуд для вады, наперсныя крыжы, з якімі былі пахаваныя біскупы. Шаснаццаць біскупаў Фараса пахавана ў непасрэднай блізкасці ад храма або ўнутры яго. Інфармацыі аб памерлых знаходзяцца ў грэцкіх і копцкіх тэкстах эпітафій. Многія эпітафіі змяшчаюць малітвы аб памерлых. У зале V, сярод іншых, выстаўлены эпітафіі біскупаў Ігната, Матфея і Стэфана.
VI зала
Зала VI па сваім характары нагадвае інтэр'ер базілікі ў Фарасе. Папярочныя аркі аддзяляюць дадатковыя памяшканні, у якіх прадстаўлены фрэскі, размешчаныя такім жа чынам, як у базыліцы. У гэтай зале змешчана большасць карцін з бабінца паўночнага нефа храма, алтара і капліц, якія прымыкалі да паўднёвай сцяны. Сценапіс, зняты з розных слаёў тынкоўкі ў выніку перабудоў базылікі, датуецца перыядам паміж VII і XIV стагоддзямі. На ім прадстаўлены хрыстыялагічныя і марыялагічныя матывы, а таксама выявы анёлаў і архангелаў, святых, біскупаў і цароў. Карціны выкананы ў тэхніцы al secco. У зале выстаўлены, між іншымі, карціны з выявамі святых: Ганны, Іаана Златавуста, Архангелаў Міхаіла і Гаўрыіла, біскупаў Мар'янаса і Пятра з іх заступнікамі, іконы маці Божай розных іканаграфічных тыпаў (Маці Божая з немаўлём (Элеўса), Адзігітрыя, Дзева Марыя, якая корміць грудзьмі дзіця) і многія іншыя.
Зала VII
Выстава ў VII зале прысвечана крыжам розных тыпаў і паходжання. Тут знаходзяцца крыжыкі, працэсійыя і наперсныя крыжы з раёнаў Эфіопіі, Егіпта, Румыніі, Гуцульщыны, Русі і Расіі. Прадстаўлены таксама энкалпіёны і кулоны ў выглядзе крыжоў і абразкоў, характэрныя для праваслаўя. Калекцыя старажытнарускіх крыжоў і наперсных абразоў налічвае каля 80 аб'ектаў і з'яўляецца найбуйнейшай калекцыяй у Польшчы.
Эфіопскія крыжы і літургічныя прадметы паступілі з двух крыніц: аддадзены ў вечны дэпазіт доктарам Вацлавам Карабевічам і як дар музею прафесара Станіслава Хайнацкага. Самая вялікая група экспанатаў — гэта нацельныя крыжыкі, якія насілі, верагодна, у Эфіопіі ў VI стагоддзі. Яны былі папулярныя сярод манахаў, святароў і паломнікаў. Такія крыжыкі часта перадаваліся ў сям'і з пакалення ў пакаленне. Наступная група ўключае ў сябе энкалпіёны і большыя наперсныя крыжы для літургічнага выкарыстання, якія насіць мелі права толькі святары, каб блаславіць вернікаў у канцы літургіі. Апошняя група — каля паўмятровыя драўляныя ці металічныя крыжы, перад кадзілі, і процэсійныя крыжы, як правіла, вырабленыя з металу.
Многія рускія праваслаўныя крыжы, крыжы-падвескі, крыжы-кулоны і г .д. маюць малітоўныя надпісы ці выявы царквы, сцэны з жыцця Хрыста і лікі святых. Гэтыя крыжы датуюцца перыядам ад XI па XIX стагоддзя. Большасць з іх адлітыя ў бронзе, некаторыя — з рэльефнай разьбой.
У VII зале прадстаўлена таксама вялікая калекцыя крыжоў, хатніх алтароў і абразоў, звязаных са стараверствам, у асноўным з Гусліц і майстэрняў з паўночнай часткі Расіі. У асноўным прадметы зробленыя з латуні і ўпрыгожаны каляровай эмаллю. У гэтым рэлігійным асяроддзі падобныя аб'екты мелі вялікае значэнне падчас прыватных набажэнстваў, былі элементамі хатніх іканастасаў або захоўваліся ў маленных.
Зала VIII
Большая частка знаходак падчас раскопак — гэта кераміка. Пераважная колькасць знойдзеных керамічных вырабаў падчас прац польскіх археолагаў у Нубіі датуецца хрысціянскім перыядам гісторыі рэгіёну. Фарас, асабліва ў 650—1000 гадах (ранні хрысціянскі і класічны перыяд) быў важным паўночна-нубійскім цэнтрам па вырабе керамікі ў масавым маштабе. У Х стагоддзі, па невядомых прычынах, у горадзе спынена вытворчасць. На выставе знаходзяцца вырабы копцкай керамікі і больш раннія талеркі керманскага, мераіцкага і постраіцкага перыядаў. Яны былі знойдзены ў раёне чацвёртага парога Ніла.
Таксама прадстаўлена калекцыя копцкага тэкстылю з Егіпта часоў хрысціянства. Ўзоры паступілі ў Нацыянальны музей у Варшаве ў XIX-пачатку XIX стагоддзя пры пасярэдніцтве антыквараў і прыватных калекцыянераў.
Знешнія выставы
Экспанаты, якія знаходзяцца ў Галерэі Фарас, выстаўляліся ў снежні 1962 года на выставе раскопак з Фараса (карціны з выявамі Архангела Міхаіла і святога Меркурыя), 3-15 жніўня 1963 года — на Міжнароднай мастацкай выставе копцкага мастацтва ў Віле Хюгель, адтуль працы перавозілі на выставы ў Кунстхаус (Цюрых), Сусветны музей (Вена) і Малы палац (Парыж), пасля чаго некаторыя з іх былі выстаўлены ў вялікай зале штаб-кватэры ЮНЕСКА ў Парыжы як прэзентацыя вынікаў Нубійскай выратавальнай кампаніі. У кастрычніку 1967 года ў Нацыянальным музеі ў Варшаве адбылася вялікая выстава артэфактаў з Фараса (40 фрэсак). У 1968—1969 гадах экспанаты з выставай «Цуд Фараса» аб'ехалі Берлін, Эсэн, Гаагу, Цюрых і Вену. У перыяд з 23 мая па 15 верасня 2002 года ў венскім Музеі гісторыі мастацтваў трывала выстава Die Kathedrale aus dem Wüstensand.
У дэпазіце Луўра знаходзіцца некалькі экспанатаў, якія з'яўляюцца ўласнасцю Нацыянальнага музея ў Варшаве: перамычка і дзве карціны з выявамі Архангела Міхаіла і святога арцыбіскупа.
Узнагароды і ганаровыя званні
У 2014 годзе Галерэя Фарас атрымала Гран Пры Сібілы у XXXV конкурсе ў катэгорыі Музейная падзея года і намінацыю ў катэгорыі Гістарычныя і археалагічныя выставы. 26 красавіка 2015 года галерэі прысуджана прэмія Амерыканскай асацыяцыі музеяў у міжнародным конкурсе MUSE Awards за мультымедыйную прэзентацыю.
Salebriopsis
Salebriopsis — манатыпны род агнёвак. Быў апісаны Ханеманам у 1965 годзе. Змяшчае толькі адзін від Salebriopsis albicilla, які сустракаецца ў большай частцы Еўропы, за выключэннем Ірландыі, Партугаліі, большасці Балканскага паўвострава і Украіны.
Апісанне
Размах крылаў складае 19—21 мм. Імага знаходзяцца на крыле з мая па ліпень у адным пакаленні ў год.
Вусені харчуюцца на відах вярбы, ліпе драбналістай, ляшчыне і вольхе чорнай. Яны харчуюцца паміж згорнутага лісця сваёй расліны-гаспадара.
Рэйнір Люкасен
Рэйнір Люкасен (Reinier Lucassen;, ) — галандскі жывапісец, прадстаўнік поп-арта. Працуючы ў тэхніцы калажу, ён у адрозненне ад большасці мастакоў поп-арта не звяртаецца да тэмы масавай культуры (мас-медыя, коміксы, влікія штодзённыя газеты, тэлебачанне). Мэта Люкасена — паказ антыгуманнасці сучаснага грамадства.
Чорны лес
Чорны лес — лясны масіў у Знаменскім і Александрыйскім раёнах Кіраваградскай вобласці Украіны. Уяўляе сабой Грабава-дубовы лес, размешчаны на вадаспадзеле рэк Інгулец і Цясмін. Агульная плошча лесу — каля 3 500 га. На тэрыторыі лесу размешчана самае паўднёвае на Украіне сфагнавае балота, якое займае плошчу каля 2 га і возера Берэстуватае (званае мясцовымі жыхарамі Чорным возерам).
Тэрыторыя Чорнага лесу ўваходзіць ў створаны ў 1980 годзе ландшафтны заказнік агульнадзяржаўнага значэння «Чорналясны». Заказнік займае плошчу 3491 га, і адносіцца да Багданоўскага лясніцтва (кварталы 1-18). Мэта стварэння заказніка — ахова аднаго з найбуйнейшых дубовых масіваў у лесастэпавай зоне Украіны.
Лётчык-касманаўт СССР
Лётчык-касманаўт СССР - дзяржаўная ўзнагарода Савецкага Саюза, якая ўручалася ўсім савецкім касманаўтам. Званне было заснавана ўказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 14 красавіка 1961 года. Званне было прысвоена ўсім 72 савецкім касманаўтам, у тым ліку двум выхадцам з Беларусі - Уладзіміру Кавалёнку і Пятру Клімуку. Дваім гэтае званне было прысвоена пасмяротна - Віктару Пацаеву і Георгію Дабравольскаму.
Каліпагея
Вядома каля 90 відаў, пашыраных па ўсіх кантынентах, акрамя Аўстраліі. На Беларусі некалькі відаў трапляюцца на глебе і гнілой драўніне, у сырых месцах.
Бледна- або сінявата-эялёныя расліны, звычайна ўтвараюць невялікія дыванкі. Сцябло ляжачае, даўжынёй 1—5 см, негалінастае ці слабагалінастае. Лісце косапрымацаванае, шырокаяйцападобнае да трохвугольна-яйцападобнага. Амфігастрыі (відазмененае лісце) круглыя, яйцападобныя або ныркападобныя, у цэльныя ці неглыбокавыемчатыя, у  і  глыбокадвухраздзельныя. Каробачка са спорамі прадаўгавата-эліпсоідная, на доўгай ножцы, выходзіць з пладовага мяшка.
Княжычы
Княжычы — тапонім.
Красацінка
Красацінка — тапонім.
Жарма (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 1279 чалавек (623 мужчыны і 656 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 1020 чалавек (518 мужчын і 502 жанчыны).
Аўгуста Вікторыя
Аўгу́ста Вікто́рыя, Аўгуста Вікторыя Фрыдэрыка Луіза Феадора Джэні (Auguste Viktoria Friederike Luise Feodora Jenny, 22 кастрычніка 1858 — 11 красавіка 1921) — прынцэса з роду Аўгустэнбургаў, у шлюбе — германская імператрыца і каралева Прусіі.
Дачка Фрыдрыха, тытульнага герцага Шлезвіг-Гольштэйнскага, чые прэтэнзіі на Шлезвіг-Гольштэйн паслужылі нагодай да вайны за Шлезвіг у 1864 годзе. Любіла мастацтва і складала музычныя п’есы для кларнета. Марай яе жыцця было наведаць Луўр у Парыжы: па палітычных прычынах ёй так і не атрымалася.
У 1881 годзе выйшла замуж за прынца Вільгельма Прускага, пасля імператара Вільгельма II. Пасля яго адрачэння ў 1918 годзе пераехала з ім у Нідэрланды, дзе і памерла. Магіла Аўгусты Вікторыі знаходзіцца ў пахавальні Гогенцолернаў у Антычным храме ў парку Сан-Сусі ў Патсдаме.
У шлюбе з Вільгельмам II у Аўгусты Вікторыі нарадзілася сямёра дзяцей, шэсць сыноў і адна дачка:
Рожава
Назву Ро́жава маюць:
Шчэрбава (Ляхавіцкі раён)
Шчэ́рбава (, Щербово) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крывошынскага сельсавета.
Болныра
Бо́лныра, Бо́лнара — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Сосніца, за 38 км у напрамку на паўночны ўсход ад Полацка.
Плошча паверхні возера 2,7 км². Даўжыня 2,1 км, найбольшая шырыня 1,7 км, даўжыня берагавой лініі 5,6 км. Найбольшая глыбіня 4 м, сярэдняя 2,1 м. Аб'ём вады ў возеры 5,7 млн. м³. Плошча вадазбору 64,6 км². Катлавіна возера круглаватай формы з невыразнымі схіламі. Берагавая лінія слабазвілістая, берагі нізкія і забалочаныя. Дно плоскае, выслана ілам. Вакол возера забалочаная мясцовасць шырынёй да 3 км. Расліннасць распаўсюджваецца да адлегласці 150 м ад берага возера.
Праз возера працякае рака Дражбітка. На паўночным захадзе выцякае канал у возера Жэльцы. Таксама існуе сцёк па канале ў раку Свіна.
У возеры водзяцца лешч, шчупак звычайны, акунь, гусцяра, плотка, лінь і іншыя рыбы.
Шварцвальд
Шварцвальд (Schwarzwald — «чорны лес») — горны масіў у зямлі Бадэн-Вюртэмберг на паўднёвым захадзе Германіі.
Геаграфія
Распасціраецца з поўначы на поўдзень уздоўж Рэйна. Даўжыня каля 160 км, шырыня 35-60 км. Вышыня да 1493 м (г. Фельдберг). Складзены пераважна з гнейсаў, гранітаў і пясчанікаў. Вяршыні пакатыя, схілы абрываюцца да Верхнярэйнскай нізіны. Шыракалістыя і хвойныя лясы, лугі. Шмат маляўнічых горных азёр. Радовішчы руд урану. Каля падножжаў часта сустракаюцца мінеральныя крыніцы, што абумовіла наяўнасць курортаў, такіх як Бадэн-Бадэн або Бадэнвейлер. Ля Шварцвальда бярэ выток другая па велічыні рака Еўропы — Дунай.
Рэзерваты — Фельдберг, Шліфкопф і інш.
Гісторыя
Рымляне, якія валодалі гэтай мясцовасцю да IV стагоддзя н.э., называлі Шварцвальд Marciana Silva, што азначала «памежны лес». Мяжа тут праходзіла паміж рымлянамі і германскім племем маркаманаў. Пазней Шварцвальд заваявалі свевы, продкі сучасных швабаў і алеманаў. Археалагічныя раскопкі сведчаць аб тым, што ў паўднёвым Шварцвальдзе з часоў рымлян да позняга Сярэднявечча вялася інтэнсіўная здабыча срэбра і свінца. Пасля эпідэміі чумы у 1516 годзе і сялянскіх паўстанняў у 1525 годзе Шварцвальд значна спусцеў. Новы ўздым пачаўся ў XVII стагоддзі, калі аднавіліся промыслы і ўзрасло насельніцтва.
Культура
Для жыхароў Шварцвальда характэрныя самабытныя традыцыйныя ўборы, асаблівая мясцовая архітэктура і кухня. Шварцвальдскі рэгіён вядомы вытворчасцю гадзіннікаў, перш за ўсё насценных. Шварцвальд таксама лічыцца радзімай знакамітага вішнёвага торта са ўзбітымі вяршкамі — шварцвальдскага вішнёвага торта і папулярнай у Еўропе шварцвальдскай вяндліны.
NGC 6944A
NGC 6944A (іншыя абазначэнні — PGC 65108, MCG 1-52-16, ZWG 399.24) — галактыка ў сузор’і Дэльфін.
Заруднае
Зару́днае (, Зарудное) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабаўнянскага сельсавета.
NGC 6944A
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Луніна
Луніна — тапонім.
Заруднае
Да 8 чэрвеня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Пясочанскага сельсавета.
Крукава
Крукава — шматзначны тэрмін.
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі Каралевы Польшчы (Бжоза)
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі Каралевы Польшчы — рымска-каталіцкі мураваны парафіяльны касцёл у в. Бжоза Быдгашчскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства.
Гісторыя
У 1921 годзе былі распачаты намаганні па стварэнні новай рымска-каталіцкай парафіі ў Бжозе. 10 красавіка 1924 годзе кард. Эдмунд Дальбор заснаваў пяць новых парафій, у тым ліку парафію ў Бжозе.
26 кастрычніка 1925 годзе жыхары стварылі ў Бжозе касцельна-будаўнічы камітэт. 17 чэрвеня 1934 годзе, дзякуючы намаганням кс. Лачкоўскага і старасты быдгашцкага, пачалось будаўніцтва касцёла, вуглавы камень пад будаўніцтва асвяціў арцыбіскуп гнезненскі Антоні Лаўбіц. Храм быў пабудаваны на працягу 3 гадоў па праекце Стэфана Цыбіхоўскага і каштаваў 10 тыс. злотых.
У кастрычніку 1937 года кс. Казімір Стэпчынскі асвяціў касцёл у Бжозе, які стаў парафіяльным.
Маклакава
Маклакава — тапонім.
Родная прырода
«Родная прырода» — грамадска-палітычны, навукова-папулярны ілюстраваны часопіс. Выдаецца з 1972 года ў Мінску на беларускай і рускай мовах раз у месяц. Да 1977 года інфармацыйна-метадычны бюлетэнь. Асвятляе пытанні аховы прыроды, узаемаадносін чалавека і навакольнага асяроддзя, інфармуе насельніцтва аб выкананні дзяржаўных экалагічных праграм, мае трывалыя традыцыі экалагічнага выхавання і адукацыі чытачоў. Друкуе матэрыялы пра маляўнічыя куткі Беларусі, раскрывае многія сакрэты прыроды, змяшчае вершы, навелы, апавяданні на прыродную тэматыку.
NGC 6945
NGC 6945 (іншыя абазначэнні — PGC 65132, MCG −1-52-15) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладзіслаў Пуслоўскі
Уладзіслаў Пуслоўскі, Уладзіслаў Ян Адам (Іван Адам Іосіф Агрыпа) Пуслоўскі (Władysław Jan Adam Pusłowski; 11 чэрвеня 1801, Слонім — 4 кастрычніка 1859) — буйны землеўласнік Расійскай імперыі, калекцыянер і філантроп.
Паходжанне і сям’я
Належаў да шляхецкага роду Пуслоўскіх герба «Шэліга». Нарадзіўся 11 чэрвеня 1801 г. у Слоніме ў сям’і Войцеха Пуслоўскага (1762—1833), слонімскага павятовага маршалка, і князёўны Юзэфы Друцкай-Любецкай (1776—1830). Быў хрышчаны ў каталіцтва.
Ажаніўся ў 1839 г. са сваёй стрыечнай сястрой князёўнай Генавефай Друцкай-Любецкай (1821—1867), ад якой меў дзяцей :
Паводле гісторыка-архівіста і бібліёграфа Мікалая Чулкова (1870—1940), менавіта гэтыя сыны Уладзіслава атрымалі ад папы рымскага Пія IX «графскі тытул, не прызнаны ў Расіі».
Уладзіслаў Пуслоўскі пражыў разам з жонкай 10 гадоў. У 1849 г. з-за слабога здароўя Генавефа Пуслоўская з дзецьмі з’ехала за мяжу, жыла то ў Італіі, то ў Францыі (каля Бардо сям’я валодала замкам з вінаграднікамі). Уладзіслаў наведваў іх 3-4 разы на год. У 1859 г. з дзецьмі нарэшце прыехала ў Варшаву. Аднак Уладзіслаў Пуслоўскі неўзабаве памёр.
Адукацыя
Мяркуецца, што Уладзіслаў Пуслоўскі вучыўся ў Вільні.
Вайсковая служба
У чэрвені 1820 г. ён паступіў юнкерам у Кавалергардскі полк, элітнае падраздзяленне коннай імператарскай гвардыі, якое дыслакавалася ў Санкт-Пецярбургу. У верасні 1822 года стаў карнэтам (малодшым афіцэрам). Любіў коней і паляванне (звычайна паляваў на мядзведзяў і дзікоў), і аднойчы ледзь не загінуў ад дзіка.
У траўні 1823 года ўжо паручніка перавялі ў. На вайсковай службе ён яшчэ лічыўся два гады, хаця пераважна знаходзіўся ў адпачынку «па хваробе». З тым жа дыягназам Пуслоўскі 22 сакавіка 1825 года быў звольнены са службы. Пачалося яго грамадзянскае жыццё.
Жыццё ў маёнтку
Спачатку Уладзіслаў Пуслоўскі займаўся сельскай гаспадаркай у маёнтку ў Ковенскай губерні. Пасля ён паехаў у падарожжа па Еўропе, доўга жыў у Парыжы, «дзякуючы сваяцкім сувязям з некалькімі французскімі арыстакратычнымі сем’ямі… быў вельмі добра прыняты ў вышэйшым парыжскім грамадстве», стаў чальцом жакей-клуба.
Падазраваўся ў прыналежнасці да паўстання 1830—1831 гадоў, у якім актыўна ўдзельнічаў ягоны Адам Цітус.
Пасля вяртання на радзіму Уладзіслаў Пуслоўскі з сакавіка па снежань 1834 года быў Ашмянскім павятовым маршалкам. Дваранства выбрала яго віленскім губернскім маршалкам, але зацверджання не адбылося, паколькі ўсплыла гісторыя з дуэллю, з братам-палітэмігрантам. А яшчэ ўладам не падабаліся прагрэсіўныя погляды Пуслоўскага, асаблівасці яго характару — ніколі не хаваў сваіх поглядаў. Сын Зыгмунт згадваў, што бацька намагаўся «заўсёды абараняць пакрыўджаных» і часам з-за гэтага трапляў «у становішча Дон-Кіхота». У выніку, ва Уладзіслава было нямала ворагаў, у тым ліку сярод «вышэйшага начальства». З-за гэтага ён з Вільні перасяліўся ў Варшаву, але там гісторыя паўтарылася (аднойчы яго нават арыштоўвалі).
Пасля Варшавы Уладзіслаў Пуслоўскі заняўся гаспадаркай бацькі і даволі паспяхова, ён яе нават пашыраў, будаваў новыя прадпрыемствы. Яго капітал даходзіў да вялізнай сумы — 9 мільёнаў рублёў (у цэнах пачатку ХХ ст.). Асноўныя маёнткі і прадпрыемствы былі ў Слонімскім павеце, у Слоніме — тры дамы. Пуслоўскі жыў спачатку ў маёнтку ў Шылавічах, а пасля — у пабудаваным мураваным палацы на беразе возера ў Альбярціне.
Калекцыянаванне прадметаў мастацтва і кніг
Уладзіслаў Пуслоўскі любіў набываць «прадметы старажытнага мастацтва». Ён часта прывозіў іх з паездак у Рым ці Парыж. У сярэдзіне XIX стагоддзя ў палацы быў вялікі збор габеленаў, карцін галандскіх і італьянскіх мастакоў XVII—XVIII стагоддзяў. Мэблю ў Альбярцін прывозілі з Італіі і Данцыга. Кнігазбор Пуслоўскага складаў некалькі тысяч тамоў.
Смерць і пахаванне
Памёр 4 кастрычніка 1859 года. Пахавалі Пуслоўскага ў маёнтку Пескі.
Вільгельм Він
Вільгельм Карл Вернер Ота Фрыц Франц Він (Wilhelm Wien;, Фішхаўзен (Прыморск) — , ) — нямецкі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1911) «за адкрыцці ў галіне законаў, якія кіруюць цеплавым выпраменьваннем».
Дзейнасць
У 1896 г. становіцца дацэнтам на кафедры Адольфа Вюльнера ў Аахенскім тэхнічным універсітэце. З 1899 г. — прафесар у Гісенскім універсітэце, аднак ужо ў 1900 г. пераходзіць ва ўніверсітэт Вюрцбурга ў якасці пераемніка Вільгельма Рэнтгена. У 1919 г. пераязджае ў Мюнхен, зноў у якасці пераемніка Рэнтгена. Памірае ў 1928 г. ва ўзросце 64 гадоў.
Імем Віна названая лабараторыя ў федэральнай фізіка-тэхнічным установе (ФРГ) у тэхнапарку WISTA ў прыгарадзе Берліна — Адлерсхофе.
Стрыечны брат Віна — Макс Він (1866—1938) быў адным з першапраходцаў у галіне высокачастотнай тэхнікі.
Бродніцкі сельсавет (Лунінецкі раён)
Бро́дніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лунінецкага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 г. — Брэсцкай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Бродніца.
Мерліна
Мерліна — тапонім.
Раз’езд 16 км (Усходне-Казахстанская вобласць)
Раз’езд 16 км — раз’езд у Жармінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жармінскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 634463105.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 57 чалавек (31 мужчына і 26 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 28 чалавек (17 мужчын і 11 жанчын).
Відзіч
Відзіч — прозвішча.
Асосы
Асо́сы (, Ососы) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ганчароўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Куршынавіцкага сельсавета.
Засцеб’е
Засце́б'е (, Застебье) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабаўнянскага сельсавета.
Саюз евангельскіх хрысціян баптыстаў у Рэспубліцы Беларусь
Саюз евангельскіх хрысціян баптыстаў у Рэспубліцы Беларусь (Саюз ЕХБ) — саюз цэркваў, што прытрымваюцца баптысцкай навукі веры, на тэрыторыі Беларусі.
Структура
Паводле звестак Саюза, у 2003 годзе ў яго ўваходзілі 293 царквы, у іх 13778 чальцоў.
NGC 6947
NGC 6947 (іншыя абазначэнні — PGC 65193, ESO 401-3, MCG -5-48-28, AM 2038-323) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Мікраскоп.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Міхаіл Васілевіч Радзевіч
Міхаіл Васілевіч Радзевіч (, Мазыр, Мінская губерня, Расійская імперыя —, Міцькі, Мазырскі павет, Гомельская губерня; псеўданімы: Звычайны назіральнік; Р. д. ч.;  Р–ч, М. В.) — беларускі і расійскі публіцыст, літаратурны і тэатральны крытык, педагог, этнограф.
Біяграфія
У 1862 годзе пазнаёміўся з Ф. М. Дастаеўскім і праз год стаў хатнім настаўнікам яго пасынка П. А. Ісаева. У лісце да яго пісьменнік наказваў: «Спадзяюся, урэшце, на тваё добрае сэрца і на Міхаіла Васілевіча, жыццё з якім, пэўна, прынясе табе хоць якую-небудзь карысць <…> карыстайся часцей асяроддзем і размовай Міхаіла Васілевіча». Але ў выніку адносіны паміж Дастаеўскім і Радзевічам разарваліся, у большай ступені праз адмоўнае стаўленне Ісаева да настаўніка, якога Дастаеўскі называў «нігілістам-паповічам».
У 1864—1870 гадах працаваў выкладчыкам у віленскіх гімназіях, пасля быў прызначаны інспектарам народных вучылішчаў. У 1873 годзе яму прысвоілі званне надворнага саветніка і накіравалі справаводам у Міністэрства народнай асветы ў Пецярбург. З 1889 па 1894 год у чыне сапраўднага стацкага саветніка ўзначальваў Варшаўскую навучальную дырэкцыю.
У 1894 годзе выйшаў у адстаўку і пасяліўся ў маёнтку Міцькі на Мазыршчыне, дзе заняўся літаратурнай дзейнасцю. Далейшы яго лёс невядомы.
Літаратурная дзейнасць
Са жніўня 1862 года Міхаіл Радзевіч пачаў друкавацца ў часопісе братоў Дастаеўскіх «Время», дзе былі апублікаваныя яго артыкулы сацыяльнай тэматыкі: «Пра сувязь прастытуцыі з буржуазным грамадскім ладам», «Пра ненармальнае становішча жанчыны», «Пра паходжанне жабрацтва і бездапаможнасці прыватнай філантропіі» і іншыя.
У 1860-я гады таксама выступаў як публіцыст і тэатральны крытык у часопісах «Искра» і «Русская сцена». Выдаў кнігі «Наша грамадская маральнасць», «Новы Мітрафан», «Рысы пасляпятроўскай рускай гісторыі». У 1864 годзе напісаў камедыю «Мяшчанская нявеста».
У 1909 годзе ў сувязі з адлучэннем Льва Талстога ад царквы даслаў яму ліст і вершы, якія прыхільна сустрэў пісьменнік.
На думку некаторых даследчыкаў, Радзевіч мог паслужыць прататыпам Міхаіла Ракіціна ў рамане Ф. М. Дастаеўскага «».
Педагагічная дзейнасць
У педагогіцы быў прыхільнікам ідэй Канстанціна Ушынскага. Крытыкаваў сістэму ўнутрышкольнага рэжыму, фізічныя пакаранні ў навучальных установах, цяжкае становішча педагогаў. Па яго словах, маральна выхоўваюць вучняў правільная арганізацыя вучобы, умелае прымяненне настаўнікам метадаў пераканання і тлумачэння, дзейнасць і паводзіны выкладчыка.
Каракайтас
Каракайтас — сяло ў Жармінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жармінскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 634463200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 71 чалавек (41 мужчына і 30 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 65 чалавек (35 мужчын і 30 жанчын).
Люсеберт
Біяграфія
Люберцюс Якабюс Свансвейк нарадзіўся ў Амстэрдаме ў 1924 годзе. Пасля заканчэння сярэдняй школы ён пачаў працаваць у малярным прадпрыемстве свайго бацькі, дзе ўпершыню выявіўся яго мастацкі талент. Журналіст, які ўбачыў зробленыя ім эскізы афармлення рэстарана, дапамог маладому Люберцюсу атрымаць стыпендыю і паступіць у Інстытут мастацкай адукацыі ў 1938 годзе. Але ўжо на наступны год ён кінуў вучобу і стаў валацугам.
У 1947 годзе ён прыняў прапанову маці-настаяцелькі францысканскага манастыра ў Хемскерку распісаць манастырскія сцены ў абмен на ежу і прытулак. Аднак, мастацкія вартасці фрэскі Люберцюса не былі ацэнены кіраўніцтвам манастыра і пасля змены абацісы сцяна была пабелена паверх выявы ў 1951 годзе. (Фрэска была часткова адноўлена ў 1989 годзе).
Паэтычны дэбют Люберцюса, пад псеўданімам Люсеберт, адбыўся ў 1949 годзе, калі ў часопісе «Рэфлекс» быў апублікаваны яго верш «Любоўны ліст нашай закатаванай нявесце Інданезіі» («Minnebrief aan onze gemartelde bruid Indonesia»).
Псеўданім складзены з Luce («святло») і германскага Bert («светлы, ясны, празрысты»).
У пачатку 1950-х гадоў яго вершы рэгулярна з’яўляюцца ў часопісе «Шлюб». Ужо трэці нумар часопіса выйшаў з Люсебертам у ліку рэдактараў. Хутка паэт становіцца адным з актыўных удзельнікаў і ідэолагаў літаратурнага руху пяцідзясятнікаў. Часта яго называюць «імператарам пяцідзесятнікаў» (Keizer der Vijftigers).