cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сальвадор Далі
Сталыя гады
У 1935 г. прымае ўдзел у сюррэалістычнай выставе ў Тэнерыфе, на Канарскіх астравах, пры падтрымцы «Gaceta de Arte» і мясцовага мастака Оскара Дамінгеса. Выстава стала адной з найбольш выдатных падзеяў у гісторыі іспанскага сюррэалізму.
У 1938 г. Далі сустракаецца са сваім кумірам Зігмундам Фрэйдам, чые псіхааналітычныя ідэі паўплывалі на творчасць мастака. Падчас сустрэчы Далі робіць алоўкам малюнак «Марфалогія галавы Зігмунда Фрэйда». А Фрэйд, які на той час вельмі скептычна ставіўся да сюррэалістаў, быў прыемна ўражаны асобай свайго суразмоўцы.
У 1939 г. пачынаецца вайна. У 1940 г. Далі і Гала пераязджаюць ў ЗША. На шляху праз Іспанію Далі бачыцца са сваім бацькам, здароўе якога на той час пагоршылася: яго даканала грамадзянская вайна ў Іспаніі. Гэтая ж вайна прыбрала і Федэрыка Гарсія-Лорка, які быў расстраляны салдатамі Франка як рэспубліканец. У ЗША Далі супрацоўнічае з У. Дыснеем і А. Хічкокам, піша кнігу «Тайнае жыццё Сальвадора Далі, якое расказана ім самім» (1942). У 1948 г. Далі і Гала вяртаюцца ў Каталонію. Далі ўжо багаты і знакаміты. Акрамя жывапісу стварае фільмы, выдае эпатажную кнігу «Дзённік аднаго генія», дзе бессаромна прымушае чытачоў быць назіральнікамі самых інтымных фізіялагічных аспектаў жыцця вялікага мастака.
Апошнія гады
У 1965 г. Далі наведвае Парыж, які захапляе сваёй творчасцю і эпатажнымі паводзінамі. Адносіны з Гала пагаршаюцца, жонка проста стамілася ад жыцця з эксцэнтрычным геніем, да якога яна падалася для славы і грошаў і дзеля якога ахвяравала сваёй маладосцю, энергіяй і душою. Яна нібыта кампенсавала гэта актыўнымі сувязямі з маладымі мужчынамі ў апошнія гады жыцця. Яна робіць пластычныя аперацыі, але ўсё больш старэе. Са сваімі кавалерамі Гала расплачваецца грашыма, а калі грошы час ад часу скачаюцца, — карцінамі Сальвадора Далі. Сам мастак знаёміцца з Амандай Лір — транссексуалам, папулярнай зоркай, якая робіцца яго сяброўкай і натуршчыцай позніх палотнаў. Гале ўвесь час патрэбны грошы, і яны патрабуе ад Аманды Лір, каб тая мацней стымулявала Далі да творчасці.
Многія маладыя кавалеры Галы маюць меркантыльныя намеры. Адзін з іх, Эрык Сэман, абедаў з Галой у рэстаране, а яго сябры ў той час зрабілі няўдалую спробу скрасці яе машыну. Але некаторых людзей прыцягвалі да Галы не толькі грошы: многія захапляліся ёю як чалавекам. Адным з такіх быў 22-гадовы акцёр-наркаман Уільям Ротлейн. Гала накарміла яго, адвучыла ад наркотыкаў, прывезла ў Верону, дзе звычайна прымушала сваіх кавалераў клясціся ў вечным каханні. Але іх сувязь на самой справе аказалася доўгай. Нейкі час Далі быў нават упэўнены, што Гала пакіне яго і сыдзе да Ротлейна. Звычайна, калі жонка ўязджала са сваім закаханым, Далі быў рады свабодзе (бо Гала, якой патрабаваліся грошы, прымушала яго працаваць). Але потым мастаку робіцца маркотна. Праўда, сувязь Галы і Ротлейна раптам скончылася, калі малады акцёр не праходзіць кастынг у рэжысёра Феліні. Праз нейкі час Ротлейн памірае ад наркатычнай перадазіроўкі.
Другім кавалерам Галы быў Джэф Фернхальт, выканаўца галоўнай ролі ў фільме «Ісус Хрыстос — суперзорка». Гала купіла яму дом за 1,25 мільёна долараў ЗША. Але пазней ён стаў тэлепрапаведнікам і катэгарычна адмаўляў, нібыта меў сексуальныя сувязі з Галой — старой жанчынай, якая хварэла на рак скуры.
У 1968 г. Далі купляе для жонкі замак у вёсцы Пубаль, куды мае права наведвацца толькі па пісьмовым дазволе Галы. Тая траціць шмат грошай, не ў апошнюю чаргу ў азартных гульнях. Спачатку яна ненавідзела Аманду Лір, з якой у Далі захоўваліся сяброўскія, платанічныя адносіны. На многіх фотаздымках твар Аманды быў выразаны раз’юшанай жонкай мастака. Але пазней яна зразумела, што сувязь з Амандай не пагражае шлюбу з Далі. Аманда Лір была разумнай, таленавітай, таксама захаплялася жывапісам, задавала шмат пытанняў, і стары Далі быў шчаслівы, што мог выступаць у ролі настаўніка. Акрамя таго з Амандай можна была з’яўляцца на публіцы, нібыта з маладой каханкай.
У 1970-я гг. здароўе Далі пагоршылася. Доктар знайшоў, што ён хварэе на наркатычную залежнасць ад антыдэпрэсантаў, якія яму давала Гала. Гэта нанесла вялікую шкоду яго нервовай сістэме. Старыя і хворыя, Далі і Гала не маглі больш пераязджаць на зіму ў ЗША ці Парыж. Жывучы ў абмежаванай прасторы, яны часта спрачаліся. Аднойчы Далі нават спіхнуў жонку з ложка, і тая зламала два рабра. У лютым 1982 г. Гала пераносіць цяжкую аперацыю. Летам таго ж года яна ўжо не можа ўстаць з ложка. Дачка Сесіль, якую Гала нарадзіла ад паэта Поля Элюара і назаўсёды кінула, спрабавала сустрэцца з маці, але тая не пажадала яе бачыць. Жонка Далі памерла 10 чэрвеня 1982 г. Далі ўпадае ў дэпрэсію. Мастака даўно разбівае хвароба Паркінсона, шматлікія фобіі, кашмары. У 1983—1984 гг. ён вяртаецца да малявання, але знішчае многія новыя карціны, у якіх больш не пазнае сябе. Апошняй серыяй мастака былі «Пеўневыя баі» (1985) — прымітыўныя малюнкі, створаныя старым, паралізаваным чалавекам. У 1983 г. самаадчуванне мастака трохі паляпшаецца, ён устае з ложку, можа трохі хадзіць. Але у 1984 г. ледзь не гіне ў пажары ў сваім доме і трапляе у бальніцу са шматлікімі апёкамі. У 1985 г. стан здароўя зноў трохі паляпшаецца, Далі нават можа даваць інтэрв’ю. У лістападзе 1988 г. пакладзены ў клініку, дыягназ — сардэчная недастатковасць. У апошнія гады жыцця не заўважаў людзей, не вымаўляў амаль ніводнай фразы.
Памёр 23 студзеня 1989 г., ва ўзросце 84 гадоў. Сваю маёмасць (якая была ацэнена ў 9 750 000 долараў ЗША) завяшчаў Іспаніі. Цела мастака забальзамавалі і на цэлы тыдзень размясцілі ў заснаваным ім Музеі-тэатры. Тысячы наведвальнікаў прыязджалі, каб развітацца з мастаком. Далі пахавалі ў цэнтры музея, пад нічым не вызначанай пліткай.
Далі шырока вядомы сваёй любоўю да ўсяго пазалочанага і празмернага, а таксама да раскошы і ўсходняга адзення ў арабскім стылі. На конт гэтага сам Далі сцвярджаў, што яго продкі былі нашчадкамі маўраў. Далі быў вельмі багатым на ўяўленне, а таксама меў цягу да незвычайных і грандыёзных учынкаў. Яго эксцэнтрычная манера прыцягвала ўвагу грамадскасці часам больш, чым яго мастацкія працы.
Сям’я
У Сальвадора Далі з яго жонкай Галой не было дзяцей. Калі Рэйнальдс Морс, сябар Далі і калекцыянер яго карцін, спытаў, чаму, мастак адказаў: ''«Адзін з сыноў Пікаса бегае па Парыжу напаўголы і паўвар’ят. Калі ўжо ў генія Пікаса такі шалёны сын, то ўявіце, хто нарадзіўся б у мяне»''. На самой справе Гала, якая перанесла гінекалагічную аперацыю, ужо не магла стаць маці. Далі ж падабалася, што яго жонка «стырыльная».
Творчасць
Яго маляўнічыя навыкі часта звязваюць з уплывам майстроў Адраджэння. Пад уплывам П. Пікаса і А. Брэтона склаўся як сюррэаліст. Абапіраючыся на тэорыю псіхааналізу З. Фрэйда, распрацаваў уласны метад творчай працы, заснаваны на адлюстраванні ірацыянальных імпульсаў, сноў, вобразаў трызнення, які назваў «паранаідальна-крытычным».
Свае ідэі сцвердзіў у першых сюррэалістычных фільмах, зробленых у супрацоўніцтве з Л. Буньюэлем («Андалузскі сабака», 1929; «Залаты век», 1931), што прынесла С. Далі славу самага эксцэнтрычнага і экстравагантнага мастака XX ст.
Займаўся сцэнаграфіяй, плакатам, дэкаратыўным мастацтвам, ілюстраваў творы М. Сервантэса, У. Шэкспіра, Льюіса Кэрала і інш.
Фарук I
Фарук I (11 лютага 1920 — 18 сакавіка 1965) — кароль Егіпта і Судана ў 1936—1952 гадах. Фарук належаў да дынастыі Мухамеда Алі і стаў каралём пасля смерці свайго бацькі Ахмеда Фуада I. Скінуты ў выніку Ліпеньскай рэвалюцыі 1952 года, пасля адрачэння Фарука яму ўспадкаваў сын Ахмед Фуад II.
Іржы Скалак
Іржы Ска́лак (Jiří Skalák; нар., Пардубіцы, Чэхаславакія) — чэшскі футбаліст, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Чэхіі (2015—2018).
IC 4264
IC 4264 — галактыка тыпу Scd ў сузор’і Гідра.
Чаныж
Чаныж (Ча́ниж) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Чаныжскага сельсавета.
Адзелаідзена
Адзелаідзена (Аделаидено) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі.
Прамавугольнік
Прамавугольнік — чатырохвугольнік, у якога ўсё вуглы прамыя, г. зн. роўныя 90°.
Адзелаідзена
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Прамавугольнік
Плошча прамавугольніка
Велічыня плошчы прамавугольніка роўная памнажэнню шырыні прамавугольніка на яго вышыню:
Перыметр прамавугольніка
Перыметр прамавугольніка роўны падвоенай суме даўжынь яго шырыні і вышыні.
Гутыска-Тур’янскэ
Гутыска-Тур’янскэ (Гу́тисько-Тур'я́нське) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тур’янскага сельсавета.
Заслужаны супрацоўнік органаў дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны супрацоўнік органаў дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Ганаровае званне «Заслужаны супрацоўнік органаў дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца ваенным, якія знаходзяцца на службе ў органах дзяржаўнай бяспекі пятнаццаць і больш гадоў у каляндарным вылічэнні, за дасягнутыя пэўныя вынікі ў аператыўна-службовай дзейнасці, выдатнае выкананне аператыўных і іншых заданняў і выяўленыя пры гэтым ініцыятыву і настойлівасць, за заслугі ў справе ўмацавання супрацоўніцтва паміж службай бяспекі Рэспублікі Беларусь і службамі бяспекі замежных дзяржаў.
Уладзімір Курбскі-Кузняцоў
Уладзімір Курбскі-Кузняцоў (1898 – ?; псеўд.: Ул. Крынскі ) — беларускі нацыянальны дзеяч, член БПСР.
Дзейнічаў у Гродне, у 1918 – 1920 гг. быў членам шэрагу мясцовых беларускіх арганізацый. Восенню 1920 г. быў вярбоўшчыкам Беларускай вайсковай камісіі па Гродзенскім павеце. У 1921 – 1922 гг. арганізоўваў партызанскі рух на Гродзеншчыне.
У сярэдзіне 1920-х гадоў шчыльна супрацоўнічаў з КПЗБ. Арыштоўваўся польскімі ўладамі. У 1928 – 1931 гадах уваходзіў у склад паланафільскага Беларускага нацыянальнага камітэта ў Гродне. Восенню 1930 г. супрацоўнічаў з гродзенскай беларускай газетай «Беларуская думка» паланафільскага напрамку. Пад час Другой сусветнай вайны актыўна друкаваўся ў беластоцкай беларускай газеце «Новая дарога».
Сонечнае зацьменне 22 ліпеня 1990 года
Сонечнае зацьменне 22 ліпеня 1990 года — поўнае сонечнае зацьменне 126 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0391 і дасягнула свайго максімуму ў 03:03:07 UTC у пункце з каардынатамі 65° пн. ш. 169° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 33 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 201 км.
Рэгістан
Даўжыня больш за 400 км, шырыня да 200 км. Плошча каля 40 тыс. км². Пакатанахіленая раўніна, вышынёй ад 1500 м на ўсходзе да 800 м на захадзе. Характэрны рухомыя і замацаваныя расліннасцю (палыны, эфемеры, эфемероіды) пяскі. Клімат субтрапічны, кантынентальны, сухі (ападкаў да 100 мм за год). Па далінах рэк (Гільменд і інш.) тугайныя зараснікі. Качавая жывёлагадоўля, рэдкія аазісы.
Канскі кінафестываль 1977
30-ы Канскі кінафестываль праходзіў з 13 па 27 мая 1977 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатую пальмавую галіну — атрымаў фільм «» рэжысёраў.
Спаск-Дальні
Спаск-Дальні (Спасск-Дальний) — горад (з 1917) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Спаскага раёна Прыморскага края. Насельніцтва 47,8 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1885 годзе.
Размешчаны за 20 км ад возера Ханка, за 243 км ад Уладзівастока. Паселішча на месцы горада было заснавана перасяленцамі ў 1885 годзе як сяло Спаскае, у 1906 недалёка была пабудаваная чыгуначная станцыя Яўген'еўка. У 1917 сялу быў прысвоены статус горада і новая назва Спаск. У 1926 у склад Спаска ўвайшла тэрыторыя Яўген'еўкі, у 1929 горад быў пераіменаваны ў Спаск-Дальні.
Уладзімір Васілевіч Лебедзеў
Уладзімір Васілевіч Лебедзеў (14 [26] мая 1891 — ) — савецкі жывапісец, графік, прызнаны майстар плаката, кніжнай і часопіснай ілюстрацыі, заснавальнік ленінградскай школы кніжнай графікі. Народны мастак РСФСР (1966), член-карэспандэнт Акадэміі мастацтваў СССР (1967).
У 1917—1918 гадах працаваў як палітычны карыкатурыст, супрацоўнічаў з сатырычнымі часопісамі «Сатырыкон» і «Новы Сатырыкон»; стварыў мноства палітычных карыкатур. У 1918—1921 гадах — прафесар ВХУТЕМАСа ў Петраградзе. У 1919—1920 гадах разам з У. І. Козлинским працаваў над серыяй плакатаў «Петраградскага вокны РОСТУ» для Расійскага Тэлеграфнага Агенцтва. Стварыў новы стыль агітацыйнага плаката, прызначанага для размяшчэння на заводах, у клубах, у вітрынах крамаў і на агітацыйных параходах.
На працягу ўсяго жыцця працаваў як мастак дзіцячай кнігі. Праца ў выдавецтве і праца над кнігай не перашкодзілі В. В. Лебедзеву ажыццявіць сябе ў жывапісе і стварыць шэраг выбітных жывапісных работ. Працаваў у кніжнай графіцы з 1918 па 1967 год.
Першыя кнігі з яго малюнкамі выйшлі ў выдавецтве «Вясёлка».
Столінскі гебіт
Столінскі гебіт, Столінская акруга (Kreisgebiet Stolin) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка генеральнай акругі «Валынь—Падолле» рэйхскамісарыята «Украіна» Трэцяга Рэйха на акупаванай тэрыторыі Беларускай ССР і Украінскай ССР. Адміністрацыйны цэнтр — горад Столін.
Гісторыя
Столінская акруга створана 1 верасня 1941 года на акупаванай нямецкімі войскамі тэрыторыі Бярозаўскага і Высоцкага раёнаў Украінскай ССР, і Давыд-Гарадоцкага і Столінскага раёнаў Беларускай ССР.
У ліпені 1944 года акруга была вызвалена часткамі Чырвонай Арміі і спыніла існаванне.
Адміністрацыйна падзел
Станам на 1 верасня 1943 года, акруга падзялялася на 4 раёны:
Лапка (прыток Охты)
Лапка (Ла́пка) — левы прыток р. Охта. Бярэ пачатак з балот на паўночна-заходнім схіле Колтушскіх вышынь. Даўжыня — 10 км, пераважная шырыня — 5-8 м, ля вусця — 10 м, глыбіня ад 0,1-0,4 м да 1 м. Русла звілістае.
Сонечнае зацьменне 26 студзеня 1990 года
Зацьменне мела велічыню 0,9670 і дасягнула свайго максімуму ў 19:31:24 UTC у пункце з каардынатамі 71° пд. ш. 22° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 3 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 373 км.
Зацьменне 26 студзеня 1990 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1990 годзе і 204-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 31 жніўня 1989 года, наступнае — 22 ліпеня 1990 года.
Мухамед Алі Егіпецкі
Мухамед Алі-паша (محمد علي باشا, Kavalalı Mehmet Ali Paşa; 4 сакавіка 1769 — 3 красавіка 1849) — хедыў Егіпта, васал турэцкага султана Махмуда II, паўсталы супраць яго ў 1831 годзе.
Аношына
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Лісавэ (Чаныжскі сельсавет)
Лісавэ (Лі́сове) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чаныжскага сельсавета.
Алена Гаджыеўна Ісінбаева
Алена Гаджыеўна Ісінбаева (, Валгаград, СССР) — расійская скакуха з шастом. Заслужаны майстар спорту Расіі. Двухразовая алімпійская чэмпіёнка (2004, 2008), уладальніца бронзавага медаля Алімпійскіх гульняў 2012, уладальніца 28 сусветных рэкордаў у скачках з шастом сярод жанчын.
22 ліпеня 2005 года на спаборніцтвах у Лондане ўпершыню ў гісторыі жаночых скачкоў з шастом ўзяла вышыню 5 метраў. 8 жніўня 2008 года на Алімпійскіх гульнях у Пекіне ўстаалвала сусветны рэкорд — 5,05 м.
6 сакавіка 2012 прызнаная самай паспяховай дзеючай спартсменкай Расіі.
18 жніўня 2016 года абрана ў камісію спартсменаў Міжнароднага алімпійскага камітэта.
Мергоцца
Насельніцтва складае 2135 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 78 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 28802. Тэлефонны код — 0323.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione di Maria.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Яршэвіцкі сельсавет
Яршэ́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Валожынскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Яршэвічы.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1067 чалавек, з іх 97,2 % — беларусы, 1,4 % — рускія.
Віктар Ціханавіч Кахнюк
Віктар Ціханавіч Кахнюк (нар. 1953) — беларускі ўрач-анколаг-хірург. Доктар медыцынскіх навук (1995).
Біяграфія
Скончыў Пінскае медыцынскае вучылішча (1973), Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1982), Усесаюзны анкалагічны навуковы цэнтр Акадэміі медыцынскіх навук СССР (Масква; аспірантура).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: эпідэміялогія, дыягностыка, лячэнне і рэабілітацыя пацыентаў з коларэктальным ракам.
Зрабіў больш за 30 рацыяналізатарскіх прапаноў.
Узнагароды
Званне «Заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь» (2021), медаль «За працоўныя заслугі» (2015), Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь (2021) і інш.
IC 4265
IC 4265 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Гідра.
Ота Штапф
Ота Штапф (Otto Stapf , 23 сакавіка 1857 — 3 жніўня 1933) — аўстрыйскі (нямецка-аўстрыйскі) біёлаг, батанік.
Біяграфія
Ота Штапф нарадзіўся 23 сакавіка 1857 года.
Штапф атрымаў навуковую ступень кандыдата навук у 1882 годзе. Ён абараняў доктарскую дысертацыю ў 1887 годзе ў Венскім універсітэце.
З 1891 па 1922 год Ота Штапф быў у Англіі, дзе загадваў гербарыем у Каралеўскіх батанічных садах К'ю. У 1908 годзе ён стаў членам Лонданскага каралеўскага таварыства. Штапф быў таксама членам Лонданскага лінееўскага таварыства. У 1927 годзе ён быў узнагароджаны Медалем Лінея. Штапф унёс значны ўнёсак у батаніку, апісаўшы мноства відаў раслін.
Ота Штапф памёр 3 жніўня 1933 года.
Заслужаны сувязіст Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны сувязіст Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Ганаровае званне «Заслужаны сувязіст Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца высокапрафесійным працаўнікам сувязі, якія працуюць у сферы сувязі пятнаццаць і больш гадоў, за заслугі ў развіцці і ўдасканаленні сродкаў сувязі, паляпшэнні абслугоўвання насельніцтва, арганізацый, распрацоўцы і ўкараненні прынцыпова новай высокаэфектыўнай тэхнікі і тэхналогіі.
Спасылкі
[https://archive.is/20121127084251/www.president.gov.by/press28336.html%23doc Почетные звания Республики Беларусь. Афіцыйны інтэрнэт-партал Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь]
NGC 1120
NGC 1120 (іншыя абазначэнні — IC 261, MCG -3-8-28, NPM1G -14.0136, PGC 10664) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Арцёмава (Вяземскі раён)
Арцёмава (Артёмово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Андрэйкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
NGC 1615
NGC 1615 (іншыя абазначэнні — UGC 3096, MCG 3-12-5, ZWG 467.3, PGC 15608) — галактыка ў сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дом урача
Дом урача можа азначаць:
Заслужаны спецыяліст Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны спецыяліст Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Ганаровае званне «Заслужаны спецыяліст Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца ваенным, што знаходзяцца на воінскай службе пятнаццаць і больш гадоў у каляндарным вылічэнні, за заслугі ва ўмацаванні абараназдольнасці краіны, высокія вынікі, дасягнутыя ў баявой падрыхтоўцы, засваенні, эксплуатацыі, абслугоўванні ўзбраення і ваеннай тэхнікі, выхаванні ваенных кадраў.
Васіль Лаўрэнцьевіч Муха
Васіль Лаўрэнцьевіч Муха (, Андрэеўка Рэчыцкага павета Мінскай губерні — ) — беларускі дзеяч, левы сацыяліст-рэвалюцыянер.
Паходзіў з сялян. Скончыў Маладушскае народнае вучылішча (Рэчыцкі павет), школу тэлеграфістаў у Кранштаце. З 1910 года на Балтыйскім флоце, матрос. З сакавіка 1917 года член абласнога камітэта арміі, флоту і рабочых Фінляндыі. Удзельнік 3-га з’езда БСГ у кастрычніку 1917 года, быў абраны ў склад яе ЦК. Быў намеснікам старшыні з’езда воінаў-беларусаў Заходняга фронту (18—24 кастрычніка [31 кастрычніка — 6 лістапада] 1917), вылучаны кандыдатам ва Устаноўчы сход (як левы эсэр).
У лістападзе 1917 года ўвайшоў у склад Аблвыкамзаха, у снежні 1917 года камісар аддзела апекі СНК Заходняй вобласці і фронту. Дэлегат I Усебеларускага з’езда, у знак пратэсту супраць яго разгону пакінуў пасаду камісара.
З 1918 года ў Чырвонай Арміі, палітрук радыёсувязі 16-й арміі. У 1920—1954 гадах на савецкай і партыйнай рабоце ў БССР.
Владас Міранас
Владас Міранас (Vladas Mironas; 22 чэрвеня 1880, Куадышкяй — 18 лютага 1953, турма МГБ СССР, Уладзімір) — літоўскі палітык, грамадскі дзеяч, рымска-каталіцкі святар. Дэпутат Літоўскага Сейма, чатырнаццаты прэм’ер-міністр Літвы (1938—1939).
IC 4266
IC 4266 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гільменд
Даўжыня 1150 км, плошча басейна каля 500 тыс. км². Пачынаецца ў гарах Гіндукуш, цячэ па Іранскім нагор’і паміж пустынямі Дашты-Марго і Рэгістан, заканчваецца ў бяссцёкавай упадзіне Сістан, жывіць возера Хамун. Галоўныя прыток — Аргандаб. Вясенне-летняя паводка. Сярэдні расход вады 400—500 м³/с. Выкарыстоўваецца на арашэнне.
Беразнякі (Вяземскі раён)
Беразнякі (Березняки) — пасёлак у Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Андрэйкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Бярозаўка 1
Бяро́заўка 1 (, Берёзовка 1) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Канскі кінафестываль 1976
29-ы Канскі кінафестываль праходзіў з 13 па 28 мая 1976 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатую пальмавую галіну — атрымаў фільм «» рэжысёра Марціна Скарсэзэ.
Аляксандр Мітрафанавіч Леанкоў
Аляксандр Мітрафанавіч Леанкоў (1915—1996) — беларускі спецыяліст у галіне цеплаэнергетыкі. Кандыдат тэхнічных навук (1953), прафесар (1978). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Херсонскі марскі тэхнікум рыбнай прамысловасці (1935), Беларускі політэхнічны інстытут (1949), Ленінградскі політэхнічны інстытут (аспірантура, 1953).
Працаваў у Беларускім політэхнічным інстытуце (з 1953, прафесар кафедры «Цеплавыя электрычныя станцыі», у 1958—1975 — загадчык кафедры).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: праблемы цеплаэнергетыкі (паравыя і газавыя турбіны, цеплавыя электрычныя станцыі); павышэнне эфектыўнасці дзеючых цеплавых электрычных станцый шляхам удасканалення тэхналагічнага цыкла і абсталявання ЦЭЦ на аснове даследавання агрэгатаў у натурных умовах; падрыхтоўка інжынерных і навуковых кадраў.
М’яцціна
М'яцціна (Miazzina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Насельніцтва складае 420 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 20 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 28056. Тэлефонны код — 0323.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Люцыя.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сонечнае зацьменне 31 жніўня 1989 года
Сонечнае зацьменне 31 жніўня 1989 года — частковае сонечнае зацьменне 154 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,6344 і дасягнула свайго максімуму ў 05:31:47 UTC у пункце з каардынатамі 61° пд. ш. 24° у. д..
Васіль Ягоравіч Фурсаў
Васі́ль Яго́равіч Фу́рсаў (, в. Малыя Хутары,, Магілёўская вобласць — ) — савецкі ваенны, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза, старшыня роты 1339-га горнастралковага палка, старшыня.
Біяграфія
Нарадзіўся 10 сакавіка 1920 года ў вёсцы Малыя Хутары Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці. Член ВКП(б)/КПСС з 1943 года. Скончыў 7 класаў. Працаваў на шахце ў горадзе Лысычанск Луганскай вобласці.
У Чырвонай Арміі з 1940 года. На фронце ў Вялікую Айчынную вайну з 1941 года.
Старшына роты 1339-га горнастралковага палка 318-й горнастралковай дывізіі 18-й арміі Паўночна-Каўказскага фронту Васіль Фурсаў вызначыўся пры фарсіраванні Керчанскага праліва ў ноч на 1 лістапада 1943 года.
У складзе перадавой дэсантнай групы ў штармавое надвор’е высадзіўся ў раёне пасёлка Эльціген. Пры захопе плацдарма непрыкметна пад агнём праціўніка падкраўся да варожага доту і знішчыў яго разлік. Замацаваўшыся на плацдарме, удзельнічаў у адбіцці контратак праціўніка. Калі падчас асабліва моцнай атакі праціўнікі ўклініліся ў баявыя парадкі Чырвонай Арміі, старшыня Фурсаў узначаліў флангавы ўдар па праціўніку. Савецкія воіны выбілі ворага з акопа і адкінулі. Пры гэтым сам Фурсаў знішчыў 8 нацыстаў. Вораг працягваў люта націскаць. Пазіцыі савецкіх дэсантнікаў падвяргаліся артылерыйска-мінамётнаму абстрэлу, бамбаванням з паветра. У надзвычай напружаны момант, калі навісла пагроза таго, што праціўнікі могуць змяць перадавыя заслоны дэсантных войскаў, Фурсаў узначаліў і павёў байцоў у контратаку.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 17 лістапада 1943 года за мужнасць, адвагу і гераізм, праяўленыя ў баях, старшыне Фурсаву Васілю Ягоравічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Загінуў у баі на Эльцігенскім плацдарме 17 лістапада 1943 года. Пахаваны на месцы баёў.
Узнагароджаны ордэнам Леніна.
Платон
Платон, Арыстокл (май 427 — 347 да н.э.) — старажытнагрэчаскі філосаф, адна з самых значных постацей філасофіі, заснавальнік платанізму.
Біяграфія
Сын Арыстона і Перыкліёны, спачатку насіў імя Арыстокл.
У Сіцыліі Платон пазнаёміўся з Дыёнам, членам сям'і тырана Сіракузаў. Там ён вырашыў заняцца выхаваннем сына тырана Дыяніса малодшага, каб выхаваць ідэальнага кіраўніка дзяржавы, які адпавядаў бы тэорыям і поглядам Платона, але бацька Дыяніс старэйшы заўпарціўся, і філосаф быў вымушаны пакінуць Сіракузы.
Паводле падання, падчас плавання, карабель, на якім плыў Платон, пацярпеў крушэнне, і філосаф патрапіў у рукі злодзеяў і быў прададзены ў нявольніцтва. Праз нейкі час ён быў выкуплены і вярнуўся ў Афіны. Там Платон заснаваў сваю знакамітую школу — «Акадэмію».
Платон памёр ва ўзросце 80 гадоў.
Светапогляд
Аўтар 34 філасофскіх дыялогаў (большасць з іх — гутаркі Сакрата з вучнямі), прамовы «Апалогія» (абарона Сакрата), 13 лістоў, а таксама «Вызначэнняў», якія ў антычнасці прыпісваліся Спеўсіпу. Найбольш вядомыя творы Платона: «Крытон» (аб павазе да законаў), «Лахет» (аб мужнасці), «Эўтыфрон» (аб набожнасці), «Гіпій меншы» (аб хлусні і несправядлівасці), «Краціл» (аб мове), «Федон» (аб справядлівасці), «Тээтэт» (аб ведах), «Тымей» (касмалогія) і інш.
У філасофскай сістэме Платона вылучаны ўсе асноўныя састаўныя часткі ведаў: анталогія, касмалогія, гнасеалогія, этыка, эстэтыка. Першасным ён называў свет вечных, нязменных, самастойна існуючых сутнасцей — ідэй. Другаснай, вытворнай ад іх, лічыў усю разнастайнасць пачуццёва ўспрымальнага свету; кожная рэч — вынік спалучэння ідэі (узору) з бясформеннай матэрыяй; пачуццёвы свет як нараджэнне ідэй і матэрыі займае сярэдзіннае становішча паміж імі. На яго думку, упарадкаванасць быцця па-свойму выражае Космас, у якім на кожным кроку сустракаецца боскі розум (дэміург). 3 сумесі ідэй і матэрыі дэміург стварае сусветную душу, якая распаўсюджана па ўсёй прасторы. Успаміны бессмяротнай душы аб ідэях, якія яна сузірала да смерці, складаюць сутнасць працэсу пазнання, а яго найбольш правільным метадам мыслення з'яўляецца дыялектыка. У аснове працэсу пазнання ляжыць любоў да ідэі — узыходжанне ад любові да асобных рэчаў і цел да любові ў сферы душ, а ад іх — у сферы чыстых ідэй («Федр», «Парменід», «Сафіст»).
У дыялогу «Тымей» Платон паспрабаваў тэрмiналагiчна акрэслiць i замацаваць адкрыты iм «трэцi род існага», апрача шматразова аналiзаваных iм двух iншых: таго, што спасцігаецца розумам («iдэяў»), i таго, што ўспрымаецца пачуццямi («рэчаў»). Гэтым «трэцiм родам» у Платона сталася χώρα — прастора-матэрыя, гадавальнiца i ўспрымальнiца ўсякага iснага. Дыскурсіўная няўлоўнасць прасторы была прычынай таго, што ўяўленне аб ёй Платон здабываў шляхам «нейкага незаконнанароджанага разважання».
Паводле Платона, душа складаецца з трох частак: вышэйшай — розум; сярэдняй — воля і высакародныя ўчынкі; ніжэйшай — захапленні і пачуццёвасць. У этыцы гэтаму адпавядаюць тры асноўныя дабрачыннасці — мудрасць, мужнасць, разважнасць і пакорлівасць; іх носьбітамі з'яўляюцца адпаведна тры саслоўі грамадства: філосафы і правіцелі, воіны і чыноўнікі, земляробы і рамеснікі. Лагічнае спалучэнне і раўнавага трох дабрачыннасцей дае пачатак чацвёртай, агульнадзяржаўнай дабрачыннасці — справядлівасці («Горгій», «Палітыка»).
Платон вылучаў тры асноўныя формы праўлення: манархію, арыстакратыю і дэмакратыю. На яго думку, манархія (уладаранне аднаго) бывае законная (цар) або насільная (тыран); арыстакратыя (уладаранне нямногіх) — панаванне лепшых або алігархія (панаванне горшых); дэмакратыя (уладаранне ўсіх) — арганізаваная паводле законаў або беззаконная (насільная). Выступаў супраць палітычнай дактрыны, якая абапіраецца на «права мацнейшага» і лічыць перамогу над сваімі праціўнікамі адзіным крытэрыем легітымнасці і адзінай крыніцай шчасця. На яго думку, умацаванню ідэальнай дзяржавы павінна служыць строгая сістэма адукацыі і выхавання грамадзян, якія не стануць злоўжываць палітычнай дзейнасцю на ўласную карысць, будуць кіравацца ідэямі і вызнаваць сапраўднае дабро («Палітыка», «Дзяржава», «Законы»).
Лічыў, што сапраўднай крыніцай жыцця для ўсяго жывога павінна стаць вечная прыгажосць, якая ёсць зліццём ідэі і матэрыі, або разумнасці і задавальнення. Пры гэтым прыгажосць жыцця і прыгажосць рэальнага быцця вышэй за прыгажосць мастацтва, таму што быццё і жыццё ёсць перайманне вечных ідэй, а мастацтва ёсць перайманне быцця і жыцця, г. зн. перайманне пераймання («Іон», «Геній Большы» і інш.).
Ацэнкі
Платон атрымаў прызнанне яшчэ пры жыцці, што дапамагло ягоным творам дайсці да нашых дзён. Гістарычная фігура Платона была заменена на ідэалізаванае уяўленне пра універсальнага філосафа ў школе неаплатанізму Плаціна (3 ст.).
Яго творы ўключаліся ў школьныя праграмы, вывучаліся ў брацкіх, кальвінісцкіх, арыянскіх школах, езуіцкіх клегіумах і акадэміях.
Іканаграфія
Сваё папулярнае імя атрымаў за «шырокія плоскія» грудзі і лоб. У эпоху Адраджэння Платона ўяўлялі сабе ідэальна прыгожым чалавекам, следам за думкай антычных аўтараў. Таму яго партрэтам лічылі прыгожую бронзавую галаву з павязкай на валасах (пазней імаверна атаясамлена з Дыянісам). Аўтэнтычны партрэт Платона быў атаясамлены толькі ў канцы 19 ст. з гермай, якую перавезлі ў Берлін са збораў Кастэлані ў Рыме (1884), і якая стала асновай усё далейшай, верагоднай іканаграфіі Платона. Адзначаецца, што від Платона, вонкава неінтэлігентны, «негеніяльны» выклікаў пэўнае расчараванне ў даследчыкаў. Аднак, гэтае ўяўнае разыходжанне паміж формай і зместам адпавядала поглядам на мастацтва самога Платона, які лічыў мастацтва нечым цалкам ілюзорным, падманлівым.
Заслужаны рацыяналізатар Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны рацыяналізатар Рэспублікі Беларусь»- ганаровае званне.
Герб Партугаліі
Герб Партугаліі афіцыйна прыняты 30 чэрвеня 1911 г. разам з сцягам Партугаліі. = Апісанне = Герб Партугаліі ўяўляе сабой залатую армілярную сферу, на якую змешчаны геральдычны шчыт. На шчыце, на белым фоне ў форме крыжа намалявана 5 малых сініх шчытоў. На малых шчытах намалявана па 5 срэбных безантаў. Па баках вялікага шчыта шырокая чырвоная каемка з сямю залатымі замкамі. Армілярная сфера апраўленая залатымі галінамі, перавязанымі знізу двума стужкамі — чырвонай і зялёнай стужкай (колеры дзяржаўнага сцяга).
Заслужаны рацыяналізатар Рэспублікі Беларусь
Ганаровае званне «Заслужаны рацыяналізатар Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца аўтарам рацыяналізатарскіх прапаноў, укараненне якіх зрабіла значны ўнёсак ва ўдасканаленне вытворчасці, падвышэнне прадуктыўнасці працы, паляпшэнне якасці прадукцыі, умоў працы і тэхнікі бяспекі, забеспячэнне навукова-даследчага і вучэбнага працэсу, якія вядуць шматгадовую рацыяналізатарскую дзейнасць.
Герб Партугаліі
= Гісторыя і значэнне = Сучасны партугальскі герб — вынік тысячагадовых змен. Герб бярэ свой пачатак ад сіняга крыжа на срэбным фоне Генрыха Бургундскага, да якога паступова дадаваліся і прыбіраліся новыя элементы, і завяршыўся вялікім комплексам геральдычных элементаў у 1911 годзе.
Заслужаны рацыяналізатар Рэспублікі Беларусь
Крыніца: [https://archive.is/20121127084251/www.president.gov.by/press28336.html%23doc Почетные звания Республики Беларусь. Афіцыйны інтэрнэт-партал Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь]
Герб Партугаліі
Замкі
Падчас кіравання Афонсу III з'явілася чырвоная каемка з залатымі замкамі (не з вежамі, як сцвярджаюць некаторыя крыніцы, а менавіта з замкамі). Лік замкаў змяняўся ад 8 да 12. Афонса IV вызначыў 12, а Себасцьян I канчаткова зацвердзіў 7. Меркавана, яны азначаюць маўрытанскія замкі, адваяваныя Партугаліяй падчас Рэканкісты. Магчыма, яны кастыльскія, але ў адрозненне ад іспанскіх, адлюстроўваных з сінімі адчыненымі варотамі, Партугальскія замкі намаляваныя з зачыненымі залатымі варотамі.
Слізь
Слізь — прадукт сакрэцыі клетак, у шматклетачных арганізмах — пераважна эпітэліяльнай тканкі слізістых абалонак.
Віцебская вобласць
Віцебская вобласць — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Рэспубліцы Беларусь. Размешчана на поўначы краіны ў сярэднім цячэнні Заходняй Дзвіны і вярхоўях Дняпра. На ўсходзе мяжуе са Смаленскай, на поўначы — з Пскоўскай абласцямі Расійскай Федэрацыі, на паўночным захадзе — з Латвіяй, на захадзе — з Літвой і Гродзенскай вобласцю, на поўдні — з Мінскай і Магілёўскай абласцямі. Адміністрацыйны цэнтр — Віцебск.
Гісторыя
Віцебская вобласць утворана 15 студзеня 1938 г. У 1944 г. заходняя частка вобласці была далучана да Полацкай вобласці, у 1954 г. яна была зноў далучана да Віцебскай вобласці. У 1960 г. да Віцебскай вобласці адыйшла паўночная частка Маладзечанскай вобласці з гарадамі Браслаў і Паставы, у 1961 г. — Бягомльскі раён Мінскай вобласці (пазней далучаны да Докшыцкага). Падзяляецца на 21 раён.
У 1984 г. на тэрыторыі вобласці знаходзілася 19 гарадоў, 24 гарадскія пасёлкі, 2 рабочыя пасёлкі.
У 1995 г. у вобласці налічвалася 20 гарадоў, у т.л. 5 абласнога падпарадкавання, 9 гарадскіх пасёлкаў, 225 сельсаветаў, 2194 сельскіх населеных пунктаў.
У 2013 годзе Орша і Полацк былі пазбаўлены статусу гарадоў абласнога падпарадкавання і былі аб'яднаны з раёнамі.
Геральдыка
2 чэрвеня 2009 года Віцебская вобласць, апошняй з рэгіёнаў Беларусі, атрымала свой герб і сцяг. За аснову сучаснага герба аблвыканкам узяў герб Віцебскай губерні 1856 года. На гербе адлюстраваны коннік, які ўздымае меч над галавой і трымае ў руцэ круглы тарк, чырвонае сядло на срэбраным кані накрытае залатым каўром. Тарк узвенчаны імператарскай каронай з залатымі дубовымі лістамі. Прыняцце спрадвечнага, хоць і змененага пад час існавання Расійскай імперыі герба, ёсць данінай памяці мужным войнам, што загінулі за родную зямлю.
Рэльеф і гідраграфія
Для рэльефа Віцебшчыны характэрна чаргаванне ўзвышшаў і нізін. Амаль уся тэрыторыя Віцебскай вобласці размешчана ў межах Беларускага Паазер'я. На поўдні знаходзяцца Чашніцкая раўніна і Верхнебярэзінская нізіна. На ўсходзе — Лучоская нізіна. На паўночным усходзе — Суражская нізіна. У цэнтральнай частцы і на захадзе распрасціраецца Полацкая нізіна, якая займае амаль палавіну тэрыторыі. Чвэрць тэрыторыі вобласці займаюць ўзвышшы і грады:
Вобласць займае першае месца ў Беларусі па шчыльнасці рачной сеткі, па колькасці і агульнай плошчы азёр. Рэкі, якія цякуць па тэрыторыі Віцебскай вобласці, адносяцца да басейна Заходняй Дзвіны (займаюць 80 % плошчы), а таксама Дняпра, Нёмана, Ловаці. Найбольшыя з рэк — Заходняя Дзвіна з прытокамі Усвяча, Обаль, Палата, Дрыса, Каспля, Лучоса, Ула, Ушача, Дзісна, таксама суднаходны Дняпро. На тэрыторыі вобласці бяруць пачатак прытокі Дняпра — Бярэзіна і Друць. У вобласці больш за 2,8 тыс. азёр. Найбольшыя па плошчы Асвейскае возера, Лукомскае возера, а таксама Дрысвяты, Дрывяты, Нешчарда, Снуды, Езярышча, Струста, Абстэрна, Сосна, Добрына і інш.
Клімат
Клімат у вобласці ўмерана кантынентальны, зіма адносна працяглая і марозная, лета халаднаватае і вільготнае. У студзені сярэдняя тэмпература паветра складае ад −6,5 °C на захадзе да −8,5 °C на ўсходзе. У ліпені каля +17 — +18 °C. За год на раўнінах выпадае 600 мм ападкаў, на ўзвышшах — да 750 мм. Каля 70 % ападкаў выпадае ў цёплую пару года. Вегетацыйны перыяд доўжыцца 180—190 сутак.
Прырода
У складзе сельскагаспадарчых зямель пераважаюць дзярнова-падзолістыя глебы (сугліністыя і супясчаныя), а таксама дзярновыя забалочаныя, дзярнова-падзолістыя забалочаныя глебы і тарфяна-балотныя глебы; характэрна мазаічнасць і завалуненасць глебаў.
Больш за трэцюю частку тэрыторыі вобласці пакрываюць лясы, у Полацкім і Расонскім раёнах лясістасць перавышае 50 %. Галоўныя лесаўтваральныя пароды — хвоя звычайная і елка еўрапейская, характэрны таксама бяроза павіслая, вольха шэрая, асіна. Пад балотамі знаходзіцца каля 6 % тэрыторыі. Балоты верхавога і нізіннага тыпу, у значнай ступені асушаныя.
На тэрыторыі вобласці знаходзіцца нацыянальны парк Браслаўскія азёры, Бярэзінскі біясферны запаведнік (часткова).
Насельніцтва
Для Віцебскай вобласці характэрна змяншэнне колькасці насельніцтва:
Гарадское насельніцтва складае 73 %, сельскае — 27 % (2009). Жаночае насельніцтва складае 53,7 %, мужчынскае — 46,3 % (2009).
Да працаздольнага насельніцтва адносіцца 780938 жыхароў вобласці ці 61,7 % (2009).
Найбуйнейшыя гарады (2011): Віцебск (362,6 тыс. чал.), Орша (132,3), Наваполацк (105,1), Полацк (83,8).
Нацыянальны склад насельніцтва (1999): 1. беларусы — 82,0 %, 2. рускія — 13,6 %, 3. украінцы — 1,6 %, 4. палякі — 1,5 %.
Гаспадарка
У гаспадарчым комплексе важнае месца займае прамысловасць. Віцебская вобласць спецыялізуецца на вытворчасці прадукцыі нафтаперапрацоўчай (ААТ Нафтан), машынабудаўнічай, хімічнай, дрэваапрацоўчай, лёгкай, харчовай галін. У Новалукомлі працуе самая магутная на Беларусі Лукомская ДРЭС.
На Віцебшчыне вырошчавюцца збожжавыя (ячмень, жыта), кармавыя культуры, важнае значэнне мае лён, бульба. Жывёлагадоўля мае малочна-мясны кірунак.
Адміністрацыя
Старшыня аблвыканкама — Аляксандр Міхайлавіч Субоцін.
Малатоўка (прыток Мышанкі)
Малато́ўка — рака ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Мышанка (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 21 км, плошча вадазбору 197 км². Выток ракі каля вёскі Сваяшкі. Рэчышча на працягу 12 км каналізаванае. Асноўны прыток — рака Навасадка. На рацэ маецца сажалка.
NGC 1121
NGC 1121 (іншыя абазначэнні — UGC 2332, MCG 0-8-30, ZWG 389.32, ARAK 93, PGC 10789) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Партызанск
Партызанск (Партизанск) — горад (з 1932) краявога падпарадкавання ў Расіі. Насельніцтва 42,2 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1896 годзе. Размешчаны ў даліне ракі Партызанская, за 50 км на поўнач ад Находкі, за 172 км на ўсход ад Уладзівастока. Чыгуначная станцыя.
Гісторыя
26 снежня 1972 года горад быў перайменаваны ў «Партыза́нск» у выніку кампаніі па ліквідацыі кітайскіх назваў на Далёкім Усходзе, якая стала следствам савецка-кітайскага ўзброенага канфлікту на востраве Даманскім.
NGC 1617
NGC 1617 (іншыя абазначэнні — ESO 157-41, AM 0430-544, IRAS04305-5442, PGC 15405) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вашынгтон Ірвінг
Вашынгтон Ірвінг (Washington Irving; 3 красавіка 1783 — 28 лістапада 1859) — амерыканскі пісьменнік пачатку 19 стагоддзя. Найбольш вядомы сваімі апавяданнямі «Легенда Сліпі Холаў» i «Рып Ван Вінкль» (якія былі выдадзеныя пад адной вокладкай кніжкі «Кніга нарысаў Джофры Крэяна»), таксама быў выдатным эсэістам, біёграфам і гісторыкам.
Творы
Поўны збор яго сачыненняў выйшаў у Нью-Ёрку ў 1848—1850 г. і ў Лондане ў 1851 г.
Сонечны сарас 133
Сонечны сарас 133 — серыя з 72 сонечных зацьменняў, якая пачалася 13 ліпеня 1219 года і будзе працягвацца да 5 верасня 2499 года. Сонечныя зацьменні аднаго сараса паўтараюцца з перыядычнасцю раз у 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін.
Сонечнае зацьменне 7 сакавіка 1989 года
Сонечнае зацьменне 7 сакавіка 1989 года — частковае сонечнае зацьменне 149 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,8268 і дасягнула свайго максімуму ў 18:08:41 UTC у пункце з каардынатамі 61° пн. ш. 170° з. д..
Зацьменне 7 сакавіка 1989 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1989 годзе і 202-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 11 верасня 1988 года, наступнае — 31 жніўня 1989 года.
Вяземскі (Смаленская вобласць)
Вяземскі (Вяземский) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Андрэйкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Герб Нарвегіі
Герб Нарвегіі — адзін з найстарэйшых еўрапейскіх гербаў. Ён бярэ свой пачатак ад герба каралеўскай сям'і. Сучасны варыянт афіцыйна дзейнічае з 20 мая 1992 г.
Гісторыя
Хокан Стары карыстаўся шчытом з выявай льва. Найстарэйшыя звесткі пра яго колеры захаваліся ў Каралеўскай сазе, напісанай у 1220 годзе.
У 1280 кароль Эрык Магнусан дадаў карону і сярэбраную сякеру да выявы льва.
Дызайн герба паслядоўна змяняўся на працягу доўгіх гадоў. У познім сярэднявеччы ручка сякеры паступова даўжэла, сякера стала падобна на алебарду. Ручка звычайна была выгнутая паводле формы шчыта або манеты. Афіцыйна алебарда была заменена сякерай указам караля ў 1844 годзе. У 1905 годзе выгляд герба для караля і ўрада ізноў быў зменены, вернуты сярэдневяковы ўзор, з трохвугольным шчытом і вертыкальна стаячым львом. Адказным за гэты малюнак быў мастак Эліф Петэрсан. Спрошчаны выгляд быў прадстаўлены ў 1937 і злёгку зменены з дазволу караля 20 мая 1992 года.
Шчыт заўсёды адлюстроўваюць увянчаны каралеўскай каронай. Аднак у час Другой Сусветнай вайны В. Квіслінг пастанавіў выкарыстоўваць герб без кароны як афіцыйны.
Дэштэ-Лут
Дэ́штэ-Лут — пустыня ў цэнтры Іранскага нагор'я, на ўсхозе Ірана.
Даўжыня каля 550 км, шырыня да 200 км. Плошча 80 тыс. км². Пераважныя вышыні 500—600 м. Шэраг пласкадонных бяссцёкавых упадзін (дно на вышыня 200—250 м) і горных перамычак вышынёю 1000—2000 м (да 2992 м). Паверхня ў асноўным гліністая і друзаватая. Трапляюцца саланчакі, такыры. На поўдні і ўсходзе барханныя і градава-ўзгорыстыя пяскі, якія слаба замацаваны саксаулам, джузгунам і салянкамі. Фізічнае выветрыванне ўтварыла шматлікія «стаўбы», «грыбы» і іншыя формы рэльефу. Па ўскраінах зрэдку трапляюцца аазісы з фінікавымі пальмамі.
Пётр Васілевіч Кірэеўскі
Пётр Васілевіч Кірэеўскі (, с. Долбіна Ліхвінскага павета Калужскай губерні — 25 кастрычніка (6 лістапада) 1856, Кірэеўская Слабодка паблізу Арла) — расійскі гісторык-фалькларыст, збіральнік беларускага фальклору, археограф, славянафіл. Малодшы брат І. В. Кірэеўскага.
Біяграфія
У 1831—1835 г. служыў у Маскоўскім архіве Міністэрства замежных спраў. Тымчасова пачынае займацца запісамі народных рускіх песень, зацікавіўшы гэтым многіх дзеячаў культуры (у т.л. М. Гогаля, А. Кальцова, У. Даля, М. Пагодзіна і інш.). У 1840-1850-я Кірэеўскі апублікаваў больш за 70 песень. Кірэеўскага лічаць адным з заснавальнікаў рускай фалькларыстыкі. Успрыняўшы першы «Філасафічны ліст» Чаадаева як праяву скрайняга індывідуалізму, які абражае «магілы бацькоў», Кірэеўскі імкнуўся супрацьпаставіць «чаадаеўшчыне» аднаўленне гістарычнай памяці. Асноўныя прынцыпы ўласнага разумення ранняга этапу рускай гісторыі ён сфармуляваў у артыкуле ''«Пра старажытную рускую гісторыю. Ліст да М. П. Пагодзіна»'' (1845). Кірэеўскі надаваў адмысловае значэнне маральным элементам патрыярхальнага быту старажытных славян, настойваючы, што яго арганічныя сувязі мацаваліся не толькі «адзінствам кіравання, а больш узаемнай спагадай, якая выходзіць з адзінства быту, што нараджае адзінства патрэбнасцяў». Як і іншыя славянафілы, ён бачыў асаблівасць жыцця славянскіх народаў у адсутнасці прыватнай уласнасці на зямлю і супольным землеўладанні.
IC 4267
IC 4267 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Заслужаны работнік фізічнай культуры і спорту Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны работнік фізічнай культуры і спорту Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Заслужаны работнік транспарту Рэспублікі Беларусь
Ганаровае званне «Заслужаны работнік транспарту Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца высокапрафесійным работнікам чыгуначнага, паветранага, воднага, аўтамабільнага, трубаправоднага і іншых відаў транспарту, якія працуюць у сферы транспарту пятнаццаць і больш гадоў, за заслугі ў павышэнні эфектыўнасці вытворчасці і паляпшэнні выкарыстання транспартных сродкаў, паніжэнні сабекошту перавозак, павышэнні якасці транспартных паслуг, эканоміі матэрыяльных і паліўных рэсурсаў, забеспячэнні бяспекі руху, аховы навакольнага асяроддзя.
NGC 1125
NGC 1125 (іншыя абазначэнні — MCG -3-8-35, PGC 10851) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Лідскае благачынне
Лідскае благачынне, Лідская благачынная акруга — акруга ў Лідскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Лідскага раёна Гродзенскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Максім Цыгель.
Бярозаўка 2
Бяро́заўка 2 (, Берёзовка 2) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Да 27 лістапада 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Калодзежскага сельсавета.
Гадунова (Смаленская вобласць)
Гадунова (Годуново) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Андрэйкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Спіс аб’ектаў PGC (1796001—1797000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1796001—1797000)
Любанскае радовішча гаручых сланцаў
Любанскае радовішча гаручых сланцаў знаходзіцца ў Любанскім раёне Мінскай вобласці і Глускім раёне Магілёўскай вобласці.
Пластавы паклад залягае ў тоўшчы глініста-мергельных адкладаў фаменскага яруса (верхні дэвон). Гаручыя сланцы карычнявата-шэрага колеру, моцныя, з вуглавата-ступеньчатым і паўракавістым зломам, з шаўкавістым бляскам. Характэрна гарызантальная, мікралінзападобная і тонкапалосая слаістасць. Магутнасць пласта 0,5—1,65 м, глыбіня залягання 260—641 м. Сярэдняя цеплыня згарання 5—9,1 МДж/кг, попельнасць 71,8%. На плошчы 630 км² запасы гаручых сланцаў каля 900 млн т.
Гаручыя сланцы прыдатныя як комплексная энерга-хіміка-тэхналагічная сыравіна з выкарыстаннем попелу ў якасці будаўнічага матэрыялу.
Дэштэ-Кевір
Дэ́штэ-Кеві́р — пустыня на поўначы Іранскага нагор'я, у Іране.