cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Стрыжаўка
У непасрэднай блізкасці ад пасёлка размешчаны руіны стаўкі Гітлера "Вервольф", якая прызначалася для кіравання ваеннымі дзеяннямі на Усходнім фронце, а таксама наступнымі баявымі дзеяннямі ў напрамку Ірана і Індыі. Усяго Гітлер наведаў стаўку па меншай меры 3 разы. Найбольш працяглы час ён тут знаходзіўся з 16 ліпеня па 31 кастрычніка 1942 г. Пазней "Вервольф" як стаўку выкарыстоўваў камандуючы групы армій "Поўдзень" фельдмаршал Эрых фон Манштэйн.
Энсінітас
Энсінітас (Encinitas) — горад у акрузе Сан-Дыега, штат Каліфорнія, ЗША. Размешчаны ў Паўднёвай Каліфорніі, знаходзіцца прыкладна за 25 міль (40 км) на поўнач ад Сан-Дыега і прыкладна за 95 міль (153 км) на поўдзень ад Лос-Анджэлеса. Горад размешчаны на беразе Ціхага акіяна. Вышыня — 25 метраў над узроўнем мора. Агульная плошча горада 52 км².
I Worship Chaos
«I Worship Chaos» — дзявяты студыйны альбом фінскага мелодык-дэт-метал гурта «Children of Bodom». Выпушчаны 2 кастрычніка 2015 года. Усе гітарныя партыі на гэтым альбоме ў адзіночку запісаў з прычыны сыходу з гурта ў траўні 2015 года гітарыста. Такім чынам, гэта першы і адзіны альбом, запісаны гуртом учатырох.
Гісторыя стварэння
Гэта першы альбом пасля альбома «» 2005 года, у якім не ўдзельнічае гітарыст з-за яго звальнення з гурта ў траўні 2015 года, што робіць яго першым альбомам групы з чатырох удзельнікаў, усе абавязкі гітарыста выконвае Алексі Лайха. Упершыню гурт не выкарыстаў камерцыйную студыю гуказапісу. Замест гэтага яны вырашылі выкарыстоўваць пераабсталяваны склад, каб палепшыць атмасферу гуку.
NGC 3940
NGC 3940 (іншыя абазначэнні — UGC 6852, MCG 4-28-82, ZWG 127.89, PGC 37224) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Леў.
I Worship Chaos
Гісторыя стварэння
У гэтым альбоме група выкарыстала на большай частцы альбома і  у песнях «Morrigan», «Hold Your Tongue» і «Suicide Bomber» замест  і, якія выкарыстоўваліся на папярэдніх альбомах. Гэта таксама робіць гэты альбом першым пасля «», дзе выкарыстоўваецца рэ-бемоль.
NGC 5506
NGC 5506 (іншыя абазначэнні — MCG 0-36-28, IRAS14106-0258, UGCA 387, ZWG 18.81, MK 1376, KCPG 419A, PGC 50782) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галскі раён
Галскі раён (Гал араион), раён (адзінка адміністрацыйнага падзелу) Абхазіі. Знаходзіцца на паўднёвым усходзе краіны, мяжуе з Ачамчырскім раёнам і Ткуарчалскім раёнамі на поўначы, з Грузіяй на ўсходзе і поўдні. На захадзе выходзіць да Чорнага мора. Адміністрацыйны цэнтр - Гал. Насельніцтва 29,2 тысяч чалавек (2003), большасць насельніцтва - мегрэлы.
Гайдучына
Гайдучына (Гайду́чина) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Неманіцкі сельсавет
Немані́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Барысаўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Неманіца.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1627 чалавек, з іх 90,2 % — беларусы, 6,9 % — рускія, 1,7 % — украінцы.
Сантыльяна-дэль-Мар
Сантыльяна-дэль-Мар (Santillana del Mar) — муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Кантабрыя ў складзе аўтаномнай супольнасці Кантабрыя. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Коста-Аксідэнталь. Займае плошчу 28,46 км². Насельніцтва 4040 чалавек (на 2010 год). Адлегласць да адміністрацыйнага цэнтра правінцыі — 31 км.
Эмерывіл
Эмерывіл (Emeryville) — горад у акрузе Аламіда, штат Каліфорнія, ЗША. Знаходзіцца на ўсходнім беразе заліва Сан-Францыска. На поўдзень ад яго размешчаны Окленд, на поўначы — універсітэцкі горад Берклі. Насельніцтва — 10080 чалавек (перапіс 2010 года).
Да каланізацыі тэрыторыі Іспаніяй у 1776 годзе гэтая тэрыторыя была месцам шырокіх селішчаў індзейцаў алоні. Першае паштовае аддзяленне Эмерывіла адкрылася ў 1884 годзе. Статус горада атрымаў 2 снежня 1896 года.
Жаночая зборная Беларусі па валейболе U-19
Жаночая зборная Беларусі па валейболе U-19 — жаночая зборная каманда да 19 гадоў, якая прадстаўляе Беларусь на турнірах па валейболе.
Меле (Лігурыя)
Меле (Mele) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 2707 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 160 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 16010. Тэлефонны код — 010.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio abate.
Star Wars: Battlefront
«Star Wars: Battlefront» — камп’ютарная гульня жанру шутар ад першай асобы (можна пераключыцца на выгляд ад трэцяй асобы) у сусвеце «Зорных войн», даступныя адзінкавы і шматкарыстальніцкі рэжымы гульні. Гульня распрацаваная Pandemic Studios і выдадзеная LucasArts 21 верасня 2004 года, адначасова для персанальных камп’ютараў (Microsoft Windows), Xbox і PlayStation 2. У ліпені 2005 года, быў партаваны на Macintosh кампаніяй Aspyr. Гульнявы працэс засноўваецца на прынцыпе Battlefield 1942, з той розніцай, што дзеянні разгортваюцца ў сусвеце «Зорных войн», на планетах «далёкай далёкай галактыкі», з уласцівымі ёй выглядамі войскаў і ваеннай тэхнікі. 31 кастрычніка 2005 года, LucasArts выпусціла Star Wars Battlefront 2.
Матрыца Якобі
Матрыца Яко́бі адлюстравання у пункце x\in \R^n апісвае галоўную лінейную частку адвольнага адлюстравання \mathbf{u} у пункце x.
Названа ў гонар нямецкага матэматыка Карла Яко́бі.
Азначэнне
Няхай вызначана адлюстраванне якое ў некаторым пункце
x
мае ўсе частковыя вытворныя першага парадку. Матрыца J, састаўленая з частковых вытворных гэтых функцый у пункце
, называецца матрыцаю Якобі дадзенай сістэмы функцый.
71 (альбом)
Крытыка
Музычны крытык Сяргей Будкін адзначыў пра альбом, што «у якасьці дэбюту яно б яшчэ пасавала, але пасьля даволі гучнай заяўкі ўсё ж выглядае як крок назад». Музычны журналіст Зміцер Падбярэзскі лічыць, «што па-ранейшаму прываблівае, дык гэта непадробнасьць, натуральнасьць выказваньня», але «калі б дадаць да гэтага матэрыялу прадуманыя аранжаваньні, ён бы напэўна прадстаў у значна больш выгадным сьвятле». Музычны крытык Дзмітрый Безкаравайны падкрэсліў, што альбом «лепш па гуку, больш рэзкі па тэкстах, але заадно і значна больш сярэднестатыстычны па ўсіх параметрах». Музычны журналіст Алег Клімаў выказаў меркаванне, што «вось і прыклад таго, як спрацаваў на ўсе сто з лішнім працэнтаў».
Яўген Кірылавіч Торлін
Яўген Кірылавіч Торлін (часам Тарлін) ( — ?) — грамадзянскі інжынер, архітэктар.
Дзяцінства і адукацыя
Нарадзіўся ў 1862 годзе.
Сярэднюю адукацыю атрымаў у Кіеўскім рэальным вучылішчы. У 1882 годзе паступіў у Пецярбургскі інстытут грамадзянскіх інжынераў. Выпушчаны ў 1892 годзе па першым разрадзе.
Прафесійная дзейнасць
У час свайго студэнцтва Я. Торлін удзельнічаў у якасці памочніка гарадскога архітэктара Мікалаева ў пабудовах епархіяльнага жаночага вучылішча і мураванай царквы ў г. Кіеве. Па адбыцці воінскай павіннасці прызначаны ў 1888 годзе гарадскім архітэктарам у г. Гомелі і пасаду гэту займаў прынамсі да 1892 года.
Андрэй Андрэевіч Карпук
Біяграфія
Закончыў Акцябрскую 7-гадовую школу, затым Гарадзецкую сярэднюю школу.
Яўген Кірылавіч Торлін
Прафесійная дзейнасць
Акрамя абавязкаў па службе Я. Торлін выконваў таксама прыватныя працы па пабудове мураваных і драўляных пабудоў у г. Гомелі і бліжэйшых павятовых гарадах, напрыклад, жаночай гімназіі імя князя Далгарукава ў Навазыбкаве.
Аранжарэйны палац
Аранжарэйны палац (Orangerieschloss, таксама Новая аранжарэя) — будынак у стылі італьянскага рэнесансу, пабудаваны ў 1851—1864 гадах па загаду Фрыдрыха Вільгельма IV у яго рэзідэнцыі Патсдаме ля паўночнай мяжы парку Сан-Сусі. Праект Аранжарэйнага палаца быў падрыхтаваны па эскізах караля архітэктарамі Фрыдрыхам Аўгустам Шцюлерам і Людвігам Фердынандам Гесэ. У адной з залаў Аранжарэйнага палаца размясцілася маляўнічая галерэя з копіямі тварэнняў Рафаэля. Былыя гасцявыя апартаменты і памяшканні для прыслугі выкарыстоўваюцца пад музей і галоўным архівам землі Брандэнбург, а ў залах палаца праводзяць зіму кадкі з экзатычнымі раслінамі з парку Сан-Сусі. Аранжарэйны палац знаходзіцца ў распараджэнні Фонду прускіх палацаў і садоў Берліна-Брандэнбурга і з 1990 года разам з іншымі палацамі Берліна і Патсдама занесены ў Спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Андрэй Андрэевіч Карпук
Біяграфія
У 1966 годзе закончыў Брэсцкі педагагічны інстытут, фізіка-матэматычны факультэт. Нягледзячы на напружаную вучобу, знаходзіў час для заняткаў спортам (гуляў за зборную каманду ВНУ па футболе, гандболе, валейболе), паездкі ў складзе студэнцкіх атрадаў на цалінныя будоўлі (менавіта тады А. А. Карпук быў узнагароджаны медалём «За асваенне цалінных земляў»).
Frithia
Frithia — род сукулентных раслін сямейства, які расце ў некалькіх невялікіх скалістых раёнах у наваколлі правінцыі Гаўтэнг, Паўднёвая Афрыка.
Апісанне
Як і некаторыя яго блізкія сваякі, напрыклад, прадстаўнікі роду і іншыя расліны ў сваім экатыпе (напрыклад, некаторыя віды родаў  і ) мае  (напаўпразрыстыя ўчасткі ў лісці) у якасці адаптацыі да цяжкасцей фотасінтэзу ў засушлівым асяроддзі.
Андрэй Андрэевіч Карпук
Біяграфія
З 1967 года — выкладчык Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута, з 1972 года — выкладчык Беларускага ўніверсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі.
Frithia
Вырошчванне
Прадстаўнікі роду з’яўляюцца летнімі відамі, паколькі іх натуральнае асяроддзе пасялення знаходзіцца ў рэгіёне летніх дажджоў. Яны растуць на вельмі добра дрэнаванай пясчанай глебе з перыядычным лёгкім палівам летам і сухім асяроддзем зімой.
Віды
Род змяшчае наступныя віды:
Андрэй Андрэевіч Карпук
Біяграфія
Закончыў аспірантуру Інстытута матэматыкі АН БССР: у 1974 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. У 1975 годзе становіцца дацэнтам кафедры вышэйшай матэматыкі, а ў 1993 годзе — прафесарам.
Напісаў шмат навуковых прац па матэматыцы і фізіцы. Аўтар падручнікаў і дапаможнікаў для ВНУ.
Мадэра (значэнні)
Мадэра (Madera) — шматзначны тэрмін.
Арцём Скрыба
Арцём Скрыба (нар. ) — беларускі гандбаліст. Кандыдат у майстры спорту Беларусі. Правы паўсярэдні гродзенскага «Кронана».
Кар’ера
Пачынаў дарослую кар’еру ў сталічнай «Вікторыі-Рэгіі», у 2014 годзе перабраўся ў магілёўскі клуб «Машэка». У 2017 годзе ўслед за трэнерам Казімірам Катлінскім перайшоў у клуб другога польскага дывізіёна «Астровія».
У ліпені 2020 года далучыўся да гродзенскага «Кронана».
Пальма
Ла-Па́льма (ісп.: La Palma) — востраў у Атлантычным акіяне, з’яўляецца часткай Канарскіх астравоў, правінцыі Санта-Крус-дэ-Тэнэрыфэ, Аўтаномнай Супольнасці Канары.
Плошча — 708,33 км². Адміністрацыйны цэнтр — Санта-Крус-дэ-ла-Пальма. Насельніцтва — каля 85.000 жыхароў.
Карды
Карды́ (, Корды) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крыўлянскага сельсавета.
Да 13 кастрычніка 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Мацеевіцкага сельсавета.
Рэдэ (Эмс)
Рэдэ (Rhede) — камуна ў Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Эмсланд. Насельніцтва — 4222 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 75,02 км². Афіцыйны код — 03 4 54 044.
Камуна падзяляецца на 4 сельскія акругі.
Аляксандр Юрчык
Аляксандр Юрчык (нар. ) — беларускі гандбаліст, варатар.
Народна-вызваленчая армія Кітая
Народна-вызваленчая армія Кітая (НВАК, кіт. 中国人民解放) — афіцыйная назва ўзброеных сіл Кітая. Узброеныя сілы КНР падзелены на пяць зон ваеннага камандавання і тры флаты, арганізаваных па тэрытарыяльным прынцыпе: усход, поўнач, захад, поўдзень і цэнтр.
Сухапутныя войскі (СВ)
Сухапутныя войскі доўгія гады ўяўлялі сабой асноўную частку НВАК, знаходзячыся пад непасрэдным кіраўніцтвам ЦВК. 31 снежня 2015 года ўпершыню створана камандаванне Сухапутных войскаў НВАК.
На ўзбраенне СВ НВАК знаходзяцца : У арсенале наземных часцей таксама самаходны пантонны мост GZM-003, машына для ўрыўкі катлаванаў GJW-410, інжынерная машына разгараджэння GCZ-112, лёгкі сапёрнай танк БТР-89, шляхапракладнік GCZ-110 і цяжкі механізаваны мост GQL-111.
Ваенна-паветраныя сілы (ВПС)
Па колькасці эксплуатаваных самалётаў ВПС КНР знаходзяцца на трэцім месцы пасля Расіі і ЗША. У 2008 годзе колькасць ваеннаслужачых ВПС складала 330 000 чалавек. На ўзбраенні знаходзіцца 4 000 баявых, 106 верталётаў, звыш за 700 ПУ ЗУР, 1 000 гармат зенітнай артылерыі, каля 450 радыёлакацыйных пастоў.
Аэрадромная сетка налічвае больш за 400 аэрадромаў, у тым ліку 350 з цвёрдым пакрыццём узлётна-пасадачнай паласы. Аператыўная ёмістасць аэрадромаў складае 9000 самалётаў, што амаль у тры разы больш авіяцыйнага парку.
Ваенна-марскі флот (ВМФ)
У лютым 2013 года намеснік начальніка Генштаба НВАК Цзі Цзяньго адзначыў, што ў цяперашні час пагроза бяспекі Кітая галоўным чынам зыходзіць з мора. Раней камісар Акадэміі ваенных навук НВАК генерал Вэн Цангрэн заяўляў: «Кітай павінен прарваць блакаду з боку міжнародных сілаў супраць сваёй марской бяспекі. Толькі калі знішчым яе, зможам весці размову аб уздыме Кітая. Каб уздым быў імклівым, Кітай павінен прайсці праз акіяны і выйсці з акіянаў у сваёй будучыні развіцці».
У склад ваенна-марскога флоту НВАК уваходзяць:
Ракетныя войскі (РВ)
У студзені 2016 было абвешчана аб пераўтварэнні Другога артылерыйскага корпуса НВАК у ракетныя войскі, і аб стварэнні новага фарміравання — войскаў стратэгічнай падтрымкі.
Народная ўзброеная міліцыя (НУМ)
У мірны час Народная ўзброеная міліцыя звычайна ахоўвае розныя важныя аб’екты, выконвае задачы па барацьбе з тэрарыстычнымі актамі, а таксама аказвае дапамогу ў эканамічным будаўніцтве. У ваенны час народная міліцыя прызначана садзейнічаць НВАК у сумеснай абароне і баявых дзеяннях. Складаецца з падраздзяленняў унутранай аховы, аховы залатых запасаў, лясоў, гідраэлектрастанцый, транспарту, пагранічных войскаў, войскаў грамадскай бяспекі, пажарных часцей і часцей аховы. Войскі народнай узброенай міліцыі былі створаны 19 чэрвеня 1982 года. Колькасць народнай узброенай міліцыі складае ад 1,1 да 1,5 мільёнаў чалавек.
Галабуціў
Галабуціў (Голобу́тів) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Народна-вызваленчая армія Кітая
Народная ўзброеная міліцыя (НУМ)
Да 1 студзеня 2018 года войскі міліцыі былі ўключаны ў арганізацыйную структуру Дзяржсавета, знаходзячыся ў падвойным падначаленні ў Дзяржсавета і Цэнтральнага ваеннага савета. З 1 студзеня 2018 гады войска міліцыі ўключаны ў арганізацыйна-штатную структуру Цэнтральнага ваеннага савета і больш не будуць знаходзіцца ў арганізацыйнай структуры Дзяржсавета, перайшоўшы пад адзінае кіраўніцтва Цэнтральнага ваеннага савета.
Вучэнні НВАК
У 1999 і 2001 г. былі праведзены буйнамаштабныя вучэнні, прысвечаныя адпрацоўцы высадкі дэсанту на Тайвань. У вучэннях было задзейнічана 100 тыс. адзінак розных суднаў.
З 11 па 18 ліпеня 2017 праводзіліся сумесныя беларуска-кітайскія вучэнні «Адзіны шчыт-2017». У вучэннях прымалі ўдзел падраздзяленні спецпрызначэння ўнутраных войскаў МУС Беларусі і Народнай узброенай міліцыі Кітая.
З 22 па 28 ліпеня 2017 г. праводзіліся расійска-кітайскія вучэнні «Марское ўзаемадзеянне — 2017» на галоўнай ваенна-марской базе Балтыйскага флоту — горадзе Балтыйскім. У іх было задзейнічана восем караблёў і судоў, дзесяць самалётаў і верталётаў. З іх Ваенна-марскія сілы КНР прадстаўлялі эсмінец «Хэфэй», фрэгат «Юньчэн» і судна забеспячэння «Ламаху». Расійскі бок прадстаўлялі карвет «Бойкі», выратавальны буксір і авіяцыя. У моры былі сфармаваны расійска-кітайскія тактычныя групы караблёў, якія правялі вучэнні са стральбой малой зенітнай артылерыяй па надводных і паветраным мішэнях. Караблі манеўравалі на мінімальна магчымай адлегласці і па камандзе перабудоўваліся ў баявы парадак. Таксама падчас вучэнняў тактычныя групы правялі дагляд падазронага судна, вызвалілі захопленае піратамі судна і правялі пошукава-выратавальную аперацыю па аказанні дапамогі аварыйнага караблю і выратаванні цярпяць бедства на вадзе.
Служба за мяжой
Кітай мае шэраг сваіх замежных ваенных баз у М’янме, Пакістане, Бангладэшы, Джыбуці, Емене, Амане, Кеніі, Танзанія і на Сейшэльскіх Астравах.
NGC 3937
NGC 3937 (іншыя абазначэнні — UGC 6851, MCG 4-28-81, ZWG 127.88, PGC 37219) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Лестэрскі ўніверсітэт
Лестэрскі ўніверсітэт (University of Leicester) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Лестэр.
Агульная характарыстыка
Галоўны кампус знаходзіцца на поўдзень ад цэнтра горада, побач з паркам Вікторыя. Папярэднік універсітэта, Лестэрскі ўніверсітэцкі каледж, атрымаў статус універсітэта ў 1957 годзе.
У 2019/2020 навучальным годзе даход універсітэта склаў 323,1 мільёна фунтаў стэрлінгаў, з якіх 57 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў прыпадалі на даследчыя гранты.
Завяршэнне Другой сусветнай вайны ў Еўропе
Другая сусветная вайна у Еўропе афіцыйна завяршылася 8 (9) мая 1945 года з падпісаннем Акта аб безумоўнай капітуляцыі Германіі. Тым не менш, некаторыя часткі германскіх войскаў адмовіліся скласці зброю і працягвалі супраціў да канца мая 1945 года.
Бітвы ў Еўропе пасля 9 мая 1945 года
Хоць большасць камандзіраў германскіх узброеных сіл падпарадкаваліся загаду камандавання Вермахта, сярод іх былі і тыя, хто адмовіўся капітуляваць. Самыя вялікія сілы з тых, хто адмовіліся здавацца — рэшткі групы армій «Цэнтр» — знаходзіліся пад камандаваннем генерала Фердынанда Шорнера, які быў прызначаны галоўнакамандуючым Гітлерам у яго тэстаменце 30 красавіка 1945 года. Тым не менш, сам Шорнер ужо 10 мая пакінуў сваё войска і бег у Аўстрыю, тым часам як савецкае камандаванне, развіваючы наступ падчас Пражскай аперацыі, паслала супраць рэштак нямецкіх войскаў сілы, якія значна перавышалі іх па колькасці. Пасля 9 мая было некалькі сутыкненняў у Судэтах, да 11 мая вялікая частка нямецкіх войскаў капітулявала, але да канца яны былі разгромлены супольнымі высілкамі войскаў СССР і ЗША ў бітве пры вёсцы Сліўніцы 12 мая 1945 года, у выніку чаго адбыўся разгром апошняй сапраўды баяздольнай нямецкай групоўкі, якая кантралявала тэрыторыі на паўднёвым усходзе Германіі і часткова Аўстрыі, Чэхаславакіі, Італіі і Югаславіі. Большасць іншых нямецкіх груп армій, што не склалі зброю на 8-9 мая 1945 года, у выніку здаліся мірна, але зноў жа не ўсе:
Анальгезія
Анальгезія можа назірацца пры некаторых захворваннях нервовай сістэмы.
Вельмі рэдкія выпадкі прыроджанай анальгезіі, у гэтым выпадку чалавек павінен выконваць пэўны графік назіранняў за сваім целам і часта наведваць лекара, каб папярэдзіць развіццё захворванняў, якія ў звычайных людзей дыягнастуюцца болевымі адчуваннямі.
Пятркоўскае ваяводства
Пятркоўскае ваяводства (Województwo piotrkowskie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Пётркаў Трыбунальскі. У 1999 годзе тэрыторыя была ўключана ў склад сучасных Лодзьскага і Свентакшыскага ваяводстваў.
Гарады
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
NGC 5507
NGC 5507 (іншыя абазначэнні — MCG 0-36-29, UGCA 388, ZWG 18.82, KCPG 419B, NPM1G -02.0389, PGC 50786) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Зальцберген
Зальцберген (Salzbergen) — камуна ў Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Эмсланд. Насельніцтва — 7508 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 53,31 км². Афіцыйны код — 03 4 54 045.
Актагайскі раён (Карагандзінская вобласць)
Актагайскі раён — адміністрацыйная адзінка ў Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр раёна — сяло Актагай.
Тэрыторыя раёна складае 52,0 тыс. км. .
Гарышне (Стрыйскі раён)
Гарышне (Горі́шнє) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Тэджэн
Тэджэ́н — рака ў Афганістане і Туркменістане, часткова на мяжы паміж Афганістанам і Іранам і паміж Афганістанам і Туркменістанам. Па-за межамі Туркменістана мае назву Герыруд.
Даўжыня ракі 1125 км. Плошча вадазбору 70 600 км². Рака бярэ пачатак на паўднёвых адгор’ях хрыбта Хісар у Цэнтральным Афганістане ў сутоках рэк Сіахнашма и Шыркуль. У верхнім цячэнні да горада Герат даліна ракі вузкая. Рака перасякае Каракумскі канал і жывіцца вадой з яго. У жніўні—кастрычніку Тэджэн перасыхае.
На рацэ вадасховішчы.
Ткуарчалскі раён
Ткуарчалскі раён (Тҟәарчал араион) — раён (адзінка адміністрацыйнага падзелу) Абхазіі. Створаны ў 1994 годзе з часткі тэрыторыі Галскага і Ачамчырскага раёнаў.
Знаходзіцца на ўсходзе краіны, мяжуе з Ачамчырскім раёнам на поўначы і захадзе, Галскім на поўдні, з Грузіяй на ўсходзе. Выхаду да Чорнага мора на мае. Адміністрацыйны цэнтр - Ткварчэлі. Насельніцтва 14,7 тысяч чалавек (2003). Этнічны склад: абхазы — 37,8 %, грузіны — 55,2 %, рускія — 4,9 %, армяне — 0,5 %.
Aralia cordata
Arália cordata — шматгадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Распаўсюджанне і экалогія
У прыродзе арэал віду ахоплівае Сахалін, Курыльскія астравы, Японію, усходнія правінцыі Кітая, Карэю і Тайвань.
Расце ў лясах на асветленых месцах, па узлесках, на горных схілах.
Добай
Добай (Doboj, Добој) — горад на поўначы Босніі і Герцагавіны.
Палац Блюхера
Палац Блюхера (Palais Blücher) — будынак, які не захаваўся, на Парыжскай плошчы ў Берліне, размяшчаўся побач з Брандэнбургскімі варотамі. У 1815 годзк кароль Прусіі Фрыдрых Вільгельм III падараваў свой палац генерал-фельдмаршалу Гебхарду Леберэхту фон Блюхеру за яго заслугі ў бітве пры Ватэрлоа.
Познекласічны палац з’явіўся на месцы існаваўшага старога палаца ў выніку перабудовы па праекце архітэктара Карла Рыхтэра пры ўдзеле майстра стука Г. Бэерхаўса ў 1869—1870 гадах.
Пасля смерці Блюхера палац неаднаразова мяняў гаспадароў, пакуль у 1931 годзе не быў выкуплены ў нейкага банкіра Злучанымі Штатамі Амерыкі за 1,8 млн долараў ЗША пад будынак пасольства ў Германскай імперыі. Аднак ужо 15 красавіка 1931 года палац згарэў. Аднаўленне зацягнулася на некалькі гадоў. Пасольства ЗША ўехала ў адноўлены палац 1 красавіка 1939 года, а 11 снежня 1941 года пасля абвяшчэння вайны Злучаным Штатам пасольства зачынілася.
Падчас вайны будынак атрымаў значныя пашкоджанні. У падзеленым Берліне рэшткі палаца апынуліся ў савецкім сектары акупацыі, а з 1949 года — ў памежнай зоне. Падчас 1957 годзе ўрад ГДР прыняў рашэнне аб зносе палаца Блюхера.
Пасля аб’яднання Германіі ЗША быў вернуты зямельны ўчастак, на якім знаходзіўся палац Блюхера, дзе быў пабудавана новы будынак пасольства ЗША. Урачыстая цырымонія адкрыцця адбылася 4 ліпеня 2008 года.
Палонь
Пало́нь (, Полонь) — вёска ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Люсінскага сельсавета. Размешчана за 12 км ад горада і чыгуначнай станцыі Ганцавічы (на лініі Лунінец — Баранавічы).
Пшэмысльскае ваяводства
Пшэмысльскае ваяводства (Województwo przemyskie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Пшэмысль. У 1999 годзе тэрыторыя была ўключана ў склад Падкарпацкага ваяводства.
Гарады
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
Посудамыйная машына
Посудамыйная машына — электрамеханічная прылада для аўтаматычнага мыцця посуду. Выкарыстоўваецца як ва ўстановах грамадскага харчавання, так і ў хатніх умовах.
Гісторыя
Першую машыну для мыцця посуду з ручным прывадам запатэнтаваў у 1850 годзе Джоэль Гоўтан, аднак прыкметнага камерцыйнага ўвасаблення гэтая павольная і ненадзейная прылада не атрымала. Іншы патэнт на падобную канструкцыю атрымаў у 1865 годзе Л. А. Аляксандр, але шырокага распаўсюджвання яна таксама не мела.
У 1967 годзе была выпушчана першая ў СССР кампактная посудамыйная машына на рыжскім заводзе «Страумэ» і была разлічана на 12 талерак, 4 шклянкі і 4 камплекты сталовых прыбораў.
На заводзе гандлёвага абсталявання ў Гродне вырабляліся прамысловыя посудамыйныя машыны для грамадскага харчавання. Некаторыя мадэлі гэтага завода дапускалі бытавое выкарыстанне.
З 1980-х гадоў посудамыйныя машыны «НЯМІГА МБП-86» выпускалі на авіязаводзе ў Мінску. Мадэль была прамысловая, для мыцця кубкаў і шклянак у барах і рэстаранах, але невялікіх памераў (440×490×580 мм, ёсць нават інфармацыя, што яе збіраліся ўсталёўваць і на самалёт ІЛ-86). Цікава, што афіцыйна дапускалася і яе хатняе выкарыстанне, у тым ліку для мыцця талерак.
Восем вуглоў (Патсдам)
«Восем вуглоў» (Acht Ecken) — дамы, пабудаваныя ў Патсдаме ў 1771—1773 гг., з тыповымі для таго часу фасадамі ў стылі барока. На скрыжаванні вуліц Швертфегерштрасэ (Schwertfegerstraße) і Фрыдрых-Эберт-Штрасэ (Friedrich-Ebert-Straße) першапачаткова стаялі чатыры дамы з закругленымі вугламі, а па прычыне, што на скрыжаванне выходзіла восем вуглоў, яго пачалі зваць «Восем вуглоў». Першая рэстаўрацыя гэтых дамоў была праведзена ў 1956 г.
З чатырох дамоў да цяперашняга часу захаваўся толькі адзін.
Яўген Канстанцінавіч Анішчанка
Яўге́н Канстанці́навіч Ані́шчанка (, в. Бранцава,, Віцебская вобласць — ) — беларускі гісторык. Кандыдат гістарычных навук (1989).
Даследаваў гісторыю падзелаў Рэчы Паспалітай і іншыя тэмы па гісторыі Беларусі XVIII—XIX стст. З’яўляецца аўтарам 27 кніг і больш за 400 навуковых артыкулаў. Адзін з арганізатараў ГА «Асацыяцыя свабодных беларускіх гісторыкаў».
Біяграфія
Пасля шасці класаў васьмігадовай школы у вёсцы Бранцава скончыў Рэспубліканскую школу-інтэрнат па музыцы і выяўленчым мастацтве (клас жывапісу разам з вядомымі мастакамі Аляксандрам Ісачовым і Андрэем Смаляком), затым — на выдатна гістарычны факультэт БДУ.
Пасля двухгадовай службы камандзірам узвода ва Узброеных Сілах СССР, працаваў у Мінску настаўнікам у СШ № 43, 73 і 116 (1981—1983), выкладчыкам у Мінскім інстытуце культуры.
З 1986 года — у Інстытуце гісторыі АН БССР (з 1991 года — НАН Беларусі): аспірант, малодшы навуковы супрацоўнік, старшы навуковы супрацоўнік. У 1989 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Земельные отношения в Восточной Белоруссии в кон. XVIII — нач. XIX вв.».
У 2004 года абараніў доктарскую дысертацыю па тэме «Палітычная гісторыя Беларусі ў часы падзелу Рэчы Паспалітай», якая, аднак, не была зацверджана ВАК РБ.
Памёр 16 мая 2021 года ад наступстваў каранавіруснай інфекцыі.
Сезон 1996 ЖФК Жамчужына Брэст
Склад каманды
Галоўны трэнер — Мікалай Мікалаевіч Горбач
Гульрыпшскі раён
Гульрыпшскі раён (Гәылрыҧшь араион), раён (адзінка адміністрацыйнага падзелу) Абхазіі. Знаходзіцца ў цэнтральна-ўсходняй частцы краіны, мяжуе з Сухумскім раёнам на захадзе, Ачамчырскім на поўдні і ўсходзе, з Расіяй на поўначы. На паўднёвым захадзе выходзіць да Чорнага мора. Адміністрацыйны цэнтр — Гульрыпш. Плошча 1835 км². Насельніцтва 19,9 тысяч чалавек (2003).
Торсхаўнскі сабор
Торсхаўнскі сабор (Havnar Kirkja) — кафедральны сабор у Торсхаўне (Фарэрскія астравы).
Гісторыя
Будынак сабора быў пабудаваны ў 1788 годзе на паўвостраве Тынганес ў старой частцы горада, замяніўшы старую драўляную царкву 1609 года, і сёння з’яўляецца адной з славутасцяў фарэрскай сталіцы. У 1935 і 1968 гг хор царквы падоўжаны, а ў 1968 годзе да будынка былі прыбудаваны некалькі памяшканняў.
Храм, як і большасць на архіпелагу, адносіцца да Евангелічна-лютэранскай царквы. Саборам ён стаў з 1990 года, калі быў абвешчаны рэзідэнцыяй епіскапа Фарэр.
Яўген Бялянка
Яўген Бялянка (нар. ) — беларускі гандбаліст, разыгрывальнік.
Торсхаўнскі сабор
Апісанне
У будынку, радыкальна перабудаваным у 1798 годзе захаваліся царкоўная кафедра 1788 года, купель для хрышчэння 1601 года і срэбнае распяцце 1713 года. Першапачаткова вакол будынка былі могілкі, якія не выкарыстоўваюцца больш за 100 гадоў.
Цюльпан
Цюльпа́н  (Túlipa) — род шматгадовых цыбульных раслін сямейства лілейныя. Назва паходзіць ад персідскага слова toliban («цюрбан»), і дадзена кветцы за падабенства яе бутонаў да ўсходняга галаўнога ўбору.
Марфалагічныя асаблівасці
Цюльпан — травяністы цыбульны мнагалетнік. Вышыня раслін вагаецца ў залежнасці ад віду і сорту ад 10-20 да 65-100 см.
Біялагічныя асаблівасці
Па рытме сезоннага развіцця цюльпаны ставяцца да вясновых эфемероідаў. Іх рост і развіццё працягваюцца 80-120 дзён: з пачатку красавіка і да канца чэрвеня, калі засыхае наземная частка.
Вегетацыя цюльпанаў пачынаецца з адрастаннем лісця ў красавіку, адразу пасля раставання снега. Красаванне настае ў сярэднім праз 20-30 дзён пасля пачатку вегетацыі. Цюльпаны, з’яўляючыся тыповымі эфемероідамі, вельмі адчувальныя да тэмпературы, менш да вільгаці і амаль непераборлівыя да іншых фактараў, якія ўплываюць на рост і развіццё раслін.
Працягласць красавання залежыць ад тэмпературы паветра. У большасці раслін яна складае 12-14 дзён. У перыяд красавання пры працяглым уздзеянні тэмпературы звыш 25 °C у цюльпанаў назіраецца рэзкае скарачэнне вегетацыі, ідзе адміранне кветаноснага пабега. Пры звычайных тэмпературных умовах ад канца красавання да канчатка вегетацыі праходзіць 4-5 тыдняў.
Сцябло, кветка, лісце і карані — аднагадовыя, гэта значыць жывуць адну вегетацыю. Цыбуліна, у адрозненне ад іх, — 2,5 гады, на працягу гэтага часу фармуецца яе змена — даччыная цыбуліна, а таксама некалькі драбнейшых цыбулінак — дзетак.
Размнажаецца цюльпан, акрамя насення, яшчэ цыбулінкамі — дзеткамі, якія развіваюцца пры аснаванні сцеблаў у зямлі.
Паходжанне і распаўсюджанне
Філагенетычныя даследаванні канца XX — пачала XXI стагоддзі паказалі, што ў прыродзе налічваецца да 110 відаў цюльпанаў. Радзіма большасці з іх — Сярэдняя Азія, яе засушлівыя і горныя раёны: стэпы, пясчаныя і камяністыя пустыні. Дзікарослыя цюльпаны сустракаюцца ў прыродзе ва Усходняй Еўропе і Казахстане (паўднёвыя рэгіёны). Значная колькасць відаў расце на тэрыторыі Ірана, Турцыі, на поўначы Індыі.
Род падпадзяляецца на два падроды, Tulipa і Eriostemones (па L. W. D. van Raamsdonk).
Вядома даволі вялікая колькасць разнавіднасцяў, формаў і гібрыдаў. Большасць разводных у культуры цюльпанаў ставіцца да віду, які сустракаецца ў дзікім выглядзе на ўсходзе Расіі, на Алтаі, у Арменіі; у культуры сустракаюцца разнавіднасці гэтага віду з кветкамі простымі і махрыстымі, разнастайных колераў, аднакаляровых і пярэстых. У культуры сустракаюцца і іншыя віды: са шматлікімі разнавіднасцямі ('Duc van Thol', 'Rex rubrorum' і іншыя),, ,  і інш. У еўрапейскай часткі Расіі дзіка растуць наступныя віды:
Выкарыстанне ў дэкаратыўным садоўніцтве
Шматлікія віды цюльпанаў разводзяцца як упадабаныя дэкаратыўныя расліны, асабліва ў модзе яны былі ў XVII стагоддзеі, калі каштавалі даволі дорага.
Азіяцкая радзіма
Першыя звесткі пра цюльпаны мы сустракаем у Персіі. Сярод таджыкаў, чыя мова ставіцца да іранскай групы, існуе штогадовае свята цюльпанаў Сайры лола. Зараз цяжка ўсталяваць, якія віды з’явіліся продкамі першых акультураных раслін, але магчыма, гэта былі дзікарослыя цюльпаны відаў і, распаўсюджаныя ў Малой і Сярэдняй Азіі. З Персіі цюльпаны патрапілі ў Турцыю, дзе іх звалі «лале» (Lale). Імя Лале дагэтуль з’яўляецца самым папулярным жаночым імем у краінах Усходу. У Турцыі ўпершыню сталі займацца селекцыяй гэтых раслін. Да XVI стагоддзя было вядома ўжо каля 300 гатунакаў цюльпанаў.
Еўрапейцы ўпершыню пазнаёміліся з цюльпанам у Візантыі, там і дагэтуль цюльпан — адзін са знакаў пераемніцы Візантыйскай імперыі — Турцыі.
Першыя цюльпаны ў Еўропе
У 1554 пасланец аўстрыйскага імператара ў Турцыі Аг’е дэ Бюсбек адправіў вялікую партыю цыбулін і насення цюльпанаў у Вену. Спачатку яны гадаваліся ў Венскім садзе лекавых раслін, дырэктарам якога быў прафесар батанікі Шарль дэ л'Эклюз (Charles de l’Ecluse, 1525—1609). Займаючыся селекцыяй, Эклюз рассылаў насенне і цыбуліны ўсім сваім сябрам і знаёмым. У 60-е гады XVI стагоддзі гандляры і купцы завезлі іх у Аўстрыю, Францыю, Германію. З гэтага часу пачалася трыўмфальная заваёва цюльпанамі Еўропы. Першапачаткова цюльпаны разводзілі пры каралеўскіх рэзідэнцыях, яны сталі знакам багацця і шляхетнасці, іх пачалі калекцыянаваць. Гарачымі аматарамі цюльпанаў былі Рышэлье, Вальтэр, аўстрыйскі імператар Франц II, французскі кароль Людовік XVIII.
Цюльпаны ў Галандыі
У Галандыі першыя асобнікі з’явіліся ў 1570, калі Эклюз па запрашэнні прыехаў працаваць у Галандыю і разам з іншымі раслінамі захапіў цыбуліны цюльпанаў. Гэта паслужыла пачаткам вар’яцкага захаплення цюльпанамі цэлага народа, вядомага пад імем цюльпанаманіі. За рэдкія асобнікі гэтай кветкі плацілі ад 2 000 да 4 000 флорынаў; існуе аповяд пра адзін асобнік, за які пакупнік аддаў цэлую піўную ў 30 000 фларынаў. Кошты ўсталёўваліся на харлемскай біржы, дзе цюльпаны сталі прадметам спекуляцыі. Напачатку XVII стагоддзя на працягу трох гадоў здзейснена было ўгод на цюльпаны больш за на 10 млн флорынаў. Шматлікія прамыслоўцы кідалі сваю вытворчасць і браліся за гадоўлю цюльпанаў. У выніку адбываліся крахі, гінулі станы, і ўрад змушаны быў прыняць меры супраць гэтай маніі. І ў грамадстве празмернае захапленне спарадзіла рэакцыюз'явіліся асобы, якія не маглі спакойна бачыць цюльпаны і знішчалі іх бязлітасна. Канчаткова спынілася гэта манія, калі сталі распаўсюджвацца англійскія сады і розныя новыя кветкі. У наш час у Галандыі можна нацешыцца цюльпанамі ў парку Кекенхоф.
Цюльпаны ў Расіі
На Русі дзікія віды цюльпанаў былі вядомыя яшчэ ў XII стагоддзі, але цыбуліны гатункаў садовых цюльпанаў упершыню былі завезены ў Расію ў эпоху валадарання Пятра I у 1702 годзе з Галандыі. У Расіі гарачымі аматарамі і калекцыянерамі кветак былі князь Вяземскі, графіня Зубава, П. А. Дзямідаў, граф Разумоўскі. Цыбуліны цюльпанаў у той час каштавалі дорага, паколькі завозіліся з-за мяжы аж да канца XIX стагоддзя і гадаваліся ў сядзібах толькі заможных людзей. З канца XIX стагоддзя было арганізавана іх прамысловая вытворчасць непасрэдна ў Расіі, на ўзбярэжжа Каўказа, у Сухумі. Аднак культура цюльпанаў у Расіі не атрымала такога вялікага развіцця, як у краінах Заходняй Еўропы.
Цюльпаны ў Беларусі
У дзікім выглядзе ў Беларусі сустракаецца толькі, які занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі.
У культуры разводзяцца шматлікія віды і гібрыды.
Гісторыя вывучэння
Вывучаць дзікарослыя цюльпаны ў месцах іх натуральнага вырастання пачалі ў XV стагоддзі. У Грэцыі, Італіі і на поўдні Францыі выяўлены і. Ад іх адбыліся арыгінальныя ліліяпадобныя цюльпаны. У 1571 годзе першае апісанне садовых цюльпанаў зрабіў швейцарскі батанік К. Геснер. Пазней, у 1773 годзе, садовыя цюльпаны ў яго гонар былі аб’яднаны К. Лінеям пад зборнай назвай.
Шырокія ўводзіны дзікіх выглядаў у культуру пачалося ўслед за адкрыццём і вывучэннем іх у прыродзе напачатку XVIII стагоддзі. Вялікая заслуга ў гэтым рускіх навукоўцаў А. І. Ввядзенскага, В. І. Таліева, З. П. Бочанцевой, З. М. Сілінай і інш. Аднак сапраўдная селекцыйная праца з цюльпанамі пачалася толькі ў канцы XIX стагоддзя. Велізарная роля ў гэтым належыць дырэктару Пецярбургскага батанічнага саду Э. А. Регелю (1815—1892). Са сваіх паездак па Цэнтральнай Азіі ён прывёз у Пецярбург шмат відаў і апісаў іх у кнізе «Флора садоў». Дзякуючы яму выгляды сярэднеазіяцкіх цюльпанаў упершыню патрапілі ў Галандыю, Англію, Францыю, Германію і Амерыку, дзе звярнулі на сябе ўвагу селекцыянераў, стаўшы прабацькамі большасці сучасных гатункаў.
Агратэхніка
C 1972 па цяперашні час селекцыяй цюльпанаў займаюцца ў ВНІІ кветкаводства і субтрапічных культур (Сочы).
Легенды
Існуе легенда пра цюльпаны, паводле якой у бутоне жоўтага цюльпана закладзена шчасце. Да шчасця ніхто не мог дабрацца з-за таго, што бутон не раскрываўся. Калі маленькі хлопчык, які гуляе з мамай, упершыню ўбачыў выдатны жоўты бутон і са шчаслівай усмешкай пабег да яго — цюльпан раскрыўся. З тых часоў лічыцца, што падораныя цюльпаны прыносяць шчасце ці, прынамсі, добры настрой.
Меццанега
Меццанега (Mezzanego) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 1545 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 54 чал./км². Займае плошчу 29 км². Паштовы індэкс — 16046. Тэлефонны код — 0185.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Франсуа Кенэ
Франсуа́ Кенэ́ (François Quesnay;, Мер, каля Парыжа — , Версаль) — французскі эканаміст, заснавальнік школы фізіякратаў.
Біяграфія
Сын земляроба, толькі ў 12 гадоў навучыўся чытаць і пісаць. У 17 гадоў з'ехаў у Парыж, дзе некалькі гадоў працаваў памочнікам гравёра і адначасова атрымліваў адукацыю. У 1710 годзе пачаў вывучаць медыцыну. Энергічны і працавіты, У 1718 годзе ён атрымаў ступень доктара хірургіі і стаў галоўным урачом бальніцы ў г. Манту. Мясцовая арыстакратыя пачала карыстацца яго паслугамі; дзякуючы яе падтрымцы яму ўдалося надрукаваць першую сваю працу: «Observations sur les effets de la saignée» (1729—1730).
У 1734 герцаг Вільруа прапанаваў яму пастаянную працу ў якасці медыка ў сваім доме ў Парыжы. У 1737 годзе ён атрымаў прафесарскую ступень і стаў пастаянным сакратаром хірургічнай акадэміі. Як урач мадам дэ Пампадур, ён атрымаў доступ да двара і ў 1752 годзе стаў лейб-медыкам караля Францыі Людовіка XV. У яго салоне збіраліся людзі самых разнастайных партый — Д'Аламбера, Дзідро, Дзюкло, Мармантэль, Бюфон, Гельвецый, маркіз Мірабо, Цюрго; наведаў яго і Адам Сміт, які атрымаў павагу ад яго.
Да эканамічных даследаванняў Кенэ прыступіў ўжо на схіле гадоў. Першыя яго артыкулы па гэтым прадмеце былі надрукаваныя ў «Энцыклапедыі» Дзідро, У 1756 годзе, пад рубрыкамі «Fermiers» і «Grains».
У 1758 годзе ён надрукаваў «Эканамічную табліцу» з тлумачэннямі, а з 1766 пачаў супрацоўнічаць у «Journal de l'Agriculture, du Commerce et des Finances», выходзіць пад рэдакцыяй Дзюпон. У гэтым часопісе, а таксама ў іншым органе фізіякратаў, «Eph émé rides du Citoyen», заснаваным Бадо, Кенэ і змясціў ўсе свае найгалоўныя эканамічныя артыкулы: «Dialogues sur les travaux des Artisans», «Observations sur l'int érêt de l ' argent», "l'Analyse du gouvernement des Incas du Pé rou ", « Le despotisme de la Chine».
NGC 3936
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Недаспяваныя песні
«Недаспяваныя песні» — беларускі зборнік вершаў, выдадзены ў 2015 годзе выдавецтвам «Мастацкая літаратура».
Апісанне
Зборнік знаёміць з творчай спадчынай паэтаў Беларусі, якія загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Многія вершы яднаюць матывы ўслаўлення радасці жыцця, веры ў лепшую будучыню, пачуццё палымянай любові да Радзімы. Гераічнае і трагічнае яскрава ўвасобілася ў паэтычных творах, напісаных у суровых умовах ваеннага часу.
Змест
У кнізе змешчаны творы паэтаў:
Выданне
Укладальнік і аўтар прадмовы і біяграфічных даведак Алесь Бельскі.
Плоцкае ваяводства (1975—1998)
Плоцкае ваяводства (Województwo płockie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Плоцк. У 1999 годзе тэрыторыя была ўключана ў склад Мазавецкага і Лодзьскага ваяводстваў.
Гарады
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
Эль-Серыта (Каліфорнія)
Эль-Серыта — горад у ЗША, у акрузе Контра-Коста (штат Каліфорнія). Насельніцтва — 23 549 чалавек (10 142 хатніх гаспадарак, 6166 сем’яў — перапіс 2010 года).
Дабрыўляны (Стрыйскі раён)
Дабрыўляны (Добрівля́ни) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5508
NGC 5508 (іншыя абазначэнні — UGC 9094, MCG 4-34-2, ZWG 133.9, PGC 50741) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лісоўскі
Лісоўскі — прозвішча.
Фленсбургскі ўрад
Фленсбургскі ўрад, таксама вядомы як «Фленсбургскі кабінет» і «ўрад Дзёніца» (Flensburger Regierung, Flensburger Kabinett, Regierung Dönitz) — кароткачасовы нямецкі ўрад, які спрабаваў кіраваць яшчэ не акупаванай тэрыторыяй Трэцяга Рэйха на працягу большай часткі мая 1945 года ў канцы Другой сусветнай вайны ў Еўропе. Урад быў сфармаваны пасля самагубства Адольфа Гітлера падчас бітвы за Берлін 30 красавіка 1945 года, на чале яго стаяў грос-адмірал Карл Дзёніц.
Урад зваўся «фленсбургскім», калі горад Фленсбург недалёка ад мяжы з Даніяй быў месцазнаходжаннем Дзёніца і яго атачэння. У сувязі з хуткім наступам саюзнікаў фактычная юрысдыкцыя гэтага ўрада шырылася толькі на вузкую палосу зямлі ад аўстрыйскай мяжы да Берліна і дацкай мяжы, прытым пасля 8 мая 1945 года ўрад рэальна кантраляваў толькі Фленсбург і навакольныя тэрыторыі. 23 мая 1945 года ўсе сябры Фленсбургскага ўрада былі арыштаваны Саюзнікамі, з прычыны чаго ён спыніў сваё існаванне.
Утварэнне
У сваім тэстаменце Гітлер прызначыў Дзёніца сваім наступнікам. Дзёніц быў прызначаны на пасаду не фюрара, а рэйхспрэзідэнта, пасаду якую Гітлер фактычна скасаваў у 1934 годзе пасля смерці Гіндэнбурга, стаў фюрарам (адначасна рэйхспрэзідэнтам і рэйхсканцлерам). Міністр прапаганды Ёзэф Гебельс стаў новым рэйхсканцлерам, а Марцін Борман — «міністрам партыі», што дэ-факта дало яму кантроль над НСДАП. У гэтым жа тэстаменце Гітлер звінаваціў Герынга і Гімлера у здрадзе і выключыў іх з партыі і ўрада. Герынг тым часам знаходзіўся ў Баварыі пад арыштам і наглядам СС, Гімлер жа быў разам з Дзёніцам, але не быў ім інфармаваны аб тым, што Гітлер абвясціў яго здраднікам.
1 мая 1945 года Дзёніц даведаўся аб тым, што Гітлер скончыў жыццё самагубствам, і аб тым, што ён (Дзёніц) прызначаны рэйхспрэзідэнтам. У той жа дзень здзейсніў самагубства Гебельс, а Борман, як паведамлялася, збег з фюрарбункера, і тады Дзёніц папрасіў Людвіга Шверына фон Крозіга, былога міністра фінансаў, замяніць Гебельса на пасадзе канцлера. Крозіг, аднак, катэгарычна адмовіўся, і ў выніку яны з Дзёніцам сышліся на тым, што Крозіг стане «прэм’ер-міністрам».
У ноч з 1 на 2 мая 1945 года Дзёніц выступіў са сваім першым радыёзваротам да нацыі, у якім ён казаў пра «гераічную смерць» Гітлера і пра тое, што вайна будзе працягвацца «ў імя выратавання Германіі ад разбурэння надыходнымі бальшавікамі». Аднак, натуральна, Дзёніц яшчэ да свайго ўступу на пасаду разумеў, што Германія ляжыць на мяжы краху і вермахт ужо не можа аказваць рэальны супраціў саюзным войскам. Цягам усяго свайго кароткага кіравання вялікую частку сваіх высілкаў ён прыклаў да таго, каб захаваць вернасць астатніх германскіх войскаў кіравальнаму рэжыму, і спрабаваў уладкаваць так, каб нямецкія войскі здаліся амерыканскім ці брытанскім войскам, але не савецкім, бо баяўся, што яны ў гэтым выпадку сутыкнуцца з рэпрэсіямі.
Урад Шверына фон Крозіга, намінальны кабінет міністраў Фленсбургскага ўрада, правёў сваю першую нараду ў Мюрвіку побач з Фленсбургам (цяпер Мюрвік — частка Фленсбурга) 5 мая 1945 года.
Дзейнасць
По патрабаванні Дзёніца фельдмаршал Вільгельм Кейтэль і генерал Альфрэд Ёдль паспрабавалі накіраваць сілы Вермахта, якія яшчэ засталіся, супраць войскаў саюзнікаў на захадзе.
5 мая 1945 года Дзёніц паслаў адмірала Ганса-Георга фон Фрыдэбурга, яго наступніка на пасадзе галоўнакамандуючага ВМС Трэцяга Рэйха, да генерала войскаў ЗША Дуайта Эйзенхаўэра ў яго штаб-кватэру ў Рэймсе, Францыя, каб пачаць перамовы аб капітуляцыі Трэцяга Рэйха перад заходнімі Саюзнікамі. Ёдль прыбыў туды крыху пазней. Дзёніц загадаў ім зацягваць перамовы як мага даўжэй, каб нямецкія войскі і ўцекачы маглі здацца менавіта заходнім дзяржавам. Аднак Эйзенхаўэр заявіў, што не патрывае падобных падкопаў, і пагражаў зачыніць фронт, што азначала б, што германскія салдаты, якія паспрабавалі перасекчы яго лінію, будуць забіты, а астатнім давядзецца здавацца савецкім войскам. Калі Дзёніц даведаўся пра гэта, ён упаўнаважыў Ёдля падпісаць акт аб безумоўнай капітуляцыі а 1:30 раніцы 7 мая 1945 года. Гэты акт аб капітуляцыі ўтрымваў фразу пра тое, што «усе сілы, што знаходзяцца пад германскім кантролем, павінны спыніць актыўныя баявыя дзеянні а 23:01 па цэнтральнаеўрапейскім часе 8 мая 1945 года». Па патрабаванні Сталіна 8 мая 1945 года, незадоўга до поўначы, працэдура падпісання была паўторана ў Берліне перад маршалам Жукавым, маршалам авіяцыі Артурам Тэдэрам ад Вялікабрытаніі і прадстаўніком Эйзенхаўэра (ён падпісаўся як «Вярхоўны Галоўнакамандуючы Саюзных экспедыцыйных сіл», хоць на справе быў намеснікам Вярхоўнага Галоўнакамандуючага) генералам амерыканскіх ВПС Карлам Спаатсам, якія паставілі подпіс ад імя ЗША. Ад Трэцяга Рэйха другі акт аб капітуляцыі падпісалі фон Фрыдэбург, Кейталь і Штумпф. Тым часам Другая сусветная вайна ў Еўропе афіцыйна завяршылася, хоць на справе асобныя бітвы яшчэ працягваліся, бо пад кантролем Трэцяга Рэйха яшчэ заставаліся некаторыя тэрыторыі з баяздольнымі войскамі, не ўсе з якіх пагадзіліся падначаліцца загаду аб капітуляцыі.
Склад кабінета
На чале родаў войскаў усталі:
Генерал-палкоўнік Альфрэд Ёдль як начальнік Генеральнага штаба прадстаўляў Дзёніца ў перамовах з саюзнікамі ў Рэймсе, Францыя. Фельдмаршал Вільгельм Кейтэль прадстаўляў Дзёніца ў перамовах з Чырвонай Арміяй у Берліне.
Спыненне існавання
Былы міністр узбраенняў Альберт Шпеер палічыў, што пасля капітуляцыі Трэцяга Рэйха Фленсбургскі ўрад павінен самараспусціцца. Аднак Дзёніц і іншыя міністры вырашылі працягнуць яго існаванне ў надзеі стаць часовым урадам пасляваеннай Германіі.
У сваёй прамове пра перамогу брытанскага народа Уінстан Чэрчыль дэ-факта прызнаў паўнамоцтвы Фленсбургскага ўрада, прынамсі — да падпісання акта аб безумоўнай капітуляцыі, калі Чэрчыль удакладніў, што капітуляцыя была санкцыянавана «грос-адміралам Дзёніцам, прызначаным кіраўніком Германскай дзяржавы». Аднак пасля безумоўнай капітуляцыі Фленсбургскі ўрад не быў прызнаны саюзнікамі.
20 мая савецкі ўрад ясна даў зразумець, што ён думае пра Фленсбургскі ўрад. Ён абрынуўся на адміністрацыю Дзёніца, называючы яго «бандай Дзёніца» і ўчыніў рэзкую крытыку на любыя ідэі пра тое, каб прызнаць за ім якую-небудзь юрыдычную сілу.
23 мая 1945 года брытанскі афіцэр сувязі адправіўся ў штаб-кватэру Дзёніца ў Фленсбургу і папрасіў даць яму пагаварыць з усімі сябрамі ўрада. Потым ён зачытаў ім загад генерала Эйзенхаўэра пра роспуск Фленсбургскага ўрада і арышт ўсіх яго сябраў.
Вакуум улады, што паўстаў пасля арышту Фленсбургскага ўрада, быў ухілены 5 чэрвеня 1945 года, калі прадстаўнікі саюзных дзяржаў падпісалі Дэкларацыю аб паразе Германіі і ўстанаўленні на яе тэрыторыі вярхоўнай улады адміністрацый саюзнікаў.
Такім чынам, хоць пасля 5 чэрвеня 1945 года Германія працягнула існаваць як адна нацыя, яна была пастаўлена пад поўны кантроль Саюзнага Ваеннага Акупацыйнага Урада.
На пачатковым этапе акупацыі Германіі ўлада ажыццяўлялася ўсімі чатырма дзяржавамі ва ўсіх акупацыйных зонах праз саюзны Кантрольны савет, які можна лічыць наўпростым наступнікам адміністрацыі Дзёніца як урада Германіі.
Роберт Фрэнсіс Кенэдзі
Роберт Фрэнсіс Кенэдзі (Robert Francis Kennedy;, , Масачусетс, ЗША — , , Каліфорнія, ЗША) таксама вядомы па ініцыялах RFK — амерыканскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, брат Джона Кенэдзі.
Плутон (карлікавая планета)
Плутон (134340 Pluto) — найбуйнейшая па памеры вядомая карлікавая планета ў Сонечнай сістэме.
Назва паходзіць ад імя бога падземнага свету ў старажытнарымскай міфалогіі.
У гонар Плутона быў названы хімічны элемент плутоній.