cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Транскрыпцыя (музыка)
Гісторыя
Росквіт транскрыпцыі ў 18 стагоддзі звязаны з творчасцю І. С. Баха (клавірныя транскрыпцыі канцэртаў А. Вівальдзі), у 19 стагоддзі — Ф. Ліста (канцэртныя транскрыпцыі для фартэпіяна 9 сімфоній Л. Бетховена, песень Ф. Шуберта, урыўкаў з опер В. А. Моцарта, Дж. Вердзі).
Істотнае развіццё набыла аркестравая транскрыпцыя, стваральнікі якой звычайна ўносілі ў яе ўласны творчы элемент (Моцарт перааркестраваў оперы Г. Ф. Гендэля, Г. Берліёз — К. В. Глюка, М. Рымскі-Корсакаў і Дз. Шастаковіч — М. Мусаргскага).
На Беларусі
Сярод беларускіх кампазітараў і музыкантаў-выканаўцаў да транскрыпцыі звярталіся А. Клумаў (фартэпіянная сюіта на тэмы з балета «Гаянэ» А. Хачатурана), Я. Глебаў (пералажэнні для скрыпкі і фартэпіяна, кларнета і фартэпіяна фрагментаў з уласных балетаў і сімфоній), Дз. Камінскі (творы Г. Вагнера, Б. Сметаны, І. Стравінскага), І. Алоўнікаў (фартэпіянная транскрыпцыя на тэмы з балетаў Глебава, Г. Вагнера) і інш.
Галач
Га́лач (, Gálocs) — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Галацкага сельсавета.
Алешкі (Будслаўскі сельсавет)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Будслаўскай гміны Дунілавіцкага, потым Вілейскага паветаў Віленскага ваяводства.
Тэлеста (спадарожнік)
Тэлеста (Telesto, Τελεστώ) (першапачаткова S/1980 S13) — спадарожнік Сатурна. Назва дадзена ад імя адной з акіянід ў грэчаскай міфалогіі. Адкрыты 8 красавіка 1980 навукоўцамі Смітам, Рэйтзема, Ларсанам і Фантэйнам. Тэлеста разам з яшчэ адным спадарожнікам Каліпса знаходзіцца на каляарбітальнай арбіце іншага спадарожніка Сатурна Тэфіі толькі Тэлеста знаходзячыся ў кропцы Лагранжа L4 апярэджвае Тэфію, а Каліпса, наадварот, адстае на 60 °.
Фізічныя характарыстыкі
Паверхня Тэлеста пакрыта магутным пластом дробнадысперснага ледзянога матэрыялу, які згладжвае абрысы дробных кратараў і іншых абрысаў рэльефу.
Юбілейны медаль «80 год Камітэту дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь»
Юбіле́йны меда́ль «80 год Камітэ́ту дзяржа́ўнай бяспе́кі Рэспу́блікі Белару́сь» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана 20 кастрычніка 1997 г.
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца ў гонар КДБ РБ.
Да ўзнагароджвання прадстаўляюцца:
Адам Тамашавіч Скірмунт
Адам Скірмунт (каля 1790 — 9 лістапада 1842) — дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Скірмунтаў. Нарадзіўся ў сям’і Тамаша Скірмунта, харунжага пінскага. У 1793 г. у маёнтку Сяляцічы на Піншчыне быў хрышчаны святаром Фамой Рабановічам ва ўніяцтва. А ў 1799 г. манахам францысканцам Пятром Твароўскім у пінскім касцёле хрышчаны ў каталіцтва. Меў брата Аляксандра, маршалка павятовай шляхты.
Выпускнік Віленскага ўніверсітэта, «кандыдат філасофіі» (1811). Маршалак шляхты Пінскага павета ў 1814—1817 і 1835—1838 гадах. У 1820 г. з братам Аляксандрам падзяліў бацькаўскі маёнтак у Плотніцы, уладальнік маёнткаў Вяляцічы і інш. Заснавальнік Свята-Раства-Багародзіцкай царквы ў Вяляцічах.
Сям’я
У шлюбе з Ганнай з Ордаў (пам. 12.05.1891 ) меў дзяцей:
31 студзеня 1844 года Ганна пабралася другім шлюбам з Юзафам Кужанецкім. Пахаваная на старых могілках у Пінску.
Каліпса (спадарожнік)
Каліпса (Calypso, Καλυψώ) (першапачаткова S/1980 S25) — малы спадарожнік Сатурна.
Адкрыты 13 сакавіка 1980 групай навукоўцаў Паск'ю, Зейдэлманам, Баўмам і Кары разам з яшчэ некалькімі спадарожнікамі. Атрымаў сваю назву ў гонар німфы са старажытнагрэчаскай міфалогіі Каліпса. Каліпса знаходзіцца ў арбітальным рэзанансе з Тэфіяй ў кропцы Лагранжа L5. Спадарожнік мае няправільную форму з памерамі па восях 30 × 23 × 14 км.
Medusozoa
Medusozoa — падтып. Жыццёвы цыкл большасці прадстаўнікоў складаецца ў чаргаванні палавога (медузападобнага) і бясполага (паліпападобнага) пакаленняў. У гэтым Medusozoa супрацьпастаўляюцца пазбаўленым такога чаргавання.
Альхоўка (Мядзельскі раён)
Альхо́ўка (, Ольховка) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Будслаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Будслаўскай гміны Дунілавіцкага, потым Вілейскага паветаў Віленскага ваяводства.
Дзяругі
Назву Дзяру́гі мелі:
Hyla chinensis
Hyla chinensis — від бясхвостых сямейства, які сустракаецца на паўднёвым усходзе і ўсходзе Кітая і на Тайвані. Маецца таксама адзін запіс з В’етнама, але невядома, ці сапраўды ён фіксуе гэты від альбо.
H. chinensis — гэта маленькая квакша, 25-33 мм даўжынёй, насяляе дрэвы і хмызнякі ў лясах, таксама сустракаецца ў сельскагаспадарчых ландшафтах (апрацаваныя рысавыя палі, сажалкі і зараснікі кукурузы).
Юбілейны медаль «90 год органам дзяржаўнай бяспекі Беларусі»
Юбіле́йны меда́ль «90 год о́рганам дзяржа́ўнай бяспе́кі Белару́сі» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана 16 кастрычніка 2007 г.
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца ў гонар КДБ РБ.
Да ўзнагароджвання прадстаўляюцца:
Юбілейны медаль «У памяць 10-годдзя вываду савецкіх войскаў з Афганістана»
Юбіле́йны меда́ль «У па́мяць 10-го́ддзя вы́ваду саве́цкіх во́йскаў з Афганіста́на» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана 24 красавіка 2003 г.
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца ў гонар воінаў, якія ўдзельнічалі ў Афганскай вайне.
Да ўзнагароджвання прадстаўляюцца грамадзяне Рэспублікі Беларусь (у тым ліку пасмяротна), якія выконвалі воінскі і службовы доўг у Рэспубліцы Афганістан у перыяд са снежня 1979 г.
Будслаў (пасёлак)
Бу́дслаў (, Будслав) — пасёлак у Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Будслаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах пасёлак у складзе Будслаўскай гміны Дунілавіцкага, потым Вілейскага паветаў Віленскага ваяводства
Парнон
Парнон (стар.-грэч. Πάρνον, Πάρνωνας) — горны хрыбет у Грэцыі. Знаходзіцца на паўднёвым усходзе паўвострава Пелапанес. Даўжыня каля 100 км, вышыня да 1935 м. Усходні схіл круты, заходні спадзісты. Схілы пакрытыя хмызнякамі. На вяршынях расце хваёвы і піхтавы лес.
Глыбокэ (Ужгарадскі раён)
Глыбо́кэ  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Рускакамарыўскага сельсавета.
Гута (Ужгарадскі раён)
Гу́та  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Кам’яныцкага сельсавета.
Кубак выкліку ФІБА
Кубак ФІБА Еўропы (EuroChallenge) — еўрапейскі клубны баскетбольны турнір. З’явіўся ў 2003 годзе пад эгідай ФІБА Еўропа. У перыяд з 2003 па 2005 год насіў назву «Еўраліга ФІБА», з 2005 па 2008 — «Еўракубак ФІБА», у 2008 гэты турнір быў аб’яднаны з Кубкам УЛЕБ і стаў называцца «Кубак выкліку ФІБА». Апошні раз быў разгуляны ў сезоне 2014/2015. З 2015 года ФІБА на замену Кубку выкліку заснавала новы турнір Кубак ФІБА Еўропы.
Юбілейны медаль «20 год вываду савецкіх войскаў з Афганістана»
Юбіле́йны меда́ль «20 год вы́ваду саве́цкіх во́йскаў з Афганіста́на» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана 8 студзеня 2009 г.
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца ў гонар воінаў, якія ўдзельнічалі ў Афганскай вайне.
Да ўзнагароджвання прадстаўляюцца:
Агульны тыраж медалёў склаў 32000 штук. Вытворчасцю медалёў займалася прадпрыемства «СЭНС-ГЕРАЛЬДЫКА»
Тайгет
Тайгет (Ταΰγετος, МФА: [taˈiʝɛtɔs]) — горны хрыбет працягласцю 75 км. Найвышэйшы пункт — 2404 м, гара Аёс-Іліяс. Знаходзіцца на Балканах у Грэцыі на поўдні паўвострава Пелапанес. Складаецца пераважна з крышталічных сланцаў і вапнякоў. Найбольш высокія вяршыні зімой пакрываюцца снегам. Ля ўсходніх схілаў знаходзіцца горад Спарта.
Інтэрнэт у Азербайджане
Азербайджанскі Інтэрнэт, або Інтэрнэт у Азербайджане (у адным са значэнняў гэтага шматзначнае тэрміна) — частка Інтэрнэту на тэрыторыі Азербайджана і звязаныя з ім прадпрымальніцкая дзейнасць, грамадская дзейнасць, культура, палітычная і злачынная дзейнасць. У асноўным на азербайджанскай мове, але таксама на англійскай і рускай мовах. Многія азербайджанскія сайты маюць версіі на розных мовах, асабліва ў англійскай і рускай мовах.
Азербайджан адным з першых з краін былога СССР увайшоў у інтэрнэт-супольнасць (у 1991 годзе, правайдэр — Intrans). Першыя азербайджанскія сайты з'явіліся ў канцы XX стагоддзя, на сённяшні дзень іх лік перавышае дзесяткі тысяч. Па апошніх дадзеных колькасць сайтаў, якія карыстаюцца даменам .az дасягае 8921. Улічваючы, што кошт нацыянальнага дамена з кастрычніка 2006 года зніжана на 33 % (кошт 20 AZN), ёсць усе перадумовы да далейшага росту іх колькасці. З 2005 года ў Азербайджане вялікім попытам карыстаецца высакахуткасны інтэрнэт (512 кбіт/з да 24000 кбіт/с). На ўсіх тэлефонных станцыях ўстаноўлена абсталяванне для падлучэння высакахуткаснага інтэрнэту. У 2009 годзе ў Азербайджане пачалося выкарыстанне новых пакаленняў сетак 3G, 4G (WiMAX). У іншых раёнах Азербайджана таксама даступны высакахуткасны інтэрнэт.
Па дадзеных дакладу «IFAP Annual World Report 2009», падрыхтаваным ЮНЕСКА, узровень ўкаранення інтэрнэт-тэхналогій у Азербайджане складае 50 % ад усяго насельніцтва. На сённяшні дзень Інтэрнэтам карыстаюцца 4.485.100 грамадзян Азербайджана.
Лугавая вуліца (Абалонскі раён)
Лугавая вуліца (Лугова́ ву́лиця) — вуліца ў Абалонскім раёне горада Кіева, мясцовасць Прыёрка, прамысловая зона Абалонь. Пралягае ад Аўтазаводская да Багатырская вуліцы.
Далучаюцца вуліцы Беражанская, Канаплянская. У канцы злучаная з вуліцай Маршала Цімашэнкі шляхаправодам, які быў пабудаваны ў сярэдзіне 1980-х гадоў.
Гісторыя
Вуліца ўзнікла ў 1-й палове XIX стагоддзя пад такой жа назвай. У 1955 годзе частка Лугавы вуліцы і 1-ы Стара-Забарскі завулак былі аб'яднаны пад назвай Мукачаўская вуліца.
1958 вуліца атрымала назву Ланцугавая, сучасная назва было вернута 1961. У 1970-я гады падоўжана да сучасных межаў, пашырана і перабудавана.
Цікавы факт
У розныя гады назву Лугавая меў шэраг кіеўскіх вуліц: Батурынская, Іжэўская, Кіраваградская, Прылужная, Ціханоўскі завулак, Ясінавацкі завулак.
Спасылкі
Старонка вуліцы ва ўкраінскай вікіпедыі
Канец
Назву Кане́ц маюць:
Трафім Трафімавіч Семянюк
Трафім Трафімавіч Семянюк (, г. Давыд-Гарадок, Столінскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію ў 1962 г. Працаваў у Гродзенскім філіяле Белдзяржпраекта, з 1969 года — начальнік АСА Саюздзіпрамеліявадгаса ў Пінску.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1969 года. Член КПСС з 1982 года. Пражывае ў г. Пінск.
Творчасць
Асноўныя працы: забудова населенага пункта Вялікія Эйсманты Бераставіцкага раёна (1966—1975), піянерлагер у в. Парэчча (1970—1972), жылы пасёлак і вытворчая база рыбгаса «Палессе» (1976—1980) Пінскага раёна, грамадска-бытавы корпус Саюздзіпрамеліявадгаса ў Пінску (1979—1981).
Трансляцыя (біялогія)
Трансля́цыя — сінтэз поліпептыдных ланцугоў бялкоў па матрыцы інфармацыйнай рыбануклеінавай кіслаты (іРНК) у адпаведнасці з генетычным кодам; другі этап рэалізацыі генетычнай інфармацыі ў жывых клетках.
У працэсе трансляцыі інфармацыя пра спецыфічную будову будучага бялку, запісаная ў выглядзе паслядоўнасці нуклеатыдаў у малекулах іРНК, пераводзіцца з нуклеатыднага кода ў пэўную паслядоўнасць амінакіслот у сінтэзуемых бялках. Адбываецца з дапамогай макрамалекулярнага комплексу, які складаецца (акрамя іРНК) з рыбасом, транспартных РНК (тРНК), аміна-ацыл-тРНК-сінтэтаз, бялковых фактараў пачатку (ініцыяцыі), падаўжэння, ці нарошчвання, поліпептыду (элангацыі), заканчэння (тэрмінацыі) і інш.
Акрамя клетачных іРНК іх ролю ў працэсе трансляцыі часам выконваюць вірусныя РНК, а таксама сінтэтычныя полінуклеатыды, якія выкарыстоўваюцца для вывучэння механізма біясінтэзу бялку.
Юбілейны медаль «100 год прафсаюзнаму руху Беларусі»
Юбіле́йны меда́ль «100 год прафсаю́знаму ру́ху Белару́сі» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана 26 красавіка 2004 г.
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца ў гонар прафсаюзнага руху Беларусі.
Да ўзнагароджвання прадстаўляюцца:
Курляндскае і Земгальскае герцагства
На момант утварэння ў герцагстве было толькі 3 гарады: Газенпот, Голдынген і Віндава (сучасн. Вэнтспілс). Кетлер спачатку робіць сваёй резідэнцыяй Рыжскі замак, але ў 1566 вымушаны размясціцца ў замках Голдынгена і Мітавы, чым спрыяў развіццю абодвух гарадоў. Статус сталіцы атрымала Мітава (сучасная Елгава). Пазней гарадамі становяцца Бауск і Лібава (сучасн. Ліепая). Тэрыторыя герцагства была падзялена на 4 паветы.
Курляндыя знаходзілася ў леннай залежнасці спачатку ад ВКЛ, а пасля Люблінскай уніі 1569 — ад Рэчы Паспалітай. У 1585 Данія перадала Рэчы Паспалітай былое Курляндскае епіскапства.
Кетлер сваю ўвагу засяродзіў на ўнутраных рэформах у герцагстве: садзейнічаў распаўсюджанню рэфармацыі, палепшыў сістэму адукацыі, развіваў гандлёвыя стасункі з Лівоніяй і Польшчай. У 1570 ён выдае памешчыкам "прывілей Готхарда", паводле якога тыя робяцца ўласнікамі сваіх маёнткаў.
Пасля смерці Кетлера (1587) яго сыны падзялілі герцагства. Фрыдрых атрымаў Земигалію са сталіцай у Мітаве, а Вільгельм застаўся правіцелем Курляндыі з рэзідэнцыяй у Голдынгене. Вільгельм павёў барацьбу з вольнымі настроямі ў сваіх уладаннях. Але памешчыкі былі падтрыманыя каралём і, пасля забойства пад час паседжання ландтага лідараў апазіцыі, герцаг Вільгельм у 1616 быў пазбаўлены трона. Далей Фрыдрых правіў адзін, засвоіўшы мірную палітыку бацькі.
Дзяржаўны лад герцагства вызначалі Курляндскія статуты, складзеныя ў 1617 з улікам патрабаванняў дваран Курляндыі. Статуты абмяжоўвалі ўладу герцага на карысць дваран, пераважна немцаў па паходжанні. Герцаг мог чаканіць манету, прызначаць чыноўнікаў толькі па ўзгадненню з дваранамі, знешнюю палітыку ўзгадняў з уладамі Рэчы Паспалітай.
Паводле формы праўлення Курляндскае герцагства было "дваранскай рэспублікай". Вышэйшая выканаўчая і судовая ўлада належала радзе герцага. Існавала прыгонная залежнасць сялян, гараджане не мелі палітычных правоў.
Правячы клас, а таксама купецтва складалася ў асноўным з балтыйскіх немцаў, якія ўяўлялі сабой адносна малалікіую, але найбольш адукаваную групу, тады як большасць насельніцтва герцагства складалі латвійскія сяляне. Асноўнай галіной вытворчасці была баршчынная сельская гаспадарка (вытворчасць збожжа на замежны рынак). Герцагскія мануфактуры выраблялі палатно, зброю, будавалі караблі.
Яго сын, Фрыдрых-Казімір, які правіў Курляндыяй з 1682 па 1698, акружыў сябе раскошаю, траціў шмат грошай на прыдворны лоск; яму прыйшлося залажыць некалькі герцагскіх маёнткаў. Пасля яго смерці прастол перайшоў да малалетняга сыны Фрыдрыха-Вільгельма, апекуном якога быў дзядзька, Фердынанд.
З пачаткам Паўночнай вайны Курляндыя стала тэатрам ваенных дзеянняў, пераходзіла ад шведоў да рускіх і наадварот. Канчаткова шведы пакінулі Курляндыю пасля Палтаўскай бітвы.
У 1709 пачалося аднаасобнае кіраванне герцага Фрыдрыха Вільгельма Кетлера, які ў 1710 вярнуўся ў Курляндыю і ажаніўся з плямянніцай Пятра І Ганнай Іванаўнай. З гэтага часу рускі ўплыў у Курляндыі значна ўзмацніўся. На шляху з Пецярбурга ў Курляндыю герцаг Фрыдрых-Вільгельм захварэў і памёр у студзені 1711. Трон павінен быў заняць яго дзядзька Фердынанд, але ў Мітаву прыбыла герцагіня Ганна, пасланая туды Пятром I. Расійскі рэзідэнт у Курляндыі П. Бястужаў патрабаваў ад герцагства 40 тыс. руб. штогод на ўтрыманне герцагіні. Тым часам герцагам стаў дзядзька Фрыдриха-Вільгельма — Фердынанд (1711-37), апошні прадстаўнік Кетлерава дома па мужчынскай лініі. Баючыся апазіцыі дваранства, Фердынанд не прыязджаў у Курляндыю, а заставаўся ў Данцыгу. У Курляндыі з гэтай прычыны расло незадавальненне. Гэта выкарыстаў кароль польскі і вялікі князь ВКЛ Аўгуст II Моцны, які жадаў замацаваць трон герцагства за прадстаўніком свайго дому. Прызначаная ім для вырашэння спрэчак паміж Фердынандам і жыхарамі герцагства камісія прызнала трон вакантным. На з'езде ў Мітаве 1717 пастаноўлена было пазбавіць Фердынанда ўлады і перадаць урадавыя функцыі ў рукі вышэйшых ураднікаў герцагства. Аўгуст II планаваў выдаць замуж герцагіню Ганну за маршала Францыі графа Морыца Саксонскага, свайго пазашлюбнага сына з графіняй А. Кёнігсмарк, што дало б графу права на трон. Шлюб не адбыўся, але 28.6.1726 ландтаг Курляндыі абраў Морыца герцагам. Супраць выстуітілі Гродзенскі сейм 1726, які баяўся адрыву герцагства ад Рэчы Паспалітай, і Расія, што змусіла Морыца ў наступным жа годзе адмовіцца ад прэтэнзій. У верасні 1727 ў Курляндыю ўвайшлі расійскія войскі, Морыц пакінуў герцагства. Права на кіраванне Курляндыяй Аўгуст II вярнуў Фердынанду.
Калі ў 1733 Расія падтрымала кандыдатуру Аўгуста III на польскі трон, ён згадзіўся за гэта прызнаць герцагам курляндскім фаварыта руской імператрыцы Анны Іаанаўвны, курлянскага двараніна Эрнста Ёгана Бірона, які з 1718 знаходзіўся пры яе двары ў Курляндыі, а ў 1730 ў якасці обер-камергера двара прыехаў у Расію. Бірона прызналі як герцага і дваране Курляндыі. Бірон быў герцагам з 1737 по 1741, кіраваў Курляндыяй з Пецярбурга. Ён меў вялізны ўплыў на рускую імператрыцу. Паводле завяшчання Анны Іаанаўны Бірон пасля яе смерці (17 кастрычніка 1740) стаў регентам пры непаўналетнім імператары Іване VI Антонавічы, што выклікала незадаваленне рускага дваранства. У выніку барацьбы за ўладу, якая вылілася ў палацавы пераварот, 9 лістапада 1740 Бірон быў арыштаваны. Па абвінавачанню ў "захопе рэгенцтва" і імкненні завалодаць прастолам Бірон быў прыгавораны ды смяротнай кары, заменянай ссылкай у Пелым, з 1742 — у Яраслаўль. Пасля высылкі Бірона Курляндыя засталася без герцага, так доўжылася да 1758. Аўгуст III зноў дазволіў вышэйшым ураднікам краіны кіраваць справамі. У 1758 герцагам абраны каралевіч Рэчы Паспалітай Карл Хрысціян Ветын, які быў падтрыманы Расіяй. Карл Хрысціян быў католікам, што з цягам часу паслужыла падставай для яго змяшчэння. Пасля прыходу да ўлады Кацярыны II стаўка зноў зроблена на Бірана, які вернуўся ў Пецярбург у 1761.
У 1769 ён адмовіўся ад прастола на карысць свайго сына Пятра, супраць якога адразу пачаўся рух незадаволенага дваранства. Канфедэрацыя шляхты ВКЛ у 1770 зноў абвясціла герцагам Клрла Хрысціяна, але ўлада засталася ў Пятра, які ўтрымаўся на троне толькі дзякуючы Расіі. Ажаніўшыся на графіні Анне фон Медэм, Пётр правёў некалькі год за мяжой. Вярнуўшыся ў 1787 ў Курляндыю, ён зноў павінен быў вытрымаць унутраную барацьбу з незадаволеным дваранствам.
На тэрыторыю герцагства пашырылася паўстанне 1794. Ландтаг Курляндыі прасіў Екацярыну II абараніць герцагства, і з дапамогай расійскіх войск паўстанцы былі разбіты. Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) залежнасць Курляндыі ад Польшчы скончалася, і 7 сакавіка 1795 ландтаг скасаваў падпарадкаванне герцагства Рэчы Паспалітай і добраахвотна далучыў яго да Расіі без усялякіх умоў. 17 сакавіка 1795 герцаг Пётр адрокся ад трона, а 28 студзеня 1796 герцагства пераўтворана ў Курляндскую губерню Расійскай імперыі. Курляндскія статуты паступова касавался, канчаткова адменены ў 1865.
Курчына
Ку́рчына (, Курчино) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Будслаўскага сельсавета.
Дэмэчы
Дэ́мэчы  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Маладобранскага сельсавета.
Казімір Скірмунт
Імя Казімір мела некалькі прадстаўнікоў роду Скірмунтаў.
Войская (Камянецкі раён)
Во́йская (, Войская) — аграгарадок у Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Войскага сельсавета.
Геаграфія
Размешчана на Высокаўскай раўніне, за 400 м ад левага берага ракі Крывуля, непадалёк ад яе вытоку. Побач знаходзіцца найбольшая абсалютная адзнака Высокаўскай раўніны — 198 м.
Інфраструктура
У вёсцы працуе сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, амбулаторыя, камбінат бытавога абслугоўвання, аддзяленне сувязі, дзіцячы сад, 4 крамы, малітоўны дом евангельскіх хрысціян-баптыстаў, Свята-Троіцкая царква.
З’яўляецца цэнтрам калектыўнага сялянскага аб’яднання «Колас».
Славутасці
Свята-Троіцкая царква з брамай-званіцай (1751). Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
За 1,8 км на паўднёвы захад ад вёскі, за 0,4 км ад хутара Прыходы знаходзіцца курганны могільнік перыяду ранняга Сярэднявечча, датаваны XI—XII стагоддзямі.
Матыкі
Маты́кі (, Матыки) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Будслаўскага сельсавета.
Мікалай Заяц
Мікалай Заяц:
Даём рады
"Даём рады" — штогадовая цырымонія ўручэння музычных узнагарод ад Еўрапейскага радыё для Беларусі. Заснавана ў 2012 годзе.
= Гісторыя =
1 лютага 2013 года ў мінскім клубе Re:Public адбылося першае ўручэнне ўзнагарод музычнай прэміі «Даём рады» ад Еўрарадыё. Мерапрыемства сабрала больш за 700 чалавек. На сцэне выступілі 6 беларускіх гуртоў: Akute, Дай Дарогу!, B:N:, Avias, Re1ikt, Clover Club. Вялі канцэрт і цырымонію ўзнагароджання журналісты Еўрарадыё Ілля Маліноўскі і Маша Калеснікава. Прэміі ўручалі астатнія карэспандэнты радыёстанцыі. Другое ўручэнне ўзнагарод прэміі прайшло 7 лютага 2013 года усё ў тым жа мінскім клубе Re:Public. Па выніках галасавання рэдакцыі радыёстанцыі, галоўны прыз — «Гурт-2013» атрымаў гурт Ляпіс Трубяцкі. На канцэрце, які насіў прыпанкаваны характар, выступілі Дай Дарогу!, Neuro Dubel, Nizkiz, Harotnica, Sciana і малады панк-гурт з Мінска Тлушч.
Узнагароды па выніках 2012 года
Дата і месца правядзення: 01/02/2013, клуб Re:Public (Мінск).
Удзельнікі канцэрта: Akute, Дай Дарогу!, :B:N:, Avias, Re1ikt, Clover Club
Асноўныя намінацыі:
«Гурт 2012» — Дай Дарогу! і Akute
«Альбом 2012» — «Futuremental» ад Yellow Brick Road, «Сквозь гавно» ад Дай Дарогу! і «Не існуе» ад Akute
«Дэбют 2012» — Clover Club
«Надзея 2013» — Re1ikt
«Музычнае відэа 2012» — VEGETABLES «Baloo»
«Сінгл 2012» — Avias «Смецце»
«Сольны выканаўца 2012» — Зміцер Вайцюшкевіч
Жартаўлівыя намінацыі:'''
Адной з асаблівасцяў прэміі сталі «нестандартныя ракурсы». Еўрарадыё прыгадала і адзначыла самыя дзіўныя і пазітыўныя падзеі, якія здарыліся ў беларускім шоў-бізе за 2012 год. Такім чынам:
«Няспраўджаныя надзеі, або палёт над металам птушкай» — Аляксандр Памідораў (падчас канцэрта Gods Tower музыка сігануў са сцэны ў залу, але жадаючых падхапіць яго не знайшлося…)
«Шукаем гітару, або чаму на кастынг не ходзяць дзяўчаты, мы ж так у бабылях і застанемся» — гурт Re1ikt, у якога 2012 год прайшоў пад знакам пошукаў новага вакаліста і вяртання старога.
''«Выступленне года, ці … фестывалі-фестывалі! Добра вам, а мы не сцалі!»'' — Chiefs Band. Напярэдадні фестывалю «Пікнік.by» музыкі пасварыліся з арганізатарамі з-за месца ў лайн-апе. Таму, прыехаўшы на «паляну», не прыдумалі нічога лепшага, як пасікаць у кусты і вярнуцца ў Мінск.
«Пытаннечка-2012» — RetroElektro. Музыкі далі Еўрарадыё інтэрв'ю аб вялікіх творчых планах, а на наступны дзень разваліліся.
Узнагароды ад партнёраў
Ад клуба Re:Public: «Самы шалёны канцэрт» — Дай дарогу!
Ад тэлеканала «»: тры сертыфікаты на шчыльную ратацыю відэа — Clover Club, Yellow Brick Road і Akute
Прыз ад студыі Osmos: cертыфікат на запіс сінгла — гурт Гаротніца
Узнагароды па выніках 2013 года
Дата і месца правядзення: 07/02/2014, клуб Re:Public (Мінск).
Удзельнікі канцэрта: Дай Дарогу!, Neuro Dubel, Nizkiz, Harotnica, Sciana, Тлушч
Відэа выступлення ўсіх гуртоў
Відэа звароту лідара гурта Franz Ferdinand з нагоды атрымання ім узнагароды
Асноўныя намінацыі:
"Гурт 2013" —Ляпіс Трубяцкі
"Альбом 2013" — Litvintroll «Чорная панна»
"Еўрапейскі альбом-2013" — Franz Ferdinand «Right Thoughts, Right Words, Right Action»
"Дэбют 2013" — Tonqi xod
"Музычнае відэа 2013" — Ляпіс Трубяцкі — «Месяц»
"Фестываль 2013" — міжнародны фестываль фолк-музыкі «Камяніца»
Людовік Венгерскі
Людовік Венгерскі, Лю́двік I Вялі́кі (Loys, Lajos, Ludwik Węgierski;  — ), кароль венгерскі (Лаяш, з 1342 г.), кароль польскі (Людвік, з 17 лістапада 1370 г.).
Даём рады
Узнагароды па выніках 2013 года
"Музычны праект-2013" — «Джазавыя суботы ля ратушы»
Людовік Венгерскі
Біяграфія
З французскай Анжуйскай дынастыі. Сын караля Карла Роберта і Эльжбеты, сястры польскага караля Казіміра III, з 1335 г. — палітычны саюзнік апошняга, спадкаемца польскага стальца. З 1340 г. дапамагаў Казіміру ў барацьбе за Галіцка-Валынскае княства, праследуючы пры гэтым венгерскія інтарэсы, што выклікала яго сутыкненне з валынскім князем Любартам. У лютым 1345 г. удзельнічаў ў беспаспяховым паходзе крыжакоў у бок Трокаў. Прымаў актыўны ўдзел у паходах Казіміра на Валынь, Падляшша і Берасцейшчыну (1349—1351), у ходзе якіх венгерскія войскі часова авалодвалі паўднёва-заходнімі землямі ВКЛ. Асабліва няўдалай для ВКЛ была вайна ў ліпені-жніўні 1351 года, калі Людвік захапіў у палон Любарта і Кейстута. 15 жніўня 1351 г. прымусіў іх падпісаць дагавор, паводле якога ВКЛ мусіла заплаціць вялікі выкуп, адмаўлялася ад прэтэнзій на Галічыну. Дагавор вядомы з хронікі ананімнага венгерскага манаха-францысканца, удзельніка выправы Людвіка (магчыма, Янаша Кецьі). Кейстут разам з Людвікам адправіўся ў Венгрыю як гарант дагавора і для хрышчэння, але здолеў уцячы. У 1354 г. Людвік быў паранены пры асадзе літоўскай крэпасці Бэлз на захадзе Валыні. Пасля заняцця польскага стальца ўзнавіў войны з ВКЛ (1372-1377), у выніку якіх Бэлз і Холм далучаныя да Галічыны (якая пры Людвіку часова ўвайшла ў склад Венгрыі, што выклікала незадавальненне польскіх феадалаў), а Любарт, як і падольскія князі Аляксандр і Барыс Карыятавічы і ратненскі князь Фёдар Альгердавіч (якому належаў і Кобрын з акругай) былі вымушаны прызнаць сюзэрэнітэт Венгрыі. Некалькі разоў высоўваў праекты хрысціянізацыі Літвы. Ініцыяваў стварэнне Луцкай каталіцкай епархіі (1375), юрысдыкцыя якой ахоплівала і паўднёва-заходнія землі сучаснай Беларусі, на якія пазней, у XIV — XVIII ст., пашыраліся венгерскія экспансіянісцкія планы (глядзіце Радноцкі дагавор (1656))
Даём рады
Узнагароды па выніках 2013 года
"Сінгл 2013" — Nizkiz «Гуантанама»
Людовік Венгерскі
Біяграфія
Праўленне Людвіка супала з «залатым векам» еўрапейскага рыцарства, да пашырэння ідэялогіі і эстэтыкі якога ў Цэнтральнай і Усходняй Еўропе ён істотна прычыніўся. Празваны венгерскімі гісторыкамі Вялікім за значнае пашырэнне межаў каралеўства, якое пры ім зазнала росквіт эканомікі і культуры: адкрыты першы універсітэт у горадзе Печ, пачаў чаканіцца залаты дукат, які ў XIV — XVI ст. адыгрываў ролю рэгіянальнай залатой валюты Цэнтральнай і Усходняй Еўропы, у тым ліку ВКЛ («золотой вгорский»). У 1374 г. выдаў першы агульнапольскі (Кошыцкі) прывілей, паводле якога шляхце гарантаваўся ўзровень імунітэту, якім дагэтуль карысталіся толькі вышэйшыя феадалы (асабістая недатыкальнасць, сімвалічныя падаткі на карысць дзяржаўнага скарбу і інш.), што паклала пачатак стварэнню асаблівага дзяржаўнага лада Польшчы, а ў будучым і ВКЛ. Пасля смерці Людвіка польскай каралевай была абрана яго дачка Ядвіга.
Даём рады
Узнагароды па выніках 2013 года
Жартоўныя намінацыі:
"Няспраўджаная надзея-2013. Рэдкая птушка даляціць да сярэдзіны танцпола" — кіраўнік студыі «Осмас» Павел Юрцэвіч
Прэмія імя Алісы Жыдовіч — журналісты Дзмітрый Безкаравайны і Таццяна Заміроўская
"Непатанаючая легенда" — NRM
Узнагароды ад партнёраў
Ад клуба Re:Public: "Самы шалёны канцэрт" — Enter Shikari (Вялікабрытанія). Відэазварот гурта.
Ад цікетсейлера Kvitki.by: прафесійны мікрафон гурту Harotnica
Прыз ад студыі Осмас: 50 гадзінаў запісу для гурта Tonqi xod
Міжнародная сістэма распаўсюджвання музыкі 3plet.com: Litvintroll і Nizkiz — продаж альбомаў на пляцоўцы 3plet.
Узнагароды па выніках 2014 года
Дата і месца правядзення: 13/02/2015, клуб Re:Public (Мінск)
Удзельнікі канцэрта: Trubetskoy, Akute, Разбітае сэрца пацана, Мутнаевока, Haina
Асноўныя намінацыі:
“Гурт 2014” — Ляпіс Трубяцкі
“Сольны выканаўца 2014” — Лявон Вольскі
“Альбом 2014” — Akute «Reaĺnaść i Sny»
“Дэбют 2014” — Haina
“Фестываль 2014” — «Мост»
"Музычны праект-2014" — «Легенды.Live»
“Сінгл/ЕР 2014” — Серебряная свадьба «Ag»
Доўгэ Полэ (Ужгарадскі раён)
До́ўгэ По́лэ  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Баранінскага сельсавета.
Даём рады
Узнагароды па выніках 2014 года
Жартаўлівыя намінацыі:
"Няспраўджаная надзея-2014" — палёт гурта J:морс у Амстэрдам
“Расставанне года” — Аляксандр Памідораў, які расстаўся з лішняй вагой
Узнагароды ад партнёраў
Прыз ад студыі Osmos: 50 гадзінаў запісу для гурта Haina
Узнагароды па выніках 2015 года
Дата і месца правядзення: 27/02/2016, клуб Re:Public (Мінск).
Удзельнікі канцэрта: Neuro Dubel, Дай Дарогу!, Dzieciuki, B:N:
Ацэнкі
Павел Свярдлоў, рэдактар «KYKY.ORG», у аглядзе ўсіх музычных прэмій Беларусі на 2013 год вылучыў галоўную асаблівасць «Даём рады» — «добранька адтапырыцца», бо ўручэнне ўзнагародаў выступае толькі падставаю да гэтага.
Aviceda jerdoni
Aviceda jerdoni — від драпежных птушак роду сямейства.
Юбілейны медаль «150 год пажарнай службе Беларусі»
Юбіле́йны меда́ль «150 год пажа́рнай слу́жбе Белару́сі» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана 4 жніўня 2003 г.
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца ў гонар МНС РБ.
Да ўзнагароджвання прадстаўляюцца:
Мілаванаў
Мілаванаў — прозвішча.
Юбілейны медаль «80 год Пракуратуры Рэспублікі Беларусь»
Юбіле́йны меда́ль «80 год Пракурату́ры Рэспу́блікі Белару́сь» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана 9 красавіка 2002 г.
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца ў гонар Пракуратуры Беларусі.
Да ўзнагароджвання прадстаўляюцца:
Трансдукцыя
Трансду́кцыя (ад transductio — перамяшчэнне):
Юбілейны медаль «90 год Пракуратуры Рэспублікі Беларусь»
Юбіле́йны меда́ль «90 год Пракурату́ры Рэспу́блікі Белару́сь» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана 14 мая 2012 г.
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца ў гонар Пракуратуры Беларусі.
Да ўзнагароджвання прадстаўляюцца:
Серебряная свадьба
«Серебряная свадьба» (Ся­рэб­ра­нае вяселле) — беларускі музычны калектыў, кабарэ-бэнд. З’явіўся ў 2005 годзе. Музычны стыль уключае элементы шансона, дзіксілэнда, кантры, лацінаамерыканскай і рускай народнай музыкі. «Серебряная свадьба» карыстаецца мноствам музычных інструментаў, а таксама шырокім наборам рэквізіта.
З жніўня 2016 года гурт сышоў у бестэрміновы адпачынак.
Люблінскі трохвугольнік
Люблінскі трохвугольнік (Liublino trikampis, Trójkąt Lubelski, Люблінський трикутник) — трохбаковы рэгіянальны саюз для палітычнага, эканамічнага і сацыяльнага супрацоўніцтва паміж Літвой, Польшчай і Украінай.
28 ліпеня 2020 года ў Любліне (Польшча), была падпісана сумесная дэкларацыя міністраў замежных спраў Літвы, Польшчы і Украіны аб стварэнні фармату міжнароднай арганізацыі.
Ідэя стварэння такой арганізацыі належыць Адаму Чартарыйскаму, агучыў яе Вячаслаў Чарнавол.
Механізмы супрацоўніцтва
Згодна з гэтай сумеснай дэкларацыяй Літвы, Польшчы і Украіны, кіраўнікі знешнепалітычных ведамстваў павінны рэгулярна праводзіць сустрэчы, у прыватнасці, у сферы шматбаковай дзейнасці і пры ўдзеле выбраных партнёраў. Яны таксама арганізуюць кансультацыі на ўзроўні кіраўніцтва міністэрстваў замежных спраў сваіх краін і ствараюць у гэтых міністэрствах пазіцыі па пытаннях супрацоўніцтва ў Люблінскім трохвугольніку.
Міністр замежных спраў Украіны Дзмітрый Кулеба запрасіў кіраўніка Міністэрства замежных спраў Беларусі Уладзіміра Макея на сустрэчу міністраў Люблінскага трохвугольніка.
Міжпарламенцкая асамблея
Міжпарламенцкая асамблея Вярхоўнай Рады Ўкраіны, Сейму Літоўскай Рэспублікі, Сейма і Сэната Рэспублікі Польшча была створана ў 2005 годзе для наладжвання дыялогу трох краін у парламенцкім вымярэнні. Уступнае пасяджэнне Асамблеі адбылося 16 чэрвеня 2008 г. у Кіеве, Украіна. Асамблея мае камітэты па еўрапейскай і еўраатлантычнай інтэграцыі Украіны, гуманітарнага і культурнага супрацоўніцтва.
Аб’яднаная брыгада
Літоўска-польска-ўкраінская брыгада была створана ў рамках трохбаковага супрацоўніцтва ў сферы абароны ў 2014 годзе. Забеспячэнне нацыянальнага ўкладу ў шматнацыянальныя ваенныя фарміраванні (Рэзервовыя пагадненні ААН, Баявыя тактычныя групы ЕС, Сілы рэагавання НАТА), а таксама ў міжнародныя аперацыі па падтрыманні міру і бяспекі пад эгідай ААН, Еўрасаюза, НАТА і іншых міжнародных арганізацый у сферы бяспекі на аснове мандата Савета Бяспекі ААН і ў выпадку зацвярджэння парламентамі краін-удзельніц.
Беларускі голас (значэнні)
Беларускі голас — назва шэрагу беларускіх выданняў:
Дубрыўка (Ужгарадскі раён)
Дубры́ўка  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дубрыўскага сельсавета.
Трансдукцыя (генетыка)
Трансду́кцыя (ад transductio — перамяшчэнне) — перадача генетычнага матэрыялу ад адной бактэрыі (донара) да другой (рэцыпіента) з дапамогай бактэрыяфага.
Існуе ў многіх бактэрый: сальманел, шыгел, бацыл, актынаміцэтаў і інш.
Выкарыстоўвецца ў генетыцы бактэрый пры складанні генетычных карт, для аналізу іх генетычнай структуры і функцыі.
Палессе (Мядзельскі раён)
Пале́ссе (, Полесье) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Будслаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах у складзе гміны Будслаў Дунілавіцкага, пасля Вілейскага паветаў Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Станін
Стані́н (ад Stannum — волава), алавяны калчадан, звонавая руда — мінерал класа сульфідаў, сульфід медзі, жалеза і волава, Cu2FeSnS4.
Сымон Аляксандравіч Рак-Міхайлоўскі
Сымо́н Алякса́ндравіч Рак-Міхайло́ўскі (, в. Максімаўка, Вілейскі павет, Віленская губерня, цяпер Маладзечанскі раён Мінская вобласць —, Менск, НКУС) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч, публіцыст, педагог. Дэлегат Першага Усебеларускага з’езда, дзеяч Беларускай Народнай Рэспублікі, сябра Рады БНР, Пасол I кадэнцыі сейма Польскай Рэспублікі (1922—1927). Дзеяч Беларускай сацыялістычнай грамады, Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі і Беларускай сялянска-работніцкай грамады. Публікаваўся ў газетах Наша Ніва, Беларусь, Звон і інш. Аўтар музыкі на словы Максіма Багдановіча «Зорка Венера».
Станін
Утрымлівае 22—31 (29,58 ) % медзі, 1—14 (12,99 ) % жалеза, 22—28 (27,5 ) % волава, 29,8 % серы, а таксама цынк (да 11 %), сурму, серабро, кадмій, свінец і інш. Крышталізуецца ў тэтраганальнай сінганіі. Шчыльнасць 3,5—4,5 г/см³. Крохкі, непразрысты, з металічным бляскам. Цвёрдасць 3—4,5 па шкале Моаса. Электраправодны.
Сымон Аляксандравіч Рак-Міхайлоўскі
Маладосць
Нарадзіўся ў шматдзетнай сям’і беларусаў Алеся і Марцэлі (у дзявоцтве Рудзь) Міхайлоўскіх. Сям’я мела сялянскае паходжанне, праваслаўныя. Двайное прозвішча прыняў толькі Сымон, бо нібыта што знайшоў нейкія дакументы, якія сведчылі, што менавіта так гучала прозвішча ягонага далёкага продка. У дзесяць гадоў Сымон застаўся без бацькі, таму з ранняга ўзросту працаваў пастушком. У 14 гадоў нейкі час працаваў дрывасекам у панскім лесе каля Сёмкава Гарадка.
У 1900 годзе ў 15-гадовым узросце скончыў пачатковую школу ў Радашковічах. У 1900—1904 гадах вучыўся ў Маладзечанскай настаўніцкай семінарыі. У 1904—1909 гадах настаўнічаў у школах Свянцянскага і Вілейскага паветаў, займаўся культурна-асветнай дзейнасцю, збіраў фальклор. У час рэвалюцыі 1905—1907 гадоў прапагандаваў ідэі сацыяльнага і нацыянальнага вызвалення, быў выбраны сялянамі хадаком у Дзяржаўную думу. У 1906 годзе за распаўсюджванне сацыял-дэмакратычнай літаратуры зняволены на 3 месяцы ў Вілейскай турме. Жадаў працягнуць адукацыю ў Віленскім настаўніцкім інстытуце (паводле іншых звестак — у нейкай з вышэйшых навучальных устаноў Санкт-Пецярбурга), аднак не быў прыняты праз «неблаганадзейнасць». Праз пераследаванні ўлад вымушаны з’ехаць у Крым. У 1912 годзе ў Феадосіі скончыў педінстытут. Займаў пасаду выкладчыка чатырохкласнага вышэйшага пачатковага вучылішча жаночай гімназіі ў горадзе Карасубазар (Крым). У Феадосіі ажаніўся з маладой настаўніцай-грачанкай Надзеяй Мусолавай. У 1912 годзе нарадзіўся сын, які атрымаў імя Рагвалод. У 1919 годзе ў іх нарадзілася дачка, якая атрымала імя Рагнеда.
Улетку 1914 года мабілізаваны ў армію. На фронт не патрапіў, відаць, з прычыны праблем са здароўем. Да верасня 1917 года служыў пісарам у канцылярыі 24-га транспарту 5-га абознага батальёна 10-й расійскай арміі. Вёў рэвалюцыйную агітацыю сярод жаўнераў. Пачаў публікавацца ў 1915 годзе (артыкул «З думак у паходзе» ў «Нашай Ніве»).
Станін
Радовішчы станіну ў Балівіі, Вялікабрытаніі, Канадзе, Расіі, Таджыкістане, Чэхіі і інш. Пры значных канцэнтрацыях выкарыстоўваецца ў якасці руды на волава.
Сымон Аляксандравіч Рак-Міхайлоўскі
Палітычная дзейнасць. БНР
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года ў Мінску. У пачатку 1917 годзе ўступіў у Беларускую сацыялістычную грамаду (БСГ), актыўна ўключыўся ў палітычнае жыццё. У сакавіку 1917 года ўдзельнічаў у З’ездзе беларускіх нацыянальных арганізацый. У кастрычніку 1917 года арганізаваў з’езд воінаў-беларусаў Заходняга фронту, узначаліў створаную на з’ездзе Цэнтральную беларускую вайсковую раду. На 3-м з’ездзе БСГ абраны ў склад ЦК. Паралельна займаўся справай развіцця беларускай нацыянальнай адукацыі, быў сакратаром беларускай школьнай падкамісіі пры Мінскай гарадской думе.
На Першым Усебеларускім з’ездзе 1917 года ў Мінску ўваходзіў у прэзідыум, кіраваў пасяджэннямі, выступаў па пытанні арганізацыі беларускіх вайсковых фарміраванняў. Пасля разгону з’езда ўвайшоў у Выканаўчы камітэт Рады, разам з Аляксандрам Цвікевічам і Янам Серадом накіраваны на мірныя перамовы ў Брэст-Літоўск. Паводле Аляксандры Бергман, да Брэста Рак-Міхайлоўскаму давялося дабірацца пехатою. Беларуская дэлегацыя была затрымана бальшавікамі перад лініяй фронту і толькі акружной дарогай, праз Украіну, трапіла ў Брэст. У пасяджэнні яны не ўдзельнічалі, бо на гэта не пагадзіўся Леў Троцкі, тлумачачы адмову тым, што Беларусь не прызнана Савецкай Расіяй, а значыць — складае частку Расіі. Беларускія дэлегаты змаглі ўзяць удзел у канферэнцыі толькі ў якасці назіральнікаў з украінскага боку. 25 лютага 1918 года разам з Цвікевічам падаў кароткую даведку пра гісторыю беларускага руху і пра становішча беларускага пытання да лютага 1918 года прадстаўніку нямецкай дэлегацыі Шылеру. Брэсцкі мірны дагавор быў падпісаны без уліку беларускага руху, што стала вынікам агульнай палітычнай слабасці Выканкама Рады Усебеларускага з’езда і адсутнасці ў яго рэальнай улады.
Пасля абвяшчэння незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі 25 сакавіка 1918 года, накіраваны з Аляксандрам Цвікевічам на перамовы ў Кіеў з урадам Украінскай Народнай Рэспублікі. Дэлегацыя мусіла афіцыйна паведаміць УНР, а праз яе радыётэлеграф і ўсім народам, пра абвяшчэнне незалежнасці БНР, высветліць магчымасці атрымання грашовай пазыкі для ўрада БНР, наладзіць гандлёвы абмен паміж дзвюма краінамі і пастаянную прамую сувязь паміж іх сталіцамі. Акрамя таго, меркавалася вырашыць пытанне аб двухбаковай граніцы на аснове этнаграфічнага прынцыпу, а таксама дасягнуць міжнароднай падтрымкі Украіны ў вызначэнні заходніх і паўночных граніц Беларусі на той жа аснове. Бальшыні задач прадстаўнікам БНР рэалізаваць не ўдалося, галоўным чынам па прычыне тагачаснай геапалітычнай сітуацыі. Дэлегацыя БНР была адклікана з Кіева ў Менск 10 чэрвеня 1918 года. Рак-Міхайлоўскі вярнуўся на радзіму пазней, увосень 1918 года, бо яшчэ перад канчатковым завяршэннем работы місіі выехаў у Крым, каб забраць у Менск сям’ю. Выказваў пратэст супраць накіраванай 26 красавіка 1918 года германскаму кайзеру прывітальнай тэлеграмы. Як прыхільнік народніцкага крыла БСГ выступаў за стварэнне ўласнай дзяржавы пры апоры на беларускі працоўны народ. Пасля расколу БСГ, які адбыўся ў чэрвені 1918 года, у выніку чаго арганізацыя падзялілася на 3 часткі, адзін са стваральнікаў і сябра ЦК Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі. Падтрымліваў цесныя сувязі з Беларускай партыяй сацыялістаў-рэвалюцыянераў. Па вяртанні ў Менск займаўся арганізацыяй беларускіх пачатковых школ. У верасні 1918 — траўні 1919 года быў дырэктарам Менскіх першых беларускіх настаўніцкіх курсаў, якія былі створаныя Сакратарыятам асветы БНР з дазволу камандавання германскай 10-й арміі і пасля прыходу савецкай улады былі пераўтвораныя ў 1-я Менскія беларускія педагагічныя курсы пры Менскім беларускім педагагічным інстытуце.
Працягваў дзейнасць у беларускім нацыянальным руху і ў часе польскай акупацыі Беларусі 1919—1920 гадоў. 10 жніўня 1919 года ў занятым палякамі Менску ўзнік прадстаўнічы орган беларускіх нацыянальных арганізацый — Часовы беларускі нацыянальны камітэт (ЧБНК), у склад якога сярод іншых дзеячаў, як прадстаўнік Рады БНР, увайшоў Рак-Міхайлоўскі. Узначаліў Беларускую цэнтральную школьную раду, адначасова працуючы інструктарам беларускай секцыі школьнага аддзела Менскага магістрата, дырэктарам курсаў беларусазнаўства. У кастрычніку 1919 года згодна з дэкрэтам Юзафа Пілсудскага было распачата стварэнне беларускага нацыянальнага войска і дзеля гэтага была зацверджана Беларуская вайсковая камісія (БВК), Рак-Міхайлоўскі быў уключаны ў яе склад у якасці старшыні культурна-асветнай камісіі. У сакавіку 1920 года ўвайшоў у арганізацыйны камітэт створанага ў Менску Беларускага праваслаўнага народнага брацтва імя Святых Кірыла і Лаўрэнта Тураўскіх, за мэту якога было пастаўлена «аб’яднанне праваслаўных беларусаў дзеля абароны Святое праваслаўнае Веры на Беларускай зямлі і пашырэння нацыянальнай свядомасці сярод Беларускага Народу і ўмацавання паміж братчыкамі асноваў хрысціянскай маралі, добрага хрысціянскага жыцця і ўзаемнай помачы». Увайшоў у склад дэлегацыі на чале з Вацлавам Іваноўскім, якая 20—24 сакавіка праводзіла перамовы са старшынёй камісіі для распрацоўкі праекта ўрэгулявання польска-беларускіх дачыненняў Леанам Васілеўскім. У выніку перамоў беларускаму боку ўдалося дамагчыся выдзялення палякамі некаторых субсідый на развіццё беларускай нацыянальнай адукацыі.
У снежні 1919 года ў Менску адбыўся раскол Рады БНР, у выніку якой Рак-Міхайлоўскі ўвайшоў ва ўтвораную 13 снежня Найвышэйшую Раду БНР, якая выступала за далейшае выкананне абавязкаў прэм’ера Рады БНР Антонам Луцкевічам. Розніца дзвюх Рад (Найвышэйшая і Народная Рада БНР) заключалася ў тым, што прыхільнікі Найвышэйшай Рады стаялі на больш памяркоўных прапольскіх пазіцыях, у той час як іх апаненты — на антыпольскіх. Уваходжанне Рак-Міхайлоўскага, які дагэтуль прытрымліваўся радыкальных сацыялістычных поглядаў, у Найвышэйшую Раду было не вельмі лагічным. Польскія спецслужбы ў міжваенны перыяд тлумачылі гэта тым, што Рак-Міхайлоўскі і іншыя блізкія яму ідэйна дзеячы ўваходзілі ў паланафільскія структуры з заданнем падрыву гэтых структур знутры.
Пасля пачатку наступлення Чырвонай Арміі на Варшаву ў 1920 годзе Рак-Міхайлоўскі пакінуў Менск, спачатку перабраўся ў Ваўкавыск, а ў ліпені ў Горадню. У кароткі перыяд існавання савецкай улады ў горадзе, Рак-Міхайлоўскі працуе школьным інструктарам аддзела народнай адукацыі і займаецца арганізацыяй школ у Гродзенскім павеце. З сям’ёй Аркадзя Смоліча, з якою ён у той час жыў у адной кватэры, Рак-Міхайлоўскі вырашае застацца ў горадзе і пасля савецкага адступлення 17 ліпеня 1920 года. Паводле гісторыка Уладзіміра Адамушкі, ён быў вымушаны так зрабіць таму, што ў гэты час цяжка хварэлі на дызентэрыю ягоныя дзеці. Выкладаў у Гродзенскай беларускай гімназіі, удзельнічаў у працы Беларускага нацыянальнага камітэта ў Горадні, супрацоўнічаў з газетай «Беларускае слова».
Дзейнасць у Заходняй Беларусі
У траўні 1921 года семінарыя ў Барунах была закрыта польскімі ўладамі, пасля чаго Рак-Міхайлоўскі канчаткова перабраўся ў Вільню. 3 лета 1921 года загадваў беларускімі настаўніцкімі курсамі ў Вільні, адначасова з восені выкладаючы матэматыку ў Віленскай беларускай гімназіі.
Сябра Беларускага нацыянальнага камітэта ў Вільні, адзін з кіраўнікоў Беларускага таварыства дапамогі пацярпелым ад вайны і Беларускага выдавецкага таварыства, сябра Таварыства беларускай школы, заснавальнік Беларускай партыі незалежных сацыялістаў (1922—1925).