cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канарэйка
Утрыманне ў няволі
Канарэйкі — зерняедныя птушкі. Аснову іх корму складаюць зерневыя сумесі, у якія ўваходзіць насенне рапсу ці свірэпы, канарэечнае семя, проса, насенне салаты, лёну, канапель і інш. Насенне рапсу і свірэпы, каб пазбавіць ад гаркаты, пажадана апарваць кіпнем. У сумесь нельга класці шмат канапель, якія выклікаюць атлусценне, захворванне печані і расстройства стрававання. Зерневая сумесь павінна быць не затхлай, без пылу і прымесі. У дзень на адну птушку патрэбна прыкладна 1 чайная лыжка сумесі. Часта і рэзка корм мяняць нельга: гэта можа прывесці да нясвоечасовай лінькі птушак. У якасці мінеральнага корму неабходна даваць тоўчаны мел ці здробненыя яечныя шкарлупіны. Дадатковым кормам могуць быць крута зваранае яйцо, молатыя сухары, цёртыя морква, яблыкі, лісце адуванчыка, трыпутніку, капусты. Раз на тыдзень у корм рэкамендуецца дабаўляць 1—2 кроплі рыбінага тлушчу.
Канарэйка-самка нясе ад 2 да 6 яец, першае звычайна на 5—7-ы дзень пасля спароўвання. Пасля таго, як знесена трэцяе яйцо, пачынаецца наседжванне, якое цягнецца 13 сутак. У маленькіх птушанят на 5—6-я суткі адкрываюцца вочкі, а на 16—18-я суткі яны пачынаюць вылятаць з гнязда. Праз 26—28 сутак птушанят рэкамендуецца адсаджваць. Іх кормяць мяккім кормам, дадаючы расцёртыя зерні канапель, а праз 6—7 дзён — і расцёртую зерневую сумесь. У двухмесячным узросце птушанят пераводзяць на рацыён дарослых птушак.
Маруна прамастаячая
Маруна прамастаячая (Galium album) — від раслін сямейства, распаўсюджаны ў Еўразіі, Паўночнай Афрыцы, Судане.
Апісанне
Шматгадовая трава даўжынёй 30-100 см. Сцябло узыходзячае, галінастае, 4-вугольнае, вузлы апухлыя, голыя. Лісце: звычайна 6-8 ў коле, сядзячае; ліставыя пласціны ад ланцэтных да лінейна доўгіх, найшырэйшыя на кончыку, 10-30 × 1.5—5 мм.
Суквецце — шырокая, досыць няшчыльная мяцёлка. Вяночак колападобны, ад белай да жаўтлява-белай афарбоўкі, 4-пялёсткавы. Чашачка адсутнічае. Тычынак 4. Плод 2-часткавы, голы, амаль бліскучы, чырванавата-карычневы схізакарп; карпелі даволі сферычныя, 1 мм шырынёй.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўразіі, Паўночнай Афрыцы, Судане.
Ва Украіне расце на сухіх лугах, па ўзлесках, каля дарог — на ўсёй тэрыторыі.
Муж
Муж (сужэнец) — мужчына ў дачыненні да жанчыны, якая знаходзіцца з ім у шлюбе, г.зн. жонкі.
Лексінгтан (Кентукі)
Лексінгтан (Lexington) — другі па колькасці насельніцтва горад штата Кентукі і 66-ы па колькасці ў ЗША. Насельніцтва — 279 044 чалавек (2007). Заснаваны ў 1775 годзе. У 1779 годзе з’явіўся ўніверсітэт. Размешчаны ў цэнтральнай частцы штата. Конегадоўля, тытунёвая прамысловасць.
Муж
На побытавым узроўні адрозніваюць грамадзянскі шлюб і афіцыйны шлюб. Часам лічыцца, што калі мужчына супольна з жанчынай жывуць, вядуць гаспадарку і (альбо) маюць дзяцей, але не зарэгістравалі шлюб афіцыйна, то яны знаходзяцца ў грамадзянскім шлюбе. А калі зарэгістравалі — у афіцыйным шлюбе. Але гэта памылковае меркаванне. З пункту гледжання закону адрозніваюць грамадзянскі шлюб і царкоўны шлюб паводле месца рэгістрацыі ў дзяржаўных органах улады або ў царкве ці касцёле.
Кульшыцкі сельсавет
Ку́льшыцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Кульшычы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Прапойскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Прапойскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 23 мая 1945 года Прапойскі раён быў перайменаваны ў Слаўгарадскі. 30 лістапада 1961 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ржаўкаўскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў складзе Быхаўскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Слаўгарадскага раёна. 24 чэрвеня 1992 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Васькавіцкага сельсавета.
1625 год у гісторыі астраноміі
1625 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Тарнаватка (гміна)
Тарнава́тка (Tarnawatka) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тамашоўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тарнаватцы. Плошча гміны складае 82,66 км². Станам на 2004 год у гміне Тарнаватка пражывалі 4135 чалавек, шчыльнасць — 50 чал./км².
IC 2404
IC 2404 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Батальён КАП «Стоўбцы»
Батальё́н Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Сто́ўбцы» (польск.: Batalion KOP «Stołpce») — восьмы батальён Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, які размяшчаўся ў Стоўбцах у 1924—1939 гадах. У верасні 1939 года прымаў удзел у польскай абарончай вайне і баях з савецкімі войскамі падчас пахода Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь.
Гісторыя
На паседжанні палітычнага камітэта Рады міністраў Польскай Рэспублікі, якое адбывалася 21—22 жніўня 1924 года было прынята рашэнне аб стварэнні адмысловага ўзброенага фармавання для аховы ўсходняй мяжы, з прычыны чаго 12 верасня 1924 г. польскае Міністэрства вайсковых спраў выдала распараджэнне аб стварэнні Корпуса аховы памежжа, а 17 верасня таго ж года — дапаўненне з указаннем яго структуры. Адной з нагодаў для гэтага стаў напад на Стоўбцы, у ходзе якога дыверсійная банда ў складзе 100—150 злачынцаў напала на горад, у выніку чаго было забіта 10 чалавек.
На першым этапе арганізацыі гэтага вайсковага ўтварэння на падставе загада генеральнага штаба ад 27 верасня 1924 года была заснавана другая памежная брыгада, а ў яе складзе — восьмы памежны батальён. У склад батальёна ўвайшлі чатыры пяхотныя роты, дружына камандзіра батальёна і ўзвод сувязі. Штат служачых налічваў 25 афіцэраў, 200 унтэр-афіцэраў і 603 шараговых жаўнераў. Ва ўзбраенні знаходзіліся 2 станкавыя і 48 ручных кулямётаў, 48 мушкетонаў, 439 вінтовак, 280 карабінаў і 32 пісталеты. Транспартнымі сродкамі былі 15 конных вазоў, 1 матацыкл і 7 ровараў. Даўжыня ахоўванага батальёнам адрэзка мяжы складала 61 км, з іх ліку на адну роту даводзілася прыблізна 20 км, на стражніцу — 5 км.
У ліпені 1929 г. было прынята правіла, у адпаведнасці з якім адзінкі Корпуса аховы памежжа атрымлівалі назву згодна з мясцовасцю іх размяшчэння, у выніку чаго восьмы памежны батальён быў пераназваны ў батальён «Стоўбцы». Разам з тым, абавязковая нумарацыя адзінак корпуса захоўвалася да 1931 г., пакуль не была цалкам скасавана. На той час батальён быў узброены 702 вінтоўкамі Бярц’е ўзора 1916 г., 52 ручнымі кулямётамі «Шаша» ўзора 1915 г. і 2 станкавымі кулямётамі «Гочкіс» узора 1914 года.
На пачатку 1930-х г. адбылася рэарганізацыя частак Корпуса аховы памежжа «R.2», адным з вынікаў якой стала заснаванне кулямётных ротаў замест колішніх кулямётных узводаў, што і было здзейснена ў Стоўбцах. Пасля рэфармавання батальёна гэтая памежная адзінка стала складацца з камандавання, узвода сувязі, кулямётнай, выведвальнай і трох памежных ротаў.
Улетку 1936 года са складу батальёна «Івянец» была выключана другая памежная рота «Рубяжэвічы» і перададзена ў падпарадкаванне «Стоўбцаў» у якасці чацвёртай роты. У штаце служачых, па стане на лістапад таго ж года, налічваліся 22 афіцэры, 73 унтэр-афіцэры, 28 звыштэрміновых і 691 шараговых жаўнераў.
Загадам камандавання ад 23 лютага 1937 года была распачата першая фаза рэканструкцыі Корпуса аховы памежжа «R.3», у выніку чаго батальён атрымаў новую працу. Ён стаў адміністрацыйнай адзінкай для камандавання палка «Сноў», эскадрона кавалерыі «Стоўбцы», аднайменных роты сапёраў, ветэрынарнай лякарні, выведвальнай пляцоўкі і станцыі паштовых галубоў. Акрамя гэтага, адбыліся арганізацыйныя змены падраздзялення: з батальёна «Івянец» да «Стоўбцаў» у якасці пятай роты перайшла трэцяя памежная рота «Стасеўшчына», а застава «Лазовіцы» трэцяй памежнай роты «Смолічы» батальёна «Клецк» была пераведзена ў склад другой роты «Сейлавічы» стаўбцоўскага батальёна.
15 мая 1939 года падраздзяленне стала гаспадарчым аддзелам, у выніку чаго пасада кватэрмайстара была пераназвана ў пасаду намесніка камандзіра па гаспадарчых справах.
1 верасня 1939 года пачалася ўсеагульная мабілізацыя польскіх войскаў у сувязі з пачаткам абарончай вайны. Батальён «Стоўбцы» быў мабілізаванай адзінкай для камандавання 1-га батальёна 96-га пяхотнага палка, падрыхтоўка да мабілізацыі якога адбылася ўлетку таго ж года. 96-ы пяхотны полк увайшоў у склад 38-й пяхотнай дывізіі і працягнуў удзел у вайне.
Пасля ад’езду асабовага складу батальёна, ён быў адноўлены з прыцягваннем рэкрутаў і рэзервістаў і застаўся пад падпарадкаваннем палка «Сноў». Пасля гэтай рэканструкцыі падраздзяленне прыступіла да аховы дзяржаўнай мяжы працягласцю 94.902 км і працягвала дзейнічаць да 17 верасня, пакуль на яго не быў здзейснены напад з савецкага боку.
Напад на батальён
17 верасня 1939 г. батальён «Стоўбцы» пад кіраўніцтвам падпалкоўніка Станіслава Краеўскага распачаў баі з атакуючымі яго шостай і саракавой кавалерыйскімі дывізіямі, а таксама з шаснаццатым аддзяленнем памежных войскаў НКУС.
Пятую памежную роту «Стасеўшчына» атакавалі жаўнеры 16-га аддзялення памежных войскаў. Адна са стражніцаў роты, «Барздзі», здалася, у палон трапілі 14 служачых. Стражніца «Марозавічы» непрацяглы час абаранялася, але ўсё ж была захоплена, у зняволенні апынуліся 16 памежнікаў, у тым ліку параненыя, шэсць савецкіх вайскоўцаў таксама атрымалі раненні.
На чацвёртую роту «Рубяжэвічы» пачалі наступленне камбінаваныя падраддзяленні шаснаццатага аддзялення памежных войскаў і шостай кавалерыйскай дывізіі на чале з капітанам Лясоўскім. У 8.20 застава была захоплена, чатыры служачыя ўзяты ў палон. Стражніца «Алешкава» была абстраляна 16-ым аддзяленнем памежных войскаў і а сёмай гадзіне раніцы яна была ліквідавана, сем стражнікаў (з іх ліку адзін афіцэр) трапілі да няволі. Памежная застава «Баркоўшчына» падверглася атацы трэцяга эскадрона 145-га кавалерыйскага палка пад правадырствам лейтэнанта Воінава, у выніку чаго яна была занятая.
Памежныя адзінкі роты «Коласава» таксама сталі аб’ектамі напада з савецкага бока: заставу «Коласава» і ўзвод сувязі атакавала шаснаццатае аддзяленне памежных войскаў. Падчас сутыкнення з боку чырвонаармейцаў была выкарыстана артылерыя, дзякуючы чаму яны занялі будынкі амаль без стратаў. На стражніцу «Смалярня» напала тое ж аддзяленне, што і на «Коласава», прычым дзеля падаўлення супраціву служачых гарнізон закідалі гранатамі. Частка стражнікаў загінула, а іншая была захоплена ў палон (у тым ліку адзін афіцэр). Памежная застава ў вёсцы Сверынава здалася а восьмай гадзіне раніцы ў складзе 18 чалавек (з іх 1 паранены).
На другую роту «Сейлавічы» пачалося наступленне сямнаццатага аддзялення памежных войскаў, але падрабязных апісанняў падзеяў не захавалася, гэтак жа як і пра супраціў у роце «Мікалаеўшчына».
Іншыя службы батальёна, а таксама штаб камандавання, размешчаныя ў Стоўбцах, пакінулі горад раніцай 17 верасня, адыходзячы на захад, пры гэтым адбыліся сутыкненні з аддзяленнямі 11-й кавалерыйскай дывізіяй пад камандаваннем Андрэя Нікіціна. Праз тры дні польскія вайскоўцы са Стоўбцаў былі акружаны ў Міры і захоплены ў палон шостай дывізіяй Чырвонай Арміі.
Здарэнні
Захаваліся звесткі аб здарэннях на тэрыторыі, якую ахоўваў батальён з 6 па 28 студзеня 1925 г.:
Боўлінг-Грын (Кентукі)
Боўлінг-Грын (Bowling Green) — горад у ЗША, адміністрацыйны цэнтр акругі Уорэн, штат Кентукі. Насельніцтва — 67 067 чалавек (2007), трэці па колькасці ў штаце пасля Луісвіля і Лексінгтана.
Заснаваны амерыканскімі піянерамі ў 1798 годзе, Боўлінг-Грын быў часовай сталіцай Канфедэрацыі Кентукі падчас грамадзянскай вайны ў ЗША.
Энтамалогія
Энтамало́гія (з entoma, «насякомыя»; -логія, «навука») — раздзел заалогіі, які вывучае насякомых.
Паводле задач падзяляецца на агульную і прыкладную. Агульная, ці тэарэтычная, энтамалогія вывучае будову і жыццядзейнасць насякомых, іх індывідуальнае развіццё і эвалюцыю, разнастайнасць форм, размеркаванне на Зямлі ў часе і прасторы, узаемаадносіны з асяроддзем і інш. Прыкладная энтамалогія (ветэрынарная, лясная, медыцынская, сельскагаспадарчая) вывучае насякомых-паразітаў, крывасмокаў, пераносчыкаў хвароб жывёл, чалавека і раслін, шкоднікаў лясных і сельскагаспадарчых раслін, прадуктаў, а таксама карысных насякомых, якія даюць чалавеку мёд, шоўк, апыляльнікаў раслін, ворагаў шкоднікаў, глебаўтваральнікаў. Унутры энтамалогіі вылучаюць калеаптэралогію (вывучае цвердакрылых), лепідаптэралогію (лускакрылых), мірмекалогію (мурашак) і інш.
Сярод беларускіх энтамолагаў вядомыя Анатоль Іванавіч Радкевіч і Усевалад Анатолевіч Радкевіч.
Іон Георгэ Маўрэр
Іон Георгэ Іосіф Маўрэр (Ion Gheorghe Iosif Maurer,, Бухарэст, Румынія — , Бухарэст, Румынія) — румынскі дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр Румыніі ў 1961—1974.
Узнагароды і званні
Герой Румыніі (1974), двойчы Герой Сацыялістычнай Працы Румыніі (1962, 1974).
Быў узнагароджаны ордэнамі Кароны Румыніі (1945), Зоркі Румыніі (1947), «23 жніўня» 1-й ступені (1959), Тудора Уладзімірэску 1-й ступені (1966), ордэнам «Перамога сацыялізму» (1971) і ордэнам Зоркі Сацыялістычнай Рэспублікі Румынія 1-й ступені (1982).
Вёрынгсфосен
Вёрынгсфосен (Vøringsfossen) — вадаспад у Нарвегіі. З’яўляецца часткай ракі Б’ёрэю (нарв. Bjoreio або Bjoreia) у горадзе Эйдфіёрд ў фюльке Хордалан. Яго агульная вышыня — 182 метра, вышыня вольнага падзення вады — 145 метраў.
Узровень вады ў рацэ рэгулюецца ў адпаведнасці з патрэбамі электрастанцый, але ёсць патрабаванні для мінімальнага расходу вады 12 м³ вады ў секунду на працягу летняга сезону.
Алмалы (Кызылардзінская вобласць)
Алмалы — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Алмалінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 13 км на паўночны захад ад раённага цэнтра, сяла Шыелі. Код КАТА — 435235100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1494 чалавекі (773 мужчыны і 721 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1276 чалавек (648 мужчын і 628 жанчын).
Мужчынская зборная Беларусі па пляжным футболе
Мужчынская зборная Беларусі па пляжным футболе прадстаўляе Беларусь на міжнародных турнірах па пляжным футболе.
Дасягнення
Еўраліга Кваліфікацыя чэмпіянату свету па пляжным футболе (УЕФА)
Ірына Якаўлеўна Пяткун
Ірына Якаўлеўна Пяткун (нар., в. Новы Барсук Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці) — беларускі настаўнік і дзяржаўны дзеяч, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-га склікання.
Біяграфія
Скончыла Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. А. Куляшова па спецыяльнасці «Гісторыя» з дадатковай спецыялізацыяй «Савецкае права».
Працавала фасоўшчыкам у аптэцы № 53 г. Рэчыцы, настаўнікам гісторыі Караваціцкай сярэдняй школы, настаўнікам гісторыі і геаграфіі, намеснікам дырэктара па выхаваўчай рабоце Ровенска-Слабадской сярэдняй школы Рэчыцкага раёна, настаўнікам гісторыі сярэдняй школы № 11 г. Рэчыцы, намеснікам дырэктара па вучэбнай рабоце Рэчыцкага раённага ліцэя.
Дырэктар дзяржаўнай установы адукацыі «Рэчыцкі раённы ліцэй».
Дыпламант конкурсу «Лепшы кіраўнік установы агульнай сярэдняй адукацыі Гомельскай вобласці» (2012).
Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджана юбілейнымі медалямі «70 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», «70 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, ганаровымі граматамі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, упраўлення адукацыі Гомельскага аблвыканкама і Гомельскага абласнога камітэта прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя, дыпломам Беларускага саюза жанчын па выніках конкурсу «Жанчына года-2009» у намінацыі «За лідарства і паспяховае кіраўніцтва».
Маўрэр
Маўрэр — прозвішча.
Ромуцеўскі сельсавет
Ро́муцеўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Ромуці.
Дзядзька
Дзядзька — брат бацькі (дзядзька па бацьку) або маці (дзядзька па маці), а таксама муж цёткі. Калі мужчына прыходзіцца дзіцю дзядзькам, то яно, у сваю чаргу, яго пляменнік або пляменніца.
Стрыечны дзядзька — стрыечны брат бацькі або маці або муж стрыечнай цёткі. Адваротныя дачыненні — стрыечныя пляменнікі і пляменніцы.
Гэтае слова называе і любога дарослага мужчыну. Бывае зваротам.
Цётка
Цётка — сястра бацькі або маці, а таксама жонка дзядзькі. Іншымі словамі, цётка — жанчына для дзяцей свайго брата або сястры, а таксама для дзяцей брата або сястры свайго мужа.
Адваротнае дачыненне — пляменнік і пляменніца, г.зн. калі жанчына прыходзіцца дзіцю цёткай, то яно для яе пляменнік ці пляменніца.
Ёсць асаблівае слова для дзядзькавай жонкі: дзя́дзіна. Адам Багдановіч нават пішучы па-руску захоўваў гэтае слова.
Сяброўства
Сяброўства, таксама Дружба — бескарыслівыя асабістыя ўзаемаадносіны паміж людзьмі, заснаваныя на даверы, шчырасці, узаемных сімпатыях, агульных інтарэсах і захапленні. Абавязковымі прыкметамі дружбы з'яўляюцца давер і цярпенне. Людзей, звязаных паміж сабой сяброўствам, называюць сябрамі або дружбакамі.
Леанід Мікалаевіч Філіпенка
Леанід Мікалаевіч Філіпенка (5 сакавіка 1914, Варвараўка, цяпер Новаўкраінскі раён, Кіраваградская вобласць — 27 студзеня 2012, Віцебск) — Герой Савецкага Саюза (1945 год), удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Ганаровы грамадзянін Віцебска (1985 год).
Біяграфія
Нарадзіўся 5 сакавіка 1914 г у с. Варвараўка (цяпер Новаукраінскі раён Кіраваградскай вобласці) у сям’і селяніна. Украінец. Скончыў 8 класаў, рабфак у Віцебску. У 1933—1936 і 1940—1941 гг. працаваў на Віцебскай панчошна-трыкатажнай фабрыцы імя КІМ. У Чырвонай Арміі ў 1936—1940 гг. і з 1941.
Жонка
Жонка (сужэніца) — жанчына ў дачыненні да мужчыны, які знаходзіцца з ёй у шлюбе, г. зн. да мужа.
На побытавым узроўні адрозніваюць грамадзянскі шлюб і афіцыйны шлюб. Часам лічыцца, што калі мужчына супольна з жанчынай жывуць, вядуць гаспадарку і (альбо) маюць дзяцей, але не зарэгістравалі шлюб афіцыйна, то яны знаходзяцца ў грамадзянскім шлюбе. А калі зарэгістравалі — у афіцыйным шлюбе. Але гэта памылковае меркаванне. З пункту гледжання закону адрозніваюць грамадзянскі шлюб і царкоўны шлюб паводле месца рэгістрацыі ў дзяржаўных органах улады або ў царкве ці касцёле.
Сальвітэле
Сальвітэле (Salvitelle) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
IC 2405
IC 2405 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Рысь.
Леанід Мікалаевіч Філіпенка
Біяграфія
Удзельнік савецка-фінскай вайны (1939—1940). На фронце ў Вялікую Айчынную вайну з 1941 года на Заходнім, Ленінградскім, Данскім, Сталінградскім, Цэнтральным, 1-м, 2-м і 3-м Беларускім франтах. Скончыў франтавыя курсы падрыхтоўкі камандзіраў рот ў 1943 годзе. Удзельнік вызвалення Беларусі і Польшчы. Член ВКП (б)/КПСС з 1944 года. Вызначыўся ў баях на тэрыторыі Усходняй Прусіі. Батальён 413. стралковага палка (73-я стралковая дывізія, 48-я армія, 3-ці Беларускі фронт) пад камандаваннем капітана Філіпенка ў ноч на 17 лютага 1945 гады на падручных сродках фарсіраваў раку Пасаргэ ў раёне населенага пункта Грунеберг (6 км паўднёва ўсход горада Браневе, Польшча) і захапіў плацдарм. Байцы адбілі 4 контратакі танкаў і пяхоты суперніка. Утрымліваючы і пашыраючы плацдарм, яны забяспечылі пераправу праз раку падраздзяленняў палка і ўсёй дывізіі. Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена 19 красавіка 1945 года.
У 1946 годзе скончыў курсы «Стрэл». З 1960 гады падпалкоўнік Філіпенка — у запасе. Жыў у Віцебску. Працаваў начальнікам штаба грамадзянскай абароны фабрыкі. Памёр 27 студзеня 2012 года.
IC 2405
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сальвітэле
Насельніцтва складае 628 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 78 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 84020. Тэлефонны код — 0975.
Жонка
Блізкія азначэнні
Дзяржаўны грамадзянскі кодэкс Рэспублікі Беларусь дазваляе развод. У гэтым выпадку жанчына прымае адпаведны статус. Каталіцкі касцёл развод не дазваляе.
У хрысціянстве, калі жанчына дае афяру (зарок) бясшлюбнасці і паступае ў манастыр або кляштар, яе завуць нявестай Хрыста.
Сальвітэле
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Себасцьян.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
The Little Blues Band
The Little Blues Band — першы беларускі гурт, што пачаў граць класічны рытм-н-блюз.
Гурт створаны ўдзельнікам калектыва «Студия 7» (пазней вядомым як Бонда) Іванам Маркавым у 1991 годзе. Акрамя Маркава ля вытокаў новай каманды стаяў басіст Аляксандр Ванькевіч і барабаншчык Генадзь Дорфман. У 90-я гурт меў плотны канцэртны графік, выступаючы як па Беларусі, так і ў краінах СНД. Арыгінальны склад пратрымаўся да 2000 года. У 2004 годзе калектыў аднавіў канцэртную дзейнасць разам з барабаншчыкам Яўгенам Сафоненка (гурт Flat) і бас-гітарыстам Русланам Праўдай.
Тарногруд (гміна)
Тарно́груд (Tarnogród) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Білгарайскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тарногрудзе. Плошча гміны складае 114,25 км². Станам на 2006 год у гміне Тарногруд пражывалі 6,839 чалавек, шчыльнасць — 60 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 6 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 14 населеных пунктаў.
Kaltherzig
Kaltherzig — беларускі музычны праект з Мінска, які выконваў музыку ў сінт-гатычным накірунку.
Гісторыя
Kaltherzig у 2007 пачынаўся, як one-man праект (першапачаткова пад назвай KAlt). Заснавальнікам гурта з'яўляецца Аляксандр Круп, вядомы як лідар беларускага гурта Saudade, які выконваў музыку ў стылі love-metal.
KAlt
Праз год пасля заснаваньня да праекта далучылася вакалістка JadFeel. Пры яе удзеле была запісана першае прома «Sip The Entity» (жнівень 2008), а таксама рэалізаваны першыя жывыя выступы праекта на буйнейшым на прасторах СНД штогадовым фестывалі цёмнай культуры «Чорна Рада: Дзеці ночы» ў Кіеве ды легендарным пецярбургскім клубе Арктыка. Але супрацоўніцтва з JadFeel было нядоўгім. На змену ёй прыйшла Alice з Гомеля — праект з таго часу стаў геаграфічна раскіданы. Першым вынікам гэтага супрацоўніцтва быў падвойны інтэрнэт-сінгл «Separated». На ім прысутнічае першая беларускамоўная песня гурта пад назвай «Distant Love».
Kaltherzig
2010 год пачаўся для праекта папаўненнем складу. Да праекта далучылася Nika Noname, дагэтуль ня меўшая ніякага дачынення да гатычнай субкультуры і спяваўшая ў асноўным у рознага кшталту R'n'B праектах. Гэта дадало гучанню праекта новых адценняў і дынамікі. Акурат пасля гэтага, у маі праект вымушаны змяніць назву. Падчас перамоваў з лэйблам высветлілася, што гурт з такой назвай ужо існуе ў Германіі. У выніку з KAlt гурт ператварыўся ў Kaltherzig. Улетку было абвешчана аб пачатку супрацоўніцтва з нямецкім лэйблам «Batleth' Records». На ім у красавіку 2011 быў выдадзены дэбютны поўнафарматны альбом «The First Cold», куды ўвайшлі перазапісаныя песні з ранняй творчасці праекта, а таксама некалькі невыдадзеных ды новых песень. У верасні таго ж года выйшаў інтэрнэт-рэліз пад назвай «Dead/Angels», дзе апроч арыгінальных кампазіцый было некалькі рэміксаў ад польскіх Lily Of The Valley і Controlled Collapse, шведскага Waves Under Water, а таксама літоўскага Mirrors Of Mind. Дадзены сінгл вылучыўся тым, што ў адрозненні ад мінулых, дзе аўтарам усяго матэрыяла з'яўляўся Аляксандр Круп, аўтарам тэксту песні «Angels» стала Nika Noname.
Пасля гэтага ў дзейнасці калектыва адбыўся пэўны перапынак, але які быў скончаны ў 2012 годзе. У той жа час гурт пакінула Alice. У сакавіку 2014 года на нямецкім лэйбле «Cold Insanity Music» выдаецца альбом «Songs Made of Solitude and Pain», над каторым акрамя Аляксандра Крупа і вакалісткі Nika Noname (пакінула праект у працэсе запісу альбома) працавалі запрошаныя вакалісты Sven Rebentisch і Margret Aleshkevich. У снежні 2014 года гурт выпускае апошні альбом пад назвай «Greatest Love Songs Vol. 777». У рэліз увайшлі перазапісаныя лепшыя кампазіцыі, а таксама новыя песні і два кавера на Depeche Mode і HIM. Пасля рэліза Аляксандр Круп абвясціў пра творчы перапынак праекта, але ўжо ў 2015 годзе адначасова з прэзентацыяй кліпа на беларускамоўную песню «Distant Love» ён паведаміў аб канчатковым спыненні існавання калектыву.
Генрых фон Туна
Генрых фон Туна, Генрых Барт (Heinrich von Tunna; ? —, ) — трэці вялікі магістр Тэўтонскага ордэна ў 1208—1209 гадах.
Біяграфія
Паходзіў з Цюрынгіі, дзе яго сям’і належыў тытул ландграфаў. Меў шлюб, аднак пасля смерці жонкі. якая не пакінула нашчадкаў, адправіўся ў паломніцтва ў Святую Зямлю. Тут ён уступіў у склад Тэўтонскага ордэна і ўжо пасля каротка часу быў абраны вялікім магістрам. Працягваў палітыку свайго папярэдніка, накіраваную на станаўленне незалежнасці ордэна.
Памёр у горадзе Акра, верагодна тут і пахаваны.
Мікалай Міхайлавіч Забаўскі
Мікалай Міхайлавіч Забаўскі (,  — ) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (2000), прафесар (2011).
Біяграфія
У 1979 годзе скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя М. Горкага. Працаваў у Інстытуце гісторыі Акадэміі навук Беларусі (1987—1991 — малодшы навуковы супрацоўнік аддзела гісторыі Беларусі перыяду капіталізму, 1991—1993 — навуковы супрацоўнік аддзела гісторыі Беларусі XIX — пачатку XX стагоддзяў).
У 2002—2004 гадах — загадчык кафедры тэорыі і гісторыі культуры факультэта беларускай філалогіі і культуры, у 2004—2015 — дэкан гістарычнага факультэта БДПУ ім. М.Танка.
З’яўляўся членам Саветаў па абароне дысертацый пры БДПУ і БДУ, рэдакцыйных калегій навукова-метадычных часопісаў «Беларускі гістарычны часопіс», «Гісторыя і грамадазнаўства», «Весці БДПУ».
Пад яго навуковым кіраўніцтвам былі падрыхтаваныя і паспяхова абароненыя 2 доктарскія і 3 кандыдацкія дысертацыі.
Аўтар 3 манаграфій, 19 навукова-метадычных і 112 навуковых прац.
Ота фон Керпен
Верагодна паходзіў з беднай рыцарскай сям’і з Рэйнскай зямлі. Перыяд яго кіравання характэрызуецца змаганнямі за адасабленне і незалежнасць ордэна ад іншых ужо замацаваўшыхся духоўных ордэнаў, такіх як ордэн тампліераў і ордэн іянітаў.
Памёр і пахаваны ў Акры.
Галоўны корпус Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі
Галоўны корпус Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі — будынак у г. Горкі, размешчаны па адрасе вул. Мічурына, 5. Пабудаваны ў 1965 г. з цэглы.
Архітэктура
Будынак прамавугольны ў плане. Уключае 2 пяціпавярховыя і трохпавярховы аб’ёмы. Вырашаны ў лаканічных архітэктурных формах без дэкаратыўнага афармлення. Галоўны фасад рытмічна члянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі, уваход вылучаны казырком. У пяціпавярховых аб’ёмах размешчаны адміністрацыйныя памяшканні, аўдыторыі, кабінеты, лабараторыі, у трохпавярховым — актавая зала на 1000 месцаў.
Більдэрбергскі клуб
«Більдэрбе́ргскі клу́б», таксама Більдэрбергская група/канферэнцыя альбо Більдэрбергская група — штогадовая прыватная канферэнцыя 120—150 прадстаўнікоў еўрапейскай і паўночнаамерыканскай палітычнай эліты, экспертаў у прамысловасці, фінансах, навуцы і сродках масавай інфармацыі, заснаваная ў 1954 годзе прынцам Бернардам.
Праводзіцца ў дарагіх атэлях па ўсім свеце, найчасцей у Еўропе, а кожныя чатыры гады — у Канадзе або ЗША. Удзел у канферэнцыі адбываецца толькі па персанальных запрашэннях. Адну траціну ўдзельнікаў складаюць амерыканцы, іншыя — еўрапейцы і азіяты (японцы, карэйцы, сінгапурцы, тайваньцы, ганконгцы).
Пасяджэнні клуба
Більдэрбергскі клуб атрымаў сваю назву ад атэля «Більдэрберг» (Hotel de Bilderberg) у галандскім горадзе Остэрбек, дзе была праведзена першая канферэнцыя, якая доўжылася з 29 па 31 мая 1954 г. па ініцыятыве некалькіх чалавек, у тым ліку польскага палітыка ў выгнанні Джозефа Ретынгера і нідэрландскага прынца Бернарда. Занепакоеныя ростам антыамерыканізму ў краінах Заходняй Еўропы, яны прапанавалі правесці міжнародную канферэнцыю, на якой лідары еўрапейскіх краін і ЗША будуць збірацца з мэтай развіцця атлантызму — лепшага ўзаемаразумення паміж культурамі ЗША і Заходняй Еўропы, умацавання супрацоўніцтва ў палітычнай, эканамічнай сферы і па пытаннях бяспекі і абароны. Пасяджэнні клуба праходзяць у поўнай сакрэтнасці, па адмысловых запрашэннях, даты іх склікання ў друку не абвяшчаюцца. Арганізацыю нарад і бяспеку ўдзельнікаў бярэ на сябе тая краіна, на тэрыторыі якой збіраюцца більдэрбергеры — так іх сталі называць па назве гасцініцы «Більдерберг» у галандскім горадзе Остербек, дзе ў маі 1954 адбылося першае пасяджэнне клуба. Любая сустрэча більдербергераў, нягледзячы на поўную сакрэтнасць, выклікае вялікую цікавасць сусветнай грамадскасці. Немагчыма схаваць прыезд у адно месца вялікай колькасці вядомых людзей, сярод якіх — прэзідэнты, каралі, прынцы, канцлеры, прэм'ер-міністры, паслы, банкіры, кіраўнікі найбуйнейшых карпарацый. Тым больш, што кожны з іх прыязджае з цэлай світай сакратароў, кухараў, афіцыянтаў, тэлефаністаў і целаахоўнікаў. Штаб-кватэра Більдэрбергскага клуба змяшчаецца ў Нью-Ёрку, ў памяшканні Фонду Карнегі.
Бяспеку пасяджэння забяспечвае паліцыя і спецслужбы краіны, у якой праводзіцца пасяджэнне.
На сустрэчы не дапускаюцца староннія, адсутнічае прэса. Якія разглядаюцца пытанні і прымаюцца рашэнні, трымаецца ў строгай таямніцы. На сходах групы забаронена што-небудзь запісваць; забаронена рабіць заявы для прэсы і выдаваць дыскусіі, якія адбываюцца на гэтых сустрэчах.
Вядомыя словы Д. Ракфелера, сказаныя ім у 1993 годзе:
Члены ўрадаў
Пастаяннымі ўдзельнікамі Більдэрбергскай клуба з'яўляюцца або былі да смерці:
Палітыкі Расіі
Прымалі ўдзел у пасяджэннях:
Томас Вулнер
То́мас Ву́лнер (Thomas Woolner,  — г.) — англійскі скульптар і паэт. Адзін з членаў Брацтвы прэрафаэлітаў, блізкі сябар Альфрэда Тенісана. Нарадзіўся ў Сафалку, Англія, з 1843 года выстаўляў свае працы ў Каралеўскай Акадэміі мастацтваў. У 1875 абраны ў члены Каралеўскай Акадэміі.
Томас Вулнер не падзяляў любоў прэрафаэлітаў да Сярэднявечча, але цалкам згаджаўся з прынцыпам «вернасці прыродзе», які абвясціў яшчэ Джон Роскін. У сваіх працах Вулнер з самага пачатку надаваў асаблівую ўвагу мастацкай дэталі. Набыў славу дзякуючы сваім бюстам і гравюрам. На нейкі перыяд быў вымушаны эмігрыраваць у Аўстралію, але потым вярнуўся ў Вялікабрытанію, дзе заявіў пра сябе як скульптар і гандляр творамі мастацтва. Найбольш вядомыя скульптуры — «Цывілізацыя» (Civilisation) і «Віргілія», дзе Вулнер спрабаваў адлюстраваць напружаны стан чалавека і дынаміку чалавечага пачуцця. Віргілія(Virgilia) — жонка галоўнага героя ў трагедыі Уільяма Шэкспіра «Карыялан» (Coriolanus), Шэкспір запазычаў сюжэт рукапісу Плутарха, які распавядае пра рымскага генерала Карыялана (V стагоддзе) і яго барацьбу з мяцежнікамі.
Вулнер быў таксама паэтам, які набыў у свой час пэўную вядомасць. Яго ранняя паэма — «Мая прыгожая лэдзі» (My Beautiful Lady), апублікаваная ў часопісе «Парастак» (1850) — тыповы плод прэрафаэліцкай творчасці. Пасля ён адмаўляецца ад прэрафаэлітызму ў карысць класічных формаў: «Пігмаліён» (Pygmalion), «Сілен» (Silenus) і іншыя познія вершы.
Працуючы над статуяй Пака, Вулнер правёў параўнальнае даследаванне формы вушной ракавіны чалавека і жывёл, у выніку якога ўпершыню апісаў структуру, якая пазней атрымала назву «дарвінава бугарка».
Літаратура
Darwin Ch. The descent of man and selection in relation to sex. Vol. 1. London: J. Murray, 1871.
Эмі Нётэр
Амалія Эмі Нётэр (Amalie Emmy Noether;, Эрланген, Германія — , Брын-Мор, Пенсільванія, ЗША) — нямецкі матэматык, адна з заснавальнікаў абстрактнай алгебры.
Біяграфічныя звесткі
Скончыла Эрлангенскі ўніверсітэт (1902), дзе першай з жанчын Германіі атрымала ступень доктара навук (1907). У 1922—1933 гадах прафесар Гётынгенскага ўніверсітэта, у 1928—1929 гадах выкладала ў Маскоўскім універсітэце. З 1933 года прафесар жаночага каледжа ў г. Брын-Мор (ЗША).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па алгебры (тэорыі ідэалаў, гіперкамплексных сістэм, дыферэнцыяльных інварыянтаў і інш.). Увяла паняцце групы з аператарамі, даказала тэарэму аб гомеамарфізмах і ізамарфізмах, развіла агульную тэорыю выключэння і тэорыю алгебраічных мнагастайнасцей. Сфармулявала адну з фундаментальных тэарэм тэарэтычнай фізікі (тэарэма Нётэр).
Жан-Батыст Лавастр
Жан-Батыст Лавастр (Jean-Baptiste Lavastre,  — ) — французскі мастак-пейзажыст і сцэнограф.
Біяграфія
Вучань Эдуара Дэплешэна з 1854 года, потым яго партнёр з 1864 па 1870 год. Яны былі аўтарамі дэкаратыўных карцін у буфеце станцыі Пераш у Ліёне ў 1868 годзе. Жан-Батыст Лавастр пераняў майстэрню разам са сваім братам Жазефам Антуанам (1828—1883) і Эжэнам Карпезам. Яны працавалі для Оперы Гарнье, а таксама для Камеды Франсэз і Аперы-Камік у Парыжы.
На замову Аперы Ле Пелецье ён распрацаваў дэкарацыі, у прыватнасці, для опер «Гамлет» Амбруаза Тама, «Дон Жуан», «Афрыканка» Джакома Меербера. Апера-Камік, столь якога ён намаляваў, абавязаны яму таксама дэкарацыямі для оперы «Жан дэ Нівель» і дэкарацыямі леса для опера «Лакмэ» (абедзве Леа Дэліба), «Манон» Жуля Маснэ і «Казкі Гофмана» Жака Афенбаха.
Жан-Батыст Лавастр з’яўляецца аўтарам столі.
Канкубіна
Канкубіна — у старажытнасці: жанчына, якая жыве з мужчынам у адкрытай, несхаванай і звычайна працяглай сексуальнай сувязі. У адрозненне ад шматжонства, яна і народжаныя ад такой сувязі дзеці не мелі права на спадчыну бацькі. Другое адрозненне - адсутнасць вясельнай цырымоніі і адсутнасць прэтэнзій мужчыны ў выпадку, калі жанчына-канкубіна сыдзе да іншага.
Рымскае права
У рымскім праве пастаяннае (не выпадковае) дазволенае законам сужыццё мужчыны і жанчыны. Канкубіна не падзяляла сацыяльнага становішча мужа. Акрамя таго, мужчына ў рэспубліканскую эпоху мог складацца і ў законным шлюбе, і ў канкубінаце (з рознымі жанчынамі).
Гідэнзэ
Гідэнзэ, Гідэнзе (Hiddensee) — востраў на поўдні Балтыйскага мора. Уваходзіць у склад германскай зямлі Мекленбург-Пярэдняя Памеранія. Плошча - 19,02 км². Насельніцтва (2017 г.) — 1000 чалавек.
Геаграфія
Востраў Гідэнзэ месціцца на захад ад большага па памерах вострава Руген. Адлучаны ад яго шэрагам праліваў і заліваў, у самым вузкім месцы ўсяго на 480 м. Выцягнуты з поўначы на поўдзень на 17 км. Найбольшая шырыня — 1,97 км, найменьшая шырыня — 125 м. Найвышэйшы пункт — пагорак Бакенберг (72 м) на поўначы.
Гідэнзэ — адносна маладое ўтварэнне з пункту гледжання геалогіі. Пачаў фарміравацца ў апошні ледавіковы перыяд у выніку адкладанняў ледавіка. Абрысы ўзбярэжжа, блізкія да сучасных, узніклі толькі пасля нашай эры. Пясчаная частка берага вельмі няўстойлівая, у нашы дні на поўначы скарачаецца з хуткасцю каля 30 см у год. Для абароны берага ад мора ўзводзяцца дамбы.
Клімат мяккі марскі. Дзякуючы сталым вятрам назіраецца 2168 сонечных гадзін у год. Сярэднегадавая тэмпература каля +8°C. Сярэдняя гадавая колькасць ападкаў 540 мм.
Гісторыя
Найстаражытнейшым сведчаннем прысутнасці чалавека на Гідэнзэ з'яўляецца пахаванне германскай жанчыны, якое датуецца III ст. н. э. У VII ст. тут пасяліліся славяне. Лічыцца, што сучасная назва вострава паходзіць ад імя нарвежскага караля Хедына. Упершыню яна ўзгадваецца Саксонам Граматыкам, прысутнічае ў Малодшай Эдзе.
13 красавіка 1296 г. руянскі князь Візлаў II перадаў Гідэнзэ цыстэрцыянцам, якія заснавалі на ім абацтва Святога Мікалая. Яно было ліквідавана ў 1536 г. у выніку Рэфармацыі. Востраў быў падпарадкаваны Памераніяй. Падчас Трыццацігадовай вайны пацярпелі знакамітыя лясы Гідэнзэ, спаленыя, каб не дазволіць вываз драўніны ў Данію. У 1648 - 1815 гг. уваходзіў у склад Швецыі.
У 1815 - 1945 гг. Гідэнзэ знаходзіўся пад катролем Прусіі. У 1864 - 1872 гг. берагавая лінія моцна пацярпела ад штармоў. Каб узнавіць яе, была пабудавана дамба, ствараліся штучныя лесанасаджэнні. У 1939 г. усе паселішчы вострава былі аб'яднаны ў адзіны муніцыпалітэт.
У 1945 г. часова заняты савецкімі войскамі. Пасля заканчэння II Сусветнай вайны ў складзе Мекленбурга-Пярэдняй Памераніі.
Інфраструктура
Населены пераважна паўночная і паўднёвая часткі вострава. Поўдзень займае птушыны запаведнік.
Фітэ, Клостэр і Ноендорф злучаны паромнымі пераправамі з Ругенам і Штральзундам. На востраве забаронены рух прыватных аўтамабіляў. Мясцовыя жыхары карыстаюцца коннымі вазамі. Працуе муніцыпальны транспарт.
Асноўныя галіны эканомікі: турызм і сельская гаспадарка.
У Фітэ ёсць адзіная на востраве сярэдняя школа і дом мясцовага нацыянальнага парка. У Клостэры працуе музей і археалагічная выстава.
Тормес
Тормес (Tormes) — рака ў Іспаніі, прыток Дуэра. У горадзе Саламанка цераз Тормес перакінуты старажытны арачны мост; 15 арак захаваліся з часоў Старажытнага Рыма. Вышэй Саламанкі па цячэнні — горад Альба-дэ-Тормес, ядро вотчын герцагаў Альба.
У сувязі з недахопам вады ў летнія месяцы было вырашана збудаваць у 1960 годзе вадасховішча аб’ёмам м³, якое забяспечвае людзей улетку вадой, а ўзімку засцерагае ад паводак. На рацэ збудавана яшчэ адно вадасховішча, утворанае найвышэйшай плацінай Іспаніі.
Dendrochirotida
Dendrochirotida — атрад ігласкурых з класа.
Біялагічнае апісанне
Гэты вялікі і шырока распаўсюджаны атрад аб’ядноўвае найбольш прымітыўных прадстаўнікоў дадзенага класа, якія валодаюць лепш выяўленай пяціпрамянёвай сіметрыяй, дрэвападобнымі шчупальцамі і амбулакральнымі ножкамі, якія маюць прысоскі і служаць для руху. Асноўная маса відаў гэтага атрада жыве галоўным чынам у прыбярэжных водах і на глыбінях да 500-1000 м, і толькі адзінкавыя віды апускаюцца на больш значную глыбіню. У рамках гэтага атрада можна назіраць галатурый з вельмі разнастайнай формай цела, надзвычай прыстасаваных для пражывання ў розных умовах. Самым буйным відам атрада з’яўляецца Cucumaria frondosa з даўжынёй цела да 60 см.
Ржаўкаўскі сельсавет
Ржа́ўкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Ржаўка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Урэцкі сельсавет у складзе Прапойскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Урэчча. 21 кастрычніка 1924 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Ржаўка, сельсавет перайменаваны ў Ржаўкаўскі (Ржаўскі) сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Прапойскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 23 мая 1945 года Прапойскі раён быў перайменаваны ў Слаўгарадскі. 30 лістапада 1961 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Кульшыцкага сельсавета.
Лясгасп (Кызылардзінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 128 чалавек (56 мужчын і 72 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 91 чалавек (50 мужчын і 41 жанчына).
Петкуноўшчына
Петкуно́ўшчына (, Петкуновщина) — хутар у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
IC 2406
IC 2406 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Рак.
ФК Манака
«Манака» (Monaco) — футбольны клуб з горада Фанвіей, княства Манака. Клуб быў заснаваны ў 1924 годзе, зараз гуляе ў Лізе 1, найвышэйшым дывізіёне французскага футбола. Каманда гуляе свае хатнія матчы на ​​стадыёне «Луі II» у Фанвіей.
Нягледзячы на тое, што клуб размяшчаецца ў Манака, клуб лічыцца французскім, бо знаходзіцца ў французскай сістэме футбольных ліг і таму, што Княства Манака не з’яўляецца членам УЕФА. «Манака» з’яўляецца адным з самых паспяховых клубаў у Францыі, заваяваўшы восем чэмпіёнскіх тытулаў і атрымаўшы перамогу ў пяці розыгрышах Кубка Францыі. Клуб таксама рэгулярна выступае ў еўрапейскіх футбольных спаборніцтвах, заняўшы другое месца ў гэткіх турнірах, як Кубак уладальнікаў кубкаў і Ліга чэмпіёнаў у 1992 і 2004 гадах адпаведна.
Найбольш паспяховымі гадамі клуба лічацца 1970-я і канец 1980-х. Найбольш выбітнымі галоўнымі трэнерамі клуба з’яўляюцца Люсьен Ледзюк і Арсен Венгер, пад кіраўніцтвам якіх клуб быў адным з лідараў еўрапейскага футбола. Традыцыйнымі колерамі «Манака» з’яўляюцца чырвоны і белы, што адпавядае колерам сцяга княства. «Манака» з’яўляецца членам Асацыяцыі еўрапейскіх клубаў. У снежні 2011 года дзве трэці акцый клуба былі прададзены інвестыцыйнай групе на чале з расійскім мільярдэрам Дзмітрыем Рыбалоўлевым.
Пры фінансавай падтрымцы Рыбалоўлева, клуб набыў некалькі знакамітых ігракоў, у тым ліку Радамеля Фалькаа, Жуана Матынью, Хамеса Радрыгеса і Рыкарду Карвалью, якія дэбютавалі за клуб у сезоне 2013/14.
Гісторыя
Футбольны клуб «Манака» быў заснаваны 23 жніўня 1924 года як аб’яднанне шматлікіх мясцовых клубаў, заснаваных у Францыі і ў княстве. Першыя гады клуб праводзіў у аматарскіх рэгіянальных спаборніцтвах французскага дэпартамента Праванс-Альпы-Лазурны бераг, хутка павышаючыся ў сістэме ліг у 1920-х гадах. У 1933 годзе «Манака» быў запрошаны ў Федэрацыю футбола Францыі, атрымаўшы такім чынам прафесіянальны статус. Аднак дэбют клуба ў друім дывізіёне атрымаўся правальным, паколькі каманда была адкінута ў аматарскую лігу на наступны год. Да 1948 года «Манака» паўторна набыў прафесійны статус і вярнуўся ў французскі другі дывізіён, трывала сканчваючы сезон уверсе табліцы. З гэтым вынікам сталых намаганняў у прасоўванні да французскага першага дывізіёна «Манака» ў 1953 годзе атрымала права выступаць у найвышэйшай лізе французскага першынства.
У 1960 годзе першы знакавы трэнер «Манака» Люсьен Ледзюк, прывёў клуб да яго першага прафесійнага трафея, Кубка Францыі. У фінале спаборніцтва манегаскі нанеслі паражэнне клубу «Сент-Эцьен» з лікам 4:2 у дадатковы час. Гэты першапачатковы поспех быў палепшаны ў наступным годзе, калі клуб атрымаў перамогу ў чэмпіянаце Францыі ў першы раз у сваёй гісторыі, атрымаўшы права на ўдзел у Кубку еўрапейскіх чэмпіёнаў. Ледзюк пасля прывёў клуб да першага залатога дубля ў 1963 годзе. Пасля ад’езду Ледзюка ў 1963 годзе, «Манака» замацаваўся ў сярэдзіне табліцы лігі на працягу большай часткі наступнага дзесяцігоддзя. У 1975 годзе Жан-Луі Кампара, сын былога прэзідэнта Шарля Кампара, стаў старшынёй клуба. У сваім другім сезоне, ён вярнуў у клуб Ледзюка, які адразу ж заваяваў клубу выхад у першы дывізіён у 1977 годзе і выйграў чэмпіянат краіны на наступны год. Ледзюк пасля пакінуў клуб зноў у 1979 годзе. Новымі трэнерамі пачаргова былі Люсьен Мюлер і Жэрар Банід, абодва з якіх не здолелі спыніць падзенне клуба.
У пачатку 1980-х гадоў клуб зноў пачаў дабівацца поспехаў у нацыянальных спаборніцтвах. «Манака» атрымліваў тытулы амаль кожны другі год, гэта значыць Кубак Францыі ў 1980 годзе і 1985 годзе, чэмпіянат Францыі ў 1982 годзе, удзел у фінале Кубка Францыі ў 1984 годзе. У сезоне 1985/86, «Манака» перамог «Бардо» з лікам 9:0, што і да сённяшнага дня з’яўляецца адной з самых вялікіх перамог у гісторыі клуба.
Склад
Станам на жнівень 2023 года.
Герман Вейль
Герман Клаус Гуга Вейль (ням.: Hermann Klaus Hugo Weyl;, Эльмсхорн, Шлезвіг-Гольштэйн, Германская імперыя — , ) — нямецкі матэматык.
Скончыў Гётынгенскі ўніверсітэт (1908). Вучань Д. Гільберта. У 1913—1930 гадах — прафесар Вышэйшай тэхнічнай школы Цюрыха, у 1930—1933 гадах — прафесар Гётынгенскага ўніверсітэта, у 1933 пасля прыходу да ўлады фашыстаў эміграваў у ЗША, працаваў у Прынстане ў Інстытуце перспектыўных даследаванняў (Institute for Advanced Study).
Тарновец (гміна)
Тарно́вец (Tarnowiec) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ясельскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тарноўцы. Плошча гміны складае 62,5 км². Станам на 2011 год у гміне Тарновец пражывалі 9183 чалавекі, шчыльнасць — 147 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 17 населеных пунктаў.
Сан-Грэгорыа-Ман’ё
Сан-Грегорыа-Ман'ё (San Gregorio Magno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 4533 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 93 чал./км². Займае плошчу 49 км². Паштовы індэкс — 84020. Тэлефонны код — 0828.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рыгор I.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Андрэй Сямёнавіч Пешчанка
Біяграфія
Да вайны працаваў у майстэрнях Віцебскага палітэхнікума і на заводзе імя Кірава ў Віцебску. У 1941 годзе скончыў Віцебскі аэраклуб. У Чырвонай Арміі з 1941 года. Скончыў Чарнігаўскую ваенную авіяцыйную школу пілотаў (1942). У Вялікую Айчынную вайну з 1943 г. на 1-м і 2-м Украінскіх франтах, удзельнік вызвалення Украіны, Польшчы, Румыніі, Венгрыі, Аўстрыі, Чэхаславакіі. Камандзір звяна штурмавога авіяпалка лейтэнант А. С. Пешчанка зрабіў 150 баявых вылетаў. Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена 15.05.1946 г. (медаль № 9062).
Пасля вайны да 1962 года А. С. Пешчанка служыў у Савецкай Арміі, у 1951 годзе скончыў Вышэйшыя лётна-тактычныя курсы ўдасканалення лётнага саставу. Звольніўся ў запас у званні палкоўніка. Да 1991 г. на гаспадарчай рабоце (працаваў у Мінску на заводзе ЭВМ).
Памёр 27 студзеня 2006 г. Пахаваны на Усходніх могілках у Мінску.
Узнагароды
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 15 красавіка 1999 г. № 217 узнагароджаны ордэнам «За службу Радзіме» 3-й ступені.
Рыкарду Карвалью
Рыкарду Алберту Сілвейра Карвалью (Ricardo Alberto Silveira Carvalho; нар., Амаранты, Партугалія) — былы партугальскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Партугаліі (2003—2016).
Кар’ера
У 2004—2010 гадах — у складзе «Чэлсі».
Партугалія замяніла Італію ў якасці асноўнай замежнай сілы клуба з прыходам трэнера Жазэ Маўрынью. Цэнтральны абаронца быў проста неабходны, і новы трэнер узяў таго абаронцу, якому давяраў больш за ўсё. Рыкарду, які гуляў ключавую ролю ў «Порту» ў тыя два паспяховыя гады, калі каманда заваявала мноства ўзнагародаў і тытулаў, заняў месца Марселя Дэсаі. «Чэлсі» вельмі рады мець у сваіх шэрагах такога абаронцу, за якім палявалі шматлікія трэнеры футбольных клубаў, уключаючы «Рэал Мадрыд». Гэты цэнтральны абаронца вылучаецца не толькі актыўнай працай ног, але і выдатнай гульнёй галавой. Дзівосная гульня Рыкарду з’явілася ўпрыгожваннем Еўра-2004, дзе ён быў у складзе сімвалічнай зборнай, складзенай УЕФА.
Кар’ера Рыкарду пачалася ў «Леса». Перад тым, як патрапіць у «Порту», ён быў аддадзены ў арэнду ў «Віторыю Сетубал», а затым у «Алверку». Аднак, калі ветэран каманды «Порту» цэнтральны абаронца Жоржу Кошта быў на паўгода аддадзены ў «Чарльтан», Карвалью прадставіўся шанц давесці, што ён выдатны ігрок, дзверы да поспеху для Рыкарду расхінуліся, і да яго нетутэйша па-сучаснасці міжнароднае прызнанне. Ён стала гуляў у Лізе чэмпіёнаў за «Порту», а ў апошні сезон заняў месца Фернанда Коўту ў зборнай Партугаліі на Еўра-2004 пасля паражэння ў матчы з Грэцыяй.
28 мая 2013 года «Манака» пацвердзіў на сваім сайце, што яны склалі дагавор з Рыкарду. Пераход Карвалью быў дасягнуты на правах вольнага агента, бо пагадненне з мадрыдскім «Рэалам» сканчвалася 1 ліпеня 2013 года. Карвалью падпісаў гадавы кантракт з «Манака», з магчымасцю падоўжыць яго яшчэ на адзін год. У 2014 Карвалью вярнуўся ў зборную Партугаліі, якую пакінуў пасля 2011 года, і ў яе складзе стаў чэмпіёнам Еўропы 2016. У жніўні 2016 года «Манака» абвясціў аб раставанні з Карвалью.