cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кваліфікацыя да чэмпіянату свету па снукеры 2014
Трэці дзень (10 красавіка)
У дзённай сесіі трэцяга гульнявога дня кваліфікацыі былі праведзены першыя часткі яшчэ дзесяці матчаў. Джэймі Коўп выйграў восем стартавых фрэймаў паядынку супраць Джона Эстлі, а доўгая дзявятая партыя засталася за яго сапернікам. Алекс Борг з Мальты пры ліку 3:2 у матчы супраць 35-га сеянага турніру шатландца Маркуса Кэмбэла выйграў чатыры апошнія фрэймы сесіі, зрабіўшы сэнчуры ў 110 ачкоў, і ўсталяваў на табло лік 7:2 на сваю карысць. Робі Уільямс павёў 5:0 у паядынку супраць кітайскага снукерыста Лю Чуана, але да канца сесіі азіят здолеў скараціць адставанне да 3:6. Іншы кітаец Цянь Пэнфэй добра пачаў сустрэчу з прадстаўніком Фінляндыі Робінам Халам, выйшаўшы наперад з лікам 4:1, але яго 39-гадовы праціўнік здзейсніў камбэк і пакінуў за сабой чатыры заключныя партыі сесіі з брэйкамі ў 64 і 58 балаў. У матчы Джоэля Уолкера і Джэймі Джонса з Уэльса пры ліку 2:2 англічанін выйграў чатыры фрэймы запар з падыходамі ў 80 і 55 балаў і скончыў сесію з лікам 6:3 на сваю карысць. Лука Брэсэль з Бельгіі таксама правёў выдатны адрэзак матча супраць кітайскага іграка Юя Дэлу. Пры ліку 1:2 ён выйграў пяць партый запар з серыямі ў 55, 75, 69 і 63 ачкі і, прайграўшы апошні фрэйм, скончыў сесію з лікам 6:3.
Чацвёрты дзень (11 красавіка)
Выбылі: Джон Эстлі (98),  Маркус Кэмбэл (35),  Лю Чуан (51),  Цянь Пэнфэй (52),  Джэймс Кэхіл (113),  Джоэль Уолкер (82),  Юй Дэлу (48),  Роры Мак-Лаўд (47),  Чэнь Чжэ (79),  Мічэл Трэвіс,  Віні Калабрэзэ (106),  Лі Хан (93),  Дэйв Харальд (57),  Джэк Лісоўскі (39),  Джымі Уайт (61),  Рыс Кларк,  Скот Дональдсан (65),  Аляксандр Урсенбахер (118),  Джэрард Грын (60),  Рос М’юр (101),  Энтані Хэмілтан (40)
Падчас дзённай сесіі чацвёртага гульнявога дня кваліфікацыі чэмпіянату свету 10 пар, якія згулялі пачаткі сваіх матчаў 10 красавіка, працягвалі паядынкі. Джэймі Коўп выканаў соценны брэйк, 103 ачкі, і хутка давёў матч супраць Джона Эстлі да перамогі з лікам 10:2. 44-гадовы мальтыец Алекс Борг таксама не дазволіў 41-гадоваму шатландскаму іграку Маркусу Кэмбэлу пачаць камбэк і выйшаў у трэці раўнд з лікам 10:4. 67-ы сеяны Робі Уільямс таксама выйшаў у наступны круг чэмпіянату, нягледзячы на брэйкі яго саперніка, Лю Чуана, у 57, 127 і 65 ачкоў, якія ён аформіў у другой сесіі. 115-ы нумар пасеву Робін Хал правёў цудоўную сесію і з серыямі ў 91, 98, 50, 49, 62 і 65 балаў давёў да перамогі паядынак супраць кітайца Цяня Пэнфэя з лікам 10:6. 36-ы сеяны Том Форд перамог Джэймса Кэхіла з лікам 10:6 і серыяй у 70 ачкоў у заключнай партыі. Джэймі Джонс з Уэльса, які быў у чвэрцьфінале чэмпіянату свету 2012 года, прайграваў 82-му сеянаму Джоэлю Уолкеру пасля першай сесіі з лікам 3:6. У пачатку другой паловы паядынку англійскі ігрок павялічыў свой адрыў да ліку 9:4, але валіец здзейсніў гераічны камбэк і з брэйкамі ў 101, 70 і 60 ачкоў выйграў шэсць фрэймаў матча запар, уключаючы вырашальную партыю. Лука Брэсэль гуляў не настолькі выдатна як у папярэдні дзень, але гэтага яму хапіла, каб давесці паядынак супраць 48-га сеянага турніру Юя Дэлу да перамогі з лікам 10:7. Майкл Уослі, які выйграваў у 47-га сеянага Роры Мак-Лаўда 5:4 пасля першай сесіі, узяў 3 стартавыя фрэймы з брэйкамі ў 54, 65 і 66 ачкоў, а пазней давёў матч да перамогі з лікам 10:6 і серыяй у 60 балаў у пятнаццатай партыі. 37-ы сеяны турніру Марк Джойс таксама выйграў пуцёўку ў трэці кваліфікацыйны раўнд, перайграўшы кітайскага снукерыста Чэня Чжэ з лікам 10:8. Яшчэ адзін ігрок з Кітая Лі Хан у матчы супраць індыйца Панкая Адвані выйграў першую сесію з лікам 6:3, а ў пачатку другой паловы сустрэчы наблізіўся да перамогі, зрабіўшы лік 8:5 з серыямі ў 61 і 85 балаў. Яго сапернік здолеў пачаць дамінаванне каля стала і, выйграўшы пяць з шасці апошніх фрэймаў з найвышэйшай серыяй у 67 балаў, выйшаў у трэці круг кваліфікацыі.
Пяты дзень (12 красавіка)
Выбылі: Лука Брэсэль (71),  Курт Мэфлін (41),  Альфрэд Бёрдэн (46),  Адыт’я Мехта (59),  Алекс Борг (117),  Крэйг Стэдмэн (80),  Энтані Мак-Гіл (44),  Пітэр Лайнс (55)
Сёмы дзень (15 красавіка)
Выбылі: Грэм Дот (18),  Джэймі Джонс (45),  Дэчават Пумджаенг (54),  Джымі Робертсан (53),  Эндру Хігінсан (33),  Мэцью Стывенс (20),  Марк Кінг (27),  Марк Уільямс (19)
Восьмы дзень (16 красавіка)
Выбылі: Лі Янь (84),  Сцюарт Кэрынгтан (96),  Мэцью Сэлт (58),  Лян Вэньбо (22),  Роберт Мілкінс (17),  Бэн Вуластан (28),  Пітэр Эбдан (25),  Фергал О’Браен (32)
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі ў кваліфікацыі чэмпіянату. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Араганіт
Араганіт (ад Арагон — рэгіён у Іспаніі) — мінерал, адзін з натуральных паліморфаў карбанату кальцыю (CaCO3).
Араганіт — нестабільная фаза карбанату кальцыю, і за тэрмін каля 10—100 млн гадоў відазмяняецца да кальцыту. Трансфармацыі араганіту ў кальцыт спадарожнічае павелічэнне аб'ёму пароды.
Малі Макраны
Малі Макраны (Малі́ Мокря́ни) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Паўвостраў
Паўво́страў — участак сушы, які ўразаецца ў водную прастору; з трох бакоў абкружаны вадой, з чацвёртага боку злучаецца з масівам сушы (мацерыка, вострава).
Большасць паўвастравоў — просты працяг мацерыка (Апенінскі і Балканскі п-вы ў Еўропе, Малая Азія і Індакітай у Азіі, Самалі ў Афрыцы, Лабрадор і Аляска ў Паўночнай Амерыцы). Іншыя паўвастравы раней былі астравамі, а потым далучыліся да мацерыкоў (Індастан, Камчатка, Крымскі, Малака, Фларыда). Самы вялікі паўвостраў Зямлі — Аравійскі.
Еклезіяст (Скарына)
Еклезіяст («Еклесиастесъ, или Соборникъ премудрого царя Саломона») — пражскае выданне Скарыны, якое выйшла ў свет 2 студзеня 1518 года.
NGC 4397
NGC 4397 — патройная зорка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Еклезіяст (Скарына)
Змест кнігі
Выданне адкрываецца тытульным лістом з гравюрай і назвай кнігі («Зуполъне выложеный на рускый языкъ докторомъ Францискомъ Скорининымъ сыномъ с Полоцка…»). На першым і другім аркушы даецца «Предисловие доктора Франъциска Скорины въ книгу Премудраго Саломона рекомую Еклесиастесъ». У прадмове Скарына гаворыць пра 3 кнігі, якія напісаў Саламон: Еклезіяст, Прытчы Саламона і Песні Песняў, прыводзіць іх яўрэйскія, грэчаскія, лацінскія і рускія назвы. Расказваючы пра змест кнігі Прытчаў, Скарына спасылаецца на ўласную прадмову і коратка выкладае сэнс кнігі: "О науце людей младых, якобыотецъ сына научаючи единаго каждого особно". Далей распавядаецца пра сэнс кнігі Еклезіяста, аўтар даводзіць, што Саламон "пишет о науце всех людей посполите сущих в летех мужества, приводячи им на паметь суету, беду и працу сего света". Асноўная думка кнігі паводле Скарыны - "Суета над суетами все суетно и утиснение духово". Асветнік паказвае марнасць знасці сэнс жыцця "в царствах и в пановании", в "богатстве и в скарбах", "в роскошном ядении и питии и в любодеянии". Скарына тлумачыць назву кнігі, перакладаючы яе як Саборнік: "Нарицается же сия книга Соборник, понеже не ко всему собору людей, а не единаго человека мысль и кохание являеть, но всего собора". Пасля на аркушах 3-18-м даецца тэкст усіх 12 раздзелаў кнігі, а на апошнім аркушы — пасляслоўе.
NGC 4397
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Еклезіяст (Скарына)
Друкарскія асаблівасці выдання
Кніга выдадзена на царкоўна-славянскай мове беларускай рэдакцыі. Фармат выдання — у чвэрць аркуша, аб'ём — 18 аркушаў, якія сабраны ў адзін сшытак. Набор выкананы пражскім шрыфтам Скарыны — у 10 радкоў вышынёй 75 мм, на паласе — 22 радкі. Сігнатура адсутнічае. Фаліяцыя на верхнім баку аркуша ўверсе злева. Выданне ўпрыгожана 1 гравюрай, 2 застаўкамі і 14 ініцыяламі. На тытульным лісце змешчана ілюстрацыя «Саламон і царына Саўская». Перад асноўным тэкстам надрукавана вялікая застаўка з выявай дзікіх людзей і гербавым шчытом з зацьмення сонца, малая застаўка змешчана перад тэкстам пасляслоўя. Ініцыялы вылучаюць пачаткі раздзелаў. У некаторых экзэмплярах зроблены, напэўна яшчэ ў друкарні, запіс: "А то ся стало накладом Богдана Онкина сына радци места Виленьского".
Захавалася 15 экзэмпляраў кнігі Еклезіяст, з іх 7 поўныя.
Матэматычная лінгвістыка
Дысцыпліна шырока карыстаецца матэм. метадамі тэорыі алгарытмаў, тэорыі аўтаматаў, алгебры, лінгвістычнымі канцэпцыямі структурнай лінгвістыкі. Метады дысцыпліны выкарыстоўваюцца ў тэорыі праграмавання дзеля апісання моваў праграмавання і транслятараў (гл. таксама: Бескантэкстныя граматыкі).
Дысцыпліна з'явілася каля 1950-х гг. з унутраных патрэб тэарэтычнай лінгвістыкі і задач аўтаматычнай перапрацоўкі моўнай інфармацыі. Паступова ператвараецца з чыста прыкладной дысцыпліны ў тэарэтычную, структурна прыналежную да матэматычнай логікі.
Інфармацыйныя тэхналогіі ў лінгвістыцы можна вызначыць, як сукупнасць законаў, метадаў і сродкаў атрымання, захавання, распаўсюджвання, перапрацоўкі інфармацыі пра мову і законах яе функцыянавання пры дапамозе камп'ютэраў.
Задачы матэматычнай лінгвістыкі
У задачы выкарыстання IT у лінгвістыцы ўваходзіць, напрыклад, распрацоўка:
Новае Істоміна
Новае Істоміна (Новое Истомино) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 21 жыхар (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 24 км на ўсход ад горада Сафонава, за 1,5 км на поўдзень ад аўтадарогі. За 3 км на поўдзень ад вёскі чыгуначная станцыя Іздзешкава.
Ураджай
Ураджа́й — прадукцыя адной або некалькіх аднародных сельскагаспадарчых культур (збожжавых, пладовых, агароднінных і інш.) і прадукцыя дзікарослых раслін, якія выкарыстоўваюцца чалавекам; агульны збор той ці інш. прадукцыі раслінаводства з усёй пасяўной плошчы ў асобнай гаспадарцы, асобнай або групе адміністрацыйных адзінак, у цэлым у дзяржаве, рэгіёне, аб’яднанні дзяржаў і г.д..
Ураджай складаецца з асобных частак або органаў расліны (насення, бацвіння, карняплодаў, клубняў і г. д.).
Ураджай залежыць ад урадлівасці глебы, біялагічных асаблівасцей раслін, насеннага матэрыялу, тэрмінаў і якасці сяўбы і догляду за пасевамі, плошчы сілкавання раслін і г. д..
Ругоціна
Ругоціна (Руготино) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Малі Навасілкы
Малі Навасілкы (Малі Новосілки) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Хасінта Бенавентэ-і-Марцінес
Хасінта Бенавентэ-і-Марцінес (Jacinto Benavente Martínez;  — ) — іспанскі драматург «пакалення 98 г.», лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1922) «За бліскучае майстэрства, з якім ён працягнуў слаўныя традыцыі іспанскай драмы».
Эмблема Алжыра
Эмбле́ма Алжы́ра — пячатка, якую выкарыстоўвае урад, яна эквівалентная гербам у іншых дзяржавах. Сучасная выява эмблемы была прынята пасля 1976 і адрозніваецца ад папярэдняй выявы паўмесяцам, які прысутнічае і на сцягу Алжыра і з'яўляецца сімвалам ісламу. Надпіс, які атачае эмблему на арабскай, азначае: "Народная дэмакратычная рэспубліка Алжыр", араб. الجمهورية الجزائرية الديمقراطية الشعبية.
Пад узыходзячым сонцам намаляваная рука Фацімы (дачкі прарока Мухамеда). Рука Фацімы з'яўляецца традыцыйным сімвалам рэгіёну. Узыходзячае сонца сімвалізуе новую эру. Астатнія сімвалы адносяцца да сельскай гаспадаркі і прамысловасці, адлюстроўваючы заводы вакол гор і будынкі, якія сімвалізуюць сельскую гаспадарку. Гара прадстаўляе горы Атлас.
Лізавета Фёдараўна Дзянікіна
Лізавета (Эльжбета) Фёдараўна (Францыскаўна) Дзянікіна (да замужжа — Уржасінская; Elzbieta Denikina (Wrzesinska); 1843—1916) — маці расійскага вайсковага дзеяча, аднаго з лідараў Белага руху у перыяд Грамадзянскай вайны ў Расіі, А. І. Дзянікіна.
Дзікішке
Дзікі́шке (Dikiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Грышкішке. Насельніцтва 15 чал. (2001 г.).
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Відзы Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Іберызм
Іберызм — ідэалагічныя канцэпцыі, задача якой — паглыбленне адносін паміж Іспаніяй і Партугаліяй па ўсіх магчымых кірунках супрацоўніцтва, у любых формах і на любых узроўнях. Дактрына іберызму робіць упор на культурную агульнасць народаў дзвюх краін, на бесперапынны і стабільны на працягу ўсёй гісторыі Іспаніі і ўсёй гісторыі Партугаліі іх узаемны ўплыў. Гэтыя канцэпцыі, прасоўваючы эканамічную і палітычную інтэграцыі, не падвяргаюць сумненню своеасаблівасць кожнай з краін, але адпрэчваюць мэтазгоднасць якіх-небудзь істытуцыянальных абмежаванняў сумеснай дзейнасці суб'ектаў у Іспаніі і ў Партугаліі.
Знаменскі сельсавет (Слуцкі раён)
Зна́менскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Знамя.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Сераднікоўскі сельсавет у складзе Слуцкага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Сераднякі. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Слуцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Слуцкім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Старцавічы. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года сельсавет у складзе Бабруйскай вобласці. У 1964 годзе цэнтр сельсавета перайменаваны ў Знамя. 1 кастрычніка 1973 года Сераднікоўскі сельсавет перайменаваны ў Знаменскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 15 населеных пунктаў. 20 снежня 2012 года скасаваны пасёлак Сераднякі. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ленінскага сельсавета (9 населеных пунктаў: Заляддзе, Кажушкі, Леніна, Нявязцы, Падлессе, Славінск, Ульянаўка, Цяраспаль, Шалавічы) і частка скасаванага Акцябрскага сельсавета (вёска Селішча).
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета (16 населеных пунктаў) — 1005 чалавек, з іх 95,0 % — беларусы, 2,7 % — рускія, 1,1 % — украінцы.
Zelkova carpinifolia
Zelkova carpinifolia — від дрэў роду сямейства.
Распаўсюджанне і экалогія
У прыродзе арэал віду ахоплівае Закаўказзе, Турцыю і Іран.
Ценевынослівая. Адчувальная да веснавых і восеньскіх замаразкаў.
Расце разам з, , ; чыстыя насаджэнні ўтварае рэдка.
Батанічнае апісанне
Дрэва вышынёй да 30 м, са ствалом дыяметрам да 2 м. Пры росце на волі ўтварае магутную шырокацыліндрычную крону, з закругленай вяршыняй. Кара шаравата-бурая, з лускавінкамі, якія адвальваюцца; галінкі чырвона-бурыя, пакрыты валаскамі. Каранёвая сістэма глыбокая і магутная.
Пупышкі даўгавата-канічныя, даўжынёй 2-3 мм, адтапыраныя, з чырванавата-бурай або карычневай, па краі махрыстай і белаваласістай лускай. Лісце даўжынёй 4-8 см, шырынёй 2-4 см, на маладых парастках буйней, чым на старых, эліптычнае або даўгавата-эліптычнае, востраканцовае, з круглявым або злёгку сэрцападобным, некалькі няраўнабокім аснаваннем, з 4-8 парамі жылак, гародчата-пільчатае, зубцы прытупленыя з маленькім кончыкам, зверху ільснянае, цёмна-зялёнае, знізу бялейшае, шурпатае, на хвосціках даўжынёй 1-2 см. Увосень лісце бурэе або жоўкне.
Лістараспусканне і цвіценне ў красавіку. Плоданашэнне, на Каўказе, у жніўні — верасні, у Крыму ў кастрычніку. Плоданасіць не штогод. Лісце ападае ў лістападзе.
Да 60-80 гадоў расце хутка, у 30-50 гадоў дасягае вышыні 15-20 м. Жыве да 300 гадоў.
Значэнне і ўжыванне
Ужываецца ў азеляненні для стварэння алей; дзякуючы здольнасці даваць каранёвы параснік, выкарыстоўваецца як глебаўмацавальная расліна.
У 1760 годзе ўведзена ў культуру ў Францыі, дзе хутка распаўсюдзілася і акліматызавалася, добра плоданасіць. Маецца ў культуры ў паўднёвых штатах Паўночнай Амерыкі. Добра расце ў Англіі.
Драўніна
Драўніна ядровая, абалона светла-жоўтая, ядро чырванавата-бурае. Гадавыя пласты добра прыкметныя на ўсіх разрэзах.
Шчыльная, пругкая, цяжкая і трывалая, у вадзе бурэе, пры паліраванне дае прыгожы малюнак. Цэніцца як будаўнічы матэрыял, асабліва для сырых месцаў; па тэхнічных уласцівасцях стаіць вышэй дубовай.
Таксанамія
Від Zelkova carpinifolia уваходзіць у род сямейства  парадку.
Ахова
Від занесены ў Чырвоную кнігу Азербайджана.
Хрусталь
Хрусталь (ад κρύσταλλος — празрысты камень, крышталь) — разнавіднасць шкла, якое змяшчае значную колькасць аксіду свінцу PbO, а таксама, магчыма, вокіс барыю BaO. Дадатак аксіду свінцу павялічвае паказчык праламлення шкла і дысперсію святла ў ім (з ювелірнай пункту гледжання «гульню колеру», «агонь»). Дадатак аксіду барыю ў асноўным павялічвае толькі паказчык праламлення. Дадатак аксіду свінцу таксама павялічвае пластычныя ўласцівасці шкла і, адпаведна, магчымасці па яго апрацоўцы — агранцы, разьбе і г.д. Агранка хрусталю, падобная да агранцы каштоўных камянёў, дазваляе хрусталю ў поўнай меры праявіць уласцівасці, абумоўленыя вялікім паказчыкам праламлення і дысперсіяй. Назва была дадзена па аналогіі з горным крышталем. Вырабляюць сплаўленнем аксіду свінцу PbO з крэмнезёмам, злучэннем натрыю або калію (содай або поташам) і малымі дадаткамі іншых аксідаў.
Марыя Ціханаўна Чайка
Марыя Ціханаўна Ча́йка (,, Магілёўская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне фізіялогіі і біяхіміі раслін. Член-карэспандэнт НАН Беларусі (1991). Доктар біялагічных навук (1978), прафесар (1992).
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт у 1951 годзе. У 1956—1961 гг. малодшы навуковы супрацоўнік Інстытута эксперыментальнай батанікі АН БССР. У 1967—1981 гг. старшы навуковы супрацоўнік Лабараторыі біяфізікі і ізатопаў АН БССР (з 1973 г. Інстытут фотабіялогіі АН БССР). У 1981—1997 гг. загадвала лабараторыяй Інстытута фотабіялогіі АН Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 100 навуковых прац, у т.л. 3 манаграфій, 3 вынаходніцтваў. Навуковыя працы па праблемах біясінтэзу хларафілу і біягенезе пігментбялковых комплексаў пластыдных мембран у раслін, ролі адаптацыйнага патэнцыялу фотасінтэтычнага апарату ў экстэнсіўных і інтэнсіўных сартоў злакавых культур.
Малніў
Малніў (Малнів) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Віу
Віу (Viù) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1198 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 15 чал./км². Займае плошчу 84 км². Паштовы індэкс — 10070. Тэлефонны код — 0123.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Martino.
Рыа-Негра (прыток Уругвая)
Рыа-Негра (Río Negro) — буйная рака ў рэспубліцы Уругвай.
Бярэ пачатак на паўднёвых пласкагор’ях Бразіліі, на ўсход ад Бажэ і цячэ на захад да ўпадзення ў раку Уругвай. Працякаючы па тэрыторыі Уругвая, Рыа-Негра дзеліць краіну на паўночную і паўднёвую часткі. Даўжыня — каля 750 км, плошча басейна складае 70 600 км².
Найбуйнейшы прыток — рака Йі. Суднаходная у ніжнім цячэнні да горада Мерседэс. Ёсць некалькі ГЭС і 2 буйныя вадасховішчы.
Неатэнія
Неатэнíя (νέος — юны, τείνειν — расцягваю) — з'ява, якая назіраецца ў некаторых членістаногіх, чарвякоў, земнаводных, а таксама ў шматлікіх раслін, пры якім дасягненне палавой сталасці і заканчэнне антагенезу адбываецца на ранніх стадыях развіцця, напрыклад, на лічынкавай стадыі. Пры гэтым асобіна можа дасягаць сталай стадыі ці не дасягаць яе.
Тыповы прыклад неатэніі ўяўляюць сабою аксалотлі, неатынічныя лічынкі хвастатых земнаводных роду амбістом (Ambystoma), якія праз спадчынна абумоўлены недахоп гармону тырэяідыну застаюцца на лічынкавай стадыі. Аксалотлі па памерах не саступаюць сталым асобінам. Часам адбываецца метамарфоз аксалотляў — пры паступовай змене ўмоў існавання (перасыханне вадаёма) ці пры гарманальнай ін'екцыі.
Неатэнія ўяўляе сабою важны з пункту гледжання эвалюцыі працэс, бо пры ёй адбываецца страта цвёрдай спецыялізацыі, у большай ступені характэрнай для канчатковых стадый развіцця, чым для лічынкавых.
У шырокім сэнсе пад неатэніяй (ювенілізацыяй) таксама разумеецца праява ў сталых асобін рыс, у іншых умовах (раней у таго ж віду, у роднасных відаў, у іншых папуляцыях) уласцівых дзіцячым асобінам. Напрыклад, чалавек (Homo sapiens) адрозніваецца ад чалавекападобных малпаў структурай валасянога покрыва (вобласці авалосення ў чалавека супадаюць з такімі ў плода чалавекападобных малпаў), а таксама познім акасцяненнем (у тым ліку і чэрапа). Няпоўнае акасцяненне — ювенільная характарыстыка. Дзякуючы позняму акасцяненню чэрапа змяншаюцца абмежаванні на рост мозга.
Акрамя таго, ёсць гіпотэза, што макраэволюцыя групы хордавых звязана з неатэніяй. Прадстаўнікі падтыпу бесчарапных (Acrania) падобныя па арганізацыі з лічынкамі прадстаўнікоў падтыпу абалоннікаў (Tunicata). Магчыма, бесчарапныя ўзялі пачатак ад продкаў, падобных з абалоннікамі, у выніку неатэніі. Бесчарапныя — больш прымітыўная група ў параўнанні з трэцяй групай хордавых — хрыбетнымі (Vertebrata).
Пераход у раслін шэрага груп ад дрэвападобных формаў да травяністых, г.зн. выпадзенне канчатковых стадый развіцця, таксама завецца неатэніяй і выклікае павелічэнне эвалюцыйнай пластычнасці. Прыкладам неатэніі лічыцца таксама спрашчэнне гаметафіту ў шэрагу папарацьпадобныя — насенныя расліны, а таксама рэдукцыя спарафіту ў мохападобных пры захаванні ў абодвух выпадках рэпрадуктыўных функцый.
Куртамыш (горад)
Куртамыш (Куртамыш) — горад (з 1956) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Куртамышскага раёна Курганскай вобласці. Насельніцтва 17,9 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1745 годзе.
Размешчаны на рацэ Куртамыш (прыток Табола). Мэблевая фабрыка, рамонтна-механічны завод, сыраробны завод.
Віктар Генадзьевіч Шадурскі
Віктар Генадзьевіч Шадурскі (нар., аг. Сар’я, Верхнядзвінскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі гісторык, доктар гістарычных навук, прафесар.
Біяграфія
Бацькі — Генадзь Сяргеевіч, маці — Зінаіда Мікалаеўна. Дзед па лініі маці — Мікалай — служыў ў царскай гвардыі, удзельнічаў у Першай сусветнай вайне. Ён быў кавалём. У 1910 годзе быў прызваны ў армію і патрапіў у артылерыйскую брыгаду, якая знаходзілася ў Пецярбургу. Дзед па бацькавай лініі быў старастам у праваслаўнай царкве. Ад гэтага чалавека Віктар Генадзьевіч спасцігнуў пэўныя ўяўленні і павагу да царквы.
Ёсць сын Віктар.
Скончыў сярэднюю школу ў весцы Сар’я. У 1979 годзе, адразу пасля заканчэння школы, паступіў на гістарычны факультэт БДУ. Займаўся грамадскай дзейнасцю: на 5 курсе ўзначальваў Універсітэцкі Інтэрнацыянальны Клуб. Асноўная праца Клуба — правядзенне розных мерапрыемстваў з замежнымі студэнтамі, якіх на той момант налічвалася больш за тысячу. Падчас навучання ў аспірантуры двойчы быў камандзірам студэнцкага атрада, які быў накіраваны для будаўніцтва ў Карэлію. У 1997 годзе паступіў у дактарантуру факультэта міжнародных адносін БДУ.
Першая замежная вандроўка адбылася на 3 курсе (1982 год) падчас праграмы абмену з Іенскім універсітэтам. Паездка доўжылася 3 тыдні. У 1983 годзе быў накіраваны ў складзе будатрада ў Балгарыю. У 1987 годзе — вандроўка ў складзе дэлегацыі ў Кітай. 1990 год — наведванне ЗША.
Працоўная кар’ера
Пасля аспірантуры пачаў выкладаць ва ўніверсітэце. Быў сакратаром камітэта камсамола БДУ. Больш цесна з міжнароднымі адносінамі Віктар Генадзьевіч сутыкнуўся падчас працы начальнікам праўлення міжнародных сувязяў БДУ (з 1992 па 1997 год). У 2000—2008 гадах — намеснік дэкана факультэта міжнародных адносін БДУ.
З 1 верасня 2008 года па 3 сакавіка 2021 года з’яўляўся дэканам факультэта міжнародных адносін Беларускага дзяржаўнага універсітэта.
3 сакавіка 2021 В. Г. Шадурскі пакінуў пасаду дэкана факультэта міжнародных адносін БДУ.
Грамадская дзейнасць
Віктар Генадзьевіч уваходзіць у Назіральны камітэт міжнароднага грамадскага аб’яднання «Развіццё», якое створана на базе ФМА. Камітэт займаецца папулярызацыяй талерантнасці.
З 1985 года ўваходзіць у праўленне грамадскага аб’яднання «Беларускае таварыства дружбы і культурнай сувязі з замежнымі краінамі».
Віктар Генадзьевіч — адзін з экспертаў Цэнтра даследавання замежнай палітыкі і бяспекі.
З’яўляецца актыўным членам рэдакцый навуковых часопісаў Эстоніі, Чэхіі, Расіі, Польшчы, Беларусі.
Узнагароды
У верасні 2013 года быў узнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
19 лістапада 2014 быў узнагароджаны медалём імя Францыска Скарыны за шматгадовую плённую працу, узорнае выкананне службовых абавязкаў, вялікі асабісты ўклад у дасягненні высокіх творчых паказчыкаў у сістэме адукацыі.
Гімн Алжыра
Касаман (قَسَمًا, «мы абяцаем») — гімн Алжыра. Тэкст напісаны Муфдзі Закарыя, музыка — егіпецкім кампазітарам Махамедам Фавзі.
Арыгінальны тэкст
قسما بالنازلات الماحقات والدماء الزاكيات الطاهرات والبنود اللامعات الخافقات في الجبال الشامخات الشاهقات نحن ثرنا فحياة أو ممات وعقدنا العزم أن تحيا الجزائر فاشهدوا... فاشهدوا... فاشهدوا...
نحن جند في سبيل الحق ثرنا وإلى استقلالنا بالحرب قمنا لم يكن يصغى لنا لما نطقنا فاتخذنا رنة البارود وزنا وعزفنا نغمة الرشاش لحنا وعقدنا العزم أن تحيا الجزائر فاشهدوا... فاشهدوا... فاشهدوا...
يا فرنسا قد مضى وقت العتاب و طويناه كما يطوى الكتاب يا فرنسا ان ذا يوم الحساب فاستعدي و خذي منا الجواب ان في ثورتنا فصل الخطاب و عقدنا العزم ان تحيى الجزائر فاشهدوا… فاشهدوا… فاشهدوا…
نحن من أبطالنا ندفع جندا وعلى أشلائنا نصنع مجدا وعلى أرواحنا نصعد خلدا وعلى هاماتنا نرفع بندا جبهة التحرير أعطيناك عهدا وعقدنا العزم أن تحيا الجزائر فاشهدوا... فاشهدوا... فاشهدوا...
صرخة الأوطان من ساح الفدا فاسمعوها واستجيبوا للندا واكتبوها بدماء الشهدا واقرأوها لبني الجيل غدا قد مددنا لك يا مجد يدا وعقدنا العزم أن تحيا الجزائر فاشهدوا... فاشهدوا... فاشهدوا...
NGC 4398
NGC 4398 — зорка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Родас (горад)
Родас (Rhódos) — галоўны горад і порт Дадэканескіх астравоў (ном Дадэканес) у Грэцыі. Размешчаны на востраве Родас, на беразе Эгейскага мора. 55 тыс. жыхароў (2008). Гандлёвы цэнтр. Апрацоўка сельскагаспадарчай прадукцыі. Рыбалоўства.
У Родасе знаходзіўся Калос Радоскі — адно з сямі цудаў свету.
Пырнева
Пырнева (Пырнево) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Абухава (Сафонаўскі раён)
Абухава (Обухово) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва – 26 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 13 км на паўночны захад ад горада Сафонава, за 15 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Вапец. За 8 км на ўсход ад вёскі чыгуначная станцыя Вадзіна на лініі Дурава — Уладзімірскі Тупік. Уваходзіць у склад Вадзінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Унутраныя воды
Уну́траныя воды — водная частка тэрыторыі дзяржавы, за выключэннем тэрытарыяльнага мора.
Унутраныя воды складаюцца з рэк, азёр, вадасховішчаў, ручаёў, балот, вод марскіх партоў, заліваў, бухт і вады ў верхняй частцы зямной кары (падземныя воды). У склад унутраных вод таксама ўваходзяць пагранічныя воды ў межах граніц тэрыторыі дзяржаў і воды, размешчаныя ў бок берага ад зыходных ліній, прынятых у мэтах адліку тэрытарыяльных вод.
Прававы рэжым унутраных вод вызначаецца заканадаўствам дзяржавы, а пагранічных — яшчэ і пагадненнямі паміж сумежнымі дзяржавамі.
Мікалай Джэмсавіч Колі
Мікалай Джэмсавіч (Якаўлевіч) Ко́лі (Николай Джемсович (Яковлевич) Колли; 17 жніўня, Масква, Расійская імперыя — ) — савецкі архітэктар. Правадзейны член Акадэміі архітэктуры СССР (з 1950) і Акадэміі будаўніцтва і архітэктуры СССР (з 1957).
Біяграфія
Мікалай Колі нарадзіўся 17 жніўня года ў Маскве, у сям’і шатландскага паходжання. Вучыўся з 1912 па 1922 год спачатку ў МВЖСД, затым у ВМАТЭМАЙСе. Пад кіраўніцтвам А. В. Шчусева ў 1913—1915 гг. працаваў над праектам Казанскага вакзала.
У 1923 годзе пад кіраўніцтвам І. У. Жалтоўскага працаваў над праектам комплексу УСГВ. У 1927—1932 гг. у складзе групы архітэктараў, якую ўзначальваў В. А. Вяснін, праектаваў Днепрагэс і сацгорад у Запарожжы.
Мікалай Колі аўтар праекта дома «Новая Масква» на Ленінградскім праспекце (1926 год, цяпер перабудаваны), Вялікага Каменнага моста, Новаарбацкага моста.
Сумесна з Ле Карбюзье ў 1928—1932 гг. працаваў у Парыжы і Маскве над праектам будынка Цэнтрасаюза.
Сумесна з архітэктарам К. Рабавым спраектаваў будынак Маскоўскага інстытута савецкага кааператыўнага гандлю Цэнтрасаюза СССР у раёне Сокал.
З 1933 года працаваў у якасці галоўнага архітэктара архітэктурна-праекціровачнай майстэрні № 6, праектаваў Цэнтральны стадыён СССР імя І. В. Сталіна ў Ізмайлаве, станцыі Маскоўскага метро — Смаленская, Парк Культуры (паўночны павільён), Кіраўская, Павялецкая-Кальцавая.
У час Вялікай Айчыннай вайны і пасля яе заканчэння Мікалай Колі распрацоўваў планы рэканструкцыі гарадоў Цверы, Мінска (1945) , Рыгі (1946). Працы па распрацоўцы генеральнага плана аднаўлення і развіцця Калініна (так называлася Цвер з 1931 па 1990 год) пачаліся ў 1944 годзе. Адзін з аўтараў «Эскіза планіроўкі Мінска» (1944), праекта стадыёна «Дынама» ў Мінску (1947—1954).
З 1935 па 1951 год узначальваў Маскоўскае аддзяленне Саюза архітэктараў.
У 1924—1941 гадах выкладаў у Маскоўскім тэхнічным універсітэце імя Баўмана, з 1931 па 1941 у Маскоўскім архітэктурным інстытуце.
Памёр Мікалай Джэмсавіч Колі 3 снежня 1966 года, пахаваны на Увядзенскіх могілках.
Геаметрычная прагрэсія
(членаў прагрэсіі), кожны з якіх атрымліваецца з папярэдняга дамнажэннем на пастаянны лік
q ≠ 0
(назоўнік прагрэсіі).
Сума ўсіх членаў геаметрычнай прагрэсіі (су́ма бяско́нцай геаметры́чнай прагрэ́сіі) называецца геаметры́чным ра́дам. Часта геаметрычным радам называюць і канечную суму некалькіх першых членаў геаметрычнай прагрэсіі.
Такім чынам, любая геаметрычная паслядоўнасць выглядае на ўзор дзе
— першы член геаметрычнай прагрэсіі,
- назоўнік геаметрычнай прагрэсіі.
У такіх абазначэннях геаметрычны рад мае выгляд:
Апісанне
n-ы член геаметрычнай прагрэсіі можна вылічыць па формуле: Калі b_1>0 і q>1, прагрэсія з'яўляецца нарастаючай паслядоўнасцю, калі 0<q<1, — спадаючай паслядоўнасцю, а пры q<0 — знакачаргавальнай.
Сваю назву прагрэсія атрымала дзякуючы сваёй адме́тнай уласці́васці: гэта значыць, кожны член роўны сярэдняму геаметрычнаму сваіх суседзяў.
Уласцівасці
k
да
n
можна вылічыць па формуле:
першых членаў геаметрычнай прагрэсіі:
Геаметрычны рад
[[Выява:Geometric sequences.svg|thumb|right|300px|На рысунку паказаны тры геаметрычныя рады ўзору
rn-1
Геаметры́чны ра́д — такі бясконцы рад, дзель паслядоўных членаў якога ёсць сталая велічыня. Часам геаметрычны рад яшчэ называюць сумай бясконцай геаметрычнай прагрэсіі. У агульным выпадку, геаметрычны рад можна прадставіць у выглядзе: або
Геаметрычны рад збягаецца, калі і толькі калі
. Суму рада азначаюць як граніцу паслядоўнасці яго частковых сум
А раз
, то велічыня
qn
імкнецца да нуля пры неабмежаваным нарастанні
n
. Адсюль атрымліваем, што сума геаметрычнага рада раўняецца:
Калі ж
, геаметрычны рад разбягаецца.
Перыядычныя дзесятковыя дробы
Геаметрычныя рады маюць адно цікавае дастасаванне. Так, любы перыядычны дзесятковы дроб, па сутнасці, ёсць запіс пэўнага геаметрычнага рада. Справядліва наступная тэарэма:
Такім чынам, узнікае задача пераводу перыядычнага дзесятковага дробу ў звычайны.
Прыклады:
Мартыны
Мартыны (Мартини) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Чына (род раслін)
Чына (Lathyrus) — род аднагадовых і шматгадовых траў сямейства Бабовыя. Лацінская назва паходзіць ад двух грэчаскіх слоў la — «вельмі» і thuros — «прывабны».
Распаўсюджанне і экалогія
Род ўключае больш за 150 відаў, распаўсюджаных у раёнах ўмеранага клімату Паўночнага паўшар’я, у Паўднёвай Амерыцы, паўночна-заходняй Афрыцы, Міжземнамор’і, на Далёкім Усходзе, у Кітаі. На тэрыторыі былога СССР расце больш за 50 відаў на стэпавых схілах, лугах, лясных палянах, узлесках у лесастэпавай зоне.
Віды
Паводле базы даных The Plant List, род уключае 159 відаў. Некаторыя з іх:
Герб Анголы
Герб Анголы выкананы ў сацыялістычным стылі. Некаторыя элементы герба таксама прысутнічаюць на сцягу Анголы.
Гісторыя
Дадзены герб з'яўляецца афіцыйным гербам Рэспублікі Ангола з 1992 года. Да гэтага часу дзейнічаў герб Народнай Рэспублікі Ангола, прыняты пасля абвяшчэння ёю незалежнасці 11 лістапада 1975. Адрозненне паміж гэтымі двума гербамі толькі ў назве дзяржавы.
Апісанне
У цэнтры герба — мачэтэ і матыка, якія сімвалізуюць сельскую гаспадарку і вызваленчую барацьбу. Вышэй іх — зорка, якая сімвалізуе міжнародную салідарнасць і прагрэс. Ўзыходзячае сонца азначае новую краіну. Усе гэтыя сімвалы апраўляюцца паловай зубчастага кола, якое сімвалізуе прамысловасць, і снапом кукурузы, кава, бавоўна — асноўныя сельскагаспадарчыя культуры, якія вырошчваюцца ў Анголе. Ніжэй намаляваная адкрытая кніга, якая сімвалізуе адукацыю і культуру. У самым нізе герба залатая стужка з назвай дзяржавы на партугальскай мове — Рэспубліка Ангола.
Яўмен Рыгоравіч Канавалаў
Яўмен Рыгоравіч Канавалаў (, вёска Чарнарэчка, Дрыбінскі раён, Магілёўская вобласць- ) — беларускі вучоны ў галіне тэхналогіі машынабудавання. Акадэмік АН БССР (1969, член-карэспандэнт 1967), доктар тэхнічных навук (1962), прафесар (1964). Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Беларусі (1972).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі механіка-тэхналагічны інстытут (1936). З 1955 года загадчык лабараторыі Фізіка-тэхнічнага інстытута АН БССР, з 1970 г. выконваючы абавязкі акадэміка-сакратара аддзялення фізіка-тэхнічных навук АН БССР, тры навуковыя працы па новых відах апрацоўкі металаў, стварэнні металаапрацоўчага абсталявання і інструменту, трываласці металаў і сплаваў у ўльтрагукавым полі. Адкрыў ультрагукавы капілярны эфект. Дзяржаўная Прэмія Беларусі (1974).
Выклічнікі англійскай мовы
Выклічнікі англійскай мовы (English interjections) — гэта часціны мовы, якія выражаюць розныя пачуцці.
Сярод гамы пачуццяў, якія могуць перадавацца выклічнікамі англійскай мовы, ёсць радасць і захапленне (wow!/ого!), злосць і незадавальненне (tut!/ат!, ай!), збянтэжанасць (yikes!, oops!/вой!) і здзіўленне (oh!/вой!). Асаблівую цяжкасць для тых, хто вывучае англійскую мову як замежную, могуць уяўляць выклічнікі oi, які адпавядае беларускаму «гэй!», а не «вой!» і there, які можа быць рознымі часцінамі мовы ў розных кантэкстах, а як выклічнік выкарыстоўваецца пры суцяшэнні тых, хто плача, і перадаецца па-беларуску «ну-ну, хопіць». Калі выклічнік выкарыстоўваецца як лаянка (напр., gosh! «чорт!»), ён можа перадаваць і адмоўныя пачуцці. Выклічнік yahoo (давай!, разам!) стаў назвай інтэрнэт-партала. Выклічнікі ў сказе аддзяляюцца коскамі і іншымі знакамі прыпынку.
Трэба адрозніваць выклічнікі ад слоў, якімі перадаюць імітацыю гукаў жывёл (напр., іржанне коней «neigh»), гукаў якія робяць прадметы, з’явы прыроды (напр., грукат выбуху ці стрэлу «bang»).
Генеральная Асамблея Уругвая
Генеральная Асамблея (Asamblea General de Uruguay) — заканадаўчы орган (парламент) Уругвая. Яе ўзначальвае Віцэ-прэзідэнт Рэспублікі (у 2012 гэта Даніла Асторы) і пачынае першую сесію ў сакавіку кожнага года. Сесія доўжыцца да 15 снежня, ці толькі да 15 верасня, перад выбарамі. Новаабраная Асамблея пачынае сваю сесію на 15 лютага наступнага года. Генеральная Асамблея збіраецца ў названыя даты без папярэдняга паведамлення органаў выканаўчай улады. Штаб-кватэра Генеральнай Асамблеі размешчана ў Мантэвідэа.
Склад
Сучасны парламент складаецца з двух палат:
Ісернскі сельсавет
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета (9 населеных пунктаў) — 911 чалавек, з іх 96,2 % — беларусы, 2,7 % — рускія.
NGC 4399
NGC 4399 (іншыя абазначэнні — MCG 6-27-53, ZWG 187.42) — частка галактыкі ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сінічына (Гагарынскі раён)
Сінічына (Синичино) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Вальп’яна
Вальп'яна (Volpiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 14728 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 454 чал./км². Займае плошчу 32 км². Паштовы індэкс — 10088. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro e San Paolo di Tarso.
Марка Матэрацы
Марка Матэрацы (Marco Materazzi; нар. ) — італьянскі футбаліст, абаронца. Чэмпіён свету 2006 у складзе зборнай Італіі.
Галіцкі сельсавет
Га́ліцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Галічы.
Геаграфія
Сельсавет размешчаны на паўднёвым усходзе раёна, мяжуе з Мілаславіцкім, Гусаркаўскім і Родненскім сельсаветамі Клімавіцкага раёна, Пралетарскім сельсаветам Касцюковіцкага раёна, Бярозкаўскім і Забялышынскім сельсаветамі Хоцімскага раёна і Кузьміцкім сельскім паселішчам Ершыцкага раёна Смаленскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Мілаславіцкага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Клімавіцкага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Клімавіцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 5 ліпеня 1938 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Галіцкамызскага нацыянальнага латышскага сельсавета, 16 ліпеня 1954 года — тэрыторыя скасаванага Пуцімельскага сельсавета. 25 лістапада 2009 года ліквідавана вёска Галіцкая Мыза. 21 снежня 2011 года ў склад сельсавета перададзены населеныя пункты Васькоўка, Заходы, Казусёўка, Малышкавічы, Мацяёўка, Сураў, Якубаўка, якія ўваходзілі ў склад Родненскага сельсавета. 2 чэрвеня 2023 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Родненскага (7 населеных пунктаў: аграгарадок Малышкавічы, вёскі Васькоўка, Заходы, Казусёўка, Мацяёўка, Сураў і Якубаўка) і Мілаславіцкага (18 населеных пунктаў: вёскі Арцёмаўка, Васілёўка, Галічы, Завідаўка, Іванава Слабада, Касперка, Лядзешня, Мікалаеўка, Недзведзь, Післяціна, Пожар, Пуцімель, Пятроўка, Сабалёўка, Сакалоўка, Селішча, Стайкі і Фядотава Буда) сельсаветаў.
Склад
У склад сельсавета ўваходзілі 25 населеных пунктаў (2015 г.):
Спіс сатрапаў Фрыгіі
Ніжэй прадстаўлены спіс сатрапаў, якія кіравалі персідскай, а пасля македонскай сатрапіяй Гелеспонцкая Фрыгія ў VI—IV стст. да н. э.
Віктар Алегавіч Пялевін
Віктар Алегавіч Пялевін (Виктор Олегович Пелевин; нар. 22 лістапада 1962, Масква, СССР) — рускі пісьменнік, эсэіст, аўтар культавых раманаў 1990-х гадоў: «Амон Ра», «Чапаеў і Пустэча» і «Generation „П“». Лаўрэат шматлікіх літаратурных прэмій, сярод якіх «Малы Букер» (1993), «Нацыянальны бестселер» (2004), «Вялікая кніга» (2010, 3-е месца), прэмія Андрэя Белага (2017).
Біяграфія
Нарадзіўся 22 лістапада 1962 года ў Маскве ў сям'і Алега Анатольевіча Пялевіна, выкладчыка ваеннай кафедры МДТУ імя М. Э. Баўмана, у мінулым — кадравага афіцэра СПА, і Зінаіды Сямёнаўны Пялевінай (дзявочае прозвішча Яфрэмава), якая працавала загадчыцай аддзелам у адным з цэнтральных гастраномаў. Сям'я Пялевіных учатырох (разам з бабуляй) жыла ў камунальнай кватэры, у вялікім пакоі з высокімі столямі, у доме на Цвярскім бульвары, пазней пераехала ў асобную трохпакаёвую кватэру ў раёне Паўночнае Чартанава.
У 1979 годзе скончыў сярэднюю школу № 31 з англійскім ухілам (цяпер гімназія ім. Капцовых № 1520). Гэтая школа знаходзілася ў цэнтры Масквы, на вуліцы Станіслаўскага (цяпер Лявонцьеўскі завулак), лічылася прэстыжнай. Пасля школы паступіў у Маскоўскі энергетычны інстытут (МЭІ) на факультэт электрыфікацыі і аўтаматызацыі прамысловасці і транспарту, які скончыў у 1985 годзе. У красавіку таго ж года Пялевін быў прыняты на пасаду інжынера кафедры электрычнага транспарту МЭІ. Згадвалася таксама, што ён служыў у арміі, у Ваенна-паветраных сілах, аднак гады яго службы невядомыя.
У 1987 годзе (па іншым дадзеным — у красавіку 1985 года) паступіў у вочную аспірантуру МЭІ, у якой правучыўся да 1989 года (дысертацыю, прысвечаную праекту электрапрывада гарадскога тралейбуса з асінхронным рухавіком, не абараняў).
В 1989 годзе паступіў у Літаратурны інстытут імя А. М. Горкага, на завочное аддзяленне (семінар прозы Міхаіла Лабанава). Аднак і тут ён правучыўся нядоўга: у 1991 годзе яго адлічылі. Па прызнанні самога пісьменніка, вучоба ў Літаратурным інстытуце нічога яму не дала.
У час вучобы ў Літаратурным інстытуце Пялевін пазнаёміўся з маладым празаікам Альбертам Егазаравым і паэтам (пазней — літаратурным крытыкам) Віктарам Куллэ. Егазараў і Куллэ заснавалі сваё выдавецтва (спачатку яно называлася «Дзень», затым «Крумкач» і «Міф»), для якога Пялевін, як рэдактар, падрыхтаваў трохтомнік амерыканскага пісьменніка і містыка Карласа Кастанеды.
З 1989 па 1990 год працаваў штатным карэспандэнтам часопіса «Face to Face». Акрамя таго, у 1989 годзе ён пачаў працаваць у часопісе «Навука і рэлігія», дзе рыхтаваў публікацыі па ўсходняму містыцызму. У тым жа годзе ў «Навуцы і рэлігіі» было апублікавана апавяданне Пялевіна «Вядзьмак Ігнат і людзі» (у Інтэрнэце можна знайсці таксама інфармацыю, што першае апавяданне пісьменніка было апублікавана ў часопісе «Хімія і жыццё» і называлася «Дзед Ігнат і людзі»).
У 1991 годзе выпускае першы зборнік апавяданняў «Сіні ліхтар». Спачатку кніга не была заўважана крытыкамі, аднак праз два года Пялевін атрымаў за яе Малую букераўскую прэмію.
У сакавіку 1992 года ў часопісе «Сцяг» быў апублікаваны раман Пялевіна «Амон Ра», які прыцягнуў увагу літаратурных крытыкаў, а ў 1993 годзе атрымаў прэміі «Інтэрпрэскон» і «Залаты слімак». У красавіку 1993 года ў тым жа часопісе быў апублікаваны наступны раман Пялевіна — «Жыццё насякомых».
У 1993 годзе Пялевін апублікаваў у «Незалежнай газеце» эсэ «Джон Фаўлз і трагедыя рускага лібералізму». Гэтае эсэ, якое было адказам пісьменніка на неўхваляльную рэакцыю некаторых крытыкаў на яго творчасць, пасля стала згадвацца ў СМІ як «праграмнае». У тым жа годзе Пялевін быў прыняты ў Саюз журналістаў Расіі.
У 1996 годзе ў часопісе «Сцяг» быў апублікаваны раман Пялевіна «Чапаеў і Пустэча». Крытыкі гаварылі аб ім як аб першым у Расіі «дзэн-будысцкім» рамане, сам жа пісьменнік называў гэты свой твор «першым раманам, дзеянне якога адбываецца ў абсалютнай пустэчы». Раман атрымаў прэмію «Вандроўнік-97», а ў 2001 годзе ўвайшоў у кароткі спіс адной з найболей прэстыжных у свеце прэмій — Дублінскай літаратурнай прэміі (International IMPAC Dublin Literary Award).
У 1999 годзе выйшаў «саркастычны і настальгічны» раман Пялевіна «Generation П». Ва ўсім свеце было прададзена больш 3,5 мільёнаў экзэмпляраў рамана, кніга атрымала шэраг прэмій, у прыватнасці, «Бронзавы слімак» і нямецкую літаратурную прэмію імя Рыхарда Шонфельда, і набыла статус культавай.
У 2003 годзе, пасля пяцігадовага перапынку ў публікацыях, выйшаў зборнік «Дыялектыка пераходнага перыяду. З ніадкуль у нікуды» («DПП. NN»), за які пісьменнік атрымаў прэмію Апалона Грыгор'ева у 2003 годзе і прэмію «Нацыянальны бестселер» у 2004 годзе. Акрамя таго, «DПП (NN)» увайшоў у кароткі спіс прэміі Андрэя Белага за 2003 год.
У 2004 годзе быў выдадзены шосты раман «Свяшчэнная кніга ваўкалака».
У 2006 годзе выдавецтва «Эксма» выдала раман «Empire V», які ўвайшоў у кароткі спіс прэміі «Вялікая кніга». Тэкст «Empire V» з'явіўся ў інтэрнэце яшчэ да публікацыі рамана. Прадстаўнікі «Эксма» сцвярджалі, што гэтае адбылося ў выніку крадзяжу, аднак некаторыя меркавалі, што гэта быў маркетынгавы ход выдавецтва.
У кастрычніку 2009 года выйшаў раман «t». Аўтар кнігі стаў лаўрэатам пятага сезона Нацыянальнай літаратурнай прэміі «Вялікая кніга» (2009—2010, трэці прыз) і стаў пераможцам чытацкага галасавання.
У снежні 2011 года выдаў у выдавецтве «Эксма» раман «S.N.U.F.F.». У лютым наступнага года гэты твор атрымаў прэмію «Электронная кніга» у намінацыі «Проза года».
У сакавіку 2013 года выйшаў адзінаццаты раман Пялевіна «Бэтмен Апола», які з'яўляецца працягам «Empire V».
Затым выходзілі раманы «Любоў да трох цукербрынаў» (2014), «Наглядчык» (2015), «Лямпа Мафусаіла, або Крайняя бітва чэкістаў з масонамі» (2016).
У 2017 годзе выйшаў раман «iPhuck 10», які атрымаў Прэмію Андрэя Белага.
У 2018 годзе выйшаў раман «Таемныя віды на гару Фудзі».
У жніўні 2019 года выйшла кніга «Мастацтва лёгкіх дотыкаў». Кніга ўключае у сябе тры аповесці, адна з якіх працягвае падзеі папярэдняга рамана «Таемныя віды на гару Фудзі».
У жніўні 2020 года быў апублікаваны раман «Непераможнае Сонца».