cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Моладзевы блок
Пратэсты 2020—2021 гадоў
Моладзевы блок атрымаў 1 месца ў Каардынацыйнай радзе па арганізацыі працэссу пераадолення крызісу, якая была сфарміравана адразу пасля гарачай фазы пратэстаў 9-12 жніўня для прыняцця захадаў па стабілізацыі сітуацыі ў краіне, забеспячэння трансферу ўлады і абароны суверэнітэту і незалежнасці Рэспублікі Беларусь. Актывістка Моладзевага блоку Алана Гебрэмарыям стала сябрам асноўнага складу Каардынацыйнай рады.
16 верасня падчас сустрэчы з «палітычным актывам» Беларусі Аляксандр Лукашэнка падчас дакладу пра палажэнне ў краіне даў сваю ацэнку дзейнасці Моладзевага блоку, назваўшы яго «другім этапам разбурэння краіны» :
У кастрычніку Алана Гебрэмарыям прыняла запрашэнне Святланы Ціханоўскай стаць яе прадстаўніцай па справах моладзі і студэнцтва. Прызначэнне адбылося 5 кастрычніка.
Зранку 12 лістапада ў шэрагу актывістаў Моладзевага блоку і ЗБС адбыліся ператрусы. Некаторых актывістаў, у тым ліку Алану Гебрэмарыям, затрымалі і адвезлі ў СІЗА КДБ. Актывістам Даніле Лаўрэцкаму і Лізавеце Пракопчык удалося збегчы ад КДБ і ўцячы ва Украіну, нелегальна перасекчы мяжу з Расіяй. Ператрусы і затрыманні адбываліся ў межах справы студэнтаў і выкладчыкаў ВНУ. 18 лістапада Алана Гебрэмарыям разам з іншымі фігурантамі справы была прызнана палітычнай зняволенай. 16 ліпеня 2021 года Алана Гебрэмарыям атрымала 2 гады і 6 месяцаў пазбаўлення волі. Падчас судовага пасяджання больш за 50 чалавек прыйшлі падтрымаць фігурантаў справы, але большую частку людзей не пусцілі, а каля будынка суда дзяжурыў АМАП.
Удзел у абароне Украіны супраць уварвання Расіі ў 2022 годзе
З пачатку уварвання Расіі ва Украіну актывісты Моладзевага блоку уключыліся ў працу па дапамозе ўкраінскім уцекачам, фіксацыі ваенных злачынстваў, а таксама непасрэдна абароне Украіны. Так, Аляксандр Руткевіч, выпускнік БНТУ, супрацоўнік IT і актывіст Моладзевага блоку, далучыўся да Батальёна імя Кастуся Каліноўскага з самага пачатку ўзброенага канфлікта. Таксама да Батальёна далучыўся экс-кандыдат Аляксей Лазараў, які 13 сакавіка ажаніўся з іншай актывісткай Веранікай Яновіч прама падчас праходжання ваеннай службы ў шэрагах УСУ. Іншыя сябры Блоку заняліся дапамогай са зборам сродкаў і дастаўкай амуніцыі, неабходнай для беларускіх дабраахвотнікаў.
У верасні 2022 года інтэрнэт-рэсурсы Маладзёжнага блока і беларускіх вайсковых груп ва Украіне былі прызнаныя экстрэмісцкім фарміраваннем у Беларусі.
Кубак Беларусі па футболе 2021/2022
Кубак Беларусі па футболе 2021/2022 — 31-ы розыгрыш Кубка Беларусі. Фінал кубка прайшоў 21 мая 2022 года на стадыёне «Дынама» ў Мінску. Пераможцам у трэці раз стаў «Гомель», які ў фінале перамог барысаўскі БАТЭ з лікам 2:1.
Як уладальнік Кубка, «Гомель» атрымаў права ўдзельнічаць у 2-м кваліфікацыйным раўндзе Лігі канферэнцый 2022/23.
Папярэдні раўнд
Жараб’ёўка папярэдняга раўнда (1/128 фіналу) адбылася 28 красавіка 2021 года.
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 70 клубаў:
Гульні прайшлі 8 і 9 мая 2021 года.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
1-ы раўнд
Жараб’ёўка першага кваліфікацыйнага раўнда (1/64 фіналу) адбылася 12 мая 2021 года.
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 40 клубаў:
Гульні прайшлі 22 і 23 мая 2021 года.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
2-і раўнд
Жараб’ёўка другога кваліфікацыйнага раўнда (1/32 фіналу) адбылася 24 мая 2021 года.
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 30 клубаў:
Гульні прайшлі 29 і 30 мая 2021 года (адзін матч быў перанесены на 16 чэрвеня).
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
1/16 фіналу
Жараб’ёўка 1/16 фіналу адбылася 1 чэрвеня 2021 года.
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 32 клубы:
Клубы Вышэйшай лігі супрацьстаялі клубам ніжэйшых ліг.
Гульні прайшлі 22 і 23 чэрвеня 2021 года, асобныя матчы былі перанесены на пазнейшы час.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
1/8 фіналу
Жараб’ёўка 1/8 фіналу адбылася 13 ліпеня 2021 года.
Гульні прайшлі з 7 па 9 жніўня 2021 года.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
Чвэрцьфіналы
Жараб’ёўка чвэрцьфіналу адбылася 13 жніўня 2021 года.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку двух матчаў.
Паўфіналы
Жараб’ёўка паўфіналу адбылася 14 сакавіка 2022 года.
Першыя матчы прайшлі 6 і 7 красавіка 2022 года, матчы ў адказ — 27 красавіка 2022 года.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку двух матчаў.
Бамбардзіры
Крыніца: football.by
Цэзій-136
Цэзій-136 — радыеактыўны нуклід цэзію з атамным нумарам 55 і масавым лікам 136. Утвараецца выключна ў працэсе ланцуговай рэакцыі ў атамных рэактарах і ядзернай зброі.
Адукацыя і распад
Адзінай крыніцай утварэння цэзію-136 з'яўляецца ланцуговая рэакцыя дзялення ядраў урану-235 або плутонію-239. Пры гэтым ядро цэзію-136 ўтворыцца як прадукт захопу нейтронаў іншым ізатопам (цэзій-135).
Распадаецца ж цэзій-136 шляхам бэта-распаду, прадукт распаду — стабільны ізатоп барый-136.
Фабрыцыа Кароза
Марка Фабрыцыа Кароза (Marco Fabrizio (Fabritio) Caroso; паміж 1526 і 1531 гадамі, Серманета — не раней за 1605 год) — італьянскі пісьменнік, кампазітар, харэограф і майстар танца эпохі Адраджэння.
Біяграфія
Правёў большую частку свайго жыцця ў Рыме, дзе выкладаў танцы. Аўтар танцавальнага кіраўніцтва «Танцоўшчык» (Il ballarino), апублікаванага ў 1581 годзе ў Венецыі. Выданне прысвячалася Вялікай герцагіне Тасканы Б’янцы Капэла з роду Медычы. Пашыранае выданне пад назвай «Высакародства дамы» (Nobiltà di Dame) было апублікавана ў 1605 годзе. Гэта адна з найважнейшых крыніц гісторыі танца ў XVI стагоддзі, дзе прыведзены правілы выканання танцаў з апісаннямі і малюнкамі крокаў, балетнымі аранжыроўкамі і табулатурамі для лютні.
У яго працы таксама апісваюцца асноўныя бальныя танцы таго часу, такія як гальярда, канарыа, каскарда, сальтарэла або турдыён.
Нургіса Атабаевіч Тлендыеў
Нургіса Атабаевіч Тленды́еў (Нұрғиса Атабайұлы Тілендиев;  — ) — казахскі дырыжор, кампазітар. Народны артыст Казахскай ССР (1975). Народны артыст СССР (1984). Дзяржаўная прэмія Казахстана (1978).
Біяграфія
Нарадзіўся і вырас у ауле Шылікемер (цяпер — сяло Нургіса Тлендыеў Ілійскага раёна, Алмацінская вобласць, Казахстан). Паходзіць з племені.
У дзяцінстве бацька навучыў яго добра гуляць на домбры.
У 1933 годзе А. Жубанаў прывёў яго ў музычна-драматычны тэхнікум (цяпер Алмацінскі музычны каледж імя П. І. Чайкоўскага), дзе быў арганізаваны аркестр народных інструментаў (цяпер Казахскі дзяржаўны акадэмічны аркестр народных інструментаў імя Курмангазы). У дванаццаць гадоў Н. Тлендыева прызначылі канцэртмайстрам, а ў чатырнаццаць — дырыжорам.
У 1949 годзе скончыў Алма-Ацінскую кансерваторыю, у 1953 годзе — Маскоўскую кансерваторыю.
У 1940—1943 гадах — у Казахскім аркестры народных інструментаў імя Курмангазы (1960—1964 — яго галоўны дырыжор).
У 1953—1960 — дырыжор Казахскага тэатра оперы і балета імя Абая.
У 1968—1981 гадах — галоўны музычны рэдактар кінастудыі «Казахфільм».
Выкладаў у Казахскай дзяржаўнай кансерваторыі імя Курмангазы (прафесар).
Член Саюза кінематаграфістаў Казахскай ССР.
Памёр 15 кастрычніка 1998 года ў Алма-Аце. Пахаваны ў маўзалея Жамбыла ў сяле Жамбыл Жамбылскага раёна Алмацінскай вобласці.
Творчасць
Аўтар больш за 500 музычных твораў у розных жанрах: песні, кюі, рамансы, уверцюры, паэмы, кантаты, опера, балет і інш.
Сярод яго твораў: опера «Алтын таулар» (Залатыя горы) (разам з К. Кужам’яравым, 1961); балеты «Артэке» (балет-паэма) (1957), «Достык жолымен» (Шляхам сяброўства) (разам з, 1958); кантата «Мой Казахстан» (1959); уверцюры «Халық қуанышы» (1963), «Қайрат» (1964), «Жеңіс солдаты» (1975); аркестравая паэма «Ата толгау» (1962); кюі «Аққу», «Аңсау», «Арман» і іншыя; музыка да звыш 40 спектакляў Казахскага тэатра драмы імя М. Аўэзава і , мастацкім, дакументальным і мультыплікацыйным фільмам.
Адкрыты чэмпіянат Індыі па снукеры 2015
Адкрыты чэмпіянат Індыі 2015 (Indian Open 2015) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 10 па 14 сакавіка 2015 года на арэне Grand Hyatt, у Мумбаі, Індыя. Турнір стаў другім розыгрышам адкрытага чэмпіянату Індыі. Прызавы фонд турніру склаў £300,000, з якіх £50,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Майкл Уайт з Уэльса, які перайграў на свяім шляху да тытула Мічэла Мана ў кваліфікацыі (4:0), Цаа Юйпэна (4:3), Мэцью Сэлта (4:2), Лі Хана (4:2), Крыса Уэйкліна ў чвэрцьфінале (4:2), Марка Уільямса ў паўфінальным матчы (4:2) і Рыкі Уолдэна ў фінальным паядынку з лікам 5:0. Такім чынам, 23-гадовы валіец, які за тыдзень да гэтага атрымаў першы прафесійны тытул на турніры Shoot-Out, выйграў свой першы рэйтынгавы турнір у кар'еры, а таксама падняўся ў рэйтынгу з 22-й на 17-ю пазіцыю, якая стала найвышэйшым месцам у кар'еры снукерыста.
Турнір
Два першыя прафесійныя снукерныя турніры ў Індыі, Бамбей Інтэрнэшнл, прайшлі ў 1979 годзе, пасля чаго ў 1991 годзе на тэрыторыі краіны, якая лічыцца радзімай снукера, прайшоў нярэйтынгавы турнір з удзелам 16 снукерыстаў, Чэлендж Індыі, пераможцам якога стаў Стывен Хендры, а ў 1992 годзе ў Індыі праходзіла чацвёртае спаборніцтва — Мастэрс Індыі. Толькі праз 21 год, у 2013 годзе, у Індыі быў заснаваны першы рэйтынгавы снукерны турнір, адкрыты чэмпіянат Індыі, які праходзіў у Le Meridien Hotel у сталіцы краіны — горадзе Нью-Дэлі. Праз паўтара гады праходзіў другі розыгрыш турніру, які быў перанесены ў самы населены горад краіны, Мумбаі, і праводзіўся ў гатэлі Grand Hyatt.
Адкрыты чэмпіянат Індыі 2015 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association) і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама з'яўляўся восьмым рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2014/2015.
Матчы турніру гуляліся за чатырма сталамі ў гатэлі Grand Hyatt.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру не змяніўся ў параўнанні з мінулым спаборніцтвам і склаў £300,000, перавысіўшы ў сезоне 2014/2015 прызавыя фонды рэйтынгавых адкрытага чэмпіянату Аўстраліі і German Masters і зраўняўшыся па гэтым паказчыку з адкрытым чэмпіянатам Уэльса і Сусветным гран-пры. Таксама на тым жа ўзроўні, што і год таму, застаўся першы прыз турніру — £50,000. З рэйтынгавых спаборніцтваў гэтыя прызавыя перавысілі толькі першы прыз адкрытага чэмпіянату Аўстраліі.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Аднак, у адрозненні ад падліку ачкоў у сезонах 2012/2013 і 2013/2014, калі снукерыст, які прайграваў у першым жа матчы на турніры, атрымліваў у рэйтынг колькасць ачкоў у два разы меншую за колькасць прызавых грошай, з сезона 2014/2015 снукерыст, які прайгравае ў сваім першым матчы, увогуле не атрымлівае рэйтынгавых ачкоў.
Фармат турніру
На адкрытым чэмпіянаце Індыі 2015 года прынялі ўдзел 134 гульцы, з якіх 105 — удзельнікі мэйн-тура і 29 — аматары (6 — уладальнікі ўайлдкард). 128 гульцоў — усе, акрамя ўладальнікаў уалдкард — пачалі турнір з адзінага кваліфікацыйнага раўнда ў фармаце матча на выбыванне, які праходзіў на працягу двух дзён з 12 па 13 лютага 2015 года (за месяц да асноўнай стадыі) на арэне Метрадром у Барнслі, Англія. У 1/64 фіналу першыя 64 сеяныя снукерысты гулялі супраць астатніх удзельнікаў. Такім чынам, у асноўную стадыю праз кваліфікацыю прайшлі 64 снукерысты, да якіх далучыліся 6 уладальнікаў уайлдкард, якія гулялі ў папярэднім уайлдкард раўндзе супраць шасцёх выпадковых гульцоў з 32 ніжэйшых сеяных, якія прайшлі кваліфікацыю.
Такім чынам, 58 пераможцаў кваліфікацыйнага раўнда, якія не гулялі ў уайлдкард раўндзе і 6 пераможцаў матчаў уайлдкард раўнда гулялі ў асноўнай стадыі на выбыванне, пачынаючы з 1/32 фіналу. Лёсаванне турніру прадвызначала немагчымасць сустрэчы снукерыстаў з топ-32 раней за 1/16 фіналу, снукерыстаў з топ-16 раней за 1/8 фіналу, снукерыстаў топ-8 раней чвэрцьфіналаў, снукерыстаў з першай чацвёркі сеяных раней паўфіналу і двух першых сеяных раней фіналу адкрытага чэмпіянату Індыі. Шэсць раўндаў асноўнай стадыі (а таксама ўайлдкард раўнд) праходзілі на працягу пяці дзён (гульні ўайлдкард раўнда і 1/32 фіналу былі расцягнутыя на два дні, а матчы 1/8 фіналу і чвэрцьфіналы гуляліся ў адзін дзень, таксама, як і паўфінальныя і фінальны паядынкі) у гатэлі Grand Hyatt у Мумбаі, Індыя.
Кваліфікацыйныя матчы
Пасеў гульцоў на Адкрыты чэмпіянат Індыі 2015 быў утвораны паводле афiцыйнага рэйтынгу на 9 лютага 2015 года (пасля German Masters 2015). Першы нумар атрымаў дзеючы чэмпіён Дзін Цзюньхуэй, які займаў трэцяе месца ў рэйтынгу. Другі нумар мог атрымаць чэмпіён свету Марк Сэлбі, але ён не прымаў удзел у турніры.
Соценныя серыі
У 63 матчах кваліфікацыйнай стадыі адкрытага чэмпіянату Індыі 2015 было выканана 18 соценных серый (на 3 менш, чым у мінулым годзе). Кайрэн Уілсан і Кен Доэрці аформілі па два сэнчуры ў матчах супраць Джо О'Конара і Сандэрсана Лэма адпаведна. Апроч таго, Уілсан, пасеяны на турніры пад 50-м нумарам, зрабіў серыю ў 133 балы, якая стала найвышэйшай на стадыі кваліфікацыі.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя брэйкі кожнага гульца.
Удзельнікі
У асноўнай стадыі адкрытага чэмпіянату Індыі прынялі ўдзел 64 удзельнікі, якія выйгралі матчы кваліфікацыйнага раўнда і 6 уладальнікаў уайлдкард. Толькі адзін снукерыст з першых шаснаццаці сеяных не патрапіў на турнір — Бары Хокінс (2), які зняўся з кваліфікацыі спаборніцтва.
З усіх 70 удзельнікаў 35 снукерыстаў гулялі на адкрытым чэмпіянаце Індыі ў другі раз.
Аматар Зак Рычардсан упершыню патрапіў у асноўную стадыю рэйтынгавага турніру. Апроч яго, тры аматары прайшлі кваліфікацыю спаборніцтва: Адам Дафі перайграў Джэка Лісоўскі (4:2), Эдэн Шараў перайграў Дэйва Харальда (4:1), а Рыс Кларк перамог Курта Мэфліна (4:3). Яшчэ шэсць аматараў з Індыі атрымалі ўайлдкард ад арганізатараў турніру: Панкаж Адвані, які, будучы прафесіяналам, дайшоў да чвэрцьфіналу розыгрышу 2013 года, Дарміндэр Лілі і Файзал Хан, якія атрыатрымалі гэты прывілей у другі раз, а таксама навічкі турніру Ніраж Кумар, Брыеш Дамані і Суміт Талвар.
У 2015 годзе на адкрытым чэмпіянаце Індыі ўдзельнічалі 34 дэбютанты: Джад Трамп (3), Роберт Мілкінс (9), Грэм Дот (11), Мэцью Стывенс (22), Марк Кінг (23), Дэвід Гілберт (25), Бэн Вуластан (27), Мэцью Сэлт (28), Юй Дэлу (41), Энтані Хэмілтан (42), Роры Мак-Лаўд (43), Цепчая Ун-Ну (49), Кайрэн Уілсан (50), Пітэр Лайнс (53), Цаа Юйпэн (54), Лі Хан (56), Лука Брэсэль (57), Джо Свэйл (58), Сцюарт Кэрынгтан (60), Робін Хал (61), Сэм Бэйрд (63), Крыс Уэйклін (64), Фрэйзер Патрык (66), Эндру Пэджэт (75), Чжоу Юэлун (76), Цянь Пэнфэй (81), Алан Тэйлар (93), Адам Дафі, Эдэн Шараў, Рыс Кларк, Зак Рычардсан, Ніраж Кумар, Брыеш Дамані і Суміт Талвар. Алістэр Картэр (6) таксама павінен быў дэбютаваць на спаборніцтве, але зняўся, не згуляўшы нівооднага матча.
Пераможцам адзінага да гэтага розыгрышу адкрытага чэмпіянату Індыі з'яўляўся Дзін Цзюньхуэй.
Самым узроставым удзельнікам асноўнай стадыі адкрытага чэмпіянату Індыі 2015 года стаў 49-гадовы Найджэл Бонд. Джо Свэйлу, Кену Доэрці і Пітэру Лайнсу падчас турніру было па 45 гадоў, а Пітэру Эбдану і Алану Мак-Манусу — па 44.
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх адкрытых чэмпіянатах Індыі.
Рэферы
Матчы асноўнай стадыі адкрытага чэмпіянату Індыі 2015 года абслугоўвалі 14 рэферы.
Ход турніру
Зняліся: Алістэр Картэр (6),  Марка Фу (5).
Першы дзень (10 сакавіка)
Выбылі: Лян Вэньбо (13),  Ніраж Кумар,  Мэцью Стывенс (22),  Брыеш Дамані,  Юй Дэлу (41),  Суміт Талвар,  Майк Дан (39),  Эдэн Шараў,  Дарміндэр Лілі,  Пітэр Лайнс (53),  Файзал Хан,  Чжоу Юэлун (76),  Алан Тэйлар (93),  Алан Мак-Манус (15),  Панкаж Адвані,  Кен Доэрці (29),  Фрэйзер Патрык (66).
Другі дзень (11 сакавіка)
Выбылі: Том Форд (34),  Цаа Юйпэн (54),  Роры Мак-Лаўд (43),  Маркус Кэмбэл (46),  Сэм Бэйрд (63),  Рыс Кларк,  Гэры Уілсан (52),  Джоэль Уолкер (74),  Лю Хаацянь (65),  Джэймі Бёрнэт (38),  Энтані Хэмілтан (42),  Дэвід Гілберт (25),  Танават Тырапонгпайбун,  Дзін Цзюньхуэй (1),  Раян Дэй (14),  Зак Рычардсан,  Фергал О’Браен (18),  Робін Хал (61),  Марк Кінг (23).
Трэці дзень (12 сакавіка)
Выбылі: Джо Свэйл (58),  Бэн Вуластан (27),  Сцюарт Кэрынгтан (60),  Джэрард Грын (35),  Дэвід Морыс (44),  Род Лоўлер (24),  Энтані Мак-Гіл (20),  Марк Джойс (33),  Лука Брэсэль (57),  Эндру Пэджэт (75),  Мэцью Сэлт (28),  Пітэр Эбдан (21),  Джэймі Коўп (48),  Дэчават Пумджаенг (31),  Адыт’я Мехта (40),  Адам Дафі.
Чацвёрты дзень (13 сакавіка)
Выбылі: Джад Трамп (3),  Найджэл Бонд (51),  Лі Хан (56),  Грэм Дот (11),  Джэймі Джонс (37),  Цянь Пэнфэй (81),  Джон Хігінс (8),  Кайрэн Уілсан (50),  Роберт Мілкінс (9),  Крыс Уэйклін (64),  Джо Пэры (7),  Марк Дэвіс (12).
Пяты дзень (14 сакавіка)
Выбылі: Марк Уільямс (10),  Цепчая Ун-Ну (49),  Рыкі Уолдэн (4).
Уайлдкард раўнд
Шэсць індыйскіх аматараў атрымалі ўалдкард ад арганізатараў турніру: Ніраж Кумар, Брыеш Дамані, Дарміндэр Лілі, Суміт Талвар, Файсал Хан і Панкаж Адвані, які пачынаў сезон ў якасці прафесіянала, але адмовіўся ад месца ў мэйн-туры. Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у першым крузе асноўнага турніру супраць шасцярых выпадковых гульцоў, якія прайшлі кваліфікацыйны раўнд: Цепчаі Ун-Ну, Сэма Бэйрда, Лю Хаацяня, Адама Дафі, Найджэла Бонда і Рыса Кларка.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У 67 матчах асноўнай стадыі адкрытага чэмпіянату Індыі гульцы аформілі 24 соценныя брэйкі (на 14 менш, чым у мінулым розыгрышы). Колькасць брэйкаў, большых за 50 ачкоў, дасягнула 197 серый (на 3 больш, чым у мінулым розыгрышы), што ў сярэднім азначае каля 2,9 паўсоценных серый у матчы.
Лідарамі па колькасці соценных серый сталі пераможца турніру Цепчая Ун-Ну і паўфіналісты Марк Уільямс і Цепчая Ун-Ну, якія зрабілі па 3 сэнчуры-брэйкі. Па колькасці серый «50+» лідарам стаў Майкл Уайт, які аформіў 17 паўсоценных брэйкаў. Цепчая Ун-Ну зрабіў 16 паўсоценных брэйкаў, Марк Уільямс — 13, а фіналіст Рыкі Уолдэн — 11. Прыз за найвышэйшы брэйк, зроблены ў асноўнай стадыі турніру, роўны £2000, атрымаў Сцюарт Кэрынгтан, які аформіў серыю ў 138 балаў у матчы 1/16 фіналу супраць Лі Хана.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў адкрытага чэмпіянату Індыі 2015.
Тэрмагант
Тэрмага́нт, або Тэрвага́н (Tervagaunt, Trivagante, Termagant, Teruagant, Teruagaunt) — найменне мусульманскага бажаства ў заходнееўрапейскай сярэднявячнай літаратуры. У эпоху Адраджэння і барока трансфармавалася ў абразлівую мянушку.
Паходжанне
Упершыню слова Tervagaunt сустракаецца ў варыянце «Песні пра Раланда», запісаным каля 1100 г. У ёй Тэрмагант атаесамляецца з Алахам, узгадваецца рэлігійны закон Тэрваганавы. У позняе сярэднявечча сустракаецца ў іншых творах трубадураў, англійскіх «Кентэрберыйскіх апавяданнях» і рамансе пра Сіра Гая з Варвіка.
Этымалогія слова вельмі спрэчная. Існуе некалькі папулярных варыянтаў тлумачэння яго паходжання:
Гісторыкі літаратуры звычайна сцвярджаюць, што постаць Тэрмаганта звязана з сярэднявечнымі ўяўленнямі аб мусульманах як паганцах і ідалапаклонніках. Ускосна пра гэта сведчыць тое, што ў аксітанскай літаратуры слова «Мухамед» часам запісвалася як Bafomet і атаесамлялася з Сатаной. Паэт Асторг д'Аурыльяк у XIII ст. супрацьпастаўляў хрысціянскую веру ў адзінага Бога мусульманскім уяўленням пра божых спадарожнікаў Бафамета і Тэрвагана.
Абраза
Выкарыстанне слова Тэрмагант як абразы звязваецца з англійскай тэатральнай традыцыяй. Напрыклад, у шэкспіраўскім "Гамлеце" галоўны герой жартоўна атаесамляе ўласцівасці Тэрмаганта з Ірадам: ''I would have such a fellow whipped for o’erdoing Termagant''.
Звычайна найменне Тэрмагант у тэатральных пастаноўках атрымоўваў адмоўны сварлівы герой у доўгай вопратцы і цюрбане, таму гледачы ўспрымалі яго як жанчыну (жаночыя ролі таксама выконваліся мужчынамі). У пазнейшых п'есах XVIII ст. уводзіўся самастойны адмоўны жаночы вобраз з імям або прозвішчам Тэрмагант. Такім чынам, Тэрмагант значыў сварлівую жанчыну.
У нашы дні Тэрмагант выкарыстоўваецца як прыніжальная абраза як да жанчын, так і мужчын, але ўжываецца ў жаночым граматычным родзе.
Сялец (вадасховішча)
Сяле́ц — вадасховішча, размешчанае на поўначы Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Утворана ў абалоне ракі Ясельда. Знаходзіцца ў 7 км ад горада Бяроза, каля вёскі Сялец.
Даўжыня вадасховішча складае 11,8 км, найбольшая шырыня — 4,1 км. Даўжыня берагавой лініі — 33,5 км. Аб’ём вады — 56,3 млн. м³, сярэдні штогадовы сцёк 101 млн. м³.
Створана ў 1985 г. для водазабеспячэння сажалак рыбгаса «Сялец», увільгатнення глеб, добраўпарадкавання прылеглых населеных пунктаў. Галоўнае гідратэхнічнае збудаванне — земляная намыўная плаціна даўжынёй 4,3 км з хвалеўстойлівым верхавым адхонам. Агараджальная дамба цягнецца на 13,9 км. Ваганні ўзроўню вады на працягу года складаюць 2,5 м. Катлавіна вадасховішча выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход.
Пабудовай вадасховішча былі знішчаны рэчкі Радахоч і Тураса. На вадасховішчы засталося некалькі вялікіх адкрытых астравоў, вусцевая зона моцна зарасла трыснягом. Па берагах растуць хвойныя і яловыя лясы, забалочаныя алешнікі.
Вадасховішча часткова ўваходзіць у склад рэспубліканскага біялагічнага заказніка «Буслаўка». У паслягнездавы перыяд на берагах і астравах вадасховішча і прылеглых да яго тэрыторыях канцэнтруецца больш за 20 тыс. водна-балотных птушак. Найбольш шматлікімі ў гэты час з'яўляюцца лыска (Fulica atra), качка-крыжанка (Anas plathyrynchos), вялікі баклан (Phalacrocorax carbo), шэрая (Ardea cinerea) і вялікая белая чаплі (Egretta alba).
Нестабільнасць узроўню вады на вадасховішчы ў перыяд гнездавання прыводзіць да масавага знішчэння птушыных гнёзд.
IC 4511
IC 4511 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Блакітны грот (Капры)
Блакітны грот (Grotta Azzurra) — грот на паўночным беразе вострава Капры (Італія). Даўжыня грота 56 метраў, шырыня 30, вышыня зводу над узроўнем вады 15 метраў, вышыня ўваходу да 1,3 метра. У грота адзіны ўваход з боку мора, і трапіць у яго можна толькі на лодцы. З-за нізкага ўваходу ў штармавое надвор’е ўваход у грот недаступны. Дно затоплена морам, дзякуючы чаму святло, якое пранікае ў грот, надае вадзе і ўсёй пячоры прыгожы блакітны колер. Прыгажосць грота была апісана нямецкім паэтам і жывапісцам Аўгустам Копішам, пасля чаго грот стаў адной з самых папулярных славутасцяў Капры.
NGC 1869
NGC 1869 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC55) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Заськы
Заськы (За́ськи) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Вынныкы (Драгобыцкі раён)
Вынныкы (Ви́нники) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Амерыканскія грыфы
Амерыканскія грыфы або Катартыды, або Грыфы Новага Свету (Cathartidae), — сямейства птушак з атрада сокалападобных (некаторыя аўтары вылучаюць яго ў новы атрад ястрабінападобных), якія жывуць у раёнах з умераным і трапічным кліматам Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі. Прадстаўнікі сямейства характарызуюцца буйнымі памерамі і парапланным палётам; харчуюцца падалкай.
Чэзарэ Негры
Чэзарэ Негры (Cesare Negri; каля 1535,  — каля 1605) — італьянскі танцор, танцмайстар, харэограф, драматург і кампазітар эпохі Рэнесансу.
Чэзарэ Негры па мянушцы Il Trombone быў адным з самых прыкметных і ўплывовых танцмайстраў Еўропы, пра гэта гавораць яго шматлікія заступніцтвы каралеўскіх двароў. На працягу пяцідзесяці гадоў ён не толькі даваў паказы, але і навучаў міланскае дваранства, падарожнічаў разам са сваімі заступнікамі па ўсёй Італіі і за яе межамі, ствараў танцы і, бліжэй да канца сваёй кар’еры — апублікаваў свой трактат.
Пакінуў пасля сябе некалькі складзеных ім кампазіцый для лютні з танцамі, а таксама паўаўтабіяграфічную кнігу «Le Gratie d’Amore», у якой распавядае пра сябе, свой творчы шлях, апісанне розных танцаў і тэхнікі іх выканання.
Сцяг Эстонскай ССР
Сцяг Эстонскай ССР — рэспубліканскі сімвал Эстонскай ССР. Апошняя версія сцягу была зацверджаная 6 лютага 1953 года.
Да гэтага была прынятая версія сцягу з залатым сярпом і молатам у левым верхнім куце, пад якім золатам было напісана лацінкай ENSV (Eesti Nõukogude Sotsialistlik Vabariik).
Марцінрода (Фаха)
Марцінрода (Martinroda) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Фаха. Насельніцтва — 274 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 6,30 км². Афіцыйны код — 16 0 63 053.
Валошча
Валошча (Воло́ща) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Жангліраванне
Жанглі́раванне — фізічнае ўменне, якое заключаецца ў маніпуляванні прадметамі дзеля адпачынку, забавы альбо спорту. Самай вядомай формай жангліравання ёсць жангліраванне ў відзе кідання. Маніпуляцыі праводзяцца з адным, альбо з некалькімі прадметамі адначасова, выкарыстоўваючы адну альбо дзве рукі. Пад рэквізіт выкарыстоўваюцца розныя прадметы. Найбольш распаўсюджанымі прадметамі рэквізіту ёсць мячыкі, булавы альбо кольцы. Некаторыя жанглёры для драматызму выкарыстоўваюць нажы, паходні, бензапілы. Тэрмін жангліраванне таксама выкарыстоўваецца для іншых маніпуляцыйных навыкаў, такіх як дыябала, дыябальскія палачкі, поі, жангліраванне цыгарэтнымі скрынкамі, кантактнае жангліраванне.
Камінь (Оўруцкі раён)
Камінь (Камі́нь) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
NGC 1870
NGC 1870 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC81) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Баабаб
Баабаб (Adansonia digitata) — від трапічнага лісцевага дрэва сямейства мальвовых.
Агульнае
Распаўсюджаны ў саваннах Афрыкі. Дрэва дасягае велізарных памераў — па акружнасці ствол дасягае 45 метраў. Жыве больш 5000 гадоў. Плады баабаба выкарыстоўваюцца, як ежа, а з кары дрэва вырабляюць тканіну.
Цікавае
Сцябло баабаба з'яўляецца вялікім рэзервуарам вады, кара дрэва прапітана вільгацю. Вядомы выпадкі калі сланы у пошуках вады атакавлі дрэвы, разбіваючы біўнямі сцябло дрэва. Таксама вядомы выпадак, калі баабаб служыў аўтобусным прыпынкам, у які змяшчалася 30 чалавек.
IC 4512
IC 4512 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Юшкавічы (Баранавіцкі раён)
Ю́шкавічы (, Юшковичи) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крошынскага сельсавета. Размешчана за 20 км на паўночны ўсход ад Баранавіч, за 8 км ад чыгуначнай станцыі Пагарэльцы на лініі Баранавічы—Мінск.
Гісторыя
У 1886 годзе ў Чэрніхаўскай воласці Навагрудскага павета. Паводле перапісу 1897 годзе ў вёсцы дзейнічалі хлебазапасны магазін, 5 ветраных млыноў, кузня, карчма. У лістападзе 1905 года адбылося хваляванне мясцовых сялян, якія самавольна секлі памешчыцкі лес.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Інфраструктура
Працуе магазін.
Фёлькерсгаўзен
Фёлькерсгаўзен (Völkershausen) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Фаха. Насельніцтва — 1171 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 14,19 км². Афіцыйны код — 16 0 63 083.
Воля Якубова
Воля Якубова (Во́ля Якубо́ва) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (1800001—1801000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1800001—1801000)
Вёльфербют
Вёльфербют (Wölferbütt) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Фаха. Плошча — 4,60 км². Вёльфербют знаходзіцца на вышыні каля 400 м каля падножжа Дзітрыхсберга ў Аўэрсбергер Купенран, прыкладна за 45 км на паўднёвы захад ад Айзенаха.
Вараблэвычы
Вараблэвычы (Воробле́вичі) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Кырданы (Оўруцкі раён)
Кырданы (Кирдани́) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
HDMI
High-Definition Multimedia Interface (HDMI) — інтэрфейс для мультымедыя высокай выразнасці, які дазваляе перадаваць лічбавыя відэаданыя высокага разрознення і шматканальны лічбавы аўдыёсігнал з абаронай ад капіравання (High Bandwidth Digital Copy Protection, HDCP).
З’яўляецца заменай аналагавых стандартаў далучэння, такіх як SCART альбо RCA.
Самуэль Уілкс
Самуэль Уілкс (,  — ) — брытанскі ўрач і біёграф. Член многіх таварыстваў, за асабістыя дасягненні атрымаў тытул баранета.
HDMI
Заснавальнікамі HDMI з’яўляюцца кампаніі Hitachi, Matsushita Electric Industrial (вядомая як Panasonic) (Panasonic/National/Technics/Quasar), Philips, Silicon Image, Sony, Thomson (RCA).
Структура кабелю
HDMI-кабель складаецца з наступных частак:
Самуэль Уілкс
Адкрыў язвавы каліт у 1859 годзе, апісаў вузлавы дэфект валасоў Trichorrhexis nodosa.
У 1857 годзе па дадзеных ускрыцця апісаў остэахандрапластычную трахеабронхапатыю.
У 1868 годзе апублікаваў ментальныя сімптомы алкагольнай параплегіі, пазней названай сіндромам Корсакава.
Апісаў першы выпадак міястэніі ў 1877 годзе.
Пераадкрыў і пацвердзіў існаванне лімфомы Ходжкіна, аднак прызнаў прыярытэт апошняга і ўвёў ва ўжытак назву захворвання ў яго гонар.
Матакіё Дзэамі
Мотокіё Дзэамі (世 阿 弥 元 清), (каля. 1363 — каля. 1443) — японскі, і.
Самуэль Уілкс
Быў адным з «трох вялікіх» урачоў, якія адначасова працавалі ў Шпіталі Гая (Guy’s Hospital). Пацярпеў ад удару, які прывёў да паралічу. Памёр у сваім доме ва ўзросце 87 гадоў.
Матакіё Дзэамі
Біяграфія
Творчасць звязана з тэатрам Но. Для гэтага тэатра Дзэамі пісаў п’есы, і менавіта для гэтага тэатра ім была распрацавана тэорыя тэатральнага мастацтва.
З дзяцінства выяўляў схільнасць да тэатральнага мастацтва. Яго бацька — Кан’амі Кіецугу (1333—1384) быў заснавальнікам тэатра Ноо ў тым выглядзе, у якім мы ведаем яго сёння.
У гонар Дзэамі названы кратар на Меркурыі. У 1963 годзе амерыканскі кампазітар Алан Хованес, які бываў у Японіі і захапляўся тэатрам Ноо, напісаў «Разважанне пра Дзэамі» для аркестра, Аp. 207.
IC 4513
IC 4513 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1871
NGC 1871 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC85) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Блакітныя горы (Аўстралія)
Блакітныя горы (Blue Mountains, -33.71667°N, 150.31111°W) — горы ў штаце Новы Паўднёвы Уэльс, частка Вялікага Водападзельнага хрыбта. Блакітныя горы знаходзяцца на мяжы гарадской мяжы Сіднея і цягнуцца на захад прыкладна на 50 км.
Вышыня гор 1190—1360 м над узроўнем мора. Горы парэзаныя каньёнамі глыбінёй 300—800 м. Геалагічна Блакітныя горы падзеленыя ракой Кокс на заходнюю вапняковую з карстамі і ўсходнюю пясчанікавую часткі.
Клімат субтрапічны, ападкаў — 1000—1800 мм у год.
Расліннасць прадстаўлена ў асноўным эўкаліптамі і дрэвападобнай папараццю, у больш засушлівай заходняй частцы — саванны. Менавіта з-за высокага ўтрымання ў паветры завісяў эфірнага алею, які вылучаецца больш 90 відамі эўкаліптаў, горы былі названыя Блакітнымі.
Паводле падання, у даліне Джэмісан жылі тры сястры з племя катумба, звалі іх Ганеду, Вімла і Міхні, яны закахаліся ў трох братоў з племя непін, але па звычаі не маглі выйсці за іх замуж. Браты вырашылі выкрасці іх і справакавалі крывавы канфлікт паміж плямёнамі. Тады шаман племя катумба ператварыў сёстраў у тры скальныя вяршыні, сам ён загінуў і з ім таямніца заклёну, такім чынам дзяўчыны засталіся скаламі — Міхні (Meehni 922 м), Вімла (Wimlah 918 м) і Ганеду (Gunnedoo 906 м).
Клынэць
Клынэць (Клине́ць) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Парламенцкая асамблея Савета Еўропы
Парла́менцкая асамбле́я Са́вета Еўро́пы, ПАСЕ (Parliamentary Assembly of the Council of Europe, PACE) — адзін з двух галоўных статутных органаў Савета Еўропы; кансультатыўны орган, які складаецца з прадстаўнікоў парламентаў усіх дзяржаў-членаў. ПАСЕ з’яўляецца найстарэйшым у Еўропе органам міжпарламенцкага супрацоўніцтва.
Склад
Членаў ПАСЕ прызначаюць парламенты дзяржаў-членаў. Пяць найбольшых дзяржаў прадстаўленыя ў ПАСЕ 18 членамі, мінімальнае прадстаўніцтва — 2 члена ад дзяржавы. Нацыянальная дэлегацыя мусіць уключаць прадстаўнікоў усіх палітычных партый, прадстаўленых у парламенце, і адпавядаць патрабаванням збалансаванага прадстаўніцтва мужчын і жанчын. Агулам у ПАСЕ ўваходзяць 318 членаў і 318 «намеснікаў».
У пасяджэннях прымаюць удзел таксама 18 наглядальнікаў — ад парламентаў Канады, Мексікі і Ізраіля. Аналагічныя правы маюць два прадстаўнікі турэцкай супольнасці Кіпра, аднак фармальна яны ўваходзяць у склад дэлегацыі Рэспублікі Кіпр. Парламент Беларусі ў студзені 1997 года часова пазбаўлены статусу «спецыяльна запрошанага» і яго члены на сесіях не прысутнічаюць.
Паўнамоцтвы
Асамблея прымае рэзалюцыі і рэкамендацыі на аснове дакладаў, якія падтрыхтоўваюцца дэпутатамі. Сярод важных паўнамоцтваў Асамблеі — выбары Генеральнага сакратара Савета Еўропы і яго намесніка, суддзяў Еўрапейскага суда па правах чалавека, прыняцце высноў па кандыдатурах новых дзяржаў-членаў, маніторынг выканання імя абавязкаў, узятых на сябе падчас уступлення. ПАСЕ прымае заключэнні на праекты ўсіх міжнародных канвенцый, якія распрацоўваюцца ў Савеце Еўропы. Апроч таго, сесіі Асамблеі традыцыйна становяцца форумамі для абмеркавання актуальных праблем еўрапейскай палітыкі, на іх рэгулярна запрашаюцца кіраўнікі дзяржаў і ўрадаў.
Камітэт міністраў Савета Еўропы падае справаздачу аб сваёй дзейнасці на кожнай сесіі Асамблеі. КМСЕ таксама абавязаны даваць афіцыйныя адказы на рэкамендацыі ПАСЕ.
Структура
Асамблею ўзначальвае кіраўнік (на дадзены момант — Марыя Пейчынавіч-Бурыч (Харватыя)), які абіраецца фармальна на адзін год. На практыцы пасада кіраўніка пераходзіць у парадку ратацыі ад адной палітычнай групы (фракцыі) да іншай кожныя 5 гадоў. Асамблея абірае таксама намеснікаў кіраўніка, у цяперашні час іх колькасць складае 20.
Як і ў нацыянальных парламентах і Еўрапарламенце, у ПАСЕ працуюць фракцыі, сфарміраваныя паводле палітычнай арыентацыі і іх членаў — гэтак званыя «палітычныя групы». Такіх груп існуе 5: Сацыялістычная група, Еўрапейская народная партыя, Альянс лібералаў і дэмакратаў, Група еўрапейскіх дэмакратаў і Аб’яднаныя еўрапейскія левыя.
Кіраўнік ПАСЕ, яго намеснікі, кіраўнікі палітычных груп і камісій складаюць Бюро Асамблеі. Яно кіруе працай Асамблеі шляхам падрыхтоўкі парадку дзённага сесій і вызначэння пытанняў, якія заслугоўваюць распрацоўкі дакладаў.
З 2020 года кіраўнік ПАСЕ — дэпутат парламента Бельгіі Рык Дамс.
Арганізацыя працы
Пленарныя сесіі Асамблеі праходзяць чатыры разы на год і трываюць па адным тыдні кожная. Акрамя гэтага, двойчы на год праходзяць сесіі «Пастаяннай камісіі», або «міні-сесіі», у якіх прымаюць удзел члены Бюро і кіраўнікі нацыянальных дэлегацый. Пастаянная камісія мае права прымаць рэзалюцыі і рэкамендацыі па даручэнні Асамблеі. Пленарныя сесіі праходзяць у штаб-кватэры Савета Еўропы ў Страсбуры, сесіі Пастаяннай камісіі — як правіла, у іншых краінах па іх запрашэнні.
Камісіі ПАСЕ праводзяць пасяджэнні некалькі разоў на год. Як правіла, яны праходзяць у Парыжы ці ў адной з краін-членаў па іх запрашэнні.
Падрыхтоўка рэзалюцый і рэкамендацый адбываецца наступным чынам. Кожны член ПАСЕ, сабраўшы неабходную колькасць подпісаў іншых членаў, мае права падаць прапанову аб распрацоўцы дакладу (motion). Калі Бюро Асамблеі пагаджаецца з тым, што такі даклад необходны, яно даручае яго распрацоўку адной ці некалькім камісіям. Камісія прызначае дакладчыка, які на працягу 1-2 гадоў падрыхтоўвае даклад, рэгулярна дакладваючы камісіі аб ходзе работы. У межах падрыхтоўкі дакладу дэпутат можа здзяйсняць шэраг азнаёмляльных паездак, арганізоўваць слуханні. Канчатковая версія дакладу разам з праектам рэзалюцыі і / ці рэкамендацыі прымаецца адпаведнай камісіяй, пасля чаго выносіцца на пленарную сесію ПАСЕ ці на сесію Пастаяннай камісіі. Падчас сесіі дапускаецца паданне пісьмовых паправак да праектаў рэзалюцыі і / ці рэкамендацыі, па кожнай з якіх праводзіцца галасаванне спачатку ў адказнай камісіі з тым, каб вызначыць яе пазіцыю. На пленарным пасяджэнні дакладчык прадстаўляе свой даклад, пасля чаго праводзяцца дэбаты (з загадзя падтрыхтаванага спісу выступаючых) і галасаванне па ўсіх запрапанаваных папраўках і па рэзалюцыі і / ці рэкамендацыі ў цэлым. Для прыняцця рэзалюцыі неабходная простая большасць галасоў, рэкамендацыя патрабуе большасці ў дзве траціны. Улічваюцца толькі галасы членаў, якія прынялі ўдзел у галасаванні.
Асабліва актуальныя пытанні могуць быць пастаўленыя ў парадак дзённы ў межах «тэрміновых дэбатаў». Як правіла, на кожнай сесіі праводзяцца такія дэбаты на 1-2 тэмы. Па яе выніках таксама прымаюцца рэзалюцыі і/ці рэкамендацыі. Існуе таксама фармат «дэбатаў па бягучых пытаннях» — аналаг «тэрміновых дэбатаў», але без прыняцця дакументаў.
Нацыянальныя квоты і прадстаўніцтва краін
Нацыянальныя квоты ў арганізацыі (станам на 2019 год) размеркаваны наступным чынам :
Глыннэ (Драгобыцкі раён)
Глыннэ (Гли́нне) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Алена Барысаўна Танкачова
Але́на Бары́саўна Танкачо́ва (Еле́на Бори́совна Тонкачё́ва; года,, РСФСР) — беларуская праваабаронца і юрыст, грамадскі дзеяч. Старшыня Праўлення Асветніцкай установы «Цэнтр прававой трансфармацыі». У лютым 2015 года была выслана з Беларусі з забаронай на ўезд у краіну тэрмінам на 3 гады.
Сям’я
Нарадзілася 10 лютага 1970 года ў Калузе (Расія) у сям’і афіцэра ВМФ СССР.
Маці — Галіна Уладзіміраўна — як жонка афіцэра, суправаджала мужа ва ўсіх месцах яго прызначэння, была хатняй гаспадыняй, займалася выхаваннем дзяцей.
Бацькі жывуць у Калінінградзе, планавалі пераезд да дачкі ў Мінск, дзе маюць з ёй агульную маёмасць.
Была ў шлюбе з беларускім эканамістам П. У. Данейкам, мае з ім агульную дачку — Кацярыну, якая нарадзілася ў 1995 годзе.
Вучоба
За час атрымання сярэдняй адукацыі была вымушана змяніць сем школ па прычыне частых пераездаў бацькі на новыя месцы службы. У 1987 годзе скончыла з срэбным медалём сярэднюю школу № 3 горада Быхава.
У тым жа 1987 годзе, не паступіўшы на гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (БДУ), пайшла вучыцца ў Мінскі тэхнікум савецкага гандлю (цяпер — Філіял БДЭУ «Мінскі гандлёвы каледж») на спецыяльнасць «Правазнаўства», скончыла яго ў 1989 годзе з чырвоным дыпломам.
З 1989 года вучылася на юрыдычным факультэце БДУ па спецыяльнасці «Правазнаўства»; сярод выкладчыкаў былі Я. А. Юхо і А. А. Сакалова, на першым курсе іспыты прымаў Р. А. Васілевіч, вучылася разам з Н. У. Пяткевіч.
У 1994 годзе, пасля атрымання дыплома аб вышэйшай адукацыі, паступіла ў аспірантуру кафедры канстытуцыйнага права БДУ, рыхтавала дысертацыю на тэму праблем дзейнасці грамадскіх і некамерцыйных арганізацый са спробай зрабіць іх параўнальна-прававы аналіз у разрэзе канстытуцыйнага права. Вучобу ў аспірантуры аставіла наступным годам пасля палітычных падзей 1996 года. Па словах А. Б. Танкачовай, на гэты крок яна пайшла, калі ўсвядоміла, што прадмета яе вывучэння — Канстытуцыі — у Беларусі фактычна больш няма, а таксама з-за прызначэння Р. А. Васілевіча загадчыкам кафедры канстытуцыйнага права БДУ, якое было прынята акадэмічнай супольнасцю без супраціву.
Напачатку 2000-х гадоў была ўдзельніцай паўтарагадовага «Вышэйшага міжнароднага курса па правах чалавека» — міжнароднай навучальнай праграмы, якую ладзіць (Варшава). Па словах А. Б. Танкачовай, менавіта дзякуючы гэтаму курсу яна дакладна вызначылася, чым будзе займацца ў Беларусі цягам наступных гадоў.
Сувязь з Беларуссю і пытанне грамадзянства
З 14-гадовага ўзросту і да моманту высылкі з краіны ў лютым 2015 года (г. зн. больш за 30 гадоў), акрамя як у Беларусі, нідзе не жыла ; у свой час была ў шлюбе з грамадзянінам Рэспублікі Беларусь, дачка таксама з’яўляецца беларускай грамадзянкай. З 1987 года пастаянна пражывала ў Мінску і лічыць сябе мінчанкай, добра інтэгравана ў беларускае грамадства. Мае беларускую адукацыю, прафесійная ды грамадская дзейнасць звязаныя, галоўным чынам, з Беларуссю. Увесь час працоўнага жыцця мела пастаяннае месца працы ў межах краіны; валодае ў Беларусі нерухомай маёмасцю.
Па словах А. Б. Танкачовай, у 1992 годзе вызначылася ў расійскае грамадзянства, бо яго аўтаматычна атрымалі яе бацькі, на той час яна была яшчэ даволі маладой дзяўчынай і не планавала, як будзе дакладна складвацца яе жыццё. Да моманту высылкі з Беларусі ніколі не мела расійскі агульнаграмадзянскі пашпарт, а толькі замежны. У Беларусі жыла паводле віду на жыхарства.
У 1994 годзе вітала прыняцце новай Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь:
У сярэдзіне 1990-х гадоў была гатова атрымаць статус грамадзяніна Рэспублікі Беларусь, але пасля канстытуцыйнага крызісу і разгону Вярхоўнага Савета 13-га склікання ў 1996 годзе прыняла прынцыповае рашэнне не звяртацца да дзеючых уладаў з прашэннем аб прыняцці яе ў беларускае грамадзянства :
У 2000-х гадах, па словах А. Б. Танкачовай, наяўнасць расійскага грамадзянства ёй не перашкаджала, бо яна не імкнулася заняць у Беларусі якую-небудзь дзяржаўную пасаду.
Пасля высылкі з Беларусі ў якасці месца для жыхарства і працы абрала Вільнюс (Літва), адкуль праваабаронцы значна прасцей падтрымліваць кантакты з беларускімі сябрамі і калегамі.
Прафесійная, грамадская і праваабарончая дзейнасць
Паралельна вучобе ў аспірантуры працавала ў адной з першых у Беларусі камерцыйных юрыдычных фірм, а таксама пачала займацца грамадскай дзейнасцю. Па словах А. Б. Танкачовай, у тым, што грамадская дзейнасць хуткім часам выйшла на першае месца, не апошнюю ролю адыграў Г. У. Грушавы, з якім яна кантактавала па справах юрыдычнага кансультавання Беларускага дабрачыннага фонду «Дзецям Чарнобыля».
Звярнуцца да дзейнасці па абароне правоў чалавека падштурхнулі палітычныя падзеі ў Беларусі 1996 года. Па сцвярджэнні А. Б. Танкачовай, яна была ініцыятарам правядзення юрыдычнай экспертызы па рэферэндуму 1996 года ў падтрымку пазіцыі Канстытуцыйнага суда Рэспублікі Беларусь, згодна якой вынікі галасавання па пытаннях змены Канстытуцыі маглі мець толькі рэкамендацыйны характар.
У 1996 годзе, разам з групай аднадумцаў, стварыла і ўзначаліла Грамадскае аб’яднанне «Незалежнае таварыства прававых даследаванняў» (НТПД; «Независимое общество правовых исследований» (НОПИ)), якое займалася вывучэннем пытанняў свабоды асацыяцый ды аказаннем бясплатнай юрыдычнай дапамогі беларускім грамадскім (некамерцыйным) арганізацыям і грамадзянскім ініцыятывам.
Ужо ў 1999 годзе НТПД стала вядучым кансультацыйным рэсурсам для беларускіх НДА, штогод яго паслугамі карысталася больш за 300 арганізацый грамадскага сектара. Па падліках А. Б. Танкачовай, 2/3 грамадскіх арганізацый у краіне было зарэгістравана з кансультацыйнай падтрымкай як уласна НТПД, так і наступных арганізацый, якія ствараліся праваабаронцай і яе калегамі наўзамен НТПД пасля яго прымусовай ліквідацыі ўладамі ў 2004 годзе.
Дабрачынная дзейнасць
Займаецца дабрачыннасцю. У прыватнасці, напярэдадні высылкі з Беларусі выступіла арганізатарам дабрачыннага канцэрта класічнай музыкі для персанала і пацыентаў псіханеўралагічнага дыспансера гарадского пасёлка Лынтупы, ладзіла збор кніг для гарадской бібліятэкі Лынтуп ды інш.