cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ёзэф Вернер (мастак)
Ёзэф Вернер, часта Ёзэф Вернер-малодшы (Joseph Werner der Jüngere; ,  — каля 1710, там жа) — швейцарскі мастак, мініяцюрыст эпохі барока.
Праявіў сябе як майстар мініяцюры, аўтар шэрагу алегарычных палотнаў. Працаваў пры шматлікіх каралеўскіх дварах Еўропы, дзе ён выконваў замовы на стварэнне партрэтаў і іншага.
Пазней актыўна працаваў у родным горадзе Берне.
Чалавек усмешкі
«Чалавек усмешкі» (The Smile Man) ― амерыканскі кароткаметражны мастацкі фільм рэжысёра, зняты ў 2013 годзе.
Сюжэт
Пасля дарожна-транспартнага здарэння мужчыну з-за пашкоджання нерва даводзіцца дажыць усё астатняе жыццё з усмешкай на твары.
Антон Пятровіч Брынскі
Антон Пятровіч Брынскі (Антон Петрович Бринский;  — ) — палкоўнік Савецкай Арміі, у гады Вялікай Айчыннай вайны камандзір Аператыўнага разведвальна-дыверсійнага цэнтра «Брук» РУ ГШ ЧА, Герой Савецкага Саюза, пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся 10 чэрвеня 1906 года ў сялянскай сям’і ва ўкраінскім сяле Андрэеўка (цяпер Чэмеравецкі раён Хмяльніцкай вобласці).
У 1919 у сышоў у горад Камянец-Падольскі, працаваў у кузні кавалём.
Скончыў 9 класаў агульнаадукацыйнай і лесатэхнічную школу.
Уваходзіў у ЧАПе, удзельнічаў у барацьбе з бандытызмам.
Састаяў у частках асобага прызначэння (змагаліся з бандытызмам), у 1927 уступіў у ВКП(б), на камсамольскай рабоце.
У 1926 годзе скончыў Камянец-Падольскую партыйную школу, у 1927 годзе ўступіў ва Усесаюзную камуністычную партыю (бальшавікоў) і прайшоў навучанне ў Камянец-Падольскай раённай партыйнай школе.
Працаваў сакратаром Стараўшыцкага раённага камітэта камсамола і старшынёй выканаўчага камітэта Камянец-Падольскага раёна Хмяльніцкай вобласці.
На службе ў Чырвонай Арміі з 1928 года.
Удзельнік вызваленчага паходу савецкіх войскаў у Заходнюю Беларусь 1939 года.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны
Пачатак Вялікай Айчыннай вайны сустрэў каля Беластока камісарам 59-га разведвальнага батальёна 2-й Беларускай Чырванасцяжнай стралковай дывізіі імя М. В. Фрунзэ 1-га стралковага корпуса 10-й арміі Заходняга фронту.
У першы бой з ворагам уступіў 22 чэрвеня 1941 пры абароне крэпасці Асавец, на чале зводнай дывізіі прыкрываў адыход 6-га кавкорпуса, у складзе групы генерала Болдзіна ўдзельнічаў у спробе адбіць заняты немцамі Мінск.
Патрапіўшы ў акружэнне, з васямнаццаццю байцамі перайшоў да партызанскіх метадаў барацьбы ў Мінскай і Віцебскай абласцях. У кастрычніку далучыўся да атрада дэсантнікаў з ГРУ ГШ ЧА на чале з Р. М. Ліньковым.
Са жніўня 1941 г. па красавік 1944 г. знаходзіўся ў распараджэнні ГРУ Генеральнага штаба Чырвонай арміі, выконваў спецыяльныя заданні ў тыле немцаў. Партызанская мянушка — «дзядзька Пеця».
Арганізаваў шэраг атрадаў. У маі 1942 года прайшоў 600 км па тылах ворага ў месцы з больш развітой сеткай чыгунак. У трохвугольніку дарог Пінск-Баранавічы-Лунінец разгарнуў дыверсійную працу, за «ўзорную арганізацыю» якой у студзені 1943 года быў узнагароджаны ордэнам Леніна.
У пачатку 1943 брыгада Брынскага зладзіла шэраг правакацый, у выніку якіх пачаліся рэпрэсіі нямецкага камандавання супраць украінскіх паліцэйскіх. Таму апошнія сышлі ў лясы, далучыўшыся да украінскіх партызан.
Да новага 1943 года Брынскі арганізаваў партызанскую брыгаду асобага прызначэння, а ў жніўні 1943 пад выглядам партызанскага злучэння падрыўнікоў па загаду кіраўніцтва РУ ГШ КА арганізаваў Аператыўны разведвальна-дыверсійны цэнтр і ўзначаліў яго.
13 кастрычніка 1943 года яго атрад спаліў сяло (цяпер  Ровенскай вобласці Украіны), забіўшы каля 60 чалавек, сярод якіх былі і дзеці.
У студзені 1944 прысвоена званне падпалкоўніка.
Партызаны ГРУ А. П. Брынскага зрабілі каля 5000 дыверсій на тэрыторыі Беларусі, Украіны і Польшчы: пусцілі пад адхон звыш 800 эшалонаў, спалілі больш за 500 аўтамашын, 73 танка, узарвалі каля 100 мастоў.
«За Ваш геройскі подзвіг, выяўлены пры выкананні баявога задання ў тыле праціўніка», як сказана ва Указе Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 4 лютага 1944 года падпалкоўніку Брынскаму Антону Пятровічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» (№ 3349).
У сакавіку 1944 года хворага Антона Пятровіча вывезлі з варожага тылу ў Маскву. У войска ён вярнуўся ўжо пасля заканчэння вайны. У пасляваенныя гады службу праходзіў у г. Горкім.
Пасля вайны
У 1945 годзе скончыў вышэйшыя афіцэрскія курсы каманднага складу «Стрэл», у 1952 годзе — курсы камандзіраў дывізій.
З 1955 года палкоўнік А. П. Брынскі ў запасе. З’яўляўся членам Савецкага камітэта ветэранаў вайны.
Міхнаўка
Мі́хнаўка (, Михновка) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вуглоўскага сельсавета.
Антон Пятровіч Брынскі
Пасля вайны
У адстаўцы займаўся актыўнай літаратурнай дзейнасцю, з 1961 года састаяў у Саюзе журналістаў СССР, з 1968 — у Саюзе пісьменнікаў СССР.
Аўтар шэрагу мастацкіх і дакументальных кніг.
Памёр 14 чэрвеня 1981 года ў горадзе Горкім. Пахаваны на Бугроўскіх могілках.
Міхнаўка
Гідраграфія
На поўначы канал Бальшы.
Антон Пятровіч Брынскі
Памяць
Яго імя носяць вуліцы ў Ніжнім Ноўгарадзе і Луцку, а таксама дзіцячая бібліятэка і Дом дзіцячай культуры ў Ніжнім Ноўгарадзе. У райцэнтры Маневічы (Валынь, Украіна) каля будынка сярэдняй школы № 2 яго імя ўсталяваны бюст. А. П. Брынскі — ганаровы грамадзянін г. Луцк
Міхнаўка
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Брагін — Хойнікі.
Антон Пятровіч Брынскі
Памяць
На доме № 46 па вул. Грузінскай у Ніжнім Ноўгарадзе, дзе ён жыў у 1946—1971, устаноўлена мемарыяльная дошка.
Міхнаўка
Транспартная сетка
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і забудаванай драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Антон Пятровіч Брынскі
Памяць
У Цэнтральным архіве Ніжагародскай вобласці дачкой Валянцінай, выпускніцай Маскоўскага гісторыка-архіўнага інстытута, створаны персанальны фонд А. П. Брынскага Р-398 з пяці вопісаў, 1878 спраў.
Міхнаўка
Гісторыя
Вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў Брагінскай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні. Паводле перапісу 1897 года працаваў вятрак.
Антон Пятровіч Брынскі
Памяць
А. П. Брынскі стаў прататыпам аднаго з юных герояў аповесці Уладзіміра Бяляева «Старая крэпасць».
Міхнаўка
Гісторыя
У 1931 годзе арганізаваны калгас «Міхнаўка», працавалі на торфараспрацоўках (з 1931 года), конная крупадрабілка (з 1914 года), вятрак (з 1914 года), гамарня. У 1959 годзе ў складзе калгаса «Парыжская камуна» (цэнтр — вёска Шкураты).
Антон Пятровіч Брынскі
Памяць
У 2006 годзе да 100-годдзя А. П. Брынскага створаны тэлефільм «Залатая зорка № 3349», выдавецтвам «Дзятлавы горы» апублікаваны кампендыем кніг «Антон Бринский: Страницы жизни», ІГЦ «Марка» да 100-годдзя А. П. Брынскага выпушчаны паштовы канверт з яго партрэтам.
Міхнаўка
Гісторыя
Паблізу ёсць жалезарудныя і тарфяныя радовішчы.
Скуола Сан-Марка
Скуола Сан-Марка (Scuola Grande di San Marco) — заснавана ў 1260 годзе і належыць да адной з шасці венецыянскіх вялікіх скуол. Размешчана ў на плошчы Санці-Джавані э Паала ў Венецыі, Італія.
У Скуола Сан-Марка размяшчаліся бальніца, прытулак і навучальныя памяшкання. Пасля пажару 1485 быў пабудаваны сучасны будынак па праекце архітэктараў Туліа Ламбарда і М. Кадусі.
Фасад будынка ўяўляе сабой добра захаваны ўзор архітэктуры эпохі Адраджэння. Статуі выкананы Барталамеа Бонам і Туліа Ламбарда. Размешчаная на першым паверсе Зала Капітула мае драўляную столь XVI стагоддзя і алтар, выкананы ў стылі Сансавіна. У прыёмнай зале майстры П'етра і Б'яджа Фаэнца ўпрыгожылі столь блакітам і золатам. У гэтай жа зале размешчана Медыцынская бібліятэка.
На верхнім паверсе першапачаткова знаходзіліся цыклы «Гісторый Святога Марка», напісаныя Карпача, Беліні і Тынтарэта, якія затым былі часткова перамешчаныя ў Галерэю Акадэміі.
Шульбінск
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва посёлка складала 4585 чалавек (2215 мужчын і 2370 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, в посёлке проживало 3149 чалавек (1470 мужчын і 1679 жанчын).
Сан-Джорджа-дзі-Ламеліна
Сан-Джорджа-дзі-Ламеліна (San Giorgio di Lomellina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 1223 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 49 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 27020. Тэлефонны код — 0384.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Нгуен Кхоа Нам
Нгуен Кхоа Нам (Nguyễn Khoa Nam; 23 верасня 1927 — 1 мая 1975) — генерал-маёр Узброеных сіл Рэспублікі В’етнам, удзельнік Індакітайскай і В’етнамскай войнаў.
Біяграфія
Школьную адукацыю атрымаў у родным Дананге. У 1951 годзе пачаў працаваць у Бюджэтным Дэпартаменце Цэнтральнага В’етнама, праз год заняў пасаду начальніка дэпартамента.
У 1953-м запісаўся ў Нацыянальную армію В’етнама, самастойнае аддзяленне Узброеных сіл Францыі ў калоніі. Скончыў курсы ў Ваеннай акадэміі Далата, з якой выпусціўся 28 чэрвеня 1953 года ў званні другога лейтэнанта. Пасля адабраны ў ВПВ. Служыў камандзірам роты 7-га паветрана-дэсантнага батальёна.
На пачатковым этапе В’етнамскай вайны ўзначальваў тэхнічны батальёна, быў начальнікам 3-га дывізіёна 3-га парашутна-дэсантнага батальёна і намеснікам камандзіра 5-га парашутнага батальёна. У лістападзе 1974 года ўзначаліў 4-ю ваенную акругу разам з 4-й корпусам.
У пачатку студзеня 64-га прызначаны начальнікам 4-й дывізіі. У ліпені 1965 года ўзначаліў штаб 1-й паветрана-дэсантнай аператыўнай групы. З мая 1966 працаваў памочнікам камандуючага 1-й пяхотнай дывізіі. У жніўні таго ж года прызначаны камандуючым 3-й паветрана-дэсантнай аператыўнай групы. У снежні 1970 года стаў камандзірам 7-й пяхотнай дывізіі.
30 красавіка 1975 года, даведаўшыся пра падзенне паўднёвав’етнаскага, загадаў сваім байцам раззброіцца і разысціся па дамах. На наступны дзень ўчыніў самагубства.
Мінскі абласны камітэт КПБ
Мі́нскі абласны́ камітэ́т КП Беларусі — орган кіравання Мінскай абласной партыйнай арганізацыяй КП Беларусі (1938—1991 гады). Мінская вобласць утворана 15 студзеня 1938 года. Цэнтр — г. Мінск. Сучасныя абрысы вобласць набыла ў 1954 годзе.
3 1944 года разам з гаркамам КП(б)Б і выканкамам гарсавета размяшчаўся ў будынку па вуліцы Карла Маркса, 12. У 1953—1956 гг. на рагу вуліц Кірава і Камсамольскай пабудаваны асобны чатырохпавярховы будынак (архітэктары А. Воінаў і Л. Усава).
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Кеніі
У спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Кеніі ўваходзяць 6 аб'ектаў, у тым ліку 3 аб'екты культурнай і 3 аб'екты прыроднай спадчыны. Яшчэ 19 аб'ектаў знаходзяцца ў папярэднім спісе чакання.
Дом масонаў (Гродна)
Дом масонаў — двухпавярховы будынак у гістарычным цэнтры Гродна ў раёне Гарадніцы, размешчаны на адрасе: Тэлеграфны завулак, 15а. Будынак вядомы ў розныя часы як: рэзідэнцыя Д. Сака, дом Гродзенскіх масонаў, «Приказ общественного призрения», дом дабрачыннага таварыства, «Богоугодные заведения Гродненского благотворительного общества с Муравьёвским сиротским отделением», Polskie towarzystwo dobroczynnosci, дзіцячы дом № 1, флюараграфія, cупрацьтуберкулёзная паліклініка.
Гісторыя
Дом быў пабудаваны ў 1783—1789 гадах Дж. Сака ў якасці асабістай рэзідэнцыі. У ліпені 1789 года гэты будынак адзначаецца ў дакументах як «дом уласны маёра Сака». У канцы 18 ст. у гэтым будынку праходзілі пасяджэнні гродзенскай масонскай ложы, куды уваходзілі, акрамя самаго Дж. Сака, такія вядомыя на той час асобы, як Ж. Жылібер, Якаў і Ян Бекю, Францішак Нарвойш, Ян Вірыён і інш. З 1802 года дом выкарыстоўваўся мясцовымі добрачыннымі таварыствамі. У пачатку 19 ст. у будынку працягваліся сустрэчы гродзенскім масонаў, гэтаму спрыяў той факт, што гродзенскі губернатар М. Бутаўт-Анжэйковіч быў не толькі масонам, але і кіраўніком Гродзенскага дабрачыннага таварыства. У масонскую ложу «Сябры дабрачыннасці», уваходзілі акрамя Анжэйковіча, Ян Ходзька, прэзідэнт Гродна Крэйбіх, Васіль Мусін-Пушкін і іншыя. Дабрачынныя таварыствы дзейнічалі ў будынку ўсё 19 ст. і на пачатку 20 ст. Цяпер будынак займае Супрацьтуберкулёзная паліклініка.
Архітэктура
Будынак прамавугольны, двухпавярховы з высокім двухсхільным дахам, галоўны фасад якога ў цэнтры вылучаны шырокім рызалітам з высокім двухсхільным шчытом. Сцены крапаваны лапаткамі, карнізамі, нішамі і філёнгамі. Аконныя праёмы дэкараваныя прафіляванымі ліштвамі, а на тарцовых фасадах — трохвугольнымі франтонамі. На другім паверсе з боку Тэлеграфнага завулка вокны гатычнай стральчатай формы з філёнгавым абрамленнем. Цокальны паверх мае самастойны ўваход. Планіроўка дома — калідорная з цэнтральнай лесвіцай. Першапачаткова будынак быў аднапавярховы, аднак у 1874 годзе быў дабудаваны другі паверх, перароблены ганак, прыбудаваны аб'ём тарцовага боку. Верагодна, першапачаткова будынак меў цэнтральную залу ў два святла.
Дом масонаў з'яўляецца адным з самых цікавых прыкладаў пабудаваных на тэрыторыі Беларусі невялікіх камерных сядзіб амаль павільённага тыпу.
Амерыканскія экспедыцыйныя сілы
Гісторыя
21 кастрычніка 1917 года падраздзяленні 1-й пяхотнай дывізіі ўпершыню прынялі ўдзел у бітве супраць нямецкай арміі каля Нансі ў Латарынгіі, але амерыканскія войскі ўдзельнічалі толькі ў невялікіх маштабах.
З-за адсутнасці ўласнай зброі, тэхнікі і маёмасці амерыканскія экспедыцыйныя сілы выкарыстоўвалі французскія і брытанскія актывы. Сярод амерыканскіх вайскоўцаў асабліва шанаваліся французскія гарматы 75-мм 1897 года, 155-мм мадэль 1917 года "Шнайдэр", 155-мм ГПФ. Ваенныя лётчыкі ЗША атрымалі знішчальнікі SPAD S.XIII і Nieuport 28, а танкавы корпус арміі ЗША выкарыстоўваў французскія лёгкія танкі Renault FT. Для правядзення баявой падрыхтоўкі зноў прыбылых і навучанню іх звароту з новай зброяй генерал Дж. Першынг разгарнуў на французскай зямлі навучальныя цэнтры. Да канца 1917 года ў вялікай навучальнай зоне каля Вердэна былі размешчаны чатыры амерыканскія дывізіі: 1-я дывізія, рэгулярнае фарміраванне арміі ; 26-я дывізія, фарміраванне Нацыянальнай гвардыі ; 2-я дывізія, падраздзяленне рэгулярных войскаў і марскіх пяхотнікаў ЗША; і 42-я дывізія — фарміраванне нацыянальнай гвардыі, якое камплектавалася салдатамі амаль з усіх штатаў ЗША. Пятая дывізія, 41-я пяхотная, была размешчана ў галоўным вучэбным цэнтры каля Тура.
Падчас ваенных дзеянняў амерыканскія экспедыцыйныя сілы панеслі каля 320 000 ахвяр: у баях загінулі 53 402 ваеннаслужачых, 63122 загінулі ад розных небаявых фактараў, яшчэ 204 тысячы атрымалі раненні. Параўнальна мала людзей пацярпелі ад атрутнага газу, хоць многія амерыканскія салдаты памылкова лічылі, што яны атруціліся. Пандэмія грыпу восенню 1918 года забрала жыцці больш за 25 000 чалавек з АЭС і яшчэ 360 000 — цяжка хварэлі.
Старына (Дабрынёўскі сельсавет)
Старына́ (, Старина) — пасёлак у Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрынёўскага сельсавета.
Разня ў Салхане і Тадар’яце (2021)
4 і 5 чэрвеня 2021 года група ўзброеных асоб напала на вёскі Салхан і Тадар’ят у правінцыі Яга ў Буркіна-Фасо. У выніку масавых забойстваў загінулі прынамсі 174 чалавекі. Паўстанцы пастаянна атакуюць вобласць Сахель, уздоўж мяжы з Малі пасля захопу часткі гэтай краіны ісламістамі ў 2013 годзе.
Напад
Увечары 4 чэрвеня 2021 года ў сяле Тадар'ят, размешчаным 150 км на поўнач ад Салхана, зламыснікі здзейніх рэйды на матацыклах і канях.
Некалькімі гадзінамі пазней, раніцай 5 чэрвеня паўстанцы напалі на вёску Салхан у Буркіна-Фасо, забіўшы па меншай меры 160 чалавек, у тым ліку 20 дзяцей, і паранілі 40 чалавек. Каля дзвюх гадзін ночы яны прыкладна на 20 матацыклах, спачатку атакавалі «Добраахвотнікаў абароны Айчыны» (ДАА), а потым спалілі жылыя дамы і рынак. Таксама была атакавана суседняя шахта, Сальхан — цэнтр здабычы золата. Зламыснікі схаваліся на досвітку, за 3 гадзіны да прыбыцця ў сяло паліцэйскіх. Выехаўшы з вёскі, паўстанцы пакінулі некалькі самаробных выбуховых прылад на дарогах да сяла. Яны былі абясшкоджаны інжынерамі з арміі Буркіна-Фасо на працягу наступных дзён.
Напады сталі самымі смяротным ў Буркіна-Фасо за апошнія пяць гадоў. Многія ацалелыя беглі ў горад Себа, сталіцу правінцыі Яга, за 15 км ад Салхана. Загінуўшых мясцовыя жыхары пахавалі ў трох брацкіх магілах.
Рэакцыя
Урад абвінаваціў у нападзе тэрарыстаў; аднак ні адна групоўка не ўзяла адказнасці за разню. Прэзідэнт Буркіна-Фасо Рок Кабарэ выказаў шкадаванне з нагоды нападу і адмяніў запланаваную паездку ў Ламэ, сталіцу Тога.
Урад абвясціў трохдзённую жалобу. Некаторыя мясцовыя жанчыны апранулі белыя адзення 7 чэрвеня ў знак павагі да забітых. Нацыянальная паліцыя перадыслакавала падраздзяленні ў адказ на масавыя забойствы і ў чаканні далейшых нападаў.
Антоніу Гутэрыш, генеральны сакратар ААН, заявіў, што быў абураны нападамі. Папа Рымскі Францыск успомніў аб разні ў Салхане ў сваіх малітвах, заявіўшы, што Афрыка мае патрэбу ў міру, а не гвалце.
NGC 6081
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Саланец
Саланец:
Георгій Пятроў
Георгій Пятро́ў:
Скамарошкі
Назву Скамаро́шкі маюць:
Павел Паўлавіч Пятроў
Павел Паўлавіч Пятроў (нар., г. Мінск, Беларусь) — беларускі кёрлінгіст. Член нацыянальнай мужчынскай, змяшанай парнай і змяшанай зборных камандаў Беларусі.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод мужчын
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных каманд
Адкрыты Кубак Беларусі па кёрлінгу
Васількоўская (станцыя метро, Кіеў)
Канструкцыя
Станцыя дробнага залажэння. Падземная зала з астраўной пасадачнай платформай. Афармленне станцыі выканана ў сучасным тэхналагічным стылі. Па падоўжнай восі станцыі ўстаноўлены «бульварныя» ліхтары, у падставе якіх знаходзяцца лаўкі для пасажыраў. Платформа з абодвух тарцоў злучаная лесвіцамі і ліфтам для пасажыраў з абмежаванымі магчымасцямі з двума падземнымі вестыбюля, сумешчаны з падземнымі пераходамі на Васількоўскай вуліцы і Амурскай плошчы. Наземныя вестыбюлі адсутнічаюць.
Абсталяванне
У інтэр'еры станцыі ужытыя даўгавечныя аздобныя матэрыялы. Сцены вестыбюляў і размеркавальных залаў абліцаваныя бэжавым і рудым мармурам, пуцявыя сцены - бэжавым мармурам і сіняй смальтай з цокалем з чорнага габра. Падлога платформенных ўчастка і вестыбюляў выканана з шліфаваных пліт граніту Пакастоўскага (шэрага) і Akam Green А (зялёнага), край платформы - з шэрага тэрмаапрацаванага граніту, шутц-лінія - з вохрыста керамічнай пліткі з аб'ёмнай фактурай, дазваляе адчуць яе людзям з недахопамі зроку. Агароджы ўсходаў на платформу - з труб і лістоў з нержавеючага металу.
Аднаскляпеністы ​​столь платформенных ўчастка фарбаваная белай водаэмульсійнай фарбай. Папярочныя швы зачыненыя алюмініевай рэйкай «Люксалон». Светлавая лінія па краі платформы ў ліфтаў і падсветкай ўздоўж шляхавай сцяны. Асноўная крыніца асвятлення платформы - таршэры па восі станцыі.
Брацкая магіла (Варшаўка)
Брацкая магіла — вайсковае пахаванне ў в. Варшаўка, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць. Знаходіцца на паўночна-ўсходняй ускраіне вёскі.
Васількоўская (станцыя метро, Кіеў)
Абсталяванне
Ля лесвіцы ў вестыбюлі размешчаны ліфты для інвалідаў, шахты ліфтаў - з таніраванага шкла і алюмінія.
Брацкая магіла (Варшаўка)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны нямецкімі войскамі было расстраляна на гэтым месцы больш 300 ваеннапалонных, партызан і мясцовых жыхароў.
Васількоўская (станцыя метро, Кіеў)
Абсталяванне
З вонкавага аздаблення прысутнічаюць толькі выхады з падземных пераходаў з накрытымі павільёнамі. Выхады ўяўляюць сабой парапет, абліцаваны чырвоным гранітам Межырыцкага радовішча. Павільёны - сталёвы каркас фарбаваны эмалямі тыпу «Металік» светла-шэрага колеру, крыты зверху структураваным сінім полікарбанатам, па баках - шклом «трыплекс». На саміх ўваходах усталёваны дзверы тыпу «Метро». Сцены пераходаў абліцаваныя кафляй тыпу «грес», падлога - з шліфаваных пліт граніту чырвонага колеру.
Брацкая магіла (Варшаўка)
Помнік
У 1967 годзе на месцы расстрэла быў усталяваны абеліск. Бетонны абеліск вышынёй 3,5 м, падставай 1,3×1,3 м. Вяршыня абеліска каранавана пяціканцовай зоркай на металічным стрыжні. На абеліску, у нішы ўмацавана мармуровая дошка памерам 0,4×0,5 м з тэкстам: «На этом месте в суровые годы Великой Отечественной войны 1941—1945 немецко-фашистскими захватчиками расстреляно около 300 советских граждан».
Васількоўская (станцыя метро, Кіеў)
Абсталяванне
Пераходы абсталяваны ліфтамі і пад'ёмнікамі для інвалідаў.
Брацкая магіла (Варшаўка)
Помнік
На пастаменце, у нішы, умацавана другая мармуровая дошка памерам 0,4×0,65 м з надпісам: «Пусть навсегда сохранятся в нашей памяти те, кто погиб в борьбе за честь, свободу и независимость нашей Родины».
Васількоўская (станцыя метро, Кіеў)
Рэжым працы
Адкрыццё — 05:43, закрыццё — 00:00
Адпраўленне першага цягніка ў напрамкку:
Адпраўленне апошняга цягніка ў напрамкку:
Бостан (Лінкальншыр)
Бостан (Boston) — горад у цырыманіяльным графстве Лінкальншыр, адміністрацыйны цэнтр раёна Бостан. Перасяленцы з горада заснавалі горад у Новай Англіі і назвалі яго ў гонар свайго роднага горада — Бостан. Горад размешчаны ва ўсходняй частцы краіны, на беразе ракі Уітэм, якая цячэ праз адміністрацыйны цэнтр графства Лінкальншыр — горад Лінкальн за 9 км ад упадзення яе ў Паўночнае мора.
Пінскае гета
Пінскае гета — (1 мая — 28 кастрычніка 1942) — месца прымусовага перасялення яўрэяў горада Пінска і наваколляў у рамках пераследу і знішчэння яўрэяў падчас акупацыі тэрыторыі Беларусі войскамі нацысцкай Германіі ў перыяд Другой сусветнай вайны.
Да стварэння гета
Пасля нападзення Германіі на СССР 22 чэрвеня 1941 года толькі нязначная колькасць яўрэяў паспела эвакуіравацца на ўсход. У Пінску таксама апынуліся ўцекачы з заходняй частцы Беларусі. 4 ліпеня 1941 года Пінск быў заняты нямецкай арміяй.
З 5 па 7 жніўня 1941 года немцы расстралялі ў Пінску да 10 тысяч яўрэяў. У асноўным былі расстраляныя мужчыны ад 16 да 60 гадоў.
Для яўрэяў былі ўведзены шматлікія абмежаванні, у тым ліку нашэнне на вопратцы спераду і ззаду спецыяльнага распазнавальнага знака.
Стварэнне і жыццё ў гета
Усе яўрэйскае насельніцтва Пінска ў колькасці 18 644 чалавек з 1 мая 1942 года было заключана ў гета. Паводле часу стварэння гэта было апошняе гета на тэрыторыі Беларусі. У пінскае гета былі таксама дэпартаваны яўрэі з еўрапейскіх краін і прывезены яўрэі з навакольных мястэчак. Гета было агароджана калючым дротам і мела тры ахоўваемых выхады: на вуліцах Лістоўскага, Паўночнай і Альбрэхтаўскай. Жыллё ў гета размяркоўвалася зыходзячы з плошчы 1,2 квадратных метра на чалавека. Яўрэі працавалі на створаных у гета прамысловых прадпрыемствах і ў майстэрнях, а таксама выкарыстоўваліся акупантамі на прымусовых працах. У гета была створана бальніца, аптэка, паліклініка. Дзейнічалі падпольныя групы, якія спрабавалі накапіць зброю і ствараць укрыцці і бункеры.
У чэрвені 1942 года немцы арыштавалі ў Пінску і Кобрыне 3500 яўрэяў і расстралялі іх на станцыі Бронная гара.
Знішчэнне гета
28 кастрычніка 1942 года пачалася акцыя па знішчэнню пінскага гета. Яе праводзіў нямецкі матарызаваны батальён паліцыі парадку. Падпольшчыкі гета аказалі супраціўленне паліцыі, большасць з іх было забіта, частка здолела збегчы да партызанаў.
У справаздачы камандзіра батальёна паліцыі парадку было ўказана, што ў гэтыя дні былі знішчаны 26 200 чалавек. Іцхак Арад лічыць, што ў гета было забіта 17 000 яўрэяў.
Зона адчужэння Чарнобыльскай АЭС
Зона адчужэння Чарнобыльскай АЭС (Зона відчуження Чорнобильської АЕС) — забароненая для вольнага доступу тэрыторыя, інтэнсіўна забруджаная радыянуклідамі ў выніку аварыі на Чарнобыльскай АЭС. Зона была створаная ў 1986 годзе пасля эвакуацыі насельніцтва з 30-кіламетровай зоны вакол станцыі.
Чарнобыльская зона ўключае поўнач Іванкіўскага раёна Кіеўскай вобласці, дзе непасрэдна размешчана электрастанцыя, гарады Чарнобыль і Прыпяць, поўнач Палескага раёна Кіеўскай вобласці, а таксама частку Жытомірскай вобласці да граніцы з Беларуссю.
Тэрыторыяй кіруе Адміністрацыя зоны адчужэння, якая ўваходзіць у склад Міністэрства Украіны па пытаннях надзвычайных сытуацый і па справах аховы насельніцтва ад наступстваў Чарнобыльскай катастрофы.
Функцыянальнае прызначэнне зоны адчужэння палягае ў кантраляванні пашырэння радыяактыўных рэчываў і ў кантролі становішча прыродных сістэм і тэхнагенных аб’ектаў.
Турызм у зоне адчужэння
У 1990-я гады, пасля таго, як былі прыняты меры па ліквідацыі наступстваў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС, а ўзровень радыяцыі значна знізіўся ў раёне станцыі і ў прылеглых да яе раёнах, зона адчужэння Чарнобыля стала папулярным турыстычным месцам. Згодна з дакладам ААН аб наступствах катастрофы на Чарнобыльскай АЭС у 2002 годзе, большая частка зоны адчужэння можа застацца без асаблівых пашкоджанняў.
У 2010 годзе было прынята рашэнне адкрыць Зону для ўсіх жадаючых (да гэтага наведванні былі абмежаваныя). Вынікі даследаванняў паказалі, што на тэрыторыі гэтых маршрутаў у 30-кіламетровай зоне можна заставацца да 4-5 дзён без шкоды для здароўя, а ў 10-кіламетровай зоне без шкоды для здароўя можна заставацца 1 дзень. У снежні 2010 года Міністэрства па надзвычайных сітуацыях выдала загад аб зацвярджэнні новых правіл наведвання Зоны грамадзянамі Украіны, замежнымі дэлегацыямі і асобнымі замежнікамі, а таксама правіл радыяцыйнай бяспекі, якія павінны выконвацца пры наведванні Зоны. У лютым 2011 года правілы былі зарэгістраваны Міністэрствам юстыцыі Украіны і ўступілі ў сілу ў сакавіку.
У 2019 годзе Дзяржаўнае агенцтва Украіны па кіраванні зонамі адчужэння і грамадскі саюз падпісалі Мемарандум аб супрацоўніцтве. Супрацоўніцтва будзе накіравана на адраджэнне пацярпелых тэрыторый, падтрымку экалагічнай дзейнасці і стварэнне ўмоў для магчымасці бяспечнага наведвання зоны адчужэння. Сёння ў Чарнобыльскай зоне абноўлены маршруты візітаў, уведзены электронныя білеты, індывідуальны дазіметрычны кантроль і GPS-маніторынг групавога руху, удасканалены механізмы работы тураператараў у зоне адчужэння. Асноўны акцэнт робіцца на бяспеку наведвальнікаў і іх захаванне правілам радыяцыйнай бяспекі.
У сувязі з гэтым на тэрыторыі Зоны дзейнічае рэжым кантролю і доступу. На ўсіх пад’ездах усталяваны кантрольна-прапускныя пункты, якія дазваляюць людзям увайсці ў зону толькі з пропускамі. Незалежны рух у гэтым раёне забаронены. Наведвальнікаў суправаджаюць экскурсаводы, якія таксама выконваюць функцыі перакладчыкаў для замежнікаў. Здымкі фота і відэа ў гэтым раёне дазволеныя, але абмежаваныя. Патрабаванні правіл радыяцыйнай бяспекі таксама рэгулююць нашэнне толькі закрытага адзення, якая ахоплівае ўсё цела, і накладваюць шэраг абмежаванняў на свабоду дзеянняў:
Праграма наведвання зоны з указаннем аб’ектаў, якія трэба наведаць, і маршрут руху ўзгадняюцца і зацвярджаюцца загадзя, адхіляцца ад іх недапушчальна. Пры выхадзе з тэрыторыі ажыццяўляецца дазіметрычны кантроль наведвальнікаў. Асабістыя рэчы, абутак і адзенне, якія не былі правераны, павінны быць апрацаваны, а калі гэта немагчыма (з-за высокага ўзроўню забруджвання), то выдаляцца. Наведванне Чарнобыльскай зоны адчужэння звязана з рызыкай для здароўя, таму наведвальнік нясе асабістую адказнасць за захаванне свайго здароўя.
Ратны камарык
Ратны камарык (Sciara hemerobioides) — від двухкрылых сямейства. Сустракаецца ў Палеарктыцы.
Гэты від мае выразна жоўты колер брушка з цёмнай вентральнай палоскай. Лічынкі сілкуюцца на грыбах, але таксама ядуць мёртвае лісце і кампост, імага сілкуюцца нектарам і могуць быць знойдзеныя на кветках.
Дамінанта
Даміна́нта (ад dominans — які пануе) у тэорыі музыкі — пятая ступень мажорнага і мінорнага ладавых гукарадаў. Дамінантай таксама называюць трохгучанне, пабудаванае на пятай ступені. Дамінанта — адна з трох асноўных (разам з тонікай і субдамінантай) танальных функцый. У аналітычнай разметцы пазначаецца рымскай лічбай V або лацінскай літарай D.
У мажорна-мінорнай танальнасці пятай ступені (дамінанце) традыцыйна адводзіцца роля функцыянальнага кантрасту да першай ступені (тоніцы). Сярод усіх роднасных танальнасцей дамінанта лічыцца панавальнай (адгэтуль назва), найбольш напружанай танальнасцю, якая патрабуе развязвання.
У натуральным мажоры дамінанта мажорная (напрыклад, C-dur — G-dur), у натуральным міноры — мінорная (напрыклад A-moll — e-moll). У гарманічным міноры дамінантавае трохгучанне мажорнае.
Гарманічны зварот, які змяшчае дамінанту і тоніку, называецца аўтэнтычным.
Санаццара-дэ’-Бургондзі
Санаццара-дэ'-Бургондзі (Sannazzaro de' Burgondi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Мікола Міхайлавіч Адам
Мікола Міхайлавіч Адам (нар., в. Мікалаеўшчына, , Мінская вобласць; Псеўданімы: Майк Адам) — беларускі паэт, празаік, перакладчык.
Біяграфія
Да 1992 года жыў у Шахцінску Карагандзінскай вобласці Казахстана. Скончыў Мікалаеўшчынскую СШ імя Я. Коласа (1995), філалагічны факультэт БДУ (2000), факультэт культуралогіі, аддзяленне кінадраматургіі Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў (2005). Размеркаваны ў Капыль рэжысёрам раённага Дома культуры. Заснаваў там тэатральную студыю «Непаседа», паставіў спектакль «Дабрыдзень, Маша!», які меў неадназначны рэзананс. Да 2010 года займаўся з дзецьмі тэатральнай творчасцю. Працаваў спецкарэспандэнтам газеты «Культура», загпастам Тэатра-студыі кінаакцёра, грузчыкам, рэдактарам у выдавецтвах «Мастацкая літаратура», «Рэгістр», у аддзеле паэзіі часопіса «Маладосць».
Творчасць
Дэбютаваў вершамі ў 1995 годзе ў часопісе «Першацвет». Аўтар кніг паэзіі «Калыханка для каханай» (2001), «Вайна, прыдуманая мною» (2004), «Під лацканами споминів» (Івана-Франкоўск, 2018, у перакладзе на ўкраінскую мову), «Небо на столі» (Вінніца, 2020, у перакладзе на ўкраінскую мову).
Аўтар кніг прозы «Шоўк» (Мінск, «Мастацкая літаратура», 2013), у якую ўвайшлі аповесці «Насця», «Шоўк. Гісторыя жарсці», «Антыгерой», раман «Мыла»; «Каждому свой ад» (Смаленск, «Ноопрес», 2013), «…І прыдбаў гэты дом» (Мінск, «Чатыры чвэрці», 2020), «Сёстры» (Мінск, «Галіяфы», 2020), «Дачка» (Мінск, «Галіяфы», 2022).
Перакладае з украінскай, у прыватнасці, творы Марыі Вайно, Васіля Слапчука, Наталлі Дытыняк, Аляксандра Букацюка, Багдана Кірсты, Вікторыі Шэвель, Марысі Нікіцюк, Міколы Бідэнкі, Анны Матыкі, Рамана Бойчука, Ольгі Дэркачовай, Таццяны Бялімавай, Ольгі Новак, Святланы Брэслаўскай, Мар’яны Сурмачэўскай, Анны Януш, Яраславы Шакера.
Пераклаў на беларускую мову паэтычныя кнігі ўкраінскіх пісьменнікаў Вікторыі Шэвель «На абцасах/На підборах» (Мінск, «Галіяфы», 2019) і Васіля Слапчука «Каранацыя палявога рамонка» (Мінск, «Колорград», 2019), «Кветкі на мінным полі» (Мінск, «Колорград», 2020).
Творы
{{columns-list|colwidth=30em|
Апавяданні
}}
Алізэ Жакатэ
Алізэ́ Жакатэ́, або Алізэ́ (Alizée Jacotey, Alizée, нар., ) — французская спявачка, танцорка, фотамадэль і прадзюсар карсіканскага паходжання.
Скуола Карміні
Скуола Карміні (Scuola Grande dei Carmini) — палац у Венецыі, які служыў рэзідэнцыяй аднайменнай скуоле, заснаванай у 1663 манаскім ордэнам кармелітаў.
Гісторыя
Будынак пабудаваны па праекце Бальдасарэ Лангена. У 1740 годзе Джамбатыста Цьепола атрымаў замову на роспіс столі на другім паверсе скуолы. Фрэска «Св. Сімон Сток, які атрымлівае наплечнік ордэна кармелітаў ад Дзевы Марыі і Немаўляці» лічыцца адным з шэдэўраў Цьепола. На фрэсцы намаляваная Мадонна з тварам жанчыны з нізкага класа, у бліскучай белай вопратцы і цёмна-сінім покрывам, дабраслаўляючы Сімона Стока. Побач анёл дае Сімону Стоку наплечнік. Сімон Сток пакрыты белай накідкай. Кармеліты шанавалі святога Сімона за тое, што ён адрадзіў ордэн пасля яго забароны ў Святой зямлі ў XIII стагоддзі.
Станіслаў Антонавіч Ярашэвіч
Станіслаў Антонавіч Ярашэвіч (, в. Селішча, Лепельскі павет, Віцебская губерня, цяпер Ушацкі раён —, Менск, турма НКУС) — каталіцкі святар.
Біяграфія
З беларускай ці польскай сялянскай сям’і. Скончыў Магілёўскую духоўную семінарыю ў Санкт-Пецярбургу. Прыняў сакрамэнт святарства (1912). Прызначаны вікарыем касцёла Маці Божай Ружанцовай у Полацку Віцебскай губерні. З 1915 года пробашч парафіі Святых Апосталаў Пятра і Паўла ў Шклове Магілёўскага павета. З 1922 года адміністратар парафіі НПМ у Чэрыкаве Магілёўскай губерні, таксама абслугоўваў філіяльны касцёл Унебаўзяцця НПМ у в. Вародзькаў Чэрыкаўскага павета, парафію Нараджэння НПМ у в. Радамля Чавускага павета, касцёл Беззаганнага Зачацця НПМ у Крычаве, дэкан Чэрыкава-Чавускага дэканата. З 1930 года пробашч касцёла Св. Сымона і Алены ў Менску. Паводле некаторых звестак, наведваў і парафію св. Дамініка ў в. Хатаевічы (цяпер в. Акцябр).
Арыштаваны 13 верасня 1933 года. Абвінавачваўся ў «шпіянажы на карысць Польшчы», але справа была спынена і Ярашэвіч вызвалены. Служыў у касцёле Нараджэння НПМ у Барысаве. Зноў арыштаваны 14 лістапада 1937 у Барысаве па адрасе: вул. Савецкая, д. 2. Асуджаны 3.1.1938 тройкай НКУС за «шпіянаж на карысць Польшчы» і як «член ПАВ» да ВМП. Расстраляны. Па першай справе (№ 18415-с; захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі) рэабілітаваны 31.3.1934 паводле пастановы калегіі АДПУ, па другой (№ 24356-с) 28.4.1989.
NGC 6083
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тэадор Вернер (мастак)
Тэадор Вернер (, Етэнбург, Вюртэмберг —, ) — нямецкі жывапісец.
Біяграфія
Тэадор Вернер атрымаў першую адукацыю ў педагагічным каледжы ў Нагольдзе, затым у Нюртынгене. Паралельна з настаўніцкай працай Вернер вучыўся з 1908 па 1909 год у Штутгарцкай акадэміі ў Роберта Поцэльбергера. Затым Вернер адпраўляўся ў навучальныя паездкі за мяжу да 1914 года, некалькі разоў наведваў Парыж, дзе праходзіў прыватнае навучанне ў студыі Шарля Герэна.
Тэадор Вернер пачаў сваю творчасць з нацюрморта і пейзажных матываў. Карціны з 1919 па 1929 год знаходзяцца пад моцным уплывам імпрэсіяністычнага стылю Поля Сезана. Пасля вайсковай службы ў Першай сусветнай вайне Тэадор Вернер жыў і працаваў пазаштатным мастаком у Гроссаксенхайме каля Штутгарта да 1929 года. У 1930 годзе пераехаў у Парыж, дзе пражыў да 1935 года. У Парыжы ён стаў членам групы мастакоў Abstraction-Création, заснаванай Навумам Габо, Антуанам Пеўзнерам, Агюстам Эрбінам, Тэа ван Дусбургам і Жоржам Вантонгерлоа.
У 1931 годзе Вернер ажаніўся з мастачкай Анэлізай Рютгерс («Воці»). Праз чатыры гады вярнуўся ў Германію. Нацыянал-сацыялістычны рэжым забараніў яму маляваць і выстаўляць. З гэтага часу яго творы лічыліся дэгенератыўным мастацтвам. Падчас Другой сусветнай вайны быў прызваны на службу ў вермахт у якасці тэхнічнага чарцёжніка. У 1945 годзе значная частка яго карцін была знішчана ў выніку выбуху.
Ульба (пасёлак)
Ульба — пасёлак ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад гарадской адміністрацыі Рыдэра. Адміністрацыйны цэнтр Ульбінскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 632431100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 5670 чалавек (2693 мужчыны і 2977 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 5332 чалавекі (2560 мужчын і 2772 жанчыны).
Першы крыжовы паход
Першы крыжовы паход - аб'яўлены Папай Рымскім Урбанам II (1095) з мэтаю адваявання свяшчэннага горада Іерусаліма і Свяшчэнай Зямлі ў мусульман. Пачынаўся як заклік аб дапамозе, і хутка ператварыўся ў план заваёўвання тэрыторый Блізкага ўсходу. Рыцары і сяляне ад розных краін Заходняй Еўропы адправіліся ў паход да Іерусаліма. У 1099 горад быў узяты, на яго падставе крыжаносцы ўтварылі дзяржаву Іерусалімскае каралеўства. Паход паказаў моц аб'яднанай Еўропы і стаў адзіным паходам, у адрозненні ад астатніх, які выканаў усе пастаўленыя мэты.
Перадгісторыя
Іспанцы працягвалі Рэканкісту. Леонаўскае каралеўства нанесла паражэнне маўрам у бітве пад Таледа. Распалася маўрытанская дзяржава - Кордаўскі халіфат, на асобныя эміраты, гэтая падзея адыграла значную ролю ў далейшым пераможным ходзе Рэканкісты. Другім важным фактарам была высокая абарончая здольнасць, якой дасягнулі іспанцы пад час адваёўвання зямель, як і перакананне ў тым, што яны могуць гвалтоўна адносіцца да не хрысціянскага насельніцтва - мусульманаў і яўрэяў. Другі паспяховы прыклад хрысціянскай барацьбы з мусульманамі — нарманскае супрацьстаянне, яны адстойвалі італьянскія тэрыторыі ў асаблівасці Сіцылію. У гэтай вайне таксама ўдзельнічалі марскія гандлёвыя дзяржавы Піза, Генуя і Каталонія.
Хрысціянскія валоданні ў Сірыі, Ліване, Ізраілі і Егіпце былі захопленыя мусульманскімі арміямі. Страх за магчымасць працягвання далейшых паспяховых дзеянняў мусульман, вынудзіла імператара Аляксея І Камніна даслаць адозву аб дапамозе папе рымскаму Грыгорыю ІІ. У якой Аляксей ІІ сцвярджаў аб неабходнасці пачатку Свяшчэннай вайны, дзеля абароны хрысціян. Але заклікі папы, не пераканалі еўрапейскае рыцарства і ён так і не дапамог Аляксею да самай смерці. Наступным папай быў выбраны Урбан ІІ, які думаў, што дапамога Візантыі паспрыяе аб'яднанню хрысціянскага свету, распаўсюдзіць уплыў каталіцкай царквы і падпарадкаваць праваслаўны патрыярхат. Такім чынам ён пачаў пераканоўваць германскіх і нарманскіх рыцараў уступіць у паход супраць сельджукаў і арабаў.
Народны крыжовы паход
Урбан меркаваў пачаць паход 15 жніўня 1096, але да гэтага да іерусаліма адправілася армія селянінаў і бедных рыцараў, пад камандваннем харызматычнага аратара, манаха Пятра Ам'енскага. Рэакцыя перазышла ўсе ачаканні, калі Урбан падрыхтаваў толькі некалькі палкоў рыцараў, народная армія невопытных байцоў налічвала каля 40 тыс. чалавек, уключна жонак і дзяцей.
Паход аказаўся для іх вельмі цяжкім. Пасля пераходу Дуная, удзельнікі паходу з-за недахопу ежы пачалі грабіць венгерскія землі, былі атакованы венгамі і балгарамі, таксама аб'яднанай візантыйскай арміяй каля Ніша. Каля чацвёртай часткі паломнікаў было забіта. У Канстанцінопале да іх прымкнулі другія арміі з Францыі і Італіі. Аляксей не ведаўшы як правіцца з такой асаблівай арміяй, якая да таго ж пачынала бунтавацца, хутка пераправіў яе праз Басфор (каля 30 000 ).
У Малой Азіі паміж крыжаносцамі ўзніклі спрэчкі і армія падзялілася на два асобных лагера. Крыжаносцы грабяць наваколле Нікеі, і як вынік атакованы туркамі пад камандаваннем Кіліджа Арслана І. Пётр, які ў той час знаходзіўся ў Канстанцінопале, далучыўся да асноўных сіл крыжаносцаў. Другая армія ад Багеміі і Саксоніі распалася не перайшоўшы межы Венгрыі.
Ганьба яўрэйскага насельніцтва
Першы крыжовы паход паклаў пачатак масаваму гвалту жыдоўскага насельніцтва Еўропе. У пачатку 1096 германская армія, каля 10 000 тыс. чал., накіравалася ў процілеглым напрамку Іерусаліма, яна рушыла на поўнач, па даліне Рэна, здзейсняючы сістэматычныя забойствы жыдоў у розных гарадах.
Заклік да паходу на Іерусалім выклікаў яшчэ больш антысімітныя настроі. У Францыі і Германіі жыдоў параўноўвалі з мусульманамі, лічылі, што яны вінаваты ў смерці Ісуса Хрыста, такім чынам шмат хто вырашыў пакараць няслушных на сваёй зямлі, перш чым адпраўляцца ў далёкі Іерусалім.
Крыжакі нярэдка давалі выбар: прыняць хрысціянства альбо быць забітым. Вялікая частка не адракалася ад сваёй веры, акрамя таго ў многіх жыдоўскіх абшчынах, даведваўшыся аб падыходзе крыжакоў здараліся жудасныя масавыя самагубствы. Тысячы жыдоў былі забіты, нягледзечы на пратэст духавенства і грамадства. Апраўданне крыжакі знаходзілі ў словах папы Урбана, што кожны, хто заб'е нехрысціяніна любога племя, будзе ўзнагароджаны ласкай Божай. Кожная крыжовая кампанія суправаджалася пагромам жыдоўскага насельніцтва.
Аблога Антыёхіі
У канцы 1097 крыжацкая армія падыйшла да горада Антыёхія, размешчанага на шляху ад Канстанцінопаля да Іерусаліма. Крыжакі пачалі аблогу, якая цягнулася восем месяцаў. Армія абаронцаў горада была значна меншая за нападаючых, але на яе баку была дванацаці-кіламетровая сцяна, якая абгароджвала горад.
У маі 1098 да Антыёхіі пачала набліжацца мусульманская армія Кербогі, якая ішла на дапамогу гораду ў аблозе. У гэты ж час Баемунд, здолеў падкупіць аднаго са стражнікаў сцяны і 2 чэрвеня 1098 крыжакі ўзялі Антыёхію. Праз некалькі дзён да горада падыйшла армія Кербога, і ўжо крыжаносцы апынуліся ў аблозе. Крыжакі былі ў вельмі цяжкім становішчы. У той час адзін з манахаў распавёў, што ў горадзе ён знайшоў Святую Дзіду і што нібыта знаходка прадвяшчае перамогу хрысціянскага войска. З іншага боку, Эміры мусульманскай арміі Кербогі перасталі ладзіць у сваім асяродку, бо баяліся ўзвышэньня Кербогі ў выніку яго перамог. 28 чэрвеня крыжакі выйшлі па-за сцены горада і з псіхалагічным уздымам разграмілі прыўзыходзячае масульманскае войска.
Пасля перамогі паўстала пытаньне, за кім замацуецца горад. Баемунд, імкнучыся захаваць Антыёхію за сабой, заявіў аб сваіх правах. Гэта не спадабалася Раймунду Тулузскаму і той выслаў у Канстанцінопаль Гуго Вермандуа і Балдуіна. Калі тыя вярнуліся са звесткай, што Аляксей адказваецца высылаць пасольства, Баемунд заявіў што візантыйскі імператар страціў веру ў паход, і што клятва, якую далі яму крыжаносцы, не сапраўдная. З-за гэтага сярод крыжакоў пачаліся спрэчкі. Супраць выказаўся Раймунд. У жніўні ў горадзе ўспыхнула эпідэмія, многія з воінаў пачалі хварэць і паміраць. Але, нягледзечы на ўсе цяжкасці, восенню 1098 акругі Антыёхіі былі падпарадкаваныя крыжаносцам. Тым часам паход затрымліваўся, і некаторыя рыцары пачалі выказваць незадавальнне, пагражаючы працягнуць паход без камандуючых. У лістападзе Раймунд прызнаў за Баемундам горад, і ў пачатку 1099 накіраваўся да Іерусаліма пакідаючы за сабою Антыёхкскае княства.
Вынік
Поспех першага крыжовага пахода з'яўляецца беспрэцыдэнтным. Італьянскія марскія-гарады, найперш Венецыя і Генуя, працвітаюць ад узросшага гандлю і перавозак. Папства разглядала паход, як сродак навязвання каталіцызму, ператвараючы вайну ў хрысціянскую місію.
Першы крыжовы паход паспрыяў утварэнню дзяржаў-крыжакоў у Палестыне і Сірыі: Эдэскае графства, Антыёхскае княства, Іерусалімскае каралеўства і Графства Трыпалі. У Заходняй Еўропе ўдзельнікі паходу лічыліся за героеў.
З цягам часу ціск на сельджукаў ад крыжаносцаў і Візантыі аслаб. Первапачатковая палітычная няўстойлівасць вымушала ісламскія дзяржавы абараняцца ад агрэсіўных лацінскіх дзяржаў. Адносіны паміж імі заставаліся цяжкімі яшчэ на працягу некалькіх дзесяцігоддзяў, але Сірыя і Егіпет не збіраліся мірыцца з паразай ад крыжакоў. Яны аб'ядналіся і пад кіраўніцтвам Саладзіна вярнулі сабе Іерусалім, што стала прычынай наступных крыжовых паходаў.
Ян Карнеліс Верспронк
Жыццё і творчасць
Верспронк усё сваё жыццё правёў у родным Харлеме. Нарадзіўся ў сям’і мастака Карнеліса Энгельсзона з горада Гаўда; у бацькі і вучыўся партрэтнага жывапісу. З 1632 года ён — член харлемскай гільдыі Святога Лукі і з гэтага моманту пачалася кар’ера Верспронка як партрэтыста сярод жыхароў Харлема. Адмысловая цікавасць у замоўцаў, у першую чаргу ў жанчын, выклікала найдакладны і майстэрскі малюнак Верспронкам розных дробязяў на яго карцінах — каштоўнасцяў, кветак, тканін. У 1642 годзе ён напісаў групавы партрэт жанчын, якія ўзначальвалі камісію дабрачыннага таварыства Святога Духа («Heilige Geesthuis»), якія засядаюць за вялікім дарадчым сталом.
За гады сваёй дзейнасці Верспронк стварыў больш за 100 карцін. Адна з іх, «Дзяўчынка ў блакітнай сукенцы», упрыгожвала галандскую банкноту вартасцю ў 25 гульдэнаў, выпушчаную ў абарачэнне ў верасні 1945 года. Партрэт амстэрдамскага гандляра Жана ле Гоша (1632) набыў Герман Герынг для сваёй калекцыі. Цяпер месцазнаходжанне карціны невядома. У 1945 годзе ў Берліне быў знішчаны пры пажары «Партрэт маладой жанчыны» працы Верспронка.
NGC 6084
NGC 6084 (іншыя абазначэнні — UGC 10291, MCG 3-41-143, ZWG 108.168, NPM1G +17.0590, PGC 57575) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тайнік яйцападобны
Та́йнік яйцападобны (Listera ovata) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Назва
Тайнік авальны, начная цень, дрэмлік.
Батанічнае апісанне
Гэта травяністыя расліна з кароткім паўзучым карэнішчам. Сцябло нясе два шырокіх супрацьлеглых ліста, авальнай формы, якія размяшчаюцца амаль гарызантальна.
Сусветная харчовая праграма
Сусветная харчовая праграма (World Food Programme, скар. WFP) — найбуйнейшая ў свеце гуманітарная арганізацыя, якая забяспечвае штогод каля 4 млн тон прадуктаў харчавання. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (2020).
СХП заснавана ў 1961 годзе як орган па харчовай дапамозе ў сістэме ААН. Ёй даручана аказваць дапамогу немаёмным ў краінах, якія развіваюцца, змаганню з голадам і галечай. Яна выкарыстоўвае харчовую дапамогу ў мэтах садзейнічання эканамічнаму і сацыяльнаму развіццю.
Місія
Глабальная кампанія Праграмы па арганізацыі харчавання ў школах, закліканая забяспечыць харчаваннем і адукацыяй 300 млн дзяцей, якія маюць патрэбу, па ўсім свеце. У выпадку надзвычайных сітуацый СХП аказвае тэрміновую дапамогу па падтрыманні жыцця ахвярам ваенных дзеянняў, прыродных і тэхнагенных катастроф.
Праца СХП
Сусветная харчовая праграма прыкладае намаганні па ўмацаванню партнёрскіх адносін з установамі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый, іншымі міжнароднымі арганізацыямі і групамі грамадзянскай супольнасці, дзейнічаючы ў трох асноўных кірунках:
У сваёй аператыўнай і інфармацыйна-прапагандысцкай дзейнасці, што ажыццяўляецца на партнёрскіх пачатках з установамі ААН і няўрадавымі арганізацыямі, СХП надае асноўную ўвагу задавальненню патрэбаў бежанцаў і іншых, хто мае патрэбу ў харчаванні, надзвычайнай дапамогі, паляпшэнні харчавання, лячэнні ВІЧ / СНІДу і адукацыі.
Зіновія Мікалаеўна Жукава
Зіновія Мікалаеўна Жукава (06.07.1917, д. Гары, Валагодская вобласць — ?) — беларуская ўрач-эпідэміёлаг і арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач БССР (1972).