cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Славацкая Савецкая Рэспубліка
Пасля стварэння ў 1918 годзе новай дзяржавы Чэхаславакія яе армія атрымала прыказ узяць пад кантроль усю тэрыторыю Славакіі. Але гэтаму супрацьдзейнічала Чырвоная гвардыя (узброеныя сілы Венгерскай Савецкай Рэспублікі), якая заняла паўднёвую частку Славакіі і садзейнічала стварэнню Славацкай Савецкай Рэспублікі, якая была абвешчаная ў рамках Венгерскай Сацыялістычнай Федэратыўнай Савецкай Рэспублікі.
Пасля таго, як Чырвоная гвардыя была вымушаная павярнуцца ў Венгрыю, армія Чэхаславакіі заняла тэрыторыю Славацкай Савецкай Рэспублікі, тым самым спыніўшы існаванне гэтай дзяржавы.
Лебак (акруга)
Акруга Лебак — акруга ў інданезійскай правінцыі Бантэн. У склад акругі ўваходзіць 28 раёнаў, 340 сельскіх паселішчаў і 5 гарадскіх. Праз акругу праходзіць чыгунка Джакарта-Мерак.
Гісторыя
У акрузе Лебак ў студзені 1856 пост асістэнта-рэзідэнта атрымаў Эдуард Доўвес Дэкер. Ён сутыкнуўся з жахлівымі злоўжываннямі мясцовых інданезійскіх кіраўнікоў, а таксама знайшоў, што яго папярэднік Каролюс быў атручаны. Пасля таго, як абвінавачванне, высунутае ім супраць рэгента (вышэйшая пасада ў правінцыі для інданезійскага кіраўніка) было адпрэчана кіраўніцтвам калоніі, ён у лютым 1856 года падаў у адстаўку. Не сустрэўшы разумення ўлад і не знайшоўшы працу на Яве, у наступным годзе ён канчаткова вярнуўся ў Еўропу. У 1859 годзе ў Брусэлі Доўвес Дэкер напісаў раман «Макс Хавелар, або Кававыя аўкцыёны Нідэрландскага гандлёвага таварыства», які моцна паўплываў на кіруючыя колы Нідэрландаў і дзякуючы бліскучай мове усталяваў новыя стандарты ў галандскай літаратуры.
Адміністрацыйны падзел
Акруга дзеліцца на наступныя раёны:
Святое возера (возера, Лепельскі раён)
Свято́е — возера ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Эса, на заходняй ускраіне горада Лепель.
Плошча паверхні возера 0,11 км², даўжыня 0,53 км, найбольшая шырыня 0,34 км, даўжыня берагавой лініі 1,35 км. Найбольшая глыбіня дасягае 8,7 м, сярэдняя 4,7 м. Аб'ём вады ў возеры 0,52 млн. м³. Плошча вадазбору 3,39 км².
Вадазбор спадзістахвалісты і дробнаўзгорысты, з марэнных суглінкаў і супескаў. Катлавіна возера тэрмакарставага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй ад 2—3 да 8—14 м, спадзістыя, на поўдні стромкія. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі пераважна зліваюцца са схіламі катлавіны. Паўночна-заходнія берагі нізкія і тарфяністыя, на захадзе возера месцамі сплавінныя. Уздоўж заходняга і паўночна-заходняга берага пойма шырынёй ад 30 да 200 метраў. Дно возера ўздоўж берагоў пясчанае, астатняя частка дна выслана гліністым ілам.
Возера эўтрофнае. Упадаюць ручаі і каналы. Выцякае ручай у возера Проша.
Святое возера (возера, Чашніцкі раён)
Свято́е во́зера — возера ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Лукомка, каля вёскі Слабодка.
Катлавіна выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны на поўдні і паўднёвым захадзе спадзістыя вышынёй да 6—10, астатнія схілы стромкія вышынёй да 20—25 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Каля паўднёва-ўсходняга берага возера забалочаная пойма шырынёй да 50 м.
Ручаём Святое злучана з Лукомскім возерам.
Чырвоная гвардыя (Венгрыя)
Чырвоная гвардыя таксама фарміравалася ў Баварыі, Даніі, Італіі, Расіі, Германіі, Фінляндыі і іншых краінах з развітым рабочым рухам.
Крымскататарская мова ва Украіне
Крымскататарская мова ва Украі́не (Кримськотатарська мова в Україні) — адна з моў нацыянальных меншасцей Украіны, у вялікай ступені распаўсюджаная сярод крымскіх татараў краіны. Пашыраная пераважна ў Херсонскай вобласці. Паводле перапісу насельніцтва 2001 года каля 230 тыс. грамадзян Украіны назвалі крымскататарскую мову роднай, у тым ліку 228373 з 248193 крымскіх татараў (92,0%), якія пераважна жылі ў Крыме, які з 2014 года уваходзіць ў склад Расіі. Высокі працэнт асоб, якія назвалі роднай мовай крымскататарскую, назіраецца ў сельскіх раёнах Крыма — Белагорскім (29,2%), Кіраўскім (25,5%), Савецкім (22,2%), Джанкойскім (21,6%), Бахчысарайскім (21,3%). У цэлым па Крыму (без Севастопаля) крымскататарскую назвалі роднай мовай 11,3% насельніцтва.
Распаўсюджанасць
Родная мова крымскіх татараў паводле даных перапісаў
Бэнксі
Бэ́нксі (Banksy) — ананімны англійскі мастак-графіціст, вандал, палітычны актывіст і рэжысёр. Існуюць здагадкі, што швейцарскі мастак Мэтр дэ Касон (Maître de Casson) можа быць Бэнксі. Мэтр дэ Касон на сваім сайце гэта адмаўляе. Поўныя сацыяльнай іроніі і чорнага гумару творы яго падрыўнога стрыт-арту перыядычна з’яўляюцца на сценах вуліц, агароджах, мастах па ўсім свеце. Бэнксі працуе ў стылі шаблоннага графіці. Мастак з’яўляецца найбольш яркім выхадцам са школы Брыстальскага андэграўнду. Менавіта Брысталь — а калі дакладней, мястэчка Ейт за 19 км ад Брысталя, дзе, як лічаць, у 1973 годзе нарадзіўся Бэнксі — называюць родным горадам мастака. У 1990-х Бэнксі жыў і працаваў у Брысталі, недзе ў 2000-м перабраўся ў Лондан.
Асоба
Згодна з найбольш верагоднай версіяй, сапраўднае імя Бэнксі — Робін Канінгем (Robin Gunningham). Прынамсі, колішнія аднакласнікі Канінгема пацвердзілі гэтыя чуткі, а эксперты даказалі падабенства стылю Бэнксі і Канінгема. Адвакаты Бэнксі ні пацвердзілі, ні абверглі гэтыя сцверджанні. Іншыя здагадкі атаясамліваюць Бэнксі або з лідарам трып-хоп гурта «Massive Attack» Робертам Дэль Ная, або з мастаком коміксаў Джэмі Х’юлемтам. Вядома, што Роберта Дэль Ная — у 1980-х выдатнага графіціста — Бэнксі называе сваім сябрам і чалавекам, што найбольш паўплываў на яго ў пачатку творчага шляху.
Творчасць і камерцыя
Раней Бэнксі прадаваў фотаздымкі з відарысамі сваіх графіці, але больш не робіць гэтага. З цягам часу яго работы перайшлі з катэгорыі актаў вандалізму ў разрад мастацкіх шэдэўраў. І сёння прадаюцца самі работы, часам гэта можа быць кавалак сцяны або агароджы.
Бэнксі-рэжысёр
У 2011 годзе Бэнксі прэзентаваў стужку «Выхад праз сувенірную краму» (Exit Through the Gift Shop), якую намінавалі на Оскар у катэгорыі найлепшы паўнаметражны дакументальны фільм.
Польская мова ва Украіне
Польская мова ва Украі́не (польська мова в Україні) — адна з моў нацыянальных меншасцей Украіны, у вялікай ступені распаўсюджаная сярод палякаў краіны. Паводле перапісу насельніцтва 2001 года польскую мову назвалі роднай 19 195 чалавек, з якіх больш за палову (10 756) жывуць у Львоўскай вобласці, пераважна ў Мастыскім і Самбарскім раёнах. Сярод палякаў Украіны толькі 13% назвалі польскую мову роднай, ад 1,3% у Жытомірскай вобласці да 56% у Львоўскай вобласці.
Распаўсюджанасць
Родная мова палякаў паводле даных перапісаў
Артадоксія
Артадо́ксія (ад ὀρθοδοξία — правільная думка) - цвёрдая паслядоўнасць, прыхільнасць да традыцый, асноў якога-небудзь вучэння, светапогляду, якая цалкам выключае нават нязначныя адхіленні. Артадоксія ў рэлігіі — прававер'е, няўхільнае прытрымліванне традыцыйнага вучэння царквы.
У хрысціянстве
У хрысціянстве пад «артадоксіяй» разумецца няўхільнае прытрымліванне дагматаў веры і асноў веравучэння. Слова ὀρθοδοξία і вытворныя ад яго сустракаюцца ўжо ў сачыненнях апалагетаў II стагоддзя (у прыватнасці, Клімента Александрыйскага ). Тэрміналагічнае значэнне за ім замацоўваецца ў Еўсевія Кесарыйскага ў «Царкоўнай гісторыі», дзе ён называе Ірынея Ліёнскага і Клімента Александрыйскага «пасламі царкоўнай артадоксіі». Шырэйшым ужыванне слова становіцца з часу кіравання імператара Юстыніяна, для характарыстыкі багаслоўскіх поглядаў, якія, як лічылася, сапраўды адпавядаюць Евангеллю і вучэнню царквы.
У навуковай літаратуры па гісторыі хрысціянства «артадоксамі» (у перакладзе часам таксама «праваслаўнымі» — у першапачатковым значэнні гэтага слова) называюць прыхільнікаў Нікейскага сімвала веры, «нікейцаў», як проціпастаўленне арыянам. Гэты выраз ужываецца сінанімічна тэрміну «католікі» і не мае дачынення да сучаснага проціпастаўлення праваслаўя і каталіцтва, якое ўзнікла пасля Вялікага расколу, калі словам orthodox сталі пазначаць вучэнне Канстанцінопальскай і іншых цэркваў Усходняй Рымскі імперыі, якая адмовіліся ад кананічных зносін з царквой былой Заходняй Рымскі імперыі.
Брунталь (Чэхія)
Бру́нталь (Bruntál) — горад у Чэхіі ў Мараўскасілезскім краі, адміністрацыйны цэнтр аднайменнага раёна.
Гісторыя
Упершыню горад згадваецца ў хартыі, выдадзенай багемскім каралём Пржэмыслам Отакарам I у 1223 годзе: там сказана, што Брунталь быў першым чэшскім горадам, у якім за дзесяць гадоў да выдання хартыі было ўведзена Магдэбургскае права. Рост горада ў Сярэднявеччы быў звязаны з тым, што ў яго наваколлях вялася здабыча каштоўных металаў.
Першапачаткова Брунталь уваходзіў у Мараўскую марку, аднак у канцы XIII — пачатку XIV стагоддзяў перайшоў пад кантроль Опаўскага княства. Падчас Трыццацігадовай вайны імператар Фердынанд II канфіскаваў горад у яго ранейшых уладальнікаў за падтрымку боку праціўнікаў, і перадаў яго свайму брату Карлу I, які быў вялікім магістрам Тэўтонскага ордэна. З 1625 года ў горадзе было заснавана лейтэнантства Ордэна.
Пасля Першай сусветнай вайны ў выніку распаду Аўстра-Венгрыі горад апынуўся ў складзе Чэхаславакіі.
Леанід Аляксандравіч Цупрык
Леанід Аляксандравіч Цупрык (, в. Белы Лясок, Пружанскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 26 сакавіка 1955 года ў в. Белы Лясок Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці.
Антанін Янаўшак
Антанін Янаўшак ( года, Німбурк, Чэхія, — года) — дзеяч чэхаславацкага і сусветнага рабочага руху.
Леанід Аляксандравіч Цупрык
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут, матэматык; Расійскую акадэмію дзяржаўнай службы пры Прэзідэнце Расійскай Федэрацыі, спецыяліст у галіне дзяржаўнага і муніцыпальнага кіравання.
Антанін Янаўшак
Янаўшак працаваў машынным манцёрам. У 1895 годзе ён уступіў у Чэхаславянскую сацыял-дэмакратычную рабочую партыю. З 1906 года Янаўшак працаваў журналістам і быў рабочым-актывістам.
Леанід Аляксандравіч Цупрык
Біяграфія
З 2016 года быў дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Сям’я
Жанаты, мае сына і дачку.
Антанін Янаўшак
У 1921 годзе спрабаваў нелегальна перабрацца ў Савецкі Саюз, але быў затрыманы і абвінавачаны ў дзяржаўнай здрадзе. У 1922 годзе з'ехаў у СССР. Янаўшак стаў прадстаўніком Чувашскай аўтаномнай вобласці ў Міжрабдапе, займаўся дапамогай галадаючым Чувашыі. Заснаваў дзіцячы дом імя У. І. Леніна ў Чэбаксарах. Імем Янаўшака названа вуліца ў гэтым горадзе. Па некаторых дадзеных, стаў ахвярай сталінскіх рэпрэсій, па іншых — памёр натуральнай смерцю.
Серанг (акруга)
У 11 км ад горада Серанг знаходзіцца Стары Бантэн, гістарычная сталіца султанату Бантэн. Да захаду ад акругі размешчаны порт Мерак, які ўваходзіць у склад горада Чылегон.
Акруга падзеленая на 28 раёнаў. Вышыні акругі вагаюцца ад 0 да 1778 м над узроўнем мора. Паўночныя вобласці ў асноўным раўнінныя, на паўднёвым захадзе размешчаныя горы. Зямля ўрадлівая дзякуючы алювіяльным і вулканічным пародам і мноства рэк, уключаючы Чыуджунг, Чыдурыян, Чыбантэн, Чвпасеуран, Чыпасанг.
Большая частка насельніцтва акругі вызнае іслам.
Адміністрацыйны падзел
Акруга дзеліцца на наступныя раёны:
Жанна Уладзіміраўна Стаціўка
Жанна Уладзіміраўна Стаціўка (нар., в. Макарава, Камянецкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі педагог, палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI і VII скліканняў.
Біяграфія
Скончыла Брэсцкі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. С. Пушкіна, настаўнік пачатковых класаў; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Кіраванне персаналам».
Працавала кантралёрам-касірам харчовых тавараў у Брэсцкім гархарчгандлі; старшынёй прафсаюзнага камітэта навучэнцаў, выхавальнікам, выкладчыкам, намеснікам дырэктара па вучэбна-выхаваўчай рабоце ў Брэсцкім дзяржаўным прафесійна-тэхнічным каледжы сферы абслугоўвання; дырэктарам тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Ленінскага раёна г. Брэста; намеснікам старшыні камітэта па працы, занятасці і сацыяльнай абароне Брэсцкага аблвыканкама — начальнікам упраўлення занятасці насельніцтва.
З’яўлялася дэпутатам Брэсцкага гарадскога Савета дэпутатаў.
Старшыня Брэсцкай абласной арганізацыі «Рэспубліканская партыя працы і справядлівасці».
З 2016 года - дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Узнагароды
Удастоена звання «Чалавек года — 2012».
Сям’я
Замужам, мае сына.
Ірына Ігараўна Дзеранчук
Ірына Ігараўна Дзеранчук, народжаная Бурая (нар., г. Мінск) — беларуская савецкая спартсменка (хуткаснае падводнае плаванне). Майстар спорту СССР міжнароднага класа (1975).
Біяграфія
З 1979 трэнер ЦК ДТСААФ БССР па хуткасных відах падводнага плавання. Чэмпіёнка свету (1976, Гановер, ФРГ — падводнае плаванне з аквалангам на 100 і 400 і ныранне на 50 м), Еўропы (1975, Вітэль, Францыя — падводнае плаванне з аквалангам на 100, ныранне на 25 м, эстафета 4×100 м — плаванне ў ластах), СССР (1976 г. — ныранне на 50 м, 1977 — падводнае плаванне з аквалангам на 100 і 400 м, ныранне на 50 м).
Пераможца і прызёр міжнародных і усесаюзных спаборніцтваў, рэкардсменка свету (1975-77).
Бэлзскае ваяводства
Апісанне
Ваяводства знаходзілася ў раёне сярэдняга Пабужжа, было самым маленькім па плошчы ва ўкраінскіх (тады — «рускіх») землях, якія апынуліся ў складзе Польскага каралеўства, і займала перадапошняе месца па колькасці насельніцтва.
Складалася з паветаў: Бэлзскага, Бужскага, Гарадзельскага і Грабавецкага. У XVIII ст. існаваў яшчэ і Любачоўскі павет.
Пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 г. большая частка ваяводства адышла да Аўсрыйскай імперыі, у складзе Рэчы Паспалітай засталася невялікая тэрыторыя з мястэчкам Дубёнка (цяпер сяло Дубінкі Мастыскага раёна Львоўскай вобласці) і суседнімі вёскамі, якая і далей называлася Бэлзскім ваяводствам. Канчаткова ліквідавана ў 1793 г.
Ваяводства было высокаразвітым рэгіёнам, з XVI ст. у ім пачалася таварная вытворчасць збожжа. Важную ролю ў эканамічным развіццё рэгіёну мела судаходная рака Заходні Буг, якая была важнай гандлёвай артэрыяй.
У XVI—XVII ст. ваяводства падвяргалася перыядычным набегам татарскіх ордаў, але ў параўнанні з іншымі украінскімі землямі таго часу яно несла нашмат меншыя страты. У кастрычніку — пачатку снежня 1648 г. тэрыторыя ваяводства знаходзілася пад кантролем войскаў Багдана Хмяльніцкага (акрамя горада Бэлз і манастыра бернардынцаў у горадзе Сакаль). Пад камандаваннем Данілы Выгоўскага казакі былі тут і ў кастрычніку—лістападзе 1655 г.
Арура
Ару́ра (Oruro, Ururu, Uru Uru, Ururu) — сталіца дэпартамента Арура ў Балівіі. Горад размешчаны ў Андах, на вышыні 3710 м над узроўнем мора. Насельніцтва складае 210 тысяч чалавек. Заснаваны ў XVII стагоддзі.
Транспарт
Важны транспартны вузел. Праз Арура праходзіць шаша № 1, якая злучае яго са сталіцай Балівіі Ла-Пасам на поўначы і горадам Патасі на поўдні. Апроч шашы, у Ла-Пас вядзе чыгунка, ад якой на паўночны захад адыходзіць галіна, якая злучае горад з Качабамбай. У паўднёвым накірунку ад Арура адыходзіць «Чыгунка з Антафагасты ў Балівію», канцавым пунктам якой з'яўляецца чылійская Антафагаста.
Эканоміка
Да закрыцця шахт у пачатку 1990-х гадоў Арура быў важным цэнтрам горназдабыўной прамысловасці краіны. Тут здабывалі волава, срэбра, золата, вальфрам, сурму, серу, буру і медзь. Таксама ў горадзе развіты каляровая металургія, харчовая, тэкстыльная, абутковая прамысловасці.
Культура
Арура, які атрымаў назву ад мясцовага індзейскага племя, славіцца сваім карнавалам, які ў 2001 годзе быў уключаны ў спіс ЮНЕСКА. У ім захаваны элементы дакалумбаўскай рэлігіі індзейцаў рэгіёна.
Дзейнічае.
Сігэёсі Судзукі
(鈴木 重義; нар. — ) — японскі футбаліст. У 1927 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Крушынаўскае
Крушынаўскае возера — возера ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Знаходзіцца ў басейне ракі Друць, за 22 км на паўночны захад ад горада Рагачоў, каля пасёлка Заазер'е.
Плошча паверхні 0,96 (1,03 ) км². Даўжыня 1,9 км. Найбольшая шырыня 0,72 км. Даўжыня берагавой лініі 4,61 км. Найбольшая глыбіня 7,1 м, сярэдняя - 4,1 м. Аб'ём вады 3,94 млн м³. Плошча вадазбору 23,6 км².
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны на поўдні і ўсходзе параслі хмызняком. Вакол возера забалочаная пойма. Берагі нізкія, пясчаныя. Сцёк у Друць па рацэ Заазер'е на поўдні і ручаю без назвы на поўначы.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, акунь, лешч, плотка, краснапёрка, джгір, лінь і іншыя віды рыб.
Сігэмару Такэнакосі
(竹腰 重丸; нар. — ) — былы японскі футбаліст. У 1925—1930 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Сёіці Нісімура
(西邑 昌一; — ) — японскі футбаліст. У 1934 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Абдэль Фатах аль-Бурхан
Біяграфія
Аль-Бурхан вучыўся ў суданскім ваенным вучылішчы. Пазней таксама праходзіў навучанне за мяжой — у Егіпце і Іарданіі.
Кіраваў суданскім кантынгентам у Емене, у рамках аперацыі кааліцыі, якую ўзначальвае Саудаўская Аравія супраць паўстанцаў-хусітаў. Быў начальнік штаба сухапутных войскаў, з лютага 2019 года — галоўны інспектар Узброеных Сіл. Стаяў за пераваротам 2019 года і арыштам прэзідэнта аль-Башыра.
21 жніўня 2019 года аль-Бурхан прынёс прысягу перад кіраўніком Вярхоўнага суда краіны, уступіўшы на пасаду старшыні Суверэннага савета Судана, пагадненне аб стварэнні якога было падпісана з апазіцыяй 17 жніўня.
25 кастрычніка 2021 года, пасля чарговага ваеннага перавароту, узяў усю паўнату ўлады, адхіліўшы з урада прадстаўнікоў грамадзянскіх.
Дзераўнянскі сельсавет
Дзераўня́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Дзераўная.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Дзераўноўскі сельсавет у складзе Івянецкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР з цэнтрам у вёсцы Дзераўная. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 27 сакавіка 1959 года скасаваны, тэрыторыя сельсавета разам з тэрыторыяй Мешыцкага сельсавета ўвайшла ў склад зноў створанага Хотаўскага сельсавета.
Рыхэй Сано
(佐野 理平; нар. — ) — былы японскі футбаліст. У 1936 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Дзераўнянскі сельсавет
Насельнітва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2798 чалавек, з іх 63,6 % — палякі, 32,9 % — беларусы, 2,4 % — рускія.
Склад
У склад сельсавета ўваходзяць 17 населеных пунктаў:
Ларыса Канстанцінаўна Алексютовіч
Ларыса Канстанцінаўна Алексютовіч (,  — 2003) — беларуская танцоўшчыца, балетмайстар. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1995). Дачка К. А. Алексютовіча.
Біяграфія
Вучылася ў балетнай студыі пры БДТ-1 (1921—1928), адначасова працавала ў балетнай групе тэатра. З 1928 года артыстка Беларускага аб'яднання музычных эстрадных і цыркавых работнікаў, у 1938-41 — Ансамбля беларускай народнай песні і танца Беларускай філармоніі. У 1950-73 гг. балетмайстар ансамбля танца БДУ, выкладчык Беларускага харэаграфічнага вучылішча. Ставіла шэраг сцэнічных танцаў на традыцыйнай аснове («Ручнікі», «Вязанка», «Кола» і інш.). Аўтар вучэбнага дапаможніка «Беларускія народныя танцы, карагоды, гульні» (1978), кнігі пра бацьку «Балетмайстар Канстанцін Алексютовіч. Жыццё і творчы шлях» (1984).
Mega Man (гульня)
«Méga Man», у Японіі вядомая як Róckman (ロックマン) — відэагульня, распрацаваная і выдадзеная «Capcom» для NES. Гэта першая гульня з франшызы «Mega Man» і арыгінальнай серыі відэагульняў, якая была выпушчана 17 снежня 1987 года ў Японіі, а лакалізаваная ў Паўночнай Амерыцы ў снежні 1987 года і Еўропе ў маі 1990 года адпаведна. «Mega Man» быў зроблены невялікай групай разпрацоўшчыкаў спецыяльна для гульнявых прыставак. Гэта першая гульня такога роду фірмы «Capcom», якая раней спецыялізаваліся на.
Гульня пачынае барацьбу чалавекападобнага робата «Mega Man» супраць доктара Вайлі і шасці робатаў пад яго кіраўніцтвам. «Mega Man» дазваляе гульцу выбраць парадак, у якім прайсці першапачатковыя шэсць этапаў. Кожны бос мае ўнікальную зброю.
Крытыкі высока ацанілі «Mega Man» за яго агульную структуру, хоць гульня не мела камерцыйнага поспеху. У «Mega Man» створана шмат з геймплэя, сюжэту і графікі, якія паўплывалі на сіквелы, падсерыі і спін-офы. Ён таксама вядомы сваёй высокай складанасцю. Гульня з тых часоў была ўключана ў зборнікі гульняў і паўторна выпушчана для мабільных тэлефонаў, эмулятараў кансолей, а таксама «» (PSP).
Геймплэй
Mega Man складаецца з шасці скролінгавых узроўняў, якія выбіраюцца самім гульцом. У кожным узроўні гулец кіруе Mega Man і змагаецца з рознымі ворагамі і перашкодамі, перш чым сутыкнуцца з босам у канцы ўзроўню. Пасля перамогі боса ў арсенале Mega Man з'яўляецца новая зброя для астатняй часткі гульні. У адрозненне ад стандартнага бластэра, у новай зброі абмежаваныя боепрыпасы, якія папаўняюцца шляхам збору клетак боепрыпасаў, якія падаюць з пераможаных ворагаў у выпадковым парадку. З ворагаў таксама падаюць клеткі энергіі, якія папаўняюць датчык здароўя Mega Man. У той час як гулец вольны прайсці праз узроўні ў любым парадку, кожны Робат Майстар асабліва ўразлівы да канкрэтнай зброі, якая заахвочвае гульца праходзіць этапы ў пэўным парадку. Гулец таксама можа перагледзець вычышчаныя ўзроўні.
Акрамя зброі, узятай з Робатаў Майстроў, гулец мае магчымасць падабраць генератар платформ вядомы як «Magnet Beam» на ўзрозні Elec Man. Mega Man таксама мае сістэму падліку ачкоў, дзе гульцы набіраюць ачкі за перамогу ворагаў, і зарабляе дадатковыя ачкі за збіранне бонусаў, якія падаюць з ворагаў пасля ачысткі кожнага этапу. Калі ўсе шэсць Робатаў Майстроў будуць пераможаныя, сёмы і апошні этап з'яўляецца ў сярэдзіне меню выбару ўзроўня. Гэты этап, вядомы як «Крэпасць Willy», уяўляе сабой ланцужок з чатырох этапаў, звязаных паміж сабой, кожны з якіх змяшчае па меншай меры аднаго новага боса. На працягу гэтых заключных этапаў трэба зноў змагацца з шасцю Робатамі Майстрамі ў зададзеным парадку да фінальнага супрацьстаяння супраць доктара Вайлі.
Стварэнне
Перад Mega Man «Capcom» рабіла аркадныя гульні, і іх кансольныя рэлізы былі ў асноўным гэтых гульняў. У сярэдзіне 1980-х гадоў Capcom выказаў планы па развіцці Mega Man спецыяльна для японскага рынку кансолей. Яны вырашылі стварыць гульні сіламі маленькай каманды, у тым ліку мастака Кэйдзі Інафунэ, нядаўняга выпускніка каледжа, які пачынаў у камандзе. Інафунэ нагадаў, што каманда распрацоўшчыкаў Mega Man працавала вельмі цяжка з кіраўніком праекта і галоўным дызайнерам, якія шукалі дасканаласць у кожным магчымым аспекце гульні.
Каманда распрацоўнікаў Mega Man складалася з шасці чалавек. Інафунэ (пад імем «Inafuking») аформіў і праілюстраваў амаль усех персанажаў гульні, а таксама японскі лагатып Rockman, каробку і інструкцыі па эксплуатацыі. Ён таксама быў адказным за графічныя. «У нас не было [шмат] людзей, так пасля стварэння дызайну персанажаў я на самой справе яшчэ і рабіў пікселізацыю для Nintendo», заявіў Інафунэ. «У той час людзі не былі спецыялізаванымі, і мы павінны былі зрабіць шмат розных рэчаў, таму што было так мала людзей, так што я сапраўды ў канчатковым выніку рабіў усіх персанажаў». На Інафунэ паўплываў аднайменны герой мангі Осаму Тэдзукі Astro Boy. Mega Man афарбаваны ў сіні колер з-за тэхнічных абмежаванняў кансолі NES: колер мае найбольшую колькасць адценняў у 56-каляровай палітры кансолі, і сіні колер пашырыў выбар для вылучэння дэталей Mega Man. Хоць Інафунэ часта прыпісваюць праектаванне персанажа, ён настойваў, што ён «зрабіў толькі палову задання ў яго стварэнні», як яго настаўнік распрацаваў асноўную канцэпцыю персанажа да прыходу Інафунэ. Асноўныя спрайты для Roll і д-ра Лайта былі створаныя да таго, як Інафунэ далучыўся да праекту, а дызайны Cut Man, Ice Man, Fire Man і Guts Man былі ў працэсе разпрацоўкі. Акрамя звычайных ворагаў, першым персанажам Інафунэ быў Elec Man, натхнёны героямі амерыканскіх коміксаў. Мастак адзначыў, што Elec Чалавек заўсёды быў яго любімым тварэннем. Дызайны доктара Лайта і доктара Вайлі былі заснаваныя на Санта-Клаўсе і Альберце Эйнштэйне, адпаведна; апошні павінен быў уяўляць сабой архетып «вучонага-вар'ята».
Каманда вырашыла ўключыць элементы анімэ для анімацыі гульні. Інафунэ патлумачыў, «''Рука [Mega Man] ператвараецца ў пісталет, і вы можаце ўбачыць яго выхад з рукі. Мы хацелі пераканацца, што анімацыя руху будзе рэалістычнай, яна на самай справе мела сэнс. Так што з Mega Man мы мелі гэта ідэальнае змешванне гульнявога персанажа з анмацыйнай ідэяй''». Геймплэй Mega Man быў натхнёны гульнёй. Кіраўнік праекта хацеў простую сістэму, якая прапаноўвала «глыбокі геймплэй». Кожная зброя наносіць вялікую колькасць пашкоджанняў аднаму канкрэтнаму Робату Майстру, іншыя практычна не маюць эфекту супраць іх, і няма ні адной зброі, якая дамінуе над усімі іншымі. Mega Man мог прысесці, але каманда вырашыла прыбраць гэтую магчымасць, так як стала складаней вызначаць вышыню экранных снарадаў. Наоя Таміта (пад імем «Tom Pon») пачаў працу над фонам узроўняў Mega Man адразу пасля яго навучання ў «Capcom». Таміта даказаў, што ён лепшы сярод сваіх аднагодкаў, пераадольваючы абмежаваную магутнасць кансолі максімальным выкарыстаннем фонавых элементаў.
Аформіла Mega Man для выпуску Манамі Мацумаэ (пад імем «Chanchacorin Manami»), якая напісала музыку, стварыла гукавыя эфекты і праграмавала даныя на працягу трох месяцаў, выкарыстоўваючы гукавы драйвер, запраграмаваны Ёшыхіро Сакагучы (пад імем «Yuukichan's Papa»). Музычныя ноты былі пераведзеныя па адной у камп'ютарную мову. Здымачная група выбрала музычны матыў, называючы персанажы ў Mega Man паняццямі сусветна прызнанай музыкі. Яны пачалі з галоўнымі героямі: арыгінальная назва галоўнага героя Rock, імя яго сястры Roll, гульня на перспектыву «рок-н-рол». Гэты тып наймення пазней выкарыстаны да многіх персанажаў на працягу ўсёй серыі. Перад канчатковым абраннем імя «Capcom» разгледзеў такія імёны, як «Mighty Kid», «Knuckle Kid» і «Rainbow Man». Калі гульня была лакалізаваная для распаўсюджвання ў Амерыцы, «Capcom» змяніла назву гульні з Rockman на Mega Man. Гэтая назва была створана старэйшым віцэ-прэзідэнтам «Capcom» Джозефам Марычы, які сцвярджаў, што назва зменена толькі таму, што яму не падабалася арыгінальнае імя. «Гэтая назва была жудаснай», сказаў Марычы. «Так, я прыйшоў з Mega Man, і ім досыць спадабалася, каб працягваць выкарыстоўваць яго для гульняў ЗША». Надзя Оксфард з «1UP.com» патлумачыла гэтую змену надзеяй «Capcom» у тое, што амерыканскія дзеці будуць больш зацікаўлены ў гульні з апошняй назвай.
Крытыка
Крытыкі прынялі Mega Man цёпла, хоць гульня прадавалася дрэнна. Лукас М. Томас з IGN апісаў гульню як «бясспрэчную класіку» для NES, адзначаючы яе графіку, інавацыйную зброю, платформенны геймплэй і музыку. Рэдактар IGN Мэт Касамасіна сказаў: «Mega Man з'яўляецца адным з лепшых прыкладаў цудоўнай графікі, дзівоснай музыкі і амаль ідэальнай гульні ў картрыджы». Журналісты «» Крысціян Нат і Джасцін Спір вызначылі гульню як «пераможцу сярод геймплэяў». Джэрэмі Пэрыш з 1UP.com таксама апісаў яе як «чароўны старт для серыі». Незалежна ад таго, станоўчымі ці адмоўнымі былі водгукі, Mega Man апісваецца як вельмі складаная гульня. Камасасіне з «IGN» гульня здалася найскладнейшай у франшызе, і адной з самых цяжкіх на NES. Томас з «IGN» заўважыў, што спалучэнне высокай складанасці і малой даўжыні ўдарыла па. Паводле «1UP.com» босы Mega Man усталявалі гульню асобна ад двух яе бліжэйшых і найбольш папулярных працягаў. Total! рэтраспектыўна ахарактарызаваў гульню як «кашмар плафтормы».
Mega Man дадаткова атрымаў розныя ўзнагароды ад гульнявых часопісаў і сайтаў. «IGN» занёс гульню пад нумарам 30 у сваім «Топ-100 NES гульняў усіх часоў». Mega Man зайняў 20-е месца ў рэйтынгу «Nintendo Power» «100 лепшых Nintendo гульняў усіх часоў» у 100-м нумары, які выйшаў у 1997 годзе і 61-е месца у «Топ 200 гульняў» у 200-м нумары, які выйшаў у 2006 годзе. «1UP.com» уключыў яе ў свой «Топ 5 забытых прыквелаў відэагульняў», а таксама ў «Top 25 гульняў для NES» пад нумарам 17. Брытанскі часопіс «The Games Machine» узнагародзіў яе прэміяй «Star Player» пасля яе запуску ў PAL рэгіёнах.
Уплыў
Гульня стала хітом за мяжой і распаўсюджвалася з вуснаў у вусны. Хоць Mega Man не меў вялікага камерцыйнага поспеху для Capcom, у 1988 годзе кампанія вырашыла дазволіць камандзе распрацоўшчыкаў стварыць працяг Mega Man 2 для японскага рынку. Многія з элементаў дызайну з арыгінальнага Mega Man былі ўключаныя ў наступную гульню. Mega Man 2 апынулася настолькі паспяховай, што яна зацвердзіла Mega Man як адну з самых працяглых франшыз «Capcom». З-за «вялізнага попыту» «Capcom» выпусціла арыгінальны Mega Man у Паўночнай Амерыцы ў верасні 1991 года. Capcom выкарыстоўвала тую ж 8-бітную графіку і спрайты з арыгінальнага Mega Man у наступных пяці гульнях у асноўнай серыі. Нават пры тым, што сіквелы паступова набывалі больш складаныя сюжэтныя лініі, дадатковую механіку геймплэя, палепшаную графіку, асноўныя элементы, ініцыяваныя Mega Man, заставаліся нязменнымі на працягу ўсёй серыі. Mega Man 9 і Mega Man 10 пазней вярнуліся да звыклага графічнага стылю. Сістэмы падліку ачкоў у Mega Man не было ні ў адным з яе працягаў.
Паводле, Mega Man быў першай гульнёй, якая мела нелінейны варыянт выбару ўзроўню, бо рэзка кантраставала з лінейнымі гульнямі, як Super Mario Bros. і гульнямі з , як і. GamesRadar апісвае асаблівасць Mega Man у якасці асновы для нелінейнай структуры гульняў. Такую структуру можна знайсці ў вялікай колькасці сучасных гульняў, такіх як, і.
Рэмейкі і рэ-рэлізы
Mega Man быў перавыдадзены некалькі разоў з моманту свайго дэбюту 1987 года. Версія з палепшанай графікай і музыкай была ўключана разам з Mega Man 2 і Mega Man 3 у кампіляцыю для Sega Mega Drive. Іншая адаптацыя гульні была выпушчана ў Японіі на PlayStation як частка серыі Rockman Complete Worksу у 1999 годзе. Гэтая версія таксама мае новую музыку ў дадатак да адмысловага «Navi рэжыму», які накіроўвае гульца ў некаторых участках узроўняў. У Паўночнай Амерыцы Mega Man быў складзены з дзевяццю іншымі гульнямі серыі ў, выпушчанай для PlayStation 2, у 2004 годзе і Xbox у 2005 годзе. . Выданне Mega Man для мабільных тэлефонаў, распрацаванае Lavastorm, было выпушчана для запампоўкі ў Паўночнай Амерыцы ў 2004 годзе. Асобны японскі рэліз гульні для мабільных тэлефонаў быў выпушчаны ў 2007 годзе і атрымаў абнаўленне ў 2008 годзе, дадаўшы магчымасць гуляць персанажам Roll. Mega Man для NES быў выпушчаны на віртуальнай Service Console для трох розных сістэм: Wii ў Еўропе ў 2007 годзе і ў Паўночнай Амерыцы і Японіі ў 2008 годзе , 3DS у 2012 годзе, і для Wii U ў 2013 годзе. Версія гульні Complete Works даступная на PlayStation Store у Японіі і Паўночнай Амерыцы.
Рэмейк пад назвай Mega Man Powered Up — вядомы як Rockman Rockman (ロックマン ロックマン) у Японіі — быў выпушчаны ва ўсім свеце для PSP ў 2006 годзе. Гульня мае 3D -стыль з вялікімі галовамі і маленькімі тулавамі. Інафунэ першапачаткова планаваў зрабіць Mega Man у такім стылі, але не змог з-за апаратных абмежаванняў NES. Прадзюсар Тацуя Кітабаяшы заявіў, што рэарганізацыя мадэлей персанажаў стала вынікам суадносін бакоў PSP, якія складаюць 16:9. Вялікія галовы дазволілі камандзе распрацоўшчыкаў ствараць бачныя выразы твараў. «''Я сказаў дызайнерам не эканоміць ні на адной з дэталей Mega Man. Мы хацелі, каб іх прапорцыі і рухі дакладна адлюстроўваліся ў гэтых мадэлях''», патлумачыў дызайнер персанажаў Тацуя Ёшыкава. Паколькі памеры ўзроўняў рымейку не прапарцыяныльныя арыгіналу, шырокаэкранныя суадносіны таксама далі распрацоўнікам больш месца для запаўнення экрана.
Mega Man Powered Up уключае ў сябе два стылі геймплэя: «Old Style», параўнальная з версіяй NES, і «Новы стыль», які выкарыстоўвае ўвесь шырокі экран PSP і ўтрымлівае сюжэтныя ролікі з агучкай, змененыя сцэнічныя макеты, рэміксавую музыку і тры ўзроўні складанасці для кожнага этапу. Гэты рэжым таксама дадае двух новых Робатаў Майстроў (Oil Man і Time Man). Версія NES была першапачаткова прызначана, каб мець у агульнай колькасці восем Робатаў Майстроў, але была скарочана да шасці ў сувязі з напружаным графікам. Акрамя таго, рэмейк дазваляе гульцам разблакіраваць і гуляць у ролі Робатаў Майстроў, Roll і Protoman. Этапы Новага стылю адрозніваюцца па структуры ад Старога стылю, некаторыя з шляхоў даступныя толькі для пэўных Робатаў Майстроў. Mega Man Powered Up таксама мае рэжым выкліку са 100 узроўняў, рэдактар узроўняў для стварэння ўласных этапаў, і магчымасць распаўсюду ўзроўняў праз анлайн-сервіс. Mega Man Powered Up атрымаў у цэлым станоўчыя водгукі, з агульным балам 83 % па GameRankings і 82 з 100 на Metacritic на май 2010 года. Рэмейк дрэнна прадаваўся ў розніцу і пазней быў выпушчаны ў якасці платнай запампоўкі ў японскай лічбавай краме PlayStation Network у камплекце з  у Японіі і Паўночнай Амерыцы. «Capcom» дадаткова пераклала Mega Man Powered Up на кітайскую мову для выпуску ў Азіі ў 2008 годзе.
Эдмон Прыва
Эдмо́н Прыва́ (Edmond Privat,,  — , Ролле) — франкамоўны швейцарскі эсперантыст, гісторык, прафесар Універсітэта Жэневы, пісьменнік (паэт і драматург), журналіст. Першы гісторык эсперанта-руха.
Навікоўскі сельсавет (Івянецкі раён)
Навіко́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Івянецкага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Вялікія Навікі.
Эдмон Прыва
Біяграфія
У 1905 годзе ён пешшу дайшоў да Булонь-сюр-Мэр, дзе прыняў удзел у 1-ым Сусветным кангрэсе эсперантыстаў.
Навікоўскі сельсавет (Івянецкі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Івянецкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 27 сакавіка 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Рубяжэвіцкага сельсавета.
Эдмон Прыва
Біяграфія
Прыва неаднаразова падарожнічаў, з мэтай прапаганды эсперанта: у 1907—1908 ён наведаў Амерыку, Англію і Францыю; у 1912 годзе — Расію і краіны Цэнтральнай Еўропы.
Сведчаннем яго актыўнай эсперанта-дзейнасці служаць тыя факты, што ён быў прадстаўніком эсперанта ў Лізе Нацый, з'яўляўся прэзідэнтам UEA, арганізоўваў міжнародныя канферэнцыі і радыёперадачы на эсперанта. Акрамя эсперанта-руха, Прыва прыймаў удзел і ў грамадскім жыцці сваёй краіны, а таксама вёў педагагічную дзейнасць, з'яўляўся аўтарам шэрага падручнікаў.
Памёр Эдмон Прыва ў 1962 годзе.
Матао Тацухара
(立原 元夫; нар. — ) — былы японскі футбаліст. У 1934—1936 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Катлавіна Макарава
Катлаві́на Мака́рава — падводная катлавіна ў цэнтральнай частцы Паўночнага Ледавітага акіяна, паміж хрыбтом Ламаносава і падняццем Альфа (хрыбтом Мендзялеева).
Латэранскі баптыстэрый
Латэранскі баптыстэрый — раннехрысціянская хрысцільня ў Рыме. Размешчана побач з Латэранскай базілікай.
Катлавіна Макарава
Пераважаючыя глыбіні катлавіны каля 3000 м. Найбольшая глыбіня 3940 м. Дно катлавіны высцілае іл. Адгор’е хрыбта Ламаносава аддзяляе катлавіну Макарава ад катлавіны Падводнікаў. Названая ў гонар рускага флатаводца, палярнага даследчыка, акіянографа і вынаходніка віцэ-адмірала С. В. Макарава.
Латэранскі баптыстэрый
Афіцыйна баптыстэрый быў пабудаваны і асвячоны Папам Сікстам III. Існуе легенда, што ў будынку, які стаяў на гэтым месцы, прыняў хрышчэнне сам Канстанцін Вялікі. Доўгі час баптыстэрый быў адзіным у Рыме.
Раней будынак стаяў асобна ад базілікі, але пазнейшымі прыбудовамі ён быў злучаны з ёй.
Унутры размешчаную ў цэнтры купель атачаюць восем парфірных калон з мармуровымі карынфскімі ордарамі і антаблементам. На столі намаляваны фрагменты бітвы ля Мульвійскага моста 312 года. Таксама баптыстэрый быў упрыгожаны Франчэска Бараміні ў 1657 годзе, уключаючы герб Папы Аляксандра VII.
Воранава (значэнні)
Воранава — прозвішча і тапонім.
Ясуо Судзукі
(鈴木 保男; нар. — ?) —  японскі футбаліст. У 1934—1936 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Хрыстафор Філалет
Хрыстафор Філалет, Christophor Philaleth, Chrystofor Filalet, Krzysztof Broński (1564/1565— ) — пісьменнік-палеміст з Валыні, выхаванец астрожскай школы, філосаф. Вядомы як аўтар палемічнага твора «Апокрысіс» (1597), накіраванага супраць Берасцейскай царкоўнай уніі 1596 года й папскай улады.
Існуе гіпотэза, што пад псеўданімам Філалет (φιλαλήτος) пісаў Марцін Бранеўскі, перакручана Хрыстафор (Кшыштаф) Бронскі, Krzysztof Broński — вядомы польскі пісьменнік і храніст, паплечнік князя К. Астрожскага, сын Пракопа Бранеўскага, аднаго з дзеячаў Чэшскіх братоў у Вялікапольшчы («паляк-пратэстант пад маскай праваслаўнага русіна »).
На працягу многіх гадоў жыцця аўтар «Апокрысіса» актыўна ўдзельнічаў у палітычным жыцці, выступаў на соймах. У 1599 годзе пры яго пасярэдніцтве адбыўся з’езд праваслаўных і пратэстантаў.
Апокрысіс
Поўная назва твору: ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ, abo odpowiedź na xiążki o Synodzie Brzeskim imieniem ludzi starożytney religiey Greckiey, przez Christophora Philaletha w porywczą dana. Праца «Апокрысіс» выйшла 1597 годзе, спачатку на польскай мове ў Вільні ў арыянскай друкарні А. Радзецкага, а ў 1598 годзе — на старабеларускай.
Аўтар твору падкрэслівае, што унія прывяла не да згоды, а да далейшага абвастрэння супольных супярэчнасцей у Рэчы Паспалітай, да ганенняў супраць рускага (украінскага) і беларускага народаў. Што ж да свецкіх парадкаў Рэчы Паспалітай, палітыкі Жыгімонта III, магнатаў і шляхты, Ф. быў вельмі асцярожны. Адначасова ён нагадвае, што пры далейшых уцісках можа яшчэ шырэй, як за часам С. Налівайкі, разліцца народныя паўстанні.
Хрыстафор Філалет які вылучае ідэю абмежаванай манархіі і лічыць, што адносіны паміж манархам і народам павінны грунтавацца на законах і добраахвотным згодзе. Рашуча выступаючы супраць сацыяльнага і рэлігійнага прыгнёту ўкраінскага і беларускага народа польскімі магнатамі, Хрыстафор Філалет адстойвае сацыяльныя свабоды і, у прыватнасці, свабоду сумлення. На яго думку, улада манарха зусім не тычыцца душы, улада манарха не абсалютная, і адносна «цела» чалавека, г.зн. у зямных свецкіх грамадска-дзяржаўных справах, манарх не мае права чыніць волю, беззаконне над народам, адносіны паміж манархам і народам будуюцца на законах і добраахвотнай згоды. Вядома, сацыяльна-палітычныя погляды Хрыстафора Філалета ўтрымліваюць ідэю грамадскага дагавора і натуральных правоў, абмежавання ўлады манарха законам.
У сваім вершы «Книжка до минаючих мовит», змешчаным у палемічным трактаце, ён звяртаецца да чытача вуснамі самой кнігі, якая «Ответ к римляном православных содержаще», і дакарае праціўнікаў каталіцызму за маўчанне: «Иже егда прежде веру целу имяще // И неуничиженны отец преданиа, // Все бяху тогда желающе молчаниа».
Іван Франко лічыў «Апокрысіс» значнай з’явай у даўняй украінскай літаратуры.
Акіра Мацунага (1914)
Акіра Мацунага (松永 行; нар. — ) — японскі футбаліст. У 1936 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Коіці Оіта
(種田 孝一; нар. — ) — японскі футбаліст. У 1936 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Тонга (значэнні)
Тонга — астраўная краіна ў паўднёвай частцы Ціхага акіяна
Тонга — афрыканскі народ
Янка Казека
Я́нка (Іва́н Дарафе́евіч) Казе́ка (, вёска Кострычы, цяпер у Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці — ) — беларускі савецкі літаратуразнаўца, крытык. Заслужаны работнік культуры Беларускай ССР (1975). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларускай ССР (1976). Член Саюзу пісьменнікаў СССР (1954).
Біяграфія
Нарадзіўся 31 жніўня 1915 года ў сялянскай сям’і. З верасня 1931 года працаваў на Бабруйскім дрэваапрацоўчым камбінаце, у 1933—1934 гадах — у рэдакцыі газеты «За ўдарныя тэмпы». Адначасна навучаўся на вячэрнім аддзяленні ляснога тэхнікума.
У 1938 годзе скончыў літаратурны факультэт Мінскага педагагічнага інстытута імя М. Горкага. Выкладаў беларускую мову і літаратуру ў Дукорскай сярэдняй школе Пухавіцкага раёна.
У 1939—1954 гадах служыў у Чырвонай арміі. У Вялікую Айчынную вайну — армейскі палітработнік. У 1941 годзе быў паранены пад Ельняй.
У 1954—1957 гадах — супрацоўнік рэдакцыі газеты «Літаратура і мастацтва», у 1957—1967 — галоўны рэдактар Дзяржаўнага выдавецтва Беларускай ССР (з 1963 года — выдавецтва «Беларусь»).
З 1967 года — загадчык рэдакцыі народнай адукацыі і друку, у 1969—1979 гадах — намеснік галоўнага рэдактара, з 1980 года — старэйшы навуковы рэдактар выдавецтва «Беларуская савецкая энцыклапедыя імя Петруся Броўкі».
Волменскі сельсавет
Во́лменскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Волма.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Івянецкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 27 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Таўкачоўшчынскага сельсавета, у склад Падневіцкага сельсавета пералічана вёска Ратынцы. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. 17 красавіка 1962 года Івянецкі раён скасаваны, большая частка сельсавета з вёскай Волма перададзена ў склад Валожынскага раёна. 5 мая 1962 года ў склад сельсавета з Пральніцкага сельсавета перададзены населеныя пункты Баброўнікі, Галабурды, Макасічы, Ойцінава, Суднікі, Шэлеўшчына. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Стаўбцоўскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Валожынскага раёна, з 12 жніўня 1970 года ў складзе Дзяржынскага раёна. 28 мая 2013 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Путчынскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 659 чалавек, з іх 67,1 % — беларусы, 28,4 % — палякі, 3,8 % — рускія.
Склад
18 сакавіка 2011 года скасавана вёска Зуёўка.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 18 населеных пунктаў: аграгарадок Волма, вёскі Антонаўшчына, Валмечка, Васілеўшчына, Жытнае, Загайна, Залатары, Лявонцы, Міхалеўшчына, Міхалова, Мянькі, Падзерычы, Рудзеўшчына, Свідоўшчына, Сурціны, Хімарады, Шчэпкі, Янкоўцы.
Сцяпан Трафімавіч Воранаў
Сцяпан Трафімавіч Воранаў (, в. Вірок,  — ) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Віцебскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Карбід кальцыю
Карбі́д кальцыю (вугляродзісты кальцый, ацэтыленід кальцыю), СаС2 — злучэнне кальцыю з вугляродам. Упершыню атрыманы Ф. Вёлерам у 1862 годзе.
Уласцівасці
Крышталічнае рэчыва. Колер тэхнічнага карбіду кальцыю ад светла-бурага да чорнага (хімічна чысты СаС2 — бясколерны). Існуе ў 3 мадыфікацыях: з кубічнай (a), тэтраганальнай (b) і трыкліннай (g)крышталічнымі рашоткамі. Шчыльнасць 2,2 г/см³, тэмпература плаўлення 2300 °С.
Бурна ўзаемадзейнічае з вадой з вылучэннем ацэтылену. Пры награванні з азотам пры тэмпературы 1100—1150 °C утварае цыянамід кальцыю (СаСN2). Пры награванні аднаўляе амаль усе металы да карбідаў або свабодных металаў. Рэагуе з разбаўленымі мінеральнымі кіслотамі і воднымі растворамі шчолачаў.
Сёго Камо
(加茂 正五; нар. — ) — былы японскі футбаліст. У 1936 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Апокрысіс
«Апо́крысіс» (άπόκρισις — адказ) — антыўніяцкі палемічны твор 16 стагоддзя, выдадзены на польскай (1597) і старабеларускай (стараўкраінскай) (1598) мовах як адказ на творы П. Скаргі.
Поўная назва: «ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ, abo odpowiedź na xiążki o Synodzie Brzeskim imieniem ludzi starożytney religiey Greckiey, przez Christophora Philaletha w porywczą dana» альбо «Апокрисис альбо Одповідь на книжки о соборі Берестейськім іменем людій віри старожитно-гречеської через Христофора Філалета врихлі дана».
Напісаны Хрыстафорам Філалетам. Існуе гіпотэза, што пад псеўданімам Філалет (φιλαλήτος) пісаў Марцін Бранеўскі — «паляк-пратэстант пад маскай праваслаўнага русіна», вядомы польскі пісьменнік і храніст, паплечнік князя К. Астрожскага, сын Пракопа Бранеўскага.
У сваім вершы «Книжка до минаючих мовит», змешчаным у палемічным трактаце, ён звяртаецца да чытача вуснамі самой кнігі, якая «Ответ к римляном православных содержаще», і дакарае праціўнікаў каталіцызму за маўчанне: «Иже егда прежде веру целу имяще // И неуничиженны отец преданиа, // Все бяху тогда желающе молчаниа».
Тэмы
Галоўныя тэмы «Апокрысіса» — абарона Канстанцінопальскай патрыярхіі і пераход Праваслаўнай царквы ВКЛ пад уладу Папы Рымскага.
Найперш, з дапамогай гістарычных прыкладаў Х. Філалет аспрэчвае довад П. Скаргі пра тое, што кожная паняволеная Царква — бязбожная, варожая Госпаду, а яе рабаванне паганымі нібыта з'яўляецца пацверджаннем Божага пакарання за грахі. Аўтар «Апокрысіса» выказвае спадзяванні, што Канстанцінопаль з часам абавязкова скіне турэцкае ярмо і верне колішнюю веліч, таму не варта пакідаць яго ў сапраўды чорную часіну і бегчы, шукаючы матэрыяльных дабротаў пад уладу Рыма. Х. Філалет пісаў, што праваслаўны люд Вялікага Княства не страціў павагі да сваіх пастыраў — канстанцінопальскіх патрыярхаў і не пяройдзе ў падпарадкаванне рымскіх біскупаў.
Апалогія Канстанцінопальскай патрыярхіі суправаджалася вострай крытыкай Рыма. Адказваючы П. Скаргу, палеміст падкрэсліваў, што менавіта ў Рымскім касцёле, а не ў Грэчаскай царкве пашыраны святакупствы і сіманія. На думку Х. Філалета, глыбокі крызіс ахапіў Каталіцкі касцёл, прычым адрозненне ад паняволенай Царквы ў Касцёле заганныя з'явы ўкараняюцца «добраахвотна, свядома і адмыслова». Выразную праяву крызісу Канстанцінопальскага патрыярхату — частую змену патрыярхаў, варажнечу паміж імі, прызначэнне на пасад адразу некалькіх іерархаў — аўтар адносіць да ўмешавання ў духоўныя справы турэцкіх тыранаў. Баронячы Канстанцінопаль, пісьменнік зазначыў, што ў каталікоў варажнечы нашмат болей і прыгадаў ажно 21 выпадак узброенай барацьбы біскупаў за рымскі пасад.
Таксама, асвятляючы тэму падзелу хрысціянскай царквы на Заходнюю і Усходнюю, Х. Філалет назваў гэта трагічнай недарэчнасцю, найвялікшай бядою і ўсю віну за разрыў адзінай Царквы ўскладаў на рымскіх пап. Паводле яго сцверджання, раскол зыходзіў менавіта ад рымскіх біскупаў, якія вызначаліся несумленнасцю, фанаберыяй і высокімі амбіцыямі.
Абапіраючыся на факты, Х. Філалет пераканаўча даказваў, што саюз уніяцкіх епіскапаў з рымска-каталіцкай царквой быў абумоўлены выключна зямнымі інтарэсамі: жаданнем дамагчыся матэрыльных выгод, высокіх дзяржаўных пасад, рэлігійных прывілеяў i палітычных правоў. Таксама аўтар лічыў, што гвалтоўнае пашырэнне царкоўнай уніі i абмежаванне правоў праваслаўнага беларускага насельніцтва могуць падштурхнуць дзяржаву ў полымя сялянскай вайны, падкрэсліваў, што знявага інтарэсаў праваслаўнай апазіцыі i здзекі над яе сумленнем непазбежна прывядуць да класавага антаганізму, у выніку якога рэлігійная барацьба перарасце ў барацьбу сацыяльную.
Спіс аб’ектаў PGC (2213001—2214000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2213001—2214000)
Гісторыя рускай мовы ва Украіне
Гісторыя рускай мовы ва Украі́не (історія російської мови в Україні) — гістарычныя падзеі адносна гісторыі Украіны, якія спрычыніліся да ўзнікнення носьбітаў рускай мовы на сучаснай тэрыторыі краіны.
Першыя згадкі пра наяўнасць на тэрыторыі сучаснай Украіны рускамоўнага насельніцтва адносіцца да невялікай этнічнай групы рускіх — гаруноў, якія пасяліліся ў сучасным Пуціўльскім раёне Сумскай вобласці. Групы гэтых насельнікаў пасяліліся ва Украіне, верагодна, яшчэ ў часы Вялікага Княства Літоўскага або нават раней.