cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Калішскі мір
Перамовы
Мір быў выгодны польскаму боку, бо прадугледжваў тэрытарыяльныя саступкі на яе карысць, аднак Ордэн адмовіўся добраахвотна растацца з Хелмінскай і Міхалаўскай землямі, а таксама з Усходнім Памор'ем, хоць у 1339 годзе на варшаўскім працэсе папскі трацейскі суд прызнаў, што гэтыя землі павінны належаць Польшчы. Тым часам Папа Бенедыкт XII не падтрымаў рашэнне суда, настойваючы на неабходнасці паўторнага разгляду.
Пераемнік Бенедыкта Клімент VI быў прыхільнікам Ордэна. У гэтых умовах польскаму каралю прыйшлося вырашаць: ці працягваць барацьбу з крыжакамі, ці пайсці на падпісанне міру. Казімір выбраў мір, бо Ордэн быў на піку магутнасці, і зыход вайны з ім, хутчэй за усё, быў бы яшчэ больш невыгодным для Польшчы.
Як вынік падпісання дагавора Казімір пазбавіўся тытула князя паморскага як у афіцыйнай тытулатуры, так і на пячатках. Дагавор прызнаваў факт мінулага ўладання караля польскага Памор'ем, землямі Хелмінскай і Міхалаўскай, акрамя таго, Казімір не перадаваў правы валодання крыжакам, а проста адмаўляўся ад усіх правоў на гэтыя землі. Ужо ў самім патрабаванні Ордэна адрачэння караля ад правоў на Памор'е было прызнанне існавання гэтых правоў. Поспехам польскай дыпламатыі быў і той факт, што ў канчатковым тэксце дагавора не было выпрацаванай на вышаградскім працэсе 1335 года формулы «вечнае падараванне Ордэну».
Кольца
Кольца — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 21 км на ўсход ад Ушачаў, за 1,5 км на поўдзень ад вёскі Слабодка, за 2,5 км на поўнач ад возера Атолава.
Возера знаходзіцца ў басейне ракі Тураўлянка. Плошча Кольца складае 0,01 км². Даўжыня возера — 0,18 км, найбольшая шырыня — 0,1 км. Даўжыня берагавой лініі — 0,4 км.
Возера знаходзіцца сярод забалочанага хмызняку. Берагі вадаёма сплавінныя. Возера зарастае.
У Кольца ўпадаюць 2 меліярацыйныя каналы.
Allium regelii
Allium regelii — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Афганістане, Іране і Туркменістане.
Апісанне
Цыбуліна амаль шарападобная, 1-2 см у дыяметры; вонкавыя абалонкі чарнаватыя. Сцябло пры аснове пакрыта ўтоенымі пад зямлёй похвамі. Лісткоў 2-3, лінейна-ланцэтныя, 0.5-1.5 см шырынёй, ± на краі вышчарбленыя.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў паўночным Афганістане, паўночна-ўсходнім Іране і паўднёвым Туркменістане.
Мідлсбра
Мі́длсбра (Middlesbrough) — вялікі горад у графстве Паўночны Іаркшыр, на паўночным усходзе Англіі, марскі порт у вусце ракі Ціс, буйны прамысловы цэнтр.
Ігар Аляксеевіч Абухаў
Ігар Аляксеевіч Абухаў (нар., пас. , Багародзіцкі раён, Тульская вобласць, Расія) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1978 года. Пражывае ў Гродне.
Творчасць
Асноўныя працы: гасцініца «Турыст», будынак абласных прафсаюзных курсаў (абодва 1983), мікрараён Прынёманскі-3 (1984), жылы дом па вул. Паўлоўскага (1977), жылы дом з тэлеатэлье па вул. К. Маркса (1978) у Гродне, квартал па вул. Зялёная Алея ў г. Калінінград; 7-кватэрны жылы дом для кіраўніцтва фірмы «Газойл» г. Калінінград; аздараўленчы цэнтр Нацыянальнага банка РБ аздараўленчага цэнтра Азёрны Гродзенскага раёна; гіпермаркет «Алмі» па пр. Касманаўтаў; гіпермаркет «Еўраопт» па вул. Ціміразева; праект элітнага жылога дома па пр. Касманаўтаў; праект 7-18-павярховага жылога дома па вул. Захарава — усе ў Гродне.
Узнагароды
Узнагароджаны залатым медалём (першае месца) за будынак аквапарка аздараўленчага цэнтра Азёрны Гродзенскага раёна.
Саверцэнэ
Саверцэнэ (Soverzene) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
Насельніцтва складае 420 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 29 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 32010. Тэлефонны код — 0437.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo.
Новае Жыццё (Смалявіцкі раён)
Но́вае Жыццё (, Новое Житьё) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярыцкаслабадскага сельсавета.
Аляксандр Львовіч Бяршацкі
Аляксандр Львовіч Бяршацкі (, Адэса, Украіна — ) — спецыяліст у галіне дрэваапрацоўкі. Доктар тэхнічных навук (1952), прафесар (1935).
Біяграфія
Скончыў Санкт-Пецярбургскі практычны тэхналагічны інстытут (1913). Працаваў у Архангельскім лесатэхнічным інстытуце (1932—1941, у 1934—1941 — дэкан факультэта механічнай тэхналогіі драўніны), Цэнтральным навукова-даследчым інстытуце механічнай апрацоўкі дрэва (г. Таўда, Свярдлоўская вобласць, 1941—1945), Беларускім тэхналагічным інстытуце (з 1944, у 1946—1955 — дэкан факультэта механічнай тэхналогіі драўніны, 1946—1963 — загадчык кафедры механічнай тэхналогіі драўніны).
Dali
Dali — беларускі рок-гурт, заснаваны ў Мінску ў 2005 годзе, першапачаткова выконваў песні ў стылі паўэр-поп і ска з эратычна-іранічным зместам, пазней гурт змяніў гучанне на больш сур'ёзны і месцамі лірычны фанк-рок.
Шахноўшчына
Шахно́ўшчына (, Шахновщина) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаеўшчынскага сельсавета. 63 жыхары (2009).
Dali
Першым значным поспехам групы быў выхад сінгла «Грай гармон», які ўзначаліў беларускі хіт-парад «Тузін Гітоў» і атрымаў станоўчы водгук культавага беларускага музыканта і паэта Лявона Вольскага. Адразу пасля перамогі ў хіт-парадзе групе было прапанавана зняць на кліп на іх першы хіт, рэжысёрам якога стаў Анатоль Вечар. Пасля гэтага адбылося падпісанне кантракту з прадзюсарам Юрыем Савашам.
На той момант гурт складаўся з сямі чалавек: Віктар Рудэнка (вакал, акустычная гітара, словы і музыка), Дзмітрый Парфёнаў (гітара, аранжыроўка), Іван Запруцкі (труба), Ігар Булава (трамбон), Аляксей Еўтушэнка (бас), Яўген Садоўскі (клавішныя), Аляксандр Валошчык (ударныя). Крэатыўнай асновай групы з’яўляецца творчы тандэм Рудэнка і Парфёнава, якія стварылі правобраз Dali, групу «Человек с изюмом», якая выконвала сімфа-рок.
Праца з прадзюсарам Юрыем Савашам. Паўэр-поп
Пачатак працы з прадзюсарам Юрыем Савашам адзначыўся выхадам Dali на вялікія сцэны краіны — міжнародны фестываль «Славянскі базар», тэлепраект «Серебряный граммофон». У гэты ж час, зрабіўшы хард-рокавы кавер на кампазіцыю «Песняроў» пад назвай «Жылі-былі», Dali становяцца лаўрэатамі фестывалю «Золотой шлягер — 2005», прадставіўшы на ім не толькі гэты кавер, але і сваю новую сатырычную кампазіцыю «Не з’язджайце за мяжу». З ёй жа польскі прадусар Ігар Знык запрашае Dali выступіць у якасці гасцей на фестывалі «Басовішча». Пасля гэтага выступу, паралельна з працай у Беларусі, група працягвае супрацоўніцтва з Ігарам Зныком і шмат гастралюе з жывымі канцэртамі па Польшчы.
У 2006 годзе група са сваёй песняй «Гэта не Рыо-дэ-Жанэйра» намінуецца на ўдзел ад Беларусі ў конкурсе «Еўрабачанне». Нягледзячы на тое што перамогу прысуджваюць поп-спявачцы Паліне Смолавай, Dali запамінаюцца сваім драйвавым выступам і прадзюсар MTV-Minsk Валянцін Грышко здымае сольны канцэрт гурта ў рамках праекта MTV-Unplugged.
У сярэдзіне 2008 па шэрагу асабістых і палітычных рознагалоссяў група спыняе супрацоўніцтва з прадзюсарам Юрыем Савашам і пачынае працу з польскім прадзюсарам Ігарам Зныкам. Тады ж гурт пакідае бас-гітарыст і аранжыроўшчык Дзмітрый Парфёнаў, які працягнуў кантракт з Юрыем Савашам на правах гітарыста поп-спявачкі Ірыны Дарафеевай.
Польшча. Праца з прадзюсарам Ігарам Зныкам. Фанкрокавы перыяд
Пачынаючы працу з новым прадзюсарам, фронтмэн Віктар Рудэнка змяняе склад і стыль групы на хэві-фанк і рок. На змену Аляксею Еўтушэнка прыходзіць фанкавы басіст Аляксандр Сяўрук, а таксама група адмаўляецца ад трамбона, пакідаючы з духавой секцыі толькі трубу (Іван Запруцкі). На змену Парфёнаву прыходзіць спачатку блюз-рокавы гітарыст Зміцер Такопула, а пасля Павел Карабейнік, чыя агрэсіўная манера выканання больш адпавядала новаму стылю гурта.
У перыяд з канца 2008 да 2009 года Dali прысвячаюць амаль увесь свой час выступленням і прасоўванню ў Польшчы. Ігар Знык, не бачачы перспектыў працы ў Беларусі, адмаўляецца ад прасоўвання Dali на радзіме, у выніку чаго ў Беларусі пра гурт забываюць. Аднак з досыць хуткім і паспяховым пасоўваннем у Польшчы Dali са сваёй песняй «Every Day» трапляюць у фінал польскай нацыянальнай намінацыі на «Еўрабачанне-2009» «Piosenka dla Europy», дзе становяцца лідарамі незалежных анлайн-галасаванняў і нечаканымі замежнымі фаварытамі. Гэта выклікае новую хвалю цікавасці да групы Dali на радзіме, у Беларусі.
Праца з саўнд-прадзюсарам Андрэем Жукавым. Хэві-фанк. Эксперыменты
У гэты час Dali працуюць з вядомым саўнд-прадзюсарам Андрэем Жукавым (Drum Ecstasy, Ляпіс Трубяцкі і інш.). Аўтарам песень, як і раней, выступае Віктар Рудэнка, а большую частку аранжыроўкі і прадакшну рэалізуе Жукаў, у выніку чаго група атрымлівае больш цяжкае рок-н-рольнае гучанне ў сукупнасці з электроннымі эксперыментамі, якія чутныя ў песні «Like a Young Gun» — хэві-фанкавай кампазіцыі з элементамі нойза. Жукава Рудэнка таксама назваў сваім «філасофскім бацькам», паколькі той умацаваў імкненне да канцэптуальнасці музыкі і лірыкі.
У свой польскі перыяд у супрацоўніцтве з Андрэем Жукавым група выпускае сінглы «Alright», «Every Day» («Piosenka dla Europy», Польшча), «Young Like a Gun», «У гэтым горадзе», выходзяць таксама дзве новыя фанк-рокавыя версіі песні «Неба шэрае»/«Silver Sky». Таксама з’яўляецца першая рокавая версія песні «Касмічны камбайн».
2010. Вяртанне ў Беларусь
Па шэрагу асабістых, жыццёвых прычын прадзюсар Ігар Знык спыняе сваю працу з усімі беларускімі калектывамі: B:N:, «Рэха» і Dali. Група аказваецца ў няпростай сітуацыі, таму што з прычыны нечаканага сыходу Зныка не паспела заключыць новых кантрактаў з польскімі лэйбламі. Вяртанне на радзіму прымушае фронтмэна Віктара Рудэнка зноў перагледзець стылістыку гурта, а выпускніка аддзялення Arts Management — трубача Івана Запруцкага — узяцца за адміністраванне групы ў ролі дырэктара калектыву. Губляючы цікавасць да панку і хэві-фанку, да якіх на той момант імкнуўся калектыў, а таксама з-за сваіх новых музычных пераваг лідар гурта пачынае рабіць значны ўпор на электроніку, складаючы ўсё больш твораў у стылі electronic rock. Да такіх зменаў не былі гатовыя звыклыя да больш класічнага хардрокавага гучання басіст Аляксандр Сяўрук і гітарыст Павел Карабейнік, у выніку чаго яны пакідаюць групу, а Dali, у сваю чаргу, пачынаюць граць электронны рок.
У склад электронных Dali ўвайшлі нязменныя ўдарнік Аляксандр Валошчык, клавішнік Яўген Садоўскі, трубач Іван Запруцкі і лідар гурта Віктар Рудэнка. У гэтым новым гучанні Садоўскі ўзяў на сябе функцыю электроншчыка, выконваючы электронны бас, некаторыя эфекты і клавішныя партыі, у той час як вакальныя і іншыя прасторавыя эфекты пачалі выконвацца трубачом Іванам Запруцкім. Лідар гурта пачаў першыя электронныя эксперыменты з гітарай. У выніку гэтых музычных спроб нарадзіліся творы «Лолита», «Офисы и корпуса», «Our Love is All», «Пятница пора любви», «Женщины хотят не меньше, чем мужчины», «Get Offline» (Dali ft. Anna Blagova).
У лістападзе 2010 Dali зноў ўзначальваюць беларускі хіт-парад «Тузін Гітоў» са сваёй новай electronic-rock кампазіцыяй «Касмічны камбайн», абыходзячы такія культавыя беларускія калектывы, як беларускія «Песняры» і «Крамбамбуля».
2011. Масква. Праца з прадзюсарам Дзмітрыем Вайтэнка
Электронныя эксперыменты Dali былі ацэнены выхадцам з Беларусі — маскоўскім прадзюсарам Дзмітрыем Вайтэнка. Ён здымае кліп на песню «Лолита» і ладзіць шэраг паспяховых канцэртаў групы ў Маскве. Аднак на відэапрадакшн-кампаніі «JV Media», чыім прадзюсарам з’яўляецца Вайтэнка, адбіваецца крызіс, і Дзмітрый Вайтэнка вымушаны сканцэнтравацца толькі на сваім тэле-відэабізнэсе.
З-за адсутнасці ў Беларусі рынку для досыць экстравагантнай electronic-rock праграмы Dali, частка групы хоча вярнуцца да старога, камерцыйна паспяховага раней, поп-гучання. Лідар Віктар Рудэнка робіць стаўку на эксперымент, новы саўнд і арыгінальную творчасць. У выніку гэтых ідэйных і музычных рознагалоссяў групу пакідаюць клавішнік Яўген Садоўскі і ўдарнік Аляксандр Валошчык, якія стварылі кавер-бэнд Контрабанда. З арыгінальнага складу застаюцца толькі фронтмэн Віктар Рудэнка і трубач Іван Запруцкі.
Восень 2011. Распад групы
Пасля распаду арыгінальнага складу гурта Dali, фронтмэн калектыва Віктар Рудэнка і трубач Іван Запруцкі плануюць аднавіць працу групы ва ўжо знаёмым стылі electronic rock. Лідар групы знаходзіць клавішніка і электроншчыка Антона Рубацкага, які на той момант грае ў гурце Yellow Brick Road. Апрабаваўшы шэраг барабаншчыкаў, група спыняе свой выбар на Сяргее Васількаве, які зацікавіў не толькі сваёй тэхнікай, але таксама сваім крэатывам і ўменнем граць на электронных барабанах, прагрэсіўна думаць, разбірацца ў сэмпліраванні. У новым складзе аснову творчага тандэму склаў лідар і аўтар песень Віктар Рудэнка і электроншчык-аранжыроўшчык Антон Рубацкі. Ад акуратных эксперыментаў з электронным гучаннем у стылі electronic rock група пачала сур'ёзна паглыбляцца ў электроніку, эксперыменты з сінтэзам да поўнага сыходу ад стандартнага гучання гітары, трубы, барабанаў і клавішных — і перайшла да жывога выканання цалкам сінтэзаванага, створанага «з нуля» гуку. Ужо стала відавочным, што гэта радыкальнае змяненне гучання павінна адзначыць з’яўленне новай групы. Такім чынам, у пачатку 2012 года было вырашана пачаць новы праект — гурт ROS†ANY.
Улічваючы вялікую колькасць назапашаных твораў, даўно чаканых фанатамі гурта, было прынята рашэнне выпусціць развітальны альбом пад назвай «Неба шэрае», выхад якога адбыўся ў канцы 2012 года.
Ацэнкі
Культуролаг Максім Жбанкоў у аналізе 2008 года для Беларусі заключыў, што выйгрышнае становішча занялі артысты «без відавочнай палітычнай прапіскі», да якіх аднёс і «Dali», прадстаўніка «новай гітарнай хвалі».
Гаравішкі
Гара́вішкі (, Гаравишки) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Sargassum
Sargassum — род марскіх бурых водарасцяў сямейства Sargassaceae.
Апісанне
Каранёвай часткай прымацоўваюцца да дна. Будучы адарванымі, утвараюць так званыя слаявіны, якія свабодна плаваюць і не размнажаюцца.
Распаўсюджаныя па берагах цёплых мораў планеты. Слаявіны ўтвараюць так званыя саргасавы моры («лугі акіяна»), што абцяжарвае рух караблёў. Самым вядомым з такіх мораў з'яўляецца Саргасава мора Атлантычнага акіяна.
Род уключае больш за 300 відаў марскіх бурых водарасцяў:
1930 год у гісторыі літаратуры
1930 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
NGC 707-1
NGC 707-1 (іншыя абазначэнні — MCG -2-5-63, PGC 6861) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чыгуначная Казарма (Юнькаўскі сельсавет)
Чыгу́начная Каза́рма (, Чигуночная Казарма) — былы хутар у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіў у склад Юнькаўскага сельсавета.
Скасаваны ў 2019 годзе.
Сонечнае зацьменне 6 чэрвеня 1872 года
Сонечнае зацьменне 6 чэрвеня 1872 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 135 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9590 і дасягнула свайго максімуму ў 03:20:03 UTC у пункце з каардынатамі 40° пн. ш. 125° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 4 хв. 20 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 157 км.
Зацьменне 6 чэрвеня 1872 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1872 годзе і 176-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 12 снежня 1871 года, наступнае — 30 лістапада 1872 года.
1086
1086 — невысакосны год, пачаўся ў чацвер. 1086 год нашай эры, 86 год 2 тысячагоддзя, 86 год XI стагоддзя, 6 год 9-га дзесяцігоддзя XI стагоддзя, 7 год 1080-х гадоў.
Грыгор’еўскае (Навадугінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Ноч
Ноч — прамежак часу, на працягу якога для пэўнай кропкі на паверхні нябеснага цела (планеты, яе спадарожніка і г. д.) цэнтральнае свяціла (Сонца, зорка) знаходзіцца ніжэй лініі гарызонту. Працягласць «начнога перыяду» для пэўнага пункту залежыць ад яго шыраты, нахілу восі кручэння планеты па адносінах да плоскасці яе арбіты і вугла, утворанага воссю кручэння і кірункам на цэнтральнае свяціла. Дзённы і начны бок нябесных тэл падзяляюцца тэрмінатарам.
Міхаіл Іванавіч Калінін
Міхаіл Іванавіч Калінін (7 (19) лістапада 1875 — ) — савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч. Атрымаў мянушку «ўсесаюзнага старасты».
З прычыны вялікай актыўнасці ў падпольна-стачачнай справе ён неаднаразова падвяргаўся арыштам і ссылкам, адначасова прасоўваючыся па партыйнай лесвіцы: дэлегат IV з’езда РСДРП (1906), член Пецярбургскага камітэта РСДРП (1911), кандыдат у члены ЦК (1912).
Дачыненне да рэпрэсій
Подпісам Калініна завераны сумна вядомыя законы перыяду масавых рэпрэсій 1930-х гадоў. Ён падтрымліваў пашырэнне рэпрэсій у БССР: на шыфроўцы першага сакратара ЦК КП(б)Б Васіля Шаранговіча з прапановай «''расстраляць 3 тыс. чалавек як найбольш варожых і вядучых актыўную контррэвалюцыйную працу і выслаць з межаў Беларусі 9800 чалавек менш актыўных, але варожых элементаў''» пад подпісамі Сталіна, Варашылава, Кагановіча, Мікаяна, Чубара і Молатава пазначана: «Калінін — за».
Лебедзі
Ле́бедзі (Cygnus) — род вадаплаўных птушак з атраду гусепадобных сямейства качыных.
Знешні выгляд
Пер'е лебедзяў — чыста белага, або шэрага ці чорнага колераў. Ад гусей іх адрознівае больш доўгая шыя, якая дазваляе на большай глыбіні абшукваць дно ў пошуках ежы, а таксама іх памеры — яны з'яўляюцца самымі буйнымі воднымі птушкамі.
Размах крылаў дасягае двух метраў, а маса можа перавышаць 15 кг. Лапы даволі кароткія, з-за чаго на зямлі яны выглядаюць даволі няўклюднымі. Затое лятальная мускулатура вельмі развітая і дазваляе пераадольваць тысячы кіламетраў пры штогадовых пералётах у вырай і назад.
Птушанятамі апекуюцца абодва бацькі цягам году пасля нараджэння. Манагамныя. Лебядзіная пара трымаецца разам да канца жыцця. Калі адзін з іх памірае, то другі больш не шукае сабе пару.
Класіфікацыя
Існуе сем відаў (на тэрыторыі Беларусі 3: лебедзь-шыпун, лебедзь-клікун, лебедзь малы):
Часам за лебедзя прымаюць каскаробу, аднак гэтая птушка адносіцца да роду Coscoroba і, хоць па сваіх памерах больш за гуся, усё ж бліжэй да качак, чым да лебядзёў.
IC 422
IC 422 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Заяц.
Вадзім Віктаравіч Скрыпчанка
Вадзім Скрыпчанка (нар., ) — беларускі футбаліст (паўабаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе галоўным трэнерам мінскага «Дынама».
Клубная кар’ера
Выхаванец брэсцкага футбола, пачаў кар’еру ў мінскіх «Трактары» і «Дынама-93», пасля гуляў у розных беларускіх клубах і ў Расіі. Двойчы дапамог БАТЭ стаць чэмпіёнам Беларусі. У сезоне 2007 гуляў у Першай лізе за магілёўскі «Савіт», пасля чаго завяршыў ігравую кар’еру.
Міжнародная кар’ера
Дэбютаваў у нацыянальнай зборнай 5 жніўня 1997 года ў таварыскім матчы супраць Ізраіля, у якім забіў гол. Пасля гуляў за зборную яшчэ ў 1999 і 2000 гадах. Усяго правёў 10 матчаў, забіў 2 галы.
Трэнерская кар’ера
У 2007 годзе завяршыў кар’еру футбаліста і перайшоў на трэнерскую працу ў барысаўскі БАТЭ. Быў памочнікам галоўнага трэнера Віктара Ганчарэнкі. У канцы 2011 года атрымаў прапанову ўзначаліць «Мінск», і 26 снежня стаў галоўным трэнерам мінскага клуба. Двойчы (у 2012 і 2013 гадах) вывеў клуб у фінал Кубка Беларусі, і з другой спробы заваяваў гэты трафей.
12 кастрычніка 2013 года пакінуў «Мінск» і неўзабаве ўвайшоў у трэнерскі штаб краснадарскай «Кубані», дзе зноў стаў дапамагаць Віктару Ганчарэнку. У лістападзе 2014 года, пасля звальнення Ганчарэнкі, таксама пакінуў краснадарскі клуб.
У чэрвені 2015 года стаў асістэнтам Ганчарэнкі ў екацярынбургскім «Урале». У верасні 2015 года, пасля зыходу Ганчарэнкі з клуба, быў прызначаны выканаўцам абавязкаў галоўнага трэнера «Урала», а неўзабаве зацверджаны на гэтай пасадзе. Пад кіраўніцтвам Скрыпчанкі «Урал» заняў у сезоне 2015/16 восьмае месца ў Прэм’ер-лізе. 1 лістапада 2016 года Скрыпчанка абвясціў аб зыходзе з пасады галоўнага трэнера «Урала».
3 лістапада 2016 года ўзначаліў самарскія «Крылы Саветаў». Пасля паспяховых першых матчаў каманда стала атрымліваць паражэнні, і па выніках сезона 2016/17 страіла месца ў Прэм’ер-лізе. Па заканчэнні сезона ў маі 2017 года стала вядома, што «Крылы Саветаў» не будуць падаўжаць кантракт са Скрыпчанкам.
У жніўні 2017 года быў прызначаны галоўным трэнерам махачкалінскага «Анжы». Па выніках сезона 2017/18 «Анжы» страціў месца ў Прэм’ер-лізе, і ў маі 2018 года Скрыпчанка па заканчэнні кантракта пакінуў каманду.
У жніўні 2018 года ўзначаліў клуб армянскай Прэм’ер-лігі «Арарат-Арменія», аднак ужо праз два месяцы быў звольнены з-за незадавальняючых вынікаў.
У студзені 2019 года быў прызначаны галоўным трэнерам жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ». Пакінуў «Тарпеда-БелАЗ» у верасні таго ж года.
У жніўні 2020 года зноў стаў галоўным трэнерам «Мінска». Заставаўся на пасадзе жа канца 2020 года, пасля чаго пакінуў клуб. У верасні 2021 года чарговы раз узначаліў сталічны клуб. У сезоне 2022 прывёў каманду да шостага месца ў чэмпіянаце Беларусі.
У лістападзе 2022 года разам са сваім штабам пакінуў «Мінск» і неўзабаве быў прызначаны галоўным трэнерам мінскага «Дынама».
Мае ліцэнзію УЕФА катэгорыі «Pro».
Chaetodon fasciatus
Chaetodon fasciatus - від  рыб сямейства Chaetodontidae. Сустракаецца толькі ў Чырвоным моры.
Мае жоўтае цела з 11 дыяганальнымі палосамі і дасягае максімальнай даўжыні 22 см.У прыродным асяроддзі пражывання яны плаваюць над і вакол каралаў, якімі яны харчуюцца. Таксама назіралася харчаванне жэлепадобным зоапланктонам, напрыклад і.
Гародзькава
Гаро́дзькава (, Городьково) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Да 17 лістапада 1986 года хутар уваходзіў у склад Сыраваткінскага сельсавета.
Дзярнова (Навадугінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Уладзімір Іванавіч Панцялееў
Уладзімір Іванавіч Панцялееў (, в. Навасёлкі, Бялыніцкі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі скульптар.
Біяграфія
Скончыў у 1989 годзе Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Вучыўся ў А. Анікейчыка. Удзельнік мастацкіх выставак з 1985 года.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1991 года. Жыве ў г. Гродна. У 2002—2007 гадах — старшыня Гродзенскай абласной арганізацыі Беларускага саюза мастакоў.
Творчасць
Працуе ў манументальнай і станковай скульптуры. Матэрыял — бронза, граніт, мармур, дрэва. Асноўныя творы: мемарыяльныя дошкі «У гонар 200-годдзя паўстання Тадэвуша Касцюшкі» (1994), (1996), «Прафесар М. Ткачоў» (1993), (2008), памятны знак Давыду Гарадзенскаму (2003), памятны знак воінам-медыкам (2005), памятны знак «Жывёлам — за неацэнны ўнёсак у развіццё медыцынскай навукі» (2008), воіну-інтэрнацыяналісту капітану В. У. Бабко ў СШ № 12 (2009), мемарыяльныя дошкі кампазітару Аляксандру Канстанцінавічу Шыдлоўскаму (2011), Адаму Іосіфавічу Магільніцкаму на будынку абласной пракуратуры (2014), супрацоўнікам камітэта дзяржаўнай бяспекі (2014), гарадскія скульптуры  (2007), дэкаратыўна-паркавыя скульптуры, «Лебедзі»,  (усе 2008), дэкаратыўна-паркавая скульптура  (2009),  (2010), «Дарожны рабочы» (2014); «Ладдзя-насад» (2016)  — усе ў г. Гродне; помнік у гонар 1000-годдзя г. Ваўкавыск ; памятны знак воінам Савецкай Арміі ў горадзе Іўе (2004) ; мемарыяльная дошка Валадосю В. Л. у Мастах (2007) ; кампазіцыі «Ладдзя роспачы» (1994, 2005), «Край, дзе білі крыніцы», «Апантаны» (1991), «Вандроўнік у зорках» (1992), «Адзінота», «Без назвы», «Мадонна», «П’ета» (2002), «Лета» (2002), «Гутарка з месяцам», «Бычок», «Восень» (усе 2004), «Карабель», «Сядзячая», «Натхненне», «Мадэль» (усе 2005).
Надмагільныя помнікі: М. А. Багдановічу ў Гродне (1991); Цётцы (А. Пашкевіч) у вёсцы Стары Двор Шчучынскага раёна (1996).
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, фондах БСМ, Львоўскай карціннай галерэі, Гродзенскім гісторыка-археалагічным музеі і Гродзенскім музеі гісторыі рэлігіі, Нацыянальным гістарычным музеі, Магілёўскім абласным мастацкім музеі імя П. Масленікава, фондах Міністэрства культуры Беларусі , Нацыянальным Полацкім гісторыка-культурным музеі-запаведніку, а таксама ў прыватных калекцыях у краіне і за мяжой.
NGC 708
NGC 708 (іншыя абазначэнні — UGC 1348, MCG 6-5-31, ZWG 522.39, PGC 6962) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Андрамеда.
Уладзімір Іванавіч Панцялееў
Узнагароды
Узнагароджаны двума бронзавымі медалямі ВДНГ СССР (1980, 1981), медалём Беларускага саюза мастакоў «За заслугі ў мастацтве» (2007), двойчы лаўрэат прэміі Гродзенскага аблвыканкама «За творчыя дасягненні ў галіне культуры і мастацтва» імя А. Дубко ў намінацыі «Мастак года» па выніках 1999 і 2013 гадоў.
NGC 708
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладзімір Іванавіч Панцялееў
Узнагароды
У 2004 годзе ўзнагароджаны Падзячным пісьмом Гродзенскага аблвыканкама. У 2012 годзе заняў першае месца ў конкурсе на скульптуру Святога Юргіса ў горадзе Вяйсіеяй (Літва) і быў узнагароджаны ордэнам Святога Юргіса
Рашэннем гарадскога Савета дэпутатаў ад 9 ліпеня 2009 года № 138 Уладзімір Панцялеяў за высокія дасягненні і значны асабісты ўнёсак у развіццё дэкаратыўнай і манументальнай скульптуры ўнесены ў Кнігу славы горада Гродна
Шурпікі
Шу́рпікі (, Шурпики) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Cara al Sol
Cara al Sol (Тварам да Сонца) — гімн Іспанскай фалангі, напісаны ў 1935 годзе. Аўтар мелодыі — Хуан Тэльерыя, слоў — Хасэ Антоніа Прыма дэ Рывэра, часткова Дыанісіа Рыдруэха і Рафаэль Санчэс Масас.
Шырока ўжываўся ў Іспаніі падчас улады Франсіска Франка.
Словы
Часта пасля выканання гучаць лозунгі ўзору:
¡España — una! ¡España — grande! ¡España — libre! (Іспанія — адзіная! Іспанія — вялікая! Іспанія — свабодная!), таксама могуць:
¡José Antonio Primo de Rivera — presente! ¡Arriba España! ¡Viva España!
Цяперашні час
Падчас дыктатуры Франка песня актыўна ўжывалася роўна з гімнам Іспаніі. Цяпер ужываецца рознымі правымі ў Іспаніі.
У фільме Los girasoles ciegos (2008) ёсць сцэна спявання Cara al Sol дзецьмі ў школе.
Allium registanicum
Allium registanicum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Афганістане.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Афганістане.
Знакі прыпынку
Знакі прыпынку — элементы пісьма, якія выконваюць дапаможныя функцыі падзелу (выдзялення) сэнсавых адрэзкаў тэксту, сказаў, словазлучэнняў, слоў, частак слова, указваюць на граматычныя і лагічныя адносіны паміж словамі, указваюць на камунікатыўны тып сказу, яго эмацыйную афарбоўку, скончанасць, а таксама некаторыя іншыя функцыі.
У сучаснай беларускай мове 10 знакаў прыпынку: кропка, пытальнік, клічнік (паказваюць канец сказа, а таксама апавядальную, пытальную і клічную інтанацыі); коска, кропка з коскай, двукроп'е, працяжнік, дужкі (ставяцца ўнутры сказа); двукоссе (выдзяляе простую мову і цытаты); шматкроп'е (паказвае запінку, пропуск, незакончанасць).
Валада-Агардзіна
Валада-Агардзіна (Vallada Agordina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
Насельніцтва складае 556 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 43 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 32020. Тэлефонны код — 0437.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Simone e Giuda Taddeo.
Пераезная
Перае́зная (, Переездная) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярыцкаслабадскага сельсавета.
Цыганы
Цыганы́ (саманазва: Rromane dźene), таксама рома (адз. л. ром) — агульная назва каля 80 этнічных груп паўднёваазіяцкага паходжання, якія размаўляюць на цыганскай мове. Насяляюць пераважна краіны Еўропы, Амерыкі, Аўстралію, азіяцкія часткі Расіі і Турцыі. Агульная колькасць (2015 г.) - 7 397 000 чал.
Назвы
Еўрапейскія народы традыцыйна маюць розныя назвы для цыган. Аднак у большасці выпадкаў выкарыстоўваюцца дзве групы назваў. Першая вызначае гэты народ як "егіпцян" (Ijito, Gypsy, Djupsyins, Gitano, Gitani, Gitans). Другая сугучна беларускай назве (Zigeuner, Zingari, Țigani, Tsiganes, Gitano, Cigányok, Цигани, Çingeneler), відавочна паходзіць ад Τσιγγάνοι. Этымалогія другой групы назваў невядома. Выказваюцца думкі, што яна можа паходзіць ад скажонага візантыйскага слова αθίγγανος або ад яўрэйскага слова צוען‏‎‎‎ (адзін з раёнаў Ніжняга Егіпта). Акрамя таго, некаторыя назвы паходзілі ад мянушак: Fáraók népe ("фараонава племя"), Manouches (ад асабістага імя персідскага паходжання ), Mustalaisiksi (літаральна "чорны бы грэчка") і г. д.
У сваю чаргу, сярод цыган былі пашыраны супольныя саманазвы ром (этымалогія канчаткова не высветлена) і кало́ (літаральна "чорны"). Кожная этнічная група мела сваю асабістую назву — сінты, лавары, келдэрары, харахані, башалдэ́, урсары і інш. Звычайна назвы груп паходзяць ад тапонімаў, імёнаў продкаў або мянушак, прафесійнай спецыялізацыі. На першым Сусетным цыганскім кангрэсе ў Лондане (1971 г.) была прынята адзіная супольная саманазва Rromane dźene. Прадстаўнікі цыган выступілі супраць афіцыйнага ўжывання іншых назваў як абразлівых. У выніку ў многіх сучасных еўрапейскіх мовах супольная цыганская назва паступова выціскае традыцыйныя назвы (Romany, Roma, Romaer, Rom, Romové і інш.).
Паходжанне
У цыган доўгі час не было сваёй пісьмовай гісторыі. У вусных цыганскіх легендах і паданнях найчасцей месцам паходжання называецца Егіпет. Аднак большасць даследчыкаў лічыць, што міф пра егіпецкае паходжанне быў занесены звонку. У XVIII ст. еўрапейскія вучоныя выявілі падабенства цыганскай мовы з індаеўрапейскімі мовамі Індыі. У пачатку XIX ст. была канчаткова ўсталявана шчыльная сувязь з мовамі раджастханцаў, гуджаратцаў і пенджабцаў.
На працягу XIX - XX стст. прапаноўваліся розныя гіпотэзы аб зыходзе продкаў цыган з Індыі. Меркавалася, што яны маглі рушыць на захад падчас паходаў Аляксандра Македонскага або арабскіх заваяванняў. Сярод продкаў еўрапейскіх цыган называліся джаты, раджпуты, цемнаскурае насельніцтва Ніжняй Месапатаміі, прыводзіўся запіс Фірдаўсі (1011 г.) пра перадачу індыйскім гаспадаром 1000 музык-луры іранскаму шаху.
Сучасныя генетычныя даследаванні пацвярджаюць паходжанне цыган з захаду паўвострава Індастан. Яны дэманструюць падабенства генетычнай спадчыны ўсіх цыган, што кажа пра тое, што зыход адбыўся прыкладна ў адзін час, і цыганскія групы былі адносна ізаляваны ад іншага насельніцтва Азіі і Еўропы. Выяўлена толькі некаторая разнастайнасць жаночай лініі, прыцягванне ў цыганскую групу жанчын-выхадцаў з Балканскага паўвострава. Відавочна, пасля з'яўлення цыган у Еўропе асноўным месцам іх пасялення быў Балканскі паўвостраў. Адтуль пачалося рассяленне цыган па іншых краінах.
Міф пра паходжанне з Егіпта тлумачаць тым, што пасля з'яўлення цыган у Візантыі яны прыцягвалі ўвагу тубыльцаў як вулічныя акторы, займаліся той жа справай, што і выхадцы з Егіпту, таму сталі называцца егіпцянамі, хаця ніякіх адносінаў да Егіпта не мелі.
Гісторыя
Некаторыя даследчыкі лічаць, што першы запіс пра з'яўленне цыган у Еўропе быў зроблены Феафанам Канфесарам. Ён апавядаў пра пераслед у пачатку IX ст. візантыйскім імператарам αθίγγανος, ад якіх быццам бы пайшла назва цыган. Аднак, αθίγγανος маглі быць прадстаўнікамі нейкай усходняй секты. Яна не абавязкова была звязана з цыганамі, але цыган атаесамлялі з яе прадстаўнікамі. У жыцці Афанасіі з Эгіны (VIII - IX стст.) таксама ўзгадваецца тое, што яна карміла падчас голаду ў Фракіі іншаземцаў-ἀτσίγγανοι.
Пачатак рассялення цыган па іншых краінах Еўропы фіксуецца XIV ст., што супадае з асманскімі заваяваннямі Балканскага паўвострава. У 1348 г. цыганы ўзгадваюцца ў Сербіі, у 1378 г. — у Балгарыі, у 1383 г. — у Венгрыі, у 1419 г. — у Францыі, у 1425 г. — у Іспаніі, у 1501 г. — у ВКЛ, 1514 г. — у Англіі. У расійскіх афіцыйных дакументах цыганы ўпершыню ўзгадваюцца толькі ў 1733 г. У XIX ст. групы цыган мігрыравалі ў Новы Свет і Аўстралію. У нашы дні амерыканская і бразільская дыяспары з'яўляюцца найбуйнейшымі ў свеце.
Розніца ў ладзе жыцця, мове і звычаях не спрыяла інтэграцыі цыган у мясцовыя культуры і часцяком выклікала адмоўную рэакцыю мясцовага насельніцтва і ўладаў. Так, у перыяд 1499 - 1783 гг. у Іспаніі быў прыняты шэраг заканадаўчых актаў, што забаранялі цыганскія звычаі, мову і вопратку. У 1539 г. цыганы выганяліся з Парыжа. У 1563 г. — з Англіі. У 1557 г. у Польшчы быў выдадзены закон з адзначэннем цыган як "людзей непатрэбных". У ВКЛ у 1565 г. выдана ўрадавая пастанова, дзе казалася: "Калі які стараста выганіць цыган, каб іх ніхто не прымаў". У 1566 г. прыняты закон, якім было забаронена забіраць цыган у войска. Цыганы, якія жабравалі, звальняліся ад падаткаў. Злодзеяў і шпіёнаў прапаноўвалася выганяць. Усе іншыя цыганы, якія заставаліся ў дзяржаве і не імкнуліся выходзіць па-за яе межы, павінны былі заставацца пад панамі, князямі, шляхтай або гаспадаром. У 1577 г. было абвешчана: "Цыганы маюць быць выгнаны з зямлі і ніколі не прыпушчаны да яе". У артыкуле 35 Статута 1588 г. забараняўся ўваход у землі вандроўных цыган, асуджалася іх схільнасць да падману і г. д. За парушэнне артыкула Статута прадугледжваўся штраф гаспадару. Лічыцца, што з XV ст. да XVIII ст. у Еўропе было прынята 148 заканадаўчых актаў, накіраваных супраць цыган.
Пад уплывам сіянізму ў міжваенны перыяд узнікла ідэя стварэння цыганскай дзяржавы. Яе актыўна прадстаўляла сям'я Квекаў, што змагалася за аб'яднанне цыган Польшчы. У 1934 г. абвешчаны яго прыхільнікамі цыганскім каралём Ёзаф Квек накіраваў дэлегацыю ў Лігу Нацый з прапановай вылучыць цыганам землі ў Намібіі. Яго спадкаемца Януш Квек звяртаўся ў 1936 г. да Б. Мусаліні, просячы землі ў Эфіопіі. Іх канкурэнт "кароль" Міхал Квек вандраваў у Індыю, каб адшукаць свабодныя тэрыторыі каля ракі Ганг. Пазней ён імкнуўся знайсці падтрымку ў Чэхаславакіі і Вялікабрытаніі для арганізацыі цыганскай калоніі ва Усходняй Афрыцы.
Улады Трэцяга Рэйха арганізавалі генацыд цыганскага насельніцтва падчас II Сусветнай вайны як на тэрыторыі самой Германіі, так і акупаваных зямель. Толькі ў Югаславіі было забіта каля 90 тысяч чалавек. Усяго загінула ад 150 тысяч да 1500 тысяч чалавек. Генацыд супраць цыган быў прызнаны з боку ФРГ толькі ў 1982 г. Многія цыганы ўдзельнічалі ў руху Супраціўлення, змагаліся ў партызанскіх атрадах і на фронце.
Халодная вайна фактычна раскалола цыганскі рух. У заходніх краінах ён абапіраўся на грамадскія арганізацыі і барацьбу супраць дыскрымінацыі. 8 красавіка 1971 г. у Лондане адбыўся першы Сусветны цыганскі кангрэс, які абвясціў адзіную цыганскую нацыю. У сацыялістычных дзяржавах цыганы з аднаго боку атрымлівалі мэтанакіраваную дзяржаўную падтрымку ў стварэнні культурных аб'яднанняў, паляпшэння адукацыі, уладкавання на працу і г. д. Разам з гэтым, улады імкнуліся прымусіць качавыя групы да аселасці. 5 лістапада 1956 г. Савет Міністраў СССР выдаў пастанову "Пра прылучэнне да працы цыган, якія займаюцца бадзяжніцтвам". Яна даручала рассяліць у трохмесяцовы тэрмін на сталае месца жыхарства ўсіх качавых цыган. Прымусовая аселасць стварала ўмовы для асіміляцыі.
Пасля заканчэння Халоднай вайны ў выніку эканамічных праблем і хвалі нацыяналізму ужо аселыя цыганы краін Усходняй Еўропы былі вымушаны мігрыраваць у іншыя рэгіёны або краіны з лепшым узроўнем жыцця. Пры гэтым адрадзіўся качавы лад жыцця. 10 ліпеня 2010 г. урад Францыі прыняў праграму рэпатрыяцыі качавых цыган, якія пераехалі з Румыніі і Балгарыі.
Нацыянальныя знакі
У гонар першага Сусветнага цыганскага кангрэса 8 красавіка лічыцца Днём Цыган. У некаторых цыган ёсць звязаны з ім звычай: увечар, у вызначаны час, дружна выходзіць на вуліцу з запаленай свечкай.
Рэлігія
Большасць вернікаў належыць да розных плыняў хрысціянства. У Турцыі і на Балканскім паўвостраве жывуць мусульмане з групы харахані, а таксама так званыя "балканскія егіпцяне".
Цыганы на Беларусі
Паводле перапісу 2009 года ў Беларусі налічваецца 7079 цыган.
Жамулькіна
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Краснае (возера, Ушацкі раён, басейн Тураўлянкі)
Кра́снае возера — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Тураўлянка. Знаходзіцца за 25 км на ўсход ад Ушачаў, за 0,8 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Краснае, за 600 м на поўдзень ад вёскі Красная Горка, за 1 км на паўночны ўсход ад возера Бярозаўскае.
Плошча возера Краснае складае 0,04 км². Даўжыня возера 0,38 км, найбольшая шырыня — 0,15 км. Даўжыня берагавой лініі — 0,85 км.
IC 423
IC 423 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) у сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Брузгі (станцыя)
Брузгі́ (, Брузги)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчана за 0,8 км на захад ад вёскі Брузгі; на лініі Гродна — Сакулка, паміж прыпыначным пунктам Клачкі і станцыяй Кузніца Бяластоцка.
Расонскае благачынне
Расонскае благачынне, Расонская благачынная акруга — акруга ў Полацкай і Глыбоцкай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Расонскага раёна Віцебскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Аляксандр Гардзевіч.
Кано (Нігерыя)
Кано — горад на поўначы Нігерыі, адміністрацыйны цэнтр штата Кано.
Насельніцтва — больш 3,8 млн. жыхароў. Другі па насельніцтве горад краіны пасля Лагаса.
Большасць жыхароў адносяцца да народа хаўса. Пасля ўвядзення шарыяту ў штаце ў 2000 годзе шматлікія хрысціяне пакінулі горад.
Універсітэт (en:Bayero University), аэрапорт (en:Mallam Aminu Kano International Airport).
Дзесяць стагоддзяў мастацтва Беларусі
Дзесяць стагоддзяў мастацтва Беларусі — маштабны выставачны праект, прымеркаваны да 75-гадовага юбілею Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі. Выстаўка працавала больш за тры месяцы, з 27 сакавіка па 10 ліпеня 2014 года, і выклікала шырокі рэзананс у беларускім грамадстве.
Выстаўку арганізавалі Белгазпрамбанк, Газпрам трансгаз Беларусь, Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь і Нацыянальны мастацкі музей. Мэтай выстаўкі стаў збор галоўных шэдэўраў беларускага мастацтва ў беларускіх зборах на адной выставачнай пляцоўцы, дэманстрацыя яго паступовага развіцця на працягу тысячагоддзя. Фінансавую падрымку выстаўцы аказаў «Белгазпрамбанк», які і падаў яе ідэю.
Канцэпцыя
Аўтар канцэпцыі выстаўкі — былы старшыня Нацыянальнай камісіі па справах ЮНЕСКА Уладзімір Шчасны. Канцэпцыя выстаўкі абапіралася на вынікі апошніх даследаванняў у трохтомніку па гісторыі мастацтва Барыса Лазукі, які, у сваю чаргу, абапіраўся на фундаментальную шматтомную працу навукоўцаў Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Акадэміі навук Беларусі 1987—1994 гадоў «Гісторыя беларускага мастацтва» і шматлікія публікацыі апошніх гадоў вядомых мастацтвазнаўцаў. Канцэпцыя прадугледжвала нязвыклыя прынцыпы выбару і рэпрэзентацыі мастацкага матэрыялу, маючы на мэце не толькі храналагічны паказ твораў па стагоддзях і стылях, але і вылучэнне пэўнай праблематыкі ўнутры кожнай з частак: «Традыцыі мастацтва Візантыі», «Рэнесанс і барока», «ХІХ стагоддзе: дыялог культур», «Мастацкія школы ХІХ-ХХ стагоддзяў», «Гістарычны рамантызм 1980—2000 гадоў» і «Мастацтва постмадэрнізму».
Экспазіцыя
Для экспанавання былі сабраны 473 творы ад часоў Візантыі да нашых дзён з 47 музейных, царкоўных і прыватных збораў. Аднак выстава была абмежавана толькі выяўленчым і дэкаратыўна-прыкладным мастацтвам, народнае і інсітнае было выключана. У спіс экспанентаў выстаўкі былі ўключаны таксама мастакі, народжаныя на тэрыторыі сучаснай Беларусі. Выключэнне было зроблена толькі для творцаў, ганараваных званнямі народных мастакоў Беларусі.
Перлінамі выстаўкі сталі новыя набыткі Белгазпрамбанка: кніга Сімяона Полацкага «Посах кіравання», карціны Валенція Ваньковіча «Партрэт Тамаша Зана», Хаіма Суціна «Ева», Марка Шагала «Гадзіннік на палымнеючым небе» і «Зялёны пейзаж».
Навадвальнікі
За час працы выстаўку наведалі 55 075 чалавек, з якіх 13 960 — прыйшлі мэтанакіравана (735 — дарослых і 13 222 — студэнтаў); 10 працэнтаў ад усіх наведвальнікаў выстаўкі — замежныя турысты; толькі за адну Ноч музеяў 18 мая 2014 года на выстаўку прыйшлі каля 10 тысяч чалавек;
Юрый Віктаравіч Назараў
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут па спецыяльнасці «Лясная гаспадарка», Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Міжнародныя эканамічныя адносіны». З 1981 па 1982 гады працаваў лабарантам Беларускага тэхналагічнага інстытута імя С. М. Кірава. З 1983 па 1988 гады працаваў ляснічым Зуброўскага лясніцтва, інжынерам па ахове лесу і паляўнічай фауны, галоўным ляснічым Горацкага лясгаса. У 1988—2001 гадах з’яўляўся выконваючым абавязкі дырэктара, дырэктарам Горацкага лясгаса. З 2001 па 2004 гады займаў пасаду намесніка старшыні Камітэта лясной гаспадаркі пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь, з 2004 па 2010 гады — намесніка Міністра лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь. У 2010—2013 гады з’яўляўся намеснікам Кіраўніка спраў Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. 17 снежня 2013 года прызначаны старшынёй канцэрна «Беллеспаперапрам».
3 сакавіка 2020 года прызначаны Намеснікам Прэм’ер-міністра Беларусі.
У чэрвені 2022 года Назараў трапіў у санкцыйны спіс Канады.
16 жніўня 2022 года прызначаны кіраўніком справамі Прэзідэнта Беларусі.
Генрык Вейсенгоф
Генрык Вейсенгоф, таксама часам Генрых Уладзіслававіч Вейсенгоф (Henryk Bonawentura Kazimierz Weyssenhoff; 26 ліпеня 1859, Пакрэўна, Ковенскі павет — 23 ліпеня 1922, Варшава) — беларускі мастак, жывапісец.
Біяграфія
Нашчадак старажытнага дваранскага роду герба Лебедзь, які пасяліўся ў XVII стагоддзі ў Лівоніі. Бацька Генрыка — Уладзіслаў Вейсенгоф, вядомы пісьменнік, удзельнік паўстання 1863 года, быў сасланы ў Сібір. Неўзабаве маці Генрыха, Юзэфа з Быкоўскіх, з дзецьмі паехала ўслед за мужам у ссылку. Дзяцінства Генрык Вейсенгоф правёў на Урале.
Першыя ўрокі выяўленчага мастацтва Вейсенгоф атрымаў у ссыльнага жывапісца Люцыяна Крашэўскага (брата вядомага польскага пісьменніка Юзафа Крашэўскага). У 1874 годзе бацька Вейсенгофа быў амніставаны, з забаронай на пражыванне ў родных месцах. Сям’я пасялілася ў Варшаве.
З 1874 года ён пачаў навучацца ў класе рысавання ў прафесара жывапісу Войцеха Герсана. На творчасць маладога мастака звярнуў увагу жывапісец Генрых Семірадскі, які дапамог Вейсенгофу паступіць у 1880 годзе ў Пецярбургскую імператарскую акадэмію мастацтваў. Да 1885 года вучыўся ў Пецярбургскай акадэміі. У гэты час за кампазіцыю «Транспарт параненых» яму быў прысвоены сярэбраны медаль і званне мастака. У 1889 годзе выехаў у Мюнхен, дзе стажыраваўся пад кіраўніцтвам.
У 1903—1904 гадах жыў у Парыжы, пасля чаго пасяліўся ў маёнтку бацькоў у вёсцы Русаковічы Ігуменскага павета (цяпер Пухавіцкі раён Мінскай вобласці Беларусі).
У час Першай сусветнай вайны мастак вымушаны быў пераехаць у Варшаву, дзе і памёр у 1922 годзе.
Творчасць
Творчасць звязана з мастацкім жыццём Беларусі і Польшчы.
Аўтар рэалістычных пейзажаў, якія характарызуюцца лірычным настроем. Ён таксама выступаў, як графік і скульптар.
Заўзяты паляўнічы, Генрых Вейсенгоф неаднаразова адлюстроўваў на сваіх палотнах лясных звяроў і птушак на ўлонні дзікай прыроды. У сядзібе ў Русаковічах трымаў свойскіх медзведзянят, якіх таксама адлюстроўваў у сваіх работах.
Ім была створана серыя ілюстрацый да твораў стрыечнага брата Юзафа Вейсенгофа: зборніка вершаў «Эротыка» (1911) і рамана «» (1913).
Карціны Вейсенгофа карысталіся поспехам у крытыкаў і гледачоў, неаднаразова былі адзначаны медалямі на выстаўках, у прыватнасці, сярэбраным медалём на выстаўцы ў Парыжы ў 1900 годзе.
Генрык Вейсенгоф быў членам варшаўскага аб’яднання мастакоў «».
Зрабіў эскізы дыплому сельскагаспадарчай і прамысловай выстаўкі ў Мінску ў 1901 годзе.
Выстаўкі
Удзельнік мастацкіх выставак у Пецярбургу (1888, «Транспарт параненых», «Беларускія могілкі. Русаковічы»), Берліне (1891, «Могілкі»), Львове (1891, «Куток у Польным»), Парыжы (1901, «Снег»), Мінску (1916, «Прадчуванне», «Змаганне», «Хмара», «Цішыня», «Беларускія паляўнічыя», «Паляўнічыя з сабакамі»).
Спіс дзяржаў і залежных тэрыторый Еўропы
Еўропа геаграфічна абмежавана Арктыкай і Атлантычным акіянам, Міжземным і Чорным марамі, гарамі Каўказ і Урал. Па гістарычных і культурных прычынах геапалітычныя межы на кантыненце значна шырэй і ахопліваюць вобласці Азіі (Расія, Турцыя, Кіпр, Каўказ), Афрыкі (іспанскія валодані) антарктыкі (уладання Расіі і Нарвегіі ) і Паўночнай Амерыкі (уладанні Даніі).
Еўропа палітычна падзелена на каля 50 незалежных краін, 6 непрызнаных краін і шэраг тэрыторый з асаблівым статусам. Па форме дзяржаўнага ладу на кантыненце Ёсць 5 федэрацый і адна канфедэрацыя, і ў адпаведнасці з формай праўлення - 38 рэспублік і 12 манархій.
Усе краіны на кантыненце з'яўляюцца членамі Арганізацыі па бяспецы і супрацоўніцтве ў Еўропе Аб'яднаных Нацый (за выключэннем Ватыкана), Савет Еўропы (за выключэннем Беларусі). 27 членаў Еўрапейскага Саюза, тры з'яўляюцца афіцыйнымі кандыдатамі на членства ў ЕС.
Незалежныя Дзяржавы
Краіны Еўропы якія маюць арганізаваны ўрад і якія валодаюць унутраным і знешнім суверэнітэтам.
Тэрыторыі з асаблівым статусам
Спіс залежных тэрыторый (з або без самакіравання), рэспублік і рэгіёнаў, якія маюць статус аўтаноміі і іншых абласцей з асаблівым статусам у геапалітычных межах Еўропы. Спіс не ўключае Акругі Расіі, якая цалкам знаходзіцца ў Азіі. Не ўваходзіць раёны Аўстрыі, федэральныя землі Германіі і раёны Швейцарыі, таму што яны не маюць статусу аўтаномій. У спіс не ўключаны аўтаномных супольнасці і гараі Іспаніі, так як зараз усе раёны і два спецыяльныя гарады ў Іспаніі маюць аўтаномію і роўныя адзін аднаму, а гэта значыць  што Іспанія з'яўляецца дэ факта Федэрацыяй.
Іль-Джэзу
Царква Джэзу́ (Chiesa del Sacro Nome di Gesù, К’е́за дэль Са́кра Но́ме дзі Джэзу́, гэта значыць «царква ў святое імя Ісуса») — саборная царква Таварыства Ісуса (ордэна езуітаў), у якой пахаваны яго заснавальнік — Ігнацій Лаёла. Знаходзіцца на невялікай аднайменнай плошчы ў цэнтры Рыма. Пабудаваная ў 1568—1584 гадах у духу маньерызму, які даволі блізка прадвяшчаў эстэтыку барока (архітэктары Джакама да Віньёла і Джакама дэла Порта, першапачатковы праект падрыхтаваў Мікеланджэла).
Царква была прынята за канон для езуіцкіх храмаў па ўсёй Еўропе (асабліва ў Рэчы Паспалітай, на цяперашняй Украіне, у Літве і Беларусі), а таксама ў Лацінскай Амерыцы.