cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кабіна машыніста
Кабіна машыніста — спецыяльнае асобнае памяшканне на лакаматыве, якое служыць рабочым месцам лакаматыўнай брыгады і ў якім размешчаны органы кіравання, апаратура і прыборы, неабходныя для абслугоўвання сілавы ўстаноўкі (паравы кацёл, дызель) і для рэгулявання працы рухавікоў (паравая машына, цягавыя электрарухавікі). На паравозах кабіну машыніста называюць будай машыніста, на маторвагонным рухомым саставе — постам кіравання.
Канструкцыя
Сучасная кабіна машыніста з'яўляецца адным з асноўных вузлоў лакаматыва. У ёй лакаматыўная брыгада праводзіць па некалькі гадзін запар, таму стварэнне для яе неабходных выгод станоўча адбіваецца на бяспецы на чыгуначным транспарце.
Сцены кабіны цяпло - і абсталяваная прыладай чырвонай міпорай, матамі з капронавага валакна або полістырольным пенапластам і абабітыя цвёрдай драўнянавалакністай плітой, папярова-слаістым пластыкам, профільнымі алюмініевымі лістамі. Насціл падлогі кабіны выкананы з фанерных лістоў і пакрыты лінолеўмам. Для доступу да трубаправодаў і правадоў электраправодкі ў падлозе маюцца металічныя лючкі. Для шклення вокнаў выкарыстоўваюцца безаскепкавае шкла (трыплекс). Бакавыя вокны рассоўныя, маюць паваротныя ахоўныя шчыткі (ветрарэзы). У кабіне машыніста звычайна размяшчаецца наступнае абсталяванне: На панэлі пульта машыніста знаходзяцца кнопкавыя выключальнікі, сігнальныя лямпы і вымяральныя прыборы: На пульце памочніка машыніста знаходзяцца кнопкавыя выключальнікі, вальтметр напружання на акумулятарнай батарэі і ў ланцугах кіравання, манометр ціску сціснутага паветра ў ланцугах электрычных апаратаў.
У кабіне цеплавозаў дадаткова ўстаноўлены вымяральныя прыборы: амперметр напружання цягавага генератара і вальтметр току нагрузкі цягавага генератара, электротермометры тэмпературы вады і масла дызеля, электроманометры ціску масла дызеля.
Энг Лі
Энг Лі (нар. 23 кастрычніка 1954) — тайваньскі і. Двойчы ўладальнік «Залатога мядзведзя» Берлінскага кінафестывалю (1993, 1996) і «Залатога льва» Венецыянскага кінафестывалю (2005, 2007). Лаўрэат прэмій «Залаты глобус» (2001, 2006) і «Оскар» (2006) як найлепшы рэжысёр. Самыя вядомыя праекты Энга Лі — драма «Тыгр крадзецца, цмок тоіцца» (2000), гей-меладрама «Гарбатая гара» (2005) і эратычны трылер «Пажадлівасць» (2007).
Станіслаў Костка Нейман
Ста́ніслаў Ко́стка Не́йман (,,  — , , Чэхаславакія) — чэшскі паэт. Народны пісьменнік Чэхаславакіі (1945).
Вучыўся ў Гандлёвай акадэміі. Удзельнік нацыянальна-вызваленчага руху чэшскай моладзі «», быў зняволены. Дэбютаваў сімвалісцкімі зборнікамі «Я — апостал новага жыцця» (1896) і «Слава сатаны сярод нас» (1897). Ідэямі нацыянальнага і сацыяльнага вызвалення прасякнуты зборнікі «Сон пра натоўп, які страціў надзею, і іншыя вершы» (1903), «Чэшскія песні» (1910). Антыфашысцкі пафас характэрны для паэтычных зборнікаў «Сэрца і хмары» (1935), «Саната зямных даляглядаў» (1937), «Бяздонны год» (1945), «Зачумленыя гады» (1946). Аўтар зборнікаў пейзажнай і філасофскай лірыкі («Кніга лясоў, узгоркаў і вод», 1914), інтымнай («Каханне», 1933), кніг публіцыстыкі і мемуараў.
Перламутраўка балотная
Перламутраўка балотная (Boloria aquilonaris) — матыль сямейства німфалід. Прадстаўнік барэамантаннага роду, пашыранага пераважна ў таежнай зоне.
Апісанне
Размах крылаў 32-36 мм. Крылы вохрыста-чырвоныя, зверху з малюнкам з круглых чорных плям і палосак, у прыкаранёвай частцы цёмныя. Спод задніх крылаў вохрысты, пакрыты перавязямі з асобных белых або жоўтых плям. Па краі крыла светлыя жаўтаватыя або белыя лункі.
Пашырэнне
Пашырэнне: лясная зона (паўночная частка) ад Цэнтральнай Еўропы да Прыамур'я і Прымор'я. У Беларусі лакальна сустракаецца па ўсёй тэрыторыі.
Месцы пражывання: вярховыя і зрэдку пераходныя балоты, забалочаныя сасновыя лясы.
Асаблівасці біялогіі
За год дае 1 пакаленне. Лёт матылёў у чэрвені-ліпені. Кармавыя расліны вусеняў — журавіны і некаторыя фіялкі
Гады з высокай колькасцю чаргуюцца з перыядамі, калі від рэдкі і больш лакальны ў месцах пражывання.
Баранавіцкае благачынне
Баранавіцкае благачынне, Баранавіцкая благачынная акруга — акруга ў Пінскай і Лунінецкай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Баранавіцкага раёна і горада Баранавічы Брэсцкай вобласці.
Дэмакратычны сацыялізм
Дэмакратычны сацыялізм (дэмасацыялізм) — адна з плыняў сацыялізму, якая прадугледжвае спалучэнне грамадскай ўласнасці і кантроля над сродкамі вытворчасці з палітычнай дэмакратыяй.
Сутнасць
Дэмакратычныя сацыялісты заўзята адпрэчваюць камуністычную трактоўку сацыялізму. Дэмасацыялісты разглядаюць сацыялізм як канчатковы ідэал, а не прамежкавую стадыю на шляху да камунізму. Яны таксама ўключаюць у паняцце дэмакратыі канцэпцыі плюралізму і правоў дэмакратычнай меншасці, і зусім не інтэрпрэтуюць яе як дыктатуру большасці. Таксама выступаюць за грамадскую ўласнасць на сродкі вытворчасці і эгалітарызм.
Сучаснае становішча
Сучасны дэмасацыялістычны рух узнік у выніку ўнутранага канфлікту ў Сацінтэрне, калі арганізацыя цалкам адмовілася ад ідэалогіі дэмакратычнага сацыялізму ў карысць сацыял-дэмакратыі. Па гэтай прычыне, дэмасацыялісты і сацыял-дэмакраты ўступілі адзін з адным у супрацьстаянне.
Еўрапейскія дэмасацыялістычныя партыі выступаюць супраць капіталізму, мілітарызму і рэзка крытыкуюць палітыку еўраатлантызму. І як паказалі парламенцкія выбары 2009 г. у Германіі і прэзідэнцкія выбары 2012 г. у Францыі, папулярнасць ідэалогіі дэмасацыялізму ў апошні час павялічылася.
Таксама характэрна папулярнасць ідэй дэмакратычнага сацыялізму ў краінах Паўднёвай Амерыкі. Так, у Венесуэле прэзідэнтам з 1999 года да 2013 года з’яўляўся Уга Чавес, які, лічачы сябе паслядоўнікам суперніка ліберальнай дэмакратыі і сацыял-дэмакратыі Льва Троцкага, выступаў за стварэння новага ладу, мешанкі дэмакратычнага сацыялізму і баліварыянізму — сацыялізму XXI стагоддзя.
У Беларусі
У Беларусі існуюць дзве дзеючыя дэмасацыялістычныя партыі — Рэспубліканская партыя працы і справядлівасці (РППС) і Беларуская партыя аб’яднаных левых «Справядлівы свет».
Другая да 2009 года мела назву Беларуская партыя камуністаў. Яна аб’ядноўвае прыхільнікаў сацыялістычнай перспектывы ў развіцці грамадства. Сцвярджаючы, што рынак не здольны вырашыць узнікшыя праблемы, партыя выступае за моцную ролю дзяржавы ў грамадскім развіцці, за магутны дзяржаўны сектар
Майдан-Лыпнэнскы
Майдан-Лыпнэнскы (Майдан-Липненський) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Майдан (Манэвыцкі раён)
Майдан (Майда́н) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Геаграфія
Праз вёску працякае рака Асына, правы прыток Стаходу.
Млыніўскі раён
Млыніўскі раён (Млинівський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Млыніў (Млинів).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 37880 чалавек, плошча — 945 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 29 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 92 сяла.
Зборная Арменіі па футболе
Зборная Арменіі па футболе прадстаўляе Арменію на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах. Арганізацыяй, якая ажыццяўляе кантроль і кіраванне зборнай, з’яўляецца Футбольная федэрацыя Арменіі.
Стэфан Макрэцкі
Стэфан Макрэ́цкі (Stefan Mokrzecki;, в. Дзітрыкі Лідскага павета, цяпер Лідскі раён — ) — генерал, палітычны дзеяч Сярэдняй Літвы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і землеўласнікаў, брат навукоўца Зыгмунта Макрэцкага, генерала Адама Макрэцкага
Атрымаў вайсковую адукацыю, з 1878 служыў у расійскім войску. У 1911 у чыне палкоўніка; удзельнік Першай сусветнай вайны, ваяваў ва Усходняй Прусіі. У верасні 1914 цяжка паранены, трапіў у нямецкі палон, дзе быў да лістапада 1915. Падчас абмену палоннымі вярнуўся ў Расію. У 1917 у чыне генерала, стаў адным з арганізатараў Саюзу вайсковых палякаў. У сакавіку 1918 накіраваўся на Украіну, з сакавіка 1919 уступіў у Войска Польскае.
У 1919—1920 на камандных пасадах. Удзельнік летніх баёў 1920. У лістападзе-снежні камандаваў І корпусам войск Сярэдняй Літвы. Затым служыў пры камандуючым войскамі Сярэдняй Літвы генерале Люцыяне Жалігоўскім, дэкрэтам якога ў студзені 1921 прызначаны выканаўцам абавязкаў старшыні Часовай урадавай камісіі Сярэдняй Літвы. З лістапада стаў віцэ-старшынём Камісіі, на гэтай пасадзе заставаўся да перадачы Сярэдняй Літвы ў красавіку 1922 Польшчы.
Затым да 1925 генерал Макрэцкі быў на службе ў Войску Польскім, а калі канчаткова пайшоў на пенсію жыў у маёнтку Вінькаўцы (Лідскі павет), а таксама ў Вільні. Памёр у 1932, пахаваны ў Вільні. Стэфан Макрэцкі быў узнагароджаны расійскімі і польскімі дзяржаўнымі ўзнагародамі.
Гірш Ляйбовіч
Гірш (Гершка, Гершак, Гіршак) Ляйбовіч (? — пасля ) — беларускі гравёр і ювелір яўрэйскага паходжання. Прыбыў на службу да князёў Радзівілаў з г. Сакаль каля Львова разам са сваім бацькам, гравёрам Лейбам Жыскялёвічам. Жыў, відаць, у Міры. Паводле кантракта ад 16 кастрычніка 1747 г., падпісанага ў Мірскім замку, Ляйбовіч з бацькам пачалі працу над 90 партрэтамі для альбома князёў Радзівілаў, якую скончылі ў 1756 г. Па-за кантрактам у 1754—1756 гг. выканалі яшчэ 15 партрэтаў. Альбом «Выявы роду князёў Радзівілаў» — выдатны помнік беларускай графікі. Уключае 165 партрэтаў. Першы партрэт (Вайшунда) і апошні (К. С. Радзівіла Пане Каханку) маюць подпісы Ляйбовіча. Альбом ствараўся ў 3 этапы рознымі майстрамі на працягу 1745—1768 гг. У 1745 г. невядомыя гравёры выканалі 18 партрэтаў, а гравёры з заходнеўкраінскага г. Жоўква (відаць, Лейзер, і іншыя) — 16 аркушаў. У 1758 г. альбом выйшаў накладам 50 экз. у Нясвіжскай друкарні. Паўторна выдадзены ў Санкт-Пецярбургу з арыгінальных дошак у XIX ст. У мастацкім выкананні альбома вылучаюцца 3 стылі. 1-ы вызначаецца дасканаласцю і адносіцца да 1745 г. 2-і і 3-і адносяцца да часу працы над альбомам Ляйбовіча і яго бацькі і адпавядаюць манерам мастакоў, якія рыхтавалі эскізы партрэтаў для гравіравання. Вядома пра 15 «адтушаваных» для гэтай мэты партрэтах 1747 г. прыдворнага мастака Радзівілаў Ф. К. Д. Гескага. Прыгатаваныя ім партрэты адрозніваюцца рэльефным рысункам з моцнымі кантрастамі святла і ценю. сярод іншых графічных твораў Ляйбовіча гравюра «Катафалк Ганны з Сангушкаў Радзівілаў», які быў устаноўлены ў езуіцкім касцёле ў Нясвіжы паводле праекта М. Педэцы (1747—1750 гг.); ілюстрацыі ў кнізе «Казанні і прамовы на пахаванні Ганны з Сангушкаў Радзівіл» (Вільня, 1750); 3 варыянты экслібрыса Радзівілаў для нясвіжскай бібліятэкі; герб Радзівілаў к кнізе «Артыкулы ваенныя» (Нясвіж, 1754); карта Літоўскай правінцыі бернардзінцаў з выявамі кляштараў і постацямі святых Бернарда і Казіміра. Апошні задакументаваны твор Ляйбовіча — дэкарыраванне саркафагаў Радзівілаў у крыпце езуіцкага касцёла ў Нясвіжы. Драўляныя труны былі абабіты меднымі гравіраванымі дошкамі з надпісамі і арнаментам.
IC 3462
IC 3462 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Махонаўка (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Махонаўка (Мохоновка) — пасёлак у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Вядомы з 1930-х гадоў. Тэрыторыя належала да Заходняй вобласці, з 1937 па 1944 гады ў складзе Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Верашчацкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
ХА Шульт
Біяграфія
ХА Шульт (сапраўднае імя Ханс Юрген Шульт) нарадзіўся 24 чэрвеня 1939 г. у Пархіме, у Германіі, вучыўся з 1958 г. па 1961 г. у Дзюсельдорфскай Акадэміі Мастацтваў у К. А. Гёца, з 1969 г. у Германіі (Мюнхене, Берліне, Кёльне) і Нью-Ёрку.
У 1986 годзе ХА Шульт стварыў свой «Музей Акцыянізму» (Museum für Aktionskunst) у Есэне і ў 1992 перанёс яго з Есэна ў Кёльн, дзе той і знаходзіцца па сённяшні дзень. Сам ён лічыць сябе паэтам. ХА Шульт стаў першым еўрапейскім мастаком, які ў сваіх работах звярнуў увагу на экалагічныя праблемы сучаснасці і з’явіўся адным з першых мастакоў, для якіх тэма экалагічнай нераўнавагі зрабілася цэнтральнай. Такім чынам ён унёс істотны ўклад у сённяшнюю экалагічную свядомасць.
Двойчы, у 1972 і 1977 гадах, ён браў удзел у documenta.
Яго працы выстаўляліся на ўсіх кантынентах і іх можна знайсці ў шматлікіх галерэях і прыватных калекцыях.
З 2007 штогод уручаецца, упершыню ў свеце ініцыяваная ім, прэмія Эка Глобус для прадстаўнікоў аўтамабільнай індустрыі за ахову навакольнага асяроддзя (ÖkoGlobe).
Чорныж
Чорныж (Чо́рниж) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Памочнік машыніста лакаматыва
Памочнік машыніста лакаматыва (разм. Помогала, Помогало ) — работнік чыгуначнага транспарту, які ўваходзіць у склад лакаматыўнай брыгады. Ставіцца да катэгорыі тэхнічных выканаўцаў і ў сваёй працоўнай дзейнасці падпарадкоўваецца непасрэдна машыністу. Пасада пазначаецца тэлеграфным шыфрам ТЧМП - Цягавая Частка Памочнік Машыніста.
Абавязкі
Нароўні з машыністам, памочнік машыніста павінен: Акрамя гэтага памочнік машыніста павінен: Пры кіраванні маторвагонным цягніком, памочнік машыніста забяспечвае візуальны кантроль за пасадкай-высадкай пасажыраў.
Знакі адрознення — лычка, звернутая вуглом ад пляча і пусты пагонаў. У некаторых дэпо памочніку машыніста з правам кіравання складам дазваляецца таксама насіць пагонаў з лычкой і адной зоркай
Шоу-балет
Шоу–балет — від сцэнічнага мастацтва, розныя злітыя ў адно па стылю i тэхніцы танцавальныя напрамкі ў суправаджэнні сучаснай музыкі.
Сама назва «шоу-балет» адлюстроўвае сутнасць гэтага мастацтва. Шоу-балет - гэта маляўнічае, яркае відовішча, у якім з дапамогай музыкі, танца, пластыкі, акцёрскага майстэрства, дэкарацый, светлавога афармлення і касцюмаў перадаецца задуму аўтара. Як і класічны балет, шоу-балет можа быць сюжэтным і адвольным дзеяннем.
Жорсткіх правілаў у шоу-балеце не існуе, дапушчальныя любыя формы і праявы ў танцы для стварэння прыгожага відовішча.
Шоу - балет - гэта групавое паданне, у якім можа быць задзейнічана ад двух да некалькіх соцень чалавек. Усе ўдзельнікі шоў-балета абавязкова павінны папярэдне прайсці балетную, харэаграфічную або гімнастычную падрыхтоўку.
Віды шоу-балета
Усе прадстаўленне шоу-балета можа быць вытрымана ў адным кірунку, падпарадкоўваючыся некаторай сюжэтнай лініі, або можа аб'ядноўваць зусім розныя нумары, набліжаючыся да стылю вар'етэ.
Па колькасці ўдзельнікаў нумары шоу-балета дзеляцца на наступныя віды: парныя: ўдзельнічае дуэт. Сярэднія: да трыццаці ўдзельнікаў. Буйныя: больш за трыццаць удзельнікаў.
Украінская хакейная ліга
Украінская хакейная ліга (УХЛ)  — назва арганізацыі, якая арганізоўвае рэгулярныя штогадовыя спаборніцтвы па хакеі з шайбай сярод украінскіх хакейных клубных каманд.
Ліга была заснавана ў 2016 годзе і была фактычнай заменай Прафесійнай хакейнай лігі.
Выступленне каманд у лізе
У табліцы пазначаны месцы каманд па выніках рэгулярнай часткі чэмпіянатаў УХЛ, а таксама дасягнутыя раўнды плэй-оф у кожным сезоне (пазначана колерам).
Галодныя гульні: Сойка-перасмешніца. Частка 1
'''«Галодныя гульні: Сойка-перасмешніца. Частка 1»''' (The Hunger Games: Mockingjay — Part 1) — фільм рэжысёра Фрэнсіса Лоўрэнса па рамане Сьюзен Колінз «Сойка-перасмешніца», працяг фільмаў «Галодныя гульні» і «Галодныя гульні: І ўспыхне полымя». Рэліз — 21 лістапада 2014 года.
Сюжэт
Пасля выратавання з арэны 75-х «Галодных гульняў» Кітніс апыняецца ў дыстрыкце 13, дзе сустракае Гейла, а таксама маці з сястрой. Усе жыхары дыстрыкта жывуць у бункеры.
Плутарх Хевенсбі распавядае ёй пра тое, што пасля нечаканага фіналу «Галодных гульняў» у розных дыстрыктах то тут, то там успыхваюць паўстанні. Ён знаёміць яе з прэзідэнтам дыстрыкта Альмай Койн, а затым прапануе Кітніс стаць сімвалам супраціўлення «Сойкай-перасмешніцай» і зняцца ў шэрагу агітацыйных ролікаў. Кітніс адмаўляецца, дакараючы Плутарха за тое, што той пакінуў Піта ў руках Капітолія. Між тым, Піта паказваюць па цэнтральным тэлебачанні Капітолія. Звяртаючыся да Кітніс і да паўстанцаў, ён заклікае спыніць супраціўленне ў імя міру.
Плутарх тлумачыць прэзідэнту дыстрыкта, што Кітніс асцерагаецца за жыццё Піта і што ў яе няма матывацыі. Каб «абудзіць» пачуцці дзяўчыны ён арганізуе ёй экскурсію ў дыстрыкт 12, дзе Кітніс бачыць страшныя разбурэнні. Яна таксама наведвае свой дом у «Вёсцы пераможцаў» і забірае адтуль асабістыя рэчы і ката. Вярнуўшыся ў бункер, Кітніс згаджаецца супрацоўнічаць з паўстанцамі, патрабуючы наўзамен памілавання для ўсіх трыбутаў, уключаючы Піта, а таксама пакінуць ката сястры.
Аднак, нягледзячы на старанні Эфі Трынкет і касцюм Сойкі-перасмешніцы, эскізы якога намаляваў Цына, зняты паўстанцамі ролік апынуўся недастаткова пераканаўчым. Хэймітч Эбернеці нагадвае ўдзельнікам нарады, што ўсе самыя эмацыйныя моманты ў тэлекар’еры Кітніс былі імправізацыяй і прапануе адправіць яе на вайну.
Кітніс разам са здымачнай групай і Гейлам адпраўляецца ў дыстрыкт 8, дзе наведвае поўны параненых шпіталь. Гэты візіт заўважаюць у Капітоліі (праз відэакамеру) і Сноу пасылае ў дыстрыкт бамбардзіроўшчыкі. Кітніс збівае абодва, патрапіўшы ў адзін з іх стралой з наканечнікам-узрыўчаткай, аднак не можа выратаваць людзей. Раз’юшаная Кітніс робіць прамову, звернутую да Сноу, у якой гаворыць, што калі паўстанцы і згараць, то «толькі разам з вамі».
Біці ўдаецца падключыцца да цэнтральнага тэлебачання і паказаць ролік ва ўсіх дыстрыктах. Пасля гэтага ў 7-м дыстрыкце пачынаюцца хваляванні — рабочыя падрываюць «міратворцаў» на мінах. Піт ізноў выступае па цэнтральным тэлебачанні, заклікаючы спыніць гвалт. Гейл вінаваціць трыбута ў баязлівасці, але Кітніс гаворыць, што Піт, ды і наогул ніхто, не ведае, што здарылася ў дыстрыкце 12.
Дзяўчына зноў наведвае родны дыстрыкт — ужо разам са здымачнай групай. Гейл распавядае пра бамбардзіроўку і гаворыць, што з 10000 чалавек яму ўдалося выратаваць толькі 915. Астатнія спрабавалі пакінуць горад, ідучы па дарозе, і загінулі. Падчас адпачынку на беразе сажалкі Кітніс бачыць сойку-перасмешніцу. Адзін з удзельнікаў здымачнай групы просіць яе праспяваць, і яна выконвае «Дрэва шыбеніка», якая становіцца гімнам супраціўлення.
Між тым, Піта зноў паказваюць па тэлебачанні. Ролік Кітніс канкуруе з урадавым паведамленнем, то «забіваючы» яго, то знікаючы. Піт бачыць ролік і нечакана папярэджвае паўстанцаў пра падрыхтоўку налёту на дыстрыкт 13.
Выбраўшыся з-пад завалаў пасля бамбёжкі, Кітніс бачыць руіны, абсыпаныя белымі ружамі (свайго роду «падарунак» ад прэзідэнта Сноу). Асцерагаючыся за жыццё Піта, дзяўчына адмаўляецца здымаць чарговы ролік.
Калі Кітніс наведвае Піта, ён раптам накідваецца на яе і пачынае душыць, але яго «адключае» Богс. Калі Кітніс апрытомніла, Біці тлумачыць, што Піта катавалі і падверглі прамыванню мазгоў з выкарыстаннем яду вос-забойцаў каб ён лічыў Кітніс сваім ворагам. Плутарх гаворыць, што навукоўцы дыстрыкта паспрабуюць дапамагчы аднавіць свядомасць Піта.
Тым часам прэзідэнт Койн аб’яўляе пра поспех аперацыі па выратаванні трыбутаў, а затым дадае, што наступным этапам рэвалюцыі будзе напад на ваенную базу Капітолія, размешчаную высока ў гарах у дыстрыкце 2.
Стварэнне
Рэжысёр — «Галодныя гульні: І ўспыхне полымя» Фрэнсіс Лоўрэнс. Студыя Lionsgate загадзя заручылася яго падтрымкай, а сцэнарый у кастрычніку 2012 года даручылі пісаць Дэні Стронгу, які раней працаваў над папярэднім фільмам.
10 ліпеня 2012 года стала вядома, што фільм «Галодныя гульні: Сойка-перасмешніца» будзе выпушчаны ў дзвюх частках. Частка 1 была выпушчана 21 лістапада 2014 года, а частка 2 — 19 лістапада 2015 года. Джэніфер Лоўрэнс, Джош Хатчэрсан, Ліям Хемсварт і Вудзі Харэльсан падпісалі кантракты на ўсе фільмы франшызы.
Здымкі
Філіп Сеймур Хофман, які сыграў у фільме Плутарха Хевенсбі, сканаў 2 лютага 2014 года ў Нью-Ёрку. У «Lionsgate» заявілі, што акцёр паспеў скончыць працу ў фільме.
Бернхард Штрыгель
Бернхард Штрыгель (Bernhard Strigel; каля 1460,  —, ) — нямецкі мастак швабскай школы.
Сын скульптара Іва Штрыгеля (1430—1516). Выпрабаваў уплыў Барталамеуса Цэйтблома, магчыма, быў яго вучнем ва Ульме. Працаваў пры двары імператара Максіміліяна I. Аўтар прац на святыя сюжэты, а таксама партрэтаў сучаснікаў, якімі і застаўся найболей вядомы. Працы Штрыгеля прадстаўлены музеях Берліна, Страсбурга, Мюнхена, Вены, Донаўэшынгена, Нью-Ёрка і інш.
Гадомычы
Гадомычы (Годо́мичі) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Жгуцік
Жгуцікі — ніткападобныя рухомыя цытаплазматычныя вырасты цела ў жгуцікакых прасцейшых, многіх бактэрый, зааспор, сперматазоідаў раслін і жывёл.
Служаць пераважна для перамяшчэння ў вадкім асяроддзі. У клетцы бывае 1—4 (зрэдку больш) жгуцікаў. Структура іх складаная: звонку тонкая мембрана (пелікула), ва ўнутранай поласці цытаплазма. Падоўжная вось складаецца з 2 цэнральных і 9 перыферычных (простых або падвойных) вельмі тонкіх ніцей (фібрыл). У аснове жгуціка — 2 перпендыкулярныя базальныя цельцы. Рухаюцца пераважна хвалепадобна. Знаходэяцца з аднаго, абодвух бакоў або па ўсёй паверхні клеткі.
Новыя Кацічы
Новыя Кацічы (Новые Катичи) — пасёлак у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Вядомы з 1920-х гадоў. На карце 1941 года адзначана паселішча з 35 дварамі.
З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, да 1944 года ў складзе Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Верашчацкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Сава Цімафеевіч Марозаў
Сава Цімафеевіч Марозаў (3 (15) лютага 1862, Зуева, Багародскі павет, Маскоўская губерня, Расійская імперыя — 13 (26) мая 1905, Каны, Францыя) — рускі прадпрымальнік і мецэнат.
Біяграфія
Сава Марозаў паходзіў са стараверскай купецкай сям'і, быў спадкаемным ганаровым грамадзянінам Масквы.
Скончыў 4-ю маскоўскую гімназію ля Пакроўскіх варот (1881).
У 1881 годзе паступіў на натуральнае аддзяленне фізіка-матэматычнага факультэта Маскоўскага імператарскага ўніверсітэта, які скончыў у 1887 годзе з дыпломам хіміка. У гэтыя гады напісаў значную працу — даследаванне аб фарбавальніках, а пазней меў стасункі з Мендзялеевым.
у 1885—1887 гадах вывучаў хімію ў Кембрыджскім універсітэце (Вялікабрытанія), адначасова знаёміўся з арганізацыяй тэкстыльнага справы на англійскіх фабрыках (у Манчэстэры).
Смерць
Праз некалькі дзён у суправаджэнні жонкі і доктара Селіванаўскага Сава Марозаў выехаў у Берлін, а затым у Каны. Тут 13 (26) мая 1905 г. ён быў знойдзены ў гасцінічным нумары мёртвым, з прастрэленымі грудзьмі.
Паводле афіцыйнай версіі Марозаў пакончыў з сабой.
У дзень сваёй гібелі пасля другога сняданку Марозаў сказаў жонцы: «Спякотна, адпачну да абеду» — і пайшоў да сябе. Зінаіда Рыгораўна засталася размаўляць з доктарам, а затым, радасная паднялася да сябе і прысела да люстэрка, каб прывесці сябе ў парадак. І ў гэты момант пачула стрэл.
Горназаводск
Горназаводск (Горнозаводск) — горад (з 1965 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Горназаводскага раёна Пермскага края. Насельніцтва 12,5 тыс. чалавек (2008). Заснаваны ў 1947 годзе.
Размешчаны за 283 км на ўсход ад Пермі, у перадгор’ях Сярэдняга Урала. Чыгуначная станцыя на лініі Перм — Ніжні Тагіл — Екацярынбург.
Завод «Горназаводскцэмент».
Грэгар Іаган Мендэль
Грэгар Іаган Мендэль (Gregor Johann Mendel; 1822, Гінчыцы, Сілезія, Аўстрыйская імперыя (сёння Чэхія) – 6 студзеня 1884, Брно, Аўстра-Венгрыя) — аўстрыйскі біёлаг і батанік, каталіцкі манах, які сыграў вялікую ролю ў развіцці ўяўлення аб спадчыннасці. Адкрыццё ім заканамернасцяў спадчыннасці монагенных прыкмет (гэтыя заканамернасці вядомыя зараз як Законы Мендэля) стала першым крокам на шляху да сучаснай генетыкі.
Біяграфія
Іаган Мендэль нарадзіўся 20 ліпеня 1822 года ў сялянскай сям'і Антона і Разіны Мендэляў у мястэчку Хейцэндорф (Аўстрыйская імперыя, пазней Аўстра-Венгрыя, цяпер Гінчыцэ (частка вёскі Вражнэ каля Новага Йічына, Чэхія). Дата 22 ліпеня, якая часта прыводзіцца ў літаратуры як дата яго нараджэння, на самай справе з'яўляецца датай яго хрышчэння.
Акрамя Іагана у сям'і былі дзве дачкі (старэйшая і малодшая сёстры). Цікаўнасць да прыроды ён пачаў праяўляць рана, ужо хлопчыкам, калі працаваў садоўнікам. Пасля двух гадоў вучобы ў філасофскіх класах інстытута Ольмуца (цяпер Оламаўц, Чэхія), у 1843 ён пастрыгся ў манахі Аўгусцінскага манастыра Святога Фамы ў Бруне (цяпер Брно, Чэхія) і ўзяў імя Грэгар. З 1844 па 1848 год вучыўся ў Брунскім багаслоўскім інстытуце. У 1847 годзе стаў святаром. Самастойна вывучаў мноства навук, замяняў адсутных выкладчыкаў грэчаскай мовы і матэматыкі ў адной са школ. Здаючы экзамен на званне настаўніка, атрымаў, як не дзіўна, незадавальняльныя адзнакі па біялогіі і геалогіі. У 1849-1851 гадах выкладаў у Эноймскай гімназіі лацінскую і грэчаскую мовы. У перыяд з 1851 па 1853 гады, дзякуючы ігумену манастыра, абучаўся натуральнай гісторыі ў Венскім універсітэце, у тым ліку пад кіраўніцтвам Унгерна - аднаго з першых цытолагаў света.
Будучы ў Вене, Мендэль зацікавіўся працэсам гібрыдызацыі раслін і, у прыватнасці, рознымі тыпамі гібрыдных патомкаў і іх статыстычнымі суадносінамі.
У 1854 годзе Мендэль атрымаў месца выкладчыка фізікі і натуральнай гісторыі ў Вышэйшай рэальнай школе ў Бруне, не будучы дыпламаваным спецыялістам. Яшчэ дзве спробы здаць экзамен па біялогіі ў 1856 годзе скончыліся правалам, і Мендэль заставаўся як і раней, манахам, а пазней - абатам Аўгусцінскага манастыра ў Старэ Брно.
Натхнёны вывучэннем змен прызнакаў раслін, з 1856 па 1863 год ён стаў праводзіць вопыты на гароху ў эксперыментальным манастырскім садзе і сфармуляваў законы, якія тлумачаць механізмы спадчыннасці, вядомыя нам як «Законы Мендэля».
8 сакавіка 1865 года Мендэль паведаміў аб выніках сваіх вопытаў брунскаму Таварыству прыродазнаўцаў, якое ў канцы наступнага года выдала канспект яго даклада ў чарговым томе «Прац Таварыства...» пад назвай «Вопыты над расліннымі гібрыдамі». Гэты том аказаўся ў 120 бібліятэках універсітэтаў света. Мендэль заказаў 40 асобных копій сваёй працы, амаль усе з якіх разаслаў буйным даследчыкам-батанікам. Але праца не выклікала цікаўнасці ў сучаснікаў.
Мендэль зрабіў адкрыццё надзвычайнай важнасці, і сам спачатку, быў, верагодна, у гэтым упэнены. Але потым ён распачаў шэраг спроб падцвердзіць гэтае адкрыццё на іншых біялагічных відах, і з гэтай мэтай правёў серыю вопытаў па скрыжаванні разнавіднасцяў ястрабка - расліны з сям'і Астравых, а потым - па скрыжаванні разнавіднасцяў пчол. У абодвух выпадках яго чакала трагічнае расчараванне: вынікі, атрыманыя ім на гароху, на іншых відах на пацвержваліся. Прычына была ў тым, што механізмы апладнення і ястрабка і пчолаў, мелі асаблівасці, аб якіх навуцы яшчэ не было вядома (размнажэнне шляхам партэнагенеза), а метадамі скрыжавання, якімі карыстаўся Мендэль у сваіх вопытах, гэтыя асаблівасці не ўлічваліся. У выніку вялікі вучоны сам разупэўніўся, што зрабіў адкрыццё.
У 1868 годзе Мендэль быў абраны абатам Старабненскага манастыра і больш біялагічнымі даследаваннямі не займаўся. Толькі ў пачатку XX стагоддзя, з развіццём уяўленняў аб генах, была асазнана ўся важнасць зробленых ім вывадаў (пасля таго, як шэраг вучоных, незалежна адзін ад другога, зноў адкрылі ўжо вынайдзеныя Мендэлем законы спадчыннасці).
Мендэль памёр 6 студзеня 1884 года і не быў прызнаны сучаснікамі. На яго магіле ўсталявана пліта з надпісам «Мой час яшчэ прыйдзе!»
На ўскраіне Брно ў Старабрненскім манастыры аўгусцінцаў усталяваны мемарыяльная дошка і помнік каля агародчыка. У музеі Мендэля маюцца яго рукапісы, дакументы і малюнкі. Таксама ёсць стары мікраскоп і іншыя інструменты, якія вучоны выкарыстоўваў у час працы.
Выява Мендэля ёсць на аўстрыйскай паштовай марцы 1984 года.
Ярышыўка (Тыўрыўскі раён)
Ярышыўка (Яри́шівка) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сант’Агата-лі-Батыяці
Сант’Агата-лі-Батыяці (Sant'Agata li Battiati) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Катанія.
Насельніцтва складае 9703 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 3430 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 95030. Тэлефонны код — 095.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Батанічны сад Падуі
Батанічны сад (Orto Botanico; «Орта-Батаніка») у Падуі — найстарэйшы ў свеце нязменна дзеючы батанічны сад. Заснаваны ў 1545 годзе рашэннем Венецыянскага Сената з мэтай гадавання «лячэбнай травы» для медыцынскага факультэта Падуанскага ўніверсітэта.
Гарайміўка
Гарайміўка (Гора́ймівка) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Батанічны сад Падуі
Першапачатковы праект арганізацыі садовай тэрыторыі, як лічыцца, распрацаваў венецыянскі патрыцый Даніэле Барбара. Сад з самага пачатку быў абнесены ад злодзеяў сцяной па мадэлі hortus conclusus. Чатыры брамы незвычайнай формы, з акратэрыёнамі ў выглядзе ананасаў, былі дабудаваны ў 1704 годзе.
Асноўныя будынкі таксама набылі свой цяперашні від у XVII—XVIII стст. У гэты перыяд у садзе адбыліся добраўпадкаванні накшталт уладкавання фантанаў, якія сілкаваліся ад колавага гідрафора, і трох сонечных гадзіннікаў. Тады ж у Орта-Батаніка з'явіліся мармуровыя статуі Тэафраста і Саламона.
Напачатку XIX стагоддзя былі абноўлены аранжарэі і пабудаваны «батанічны тэатр» для студэнтаў універсітэта. У наш час Орта-Батаніка займае плошчу ў 22 тыс. кв. м. і можа пахваліцца найстарэйшымі ў Еўропе экзэмплярамі магноліі і гінкга. У 1997 г. Падуанскі батанічны сад як «прататып усіх батанічных садоў» быў занесены ЮНЕСКА ў лік помнікаў Сусветнай спадчыны.
IC 3463
IC 3463 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Остраў Мазавецка
Остраў Мазавецка (Ostrów Mazowiecka) — горад у Польшчы, за 100 км на паўночны ўсход ад цэнтра Варшавы, адміністрацыйны цэнтр Астроўскага павета Мазавецкага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Остраў Мазавецка. Займае плошчу 22,09 км². Насельніцтва 22,6 тыс. чалавек (на 2018).
Распяцце з Галубічаў
Распя́цце з Галубі́чаў — самы ранні з падобных помнікаў на тэрыторыі Беларусі. Захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі
Створана ў XIV стагоддзі і адзначана рысамі. Выяўлена ў 1921 годзе ў вёсцы Галубічы Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Рэстаўрыравана ў 1954 годзе А. П. Ягоравым.
Паліхромнае драўлянае распяцце з Галубічаў з’яўляецца ўзорам дасведчанасці мясцовага майстра-разьбяра, на чыю творчасць паўплывалі асаблівасці суровага стылю еўрапейскага абарончага дойлідства і пэўныя павевы італьянскага мастацтва. Асаблівасцямі твора з’яўляюцца суровасць вобраза, манументальнасць, лаканізм выразных сродкаў.
Трыгалаў
Трыгалаў (Триголов) — пасёлак у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
На карце 1941 года не паказаны. На карце 1985 года адзначаны як паселішча з насельніцтвам каля 50 чалавек. Да 2009 года ў складзе Верашчацкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Богуміл Немец
Бо́гуміл Не́мец (Bohumil Němec;, , паблізу г. Нові-Біджаў, Чэхія — , , ЧССР) — чэшскі батанік, адзін з заснавальнікаў эксперыментальнай цыталогіі раслін. Акадэмік Чэшскай АН (1918). Ганаровы член сельскагаспадарчай АН у Стакгольме.
Біяграфія
Нарадзіўся Богуміл Немец 12 сакавіка 1873 года ў Прасеку. Скончыў Пражскі ўніверсітэт у 1895 годзе, куды вярнуўся праз 3 гады пасля заканчэння навучання і дзе прапрацаваў усё сваё доўгае і плённае жыццё. З 1888 па 1907 год працаваў навуковым супрацоўнікам, з 1907 па 1966 год займаў пасаду прафесара анатоміі і фізіялогіі раслін. У 1901—1938 гг. дырэктар Інстытута анатоміі і фізіялогіі раслін Пражскага ўніверсітэта. Богуміл Немец з'яўляўся таксама рэдактарам часопісаў «Жыва» (1910-14), «Весмір» (1923-38) і адказным рэдактарам часопіса «Біялогія плантарум» (1958-66).
Сканаў Богуміл Немец 7 красавіка 1966 года ў Гаўлічкавым-Бродзе.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па ўплыве розных фактараў на дзяленне клетак, поліплаідыі, трапізмах, фізіялогіі росту і апладненні ў раслін, міка- і фітапаталогіі, гісторыі батанікі.
Асавая
Назву Асава́я маюць:
Шэршні (Тыўрыўскі раён)
Шэршні (Ше́ршні) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Гарадок (Манэвыцкі раён)
Гарадок (Городо́к) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Шэнь Юэ (актрыса)
Шэнь Юэ (沈月; нар. 27 лютага 1997, Вуган, Хунань, Кітай) — кітайская акторка, спявачка і мадэль. Яна вядомая па сваіх ролях у тэлесерыялах «Каханне такое прыгожае» (2017), «Сад знічак» (2018) і «Ты мне вельмі падабаешся» (2020).
Дзяцінства і адукацыя
Шэнь Юэ нарадзілася ў мястэчку Вуган (горад Шааянь, правінцыя Хунань, Кітай). У 2014 годзе яна пачала вывучаць журналістыку і камунікацыі ў Хунаньскам педагагічным універсітэце. Яна таксама нейкі час была стажорам на Хунаньскам спадарожнікавым тэлебачанні. На другім курсе каледжа яе сябар-фатограф выклаў у сетку яе фатаграфію, якая прыцягнула ўвагу яе будучага агенцтва. Потым Шэнь была абраная для ўдзелу ў рэаліці-шоу Summer Sweetie, якое транслявалася з дапамогай Hunan Broadcasting System, а пазней стала стажорам у шоу Happy Camp.
Пачатак акцёрскай дзейнасці
Шэнь Юэ дэбютавала ў якасці акторкі ў кітайскім тэлесерыяле «Восеньскае ўраджайнае паўстанне» у 2017 годзе, пасля чаго стала акторкай другога плана ў навукова-фантастычным камедыйным серыяле «Толькі наперад, Абу!». У тым жа годзе Шэнь атрымала галоўную ролю ва ўніверсітэцкай рамантычнай драме «Каханне такое прыгожае», заснаванай на рамане Чжаа Гангана «Да нашай маленькай прыгажуні», які быў выпушчаны на Tencent Video 9 лістапада 2017 года. Пасля гэтага праекта папулярнасць акторкі пачала расці.
2018—наш час: рост папулярнасці
У 2019 годзе яна выступіла на штогадовым вясновым фестывалі CCTV Gala, выканаўшы скетч «Office's Story (办公室的故事)» разам з іншымі артыстамі. Шэнь Юэ з Чэн Дулінь таксама атрымалі ролі ў тэлесерыяле «Іншая я», аснаваным на фільме «Роднасная душа» (2016).
У 2020 годзе Шэнь Юэ знялася ў рамантычнай камедыі «Ты мне вельмі падабаешся» разам з Джэры Янам.
У 2021 годзе Шэнь Юэ разам з Джасперам Лю знялася ў рамантычнай камедыйнай драме «Карысць майго таленту», якая з'яўляецца рымейкам карэйскай драмы 2018 года «Уборка з запалам». Акторка дэбютавала на вялікім экране ў фільме «Майстар Ін'ян», які выйшаў у лютым 2021 года. У жніўні Шэнь Юэ атрымала ролю ў падлеткавай камедыі «Будзь сабою», дзе яна зыграла ўпартую дзяўчыну-свавольніцу.
BD +20°307
Зорная сістэма акружана магутным пылавым воблакам, якое ў мільён разоў больш шчыльнае, чым у Сонечнай сістэме. Воблака пылу складаецца з выключна малых часціц, якія маюць вельмі высокую тэмпературу 100 K. З прычыны таго, што сістэма не маладая (узрост парадку млрд. гадоў), то гэты пыл павінен ці акрэцыраваць на зорку ці павінен быць вымецены зорным ветрам. Каб растлумачыць існаванне воблака пылу і яго ўласцівасці была высунута гіпотэза, што некалькі тысяч гадоў назад у сістэме сутыкнуліся дзве планеты, прынамсі, такія ж вялікія як Венера і Зямля. .
Вікенцій Пятровіч Шабан
Вікенцій Пятровіч Шабан (нар. 1945) — беларускі будаўнік і гаспадарчы дзеяч. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2003).
Біяграфія
Бацька загінуў на фронце яшчэ да нараджэння сына. Маці памерла ў хуткім часе за ім. Шасцігадовы Вікенцій быў прыняты ў дзіцячы дом. Пасля заканчэння школы скончыў Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, потым адслужыў тэрміновую службу і паступіў на вячэрняе аддзяленне Беларускага політэхнічнага ўніверсітэта.
Працаваў галоўным інжынерам завода буйнапанэльнага домабудавання № 2 МАПІД, потым узначаліў ДБУ № 40 «Аўтагрэйдэр». Пазней заняў пасаду кіраўніка рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Будаўніча-мантажны трэст № 8».
Себасцьян Штоскопф
Себасцьян Штоскопф (ням.: Sebastian Stoskopff;,  — , ) — нямецкі (эльзаскі) мастак. Адзін з найбуйных нямецкіх майстроў нацюрморта першай паловы XVII стагоддзі. Лепшыя работы мастака сабраны ў музеях Страсбурга і Саарбрукена.
Біяграфія
Себасцьян Штоскопф нарадзіўся 13 ліпеня 1597 года ў Страсбургу ў сям’і гарадскога кур’ера. У 15-гадовым узросце ён паказаў асаблівы талент у жывапісе і маляванні. Атрымаўшы падтрымку ў Гарадской рады Страсбурга, у 1614 годзе паступіў у навучанне да мясцовага мастака і гравёра Фрыдрыха Брэнтэля. У 1615 годзе, пасля смерці бацькі, быў пасланы для вучобы ў Ганау, да мастака Даніэля Саро, які жыў там (працы якога да нас не дайшлі). Пасля смерці Саро ў 1619 г. Штоскопф пераняў яго майстэрню і вучняў. Сярод гэтых вучняў быў і Іахім фон Зандрарт, аўтар першага трактата на нямецкай мове па гісторыі мастацтваў, выдатны мастак, сябар і памочнік С. Штоскопфа.
Пасля няўдалай спробы атрымаць від на жыхарства ў Франкфурце-на-Майне Штоскопф з’ехаў у Парыж, дзе жыў і працаваў з 1622 па 1639 г. Тут ён напісаў свае першыя буйнафарматныя працы — такія, як «Лета» і «Зіма». У 1629 годзе наведаў Венецыю, потым зноў вярнуўся ў Парыж. У 1639 годзе вярнуўся ў родны Страсбург, дзе ўступіў у мясцовую гільдыю мастакоў і гравёраў. С. Штоскопф разбагацеў і заваяваў вядомасць як выбітны майстар жывапісу. У 1646 годзе ён ажаніўся з прыёмнай дачкой сваёй малодшай сястры.
Пачынаючы з 1650 года, С. Штоскопф часта прыязджаў у Ідштайн, дзе жыў яго сябар, мецэнат і заступнік граф Іаган, адзін з нямецкіх феадальных князёў лютэранскага веравызнання (як і сам С. Штоскопф) і прыхільнік Евангелічнай уніі. Вялікую ролю ва ўсталяванні адносін паміж графам і мастаком адыграў І. фон Зандрарт. У 1657 годзе мастак быў забіты і абрабаваны гаспадаром гасцініцы і яго жонкай паблізу Ідштайна. Справа гэта раскрылася праз 20 гадоў пасля здзейсненага злачынства — у рамках працэсу над ведзьмакамі, у якім адказчыкамі былі таксама і ўладальнікі гасцініцы, якія першапачаткова абвясцілі смерць Штоскопфа як вынік празмернага спажывання алкаголю.
Клаўка
Клаўка (канец XIV ст. —, Трокі) — першы вядомы ўладальнік Нясвіжа. Паводле Алега Ліцкевіча, вярхоўны пасцельнічы (падкаморы) вялікага князя Жыгімонта Кейстутавіча. Паводле Сяргея Палехава, віленскі баярын, магчыма, родзіч жонкі або самога пана Мікалая Няміравіча, наступнага ўладальніка Нясвіжа.
Біяграфія
Паводле Алега Ліцкевіча, Клаўка названы «нашым вярхоўным пасцельнічым» (Claukone nostro supremo cubiculario) сярод сведак граматы вялікага князя Жыгімонта Кейстутавіча ад 2 лютага 1437 года, апублікаванай Мітрафанам Доўнар-Запольскім. Пасцельнічы не толькі засцілаў ложак, але і падаваў пітную ваду, напэўна, перад гэтым каштуючы яе, таму ўрад вымагаў выключнага даверу гаспадара да слугі. Паводле Сяргея Палехава, захаваліся два спіскі гэтай граматы і там імя чытаецца як «Maczkone nostro supremo cubiculario», то-бок Мачка або Мацка — Мацей, Мацвей.
Імя Клаўка (Clauko, Clawko) вядома ў XIV—XV ст. у Польшчы і Тэўтонскім ордэне ў Прусіі як форма імя Мікалай (Nicolaus). Імя вярхоўнага пасцельнічага Клаўкі перыядычна чыталася памылкова, як Сваўка (Sławko), Сяляўка (Sielawka), Сялаўка (Селавко), што, на думку Ліцкевіча, адбывалася праз асаблівасці старабеларускага скорапісу XVI ст., калі паміж мачтамі кірылічнай літары «к» заставаўся інтэрвал і адну з мачтаў — правую, крыху выгнутую пасярэдзіне — бачылі як літару «с».
Паводле Ліцкевіча, пра гібель Клаўкі, падчас забойства вялікага князя Жыгімонта 20 сакавіка 1440 года, паведамляе «Хроніка Быхаўца». Разам з вялікім князем Sławko (паводле Ліцкевіча, скажонае Клаўка) слухаў імшу ў княжацкай «лажніцы» (спальні) адной з веж «вялікага» Троцкага замка, калі забойцы ўварваліся і ўдарылі Жыгімонту ў галаву, слуга засланіў гаспадара, але быў выкінуты з вежы і загінуў. Пазней, Палехаў адзначыў, што «Хроніка Быхаўца» — позняя крыніца, насычаная літаратурнымі канструкцыямі, запазычаннямі і анахранізмамі, не мае інфарматыўнай каштоўнасці датычна згаданага Sławka.
Вядома адно наданне вялікага князя Жыгімонта Клаўку (Клавку) — 5 «чалавек» на рацэ Морачы, не раней за 1433 год са слуцка-капыльскага ўдзелу князя Алелькі Уладзіміравіча, калі той з сям’ёю быў у зняволенні. З пазнейшых крыніц вядомы і іншыя наданні. У грамаце вялікага князя Казіміра ад 17 верасня 1445 года на наданне пану Мікалаю Няміравічу Нясвіжа паведамляецца, што перад гэтым яго трымаў Клаўка (Клавко). Наданні ад вялікага князя Жыгімонта меў і сын Клаўкі — Сямён (Клавъковъ с(ы)нъ Семенец), які трымаў прынамсі 2 «чалавек» у Гавязне (цяпер Навапольцы Стаўбцоўскага раёна) паблізу Нясвіжа, напэўна, таксама вылучаных з уладанняў зняволенага князя Алелькі.
Нейкі Клаўка (Clauko) вядомы з запісу нейкай Сонькі (Sonyka) ад 1449 года на яго памінанне ў гэтак званым календары (памянніку) віленскіх францысканцаў з касцёла Святой Марыі на Пясках у Вільні. Сонька ў запісе названа жонкай нейкага «[…]ута» (…uth), а Клаўка — яе братам і сынам «Г[…]т[…]ўта» (G…t…lt), таксама яна памінае свайго сына Якуба, сваю дачку Беату, нейкага пана «В[…]» і свайго мужа.
Паходжанне паводле Ліцкевіча
Вядома 5 сыноў Гетаўта — Войтка, Дорг, Монька, Мікалай і Георгій. На думку Ліцкевіча, да іх трэба дадаць і дачку Соньку. Такім чынам, згаданага Сонькай ў памяннікавым запісе яе і Клаўкі (Мікалая) бацьку — «Г[…]т[…]ўта» (G…t…lt), можна чытаць як Гетаўта (Gottvlt, Gettvlt), а пана «В[…]» — як іх брата Войтку.
Гетаўтавічы, прынамсі галіна брата Мікалая Гетаўтавіча — Георгія Гетаўтавіча, разам з якім ён валодаў прынамсі Бакштамі і Куцішкамі, на думку Ліцкевіча, былі шчырымі католікамі, блізкімі да віленскага францысканскага асяродка. Сам Георгій Гетаўтавіч быў сведкам надання свірскага князя Яна Крыга і яго жонкі Дароты віленскім францысканцам у 1443 годзе. Унук Мікалая Гетаўтавіча — сын яго дачкі Ганны і Будылы Мангірдавіча — Станіслаў Будылавіч, таксама ў 1486 годзе ахвяраваў францысканскаму касцёлу на Пясках у Вільні. Таму, на думку Ліцкевіча, невыпадкова, што Сонька, калі яна дачка Гетаўта, таксама ахвяравала віленскім францысканцам і даручыла ім маліцца за спачын душ сваіх крэўных.
Алег Ліцкевіч таксама выказаў здагадку, што з імем Клаўкі могуць быць звязаны даўнія паселішчы паблізу Нясвіжа. У XIX ст., паводле «Геаграфічнага слоўніка Польскага каралеўства», за 3 вярсты на поўнач ад Нясвіжа яшчэ быў засценак Слаўкава Слуцкага павета, уласнасць Радзівілаў. Другое паселішча — вёска Слаўкава, ёсць і цяпер за 2-3 км на ўсход ад Нясвіжа. Побач Слаўкава знаходзіцца гарадзішча Замкавішча, якое цяпер лічыцца першапачатковым «дваром»-замкам Нясвіжа. Магчыма, гэтыя паселішчы першапачаткова называліся «Клаўкава» і з часам перайначаны, як гэта адбылося з імем самога Клаўкі (Клаўка→Слаўка).
Тамара Платонаўна Карсавіна
Тамара Платонаўна Карсавіна (, Санкт-Пецярбург, Расійская імперыя —, Лондан, Вялікабрытанія) — вядомая руская балерына. Саліравала ў Марыінскім тэатры, уваходзіла ў склад Рускага балета Дзягілева і часта танчыла ў пары з Вацлавам Ніжынскім. Пасля рэвалюцыі жыла і працавала ў Вялікабрытаніі.
IC 3464
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шэндэрыў
Шэндэрыў (Ше́ндерів) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Браты Коэн
Джоэл Дэвід Коэн (Joel David Coen; нар. 29 лістапада 1954) і Ітан Джэсі Коэн (Ethan Jesse Coen; нар. 21 верасня 1957) — амерыканскія рэжысёры, прадзюсары і сцэнарысты кіно. Яны з'яўляюцца роднымі братамі і сумесна працуюць на ўсіх этапах працэсу кінавытворчасці (фармальна ў цітрах гэта не паказваецца, часам выкарыстоўваецца агульны псеўданім мантажор Радэрык Джэйнс, Roderick Jaynes).
Уладальнікі 4 прэмій «Оскар» (у 1996 і тройчы ў 2007 гадах), дзвюх прэмій BAFTA (1996 і 2007 гады), Залатой пальмавай галінкі Канскага кінафестывалю (1991 год) і яшчэ больш як 70 узнагарод асноўных кінематаграфічных конкурсаў і фестываляў.
Чэрэмошнэ (Тыўрыўскі раён)
Чэрэмошнэ (Черемо́шне) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Пералом пад’язычнай косткі
Пералом пад'язычнай косткі - вельмі рэдкі від  з пашкоджаннем пад'язычнай косткі.
Усе траўмы, у якія ўцягнутая пад'язычнай костка, вельмі небяспечныя для здароўя і нават жыцця чалавека. Некаторыя пераломы пад'язычнай косткі прыводзяць да ацёку мяккіх тканак гартані, галасавых звязкаў, часам да аспірацыі крывёю і заканчваюцца смерцю ад асфіксіі.
Прычыны
Пералом пад'язычнай косткі звычайна звязаны са  і рэдка адбываецца ў ізаляцыі. Такі пералом можа быць звязаны таксама з транспартнай траўмай і пашкоджаннямі тупымі аб'ектамі з абмежаванай кантактавальнай паверхняй.
Эпідэміялогія
Пераломы пад'язычнай косткі складаюць 0.002% ад усіх пераломаў; яны вельмі рэдкія, паколькі пад'язычная костка добра абаронена сваім месцазнаходжаннем у шыі  і рухомасцю. 91.3% такіх пераломаў адбываюцца ў мужчын.
Amor fati
Amor fati — лацінская фраза, якую прыкладна можна перакласці як «любоў да лёсу» або «любоў да свайго лёсу».
Характырызуе светапогляд чалавека пры якім ўсё, што адбываецца ў яго лёсе, уключаючы пакуты і страты, разумеецца, як балага. Гэта значыць чалавек адчувае, што ўсё што адбываецца — гэта спосаб, якім лёс дасягае сваёй канчатковай мэты, таму ўсё варта разглядаць з пазітыўнага погляду. Больш таго, amor fati характарызуе прыняцце падзей, якія адбываюцца ў жыцці чалавека.
Фраза неаднаразова выкарыстоўваецца ў творах Ніцшэ і ўяўляе агульны погляд на жыццё, які ён уяўляе ў раздзеле 276 «Вясёлай навукі».
Астрожскі раён
Астрожскі раён (Острозький район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Астрог (Острог).
Утвораны ў 1940 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 28775 чалавек, плошча — 693 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 21 сельскага савета.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны пасёлкаў сельскага тыпу і 55 вёсак.
Кангрэс рускіх суполак
Кангрэс рускіх суполак (Конгресс русских общин), палітычнае аб’яднанне ў Расіі рускай нацыянальнай арыентацыі.
Палітычная партыя «Кангрэс рускіх суполак» была заснаваная ў 1992 годзе Дзмітрыем Рагозіным. На ўстаноўчым з’ездзе прыярытэтнай задачай партыі была ўсталявана абарона рускіх грамадзян у СНД. КРС прымаў удзел у выбарах у Дзяржаўную Думу ў 1995 годзе, але набраўшы 4,31 % галасоў не пераадолеў пяціпрацэнтны бар’ер і не прайшоў у Думу. Вядомымі лідарамі партыі былі Аляксандр Лебедзь, Юрый Скокаў і Сяргей Глаз’еў. Прымала ўдзел у выбарах у Дзярждуму ў 1995 і 1999 гадах. Пасля стварэння блока «Радзіма», Кангрэс спыніў сваю працу і быў адноўлены ў снежні 2006 года як грамадскі рух.