cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ручайскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Шаркаўшчынскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Каўшэлеўскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Мёрскага раёна. З 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Шаркаўшчынскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 27 населеных пунктаў. 8 красавіка 2004 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Більдзюгскага (12 населеных пунктаў: Бардзенцы, Барсучына, Забор’е, Запруддзе, Кадрышкі, Каты, Каўшэлева, Малінова, Пілаты, Праўдзінская, Рэчкі, Сынадворцы) і Германавіцкага (11 населеных пунктаў: Азета, Грыгараўшчына, Гуркі, Зачысцікі, Мікалаёва, Папкі, Радзькі, Ручай, Саварына, Шкялі, Якубова) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 23 населеныя пункты.
Аляксей Шудзейка
Аляксей Шудзейка (,  —, Уолінгтан, , ЗША) — беларускі грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Скончыў Варшаўскі ўніверсітэт.
У 1939 годзе мабілізаваны ў польскае войска, трапіў у нямецкі палон. Пасля вызвалення заняў пасаду старшыні Беларускага прадстаўніцтва ў Торуні. Пераехаў у Берлін, з верасня 1941 года працаваў дыктарам беларускага аддзела ў службе прапаганды «Вінета». У 1944 годзе актыўна садзейнічаў Беларускай цэнтральнай радзе.
У 1949 годзе эміграваў у ЗША, сакратар Беларускай Кангрэсавай Рады Амерыкі.
Андрэй Міхайлавіч Курбскі
Андрэй Міхайлавіч Курбскі (~1528 — 1583) — рускі арыстакрат, военачальнік, пісьменнік, публіцыст і перакладчык.
Біяграфія
Паходзіў роду яраслаўскіх князёў — галіны Рурыкавічаў. Пра пачатак жыцця не захавалася пэўных звестак, аднак вядома, што ўжо ў 1549 г. ён быў стольнікам і ў званні есаула ўдзельнічаў у Казанскім паходзе. З гэтага часу ён на ваеннай і дзяржаўнай службе. А. Курбскі ўдзельнічаў у правядзенні палітыкі «Выбранай рады» — ураду ліберальных дзяржаўных рэформ, якія праводзіліся ў пачатковы перыяд уладарства Івана IV. Удзельнічаў у заваёве Казані (1552), дзе вызначыўся. У 1556 г., ва ўзросце 28 гадоў, атрымаў чын баярына. Да пачатку Лівонскай вайны, у студзені 1558 г., А. Курбскі камандаваў старажавым палком, а ў красавіку 1563 г. быў прызначаны ваяводай у Дэрпт. Праз год, у красавіку 1564 г., уцёк з Дэрпта ў ВКЛ.
Прычынай уцёкаў магчыма была парамена да яго Івана IV і неспакой за свой лёс з-за распачатых царом ганенняў, прызначэнне ў Дэрпт А. Курбскі, мабыць, палічыў за царскую няміласць — раней туды быў сасланы апальны А. Ф. Адашаў. У ВКЛ А. Курбскі атрымаў багатыя зямельныя наданні, у т.л. Ковель на Валыні, якая да 1569 г. у Княстве, а затым перайшла да Кароны.
Верагодна, у маладосці А. Курбскі атрымаў добрую для свайго часу адукацыю, быў звязаны з маскоўскімі кніжнікамі. Дзядзька А. Курбскага па кудзелі, Васіль Тучкоў — адзін з найадукаванейшых людзей свайго часу, літаратурная дзейнасць якога была ўхваленая Максімам Грэкам. М. Грэк аказаў вырашальны ўплыў і на А. Курбскага, які шматкроць і з вялікай павагай згадваў яго ў сваіх сачыненнях, назаваючы настаўнікам. Адзіная засведчаная сустрэча А. Курбскага з М. Грэкам адбылася вясною 1553 г., у Троіца-Сергіевым манастыры, калі князь суправаджаў цара з сям’ёй на багамолле ў Кірыла-Белазерскі манастыр. Сярод найбольш аўтарытэтных для А. Курбскага людзей быў і яго духоўны айцец Феадарыт Кольскі. Да маскоўскага перыяду літаратурнай дзейнасці А. Курбскага належыць яго пасланне старцу Пскова-Пячэрскага манастыра Васіяну Мурамцаву, а таксама невялікае палемічнае антыпратэстанцкае сачыненне «Ответ о правой вере Ивану многоученному». Паводле меркавання некаторых даследчыкаў, А. Курбскі — аўтар двух Жыцій Аўгусціна Гіпонскага.
Літоўскі перыяд жыцця А. Курбскага прадстаўлены больш значнай колькасцю сачыненняў, з якіх найбольш вядомая яго перапіска з Іванам IV, што ўключае ў сябе тры пасланні цару. У ёй А. Курбскі падвяргае крытыцы цара, які адвярнуўся ад ідэалаў часоў «Выбранай рады», кінуў краіну ў жахі Апрыччыны, таксама А. Курбскі ў лістах апраўдвае свае ўцёкі. Тая ж тэма гучыць і ў найбольш значным творы А. Курбскага — «Истории о великом князе московском». Існуе меркаванне, што «История…», напісаная да 1573 г., падчас безкаралеўя ў Рэчы Паспалітай, мела сваёй мэтай дыскрэдытаваць Івана IV, як прэтэндэнта на сталец, у вачах праваслаўнага насельніцтва ВКЛ. Яркі помнік публіцыстыкі, «История…» таксама з’яўляецца сачыненнем этапным у рускай гістарыяграфіі. «История…» у шэрагу тых гістарычных твораў 16 ст., дзе замест пагадовага падзелу апавядання, як напр. у летапісах, ужыты тэматычны падзел. З гэтага боку «История…» А. Курбскага з’яўляецца болей наватарскім творам, чым інш. сачыненні гэтага тыпу 16 ст. (напр. Летописец начала царства, Казанская история) — А. Курбскі не толькі прысвяціў сваё сачыненне адной тэме і не толькі напісаў гісторыю ўладарства Івана IV, але і паспрабаваў тлумачыць прычыны ператварэння Івана з «прежде доброго и нарочитого государя» ў крывавага, паводле А. Курбскага, тырана.
У ВКЛ вакол А. Курбскага стварыўся адзін з гурткоў праваслаўнай інтэлігенцыі неабыякавай да лёсу праваслаўнай культуры ва ўмовах моцнага ўплыву заходняй культуры і каталіцтва, калі праваслаўнае духоўнае саслоўе не спраўлялася з роляй духоўнага лідара. А. Курбскі быў у перапісцы з многімі дзеячамі, у т.л. з інш. праваслаўных гурткоў, сярод яго карэспандэнтаў — магнат і сенатар, кн. К. К. Астрожскі, кашталян троцкі А. Валовіч, кнг. Чартарыйская, уладальнік віленскай друкарні К. Мамоніч, валынскія шляхцічы Кадыян Чапліч, Фёдар Бокей Печыхвастоўскі, пан Дрэвінскі, мяшчанін львоўскі Сямён Сядлар і інш., з прадстаўнікамі гуртка Юрыя Слуцкага — таксама ўцекачом з Масквы старцам Арцеміям — прадстаўніком рацыяналізму ў праваслаўі, перакладчыкам Маркам. Перапіска А. Курбскага гэтага перыяду мае яркі палемічны характар, уяўляе сабой апалогію праваслаўю часоў Стаглавага сабора. Асноўны пафас пасланняў накіраваны супраць разнастайных ідэалагічных плыняў пратэстанцкага кірунку, якія атрымалі шырокі распаўсюджанне у 2-й пал. 16 ст., паводле А. Курбскага — ерасяў. Антыкаталіцкая тэма гучыць значна слабей, а каталіцызм разглядаецца ім як скажоная, але ўсёжткі праўдзівая вера. Пра гэта ён кажа і ў сваім невялікім кампілятыўным сачыненні — «Истории о осьмом соборе».
Джордж Берклі
Джордж Бе́рклі (George Berkeley;, Томастаўн, графства Кілкені,  — , Томастаўн, графства Кілкені, ) — англійскі тэолаг і філосаф.
Андрэй Міхайлавіч Курбскі
Біяграфія
У сваім маёнтку Міланавічы А. Курбскі арганізаваў скрыпторый, дзе перапісваліся рукапісы і пісаліся розныя сачыненні. Ёсць падставы меркаваць, што там была складзеная Тлумачальная Псалтыр антыіўдзейскай і антысацыніянскай скіраванасці. Палемічныя мэты вызначылі і характар перакладніцкай дзейнасці А. Курбскага. Ён слушна лічыў, што якасць перакладаў сачыненняў святых айцоў царквы, якія былі ў распараджэнні праваслаўных была далёкай ад дасканаласці — гэтыя сачыненні былі ў вельмі старых, няпоўных і недакладных перакладах, ці істотна сапсаваныя пры неаднаразовым перапісванні. Невядома, як вялікі быў непасрэдны ўдзел А. Курбскага ў перакладніцкай працы: ён сам пісаў, што вывучыў лаціну ўжо ў старэчым узросце і не можа прэтэндаваць на дасканалае яе веданне. Але, бясспрэчна, вялікая была яго дзейнасць па арганізацыі перакладніцкай справы. Для гэтага ён пасылаў вучыцца ў Кракаў, а затым у Італію ўцёкшага разам з ім з Масквы кн. Міхаіла Андрэевіча Абаленскага. Таксама супрацоўнічаў з «нейкім юнаком імем Амброжый», ад якога спасцігаў «знешнюю», т.б. свецкую філасофію. Тэма важнасці «знешніх» ведаў і свецкай адукаванасці гучыць у шматлікіх творах А. Курбскага, і найперш у яго прадмовах да перакладаў, што ў корані адрознівае яго гледжанні на адукацыю ад традыцыйных маскоўскіх ідэолагаў. Перакладніцкая праграма А. Курбскага, сфармуляваная ім таксама ў прадмовах і лістах, носіць на сабе сляды непасрэднага ўплыву ідэй Максіма Грэка. Пад уплывам гэтых ідэй А. Курбскі склаў зборнік пад назваю «Новы Маргарыт», які амаль цалкам складаецца з твораў Іаана Залатавуста, да гэтага невядомых у славянскім перакладзе ці, як меркаваў А. Курбскі, блага перакладзеных. Некаторыя пераклады з гэтага зборніку былі скарыстаныя пазней складальнікамі зборнікаў сачыненняў Іаана Залатавуста для папаўнення адсутных перакладаў. Кіруючыся тымі ж прынцыпамі, А. Курбскі звярнуўся да філасофскага твору Іаана Дамаскіна «Крыніца ведаў», які да гэтага быў у няпоўным перакладзе 10 ст. Іаана экзарха Балгарскага пад назвай «Нябёсы». У рукапіснай традыцыі гэта сачыненне звычайна суправаджаецца іншымі, драбнейшымі сачыненнямі гэтага ж аўтара. Але атрыбуцыя гэтых перакладаў А. Курбскаму некалькі праблематычная. Цёмнае і пытанне пра дачыненне яго да перакладу і складання зборніка сачыненняў Сімяона Метафраста, які захаваўся ў адзіным спісе і з’яўляецца адзінай у рускай літаратуры спробаю перакладу гэтага аўтара. Ёсць сведчанне таго, што А. Курбскі займаўся перакладамі з Васіля Вялікага і Рыгора Багаслова, але спісы гэтых перакладаў невядомыя. А. Курбскаму таксама прыпісваецца пераклад невялікіх урыўкаў з сачыненняў Епіфанія Кіпрскага і Яўсевія Кесарыйскага.
Джордж Берклі
Біяграфія
Атрымаў адукацыю ў Дублінскім універсітэце. З 1724 г. епіскап англіканскай царквы ў Клойне (Ірландыя). Паводле яго вучэння, усе прадметы аб'ектыўнай рэчаіснасці існуюць толькі таму, што ўспрымаюцца суб'ектам; наогул няма нічога, што рэальна існуе, апроч субстанцыі духу, душы і «майго Я». Выступаў з крытыкай атэізму і асноўнага паняцця матэрыялізму — матэрыі як прадметнай асновы (субстанцыі) цел і іх якасцей, а таксама вучэння Джона Лока і І. Ньютана аб матэрыі і прасторы. Зыходзячы з канцэпцыі суб'ектыўнага ідэалізму, Берклі сцвярджаў, што нават калі б усе суб'екты ўспрымання зніклі, рэч працягвала б існаваць як сума «ідэй» у розуме Бога — таго суб'екта, які не можа знікнуць, а таму не можа знікнуць і створаны ім свет зорак, планет і Зямлі з усім, што існуе на ёй. Асноўныя яго працы: «Трактат пра пачаткі чалавечых ведаў» (Treatise Concerning the Principles of Human Knowledge, 1710), «Тры размовы паміж Гіласам і Філонусам» (Three Dialogues between Hylas and Philonous, 1713), «Алсіфрон, ці Дробны філосаф» (Alciphron, or The Minute Philosopher, Том 1-2, 1732) і іншыя.
Андрэй Міхайлавіч Курбскі
Біяграфія
Таксама А. Курбскі пераклаў трактат «Пра сіллагізм», напісаны яго ідэалагічным супернікам — пратэстанцкім пісьменнікам І. Спангенбергам. Пераклад гэтага сачынення яшчэ ў большай меры сведчыць пра адкрытасць А. Курбскага чужой для афіцыйнай праваслаўнай культуры свецкай адукацыі. Гэты пераклад ён адрасаваў тым, хто палемізаваў з пратэстантамі, бо лічыў, што такую палеміку можна весці толькі ўзброіўшыся неабходнай падрыхтоўкай, вывучыўшы законы логікі і рыторыкі. Пра значэнне якое А. Курбскі надаваў свецкай адукацыі, сведчыць і факт, што ў свае 3-е пасланне цару ён уключыў два ўрыўкі з «Парадоксаў» Цыцэрона — магчыма, ва ўласным перакладзе. Выкарыстанне твораў антычных аўтараў было характэрнае для гуманістычнай эстэтыкі, з прынцыпамі якой А. Курбскі пазнаёміўся далучыўшыся да заходняй адукаванасці. Спалучэнне гэтае адукаванасці і своеасаблівасць таленту А. Курбскага абумовіла яго адмысловае месца ў гісторыі рускай літаратуры.
Падчас аднаго з паходаў Лівонскай вайны ў 1581 г. А. Курбскі па дарозе захварэў, вярнуўся ў свой маёнтак Мілянавічы пад Ковелем, дзе праз 2 гады і памёр.
У Вялікім Княстве Літоўскім і Рэчы Паспалітай князя Андрэя Курбскага, як і яго нашчадкаў, часта памылкова запісвалі як Крупскага  , блытаючы з іншым родам. Нашчадкі перайшлі ў каталіцтва, жылі у т.л. на тэрыторыі сучасных Беларусі і Літвы.
Вестра-Гёталанд
Лен Вестра-Гёталанд (Вестра-Ёталанд; Västra Götalands län) — лен, размешчаны на заходнім узбярэжжы Швецыі ўздоўж праліва Скагерак, у правінцыях Вестра-Гёталанд, Бохуслен і Дальсланд. Мяжуе з ленамі Вермланд, Ёнчэпінг, Эрэбру, Эстэргётланд і Халанд. Быў утвораны ў 1998 годзе шляхам аб'яднання ленаў Скарабарг, Эльвсбарг, Гётэбарг і Бохус. Цэнтральны горад — Гётэбарг — другі па велічыні горад Швецыі.
Айла Арлеанс
Айла Арлеанс (Ilo Orleans;,  — ) — юрыст і , аўтар вершаў для дзяцей.
Біяграфія
Айла Арлеанс нарадзіўся ў Лондане. Скончыў Калумбійскі каледж у 1916 годзе, вучыўся ў Калумбійскай Вышэйшай школе журналістыкі ў 1917 годзе, і юрыдычны факультэт Калумбійскага ўніверсітэта, у 1919 годзе, дзе ён быў рэдактарам агляду заканадаўства.
Арлеанс быў членам юрыдычнай фірмы Falk & Orleans. Ён быў таксама членам.
Арлеанс памёр 26 верасня 1962 года.
NGC 6662
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Падзяменне
Падзяме́нне (, Подземенье) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета. Знаходзіцца за 26 км на паўночны ўсход ад Кобрына, за 9 км ад чыгуначнай станцыі Гарадзец на лініі Брэст — Гомель, за 70 км ад Брэста. Каля аўтадарогі Кобрын — Іванава.
Гісторыя
Вядома з XVI стагоддзя як сяло Падзімнае ў Троцкім, затым Берасцейскім ваяводствах Вялікага Княства Літоўскага. У 1563 годзе Падзімная — сяло Грушаўскага войтаўства воласці Гарадзецкага двара Кобрынскай эканоміі, 15 валок зямлі, 15 гаспадарак. У 1597 годзе сяло Кобрынскай эканоміі; 8 валок сяла нададзена мяшчанам з Гарадца.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, у Кобрынскім павеце, з 1801 года ў Гродзенскай губерні. Уладанне Гарадзецкага касцёла.
У 1848 годзе Падзяменне — маёнтак, у склад якога ўваходзіў фальварак з жылымі і гаспадарчымі пабудовамі, сельскім хлебазапасным магазінам; і вёска, 72 гаспадаркі, 477 рэвізскіх душ, карчма. Землі сялян вёскі былі размешчаны цераспалосна з зямлёй фальварка. Вяскоўцы былі праваслаўнага веравызнання і належалі да прыхода Грушаўскай царквы (за 3 вярсты ад вёскі).
У 1886 годзе вёска ў Іласкай воласці, заезны двор.
У 1897 годзе 1222 дзесяціны зямлі. У 1897 годзе 143 двары, 779 жыхароў, хлебазапасны магазін. За 2 вярсты ад вёскі Дняпроўска-Бугскі канал.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Іласкай гміне Кобрынскага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў БССР, з 15 студзеня 1940 года ў Антопальскім раёне Брэсцкай вобласці, з 12 кастрычніка 1940 года ў Дзямідаўшчынскім, з 16 ліпеня 1954 года ў Грушаўскім, з 21 студзеня 1961 года ў Гарадзецкім сельсаветах.
У 1949 годзе 71 гаспадарка аб’ядналася ў калгас імя М. Ю. Лермантава (старшыня А. М. Нічык).
У 1999 годзе ў складзе калгаса-камбіната імя Дзяржынскага, з 2004 года — ААТ «Гарадзец-Агра» з цэнтрам у Гарадцы.
Даларна (лен)
Лен Даларна (Dalarnas län) — лен, размешчаны ў цэнтральнай Швецыі, у правінцыі Даларна.
Утвораны ў 1647 годзе, да 1 студзеня 1997 г называўся Лен Капарберг (шв. Kopparbergs län).
Цэнтральны горад - Фалун. Мяжуе з ленамі Емтланд, Еўлеборг, Вестманланд, Вермланд і Эрэбру.
Умурзак (Усходне-Казахстанская вобласць)
Умурзак — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Бель-Агачскай сельскай акругі. Код КАТА — 633835900.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 75 чалавек (35 мужчын і 40 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 21 чалавек (15 мужчын і 6 жанчын).
Бітва на рацэ Ірпень
Бітва на рацэ Ірпень — бітва, якая адбылася, паводле розных звестак, у пачатку 1320-х гадоў паміж войскамі Гедзіміна, вялікага князя літоўскага, і кіеўскага князя Станіслава з яго саюзнікамі: Алегам Пераяслаўскім, Раманам Бранскім і Ільвом Данілавічам Луцкім. На невялікай рацэ Ірпень, працягласцю ў 23 км на паўднёвы захад ад Кіева, Гедзімін разграміў Станіслава і яго саюзнікаў. Затым ён асадзіў і заваяваў Кіеў, пасля чаго адправіў Станіслава, апошняга нашчадка дынастыі Рурыкаў, у выгнанне спачатку ў Бранск, а затым у Разань. Фёдар, брат Гедзіміна, і Альгімонт, сын Міндоўга Гальшанскага, былі пасаджаны на сталец у Кіеве. Хроніка Быхаўца апісвае гэта так: У выніку гэтых падзей правіцелі Кіева і іншых земляў, якія раней складалі асноўную частку Кіеўскай Русі, былі вымушаны прыняць старшынства вялікіх князей літоўскіх. Тым не менш, згадка 1331 года паказвае, што Фёдар усё яшчэ выплочваў даніну манголам. Літоўцы атрымалі поўны кантроль над горадам толькі ў 1362 годзе пасля Бітвы на Сініх Водах супраць Залатой Арды.
Ход падзей
Выступіўшы з Брэста, войска ВКЛ на чале з Гедзімінам рушыла на кіеўскія землі. Захапіўшы крэпасць Оўруч, яно падышло да Жытоміра, які таксама быў узяты пасля непрацяглай асады. Пасля гэтага літоўскае войска рушыла на Кіеў. Яму насустрач выступіла рускае войска на чале са Станіславам і саюзнымі яму князямі. Абодва войска сышліся на полі каля ракі Ірпень, але ліцвіны хутка прымусілі рускае войска кінуцца наўцёкі і «гнали, б'ючи, сікучи і беручи в полон». Загінулі князі Леў і Алег.
Пасля перамогі ліцвіны рушылі на Кіеў, які вымушаны быў здацца на правах васалітэту. Войскам ВКЛ былі таксама захоплены Пераяслаўль, Пуціўль, Вышгарад, Канеў і Белгарад. Тое, як лёгка былі ўзяты тыя гарады, вызначае значнасць бітвы на рацэ Ірпень. Вялікі князь Станіслаў Кіеўскі ўцёк у Разанскае княства. Намеснікам у Кіеве был прызначаны Міндоўг Гальшанскі.
Вынікі
Гэтая бітва ўсталявала ўладу ВКЛ на некалькі стагоддзяў над сучаснымі ўкраінскімі землямі — Галіччынай, Падоллем, Валынню, Брацлаўшчынай і Кіеўшчынай.
Сконэ (лен)
Лен Сконэ (Skåne län) — лен, размешчаны на паўднёвым узбярэжжы Швецыі ў правінцыі Сконэ. Мяжуе з ленамі Крунуберг, Халанд і Блекінге. Цэнтральны горад — Мальмё. Кіраўніцтва лена знаходзіцца ў Мальмё і Крысціянстадзе, які да 1997 года з'яўляўся цэнтрам асобнага лена. Ландсгёўдынгам з 2012 года з'яўляецца Маргарэта Польсан.
Геаграфія
Межы лена амаль цалкам супадаюць з межамі гістарычнай правінцыі Сконэ, за выключэннем прыходу Эстра Каруп, які належыць да гістарычнага Халанда. Лен Сконэ падзяляецца на 33 камуны. Населніцтва складае 1,28 млн. чал. — прыкладна 13% ад усяго насельніцтва Швецыі, гэта больш за насельніцтва ўсяго Норланда.
Лен злучаецца з астатняй Еўропай праз Эрэсунскі мост паміж Мальмё і Капенгагенам.
Найбуйнейшыя гарады
Найбуйнейшымі гарадамі Сконэ з'яўляюцца: Мальмё (280 415 чал.), Хельсінгбарг (97 122 чал.), Лунд (82 800 чал.), Крысціянстад (35 711 чал.), Ландскруна (30 499 чал.).
Варшаўская школа кіравання
Варшаўская школа кіравання — польская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Варшаве.
Агульная характарыстыка
Поўная афіцыйная назва ўстановы — «Варшаўская школа кіравання — вышэйшая школа ў Варшаве». Фундатар — Галоўнае праўленне Навуковага таварыства арганізацыі і кіравання ў Варшаве. Мае права праводзіць адукацыйную дзейнаць у сферы вышэйшай адукацыі на ўзроўні бакалаўра і магістра, а таксама ў галіне паслядыпломнай адукацыі ў стацыянарнай (дзённай) і нестацыянарнай (завочнай) формах навучання. Ва ўстанове працуюць навукова-педагагічныя працаўнікі ў колькасці 65 выкладчыкаў.
У адпаведнасці з адным з самых аўтарытэтных у Польшчы рэйтынгам недзяржаўных ВНУ Варшаўская школа кіравання сістэматычна займае лідзіруючыя месцы сярод усіх недзяржаўных ВНУ ў Польшчы (усяго каля 330 ВНУ) у катэгорыі «Насычанасць кадраў людзьмі вышэйшай кваліфікацыі». У 2016 годзе гэта было 6 месца, у 2017 годзе — 7 месца, у 2019 годзе — 5 месца сярод прыватных навучальных устаноў Варшавы.
Забайкальскі край
Забайкальскі край — адзін з суб’ектаў Расійскай Федэрацыі, размешчаны ў Забайкаллі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Чыта. Утворана 1 сакавіка 2008 года шляхам зліцця Агінскай Бурацкай аўтаномнай акругі і Чыцінскай вобласці.
Нацыянальны склад: рускія — 89,9 %, бураты — 6,8 %, украінцы — 0,6 %, беларусы — 0,2 %. Край падзяляецца на 31 раён. Найбуйнейшыя гарады: Чыта, Краснакаменск, Борзя, Пятроўск-Забайкальскі.
Рудзец Малы
Рудзе́ц Малы́ (, Рудец Малый) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
Да 21 студзеня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Гарадзецкага сельсавета, да 1964 года — у склад Аніскавіцкага сельсавета.
Ганна Восіпаўна Карабанька
Ганна Восіпаўна Карабанька, або Карабоўская (1766 — люты 1829) — арыстакратка. Маці фельдмаршала Івана Фёдаравіча Паскевіча.
Біяграфія
Ганна выйшла замуж за Фёдара Паскевіча, сына надворнага саветніка Рыгора Іванавіча Паскевіча, багатага палтаўскага памешчыка. Праз год, 8 мая 1782 г., у сям’і нарадзіўся першынец Іван, пасля нарадзіліся Іосіф (1784), (1785),  (1790) і Фёдар (1792). Чацвёра з іх звязалі свой лёс з ваеннай кар’ерай: Іосіф і Канстанцін даслужыліся да звання палкоўніка, Фёдар — да генерал-маёра, Іван — да вышэйшага ваеннага чыну генерал-фельдмаршала. Пяты сын Сцяпан пайшоў у грамадзянскую службу, стаўшы пасля сапраўдным стацкім саветнікам, тамбоўскім і курскім губернатарам.
Яна сышла з жыцця ў лютым 1829 года і была пахавана на радзіме, у сяле Шчэгліца Магілёўскага павета.
У сярэдзіне 1860-х гг. Фёдар Іванавіч Паскевіч задумаў узвядзенне ў Гомелі сямейнага склепа, куды запланаваў перавезці з Польшчы рэшткі бацькоў Івана Фёдаравіча і Лізаветы Аляксееўны, а з сяла Шчэгліца Магілёўскага павета — Ганны Восіпаўны і Фёдара Рыгоравіча. года адбылося перапахаванне.
Партрэт
У фондах музея Гомельскага палацава-паркавага ансамбля захоўваецца мініяцюрны партрэт Ганны Восіпаўны Паскевіч, выкананы ў тэхніцы акварэлі на косці. На ім намалявана яшчэ маладая жанчына са спакойным позіркам і злёгку ўлоўнай усмешкай на вуснах. Яе адзенне паказвае на статус замужняй жанчыны дваранскага саслоўя, якая далёкая ад паказной раскошы, салонных інтрыг і забащ. Яе доля — ціхае сямейнае жыццё, хатнія клопаты і выхаванне дзяцей.
Ісак Ізраілевіч Бродскі
Ісак Ізраілевіч Бродскі (Исаа́к Изра́илевич Бро́дский,  —, Ленінград) — савецкі жывапісец і графік, заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1932).
Да Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года і ў 1920-я гады Бродскі удзельнічаў у выставах у Акадэміі мастацтваў, быў экспанентам «Таварыства паўднёварускіх мастакоў», «Таварыства перасоўных мастацкіх выстаў», «Таварыства ім. А. І. Куінджы», «Абшчыны мастакоў». Памёр Бродскі 14 жніўня 1939 года ў Ленінградзе. Пахаваны на Літаратарскіх мастках.
Ask.fm
Ask.fm — гэта сістэма пытанняў і адказаў, запушчаная ў чэрвені 2010 года. Сайт створаны ў Латвіі як канкурэнт Formspring. Пасля рэгістрацыі карыстальнік запаўняе сваю анкету і можа пачаць, як ад свайго імя так і ананімна, задаваць і адказваць на пытанні іншых карыстальнікаў. Ask.fm мае інтэграцыю з іншымі сацыяльнымі сеткамі, такімі як Facebook, Twitter, У Кантакце і Tumblr, якія гэтак жа паўплывалі на шырокае распаўсюджванне гэтай сеткі.
Гісторыя
Сетка заснавана ў Латвіі ў 2010 годзе ў якасці канкурэнта Formspring. З тых часоў сэрвіс абагнаў канкурэнта і з’яўляецца вельмі папулярнай сеткай ў краінах СНД. Займаючы ▲ 148 месца ў свеце па версіі Alexa Internet. На красавік 2013 року колькасць зарэгістраваных карыстальнікаў дасягнула 50 млн.
Самагубства
У 2012 годзе двое ірландскіх падлеткаў скончылі жыццё самагубствам пасля таго, як над імі ананімна здзекаваліся іншыя карыстальнікі. Неўзабаве пасля гэтай падзеі абодва бацькі кажуць, што гібель дзяцей звязана з парталам ask.fm. Ірландскія СМІ былі абураныя тым, што зарэгістраваным карыстальнікам ask.fm можна пакінуць запісы ананімна. Ірландская паліцыя пачала расследаванне справы, але Ask.fm не давала звестак аб дадзеных карыстальнікаў, якія пакідалі запісы ананімна.
Кашталяны віцебскія
Пасада віцебскага кашталяна з’явілася ў 1566 годзе.
Гарадское паселішча (Расія)
Гарадское паселішча — тып муніцыпальнага ўтварэння ў Расіі, які ўяўляе сабой горад ці пасёлак, у якім мясцовае самакіраванне ажыццяўляецца насельніцтвам непасрэдна і (ці) праз выбарныя і іншыя органы мясцовага самакіравання. Гарадскія паселішча, якія не з’яўляюцца гарадскімі акругамі ўваходзяць у склад муніцыпальных раёнаў.
Буйнавіцкі вал
Буйнавіцкі вал — тэктанічная структура ў Лельчыцкім і Мазырскім раёнах Гомельскай вобласці, у межах Ельскага грабена і Нараўлянскага горста Прыпяцкага прагіну.
Выдзяляецца па паверхні саляноснай тоўшчы. Аб’ядноўвае Дуброўскае падняцце, Велікапольскую і Лельчыцкую саляныя падушкі, Буйнавіцкі і Махнавіцкі саляныя крыптадыяпіры. Арыентаваны ў субшыротным напрамку, даўжыня 60 км, шырыня 4—10 км. Паверхня саляноснай тоўшчы ў скляпеннях падняццяў на глыбіні 500—800 м, перавышэнне над сумежнымі сінкліналямі 100—1000 м.
Буйнавіцкі вал сфарміраваўся ў выніку блокавых пасоўванняў па разломах і праяўлення саляной тэктонікі ў галітавай тоўшчы ў асноўным у верхнедэвонскі і каменнавугальны час. Скляпенне Буйнавіцкай саляной антыкліналі ссунута на 2—3 км на поўдзень ад паднятай часткі падсалявога блока, з якім яна звязана.
Сант’Анна-д’Альфаеда
Сант'Анна-д'Альфаеда (Sant'Anna d'Alfaedo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верона.
Насельніцтва складае 2600 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 60 чал./км². Займае плошчу 44 км². Паштовы індэкс — 37020. Тэлефонны код — 045.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Anna.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Пётр Бурэц
Пётр Бурэц (прыблізна 1860, вёска Асінаўка, Дзісенскі павет, Глыбоцкі раён — прыблізна 1940, Асінаўка) — дудар.
Дудар з Глыбоччыны інфармацыю пра якога выявіў музыкант і даследчык Зміцер Сасноўскі, падчас эспедыцыі 2007 года. Інфарматарамі сталі жыхары вёскі Асінаўка — Мікола Караткевіч (1932 г.н. — каля 2011), вучань Пятра Бурца, жонка Міколы Караткевіча — Эмілія Караткевіч 1924 г.н. і Васіль Радзюш (цымбаліст-віртуоз з вёскі Івесь Глыбоцкага раёна 1928 г.н.).
Па словах інфарматараў Пётар Бурэц быў культурнай знакамітасцю ўсёй ваколіцы. Заўсёды меў пры сабе вялікі запас чаратовых пішчыкаў. Граў на дудзе з вялікім мехам. Падчас грання спяваў прыпеўкі. Меў прыгожы голас. Слухаць дудара прыходзілі цэлымі вёскамі. Пётр Бурэц ладзіў канцэрты каля сваёй хаты. Паслухаць дудара прыходзілі, між іншым, польскія жаўнеры з пагранічнай заставы (стражніцы). Польская стражніца была ў Асінаўцы — KOP «Osinówka» і існавала з 1925 да 1939 года.
Успаміны пра Пятра Бурца былі запісаныя падчас экспедыцый 2007 і 2011 гадоў. У першай экспедыцыі ўдзельнічалі Зміцер Сасноўскі, Андрэй Апановіч і Алег Белавусаў. Па словах даследчыкаў Міколу Караткевіча можна лічыць апошнім вясковым дударом.
Адным са сваякоў дудара быў Аркадзь Бурэц, цымбаліст з Івесі (хутчэй за ўсё пляменнік дудара). Аркадзь Бурэц іграў у капэлі народных музыкаў з Івесі, у якой граў на змену з цымбалістам Васілём Радзюшам, паміж 1960-мі і 1980-мі гадамі.
У газеце «Dziennik Urzędowy» (Віленскі аддзел) у выданні 1925 года, у раздзеле пра згубленыя пашпарты і іншыя дакументы ёсць нататка: «Пётр Бурэц — в. Асінаўка, гм. Празарокі. Згубіў пропуск жоўтага колеру выдадзены 9-V 1922 г. Дзісенскім старастам.» Пропуск жоўтага колеру быў звязаны з перасоўваннем у памежнай зоне. Жоўты пропуск быў пастаянны; белы — часовы, зялёны — для гаспадарчых мэтаў.
Вядомае месца пахавання Пятра Бурца. Гэта мясцовыя могілкі ў вёсцы Асінаўка. Дудар пахаваны ў адной магіле з жонкай Паўлінай. Гады нараджэння і смерці не ўказаныя.
Дудару быў прысвечаны адзін з фэстаў «Дударскі рэй» (2019 год).
NGC 6663
NGC 6663 (іншыя абазначэнні — UGC 11276, MCG 7-38-11, ZWG 228.14, IRAS18319+4000, PGC 62032) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Карльстадскі ўніверсітэт
Карльстадскі ўніверсітэт (Karlstads universitet) — шведская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Карльстад.
Структура
1 студзеня 2013 года была праведзена рэарганізацыя ўніверсітэта, які цяпер мае два факультэты: факультэт гуманітарных і сацыяльных навук і факультэт аховы здароўя, навукі і тэхналогій.
Факультэт гуманітарных і сацыяльных навук налічвае сем дэпартаментаў:
Факультэт аховы здароўя, навукі і тэхнікі налічвае пяць дэпартаментаў:
Арэска-Глускі вал
Арэска-Глускі вал — тэктанічная структура ў Любанскім, Старадарожскім і Глускім раёнах Беларусі, у межах прыўзнятай прыразломнай часткі Рэчыцка-Шацілкаўскай ступені Прыпяцкага прагіну.
Выдзяляецца па паверхні саляноснай тоўшчы. Аб’ядноўвае Паўночна-Арэскі структурны нос, Драздоўскую, Усходне-Драздоўскую і Глускую брахіантыкліналі. Арыентаваны на паўночны захад, даўжыня 60 км, шырыня 5-7 км. Паверхня саляноснай тоўшчы ў скляпеннях падняццяў на глыбіні 300—400 м, перавышэнне над сумежнымі сінкліналямі 100—200 м.
Усе падняцці вала адлюстарваныя, прыразломныя, не ўскладняюцца саляным тэктагенезам. Арэска-Глускі вал фарміраваўся ў выніку блокавых пасоўванняў у працэсе намнажэння салявых адкладаў. Скляпенні ссунуты на 2-3 км на поўнач ад падняццяў прыразломнай зоны Рэчыцка-Шацілкаўскай ступені.
Казялужскі сельсавет
Казялу́жскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Казялужжа.
Дудзіцкі сельсавет (Чачэрскі раён)
Ду́дзіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чачэрскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Дудзічы.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чачэрскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Халоцкага сельсавета.
Казялужскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Небытаўскага сельсавета.
30 чэрвеня 1966 года цэнтр Небытаўскага сельсавета Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці перанесены ў вёску Казялужжа, сельсавет перайменаваны ў Казялужскі сельсавет. 1 снежня 2009 года сельсавет скасаваны рашэннем Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў, населеныя пункты Загалле, Загальская Слабада, Казялужжа, Клівы, Небытаў, Паташня перададзеныя ў склад Дварышчанскага сельсавета, а Куравое — у склад Велікаборскага сельсавета.
Дзмітрый Данілавіч Брэжнеў
Дзмітрый Данілавіч Брэжнеў (Дмитрий Данилович Брежнев;  — ) — савецкі вучоны ў галіне раслінаводства, генетыкі і селекцыі раслін, акадэмік УАСГНІЛ (1956), доктар сельскагаспадарчых навук (1953), прафесар (1954). Заслужаны дзеяч навукі РСФСР. Герой Сацыялістычнай Працы (1975).
Казялужскі сельсавет
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1066 чалавек, з іх 92,4 % — беларусы, 4,9 % — рускія, 0,9 % — украінцы.
Дзмітрый Данілавіч Брэжнеў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Пісклава Курскай губерні (зараз у Курскай вобласці Расіі). У 1933 годзе скончыў Варонежскі сельскагаспадарчы інстытут. Працаваў на Ахтубінскай занальнай доследнай станцыі, у 1934—1936 гг. дырэктарам Грыбаўскай селекцыйна-доследнай станцыі. У 1936 годзе, па запрашэнню М. І. Вавілава, паступіў у аспірантуру Усесаюзнага інстытута раслінаводства УАСГНІЛ (УІР) у Ленінградзе, якую скончыў у 1939 годзе. У 1939—1940 гг. праходзіў службу ў РСЧА. Адначасова ў 1937—1941 гг. займаў пасаду загадчыка Аддзела гароднінных культур УІР. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з 1941 года. У 1944—1945 гг. лектар палітааддзела 7-й арміі. Пазней маёр Брэжнеў на пасадзе намесніка начальніка курсаў малодшых лейтэнантаў. У 1946—1950 гг. Д. Д. Брэжнеў зноў на пасадзе загадчыка Аддзела гароднінных культур УІР. З 1950 г. на дзяржаўнай і партыйнай рабоце — намеснік старшыні Ленінградскага аблвыканкама, сакратар Ленінградскага абкама ВКП(б). У 1952—1954 гг. зноў загадчык Аддзела гароднінных культур УІР, у 1954—1956 гг. другі сакратар Ленінградскага абкама КПСС. У 1956—1961 і 1968—1973 гг. Д. Д. Брэжнеў першы віцэ-прэзідэнт УАСГНІЛ, у 1956—1961 гг. і з 1970 г. галоўны рэактар часопіса «Вестник сельскохозяйственной науки». З 1966 года на пасадзе дырэктара Усесаюзнага інстытута раслінаводства імя М. І. Вавілава. Дэпутат Вярхоўнага Савета РСФСР 4-га склікання.
Памёр Д. Д. Брэжнеў 4 красавіка 1982 г. Пахаваны ў Маскве на Кунцаўскіх могілках.
Казялужскі сельсавет
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 7 населеных пунктаў.
Дзмітрый Данілавіч Брэжнеў
Навуковая дзейнасць
Д. Д. Брэжневу належаць працы па даследаванню агароднінных культур, у т.л. таматаў. Пад яго кіраўніцтвам распрацавана сістэма насенняводства цяплічных сартоў агароднінных культур. Пад кіраўніцтвам Д. Д. Брэжнева створаны новыя лабараторыі ў Інстытуце раслінаводства, Нацыянальнае сховішча насення. Аўтар больш за 450 навуковых прац, у т.л. каля 20 кніг і брашур. Д. Д. Брэжневу належаць 12 патэнтаў на сарты і гібрыды таматаў.
Druva
Druva — другі альбом беларускага гурта Osimira, які адрозніваецца ад першага больш архаічным гучаннем і мелодыкай.
Праца над дыскам доўжылася 4 гады. У запісы бралі ўдзел музыкі з розных рэгіёнаў Беларусі. Некаторая частка музычнага матэрыялу знойдзена і запісана ў экспедыцыях па беларускіх вёсках.
28 лютага 2008 года, у канцэртнай зале «Мінск», на цырымоніі ўзнагароджання прэміі "Рок-каранацыя'2007" альбом названы лепшым дыскам у намінацыі "Традыцыi i сучаснасць".
Павел I (імператар расійскі)
Павел I Пятровіч ( — ) — імператар Расіі (1796—1801) з дынастыі Раманавых, сын Пятра III Фёдаравіча і Кацярыны II Аляксееўны.
Раннія гады
Павел нарадзіўся ў драўляным (выфарбаваным пад мармур) Летнім палацы Лізаветы Пятроўны, выбудаваным Барталамеа Растрэлі на Фантанцы ў 1754 годзе. Пасля гэты палац быў знесены, а на яго месцы пабудаваны Міхайлаўскі замак, у якім Павел быў забіты.
Павел Пятровіч не атрымаў колькі-небудзь сур’ёзнай адукацыі, якою кіраваў Мікіта Іванавіч Панін, які меў вырашальны ўплыў на фарміраванне характару і поглядаў будучага імператара. З дзяцінства меў слабае здароўе і больш за небагатыя здольнасці, рос вельмі нервовым, уразлівым і надмерна запальчывым, падазроным да навакольных яго людзей. Маці, імператрыцай Кацярынай II, быў ненавідзім як дзіця ад нялюбага мужа — Пятра III. Адхілены ёю ад умяшання ў рашэнне якія-небудзь дзяржаўных спраў, ён, у сваю чаргу, асуджаў увесь лад яе жыцця і не прымаў той палітыкі, якую яна праводзіла. Павел лічыў, што гэтая палітыка абапіраецца на славалюбства і прытворства, марыў аб пасяленні ў Расіі пад эгідай самадзяржаўя строга законнага кіравання, абмежаванні правоў дваранства, увядзення найстрогай, па прускім узоры, дысцыпліны ў войску. У 1780-я захапіўся масонствам.
Павел быў двойчы жанаты. У 1773, не дасягнуўшы і 20 гадоў, ажаніўся з гесэн-дармштацкай прынцэсай Вільгельмінай (у праваслаўі — Наталляй Аляксееўнай), але праз тры гады яна памерла падчас родаў, і ў тым жа 1776 Павел ажаніўся другасна, з прынцэсай Сафіяй-Даратэяй (у праваслаўі — Марыяй Фёдараўнай).
Увесь час вострыя ўзаемаадносіны Паўла з маці, якую ён падазраваў у саўдзеле ў забойстве свайго бацькі — Пятра III, прывялі да таго, што Кацярына II падарыла сыну ў 1783 Гатчынскі маёнтак (гэта значыць «адсяліла» яго ад сталіцы). Тут Павел завёў звычаі, рэзка адрозныя ад пецярбургскіх. Але за адсутнасцю якія-небудзь іншых клопатаў засяродзіў усе свае высілкі на стварэнні «гатчынскага войска»: некалькіх батальёнаў, аддадзеных пад яго камандаванне. Афіцэры ў поўнай форме, парыкі, цесныя мундзіры, бездакорны лад, пакаранні шпіцрутэнами за найменьшыя недагляды і забарона цывільных звычак — такая была паўлаўская Гатчына.
Унутраная палітыка
Сваё валадаранне Павел пачаткаў з ломкі ўсіх парадкаў екацярынінскага кіравання. Падчас свайго каранавання (якая адбылася ў дзень Вялікдні) Павел абвясціў шэраг указаў. У прыватнасці, Павел адмяніў пятроўскі ўказ аб прызначэнні самім імператарам свайго пераемніка на пасадзе і ўсталяваў выразную сістэму атрымання пасада ў спадчыну. Паўлам была адноўленая сістэма калегій, прадпрымаліся спробы стабілізаваць фінансавае становішча краіны (у тым ліку знакамітая акцыя па пераплаўленні палацавых сервізаў у манеты).
Указам аб «трохдзённай паншчыне» забараніў памешчыкам адпраўленне паншчыны па нядзельных днях і больш трох дзён у тыдзень (закон ніколі не ўжываўся на практыцы). Павел злічыў, што становішча памешчыцкіх прыгонных сялян лепш, чым казённых, і раздаў 600 тысяч душ казённых сялян у дзель валоданне, чым выклікаў непрыязнасць з іх боку.
Істотна павузіў правы дваранскага саслоўя ў параўнанні з тымі, што былі падараваныя Кацярынай II, а парадкі, заведзеныя ў Гатчыне, былі перанесеныя на ўсё расійскае войска. Найжорсткая дысцыпліна, непрадказальнасць паводзін імператара прывялі да масавых звальненняў дваран з войска, асабліва афіцэрскага складу гвардыі (з 182 афіцэраў, якія служылі ў Коннагвардзейскім палку ў 1786, да 1801 не звольніліся толькі двое). Таксама былі звольненыя ўсё якія лічыліся ў штаце афіцэры, не што з’явіліся па ўказе ў ваенную калегію для пацверджання сваёй службы.
Варта аднак адзначыць, што Павел I задумаў ваенную, як зрэшты і іншыя рэформы, не толькі з уласнага капрызу. Расійскае войска было не на піку формы, пакутавала дысцыпліна ў палках, званні раздаваліся не заслужана — так, дваранскія дзеці ўжо з нараджэння былі прыпісаныя ў нейкі чын, да таго або іншаму палку. Шматлікія жа маючы чын і атрымліваючы дараванне і зусім не служылі (як відаць ў асноўным гэтых-та афіцэраў і звольнілі з штата). Як рэфарматар, Павел I вырашыў узяць прыклад з улюбёнага Пятра Вялікага: як і знакаміты продак ён вырашыў узяць за аснову мадэль сучаснага еўрапейскага войска, у прыватнасці прускай, а што як не нямецкае можа служыць узорам педантычнасці, дысцыплінаванасці і дасканаласці. У цэлым ваенная рэформа не была спыненая і пасля смерці Паўла.
У кіраванне Паўла I узвысіліся асабіста адданыя імператару Аракчэеў, Кутайсаў, Абальянінаў.
Асцерагаючыся распаўсюджванні ў Расіі ідэй Французскай рэвалюцыі, Павел I забараніў выезд маладых людзей за мяжу на вучобу, быў цалкам забаронены імпарт кніг, аж да нот, зачыненыя друкарні. Рэгламентацыя жыцця даходзіла да таго, што ўсталёўвалася час, калі ў хатах належыла тушыць агні. З рускай мовы адбіраліся словы «грамадзянін», «айчына» і інш.
Знешняя палітыка
Знешняя палітыка Паўла адрознівалася непаслядоўнасцю. У 1798 годзе Расія ўступіла ў антыфранцузскую кааліцыю c Вялікабрытаніяй, Аўстрыяй, Турцыяй, Каралеўствам абедзвюх Сіцылій. Па патрабаванні саюзнікаў галоўнакамандуючым рускімі войскамі быў прызначаны гнаны А. У. Сувораў. У яго вядзенне таксама перадаваліся і аўстрыйскія войскі. Пад кіраўніцтвам Суворава Паўночная Італія была вызваленая ад французскага панавання. У верасні [1799] гады рускае войска здзейсніла знакаміты пераход Суворава праз Альпы. Аднак ужо ў кастрычніку таго жа года Расія разарвала саюз з Аўстрыяй, а рускія войскі былі адкліканыя з Еўропы.
Незадоўга перад забойствам Павел паслаў у паход на Індыю войска Данское — 22 507 чалавек без абозу, харчоў і які-небудзь стратэгічнага плану. Паход быў адменены адразу пасля згубы Паўла.
Павел I усталяваў цеснае супрацоўніцтва з Мальтыйскім ордэнам, прыняўшы статут Вялікага Магістра і пратэктары ордэна. Ордэнская сістэма Расіі і самога Мальтыйскага Ордэна былі часткова інтэграваныя.
Змова і смерць
Павел I быў задушаны ва ўласнай спальні 11 сакавіка 1801 у Міхайлаўскім замку. У змове ўдзельнічалі Аграмакаў, Н. П. Панін, віцэ-канцлер, Л. Л. Беннінгсен, камандзір Изюмінскага лёгкаконнага палка П. А. Зубаў (фаварыт Кацярыны), Смалены, генерал-губернатар Пецярбурга, камандзіры гвардзейскіх палкоў: Сямёнаўскага — Н. І. Дзепрэрадовіч, Кавалергардскага — Ф. П. Увараў, Праабражэнскага — П. А. Талызін.).
Першапачаткова планавалася звяржэнне Паўла і ўзыходжанне англійскага рэгента. Магчыма, данос цару напісаў У. П. Мящшчэрскі, у мінулым шэф Санкт-Пецярбургскага палка, жыўшага ў Смаленску, магчыма — генерал-пракурор П. Х. Абальянинаў. У любым выпадку змова была раскрыта, былі выкліканыя Ліндзенер і Аракчэеў, але гэта толькі паскорыла выкананне змовы. Па адной версіі Павел быў забіты Мікалаем Зубовым (зяць Суворава, старэйшы брат Платона Зубава), які стукнуў яго масіўнай залатой табакеркай у скронь. Паводле іншай версіі, Павел быў задушаны шалікам або задушаны групай змоўшчыкаў, якія, навальваючыся на імператара і адзін аднаго, не ведалі ў дакладнасці, што адбываецца. Прыняўшы аднаго з забойцаў за сына Кастуся, закрычаў: «Ваша Высокасць, і вы тут? Пашкадуеце! Паветра, Паветра!.. Што я вам зрабіў дрэннага?» Гэта былі яго апошнія словы.
Пытанне аб тым, ці ведаў і ці даваў санкцыю на палацавы пераварот і забойства свайго бацькі Аляксандр Паўлавіч, доўгі час заставаўся нявысветленым. Па ўспамінах князя А. Чартарыйскага, думка аб змове паўстала ці ледзь не ў першыя дні кіравання Паўла, але пераварот стаў магчымым толькі пасля таго, як стала вядома аб згодзе Аляксандра, які падпісаў сакрэтны маніфест, у якім прызнаваў неабходнасць перавароту і абавязваўся не пераследваць змоўшчыкаў пасля ўсшэсця на пасад. Адзін з арганізатараў змовы граф Смалены пісаў у мемуарах: «Вялікі князь Аляксандр не згаджаўся ні на што, не запатрабаваўшы ад мяне папярэдне клятвеннага абяцання, што не стануць замахвацца на жыццё яго бацькі; я даў яму слова: я не быў настолькі пазбаўлены сэнсу, каб унутрана ўзяць на сябе абавязанне выканаць рэч немагчымую, але трэба было супакоіць педантычнасць майго будучыні васпана, і я абнадзеіў яго намеру, хоць быў перакананы, што яны не выканаюцца». Верагодней усяго, сам Аляксандр, як і граф Смалены, выдатна разумеў, што без забойства палацавы пераварот будзе немагчымы, бо добраахвотна Павел I ад пасаду не зрачэцца.
Фалун
Фалун (Falun) — горад у цэнтральнай Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр лена Даларна.
Павел I (імператар расійскі)
Альтэрнатыўная версія паходжання Паўла I
Калісьці хадзіў слых, што сучасным бацькам Паўла I быў не Пётр III, а першы фаварыт вялікай княгіні Кацярыны Аляксееўны, граф Сяргей Васільевіч Салтыкоў. У мемуарах Кацярыны II утрымоўваецца ўскоснае ўказанне на гэта.
Фалун
Прамысловасць: машынабудаванне, хімічная. У мінулым — меднарудны цэнтр.
Герб горада
Уяўляе сабой выяву трох знакаў «люстэрка Венеры» над выявай гарадской сцяны. Тры знака Венеры сімвалізуюць трох жанчын-заснавальніц гэтага горада.
Павел I (імператар расійскі)
Альтэрнатыўная версія паходжання Паўла I
Па іншым слыху, Кацярына Аляксееўна нарадзіла мёртвага дзіця і ён быў заменены нейкім «чухонскім» немаўлём. Але гэта толькі плёткі, не пацверджаныя ніякімі доказамі або сведчаннямі.
Сядзіба Слатвінскіх
Сядзіба Слатвінскіх — былая сядзіба ў вёсцы Гняздзілава, Докшыцкі раён, Віцебская вобласць Беларусі.
Гісторыя
Да парку прымыкалі сады. Паўднёвы сад, ахоплены радамі ліпы, вымерз у суровую зіму 1939—1940 гг. Другі сад плошчаю 5 га займаў паўночна-заходнюю частку сядзібы, быў агароджаны (агароджа не захавалася) і абсажаны бярозай.
У сядзібу вялі 3 алеі. Заходняя ўязная была галоўнай. Уезд фіксаваўся брамай і невялічкаю вартоўняй. Захаваліся два цагляныя атынкаваныя масіўныя пілоны з вузкімі сферычнай формы праёмамі для праходу і глыбокімі паўцыркульнымі бакавымі нішамі. Пары сферычных ніш імітуюць байніцы, а завяршэнне пілонаў зубчатае на манер крапасных сцен. Ад брамы ішла бакавая дарога ў гаспадарчы двор. Тут меліся 2 кароўнікі на 120 галоў (разводзілі племянных чырванапольскіх кароў), цялятнік, канюшня, свіран, кузня, сталярня і іншыя забудовы.
Сядзіба мела гумнішча (характэрны элемент рэнесансных сядзіб), спланаванае ў выглядзе прамавугольніка, агароджанае ўязной брамай. Яе вялізныя пілоны былі вырваны ў 1966 годзе. Уключала ток з малатарняй і гаспадарчыя пабудовы, пляцоўкі для снапоў, саломы (цяпер свабодная тэрыторыя). Службовыя і гаспадарчыя пабудовы прымыкалі з бакоў да параднай часткі двара (стайня з карэтнай, сыраварня і інш.). Захавалася лядоўня, пабудаваная з валуноў і цэглы.
Спіс грыбоў Беларусі
Дадзены пералік з’яўляецца службовым і улічвае не ўсе грыбы, якія сустракаюцца на тэрыторыі Беларусі. Лічба пасля назвы роду паказвае колькасць відаў роду, што сустракаюцца на тэрыторыі Беларусі, згодна з дадзенымі БелЭн.
Нябачны ружовы аднарог
Нябачны ружовы аднарог (НРА, Invisible Pink Unicorn, IPU) — бажаство адной з парадыйных рэлігій, накіраваных на высмейванне тэізму; мае аблічча ружовага аднарога, але з’яўляецца нябачным, у чым і змяшчаецца парадокс.
НРА выкарыстоўваецца для доказаў умоўнасці веры ў звышнатуральнае рознымі спосабамі, напрыклад, заменай слова «Бог» у любым выразе, які мае адносіны да рэлігіі, на Нябачны ружовы аднарог.
Гісторыя
Першая пісьмовая згадка аб НРА была ў ньюсгрупе Usenet alt.atheism 7 ліпеня 1990 года.
Пазней Стыў Элі пісаў : У 1996 годзе падобная ідэя была ўвасоблена ў выглядзе навучальнай прылады ў Кэмп Квест (Camp Quest) першым амерыканскім летнім лагеры для дзяцей, «якія мысляць свабодна» (free-thought), арганізаваным доктарам Л. Уілсанам (Dr. L. Wilson). Як паведамляла потым газета en:The Cincinnati Enquirer, «Людзям у лагеры прапануецца давесці, што ўяўны аднарог як метафара Бога не існуе». Рычард Докінз згадвае НРА ў сваёй кнізе Бог як ілюзія, выпушчанай у 2006 годзе: У 2007 годзе Ніам Уолес пісаў, што НРА стаў нефармальным сімвалам атэізму.
Худлін
Худлі́н (, Худлин) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Худлінскага сельсавета Антопальскага раёна.
Карастэлі (Усходне-Казахстанская вобласць)
Карастэлі — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Бакінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 37 км на поўнач ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633837100.
NGC 6664
NGC 6664 (іншае абазначэнне — OCL 68) — рассеянае скопішча ў сузор’і Шчыт.
Карастэлі (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1063 чалавекі (517 мужчын і 546 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 609 чалавек (284 мужчыны і 325 жанчын).
Лінчэпінгскі ўніверсітэт
Лінчэпінгскі ўніверсітэт (Linköpings universitet) — шведская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Лінчэпінг.
NGC 6664
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сан-Цэна-дзі-Мантанья
Сан-Цэна-дзі-Мантан'я (San Zeno di Montagna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верона.
Насельніцтва складае 1342 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 48 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 37010. Тэлефонны код — 045.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Zeno.
Вышэйшая школа бяспекі і аховы імя маршала Юзафа Пілсудскага з сядзібай у Варшаве
Вышэйшая школа бяспекі і аховы імя маршала Юзафа Пілсудскага з сядзібай у Варшаве — польская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Варшаве.