cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Говард Ходжкін
Біяграфія
Яго першая персанальная выстава адбылася ў Лондане ў 1962 годзе. З’яўляўся адным з папячыцеляў Галерэі Тэйт і Нацыянальнай галерэі. У 1984 годзе мастак прадстаўляў Вялікабрытанію на Венецыянскай біенале, у 1985 годзе ганараваны Прэміі Цёрнера, а ў 1992 годзе атрымаў рыцарскі тытул.
Адным з яго вучняў быў Эдвард Пайпер (1938—1990).
Аляксандр Мікалаевіч Кучар
Алякса́ндр Мікала́евіч Ку́чар (Олекса́ндр Микола́йович Ку́чер; нар., , Украінская ССР, СССР) — украінскі футбаліст (абаронца) і трэнер. Ігрок нацыянальнай зборнай Украіны (2006—2017), у якой дэбютаваў 15 жніўня 2006 года ў таварыскім матчы са зборнай Азербайджана. У цяперашні час працуе галоўным трэнерам клуба «Дніпро-1».
Летапіс
Летапіс — гадавы, больш-менш падрабязны аповед пра падзеі. Аповед пра падзеі кожнага году ў летапісах звычайна пачынаўся словамі: «в лето» (ст.-бел: лето ) — адсюль назва — летапіс.
Летапіс з’яўляецца ранняй формай гістарыяграфіі, якая падае розныя падзеі ў храналагічным парадку, часта без увагі на форму і стыль мовы. У летапісы могуць уключацца дакументы і літаратурныя помнікі, напісаныя не толькі ў іншым стылі, але і ў іншыя часы.
Як жанр паходзіць з Візантыі, дзе меў назву хранаграфія. У X — XII стст. распаўсюдзіўся і ў іншых краінах. У Заходняй Еўропе, дзе зваўся хронікай, выціскнуў жанр кароткіх сухіх аналаў. У Ўсходняй Еўропе замацавалася паняцце летапіс. З часам, заходнееўрапейскія і ўсходнееўрапейскія помнікі гэтага жанру набылі своеасаблівыя традыцыі. На беларускіх землях у XVI — XVII стст. яны спалучаліся, таму да твораў беларускага (або беларуска-літоўскага) летапісання дастасавальныя абодва тэрміна летапіс і хроніка.
Быстры (Львоўская вобласць)
Быстры (Би́стрий) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Хубілай
Біяграфія
Чынгізід, унук Чынгісхана, сын Талуя і Сархахтані-бекі. У 1260 годзе перанёс сталіцу Мангольскай імперыі з Каракорума ў мясцовасць побач з былой сталіцай чжурчжэняў Чжунду («Сярэдняя сталіца»). Яе назвалі Даду, ці Ханбалык (пазней пераназваны ў Пекін). У 1279 заваяваў паўднёвы Кітай.
Галоўнаю яго мэтай па ўзыходжанні на прастол стала звяржэнне Сунскай дынастыі ў Кітаі. Пасля зацятай і працяглай барацьбы Хубілай да 1271 годзе авалодаў большай часткай Кітая, дзе вырашыў заснаваць новую дынастыю, даўшы ёй імя Юань, па якім стала звацца яго дзяржава. У 1279 годзе загінуў апошні сунскі імператар, і Хубілай канчаткова далучыў Кітай да Манголіі, заснаваўшы сваю сталіцу ў Ханбалыку.
Хубілай падпарадкаваў сваёй уладзе і суседнія з Кітаем краіны: Бірму, Камбоджу, Карэю, але яго паходы супраць Японіі і В’етнама скончыліся абсалютнай няўдачай. У справах унутранага кіравання Хубілай адрозніваўся мудрасцю; ім быў уведзены цэлы шэраг карысных рэформаў і паляпшэнняў. У 1291 годзе ён падзяліў усю імперыю на 12 правінцый. Ён быў заступнікам будызму, які зрабіў у Кітаі велічэзныя поспехі, а роўна будыйскіх прапаведнікаў і вучоных, якія карысталіся вялікай пашанай і значнымі палёгкамі.
У кітайскай гісторыі Хубілай вядомы пад пасмяротным дынастыйным імем Шы-цзу (始祖，«Заснавальнік дынастыі»).
Вэлыкы Кабылын
Вэлыкы Кабылын (Вели́кий Кобилин) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
IC 4506
IC 4506 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1863
NGC 1863 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC77) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мужчына з Кёльб’ерга
Мужчына з Кёльб'ерга, раней вядомы як Жанчына з Кёльб'ерга — адна з самых старажытных з захаваных балотных мумій і адначасова самая старажытная знаходка чалавечых парэшткаў на тэрыторыі Даніі. Мужчына належаў да перыяду Маглемозе, прыкладна 8000 гадоў да н. э.
Цела выявілі ў 1941 годзе ў К'ельберг-Мозе у камуне Вісенб'ерг (па сучаснаму адміністрацыйна-тэрытарыяльнаму дзяленню — у камуне Асенс) на дацкім востраве Фюн. Яно было ў значнай меры шкілетавана, некаторыя фрагменты шкілета адсутнічалі. Па дадзеных антрапалогіі, гэты чалавек памер ва ўзросце 20—25 гадоў. Астанкі мужчыны ў цяперашні час захоўваюцца ў Гарадскім музеі г. Одэнсэ. Першапачаткова цела трапіла ў воды возера, якое з часам ператварылася ў балота. На костках шкілета не выяўленыя сляды гвалтоўнай смерці, таму мяркуецца, што гэты мужчына проста ўтапіўся па неасцярожнасці.
Змена пола
У 2016 годзе выявілася, што пол цела, якое раней лічылі жанчынай, на самай справе з'яўляецца мужчынскім.
Нічыпар Тодаравіч Чарнушэвіч
Нічыпар Тодаравіч Чарнушэвіч (,, Слуцкі павет, Мінская губерня — , Мінск) — беларускі паэт, перакладчык, драматург. Брат пісьменніка Міколы Хведаровіча.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. У 1915—18 знаходзіўся ў Калузе, жыў у прытулку для дзяцей бежанцаў. У 1917—1920 настаўнічаў у Траянаўскім земскім народным вучылішчы на Капыльшчыне. У 1920—1922 служыў у Чырвонай Арміі.
Вучыўся на сацыяльна-гістарычным аддзяленні педагагічнага факультэтата Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1922—1928). Вучобу сумяшчаў з працай літсупрацоўніка, потым загадчыка аддзела ў газеце «Савецкая Беларусь» (1924—1929). У 1926 быў адным з рэдактараў друкаванага органа беларускага студэнцтва «Голас студэнта». Член літаратурнага аб'яднання «Маладняк». У 1929—1930 слухач Вышэйшых навукова-педагагічных курсаў пры 2-м Маскоўскім універсітэце.
Вэлыкі Мошкы
Вэлыкі Мошкы (Великі Мошки) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Нічыпар Тодаравіч Чарнушэвіч
Біяграфія
27 сакавіка 1930 арыштаваны ДПУ БССР па справе «Саюза вызвалення Беларусі. 10 красавіка 1931 прыгавораны да 5 гадоў ссылкі ў г. Вятку. У ссылцы захварэў на сухоты, ад якіх пакутваў усё жыццё.
У 1931—1935 супрацоўнік газеты «Вятская правда» (пазней «Кировская правда»). У 1935—1941 выкладаў гісторыю ў сярэдніх школах Масквы. У кастрычніку 1941 эвакуіраваўся ў Цюмень, дзе працаваў загадчыкам аддзела рэдакцыі газеты «Тюменская правда».
З 1947 жыў у Мінску. Працаваў начальнікам планавага аддзела Белсельгасзабеспячэння, выкладчыкам гісторыі ў Мінскай афіцэрскай школе (з 1949), старшым інжынерам трэста папяровай прамысловасці (з 1952), потым ў Беларускім дзяржаўным выдавецтве і на Беларускім радыё.
Сябра СП БССР з 1957.
Рэабілітаваны 19 верасня 1960.
Памёр 18 лютага 1967, пахаваны на Усходніх могілках у Мінску.
Творчасць
Першыя вершы надрукаваў у 1923 (часопіс «Полымя»). У кнігах паэзіі «Дзіва» (1927), «Нясу надзею» (1962), «Гаворка дум» (1966), «Выбраныя вершы» (1975) роздум над месцам чалавека на зямлі, тэма прыроды. Аўтар п’ес «Шукальнікі вышыні», «Сям’я доктара Чыверса», кінааповесці «Арсенал пачуццяў».
Перакладаў на беларускую мову творы рускіх, украінскіх, яўрэйскіх паэтаў.
Ходжкін
Ходжкін — прозвішча.
Марскія вожыкі
Марскія вожыкі (Echinoidea) — клас ігласкурых. Апісана каля 940 сучасных відаў. У выкапняковым стане вядомыя з ардовіка.
Знешні выгляд
Цела марскіх вожыкаў звычайна амаль сферычнай формы, памерам ад 2-3 да 30 см; пакрыта радамі вапнавых пласцінак. Пласцінкі, як правіла, злучаныя нерухома і ўтвараюць шчыльны панцыр (шкарлупіны), не дазваляе вожыку змяняць форму. Па форме цела (і некаторых іншым прыкметах) марскія вожыкі падпадзяляюцца на правільных і няправільных. У правільных вожыкаў форма цела амаль круглая, і пабудаваныя яны па строга радыяльнай пяціпрамянёвай сіметрыі. У няправільных вожыкаў форма цела сплошчаная, і ў іх адрозніваюцца пярэднія і заднія канцавіны цела.
Павел Якаўлевіч Галавачоў
Павел Якаўлевіч Галавачоў (, Кашалёў Буда-Кашалёўскай воласці Магілёўская губерня цяпер, Беларусь — , , Беларусь) — савецкі лётчык-ас, генерал-маёр авіяцыі (1957), двойчы Герой Савецкага Саюза (1943, 1945), удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Усяго за час вайны здзейсніў баявых вылетаў 457, 125 у паветраных баях збіў асабіста 31 і ў групе 1 самалёт праціўніка. Сваю апошнюю перамогу атрымаў 25 красавіку 1945 года ў небе Берліна (збіў 2 ).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Кашалёва Буда-Кашалёўскай воласці Магілёўскай губерні, цяпер Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці, у сям'і селяніна. Беларус. Член КПСС з 1943 года.
Скончыўшы ў 1935 годзе ў горадзе Гомелі школу ФЗУ, працаваў токарам і фрэзероўшчыкам на лесакамбінаце. Быў форвардам завадской футбольнай каманды. Адначасова займаўся ў Гомельскім аэраклубе. У 1938 па камсамольскай пуцёўцы накіраваны ў 8-ю Адэскую ваенную авіяцыйную школу пілотаў імя П. Д. Асіпенка, якую скончыў у канцы 1940 года.
Накіраваны служыць у, дыслакаваны ў Крыме.
Вялікая Ачынная вайна
Пачатак Вялікай Айчыннай вайны сустрэў пад Ясамі. Лётаў на штурмоўку войскаў суперніка на. На другі дзень вайны збіў свой першы самалёт — Me-109, але і сам быў паранены.
У кастрычніку 1941 года быў пераведзены ў склад пад камандаваннем Героя Савецкага Саюза.
Ваяваў у небе Сталінграда. На збіў некалькі самалётаў праціўніка. Пасля Сталінградскай бітвы прызначаны камандзірам звяна.
Вызначыўся ў баях пад Растовам-на-Доне і ў. У сакавіку 1943 года над Батайскам у складзе групы знішчальнікаў уступіў у бой са 100 бамбавікоў і 60 знішчальнікаў праціўніка. Умела манеўруючы, абараняючы адзін аднаго ад нечаканых удараў, нашы лётчыкі знішчылі 42 варожых самалёта, страціўшы 3 сваіх. У гэтым баі Головачёв давёў свой асабісты рахунак да 18 перамог.
Ваяваў у небе Крыма і пад Мелітопалем.
Званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» (№ 1270) камандзіру звяна 9-га гвардзейскага знішчальнага авіяцыйнага палка (6-я гвардзейская знішчальная авіяцыйная дывізія, 8-я паветраная армія, 4-й Украінскі фронт) гвардыі старэйшаму лейтэнанту Паўлу Якаўлевічу Галавачову прысвоена 1 лістапада 1943 годм за 225 баявых вылетаў, 92 паветраных баёў і 17 асабіста збітых самалётаў праціўніка.
Вызваляў Беларусь, Літву.
Падчас першых баёў ва Усходняй Прусіі 30 снежня 1944 года, знаходзячыся ў вольным пошуку на знішчальніку у пары з Мікалаем Іванавічам Чэрнікам, у раёне горада Тройбург на вышыні 9000 м выявіў паветраны разведчык суперніка, які накіроўваўся ў бок нашых войскаў, і ўступіў з ім у бой. 4 разы ён атакаваў суперніка, але, манеўруючы, увесь час сыходзіў з-пад агню. Головачёву атрымалася пацэліць стралка і падпаліць самалёт, але нямецкі лётчык змог збіць полымя. Калі скончыўся боезапас, Головачёв рушыў сектар газу да ўпора і, зблізіўся, секануў шрубай па хвасце «юнкерса». Той паваліўся ўніз. Ачуўшыся пасля ўдару, вывеў свой знішчальнік са стромкага піке і з вялікай напругай дацягнуў да свайго аэрадрома. Гэта была яго 20-я перамога. За мужнасць, праяўленую ў гэтым баі, узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.
Другі медалі «Залатая Зорка» намеснік камандзіра эскадрыллі таго ж палка (303-я знішчальная авіяцыйная дывізія, 1-я паветраная армія, 3-ці Беларускі фронт) гвардыі капітан Галавачоў П. Я. удастоены 29 чэрвеня 1945 года за 385 баявых вылетаў і 26 асабіста збітых самалётаў праціўніка.
Пасляваенны перыяд
Пасля вайны працягваў службу ў ВПС. У 1951 годзе скончыў Чырванасцяжную Ваенна-паветраную акадэмію, у 1959 годзе — Ваенную акадэмію Генеральнага штаба. Генерал-маёр авіяцыі (1957) Галавачоў служыў на адказных пасадах у Савецкай Арміі.
Пасля непрацяглай хваробы памёр 2 ліпеня 1972 года. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Памяць
Бронзавы бюст усталяваны на радзіме — у вёсцы Кашалёва. У горадзе Гомелі ўстаноўлены помнік Герою, мемарыяльная дошка на ААТ «Гомельдрэў», яго імем названы вуліца, школа, вучылішча, створаны музей. У горадзе Гарадок Львоўскай вобласці на вуліцы яго імя ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Маніфест камуністычнай партыі
«Маніфест камуністычнай партыі» (Das Manifest der Kommunistischen Partei) — праца Карла Маркса і Фрыдрыха Энгельса, у якой яны дэкларуюць і абгрунтоўваюць мэты, задачы і метады барацьбы зараджаюцца камуністычных арганізацый і партый. Аўтары абвяшчаюць непазбежнасць гібелі капіталізму ад рук пралетарыяту. Маніфест пачынаецца словамі: «Прывід блукае па Еўропе - прывід камунізму», а сканчаецца знакамітым гістарычным лозунгам: «Пралетары ўсіх краін, злучайцеся!».
Упершыню выдадзены 21 лютага 1848. Перавыдаваўся шмат разоў, у тым ліку і пры жыцці аўтараў, аднак змены не ўносіліся. У прадмове да нямецкага выдання 1872 года Ф. Энгельс адзначаў: «Аднак "Маніфест" з'яўляецца гістарычным дакументам, змяняць які мы ўжо не лічым сябе ў праве».
Служба бяспекі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь
Слу́жба бяспе́кі Прэзідэ́нта Рэспу́блікі Белару́сь (Служба безопасности Президента Республики Беларусь) — афіцыйны орган, які адказвае за бяспеку Прэзідэнта Беларусі і іншых высокапастаўленых асоб у Рэспубліцы Беларусь.
Гісторыя
Служба бяспекі створана ў кастрычніку 1994 года на базе ўпраўлення аховы КДБ Рэспублікі Беларусь, групы «Альфа» КДБ Рэспублікі Беларусь і галоўнага ўпраўлення дзяржаўнай аховы МУС Рэспублікі Беларусь.
Томас Ходжкін
Томас Ходжкін (Thomas Hodgkin;, Пентанвіл, акруга Сент-Джэймс, Мідлсекс, Англія — ​​, Яфа, Асманская Сірыя) — брытанскі медык, патолагаанатам, піянер у галіне прафілактычнай медыцыны. Вядомы ў цяперашні час перш за ўсё тым, што ў 1832 годзе апісаў форму лімфомы, цяпер вядомую як лімфома Ходжкіна (лімфагрануламатоз).
Біяграфія
Томас Ходжкін нарадзіўся ў сям’і квакераў ў Пентанвіле, акруга Сент-Джэймс, Мідлсекс. Разам з братам Джонам Ходжкіным атрымаў прыватную адукацыю.
У 1816 годзе заняў пазіцыю асабістага сакратара Уільяма Алена, ангельскага навукоўца і філантропа. Далей вучыўся ў Медыцынскай школе Святога Тамаша ў Лондане, а ў 1819 годзе паступіў у Эдынбургскі ўніверсітэт, у якім пасля абароны дысертацыі ў 1823 годзе яму была прысвоена ступень доктара медыцыны.
У 1821 годзе ездзіў у Францыю, вывучаў працу стэтаскопа, нядаўна ўведзенага ў медыцыну Рэнэ Лаэнекам. У 1825 годзе быў прызначаны выкладчыкам анатоміі хвароб у лонданскай медыцынскай школе.
У 1832 годзе Томас Ходжкін апісаў некалькі хворых, у якіх назіралася павелічэнне лімфатычных вузлоў і селязёнкі, агульнае знясіленне і заняпад сіл. Ва ўсіх выпадках хвароба мела смяротны зыход. Праз 23 гады Самуэль Уілкс (1824—1911), брытанскі ўрач і біёграф, назваў гэты стан хваробай Ходжкіна, вывучыўшы апісаныя Ходжкіным выпадкі і дадаўшы да іх 11 уласных назіранняў.
Томас Ходжкін быў блізкім сябрам сэра Мозеса Мантэфіёрэ, аднаго з самых вядомых брытанскіх яўрэяў XIX стагоддзя, фінансіста, грамадскага дзеяча і філантропа. Разам з ім ён з 1857 года здзяйсняў паездкі ў Палесціну, у адной з якіх захварэў на дызентэрыю і памёр. Томас Ходжкін быў пахаваны ў Яфе.
Жыццёвая форма раслін
Жыццёвая форма раслін або біяморфа — вонкавы выгляд расліны, які выяўляе яе прыстасаванасць да ўмоў навакольнага асяроддзя. Тэрмін уведзены дацкім батанікам І. Вармінгам у канцы ХІХ ст.
Адзінай агульнапрынятай класіфікацыі жыццёвых формаў не існуе. Найбольш вядомыя класіфікацыі І. Серабракова і Х. Раункіера.
Бабур
Бабур (ظهير الدين بابر, Zahiriddin Muhammad Bobur), поўнае імя Захір ад-дзін Мухамад Бабур, — 26 снежня 1530) — індыйскі валадар і заснавальнік Імперыі вялікіх маголаў.
У час вялікіх геаграфічных адкрыццяў, выкліканых імкненнем заходне-еўрапейцаў знайсці новыя шляхі ў Індыю, у гэтым рэгіёне дайшла справа да стварэння імперыі, якую яе валадары называлі Імперыяй вялікіх маголаў. Яе заснавальнікам стаў Бабур з роду мангольскага заваёўніка Тамерлана.
Пасля заўчаснай смерці свайго бацькі ён стаў ханам у Фергане, ужо ў 14 гадоў правёў першую заваёўніцкую вайну і здабыў Самарканд. Праз чатыры гады быў у некалькіх бітвах разбіты ўзбекскім палкаводцам Шайбанам і вымушаны да ўцёкаў з Ферганы.
З рэшткамі свайго войска яму ўдалося здабыць Кабул і стварыць новую ваенную базу для сваіх заваяванняў, скіроўваючы іх на Індыю. Першым крокам да здабыцця гэтай зямлі сталі рэгулярныя грабежніцкія напады на Пенджаб; у 1525 годзе ён авалодаў гэтай тэрыторыяй, у наступным годзе здабыў Дэлі і затым падпарадкаваў большасць паўночнаіндыйскіх дзяржаў.
Пасля пераможнай бітвы ля Сікры ў сакавіку 1527 года, у якой нанёс паражэнне аб’яднаным арміям раджпуцкіх князёў, яму здаўся галоўны горад Агра. Стварыў Магольскую імперыю, якая стала спадчыннай для яго роду. Пасля стварэння імперыі правёў рэарганізацыю дзяржаўных спраў, цалкам змяніў адносіны зямельнай уласнасці. Усю зямлю абвясціў сваёй уласнасцю. Фергану, аднак, больш ніколі не здабыў. Быў забіты адным са сваіх палітыкаў.
NGC 1864
NGC 1864 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC79) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4507
IC 4507 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Антаніна Яўгенаўна Хатэнка
Антаніна Яўгенаўна Хатэнка (, вёска Зенькаўцы,, Гродзенская вобласць) — беларуская паэтэса.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзілася ў сям’і настаўніка. Скончыла пружанскую школу-інтэрнат (зараз — СШ № 4). Скончыла філалагічны факультэт БДУ (1978). Працавала настаўніцай беларускай, рускай мовы і літаратуры ў Задор’еўскай сярэдняй школе. Праз год вярнулася ў Мінск, працавала ў кнігарні «Палітычная кніга» (1979-81), карэктарам, малодшым рэдактарам выдавецтва «Народная асвета» (1982-85).
Творчасць
Першай вядомай спробай паэзіі быў гімн гораду Пружаны. Аўтар кніг «Здзічэлае рэха вясны», «Зніч крыжовых дарог», «Чалавек на далоні Сусвету» і інш.
Лаўрэат прэміі імя Міхася Стральцова «за вернасць класічным літаратурным традыцыям, тэматычнае і вобразнае багацце мовы, папулярызацыю паэтычнымі сродкамі народных звычаяў і абрадаў». Прэмія ўручана ёй 14 лютага 2022 года ў дзень народзінаў патрона, па ўмовах яе выдаецца новая кніга лаўрэата «Вербніца».
У прасторы кнігі «Вербніца» (2022) сышліся ў сугучча яркія, эмацыйна вострыя вершы і глыбокія, роздумныя творы. Паэзія, проза, эсэістыка на-поўна выяўляюць эстэтыку і духоўныя каштоўнасці пакалення, якому выпала жыць і ствараць на сумежжы эпох. Адметнасць мастацкага стылю, вобразнае, метафарычнае асэнсаванне гэткіх філасофскіх катэгорый, як жыццё і смерць, плыннасць зямнога быцця і вечнасць, святло і цемра, дабро і ліха, ствараюць непаўторны ўзор аўтарскіх здагадак, адкрыццяў, азоранняў у дарозе пазнання сябе ў свеце і свету ў сабе.
Гайдн (значэнні)
Гайдн (Haydn) — нямецкае прозвішча.
Падлясейкі
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 годзе ў Чэрніхаўскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, хлебазапасны магазін, кузня, карчма, 2 ветраныя млыны.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Чэрніхаўскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне. З 12 кастрычніка 1940 года да 1987 года цэнтр Падлясейскага сельсавета.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 6 ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі, на франтах вайны загінулі 17 вяскоўцаў.
Славутасці
На адным з дамоў устаноўлена ў 1983 годзе мемарыяльная дошка на ўшанаванне памяці старшыні былога Падлясейскага сельсавета А. К. Пятліцкага, забітага бандытамі ў 1948 годзе Ён пахаваны на могілках у суседняй вёсцы Ятвезь.
Свярынаўскае
Свяры́наўскае возера — возера ў Беларусі, у Расонскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Расонка, за 7 км у напрамку на поўдзень ад гарадскога пасёлка Расоны.
Плошча паверхні возера 0,22 км², даўжыня 0,82 км, найбольшая шырыня 0,43 км. Даўжыня берагавой лініі 2,1 км. Плошча вадазбору 2,75 км². Схілы катлавіны стромкія вышынёй 8—10 м, у паўночнай частцы спадзістыя. Вакол возера забалочаная пойма.
Гаевычы
Гаевычы (Га́євичі) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Валянцін Віктаравіч Волкаў
Валянцін Віктаравіч Волкаў (, Ялец Арлоўскай губерні Расійскай імперыі —, Мінск) — беларускі жывапісец. Народны мастак БССР (1955), прафесар (1957). Аўтар выяў герба БССР узораў 1927 і 1938 гадоў, мадыфікацыя якіх з’яўляецца цяперашнім афіцыйным гербам Беларусі.
Біяграфія
З сям’і рускіх мастакоў Арлоўскай губерні. Першым прафесійным мастаком быў дзед, прыгонны, якога гаспадар аддаў у вучылішча жывапісу і скульптуры, але за некалькі месяцаў да заканчэння вучэння забраў адтуль, каб не даваць вольную. Бацька таксама быў прафесійным мастаком жанрыстам і партрэтыстам ў Яльцы. З дзяцінства Валянцін быў сярод карцін і мастакоў, меў уласны альбом дзе рабіў накіды і копіі. Вучыўся ў Пензенскім мастацкім вучылішчы (1901—1907) у К. А. Савіцкага,, Вышэйшым мастацкім вучылішчы пры Імператарскай Акадэміі мастацтваў (Санкт-Пецярбург, 1907—1915) у , П. П. Чысцякова. Браў удзел у рэвалюцыйных падзеях 1905 года ў Маскве.
З 1919 года жыў на Беларусі, з 1929 года ў Мінску. Выкладаў у Веліжскай народнай мастацкай школе і Педагагічным інстытуце (1919—1923), Віцебскім мастацкім тэхнікуме (1923—1929), кіраваў мастацкай студыяй Саюза архітэктараў БССР (Мінск, 1933—1935), мастацкай студыяй юных талентаў пры Доме народнай творчасці (Мінск, 1935—1941).
Выкладаў у Мінскім мастацкім вучылішчы (1947—1949), Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце (1953—1964), з 1961 года — загадчык кафедры малюнка. Прафесар (1957).
Бацька Анатоля Волкава і дзед Сяргея Волкава, таксама мастакоў.
Творчасць
У 1918 годзе ў Петраградзе ён займаўся убраннем горада да 1-й гадавіны Кастрычніцкай рэвалюцыі (эскізы пано «Уся ўлада Саветам», «Штурм Зімняга»), эскізы да гэтага свята цяпер захоўваюцца ў Дзяржаўным Рускім музеі. Адзін з першых беларускіх жывапісцаў стварыў вобраз У. І. Леніна («Партрэт У. І Леніна», 1926). У 1926 годзе браў удзел у конкурсе па стварэнні герба БССР і перамог у ім.
У 1920-1930-я гады стварыў шэраг манументальных твораў-пано: «Індустрыялізацыя», «Калектывізацыя» (абодва ў 1930) для мытні на станцыі Негарэлае, дэкаратыўны фрыз «Кастрычнік на Беларусі» для павільёна БССР на Усесаюзнай сельскагаспадарчай выстаўцы ў Маскве (1939). Таксама быў аўтарам выявы герба БССР узору 1938 года.
Ілюстраваў і аформіў шэраг кніг для Дзяржаўнага выдавецтва БССР (1928—1941).
Сярод работ «Кастусь Каліноўскі» (1923), «Барыкады» (1923), «Малатабоец» (1926), «Партызаны» (1928), «Студэнты» (1947) і інш. Сярод лепшых твораў: партрэты М. Багдановіча (1927), мастака М. Гусева (1950), М. Горкага (1951), партрэты дзеячаў тэатра імя Я. Купалы, партрэт хірурга Ю. Лося, «Трактарыстка» (1956), партрэт хірурга Р. Р. Чарковай (1960) і інш. . Шырокую вядомасць мела велізарная кампазіцыя «Мінск 3-га ліпеня 1944 года».
Браў удзел у выстаўках з 1903 года. Сябра «Общества независимых» (Санкт-Пецярбург, 1911—1913), камітэта «Художественно-артистической ассоциации» (Санкт-Пецярбург, 1912), «» (Санкт-Пецярбург, 1914—1920), Віцебскага філіяла Усебеларускай асацыяцыі мастакоў (1927—1929). Сябра Саюза савецкіх мастакоў БССР (з 1940).
Спадчына В. В. Волкава мае значную каштоўнасць — партрэты, пейзажы, эскізныя малюнкі карцін, дзе ён поруч з глыбокім псіхалагічным вобразам прадэманстраваў дасканалае валоданне пластычнай формай, тонкі густ у выкарыстанні фактурных магчымасцей алоўкавага штрыха.
NGC 1865
NGC 1865 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC78) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4508-1
IC 4508-1 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гошыў (Оўруцкі раён)
Гошыў (Го́шів) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Голас Амерыкі
«Голас Амерыкі» (Voice of America, скар. VOA)  — радыёстанцыя са штаб-кватэрай у горадзе Вашынгтоне (Злучаныя Штаты Амерыкі), якая вяшчае на англійскай і 45 іншых мовах. Аснову эфіру «Голасу Амерыкі» складаюць навінавыя, інфармацыйныя і культурныя праграмы.
Гісторыя
Радыёстанцыя «Голас Амерыкі» ўпершыню выйшла ў эфір 24 лютага 1942 года. «Мы будзем гаварыць аб Амерыцы і вайне, навіны могуць быць добрымі або дрэннымі — мы будзем паведамляць вам праўду», — такімі словамі радыёстанцыя пачала вяшчанне. «Голас Амерыкі» ствараўся ў процівагу гебельсаўскай прапагандысцкай машыне.
Мовы
Голас Амерыкі на гэты момант вяшчае на 45 мовах (на мовах, пазначаных *, вядзецца таксама тэлевізійная трансляцыя): Колькасць моў вяшчання і колькасць гадзін вяшчання на кожнай мове вагаюцца ў залежнасці ад прыярытэтаў урада Злучаных Штатаў і сітуацыі ў свеце. У 2001 годзе ў адпаведнасці з інфармацыйным бюлетэнем Міжнароднага бюро па тэлерадыёвяшчанні (IBB) «Голас Амерыкі» трансляваўся на 53 мовах, у тым ліку 12 па тэлебачанні. Напрыклад, у ліпені 2007 «Голас Амерыкі» дадаў 30 хвілін штодзённага вяшчання па самалійскім радыё.
Дрэва
Адыгрываюць галоўную ролю ў стварэнні лясных біяцэнозаў. Адны з асноўных прадуцэнтаў кіслароду паветра.
Біялагічныя асаблівасці
Паводле класіфікацыі жыццёвых формаў К. Раункіера, дрэвы адносяцца да фанерафітаў. Дрэвы ўзніклі ў сярэднім дэвоне. Належаць пераважна да хвойных (з голанасенных) і двухдольных (з пакрытанасенных) раслін.
Крона ў большасці дрэў складаецца з галін і лісця. Ствол захоўваецца на працягу ўсяго жыцця, кожны год дае прырост у таўшчыню, утвараючы гадавыя кольцы. У дрэў з класа аднадольных (напр., пальмаў) крона складаецца з разеткі вялікага лісця і адсутнічае другасны прырост у таўшчыню.
Ёсць дрэвы летне-зялёныя (скідваюць лісце з надыходам восені, напр., дуб, вольха) і вечназялёныя (напр., елка, піхта, хвоя). Сярод лісцевых дрэў вылучаюць шыракалістыя (дуб, клён, ясень) і драбналістыя (асіна, бяроза, вольха). Адрозніваюць дрэвы першай велічыні (20 м і больш; дуб, елка, ліпа, хвоя), другой (10—20 м; вольха, груша, рабіна) і трэцяй (5—10 м; глог, яблыня, ядловец).
Працягласць жыцця разнастайная, ад 20 да соцень і тысяч гадоў (баабаб, секвоя — да 3—5 тыс. гадоў, дуб — 500—1000, хвоя — 300—350, елка — 250—300, асіна, бяроза — 150—200 гадоў).
Выкарыстанне ў гаспадарцы
Дрэвы даюць драўніну, ядомыя плады, лекавую, тэхнічную і хімічную сыравіну, выкарыстоўваюцца для азелянення. Са старажытных часоў дрэва выкарыстоўваецца ў архітэктуры, дэкаратыўна-прыкладным і народным мастацтве, скульптуры. З дрэва здаўна вырабляюць хатняе начынне, прылады працы, транспартныя сродкі, мэблю і інш. Шырока выкарыстоўвалася таксама ў пернікарстве, набіванцы, іканастасах, абкладах абразоў і інш. Асноўны матэрыял дрэварыту. Разьбой па дрэве ўпрыгожваюць ліштвы, франтоны, вільчакі, вуглавыя накладкі. Багацце кояеравых адценняў, разнастайнасць фактуры і тэкстуры вызначаюць мноства дэкаратыўных эфектаў у вырабах з дрэва.
Архетып культуры
У большасці культур свету дрэва ўспрымаецца як своеасаблівая мадэль Сусвету (Дрэва Сусвету). Паколькі яно карэннямі ўваходзіць у Зямлю, а галінамі — у Неба, то дрэва, як і сам чалавек, з'яўляецца адлюстраваннем «сутнасці двух светаў» і своеасаблівым пасярэднікам паміж «верхам і нізам», Небам і Зямлёй. У многіх старажытных культурах асобныя дрэвы ці цэлыя гаі лічыліся месцам знаходжання звышнатуральных істот (багоў, разнастайных духаў і г.д.). Дрэва нярэдка разглядалася як Вось Свету, вакол якой групуецца ўвесь Космас. Згодна з першабытнымі ўяўленнямі, дрэвы разглядаліся як адухоўленыя істоты, якія маюць сваю душу.
Татры
Та́тры (польск. і Tatry) — найвышэйшая частка Карпат, якая знаходзіцца ў Польшчы (1/4 плошчы) і Славакіі (3/4 плошчы), частка Фатранска-Татранскай вобласці. Найвышэйшы пункт — гара Герлахаўскі-Шціт, 2655 м. Татры налічваюць 25 пікаў вышэй 2500 м.
Татры дзеляцца на:
Герб Тонга
Герб Тонга (ko e Sila ʻo Tonga) быў распрацаваны ў 1875 годзе, у адзін час са стварэннем Канстытуцыі Каралеўства Тонга.
Тры мячы ў правай ніжняй частцы шчыта сімвалізуюць тры дынастыі каралёў Тонга: Ту'і-Тонга, Ту'і-Хаатакалауа і Ту'і-Канакуполу. Тонга была аб'яднаная каралём Сіаосі Тупоу I, які стаў ініцыятарам фарміравання першага афіцыйнага ўрада Каралеўства Тонга, а таксама афіцыйнага герба дзяржавы. Голуб з аліўкавай галінкай у левай ніжняй частцы сімвалізуе жаданне народа Тонга, каб у Каралеўстве заўсёды быў мір. Тры зоркі ў левай верхняй частцы сімвалізуюць галоўныя астраўныя групы Тонга: астравы Тонгатапу, Вава і Хаапаі. Карона ў правай верхняй частцы гербавага шчыта сімвалізуе кіруючага манарха, караля Каралеўства Тонга. У ніжняй частцы герба размешчаны нацыянальны дэвіз дзяржавы: «Ko e Otua mo Tonga ko hoku Tofia» (у перакладзе з танганійскай мовы «Бог і Тонга — мая спадчына»).
У Тонга не існуе афіцыйнага апісання герба Каралеўства, таму ў шэрагу ўрадавых устаноў пячатка можа адрознівацца.
Скарчава
Ска́рчава (, Скарчево) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крошынскага сельсавета. Размешчана за 10 км на паўночны ўсход ад Баранавіч. Насельніцтва 152 жыхары, 71 гаспадарка (2005).
Гісторыя
Раней сяленне называлася Плябанская Слабада. Пад гэтай назвай вёска ўпамінаецца ў 1889 годзе. Паводле перапісу 1897 года ў Сталовіцкай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, дзейнічалі хлебазапасны магазін, карчма. У 1909 годзе ў вёсцы дзейнічала народнае вучылішча.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Сталовіцкай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 5 землякоў.
Інфраструктура
Працуе магазін.
Гунычы (Оўруцкі раён)
Гунычы (Гу́ничі) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
БелКарт
«БелКарт» — нацыянальная сістэма міжбанкаўскіх разлікаў на аснове пластыкавых картак у Рэспубліцы Беларусь.
Поўная назва арганізацыі: Закрытае Акцыянернае Таварыства (ЗАТ) «Плацёжная сістэма БЕЛКАРТ». На 1 студзеня 2020 года абароце знаходзіцца больш 4,955 млн картак, у секунду здзяйсняецца 17 транзакцый, доля разлікаў картамі сістэмы ў безнаяўным абароце краіны — 45,23 %
Для напісання імя і прозвішча на картках могуць выкарыстоўвайцца кірылічныя (у тым ліку беларуская і руская мовы) і лацінскія сімвалы. Аднак мова персаналізацыі таксама залежыць ад тэхнічный магчымасці персаналізацыйнага комплекса банка, які выпускае картку. Банк самастойна абірае гэты комплекс.
Гісторыя
Стварэнне нацыянальнай аплатнай сістэмы пачалося ў 1994 годзе Нацбанкам. Першая фінансавая аперацыя праведзена 26 верасня 1995 года Белпрамбудбанкам.
У 1997 годзе зарэгістраваны таварны знак сістэмы «БелКарт».
У красавіку 2001 года пачаліся міжбанкаўскія разлікі на аснове шматбаковага клірынгу.
У 2002 годзе ўведзена магчымасць аплаты камунальных паслуг у банкаматах удзельнікаў сістэмы.
У 2007 годзе сістэма ўвайшла ў склад ААТ «Банкаўскі працэсінгавы цэнтр». У 2008 г. з’явіліся пластыкавыя карткі «БелКарт-М» з магнітнай палоскай.
У лютым 2007 г. была ўкаранёна паслуга інтэрнэт-банкінгу.
Да ліпеня 2012 г. аплатнай сістэмай пакрыта больш за 90 % аб’ектаў эквайрынгавай інфраструктуры краіны. На 01.07.2012 доля банкаў у аб’ёме выпуску карт «БелКарт-М» выглядала наступным чынам: Беларусбанк — 63,5 %; Белаграпрамбанк — 15,7 %; БПС-Сбербанк — 12,8 %; іншыя банкі — 8 %.
3 снежня 2012 г. ЗАТ «Трастбанк» выпушчаная першая ў сістэме «БелКарт» неперсаналізаваная карта.
16 жніўня 2013 г. падпісаны дагавор аб стварэнні ЗАТ «Белкарт».
З 14 студзеня 2020 г. пачаўся выпуск картак з чыпам EMV.
11 жніўня 2022 г. пачаў працаваць дадатак для бескантактавай аплаты з дапамогай смартфона БЕЛКАРТ PAY (для АС Android версій 6.0 і вышэй, пры наяўнасці тэхналогіі NFC). Станам на 15 жніўня 2022 года сэрвіс прадастаўляецца трымальнікам картак Беларусбанк, Белаграпрамбанк, Белінвестбанк, Парытэтбанк, Банк «Рашэнне», Цэптэр Банк і БТА Банк.
Дзятлаўскае благачынне
Дзятлаўскае благачынне, Дзятлаўская благачынная акруга — акруга ў Навагрудскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці.
Ілірыя
Ілірыя, або Ілірык (Ιλλυρια, Illyricum) — старажытная назва заходняй часткі Балканскага паўвострава, якую насялялі ілірыйцы. Іх міфычным прабацькам лічыўся Ілірый. Гэта зямля мела велізарнае гаспадарчае і ваенна-стратэгічнае значэнне для Рымскай імперыі, бо служыла сувязным звяном паміж яе заходняй і ўсходняй часткамі.
Геаграфія
Ва ўяўленнях старажытных, Ілірыя распасціралася на захад ад Фесаліі і Македоніі і на ўсход ад Італіі і Рэцыі аж да Істрыі на поўначы. Пазней сталі адрозніваць так званую грэчаскую Ілірыяй і Ілірыяй варварскую. Першая называлася таксама новым Эпірам і ўяўляла сабой поўную вапнавых горных ланцугоў і цудоўных паш краіну, якую абмяжоўвалі Эпір, Македонія, горы Скард і р. Дрыдан.
Паўночная, або варварская Ілірыя, частка якой уваходзіла ў склад царства Аграна і яго пераемнікаў, была краінай вельмі гарыстай. З горных сістэм старажытныя называюць Албанскія горы, на ўсход ад іх Бебійскія, якія аддзялялі Лібурнію і Далмацыю ад Паноніі, Ардыйскія і, нарэшце, Скардыйскія паміж Ілірыяй, Мёзіяй і Македоніяй.
Fedora
Fedora (па-англ.. «Мяккі фетравы капялюш», раней Fedora Core) — дыстрыбутыў аперацыйнай сістэмы GNU/Linux. Гэты дыстрыбутыў спансуецца фірмай Red Hat і падтрымліваецца супольнасцю. Праект служыць для тэсціравання новых тэхналогій, якія ў далейшым уключаюцца ў прадукты Red Hat і іншых вытворцаў. Кампанія Red Hat не забяспечвае падтрымку карыстальнікам Fedora, падтрымка ажыццяўляецца адкрытай супольнасцю.
Мэта праекта Fedora — пабудова цэласнай аперацыйнай сістэмы з адкрытага праграмнага забеспячэння. Новыя версіі выходзяць кожныя 6-8 месяцаў па даступным графіку.
Ілірыя
Геаграфія
Самым важным з народаў Ілірыі былі далматы (у грэч. пісьменнікаў дэлматы), першапачаткова саюз плямёнаў (булінаў, гілінаў, нестаў, маніяў), якія гуртаваліся вакол горада Далміёна, або Дэлмініяна. Лібурны, або лібірны, першапачаткова мелі паселішчы і ў верхняй Італіі, яны займаліся мараходствам, і асабліва славіліся сваімі невялікімі, хуткаходнымі баркамі (лембамі); лібурны былі рана падпарадкаваны рымлянам.
Грэчаская Ілірыя
У Ілірыю рана пасяліліся грэчаскія каланісты. У 627 годзе да н.э. выхадцы з Карынфа і Керкіры заснавалі на паўднёвым канцы вузкай мацерыковай касы горад Эпідамн, пазней пераназваны ў Дырахій (суч. Дурэс), а ў 588 годзе да н.э. Апалонію на рацэ Аоя.
Fedora
Лінус Торвальдс, аўтар ядра Linux, выкарыстоўвае Fedora на ўсіх яго камп’ютарах.
Ілірыя
Ілірыйскія войны
Унутры краіны жылі шматлікія паўдзікія разбойніцкія плямёны ілірыйцаў, якія часам аб'ядноўваліся пад уладай племянных старшынаў і цароў. Царок гэтай Ілірыі Бардаліс уступіў у барацьбу з Філіпам Македонскім, быў пераможаны і вымушаны саступіць большую частку сваіх уладанняў. Царская ўлада, аднак, захавалася ў пераемнікаў Бардаліса, і Ілірыйскае царства неўзабаве, апроч часткі новага Эпіра, стала ахопліваць землі на поўнач ад р. Дрына да астравоў Фара і Ісы.
Fedora
Асаблівыя рысы
Fedora сканцэнтравана на інавацыях і таксама інтэграцыі новых тэхналогій у цесным супрацоўніцтве з супольнасцямі Linux.
Ілірыя
Ілірыйскія войны
Вялікае значэнне Ілірыя атрымала пры цары Агране (пам. 231 да н.э.) з племя ардыэяў, якому ўдаўся набег на грэчаскую Акарнанію. Пасля яго кіравала яго ўдава Тэўта, якой удалося перамагчы ахейцаў і эталійцаў і ўзяць Керкіру. Пры ёй рабаванні ілірыйцаў выклікалі ўмяшанне рымлян, якія паслалі на Ілірыю войска, якое за два гады скарыла ўсю краіну. У выніку грэчаскія гарады Ілірыі былі абвешчаны свабоднымі, гэтак жа як і частка народаў новага Эпіра, а Тэўта абавязалася плаціць даніну (228 да н.э.).
У 168 да н.э. нашчадак Аграна Гентый заключыў саюз з Персеем Македонскім і пачаў вайну з рымлянамі; за 30 дзён вайна была скончана, ён узяты ў палон, а Ілірыя, якая была пад яго ўладай, падзелена на тры рэспублікі.
Fedora
Асаблівыя рысы
Fedora мае адносна кароткі жыццёвы цыкл: версія X падтрымліваецца толькі 1 месяц пасля выхаду версіі X + 2 і прыблізна 6-8 месяцаў паміж версіямі. Гэта азначае, што версія Fedora падтрымліваецца прыкладна 13-17 месяцаў. Таму Fedora з’яўляецца дрэнным выбарам для сервернай платформы, якая звычайна патрабуе доўгатэрміновай падтрымкі. Карыстальнікі Fedora могуць абнаўляць дыстрыбутыў з дапамогай праграмы FedUp
Стандартным графічным асяроддзем у Fedora з’яўляецца Gnome Shell. Іншыя даступныя асяроддзі: KDE, Xfce, LXDE, MATE і Cinnamon
Бяспека таксама з’яўляецца важным момантам у Fedora. Адной з асаблівасцей бяспекі з’яўляецца SELinux (Security-Enhanced Linux), які рэалізуе розныя палітыкі бяспекі, у тым ліку абавязковага кантролю доступу.
Праграмнае забеспячэнне
Fedora пастаўляецца з шырокім спектрам устаноўленага праграмнага забеспячэння, такім як LibreOffice і Firefox. Дадатковае праграмнае забеспячэнне даступна ў сховішчах праграмнага забеспячэння і могуць быць устаноўлены з дапамогай Yum або менеджарам пакетаў з графічным інтэрфейсам, такім як GNOME Software.
Акрамя таго, можна дадаваць іншыя сховішча праграмнага забеспячэння, таму праграмы, недаступныя ў сховішчах Fedora, могуць быць усталяваны з іншага месца. Адным з самых папулярных старонніх сховішчаў з’яўляецца RPM Fusion. Fedora таксама дае карыстальнікам сістэмы простую ў выкарыстанні праграму для стварэння сваіх уласных сховішчаў праграмнага забеспячэння.
Тыпы рэдакцый
Fedora распаўсюджваецца ў некалькіх варыянтах:
Рэлізы
Актуальная версія Fedora — 20 пад кодавай назвай "Heisenbug" (Гейзенбаг), які быў выпушчаны 17 снежня 2013.
Ілірыя
Рымская Ілірыя
Заваяваныя рымлянамі ў 167 да н.э. тэрыторыі ардыяў (Illyricum regnum) у 148 да н.э. увайшлі ў склад рымскай правінцыі Македонія. Пазней Ілірыя — самастойная рымская правінцыя, утвораная, верагодна, ва II стагоддзі да н.э. (самае позняе пры Цэзары, сярэдзіна I стагоддзя да н.э.) на тэрыторыі рассялення астатніх ілірыйскіх плямёнаў, заваяваных рымлянамі да канца I стагоддзя да н.э.
Пасля вялікага панонскага паўстання (6-9 н.э.), Ілірыя разам з ізноў набытымі і заваяванымі землямі, была падзелена на дзве правінцыі, Панонію і Далмацыю. З часоў Траяна і імператара Марка Аўрэлія траціна рымскай арміі стаяла ўвесь час лагерам у Ілірыі, бо ўся гэта правінцыя мела характар узброенага лагера. Пачынаючы з Септымія Севера, абвешчанага імператарам у Саварыі або Карнунце, Ілірыя адыгрывала ключавую ролю ў гісторыі Рымскай імперыі.
Аператыўна-аналітычны цэнтр пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь
Аператыўна-аналітычны цэнтр пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (ААЦ) — дзяржаўны орган, які здзяйсняе рэгуляванне дзейнасці па забеспячэнні абароны інфармацыі, што змяшчае звесткі, якія складаюць дзяржаўную тайну Рэспублікі Беларусь або іншыя звесткі, што ахоўваюцца ў адпаведнасці з заканадаўствам, ад уцечкі па тэхнічных каналах, несанкцыянаваных і ненаўмысных уздзеянняў.
Малекулярныя сіты
Малекулярныя сіты — крышталічныя алюмасілікаты, якія маюць трохмерную структуру з тэтраэдраў аксіду крэмнію і аксіду алюмінію і характарызуюцца дакладным і аднастайным памерам пораў. Менавіта памер пор вызначае іх селектыўнасць у адносінах да прапускаемых і затрымоўваных малекул. У залежнасці ад гэтай характарыстыкі змяняецца і галіна выкарыстання тых ці іншых малекулярных сітаў. Сітавіны ў малекулярных сітах досыць вялікія, каб прапускаць невялікія малекулы, але ў той жа час яны затрымоўваюць буйнейшыя малекулы, што вызначыла іх выкарыстанне ў якасці асушальнікаў і адсарбентаў.
Гл. таксама
Цэаліты
Сонечны сарас 118
Сонечны сарас 118 — серыя з 72 сонечных зацьменняў, якая пачалася 24 мая 803 года і будзе працягвацца да 15 ліпеня 2083 года. Сонечныя зацьменні аднаго сараса паўтараюцца з перыядычнасцю раз у 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін.
Дзівашын
Дзівашын (Дівоши́н) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Марскія зоркі
Біялогія
Зоркападобныя або пяцікутная ігласкурыя. Велічыня вагаецца ад 2 см да 1 м, хаця большасць — 12-25 см. Многія віды ярка пафарбаваныя.
Гэта маларухомыя жывёлы, якія маюць ад 5 да 50 прамянёў.
Ад цэнтральнага плоскага або слабапуклага дыска ў морской зоркі адыходзяць 5 (рэдка — да 40) прамянёў, ці рук. Пры скарочаных прамянях форма цела набліжаецца да пяцівугольніка. Рукі заключаюць ў сабе стрававальныя вырасты страўніка і адросткі палавых органаў; ўнутры рук знаходзяцца падоўжныя шэрагі пазванкоў.
IC 4508-2
IC 4508-2 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ігласкурыя
Ігласкурыя (Echinodermata) — тып выключна марскіх донных жывёл, большай часткай свабоднарухомых, радзей сядзячых, сустракаюцца на любых глыбінях Сусветнага акіяна.
Старажытныя ігласкурыя ўзніклі ў дакембрыі, у раннім палеазоі, мяркуюць, існавала 23 класы, большасць з якіх вымерла ў палеазоі, у т.л. бластаідэі, крынаідэі, цыстаідэі і інш. Каля 7 тыс. сучасных і 16 тыс. вымерлых відаў. Нароўне з хордавымі, ігласкурыя адносяцца да галіны другаснаротых жывёл (Deuterostomia). Пашыраны ва ўсіх акіянах і морах ад літаралі да глыбіні 11 км.
Памеры ад некалькіх міліметраў да 1 м (да 20 м у некаторых выкапнёвых). Форма цела нагадвае агурок, бочачку, дыск, зорку, кветку або бутон на сцябле, сэрца, чарвяка, шар. У будове цела характэрна прамянёвая (радыяльная) сіметрыя і вапнавы ўнутраны шкілет з іголкамі, шыпамі і інш. на паверхні. Свабоднарухомыя або прымацаваныя. Ёсць унікальная для ігласкурых воднасасудзістая (амбулакральная) сістэма для перамяшчэння або дыхання. Пераважна раздзельнаполыя. Развіццё з утварэннем пелагічнай лічынкі і са складаным метамарфозам, кормяцца жывёльнай ежай, радзей водарасцямі і рэшткамі расліннасці. Самі з'яўляюцца кормам для прыдонных відаў рыб.
Шэраг відаў — аб'екты промыслу.
Класіфікацыя
Падтып Pelmatozoa
Падтып Eleutherozoa
КАНМЕБОЛ
Паўднёваамерыканская футбольная канфедэрацыя (Confederación Sudamericana de Fútbol, Confederação Sul-Americana de Futebol, CONMEBOL) — кантынентальны футбольны кіруючы орган Паўднёвай Амерыкі і адна з шасці кантынентальных канфедэрацый, якія ўваходзяць у ФІФА. Найстарэйшая кантынентальная канфедэрацыя ў свеце. Штаб-кватэра знаходзіцца ў горадзе Луке, Парагвай, недалёка ад Асунсьёна. КАНМЕБОЛ нясе адказнасць за арганізацыю буйных міжнародных турніраў паўднёваамерыканскага футбола. Канфедэрацыя, у якую ўваходзяць толькі 10 членаў, з'яўляецца самай найменшай па колькасці членаў з усіх канфедэрацый ФІФА.
Зборныя-члены КАНМЕБОЛ выйгралі 9 чэмпіянатаў свету (5 — Бразілія, па 2 — Аргенціна і Уругвай), а клубы выйгралі 22 межкантынентальныя кубкі і 4 кубкі свету ФІФА. Зборныя Аргенціны і Уругвая выйгралі па два залатыя Алімпійскія медалі. Такім чынам, футбольная канфедэрацыя Паўднёвай Амерыкі лічыцца адной з самых моцных у свеце.
Кваліфікацыя да чэмпіянату свету ў Паўднёвай Амерыцы апісваецца як самая жорсткая кваліфікацыя ў свеце з простай кругавой сістэмай з удзелам найлепшых футбольных зборных свету, супрацьстаяннем больш слабых нацыянальных зборных, кліматычнымі і геаграфічымі ўмовамі і гарачымі прыхільнікамі кожнай зборнай. У цяперашні час канфедэрацыя плануе стварыць першую кваліфікацыю да жаночага чэмпіянату свету, якая заменіць кубак Амерыкі сярод жанчын.
Хуан Анхель Напут быў прэзідэнтам КАНМЕБОЛ да 3 снежня 2015 года, калі ён быў арыштаваны ў ходзе рэйду ў Швейцарыі ў ходзе справы аб пашырэнні выпадкаў хабарніцтва з удзелам ФІФА. Вілмар Вальдэс з Уругвая быў часова выконваючым абавязкі прэзідэнта да 26 студеня 2016 года, калі новым прэзідэнтамбыў абраны Алехандра Дамінгес з Парагвая. Першым і другім віцэ-прэзідэнтамі канфедэрацыі з'яўляюцца Рамона Хесурум з Калумбіі і Лаўрэана Гансалес з Венесуэлы.
Падольск
Падольск — горад у Расіі, горад абласнога значэння і адміністрацыйны цэнтр Падольскага раёна Маскоўскай вобласці, размешчаны на рацэ Пахра (прыток Масквы-ракі). Знаходзіцца за 36 км ад цэнтра Масквы і за 15 км ад МКАД. У паўночнай частцы мяжуе з Шчэ́рбінкай, на поўдні — з Клімаўскім. Плошча горада — 40,04 км², насельніцтва — 183,1 тыс. чалавек (2010). Буйны прамысловы і культурны цэнтр Маскоўскай вобласці.
Утвораны з вёскі Падол, якая ў XVIII ст. належала маскоўскаму Данілаву манастыру. Статус горада — з 1781 г. У 1971 годзе ўзнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга. З 2004 года — статус гарадской акругі.
NGC 1866
NGC 1866 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC52) — рассеянае (паводле іншых дадзеных — шаравое) зорнае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бійнычы
Бійнычы (Бі́йничі) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Даўгынычы
Даўгынычы (Довги́ничі) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Тэрпсіхора (муза)
Тэрпсіхора  — муза танца. З’яўляецца персанажам грэчаскай міфалогіі, папулярны вобраз і сімвал ў мастацтве. Згодна з Дыядорам, атрымала імя ад асалоды (терпейн) гледачоў, якія тыя атрымлівалі ад мастацтва. Яе імя сярод муз называе і Цец.
Банкамат
Банкамат — праграмна-тэхнічны комплекс, прызначаны для аўтаматызаваных выдачы і прыёму наяўных грашовых сродкаў як з выкарыстаннем плацежных карт, так і без, а таксама выканання іншых аперацый, у тым ліку аплаты тавараў і паслуг, складання дакументаў, якія пацвярджаюць адпаведныя аперацыі.
Гісторыя
Першы банкамат па выдачы наяўных грошай быў усталяваны 27 чэрвеня 1967 у раёне Энфілд на поўначы Лондана (Вялікабрытанія) у аддзяленні брытанскага банка Barclays. Вынаходнікам яго быў шатландзец Джон Шэпард-Баран, які працаваў па замове кампаніі De La Rue — брытанскага вытворцы паперы для грашовых знакаў больш чым 150 краін свету.
Пластыкавых картак у той час не існавала, і для зняцця грошай выкарыстоўваліся адмысловыя ваўчары, якія трэба было загадзя атрымаць у банку. Праз некалькі гадоў іншы шатландзец — Джэймс Гудфелаў — прыдумаў выкарыстоўваць сакрэтны ПІН-код для абароны ад несанкцыянаванага доступу да банкаўскіх рахункаў, а першыя пластыкавыя карткі з магнітнай паласой з’явіліся ў ЗША.
Балэхіўці
Балэхіўці (Боле́хівці) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Афіуры
Афіуры або Змеяхвосткі (Ophiuroidea) — клас донных марскіх жывёл тыпу ігласкурых. Сваю назву атрымалі за своеасаблівы спосаб перамяшчэння — калі яны паўзуць па дне, іх «рукі» звіваюцца, як змеі. Беларуская назва «змеяхвосткі» з'яўляецца калькай з навуковай назвы афіуры (ад грэч. Ὄφις — змяя, οὐρά — хвост).
Самы разнастайны клас ігласкурых — каля 2 тыс. відаў, большасць з якіх — насельнікі трапічных вод. Вядомыя ў выкапнёвым стане з ранняга ардовіка.
Павел Іванавіч Пруднікаў
Павел Іванавіч Пруднікаў (, вёска Стары Дзедзін, Клімавіцкі павет, Магілёўская губерня —, Мінск) — беларускі пісьменнік. Стрыечны брат паэта Алеся Пруднікава.
NGC 1867
NGC 1867 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC53) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.