cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вадзім Іванавіч Болбас
Вадзі́м Іва́навіч Бо́лбас (9 лютага 1942, в. Казакова, Вішнёўскі сельсавет, Бабруйскі раён, Магілёўская вобласць) — аўтар і літаратурных твораў, сябра Саюзу беларускіх пісьменнікаў (2012). Піша вершы, навэлы, эсэ; перакладае вершы з польскай, рускай і ўкраінскай моў. Жыве ў г. Светлагорску, Гомельская вобласць.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і работніка райвыканкама і настаўніцы. Жыў з бацькамі пад нямецкай акупацыяй да вызвалення ў 1944 г. У 1956 г. закончыў Вішнёўскую няпоўную сярэднюю школу, у 1959 — сярэднюю школу № 16 г. Бабруйска.
Пасля заканчэння школы паступіў у Беларускую дзяржаўную сельскагаспадарчую акадэмію (г. Горкі, Магілёўская вобл.). Правучыўшыся адзін курс, у 1960 г. быў адлічаны па ўласным жаданні і паступіў на хімічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, які закончыў у 1965 г. (кваліфікацыя — хімік). Прайшоў тэрміновую вайсковую службу.
З 1967 г. працаваў на Светлагорскім вытворчым аб’яднанні «Хімвалакно» на розных пасадах, у тым ліку начальнікам цэха. У 1987 г. быў пераведзены ў орган дзяржаўнай прыёмкі прадукцыі на ВА «Хімвалакно». Пазней працаваў кіраўніком аналітычнай лабараторыі пры Светлагорскай раённай інспекцыі прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя.
Літаратурная дзейнасць
Першая літаратурная публікацыя — эсэ «Мой сьветлы горад» у газеце «Наша ніва», 1999, № 35. Пераклаў на беларускую мову шэраг паэтычных твораў А. А. Блока, К. Галчыньскага, В. Стуса і інш. Выдаў 2 зборнікі прозы і перакладаў, а таксама зборнік перакладаў вершаў I. А. Бродcкага; удзельнічаў у калектыўных выданнях. Творы друкаваліся таксама ў газеце «Сям’я», часопісу «Дзеяслоў». Уваходзіць у рэдакцыйную калегію літаратурнага альманаху «Палац» (Гомельскага абласнога аддзялення СБП).
Любамырыўка (Згурыўскі раён)
Любамырыўка (Любомирівка) — вёска ў Згурыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Будзілава (Мінск)
Будзі́лава (Будзі́лавічы) — колішняя вёска, з 1959 года ў складзе Мінска.
Гісторыя
У 1800 годзе — засценак, уласнасць мінскага Петрапаўлаўскага праваслаўнага манастыра, двор, 10 жыхароў. У 1897 годзе засценак Сеніцкай воласці Мінскага павета, 13 двароў, 84 жыхары. У 1917 годзе ваколіца, 25 двароў, 129 жыхароў. З 1924 года вёска ў Самахвалавіцкім раёне, з 1931 года ў адміністрацыйным падпарадкаванні Менскага гарадскога савета, з 1934 года ў Менскім раёне, Навадворскі сельсавет. У 1959 годзе ўключаная ў межы горада Мінска, Заводскі раён.
Месцілася абапал Магілёўскай шашы, дзе цяпер сустракаюцца Партызанскі праспект, вуліца Будзённага і Ванеева, месцяцца карпусы Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта. Пасля ўключэння ў склад горада галоўная вясковая вуліца атрымала назву Рагачоўская (ішла паралельна Партызанскаму праспекту на поўнач ад яго ад вуліцы Будзённага ва ўсходнім кірунку), іншыя — Рагачоўскім завулкам, траса якога супадала з цяперашняй вуліцай Ванеева ад Партызанскага праспекта на поўдзень ад яго; на месцы забудовы цяпер месцяцца навучальныя карпусы БДЭУ. У 1960-я — пачатку 1970-х вёска знесеная, пабудаваныя шматпавярховыя дамы і адміністрацыйныя будынкі, разбіты парк імя 50-годдзя Кастрычніка вакол стадыёна Трактар.
Вядомыя асобы Паставаў
Вядомыя ўраджэнцы Паставаў:
1889 год у гісторыі астраноміі
1889 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
NGC 1036
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Аперацыя «Этлбара»
«Этлбара» (Attleboro) — ваенная аперацыя, праведзеная сіламі ЗША восенню 1966 года ў ходзе В’етнамскай вайны.
«Этлбара» была адной з трох значных аперацый, праведзеных Арміяй ЗША у тактычнай зоне III корпуса Паўднёвага В’етнама ў сухім сезоне 1966—1967 гадоў.
Аперацыя праводзілася з верасня 1966 года ў «ваеннай зоне C» на мяжы з Камбоджай. Амерыканскія падраздзялення выявілі ў гэтым раёне сляды знаходжання 9-й дывізіі НФВПВ, якая вярнулася з Камбоджы пасля папаўнення страт, панесеныя летам у ходзе аперацыі «Эль-Паса II». У пачатку лістапада сілы ЗША ўступілі ў кантакт з буйнымі сіламі праціўніка (бітва пры Дау-Ціенг), пасля чаго кантроль над аперацыяй быў перададзены спачатку 1-й пяхотнай дывізіі, а затым II палявому корпусу ЗША.
Аперацыя «Этлбара» завяршылася ў канцы лістапада 1966 года. Досвед «Этлбара» быў выкарыстаны пры падрыхтоўцы наступнай аперацыі ў гэтым раёне — «Джанкшэн-Сіці».
Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь
На́звы насе́леных пу́нктаў Рэспу́блікі Белару́сь — серыя нарматыўных даведнікаў, якія ўключаюць у сябе ўсе наяўныя назвы населеных пунктаў Беларусі ў межах адміністрацыйна-тэрытарыяльных падраздзяленняў (вобласць, раён, пасялковы і сельскі саветы). Серыя нарматыўных даведнікаў у шасці кнігах пад кіраўніцтвам і рэдакцыяй В. П. Лемцюговай. Праца над нарматыўнымі даведнікамі планавалася, каардынавалася і кантралявалася Дзяржаўным камітэтам па маёмасці Рэспублікі Беларусь.
Кожная асобная кніга даведніка змяшчае ўвесь сучасны рэестр назваў населеных пунктаў адной з шасці абласцей, якія падаюцца беларускай кірыліцай і лацінкай, а таксама рускай графікай. Напісанне назваў прыведзена ў адпаведнасць з правапіснымі нормамі беларускай і рускай літаратурнай мовы. У беларускай частцы ў назвах паказаны націск, граматычны род, множны лік, прыводзяцца парадыгмы скланення, варыянты сучасных афіцыйных назваў і назвы, якія па якіх-небудзь прычынах выйшлі з ужытку. Даведнік суправаджаецца прадмовай на беларускай і рускай мовах, алфавітнымі паказальнікамі назваў населеных пунктаў у трох графічных варыянтах.
Крытыка
Старшыня секцыі тапанімікі Беларускага геаграфічнага таварыства Раіса Аўчыннікава лічыць, што даведнікі змяшчаюць шмат памылак, а таму яны патрабуюць перагляду з прыцягненнем спецыялістаў розных навук: філолагаў, географаў, картографаў, гісторыкаў, краязнаўцаў і абавязкова мясцовых старажылаў. Пры гэтым трэба адзначыць, што сама Валянціна Лемцюгова ў сваёй прадмове да даведніку кажа пра тое, што ''«нягледзячы на вялікую працу, праведзеную ў мэтах упарадкавання правапісу назваў населеных пунктаў, апошнюю кропку ў гэтай складанай справе пакуль што ставіць рана. У перспектыве мяркуецца разгледзець магчымасць пераводу многіх варыянтных назваў у разрад асноўных, афіцыйных. Шмат давядзецца зрабіць для таго, каб пазбавіць нашу айканімію ад усяго наноснага, штучнага, вярнуць ёй беспадстаўна знішчаныя ў працэсе перайменаванняў сапраўдныя гістарычныя найменні. Пытанні застаюцца і іх належыць вырашаць паступова, паэтапна, як гэта робіцца ў цывілізаваных краінах, дзе нарматыўна-даведкавыя выданні перыядычна дапаўняюцца і ўдасканальваюцца за кошт больш дакладных звестак і новых дасягненняў у галіне тапанімічнай навукі і практыкі»''.
Каравін’ё
Каравіньё (Carovigno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брындзізі.
Насельніцтва складае 15733 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 150 чал./км². Займае плошчу 105 км². Паштовы індэкс — 72012. Тэлефонны код — 0831.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria (madre di Gesù).
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 2996
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эстэр Ледэцкая
Эстэр Ледэцкая (Ester Ledecká; нар., ) — чэшская сноўбардыстка і гарналыжніца; трохразовая алімпійская чэмпіёнка (у 2018 годзе — у гарналыжным спорце і снаўбордзе, у 2022 годзе — у снаўбордзе), двухразовая чэмпіёнка свету па сноўбордзе ў паралельных дысцыплінах, чатырохразовая ўладальніца Кубка свету па сноўбордзе ў паралельных дысцыплінах, шматразовая пераможца этапаў Кубка свету па сноўбордзе. Першая ў гісторыі жанчына, якая выйграла алімпійскае золата на адных зімовых Гульнях у двух розных дысцыплінах (на розных зімовых Гульнях сярод жанчын гэта раней атрымоўвалася ў лыжніцы і біятланісткі Анфісы Разцовай).
Катастрофа ATR 72 у Покхары
Катастрофа ATR 72 у Покхары — авіяцыйная катастрофа, якая адбылася побач з ў Непале 15 студзеня 2023 года. Самалёт авіякампаніі, на борце якога былі 68 пасажыраў і 4 члены экіпажа, разбіўся пры заходзе на пасадку.
Эстэр Ледэцкая
21 снежня 2018 года была прызнана спартсменкай года ў Чэхіі.
Катастрофа ATR 72 у Покхары
Гэта самая смяротная авіякатастрофа ў Непале за апошнія 30 гадоў (з часоў ).
Самалёт
Самалёт ATR 72-500 (серыйны нумар — 754) належаў авіякампаніі Yeti Airlines. Першы палёт борт здзейсніў у 2007 годзе. Самалёт быў абсталяваны рухавікамі Pratt & Whitney Canada PW127F.
Першапачаткова машына належыла пад рэгістрацыйным нумарам VT-KAJ. Пазней, у 2013 годзе, самалёт быў перададзены, дзе яго перапісалі ў HS-DRD. У 2019 годзе набыты Yeti Airlines як 9N-ANC.
15 студзеня 2023 года борт выконваў унутраны рэйс з Катманду ў Покхару.
Катастрофа
Рэйс вылецеў з Катманду ў 10:33 раніцы па мясцовым часе. Пры заходзе на пасадку ў Міжнародны аэрапорт Покхара самалёт нахіліўся і паваліўся на бераг ракі, якая была побач. Момант катастрофы трапіў на відэа. Пасля крушэння самалёт загарэўся.
Адны крыніцы паведамлялі пра гібель прынамсі 44 чалавек , іншыя — усіх 72 на борце. Па звестках некаторых СМІ, выжылі 2 чалавекі, яны ў цяжкім стане.
Пазней стала вядома, што загінулі ўсе. Аднак сярод 72 цел, было знойдзена толькі 68
Наступствы
Пасля катастрофы аэрапорт быў зачынены, а ўрад Непала склікаў экстраннае пасяджэнне Кабінета міністраў.
16 студзеня ў Непале абвешчана нацыянальная жалоба. Авіякампанія Yeti Airlines у знак жалобы адмяніла ўсе рэгулярныя рэйсы, запланаваныя на той дзень.
Створана камісія для расследавання прычын катастрофы. У яе ўвайшлі пяць прадстаўнікоў ваеннай і авіяцыйнай сфер Непала. На наступны дзень пасля трагедыі быў адноўлены бартавы самапісец.
Мала Супоіўка
Мала Супоіўка (Мала́ Супо́ївка) — вёска ў Згурыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Гінекалагічнае крэсла
Гінекалагічнае крэсла — спецыяльнае  для правядзення абследаванняў, маніпуляцый або малых аператыўных умяшанняў ва ўмовах малой аперацыйнай на мочапалавых органах.
Крэсла з'яўляецца больш эрганамічнай альтэрнатывай аглядальнай кушэтцы. Пацыенты знаходзяцца ў ім у паўсядзячам становішчы, абапіраючыся ягадзіцамі на край крэсла. Такое становішча дазваляе дасягнуць максімальнага камфорту. Так, жанчыны, якіх аглядаюць, маюць магчымасць назіраць за працэсам агляду; для яшчэ большай зручнасці пад галаву можа падкладвацца падушка. Таксама канструкцыя крэсла дазваляе знізіць патрэбу ў анестэзіі.
Крэсла можа прымаць розныя палажэнні з дапамогай рэгулявальных механізмаў, абсталёўвацца рэгуляваннямі з электрапрывадам, камплектавацца аксэсуарамі для мацавання інструментаў, у прыватнасці. Крэсла выкарыстоўваецца пры правядзенні кальпамікраскапічных і ўрагенітальных даследаванняў.
Маюцца сведчанні таго, што розныя аперацыі з выкарыстаннем гінекалагічных крэслаў (diphros paredros) праводзіліся яшчэ ў антычнасці.
Green River
Green River — рок-гурт, утвораны ў 1984 годзе у горадзе Сіэтл (ЗША). Перыяд актыўнасці гурта працягнуўся па 1988 год. Нягледзячы на тое, што Green River меў малую вядомасць і камерцыйны поспех па-за межамі роднага гораду, ён аказаў істотны ўплыў на жанр, пазней вядомы як гранж, як сваёй ўласнай музыкай, так і музыкай яго чальцоў, якія у будучыні створаць гурты, уключаючы Pearl Jam і Mudhoney. Пазней Green River уз’ядналіся для некалькіх канцэртаў у 2008 і 2009 гадах.
Кушлянскі сельсавет
Кушля́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Кушляны.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Смаргонскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сольскага сельсавета.
15 мая 1978 года сельсавет утвораны зноў у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці з цэнтрам у вёсцы Кушляны ў складзе 21 населенага пункта: 13 населеных пунктаў (вёскі Асіпаны, Гайдзі, Гаўдзевічы, Дордзішкі, Жалігова, Крапіўна, Кушляны, Несценяты, Поцевічы, Рачкяны, Рудалі, Рудзішкі і Шчопаны), якія ўваходзілі ў склад Сольскага сельсавета, і 8 населеных пунктаў (вёскі Забалоцце, Мелеўшчына, Наздрачуны, Слабада, Стрыпуны, Ціжышкі, Ябравічы і хутар Гінкаўшчына), якія ўваходзілі ў склад Бялкоўшчынскага сельсавета. 25 чэрвеня 2008 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сольскага сельсавета.
Уладзімір Георгіевіч Кароткі
Уладзімір Георгіевіч Кароткі (нар. 2 студзеня 1956, г. п. Мір, Карэліцкі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі літаратуразнавец. Кандыдат філалагічных навук, дацэнт кафедры гісторыі беларускай літаратуры філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Біяграфія
Нарадзіўся 2 студзеня 1956 года ў г. п. Мір Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці. Школьныя гады прайшлі ў Слоніме.
У 1978 годзе скончыў філалагічны факультэт БДУ. Настаўнічаў. З 1982 года ў Інстытуце літаратуры АН Беларусі, з 1987 года ў БДУ (з 1990 года намеснік дэкана філалагічнага факультэта). Вучань Санкт-Пецярбургскай школы медыявістаў. У 1984 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю «Творчасць Мялеція Сматрыцкага» пад кіраўніцтвам акадэміка А. М. Панчанкі.
Займаецца вывучэннем гісторыі і тэорыі літаратуры, тэксталогіяй, даследаваннем старабеларускай літаратуры эпохі Рэнесансу і Барока. Грунтоўна даследуе жыццё і творчасць Мялеція Сматрыцкага. У друку апублікаваў больш за 170 даследчых артыкулаў па старажытнай беларускай літаратуры.
Навуковая дзейнасць
Займаецца праблемамі старабеларускай літаратуры XVI—XVII стагоддзяў, вывучае помнікі эпохі Рэфармацыі, Контррэфармацыі, Контрправаслаўя. Даследуе творчасць Сымона Буднага, Васіля Цяпінскага, Пятра Скаргі, Іпація Пацея, Мялеція Сматрыцкага, Андрэя Мужылоўскага, Касьяна Саковіча, Іосіфа Руцкага, Мікуліча і інш.
Даследуе шляхі развіцця і стан старажытнай беларускай, украінскай і польскай літаратур XVI—XVII стагоддзяў, у т. л. праблемы тагачаснай палемічнай публіцыстыкі, пытанні ўсх.-слав. кнігадрукавання бел.-укр. літ. сувязі (кн. «Творчы шлях Мялеція Сматрыцкага», 1987). Навук. рэдактар выдання твораў Сімяона Полацкага («Вирши», 1990), складальнік кн. «Прадмовы і пасляслоўі паслядоўнікаў Францыска Скарыны» (1991). Адзін з аўтараў падручніка «Гісторыя беларускай літаратуры. Старажытны перыяд» (4-е выд., 1998).
Сям’я
У шлюбе з беларускім літаратуразнаўцам Жаннай Некрашэвіч.
Сынэльныкаўскі раён
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 38730 чалавек, плошча — 1648 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 3 пасялковых і 20 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 4 пасёлкі гарадскога тыпу, 5 пасёлкаў сельскага тыпу і 112 сяла.
Віктар Вікенцьевіч Мазуроўскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў Варшаве, дзе атрымаў у 1876—1878 першапачатковую мастацкую падрыхтоўку ў Варшаўскім малявальную класе. Працягнуў навучанне ў Санкт-Пецярбургу ў Імператарскай Акадэміі мастацтваў (да 1888). За час вучобы Мазураўскі атрымаў чатыры медалі: 2 сярэбраных (1881) і два залатыя (1888) за палатны: «Атака кавалерыйскім раз’ездам чаркесаў каля вёскі Бела ў 1877 годзе», «Справа лейб-гвардыі гусарскага палка пры Телішы 3 кастрычніка 1877 г.» (якая, як і некалькі іншых, знаходзіцца ў Дзяржаўным Рускім музеі). Скончыўшы акадэмію ў званні класнага мастака, Мазуроўскі накіроўваецца ў паездку за мяжу (1890—1894).
Пасля вяртанні з паездкі, займае пасаду мастака пры рускай арміі і выконвае цыкл работ прысвечаных арміі. Падчас руска-японскай вайны Мазураўскі накіроўваецца на фронт, вынікам чаго з’яўляецца цыкл работ «З японскай вайны» (1905). Пасля вяртання з фронту працягвае маляваць батальныя сцэны.
З пачаткам першай сусветнай вайны зноў адпраўляецца на фронт, дзе малюе цыкл карцін прысвечаных сусветнай вайне. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі ў бальшавіцкай Расіі працягвае пісаць карціны, працуючы ў ваенным музеі Пецярбурга. Ва ўзросце 65 гадоў у 1924 выязджае з СССР у Еўропу, пасля чаго звесткі пра яго губляюцца.
Факультэт журналістыкі БДУ
Факультэт журналістыкі БДУ — структурнае падраздзяленне Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Гісторыя
1 лістапада 1944 года ў Мінску на філалагічным факультэце БДУ было адкрыта першае ў СССР аддзяленне журналістыкі, якое ўзначаліў Давід Фактаровіч. У 1946 годзе яно было пераўтворана ў кафедру журналістыкі (на чале з М. С. Зерніцкім), якая функцыянавала на філалагічным факультэце БДУ. У 1949 годзе адбыўся першы выпуск студэнтаў з дыпломамі журналістаў.
У 1967 годзе на базе кафедры быў створаны самастойны факультэт журналістыкі БДУ, які ўзначаліў Рыгор Булацкі.
З 1 верасня 2008 па ліпень 2018 журфак БДУ быў ператвораны ў Інстытут журналістыкі БДУ. Інстытут складаўся з двух факультэтаў: факультэта журналістыкі і факультэта падвышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў.
Дэкан факультэта журналістыкі БДУ — Вольга Міхайлаўна Самусевіч.
Акадэмічныя свабоды
У 2006 годзе пасля выбараў з трэцяга курсу была адлічана Вольга Класкоўская. Фармальнай падставай была «акадэмiчная запазычанасць», але сакурснікі Вольгі сцвярждалі, што адлічэнне было палітычна матываваным (Вольга ўдзельначала ў дзейнасці руху «Малады фронт»). Студэнты стварылі заяву дэкану Сяргею Дубовiку з патрабаваннем спынiць пераслед студэнтаў за iх погляды. Ініцыятар напісання заявы студэнтаў у падтрымку Вольгі, Алёна Андрэева, сама забрала дакументы з факультэта, пазней стала iнфармацыйным каардынатарам Асамблеi няўрадавых арганiзацыяў Беларусi.
У 2008 года з трэцяга курсу з фармулёўкай «за акадэмічную непаспяховасць» быў адлічаны Франак Вячорка. Фармальным чыннікам адлічэння стала тое, што студэнт не змог своечасова здаць сесію: у гэты час Ф. Вячорка адбываў 15-сутачны адміністрацыйны арышт па абвінавачванні ў дробным хуліганстве, якое ён здзейсніў 16 студзеня ў будынку суда Цэнтральнага раёна Мінска, дзе праходзіў працэс па справе актывісткі моладзевага дэмакратычнага руху Юліі Сіўцовай.
15 кастрычніка 2010 года з 5-га курса быў адлічаны Алег Ануфрыенка, паводле афіцыйнай версіі, за пропускі заняткаў. Перад прэзідэнцкімі выбарамі Ануфрыенка выканаў ролю ўнука ў роліку «Схавай пашпарт бабулі», які ў жартаўлівай заклікаў не даць старэйшаму пакаленню прагаласаваць за Аляксандра Лукашэнку. Кіраўніцтва Інстытута адмаўляе сувязь паміж ролікам і адлічэннем, звяртаючы ўвагу на тое, што відэа з’явілася ў інтэрнэце пазней (8 лістапада) за загад аб адлічэнні. Аднак пра сваё адлічэнне Ануфрыенка даведаўся толькі 15 снежня.
У 2011 годзе, пасля зімовай сесіі, з 5-га курса была адлічана «за акадэмічную непаспяховасць» Каця Клімко, якая адбыла 10 сутак арышту пасля ўдзелу ў масавай акцыі пратэсту ў Мінску супраць вынікаў прэзідэнцкіх выбраў.
У 2014 годзе «за акадэмічную непаспяховасць» быў адлічаны Мікіта Семяненка, сябра Руху «За Свабоду».
У пачатку 2017 года з другога курсу была адлічана Ганна Смілевіч, якая за месяц да таго была абраная старшынёй «Моладзі БНФ». Яна не здала тры экзамены ў сесіі, што фармальна азначае адлічэнне студэнта. Паводле словаў Смілевіч, некаторыя выкладчыкі прызналіся, што да іх прыходзілі людзі з КДБ і цікавіліся яе асобай.
У чэрвені 2021 года з факультэта адлічылі Глафіру Жук, дзяўчына не здала сесію, бо ў гэты час была ў зняволенні. Як журналістка «Народнай Волі» ў маі 2021 года яна асвятляла справу студэнтаў і выкладчыкаў ВНУ ў Доме правасуддзя ў Мінску, але за гэта яе 29 мая затрымалі, абвінавацілі ў несанкцыянаваным пікеце і асудзілі на 30 сутак.
Кафедры
На факультэце журналістыкі дзейнічае 10 кафедраў:
Ота Шульцэ
Ота Шульцэ (Otto Schultze; — ) — нямецкі ваенна-марскі дзеяч, генерал-адмірал (1942), начальнік ваенна-марской станцыі «Нордзее» (1933—1937, 1939), камандуючы адмірал у Францыі (1941—1942).
Крутое
Крутое — тапонім.
Аляксандр Уладзіміравіч Абраменка
Аляксандр Уладзіміравіч Абраменка (Олександр Володимирович Абраменко; нар., Пэрвамайскы, Харкаўская вобласць, УССР) — украінскі фрыстайліст, які спецыялізуецца ў лыжнай акрабатыцы, алімпійскі чэмпіён 2018 года (першы і пакуль адзіны мужчына з Украіны, які выйграў золата зімовых Алімпійскіх гульняў), прызёр чэмпіянату свету 2019 года. Пераможца і прызёр этапаў Кубка свету, уладальнік малога хрустальнага глобуса сезона 2015/2016 гадоў. Заслужаны майстар спорту Украіны.
Малы Крупіль
Малы Крупіль (Ма́лий Кру́піль) — вёска ў Згурыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Востраў Ушакова
Востраў Ушакова (Остров Ушакова), востраў, які размешчаны ў паўночный частцы Карскага мора ў Паўночным Ледавітым акіяне паміж Зямлёй Франца-Іосіфа і Паўночнай Зямлёй. Плошча 328 км². Максімальная вышыня 350 м над узроўнем мора. Бліжэйшая суша ў 140 км на поўдзень востраў Візэ. Пакрыты лёдам.
Адкрыты і названы ў 1935 годзе савецкай экспедыцыяй на ледаколе «Садко» у гонар даследчыка Арктыкі Георгія Ушакова. Палярная станцыя на востраве была створаная ў 1954 годзе. Адміністрацыйна ўваходзіць у склад Краснаярскага краю.
Яніна Эльжбета Смулэк
Біяграфія
Дзяцінства правяла ў Львове. У 1941 годзе разам са сваёй маці і сястрой была дэпартаваная ў Сібір, дзе правяла наступныя 5 гадоў. Пасля рэпатрыяцыі сям’я жыла ў Торуні.
У 1957 годзе скончыла Універсітэт Мікалая Каперніка ў Торуні па спецыяльнасці паланістыка. У 1965 годзе атрымала доктарскую ступень, у 1978 — ступень доктара габілітаванага. У 1971—1975 кіравала аддзяленнем беларускай філалогіі ў Варшаўскім універсітэце. З 1997 па 2002 год загадвала кафедрай беларускай культуры Універсітэта ў Беластоку
У 1991 годзе была прызначаная генеральным консулам Польшчы ў Беларусі, а ў 1992—1995 гадах — першым паслом Польшчы ў Беларусі.
NGC 1054
NGC 1054 (іншыя абазначэнні — MCG 3-7-46, ZWG 462.45, IRAS02394+1800, PGC 10242) — галактыка ў сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
IC 2997
IC 2997 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Лемяшы
Лемяшы — тапонім.
IC 2997
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Глюказамін
Глюказамін — адзін з амінацукраў. Шырока распаўсюджаны ў прыродзе. Свабодны шлюказамін добра крышталізуецца, раствараецца ў вадзе, аднаўляе, падобна монацукрыдам, іёны металаў (Cu2 +, Ag + і інш), уваходзіць у склад глікапратэідаў, мукаполіцукрыдаў (гіялуронавай кіслаты і гепарыну), хітыну.
Пры выкарыстанні ў медыцыне яго адносяць да групы нестэроідных супрацьзапаленчых прэпаратаў (па анатама-тэрапеўтычнай класіфікацыі) у адпаведнасці з заключэннем СААЗ.
Шульцэ
Шу́льцэ (Schultze) — нямецкае прозвішча.
Малькава
Малькава — тапонім.
Майскэ (Згурыўскі раён)
Майскэ (Ма́йське) — вёска ў Згурыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Нава Алэксандрыўка (Згурыўскі раён)
Нава Алэксандрыўка (Нова́ Олекса́ндрівка) — вёска ў Згурыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Чэлье-Месапіка
Чэлье-Месапіка (Ceglie Messapica) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брындзізі.
Насельніцтва складае 21370 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 159 чал./км². Займае плошчу 130 км². Паштовы індэкс — 72013. Тэлефонны код — 0831.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio di Padova.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Закозель
Зако́зель (, Закозель) — аграгарадок у Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр Закозельскага сельсавета.
Васіль Васілевіч Папоў
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Няўзорава Скопінскага павета Разанскай губерні (у сучасным Пронскім раёне Разанскай вобласці Расіі). У 1906 годзе скончыў землямернае вучылішча ў Пензе, у 1911 годзе — Маскоўскі межавы інстытут. Выкладаў геадэзію ў Пензенскім землямерным вучылішчы. У 1914 годзе быў прызваны ў армію. У 1918 годзе, пасля дэмабілізацыі, зноў у Пензенскім землямерным вучылішчы. З 1924 года прафесар Днепрапятроўскага землеўпарадкавальнага тэхнікума. З 1927 года В. В. Папоў у Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі, у 1927—1939 гадах на пасадзе загадчыка наноў створанай кафедры землеўпарадкавання. Са жніўня 1941 года В. В. Папоў у Новасібірскім інстытуце інжынераў геадэзіі, аэрафотаздымкі і картаграфіі, дзе загадваў кафедрамі геадэзіі, вышэйшай геадэзіі і займаў пасаду намесніка дырэктара па навуковай частцы.
Закозель
Геаграфія
Знаходзіцца за 13 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Драгічын, за 118 км ад Брэста.
Васіль Васілевіч Папоў
Біяграфія
З 1949 года зноў у Беларусі. Выкладае ў Беларускім лесатэхнічным і Беларускім політэхнічным інстытутах. Адначасова з 1951 года акадэмік-сакратар Аддзялення фізіка-матэматычных навук Акадэміі навук БССР.
Закозель
Гісторыя
У XVIII ст. гэтыя землі атрымала палеская галіна роду Ажэшкаў. У XIXст., калі гаспадаром маёнтка быў Нікамід Ажэшка, тут паўстаў сядзібны дом, парк плошчай 30 гектараў і Капліца-пахавальня збудаваная ў 1839г. у неагатычным стылі па праекце Францішка Яшчалда, які таксама ўдзельнічаў у стварэнні палаца Пуслоўскіх у Косаве.
Васіль Васілевіч Папоў
Навуковая дзейнасць
В. В. Папову належаць навуковыя працы па паліганаметрыі, базісным вымярэнням, тэхніцы вылічэнняў. Арганізатар геадэзічных здымак Віцебска, Мінска, Гомеля і іншых гарадоў.
Сярод аублікаванага:
Закозель
Гісторыя
Пасля падаўлення паўстання мужа Элізы Ажэшка - Пятра саслалі у Пермскую губерню, маёнтак ў Людвінова, што недалёка, канфіскавалі. У 1893 г. Закозель перайшоў графіні Бабрынскай, якая упарадкавала маёнтак а Капліцу пакінула ў нязменным стане.
З 1970 года цэнтр сельсавета.
Каваліўка (Нэмірыўскі раён)
Каваліўка (Ковалі́вка) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Каваліўскай вясковай абшчыны.
Радыяльная вуліца (Мінск)
Радыяльная вуліца — вуліца ў Заводскім і Партызанскім раёнах Мінска.
Размяшчэнне
Адміністрацыйныя раёны: Заводскі, Партызанскі; жылыя раёны: Дражня, Паўночны пасёлак.
Апісанне
Ад Партызанскага праспекта ў супрацьлеглыя бакі пачынаюцца (на скрыжаванні — ст. М. Аўтазаводская) вуліцы Кабушкіна і Радыяльная (паўночна ўсходні накірунак). Радыяльная перасякае вуліцу Чалюскінцаў, далей да яе прымыкаюць вуліцы Украінская і Волжская, перасякае праезд і вуліцу Катоўскага, Амельянюка. Пасля доўгага павароту ў паўночна-заходнім напрамку праходзіць паблізу 1-га Нахільнага завулка, далей да яе прымыкаюць вуліцы Нахіленая, 1-й і 2-й (пасля скрыжавання з вуліцай Пераходная) Пераходны завулак, 1-й Халмагорская завулак, перасякаецца вуліца Ваўпшасава. Заканчваецца перасячэннем з чыгункай (Таварны Двор) і вуліцай Перадавая. Далей ідзе вуліца Запарожская.
Рух двухбаковы.
Транспарт
Дома 1-3, 9, 2-26 абслугоўваюцца паштовым аддзяленнем 220021 (Партызанскі, 107), 5-7, 11, 11а, 13-к, 36-к, акрамя. д. 36а — 220070 (Ванеева, 18), 28-34, 36а — 220.137 (Ахоцкая, 135)
Навумаўка
Навумаўка — тапонім.
Факультэт тэхналогіі арганічных рэчываў БДТУ
Факультэт тэхналогіі арганічных рэчываў — адзін з факультэтаў Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта.
Гісторыя
Упершыню падрыхтоўка спецыялістаў профілю факультэта была пачата ў 1960 годзе па спецыяльнасці «Хімічная тэхналогія драўніны» ў складзе факультэта механічнай тэхналогіі драўніны.
Снігянскі сельсавет
Снігя́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смаргонскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Снігяны.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Завозерацкі сельсавет у складзе Смаргонскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Завозерцы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Снігяны, сельсавет перайменаваны ў Снігянскі. 27 сакавіка 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сольскага сельсавета.
Факультэт тэхналогіі арганічных рэчываў БДТУ
Гісторыя
У 1964 годзе створаны выпускаючыя кафедры: хімічнай тэхналогіі драўніны, тэхналогіі неарганічных рэчываў, тэхналогіі перапрацоўкі пластмас. Адначасова адбывалася далейшая рэарганізацыя агульнаадукацыйных хімічных кафедраў. Створаны кафедры арганічнай хіміі, агульнай і неарганічнай хіміі, фізічнай і калоіднай хіміі, аналітычнай хіміі.
У 1965 годзе была створана кафедра працэсаў і апаратаў хімічных вытворчасцяў, ад якой ў 1966 годзе аддзялілася кафедра машын і апаратаў хімічных вытворчасцяў, затым створана кафедра тэхналогіі перапрацоўкі нафты і газу.
З 1968 годзе на хіміка-тэхналагічны факультэт навучалася амаль 2000 студэнтаў. У выніку факультэт быў падзелены на тэхналогіі арганічных рэчываў і факультэт хімічнай тэхналогіі і тэхнікі.
Берагавы (археалагічныя помнікі)
Берагавы — археалагічныя помнікі: паселішчы каля пас. Берагавы (Гродзенскі раён).
Помнікі лакалізаваны і абследаваны В. С. Абухоўскім і В. Л. Лакізам у 1999 годзе і ў час абследавання зоны будаўніцтва Гродзенскай ГЭС у 2003 годзе. У 2008 годзе даследаваў В. Л. Лакіза.
Паселішча—1
Выяўлены 15 гаспадарчых і слупавых ям, рэшткі вошнішчаў. Знойдзена звыш 4 тыс. артэфактаў: крамянёвыя нуклеусы, нажы, скрабкі, праколкі, вастрыі, наканечнікі стрэл, фрагменты ляпной неалітычнай керамікі, абломкі кругавога посуду сярэдневякоўя, жалезныя нажы, вырабы з каляровага металу, астэалагічны матэрыял.
Паселішча—2
Знаходзіцца за 1,3—1,5 км на поўдзень ад пасёлка, 0,2—0,3 км на поўдзень ад паселішча—1, на надпоймавай праввабярэжнай тэрасе р. Нёман, вышыня над узроўнем вады 3—8 м. Пляцоўка памерамі 200—210х30х50 м выцягнута з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход, абмежавана на поўдні вялікім ярам з ручаём. Невялікія яры дзеляць помнік на некалькі адасобленых участкаў (А, Б, В). Былі закладзены 2 раскопы і 3 шурфы плошчай 118 м².
Сольскі сельсавет
Со́льскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Солы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Смаргонскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Кушлянскага сельсавета, 27 сакавіка 1959 года — тэрыторыя скасаванага Снігянскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 15 мая 1978 года з часткі сельсавета (13 населеных пунктаў: вёскі Асіпаны, Гайдзі, Гаўдзевічы, Дордзішкі, Жалігова, Крапіўна, Кушляны, Несценяты, Поцевічы, Рачкяны, Рудалі, Рудзішкі і Шчопаны) утвораны Кушлянскі сельсавет. 17 лістапада 1986 года ў склад Каранёўскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (вёскі Беразнякі, Васюкі, Гавуці і Лубянка). 25 чэрвеня 2008 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Кушлянскага сельсавета (20 населеных пунктаў: Асіпаны, Гайдзі, Гаўдзевічы, Дордзішкі, Жалігова, Забалоцце, Крапіўна, Кушляны, Мелеўшчына, Наздрачуны, Несценяты, Поцевічы, Рачкяны, Рудалі, Рудзішкі, Слабада, Стрыпуны, Ціжышкі, Шчопаны, Ябравічы).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3549 чалавек, з іх 90,0 % — беларусы, 5,4 % — палякі, 2,7 % — рускія, 1,1 % — украінцы.
Карлавічы
1 снежня 1975 года вёска перададзена з Папінскага сельсавета ў Закозельскі сельсавет.
Ахоўскі сельсавет
Ахо́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр сельсавета — аграгарадок (да 2010 года вёска) Ахова.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Жабчыцкага раёна Пінскай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Кашавіцкага сельсавета. З 14 кастрычніка 1957 года ў складзе Пінскага раёна. Падчас узбуйнення раёнаў 25 снежня 1962 года ў склад сельсавета перададзены вёскі Атолчыцы, Вілы, Закуцце, Каралін, Кротава, Навасёлкі, Палкоцічы, Скарацічы скасаванага Іванаўскага раёна. 6 студзеня 1965 года вёскі вернуты ў склад Дастоеўскага сельсавета адноўленага Іванаўскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 11 населеных пунктаў.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1823 чалавекі. Нацыянальны склад: 94,6 % — беларусы.
Васіль Пятровіч Вусік
Васіль Пятровіч Вусік (нар., Прусы Старадарожскага раёна Мінскай вобласці) — беларускі палітык. Кандыдат эканамічных навук.
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут (вучоны аграном), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (менеджар-эканаміст).
Панфілава
Панфілава — жаночая форма прозвішча Панфілаў, тапонім.
Васіль Пятровіч Вусік
Біяграфія
Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі».
Трыумвірат
Трыумвірат (triumvirātus) — палітычны рэжым, дзе дамінуюць тры ўплывовыя асобы ці арганізацыі, кожны з якіх называецца трыумвірам. Такая дамова можа быць фармальнай ці нефармальнай, і не зважаючы на тое, што тры кіруючыя сілы, як правіла, роўныя на паперы, на самой справе гэта рэдкі выпадак. Тэрмін таксама можа быць выкарыстаны для апісання стану з трыма рознымі ваеннымі лідарамі, кожны з якіх сцвярджае, што з’яўляецца аднаасобным лідарам. Першапачаткова выкарыстоўваўся ў якасці апісання палітычнага пагаднення, звязу ўплывовых палітычных дзеячаў і палкаводцаў у Старажытным Рыме ў перыяд грамадзянскіх войнаў I стагоддзя да н.э., накіраванага на захоп дзяржаўнай улады.
Нава Оржыця
Нава Оржыця (Нова́ О́ржиця) — вёска ў Згурыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Хелен Мірэн
Дама Хелен Мірэн, DBE (Dame Helen Mirren, народжаная Алена Лідзія Васільеўна Міронава, ; нар. 26 ліпеня 1945) — англійская актрыса, лаўрэат прэміі «Оскар». Вядомая выкананнем роляў венцаносных асоб (Лізавета I, 2005; Лізавета II, 2006). Як Дама-Камандор Ордэна Брытанскай Імперыі (5 снежня 2003 года) мае права насіць з імем тытул Dame (жаночы аналаг тытула сэр).
Кар’ера
Кінакар’ера Хелен Мірэн адзначылася вядучымі ролямі ў фільмах «Калігула» (1979, рэж. Цінта Брас), «Кухар, злодзей, яго жонка і яе палюбоўнік» (1989, реж. Пітэр Грынуэй). Галоўная роля ў драме «Дзённік тэрарыста» (1984) прынесла ёй прыз Канскага фестываля за найлепшую жаночую ролю. Паколькі Хелен часцей іншых актрыс класічнай англійскай школы з’яўлялася на экране аголенай, кінакрытыкі называлі яе «секс-сімвалам для інтэлектуалаў». У экранізацыі навукова-фантастычнага рамана Артура Кларка «2010: год уваходжання ў кантакт» (1984) Мірэн іграе камандзіра савецкага касмічнага карабля «Леонов».
З 1972 года Хелен працуе з праслаўленым рэжысёрам Пітэрам Брукам: на працягу года яны раз’язджаюць па краінам трэцяга свету, выступаючы перад тубыльцамі і зборшчыкамі садавіны.
На брытанскім тэлебачанні Хелен Мірэн на працягу шэрагу гадоў іграла інспектара паліцыі Джэйн Тэнісан у серыяле «Галоўны падазраваны» (тры прэміі BAFTA, 1992-94). У 2005 годзе знялася ў ролі каралевы Лізаветы I у аднайменнай англійскай тэлестужцы (прэмія «Эмі»). У 2006 годзе Хелен Мірэн выканала ролю Лізаветы II у фільме «Каралева», які аналізаваў рэакцыю каралеўскага сямейства на смерць прынцэсы Дыяны. Гэта майстэрская праца была ганаравана «Оскарам» за найлепшую жаночую ролю, а таксама прызам Венецыянскага кінафестывалю.
IC 2998
IC 2998 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1088
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Селязні
Селязні — тапонім.
Дзмітрый Валер’евіч Кундро
Дзмітрый Кундро (нар., Паставы) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Смаргонь-2».
Клубная кар’ера
Выхаванец пастаўскай акадэміі ПМЦ, у 2014 годзе гуляў у Другой лізе за верхнядзвінскае «Прыазёр’е». У пачатку 2015 года пачаў выступаць за дубль «Белшыны», летам таго ж года перабраўся ў «Віцебск». У 2017—2018 гадах выступаў у Першай лізе за светлагорскі «Хімік», дзе пераважна выхадзіў на замену.
Саланянскі раён
Саланянскі раён (Солонянський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Салонэ (Солоне).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 39044 чалавекі, плошча — 1738 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 18 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 4 пасёлкі сельскага тыпу і 101 сяло.
Галавэнькы (Нэмірыўскі раён)
Галавэнькы (Голове́ньки) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Каваліўскай вясковай абшчыны.
Помнік Уладзіміру Ільічу Леніну (Каменец)
Помнік Уладзіміру Ільічу Леніну  — помнік у Каменцы, размешчаны на вул. Брэсцкай, на плошчы перад будынкам райвыканкама. Прысвечаны заснавальніку савецкай дзяржавы У. І. Леніну. Скульптурная фігура пастаўлена ў 1960 годзе. Аўтар — скульптар Аляксей Шмакаў. У 1987 годзе пастамент абліцаваны мармурам, скульптура акавана бронзай.
Пайкы
Пайкы (Пайки́) — вёска ў Згурыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Мэжыгірка (Нэмірыўскі раён)
Мэжыгірка (Межигі́рка) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Каваліўскай вясковай абшчыны.
Паскіўшчына
Паскіўшчына (Паскі́вщина) — вёска ў Згурыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Карасіна
Карасіна — тапонім:
Іван Паўлавіч Лісін
Іван Паўлавіч Лісін (1914—1944) — малодшы лейтэнант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Іван Лісін нарадзіўся 10 сакавіка 1914 года ў вёсцы Мала-Нікольскай Артынскай воласці Тарскога павета Табольскай губерні. З сялян. Пасля заканчэння чатырох класаў школы працаваў у калгасе, затым на маслазаводзе. У 1937 годзе пераехаў у Амурскую вобласць, працаваў лесасекам. У ліпені 1941 года Лісін быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З лютага 1942 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Да кастрычніка 1943 года сяржант Іван Лісін быў наводчыкам кулямёта 685-га стралковага палка 193-й стралковай дывізіі 65-й арміі Цэнтральнага фронту. Адрозніўся падчас бітвы за Дняпро. 15 кастрычніка 1943 года Лісін з пяццю таварышамі пераправіўся цераз Дняпро ў раёне пасёлка Лоеў Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і прыняў актыўны ўдзел у баях за захоп і ўтрыманне плацдарму на яго заходнім беразе, спрыяўшы паспяховай пераправе асноўных сіл палка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і выяўленыя пры гэтым мужнасць і гераічнасць» сяржант Іван Лісін быў ганараваны высокім званнем Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэны Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 1649.
У маі 1944 года Лісін скончыў курсы малодшых лейтэнантаў. 7 ліпеня 1944 года ён загінуў у баі за горад Баранавічы. Быў пахаваны ў скверы на рагу вуліц Міцкевіча і Савецкай, цяпер паўночна-заходняя частка газона каля помніка Леніну. Пасля прах быў перанесены на мемарыяльныя могілкі на рагу вуліц Камсамольскай і Савецкай (цяпер на іх месцы жылой дом). У рэшце прах Лісіна быў перапахаваны ў брацкай магіле савецкіх воінаў на могілках па вуліцы Загараднай.
Быў таксама ўзнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі.
Памяць
У гонар Лісіна названы вуліцы ў Баранавічах і Свабодным, пасёлку Мурамцава, а таксама ўстаноўлены бюст і названа вуліца на станцыі «Талдан».
IC 2999
IC 2999 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Byzantine and Modern Greek Studies
Byzantine and Modern Greek Studies або BMGS — рэцэнзаваны брытанскі часопіс, які змяшчае артыкулы, што тычацца як візантыйскіх даследаванняў, так і сучасных грэчаскіх даследаванняў, якія тычацца мовы, літаратуры, гісторыі і археалогіі постклассічнага грэчаскага свету ад позняй антычнасці да нашых дзён, а таксама агляды апошніх кніг, якія маюць важнае значэнне для візантыйскіх і сучасных грэчаскіх даследаванняў. Ён публікуецца штогод з 1975 па цяперашні дзень Цэнтрам візантыйскіх, асманскіх і сучасных грэчаскіх даследаванняў ва ўніверсітэце Бірмінгема.
Карасіна (возера)
Кара́сіна — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Дрысвята, за 23 у напрамку на захад ад горада Браслаў, каля вёскі Карасіна.
Плошча паверхні возера 0,15 км². Даўжыня 0,5 км, найбольшая шырыня 0,39 км. Даўжыня берагавой лініі 1,47 км.
Катлавіна авальнай формы. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй 5—7 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Уздоўж усходняга берага забалочаная пойма шырынёй да 250 м. Возера значна зарастае. У паўднёвай частцы выцякае ручай у возера Дрысвяты.
Усходне-Аўстралійскае цячэнне
Усходне-Аўстралійскае цячэнне - цёплае паверхневае цячэнне Ціхага акіяна каля ўсходняга берага Аўстраліі, галіна Паўднёвага Пасатнага цячэння. Накіравана з поўначы на поўдзень, каля вострава Тасманія зліваецца з цячэннем Заходніх Вятроў. Шырыня паміж 25 і 32° паўднёвай шыраты 100-200 км.
Тэмпература вады зімой 11-20°С, летам 15-26°С. Скорасць 1,1-1,8 км/гадз, у цэнтры больш за 2,7 км/гадз. Салёнасць каля 35,5‰.
Цікавыя факты
У мультфільме «У пошуках Нэма» марскія жыхары выкарыстоўваюць Усходне-Аўстралійскае цячэнне у якасці хуткаснай транспартнай магістралі, аналага чалавечай шашы.
Аляксандр Мікалаевіч Высоцкі
Аляксандр Мікалаевіч Высоцкі (нар., Мінск) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (эканаміст), Мінскую вышэйшую партыйную школу.
Служыў у радах Узброеных Сіл. Працоўную дзейнасць пачаў кінамеханікам у мінскім кінатэатры «Вымпел». Працаваў слесарам, інжынерам-тэхнолагам, майстрам, сакратаром парткама аўтапрычэпнай вытворчасці, намеснікам дырэктара аўтапрычэпнай вытворчасці па матэрыяльна-тэхнічнаму забеспячэнню, намеснікам начальніка ўпраўлення кадраў рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Мінскі аўтамабільны завод». Займаў пасаду старшыні пярвічнай прафсаюзнай арганізацыі рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Мінскі аўтамабільны завод» Беларускага прафесійнага саюза работнікаў прамысловасці.
Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Чэліна-Сан-Марка
Чэліна-Сан-Марка (Cellino San Marco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брындзізі.
Насельніцтва складае 6818 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 184 чал./км². Займае плошчу 37 км². Паштовы індэкс — 72020. Тэлефонны код — 0831.
Заступнікам населенага пункта лічацца святыя San Marco Evangelista, Santa Caterina d'Alessandria d'Egitto.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
NGC 1109
NGC 1109 (іншыя абазначэнні — IC 1846, UGC 2265, MCG 2-8-6, ZWG 440.8, PGC 10573) — галактыка ў сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Герой працы (газета)
«Герой працы» — раённая газета Шумілінскага раёна Віцебскай вобласці. Выдаецца 1932 года. Заснавальнікі: Шумілінскі раённы выканаўчы камітэт і Шумілінскі раённы Савет дэпутатаў.
Гісторыя
Гісторыя газеты пачалася 24 студзеня 1932 года, калі ўбачыў свет першы нумар газеты «Ленінскі шлях» Сіроцінскага райкама КПБ і райвыканкама. Пазней назва газеты змянялася: «Сталінскі сцяг», «Запаветы Ільіча».
У 1962 годзе Сіроцінскі раён быў ліквідаваны і газета не выдавалася. З 1966 года, пасля аднаўлення раёна, газета носіць назву «Герой працы».
У ліпені 2010 года быў створаны афіцыйны сайт газеты.
Узнагароды
Газеты была ўзнагароджана Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР. Калектыў мае Дыплом I ступені за актыўны ўдзел у конкурсе па асвятленні пытанняў аховы прыроды, Ганаровыя граматы Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь за 2002 год, праўлення Савецкага фонду міру за 1984 год, Беларускага аддзялення Фонду міру за 1988, 2001 гады, на яго рахунку нямала падзяк і ўзнагарод за творчыя поспехі.
Потакы (Вінніцкі раён)
Потакы (По́токи) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Каваліўскай вясковай грамады.
Вядомыя асобы Светлагорска
Вядомыя ўраджэнцы Светлагорска:
Малоткавіцкі сельсавет
Мало́ткавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр сельсавета — аграгарадок (да 2008 года вёска) Малоткавічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Жабчыцкі сельсавет у складзе Жабчыцкага раёна Пінскай вобласці. Цэнтр — вёска Жабчыцы. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет перайменаваны ў Малоткавіцкі, цэнтр перанесены ў вёску Малоткавічы. З 14 кастрычніка 1957 года ў складзе Пінскага раёна. 22 снежня 1959 года вёскі Вялікая Вулька, Жытнавічы і Ізін перададзены ў склад сельсавета з Завідчыцкага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 9 населеных пунктаў.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 4815 чалавек. Нацыянальны склад: 94,8 % — беларусы, 2,7 % — рускія, 1,6 % — украінцы.
Свавар Гуднасан
Свавар Гуднасан (Svavar Guðnason) (18 лістапада 1909 Хёбн —, Рэйк’явік) — ісландскі мастак.
Каралін (Драгічынскі раён)
З 12 кастрычніка 1940 па 16 ліпеня 1954 года цэнтр Каралінскага сельсавета, з 16 ліпеня 1954 года па 1 снежня 1975 года ў складзе Папінскага сельсавета , з 1 снежня 1975 года ў складзе Закозельскага сельсавета.
74-ы асобны полк сувязі
Гісторыя
8 жніўня 1942 года пачалося фарміраванне 6-га асобнага лінейнага батальёна сувязі 28-й арміі. Асабісты склад батальёна ўдзельнічаў у вызваленні Растова-на-Доне, Марыупаля і Мелітопаля. Увесну 1944 года часць прымала ўдзел у фарсіраванні ракі Дняпро, у баях па вызваленні гарадоў Херсон і Мікалаеў. З чэрвеня па верасень 1944 года — у складзе 1-га Беларускага фронту. Воінскі калектыў прымаў удзел у фарсіраванні ракі Шчары, баях за вызваленне Слоніма, Лунінца і Брэста, тэрыторыі Польшчы на паўднёвы ўсход ад Варшавы.
За ўзорнае выкананне баявых заданняў падчас фарсіравання ракі Шчары і баёў за авалоданне горадам Слонімам батальён быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга. З кастрычніка 1944 па красавік 1945 года ў складзе 3-га Беларускага фронту часць прымала ўдзел у прарыве абароны немцаў ва Усходняй Прусіі. За мужнасць і доблесць, праяўленыя пры разгроме нямецкіх войскаў у раёне Кёнігсберга, батальён быў узнагароджаны ордэнам Аляксандра Неўскага. Воінская часць прымала ўдзел у баях па акружэнню і ліквідацыі групы нямецкіх войскаў на паўднёвы ўсход ад Берліна, штурме нямецкай сталіцы. 2 мая 1945 года батальёну прысвоена ганаровае найменне «Берлінскі».
У сакавіку 1946 года ён быў перадыслакаваны ў Гродна. У 1947 годзе на падставе дырэктывы начальніка Генеральнага штаба Узброеных Сіл СССР часць была перафарміравана ў 74-й Берлінскі Чырвонасцяжны, ордэна Аляксандра Неўскага асобны полк сувязі.