cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Споры Вялікія
Спо́ры Вялі́кія (, Споры Великие) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Шыркаўскага сельсавета.
Фторыставадародная кіслата
Фторыставадародная кіслата, плавікавая кіслата, фторавадародная кіслата — раствор фторыстага вадароду ў вадзе, HF.
Гаўрыла Прынцып
Гаўрыла Прынцып ( — ) — «югаславянскі нацыяналіст» з Босніі, 28 чэрвеня 1914 г. які забіў аўстрыйскага наследніка стальца Франца Фердынанда і яго цяжарную жонку Сафію (Сараеўскае забойства). Гэта паслужыла падставай да пачатку 1-й сусветнай вайны.
Біяграфія
Прынцып, серб па нацыянальнасці, нарадзіўся ў Абляе (Обљај), у Босніі. Сербія была тады незалежнай дзяржавай, а Боснія — часткай Аўстра-Венгерскай імперыі (акупаванай у 1878 і анэксаваннай у 1908 г.), населенай пераважна сербамі. Г. Прынцып уступіў у анархісцкую, нацыяналістычную арганізацыю «Млада Босна», якая змагалася супраць акупацыі.
Нямецкі музей (Мюнхен)
Нямецкі музей ставіць сваёй мэтай распаўсюджванне ў найбольш нагляднай, даступнай і зразумелай для неспецыялістаў.
Гісторыя
Заснаваны па ініцыятыве Оскара фон Мілера (1855—1934) 28 чэрвеня 1903 года на гадавым агульным сходзе Саюза нямецкіх інжынераў як «музей шэдэўраў прыродазнаўства і тэхнікі». Экспазіцыя была адкрыта ў 1906 годзе ў часовых памяшканнях. Першыя экспанаты складаліся з матэматычна-фізічных калекцый з Баварыі.
Пасля моцнага разбурэння ў вайну музей быў зноў адкрыты ў 1948 годзе, у наступныя гады неаднаразова павялічваўся. У 1992 годзе як філіял музея была адкрытая авіяцыйная зала Шляйсхайм на найстарэйшым з захаваных аэрадромаў Германіі. У 1995 годзе быў заснаваны Нямецкі музей Бона як філіял музея для адлюстравання развіцця навукі і тэхнікі ў Германіі пасля 1945 года. У 2003 годзе першая зала транспартнага цэнтра Нямецкага музея пераехала на ўзгорак Тэрэзы.
Фторыставадародная кіслата
Бясколерная вадкасць. Шчыльнасць 1149 кг/м³ пры тэмпературы 15 °С (1,00132—1,07099 г/см³ пры 25 °С ). Тэмпература кіпення азеатропнай сумесі (38,2 % фторыстага вадароду па масе) складае 114,5 °С. Моцная кіслата. Утварае солі — фтарыды. Рэагуе са шматлікімі рэчывамі, у т.л. з аксідамі крэмнію, малібдэну, вальфраму, танталу, ніобію, бору і з сілікатамі (у т.л. са шклом).
Атрыманне
Фторыставадародную кіслату атрымліваюць растварэннем фторыстага вадароду ў вадзе, воднай абсорбцыяй газападобных прадуктаў сернакіслага раскладання фтарыду кальцыю, флюарытавых руд, фторзмяшчальных адходаў прамысловасці, пірагідролізам фтарыдаў кальцыю, урану і іншых металаў.
Выкарыстанне
Выкарыстоўваецца ў працэсах сінтэзу фтарыдаў, у складзе раствораў для траўлення шкла, кварцу, металаў і некаторых сплаваў і інш.
Шкоднае ўздзеянне
Фторыставадародная кіслата таксічная. Выклікае апёкі скуры (уздзеянне разбаўленай кіслаты можа выявіцца праз некалькі гадзін ), раздражненне слізістых абалонак.
Антыфанарый
Антыфанарый (ад antiphonarius) — літургічная кніга каталіцкай царквы, якая ўключае песнапенні службаў афіцыя — усіх дзённых службаў лацінскага абраду, акрамя імшы.
Першыя ўпамінанні пра антыфанарыі адносяцца да VIII — пачатку IX ст. У той час тэрмін выкарыстоўваўся ў розных сэнсах — як збор песнапенняў афіцыя ці толькі яго антыфонаў, як збор антыфонаў начнога афіцыя і інш. 3 XII—XIII стст. тэрмін набыў сучаснае значэнне.
Беларусь
Антыфанарый былі шырока распаўсюджанымі харальнымі зборнікамі на тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага, аднак колькасць антыфанарыяў, якія захаваліся да сённяшняга часу, невялікая, зберагаюцца яны пераважна ў фондах музеяў і бібліятэк Літвы і Беларусі. Сярод рукапісных антыфанарыяў: «Antiphonale» з Віленскага кляштара бернардзінцаў (магчыма, XV ст., тытульны аркуш кнігі не захаваўся, таму нельга вызначыць яе дакладную дату), «Антыфанарый гасподніх свят і службаў святым, сабраны паводле абраду дамініканцаў» (1709), «Вялікі двухтомны антыфанарый гасподніх свят і свят розным святым» з Віленскага кляштара дамініканцаў (1752), «Антыфанарый гасподніх свят і службаў святым у адпаведнасці з абрадамі дамініканцаў» з Нясвіжскага кляштара дамініканцаў (т. 1—2, 18 ст.), «Антыфанарый гасподніх свят» з Гарадзенскага кляштара бернардзінцаў (2-я пал. 18 ст.), «Антыфоны свят ордэна бернардзінцаў для хору Слонімскага кляштара» (1770). Унікальны рукапісны помнік каталіцкай традыцыі, які дайшоў да сённяшняга часу, — антыфанарый з Будслаўскага кляштара бернардзінцаў (1751).
Зужава
Зужава — возера ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці, за 20 км на паўднёвы захад ад горада Мар'іна Горка, за 1 км на паўднёвы захад ад вёскі Пясчанка. Адносіцца да басейна ракі Пціч.
Даўжыня 0,14 км, найбольшая шырыня 0,11 км. Даўжыня берагавой лініі 0,4 км.
Возера размешчана сярод вялікага балотнага масіва. На поўдні ўпадае каналізаваны ручай. Зарастае істотна.
Казахская Вікіпедыя
Казахская Вікіпедыя (каз. Қазақ Уикипедиясы ці Каз. Қазақша Уикипедия) — раздзел Вікіпедыі на казахскай мове.
Моўны профіль адкрыўся 3 чэрвеня 2002 г. Асаблівасць гэтага раздзела Вікіпедыі ў тым, што ён пішацца на трох розных алфавітах: кірыліца (Казахстан, Расія і Узбекістан), лацінкай (Турцыя) і арабскім пісьмом (Кітай і Іран). Яе досвед выкарыстоўваюць іншыя Вікіпедыі, якія пішуцца з выкарыстаннем розных алфавітаў. На казахскі профіль найбольшы ўплыў аказвае руская і англійская Вікіпедыі - з іх перакладаюць артыкулы, пераносяць шаблоны.
Млада Босна
Млада Босна (Маладая Боснія) — сербская моладзевая рэвалюцыйная арганізацыя. Яе члены (адзін з іх Гаўрыла Прынцып) забілі 28 чэрвеня 1914 года эрцгерцага Франца Фердынанда і яго жонку графіню Сафію Гогенберг. Паўстала ў 1912 годзе.
Боснія і Герцагавіна была акупаваная Аўстра-Венгрыяй у 1878 годзе. Млада Босна выступала за вызваленне Босніі і Герцагавіны ад акупацыі і аб’яднанне з Сербіяй.
Забароненая пасля забойства Франца Фердынанда.
Наталля Іванаўна Кісялёва
Наталля Іванаўна Кісялёва (нар., г. Веймар, Германія) — беларускі ўрач-акушэр-гінеколаг. Доктар медыцынскіх навук (2008), прафесар.
Біяграфія
Скончыла Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1986). Працавала у Віцебскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1986—1993, старшы лабарант кафедры акушэрства і гінекалогіі); Віцебскім гарадскім клінічным радзільным доме № 2 (1993—2001; урач-акушэр-гінеколаг, урач ультрагукавой дыягностыкі, з 1995 — загадчык жаночай кансультацыі); Віцебскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 2001; лячэбны факультэт, кафедра акушэрства і гінекалогіі, дацэнт, з 2008 — прафесар, з 2016 — загадчык кафедры, і адначасова ў 2007—2016 — намеснік дэкана факультэта). Навуковыя інтарэсы: ускладненні цяжарнасці і родаў; гінекалагічная эндакрыналогія; ультрагукавая дыягностыка ў акушэрстве і гінекалогіі.
Узнагароды
Ганаровыя граматы Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (2009), Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2019) і інш.
Доўжа (возера, Пастаўскі раён)
До́ўжа — возера ў Беларусі, у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці.
Размешчана за 7 км у напрамку на поўдзень ад горада Паставы, каля вёсак Доўжа, Параскі і Шабаны, Дзеравянкі. Належыць да групы Пастаўскіх азёр на поўначы Свянцянскага ўзвышша. Знаходзіцца ў басейне ракі Мядзелка.
Плошча возера складае 1,04 км². Даўжыня 4,89 км, найбольшая шырыня 0,42 км. Возера адносіцца да ліку неглыбокіх вадаёмаў. Найбольшая глыбіня возера складае — 13,7 м, сярэдняя — 5,16 (5,2 ) м. Даўжыня берагавой лініі — 12,24 км. Аб’ём вады ў возеры дасягае 5,73 (5,37 ) млн м³, плошча вадазбору — 10,3 км². Глыбіні да 2 метраў займаюць каля 16 % плошчы возера. Катлавіна возера моцна выцягнутая з паўднёвага ўсходу на паўночны захад на 4,89 км пры сярэдняй шырыні ў 0,21 км (найбольшая складае 0,42 км). Схілы катлавіны маюць вышыню 2—6 метраў, на паўднёвым усходзе — да 20 метраў, разараныя. Берагі возера нізкія, выкладзеныя пясчаным матэрыялам, пакрытыя хмызняком, месцамі абразійныя.
Возера эўтрофнае. Зарастае 13 % плошчы паверхні возера. Уздоўж берагоў размяшчаецца паласа расліннасці шырынёй 3—20 метраў. Расліннасць пашыраная да глыбіні 2,3 метры. На паўночным захадзе Доўжа злучана пратокай з возерам Глодава.
Возера адносіцца да ляшчова-шчупакавага тыпу. У возеры распаўсюджаныя шчупак, лешч, плотка, акунь, джгір. У залівах зрэдку сустракаюцца карась і лінь.
Новае Лыскава
Новае Лыскава (Новое Лысково) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Зарэчча (Рубяжэвіцкі сельсавет)
Зарэ́чча (, Заречье) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета.
Гісторыя
Існуе з XVI стагоддзя, першапачаткова ў якасці зарэчнай часткі вёскі Засулле.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Засульскага сельсавета.
NGC 599
NGC 599 (іншыя абазначэнні — MCG −2-5-5, MK 1000, PGC 5778) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Доўжына
До́ўжына — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Крашанка. Знаходзіцца за 6 км на поўдзень ад Ушачаў.
Плошча Доўжына складае 0,65 км². Найбольшая глыбіня возера — 17,9 м. Даўжыня возера — 2,01 км, найбольшая шырыня — 0,5 км. Даўжыня берагавой лініі — 5,23 км. Аб'ём вады ў возеры складае 4,59 млн м³, плошча вадазбору возера — 14,3 км².
Катлавіна возера выцягнутая з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны возера маюць вышыню 20—26 м, знаходзяцца пад хваёвым лесам. На паўднёвым захадзе вышыня схілаў складае 7—15 м. Берагі возера знаходзяцца пад хмызняком, у пэўных месцах забалочаныя. Дно вадаёма да глыбіні 4—7 м высланае пясчанымі адкладаннямі, на большых глыбінях — сапрапелем і глеем. Шырыня паласы надводнай прыбярэжнай расліннасці складае да 25 м, падводная расліннасць пашыраная да глыбіні 5 м.
На поўдні ў возера ўпадае ручай з возера Баркоўшчына, на поўначы выцякае ручай у возера Вечалле.
Возера Доўжына ўваходзіць у курортную зону «Ушачы» (былая назва — «Баркоўшчына»). На беразе возера знаходзіцца санаторый «Лясныя азёры».
Лабелія
Лабелія (Lobelia) — род аднагадовых і шматгадовых травяністых раслін, а таксама паўхмызнякоў, кустоў і дрэў сямейства Campanulaceae. Род названы ў гонар Матыяса дэ Л'Абеля (1538—1616) — галандскага батаніка і лейб-медыка англійскага караля Якава I, некаторы час узначальваў каралеўскі батанічны сад.
На тэрыторыі Беларусі 1 від —.
Віды
Некаторыя віды:
Сільвестэр Сталонэ
Сільвестр Сталонэ (Sylvester Gardenzio Stallone — вымаўляецца Стэлоўн; італьянскае прачытанне прозвішча — Сільвестэр Сталонэ;, , ЗША) — амерыканскі акцёр, рэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар.
Зняўся ў мностве баявікоў, у тым ліку ў серыялах «Рэмба» і «Рокі», фільмах «F.I.S.T.», «Кобра», «Танга і Кэш», «Оскар», «Скалалаз». Паставіў музычны фільм «Застаючыся жывым» (1983). Вядомы таксама па мянушцы «Слай» (Sly).
Раскіданае гняздо (спектакль, Брэсцкі акадэмічны тэатр драмы)
«Раскіданае гняздо» — спектакль, пастаўлены рэжысёрам Уладзімірам Савіцкім у Брэсцкім акадэмічным тэатры драмы па аднайменнай п’есе Янкі Купалы. Прэм’ера адбылася ў верасні 2011 года.
Гамбульяна
Гамбульяна (Gambugliano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вічэнца.
Насельніцтва складае 821 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 103 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 36050. Тэлефонны код — 0444.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Вуліца Кунцаўшчына (Мінск)
Вуліца Кунцаўшчына — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска, якая знаходзіцца ў мікрараёне Кунцаўшчына.
Размяшчэнне
Раздзяляе мікрараёны Кунцаўшчына і Каменная Горка. Цягнецца ад вуліцы Прытыцкага да вуліцы Матусевіча. Даўжыня — 1 км.
Аб’екты
На вуліцы размешчаны разнастайныя грамадскія аб’екты (паліклініка № 26, гімназія № 39, магазіны, аптэкі і іншыя аб’екты), а таксама жылая забудова.
IC 344
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Панскае (Навадугінскі раён)
Панскае (Панское) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Юст Кентэрберыйскі
Юст (Justus; памёр 10 лістапада паміж 627 і 631 годам) — першы біскуп Рочэстэра і чацвёрты арцыбіскуп Кентэрберыйскі, удзельнік «Грыгарыянскай місіі», прыбыў у Брытанію з другой групай місіянераў, верагодна, у 601 годзе. Быў пасвечаны ў біскупы Рочэстэра ў 604 годзе і ўдзельнічаў у царкоўным саборы ў Парыжы ў 614 годзе.
Пасля смерці караля Этэльберта ў 616 годзе Юст збег у Галію і вярнуўся ў Брытанію праз год пасля хрышчэння Эдбальда другім архібіскупам Кентэрберыйскім Лаўрэнціем.
Святы, шануецца Рымска-каталіцкай царквой (дзень памяці — 10 лістапада).
Паўлаўка (Покрашаўскі сельсавет)
Па́ўлаўка (, Павловка) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Покрашаўскага сельсавета.
Труханкі
Труханкі́ (, Труханки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Шыркаўскага сельсавета.
Паршына (Навадугінскі раён)
Паршына (Паршино) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Мізулічы
Мізу́лічы (, Мизуличи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Дубраўскае (возера)
Ду́браўскае — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 26 км на ўсход ад Ушачаў, каля вёскі Дубраўка.
Мізулічы
Да 15 лістапада 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Сыраваткінскага сельсавета.
Дубраўскае (возера)
Схілы катлавіны возера маюць вышыню да 12 м і знаходзяцца пад хмызняком.
Ахмет Зогу
Ахмет Зогу (Ahmet Zogu;, Бургает, Асманская імперыя — , Парыж, Францыя) — албанскі дзяржаўны дзеяч, другі прэзідэнт Албаніі з 1925 па 1928 год і першы кароль Албаніі з 1928 па 1939 год з дынастыі Зогу. З 1922 па 1924 год і ў 1925 годзе прэм'ер-міністр Албаніі.
Біяграфія
Ахмед-бі Мухтар Зогалі нарадзіўся 8 кастрычніка 1895 года ў, блізу Бурэлі. Ахмед Зогу быў унукам сельскай Джэляла-пашы Зогалы і пляменнікам Эсад-пашы Таптані. Жыў у мястэчку Маці (вядома таксама стаянкай першабытных людзей) якім здаўна валодала яго сям’я. Пры нараджэнне насіў турэцкае прозвішча «Зогалі», пасля змяніў на албанскае «Зогу», што значыць «птушка». Вучыўся ў стамбульскім ваенным вучылішчы, пазней ў Вене. Згодна афіцыйнай біяграфіі прысутнічаў на каранацыі апошняга аўстрыйскага імператара.
Зогу належыць значная роля ў заваяванні Албаніі незалежнасці і ўмацаванню цяперашніх межаў краіны. Разам з праваслаўным мітрапалітам Фанам Нолі стварыў Народнаю партыю, якая выступала супраць мусульманскай феадальнай эліты, прапагандавала сацыяльныя рэформы. У 1922 годзе стаў прэм’ерам Албаніі. Урад Зогу распачаў перамовы аб усталяванні консульскіх адносін з СССР. У той жа час левыя паплечнікі абвінавачвалі Зогу ў сабатажы абяцаных рэформ у прыватнасці аграрнай. Гэта прывяло да чэрвеньскай рэвалюцыі 1924 г.,у выніку якой да ўлады прыйшоў Фан Нолі. У снежні таго ж года Зогу вярнуўся у Албанію з дапамогай белградскага ўрада Н.Пашыча, расійскіх белагвардзейцаў і Вялікабрытаніі, якія лічылі ўрад Нолі бальшавіцкім. У 1925 годзе Зогу абвяшчае сваю краіну рэспублікай і робіцца яе прэзідэнтам. З тагачасных прэзідэнтаў Еўропы ён быў самым маладым (30 год). У 1928 годзе прымае тытул караля ўсіх албанцаў. Абвяшчэнне манархіі адбылося па ініцыятыве Мусаліні і далейшая гісторыя албанскага каралеўства адзначана моцнай залежнасцю ад фашысцкай Італіі. Праўлення Зогу характарызуецца палітыкай мадэрнізацыі краіны. Турэцкі кодэкс законаў быў заменены на швейцарскі, прыняты законы супраць кроўнай помсты. Албанскія студэнты накіроўваліся на вучобу за мяжу. Сярод такіх навучэнцаў былі будучыя камуністычныя лідары краіны: Энвер Ходжа і Мехмет Шеху, класікі албанскай літаратуры Н. Мігені і Стэр’ё Спасэ. У той ж час манархічны рэжым характарызаваўся аўтарытарызмам і карумпаванасцю. На асабістыя патрэбы караля трацілася больш чым на народную асвету і ахову здароўя разам узятыя. Гэта выклікала незадаволенасць у краіне, антыманархічныя паўстанні, якія фінасаваліся Камінтэрнам і Мусаліні. У 1939 годзе быў вымушаны пакінуць краіну ў сувязі з італьянскай агрэсіяй. Апошнія гады правёў у Парыжы.
Джордж Клуні
Джордж Цімаці Клуні (George Timothy Clooney);, Лексiнгтан, штат Кентукі, ЗША) — амерыканскі , , і . Пляменнік спявачкі Розмары Клуні. У вялікае кіно патрапіў дзякуючы серыялу «Хуткая дапамога» і кінафільму «Ад заходу да світання», за які атрымаў прэмію MTV у 1996 годзе.
З’яўляецца прадзюсарам некалькіх фільмаў, напрыклад, «Аперацыя „Арго“» з Бенам Афлекам.
IC 345
IC 345 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Камейшы
Каме́йшы (, Камейши) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Засульскага сельсавета.
NGC 600
NGC 600 (іншыя абазначэнні — MCG −1-5-7, IRAS01305-0733, PGC 5777) — спіральная галактыка з перамычкай (SBd) у сузор’і Кіт.
Электронныя медыя
Электронныя медыя — гэта медыя, якія выкарыстоўваюць электронныя або электрамеханічныя сродкі для доступу аўдыторыі да кантэнту. Яны ставяцца ў супрацьлегласць статычным медыя (у асноўным друкаваным медыя: часопісам, газетам, кнігам і інш.), якія сёння часцей за ўсё ствараюцца ў лічбавым выглядзе, але не патрабуюць абавязковага доступу канчатковага карыстальніка да электронікі ў друкаваным варыянце. Асноўнымі крыніцамі электронных медыя, знаёмымі шырокай грамадскасці, з’яўляюцца відэазапісы, аўдыязапісы, мультымедыйныя прэзентацыі, слайд-прэзентацыі, CD-ROM і анлайн-змесціва. Большасць новых медыя з’яўляюцца ў форме лічбавых медыя. У той жа час, электронныя медыя могуць быць як у фармаце аналагавых электронных даных, так і ў фармаце лічбавых электронных даных.
Нягледзячы на тое, што гэты тэрмін звычайна асацыюецца са змесцівам, запісаным на носьбіт даных, запісванне не патрабуецца ў выпадках прамой трансляцыі і анлайн-сувязі.
Пад дадзеным тэрмінам маецца на ўвазе як фармат прадстаўлення інфармацыі для аўдыторыя, так і любыя віртуальныя або фізічныя носьбіты (электронныя носьбіты), праз якія гэтую інфармацыю можна атрымаць. Таму любое абсталяванне, якое выкарыстоўваецца ў працэсе электроннай сувязі (напрыклад, тэлебачанне, радыё, тэлефон, гульнявая прыстаўка, мабільныя прылады), таксама можа лічыцца электронным медыя.
Аляксей Леанідавіч Андрэеў
Біяграфія
У 1939 годзе скончыў Ленінградскае харэаграфічнае вучылішча.
У 1960—1964 і 1971—1973 гадах — галоўны балетмайстар Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі.
У 1978—1983 гадах — галоўны балетмайстар Чувашскага музычнага тэатра.
Памёр у 2004 годзе. Пахаваны ў Санкт-Пецярбургу на Серафімаўскіх могілках.
Творчасць
Іншыя пастаноўкі на беларускай сцэне: «Казка пра мёртвую царэўну і сем асілкаў» У. Дзешавова на тэмы А. Лядава (1961), «Дон Кіхот» Л. Мінкуса (1962), «» на музыку М. Равеля (1963, разам з Н. Стукалкінай), «Гарэзлівыя частушкі» на музыку Р. Шчадрына (1977), «» А. Глазунова (1972, разам з Н. Стукалкінай).
Лагі (Італія)
Лагі (Laghi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вічэнца.
Насельніцтва складае 131 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 6 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 36010. Тэлефонны код — 0445.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Barnaba.
Абашыдзэ
Абашы́дзэ — грузінскае прозвішча.
Сяргей Мікалаевіч Скрабец
Сяргей Мікалаевіч Скрабец (нар., , Гродзенская вобласць, Беларусь) — беларускі палітычны і грамадскі дзеяч, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога склікання, кіраўнік апазіцыйнай дэпутацкай групы «Рэспубліка», сакратар БСДП Грамада, старшыня камісіі па пенітэнцыярнай сістэме Беларускага Хельсінкскага камітэта, прэтэндэнт на пасаду прэзідэнта Рэспублікі Беларусь 2001 і 2006 гг., палітвязень Беларусі, вязень сумлення.
Біяграфія
У 1985—1990 г.г. працаваў інжынер-тэхнолагам, майстрам участка друкаваных плат у Навукова-даследчым інстытуце сродкаў аўтаматызацыі НВА «Агат» у г. Мінск.
1990—1991 г.г. — камерцыйны дырэктар мінскага навукова-тэхнічнага цэнтра «Мінск-Партнёр».
1991—1992 г.г. — загадчык сектара камерцыі і маркетынгу ў рэспубліканскім штабе студэнцкіх атрадаў ЦК ЛКСМБ, загадчык аддзела камерцыі і маркетынгу Службы занятасці моладзі і студэнтаў.
1993—1997 г.г. — сумеснае прадпрыемства «Тэйкоф». Камерцыйны дырэктар.
1997—2000 г.г. — закрытае акцыянернае таварыства Гандлёвы дом «Бел-Бабаеўскае» (прадстаўнік расійскага кандытарскага канцэрна ў Беларусі, г. Мінск). Генеральны дырэктар.
Працаваў грузчыкам, таксістам, у сацыяльнай службе Першамайскага раёна г. Мінска па доглядзе інвалідаў.
Разведзены. Мае сына і дзвюх дачок.
Палітычная дзейнасць
У маі 2003 г. была ўзбуджаная крымінальная справа супраць С. Скрабца. Пракуратура падзаравала яго ў выманьваньні крэдытаў і арганізацыі злачыннай групоўкі. С. Скрабец лічыў гэта палітычным пераследам за тое, што ён узначаліў апазіцыйную дэпутацкую групу «Рэспубліка», якая шмат у якіх пытаннях займае пазіцыю, адрозную ад парламенцкай большасці і ад пазіцыі А. Лукашэнкі.
3 чэрвеня 2004 г. трое дэпутатаў з групы «Рэспубліка» (Сяргей Скрабец, Уладзімір Парфяновіч і Валерый Фралоў), а таксама актывісты Партыі БНФ, у прыватнасці Віктар Івашкевіч, і АГП правялі 18-дзённую галадоўку супраць адмовы кіраўніцтва Палаты Прадстаўнікоў вынесці на разгляд дэпутатаў падрыхтаваныя імі папраўкі ў выбарчае заканадаўства, накіраваныя на яго дэмакратызацыю, супраць трэцяга тэрміну А. Лукашэнкі. Дэпутаты ды іншыя галадаючыя таксама патрабавалі вызваліць палітычнага вязьня Міхаіла Марыніча. Падчас шматдзённай галадоўкі адбыліся шматлікія акцыі падтрымкі галадаючых у розных беларускіх гарадах, а таксама акцыя пратэсту прадпрымальнікаў, якія выступілі з палітычнымі патрабаваннямі.
14 мая 2005 г. была ўзбуджана другая крымінальная справа супраць С. Скрабца па двух артыкулах КК РБ — ч.1 арт. 13 (падрыхтоўка да злачынства) і ч. 2 арт. 431 (дача хабару). Дзве крымінальныя справы былі аб’яднаныя.
15 мая 2005 г. С. Скрабец быў арыштаваны і абвінавачаны у выманьванні крэдытаў у дзяржавы, незаконнай прадпрымальніцкай дзейнасці і падрыхтоўцы да дачы хабару ў асабліва буйных памерах. Пакуль ішло следства чатыры разы аб’яўляў галадоўку. Першы раз галадаў у Брэсцкім следчым ізалятары адразу пасля затрымання, у знак пратэсту супраць незаконных дзеянняў улады, амаль 40 дзён.
14 лютага 2006 г. асуджаны да двух з паловай гадоў пазбаўлення волі паводле ч. 1 арт. 13 (падрыхтоўка да злачынства) і ч. 2 арт. 431 КК РБ (дача хабару), а таксама па абвінавачанні ў выманьванні крэдытаў і незаконнай прадпрымальніцкай дзейнасці. Сваёй віны С. Скрабец не прызнаў. Праваабаронцы лічаць прысуд былому дэпутату палітычна матываваным.
Неўзабаве пасьля вынясення прысуду «Міжнародная амністыя» абвясціла С. Скрабца вязнем сумлення.
Адбываў пакаранне ў калоніі «Віцьба-3» г. Віцебска.
З 20 кастрычніка 2006 г. у калоніі С. Скрабец праводзіў галадоўку ў знак салідарнасці з палітычнымі патрабаваннямі іншага палітычнага зняволенага А. Казуліна. Той таксама знаходзіўся ў калоніі «Віцьба-3» і  20 кастрычніка 2006 г. абвясціў бестэрміновую галадоўку супраць беззаконня, якое адбываецца ў краіне, і патрабаваў разгляду ў Радзе Бясьпекі ААН сітуацыі ў Беларусі.
У кастрычніку 2006 г., паводле амністыі, рашэннем суда тэрмін зняволення С. Скрабца быў скарочаны на адзін год. Вызвалены 15 лістапада 2006 г.
15 красавіка 2007 г. на шостым з’езде Беларускай Сацыял-дэмакратычнай партыі Грамада быў абраны ў Цэнтральную Раду і Выканаўчы камітэт партыі.
У ліпені 2008 г. быў абраны першым намеснікам старшыні БСДП (Народная Грамада).
З сакавіка 2010 г. па 28 лютага 2016 г. з’яўляўся Генеральным сакратаром БСДП (Народная Грамада).
Старшыня аргкамітэту партыі Свабоды.
Вылучаўся кандыдатам у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў пятага скліканьня ў 2012 г. Але пагрозы з боку КДБ вымусілі С. Скрабца выйсці з выбарчай кампаніі.
С. Скрабец прыняў адмысловую заяву, у якой абвінаваціў КДБ і кіраўніцтва Лідскага райвыканкаму ў тым што яны фактычна паралізавалі і разагналі ягоную ініцыятыўную групу па вылучэнні кандыдата ў дэпутаты па Лідскай акрузе № 56.
Быў адным з ініцыятараў вылучэння на прэзідэнцкія выбары ў 2015 г. палітычнага зняволенага, старшыні БСДП (Народная Грамада) Мікалая Статкевіча.
З 15 лютага па 1 сакавіка 2016 гг. галадаў, браў удзел у агульнаеўрапейскай акцыі салідарнасці, ініцыяванай  групай дэпутатаў з Парламенцкай асамблеі Рады Еўропы: «Свабоду Надзеі Саўчанцы — мы галадаем».
Вылучаўся кандыдатам у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў шостага склікання ў 2016 г. ў г. Ліда, у выбарчай акрузе № 55.
Вылучаўся кандыдатам ў дэпутаты Мінскага гарсавету 28 склікання на выбарах 28 лютага 2018 г.
Allium pevtzovii
Allium pevtzovii — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Сіньцзяна (Кітай).
Апісанне
Цыбуліны скучаныя, цыліндрычныя; абалонка карычневая. Лісткі лінейныя, роўныя або трохі даўжэй, шырынёй 2-3 мм. сцябло 20-25 см, цыліндрычнае, пакрыта ліставымі похвамі толькі ў аснове. Парасонік паўсферычны, густа шматкветкавы. Калякветнік бледна-чырвоны, бліскучы; сегменты лінейна-ланцэтныя, 6-8 × 1-2 мм. Перыяд цвіцення і плоданашэння: чэрвень-ліпень.
Распаўсюджанне
Эндэмік Кітая — паўднёва-заходні Сіньцзян.
Насяляе схілы; 1300—1400 метраў н.у.м.
Жорж Шатэлен
Жорж Шатэлен, таксама Шатлен (Georges Chastelain або Chastellain; 20 мая 1405, або 1415 — ) — бургундскі храніст і паэт, прыдворны гістарыёграф герцагаў Філіпа Добрага і Карла Смелага. Аўтар «Хронікі майго часу» (Chronique des choses de mon temps), якая ахоплівае падзеі 1417—1474 гадоў і з’яўляецца каштоўнай крыніцай па гісторыі Стагадовай вайны і франка-бургундскіх адносін. Прадстаўнік школы французскіх паэтаў «Вялікія рыторыкі».
Еўрастат
Еўрастат (Eurostat) — статыстычная служба Еўрапейскага саюза, якая займаецца зборам статыстычнай інфармацыі пра краіны-члены ЕС і гарманізацыяй статыстычных метадаў выкарыстоўваемых гэтымі краінамі. Офіс Eurostat знаходзіцца ў Люксембургу.
Гісторыя і функцыі
Еўрастат быў заснаваны ў 1953 годзе як статыстычная служба Еўрапейскага аб'яднання вугля і сталі. З часам спіс задач службы пашырэў і ў 1958 годзе на яе аснове быў сфарміраваны генеральны дырэктарат. Асноўнай задачай дырэктарата было забеспячэнне іншых генеральных дырэктаратаў Еўракамісіі, а таксама іншых еўрапейскіх інстытутаў, статыстычнай інфармацыяй, неабходнай для фарміравання, рэалізацыі і аналізу праводжанай імі палітыкі.
Сальма Хаек
Сальма (Сельма) Вальгарма Хаек Хіменэс-Піно (ісп. Salma Valgarma Hayek Jiménez-Pinault, араб. سلمى حايك, ) — мексікана-амерыканская актрыса, рэжысёр і прадзюсар лівана-іспанскага паходжання. Самая паспяховая мексіканская актрыса ў Галівудзе з часоў Кармэн Міранды. Хаек знялася ў больш чым 30 фільмах. Яна першая мексіканка, якая была намінаваная на прэмію «Оскар» за лепшую жаночую ролю (2002).
Еўрастат
Гісторыя і функцыі
З развіццём Еўрасаюза большае значэнне стала надавацца задачы гарманізацыі статыстычных метадаў, якія выкарыстоўваюцца краінамі-членамі ЕС, а таксама краінамі-кандыдатамі. Еўрастат не займаецца непасрэдным зборам статыстычных даных — гэта праца выконваецца статыстычнымі службамі краін. Сабраная нацыянальнымі службамі інфармацыя апрацоўваецца Еўрастат, прыводзіцца да адзіных стандартаў і публікуецца. Еўрастат цесна супрацоўнічае з нацыянальнымі службамі статыстыкі краін ЕС у мэтах выпрацоўкі адзіных статыстычных стандартаў.
На гэты момант генеральным дырэктарам службы з'яўляецца Гюнтэр Ханрайх (Gunther Hanreich). Яго папярэднік — Michel Vanden Abeele — выявіў у 2004 годзе, што статыстычная інфармацыя, паданая ўрадам Грэцыі, была зведала моцныя маніпуляцыя. На аснове гэтых няслушных даных Грэцыя была прынята ў 2000 годзе ў еўразону.
Генеральнаму дырэктару Еўрастата падпарадкоўваюцца сем дырэктараў, адказных за розныя вобласці дзейнасці:
Трошына (станцыя)
Трошына (Трошино) — вузлавая станцыя Белгарадскага рэгіёна Паўднёва-Усходняй чыгункі. Станцыя размешчана на паўднёвай ўскрайне горада Валуйкі.
1910 год у гісторыі літаратуры
1910 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
IC 346
IC 346 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Эрыдан.
Паршукава (Навадугінскі раён)
Паршукава (Паршуково) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Мілуці
Мілу́ці (, Милути) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Войстамскага сельсавета.
Мінскі дзяржаўны музычны каледж імя М. І. Глінкі
Мінскі дзяржаўны музычны каледж імя М. І. Глінкі, колішнія назвы Мінскі музычны тэхнікум (1924—1937), Мінскае музычнае вучылішча (1937—2011), з 1954 '''імя М. І. Глінкі''' — установа сярэдняй спецыяльнай адукацыі Рэспублікі Беларусь, адна са старэйшых і аўтарытэтных у краіне сярэдніх спецыяльных навучальных устаноў у сферы культуры.
Гісторыя
Заснаваны ў 1924 годзе як Мінскі музычны тэхнікум з класамі фартэпіяна, скрыпкі, віяланчэлі, кампазіцыі. У наступным 1925 годзе адчыніліся класы духавых і ударных інструментаў, у 1928 годзе — інструктарскае аддзяленне, на базе якога пачалася падрыхтоўка дырыжораў хора. З 1934 года быў адкрыты прыём на спецыяльнасць «Спевы».
У маі 1937 года тэхнікум быў рэарганізаваны ў Мінскае музычнае вучылішча. У красавіку 1957 года Прэзідыум Вярхоўнага Савета БССР за дасягненні ў падрыхтоўке музычных кадраў прысвоіў вучылішчу імя геніяльнага русскага кампазітара Міхаіла Іванавіча Глінкі.
У 1973 годзе ў вучылішчы адкрыта падрыхтоўка па спецыяльнасці «Народны хор». У 1976 годзе ўзведзены новы будынак музычнага вучылішча па вул. Грыбаедава паводле праекта архітэктараў Л. Маскалевіча і Г. Ласкавай. У 1980 адкрыта падрыхтоўка па па спецыяльнасці «Мастацтва эстрады».
Распараджэннем Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 2 кастрычніка 2003 г. № 300рп Минскае дзяржаўнае музычнае вучылішча імя М. І. Глінкі перададзена з рэспубліканскай уласнасці ў камунальную уласнасць горада Мінска. У 2011 годзе рашэннем Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта навучальная ўстанова была перайменавана ва ўстанову адукацыі «Мінскі дзяржаўны музычны каледж імя М. І. Глінкі».
Палігінія
Палігінія (πολυ «шмат», γυνή «жонка») — від палігаміі, пры якой адзін мужчына мае адначасова некалькіх жонак.
Распаўсюджанасць
Палігінія — самая распаўсюджаная форма палігаміі, гістарычна вядомая ва ўсім свеце. У славян практыкавалася да прыняцця хрысціянства. Так, Рагнеда была толькі адной з пяці жонак Уладзіміра. Акрамя таго, у яго мелася 800 наложніц. Хрысціянства афіцыйна ўсталявала манагамію, але сярод хрысціян палігінію дазвалялі мармоны, некаторыя групы анабаптыстаў, гусітаў і інш.
Часцей за ўсё, палігінічны шлюб патрабаваў ад мужа клопат аб жонках, магчымасць абараняць і забяспечваць іх саміх і дзяцей матэрыяльна. Таму палігінія цесна звязана з патрыярхальным ладам жыцця, дзе пераважна ёю карысталіся мужчыны з высокім статусам. Больш за тое, мнагажонства часам было неабходным для яго пацверджання. У сваю чаргу, жонкі патрабавалі выканання мужам сексуальных абавязкаў. Таму большасць мужчынскага насельніцтва была вымушана браць манагамныя шлюбы.
У сучаснасці палігінія практыкуецца мусульманамі, прадстаўнікамі традыцыйных супольнасцяў і культаў. Мнагажонцы ёсць нават сярод глаў дзяржаў (Бахрэйн, Саудаўская Аравія, Свазіленд, Бутан і інш.). Але нават у краінах, дзе палігінія дазволена, яна саступае месца манагаміі ў сувязі з разбурэннем традыцый патрыярхату. Беларускае заканадаўства прызнае шлюб толькі з адной жонкай, аднак палігінія можа практыкавацца неафіцыйна.
Формы палігініі
У большасці выпадкаў, калі палігінія лічыцца ў грамадстве нормай, мужчына можа мець сям’ю гарэмнага тыпу, дзе ўсе жанчыны-партнёркі маюць афіцыйны статус жонак. Але пры наяўнасці абмежаванняў частка партнёрак з’яўляецца наложніцамі, якія атрымоўваюць ніжэйшы статус. Ён звычайна распаўсюджваецца і на іх дзяцей. Так, біблейскі патрыярх Аўрам набыў наложніцу Агар, бо яго афіцыйная жонка Сара доўгі час не магла нарадзіць дзіця. Калі Сара нарадзіла Ісака, то Агар і яе сын ад Аўрама, Ізмаіл, былі выгнаныя.
Каран загадвае мусульманам мець не больш за 4 жонкі, таму вялікія гарэмы мусульманскіх кіраўнікоў складаліся пераважна з жанчын з дастаткова нізкім статусам і абмежаванымі правамі ў дачыненні да мужа і яго спадчыны. Манархі Эфіопіі пазбягалі хрысціянскі звычай манагаміі падобным чынам. Пры пэўных абставінах муж мог пажадаць наблізіць да сябе наложніцу. У такім разе ён пазбаўляўся ад адной з афіцыйных жонак. У тым ліку, у выніку разводу.
Часта мужчыны, якія па нейкіх прычынах вымушаны мяняць месца жыхарства, заключаюць новы шлюб, але стары не скасоўваюць.
Даволі рэдкая форма — сарарат або сястрынская палігінія, калі мужчына бярэ шлюб з адной жанчынай, а потым атрымоўвае права на шлюб з яе малодшымі сёстрамі, звычайна без дадатковых цырымоній і даплат. У зусім рэдкіх выпадках у сараральных сем’ях магло быць адразу некалькі жонак і мужоў.
Прадухіленне канфліктаў
У многіх супольнасцях з дазволам на палігінію вялікай праблемай лічацца рэўнасць і міжасобаснае суперніцтва, якое ўзнікае паміж жонкамі аднаго мужа. Канфліктаў пазбягаюць, надаючы жонкам пэўны іерархічны статус. Самае важнае месца ў сям’і пасля мужа дастаецца «старэйшай» жонцы, а ніжэйшае — «малодшай». «Старэйшая» набывае свой высокі статус дзякуючы таму, што першая ўступіла ў шлюб, мела да замужжа высокае становішча або была прызначана мужам.
Другі спосаб пазбавіцца ад канфліктаў паміж жонкамі — падзяліць паміж імі гаспадарку, маёмасць і спадчыну. Трэці — раздзяліць жонак фізічна, пасяліць іх у розных месцах.
У сем’ях гарэмнага тыпу нярэдкія канфлікты паміж дзецьмі з-за права на спадчыну. Старэйшы сын, які атрымоўвае большасць ці нават усю маёмасць бацькі, вызначаецца паводле традыцыі. Ім можа быць сапраўдны старэйшы сын, старэйшы сын «старэйшай» жонкі або нашчадак, прызначаны самім бацькам. Падзел маёмасці паміж жонкамі пры жыцці мужа часам загадзя гарантуе іх дзецям спадчыну. У гэтым разе, рашэнне залежыць ад маці. У мінулым, у некаторых краінах Усходняй Азіі дзеці аднаго бацькі лічылі ўсіх яго жонак сваімі маці. Такім чынам, спадчына размяркоўвалася па праву сапраўднага старшынства.
Фалевічы (Пастаўскі раён)
Фа́левічы (, Фалевичи) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Шыркаўскага сельсавета.
Ластэбасэ
Ластэбасэ (Lastebasse) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вічэнца.
Насельніцтва складае 241 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 13 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 36040. Тэлефонны код — 0445.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Кармэн Міранда
Кармэн Міранда (Carmen Miranda, народжаная Марыя ду Карма Міранда да Кунья (Maria do Carmo Miranda da Cunha), 9 лютага 1909 — 5 жніўня 1955) — бразільская і амерыканская і.
Пячанічана (Навадугінскі раён)
Пячанічана (Печеничено) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
NGC 601
NGC 601 (іншыя абазначэнні — MK 1000, NPM1G -12.0067, PGC 73980) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Покрашава
По́крашава (, Покрашево), раней таксама Покаршаў — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Покрашаўскага сельсавета.
Знаходзіцца за 18 км на поўнач ад Слуцка, за 85 км ад Мінска.
Баруны (Ашмянскі раён)
Бару́ны (, Боруны) — аграгарадок у Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці, на рацэ Жылянка. Адміністрацыйны цэнтр Барунскага сельсавета. Насельніцтва 525 чал. (2001). Знаходзяцца за 22 км на паўднёвы ўсход ад горада Ашмяны, за 42 км ад чыгуначнай станцыі Ашмяны.
Баруны вядома цудоўным абразам Маці Божай і базыльянскім манастыром, у якім цягам XVIII—XIX стагоддзяў дзейнічала адна з найлепшых школаў на Літве.
Назва
Назва Барунаў — балцка-літоўскага паходжання, ад антрапоніма (імя) тыпу. Прысутная тут аснова магла выступаць і ў двухасноўных імёнах тыпу Бартаўт, Барвід і інш., а магла і пашырацца з дапамогай іншых суфіксаў — як у імёнах тыпу  ці : вакол Ашмянаў не толькі Баруны, але і Барэйкаўшчына і Барулішкі.
Гісторыя
У 1613 годзе мітрапаліт Язэп Руцкі спрыяў адкрыццю шэрагу ўстаноў адукацыі, у тым ліку пачатковай школы для манахаў і святароў у Барунах, мястэчку Ашмянскага павета Віленскага ваяводства. У 1778—1793 гадах тут вялося ўзвядзенне мураванага манастырскага корпуса, па сканчэнні якога школа пераўтварылася ў 6-класную. У розны час у ёй навучаліся пісьменнікі А. Адынец, Ю. Корсак, I. Ходзька; сярод настаўнікаў школы былі базыльяны Ф. Бялдоўскі, М. Лебель, Б. Ляўковіч, Г. Лебель, Б. Гамалінскі, С. Катовіч, С. Ушацкі.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Баруны апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Куцавіцкай воласці Ашмянскага павета Віленскай губерні. Па здушэнні вызваленчага паўстання (1830—1831) расійскія ўлады ліквідавалі школу, пазней гвалтоўна перарабілі грэка-каталіцкую царкву на праваслаўную. Станам на 1855 год тут было 17 двароў. У кастрычніку 1884 года ў мястэчку пачала дзейнічаць царкоўнапрыходская школа (28 вучняў, настаўнік В. Завадскі, выпускнік Маладзечанскай настаўніцкай семінарыі). У канцы XIX стагоддзя Баруны былі ўласнасцю ведамства духавенства Маскоўскага патрыярхату. У Першую сусветную вайну мястэчка пэўны час займалі нямецкія войскі.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Баруны апынуліся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Ашмянскім павеце Віленскага ваяводства. У пачатку 1920-х гадоў у мястэчку дзейнічала беларуская настаўніцкая семінарыя, дырэктарам якой быў С. Рак-Міхайлоўскі. Жыхары Барунаў і вакольных вёсак бралі актыўны ўдзел у беларускім нацыянальна-вызваленчым руху. Адзін з яго кіраўнікоў — пасол сойму В. Станулевіч. Улетку 1928 года і ў снежні 1929 года тут адбыліся мітынгі, на апошнім сябры Беларускага сялянска-работніцкага пасольскага клуба «Змаганне» Я. Гаўрылік і Ф. Валынец распаўсюджвалі ўлёткі.
У 1939 годзе Баруны ўвайшлі ў БССР, дзе сталі цэнтрам сельсавета Ашмянскага раёна. Статус паселішча панізілі да вёскі. З 2 снежня 1961 года ў складзе Гальшанскага сельсавета, пасля — у складзе Куцавіцкага сельсавета. З 17 студзеня 1969 года цэнтр адноўленага Барунскага сельсавет.
Станам на 1991 год тут было 168 двароў.
Інфраструктура
У Барунах працуюць сярэдняя школа, бібліятэка, дом культуры.
Эканоміка
Эксперыментальная база і гравійна-сартавальны завод «Баруны».
Аляксандр Аляксандравіч Рагачоў
Аляксандр Аляксандравіч Рагачоў (нар., Гомель, БССР) — спецыяліст у галіне матэрыялазнаўства, нанатэхналогій і нанаматэрыялаў. Доктар тэхнічных навук (2016), прафесар (2019), член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2021).
Біяграфія
Нарадзіўся 20 лістапада 1978 года ў Гомелі. Бацька — Аляксандр Уладзіміравіч Рагачоў (нар. 1949) вучоны ў галіне фізічнай хіміі.
У 2001 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт транспарту па спецыяльнасці «Абсталяванне і тэхналогіі высокаэфектыўных працэсаў апрацоўкі матэрыялаў», кваліфікацыя «Інжынер-механік», 2001; у 2005 годзе скончыў аспірантуру, у 2014 у Беларускім дзяржаўным універсітэце скончыў дактарантуру.
З 2005 года працаваў навуковым супрацоўнікам у на кафедры «Матэрыялазнаўства, апрацоўка і ўмацаванне матэрыялаў» механічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта транспарту; з 2006 года працаваў на кафедры «Матэрыялазнаўства і тэхналогія матэрыялаў» старшым навуковым супрацоўнікам, з 2008 года — дацэнтам, а з 2017 года — прафесарам.
З 2008 па 2020 год з’яўляўся навуковым супрацоўнікам лабараторыі «Фізікахімія і тэхналогіі мікра- і нанапамерных сістэм» Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Францыска Скарыны. У 2016 годзе пастановаю ВАК Беларусі прысвоена навуковая ступень доктара тэхнічных навук па спецыяльнасці 05.16.08 — нанаматэрыялы і нанатэхналогія, а 22 чэрвеня 2019 года прысвоена навуковае званне прафесара па спецыяльнасці «Матэрыялазнаўства».
З лютага 2020 года працуе дырэктарам Інстытута хіміі новых матэрыялаў НАН Беларусі.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Па выніках навуковай дзейнасці апублікавана звыш 270 прац, у тым ліку 3 манаграфіі, 4 часткі ў кнізе, 6 навучальна-метадычных дапаможнікаў, 132 артыкулы ў рэцэнзаваных навуковых часопісах і 8 патэнтаў.
З’яўляецца членам рэдкалегіі навуковага часопіса «Тэлекамунікацыі і інфармацыйныя тэхналогіі», МТУСІ г. Масква.
Наваселле (Стаўбцоўскі раён)
Навасе́лле (, Новоселье) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Засульскага сельсавета.
225-я партызанская брыгада імя А. В. Суворава
'''225-я партызанская брыгада імя А. В. Суворава''' — партызанская брыгада, створаная ў снежні 1942 года на базе атрадаў імя Будзённага, імя Суворава (арганізаваны ў ліпені 1942 года), імя Фрунзэ (арганізаваны ў кастрычніку 1942), вылучаных партызанскай брыгадай імя К. Я. Варашылава. На базе атрадаў вылучаных з брыгады, створана 95-я партызанская брыгада імя М. В. Фрунзэ. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Слуцкага і Грэскага раёнаў. 26 чэрвеня 1944 года брыгада (1040 партызан, 5 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны праводзілі дыверсіі на камунікацыях. У жніўні 1943 года на ўчастках Воўчкавічы — Фаніпаль, Талька — Пухавічы, Слуцк — Цімкавічы падарвалі 1400 рэек. У красавіку 1943 года каля вёскі Шчыткавічы Старадарожскага раёна, у красавіку 1944 ва ўсходняй частцы Грэскага раёна вялі баі з карнікамі.
Парашутная вуліца (Мінск)
Парашутная вуліца — вуліца ў Маскоўскім раёне Мінска ў раёне Грушаўка перпендыкулярна вуліцы Папаніна ў раёне Грушаўскага сквера і Грушаўскай вуліцы. Да гэтай вуліцы адносяцца 3 дамы, забудова барачнага маласямейнага тыпу.
Постнікава (Навадугінскі раён)
Постнікава (Постниково) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
225-я партызанская брыгада імя А. В. Суворава
Памяць
У 1969 годзе ў вёсцы Палікараўка Слуцкага раёна ў гонар брыгады быў пастаўлены помнік.
Уладзімір Ігаравіч Архангельскі
Біяграфія
Член Беларускага саюза архітэктараў з 1997 года, членскі білет № 513.
Творчасць
Асноўныя працы: 12-павярховы жылы дом у квартале вул. Маякоўскага—Дзянісаўская ў г. Мінску (2000—2003, у сааўтарстве з В. Руцкім); рэканструкцыя комплексу гасцініцы «Мінск» (2001—2002, у складзе аўтарскага калектыва пад кіраўніцтвам архітэктара В. Руцкога); комплекс будынкаў Нацыянальнага банка Беларусі (2-я чарга будаўніцтва — прыбудова; 2001—2002, у суааўтарстве з В. Руцкім, А. Грышанам); рэканструкцыя будынка з надбудовай мансарднага паверху пад адміністрацыйны па вул. Беларуская, 4 (2002—2003, у сааўтарстве з В. Руцкім, В. Л. Архангельскай); лыжна-ролеравая траса па пр. Пераможцаў (2000—2004, у складзе аўтарскага калектыва пад кіраўніцтвам архітэктара В. Руцкога); крыты футбольны манеж па пр. Пераможцаў (2001—2002) і спартыўна-аздараўленчы цэнтр у яго складзе (2002—2004, абодва ў складзе аўтарскага калектыва пад кіраўніцтвам архітэктара М. Л. Гаўхфельда); універсальны спартыўны цэнтр ААТ «Александрыйскае» Шклоўскага раёна (2005—2007, у сааўтарстве В. І. Цішкевічам, А. Лышчанка-Якубоўскай, Ж. Кавалеўскай, І. Яцына, А. С. Кобрусевым); шматпавярховы жылы дом № 2 па ў квартале вул. Янкоўскага — вул. Гарэцкага (2008—2011, у сааўтарстве В. І. Цішкевічам, Ж. Кавалеўскай, І. Яцына, А. С. Кобрусевым); інтэрнаты маласямейнага тыпу ў квартале вуліц Гарэцкага, Шаранговіча, лесапарк «Мядзведзіна» (2009—2010, А. Лышчанка-Якубоўскай, Ж. Кавалеўскай, А. С. Кобрусева); шматфункцыянальныя спартыўныя комплексы ў Ашгабадзе (эскізныя праекты; 2009—2010, у сааўтарстве В. І. Цішкевічам); рэканструкцыя комплексу аб’ектаў стадыёна «Дынама» ў Мінску, шматузроўневы паркінг з гандлёвым цэнтрам па вул. Кірава (2010—2011, у сааўтарстве В. І. Цішкевічам, А. Лышчанка-Якубоўскай, Ж. Кавалеўскай, А. С. Кобрусевым); рэканструкцыя будынка клуба па вул. Казлова, 17 для размяшчэння Палаца культуры будаўнікоў г. Мінска (2008—2011, у сааўтарстве В. І. Цішкевічам, Ж. Кавалеўскай, А. С. Кобрусевым); Палац Незалежнасці у граніцах вул. Арлоўская — пр. Пераможцаў — р. Свіслач (2011—2013, у сааўтарстве з А. А. Вараб’ёвым (эскізнае рашэнне), В. Д. Нікіціным (эскізнае рашэнне), А. Лышчанка-Якубоўскай, І. Яцына, Ж. Кавалеўскай, А. С. Кобрусевым, Я. А. Шкрэдам, А. Я. Усавай, К. А. Маўшуком, Т. Яўсеевай, А. А. Хадзяковым), будынак Вярхоўнага Суда Беларусі па вул. Арлоўскай.
Узнагароды
Узнагароджаны дыпломам 2-й ступені XII Міжнароднага агляду-конкурсу на лепшы праект (пабудову) года па раздзеле «Пабудова» за праект «Футбольны манеж у г. Мінску» (Масква 2005), дыпломам лаўрэата прэміі «Гран-пры» VI Нацыянальнага фестывалю архітэктуры аўтарскаму калектыву за пабудову «Універсальны спартыўна-відовішчны і аздараўленчы цэнтр на пр. Пераможцаў» у г. Мінску (Мінск 2005).
Аркадзь Арэхва
Аркадзь Арэхва (,  —, Спрынгфілд, Масачусетс, ЗША) — беларускі грамадскі дзеяч, юрыст.