cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Canyon Bicycles
Адмысловыя ровары
2006 г. Project 6.8: гоначны ровар з дыскавымі тармазамі з масай 6,8 кг — найменшая вага, дазволеная UCI Pro Tour.
2007 г. Project 0.05: ровар для трыятлону, які адрозніваецца вельмі нізкім узроўнем супраціўлення ветру дзякуючы такім рашэнням, як убудаваныя ў раму тармазы і сістэма для пітва, убудаваная ў руль.
2008 г. Project 0.01: гоначны ровар з поўнай падвескай, які, дзякуючы высокаму ўзроўню камфорту, здымае ціск на мышцы раварыста падчас максімальных намаганняў.
Іншыя брэнды
У Швейцарыі ровары Canyon доўгі час называліся Pure Cycling, бо гандлёвая марка Canyon ужо была занятая іншым вытворцам ровараў.
Марцэла Брозавіч
Марцэла Брозавіч (Marcelo Brozović; нар., Заграб, Харватыя) — харвацкі футбаліст, паўабаронца саудаўскага клуба «Аль-Наср» з Эр-Рыяда і нацыянальнай зборнай Харватыі.
Дубровіцкі сельсавет
Дубро́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Дубровіца.
IC 4165
IC 4165 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Міхаіл Аляксеевіч Маісееў
Міхаі́л Аляксе́евіч Маісе́еў (, сяло Малы Івер, Свабодненскі раён, Амурская вобласць, СССР — 18 снежня 2022) — савецкі і расійскі военачальнік, генерал арміі (1989). Начальнік Генеральнага штаба УС СССР — першы намеснік Міністра абароны СССР (1988—1991), выконваючы абавязкі Міністра абароны СССР (22 — 23 жніўня 1991 года).
Дубровіцкі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Амелькаўшчынскага сельсавета.
Высоцкі сельсавет
Назву Высо́цкі сельсавет маюць:
Спіс аб’ектаў PGC (853001—854000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (853001—854000)
Білгарад-Дністроўскі
Білгарад-Дністроўскі (Білгород-Дністровський) — горад у Адэскай вобласці Украіны, на Днястроўскім лімане. Адміністрацыйны цэнтр Білгарад-Дністроўскага раёна. Знаходзіцца за 18 км ад Чорнага мора, за 100 км ад Адэсы. Чыгуначная станцыя. Порт.
ЮНЕСКА занесла Белгарад у спіс найстарэйшых гарадоў Еўропы, што мелі бесперапыннае існаванне — побач з Рымам, Афінамі і Іерусалімам.
Гісторыя
Век Белгараду-Днястроўскага складае каля 2500 гадоў. Горад шмат разоў змяняў назву (Ціра, Альба, Аспракастрон, Акчакерман, Чатаця-Албэ, Манкастра, Акерман), апошняе перайменаванне адбылося пасля далучэння паўднёвай Бесарабіі да СССР (1940).
У IX ст. плямёны ўлічаў і тыверцаў стварылі тут эканамічны, палітычны і гандлёвы цэнтр — Белгарад. З XIII ст. уваходзіў у склад Галіцка-Валынскага княства. У XIV ст. яго захапілі генуэзцы і перайменавалі ў Манкастра (Маўракастра).
У выніку бітвы на Сініх Водах (1362) перайшоў да пляменніка Альгерда князь Юрый Карыятавіч, які вёў актыўную барацьбу супраць татарскіх уладароў.
У XV ст. вядомы пад назвай Чататаальба (Белая фартэцыя) перайшоў да Малдаўскага княства. У 1484 горад захапіла Турцыя, перайменаваўшы яго 1503 у Акерман (Белы камень). У XVI—XVIII стагоддзях быў сталіцай Белгарадскай Арды. Паводле Бухарэсцкай мірнага дагавора 1812, якім скончылася расійска-турэцкая вайна, Акерман увайшоў у склад Расійскай імперыі.
З 1991 у складзе незалежнай Украіны.
Чорны Горад
У 1421 на месцы цяперашняга прадмесця Белгараду-Днястроўскага (на супрацьлеглым ад цэнтру горада беразе Днястра) вялікі князь літоўскі Вітаўт заснаваў умацаванае горадзішча, якое атрымала назву Чорны Горад.
Фартыфікацыя згадваецца ў спісе замкаў, складзеным пасля яго смерці ў 1430.
Турыстычная інфармацыя
Білгарад-Дністроўскі мае шэраг цікавых турыстычных аб'ектаў:
Сакольніцкі сельсавет
Сако́льніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крычаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Сакольнічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Крычаўскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Крычаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Касцюшкавіцкага сельсавета.
NGC 1523
NGC 1523 (іншае абазначэнне — ESO 156-**39) — чацвярная зорка ў сузор’і Залатая Рыба.
Аляксандр Лукашэвіч
Аляксандр Лукашэвіч:
NGC 1523
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Валерый Яўгенавіч Мазынскі
Вале́рый Яўге́навіч Мазы́нскі (нар., в. Вялікае Стахава, Барысаўскі раён) — беларускі рэжысёр, грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (1974). З 1974 года рэжысёр, у 1976—1989 гадах галоўны рэжысёр Беларускага тэатра імя Я. Коласа ў Віцебску. Заснавальнік (разам з Геральдам Асвяцінскім) тэатра «Лялька» (1985). Заснавальнік, мастацкі кіраўнік тэатра «Вольная сцэна» (1993—2000). Выкладаў акцёрскае майстэрства ў БДТМІ і Беларускім універсітэце культуры.
Творчасць
Асноўныя пастаноўкі: «Званы Віцебска» (1974), «Кастусь Каліноўскі» (1978), «Сымон-музыка» (1976), «На дарозе жыцця» (1982), «Парог» (1982), «Вечар» (1983), «Радавыя» (1984), «Энергічныя людзі», «Паваліўся нехта» (1992), «Барбара Радзівіл» (1994), «Узлёт Артура У, які можна было спыніць…» (1997), «Прынц Мамабук» (1998). Творчасць В. Мазынскага вызначаецца метафарычнасцю, асацыятыўнасцю, гратэскавасцю і шматпланавасцю структуры.
Рэжысёр і чытальнік беларускага агучвання твораў замежнай і айчыннай літаратуры (звыш за 30 аўдыёкніг), зняў тэлевізійны фільм «Тутэйшыя», 4 дакументальныя фільмы — «Як пошуг маланкі» (пра Расціслава Лапіцкага), «Успомніць і не забыць!» (пра Палуту Бадунову), «Глыбоцкая змова» (пра пасляваенны супраціў), «...і выберу Радзіму!» (пра Міхася Чарняўскага).
Сям’я
Мае дваіх сыноў — Васіля і Яўгена. Малодшы брат Анатоль працаваў на 140-м рамонтным заводзе. У 2013 годзе ён загінуў у ходзе тэрарыстычнай атакі ў Емене.
Асвейская града
Асве́йская града — узвышша на крайняй поўначы Беларусі, у Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці, утварае геамарфалагічны раён Беларускага Паазер’я, належыць да фізіка-геаграфічнага раёна Асвейска-Браслаўскіх град.
Працягнулася ад даліны ракі Сар’янка (правы прыток Заходняй Дзвіны) на ўсход па паўднёвым беразе Асвейскага возера да возера Белага больш як на 30 км. Града лічыцца ўсходнім адгор’ем Латгальскага ўзвышша, асноўная частка якога знаходзіцца ў межах Латвіі.
Найвышэйшы пункт — г. Гарадзілаўская (191,8 м). Гара ўяўляе сабой эталонную форму рэльефа бакавой канечна-марэннай грады (даўжыня — 1,4 км, шырыня дасягае 0,5 км, адносная вышыня складае 20-25 м, крутасць схілаў — да 20°.
Узвышша сфарміравалася ў час апошняга на Беларусі паазерскага зледзянення, было натуральнай падпрудай старажытнага прыледавіковага возера. Складзена з марэнных завалуненых супескаў і суглінкаў. Цягнецца ў выглядзе магутнага вала, які ўзвышаецца над урэзам Асвейскага возера. Паўночны схіл грады абрываецца да возера некалькімі тэрасамі, утварае над ім амфітэатр вышынёй 50—60 м. Паўднёвы схіл паката спускаецца да Полацкай нізіны.
Паверхня грады ўзгорыста-хвалістая з ваганнямі адносных вышыняў ад 5-6 м да 15-20 м. На поўнач ад Асвейскага возера знаходзіцца плоская, у значнай ступені забалочаная ледавікова-азёрная раўніна, абмежаваная ў самай паўночнай частцы невялікім камавым масівам. Асноўныя формы рэльефа — краявыя ледавіковыя ўзгоркі і грады, камы, озы.
Макруха
Апісанне
Пладовае цела грыба — шапка на ножцы — буйное або сярэдніх памераў, мяккамясістае. Шапка слізістая або сухая, лускаватая, рознага колеру. Слізістае або валакністае пакрывала звязвае шапку з ножкай. Ножка цыліндрычная, з прыкметным кольцам. Гіменафор пласціністы, пласцінкі тоўстыя, рэдкія, зыходныя. Споры авальнападоўжаныя, гладкія.
Асвейская града
Глебы сельгасугоддзяў дзярнова-падзолістыя. Куставая і лугавая расліннасць асталася на паўночным схіле.
Макруха
Распаўсюджанне
Род мае шырокае распаўсюджванне, асабліва ў паўночнай умеранай вобласці, і налічвае 10 відаў. Пашыраны ў Заходняй Еўропе і Паўночнай Амерыцы. На тэрыторыі Беларусі сустракаюцца макруха пурпуровая, макруха ружовая і макруха яловая. Растуць на зямлі ў хвойных лясах. Пладаносяць у жніўні—верасні.
Спажыванне
Ядомыя грыбы.
Тарлоўскі
Тарлоўскі — прозвішча.
Сасновец
Сасновец (Sosnowiec) — горад на правах павета ў Сілезскім ваяводстве Польшчы. Прамысловасць прадстаўленая чорнай металургіяй, машынабудаваннем, хімічнай, шкляной, харчовай і інш.
Адлегласць па прамой паміж гарадамі Сасновец — Мінск 685 км, да Варшавы — 252 км.
Народная песенька з ваколіц Вільні
«Народная пе́сенька з ваколіц Ві́льні» (Piosnka ludowa z okolic Wilna) — верш Уладзіслава Сыракомлі на матыў беларускай народнай песні «Паехаў сынок аж на Украіну…».
Калі верш паходзіў з канкрэтнай фальклорнай крыніцы або правобраза, паэт не даваў яму ніякай назвы, а пазначаў, што гэта народная песня, таму гэты твор так і называецца. Паводле Вінцэся Каратынскага, гэты твор — «дакладнае паўтарэнне асновы народнай песні, вядомай па ўсёй Літве, не толькі ў ваколіцах Вільні».
Першакрыніца верша была ў свой час апублікаваная Янам Чачотам у «Вясковых песеньках з-над Нёмна і Дзвіны» (1846), але, як заўважае Уладзімір Мархель, няма звестак пра наяўнасць гэтай кнігі у асабістай бібліятэцы песняра, таму, на ягоную думку, можна меркаваць, што песню Сыракомля ведаў з гэтай кнігі, але за аснову ўзяў іншы варыянт. Як правобраз песню «Паехаў сынок аж на Украіну…» прапанаваў часопіс «Litwa i Ruś» у 1912 г.
Станіслаў Цывінскі адзначаў, што Сыракомля апусціўшы чатыры радкі арыгінальнай песні (пра тое, у што маці апранала сына і нявестку і як везла іх на могілкі), змякчыў арыгінал. Уладзімір Монах таксама заўважае, што пясняр абыйшоў «шурпатасць і прымітывізм» арыгіналу, каб узмацніць дыдактызм імаральныя сентэнцыі.
Уладзімір Мархель акцэнтуе ўвагу на тым, што Сыракомлеў верш таксама мае дапаўненні: з’явіліся 2 дадатковыя заключныя радкі пра каханне. Таксама ў творы адсутнічае Украіна, але з’яўляецца дэталь, што сын не спытаў у маці дазволу на шлюб і не пакланіўся ёй, чаго ў песні няма. На думку даследчыка, Сыракомля ўлічваў іншыя варыянты песні, якіх ў зборніку народных балад «Балады» (1977) агулам 73 варыянты.
Сонечнае зацьменне 7 лютага 2008 года
Сонечнае зацьменне 7 лютага 2008 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 121 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9650 і дасягнула свайго максімуму ў 03:56:10 UTC у пункце з каардынатамі 68° пд. ш. 150° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 12 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 444 км.
Зацьменне 7 лютага 2008 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 2008 годзе і 15-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 11 верасня 2007 года, наступнае — 1 жніўня 2008 года.
Целешаў
Целешаў — прозвішча.
IC 4166
IC 4166 — галактыка тыпу SBab ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бертэ Андыёла
Бертэ Андыёла (нар., Камерун) — камерунская футбалістка, нападаючы. Выступала за зборную Камеруна.
Біяграфія
У 2011 годзе выступаў за беларускі ЖФК «Мінск». У 2015—2016 гадах была членам «Amazone FAP», у 2019 годзе «Canon Yaoundé» і «FC Ebolowa» ў Камеруне. У снежні 2021 года падпісала кантракт на адзін год з новаствораным турэцкім «Галатасараям». У другой палове сезона жаночай Суперлігі Турцыі 2021-22 яна перайшла ў «Кірэчбурну». У наступным сезоне яна далучылася да «Адана Ідманюрдуспор».
Святлана Уладзіміраўна Бязлепкіна
Біяграфія
Скончыла факультэт журналістыкі БДУ (1979г), працавала ў раённым і абласным друку (газеты «Чачэрскі веснік» і «Гомельская праўда»). Жыве ў г. Мінск.
Творчасць
Вострасюжэтную псіхалагічную прозу С.Бязлепкінай умоўна можна падзяліць на творы пра сучаснасць і творы пра мінулае, у якіх адлюстраваны лёсы звычайных людзей на фоне буйных гістарычных падзей. Аповесці і апавяданні Святланы Бязлепкінай друкаваліся ў часопісах «Полымя», «Маладосць», «Неман», а таксама ў газетах «ЛіМ», «Звязда» і іншых выданнях.
«Гераіні Святланы Бязлепкінай (апавяданні „Па законе фотагеніі“ і „Перадкалядная гісторыя“) — сучасныя гараджанкі, прафесіяналы ў сваёй справе, самастойныя, не залежныя ні ад кога, здольныя імгненна прымаць рашэнні… Асабліва цікавы першы з твораў: на прыкладзе сямейнай пары акцёраў пісьменніца знаёміць з тонкасцямі сцэнічных пастановак і адкрывае сакрэты кінематаграфічнага мастацтва. Гэта ўнікальны досвед, што зазвычай застаецца па-за кадрам, па той бок кулісаў, а тут чытач нібы сам трапляе ў багемны асяродак — настолькі змястоўна, каларытна, з гумарам і жывой мовай ён апісаны, што верыш кожнаму слову… А праблемы, якія стаяць перад гераіняй твора, актуальныя для любой жанчыны: як знайсці кампраміс паміж сям’ёй і працай, падтрымаць веру ў сябе і сваю „геніяльнасць“ мужа і дапамагчы яму з кар’ерай, пры гэтым ахвяруючы ўласным талентам… Зрэшты, як застацца жанчынай, якую хацелася б абараніць і падтрымаць, у свеце, што пастаянна вымагае зусім іншых якасцяў — супрацьлеглых…»
Стылістычна бездакорнае апавяданне «Урокі Шантанэ» прапануе чытачам Святлана Бязлепкіна. Багатая мова, дынамічны захапляльны сюжэт (дзеянне адбываецца ў Францыі ў 1-й палове мінулага стагоддзя), галоўны герой, настаўнік гісторыі, які адразу заваёўвае сімпатыі, — немагчыма адарвацца ад чытання, пакуль не перагорнеш апошнюю старонку.
Аўтарка кнігі прозы «Чарнобыльская русалка» (1998):
Бібліяграфія
Аповесці:
Апавяданні:
Futurepop
Futurepop — назва музычнага кірунку, які з’явіўся ў другой палове 1990-х гадоў. Гэта сумесь электра-індастрыялу з сінці-попам і элементамі клубнай электроннай музыкі. Тэрмін прыдуманы Ронанам Харысам (Ronan Harris) з VNV Nation і Штэфанам Гросам (Stephan Groth) з Apoptygma Berzerk, калі яны спрабавалі апісаць гучанне сваіх гуртоў.
Жанру уласцівы чысты неапрацаваны вакал, які нясе меладычную функцыю. Інструменты ж, якія зазвычай нясуць меладычную і гарманічную функцыю, у futurepop пераважна нясуць рытмічную функцыю. Futurepop у пераважнай большасці выпадкаў граецца ў памеры 4/4, у аснове кампазіцыі зазвычай ляжыць фіксаваная рытмічная канструкцыя, што пастаянна дадаецца новымі элементамі.
Пластычная хірургія
Пластычная хірургія — раздзел хірургіі, які займаецца аперацыямі, накіраванымі на ліквідацыю дэфармацый і дэфектаў органа, тканіны ці паверхні чалавечага цела альбо карэкцыю бачных фізіялагічных змен.
Праводзяцца найбольш распаўсюджаныя пластычныя аперацыі: карэкцыя носа, падбародка і вушэй, падцяжка твару, ілба і шыі, блефарапластыка, пластычная работа броваў, карэкцыя вуснаў, ін'екцыі ботокса; ліпасакцыя жывата і паясніцы, павелічэнне, памяншэнне і карэкцыя грудзей, амаладжэнне рук; павелічэнне ягадзіц, змена формы малых і вялікіх палавых вуснаў.
Верхнебярэзінская нізіна
Верхнебярэ́зінская нізіна — фізіка-геаграфічны раён у Беларусі, на поўначы Мінскай і поўдні Віцебскай абласцей.
Геаграфія
Займае частку Глыбоцкага, Докшыцкага, Лепельскага, Ушацкага, Чашніцкага раёнаў Віцебскай вобласці і частку Барысаўскага, Вілейскага, Крупскага, Лагойскага, Смалявіцкага раёнаў Мінскай вобласці. На поўначы нізіна мяжуе з Свянцянскімі градамі, на ўсходзе — з Ушацка-Лепельскім узвышшам і Чашніцкай раўнінай, на поўдні — з Докшыцкім і Плешчаніцкім узвышшамі (якія ўваходзяць у склад Мінскага ўзвышша), на захадзе — з Нарачана-Вілейскай нізінай. Працягнулася з поўначы на поўдзень на 100 км, з захаду на ўсход на 15—50 км, плошча 4,3 тыс. км².
Геалогія
Верхнебярэзінская нізіна прымеркавана да Беларускай антэклізы, на паўднёвым усходзе — да Аршанскай упадзіны. У платформавым чахле пераважаюць асадкавыя пароды пратэразою. У тоўшчы антрапагену (магутнасцю да 180 м) найбольш пашыраны ледавіковыя ўтварэнні бярэзінскага і дняпроўскага зледзяненняў.
Карысныя выкапні: торф, пясчана-жвіровы матэрыял.
Рэльеф
Асноўныя рысы сучасны рэльеф набыў пры дэградацыі сожскага ледавіка і ў выніку дзейнасці расталых вод паазерскага зледзянення. На поўначы вышыня нізіны 180 м над узроўнем мора, на поўдні — 160—155 м.
Гідраграфія
Па нізіне цякуць: Бярэзіна з прытокамі Поня, Гайна, Сергуч, Лукомка і Эса, пачынаецца Ушача (басейн Заходняй Дзвіны); Бярэзінскі канал. Азёры Межужол, Медзазол, Палік, Плаўна, Манец, Бярэшча, Вольшыца, Окана, Домжарыцкае, на ўсходзе возера Лукомскае і Сялява.
Клімат
Сярэднія тэмператур студзеня −7,2 °C, ліпеня 17,2 °C, ападкаў 623 мм за год.
Глебы і расліннасць
Распаўсюджаны дзярнова-падзолістыя глебы на водна-ледавіковых пясках і марэнных супесках і суглінках, дзярнова-падзолістыя глеяватыя, тарфяна-балотныя, поймавыя дзярновыя забалочаныя глебы. Пад лесам каля 42 % тэрыторыі, пераважаюць хваёвыя, каля даліны Бярэзіны бярозава-асінавыя і асінава-альховыя. Вялікія балоты ў асноўным нізінныя, бязлесныя або парослыя рэдкалессем з бярозы пушыстай і хвоі, часткова меліяраваныя.
Пад ворывам 20 % тэрыторыі. У межах Верхнебярэзінскай нізіны знаходзіцца Бярэзінскі біясферны запаведнік, частка гідралагічнага заказніка Галубіцкая пушча.
Верніа
Верніа (Vernio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Прата.
Насельніцтва складае 5938 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 94 чал./км². Займае плошчу 63 км². Паштовы індэкс — 59024. Тэлефонны код — 0574.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы san Leonardo di Noblac.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Хваеншчына
Хвае́ншчына (, Хвоенщина) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрвеньскага сельсавета.
NGC 1525
NGC 1525 (іншыя абазначэнні — NGC 1516B, NGC 1516-2, MCG -2-11-18, IRAS04057-0857, PGC 14516) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 1525, NGC 1516B.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Андрэй Хрыстафоравіч Белабоцкі
Андрэй Хрыстафоравіч Белабоцкі, Ян Андрэй Белабоцкі (сярэдзіна XVII ст., Перамышль — пасля 1712) — польска-беларуска-рускі паэт і філосаф эпохі барока.
Біяграфія
Скончыў Слуцкую кальвінісцкую гімназію, Кракаўскі ўніверсітэт. З 1665 года падарожнічаў па Еўропе, вучыўся ў Францыі, Італіі, Іспаніі, Фландрыі. Быў кальвінскім прапаведнікам у Слуцку, выкладчыкам у Магілёве. З-за пераследу езуітамі пераехаў у Смаленск, а ў 1681 — у Маскву, дзе распаўсюджваў рацыяналістычныя і антыцаркоўныя ідэі. Царкоўны сабор прызнаў яго ератыком, у выніку чаго Белабоцкі быў вымушаны адмовіцца ад сваіх поглядаў і прыняць праваслаўе, пасля хрышчэння ўзяў праваслаўнае імя Андрэй (1682).
Знаходзіўся ў канфрантацыі з, які неаднаразова рабіў супраць яго варожыя акцыі. У Маскве ажаніўся, займаўся перакладчыцкай і літаратурна-педагагічнай дзейнасцю, выкладаў латынь. У 1685 дыспутаваў з братамі, быў абвінавачаны імі ў ерасі. Знаходзіўся ў складзе кітайскага пасольства як перакладчык. У 1691 вярнуўся ў Маскву. Аб апошнім перыядзе яго жыцця амаль нічога не вядома.
Светапогляд
Да пераходу ў праваслаўе не прызнаваў афіцыяльнай царквы, крытыкаваў Біблію. Веру лічыў асабістай справай кожнага чалавека. У яго філасофскіх поглядах перапляталіся ідэі рацыяналізму, дэізму і пантэізму. Белабоцкі падкрэсліваў, што разам з богам вечна існуе прырода, сам бог — частка прыроды. Ставіў філасофію вышэй багаслоўя, сцвярджаў, што магчымасці чалавечага розуму неабмежаваныя, адстойваў адзінства душы і цела.
Літаратурная творчасць
Асобныя творы А. Белабоцкага напісаныя ў вершаванай форме. Галоўны паэтычны твор — паэма «Пентатэугум, або пяць кніг кароткіх аб чатырох рэчах апошніх, аб мітусні і жыцці чалавека», у якой аўтар у рэлігійных барочных вобразах маляваў сучаснае яму жыццё. У паэме сцвярджаецца марнасць зямнога быцця, апісваюцца карціны пякельных пакут, канца свету.
Пераклаў першыя 2 кнігі трактата Фамы Кемпійскага «Аб наследаванні Хрысту».
Цікавыя факты
Белабоцкаму прысвечаны верш.
Сонечнае зацьменне 11 верасня 2007 года
Зацьменне мела велічыню 0,7507 і дасягнула свайго максімуму ў 12:32:24 UTC у пункце з каардынатамі 61° пд. ш. 90° з. д..
Зацьменне 11 верасня 2007 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 2007 годзе і 14-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 19 сакавіка 2007 года, наступнае — 7 лютага 2008 года.
Стручочак
Стручо́чак — сухі плод, пакарочаны, звычайна аднанасенны (фарбоўнік), стручок, які раскрываецца (луннік, торбачнік, вайда) або не раскрываецца.
Даўжыня стручочка роўная або ў 2—3 разы большая за шырыню. Можа быць ясна крылатым, або са слаба развітымі крыламі, у выглядзе аблямоўкі. Па форме ён можа быць грушападобным (рыжак), сэрцападобным, трохгранным (стрэлкі), падоўжана-круглявым (клапоўнік пасяўны) і нават амаль круглым (торбачнік).
Геаінфармацыйныя сістэмы
Перавагі ГІС у параўнанні з аналагавымі сістэмамі:
Прынцыповая структура ГІС — набор розных электронных тэматычных пластоў (карт мясцовасці), якія адлюстроўваюць размяшчэнне на зямной паверхні і ўласцівасці вызначанага тыпу аб'ектаў (напрыклад, рэк, азёр, рэльефу, расліннасці, ландшафтаў, глеб, населеных пунктаў, месцапражыванняў рэдкіх відаў і г. д.).
Калі дадзеныя ўсіх пластоў знаходзяцца ў адной сістэме каардынат, яны выразна кладуцца папластова адзін на аднаго (прасторава злучаны). ГІС дае магчымасць працаваць з вялікай колькасцю тэматычных пластоў адначасова і змяняць парадак іх узаемнага размяшчэння.
Грогу
Гро́гу (таксама вядомы як «Бэбі Ёда» сярод фанатаў і ў медыяпрасторы) — персанаж з арыгінальнага тэлесерыяла «Мандалорац», выпушчанага стрымінгавым сэрвісам у межах франшызы «Зорныя войны».
Грогу належыць да той жа неназванай расы з сусвету «Зорных войнаў», што і гранд-майстар Ёда і майстар. Як і названыя джэдаі, ён мае вялікія здольнасці да. На момант з’яўлення ў серыяле Грогу мае 50 гадоў, што па мерках яго расы адпавядае ясельнаму ўзросту ў людзей. Паводле сюжэту серыяла галоўны герой, вядомы як, быў наняты, каб высачыць і спаймаць Грогу, а затым перадаць прадстаўнікам паўшай. Аднак, падчас выканання задання Мандалорац пранікаецца сімпатыяй да малога і замест таго, каб аддаць дзіцёнка заказчыкам, прымае на сябе ролю прыёмнага таты і абараняе яго ад імперцаў. Перадгісторыя дзіцёнка заставалася цалкам невядомай да эпізода «Раздзел 13: Джэдай», дзе ўпершыню было названа яго імя, а таксама былі раскрыты некаторыя дэталі яго мінулага. Да гэтага моманту персанаж Грогу ў субтытрах і загалоўках зваўся проста «Дзіця».
Грогу з’яўляецца ў кожным эпізодзе першых двух сезонаў серыяла «Мандалорац», за выключэннем эпізода «Раздзел 15: Вернік». Персанаж Грогу быў створаны шоўранерам і стваральнікам серыяла — Джонам Фаўра, які жадаў развіць містычную гісторыю расы і персанажа Ёды. Персанаж Грогу быў зроблены больш глыбокім і развітым, дзякуючы размовам Фаўра з галоўным прадзюсарам на пачатковым этапе стварэння серыялу. Знешні выгляд Грогу быў распрацаваны канцэпт-арт дызайнерам Крыштыянам Альзманам, сам жа персанаж быў створаны пры дапамозе аніматронікі і лялькавага мастацтва з нязначным ужываннем камп’ютарнай графікі для выяўлення больш глыбокіх акцэнтаў. Лялька была распрацавана кампаніяй. Акцёр, які сыграў Штурмавіка №2 у эпізодзе «Раздзел 8: Выратаванне», паведаміў, што па словах Джона Фаўра, лялька закаштавала каля 5 мільёнаў долараў. Яна кантралюецца двума механікамі, адзін з якіх кіруе вачыма і вуснамі, а іншы — выразам эмоцый на твары. Голас персанажа быў утвораны з камбінацыі дарослага і дзіцячага галасоў, а таксама з запісу гукаў вялікавухай лісіцы і кінкажу.
Дынаміка зносін паміж Грогу і Мандалорцам увасабляе ў серыяле тэму бацькоўства ў цэлым і ў прыватнасці тэму выхавання татам. Таксама персанаж Грогу раскрывае пытанне дабра і зла, выхавання і інстынктаў.
Грогу атрымаў станоўчы прыём ад фанатаў і крытыкаў, набыў статус прарыўнога персанажа і неўзабаве стаў інтэрнэт-мемам. «The Guardian» назваў яго «найвялікшым новым персанажам 2019 года», а «The Hollywood Reporter» напісаў, што персанаж «увасабляе будучыню Галівуда». Многія аўтары апісвалі Грогу як ключавую фігуру ў поспеху Disney+. Персанаж Грогу трымаўся ў сакрэце і спецыяльна не ўзгадваўся ў маркетынгавых і мерчэндайз-кампаніях перад выпускам серыяла, каб пазбегнуць уцечкі інфармацыі. У выніку, мерчэндайз па Грогу не быў даступны на момант прэм’еры серыяла ў лістападзе 2019 года, што каштавала Дыснэю, паводле некаторых аналітыкаў, каля 2.7 мільёнаў долараў. Але Боб Айгер, дырэктар Дыснэй, на момант прэм’еры «Мандалорца», абараніў такую стратэгію.
Ян Галер
Ян Га́лер (Jan Haller, Johann Haller; 1467, Ротэнбург-об-дэр-Таўбер — 1525) — нямецкі кнігавыдавец, купец. У 1505—1525 у сваёй друкарні ў Кракаве надрукаваў 251 кнігу, пераважна на лацінскай мове. Выдадзеная літаратура вызначалася гуманістычным зместам. Акрамя царкоўных кніг і падручнікаў друкаваў працы выкладчыкаў універсітэта, гуманістаў (Сакран, Корвін, Урсін, Эразм Ратэрдамскі, Павел з Кросна, Я. Вісліцкі і інш.), творы антычных класікаў. У выданнях карыстаўся гербамі Польшчы, ВКЛ, Кракава, а таксама меў уласную манаграму.
Кнігі з друкарні Галера распаўсюджваліся і ў Беларусі. На думку беларускага даследчыка В. І. Дарашкевіча, Галер, мог быць знаёмы з Ф. Скарынам.
Арлоўская
Арлоўская — жаночая форма прозвішча Арлоўскі.
Антэ Чорыч
Антэ Чорыч (Ante Ćorić; нар., , Харватыя) — харвацкі футбаліст, паўабаронца.
Старэйшы брат Антэ — Ёсіп, таксама прафесійны футбаліст.
Уладзімір Сцяпанавіч Сянчук
Уладзімір Сцяпанавіч Сянчук (нар., в. Пухавічы, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі вучоны, кандыдат медыцынскіх навук, дацэнт.
Біяграфія
Нарадзіўся 6 красавіка 1923 года ў Пухавічах у сям’і ветэрынарнага фельчара.
Скончыў Пухавіцкую сярэднюю школу (1940). Мінскі медыцынскі інстытут (1954).
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Працаваў у органах дзяржаўнай бяспекі (1944—1948), пасля інстытута — урачом у Мінску.
Памёр 17 снежня 2008 года. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Навуковая дзейнасць
Аўтар многіх навуковых прац па агульнай гігіене.
Узнагароды
Узнагароджаны баявым ордэнам, медалямі, значком «Выдатнік аховы здароўя», Ганаровай граматай ВС БССР (1977); занесены ў Кнігу пашаны інстытута.
Ашмянскі веснік
Ашмянскі веснік — раённая газета Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці. Выдаецца з 1939 года. Заснавальнікі газеты — Ашмянскі раённы выканаўчы камітэт, раённы Савет дэпутатаў і калектыў рэдакцыі.
Гісторыя
Першы нумар раённай газеты «Знамя свабоды» выйшаў 21 кастрычніка 1939 года на беларускай мове, надрукаваны ў ашмянскай друкарні, якая была створана яшчэ ў канцы ХІХ ст. і размяшчалася на вуліцы Пілсудскага (цяпер вуліца Савецкая). Першапачаткова — орган упраўлення Ашмянскага павета і г. Ашмяны, потым — орган павятовага камітэта КП(б)Б і павятовага выканаўчага камітэта. З 5 лютага 1940 года — орган РК КП(б)Б і райвыканкама. Апошні даваенны нумар выйшаў 19 чэрвеня 1941 года.
У пасляваенны час рэдакцыя размяшчалася на вул. Барунскай, з 1992 г. у Доме Саветаў.
Пасля вызвалення раёна газета аднавіла сваю дзейнасць пад той жа назвай. У 1944—1946 гадах і ў 1952—1977 гадах пры рэдакцыі знаходзілася і друкарня (потым стала самастойнай узбуйненай). Апошні плоскадрукаваны нумар газеты ў Ашмянскай друкарні выйшаў 15 верасня 1987 года, пасля чаго газета пачала друкавацца ў г. Маладзечна афсетным спосабам, з 1993 года у Лідзе. З 2019 года друкуецца ў ГАУПП «Гродзенская друкарня».
З 30 студзеня 1954 года газета друкавалася на 4 палосах і выходзіла 3 разы ў тыдзень. З канца 1990-х гадоў — на 12 палосах 2 разы ў тыдзень.
З 1962 года назва газеты «Красное знамя», з 1991 года «Ашмянскі веснік».
Рэдактары
У даваенны перыяд рэдактарамі газеты былі:
У пасляваенны час рэдагавалі:
Бярозкаўскі сельсавет (Веткаўскі раён)
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Добрушскага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Веткаўскага раёна. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ачоса-Руднянскага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 19 сакавіка 2007 года
Сонечнае зацьменне 19 сакавіка 2007 года — частковае сонечнае зацьменне 149 сараса.
Сэмюэл Бекет
Семюэл Ба́рклі Бекет (Samuel Barclay Beckett;  — ) — ірландскі, , , эсэіст, прадстаўнік тэатра абсурду.
Сонечнае зацьменне 19 сакавіка 2007 года
Зацьменне мела велічыню 0,8756 і дасягнула свайго максімуму ў 02:32:57 UTC у пункце з каардынатамі 61° пн. ш. 55° у. д..
Зацьменне 19 сакавіка 2007 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 2007 годзе і 13-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 22 верасня 2006 года, наступнае — 11 верасня 2007 года.
Сэмюэл Бекет
Дзяцінства і адукацыя
Бекетава сям'я (раней Becquet) быццам бы выводзілася з роду Гугенотаў і перабралася ў Ірландыю з Францыі пасля адхілення Нантскага Эдыкту ў 1685 годзе, хаця гэтая тэорыя здаецца непраўдападобнай. Бекеты былі вернікамі Ірландскага Касцёла. Сямейны дом, Кулдрынег у Дубліне ў раёне Фоксрок, быў вялікай сядзібай з садам і тэністым кортам, пабудаванай у 1903 годзе Бекетавым бацькам Вільямам. Сядзіба і сад, разам з навакольнымі краявідамі, дзе Семюэл Бэкет часта шпацыраваў са сваім бацькам, недалёкі Леапардстаўн Рэйскоўрс, чыгуначны вакзал у Фоксрок і вуліца Харкоўрт, апошняя станцыя гарадской лініі, — усе гэтыя месцы выступаюць у яго ранняй прозе і дзеятворах.
Пяцігадовым хлопчыкам, Бекет хадзіў у мясцовую музычную школку, дзе ўпершыню пачаў вывучаць музыку, а пасля перайшоў у Эрльсфард Хаус Скул, якая размяшчалася ў цэнтры горада, непадалёк ад вуліцы Харткоўрт. У 1919 годзе Бэкет пайшоў у Партора Роял Скул у Эніскілене, Каўнты Ферменег — школа, у якой вучыўся таксама Оскар Уайльд. Будучы прыроджаным атлетам, Бекет выдатна гуляў у крыкет у ролі леваручнага бітнага і леваручнага сярэднехуткага кідалы. Пазней ён гуляў за Дублінскі ўніверсітэт і згуляў дзве першалігавыя гульні супраць Нортхемптоншайр. У выніку Бекет стаў адзіным лаўрэатам Нобелеўскай прэміі па літаратуры, якому быў прысвечаны артыкул у Уіздэн Крыкетэрс Альманак — бібліі крыкету.
IC 4167
IC 4167 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1526
NGC 1526 (іншыя абазначэнні — ESO 84-3, IRAS04048-6558, PGC 14437) — галактыка ў сузор’і Сетка.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Белае (возера, Мёрскі раён)
Бе́лае во́зера — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Волта за 14 км на паўднёвы ўсход ад горада Мёры ў межах ландшафтнага заказніка «Ельня».
Плошча паверхні возера 0,54 км². Даўжыня 1,5 км, найбольшая шырыня 0,75 км. Найбольшая глыбіня возера дасягае 2 метраў (больш за 2 м ). Плошча вадазбору 11 км².
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Белае возера звязанае пратокай з возерам Таболкі на паўднёвым захадзе і каналам з возерам Лебядзінае на поўначы.
Вячаслаў Міхайлавіч Шырокаў
Вячаслаў Міхайлавіч Шыро́каў (Вячеслав Михайлович Широков;,  — ) — вучоны ў галіне гідралогіі, доктар геаграфічных навук (1973), прафесар (1975).
Васіль Іванавіч Тарлоўскі
Васіль Іванавіч Тарлоўскі (14.8. 1902 — 3.10. 1990) — камандзір стралковай роты 201-га гвардзейскага стралковага палка 67-й гвардзейскай стралковай дывізіі 23-га гвардзейскага стралковага корпуса 6-й гвардзейскай арміі 1-га Прыбалтыйскага фронту, гвардыі старшы лейтэнант. Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся 14 жніўня 1902 года ў вёсцы Ачыжа цяпер Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці Беларусі ў сям'і селяніна. Беларус. Член ВКП(б)/КПСС з 1943 года. У 1940 годзе скончыў Мінскі педагагічны інстытут. Працаваў настаўнікам у вёсцы Горкі Чэрвеньскага раёна.
Вячаслаў Міхайлавіч Шырокаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Ульянаўск (зараз у Расіі). У 1956 годзе скончыў Казанскі ўніверсітэт і працаваў у горадзе Тальяці, дзе ўзначальваў лабараторыю па вывучэнню берагоў і ложа вадасховішчаў Камсамольскай навукова-даследчай гідраметэаралагічнай абсерваторыі. У 1964 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Формирование подводного рельефа Куйбышевского водохранилища» і пачаў працаваць старэйшым навуковым супрацоўнікам, загадчыкам лабараторыяй гідралогіі вадасховішчаў у Сібірскім навукова-даследчым інстытуце энергетыкі Міністэрства энергетыкі СССР. Адначасова выкладаў у Іркуцкім дзяржаўным універсітэце і іншых навучальных установах Сібіры. У 1972 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Формирование берегов и ложа крупных водохранилищ Сибири».
Васіль Іванавіч Тарлоўскі
Біяграфія
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны, у ліпені 1941 года, быў прызваны ў Чырвоную Армію. На фронце з студзеня 1942 года. Баявое хрышчэнне прыняў пад Харкавам.
Адступаў да Дона і далей — да Волгі. На рацэ Дон ноччу з аддзяленнем пераправіўся на пакінуты напярэдадні правы бераг. Байцы Тарлоўскага прынялі бой, стрымліваючы наступаючых гітлераўцаў. Ён асабіста расстраляў з кулямёта 17 гітлераўцаў. За гэтую справу ён атрымаў першую ўзнагароду — медаль «За баявыя заслугі». Летам 1943 года ваяваў на арлоўшчыне. На Белгародскай шашы адзін на адзін схапіўся з нямецкім танкам. Гранатай парваў гусеніцу, бутэлькай з гаручай сумессю запаліў сталёвую машыну.
У 1943 годзе стаў афіцэрам. Скончыў курсы намеснікаў камандзіраў рот па палітычнай частцы ў 65-й арміі, курсы ўдасканалення каманднага саставу 6-й гвардзейскай арміі.
Вячаслаў Міхайлавіч Шырокаў
Біяграфія
З 1974 года В. М. Шырокаў у Мінску, займае пасаду загадчыка створаным пад яго кіраўніцтвам аддзелам эксплуатацыі вадасховішчаў Цэнтральнага навукова-даследчага інстытута комплекснага выкарыстання прыродных рэсурсаў. З 1977 года прафесар кафедры агульнага земляробства геаграфічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Васіль Іванавіч Тарлоўскі
Біяграфія
Пад Вялікімі Лукамі, камандуючы ротай, старшы лейтэнант Тарлоўскі атрымаў загад адбіць ноччу добра ўмацаваную гмах: чатыры гарматы і некалькі кулямётных гнёздаў. ноччу байцы роты, старанна маскіруючыся, прама ў лоб падабраліся да траншэі і нечакана ўварваліся на варожыя пазіцыі. Задача была выканана. Потым былі баі за вызваленне роднай Беларусі.
Вячаслаў Міхайлавіч Шырокаў
Навуковая дзейнасць
Навуковая дзейнасць В. М. Шырокава звязана з вывучэннем водных рэсурсаў, іх пераўтварэння, выкарыстання і аховы. Аўтар больш за 200 навуковых прац, у тым ліку падручнікаў і манаграфій. Пад яго кіраўніцтвам абаронены 12 кандыдацкіх дысертацый.
Васіль Іванавіч Тарлоўскі
Біяграфія
Вызначыўся ў баях пры прарыве абароны праціўніка і фарсіраванні ракі Заходняя Дзвіна ў чэрвені 1944 года. Рота старшага лейтэнанта Тарлоўскага была галаўной у палку, які ішоў на галоўным кірунку прарыву. Першую лінію траншэй немцы здалі без супраціву. Рота, не затрымліваючыся, рванулася далей, але, прыжатая яго мінамётным агнём, залягла. З кулямётам у руках Тарлоўскі падняў салдат у атаку. Фарсіраваўшы водную перашкоду ў раёне вёскі Буй, рота асядлала шашу і адрэзала ворагу шлях адыходу.
Вячаслаў Міхайлавіч Шырокаў
Навуковая дзейнасць
Сярод апублікаванага:
Васіль Іванавіч Тарлоўскі
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 ліпеня 1944 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання і праяўленыя мужнасць і гераізм у баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі гвардыі старэйшаму лейтэнанту Тарлоўскаму Васілю Іванавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Бельска-Бяла
Бельска-Бяла (Bielsko-Biała, Biylsko-Biołŏ) — горад на правах павета ў Сілезскім ваяводстве Польшчы.
Вячаслаў Міхайлавіч Шырокаў
Навуковая дзейнасць
У 1976—1991 гадах В. М. Шырокаў быў членам секцыі вадасховішчаў Навуковага савета «Комплекснае выкарыстанне і ахова водных рэсурсаў» Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхніцы Савета Міністраў СССР. Таксама быў навуковым рэдактарам шэрагу выданняў выдавецтва «Навука», намеснікам адказнага рэдактара часопіса «Вестник Белорусского университета имени В. И. Ленина. Серия 2».
Бельска-Бяла
Адлегласць па прамой паміж гарадамі Бельска-Бяла — Мінск 719 км, да Варшавы — 299 км.
Насельніцтва — (2014 год).
Васіль Іванавіч Тарлоўскі
Біяграфія
У 1944 годзе ў восеньскіх баях Тарлоўскі быў цяжка паранены. Да студзеня 1945 года лячыўся ў шпіталі ў горадзе Іванава, медкамісіяй быў прызнаны нягодным да страявой службы. На фронт больш не вярнуўся. Пасля вайны працягваў службу ў арміі да 1953 года. Звольнены ў запас у званні маёра з пасады старшага афіцэра 2 аддзялення Сталінскага райваенкамата горада Іванава.
Рупія
Рупія (з санскрыту — чаканенае срэбра) — індыйская гістарычная сярэбраная манета, уведзеная ў абарачэнне ў XV, а таксама грашовая адзінка шэрагу краін Паўднёвай Азіі.
Інцыдэнт з «Маягуэс»
Інцыдэнт з «Маягуэс» — падзеі, звязаныя з захопам камбаджыйскімі «чырвонымі кхмерамі» амерыканскага гандлёвага судна «Маягуэс» (Mayagüez) у маі 1975 года.
12 мая 1975 года судна «Маягуэс», што шло ў камбаджыйскіх тэрытарыяльных водах, было спынена патрульнымі катэрамі «чырвоных кхмераў»; гэта адбылося праз месяц пасля захопу «чырвонымі кхмерамі» ўлады ў Камбоджы і праз два тыдні пасля заканчэння В’етнамскай вайны. Карабель быў пастаўлены на якар у раёне востава Танг, а яго экіпаж, які падазраваўся ў шпіянаже, пасля перапраўлены на мацярык. За двое сутак да дадзеных падзей, 10 мая, войскі «чырвоных кхмераў» высадзіліся на в’етнамскім востраве Тхацю, выкралі 513 мірных жыхароў (практычна ўсё насельніцтва вострава) і пераправілі іх на Танг, дзе ў выніку ўсіх пакаралі смерцю.
Адміністрацыя ЗША ўспрыняла здарэнне як выклік, кінуты краіне пасля нядаўняй паразы ў Індакітаі. Былі падлучаны ўсе магчымыя рэсурсы для вызвалення судна. Дыпламатычны — праз КНР, паколькі афіцыйных кантактаў з рэжымам «чырвоных кхмераў» амерыканцы не мелі. Інфармацыйны — Белы дом выпусціў паведамленне аб тым, што лічыць інцыдэнт актам пірацтва, хоць гэта заява не мела пад сабой падстаў. Ваенны — Пентагону было даручана не дапусціць перамяшчэння судна на мацярык. Быў прыняты курс на правядзенне ваеннай аперацыі па вызваленні экіпажа. Планаванне аперацыі было абцяжарана амаль поўнай адсутнасцю разведданых. Меркавалася, што палонны экіпаж знаходзіцца на Танга, хоць 14 мая ён быў перапраўлены на мацярык. Амерыканская авіяцыя атакавала ўсе камбаджыйскія катэры, выяўленыя ў гэтым раёне, каб паралізаваць сувязь і зносіны паміж востравам і мацерыком.
Раніцай 15 мая падраздзяленне марской пяхоты ЗША было высаджана на «Маягуэс», не сустрэўшы супраціву. Па мэтам на тэрыторыі Камбоджы былі нанесеныя авіяўдары. Практычна адначасова з пачаткам ваеннай аперацыі «чырвоныя кхмеры» вызвалілі экіпаж, пра што, аднак, не было вядома да сярэдзіны дня. Дэсант быў сустрэты моцным агнём атрада «чырвоных кхмераў» (амерыканскія і кхмерскія звесткі пра колькасць атрада адрозніваюцца на парадак). Высадка праходзіла на два пляжы на заходнім і ўсходнім узбярэжжах вострава.
У гэты час экіпаж «Маягуэса» знаходзіўся на рыбацкай шхуне. Да гэтага часу кхмеры паспелі дапытаць іх, пераканаліся ў тым, што людзі не маюць дачынення да амерыканскай разведцы, і, па ўсёй бачнасці, вырашылі адпусціць. Аднак у Вашынгтона склалася ўражанне, што экіпаж у палоне, таму бой на Танга працягваўся ўвесь дзень і скончыўся эвакуацыяй марскіх пяхотнікаў ўжо з надыходам цемры.
У ходзе баявых дзеянняў на Танга загінула 15 і прапала без вестак 3 амерыканскіх вайскоўцаў (амаль усе страты панесены на ўсходнім пляжы, дзе былі збіты два верталёта). Акрамя таго, 23 амерыканца загінулі ў катастрофе верталёта ў Тайландзе падчас падрыхтоўкі аперацыі.
Сам экіпаж «Маягуэса» на рыбацкай шхуне быў заўважаны амерыканцамі ў моры, усе маракі выжылі пасля захопу судна. Таму Вашынгтон прызнаў зыход інцыдэнту паспяховым. Нягледзячы на ​​няўдачу на Танга і бессэнсоўнасць ўсёй ваеннай аперацыі, зыход крызісу з «Маягуэс» быў успрыняты ў ЗША як паспяховы.
Хоць бой на востраве не мае дачынення да В’етнамскай вайны, яго часам называюць апошнім боям Другой індакітайскай вайны. Імёны ўсіх амерыканцаў, якія загінулі ў гэтых падзеях (у тым ліку ў Тайландзе), пералічаныя на сцяне Мемарыялу ветэранаў В’етнамскай вайны ў Вашынгтоне.
Рупія
Сучасны сімвал індыйскай рупіі —, пакістанскай рупіі — Rp, іншых рупій —Rs.
З'яўленне рупіі
Упершыню выпушчаная пры індыйскім валадары Шэр-шаху (1539–1545). Атрымала распаўсюджванне пры Акбары (1556–1605). Чаканілася з срэбра 970-й пробы, агульная вага манеты — 11,534 г.
Бельска-Бяла
Утвораны ў 1951 пасля зліцця гарадоў Бельска і Бяла. Бельска мела гарадскія правы з канца XIII стагоддзя. З 1327 года пад уладай Чэхіі. З XV стагоддзя развіваецца суконная вытворчасць. З 1920 года ў складзе Польшчы. Бяла атрымала гарадскія правы ў 1723 годзе. З 1772 года ў складзе Аўстрыі. З 1918 года ў межах Польшчы.
Прамысловасць прадстаўленая машынабудаваннем, хімічнай, шкляной, харчовы і інш.
Хвойнікі (Чэрвеньскі раён)
Хво́йнікі (, Хвойники) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрвеньскага сельсавета.
Крывуля (рака)
Крывуля, Пукоўка — рака ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці, правы прыток ракі Лясная (басейн Віслы). Даўжыня 13,2 км. Плошча вадазбору 62 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,6 ‰. Пачынаецца каля вёскі Перкавічы, вусце за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Мікалаева. Рэчышча каналізаванае. Асноўны прыток — рака Рабянка (злева).
Працякае каля вёсак: Войская, Селяховічы, Сюлкі, Мікалаева. Каля вёсцы Селяховічы на рацэ ўтворана запруда, лоўля рыбы ў ёй забаронена.
Уладзімір Іванавіч Умнягін
Уладзімір Іванавіч Умнягін ( — ?) — палкоўнік унутранай службы, былы начальнік курса Мінскай вышэйшай школы МУС СССР. Ветэран Вялікай Айчыннай вайны, былы камандзір роты 36-га асобнага батальёна сабак-мінашукальнікаў, Ленінградскі, 2-і Прыбалтыйскі фронт.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны II ступені, Чырвонай Зоркі, медалямі «За баявыя заслугі», «За Перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» і «За выдатную службу па ахове грамадскага парадку».
Канстанцін Міхайлавіч Галкоўскі
Канстанцін Міхайлавіч Галкоўскі (Kostantinas Galkauskas;,  — , ) — літоўскі і беларускі , і. Народны артыст ЛітССР (1955).
Біяграфія
Паводле паходжання беларус. Бацька яго паходзіў з Магілёўшчыны, а маці — з Міншчыны. Скончыў Пецярбургскую кансерваторыю (1908), вучань М. Рымскага-Корсакава, А. Глазунова, А. Лядава. Яго дыпломнай працай была трохактовая опера «Цыганы» па паэме А. Пушкіна. За гэтую дыпломную працу, як прыгадваў Рыгор Шырма, Канстанціну Галкоўскаму педагагічная рада кансерваторыі ў 1908 годзе прысудзіла залаты медаль. З 1908 года на педагагічнай працы, з 1945 года ў кансерваторыі. Прафесар Літоўскай кансерваторыі.
Па вайне кантактаваў з тымі са старэйшага пакалення беларусаў, хто жыў у Вільні і не быў рэпрэсаваны. З Беларусі часта да яго заязджалі Максім Танк, Рыгор Шырма. У 1959 годзе ў яго гасціў беларускі пісьменнік і перакладчык Алесь Траяноўскі.
Творчасць
Аўтар многіх твораў заснаваных на беларускім фальклоры, музыкі рамансаў і хораў на вершы беларускіх паэтаў Ф. Багушэвіча, Я. Купалы, Я. Коласа, М. Танка, Зм. Бядулі, К. Буйло, апрацовак народных песень і народных харавых сюіт «Дуда» і «Каханне» (апошняя з сімфанічным аркестрам).
IC 4168
IC 4168 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Міністр
Міністр (ад лац. minister — слуга) — член урада і кіраўнік міністэрства.
Menteri
Міхаіл Кузьміч Дзямешка
Міхаіл Кузьміч Дзямешка (, в. Вялічкаўцы, Ушацкі раён — ) — заслужаны будаўнік БССР (1965). Герой Сацыялістычнай Працы (1971).
Сонечнае зацьменне 22 верасня 2006 года
Сонечнае зацьменне 22 верасня 2006 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 144 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9352 і дасягнула свайго максімуму ў 11:41:16 UTC у пункце з каардынатамі 21° пд. ш. 9° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 7 хв. 9 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 261 км.
Зацьменне 22 верасня 2006 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 2006 годзе і 12-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 29 сакавіка 2006 года, наступнае — 19 сакавіка 2007 года.
NGC 1527
NGC 1527 (іншыя абазначэнні — ESO 201-20, PGC 14526) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксандр Сямёнавіч Расказаў
Аляксандр Сямёнавіч Расказаў (нар., Уладзімірская вобласць — , Валатоўкі, Шумілінскі раён) — Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Скончыў пяць класаў. З пачатку 1930-х гадоў працаваў у калгасе «Чырвоная вёска», спачатку калгаснікам, потым — загадчыкам фермай.
У сярэдзіне 1930-х гадоў паехаў у горад Вязнікі Іванаўскай вобласці (зараз ва Уладзімірскай вобласці), працаваў там сталяром і тынкоўшчыкам. Пазней пераехаў у Маскву, працаваў прарабам на будаўніцтве і бляхаром у домакіраўніцтве.
25 чэрвеня 1941 года прызваны ў Чырвоную Армію. З 27 жніўня 1941 года ў дзеючай арміі на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
У ноч на 22 чэрвеня 1944 года атрымаў загад падрыхтаваць праход па мінных палях і драцяных загародах перад варожымі пазіцыямі ў раёне вёскі Валатоўкі (Шумілінскі раён). Пры размініраванні група была знойдзена і абстраляная ворагам, двое сапёраў загінулі, а сам атрымаў цяжкае раненне. Цаной жыцця забяспечыў выкананне баявой задачы.
Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмяротна 24 сакавіка 1945 года. Пахаваны на воінскіх могілках у Валатоўках.
Паўночна-Заходні фронт (Чырвоная Армія)
Паўно́чна-Захо́дні фронт — фарміраванне (аператыўнае аб'яднанне) Чырвонай арміі (РСЧА), у гады Савецка-фінскай вайны і Вялікай Айчыннай вайны (утвораны 22 чэрвеня 1941 года на базе войскаў Прыбалтыйскай Асобай ваеннай акругі); праіснаваў да лістапада 1943 года.
1939—1940 гады
На асаблівы перыяд быў прадугледжаны план дзеянняў РСЧА. Ва ўмовах вайны СССР толькі супраць Фінляндыі для зручнасці кіравання і матэрыяльнага забеспячэння войскаў ствараюцца два фронты:
Загадваю прыступіць да распрацоўкі плана аператыўнага разгортвання войскаў Паўночна-Заходняга фронту, кіруючыся наступнымі ўказаннямі: Яго левафланговы 20-ы асобны стралковы корпус надыходзіць у напрамку Суамусалмі, Пуаланка і на дзень аперацыі авалодвае раёнам Пуаланкаю Штакар-Ухта.
Названыя войскi Паўночна-Заходняга фронту разгарнуць.