cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мядзел
Гісторыя
К сярэдзіне XV ст. мястэчка Мядзель ужо падзялялася на Стары (паўночная частка) і Новы (паўднёвая частка) Мядзель. Стары Мядзел вядомы з 1457 года, а Новы Мядзел — з 1527 года. Стары Мядзель у розны час быў у валоданні шмат якіх магнатаў і памешчыкаў — Радзівілаў, Францкевічаў, Райскіх, Грабкоўскіх, Кошчыцаў, а Новы Мядзел заставаўся у ліку велікакняжацкіх (каралеўскіх) уладанняў.
У «Метрыцы Вялікага княства» захаваўся ліст старасты жамойцкага, падчашага гаспадарскага і дзяржаўцы васілішскага Яна Мікалаевіча Радзівіла пад назвай «Записан(ь)е прав подданых волости Жораньское на земли и повинности их» ад 16 мая 1542 г. У дадзеным лісце запісана:
«Тыми часы, будучы намъ у ее м(и)л(о)сти паней матъки нашое, у Мяделе, жаловали намъ подданые г(о)с(по)д(а)рьскии земли Жомоитское, волости н(а)шое Жоранъское…»
Жыхароў Новага Мядзела, велікакняжацкага (іншым разам «кароннага») мястэчка (часам званага і горадам), ужо ў сяр. 16 ст. называлі «мяшчанамі гаспадарскімі», т.б. велікакняжацкімі, дзяржаўнымі.
Захаваўся падатковы ліст ад 21 верасня 1561 г. пад назвай «До кухни короля его милости кури и гуси мають быти посланы з дворов ег(о) королевское милости на певъные часы», дзе запісана:
«В Маркове, в Мяделе и въ Куренъцы волокъ 510.
Гусей 510 о[т]тол не слати.
Куръ 1020 слати».
Неаднаразова жыхары Новага Мядзела атрымлівалі прывілеі ад валадароў Рэчы Паспалітай на правядзенне кірмашоў. Таксама мястэчка было надзелена разнастайнымі падатковымі льготамі. Новы Мядзель быў абведзены валам, на паўвостраве возера Мястра ў XVI ст. быў каменны велікакняжацкі («каралеўскі») Мядзельскі замак (захаваліся руіны). Па некаторых звестках, жыхары Новага Мядзела атрымалі ад Жыгімонта Старога па просьбе яго жонкі Боны Сфорца магдэбургскае права, але цяпер няма дакументальных пацвярджэнняў гэтаму. Новым Мядзелам, як дзяржаўным уладаннем, кіравалі старасты, спецыяльна прызначаныя вялікім князем. Сярод мядзельскіх старостаў з 1590 года быў і канцлер літоўскі Л. І. Сапега, які меў на Мядзельшчыне вялікія ўладанні.
Стары Мядзель у 1736 годзе атрымаў статус мястэчка, а ў 1762 годзе магдэбургскае права з правам на 4 кірмашы на год.
З 1793 года пасля другога падзела Рэчы Паспалітай Стары і Новы Мядзел у складзе Расійскай імперыі, Мядзел — мястэчка ў складзе Вілейскага павета Мінскай губерні, з 1842 — Віленскай губерні.
1 чэрвеня 1920 года мястэчка Мядзел атакаваў.
З 1921 года Мядзел у складзе Польшчы. З 1939 года ў БССР, 15 студзеня 1940 года ўтвораны Мядзельскі раён. З 1959 года гарадскі пасёлак, з 1998 года — горад.
У горадзе тры аўтобусныя маршруты, лінія маршрутнага таксі.
Радэз
Радэ́з (Rodez) — камуна (муніцыпалітэт) у Францыі ў рэгіёне Аксітанія на паўночны ўсход ад Тулузы. Прэфектура (адміністрацыйны цэнтр) дэпартамента Аверон. Горад з’яўляецца сядзібай рымска-каталіцкай дыяцэзіі.
Мядзел
Насельніцтва
{"version":2,"width":383.949,"height":234.957,"data":[{"name":"table","values":[{"x":1800,"y":352},{"x":1860,"y":840},{"x":1866,"y":1003},{"x":1885,"y":958},{"x":1904,"y":1464},{"x":1921,"y":825},{"x":1970,"y":2854},{"x":1979,"y":5047},{"x":1998,"y":8700},{"x":2006,"y":7306},{"x":2009,"y":7065},{"x":2018,"y":6911}]}],"scales":[{"name":"x","type":"ordinal","range":"width","zero":false,"domain":{"data":"table","field":"x"}},{"name":"y","type":"linear","range":"height","nice":true,"domain":{"data":"table","field":"y"}}],"axes":[{"type":"x","scale":"x"},{"type":"y","scale":"y"}],"marks":[{"type":"rect","from":{"data":"table"},"properties":{"enter":{"x":{"scale":"x","field":"x"},"y":{"scale":"y","field":"y"},"y2":{"scale":"y","value":0},"fill":{"value":"steelblue"},"width":{"scale":"x","band":"true","offset":-1}}}}]}
Эканоміка
Горад інтэнсіўна развіваецца як цэнтр курортнай зоны вакол возера Нарач. Прадпрыемствы харчовай прамысловасці. 2 гасцініцы. Філіял дзіцячай турбазы.
Культура
У горадзе размешчаны Мядзельскі музей народнай славы.
У 2005 і 2008 гадах горад быў месцам правядзення фестывалю «Адна зямля».
Адукацыя
Дзейнічаюць дзве сярэднія школы і гімназія, два дзіцячыя садкі. Дзіцячы інтэрнат.
Рэлігійнае жыццё
У 1930-я гады ў Старым і Новым Мядзелі было два касцёлы, царква, сінагога і мячэць. На сённяшні дзень захаваўся адзін касцёл (1754), касцёл св. Станіслава быў спалены ў 1942 годзе. У 2006 годзе ў Мядзелі пабудавана Троіцкая царква.
Трафарэла
Трафарэла (Trofarello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 11116 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 902 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 10028. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Quirico e Giulitta.
Малібдэніт
Малібдэніт MoS2 — мяккі свінцова-шэры мінерал з тлустым металічным бляскам, сульфід малібдэна. Сінонімы: малібдэнавы бляск, малібдэнавы калчадан.
Мяйраніс
Мя́йраніс (Meironys) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размашчана на тэрыторыі Аўкштайцкага нацыянальнага парку, паміж азёрамі Дрынгікшціс на поўначы, Лушэй на паўдні і Асалнай на захадзе.
Малібдэніт
Уласцівасці
Гнуткі, але не эластычны. Генетычна звязаны з гранітамі, кварцавымі жыламі, грэйзенамі, часам з пегматытамі. Крышталі таблітчатыя, але часцей сустракаецца ў выглядзе агрэгатаў лускаватай ці ліставатай формы, украпванняў у кварцы. У выніку гідратэрмальных працэсаў асаджваецца з глыбінных гарачых вод.
Месца нараджэння
Сустракаецца ў ЗША (Каларада, Невада), Канадзе, Чылі, Расіі (Паўночны Каўказ, Алтай, Забайкалле), Украіне (Данбас, Валынь), Нарвегіі, Германіі, Чэхіі.
Франчэска Кавалі
П’етра Франчэска Кавалі (Pier Francesco Cavalli;,  — ) — венецыянскі. Яго сапраўднае прозвішча было Калета-Бруна (Caletto-Bruno), але ён вырашыў прыняць імя свайго венецыянскага патрона, Кавалі. Ён вучыўся і стаў спадкаемцам операў Клаўдзіа Мантэвердзі. Кавалі напісаў 42 оперы, а Giasone (1649) сталася найбольш вядомай, а оперы Ormindo (1644) і Calisto (1651), былі адноўлены ў канцы ХХ стагоддзя.
Косценкі (Сафонаўскі раён)
Косценкі (Костенки) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 9 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 14 км на ўсход ад горада Сафонава, за 0,5 км на поўдзень ад аўтадарогі, на правым беразе Дняпра. За 3 км на поўнач ад вёскі чыгуначная станцыя 300 км на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Дураўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Юрша
Біяграфія
Паходзіў, магчыма, з Мсціслаўскага княства. Належаў да ліку магнатаў, якія адстойвалі незалежнасць ВКЛ у дачыненнях з Польшчай, і ў гэтым падтрымліваў вялікіх князёў Вітаўта, Свідрыгайлу і Казіміра. Ад Вітаўта атрымаў пасаду луцкага старасты (быў ім ужо ў 1429). У 1431 паспяхова бараніў Луцк на нападу польскіх войск.
У час феадальнай вайны 1432—39 падтрымліваў Свідрыгайлу. Пасля страты ў 1432 Луцка Свідрыгайла прызначыў Юршу бранскім старастам, каля 1436 — кіеўскім ваяводам. У 1436 Юрша захапіў для Свідрыгайлы Старадуб, у 1437 разбіў пад Кіевам войска Жыгімонта Кейстутавіча, але пасля быў вымушаны прызнаць яго як вялікага князя. Ад вялікага князя Казіміра атрымаў Крэменецкае (з 1441) і Брацлаўскае (1447—52) стараствы. У 1452 Юрша быў адным з 3 упаўнаважаных, хто прымаў Валынь пад уладу цэнтральнага ўрада пасля смерці панаваўшага там Свідрыгайлы.
Сын Юршы Іван быў гаспадарскім маршалкам (1488—89) і ўладзімірскім намеснікам.
NGC 4350
NGC 4350 (іншыя абазначэнні — UGC 7473, MCG 3-32-23, ZWG 99.38, ARAK 362, VCC 685, PGC 40295) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Станкі (Пакроўскае сельскае паселішча)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Тулузскі капіталійскі ўніверсітэт
Тулузскі капіталійскі ўніверсітэт (Université Toulouse-Capitole) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Тулуза.
Агульная характарыстыка
Установа вядома таксама пад назвай 1-ы Тулузскі ўніверсітэт (Université Toulouse-I). Тулузскі ўніверсітэт — другі ўніверсітэт, створаны ў Францыі ў 1229 годзе каралём Людовікам IX на ўзор Парыжскага ўніверсітэта, створанага ў 1200 годзе каралём Філіпам Аўгустам. Першапачаткова ён ўключаў у сябе чатыры факультэты: факультэт мастацтваў, тэалогіі, права, затым — медыцынскі, створаны ў 1257 годзе. Рэвалюцыя закрыла ўсе ўніверсітэты ў 1793 годзе. Вучэльня ў Тулузе была адноўлена падчас панавання Напалеона І як частка Французскага ўніверсітэта. Універсітэт быў перазаснаваны ў 1968 годзе шляхам перагрупоўкі факультэтаў былога адзінага Тулузскага ўніверсітэта.
Структура
Універсітэт мае сем факультэтаў, школ і інстытутаў: факультэт права і палітычных навук, Еўрапейская школа права, Тулузская школа эканомікі, Тулузская школа менеджменту, факультэт адміністрацыі і камунікацый, факультэт камп’ютарных навук і Тэхналагічны інстытут у Радэзе.
Ва ўніверсітэце ёсць тры доктарскія школы: доктарская школа прававых і палітычных навук, доктарская школа эканомікі і доктарская школа менеджменту.
Фюрарбункер
Фю́рарбу́нкер  — найменне комплексу падземных памяшканняў у Берліне, размешчаных пад рэйхсканцэлярыяй. Гэты бункер служыў апошнім сховішчам Адольфа Гітлера на працягу апошніх тыдняў існавання нацыянал-сацыялістычнага рэжыму ў Германіі. Бункер быў штаб-кватэрай фюрара, і ў ім ён, і яшчэ шэраг нацысцкіх кіраўнікоў (Гебельс) пакончылі з сабой.
Дэбора Кара Ангер
Дэбора Кара Ангер (анг. Deborah Kara Unger; нар. 31 сакавіка 1964 г., Ванкувер, Брытанская Калумбія) — канадская актрыса. Яна вядомая па сваіх ролях у фільмах «Аўтакатастрофа» (1996), «Гульня» (1997), «Ураган» (1999), Белы шум (2005), «Сайлент Хіл» (2006) і «88 хвілін» (2008).
Красна-Нікольскае
Красно-Нікольскае (Красно-Никольское) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва – 7 жыхароў (2007).
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе. .
Буклішке
Бу́клішке (Būkliškė), традыцыйная беларуская назва — Буклішкі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цвярачускай сянюніі. Размешчана за 3 км на захад ад Цвярачуса, каля граніцы з Беларуссю, на аўтамабільнай дарозе. Насельніцтва 8 чал. (2001 г.).
Жан Парызо дэ ла Валет
Жан Парызо́ дэ ла Вале́т (Jean Parisot de la Valette;, Парызо,  — , ) — Вялікі магістр Мальтыйскага ордэна з 21 жніўня 1557.
Біяграфія
Нарадзіўся ў дваранскай сям'і графскага роду Тулуз.
У 1534 годзе дэ ла Валет камандаваў галерай, а ў 1540 годзе ў яго быў уласны галіёт. У 1540 годзе трапіў у палон да туркаў і на працягу года быў галерным рабом. Некаторы час з'яўляўся губернатарам Трыпалі.
21 жніўня 1557 дэ ла Валет стаў вялікім магістрам Мальтыйскага ордэна, якога многія еўрапейскія і мусульманскія дзяржавы прызналі суверэнным кіраўніком Мальты. У 1565 годзе Турцыя падрыхтавала супраць Мальты эскадру з 35-тысячным войскам. Дэ ла Валет узначаліў абарону і адбіў напад праціўніка. У гонар магістра сталіцу Мальты назвалі Валета.
Мотальскі музей народнай творчасці
Мотальскі музей народнай творчасці — музейная ўстанова аг. Моталь, Іванаўскага раёна, Брэсцкай вобласці, асноўным напрамкам дзейнасці якой з’яўляецца збор, вывучэнне, захаванне і адраджэнне матэрыяльнай і духоўнай культуры Заходняга Палесся.
Гісторыя
Мотальскі музей народнай творчасці заснаваны ў 1983 г. па ініцыятыве Міністэрства культуры БССР і мясцовага калгаса «40 год Кастрычніка» на падставе афіцыйнага дакумента «План правядзення мерапрыемстваў па арганізацыі музея-заказніка народнай і самадзейнай творчасці Мотальскага рэгіена», распрацаванага сумеснай творчай групай раённага аддзела культуры, рэспубліканскага НМЦ, праўленнем калгаса «40 год Кастрычніка» і падпісанага начальнікам упраўлення культурна-асветніцкіх устаноў — П. П. Саковічам, начальнікам упраўлення музеяў і аховы помнікаў А. Г. Міхаленяй, начальнікам аддзела выяўленчага мастацтва У. У. Уроднічам, начальнікам культуры Брэсцкага аблвыканкама В. А. Клімчуком, старшынём Іванаўскага райвыканкама В. П. Куніцкім.
Распачалося ўзвядзенне будынка пад Мотальскі музей народнай творчасці ў 1984 г. Завяршылася на пачатку 1990 года. Мастацкім афармленнем музея займаўся У. М. Капшай.
Першымі музейнымі зборамі былі паступленні музейных прадметаў з ужо існуючых школьных музеяў в. Моталь, калгаснага музея «Баявой і працоўнай славы», створанага сакратаром партыйнай арганізацыі калгаса «40 год Кастрычніка» П. П. Пташыцам.
У 1988 г. Мотальскі музей народнай творчасці набывае статус дзяржаўнай установы і ўзначальваецца першым дырэктарам Мацукевіч Вольгай Рыгораўнай і галоўным захавальнікам фондаў Мінюк Надзеяй Паўлаўнай.
Адкрыты для наведванняў 13 жніўня 1995 г.
Іван Раманавіч Карасёў
Іван Раманавіч Карасёў (, вёска Вілейка, Чавускі раён, Магілёўская вобласць — ) — Герой Савецкага Саюза.
Мотальскі музей народнай творчасці
Фонды
Фонды музея налічваюць 27 506 экспанатаў.
Музей мае багатыя калекцыі:
Іван Раманавіч Карасёў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Скончыў сем класаў школы. Да прызыву ў Чырвоную Армію працаваў у калгace.
Мотальскі музей народнай творчасці
Фонды
Экспазіцыя музея ўключае аддзелы: гісторыі і сялянскага побыту, рамёстваў, земляробства, ільноапрацоўкі, ткацтва, адзення, абрадаў і раскрывае перад наведвальнікамі рэгіянальныя адметнасці матэрыяльнай і духоўнай культуры Заходняга Палесся.
Іван Раманавіч Карасёў
Біяграфія
З ліпеня 1941 г. ваяваў на Паўночным, Заходнім, Стэпавым, 1-м Украінскім і 2-м Украінскім франтах. Удзельнік Курскай бітвы, Корсунь-Шаўчэнкаўскай аперацыі, вызвалення Украіны, Малдовы, Румыніі, Венгрыі. Камандзір аддзялення сувязі малодшы сяржант І. Р. Карасёў вызначыўся пры фарсіраванні Дняпра на поўдзень ад Kіeвa 2 кастрычніка 1943 г. Сярод першых пераправіўся на правы бераг, пад варожым агнём наладзіў сувязь дэсанта з камандным пунктам палка, у час баёў за 2 сутак выправіў 27 пашкоджанняў тэлефоннага кабелю. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 кастрычніка 1943 г. сяржанту І. Р. Карасёву прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Мотальскі музей народнай творчасці
Фонды
Пры музеі працуе выставачная зала, дзе перыядычна мяняецца экспазіцыя.
Іван Раманавіч Карасёў
Біяграфія
У 1946 г. скончыў Мурманскае ваеннае вучылішча. Да 1955 г. служыў у Савецкай Арміі.
Мотальскі музей народнай творчасці
Фонды
Асаблівую каштоўнасць мае багатая фотатэка (звыш чатырох тысяч негатываў) даваеннага і пасляваеннага часу першага мотальскага фатографа Мінюка А. А. Яна дапаўняе ілюстрацыйным матэрыялам кожную залу экспазіцыі і з'яўляецца выдатным дакументам паўвекавога перыяду жыцця палескай вёскі (1927—1977). Першы фотаапарат Аляксей Мінюк змайстраваў сваімі рукамі з лінзаў акуляраў, дыяфрагма была папяровая, а першыя негатывы былі зроблены на шкле.
Іван Раманавіч Карасёў
Біяграфія
7 лістапада 1955 г. І. Р. Карасёў памёр. Пахаваны на радзіме ў вёсцы Вілейка.
Мотальскі музей народнай творчасці
Філіялы
У 2008 г. у будынку ветранога млына створана экспазіцыя «Млынарства ў акрузе», дзе наведвальнікі маюць магчымасць пазнаёміцца з унікальнымі драўлянымі механізмамі па размоле зерня.
У 2012 годзе пачалося будаўніцтва, а ў 2013 годзе адбылося адкрыццё філіялу археалогіі «Нашы карані».
Работа з наведвальнікамі
Асаблівы каларыт музею надае народны фальклорна-этнаграфічны тэатр «Мотальскія суседзі». Кожны наведвальнік можа стаць удзельнікам стварэння абрадавага вясельнага каравая, павадзіць купальскі карагод, пакалядаваць, патанчыць пад жывую народную палескую музыку на мотальскіх зборнях, паслухаць вясёлую гісторыю з палескага жыцця і многае іншае.
Для самых маленькіх наведвальнікаў гасцінна адчыняе дзверы хата бабулі Алены. Дзеці слухаюць старадаўнія казкі, спяваюць калыханкі, гуляюць у колішнія гульні і частуюцца бабуліным гасцінцам.
Узнагароды
За шматгранную працу па прапагандзе і папулярызацыі народнага мастацтва і традыцыйных промыслаў у 2001 г. музей узнагароджаны Дыпломам і спецыяльнай прэміяй Прэзідэнта РБ.
Дыплом 1 ступені за высокія паказчыкі ў намінацыі «Лепшы турыстычны аб'ект» турыстычнага конкурсу «Пазнай Беларусь» музей атрымаў у 2007 г.
Старыкі (Смаленская вобласць)
Старыкі (Старики) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пакроўскага сельскага паселішча.
МАЗ-5309RR
МАЗ-5309RR — спартыўны грузавы аўтамабіль Мінскага аўтазавода. Створаны на базе МАЗ-5309. Пабудавана 5 машын, якія ў 2010—2020 гады выкарыстоўваліся завадской камандай МАЗ-СПОРТаўта ў ралі-рэйдах.
Шасі №1
Першы аўтамабіль быў паказаны 3 верасня 2010 года. Першым спаборніцтвам, у якім машына прыняла ўдзел, стаў ралі-рэйд «Шаўковы шлях»-2010.
Аўтамабіль меў счапленне ZF-Sachs, каробка перадач ZF, раздатачная каробка ZF-Steyr. Масты — МАЗ з сістэмай цэнтралізаванай напампоўкі шын. Падвеска — цалкам залежная, рысорная. Па адным амартызатары на кола. Амартызатары былі вырабленыя на МЗКЦ. Да сезону 2011 года была ўдасканалена падвеска (паставілі падвоеныя амартызатары Reiger Racing), мадэрнізавана рулявое кіраванне, аптымізавана сістэма астуджэння паветра.
У 2015 годзе першая машына ў выглядзе макета была ўсталявана на пастаменце на тэрыторыі дзіцячага летняга лагера «Зубраня».
Шасі №2
У 2011 годзе спецыяльна да ралі-рэйду на «Шаўковы шлях – 2011» быў пабудаваны другі аўтамабіль. Ён адрозніваецца яраслаўскім рухавіком ЯМЗ-7Э846.10 (магутнасць 800 к.с.), а таксама быў палегчаны ў параўнанні з машынай 2010 года. Яго маса складае 10,5 т (супраць 11,280 т). Гэтага ўдалося дасягнуць за кошт устаноўкі палегчаных мастоў вытворчасці Sisu. Акрамя гэтага была зменена рама, якую зрабілі з высокатрывалага больш лёгкага металу. Кабіну ссунулі назад, з-за чаго знікла прыступка. Таксама з'явіўся новы бампер, з новай святлатэхнікай. Замест вялікіх круглых фар паставілі лінзаваную оптыку. Адрозніваецца і кузаў, задні борт якога замянілі тэнтам.
Шасі №3
Трэці ралійны МАЗ з'явіўся ў 2014 годзе. Замест пражэктараў пад ветравым шклом паставілі больш кампактныя і лёгкія дыёдныя светлавыя прыборы. Лінзавыя фары з бампера перамясціліся вышэй, на кабіну, па баках ад рашоткі радыятара.
Шасі №4 і №5
Шасі чацвёртага пакалення дэбютавала на ралі-рэйдзе «Дакар» 2016 у якасці «баявой тэхнічкі», а на гонцы «Золата Кагана — 2016» на старт выйшлі ўжо дзве такія машыны.
Далыны (Старадабротвірскі сельсавет)
Далыны (Доли́ни) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дрэва жыцця (саўндтрэк)
«Дрэва жыцця» (The Tree of Life) — саўндтрэк Аляксандра Дэспла да аднайменнага фільма 2011 года.
Аляксандр Дэспла пачаў працаваць над музыкай да фільма ў 2007 годзе. На той момант здымкі фільма яшчэ не пачаліся, і кампазітару прыходзілася працаваць над музыкай не бачачы выявы. Як звычайна ў фільмах Тэрэнса Маліка, арыгінальная музыка перамяжаецца са шматлікімі класічнымі творамі. Дэспла апісвае свой унёсак у фільм, як «аркестровы, медытатыўны і трансавы».
Карасёў
Карасёў — прозвішча.
Усельё
Усельё (Usseglio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 232 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 2 чал./км². Займае плошчу 98 км². Паштовы індэкс — 10070. Тэлефонны код — 0123.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione di Maria.
NGC 4351
NGC 4351 (іншыя абазначэнні — NGC 4354, IRAS12214+1229, UGC 7476, ZWG 70.45, MCG 2-32-24, VCC 692, KUG 1221+124, PGC 40306) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4351, NGC 4354.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кіеўскае дзяржаўнае харэаграфічнае вучылішча
Кіеўскі дзяржаўны прафесійны харэаграфічны каледж (Київський державний фаховий хореографічний коледж) — дзяржаўнае прафесійнае вучылішча дзённай формы навучання, якое рыхтуе артыстаў балета.
Гісторыя
Кіеўскае харэаграфічнае вучылішча створана ў 1938 годзе ў выніку зліцця балетнай студыі (арганізавана ў 1934) пры Кіеўскім тэатры оперы і балета і харэаграфічнага тэхнікума (заснаваны ў 1935).
У 1934 годзе пры тэатры была створана трохгадовая балетная школа пад мастацкім кіраўніцтвам Леаніда Жукава. Педагагічную частку ўзначаліў Барыс Таіраў, класічны танец выкладалі вучаніцы Агрыпіны Ваганавай Клаўдзія Васіна і Наталля Веракундава. У 1937 годзе адбыўся першы выпуск школы, салісткамі тэатра сталі Лідзія Герасімчук, Зоя Сяркова,, Барыс Каменьковіч, Л. Сольская, Л. Лузгіна.
У 1966 годзе пры вучылішчы адкрыты інтэрнат.
Жэлдэць
Жэлдэць (Же́лдець) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
МАЗ-5337
МАЗ-5337 — грузавы аўтамабіль вытворчасці Мінскага аўтамабільнага завода з колавай формулай 4х2.
Гісторыя
З 1986 года выпускаецца шасі МАЗ-5337 з дзённай кабінай і рухавіком ЯМЗ-236 (180 к.с), а з 1987 года шасі з рухавіком ЯМЗ-236НЕ2 з турбанаддзіманнем (230 к.с.). У 1987 годзе стаў выпускацца бартавы грузавік МАЗ-53371 з рухавіком ЯМЗ-236 (180 к.с.) з дзённай кабінай і з кабінай са спальным месцам (МАЗ-53371-029). Акрамя таго існавала паўночная мадыфікацыя для работы пры тэмпературы да -60° — МАЗ-533701.
У красавіку 2022 года шасі МАЗ-5337 стала першай мадэллю, з якой пачалася зборка машын МАЗ з CKD-камплектаў ва Узбекістане.
Канструкцыя
Кабіна — двухмесная, без спальнага месца. Выпускаўся таксама варыянт са спальнай кабінай, які насіў пазначэнне 53371-29. Адкідаецца наперад з дапамогай гідрацыліндра з ручной помпай. Сядзенне кіроўцы падрысоранае, рэгулюецца па даўжыні, вышыні, нахілу падушкі і спінкі.
Кузаў — металічная платформа. Насціл падлогі — драўляны. Выпускаецца таксама шасі, прызначанае для ўсталявання розных кузаваў і абсталявання.
Машыны на шасі МАЗ-5337
На шасі ўсталёўваліся харчовыя і паліўныя цыстэрны, фургоны, аўтакраны, экскаватары, камунальныя і пажарныя машыны.
Гай Бёрджэс
Гай Бёрджэс (Guy Francis De Moncy Burgess;, — , ) — вядучы «Бі-бі-сі», падвойны агент — англійскай MI5 і савецкага НКУС (член Кембрыджскай пяцёркі).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1911 годзе на паўднёвым захадзе Англіі, у горадзе Дэванпорт, у сям'і Малкальма Кінгсфарда дэ Монсі Бёрджэса, афіцэра флоту, і Эвелін Мэры. Вучыўся ў Ітанскім коледжы, потам па прыкладзе бацькі ў каледжы «Брытанія» каралеўскага ваенна-марскога флоту ў Дартмуце.
У 1934 годзе скончыў Трыніці-каледж у Кембрыджы, дзе быў у закрытым інтэлектуальным таварыстве Кембрыджскія апосталы, сярод членаў якога былі папулярныя марксісцкія пагляды. Да гэтага моманту ён ужо быў знаёмы з астатнімі ўдзельнікамі «Кембрыджскай пяцёркі» і савецкім нелегалам Арнольдам Дэйчам, які і прыцягнуў яго да супрацы з савецкай разведкай. У тым жа годзе пачаў хаваць свае левыя перакананні і ўступіў у — пранацысцкую арганізацыю, членам якой таксама з'яўляўся і Кім Філбі.
Пасля сканчэння ўніверсітэта працаваў асістэнтам палкоўніка Джона Мак-Намара. З 1936 па 1944 год працаваў на «Бі-бі-сі». Выпускаў праграму The Week in Westminster. З 1939 па 1941 год працаваў таксама па сумяшчальніцтве ў аддзеле прапаганды MI5. У 1944 годзе паступіў на працу ў Міністэрства замежных спраў Злучанага каралеўства.
У Лондане Бёрджэс жыў на Чэстэр-сквер, потым на вуліцы Бенцінк, дзе разам з Энтані Блантам здымаў кватэру ў іх агульнага сябра па ўніверсітэту Віктара Ротшыльда. Дома, што належаў барону Ротшыльду, была вядомым цэнтрам багемнага жыцця Лондана падчас вайны. Хоць Бёрджэс і Блант абодва былі гомасексуаламі, Блант сцвярджае ў сваіх мемуарах, што ў іх адносінах не было «нічога сексуальнага ».
У 1947 годзе скіраваны ў Вашынгтон другім сакратаром пасольства Яго Вялікасці.
У сакавіку 1951 годзе сустрэўся з Майклам Стрэйтам у Вашынгтоне. Тады ж Філбі папярэдзіў Бёрджэса і Дональда Мак-Лэйна, што яны пад падозраннем і, найхутчэй, будуць раскрыты хуткім часам. У маі 1951 года абодва пакінулі Англію і былі перапраўлены ў Куйбышаў. У 1956 годзе Бёрджэсу дазволілі пасяліцца ў Маскве, ён атрымаў пашпарт на імя Джыма Андрэевіча Эліята. У жніўні таго ж года ў Маскву прыязджаў Том Дрыберг, каб узяць у Бёрджэса інтэрв'ю.
Бёрджэс не асвоіўся з жыццём у СССР і ў 1963 годзе памёр ад алкагалізму. У адпаведнасці з апошняй воляй нябожчыка ўрна з яго пылам была перададзена сваякам у Вялікабрытанію.
Палушэ
Палу́шэ (Palūšė), традыцыйная беларуская назва — Палуш  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 4 км на паўднёвы захад ад Ігналіны; курортная зона. Адміністрацыйны цэнтр сянюнайціі, сядзiба дырэкцыі Аўкштайцкага нацыянальнага парку. На захад ад вёскі знаходзіцца Лушэй возера.
Албанія на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Албанія на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года была прадстаўлена ў 3 відах спорту. Нягледзячы на тое, што краіна дэбютавала на Алімпійскіх гульнях у 1972 годзе, гэта былі толькі восьмыя летнія гульні для Албаніі.
Мулан
«Мулан» (Mulan) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Walt Disney Pictures» 1998 года. Пераможца прэміі «Эні» (1998) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».
Сюжэт
Для вялікага народа наступілі цяжкія часы: на краіну напала ваяўнічае племя гунаў. Пераапрануўшыся ў мужчынскае адзенне, Мулан далучаецца да іншых воінаў і адпраўляецца ў небяспечны паход да падножжа заснежаных гор. Яе суправаджае пацешны дракончык Мушу, які больш падобны на маленькага сабачку, чым на міфічную істоту.
Спрабуючы схаваць таямніцу, яны пападаюць у пацешныя сітуацыі і не падазраюць, што іх сакрэт вось-вось раскрыецца.
Струя (Смаленская вобласць)
Струя (Струя) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пакроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Буркалай
Буркала́й (Burkolai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Казокіне. Насельніцтва 9 чал. (2001 г.).
Воск
Воскі — распаўсюджаныя ў раслінным і жывёльным свеце складаныя эфіры вышэйшых тлустых кіслот і вышэйшых высокамалекулярных спіртоў. Вельмі ўстойлівыя, нерастваральныя ў вадзе, але добра растваральныя ў бензіне, хлараформе, эфіры. Па паходжанні воскі можна падзяліць на жывёльны: пчаліны выпрацоўваецца пчоламі; ваўняны (ланалін) засцерагае воўну і скуру жывёл ад вільгаці, засмечвання і высыхання; спермацет здабываецца з спермацетовага алею кашалотаў; раслінныя воскі пакрываюць тонкім пластом лісце, сцеблы, плады і абараняюць іх ад размачвання вадой, высыхання, шкодных мікраарганізмаў, часам у якасці рэзервовых ліпідаў ўваходзяць у склад насення (т. зв. «алей» жажаба); выкапнёвы воск (азакерыт) складаецца галоўным чынам з гранічных вуглевадародаў.
Пчаліны воск вылучаецца адмысловымі залозамі мёданосных пчол, з яго пчолы будуюць соты.
Воскі зарэгістраваны ў якасці харчовых дабавак E901-E903 (выкарыстоўваюцца напр. для пакрыцця сыроў).
Абрагам Кульвец
Абрагам Кульвец (каля 1510, в. Кульва каля Коўна — ) — асветнiк, дзеяч Рэфармацыi ў Вялікім Княстве Літоўскім.
Паходзiў з літоўскага шляхецкага роду. Вучыўся ў Кракаўскай акадэмii (1528), дзе атрымаў ступень бакалаўра вольных мастацтваў, пасля ў Лювене. Да 1535 вярнуўся на радзіму і жыў у ваяводы віленскага і канцлера ВКЛ Альбрэхта Гаштольда. З 1536 вучыўся у Вiтэнбергу і Лейпцыгу (слухаў там лекцыi Марціна Лютэра), пасля ў Сіене, дзе атрымаў ступень доктара абодвух правоў (1539).
У 1539 дзякуючы падтрымцы каралевы польскай і вялікай княгіні літоўскай Боны заснаваў у Вiльнi прыватную школу з канвіктам (інтэрнатам), якая стала першым асяродкам лютэранства ў ВКЛ. У школе выкладаіся «сем вольных мастацтваў», вучылася да 60 юнакоў. Рэфармацыйныя погляды Кульвец выказваў і ў пропаведзях у касцёле Святой Ганны. Дзейнасць Кульвеца выклiкала занепакоенасць каталіцкага духавенства. Бiскуп вiленскi Павел Гальшанскі дамогся ад вялікага князя Жыгiмонта Старога выдання загаду з патрабаваннем да Кульвеца з'явiцца перад касцельным судом.
У 1542 Кульвец пакiнуў Вiльню i пераехаў у Каралявец (Кёнiгсберг), дзе герцаг Альбрэхт прызначыў яго сваім радцам і віцэ-рэктарам мясцовай школы. З 1544 Кульвец выкладаў грэчаскую і старажытна-яўрэйскую мовы ў новазаснаваным Каралявецкім універсітэце. Выдаў тэалагічную працу «Спавяданне веры Абрагама Кульвяца, напісанае да найяснейшай каралевы Польшчы» («Confessio fidei Abrahami Culvensis, scripta ad serenissimam reginam Poloniae», 1543). Паводле загаду герцага Альбрэхта пачаў працу па напісанні літоўскага катэхізіса, пераклаў на літоўскую мову некалькі гімнаў, якія ўвайшлі ў «Катэхізіс» Марцінаса Мажвідаса (1547). У пачатку 1545 атрымаў дазвол вярнуцца ў Вiльню, дзе неўзабаве памёр.
Лагарыфмічная лінейка
Лагарыфмічная лінейка — аналагавая вылічальная прылада, якая дазваляе выконваць некалькі матэматычных аперацый, у тым ліку памнажэнне і дзяленне лікаў, узвядзенне ў ступень (часцей усяго ў квадрат ці куб) і вылічэнне квадратных і кубічных кораняў, вылічэнне лагарыфмаў, патэнцыянаванне, вылічэнне трыганаметрычных і гіпербалічных функцый і іншыя аперацыі.
Таксама, калі разбіць вылічэнне на тры дзеянні, то з дапамогай лагарыфмічнай лінейкі можна узводзіць лікі ў адвольную сапраўдную ступень і атрымоўваць корань адвольнай сапраўднай ступені.
Уладкаванне і прынцыпы ўжывання
Прынцып дзеяння лагарыфмічнай лінейкі заснаваны на тым, што памнажэнне і дзяленне лікаў падмяняецца адпаведна складаннем і адніманнем іх лагарыфмаў. Першы варыянт лінейкі распрацаваў англійскі матэматык-аматар Уільям Отрэд у 1622 годзе.
Найпрасцейшая лагарыфмічная лінейка складаецца з двух шкал у лагарыфмічным маштабе, здольных рухацца адносна адзін аднаго. Больш складаныя лінейкі змяшчаюць дадатковыя шкалы і празрысты лятунок з некалькімі рыскамі. На адваротным баку лінейкі могуць знаходзіцца якія-небудзь даведкавыя табліцы.
Каб вылічыць здабытак двух лікаў, пачатак рухомай шкалы сумяшчаюць з першым множнікам на нерухомай шкале, а на рухомай шкале знаходзяць другі множнік. Насупраць яго на нерухомай шкале знаходзіцца вынік памнажэння гэтых лікаў:
З дапамогай лагарыфмічнай лінейкі знаходзяць толькі мантысу ліка, яго парадак вылічаюць у думках. Дакладнасць вылічэння звычайных лінеек — два-тры дзесятковых знака. Для выканання іншых аперацый ужываюць лятунок і дадатковыя шкалы.
Нягледзячы на тое, што ў лагарыфмічнай лінейкі адсутнічаюць функцыі складання і аднімання, з яе дапамогай можна ажыццяўляць і гэтыя аперацыі, выкарыстоўваючы наступныя формулы:
Варта адзначыць, што, нягледзячы на прастату, лагарыфмічная лінейка дазваляе выконваць досыць складаныя вылічэнні. Раней выдаваліся даволі аб'ёмныя дапаможнікі па іх карыстанні.
Лагарыфмічная лінейка ў нашыя дні
Ва ўсім свеце лагарыфмічныя лінейкі шырока ужываліся для выканання інжынерных разлікаў прыкладна да пачатку 1980-х гадоў, калі яны былі выцесненыя калькулятарамі.
Аднак у пачатку XXI стагоддзя лагарыфмічныя лінейкі атрымалі другое нараджэнне ў наручных гадзінніках. Справа ў тым, што, кіруючыся модай, вытворцы дарагіх і прэстыжных марак гадзіннікаў перайшлі ад электронных хранометраў з ВК-экранамі да стрэлачных, і месца для убудаванага калькулятара засталося недастаткова. Аднак попыт на хранометры з убудаванай вылічальнай прыладай сярод моднікаў прымусіў вытворцаў гадзіннікаў вырабіць мадэлі з убудаванай лагарыфмічнай лінейкай, выкананай ў выглядзе шкал-кольцаў, што круцяцца вакол цыферблата. На замову вытворцаў, такія прылады звычайна мянуюцца «навігацыйная лінейка».
Прыкладам такіх гадзіннікаў можна назваць Breitling Navitimer, CITIZEN (мадэлі BJ7010-59E, JQ8005-56E, JR3130-55E), Orient (мадэлі OCEM58002DV, OCTD09001B, OCTD09003D) і некаторыя іншыя.
У нашыя дні зрабіць лагарыфмічную лінейку можна і самастойна з загатоўкі, надрукаванай на прынтары. Існуе некалькі сайтаў, якія прапануюць гатовыя файлы для раздрукоўкі такіх загатовак. Калі вырабляемая такім спосабам лагарыфмічная лінейка з'яўляецца кругавой, неабходна ужываць прынтар, што мае аднолькавую распазнавальную здольнасць па гарызанталі і вертыкалі. Гэтаму патрабаванню адпавядае большасць лазерных і струйных прынтараў, але не адпавядаюць многія матрычныя. По прычыне магчымай наяўнасці памылак у файле для раздрукоўкі, ужыванне самавырабленых лагарыфмічных лінеек для адказных разлікаў недапушчальна.
Анварбек Закіравіч Латыпаў
Анварбек Закіравіч Латыпаў (, Петрапаўлаўск, РСФСР - ) — беларускі біёлаг. Доктар сельскагаспадарчых навук (1975), прафесар (1978), акадэмік Міжнароднай акадэміі аграрнай адукацыі Расіі, член савета спецыяльнага Фонду Прэзідэнта па сацыяльнай падтрымцы адораных вучняў і студэнтаў. Заслужаны работнік адукацыі Беларусі (1995).
Біяграфія
Аўтар звыш 160 навуковых прац па генетыцы і селекцыі збожжавых культур (пшаніца, трыцікале).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны» (1966), званне «Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (1995) і інш.
Уздзенскі сельсавет
У́здзенскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — горад Узда (не ўваходзіць у склад).
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці БССР з цэнтрам у гарадскім пасёлку Узда шляхам аб’яднання скасаваных Зенькавіцкага і Прысынкаўскага сельсаветаў. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Дзяржынскага раёна. 30 кастрычніка 2009 года ў склад сельсавета перададзены 4 населеныя пункты скасаванага Цялякаўскага сельсавета (Алёхаўка, Пятроўск, Слабодка і Цялякава). 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ліцвянскага сельсавета (11 населеных пунктаў: аграгарадок Ліцвяны, вёскі Вялікая Уса, Губіна, Каменка, Лісаўшчына, Макавішчы, Малая Уса, Новая Старына, Сакольшчына і пасёлкі Камароўка, Каменка) і частка скасаванага Сямёнавіцкага сельсавета (10 населеных пунктаў: аграгарадок Сямёнавічы, вёскі Астравок, Буковічы, Куль, Ластаўшчына, Пад’ельнікі, Падсадскія, пасёлкі Астравок, Буковічы, Первамайск), адначасова ў склад Дзешчанскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Алёхаўка, Пятроўск, Слабодка і Цялякава). Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (24 населеныя пункты) — 2462 чалавекі, з іх 95,9 % — беларусы, 2,9 % — рускія, 0,7 % — украінцы.
Чарсцвяцкае
Чарсцвя́цкае возера, Чарсцвяты — возера ў Беларусі, ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Дзіва, за 15 км на ўсход ад гарадскога пасёлка Ушачы, каля вёскі Слабада. Уваходзіць ва Ушацкую групу азёр.
Катлавіна возера тэрмакарставага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 5—10 м, на поўдні і захадзе 10—18 м. Берагі нізкія, паступова пераходзяць у вузкую забалочаную пойму. Дно да глыбіні 0,5—1 м, пясчанае, ніжэй выслана сапрапелем. Глыбіні да 2 м займаюць 49 % плошчы возера. Ёсць 8 астравоў агульнай плошчай 0,8 км² (буйнейшыя з іх — Хутар, Вялежжа, Казлячы).
Возера эўтрофнае, праточнае. Упадае рака Выдрыца і 3 ручаі, выцякае ручай Гарбаціца ў возера Павульскае. Шырыня паласы надводнай расліннасці да 200 м.
Уздоўж берагоў возера вёскі Слабада, Карачына, Наваселле, Славені.
Глеб Усяславіч
Глеб Усясла́віч (ст.-рус. Глѣбъ Всеславичь, канец 1040-х —, ) — князь менскі (да 1118).
Паходжанне
Сын Усяслава Брачыславіча, унук Брачыслава Ізяславіча і праўнук Ізяслава Уладзіміравіча — полацкіх князёў. Прапраўнук вял.кн. кіеўскага Уладзіміра Святаславіча і полацкай княжны Рагнеды. Праз Рагнеду нашчадак першага вядомага полацкага князя Рагвалода. Такім чынам, Глеб належаў да роду Рурыкавічаў, чацвёртага пакалення іх галіны — Ізяславічаў Полацкіх, якія валодалі Полацкай зямлёй не толькі па праве спадчыны ад Уладзіміра Святаславіча, але і як спадчынай ад Рагвалода.
Імя
Імя старажытнаскандынаўскага паходжання. Старэйшыя сыны Усяслава Брачыславіча — Барыс, Глеб, Раман і Давыд — напэўна, былі названы у памяць Барыса Уладзіміравіча (у хрышчэнні Рамана, кн. растоўскага ў 1010—1015) і Глеба Уладзіміравіча (у хрышчэнні Давыда; кн. мурамскага ў 1013—1015), якія ў 1071 годзе былі прылічаны да святых. Усяслаў Брачыславіч, напэўна, першым з Рурыкавічаў назваў сваіх сыноў у памяць святых-сваякоў, магчыма, яшчэ да афіцыйнай іх кананізацыі. Імя Глеб было адначасова свецкім і хрысцільным, такая традыцыя для імёнаў Барыс, Глеб, Раман і Давыд прасочваецца ў родзе Рурыкавічаў амаль да сярэдзіны XIII ст. У выпадку Глеба Усяславіча гэта пацвярджаецца і выявай св. Глеба на яго пячатках.
Жыццяпіс
Напэўна, другі паводле старшынства (пасля Барыса) сын полацкага князя Усяслава Брачыславіча. Такім чынам, Глеб мог нарадзіцца ў канцы 1040-х гадоў. Таксама ёсць меркаванне, што Глеб нарадзіўся каля 1070 года, бо ў 1073 годзе, магчыма, ён быў заручаны з Анастасіяй — дачкой князя Яраполка Ізяславіча. За ёй, магчыма, і атрымаў Менск, які пасля смерці бацькі ў 1101 годзе стаў яго ўдзелам.
На думку В. Р. Тарасенкі, пры Глебе ў Менску вялося будаўніцтва першай каменнай царквы.
На пачатак XI ст. тэрыторыю абапал Дняпра са «шляхам з вараг у грэкі» кантраляваў непасрэдна Кіеў. У Смаленскім княстве, вылучаным у 1054 годзе, у 2-й палове XI ст. часта мяняліся князі і не было ўмоў для інтэнсіўнага збірання тэрыторыі, да канца XI ст. яго заходнімі воласцямі ў Падняпроўі былі Басея і Мірацічы, якія ахоплівалі басейны рэк Басі і Мярэі. Напэўна, са згоды вялікага князя Святаполка Глеб далучыў да сваіх уладанняў землі па берагах Дняпра, дзе пабудаваў крэпасці ў Оршы, Копысі і іншыя (напр. гарадзішчы каля в. Германы, Кісялі і Стражава Дубровенскага р-на), умацаванні ва ўсіх гэтых паселішчах з’явіліся на пачатку XII ст. . У канцы XI ст. Смаленскае княства ўрэшце замацавалася за дзецьмі Уладзіміра Манамаха, яны, напэўна, таксама імкнуліся атрымаць кантроль над Дняпром, што было прычынай іх варожасці да Глеба.
У 1108 годзе ахвяраваў Кіева-Пячэрскаму манастыру на пабудову трапезнай 600 грыўняў срэбра і 50 грыўняў золата (100 грыўняў срэбра і 50 грыўняў золата таксама ахвяравала жонка пасля смерці князя паводле яго завяшчання).
Глеб, убачыўшы падрыхтоўку да працяглай аблогі, адправіў паслоў да Уладзіміра, які згадзіўся на мірныя перамовы. Менскі князь выйшаў з горада з дзецьмі і дружынай і паабяцаў ва ўсім слухацца. Уладзімір павучаў Глеба, як ён павінен паводзіць сябе, і даў яму, паводле летапісу, Менск — такім чынам, як лічаць некаторыя даследчыкі, забраў значную частку ўладанняў, у т. л. Друцк і Падняпроўе. Сын Уладзіміра Яраполк вывеў у палон жыхароў захопленага Друцка і пасяліў іх у сваім Пераяслаўскім княстве, пабудаваўшы горад.
Глеб нядоўга трымаўся павучанняў Уладзіміра і, паміж 1116 і 1118 годам, напаў на смаленскія і ноўгарадскія воласці. Гэтым разам Уладзімір паслаў у 1118 годзе свайго сына Мсціслава з вялікім войскам, ён аблажыў і ўзяў Менск. Глеб трапіў у палон і адвезены ў Кіеў.
Памёр Глеб Усяславіч 13 верасня 1119 года ў кіеўскай вязніцы. Пахаваны ў Кіева-Пячэрскай лаўры разам з жонкай, якая перажыла яго на 40 гадоў, у паўднёвай частцы Успенскага сабору ў галовах прападобнага ігумена і аднаго з заснавальнікаў лаўры Феадосія Пячэрскага.
Пячаткі
Вядомы 3 тыпы віслых пячатак, якія даследчыкі звязваюць з Глебам Усяславічам. На аверсе ўсіх тыпаў — выява св. Глеба ў княжацкай шапцы, з мучаніцкім крыжам на грудзях і двухкалонкавым надпісам «Глѣбъ». На рэверсе: тып 1 — шасціканцовы расквітнеўшы крыж і надпіс «ІС ХС» (Ісус Хрыстос), тып 2 — надпіс «Госпадзі, дапамажы рабу свайму Глебу», тып 3 — выява Маці Божай. Зарэгістраваны 3 пячаткі 1-га тыпу (дыяметр 20—21 мм, дзве з Кіева і адна з Гродна) і 3 пячаткі 2-га тыпу (дыяметр 22—23 мм, дзве з Ровенскай і адна з Жытомірскай абласцей Украіны). Да 3-га тыпу належыць 1 пячатка з Валынскай вобласці (Украіна) дыяметрам 22 мм. Нумарацыя тыпаў — паводле парадку выяўлення.
На пячаткі тыпу 1 падобныя дзве пломбы (малыя пячаткі), знойдзеныя ў Полацку, іх таксама можна аднесці да Глеба Усяславіча. На іх выява св. Глеба і надпіс «ГЛ» (Глеб), на зваротным баку — 6-канцовы расквітнеўшы крыж; дыяметр — 13 мм.
Аднак, пячаткі тыпу 1, на думку некаторых даследчыкаў, маглі належаць гарадзенскаму князю Глебу Усеваладавічу.
Сям’я
Жонка: з 1090 Анастасія Яраполкаўна (пам. 1159), дачка князя уладзіміра-валынскага і тураўскага Яраполка Ізяславіча.
З крыніц вядомы тры Глебавічы: В. М. Тацішчаў пад 14 мая 1134 года паведамляе пра смерць Ізяслава Глебавіча, якога лічыць полацкім князем, але гэта быў сын князя курскага Глеба Ольгавіча.
Жаўтанці
Жаўтанці (Жовта́нці) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 4352
NGC 4352 (іншыя абазначэнні — UGC 7475, MCG 2-32-23, ZWG 70.44, VCC 698, PGC 40313) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аэрастатыка
Аэрастатыка (Αερ — паветра;  — «нерухомы») — раздзел гідрааэрамеханікі, у якім вывучаецца раўнавага газападобных асяроддзяў, у асноўным атмасферы.
Галоўным прадстаўніком газападобных рэчываў з'яўляецца паветра. Паветра, падобна дп вадкіх і цвёрдых цел, знаходзіцца пад уплывам сілы цяжару і з прычыны гэтага вырабляе ціск на зямную паверхню. У супрацьлегласць ўплыву цяжару, у паветра ёсць асаблівае імкненне, уласцівае ўсім газам, па магчымасці пашырыцца і заняць магчыма большы аб'ём, г.зн. паветра валодае пругкасцю. Гэта ўласцівасць з'яўляецца прычынай памяншэння шчыльнасці паветра ў верхніх пластах, бо сіле пашырэння, або пругкасці пласта паветра, які ляжыць на вялікіх вышынях, процідзейнічае адносна меншы ціск астатніх вышэй ляжачых пластоў.
Дэбі Гібсан
Дэбора Эн Гібсан (Deborah Ann "Debbie" Gibson; нар., Бруклін, Нью-Ёрк), больш вядомая як Дэбі Гібсан — амерыканская спявачка, кумір тынэйджараў канца 1980-х-пачатку 1990-х гадоў. У 17 гадоў Гібсан стала самым маладым музыкантам, які напісаў, выканаў і выпусціў песню, якая заняла першае месца ў амерыканскім хіт-парадзе Billboard Hot 100, пабіўшы рэкорд Джорджа Майкла.
Яна рэгулярна з’яўлялася на вокладках часопісаў для падлеткаў, такіх як Tiger Beat ў ЗША. Пасля Гібсан займалася брадвейскімі пастаноўкамі і здымкамі ў незалежных фільмах і на тэлебачанні. Яна працягвае займацца музыкай і па сённяшні дзень.
П’етра Масканьі
П’етра Масканьі (Pietro Mascagni;  — ) — і  італьянскай оперы.
Біяграфія
Навучаўся ў Міланскай кансерваторыі. Працаваў дырыжорам у розных тэатрах. Вядомасць набыў пасля напісання оперы «Сельскі гонар» паводле п’есы Джавані Верга. Яе ўпершыню паставілі ў тэатры «Кастанцы», у Рыме ў 1890 годзе. Яна стала адной з першых, якія стварылі ў оперным мастацтве напрамак верызм. «Сельскі гонар» Масканьі мела велізарны поспех у публікі, заваявала сцэны тэатраў Еўропы. У цэнтры твора — трагічная гісторыя кахання. Да іншых вядомых опер Масканьі належаць «Ірыс» (прэм’ера ў 1898 годзе, Рым), «Парызіна» (1913 год, Мілан) і «Маленькі Марат» (1921 год, Рым). Пісаў аркестравую музыку, музыку да фільмаў, стварыў некалькі аперэт.
Як музычны педагог Масканьі ў 1895—1902 гг. узначальваў Музычны ліцэй імя Расіні ў Пезара. Яго вучнем быў заснавальнік футурызму ў музыцы Франчэска Баліла Пратэла. Стрыечны брат і вучань Масканьі, Марыа Масканьі, таксама стаў прыкметным дзеячам італьянскай музычнай адукацыі.
Забужжа (Кам’янка-Бузькі раён)
Забужжа (Забу́жжя) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Tresor
Tresor Records — нямецкі гуказапісны лэйбл, адзін з найбольш вядомых на тэхна-сцэне.
Лэйбл Tresor быў заснаваны Dimitri Hegemann як саблэйбл Interfisch Records у ліпені 1991 года на базе аднайменнага клуба ў Берліне, і пачаў актыўна развівацца пасля падзення берлінскай сцяны. З лэйблам супрацоўнічаюць такія музыканты як Jeff Mills, Juan Atkins, Robert Hood, Joey Beltram, Pacou, Cristian Vogel і шматлікія іншыя.
Гл. таксама
Дыскаграфія Tresor Records
Сцяг Эрытрэі
Дзяржаўны сцяг Эрытрэі — прыняты 5 снежня 1995 года.
Сцяг складаецца з трох трохвугольнікаў: чырвонага роўнабаковага трыкутніка з асновай, які супадае з левым бокам сцяга, і двух прамавугольных трохвугольнікаў зялёнага і сіняга колераў, гіпатэнузы якія адначасова з'яўляюцца бакамі чырвонага роўнабаковага трыкутніка. У чырвоным трохвугольніку знаходзіцца выява трох галінак аліўкавага дрэва.
Асноўныя колеры дзяржаўнага сцягу Эрытрэі: зялёны, чырвоны, сіні, жоўты. Колеры маюць наступнае значэнне:
Вянок з аліўкавых галінак жоўтага колеру (усяго 30 лісткоў) сімвалізуе гады грамадзянскай вайны, якая скончылася абвяшчэннем незалежнасці Эрытрэі.
Старажавое (Смаленская вобласць)
Старажавое (Сторожевое) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пакроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Вае
Вае (Vaie) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1430 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 204 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 10050. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Margherita.
Кошкі не танцуюць
«Кошкі не танцуюць» (Cats Don't Dance) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Warner Brothers» 1997 года. Пераможца прэміі «Эні» (1997) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».
Свечка
Свечка — прыстасаванне для асвятлення, часцей за ўсё ў выглядзе цыліндру з цвёрдага гаручага матэрыялу, які ў распаленым выглядзе падводзіцца да полымя з дапамогай кнота. Гаручым матэрыялам можа служыць: сала, стэарын, воск, парафін і спермацэт; ў цяперашні час гэта часцей за ўсё сумесь парафіна з рознымі дадаткамі. Кнот прамакаюць растворамі салетры, хлорыстага амонія, борнай кіслаты.
Існуюць таксама дэкаратыўныя свечкі рознай формы і афарбоўкі.
Вайшнунай
Вайшну́най (Vaišniūnai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана на тэрыторыі Аўкштайцкага нацыянальнага парку, каля аўтамабільнай дарогі, на паўночным беразе возера Дрынгіс і ручая Швагіна.
Ежы з Вільні
Ежы з Вільні (Георгій з Вільні; каля 1405 або каля 1412 — ) — дзеяч каталіцкай царквы. Біскуп жамойцкі (з 1453).
Мяркуецца, што быў ліцвінам шляхецкага паходжання. Ранняя яго біяграфія няпэўная. Атаясамліваецца з Георгіем, сынам Давыда, з Ліды, які ў 1427 запісаўся ў Кракаўскі ўніверсітэт (або з Георгіем, сынам Готарда, з Вільні, які запісаўся ва ўніверсітэт у 1420) і з канонікам віленскім Ежы з Дворышча (каля Ліды) у 1442—43. Архідыякан віленскі ў 1447—1450. Біскуп жамойцкі з 1453. У 1463 пабудаваў у Ворнях (Медніках) драўляны кафедральны касцёл.
Крукава (Сафонаўскі раён)
Крукава (Крюково) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 5 жыхароў (2007 год).