cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сцежка Ха Шы Міна
Дзеянні ЗША
З 1964 года сцежка Ха Шы Міна падвяргалася пастаянным бамбардзіроўкам амерыканскай авіяцыі. Тэрыторыя Лаоса была падзелена на некалькі раёнаў, у кожным з якіх дзейнічалі свае правілы дзеянняў для амерыканскіх пілотаў. Бамбардзіроўкі праводзіліся ў рамках аперацый «Barrel Roll», «Steel Tiger», «Tiger Hound», «Commando Hunt».
Нямодлін
Нямодлін (Niemodlin, Falkenberg) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы. Размешчаны за 360 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 25 км на захад ад цэнтра Аполе. Уваходзіць у склад Апольскага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Нямодлін. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 13,11 км². Насельніцтва 6,5 тыс. чалавек.
Сцежка Ха Шы Міна
Дзеянні ЗША
З 20 сакавіка 1967 года па 5 ліпеня 1972 года, падчас сезона дажджоў з сакавіка па лістапад, арміяй ЗША праводзілася аперацыя «Папай» па выкарыстанні кліматычнай зброі з дапамогай самалётаў для затаплення і размыцця сцежкі Ха Шы Міна.
Сент-Джонс
Сент-Джонс (St. John's) — горад, сталіца дзяржавы Антыгуа і Барбуда.
Сцежка Ха Шы Міна
Дзеянні ЗША
Найбольшай інтэнсіўнасці бамбардзіроўкі Лаоса дасягнулі ў 1969—1971 гадах. Акрамя самалётаў тактычнай авіяцыі і стратэгічных бамбардзіроўшчыкаў B-52 былі ўпершыню ўжыты транспартныя самалёты Lockheed C-130 Hercules, узброеныя артылерыяй (Lockheed AC-130 Spectre). Гэта новаўвядзенне аказалася найбольш эфектыўнай амерыканскай зброяй на сцежцы. Нягледзячы на велізарныя страты, якія неслі паўночнав’етнамскія транспартныя атрады па шляху на поўдзень, амерыканская авіяцыя ніколі не магла цалкам перарэзаць забеспячэнне па сцежцы. У 1973 годзе ўсе бамбардзіроўкі былі спынены па патрабаванні Кангрэса ЗША.
Сент-Джонс
Геаграфія
Горад знаходзіцца на заходнім беразе вострава Антыгуа. Галоўны порт краіны і вузел аўтамабільных дарог. Дзейнічае міжнародны аэрапорт.
Сцежка Ха Шы Міна
Значэнне
Амерыканскія і в’етнамскія крыніцы сыходзяцца ў тым, што сцежка Ха Шы Міна адыграла ключавую ролю ў перамозе Паўночнага В’етнама ў вайне. На думку многіх амерыканскіх даследчыкаў, пасля 1968 года баяздольнасць мясцовых партызанскіх сіл НФВПВ падтрымлівалася практычна цалкам за кошт Паўночнага В’етнама. З гэтага ж часу прыбылыя на поўдзень па «сцежцы» паўночнав’етнамскія падраздзялення неслі на сабе асноўны цяжар ваенных дзеянняў. У прыватнасці, Велікоднае наступленне 1972 года і пераможнае Вясновае наступленне 1975 года праводзіліся амаль выключна сіламі В’етнамская народнай арміі. Адзіная за ўсю вайну спроба перарэзаць маршрут наземным надыходам была прадпрынята ў 1971 годзе ў ходзе ўварвання ў Лаос, але пацярпела няўдачу з-за таго, што праводзілася сіламі паўднёвав’етнамскай арміі, чыё ваеннае кіраўніцтва характарызавалася непрафесіяналізмам і неадпаведнасцю займаемым пасадам. Высокапастаўлены в’етнамскў афіцэр Буй Цін, якў ўцёк на Захад, у інтэрв’ю «Уол-Стрыт Джорнэл» у 1995 годзе заявіў, што :
Сент-Джонс
Гісторыя горада
Заснаваны ў 1632 годзе англійскімі каланізатарамі, якія прыбылі з вострава Сент-Кітс. З XVIII стагоддзі Сент-Джонс прызначаны штаб-кватэрай Брытанскага каралеўскага флота ў Вест-Індыі.
Сцежка Ха Шы Міна
Турызм
У сучасных турыстычных даведніках сцежка Ха Шы Міна называецца трасай №1, якая працягнулася з поўначы ад ракі Ка ўздоўж хрыбта Чыангшон да горада Лакнін на поўдні В’етнама. Сярод прапаноў турыстычных фірмаў сустракаецца арганізацыя тураў, падчас якіх турыстаў знаёмяць з аб’ектам. Працягласць прапанаваных тураў складаецца ў сярэднім 14 дзён. Сам маршрут часцей за ўсё пачынаецца ў Ханоі або Хашыміне. Па меры праходжання маршруту прыпынку робяцца такія гарады, як Дананг, Нячанг, Хайан і Хюэ. У гэтых месцах можна ўбачыць збіты знішчальнікі, верталёты, а таксама рэшткі іншай ваеннай тэхнікі.
Бакырыўка
Бакырыўка (Баки́рівка) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Гаральд Гілман
Гаральд Джон Уайльд Гілман (Harold Gilman;, Роўд, Сомерсэт — , ) — англійскі мастак-постімпрэсіяніст.
Жыццё і творчасць
Гаральд Гілман вывучаў жывапіс у Школе прыгожых мастацтваў Слейд у 1897—1901 гадах. Сумесна з Уолтэрам Сікертам у 1907 годзе Гілман быў адным з заснавальнікаў мастацкай групы Фіцрой-Стрыт. У 1911 годзе ён, таксама з Сікертам, утварае ўплывовую групу Кэмдэн Таўн. Члены абедзвюх груповак працавалі пераважна ў жанры пейзажа і партрэтнага жывапісу. Г. Гілман быў у гэты перыяд захоплены творчасцю Ван Гога, Сезана, Гагена, пазней — Маціса. Свой уласны стыль мастак называў неарэалізмам (на выставе сваіх работ у 1914 годзе). Рэалістычныя палотны Гілмана створаны кароткімі сакавітымі мазкамі пэндзля, каляровая гама разнастайная — ад даволі беднага спалучэння фарбаў да сапраўдных фантанаў колеру.
У 1912 і 1913 гадах мастак здзяйсняе падарожжа па Скандынавіі. У напісаных ім падчас гэтай паездкі карцінах адчуваецца ўплыў жывапісу Ван Гога (напрыклад, у Canal Bridge, Flekkefjord, (1913)). Ажаніўся з амерыканскай мастачкай Грэйс Карнэліяй Канедзі. У іх было дзве дачкі і адзін сын Дэвід. Гілман ажаніўся другі раз у канцы лета 1917 года з Сільвіяй Хардзі, мастачкай, якая вучылася ў яго з 1914 года. Г. Гілман памёр ад іспанкі падчас пандэміі грыпу ў 1918—1919 гадах.
Трынаццатая папраўка да Канстытуцыі ЗША
Трынаццатая папраўка да Канстытуцыі ЗША — юрыдычная пастанова ўрада ЗША, якая канчаткова забараніла ўсе формы рабства на тэрыторыі ўсіх Злучаных Штатаў.
Да прыняцця папраўкі рабства мела законны характар у шэрагу паўднёвых штатаў. Прэзідэнт ЗША Аўраам Лінкальн Пракламацыяй ад 1 студзеня 1863 г. аб’явіў свабоду ўсім «асобам, якіх утрымліваюць у якасці нявольнікаў у любым Штаце ці пэўнай частцы Штату, дзе насельніцтва будзе знаходзіцца ў стане паўстання супраць Злучаных Штатаў». Для канчатковай адмены рабства было неабходна ўдакладненне Асноўнага закону краіны, і гэта было зроблена чарговай 13-й папраўкай Канстытуцыі Папраўка была накіравана ў Кангрэс ЗША 31 студзеня і ратыфікавана 6 снежня 1865 г.
Трэба зазначыць што 13-я папраўка была толькі першым крокам у справе ураўнання чорнага і белага насельніцтва краіны. Другім стала пятнаццатая папраўка да Канстытуцыі ЗША (1870 г.), якая дазволіла былым нявольнікам і асобам нееўрапейскага паходжання прыймаць ўдзел у палітычных выбарах. На працягу 19-га і першай паловы 20-га стст. у амерыканскім грамадстве панавала думка, што цемнаскурыя людзі ня могуць быць роўнымі белым, падобна як жывела ня можа быць роўнай чалавеку. Таму пасля адмены рабства многія белыя амерыканцы чакалі, што былыя чорныя нявольнікі вярнуцца ў Афрыку, і для перасялення вызваленных чорных рабоў была нават купленя зямля ў Афрыцы і створана краіна Ліберыя. Аднак большасць цемнаскурага насельніцтва засталося ў ЗША і паступова набыло асноўныя свабоды амерыканскага грамадзяніна.
Тэкст папраўкі
Раздзел 1. Рабства і прымусовая праца за выключэннем формы пакарання за злачынства, калі ўдзел абвінавачанага ў ім даказаны, павінна быць забаронена як на ўсей тэрыторыі Злучаных Штатаў, так і ў кожным месцы, якое знаходзіцца пад юрысдыкцыяй ЗША.
Раздзел 2. Кангрэс павінен прыняць адпаведныя законы, каб ажыццявіць гэту пастанову.
"Section 1.
Neither slavery nor involuntary servitude, except as a punishment for crime whereof the party shall have been duly convicted, shall exist within the United States, or any place subject to their jurisdiction.
Section 2.
Congress shall have power to enforce this article by appropriate legislation."
NGC 6686
NGC 6686 (іншыя абазначэнні — PGC 62224, MCG 7-38-17, ZWG 228.22, NPM1G +40.0489) — галактыка ў сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сергій (Ларын)
Епіскап Сергій (свецкае імя: Сяргей Іванавіч Ларын;, Санкт-Пецярбург — , Пушкіна, Маскоўская вобласць) — праваслаўны дзеяч, архіепіскап.
Біяграфія
З 1923 года па 1925 год служыў псаломшчыкам у петраградскіх абнаўленчых храмах. Рукапаложаны ў дыякана ў 1926 годзе. У 1930 годзе скончыў Ленінградскі абнаўленчы багаслоўскі інстытут. У тым жа годзе рукапаложаны ў сан іерэя (абнаўленчага). Пастрыжаны ў манаства ў 1933 годзе пасля разводу з жонкай, прыняты ў лік браціі Ціхвінскага абнаўленчага манастыра ў сане іераманаха.
Арыштаваны органамі АДПУ ў снежні 1933 года, асуджаны на 3 гады ППЛ умоўна. З 1934 года па 1935 год настаяцель Петрапаўлаўскай абнаўленчай царквы горада Волхаўстрой Ленінградскай вобласці, Панцеляймонаўскай царквы горада Ленінграда.
У 1935 годзе паўторна арыштаваны, асуджаны на 3 гады ППЛ. Датэрмінова вызвалены ў 1937 годзе. У 1938 годзе рукапаложаны ў сан архімандрыта. З 1937 года служыў у маскоўскіх абнаўленчых храмах. З 1941 года па 1943 год абнаўленчы епіскап Звянігарадскі, вікарый Маскоўскай епархіі. З мая па снежань 1943 года займаў Ташкенцкую абнаўленчую кафедру.
27 снежня 1943 года праз чын пакаяння прыняты ў РПЦ. У 1944 годзе рукапаложаны ў епіскапа Кіраваградскага, вікарыя Адэскай епархіі. Узнагароджаны медалём «За абарону Масквы». З 1947 года па 1949 год займаў Растоўскую кафедру, з 1949 года па 1950 год — Жытомірскую. З 1950 года па 1951 год епіскап Гродзенскі і Брэсцкі. З 1952 года па 1961 год займаў па чарзе Тульскую, Астраханскую, Омскую кафедры. У красавіку 1961 года рукапаложаны ў архіепіскапа. З 1962 года па 1964 год архіепіскап Берлінскі і Сярэднееўрапейскі, экзарх Сярэдняй Еўропы. У 1965 годзе часовы кіраўнік Валагодскай епархіі. Памёр 1967 годзе, пахаваны ў пасёлку Клязьма Маскоўскай вобласці.
Самадыйскія народы
Самады́йскія народы, самады́йцы або састарэлая назва самае́ды — народы поўначы Еўразіі, якія размаўляюць на самадыйскіх мовах. Агульная колькасць (2010 г.) - каля 50 тысяч чал.
Этымалогія
Лічыцца, што агульная назва самадыйцаў паходзіць ад старажытнарускага слова самоядь, што ў сваю чаргу з'яўлялася пераагучваннем саамскага самэ-эднэ ("зямля саамаў"). Відавочна, так першапачаткова называлі ўсе качавыя народы ўсходнееўрапейскай поўначы і толькі пазней гэта назва было перанесена на ненцаў і іншых самадыйцаў.
Паходжанне і рассяленне
З'яўленне самадыйскіх народаў звычайна звязваюць з Кулайскай археалагічнай культурай, якая сфарміравалася ў 1 тысячагоддзі да н. э. у таёжных раёнах сярэдняй плыні ракі Об. Вылучаюць 2 асноўныя этапы яе фарміравання:
Прадстаўнікі гэтай культуры ўзводзілі ўмацаваныя паселішчы на высокіх берагах рэк, будавалі каркасныя і зрубныя жытлы, займаліся ліццём бронзы, апрацоўвалі дрэва і косць, рабілі арыгінальную кераміку, мелі складаныя пахавальныя рытуалы. На сароўскім этапе бронза саступіла месца жалезу. Кулайцы трымалі коняў і аленяў, аднак найбольш важнымі заняткамі заставаліся паляванне, рыбалоўства і збіральніцтва. Кулайскія воіны былі ўзброены лукам і стрэламі, дзідамі з вялікімі масіўнымі навершамі, сякерамі-чаканамі, аберагалі сябе з дапамогай даспехаў і шлема, зробленых з металічных або касцяных пласцін, нанізаных на скураныя рамяні. Адзіных дзяржаўных утварэнняў у кулайцаў не было. Відавочна, розныя плямёны варагавалі паміж сабою, аднак былі здольныя аб'яднацца, каб рабіць сумесныя напады на жыхароў стэпу.
Носьбіты Кулайскай культуры прасунуліся на поўдні да Саянаў і Алтая. У III - II стст. да н. э. з-за экалагічных змен яны рушылі ўздоўж ракі Об на поўнач, часткова асвоілі паўночную плыню ракі Іртыш. У сароўскі перыяд стала насялялі міжрэчча Обі і Іртыша. Характэрна, што ў мовах сучасных самадыйцаў, што жывуць далёка ад стэпу на поўначы, прасочваецца архаічнае ўздзеянне цюркскіх і іранскіх моў.
У II - V стст. н. э. з пашырэннем дзяржавы гунаў сітуацыя рэзка змянілася. Уварванне качэўнікаў прывяло з аднаго боку да адрыву паўднёвых саянскіх самадыйцаў (матарцы, камасінцы, тайгійцы, карагасы), якія вельмі паступова да пачатку XX ст. былі асіміляваны цюркамі і буратамі, з другога — да далейшай масавай міграцыі на поўнач. Пры гэтым самадыйскае насельніцтва само асімілявала паўночных абарыгенаў, блізкіх па паходжанню да юкагіраў. Самадыйцы прыйшлі на поўнач, калі ўжо мелі навыкі жывёлагадоўцаў. У новым экалагічным асяроддзі яны захавалі ўменне прыручаць аленяў, хаця на тэрыторыі Сібіры яшчэ доўгі час важную ролю адыгрывала паляванне на дзікіх аленяў і футравых звяроў, а каля буйных рэк — рыбалоўства.
У пісьмовых рускіх крыніцах самадыйцы былі зафіксаваны ў канцы XI ст. як суседзі вуграў, якія тады насялялі Урал. Такім чынам, ужо ў 2 тысячагоддзі да н. э. самадыйцы пачалі рассяляцца на тэрыторыі Паўночна-Усходняй Еўропы. У XV - XVI стст. пад ціскам татар і рускіх вугорскае насельніцтва Заходняй Сібіры заняло значную частку таёжных самадыйскіх тэрыторый гэтага рэгіёна. Перасяленне рускіх на Пячору і Паўночны Урал вымусіла ненцаў мігрыраваць на ўсход і шляхам ваенных сутычак адсунуць продкаў энцаў і нганасанаў за паўночную плыню ракі Енісей і на Таймыр. Ваенныя сутычкі працягваліся да сярэдзіны XIX ст.
Спіс самадыйскіх народаў
У нашы дні захавалася 4 самадыйскія народы, якія жывуць на захадзе і поўначы Сібіры, а таксама на паўночным усходзе Еўропы: У мінулым на поўдні Сібіры жылі так званыя саянскія самадыйцы.
Асаблівасці культуры
Асноўнымі заняткамі самадыйскіх народаў здаўна былі паляванне, рыбалоўства і аленегадоўля. У таёжных жыхароў (селькупаў, лясных ненцаў) аленегадоўля адыгрывала дадатковы характар. Статкі аленяў былі малымі (10 - 12 галоў), пасвіліся каля паселішчаў. У жыхароў тундры яны былі значна большымі, хаця перасяленне на працягу года вызначалася сезоннай міграцыяй дзікіх аленяў — асноўнай мэты для здабычы паляўнічых. У тайзе і ў тундры свойскіх аленяў выкарыстоўвалі не толькі як крыніцу мяса і скуры для вопраткі, але і як транспартны сродак. Пераход да сталай качавой аленегадоўчай гаспадаркі адбыўся толькі ў другой палове XIX - пачатку XX стст., прычым не паўсюдна.
Самадыйская міфалогія заснавана на падзеле свету на тры буйныя часткі — верхні, сярэдні і падземны ўзроўні. Родапачынальнікам свету і валадаром ненароджаных душ лічыцца жаночае бажаство Нга. У міфалогіі жыхароў Таймыра выразна прасочваюцца іншаэтнічныя рысы, відавочна запазычаныя ў іх папярэднікаў. Пад уздзеяннем хрысціянства ўзніклі новыя міфалагічныя вобразы, часцяком скажоныя анімістычнымі ўяўленнямі саміх самадыйцаў.
Гімн Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў
Ішы Біладзі (Квітней, мая краіна) — нацыянальны гімн Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў. Зацверджаны пасля здабыцця краінай незалежнасці ў 1971 годзе. Аўтар музыкі — Саад Абдэль Вахаб. Словы да гімна былі зацверджаны толькі ў 1996 годзе, іх аўтарам стаў Арыф Эль Шэйх Абдула Эль Хасан.
На арабскай мове
عيشي بلادي عاش اتحاد إماراتنا
عشت لشعب
دينه الإسلام   هديه القرآن
حصنتك باسم الله يا وطن
بلادي بلادي بلادي بلادي
حماك الله شرور الزمان
أقسمنا أن نبني نعمل
نعمل نخلص نعمل نخلص
مهما عشنا نخلص نخلص
دام الأمان و عاش العلم يا إماراتنا
رمز العروبة
كلنا نفديك   بالدما نرويك
نفديك بالأرواح يا وطن
Пераклад на англійскую мову
Live my country, the unity of our Emirates lives
You have lived for a nation
Whose religion is Islam and guide is the Qur'an
I made you stronger in God's name oh homeland
My country, My country, My country, My country
God has protected you from the evils of the time
We have sworn to build and work
Work sincerely, work sincerely
As long as we live, we'll be sincere sincere
The safety has lasted and the flag has lived oh our Emirates
The symbol of Arabism
We all sacrifice for you, we supply you with our blood
We sacrifice for you with our souls oh homeland
Прыблізны пераклад на беларускую мову
Квітней, мая краіна, саюз нашых Эміратаў жыве,
Ты існуеш дзеля нацыі,
Чыя рэлігія — іслам, а запаведзь — Каран,
Я рабіў цябе мацней у імя Бога, о Радзіма,
Мая краіна, мая краіна, мая краіна, мая краіна,
Бог абараняе цябе ад нягод заўсёды,
Мы пакляліся будаваць і працаваць,
Працаваць шчыра, працаваць шчыра,
Да апошняга ўздыху мы будзем шчырыя, шчырыя,
Бяспека дазволіла нашаму сцягу развявацца, о нашы Эміраты,
Сімвал арабскага свету
Мы ахвяруем сабой дзеля цябе, мы падтрымліваем цябе нашай крывёй,
Мы ўкладваем у цябе нашы душы, о Радзіма!
Галіна Марцінаўна Самсова
Галіна Марцінаўна Самсова (,, СССР — , , Вялікабрытанія) — расійская артыстка балета і дырэктар трупы.
Ранняе жыццё і трэніроўкі
Самсова (прозвішча пры нараджэнні Самцова) нарадзілася ў Сталінградзе (цяпер Валгаград). Пачала займацца балетам у раннім узросце. Яна вучылася ў Кіеўскай школе опернага балета ў Наталлі Веркундавай і ў 1956 годзе паступіла ў Кіеўскі оперны балет, дзе з часам стала салісткай. У 1960 годзе яна выйшла замуж за канадска-украінскага настаўніка танцаў Аляксандра Урсуляка і пераехала з ім у Канаду. У 1961 годзе яна далучылася да Нацыянальнага балета Канады ў Таронта, спрасціўшы напісанне свайго дзявочага прозвішча з Самцова на Самсова. Нанятая ў якасці салісткі, яна неўзабаве атрымала пасаду галоўнай танцоркі і была занята ў вядучых партыях у «Лебядзіным возеры» і «Жызелі», а таксама ў творах Баланчына, Цюдара і Кранка.
Выканальніцкая дзейнасць
У 1963 годзе, калі Самсова гасцявала ў Лондане, яе рэкамендавалі Раймунда дэ Лараіну, пляменніку маркіза дэ Куэваса, на галоўную ролю ў новай пастаноўцы «Папялушкі» Пракоф’ева ў харэаграфіі Вацлава Арлікоўскага, прадстаўленай на Міжнародным фестывалі танца ў Парыжы. Дэбютаваўшы ў гэтай ролі, якую яна танцавала амаль кожны дзень на працягу месяца, Самсова атрымала залаты медаль фестывалю за выступленне жанчыны-танцоўшчыцы (Рудольф Нурэеў атрымаў залаты медаль за выступленне мужчыны-танцоўшчыка). Яе лірычная інтэрпрэтацыя Папялушкі таксама прывяла да таго, што яе запрашалі выступіць у якасці госця ў многіх трупах, у тым ліку балет Марсельскай оперы і Лонданскі фестывальны балет.
Самсова далучылася да Лонданскага фестывальнага балета ў якасці запрошанага артыста ў 1964 годзе, але неўзабаве стала пастаянным членам трупы і займала пасаду галоўнай балерыны амаль дзесяць гадоў, да 1973 года.
Тэўшэн
Тэўшэн (teushen, tehues ад мапудунгун teusun; саманазва: mech’arn)  — зборная назва карэнных насельнікаў лясных раёнаў усходняй Патагоніі. Зніклі як асобны этнас у першай палове XX стагоддзя.
Паходжанне тэўшэн спрэчнае, паколькі іх мова практычна не захавалася. Большасць даследчыкаў мяркуе, што яны з’яўляліся або часткай тэўэльчэ, або былі блізкімі да іх. Яны падзяляліся на паўднёвую і паўночную групы. Асноўнымі заняткамі былі вандроўнае паляванне і збіральніцтва. У сярэдзіне XIX стагоддзя, калі адбывалася анексія Патагоніі з боку Аргенціны, агульная колькасць тэўшэн не перавышала 500—600 чалавек. У 1925 годзе — ад 10 да 12 чалавек. Мова тэўшэн знікла да 1920 года.
Брылёва (Кобрынскі раён)
Брылёва (, Брилёво) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Кіселявецкага сельсавета.
Барзіўшчына
Барзіўшчына (Борзі́вщина) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Эйшышкес
Э́йшышкес (Eišiškės, традыцыйная беларуская назва — Эйшы́шкі) — горад у Літве, на рацэ Вярсяка. Уваходзяць у склад Шальчынінкайскага раёна Вільнюскага павета. Насельніцтва 3575 чал. (2010). Знаходзіцца за 33 км ад Шальчынінкая, за 70 км на паўднёвы захад ад Вільнюса, каля граніцы з Беларуссю.
Гіперрэалізм
Гіперрэалізм — стылістычная плынь канца 1960-х гадоў, якая ўзнікла з «новага рэалізму» і, у падабенства апошняга, уяўляе сабой рэакцыю на абстрактнае мастацтва і ар інфармель. Надзяляючы жывапіс нейтральнай аб’ектыўнасцю фатаграфіі (напрыклад, капіруючы фотаздымак сродкамі малюнка або жывапісу, што выклікае абман зроку), гіперрэалізм вызваляе ілюзорную рэальнасць, створаную гіпертрафіраванымі спосабамі рэпрэзентацыі. Такія ангажаваныя формы выяўлення павінны былі, паводле задумы іх стваральнікаў, супрацьстаяць паглынанню чалавека цывілізацыяй.
Эйшышкес
Эйшышкі — былое магдэбургскае мястэчка гістарычнай Лідчыны (частка Віленшчыны).
Назва
Паводле падання з Хронікі Быхаўца тапонім «Эйшышкі» ўтварыўся ад імя міфічнага князя жамойцкага Эйкшыса. Варыянты назвы паселішча ў гістарычных крыніцах: Wesisken і Eykschissken (1384), Eyksiskindorfee (1387), Eyxyszki (1492), Ejszyszki (1400), Ейшышки (1470).
Гісторыя
Існуе версія, што паселішча было заснаванае ў 1070 годзе Эйшысам, палкаводцам літоўскага князя Эрдзівіла. Першы пісьмовы ўспамін пра Эйшышкі датуецца 1384 годам і змяшчаецца ў дагаворы паміж вялікім князем Вітаўтам і Тэўтонскім ордэнам. Тым часам паводле сведчання гісторыка і этнографа першай паловы XIX стагоддзя Юзафа Ярашэвіча, на яўрэйскіх могілках мястэчка знаходзіўся надмагільны камень з надпісам 1170. У 1398 годзе ў Эйшышках збудавалі першы касцёл. З 1524 года дзейнічала школа.
У часы Трынаццацігадовай вайны (1654—1667) у 1655 годзе Эйшышкі захапіла і ўшчэнт зруйнавала войска Маскоўскай дзяржавы, другі раз мястэчка спалілі шведы ў Вялікую Паўночную вайну.
У XVII стагоддзі кароль і вялікі князь Ян Сабескі надаў Эйшышкам магдэбургскае права і герб (адноўленае Станіславам Аўгустам у 1792 годзе). Праз мястэчка праходзіў важны гандлёвы шлях з Вільні ў Кракаў. Станам на 1738 год тут было 56 будынкаў. У другой палове XVIII стагоддзя існавалі школа і ратуша. У 1791 годзе Эйшышкі сталі цэнтрам павета Віленскага ваяводства (з 1793 у Мерацкім ваяводстве).
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Эйшышкі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Лідскім павеце Віленскай губерні. Станам на 1814 год у мястэчку было 67 будынкаў, на 1829 год — 101 (18 хрысціянскіх і 83 іўдзейскія), на 1863 год — 103. У 1866 годзе працавалі 4 бровары, 2 гарбарні, вадзяны млын. У XIX стагоддзі каля Эйшышак дзейнічала тэлеграфная станцыя на лініі Варшава — Санкт-Пецярбург. У 1847—1852 гадах паводле праекта Тэадора Нарбута тут збудавалі мураваны касцёл Ушэсця Гасподняга. Паводле звестак за 1852—1853 гады ў Эйшышках налічвалася 40 цэхавых рамеснікаў і найбольшая сярод мястэчак Лідчыны колькасць рамесных спецыяльнасцей.
У Першую сусветную вайну Эйшышкі занялі нямецкія войскі. Увосень 1918 года тут сфарміравалася самаабарона — польская ваенная арганізацыя, мэтай якой была абарона мястэчка ад бальшавікоў. Узначаліў яе капітан Казімір Ільцэвіч. 7 чэрвеня 1919 года Эйшышкі разам з усім Лідскім паветам увайшлі ў склад Віленскай акругі Грамадзянскай Управы Усходніх Земляў — часовай польскай адміністрацыйнай адзінкі.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Эйшышкі апынуліся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе сталі цэнтрам гміны. За польскім часам мястэчка называлі «Віленскім прадмесцем», бо перакупнікі з Вільні прыязджалі сюды набываць разнастайныя прадукты.
У 1939 годзе Эйшышкі былі перададзены Літве. 3 жніўня 1946 паселішча атрымала статус горада. У 1950 Эйшышкес стаў цэнтрам раёна (з 1972 у Шальчынінкайскім раёне).
Адукацыя
У Эйшышкесе працуюць 3 сярэднія, музычная і спартыўная школы, дашкольныя ўстановы.
Культура і спорт
Дзейнічаюць бібліятэка, 2 спартыўныя залы.
Сезар (прэмія, 2004)
29-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 21 лютага 2004 года ў Парыжы.
NGC 6687
NGC 6687 (іншыя абазначэнні — PGC 62144, UGC 11309, MCG 10-26-46, ZWG 301.34) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Раймунд Гірке
Раймунд Гірке (Raimund Girke;, Хейнцэндорф — , ) — нямецкі жывапісец-мінімаліст.
Гімн Арменіі
Гімн Арменіі — кампазіцыя «Наша Радзіма» (Մեր Հայրենիք, «Mer Hayrenikh», даслоўна — «Наша Айчына»).
Зацверджаны 1 ліпеня 1991 года рашэннем вярхоўнага савета Рэспублікі Арменія. Фактычна выкарыстоўваюцца першая і чацвёртая строфы гімна. За аснову ўзяты гімн Рэспублікі Арменіі 1918—1920 гадоў (першай рэспублікі). Аўтар вершаў — Мікаэл Налбандзян (1829—1866), аўтар музыкі — Барсег Каначан (1885—1967).
Фога
Фога (Fogo) — найбуйнейшы востраў каля ўзбярэжжа Ньюфаўндленда, частка канадскай правінцыі Ньюфаўндленд і Лабрадор. Плошча — каля 237,71 км². Насельніцтва (2016 г.) — 2 244 чал.
Геаграфія
Востраў Фога месціцца за 13 км ад паўночна-ўсходняга ўзбярэжжа Ньюфаўндленда. Паверхня сфарміравана старажытнымі вулканічнымі і асадкавымі пародамі, узрост якіх часам дасягае 420 млн гадоў. Унутраная частка гарыстая. Найвышэйшы пункт дасягае 128 м. Берагі скалістыя, парэзаныя фіёрдамі.
Клімат мяккі акіянічны, вельмі вільготны. Сярэднегадавая тэмпература трымаецца каля +4,2 °C. Гадавая колькасць ападкаў — 1 187 мм.
Прырода
Значная частка вострава Фога пакрыта лугамі, хмызнякамі і зараснікамі хваёвых. Усяго сустракаецца каля 200 відаў раслін. Найбуйнейшы прадстаўнік фаўны — карыбу. На берагах гняздуе шмат птушак.
Гісторыя
Да прыходу еўрапейцаў Фога быў населены індзейцамі беатук. У XVI ст. быў адкрыты партугальскімі маракамі. У 1606 г. упершыню пазначаны на геаграфічных картах. У XVII быў далучаны да французскіх каланіяльных валоданняў у Паўночнай Амерыцы. Да сярэдзіны XVIII ст. на ім узніклі сталыя паселішчы ірландскіх рыбакоў. Сутычкі паміж каланістамі і індзейцамі прывялі да зыходу апошніх на Ньюфаўндленд, а потым і выміранню. У 1784 г. востраў быў далучаны да брытанскай калоніі ў Ньюфаўндлендзе.
Рурыкавічы
Рурыкавічы — княскі, вялікакняскі, пазней таксама царскі (у Маскве) і каралеўскі (у Галіцка-Валынскай зямлі) род нашчадкаў Рурыка, які раздрабніўся з цягам часу на мноства галін. Большасць прадстаўнікоў дынастыі з'яўлялася кіраўнікамі Кіеўскай Русі і ўтвораных пасля яе распаду дзяржаў, прадстаўнікі адной з галін (нашчадкі Расціслава Міхайлавіча) былі удзельнымі кіраўнікамі ў венгерскім-харвацкім каралеўстве, адзінкавыя прадстаўнікі Рурыкавічаў кіравалі ў Вялікім княстве Літоўскім (Шварн) і абвяшчалі сваю ўладу ў Балгарскім царстве (Расціслаў Міхайлавіч), былі суправіцелем Грузінскага царства (Юрый Андрэевіч Багалюбскі), Герцагства Аўстрыя і Герцагства Штырыя (Раман Данілавіч), таксама магчыма былі кіраўнікамі Вялікапермскага княства і Мараўскага княства (гл. Алег Мараўскі). Апошнімі кіраўнікамі кіруючай дынастыі Рурыкавічаў на Русі былі цары Фёдар I Іаанавіч і Васіль Шуйскі.
Бугруватэ
Бугруватэ (Бугрува́те) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Белабалоцкі сельсавет
Белабало́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2011 г. вёска) Белае Балота.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Чарнянскі сельсавет у складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Чорнае. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Рэчыцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 2 красавіка 1959 года да сельсавета далучана частка скасаванага Капанскага сельсавета з вёскай Белае Балота (саўгас «Рэчыца»). 5 верасня 1963 года ў склад сельсавета з Івольскага сельсавета Буда-Кашалёўскага раёна перададзены 4 населеныя пункты (Пераход, Рэпішча, Стоўпня I і Стоўпня II). 6 кастрычніка 1983 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Белае Балота, сельсавет перайменаваны ў Белабалоцкі. 12 жніўня 2011 года скасавана вёска Пераход.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 672 чалавекі, з іх 94,9 % — беларусы, 3,7 % — рускія, 0,6 % — украінцы, 0,4 % — малдаване.
Жанаауыл (Барадуліхінскі раён)
Жанаауыл — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Зубаіраўскай сельскай акругі. Код КАТА — 633849300.
Блашчытнік
Блашчытнік  — былая вёска ў Селецкім сельсавеце Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Жанаауыл (Барадуліхінскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 100 чалавек (52 мужчыны і 48 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 70 чалавек (33 мужчыны і 37 жанчын).
Блашчытнік
Гісторыя
Пад гэтай назвай было два паселішчы — Блашчытнік Малы і Блашчытнік 2.
У Блашчытніку Малым, паводле перапісу 1917 года — 8 два­роў, 51 жыхар. Ва ўрочышчы Блашчытнік 2, станам на 1909 год — 3 двары, 16 жыхароў.
Харальд Гірсінг
Харальд Гірсінг (Harald Giersing;,  — ) — дацкі жывапісец, галоўная фігура у мадэрнісцкім мастацтве Даніі ў 1910—1920 гадах. Гірсінг лічыцца адным з самых важных дацкіх мастакоў XX стагоддзя. На працягу многіх гадоў Гірсінг праяўляў асаблівую цікавасць да малявання футбольных сцэн.
Армузскі праліў
Армузскі праліў (مضيق هرمز — Madīq Hurmuz,  — Tangeh-ye Hormoz) — праліў, які злучае Аманскі заліў на паўднёвым усходзе з Персідскім залівам на паўднёвым захадзе. Паўночнае ўзбярэжжа належыць Ірану, а паўднёвае — Аб'яднаным Арабскім Эміратам і паўанклаву Амана. Праліў мае даўжыню 195 кіламетраў, а самае вузкае месца праліва каля 54 кіламетраў (29 марскіх міль). Пераважная глыбіня 50-70 метраў, максімальна дасягае 229 метраў. Праліў падзелены на два транспартныя каналы шырынёю каля 2,5 кіламетраў кожны, аддзеленыя паміж сабою буфернай зонай у 5 кіламетраў. На дадзены момант праліў з'яўляецца адзіным марскім шляхам, які дазваляе экспарціраваць арабскія газ і нафту ў іншыя краіны, у тым ліку ў ЗША.
Пагроза блакавання канала для вывазу нафту Іранам у адказ на новыя санкцыі ЗША
27 снежня 2011 года першы віцэ-прэзідэнт Ірана Махамад Рэзы-Рахімі (Mohammad-Reza Rahimi) выступіў з крытыкаю падрыхтаваных новых эканамічных санкцыяў ЗША і заявіў, што ў адказ на любы ціск яго краіна адкажа блакаваннем паставак нафты праз Армузскі праліў, праз які праходзіць прыкладна адна пятая ўсіх сусветных паставак нафты. Яшчэ 30 чэрвеня 2008 года віцэ-адмірал Кевін Дж. Косгрыф, камандзір 5-га флота ЗША, які размешчаны ў Бахрэйне, заўважыў: штодня праз Армузскі праліў праходзіць 25 мільёнаў барэляў нафты, што эквівалентна 3 мільярдам долараў. Пад канец 2011 года амаль адначасова з прыняццем новых санкцыяў ЗША і ЕС супраць Цэнтральнага банка Ірана, праз які ідзе аплочванне за прададзеную ім нафту, ў Армузскім праліве ВМС Ірана пачалі вялікія вучэнні. Гэта выклікала рост коштаў на нафту да 112 долараў за барэль. Да месца вучэнняў 29 снежня 2011 года наблізілася Амерыканская ўдарная група ваенных караблёў, а кіраўнік ВМС Ірана Хабібула Саяры заявіў: «Закрыць Арзускі праліў для Узброеных Сіл Ірана насамрэч не праблема. Іранцы гавораць, што гэта будзе прасцей зрабіць, чым выпіць шклянку вады». Новыя санкцыі супраць Ірана ўступілі ў дзеянне 1 студзеня 2012 года. 8 студзеня 2012 года ў эфіры амерыканскага канала Сі-Бі-ЭС міністр абароны ЗША Леон Панета адзначыў: «ЗША не будуць мірыцца з закрыццём Армузскага канала. Гэта тая чырвоная лінія, якую нельга пераходзіць, і мы адкажам на гэта».
Буймэрыўка
Буймэрыўка (Бу́ймерівка) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Касцёл Спаслання Святога Духа (Барысаў)
Касцёл Спаслання Святога Духа — мураваны касцёл у горадзе Барысаве. Знаходзіцца на вуліцы Даўмана, 95.
Гісторыя
Парафія была арганізавана пры капліцы на Кальварыі, заснаванай у XVIII стагоддзі і адноўленай у 2000 годзе па ініцыятыве ксяндза Юзафа Пятушкі. Парафія знаходзіцца ў новай частцы горада, якая вельмі хутка развіваецца.
У 2013 годзе ў дзень Звеставання Найсвяцейшай панны Марыі ксёндз-біскуп Юрый Касабуцкі асвяціў тэрыторыю пад будаўніцтва касцёла, а 25 мая 2014 года мітрапаліт Мінска-Магілёўскі архібіскуп Тадэвуш Кандрусевіч асвяціў вуглавы камень для будаўніцтва.
У 2016 годзе былі ўзведзены сцены.
З 2019 года служэнні праводзяцца ў будынку касцёла. 14 жніўня 2021 года арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч здзейсніў пасвячэнне новазбудаванага касцёла Спаслання Духа Святога.
Архітэктура
Праект касцёла задумаў ксёндз Уладзіслаў Лазар, дакументацыю зрабіў інстытут «Барысаўпраект». Пазней пробашч прыхода ксёндз Аляксей Раманчук унёс некаторыя змены ў праект.
Пандэліс
Пандэліс (Pandėlys, традыцыйная беларуская назва — Панядзе́лі) — горад у Рокішкіскім раёне Панявежыскага павета Літвы, з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Пандэліскай сянюніі. Насельніцтва 921 чалавек (2010 год). Адносіцца да этнаграфічнага рэгіёна Аўкштайція.
Геаграфія
Размешчаны на рэкі Апашча (басейн Ліелупе) у 26 км ад горада Рокішкіс і ў 181 км ад Вільнюса. Чыгуначная станцыя на лініі Панявежыс — Даўгаўпілс.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1591 годзе. Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай у XVIII стагоддзі адышоў да Расійскай імперыі. У 1801 годзе ў Панядзелях быў пабудаваны касцёл. Падчас Першай сусветнай вайны быў акупаваны нямецкай арміяй.
Да 1917 года насіў назву Панядзелі. З 1918 года і да 1940 года знаходзіўся ў складзе Літвы.
З 1940 года па 1991 года ў складзе Літоўскай ССР, СССР. У 1950—1962 гадах быў раённым цэнтрам. Правы горада атрымаў у 1956 годзе.
З 1991 года ў складзе Літвы. З 1995 года з’яўляецца цэнтрам аднайменнага сянюніі. 18 верасня 1997 года атрымаў герб.
Эканоміка
У савецкі перыяд працаваў цэх сыраробнага заводу.
Мельнікаў Луг
Мельнікаў Луг — жылы масіў у Цэнтральным раёне г. Гомеля. Умоўныя межы: рукаў прудкоўскага вяслярнага канала — мост — Валатаўское возера — бульвар газеты «Гомельская праўда» — вуліца Хатаевіча — чыгуначная каляіна. Уключае мікрараёны № 16, № 17, № 18, № 19. Разбудоўваецца на намыўных грунтах у пойме р. Сож з другой паловы 1980-х гадоў. Пачатак масіву паклаў праект мікрараёна № 17 (паводле тагачаснай тэрміналогіі — «Пралетарскі луг — 1»), распрацаваны архітэктарамі Я. Казловым, У. Свідуновічам і С. Крывашэевым у 1986 годзе. Будаўніцтва працягваецца дагэтуль (станам на 2023 г.). Асноўныя вуліцы, апроч згаданых вышэй: Мазурава, Галавацкага, Кожара, Цімафея Барадзіна. Забудова пераважна высотная. Паверхавасць вагаецца. У паўночна-заходняй частцы месціцца першы гомельскі таўнхаўс — жылы комплекс «Бэдзікава».
Гісторыя
Прынамсі частку мясцовасці пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай атрымаў П. А. Румянцаў-Задунайскі ў якасці падаравання ад расійскай імператрыцы Кацярыны ІІ. Гэта вынікае з апісання зямельных меж населеных пунктаў Гомельскага староства, падараваных яму. Там згадваюцца аб’екты, што знаходзіліся на абшары будучага Мельнікава Лугу — рэчка Дзеўка, азёры Валатава і Дзядно. У той жа час Плёсы з’яўляліся шляхецкай ваколіцай паноў Плескіх, а на зямлі «принадлежащей издревле» вёсцы Ваўковічы месціўся шэраг слабодак і хутароў шляхты (Усціновічы, Халецкі, Шынкевіч, Гурскі) і святарства (Трусевіч, Панкевіч), якія тэарэтычна маглі прэтэндаваць на пэўныя ўрочышчы па-за межамі ўладанняў П. А. Румянцава-Задунайскага.
Вядома, аднак, што адны з найбольшых спрэчак на гэты конт выбухнулі паміж Плескімі і Харкевічамі з аднаго боку і Красінскімі і Гіжыцкімі — з другога (працэс 1782 г.). Зацятасць спрэчак і нежаданне гомельскіх шляхціцаў ісці адзін аднаму на кампраміс выявіліся настолькі моцнымі, што адзіным выйсцем стала рашэнне саступіць спрэчныя землі П. А. Румянцаву-Задунайскаму. Апошняму, згодна з дакументамі генеральнага межавання 1784 г., належала значная частка азначанай мясцовасці, але землі пры лукавіне возера Валатава (сёння — безыменны востраў каля Старой Валатавы) значыліся за Іванам Плескім «съ протчими».
Гірск
Гірск (, Гирск) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Кіселявецкага сельсавета.
NGC 6688
NGC 6688 (іншыя абазначэнні — PGC 62242, UGC 11324, MCG 6-41-15, ZWG 201.27) — галактыка ў сузор’і Ліра.
Буднэ (Ахтырскі раён)
Буднэ (Бу́дне) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Бура-Рубаніўка
Бура-Рубаніўка (Бу́ро-Руба́нівка) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (1936001—1937000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1936001—1937000)
Абакумаўскі сельсавет
Абаку́маўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Абакумы.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Дзятлавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Лоеўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Карпаўскага сельсавета.
Сезар (прэмія, 2005)
30-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 26 лютага 2005 года ў Парыжы.
Ігнат Ходзька
Ігнат Ходзька (Ignacy Chodźko; 29 верасня 1794, с. Заблошчына, цяпер Вілейскі раён — 1 жніўня 1861, маёнт. Дзявенты Віленскай губ., цяпер частка в. Навасады Вілейскі раён) — пісьменнік і паэт.
Біяграфічныя звесткі
У 10-гадовым узросце пачаў вучыцца ў Барунскай базыліянскай школе, у 1810 адтуль перайшоў у Віленскі ўніверсітэт, які скончыў са ступенню кандыдата філасофіі. Пасля смерці бацькоў І. Ходзька зблізіўся са сваім дзядзькам Янам Ходзькам, вядомым драматургам, заснавальнікам масонскіх лож у Вільні і Мінску, які ў Варшаве ўвёў І. Ходзьку ў колы масонаў і літаратараў. Прыняты ў Таварыства шубраўцаў, дзе быў вядомы пад імем «рыфмаплёта», І. Xодзька апублікаваў у «Wiadomosci brukowe» некалькі артыкулаў, якія і дагэтуль лічацца дасціпнейшымі творамі тагачаснай польскай літаратуры. Тым часам у часопісе «Dziennik Wilenski» друкаваліся і яго вершы (некаторыя перакл. на руск.: «Паэзія славян» Гербеля). Спачатку І. Ходзька — прыхільнік строгага класіцызму ў літаратуры, пасля, пад уплывам А. Адынца і Ю. Корсака, рамантык — пісаў аповесці і паэтычныя аповеды.
Ажаніўшыся з дачкою Міхала Мацкевіча, І. Ходзька ў 1826 г. паступіў на службу па кіраванні Радзівілаўскімі маёнткамі і з гэтага часу займаў разнастайныя грамадскія пасады: працяглы час быў ганаровым папячыцелем вучылішчаў Свянцянскага павета, у 1858 г. быў членам і віце-прэзідэнтам Камітэта па паляпшэнні побыту сялян Віленскай губ., у 1861 г. — абраны міравым пасярэднікам.
Памёр 1 жніўня 1861 года ў маёнтку маёнт. Дзявенты. Пахаваны ў радавым склепе-пахавальні на могілках в. Войстам.
Сям’я
У шлюбе з Людвікай, дачкой Міхала Мацкевіча, гаспадара суседняга маёнтка Рускае Сяло. Меў дачку Станіславу (~1826-1858), якая ў шлюбе з Генрыкам Свянтэцкім (Henryk Świątecki; 1822—1869), маршалкам Свянцянскага павета, нарадзіла пяцёра дзяцей, у тым ліку Леона Свянтэцкага (пам. 1907) і дачку Марыю. Марыя Свянтэцкая ў Францыі выйшла замуж за Густава Чаховіча, які ў 1863 годзе быў паўстанцкім ваенным начальнікам Свянцянскага павета. У іх нарадзілася дачка Сафія, што пабралася шлюбам з Марсэлем дэ Бравусэ. У іх было трое дзяцей, адна з якіх — дачка Гелена — выйшла замуж за Казіміра Святлодыч-Кісяля і мела дваіх дзяцей — Ганну і Аляксандра. Сям’я Аляксандра Святлодыч-Кісяля зараз жыве ў Францыі
Творчасць
Першая аповесць І. Xодзькі, пад назвай «Poddany» (Прыгонны), была надрукавана ў 1829 г. і звярнула на сябе ўсеагульную ўвагу; за ёй услед выйшаў цэлы шэраг іншых аповесцей («Samowar», «Ranek przed slubem», «Brzegi Wilii» і інш.). У 1842 г. у Вільні пачаў выходзіць збор аповесцей І. Xодзькі, пад назвай «Obrazy Litewskie» (Літоўскія малюнкі), якіх да 1850 г. выйшла пяць серый. У 1847 г. з’явілася вядомая аповесць «Domek mojego dziadka», у якой І. Xодзька апісаў сваё дзяцінства (перакл. на руск.: Истор. Веснік, 1880, т. I). Не меншую вядомасць атрымала аповесць «Pamiętniki kwestarza» (Запіскі квестара, 1851; перакл. на руск.: Истор. Вестн., 1880, т. II; бел. перакл. урыўкаў), «Podania Litewskie» (Літоўскія падданні, 1852 і 1854) і «Dwie konwersacye z przeszlosci» (Дзве гутаркі з мінулага), сціслы арыгінальны нарыс польскай літаратуры. Апроч пералічаных твораў, вядомых сваім поспехам, І. Ходзьку належыць аўтарства шэрагу аповесцей: «Jubilensz», «Duch opiekunezy», «Autor swatem», «Panna respectowa» (1851), «Dworki na Antokolu» (1854), «Zegota z Milanowa Milanowski» (1854), «Pustelnik w Proniunach» (1858) і інш., а таксама элегія «Rocznica» (Гадавіна) — сум І. Ходзькі па памерлай дачцэ.
Закалнечча
Закалне́чча (, Закалнечье) — былая вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Кіселявецкага сельсавета.
Красны Яр (Усходне-Казахстанская вобласць)
Красны Яр — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Краснаярскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 58 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633851100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 608 чалавек (285 мужчын і 323 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 478 чалавек (239 мужчын і 239 жанчын).
Усэйн Болт
Усэйн Болт (Usain Bolt; ) — ямайскі лёгкаатлет.
Васьміразовы алімпійскі чэмпіён (Летнія Алімпійскія гульні 2008 у Пекіне: бег на 100 і 200 м; Летнія Алімпійскія гульні 2012 у Лондане: бег на 100 і 200 м, эстафета 4х100 метраў; Летнія Алімпійскія гульні 2016 у Рыа-дэ-Жанейра: бег на 100 і 200 м, эстафета 4х100 метраў). Васьміразовы чэмпіён свету па лёгкай атлетыцы (Берлін-2009, Тэгу-2011, Масква-2013).
Сусветны рэкардсмен у бегу на 100 метраў — 9,58 сек. (Берлін-2009), на 200 метраў — 19,19 сек. (Берлін-2009) і ў эстафеце 4х100 метраў у складзе зборнай Ямайкі (Лондан-2012).
Плошча Міцкевіча (Львоў)
Плошча Міцкевіча — плошча ў Галіцкім раёне Львова (Украіна). Адна з цэнтральных плошчаў горада.
У плане плошча трохвугольнай формы з’яўляецца паўднёва-ўсходнім працягам праспекта Свабоды. На яе таксама выходзяць: праспект Шаўчэнкі (былая вул. Акадэмічная), вуліцы Тэатральная, Братоў Рагатынцаў, Валавая, Варанога, Каперніка, а з усходу прымыкае Галіцкая плошча.
Гісторыя
У часы сярэднявечча рака Полтва перад сучаснай плошчай Міцкевіча падзялялася на два рукавы і на невялікім востраве, які яны ўтваралі, з даўніх часоў была пастаўлена капліца Божай Маці. Астравок той называўся Марыйным.
Паводле даследаванняў Я. Вітвіцкага, на тэрыторыі сучаснай плошчы Міцкевіча ў перыяд Рэчы Паспалітай знаходзіўся шэраг фартыфікацыйных збудаванняў: вежы Мяснікоў, Бондараў і Кушняроў, бастыёны Фарскі і Змяіны (ён жа Вадзяны), адрэзак высокай сцяны і землянога вала. Гэтыя ўмацаванні былі знесены ў канцы XVIII стагоддзя аўстрыйскімі ўладамі, а з пачатку XIX стагоддзя плошчу пачалі забудоўваць. Гэтую тэрыторыю асушылі, праз раку Полтву, якая працякала тут, перакінулі два масты ў 1840 годзе. Такім чынам сфармавалася плошча Эрцгерцага Фердынанда, якая была названая так у гонар Фердынанда д’Эстэ, аўстрыйскага намесніка кароннага края Галіцыі і Ладамерыі ў 1832—1846 гадах. Назву Фердынанд-пляц (плошча Фердынанда) гэтая тэрыторыя афіцыйна атрымала з 29 чэрвеня 1843 года.
У 1848 годзе, падчас рэвалюцыі ў Аўстрыйскай імперыі («Вясна народаў»), тут праходзілі дэманстрацыі львоўскіх студэнтаў. А ўжо ў 1851 годзе менавіта тут праходзіла сустрэча гараджанамі маладога аўстрыйскага імператара Франца Іосіфа I, у гонар якога была ўсталяваная арка. У 1856 годзе была здзейсненая спроба праводзіць на плошчы кірмашы.
У 1861 годзе на плошчы на сродкі графіні Бадэні ўстаноўлена мармуровая фігура Дзевы Марыі, і плошча з 1871 года стала называцца Марыйскай або Мар’яцкай. Пасля, з-за будаўніцтва ў 1899—1904 гадах помніка Адаму Міцкевічу, фігура Дзевы Марыі была перанесена на новае месца — туды, дзе яна стаіць і сёння. Фігура Дзевы Марыі прастаяла тут да 1950 года, калі з фантана знялі фігуру, копію якой вярнулі на месца ў 1997 годзе.
Вэрбовэ (Ахтырскі раён)
Вэрбовэ (Вербо́ве) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
NGC 6689
NGC 6689 (іншыя абазначэнні — NGC 6690, PGC 62077, KAZ 210, UGC 11300, KARA 855, MCG 12-17-26, ZWG 340.50, IRAS18354+7028) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Таўсталобік белы
Таўсталобік белы, таўсталобік звычайны (Hypophthalmichthys molitrix) — буйная хуткарослая рыба сямейства карпавых.
NGC 6689
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 6689, NGC 6690.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Таўсталобік белы
Апісанне
Даўжыня цела дасягае 1 м, маса 20—25 кг. Цела з бакоў серабрыстае, спіна шаравата-зялёная, ўдоўж усяго бруха ідзе кіль. Анатамічная будова добра прыстасавана да збірання і засваення фітапланктону: жаберныя тычынкі зрошчаны паміж сабой і ўтвараюць своеасаблівую сетку, глотачныя зубы аднародныя, моцна сплюшчаныя для спрасоўвання планктонных водарасцей, кішэчнік доўгі. Полавая спеласць у межах прыроднага арэала — на 3—5-м годзе жыцця, размнажэнне вясной і ў пачатку лета.
Студзянец (прыток Сікуні)
Студзяне́ц  — рака ў Беларусі, у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Сікуня (басейн Ашмянкі).
Даўжыня ракі 12 км. Плошча вадазбору 38 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 5,8 м/км. Выток ракі знаходзіцца ў напрамку на паўднёвы захад ад вёскі Стымоні. Упадае ў Сікуню прыкладна за 0,8 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Жалігова. Вадазбор у паўночнай частцы Ашмянскага ўзвышша.
Аканкагуа (культура)
Аканкагуа (Aconcagua) — дакалумбава культура ў цэнтральнай частцы Чылі. Сфарміравалася і развівалася прыкладна ў 900 — 1540 гг.
Археалагічная культура Аканкагуа была ўпершыню была вылучана ў 1910 — 1912 гг. чылійскім антраполагам А. Айразун Навара. Назва была дадзена ў гонар ракі, якая акрэслівае паўночны арэал культуры. На поўдні яе мяжой з'яўляецца рака Качапоал.
Першапачатковым чыннікам для вылучэння была характэрная кераміка, багата арнаментаваная расліннымі фарбамі. А. Айразун Навара меркаваў, што яе стваральнікі мігрыравалі з Перу. Пазнейшыя даследчыкі не знайшлі прыкмет міграцыі вялікіх груп насельніцтва, аднак заўважалі значны ўплыў культур Альтыплана. Этнічны склад носьбітаў быў розны. У XVI ст., калі сюды прыйшлі іспанцы, асноўнай мовай зносін з'яўлялася мапудунгун.