cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Якаўлевіч Еўдакімаў
Біяграфія
У снежні 1916 года таемны саветнік А. Я. Еўдакімаў стаў сенатарам. «…Ніхто з яго папярэднікаў па пасадзе (нават Я. Віліе) гэтакага высокага знака добрай волі манархавай не ўдастойваўся. Магчыма, гэта была свайго роду кампенсацыя за вострую крытыку з боку думскіх выступоўцаў крайняга толку, якую Еўдакімаву не раз даводзілася выслухоўваць у папярэднія гады».
У сакавіку 1917 года, неўзабаве пасля Лютаўскай рэвалюцыі, цяжка хворы А. Я. Еўдакімаў быў звольнены ад службы «з мундзірам і пенсіяй» загадам ваеннага міністра Часовага Урада А. І. Гучкова. Яго пераемнікам стаў М. Н. Бурдэнкі. А. Я. Еўдакімаў памёр у Петраградзе, пахаваны на Смаленскіх могілках.
Беларуская вёска
Вёска — асноўны тып сельскага паселішча на Беларусі. Узнікла пры рассяленні земляробаў. Вёскам уласцівы ўклад жыцця, звязаны з сельска-гаспадарчай вытворчасцю і народнай традыцыйна-бытавой культурай. На працягу многіх стагоддзяў вёска была хавальніцай самабытных народных традыцый, што стварала грунт для нацыянальнага адраджэння і этнічнага самазахавання беларускага народа. Гісторыя вёскі адлюстроўвае працэс засялення і асваення этнічнага абшару, развіцця вытворчых сіл і сацыяльна-эканамічных адносін, зменлівую этнапалітычную сітуацыю.
8-9 ст.
У 8-9 ст. у выніку пераходу ад радавой да суседскай абшчыны (грамады) з'яўляюцца асобныя сялянскія двары-сядзібы. Распад радавой абшчыны суправаджаўся гаспадарчым працэсам:стала пашыранай саха, ляднае (пасечнае) земляробства змянілася лясным пералогам і пачатковай папарнай сістэмай. Замест паўзямлянак пачалі будавацца наземныя хаты, заглыбленыя ў грунт пабудовы выкарыстоўваліся толькі ў гаспадарчых мэтах.
10-13 ст.
З канца 10 да сярэдзіны 13 ст. колькасць вёсак павялічылася больш як удвая. Рассяленне стала больш шчыльным, але заставалася шмат незаселеных месцаў, у тым ліку міжрэчныя ўзвышшы. Пабольшалі і памеры ранейшых вёсак. Павялічылася колькасць сярэдніх і маладворных, якія, аднак, былі недаўгавечнымі, бо адбывалася інтэнсіўнае адгалінаванне паселішчаў, якія складаліся з некалькіх сем'яў. Традыцыйна захавалася бессістэмная забудова, але ўсё часцей сустракаюцца вёскі з ай лінейнай планіроўкай. Пашыралася папарная сістэма земляробства. Пра даволі высокі ўзровень жыцця сялян, якія ў большасці выпадкаў заставаліся асабіста, а месцамі і пазямельна вольнымі, сведчаць шматлікія находкі рэчаў матэрыяльнай культуры, упрыгожанняў і інш.
У 11 ст. у вёску пранікае хрысціянскае веравызнанне, якое да 13 ст. амаль цалкам выцесніла язычніцтва. даволі значная колькасць невялікіх умацаваных рэзідэнцый-замкаў сведчаць пра пашырэнне з 10-12 ст. феадальнага землеўладання.
У канцы 13-14 ст. пачалося асваенне міжрэчных узвышшаў і водападзелаў, дзе стаялі яшчэ некранутыя лясы. Меога новых вёсак узнікла на ачышчанных ад лясоў абшарах. Большасць з іх будавалася на берагах рэчак і азёр, бо глеба рачных далін была больш урадлівая, вадаёмы з'яўляліся надзейнай крыніцай пітной вады, а рэкі служылі зручным шляхам зносін. За кошт такога перамяшчэння зменшылася колькасць вёсак у рачных далінах. Драбнаконтурнасць палеткаў і інш. угоддзяў была прычынай фарміравання маладворных вёсак, якія і пераважалі на працягу некалькіх стагоддзяў. Змена структуры рассялення была выклікана масавым пашырэннем трохполля, складваннем феадальнай гаспадаркі.
14-16 ст.
У 14-16 ст. беларускія вёскі пераважна былі невялікія, не болей за 20 двароў. Аднак у асобных месцах існавалі і вялікія паселішчы. У гэты час сельскае паселішча найчасцей называлася сялом, дробныя пасёлкі — прыселкамі. Своеасаблівымі відамі сельскіх паселішчаў былі размешчаныя паблізу феадальных маёнткаў «дварцы», заселеныя панскімі слугамі.
На працягу 16-17 ст. на Беларусі ўзніклі паселішчы ваколічнай шляхты, якая займалася сельск. гаспадаркай, — аколіца, засценак. Існавалі таксама шматлікія аднадворныя і маладворныя паселішчы: корчмы, двары млынароў, леснікоў і інш.
17-пач. 20 ст.
На ўсіх этапах феадалізму існаваў пазаэканамічны прымус. які даваў магчымасць землеўладальнікам забіраць у сялян прыбавачны прадукт. Пасля адмены прыгону адбыліся істотныя змены ў жыці вёскі, у цывільна-прававым статусе яе жыхароў, у духоўнай і матэрыяльнай культуры. Паскорыўся працэс распаду вялікай трохпакаленнай сям'і, дарослыя сыны ўтваралі самастойныя гаспадаркі і ставілі сваё жытло на той самай сядзібе, што вяло да драблення зямельных надзелаў і скучанасці забудовы. На вузкай сядзібнай палосцы сяліліся часам 2 і нават 3 сям'і. Пры гэтым іх гаспадарчыя памяшкані ўтваралі доўгі пагон, выцягнуты на некалькі дзесяткаў метраў. Былыя валочна ўстаўныя вёскі забудоўваліся абапал вуліцы.
З распадам сялянскай абшчыны павялічыўся рух сялян з вёскі ў горад і перасяленне на хутары, што часцей назіралася ў паўночна-ўсходняй частцы Беларусі. У выніку сталыпінскай аграрнай рэформы пач. 20 ст. у Віцебскай губерні на хутары перасялілася 23,3 % сялянскіх гаспадарак, у Магілёўскай губерні - 12,3, Гродзенскай - 9,3, Віленскай - 7,2, Мінскай - толькі 4,6%. Сталыпінская аграрная рэформа падводзіла заканадаўча прававую базу пад натуральны гістарычны працэс эвалюцыі сялянскай гаспадаркі і яе развіцця па шляху фермерскай гандлёва-рыначнай вытворчасці.
Аднак гэты працэс быў прыпынены Першай сусветнай вайной 1914-1918, у выніку якой Беларусь моцна пацярпела. У 1915-1918 амаль уся яе тэрыторыя была акупіравана германскімі войскамі. Вялікая колькасць насельніцтва, у тым ліку і жыхары вёсак, падалася ў бежанцы.
1917-
Кастрычніцкая рэвалюцыя ў Расійскай імперыі паклала савецкі перыяд развіцця беларускай вёскі, на той тэрыторыі Беларусі, якая папала ў склад БССР. На працягу больш як 70 гадоў рабіліся намаганні зрабіць адзіную, непарсіфікаваную дзяржаўную або грамадскую ўласнасць, дамагчыся ўніфікацыі ўсіх эканамічных укладаў, ствараючы на базе гэтай уласнасці гаспадаркі джяржаўнага тыпу - калгасы і саўгасы. Адбыліся значныя змены ў класавай структуры. Паводле Дэкрэта аб зямлі 1917 пачалася канфіскацыя буйной зямельнай уласнасці, асноўным тыпам гаспадаркі стала дробная індывідуальная гаспадарка. Быў ліквідаваны клас памешчыкаў, скарацілася колькасць заможных сялян (Далей: Кулацтва) у параўнанні з 1917 не менш як у 5 разоў, у якіх былі адабраны значныя плошчы зямлі і частка сродкаў вытворчасці. У выніку адбылося распыленне сродкаў вытворчасці буйных уласнікаў сярод шырокай масы сялянства. Знікла катэгорыя памешчыцкіх парабкаў.
У вёсцы вялася барацьба з непісьменнасцю, ствараліся ячэйкі РКП(б) і камсамола, прафсаюзныя арганізацыі, якія вялі работу па выхаванні сялян у пралетарскім духу, выкараненні дробнапрыватніцкай сялянскай псіхалогіі, паскорылася развіццё кааперацыі.
У выніку харчразвёрсткі, прымусовага адчужэння большай часткі атрыманай сельскагаспадарчай прадукцыі была падарвана зацікаўленасць селяніна ў вытворчасці, захоўвалася сацыяльная напружанасць у грамадстве. Пры пераходзе да новай эканамічнай палітыкі (Далей: НЭП) харчразвёрстка была заменена харчпадаткам, змяніліся метады сацыялістычнага будаўніцтва.
Разбуралася рэгілійная культура, гэта лінія праводзілася з дапамогай груп беднаты, камітэтаў сялянскай грамадскай узаемадапамогі, камсамольскіх ячэек і г.д.
Прымусовая калектывізацыя сельскай гаспадаркі прынесла твёсцы новыя выпрабаванні і страты. Была ліквідавана праслойка заможных сялян і частка сераднякоў, згорнуты наём рабочай сілы ў сялянскіх гаспадарках.
Рэгіянальныя асаблівасці
Амаль кожны сялянскі двор быў універсальнай гаспадаркай, якая амаль цалкам забяспечвала свае патрэбы. Толькі вельмі абмежаваная колькасць тавараў набывалася на рынку ці рабілася на заказ. Нягледзечы на сваю самастойнасць і ўніверсальнасць, сялянскі двор быў цесна звязаны з сельскай грамадой суседскімі і сваяцкімі сувязямі, устойлівымі нормамі народнай маралі, звычаю і звычаёвага права. Група суседніх вёсак утвара сельскую акругу, якая вызначалася аднароднасцю насельніцтва, значным падабенствам духоўнага і эканамічнага жыцця. У межах гэтых акруг бралася пераважная большасць шлюбаў. Паводле этнаграфічных звестак з Палесся і Падняпроўя, вёскі за 5-10 вёрст лічыліся «чужой стараной». У акрузе вылучаўся цэнтр - адна з вёсак або сяло, - які вызначаў рытм мясцовага народнага жыцця, да яго цягнуліся жыхары суседніх паселішчаў (асабліваў святочныя і кірмашныя дні). Культурны ландшафт і знешняе аблічча вясковай правінцыі адлюстроўвалі, з аднаго боку, агульна-беларускія, з другога - рэгіянальна і мясцовыя рысы.
Амаль усе будынкі беларускай вёскі таго часу будаваліся з дрэва, пераважна з хвоі, радзей з елкі. Ніжні вянок (падруба), штандары, бакавыя шулы, апорныя сохі ў гумнах і паветках рабілі з дубу. На будаўніцтва гаспадарчых пабудоў ішлі і лісцевыя пароды - асіна, вольха. На Палессе асіну часам выкарыстовалі і на будаўніцтва жылля. Пры захаванні пэўнай тэхналогіі і рэжыму такія хаты служылі сто і болей гадоў. Былі ў вёсках і мураваныя будынкіз валуноў, цэглы, гліны. Стрэхі звычайна крылі саломай, на Палессі - трыснягом і чаротам, у лясных краях таксама драўлянымі матэрыяламі (колатымі дошкамі, драніцай, гонтай). Да 1860-70-х пераважалі курныя вясковыя хаты. Курныя хаты хутка саступілі месца так званым чыстым хатам, якія мелі печы з дымаходам і паліліся «па-беламу». Гэты працэс пачаўся раней і ішоў хутчэй у вёсках дзяржаўных сялян.
Падзвінне
У Падзвінні і Паўночнай Беларусі асноўная маса сельскага насельніцтва жыла ў маладворных вёсках і на хутарах, раскіданых сярод лясных пагоркаў паблізу рэк і азёр. Паводле першага ўсерасійскага перапісу, у Віцебскай губерні на кожныя 100 квадратных вёрст прыпадала 70 сельскіх паселішчаў, у кожным з якіх жыло прыкладна па 50 жыхароў. Сяліліся звычайна ў баку ад вялікіх дарог з улікам прыстасаванасці да экалагічных умоў, наяўнасці выгану побач і «нічыйных» зямель, суседства з вадаёмам і лесам, што надавала паселішчам азёрнага краю патрыярхальна-экзатычныя рысы. Невялікія вёскі і хутары, рассыпаныя па вялікіх абшарах векавых лясоў, марэн і азёр, служылі адначасова сховішчам ад вельмі частага ў гэтым краі ваеннага рабаўніцтва чужынцамі, наездаў свавольнай шляхты, пастояў войска, зборшчыкаў падаткаў. Паміж вёскамі і суседнімі хутарамі, засценкамі і асобнымі сядзібамі пралягалі слаба пратаптаныя прасёлкі і сцежкі, узімку прыкладалася мноства часовых дарог, што вялі наўпрост скарочанымі маршрутамі па замёрзлых рэках і азёрах. Тут быў пашыраны вянковы тып сядзібнай забудовы з размяшчэннем будынкаў па перыметры двара. Адначасова траплялася і кампактная забудова, калі гаспадарчыя памяшканні шчыльна прылягалі да жылля, утвараючы адзіны жыллёва-бытавы комплекс з крытым дваром (вядомы толькі ў гэтым рэгіёне).
Падняпроўе
На ўсходзе Беларусі самай засвоенай і заселенай была левабярэжная частка Прыдняпроўя - Аршанска-Магілёўская і Горацка-Мсціслаўская раўніны з масівамі ўрадлівых глеб. У міжрэччы Дняпра і Друці найбольш шчыльная сетка вёсак і іншых тыпаў паселішчаў здаўна была ўласціва паўночнай частцы паміж Магілёвам, Копыссю і Друцкам, аб чым сведчыць тапаграфія паселішчаў на карце Вялікага княства Літоўскага (ВКЛ) 1613. На поўдні цягнулася паласа густых лясоў, дзе, паводле Баркулабаўскага летапісу 17 ст., на значнай прасторы існавала толькі тры вёскі. На працягу 17-19 ст. всечка і прамысловая распрацоўка лесу прыкметна змянілі мясцовы ландшафт, і на навіне ўзнік шэраг вёсак, аб гісторыі назвы якіх сведчаць іх назвы: Буты, Гуты, Майданы, Ляды, Канцы, Пільня, Сякера. Пасля адмены прыгоннага права адбываўся даволі актыўны міграцыйны рух далей на захад у лясныя раёны Бярэзінскага басейна. Тут будаваліся дыхтоўныя дамы, усе пабудовы абносіліся трывалым парканам з брамамі на вуліцу. Найменш заселены ў гэтым рэгіёне быў водападзел Бярэзіны і Друці, які ў старажытнасці служыў мяжой паміж крывічамі і дрыгавічамі.
Панямонне
Тыпалогія і знешняе аблічча паселішчаў Панямоння, апрача мясцовых экалагічных умоў, адлюстроўвала складаную этнасацыяльную сітуацыю ў гэтым рэгіёне. Народная архітэктура прагрэсіравала тут крыху хутчэй, чым у іншых рэгіёнах Беларусі, актыўна пераймала і перапрацоўвала асобныя канструкцыйныя формы Захаду. У 18-19 ст. тут было па 20-30 сядзіб. У Панямонні вёскі вызначаліся выразнай вулічнай структурай з наяўнасцю больш старажытнай цэнтральнай часткі і канцоў. Іх тапаграфія нярэдка ўскладнялася завулкамі і размешчанымі на водшыбе асобнымі сядзібамі. некалькі ў глыбіні ад вуліцы ставілі сваё жытло сельскія святары, службовыя асобы, а таксама сяляне, што цярпелі стыхійныя бедствы - пажары, разбурэнні ад ураганаў ці неаднаразовую заўчасную смерць блізкіх: будаваць жытло на ранейшым «няшчасным» («праклятым») месцы не раіла павер'е.
Палессе
На Беларускім Палессі своеасаблівыя экалагічныя і этнакультурныя ўмовы адбіваліся і на характары рассялення вёсак і арганізацыі жылога асяроддзя. Сельскія паселішчы тут былі размеркаваны нераўнамерна па тэрыторыі. Найбольшай шчыльнасцю вылучаліся раёны лёсавых раўнін у ніжнім цячэнні Прыпяці, у цэнтральнай частцы Палесся (Тураўшчына) і на яго захадзе (Загароддзе і Пабужскае Падляшша). Вялікія ж абшары Прыпяцкага Палесся па-ранейшаму заставаліся слаба асвоенымі і рэдка заселенымі. Тут пераважаў прырэчны ці прыазёрны тып рассялення. Мнагадворныя вёскі размяшчаліся па берагах рэк і яроў, на забалочаных абшарах Прыпяцкага Палесся — часта на марэнных пагорках і дзюнных астравах па краі балот. Структура, планіроўка і контуры вёскі нярэдка паўтаралі араграфію мясцовасці, з улікам характару грунту і зручнасці пад'язных шляхоў. Неадменнай рысай сельскіх ландшафтаў былі штучныя дарожныя збудаванні — гаці, дамбы, масты, Кладкі, пераходы на палях («лавы»). Побач з многадворнымі тут сустракаліся і невялікія вёскі ў 5-10 сядзіб, засценкі і хутары-выселкі. У глухіх месцах Палесся здаўна асядалі беглыя сяляне, што ратаваліся ад прыгону і іншых ганенняў. Адміністрацыя казённых лясоў і мясцовыя землеўладальнікі часам толькі праз шмат гадоў даведваліся пра сваіх навасёлаў, уключаючы іх у падатковае саслоўе. Тут сяліліся і дробныя прамыслоўцы, якія закладвалі паташныя буды, смалакурні, здабывалі балотную руду, выплаўлялі жалеза, збываючы яго сялянам на сашнікі і хатні інвентар. Адзін з самых бытных куткоў Палесся — Зарэчча, дзе шматлікія рэкі (Стыр, Ясельда, Піна, Бобрык і інш.) упадаюць у Прыпяць на невялікай адлегласці, утвараючы мноства рукавоў, праток, «гнілых» рэчышчаў. Вясною і ў пачатку лета ўвесь гэты раён ператвараўся ў вялізнае возера, сярод якога ўзвышаўся архіпелаг астраўкоў з палескімі вёскамі. Зносіны паміж імі, а нярэдка і асобнымі дварамі адной вёскі на працягу некалькіх месяцаў былі магчымыя толькі з дапамогай лодак. Палескія рэкі наогул з'яўляюцца важнымі шляхамі зносін і адыгрывалі істотную ролю ў гаспадарчай дзейнасці і штоддзёным побыце. Уздоўж рэк цягнуліся заліўныя лугі, якія служылі добрай кармавой базай для жывёлагадоўлі, прыбярэжнай тэрасы, рэшткавыя марэнныя ўзвышшы і пагоркі былі зручныя для засялення. Вёскі вулічнага тыпу найчасцей размяшчаліся паралельна рацэ, сядзібы часцей выходзілі да ракі сваімі задворкамі і агародамі. Традыцыйная сядзібная забудова — аднародная (пагонная), радзей — з нязвязанымі пабудовамі, вянковая і бессістэмная.
Белагураў
Белагураў — прозвішча.
Мыхайліўка (Магілёў-Падольскі раён)
Мыхайліўка (Миха́йлівка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (850001—851000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (850001—851000)
Увельскі раён
Увельскі раён (Уве́льский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Чалябінскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Увельскі. Увельскі раён мяжуе з землямі Троіцкага, Пластаўскага, Еткульскага і Акцябрскага раёнаў. Плошча тэрыторыі — 2330,2 км², сельскагаспадарчыя ўгоддзі — 157,8 тыс. га.
Нэчуіўка
Нэчуіўка (Нечу́ївка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 3820
IC 3820 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сант’Анджэла-дэль-Песка
Сант'Анджэла-дэль-Песка (Sant'Angelo del Pesco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Насельніцтва складае 416 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 28 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 86080. Тэлефонны код — 0865.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Архангел Міхаіл.
Пэтрашыўка (Магілёў-Падольскі раён)
Пэтрашыўка (Петраші́вка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Уйскі раён
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Уйскае.
Размешчаны ў заходняй частцы Чалябінскай вобласці. На поўначы мяжуе з Чабаркульскім, на ўсходзе з Пластаўскім, на паўднёвым усходзе з Троіцкім, на поўдні з Верхнеўральскім раёнамі Чалябінскай вобласці, на захадзе з Учалінскім раёнам Рэспублікі Башкартастан. Плошча — 194,7 тыс. га, сельскагаспадарчыя ўгоддзі — 129,15 тыс. га.
Сонечны сарас 150
Сонечны сарас 150 — серыя з 71 сонечнага зацьмення, якая пачалася 24 жніўня 1729 года і будзе працягвацца да 29 верасня 2991 года. Сонечныя зацьменні аднаго сараса паўтараюцца з перыядычнасцю раз у 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін.
Яна Эдуардаўна Максімава
Яна Эдуардаўна Максімава (нар., ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў сямібор'і, пяцібор'і. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Цыганаўка (Рослаўльскі раён)
Цыганаўка (Цыгановка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Яна Эдуардаўна Максімава
Дасягненні
Бронзавы прызёр моладзевага Чэмпіянату Свету 2011. На Чэмпіянаце Свету 2012 — 8-я, Чэмпіянаце Еўропы 2010 — 18-я. Шматразовая чэмпіёнка Беларусі ў сяміборстве і скачках у вышыню.
Цыганаўка (Рослаўльскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Цыганаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Курт Швітэрс
Курт Швітэрс (Kurt Schwitters;,  — , , Вялікабрытанія) — нямецкі мастак і пісьменнік.
Цыганаўка (Рослаўльскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Курт Швітэрс
Жыццё і творчасць
У 1909—1914 гг. вучыўся жывапісу ў Дрэздэнскай акадэміі мастацтваў. Удзельнічаў у берлінскім авангардысцкіх часопісе «Штурм». Быў блізкі да дадаізму, канструктывізму, сюррэалізму, экспрэсіянізму, сябраваў з Хансам Арпам, Эль Лісіцкім. Найбольш вядомы нечаканымі, алагічным, наўмысна адштурхальнымі кампазіцыямі са «знойдзеных прадметаў», якім ён даў назву «Мерц» (скарачэнне ад «Камерцыя унд Прыватбанк»). У 1923—1932 гг. выдаваў часопіс пад такой назвай, выйшаў 21 нумар.
Алгабас (Астраханскі раён)
Алгабас — сяло ў Астраханскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Узункольскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 27 км на захад ад цэнтра пасёлка Астраханка. Код КАТА — 113657200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 264 чалавекі (128 мужчын і 136 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 99 чалавек (44 мужчины и 55 жанчын).
Барыс Уладзіміравіч Нічкоў
Барыс Уладзіміравіч Нічкоў (, Свярдлоўск, РСФСР — 3 лістапада 2018) — беларускі музыкант-габаіст, педагог. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1983). Доктар мастацтвазнаўства (Расія, 2006).
Біяграфія
Скончыў у 1961 годзе Уральскую кансерваторыю ў Свярдлоўску.
У 1960—1966 гадах саліст Дзяржаўнага народнага аркестра Беларусі, аркестраў Беларускага тэлебачання і радыё, Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі. З 1967 года выкладаў у Беларускай акадэміі музыкі, у 1981—1991 гадах (з перапынкам) загадчык кафедры, у 1986—1991 гадах — прарэктар па вучэбнай рабоце, з 1987 года прафесар. У 1972 годзе праходзіў асістэнтуру-стажыроўку ў Дзяржаўным музычна-педагагічным інстытуце імя Гнесіных.
У 1999 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю, у 2006 годзе — доктарскую.
Член Беларускага саюза музычных дзеячаў з 1991 года, член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1984 года.
Памёр 3 лістапада 2018 года.
Творчасць
Яго выканальніцкай манеры характэрны прыгажосць гуку, тэхнічная дасканаласць. Арганізатар і мастацкі кіраўнік ансамбля салістаў Дзяржаўнага аркестра сімфанічнай і эстраднай музыкі Беларусі (з 1993). Аўтар кнігі «Народныя духавыя інструменты ў музычнай культуры Беларусі» (1981). Лаўрэат Рэспубліканскага конкурсу выканаўцаў на духавых інструментах (1963). Сярод вучняў Л. Каліноўскі, Ю. Лікін, І. Ляшчышын, Л. Мурашка, С. Сяргеенка.
Узнагароды
Удастоены звання «Заслужаны артыст Беларускай ССР» (1983), узнагароджаны ордэнам Францыска Скарыны (2009).
Пысарыўка (Магілёў-Падольскі раён)
Пысарыўка (Пи́сарівка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Нацыянальная бібліятэка Іспаніі
Гісторыя
Іспанская нацыянальная бібліятэка была заснавана у 1712 годзе каралём Філіпам V як Каралеўская бібліятэка, аднак афіцыйны ўказ з’явіўся толькі 2 студзеня 1716 года. Бібліятэка была закліканая забяспечыць публічны доступ да ведаў і аб’яднаць некаторыя бібліятэкі іспанскіх арыстакратаў. Усе друкарні былі абавязаныя перадаваць адзін асобнік кожнай публікацыі ў Каралеўскую бібліятэку.
У 1836 годзе бібліятэка была перайменавана ў нацыянальную. З гэтага часу яна падпарадкоўвалася не каралю, а ўраду. У той жа час Нацыянальнай бібліятэцы былі перададзеныя кнігі, канфіскаваныя ў кляштарах. У 1896 годзе быў завершаны новы будынак бібліятэкі на бульвары Рэкалетас, дзе размясціліся музей і архіў.
У 1936—1939 гадах, падчас Грамадзянскай вайны фонды бібліятэкі выраслі на 500 000 адзінак за кошт мноства канфіскаваных тамоў. З 1986 года ў складзе бібліятэкі з’яўляюцца спецыяльныя аддзелы: архіў газет, Іспанскі бібліяграфічны інстытут і Архіўны цэнтр дакументальных фільмаў.
З 1991 года, з мэтай пашырэння бібліятэкі быў заснаваны філіял у Алькале-дэ-Энарэсе.
Будслаўскі кляштар бернардзінцаў
Будслаўскі кляштар бернардзінцаў — каталіцкі кляштар, які існаваў y XVI — 1-й палове XIX ст. ў вёсцы Будслаў (Мядзельскі раён Мінскай вобласці).
Гісторыя
Упершыню ўпамінаецца ў дакументах y 1504 годзе, калі вялікі князь літоўскі Аляксандр даў віленскім бернардзінцам 6 тыс. маргоў лесу ў Мінскім павеце. Манахі жылі па 2—4 чалавекі ў шалашах («будах»), мелі капліцу. У 1591 годзе пабудаваны драўляны касцёл Наведання Марыяй Лізаветы, y якім знаходзіўся цудатворны абраз Маці Божай, прывезены ў 1598 годзе Я. Пацам з Рыма (дар папы Клімента VIII) і ў 1613 годзе перададзены ў храм.
У 1643 годзе пабудаваны новы касцёл Св. Барбары, y 1750  годзе — жылы корпус кляштара. 29 чэрвеня 1767 года закладзены новы касцёл, y яго аб'ёмна-прасторавую кампазіцыю ўвайшоў як бакавая капліца стары касцёл, пабудаваны ў 1643 годзе. У 1783 годзе касцёл асвячоны ў гонар Успення Маці Божай. На працягу другой паловы 18 ст. прыбудаваны розныя кляштарныя памяшканні. 3 1756 годзе пры кляштары працавала музычная школа (15 вучняў), y 1793—1842 гадах — 2-класная школа (15 вучняў) і шпіталь, y 1731—1797 гадах y духоўнай школе кляштара 7—10 слухачоў вывучалі маральную тэалогію і рыторыку. Манахаў было 4—17 чалавек. Пасля закрыцця кляштара ў 1852 годзе некаторыя яго манахі (Г. Т. Вольскі, Манстовіч, П.Багдановіч, Загорскі, Маркевіч) бралі ўдзел y паўстанні 1863—1864 гадоў. Касцёл захаваўся як парафіяльны. Побач з ім захаваўся будынак плябаніі 19 ст.
IC 3821
IC 3821 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Алена Мікалаеўна Дылько
Алена Мікалаеўна Дылько  — беларуская веласіпедыстка.
Бронзавая медалістка чэмпіянату Еўропы 2011 ў каманднай гонцы пераследзе. Другое месца на этапе Кубку свету 2011/12 у Пекіне ў каманднай гонцы пераследзе.
Удзельніца Алімпійскіх гульняў 2012 года ў каманднай гонцы пераследзе.
Зборнік
Збо́рнік — выданне, у якім сабраны творы аднаго ці некалькіх аўтараў, а таксама розныя афіцыйныя, навуковыя ці інфармацыйныя матэрыялы па вызначанай тэматыцы.
Таксама зборнікам называюць вучэбны дапаможнік з задачамі і практыкаваннямі.
Камчацкі заліў
Камча́цкі заліў (Камчатский залив ) — заліў Ціхага акіяна каля ўсходняга берага паўвострава Камчатка (Расія, Камчацкі край), паміж паўастравамі Камчацкі і Краноцкі.
Даўжыня заліва 74 км, шырыня да 148 км. Глыбіні да 2 км. Прылівы паўсутачныя, вышынёй да 2 м. У заліў упадаюць рэкі Камчатка і Першая.
На паўночным узбярэжжы заліва знаходзіцца пасёлак і порт Усць-Камчацк.
Чэмпіянат Еўропы па дзюдо 2016
28 чэрвеня 2015 года адбылося падпісанне кантракту на права правядзення чэмпіянату, а таксама перадача сцяга чэмпіянату Еўропы наступнаму арганізатару. Чэмпіянат Еўропы па дзюдо завяршыў кваліфікацыю на Алімпійскія гульні ў Рыа-дэ-Жанэйра.
Нацыянальная бібліятэка Арменіі
У Нацыянальнай бібліятэцы захоўваюцца першая друкаваная Біблія на армянскай мове, выдадзеная у 1666 годзе ў Амстэрдаме і выдадзеная там жа праз 29 гадоў першая армянская карта.
Эбігейл Нола-Мары Смол
Эбігейл Нола-Мары Смол (нар., Канзас-Сіці, штат Місуры, ЗША) — паўднёваафрыканская футбалістка, абаронца жаночай футбольнай каманды «Дынама-БДУФК (Мінск)».
Біяграфія
У горадзе Канзас-сіці пачынала сваю футбольную кар’еру ў камандзе «Kansas City Athletics-Vardar».
Выступала ў складзе UMKC «Kangaroos» (University of Missouri Kansas City). Каманда з’яўляецца ўдзельніцай амерыканскага студэнцкага чэмпіянату, які праводзіцца NCAA — Нацыянальнай калегіяльнай спартыўнай асацыяцыяй — і выступае ў Вышэйшым дывізіёне сярод жаночых каманд.
У ліпені 2020 года падпісала кантракт зклубам «Дынама-БДУФК».
Беразніца (Шумілінскі раён)
Беразні́ца (, Березница) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Вёска Беразніца ўтворана 30 ліпеня 1964 года шляхам зліцця суседніх вёсак Ляжні Малыя і Ляжні Карэлыя.
Атал Біхары Ваджпаі
Атал Біхары Ваджпаі ((अटल बिहारी वाजपेयी; );  — ) — індыйскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, — 11-ы і 14-ы прэм’ер-міністр Індыі ў 1996 і пераабраны ў 1998, 1999—2004 гадах.
Біяграфія
Нарадзіўся 25 снежня 1924 года ў Гваліёры (у тыя гады — сталіца аднайменнага княства, цяпер — у штаце Мадх’я-Прадэш). Адзін з найслынных індыйскіх палітыкаў канца XX стагоддзя.
У 1968—1973 прэзідэнт арганізацыі Раштрыя сваямсевак сангх. Упершыню абраны ў парламент Індыі ў 1957 годзе. Міністр замежных спраў у сакавіку 1977 — ліпені 1979 года. У 1980—1984, 1993—1996 — лідар парламенцкай фракцыі Бхарата джаната партыя (БДП). Лідар апазіцыі ў Лок Сабха 11-га склікання. У 1996 пасля перамогі БДП стаў прэм’ер-міністрам, пераабраны ў 1998 годзе.
Праводзіў рыначныя рэформы, палітыку па пераадоленні беднасці і росту ВУП (ён быў пры ім у рамках 7-8 %) і спрабаваў правесці мірныя перамовы з Пакістанам пасля абвастрэння сітуацыі ў канцы 1990-х гадоў.
Падчас прэм’ерства Ваджпаі Індыя правяла першыя ядзерныя выпрабаванні на палігоне ў штаце Раджастхан.
Ніколь дэ Бур
Ніколь дэ Бур (Nicole de Boer, Nicole de Boer; нар., ) — канадская актрыса тэатра, кіно і тэлебачання.
Біяграфія
Ніколь дэ Бур нарадзілася 20 снежня 1970 года ў Таронта. Па ўспамінах бацькоў яна была сарамлівым дзіцёнкам, і яны вельмі здзівіліся, калі дзяўчынка атрымала ролю ў школьнай п’есе «Чараўнік краіны Оз», дзе сыграла галоўную ролю. Заўважыўшы вялікую цікавасць дачкі да акцёрскага майстэрства, бацькі дапамаглі ёй знайсці агента. З васьмі гадоў Ніколь рэгулярна іграла ў тэатральных пастаноўках і ўдзельнічала ў тэлешоу.
Упершыню Ніколь з’явілася на тэлебачанні ў адным эпізодзе серыяла «Standing Room Only», калі ёй было 11 гадоў. Першую прыкметную ролю актрыса сыграла ў 17 гадоў — гэта была роля Эрын Джонс у пяці эпізодах серыяла «9B». Далей была роля ў скетч-камедыі «Дзеці ў калідоры». 18-гадовая Ніколь сыграла Лаўру, дзяўчыну Бобі Тэранса. Праз восем гадоў у 1996 годзе актрыса з’явілася ў поўнаметражнай камедыі той жа скетч-групы «».
У 1992 годзе Ніколь дэ Бур атрымала першую ролю ў поўнаметражным фільме, слэшары «». Ніколь выступіла ў ролі Міган — дзяўчыны, якая разам са сваімі сябрамі вымушана супрацьстаяць крыважэрнаму маньяку ў дзень уласнага выпускнога. Праз год была невялікая роля ў тэлевізійным драматычным фільме «Сямейныя карцінкі», у якім Ніколь сыграла Пэні. Гэты фільм з удзелам актрысы застаўся мала заўважаным гледачамі. У 1995 годзе Ніколь дэ Бур была зацверджана на ролю Мэг Сміт у падлеткавай камедыі «» рэжысёра Келі Макін. У 1997 годзе Ніколь выканала ролю Юны ў фантастычным серыяле «Чорная бездань». Гэты праект Ніколь дэ Бур таксама не набыў асаблівай папулярнасці.
Першае прызнанне прыйшло да Ніколь дэ Бур у 1997 годзе. Годам раней яна паўдзельнічала ў кастынгу псіхалагічнага фільма жахаў «Куб» рэжысёра Вінчэнца Наталі. Па выніках кастынга актрыса атрымала ролю Джаан Левен, школьніцы, якая пры дапамозе сваіх матэматычных здольнасцяў вылічвала бяспечныя пакоі ў таямнічым кубе, дзе кожны неасцярожны крок мог прывесці да смерці. Фільм атрымаў прызнанне гледачоў і станоўчыя ацэнкі крытыкаў, стаўшы культавым прадстаўніком свайго жанру. Услед за паспяховым «Кубам» былі зняты яго сіквэл «Куб 2: Гіперкуб» і прыквэл «Куб Нуль» — аднак у іх актрыса не здымалася.
Наступны важны эпізод у кар’еры Ніколь дэ Бур — роля Элісан Портэр у прыгодніцкім фантастычным серыяле «». Фільм прыйшоўся даспадобы як гледачам, так і крытыкам. Серыял быў намініраваны на многія прэстыжныя кінаўзнагароды, у тым ліку на прэмію «Эмі».
Асабістае жыццё
18 снежня 1999 года Ніколь дэ Бур выйшла замуж за вакаліста гурта «All Systems Go» Джона Кастнера. Муж актрысы таксама вядомы як кампазітар, у прыватнасці ён працаваў над фільмамі «Універсальны салдат» і «». У студзені 2007 года ў пары нарадзілася дачка, Самер Лі. З 2012 года Джон і Ніколь жылі асобна, а праз год развяліся.
Мікалай Васілевіч Дземянёў
Мікалай Васілевіч Дземянёў (, Чормазскі завод, Пермская губерня, Расійская імперыя —, Мінск) — фізікахімік. Доктар тэхнічных навук (1948), прафесар (1949). Акадэмік АН Кіргізскай ССР (1961).
Біяграфія
Скончыў Уральскі індустрыяльны інстытут (1930), Уральскі фізіка-хімічны навукова-даследчы інстытут (аспірантура, 1939). Працаваў у Уральскім фізіка-хімічным інстытуце Уральскага філіяла АН СССР (1932—1936, дырэктар), Уральскім філіяле АН СССР (прэзідыум, у 1938—1957 — намеснік старшыні, 1957—1961 — старшыня), Інстытуце хіміі і металургіі Уральскага філіяла АН СССР (1945—1950, дырэктар), Інстытуце горнай справы і металургіі АН Кіргізскай ССР (з 1960, загадчык аддзела абагачэння, хіміі і металургіі), Інстытуце неарганічнай і фізічнай хіміі АН Кіргізскай ССР (1962—1965, дырэктар), Беларускім дзяржаўным інстытуце народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (з 1965, факультэт эканомікі і кіравання гандлем, загадчык кафедры хіміі).
Навуковыя інтарэсы: праблемы комплекснага выкарыстання руд, якія змяшчаюць тугаплаўкія, рэдказямельныя і радыеактыўныя элементы; фізічная хімія дысперсных сістэм; хімія і тэхналогія рэдкіх элементаў.
Узнагароды
Ордэны Працоўнага Чырвонага Сцяга, «Знак Пашаны» і інш.
Дзённік Ганны Франк
«Дзённік Ганны Франк» (Het achterhuis, даслоўна «У задняй частцы дома», другі пераклад — «Прытулак») — запісы на нідэрландскай мове, якія вяла яўрэйская дзяўчынка Ганна Франк з 12 чэрвеня 1942 года па 1 жніўня 1944 года ў перыяд нацысцкай акупацыі Нідэрландаў. З пачатку 1944 года Ганна пачала літаратурна апрацоўваць свае запісы, у прыватнасці, замяняючы імёны дзеючых асоб, спадзеючыся на публікацыю дзённіка пасля вызвалення Нідэрландаў, аднак гэтая праца засталася няскончанай. Апошні запіс у дзённіку датаваны 1 жніўня 1944 года, праз тры дні гестапа арыштавала ўсіх, хто хаваўся ў прытулку. Сама Ганна памерла ў канцэнтрацыйным лагеры Берген-Бельзен. Яе запісы захаваліся і былі перададзены ейнаму ацалеламу ў Асвенціме бацьку Ота Франку, які ў 1947 годзе склаў скарочаны варыянт для публікацыі. Ота Франк завяшчаў арыгінал дзённіка Нідэрландскаму дзяржаўнаму інстытуту ваеннай дакументацыі.
Карыя авальная
Карыя авальная (Carya ovata) — від раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Лістападнае дрэва да 30 м вышынёй. Лісце пёрыстае, скідваецца на зіму.
Арэал
Расце ў лісцевых лясах у далінах рэк на ўсходзе ЗША ад Канзаса і ў Канадзе на крайнім паўднёвым усходзе. Кара ў дрэва адслойваецца доўгімі тоўстымі пласцінкамі. Канцы такіх пласцін загнутыя, таму ствол дрэва здаецца кудлатым.
Гаспадарчае значэнне
Увосень расліна вельмі маляўнічая. Аднак павольны рост і дрэнная прыжывальнасць робяць карыю авальную нявыгаднай культурай для азелянення. Драўніна шчыльная і трывалая, таму ідэальна падыходзіць для вырабу ручак інструментаў.
Дробныя арэхі ядомыя, маюць салодкі смак.
Нітрагліцэрын
Нітрагліцэрын (гліцэрынтрынітрат, трынітрагліцэрын, трынітрын, НГЦ) — эстэр гліцэрына і азотнай кіслаты. Звыклая назва «нітрагліцэрын» з пункту гледжання сучаснай наменклатуры з’яўляецца крыху некарэктнай, бо нітрагіцэрын з’яўляецца нітраэфірам, а не «класічным» нітразлучэннем. Шырока вядомы дзякуючы сваім выбуховым (і ў некаторай ступені лекавым) уласцівасцям. Хімічная формула CHONO2(CH2ONO2)2.
Упершыню сінтэзаваны італьянскім хімікам Асканіё Сабрэра ў 1847 годзе, першапачаткова быў названы «пірагліцэрын» (pyroglycerina). Згодна з наменклатуры IUPAC называецца 1,2,3-трынітраксіпрапан.
Бясколерная масляністая вадкасць. Тэмпература кіпення 125 °С (пры ціску 2 мм рт.сл.). Шчыльнасць 1,5951 г/см³. Добра раствараецца ў ацэтоне, дыэтылавым эфіры, метаноле, воцатнай кіслаце, бензоле, нітрабензоле і вадкіх нітраэфірах. Дрэнна раствараецца ў вадзе, гліцэрыне, бензіне. Па хімічным уласцівасцям з’яўляецца тыповым прадстаўніком арганічных нітратаў.
Нітрагліцэрын з’яўляецца магутным выбуховым рэчывам. Хуткасць дэтанацыі 7650 м/с, можа дэтанаваць павольна (1500—2000 м/с).
Выкарыстанне
Нітрагліцэрын выкарыстоўваецца ў якасці выбуховага рэчыва, у складзе пораха, у якасці лекавага сродку.
Підлісіўка (Магілёў-Падольскі раён)
Підлісіўка (Підлі́сівка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сант’Элена-Саніта
Сант'Элена-Саніта (Sant'Elena Sannita) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Насельніцтва складае 277 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 20 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 86099. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Булакты (Акмолінская вобласць)
Булакты — сяло ў Астраханскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Узункольскай сельскай акругі. Код КАТА — 113657300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 209 чалавек (99 мужчын і 110 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 139 чалавек (72 мужчины и 67 жанчын).
Рыгор Лаўрэнцьевіч Халадцоў
Біяграфія
З 1922 года ў гарадскім шпіталі Бабруйска працаваў у якасці асістэнта хірурга У. В. Марзона Рыгор Лаўрэнцьевіч Халадцоў, выпускнік Казанскага дзяржаўнага ўніверсітэта 1922 года. Пасля ад’езду У. В. Марзона ў Віцебск у 1934 годзе ён узначаліў хірургічную дапамогу ў Бабруйску. Змяніў Халадцова на пасадзе загадчыка хірургіяй Церпухаў Аляксандр Пятровіч, які прыехаў з Магілёва і быў гадоў на 15 старэйшым за Рыгора Лаўрэнцьевіча.
У 1941 годзе, будучы галоўным урачом Бабруйскай бальніцы, Рыгор Лаўрэнцьевіч быў прызваны ў армію, прайшоў усю вайну. У 1946 годзе ён працаваў у Бабруйскім ваенным шпіталі, з 1960 года — у горадзе Ташкенце.
Борная кіслата
Борная кіслата (Acidum boricum) (артаборная кіслата) — слабая неарганічная кіслата, якая мае хімічную формулу H3BO3.
Уяўляе сабой бескаляровае крышталічнае рэчыва ў выглядзе лускавінак без паху, мае слаістую трыклінавую рашотку, у якой малекулы кіслаты злучаныя вадароднымі сувязямі ў плоскія пласты, пласты злучаны паміж сабой міжмалекулярнымі сувязямі (d = 0,318 нм).
Метаборная кіслата (HBO2) таксама ўяўляе сабой бясколерныя крышталі. Яна існуе ў трох мадыфікацыях — найбольш устойлівай γ-НВО2 з кубічнай рашоткай, β-НВО2 з монакліннай рашоткай і α-НВО2 з рамбічнай рашоткай.
Клішаўка
Клі́шаўка, Тро́йня — рака ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Моўчадзь (басейн Нёмана). Даўжыня ракі 8 км. Пачынаецца каля вёскі Клішавічы, упадае ў Моўчадзь на поўнач ад вёскі Бубны, у лясным урочышчы Клішавіцы. Ад вытоку на працягу 3,7 км каналізаваная.
Іраікамічная паэма
Раннім узорам такога камічнага эфекту была антычная «Вайна жаб і мышэй». Класіцыстычны жанр іраікамічнай паэмы распрацаваны ў XVII ст. італьянскімі паэтамі Алесандра Тасоні і Франчэска Брачаліні. Пазней да яго звярталіся, у прыватнасці, Буало ў французскай літаратуры, Поўп у англійскай, Красіцкі ў польскай.
Спіс аб’ектаў PGC (1782001—1783000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1782001—1783000)
Чычэл
Плошча паверхні возера 0,17 км². Даўжыня 1,9 км, найбольшая шырыня 0,12 км, даўжыня берагавой лініі 4,1 км.
Катлавіна возера старычнага тыпу. Берагі пясчаныя. Зарастае слаба. Пратокай ва ўсходняй частцы злучаецца з ракой Сож.
Будуар
Будуар (франц. boudoir), невялікі гасціны пакой інтымнага характару. Прызначаўся для прыёму найбольш блізкіх сяброў і знаёмых. Узнік y пачатку 18 стагоддзя ў французскім мастацтве інтэр’ера і стаў неад’емным элементам палацавага ўбранства часоў ракако і класіцызму. Яго абсталёўвалі ўтульнай мэбляй (крэслы, софы, столікі, бюро), упрыгожвалі жывапіснымі палотнамі сентыментальна-эратычнага характару.
Часменскі раён
Часменскі раён (Чесменский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Чалябінскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Часма.
Утвораны 18 студзеня 1935 года ў выніку разбуйнення Варненскага, Качкарскага, Нагайбацкага і Троіцкага раёнаў. У 1962 годзе Часменскі раён ліквідавалі як адзінку Чалябінскай вобласці. Землі і прадпрыемствы былі перададзены спачатку ў Варненскі раён (1962 год), а потым — у Троіцкі раён у 1964 годзе. Аднаўленне ранейшых межаў Часменскага раёна адбылося 25 студзеня 1965 года.
Таццяна Валер’еўна Шаракова
Таццяна Валер’еўна Шаракова (, Орша) — беларуская веласіпедыстка.
Чэмпіёнка свету 2011 у гонцы па ачкам, бронза ў такім самым класе на Чэмпіянаце Свету 2010. Срэбраны прызёр чэмпіянату Еўропы 2011 у омніуме, бронзавая медалістка Чэмпіянату Еўропы 2011 ў каманднай гонцы пераследу.
Удзельнік Алімпійскіх гульняў 2012 года ў катэгорыі омніум і ў каманднай гонцы пераследу.
IC 3822
IC 3822 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гістарычны рэвізіянізм
Гістарычны рэвізіянізм ў акадэмічным сэнсе — карэнны перагляд (рэвізія) усталяваных ў якой-небудзь галіне гістарычных канцэпцый. У штодзённым словаўжыванні «гістарычны рэвізіянізм» часта мае прыніжальны сэнс, бо ім звычайна называюцца крыптагістарычныя канцэпцыі, якія носяць больш-менш ярка выражаны фальсіфікатарскі характар, - фальсіфікацыі гісторыі.
Гісторыя
Тэрмін быў уведзены на мяжы 1970-х гадоў, першапачаткова ў дачыненні да школы маладых французскіх навукоўцаў (Альфрэд Кабен, Райманд Арон, Франсуа Фюрэ і інш.), якія рашуча выступілі супраць традыцыйных поглядаў на Вялікую французскую рэвалюцыю. Пачатак гэтаму руху паклаў Альфрэд Кабен ў 1954 годзе лекцыяй «Міф французскай рэвалюцыі».
Негацыянізм
Від гістарычнага рэвізіянізму, пры якім «новая» канцэпцыя будуецца на адмаўленні і/або ігнараванні цвёрда ўстаноўленых навукай фактаў. Да негацыянізму нельга адносіць працы гісторыкаў-рэвізіяністаў ў тых выпадках, калі агульнапрызнаныя факты не адмаўляюцца або ігнаруюцца, а падвяргаюцца сумневу на аснове сапраўдных гістарычных дакументаў і сведчанняў.
Прыдністранскэ
Прыдністранскэ (Придністря́нське) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Багданава (сяло, Рослаўльскі раён)
Багданава (Богданово) — сяло ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Якімавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Багданава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала сяло разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
З 2004 па 2019 год адміністрацыйны цэнтр Багданаўскага сельскага паселішча.
Эканоміка
Плануецца будаўніцтва Смаленскай АЭС-2.
Прылужнэ (Магілёў-Падольскі раён)
Прылужнэ (Прилу́жне) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Боськава
Бо́ськава (, Боськово) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Махамад Наджыбула
Махамад Наджыбула (, —, ) — афганскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, дыпламат, Старшыня Рэвалюцыйнага Савета (1986-1987) і Прэзідэнт Афганістана (1987-1992).
Біяграфія
Скончыў Кабульскі ўніверсітэт (1975). 3 1965 член Народна-дэмакратычнай партыі Афганістана (НДПА), кіраваў нелегальным Дэмакратычным саюзам студэнтаў. Член ЦК НДПА з 1977, Палітбюро ЦК з 1981. Пасля прыходу НДПА да ўлады (красавік 1978) старшыня яе Кабульскага камітэта, пасол Афганістана ў Іране. У 1979—85 кіраўнік Службы дзяржаўнай інфармацыі (дзяржбяспекі). 3 лістапада 1985 сакратар ЦК, з мая 1986 генеральны сакратар ЦК НДПА, у 1990—92 — Партыі айчыны. У 1987—92 Прэзідэнт Афганістана. Праводзіў палітыку «нацыянальнага прымірэння», спрыяў пераўтварэнню палітычнага і сацыяльнага жыцця краіны. Пасля вываду савецкіх войск узначаліў Вышэйшы савет абароны айчыны (1989—92). У красавіку 1992 падаў у адстаўку, быў вымушаны хавацца ў прадстаўніцтве ААН у Кабуле. Пасля эахопу Кабула талібамі ў верасні 1996 пакараны смерцю.
Літаратура
Наджыбула //
Вельскі раён
Вельскі раён (Ве́льский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Архангельскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Вельск.
Раён размешчаны на поўдні Архангельскай вобласці і прыраўнаваны да раёнаў Крайняй Поўначы.
Плошча тэрыторыі.
Мяжуе на захадзе з Конашскім раёнам, на паўночным захадзе з Няндомскім раёнам, на паўночным усходзе з Шэнкурскім раёнам, на ўсходзе з Усцьянскім раёнам, на поўдні з Верхаважскім раёнам Валагодскай вобласці. Найбуйнейшыя рэкі: Вага, Вель, Кулой, Подзюга, Шонаша, Пежма.
Старшыня Рады БНР
Паўнамоцтвы
Паўнамоцтвы спікера Рады былі фактычна абмежаваны кіраваннем Радай. Ніякіх іншых функцый ён не выконваў. Куды большае месца ў грамадска-палітычным жыцці займалі прэм'еры БНР.
Аксана Уладзіміраўна Папко
Аксана Уладзіміраўна Папко  — беларуская веласіпедыстка.
3-е месца на этапе Кубка свету 2010/11 у Калі (Калумбія) у гонцы па ачках. Бронзавая медалістка Чэмпіянату Еўропы 2011 у каманднай гонцы пераследу.
Удзельніца Алімпійскіх гульняў 2012 года ў каманднай гонцы пераследу.
IC 3823
IC 3823 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Скаполі
Скаполі (Scapoli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Гібель Аляксандра Коржыча
Гібель Аляксандра Коржыча — рэзанансны выпадак гібелі вайскоўца тэрміновай службы ў вучэбным цэнтры ў Печах (Барысаў).
Скаполі
Насельніцтва складае 949 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 59 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 86070. Тэлефонны код — 0865.
Вілягодскі раён
Вілягодскі раён (Вилего́дский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і скасаванае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Архангельскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Скаполі
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Георгій Перамаганосец.
Гібель Аляксандра Коржыча
Гібель
Аляксандр Коржыч праходзіў тэрміновую службу з мая 2017 года. Яго паводзіны, паводле паказанняў ваеннаслужачых тэрміновай службы, змяніліся з верасня таго ж года. Коржыч скардзіўся на стан здароўя, выказваўся аб болях у вобласці сэрца, аб няправільным лячэнні, думкі пра суіцыд не выказваў. Таксама дапытаныя салдаты не звярнулі ўвагу на наяўнасць непрыязных адносін з боку кіраўніцтва часці да Аляксандра Коржыча, прымянення да яго фізічнага гвалту.
Скаполі
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вілягодскі раён
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Ільінска-Подамскае.
Гібель Аляксандра Коржыча
Гібель
Камандзір аддзялення, сяржант, ставіў яго ў больш прывілеяванае становішча ў адносінах да іншых вайскоўцаў з прычыны нестатутных адносін: Коржыч набываў за асабістыя сродкі і перадаваў сяржанту ў карыстанне тэлефон, прадукты харчавання, цыгарэты. Следства ўстанавіла, што з боку камандзіраў аддзяленняў мелі месца факты злоўжывання ўладай, якія выявіліся ў прыняцці грашовых сродкаў ад ваеннаслужачых тэрміновай службы за неабмежаванае па часе карыстанне мабільнымі тэлефонамі ў парушэнне ўстаноўленага парадку. Сумы пабораў з кожнага вагаліся ад 20 да 40 беларускіх рублёў. Старшына роты, прапаршчык, з пачатку ліпеня па 25 верасня выкраў з яго банкаўскай карты грошы на суму не менш за 180 беларускіх рублёў і без ведама ўладальніка расплачваўся ў крамах і кафэ на тэрыторыі Барысава.
Вілягодскі раён
30 верасня 2020 года сельскія паселішчы Вілягодскага муніцыпальнага раёна былі пераўтвораны Вілегодскую муніцыпальную акругу.
Геаграфія
Раён размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Архангельскай вобласці і прыраўнаваны да раёнаў Крайняй Поўначы. Мяжуе з Ленскім і Котласкім раёнамі вобласці, а на поўдні — з Кіраўскай вобласцю і Сысольскім раёнам Рэспублікі Комі. Плошча раёна — каля 4,7 тыс. км². Лясы займаюць 70 % плошчы раёна. У раёне налічваецца 177 населеных пунктаў. Рака Віледзь падзяляе раён на дзве часткі.
Гібель Аляксандра Коржыча
Гібель
3 кастрычніка 2017 года каля 17.00 у падвале будынка медыцынскай роты знойдзены труп радавога Коржыча А. А., які правісеў 7 дзён у пятлі з рэменя, прымацаванага вольным канцом да металічнай арматуры пад столлю склепа, з перавязанымі шнурком абутку нагамі і нацягнутай на галаву майкай. Паводле папярэдніх даных, прычынай смерці стала механічная асфіксія ад сціскання органаў шыі пятлёй ад рэменя пры павешанні.
Версіі
Падчас папярэдняга расследавання па крымінальнай справе разглядаюцца наступныя версіі :
Расследаванне
Першапачаткова бацькам Аляксандра Коржыча сказалі, што іх сын, паводле праверкі, якую правялі ў воінскай часці, здзейсніў самагубства. Сваякі і сябры Аляксандра Коржыча з гэтай версіяй не пагадзіліся і перадалі ў рэдакцыю Радыё Свабоды фатаздымкі ягонага цела са слядамі прыжыццёвых траўмаў. Справа атрымала вялікі рэзананс у грамадстве.
Калечча (Клімаўскі раён)
Калечча (Колечье) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Наваропскага сельскага паселішча.
Гібель Аляксандра Коржыча
Расследаванне
Па факце гібелі вайскоўца ўпраўленнем Следчага камітэта па Мінскай вобласці была ўзбуджана крымінальная справа. Следствам прынята рашэнне аб узбуджэнні справы па прыкметах складу злачынства па ч.3 арт.443 КК Беларусі (парушэнне статутных правілаў узаемаадносін паміж асобамі, на якіх распаўсюджваецца статус ваеннаслужачага, пры адсутнасці адносін падпарадкаванасці, якое пацягнула цяжкія наступствы).