cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мілэ В. Пайіч
Культурная праца
На працягу дзесяцігоддзяў Мілэ В. Пайіч займаецца даследаваннем і зборам дакументальных матэрыялаў з мэтай захавання нацыянальнай спадчыны сербаў і пацверджання сербскага мастацтва, якое бярэ свой пачатак у сербскім сярэднявеччы, якое сілкуе дух візантыйскай цывілізацыі.
Зыходзячы з таго матэрыялу, Пайіч сфармаваў праект «Скарб сербскай духоўнасці» (серб. Ризница српске духовности) у сярэдзіне 1990-х гадоў, які ахопліваў нацыянальную спадчыну сербаў, сабраны з дапамогай дакументацыі духоўнай, культурнай і дзяржаўнай гісторыі.
Пайіч з’яўляецца адным з заснавальнікаў і рэдактарам выдавецтва «Скарб сербскай духоўнасці» у Бялградзе.
З’яўляецца віцэ-прэзідэнтам па культуры Таварыства сяброў манастыра Св. Мікалай Сербскі (серб. Друштва пријатеља манастира Сьв. Николаја Српског) у Любовіе і адзін з заснавальнікаў Супольнасці «Дасіфей Обрадавiч» (серб. Задужбина «Доситеј Обрадовић») у Бялградзе.
Таксама з’яўляецца стваральнікам музейнай выставе ў манастыры Сока ў горадзе Сока Горад, заснаванай на карцінах, зробленых для выдання «Скарбы сербскай духоўнасці» 1-6, якія змяшчаюць 260 ілюстрацый, рукой размаляваных карт і малюнкаў, якія прадстаўляюць агляд духоўнай гісторыі Сербіі.
Больш важныя выставы
Персанальныя выставы
Выставы з Рос Арт-а:
Акцыз
Акцыз (ад фр. accise ) — від ускоснага падатку, пераважна на прадметы масавага спажывання, а таксама паслугі. Уключаецца ў цану тавараў або цану на паслугі.
Акцызы вядомыя з старажытнасці, калі імі абкладаліся спажывецкія тавары з неэластычным попытам (напрыклад, соль). У 20 стагоддзі акцызамі пачалі абкладацца толькі тавары, шкодныя здароўю (алкаголь, тытунь) і прадметы раскошы. Акцызы сталі рэгулюючым падаткам.
Арганізацыі і прадпрымальнікі прызнаюцца плацельшчыкамі пры рэалізацыі падакцызнага тавару. Акцызамі абкладаюцца тавары, як спірт, спіртаўтрымальная прадукцыя (акрамя лекаў), алкагольная прадукцыя, піва, тытунёвыя вырабы, нафта, бензін, аўтамабілі і іншыя.
Плацельшчыкі акцызаў
Плацельшчыкамі акцызаў выступаюць арганізацыі і індывідуальныя прадпрымальнікі, што займаюцца вытворчасцю падакцызнай прадукцыі або імпарцёрамі яе на тэрыторыю краіны. Пасля выплаты акцызу яны ўключаюць суму акцызу ў цану тавару і такім чынам вяртаюць яе сабе. Канчатковы спажывец лічыцца не плацельшчыкам акцызу, хаця цяжар ускладаецца менавіта на яго, а яго носьбітам.
Сівуха (гарэлка)
Сіву́ха — дрэнна ачышчаная жытняя гарэлка, размоўнае слова пра гарэлку наогул.
Нізкаякасны моцны алкагольны напой, атрыманы ў выніку няпоўнай рэктыфікацыі з утрыманнем сівушных і эфірных маслаў на ўзроўні брэндзі і віскі, што нехарктэрна, у прыватнасці, для гарэлкі. Назва паходзіць ад слова «сівы», колеру, які мае гэты напой у выніку рассейвання святла у калоідным растворы дрэнна вычышчанага прадукта.
У Польшчы з пачатку XX стагоддзя выраблялася гарэлка пад гэтым імем,. Пасля Другой сусветнай вайны яе вытворчасць была спынена ў выніку нацыяналізацыі ўсёй галіны. У 1996 годзе была распачата новая вытворчасць у Зялёна-Гура ў гонар 50-годдзя закрыцця вытворчасці. На International Spirits Challenge 2002 яна заваявала першае месца сярод 40 іншых моцных алкагольных напояў.
IC 2333
IC 2333 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Акцябрскае сельскае паселішча
Акцябрскае сельскае паселішча (Октябрьское сельское поселение) — муніцыпальнае ўтварэнне ў Краснаармейскім раёне Краснадарскага края Расіі.
У рамках адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу Краснадарскага края яму адпавядае Акцябрская сельская акруга.
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Акцябрскі.
Нараджэнне
У сімвалічным сэнсе паняццем нараджэнне прынята пазначаць пачатак любога існавання, рэальнага ці выдуманага, у тым ліку ў неадушаўлёных рэчаў: «нараджэнне Сусвету», «нараджэнне новай эпохі», «нараджэнне шэдэўра», «Нараджэнне трагедыі з духу музыкі» (праца Ф. Ніцшэ), «нараджэнне электронных пар» і інш.
Нараджэнне з'яўляецца важным паняццем у некаторых філасофскіх і рэлігійных сістэмах.
Шаматулы (гміна)
Шамату́лы (Szamotuły) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Шаматульскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шаматулах. Плошча гміны складае 175,52 км². Станам на 2010 год у гміне Шаматулы пражывалі 29165 чалавек, шчыльнасць — 166 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 25 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 35 населеных пунктаў.
Бюджэт
Бюджэт (bougette ) — схема даходаў і расходаў пэўнай асобы (сям’і, бізнесу, арганізацыі, дзяржавы і г. д.), якая ўсталёўваецца на пэўны перыяд часу, звычайна на адзін год. Бюджэт — гэта найважнейшая канцэпцыя як у мікраэканоміцы, так і ў макраэканоміцы (дзяржаўны бюджэт). Вывучэннем бюджэту займаецца навука фінансы.
Томас Эйкінс
Томас Каўпертуэйт Эйкінс, таксама Ікінс (Thomas Cowperthwaite Eakins;  — ) — амерыканскі мастак, фатограф, педагог, заснавальнік амерыканскага рэалістычнага жывапісу.
Стаўбцы
Стаўбцы́ (, Столбцы) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1674 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Канькабежны спорт на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 — 5000 метраў (мужчыны)
Спаборніцтвы па канькабежнаму спорту на дыстанцыі 5000 метраў сярод мужчын на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 прайшлі 8 лютага. Месцам правядзення спаборніцтваў стаў канькабежны стадыён «Адлер-Арэна». Спаборніцтвы пачаліся ў 15:30 па мясцовым часе (UTC+4). У мужчынскай гонцы на 5000 метраў прынялі ўдзел 26 спартсменаў з 14 краін. Дзеючы чэмпіён у гэтай дысцыпліне галандскі канькабежац Свен Крамер абараніў свой тытул, абнавіўшы свой жа алімпійскі рэкорд.
Камісіі абодвух народаў
Камісіі абодвух народаў — цэнтральныя калегіяльныя органы дзяржаўнай улады Рэчы Паспалітай, агульныя для Кароны і Княства — Вайсковая камісія абодвух народаў, Камісія паліцыі абодвух народаў, Скарбовая камісія абодвух народаў.
Створаны Чатырохгадовым соймам (1788—1792). Скасаваны ў 1792 годзе Таргавіцкай канфедэрацыяй. Гарадзенскі сойм (1793) аднавіў асобныя камісіі для Кароны і Княства.
Адольф Лоас
Адольф Лоас (Adolf Loos;,  — , , цяпер у складзе Вены) — выбітны аўстрыйскі і чэхаславацкі архітэктар і тэарэтык архітэктуры, крытык стылю мадэрн у еўрапейскай архітэктуры XX стагоддзя. праца «арнамент і злачынства» — крытыка мадэрну, яго арнаментальнасці, і ў прыватнасці юнгендстылю. Адыграў значную ролю ў станаўленні інтэрнацыянальнага стылю.
Стараджарэліеўскае сельскае паселішча
Стараджарэліеўскае сельскае паселішча (Староджерелиевское сельское поселение) — муніцыпальнае ўтварэнне ў Краснаармейскім раёне Краснадарскага края Расіі.
Адольф Лоас
Біяграфія
Нарадзіўся ў Брно ў сям'і скульптара. З 1890 па 1893 вучыўся ў дрэздэнскай Вышэйшай тэхнічнай школе. Тры гады правёў у ЗША. З 1897 пачаў выступаць як тэарэтык і публіцыст па пытаннях сучаснай архітэктуры. У 1912 годзе арганізоўвае сваю школу архітэктуры, якая закрываецца з пачаткам Першай сусветнай вайны.
Стараджарэліеўскае сельскае паселішча
У рамках адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу Краснадарскага края яму адпавядае Стараджарэліеўская сельская акруга.
Валеўскі сельсавет
Ва́леўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2007 г. вёска) Валеўка.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Валеўкаўскі сельсавет у складзе Валеўкаўскага раёна (з 25 лістапада 1940 года Карэліцкі раён) Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Навагрудскага раёна. 25 чэрвеня 2008 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ятраўскага сельсавета (12 населеных пунктаў: Жадунь, Заполле, Зарэчка, Калмацкаўшчына, Клёны, Концавічы, Кудавічы, Мілеўцы, Падбор’е, Парэчча, Ціхінка, Ятра).
Склад
У склад сельсавета ўваходзіць 27 населеных пунктаў (2018 г.):
Насельніцтва
Насельніцтва, жыхароў: 1828 (2009 г.), 1479 (2017 г.), 1556 (2018 г.).
IC 2334
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Міністэрства папяровай і дрэваапрацоўчай прамысловасці БССР
Гісторыя
Было скасавана ў 1957 годзе, яго функцыі былі перададзеныя Упраўленню папяровай і дрэваапрацоўчай прамысловасцю СНГ БССР.
Вяцічы
Вяцічы — усходнеславянскае этнапалітычнае аб'яднанне (правадырства), якое займала тэрыторыю на ўсход ад крывічоў, радзімічаў і севяран у басейне ракі Акі.
Паводле летапісных крыніц, вяцічы прыйшлі з ляшскіх (прапольскіх) зямель. Правадыры радзімічаў і вяцічаў Радзім і Вятка былі братамі. Радзім асеў на Сажы, а Вятка на Ацэ. Выяўленыя паселішчы вяцічаў адносяцца да VIII—X стст. У ранні перыяд вяцічы жылі патрыярхальна-родавым ладам. З XI ст. развіваліся феадальныя адносіны. У XII ст. землі вяцічаў падзелены паміж суздальскімі і чарнігаўскімі князямі, у XIV ст. частка тэрыторыі ўвайшла ў склад Вялікага Княства Маскоўскага, заходняя частка вяціцкай тэрыторыі (вярхоўскія княствы) адышла да Вялікага Княства Літоўскага. Курганы вяцічаў VIII—X стст. з трупаспаленнем у XI—XII стст. выцясняюцца пахаваннямі з трупапалажэннем галавой на захад. Археолагі звяртаюць увагу на падабенства радзіміцкага і вяціцкага жаночага ўпрыгожання (этнаграфічная адзнака) — сяміпрамянёвых і сямілопасцевых скроневых кольцаў. У жаночых пахаваннях шмат упрыгожанняў, з якіх найчасцей сустракаюцца крыштальныя і жоўтыя шкляныя шарападобныя пацеркі, пярсцёнкі ў краты, пласціністыя бранзалеты з загнутымі канцамі.
Карукіўка
Геаграфія
Размешчаны ў паўночнай частцы вобласці, за 86 км ад абласнога цэнтра, на беразе ракі Брэч (прыток ракі Сноў).
Гісторыя
Горад заснаваны ў 1657 годзе.
Насельніцтва
Паводле:
Транспарт
Знаходзіцца на скрыжаванні аўтадарог абласнога і мясцовага значэння, па якіх ажыццяўляецца аўтобусная сувязь з абласным цэнтрам і суседнімі райцэнтрамі — Сноўскам, Мэнай, Сэмэніўкай, Ноўгарадам-Северскім.
Лакалы
Лакалы — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Тасарыкскай сельскай акругі. Код КАТА — 434459400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 295 чалавек (146 мужчын і 149 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 339 чалавек (163 мужчыны і 176 жанчын).
Сімвал
Сімвал (з σύμβολον) — гэта знак, выява якой-небудзь рэчы або жывёлы для абазначэння сутнасці прадмета ; умоўны знак якіх-небудзь паняццяў, ідэй, з'яў.
У XX стагоддзі неакантыянец Касірэр абагульніў паняцце сімвала і аднёс да «сімвалічных форм» шырокі клас культурных з'яў, такіх як мова, міф, рэлігія, мастацтва і навука, пасродкам якіх чалавек упарадкоўвае навакольны хаос. Раней яшчэ Кант даказваў, што мастацтва, з'яўляючыся інтуітыўным спосабам уяўлення, носіць сімвалічны характар.
Шастарка (гміна)
Шаста́рка (Szastarka) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Красніцкага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шастарцы. Плошча гміны складае 73,53 км². Станам на 2004 год у гміне Шастарка пражывалі 6260 чалавек, шчыльнасць — 85,1 чал./км².
Тураўшчына (Чашніцкі раён)
Ту́раўшчына (, Туровщина) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Пачаевіцкага сельсавета.
Кантакты і дыялогі
«Канта́кты і дыяло́гі» — штомесячны інфармацыйна-аналітычны і культуралагічны бюлетэнь, заснаваны Міжнароднай асацыяцыяй беларусістаў, Беларускім таварыствам дружбы і культурнай сувязі з замежнымі краінамі. Выдаваўся ў 1996—2002 гадах у Мінску на беларускай мове. Выйшлі 82 нумары. У 2000 годзе два нумары выдання выйшлі на англійскай мове. Галоўным рэдактарам часопіса быў Адам Мальдзіс. У 1998 годзе ў склад рэдкалегіі ўваходзілі Эдуард Дубянецкі, Уладзімір Конан, Ніна Іванова, Адам Мальдзіс, Генадзь Цыхун, Захар Шыбека.
Меў рубрыкі «Даследаванні, артыкулы», «Прысутнасць беларускай культуры ў свеце», «Беларускае замежжа», «Беларусь вачыма зарубежных вучоных», «Беларусы ў свеце», «Страты і іх вяртанне», «Беларускае таварыства дружбы ў дзеянні», «Хроніка беларусазнаўчага жыцця», «Надрукавана пра кантакты ў Беларусі і ў свеце» і інш. Часопіс публікаваў пераважна аналітычныя артыкулы беларускіх і замежных даследчыкаў, прысвечаныя пытанням міжнацыянальных і міжрэлігійных адносін, грамадска-культурнаму ўзаемадзеянню Беларусі з іншымі краінамі, паведамленні пра міжнародныя навуковыя і навукова-практычныя канферэнцыі, кангрэсы, сімпозіумы, семінары, пра дзейнасць беларускіх арганізацый у замежжы, новыя выданні кніг, публікацыі ў перыядычным друку і іншую інфармацыю.
Ведзьма (рака)
Ведзьма, Вядзьмянка — рака ў Нясвіжскім і Ляхавіцкім раёнах Беларусі, левы прыток ракі Шчара (басейн Нёмана).
Асноўныя прытокі: Шавялёўка, Ардзянка.
Даўжыня ракі 35 (29, 24 ) км. Сярэднегадавы расход вады ў вусці 1,6 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,8 ‰. Пачынаецца за 500 м на поўнач ад вёскі Слабада Нясвіжскага раёна, упадае ў Шчару на паўночны ўсход ад вёскі Задвор’е. Даліна невыразная. Пойма двухбаковая, у сярэднім цячэнні забалочаная, яе шырыня 300—700 м. На працягу 18,9 км рэчышча каналізаванае: ад вытоку да вёскі Сваятычы (9,5 км) і ад вусця Шавялёўкі да горада Ляхавічы (9,4 км). Шырыня рэчышча ў межань 2—10 м. У пойме ракі меліярацыйныя каналы, каля вёскі Кавалі сажалка (плошчай 0,15 км²). Каля вёскі Сычы рака працякае праз сажалку (Сычоўскае возера).
Чабургольскае сельскае паселішча
Чабургольскае сельскае паселішча (Чебургольское сельское поселение) — муніцыпальнае ўтварэнне ў Краснаармейскім раёне Краснадарскага края Расіі.
У рамках адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу Краснадарскага края яму адпавядае Чабургольская сельская акруга.
Яхідны
Яхі́дны (Tachyglossidae) — млекакормячыя жывёлы атрада аднапраходных.
Пашыраны ў Аўстраліі, на Тасманіі і паўночным усходзе Новай Гвінеі.
Даўжыня цела жывёліны да 53 см. Хвост вельмі кароткі. Цела зверху ўкрыта калючкамі, жоўтымі каля асновы і чорнымі ўверсе. Галава з доўгай цыліндрычнай «дзюбай», прамой ці крыху выгнутай уверх. Язык чэрвепадобны, даўжынёй да 25 см. У самак на перыяд размнажэння ўтвараецца вывадковая сумка з двума млечнымі залозістымі палямі, у якой выношваецца дзіцяня, што вылупліваецца з яйца.
Жывуць яхідны ў лясах і камяністых кустовых стэпах. Кормяцца беспазваночнымі.
Клёны (Навагрудскі раён)
Клёны (, Клёны) (да 1964 года Кабы́льнікі) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Валеўскага сельсавета.
Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Ятраўскага сельсавета.
Гісторыя
У сярэдзіне 19 ст. належала да дзяржаўнага маёнтка Ятра. Вёска Кабыльнікі Пачапаўскай воласці Навагрудскага павета налічвала ў 1909 годзе 612 жыхароў, 97 двароў. Прыход Нараджэння Божай Маці (в. Ятра). У 1920—1939 г. Кабыльнікі — вёска Пачапаўскай вясковай гміны, Навагрудскага павета, Навагрудскага ваяводства. 30 ліпеня 1964 года вёска Кабыльнікі перайменавана ў Клёны. У калгасе «Сцяг працы», 80 двароў, 147 жыхароў, магазін.
Хорашыўскі раён
Утвораны ў 1924 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 35678 чалавек, плошча — 869,8 км².
12 мая 2016 года Вярхоўная Рада Украіны ў рамках дэкамунізацыі прыняла пастанову аб перайменаванні Валадарска-Валынскага раёна ў Хорашыўскі раён.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 3 пасялковых і 18 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 3 пасёлкі гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 76 сёлаў.
Батурын (горад)
Батурын (Батурин) — горад, размешчаны на тэрыторыі Бахмацкага раёна Чарнігаўскай вобласці, Украіны, на левым беразе ракі Сейм (левы прыток Дзясны). У 1669—1708 гадах і ў 1750—1764 гадах Батурын з’яўляўся рэзідэнцыяй гетманаў левабярэжнай Украіны.
Гісторыя
Батурын быў заснаваны ў 1575 годзе польскім каралём і вялікім князем літоўскім Стэфанам Баторыем і названы ў яго гонар. Неўзабаве пасля яго смерці Батурын прыйшоў у запусценне.
Гарадзішча Батурынскае ўпершыню згадана ў 1625 годзе (і паводле версіі А. М. Лазараўскага, адлік гісторыі горада варта весці менавіта з 1625 года). У пачатку 1630-х гадоў горад належаў старадубскаму старосту Паўлу Трызну. У пачатку Смаленскай вайны 1632—1634 гадоў Батурынскі замак быў узяты маскоўскімі войскамі і заставаўся незаселеным да канца ваенных дзеянняў.
У 1635 годзе Батурын быў адбудаваны і ўвайшоў у склад Чарнігаўскага ваяводства Рэчы Паспалітай. У тым жа 1635 годзе каронны падскарбі Ежы Асалінскі вымусіў ноўгарад-северскага старосту А. Пясочынскага, людзі якога адбудавалі замак, адмовіцца ад сваіх прэтэнзій на Батурын.
У 1648 годзе Батурын стаў трафеем гетмана Багдана Хмяльніцкага.
1654—1917 гады
Пасля далучэння Левабярэжнай Украіны да Расіяй у 1654 годзе Батурын уваходзіў спачатку ў склад Старадубскага казацкага палка, а затым — Нежынскага палка. У 1663 годзе гетман І. Брухавецкі падпісаў тут «Батурынскія артыкулы» з прадстаўнікамі царскага ўрада.
У час Паўночнай вайны гетман Іван Мазепа пачаў тайныя перамовы з польскім дваром і шведскім каралём Карлам XII, а з набліжэннем асноўных сіл шведскай арміі — восенню 1708 года адкрыта перайшоў на бок шведаў і 29 кастрычніка 1708 года з прыхільнікамі далучыўся да Карла XII. Ва ўмацаваным Батурыне засталіся вялікая колькасць прыпасаў для шведскай арміі, моцны гарнізон пад камандаваннем палкоўніка Д. Чэчаля і есаула Кёнігсека захаваў вернасць Мазепу і разлічваў на скоры падыход шведскіх войскаў. У гэтых умовах войска А. Д. Меньшыкава 31 кастрычніка 1708 года аблажылі і (пры садзейнічанні прылуцкага палкоўніка Івана Носа) 2 лістапада ўзялі Батурын, пасля чаго горад быў спалены.
У 1725 годзе Кацярына I падаравала Батурын Меньшыкаву, у 1750—1764 гадах горад быў рэзідэнцыяй гетмана Кірыла Разумоўскага. У 1781 годзе горад увайшоў у склад Чарнігаўскага намесніцтва, у 1796 годзе — у склад Маларасійскай губерні, з 1802 года ў Канатопскім павеце Чарнігаўскай губерні.
У 1860 годзе тут налічвалася 456 двароў і 3563 жыхары, дзейнічалі два праваслаўныя храмы, рэгулярна адбываліся гандлёвыя кірмашы. У 1891 годзе горад з’яўляўся гандлёвым цэнтрам мясцовага значэння, тут рэгулярна адбываліся кірмашы, налічвалася 450 жылых дамоў і 3580 жыхароў, дзейнічалі дзве праваслаўныя царквы, васковы завод і два заводы па вытворчасці свечка з лою.
Найноўшы час
У студзені 1918 года была ўсталявана Савецкая ўлада, пасля заканчэння грамадзянскай вайны тут пачалося развіццё лёгкай, харчовай і будаўнічай прамысловасці мясцовага значэння. У 1932 годзе тут былі пабудаваны льнозавод і машынна-трактарная станцыя.
Учас Вялікай Айчыннай вайны з 9 верасня 1941 года да 7 верасня 1943 года Батурын знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй.
У 1960 годзе Батурын стаў пасёлкам гарадскога тыпу. У 1968 годзе насельніцтва пасёлка складала 3,5 тыс. чалавек, станам на пачатак 1970 года тут дзейнічалі цагельня, малочны завод, завод па апрацоўцы канопляў і гісторыка-краязнаўчы музей.
Станам на пачатак 1978 года тут дзейнічалі цагельня, ільнозавод, райсельгастэхніка, калгас, камбінат камунальных прадпрыемстваў, дзве агульнаадукацыйныя школы, філіял Бахмацкай музычнай школы, бальніца, паліклініка, Дом культуры, бібліятэка, аддзел Чарнігаўскага гістарычнага музея. Палац К. Разумоўскага і дом Васіля Качубея з’яўляліся знаходзілся пад аховай дзяржавы як помнікамі архітэктуры.
У студзені 1989 года колькасць насельніцтва складала.
Пасля 1991 года
14 чэрвеня 1993 года Кабінет міністраў Украіны стварыў у горадзе нацыянальны гісторыка-культурны запаведнік «Гетманская сталіца».
У маі 1995 года Кабінет міністраў Украіны зацвердзіў рашэнне аб прыватызацыі льнозавода, у ліпені 1995 года было зацверджана рашэнне аб прыватызацыі райсельгастэхнікі.
29 верасня 2008 года Батурын стаў горадам раённага значэння.
Паўлюк Быкоўскі
Паўлюк Быкоўскі, поўнае імя Павел Мікалаевіч Быкоўскі (нар. 29 кастрычніка 1971; Мінск, БССР, СССР) — беларускі журналіст.
Біяграфія
На працягу двух гадоў вучыўся на факультэце беларускай філалогіі і культуры Мінскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка; спецыялізацыя: беларуская мова і літаратура. З 1999 года — студэнт Віленскага педагагічнага ўніверсітэта (Vilniaus Pedagoginis Universitetas); факультэт славістыкі; спецыялізацыя: «беларуская філалогія». Выпускнік Літоўскага эдукалагічнага ўніверсітэта.
Самаадукацыя ў галіне журналістыкі і паліталогіі. У лістападзе 1997 года прайшоў месячную стажыроўку на RFE/RL у Празе па тэме «прынцыпы незалежнай журналістыкі».
Працаваў рэпарцёрам у газетах «Чырвоная змена» і «Свабода», рэдактарам на радыёстанцыі «Крыніца», каментатарам Рэдакцыі перадач для Другой рэспубліканскай праграмы Беларускага радыёвяшчання (інфармацыйна-музычны канал «Радыё-2») Нацыянальнай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі Рэспублікі Беларусь, супрацоўнічаў з радыёстанцыямі «Юность/Молодежный канал» (Масква), «Нямецкая хваля» (Бон), газетамі «Бизнес&Балтия» (Рыга), «Лабрит» (Рыга), «Караван» (Алматы). Публікаваўся ў аналітычным часопісе PRISM, які выдаецца Jamestown Foundation (Вашынгтон).
З 2015 года акрэдытаваны пры МЗС Беларусі як карэспандэнт Deutsche Welle.
З 1995 па 2015 год — супрацоўнік недзяржаўнага аналітычнага тыднёвіка «Беларусы и рынок», быў загадчыкам аддзела грамадска-палітычнай інфармацыі.
Па сумяшчальніцтве працаваў уласным карэспандэнтам у Мінску праваабарончага тыднёвіка «Экспресс-хроника» (Масква), а таксама харвацкага інфармагенцтва STINA (Спліт). З лістапада 1999 па май 2002, а таксама зноў з 2006 года — аўтар і вядучы праграмы «Кантэкст (Рэфлексіі з нагоды мінулага тыдня)» на беларускай радыёстанцыі «Рацыя».
Лаўрэат прэміі «Dot-Журналистика» ў намінацыі «За пределами Рунета» ў 2012—2014, 2016 гадах.
Распрацаваў курсы «Камп’ютары і інтэрнэт для журналістаў», «Пошук інфармацыі ў інтэрнэце», «Новыя медыя як інструмент прамоцыі грамадскіх актывістаў», «Журналісцкае раследаванне ў сетцы інтэрнэт», «Пошук інфармацыі ў сацыяльных сетках», «Компас журналіста ў сацыяльных сетках», «Манетызацыя кантэнту ў інтэрнэце», «Новыя медыя як інструмент прамоцыі грамадскіх актывістаў», «Прасоўванне вынікаў даследаванняў і праца са СМІ» (уключае працу з сацыяльнымі сеткамі, SMM), «Прававая бяспека журналістаў. Асвятленне ў СМІ пытанняў бяспекі праваабаронцаў, грамадзянскіх актывістаў» (уключае працу з сацыяльнымі сеткамі, SMM), «Інфармацыйныя тэхналогіі, інтэрнэт і сацыяльныя сеткі для прафсаюзных актывістаў. Праблемы бяспекі і абароны прыватнай інфармацыі ў Сусветнай павуціне» (SMM), «Вядзенне акаўнта ў сацыяльных сетках» (SMM).
У шлюбе з журналісткай Вольгай Быкоўскай, маюць дачку Анастасію.
Юрый Іванавіч Хілько
Юрый Іванавіч Хілько (нар. — беларускі мастак, педагог.
Біяграфія
З 1993 года выкладае ў Беларускай акадэміі мастацтваў. Загадчык кафедры графікі Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў, член Беларускага саюза мастакоў. Лаўрэат прэміі Міжнароднага фонду славянскага пісьменства імя Кірыла і Мяфодзія (1990). Працуе ў станковай і кніжнай графіцы. Стварыў ілюстрацыі да кніг Багдановіча, Лойкі, Гарэцкага. Работы Юрыя Хілько знаходзяцца ў зборах Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь, Музея сучаснага выяўленчага мастацтва, у графічных і мастацкіх цэнтрах Берліна, Швецыі, ЗША. Выкладае жывапіс, кампазіцыю, фармальную кампазіцыю, працу ў матэрыяле, прыкладную графіку.
Прэміі і ўзнагароды
Дзяржаўная стыпендыя імя Ф. Скарыны (1990); лаўрэат Міжнароднага фонду славянскага пісьменства імя Св. Кірылы і Мяфодзія (1990); дыплом конкурсу «Лепшае выданне года» (за афармленне кнігі М. Багдановіч «Вянок», 1995); дыплом Беларускага саюза мастакоў «За актыўную творчую дзейнасць» (1998); дыплом выстаўкі-конкурсу «Мастак і кніга» (за афармленне зборніка вершаў А. Бокач «Агледзіны», 1999); медаль Беларускага саюза мастакоў «За дасягненні ў выяўленчым Святочныя мерапрыемствы» (2002); дыплом Рэспубліканскага конкурсу кніжнага мастацтва (за афармленне кнігі Е. Сцяпанава «Мара», 2003); дыплом удзельніка міжнароднага пленэру «Белавежа-2009» (2009); Ганаровая грамата БДАМ (2010); Ганаровая грамата Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь (2010).
Ніна Іосіфаўна Ламановіч
Ніна Іосіфаўна Ламановіч (нар., Лапічы, Асіповіцкі раён, Беларусь) — беларускі харавы дырыжор, педагог. Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь (1999). Народная артыстка Беларусі (2010).
Скончыла Гомельскае музычнае вучылішча (харавое дырыжыраванне, клас Пятра Кірэйцава), Беларускую дзяржаўную кансерваторыю (1977, харавое дырыжыраванне, клас Аляксея Кагадзеева). З 1976 года хормайстар, з 1993 года — галоўны хормайстар Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Рэспублікі Беларусь.
Камісіі вялікія
Камісіі вялікія - цэнтральныя калегіяльныя органы дзяржаўнай улады Рэчы Паспалітай. У 1764 г. створаны асобныя для Кароны Польскай і ВКЛ скарбовыя і вайсковыя камісіі, а ў 1773 г. Адукацыйная камісія.
Туфа
Туфа (Tufo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Міхаіл Архангел.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Марыэта Яннаку
Марыёры (Марыэта) Яннаку (Μαριορή (Μαριέττα) Γιαννάκου, 6 чэрвеня 1951, Еракіён, Грэцыя — 27 лютага 2022, Афіны, Грэцыя) — грэчаскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Член партыі Новая дэмакратыя. Дэпутат парламента Грэцыі з 2019 года. Раней — дэпутат Еўрапейскага парламента і член фракцыі Еўрапейскай народнай партыі (1984—1990, 1999—2000, 2009—2014), міністр адукацыі і рэлігій (2004—2007), міністр аховы здароўя (1990—1991).
Біяграфія
Нарадзілася 5 чэрвеня 1951 года ў вёсцы Еракіён у Лаконіі. Дачка Панаётыса Янакіса.
Скончыла медыцынскую школу Афінскага ўніверсітэта.
Пяць разоў абіралася ў парламент Грэцыі. Па выніках выбараў 1993 года ўпершыню абраная дэпутатам парламента Грэцыі. Пераабрана па выніках наступных выбараў 1996 года.
Па выніках выбараў у Еўрапейскі парламент 1999 года зноў абраная дэпутатам, узначаліла групу новай дэмакратыі ў Еўрапейскім парламенце. 4 верасня 2000 года яе змяніў Стаўрас Ксархакас.
Па выніках парламенцкіх выбараў 2000 года зноў абраная дэпутатам. Пераабрана па выніках наступных выбараў 2004 года.
11 красавіка 1990 года атрымала партфель міністра аховы здароўя ва ўрадзе Канстанцінаса Міцатакіса, выконвала абавязкі да 7 жніўня 1991 года. 10 сакавіка 2004 года атрымала партфель міністра адукацыі і па справах рэлігій у першым кабінеце Костаса Караманліса. У 2006 годзе па яе ініцыятыве парламент Грэцыі ухваліў закон аб стварэнні Афінскай мячэці. Увесну 2006 года абвясціла пра рэформу адукацыі, што выклікала масавыя пратэсты студэнтаў і выкладчыкаў. Сышла ў адстаўку 16 верасня 2007 года.
Па выніках выбараў у Еўрапейскі парламент 2009 года зноў абраная дэпутатам, узначаліла групу новай дэмакратыі ў Еўрапейскім парламенце.
Па выніках парламенцкіх выбараў 2019 года зноў абраная дэпутатам. З’яўляецца кіраўніком дэлегацыі парламента Грэцыі ў Парламенцкая асамблеі НАТА.
Валодала французскай, англійскай, іспанскай і нямецкай мовамі.
Асабістае жыццё
У 1983 годзе выйшла замуж за Панаётыса Куцыкоса, у 1997 годзе развялася. Дачка — Зоі-Электра Куцыку (, нар. 19 снежня 1991).
Францішак Леапольдавіч Вярэнька
Біяграфія
Скончыў гімназію ў Мінску (1881 г.), Варшаўскі ўніверсітэт (1887 г.). У 1886 г. за навуковую працу па народнай медыцыне ўзнагароджаны залатым медалём. Запісваў легенды і паданні роднага краю. У ваколіцы в. Пуцілкавічы выявіў 9 гарадзішчаў жалезнага веку (каля вёсак Гваздв, Вялікія Бірукі) і каля 50 курганных могільнікаў, селішчы каля вёсак Малыя Дольцы і Афераўшчына; у курганна-жальнічным могільніку раскапаў 36 пахаванняў.
Навуковая дзейнасць
Рукапісы прац пра гэтыя даследаванні «Курганы ў Пуцілкавічах» і «Курганы і два дагістарычныя пасяленні ў Пуцілкавічах», археалагічныя карты і частка раскопак зберагаюцца ў.
Мена
Мена — гідронім і тапонім, таксама прозвішча.
Сэмэніўка
Сямёнаўка ці Сэмэніўка (Семенівка) — горад раённага значэння ў Чарнігаўскай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Сэмэніўскага раёна. Размешчаны на правым беразе ракі Рэўны, на поўначы Чарнігаўскай вобласці, за 11 км ад дзяржаўнай мяжы з Расіяй (Бранская вобласць), за 160 км ад Чарнігава і за 300 км на паўночны ўсход ад Кіева.
Хілько
Хілько — прозвішча.
Ямільчынскі раён
Ямільчынскі раён (Ємільчинський район) — адміністрацыйная адзінка на паўночным захадзе Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Ямільчынэ (Ємільчине).
IC 2335
IC 2335 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бор (Чашніцкі раён)
Бор (, Бор) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
Інжынерная вуліца (Брэст)
Вуліца Інжынерная — вуліца ў паўночнай частцы Брэста. Узнікла ў 1958 годзе пасля ўключэння ў гарадскія межы вёскі Бярозаўка 2-я. Працягласць — 874 метраў, ад вуліцы Лейтэнанта Рабцава да вуліцы Фартэчная. Забудавана аднапавярховымі дамамі сядзібнага тыпу. На вуліцы знаходзіцца кантэйнерны ўчастак Брэст-Паўночны.
Выбух у аэрапорце Дамадзедава (2011)
Выбухі ў аэрапорце «Дамадзедава» — два паслядоўных выбухі, меркавана ажыццёўленых тэрарыстамі-cмяротнікамі ў маскоўскім аэрапорце «Дамадзедава» ў залі міжнародных вылетаў 24 студзеня 2011 года.
Шчанец (гміна)
Шча́нец (Szczaniec) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Свебадзінскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шчанцы. Плошча гміны складае 112,92 км². Станам на 2004 год у гміне Шчанец пражывалі 3934 чалавекі, шчыльнасць — 34,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Тыгровая балка
Тыгровая балка (Бешаи палангон) — запаведнік у Таджыкістане, размешчаны на зліцці рэк Вахш і Пяндж.
Тэрыторыя запаведніка плошчай каля 50 тысяч га прасціраецца ад ракі Пяндж на поўдні і пустыняў Кашкакум да хрыбта Хаджа-Казіян. Атрымаў статус запаведніка ў 1938 годзе. Тугайныя лясы Тыгровай балкі займаюць значную тэрыторыю параўнальна мала закранутую антрапагенным уздзеяннем. У запаведніку захоўваюцца рэдкія і асабліва каштоўныя віды жывёл, у тым ліку бухарскі алень. Сустракаўся туранскі тыгр, які вымер у сярэдзіне XX стагоддзя.
Атгон (Кызылардзінская вобласць)
Атгон — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Тасарыкскай сельскай акругі. Код КАТА — 434459700.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 78 чалавек (44 мужчыны і 34 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 46 чалавек (24 мужчыны і 22 жанчыны).
Мэна
Мена ці Мэна (Мена) — горад раённага значэння, адміністрацыйны цэнтр Мэнскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украіны. Размешчаны на рацэ Мена. У 1066 годзе Мена ўпершыню згадваецца ў пісьмовых крыніцах у сувязі з захопам князямі Святаславам і Усеваладам Яраславічамі. У 1408 годзе Мена зноў згаданая ў пісьмовай крыніцы як паселішча Вялікага Княства Літоўскага, з 1618 года — у складзе Рэчы Паспалітай.
IC 2336
IC 2336 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Asopinae
Asopinae — падсямейства паўцвердакрылых насякомых з сямейства Шчытнікаў. Гэтыя клапы з’яўляюцца касмапалітамі і распаўсюджаныя ва ўсіх заагеаграфічных абласцях. Каля паловы ўсіх відаў сканцэнтраваныя ў Паўднёва-Усходняй Азіі і Акіяніі.
Роды
Падсямейства складаецца з наступных родаў:
Валезакарда
Насельніцтва складае 1416 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 115 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 83050. Тэлефонны код — 0827.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Лявон Савёнак
Лявон Савёнак (пс. Лявон Крывічанін, Леанід Свэн;, в. Вялец, цяпер , Віцебская вобласць — , Памона, штат Нью-Джэрсі, ЗША) — беларускі , , і грамадскі дзеяч. Сябра Рады БНР і Беларускай незалежніцкай партыі.
Біяграфія
Нарадзіўся 26 чэрвеня 1897 года ў в. Вялец у Расійскай імперыі (цяпер Глыбоцкі раён, Віцебская вобласць) у сям’і Вікенція (1865—1898) і Вольгі (1869—1962) Савёнкаў. Пачатковую адукацыю атрымаў у Глыбокім, куды пераехаў разам з маці і старэйшымі сёстрамі, Анютай і Ксеняй. Пасля смерці бацькі ў 1898 г. паступіў ў Маладзечанскую настаўніцкую семінарыю, дзе вучыўся разам з Сымонам Рак-Міхайлоўскім, Пятром Мятлом, Міхасём Чаротам і іншымі, і якую скончыў у 1917 годзе. Пасля семінарыі два гады вучыўся ў кадэцкім корпусе ў Пецярбургу.
У 1922 годзе разам з групай глыбоцкіх настаўнікаў пераехаў у Мінск, дзе пазнаёміўся і ажаніўся ў з настаўніцай Апалоніяй Радкевіч. У тым жа годзе нарадзіўся сын Лёдзік. У 1927 годзе нарадзілася дачка — будучая вядомая беларуская даследчыца Зора Кіпель. У хуткім часе пачаў працаваць у тады яшчэ беларускамоўнай газеце «Савецкая Беларусь», куды быў пакліканы Усеваладам Ігнатоўскім. Лявон Савёнак многа ездзіў па Беларусі, пісаў рэпартажы і фельетоны. Алесь Дудар расказваў пра атмасферу ў газеце так: «мала падобна была да атмасферы савецкай газеты. Адчувалася, што большасць супрацоўнікаў аддае сваю працоўную сілу і гэтым абмяжоўваецца: погляды ж свае разглядае як нешта асобнае, незалежнае ад той справы і ад тых прынцыпаў, якія праводзіла газета. Праўда, ніякіх антыпартыйных і антысавецкіх гутарак не было, але адчувалася і само сабой разумелася, што партыя сама па сабе, а „Савецкая Беларусь“ сама па сабе». 27 чэрвеня 1929 года на пасяджэнні бюро ЦК КП(б)Б У. Затонскі, які ўзначальваў камісію па праверцы нацыянальнай работы ў БССР, абвінаваціў газету «Савецкая Беларусь» ў нацыянал-дэмакратызме. У лютым 1929 года Лявон Савёнак быў вымушаны сысці з працы і працаваць на будоўлі, на заводзе «Ударнік». У той самы год пад псеўданімам Леаніда Свэна выдаў збор фельетонаў «Чароўная іголка». У бібліятэках напачатку каталагізавалі тую кнігу як пераклад шведскага аўтара. Але аўтарства хутка высветлілі і 3000 асобнікаў тыражу было знішчана. З ліпеня 1932 года — стыльрэдактар навукова-тэхнічнага выдавецтва.
У 1933 годзе Савёнак арыштаваны па справе «Беларускага нацыянальнага цэнтра»: рэпрэсіі па гэтай справе пачаліся ў 1930—1931 гадах і да 1 лістапада па справе БНЦ было арыштавана 9700 чалавек. 15 студзеня 1934 года Калегія ГПУ вынесла прысуд: 5 гадоў турмы. Лявон Савёнак сваёй віны не прызнаў. Тэрмін адбываў спачатку ў Паўднёвай Сібіры, а потым у Алтайскім краі. Там працаваў на будоўлях, цесна сышоўся з мінскімі сіяністамі, моцна згрупаванымі і якіх было даволі шмат: яны добра паставіліся да беларускага нацыяналіста, прапанавалі свае сувязі і дапамогу. Ён пачаў аб’ядноўваць вакол сябе беларусаў, але нехта данёс і ў выніку Лявона Савёнка перавялі ў штрафныя калоны, а сіяністаў раскідалі па розных лагерах.
Па вызваленні ў 1939 годзе вярнуўся ў Беларусь. Не меў дазволу жыць у Мінску. Працаваў настаўнікам у ваколіцах Крычава і Мінска. З пачаткам нямецкай акупацыі летам 1941 разам з іншымі мужчынамі Мінска быў інтэрнаваны. Некалькі тыдняў адседзеў на Камароўскіх балотах пад Мінскам. Падчас другой беларусізацыі пачаў працаваць журналістам у «Беларускай газеце», дзе друкаваўся найбольш вядомы твор — сатырычнае адлюстраванне жыцця шараговага беларуса пад акупацыяй — «Дзённік Ів. Ів. Чужанінава». Далучыўся да мінскай суполкі падполля Беларускай незалежніцкай партыі, удзельнічаў у арганізацыйным сходзе мінскай групы БНП у верасні 1941 года. Пад канец сакавіка 1944 года Янка Ліманоўскі, кіраўнік рэпертуарнай секцыі Беларускага культурнага згуртавання, запрасіў Лявона Савёнка напісаць лібрэта і ажыццявіць пастаноўку камічнай оперы «Тарас на Парнасе». Але часу не хапіла, таму не ўдалося аднавіць ні часопіс «Узвышша», ні оперу «Тарас на Парнасе» — апошні запіс у сшытку напрацовак быў такі: «Калі на „Узвышша“ ўсходзілі 5 месяцаў, дык на Парнас пры такіх тэмпах можна залезці за тры гады». Пра сваё жыццё пад нямецкай акупацыяй Лявон Савёнак застаўляў рэдкія запісы ў сшытку: «''28.06. Ноч у БЦР. На Паўночным вакзале. Ноч на таварнай.''
''29.06. Бамбардавалі. Правадыры ў кусты. „Герой“, які напачатку хадзіў з аўтаматам, паваліўся зь перапугу ў яму з глінай. Выйшаў пад раніцу, як зэбра.''
— Навесілі!
— На нас.
Выехаў у Германію. Пасля Другой сусветнай вайны знаходзіўся ў беларускім лагеры для перамешчаных асоб у Міхельсдорфе. Зімой 1947 г. быў заснаваны лагер ДП Остэрхофен, дзе пасяліліся больш за 400 беларусаў, сярод якіх быў і Лявон Савёнак. Там разам са Станіславам Станкевічам, Антонам Адамовічам, Міколай Равенскім ды Апалоніяй Савёнак стварыў беларускі цэнтр. У 1947 годзе стаў адным з заснавальнікаў і першым рэдактарам газеты «Бацькаўшчына», першы нумар якой выйшаў 31 кастрычніка 1947 года. Дапамагаў у выданні першага нумару часопіса «Сакавік»: ідэя новага часопіса паўстала калі Антон Адамовіч даведаўся, што ў Лявона Савёнка захаваўся поўны варыянт гістарычнай драмы Каруся Каганца «Сын Даніла» — у адрозненне ад выдрукаванага Язэпам Лёсікам у 1920 годзе ў газеце «Беларусь». У тым жа часопісе быў змешчаны і пачатак «Дзённіка Чужанінава», які атрымаў новую назву — «Запіскі эмігранта». З 24 лютага 1947 г. працаваў дырэктарам Беларускай гімназіі ў лагеры Остэргофен. Выкладаў таксама на адукацыйных курсах для дарослых. У тым жа годзе стаў сябрам Рады БНР.
З лагеру Остэргофен разам з сям’ёй пераехаў у Розенгайм. Там разам з жонкай працягваў выкладаць у гімназіі. Часта ездзіў у Мюнхен, дзе інтэнсіфікавалася палітычнае жыццё антыкамуністычнай эміграцыі з СССР. Цесна супрацоўнічаў з украінскай газетай «Украіньскі Вісті» і рэдактарам Іванам Баграным. Прыклаў немалыя намаганні да правядзення 4-5 чэрвеня 1948 года ў Французскай зоне акупацыі ў горадзе Канстанцы з’езда праваслаўных беларусаў. З’езд праваслаўных беларусаў, у якім удзельнічаў і Лявон Савёнак, стаўся вырашальным у адраджэнні Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы. Быў адным з лідараў партыі «Аб’яднаньне беларускіх нацыянал-дэмакратаў», якая дзейнічала ў Заходняй Германіі і ЗША з другой паловы 1940-х да 1950-х гадоў.
Пераехаў у ЗША ў 1950 г. У ЗША працягваў займацца грамадскай дзейнасцю беларускай эміграцыі. У 1952—1954 гадах у Радзе БНР адбыўся раскол, у выніку якога Лявон Савёнак разам з іншымі стварыў фракцыю «Асцярожнага супрацоўніцтва з Амерыканскім камітэтам», якая заявіла, што незалежнасць Беларусі была абвешчана яшчэ ў 1918 годзе, і на пазіцыях непрадрашэнства Рада БНР з «Амерыканскім камітэтам вызвалення ад бальшавізму» супрацоўнічаць не можа. Быў створаны механізм для перавыбараў Прэзідыуму і прэзідэнта, Лявон Савёнак быў абраны старшынёй камісіі па падрыхтоўцы рэферэндуму, але ў выніку перамагла група Міколы Абрамчыка. Лявон Савёнак рэдагаваў газету «Беларус», уваходзіў у камісію для перакладу на беларускую мову Бібліі, даваў шмат інфармацыі ў заходнія даведнікі аб падсавецкім друку на Беларусі (La Presse Derrièrele Ridean de Fer. Paris, 1948; The Free Press of the Supressed Nations. Augusburg, 1950), апрацоўваў манаграфію аб прэсе БССР, якая не захавалася. Сведчыў перад Камісіяй Керстана аб Савецкіх канцлагерах. 16 жніўня 1956 г. рэабілітаваны КДБ СССР. Адышоў ад дзейнасці Рады БНР, стаў адным з ініцыятараў стварэння Камітэта незалежнай Беларусі, стаў сябрам Цэнтральнага камітэту Аб’яднання беларускіх нацыянал-дэмакратаў. У 1960-я гады адышоў ад палітычнай і грамадскай дзейнасці, жыў на сваёй ферме.
Памёр 21 лютага 1974 года. Пахаваны на беларускіх могілках у, Нью-Джэрсі.
Носаўка
Назву Носаўка маюць:
Беларуска-люксембургскія адносіны
Беларуска-люксембургскія адносіны — адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Вялікім Герцагствам Люксембург. Дыпламатычныя адносіны паміж дзяржавамі ўстаноўлены 9 ліпеня 1992 года. У сакавіку 1996 года адбыўся першы афіцыйны візіт у Люксембург Прэм'ер-міністра Рэспублікі Беларусь.
З лютага 2012 года Пасол Люксембурга ў Расіі па сумяшчальніцтве ў Беларусі з'яўляецца П'ер Ферынг.
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 13 чэрвеня 2016 г. № 209 Аляксандр Міхневіч прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Вялікім Герцагстве Люксембург па сумяшчальніцтву.
Аснова беларускага экспарту ў Люксембург — металакорд і вырабы з пластмас. У структуры імпарту з Люксембурга дамінуе прадукцыя з сталі, чорных металаў і алюмінія, папера, зборныя будаўнічыя канструкцыі, шкловалакно і інструменты ручныя.
Ханс Карл Аўгуст Сімон фон Эйлер-Хельпін
Біяграфія
Скончыў мюнхенскую Акадэмію выяўленчых мастацтваў (1893), затым вывучаў хімію і медыцыну ва ўніверсітэтах Берліна, Страсбурга і Гётынгена. Арганізатар і старшыня (1908—1963) Шведскага хімічнага таварыства. Прафесар Стакгольмскага ўніверсітэта (1906—1929), дырэктар Інстытута арганічнай хіміі і інстытута вітамінаў (з 1929 года).
Нобелеўская прэмія
Нобелеўская прэмія па хіміі (1929, сумесна з А. Гардэнам) «за даследаванні па ферментацыі цукру і ферментаў закісання».
Пашміна
Пашміна — высакародная форма кашаміру. Назва паходзіць з персідскай мовы (پشمینه‎ «пашміна»), у якой яно адносіцца да шарсцяной тканіны.
Валокны для вырабаў з пашміны
Пашміну атрымліваюць з поўсці тыбецкіх коз шляхам вычэсвання (расчэсвання) або збору валокнаў, якія засталіся на кустах і на пашы. Валокны падшэрстка (каля 70 % ад агульнага ўтрымання валасоў ) маюць дыяметр менш за 15 мкм, гэта значыць прыкладна ў 5 разоў танчэй чалавечага воласа. Козы вырабляюць ад 100 да 300 грамаў воўны кожны год, яе якасць залежыць ад вышыні, на якой жывуць козы — на большай вышыні яны забяспечваюць больш якасную поўсць з лепшымі ізаляцыйнымі ўласцівасцямі.
Вытворчасць пражы
вырабляецца ўручную, на 50 г валакна патрабуецца 8 гадзін працы, выхад каля 35 % ад масы сыравіны. Тлушч і бруд выдаляюцца расціраннем невялікіх камякоў валокнаў.
Прадзільшчык потым размягчае пучкі паміж пальцамі, круціць іх і намотвае на верацяно калаўрота.
Вытворчасць і апрацоўка тканін
На ткацкіх станках уток нацягваюць уручную паміж ніткамі асновы, наматанымі на невялікія шпулькі. Звычайны кашміравы шаль мае 30-36 нітак асновы і 30-48 (у выключных выпадках да 87) нітак утка на см саржавага перапляцення. Першыя звесткі аб маштабах вытворчасці сталі абнародаваны толькі ў канцы XVIII стагоддзя, калі было зафіксавана 16 тысяч ткацкіх станкоў. У пачатку XX стагоддзя вытворчасць амаль знікла, але адбылося некаторае ажыўленне пасля ўкаранення вытворчасці шаляў з вышыўкай. У 2004 годзе колькасць ткачоў у Кашміры ацэньвалася ў 3000-3500 чалавек, прычым на выраб аднаго шалю патрабуецца ад аднаго да двух тыдняў. Пастаўка пашмінавай воўны ў пераліку на шалі з чыстай пашміны склала 65 тысяч штук у год (пры вырабе сумесяў з іншымі матэрыяламі атрымліваецца большая колькасць).
Вышыўкай у Кашміры займаюцца каля 40 тысяч жанчын, каля 10 % з іх валодаюць вельмі далікатнай шыўкай сазані на хустках з чыстай пашміны. У якасці альтэрнатывы вырабляюць таксама на тканінах (драўляным цыліндрам). Большасць вытворцаў шаляў эканамічна залежаць ад гандляроў, якія арганізуюць і фінансуюць некалькітыднёвы працэс вытворчасці ад пашы да гатовага шалю з вышыўкай.
Выкарыстанне
З пашміны часцей за ўсё вырабляюць шалі і паясы.
Стандартны памер шалю — 260 х 91 см і вага 80-100 г/м², мужчынскі шалік (або пояс) мае памеры 274 х 137 см. У 2000-х гадах аднакаляровыя шалікі каштавалі ў ЗША да 2500 долараў, а шалікі з вышыўкай па ўсёй паверхні — да 6500 долараў.
Тканіны з сумесі кашмір/шоўк (70/30) усё часцей прапануюцца пад маркай пашміна. Паколькі гэта не абаронены таварны знак, пад гэтай назвай у краме могуць з’яўляцца зусім непаўнавартасныя прадукты.
Да пашміны блізкая яе імітацыя пад назвай pattû, якая, аднак, змяшчае сумесь воўны і бавоўны. Яшчэ адна падобная тканіна, вырабленая ў той жа вобласці, — гэта так званая namda, лямец з белай воўны, вышыты шоўкам.
Падрабязны аналіз рынку пашміны ў 2015 годзе можна было набыць за 2800 даляраў.
Беларуска-аўстрыйскія адносіны
Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнка двойчы наведваў Аўстрыю — у красавіку 1996 года для ўдзелу ў міжнароднай канферэнцыі «10 гадоў пасля Чарнобыля» (г. Вена), а таксама ў сакавіку 2002 года (г. Інсбрук).
У рамках двухбаковага палітычнага дыялогу праводзяцца рэгулярныя сустрэчы і перамовы на розных узроўнях паміж афіцыйнымі прадстаўнікамі Беларусі і Аўстрыі. На пастаяннай аснове праводзяцца пасяджэнні беларуска-аўстрыйскай камісіі па гандлёва-эканамічным супрацоўніцтве.
У ходзе праведзенага 23 — 25 лістапада 2014 года візіту ў г. Вена Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь Уладзіміра Макея прайшлі яго перамовы з Федэральным міністрам па пытаннях Еўропы, інтэграцыі і замежных спраў Аўстрыі С.Курцам, а таксама з прэзідэнтам Федэральнай палаты эканомікі Аўстрыі К.Ляйтлам. Міністры замежных спраў Беларусі і Аўстрыі падпісалі Пратакол да міжурадавага беларуска-аўстрыйскага Пагаднення аб пазбяганні двайнога падаткаабкладання ў дачыненні да падаткаў на даходы і маёмасць.
3-4 мая 2015 года Беларусь з візітам наведаў кіраўнік аўстрыйскага знешнепалітычнага ведамства С.Курц, які быў прыняты Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкам і Міністрам замежных спраў Рэспублікі Беларусь Уладзімірам Макеем.
28 верасня 2015 года ў рамках саміту ААН у Нью-Ёрку адбылася першая ў гісторыі беларуска-аўстрыйскіх адносін сустрэча прэзідэнтаў дзвюх краін А. Р. Лукашэнкі і Х.Фішэра.
13 кастрычніка 2015 года Беларусь наведаў першы намеснік Старшыні Нацыянальнага савета Аўстрыі К.Копф, які быў прыняты Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкам. Праведзеныя таксама перамовы К.Копфа са Старшынёй Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Уладзімірам Андрэйчанкам.
У перыяд з 9 па 10 лютага 2016 года адбыўся візіт у Беларусь аўстрыйскай дэлегацыі на чале з Генеральным сакратаром Федэральнага міністэрства па пытаннях Еўропы, інтэграцыі і замежных спраў Аўстрыі М.Лінхартам, які прыняў удзел ва ўрачыстым адкрыцці Пасольства Аўстрыйскай Рэспублікі ў Рэспубліцы Беларусь. У ходзе візіту М.Лінхарт быў прыняты міністрам замежных спраў Уладзімірам Макеем, адбыліся таксама перамовы аўстрыйскай дэлегацыі з намеснікам Міністра замежных спраў Аленай Купчынай.
14-16 чэрвеня 2016 года адбыўся візіт у г. Мінск віцэ-бургамістра г. Вена Ё.Гудэнуса на чале дэлегацыі аўстрыйскіх дзелавых колаў. 16 чэрвеня 2016 года Мiнiстр замежных спраў Беларусі Уладзімір Макей правёў перамовы са сваім аўстрыйскім калегам С.Курцам у рамках Саміту міністраў замежных спраў дзяржаў Цэнтральна-еўрапейскай ініцыятывы ў г. Бане-Лука (Боснія і Герцагавіна).
27-30 жніўня 2016 года быў арганізаваны па запрашэнні кіраўніка аўстрыйскага знешнепалітычнага ведамства С.Курца візіт у Аўстрыю дэлегацыі МЗС Беларусі на чале з намеснікам Міністра замежных спраў Аленай Купчынай для ўдзелу ў палітычным сімпозіуме Еўрапейскага форуму Альпбах. 29-30 верасня 2016 года дэлегацыя на Мінскай вобласці на чале са старшынёй Мінаблвыканкама Сямёнам Шапірам наведала Аўстрыю для ўдзелу ў Эканамічным форуме краін ЦУЕ ў г. Фельдэне (федэральная зямля Карынція). 11 кастрычніка 2016 года ў г. Вена праведзены кансультацыі з Аўстрыяй па інфармацыйных пытаннях на ўзроўні начальнікаў упраўленняў знешнепалітычных ведамстваў дзвюх краін.
З 2006 года ў Аўстрыі дзейнічае грамадская арганізацыя «Аўстрыйска-Беларускае таварыства».