cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Індурскае гарадзішча
Адносіцца да феадальна-ўласніцкіх замкаў XI—XIII стст. Мае дзве пляцоўкі — цэнтральную ўнутраную і знешнюю. Унутраная пляцоўка амаль круглая ў плане дыяметрам 18 м, умацавана валам, перад якім прасочваецца роў. Знешняя авальная пляцоўка памерам 45х48 м абнесена высокім валам. Побач з уездам, напэўна, была студня. Таўшчыня культурнага пласта складае каля 0,6 м. Пры археалагічных раскопках знойдзены разнастайныя прылады працы (сярпы, косы, рыбалоўныя кручкі, фрагменты багата аздобленай керамікі), упрыгожанні (бранзалеты, спражкі), прадметы ўзбраення і рыштунак конніка (наканечнікі стрэл, шпоры).
Тыпапамер H0
Тыпапамер H0 (вымаўляецца «Ха-Нуль», "Halb Null") — адзін з папулярных тыпапамераў у чыгуначным мадэлізме. Ён адпавядае маштабу 1:87 пры мадэльнай шырыні нармальнай каляіны 16,5 мм (рэальная шырыня 1435 мм). Досыць часта, асабліва ў Вялікабрытаніі і ЗША, сустракаецца цалкам літарнае пазначэнне таго ж тыпапамеру HO.
Назва тыпапамеру паходзіць ад нямецкага «палова нуля», бо ў пачатку 20 стагоддзя найболей распаўсюджанымі ў Еўропе былі мадэлі маштабу 1:45(Тыпапамер 0) з шырынёй каляіны 32 мм, а мадэлі H0 былі прыблізна ў два разы меншыя.
Гісторыя
У 1922 годзе нямецкая фірма Bing, якая выконвала замовы для брытанскай кампаніі Bassett-Lowke, прадставіла «настольную чыгунку» з шырынёй каляіны 16,5 мм. Ідэя стварэння новага маштабу зыходзіла ад галоўнага канструктара фірмы Bassett-Lowke Генры Грынлі. Пасля эканамічнага крызісу 30-х фірма Bing перажывала эканамічныя цяжкасці і згалела. Яе былыя супрацоўнікі арганізавалі фірму Trix, якая працягнула распрацоўкі ў гэтым кірунку, і ў 1935 годзе быў выпушчаны набор пад назвай Trix-Express, памер якога пазначаўся 00(«нуль-нуль»). У тым жа годзе фірма Märklin таксама выпусціла сваю чыгунку ў дадзеным тыпапамеры. Паступова тыпапамер станавіўся ўсё больш папулярным у Еўропе і Амерыцы. У 1949/50 ён атрымаў сваё сённяшняе пазначэнне H0.
Сёння дзель сусветнага рынка тыпапамеру H0 складае прыкладна 80 %.
Спасылкі
NEM Normenblatt 010 — Maßstäbe, Nenngrößen, Spurweiten (PDF)(нямецкая мова)
Ботфалва
Ботфалва  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тарнавэцкага сельсавета.
Сёмкі (Мядзельскі раён)
Сёмкі (, Сёмки) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Свірскага сельсавета.
Краёвае кола Літвы і Русі
Краёвае кола Літвы і Русі (1906), Кола польскіх дэпутатаў-канстытуцыяналістаў Літвы і Русі (1907), Польска-літоўска-беларускае кола (1907—1912), Беларуска-літоўска-польскае кола (1912—1917) (Группа западных окраин) — аб’яднанні дэпутатаў (галоўным чынам — католікаў) з Заходняга краю Расійскай імперыі адпаведна ў I, II, III і IV Дзяржаўнай Думе Расійскай імперыі ў 1906—1917 гг. У ідэалагічных адносінах да 1911 г. групоўка ў сваёй большасці была прыхільніцай «краёвай ідэі» («краёвасці») — яе ліберальна-кансерватыўнага кірунку, а з 1912 г. у яе шэрагах значыліся і прыхільнікі ідэй польскіх нацыянальных дэмакратаў (польскіх «эндэкаў», «эндэцыі»).
Характарыстыка дэпутацкай групы
Групоўка дэпутатаў мела розныя назвы ў I, II, III і IV Дзяржаўнай Думе Расійскай імперыі, але група мела агульныя характарыстыкі, у першую чаргу — рэгіён паходжання дэпутатаў і іх веравызнанне.
У ідэалагічных адносінах да 1911 г. групоўка ў сваёй большасці была прыхільніцай «краёвай ідэі» («краёвасці») — яе ліберальна-кансерватыўнага кірунку, а з 1912 г. у яе шэрагах значыліся і прыхільнікі ідэй польскіх нацыянальных дэмакратаў (польскіх «эндэкаў», «эндэцыі»). Асобныя дэпутаты мелі двайное членства ў парламенцкіх групах дэпутатаў Дзяржаўнай Думы.
У геаграфічных адносінах групоўка ў I і II Дзяржаўнай Думе складалася з дэпутатаў, які былі абраны ад губерняў Заходняга краю (заходніх губерняў), дзе пераважалі прадстаўнікі ад Паўночна-Заходняга края (літоўска-беларускіх губерняў); а ў III і IV Дзяржаўнай Думе — выключна з дэпутатаў ад Паўночна-Заходняга краю (літоўска-беларускіх губерняў), дзе пераважалі прадстаўнікі Віленскай губерні.
У кожным новым скліканні Дзяржаўнай Думы групоўка мела новых лідараў: у I Дзяржаўнай Думе на яе чале стаяў прадстаўнік Мінскай губерні, а ў II, III і IV Дзяржаўнай Думе — Віленскай губерні.
Назва
Групоўка ў I, II, III і IV Дзяржаўнай Думе мела паралельна некалькі варыянтаў сваёй назвы на рускай мове і некалькі варыянтаў на польскай.
У I Дзяржаўнай Думе групоўка апублікавала на рускай мове сваю праграму, дзе сама групоўка афіцыйна назвала сябе як «Парламентская группа западных окраин» (г.зн. «Парламенцкая група заходніх ускраін»)  — Заходні край (заходнія губерні) Расійскай імперыі меў паралельную публіцыстычную і ўрадавую назву «заходнія ўскраіны». У рускамоўнай прэсе і паўсядзённым абыходзе замацавалася скарочаная назва «Группа западных окраин» (г.зн. «Група заходніх ускраін»), а таксама паралельная назва «Территориальное коло» (г.зн. «Тэрытарыяльнае кола»).
Рускамоўныя назвы «Группа западных окраин» і «Территориальное коло» выкарыстоўваліся адносна групоўкі і ў II Дзяржаўнай Думе. У рускамоўнай прэсе і паўсядзённым абыходзе адносна групоўкі ў I і II Дзяржаўнай Думе таксама выкарыстоўваліся і больш рэдкія назвы — «Группа северо-западных и юго-западных окраин» (г.зн. «Група паўночна-заходніх і паўднёва-заходніх ускраін») і «Территориальное окраинное коло» (г.зн. «Тэрытарыяльнае акраіннае кола»).
Сама групоўка сябе ў I Дзяржаўнай Думе называла па-польску як «Koło Krajowe Litwy i Rusi» (г.зн. «Краёвае кола Літвы і Русі») ці «Koło Poselskie Litwy i Rusi» (г.зн. «Дэпутацкае кола Літвы і Русі»), а ў II Дзяржаўнай Думе як «Koło Posłów Polaków Konstytucjonalistów z Litwy i Rusi» (г.зн. «Кола польскіх дэпутатаў-канстытуцыяналістаў Літвы і Русі»). Такая назва тлумачылася тым, што мясцовае каталіцкае і польскамоўнае дваранства Заходняга края, якое было генетычна нашчадкамі шляхты Рэчы Паспалітай і пераемнікамі яе культуры і традыцый, называла ў сваім асяроддзі гэтыя «заходнія губерні» як «Літва і Русь», карыстаючыся геаграфічнай і тапанімічнай тэрміналогіяй часоў Рэчы Паспалітай.
Склад
Групоўка аформілася 4 мая 1906 г. з ліку дэпутатаў-каталікоў, абраных у I Дзяржаўную Думу ад заходніх губерняў. Кіраўніком стаў Аляксандр Робертавіч Лядніцкі. Да ліку кіраўніцтва групы таксама належалі князь Геранім Эдвінавіч Друцкі-Любецкі, Чэслаў Каралевіч Янкоўскі і Фелікс Панятоўскі.
У склад групоўкі ўваходзілі 19 дэпутатаў-членаў і 2 салідараваных з групоўкай дэпутаты-каталікі (Александровіч і Жукоўскі):
У афіцыйных думскіх анкетных дадзеных усе дэпутаты-члены групы заяўлялі сябе як «палякі», акрамя Гатавецкага, які запісаўся як «літовец». Салідарызаваны з групоўкай дэпутат (селянін) Канстанцін Александровіч запісаў сябе ў анкеце як «літовец» і быў членам т.зв. «Трудавой групы»; а дэпутат (селянін) Марцін Жукоўскі запісаў сябе ў анкеце як «паляк», таксама быў членам т.зв. «Трудавой групы» і быў прыхільны «краёвым поглядам» Канстытуцыйна-каталіцкай партыі Літвы і Беларусі. У той жа час ксёндз Антоній Сангайла запісаў сябе ў анкеце як «паляк», але сам ксёндз і сама групоўка лічыла яго за літоўца (балтамоўнага) і прыхільніка літоўскага (балтамоўнага) нацыянальна-дэмакратычнага руху.
Усе дэпутаты групоўкі (акрамя Сангайлы, Жукоўскага і Аляксандровіча) былі краёўцамі-кансерватарамі. З 21 дэпутата групоўкі 9 чалавек былі маянткоўцамі, 2 сялянамі, 2 ксяндзамі, 8 інтэлігенцыяй. Лідарскія пазіцыі займалі ў групе дэпутаты ад Мінскай губерні; абранне Фелікса Панятоўскага ў склад кіраўніцтва групоўкі тлумачылася тым, што да групы ўваходзілі 4 дэпутаты з паўднёва-заходніх губерняў, якія былі заможнымі і аўтарытэтнымі маянткоўцамі (Панятоўскі, Патоцкі, Грахольскі і Горват).
Палітычная дзейнасць
Беларускі гісторык Алесь Смалянчук указвае, што член «Краёвага кола Літвы і Русі» граф Юзаф Патоцкі прызнаваў існаванне супярэчнасцяў і з раздражненнем заўважыў пра дэпутатаў «Краёвага кола Літвы і Русі»: «Я заўсёды выказваюся як паляк, а некаторыя іншым разам выступаюць як беларусы». Алесь Смалянчук таксама дадае, што ў польскамоўнай газеце у 1906 годзе апублікаваны ананімны ліст «грамадзяніна Забранага краю П. В.», дзе аўтар быў абураны паводзінамі польскіх дэпутатаў ад Мінскай губерні, якія нібыта публічна прызналі, што з’яўляюцца «тутэйшымі», а таксама «беларусамі польскай культуры», а ў якасці гэтых «здраднікаў» фігуравалі дэпутаты «Краёвага кола Літвы і Русі» ад Мінскай губерні — князь Геранім Друцкі-Любецкі, Віктар Янчэўскі, Раман Скірмунт і Пётр Масоніус. У ананімным лісце сцвярджалася існаванне ў «Краёвым коле Літвы і Русі» двух дэпутатцкіх груповак, якія змагаюцца паміж сабой — пры гэтым дэпутаты-«беларусы» нібыта абзываюць дэпутатаў апанентаў «ляхамі» і г.д. Беларускі гісторык Алесь Смалянчук заўважае, што «ляхамі» аказаліся якраз дэпутаты «Краёвага кола Літвы і Русі» з украінскіх губерняў («паўднёва-заходніх губерняў»), у т.л. дэпутат граф Юзаф Патоцкі.
Склад
Групоўка аформілася 28 лютага 1907 г. з ліку дэпутатаў-каталікоў, абраных у II Дзяржаўную Думу ад заходніх губерняў. Кіраўніком стаў Міхал Венслаўскі. Да ліку кіраўніцтва групы таксама належалі граф Ваўрынец Путкамер, Марыян Хелхоўскі і Генрых Дымша.
У склад групоўкі ўваходзілі 11 дэпутатаў-членаў і 1 салідараваны з групоўкай дэпутат-каталік (Пялейка):
У афіцыйных думскіх анкетных дадзеных усе дэпутаты-члены групы заяўлялі сябе як «палякі».
Усе дэпутаты групоўкі (акрамя Пялейкі) былі краёўцамі-кансерватарамі.
Групоўка аформілася ў лістападзе 1907 г. з ліку дэпутатаў-каталікоў, абраных у III Дзяржаўную Думу ад заходніх губерняў. Кіраўніком стаў Юзаф Монтвіл (1850—1911), які памёр у 1911 г. На месца Монтвіла прыехаў з Віленскай губерні на дэпутацтва ў Дзяржаўную Думу (Санкт-Пецярбург) Людвік Ахатніцкі, які атрымаў на выбарах другое месца пасля Монтвіла, а кіраўніком групы ў 1911 г. быў абраны Казімір Завіша.
У склад групоўкі ўваходзілі 7 дэпутатаў-членаў: У афіцыйных думскіх анкетных дадзеных усе дэпутаты-члены групы заяўлялі сябе як «палякі», акрамя Цыўнеліса, які запісаў сябе ў анкеце як «літовец».
Усе дэпутаты групоўкі (акрамя Цыўнеліса) былі краёўцамі-кансерватарамі.
У склад групоўкі ўваходзілі 6 дэпутатаў-членаў: У афіцыйных думскіх анкетных дадзеных усе дэпутаты-члены групы заяўлялі сябе як «палякі», акрамя Цыўнеліса, які запісаў сябе ў анкеце як «літовец».
У ідэалагічных адносінах толькі Свянціцкі выразна акрэсліваў сябе як краёўца-кансерватара. Банькоўскі, Цыўнеліс і Рачкоўскі характарызаваліся як беспартыйныя. Граф Путкамер і ксёндз Мацяевіч былі прыхільнікамі ідэй польскіх нацыянальных дэмакратаў (польскіх «эндэкаў», «эндэцыі»), але не ў поўнай меры, бо, у адрозненне ад галоўных ідэолагаў польскіх нацыянальных дэмакратаў (польскіх «эндэкаў», «эндэцыі») з думскай групоўкі дэпутатаў «Польскае кола», імкнуліся ўлічваць і этнакультурныя асаблівасці літоўска-беларускіх зямель (паўночна-заходніх губерняў).
Вэлыка Добрань
Вялікая Добрань, Вэлы́ка До́брань  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вэлыкадобранскага сельсавета.
Македонскі дэнар
Македонскі дэнар (Македонски Денар) (код ISO 4217 — «MKD») — нацыянальная валюта Паўночнай Македоніі. 1 дэнар роўны 100 дэні (Дэні). Уведзены ў зварот 26 красавіка 1992 г, у той момант ураўноўваўся югаслаўскаму дзінару. 5 мая 1993 г была вырабленая дэнамінацыя ў суадносінах 1 новы дэнар да 100 старым. У звароце знаходзяцца манеты вартасцю 50 дэні, 1, 2 і 5 дэнараў; банкноты — 10, 50, 100, 500, 1000 і 5000 дэнараў.
Назва валюты паходзіць ад старажытнарымскага дэнарыя.
Канвертоўная марка
Канвертоўная марка ( і konvertibilna marka, конвертибилна марка) — нацыянальная валюта Босніі і Герцагавіны. 1 канвертоўная марка роўная 100 фенінгам (feninga, фенинга).
Усе назвы паходзяць ад назваў нямецкіх грашовых адзінак (маркі і пфеніга адпаведна), да якіх валюта была першапачаткова прывязаная ў суадносінах 1:1. З заменай нямецкай маркі на еўра канвертоўная марка прывязваецца да еўра ў суадносінах 1,95583 маркі да 1 еўра.
Уведзеная ў адпаведнасці з Дэйтанскім пагадненнем, якое паклала канец грамадзянскай вайне.
У двух частках краіны (Баснійская Федэрацыя і Рэспубліка Сербская) выкарыстоўваюцца розныя банкноты (выключэннем з'яўляецца банкнота ў 200 марак), зробленыя ў адным стылі, але з розным дызайнам.
Манеты
У звароце знаходзяцца манеты вартасцю 5, 10, 20, 50 фенінг, 1, 2 і 5 марак.
Анатоль Анатольевіч Кавалёў
Анатоль Анатольевіч Кавалёў (, Гомель — ) — беларускі фізік. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1989), доктар фізіка-матэматычных навук (1988), прафесар (1991).
Біяграфія
Скончыў Гомельскі педінстытут (1961). У 1967—1971 гадах — старшы інжынер, малодшы навуковы супрацоўнік Інстытута фізікі АН БССР. У 1971—1973 гадах — старшы навуковы супрацоўнік лабараторыі электронікі АН БССР. У 1982—1998 гадах — намеснік дырэктара па навуковай рабоце, у 1998—2004 гадах — дырэктар Інстытута электронікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Адначасова з 1973 года — загадчык лабараторыі гэтага інстытута.
З 2007 года — галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута фізікі імя Б. І. Сцяпанава Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя даследаванні ў галіне лазернай фізікі і аптычнай апрацоўкі інфармацыі. Выканаў першыя работы па даследаванні анізатрапіі вымушанага выпраменьвання лазераў на аснове раствораў арганічных злучэнняў. Даследаваў уплыў спектральна-люмінесцэнтных уласцівасцяў пасіўных засавак на аснове раствораў складаных малекул на дынаміку генерацыі і параметры выпраменьвання монаімпульсных цвёрдацельных лазераў. Прапанаваў і абгрунтаваў эфектыўныя метады звужэння спектру і дыяграмы накіраванасці мона- і двухімпульсных цвёрдацельных лазераў для мэтаў аптычнай лакацыі, галаграфіі і двухэкспазіцыйнай галаграфічнай інтэрфераметрыі. Выявіў новыя эфекты фазавай мадуляцыі і самамадуляцыі выпраменьвання ў вадкакрысталічных фотатропных асяроддзях, прапанаваў і даследаваў новы клас кіраваных вадкакрысталічных пасіўных засавак для лазераў. Даследаваў ўласцівасці шматканальнай мадуляцыі лазернага выпраменьвання ў прасторава-інтэграваных ВК-структурах, перспектыўных для выкарыстання ў сістэмах аптычнай апрацоўкі, запісы і захоўвання інфармацыі.
Аўтар больш за 220 навуковых прац, у тым ліку 1 манаграфіі, 34 вынаходак.
Узнагароды
Дзяржаўная прэмія СССР 1985 года за даследаванні фотарэфрактыўных і вадкіх крышталяў для сістэм аптычнай апрацоўкі інфармацыі. Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі 1996 года за цыкл прац «З’явы анізатрапіі ў лазерах і прынцыпы палярызацыйнай лазернай спектраскапіі» (у аўтарскім калектыве).
Замак Эстэрхазі
Замак быў закладзены ў канцы XIII стагоддзя, напачатку XVII стагоддзя замак і тэрыторыя вакол яго перайшла ва ўласнасць Эстэрхазі. У 1633-1672 гг. сядзіба была выбудавана нанова ў стылі барока. З XVIII стагоддзя інтэр'еры пачынаюць пераабсталёўвацца ў стылі класіцызму. У палацы доўгі час жыў і працаваў кампазітар Іозеф Гайдн. Тут для членаў княжацкай сям'і ўпершыню былі выкананы шматлікія яго творы.
Пасля Другой сусветнай вайны ў замку размяшчаліся ўрад Бургенланда і нацыянальны суд. Фармальна уладальнікам фальварка працягваюць лічыцца Эстэрхазі.
Кузевіцкі сельсавет
Ку́зевіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лагойскага раёна Мінскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Кузевічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лагойскага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Міхалова. 29 кастрычніка 1924 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Кузевічы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лагойскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Мінскай вобласці. Пасля вайны цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дабрэнева, 16 ліпеня 1954 года вернуты ў вёску Кузевічы. 24 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Лагазінскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 8 населеных пунктаў: Беланы, Дабрэнева, Красны Бор, Кузевічы, Лагаза I, Лагаза II, Новае Жыццё і Сураеўшчына.
Транскрыпцыя (біялогія)
Транскры́пцыя (ад  — перапісванне) — біясінтэз малекул рыбануклеінавай кіслаты (РНК) на адпаведных участках дэзоксірыбануклеінавай кіслаты (ДНК); першы этап рэалізацыі генетычнай інфармацыі ў жывых клетках.
Сезон 2016/2017 «Гродна-93»
У сезоне 2016/2017 баскетбольны клуб Гродна-93 з Гродна прымаў удзел:
== Склад каманды на сезон 2016—2017 года ==
{| border="0" width="100%"
К’юба Гудзінг (малодшы)
'''К’юба М. Гудзінг-малодшы''' (Cuba M. Gooding, Jr.; нар., Бронкс, Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі акцёр кіно, тэатра і тэлебачання, лаўрэат прэміі «Оскар» у катэгорыі «Лепшы акцёр другога плана» за ролю Рода Тыдвела ў трагікамедыі Кэмерана Кроў «Джэры Магуаер» (1996), уладальнік зоркі на Галівудскай «Алеі славы» (2002).
Пік папулярнасці Гудзінга прыйшоўся на 1990-я гады і пачатак 2000-х — менавіта ў гэты перыяд акцёр сыграў свае найбольш вядомыя і паспяховыя ролі ў фільмах «Хлопцы па суседстве» (1991), «Джэры Магуаер» (1996), «Лепш не бывае» (1997), «Куды прыводзяць мары» (1998), «Ваенны нырэц» (2000), «Пёрл-Харбар» (2001), «Снежныя сабакі» (2002) і «Радыё» (2003).
Біяграфія
У новым дзесяцігоддзі акцёр адзначыўся ролямі ў містычнай драме «Куды прыводзяць мары» (1998), эпічным фільме «Людзі гонару» (2000) і драме Майкла Бэя пра Другую сусветную вайну «Перл-Харбар» (2001). Сярод іншых яго фільмаў варта адзначыць «Навыперадкі» (2001), «Барацьба са спакусамі» (2003), «Радыё» (2003), «Дзяжурны тата: Летні лагер» (2007), «Амерыканскі гангстар» (2007) і «Селма» (2014), у апошнім з якіх выконвае ролю адваката грамадзянскіх правоў Фрэда Грэя. з некаторага часу Гудынг з’яўляецца на тэлевізійных праектах, а таксама займаецца агучкай.
Сям’я
Доўгі час быў жанаты з школьнай сяброўкай, з якой мае трох дзяцей, сярод якіх ёсць і акцёр Мэйсан Гудынг.
Вэлыкі Гэіўці
Вэлыкі Гэіўці  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вэлыкагэявэцкага сельсавета.
Камерцыйныя культы
Камерцыйныя культы, секты, якія паводле метадаў дзейнасці і ўнутранай структуры аналагічныя таталітарным сектам, але не маюць або амаль не маюць рэлігійнага кірунку дзейнасці, напрыклад, Гербалайф, саентолагі (спрэчна), AMWAY.
Старшыня Урада Іспаніі
У наш час пост старшыні ўрада займае Марыяна Рахой. Яго рэзідэнцыяй і месцам знаходжання Урада з 1977 з'яўляецца палац Манклоа ў Мадрыдзе.
Выбары
Выбары Старшыні Урада праводзяцца шляхам ускосных выбараў, членамі Генеральных Картэсаў. Адразу пасля выбараў у Парламент, якія праходзяць кожныя чатыры гады, лідар партыі-пераможца ці лідар найбуйнейшай кааліцыі звычайна прапануецца Каралём на пост Старшыні Урада і абіраецца Кангрэсам дэпутатаў. Намеснік старшыні Урада прызначаецца Каралём па прадстаўленні Старшыні Урада.
Уступленне на пасаду
Пасля ўхвалення кандыдата большасцю ў Кангрэсе дэпутатаў і атрымання згоды Караля праводзіцца цырымонія ўступлення на пасаду. Цырымонія праводзіцца ў Зале аўдыенцый (Salon de Audiencias) палаца Сарсуэла ў прысутнасці Караля Іспаніі і галоўнага сакратара Каралеўства (міністра юстыцыі). Падчас цырымоніі будучы Старшыня Урада прамаўляе клятву:
«Juro por mi conciencia y honor cumplir fielmente las obligaciones del cargo de Presidente del Gobierno con lealtad al Rey para guardar y hacer guardar la Constitución, como norma fundamental del Estado, así como mantener el secreto las deliberaciones del consejo de ministros»
Пераклад: «Клянуся маім сумленнем і гонарам аддана і з вернасцю да Караля выконваць абавязкі Старшыні Урада, выконваючы і прымушаючы выконваць Канстытуцыю, асноўны закон дзяржавы, а таксама захоўваць у сакрэце абмеркаванні Савета Міністраў»
Рым
Рым (Roma) — сталіца Італіі і самы вялікі і самы густанаселены горад у краіне і камуна, з больш чым 2,8 мільёну жыхароў у 1287 км². Горад размешчаны ў цэнтральна-заходняй частцы італьянскага паўвострава, на рацэ Тыбр у рэгіёне Лацыё. Гісторыя Рыма ахоплівае дзве з паловай тысячы гадоў. Горад быў сталіцай Рымскага каралеўства, Рымскай рэспублікі і Рымскай імперыі, якая была дамінуючай сілай у Заходняй Еўропе і землях Міжземнамор’я больш за семсот год з I стагоддзя да нашай эры да VII стагоддзя нашай эры. З I стагоддзя нашай эры Рым быў рэзідэнцыяй папства, а пасля сканчэння візантыйскага панавання, у VIII стагоддзі ён стаў сталіцай Папскай вобласці, і працягваў існаваць у такім статусе да 1870 года. У 1871 годзе Рым стаў сталіцай Каралеўства Італіі, якая 1946 годзе пераўтварылася ў Італьянскую Рэспубліку.
Пасля Сярэднявечча, Рым знаходзіўся пад уладай Папаў, як то Аляксандр VI і Леў X, які ператварыў горад у адзін з буйных цэнтраў італьянскага Адраджэння, разам з Фларэнцыяй. Сучасны выгляд Базіліка Святога Пятра атрымала ў тыя часы, а Сіксцінская капэла была распісана Мікеланджэла. Вядомыя мастакі і архітэктары, як то Брамантэ, Берніні і Рафаэль пражывалі некаторы час у Рыме, спрыяючы развіццю стыляў рэнесансу і барока.
У 2007 годзе Рым увайшоў у спіс 11 самых наведвальных гарадоў у свеце, быў трэцім самым наведвальным у Еўрапейскім Звязе, і самым папулярным горадам Італіі. Горад з’яўляецца вельмі прывабным месцам у эканамічным плане з пункту гледжання рэпутацыі і актываў. Яго гістарычны цэнтр уключаны ЮНЕСКА ў Спіс сусветнай спадчыны. Помнікі і музеі, як то музеі Ватыкана і Калізей знаходзяцца сярод 50 сусветных найбольш наведвальных турыстычных месцаў. У Рыме прайшлі ў 1960 годзе летнія Алімпійскія гульні і ў цяперашні час горад удзельнічае ў барацьбе за права правядзення летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года.
У межах Рыма размяшчаецца незалежная дзяржава Ватыкан — рэзідэнцыя Каталіцкай Царквы.
Старажытны Рым
Першыя паселішчы на месцы сучаснага Рыма з’явіліся задоўга да традыцыйнай даты заснавання горада.
Царскі перыяд
Ромул з’яўляецца першым царом Рыма. Усяго традыцыя называе 7 цароў. Цар Сервій Тулій традыцыйна называецца будаўніком вядомай Сервіевай сцяны. Падчас царскай эпохі ў Рыме з’явіліся першыя храмы, у тым ліку Храм Весты і Храм Януса. Паводле звестак гісторыка Цітуса Лівія Сервій Тулій падчас першага перапісу налічыў у Рыме 80 тысяч грамадзян.
Рэспубліканскі лад
Доўгі час горад быў абмежаваны Сервіюсавай сцяной, якая з’яўлялася не столькі фізічнай, колькі сакральнай мяжой горада, для абазначэння мяжы Рыма выкарыстоўваўся тэрмін памерыум. Па меры пашырэння Рымскай дзяржавы былі пракладзеныя дарогі, якія спачатку звязалі Рым з калоніямі ў Італіі, а затым і з аддаленымі правінцыямі.
Цэнтральнай плошчай Рыма стала даліна паміж Палацінам і Квірыналам, вядомая як Форум. Адсюль разыходзіліся важнейшыя вуліцы: via sacra, якая вяла да галоўнай святыні Рыма — храма Юпітэра Капіталійскага. Паралельна ёй, ля падножжа Палаціна, праходзіла via nova і іншыя вулачкі. Іншай важнай плошчай унутры горада быў рынак жывёлы ў Тыбры — Бычыны форум, які размяшчаўся ў самай ажыўленай гандлёвай частцы горада. Па суседстве, але па-за сценамі горада, ляжаў рынак агародніны.
У эпоху рэспублікі практычны розум рымляніна быў накіраваны больш за ўсё на павелічэнне і карыснае размяшчэнне капітала. Адсюль шарока выкарыстоўвалася пабудова спехам, з найбольш таннага матэрыялу і ў магчыма большую колькасць паверхаў. Такі характар ​​будаўніцтва быў прычынай сталых скаргаў насельніцтва на прыгнёт кватэрнай платы, нездавальняючага стану горада ў санітарным і эстэтычным стаўленні і страшэнай дарагоўлі месцаў пад пабудовы. Палітычная ўлада не давала месца рэформам у гэтым кірунку. У апошнія смутныя гады рэспублікі большасці грамадзянам было, прытым, не да паляпшэння ўмоў гарадскога жыцця, не да пабудовы новых грамадскіх будынкаў і нават не да падтрымання старых.
З ростам і пашырэннем Рымскай дзяржавы назіралася паступовае змяненне самога горада, які быў ужо сталіцай вялікай імперыі. Пашырэнне памераў Луцыем Карнеліем Сулам і ўзвядзенне новых пабудоў Гнеем Пампеем папярэднічалі дзейнасці Цэзара і Аўгуста. Цэлыя мястэчкі, што ўзніклі ля Тыбра, на Марсавым полі, за porta Capena, па Апіевай дарозе, неабходна было зрабіць юрыдычна часткай горада, у склад якога яны фактычна ўваходзілі. Толькі такім шляхам можна было стварыць людскія ўмовы дзя жыцця ў цэнтры горада, адцягнуць жыццё на ўскраіны і падаць больш прастору для грамадскіх будынкаў у цэнтры.
Імперскія часы
Гай Юлій Цэзар узвёў новы будынак сената і заклаў новую калясальную базіліку на заходнім баку форуму, названай яго імём. Яму ж належыць ідэя стварэння новай тэрыторыю для грамадскіх будынкаў на Марсавым полі і злучэння, побач пабудоў грамадскага і рэлігійнага характару, стары горад ля форума з новым горадам на Марсавым полі. Першая з гэтых ідэй знайшла свой выраз у пабудове порціка для галасаванняў на Марсавым полі (Saepta Julia), другая — у стварэнні штучных плошчаў (Fora), якія, у сутнасці, з’яўляліся нічым іншым, як дварамі вакол цэнтральнага храма. Першай з іх быў форум Юлія Цэзара з храмам Венеры-Прамаці Юліеў. Поўнае ажыццяўленне планаў Цэзара знайшлі сваё месца толькі пры Аўгусце, які стварыў новы горад чатырнаццаці кварталаў. Рым з гэтага часу згубіў свой характар ​​ўмацаванага горада, прастора ўсярэдзіне Сервіевай сцяны была канчаткова забудавана, а ў межы горада ўвайшлі прадмесця.
На Рымскім форуме, акрамя рэстаўрацыі і перабудовы храмаў, курыі і базілікі Юлія, Аўгусту належыць пабудова храма Цэзара і новага цэнтра палітычнага жыцця Рыма, якая перайшла на форум і засяродзілася вакол новай народнай трыбуны, новых ростраў. Каля форуму Цэзара паўстаў форум Аўгуста, а паблізу ад яго размясціўся Храм Марса-Мсціўца, чым быў зроблены новы крок да злучэння цэнтра з Марсавым полем. Быў таксама пабудаваны захаваўшыся да нашых дзён Пантэон.
У часы кіравання імператара Нерона ў Рыме адбыўся «вялікі пажар». Горад цалкам быў адбудаваны, на гэты раз больш прыгожа. Шэраг мераў паліцэйскага характару змяніў выгляд вуліц. Новыя дамы мелі больш прыстойны выгляд: адной з мераў Веспасіяна было абавязкова забеспячэнне кожнага дома порцікам, дзякуючы чаму вуліцы атрымлівалі выгляд крытых галерэй. Свабоднай прасторай пасля пажару Флавіі скарысталіся для сваіх манументальных пабудоў. У даліне паміж Палацінам і Эсквілінам паўстаў Калізей, вакол яго — шэраг пабудоў службовага характару.
Пазней будаўніцтва новых будынкаў значна замарудзілася з-за складанага становішча Рымскай імперыі. У канцы III стагоддзя былі ўзведзены новыя ўмацаванні, вядомыя як сцяна Аўрэліяна. Яны ахоплівалі ўвесь парослы горад з яго затыбраўскай часткай. Яны супадалі з мытнай лініяй і збольшага з мяжой памерыума, але ў многіх выпадках у межы сценя былі ўведзеныя і грабніцы. У IV стагоддзі пачынаецца будаўніцтва хрысціянскіх храмаў. Складаны для горада час наступіў у V стагоддзі. У 410 годзе Рым узяў і разрабаваў правадыр вестготаў Аларых, у 455 годзе горад жорстка разрабавалі вандалы.
Сярэднявечча
Нягледзячы на тое, што імператары працягвалі падтрымліваць асобныя будынкі, але з цягам часу большасць грамадскіх будынкаў павольна пачало разбурацца. Разбурэнню будынкаў спадарожнічала выкраданне з іх упрыгожванняў з бронзы, мармуру і іншага каштоўнага матэрыялу. З узвышэннем ролі Папаў усё большую ролю ў горадзе стала гуляць базіліка Святога Пятра і цэнтр горада павольна перамясціўся на Ватыканскі ўзгорак, вакол якога ўжо пры Папе Льву IV ўзводзяцца новыя абарончыя збудаванні.
Геаграфія
Рым размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё ў цэнтральнай Італіі на рацэ Тыбр. Першапачатковае пасяленне было створана на пагорках, якія стаялі ля броду праз раку, які з’яўляецца адзіным натуральным пераходам праз раку ў гэтым раёне. Горад быў пабудаваны на сямі пагорках: Авенцін, Цэлій, Капітолій, Эсквілін, Палацін, Квірынал і Вімінал. Праз сучасны Рым працякае таксама іншая рака Аньенэ, якая ўпадае ў Тыбр на поўнач ад гістарычнага цэнтра горада.
Клімат
Рым мае міжземнаморскі клімат паводле кліматычнай класіфікацыі Кёпена, што характэрна для міжземнаморскага ўзбярэжжа Італіі. Вясна і восень мяккая. Станам на жнівень, максімальная сутачная тэмпература часта перавышае 30 °C. Традыцыйна, шматлікія кампаніі прывыклі да закрыцця ў жніўня, бо рымляне ў гэты час наведваюць курорты. У апошнія гады, аднак, у адказ на рост турызму і змяненне звычак працы, горад застаецца адкрытымі на працягу ўсяго лета. Сярэдняя максімальная тэмпература ў студзені складае каля 12,9 °C, а ў спякотныя перыяды яна можа быць вышэйшай, але мінімумы меншыя за нуль не з’яўляюцца рэдкасцю да гэтага сезону. Снегапады могуць паўстаць у зімовыя месяцы, але гэтая з’ява назіраецца рэдка.
Летні сезон доўжыцца каля 6 месяцаў, з мая па кастрычнік. Два месяцы, красавік і лістапад, з’яўляюцца пераходнымі, у гэты перыяд тэмпература зрэдку бывае вышэй за 20 °C. Снежань, студзень, люты і сакавік з’яўляюцца халоднымі месяцамі, з сярэднімі тэмпературай у 13,1 °C. Сярэдняя адносная вільготнасць складае 74,8 %.
Транспарт
Рым валодае двума сучаснымі міжнароднымі аэрапортамі — гэта аэрапорт імя Леанарда да Вінчы і аэрапорт Чампіна (больш маленькі, у асноўным абслугоўвае эканом-рэйсы). У самім горадзе ёсць метро, маршруты аўтобуса, тралейбуса і трамвая. У 1955 годзе быў адчынены рымскі метрапалітэн.
Рыдупля
Рыду́пля (, Ридупля) — хутар у Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нарацкага сельсавета.
У 2004 годзе Рыдупля была перададзена са Свірскага сельсавета ў склад Нарацкага сельсавета.
Назва
Назва Рудупля (пазнейшае Рыдупля) ад назвы ракі, якая працякае праз паселішча і ўцякае справа ў Мядзелку. Больш ранняя форма назвы, адлюстраваная на шэрагу ранейшых картаў, — Рудупля.
Назва балцкага паходжання, адпачатная балцка-літоўская форма *Rud-upė, ад літоўскага rudas «руды, цёмна-жоўты», upė «рака».
Гідранімічныя аналагі — літоўскія рачныя назвы тыпу Rud-upė, Rudė, Rudesa, Rudija.
На ўсходзе старабалцкай тэрыторыі — балцкія рачныя назвы тыпу Рудзея, таксама Рыдага, Рудамея (< Raud-ag-a, *Raud-am-a, ад аднакарэннага raudas «чырвоны, чырванаваты»).
У мікрарэгіёне паміж азёрамі Нарач, Свір і верхнім цячэннем ракі Страча на поўначы мяркуецца канцэнтрацыя рэчак з балцкай «рудой» назвай.
Перакладная (ад таго ж *Rud-upė) назва «Чырвоны ручай» у прытока Страчы (цячэ праз паселішча Чырвоны Ручай), які выцякае адразу на поўначы ад вытокаў Рудуплі. Назва другой захавалася на поўдні ад Рудуплі ў назве паселішча Рудзікля (каля Шэметава) на рэчцы-прытоку ракі Вялікі Перакоп. Пашыральнік -kl- вядомы ў літоўскім назва- і словаўтварэнні, з ім утвораныя літоўскія гідронімы тыпу Skarokla (возера), Kruteklis, Krokiklis (рэкі).
Назва значыць «Рудая рака».
Ідолта
Ідолта — тапонім:
Падар
Назву Падар маюць:
Вэлыкі Лазы
Вэлы́кі Лазы́  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вэлыкалазіўскага сельсавета.
Трэска
Трэска:
Чорная Лужа (Мядзельскі раён)
Чо́рная Лу́жа (, Чёрная Лужа) — хутар у Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Свірскага сельсавета.
Юрый Канстанцінавіч Казлоў
Юрый Канстанцінавіч Казлоў (нар., Масква — ) — беларускі эканаміст. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1974), доктар эканамічных навук (1968), прафесар (1971).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі тэхналагічны інстытут лёгкай прамысловасці (1951). Да 1953 года працаваў майстрам, начальнікам цэха на заводзе. З 1954 года у Савеце па вывучэнні вытворчых сіл АН СССР.З 1958 года у Цэнтральным эканамічным НДІ Дзяржплана РСФСР.
З 1960 года у Інстытуце эканомікі АН СССР. З 1963 года загадчык лабараторыі Цэнтральнага НДІ цяжкага машынабудавання. З 1964 года загадчык сектарам Савета па вывучэнню прадукцыйных сіл пры Дзяржплане СССР. З 1971 года дырэктар Галоўнага навукова-даследчага вылічальнага цэнтра выканкама Массавета.
У 1973—1979 гадах дырэктар НДІ эканомікі і эканоміка-матэматычных метадаў планавання пры Дзяржплане БССР. З 1982 года загадчык кафедры Маскоўскага інстытута кіравання, прафесар кафедры Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта дызайну і тэхналогіі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы ў галіне аптымальнага планавання, развіцця і размяшчэння прадукцыйных сіл краіны, стварэння аўтаматызаваных сістэм кіравання народнай гаспадаркай. Унёс уклад у распрацоўку пытанняў размяшчэння асобных галін машынабудавання і іх комплексаў.
Аўтар больш за 50 навуковых прац, у т.л. 8 манаграфій.
Януковічы
Януко́вічы (, Януковичи) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Свірскага сельсавета.
Беларускі саюз архітэктараў
Грамадскае аб’яднанне «Беларускі саюз архітэктараў» (ГА «БСА») — творчы саюз, утвораны на аснове дабраахвотнага аб’яднання і агульнасці інтарэсаў грамадзян, якія займаюцца прафесійнай архітэктурнай дзейнасцю, для сумеснай рэалізацыі грамадзянскіх, эканамічных, сацыяльных, культурных правоў і задавальнення духоўных патрэбаў. Саюз налічвае ў сваіх шэрагах 725 членаў (на 13 лютага 2015), аб’яднаных у 6 абласных і Мінскую гарадскую арганізацыі. Старшыня — Алег Міхайлавіч Быкоўскі.
З'яўляецца членам Міжнароднага саюза архітэктараў (МСА), Міжнароднай Асацыяцыі саюзаў архітэктараў краін СНД (МАСА).
Гісторыя
Усесаюзная нарада архітэктараў адбылася ў лістападзе 1934 года і рэкамендавала стварыць Саюз архітэктараў у нацыянальных рэспубліках. Саюз архітэктараў Беларускай ССР быў створаны на I з’ездзе 23 чэрвеня 1935 года на падставе Пастановы ЦК УКП(б) ад 23 красавіка 1932 года «Аб перабудове літаратурна-мастацкіх арганізацый», а таксама Пастановы бюро ЦК КП(б)Б № 66 ад 8 снежня 1934 года «Аб стварэнні Саюза савецкіх архітэктароў БССР і падрыхтоўцы да з’езда архітэктараў».
20 снежня 2019 года у канферэнц-зале Рэспубліканскага Дома архітэктараў адбыўся чарговы, ХХII з'езд. У ім узялі ўдзел 124 дэлегаты ад усіх першасных і абласных арганізацый. Прысутнічалі на з'ездзе ганаровыя госці ад Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва, Міністэрства культуры і Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, Канфедэрацыі творчых саюзаў і Саюза будаўнікоў, сумесна з якімі Беларускі саюз архітэктараў вядзе працу па заканадаўчым і іншым асноватворным дакументах, што тычацца праектна-будаўнічага працэсу. На з'ездзе прайшлі выбары новага старшыні. Усяго на гэтую пасаду на сходах першасных і абласных арганізацый ГА «БСА» было вылучана 14 кандыдатаў. Аднак 13 кандыдатаў заявілі самаадвод. У выніку тайнага галасавання абсалютнай большасцю галасоў (101 — «за» і 12 — «супраць») новым старшынёй ГА «БСА» абраны Алег Быкоўскі.
Вэрхня Салотвына
Вэ́рхня Сало́твына  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Худліўскага сельсавета.
Юрый Уладзіміравіч Чонка
Юрый Чонка (нар. ) — украінскі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ва Ужгарадзе, у 2010 годзе гуляў за аматарскі клуб «Берагвідэйк» на Закарпаччыне. У 2011 годзе трапіў у харкаўскі «Металіст», дзе гуляў за моладзевую каманду.
У сакавіку 2013 года на правах арэнды перайшоў у наваполацкі «Нафтан». У наваполацкім клубе спачатку выступаў у стартавым складзе на пазіцыі атакуючага паўабаронцы, потым звычайна стаў выхадзіць на замену. Стаў лепшым асістэнтам клуба ў сезоне (6 галявых перадач). У снежні 2013 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Металіст».
У 2014 годзе выступаў за аматарскія каманды ў першынстве Закарпацкай вобласці. У лютым 2015 года перабраўся ў венгерскі клуб «Балмазуйвараш», дзе гуляў да лета. Пазней вярнуўся ў клуб «Сэўлюш», у складзе якога ў канцы 2015 года быў прызнаны найлепшым іграком чэмпіянату Закарпацкай вобласці.
У лютым 2020 года далучыўся да «Ужгарада» ў Другой лізе Украіны, дапамог клубу па выніках сезона 2020/21 выйсці ў Першую лігу. Пакінуў каманду ў жніўні 2021 года.
Яцыны (Свірскі сельсавет)
Яцы́ны (, Яцыны) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Свірскага сельсавета.
Беларусь мае быць беларускай
Беларусь мае быць беларускай — патрыятычны заклік-спокліч, скіраваны на абуджэнне нацыянальна-грамадзянскіх пачуццяў, кансалідацыю беларусаў ў абарону свабоды, незалежнасці сваёй краіны, роднай мовы, усёй нацыянальнай культуры.
Гісторыя
Упершыню спокліч «Беларусь мае быць беларускай» стаў шырока вядомым ўлетку 2015 года, з-за крымінальнай справы, заведзенай на суполку анархістаў (Максім Пякарскі, Вадзім Жэромскі і Вячаслаў Касінераў ) з ініцыятывы «Пошуга», якія намалявалі графіці з гэткім споклічам на сцяне закінутага будынка былой вайсковай часці. Таксама яны намалявалі на плоце той жа часткі спокліч «Рэвалюцыя сьвядомасьці, яна ўжо ідзе...» і расфарбавалі білборд з міліцыянтамі. Гэткія ўчынкі былі класіфікаваныя як: "Наўмысныя дзеянні, якія суправаджаліся пашкоджаннем чужой маёмасці, нявысветленымі асобамі, якія груба парушылі грамадскі парадак і выразілі відавочную непавагу да грамадства."11 жніўня 2015 года адбыліся ператрусы ў падозраных, а прысуд быў вынесены ў студзені 2016 года, удзельнікі суполкі мусілі агулам выплаціць штраф у 120 базавых велічынь.
У студзені 2019 года актывісты Руху «За Свабоду» з Гомеля праехаліся па шасці гарадах Беларусі з раздачай кубкаў з выявай пагоні з мэтаю, паказаць, што: "Беларусь мае быць беларускай, тут няма месца для „рускага свету“."
У мастацтве
У 2014 годзе крама «LSTR Adziennie» выпусціла серыю цішотак са споклічам «Беларусь мае быць беларускай».
У 2015 годзе спокліч быў намаляваны анархістамі з «Пошуга» як частка графіці, што стала адной з прычын іхняга пакарання.
У 2017 годзе было апублікаванае відэа з песняй невядомага сябры «Пошуга», датаванае 2015 годам. Песня пачынаецца словамі «Беларусь мае быць беларускай».
Сант’яга
Сант’яга (Santiago de Chile) — сталіца Чылі і самы буйны горад краіны. Насельніцтва — чалавек (2009). Хаця Сант’яга і з’яўляецца сталіцай, заканадаўчыя органы збіраюцца ў Вальпараіса.
Гісторыя
Горад заснаваў 12 лютага 1541 года іспанскі канкістадор Педра дэ Вальдывія. Пасля абвяшчэння незалежнасці Чылі (1818) — сталіца рэспублікі. З пачатку 20 стагоддзя прамысловы цэнтр краіны.
Клімат
Клімат Сант’яга мяккі, падобны на міжземнаморскі. Лета (з лістапада па сакавік) не гарачае і сухое, з сярэдняй тэмпературай +22 °C і максімальнай тэмпературай +30 °C. Зіма (з чэрвеня па верасень) дажджлівая, з сярэдняй тэмпературай +11 °C і мінімальнай тэмпературай +8 °C. Перыяд дажджоў пачынаецца ў сакавіку і заканчваецца ў верасні (восень і зіма).
Гайдаш
Га́йдаш  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Кыблярыўскага сельсавета.
Еўрапейскі тур PTC 2014/2015 – Этап 3 (снукер)
Еўрапейскі тур PTC 2014/2015 – Этап 3 (таксама вядомы як Адкрыты чэмпіянат Балгарыі 2014 (Bulgarian Open 2014) і Victoria Bulgarian Open 2014 ад назвы спонсара) — прафесійны міні-рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 1 па 5 кастрычніка 2014 года ў зале «Універсіяда», у Сафіі, Балгарыя. Прызавы фонд турніру склаў €125,000, з якіх €25,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Шон Мёрфі, які перайграў на сваім шляху да тытула Джоэля Уолкера (4:1), Сцюарта Кэрынгтана (4:0), Стывена Магуайра (4:2), Джымі Уайта (4:0), Марка Сэлбі ў чвэрцьфінале (4:2), Майкла Уайта з Уэльса ў паўфінальным матчы (4:0) і Мартына Гоўлда ў фінальным паядынку з лікам 4:2. Гэтая перамога стала 13-м прафесійным і трэцім тытулам PTC у кар'еры 32-гадовага англічаніна, а таксама трэцім турнірам, выйграным Мёрфі ў 2014 годзе (пасля адкрытага чэмпіянату Гдыні і World Open).
Прызавыя грошы
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Аднак, у адрозненні ад падліку ачкоў у сезонах 2012/2013 і 2013/2014, калі снукерыст, які прайграваў у першым жа матчы на турніры, атрымліваў у рэйтынг колькасць ачкоў у два разы меншую за колькасць прызавых грошай, з сезона 2014/2015 снукерыст, які прайгравае ў сваім першым матчы, увогуле не атрымлівае рэйтынгавых ачкоў.
Царква Усіх Святых (Мінск)
Царква Усіх Святых (поўная назва — Мінскі храм-помнік у гонар Усіх святых і ў памяць аб ахвярах, якія паслужылі выратаванню Айчыны нашай) — храм Беларускай праваслаўнай царквы ў Мінску.
Гісторыя
Першы камень у падмурак храма-помніка ў 1991 годзе заклаў Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі Алексій II.
У 1996 годзе пры ўдзеле Прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі і Мітрапаліта Мінскага і Слуцкага Патрыяршага Экзарха ўсяе Беларусі Філарэта тут была закладзена капсула з памятнай граматай з заклікам да нашчадкаў.
2 ліпеня 2010 года ў крыпце храма-помніка адбылася цырымонія пахавання астанкаў невядомых салдат. Гэта былі рэшткі трох невядомых салдат, якія загінулі ў бітвах трох войнаў — Вайны 1812 года, Першай сусветнай вайны і Вялікай Айчыннай вайны.
Бронзавыя вароты на ўваходзе ў крыпту (2013—2017, скульптары С. Аганаў, А. Хацяноўскі), якія важаць амаль тону, упрыгожваюць шэсць барэльефаў, на якіх адлюстраваныя трагедыі беларускай гісторыі. На іх паказаныя Грунвальд­ская бітва, абарона Смаргоні, якая ў час Першай сусветнай вайны доўжылася 810 дзён, а таксама Салавецкі лагер асобага прызначэння, чыімі вязнямі ў 1920-я гады яго былі прадстаўнікі многіх нацыянальнасцей, у тым ліку і беларусы, Хатынская трагедыя, найбуйнейшы канцэнтрацыйны лагер смерці ў Беларусі — Трасцянец, найбуйнейшая тэхнагенная катастрофа — аварыя на Чарнобыльскай АЭС.
У кастрычніку 2012 года каля царквы быў адкрыты помнік патрыярху Алексію II.
Сядых
Сядых — прозвішча.
Анатоль Сыс
Анато́ль Ці́ханавіч Сыс (, Гарошкаў,, Гомельская вобласць — , ) — беларускі паэт.
Біяграфія
Адзін з арганізатараў і прамоўцаў на першых дэмакратычных акцыях «Дзяды» 1987—1988 гг. і мітынга супраць разбурэння Верхняга Горада ў Мiнску.
Памёр А. Сыс ад сардэчнага прыступу на сваёй мінскай кватэры. Пахаваны ў роднай вёсцы — Гарошкаў.
Эпіметэй
Эпіметэй (Ἐπιμηθεύς, «які думае пасля», таксама Эпімефей) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі тытан, сын Япета і Клімены (паводле Апаладора, Асіі), брат Праметэя, Атланта і Менетыя.
Першы прыняў ад Зеўса дзяўчыну, створаную ім. Эпіметэй не паслухаўся парады свайго брата-празорцы Праметэя і ажаніўся з Пандорай, якая, адкрыўшы куфэрак, падораны ёй Зеўсам, выпусціла на свет усе людскія беды, закладзеныя ў ім.
Мікалай Васілевіч Сеўбітаў
Мікалай Васілевіч Сеўбітаў (, Новамаскоўск, Тульская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі архітэктурны інстытут у 1971 годзе. Працаваў старшым архітэктарам, галоўным архітэктарам праектаў у праектных арганізацыях Яраслаўля. З 1978 г. — кіраўнік групы архітэктараў у Мінскпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
У Яраслаўлі ім запраектаваны 300-кватэрны жылы дом у Паўночным жылым раёне, навучальны корпус медыцынскага інстытута.
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): блок грамадскага харчавання аэрапорта «Мінск-2» (1981), лабараторыя экспертна-крыміналістычных даследаванняў УУС Мінгарвыканкама (1985).
Эпіметэй (спадарожнік)
Эпіметэй (Ἐπιμηθεύς) — унутраны спадарожнік планеты Сатурн. Названы імем персанажа старажытнагрэчаскай міфалогіі Эпіметэя. Таксама пазначаецца як Сатурн XI.
У снежні 1966 французскі астраном Адуэн Дальфюс назіраў спадарожнік Сатурна, які ён назваў Янусам. У тым жа месяцы, на тры дні пазней Рычард Уокер таксама назіраў аб’ект на той жа арбіце. У той момант было меркаванне, што гэта адзін і той жа спадарожнік. Але дванаццаццю гадамі пазней, у кастрычніку 1978 года, Стывен Ларсан і Джон Фаўнцін адкрылі, што гэта два аб’екты, якія рухаюцца па вельмі блізкім арбітах. Гэта было пацверджана дадзенымі «Вояджэра-1». Адлегласць паміж арбітамі спадарожнікаў складае 50 км - істотна менш іх памераў.
Кубак ФІБА Еўропы
Кубак ФІБА Еўропы — еўрапейскі клубны баскетбольны турнір, што праводзіцца сярод мужчынаў. Упершыню быў праведзеныў 2002 годзе, пад эгідай ФІБА Еўропа. У 2008 годзе зліўся з Еўралігай ФІБА, утварыўшы Кубак выкліку ФІБА. Адроджаны ў 2015 годзе пасля рэарганізацыі Кубка выкліку ФІБА пад назвай Кубак ФІБА Еўропы.
Людміла Георгіеўна Сядых
Людміла Георгіеўна Сядых (, Мурманск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Інстытут жывапісу, скульптуры і архітэктуры ў Ленінградзе ў 1971 г. Працавала ў Белдзяржпраекце, з 1982 года — вядучы архітэктар Беларускага канструктарска-тэхналагічнага інстытута гарадской гаспадаркі.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
У складзе аўтарскіх калектываў удзельнічала ў распрацоўцы ПДП Паўднёва-Усходняга жылога раёна ў Гродне (1972), у распрацоўцы праектаў малых архітэктурных формаў (1975—1977), вонкавага абсталявання агульнаадукацыйнай школы ў Мінску (1975). Член аўтарскага калектыва Каталога малых архітэктурных формаў (Мінск, 1982).
Казімір Аляксандравіч Скірмунт
Казімір Скірмунт (1824—1877) — землеўласнік, архітэктар.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Скірмунтаў герба «Дуб». Нарадзіўся ў сям’і прадпрымальніка і прамыслоўца Аляксандра Скірмунта і Канстанцыі з Сулістроўскіх (1806—1845), дачкі мінскага губернатара Казіміра Сулістроўскага. Акрамя Казіміра ў сям’і было яшчэ 10 дзяцей: пяцёра сыноў і пяцёра дачок.
Казімір Скірмунт як уладальнік маёнтка Калоднае прадстаўляў Пінскі павет у Мінскім губернскім Камітэце паляпшэння сялянскага жыцця (1858), а пасля адмены прыгону ў 1861 г. актыўна працаваў як міравы пасярэднік.
Падчас паўстання 1863 г. ён пакінуў гэтую пасаду і адмовіўся падпісаць «адрас» на імя расійскага імператара, у якім мінская шляхта выказвала сваю адданасць расійскаму прастолу. Быў арыштаваны і змешчаны разам з іншымі былымі міравымі пасярэднікамі, якія таксама адмовіліся ад пасады, у будынку Мінскага шляхецкага схода, а потым высланы ў Кастраму. Як удзельніца паўстання была выслана ў Тамбоў і ягоная жонка, таленавіты скульптар Гелена Скірмунт (1827—1874). Маёнткі падвергліся прымусоваму продажу. Дачку Канстанцыю (1851—1934), якая стане вядомай грамадскай дзяячкай і публіцысткай, выхоўвала бабуля Гартэнзія Скірмунт з Ордаў.
Пасля вяртання з ссылкі ў 1867 г. Казімір, якому не дазволілі застацца на Міншчыне, атрымаў ад бацькі падарунак у выглядзе балаклаўскіх вінаграднікаў і паехаў у Крым. Гелена Скірмунт разам з дачкой Канстанцыяй далучыліся да яго праз два гады.
Пахаваны на старых каталіцкіх могілках у Пінску побач з жонкай і цешчай Гартэнзіяй Скірмунт з Ордаў.
Сям’я
У шлюбе з мастачкай Геленай Скірмунт (1827—1874) меў дзяцей :
Транскрыпцыя (музыка)
Транскры́пцыя — пералажэнне музычнага твора (аранжыроўка) для іншага, чым гэта прадугледжана арыгіналам, інструмента, голасу, выканальніцкага складу; вольная віртуозная апрацоўка твора. Адыгрывае важную ролю ў станаўленні і развіцці інструментальнай музыкі нацыянальных культур.
Гісторыя
Транскрыпцыя з'явілася ў 16—17 стагоддзях як пералажэнне нотных тэкстаў для выканання на іншых інструментах.