cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
FS Lublin
Lublin 3 (1999—2007)‎
Пагадненне з кампаніяй Andoria скончылася праз два гады пасля яго падпісання — 31 снежня 2003 года. Новааб'яўлены тэндэр на набыццё права вытворчасці «Lublin 3» выйграў брытанска-расійскі кансорцыум. 9 лютага 2004 года завод пакінулі першыя аўтамабілі «Lublin 3» пад маркай Intrall.
Новы ўладальнік неўзабаве пасля аднаўлення вытворчасці абвясціў аб абнаўленні «Люблінаў». Мадэрнізаваная мадэль была прадстаўлена ў снежні 2004 года, а яе вытворчасць пачалася ў сакавіку 2005 года. Intrall Lublin 3Mi адрозніваўся новай рашоткай радыятара і круглымі фарамі. Суцэльнаметалічныя фургоны, комбі і мікрааўтобусы мелі таксама і круглыя заднія ліхтары. У мадэльным шэрагу з'явіўся рухавік Iveco аб'ёмам 2,8 л, а андрыхаўскі рухавік 4CT90 саступіў месца мадэрнізаванаму 4CTi90 з інтэркулерам.
Распрацоўка новага фургона, які быў прадстаўлены Інтралам ў 2006 годзе і ў перспектыве павінен быў замяніць «Люблін», фінансавалася за кошт абаротных сродкаў кампаніі, што негатыўна адбілася на фінансавым становішчы фірмы і перашкаджала набыццю кампанентаў, неабходных для ажыццяўлення бягучай вытворчасці. Кампанія павялічвала даўгі перад пастаўшчыкамі. У лістападзе 2006 года прыйшлося прыпыняць вытворчыя лініі, бо не ставала кампанентаў для канчатковай зборкі, а на складзе заставаліся недаўкамплектаваныя машыны. Тым часам банкамі было адмоўлена ў прадстаўленні крэдыту на фінансаванне абаротнага капіталу.
З-за фінансавых цяжкасцяў Intrall занадта позна пачаў працэдуру атрымання амалагацыі на Lublin 3 Mi з рухавіком, які адпавядаў стандарту выкідаў Еўра-4. Выпуск Lublin 3Mi з такімі рухавікамі пачаўся 14 сакавіка 2007 года, аднак усяго ў першым квартале 2007 года было выраблена толькі 39 аўтамабіляў класа Еўра-4. Спаду вытворчасці таксама паспрыяла памылковая цэнавая палітыка.
Вытворчасць аўтамабіляў вялася ў невялікай колькасці да мая, а ў кастрычніку 2007 года кампанія Intrall Polska была прызнана банкрутам.
DZT Pasagon, Honker Van / Honker Cargo (2011—2016)‎
У красавіку 2009 года ўладальнікам фабрыкі ў Любліне стала польская кампанія DZT Tymińscy (г. Семятычы).
16 верасня 2010 года быў прадстаўлены Pasagon. У параўнанні з «Люблінам», аўтамабіль атрымаў новы дызайн пярэдняй часткі. Вытворчасць мадэлі пачалася 3 студзеня 2011 года. Pasagon прапаноўваўся толькі ў варыянтах з доўгай колавай базай 3433 мм і дазволенай масай 3,5 т. з кароткай або дубль-кабінай, а таксама мікрааўтобус з нізкім і высокім дахам у варыянтах суцэльнаметалічны фургон альбо "комбі" (грузапасажырскі).
Састарэлая канструкцыя не выклікала інтарэсу на рынку. З-за адсутнасці попыту было прададзена крыху больш за 100 машын. Станам на красавік 2013 года было зарэгістравана 127 аўтамабіляў. У чэрвені 2016 года DZT была абвешчана банкрутам.
Канструкцыя
«Люблін» — рамнай канструкцыі, паўкапотнай кампаноўкі. Рухавік размешчаны спераду падоўжна. Выпускаліся грузавікі і мікрааўтобусы дазволенай масай 2900 кг і 3490 кг з двума варыянтамі даўжыні колавай базы 2900 мм і 3433 мм. Прывад — на заднія колы.
Рухавікі
Базавым рухавіком першай версіі быў атмасферны Andoria 4C90 — радны, чатырохцыліндравы, дызельны, вадкаснага ахалоджвання. Аб'ём — 2417 см³; ступень сціску — 20,6; магутнасць — 70 к.с. (51,5 кВт) пры 4200 аб/хв. Рэанімабілі Lublin 3333 абсталёўваліся бензінавым рухавіком Peugeot XU10 2C (2,0 л, 107 к.с.), які пазней быў заменены на рухавік GM магутнасцю 105 к.с. Альтэрнатывай бензінавым рухавікам былі дызелі з турбанаддзіманнем: спачатку Perkins Prima 80T (81 к.с.), а пазней Andoria 4CT90.
З 1996 года на «Любліны» пачалі ўсталёўваць турбіраваны рухавік 4CT90. Наддзіманне павялічыла максімальную магутнасць на 20 к.с. (90 к.с.), даступную пры меншых абаротах рухавіка (4100 аб/хв). Максімальны круцільны момант вырас са 146 да 195 Н·м.
У 1998 годзе мадэльны шэраг рухавікоў быў пашыраны чатырохцыліндравым бензінавым агрэгатам GM (2,2 л, 117 к.с.). Па заказу рухавік мог быць даступны ў версіі на звадкаваным газе (LPG).
На Lublin 3Mi ставіліся рухавікі Andoria 4CTi90-1BE магутнасцю 102 к.с. і турбадызель Iveco 8140.43S аб'ёмам 2,8 л (магутнасць 125 к.с.), які быў абсталяваны сістэмай палівападачы common rail. Абодва адпавядалі экалагічным патрабаванням Еўра-3. З сакавіка па май 2007 года на «Любліны» ставіліся рухавікі ADCR (Andoria Diesel Common Rail) аб'ёмам 2,6 літра (115 к.с. і 250 Н·м). Гэты агрэгат адпавядаў патрабаванням стандарта Еўра-4.
Як і на апошніх «Люблінах», пад капотам «Пасагонаў» быў рухавік Andoria ADCR, які адпавядаў патрабаванням стандарта Еўра-4, а з мая 2011 года ўжо Еўра-5.
Трансмісія і хадавая частка
Каробка перадач ранніх версій — механічная, чатырохступеньчатая; перадатачныя лікі: I – 3,753; II – 2,372; III – 1,482; IV – 1,0; задні ход – 3,753; галоўная перадача – 4,56. Пазней машыны абсталёўваліся пяціступеньчатымі каробкамі перадач: польскімі Tczew TS5-21 і карэйскімі Kia PD-97, аўтамабілі з рухавіком Iveco мелі каробку перадач Iveco 2825 S; галоўная перадача гіпоідная, з перадатачным лікам 4,77.
Ад каробкі перадач круцільны момант праз карданны вал з прамежкавай апорай перадаецца на задні вядучы мост. Падвеска, пярэдняя і задняя, — залежная рысорная з тэлескапічнымі амартызатарамі двухбаковага дзеяння. Тармазная сістэма — гідраўлічная, з рэгулятарам тармазных сіл. Пярэднія тармазы на машынах 1993—1996 г.в. — барабанныя, з 1996 года — дыскавыя. Заднія тармазы — барабанныя. Апцыянальна ўсталёўвалася ABS фірмы Wabco.
У Беларусі
У 1994 годзе на «Беларускім аўтамабільным заводзе» на спецыяльным участку ў цэху тавараў народнага спажывання пачалі збіраць грузавічкі і фургоны «Люблін-БелАЗ». Спачатку гэта была "адвёрткавая" зборка, пазней сталі выкарыстоўвацца камплектуючыя мясцовай вытворчасці: у Беларусі выраблялі рамы, бартавыя кузавы, ізатэрмічныя фургоны, рысоры, бакі і некаторыя элементы абсталявання кабіны. Ставілі беларускае электраабсталяванне, шыны, шыбы. Люстэркі выкарыстоўвалі ад МАЗаў, рулявое кола — ад трактароў МТЗ. Масты атрымлівалі з Ульянаўскага аўтамабільнага завода. З Польшчы паступалі сілавыя агрэгаты і кабіны. Дзякуючы лакалізацыі цану на аўтамабіль з бартавой платформай удалося знізіць з $11000 да 9500. БелАЗ выйшаў на вытворчы цыкл 10-12 машын у месяц. Улетку 1997 года пачаліся пастаўкі камплектаў для зборкі абноўленай версіі Daewoo Lublin 2.
Акрамя бартавых грузавікоў і ізатэрмічных фургонаў, распрацоўваліся іншыя варыянты: грузавік грузападымальнасцю 2 тоны, самазвал. Сумесна з канструктарамі аўтобуснай вытворчасці Мінскага аўтазавода былі спраектаваныя мікрааўтобус і грузапасажырскі фургон. Кампанія «Купава» распрацавала для Люблінаў модульны медыцынскі кузаў. У дзяржзакупкі такі аўтамабіль не трапіў, а адзіная пабудаваная машына была пераабсталявана ў пасажырскі фургон і працавала ў якасці ўнутрызаводскага транспарту ў Жодзіне.
У наступны раз зборка Люблінаў у Беларусі была наладжана ў 2004 годзе ў пасёлку Апчак на сумесным прадпрыемстве ЗАТ "Юнісон", утвораным на плошчах былога Ford Union. Выпуск першай партыі машын быў прызначаны на 15 мая. Планавалася выпусціць у 2004 годзе 1 тыс. аўтамабіляў, у 2005 — 5 тыс., а ў 2007 годзе выйсці на ўзровень 10 тыс. машын. Па меры развіцця праекта планавалася шырэй прыцягваць мясцовых вытворцаў у якасці пастаўшчыкоў дэталяў, вузлоў і агрэгатаў.
Акрамя зборкі бартавых грузавікоў, суцэльнаметалічных і грузапасажырскіх фургонаў, на ЗАТ "Юнісон" быў створаны «Lublin 35141» — мікрааўтобус для маршрутных пасажырскіх перавозак. Прапаноўваліся два асноўныя варыянты кампаноўкі салона: 13-ці і 14-ці месны. Сядзенні маглі быць як пластыкавымі (для гарадскіх), так і мяккімі (для прыгарадных і міжгародніх маршрутаў).
Сумесна з расійскай кампаніяй "Саматлор" быў створаны доследны аўтамабіль медыцынскай дапамогі.
З самага пачатку ажыццяўленне праекта, асабліва ў плане лакалізацыі вытворчасці, пайшло з адставаннем ад графіка. На расійскім рынку рэалізацыя машын была ўскладнена з-за нізкай долі мясцовага ўдзелу ў зборцы машыны. Усяго сабралі каля 1000 машын.
Спіс аб’ектаў PGC (2442001—2443000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2442001—2443000)
Аляксандр Барысавіч Захарчук
Аляксандр Барысавіч Захарчу́к (нар., в. Вострава, Зэльвенскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1977 годзе Галынкаўскую школу, у 1982 годзе архітэктурны факультэт БПІ. Размеркаваўся ў Ленінград, але неўзабаве вярнуўся на Гродзеншчыну. У 1982—1988 гадах працаваў архітэктарам, кіраўніком групы архітэктараў ва Упраўленні па будаўніцтве і архітэктуры Гродзенскага аблвыканкама. У 1988—1989 гадах галоўны архітэктар калгаса «Камсамолец» Гродзенскага раёна. З 1989 года ў інстытуце «Гроднаграмадзянпраект», архітэктар, вядучы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў праектнай майстэрні № 3.
Член Беларускага саюза архітэктараў з 2003 года. З 2011 года старшыня Гродзенскай абласной арганізацыі БСА. Саветнік Беларускай акадэміі архітэктуры (2006).
Творы
Асноўныя працы ў аўтарскіх калектывах і самастойна: «Адраджэнне комплексу Жыровіцкага манастыра» (праект), комплекснае добраўпарадкаванне гістарычнага цэнтра г. Навагрудак, комплексная рэканструкцыя цэнтра г. п. Мір, рэканструкцыя транспартнай развязкі па вул. Будзённага, рэканструкцыя Савецкай плошчы з транспартнымі падыходамі, рэканструкцыя старога моста цераз р. Нёман, рэканструкцыя пансіянат «Свіцязь», «Белгазпрамбанк» — усе ў Гродне, комплексная рэканструкцыя цэнтра г. Ліда, — сталіцы Дажынак—2010, цэнтр комплекснага аўтасэрвісу па вул. Суворава ў Гродне, рэканструкцыя з рэстаўрацыяй дома Мураўёва ў Гродне, плавальны басейн, спальны корпус аздараўленчага цэнтра Нацыянальнага банка РБ у заказніку «Азёры».
Узнагароды
Лаўрэат прэміі імя У. А. Караля Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Беларусі (1999). Ганаровы будаўнік (2011). Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі» (2017).
9 верасня 2022 года прысвоена званне Заслужаны архітэктар Рэспублікі Беларусь.
Сям’я
Мае сястру Лілію Барысаўну Захарчук-Сідорку, якая з моманту адкрыцця СШ № 3 у Зэльве выкладала гісторыю, а з 2003 года ўзначаліла школьны гісторыка-краязнаўчы музей.
Іда
Гістарычнае развіццё
Гэты моўны праект з’явіўся ў выніку намера шматлікіх эсперантыстаў палепшыць сваю мову. Шмат хто лічыў, што недастатковая дасканаласць эсперанта тармозіць яго распаўсюджанне. Вынікам з’яўлення іда быў раскол міжнароднага руха эсперантыстаў. Праект новай мовы прыцягнуў да сябе большай часткай лінгвістаў. Ідысты доўгі час праводзілі шматлікія рэформы сваёй мовы — галоўным чынам такія, што тычыліся структуры, граматыкі, слоўніка — з-за чаго мова страціла вялікую колькасць прыхільнікаў. Пасля Другой сусветнай вайны мова стабілізавалася, але рух, звязаны з ёй, прыйшоў у заняпад. Але арганізаваны рух ідыстаў існуе і ў наш час, дзякуючы сеціву і некалькім энтузіястам.
Асаблівасці мовы
У іда было ўнесена шмат змен на ўсіх узроўнях мовы: фанетыкі і арфаграфіі, марфалогіі, лексікі, сінтаксіса. Але самымі значнымі з’яўляюцца фанетыка-арфаграфічныя і марфалагічныя змены. З алфавіта былі выдалены літары з дыякрытычнымі сімваламі, з мэтай прыблізіцца да класічнага лацінскага алфавіта. Месца націска пры чытанні напісанага тэкста ў іда амаль не змянілася ў параўнанні з эсперанта — на перадапошнім складзе, за выключэннем інфінітыва, дзе націск ставіцца на апошнім складзе. У арфаграфіі была спроба наблізіцца да нейкіх традыцыйных заходнееўрапейскіх (у першую чаргу раманскіх моў). Была зменена большая частка слоў: з аднаго боку словы прыводзіліся ў больш «натуральны» выгляд (часцей проста графічна), з другога боку, словы наадварот спрашчаліся, каб «палегчыць» вымаўленне, што часам рабіла іх нераспазнавальнымі. Але асноўная праца стваральнікаў іда была накіравана на выпраўленне эсперанцкай сістэмы словаўтварэння. У эсперанта корань звычайна звязаны з пэўнай часткай мовы, што ўплывае на спосабы і формы словаўтварэння ад дадзенага корня. У іда корань не адносіцца да якой небудзь часткі мовы, што тэарэтычна павінна было пазбавіць навучэнца ад запамінання таго, ад якога корня патрэбна ствараць вытворныя словы. Але разам з тым у іда была ўведзена раманская сістэма ўтварэння імён дзеяння і імён дзеяча, у выніку чаго сувязь каранёў і частак мовы фактычна захавалася.
Гісторыя ўзаемаадносін іда і эсперанта
Першапачаткова іда нанёс значную шкоду эсперантысцкаму руху. Да іда перайшлі да 10 % эсперантыстаў, але асноўная маса засталася вернай эсперанта. Між тым, і сярод ідыстаў узніклі рознагалоссі паміж «кансерватарамі» і прыхільнікамі далейшых рэформ. Некаторыя выдатныя рэфарматары стварылі свае праекты штучных моў: эсперанціда, навіяль і іншыя, але яны не атрымалі значнай колькасці прыхільнікаў. Колькасць прыхільнікаў іда з другой паловы 20-га стагоддзя невялікая, але ў пачатку дваццаць першага стагоддзя адбылося некаторае яе павелічэнне, галоўным чынам, у Заходняй Еўропе. З іда ў эсперанта перайшлі некаторыя суфіксы, словы і выразы.
Хусіты
Хусіты, хуці (الحوثيون), або Ансар Алах, Ансарула (أنصار الله) — ваенізаваная групоўка шыітаў-зейдзітаў (джарудзіты), якая дзейнічае на тэрыторыі Емена.
У 2004 годзе ўзняла ўзброенае паўстанне супраць урада Емена, паступова захапіўшы кантроль над некаторымі паўднёвымі тэрыторыямі краіны. Хусіты прынялі ўдзел у еменскай рэвалюцыі 2011 года, у выніку якой сышоў у адстаўку прэзідэнт Алі Абдула Салех.
Група названая па імені яе заснавальніка і былога кіраўніка Хусейна аль-Хусі, які быў забіты еменскай арміяй у верасні 2004 года.
Гісторыя
Хусіты вызнаюць зейдзіцкі Мазхаб. Зейдзіты пражываюць пераважна на поўначы Емена, складаючы каля траціны насельніцтва краіны. У 2004 годзе самаабвешчаны імам Хусейн аль-Хусі падняў антыўрадавы мяцеж, абвінаваціўшы ўлады Емена ў дыскрымінацыі зейдзіцкага насельніцтва.
Пасля смерці аль-Хусі кіраўніцтва групоўкай перайшло да яго брата Абдэль-Маліка аль-Хусі. У 2009 годзе пры падтрымцы Саудаўскай Аравіі ўрадавыя войскі задушылі мяцеж. У лютым 2010 года паміж хусітамі і ўладамі Емена было падпісана пагадненне аб спыненні агню.
Урад Емена абвінавачвае хусітаў у тым, што яны карыстаюцца падтрымкай Ірана. Хусіты заяўляюць, што абараняюць шыізм ад уплыву сунізму, які вызнае большасць насельніцтва краіны. Акрамя гэтага, адным з патрабаванняў хусітаў было прадастаўленне большай аўтаноміі паўночнай правінцыі Саада, у якой пражываюць пераважна шыіты. Праціўнікі хусітаў лічаць, што яны спрабуюць адрадзіць зейдзіцкі імамат, які існаваў на тэрыторыі Паўночнага Емена да рэвалюцыі 1962 года.
У 2011 годзе, пасля пачатку ў краіне пратэстаў супраць рэжыму прэзідэнта Алі Абдалаха Салеха, хусіты пашырылі свой уплыў на поўначы Емена. Яны пачалі ўзброеную барацьбу не толькі супраць урадавых войскаў, але і супраць такіх сілаў як партыя «аль-Іслах», канфедэрацыі плямёнаў хашыд, баевікоў «аль-Каіды» і звязанай з ёй групоўкі «Ансар аш-Шарыа».
Прыход да ўлады
У жніўні 2014 года хусіты пачалі праводзіць у шэрагу рэгіёнаў краіны масавыя дэманстрацыі, выступаючы супраць абвешчанага ўладамі скарачэння субсідый на нафтапрадукты, якія выклікалі рэзкі рост цэн на бензін. Да сярэдзіны верасня 2014 года хусіты захапілі некалькі раёнаў сталіцы краіны Саны, у тым ліку шэраг дзяржаўных устаноў.
21 верасня 2014 года хусіты і ўрад Емена пры пасярэдніцтве ААН падпісалі пагадненне, адной з умоў якога стала адстаўка ўрада Мухамеда Басіндвы. З-за пагроз з боку лідара хусітаў Абдэль-Маліка аль-Хусі, Ахмад Авад ібн Мубарак адмовіўся ўзначаліць урад. 13 кастрычніка 2014 года прэм’ер-міністрам быў прызначаны Халід Махфуз Бахах, кандыдатуру якога ўхвалілі хусіты.
У снежні 2014 года, нягледзячы на ​​падпісанае ў верасні мірнае пагадненне, хусіты працягнулі ўзброеную барацьбу, узяўшы пад кантроль большую частку гарадоў Архаб, Хадэйда, будынкі дзяржаўнай нафтавай кампаніі і дзяржаўнай газеты «ас-Саура» ў Сане.
22 студзеня прэзідэнт Абд Рабу Мансур Хадзі падаў прашэнне аб адстаўцы. Агенцтва «Голас Расіі» паведаміла, што старшыня палаты дэпутатаў Емена заклікаў правесці экстраннае пасяджэнне, каб разгледзець прашэнне прэзідэнта краіны Абд Рабу Мансура Хадзі аб адстаўцы і галасавання па ім 24 студзеня, але пасяджэнне так і не адбылося. Члены ўрада Емена таксама накіравалі прэзідэнту краіны прашэнне аб сваёй адстаўцы.
1 лютага хусіты прад’явілі палітычным партыям краіны ўльтыматум: калі праз тры дня не будзе сфарміраваны ўрад, паўстанцы навяжуць сваё ўласнае рашэнне.
5 лютага стала вядома, што хусіты прынялі новую «канстытуцыйную дэкларацыю», і што большасць палітычных сілаў у Емене дамовіліся аб стварэнні прэзідэнцкага савета, які будзе кіраваць краінай на працягу года. У яго склад увойдуць пяць чалавек, узначаліць яе былы прэзідэнт Паўднёвага Емена Алі Насер Мухамед. У перамовах удзельнічалі дзевяць партый і груповак, сярод якіх Сацыялістычная партыя, паўднёвы сепаратысцкі рух «Хірак». Магчымасць далучэння да пагаднення разглядала партыя «аль-Іслах». Акрамя таго, працягваліся кансультацыі са зрынутым прэзідэнтам Хадзі. Згодна з канстытуцыйнай дэкларацыяй будзе сфарміраваны пераходны савет, які складаецца з 551 удзельніка з усіх правінцый Емена, які і абярэ склад прэзідэнцкага савета. Акрамя гэтага, хусіты заявілі аб роспуску палаты прадстаўнікоў краіны і фарміраванні ўрада тэхнакратаў. Часовым урадам быў абвешчаны Рэвалюцыйны камітэт на чале з Мухамедам Алі аль-Хусі.
Забойства экс-прэзідэнта Салеха
4 снежня 2017 года Алі Абдала Салех быў забіты сіламі МУС, падкантрольнымі апалчэнню «Ансар Алах». Таксама быў забіты генеральны сакратар УНК Арыф Аль-Зука, а сын экс-прэзідэнта Халід быў схоплены.
СМІ
Хусіты маюць свой тэлеканал Эль-Масіра. Вяшчанне ажыццяўляецца са спадарожніка [Нілсат] (Nilesat): Частата 11641 SR - 27500 - FEC 5/6 і са спадарожніка Экспрэс АМ44 імя А. С. Папова: Частата 11150 SR - 4300 - FEC 3/4.
Штат
Штат (ад Staat «дзяржава») — у шэрагу федэратыўных дзяржаў назва адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак, якія маюць пэўны ўзровень суверэнітэту. Прававы і юрыдычны статус штата, а таксама аб'ём і ўзровень кампетэнцыі яго ўладаў вызначаюцца канстытуцыяй саюза. Акрамя таго, у некаторых краінах штаты маюць уласныя канстытуцыі.
На чале штата стаіць губернатар, які абіраецца насельніцтвам ці прызначаны як глава дзяржавы-члена федэратыўнай дзяржавы ці як глава адміністрацыйнай адзінкі ўнітарнай дзяржавы.
Кожны штат мае сваіх прадстаўнікоў у верхняй палаце парламента краіны, іх колькасць вызначаецца заканадаўствам — яно можа залежаць ад колькасці насельніцтва штата (Індыя), або кожны штат мае аднолькавую колькасць прадстаўнікоў у парламенце (ЗША, Бразілія).
Алэксандрыўка (Краснагвардзійскі раён)
Алэксандрыўка (Олекса́ндрівка, Biy Aqay Kemelçi) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Арліўка (Краснагвардзійскі раён)
Арліўка (Орлі́вка, Qırımçaq) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Пэтрыўка (Краснагвардзійскі раён)
Пэтрыўка (Петрі́вка, Petrovka) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Пладароднэ (Краснагвардзійскі раён)
Пладароднэ (Плодоро́дне, Kökteyin) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Унітарная дзяржава
Віды ўнітарных дзяржаў
Унітарныя дзяржавы могуць быць цэнтралізаванымі і дэцэнтралізаванымі ў залежнасці ад:
Прынята лічыць дзяржаву цэнтралізаванай, калі на чале мясцовых органаў дзяржаўнай улады стаяць прызначаныя з цэнтра чыноўнікі, якім падпарадкаваны мясцовыя органы самакіравання. У дэцэнтралізаваных унітарных дзяржавах мясцовыя органы дзяржаўнай улады абіраюцца насельніцтвам і карыстаюцца значнай самастойнасцю ў рашэнні пытанняў мясцовага жыцця.
Прыкладам цэнтралізаванай унітарнай дзяржавы з'яўляецца Туркменістан, дэцэнтралізаванага — Каралеўства Іспанія.
Часам вылучаюць:
Сучасныя суверэнныя ўнітарныя дзяржавы
Азія
Афрыка
Лацінская Амерыка
Акіянія
Міхаіл Міхайлавіч Цесавец
Міхаіл Міхайлавіч Цесавец (нар. 1952) — беларускі палітык; дэпутат Вярхоўнага Савета Беларусі 12-склікання у 1990—1995 гадах.
Палтаўка (Краснагвардзійскі раён)
Палтаўка (Полта́вка, Poltavka) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Пабедынэ
Пабедынэ (Побє́дине, Alğazı Qoñrat) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Міхаіл Міхайлавіч Цесавец
Біяграфія
У канцы 1990-х гадоў начальнік Галоўнага ўпраўлення Дзяржаўнай Аховы Рэспублікі Беларусь.
Пушкінэ (Краснагвардзійскі раён)
Пушкінэ (Пу́шкіне, Tsarekviçi) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Прамэ (Краснагвардзійскі раён)
Прамэ (Пряме́, Bolatçı) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Рыўнэ (Краснагвардзійскі раён)
Рыўнэ (Рі́вне, Qara Asan) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Радужнэ (Краснагвардзійскі раён)
Радужнэ (Ра́дужне, Qır Baylar Vaqıf) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Рогавэ (Краснагвардзійскі раён)
Рогавэ (Ро́гове, Yañı Sala) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
П’ятыхатка (Краснагвардзійскі раён)
П’ятыхатка (П'ятиха́тка, Beşüyli) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Салгырка
Салгырка (Салги́рка, Salgirka) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Плюшчай прамы
Плюшчай прамы (Sparganium erectum) — шматгадовая водная і балотная травяністая расліна, від роду сямейства.
Трактавэ (Краснагвардзійскі раён)
Трактавэ (Тра́ктове, Cuma Ablam) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Плюшчай прамы
Назва
Плюшчай прамы, плюшчай галінасты, кардоўнік, плюшчэй, піскунец.
Батанічнае апісанне
Сцябло прамое, раўнамерна аблісцвенае, слабае, лёгка перамяшчаецца вадой, 25—150 см вышынёй.
Лісце чарговае, без язычкоў, лінейнае, суцэльнае, суцэльнакрайняе, 5—15 мм шырынёй, знізу з вострым выступаючым кілем. Падоўжныя жылкі светлыя, прасвечваюць, папярочныя перамычкі цёмныя.
Суквецце звычайна скарочанае, пазбаўленае нармальна развітога лісця, галінаванае, складаецца з 1—4 збліжаных шарападобных галовак тычынкавых кветак і 10—20 сядзячых (або на ножках) галовак песцікавых кветак. Галоўкі песцікавых кветак маюць памеры да 20 мм у дыяметры. Кветкі аднаполыя, пагружаныя ў ваду, плаваюць на паверхні або прыўзняты над вадой. Калякветнік складаецца з 5—6 дробных шчыльных цёмных лускападобных лісточкаў. Тычынак тры, песцік адзін. Лычык значна даўжэй слупка.
Распаўсюджанне і экалогія
Плюшчай прамы распаўсюджаны ў Паўночнай Афрыцы, у зоне ўмеранага клімату ў Еўропе і Азіі. Натуралізаваўся ў Аўстраліі.
У Расіі шырока сустракаецца па ўсёй тэрыторыі Еўрапейскай часткі, у тым ліку на Паўночным Каўказе, і ў паўднёвай палове Сібіры, дасягаючы на ўсходзе Іркуцкай вобласці.
Расце на плыткаводдзях або па берагах азёр і рэк, па лугавым балотах, а таксама ў дрэнажных канавах, кюветах і кар’ерах.
Цвіценне ў Еўрапейскай частцы Расіі ў чэрвені — ліпені. Плады паспяваюць ліпені — жніўні. Размножваецца і распаўсюджваецца насеннем.
Спіс аб’ектаў PGC (2443001—2444000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2443001—2444000)
Удачнэ (Краснагвардзійскі раён)
Удачнэ (Уда́чне, İşün Esen Baq) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Тымашэнка (вёска)
Тымашэнка (Тимоше́нко, Özenbaş) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Барыс Іосіфавіч Аглы
Барыс Іосіфавіч Аглы (Борис Иосифович Оглы; 12 жніўня 1923, ? — 12 верасня 1989, Новасібірск) — расійскі архітэктар. Доктар архітэктуры (1982), прафесар (1983). Заслужаны архітэктар РСФСР (1984).
Біяграфія
Скончыў у 1951 годзе архітэктурны факультэт Новасібірскага інжынерна-будаўнічага інстытута імя В. У. Куйбышава, дзе ў далейшым на працягу некалькіх дзесяцігоддзяў знаходзіўся на навукова-педагагічнай працы. Кандыдат архітэктуры (1960). У 1964—1970 гадах — дэкан архітэктурнага факультэта НІБІ. Доктар архітэктуры (1982), прафесар (1983). У 1980-я гады — загадчык кафедры планіроўкі гарадоў і сельскіх населеных пунктаў НІБІ. У 1961—1979 гадах — член праўлення, у 1970—1979 гадах — старшыня Новасібірскага аддзялення Саюза архітэктараў СССР. Член горадабудаўнічага савета пры галоўным архітэктары Новасібірска.
Халмавэ
Халмавэ (Холмове́, Cağa Şeyh Eli) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Сыманэнка (вёска)
Сыманэнка (Симоне́нко, İlgeri Ablam) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ульянаўка (Краснагвардзійскі раён)
Ульянаўка (Улья́новка, Ulyanovka) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Шчэрбаковэ
Шчэрбаковэ (Щербако́ве, Mırzalar Kemelçi) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Валадымыравэ
Валадымыравэ (Володи́мирове, Ney Gofnungstal) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Янтарнэ (Краснагвардзійскі раён)
Янтарнэ (Янта́рне, Taşlı Dayır) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Вышнякіўка (Краснагвардзійскі раён)
Вышнякіўка (Вишнякі́вка, Qodağay) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Чапаевэ (Краснагвардзійскі раён)
Чапаевэ (Чапа́єве, Neyşprotsung) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Васход (Краснагвардзійскі раён)
Васход (Восход, Nayleben) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Найдзёніўка
Найдзёніўка (Найдьо́нівка, Tabuldı) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Тымашыўка
Тымашыўка (Тимаші́вка, Cañı Kesek) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Грыгорыўка (Краснагвардзійскі раён)
Грыгорыўка (Григо́рівка, Mamek) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Зара (Краснагвардзійскі раён)
Зара (Зоря́, Oyflenburg) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Нэкрасавэ (Краснагвардзійскі раён)
Нэкрасавэ (Некра́сове, Nekrasovo) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Нахімавэ
Нахімавэ (Нахі́мове, Mişen) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Новаіваніўка (Краснагвардзійскі раён)
Новаіваніўка (Новоіва́нівка, Novoivanovka) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Новаэстонія
Новаэстонія (Новоесто́нія, Novoestoniya) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ельч-Ляскавіцы
Ельч-Ляскавіцы (Jelcz-Laskowice) — горад у Польшчы, знаходзіцца ў Алаўскім павеце Ніжнесілезскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Ельч-Ляскавіцы.
Новамыкільскэ (Краснагвардзійскі раён)
Новамыкільскэ (Новомикі́льське, Bek Bolatçı) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Новадалынка
Новадалынка (Новодоли́нка, Ney Libental) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Навазуіўка
Навазуіўка (Новозу́ївка, Novozuyevka) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Нэўскэ (Краснагвардзійскі раён)
Нэўскэ (Не́вське, Kül Oba) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Новаалэксііўка (Краснагвардзійскі раён)
Новаалэксііўка (Новоолексі́ївка, Novoalekseyevka) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Новакатэрыніўка (Краснагвардзійскі раён)
Новакатэрыніўка (Новокатери́нівка, Novoyekaterinovka) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Хендэрсан (востраў)
Хендэрсан (англ. Henderson) — востраў на поўдні Ціхага акіяна. Уваходзіць у склад брытанскай заморскай тэрыторыі астравы Піткэрн. Плошча сушы — 37,3 км².
Гісторыя
У 1902 г. анэксаваны Вялікабрытаніяй.
У XIX—XX стст. наведваўся жыхарамі Піткэрна, якія нарыхтоўвалі тут драўніну. У 1957 г. на востраве 2 месяцы жыў 27-гадовы амерыканец разам са сваёй свойскай малпай.
У 1988 г. быў уключаны ў спіс сусветнай спадчыны.
Зараз Хендэрсан ненаселены.
Прырода і геаграфія
Востраў мае каралавае паходжанне. Ён уяўляе сабою вапняковае плато, якое ў сваю чаргу знаходзіцца на вулканічным падняцці. Найвышэйшая кропка — усяго 15 м над узроўнем мора. Востраў атачае кола жывога каралавага рыфа, які выглядае не звычайна, паколькі паверхня рыфа выглядае роўна. Пераважаюць каралы родаў Pocillopora і Millepora. Скрозь рыф вядуць усяго толькі два каналы.
Ва ўнутранай частцы вострава сустракаюцца карставыя пячоры, у якіх у дажджлівы сезон запасіцца прэсная вада. Гэта адзіная крыніца пітной вады на востраве. У адной з пячор былі зроблены археалагічныя знаходкі, якія сведчылі аб прысутнасці ў мінулым палінезійцаў.
Пасля заняпаду палінезійскага паселішча перш. пал. II тыс. н. э. прырода Хендэрсана амаль не была кранута або зменена чалавекам.
Флора прадстаўлена 63 вышэйшымі раслінамі, 20 мохападобнымі, 30 лішайнікамі. На паверхні плато пераважаюць хмызнякі і лясы з дрэва Pisonia Grandis, кроны якіх дасягаюць 10 м. Некаторыя дрэвы растуць амаль гарызантальна, абвітыя ліянамі. Шмат эндэмічных раслін. Акрамя таго, чалавекам былі завезены какосы, апельсіны, лайм і інш.
Тут гняздуюцца 7 відаў рэдкіх птушак, яшчэ столькі ж залятаюць часова. Знойдзена некалькі відаў бесхрыбетных, у тым ліку эндэмікаў. Так, у 1986 г. на Хендэрсане быў знойдзены новы від бражніка. На ўзбярэжжы шмат какосавых крабаў, сустракаюцца марскія чарапахі, крэветкі і г. д. Адзіны від сысуноў — палінезійскі пацук.
Востраў уваходзіць у спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Новапакроўка (Краснагвардзійскі раён)
Новапакроўка (Новопокро́вка, Novopokrovka) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Навасільці (Краснагвардзійскі раён)
Навасільці (Новосі́льці, Fraydorf) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Дакучаевэ (Краснагвардзійскі раён)
Дакучаевэ (Докуча́єве, Tilençi) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (1072001—1073000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1072001—1073000)
Звізднэ
Звізднэ (Зві́здне, Oçqa Baylar) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Дзібрыўскэ (Краснагвардзійскі раён)
Дзібрыўскэ (Дібрі́вське, Molla Eli) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Зарычнэ (Краснагвардзійскі раён)
Зарычнэ (Зарі́чне, Tomay) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (2444001—2445000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2444001—2445000)
Знам’янка (Краснагвардзійскі раён)
Знам’янка (Зна́м'янка, Berlik) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Залатэ (Краснагвардзійскі раён)
Залатэ (Золоте́, Ala Tay) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Даходнэ
Даходнэ (Дохо́дне, Çalbaş) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ніл Расанскі
Святы Ніл Расанскі, таксама вядомы як Ніл Малодшы (910 год — 26 верасня 1004 года) — хрысціянскі святы, адзін з самых вядомых манахаў візантыйскага абраду ў Італіі, аскет, гімнограф, заснавальнік знакамітага грэка-каталіцкага манастыра ў Гратафераце (які зараз адносіцца да Італа-Албанскай Грэка-Каталіцкай Царквы).
Зэрнавэ (Краснагвардзійскі раён)
Зэрнавэ (Зернове́, Yaqub) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ніл Расанскі
Біяграфія
Пасля смерці жонкі некаторы час жыў адзін, пакуль не пайшоў у базыльянскі ордэн. Жыу ў адзінстве ў пячоры-свяцілішчы Арханёла Міхаіла. Ён там знаходзіўся, пакуль на поўдзень Італіі не ўварваліся сарацыны.
Пазней ён заснаваў манастыр Святога Адрыяна пад Сан-Дэметрыа-Каронэ. У хуткім часе ў яго з’явіўся шэраг вучняў, з якімі ён сфарміраваў манаскую абшчыну, дзе ён стаў настаяцелем. Манастыр развіваўся, а слава Святога Ніла ўзрастала настолькі, што яму зрабілі прапанову стаць Біскупам Расана, але ён адмовіўся, бо лічыў, што гэто не можа суадносіцца з манаскім ідэалам.
Ніл жыў у гэтым манастыры да 979 года, пакуль не адбылося новае нашэсце арабаў. Ён узяў сваіх вучняў і адправіўся до бенедыкцінцаў у абацтва Монтэ-Касіна, а потым у абацтва ў Валелучэ. Нягледзячы на тое, што Ніл вызнаваў візантыйскі абрад (быў грэка-каталіком), бенедыкцінцы прынялі яго з пашанай.
У гэтым манастыры ён заставаўся да 994 года, пакуль не адышоў у пустыню.
Падтрымліваў антыпапу Яна XVI, бо той таксама быў грэкам. Пасля перамогі Папы Рыгора V і імператара Атона III Ніл увайшоў з імі ў канфрантацыю, аднак пазней прымірыўся, а імператар асабіста прыходзіў да Святога Ніла і раскайваўся.
У 1004 годзе Святы НІл Расанскі атрымаў ад Рыгора I, графа Тусукулумскага, тэрыторыю ў наваколлі Рыма. Там ён і заснаваў візантыйскі манастыр Гратаферата, які потым стаў цэнтрам італьянскіх базыльян і грэка-каталікоў у Італіі.
У гэтым жа годзе Святы памёр і быў пахаваны ў манастыры Гратаферата.
Іканаграфія
На абразах Святы Ніл Расанскі малюецца старцам аскетычнага выгляду. Самы ранні малюнак, які быў створаны ў XII стагоддзі, захоўваецца ў музеі Гратафераты. Паводле падання, крыніцай для яго паслужыў прыжыццёвы партрэт Святога. Даменікіна стварыў цыкл фрэсак, прысвечаны розным эпізодам з жыцця Святога Ніла, для "капэлы заснавальнікаў" у Гратафераце.
Іскра (Краснагвардзійскі раён)
Іскра (І́скра, İskra) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ізвэстковэ (Краснагвардзійскі раён)
Ізвэстковэ (Ізвестко́ве, Samav) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Камарыўка (Краснагвардзійскі раён)
Камарыўка (Комарі́вка, Yañı İtaq) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Клэпынінэ
Клэпынінэ (Клепи́ніне, Taşlı Qıpçaq) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Карпіўка (Краснагвардзійскі раён)
Карпіўка (Ка́рпівка, Qaravul Canğara) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Клымавэ (Краснагвардзійскі раён)
Клымавэ (Кли́мове, Rotendorf) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Камунары (Краснагвардзійскі раён)
Камунары (Комуна́ри, Annovka) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Калодзязнэ (Краснагвардзійскі раён)
Калодзязнэ (Коло́дязне, Çoñrav) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Катэльныкавэ
Катэльныкавэ (Коте́льникове, Aqyar Ciyren) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Курганнэ (Краснагвардзійскі раён)
Курганнэ (Курга́нне, Köstel) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Красназнам’янка (Краснагвардзійскі раён)
Красназнам’янка (Краснозна́м'янка, Krasnoznamenka) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Красна Далына
Красна Далына (Кра́сна Доли́на, Krasnaya Dolina) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Крэмніўка
Крэмніўка (Кре́мнівка, Çaqmaq) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Лэнінскэ (Краснагвардзійскі раён)
Лэнінскэ (Ле́нінське, Qır Baylar) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Красна Паляна (Краснагвардзійскі раён)
Красна Паляна (Кра́сна Поля́на, Qara Çaqmaq) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мар’яніўка (Краснагвардзійскі раён)
Мар’яніўка (Мар'я́нівка, Mare) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мэндэлеевэ
Мэндэлеевэ (Менделє́єве, Aqula) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Красны Партызан (Краснагвардзійскі раён)
Красны Партызан (Кра́сний Партиза́н, Boranğar) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Малочнэ (Краснагвардзійскі раён)
Малочнэ (Моло́чне, Egre Eli) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мыралюбіўка (Краснагвардзійскі раён)
Мыралюбіўка (Миролю́бівка, Kence) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мускатнэ
Мускатнэ (Муска́тне, Adarğın) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Машынэ (Краснагвардзійскі раён)
Машынэ (Ма́шине, Yüzler) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (2445001—2446000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2445001—2446000)
Спіс краін паводле колькасці самагубстваў
Спіс краін па колькасці самагубстваў заснаваны на даных Сусветнай арганізацыі аховы здароўя і сартаваны па агульнай колькаці афіцыйна зафіксаваных самагубстваў. Даныя па мужчынам і жанчынам разлічаны адносна (гэта значыць колькасць самагубстваў мужчын да агульнага ліку мужчын), бо суадосіны палоў змяняюцца ад краіны да краіны. Слупок Год вызначае апошнія пэўныя даныя па кожнай краіне.
Вілем Шыбар
Вілем Шыбар, нямецкі варыянт — Вільгельм Шыбер (Wylem Šybaŕ, Wilhelm Schieber, 21 лістапада 1887, вёска Высока каля горада Веташаў, Германія — 3 снежня 1974, Веташаў, ГДР) — ніжнялужыцкі мастак і педагог.
Людміла Мікалаеўна Зензіна
Людміла Мікалаеўна Зензіна (, г. Краснаярск, РСФСР) — беларускі архітэктар. Жонка архітэктара Альберта Канстанцінавіча Зензін.
Біяграфія
Скончыла ў 1963 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут імя В. У. Куйбышава (выкладчыкі, , А. Кузьмін). Член Саюза архітэктараў СССР з 1970 года.
У 1964—1970 гадах архітэктар, старэйшы архітэктар, кіраўнік групы, галоўны архітэктар аддзела Іркуцкага Прамбудпраекта (з 1969 інстытут ператвораны ў Іркуцкае аддзяленне «Дзяржхімпраект»); у 1971—1982 гадах кіраўнік групы, начальнік сектара прамэстэтыкі Праектна-тэхналагічнага інстытута «Белмясцпрампраект»; у 1982-94 гадах мастак Мінскага мастацка-вытворчага аб’яднання.
Вілем Шыбар
Біяграфія
У 1943 годзе ў сувязі з павелічэннем глухаты выйшаў на пенсію. Вярнуўшыся на радзіму ў Веташаў, прысвяціў сябе цалкам жывапісу. У 1948 годзе ўступіў у Асацыяцыю лужыцкіх мастакоў, у 1956 годзе — у Таварыства выяўленчых мастацтваў ГДР.
Людміла Мікалаеўна Зензіна
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1970 года. Пражывала ў Мінску.
Вілем Шыбар
Біяграфія
Творы Вілема Шыбара захоўваюцца ў Сербскім доме ў Будзішыне.
Людміла Мікалаеўна Зензіна
Творчасць
Ва ўсесаюзным конкурсе (1977—1978, у сааўтарстве Н. Бархатавай) па тэхнічнай эстэтыцы прысвоена 2-е месца за распрацоўку дызайну мэблі для бытавых і адміністрацыйных памяшканняў вытворчых будынкаў.
Займаецца жывапісам (алей, акварэль).
З сабой не панясеш (фільм)
З сабой не панясеш (You Can't Take It with You) — чорна-белы фільм 1938 года рэжысёра Фрэнка Капры. Рамантычная камедыя з удзелам Джын Артур, Лаянела Бэрымара, Джэймса Сцюарта і Эдварда Арнальда. Адаптацыя аднайменнай камедыйнай п’есы Джорджа Каўфмана і Моса Хартэ.
Фільм быў удастоены дзвюх узнагарод Акадэміі.
Спіс краін паводле ВУП (намінал)
Спіс краін паводле намінальнага (абсалютнага) значэння валавага ўнутранага прадукта ў доларавым выразе, падлічаным з дапамогай рыначнага або ўстаноўленага ўладамі абменнага курсу.
Прыведзены ацэнкі трох арганізацый: Міжнароднага валютнага фонду, Сусветнага банка і Сусветнай кнігі фактаў (ЦРУ).
Альберт Канстанцінавіч Зензін
Альберт Канстанцінавіч Зензін (, Новасібірск —, Мінск) — беларускі архітэктар. Муж архітэктара Людмілы Мікалаеўны Зензінай.
Біяграфія
Скончыў у 1964 годзе архітэктурны факультэт Новасібірскага інжынерна-будаўнічага інстытута імя В. У. Куйбышава (выкладчыкі, Барыс Іосіфавіч Аглы, Уладзімір Борзат). У 1964—1970 гадах архітэктар, галоўны архітэктар майстэрні ў Іркуцкім Прамбудпраекце ў Іркуцку; у 1970—1974 гадах галоўны архітэктар архітэктурна-будаўнічага аддзела ў праектна-тэхналагічным інстытуце «Белмясцпрампраект» у Мінску; у 1974—1984 гадах галоўны архітэктар праектаў, кіраўнік архітэктурна-канструктарскай майстэрні АКМ-5 у праектным інстытуце «Белдзяржпраект».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1970 года.
Творчасць
Асноўныя працы ў Расіі: праект будынка рэстарана «Алмаз» у Іркуцку (у сааўтарстве); праект Усходне-Сібірскага вогнетрывалага завода, перадзаводскага комплексу (1966—1968); праект будынка заводакіраўніцтва (1967—1968), праект будынка заводакіраўніцтва перадзаводскага комплексу Новасібірскага электролізнага завода (НовЭЗ) у Лінёве (1968—1970); праекты будынкаў цэхаў і адміністрацыйна-бытавых карпусоў  (1968).
Асноўныя працы ў Беларусі: навучальна-вытворчае прадпрыемства па вул. Маладзёжнай (1972), будынак УВП глухіх па вул. Гусоўскага ў Мінску (пабудаваны ў 1976); фабрыка мастацкіх вырабаў у Слоніме (пабудавана ў 1973, сааўтар арх. Дайнека); інжынерна-бытавы корпус Мінскай шпалернай фабрыкі па вул. Шпалернай (1974); школа па навучанні замежных спецыялістаў (пабудавана ў 1980); ГПТВ-48 па вул. Ванеева (пабудавана ў 1981); рэспубліканская школа спартыўнага профіля па вул. Філімонава (пабудавана ў 1982) — усе ў Мінску; дом быту ў г.п. Жодзіна (пабудаваны ў 1982); яхт-клуб на Заслаўскім вадасховішчы пад Мінскам (1979, праект не рэалізаваны; у сааўтарстве з С. І. Федчанкам і М. М. Піраговым); дом адпачынку «Беларусь» у г. п. Ждановічы, рэканструкцыя сталовай у Івянцы, вопытна-вытворчая база МПІТІ; Рэспубліканскі Дом тэхнічнай творчасці навучэнцаў прафтэхвучылішчаў у Мінску (пабудаваны ў 1986, у сааўтарстве з М. С. Навумавым і У. Ф. Даніленка); станцыі «Плошча Якуба Коласа» (1984, сааўтары архітэктар М. Пірагоў, мастакі Г. Жарын, Ю. Багушэвіч), «Акадэмія навук» (пабудавана ў 1984, сааўтары архітэктар М. Пірагоў, мастакі В. Чурыла, С. Сакалоў) Мінскага метрапалітэна; удзельнічаў у распрацоўцы праекта Палаца Рэспублікі на Кастрычніцкай плошчы Мінска (пабудаваны 1988, у складзе аўтарскага калектыва).
Аўтар шматлікіх жывапісных работ  — акварэлі, графіка.
Спіс аб’ектаў PGC (2446001—2447000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2446001—2447000)
Сербалужыцкі дом
Сербалужыцкі дом (Serbski dom) — найменне будынкаў, якія размешчаны на Паштовай плошчы, д. 2 у горадзе Баўтцэн і на вуліцы Аўгуст-Бебель-штрасэ ў Котбусе (Германія).
Гісторыя
Сучасны будынак Сербскага дома быў пабудаваны на месцы разбуранай у гады Другой сусветнай вайны сярэдняй школы імя Лесінга замест разбуранага ў 1945 годзе Лужыцкага дома, які размяшчаўся ў гарадскім раёне Лаўскія грэбы. Да 1937 года ў Лужыцкім доме, пабудаваным у 1904 годзе, знаходзілася адміністрацыя лужыцкай асветніцкай арганізацыі «Маціца сербская» і Сербскі музей.
У наш час у Сербалужыцкім доме знаходзяцца адміністрацыі лужыцкіх арганізацый «Домавіна», «Фонд сербалужыцкага народа», «Сербская культурная інфармацыя», Верхнялужыцкая моўная камісія і рэдакцыя радыё «Serbski rozhłós».
У Сербалужыцкім доме таксама знаходзіцца Музей лужыцкай літаратуры.
Лінзападобная галактыка
Лінзападобная галактыка — тып галактык, прамежны паміж эліптычнымі і спіральнымі ў класіфікацыі Хабла. Лінзападобныя галактыкі — гэта дыскавыя галактыкі (як і, напрыклад, спіральныя), якія патрацілі ці страцілі сваю міжзоркавую матэрыю (як эліптычныя) і таму частата фарміраванні зорак у іх паніжана. У тых выпадках, калі галактыка звернута плазам у бок назіральніка, часта бывае цяжка выразна адрозніць лінзападобныя і эліптычныя галактыкі з-за невыразнасці спіральных рукавоў лінзападобнай галактыкі.
Свінакроп вясенні
Свінакроп вясенні (Spergula morisonii) — від двухдольных раслін роду  сямейства. Упершыню апісаны французскім батанікам ў 1847 годзе.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Вядомы з Аўстрыі, Бельгіі, Балгарыі, Чэхіі, Славакіі, Даніі, Фінляндыі, Францыі, Германіі, Нідэрландаў, Іспаніі, Венгрыі, Італіі, Партугаліі, Нарвегіі, Польшчы, Румыніі, Швецыі, краін Балтыі, еўрапейскай часткі Расіі і Алжыра. Занесена ў Вялікабрытанію (Англія) і ЗША (Мэрыленд, Масачусетс, Нью-Джэрсі).
Расце па пясчаных абочынах дарог, на парушаных месцах на вышыні 10-100 м.
Батанічнае апісанне
Лісце звычайна плоскае, простае, размешчана супратыўна.
Кветкі з пяццю яйкападобнымі пялёсткамі.
Плод — каробачка ; насенне лінзападобнае з прыдаткамі ў выглядзе крылцаў ад светла-карычневага да карычнева-чорнага колеру.
Цвіце вясной і ў пачатку лета.
Лік храмасом — 2n=18.
Прыродаахоўная сітуацыя
Занесена ў Чырвоную кнігу Эстоніі і Чырвоныя кнігі Калінінградскай вобласці і рэспублікі Карэлія (Расія).
Плюшчай просты
Апісанне
Шматгадовыя расліны 30—70, да 200 см даўжынёй, ад моцных да стройных. Некаторыя або ўсе лісткі плаваюць. Лісце, калі прыўзнятае, дастаткова жорсткае, ад часткова да цалкам звілістага, пляскатае, да 0,8 м × 4—10 мм; плывучае лісце мяккае, кілявое меншыя каля асновы, да 2 м × 4—18 мм. Суквецці надводныя: сцябло негалінаванае, узнятае; жаночыя галоўкі 1—6, 1,6—3,5 см дыяметрам у плодзе; тычынкавыя галоўкі 3—7 (10). Плады ад зялёнага да чырванавата-карычневага колеру, бліскучыя, верацёнападобныя, 3—4 × 1,5—2 мм, за выключэннем ножкі, якія звужваюцца да дзюбы, дзюба ад прамой да крывой, 2—4,5 мм. 2n = 30.
Апыленне ажыццяўляецца ветрам, таксама адбываецца самаапыленне.
Распаўсюджанне
Еўропа: усе краіны, акрамя Ісландыі і Грэцыі; Азія: Турцыя, Кітай, Японія, Казахстан, Кыргызстан, Манголія, М’янма, Расія; Паўночная Амерыка: Сен-П’ер і Мікелон, Канада, ЗША. Насяляе краі азёр, балоты і ручаі.
Ва Украіне расце на балотах, берагах рэк і сажалак — у Прыкарпацці, Палессі, лесастэпе, вядома; у паўночным стэпе, рэдка. Лекавая. Уваходзіць у спіс рэгіянальна рэдкіх раслін горада Кіева.
Фатаграфічная зорная велічыня
Фатаграфічная зорная велічыня — фатаграфічны бляск зоркі, які ўспрыняў бы назіральнік пры візуальных назіраннях, калі б спектральная адчувальнасць яго вока супадала з са спектральнай адчувальнасцю несенсібілізаванай фатаграфічнай пласцінкі.
Было прынята, што зоркі спектральнага класа A0, якія маюць зорныя велічыні, заключаныя ў межах ад 5,5 да 6,5, маюць аднолькавыя фатаграфічныя і візуальныя зорныя велічыні.
Рознасць паміж фатаграфічнай і візуальнай зорнымі велічынямі адной і той жа зоркі завецца паказчыкам колеру.
Чырвоныя зоркі маюць дадатныя паказчыкі колеру, а блакітнаватыя — адмоўныя.
Калі ў візуальных зорных велічынь «эфектыўная» даўжыня хвалі λ=530 нм, то ў фатаграфічных яна роўная 425 нм.
Літаратура
«Астрономический календарь. Постоянная часть» ред. В. К. Абалакина, издание седьмое, переработанное, М. «Наука» 1981
Глава III «Основные понятия астрофизики» § 4 «Блеск и звёздная величина» (В. П. Цесевич) стр.216—217
ББК 22.6 А91
УДК 521 (058)
Акцябрскэ (Пэрвамайскі раён)
Акцябрскэ (Октя́брське, Yudendorf) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ёзэф Новак
Ёзэф Новак, псеўданімы — Во́траўскі, Но́вак-Ра́дварскі (Józef Nowak, Wotrowski, Nowak-Radworski, 5 студзеня 1895, Вотраў, Саксонія, Германія — 1 студзеня 1978, Будзішын, ГДР) — каталіцкі святар, лужыцкі паэт, драматург, грамадскі дзеяч і журналіст.