Радэзійская_вайна_ў_бушы
Другі этап вайны 1976—1979 гады
17 студзеня 1976 года аб’яднаная армія ЗАНУ і ЗАПУ аднавіла вайну. Узброеныя сілы Радэзіі налічвалі ў 1977 годзе 10 000 чалавек. Галоўнакамандуючым з’яўляўся генерал-лейтэнант Пітэр Уоллс. 11 сакавіка 1977 было заснаванае Міністэрства камбінаваных аперацый на чале з Роджэрам Хокінсам, якому ставяць у абавязак агульнае кіраўніцтва і каардынацыя ўсіх сілавых структур. Сухапутныя войскі (8 200 чалавек) складаліся з 3 пяхотных батальёнаў, парашутнага батальёна, артылерыйскіх, інжынерных і іншых падраздзяленняў, сярод якіх вылучаліся шматлікія падраздзялення спецыяльнага прызначэння. Ваенна-паветраныя сілы (1 300 чалавек) мелі 48 баявых самалётаў і да 50 верталётаў. Акрамя таго, у антыпартызанскіх дзеяннях актыўна ўдзельнічалі падраздзялення Родезийской спецыяльнай паветранай службы (створана па ўзоры САС Вялікабрытаніі), Спецыяльнага Падраздзяленні паліцыі Радэзіі (Special Branch) і кіравання Крымінальнага вышуку. Акрамя таго, былі створаны спецпадраздзялення асаблівага прызначэння — Tracking Combat Unit і найбольш шырока вядомы атрад спецназа Selous Scouts — «Скаўты Селуса» (800—1000 чалавек). У сакавіку 1978 года пачалося фарміраванне Дапаможных сіл бяспекі (SFA) — афрыканскага антыкамуністычнага апалчэння, які складаўся з прыхільнікаў Абеля Музоревы і Ндабанинги Ситоле. Да красавіка 1979 у SFA служылі 10 тысяч чалавек. Яны актыўна ўдзельнічалі ў баях з партызанамі. Таксама вядомыя факты ўдзелу ў баявых дзеяннях частак з ПАР, у тым ліку верталётных. Шэраг краін (у першую чаргу, ПАР і да 1974 году — Партугалія) праігнараваў пастанову Савета бяспекі ААН і працягваў весці гандаль з Радэзіяй праз межы ПАР і партугальскай калоніі Мазамбік. Шырокае распаўсюджванне атрымалі скрытыя закупкі ўзбраенняў у Заходняй Еўропе і ЗША праз пасярэднікаў. У сувязі з малымі мабілізацыйных рэсурсаў урадавых сіл Радэзіі шырока выкарыстоўвалася прыцягненне наймітаў, што давала значныя прапагандысцкія козыры антырадэзійскай прапагандзе .. Найбольш распаўсюджанай формай баявых дзеянняў урадавых сіл было выкарыстанне частак спецыяльнага прызначэння ў цесным узаемадзеянні з авіяцыяй. Шырока ўжываліся рэйды па партызанскім тылах і атакі іх баз. Такім атакам падвяргаліся і базы партызан на тэрыторыі сумежных краін (Батсваны, Замбіі і Мазамбіка), пры спробах ўзброеных сіл гэтых дзяржаў аказаць супраціў, радэзійскія часткі як правіла уступалі з імі ў бой. Такія факты шырока выкарыстоўваліся ў прапагандзе супрацьстаялага боку і іх саюзнікаў. Баявыя дзеянні насілі жорсткі характар ​​з абодвух бакоў і суправаджаліся значнымі ахвярамі сярод мірнага насельніцтва. Як правіла, у баявых аперацыях атрымлівалі верх ўрадавыя войскі, але колькасны перавага партызанскіх сіл і іх шырокая міжнародная падтрымка ва ўмовах міжнароднай ізаляцыі кіруючага рэжыму вялі да непазбежнага паразы. Асабліва вялікі ўдар па пазіцыях ўрада Яна Сміта нанесла Красавіцкая рэвалюцыя ў Партугаліі і прадастаўленне ёю незалежнасці Мазамбік: гэтая тэрыторыя з асноўнай базы забеспячэння Радэзіі і галоўнай яго сувязі са знешнім светам практычна ў адзін момант ператварылася ў супрацьлеглы бар’ер і ў галоўную базу партызан «Патрыятычнага фронту». У выніку ў канцы 70-х гадоў абодва бакі разам з баявымі дзеяннямі сталі праводзіць спачатку неафіцыйныя, а затым і афіцыйныя перамовы аб спыненні вайны і палітычным рашэнні будучыні краіны. Вынікам цяжкіх і працяглых перамоваў стала рашэнне аб спыненні агню і аб стварэнні ўрада нацыянальнага адзінства. Выбары ў новыя органы ўлады адбыліся па прынцыпе «адзін чалавек—адзін голас» пад кантролем міжнародных назіральнікаў і Вялікабрытаніі (апошні факт выклікаў асаблівую незадаволенасць белага насельніцтва Радэзіі, які лічыць паводзіны Вялікабрытаніі ў перыяд вайны «здрадлівым»). На выбарах 1 чэрвеня 1979 года новым прэм’ер-міністрам краіны стаў біскуп Абель Музорева, а краіна стала называцца Зімбабвэ-Радэзія. Урадавая армія Радэзіі і яе службы бяспекі былі распушчаны. Атрады «Патрыятычнага фронту» захаваліся і сталі асновай арміі новай дзяржавы. У 1980 годзе да ўлады прыйшоў Роберт Мугабэ, ухіляючы ЗАПУ з палітычнай арэны, у тым ліку гвалтоўным шляхам. Краіна стала называцца Рэспублікай Зімбабвэ. Першапачаткова белае насельніцтва працягвала захоўваць значныя пазіцыі ў эканоміцы краіны і не падвяргалася ціску з боку Мугабэ. Пасля 2000 года, канчаткова замацаваўшы за сабой рэпутацыю дыктатара, ён перагледзеў сваю палітыку ў бок выгнання белага насельніцтва з краіны. Рэалізацыя гэтай палітыкі стала адной з прычын поўнага краху эканомікі краіны і ператварэння яе ў адно з самых бедных дзяржаў Афрыкі і планеты ў цэлым.