cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мікалай Аляксандравіч Якаўлеў
Біяграфія
19-гадовы мужны воін-кулямётчык загінуў смерцю храбрых у баі 2 кастрычніка 1943 года. Пахаваны ў пасёлку гарадскога тыпу Камарын Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі, а пасля вайны перапахаваны ў брацкую магілу ў вёсцы Галкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі у ліку трохсот дзевяноста двух вайскоўцаў і аднаго партызана.
Спідвей
Спідвей (ад speedway — хуткасная дарога), ці трэкавыя матагонкі — адзін з відаў матацыклетнага спорту.
Галоўнае адрозненне спідвея ад колцавых матагонак і мотакроса складаецца ў трасе, якая ўяўляе сабой авал даўжынёй ад 260 м да 400 м (стандартная бегавая дарожка стадыёна), звычайна з гаравым роўным пакрыццём. Аднак, папулярны і зімовы варыянт спідвея — па ледзяным пакрыцці. Менш распаўсюджаныя гонкі па земляных і травяных трэках, а таксама з даўжынёй дарожкі адзін кіламетр і больш (на іпадроме).
Колькасць удзельнікаў звычайна ад 4 да 6 у кожным заездзе. Найбольш папулярныя гонкі на матацыклах 500 см³, аднак, спаборніцтвы праводзяцца і сярод 250- і 125-см³ матацыклаў. Таксама вядомыя спаборніцтвы на матацыклах з каляскай, мапедах і матаролерах.
Ніна Лявонаўна Сняжкова
Ніна Лявонаўна Сняжкова (, г. Ветка, Гомельская вобласць — ) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
З сялянскай сям’і. Рана пачала сваю працоўную дзейнасць, бо бацька загінуў у Вялікай Айчыннай вайне. У 1943—1944 гадах працавала ў Веткаўскім раённым камітэце КП(б)Б. У пасляваенны час адзнакай скончыла Гомельскае педвучылішча, у 1952 годзе факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, у 1959 годзе ВПШ пры ЦК КПСС. У 1960—1955 гадах працавала ў рэдакцыі газеты «Гомельская праўда». У 1955—1968 гг. на партыйнай працы у Гомельскім абкаме КПБ, Магілёўскім абкаме КПБ. Выбіралася членам ЦК КПБ і дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР.
З 1968 г. намеснік старшыні праўлення. У 1977—1986 гадах Беларускага добраахвотнага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры. З кастрычніка 1970  па 1985 год намеснік старшыні Савета Міністраў БССР. Асаблівую ўвагу на дзяржаўным узроўні Ніна Лявонаўна надавала будаўніцтву сельскіх школ і медыцынскіх устаноў, падрыхтоўцы для іх кадраў.
Узнагароды
Узнагароджана 3 ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, ордэнам Дружбы народаў, шматлікімі медалямі, ганаровыя граматы Вярхоўнага Савета БССР.
Морач (Клецкі раён)
Мо́рач (, Морочь) — аграгарадок у Беларусі, у Клецкім раёне Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Морацкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 35 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад Клецка, за 162 км ад Мінска.
Лохава (Угранскі раён)
Лохава (Лохово) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Знаменскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Жаланнінскага сельскага паселішча.
Канстанцін Казімір Бжастоўскі
Канстанцін Казімір Бжастоўскі ( — ) — вялікалітоўскі рэлігійны дзеяч. Біскуп смаленскі (1685—1687) i віленскі (1687—1722).
Біяграфія
Паходзіў з роду Бжастоўскіх герба «Стрэмя», сын Цыпрыяна Паўла Бжастоўскага.
Канонік віленскі з 1661, кафедральны прапаведнік з 1664. У 1665 выехаў на вучобу ў Рым, дзе атрымаў ступень доктара тэалогіі (1669). Сакратар вялікі літоўскі ў 1671—1684, біскуп смаленскі ў 1685—1687 i віленскі з 24 лістапада 1687 па 24 кастрычніка 1722.
У 1689 дамогся смяротнага прысуду для філосафа-атэіста Казіміра Лышчынскага.
У 1690-я гады ўступіў у востры канфлікт з пануючай у ВКЛ групоўкай Сапегаў (прычынай было размяшчэнне ў 1692 вялікім гетманам літоўскім Казімірам Янам Сапегам войска на зіму ў царкоўных маёнтках). Біскупа падтрымаў кароль Ян III Сабескі, які імкнуўся аслабіць уплыў Сапегаў у ВКЛ. У 1694 біскуп пракляў Сапегаў, але Папа Рымскі выступіў супраць абвастрэння канфлікту, які вёў да разгортвання феадальнай вайны 1697—1702 паміж шляхтай і Сапегамі. У 1697 заключыў кампраміснае пагадненне з Сапегамі.
Падчас Паўночнай вайны 1700—21 падтрымліваў караля Аўгуста II, але пасля далучыўся да Віленскай канфедэрацыі, скіраванай супраць караля.
У 1713 запрасіў у Вільню рахітаў, а ў 1722 — піяраў, якія адчынілі калегіум. Прымаў у сваёй рэзідэнцыі ў Верках рускага цара Пятра І, абараняў перад ім Грэка-Каталіцкую царкву. Гэта прывяло Пятра І у гнеў, яго ледзь суцішыў гетман польны літоўскі Рыгор Агінскі. У 1717 склікаў сінод Віленскай дыяцэзіі.
Аўтар тэалагічных твораў.
Быў ініцыятарам будаўніцтва віленскага.
Папоўцы (Чавускі раён)
Папо́ўцы (, Поповцы) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сласцёнаўскага сельсавета.
Аўтаноя
Аўтано́я — шматзначнае імя ўласнае.
Старажытнагрэчаская міфалогія
Аўтаноя (Ἀυτονόη) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі гэта імя носяць некалькі персанажаў.
Іст
Іст (, Ист) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Язненскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах фальваркi Іст I, Іст II, Іст III i Іст IV у складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Малінаўскага сельсавета.
Спінінг
Спі́нінг (spinning, ад spin — круціцца) — спартыўная снасць для лоўлі рыб на штучныя ці натуральныя прынады, а таксама спосаб лоўлі пры дапамозе спінінга.
Мілеўцы (Навагрудскі раён)
Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Ятраўскага сельсавета.
Споркаўшчына
Спо́ркаўшчына (, Спорковщина) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дварышчанскага сельсавета.
Да 27 сакавіка 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Дубровенскага сельсавета, да 21 лютага 2023 года — у склад Крупаўскага сельсавета.
Бія (значэнні)
Бія:
Колкі (Клецкі раён)
Ко́лкі (, Колки) — вёска ў Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Морацкага сельсавета.
Петэр Якаб
Петэр Якаб (нар., Мішкальц, Венгрыя) — венгерскі палітык.
Паходжанне і кар’ера
Петэр Якаб заўсёды адкрыта гаварыў пра сваё яўрэйскае паходжанне. Яго прадзед памёр у Асвенціме. Яго бабуля прыняла хрысціянства ў 1925 годзе і выхавала 11 дзяцей у Месетуры.
Скончыў універсітэт Мішкальца ў 2004 годзе. З 2009 па 2010 год быў выкладчыкам гісторыі ў Цыганскай сярэдняй школе і Малой прафесійнай школе Калі ў Мішкальцы.
На парламенцкіх выбарах 2018 года ён быў абраны дэпутатам парламента. З лютага па чэрвень 2019 года быў намеснікам лідара парламенцкай групы Ёбіка. З чэрвеня 2019 года з’яўляецца лідарам парламенцкай групы Ёбіка.
25 студзеня 2021 года Пётр Якаб прыняў рашэнне: ён будзе ўдзельнічаць у першасных выбарах у якасці кандыдата ў прэм'ер-міністры.
Леапольд VI Слаўны
Леапольд VI Слаўны (Leopold VI;  — ) — герцаг Штырыі з 1194 года і Аўстрыі з 1198 года з дынастыі Бабенбергаў.
Біяграфія
Леапольд VI быў малодшым сынам герцага Аўстрыі і Штырыі Леапольда V, і Алены Арпад, дачкі венгерскага караля Гезы II.
Пасля смерці бацькі ў 1194 годзе ён атрымаў у спачыну Штырыйскае герцагства, але ўжо праз чатыры гады памёр яго старэйшы брат Фрыдрых I і Леапольд VI узышоў на прастол Аўстрыі.
У сваёй знешняй палітыцы Леапольд працягваў традыцыі сваіх папярэднікаў з дому Бабенбергаў і падтрымліваў у імперыі Гогенштаўфенаў у іх барацьбе з гвельфамі. Пры гэтым яму ўдавалася не дапушчаць адкрытага разрыву з Папам Рымскім, што дазволіла Леапольду выконваць функцыі пасродніка на перамовах імператара і папы.
Леапольд VI праводзіў актыўную царкоўную палітыку. Ён падтрымліваў рыцарскія і жабрацкія ордэны, асабліва цыстэрцыянцаў і засноўваў кляштары (Ліліенфельд у Ніжняй Аўстрыі, 1202 год). Герцаг таксама прыняў удзел у Альбігойскім крыжовым паходзе 1212 года супраць паўднёва-французскіх ератыкоў, а пазней ваяваў разам з каралём Арагона супраць іспанскіх маўраў.
Аляксандр Казімір Гінтаўт-Дзевалтоўскі
Аляксандр Казімір Гінтаўт-Дзевалтоўскі (, м. Вайшканы, Ковенская губерня — ) — удзельнік нацыянальна-вызваленчага руху 1863—1864 гг. на Гродзеншчыне, рэлігійны дзеяч.
Леапольд VI Слаўны
Біяграфія
У 1216 годзе Леапольд VI адправіўся ў Егіпет у складзе арміі крыжакоў Пятага крыжовага паходу і браў удзел ва ўзяцці Даміеты.
Аляксандр Казімір Гінтаўт-Дзевалтоўскі
Біяграфія
З дваранскага каталіцкага роду Мангінаў, сын Антонія і Кацярыны.
Леапольд VI Слаўны
Біяграфія
Герцаг таксама займаўся развіццём гандлю і рамеснай вытворчасці ў Аўстрыі і Штырыі. Пры ім гарадское права атрымалі Лінц, Энс (1212 год), Вена (1221 год), што забяспечыла хуткае развіццё гэтых гарадоў. Вена пры Леапольдзе VI стала адным з найважнейшых гарадоў Германіі. Уздым гандлю, асабліва пасродніцкай з Чэхіяй, Венгрыяй і Баварыяй і Італіяй, забяспечыў істотны рост даходаў дзяржавы, што дазволіла герцагу весці буйное будаўніцтва. У прыватнасці, упершыню ў дунайскім рэгіёне пачалі ўзводзіцца гатычныя пабудовы (царква ў Клостэрнойбургу). Пры двары Леапольда VI дзейнічала цэлая плеяда выдатных нямецкіх мінезінгераў: Вальтэр фон дэр Фогельвейдэ, Нейдхарт фон Роенталь, Ульрых фон Ліхтэнштэйн. Цалкам верагодна, што менавіта пры двары герцага была створана знакамітая «Песня пра Нібелунгаў».
Кіраванне Леапольда VI было часам росквіту сярэднявечнага Аўстрыйскага герцагства: краіна перажывала эканамічны і культурны ўздым пры стабільным міжнародным становішчы і высокім прэстыжы Бабенбергаў у Еўропе.
Аляксандр Казімір Гінтаўт-Дзевалтоўскі
Біяграфія
Член Гродзенскай рэвалюцыйна-дэмакратычнай арганізацыі, створанай К. Каліноўскім і В. Урублеўскім у 1861 г. Канкрэтная роля Гінтаўта-Дзевалтоўскага ў падрыхтоўцы і разгортванні паўстання 1863—1864 гг. не высветлена. Вядома, што ён не быў на падазрэнні ўлад, а па жаданні гродзенскага губернатара нават стаў духоўнікам палітычных вязняў (1863—1866 гг.). У 1866 г. выступіў супраць увядзення на тэрыторыі беларуска-літоўскіх губерняў набажэнства на рускай мове, за што пераведзены на 2 гады з Гродна ў Сувалкі. З 1872 г. епіскап, з 1874 г. адміністратар Полацкай епархіі, пабудаваў тут гімназію. З устанаўленнем дыпламатычных адносін з Ватыканам Папа Леў XIII абвясціў Гінтаўт-Дзевалтоўскага архіепіскапам-мітрапалітам магілёўскім. Адначасова Гінтаўт-Дзевалтоўскі мітрапаліт усіх каталіцкіх цэркваў Расійскай імперыі, старшыня духоўнай каталіцкай калегіі ў Пецярбургу, адміністратар Мінскай епархіі.
Пячорная гіена
Пячорная гіена (Crocuta crocuta spelaea) — вымерлы падвід сучаснай плямістай гіены (Crocuta crocuta), з’явілася ў Еўропе прыблізна 500 000 гадоў таму і была шырока распаўсюджаная ў плейстацэне Еўразіі, ад Паўночнага Кітая да Іспаніі і Брытанскіх астравоў. Пячорная гіена пачала паступова знікаць з-за змены прыродных умоў і выцясняцца іншымі драпежнікамі і людзьмі прыкладна 20 000 гадоў таму, і цалкам зніклі з Заходняй Еўропы каля 14-11 000 гадоў таму, а ў некаторых абласцях і раней.
Свята-Мікалаеўская царква (Мацылёўшчына)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у вёсцы Мацылёўшчына (часта адносіцца да в. Грыцкевічы) Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
На могілках. Пабудавана ў 19 ст. з дрэва, у канцы 20 ст. абкладзена цэглай.
Архітэктура
Твор народнага дойлідства. Вырашана кубападобным аб’ёмам пад шатровым дахам, завершаным макаўкай. Прамавугольны ў плане прытвор завершаны шатровай каркаснай званіцай над двухсхільным пакрыццём. Макаўкай завершаны вальмавы дах трохграннай апсіды. Неатынкаваныя фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
31 мая
31 мая (31 траўня) — сто пяцьдзясят першы (сто пяцьдзясят другі ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Юлмуст
Юлмуст (julmust, ад jul — Каляды і must — маладое віно) — традыцыйны шведскі газаваны безалкагольны напой на аснове вады, лімоннай кіслаты, карамельнага колеру і вострых прыпраў (гваздзік, бадзян, кардамон). Звычайна прадаецца ў крамах, п'ецца ў перыяд позняга адвэнту і непасрэдна ў каталіцкія Каляды, з'яўляючыся неад'емнай часткай свята. У каляднае свята юлмуст — самы папулярны напой у Швецыі і па колькасці продажаў абганяе нават найбольш вядомыя маркі газаваных напояў. Арыгінальны поўны рэцэпт юлмуста з'яўляецца таямніцай і вядомы толькі вытворцам. На этыкетках напою часта малюецца Юленісэ — шведскі Дзед Мароз.
Вольга Мікалаеўна Грамыка
Вольга Мікалаеўна Грамыка (нар., , Украіна) — беларуская пісьменніца. Піша на рускай мове.
Біяграфія
Нарадзілася апоўначы з 13 на 14 верасня 1978 года ў Вінніцы. Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці мікрабіялогія. Працавала ў адным з НДІ Мінска. Член Саюза пісьменнікаў Беларусі. Замужам, мае сына.
Першыя кнігі былі напісаны ў жанры гумарыстычнага фэнтэзі, «Верныя ворагі» ў жанры гераічнага. Выдаецца з 2003 года.
Творчасць
Творы Вольгі Грамыка адрознівае іронія, часам пераходзячая ў сарказм. Галоўнымі героямі яе кніг з’яўляюцца персанажы, якія ў традыцыйнай фэнтэзі адносяцца да адмоўных: ведзьмы, вампіры, пярэваратні, драконы, тролі, манціхоры і іншыя. Дзве кнігі — «Плюс на мінус» і «Космабіёлухі» былі напісаны ў суаўтарстве з рыжскім пісьменнікам Андрэем Уланавым.
Ганна Генадзеўна Шпак
Ганна Генадзеўна Шпак (нар. ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў скачках з шастом. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраная прызёрка Першынства Беларусі 2016 года ў скачках з шастом з вынікам 4,00 м.
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года ў скачках з шастом з вынікам 4,00 м.
Артаксеркс
Артаксе́ркс — элінізаваная форма персідскага імя Ардашыр, гістарычна вядомая сярод кіраўнікоў з дынастыі Ахеменідаў. У Старым запавеце называецца Ахашверош.
Ян Труэль
Ян Гу́стаф Труэль (Jan Gustaf Troell; нар., Лімхамн, Мальмё, Швецыя) — адзін з самых тытулаваных шведскіх кінарэжысёраў, намінант на прэміі «Оскар» і «Незалежны дух», прызёр дзясяткаў міжнародных кінафестываляў і лаўрэат шматлікіх прэстыжных кінапрэмій, у тым ліку «Сярэбраны мядзведзь» 42-га Берлінале за рэжысёрскую работу стужкі «».
Вядомым у Швецыі Труэль стаў пасля рэлізу дэбютнай драмы «», у свеце маладога рэжысёра ўведалі пасля прэм’еры высокабюджэтнага фільма «Эмігранты», які атрымаў два «Залатыя глобусы» і намінаваўся на пяць «Оскараў». Да канца 1960-х гадоў Труэль стаў адным з лідараў г.зв. Групы 13 (разам з Бу Відэрберг, сваім настаўнікам і блізкім сябрам).
Рэжысёрскі стыль Яна Труэля вылучаецца паэтычнай вобразнасцю персанажаў, энергічным буйным планам ўступных кадраў і выразным паказам думак і пачуццяў герояў. Фільмы Яна Труэля вядомыя ва ўсім свеце, многія з іх лічацца класікай скандынаўскага кінематографа.
Ян Труэль найбольш вядомы як стваральнік дылогіі пра шведскіх эмігрантаў — «Эмігранты» і «Пасяленцы», выдатным выкананнем роляў у гэтых карцінах вызначыліся Макс фон Сюдаў і Ліў Ульман.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і стаматолага Густафа Труэля. Яну было восем гадоў, калі пачалася Другая сусветная вайна, разам з бацькамі і двума братамі жыў на шведскім паўднёвым узбярэжжы, насупроць Капенгагена, былі выпадкі, што яны чулі кананаду. У сярэдзіне 1950-х гадоў Труэль пачаў працаваць у мясцовай школе і тады купіў 8 мм камеру, на якую зняў свой першы кароткаметражны фільм пад назвай «Хлусня, або млявыя ўздыхі на млыну». Неўзабаве шведскае тэлебачанне выкупіла у Труэля права на паказ карціны.
Цягам многіх гадоў Труэль працаваў аператарам на здымачных пляцоўках праектаў Бу Відэрберга, але ўжо ў 1966 годзе дэбютаваў як рэжысёр, зняў драму «», у аснове сцэнарыя карціны аўтабіяграфія вядомага шведскага пісьменніка Эйвінда Юнсана. У Швецыі фільм меў вялікі поспех, дзякуючы яму Труэля заўважыў драматург Вільгельм Муберг, які тым часам шукаў рэжысёра для экранізацыі свайго цыклу раманаў «Эмігранты».
У 1968 годзе Труэль зняў стужку «», якая атрымала галоўны прыз 18-га Берлінскага кінафестывалю. Праз два гады Труэль пачаў здымкі «Эмігрантаў», Вільгельм Муберг кансультаваў Труэля на здымачнай пляцоўцы і, урэшце, карцінай быў задаволены. Здымкі праходзілі ў самой Швецыі і ў ЗША. За рэжысуру і сцэнарый «Эмігрантаў» Труэль быў намінаваны на прэмію «Оскар».
Праз год рэжысёр зняў сіквэл «Эмігрантаў» — «Пасяленцы» з тымі ж Сюдавым і Ульман у ролях, але стужка не мела поспеху сваёй папярэдніцы. У 1992 годзе, на 42-м Берлінскім кінафестывалі, Труэль атрымаў «Сярэбранага мядзведзя» за лепшую рэжысёрскую работу фільма «». З наступных праектаў Труэля вылучаецца байапік «», дзе ролю пісьменніка Кнута Гамсуна выконвае талісман Труэля Макс фон Сюдаў, і арт-хаўсны хіт «», намінаваны на «Залаты глобус».
У снежні 2012 года выйшаў новы фільм Труэля — біяграфічная драма «». Рэжысёр традыцыйна хацеў узяць на галоўную ролю Макса фон Сюдава, аднак потым палічыў, што акцёр дужа стары для ролі харызматычнага журналіста Торгню Сегерстэта.
Ян Труэль жыве і працуе ў невялікім паселішчы. Жанаты з пісьменніцай і сцэнарысткай Агнетай Ультсётэр-Труэль, мае дачку Ёхану. Неаднакроць заяўляў, што ісці на пенсію не плануе.
Значэнне і рэжысёрскі стыль
Раннія фільмы Труэля, «Эмігранты» і «Пасяленцы», працягвалі старую шведскую традыцыю супрацоўніцтва з аўтарам экранізуемага твора і рэжысёрам-пастаноўшчыкам. Асноўная праблема, якая ўзнікла пры здымках абодвух карцін — вялікі прамежак часу, ахоплены сюжэтам раманаў Муберга. Труэль пераадолеў гэту праблему і ў Швецыі яго ўведалі, як рэжысёра здольнага пераўтвараць прозу ў карцінку на экране, ні на крок не адхіліўшыся ад арыгіналу. Эмігранцкая дылогія закранала звыклую для фільмаў Труэля тэму — мізагінію. Сюжэт большасці яго карцін фіксуецца на барацьбе адзінокага мужчыны з недасяжнай мэтай — існасцю, лёсам, праўдай. Труэль паказвае бедных людзей праз прызму простай і архаічнай мовы, ён змешвае цягучыя кадры с напружаным буйным планам.
Элемент, які вылучае рэжысёрскі стыль Яна Труэля — прысутнасць Макса фон Сюдава амаль ў кожнай стужцы, яны робяць разам з 1963 года. «Рабіць з Максам — гэта заўсёды прыгода» — кажа Труэль.
Гектар Ходлер
Гектар Ходлер (Гектар Годлер) (Hector Hodler; 1 кастрычніка 1887, Жэнева — 31 сакавіка 1920, Лезен) — швейцарскі эсперантыст, які аказаў вялікі ўплыў на ранні эсперанта-рух.
Біяграфія
Ходлер быў сынам швейцарскага мастака Фердынанда Ходлера, які пасля перыяду беднаты раптам стаў вельмі забяспечаным чалавекам. Ва ўзросце 16 гадоў Гектар Ходлер разам са сваім аднакласнікам Эдмонам Прыва вывучылі эсперанта і неўзабаве заснавалі клуб і часопіс. Школьная лава была іх рэдакцыйным офісам пяць гадоў, цягам якіх яны кіравалі вытворчасцю часопіса, яго рассыланнем і адказвалі на допіс. Крыху пазней яны пазнаёміліся з мовамі неўтраль і, каб самастойна пераканацца, ці была эсперанта сапраўды «лепшай» міжнароднай мовай. Апроч часопіса «Малады эсперантыст», Халер пісаў артыкулы для часопіса (Вакол свету) і пераклаў папулярную навэлу «Поль і Віржыні» Ж.-А. Бернардына дэ Сэн-П’ера (1905).
У 1906 годзе, калі праходзіў 2-гі сусветны кангрэс эсперантыстаў, ён убачыў у арганізацыйных прапановах і  шанец для консулаў эсперанта (konsuloj) рэалізаваць яго план па арганізацыі ўзаемадапамогі сярод людзей добрай волі. Гэта было зародкам Сусветнай асацыяцыі эсперанта (Universala Esperanto Asocio, UEA), сузаснавальнікам якой Ходлер пасля стаў.
Краснінскі раён (Смаленская вобласць)
Кра́снінскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (муніцыпальнае ўтварэнне) на захадзе Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пгт Красны.
Геаграфія
Плошча раёна складае 1,5077 тыс. км².
Мяжуе на поўначы з Руднянскім раёнам, на ўсходзе са Смаленскім раёнам, на поўдні з Манастыршчанскім раёнам, на захадзе з Беларуссю.
Галоўным чынам раён знаходзіцца ў межах Смаленска-Красьнянскага ўзвышша. У паўночнай частцы цячэ Дняпро з прытокам Мярэя. Глебы ў раёне дзярнова-сярэднепадзолістыя, што фарміруюцца на лёсавідных суглінках, пясках і супясках. Лясы займаюць 29,3 % тэрыторыі.
Гісторыя
Краснянскі павет утвораны ў 1775. У 1929 на тэрыторыі былых Краснянскага і Аршанскага паветаў Смаленскай губерні ўтвораны Краснянскі раён. У 1963 раён скасавалі, тэрыторую далучылі да Смаленскага раёна. Адноўлены ў канчатковым выглядзе ў 1965.
Дэмаграфія
Насельніцтва — 14 573 чалавек (2007).
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
У раёне маецца 1 гарадскіх і 11 сельскіх паселішчаў:
Гарадскія паселішчы
Сельскія паселішчы
Транспарт
Чыгуначная магістраль Масква — Брэст. Аўтадарога.
Майкл Кітан
Майкл Джон Дуглас (Michael John Douglas), больш вядомы як Майкл Кітан (Michael Keaton; нар., Караопаліс, Пенсільванія, ЗША) — амерыканскі акцёр. Шырока вядомы як выканаўца ролі Бэтмена і Бітлджуса ў аднайменных фільмах рэжысёра Ціма Бёртана.
У 2014 годзе набыў новы віток славы пасля галоўнай ролі былога акцёра Рыгана Томпсана ў чорнай камедыі Алехандра Гансалеса Іньярыту «Бёрдмэн». Фільм быў з захапленнем прыняты сусветнымі крытыкамі, а ігра Кітана адзначана прэміяй «Залаты глобус» у катэгорыі «Лепшая мужчынская роля — камедыя ці мюзікл» і намінацыямі на BAFTA і «Оскар».
Пачатак кар'еры
Псеўданім «Кітан» запазычаны ў актрысы Даян Кітан (сапраўднае імя Даян Хол). Кітан узяў сабе псеўданім для таго, каб пазбегнуць блытаніны з акцёрам Майклам Дугласам і радыёвядучым Майкам Дугласам. Пасля няўдалых спроб выступаць як стэндап артыст, Кітан пачаў працаваць аператарам на канале WQED у Пітсбургу. Таксама пачаў з'яўляцца ў розных праграмах і тэлешоу. Паралельна ён іграў у Пітсбургскім тэатры. Вырашыўшы пакінуць Пітсбург, Майкл пераязджае ў Лос-Анджэлес, дзе пачынае іграць у розных серыялах.
Дэбют Кітана ў вялікім кіно адбыўся ў 1982 годзе ў камедыі «Начная змена», пасля якога акцёр прытрымліваўся камічнага амплуа. Іграў у даволі паспяховай камедыі «Містар мама» разам з актрысай Тэры Гар. У фільме Кітан вымушаны займацца сям'ёй, а яго жонка кар'ерай. Пасля былі карціны «Небяспечны Джоні», «Энтузіяст», «Хапай і бяжы» і «Блеф». Усе фільмы былі зняты ў камедыйным жанры.
Бітлджус
Ссапраўдным прарывам для Кітана стала роля прывіда ў фільме «Бітлджус» рэжысёра Ціма Бёртана, і наркамана ў фільме «У цвярозым розуме і цвёрдай памяці». У фільме Бёртана ён сыграў беспардоннага Бітлджуса, прафесійнага «бія-экзарцыста», па дапамогу да якога звяртаюцца героі Джыны Дэвіс і Алека Болдуіна, але адразу ж шкадуюць пра гэта. У фільме «У цвярозым розуме і цвёрдай памяці» Майкл сыграў брокера па нерухомасці, які ўцягнуўся ў алкаголь і какаін. Пасля паведамлення пра прапажу з аднаго з рахункаў кругленькай сумы, яго персанаж быў вымушаны ў паніцы запісацца ў цэнтр рэабілітацыі наркаманаў. Гульня Кітана ў гэтых двух праектах была высока ацэнена крытыкамі. Нацыянальнае таварыства кінакрытыкаў ЗША прызнала Майкла лепшым акцёрам 1988 года за ролі гэтых двух фільмах.
Кітан адхіліў прапанову рэжысёра Дэвіда Кроненберга сыграць галоўную ролю навукоўца-прыродазнаўца ў фільме «Муха». У выніку гэта роля праславіла Джэфа Голдблюма.
Бэтмен
У канцы 80-х Цім Бёртан ізноў запрасіў яго ў сваю новую карціну — «Бэтмен», дзе Кітан выканаў ролю барца са злачыннасцю ў касцюме кажана, якая стала яго найбольш вядомай роляй. На ролю Бэтмена разглядаліся шмат вядомых акцёраў, але прадзюсар Джон Пітэрс прапанаваў Кітана, сцвярджаючы, што ў яго ёсць «патрэбныя якасці». «Выпрабаваўшы» яго ў «Бітлджусе», Бёртан пагадзіўся на тое, каб Майкл атрымаў ролю Бэтмена. Доўгі час той факт, што Кітан зацверджаны на ролю Бэтмена, хаваўся па патрабаванні рэжысёра фільма Ціма Бёртана. З-за таго, што да гэтага Кітан уславіўся сваёй камічнай роляй у «Бітлджусе», Бёртан асцерагаўся, што загадзя негатыўная рэакцыя фанатаў можа стаць прычынай правалу фільма.
Пасля «Бэтмена», Майкл сыграў у дзвюх карцінах. Першай стала «Раён „Пасіфік-Хайтс“» Джона Шлезінгера, у якой ён пераўвасобіўся ў Картэра Хэйса — прафесійнага маньяка-аферыста, які ператварае жыццё гаспадароў дома, у якім ён зняў кватэру, у бесперапынны кашмар, каб адабраць у іх дом. Другім фільмам стаў «Добры паліцэйскі», дзе ён сыграў сумленнага паліцэйскага, які пасля смерці напарніка, бярэ яго траіх дзяцей пад сваю апеку.
Спікер
Спікер (Speaker, літаральна — прамоўца) — старшыня палаты парламента. Дадзены тэрмін шырока распаўсюджаны ў палітычным лексіконе, але афіцыйна ўжываецца толькі ў англамоўных краінах. Упершыню пасада старшыні парламента была ўведзена ў 1377 у Палаце абшчын, першым спікерам якой стаў Томас Хангерфорд (Thomas Hungerford).
Майкл Кітан
Бэтмен
У 1992 годзе ён ізноў вяртаецца да ролі Бэтмена ў фільме «Бэтмен вяртаецца». Яго зноў здымае Бёртан. Стужка, нягледзячы на касавыя зборы, атрымала халодныя водгукі ад крытыкаў. Галоўнай прычынай таму, было тое, што Бёртан залішне захапіўся готыкай, і фільм атрымаўся больш змрочным. У гэтым пазней прызнаваўся і сам Бёртан.
Кітан агучыў галоўнага персанажа ў амерыканскім выданні мультфільма Хаяо Міядзакі «Порка Роса» — авіятара, які па прычыне глыбокага душэўнага крызісу быў пераўтвораны ў свінню.
Спікер
Асноўныя функцыі спікера парламента — арганізацыя пасяджэнняў Парламента, захаванне рэгламенту. У шэрагу краін у выпадку з'яўлення вакансіі пасады прэзідэнта часова выконвае абавязкі прэзідэнта менавіта спікер парламента.
Майкл Кітан
Бэтмен
Таксама ў 1995 годзе Warner Bros. ізноў звязаліся з акцёрам, каб ён у трэці раз сыграў Бэтмена. Бёртана замянілі Джоэлам Шумахерам, і з-за гэтага Кітан таксама вырашыў пакінуць праект. Таксама адной з прычын стала тое, што Майклу не спадабаўся сцэнарый новага фільма, і ён адмовіўся ад ролі. Па чутках, пасля таго як Кітан адмовіўся ў першы раз, Warner Bros. прапанавалі яму $15 млн, але Кітан настаяў на сваім.
Спікер
У ЗША спікер Кангрэса з'яўляецца трэцяй па палітычным рангу асобай у дзяржаве. У выпадку крытычнай або крызыснай сітуацыі ён можа выконваць абавязкі кіраўніка дзяржавы прэзідэнта ў выпадку адмовы або немагчымасці дзвюх першых асоб — прэзідэнта і віцэ-прэзідэнта.
Майкл Кітан
Наступная кар'ера
Пасля фільма «Бэтмен вяртаецца» рушыла ўслед чарада фільмаў, якія апыняліся няўдалымі як у камерцыйнай, так і ў творчым плане. Да іх, праўда, нельга было аднесці драму 1993 года «Маё жыццё». У ёй Майкл сыграў роля чалавека, які даведваецца пра сваю хуткую смерць і імкнецца зразумець прычыны хваробы і ліквідаваць іх. Яго персанаж не адразу, але ўсё ж паверыў у тое, што для таго, каб акрыяць, яму трэба перамагчы гнеў і крыўду, якія жывуць з самага дзяцінства ў яго сэрца. За гэтай працай рушылі ўслед карціны «Шмат шуму з нічога», экранізацыя аднайменнай п'есы Уільяма Шэкспіра, рамантычная камедыя «Бязмоўе» разам з Джынай Дэвіс і «Мноства» з Эндзі Мак-Даўэл. Таксама ён ізноў папрацаваў з рэжысёрам Ронам Ховардам у фільме «Газета».
Матарова
Матаро́ва (, Моторово) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Голацкага сельсавета.
Майкл Кітан
Наступная кар'ера
Пасля акцёр здымаўся з пераменным поспехам. У гэты перыяд Кітан зняўся ў спартыўнай драме «Кошт перамогі» разам з Робертам Дзювалем, тэлестужцы «Прамы эфір з Багдада» з Хеленай Бонэм Картэр і баявіку «Зыбкія пяскі» з Майклам Кейнам. За тэлестужку «Прамы эфір з Багдада» Кітан быў намінаваны на «Залаты глобус».
Матарова
Геаграфія
За 39 км на паўночны захад ад раённага цэнтра Мар’іна Горка, 18 ад чыгуначнага прыпыначнага пункту Рудзенск на лініі Мінск—Ачіповічы, каля шашы Мінск—Бабруйск (0,3 км).
Майкл Кітан
Наступная кар'ера
Таксама варта адзначыць, досыць паспяховы містычны трылер «Белы шум». У фільме Майкл сыграў Джонатана Рыверса — паспяховага архітэктара, жыццё якога парушаецца пасля таямнічым знікненнем яго жонкі. Праз некаторы час з ім звязваецца нейкі Раймонд Прайс, які сцвярджае, што атрымлівае паведамленні ад яго жонкі Ганны праз электронна-галасавы феномен і Ганна ўжо мёртвая. І цяпер з яго дапамогай Рыверс спрабуе ўсталяваць кантакт з Ганнай. Акцёрская праца Кітана атрымала цёплыя водгукі ад аглядальнікаў і фільм меў касавы поспех.
Матарова
Вялікае Княства Літоўскае
У пісьмовых крыніцах упамінаецца ў 1582 годзе як сяло і маёнтак Матарова Менскага павета Вялікага княства Літоўскага.
Майкл Кітан
Наступная кар'ера
У 2006 годзе Майкл згуляў нью-ёркскага драматурга і адданага фаната «Бостан Рэд Сокс» Ніка Рогана ў незалежным фільме «Вырашальная гульня». Фільм распавядаў пра адзін дзень з жыцця Рогана і пра Сусветную серыю 1986 года. Ён сыграў у трылере «У апошні раз» разам з Брэндан Фрэйзерам і Эмбер Валета. Таксама агучыў аднаго з персанажаў у мультфільме «Тачкі».
Матарова
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793 г.) — у складзе Расійскай імперыі. Уяўляла сабой сяло Дукорскай воласці Ігуменскім павеце Мінскай губерні, уластнасць Аўторпаў.
Майкл Кітан
Наступная кар'ера
У 2007 годзе Кітан паспрабаваў сябе ў кіно ў якасці рэжысёра. Прэм'ера яго карціны «Вясёлы джэнтльмен» адбылася ў 2008 годзе.
Матарова
Пад уладай Расійскай імперыі
Паводле перапісу 1897 г. дзейнічала капліца, працавала школа царкоўнай граматы, хлебазапасны магазін.
На пачатаку ХХ ст. была царква і царкоўнапрыходская школа. Побач з вёскай знаходзіўся аднайменны маёнтак.
Майкл Кітан
Наступная кар'ера
У 2007 годзе сыграў галоўную ролю ў міні-серыяле «Кантора», у якім паказаны перыяд халоднай вайны. Кітан сыграў кіраўніка контрразведкі ЦРУ Джэймса Хесуса Энглтана. Пасля гэтага акцёр іграў галоўным чынам у другарадных ролях і займаўся агучкай мультфільмаў.
Матарова
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
Майкл Кітан
Наступная кар'ера
Майкл агучваў Кена ў мультфільме «Гісторыя цацак: Вялікія ўцёкі», які выйшаў у 2010 годзе. Мультфільм зарабіў у пракаце больш за мільярд долараў і стаў самым паспяховым у гісторыі. У чэрвені акцёр сказаў пра тое, што ён хацеў бы згуляць у сіквеле «Бітлджуса». У гэтым жа годзе ён сыграў капітана Джына Маўха ў камедыі «Копы ў глыбокім запасе».
Матарова
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з'езду КП(б) Беларусі вёска ўвашла ў склад БССР.
Майкл Кітан
Новы этап
У 2013 годзе акцёр згуляў, у звыклым для сябе амплуа, злачынца-садыста ў псіхалагічным трылеры Джозефа Рубіна «Пентхаус з відам на поўнач». Яго герой прабіраецца ў кватэру да гераіні Мішэль Монаган, каб знайсці схаваныя алмазы. Таксама Майкл згуляў у тэлестужцы «Завяршыць гісторыю» эксцэнтрычнага аператара.
Матарова
Найноўшы час
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Майкл Кітан
Новы этап
У тым жа годзе Кітан зняўся яшчэ ў трох карцінах, прэм'еры якіх адбыліся ў 2014 годзе. Гэта фільм «Рабакоп», рэмейк аднайменнага фільма 1987 года. Майклу дасталася роля генеральнага дырэктара OmniCorp Рэйманда Селарса, пасля таго як сарваліся перамовы з брытанскім акцёрам Х’ю Лоры. Другі фільм «Need for Speed: Смага хуткасці», які з'яўляецца адаптацыяй гоначных відэагульняў серыі Need for Speed. Кітану згуляў вядучага нелегальных аўтагонак. Гэтага персанажа апісваюць як «замкнутага і эксцэнтрычнага». Трэцяя стужка — «Бёрдмэн», рэжысёрам якой выступіў Алехандра Гансалес Іньярыту. У карціне Майкл выканаў галоўную ролю — былога акцёра, які ў свой час гуляў папулярнага персанажа з коміксаў, а затым адправіўся на Брадвей, каб вярнуць сабе ранейшую славу. Апроч Кітана ў карціне зняліся Эма Стоўн, Эдвард Нортан, Наомі Уотс і Зак Галіфіянакіс.
Матарова
Найноўшы час
Пасля рэвалюцыі працавала працоўная школа 1-й ступені, у якой у 1922 г. вучыліся 120 вучняў, з іх 49 дзяўчынак, працавала 2 настаўнікі.
У 1966 г. далучаны Пасёлак торфапрадпрыемства «Сцяг Саветаў».
Літаратура
Памяць : Пухавіцкі раён: гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / [укладальнік А. А.Прановіч; рэдкалегія: А. М. Карлюкевіч і інш.]. - Мінск : Беларусь, 2003. - 748 с. - 3000 экз. ISBN 985-01-0251-9
Паласатая гіена
Паласатая гіена — тыповы прадстаўнік сямейства гіенавых. Трапляецца ва ўсёй паўночнай Афрыцы, у значнай частцы Азіі ад Міжземнага мора да Бенгальскага заліва. Звычайная для Паўночна-Заходняй і сярэдняй Індыі, становіцца больш рэдкай на поўдзень і адсутнічае на Цэйлоне, роўна як і ва ўсіх краінах, што знаходзяцца далей на ўсход; у Афрыцы на поўдзень ад Сахары месцамі таксама звычайная, але на поўдзень рэгіёну трапляецца рэдка. Яе арэал практычна не перакрыжоўвацца з арэалам афрыканскай плямістай гіены.
Паўлаўка (Чавускі раён)
Па́ўлаўка (, Павловка) — пасёлак у Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сласцёнаўскага сельсавета.
Помнік Свабоды (Русэ)
Помнік Свабодзе (Паметникът на Свободата) — балгарскі помнік у горадзе Русэ, спраектаваны ў пачатку 20 стагоддзя італьянцам Арнольда Дзокі і балгарынам Георгіям Кіселінчэвым. Помнік з'яўляецца сімвалам горада Русэ і намаляваны на яго гербе.
Апісанне
Кампазіцыя пірамідальнай формы. Статуя наверсе прадстаўляе жаночую фігуру, якая трымае меч і паказвае рукой туды, адкуль прышлі рускія войскі ў 1877 годзе. Адзін з двух бронзавых львоў разрывае кайданы, што сімвалізуюць турэцкую няволю, а другі трымае меч і шчыт Свабоды. На п'едэстале паказаныя рэльефы са сцэнамі ўдзелу апалчэнцаў у баях. На пастаменце напісана: «Барацьбітам і апалчэнцам, што ўдзельнічалі ў Вызваленні Балгарыі ў 1876 — 1877 гадах». Ззаду ў аснавання ўсталяваны дзве гарматы.
Праектаванне і адкрыццё
Дата адкрыцця помніка дакладна невядома — называюць 1906, 1908 і 1909 гады на падставе розных крыніц (у тым ліку і Энцыклапедыі выяўленчых мастацтваў Балгарыі). Вядомы толькі дзень — 11 жніўня. Кніга «Помнік рэвалюцыянерам у Русэ» ўказвае на 1909 год. Дакладна вядома, што першы камень быў закладзены ў 1890 годзе ў Парке моладзі ў прысутнасці мітрапаліта Рыгора і князя Фердынанда I. Стойча Райчаў Кефсізаў, мясцовы прадпрымальнік і рэвалюцыянер, заключыў у 1895 годзе кантракт на ўсталяванне помніка за 65 тысяч леваў. Але неўзабавае кошт помніка ўзрос да 150 тысяч леваў, і пагэтаму яму прыйшлося прыцягваць ахвяраванні на розных дабрачынных балях. Браты Іван і Стэфан Сімяонавы далі яшчэ 50 000 леваў.
Згодна з першапачатковым праектам, помнік павінен быў мець на вяршыні выяву рускага цара Аляксандра II, а таксама дзве статуі балгарскіх рэвалюцыянераў са стрэльбамі каля аснавання. Але ў 1907 годзе ўлады Русэ вырашылі паказаць жанчыну як сімвал свабоды, паколькі помнік Аляксандру II ужо стаяў у Сафіі і быў адкрыты ў тым жа годзе (прычым яго аўтарам таксама быў Арнольда Дзокі). Дату адкрыцця павінен быў абраць Фердынанад I, які стаў царом пасля Аб'яднання Балгарыі але ён не даў ніякага адказа, і ўлады абралі для адкрыцця помніка 11 жніўня — гадавіну. Цырымонія пачалася трымя днямі раней, на ёй прысутнічала мноства ўдзельнікаў вайны супраць Турцыі (у тым ліку ) і афіцыйных асоб (прэм'ер-міністр, міністры юстыціі і замежных спраў, военачальнікі, вышэйшыя саны Балгарскай праваслаўнай царквы і рускі консул). Фердынанд I адправіў толькі свайго прадстаўніка ў сувязі з цяжкімі адносінамі з Расіяй.
Мікольскі сабор (Мажайск)
Нова-Мікольскі сабор — праваслаўны храм у горадзе Мажайску Маскоўскай вобласці. Размешчаны на тэрыторыі. Высокі будынак у псеўдагатычным стылі (руская готыка), які стаіць на высокім крамлёўскім узгорку, відзён здалёк на пад’ездах да горада з заходняга боку па (цяпер — Барадзінская вуліца).
Гісторыя
Сабор быў пастаўлен на месцы Мікольскай брамы Мажайскага крамля (XIV ст.) і часткова ўключыў у сябе яе сцены. Будаўніцтва сабора працягвалася з 1802 па 1814. Праект храма распрацаваў маскоўскі архітэктар, вучань Мацвея Казакова.
Да 1919 года ў саборы знаходзіліся мошчы прападобнага Сергія Раданежскага, дабравернага князя Уладзіміра, свяшчэннамучаніка, прападобнага Лаўрэнція заточніка, велікамучаніцы Варвары, прападобнага Міхаіла Стадскага і Нікана Сухога. Пазней мошчы бясследна зніклі.
У красавіку — маі 1922 года з сабора былі канфіскаваны дзве з каштоўнымі камянямі; пацір з абразкамі і каштоўнцымі камянямі; два  Багародзіцы, усыпаныя каштоўнымі камянямі і брыльянтамі; рыза і мітра з іконы ; сем залатых крыжоў і жэтон Пятра I. Прадметы зніклі бясследна.
Аднак у лістападзе 1925 года мажайскі краязнавец Н. І. Власьеў у сваіх сшытках падрабязна апісваў рызу Міколы Мажайскага і зрабіў паметку ''«ныне цела, и по словам А. П. Хотулева и Н. П. Виноградова хранится в Кремле в Оружейной палате»''.
У 1932 годзе была знесена чыгунная агароджа каля схіла ўзгорка, якую можна ўбачыць на фотаздымках Пракудзіна-Горскага 1911 года.
У 1933 годзе сабор быў закрыт. Пасля Вялікай Айчыннай вайны моцна пашкоджаны сабор быў адноўлен без купальнай ратонды над цэнтральнай часткаю. Пасле рэстаўрацыі ў 1960-х гадах у ім размясцілася трыкатажная фабрыка, і толькі ў 1980-х гадах яго разам з іншымі будынкамі на крамлёўскім узгорку перадалі ў распараджэнне. С 1994 года в соборе возобновились богослужения.
14 красавіка 2013 года адбылося спаўзанне грунту на заходнім схіле. У дзень апоўзня з сабора ўпала ляпніна, і з вугла, бліжэйшага да апоўзня, выпалі цагліны.
У пачатку лістапада 2014 года завяршыліся аднаўленчыя работы.
Кабякі
Кабякі́ (, Кобяки) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Язненскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Комлеўшчына
Ко́млеўшчына (, Комлевщина) — вёска ў Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Морацкага сельсавета.
Чахаўцы
Чахаўцы́ (, Чеховцы) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дварышчанскага сельсавета.
Гісторыя
Да 27 сакавіка 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Дубровенскага сельсавета, да 21 лютага 2023 года — у склад Крупаўскага сельсавета.
Гаспадарка
Вядзецца распрацоўка пяску і жвіру (прыдатныя на выраб бетону, для дарожнага будаўніцтва, муровачных і тынкавальных раствораў).
Анатоль Мікалаевіч Канапелька
Анатоль Мікалаевіч Канапелька (,  —, ) — беларускі паэт, перакладчык, педагог, літаратуразнавец. Член Саюза беларускіх пісьменнікаў і Беларускага ПЭН-цэнтра.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і служачага. Вучыўся ў сярэдняй школе № 7 г. Полацка. Скончыў з адзнакаю філалагічны факультэт Магілёўскага педагагічнага інстытута. З 1961 года — на педагагічнай працы.
Пераклаў на беларускую мову з польскай мовы — балады і вершы Яна Баршчэўскага, Тадэвуша Лады-Заблоцкага, з цыганскай — вершы Вальдэмара Калініна.
У рэпертуары Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Я. Коласа ёсць спектакль «Руслан і Людміла», для якога вершы А. Пушкіна пераклаў Анатоль Канапелька. Пераклаў таксама п’есу А. Астроўскага «Праўда добра, а шчасце — лепш».
Падбор’е (Навагрудскі раён)
Падбо́р’е (, Подборье) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Валеўскага сельсавета.
Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Ятраўскага сельсавета.
31 сакавіка
31 сакавіка — дзевяносты (дзевяноста першы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Матароўшчына
Матаро́ўшчына (, Моторовщина) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Голацкага сельсавета.
Гісторыя
Па перапісу 1926 г. вядома як пасёлак.
Спірахеты
Спірахе́ты (Spirochaetales) — парадак бактэрый з доўгімі (3—500 мкм) і тонкімі (0,1—1,5 мкм) спіральна (грэч. σπειρα «завіток») закручанымі (адзін і больш віток спіралі) клеткамі. Грамадмоўныя, хемаарганагетэратрофы. Рухомыя, размножваюцца папярочным дзяленнем. Эндаспор не ўтвараюць. Сустракаюцца як аэробныя віды, так і анаэробныя і факультатыўна-анаэробныя. Спірахеты сустракаюцца ў глебе, вадзе, іншых арганізмах.
Курэты
Курэ́ты (κουρῆτες, літаральна "пастрыжаныя") — старажытныя насельнікі Заходняй Грэцыі; таксама ў старажытнагрэчаскай міфалогіі — дэманічныя істоты, спадарожнікі і служкі Рэі.
Нікалае Чукэ
Нікала́е Іане́ль Чу́кэ (Nicolae Ionel Ciucă; нар. 7 лютага 1967 года, Пленіца, Сацыялістычная Рэспубліка Румынія) — румынскі ваенны і палітычны дзеяч, выконваючы абавязкі прэм’ер-міністра Румыніі з 7 па 23 снежня 2020 года, прэм’ер-міністр з 25 лістапада 2021 па 12 чэрвеня 2023 года. Прымаў удзел у некалькіх войнах, у тым ліку ў Іраку. З 2015 па 2019 год ён быў начальнікам румынскага генеральнага штабу. З 4 лістапада 2019 па 25 лістапада 2021 года — міністр абароны Румыніі.
Курэты
Страбон паведамляў пра курэтаў як пра старажытнае племя, якое насяляла вобласці Этолію і Акарнанію на захадзе Грэцыі каля Іанічнага мора. Гамер таксама ўзгадваў курэтаў, што біліся з эталійцамі. Страбон пералічваў вядомыя яму версіі аб паходжанні курэтаў з Заходняй Грэцыі, Крыта і Эўбеі. Сам ён лічыў іх тубыльцамі Этоліі, адкуль курэтаў выціснулі грэкі-эталійцы. Яны пасяліліся ў Халкідскай вобласці, дзе набылі звычай галіць пярэднюю частку галавы. Ад гэтага звычая паходзіць іх грэчаская назва.
Нікалае Чукэ
Біяграфія
У 1985 годзе ў Краёве скончыў ваенны ліцэй імя Тудара Уладзімірэску і Акадэмію сухапутных войск імя Нікалае Бельчэску ў Сібіу ў 1988 годзе. Падчас сваёй ваеннай кар’еры ён прымаў удзел у місіях у Афганістане, Босніі і Герцагавіне і Іраку. З 2001 па 2004 год ён быў камандзірам 26-га пяхотнага батальёна (таксама вядомага як «Чырвоныя Скарпіёны»), з якім прымаў удзел у аперацыі «Несакрушальная свабода» ў Афганістане і аперацыі Старажытны Вавілон у Іраку. У маі 2004 года ў Эн-Насірыі ён узначаліў першую бітву, у якой румынскія салдаты ўпершыню з часоў Другой сусветнай вайны актыўна ўдзельнічалі. 25 кастрычніка 2010 года яму было прысвоена званне генерала.
Курэты
У старажытнагрэчаскіх міфах курэты выступалі як служкі Рэі, маці Зеўса. Яны дапамаглі ёй захаваць сына, калі таго жадаў праглынуць яго бацька Крон, крыкамі і скокамі заглушалі плач немаўля. У пазнейшую пару курэтаў атаясамлялі з карыбантамі, лічылі іх спадарожнікамі Дыяніса і Кібелы. На Крыце курэтаў ведалі па імёнах і называлі заснавальнікамі некаторых мясцовых гарадоў.
Нікалае Чукэ
Біяграфія
У 2015 годзе Чукэ прызначаны начальнікам Генеральнага штабу. У 2018 годзе прэзідэнт Клаус Яханіс перапрызначыў яго на гэты пост, што прывяло да канфлікту паміж прэзідэнтам, прэм’ер-міністрам Віярыкай Дэнчылэ, і тагачасным міністрам абароны Габріэлем-Беніамінам Лешам, які меў намер змяніць сваю пасаду.
Курэты
Страбон лічыў, што сапраўдныя курэты з цягам часу былі міфалагізаваны пісьменнікамі, якія прыпісвалі ім прагу да экстатычных танцаў пад рытмічную музыку і нават апрананне ў жаночую вопратку. На самой жа справе, разважаў Страбон, дзівосныя скокі курэтаў былі ваеннымі і рэлігійнымі танцамі, часткай старажытных абрадаў у гонар Рэі і Зеўса.
Нікалае Чукэ
Біяграфія
4 лістапада 2019 года, па прапанове Нацыянальнай ліберальнай партыі, ён стаў міністрам абароны Румыніі. У кастрычніку 2020 года ўступіў у Нацыянальную ліберальную партыю, каб балатавацца у Сенат Румыніі на наступных парламенцкіх выбарах.
7 снежня 2020 года, пасля адстаўкі прэм’ер-міністра Людовіка Орбана, Клаус Яханіс прызначыў Чукэ выконваючым абавязкі прэм’ер-міністра. Ён кіраваў часовым урадам, пакуль згодна з вынікамі не быў сфарміраваны новы ўрад Фларына Кыцу.
Жанаты, мае адно дзіця. Размаўляе на англійскай і румынскай мовах.
Капліца (Кальварыйскія могілкі, каля касцёла)
Капліца — каталіцкая капліца на Кальварыйскіх могілках Мінска, размешчаная па левы бок ад галоўнага ўвахода ў касцёл Узвіжання Святога Крыжа. Пабудавана ў канцы XIX ст. з цэглы.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неакласіцызму. Вырашана кампактным прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным пакрыццём. Плоскасныя атынкаваныя фасады прарэзаны гарызантальнымі прамавугольнымі аконнымі праёмамі з арачнымі перамычкамі, акаймаванымі прамавугольным парталамі.
В’етнамская кухня
В’етнамская кухня — сукупнасць кулінарных традыцый В’етнама.
В’етнамская кухня зазнала ўплыў індыйскай і французскай кухань, але захавала своеасаблівасць, абумоўленую геаграфіяй краіны і народнымі традыцыямі.
В’етнамцы любяць прыгожае гатаванне і прыгожую падачу страў. Стравы заўсёды прыпраўляюць — часнаком, кропам, базілікам, зялёнай цыбуляй, мелісай, каляндрай, цыбуляй-шалотам, імбірам, мятай, цыбуляй, вадзяным перцам, стручковым перцам або балгарскім перцам. Таксама заўсёды падаюць адпаведныя страве соусы — мам-том (на аснове крэветак), туонг і ньок-туонг (соевыя соусы) і ньок-мам (з забрадзіўшай рыбы і солі), апошні ўжываюць часцей за ўсе.
Канапелька
Канапелька — беларускае прозвішча і тапонім.
Аўдзііўка
Аўдзі́іўка (укр. Авдіївка) — горад абласнога значэння ў цэнтральнай частцы Данецкай вобласці Украіны. Размешчаны ў 22 км на поўнач ад Данецка, у вярхоўях ракі Каменкі (прыток Крывога Тарца, басейн Северскага Данца). Чыгуначная станцыя.
Уваходзіць у Данецкую агламерацыю.
Колькасць насельніцтва
Па дадзеных перапісу 2001 года насельніцтва горада складала 37,2 тысяч чалавек, з іх 87,17% адзначылі роднай мовай рускую, 12,51% — украінскую, 0,09% — беларускую, 0,08% — армянскую, 0,04% — грэцкую, 0,01% — балгарскую, нямецкую, малдаўскую і гагаузскую мовы.
Нараджальнасць — 7,1 на 1000 чалавек, смяротнасць — 16,0, натуральныя страты — −8,9, сальда міграцыі адмоўнае (-0,1 на 1000 чалавек).
Нацыянальны склад
Данныя перапісу насельніцтва 2001 года
Сусветная прэмія саўндтрэкаў 2007
7-я цырымо́нія прысуджэ́ння Сусве́тнай прэ́міі саўндтрэ́каў адбылася 20 кастрычніка 2007 года ў Генце, Бельгія.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны жоўтым колерам фона    і прыводзіцца першым.
Еўрапейскае агенцтва марской бяспекі
Еўрапейскае агенцтва марской бяспекі — агенцтва Еўрапейскага саюза, якое займаецца прадухіленнем марскіх аварый, забруджвання вады з-за працы судоў і гібелі людзей на моры шляхам садзейнічання выканання адпаведнага заканадаўства ЕС. Яго штаб-кватэра знаходзіцца ў Лісабоне.
Гісторыя
Еўрапейскае агенцтва марской бяспекі было заснавана ў 2002 годзе, пасля таго як ЕС у сувязі з буйнымі катастрофамі ў еўрапейскіх водах, такімі як трагедыя парома Эстонія і нафтавага танкера Эрыка, прыняў некалькі пакетаў заканадаўчых актаў, якія тычацца марской бяспекі. Было адзначана, што спецыялізаванаму тэхнічнаму агенцтву неабходна разгледзець выкананне гэтага заканадаўства і дапамагчы ў яго ажыццяўленні. Стварэнне агенцтва было замацавана ў Рэгламенце Еўрапейскага парламента і Савета № 1406/2002 ад 27 чэрвеня 2002 г. Штаб агенцтва размешчаны ў Лісабоне, і ў чэрвені 2009 годзе ён пераехаў у новы, спецыяльна пабудаваны будынак у цэнтры горада.
Буркова
Буркова — тапонім.
Смалічы (Клецкі раён)
Смалічы́ (, Смоличи) — вёска ў Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Морацкага сельсавета.
Да 24 жніўня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Заастровіцкага сельсавета.
Шыбнева
Шыбнева: