cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дом дваранскага сходу (Смаленск)
Гісторыя
Да Кастрычніцкай рэвалюцыі Дваранскі сход быў цэнтрам культурнага жыцця Смаленшчыны. У 1848 годзе тут выступаў кампазітар Міхаіл Глінка, у 1899 годзе са сваёй выстаўкай сюды прыязджалі мастакі-перасоўнікі. У галоўным зале Дваранскага сходу выступалі Максім Горкі, Фёдар Шаляпін, Сяргей Рахманінаў, Антаніна Няжданава, Леанід Собінаў, Пабла Сарасатэ, Ян Кубелік, Ігнацы Падарэўскі, пасля ўсталявання Савецкай улады — смаленскія паэты Міхаіл Ісакоўскі, Аляксандр Твардоўскі, Мікалай Рыленкаў, а таксама Ірына Архіпава, Алена Абразцова, Дзмітрый Хварастоўскі, Святаслаў Рыхтэр, Эміль Гілельс, Давід Ойстрах, Мсціслаў Растраповіч.
У 1907 годзе выгнаны з гімназіі вучань Баравікоў ў зале Дваранскага сходу застрэліў выпадковага чалавека, прыняўшы яго за правадыра губернскага дваранства князя Урусава. Там жа артылерыйскі афіцэр Сорнеў застрэліў Баравікова. Гэты выпадак апісаў у сваім апавяданні «Спатканне з дзяцінствам» пісьменнік Іван Сакалоў-Мікітоў.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі ў 1918 годзе ў будынку размясціўся Дом Саветаў, а пазней, пасля пабудовы новага будынка, — медыцынскі інстытут. Менавіта ў гэтым будынку праходзіў 30-31 снежня 1918 года I з’езд кампартыі Беларусі, які абвясціў стварэнне Беларускай сацыялістычнай рэспублікі са сталіцай у Смаленску.
Лужаны (Валожынскі раён)
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Сугваздаўскага сельсавета.
Дом дваранскага сходу (Смаленск)
Гісторыя
З красавіка 1988 года ў будынку размяшчаецца Смаленская абласная філармонія.
Бюллетень Минского Совета рабочих и солдатских депутатов
Выданне «Бюллетень...» было распачата бальшавіцкай фракцыяй Мінскага Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў з мэтай падтрымаць падзеі Кастрычніцкай рэвалюцыі ў Петраградзе з боку салдат Заходняга фронту і працоўных Беларусі, што выявілася ў 1-м нумары газеты. 27 кастрычніка (9 лістапада) ў ёй быў змешчаны «Загад № 1. Да насельніцтва гор. Мінска і ваколіц», у якім бальшавіцкая фракцыя ад імя выканкома Мінскага Савета абвясціла пераход улады ў рукі Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў. Выкарыстоўваючы «Бюллетеня...» як надпартыйны орган, бальшавікі праводзілі праз яго сваю палітыку. Тут друкаваліся загады і тэлеграмы Петраградскага ВРК, паведамленні пра II Усерасійскі з'езд Саветаў, дэкрэты аб міры, зямлі, друку, прывітальныя тэлеграмы вайскоўцаў на адрас Савета народных камісараў і інш. На час пераходу ўлады да Камітэта выратавання рэвалюцыі газета не падпарадкавалася загадам апошняга і распачала супраць яго ідэйна-палітычную барацьбу. Спыніла існаванне ў сувязі з канчатковай перамогай бальшавікоў у Мінску.
Кабардзіна-Балкарыя
Кабардзі́на-Балка́рыя — рэспубліка ў складзе Расійскай Федэрацыі, суб'ект Расійскай Федэрацыі, размешчаны на Паўночны Каўказ. Плошча 12,5 тыс.км². Дзяржаўнымі мовамі Кабардзіна-Балкарскай Рэспублікі на ўсёй яе тэрыторыі з'яўляюцца кабардзінская, балкарская і руская. Нацыянальны склад: кабардзінцы (55,3 %), рускія (25,1 %), балкарцы (11,6 %), асеціны (1,1 %). Мяжуе са Стаўрапольскім краем на поўначы, Паўночнай Асеціяй і Грузіяй на поўдні, Карачаева-Чаркесіяй на захадзе. Падзяляецца на 10 раёнаў. Буйнейшыя гарады: Нальчык, Прахладны, Баксан, Тырныауз.
Прырода
Кабрадзіна-Балкарыя размешчана на Паўночным Каўказе. Паводле характару рэльефу падзяляецца на 3 часткі: раўнінную, перадгорную і горную. На поўначы размешчана Кабардзінская раўніна, якая на поўдні і паўднёвым захадзе спадзіста падымаецца да вышынь 500—600 метраў, потым пераходзіць у горы. Перадгор'і і горы займаюць 2/3 тэрыторыі рэспублікі. Найбольшыя вышыні Вялікага Каўказа знаходзяцца ў межах Бакавога і Галоўнага хрыбтоў: Эльбрус (5642 м), Дыхтаў (5203 м), Шхара (5058 м), Суган (4489 м).
Георгій Іванавіч Новікаў
Біяграфія
Скончыў хімічны факультэт ЛДУ. Пасля абароны доктарскай дысертацыі ў 1966 годзе пераехаў з Ленінграда ў Мінск, дзе кіраваў кафедрай агульнай і неарганічнай хіміі Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта.
NGC 5362
NGC 5362 (іншыя абазначэнні — UGC 8835, MCG 7-29-16, ZWG 219.26, KUG 1352+415, IRAS13527+4133, PGC 49464) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кум’яна
Кум'яна (Cumiana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Natività di Maria Bambina.
Андрэй Пачобут
Андрэй Пачобут (Andrzej Poczobut, нар., Вялікая Бераставіца) — журналіст, публіцыст і блогер, звязаны з Гроднам, актывіст Саюза Палякаў на Беларусі. Палітвязень Беларусі, вязень сумлення.
Біяграфія
Нарадзіўся 16 красавіка 1973 года ў гарадскім пасёлку Вялікая Бераставіца Гродзенскай вобласці. Скончыў юрыдычны факультэт Гродзенскага дзяржаўнага універсітэта імя Янкі Купалы (1998). Працаваў выкладчыкам права ў Гродзенскім дзяржаўным політэхнічным каледжы і недзяржаўным тэхнікуме права і бізнесу (1999—2001). З 2002 стаў займацца журналістыкай.
Працаваў у гродзенскіх газетах «Пагоня», «Дзень», «Мясцовы час», «Глос знад Немна», а таксама быў карэспандэнтам мінскай незалежнай газеты «Народная Воля». Займаў пасаду галоўнага рэдактара «Magazynu Polskiego na uchodźstwie» — часопіса СПБ. З’яўляецца актыўным членам СПБ, да якога належыць з пачатку 1990-х. Заўжды выказваўся аб неабходнасці атрымання незалежнасці арганізацыі ў межах беларускага заканадаўства. Зараз займае пасаду кіраўніка Галоўнага Савета СПБ, непрызнаванага беларускімі ўладамі. .
За грамадска-палітычную і журналісцкую дзейнасць быў неаднаразова затрыманы, пакараны штрафам, а таксама адміністрацыйным арыштам.
З 2006 года з’яўляецца карэспандэнтам у Беларусі буйнога польскага выдання «Gazeta Wyborcza».
Належыць да апанентаў Аляксандра Лукашэнкі, якога неаднаразова крытыкаваў у сваіх артыкулах.
З’яўляецца экспертам у справах, злучаных з гісторыяй спецслужб СССР і антысавецкага ўзброенага супраціву на тэрыторыі Заходняй Беларусі, перш за ўсё з тым, што тычыўся дзейнасці Арміі Краёвай на гэтых тэрыторыях.
Пераслед
Асвятляў падзеі ў Мінску 19 снежня 2010 г., за гэта быў асуджаны суддзёй Кастрычніцкага суда Мінска Наталляй Пратасавіцкай на 15 сутак арышту. Гэта быў другі прысуд журналісту па адной і той жа справе — «за ўдзел» у несанкцыянаванай дэманстрацыі. Першы раз Пачобута аштрафавалі на 1 млн. 750 тыс. рублёў, але пракуратура апратэставала пастанову суда як занадта мяккую.
18 сакавіка 2011 гродзенская абласная пракуратура ўзбудзіла справу супраць Андрэя Пачобута за абразу Прэзідэнта Беларусі (частка 1, артыкула 368 Крымінальнага кодэксу РБ). 6 красавіка А. Пачобут быў затрыманы, калі ён накіроўваўся ў Мінск для ўдзелу у тэле-мосце з прадстаўнікамі Еўрапейскага Парламента. Першапачаткова быў затрыманы на 72 гадзіны, аднак пазней быў ўзяты пад варту на два месяцы. Супраць яго была ўзбуджана яшчэ адна крымінальная справа — за паклёп на А. Лукашэнку (частка 1, артыкулу 367 Крымінальнага кодэксу РБ).
Аналізавалі тэксты А. Пачобута выкладчык-філолаг Гродзенскага дзяржаўнага універсітэта Аляксей Нікіценка і двое супрацоўнікаў аддзела ідэалогіі Гродзенскага аблвыканкама — Павел Скрабко (загадчык) і Віктар Жалезняковіч (адказны за працу са СМІ).
Працэс пачаўся 14 чэрвеня ў судзе Ленінскіга раёна Гродна і праходзіў ў закрытым рэжыме. 5 ліпеня 2011 г. А. Пачобут быў асуджаны на 3 гады пазбаўленьня волі з адтэрміноўкай выканання прысуда на 2 гады. Суд апраўдаў журналіста па артыкуле «Абраза Прэзідэнта РБ», але прызнаў вінаватым у паклёпе.
У гэты ж дзень 5 ліпеня А.Пачобута вызвалілі ў зале суда пад падпіску аб нявыездзе (з 6 красавіка 2011 г. журналіста ўтрымлівалі ў следчым ізалятары Гродзенскай турмы № 1).
Яшчэ адна крымінальная справа (паўторнае абвінавачанне ў паклёпе на кіраўніка дзяржавы, ч. 2 арт. 367 КК РБ) была заведзена на А. Пачобута летам 2012 года. 21 чэрвеня 2012 г. ён быў арыштаваны ўдома ў Гродна. Падставай сталі нататкі А. Пачобута ў блогу і яго артыкулы на сайтах «Хартыя'97» і «Белорусский партизан». 30 чэрвеня 2012 г. быў вызвалены пад падпіску аб нявыездзе, а 15 сакавіка 2013 г. другая крымінальная справа супраць журналіста была закрытая за адсутнасцю складу злачынства.
23 верасня 2013 г. ён быў вызвалены ад адбыцця пакарання з адтэрміноўкай па першай справе. Вызваленне адбылося пасля таго, як скончыўся тэрмін двухгадовай адтэрміноўкі.
Ён быў зноў арыштаваны 25 сакавіка 2021 года, Вярхоўны прадстаўнік Еўрапейскага саюза па замежных справах і палітыцы бяспекі Жазэп Барэль асудзіў арышт. У лютым 2023 года Пачобута прыгаварылі да 8 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыма.
Алесь Каско
Алесь Каско, поўнае імя Аляксандр Канстанцінавіч Каско (, в. Чудзін — ) — беларускі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Школьныя гады жыцця правёў у сярэдняй школе №3 горада Ганцавічы (Брэсцкая вобласць, Ганцавіцкі раён). У 1968 годзе паступіў на беларускае аддзяленне філалагічнага факультэта Брэсцкага педагагічнага інстытута імя А. С. Пушкіна. На пачатку 1971 года перапыніў вучобу. Выкладаў рускую мову і літаратуру ў Рагазнянскай сярэдняй школе Брэсцкага раёна, беларускую мову і літаратуру ў Чудзінскай сярэдняй школе. Служыў у Савецкай Арміі (1971—1973). Зноў працаваў у Чудзінскай сярэдняй школе і працягваў вучобу завочна. У 1974 перавёўся на стацыянарнае аддзяленне Брэсцкага педінстытута (скончыў у 1976). У 1976—1984 карэспандэнт жабінкаўскай раённай газеты «Сельская праўда». 3 1984 рэдактар на Брэсцкай абласной студыі тэлебачання. Член Саюза беларускіх пісьменнікаў (1984). Адказны сакратар Брэсцкага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў.
Творчасць
Літаратурнай працай займаўся з 1968 года. Дэбютаваў вершамі ў рэспубліканскім друку ў 1970 (газета «Чырвоная змена»). Аўтар кніг паэзіі «Вестка» (калектыўны зборнік «Нашчадкі», 1979), «Скразная лінія» (1982), «Набліжэнне» (1989), «Час прысутнасці» (1994), зборніка выбранай паэзіі (1997), «Сорак пяць» (1997).
Сусветны снукерны рэйтынг у сезоне 2014/2015
Сусветны рэйтынг снукерыстаў у сезоне 2014/2015: Сусветны рэйтынг для ўсіх прафесійных гульцоў, якія кваліфікаваны на сезон 2014/2015, прадстаўлены ніжэй. Рэйтынг уяўляе сабой суму набраных ачкоў на рэйтынгавых і міні-рэйтынгавых турнірах за два гады. З сезона 2014/2015 была ўведзена грашовая сістэма падліку рэйтынгавых балаў, што азначае, што рэйтынгавыя ачкі эквівалентныя суме заробленых снукерыстам за два апошнія гады грошай з некаторымі выключэннямі. У пэўны момант ачкі, набраныя у пазамінулым сезоне адымаюцца, і пасля кожнага турніру бягучага сезона набраныя ачкі дадаюцца. Наступная табліца дэманструе рэйтынгі пасля кожнага рэйтынгавага турніру.
Гюстаў Лефеўр
Гюста́ў Лефе́ўр (Gustave Lefebvre, ) — французскія імя і прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Планёр
Планёр (, ад лац.  planum  — плоскасць) — безматорны лятальны апарат цяжэйшы за паветра.
Планёр не мае ўласнай механічнай цягі. Стварэнне неабходнай пад’ёмнай сілы дасягаецца наданнем планёру хуткасці пры ўзлёце. Гэта дасягаецца буксіраваннем яго самалётам (аўтамабілем, матацыклам) або гумовым шнурам (амартызатарам), які расцягваецца ўручную планерыстамі. Адчапіўшыся ад буксіра, планёр, які ўзляцеў, можа толькі планіраваць, то бок зніжацца па нахільнай траекторыі. Выкарыстоўваючы ўзыходзячыя плыні паветра, планёр можа лятаць гарызантальна, лунаць і нават набіраць вышыню. Такі тып палёту мае агульную назву планіраванне або лунанне. Планёры шырока прымяняюцца ў авіяцыйным спорце.
Браніслаў Аляксандравіч Плотнікаў
Браніслаў Аляксандравіч Плотнікаў (нар., г. Быхаў, Магілёўская вобласць — ) — беларускі мовазнавец. Доктар філалагічных навук (1981), прафесар (1982).
Планёр
У вайсковай справе яны могуць быць выкарыстаныя для выкіду паветраных дэсантаў, перакідвання рыштунку і баявой тэхнікі.
Браніслаў Аляксандравіч Плотнікаў
Біяграфія
Скончыў у 1969 годзе Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Руская мова і літаратура».
З 1971 года працаваў на кафедры тэарэтычнага і славянскага мовазнаўства філалагічнага факультэта БДУ, у 1992—1993 — загадчык кафедры, з 1996 — дэкан факультэта. Прафесар. З 1998 года на кафедры беларусазнаўства Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Планёр
Росквіт планёраў выпаў на 1920—1930-я гады, калі пачаўся сапраўдны бум планёрных школ. У СССР ён быў нават у правінцыі. Шмат пілотаў Другой сусветнай вайны здзейснілі свае першыя палёты ў гэтых школах. Даступнасць і адносная таннасць спрыялі значнаму пашырэнню планёрнага спорту пасля заканчэння вайны.
Браніслаў Аляксандравіч Плотнікаў
Асноўныя працы
Меў звыш 300 навуковых прац, у тым ліку больш за 30 кніг.
Сіро Кікухара
(菊原 志郎; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1990 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Першая ліга чэмпіянату БССР па футболе 1991
Першая ліга чэмпіянату БССР па футболе 1991 — чэмпіянат па футболе сярод клубаў БССР 1991-га года.
У турніры, які праходзіў у два кругі, удзельнічалі 15 каманд. Апошнім чэмпіёнам БССР стаў «Металург» з Маладзечна.
Якаў Адамавіч Траццякоў
Якаў Адамавіч Траццякоў (, вёска Зябраўка, Гомельскі раён - ) — наводчык гарматы 1955-га знішчальна-супрацьтанкавага артылерыйскага палка, старшына, поўны кавалер Ордэна Славы.
Біяграфія
Нарадзіўся 10 кастрычніка 1916 года ў вёсцы Зябраўка Гомельскага раёна Гомельскай вобласці ў сялянскай сям'і. Член ВКПБ/КПСС з 1943 года. Працаваў трактарыстам у калгасе.
У Чырвонай Арміі з ліпеня 1941 года. На фронце ў Вялікую Айчынную вайну з красавіка 1942 года. Ваяваў на Заходнім, Бранскім, Цэнтральным, 1-ым і 2-ім Беларускіх франтах.
Наводчык гарматы 1955-га знішчальна-супрацьтанкавага палка малодшы сяржант Траццякоў з баявым разлікам 23 снежня 1943 года падчас бою за населены пункт Гадзілавічы (Рагачоўскі раён Гомельскай вобласці) разбіў тры бліндажы і дзот, падавіў 5 кулямётных кропак, знішчыў да двух узводаў варожай пяхоты. загадам па брыгадзе № 128 ад 9 лютага 1944 года малодшы сяржант Траццякоў Якаў Адамавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Старшы сяржант таго ж палка і брыгады Траццякоў 14 студзеня 1945 года падчас бою ў раёне горада Бялабжэгі, замяніў выбылага са строю камандзіра ўзвода, нанёс ворагу значныя страты ў жывой сіле і баявой тэхніцы. узводам было знішчана больш за 20 ворагаў, разбураны дзот, падаўлены некалькі агнявых кропак. 4 сакавіка 1945 года загадам № 481 камадуючага 5-й ударнай арміі старшы сяржант Траццякоў Якаў Адамавіч ўнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Старшына Траццякоў з разлікам у баях на подступах да Берліна знішчыў больш за 10 аўтаматчыкаў, паразіў супрацьтанкавую гармату, знішчыў некалькі мінамётаў. Падчас бою за горад Меглін знішчыў 2 бронтранспарцёры, захапіў прадуктовы склад.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за мужнасць, адвагу і гераізм, старшына Траццякоў Якаў Адамавіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені.
У 1946 годзе дэмабілізаваны. Працаваў у калгасе на радзіме рахункаводам і бухгалтарам. У пачатку 60-ыхгадоў пераехаў у вёску Белаярава Мазанаўскага раёна Амурскай вобласці. Памер 4 снежня 1985 года.
Таіса Паўлаўна Ільінская
Таіса Паўлаўна Ільінская (, Самара, РСФСР — ?) — беларускі вучоны ў галіне заатэхніі і спецыяліст у галіне ветэрынарыі. Доктар біялагічных навук (1971). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1981).
Біяграфія
Скончыла Маскоўскую ветэрынарную акадэмію (1949). З 1960 года працавала ў Беларускім НДІ жывёлагадоўлі, з 1962 года — загадніца лабараторыі біялогіі размнажэння сельскагаспадарчых жывёл.
Жуль-Антуан Лісажу
Жуль Антуан Лісажу(Jules Antoine Lissajous; 4 сакавіка 1822, Версаль, Францыя — 24 чэрвеня 1880) — французскі матэматык, у гонар якога названыя фігуры Лісажу. Член-карэспандэнт Парыжскай Акадэміі навук (1879).
Трацейскі суд
Трацейскі (арбітражны) суд — суд, які выбіраецца па ўзгадненні бакоў для вырашэння імі спрэчак цывільна-прававога і гаспадарчага характару. У залежнасці ад суб’ектаў спрэчных праваадносін адрозніваюць: суды для вырашэння спрэчак паміж фізічнымі асобамі і суды для вырашэння спрэчак паміж юрыдычнымі асобамі.
У Рэспубліцы Беларусь міжнародны трацейскі суд створаны ў 1999 годзе.
Трацейскім судом з’яўляецца арганізацыя, якая не ўваходзіць у судовую сістэму Рэспублікі Беларусь, якая ствараецца для вырашэння спрэчак у выглядзе пастаянна дзеючага трацейскага суда або трацейскага суда, які ўтвараецца па пагадненні бакоў для рашэння канкрэтнай спрэчкі.
Ізалабона
Ізолабона (Isolabona) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Імперыя.
Насельніцтва складае 698 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 56 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 18030. Тэлефонны код — 0184.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Марыя Магдаліна.
Мяжэйкі
Мяжэ́йкі (, Межейки) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дорскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Сугваздаўскага сельсавета.
NGC 5363
NGC 5363 (іншыя абазначэнні — UGC 8847, MCG 1-36-2, ZWG 46.7, IRAS13536+0529, PGC 49547) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
SARS-CoV-2
SARS-CoV-2 (Severe acute respiratory syndrome coronavirus 2), раней 2019-nCoV, таксама NCP (Novel Coronavirus Pneumonia) — адналанцужковы вірус, які змяшчае РНК. Упершыню выяўлены ў снежні 2019 года пасля тэставання нуклеінавай кіслаты на дадатнай пробе ў пацыента з пнеўманіяй падчас успышкі пнеўманіі ва Ухані 2019—2020 гадоў.
Адкрыццё
20 студзеня 2020 года ў кітайскай правінцыі Гуандун была пацверджана перадача віруса ад чалавека да чалавека, на той час невядомага. 30 студзеня 2020 года Сусветная арганізацыя аховы здароўя абвясціла ўспышку каранавіруса ў Кітаі «надзвычайнай сітуацыяй у галіне грамадскай аховы здароўя, якая мае міжнароднае значэнне».
На 31 студзеня 2020 года ў Кітаі пацверджаны 9692 выпадкі заражэння і 213 смярцей ад віруса. Вірус распаўсюдзіўся і на іншыя краіны. Выпадкі заражэння каранавірусам пацверджаны ў ААЭ, Аўстраліі, В’етнаме, Германіі, ЗША, Індыі, Камбоджы, Рэспубліцы Карэя, Малайзіі, Непале, Сінгапуры, Тайландзе, Фінляндыі, Францыі, Японіі, а таксама на Філіпінах і Шры-Ланцы. Паводле звестак на 25 студзеня зафіксавана 38 выпадкаў паспяховага лячэння ад 2019-nCoV. Тэмпература цела аднаго пацыента трымалася ў норме на працягу 6 дзён. Паўторнае абследаванне паказала, што запаленне было цалкам ліквідавана, а два новыя тыпы тэстаў на каранавірус паказалі адмоўны вынік. Пасля ацэнкі гарадской экспертнай групай пацыента выпісалі.
7 лютага 2020 года каранавірусу 2019-nCoV прысвоілі скарочаную назву — NCP (Novel Coronavirus Pneumonia).
Сімптомы
Сімптомы каранавіруса 2019-nCoV падобныя да сімптомаў пнеўманіі або цяжкага вострага рэспіраторнага сіндрому:
Інкубацыйны перыяд доўжыцца на працягу 6-12 дзён. Калі інфікаванне адбылося ад чалавека да чалавека, то інкубацыйны перыяд не перавышае пяці дзён. Больш працяглыя тэрміны інкубацыйнага перыяду могуць быць характэрныя пры перадачы віруса ад жывёл.
Папярэдні аналіз даных дазваляе сцвярджаць, што маецца высокая заразлівасць пры кантакце з хворым чалавекам.
Пацверджана і прадэманстравана перадача віруса ад чалавека да чалавека.
Асобы, якія кантактавалі ў хатніх ці бальнічных умовах з хворымі, найбольш схільныя да ўзнікнення стадыі вострага рэспіраторнага захворвання, у выпадку якога непасрэднай прычынай смерці з’яўляецца прагрэсавальная вострая некантралюемая дыхальная недастатковасць (рэспіраторны дыстрэс-сіндром).
Вінцук Склубоўскі
Вінцук Склубоўскі (, в. Малышкаўшчына, Віленская губерня —, Беласток) — беларускі грамадска-культурны дзеяч, юрыст і пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Малышкаўшчына Ашмянскага павета Віленскай губерні. Бацькі — Аляксандр і Вольга Склубоўскія.
Вучыўся ў Беларускай гімназіі ў Вільні, а пазней ва Універсітэце Стэфана Баторыя ў Вільні. Там уключыўся ў левы беларускі студэнцкі рух, быў дзеячам беларускага руху Заходняй Беларусі. Быў членам Таварыства беларускай школы, часта сустракаўся з Рыгорам Шырмам, Максімам Танкам, Янкам Хворастам.
Быў галоўным рэдактарам беларускай газеты «Наша воля», першы нумар якой выйшаў 24 снежня 1935 года ў Вільні. Пакінуў выразны след у беларускім руху ў міжваеннай Польшчы. У час нямецкай акупацыі хаваўся, а пасля быў вывезены на працу ў Германію. Пасля прыходу саветаў апынуўся на захадзе Польшчы, працаваў у судзе, а ў 1957 годзе пераехаў у Беласток на працу ў Ваяводскі суд.
Быў шматгадовым членам, членам прэзідыума, а ў 1966—1969 гадах старшынёй БГКТ. Узнагароджаны шматлікімі медалямі і ордэнамі, у тым ліку Афіцэрскім крыжам адраджэння Польшчы. Пахаваны на гарадскіх могілках Беластока.
Пол Хлебнікаў
Біяграфія
Пол нарадзіўся ў 1963 годзе ў Нью-Ёрку (ЗША), у сям’і расійскіх яўрэяў, якія ўцяклі з Расіі пасля кастрычніцкай рэвалюцыі ў Расійскай імперыі. Вучыўся ў Акадэміі Філіпс Экстэр (Phillips Exeter Academy), скончыў Каліфарнійскі ўніверсітэт у Берклі (University of California, Berkeley) і адну з самых прэстыжных у свеце MBA-праграм Лонданскай школы эканомікі (London School of Economics), пачаў працаваць у часопісе Forbes у 1989 годзе. Займаў пасаду рэдактара ў пытаннях Расіі і Усходняй Еўропы. У красавіку 2004 года стаў першым галоўным рэдактарам расійскай версіі Forbes.
У верасні 2000 году выйшла ў свет яго кніга «Godfather of the Kremlin» (Крамлёўскі кроснік), біяграфія расійскага алігарха Барыса Беразоўскага. Сам Беразоўскі крытычна выказваўся пра кнігу і ранейшыя публікацыі «Форбс». У 1996 годзе Беразоўскі быў падаў скаргу ў суд на часопіс за паклёп.
Забойства
Пол Хлебнікаў быў застрэлены на вуліцы ў Маскве 9 ліпеня 2004 года, калі ён выходзіў з будынку рэдакцыі. Яго расстралялі з машыны.
Выдавец расійскай версіі часапісу «Форбс» заявіў, што гэта было замоўленае забойства, звязанае з прафесійнай дзейнасцю Пола Хлебнікава. Генеральны сакратар Саюза журналістаў Расіі Ігар Якавенка таксама лічыць, што гэта — заказное забойства.
Пол Хлебнікаў стаў 15-м журналістам, што загінуў у Расіі за апошнія чатыры гады.
29 лістапада 2004 у сталіцы Беларусі, Мінску, былі затрыманыя два чачэнцы, грамадзяне Расіі (у некаторых крыніцах паведамляюцца іхныя імёны: Казбэк Дукузаў і Валід Агаеў), якія падазраюцца ў забойстве Пола Хлебнікава. Беларускія ўлады абяцалі адразу ж выдаць іх расійскім уладам, але экстрадыцыя ў Расію адбылася толькі праз тры месяцы 22 лютага 2005 года.
Уладзімір Антонавіч Марук
Уладзімір Антонавіч Марук (, в. Гута  — ) — беларускі паэт і перакладчык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. У 1970 скончыў Моўчадскую сярэднюю санаторную школу-інтэрнат і паступіў у Магілёўскі бібліятэчны тэхнікум. Пасля заканчэння тэхнікума працаваў ва ўстановах культуры Ганцавіцкага раёна — у Шашкоўскай сельскай, раённай дзіцячай бібліятэках, загадчыкам аўтаклуба. У 1980 годзе скончыў філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Працаваў настаўнікам беларускай мовы і літаратуры ў сярэдняй школе № 106 у Мінску. 3 1981 — карэспандэнт, загадчык аддзела літаратуры і мастацтва газеты «Звязда», з 1986 — рэдактар, загадчык рэдакцыі выдавецтва «Юнацтва». 3 1998 галоўны рэдактар выдавецтва «Белфакс». У 2003—2010 гадах намеснік галоўнага рэдактара часопіса «Полымя».
Творчасць
Першыя вершы апублікаваў у 1972 (газета «Магілёўская праўда»). Займаўся перакладамі з узбекскай, армянскай, туркменскай моў. Яго лепшыя вершы ўвайшлі ў асобныя анталогіі беларускай паэзіі.
Аўтар зборнікаў паэзіі:
Куарнье
Насельніцтва складае 10037 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 528 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 10082. Тэлефонны код — 0124.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Dalmazzo.
Леанід Іванавіч Мінчанка
Леанід Іванавіч Мінчанка (нар., вёска Набушава, Слуцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне матэматычнай кібернетыкі, доктар фізіка-матэматычных навук (1992, Дыферэнцавальнасць мнагазначных адлюстраванняў і мартынгальных функцый і неабходныя ўмовы аптымальнасці для дыферэнцавальных улучэнняў), прафесар (1992).
Біяграфія
Скончыў БДУ (1971). Працуе ў БДУІР. Навуковыя працы прысвечаны нягладкаму аналізу і тэорыі аптымальнага кіравання. Распрацаваў пытанні сувязі дыферэнцыяльнасці мнагазначных адлюстраванняў і мартынгальных функцый і неабходных умоваў аптымальнасці для дыферэнцыяльных улучэнняў.
Габрыэле Д’Анунцыа
Габрыэле Д’Анунцыа (італ.: Gabriele D’Annunzio; 12 сакавіка 1863 — 1 сакавіка 1938) — італьянскі паэт, журналіст, драматург, удзельнік Першай сусветнай вайны. Значная постаць італьянскай літаратуры і палітыкі. Выдаваў творы пад псеўданімамі Il Vate («Паэт») і Il Profeta («Прарок»).
Д’Анунцыа прадстаўнік дэкадансу, які ў яго творах шчыльна пераплятаўся з французскім сімвалізмам і брытанскім эстэтызмам. Самі творы ўяўлялі паварот да натуралізму рамантыкаў і былі адначасова пачуццёвымі і містычнымі. У свой час Д’Анунцыа трапіў пад уплыў нямецкага філосафа Фрыдрыха Ніцшэ, праз якога знайшоў агульныя кропкі ў сваей літаратурнай і палітычнай дзейнасці.
Хоць Д’Анунцыа ніколі не называў сябе фашыстам, яго называюць прадвеснікам італьянскага фашызму, паколькі яго ідэі і эстэтыка паўплывалі на постаць Беніта Мусаліні.
Раннія гады
Нарадзіўся ў мястэчку Пескара (правінцыя Абруцы) у сям’і мэра.
У шаснадццаць год напісаў свой першы твор — невялікі збор вершаў пад назвай Primo Vere (1879).
Літаратурная творчасць
У 1881 г. Д’Анунцыа паступіў у Рымскі ўніверсітэт Ла Сапіенца, дзе стаў членам розных літаратурных гуртоў, у тым ліку Cronaca Bizantina, дзе пісаў артыкулы і крытыку для мясцовых газет. Менавіта ў тыя гады ён пачаў прапагандаваць італьянскі ірэдэнтызм. Габрыэле захапіўся італійскім нацыяналізмам, які ставіў мэтай аднавіць веліч старажытнага Рыму. Тады ёе апублікаваў Canto novo (1882), Terra vergine (1882), L’intermezzo di rime (1883), Il libro delle vergini (1884) і вялікую кольскасць апавяданняў, якія пасля былі сабраны пад агульнай назвай San Pantaleone (1886).
Першы раман Il Piacere (1889), быў быў працягнуты пад назвай Giovanni Episcopo (1891) і L’innocente (1892). Гэтыя тры раманы зрабілі глыбокае ўражанне на італьянскае грамадства. L’innocente, які прыгожа пераклаў на французскую мову Жорж Герэл, прынёс свайму аўтару вядомасць сярод замежных крытыкаў. Наступнымі яго працамі сталі Il trionfo della morte (1894), Le vergini delle rocce" (1896) і «Il fuoco» (1900) —
Познім этапам творчасці Д’Анунцыа з’яўляецца яго драматычная пастаноўка Il sogno di un mattino di primavera (1897), лірычная фантазія ў адным акце. Затым яго La Città Morta (1898), напісанае для Сары Бернар. У 1898 г. ён напісаў свае Sogno di un pomeriggio d’autunno і La Gioconda; у наступным годзе La gloria — палітычную трагедыю, якая не дасягнула поспеху, магчыма, з-за наяўнасці асабістых і палітычных намёкаў у некаторых яго сцэнах; а потым Francesca da Rimini (1901), якая ўяўляла дасканалую рэканструкцыю сярэднявечнай атмасферы і эмоцый, цудоўная па стылі і абвешчаная аўтарытэтным італьянскім крытыкам Э. Бутэ «першай сапраўднай, хоць і недасканалай, трагедыяй, якая была дадзена італьянскаму тэатру».
У 1883 г. Д’Анунцыа ажаніўся з Марыяй Хардуін ды Галез. У гэтым шлюбе нарадзілася трое дзяцей, але ён скончыўся ў 1891 г. У 1894 г. Д’Анунцыа пачаў сувязь з актрысай Элеанорай Дузе. Ён забяспечыў ёй галоўныя ролі ў сваіх п’есах — La città morta і Francesca da Rimini, але бурныя адносіны канчаткова скончыліся ў 1910 г. Пасля сустрэчы з Марчэсай Луізай Касаці ў 1903 г, ён пачаў перыядычна мець адносіны з ёй. Падобным чынам, дадзеная сувязь цягнулася некалькі год.
У 1897 г. Д’Анунцыа быў абраны безпартыйным дэпутатам у Палату дэпутатаў Італіі на трохгадовы тэрмін. У той перыяд ён запазычываў вядікія грошы, а пасля ўцёк у Францыю, каб пазбегнуць праблем. Там ён супрацоўнічаў з кампазітарам Клодам Дэбюсі ў музычнай п’есе Le martyre de Saint Sébastien (1911). Ватыкан адрэагаваў тым, што змясціў яе ў індэкс забароненых твораў. Літаратурны твор не быў паспяховым як п’еса, але быў перавыдадзены ў адаптаваных версіях некалькі разоў.
Першая сусветная вайна
З пачаткам вайны павяртаўся у Італію і пачаў актыўна агітаваць за ўступленне краіны ў вайну на баку Антанты.
З 1915 г. прыймаў удзел у баявых дзеяннях у авіацыі, а пасля частковай страты зроку ў пехоце.
У 1918 г. здейсніў знакаміты «палёт над Венай» (італ.: Volo su Vienna, ням.: Flug über Wien) — паветраны налёт, праведзены італьянскімі вайсковымі лётчыкамі, якія пераадолелі больш за 1200 км. У згуртаванні з 11 самалётаў Ansaldo S.V.A. з 87-й эскадрэлі італьянскіх ВПС (якая атрымала назву La Serenissima) над сталіцай Аўстра-Венгрыі былі раскіданыя тысячы прапагандысцкіх улётак.
Рэспубліка Фіуме
У 1919 г. Д’Анунцыа стаў фактычным стваральнікам Рэспублікі Фіуме ці Італьянскага рэгенцтва Карнара (італ.: Reggenza Italiana del Carnaro) — непрызнанай дзяржавы, створанай у г. Фіуме. 15 снежня 1919 г. была абвешчана Незалежная рэспубліка Фіуме, а 8 верасня 1920 г. яна была ператворана ў Італьянскае рэгенцтва Карнара. Назва связана з залівам Кварнар (італ.: Golfo del Quarnero), на беразе якога знаходзіцца горад.
Д’Анунцыа не прызнаў Рапальскага пагаднення, па якому Фіуме не ўваходзіў ў склад Італіі і аб’яўлялася вольным горадам, і сам аб’явіў Італіі вайну, аднак, пасля абстрэлу італьянскім флотам, 30 снежня 1920 г. змушаны быў здаць горад. Абаронцы і сам кіраўнік пакінулі горад ў студзені 1921 г.
Вобласць Фіуме яшчэ тры гады фармальна захоўвала статус «свабоднай дзяржавы». У верасні 1923 г. у горадзе быў справакаваны мяцеж і, для «абароны мірных жыхароў», быў высаджаны італьянскі дэсант. 27 студзеня 1924 г. у Рыме быў падпісаны італа-югаслаўскі дагавор «Аб сяброўстве» (пакт Мусаліні — Пашыча), па якому Фіуме адыходзіў да Італіі.
Далейшае жыццё
Габрыэле Д’Анунцыа з’яўляўся частковым прыхільнікам італьянскага фашызму, апраўдваючы іх каланіяльную экспансію ў Абісініі, хаця ў 1921—1922 гг. спрабаваў стварыць уласны палітычны рух, які бы канкурэнтаваў з фашысцкім. У гэты перыяд атрымаў тытул князя (1924) і пасаду кіраўніка Каралеўскай акадэміі навук (1937).
Памер у 1938 г. ад інсульту ва ўласнай сядзібе на в. Гарда (правінцыя Ламбардыя).
Севан (горад)
Сева́н (Սևան) — курортны горад у Арменіі ў марзе Гехаркунік. Адміністрацыйны цэнтр Севанскага раёна.
Гісторыя
Заснаваны ля вытокаў Раздана перасяленцамі-малаканамі як пасёлак Яленаўка ў 1842 годзе каля аднайменнага возера. Першапачатковую назву сяло атрымала ў гонар Алены Паўлаўны — жонкі брата Мікалая I. Гэтая назва заставалася да 1935 года, калі 3 студзеня было прынята рашэнне пра пераназванне ў Севан, у гонар возера, у якога знаходзіцца само сяло. Статус горада ў 1961 годзе. Пры савецкай уладзе Севан квітнеў дзякуючы будаванню многіх заводаў у горадзе і на яго перыферыі.
Дэмаграфія
Колькасць насельніцтва горада, якая таксама ўлучае вёску Гагарын, якая ўваходзіць у склад Севана.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Востраў)
Свята-Петра-Паўлаўская царква — праваслаўны храм у в. Востраў Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Помнік архітэктуры неарускага стылю.
Гісторыя
Пабудавана ў 1910 г. з дрэва на месцы храма 18 ст., фундаванага ўладальнікамі маёнтка Баканоўскімі. У 1773 г. адзначалася ў трухлявым стане.
Эшалон
Эшалон (échelon):
Першыя лэдзі ЗША
Пе́ршая лэ́дзі ЗША — тытул гаспадыні Белага дома. Традыцыйна абавязкі гаспадыні выконвае жонка прэзідэнта ЗША, але часам гэты тытул прысвойваўся жанчыне, якая жонкай главы дзяржавы не з'яўлялася — у выпадку, калі прэзідэнт быў халасты ці аўдавеў, або калі жонка не магла выконваць абавязкі першай лэдзі. Гэты тытул не прадугледжвае выбараў і ніякіх афіцыйных службовых абавязкаў. Тым не менш, першая лэдзі прысутнічае на многіх афіцыйных цырымоніях і дзяржаўных мерапрыемствах, як у суправаджэнні прэзідэнта, так і замест яго. Традыцыйна, гаспадыня Белага дома не мае іншай працоўнай занятасці на працягу выканання сваіх абавязкаў. У кола яе абавязкаў таксама ўваходзіць клопат аб усіх цырымоніях Белага дома. У першай лэдзі ёсць свой штат служачых, уключаючы грамадскага сакратара Белага дома, кіраўніка штату працаўнікоў, прэс-сакратара, галоўнага фларыста, шэф-повара. Офіс першай лэдзі з'яўляецца падраздзяленнем Выканаўчага офіса Прэзідэнта.
Паводле і, усяго было 45 першых лэдзі і 46 тытулаў першай лэдзі. Такое разыходжанне ўзнікла з-за таго, што Гровер Кліўленд быў прэзідэнтам двойчы ў розны час і лічыцца адначасова 22-м і 24-м прэзідэнтам, яго жонка Флорэнс Фолсам Кліўленд таксама была палічана двойчы. Пасля інаўгурацыі Барака Абамы 20 студзеня 2009 года, яго жонка Мішэль Абама стала 46-й першай лэдзі, змяніўшы на гэтай пасадзе Лору Буш, жонку Джорджа Буша-малодшага. Па стане на чэрвень 2013 года цяпер жывуць 5 былых першых лэдзі: Разалін Картэр, жонка Джымі Картэра; Нэнсі Рэйган, удава Рональда Рэйгана; Барбара Буш, жонка Джорджа Буша Старэйшага; Хілары Клінтан, жонка Біла Клінтана; Лора Буш, жонка Джорджа Буша малодшага. Самай першай лэдзі ЗША была Марта Вашынгтон, жонка Джорджа Вашынгтона. У прэзідэнтаў Джона Тайлера і Вудра Вільсана было па дзве першыя лэдзі, абодва яны ажаніліся двойчы на працягу прэзідэнцкага тэрміну.
З усіх прэзідэнтаў ЗША чацвёра былі маладзейшыя за жонак: Джордж Вашынгтон, Мілард Філмар, Бенджамін Гарысан і Уорэн Гардзінг.
Жонкі чатырох прэзідэнтаў памерлі раней, чым іх мужы прынялі прысягу, але яны ўсё адно лічацца першымі лэдзі: Марта Джэферсан, жонка Томаса Джэферсана; Рэйчэл Джэксан, жонка Эндру Джэксана; Ханна Ван Бюрэн, жонка Марціна Ван Бюрэна; і Элен Артур, жонка Чэстэра А. Артура.
Харыет Лэйн, пляменніца Джэймса Б'юкенена, была адзінай афіцыйнай першай лэдзі, якая не была ў шлюбе з прэзідэнтам, аднак неафіцыйна абавязкі першай лэдзі выконвала Долі Мэдысан. Эмілі Донельсан і Сара Ёрк Джэксан былі неафіцыйнымі першымі лэдзі падчас прэзідэнцтва Эндру Джэксана. Чэлсі Клінтан неафіцыйна выконвала абавязкі першай лэдзі падчас выбарчай кампаніі яе маці і на працягу тэрміну яе паўнамоцтваў у Сенаце падчас прэзідэнцтва Біла Клінтана.
Тытул «першая лэдзі» ўпершыню быў выкарыстаны ў панегірыку Джэймса Мэдысана, прысвечаным Долі Мэдысан. Аднак у афіцыйны абарот тэрмін увайшоў толькі пасля з'яўлення ў Белым Доме Харыет Лэйн.
У 2007 годзе Манетны двор ЗША пачаў выпускаць набор залатых манет з партрэтамі першых лэдзі на аверсе. Калі ў прэзідэнта не было жонкі, на аверсе была намалявана эмблема свабоды як на манетах, якія былі ў той час у абароце, а на рэверсе — эмблема з выявай прэзідэнта. Такімі манетамі з'яўляюцца манеты першых лэдзі Томаса Джэферсана, Эндру Джэксана, Марціна Ван Бюрэна і Джэймса Б'юкенена. На манеце першай лэдзі Чэстэра Артура намалявана суфражыстка Эліс Пол.
Спіс народжаных у 2006 годзе
У гэтым спісе прадстаўлены спіс персон, якія нарадзіліся ў 2006 годзе.
Грынкі
Назву Грынкі́ маюць:
Мерана Цушцына
Біяграфія
Нарадзілася 22 снежня 1961 года ў Будзішыне. У 1980 годзе скончыла Сербалужыцкую пашыраную вышэйшую школу ў Будзішыне. З 1980 года па 1984 год вучылася на педагагічным факультэце ўніверсітэта імя Карла Маркса ў Лейпцыгу, дзе атрымала дыплом настаўніцы верхнялужыцкай і рускай моў. У 1985—1986 гадах працавала настаўніцай у Радвары. З 1986 года па 1989 год працавала ў школе імя Альберта Эйнштэйна ў Будішыне. З 1989 года працуе настаўніцай у Сербскай гімназіі.
Марыя Лейснер
Анніка Марыя Лейснер (швед. Annika Maria Leissner; нар., ) — шведскі грамадскі дзеяч, палітык і чыноўнік, якая была таксама дэпутатам шведскага парламента і старшынёй Народнай партыі — лібералаў.
З 1985 па 1991 год Марыя Лейснер была членам парламента. 4 лютага 1995 года Лейснер стала першай жанчынай — старшынёй Ліберальнай партыі і прабыла на гэтай пасадзе па 15 сакавіка 1997 года. У 2000 годзе Лейснер была прызначана паслом Швецыі ў Гватэмале.
У 2004—2005 гадах яна адказвала за міжнародны праект дэмакратызацыі ў Багдадзе, арганізаваны Нацыянальным дэмакратычным інстытутам ЗША па міжнародных справах. Увесну 2012 года яна была абраная генеральным сакратаром Супольнасці дэмакратый і прабыла на пасадзе па 2017 год. 5 кастрычніка 2017 года Марыя Лейснер была прызначана паслом у Порта-Нова (Бенін).
NGC 5365
NGC 5365 (іншыя абазначэнні — ESO 271-8, MCG -7-29-2, PGC 49673) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сініціро Тані
(谷 真一郎; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1990 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Бранск
Бранск — горад у Расійскай Федэрацыі, на абодвух берагах ракі Дзясна пры ўпадзенні ў яе Балвы і Снежаці. Адміністрацыйны цэнтр Бранскай вобласці. Насельніцтва 411 798 (2009).
Гісторыя
Дакладная дата заснавання Бранска невядомая, але ўскосныя паказанні на яе ўтрымліваюцца ў ранніх рускіх летапісах і адносяцца да канца X ст. Археалагічныя дадзеныя, атрыманыя пры раскопках старога гарадзішча на Чашыным кургане ў 1976—1979 гадах, паказваюць на тое, што горад на тэрыторыі цяперашняга Бранска паўстаў у апошняй чвэрці X ст. Зыходзячы з гэтых і іншых звестак, умоўным годам заснавання Бранска лічаць 985.
Пасля пажару ў гарадзішчы на Чашыным кургане горад быў наноў збудаваны на Пакроўскай гары. Летапісныя крыніцы згадваюць пра горада ў 1146 годзе.
Старажытны Бранск уваходзіў у склад Чарнігаўскага княства. Пасля разбурэння ў 1239 годзе Чарнігава, Ноўгарада-Северскага і іншых гарадоў княства мангола-татарамі было ўтворана (у 1246 годзе) удзельнае Бранскае княства, а першым бранскім князем быў Раман Міхайлавіч, затым яго сын Алег. Аднак пасля пастрыжэння апошняга ў манахі бранскі і чарнігаўскі стальцы засталіся вакантнымі і Бранск перайшоў пад уладу смаленскіх князёў.
У 1310 годзе бранцы не вытрымалі нападу татараў, іх князь Святаслаў быў забіты ў баі, і з тых часоў бранскія князі атрымлівалі дазвол на княжанне ад Арды. Апошні князь бранскі і смаленскі Васіль атрымаў ярлык на княжанне ад мангольскіх ханаў у 1356 годзе, але неўзабаве (1360-я гады) горад быў далучаны вялікім князем Альгердам да Вялікага Княства Літоўскага.
Новы князь Дзмітрый Альгердавіч паспяхова абараняў Бранск ад спробаў Масковіі падпарадкаваць сабе ўсё Бранскае княства. Між іншым, ён жа істотна дапамог князю Дзмітрыю маскоўскаму ў час Кулікоўскай бітвы (1380), выступіўшы з уласнай харугвай на яго баку. Па смерці князя Дзмітрыя (1399) горад перайшоў да Вітаўта, некаторы час ім кіраваў Ягайла, а пасля Свідрыгайла.
У 1500 годзе Бранск захапіла войска Івана III і далучыла горад да Маскоўскай дзяржавы. Напачатку XVI ст. пачалася вайна з Рэччу Паспалітай, падчас якой Бранск выступаў як апорны пункт маскоўскіх сіл. У разгар вайны крымскі хан Мехмед I Гірай запатрабаваў ад Васіля III вярнуць горад Рэчы Паспалітай, аднак Васіль не выканаў патрабаванняў. Шмат гадоў Бранск быў яблыкам разладу паміж Рэччу Паспалітай і Масковіяй. Назва горада прысутнічала амаль у кожным мірным дагаворы.
У 1607 годзе на Бранск двойчы нападаў Ілжэдзмітрый II. У першы раз горад быў спалены, каб не дастацца «злодзею», да канца ж года адбудаваны практычна нанова.
Нягледзячы на сталую ваенную пагрозу, Бранск рос, насельніцтва павялічвалася. У 1616 годзе ў горадзе жыло 497 чалавек, а ў 1622 годзе ваявода князь Далгарукаў адпісваў, што ў горадзе ўжо 1069 здольных насіць зброю.
З XVII ст. Бранск апынуўся на ростанях найважнейшых гандлёвых шляхоў, якія звязалі Украіну з Масквой, і з гэтага часу пачалося імклівае развіццё гандлю. Пры Пятры I горад быў наноў умацаваны. На Дзясне заклалі карабельную верф, на якой будаваліся караблі Бранскай флатыліі для паходу супраць Турцыі. У 1783 годзе ў Бранску заснаваны арсенал для вырабу аблогавай і палявой артылерыі.
У 1709 годзе Бранск увайшоў у склад Кіеўскай губерні, а ў 1778 годзе атрымаў гарадскі герб «у чырвоным полі залатая марціра з дзвюма пірамідамі бомбаў» і стаў цэнтрам павета Арлоўскай губерні. У XIX ст. Бранск — цэнтр прамысловага раёна: у 70-х гадах узнікла акцыянернае таварыства Бранскага рэйкапракатнага, жалезарабочага і механічнага заводаў (у наш час ЗАТ "Вытворчы комплекс «Бранскі машынабудаўнічы завод»).
Паводле Другой Устаўной Граматы ўраду Беларускай Народнай Рэспублікі, абвешчанай у сакавіку 1918 года, Бранск абвяшчаўся тэрыторыяй БНР. Але ў склад Гомельскай губерні, нягледзячы на паведамленні асобных даследчыкаў, Бранск ніколі не ўваходзіў.
У 1920—1929 гадах быў цэнтрам Бранскай губерні. У 1923 годзе географ Аркадзь Смоліч у сваё кнізе «Геаграфія Беларусі» ахарактарызаваў Бранск як беларускае места.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны, з 6 кастрычніка 1941 года, Бранск быў акупаваны нямецкімі войскамі. 17 верасня 1943 года вызвалены савецкімі войскамі, з тых часоў гэта дата адзначаецца як дзень горада. У лясах Браншчыны быў цэнтр партызанскага руху, дзейнічалі партызанскія атрады колькасцю каля 60 тысяч чалавек.
Тромбафлебіт
Прычыны тромбафлебіту
У развіцці захворвання ляжыць комплекс прычын: Часам тромбафлебіт - ускладненне родаў, розных аперацый, інфекцыйных захворванняў, злаякасных новаўтварэнняў.
Лячэнне тромбафлебіту
Лячэнне тромбафлебіту залежыць ад стадыі і формы захворвання. У выпадках, калі тромбафлебіт выкліканы няправільным правядзеннем ін'екцый, выкарыстоўваюць спіртавыя кампрэсы і антыкаагулянты (напрыклад, гепарынавую мазь). Пры інфекцыйнай этыялогіі выкарыстоўваюць антыбіётыкі, пры цяжкіх выпадках - хірургічнае ўмяшанне і інш.
Бранск
Гісторыя
5 ліпеня 1944 года была ўтворана Бранская вобласць, і Бранск зрабіўся яе адміністрацыйным цэнтрам. У 1956 годзе ў склад Бранска ў якасці раёна ўключаны горад-спадарожнік Бежыца.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Бранск падзелены на чатыры гарадскія раёны: Бежыцкі, Валадарскі (уключае мястэчкі Вялікае Поўпіна і Снежацкая), Савецкі, Фокінскі (уключае мястэчка Белыя Берагі).
Насельніцтва
Насельніцтва Бранска складае 402,7 тысяч чалавек (2020).
Прамысловасць
Бранск — буйны прамысловы цэнтр. Асноўныя галіны прамысловасці — машынабудаванне, металаапрацоўка. Таксама развіты хімічная, электратэхнічная і электронная, дрэваапрацоўчая, тэкстыльная, харчовая прамысловасць. Больш за 1200 прадпрыемстваў выпускаюць:
За 2008 год па прадпрыемствах апрацоўчых вытворчасцей аб’ём адгружаных тавараў уласнай вытворчасці, выкананых прац і паслуг уласнымі сіламі склаў 38,4 млрд рублёў.
Транспарт
Бранск — буйны чыгуначны вузел: праз горад праходзяць лініі на Маскву, Кіеў, Гомель, Смаленск, Арол і Вязму, па якіх ажыццяўляюцца пасажырскія і грузавыя перавозкі.
Развязка стратэгічных і міжнародных аўтатрас: (Масква — Кіеў),  (Бранск — Кобрын),  (Арол — Рослаў).
Праз Бранск пралягае «нафтаправод Сяброўства», газаправоды Дашава — Масква, Шабелінка — Масква (з адгалінаваннем на Гомель).
У горадзе размешчаны міжнародны аэрапорт «Бранск», чыгуначны вакзал «Бранск I», аўтобусны вакзал і аўтобусная станцыя.
Пасажырскія перавозкі ажыццяўляюцца маршрутнымі таксі (больш за 1400 машынаў на 53 маршрутах) тралейбусамі (гл. Бранскі тралейбус), аўтобусамі (33 маршруты), а таксама прыгараднымі электрацягнікамі і аўтаматрысамі.
Адукацыя
Муніцыпальная сістэма адукацыі ўключае 188 адукацыйных устаноў:
Прафесійную вышэйшую адукацыю ажыццяўляюць 5 ВНУ:
Акрамя таго, у Бранску адкрыты філіялы 18 ВНУ:
У горадзе працуе 168 бібліятэк рознай ведамаснай прыналежнасці. Найбуйнейшая — Бранская абласная навуковая ўніверсальная бібліятэка імя Ф. І. Цютчава.
Першая ліга чэмпіянату БССР па футболе 1990
Першая ліга чэмпіянату БССР па футболе 1990 — чэмпіянат па футболе сярод клубаў БССР 1990-га года.
У турніры, які праходзіў у два кругі, удзельнічалі 16 каманд. Чэмпіёнам БССР стаў «Спутнік» з Мінска.
Навасады (Валожынскі раён)
Наваса́ды (, Новосады) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дорскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Сугваздаўскага сельсавета.
Лучынаска
Лучынаска (Lucinasco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Імперыя.
Насельніцтва складае 287 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 35 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 18027. Тэлефонны код — 0183.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio.
Спіс народжаных у 2007 годзе
У гэтым спісе прадстаўлены спіс персон, якія нарадзіліся ў 2007 годзе.
Вядомыя асобы Самары
Вядомыя ўраджэнцы Самары:
Бернд Шустэр
Бернд Шустэр (Bernd Schuster; нар., Аўгсбург, ФРГ) — нямецкі футбольны трэнер, у мінулым прафесійны футбаліст. Выступаў на пазіцыі паўабаронцы. Найбольш вядомы па выступах за «Барселону».
Чэмпіён Еўропы 1980 года ў складзе зборнай ФРГ, трохразовы чэмпіён Іспаніі, шасціразовы ўладальнік Кубка Іспаніі.
Адзін з лепшых футбалістаў Еўропы 1980, 1981 і 1985 гадоў па версіі часопіса «France Football».
Нарвежская акадэмія навук
Нарвежская акадэмія навук (нарв. Det Norske Videnskaps-Akademi, DNVA) — галоўная навуковая арганізацыя Нарвегіі. Заснавана ў 1857 годзе ў Осла як Videnskabsselskabet i Christiania. Галоўная мэта акадэміі — садзейнічанне развіццю навукі ў Нарвегіі і рэпрэзентацыя нарвежскай навукі за мяжой. Акадэмія таксама прысуджае прэстыжную прэмію Абеля (матэматыка) і прэмію Каўлі (астрафізіка, нанатэхналогіі). Нарвежская акадэмія навук мае 487 месцаў для нарвежскіх членаў і 408 месцаў для замежных членаў, што разам складае 895 членаў акадэміі. Акадэмія складаецца з двух аддзелаў: прыродазнаўчага і гісторыка-філасофскага. Прэзідэнтам акадэміі з'яўляецца прафесар Кірсці Стром Бул (Kirsti Strøm Bull).
NGC 5365A
NGC 5365A (іншыя абазначэнні — ESO 271-6, MCG -7-29-1, PGC 49593, IRAS13535-4345, PGC 49586) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Сініці Морысіта
(森下 申一; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1985—1991 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Сцюарт Райс
Сцюарт Райс (Stuart Alan Rice; нар., ) — амерыканскі хімік, спецыяліст па фізічнай хіміі. Доктар філасофіі (1955), заслужаны сэрвіс-прафесар Чыкагскага ўніверсітэта (эмерыт), навуковы дарадца дырэктара Аргонскай нацыянальнай лабараторыі, член НАН ЗША і Амерыканскага філасофскага таварыства (1986). Удастоены Нацыянальнага навуковага медаля (1999), лаўрэат прэміі Вольфа па хіміі (2011).
Друента
Друента (Druento) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.