cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Заранка
Асаблівасці біялогіі
Гнёзды будуе з сухога лісця, травы, поўсці і іншага ў шчылінах ствалоў, на зямлі. Нясе 6—7 яец двойчы за год. Корміцца пераважна насякомымі.
Аслан (Хронікі Нарніі)
А́слан (англ. Aslan) — цэнтральны герой серыі кніг Хронікі Нарніі. Адзіны персанаж, які з’яўляецца ва ўсіх кнігах. Аслан з’яўляется вялікім Львом, сынам Імператара-за-морам, стваральнікам сусвету Нарніі, яго насельнікаў і ўсяго астатняга, што адносіццца да Нарніі. Ён прыходзіць к нарнійцам у часы іх бедстваў.
Імёны Аслана
У цюркскіх мовах Аслан (Aslan/Arslan) азначае «леў». К. С. Льюіс даведаўся пра гэтае імя падчас паездкі ў Асманскую імперыю, ён быў уражаны элітнай аховай султана, якая таксама называлася Аслан з-за іх адвагі і вернасці. Як хрысціянін, Льюіс абраў для вобраза Бога льва-сімвал калена Іудава, з якога адбываюцца ўсе габрэйскія цары і, такім чынам, Месія.
Сцяг Ямала-Ненецкай аўтаномнай акругі
Сцяг Ямала-Ненецкай аўтаномнай акругі з'яўляецца сімвалам Ямала-Ненецкай аўтаномнай акругі. Прыняты 9 снежня 1996 года.
Апісанне
Сцяг Ямала-Ненецкай аўтаномнай акругі ўяўляе сабою прамавугольнае палатно яркага сіне-блакітнага колеру. Адносіны шырыні да даўжыні 2:3. Ад ніжняга боку, на адлегласці адной сёмай часткі сцяга праходзіць бела-сіне-чырвоны гарызантальны малюнак. Агульная шырыня малюнка — адна пятая частка шырыні сцяга. Адносіны шырыні белага малюнка, намаляванага ў выглядзе арнамента геаметрычна правільных фігур "Рогі аленя", да агульнай шырыні гарызантальнага малюнка — 4:5. Чырвоная і сіняя (сіне-блакітная) палосы аднолькавыя па шырыні і адпаведнай памеру (шырыні) асновы арнаменту, гэта значыць кожная роўная адной дзясятай часткі агульнай шырыні гарызантальнага малюнка. Плошча адзінкі элемента, на аснове якога ўтвараецца арнамент, мае ромбападобную форму і складае 1/1350 частку ўсёй плошчы сцяга. Кожны аднастайны ўчастак арнаменту складаецца з дзевяці роўных ромбаў.
Камыстыбас
Камыстыбас — станцыя ў Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Камыстыбаскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 71 км на поўдзень ад раённага цэнтра, горада Аральска. Код КАТА — 433239100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва станцыі складала 1531 чалавек (804 мужчыны і 727 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 1769 чалавек (921 мужчына і 848 жанчын).
IC 2078
IC 2078 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Добрушскае благачынне
Добрушскае благачынне, Добрушская благачынная акруга — акруга ў Гомельскай і Жлобінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Добрушскага раёна Гомельскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Алексій Піліпенка.
Сцяг Ненецкай аўтаномнай акругі
Сцяг Ненецкай аўтаномнай акругі з’яўляецца сімвалам Ненецкай аўтаномнай акругі. Прыняты 25 верасня 2003 года.
Апісанне
Сцяг Ненецкай аўтаномнай акругі ўяўляе сабою прамавугольнае палатно, падзеленае на тры няроўных паласы — белую, сінюю і зялёную. Угары сіняя паласа абмежаваная арнаментам геаметрычна правільных фігур, традыцыйных у культуры народаў Поўначы.
Рыбна (гміна, Варміньска-мазурскае ваяводства)
Ры́бна (Rybno) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Дзялдоўскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рыбне. Плошча гміны складае 147,46 км². Станам на 2004 год у гміне Рыбна пражывалі 7180 чалавек, шчыльнасць — 48,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Тамаш Сапега
Тамаш Сапега (да 1598 — паміж 2 і 8 красавіка, Вільня) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Ваявода вендэнскі (1641—1643) і новагародскі (з 1643).
Біяграфія
З кодзенскай лініі магнацкага роду Сапегаў герба «Ліс», сын Мікалая і Раіны з Дарагастайскіх. Меў брата Казіміра Мікалая.
У 1617 навучаўся ў езуіцкім калегіуме ў Любліне, у 1619—1621 — у Кракаўскім універсітэце. У 1621—1625 працягваў адукацыю за мяжой — у Інгальштаце (1621), Падуі (1622), Балонні (1623) і Лёвене (1625).
Па вяртанні на радзіму быў пры двары караля і вялікага князя Жыгімонта Вазы, дзе ў 1632 страціў руку ў паядынку з Юрыем Зяновічам. Браў удзел у вайне з Маскоўскай дзяржавай на чале ўласнай гусарскай харугвы.
У 1640 абіраўся маршалкам Галоўнага Трыбунала. У красавіку 1641 атрымаў пасаду ваяводы вендэнскага, а на мяжы 1642 і 1643 — ваяводы новагародскага. Удзельнічаў у перамовах з маскоўскімі пасламі.
Ажаніўся з Сюзанай Храптовіч (шлюб да 1638), дачкой Юрыя Храптовіча, не пакінуў нашчадкаў. Пахавалі Т. Сапегу ў касцёле францысканцаў у Гальшанах.
Парламент Аўстраліі
Парламент Аўстраліі — вышэйшы заканадаўчы орган Аўстралійскага Саюза. З'яўляючыся двухпалатным, аўстралійскі парламент у значнай ступені змадэляваны паводле Вестмінстарскай традыцыі, хоць на структуру і функцыі моцна паўплываў досвед ЗША (першым чынам, структура Кангрэса ЗША). Паводле часткі 1 главы 1 Канстытуцыі Аўстраліі, у Парламент краіны ўваходзяць Каралева Вялікабрытаніі, Сенат і Палата прадстаўнікоў.
Ніжняя палата Парламента, Палата прадстаўнікоў, у наш час складаецца з 150 дэпутатаў, кожны з якіх прадстаўляе асобную выбарчую акруга. Колькасць месцаў у палаце не з'яўляецца фіксаваным і можа змяняцца. Напрыклад, па выніках парламенцкіх выбаращ 1993 года ў палаце было 147 месцаў, у 1996 годзе — 148 месцаў, а ў 2001 годзе — 150 месцаў. Дэпутаты Палаты абіраюцца на 3 гады па мажарытарнай выбарчай сістэме абсалютнай большасці з двухпартыйным пераважным (прэферэнцыяльным) галасаваннем.
Верхняя палата Парламента, Сенат, складаецца з 76 членаў па 12 ад кожнага штата і па 2 ад кожнай кантынентальнай тэрыторыі. Сенатары абіраюцца на аснове прапарцыйнай выбарчай сістэмы.
Гісторыя
Сваю гісторыю Парламент Аўстраліі берэт яшчэ ў сярэдзіне XIX стагоддзя, калі былі сфарміраваны парламенты будучых аўстралійскіх штатаў (тады яшчэ брытанскіх калоній): у 1856 годзе — парламенты Новага Паўднёвага Уэльса, Вікторыі і Тасманіі, у 1857 годзе — Паўднёвай Аўстраліі, у 1860 годзе — Квінслэнда, у 1890 годзе — Заходняй Аўстраліі. Пасля ўтварэння ў 1901 годзе Аўстралійскага Саюза адбылося і фарміраванне першага федэральнага Парламента Аўстраліі, які быў афіцыйна адкрыты ў Мельбурне 9 мая 1901 года. У перыяд з 1901 па 1927 гады Парламент краіны засядаў у будынку Парламента штата Вікторыя ў Мельбурне, бо сталічны горад, вызначаны Канстытуцыяй, яшчэ не быў пабудаваны. 9 мая 1927 года адбыўся афіцыйны пераезд федэральнага Парламента ў нацыянальную сталіцу, горад Канберу, перамясціўшыся 9 мая 1988 года ў сучасны будынак.
Палестрына
Палестрына (Palestrina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыа, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рым.
Парламент Аўстраліі
Партыйнае прадстаўніцтва
У краіне існуюць тры буйныя палітычныя партыі:
Палестрына
Насельніцтва складае 19 484 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 416 чал./км². Займае плошчу 47 км². Паштовы індэкс — 36. Тэлефонны код — 06.
Парламент Аўстраліі
Партыйнае прадстаўніцтва
Незалежныя дэпутаты і некаторыя дробныя партыі таксама прадстаўлены ў парламенце — галоўным чынам у верхняй палаце, але іх уплыў малаважны. Да іх адносяцца:
Палестрына
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы св. Агапіт, мучанік.
Парламент Аўстраліі
Партыйнае прадстаўніцтва
Пачынаючы з парламенцкіх выбараў 1996 і да 2007 года ва ўладзе знаходзілася кааліцыя Ліберальнай і Нацыянальнай партый, якая ўзначальваецца прэм'ер-міністрам Джонам Ховардам. З 2007 года кіраўніцтва краінай узначальвае Кевін Рад, лідар Лейбарысцкай партыі. У 2010 годзе яго зрушыла са свайго паста намеснік Джулія Гілард.
Палестрына
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Парламент Аўстраліі
Партыйнае прадстаўніцтва
Ва ўсіх штатах і тэрыторыях краіны, акрамя штата Заходняя Аўстралія (дзе ва ўладзе знаходзіцца Ліберальная партыя), ва ўладзе знаходзіцца Лейбарысцкая партыя.
Сямімоўны слоўнік
Сямімоўны слоўнік — гэта адна з першых спроб стварэння, апрацоўкі і кадыфікацыі тэрмінаў сучаснай беларускай мовы. Выдадзены ў Лейпцыгу ў 1918 г. У слоўніку беларуская мова ўпершыню пастаўлена ў адзін рад з рускай, польскай, літоўскай, латышскай, нямецкай і ідышам. Налічвае 8000 слоў на 420 старонках.
Складальнікі слоўніка сфармулявалі для сябе наступную мэту «кніга павінна несці паразуменне ад народа да народа, ад чалавека да чалавека». Аўтары прызнавалі наяўнасць пэўнай колькасці надахопаў і не хавалі цяжкасцей, звязаных з перакладчыцкай працай. Над лексіконам працавалі практыкі, якія не мелі спецыяльнай падрыхтоўкі. У навуковым плане слоўнік цікавы як адна з першых спроб, у многіх выпадках удалых, будаваць беларускую тэрміналогію на народнай аснове.
Белавокая чэрнець
Белавокая чэрнець, белавокі нырок (Aythya nyroca) — птушка з сямейства качыных.
Марыс Пейн
Марыс Эн Пейн (Marise Ann Payne; нар., ) — аўстралійскі юрыст, палітычны і дзяржаўны дзеяч, член Ліберальнай партыі, міністр замежных спраў Аўстраліі (2018—2022).
Белавокая чэрнець
Невялікая качка, памерамі крыху большая за чырка-свістунка, даўжыня цела 37 см, маса 500—700 г. Галава і шыя рыжавата-карычневыя. Знізу на шыі цёмнае кольца. Спіна цёмна-бурая. Шыя, грудзі (валляк) і бакі ржава-карычневыя. Брушка і ніжнія покрыўныя пёры белыя. Ногі шэрыя. Радужына вачэй белая. Самка адрозніваецца ад самца адсутнасцю цёмнага кольца на шыі, больш яркім карычневым апярэннем верху цела і паступовым пераходам у афарбоўцы ад грудзей да брушка. Радужына карычневая, у старых самак — белая.
Марыс Пейн
Біяграфія
Скончыла Універсітэт Новага Паўднёвага Уэльса, атрымаўшы ступені бакалаўра мастацтваў і бакалаўра права. У 1982 годзе ўступіла ў Ліберальную партыю, стала першай жанчынай, якая ўзначаліла маладзёжную арганізацыю Нацыянальны рух маладых лібералаў, на працягу дзесяці гадоў працавала ў аддзяленні Ліберальнай партыі штата Новы Паўднёвы Уэльс.
Белавокая чэрнець
Гняздуецца ў Азіі да азёр Зайсан і Байкал, даходзіць да Тыбета; з Паўночнага Каўказа і Прычарнамор'я — да Цэнтральнай і Паўднёвай Еўропы. Звычайная на Балканах. Рэдкая ў Польшчы, Германіі, Італіі, Іспаніі, рэгулярна, але ў невялікай колькасці гняздуецца ў Францыі. Сустракаецца ў Паўночнай Афрыцы. Мяркуецца, што яна гняздуецца ў Бельгіі, дзе зрэдку з'яўляецца, і на Брытанскіх астравах. У Швейцарыі кожны год бывае на пралётах і зімоўцы, але не гняздуецца. У Еўразіі белавокая чэрнець пашырана ў стэпавай і пустыннай зонах. У Беларусі зрэдку гняздуецца пераважна ў паўднёвых раёнах.
Жыве на вадаёмах з багатай воднай расліннасцю і зараснікамі трыснягу. На буйных азёрах трымаецца толькі ў прыбярэжнай частцы, звычайна там, дзе іншыя нырцовыя качкі бываюць рэдка. Часцей пасяляецца на балотах, сажалках, невялікіх азёрах і рэчках. Гняздуецца на рыбагадоўчых сажалках. Займае як адкрытыя, так і лясныя вадаёмы. Птушка аддае перавагу адасобленаму спосабу жыцця.
Добра замаскіраваныя гнёзды размяшчае ў густой прыбярэжнай асацэ, на астраўках і сплавінах сярод зараснікаў трыснягу і чароту, блізка ад вады. Кладкі яек выяўляюцца ў першай палове траўня. У іх 6-12, часцей 8-10, бледных буравата-белых яек памерамі 52 x 38 мм. Наседжванне 26-28 сутак.
Від занесены ў Чырвоны спіс МСАП (LR/nt, версія 2.3, 1994).
Алесь Ганчар
Алесь Ганчар (Олесь Гончар — літаратурнае імя; поўнае імя і імя па бацьку — Аляксандр Цярэнцьевіч, Олександр Терентійович Гончар 3 красавіка 1918—17 ліпеня 1995) — украінскі, і грамадскі дзеяч. Ганаровы доктар Альберцкага ўніверсітэта (Канада, 1992).
Адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў украінскай мастацкай прозы другой паловы XX стагоддзя. Акадэмік АН Украіны (1978). Герой Сацыялістычнай Працы (1978). Герой Украіны (2005 — пасмяротна). Лаўрэат Ленінскай (1964), двух Сталінскіх прэмій другой ступені (1948, 1949) і Дзяржаўнай прэміі СССР (1982). Член ВКП (б) з 1946 года.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1918 годзе ў вёсцы Ломіўка каля Кацярынаслава (цяпер у межах Дніпра) у сям’і Цярэнція Сідаровіча (1890—1941) і Таццяны Гаўрылаўны (1893—1920) Білычэнкаў.
Бацька працаваў у прыгарадным калгасе ў с. Ломіўка (цяпер на тэрыторыі Дніпра), дзе і загінуў ад нямецкай авіябомбы ў 1918 годзе. Маці працавала на заводзе металавырабаў.
Пасля смерці маці, калі хлопчыку споўнілася 3 гады, яго забралі з Ломіўкі на выхаванне да дзядулі і бабулі ў пасёлак Сухэ Палтаўскай вобласці. Маму будучаму пісьменніку замяніла бабуля.
З 1925 Алесь вучыўся ў родным сяле, потым у с. Харошкі. У 1933 годзе скончыў сямігадовую школу ў с. Брэўсаўка Казельшчынскага раёна. Алесь яшчэ ў школе добра пісаў, пасля яе заканчэння паступіў на працу ў рэдакцыю Казельшчынскай раённай газеты «Разгорнутым фронтам». У 1933—1937 гадах вучыўся ў Харкаўскім тэхнікуме журналістыкі імя Мікалая Астроўскага, пасля заканчэння якога працаваў настаўнікам у с. Мануйлаўка і ў Харкаўскай абласной газеце «Ленінская змена».
З 1937 года Ганчар пачаў публікаваць свае творы ў асноўным кароткія апавяданні ў рэспубліканскіх выданнях («Літаратурная газета», «Піянерыя», «Камсамолец Украіны», «Малады бальшавік»). У 1938 годзе паступіў на філалагічны факультэт Харкаўскага ўніверсітэта. За час вучобы ва ўніверсітэце (1938—1941) напісаны навелы «Іван Маставы», «Чарэшні квітнеюць», «Арляня», аповесць «Стакозава поле».
У чэрвені 1941 года з трэцяга курса ўніверсітэта Алесь сыходзіць добраахвотнікам у складзе студэнцкага батальёна на фронт. Ваенныя ўмовы (ён быў старэйшым сяржантам, старшыной мінамётнай батарэі) не занадта спрыялі пісьменніцкай працы. Тым не менш Ганчар піша вершы (зборнік «Франтавыя вершы», апублікаваны ў 1985), робіць нататкі, якія паслужылі асновай яго навел 1940-х гадоў і рамана «Сцяганосцы».
Памёр 14 ліпеня 1995 года ў Кіеве. Пахаваны на Байкавых могілках. У 2001 годзе ў Кіеве адкрыты помнік Ганчару. У 2005 годзе было прысвоена званне Герой Украіны (пасмяротна).
Позні перыяд
У творах позняга перыяду Ганчар працягваў уздымаць маральна-этычныя тэмы сучаснасці (раман «Твая зара», 1980), тэму рамантыкі юнацкіх пошукаў (аповесць «Брыганціна», 1973).
Ганчар займаўся грамадскай дзейнасцю. У 1959—1971 гадах — старшыня праўлення Саюза пісьменнікаў Украіны, у 1959—1986 сакратар Саюза пісьменнікаў СССР, старшыня камітэта па прысуджэнні Дзяржаўнай прэміі УССР імя Т. Р. Шаўчэнкі. У 1966 годзе выступіў на V з’ездзе пісьменнікаў Украіны з дакладам «Думаць аб вялікім». Падпісаў Ліст групы савецкіх пісьменнікаў у рэдакцыю газеты «Праўда» 31 жніўня 1973 г пра Салжаніцына і Сахарава.
У 1962—1990 гадах — дэпутат Вярхоўнага Савета СССР. У 1971—1986 — кандыдат у члены ЦК КПСС. Быў членам рэдакцыйнай калегіі часопіса «Раман-газета».
З пачаткам перабудовы і набыццём Украінай незалежнасці актыўна ўключыўся ў грамадскае жыццё, быў ініцыятарам стварэння Таварыства ўкраінскай мовы і Народнага Руху Украіны. У 1990 годзе выйшаў з КПСС. Дэпутат Вярхоўнага Савета Украіны I дэмакратычнага склікання (1990—1994). Свае погляды на шляху развіцця незалежнай Украіны выказаў у кнізе «Чым жывем. На шляху ўкраінскага адраджэння» (1991). Ганаровы доктар Альберцкага ўніверсітэта (Канада, 1992), у 1993 годзе ўвайшоў у спіс сусветных інтэлектуалаў Міжнароднага біяграфічнага цэнтра.
Пейн
Пейн — прозвішча.
Аржаць
Аржаць (Аржать) — рака ў Смаленскай і Цвярской абласцях Расіі, левы прыток Чычаткі.
Працякае ў паўночнай частцы Духаўшчынскага раёна Смаленскай вобласці і ў Бельскім раёне Цвярской вобласці. Бярэ пачатак на паўднёвым ўсходзе ад вёскі Клестава. Па Цвярской вобласці працякае 10 км да ўпадзення ў Чычатку ў яе верхнім цячэнні.
Даўжыня — 46 км, плошча вадазборных басейна — 533 км². Падсілкоўвае Смаленскае вадасховішча. Прытокі — Славіца, Белавус, Ліцея.
Рака перасякае аўтадарогі    і чыгуначную лінію.
Чачорская раўніна
Чачэрская раўніна — раўніна на паўднёвым усходзе Магілёўскай, паўночным усходзе і ўсходзе Гомельскай абласцей Беларусі, на ўсход ад даліны ракі Днепр, па абодвух баках ракі Сож. Працягласць з захаду на ўсход да 35 км, з поўначы на поўдзень да 52 км.
Геалогія
У тэктанічных адносінах паўднёвая і цэнтральная часткі прымеркаваны да Жлобінскай седлавіны, крайняя поўнач — да паўднёвых схілаў Аршанскай упадзіны. Крышталічны фундамент перакрыты асадкавымі пародамі верхняга дакембрыю, дэвону, юры, мелу (мел, мергель), палеагену (пяскі, алеўрыты, гліны) і антрапагену. Антрапагенавая тоўшча (20—100 м) ухлючае адклады марэнныя (чырвона-бурыя валунныя супескі, суглінкі з праслоямі пяску, пясчана-жвіровай сумесі) дняпроўскага і сожскага зледзяненняў, водна-ледавіковыя, алювіяльныя, балотныя і інш.
Карысныя выкапні: легкаплаўкія гліны, пясчана-жвіровы матэрыял, мел, сапрапелі, торф.
Рэльеф
Паверхня раўніны хвалістая. Вышыня 140—190 м над узроўнем мора. Паверхня хвалістая, месцамі ўзгорыста-хвалістая. Адносныя вышыні 5—7 м, радзей да 15 м. Пераважаюць другасна-марэнныя раўніны, месцамі перакрытыя маламагутным чахлом з лёсападобных суглінкаў, на поўначы — з водна-ледавіковых супескаў. Каля гарадоў Чачэрск і Слаўгарад дэнудацыйныя краявыя марэнныя грады (выш. 20—30 м), да якіх прымеркаваны лагчыны сцёку расталых ледавіковых вод. На міжрэччах трапляюцца суфазійныя западзіны, месцамі эолавыя формы рэльефу; на ўсход ад Слаўгарада — карставыя западзіны. У даліне р. Сож вылучаюцца пойма (плоская, часам забалочаная, шыр. 2,5—3 км) і 2 надпоймавыя тэрасы (выш. 6 м і 14—15 м).
Клімат
Сярэдняя тэмпература студзеня -7,4 °С, ліпеня 18,4 °С. Ападкаў 637 мм за год.
Гідраграфія
Рэкі — Сож з прытокамі Проня (нізоўе), Касалянка, Добрыч, Чачора, Ліпа (праваруч), Беседзь, Кляпінка, Покаць (леваруч); левыя прытокі Дняпра — Поўная, Ухлясць, Баброўка, Гутлянка.
Глебы
На поўдні раўніны пашыраны дзярнова-палева-падзолістыя глебы, на астатняй частцы — дзярнова-падзолістыя ў рознай ступені ападзоленыя; у катлавінах — дзярнова-глеевыя і дзярнова-карбанатна-глеевыя; у далінах рэк — поймавыя (алювіяльныя), дзярновыя забалочаныя, радзей тарфяна-балотныя.
Расліннасьць
Лясістасць да 30 %. На левабярэжжы Сажа масівы хвойнікаў чаргуюцца з бярэзнікамі і чорнаалешнікамі. Па правабярэжжы Сажа пераважаюць хвойнікі. На поўдні раўніны дзялянкі дуброваў з прымессю граба, у цэнтральнай частцы сустракаюцца шыракаліста-яловыя і шыракаліста-хваёвыя лясы. Невялікія масівы нізінных балотаў, у тым ліку Кабылянскае, Гадылева, Зімнік. Катлавіны і латочыны занятыя пазаабалонавымі дробнаасотавымі і зёлкавымі лугамі. Пад ворывам каля 50 % тэрыторыі.
Ахова прыроды
У межах Чачэрскай раўніны знаходзяцца тры заказнікі.
GitHub
GitHub — адзін з найбуйнейшых вэб-сайтаў для размяшчэння IT-праектаў.
GitHub быў распрацаваны на Ruby on Rails і пачаў працу ў лютым 2008 года. Таксама вэб-сайт выкарыстоўвае фреймворк Bootstrap. 4 чэрвеня 2018 года Microsoft купіла GitHub за 7,5 млрд даляраў.
Вядомыя праекты
Многія буйныя IT-кампаніі размяшчаюць свае афіцыйныя рэпазітары на сэрвісе:
Распрацоўкі
Акрамя самога сайта па хостінгу IT-праектаў GitHub мае наступныя распрацоўкі:
Ламбаўскі сельсавет
Ла́мбаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Ламбава.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Малеўскі (Мальеўскі) сельсавет у складзе Бабруйскага 1-га раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Малева (Мальева). З 4 жніўня 1927 года ў складзе Бабруйскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бабруйскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці. Пасля вайны цэнтр сельсавета перанесены ў пасёлак Цялуша. З 20 верасня 1944 года ў складзе Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета вернуты ў вёску Малева. 25 лютага 1964 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Ламбава, сельсавет перайменаваны ў Ламбаўскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 7 населеных пунктаў. 20 снежня 1982 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Кавалёўскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 5 населеных пунктаў: вёскі Ламбава, Мальева, Палянкі, Панкратавічы і Тажылавічы.
IC 2079
IC 2079 — галактыка тыпу SBab ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Навасёлкі (Лошніцкі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — аграгарадок у Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лошніцкага сельсавета.
Рэле часу
Рэле часу — рэле, прызначанае для стварэння незалежнай вытрымкі часу і забеспячэння пэўнай паслядоўнасці працы элементаў схемы. Рэле часу ўжываецца ў выпадках, калі неабходна аўтаматычна выканаць нейкае дзеянне не адразу пасля з'яўлення кiруючага сігналу, а праз усталяваны прамежак часу.
З электрамагнітным запаволеннем
Рэле часу з электрамагнітным запаволеннем прымяняюцца толькі пры пастаянным току. Акрамя асноўнай абмоткі рэле гэтай серыі маюць дадатковую каротказамкнутую абмотку, якая складаецца з меднай гільзы. Пры нарастанні асноўнага магнітнага патоку, ён стварае магнітны паток у дадатковай абмотцы, які перашкаджае нарастанню асноўнага магнітнага патока. У выніку, выніковы магнітны паток павялічваецца павольней, час «трогання» якара памяншаецца, чым забяспечваецца вытрымка часу. Гэты від рэле часу забяспечвае вытрымку часу пры спрацоўванні ад 0,07 с да 0,11 с, пры адключэнні ад 0,5 с да 7 с.
З пнеўматычным запаволеннем
Рэле часу з пнеўматычным запаволеннем мае адмысловую запавольваючую прыладу - пнеўматычны дэмпфер, катаракт. Рэгулёўка вытрымкі ажыццяўляецца зменай перасеку адтуліны для забору паветра. Гэты тып рэле часу забяспечвае вытрымку часу ад 0,4 да 180 с, з дакладнасцю спрацоўвання 10% ад устаўкі.
Маторныя рэле часу
Маторныя рэле часу прызначаныя для адліку часу ад 10 с да некалькіх гадзін. Яно складаецца з сінхроннага рухавіка, рэдуктара, электрамагніта для счаплення і расчаплення рухавіка з рэдуктарам, кантактаў.
Сінопэ (спадарожнік)
Сінопэ (Σινώπη) — нерэгулярны натуральны спадарожнік Юпітэра з рэтраградным рухам. Адкрыты ў ліпені 1914 года амерыканскім астраномам Сетам Барнсам Нікалсанам у Лікскай абсерваторыі. Названы ў гонар німфы Сінопы са старажытнагрэчаскай міфалогіі. Спадарожнік атрымаў імя ў 1975 годзе, да гэтага выкарыстоўвалася толькі пазначэнне Юпітэр IX. У перыяд з 1955 да 1975 года спадарожнік часам называлі «Гадэс». Сінопэ была самым знешнім з вядомых спадарожнікаў Юпітэра да адкрыцця ў 1999 і 2000 гадах 12 спадарожнікаў планеты, два з якіх могуць аддаляцца ад Юпітэра далей за Сінопэ.
Рэле часу
Электронныя рэле часу
Да з'яўлення недарагіх мікракантролераў, праца электронных рэле часу была заснаваная на пераходных працэсах у разрадным контуры RC або RL. Сучасныя рэле часу адпрацоўваюць неабходную затрымку часу ў адпаведнасці з праграмай, «зашытай» у мікракантролер. Пры гэтым сам мікракантролер можа тактавацца з дапамогай убудаванага кварцавага рэзанатара або RC-генератара.
Буда-Кашалёўскае благачынне
Буда-Кашалёўскае благачынне, Буда-Кашалёўская благачынная акруга — акруга ў Гомельскай і Жлобінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Сергій (Пяшко).
Сцяг Чукоцкай аўтаномнай акругі
Сцяг Чукоцкай аўтаномнай акругі — сімвал Чукоцкай аўтаномнай акругі.
Раз’езд 91
Раз’езд 91 — раз’езд у Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Камыстыбаскай сельскай акругі. Код КАТА — 433239800.
Сцяг Чукоцкай аўтаномнай акругі
Прыняты 28 снежня 2004 года.
Апісанне
Прамавугольнае палатно сіняга колеру з белым трохвугольнікам, размешчаным асновай да дрэўка, вастрыём — у цэнтр палатна. У цэнтры белага трохвугольніка размешчана сімволіка дзяржаўнага сцяга Расійскай Федэрацыі ў жоўтым кальцы.
Раз’езд 91
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 52 чалавекі (26 мужчын і 26 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 46 чалавек (21 мужчына і 25 жанчын).
Рыхлікі (гміна)
Рыхлі́кі (Rychliki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Эльблёнгскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рыхліках. Плошча гміны складае 131,66 км². Станам на 2004 год у гміне Рыхлікі пражывалі 4101 чалавек, шчыльнасць — 31,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Матырына (Ушацкі раён)
Маты́рына (, Матырино) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Ушацкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Селішчанскага сельсавета.
Акадэмія навук і літаратуры ў Майнцы
Акадэмія навук і літаратуры ў Майнцы (Akademie der Wissenschaften und der Literatur Mainz, скар. AdW-Mainz) — грамадская некамерцыйная арганізацыя, навукова-даследчы цэнтр пры штаб-кватэры Саюза Акадэмій навук Германіі.
Гісторыя
Акадэмія навук і літаратуры ў Майнцы была заснавана 9 ліпеня 1949 г. па ініцыятыве вядомага нямецкага пісьменніка Альфрэда Дзёбліна (1878—1957) і шэрагу іншых дзеячаў навукі і мастацтва. Новы навукова-даследчы цэнтр ствараўся высілкамі членаў расфарміраванай Прускай акадэміі навук, якія апынуліся ў французскай і брытанскай акупацыйных зонах Германіі пасля Другой сусветнай вайны. У пэўным сэнсе, акадэмія навук у Майнцы разглядалася як заходнегерманская пераемніца Прускай акадэміі, у супрацьлегласць фармальнай правапераемніцы — Акадэміі навук ГДР.
У аснову праекта стварэння акадэміі таксама былі пакладзены ідэі Готфрыда Вільгельма Лейбніца, які развіваў канцэпцыю інстытуцыяналізацыі навукі ў перыяд сваёй службы пры двары курфюрста Майнцкага. На гербе арганізацыі змешаны дэвіз «Духам Лейбніца» (Genio Leibnitii).
Пасля стварэння Саюза Акадэмій навук Германіі менавіта акадэмія ў Майнцы стала базавай пляцоўкай для развіцця супрацоўніцтва паміж рэгіянальнымі навукова-даследчымі цэнтрамі асобных федэральных зямель, тут жа была створана штаб-кватэра гэтай арганізацыі.
Структура
Акадэмія навук і літаратуры ў Майнцы ў арганізацыйным плане трохі адрозніваецца ад структуры, традыцыйнай для аналагічных устаноў Германіі: як і Вестфальская акадэмія навук яна аб’ядноўвае не толькі навукоўцаў, але і дзеячаў мастацтва. Вылучаюцца 3 класы ў складзе акадэміі:
Кіраўніком акадэміі з’яўляецца Прэзідэнт, якому падпарадкоўваецца кіруючы орган Акадэміі — Праўленне, якое склажаецца з віцэ-прэзідэнтаў і іх намеснікаў. У наш час пасаду прэзідэнта акадэміі займае ўсходазнавец Гернат Вільгельм (Gernot Wilhelm).
Польска-беларускі слоўнік
Польска-беларускі слоўнік — гэта фактычна першая спроба ўкладання і выдання ў Беларусі такога тыпу даведніка. Налічвае звыш 40000 слоў. Праца па ўкладанні слоўніка вялася ў аддзеле славянскага і тэарэтычнага мовазнаўства Інстытута мовазнаўства імя Якуба Коласа Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі на працягу 1997—2000 гг. Галоўнымі аўтарамі-ўкладальнікамі слоўніка з’яўляюцца Яўгенія Волкава і Валянціна Авілава. Вытрымаў два перавыданні. Прызначаны для шырокага кола карыстальнікаў. Слоўнік арыентаваны ў першую чаргу на носьбітаў беларускай мовы. Універсальны характар дазваляе выкарыстоўваць яго для розных мэт у пісьмовай і вуснай камунікацыі.
Урублеўская
Урублеўская — прозвішча.
IC 2080
IC 2080 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Перчыле
Перчыле (Percile) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рым.
Бабруйская крэпасць
Бабруйская крэпасць — крэпасць збудаваная паводле плана Опермана расійскім войскам у Бабруйску ў 1807—1812, дабудоўвалася да 1825.
Пачатак будаўніцтва
Будаўніцтва крэпасці ў Бабруйску пачалося ў чэрвені 1810, хоць у некаторых даследаваннях сустракаюцца звесткі аб тым, што крэпасць пачалі будаваць яшчэ па загаду расійскай імператрыцы Кацярыны II. Нягледзячы на праекты ваенных інжынераў па ўмацаванню заходніх граніц Расійскай імперыі, ні адзін з іх не быў увасоблены ў жыццё пры Кацярыне II (дарэчы, Бабруйск, у якасці горада, дзе прапаноўвалася пабудаваць крэпасць, не згадваўся ні ў адным з праектаў).
Пасля прызначэння на пасаду інспектара Інжынернага корпуса генерал-маёра Карла Іванавіча Опермана намаганні расійскіх ваенных інжынераў былі засяроджаны на ўмацаванні заходняй мяжы імперыі. У пачатку сакавіка 1810 ваеннае міністэрства камандзіравала інжынераў для выбару ў заходніх губернях месцаў, найбольш зручных для размяшчэння ўмацаванняў. Было рэкамендавана звярнуць увагу на Будзілаў, Рагачоў, Быхаў, Полацк як на месцы магчымага размяшчэння крэпасцей. Сярод гэтых інжынераў быў і капітан Тэадор Нарбут, які прапанаваў пабудаваць адну з новых крэпасцей у Бабруйску на месцы старажытнага горада ў сутоцы рэк.
Перчыле
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Бабруйская крэпасць
Пачатак будаўніцтва
На першым этапе ў 1810—1812 гадах былі ўзведзены асноўныя бастыёны, валы і равы, будынкі казармаў, шпіталя, складоў, брамы, рэканструяваны кляштар езуітаў, які меўся тут.
Вайна 1812 года
У 1812 крэпасць была ўзброеная больш за 300 гарматамі, сцены казармаў мелі таўшчыню 7—8 цаглін, асобных бастыёнаў — 8—10 цаглін, і былі непрабівальнымі для тагачаснай артылерыі. Крэпасць была абкружана высокім земляным валам і водным каналам.
У будове ўдзельнічалі 50 батальёнаў салдатаў і шмат вольнаёмных, таксама да масавага ўдзелу ў будоўлі былі прымушаныя сяляне з наваколля. Крэпасць была пастаўлена на месцы старажытнага замка, пад парахавы склеп у езуітаў быў канфіскаваны манастыр. У будаўніцтве крэпасці актыўна ўдзельнічаў Тэадор Нарбут.
У пачатку франка-расійскай вайны 1812 года з французамі летам камандзір II расійскай арміі генерал Пётр Баграціён прызначыў мінскага часовага ваеннага губернатара (1812—1815) (1758—1852) на пасаду бабруйскага ваеннага губернатара (1812), улада якога распаўсюджвалася на Бабруйск і акругу. Крэпасць вытрымала працяглую французскую аблогу ў час вайны. Пасля вайны Ігнацьеў працягваў быць мінскім часовым ваенным губернатарам.
Пасля 1812 года
У XIX ст. крэпасць служыла палітычнай турмой. Тут знявольваліся дзекабрысты, петрашэўцы, В. Дунін-Марцінкевіч, Паўлюк Багрым. Салдат крэпасці спрабавалі агітаваць члены Братэрскага саюза літоўскай моладзі. У 1905 крэпасць была месцам паўстання салдатаў дысцыплінарнага батальёна.
Напачатку 1918 крэпасць была занятай І Польскім Корпусам пад кіраўніцтвам генерала Юзафа Доўбара-Мусніцкага. Да мая 1918 яна з'яўлялася галоўнай сядзібай Корпусу і сталіцай тэрыторыі пад польскай адміністрацыяй, у склад якой уваходзіў горад Бабруйск і яго наваколлі. У маі немцы вымусілі дэмабілізацыю польскіх войскаў і занялі крэпасць.
Сіноптыка
Сіноптыка ( — здольны ахапіць вокам) — раздзел метэаралогіі, навука вывучае фізічныя працэсы ў атмасферы Зямлі, якія вызначаюць будучы стан надвор’я.
Людзі, якія займаюцца сіноптыкай называюць сіноптыкамі. Іх задачай з’яўляецца рашэнне кароткатэрміновага прагнозу надвор’я, выкарыстоўваючы розныя метады, напрыклад шляхам складання і аналізу сінаптычных карт, якія даюць магчымасць назіраць за зменамі надвор’я і ацэньваць будучыя змяненні на названай тэрыторыі.
Дайдзэн Маэда
Дайдзэн Маэда (前田 大然; нар. ) — японскі футбаліст. З 2019 года выступае за нацыянальную зборную Японіі.
Страявы вайсковы статут
«Страявы вайсковы статут» — кніга, у якой былі змешчаныя вайсковыя каманды і азначэнні па-беларуску для БСА і іншых беларускіх фарміраванняў. Гэтая кніга з’яўляецца першай беларускай вайсковай інструкцыяй. «Страявы вайсковы статут» пісаўся на ўзор нямецкага «Ausblidungsvorschrift fur die Infanterie». Усе каманды i тэрміны ўтвораныя на нямецкім строі i былі апрацаваныя на беларускіх перападрыхтоўчых афіцэрскіх курсах у Мінску.
Рыхталь (гміна)
Ры́хталь (Rychtal) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кэмпінскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рыхталі. Плошча гміны складае 96,75 км². Станам на 2004 год у гміне Рыхталь пражывалі 4080 чалавек, шчыльнасць — 42,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Сцяг Ханты-Мансійскай аўтаномнай акругі — Югры
Сцяг Ханты-Мансійскай аўтаномнай акругі з'яўляецца сімвалам Ханты-Мансійскай аўтаномнай акругі. Прыняты 14 верасня 1995 года.
Апісанне
Сцяг Ханты-Мансійскай аўтаномнай акругі ўяўляе сабою прамавугольнае палатно, падзеленае па гарызанталі на дзве роўнавялікія поласы (верхняя — сіне-блакітная, ніжняя — зялёная), завершанае па вертыкалі прамавугольнай паласой белага колеру. У левай верхняй частцы палатна размешчаны элемент белага колеру з гербам Ханты-Мансійскай аўтаномнай акругі. Адносіны вышыні палатна (па дрэўку) да агульнай даўжыні да канца прамавугольнай паласы — 1:2; адносіны шырыні прамавугольнай белай паласы да агульнай даўжыні — 1:20; адносіны адлегласці ад дрэўка да геаметрычнага цэнтра элемента белага колеру да агульнай даўжыні — 1:4; адносіны адлегласці ад боку верхняй кромкі палатна да геаметрычнага цэнтра элемента белага колеру да агульнай даўжыні — 1:10; шырыня і вышыня элемента белага колеру да агульнай даўжыні, адпаведна, — 1:4, 1:10; адносіны таўшчыні складовых частак элемента белага колеру да агульнай даўжыні — 1:40
Рэліквія
Рэліквія (ад лацінскага дзеяслова relinquere — «заставацца») — шанаваная рэч, звязаная з гістарычнымі або рэлігійнымі падзеямі мінулага. Рэліквіі бываюць гістарычнымі і рэлігійнымі. Гістарычныя рэліквіі з’яўляюцца свайго роду дакументамі, сведкамі былых падзей. Яскравымі гістарычнымі рэліквіямі з’яўляюцца баявыя сцягі, рукапісы і старажытныя манускрыпты, рэгаліі ўлады, дзяржаўныя друку.
Рэлігійныя рэліквіі бываюць сапраўднымі ці ж падробленымі, а таксама вобразна-паэтычнымі, заснаванымі на народнай міфалогіі. З рэліквіямі, як правіла, звязаныя самастойныя і своеасаблівыя культы, якія існуюць унутры рэлігій. Сярод рэліквій розных рэлігій — Крыж Ефрасінні Полацкай, Дзіда Лёсу, Сцяна Плачу, Чорны камень Каабы, Зуб Буды. Хрысціянскія рэліквіі захоўваюцца ў спецыяльных рэлікварыях.
Сямейныя рэліквіі — дакументы, прадметы, якія належаць сям’і або роду і перадаюцца па спадчыне з пакалення ў пакаленне.
Тэхнічныя рэліквіі — экзэмпляры машын або іншых тэхнічных прылад, якія адносяцца да тыпаў, выпушчаных у мінулым і даўно не выкарыстоўваюцца, але захаваліся ў працаздольным ці адноўленым стане.
Кацярына Георгіеўна Юрацкая
Кацярына Георгіеўна Юрацкая (1906—1978) — беларуская ўрач-неўрапатолаг. Кандыдат медыцынскіх навук (1950), дацэнт (1960).
Біяграфія
Удзельніца Вялікай Айчыннай вайны. Скончыла медыцынскі факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1929). Працавала ў Інстытуце псіханеўралогіі АН БССР, Мінскім медыцынскім інстытуце, паліклініцы спецыяльнага прызначэння Міністэрства аховы здароўя БССР, Беларускім інстытуце ўдасканалення ўрачоў.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па актуальных пытаннях дыягностыкі і лячэнні захворванняў нервовай сістэмы ў дзяцей і дарослых.
Сінтэтычнае паліва
Сінтэты́чнае паліва — вуглевадароднае паліва, якое адрозніваецца ад звычайнага паліва працэсам вытворчасці, гэта значыць атрымліваецца шляхам перапрацоўкі зыходнага матэрыялу, які да перапрацоўкі мае непадыходныя для спажыўца характарыстыкі. Як правіла гэты тэрмін адносіцца да вадкага паліва атрыманага з цвёрдага паліва (вугалю, пілавіння, сланцаў) альбо з газападобнага паліва. Такія працэсы, як напрыклад працэс Фішэра — Тропша, выкарыстоўваліся дзяржавамі, якія не мелі доступу да вадкага паліва.
IC 2081
IC 2081 — галактыка тыпу E/SB0 ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Машчоны (Ушацкі раён)
Машчо́ны (, Мощёны) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ушацкага сельсавета.
У 2004 годзе Лутаўскі сельсавет, у склад якога ўваходзіла вёска, быў перайменаваны ва Ушацкі.
Вёска знаходзіцца за 4 км на поўнач ад Ушачаў, каля возера Лутава.
Лідскія куфры
Лі́дскія куфры́ — вырабы народных майстроў г. Ліды Гродзенскай вобласці і навакольных вёсак. Промысел пашыраны ў XIX — першай паловы XX ст.
Вылучаюцца стрыманым графічна-выразным, рытмічна строгім паліхромным арнаментам аздобы, дэкаратыўнай прапілоўкай ножак. Найбольш размалёўвалі века і пярэднюю сценку, бакавыя аздаблялі сціплымі паскамі-абводкамі вуглоў і ручак. Малюнак клеявымі і алейнымі (пераважна чырвонай, жоўтай, белай, чорнай) фарбамі наносілі штампам з сырой бульбіны, рэпы, радзей малявалі ад рукі ці выкарыстоўвалі папяровыя трафарэты. Арнаментальныя кампазіцыі складаліся з прамых ці хвалістых паскаў-ланцужкоў, кругоў розных памераў, якія ўтваралі маляўнічыя разеткі, кветак валошкі і рамонку, зорак, лістоў і інш. Узорыстыя ланцужкі арнаменту размяшчаліся каля паскаў акоўкі, якая абводзілася чорнай фарбай (калі акоўкі не было, яе імітавалі фарбамі). У наш час промысел заняпаў.
Тэкля Урублеўская
Тэкля Урублеўская (народжаная Бажымоўская, Tekla z Borzymowskich Wróblewska; ? — 1835) — беларуская і.
Жыла ў Дзісне (Мёрскі раён). Пісала на польскай мове. Падтрымлівала творчыя кантакты з І. Быкоўскім. Перакладала з англійскай і французскай моў. Частка твораў асталася ў рукапісах.
Лісічка шэрая пукатая
Лісічка шэрая пукатая, або кантарэлюля пукатая (Cantharellula umbonata) — від шапкавых базідыяльных грыбоў сямейства радоўкавых, з роду Кантарэлюля (Cantharellula).
Апісанне
Шапка дыяметрам 2—4 см, пукатая, потым шырокалейкападобная, з тупым бугарком, сухая ці вільготная, дымчата- або мышына-шэрая, з загнутым уніз больш светлым краем, часам чарнаватая з блакітна-стальным адценнем. Мякаць тонкая, белая або шараватая, мяккая, на зломе слаба чырванее. Пласцінкі чыстыя, вузкія і таўставатыя, вілавата разгалінаваныя, белыя ці шэраватыя. Ножка вышынёй 2—5(8) см, суцэльная, потым полая, гладкая, аднаго колеру з шапкай. Споры верацёна- ці эліпсападобныя, гладкія, бясколерныя.
Пашырэнне
Пашырана ва ўмераных паясах Еўразіі, Амерыкі. Сапратроф. На Беларусі расце ў імшыстых хваёвых лясах па ўсёй тэрыторыі, часта па верасоўніках у верасні-кастрычніку.
Выкарыстанне
Малавядомы ядомы грыб.
Раз’езд 92
Раз’езд 92 — раз’езд у Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Камыстыбаскай сельскай акругі. Код КАТА — 433239880.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 116 чалавек (69 мужчын і 47 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 152 чалавекі (85 мужчын і 67 жанчын).
Абарніцкі павет
Абарніцкі павет (Powiat obornicki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Велікапольскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Абарнікі. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 712,65 км². Насельніцтва павета складае 59,8 тыс. чалавек.
Рыхвал (гміна)
Ры́хвал (Rychwał) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Канінскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рыхвале. Плошча гміны складае 117,82 км². Станам на 2004 год у гміне Рыхвал пражывалі 8425 чалавек, шчыльнасць — 71,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Крэтон (тканіна)
Крэтон (cretonne) — шчыльная жорсткая баваўняная тканіна з афарбаваных у розныя колеры нітак, якія даюць геаметрычны арнамент (клеткі або палосы). Нітка асновы крыху таўсцейшыя за ніткі ўтка. Часам натуральны малюнак тканіны дапаўняўся арнаментам, выкананым па тэхніцы набіванка.
Гэтая тканіна вядомая з XVIII стагоддзя. Ішла на абіўку мэблі, драпіроўкі, для фіранак, выкарыстоўвалася для абклейвання сцен. Часам з крэтону выраблялася верхняе адзенне. На лаўцы, за некалькі крокаў ад мяжы прыбою, каля купальнай будкі, сядзела маладая дама ў светленькай крэтонавай сукенцы, з парасонам, падбітым яркай матэрыяй... Зараз крэтон таксама выкарыстоўваюць для вырабу пасцельнай бялізны, чахлоў для мэблі, чахлоў для аўтамабільных сядзенняў.
Паходжанне назвы
Паходжанне назвы дакладна невядома: некаторыя крыніцы ўзводзяць назву тканіны да імя ткача Поля Крэтона (Paul Creton). Магчыма таксама паходжанне ад геаграфічнай назвы — альбо ад мясцовасці Куртон (Courtonne), альбо ад мястэчка ці вёскі Крэтон (Creton, цяпер у складзе камуны ) ў Нармандыі, на поўначы Францыі.
Вядомыя прыклады выкарыстання
Крэтон быў папулярны ў Расійскай імперыі ў XIX стагоддзі.
Пізаніяна
Пізаніяна (Pisoniano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рым.
Насельніцтва складае 792 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 60 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 20. Тэлефонны код — 06.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Юрый Георгіевіч Сядых
Юрый Георгіевіч Сядых (, Новачаркаск — ) — савецкі лёгкаатлет, кідальнік молата, двухразовы алімпійскі чэмпіён.
Біяграфія
Нарадзіўся 11 чэрвеня 1955 года ў Новачаркаску.
Выхаванец кіеўскай школы кідання молата. На міжнародных спаборніцтвах выступаў за ЦСКА.
У 1976 годзе на алімпійскіх гульнях у Манрэалі заваяваў залаты медаль. У 1978 годзе стаў чэмпіёнам Еўропы. На Алімпіядзе ў Маскве ў 1980 годзе стаў чэмпіёнам. У 1982 годзе зноў стаў чэмпіёнам Еўропы.
30 жніўня 1986 года Сядых усталяваў пры кідку рэкорд 86,74 м на чэмпіянаце Еўропы ў Штутгарце (ФРГ), які не пабіты да гэтага часу. У тым жа годзе стаў пераможцам Гульняў добрай волі.
Памёр 14 верасня 2021 года.
Бішнаізм
Бішнаізм, або бішноі (बिश्नोई धर्म, літаральна "дваццаць дзевяць прынцыпаў") — рэлігійны кірунак у індуізме. Распаўсюджаны пераважна ў Раджастхане, Гуджараце, цэнтральнай Індыі. Прыкладная колькасць паслядоўнікаў — 600 тыс. чалавек.
Гісторыя
Бішнаізм набыў папулярнасць у сувязі з пропаведдзю рэлігійнага міру ў часы канфліктаў паміж індуістамі і мусульманамі. Большасць паслядоўнікаў Джамбха-джы — джаты, сярод якіх вернікі-бішноі вылучаюцца як асобная каста, што падзяляецца на 100 падкаст. Вучэнне набыло шырокае прызнанне ў XVIII ст., калі вернікі бішноі выступілі супраць манарха Джадхпура з-за яго імкнення вырубкі лясоў на мяжы пустыні Тар. Бішнаіты звычайна сяліліся паасобку ад прадстаўнікоў іншых канфесій, займаліся аховай навакольнай прыроды. З канца XX ст. цікавасць да бішнаізму ў Індыі выклікана пашырэннем экалагічнай свядомасці.
Асаблівасці жыцця вернікаў
Прыхільнікі бішнаізму жывуць даволі ізалявана ад астатніх вернікаў з-за прынцыпу недатыкальнасці да тых, хто не праходзіць сталага рытуальнанга ачышчэння. З гэтай нагоды бішноі самі забяспечваюць сябе ежай і вядуць гандаль пераважна з прадстаўнікамі сваёй абшчыны. Яны — строгія вегетарыянцы, актыўна ахоўваюць жывую прыроду. Бішноі падзяляюцца на 100 падкаст готра. Шлюбы з прадстаўнікамі сваёй готра і готра, з якой паходзіць маці, забаронены.
Аляксандр Антонавіч Сянкевіч
Аляксандр Антонавіч Сянкевіч (20 студзеня (1 лютага) 1884, Мікалаеўшчына — ) — беларускі савецкі грамадскі і палітычны дзеяч, навуковец, публіцыст.
Біяграфічны нарыс
З сям’і селяніна. Скончыў Нясвіжскую настаўніцкую семінарыю (1902).
Настаўнічаў у сельскіх школах. Удзельнік аграрнага рэвалюцыйнага руху ў 1905—1906 гг. на Беларусі. Адзін з арганізатараў нелегальнага настаўніцкага з’езда 9 ліпеня 1906 года ў Мікалаеўшчыне, на якім зрабіў даклад пра палітычнае становішча ў краіне, ролю настаўнікаў у грамадскім развіцці. З’езд быў разагнаны паліцыяй, за ўдзел у ім звольнілі 13 настаўнікаў, сярод іх Сянкевіча, а таксама К. Міцкевіча (Якуба Коласа), І. Фёдарава (Янку Маўра) і інш.
У канцы 1906 года Аляксандр Сянкевіч эмігрыраваў у ЗША. Працаваў на металургічных, дрэваапрацоўчых і швейных прадпрыемствах. Уключыўся ў рэвалюцыйную дзейнасць рускіх, беларускіх, польскіх рабочых-эмігрантаў. З 1908 года член рускага аддзела амерыканскай сацыялістычнай партыі. Перайшоў (1913) у арганізацыю «Індустрыяльныя рабочыя свету» (ІРС). Актыўна супрацоўнічаў у рускай рэвалюцыйнай прэсе.
Скончыў медыцынскі факультэт Балтымарскага ўніверсітэта (1913), займаўся медыцынскай практыкай. Жанаты з Ганнай Георгіеўнай Трызнай (1914).
Вярнуўся з эміграцыі на Далёкі Усход (лета 1917), член Прыморскай земскай управы. Арганізаваў мед. службу савецкіх узброеных сіл на Далёкім Усходзе. Член выканкома і кіраўнік аховы здароўя савецкага Прымор’я (чэрвень 1919), начальнік медыцынскай службы Далёкаўсходняга савецкага партызанскага палка (канец 1919). Пэўны час узначальваў ваенна-рэвалюцыйную следчую камісію. Пазней займаў шэраг савецкіх і прафсаюзных пасадаў.
Член ЦК КП(б)Б у 1927—1932 гг., кандыдат у члены Бюро з 1928 года, член Бюро ЦК КП(б)Б у 1930—1931 гг. Кандыдат у члены ў 1922—1924 гг., член ЦВК БССР у 1921—1922, 1927—1931 гг.
Пасля 1930 года ў палітычнай няласцы, высланы з Беларусі. Арыштаваны 10 студзеня 1938 года, у чэрвені Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР прыгавораны да вышэйшай меры пакарання. Расстраляны. Рэабілітаваны 6 кастрычніка 1956 года.
Вобраз у мастацтве
Аляксандр Сянкевіч быў неаднаразова выведзены ў літаратурных творах: Я. Коласам, як Алесь Садовіч у трылогіі «На ростанях» і як правобраз Бас-Грэнкі ў п’есе «Забастоўшчыкі», А. Фадзеевым, як доктар Сташынскі ў рамане «Разгром».
Ушанаванне памяці
Імем Аляксандра Сянкевіча названа вуліца ў Мікалаеўшчыне.
Люцынская дзяржаўная беларуская гімназія
Заснавана як прыватная гімназія беларускага культурна-асветніцага таварыства «Бацькаўшчына». Мела 4 класы (80—85 вучняў). Са жніўня 1923 года на утрыманні Беларускага аддзела пры Міністэрстве асветы Латвіі. Дырэктарамі гімназіі ў розны час былі Г. С. Плыгаўка, К. Б. Езавітаў, У. В. Пігулеўскі і інш. У гімназію набіралі вучняў з 30 навакольных пачатковых беларускіх школ. Навучэнцы выдавалі літаратурны часопіс «Ластаўка», удзельнічалі ў драматычным гуртку, збіралі і запісвалі беларускі фальклор. Закрыта уладамі Латвіі. Частка вучняў вярнулася дадому, некаторыя паступілі ў расійскія школы, 34 вучні працягвалі вучобу ў Дзвінскай дзяржаўнай беларускай гімназіі.
IC 2082
IC 2082 — галактыка тыпу E-S0 (эліптычная спіральная галактыка) ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Інстытут літаратуразнаўства НАНБ
Інстытут літаратуразнаўтва імя Янкі Купалы — навукова-даследчы інстытут у складзе Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Быў заснаваны 29 сакавіка 1931 года ў сістэме Беларускай акадэміі навук у якасці Інстытута літаратуры на базе былой кафедры літаратуры Акадэміі. Пастановай Прэзідыума НАН Беларусі 9.11.2007 быў аб’яднаны з Інстытутам мовазнаўства імя Якуба Коласа ў адзіны Інстытут мовы і літаратуры імя Якуба Коласа і Янкі Купалы НАН Беларусі, пазней утвораны наноў як філіял дзяржаўнай навуковай установы «Цэнтр даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН Беларусі».
Інстытут літаратуры і мастацтва Беларускай акадэміі навук (1931—1935)
У пачатку 1931 года склалася агульная структура Інстытута як навуковай установы акадэмічнага профілю ў сістэме Акадэміі, вызначаліся асноўныя напрамкі яго дзейнасці. У тым жа годзе была ўдакладнена назва — Інстытут літаратуры і мастацтва. Былі працягнуты даследаванні, пачатыя на кафедрах Інстытута беларускай культуры і кафедры літаратуры Акадэміі.
Інстытут літаратуры, мастацтва і мовы АН БССР (1935—1941)
У ліпені 1935 года ў сувязі са змяненнем структуры АН БССР была прынята пастанова ЦК КП(б)Б, у якой, у прыватнасці, адзначалася, што ''«з мэтай канцэнтрацыі і павышэння якасці навкова-даследчай работы, а таксама ўмацавання кіраўніцтва і ўкамплектавання кадрамі навукова-даследчых устаноў лічыць неабходным правесці рэарганізацыю наступных навукова-даследчых устаноў:
Абідавічы (археалагічныя помнікі)
Абідавічы — археалагічныя помнікі: гарадзішча, селішча, стаянка і бескурганны могільнік каля в. Абідавічы (Быхаўскі раён, Гомельская вобласць), на левым беразе р. Дняпро.