cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вівіяніт
Уласцівасці
Цвёрдасць 1,5—2 па шкале Моаса. Спайнасць дасканалая (010). Пласцінкі гнуткія, але крохкія. У вадзе нерастваральныя. Лёгка раствараецца ў салянай і ў азотнай кіслотах.
Формы знаходжання
Сустракаецца ў выглядзе пласціністых і ігольчастых празрыстых крышталёў светла-зялёнага колеру, якія на паветры хутка змяняюць афарбоўку на індыга-сінюю з прычыны частковага акіслення. Таксама ў выглядзе прамяністых і кудзелістых агрэгатаў, канкрэцыі, зямлістых шарыкаў і жаўлакоў.
Мадонна з доўгай шыяй
Мадонна з доўгай шыяй (каля 1535) — карціна італьянскага мастака Парміджаніна.
Гісторыя стварэння
Карціна была замоўлена Эленай Тальяферы, сястрой блізкага сябра Парміджаніна Энрыка Баярда, 23 сьнежня 1534 года, неўзабаве пасля вяртання мастака ў Парму. Яна прызначалася для сямейнай капэлы ў царкве ордэна францысканцаўц Санта Марыя дэі Сэрві. Карціна засталася незавершанай і да моманту смерці мастака (1540) знаходзілася ў яго майстэрні. Па словах Вазары, «праца гэтая не зусім задавальняла» Парміджаніна і таму засталася няскончанай — за спінай Мадоны бачныя калоны без капітэляў, якія сыходзяць у пустэчу, ледзь намечана галава шостага анёла. Але, згодна з здагадцы сучасных даследчыкаў, гэта акалічнасць магло тлумачыцца тым, што мастак, захоплены алхімія, выказаў такім чынам Бясконцасць імкнення да дасканаласці і яго недасяжнасць.
На думку некаторых мастацтвазнаўцаў, у вобразе Мадонны з доўгай шыяй Парміджаніна, верагодна, адлюстраваў Паолу Ганзага.
Сюжэт
Погляд Мадонны скіраваны на немаўля Хрыста, які спіць на яе каленях. Яго глыбокі сон можа быць вытлумачаны як намёк на смерць. Адзін з анёлаў трымае пасудзіну, так званую вазу Гермеса (Меркурыя), якая ў алхіміі сімвалізуе пачатковую стадыю, зачацце. Крыж на пасудзіне, раней чырвоны (цяпер ён ледзь бачны), азначае будучы жыццёвы шлях Хрыста. Такім чынам мастак увасабляе ідэю аб непарыўнай сувязі жыцця і смерці. На дальнім плане бачная фігура Святога Гераніма, які спявае хвалу Беззаганнаму Зачаццю. Побач з Геранімам спачатку быў намаляваны Святы Францыск. Уключэнне гэтага святога ў карціну мела пэўную сэнсавую нагрузку: ордэн францысканцаў быў адным з актыўных удзельнікаў рэлігійнай спрэчкі аб бязгрэшным зачацці Марыі. Прастора карціны пабудавана са скажэннем перспектывы: фігура Гераніма непраўдападобна малая, шэраг калон, цесна прыціснутых адна да адной, падтрымлівае пустэчу: усё ўзмацняе ўражанне нерэальнасці, ірацыянальнасці. Доўгая шыя Мадонны, гэтак жа, як і калона — атрыбут Марыі з часоў сярэднявечча, сімвалізуюць яе чысціню (collum tuum ut columna — «шыя твая і калона»).
Авал твару Марыі, абрысы яе цела паўтараюць формы пасудзіны ў руках аднаго з анёлаў, лінія яго нагі. Па словах мастацтвазнаўцы П’етра Сельватыка, Парміджаніна, «упарта веруючы ў тое, што ў саміх паняццях падоўжанае і хвалепадобнае заключаецца грацыя, дадае да намаляваных ім галоў, па праўдзе сказаць, вытанчаных, прывабных і сімпатычных, неверагодна доўгія целы, рукі з плаўна завостранымі пальцамі і нагамі, якія невядома дзе канчаюцца». У выгнутай лініі, аснове кампазіцыі, увасабляецца ідэал маньерызму — параджэнне ўяўлення мастака, квінтэсенцыя вытанчанасці, грацыі, дасканаласці. Нерэальны вобраз, «самагодная прыгажосць» звяртаецца да пачуццяў і розуму гледача.
Юрый Карлавіч Алеша
Юрый Карлавіч Алеша (, Елізаветград, цяпер Крапыўныцкы —, Масква; Псеўданімы: Зубіла) — рускі савецкі пісьменнік-празаік, паэт, драматург, сатырык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў збяднелай шляхецкай сям'і з роду Алешаў. Бацька пісьменніка — акцызны служачы, дамашняй мовай у сям'і была польская. Некаторы час сям'я жыла ў Гродна, дзе бацька працаваў кіраўніком гасцініцы. У 1902 годзе сям'я пераехала ў Адэсу. Тут Юрый паступіў у Рышальеўскую гімназію; яшчэ ў гады вучобы пачаў пісаць вершы. Верш «Кларымонда» (1915) быў апублікаваны ў газеце «Паўднёвы веснік». Скончыў гімназію (1917) і паступіў у Адэскі ўніверсітэт, два гады вывучаў юрыспрудэнцыю. Вядома, што Юрый Алеша добра гуляў у футбол на пазіцыі паўабаронцы, выступаў у адной дружыне з вядомым футбалістам зборнай Расіі Рыгорам Багемскім. У Адэсе ён разам з маладымі літаратарамі Валянцінам Катаевым, Эдуардам Багрыцкім і Іллёй Ільфам стварыў таварыства «Калектыў паэтаў». У гады Грамадзянскай вайны Алеша заставаўся ў Адэсе, у 1921 годзе пераехаў па запрашэнні У. Нарбута на працу ў Харкаў. Працаваў журналістам і друкаваў вершы ў газетах. У 1922 годзе бацькі Алешы эмігравалі ў Польшчу, аднак Юрый застаўся ў СССР.
У 1922 годзе Алеша пераехаў у Маскву, пісаў фельетоны і артыкулы, падпісваў іх псеўданімам Зубіла. У 1924 годзе Алеша напісаў свой першы вялікі празаічны твор — раман-казку «Тры таўстуны» (Три толстяка), пасля аўтар стварыў аднайменную п'есу, якая мела вялікі поспех на сцэне. У 1927 годзе ў часопісе «Чырвоная навіна» быў апублікаваны раман «Зайздрасць», адзін з лепшых твораў савецкай літаратуры пра месца інтэлігенцыі ў парэвалюцыйнай Расіі. У 1929 годзе аўтар напісаў па гэтым рамане п'есу «Змова пачуццяў» (Заговор чувств), па матывах якой быў зняты фільм «Cтрогі юнак».
Сітуацыя ў краіне і культуры ў часы сталінскага рэжыму аказвала на Алешу прыкметнае прыгнятальнае ўздзеянне. У 1930-х шматлікія сябры і знаёмыя пісьменніка былі рэпрэсаваны, галоўныя творы самога Алешы з 1936 году не друкаваліся і не ўпаміналіся афіцыйна. Алеша распавёў пра сябе ў сваёй апошняй аўтабіяграфічнай кнізе «Ні дня без радка» (апублікавана ў 1961 годзе, пасля смерці пісьменніка).
Пахаваны на Навадзявочых могілках.
Сям'я
Бабуля — Мальвіна Францаўна Гярловіч; маці — Вольга Уладзіславаўна Алеша (пам. 1963); бацька — Карл Антонавіч Алеша (пам. 194?); сястра — Ванда Карлаўна Алеша (1897—1919); жонка — Вольга Густаваўна Суок (1899—1978).
Беларускія пераклады
Раман «Зайздрасць» па-беларуску выйшаў у 1931 годзе ў Менску ў перакладзе Лукаша Калюгі.
IC 2803
IC 2803 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікалай Мікітавіч Слюнькоў
Мікала́й Мікі́тавіч Слюнько́ў (, вёска Гарадзец Гомельскай вобласці —, ) — савецкі партыйны дзеяч, кіраўнік БССР у 1983—1987 гадах.
Біяграфія
Член КПСС з 1954 года. Завочна скончыў Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі (1962).
У 1960—1965 гг. — дырэктар Мінскага завода трактарных запасных частак. У 1965—1972 гг. — дырэктар Мінскага трактарнага завода, генеральны дырэктар Мінскага вытворчага трактарабудаўнічнага аб’яднання.
У 1972—1974 гг. першы сакратар Мінскага гаркама партыі. Загадам Прэзідыума Вярхоўнага Савету СССР ад 3 студзеня 1974 года «за выдатныя дасягненні ў кіраванні Мінскім вытворчым трактарабудаўнічным аб’яднаннем, партыйнай арганізацыяй Беларусі» Слюнькову Мікалаю Мікітавічу прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з узнагароджаннем ордэнам Леніна і Залатой зоркі «Серп і молат».
У 1974—1983 гг. намеснік старшыні Дзяржплана СССР. З 31 студзеня 1983 па 6 лютага 1987 гг. першы сакратар ЦК Кампартыі Беларусі.
З 1987 г. сакратар ЦК КПСС, член Палітбюро ЦК КПСС, адначасова ў 1987—1988 гг. загадчык Эканамічнага аддзела ЦК КПСС. Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 7, 10, 11 скліканняў, народны дэпутат СССР з 1989 г. З 1988 г. старшыня Камісіі ЦК КПСС па пытаннях сацыяльна-эканамічнай палітыкі.
З 1990 года на пенсіі. Жыў у Мінску.
Памёр 9 жніўня 2022 года.
Навакам’янка (Ізмаільскі раён)
Навакам’янка (Новока́м'янка) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Валерый Мікалаевіч Раеўскі
Валерый Мікалаевіч Рае́ўскі (, Мінск — ) — беларускі тэатральны рэжысёр, Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1976), Народны артыст Беларусі (1998), прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску. Вучыўся ў машынабудаўнічым тэхнікуме ў Магілёве, працаваў на Магілёўскім машынабудаўнічым заводзе, канструктарам на заводзе «Строммашына». Паступіў вучыцца на гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Пасля скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут. Адначасова з вучобай стажыраваўся ў Маскоўскім тэатры драмы і камедыі на Таганцы. З 1967 года, на працягу 35 гадоў, быў рэжысёрам, з 1973 года галоўным рэжысёрам, з 1991 года мастацкім кіраўніком Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы. Доўгі час выкладаў і з’яўляўся прафесарам Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў.
Памёр 19 лістапада 2011 года. Пахаваны на Усходніх могілках Мінска.
Узнагароды
У 1976 годзе Валерыю Раеўскаму было прысвоена званне заслужанага дзеяча мастацтваў БССР, у 1998 годзе — народнага артыста Беларусі. Пастаўленыя ім спектаклі адзначаны Дзяржаўнымі прэміямі СССР і БССР. У 2004 годзе за асабісты ўклад у развіццё беларускага тэатральнага мастацтва і заслугі ў выхаванні творчай моладзі рэжысёр быў узнагароджаны ордэнам Францыска Скарыны. Уладальнік прыза «Крыштальная Паўлінка» (1999)
Чуйкі
Чу́йкі (, Чуйки) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Станіславоўскага сельсавета.
Марскія сподачкі
Сподачкі, марскія сподачкі — тры сямействы (Patellidae, Tecturidae, Lepetidae) падкласа пярэдняшчэлепных малюскаў класа бруханогіх.
Пашыраны ў морах усіх акіянаў. Найбольш вядомая патэла чарнаморская (Patella pontica).
Дыяметр ракавіны да 25 см. Ракавіна спрошчаная, сіметрычная, мае форму каўпачка або перакуленага ўверх дном сподачка (адсюль назва). Маюць адно перадсэрдзе, рэдукаваныя шчэлепы.
Раздзельнаполыя, некаторыя гермафрадыты. Апладненне вонкавае.
Аргунь
Аргу́нь (у верхнім цячэнні — Хайлар; Аргу́нь, Υргэнэ, Эргүнэ, , 额尔古纳河) — рака ў Расіі і Кітаі, правы складнік ракі Амур. Па Аргуні праходзіць частка мяжы Расіі і Кітая.
Даўжыня ракі 1620 км, з іх 951 км — памежны ўчастак. Плошча вадазбору 164 тыс. км². Пачынаецца ў гарах Вялікага Хінгана. Цячэ пераважна ў шырокай даліне, бліжэй да вусця даліна звужаецца. Жыўленне пераважна дажджавое. Сярэднегадавы расход вады ў вусці 340 м³/сек, за 425 км ад вусця — 192 м³/с (аб’ём сцёку — 6,06 км³/год). Замярзае ў канцы лістапада, вызваляецца ад лёду ў пачатку мая. Прытокі: Газімур, Гэньхэ, Урулюнгуй, Карабон, Серабранка, Мулачы, Запісіна, Джэін, Калтарма, Лубія, Будзюмкан, Джэлір, Лугакан і іншыя.
Новакаланчак
Новакаланчак (Новокаланча́к) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Казальвек’ё-дзі-Пулья
Казальвек'ё-дзі-Пулья (Casalvecchio di Puglia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 2082 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 66 чал./км². Займае плошчу 32 км². Паштовы індэкс — 71030. Тэлефонны код — 0881.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Падбярэскія
Падбярэскія — вялікалітоўскі шляхецкі род герба «Газдава».
Кубля
Ку́бля — рака ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, у басейне Віліі. Даўжыня 13 км. Пачынаецца на поўдзень ад вёскі Суднікі, упадае з поўначы ў возера Баторына за 0,75 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Баклаі. На ўсім працягу каналізаваная. У вытоку магчымы пераліў у раку Зелянуха.
Падбярэскія
Галіна полацкага баярскага роду Радковічаў. Полацкі баярын Яцка Сенькавіч Радковіч (?—пасля 1520) у шлюбе з княжной Ульянай, сястрой князя Сямёна Ямантавіча-Падбярэзскага, меў сыноў Рыгора, Івана і Сямёна Яцкавічаў. Пасля смерці бяздзетнага князя Сямёна Ямантавіча-Падбярэзскага ў 1540 годзе Ульяна адсудзіла ва ўдавы яго маёнтак Падбярэззе ў Аршанскім старостве з іншымі ўладаннямі на карысць сваіх сыноў. Рыгор Яцкавіч (каля 1513 — пасля 1585) пры падзеле з братам атрымаў Падбярэззе з Бачэйкавым і пачаў звацца Падбярэскім. Яго нашчадкі неаднаразова займалі павятовыя ўрады, пераважна ў Аршанскім павеце. З іх найбольш вызначыўся Рыгор Казімір (1620?— 1677), сын Аляксандра, з 1643 года ротмістр казацкай харугвы ВКЛ, удзельнік Лоеўскай бітвы 1649 года, вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў, ваявода смаленскі з 1667 года.
Быў і іншы род Падбярэскіх, якія карыстаўся гербам «Тарнава» змененая.
Кальдэра
Кальдэра (caldera, літаральна — «вялікі кацёл») — шырокія авальныя ці круглыя катлавіны вулканічнага паходжання са стромкімі, часта ступеньчатымі схіламі. Кальдэры дасягаюць 10—20 км у папярочніку і некалькіх сот метраў у глыбіню. Адрозніваюць выбухныя кальдэры, якія ўтвараюцца пры магутных выбухах газаў, што вырываюцца з жарала вулканаў, і кальдэры абвальвання, якія ўзнікаюць пры правале па кальцавых разломах даху падземнага вулканічнага агменю з прычыны выкіду з яго матэрыялу пры вулканічных вывяржэннях. Шырэй распаўсюджаны кальдэры другога тыпу; яны ж дасягаюць і найвялікшых памераў.
У 1815 годзе нямецкі геолаг Хрысціян Леапольд фон Бух наведаў горы Тэйдэ (Тэнэрыфэ) і Табурыентэ (Пальма), якія знаходзяцца на Канарскіх астравах. Да часу публікацыі ўбачанага ён увёў тэрмін «кальдэра» ў геалагічны слоўнік.
Георгій Андрэевіч Маркоўскі
Гео́ргій Андрэ́евіч Марко́ўскі (, в. Бярэзінскага раёна Мінскай вобласці) — ) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр лясной гаспадаркі Беларусі ў 1985—1994 гадах.
Лубніцы (гміна, Лодзьскае ваяводства)
Лубні́цы (Łubnice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Верушоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лубніцах. Плошча гміны складае 60,9 км². Станам на 2004 год у гміне Лубніцы пражывалі 4160 чалавек, шчыльнасць — 68,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 6 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 13 населеных пунктаў.
Георгій Андрэевіч Маркоўскі
Біяграфія
Пасля заканчэння Пагосцкай школы ў 1954 годзе паступіў у Беларускі лесатэхнічны інстытут імя С. М. Кірава. Па размеркаванню быў накіраваны на працу старэйшым майстарам ў Івацэвіцкі хімлясгас. У чэрвені 1960 года ён узначаліў Бранягорскае лясніцтва гэтага ж лясгаса, а ў снежні 1965 года быў прызначаны дырэктарам Столінскага лясгаса.
У жніўні 1971 года быў прызначаны начальнікам аддзела капітальнага будаўніцтва Столінскага раённага Савета дэпутатаў працоўных і адначасова намеснікам старшыні выканкама, з чэрвеня 1975 па жнівень 1977 года — старшынёй Столінскага райвыканкама. Пасля заканчэння Акадэміі грамадскіх навук пры ЦК КПСС у 1979 годзе Г. А. Маркоўскі быў абраны першым сакратаром Столінскага райкама партыі. На гэтай пасадзе ён працаваў да ліпеня 1984 года, а пасля ўзначаліў упраўленне лясной гаспадаркі Брэсцкага аблвыканкама.
У чэрвені 1985 года Георгій Маркоўскі прызначаецца намеснікам міністра лясной гаспадаркі БССР, у верасні гэтага ж года Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР — міністрам лясной гаспадаркі БССР.
Быў зняты з пасады 10 жніўня 1994 года.
IC 2804
IC 2804 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Паляўнічыя на снезе
«Паляўнічыя на снезе» (Jagers in de Sneeuw) — карціна Пітэра Брэйгеля Старэйшага. Напісана маслам па дрэве ў 1565 годзе. Карціна з'яўляецца часткай цыклу з шасці карцін, якія адлюстроўвалі поры года (пяць з іх, уключаючы, «Паляўнічых на снезе», захаваліся). Карціна знаходзіцца ў зборы Музея гісторыі мастацтваў у Вене.
Максім Васілевіч Бялоў
Максім Бялоў (нар. ) — беларускі футбаліст, брамнік гродзенскага «Нёмана».
Клубная кар’ера
У 2016 годзе пачаў прыцягвацца да складу магілёўскага «Дняпра», правёў за яго два матчы ў Першай лізе, выходзячы на замену ў канцы сустрэчы. З 2017 года, пасля выхаду магілёўскай каманды ў Вышэйшую лігу, стаў гуляць за дубліруючы склад клуба. Зрэдка прыцягваўся таксама да асноўнай каманды ў якасці трэцяга брамніка. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 24 лістапада 2018 года, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у матчы з мінскім «Дынама» (0:3).
У лютым 2019 года, пасля таго як стала вядома пра аб’яднанне «Дняпра» з мінскім «Промнем», накіраваўся на прагляд у аб’яднаную каманду, пазней праходзіў прагляд у бабруйскай «Белшыне». У сакавіку 2019 года афіцыйна стаў іграком аб’яднанай каманды, якая атрымала назву «Дняпро». У складзе магілёўскага клуба зноў стаў выступаць за дубль.
У лютым 2023 года стаў трэніравацца з гродзенскім «Нёманам» і ў выніку падпісаў трохгадовы кантракт з клубам.
Глорыя Чынаса
Глорыя Чынаса (нар., Энугу, Нігерыя) — нігерыйская футбалістка, нападаючы.
Біяграфія
Летам 2012 года прыехала ў Польшчу і падпісала кантракт з рацібужскай «Уніяй». Па выніках сезону 2012 года стала самай эфектыўнай футбалісткай у Экстралігі забіўшы 20 галоў.
У 2015 годзе падпісала кантракт з бабруйскай «Бабруйчанкай», дзе правяла палову сезона.
Мікалай Валяр’ян Цеханавецкі
Мікалай Валяр’ян Цеханавецкі (? — 1672) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Сям'я
З роду Цеханавецкіх герба «Дуброва», сын Крыштафа, менскага ваяводы, і Антанелі з Друцкіх-Горскіх. Меў брата Альбрэхта Канстанціна. Быў двойчы жанаты: з Даротай Пакаш і Яўхіміяй Млечкай, але дзяцей не меў.
IC 2805
IC 2805 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сані Абача
Сані Абача (, Кано —, Абуджа) — нігерыйскі ваенны і дзяржаўны дзеяч, генерал-лейтэнант (званне прысвоена ў 1987 годзе).
Біяграфія
Атрымаў ваенную адукацыю ў Вялікабрытаніі і ЗША. У 1983 і 1985 гадах удзельнічаў у падрыхтоўцы ваенных пераваротаў. З 1990 года — міністр абароны, з 1992 года — віцэ-прэзідэнт Нігерыі. З 1993 года пасля арганізаванага ім перавароту стаў старшынёй Часовага кіруючага савета і Федэральнага выканаўчага савета.
Перыяд праўлення Абача быў адзначаны карупцыяй, ганеннямі на іншадумцаў (пакаранне Кена Саро-Вівы, смяротны прысуд Алусегуна Абасанджа, завочны судовы пераслед Воле Шаінкі) і серыяй знешнепалітычных няўдач. З-за шматлікіх парушэнняў правоў чалавека ЗША ўвялі супраць Нігерыі эканамічныя санкцыі, яе сяброўства ў Садружнасці нацый было прыпынена.
Папялушка з чатырма рыцарамі
«Папялушка з чатырма рыцарамі» (신데렐라와 네 명의 기사) — паўднёвакарэйскі драматычны тэлесерыял, спрадзюсараваны Квон Хёк Чанам і Лі Мін У. У галоўных ролях зняліся акцёры Пак Со Дам, Чон Іль У, Ан Джэ Хён, Лі Чон Шын, Чхвэ Мін і ўдзельніца K-pop гурта Apink Сон На Ын. Серыял паказвалі на тэлеканале tvN у Паўднёвай Карэі з 12 жніўня па 1 кастрычніка 2016 года.
Сюжэт
Ын Ха Вон (Пак Со Дам) — разумная вучаніца старшай школы, якая марыць стаць настаўніцай. У дзяцінстве яна страціла маці ў жудасным пажары. Калі яе бацька зноў ажаніўся, і жорсткая мачаха са зводнай сястрою пераехалі жыць да іх, дзяўчына была змушаная шукаць працу, каб аплаціць сваю вучобу і мемарыял маці. Па волі лёсу здараецца так, што яна сустракае старога спадара, кіраўніка вядомай буйной карпарацыі, які прапаноўвае ёй пераехаць у свой асабняк, каб даглядаць трох яго ўнукаў, спадчыннікаў маёмасці. Пад адным дахам з бунтаром і адзіночкай Кан Джы Унам (Чон Іль У), плэйбоем і марнатраўцам Кан Хён Мінам (Ан Джэ Хён) і вельмі мілым спеваком Кан Со Ву (Лі Чон Шын) Ха Вон зразумела, што трапіла ў самы гарачы любоўны чатырохвугольнік, які толькі можна сабе ўявіць у сучаснай казцы. Таксама ў асабняку чэбалей Ха Вон знаёміцца з прыгажуном Лі Юн Сонам (Чхвэ Мін), які працуе тут целаахоўнікам братоў, і суседскай дзяўчынай Пак Хе Джы (Сон На Ын), закаханай у Кан Хён Міна з дзяцінства.
Сезон 2019 ФК Тарпеда-БелАЗ
У 2019 годзе футбольны клуб «Тарпеда-БелАЗ» з Жодзіна прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Цяперашні склад
Станам на лістапад 2019 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Рэзервовы склад
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Прыйшлі ў клуб
1 Раней — у арэндзе
² З арэнды
³ У арэнду
Пакінулі клуб
1 З арэнды
² Падаўжэнне арэнды
³ Раней — у «Слоніме-2017» у арэндзе
4 У арэнду, раней — у «Граніце» ў арэндзе
Прыйшлі ў клуб
1 З арэнды
Пакінулі клуб
² У арэнду
Віторыя
Віторыя — тапонім.
Джавані Даменіка Касіні
Джавані Даменіка Касіні, таксама з французскай Жан Дамінік Касіні (Giovanni Domenico Cassini, Jean-Dominique Cassini; 8 чэрвеня 1625 — 14 верасня 1712) — італьянскі і французскі астраном і інжынер.
Астра стэпавая
Астра стэпавая, Астра дзікая (Aster amellus) — кветкавая травяністая расліна сямейства астравых.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 20-60 см са слаба галінастым у суквецці сцяблом і кароткім тоўстым карэнішчам. Сцябло звычайна каротка валасістае або голае, па ўсёй даўжыні аблісцелае. Лісце зваротнаяйкападобнае, лапатчатае, шурпатае, прытупленае (сярэднія і верхнія з вастрыём на верхавінцы), па краі цэльнае або часам расстаўлена-шыроказубчастае з 3 выразнымі жылкамі. Кошыкі даволі буйныя, дыяметрам 3-5 см, сабраны ў простую шчыткападобную мяцёлку. Абгортка шырокая, паўшарападобная, чарапіцавая; яе лісцікі шурпатыя, зялёныя, па краях з раснічкамі. Язычковыя кветкі ўдвая перавышаюць абгортку, лінейна-ланцэтныя, фіялетавыя або блакітныя. Кветкі дыска трубчастыя, жоўтыя. Плод — густаваласістая сціснутая сямянка з белым чубком.
Пашырэнне
Рэліктавы еўрапейскі лесастэпавы від, у Беларусі знаходзіцца ў ізаляваных астраўных месцах росту і лакалітэтах за паўночнай мяжой арэала. Месцы росту: маладыя сасновыя і дубова-сасновыя мшыстыя лясы, лясныя паляны і ўзлескі, сухадольныя лугавіны і хмызнякі.
Асаблівасці біялогіі
Расце адзінкавымі экземплярамі або невялікімі групамі. Цвіце ў ліпені-верасні, пладаносіць у жніўні-верасні. Размнажэнне насеннае і вегетатыўнае.
Сіці (Лондан)
Лонданскі Сіці (City of London) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне са статусам «сіці», цырыманіяльнае графства ў цэнтры рэгіёна Вялікі Лондан, гістарычнае ядро Лондана, якое сфарміравалася на аснове старажытнарымскага горада Ландыніум (Londinium).
Плошча ў межах Лонданскай сцяны рымскага паходжання — 2,6 км², адсюль паходзіць мянушка — «квадратная міля» (Square mile). На ўсход ад Сіці распасціраецца «пралетарскі» Лондан — Іст-Энд, а на захад — больш рэспектабельны Вест-Энд. Дэвіз Сіці — Domine dirige nos («Накіроўвай нас, Госпадзі»).
Мае правы цырыманіяльнага графства і гарадскога раёна з асаблівымі гістарычнымі прывілеямі: у Сіці ёсць уласная паліцыя, манарх можа заехаць на тэрыторыю Сіці толькі з дазволу лорд-мэра. Сіці з 1695 года нададзены правамі асобнага горада, і ў яго ёсць свой урад (12 кіраўнікоў). Сталае насельніцтва — 7200 чал. (найменш населены раён Лондана). У працоўныя дні насельніцтва павялічваецца больш за ў 30 раз за кошт служачых размешчаных там штаб-кватэр кампаній.
Нароўні з Саўтваркам і Вэстмінстэрам лонданскі Сіці паслужыў адным з трох цэнтраў, з якіх сфарміраваўся Лондан. З Саўтваркам яго злучае маляўнічы Таўэрскі мост, а з Вэстмінстэрам — вуліца Фліт-стрыт, за межамі гарадской сцяны (дакладней, Тэмпл-Бар, «заставы Тэмпла») пераходзячая ў Стрэнд. Пра сярэдневяковы перыяд гісторыі Сіці нагадвае Лонданскі Таўэр — помнік Сусветнай спадчыны.
Да 80 працэнтаў гістарычнай забудовы Сіці было знішчана Вялікім лонданскім пажарам (1666), пасля чаго асноўныя будынка, уключаючы і гарадскі сабор Святога Паўла, былі адбудаваны нанова пад кіраўніцтвам архітэктара Крыстафера Рэна. У XIX стагоддзі Сіці становіцца найбуйнейшым фінансавым цэнтрам не толькі Брытанскай імперыі, але і ўсяго свету. Тут размешчаны банк Англіі і Лонданская фондавая біржа.
Для архітэктурнага аблічча Сіці характэрны рэзкія кантрасты помнікаў даўніны (асабліва рэнаўскага класіцызму) з ультрасучаснымі будынкамі, такімі, як небаскроб Мэры-Экс.
Лубніцы (гміна, Свентакшыскае ваяводства)
Лубні́цы (Łubnice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сташоўскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лубніцах. Плошча гміны складае 84,01 км². Станам на 2004 год у гміне Лубніцы пражывалі 4431 чалавек, шчыльнасць — 52,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Вылячэнне сляпога ў Віфсаідзе
Вылячэнне сляпога ў Віфсаідзе — евангельская падзея, адзін з цудаў Ісуса Хрыста. Падзея запісана толькі ў Евангеллі ад Марка 8:22-26. Дакладнае месцазнаходжанне Віфсаіды у гэтым апавяданні з'яўляецца прадметам абмеркавання сярод навукоўцаў, але хутчэй за ўсё маецца на ўвазе Віфсаіда Юлія на паўночным беразе Галілейскага возера.
Біблейскае апавяданне
Паводле Евангелля ад Марка, калі Ісус прыйшоў у Віфсаіду, горад ў Галілеі, яго папрасілі, каб вылечыць сляпога. Ісус узяў сляпога за руку і вывеў яго з горада, плюнуў яму на вочы і спытаў, што той бачыць. «Я бачу людзей, што праходзяць, як дрэвы»,- адказаў мужчына. Ісус паўтарыў працэдуру, пасля чаго мужчына пачаў бачыць ясна. «Ні ўваходзь ў горад», — загадаў Ісус, — «і не кажы нікому ў горадзе».
Гісторыя паказвае паступовасць вылячэння, і тое, што Ісус клапаціўся каб не прапагандаваць Свае цуды.
Утканосіўка
Утканосіўка (Утконо́сівка) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Банк гандлёвы капітал
Закрытае акцыянернае таварыства «Банк гандлёвы капітал» (ЗАТ «ГК Банк») — камерцыйны банк у Рэспубліцы Беларусь. Акцыянеры: Банк Тэджарат (Іран) (97,6 %) і СП «Лада ОМС — Холдинг» ЗАТ (Беларусь). Статутны фонд 29 млрд руб. (2010).
Еўрапейскі тур PTC 2015/2016 – Этап 1 (снукер)
Еўрапейскі тур PTC 2015/2016 – Этап 1 (таксама вядомы як Адкрыты чэмпіянат Рыгі 2015 (Riga Open 2015) і Kaspersky lab Riga Open 2015 ад назвы спонсара) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які прайшоў з 29 ліпеня па 2 жніўня 2015 года на арэне Рыга, у Рызе, Латвія. Прызавы фонд турніру склаў €125,000, з якіх €25,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Бары Хокінс, які перайграў на сваім шляху да тытула Рычарда Бэкхэма (4:1), Робі Уільямса (4:0), Энтані Мак-Гіла (4:1), Майкла Уайта (4:1), Алана Мак-Мануса ў чвэрцьфінале (4:2), Грэма Дота ў паўфінальным матчы (4:1) і Тома Форда ў фінальным паядынку з лікам 4:1. Гэтая перамога стала першым нізкарэйтынгавым тытулам у кар'еры 36-гадовага англічаніна, а таксама першым прафесійным спаборніцтвам, выйграным Хокінсам больш чым за год (у сакавіку 2014 года ён перамог на фінальным турніры PTC).
IC 2806
IC 2806 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Еўрапейскі тур PTC 2015/2016 – Этап 1 (снукер)
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру склаў €125,000, як і на ўсіх астатніх турнірах серыі PTC 2015/2016, якія праходзілі ў Еўропе. Пераможца спаборніцтва атрымаў €25,000.
IC 2806
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Еўрапейскі тур PTC 2015/2016 – Этап 1 (снукер)
Прызавыя грошы
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Пры гэтым, снукерыст, які прайграваў у першым жа матчы на турніры, увогуле не атрымліваў рэйтынгавых ачкоў.
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У 123 матчах асноўнай стадыі адкрытага чэмпіянату Рыгі гульцы аформілі 40 соценных серый (на 4 больш, чым у мінулым годзе). Колькасць серый, большых за 50 ачкоў, дасягнула 272 брэйкаў (на 47 менш, чым у мінулым годзе), што ў сярэднім азначае каля 2.4 паўсоценных серый у матчы.
Лідарамі па колькасці соценных серый сталі чвэрцьфіналіст турніру Грэм Дот і Джад Трамп, якія зрабілі па 3 сэнчуры-брэйкі. Па колькасці серый «50+» лідарамі сталі фіналісты турніру Бары Хокінс і Том Форд, якія аформілі 16 і 14 паўсоценных брэйкаў адпаведна. Найвышэйшы брэйк на спаборніцтве ў 142 балы выканаў Рыкі Уолдэн у матчы трэцяга раўнда супраць Бэна Вуластана.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў адкрытага чэмпіянату Рыгі 2015.
Бэзавая вуліца (Мінск)
Бэзавая вуліца — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска ў колішнім пасёлку Азярышча, які ў 1989 годзе быў далучаны да Мінска.
Перасячэнні
Вуліца размешчана на паўночна-ўсходняй ускраіне горада Мінска і перасякаецца з шэрагам іншых вуліц:
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па вуліцы адсутнічае, але на вуліцы Заснавальнікаў ёсць прыпынак «Бэзавая», на якім спыняецца шэраг аўтобусных маршрутаў. Паблізу размешчана станцыя «Азярышча» Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі.
Лубова (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 21 населены пункт.
Анкока
Анкока (Ankoko, Anacoco) — востраў на рацэ Куюні на мяжы паміж Венесуэлай і Гаянай. Згодна пазіцыі Гаяны, большая частка вострава належыць гэтай дзяржаве. Згодна пазіцыі Венесуэлы, востраў Анкока — частка яе тэрыторый. З 1966 г. востраў знаходзіцца пад кантролем Венесуэлы. Плошча — 28 км². На Анкока дзейнічае венесуэльская ваенная база.
Геаграфія
Востраў Анкока месціцца на рацэ Куюні на мяжы паміж Венесуэлай і Гаянай. Утвораны ў выніку зліцця Куюні з яе прытокамі. Даўжыня з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад — 4,7 км. Найбольшая шырыня — 3,1 км. Большая частка вострава пакрыта лесам і хмызнякамі. Знойдзены невялікія радовішчы золата.
Тэрытарыяльныя спрэчкі
Тэрытарыяльныя прэтэнзіі Венесуэлы ў дачыненні да заходняй часткі сучаснай Гаяны выказваліся з пачатку 1840-ых гг. Пры гэтым Венесуэла абапіралася на той факт, што землі на захад ад ракі Эсекіба раней уключаліся ў склад віцэ-каралеўства Новая Гранада. Гэта падцвярджаў дагавор 1648 г. аб размежаванні паміж Іспаніяй і Нідэрландамі. У 1814 г. частка галандскіх калоній у Гвіяне перайшла ў падпарадкаванне Вялікабрытаніі. У 1831 г. яны былі аб’яднаны ў адзіную калонію Брытанскую Гвіяну, якая ў 1966 г. была абвешчана незалежнай дзяржавай Гаянай. На месцы іспанскай Новай Гранады ў 1821 г. узнікла Вялікая Калумбія, у 1830 г. яе ўсходняя частка стала вядома як незалежная Венесуэла. Спрэчкі паміж Венесуэлай і Вялікабрытаніяй былі разгледжаны міжнародным Парыжскім арбітражным судом. У 1899 г. ён зацвердзіў мяжу, якая фармальна да нашага часу падзяляе Венесуэлу і Гаяну. У Венесуэле рашэнне Парыжскага арбітражнага суда выклікала незадаволенасць. У 1963 г., напярэдадні абвяшчэння незалежнасці Гаяны, Венесуэла зноў высунала тэрытарыяльныя прэтэнзіі. У лютым 1966 г. у Жэневе адбылася канферэнцыя, у якой прымалі ўдзел з аднаго боку Гаяна і Вялікабрытанія, з іншага — Венесуэла. Была створана сумесная міжнародная камісія. Венесуэла абавязвалася ў час працы камісіі не высоўваць новых тэрытарыяльных патрабаванняў.
Востраў Анкока быў незаселены і разглядаўся ў Гаяне як падзелены на 2 часткі паміж краінамі. Венесуэльцы лічылі, што ён цалкам належыць Венесуэле, паколькі пратока з боку асноўных венесуэльскіх тэрыторый вельмі вузкая, а з боку Гаяны — шырокая. Да таго ж грамадзяне Венесуэлы перыядычна вялі на ім гаспадарчую дзейнасць. 12 кастрычніка 1966 г., калі армія Вялікабрытаніі пакінула Гаяну, венесуэльскія ваенныя і грамадзянскае насельніцтва занялі гаянскую частку Анкока, пачалі будаўніцтва аэрадрома і здабычу карысных выкапняў. У Гаяне гэтую акцыю палічылі адным з крокаў Венесуэлы для развязванні канфлікту і ціску на працу міжнароднай камісіі. У пачатку 1970 г. у раёне Анкока адбылася перастрэлка з двух бакоў.
18 чэрвеня 1970 г. па выніках камісіі быў падпісаны дагавор у Порт-оф-Спейне паміж Венесуэлай з аднаго боку, Вялікабрытаніяй і Гаянай — з іншага. Ён адсоўваў рашэнне тэрытарыяльнай праблемы на 12 гадоў і мог узнаўляцца на новы 12-гадавы тэрмін, пакуль не будзе прапанавана іншае рашэнне. Нягледзячы на паляпшэнне адносін паміж Гаянай і Венесуэлай у 1970-ыя — 1980-ыя гг., апошняя не адмовілася ад планаў уключэння заходняй Гаяны ў свой склад і не пакінула ўсходнюю частку вострава Анкока. Наяўнасць праблемы падцвердзілі перагаворы паміж прэзідэнтамі дзвюх дзяржаў у ліпені 2009 г. у Каракасе.
Кастэлуча-дэй-Саўры
Кастэлуча-дэй-Саўры (Castelluccio dei Sauri) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 1952 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 38 чал./км². Займае плошчу 51 км². Паштовы індэкс — 71025. Тэлефонны код — 0881.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Цэптар Банк
Закрытае акцыянернае таварыства «Цэптар Банк» — камерцыйны банк у Рэспубліцы Беларусь. Статутны фонд 36 млрд беларускіх рублёў. (2010). Асноўны акцыянер — АТ «Хоўм Арт энд Сейлс Сэрвіс АГ» (Швейцарыя) (99 %).
Шарлах
Шарлах (scharlach) — гэтым імем пазначаецца цэлы шэраг азапігментаў разнастайнага хімічнага складу, растваральных у вадзе, спірце з прыгожым ярка-чырвоным, карычневым колерам. Пераважна ўжываюцца ў замену кашанілі для афарбоўвання воўны і шоўку, а таксама насычэння правадоў у электрарухавіках для ізаляцыі. Найбольшым распаўсюджваннем карыстаюцца: III. 6R, III. G і III. GR, якія адносяцца да класа сульфаазапігментаў. Гэтыя фарбы адрозніваюцца яркасцю і прыгажосцю адцення, але валодаюць параўнальна невялікай трываласцю ў адносінах да святла, паколькі некаторыя падрыхтоўваюцца з аксіду жалеза.
Льюіс Кэрал
Льюіс Кэрал (Lewis Carroll, сапр. Charles Lutwidge Dodgson;, в. Дарсберы, , Англія — , Гілфард, , Англія) — англійскі , матэматык, логік, філосаф і фатограф.
Біяграфічныя звесткі
Сапраўднае імя — Чарлз Лютвідж Доджсан. Нарадзіўся ў шматдзетнай сям’і англіканскага святара. Скончыў каледж у Оксфардзе, атрымаў ступень магістра. У 1855-81 прафесар матэматыкі Оксфардскага ўніверсітэта. У 1861 прыняў сан дыякана і зрабіўся «донам» — членам коледжа Царквы Хрыстовай. Абавязкі гэтай пасады пакідалі яму шмат свабоднага часу. У 1867 наведаў Расію, напісаў «Рускі дзённік».
Выдавец часопісаў і пісьменнік Эдмунд Етс параіў Доджсану ўзяць псеўданім. Той прыдумаў некалькі варыянтаў і папрасіў Етса выбраць лепшы: Эдгар Катвеліс (анаграма сапраўднага імя — Чарлз Лютвідж), Эдгар У. Ч. Вестхіл (таксама анаграма), Луіс Кэрал і Льюіс Кэрал — апошнія 2 псеўданімы былі атрыманы шляхам перакладу імя «Чарлз Лютвідж» на латынь і зноў на англійскую мову. Етс выбраў апошні псеўданім. З таго часу Доджсан падпісваў свае навуковыя працы сапраўдным прозвішчам, а мастацкія творы — псеўданімам. Пры гэтым ён заўсёды адмаўляў, што Доджсан і Кэрал — адзін і той жа чалавек.
Ніколі не ўстапаў у шлюб і не меў дзяцей. Сябраваў з дзяцьмі сваіх знаёмых, расказваў ім казкі, прадумваў дзеля іх інтэлектуальныя задачы. Быў асабіста прывязаны да трох дачок Лідэла — дэкана свайго коледжа. Дзяўчынак звалі Ларына, Эдыт, Рода, Вайолет і Эліс (Аліса). Менавіта апошняя з іх зрабілася правобразам галоўнай гераіні двух найбольш вядомых кніг Доджсана.
Творчасць
Матэматычныя працы Кэрала-Доджсана не аказалі значнага ўплыву на навуку. Адукацыя Доджсана абмяжоўвалася толькі антычнай навуковай літаратурай (прынамсі «Асновы» Еўкліда) і некалькімі метадамі і тэорыямі сучаснікаў. Акрамя таго Доджсан быў амаль ізаляваны ад навуковага свету таго часу, мала што ведаў аб новых матэматычных вынаходніцтвах (Нееўклідавай геаметрыі Лабачэўскага і Гаўса, якаснай тэорыі дыферэнцыяльных ураўненій і інш). Тым не менш у апошні час узрастае цікавасць да матэматычных прац Кэрала, якія змяшчаюць у сябе нестандартныя і малавядомыя ідэі.
Значна большых поспехаў Доджсан дабіўся ў логіцы, ён распрацаваў графічную тэхніку рашэння лагічных задач, больш зручную, чым дыяграмы Эйлера і Джона Вена. Асноўныя творчы ў гэтай галінах — «Сімвалічная логіка» і «Лагічная гульня» (спрошчаны варыянт папярэдняй кнігі, напісаны для дзяцей).
Яго мастацкія творы набылі сусветную папулярнасць. Найбольш вядомы казачныя аповесці Льюіса Кэрала «Алісіны прыгоды ў дзівоснай краіне» (1865) і «Скрозь люстэрка» («Аліса ў Залюстроўі», 1871). У паэтыцы аповесцяў, пабудаваных на снах Алісы, дамінуюць прынцыпы «бяссэнсіцы» і інтэлектуальнай гульні; для іх характэрна спалучэнне гратэску, гумару з літаратурнымі алюзіямі і запазычаннямі. Спецыфіка твораў Л. Кэрала ў тым, што ў іх аб’ектамі субверсіўнай крытыкі стаюцца рэчы не толькі пазачасавыя, такія як чалавечая рацыянальнасць ці побыт, але і многія спецыфічна нацыянальныя рэаліі тагачаснай віктарыянскай эпохі.
Аўтар паэтычнай кнігі «Паляванне буркуна» (1876), рамана «Сільві і Бруна» (ч. 1-2, 1889-93), зборнікаў вершаў, загадак, шматлікіх прац па матэматыцы і логіцы. Пакінуў багатую эпісталярную спадчыну (98721 ліст).
IC 2807
IC 2807 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Blondie
«Blondie» — амерыканскі поп-панк-гурт, створаны ў 1975 годзе ў Нью-Ёрку. Гурт стаў вядомы пасля свайго альбома «Parallel Lines», які выйшаў у 1978 годзе. Песні з гэтага альбома сталі міжнароднымі хітамі. У 1982 годзе Blondie распаліся, вакалістка Дэбі Хары пачала сольную кар'еру. У 1997 годзе гурт зноў сабраўся і іграе да гэтага часу.
Беларускі Банк Малога Бізнесу
Закрытае акцыянернае таварыства «Беларускі Банк Малога Бізнесу» — былы камерцыйны банк у Рэспубліцы Беларусь. Спецыялізацыя — мікракрэдытаванне малога бізнесу.
Рэквізіты
Юрыдычны адрас: Мінск, вул. Сурганава, 28.
S.W.I.F.T. BBSB BY2X; БІК 153001840; УНП 807000201; АКПА 378219965000.
Тэлекс: 252075 BBSB BY.
Былыя акцыянеры
Еўрапейскі банк рэканструкцыі і развіцця (21,67 % акцый), Міжнародная фінансавая карпарацыя (21,67 %), (Нідэрланды, 21,67 %), KfW (Германія, 12,98 %), Swedfund (Швецыя, 11,64 %), ЗАТ «Банк ББМБ» (Беларусь, 4,48 %), ShoreCap International (ЗША, 4,07 %), ShoreBank International (ЗША, 1,82 %).
Гісторыя
Дагавор пра стварэнне ЗАТ «Беларускі банк малога бізнесу» быў падпісаны 12 снежня 2007 года ў Мінску з удзелам усіх арганізацый-заснавальніц. Зарэгістраваны пастановай Нацыянальнага банка Беларусі № 119 ад 28 жніўня 2008 года. Урачыстае адкрыццё банка адбылося ў кастрычніку 2008 года.
Ліквідацыя
У кастрычніку 2013 года буйны ўсходнееўрапейскі фінансавы холдынг Getin Holding набыў 287 689 акцый банка (95,5 % статутнага фонду). Сума пагаднення склала 4 867,7 тыс. еўра.
З 1 верасня 2014 года ЗАТ «Банк ББМБ» быў аб’яднаны з ЗАТ «Ідэя Банк», які таксама належыць Getin Holding.
Крыштоф Цеханавецкі
Крыштоф Цеханавецкі (? — 1655) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Займаў розныя пасады ў Мсціслаўскім ваяводстве, быў паслядоўна мсціслаўскім падстолім, стольнікам і земскім суддзём. Каля 1650 атрымаў Мсціслаўскае староства, а 22 сакавіка 1653 дасягнуў сенатарской годнасці, атрымаўшы прызначэнне мсціслаўскім кашталянам, у 1655 ваявода менскі. Трымаў нягродавыя староствы: Хаслаўскае, Міхалоўскае, Параднінскае, Радамльскае.
Сям'я
З роду Цеханавецкіх герба «Дуброва», сын Станіслава, стольніка аршанскага. Жанаты з Антанеляй Друцкай-Горскай, меў пяць сыноў: Мікалая Валерыяна, Самуэля Казіміра, Альбрэхта Канстанціна, Міхала і Дамініка Уладзіслава.
Чэмпіянат Еўропы па веславанні на байдарках і каноэ 2016
Медальны залік
!colspan=2| Разам || 27 || 27 || 29 || 77
Гандураскі заліў
Гандураскі заліў (Gulf of Honduras, Golfo de Honduras) — буйны заліў у заходняй частцы Карыбскага мора ля берагоў Цэнтральнай Амерыкі. Абмывае берагі Беліза, Гватэмалы і Гандураса. Паўночна-ўсходнюю мяжу заліва праводзяць паміж горадам Дангрыга (Беліз) і горадам Ла-Сейба, адлегласць паміж якімі па прамой складае 185 км.
Заліў заходзіць у сушу на 102 км, мае глыбіню 22—54 м, ля ўваходу — больш за 2000 м. У заходняй канечнасці заліва мыс Манабіке адгароджвае бухту Аматыке, у якую ўпадаюць рэкі Рыа-Дульсе (сцёк возера Ісабаль), Сарстун і іншыя, якія сцякаюць з гор Мая. У паўднёвай частцы ў заліў упадаюць буйныя рэкі Матагуа і Улуа. Усяго да басейна заліва адносяцца 12 рэк з агульным сцёкам 1232 м³/с. Павелічэнне аб’ёму седыментаў, якія выносяцца рэкамі ў Гандураскі заліў, уяўляе небяспеку для яго экасістэм.
Сярэднегадавая тэмпература вады заліва складае 27 °C, салёнасць — каля 36 ‰.
Лукова (гміна)
Луко́ва (Łukowa) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Білгарайскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лукове. Плошча гміны складае 148,72 км². Станам на 2006 год у гміне Лукова пражывалі 4,506 чалавек, шчыльнасць — 30 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Францішак Панятоўскі
Францішак Панятоўскі (Franciszek Poniatowski; 1640 або 1650 — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Панятоўскіх герба «Цёлак». Нарадзіўся ў сям’і Яна Панятоўскага.
Лоўчы падляшскі з 1680, чашнік вышаградскі з 1690. Служыў у князёў Любамірскіх, з 1670 года падстараста іх жэшаўскіх маёнткаў, з чаго пачалося ўзвышэнне роду.
Сям’я
Меў сыноў Юзафа (1675—1739), генерал-маёра польскага войска, Станіслава (1676—1762) і Міхала (1683—1716), манаха-дамініканца.
Сербска-косаўскі крызіс (2022)
Сербска-косаўскі крызіс (Српска-косаўска крыза, Kriza serbo-kosovare) — абвастрэнне сітуацыі паміж Сербіяй і Косавам, якое фармальна адбылося з-за заканчэння 1 жніўня 2022 года 11-гадовага тэрміну дзеяння сербскіх дакументаў на аўтамабілі.
Перадгісторыя
22 верасня 1991 года абвешчана стварэнне незалежнай Рэспублікі Косава. 22 кастрычніка дзяржаву прызнала Албанія. У 2008 годзе парламент Косава заявіў, якая гэта не прызнала, лічачы, што вобласць з’яўляецца яе часткай пад назвай аўтаномны край Косава і Метохія.
У 2011 годзе было заключана пагадненне паміж Сербіяй і Косавам па выкарыстанні нейтральных дакументаў і нумарных знакаў. Дагавор губляў сваю сілу 1 жніўня 2022 года. Пасля гэтага сербскія грамадзяне, якія ўязджаюць на тэрыторыю Рэспублікі, павінны былі атрымаць часовыя косаўскія дакументы аб пераездзе праз мяжу, а сербскія адпаведна станавіліся несапраўднымі.
Сербія не прызнае незалежнасць Косава і не лічыць магчымым для яе ўсталёўваць правілы па рэгістрацыі аўтамабіляў. Большасць краін Еўрапейскага Саюза і некаторыя краіны свету прызнаюць гэтую дзяржаву, у той час як Расія, Кітай і яшчэ 95 краін-удзельніц ААН лічаць рэгіён сербская тэрыторыяй. Прэм’ер-міністр Косава Альбін Курці заявіў, што Рэспубліка падасць заяўку на членства ў ЕС да канца 2022 года.
Летнія падзеі
31 ліпеня была прыведзена ў стан павышанай баявой гатоўнасці, а сербскае насельніцтва на поўначы Косава пачало будаваць барыкады. Косаўскія сілавікі пад кіраўніцтвам НАТА накіравалі войскі для патрулявання вуліц. У той жа час спецпрызн Рэспублікі закрыў мяжу. Кіраўнік сербскага МЗС паведаміў, што Косава «літаральна рыхтуе пекла ў бліжэйшыя дні» для сербаў, якія там пражываюць. Член Сербскай прагрэсіўнай партыі Уладзімір Джуканавіч заявіў аб неабходнасці «дэнацыфікаваць Балканы». Паводле звестак сербскай газеты «Данас», на поўначы Рэспублікі Косава ўключылі сірэны паветранай трывогі (у населеных пунктах Косаўска-Мітравіца,, Метохія ).
заявіла: «У сувязі з вялікай колькасцю дэзінфармацыі, якую ў эфір наўмысна ўкідвае адміністрацыя ў Прышціне, што распаўсюджваецца праз ілжывыя акаўнты ў сацыяльных сетках і асобныя сайты, дзе паказана, што нібыта адбыліся нейкія сутыкненні арміі Сербіі і так званай косаўскай паліцыі, Міністэрства абароны паведамляе, што армія Сербіі не перасякала адміністрацыйную лінію і ніякім чынам не ўваходзіла на тэрыторыю Косава і Метохіі». Прэзідэнт Аляксандр Вучыч адзначыў, што яго краіна «ніколі не была ў больш складанай сітуацыі [па Косаве], чым сёння».
Па папярэдніх даных, ля сербскага горада Нові-Пазар жыхары чулі страляніну з аўтаматычнай зброі. Сербія заявіла аб параненым на адным з КПП, але Косава гэтую інфармацыю адмаўляла.
На фоне напружанай сітуацыі сілы заявілі пра гатоўнасць у любы момант абараніць бяспеку на тэрыторыі Косава. Міністэрства замежных спраў Украіны заявіла, што не рэкамендуе суайчыннікам наведваць паўднёвыя раёны Сербіі.
1 жніўня пасля перамоў з прадстаўнікамі ЗША і ЕС улады Косава часова адклалі забарону на сербскія дакументы да 1 верасня. Кіраўнік дыпламатыі ЕС Жазеп Барэль павітаў рашэнне Прышціны.
Лістападаўскія падзеі
У Косаве з 1 лістапада пачалі выдаваць папярэджанні кіроўцам, якія выкарыстоўвалі сербскія нумары, а не мясцовыя. У канцы кастрычніка ўлады адмовіліся адкласці абавязковую перарэгістрацыю аўтамабіляў з сербскімі нумарамі. Уладальнікаў аўто з такімі нумарамі, згодна з забаронай, павінны штрафаваць. З гэтай нагоды сербска-косаўскія дэлегацыі сустрэліся 21 лістапада для перамоваў. У гэты ж дзень Вучыч завіў, што сітуацыя на поўначы Косава знаходзіцца на мяжы ваеннага сутыкнення, а ўлады Прышціны адправілі паліцэйскі спецназ на поўнач рэгіёну.
24 лістапада краіны падпісалі пагадненне па пытанню аўтамабільных нумароў. Бялград паабяцаў не выдаваць нумарныя знакі з назвамі гарадоў Косава, а Прышціна «спыніць далейшыя дзеянні, звязаныя з перарэгістрацыяй транспартных сродкаў» і санкцый у дачыненні да тых, хто гэтага не зробіць.
Берлінская акадэмія мастацтваў
Новы будынак Берлінскай акадэміі мастацтваў на Парыжскай плошчы побач з адноўленым атэлем «Адлон» быў пабудаваны пасля аб'яднання Германіі па праекце членаў Акадэміі Гюнтэра Беніша, Манфрэда Забатке і Вернера Дурта. Да Другой сусветнай вайны на гэтым месцы ў палацы Арніма размяшчалася Пруская акадэмія мастацтваў.
Сербска-косаўскі крызіс (2022)
Снежаньскія падзеі
8 снежня ад 200 да 300 спецназаў паліцыі Косава на браніраваных тэхніцы ўвайшлі ў населеныя сербамі паўночныя раёны.
11 снежня прэзідэнт Сербіі Вучыч склікаў экстраннае пасяджэнне Савета бяспекі з-за абвастрэння канфлікту. Прэм’ер-міністр Косава Альбін Курці паведаміў аб аперацыі, падчас якой спецпадраздзяленні косаўскай паліцыі будуць выкарыстоўваць усе магчымыя сродкі для дэмантажу збудаваных сербамі барыкад на поўначы рэгіёну.
18 снежня моладзевыя актывісты з Сербіі, Чарнагорыі і Рэспублікі Сербскай пачалі мірны пратэст каля КПП «Ярынье», некаторыя спрабавалі прарвацца праз кардон, але байцы KFOR спынілі іх.
25 снежня невядомыя адкрылі стральбу на граніцы ў населеным пункце Зубін-Паток.
26 снежня ўлады Косава прывялі ў поўную боегатоўнасць свае ўзброеныя сілы. Па іх словах, гэта зроблена для таго, каб правесці аперацыю па ліквідацыі барыкад, збудаваных сербамі на поўначы Косава і Метохіі. Следам узброеныя сілы Сербіі прыведзены ў баявую гатоўнасць па загадзе прэзідэнта. Як заявіў міністр унутраных спраў Сербіі Браціслаў Гашыч, падраздзяленні яго ведамства будуць перададзены пад камандаванне кіраўніка Генштаба і «зоймуць пазначаныя пазіцыі».