cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Куб (фільм, 1997)
Здымкі
«Куб» быў зняты за 20 дзён на складзе гуказапіснай студыі «Wallace Film» у Таронта. Для здымкаў быў пабудаваны ўсяго адзін пакой памерамі 14×14×14 футаў. Колер пакоя змяняўся пры дапамозе зменных панэляў. Фільм здымаўся паслядоўна для кожнага колеру, так як змена панэляў патрабавала часу. Першапачаткова пакоі планавалася зрабіць шасці колераў, але з-за недахопу бюджэту было выкарыстана толькі пяць. На здымках прысутнічалі толькі адны працуючыя дзверы. Улічваючы невялікі бюджэт, Наталі дакладна распланаваў кожную сцэну і распрацаваў раскадроўку, у выніку чаго былі ўлічаны наймалейшыя дэталі, што не пакідала месца для выпадковасці. Такім чынам, нават самы амбіцыйны эпізод, у якім чалавек літаральна распадаўся на кавалкі, быў зняты без неспадзяваных затрымак. Адной з найбольш складаных тэхнічных праблем нечакана аказалася вага дзвярэй паміж пакоямі куба. У першы ж здымачны дзень аказалася, што люк быў настолькі цяжкі, што яго не мог зварухнуць ні на цалю нават Морыс Дзін Уінт, самы моцны з акцёраў. Так як па ходу сцэнарыя дзверы мусілі пастаянна адчыняцца і зачыняцца, было вырашана здымаць вялікую дыялогавую сцэну. Тым часам мастак па спецэфектах Уільям Філіпс перарабіў канструкцыю дзвярэй літаральна з падручных матэрыялаў, купленых у гаспадарчай краме. Кампанія «C.O.R.E.» стварыла ўсе лічбавыя спецэфекты для фільма бясплатна.
Саўндтрэк
Музыку да фільма напісаў Марк Корвен. Саўндтрэк, які складаецца з пяці кампазіцый агульнай працягласцю крыху больш за 20 хвілін, з’явіўся ў iTunes 1 студзеня 2008 года. Лэйбл «Radar Records» выдаў яго 18 сакавіка таго ж года.
Рэвальвер R.I.C.
Рэвальвер Webley R.I.C. — рэвальвер Каралеўскага ірландскага паліцэйскага палка (Royal Irish Constabulary — R.I.C.).
Куб (фільм, 1997)
Пракат і зборы
Здымкі Наталі лічыў катастрофай і быў вельмі здзіўлены, калі кіно атрымала міжнароднае прызнанне. «Калі б на той момант мне сказалі, што „Куб“ выйдзе ў шырокі пракат і атрымае працяг, я б упаў з крэсла» — адзначае рэжысёр. Бюджэт фільма па розных ацэнках склаў 350—365 тысяч канадскіх долараў (каля 300 тысяч долараў ЗША). Прэм’ера фільма адбылася 9 верасня 1997 года ў межах. 18 верасня 1997 года фільм выйшаў у пракат у Таронта, Атаве і Манрэалі. У ЗША «Куб» стартаваў у абмежаваным пракаце 11 верасня 1998 года. Першы тыдзень прынёс усяго 57 тысяч долараў, усяго ў хатнім пракаце стужка сабрала крыху больш за 500 тысяч. У Францыі, аднак, каса фільма склала 10,3 млн. долараў. «Куб» стаў пятым мастацкім фільмам, выпушчаным у межах праекта Цэнтра канадскага кіно. На відэакасетах «Куб» выйшаў у 1999 годзе, а ў фармаце Blu-ray — у 2012 годзе. У Сінгапуры карціна была выпушчана ў крыху скарочаным выглядзе — мінімальныя змены закранулі восем сцэн.
Рэвальвер R.I.C.
Распрацаваны і выпушчаны ў 1867 г. ў Бірмінгеме. Паліцэйскі полк прыняў рэвальвер на ўзбраенне ў 1868 г.
Куб (фільм, 1997)
Ацэнкі і крытыка
Рэцэнзенты адзначалі, што фільм пра футурыстычную турму стаў самай клаўстрафобнай канадскай карцінай усіх часоў. Яны таксама хвалілі інтрыгу, палітычныя алегорыі, неадназначнасць, раптоўныя павароты сюжэта, напружанасць дзеяння , мінімалістычнае музычнае суправаджэнне. Нярэдка карціну называлі культавай. Расійскі часопіс «» уключыў трылогію пра Куб у рэйтынг «Скарбніца кінематографа» ў жанры навуковай фантастыкі.
Рэвальвер R.I.C.
Рэвальвер аснашчаны васьмігранным ствалом; барабан мае паглыбленні на бакавой паверхні ў відзе эліпса. Ударна-спускавы механізм падвойнага дзеяння.
Куб (фільм, 1997)
Ацэнкі і крытыка
Шэраг рэцэнзентаў выдзеліў недахопы працы Наталі — так, «Los Angeles Times» не спадабалася матэматычная падаплёка карціны, а «The New York Times», «San Francisco Chronicle», «Variety» і «TV Guide» палічылі слабымі некаторыя дыялогі. У «Reel Film Reviews» адзначалася, што пасля гадзіны прагляду кіно адчувальна «выдыхаецца», аднак пазней выходзіць «на ўражвальную фінішную прамую».
Персанажы карціны разнапланавыя. Квенцін напачатку дае матывацыю для выратавання і праяўляе лідарскія якасці, але па меры развіцця сюжэта пераўтвараецца ў псіхапата. Левен — матэматычны геній, якая валодае вострым розумам і добрымі аналітычнымі здольнасцямі. Холаўэй — урач і заўзяты канспіролаг, злёгку неўраўнаважаная , крыху паранаідальная і схільная да панікі. Уорт — задумлівы архітэктар, адзін з канструктараў Куба , па сваёй прыродзе замкнуты і цынічны. Аўтыст Казан з’яўляецца савантам і з часам набывае статус «джокера ва ўраўненні». Казана параўноўвалі з персанажам Дасціна Хофмана з «Чалавека дажджу» і. Успаміны персанажаў туманныя: ніхто не можа ўспомніць, як яны патрапілі ў лабірынт. Чаргуючы супрацоўніцтва і канфлікты, героі шукаюць міфічнае выйсце з Куба. Наталі не баіцца ўмешвацца ў чаканні аўдыторыі адносна лёсаў персанажаў, што робіць карціну непрадказальнай. Акцёрскі ансамбль дэманструе выдатную працу на кінематаграфічным эквіваленце голай сцэны.
Аглядальнік «Los Angeles Times» лічыць, што рэжысёр паступіў мудра, не даючы тлумачэнняў, хто пабудаваў Куб і чаму менавіта героі фільма аказаліся ў яго сценах. «AllMovie» назваў стужку трыумфам фантазіі над бюджэтам. Да найбольш заварожваючых момантаў фільма адносяць сцэну з пакоем, у якім пастка рэагавала на гук. Існуе меркаванне, што «Куб», мог быць натхнёны эпізодам «'» тэлесерыяла «'». Рэцэнзенты адзначылі, што атмасфера кінастужкі нагадвае «» Франца Кафкі, а на сцэнарную аснову будовы Куба, магчыма, паўплываў расказ Роберта Хайнлайна «Дом, які збудаваў Ціл». Крытыкі таксама адзначылі некаторую агульнасць з фільмамі «'», «'», «'» і серыялам «'». Нярэдка прыводзяцца параўнанні канструкцыі Куба з вялізарным кубікам Рубіка.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 13 кінаўзнагародамі і яшчэ 9 намінацыямі.
Будова Куба
Паходжанне Куба пакрыта таямніцай. Пра гэта гаворыцца ў сюжэце, і на самай справе, мы бачым, што адзін з персанажаў прымаў удзел у стварэнні Куба, але нават ён не меў поўнага ўяўлення пра тое, што гэты будынак з сябе ўяўляе. Яго сутнасць на самай справе ніколі не раскрываецца цалкам. Гэта заўсёды застаецца загадкай. І для сябе, і для людзей, з якімі я пісаў сцэнарый, было больш цікавым пакінуць двухсэнсоўнасць і такім чынам даць месца для інтэрпрэтацый.
Імёны персанажаў
Імёны ўсіх персанажаў фільма выбраны не выпадкова і ўзяты з назваў розных турмаў: Квенцін — гэта турма у Каліфорніі, вядомая сваімі жорсткімі ўмовамі. Казан — Казанская турма (Татарстан), Холаўэй — жаночая турма у Лондане, Рэн — турма ў Рэне, Францыя, Алдэрсан —  ў  ў Заходняй Віргініі, Левен і Уорт — турма  у горадзе Левенуорт, Канзас. Наталі адзначаў, што акцёрам дасталіся складаныя ролі — паколькі ў фільме вельмі мала дзеяння, ім даводзілася цалкам разлічваць на мімічнае і вербальнае ўзаемадзеянне, каб выказаць свае эмоцыі і страхі. Гэта быў першы і адзіны праект, у якім Ніколь дэ Бур і Дэвід Х’юлет працавалі разам. Пазней Ніколь з захапленнем адзывалася пра яго акцёрскую ігру. Х’юлет быў старым знаёмым рэжысёра. Роля ў «Кубе» была для яго першай вялікай роляй у навуковай фантастыцы. Ролю Дэвіда Уорта ён называе найбольш балючай і найбольш некамфортнай у сваёй кар’еры, але і найбольш улюбёнай.
Уплыў на кінематограф
Афіцыйных адаптацый па фільме выпушчана не было, аднак «Куб» зрабіў пэўны ўплыў на развіццё кінаіндустрыі і індустрыі гульняў. Рэжысёр выкарыстаў ідэю першай сцэны «Куба», у якой чалавек гіне рассечаны металічнай сеткай, у сваёй кінастужцы «», замяніўшы металічную сетку лазернай. Пазней падобнае забойства сустракаецца ў іншым фільме Пола Андэрсана «». Уплыў стужкі адчуваецца ў фільмах «Піла», «'» і «'» , стылістыка заўважаецца ў гульні «Portal».
У 2015 годзе выданне «The Hollywood Reporter» паведаміла, што кампанія Lionsgate плануе выпусціць рэмэйк. Праект ствараўся з «Vertigo Entertainment» і. Новы фільм планавалася назваць «Cubed», што ў перакладзе з англійскай мовы можа азначаць як «узведзены ў куб», так і «разрэзаны на кубікі». Рэжысёрам фільма быў назначаны, для якога фільм павінен быў стаць дэбютам у вялікім кіно. Напісанне сцэнарыя было даручана Філу Готарну. Стваральнікі абяцалі зняць фільм пра зараджэнне новай «лічбавай» расы. Карціна, аднак, так і не была знята.
Кулікоўская бітва
Кулікоўская бітва (Мамаева ці Данское пабоішча) — бітва войскаў рускіх княстваў супраць ардынцаў 8 верасня 1380 года (лета 6888 ад стварэння свету) на тэрыторыі Кулікова поля паміж рэкамі Дон, Непрадва і Красівая Меча, якая ў наш час адносіцца да Кімаўскага і Куркінскага раёнаў Тульскай вобласці, на плошчы каля 10 км².
Прычыны
У пачатку 60-х гадоў XIV стагоддзя татарскі цемнік палавецкага паходжання Мамай, захапіў уладу ў Залатой Ардзе. Па законах толькі чынгісід (нашчадак Чынгісхана) мог насіць тытул хана, таму Мамай абвясціў ханам свайго стаўленніка Абдулу. Большасць татарскай знаці і васалаў Залатой Арды не прызнала яго, і фактычна пад уладай Мамая заставалася толькі заходняя частка Залатой Арды.
У 1377 Тахтамыш, пры падтрымцы Цімура распачаў заваяванне Залатой Арды. У гэтых умовах Маскоўскія князі выступілі на баку Чынгісідаў Тахтамыша, і не прызналі ўлады Мамая.
Гістарычныя звесткі
Дадзеныя па колькасці войскаў, якія ўдзельнічалі ў бітве, вельмі разыходзяцца.
Вялікая Савецкая Энцыклапедыя вызначае колькасць войскаў Мамая да 100—150 тыс. чалавек і да 100—150 тыс. чалавек на баку маскоўскага княства.
Савецкі ваенны гісторык Яўген Разін ацаніў агульную колькасць насельніцтва Маскоўскага княства ў канцы XIV-га стагоддзя ў 250—300 тыс. жыхароў, лічыў 10 % мабілізацыйнае напружанне і, адпаведна, колькасць войска ў 25-30 тысяч воінаў ад Маскоўскага княства і 25-30 тыс. ад саюзнікаў (разам 50-60 тыс.) малаверагоднай.
Савецкі археолаг Анатоль Кірпічнікаў у працы «Кулікоўская бітва» шляхам даследавання аналагічных па маштабам бітваў Сярэднявечча вызначыў, што ў сярэднім на кожныя 500 метраў фронту магло прыпадаць не больш за 3-5 тыс. воінаў з кожнага боку.
Сучасныя даследаванні
Метадамі палеагеаграфіі ўстаноўлена, што памер свабоднай ад лесу часткі Кулікоўскага поля складаў каля 2 км². — да 1-га км. у шырыню, да 2-х у даўжыню. Для параўнання — плошча поля Грунвальдскай бітвы складала каля 4 км², і на ім размясцілася 66 тысячнае войска: 27 тысяч Тэўтонскага ордэна — у дзве лініі фронтам у 2.5 км і 39 тысяч аб'яднанага польска-літоўска-рускага — у тры лініі фронтам у 2—2,5 км.
Наступствы
Пасля паражэння, Мамай, разам з рэшткамі войска, адышоў на землі Крымскага ханства і Вялікага Княства Літоўскага. Яго сын, нашчадак Чынгісхана па маці, прыняў падданства вялікага князя літоўскага, праваслаўную веру і тытул князя Глінскага разам з горадам-крэпасцю Глінск у сучаснай Палтаўскай вобласці. Сярод яго нашчадкаў сустракаем Івана Грознага (таксама быў нашчадкам Дзмітрыя Данскога), а таксама першых казачых атаманаў Запарожскай Сечы.
Браян Кабылка
Біяграфія
Браян Кабылка нарадзіўся ў 1955 годзе ў мястэчку Літл-Фолс, штат Мінесота, ЗША. Ён скончыў Дулуцкі ўніверсітэт Мінесоты, дзе атрымаў ступень бакалаўра. Пасля ён з адзнакай скончыў медыцынскі факультэт Ельскага ўніверсітэта. Пасля праходжання ардынатуры на медыцынскім факультэце Вашынгтонскага ўніверсітэта ў Сент-Луісе Кабылка ўладкаваўся даследчыкам пад кіраўніцтвам Роберта Лефкавіца ва Універсітэце Дзюка. Там ён праводзіў кланаванне β2-адрэнергічных рэцэптараў. У 1989 годзе Кабылка пераехаў у Стэнфард. У 1987—2003 гады ён працаваў даследчыкам у Медыцынскім інстытуце Говарда Х'юза.
Вядомасць Браяну Кабылцы прынесла даследаванне структуры і функцыянальнасці рэцэптараў, спалучаных з G-бялком. У прыватнасці, групе Кабылкі атрымалася вызначыць малекулярную структуру β2-адрэнергічных рэцэптараў.
У 1994 годзе Кабылка атрымаў прэмію імя Джона Абеля па фармакалогіі. У 2007 годзе часопіс Science пазначыў яго даследаванне структуры GPCR-рэцэптараў як другі па значнасці навуковы прарыў года.
Міхаіл Якаўлевіч Лісоўскі
Міхаіл Якаўлевіч Лісоўскі (вёска Белы Мох, Мсціслаўскі раён — ) — беларускі жывапісец і графік.
Біяграфія
У 1960 г. скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. У мастацкіх выстаўках удзельнічаў з 1960 г.. Працаваў у жанрах партрэта, бытавым, станковай графіцы. Асноўныя творы ў жывапісе: “Настаўніца” (1960), партрэты беларускіх пісьменнікаў Я.Брыля, Я. Семяжона (1967), Ніла Гілевіча (1968) і інш. Жывапісныя работы вызначаюцца рэалістычнай трактоўкай формы, багаццем каларыту, псіхалагізмам вобразаў. Аўтар шматлікіх карыкатур і сяброўскіх шаржаў на тэмы культурнага жыцця Беларусі. У 1971 г. выдадзены асобным альбомам “Няўрокам кажучы”. Малюнкі вылучаюцца дакладнасцю і вастрынёй характарыстык, умелым скарыстаннем гіпербалы як сродкаў сатырычнай тыпазіцыі.
Ваньковічы
Ваньковічы — вялікалітоўскі шляхецкі род герба «Ліс». Першае ўпамінанне пра род адносіцца да 1499. Безупынны радавод вядзецца з XVI ст., калі Ваньковічы мелі маёнткі ў Новагародскім павеце і каля Вілейкі. Былі праваслаўнымі, з канца XVII ст. католікамі. У XIX—XX стст. валодалі вёскамі Калюжыца, Волма, Дзевялтова і інш. Займалі пасады ў мясцовай адміністрацыі ВКЛ (Менскае ваяводства), былі пасламі соймаў і дэпутатамі Галоўнага Літоўскага Трыбунала, выбіраліся ў органы дваранскага самакіравання Расійскай імперыі.
Вязькуцін 1
Вязьку́цін 1 (, Вязькутин 1) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Валыця (Красыліўскі раён)
Валыця (Воли́ця) — вёска ў Красыліўскім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
Германскі Камерун
Першыя гандлёвыя кампаніі
Першы нямецкі гандлёвы пост у раёне Дуалы (сучасная Дуала) у дэльце ракі Камерун (цяпер — Вуры) была створана ў 1868 годзе Гамбургскай гандлёвай кампаніяй C. Верман. Агент фірмы ў Габоне Яганес Тормелен вырашыў пашырыць дзейнасць да дэльты Камеруна. У 1874 годзе сумесна з Вільгельмам Янцанам, агентам Вермана з Ліберыі, яны заснавалі сваю ўласную кампанію «Янцан і Тормелен».
Развіццё калоніі
Абодва заходнеафрыканскія гандлёвыя дамы пашырылі суднаходства за кошт сваіх ветразных судоў і параходаў, і адкрылі рэгулярныя пасажырскія і грузавыя перавозкі паміж Гамбургам і Дуалай. Гэтыя і іншыя кампаніі набылі шырокія зямлі ў мясцовых правадыроў і пачалі сістэматычныя аперацыі над плантацыямі.
Да 1884 года Адольф Верман, які прадстаўляў усе заходнеафрыканскія кампаніі, хадайнічаў імперскае знешнепалітычнае ведамства да «абароны» з боку нямецкай імперыі. Канцлер Ота фон Бісмарк імкнуўся выкарыстоўваць трэйдараў на баку праўлення рэгіёнам праз «чартарныя кампаніі». Тым не менш, у адказ на прапанову Бісмарка, кампаніі адклікалі свае заявы.
У аснове камерцыйных інтарэсаў ляжала імкненне да выгаднай гандлёвай дзейнасці пад абаронай Германскай імперыі, але яны былі поўныя рашучасці застацца ў боку ад палітычных абавязацельстваў. У рэшце рэшт, Бісмарк саступіў месца Верману і даручыў адміралцейству накіраваць кананерскія лодкі. У якасці абароны нямецкіх інтарэсаў малы вартавы катар SMS Möwe прыбыў да берагоў Заходняй Афрыкі.
Пратэктарат Камерун быў створаны ў добра вядомы перыяд імперыялістычнай Еўропы «Бойкі за Афрыку». Нямецкі даследчык, лекар, імператарскі консул і ўпаўнаважаны па Заходняй Афрыцы Густаў Нахцігаль быў рухаючай сілай у кірунку стварэння калоніі. Да таго часу больш за дзесятак нямецкіх кампаній, якія базуюцца ў Гамбургу і Брэмене, ажыццяўлялі гандлёвую дзейнасць у Камеруне.
Росквіт
[[Файл:Cameroon_boundary_changes.PNG|справа|міні|200x200пкс|Камерун ў 1901-1972 гадах.
]] Дзякуючы субсідыям з імперскай казны, у калоніі пабудавалі дзве лініі чыгункі з партовага горада Дуала да сельскагаспадарчай плантацыі: на Паўночнай лініі 160 км да гары Манегуа, і 300 км магістралі да горада Макак (Цэнтральная правінцыя Камеруна), што на рацэ Ненг. Калонія валодала шырокай паштовай і тэлеграфнай сістэмамі, а таксама сеткай рачной навігацыі з дзяржаўнымі судамі, якія звязвалі ўзбярэжжа з унутранымі рэгіёнамі. Пратэктарат быў павялічаны і ператвораны ў Новы Камерун у 1911 годзе ў рамках урэгулявання Агадзірскага крызісу, зыходзячы з Фескага дагавора.
Раздзел
Калонія была захоплена ў 1916 годзе англічанамі і французамі ў гады Першай сусветнай вайны. Пасля паразы Германіі, у адпаведнасці з Версальскім мірным дагаворам, Германскі Камерун быў падзелены на дзве часткі. Зыходзячы з мандатаў Лігі Нацый, адна частка адышла Францыі (Французскі Камерун), іншая Вялікабрытаніі (Брытанскі Камерун). У выніку зліцця ў 1961 годзе Французскага і часткі Брытанскага Камеруна з’явілася новая незалежная дзяржава — Рэспубліка Камерун.
Урад
Імператары:
Кіраўнікі ўрада:
Ланіта Ігараўна Сцяцко
Ланіта Ігараўна Сцяцко (нар. 14 жніўня 1993, Мінск) — беларуская шахматыстка, міжнародны майстар сярод жанчын (2013), гросмайстар сярод жанчын (2015). Пераможніца чэмпіянату Беларусі па шахматах сярод жанчын (2015).
Біяграфія
Шматразовая пераможца чэмпіянатаў Беларусі па шахматах сярод дзяўчын у розных узроставых групах: у 2003 годзе (U12), у 2005 годзе (U12), у 2007 годзе (U14), у 2008 годзе (U16) і ў 2010 годзе (U18).
Паспяхова удзельнічала ў чэмпіянатах Беларусі па шахматах сярод жанчын, у якіх заваявала залатую (2015), дзве срэбраныя (2014, 2017) і дзве бронзавыя (2009, 2010) медалі.
У снежні 2016 года ў Чалябінску перамагла ў міжнародным шахматным турніры сярод жанчын.
Прадстаўляла зборную Беларусі на найбуйнейшых камандных шахматных турнірах:
У 2015 годзе скончыла Інстытут бізнесу і менеджменту тэхналогій БДУ па спецыяльнасці «бізнес-адміністраванне».
Кейла (воласць)
Кейла (Keila) — воласць на паўночным захадзе Эстоніі ў павете Хар’юмаа. Валасная адміністрацыя размяшчаецца ў горадзе Кейла, аднак сам горад з'яўляецца асобным гарадскім муніцыпалітэтам і не ўваходзіць у склад воласці Кэйла.
Мікалай Аляксандравіч Сяліцкі
Разам з Паўлам Купрыянавым стаў першым ураджэнцам Беларусі, удастоеным гэтага звання.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 красавіка 1907 годзе ў губернскім горадзе Мінску ў сям’і рабочага. Член УКП(б) з 1931 года. Адукацыя сярэдняя. Да 1931 года працаваў памочнікам машыніста ў дэпо на станцыі Сынэльныкавэ ў Кіеўскай вобласці.
У 1931 годзе прызваны ў Чырвоную Армію. Скончыў Арлоўскую бранятанкавую школу. Праходзіў службу ў 4-й механізаванай брыгадзе Беларускай ваеннай акругі.
Узнагароды
Пастановай Цэнтральнага Выканаўчага Камітэта СССР ад 31 снежня 1936 года за ўзорнае выкананне спецыяльных заданняў Урада па ўмацаванні абароннай моцы Савецкага Саюза і праяўлены ў гэтай справе гераізм лейтэнанту Сяліцкаму прысвоена званне Героя Савецкага Саюза пасмяротна.
Узнагароджаны Ордэнам Леніна.
Памяць
Імя М. А. Сяліцкага носіць адна з вуліц у горадзе Мінск.
NGC 4600
NGC 4600 (іншыя абазначэнні — UGC 7832, MCG 1-32-128, ZWG 42.198, VCC 1834, PGC 42447) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ломашаўскі сельсавет
Ло́машаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Ломашы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Кульгайскі сельсавет у складзе Пліскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Кульгаі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года адміністрацыйны цэнтр перанесены ў вёску Старынкі, сельсавет перайменаваны ў Старынкаўскі сельсавет. З 10 сакавіка 1958 года па 3 кастрычніка 1959 года ў складзе Дзісенскага раёна. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Мёрскага раёна. З 12 лютага 1965 года ў складзе Глыбоцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Старынкаўскага сельсавета 32 населеныя пункты. 16 лютага 1982 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Карасі. 19 ліпеня 1989 года цэнтр перанесены ў вёску Ломашы, сельсавет перайменаваны ў Ломашаўскі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 905 чалавек, з іх 93,9 % — беларусы, 4,3 % — рускія, 0,9 % — палякі.
Лаўмаке
Лаўмаке́ (Laumakė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цвярачускай сянюніі. Размешчана за 1 км на захад ад Дзіеткаўшчызны, каля граніцы з Беларуссю, на аўтамабільнай дарозе. Насельніцтва 13 чал. (2001 г.).
Роберт Лефкавіц
Роберт Лефкавіц (,, ЗША) — амерыканскі медык, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі (2012) (сумесна з Браянам Кабылкам) з фармулёўкай «за даследаванні рэцэптараў-ГТФаз».
Керну (воласць)
Керну (Kernu) — воласць на поўначы Эстоніі ў павеце Хар’юмаа. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Хайба. У складзе воласці 17 вёсак.
Валыця (Тэафіпальскі раён)
Валыця (Воли́ця) — вёска ў Тэафіпальскім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
Манапалістычная канкурэнцыя
Манапалістычная канкурэнцыя — распаўсюджаны тып рынку, найболей блізкі да дасканалай канкурэнцыі. Магчымасць для асобнай фірмы кантраляваць кошт тут малаважная.
Баньёла-П’емонтэ
Баньёла-П'емонтэ (Bagnolo Piemonte) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 5836 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 91 чал./км². Займае плошчу 64 км². Паштовы індэкс — 12031. Тэлефонны код — 0175.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro in Vincoli.
Віталь Міхайлавіч Чарапенька
Віта́ль Чарапе́нька (нар., , БССР, СССР) — беларускі гандбаліст, брамнік магілёўскага «Машэкі». Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа. Былы ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі.
Кар’ера
Прафесійная кар’ера Віталя Чарапенькі пачалася ў 17-гадовым узросце ў складзе мінскага СКА, у 2004 годзе перайшоў у БГК імя Мяшкова, дзе выступаў на працягу 15 гадоў. Пакінуў каманду ў маі 2019 года.
У жніўні 2020 года стаў трэніравацца з магілёўскім «Машэкам» і ў выніку афіцыйна папоўніў яго склад.
У складзе беларускай зборнай гуляў на чэмпіянаце свету 2013, чэмпіянаце Еўропы 2014 і чэмпіянаце свету 2015.
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны тэхналагічны інстытут
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны тэхналагічны інстытут (тэхнічны ўніверсітэт) (Санкт-Петербургский государственный технологический институт), СПбГТІ — адзін з вядучых ВНУ Расійскай Федэрацыі. Заснаваны 28 лістапада (10 снежня) 1828 года ў Санкт-Пецярбургу, універсітэт існуе ўжо амаль два стагоддзі, займаючыся, у першую чаргу, падрыхтоўкай кваліфікаваных кадраў галіне хіміі, хімічнай, нана-і біятэхналогій, кібернетыкі і тэхнікі.
NGC 4601
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ізумруднае (Казахстан)
Ізумруднае — сяло ў Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Самарскай сельскай акругі. Код КАТА — 353281300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 457 чалавек (225 мужчын і 232 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 64 чалавекі (37 мужчын і 27 жанчын).
Аляксандр Мікалаевіч Курловіч
Аляксандр Мікалаевіч Курловіч (28 ліпеня 1961 г, Гродна — ) — савецкі і беларускі цяжкаатлет, заслужаны майстар спорту СССР (1987). Узначальваў Прадстаўніцтва Нацыянальнага алімпійскага камітэта Беларусі ў Гродзенскай вобласці.
Дасягненні
Двухразовы алімпійскі чэмпіён (1988 і 1992) у суперцяжкай вагавой катэгорыі, чатырохразовы чэмпіён свету (1987, 1989, 1991, 1994), двухразовы чэмпіён Еўропы (1989, 1990), пераможца Кубка свету (1994), пераможца Гульняў добрай волі (1990).
Узнагароды, ганаровыя званні
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны». Ганаровы грамадзянін горада Гродна.
У 1984 годзе пасля выяўлення на канадскай мытні анабалічных стэроідаў, Аляксандр Курловіч быў пазбаўлены звання «Заслужаны майстар спорту», ​​але пазней атрымаў яго ізноў.
Ушанаванне памяці
У яго гонар заснаваны міжнародны турнір па цяжкай атлетыцы Alexander Cup
Гаі (Пустамыціўскі раён)
Гаі (Гаї́) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Абердарскі хрыбет
Абердарскі хрыбет (Lord Aberdare Range) — горны хрыбет у Афрыцы, знаходзіцца ў цэнтры Кеніі, паўночней яе сталіцы, Найробі.
Хрыбет ва ўсходняй экватарыяльнай Афрыцы цягнецца на працягу 160 км па паўночнай частцы зямлі масаяў, паміж экватарам і 1° пд. ш. з поўначы-паўночнага захаду на поўдзень-паўднёвы ўсход і аддзяляецца далінай Гуаза-Н’іра ад гары Кеніі на ўсходзе; дасягае 4300 м вышыні.
Гара Кінангоп на паўднёвым канцы горнага хрыбта дае пачатак тром рэкам: Гуазо, Н’іра, Урура (у ніжнім цячэнні — Гуазо Нерок), абмывае заходні схіл Абердарского хрыбта і злучаецца на паўночным захадзе ад Кеніі з Гуазо-Ньіра і Гуазо-Амбоні, якая ўпадае ў возера Тана.
Вуліца Нафтаперапрацоўшчыкаў (Наваполацк)
Вуліца Нафтаперапрацоўшчыкаў (, Улица Нефтепереработчиков) — вуліца ў Наваполацку.
Абердарскі хрыбет
Абердарскі хрыбет быў адкрыты Дж. Томсанам на шляху да Кеніі, Кіліманджара і Вікторыя-Н’янца; ён перайшоў праз яго на паўночным канцы каля Лаша і даў яму імя.
У 1950 годзе на горным плато, створаным хрыбтом, быў утвораны Абердарскі нацыянальны парк (Aberdare National Park), які функцыянуе па цяперашні час.
Вуліца Нафтаперапрацоўшчыкаў (Наваполацк)
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада на тэрыторыі прамзоны НПЗ. Цягнецца з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход ад вуліцы Энергетыкаў да вуліцы Прамысловай уздоўж тэрыторыі ААТ «Нафтан». Працягласць вуліцы складае каля 1,1 км. Жылая забудова на вуліцы адсутнічае.
Кійлі (воласць)
Кійлі (Kiili) — воласць на поўначы Эстоніі ў павете Хар’юмаа. Размешчана паўднёвей эстонскай сталіцы Таліна. Адміністрацыйны цэнтр — малы пасёлак Кійлі. У складзе воласці 1 малы пасёлак (Кійлі) і 15 вёсак.
Герб Каморскіх Астравоў
Герб Каморскіх Астравоў у цэнтры мае паўмесяц, як і на нацыянальным сцягу. У рамках гэтага паўмесяца размяшчаюцца чатыры зоркі, наяўныя на сцягу. Вышэй паўмесяца знаходзіцца сонца з прамянямі. Вакол цэнтра напісана назва дзяржавы на французскай і арабскай мовах. Мяжа герба складаецца з двух аліўкавых галін, а ўнізе напісаны нацыянальны дэвіз: «Адзінства, Правасуддзе, Прагрэс» (Unité — Justice — Progrès).
Ухнаагійн Хурэлсух
Ухнаагійн Хурэлсух (Ухнаагийн Хүрэлсүх; нар. 14 ліпеня 1968, Улан-Батар, Манголія) — мангольскі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Прэм’ер-міністр Манголіі з кастрычніка 2017 па студзень 2021 года. Прэзідэнт Манголіі з чэрвеня 2021 года.
Абіраўся ў парламент Монголіі тры разы — у 2000, 2004 і 2012 гадах, служыў у Кабінеце Міністраў Манголіі, як міністр па надзвычайных сітуацыях з 2004 па 2006, а ў 2014—2015 гадах і 2016—2017 у якасці намесніка прэм’ер-міністра Манголіі. З’яўляўся Генеральным сакратаром МНП з 2008 па 2012 год.
Біяграфія
Ухнаагійн Хурэлсух скончыў сярэднюю агульнаадукацыйную школу № 2 у Улан-Батары, а затым Універсітэт абароны Манголіі ў 1989 годзе са спецыялізацыяй па палітычных даследаванняў. Вывучаў дзяржаўнае кіраванне ў Інстытуце дзяржаўнага кіравання і развіцця менеджменту і права ў Нацыянальным універсітэце Манголіі, якія скончыў у 1994 і 2000 гадах адпаведна.
Сваю палітычную кар’еру пачаў у якасці палітычнага супрацоўніка Цэнтральнага Камітэта мангольскай народна-рэвалюцыйнай партыі (МНРП) у 1991 годзе.
Паміж 1994 і 1996 гадамі працаваў саветнікам Сакратарыята фракцыі МНРП у парламенце Манголіі.
У 2000 годзе ён быў абраны ў кіруючы Савет МНРП. У 2008 годзе — Генеральным сакратаром МНРП. У 2010 годзе адстойваў працэс аднаўлення першапачатковага назвы партыі — Мангольская народная партыя, якое было зменена на «мангольская народна-рэвалюцыйная партыя» ў 1924 годзе па рэкамэндацыі Камінтэрна для таго, каб прадэманстраваць салідарнасць з сацыялістычнымі партыямі ў той час.
4 кастрычніка 2017 Ухнаагійн Хурэлсух прызначаны прэм’ер-міністрам Манголіі. Падаў у адстаўку 21 студзеня 2021 года з-за пратэстаў, выкліканых відэа ў сацыяльных сетках, на якім перавозяць жанчыну без цёплага верхняга адзення ў стацыянар для заражаных каранавірусам. Вялікі дзяржаўны хурал абсалютнай большасцю галасоў прыняў адстаўку прэм’ер-міністра.
У чэрвені 2021 года перамог на прэзідэнцкіх выбарах, набраўшы 72% галасоў выбаршчыкаў.
Ваенная служба
У канцы 80-ых проходзіў службу ў 152-й дывізіі мангольскай народнай арміі. Быў першым мангольскім афіцэрам, якія пайшлі ў адстаўку са службы, каб захаваць сваё членства ў партыі ў 1990 годзе, калі ўрад імкнуўся дэпалітызаваць органы ўлады.
Гарэнічы
Геаграфія
Вёска знаходзіцца каля ракі Клява. Каля вёскі на рацэ плаціна і Гарэніцкае вадасховішча.
PDF417
PDF417 (Portable Data File — пераносны файл дадзеных) — двухмерны штрых-код, які падтрымлівае кадзiраванне да 2710 знакаў. PDF417 быў распрацаваны і ўведзены ў 1991 годзе фірмай Symbol Technologies. У цяперашні час PDF417 шырока прымяняецца ў ідэнтыфікацыі асобы, уліку тавараў, пры здачы справаздачнасці ў кантралюючыя органы (напрыклад, двухмерныя штрых-коды на кожнай старонцы дэкларацыі 3-ПДФА ёсць PDF417) і іншых галінах. Фармат PDF417 адкрыты для агульнага выкарыстання.
Козэ (воласць)
Ко́зэ (Kose) — воласць на поўначы Эстоніі ў павеце Хар’юмаа.
Ганна Іосіфаўна Сапрыка
Ганна Іосіфаўна Сапры́ка (, вёска Куркаўшчына,  — ) — беларуская,.
Біяграфія
Скончыла Мсціслаўскі педагагічны тэхнікум у 1930 г., Беларускі вышэйшы педагагічны інстытут (1933 г.). Працавала ў Беларускім дзяржаўным выдавецтве (1933—1962 гг.). Пачала друкавацца ў 1928 г. Аўтар кнігі прозы «Калі ў сэрцы вясна» (1959). На беларускую мову пераклала «Апавяданні кітайскіх пісьменнікаў» (1953), творы ўкраінскіх і рускіх пісьменнікаў («З крыжом ці з нажом» Я. Галана (1954); «Раённыя будні» В. Авечкін (1958); «Мой памочнік Карсыбек» М. Вірты (1961) і інш.).
Францішак Яшчалд
Францішак Яшчалд (Franciszek Jaszczołd;,  — ) — польскі і беларускі архітэктар, які працаваў на Падляшшы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і польскага разбяра і мастака. Вучыўся ў Варшаўскім універсітэце.
Працаваў на Беларусі і ў Польшчы.
На Беларусі
Стварыў шэраг палацаў на Гродзеншчыне і на Палессі
NGC 4602
NGC 4602 (іншыя абазначэнні — MCG -1-32-36, IRAS12380-0451, PGC 42476) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гаі (Крэмэнэцкі раён)
Гаі (Гаї́) — вёска ў Крэмэнэцкім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны.
Парламент Каморскіх астравоў
Асамблея Саюза Камор - заканадаўчы орган Каморскіх астравоў.
Склад
Сучасны парламент складаецца з 33 дэпутатаў. 18 абіраюцца па мажарытарнай сістэме ў 2 туры. Астатнія 15 дэпутатаў прызначаюцца рэгіянальнымі асамблеямі трох астравоў. Усе дэпутаты маюць мандаты на пяць гадоў.
Бальдысера-д’Альба
Бальдзісера-д’Альба (Baldissero d'Alba) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Гамалііўка (Пустамыціўскі раён)
Гамалііўка (Гамалі́ївка) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Бальдысера-д’Альба
Насельніцтва складае 1084 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 72 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 12040. Тэлефонны код — 0172.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Кацярына Александрыйская.
Прамысловая вуліца (Наваполацк)
Прамысловая вуліца (, Промышленная улица) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў заходняй частцы горада на тэрыторыі прамзоны НПЗ. Цягнецца з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад ад вуліцы Ктатарава да вуліцы Нафтаперапрацоўшчыкаў. Вуліца з’яўляецца асноўнай транспартнай артэрыяй, якая спалучае жылую і прамысловую часткі горада. Працягласць вуліцы складае каля 3,5 км. Жылая забудова на вуліцы адсутнічае. Уздоўж часткі вуліцы пракладзены трамвайныя рэйкі.
Лаўрынчукішке
Лаўрынчу́кішке (Laurinčiukiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 1 км на захад ад Качаргішке, на аўтамабільнай дарозе.
Гурэшчына
Гурэ́шчына (, Гурещина) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Генрых Вільгельм Матэус Ольберс
Генрых Вільгельм Матэус Ольберс (Heinrich Wilhelm Matthäus Olbers, 11 кастрычніка 1758, Арберген —, ) — нямецкі астраном, урач і фізік.
Вучыўся на ўрача ў Гётынгенe. Па заканчэнні ўніверсітэта ў 1780 пачаў медыцынскую практыку ў Брэмене.
У 1802 годзе Ольберс адкрыў астэроід Палада. У 1807 ён адкрыў астэроід Веста, імя якому даў Гаус з дазволу Ольберса.
6 сакавіка 1815 года Ольберс таксама адкрыў перыядычную камету, названую ў яго гонар 13P/Ольберса.
Тадэвуш Кручкоўскі
Тадэвуш Кручкоўскі (Tadeusz Kruczkowski; нар. 5 студзеня 1961, Яскалды каля Вялікай Бераставіцы) — польскі гісторык і грамадскі дзеяч на Беларусі, старшыня Саюза палякаў на Беларусі ў 2000—2005 гадах, выкладчык Гродзенскага ўніверсітэта.
Біяграфія
Вучыўся ў педагагічным тэхнікуме ў Ваўкавыску (1976—1980), навучаўся на гістарычным факультэце Гродзенскага ўніверсітэта (1983—1988). Пасля яго заканчэння некалькі месяцаў выкладаў гісторыю ва ўніверсітэце, пасля чаго паступіў у аспірантуру Інстытута славяназнаўства і балканістыкі Расійскай Акадэміі Навук. У 1993 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Польскае пытанне ў расійскай гістарыяграфіі II паловы XIX стагоддзя». Вярнуўшыся на Беларусь працаваў на кафедры усеагульнай гісторыі Гродзенскага ўніверсітэта.
З пачатку 1990-х гадоў актыўна ўдзельнічаў у адраджэнні польскасці на Беларусі. У 1997—2000 гадах быў старшыней гродзенскага аддзялення Польскага навуковага таварыства. Адначасова выконваў абавязкі кіраўніка гродзенскага аддзялення Саюза палякаў на Беларусі.
На V Надзвычайным з’ездзе СПБ у лістападзе 2000 года быў абраны старшынёй арганізацыі, змяніўшы Тадэвушв Гавіна. Хутка пасля свайго абрання кіраўніком СПБ заявіў, што гэта арганізацыя не будзе падтрымліваць ніякіх палітычных плыняў і будзе абараняць выключна інтарэсы палякаў на Беларусі. Як сцвярджаюць праціўнікі Кручкоўскага, пасля гэтай заявы СПБ прыпыніў усе кантакты з беларускімі НДА і апазіцыйнымі партыямі. Тым не менш, лаяльнасць у адносінах да ўлады не вырашыла праблем СПБ — у прыватнасці так і не была адкрыта польская школа ў Навагрудку.
У 2005 годзе Тадэвуш Кручкоўскі прайграў у выбарах на пасаду старшыні СПБ. Паводле некаторых ацэнак, прычынай паражэння была няўдалая палітыка Кручкоўскага ў адносінах да рэжыму Аляксандра Лукашэнкі, а таксама сексуальны скандал, да якога нібыта меў дачыненне тагачасны старшыня. Прайграўшы выбары, Кручкоўскі не адмовіўся ад барацьбы за ўладу ў СПБ. У ліпені 2005 года пры падтрымцы міліцыі і АМАП уварваўся ў сядзібу арганізацыі ў Гродне, пры гэтым тагачаснае законнае кіраўніцтва СПБ на чале з Анжалікай Борыс было выдалена з будынка. Ён абвінавачваецца і ў тым, што зняўся ў антыпольскім фільме, паказаным па беларускім тэлебачанні хутка пасля сакавіцкага з’езда СПБ; а таксама прыняў актыўны ўдзел у надзвычайным арганізаваным з дапамогай улады з’езде ў Ваўкавыску, на якім старшынёй быў абраны Іосіф Лучнік. За накіраваную супраць інтарэсаў Польшчы дзейнасць у 2005 годзе Тадэвушу Кручкоўскаму забаронена наведваць гэту краіну на працягу 15 гадоў (згодна з іншымі крыніцамі — пажыццёва). Сам Т. Кручкоўскі ацаніў гэту забарону так: «A zakaz wjazdu do Polski dla szeregu działaczy ZPB… czy nie jest to celowym niszczeniem polskości dla dobra narodowców białoruskich, z którymi Gawin i Borys mają szczególnie dobre kontakty».
Агароды (Карагандзінская вобласць)
Агароды — сяло ў Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Самарскай сельскай акругі. Код КАТА — 353281400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 127 чалавек (57 мужчын і 70 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 86 чалавек (42 мужчыны і 44 жанчыны).
Барбарэска
Барбарэска (Barbaresco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 662 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 94 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 12050. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Хрысціцель.
Куусалу (воласць)
Куусалу (Kuusalu vald) — воласць на поўначы Эстоніі ў паўночна-ўсходняй частцы павета Хар’юмаа. Куусалу з’яўляецца найбуйнейшай па плошчы воласцю ў Хар’юскім павеце.
Ваенны бунт у Гвінеі-Бісау (2010)
1 красавіка 2010 года ў Гвінея-Бісау адбыўся бунт. Мяцежнікі з ліку вайскоўцаў змясцілі пад дамашні арышт прэм’ер-міністра Карлуша Гомеша, а таксама затрымалі начальніка штаба арміі Замору Індуту. Прыхільнікі Гомеша і ПАІГК адрэагавалі на дзеянні арміі дэманстрацыяй у сталіцы Бісау.
Падзеі 1 красавіка
Раніцай 1 красавіка 2010 года салдаты аблажылі офіс прэм’ер-міністра Карлуша Гомеша. Неўзабаве палітык быў затрыманы і пераведзены ў ваенны лагер, хоць пазней яго даставілі дадому, дзе трымалі пад аховай. Замора Індута, начальнік штаба арміі, таксама быў затрыманы і ўтрымліваўся ў вайсковай часці. Адмірал Буба На Чута, які схаваўся на тэрыторыі комплексу Арганізацыі Аб’яднаных Нацый у Бісау за 95 дзён да гэтага з-за абвінавачванняў у змове з мэтай дзяржаўнага перавароту, змог пакінуць свой прытулак і далучыцца да мяцежнікаў.
Неўзабаве пасля арышту Гомеша сотні яго прыхільнікаў правялі дэманстрацыю ў знак пратэсту супраць дзеяння вайскоўцаў. На прэс-канферэнцыі намеснік начальніка штаба арміі Антоніа Інджаі папярэдзіў пратэстоўцаў, што заб’е прэм’ер-міністра, калі яны не спыняць акцыі. Ён таксама ахарактарызаваў палітыка як «злачынца», якога варта аддаць суду. Між тым На Чута выказаў пагарду да дэманстрантаў, адзначыўшы, што яны не аказалі яму ніякай падтрымкі, пакуль ён хаваўся ў ААН. Пасля пратэстоўцы разышліся, відавочна, прыслухаўшыся да папярэджанняў.
Нягледзячы на свае першапачатковыя ваяўнічыя заявы, Інджаі пазней у той жа дзень прыняў менш канфрантацыйны тон, назваўшы падзеі «чыста ваеннай праблемай» і заявіўшы, што яны «не датычацца грамадзянскага ўрада». Як падкрэсліў вайсковец, «ваенныя інстытуты застаюцца і будуць заставацца ў падпарадкаванні ў палітычнай улады». Прэзідэнт Малам Бакай Санья ахарактарызаваў падзеі аналагічным чынам.
Наступныя падзеі
Да 2 красавіка сітуацыя стабілізавалася. Урад правёў сход і асудзіў арышт Гомеша. Пасля вайскоўцы адвезлі прэм’ер-міністра на сустрэчу з прэзідэнтам; па выніку сустрэчы Гомеш адмовіўся сыходзіць у адстаўку.
3 красавіка дэлегацыя на чале з саветнікам прэзідэнта Марыа Кабралам наведала Індуту, які заставаўся пад вартай у казарме. Са слоў чыноўніка, з палонным «абыходзіліся добра, і ён у парадку».
У канцы красавіка прэм’ер-міністр Гомеш пакінуў Гвінею-Бісау і адправіўся ў Партугалію, дзе заставаўся на працягу некалькіх месяцаў; яго доўгае знаходжанне за мяжой было афіцыйна растлумачана станам здароўя. Урэшце 16 чэрвеня палітык усё ж вярнуўся на радзіму. Па вяртанні ён пакляўся, што яго ўрад застанецца ва ўладзе. Гомеш таксама сустрэўся з Інджаем. Апошні заявіў, што яны змогуць супрацоўнічаць, бо «цяпер усё ўладжана».
NGC 4603A
NGC 4603A (іншыя абазначэнні — ESO 322-44, MCG -7-26-20, DCL 105, IRAS12368-4027, PGC 42369) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Газі Машаль Аджыль аль-Явер
Газі Машаль Аджыль аль-Явер (غازي مشعل عجيل الياور; нар. 11 сакавіка 1958)— іракскі дзяржаўны дзеяч. Займаў пасаду выконваючага абавязкі прэзідэнта Ірака з 28 чэрвеня 2004 па 7 красавіка 2005 года.
Звычайна з’яўляецца на публіцы ў традыцыйнай арабскай вопратцы; мае шырокую падтрымку з боку розных этнічных і рэлігійных груп Ірака.
Іван Восіпавіч Яркоўскі
Іван Восіпавіч Яркоўскі (1844—1902) — расійскі вучоны, інжынер, прыродазнавец.
Упершыню ў свеце апісаў, як эфір ператвараецца ў важкае рэчыва.
Біяграфія
Нарадзіўся ў мястэчку Асвея Віцебскай губерні ў сям’і ўрача — яго бацька быў хатнім урачом у графа Шадурскага. З дзяцінства Іван выяўляў здольнасці ў матэматыцы і механіцы: яшчэ ў кадэцкім корпусе ён вынайшаў далямер, за што атрымаў ад Вялікага князя Міхаіла Мікалаевіча залатыя гадзіннік. Пасля заканчэння ў 1862 годзе корпуса, Яркоўскі быў адпраўлены прапаршчыкам артылерыі на Каўказ, дзе праслужыў шэсць гадоў.
Пасля ваеннай службы Яркоўскі едзе ў Пецярбург і паступае ў Тэхналагічны інстытут, які скончыў у 1870 годзе тэхнолагам першага разраду, і адразу ж па даручэнні прыватнай фірмы едзе ў Берлін, дзе знаёміцца з машынабудаўнічымі заводамі.
У 1873 годзе Іван Восіпавіч вяртаецца ў Пецярбург і доўгі час працуе на чыгунках Расіі.
У 1887 годзе ён высунуў «кінетычную гіпотэзу сусветнага прыцягнення». Займаўся пытаннямі паветраплавання — у 1889 годзе правёў грунтоўныя эксперыментальныя выпрабаванні апорнай шрубы.
У 1894 годзе Іван Восіпавіч пакідае службу на чыгунцы і пераязджае ў Пецярбург кіраўніком Неўскага механічнага завода, а апошнія пяць гадоў правёў у правінцыі — у Дзяцькова Арлоўскай губерні, дзе працаваў памочнікам кіраўніка заводамі Мальцаўскага акцыянернага таварыства.
Жан-Франсуа Шампальён
Жан-Франсуа Шампальён (Jean-François Champollion; 23 снежня 1790 — 4 сакавіка 1832) — французскі гісторык-арыенталіст і лінгвіст, заснавальнік егіпталогіі.
Дзякуючы праведзенай ім расшыфроўцы тэксту Разецкага каменя 14 верасня 1822 г. зрабілася магчымым чытанне егіпецкіх іерогліфаў і далейшае развіццё егіпталогіі як навукі.
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся ў Школе ўсходніх моў у Калеж дэ Франс (1807—09). 3 1809 выкладаў ва ўніверсітэце Грэнобля (з 1818 прафесар). Быў членам Французскага Геаграфічнага таварыства.
Пасля шматгадовай працы над дэшыфроўкай егіпецкіх іерогліфаў у 1822 прачытаў надпіс на Разецкім камені; распрацаваў прынцыпы дэшыфроўкі і вызначыў паслядоўнасць развіцця егіпецкага іерагліфічнага пісьма (іерагліфічнае, іератычнае, дэматычнае). У 1824—26 вывучаў егіпецкія помнікі ў музеях Італіі, потым працаваў хавальнікам Егіпецкага музея ў Луўры. У 1828—30 кіраваў экспедыцыяй у Егіпет, сабраў і скапіраваў шмат егіпецкіх тэкстаў, помнікаў і выяў. У 1831 узначаліў першую ў свеце кафедру егіпталогіі ў Калеж дэ Франс. Склаў першыя граматыку і слоўнік старажытнаегіпецкай мовы.
Лаздзінкас
Лаздзі́нкас (Lazdinkos) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 8 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Антуан Рысо
Антуан Рысо (фр. Antoine Risso; 7 жніўня 1777-25 жніўня 1845) — французскі натураліст.
Рысо вельмі рана захапіўся прыродазнаўствам. Ён наведваў лекцыі Джавані-Батыста Бальбіса (1765-1831) і ў дванаццаць гадоў стаў вучнем аптэкара. Ва ўзросце 15 гадоў ён становіцца вучнем у лабараторыі фармацэўтычнай хіміі, дзе прапрацаваў 7 гадоў. Затым ён працаваў у бальніцы Ніцы, потым выкладаў батаніку ў імператарскім ліцэі. Ён таксама займаўся батанічным садам горада. Рысо апісаў 595 відаў і родаў марскіх жывёл.
У гонар Рысо названы род марскіх смаўжоў Rissoa і род бруханогіх малюскаў Rissoella.
Ава (М’янма)
Ава (на бірманскай — Інва) — дзяржава ў верхняй М’янме ў XIV—XVIII стагоддзях, якая склалася вакол горада Ава (заснаваны ў 1364) з прычыны распаду Паганскай дзяржавы пасля нашэсця манголаў (XIII — пачатак XIV стагоддзяў). Фармальна лічылася васалам Кітая, фактычна была незалежнай. У Аве існавала ваенна-феадальная сістэма. У сярэдзіне XI—XVI стагоддзяў Ава вяла барацьбу з дзяржавамі Тангу і Пегу, якая скончылася яе уключэннем з 1555 па 1599 гады ў склад дзяржавы, якая часова склалася вакол. Пасля распаду гэтага ўтварэння ў канцы XVI — пачатку XVII стагоддзяў Ава зноў стала незалежнай. XVII стагоддзе быў часам росквіту і тэрытарыяльнага пашырэння Авы. У выніку далучэння да Авы (Промэ) (1608),  (1610),  (1612),  (1613),  (1614),  (1615) была створана цэнтралізаваная дзяржава. Сіямскае княства Чыенгма (1615) і сталі васаламі Авы. У XVII стагоддзі ў Аву пранікаюць еўрапейцы. У пачатку XVIII стагоддзя ў выніку міжусобіц, бунтаў, а таксама паўстанняў заваяваных Авой народаў дзяржава пачала распадацца. Пасля захопу сталіцы монамі ў 1752 дзяржава Ава перастала існаваць. Аднак назва Ава захавалася да канца XIX стагоддзя, звычайна яна ўмоўна азначала ўсю М’янму, ці ж толькі Верхнюю М’янму.
Алёхнавічы (Бярозаўскі раён)
Алёхнавічы (, Олёхновичи) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малецкага сельсавета. Размешчана за 27 км ад Бярозы, за 19 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
Вядомы як Аляхновічы ў 1563 годзе ў Дабучынскай воласці Кобрынскай эканоміі, у абшары двара Блудзенскага і войтаўства Кабацкага. У 1716 годзе ў складзе войтаўства Блудзенскае Блудзенскага староства.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай з 1795 года ў складзе Расійскай імперыі, падаравана Кацярынай II нашчадкам генерала-фельдмаршала графа П. А. Румянцава-Задунайскага. У 1864 годзе ў Малецкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні, 105 сялян-уладальнікаў, 113 працоўных уваходзілі ў Аляхновіцкае сельскае таварыства і апрацоўвалі 512 дзес. зямлі зручнай; у 1890 годзе таварыству належалі 549 дзес. зямлі. Паводле перапісу 1897 года ў вёсцы дзейнічаў хлебазапасны магазін.
Найноўшы час
З 1915 года акупіравана нямецкімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені—жніўні 1920 года на кароткі час устаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе ў Малевіцкай гміне Пружанскага павета Палескага ваяводства, 31 будынак. З 1939 года ў БССР. З 12 кастрычніка 1940 года вёска ў Малецкім сельсавеце Пружанскага раёна.
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Ад рук акупантаў загінулі 11 жыхароў вёскі, з фронту не вярнуліся 10 воінаў-землякоў.
З 14 красавіка 1960 года ў Бярозаўскім раёне. У 1970 годзе ў саўгасе «Малеч».
Планіроўка
Планіровачна складаецца з двухбакова забудаванай вуліцы, арыентаванай з захаду на ўсход.
Антарыа (правінцыя)
Антарыа (Ontario, ІРА: /ɒnˈtɛri.oʊ/) — адна з правінцый Канады. Мяжуе з ЗША на поўдні, з правінцыяй Квебек на ўсходзе, і правінцыяй Манітоба на захадзе. Антарыа мае найбуйнейшае насельніцтва з усіх канадскіх правінцый. Гэта адзіная з правінцый Канады, якая мае доступ да Вялікіх азёр.
Геаграфія
Тэрыторыя Антарыа складае 1 076 395 кв. км.
Сталіца правінцыі — Таронта (нас. 2.503 тыс.), найбуйнейшы горад Канады. Сталіца Канады Атава (нас. 812 тыс.) таксама знаходзіцца ў Антарыа.
Дэмаграфія
У 2006 насельніцтва Антарыа складала 12,2 мільёнаў жыхароў.
У 2006 англійская мова з’яўлялася роднай у 69,4 % жыхароў Антарыа, французская мова ў 4,1 %, кітайская ў 4 %, італьянская ў 2,4 %, іспанская ў 1,3 %, нямецкая ў 1,3 %, партугальская ў 1,3 %, пенджабская ў 1,3 %, польская ў 1,2 %.
У 2001 рэлігіяй 74,6 % жыхароў Антарыа было хрысціянства, 3,1 % — іслам, 1,9 % — індуізм, 1,7 % — іўдаізм, 1,1 % — будызм. 16,3 % жыхароў не вызначалі ніякай рэлігіі.