cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эрнэст Медына
Біяграфія
Нарадзіўся ў мексіканска-амерыканскай сям’і ў горадзе Спрынгер, штат Нью-Мексіка. Пасля заканчэння сярэдняй школы жыў за кошт мноства выпадковых заробкаў. У 1956 Медына далучыўся да войска. Праслужыўшы 12 гадоў у шэрагах радавога складу (уключаючы службу ў Нацыянальнай гвардыі), у 1964-м Медына быў прыняты ў афіцэрскую школу. У 1966 годзе ў званні капітана прызначаны камандзірам роты С («Чарлі») 1-га батальёна 20-га пяхотнага палка. Першапачаткова яго падраздзяленне базавалася на Гаваях, але неўзабаве Медына адправіўся ў Паўднёвы В’етнам.
16 сакавіка 1968 года спланаваў і кіраваў правядзеннем сваёй ротай аперацыі ў сельскай абшчыне Сангмі, дзе адбылося масавае забойства мірных жыхароў. Ёсць меркаванне, што Медына асабіста забіў трох сялян. У 1971 годзе афіцэр паўстаў перад ваенным трыбуналам. Абвінавачаны адмаўляў сваю віну, а таксама адмаўляў факт забойства мірных жыхароў. У жніўні таго ж года Медына прызнаны невінаватым.
Нягледзячы на апраўданне, падзеі ў Сангмі негатыўна адбіліся на ваеннай кар’еры, таму капітан вымушаны быў сысці ў адстаўку. Пазней ён прызнаў, што падчас ваеннага трыбунала «не быў цалкам адкрыты, каб не зганьбіць вайскоўцаў, Злучаныя Штаты, сваю сям’ю і самога сябе».
Пасля звальнення з войска Медына ўладкаваўся на завод Enstrom Helicopter Corporation у Міноміні, штат Мічыган. Праз некаторы час ён са сваёй сям’ёй пераехаў у Марынета, штат Вісконсін. Тут Медына работаў рыэлтарам (індывідуальны прадпрымальнік Medina, Inc.).
Памёр 8 мая 2018 года ва ўзросце 81 года.
Узнагароды
Яшчэ да камандзіроўкі ў В’етнам быў узнагароджаны медалямі «Сярэбраная зорка» і «Бронзавая зорка».
У культуры
Медына згадваецца ў першай строфы песні Піта Сігера «Апошні цягнік у Нюрнберг» (Last Train to Nuremberg, 1970).
Уільям Ласел
Уільям Ласел (англ.: William Lassell; 18 чэрвеня 1799 - 5 кастрычніка 1880) — брытанскі астраном.
Пескі (Мастоўскі раён)
Пе́скі (, Пески) — аграгарадок у Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці, на рацэ Зальвянка. Уваходзіць у склад Пескаўскага сельсавета. Насельніцтва 627 чал. (2009). Знаходзяцца за 10 км ад Мастоў.
Гісторыя
Упершыню Пескі згадваюцца ў XVI ст., у Ваўкавыскім павеце Навагрудскага ваяводства. Тут існаваў замак. У XVII ст. мясцінай валодалі Сапегі, якія ў 1682 збудавалі касцёл Успення Дзевы Марыі.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Пескі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Ваўкавыскім павеце Гродзенскай губерні. Станам на 1833 у мястэчку было 110 дамоў, 2 драўляныя царквы, 15 піцейных дамоў, суконная фабрыка, на якой працавала 36 чалавек. У 1862 адкрылася народнае вучылішча, якое ўтрымлівалася на сродкі дзяржаўнага скарбу і мясцовых жыхароў. На 1886 — валасная ўправа, праваслаўная царква, касцёл, сінагога, багадзельня, 3 малітоўныя дамы, капліца, народнае вучэльня, 14 крам, скураны завод, 6 піцейных дамоў, 5 вадзяных млыноў, заезны двор.
У 1939 Пескі ўвайшлі ў БССР, дзе сталі цэнтрам сельсавета. Статус паселішча панізілі да вёскі. У Другую сусветную вайну з чэрвеня 1941 да 13 ліпеня 1944 Пескі знаходзіліся пад нямецкай акупацыяй. Станам на 1 студзеня 2001 тут было 326 двароў.
Інфраструктура
У Песках працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, бальніца, лекарская амбулаторыя, бібліятэка, пошта.
Жан-Анарэ Фраганар
Біяграфія
Перш вучань Жан Батыста Шардэна, а потым Франсуа Бушэ. У 1752 за карціну «Ахвярапрынашэнне Іераваама» атрымаў Вялікую Рымскую прэмію і адправіўся ў Рым. У Рыме значны ўплыў аказалі на яго італьянскія майстры XVII стагоддзя Бароча, Салімена, П. да-Картона і асабліва Цьепала. Пасябраваўшы тут з жывапісцам Гюберам Раберам, ён зрабіў разам з ім і з таленавітым аматарам мастацтва Сен-Нонам паездку на поўдзень Італіі. Плодам гэтай паездкі было выданне уўража: «Voyage de Naples et de Sicile», у якім большасць рысункаў гравіравана Фраганарам. Па вяртанні ў Парыж ён выставіў у салоне 1765 г. карціну: «Смерць Карэза» (знаходзіцца ў Луўрскім музеі ў Парыжы), за якую каралеўская акадэмія мастацтваў прыняла яго ў свае члены.
Аднак неўзабаве пасля таго ён кінуў гістарычнай род жывапісу і, падпарадкаваўшыся густу таго часу, стаў пісаць ідэалістычныя жанры і пастаралі ў духу Вато і Бушэ, сцэны інтымнага жыцця пікантнага, часам бессаромна-эратычнага ўтрымання, дэкаратыўныя пано, партрэты, мініяцюры, акварэлі, пастэлі і па часах займацца афортным гравіраваннем. Творы яго ўвайшлі ў вялікую моду і прадаваліся па высокім кошце, дзякуючы чаму ён паспеў скласці сабе добрыя сродкі. Але рэвалюцыя разарыла яго, а класіцызм, паселены ў французскім мастацтве Ж.-Л. Давідам, пазбавіў яго ранейшай папулярнасці.
У 1793 годзе Фраганар з'ехаў з Парыжа ў Грас. Напачатку XIX стагоддзя ён вярнуўся ў Парыж, дзе памёр у 1806 годзе, амаль цалкам забыты.
Велье (Італія)
Велье (Veglie) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 14323 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 233 чал./км². Займае плошчу 61 км². Паштовы індэкс — 73010. Тэлефонны код — 0832.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Ян Хрысціцель.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Апалоны (астэроіды)
Апало́ны — група калязямных астэроідов, названая ў гонар першага адкрытага астэроіда гэта групы — (1862) Апалон. Да аб'ектаў гэтай групы адносяцца астэроіды, якія перасякаюць арбіту Землі (перыгелій менш 1,017 а. а.) і якія маюць вялікую паўвось не меней 1 а. а. Арбіты большасці з іх знаходзяцца паміж арбітамі Венеры і Юпітэра, аднак ёсць і выключэнні. Так, бліжэй усяго да Сонца прыбліжаецца (0,071 а. а., у пяць разоў бліжэй, чым Меркурый), а найбольш аддаляецца ад Сонца  (35,2 а. а., далей за Нептун).
Апалоны маюць няправільную форму і адносна невялікія памеры, у параўнанні з прадстаўнікамі іншых груп. Найбольшы з іх — (1866) Сізіф, які мае дыяметр каля 8,2 км.
Астэроіды гэтай групы рэгулярна перасякаюць арбіту Землі, таму з'яўляюцца патэнцыйна небяспечнымі. У канцы 1960-х гадоў адносна блізка да Зямлі пралятаў астэроід Ікар. У 1970-х гадах вучоныя сталі актыўней шукаць апалоны. У прыватнасці, некаторыя новыя астэроіды адкрылі Элеанор Хелін і Юджын Шумейкер.
У 1998 годзе, сумеснымі намаганнямі ВПС ЗША, НАСА і Масачусецкага тэхналагічнага інстытута была заснавана праграма LINEAR, мэтай якой стаў пошук калязямных астэроідаў. Большасцю з іх з'яўляюцца апалоны. У 2006 годзе побач з Зямлёй, на адлегласці 432 тыс. км (гэта трохі больш адлегласці да Месяца), пралятаў адзін з апалонаў —, адкрыты падчас праграмы LINEAR.
Па стане на чэрвень 2010 вядома 3526 апалонаў.
Некаторыя прадстаўнікі апалонаў
Апалон быў адкрыты ў 1932 годзе, але страчаны і пераадкрыты ў 1973 годзе. Таму яго парадкавы нумар вышэй, чым у некаторых іншых прадстаўнікоў апалонаў, да прыкладу, (1566) Ікара.
Мазырская група (РСЧА)
Мазырская група - аператыўнае аб'яднанне РККА, створанае рашэннем РВС РСФСР для правядзення аперацый беларускім тэатры баявых дзеянняў падчас савецка-польскай вайны у 1920 г.
Гісторыя
Ў 1920 годзе пад час Бітвы на Бярэзіне (Майскі наступ) савецкага Заходняга фронту, выявіліся недахопы ў кіраванні: на 21 дывізію РККА было ўсяго два армейскіх упраўленні, што не дазваляла эфектыўна кіраваць войскамі. Апошняе стала прычынай правала наступу. З мэтай вырашэння праблемы, была праведзена рэарганізацыя сістэмы кіравання войскамі фронту, 18 мая частка войскаў Заходняга фронту была выдзелена ў асобную Мазырскую групу. Яна складалася з 57-й стралковай дывізіі і шэрагу невялікіх атрадаў і груп агульнай колькасцю каля 6 тысяч штыкоў і шабляў. Камандзірам групы стаў Ціхан Хвесін.
Падчас ліпеньскага генеральнага наступу Заходняга фронту Мазырская група пераследвала польскую групу "Палессе", і прыняла ўдзел ва узяцці Брэста.
У Варшаўскай бітве ў жніўні 1920 года Мазырская група прыкрывала левы фланг надыходзячых войск Чырвонай Арміі, і менавіта на яе абрынулася ўся моц польскага контрудару, пасля якога група перастала існаваць.
Варшаўская бітва
Сілы Мазырскай групы, у склад якой уваходзілі 57-я стралковая дывізія і так званае «зводнае злучэнне», расцягнуліся на тэрыторыі амаль на 200 кіламетраў. 57-я стралковая дывізія колькасцю 6438 салдат дзейнічала на фронце ад Мацеёвіц да Рыкаў і далей па Вепшы да Коцка, а зводны атрад (каля 3000 салдат) дзейнічаў у раёне Вогынь-Парчаў. Больш на ўсход — бо ў раёне Цыкаў-Тарнаў-Уладава — знаходзілася 58-я стралковая дывізія, якая, аднак, не ўваходзіла ў склад Мазырскай групы.
Такім чынам, на першым плане 4-й польскай арміі, якая рыхтавалася да контрудару з боку ракі Вепш, была толькі 57-я стралковая дывізія ў складзе трох брыгад: 169-я стралковая брыгада ў раёне Кабыльніца і Краскі Гурнай, 170-я стралковая брыгада дыслакавалася ў раёне Коцка з задачай фарсіраваць Вепш і заняць Любартаў,171-я стралковая брыгада была разгорнутая ў раёне Стара-Дамбія-Стары Базанаў рыхтавалася да наступу на Дэмблін. Задачай зводнага атрада было выбіць польскія часці з Парчэва. Акрамя таго, пад Седльцамі размяшчалася 2-я Казанская кавалерыйская брыгада, падпарадкаваная 16-й арміі.
Выконваючы загад Тухачэўскага, камандуючы Мазырскай групай выкарыстаць 57-ю стралковаую дывізію, якая на той момант дыслакавалася ў раёне Дэмблін — Казяніцы, пры пераправе праз Віслу каля Мацеевіц. Адначасова ён накіраваў частку сваіх сілаў на паўднёвы захад з задачай фарсіраваць раку Вепш на ўчастку Коцк — Любартаў, а затым адкінуць польскія войскі ад ракі Вепш, адкуль яны маглі пагражаць флангу 16-й арміі. У той жа час на поўначы Мазырская група падтрымлівалі сувязь з 8-й стралковай дывізіяй са складу 16-й арміі, якая змагалася з польскімі войскамі на ўчастку Гарволін-Осецк-Карчэў.
Урсынаў (станцыя метро)
Урсынаў (Ursynów) — станцыя лініі М1 Варшаўскага метрапалітэна.
Апісанне
Назва станцыі прысвоена пастановай рады Варшавы 16 снежня 1983 г.
Аднапавярховая двухнефавая станцыя з адным радам слупоў пасярэдзіне платформы. Шырыня платформы 11 м, даўжыня 120 м.
Падароск
Падаро́ск (, Подороск) — аграгарадок у Беларусі, у Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Падароскага сельсавета. Насельніцтва 717 чал. (2004).
Геаграфія
Знаходзіцца за 26 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад Ваўкавыска, за 97 км ад Гродна. Праз Падароск працякае рака Зэльвянка.
Гісторыя
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Падароск апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, у Ваўкавыскім павеце Гродзенскай губерніГродзенская губерня. У 1854 годзе маёнтак набыў сын вядомага філосафа Фларыяна Бохвіца, Раман. У 1854—1856 гг. ён перабудаваў тутэйшы сядзібны дом у стылі позняга класіцызму. Пры сядзібе існаваў спіртзавод, вадзяны млын (не захаваўся), сукнавальня (захаваўся фундамент) і інш. Станам на 1914 год у сяле было 78 двароў.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Падароск апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе стаў цэнтрам гміны Ваўкавыскага павета Беластоцкага ваяводства.
У 1939 годзе Падароск увайшоў у БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 г. стаў цэнтрам сельсавета. Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1 студзеня 2004 г. тут было 294 двары.
Інфраструктура
У Падароску працуюць сярэдняя і музычная школы, дашкольная ўстанова, бальніца, амбулаторыя, дом культуры, бібліятэка, пошта.
Канстытуцыя Індыі
Канстытуцыя Індыі (Constitution of India, भारतीय़ संविधान) — вярхоўны закон Індыйскай Рэспублікі, аснова, на якой пабудаваны фундаментальныя палітычныя прынцыпы, устаноўлена структура, працэдуры, паўнамоцтвы і абавязкі Урада Індыі і ўрадаў асобных адміністрацыйных адзінак, асноўныя правы і абавязкі грамадзян.
Канстытуцыя Індыі была прынятая Устаноўчым сходам 26 лістапада 1949 года, праз два гады пасля здабыцця краінай незалежнасці. Уступіла ў сілу 26 студзеня 1950 года і з папраўкамі дзейнічае да гэтага часу. Па канстытуцыі Індыя з'яўляецца суверэннай, дэмакратычнай рэспублікай, якая гарантуе ўсім сваім грамадзянам правасуддзе, раўнапраўе і свабоду. З 42-й папраўкі 1975 года да вызначэння Індыйскай Рэспублікі былі дададзеныя словы «сацыялістычная» і «свецкая». Дзень прыняцця Канстытуцыі з'яўляецца афіцыйным святам у Індыі, які святкуецца штогод 26 студзеня як Дзень Рэспублікі.
Канстытуцыя замяніла сабой Акт аб дзяржаўным ладзе Індыі 1935 года, які рэгуляваў яго дзейнасць да 1950 года. Галоўным аўтарам Канстытуцыі лічыцца Бхімраа Рамджы Амбедкар, старшыня Канстытуцыйнага камітэта.
Характэрныя рысы і асаблівасці
Канстытуцыя Індыі 1950 г. — унікальны ў сусветнай практыцы канстытуцыйны дакумент, паколькі яна: Нягледзячы на аб'емнасць і структурную складанасць індыйскай Канстытуцыі, можна вылучыць найбольш важныя характэрныя яе рысы:
Асновы прававога статусу асобы
Асновы прававога статусу індыйскіх грамадзян аднолькавыя, але вызначаюцца няроўнымі па значэнні артыкуламі канстытуцыі. Сацыяльна-эканамічныя правы фармулююцца ў якасці кіруючых прынцыпаў палітыкі з вынікаючымі адсюль асаблівасцямі іх судовай абароны; іншыя правы замацаваныя іншымі артыкуламі канстытуцыі. Фактычнае ажыццяўленне ўсіх гэтых правоў, аднак, у спецыфічных умовах краіны неаднолькава і шмат у чым залежыць ад перажыткаў каставай сістэмы, якія яшчэ захаваліся, а таксама узроўню развіцця этнічных груп.
Канстытуцыя ўстанаўлівае раўнапраўе грамадзян перад законам, забараняе дыскрымінацыю па матывах рэлігійнай, расавай, каставай прыналежнасці, полу і мясцовасці нараджэння.
Да сацыяльна-эканамічных правоў, якія абвяшчае Канстытуцыя Індыі 1949 г. адносяцца: права на абарону ад эксплуатацыі, у ліку кіруючых прынцыпаў палітыкі — права на дастатковыя сродкі для існавання жывёлагадоўлі, на працу, на абарону ад эканамічнай эксплуатацыі, на дзяржаўную дапамогу ў выпадку хваробы, беспрацоўя, права на пражытачны мінімум, права дзяцей на абавязковае бясплатнае навучанне.
Палітычныя правы ўключаюць свабоду слова, друку, права на аб'яднанне і іншыя традыцыйныя палітычныя правы і свабоды.
Сярод асабістых свабод Канстытуцыя называе недатыкальнасць асобы (хоць дапускаецца і шырока выкарыстоўвалася ў Індыі пры аб'яве надзвычайнага становішча доўгае прэвентыўнае зняволенне пад варту без суда), свабоду перамяшчэння, недатыкальнасць жылля, тайну перапіскі і іншае. Канстытуцыя адмяняе феадальныя тытулы, недатыкальнасць (асабліва прыніжанае становішча адной з кастаў).
Забаранялася дыскрымінацыя па матывах рэлігійнай або каставай прыналежнасці, абвяшчалася абарона правоў і інтарэсаў меншасцей. Быў забаронены гандаль людзьмі, прымусовая праца, праца дзяцей да чатырнаццаці гадоў на фабрыках ці ў шахтах. Дзяржава абяцала ў межах яе эканамічных магчымасцей і развіцця зрабіць усё неабходнае для забеспячэння права на працу, адукацыю і дзяржаўную дапамогу ў выпадках беспрацоўя, старасці, хваробы, непрацаздольнасці. Дзяржава імкнулася забяспечыць на працягу дзесяці гадоў з моманту ўвядзення ў дзеянне Канстытуцыі абавязковае бясплатнае навучанне для ўсіх дзяцей да чатырнаццаці гадоў.
Асноўныя правы забяспечваюцца канстытуцыйнымі гарантыямі: пры іх парушэнні грамадзянін можа звяртацца ў любы суд, уключаючы Вярхоўны, і апошні можа прыняць прымусовае рашэнне (ніжэйшы суд не можа абвясціць той ці іншы закон неканстытуцыйным, ён забяспечвае толькі ажыццяўленне асноўных правоў). Правы, замацаваныя ў раздзеле аб кіруючых прынцыпах палітыкі, такімі гарантыямі не забяспечаны.
У Канстытуцыі Індыі зафіксаваныя таксама асноўныя абавязкі грамадзян. Да іх ліку адносяцца: захаванне ідэалаў і інстытутаў краіны, павага да дзяржаўнага сцяга і дзяржаўнага гімна, вайсковы абавязак, абавязак прытрымлівацца ідэалаў нацыянальна-вызваленчай барацьбы, развіваць навуковы падыход, праяўляць гуманізм, імкнуцца да дасканаласці ва ўсіх абласцях індывідуальнай і калектыўнай дзейнасці і інш. Многія з гэтых абавязкаў маюць не юрыдычны, а маральны характар.
IC 3178
IC 3178 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вуліца Караленкі (Мінск)
Вуліца Караленкі — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска. Сваю назву атрымала ў 1947 годзе ў гонар рускага пісьменніка ўкраінска-польскага паходжання, журналіста, публіцыста, грамадскага дзеяча Уладзіміра Караленкі.
Размяшчэнне
Пачынаецца ад скрыжавання з Валгаградскай вуліцай, ідзе з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, заканчваецца скрыжаваннем з Севастопальскай вуліцай. Таксама перасякаецца з вуліцамі Ватуціна і Чайкоўскага. Ідзе паралельна вуліцам Вясенняй і Пскоўскай.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па вуліцы адсутнічае, але на Валгаградскай вуліцы ёсць прыпынак «Караленкі», на якім спыняецца шэраг аўтобусных маршрутаў. Бліжэйшая станцыя метро — «Маскоўская».
Стэфанія Сандрэлі
Стэфанія Сандрэ́лі (Stefania Sandrelli; 5 чэрвеня 1946) — італьянская. У апошнія гады здымаецца галоўным чынам на тэлебачанні.
Біяграфія
У чатырнаццацігадовым узросце ўдзельнічала ў конкурсе «Міс Італія», а годам пазней перамагла на аналагічным конкурсе мясцовага значэння ў сваім родным горадзе Віарэджа. Набыла вядомасць дзякуючы фільму П’етра Джэрмі «Развод па-італьянску», дзе яе партнёрам быў Марчэла Мастраяні; фінальныя кадры фільма, дзе Стэфанія паўстае ў бікіні, дазволілі шырокай публіцы ў поўнай меры ацаніць яе знешнія дадзеныя.
Аляксандр Віталевіч Францаў
Аляксандр Францаў (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца наваполацкага «Нафтана».
Клубная кар’ера
У сакавіку 2020 года перайшоў у «Смаргонь», дзе неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе. 19 сакавіка 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, калі выйшаў у стартавым складзе ў матчы з «Іслаччу» (0:2) і быў заменены ў другім тайме. У далейшым не меў трывалага месца ў складзе, толькі з верасня 2021 года замацаваўся ў аснове. Застаўся ў «Смаргоні» і ў сезоне 2022, па выніках якога дапамог камандзе вярнуцца ў Вышэйшую лігу.
У студзені 2023 года пакінуў «Смаргонь» і адправіўся на прагляд у «Нафтан», з якім у лютым падпісаў кантракт.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Служаў (станцыя метро)
Апісанне
Назва станцыі прысвоена пастановай рады Варшавы 16 снежня 1983 г.
Аднапавярховая двухнефавая станцыя з адным радам слупоў пасярэдзіне платформы. Шырыня платформы 10 м, даўжыня 120 м.
Лузафонскі ўніверсітэт
Лузафонскі ўніверсітэт (Universidade Lusófona), таксама вядомы як Лузафонскі гуманітарна-тэхналагічны ўніверсітэт (Universidade Lusófona de Humanidades e Tecnologias) — партугальская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Лісабон.
Назва ўстановы паходзіць ад тэрміна «лузафон» (ці па-іншаму «партугаламоўны»), якім пазначаюць людзей, якія гавораць на партугальскай мове па ўсім свеце.
Сандрык
Са́ндрык (sandric, sanidis, з σανις — дошка) — архітэктурны элемент, невялікі прафіляваны карніз, гарызантальная «палічка» над ліштвай аконнага ці дзвярнога праёма. Утылітарная функцыя сандрыка складаецца ў адводзе дажджавой вады ад праёма; візуальная — у падкрэсленні гарызантальных чляненняў фасада. Чаргаванне прасценкі і праёмы з ліштвамі і сандрыкамі ствараюць пэўны рытм, які ўзмацняе тэктанічныя ўласцівасці кампазіцыі фасада будынка. Аналагічную ролі адыгрываюць гурты і вертыкальныя пілястры. У архітэктуры Старажытнай Грэцыі такі элемент называлі гіпертырам (ύπέρ — звыш, над і θύρα — дзвярны шчыт). У кампазіцыі контрліштвы сандрык можа размяшчацца як у верхняй, так і ў ніжняй частцы. Можа абапірацца на кранштэйны, а ўверсе быць дапоўненым франтонам, па баках — пілястрамі ці калонкамі.
У класічнай архітэктуры гарызантальныя перакрыцці праёмаў тлумачаць у якасці антаблемента, таму сандрык можа мець уласны архітраў, фрыз і карніз. Архітраў звычайна прафілююць, фрыз можа дапаўняцца арнаментам, як і валютападобныя кранштэйны, а карніз у форме сімы дапаўняцца лучковым ці трохвугольным франтонам.
Блізкія формы: брыз-солей (сонцаахоўны казырок), броўка, парасоль (у архітэктуры — парасонавы купал). Кананічную форму мае сандрык у кампазіцыі брамантава акна ў Палацца Канчэлерыя ў Рыме. Больш складаную ў варыяцыях паладыева акна і серліяне. У інтэр'ерах сандрыкі цесна звязаны з афармленнем прасторы ў тым ці іншым мастацкім стылі.
Віцебскі праспект (Санкт-Пецярбург)
Віцебскі праспект — адна з галоўных магістраляў паўднёвай часткі Санкт-Пецярбурга, адзін з асноўных ўездаў у горад. Праходзіць ўздоўж чыгункі ад злучальнай галіны і Паркавай вуліцы праз Маскоўскую шашу, кальцавую аўтадарогу і мікрараён Шушары да Пецярбургскай шашы пры ўездзе ў Пушкін. З'яўляецца працягам Паветраплавальнай вуліцы пасля пераходу праз Артылерыйскі пуцеправод. Праходзіць па тэрыторыі Маскоўскага і Пушкінскага раёнаў горада. Нумарацыя дамоў пачынаецца ад Паркавай вуліцы.
Гісторыя
У 1966 годзе быў пабудаваны аўтадарожны пуцеправод праз праспект Славы і вуліцу Ціпанава.
26 мая 2005 года адкрыты ўчастак ад ст. м. «Купчына» да Маскоўскай шашы з пуцеправодам над пуцямі метрапалітэна.
Тадахэхэсан
Тадахэхэсан (, літаральна — «Марскі Архіпелаг») — нацыянальны парк у Паўднёвай Карэі. Адміністрацыйна адносіцца да правінцыі Паўднёвая Чала.
Апісанне
Астравы парку пакрытыя вечназялёным лесам. На тэрыторыі Тадахэхэсана налічваецца 1541 від раслін, 11 — млекакормячых, 147 — птушак, 885 — насякомых, 13 — амфібій, 154 — марскіх рыб і 11 — прэснаводных рыб.
За год у Тадахэхэсане налічваецца больш за паўмільёна турыстаў.
Руслан Генадзевіч Аніскевіч
Руслан Генадзевіч Аніске́віч (, Мінск) — беларускі юрыст і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Юрыдычную дзейнасць пачынаў з пасады памочніка старшыні суда Савецкага раёна горада Мінска ў 1995 годзе. Пасля заканчэння ў 1997 годзе юрыдычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта быў прызначаны суддзёй суда Савецкага раёна горада Мінска, у 2007 — суддзёй Мінскага гарадскога суда.
З 2009 года пачаў працаваць на пасадзе суддзі Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь. У 2014 годзе быў прызначаны суддзёй, сакратаром Пленума Вярхоўнага Суда. З красавіка 2015 года з’яўляўся намеснікам Старшыні, старшынёй судовай калегіі па крымінальных справах Вярхоўнага Суда.
У 2015 годзе прысвоены вышэйшы кваліфікацыйны клас.
15 кастрычніка 2020 года вызвалены ад пасады намесніка Старшыні Вярхоўнага суда Рэспублікі Беларусь.
Пэрэяслаў-Хмэльныцкі раён
Пэрэяслаў-Хмэльныцкі раён (Переяслав-Хмельницький район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Пераяслаў (Переяслав).
Гісторыя
Утвораны 27 лютага 1932 года. Насельніцтва раёна на года складае 28112 чалавек, плошча — 956 км².
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 31 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны пасёлкаў сельскага тыпу і 51 сяло.
Верноле
Насельніцтва складае 7574 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 126 чал./км². Займае плошчу 60 км². Паштовы індэкс — 73029. Тэлефонны код — 0832.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant’Anna e San Gioacchino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сан-Жуан-ды-Мерыты
Сан-Жуан-ды-Мерыты (São João de Meriti) — горад на поўдні Бразіліі, у штаце Рыа-дэ-Жанэйра. Паўночна-заходні прыгарад Рыа-дэ-Жанэйра. Складовая частка мезарэгіёна Агламерацыя Рыа-дэ-Жанейра. Уваходзіць у эканоміка-статыстычны мікрарэгіён Рыа-дэ-Жанэйра. Насельніцтва складае 464282 чалавека на 2007 год. Займае плошчу 34,838 км². Шчыльнасць насельніцтва — 13.236,8 чал. /км². Горад знаходзіцца ў 23 км ад Рыа-ды-Жанэйра, на невялікай рацэ Сан-Жуан-ды-Мерыты. Заснаваны ў 1647 годзе, у 1931 годзе атрымаў статус горада. Асноўныя галіны эканомікі: раслінаводства, жывёлагадоўля, гарбарная, металургічная, хімічная прамысловасць. Свята горада — 21 жніўня.
Міністэрства сувязі і інфарматызацыі Рэспублікі Беларусь
Міністэрства сувязі і інфарматызацыі Рэспублікі Беларусь (Мінсувязі Беларусі) — ведамства ўраду Беларусі, упаўнаважанае ажыццяўляць упарадкаванне сувязі. Міністр сувязі і інфарматызацыі прызначаецца і здымаецца з пасады прэзідэнтам. З 18 жніўня 2018 года пасаду міністра займае Канстанцін Шульган.
Мінуўшчына
Пасля здабыцця Беларуссю незалежнасці 25 жніўня 1991 года Міністэрства сувязі і інфарматыкі больш як 5 год працягвала кіравацца Пастановай Вярхоўнага Савета БССР ад 16 ліпеня 1990 г. № 129. Указам ад 11 студзеня 1997 г. № 30 прэзідэнт пераўтварыў яго ў Міністэрства сувязі, а ўказам ад 12 лютага 2004 г. № 66 надаў яму новую ўставу і сучасную назву — Міністэрства сувязі і інфарматызацыі.
Тройца-Ізмайлаўскі сабор
Троіца-Ізмайлаўскі сабор (Троіцкі сабор) — праваслаўны сабор на Троіцкай плошчы ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга. Поўнае найменне — Сабор Святой Жываначальнай Троіцы лейб-гвардыі Ізмайлаўскага палка.
Прыход храма адносіцца да Санкт-Пецярбургскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы, уваходзіць у склад Адміралцейскай дабрачыннай акругі. Настаяцель — протаіерэй Генадзь Бартаў.
Гісторыя
Пры імператара Пятры I на гэтым месцы стаяла драўляная капліца.
Першыя храмы
Першы, паходны, храм лейб-гвардыі Ізмайлаўскага палка быў асвечаны 23 ліпеня года, неўзабаве пасля прыбыцця палка ў Санкт-Пецярбург. Паходны храм-намёт устанаўліваўся ў летні перыяд бліжэй да вусця Фантанкі, у вёсцы Калінкінай. У царкве знаходзіліся іконы, напісаныя іканапісцам І. Р. Адольскім. Узімку чыны палка маліліся ў парафіяльных храмах. Пасля перамяшчэння палка вышэй па рацэ, у 1742 годзе храм быў перанесены ў драўляную казарму. Пасля чарговага пераносу, ён быў зноўку асвячоны 20 лістапада года і атрымаў новы іканастас.
12 ліпеня года епіскапам быў закладзены новы драўляны пяцігаловы храм з прыбудоўкай мучаніка Іаана Воіна, асвечаны 12 чэрвеня года. Узорам для будаўніцтва храма была царква ў маёнтку духоўніка імператрыцы Лізаветы Пятроўны протаіерэя. Выявы для храма былі напісаны. У царкве знаходзіліся пазалочаны сярэбраны посуд, падораны імператрыцай, а таксама, вышытыя ёю.
Набажэнствы ў царкве здзяйсняліся толькі ў летні перыяд, паколькі храм быў халодным. Узімку службы праходзілі ў храме, які быў наладжаны ў казармах. Царква моцна пацярпела падчас паводкі ў 1824 годзе: у храме «вада стаяла на тры аршына».
Сабор
Пасля паводкі архітэктару В. П. Стасаву было прапанавана распрацаваць праект новага каменнага храма. Пры гэтым, узорам павінна была заставацца старая драўляная царква.
Закладку новага храма здзейсніў 25 мая года мітрапаліт. На ўрачыстасці прысутнічалі імператрыца Марыя Фёдараўна і цэсарэвіч Аляксандр Мікалаевіч. Будаўніцтва ажыццяўлялася на асабістыя сродкі імператара Мікалая I і казённыя грошы. Кошт узвядзення сабора склала 3 мільёны рублёў. Праз чатыры гады будынак быў начарна гатовы і пачалася ўнутранае аздабленне. У працэсе будаўніцтва даводзілася аднаўляць сарваны 7 сакавіка года бурай купал і перапісваць некаторыя абразы.
6 чэрвеня года мітрапаліт Маскоўскі ўрачыста асвяціў храм.
Ямагуты (прэфектура)
Ямагуты (山口県)  — прэфектура, размешчаная ў рэгіёне Цюгоку на востраве Хонсю, Японія. Адміністрацыйны цэнтр прэфектуры — горад Ямагуты. Самы буйны горад прэфектуры — Сіманасекі.
Гісторыя
У мінулым на тэрыторыі прэфектуры Ямагуты размяшчаліся правінцыі Нагата і Суо. Прэфектура была часткай земляў роду Моры ў перыяд Сэнгоку. Пасля адкрыцця Японіі камандорам Мэцью Перы, роды з Нагата адыгралі ключавую ролю ў падзенні сёгуната Такугава і новага імперскага ўрада.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
У прэфектуры Ямагуты размешчана 13 гарадоў і 4 паветы (6 пасёлкаў).
Гарады
Спіс гарадоў прэфектуры:
Паветы
Пасёлкі па паветах:
Сімволіка
Эмблема і сцяг прэфектуры былі прыняты 3 верасня 1962 года. Эмблема ўяўляе сабой спалучэнне стылізаваных іерогліфаў «яма» (山) і «гуты» (口) і сімвалізуе сабой птушку, якая ўздымаецца да сонца.
Кветкай прэфектуры 22 сакавіка 1954 гады абралі кветкі цытруса нацудайдай. Дрэвам абралі чырвоную японскую хвою (14 верасня 1966), птушкай — чорнага жураўля (13 кастрычніка 1964), а жывёлам — плямістага аленя (13 кастрычніка 1964). Рыбай прэфектуры стала фугу (26 жніўня 1989).
Чэмпіянат свету па біятлоне сярод юніёраў
Чэмпіяна́т све́ту па біятло́не сяро́д юніё́раў — міжнародныя біятлонныя спаборніцтвы, якія праходзяць з 1967 года ў юніёраў, з 1989 года ў юніёрак і з 2002 года ў юнакоў і дзяўчат. Спачатку першынство сярод юніёраў праводзілася, як правіла, у тым жа месцы, што і «дарослы» Чэмпіянат свету, за выключэннем алімпійскіх сезонаў, калі гэтыя Чэмпіянаты не праводзіліся або праводзіліся толькі ў дысцыплінах, не ўключаных у алімпійскую біятлонную праграму. З пачаткам правядзення жаночых Чэмпіянатаў свету ў 1985 годзе юніёрскія Чэмпіянаты пачалі праводзіцца ў тых жа месцах, што і першыя. З 1989 года, калі былі аб’яднаны мужчынскі і жаночы Чэмпіянаты свету, юніёры сталі спаборнічаць асобна. Першымі ў гісторыі чэмпіёнамі свету сярод юніёраў у 1967 годзе сталі нарвежскі біятланіст Тхор Свендсбергет (у індывідуальнай гонцы) і польская эстафетная каманда. Першымі ў гісторыі чэмпіёнкамі свету сярод юніёрак у 1989 годзе сталі савецкія біятланісткі Вольга Анісімава (у індывідуальнай гонцы) і Ганна Канзіміна (у спрынце), а таксама нямецкая эстафетная каманда і савецкая каманда ў каманднай гонцы.
Юніёрскі Чэмпіянат свету ўключае два паасобных заліку: сярод юніёраў і юніёрак (ва ўзросце 19—21 год на пачатак каляндарнага года), а з 2002 года таксама сярод юнакоў і дзяўчат (маладзейшых за 19 гадоў), хоць старт у абедзвюх узроставых груп у некаторых дысцыплінах можа быць агульным. Юніёрскі Чэмпіянат свету ўключае ў сябе спаборніцтвы ў індывідуальнай гонцы, спрынце, пасьюце і эстафеце. Такім чынам, усяго разыгрываецца 16 камплектаў узнагарод.
Кан Се Хван
Біяграфія
Нарадзіўся ў паўднёвай частцы Карэі. Быў прыдворным каралеўскім мастаком, знаходзіўся на каралеўскай службе больш за 60 гадоў. З'яўляецца стваральнікам мастацкага стылю мунінхва.
У 1744 годзе пасяліўся ў горадзе, дзе правёў 30 гадоў. У 1774 пераехаў у сталіцу Карэі, Сеул, дзе жыў да сваёй смерці. У 1784 наведаў Пекін.
Настаўнік аднаго з найбуйнейшых карэйскіх мастакоў Танвона.
IC 3179
IC 3179 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Віляноўска (станцыя метро)
Віляноўска (Wilanowska) — станцыя лініі М1 Варшаўскага метрапалітэна.
Апісанне
Назва станцыі прысвоена пастановай рады Варшавы 16 снежня 1983 г.
Станцыя двухпавярховая — бакавыя галерэі размешчаны над пуцямі метрапалітэна. На галерэі размешчаны гандлёвыя і сэрвісныя аб’екты, туалеты і банкамат. Шырыня платформы 11 м, даўжыня 142,5 м.
Чан Сын Квон
Чан Сын Квон (нар. ) — паўднёвакарэйскі лёгкаатлет, бягун на доўгія дыстанцыі. На Алімпійскіх гульнях 2012 года заняў 73-е месца ў марафоне з вынікам 2:28.20.
Лузафонскі ўніверсітэт Порту
Лузафонскі ўніверсітэт Порту (Universidade Lusófona do Porto) — партугальская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Порту.
Назва вучэльні паходзіць ад тэрміна «лузафон» (ці па-іншаму «партугаламоўны»), якім пазначаюць людзей, якія гавораць на партугальскай мове па ўсім свеце.
Беларуская моладзь (часопіс)
«Беларуская моладзь» («Byelorussian Youth») — штоквартальны часопіс «беларускага маладога пакалення ў Амерыцы». Выдаваўся ў 1959—1967, 1972—1980 у Нью-Ёрку на беларускай і англійскай мовах. Выдаўцы: Згуртаванне беларускай моладзі ў Амерыцы, Саюз беларуска-амерыканскай моладзі (з № 16 за 1962). Меў прадстаўнікоў у 5 гарадах ЗША, у Лондане, Бельгіі, Францыі, Канадзе і Аўстраліі.
Змешчаны ўспаміны: А. Адамовіча «Лірнік краіны ветлай» пра М. Равенскага (1961. № 12; 1962. № 13, 16; 1963. № 17); Я. Кіпеля «Беларуская хатка» (1960. № 5), «Студэнцтва Беларускага дзяржаўнага універсітэта ў Менску (пачатак 20-х гадоў)» (1961. № 9), «Апошнія дні Уладзіміра Жылкі» (1962. № 13), «Сорак гадоў часопісу «Полымя» (1963. № 17); Ф. Кушаля «Няздзейсненыя спадзяванні» (1964. № 21) і «Падрэзаныя крылы» (1964. № 22); Я. Станкевіча «Саматужныя школы» (1963. № 17); Селях-Качанскага «Трыумф беларускага тэатра» (1964. № 21); A. С. «На Лысай Гары» (1961. № II) пра Я. Купалу; О. Залізняк пра А. Пашкевіч (1962. № 15); А. Уласава «Якуб Колас і «Наша ніва» (1963. № 17); В. Д. пра беларускую афіцэрскую школу ў Мінску (1964. № 20) і інш.
С'ярод найбольш значных — публікацыі Юстыча «Смаленшчына — частка Беларусі» (1959. № 1, 3, 4), «Наша моладзь у Мантрэалі» (1961. № 11, без аўтара), М. Віленскага «Беларускія школы на эміграцыі» (1962. № 16). На англійскай мове змешчаны публікацыі Ліцвіна «Беларусь паміж дзвюма сусветнымі войнамі» (1961. № 10—12; 1962. № 13), «Беларусь падчас другой сусветнай вайны» (1962. № 14) і «Беларусь пасля 1945» (1962. № 15); Р. Станкевіч «Згуртаванню беларуска-амерыкан-скай моладзі — 30 гадоў» (1980. № 1, 2), творы В. Запруднік, П. Нэдуэл і інш.
3 1972 існавала англамоўная рубрыка «Амерыканцы гавораць пра Беларусь».
Выйшла 52 нумары.
Іаган Франц Энке
Важнае значэнне мелі даследаванні Энке, прысвечаныя камеце, якая атрымала пасля яго імя. У 1819 г. усталяваў, што каметы, адкрытыя П’ерам Мешэнам (1786) і Ж. Понсам (1818), з'яўляюцца адной перыядычнай каметай, якая рухаецца па эліптычнай арбіце з перыядам звароту 3,3 года. Камета Энке — адна з самых цікавых камет, бо мае самы кароткі перыяд звароту і малую перыгелійную адлегласць.
1803 год у гісторыі астраноміі
1803 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Цоліна
Насельніцтва складае 2297 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 255 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 73010. Тэлефонны код — 0836.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Падуанскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Павел Сяргеевіч Богуш
Павел Богуш (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік.
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскага МТЗ-РІПА, у юнацкім узросце трапіў у структуру барысаўскага БАТЭ, дзе з 2013 года пачаў выступаць за дубль. Восенню 2014 года разам з барысаўскай камандай прымаў удзел у Юніёрскай лізе УЕФА. 18 ліпеня 2015 года згуляў за БАТЭ у першым матчы 1/16 фіналу Кубка Беларусі супраць шклоўскага «Спартака» (1:2), калі на полі выйшлі ў асноўным дублёры барысаўчан.
Сезон 2018 пачаў у складзе мікашэвіцкага «Граніта», аднак у ліпені па пагадненні бакоў пакінуў клуб і неўзабаве стаў іграком «Чысці». У сезоне 2019 застаўся іграком клуба, які змяніў назву на «Андэрдог». У красавіку 2020 года, пасля таго як чысцінскі клуб не быў дапушчаны да ўдзелу ў Першай лізе, далучыўся да «Маладзечна», аднак так і не згуляў за гэты клуб і неўзабаве пакінуў яго.
У чэрвені 2021 года далучыўся да «Узды», аднак згуляў толькі ў адным матчы і неўзабаве пакінуў каманду.
Міжнародная кар’ера
У верасні 2012 года выступаў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы, дзе адзначыўся голам у браму Арменіі.
IC 3180
IC 3180 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Васіль Ігнацьевіч Сцяпура
Васіль Ігнацьевіч Сцяпура (нар., Раманавічы Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці) — Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь, член Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Біяграфія
Скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут, ветэрынарны ўрач.
Узнагароды
Мае Падзяку Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны», ордэнам Пашаны, шасцю юбілейнымі медалямі, ордэнам Беларускай праваслаўнай царквы Свяціцеля Кірылы Тураўскага ІІ ступені.
Лапацінскі сельсавет (Гомельскі раён)
Лапа́цінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Лапаціна.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Пакалюбіцкага сельсавета.
Хордавыя
Хордавыя (Chordata) — тып другаснаротых жывёл, для якіх характэрна наяўнасць унутранага восевага шкілета ў выглядзе хорды, якая ў вышэйшых формаў замяняецца пазваночнікам.
Асаблівасці будовы
Для ўсіх хордавых характэрны шэраг агульных рыс, якія адрозніваюць іх ад іншых жывёл:
Сіманасэкі
Сіманасекі (下関市)  — цэнтральны горад Японіі на паўднёва-заходнім ускрайку вострава Хонсю, самы буйны горад прэфектуры Ямагуты.
Гісторыя
Горад быў заснаваны 1 красавіка 1889 года. 17 красавіка 1895 года тут быў падпісаны Сіманасекскі дагавор, які завяршыў япона-кітайскую вайну 1894—1895 гадоў.
Сяргей Валянцінавіч Бандарэнка
Сяргей Бандарэнка (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў «Смаргоні», гуляючы ў 2009 годзе за дубль. Пасля далучыўся да структуры мінскага «Дынама», у 2011―2012 гадах гуляў за фарм-клуб «Дынама-2» у Другой лізе, а пасля таго як ён спыніў існаванне ў 2012 годзе аддаваўся ў арэнды «Смаргоні» і «Бярозе-2010». У 2014 годзе далучыўся да «Смаргоні» на трывалай аснове, замацаваўся ў стартавым складзе каманды ў Першай лізе.
У ліпені 2018 года перайшоў у гомельскі «Лакаматыў», дзе таксама стаў асноўным іграком. У пачатку 2021 года, пасля таго як «Смаргонь» атрымала месца ў Вышэйшай лізе, вярнуўся ў клуб. 19 сакавіка 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, калі выйшаў на замену ў другім тайме матча з «Іслаччу» (0:2). У далейшым стаў часцей з’яўляцца ў стартавым складзе каманды.
У пачатку 2022 года трэніраваўся з бабруйскай «Белшынай» і «Смаргонню», а ў сакавіку адправіўся на прагляд у казахстанскі «Кайсар» і ў выніку падпісаў кантракт з клубам. Па выніках сезона 2022 дапамог «Кайсару» вярнуцца ў Прэм’ер-лігу, пасля чаго пакінуў клуб.
Уладзімір Міхайлавіч Зайцаў
Зайцаў Уладзімір Міхайлавіч (нар. 2 ліпеня 1954 г., Навазыбкаў Бранскай вобласці Расійскай Федэрацыі) — дацэнт, кандыдат геаграфічных навук.
Біяграфія
Уладзімір Міхайлавіч Зайцаў нарадзіўся 2 чэрвеня 1954 года ў горадзе Навазыбкаў Бранскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
У 1976 г. атрымаў вышэйшую адукацыю на геаграфічным факультэце Беларускага Дзяржаўнага Універсітэта (БДУ). У 1979 скончыў аспірантуру БДУ. З 1979 г. працуе ў БДУ: прайшоў шлях ад асістэнта да дацэнта кафедры. З 1993 па 1996 гады быў намеснікам дэкана па вучэбнай працы на геаграфічным факультэце, а з 2001 па 2006 гады — дырэктарам Вучэбна-адукацыйнай установы БДУ «Вышэйшая школа экскурсаводаў і менеджараў турызму». У 2006—2007 з’яўляўся дэканам павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі ДУА «Інстытут бесперапыннай адукацыі БДУ».
З’яўляўся членам Дзяржаўнай камісіі па выданні навучальных дапаможнікаў пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь (1991—1995 гады), членам камісіі па працоўных спрэчках прафсаюзнага камітэта БДУ (2014—2015 гады). З’яўляецца старшынёй прафсаюзнага бюро і сябрам Рады геаграфічнага факультэта БДУ.
Аўтар больш за 80 навуковых і навукова-метадычных прац.
Галіна навуковых інтарэсаў — сацыяльна-эканамічная геаграфія, палітычная геаграфія і геапалітыка, рэкрэацыйная геаграфія, медыцынская геаграфія
Вучэбна-метадычныя публікацыі
1. Пірожнік І. І. Праграма вытворчай практыкі для студэнтаў спецыяльнасці 2030 «Геаграфія» спецыялізацыі «Краязнаўства, методыка і арганізацыя турысцка-экскурсійнага справы» / І. І. Пірожнік, В. М. Зайцев. — Мн .: БДУ 1986.
2. Зайцаў В. М. Метадычныя ўказанні і тэматыка кантрольных работ па геаграфіі для слухачоў падрыхтоўчых курсаў / В. М. Зайцев. — Мн .: БДУ, 1987.
3. Зайцаў В. М. Тэматычны план па геаграфіі / В. М. Зайцев. — Мн .: БДУ, 1988.
4. Зайцаў В. М. Аб’яднанне «Азот» // Хрэстаматыя па эканамічнай геаграфіі БССР: Кніга для навучэнцаў / пад рэд. А. Ф. Якушко. — Мн .: Народная асвета 1991.
6. Брылеўскі М. М. Праграма па геаграфіі // Даведнік для паступаючых у вышэйшыя навучальныя ўстановы Рэспублікі Беларусь ў 1996 годзе / М. Н. Брылеўскі, А. М. Вітчанка, У. М. Зайцаў. — Мн .: НМЦентр, 1996..
7. Зайцаў В. М. Падрыхтоўка кадраў для турысцка-экскурсійнай галіны: праблемы і перспектывы // Матэрыялы VI з’езда Беларускага геаграфічнага таварыства / В. М. Зайцев, Т. А. Федарцова. — Мн .: БДУ 1999.
8. Зайцаў В. М. Праблемы і перспектывы падрыхтоўкі кадраў для турысцка-экскурсійнай галіны Рэспублікі Беларусь // Праблемы і перспектывы развіцця турызму ў краінах з пераходнай эканомікай: Матэрыялы міжнароднай навукова-практычнай канферэнцыі / В. М. Зайцев. — Смаленск, СГУ, 2000..
9. Зайцаў В. М. Метадычныя ўказанні і тэматыка кантрольных работ па геаграфіі для слухачоў завочных падрыхтоўчых курсаў / В. М. Зайцев. — Мн .: БДУ 2002.
10. Зайцаў В. М. Ўвядзенне ў сацыяльна- эканамічнымі геаграфію // Праграмы дысцыплін па вучэбнаму плану спецыяльнасцяў G 31/02 01 «Геаграфія», Н 33-01 03 «Геаэкалогія» для студэнтаў I курса // Уклад. В. С. Аношка, Р. А. Жмойдяк, В. М. Зайцев і інш. — Мн .: БДУ 2002.
11. Геаграфія міжнароднага турызму: краіны СНД і Балтыі: вучэбны дапаможнік / Аўт -сост. Л. М. Гайдукевич, С. А. Хомич, Я. І. Аношка, В. М. Зайцев і інш. — Мн .: БДУ 2003.
12. Гайдукевіч Л. М. Развіццё турысцка-экскурсійнага адукацыі ў Рэспубліцы Беларусь // Міжнародны форум «Моладзь», «Спорт», «Турызм». Квартальновские навуковыя чытанні / Л. М. Гайдукевіч, В. М. Зайцев. — М .: Савецкі спорт, 2004.
13. Геаграфія міжнароднага турызму: краіны СНД і Балтыі: вучэбны дапаможнік / Аўт -сост. Л. М. Гайдукевич, С. А. Хомич, Я. І. Аношка, У. М. Зайцоў і інш. — Мн .: Аверсэв, 2004.
Навуковыя публікацыі (асноўныя)
1. Зиямухамедов Б. Г. Да выкарыстання метаду геопотенциалов для ацэнкі тэрытарыяльных адносін рэкрэацыйных сістэм // Сацыяльна-геаграфічныя праблемы павышэння эфектыўнасці турысцка-экскурсійнага абслугоўвання / Б. Г. Зиямухамедов, В. М. Зайцев, Т. А. Блицкова і інш. — Мн .: БДУ. 1978.
2. Зайцаў В. М. Арганізацыя рэкрэацыйнай дзейнасці ў прыгараднай зоне гарадоў рознага тыпу // Праблемы тэрытарыяльнай арганізацыі турызму і адпачынку / В. М. Зайцев. — Стаўрапаль, 1978.
3. Пірожнік І. І. Рэкрэацыйнае выкарыстанне лясоў у прыгарадных зонах гарадоў БССР // Праблемы рэкрэацыйнага выкарыстання лясоў Беларусі / И. И. Пирожник, В. М. Зайцев, А. Т. Карповіч. — Мн., 1980.
4. Пірожнік І. І. Сацыяльна-геаграфічныя праблемы фарміравання рэгіянальных сістэм турысцка-экскурсійнага абслугоўвання (на прыкладзе БССР) // Геаграфічныя даследаванні для мэтаў сацыялістычнага прыродакарыстання: Тэзісы дакладаў секцыі II VII з’езда Геаграфічнага таварыства СССР / И. И. Пирожник, В. М. Зайцев, З.С. Тухто. — Л .: Геогр.об -Каб, 1980.
6. Зайцаў В. М. Праблемы прыгараднага неарганізаванага адпачынку / В. М. Зайцев // Веснік БДУ імя. У. І. Леніна. Шэры. 2. — 1982. — № 1.
7. Пірожнік І. І. Геаграфічныя аспекты фарміравання рэкрэацыйных сістэм азёрна-рачнога тыпу / И. И. Пирожник, В. М. Зайцев, В. П. Романов // Веснік БДУ імя. У. І. Леніна. Шэры. 2. — 1983. — № 1.
8. Зайцаў В. М. Тыпалогія і некаторыя асаблівасці развіцця прыгараднага адпачынку ў Беларускай ССР // Рэкрэацыйная геаграфія (аспекты развіцця і размяшчэння) / В. М. Зайцев. — М .: МФГО, 1983.
9. Зайцаў В. М. Геаграфічныя аспекты рэкрэацыйнага выкарыстання вадаёмаў жыхарамі гарадоў БССР // Актуальныя праблемы аховы, рацыянальнага выкарыстання і ўзнаўлення прыродных рэсурсаў / В. М. Зайцев. — Мн .: БДУ імя. У. І. Леніна 1984.
10. Зайцаў В. М. Вопыт прымянення факторного аналізу ў даследаванні тэрытарыяльных рэкрэацыйных сістэм / В. М. Зайцев // Веснік БДУ імя. У. І. Леніна. Шэры. 2. — 1984. — № 1.
11. Пірожнік І. І. Рэкрэацыйныя рэсурсы БССР і праблемы іх рацыянальнага выкарыстання // Прыродныя і сацыяльна-эканамічныя ўмовы Беларускай ССР: Навуковыя паведамленні па праграме XXV Міжнароднага геаграфічнага кангрэсу / И. И. Пирожник, В. М. Зайцев. — Мн .: Вышэйшая школа 1984.
12. поту Г. А. Рэкамендацыі па фарміраванні рэкрэацыйных ландшафтаў ва ўмовах Беларускай ССР / Г. А. Поту, Г. Р. Патаева, В. М. Зайцев і інш. — Мн .: БелНИИПградостроительства 1984.
13. Пірожнік І. І. Сацыяльна-геаграфічныя праблемы фарміравання рэгіянальных рэкрэацыйных комплексаў // Канструктыўныя задачы геаграфічных даследаванняў у Беларускай ССР / И. И. Пирожник, В. М. Зайцев, Г. Р. Патаева. — Мн .: БДУ 1984.
14. Зайцаў В. М. Множны рэгрэсія як метад вывучэння тэрытарыяльных праяў рэкрэацыйных працэсаў у прыгарадных ТРС // Актуальныя праблемы аховы, рацыянальнага выкарыстання і ўзнаўлення прыродных рэсурсаў / В. М. Зайцев. — Мн .: БДУ, 1985.
15. Зайцаў В. М. Асаблівасці тэрытарыяльнай арганізацыі прыгараднага адпачынку ў Мінскай ТРС // Актуальныя праблемы аховы, рацыянальнага выкарыстання і ўзнаўлення прыродных рэсурсаў / В. М. Зайцев, О. Ю. Качкова, Е. Н. Мікалаева, В. М. Рачкоўскі. — Мн .: БДУ, 1985.
16. Зайцаў В. М. Праблемы развіцця адпачынку ў прыгарадных зонах // Удасканаленне прафесійна-кваліфікацыйнай структуры кадраў турысцка-экскурсійных арганізацый ва ўмовах развітога сацыялізму / В. М. Зайцев. — Мн .: Універсітэцкае, 1985.
17. Пірожнік І. І. Асаблівасці фарміравання рэкрэацыйных сістэм азёрна-рачнога тыпу // Геаграфія і рэгіянальнае развіццё Беларусі / И. И. Пирожник, В. М. Зайцев, К. С. Шидловский. — Мн .: Вышэйшая школа, 1985.