cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Скрэбні (прыпыначны пункт)
Скрэбні (, Скребни), раней 19 км — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны за 3,3 км на поўнач ад вёскі Замасточча.
Сацыял-ліберальная партыя (Бразілія)
Сацыял-ліберальная партыя (Partido Social Liberal) — палітычная партыя Бразіліі. Утворана ў 2002 годзе.
Рэгістрацыйны выбарчы нумар партыі Бразіліі — «17». Лідар партыі — Лучана Бівар, удзельнік прэзідэнцкіх выбараў 2006 года.
28 кастрычніка 2018 года лідар партыі Жаір Балсанару перамог на прэзідэнцкіх выбарах і быў абраны прэзідэнтам Бразіліі. Да выканання абавязкаў прыступіць 1 студзеня 2019 года.
Вішнёўка (хутар)
Вішнёўка (, Вишнёвка) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Ардашынскага сельсавета.
IC 252-1
IC 252-1 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Маскоўскі раён (Санкт-Пецярбург)
Маскоўскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Санкт-Пецярбурга.
Займае плошчу 7305,48 гектараў у цэнтральным сектары паўднёвай часткі горада паміж Кіраўскім і Краснасельскім раёнамі на захадзе і Фрунзенскім раёнам на ўсходзе. Паўднёвы і паўднёва-ўсходні ўскраек Маскоўскага раёна фармуе мяжа з Пушкінскі раёнам, сфармаваным у 1938—1959 гадах на бліжэйшых прыгарадных тэрыторыях, якія раней знаходзіліся ў прамым падначаленні Ленсавета. Раён мае ролю «паўднёвых варот горада», бо на яго тэрыторыі размешчаны міжнародны аэрапорт Пулкава, а таксама праходзяць дзве буйныя аўтадарогі паўночнага захаду Расіі — «Расія» (Маскоўская шаша) і «Пскоў» (Пулкаўская шаша / Кіеўская шаша).
Маскоўская
Маскоўская:
Дзмітрый Сямёнаў
Дзмітрый Сямёнаў:
Allium michaelis
Allium michaelis — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Узбекістана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Узбекістана.
Аляксандр Георгіевіч Ляўчук
Аляксандр Георгіевіч Ляўчук (нар., в. Вострава Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці) — беларускі спецыяліст у галіне ветэрынарыі, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Віцебскую дзяржаўную акадэмію ветэрынарнай медыцыны па спецыяльнасці «Ветэрынарная медыцына».
Працаваў ветфельчарам ААТ «Радзіма» Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці, галоўным ветэрынарным урачом ААТ «Стрыгава» Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці, галоўным ветэрынарным урачом ААТ «Аранчыцкая птушкафабрыка» Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці.
Фёдар Сазонавіч Шляхтуноў
Фёдар Сазонавіч Шляхтуноў (17 верасня 1896 вёска Сінякова, Бешанковіцкі раён — 13 мая 1972) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Вілейскай вобласці.
Біяграфія
У арміі з 1915 года, з 1917 у Чырвонай Гвардзіі, Чырвонай Арміі. Член КПСС з 1919 года. З 1921 года на савецкай і адміністрацыйна-гаспадарчай рабоце. У партызанах з кастрычніка 1941 года: камандзір групы, з чэрвеня 1942 года — атрада, у снежні 1942 — студзені 1943 гадоў і сакавіку — кастрычніку 1943 года камандзір партызанскай брыгады імя Л. М. Даватара, у студзені — сакавіку 1943 года камандаваў партызанскай брыгадай імя К. Я. Варашылава. З 1944 года працаваў у СНК Беларускай ССР, у 1947—1960 гадах на адміністрацыйна-гаспадарчай рабоце. У 1952 годзе скончыў Рэспубліканскую партыйную школу.
Маскоўскі раён
Маскоўскі раён:
Амельянюк
Амельяню́к — прозвішча.
Валерый Ігаравіч Грамыка
Валерый Грамыка (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца барысаўскага БАТЭ і нацыянальнай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Выхаванец футбольнага клуба «Мінск», улетку 2014 года пачаў выступаць за дубль. Хутка замацаваўся ў рэзервовым складзе, і ўжо ў міжсезонні 2014/15 трэніраваўся разам з асноўнай камандай, ездзіў у яе складзе на турэцкія перадсезонныя зборы. 11 мая 2015 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену на 78-й хвіліне матча супраць мінскага «Дынама» (0:3).
У далейшым стаў трывала з’яўляцца ў асноўнай камандзе, переважна выходзячы на замену. 28 чэрвеня 2015 года забіў свой першы гол у Вышэйшай лізе, якім завяршыў разгром мікашэвіцкага «Граніта» (5:0). У сезоне 2017 здолеў замацавацца ў стартавым складзе на пазіцыі атакуючага паўабаронцы, толькі ў чэрвені і ліпені не гуляў з-за траўмы.
У лютым 2018 года перайшоў у салігорскі «Шахцёр», падпісаўшы двухгадовы кантракт. Пачынаў сезон 2018 у дублі салігорскага клуба, з ліпеня стаў трывала прыцягвацца да асноўнага складу, пераважна выхадзіў на замену, часам з’яўляючыся ў стартавым складзе. У пачатку сезона 2019 ужо стаў адным з асноўных ігракоў салігорцаў. У ліпені 2019 года з-за адмовы падаўжаць кантракт з клубам быў адхілены ад асноўнага складу і да канца года трэніраваўся індывідуальна, не выходзячы на поле.
У студзені 2020 года падпісаў кантракт на 3,5 гады з тульскім «Арсеналам». У складзе клуба пераважна выхадзіў на замену або заставаўся на лаўцы запасных. У чэрвені 2021 года быў аддадзены ў арэнду ў барысаўскі БАТЭ. Ліпень і жнівень прапусціў з-за траўмы, з верасня замацаваўся ў стартавым складзе барысаўскай каманды. У лістападзе 2021 года стала вядома, што паўабаронца па заканчэнні арэнды вяртаецца ў «Арсенал».
У лютым 2022 года на правах свабоднага агента падпісаў паўнавартасны кантракт з БАТЭ. У сезоне 2022 быў адным з асноўных ігракоў каманды. У пачатку 2023 года не трэніраваўся з барысаўчанамі, разглядаючы іншыя варыянты кар’еры, а ў лютым вярнуўся і падпісаў новае пагадненне з клубам.
Міжнародная кар’ера
Увосень 2015 года выступаў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19) у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы, забіў гол у браму Сан-Марына.
15 красавіка 2015 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы з юніёрскай зборнай Украіны.
8 чэрвеня 2019 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі, адгуляўшы першыя 57 хвілін у адборачным матчы чэмпіянату Еўропы 2020 супраць Германіі (0:2).
Шляхтуноў
Шляхтуно́ў — прозвішча.
NGC 3823-1
NGC 3823-1 (іншыя абазначэнні — MCG -2-30-17, PGC 36331) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
NGC 498
NGC 498 (іншыя абазначэнні — MCG 5-4-37, NPM1G +33.0043, PGC 5059) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксей Анатолевіч Бага
Аляксей Бага (нар., Барысаў, Беларуская ССР, СССР) — беларускі футбаліст (абаронца) і трэнер. У ццяперашні час працуе галоўным трэнерам салігорскага «Шахцёра».
Малодшы брат, Дзмітрый Бага, таксама футбаліст.
Гульнявая кар’ера
У 2007 годзе перайшоў в латвійскую «Даўгаву» з Даўгаўпілса, але ў 2008 годзе вярнуўся ў Беларусь, дзе гуляў у брэсцкім «Дынама». З-за частых пашкоджанняў вырашыў скончыць кар’еру футбаліста і стаць трэнерам. Усяго на рахунку абаронцы 176 гульняў, 17 галоў і 5 галявых перадач у беларускай Вышэйшай Лізе.
Трэнерская кар’ера
У 2004 годзе Аляксей, які ў той час яшчэ быў іграком, паспяхова скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры па спецыяльнасці «трэнер по футболе» і атрымаў права на трэнерскую дзейнасць. З 2011 года працаваў у трэнерскім штабе БАТЭ. У 2012—2013 гадах уваходзіў у трэнерскі штаб маладзёжнай (U-21) зборнай Беларусі, дапамагаючы Аляксею Вяргеенку.
У 2018 годзе навучаўся на трэнерскую катэгорыю УЕФА PRO, у студзені 2019 года атрымаў ліцэнзію катэгорыі PRO.
2018 год пачаў у якасці старшага трэнера БАТЭ. Пасля таго, як Алег Дулуб пакінуў пасаду галоўнага трэнера, прайграўшы гульні за Суперкубак і Кубак Беларусі брэсцкаму «Дынама», быў пастаўлены выконваючым абавязкі галоўнага трэнера каманды.
Першая гульня пад кіраўніцтвам новага трэнера атрымалася паспяховай. БАТЭ выйграў прынцыповы матч супраць «Гомеля» з лікам 3:0, прадэманстраваўшы даволі атакуючы футбол. На прэс-канференцыі пасля сустрэчы Бага адзначыў: "Я магу сказаць, што нам патрэбны баланс, тры добрых забіўных форварда ці яшчэ што-небудзь. Але мне патрэбны футбол, пасля якога мы з Андрэем Вашкевічам дададзім тры ачкі ў графу «ачкі».
Аляксей Анатолевіч вярнуў каманду на пераможны шлях у чэмпіянаце Беларусі і вывеў яе ў групавы этап Лігі Еўропы. Пасля гэтага ён з «выконваючага абавязкі» стаў паўнапраўным трэнерам БАТЭ. За першыя сто дзён на пасадзе галоўнага трэнера каманда згуляла 16 гульняў (10 перамог, 4 нічыіх і 2 паразы з розніцай галоў 25-16.
4 лістапада на «Барысаў-Арэне» БАТЭ перамог «Нёман» 1:0 і заваяваў 15-ы тытул чэмпіёнаў Беларусі. Для Багі ён стаў першым у якасці галоўнага трэнера. «Мы стрымалі слова і зрабілі тое, аб чым марыў Анатоль Капскі» — сказаў Бага пасля гульні.
Пасля зыходу з БАТЭ меў некалькі варыянтаў працягу трэнерскай кар’еры, у выніку ў студзені 2020 года стаў галоўным трэнерам вільнюскага «Жальгірыса». Упершыню за чатыры гады прывёў клуб да чэмпіёнства. У снежні 2020 года пакінуў «Жальгірыс».
У студзені 2021 года быў афіцыйна прадстаўлены ў якасці галоўнага трэнера казахстанскага «Актабэ», аднак ужо ў маі пасля шэрагу няўдалых матчаў пакінуў пасаду. У верасні 2021 года ўзначаліў салігорскі «Шахцёр», які прывёў да перамогі ў чэмпіянаце Беларусі. Па заканчэнні сезона ў снежні 2021 года пакінуў салігорскі клуб.
30 снежня 2021 года было абвешчана аб прызначэнні Багі галоўным трэнерам азербайджанскага «Сумгаіта». Па выніках сезона 2021/22 клуб захаваў месца ў элітным дывізіёне, але сезон 2022/23 пачаў няўдала, пасля сямі матчаў маючы 3 ачкі і займаючы перадапошняе месца. У верасні 2022 года па пагадненні бакоў пакінуў «Сумгаіт».
У снежні 2022 года зноў стаў галоўныў трэнерам салігорскага «Шахцёра».
Андрэй Валер’евіч Аляксандраў
Андрэй Валер’евіч Аляксандраў (нар. ) — беларускі журналіст і медыяменеджар, палітычны зняволены, абвінавачаны падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.
Біяграфія
Нарадзіўся 27 студзеня 1978 года ў Ніжнім Тагіле, ягоны бацька служыў у розных вайсковых структурах. Дзяцінства правёў у Паставах, пазней жыў у Наваполацку. Скончыў гістарычна-філалагічны факультэт Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Журналісцкую кар’еру пачынаў у Наваполацку, у незалежнай гарадской газеце «Хімік» і на мясцовым гарадскім тэлебачанні, супрацоўнічаў з інфармагенцтвам БелаПАН, стварыў партал «himik.info».
У 2009—2012 гадах з’яўляўся намеснікам старшыні Беларускай асацыяцыі журналістаў, адказваў за міжнародныя дачыненні. На гэтай пасадзе выступаў 12 студзеня 2011 у Еўрапарламенце, дзе прадстаўляў праграму Нацыянальнай платформы Форума грамадзянскай супольнасці ў межах праграмы «Усходняе партнёрства».
У 2011 годзе Андрэй выйграў конкурс і атрымаў прэстыжную стыпендыю Chevening Міністэрства замежных справаў і міжнароднага развіцця Вялікабрытаніі. Для навучання ён абраў магістратуру ў Уэстмінстэрскім універсітэце ў Лондане, дзе атрымаў ступень магістра медыяменеджменту, пасля вучобы працаваў у лонданскіх офісах праваабарончых арганізацыяў Index on Censorship і Article 19. Быў сябрам Згуртавання беларусаў у Вялікабрытаніі і актыўна ўдзельнічаў у жыцці беларускай дыяспары.
У 2014 годзе здымаў дакументальны фільм пра падзеі на Данбасе, пасля атрымаў ад Алеся Ліпая запрашэнне далучыцца да каманды БелаПАН і вырашыў вярнуцца ў Беларусь. У 2015—2018 гадах быў намеснікам дырэктара інфармацыйнага агенцтва БелаПАН, пасля 2018-га працаваў у агенцтве медыякансультантам і займаўся развіццём беларускай медыяпрасторы. Адукоўваў менеджараў і рэдактараў разнастайных медыяў, стварыў онлайн-выданне «Беларускі часопіс».
Грае на фартэпіяна, піша вершы, захапляецца фотамастацтвам, заўзятар футбольнага клубу «Ліверпуль». У 2016 годзе на словы аднаго з вершаў Аляксандрава — «Пакіньце мне права» — украінскі гурт «Колір» склаў і запісаў песню, таксама зняты кліп з назвай «Застацца сабой».
Палітычны пераслед
Андрэя Аляксандрава і яго дзяўчыну Ірыну Злобіну затрымалі 12 студзеня 2021 году па абвінавачванні паводле ч. 2 арт. 342 Крымінальнага кодэксу («Навучанне ці іншае падрыхтоўка асобаў для ўдзелу ў групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадзкі парадак, а таксама фінансаванне і іншае забеспячэнне такой дзейнасці»), яны былі змешчаны на Акрэсціна. Падставай для абвінавачвання, паводле Міністэрства ўнутраных справаў, сталі аплаты 250 штрафаў, якія Андрэй Аляксандраў і Ірына Злобіна аплацілі з 22 жніўня да 9 лістапада 2020 году, па спісах, якія Аляксандраву перадаваў фонд «BY_help». Супраць людзей, якія атрымлівалі дапамогу, таксама завялі крымінальную справу, а таксама пракуратура запатрабавала, каб людзі выплацілі штрафы ў другі раз.
18 студзеня 2021 года сумеснаю заяваю беларускіх праваабарончых арганізацыяў, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларускі Хельсінскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр і Беларуская асацыяцыя журналістаў, Аляксандраў і Злобіна былі прызнаны палітычнымі зняволенымі. У заяве адзначаецца, што «''збор добраахвотных ахвяраванняў грамадзян, а таксама прадстаўнікоў беларускай замежнай дыяспары і дапамога ў аплаце штрафаў асобам, якія былі прыцягнутыя да адміністрацыйнай адказнасьці толькі за факт удзелу ў мірных сходах і рэалізацыю гарантаваных Канстытуцыяй Беларусі і міжнароднымі нормамі права … мірных сходаў і выказвання меркавання, не мае нічога агульнага з фінансаваннем якой бы ні было супрацьпраўнай дзейнасці і, адпаведна, не з’яўляецца злачынствам. У дадзеным кантэксце дзейнасьць Андрэя Аляксандрава і Ірыны Злобінай зьяўляецца добраахвотнай і дабрачыннай дзейнасцю па аказанню дапамогі ахвярам масавых палітычных рэпрэсій ў краіне і па сутнасці сваёй зьяўляецца правабарончай''».
26 красавіка 2021 года сімвалічным хросным Андрэя Аляксандрава стала дэпутатка брытанскай Палаты абшчын.
30 чэрвеня 2021 года Аляксандраву было выстаўлена новае абвінавачанне паводле ч. 1 арт. 356 Крымінальнага кодэксу («Здрада дзяржаве»), які прадугледжвае ад 7 да 15 гадоў пазбаўлення волі. Агулам Андрэю Аляксандраву ставяць у віну чатыры артыкулы КК: «Арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, што груба парушаюць грамадскі парадак» (ч.2 арт.342), «Стварэнне экстрэмісцкага фарміравання або ўдзел у ім» (ч.1, арт.361), «Ухіленне ад аплаты падаткаў» па справе БелаПАН (ч.2, арт.243), «Здрада дзяржаве» (ч.1, арт.356).
Андрэй Аляксандраў утрымліваецца ў СІЗА № 1 г. Мінска, адкуль дасылае вершы.
6 кастрычніка 2022 года Аляксандраву прызначылі 14 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму.
Узнагароды
15 лістапада 2021 года Аляксандраў разам з Аляксандрам Васілевічам, Максімам Знакам, Вольгай Калацкай, Святланай Купрэевай, Міколам Папекам і Андрэем Скурко быў узнагароджаны літаратурнай прэміяй імя Францішка Аляхновіча за свае вершы з-за кратаў.
Міжнародная рэакцыя на затрыманьне
15 студзеня 2021 года міжнародная арганізацыя асудзіла затрыманне і звярнулася да Міністра замежных справаў Вялікабрытаніі  і беларускага амбасадара ў Вялікабрытаніі  Максіма Ермаловіча з заклікам садзейнічаць вызваленню Аляксандрава.
Міжнародныя арганізацыя таксама асудзіла затрыманне Аляксандрава і Злобінай.
Платформа грамадзянскай салідарнасці «Civic Solidarity Platform» запатрабавала безадкладнага вызвалення зняволеных Аляксандрава і Злобінай, адпаведную заяву платформы падтрымалі 48 праваабарончых арганізацый розных краінаў свету.
Княства Сербія
Княства Сербія (сербск.: Кнежевина Србија, Kneževina Srbija) — балканская дзяржава, утвораная пасля сербскай рэвалюцыі ў 1817 годзе.
Гісторыя
Першапачаткова дзяржава займала тэрыторыю былога Бялградскага пашалыка, аднак у 1831—1833 гадах яна пашырыла свае межы на захад, усход і поўдзень. У 1829 годзе адбылося прызнанне туркамі аўтаноміі Сербіі. У 1867 годзе асманскія войскі пакідаюць тэрыторыю княства. У 1869 новая канстытуцыя вызначыла Сербію як незалежную дзяржаву. У 1878 Княства Сербія яшчэ пашырыла свае межы на паўднёвы ўсход, у тым жа годзе адбыўся Берлінскі кангрэс, які гарантаваў прызнанне Сербіі з боку дзяржаў і поўную незалежнасць ад Асманскай імперыі. У 1882 Княства Сербія абвешчана Каралеўствам.
Азярніца (Слонімскі раён)
Азярні́ца (, Озерница) — аграгарадок у Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці, на безымянным прытоку ракі Зальвянка. Адміністрацыйны цэнтр Азярніцкага сельсавета. Насельніцтва 431 чал. (1990). Знаходзіцца за 18 км на захад ад Слоніма, за 1,5 км ад чыгуначнага прыпынку Азярніца (лінія Баранавічы — Ваўкавыск).
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Азярніцу датуецца 1478 у ліку «прысёлкаў» маёнтку Дзярэчын, якім валодалі Копачы. У кан. XV — пач. XVI стагоддзяў паселішча знаходзілася ва ўладанні Б. Мілашэвічу, па яго смерці (1509) — вялікіх князёў. 3 1510 маёнткам у Азярніцы валодаў падскарбі земскі Б. Багавіцінавіч. Згодна з дакументам за 1569, паселішча мела статус мястэчка ў Слонімскім павеце Навагрудскага ваяводства і знаходзілася ва ўладанні І. Гарнастая. Станам на 1604 тут было 55 двароў і 10 корчмаў
У 1939 Азярніца ўвайшла ў БССР, дзе ў 1940 зрабілася цэнтрам сельсавета. Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1969 тут было 155 двароў, на 1990 — 187.
Інфраструктура
У Азярніцы працуюць дзяржаўная агульнаадукацыйная сярэдняя школа, бальніца сястрынскага догляду, амбулаторыя, вясковыя клуб і бібліятэка, пошта, АТС, аптэка, крама, комплексна-прыёмны пункт.
Славутасці
Прыкладна за 200 м на паўночны захад ад Азярніцы знаходзіцца гарадзішча перыяду ранняга жалезнага веку, якое адносяць да 1-га тысячагоддзя н. э. Гэтая знакавая мясцовасць трапіла ў Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
Тартар (возера)
Тартар, Вадзі-Тартар — возера ў Іраку. Плошча возера складае 3400 км², аб’ём вады — 85,5 км³.
Знаходзіцца за 120 км ад Багдада, размешчана ў міжрэчча Тыгра і Еўфрата.
З’яўляецца самым вялікім у Іраку. Воды возера шырока выкарыстоўваюцца для арашэння зямель. Адбываецца сезоннае змяненне ўзроўню вады. У сувязі з кліматычнымі ўмовамі вельмі мала расліннасці, за выключэннем рэдкіх кустоў.
Панічы
Па́нічы (, Паничи) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ісернскага сельсавета.
IC 253
IC 253 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Грэйцева
Грэ́йцева (, Грейтево) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Лучай Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Паўднёвы востраў (Новая Зямля)
Паўднёвы востраў — востраў архіпелага Новая Зямля, які аддзелены ад Паўночнага вострава вузкім пралівам Матачкін Шар (2-3 км), ад вострава Вайгач пралівам Карскія Вароты (шырынёй каля 50 км). Адміністрацыйна ўваходзіць у Архангельскую вобласць Расіі. Плошча вострава 33 275 км², гэта трэці па велічыні востраў Расіі пасля Сахаліна і Паўночнага вострава. На востраве два пасёлкі — Бялуш’я Губа (адміністрацыйны цэнтр муніцыпальнага ўтварэння Новая Зямля Архангельскай вобласці) і Рагачова.
Азярніца
Назву Азярні́ца маюць:
Косфельд (раён)
Косфельд (Kreis Coesfeld ) — раён у Германіі. Цэнтр раёна — горад Косфельд. Раён уваходзіць у зямлю Паўночны Рэйн — Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Займае плошчу 1110 км². Насельніцтва 219,9 тыс. чал. (2010). Шчыльнасць насельніцтва 198 чалавек/км². Афіцыйны код раёна 05 5 58.
Раён падраздзяляецца на 11 абшчын.
Гарады і абшчыны
(30 июня 2010)
NGC 3822
NGC 3822 (іншыя абазначэнні — NGC 3848, IRAS11395+1033, UGC 6661, HCG 58B, MCG 2-30-15, ZWG 68.33, PGC 36319) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3822, NGC 3848.
Allium michoacanum
Allium michoacanum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік штата Мічаакан, Мексіка.
Распаўсюджанне
Эндэмік штата Мічаакан, Мексіка.
Безымянка (станцыя метро)
«Безымянка» (Безымянка) — станцыя Самарскага метрапалітэна. Знаходзіцца на 1-й лініі паміж станцыямі «Кіраўская» і «Перамога». Станцыя размешчана на вуліцы Перамогі, на скрыжаванні з вуліцай Нова-Вакзальнай. Станцыя адкрыта 26 снежня 1987 года ў складзе першага пускавога ўчастка Куйбышаўскага метрапалітэна «Юнгарадок» - «Перамога».
Архітэктура
Агульная гама чорна-белая: белая мармуровая падлога і бакавыя сцены, чорныя гранітныя пілоны ў два рады па краях платформы. На пуцявых сценах карціны жыцця і працы авіяцыйных заводаў падчас Вялікай Айчыннай вайны, выкананых мармуровай мазаікай.
Антон Сямёнавіч Макаранка
Антон Сямёнавіч Макаранка (, Белаполле, Сумскі павет, Харкаўская губерня —, станцыя Галіцына пад Масквой) — савецкі педагог і пісьменнік.
Сведчаннем міжнароднага прызнання А. С. Макаранка стала рашэнне ЮНЕСКА (1988), якое датычыцца ўсяго чатырох педагогаў, якія вызначылі спосаб педагагічнага мыслення ў ХХ стагоддзі. Гэта — Джон Д'юі, Георг Кершэнштэйнер, Марыя Мантэсоры і Антон Макаранка.
Эйсманты
Назву Эйсманты маюць:
Вярэбушкі
Вярэ́бушкі (, Веребушки) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета. На левым беразе ракі Краўлянкі, за 4 км на поўдзень ад Крэва.
Першапачаткова Вярэбушкамі (Werebiszki, 1468; Воробишки, 1501) валодаў Войтка Гетаўтавіч, пасля яго смерці паселішча было перададзена пляменніку — Георгію (Юхну), сыну Георгія Гетаўтавіча, адбылося гэта не раней за 1447 год.
У 1940—1954 гадах цэнтр Вярэбушкаўскага сельсавета. Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Ардашынскага сельсавета.
Магілёўскі павет
Магілёўскі павет:
Пхёнан-Намдо
Пхёна́н-Намдо́ (Паўднёвы Пхёнан, ) — правінцыя ў КНДР з адміністрацыйным цэнтрам у горадзе Пхёнсан.
Геаграфія
На поўначы правінцыя мяжуе з правінцыямі Пхёнан-Пукто і Чагандо, на ўсходзе і паўднёвым усходзе — з правінцыямі Хамгён-Намдо і Канвандо, на поўдні — з правінцыяй Хванхэ-Пукто і Пхеньянам. З захаду абмываецца Жоўтым морам.
Адміністрацыйнае дзяленне
Правінцыя падзелена на:
Паветы
Ніжэй пералічаныя былыя паветы Пхёнан-Намдо, якія ўвайшлі ў склад Нампхо ў 2004 годзе:
NGC 499
NGC 499 (іншыя абазначэнні — IC 1686, UGC 926, MCG 5-4-38, ZWG 502.59, PGC 5060) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Куйбышаўскае вадасховішча
Куйбышаўскае вадасховішча — самае буйное на рацэ Волзе вадасховішча. Узнікла ў 1955—1957 гг. пасля завяршэння будаўніцтва плаціны Жыгулёўскай ГЭС, перагарадзіўшы даліну Волгі ў Жыгулях ля горада Стаўрапаль (цяпер Тальяці). З’яўляецца трэцім ў свеце па плошчы вадасховішчам.
Даўжыня вадасховішча больш за 500 км, найбольшая шырыня ў вусці Камы — 35 км, плошча воднага люстэрка — 6,5 тыс. км² (сярод рачных — першае месца ў свеце), поўны аб’ём вады — 58 км³, з іх 34 км³ — карысны. Падпор узроўню вады ля плаціны 29 м, ён распаўсюджваецца па Волзе да горада Новачэбаксарска, па рацэ Каме — да горада Набярэжныя Чаўны. Буйныя залівы вадасховішча ўтварае па далінах Камы, Свіягі, Казанка і іншых рэках.
Рыма Валяр’янаўна Андрэева
Рыма Валяр’янаўна Андрэева (Римма Валериановна Андреева;, г. Фергана, Узбекская ССР — 31 жніўня 2021) — беларускі, расійскі і ўзбекскі архітэктар.
Сярод яе работ у Беларусі — праекты раёнаў «Ракаўская шаша», «Серабранка», Курасоўшчына-2, па вуліцы Харкаўскай, па праспекце Пераможцаў, бульвар па вуліцы Данілы Сердзіча ў Мінску.
Біяграфія
Скончыла ў 1948 годзе архітэктурнае аддзяленне Сярэднеазіяцкага політэхнічнага інстытута ў Ташкенце (выкладчыкі архітэктурных дысцыплін: прафесар Л. Варонін, дацэнт Дзмітрыеў, Саакян).
З 1948 года архітэктар трэста «Узпланпраект» г. Ташкента; у 1952—1956 гадах працавала ў Рэспубліканскім праектным інстытуце «Уздзяржпраект» г. Ташкент (архітэктар, старэйшы архітэктар); у 1956—1957 гадах галоўны інжынер праектаў у «Крайпраект» г. Барнаула; У 1957—1960 гадах галоўны інжынер праектаў, галоўны інжынер аддзела будаўнічага трэста АКПС г. Барнаула; у 1960—1961 гадах галоўны архітэктар аддзела прамысловага праектавання Алтайскага краявога праектнага інстытута г. Барнаула; у 1962—1962 гадах галоўны архітэктар праектаў з абавязкамі кіраўніка брыгады інстытута «Свярдлаблпраект» г. Свярдлоўска; у 1962 годзе галоўны архітэктар праектаў «Уладпраекта» Уладзіміра; у 1963—1964 гадах галоўны архітэктар праектаў, кіраўнік брыгады Праектнага інстытута «Казгарбудпраект» г. Алматы.
У 1964—1986 гадах працавала ў Беларусі ў Дзяржаўным праектным інстытуце «Мінскпраект», галоўны архітэктар праектаў тэхнічнага аддзела (з 1976); галоўны спецыяліст па планіроўцы і забудове жылых раёнаў і мікрараёнаў (з 1976); кіраўнік групы (з 1983).
Член Саюза архітэктараў СССР з 1953, Саюза архітэктараў Беларусі.
Творчасць
Асноўныя работы: Жылыя дамы ў г. Чымкенце ў пасёлку Прэсаў-аўтаматаў (1949), клуб на 200 месцаў на курорце «Чартак» (1950, у сааўтарстве з Колбіным), Фінансава-крэдытны тэхнікум (1951, у сааўтарстве з А. А. Сідаравым), жылы дом працаўнікоў мастацтва (1953, у сааўтарстве з  Дзмітрыевым, Р. Р. Абдурасулевым) у г. Ташкенце, жылыя дамы для гарадоў Казанужыі і Тахіяташ, размешчаныя на Галоўным Туркменскім канале (1953, у сааўтарстве з Б. Трафімаў), Радыётэхнічны інстытут сувязі з комплексам інтэрнатаў у г. Ташкенце (1954, у сааўтарстве з Б. Трафімаў)
Алтайская саўгасная сталовая на 100 пасадачных месцаў з магазінам «Кулінарыя» і раздачай абедаў на дом (1960), рэканструкцыя адміністрацыйнага будынка Алтайскага крайспажыўсаюза (1960), Гандлёва-кааператыўны тэхнікум (1961) у г. Барнауле, будынакі гаркамаў КПСС ў г. Аляксандраве і г. Гусь-Хрустальным Уладзімірскай вобласці (1962, 1963), ПДП жылога раёна Жана-Семей у г. Сяміпалацінску (1963), тэхніка-эканамічнага абгрунтавання генплана г. Атбасар Цалінаградскай вобласці (1964).
У Беларусі
Работы ў Беларусі: ПДП планіровачнага раёна па «Ракаўскай шашы» (1965) і жылога раёна «Серабранка» (1966, у сааўтарстве з Э. А. Афанасьевай, Я. К. Дзятлавым,  Л. А. Есьманам,  Ігнацьевым) у г. Мінску. Праектаў забудовы мікрараёнаў Ракаўская шаша-2 (1966, у сааўтарстве з Н. М. Афанасьевай), 3, 4 (1967), 5 (1968, сааўтар — М. А. Рабіновіч) Бульвар па вул. Данілы Сердзіча (1967). Эскіз забудовы жылога раёна па вул. Харкаўскай, праекты забудовы мікрараёнаў Харкаўская 2 і 3. Эскіз забудовы гандлёва-грамадскага цэнтра планіровачнага раёна па Ракаўскай шашы (цяпер вул. Прытыцкага; 1970, у сааўтарстве з Я. К. Верычавым.). Праекты забудовы мікрараёнаў Курасоўшчына-2 (1971, у сааўтарстве з Я. К. Верычавым, В. К. Быкоўскай, 3 (1973, у сааўтарстве з В. К. Быкоўскай, Л. Гайбовічам), 1, Аэрадромная 1 (тэхнічны праект; 1971, у сааўтарстве з Н. І. Шпігельманам), 2. Праект забудовы па пр. Пераможцаў (вул. Паркавая-Ціміразева — 1-е кольца-прамзона; 1969—1976, у сааўтарстве з Н. І. Шпігельман, В. Г. Крусем, Л. Гайбовічам, В. К. Быкоўскаяй, Б. Кавальковым, Л. М. Шохінай (інжынер)). Праект забудовы мікрараёна «Чкалаўскі» (1983—1985, сааўтары — Лабуська, Л. І. Каратная). Будынак Метадычнага цэнтра Міністэрства адукацыі па пр. Незалежнасці (стадыя праекта, 1990, у сааўтарстве з Э. П. Левінай), Дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта па Старабарысаўскім тракце (стадыя праекта; 1991, у сааўтарстве з Э. П. Левінай) у г. Мінску.
Heliconiinae
Heliconiinae — падсямейства матылькоў з сямейства німфалід.
Апісанне
Каля 200 відаў; распаўсюджаныя ў Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыцы. Параўнальна буйныя матылі з даўгаватымі вузкімі крыламі. Размах крылаў да 6-10 см, ярка пафарбаваны ў аранжавыя, чырвоныя, жоўтыя колеры на агульным чорным фоне, часам з даданнем сініх і зеленаватых тонаў.
Кепскі пах і непрыемны смак рэчываў, якія выдзяляюць прадстаўнікі падсямейства, робяць іх неядомымі і тым самым абараняюць ад птушак і іншых ворагаў. Ядучы лісце кармавых раслін, вусені паглынаюць гліказіды, у склад якіх уваходзіць цыяністая група. У працэсе пераварвання апошніх утвараюцца цыяніды. Яркая афарбоўка — адзін з класічных прыкладаў г. зв. папераджальнай афарбоўкі. Марфалагічнае падабенства матылькоў іншых сямействаў (якія не вылучаюць з’едлівых рэчываў) на віды падсямейства Heliconiinae дало падставу казаць пра іх прыстасавальнае перайманне (мімікрыю)
Асаблівасці
Здольныя запамінаць месца, дзе калі-то былі злоўлены, і пазбягаюць яго ў будучыні. Механізм дадзенай з’явы застаецца не растлумачаным.
На начлег матылькі збіраюцца вялікімі групамі, застаючыся нерухомымі на галінах дрэў. Як толькі раніцай ўзлятае адзін матыль, як узлятаюць і ўсе астатнія — гэта яшчэ адна неразгаданая асаблівасць прадстаўнікоў падсямейства.
Вусені і кукалкі
Вусені пакрытыя густымі валасінкамі. Развіваюцца на відах роду Passiflora. Акукліванне адбываецца праз 3 тыдні. Кукалкі пакрытыя валасінкамі і знешнім выглядам нагадваюць насенне або плады раслін. Стадыя кукалкі доўжыцца каля 10 дзён.
Гідрабіялогія
Гідрабіялогія — навука аб насельніцтве воднага асяроддзя, аб узаемаадносінах яго з умовамі пражывання, значэнні для працэсаў трансфармацыі энергіі і рэчыва і аб біялагічнай прадукцыйнасці акіяна, мораў і ўнутраных вод.
Гідрабіялогія — пераважна экалагічная навука. Умовы жыцця ў водным асяроддзі вызначаюцца фізіка-геаграфічнымі асаблівасцямі вадаёма, многія з якіх, напрыклад хімічны склад вады, у асаблівасці склад біягенных элементаў і раствораных газаў і іх колькасць, характар ​​донных адкладаў, празрыстасць вады і інш., знаходзяцца пад моцным уплывам водных арганізмаў і часта вызначаюцца іх жыццядзейнасцю. Таму ў той меры, у якой гідрабіялогія вывучае значэнне жыццёвых з'яў у агульнай сукупнасці ўзаемаабумоўленых працэсаў у водным асяроддзі, яна мае агульныя задачы з комплекснымі геаграфічнымі дысцыплінамі — лімналогіяй і акіяналогіяй. На гэтым узроўні даследаванняў вырашаюцца такія праблемы, як біялагічная структура акіяна, біялімналагічная і біяакіяналагічная тыпалогія вадаёмаў і водных мас, заканамернасці кругазвароту рэчыва і патоку энергіі.
Адрозніваюць санітарную, тэхнічную і прамысловую гідрабіялогію.
Гісторыя
У самастойную навуку гідрабіялогія вылучалася ў 2-й палове 19 ст., калі з развіццём батанікі і заалогіі пачалі стварацца марскія і прэснаводныя біялагічныя станцыі, была вызначана роля водных арганізмаў у працэсе ачышчэння вадаёмаў (нямецкія вучоныя А. Мюлер, Ф. Кон, рускі вучоны М. П. Вагнер).
Асновы расійскіх марскіх гідрабіялагічных даследаванняў закладзены ў 1900-я гады навукова-прамысловымі экспедыцыямі М. М. Кніповіча, працамі С. А. Зярнова, К. М. Дзяругіна, Л. А. Зянкевіча і інш. Для развіцця прэснаводнай гідрабіялогіі вялікае значэнне мелі працы У. М. Арнольдзі, А. Л. Бенінга, Г. Ю. Верашчагіна, В. Н. Варанкова, У. І. Жадзіна і інш.
Паўночныя Спарады
Паўно́чныя Спара́ды (Βόρειαι Σποράδες) — група з 77 астравоў і скал у Эгейскім моры. Тэрыторыя Грэцыі.
Агульная плошча складае 540 км². Найбуйнейшы востраў — Скірас (плошча 210 км²). У рэльефе пераважаюць узгоркі і нізкагор’і. Вышыні да 793 м (на востраве Скірас). Астравы складзены пераважна з вапнякоў. Развіты карст. У раслінным покрыве пераважаюць ксерафільныя хмызнякі.
На востраве Юра аднайменны рэзерват.
Эканоміка
Трапічнае земляробства, жывёлагадоўля, вінаградарства, рыбалоўства.
Саўчанкі (прыпыначны пункт)
Саўчанкі (, Савченки), раней 25 км — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны за 1,7 км на паўночны захад ад вёскі Саўчанкі.
Букентаўр
Букентаўр — міфічная істота са старажытнагрэчаскай міфалогіі, якая адносіцца да класа кентаўрыдаў. Уяўляе сабой чалавека з целам быка. Букентаўр сімвалізуе дуалізм чалавечай прыроды, у якой прысутнічаюць як духоўны, так і жывёльны пачатак. У параўнанні з выявай кентаўра жывёльны пачатак у ім пераважае. Блізкім да букентаўра з'яўляўся Мінатаўр, які нарадзіўся на свет ад ненатуральна сувязі жонкі Мінас а Пасіфаі і пасланага Пасейдонам белага ахвярнага быка. Пераможцамі букентаўров сталі Тэсей і Геракл. «... Букентаўр (Sagittarius bucentaurus) валодае целам і сілай быка; ён хоць вельмі раздражняльны, але вельмі марудны.»
Дзмітрый Васілевіч Молаш
Дзмітрый Молаш (нар., , Мінскі раён) — беларускі футбаліст (абаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе галоўным трэнерам жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ».
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай школы «Алімпія», гуляў за БАТЭ і ў 2006 годзе быў прызнаны найлепшым абаронцам беларускага чэмпіянату. Пасля гуляў у Расіі, у 2010 годзе стаў па меркаванні заўзятараў найлепшым іграком «Сібіры» (за гэты клуб забіў даволі шмат для абаронцы галоў, галоўным чынам моцнымі ўдарамі здалёк і са штрафных). У жніўні 2012 года вярнуўся ў Беларусь, падпісаўшы кантракт з мінскім «Дынама», але хутка атрымаў траўму і выбыў да канца сезона.
Першую палову сезона 2013 прапусціў з-за траўмы. У чэрвені 2013 года зноў з’явіўся на полі, пры гэтым новы трэнер Роберт Маскант зрабіў Молаша капітанам каманды, але пазней зноў атрымаў траўму. У верасні 2013 года вярнуўся і трывала гуляў на пазіцыі левага абаронцы. У кастрычніку 2013 года за інцыдэнт у матчы з БАТЭ, калі Молаш груба выказаўся супраць рашэння арбітра, атрымаў дыскваліфікацыю на два месяцы.
У лютым 2014 года быў абраны капітанам «Дынама» на сезон 2014. У пачатку сезона 2014 чаргаваўся на пазіцыі левага абаронцы з Андрэем Залескім, але ў красавіку 2014 года атрымаў чарговую траўму. Вярнуўшыся на поле ў жніўні, стаў чаргаваць выступы ў стартавым складзе і заставанне на лаўцы запасных. 27 кастрычніка 2014 года забіў першы гол за «Дынама», якім дапамог перамагчы салігорскі «Шахцёр» (2:1). Па заканчэнні кантракта з «Дынама» ў снежні 2014 года пакінуў сталічны клуб.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі на чэмпіянаце Еўропы 2004 у Германіі. З 2006 па 2011 год — ігрок нацыянальнай зборнай, за якую правёў 14 матчаў.
Трэнерская кар’ера
У верасні 2015 года Молаш, які так і не здолеў знайсці новы клуб, перайшоў на трэнерскую працу ў дзіцяча-юнацкую школу БАТЭ, тым самым завяршыўшы кар’еру іграка. У студзені 2016 года стаў трэнерам новага фарм-клуба БАТЭ — «Смалявічаў-СТІ». У чэрвені 2016 года, пасля звальнення з клуба Віталя Рагожкіна, быў прызначаны выканаўцам абавязкаў галоўнага трэнера. У лютым 2017 года зацверджаны ў якасці трэнера «Смалявічаў-СТІ». Па выніках сезона 2017 смалявіцкі клуб атрымаў месца ў Вышэйшай лізе, але Молаш у снежні 2017 года пакінуў клуб.
У студзені 2018 года ўвайшоў у трэнерскі штаб Алега Дулуба ў барысаўскім БАТЭ. Застаўся ў камандзе і пазней, калі галоўным трэнерам стаў Аляксей Бага. У снежні 2019 года ўслед за Багам пакінуў БАТЭ.
У студзені 2020 года стаў памочнікам галоўнага трэнера ў латвійскім клубе «Ліепая», а ў чэрвені таго ж года ўзначаліў каманду. У снежні 2020 года падоўжыў кантракт з «Ліепаяй». Пакінуў латвійскі клуб па пагадненні бакоў у чэрвені 2021 года.
У снежні 2021 года быў прызначаны галоўным трэнерам жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ».
Аляксандр Паўлавіч Амельянюк
Аляксандр Паўлавіч Амельянюк (нар., Кобрын Брэсцкай вобласці) — беларускі юрыст, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (правазнаўства), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (міжнароднае права).
Працаваў памочнікам пракурора г. Пінска. Быў суддзёй, намеснікам старшыні суда, старшынёй суда г. Пінска. Пазней быў старшынёй суда Пінскага раёна і г. Пінска.
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.
Міжнародныя санкцыі
21 чэрвеня 2021 года Амельянюк быў унесены ў Чорны спіс Еўрасаюза. 6 ліпеня да чэрвеньскага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя. 7 ліпеня ў свой санкцыйны спіс Амельянюка дадала Швейцарыя.
Паводле Марка Святое Дабравесце
Аўтарства
Нягледзячы на тое, што нідзе ў Евангеллі імя аўтара не згадваецца, згодна з паданнямі лічыцца, што аўтарам Евангелля з’яўляецца Марк, бліжэйшы паплечнік і супрацоўнік Сымона Пятра. Ян Марк нарадзіўся ў Іерусаліме, ён згадваецца ў кнізе Дзеянняў Апосталаў, а таксама ў некаторых лістах Пятра і Паўла. Аднак такі погляд не бясспрэчны, бо ў той час імя Марк было адным з самых распраўсюджаных у Рымскай імперыі, таму аўтарам мог быць нейкі невядомы рымскі хрысціянін. Існуе таксама погляд, што кніга была напісана кімсьці з другога ці нават трэцяга роду хрысціян, і што аўтар не бачыў уласнымі вачыма Хрыста і не быў сведкам евангельскіх падзей, але прыхільнікаў такога погляду няшмат.
Знамянальна, што Іўсцін, прыводзячы адно месца з Евангелля, называючы сваю крыніцу «Успамін Пятра». Гэтыя звесткі добра стасуюцца з характарам самаго Евангелля, якое выглядае хутчэй як зборнік эпізодаў, мала звязаных паміж сабой. Магчыма, евангеліст спачатку запісваў за Пятром асобныя апавяданні, а пасля аб’яднаў іх. Аднак аўтар упамінае не толькі падрабязнасці, якія яму мог паведаміць сведка тых падзей Пётр, але і вядомыя толькі яму асабіста. Напрыклад толькі ён паведамляе пра юнака, які стаў сведкам арышту Ісуса. Па меркаванню большасці даследчыкаў, гэта быў ніхто іншы, як сам Марк. Пішучы пра Сымона Кірэнійскага, які нёс крыж на Галгофу, Марк без усякага тлумачэння паведамляе, што ён быў «бацькам Аляксандра і Руфа». Відавочна, што аўтар лічыў, што гэтыя асобы добра вядомыя чытачам. У лісце да Рымлянаў узгаданы нейкі Руф, сябра Рымскай суполкі.
Згодна сведчанняў Клімента Александрыйскага, Іераніма і Еўсевія, Марк напісаў сваё Евангелле ў Рыме. Гэта пацвярджаюць і некаторыя лацінізмы кнігі. Ва ўсякім разе, без сумневу, ён накіроваў свой твор чытачам з-за межы Палестыны. Сэнс ужытых ім арамейскіх слоў Марк амаль усюды растлумачвае.
Месца і час напісання Евангелля
Амаль усе даследчыкі сыходзяцца ў думках, што Евангелле паводле Марка самае старое і яно хутчэй за ўсё стала падмуркам для напісання астатніх двух сінаптычных Евангелляў. Згодна адным паданням, Евангелле было напісана Маркам у Рыме пры жыцці Пятра са слоў апошняга, згодна іншым паданням, твор быў запісаны адразу пасля смерці апостала (64) недзе ў 65—70. Так ці інакш, кніга была прызначана для хрысціян, якія не былі яўрэямі і не ведалі арамейскай мовы. Гэтым можа тлумачыцца той факт, што Марк, прыводзячы арамейскія словы Хрыста, заўсёды перакладае іх, а потым і растлумачвае сваім чытачам незразумелыя для іх яўрэйскія звычаі.
Асаблівасці Евангелля
Евангелле паводле Марка самае кароткае. Але, нягледзячы на гэта, ў ім больш жывых абставін і цікавых падрабязнасцей. Тым не менш, доўгі час Евангелле паволе Марка было значна меней папулярным, чым, напрыклад, Евангелле паводле Мацвея, а некаторыя лічылі яго нават скарочанай версіяй апошняга. Гэта магло стацца мабыць таму, што Евангелле паводле Марка амаль цалкам увайшло ў склад Евангелля паводле Мацвея. Акрама таго, у Евангеллі паводле Марка адсутнічае павучальны матэрыял, а стыль Евангелля больш просты, гутарковы, у ім няма той вытанчанасці і аздаблення, як у Мацвея.
За немудрагелістым апавяданнем адчуваецца водгалас семіцкага стылю. Пісьменніку ўласцівы лаканізм, простанародныя выразы, імклівасць. Сцэны хутка змяняюць адна адну. Пераходзячы ад падзеі да падзеі, Марк шмат разоў ужывае слова «адразу». Слоўнік яго бедны, але надзіва пэўны. Даследчыкі налічылі ў яго кнізе адзінаццаць тэрмінаў, якія абазначаюць часткі дома, дзесяць — часткі адзення, дзевяць — гатункі ежы.
Марк нічога не апавядае пра нараджэнне Ісуса, адразу распавядаючы пра хрышчэнне Ісуса ў Яна Хрысціцеля на рацэ Іардан. У цэнтры Евангелля паводле Марка стаяць дзеянні як Хрыста, такк і зваротная рэакцыя Ягоных слухачоў. Аўтар нават часцей піша пра рэакцыю случачоў на словы Хрыста, чым пра самі словы Ісуса. Само распавяданне ідзе імкліва. Ісус не проста нейкі вандроўны настаўнік, але Ён сапраўдны Борца, які вядзе барацьбу з сіламі зла. Таму ў Марка часцей за астатніх Евангелістаў апавядаецца пра выгнанні бесаў. Больш увагі Марк надзяляе тэме пакутаў і ўкрыжавання Хрыста, гэтай тэме прысвечана трэцяя частка кнігі. Даследчыкі тлумаць гэта часам, у якім пісалася Евангелле. То быў час найбольш жорсткіх ганенняў кесара Нерона, і словы Евангелля павінны былі падтрымаць чытачоў у адданасці новай рэлігіі нават перад тварам пакутаў і лютай смерці. Смерць Хрыста была выкупленчай Ахвярай за правіны ўсіх людзей; Хрыстос, сапраўдны Месія, быў Сынам Бога раней за ўкрыжаванне. Многія біблеісты называюць Евангелле паводле Марка Евангеллем Крыжа.
Структура
Евангелле складаецца з 16 раздзелаў і структурна можа быць падзеленае на дзве часткі. У першай апавядаецца пра служэнне Хрыста ў Галілеі да спавядання Пятром у Кесарыі Філіпавай, у другой — шлях Хрыста насустрач пакутам. Пакуль вучні не адказалі сабе на пытанне: «Хто Ён такі?», Ісус не навучаў іх асобна ад натоўпу. Калі ж Пётр рашуча заявіў як ад уласнага імя, так і ад імёнаў астатніх вучняў пра Хрыста як пра Месію, Ісус пачаў казаць пра ўласную смерць на крыжы ў Іерусаліме, такім чынам гатовячы вучняў да іх дзейнасці пасля Ягонай смерці, калі Яго ўжо не будзе з імі.
Евангелле пачынаецца з кароткай прыпавесці, у якой распавядаецца пра падрыхтоўчы этап служэння, і сканчаецца эпілогам, у якім гаворыцца пра ўваскрасенне Ісуса і яго з’яўленне вучням. Некаторыя даследчыкі лічаць, што арыгінальны тэкст Евангелля Марка сканчваецца тэкстам, далейшы эпілог быў напісаны іншым чалавекам; таму што ў далейшым тэксце як стыль, так і мова апавядання адрозніваецца ад асноўнага тэксту, а таксама ўрывак адсутнічае ў найстаражытных рукапісах.
Іван Антонавіч Петухоў
Іван Антонавіч Петухоў (, в. Кісялёва, Дарагабужскі раён, Смаленская вобласць, Расія — ) — урач-хірург. Доктар медыцынскіх навук (1974), прафесар (1976).
Біяграфія
Скончыў Рослаўскі медыцынскі тэхнікум, Смаленскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1940), Цэнтральны інстытут удаскалення ўрачоў (аспірантура). Працаваў у Віцебскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1956—1998, кафедра шпітальнай хірургіі, прафесар, у 1968—1983 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: хірургічная эндакрыналогія; анкалогія; абдамінальная хірургія; таракальная хірургія; анестэзіялогія; пасляаперацыйныя ўскладненні.
IC 254
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аўгустова
Назву Аўгусто́ва маюць:
Новая Зямля
Новая Зямля — архіпелаг у Паўночным Ледавітам акіяне паміж Баранцавым і Карскім марамі. Уваходзіць у склад Архангельскай вобласці Расіі.
Геаграфія
Складаецца з двух вялікіх астравоў — Паўночнага і Паўднёвага, падзеленых вузкім пралівам (2—3 км) Матачкін Шар, і шматлікіх дробных. З геалагічнага пункта погляду, астравы з’яўляюцца працягам Уральскіх гор. Паўночна-ўсходні ўскраек Паўночнага вострава — мыс Жадання — з’яўляецца самым усходнім пунктам Еўропы.
Цягнецца з паўднёвага захаду на паўночны ўсход на 925 км. Плошча ўсіх астравоў больш за 83 тыс. км²; шырыня Паўночнага вострава да 123 км, Паўднёвага — да 143 км. На поўдні пралівам Карскія Вароты (шырыня 50 км) аддзяляецца ад вострава Вайгач.
Каля паловы тэрыторыі вострава Паўночнага складаюць ледавікі. На востраве Паўднёвым знаходзяцца два населеных пункта — пасёлкі Бялуш’я Губа (адміністрацыйны цэнтр муніцыпальнага ўтварэння Новая Зямля Архангельскай вобласці) і Рагачова.
Геалогія і рэльеф
Астравы Новой Зямлі служаць працягам герцынскіх складкавых структур Урала. Метамарфізаваныя палеазойскія пароды двойчы вытрамалі складкаўтварэнне — у каледонскім і герцынскім цыклах. Інтэнсіўныя неатэктанічныя рухі паднялі іх на вышыню больш за 100 м, Новая Зямля выдзяляецца сярод арктычных астравоў сваімі вышынямі. Горы складзены з асадкавых (пясчанікі, сланцы, вапнякі) і вывергнутых парод.
У плейстацэне ўсе астравы былі пакрытыя мацерыковым ільдом. Тут знаходзіўся цэнтр зледзянення, адкуль ледавікі распаўсюджваліся на Усходне-Еўрапейскую і Заходне-Сібірскую раўніны.
Рэльеф Новой Зямлі гарысты, уяўляе сабой пенеплен, разбіты глыбокімі далінамі, ператворанымі ў скразныя трогі і фіёрды. Шматлікія фіёрды з заходняга схілу пранікаюць углыб Паўночнага вострава на 30—40 км, па іх да мора спускаюцца магутныя ледавікі. Па сутнасці фіёрдам з’яўляецца і праліў Матачкін Шар. На ўсходнім узбярэжжы фіёрдаў значна менш. На ўзбярэжжы сустракаюцца акумулятыўныя і акумулятыўна-абразійныя тэрасы.
Рэльеф Паўночнага вострава ў асноўным схаваны пад ільдом. Платападобная паверхня ледавіковага купала дасягае вышыні больш за 1000 м. З-пад ледавіковага покрыва выступаюць асобныя нунатакі, яны ствараюць ланцужок горных вяршынь вышынёю да 1547 м. Трогавыя даліны ўрэзаныя на глыбіню 700—800 м.
Герцынскія складкавыя структуры Паўднёвага вострава пенепленезаваныя і апрацаваныя экзарацыяй і часткова абразіяй. Узгорыста-градавы марэнна-карставы рэльеф на поўдні пераходзіць у горны на поўначы.
На ўзбярэжжы сустракаюцца марскія абразійныя і акумулятыўныя тэрасы. Месцамі бераг мае шхерны характар. Берагавымі валамі аддзяляюцца дробныя лагунныя азёры.
Клімат
Клімат вызначаеца становішчам архіпелага паміж адносна цёплым Баранцавым і вельмі халодным Карскім морамі, актыўнай цыкланічнай дзейнасцю і радыяцыйным рэжымам. Зімой на астравы распаўсюджваецца ўсходняя ўскраіна лажбіны паніжанага ціску, якая ідзе ад Ісландскага мінімуму. Уздоўж яе праходзіць арктычны фронт з шырокім развіццём цыкланічнай дзейнасці, што вядзе да пранікнення на Новую Зямлю адносна цёплых атлантычных паветраных мас. Таму зіма тут адрозніваецца параўнальна невялікімі марозамі, асабліва на заходнім узбярэжжы. Сярэдняя тэмпература сакавіка (самага халоднага месяца) складае -14 °С на захадзе і -20…-21 °С на паўночным усходзе. Зімой часта назіраюцца працяглыя і вельмі моцныя вятры. Вялікая іх сіла звязана і з уплывам горнага рэльефу, што стварае на заходнім узбярэжжы вятры падобныя да наварасійскай бары. Пры праходжанні франтальных раздзелаў, цыклонаў і антыцыклонаў штармавыя вятры дасягаюць хуткасці 40 м/с, а часам і 60 м/с. З рухам цыклонаў, якія прыносяць атлантычнае паветра, звязаныя адлігі і галалёд.
Лета халоднае, ветранае, з рэзкімі і частымі зменамі надвор'я, морассю, дажджамі і туманамі, з высокай адноснай вільготнасцю паветра. Сярэдняя тэмпература жніўня (самага цёплага месяца) з поўначы на поўдзень змяняецца ад 2,5 да 6,5 °С. Клімат узбярэжжа Карскага мора больш халодны і кантынентальны, снегавое покрова меншай вышыні і шчыльнасці. Ападкаў на ўзбярэжжы выпадае каля 300 мм, у вобласці жыўлення ледавікоў гадавая сума ападкаў павялічваецца і складае каля 700 мм.