cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Народны камісарыят жыллёва-грамадзянскага будаўніцтва БССР
Наро́дны камісарыя́т жыллё́ва-грамадзя́нскага будаўні́цтва Белару́скай ССР быў утвораны 23 верасня 1944 года. У яго кампетэнцыю уваходзіла вырашэнне пытанняў пасляваеннага будаўніцтва, ажыццяўлення яго планавання, кантролю і мясцовага кіравання аднаўленчымі работамі на тэрыторыі Беларусі.
Варацішчы
Вараці́шчы (, Воротищи) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Камянкоўскага сельсавета.
.nc
.nc — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Новай Каледоніі.
Toppdomän
Язвіны
Назву Я́звіны маюць:
Кодэкс Гралье
Кодэкс Гралье — рукапіс цывілізацыі мая. Захоўваецца ў Мехіка, у Нацыянальным музеі антрапалогіі, на публічны агляд не выстаўляецца.
Кодэкс параўнальна дрэнна захаваўся. Рукапіс выяўвіўся ў 1971 годзе, калі ён упершыню быў паказаны на выстаўцы ў Нью-Ёрку ў клубе Гралье, адкуль атрымаў назву. Яго ўладальнік сцвярджаў, што манускрыпт быў знойдзены ў адной з пячор Ч’япаса; такім чынам, гэта чацвёрты ўцалелы рукапіс мая.
Кодэкс складаецца з 11 пашкоджаных папяровых (з кары розных відаў фікусаў) фрагментаў, фарматам прыкладна 18 × 12,5 см кожны; малюнкамі занята толькі пярэдні бок ліста. Мяркуецца, што арыгінал складаўся з не менш, чым 20 лістоў. Стыль малюнкаў — цэнтральнамексіканскі (бліжэй да міштэкскага), лічбы і пісьмо — мая, змест — астралагічны, у ім паказваны фазы Венеры ў спрошчаным датаванні. Змястоўна ён суадносіцца з Дрэздэнскім кодэксам.
У 1973 годзе Майкл Коу апублікаваў факсіміле рукапісу, аднак узніклі сумненні ў яго сапраўднасці. Радыевугляродны аналіз дазволіў датаваць кодэкс прыблізна 1230 годам, аднак скептыкі (сярод іх Эрык Томпсан) сталі сцвярджаць, што падробка зроблена на сапраўдных папяровых лістах, знойдзеных пры раскопках. Экспертыза 2007 года дала супярэчлівыя вынікі, большасць даследчыкаў сцвярджала, што не ў стане ні даказаць, ні абвергнуць сапраўднасці Кодэкса Гралье. Аднак экспертыза 2016 года ў Браўнаўскім універсітэце (ЗША) пацвердзіла яго сапраўднасць.
Баскетбол у Літве
Баскетбол з’яўляецца самым папулярным відам спорту ў Літве. Літоўска-амерыканскія баскетбольныя трэнеры і гульцы ў 1930-х гадах дапамаглі мужчынскай зборнай Літвы па баскетболе выйграць апошнія Чэмпіянаты Еўропы да Другой сусветнай вайны ў 1937 і 1939 гадах, што прывяло да росту папулярнасці гэтага віду спорту сярод літоўцаў. З тых літоўцы традыцыйна з’яўляюцца аднымі з наймацнейшых баскетбалістаў ў Еўропе.
Пасля далучэння Літвы да СССР літоўскія гульцы склалі касцяк савецкай зборнай. Пасля аднаўлення Літоўскай незалежнасці ў 1990 годзе была адноўлена і нацыянальная зборная па баскетболе, і ў першай жа Алімпіядзе 1992 года яна заваявала бронзавы медаль. Літоўцы пазней заваявалі яшчэ дзве бронзы на Алімпіядах, а таксама бронзавы медаль на Чэмпіянаце свету 2010 года, і пяць медалёў Еўрабаскета, у тым ліку ў трэці тытул краіны на ФІБА Еўрабаскета-2003 у Швецыі.
У той жа час жаночая зборная Літвы не змагла дамагчыся такіх поспехаў, як мужчынская, за выключэннем перамогі на Чэмпіянаце Еўропы 1997 года.
Міжваенны перыяд (1920-1940)
Баскетбол прыйшоў у Літву ўскосна ад немцаў праз еўрапейскую разнавіднасць нетбола з невялікім мячом і без шчытоў. У 1919 годзе літоўскія спартсменкі пачалі займацца арганізацыяй гэтага віду спорту, а ў 1920-1921 гадах правялі першыя публічныя гульні. Папулярнасць баскетбола заставалася невысокай аж да 1930-х гадоў, паколькі ён лічыўся жаночым відам спорту. Тым часам Кароліс Дзінейка апублікаваў у 1922 годзе кнігу «Krepšiasvydis vyrams» («Баскетбол для мужчын»), а ў 1926 годзе лётчык Сцяпонас Дарус, які пазней атрымаў вядомасць дзякуючы трансатлантычнаму пералёту, апублікаваў першыя правілы баскетбола ў Літве.
Нягледзячы на тое, што жанчыны былі першымі баскетбалісткамі ў Літве, першую афіцыйную гульню згулялі мужчыны. Гэта адбылося 23 красавіка 1922 года, калі «Lietuvos Fizinio Lavinimo Sąjunga» («Літоўскі саюз фізкультуры») сыграў у матчы супраць каманды Каўнаса, выйграўшы 8:6. Гэты дзень лічыцца пачаткам баскетбола ў Літве. Праз два гады быў арганізаваны першы літоўскі турнір па баскетболе сярод мужчын у Літве, у якім удзельнічалі дзве каманды з LFLS і адна з «Lietuvos Dviračių Sąjunga» («Літоўскі саюз веласіпедыстаў»), і быў праведзены курс для баскетбольных суддзяў. З 1926 па 1933 год папулярнасць баскетбола зніжалася, ён затмяваўся футболам. У баскетбол гулялі толькі ў летні перыяд, паколькі не было прыдатнай крытай арэны, і ў гульнях у асноўным удзельнічалі прадстаўнікі іншых відаў спорту. Колькасць баскетбольных матчаў зменшылася, і нацыянальны чэмпіянат нават не праводзіўся паміж 1929 і 1932 гадамі. Усё пачало мяняцца пасля таго, як 10 кастрычніка 1934 года ў Каўнасе адкрыўся Палац фізічнай культуры. У будынку быў прасторная зала на 200 месцаў, спраектаваная і пабудаваная для тэніса. У зале выкладзена дарагая коркавая падлога коштам больш за 30 000 літаў. Зала падыходзіла таксама для баскетбола, першая гульня там адбылася 16 лістапада 1934 года і неўзабаве яна стала галоўным цэнтрам баскетбольных падзей. У 1935 годзе Літва вырашыла правесці Сусветны літоўскі кангрэс у часовай сталіцы Каўнасе, запрасіўшы прадстаўнікоў літоўскай дыяспары з многіх краін свету. Літоўская амерыканская грамада ў Чыкага вырашыла накіраваць на кангрэс каманду спартсменаў. Дэлегацыя ўключала баскетбольную каманду, у склад якой уваходзілі зорка універсітэта Нотр-Дам Мус Краўзэ (Эдвард Краўчунас) і яго брат Філ (Феліксас Краўчунас), баскетбалісты Бэнэдыкт Будрыкас, Энтані Лорайціс, Віктар Янзанайціс і Юліус Петрулайціс, а таксама Канстанцінас «Коні» Савіцкас, Юозас «Джозэф» Жукас, Піцер Барскіс, Майкл А. Лукас і Казіс «Чарлз» Седвілас. Пасля трохтыднёвага кангрэса Жукас і Савіцкас засталіся, каб навучаць літоўцаў баскетболу. Савіцкас, у прыватнасці, стаў гуляючым трэнерам нацыянальнай зборнай.
У 1936 годзе Літва падала заяўку на членства ў ФІБА і стала прымаць удзел у міжнародных спаборніцтвах па баскетболе, першым з якіх стаў ЕўраБаскета 1937 года ў Рызе. Перад чэмпіянатам па запрашэнні суайчыннікаў на радзіму з ЗША вярнуліся і далучыліся да каманды дзеці літоўскіх эмігрантаў Феліксас Краўчунас, які стаў не толькі капітанам, але і гуляючым трэнерам, а таксама Пранас Талзунас. Зборная Літвы не прайграла на гэтым турніры ніводнага матча. Яна ўпершыню ў сваёй гісторыі стала чэмпіёнам Еўропы, абыграўшы ў фінальным матчы зборную Італіі 24:23. Талзунас быў прызнаны самым каштоўным гульцом турніру. Папулярнасць баскетбола ў краіне рэзка ўзрасла, асабліва сярод студэнтаў. Амаль у кожнай акрузе былі баскетбольныя каманды гімназій, па ўсёй краіне з’яўляліся баскетбольныя пляцоўкі. Краўчунас таксама трэніраваў жаночую зборную, якая добра праявіла сябе на першым чэмпіянаце Еўропы па баскетболе сярод жанчын, арганізаваным у 1938 годзе ў Рыме. З трыма перамогамі ў чатырох гульнях літоўскія баскетбалісткі занялі другое месца.
Літве было прадастаўлена права арганізацыі Чэмпіянату Еўропы па баскетболе 1939 года. Да яго быў пабудаваны Віленская спартыўная зала, першая ў Еўропе спецыялізаваная баскетбольная арэна. На чэмпіянаце каманда Літвы складалася ў асноўным з літоўскіх амерыканцаў, што выклікала некалькі пратэстаў з боку іншых краін. Пранас Любінас, які быў прызначаны гуляючым трэнерам, прывёў Літву да другога кантынентальнага тытулу.
Савецкі перыяд (1940-1990)
Пасля пачатку Другой сусветнай вайны і далучэння Прыбалтыкі да СССР, літоўскія баскетбалісты аддалі перавагу ад'езду у больш бяспечныя краіны, такія як ЗША і Аўстралія. Як вынік, ні адзін з еўрапейскіх чэмпіёнаў не гуляў за Савецкі Саюз пасля заканчэння вайны. Еўрабаскет 1941 года павінен быў адбыцца і ў Літве, але быў адменены з-за вайны. Замест гэтага ў Літве адбыўся турнір балтыйскіх краін, арганізаваны ў Ковенскай спартыўнай зале ў красавіку 1941 года, дзе Літва перамагла Латвію з лікам 38:33.
.ne
.ne — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Нігера.
Баскетбол у Літве
Савецкі перыяд (1940-1990)
Заснаваны ў 1944 годзе літоўскі баскетбольны клуб «Жальгірыс» стаў адным з самых моцных у Савецкім Саюзе. Ён пяць разоў станавіўся чэмпіёнам СССР. Асаблівую цікавасць выклікала супрацьстаянне «Жальгірыса» і маскоўскага ЦСКА.
Маркус Рэшфард
Ма́ркус Рэшфард (Marcus Rashford; ; нар., Манчэстэр) — англійскі футбаліст, нападнік клуба «Манчэстэр Юнайтэд» і нацыянальнай зборнай Англіі.
Аляксей Пятровіч Еўдакімаў
Аляксей Пятровіч Еўдакімаў (1925—1943) — малодшы сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Аляксей Еўдакімаў нарадзіўся 8 лютага 1925 года ў вёсцы Труняеўка (цяпер — Клінскі раён Маскоўскай вобласці) у сям’і селяніна. У 1943 годзе Еўдакімаў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную армію. З таго ж года — у баях Вялікай Айчыннай вайны, ваяваў на Цэнтральным фронце, камандаваў кулямётным разлікам 467-га стралковага палка 81-й стралковай дывізіі 61-й арміі. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро.
1 кастрычніка 1943 года ў раёне горада Любеч Еўдакімаў у складзе групы пераправіўся праз Дняпро, уварваўся ў нямецкую траншэю на заходнім беразе, знішчыўшы 11 салдатаў і афіцэраў праціўніка. 2 кастрычніка ён прыняў удзел у адбіцці 6 контратак праціўніка, знішчыўшы каля ўзвода варожай пяхоты. 6 кастрычніка Еўдакімаў загінуў у баі за вёску Глушэц Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР. Пахаваны ў вёсцы Дзяражычы таго ж раёна.
NGC 2000
NGC 2000 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC135) — рассеянае скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іаган Пахельбель
Іаган Пахельбель (Johann Pachelbel); жнівень  — ) — выдатны нямецкі кампазітар і арганіст эпохі барока, творчасць якога з’яўляецца адной з вяршынь паўднёванямецкай арганнай музыкі. Ён напісаў велізарную колькасць свецкіх і царкоўных твораў, а ўклад кампазітара ў развіццё форм фугі і харальнай прэлюдыі робіць яго адным з найбуйнейшых кампазітараў эпохі сярэдняга барока.
Сёння шырокай публіцы Пахельбель вядомы перш за ўсё дзякуючы Канону рэ мажор, адзінаму напісану ім канону, і па адным гэтым творы цяжка ўявіць сабе яго стыль. Акрамя згаданага канона, добра вядомыя Чакона фа мінор, Чакона рэ мінор і Таката до мінор для аргана, а таксама цыкл клавірных варыяцый «Hexachordum Apollinis».
Усходне-П’емонцкі ўніверсітэт імя Амедэа Авагадра
Усходне-П’емонцкі ўніверсітэт імя Амедэа Авагадра (Università degli Studi del Piemonte Orientale Amedeo Avogadro) — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з кампусамі ў гарадах Алесандрыя, Верчэлі і Навара. Названы ў гонар навукоўца Амедэа Авагадра.
Андрэеўшчына
Назву Андрэ́еўшчына маюць:
Маскоўскі археалагічны інстытут
Маскоўскі археалагічны інстытут — вышэйшая навучальная ўстанова ў Маскве, якая існавала з 1907 года. Увайшла ў склад МДУ у 1920-х гадах.
Гісторыя
Археалагічны інстытут у Маскве быў заснаваны года. Акрамя навукова-даследчай мэты, ставілася задача падрыхтоўкі археолагаў і архівістаў. Першапачаткова інстытут размясціўся ў будынку Мядведнікаўскай гімназіі, хоць яму прапаноўваліся памяшканні ў будынку Лазараўскага інстытута і ў доме Матэрн на Калядным бульвары.
Першым думку аб адкрыцці ў Маскве, другога ў Расіі, археалагічнага інстытута, выказаў заснавальнік і першы дырэктар Санкт-Пецярбургскага археалагічнага інстытута Мікалай Васільевіч Калачоў. Ініцыятарамі і рэалізатарамі праекта сталі былы міністр народнай асветы генерал-лейтэнант Уладзімір Гаўрылавіч Глазаў (які стаў ганаровым папячыцелем) і прыват-дацэнт Харкаўскага універсітэта Аляксандр Іванавіч Успенскі, які стаў дырэктарам Інстытута. У 1911 годзе Успенскі і Аляксандр Карлавіч фон Мек засноўваюць таварыства Дапамогі недастатковым слухачам Маскоўскага археалагічны інстытута. Ганаровым членам таварыствам з’яўляецца Уда Рыгоравіч Іваск.
У 1915 годзе інстытут пераехаў на Міўскую плошчу.
Па меры развіцця было адкрыта некалькі філіялаў на еўрапейскай часткі Расіі, большасць філіялаў пасля пераходзілі ў склад арганізаваных у гэтых гарадах ВНУ. Філіялы знаходзіліся ў наступных гарадах:
Курс навучання ў інстытуце быў трохгадовы, на двух аддзяленнях-археалагічным і археаграфічным (археаграфія была выдзелена па прыкладзе Маскоўскага археалагічнага таварыства, дзе да гэтага часу была ўтворана адмысловая археаграфічная камісія). У сапраўдныя слухачы прымаліся асобы, якія ўжо мелі вышэйшую адукацыю або якія навучаюцца ў адной з вышэйшых навучальных устаноў (любой спецыялізацыі); астатнія мелі статус вольнаслухачоў з правам трымаць пераходныя і выпускныя экзамены. Інстытут быў створаны як прыватны, які не ўтрымліваўся на дапамогі з казны, і існаваў на плату за слуханне лекцый (80 рублёў без усялякіх «дапамог і вызваленняў ад платы») і на прыватныя ахвяраванні.
На трэцім курсе студэнты пад кіраўніцтвам прафесараў працавалі над дысертацыяй, якую абаранялі ў канцы года. Толькі пасля гэтага Савет інстытута прысуджаў ім званні «вучоны археолаг» і «вучоны архівіст» з залічэннем у правадзейныя члены інстытута. Студэнтам, якія скончылі поўны трохгадовы курс, але не прадставілі дысертацыю, прысвойвалася званне члена-супрацоўніка. Пры гэтым у выключных выпадках вольнаслухачам прадастаўлялася магчымасць таксама абараніць магістарскую дысертацыю і атрымаць навуковае званне; за 1911—1915 гады ў інстытуце абараніліся 180 магістрантаў.
Выкладаліся дысцыпліны: Апошнія пяць дысцыплін не выкладаліся раней у адкрытым Пецярбургскім археалагічным інстытуце. Акрамя гэтага Савет Маскоўскага археалагічнага інстытута 26 студзеня 1912 года прыняў рашэнне аб адкрыцці ў інстытуце кафедры егіпталогіі і запрасіў кіраваць ёй «вучонага археолага доктара Мюнхенскага універсітэта У. У. Балада».
Фізік
Фізік — навуковец, навуковыя даследаванні якога ў асноўным прысвечаны фізіцы. Фізікі працуюць над шырокім колам праблем як у фундаментальнай навуцы, пачынаючы ад субатамных часціц і заканчваючы паводзінамі Сусвету як цэлага, так і ў прыкладной фізіцы.
Баляслаў Барткевіч
Баляслаў Барткевіч ( — не раней за 1945) — беларускі грамадскі дзеяч.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў 1909 годзе ў Чалябінскай губерні ў Расіі. Удзельнік нямецка-польскай вайны (1939), трапіў у палон. Пасля вызвалення з лагера для ваеннапалонных з кастрычніка 1940 кіраваў філіялам Беларускага прадстаўніцтва ў г. Торунь, а з 1943 — сакратар цэнтральнай управы Беларускага камітэта самапомачы ў Берліне. Ілюстраваў кнігі, выдаваныя Нінай Абрамчык. У 1945 годзе арыштаваны савецкімі органамі, далейшы лёс невядомы.
.ng
.ng — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Нігерыі.
Інтэлігенцыя
Паняцце інтэлігенцыя ўжываецца ў функцыянальным і сацыяльным значэнні.
ФК ЗЛіН
ФК ЗЛіН — былы беларускі футбольны клуб з горада Гомель, прадстаўляў Гомельскі завод ліцця і нармаляў.
З 1998 клуб гуляў у Першай лізе чэмпіянату Беларусі.
Пасля сезону 2005 ЗЛіН аб'яднаўся з мазырскай «Славіяй», у выніку чаго ўзнік клуб «Мазыр-ЗЛіН» (пазней перайменаваны ў «Славію-Мазыр»). Клуб ЗЛіН спыніў сваё існаванне.
IC 3938
IC 3938 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бугаі
Бугаі
Увільды
Увільды́ (Увильды) — возера ў Чалябінскай вобласці Расіі, на ўсходніх схілах Паўднёвага Урала, за 60 км у напрамку на паўночны захад ад горада Чалябінск. Помнік прыроды Чалябінскай вобласці (з 1969 года ).
Плошча паверхні возера 68,1 км². Даўжыня 13 км, найбольшая шырыня 9 км, даўжыня берагавой лініі 117 км. Найбольшая глыбіня 37 м, сярэдняя — 12,7 км. Аб’ём вады 0,87 км³. Плошча вадазбору 196 км² (па іншым дадзеным — 144 км²). Мінералізацыя вады 240—250 мг/л. На возеры шмат астравоў. Найбольш буйныя: Бярозавы, Яловы, Вязавы, Марскі. У возера ўпадаюць рэкі Касая, Чарамшанка і вялікая колькасць ручаёў (у т.л. ручай Анашка). Возера бяссцёкавае.
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 1980
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 1980 (UK Championship 1980, таксама вядомы як Coral UK Championship 1980 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 16 па 29 лістапада 1980 года ў Guild Hall у Прэстане, Англія. Турнір стаў чацвёртым розыгрышам чэмпіянату Вялікабрытаніі, які штогод праходзіць з 1977 года. Прызавы фонд турніру склаў £24,000, з якіх £6,000 атрымаў пераможца.
Пасета
Пасета (Passetto, Passetto di Borgo — «маленькі калідор») — гэта ўмацаваны калідор даўжынёй каля 800 м, які злучае Ватыкан з замкам Святога Анёла ў раёне Борга. Збудаванне збудавана ў 1277 годзе пры Папе Мікалаі III.
У сцяне знаходзіцца схаваны ход: Папа Аляксандр VI выкарыстоўваў яго для ўцёкаў пры нападзе на Рым войскаў караля Францыі Карла VIII у 1494 г., а ў 1527 г. па гэтым калідоры Папе Кліменту VII давялося бегчы з Ватыкана пасля захопу горада шматнацыянальнымі войскамі імператара Карла V.
.ni
.ni — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Нікарагуа. Уведзены 13 кастрычніка 1989 года. Рэгістрацыя магчыма даменаў трэцяга ўзроўню, назвы павінны ўтрымоўваць толькі літары (ад 3 да 63). Рэгіструюцца таксама дамены другога ўзроўню .com.ni — для камерцыйных кампаній і .org.ni — для арганізацый.
Струг
Струг, ско́бля  — старажытны цяслярскі, сталярны, бандарны і кушнерскі інструмент. Таксама агульная назва сталярных інструментаў (зензубель, гэбель, фальцгэбель, фуганак, рубанак, шпунтубель і інш.).
Скоблі вядомы з эпохі палеаліту. У каменным і бронзавых вяках гэта была пласцінка з крэменю, з выгнутым краем. У жалезным веку іх сталі вырабляць з жалеза. Шырока скоблі выкарыстоўваліся ў X—XIII стагоддзях. Іх канструкцыя практычна не змянялася на працягу вякоў і дажыла да сучаснасці.
Стругі (скоблі) бываюць з прамым або выгнутым лязом. Ручкі струга могуць быць пастаўлены паралельна або асіметрычна. Выкарыстоўваюцца пры вырабе клёпак бочак, абручоў, падрэзкі краёў, зняцця кары з драўніны, першаснай апрацоўкі драўняных вырабаў, апрацоўкі скур і інш.
Асобны від скоблі — спецыяльны інструмент для выканання больш складанай працы, у якога металічнае завостранае лязо сагнута ў кола, а абодва канцы замацаваны ў адной ручцы.
Веласіпедны завулак (Мінск)
Веласіпедны завулак — завулак у Ленінскім раёне Мінска. Названы ў гонар мотавелазавода, які знаходзіцца побач з завулкам. Звязвае Трасцянецкую вуліцу з Партызанскім праспектам і пераходзіць ў Рабочы завулак. На гэтым завулку знаходзіцца 6 дамоў.
Варашылы
Назву Варашы́лы маюць:
Карагай (Бурабайскі раён)
Карагай — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Успенаюр’еўскай сельскай акругі. Код КАТА — 117063300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 152 чалавекі (72 мужчыны і 80 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 25 чалавек (13 мужчын і 12 жанчын).
Віркова
Вірко́ва (, Вирково) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Камянкоўскага сельсавета.
NGC 2014
NGC 2014 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC146) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога». Туманнасць NGC 2014 складаецца, у асноўным, з вадароду.
Пелагея Якаўлеўна Папкоўская
Пелагея Якаўлеўна Папкоўская (нар. , с. Панфілаўка, Панфілаўскі раён, Чуйская вобласць, Кіргізская ССР) — беларускі эканаміст, спецыяліст у галіне бухгалтарскага ўліку і статыстыкі. Доктар эканамічных навук (2001), прафесар (2003).
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (спецыяльнасць «Бухгалтарскі ўлік», 1971; аспірантура, 1978).
Працавала ў Беларускім навукова-даследчым інстытуце эканомікі і арганізацыі сельскай гаспадаркі (1972—1985, старшы навуковы супрацоўнік), Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1985, улікова-эканамічны факультэт, кафедра бухгалтарскага ўліку, аналізу і аўдыту ў АПК і транспарце, прафесар, у 2005—2012 — загадчык кафедры).
.np
.np — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Непала. Уведзены 25 студзеня 1995 года. За тэхнічнае асблугоўванне адказвае кампанія Mercantile Communications Pvt. Ltd. (г.Катманду). Для рэгістрацыі патрабуецца прысутнасць у Непале.
Пелагея Якаўлеўна Папкоўская
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: бухгалтарскі ўлік і кантроль.
Узнагароды
Медаль «За працоўныя заслугі» (2008), званне «Заслуженный работник образования Республики Беларусь» (2014).
Шахцінск
Шахцінск (Шахтинск) — горад-спадарожнік, які знаходзіцца ў Карагандзінскай вобласці Казахстана.
Горад размешчаны за 28 км на захад ад чыгуначнай станцыі Карабас (на лініі Караганда — Маінты), за 50 км на паўднёвы захад ад Караганды на беразе аднаго з прытокаў Нуры — Тэнтэку.
Асноўныя рэкі: Шэрубай-Нура, Тэнтэк, маецца возера Сасык-Куль.
Народны камісарыят мясцовай прамысловасці БССР
Наро́дны камісарыя́т мясцо́вай прамысло́васці Белару́скай ССР быў утвораны 3 верасня 1934 года на базе Народнага камісарыята лёгкай прамысловасці БССР па­вод­ле Пастановы Цэнтральнага Выканаўчага Камітэта і Савета Народных Камісараў БССР «Аб утварэннi Народнага камісарыята мясцовай прамысловасці БССР і аб ліквідацыі Народнага камісарыята лёгкай прамысловасці БССР». З 1946 года пераўтвораны ў Міністэрства мясцовай прамысловасці БССР.
.om
.om — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Амана. Уведзены 11 красавіка 1996 года. Кіруецца дзяржаўнай кампаніяй Telecommunications Regulatory Authority (TRA).
Гальяніка
Насельніцтва складае 3935 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 984 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 13894. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Пётр.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3939
IC 3939 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Змоўкні!
«Змоўкні!» (Tais-toi!) — французскі камедыйны крымінальны фільм 2003 года рэжысёра Франсіса Вебера. Галоўныя ролі выканалі Жэрар Дэпардзьё і Жан Рэно.
Сюжэт
Квенцін (Жэрар Дэпардзьё) — дзіўнаваты дробны крымінальнік, які робіць напады на пункты абмену валюты. Не маючы магчымасці атрымаць патрэбныя грошы ў адной з рабаваных ім касаў, ён просіць накіраваць яго ў найбліжэйшы банк, які можна абрабаваць. Калі паліцыя пачынае пагоню за злачынцам, Квенцін забягае ў кінатэатр, дзе паказваюць мультфільм «». Паліцэйскія яго з лёгкасцю затрымліваюць, бо замест таго, каб працягваць уцякаць, ён займае месца ў зале і з асалодай глядзіць мультфільм. Рубі (Жан Рэно), памочнік крымінальнага боса Фогеля, мае раман з жонкай свайго начальніка. Бос даведваецца пра здраду і забівае жонку. У помсту за смерць каханай, Рубі крадзе ў свайго боса нарабаваныя ім грошы, аднак трапляе ў турму. Там Рубі адмаўляецца есці і гаварыць, што аднак не робіць ніякага ўражання на камісара Вернэ, якія бачаць у гэтым хітрык Рубі.
Па прапанове камісара абодва злачынцы — Квенцін і Рубі — апынаюцца ў адной камеры, бо следчыя ведаюць, што невыносны экстраверт Квенцін іншых зняволеных даводзіў да шаленства. Не гледзячы на гаварлівасць Квенціна, Рубі працягвае маўчаць, і Квенцін пачынае лічыць яго сваім сябрам. Праз нейкі час Рубі робіць спробу самагубства, яго ратуюць і пераводзяць у лазарэт. Каб зноў аказацца побач з Рубі, Квенцін робіць тое ж самае.
Рубі ўдаецца падкупіць лекара, каб той дапамог яму ўцячы з турмы. Квенцін, аднак, зрывае планы Рубі і робіць уласную спробу ўцёкаў з дапамогай п’янага сябра-кранаўшчыка. Спроба аказваецца няўклюднай, тым не менш у Рубі і Квенціна атрымоўваецца ўцячы ад паліцыі і людзей Фогеля. Апошнія некалькі разоў нападаюць на ўцекачоў, аднак, дзякуючы збегу абставін і недарэчным учынкам Квенціна, ім удаецца выслізнуць. Уцёкі з турмы ўдаліся, але цяпер Рубі не можа пазбавіцца ад Квенціна, і яны абодва праходзяць праз мноства прыгодаў, у тым ліку рабуюць краму карнавальных касцюмаў, абкрадаюць дом дрэсіроўшчыка поні, адымаюць адзенне ў двух дзёрзкіх хлапцоў, крадуць шэраг паліцэйскіх і грамадзянскіх аўтамабіляў. Пры спробе крадзяжу чарговай машыны ўцекачоў заўважаюць два паліцэйскія і адзін з іх раніць Рубі.
Уцекачы знаходзяць прытулак у закінутай краме, дзе Квенцін марыць адчыніць разам з новым сябрам кавярню. Той з раздражненнем адмаўляецца, але пераканаць у нечым Квенціна немагчыма. У краме яны сустракаюць бяздомную жанчыну, падобную на былую жонку Фогеля. Рубі адчувае сімпатыю да яе і дае ёй грошы, Квенцін жа пачынае раўнаваць да сябра. Ён тэлефануе Фогелю і абяцае здаць яму Рубі. Тым не менш гэта аказваецца чарговым хітрыкам. Узятых у палон Рубі і Квенціна дастаўляюць у маёнтак Фогеля, дзе Рубі (які на самай справе трымаў на мушцы сваіх ахоўнікаў) пачынае перастрэлку. У выніку Фогеля забіваюць, а Квенцін выглядае смяротна параненым. Рубі расчульваецца над Квенцінам, які перад смерцю марыць аб уласнай з Рубі кавярні. Аднак, калі Квенцін чуе, што Рубі нарэшце згодны завесці з ім кавярню — ён імгненна пачынае здаравець.
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 1979
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 1979 (UK Championship 1979, таксама вядомы як Coral UK Championship 1979 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 19 лістапада па 1 снежня 1979 года ў Guild Hall у Прэстане, Англія. Турнір стаў трэцім розыгрышам чэмпіянату Вялікабрытаніі, які штогод праходзіць з 1977 года. Прызавы фонд турніру склаў £15,000, з якіх £4,500 атрымаў пераможца.
.pe
.pe — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Перу.
Toppdomän
Добрына
Назву До́брына маюць:
2-і Веласіпедны завулак (Мінск)
2-і Веласіпедны завулак — завулак у Ленінскім раёне Мінска. Названы ў гонар Мотавелазавода, які знаходзіцца побач. Звязвае пр. Ракасоўскага, вул. Ванеева, Трасцянецкую вул. і Партызанскі пр. у раёне Антонаўскага парка.
Спасылкі
[https://maps.tut.by/minsk/?suggest=0&select_city=15800&street=%D0%BF%D0%B5%D1%80%D0%B5%D1%83%D0%BB%D0%BE%D0%BA+2-%D0%B9+%D0%92%D0%B5%D0%BB%D0%BE%D1%81&text= пер. 2-й Велосипедный]//Мaps Тut.by
Вялікі князь
Вялі́кі князь — найвышэйшы княскі тытул. Належаў князям найбуйнейшых феадальных княстваў, у склад якіх уваходзілі васальныя княствы.
Русь
Тэрмін «вялікі князь» сустракаецца ў наратыўных усходнеславянскіх крыніцах пачынаючы з XI ст., аднак носіць на дадзеным этапе ўсхваляльны персаніфікаваны характар і не мае прыкмет аформленага тытула. З’яўленне тытула «вялікі князь» адносіцца да другой паловы XII ст. і звязана з палітычнымі рэаліямі распаду Русі, ростам амбіцый асобных княжацкіх родаў і неабходнасцю афармлення шматступеньчатай тытулатуры. На землях былой Кіеўскай дзяржавы вялікімі князямі былі князі кіеўскія, галіцка-валынскія, уладзіміра-суздальскія, цвярскія, маскоўскія, разанскія, смаленскія і інш., з цягам часу тытулы вялікіх князёў захаваліся толькі ў Маскоўскім і Літоўскім княствах.
Вялікае Княства Літоўскае
Вялікі князь з’яўляўся кіраўніком дзяржавы, яму былі падначалены князі і магнаты, якія кіравалі асобнымі княствамі, землямі, вотчынамі. Выбіраўся феадаламі, звычайна з сыноў ці блізкай радні папярэдняга вялікага князя. Меў шырокія паўнамоцтвы, яму належыла заканадаўчая ініцыятыва. Прывілей 1447 і Прывілей 1492 юрыдычна абмежавалі ўладу вялікага князя. Паводле іх ён не меў права самастойна вырашаць найбольш важныя пытанні знешняй палітыкі. Абмежаванне ўлады прадугледжвалася заканадаўствам Вялікага Княства Літоўскага ў форме клятвы і абяцання вялікага князя захоўваць пэўныя правы і прывілеі, а таксама ў форме прамой забароны. У Вялікім Княстве Літоўскім тытул вялікага князя быў аб’яднаны з тытулам польскага караля перад заключэннем Люблінскай уніі (1569). Ад гэтага часу манарх Рэчы Паспалітай тытулаваўся як «кароль польскі і вялікі князь літоўскі».
Маскоўская дзяржава
У Маскоўскай дзяржаве тытул вялікага князя ўвайшоў у царскі тытул (1547), потым у імператарскі (1721). Таксама ў Расійскай імперыі вялікімі князямі называліся члены імператарскай сям’і.
.pf
.pf — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Французскай Палінезіі.
.pm
.pm — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для астравоў Сен-П'ер і Мікелон. Гэтым даменам кіруе AFNIC (французскі рэестр), паслугі па рэгістрацыі даступныя з 6 снежня 2011 года.
Філадэльфія Сэвенці Сіксерс у сезоне 2018/2019
Сезон 2018/2019 стаў 70-м сезонам у НБА ў гісторыі франшызы Філадэльфія Сэвенці Сіксерс.
NGC 2020
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бахавалпур
Бахавалпур (بہاولپور, Bahawalpur, ) — горад на поўдзень ад Сатледжа на ўскраіне пустыні Тар у пакістанскай правінцыі Пенджаб. Буйны адукацыйны цэнтр, некалькі каледжаў (у тым ліку медыцынскі), універсітэт (заснаваны ў 1975 годзе).
Заснаваны ў 1748 годзе навабам Мухамадам Бахавал-ханам з Сінда. У перыяд распаду імперыі Вялікіх Маголаў бахавалпурскія навабы сталі адной з самых магутных палітычных сіл на тэрыторыі сучаснага Пакістана. У 1802 годзе англічане прызналі незалежнасць іх дзяржавы.
Апостальскі палац
Апостальскі Палац, таксама званы Папскі Палац ці Ватыканскі Палац — афіцыйная рэзідэнцыя Папы Рымскага ў Ватыкане.
У комплекс будынкаў Апостальскага палаца ўваходзяць Папскія Апартаменты, урадавыя ўстановы Рымска-каталіцкай царквы, некалькі капліц, Ватыканскія музеі і Бібліятэка Ватыкана. Залы для аўдыенцый размяшчаюцца на 3 паверсе палаца, сярод іх Кліменцінская зала, Зала кансісторый, Вялікая і Малая тронныя залы, папская бібліятэка (кабінет Папы і памяшканне для прыватных аўдыенцый). На чацвёртым паверсе знаходзяцца памяшканні папскага сакратарыята. У палацы больш за 1000 памяшканняў, якія маюць сусветную вядомасць дзякуючы найвялікшым творам мастацтва, якія знаходзяцца ў іх: Сіксцінская капэла і яе знакамітыя фрэскі столі, выкананыя Мікеланджэла (адноўленыя ў 1980—1990 гг.) і Станцы Рафаэля.
Іншая папская рэзідэнцыя знаходзіцца ў Латэранскім Палацы, а ў гарадку Кастэль Гандольфа размяшчаецца загарадная летняя рэзідэнцыя.
Да пераносу сталіцы Італіі ў Рым у 1871 г. летняй рэзідэнцыяй Папы служыў Квірынальскі палац.
Касур
Касур (قصور) — горад у правінцыі Пенджаб, Пакістан, цэнтр аднайменнай акругі. Насельніцтва — 321 954 чал. (ацэнка на 2009 год). Па выніках перапісу 1998 года ў горадзе пражывала 245 321 чалавек. Большасць насельніцтва па нацыянальнасці — панджабцы. Хімічная прамысловасць. Таксама функцыянуе тэкстыльная, харчовая і лёгкая прамысловасць.
Віктар Іванавіч Замосцік
Віктар Іванавіч Замосцік (нар. 27 верасня 1970, в. Клясціцы, Расонскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся 27 верасня 1970 года ў в. Клясціцы Расонскага раёна. Скончыў Віцебскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя С. М. Кірава. Працоўную дзейнасць пачынаў настаўнікам хіміі Кісцянёўскай сярэдняй школы Рагачоўскага раёна.
У 1996—1997 гады выкладаў гісторыю ў Сакалішчанскай сярэдняй школе-саду Расонскага раёна. З 1997 па 2000 гады працаваў метадыстам Дома школьніка, дырэктарам цэнтра пазашкольнай працы аддзела адукацыі Расонскага райвыканкама, у 2001—2003 гадах — лабарантам, выкладчыкам хіміі, біялогіі, экалогіі Палескага сельгастэхнікума імя У. Ф. Міцкевіча у г. Калінкавічы.
З 2003 па 2007 гады — аспірант, асістэнт кафедры біялогіі Мазырскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя І. П. Шамякіна. У 2007—2010 гады ўзначальваў Даманавіцкую САШ, а затым САШ № 6 г. Калінкавічы.
У 2010 годзе прызначаны намеснікам старшыні Калінкавіцкага райвыканкама, у 2018 годзе выбраны старшынёй Калінкавіцкага райсавета дэпутатаў. 29 ліпеня 2021 года прызначаны на пасаду старшыні Ельскага райвыканкама.
Юхан III
Ю́хан III, Ёхан, Іаан (Johan III; 20 снежня 1537, Стэгебаргскі замак — 17 лістапада 1592, Стакгольм) — шведскі кароль у 1568—1592. Сын шведскага караля Густава Васы і Маргарыты Леёнхувуд.
Біяграфія
Атрымаўшы Фінляндыю ў якасці спадчыннага герцагства, Юхан супраць волі бацькі прыступіў да актыўнай самастойнай палітыкі. Набыццё Рэвеля і Эзэля — уладанняў былога Лівонскага ордэна — дазволіла б Юхану кантраляваць у значнай меры гандаль Захаду з Рускай дзяржавай. На глебе супярэчнасцей з бацькам Юхан на некаторы час зблізіўся са старэйшым братам Эрыкам, па даручэнні якога ездзіў у Англію весці перамовы пра шлюб Эрыка са спадчынніцай англійскага трона Елізаветай. Калі Эрык стаў каралём, адносіны паміж братамі сталі напружанымі, з прычыны таго, што Эрык сам выношваў планы па кантролі над «рускім гандлем».
Юхан, незадаволены палітыкай брата, уступіў у адносіны з Жыгімонтам Аўгустам, каралём варожай Рэчы Паспалітай, ажаніўся з яго сястрой Кацярынай Ягелонкай і пазычыў яму буйную суму грошай, у заклад якой атрымаў сем замкаў у Лівоніі. Шведскі рыксдаг абвінаваціў Юхана ў здрадзе і ў 1563 прысудзіў да смерці — герцаг быў схоплены войскамі Эрыка і пасаджаны ў замак Грыпсхальм. Зняволенне, даволі мяккае, добраахвотна падзяліла з ім Катарына. Значную частку свайго зняволення Юхан прысвячаў багаслоўскім заняткам, асабліва чытанню твораў Айцоў Царквы.
У 1567 у перыяд абвастрэння душэўнай хваробы Эрыка пасля забойства арыстакратаў з дому Стурэ і паслаблення каралеўскай улады, Юхан быў вызвалены. У 1568, калі Эрык акрыяў ад хваробы і стаў вяртацца да старой палітыкі, Юхан і малодшы брат Карл узначалілі паўстанне супраць яго. Эрык быў зрынуты, а Юхан у 1569 абвешчаны каралём. Пры гэтым дваранству і асабліва арыстакратыі былі прадстаўлены шырокія прывілеі.
На момант усшэсця на прастол Швецыя знаходзілася ў стане вайны з Даніяй, Рэччу Паспалітай і Любекам (Паўночная сямігадовая вайна). З Рэччу Паспалітай вайна скончылася натуральным чынам; у 1570 пры пасродніцтве германскага імператара і Францыі быў падпісаны мір з Любекам, Даніі Швецыя абавязвалася выплаціць 150 тыс. далераў, але адносіны з ёй заставаліся напружанымі, хоць вайны да канца кіравання Юхана ўдавалася пазбягаць.
На ўсходзе супернікам Швецыі была Расія, якая імкнулася выйсці да берагоў Балтыкі. Палітычныя супярэчнасці ўзмацняліся асабістай непрыязнасцю Юхана і Івана Грознага. Іван Грозны ў 1572 пачаў ваенныя дзеянні супраць шведаў, і да 1575 у іх руках заставаўся толькі Рэвель. Напачатку 1580-х пад камандаваннем Понтуса Дэлагардзі шведы захапілі ўсю Эстонію і частку Інгерманландыі (Іжорскай зямлі), якую аднак ім прыйшлося пакінуць. Такім чынам, шведы завалодалі Нарвай, аднак сваіх мэт не дамагліся, з прычыны таго, што таварныя патокі былі накіраваны праз Паўночную Дзвіну і гавані, якія кантраляваліся Рэччу Паспалітай. Таму на наступным этапе баявых дзеянняў (1590-я) шведы імкнуліся завалодаць узбярэжжам Белага мора. Гэтага аднак дамагчыся не ўдалося і заключаны ў 1595 Цяўзінскі мір з Расіяй быў безвыніковым. З узыходжаннем Юхана на прастол арыстакратыя злучала вялікія надзеі, аднак дамагчыся стабільнасці ва ўнутраных справах не ўдалося. Карл фактычна самастойна кіраваў у сваім герцагстве, што выклікала напружанне паміж братамі. Незадавальненне выклікалі цяжар вайны, няўдалая манетная палітыка, вялікія расходы Юхана на ўтрыманне двара і будаўніцтва і да т.п.
Юхан імкнуўся прыслабіць Рэфармацыю і ўзмацніць уплыў Рымска-каталіцкай царквы ў Швецыі. Рэлігійная апазіцыя падтрымлівалася герцагам Карлам, ва ўладаннях якога ўсё заставалася па-ранейшаму, апальныя іерархі і святары знаходзілі ў яго прытулак. Напружанне паміж братамі дасягнула кульмінацыі ў сярэдзіне 1580-х, аднак ім удалося пазбегнуць адкрытага канфлікту і адносіны былі ўрэгуляваны Вадстэнскімі «канстытуцыямі» 1587, палажэнні якіх былі не на карысць Карла.
На працягу ўсяго кіравання Юхан імкнуўся замацаваць саюз Рэчы Паспалітай і Швецыі супраць Расіі. У 1573 і 1574 ён прэтэндаваў на польска-літоўскі трон. Яго сын Жыгімонт, выгадаваны ў каталіцтве, у 1587 быў абраны польскім каралём і вялікім князем літоўскім (Жыгімонт III). Для ўмацавання манархіі на рыксдагу 1590 былі прыняты новыя правілы атрымання прастола ў спадчыну, паводле якіх карона магла перадавацца і па жаночай лініі, у выпадку непаўналецця спадчынніка рэгентам павінен быў стаць «найбліжэйшы сваяк», гэта значыць фактычна Карл.
Юхан праяўляў вялікую цікавасць да архітэктуры, вывучаў французскія і італьянскія працы, запрашаў італьянскіх, французскіх, нідэрландскіх майстроў, якія перабудавалі некаторыя замкі і Вадстэнскі кляштар у рэнесансным духу.
Да шлюбу з Катарынай Юхан у 1555—1561 гг. жыў з Карын Гансдотэр, у якой ад яго нарадзілася 4 дзяцей: Сафія (1556—1583), Аўгуст (1557—1560), Юлій (1559—1581) і Лукрэцыя (1560—1585).
Ад шлюбу з Кацярынай Ягелонкай у Юхана былі дзеці Жыгімонт, Ізабела (1564—1566) і Ганна (1568—1625); ад шлюбу з Гунілай Бельке (1585) — Юхан (1584—1618).
Юхан III памёр у 1592 г. Ён быў пахаваны ў той жа пахавальні, дзе ўжо была пахаваная яго жонка, Катарына Ягелонка, у кафедральным саборы Упсалы.
.re
.re — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Рэюньёна. Існуе з 7 красавіка 1997 года. Даступная рэгістрацыя імёнаў другога ўзроўня ў даменнай зоне — .re. Уладальнікамі імёнаў даменаў могуць стаць фізічныя, юрыдычныя асобы (толькі рэзідэнты Францыі), а таксама міжнародныя арганізацыі. Кіруецца кампаніяй AFNIC.
Клінцы (Акмолінская вобласць)
Клінцы — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Успенаюр’еўскай сельскай акругі. Код КАТА — 117063380.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 91 чалавек (44 мужчыны і 47 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 56 чалавек (30 мужчын і 26 жанчын).
Русільён (гістарычная вобласць)
Русільён (Roussillon) — гістарычная вобласць на поўдні Францыі, каля граніцы з Іспаніяй, на узбярэжжы Міжземнага мора. Уключае дэпартамент Усходнія Пірэнеі. Плошча 4,1 тыс. Насельніцтва каля 400 тысяч чалавек (на 2000 год). Адміністрацыйны цэнтр — Перпіньян.
Геаграфія
Рэльеф пераважна горны, на захадзе да 2921 м (пік Карліт). Клімат міжземнаморскі (на узбярэжжы), умераны (у гарах). Ападкаў 800—900 мм за год. У гарах захаваліся дубовыя і дубова-грабавыя лясы.
Эканоміка
Раён вінаградарства, садоўніцтва, агародніцтва; на горных пашах — жывёлагадоўля. Харчовая прамысловасць. ГЭС. На беразе мора — курорты (Сен-Сіпрыен і іншыя). Турызм.
Гісторыя
У старажытнасці тэрыторыю Русільёна насяляла племя сардонаў з цэнтрам у Русцыно (адсюль назва). У 8—9 ст. графства ў дзяржаве Карла Вялікага (уваходзіла ў Іспанскую марку); з 915 улада графаў стала спадчыннай.
Пасля Французскай рэвалюцыі 1789—1799 гадоў Русільён падзелены на дэпартаменты.
Том Хітан
Томас Дэвід Хітан (Thomas David Heaton; нар., Чэстэр, Англія), больш вядомы як Том Хітан (Tom Heaton) — англійскі футбаліст, брамнік клуба «Манчэстэр Юнайтэд» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Англіі.
Будынак Віцебскага філіяла Беларускай дзяржаўнай акадэміі сувязі
Будынак Віцебскага філіяла Беларускай дзяржаўнай акадэміі сувязі — будынак у Віцебску, размешчаны па вуліцы Ільінскага, 45. Архітэктар А. Данілава.
Архітэктура
4-павярховы Ш-падобны ў плане будынак былога электратэхнікума актыўна фарміруе забудову цэнтра горада. Галоўны фасад, арыентаваны на набярэжную Заходняй Дзвіны, падкрэслены 6-калонным порцікам на ўзроўні 2—4-га паверхаў і бакавымі рызалітамі з калонамі карынфскага ордара. Сцены 1-га паверха дэкараваны рустам. У цэнтральнай частцы будынка па галоўнай восі — вестыбюль, лесвіцы, холы, адміністрацыйныя памяшканні, актавая зала, у бакавых крылах уздоўж калідораў — лабараторыі і аўдыторыі, у цокальным паверсе — службовыя памяшканні.
.rw
.rw — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Руанды.
Джыфленга
Джыфленга (Gifflenga) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 111 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 56 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 13030. Тэлефонны код — 0161.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Пётр.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 1978
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 1978 (UK Championship 1978, таксама вядомы як Coral UK Championship 1978 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 22 лістапада па 1 снежня 1978 года ў Guild Hall у Прэстане, Англія. Турнір стаў другім розыгрышам чэмпіянату Вялікабрытаніі, які штогод праходзіць з 1977 года. Прызавы фонд турніру склаў £12,500, з якіх £3,500 атрымаў пераможца.
IC 3940
IC 3940 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
.sb
.sb — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Саламонавых астравоў.
Мікалай Мікалаевіч Яромушкін
Мікалай Мікалаевіч Яромушкін (1925-1943) — чырвонаармеец Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Мікалай Яромушкін нарадзіўся 15 снежня 1925 года ў вёсцы Наватроіцк (цяпер — Салтонскі раён Алтайскага краю). Атрымаў няпоўную сярэднюю адукацыю, пасля чаго працаваў у калгасе. У студзені 1943 года Яромушкін быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. Са жніўня таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны, быў стралком 218-га гвардзейскага стралковага палка 77-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро.
У ноч з 26 на 27 верасня 1943 года Яромушкін у складзе сваёй роты пераправіўся праз Дняпро у раёне вёскі Неданчычы Рыпкынскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украінскай ССР і захапіў плацдарм на яго заходнім беразе. У далейшым ён прыняў актыўны ўдзел у адбіцці некалькіх дзясяткаў варожых контратак, асабіста знішчыўшы 6 салдатаў і афіцэраў праціўніка. 21 кастрычніка 1943 года Яромушкін загінуў у баі каля вёскі Новая Лутава Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР. Пахаваны на вайсковых могілках у вёсцы Дзяражычы.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года гвардыі чырвонаармеец Мікалай Яромушкін пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама пасмяротна быў узнагароджаны ордэнам Леніна.
Помнік Яромушкіну ўсталяваны ў вёсцы Сузоп Салтонскага раёна.
ЖФК ДЮСШ ПалесДУ
«ДЮСШ ПалесДУ» — беларускі жаночы футбольны клуб з горада Пінска, заснаваны ў 2022 годзе.
Гісторыя
У 2023 годзе каманда «ДЮСШ-ПалесДУ» дэбютавала ў вышэйшай лізе чэмпіянату Беларусі. У склад жаночай каманды ўвайшлі 23 футбалісткі – выхаванкі і спартоўкі-навучэнкі ДЮСШ Пінскага раёна, а таксама студэнткі ПалесДУ. Першымі трэнерамі сталі: Сяргей Чэпкі, Дзмітры Чугаевіч і Мікалай Каляда.
Хлотар II
Хлотар II (Chlothar, Chlotar, Clothar, Clotaire, Chlotochar, Hlothar), (584-18 кастрычніка 629) — кароль франкаў, кіраваў у 584—629 гадах, з дынастыі Меравінгаў. Хлотар II па мянушцы Вялікі (le Grand) або Малодшы (le Jeune) быў сынам караля Хільперыка I і Фрэдэгонды, унукам Хлотара I. Кіраваў у Нейстрыі, а з 613 г. — кароль ўсіх франкаў. Імя Хлотар ў перакладзе са стара-германскай азначае «Які мае знакамітую армію».
NGC 2021
NGC 2021 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC150) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кічына
Назву Кі́чына маюць:
Турбат
Турбат (تربت) — горад у правінцыі Белуджыстан, Пакістан. Насельніцтва — 83 475 чал. (на 2010 год).
Да 1952 года горад быў сталіцай ханства Макран. 4 студзеня 2011 года ў горадзе прагрымеў выбух. 15 дзяцей атрымалі раненні ў выніку падрыву школьнага аўтобуса, ніводная з тэрарыстычных груповак не ўзяла на сябе адказнасці за тэракт.
Струк
Струк — сухі шматнасенны плод і прозвішча.
Фрыдрых IV (граф Ціроля)
Фрыдрых IV Пустая кішэнь (Friedrich IV. mit der leeren Tasche;  —, ) — герцаг Пярэдняй Аўстрыі, граф Ціроля з 1406 года. З Леапальдзінскай лініі дынастыі Габсбургаў, заснавальнік цірольскай галіны Габсбургаў.
Біяграфія
Фрыдрых IV быў малодшым сынам аўстрыйскага герцага Леапольда III Добрага і Вірыдзіс Вісконці, прынцэсы Міланскай.
У 1402 годзе Фрыдрых быў прызнаны герцагам, аднак толькі пасля смерці свайго старэйшага брата Вільгельма ў 1406 годзе ён, падзяліўшы землі з астатнімі братамі, атрымаў уласныя ўладанні — Ціроль.
У 1411 годзе, пасля смерці іншага бяздзетнага брата, Леапольда IV, пасля чарговага падзелу габсбургскіх зямель, Фрыдрыху IV адышла таксама Пярэдняя Аўстрыя — Форарльберг і група невялікіх уладанняў, раскіданых па Эльзасе, Швабіі і паўночнай Швейцарыі.
Першыя гады кіравання Фрыдрыха IV у Ціролі і Пярэдняй Аўстрыі адзначыліся абвастрэннем сацыяльных канфліктаў. Ужо ў 1401 годзе паўсталі сяляне кантона Апенцэля, незадаволеныя ўзмацненнем эксплуатацыі абатам Санкт-Галена. Войскі Фрыдрыха, пасланыя на дапамогу абату, былі разбіты сялянскім апалчэннем у 1405 годзе пры Штосэ. Гэта стала сігналам да пашырэння паўстання на Форарльберг, дзе яго падтрымалі практычна ўсе абшчыны гэтай вобласці.
Неўзабаве пасля завяршэння сялянскага паўстання пачалося супрацьстаянне Фрыдрыха IV і арыстакратыі Ціроля і Форарльберга. Мясцовае дваранства актыўна выкарыстоўвала цірольскі ландтаг для ціску на герцага і выбіцця з яго новых саступак і прывілеяў.
У 1414 годзе Фрыдрых IV выступіў у падтрымку антыпапы Яна XXIII і быў ім прызначаны сцяганосцам (ганфаланьерам) Царквы. Пасля адрачэння Яна, Фрыдрых дапамог таму бегчы ў Шафгаўзен, які належаў яму, што выклікала канфлікт герцага з імператарам Сігізмундам, які на Канстанцкім саборы ў маі 1415 года, нягледзячы на маленні Фрыдрыха аб памілаванні, абвясціў няміласць Фрыдрыху IV і канфіскацыю яго зямель. Адразу ж мноства дваран і гарадоў абвясцілі Фрыдрыху вайну і напалі на яго землі. Больш за ўсё захапілі швейцарцы, якім імператар Сігізмунд абяцаў аддаць у леннае ўладанне ўсе землі, якія яны адбяруць у Фрыдрыха.
Вялікае значэнне Фрыдрых IV надаваў падтрымцы гандлю і развіццю гарадоў, якія складалі галоўную апору ўлады герцага. Ён перанёс сваю рэзідэнцыю з Мерана ў Інсбрук, які да таго часу ўжо з'яўляўся найбуйнейшым гарадскім цэнтрам альпійскага рэгіёна.
У Інсбруку ў 1439 годзе Фрыдрых IV і сканаў, пакінуўшы спадчыннікам малалетняга сына Сігізмунда.
Шлюб і дзеці
Сын:
Чаквал
Чаквал (, چکوال, Chakwal) — горад у пакістанскай правінцыі Пенджаб, размешчаны ў аднайменнай акрузе. Вышыня цэнтра горада складае 498 м над узроўнем мора.
.sl
.sl — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Сьера-Леонэ.
Toppdomän
Вечная мерзлата
«Вечная мерзлата» (шматгадовая крыялітазона, шматгадовая мерзлата) — частка крыялітазоны, якая характарызуецца адсутнасцю перыядычнага адтайвання. Агульнай плошчай 35 млн км². Распаўсюджваецца з поўначы Аляскі, Канады, Еўропы, Азіі да астравоў Паўночнага Ледавітага акіяна. Раёны шматгадовай мерзлаты — верхняя частка зямной кары, тэмпература якой доўгі час (ад 2-3 гадоў да тысячагоддзяў) не падымаецца вышэй за 0 °C. У зоне шматгадовай мерзлаты грунтавыя воды знаходзяцца ў выглядзе лёду, яе глыбіня часам перавышае 1 000 метраў.
Распаўсюджанасць і вывучэнне
Шматгадовая мерзлата (агульнапрынятае назва — вечная мерзлата, «шматгадовай» вечную мерзлату ўпершыню пачала называць пецярбургская геаграфічная навуковая школа) — з'ява глабальнага маштабу, яна займае не менш за 25 % плошчы ўсёй сушы зямнога шара. Мацярык, дзе вечная мерзлата адсутнічае цалкам — гэта Аўстралія, у Афрыцы магчыма яе наяўнасць толькі ў высакагорных раёнах. Значная частка сучаснай шматгадовай мерзлаты ўспадкавана ад апошняй ледніковай эпохі, і цяпер яна павольна змяншаецца. Змест лёду ў прамерзлых пародах вар'іруецца ад некалькіх да 90 %. У шматгадовай мерзлаце могуць ўтварыцца паклады газавых гідратаў, напрыклад — гідрату метану.