cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Підгірнэ (Підгірнэнскі сельсавет, Тарутынскі раён)
Підгірнэ (Підгі́рне) — вёска ў Тарутынскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Тэракт у Пешавары (2022)
Тэрарыстычны акт у Пешавары — тэрарыстычны акт, здзейснены тэрарыстам-смяротнікам «Ісламскай дзяржавы» ў шыіцкай мячэці Пешавара (Хайбер-Пахтунхва, Пакістан) 4 сакавіка 2022 года падчас пятнічнай малітвы. У выніку тэракта загінулі па меншай меры 63 чалавека, 196 атрымалі раненні.
Перадгісторыя
У канцы XX і пачатку XXI стагоддзяў паўночна-заходні Пакістан часта падвяргаўся нападам ісламістаў. У 2004 году іх напады перараслі ва ўзброены канфлікт. У Пешавары раней адбываліся тэракты, у тым ліку ў шыіцкіх мячэцях (у 2013 і ў 2015 гададх).
Тэракт
Перад узрывам двое ўзброеных людзей у чорнай адзежы пачалі стрэляць у паліцэйскіх ля будынка мячэці. У сутычцы загінуў баявік і паліцэйскі. Выжылы ўвайшоў у мячэць і адкрыў агонь па людзям, а затым узарваў сябе.
Рэакцыя
Теракт асудзілі Міністэрства замежных дзей Ірана, пастаянны каардынатар ААН , прэс-сакратары Афганістана , ААЭ, Саудаўскай Аравіі , Егіпта , ЗША і Архібіскуп Кентэрберыйскі.
Нью-Ёркскі гарадскі ўніверсітэт
Гэта буйнейшая сістэма гарадскіх універсітэтаў у Злучаных Штатах, якая ўключае 25 кампусаў: 11 вышэйшых каледжаў, 7 грамадскіх каледжаў і 7 прафесійных навучальных устаноў.
У той час як некаторыя яго каледжы датуюцца яшчэ 1847 годам, сам універсітэт быў створаны ў 1961 годзе.
Ва ўніверсітэце налічвае 30 лаўрэатаў Нобелеўскай прэміі.
Populus nivea
Populus nivea — від раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Лістападнае дрэва. Цвіце ў сакавіку-красавіку.
Арэал
Натуральнымі абласцямі распаўсюджвання з'яўляюцца Расія, Грузія, Азія, Афганістан, Кітай і Гімалаі.
Таксанамія
Від уваходзіць у род сямейства  парадку.
Ӹ
Ӹ, ӹ (Ы з умлаутам) — літара пашыранай кірыліцы. Выкарыстоўваецца ў пісьменнасці горнамарыйскай мовы, дзе прысутнічае з 1929 года і з’яўляецца 33-й літарай алфавіта, і паўночна-заходняй марыйскай мовы, дзе прысутнічае з 1995 года і называецца «Ы кароткае». У абодвух алфавітах абазначае гук [ɯ] — неагублены галосны задняга рада верхняга ўздыму.
NGC 4988
NGC 4988 (іншыя абазначэнні — ESO 269-55, MCG -7-27-37, DCL 516, IRAS13070-4250, PGC 45671) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Lortel Archives
Lortel Archives, таксама вядомы як Internet Off-Broadway Database (IOBDb)  — анлайн база дадзеных тэатральных пастановак, акцёраў, тэатраў і іншага ўмоўнага (Off-Broadway — прафесійныя тэатры ў Нью-Ёрку умяшчальнасцю ад 100 да 499 месцаў). Кіруецца «Lucille Lortel Foundation».
Гісторыя
База названая ў гонар актрысы і тэатральнай прадзюсаркі і была прафінансавана і створана некамерцыйнай арганізацыяй «Lucille Lortel Foundation».
Апісанне
База збірае і захоўвае інфармацыю аб спектаклях, адкрытых як для крытыкаў, так і для шырокай грамадскасці і якія пратрымаліся ў рэпертуары тэатра не менш за тыдзень.
Амаграфічная рыфма
Амаграфі́чная ры́фма — рыфма, у якой спалучаюцца словы-амографы, г. зн. тыя, што пішуцца аднолькава, але гучаць па-рознаму (у выніку рознага месца націску). Такая рыфма можа ўспрымацца як асаблівы від рознанаціскной рыфмы. Своеасаблівае ўжыванне амаграфічнай рыфмы ў спалучэнні са звычайнай знаходзім у жартоўных «карацельках-каламбурах» Н. Гілевіча:
Пагарэльшчына (Валожынскі раён)
Пагарэ́льшчына (, Погорельщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гародзькаўскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Забрэзскага сельсавета.
Клімат
Клімат умераны, з цёплым летам і мяккай зімой. Сярэдняя тэмпература студзеня — мінус 6,8 °C, ліпеня — плюс 17,5 °C. Зімой паўднёвыя, а летам усходнія і паўночна-ўсходнія вятры. Сярэдняя хуткасць ветру 3 м/с. Гадавая колькасць ападкаў 550-650 мм.
Мілагучнасць
Паводле беларускага паэта і мовазнаўца Уладзіміра Дубоўкі, мілагучнасць — гэта прапорцыя паміж кансанантызмам і вакалізмам; каэфіцыент мілагучнасці — прапарцыйнасць чаргавання галосных і зычных гукаў у моўнай плыні. Да найбольш мілагучных моў Ул. Дубоўка адносіў італьянскую і ўкраінскую мовы, дзе, паводле яго словаў, спатыкаецца амаль роўная колькасць галосных і зычных (1:1). У сваю чаргу, беларуская мова, паводле яго даследванняў, мае каэфіцыент ад 1—1,2 да 1—1,3.
Дзіянісій (іканапісец)
Дзіяні́сій (каля 1440 — пасля 1502, ці 1503(?)) — рускі жывапісец.
Працаваў пераважна ў Маскве і сярэднярускіх манастырах. Большасць твораў Дзіянісія не захавалася і вядома па пісьмовых крыніцах.
Дзіянісію прыпісваюць таксама абразы «Мітрапаліт Пётр у жыцці», «Мітрапаліт Аляксей у жыцці» і інш.
Ігнацій Хадыкевіч
Ігнацій Хадыкевіч (Ignacy Chodykiewicz, Ignatius Chodykiewicz; 28 кастрычніка 1781 — 26 снежня 1860, Рым) — дзеяч каталіцкага касцёла і Ордэна езуітаў, педагог.
12 жніўня 1798 г. уступіў у Таварыства Ісуса і да 1800 г. праходзіў выпрабаванні ў Полацкім навіцыяце. Пасля курса рыторыкі ў Оршы выкладаў у класе інфімы ў Полацку (1801—1802) і Мсціславе (1802—1803). У 1803—1804 гг. вывучаў грэчаскую мову і архітэктуру, а ў 1804—1806 гг. — філасофію і грэчаскую мову ў Полацкім езуіцкім калегіуме. З 1806 па 1807 гг. — выкладчык рыторыкі і паэтыкі, геаметрыі і алгебры у Мсціславе.
Праслухаўшы ў Полацку курс тэалогіі (1807—1811) гг., застаўся ў сваёй альма-матэр. З 1813 па 1814 гг. — прафесар рыторыкі і паэтыкі і намеснік прэфекта бібліятэкі, а потым — прэфект друкарні і бібліятэкі (1814—1818) і намеснік сакратара (1814—1817) Полацкай езуіцкай акадэміі. 15 жніўня 1815 склаў апошнія зарокі. З 1818 па 1820 гг. — прафесар рыторыкі і паэтыкі, дырэктар настаўніцкай семінарыі ў Аршанскім езуіцкім калегіуме.
Пасля выгнання езуітаў з Расійскай імперыі (1820) накіраваўся ў Італію. Працаваў у калегіуме Рэджа-нэль-Эміліі (1821—1836) і Папскім Грыгарыянскім універсітэце (1836—1860) — галоўнай навучальнай установе Таварыства Ісуса.
Памёр у Рыме 26 снежня 1860 г.
Добрэ (Камінь-Кашырскі раён)
Добрэ (До́бре) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Электраакустыка
Электраакустыка — раздзел акустыкі, які займаецца пытаннямі прыёму, запісу і прайгравання гуку пры дапамозе электрычных прыбораў, таксама вывучае электрычныя ваганні і іх пераўтварэнні ў гук.
Апісанне
Электраакустыка прымяняльная да сістэм вяшчання, радыётэлефоннай сувязі, гукаўзмацнення, гукавога суправаджэння тэлебачання, запісу і прайгравання гуку і т. д., а менавіта, распаўсюджвання гуку, характарыстыкі слыху, акустычных сігналаў, электраакустычнай апаратуры, памяшканняў, радыё-і тэлестудый, сістэм гукаўзмацнення і агучаныя, а таксама пытанні перадачы акустычных сігналаў, у тым ліку зразумеласць і разборлівасць прамовы, і методыка акустычных вымярэнняў.
Вытворцы
Асноўныя кампаніі спецыялізуюцца на серыйным выпуску ўзмацняльнікаў і акустыкі:
Міхаіл Юр’евіч Паўловіч
Міхаіл Юр'евіч Паўловіч (нар. ) — беларускі хакеіст (хакей на траве). Кандыдат у майстры спорту Беларусі. Абаронца клуба «Будаўнік».
Біяграфія
На ранніх этапах праходзіў падрыхтоўку ў СДЮШАР г. Брэст, трэнер — А. П. Махначоў. Затым атрымлівае падрыхтоўку ў РЦАП, асабісты трэнер — Л. У. Аніжук. Выступае за СК «Будаўнік» і.
Clepsis neglectana
Clepsis neglectana — від молі з сямейства ліставёртак. Сустракаецца ў большай частцы Еўропы, а таксама на Уральскіх гарах, у Паўночнай Афрыцы, на Блізкім Усходзе і ў Цэнтральнай Азіі.
Размах крылаў складае 12-16 мм. Лёт імага ў красавіку і з чэрвеня па ліпень у Еўропе.
Лічынкі сілкуюцца на.
Фестываль польскага мастацкага кіно
Фестыва́ль по́льскага маста́цкага кіно́ (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych) у Гдыні — польскі штогадовы кінафестываль, заснаваны ў 1974 годзе.
Гісторыя
43-ці фестываль адбыўся ў Гдыні з 17 па 22 верасня 2018 года.
Дубровыця (Камінь-Кашырскі раён)
Дубровыця (Дубро́виця) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Аксу-Аюлы
Аксу-Аюлы — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Аксу-Аюлінскай сельскай акругі. Код КАТА — 356430100.
Аманімічная рыфма
Аманімі́чная ры́фма — рыфма, у якой спалучаюцца словы-амонімы, г. зн. тыя, што гучаць аднолькава, але маюць розны сэнс. Сустракаецца яна нярэдка ў фальклоры: Аманімічныя рыфмы часта выкарыстоўваюць беларускія паэты: Часам аманімічная рыфма праходзіць праз увесь верш, ствараючы своеасаблівы мастацкі каларыт, выяўляючы глыбокае веданне паэтам роднай мовы, дасканалае валоданне ім паэтычнай тэхнікай. Аднак, як правіла, фармальная зададзенасць надае такім творам пэўную штучнасць. Аманімічная рыфма (разам з каламбурнай) арганізавала ўсе радкі «Балады аб клянах» Р. Барадуліна. Вось першыя дзве страфы гэтага твора:
Клас Олдэнбург
Клас Олдэнбург (Claes Oldenburg;,  — ) — амерыканскі скульптар шведскага паходжання, класік поп-арта.
Біяграфія
У 1960-я гады Олдэнбург шмат выступаў з рознага роду хэпенінгамі. Пазней больш увагі аддаваў аб’ектнаму мастацтву. Найбольш характэрны прыём Олдэнбурга — скульптурны малюнак досыць невялікага і зусім штодзённага прадмета ў неадпаведна гіганцкім маштабе, а часцяком таксама мудрагеліста афарбаванага і нечакана размешчанага ў прасторы. Першапачаткова насілі правакатыўны характар, творы Олдэнбурга сёння прачытваюцца як хупавая гульня, лёгка ўпісваецца ў урбаністычны пейзаж, — таму з часам працы Олдэнбурга больш актыўна задзейнічаюцца ў якасці візуальнага рашэння гарадскога асяроддзя. Напрыклад, уваход у рэкламнае агенцтва «Chiat\Day» у Лос-Анджэлесе выкананы Олдэнбургам у выглядзе гіганцкага чорнага бінокля, а ў Мілане на плошчы перад чыгуначным вакзалам Кадорна ў зямлю напалову ўваткнута гіганцкая іголка з яркай чырвона-жоўтай ніткай, якая тырчыць з яе. На супрацьлеглым баку плошчы знаходзіцца іншы канец ніткі, з вузельчыкам). Адзін з найбольш вядомых яго твораў у гэтым стылі — «Калона-біта» ў Чыкага, якая ўяўляе сабой 30-метровую сталёвую бейсбольную біту (1977).
У 1989 годзе Олдэнбургу была прысуджана Прэмія Вольфа ў мастацтве, у 1995 годзе — Прэмія Рольфа Шока, у 2000 годзе — Нацыянальны медаль ЗША ў галіне мастацтваў.
Памёр 18 ліпеня 2022 года.
Яўген Паўлавіч Юшкевіч
Яўген Паўлавіч Юшкевіч — беларускі савецкі гаспадарчы, дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1915 годзе ў Гомелі. Член КПСС з 1939 года.
З 1932 - на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы. У 1932—1980 гг. - цягніковы дыспетчар Аршанскага аддзялення службы руху Маскоўска-Беларуска-Балтыйскай чыгункі, начальнік станцыі Лепель, намеснік начальніка станцыі Орша-Заходняя, начальнік станцыі Орша-Цэнтральная, намеснік начальніка аддзела перавозак абаронных грузаў ЦД НКШЗ, кіраўнік Аршанскага аддзялення руху Заходняй чыгункі, у апараце ўпаўнаважанага шляхоў зносін Заходняга фронту, у Ваенна-эксплуатацыйным упраўленні Маскоўскага вузла, намеснік начальніка Беларускай чыгункі, галоўны інжынер Упраўлення руху Міністэрства чыгуначнага транспарту ў Пекіне (КНР), першы намеснік начальніка, начальнік Беларускай чыгункі.
Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР 8-га і 9-га скліканняў. Дэлегат XXIV з'езда КПСС.
Памёр пасля 1985 года.
Кубак Інтэртота
Кубак Інтэртота (UEFA Intertoto Cup [UIC]) - гадовы футбольны турнір, які праводзіцца УЕФА у 1995-2008 гадах сярод  еўрапейскіх клубаў, якія не атрымалі пуцёўкі ў розыгрыш  Лігі чэмпіёнаў УЕФА або  Кубка УЕФА. Пераможцы кубка (да 2007 а іх было 3, затым 11) атрымлівалі права ўдзельнічаць у розыгрышы Кубка УЕФА.
Гісторыя
Кубак быў арганізаваны заснавальнікам Кубка кірмашоў швейцарцам Эрнстам Томі і аўстрыйскім трэнерам Карлам Раппаном. Першы розыгрыш кубка адбыўся ў 1961 годзе пры спонсарскай падтрымцы букмекерскіх кантор. Яны былі зацікаўлены ў такім міжсезонным летнім турніры, каб не спыняць сваю працу.
Першапачаткова турнір называўся Міжнародным Футбольным Кубкам (International Football Cup). Ён не быў прызнаны УЕФА і меў неафіцыйны статус. Кубак складаўся з групавога этапу і плэй-оф, фінал якога вызначаў пераможцу. З 1967 года плэй-оф і фінал не праводзіўся, таму турнір не выяўляў аднаасобнага пераможца.
У 1994 годзе УЕФА вырашыў адрадзіць цікавасць да гэтага кубка, змяніўшы фармат турніру і ўзнагароду. Цяпер пераможцы (у першы розыгрыш двое, затым трое) атрымлівалі пуцёўку ў Кубак УЕФА. Шматлікія клубы Еўропы атрымалі дадатковы шанец паўдзельнічаць у Кубку УЕФА і проста набыць вопыт міжнародных сустрэч.
У якасці крытыкі турніру многія адзначаюць ранні старт сезона, наракаючы на ​​тое, што каманду можа падвесці фізічная форма на фінішы ўнутранага чэмпіянату. Для некаторых расійскіх клубаў за удзелам у Кубку Інтэртота стаяла расстанне з вышэйшым дывізіёнам па выніках чэмпіянату Расіі. Аднак, як паказала практыка, удзел у турніры шкодзіць не ўсім: часта яго пераможцы ў гэтым жа сезоне займалі прызавыя месцы свайго чэмпіянату і дасягалі высокіх стадый у Кубку УЕФА.
І ўсё ж з 2006 года УЕФА ў чарговы раз змяніў фармат турніру, паменшыўшы нагрузку на клубы. Гэты розыгрыш стаў наватарскім яшчэ і таму, што турнір набыў матэрыяльнае ўвасабленне сваёй назвы: УЕФА вырашыў ўзнагародзіць кубкам англійскі «Ньюкасл», які прайшоў далей за ўсіх у Кубку УЕФА з тых 11 каманд, якія трапілі туды дзякуючы поспеху ў Кубку Інтэртота.
У лістападзе 2007 года выканаўчы камітэт УЕФА прыняў рашэнне аб адмене розыгрышу Кубка Інтэртота пачынаючы з 2009 года.
Баццоле
Баццоле (Bozzole) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Аляксандр Рыгоравіч Фурманаў
Біяграфія
Скончыў Крымскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя М. В. Фрунзэ (спецыяльнасць «Фізічнае выхаванне, анатомія і фізіялогія чалавека», 1958). Запарожскім педагагічным інстытуце (1958—1971, загадчык кафедры), Беларускім дзяржаўным педагагічным універсітэце імя М. Танка (1998—2002, прафесар кафедры аздараўленчай фізічнай культуры), Беларускім дзяржаўным універсітэце фізічнай культуры (з 1971, прафесар кафедры спартыўных гульняў, у 1971—1976 — загадчык кафедры, 2008—2014 — намеснік дырэктар Інстытута турызму, 1986—1995 і 2014 — загадчык кафедры аздараўленчай фізічнай культуры).
Навуковыя інтарэсы: аздараўленчая фізічная культура; спартыўная трэніроўка; турысцкая дзейнасць; здаровы лад жыцця; фізічная рэкрэацыя.
Узнагароды
Званне «Заслужаны трэнер Беларускай ССР» (1988), нагрудны знак «Выдатнік фізічнай культуры і спорту» (1989), медаль «Ветэран працы» (1991), граматы Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь (1994, 2001, 2007), сярэбраныя медалі ВДНГ СССР і інш.
NGC 4989
NGC 4989 (іншыя абазначэнні — MCG -1-34-5, PGC 45606) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Універсітэт Казіміраса Сіманавічуса
Універсітэт Казіміраса Сіманавічуса ці Універсітэт імя Казіміра Семяновіча (Kazimiero Simonavičiaus universitetas) — літоўская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта. Названа ў гонар Казіміра Семяновіча.
Фландрскі дом
Фландрскі дом (Maison de Flandre) — французскі дваранскі род, вядомы таксама, як дом Бадуэна (Maison de Baudouin) ці Бадуэніды (Baudouinides).
Паходжанне
Пра паходжанне першага графа Фландрыі храністы паведамляюць, што яго продкам быў Лідрыс ці Лідэрык, сір Гарлебекскі, які атрымаў у леннае валоданне ад Карла Вялікага бясплодную зямлю, якая нічога не каштавала і была пакрытая балотамі. Яго сын Энгеран, а затым яго ўнук Адасэ (Audacer) мелі, я і ён, званне каралеўскіх ляснічых (forestarii). Вядома, што ў 836 годзе памёр нейкі граф Лідэрык і што Энгеран, вядомы сваім удзелам у звадах і інтрыгах апошніх Каралінгаў, насіў, як і Адасэ, тытул графа і свецкага абата манастыра Сен-П’ер у Генце. Сынам графа Адасэ быў Бадуэн (Балдуін) I.
Графы Фландрыі
Бадуэн (Балдуін) I Жалезная Рука (пам.879) відаць, ужо валодаў значнай магутнасцю ў паўночных абласцях басейна Шэльды, дзе ён ваяваў з нарманамі. У 862 годзе ён выкраў дачку караля Францыі Карла II Лысага Юдзіф, удаву англасаксонскага караля Этэльвульфа, з Санліса, дзе яна знаходзілася пад наглядам некалькіх духоўных асоб. Нягледзячы на пратэсты Карла, на яго адмову пагадзіцца на гэты шлюб і пагрозы, што ён пазбавіць Балдуіна яго ленных уладанняў, Бадуэн адмовіўся выдаць жонку і зрабіў выгляд, быццам жадае ўступіць у саюз з нарманамі, пасля чаго Карл быў вымушаны прызнаць свайго зяця. Бадуэн змог дзякуючы гэтаму далучыць да сваіх радавых уладанняў багатую спадчыну сваёй жонкі і стаў першым графам Фландрыі.
З сыноў Бадуэна I малодшы, Рауль (каля 867 — 17 чэрвеня 896) быў графам Камбрэ, пасля забойства якога графства атрымаў у спадчыну муж яго адзінай дачкі, Ісак (пам. каля 948). Старэйшы ж сын Бадуэна I, Бадуэн (Балдуін) II Лысы (863/865 — 10 верасня 918) атрымаў у спадчыну Фландрыю. Скарыстаўшыся спыненнем нападаў нарманаў, ён заняўся пашырэннем межаў сваёй дзяржавы на поўдзень. Ён актыўна ўмешваўся ў міжусобіцы, якія адбываліся ў Францыі пасля звяржэння імператара Карла III Талстога, балансуючы паміж Эдом Нейстрыйскім і Карлам Дурнаватым. Пры гэтым Бадуэн быў не вельмі пераборлівым у сродках. У выніку Бадуэн II змог распаўсюдзіць сваю ўладу на вобласці Куртрэ, Турнэ, Артуа, Тэруан і Булонь. У выніку да канца яго кіравання Фландрыя стала межаваць з Вермандуа і Нармандыяй, акрамя таго яму належала значная частка марскога ўзбярэжжа паміж Звінам і Сомай. Акрамя таго ён ажаніўся з англасаксонскай прынцэсай, дачкой Альфрэда Вялікага, паклаўшы пачатак сувязям паміж Фландрыяй і Англіяй.
Старэйшы сын Бадуэна II, Арнульф I Вялікі (885/889 — 27 сакавіка 965), які стаў спадчыннікам у 918 годзе, завяршыў справу свайго бацькі. Ён канчаткова завалодаў у 932—933 гадах Арасам, пасля 941 года — Дуэ, а ў 948 годзе — Мантрой-сюр-Мер. Ён быў быў адным з самых магутных і багатых князёў свайго часу. Ён прысвоіў сабе тытул маркграфа, якім карысталіся яго пераемнікі да пачатку XII стагоддзя. Але на шляху далейшых заваяванняў стала герцагства Нармандыя, якая заступала яму на рацэ Канш дарогу на поўдзень. Ён спрабаваў усімі сродкамі, якія былі ў яго распараджэнні, знішчыць гэтага саперніка. Для гэтага Арнульф заключыў саюз супраць герцага Нармандыі Вільгельма I з каралямі Людовікам IV Заморскім і Лотарам. У выніку Арнульф загадаў забіць герцага Вільгельма падчас аднаго спаткання ў Пікіньі 17 снежня 942 года. Але ў бязлітаснай барацьбе паміж Фландрыяй і Нармандыяй абодва бакі апынуліся аднолькава моцнымі і ім не ўдалося адолець адзін аднаго.
У 958 годзе Арнульф адмовіўся ад улады на карысць свайго сына Бадуэна (Балдуіна) III Маладога (каля 940 — 1 студзеня 962), але той у 962 годзе нечакана памёр, пасля чаго Арнульф вярнуўся зноў да ўлады.
Пасля яго смерці ў 965 годзе яго спадчыннікам стаў малалетні сын Бадуэна III, Арнульф II (961/962 — 30 сакавіка 988). Кароль Лотар паспрабаваў скарыстацца маленствам графа Арнульфа і паспрабаваў захапіць Фландрыю, уварваўшыся ў яе. Кароль змог захапіць Тэруан, Сен-Поль, Дуэ і Арас, але пасля ўмяшання імператара Атона I, закліканага біскупам Камбрэ, быў вымушаны адступіць і страціў захопленыя землі. Пасля смерці караля Францыі Людовіка V у 987 годзе Арнульф II падтрымаў прэтэнзіі на прастол Карла Латарынгскага і не прызнаў выбар каралём Гуга Капета. У выніку Гуга распачаў паход на Фландрыю, захапіўшы большую яе частку. У выніку Арнульф быў вымушаны змірыцца і прызнаць сябе васалам Францыі.
Спадчынікам Арнульфа ў 988 годзе стаў яго старэйшы сын, Бадуэн (Балдуін) IV Барадаты (каля 980 — 30 мая 1035). Ён пакінуў паўднёвую частку сваіх уладанняў у руках васалаў, графаў Гіна, Эдэна і Сен-Поля, засяродзіўшы свае высілкі на пашырэнні Фландрыі на ўсход. У 1006 годзе ён захапіў Валансьен. Толькі ў 1007 годзе імператару Генрыху II удалося прымусіць пры дапамозе караля Францыі і герцага Нармандыі вярнуць горад. Да 1012 года імператар быў вымушаны аддаць Бадуэну востраў Вальхерэн з чатырма іншымі астравамі (у Зеландыі) і вобласць Чатырох акруг, што паклала пачатак так званай імперскай Фландрыі, а таксама маркграфства Валансьен, дзякуючы чым Бадуэн IV стаў таксама васалам імператара.
Яго сын Бадуэн (Балдуін) V Лільскі (каля 1012 — 1 верасня 1067) скарыстаўся паўстаннем герцага Латарынгіі Готфрыда Барадатага, авалодаўшы ўсёй вобласцю, размешчанай паміж Шэльдай і Дэндрай, здолеўшы ўтрымаць яе за сабой. Ён быў жанаты з дачкой караля Францыі Роберта II. У 1060—1065 гадах ён быў рэгентам Францыі пры малалетнім каралю Філіпе I. Ён здушыў паўстанне супраць Філіпа, на працягу ўсяго свайго кіравання распараджаўся даходамі каралеўства. Акрамя гэтага Бадуэн адмовіўся ад войнаў з Нармандыяй, выдаўшы за яе герцага Вільгельма, будучага караля Англіі, сваю дачку Мацільду. Таксама Бадуэн змог выгодна ажаніць сваіх сыноў. Старэйшы, Бадуэн (Балдуін) VI (каля 1029 — 10 ліпеня 1070) у 1051 годзе ажаніўся з Рышыльдзе, удаве графа Эно Германа, дзякуючы чаму нягледзячы на пратэсты імператара атрымаў у спадчыну графства. Малодшы, Роберт I Фрызскі (1031 — 13 кастрычніка 1093 года), у 1063 годзе ажаніўся з Гертрудай Саксонскай, удавой графа Галандыі Флорыса I, дзякуючы чаму стаў апекуном малалетняга графа Дзірка V.
Пасля смерці бацькі ў 1067 годзе Бадуэн VI аб’яднаў Фландрыю і Эно. Але пасля яго смерці ў 1070 годзе яго сыны Арнульф III (каля 1055 — 22 лютага 1071) і Бадуэн II (каля 1056 — 8 чэрвеня 1098) засталіся малалетнімі пад апекай маці. І гэтым вырашыў скарыстацца брат Бадуэна VI, Роберт, які арганізаваў паўстанне ў 1070 годзе, дзякуючы якому ён захапіў Гент і абвясціў сябе графам Фландрыі. Арнульф і яго маці звярнуліся па дапамогу да караля Францыі Філіпа I, атрымаўшы таксама падтрымку графа Херэфарда Вільяма Фіц-Осберна, які прывёў армію з Нармандыі. 22 лютага 1071 года каля гары Касель адбылася бітва, у выніку якой Арнульф і Вільям загінулі. Кароль Філіп неўзабаве прымірыўся з Робертам I і прызнаў яго графам Фландрыі, а Рыхільда з Бадуэнам замацаваліся ў Эно, заклікаўшы на дапамогу імператара. Пасля доўгай барацьбы Бадуэн II памірыўся з дзядзькам. Ён стаў родапачынальнікам лініі Эно Фландрскага дому.
Роберт I перанёс сталіцу графства ў Бругэ. Пры ім Фландрыя канчаткова зрабілася хрысціянскай краінай. Ён падтрымліваў свайго пасерба Дзірка V супраць біскупа Утрэхта і герцага Ніжняй Латарынгіі Готфрыда Гарбатага. Ён варагаваў з каралём Англіі Вільгельмам I, для барацьбы з якім Роберт заключыў саюз з каралём Даніі Кнудам VI, выдаўшы за яго замуж сваю дачку Адэлу. У 1087—1090 гадах ён пачаў паломніцтва ў Іерусалім.
Старэйшы сын Роберта I, Роберт II Іерусалімскі (каля 1065 — 5 кастрычніка 1111) стаў спадчынікам бацькі ў 1093 годзе. Ён змог яшчэ больш пашырыць свае ўладанні. У 1097 годзе Роберт прыняў удзел у Першым крыжовым паходзе. Ён зблізіўся з Францыяй, бачачы ў ёй саюзніка супраць караля Англіі.
Яго сын Бадуэн VII (1093 — 17 чэрвеня 1119) стаў спадчынікам бацькі ў 1111 годзе. Ён працягнуў палітыку бацькі ў дачыненні да Англіі. Бадуэн памёр у 1119 годзе ад ранення, атрыманага ім у Нармандыі. Дзяцей ён не пакінуў, а прастол завяшчаў сыну сваёй сястры, дацкаму прынцу Карлу I Добраму, выгадаванаму пры фландрскім двары.
Графы Эно
Бадуэн II (каля 1056 — 8 чэрвеня 1098) стаў родапачынальнікам другога дому Эно. Пасля беспаспяховай барацьбы з дзядзькам, графам Фландрыі Робертам I, ён памірыўся з ім. У 1097 годзе ён адправіўся ў Першы крыжовы паход, у час якога загінуў.
Ён пакінуў некалькі сыноў і дочак. Ад малодшага сына, Арнольда, пайшла галіна сеньёраў дэ Рэль, якая згасла ў 1287/1288 годзе. А старэйшы сын, Бадуэн (Балдуін) III (1188—1220) атрымаў у спадчыну Эно. Ён прад’яўляў правы на Фландрыю пасля смерці Бадуэна VII, але беспаспяхова.
Яго спадчыннікам стаў старэйшы сын Бадуэн (Балдуін) IV Будаўнік (каля 1108 — 8 лістапада 1171). Падчас яго маленства да 1127 года рэгенткай графства была яго маці, Іаланда Гелдэрнская. Яна арганізавала заручыны сына з Алісай Намюрскай (каля 1115—1169), з якой Бадуэн ажаніўся каля 1130 года. Дзякуючы гэтаму шлюбу ў 1189 годзе графства Намюр пасля згасання Намюрскага дому перайшло да сына Бадуэна IV.
Бадуэн IV беспаспяхова прад’яўляў правы на Фландрыю ў 1127 годзе пасля смерці Карла Добрага, а потым у 1128 годзе пасля смерці Вільгельма Клітана. У 1147 годзе Бадуэн паспрабаваў ізноў захапіць Фландрыю, скарыстаўшыся тым, што яе граф Цьеры Эльзаскі адправіўся ў Крыжовы паход. Але спроба скончылася нічым. У 1151 годзе Цьеры і Бадуэн заключылі мір. У 1161 годзе Бадуэн ажаніў свайго сына Бадуэна з дачкой Цьеры Маргарытай, што дазволіла таму праз 40 гадоў атрымаць Фландрыю.
Графы Эно, Фландрыі і Намюра
Бадуэн V (1150 — 17 снежня 1195) стаў спадчынікам бацькі ў Эно ў 1171 годзе. Ён зблізіўся са сваім шваграм, графам Фландрыі Філіпам I Эльзаскім, заключыўшы з ім у 1177 годзе дагавор аб саюзе. У 1180 годзе Бадуэн выдаў сваю дачку Ізабелу за караля Францыі Філіпа II Аўгуста, які атрымаў у якасці пасагу Артуа. У 1189 годзе Бадуэн атрымаў ад імператара графства Намюр, узведзенае ў маркграфства, а ў 1191 годзе пасля смерці Філіпа Эльзаскага атрымаў Фландрыю. За Намюр яму прыйшлося весці вайну з братам жонкі Генрыхам I Намюрскім, з якой ён выйшаў пераможцам у 1194 годзе.
Бадуэн V пакінуў некалькіх сыноў. Фландрыю і Эно атрымаў у спадчыну яго старэйшы сын Бадуэн (Балдуін) IX (1171—1205), Намюр атрымаў другі сын, Філіп I (1175 — 12 кастрычніка 1212).
Стаўшы графам, Бадуэн IX у адрозненне ад бацькі стаў прыхільнікам караля Англіі. У 1200 годзе яму ўдалося паводле Перонскага дагавора атрымаць поўнач Артуа, а таксама атрымаць суверэнітэт над Гінам, Арам і Бецюнам. А ў 1202 годзе ён разам з малодшымі братамі Генрыхам і Эсташам адправіўся ў Чацвёрты крыжовы паход, пакінуўшы рэгентам Фландрыі Філіпа Намюрскага, а рэгентам Эно — свайго пабочнага брата Вілема дэ Вершына. У выніку гэтага паходу Бадуэн быў выбраны імператарам Лацінскай імперыі, але ў 1205 годзе трапіў у палон, дзе і памёр. У Лацінскай імперыі яго спадчыннікам стаў брат Генрых (каля 1176 — 11 ліпеня 1216). Яшчэ адзін брат, Эсташ (пам. пасля 1217) у 1210—1216 гадах быў рэгентам Фесаланікскага каралеўства.
Бадуэн IX пакінуў толькі дзвюх дочак, Жанну (1188 — 5 снежня 1144) і Маргарыту II (2 чэрвеня 1202 — 10 лютага 1180), якія паслядоўна кіравалі ў Фландрыі і Эно. Іншыя браты Бадуэна IX дзяцей не пакінулі.
Існавала яшчэ лінія сеньёраў Себург, родапачынальнікам якой быў брат Бадуэна V, Генрых (пам. пасля 1207). Яна загасла ў першай палове XIII стагоддзя.
Таксама існавала пабочная лінія сеньёраў дэ Вершын, родапачынальнікам якой быў незаконны сын Бадуэна IV дэ Эно — Вілем дэ Вершын, рэгент Эно ў 1201—1205 гадах. Апошні прадстаўнік гэтай лініі, Жан III дэ Вершын (пам. 25 кастрычніка 1415) загінуў у бітве пры Азенкуры.
Дамы, якія магчыма паходзяць ад Фландрскага дому
Некаторыя спецыялісты выводзяць з Фландрскага дому наступныя роды:
Ісідор Севільскі
Ісідор Севільскі (Isidorus Hispalensis, San Isidoro de Sevilla; каля. 560, Новы Карфаген, Візантыйская Іспанія —, Севілья, Каралеўства вестготаў) — архібіскуп Севільі ў вестготскай Іспаніі, апошні лацінскі бацька Царквы і заснавальнік сярэднявечнага энцыклапедызма. Кампілятар масарабскага богаслужбовага абраду. У 1598 годзе быў кананізаваны Рымскай каталіцкай царквой. Ісідор Севільскі шматлікімі каталікамі лічыцца заступнікам Інтэрнэту. У той жа час афіцыйны Ватыкан не лічыць каго-небудзь з святых заступнікам Інтэрнэту.
Біяграфія
Ісідор Севільскі нарадзіўся каля 560 года ў Новым Карфагене (цяпер іспанскім горадзе Картахена) у знатнай набожнай сям’і хрысціян Северыяна і Тэадоры. Яго бацька — Северыян — знаходзіўся на дзяржаўнай службе, а ў пазнейшых творах Ісідора называўся прэфектам Карфагенскай правінцыі. Маці называлася Тэадорай (або Туртурай), па некаторых звестках, яна была дачкой гоцкага караля, але магчыма, таксама была з іспана-рымлян; зрэшты, ніякай пэўнасці — уключаючы правільнае імя — у гэтым пытанні няма. Аб рэлігійнай прыналежнасці бацькоў Ісідара звестак таксама не існуе, хутчэй за ўсё, яны вызнавалі артадоксію, хоць ёсць здагадка, што маці магла быць прыхільніцай арыянства.
У яго было два браты, Леандр і Фульгенцый, і сястра Фларэнціна. Усе яны пазней былі прылічаны да святых. Рана пазбавіўся бацькоў, бацькоўскія функцыі выконваў яго старэйшы брат Леандр (біскуп), услед за старэйшым братам стаў духоўнікам вестгоцкага караля Рэкарэда і атрымаў поспех у звароце яго з арыянскай ерасі. Старшынстваваў на чацвёртым Таледскім саборы, які зацвердзіў адзінства дзяржавы і царквы, а таксама санкцыянаваў палітыку верацерпнасці да яўрэяў.
Памяць
Фармальная кананізацыя Св. Ісідора адбылася ў 1598 годзе, кананізаваў яго папа Клімент VIII. У 1722 годзе папа Інакенцій XIII абвясціў Св. Ісідора доктарам Касцёла.
У каталіцкім Касцёле яго літургічна ўзгадваюць 4 красавіка, але ўрачыстасці ў Гішапніі адбываюцца 26 красавіка. У іканаграфіі Св. Ісідор прадстаўляецца як стары біскуп, ля ног якога знаходзіцца кніга. У іканаграфіі яго таксама можна ўбачыць з пяром у руцэ і таксама з кнігай Codex etimologiarum, з вулеем ці пчоламі (што сімвалізуе яго мудрасць), з біскупскім посахам, німбам вакол галавы, крыжам і едучым на кані.
Заступнік Інтэрнэту
Яго лічаць першым энцыклапедыстам, які аказаў значны ўплыў на гісторыю Сярэднявечча. Таму ў шматлікіх краінах свету свята Сеткі адзначаецца 4 красавіка — у дзень смерці Святога Ісідора Севільскага. У 1998 годзе Дзень Інтэрнэту быў санкцыянаваны Папам Янам Паўлам II. Аднак святы заступнік Інтэрнэту яшчэ не зацверджаны афіцыйна.
Творы
Найвялікшая праца Ісідора «Этымалогія» з’яўляецца энцыклапедыяй тагачасных ведаў, узятых пераважна з антычнасці. У 20 раздзелах сваёй кнігі Ісідор выклаў звесткі па граматыцы, рыторыцы, матэматыцы, медыцыне, гісторыі, праве, касмалогіі, тэалогіі, аграноміі, заалогіі і іншых абласцей ведаў. Кніга карысталася незвычайнай папулярнасцю ў сярэднія вякі: да нашага часу захаваліся больш за тысячу яе рукапісных асобнікаў. Акрамя таго, Ісідор Севільскі з’яўляецца аўтарам шматлікіх прац па прыродазнаўстве, граматыцы, тэалогіі, гісторыі. Для гісторыі царквы надзвычай важная яго «кніга канонаў», у якой сабраны пастановы сабораў, якія праходзілі ва ўсім хрысціянскім свеце ў антычнасці і з пачаткам Сярэднявечча. Ён напісаў дзве хронікі, у якіх коратка выклаў гісторыю ад стварэння свету. Самымі каштоўнымі з яго гістарычных твораў з’яўляюцца «Гісторыя готаў, вандалаў, і свеваў».
Этымалогія
Этымалогія (Etymologiarum) або Пачаткі (Origines) — галоўная энцыклапедычная праца Ісідора. Складаецца з 20 тамоў.
Післякоўшчына
Післяко́ўшчына (, Писляковщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гародзькаўскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Забрэзскага сельсавета.
Брус Наўман
Брус Наўман (Bruce Nauman; нар., , Індыяна) — амерыканскі сучасны мастак і скульптар-канцэптуаліст.
Біяграфія
Брус Наўман вывучаў мастацтва, а таксама фізіку і матэматыку ў Вісконсінскім універсітэце ў Мадысане, з 1960 па 1964 гады. У 1964 годзе перайшоў у Каліфарнійскі ўніверсітэт і скончыў яго ў 1966-м як магістр мастацтваў. Затым выкладаў у Інстытуце мастацтваў Сан-Францыска і супрацоўнічаў з мастаком Уэйнам Цібо. У канцы 1960-х гадоў перайшоў ад жывапісу да скульптуры, кінамастацтва і перформансу. У той жа час працягваў выкладчыцкую дзейнасць у розных універсітэтах ЗША. У 1989 годзе пераехаў у штат Нью-Мексіка, дзе і па сённяшні дзень жыве і працуе.
Reaumuria persica
Reaumuria persica — від раслін роду сямейства.
Agathia hemithearia
Agathia hemithearia — від молей з сямейства. Упершыню ён быў апісаны ў 1857 годзе. Сустракаецца ў Індыі, Шры-Ланцы, Кітаі (Хайнань), Тайвані і Тайландзе.
Апісанне
Размах яго крылаў каля 36 мм. Адмеціны рыжыя. Грудная клетка і жывот адмечаныя мацней. Пярэднія крылы з медыяльнай перавязкай звычайнай шырыні, нахіленыя да сярэдняга нерва. Абодва крылы з рудаватай знешняй вобласцю, пасыпанай шэрасцю, з хвалістай постмедыяльнай шэрай лініяй, якая ахоплівае некаторыя злучаныя субмаргінальныя зялёныя плямы ніжэй верхавіны кожнага крыла і каля ўнутранага краю задніх крылаў. Ёсць зялёная зона, якая пасылае выпуклы зуб у рудаватую вобласць у жылкі 5 і ніжэй жылкі 2 кожнага крыла. Вочка рэдукавана да бледнай лініі папярок хваста. Брушны бок з фіялетавымі плямамі.
Спіс водна-балотных угоддзяў Беларусі
Рамсарская канвенцыя ўступіла ў сілу для СССР 11 лютага 1977 года. На 2010 год у Беларусі мелася 9 тэрыторый, абвешчаных водна-балотнымі ўгоддзямі міжнароднага значэння агульнай плошчай 370 956 га. Па стане на 2017 год 26 водна-балотных угоддзяў краіны ўключаны ў Рамсарскі спіс водна-балотных угоддзяў міжнароднага значэння.
Рауль Кастра
Рауль Мадэст Кастра Рус (Raúl Castro Ruz; нар. 3 чэрвеня 1931) — брат і паплечнік Фідэля Кастра. Старшыня Дзяржаўнага савета (2008—2018), Савета Міністраў і Вярхоўны галоўнакамандуючы Узброенымі Сіламі Кубы з 2008 па 2018, генерал арміі, Герой Кубы. Удзельнічаў у Кубінскай рэвалюцыі, а затым заняў другое пасля брата месца ў дзяржаўным і партыйным кіраўніцтве Кубы.
Раннія гады
Рауль Кастра нарадзіўся 3 чэрвеня 1931 года ў правінцыі Орьентэ ў сям’і буйнога землеўладальніка. З юнацкіх гадоў ён актыўна ўдзельнічаў у моладзевым руху: быў членам Саюза сацыялістычнай моладзі, прымаў актыўны ўдзел у барацьбе супраць дыктатуры Фульхенсіа Батыста.
Кубінская рэвалюцыя
У ліпені 1953 з групай маладых рэвалюцыянераў на чале са сваім братам Фідэлем Рауль Кастра удзельнічаў у штурму казармы Манкада ў горадзе Сант’яга дэ Куба. Падчас няўдалага штурму Манкада Рауль ўласнаручна палоніў афіцэра арміі Батысты, чым выратаваў жыццё свайму атраду паўстанцаў.
За ўдзел у штурму казармаў Манкада Рауль Кастра быў асуджаны да 15 гадоў турэмнага зняволення. У 1955 годзе быў амніставаны і неўзабаве эміграваў у Мексіку.
У 1956 г. кубінскія рэвалюцыянеры высадзіліся на Кубе і пачалі ўзброеную барацьбу супраць рэжыму Батысты. У перыяд 1957—1958 гг. узброеныя паўстанцкія атрады, выкарыстоўваючы тактыку партызанскай барацьбы, правялі некалькі буйных і дзесяткі дробных аперацый.
Пасля рэвалюцыі
Пасля перамогі Кубінскай рэвалюцыі і звяржэння дыктатуры Батысты ў студзені 1959 Рауль Кастра прымаў удзел ва ўмацаванні рэвалюцыйнай улады ў краіне, узначальваў ваенную і грамадзянскую адміністрацыю. З 1962 года — намеснік, з 1972 года — першы намеснік прэм’ер-міністра Рэвалюцыйнага ўрада Рэспублікі Куба. Са снежня 1976 года — першы намеснік старшыні Дзяржаўнага савета і Савета Міністраў Рэспублікі Куба, дэпутат Нацыянальнай асамблеі народнай улады Рэспублікі Куба.
Кіраўнік дзяржавы
31 ліпеня 2006 года Фідэль Кастра склаў з сябе ўладныя паўнамоцтвы ў сувязі са сваёй шпіталізацыяй. Выконваючым абавязкі лідара Кубы ў сувязі з цяжкай хваробай Фідэля Кастра, а затым у сувязі з яго адмовай ўзначаліць Дзяржаўны савет, стаў Рауль Кастра.
24 лютага 2008 года парламент Кубы з вынікам у 97,7 % галасоў выбраў Рауля Кастра новым старшынёй Дзяржаўнага Савета Кубы.
10 снежня 2013 года Рауль сустрэўся з прэзідэнтам ЗША Баракам Абамам паціснуў яму руку на пахавальнай працэсіі Нэльсана Мандэлы.
19 красавіка 2018 Рауль Кастра сышоў у адстаўку. Новым кіраўніком краіны стаў Мігель Дыяс-Канель.
Рауль сышоў з пасады кіраўніка Дзяржсавета краіны, але заставаўся партыйным лідарам. 16 красавіа 2021 89-гадовы Рауль Кастра сышоў з пасады кіраўніка Камуністычнай партыі Кубы. Ён заявіў, што «з задавальненнем перадае кіраўніцтва краінай групе падрыхтаваных лідараў».
Артур Алегавіч Кадран
Артур Алегавіч Кадран (нар. ) — беларускі хакеіст (хакей на траве). Майстар спорту Беларусі. Абаронца клуба «Будаўнік».
Біяграфія
На ранніх этапах праходзіў падрыхтоўку ў СДЮШАР г. Брэст, трэнер — А. Д. Лукашык. У наш час асабісты трэнер — Л. У. Аніжук. Выступае за СК «Будаўнік» і.
Спіс недружалюбных краін
Спіс недружалюбных краін (Список недружественных стран) — пералік, зацверджаны распараджэннем Урада Расійскай Федэрацыі 13 мая 2021 года № 1230-р (абноўлены ад 5 сакавіка 2022 года №430-р ).
У рэдакцыі распараджэння гучыць як :
Прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін 23 красавіка падпісаў указ „Аб прымяненні мер уздзеяння (процідзеянні) на недружалюбныя дзеянні замежных дзяржаў" (Указ ад 23 красавіка 2021 г. № 243) . Дакумент абмяжоўвае заключэнне дыппрадстаўніцтвамі краін, чые дзеянні прызнаны недружалюбнымі, працоўных дагавораў з фізічнымі асобамі на тэрыторыі Расіі. Спіс такіх краін павінен быў вызначыць урад.
Па стане на 5.03.2022 года ў спіс увайшлі:
Apotomis sororculana
Apotomis sororculana — від молі з сямейства ліставёртак. Сустракаецца на большай частцы Еўропы. Таксама быў знойдзены ва ўсходняй частцы Палеарктычнай эказоны.
Размах крылаў складае 17-20 мм. Лёт імага з мая па ліпень.
Лічынкі сілкуюцца на відах. Яны жывуць паміж двума скручанымі лістамі.
Баброўка (прыток Вербаўкі)
Бабро́ўка — рака ў Мсціслаўскім і Дрыбінскім раёнах Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Вербаўка (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 12 км. Плошча вадазбору 46 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3,9 ‰. Пачынаецца ў напрамку на паўднёвы ўсход ад вёскі Ракшыно Мсціслаўскага раёна, упадае ў Вербаўку ў напрамку за 1 км на захад ад вёскі Крычаватка Дрыбінскага раёна. Вадазбор на заходняй ускраіне Горацка-Мсціслаўскай раўніны. Рэчышча ў ніжнім цячэнні на працягу 5 км каналізаванае.
Каля ракі вёскі Віскліна, Башары (Мсціслаўскі раён), Навасёлкі, Тугальдава, Баброва (Дрыбінскі раён).
Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь
Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (Мінадукацыі Беларусі) — ведамства ўраду Беларусі, упаўнаважанае парадкаваць адукацыю. Міністр адукацыі прызначаецца і здымаецца з пасады прэзідэнтам. З 10 лютага 2022 года пасаду міністра займае Андрэй Іванец.
Спіс кіраўнікоў Баварыі
Спіс кіраўнікоў Баварыі
Баварыя ў 548—788 (герцагства Баварыя)
У 788 годзе Баварыя далучана да Франкскага каралеўства.
Баварыя ў 788—907 (каралеўства Баварыя)
У 907 годзе было адноўлена герцагства Баварыя.
Баварыя ў 1180—1623 (герцагства Баварыя)
У 1623 годзе герцаг Баварыі Максіміліян I стаў курфюрстам.
Севастакратар
Севастакратар (σεβαστοκράτωρ, Севастократор, Севастократор) — вышэйшы прыдворны тытул у позняй Візантыйскай імперыі і шэрагу суседніх дзяржаў, у прыватнасці ў Сербскім царстве і ў Другім Балгарскім царстве. Жонкі севастакратараў зваліся севастакратарысамі (σεβαστοκρατόρισσα) або (у славянскіх землях) севастакратыцамі.
Тытул складаецца з дзвюх грэчаскіх асноў і даслоўна перакладаецца як «высакародны валадар».
Увёў тытул візантыйскі імператар Аляксей Камнін для свайго старэйшага брата Ісака Камніна. Паводле Ганны Камнін, тытул пазначаў ранг вышэй цэзара (якім быў зяць Аляксея Нікіфар Мелісін) і разглядаўся як другі імператар.
Карамаджонг
Карамаджо́нг, карымаджо́нг (саманазва Karimojong) — афрыканскі народ. Жывуць на паўночным усходзе Уганды. Агульная колькасць (2021 г.) — 849 000 чалавек.
Лічыцца, што продкі карамаджонг мігрыравалі на тэрыторыю сучаснай Уганды з паўднёвай Эфіопіі ў XVII ст. Яны занялі плато, пакрытае саваннай, з вышынямі ад 1120 м да 1360 м, якое ў нашы дні складае аснову так званай краіны Карамоджа. Вільготны сезон тут працягваецца з красавіка да лістапада, у астатні перыяд вельмі суха і ветрана.
У адрозненні ад іншых народаў Уганды карамаджонг не ствараюць буйныя родавыя арганізацыі з вялікай уладай. Мясцовыя роды налічваюць 3 пакаленні і дысперсна раскіданы па Карамоджы. Болей важную ролю адыгрываюць тэрытарыяльныя абшчыны. Малыя абшчыны аб’ядноўваюць некалькі сем’яў, што карыстаюцца супольнымі крыніцамі вады. Буйныя абшчыны складаюцца з малых. Абшчыны ахоўваюць пэўныя тэрыторыі, арганізуюць святы і рытуалы, аказваюць дапамогу сваім людзям. Імі кіруюць старэйшыны. Кожны мужчына імкнецца заручыцца падтрымкай суседзей, таму ўступае ў сяброўскія і ўзроставыя саюзы. Сябры сумесна пераганяюць жывёлу, абменьваюцца падарункамі, аказваюць узаемадапамогу. Узроставыя саюзы фарміруюцца знутры тэрытарыяльных абшчын з хлопчыкаў, што разам удзельнічаюць у абрадзе абразання. Пазней маладыя мужчыны аднаго ўзросту ствараюць ваенныя атрады, ладзяць напады на суседнія народы з мэтай захопу жывёлы.
Ваенныя канфлікты ў Карамоджы адбываюцца і ў нашы дні, таму сюды рэдка наведваюцца іншаземцы, што спрыяе захаванню многіх традыцыйных звычаяў. Карамаджонг аддаюць перавагу яркай каляровай вопратцы, часам носяць традыцыйныя тогі з каровіных скур. Мужчыны і жанчыны апранаюць шмат упрыгожванняў. У нашы дні частка вернікаў спавядае хрысціянства, аднак захоўваюцца і традыцыйныя анімістычныя культы.
Каштальеры з Вілафранкі
Каштальеры з Вілафранкі (Castellers de Vilafranca — Кастэлерс дэ Вілафранка) — культурна-спартыўная асацыяцыя людзей, галоўнай мэтай якой з'яўляецца будаванне так званых castells — «вежаў з людзей».
Асацыяцыя заснавана ў 1984 г. у адказ на павялічанаю зацікаўленасць да будавання вежаў з людзей у Vilafranca del Penedès (Барселона), у сувязі з каталонскай традыцыяй, якая пачала развівацца ў 18 стагоддзі — гэта быў так званы танец з Валенсіі Ball de Valencians.
У цяперашні час, Каштальеры з Вілафранкі аб'ядноўвае прыблізна 400 актыўных членаў усіх узростаў, без дыскрымінацыі на падставе расы, рэлігіі, гендарнага ці сацыяльнага статуса. Яны падзяляюць адну агульную мэту — будаванне вежаў з людзей, захоўваючы пры гэтым дэмакратычныя вартасці, прынцып супрацоўніцтва і працы ў камандзе, сталае жаданне перфекцыянізму, і жаданне захоўваць свае вядучыя пазіцыі сярод усіх канкуруючых з німі груп у будаванні чалавечых вежаў. Штаб-кватэра — Cal Figarot, Casa Via Raventós — гэта будынак, які знаходзіцца ў цэнтры горада Vilafranca del Penedès, і спецыяльна прыстасаваны для будавання вежаў з людзей (на прыклад, высокая ўнутраная столь для магчымасці практыкавацца ўзімку і адкрыты ўнутраны дзядзінец для вясны і лета, а таксама розныя прыстасавання для падзення).
Група з'яўляецца адной з самых важных арганізацый у Vilafranca del Penedès і шмат разоў прадстаўляла каталонскую культуру за мяжой. Асацыяцыя мае больш за 500 афіцыяльных спонсараў, і адначасова мае падтрымку некалькіх грамадскіх і прыватных устаноў. У дадатак да ўдзелу ў выставах чалавечых вежаў, асацыяцыя арганізуе таксама іншыя культурныя мерапрыемства, такія як невялікія канцэрты, конкурсы паэзіі, спаборніцтва на веласіпедах, турніры па даміно, конкурсы ў з'яданні ежы і школы для дзетак у будаванні чалавечых вежаў.
Дзейнасць «Кастэллэ дэ Вілафранка» дазволіла захаваць і развіць каталонскую культуру, якая была прызнана і за межамі горада Vilafranca del Penedès. Такім чынам група была ўзнагароджана Гарадскім Медалем (Medalla de la Vila), і Крыжам Святога Джорджа ад каталонскага Ураду (Creu de Sant Jordi).
Гласарый
Будаванне чалавечых вежаў мае сваю ўласную спецыфіку. Дзеля таго каб лепш зразумець гэту інфармацыю, ніжэй пададзены некаторыя агульныя словы і выразы, якія немагчыма перакласць, але іх можна растлумачыць.
Тыпалогія чалавечай вежы
Кожны тып вежы розніцца ў асноўным колькасцю людзей на адным узроўне:
Колькасць узроўняў у самых звыклых чалавечых вежах:
Калі вежы вельмі высокія і/альбо маюць невялікую колькасць людзей на кожным узроўні, яны звычайна патрабуюць дадатковую падтрымку ніжніх узроўняў альбо ўзроўняў асновы. Часта, назва ўзроўня асновы закладзена ў назве самой вежы. Тры асновы, якія звычайна вакарыстоўваюцца пры стварэнні чалавечых веж:
Этапы Будовы Чалавечай вежы
Вежы могуць быць пабудаваныя цалкам або часткова. Пры паспяховай пабудове і дэмантаванні вежы выкарыстоўваюцца наступныя словы:
Прыклады
Ёсць іншыя назовы, якія выкарыстоўваюцца для кожнага вызначанага становішча ў межах веж, але яны не згадваюцца або не ўжываюцца ў гэтым артыкуле. Інфармацыя, змешчаная тут, дае ўсебаковы кароткі агляд самай агульнай тэрміналогіі і стварае структуру для лепшага разумення чалавечых веж.
Гісторыя
Кастэллэ дэ Вілафранка — культурная асацыяцыя, якая была заснавана ў верасні 1948. Першым лідарам і Тэхнічным Менеджарам групы (cap de colla) стаў Oriol Rossell. Група паспяхова дэбютавала з вежамі ў сем узроўняў, і таксама падтрымлівала блізкія адносіны з casteller групамі ў іншых гарадах. Першымі лідарамі былі Oriol Rossell (1948—1952) і Ramon Sala (1953—1955). Група першапачаткова насіла яркія ружовыя кашулі, а пасля, чырвоныя.
У 1956 група амаль бяздзейнічала з-за ўнутраных рознагалоссяў і спрэчак. У 1957 група рэарганізавалася і абрала зялёны колер для кашуль, які дагэтуль з'яўляецца адметным колерам групы. З 1957 да 1968 вежы з сямю ўзроўнямі былі нормай, і cinc de set была самай высокай вежай. З 1969 да 1974 група значна ўдасканалілася, будуючы першыя вежы ў катэгорыі з васьмю ўзроўнямі: torre de set, quatre de vuit, tres de vuit, pilar de sis, і torre de vuit amb folre. У 1972, група выйграла Concurs de castells de Tarragona ў спаборніцтве па будаванню чалавечых веж, якія праводзяцца кожныя два года ў горадзе Таррагона на поўдні Каталоніі. На працягу тых гадоў лідарамі групы былі Josep Pedrol (1957—1959), Carles Domènech (1960—1961), Joan Bolet (1962—1963), Gabi Martínez (1964—1969), Lluís Giménez (1970—1973) і зноўку Gabi Martínez.
У 1975 група прайшла важнае ўнутранае рэструктураванне, пераходзячы ад вельмі персаналізаванага і выключнага лідарства cap de colla да кіравання тэхнічным бокам будаўніцтва веж на аснове кансенсусу (згоды) ўсіх членаў каманды. 1981 год прынёс шмат унутраных змен. Так, было вырашана, што членам каманды больш не будуць індывідуальна плаціць. Гэта выклікала рознагалоссі ў групе. З 1975 да 1982 вежы з васьмю ўзроўнямі рабіліся вельмі часта, але ўсё ж з цяжкасцямі. У 1983 і 1984 група аднавіла свае сілы ў гэтай катэгорыі і ў 1985 група пабудавала першы cinc de vuit. Гэтае значнае дасягненне апынулася ўсяго толькі пачаткам на шляху да яшчэ больш вялікіх вежаў з дзевяццю ўзроўнямі. У 1987 была створаная першая вежа tres і quatre de nou amb folre (carregat), і ў 1989 першая цалкам паспяховая tres de nou amb folre (descarregat) была дасягнутая. Падобны поспех адбыўся і ў 1990 з першай пабудаванай вежай quatre de nou amb folre (descarregat). лідарам групы з 1975 па 1994 быў Carles Domènech.