cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Узброеныя сілы Рэспублікі Сербскай
Напаўвайсковыя і добраахвотніцкія фармаванні
Падчас вайны 1992—1995 гг. баснійскія сербы атрымалі падтрымку славянскіх і праваслаўных добраахвотнікаў з шэрага краін. Грэчаскія валанцёры з таксама бралі ўдзел у вайне, у прыватнасці ва ўзяцці Срэбраніцы сербамі. Калі горад паў, над ім быў падняты сцяг Грэцыі. На думку шэрага заходніх даследчыкаў, усяго на боку баснійскіх сербаў ваявалі да 4 000 добраахвотнікаў з Расіі, Украіны, Грэцыі, Румыніі, Балгарыі і г. д.
Узбраенне
Армія Рэспублікі Сербскай валодала вялікімі запасамі ўзбраенняў. Галоўным чынам яна ўспадкавала іх ад падраздзяленняў Югаслаўскай Народнай Арміі, якая пакідала Боснію і Герцагавіну. На ўзбраенні ВРС знаходзіліся танкіТ-34-85 і Т-55, былі таксама і сучасныя танкі югаслаўскай распрацоўкі. Парк БТР і БМП быў прадстаўлены югаслаўскімі, і БОВ-ВП, а таксама савецкімі БТР-50 і БРДМ-2.
Ігар Мікалаевіч Чаргінец
Ігар Мікалаевіч Чаргіне́ц (нар., Мінск) — генеральны дырэктар авіякампаніі «Белавія» з 2 лютага 2021 года. Сын Мікалая Чаргінца, кіраўніка Саюза пісьменнікаў Беларусі.
Біяграфія
Мае юрыдычную і авіяцыйную адукацыю. У «Белавія» працуе з 1996 года. Займаў розныя пасады ў авіякампаніі, з 2007 па 2021 год быў намеснікам гендырэктара па маркетынгу і знешнеэканамічнай дзейнасці.
Княгынычы (Мастыскі раён)
Княгынычы (Княги́ничі) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Мірамішы
Мірамішы (Miramichi) — горад у графстве Нортамберленд правінцыі Нью-Брансуік (Канада). Горад знаходзіцца на паўночным усходзе правінцыі ў вусці аднайменнай ракі. Чацвёрты па велічыні горад правінцыі з насельніцтвам 18129 чалавек (2006 год). Утвораны ў 1995 годзе зліццём гарадоў Чатэм і Ньюкасл, а таксама вёсак Дугластаўн, Логвіл і Нельсан-Мірамішы.
Аўгустоўская пушча
Аўгустоўская пушча — прыродна-лясная тэрыторыя на памежжы трох дзяржаў — Беларусі, Польшчы і Літвы. Плошча пушчы — каля 160 тыс. га. (у межах Беларусі размешчаныя каля 12 тыс. га)
Дзягуцелей
Дзягуце́лей (Degutėliai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Сянас Дукштаса. Насельніцтва 7 чал. (2001 г.).
Слуцк
Слуцк (афіц. транс.: Sluck), часам Слу́часк, або Слу́цак — горад у Мінскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Слуцкага раёна, на рацэ Случ пры ўпадзенні ў яе ручая Бычок. За 105 км на поўдзень ад Мінска. Вузел чыгунак на Асіповічы, Баранавічы, Салігорск. Аўтадарогі на Мінск, Бабруйск, Салігорск. Насельніцтва 62 147 чал. (2017).
Назва
Тапонім «Слуцк» утварыўся ад ракі Случ па самай старажытнай мадэлі — уласная назва ракі + -ск. У сваю чаргу, назва ракі з’яўляецца вытворным ад слова «лука» — выгін ракі, лукавіна (злуч, злучына). У старабеларускіх пісьмовых помніках назва горада зафіксавана ў форме Случескъ.
У айканіміі беларускіх зямель суфікс -ск (-цк) з’яўляецца глыбока традыцыйнай рэліктавай з’явай, якая падкрэслівае самабытнасць беларускага народа і старажытнасць тэрыторыі яго рассялення. Такі суфікс адзначаецца з IX—X стст., у тым ліку ў назвах двух старажытнейшых гарадоў Полацк і Смаленск, засведчаных летапісамі пад 862 і 863 гг. Звыш паловы гарадоў з назвамі на -ск, згаданых у летапісах XI ст., прыпадае менавіта на зону фармавання беларусаў, дзе гэты суфікс выяўляе прадуктыўнасць і ў наступныя стагоддзі. Кожны трэці беларускі горад з ліку тых, што занесены ў «Спіс рускіх гарадоў далёкіх і блізкіх» канца XIV ст., заканчваецца на -ск (-цк).
У наш час па-ранейшаму дамінуе форма на -цк, хоць у асобных выданнях і цяпер ужываецца варыянт Слуцак.
Старажытнасць
На тэрыторыі сучаснай Случчыны вядомы стаянкі першабытнага чалавека, якія адносяцца да перыяду канца V — канца III тысячагоддзяў да н.э. Пасяленні людзей на тэрыторыі сучаснага Слуцка існавалі з VII стагоддзя да н.э па VIII стагоддзе н.э.
Упершыню горад Слуцк згадваецца пад 1116 годам у «Аповесці мінулых часоў» як горад дрыгавічоў, які быў спалены Глебам Менскім («Глѣбъ бо бѧше воевалъ Дрѣговичи и Случескъ пожегъ»). Уваходзіў у склад Тураўскай воласці і належаў разам з ёй кіеўскаму князю Уладзіміру Усеваладавічу.
У 1149 годзе Юрый Далгарукі перадаў Слуцк («и Случеск, и Клеческ, и вси Дрегвиче») чарнігаўскаму князю Святаславу Ольгавічу.
З 1160 года горад з’яўляўся цэнтрам княжацкага ўладання — Слуцкага княства, дзе першым вядомым князем быў унук Уладзіміра Усеваладавіча — Уладзімір Мсціславіч. У 1162 годзе ён быў выгнаны са Слуцка кааліцыяй князёў: «Рюрик и Святополк Гюргевичь Туровьским и Святослав Всеволодович с братомъ Ярославом и съ Олгомъ Святославичем и с Володимиричемъ и съ Кривьскими князьми идоша къ Случьску».
Напачатку XIII стагоддзя слуцкія землі трапілі ў залежнасць ад Галіцка-Валынскага княства. У 1205 годзе адбыўся напад на Слуцк польскіх войскаў. Прыкладна ў гэты час з’яўляюцца першыя звесткі пра слуцкі Троіцкі (Трайчанскі) праваслаўны манастыр.
Вялікае Княства Літоўскае
У 1320—1330-я гады горад увайшоў у склад Вялікага Княства Літоўскага і на працягу двух стагоддзяў Слуцк з’яўляўся адным з палітычных і культурных цэнтраў гэтай дзяржавы. У грамаце 1387 года згадваецца слуцкі князь Юрый, апошні з дынастыі нашчадкаў Юрыя Яраславіча Тураўскага.
У пачатку XV стагоддзя каля ўпадзення ручая Бычок у раку Случ былі пабудаваны Верхні і Ніжні замкі.
15 ліпеня 1410 года слуцкае апалчэнне прымала ўдзел у Грунвальдскай бітве.
У 1419 годзе ў горадзе быў узведзены каталіцкі фарны касцёл, які праіснаваў да 1852 года.
У 1433 годзе горад быў цэнтрам выступлення супраць вялікага князя Жыгімонта Кейстутавіча.
У 1441 годзе атрымаў абмежаванае самакіраванне на аснове магдэбургскага права і герб. У 1443—1454 гадах горадам правіў князь Сямён Алелькавіч.
У 1446—1447 гадах слуцкая дружына дапамагала маскоўскаму князю Васілю II у яго барацьбе супраць Дзмітрыя Шамякі, які захапіў маскоўскі трон.
1494 годам датуюцца першыя звесткі пра бібліятэку рукапісных кніг слуцкага Трайчанскага манастыра. З канца XV стагоддзя пры ім існавала школа перапісчыкаў царкоўных кніг. Да XVI стагоддзя Слуцк заставаўся адным з палітычных і культурных цэнтраў ВКЛ. Пры княжацкім двары вёўся Слуцкі летапіс — помнік беларуска-літоўскага летапісання XVІ стагоддзя, існавала бібліятэка.
З 1505 па 1542 год спачатку пад рэгенцтвам, а потым самастойна, у Слуцку княжыў Юрый Алелькавіч. У 1508 Слуцк спалены мяцежнымі войскамі Міхаіла Глінскага. 8 верасня 1514 случчане прымаюць удзел у бітве пад Оршай супраць войскаў маскоўскага князя Васіля III.
У 1527 годзе дружына слуцкага князя ваявала з татарамі на Украіне.
У 1592 княжна Соф’я Юр’еўна, апошняя прадстаўніца роду Алелькавічаў, аб’яднала землі княства, у 1612 годзе пасля яе смерці горад перайшоў да яе мужа Януша Радзівіла.
У 1617 г. князем Янушам Радзівілам заснавана Слуцкая кальвінісцкая гімназія. У 1630—1640-я гг. Багуслаў Радзівіл умацаваў Слуцк, які лічыўся адной з асноўных крэпасцяў ВКЛ. Пры Праабражэнскім брацтве працавалі школы для гараджан з выкладаннем на беларускай мове. У 1672—1705 гг. дзейнічала друкарня, у 1689—1773 гг. — езуіцкі калегіум. Падчас вайны Расіі з Рэччу Паспалітай (1654—1667) Слуцк быў адзіным з буйных гарадоў Беларусі, які не здолелі захапіць рускія войскі. У 1655 г. вытрымаў аблогу рускіх і казацкіх войск. У 1656 г. Багдан Хмяльніцкі выдаў універсал з гарантыяй недатыкальнасці Слуцка з боку казацкіх атрадаў, а слуцкім купцам — вольнага гандлю на Украіне. У 1700 г. гораду дадзена поўнае магдэбургскае права і герб. У Паўночную вайну (1700—1721) у горадзе неаднаразова квартэравалі шведскія войскі.
У 1740 г. князь Міхал Казімір Радзівіл «Рыбанька» заснаваў мануфактуру «слуцкіх паясоў» з шоўку (Слуцкая персіярня), якая дзейнічала да 1844 г.
У 1767 г. у горадзе была ўтворана Слуцкая канфедэрацыя — саюз пратэстанцкай і праваслаўнай шляхты ВКЛ, арганізаваная для ўраўнавання яе ў правах з каталіцкай шляхтай.
Расійская імперыя
У 1793 г. у выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай горад Слуцк увайшоў у склад Расійскай імперыі, стаў цэнтрам Слуцкага павета Мінскай губерні (да 1924 г.).
У 1823 г. быў складзены план забудовы горада, які прадугледжваў упарадкаванне вулічнай сеткі, будаўніцтва новых дамоў, зліццё цэнтра з ускраінамі. У 1831 г. скончана будаўніцтва ўчастка Маскоўска-Варшаўскай шашы, што праходзіла праз Слуцк і павет. У 1896 г. распачата будаўніцтва чыгуначнай лініі Асіповічы-Слуцк (скончана ў 1915 г.).
У часе выбараў да самакіравання ў 1909 г. у гарадскую раду было абрана 10 рускіх, 4 палякі і 1 яўрэй.
Найноўшы час
У 1919 г. у БССР, але яшчэ ў тым годзе заняты польскімі войскамі. У гады 1919—1920 пад часовай польскай адміністрацыяй, у складзе Менскай акругі Грамадскай управы Усходніх земляў. 15 ліпеня 1920 г. войскі Мазырскай групы авалодалі горадам. З 1920 г. зноў у складзе БССР.
У 1921 г. працавала этнаграфічная экспедыцыя па Беларусі, арганізаваная Беларускім Дзяржаўным музеем, у складзе якой былі мінскія мастакі Д. Полазаў (кіраўнік), П. Гуткоўскі, Я. Кругер, К. Елісееў, фалькларыст і кампазітар Уладзімір Тэраўскі і інш. За шэсць тыдняў у Слуцку і навакольных вёсках было сабрана і часткова сфатаграфавана мноства помнікаў старажытнасці, знойдзена значная колькасць цудоўных узораў слуцкіх паясоў і тканін. Пра вынікі працы Д. Полазаў зрабіў даклад на пасяджэнні мінскага таварыства гісторыі і старажытнасці.
З 27 верасня 1938 г. — горад абласнога падпарадкавання. У чэрвені 1941 г. акупіраваны нямецкімі войскамі, якія арганізавалі тут лагер смерці, яўрэйскае гета, турму. У горадзе існавала савецкае падполле. У ходзе Мінскай аперацыі (1944) Слуцк быў заняты савецкімі войскамі.
12 кастрычніка 1967 года ў Слуцку адбыліся масавыя беспарадкі, быў падпалены будынак суда, загінулі суддзя і афіцэр МУС.
Горад развіваўся паводле генеральных планаў 1947, 1962, 1977 і 1987 гадоў.
Эканоміка
Прадпрыемствы харчовай, лёгкай, дрэваапрацоўчай, металаапрацоўчай прамысловасці. Гасцініца «Слуцк». У 2004 у горадзе 21 прамысловае прадпрыемства, зарэгістравана 126 прадпрыемстваў недзяржаўнай формы ўласнасці. Харчовая і перапрацоўчая прамысловасць прадстаўлена 8 прадпрыемствамі. Тавары лёгкай прамысловасці вырабляюцца на прамыслова-гандлёвым прадпрыемстве «Ландыш», тэкстыльнай фабрыцы і рэспубліканскім унітарным прадпрыемстве мастацкіх вырабаў «Слуцкія паясы». Шырока прадстаўлена дрэва- і металаапрацоўчая галіны («Слуцкмэбля», «Слуцк-Модуль», «Ямполь»).
NGC 4390
NGC 4390 (іншыя абазначэнні — IC 3320, IRAS12233+1044, UGC 7519, PGC 40602, MCG 2-32-40, VCC 849, ZWG 70.67, PGC 40597) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фальклор
Фальклор (ад folklore ) — народная творчасць, часцей за ўсё менавіта вусная; мастацкая калектыўная творчая дзейнасць народа, якая адлюстроўвае яго жыццё, погляды, ідэалы; ствараемая народам паэзія (паданні, песні, прыпеўкі, анекдоты, казкі, эпас), народная музыка (песні, інструментальныя найгрышы, п'есы), тэатр (драмы, сатырычныя п'есы, тэатр лялек), танец, архітэктура, выяўленчае і дэкаратыўна-прыкладное мастацтва.
Вілар-Пелічэ
Вілар-Пелічэ (Villar Pellice) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1195 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 20 чал./км². Займае плошчу 60 км². Паштовы індэкс — 10060. Тэлефонны код — 0121.
Княжы Міст
Княжы Міст (Княжий Міст) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Вілар-Пелічэ
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Maurizio.
Вольт (мультфільм)
«Вольт» (Bolt) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Walt Disney Animation Studios» 2008 года.
Сюжэт
Сабака па мянушцы «Вольт» усё жыццё здымаецца ў тэлевізійным серыяле, дзе выконвае ролю суперсабакі, які ратуе чалавецтва, выкарыстоўваючы свае незвычайныя здольнасці. Сам Вольт свята верыць ва ўласную непаражальнасць, неверагодную сілу і ўменне лётаць. Калі ж лёс закідвае яго ў поўны небяспек Вялікі Горад, ён усё яшчэ думае, што гэта — толькі чарговы эпізод тэлесерыяла.
Вольт (значэнні)
Вольт, значэнні:
Футбольны мяч
Мяч — прадмет сферычнай формы, параметры якога рэгламентуюцца Правілам 2 Правілаў гульні ў футбол.
Гісторыя
На пачатковым этапе развіцця футбола мяч выраблялі з мачавых пузыроў жывёл, якія хутка прыходзілі ў непрыдатнасць, калі па іх наносілі дастаткова моцныя ўдары. Тэхналогія вытворчасці мяча якасна змянілася з адкрыццём Чарльзам Гудыерам у 1838 г. вулканізаванага каўчука. У 1855 г. Гудыер прадставіў першы мяч, які быў выраблены з гумы. Ужыванне гумы дазволіла ўзмацніць якасць адскоку мяча і яго трываласць.
У 1863 годзе была заснавана Футбольная асацыяцыя Англіі, якая ўпершыню ўніфікавала футбольныя правілы, але на той момант у іх нічога не згадвалася аб футбольным мячы. У 1872 годзе быў афіцыйна ўсталяваны стандартны памер і маса мяча. Да гэтага памер і маса футбольнага мяча вызначаліся па ўзаемнай згодзе зацікаўленых бакоў. У адпаведнасці з новымі правіламі, футбольны мяч павінен мець круглую форму аб'ёмам ад 68,6 да 71,7 см. Маса мяча магла вагацца ў межах ад 368 да 425 грам. У 1937 годзе маса мяча была павялічана да 410 450 грам, і з таго моманту гэта правіла застаецца нязменным і па сённяшні дзень .. У 1888 годзе была заснавана Футбольная ліга Англіі. Дзякуючы яе замовам, упершыню пачалася серыйная вытворчасць футбольных мячоў кампаніямі Мітрэ (Mitre) і Томлінсан (Thomlinson). У пачатку XX стагоддзя іх якасць істотна палепшылася, дзякуючы трываламу каўчуку, камера магла вытрымліваць вялікі ціск. Мяч складаўся з унутранай камеры і пакрышкі. Пакрышка выраблялася з натуральнай скуры і складалася з 18 панэлей, кожная з якіх сшывалася пры дапамозе шнуроўкі. У пачатку 1960-х гадоў сінтэтычны футбольны мяч быў цалкам выраблены. Натуральная скура ўсё яшчэ ўжывалася ў вытворчасці, але ў канцы 1980-х сінтэтычныя матэрыялы цалкам яе замянілі.
Канструкцыя
Тры асноўныя кампаненты, з якіх складаецца футбольны мяч — пакрышкі, падкладкі і камеры.
Пакрышка
Пакрышка вырабляецца ў асноўным з сінтэтыкі, а не з натуральнай скуры, як на пачатковым этапе вытворчасці, але паколькі скура можа ўбіраць у сабе вадкасці, мяч набірае вагу. Сучасныя сінтэтычныя матэрыялы маюць перавагу перад натуральнай скурай па шэрагу характарыстык, таму скура ўжо практычна не ўжываецца. Як правіла, ужываюць матэрыял PU (поліўрэтан) або PVC (палівінілхларыд). Большасць сучасных мячоў складваецца з 32 воданепранікальных панэлей, 12 з іх маюць пяцівугольную форму, 20 — шасцівугольную. Панэлі футбольнага мяча сшываюць ніткамі ручным або машынным спосабам, або склейваюць. Канструкцыя з гэтых 32 многавугольнікаў называецца ўсечаны ікасаэдр. Першы такі мяч быў выраблены ў Даніі ў 1950 годзе фірмай Select і атрымаў шырокае распаўсюджанне ў Еўропе. Сусветна стаў ужывацца пасля чэмпіянату свету 1970 года. Да гэтага часу ўжываўся мяч, які складваецца з 18 прадаўгаватых частак і шнуроўкай, па сваёй будове падобны да сучасных валейбольных мячоў. Гэта канструкцыя дастаткова распаўсюджана і па сённяшні дзень. У 2004 годзе кампанія Adidas ўпершыню прадставіла Roteiro — афіцыйны мяч чэмпіянату Еўропы па футболе 2004. Панэлі Roteiro былі сашчэплены паміж сабой прынцыпова новым метадам — тэхналогіяй тэрмальнага злучэння. У 2006 годзе на фінале чэмпіянату свету па футболе гулялі мячом Teamgeist. Упершыню з 1970 года кампанія Adidas адступіла ад традыцыйнай 32 панэльнай канфігурацыі пакрышкі і прадставіла 14 панэльны мяч. Панэлі мяча былі сашчэплены метадам тэрмальнага злучэння. Афіцыйным мячом чэмпіянату свету па футболе ў Паўднёвай Афрыцы ў 2010 годзе быў Adidas Jabulani. Структура футбольнага мяча складаецца з 8 панэляў, таксама змацаваных адна з адною тэрмальным метадам.
Падкладка
Унутраная праслойка паміж пакрышкай і камерай займае падкладка. Якасць футбольнага мяча напрамую залежыць ад таўшчыні падкладкі. Яна ўплывае на якасць адскоку мяча і дапамагае захаваць яго форму. Матэрыялам для вырабу служыць поліэстэр або спрэсаваная бавоўна. Сучасны прафесійны футбольны мяч складаецца з чатырох і больш слаёў падкладкі.
Камера
Вырабляецца з сінтэтычнага буціла або натуральнага латэкса, часамі і з поліўрэтана. Латэксная камера захоўвае паветра на менш працяглы час, чым буцілавая. Але латэксная камера, мае перавагу ў параўнанні з камерамі, вырабленымі з буціла або поліўрэтана па трох асноўных параметрах: мяккасць, адскок і эластычнасць.
Памеры
Мячы гэтага памеру выкарыстоўваюцца ў асноўным з мэтай рэкламы і вырабляюцца з адлюстраванымі лагатыпамі або надпісамі рэкламнага характару. Звычайна яны выраблены з сінтэтычных матэрыялаў, складаюцца з 32 панэлей (12 пяцівугольнікі і 20 -шасціугольнікі), і акружнасць іх не перавышае 43 см. Па сваёй структуры мячы першага памеру нічым не адрозніваюцца ад стандартных мячоў, толькі саступаюць ім у памерах.
Мячы гэтага памеру выкарыстоўваюцца ў асноўным з мэтай рэкламы і для навучання дзяцей ва ўзросце ад чатырох гадоў. Мяч вырабляецца з сінтэтычных матэрыялаў, пластыка або матэрыялу (палівінілхларыду). Максімальная даўжыня акружнасці складае 56 см, а маса не перавышае 283,5 гр. Мячы гэтага памеру больш за ўсе падыходзяць для трэніровак і павышэння тэхнікі валодання мячом. Мяч можа складацца з 32 або 26 панэлей. Часам на ім выяўляюць лагатыпы, знакі і розныя надпісы рэкламнага характару.
Мячы гэтага памеру прызначаныя для трэніровак дзяцей ва ўзросце ад 8 гадоў. Маса мяча не перавышае 340 гр, а акружнасць не перавышае 61 см. Звычайна мячы гэтага памеру складаюцца з 32 сшытых або склееных панэлей, вырабленых з сінтэтычных матэрыялаў або палівінілхларыду. Часам мячы гэтага памеру сшываюць з 18 або 26 панэлей.
Мячы гэтага памеру з'яўляюцца стандартнымі для міні-футбола, а таксама падыходзяць для трэніроўкі дзяцей ва ўзросце ад 12 гадоў. У адпаведнасці з правіламі ФІФА, мяч гэтага памеру можа быць выраблены са скуры або іншых прыдатных матэрыялаў, маса мяча можа вагацца ў межах 369—425 гр, а даўжыня акружнасці павінна знаходзіцца ў межах 63,5-66 см.
Мячы гэтага памеру выкарыстоўваюцца ва ўсіх афіцыйных спаборніцтвах, якія праводзяцца пад эгідай ФІФА ва ўсім свеце. Яго таксама выкарыстоўваюць юныя футбалісты ва ўзросце ад 12 гадоў і больш. Мяч гэтага памеру выкарыстоўваецца найбольш шырока ў футболе. Футбольных мячоў 5 памеру вырабляецца больш у параўнанні з астатнімі мячамі з першага па чацверты памер разам узятых.
Замена пашкоджанага мяча
Калі мяч лопнуў або атрымаў пашкоджанне падчас гульні — гульня спыняецца. Аднаўляецца яна запасным мячом з розыгрышу «спрэчнага мяча» ў тым месцы, дзе той прыйшоў у нягодны стан. Калі мяч лопаецца ці атрымлівае пашкоджанне ў момант, калі ён не быў у гульні — пры пачатковым удары, удары ад варот, вуглавым, штрафным, свабодным удары, удары з 11-метровай адзнакі або ўкідання, то пасля замены мяча гульня аднаўляецца адпаведным чынам. Мяч можа быць заменены падчас гульні толькі па ўказанні суддзі.
Кантроль якасці мячоў
У адпаведнасці з сістэмай кантролю якасці ФІФА, усе мячы, якія выкарыстоўваюцца ў матчах, якія праводзяцца пад эгідай гэтай футбольнай арганізацыі, павінны спачатку атрымаць знакі FIFA APPROVED або FIFA INSPECTED. Для атрымання знака FIFA INSPECTED мячы павінны прайсці серыю выпрабаванняў, якія ўключаюць у сябе кантроль масы, вільгацеўбіранне, адскок, акругласць, акружнасць і страта ціску. Для таго, каб атрымаць знак FIFA APPROVED, мяч павінен прайсці, у дадатак да вышэйпералічаных тэстаў, яшчэ і дадатковыя выпрабаванні па захаванні памеру і формы. Пры гэтым вытворцы футбольных мячоў павінны выплаціць невялікую суму ФІФА за дазвол ставіць такія знакі на футбольных мячах.
Герб Уганды
Герб Уганды засяроджаны на шчыце і дзідах на зялёным насыпу.
Шчыт і дзіды ўяўляюць гатоўнасць угандыйскіх людзей абараніць сваю краіну. На шчыце ёсць тры малюнкі: хвалі на вяршыні шчыта ўяўляюць возера Вікторыя; сонца ў цэнтры сімвалізуе шмат сонечных дзён, якімі валодае Уганда; і традыцыйны барабан, які з'яўляецца сімвалам танца і прызыву людзей на сустрэчы і цырымоніі.
Справа ад шчыта знаходзіцца ўсходні венцаносны журавель — нацыянальная птушка Уганды. Злева угандыйская антылопа коб (Kobus kob thomasi), разнавіднасць антылопы коб, што сімвалізуюць багатую дзікую прыроду краіны.
Шчыт стаіць на зялёным насыпы, прадстаўляючы ўрадлівую зямлю, і непасрэдна вышэй выява ракі Ніла. Дзве галоўных таварных культуры: кава і бавоўна.
Завідава (Смаленская вобласць)
Завідава (Завидово) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Снежны полаг
Снежны полаг - пласт снегу на паверхні Зямлі, які ўтварыўся ў выніку снегападаў і завей.
Снежны полаг валодае малой шчыльнасцю, нарастаючай з часам, асабліва вясной. Адлюстравальная здольнасць (альбеда) бялюткага снегу - 70-90%, старога, расталага снегу - 30-40%.
Снежны полаг моцна адлюстроўвае сонечную радыяцыю, але засцерагае глебу ад празмернага астуджэння, а азімыя пасевы ад вымярзання; аказвае вялікі ўплыў на клімат, рэльеф, харчаванне рэк і леднікоў, працэсы ўтварэння глебы, жыццё раслін і жывёл. У той жа час, снежны полаг можа прыводзіць да выправання раслін, якому ў Заходняй Сібіры, паводле праведзенага ў 1960-х гг. даследавання, было схільна 133 віды дрэў і хмызнякоў з 630 вывучаных. Прычына гэтай з'явы была ўсталяваная савецкімі навукоўцамі ў канцы 1980-х гг.
Адрозніваюць:
Заточына
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Немцава (Сафонаўскі раён)
Немцава (Немцово) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва – 4 жыхара (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 23 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 3 км на поўнач ад аўтадарогі. За 7 км на поўдзень ад вёскі чыгуначная станцыя Іздзешкава на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Прудкоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе. .
Калодка
Калодка (Коло́дка) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Элеанора Англійская
Элеанора Англійская можа адносіцца да наступных дочак каралёў Англіі:
Гяджунелей
Гяджуне́лей (Gedžiūnėliai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 1 км на паўднёвы ўсход ад Грыбеная, на паўднёвым беразе возера Дзіснай і на паўднёва-заходнім беразе возера Дзіснікшціс, на рацэ Дзісна.
NGC 4391
NGC 4391 (іншыя абазначэнні — UGC 7511, MCG 11-15-53, ZWG 315.37, 7ZW 454, PGC 40500) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Навум Козіч
Скончыў Свіслацкую настаўніцкую семінарыю (1908), вучыўся ў Мінскім настаўніцкім інстытуце (1918). Удзельнік Першай сусветнай вайны. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 далучыўся да беларускага вайсковага руху. На з'ездзе беларусаў-вайскоўцаў Заходняга фронту 24 лістапада 1917 абраны ў склад Цэнтральнай Беларускай вайсковай рады. Удзельнік Усебеларускага з'езда 1917. У пачатку 1918 старшыня бежанскай камісіі Рады БНР, адзін з загадчыкаў друкарні Народнага сакратарыята Беларусі, член Беларускага настаўніцкага саюза. Восенню 1918 адзін з арганізатараў Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў, член яе ЦК. 3 кастрычніка 1918 выкладчык Будслаўскай беларускай гімназіі. Пасля яе закрыцця польскімі ўладамі вярнуўся ў Мінск, член Часовага Беларускага нацыянальнага камітэта. 13 снежня 1919 на сесіі Рады БНР абраны яе сакратаром, прыхільнік урада В. Ластоўскага. У пачатку 1920-х г. удзельнік антыпольскага падполля і партызанскага руху на Гродзеншчыне. У 1922 уваходзіў у беларускі паўстанцкі штаб Гродзенскай акругі. На судовым працэсе «45-ці» ў Беластоку (май 1923), арганізаваным супраць беларускіх эсэраў, праходзіў па спісе «падазроньк». 3 1926 член Беларускай сялянска-работніцкай грамады (прыхільнік яе нацыянальнай плыні), кіраўнік гуртка Таварыства беларускай школы ў Свіслачы. У кастрычніку 1930 у складзе Беларускага нацыянальнага выбарчага камітэта ў Гродне. Далейшы лёс невядомы.
Бокшыцкі сельсавет
Бо́кшыцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Заполле.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Слуцкага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Бокшыцы. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Слуцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Слуцкім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 10 мая 1960 года ў склад сельсавета з Вясейскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў: Гарохаўка, Кулікі, пасёлак ільнозавода, Малая Падзер, Міхейкі, Новая Ніва і Прошчыцы. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 17 населеных пунктаў. 23 красавіка 1984 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Заполле.
Вільям Вестан
Ві́льям Ве́стан (William Weston; каля 1444 - каля 1504 гг.) — англійскі мараплавец з Брысталя, даследчык усходняга ўзбярэжжа Паўночнай Амерыкі.
Удзельнічаў у экспедыцыі Джона Кабата 1497 г., якая адкрыла кароткі паўночны шлях у Новы свет. У 1499 г. або ў 1500 г. Вільям Вестан арганізаваў новую экспедыцыю з Брысталя ў Паўночную Амерыку. Каралеўская перапіска сведчыць пра тое, што Генрых VII Цюдар ведаў пра плаванне Вільяма Вестана і аказваў яму падтрымку. Вынікі экспедыцыі не вядомы.
Пароша
Пароша - снег, які выпаў уначы і перастаў ісці да раніцы, на якім аддрукоўваюцца свежыя сляды жывёл. Парошы падзяляюцца на:
Таксама можа азначаць дробны град.
У розных слоўніках
Пароша - свежы пласт снегу, які выпаў з вечара ці ўначы. ''Тлумачальны слоўнік рускай мовы С. І. Ожэгава.''
Казка
Казка — жанр літаратурнай творчасці:
1) Казка фальклорная — эпічны жанр вуснай народнай творчасці: празаічны вусны аповяд аб выдуманых падзеях у фальклоры розных народаў. Від апавядальнага, у асноўным празаічнага фальклору (казачная проза), які ўключае ў сябе разнажанравыя творы, тэксты якіх абапіраюцца на выдумку. Казачны фальклор супрацьстаіць «пэўнаму» фальклорнаму апавяданню (неказачная проза) (напр. міф, быліна, гістарычная песня, духоўны верш, легенда, дэманалагічныя апавяданні, паданне, былічка).
2) Казка літаратурная — эпічны жанр: арыентаваны на выдумку твор, цесна звязаны з народнай казкай, але, у адрозненне ад яе, належыць пэўнаму аўтару, яна не існавала да публікацыі ў вуснай форме і не мела варыянтаў.
Канюшкы (Мастыскі раён)
Канюшкы (Конюшки́) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Антыманіт
Антыманіт (ад Antimonium — сурма) або сурмяны бляск, стыбніт — мінерал хімічнага складу Sb2S3, які змяшчае 71,38 % сурмы, 28,62 % серы (масавыя працэнты), а таксама прымешкі мыш’яку, вісмуту, свінцу, жалеза, медзі, золата і серабра. Антыманіт з’яўляецца асноўным мінералам для атрымання сурмы.
Колер у кавалку і парашку свінцова- ці сталёва-шэры, з сіняй і вясёлкавай пабегласцю. Бляск металічны. Цвёрдасць 2—2,5. Пластычны. Спайнасць дасканалая, паралельна падаўжэнню крышталёў. Злом дробнаракавісты. Сінгонія рамбічная. Шчыльнасць 4,6 г/см³. Непразрысты. Падоўжана-прызматычныя крышталі слупкаватай або ігольчатай формы са штрыхоўкай паралельна падаўжэнню. У іголках гібкі.
Паходжанне нізкатэмпературнае гідратэрмальнае. Радовішчы ў Кыргызстане, Таджыкістане, Казахстане, Грузіі, Расіі і інш.
Тэадор Шасерыё
Тэадор Шасерыё (Théodore Chassériau; 20 верасня 1819, Санта-Дамінга — 8 кастрычніка 1856, Парыж) — французскі мастак.
Біяграфія
Вучыўся ў парыжскім вучылішчы вытанчаных мастацтваў, затым у майстэрні Энгра. Тэадор быў самым юным выхаванцам Энгра, пры гэтым мастак часта ставіў яго ў прыклад іншым вучням, завучы «будучым Напалеонам жывапісу». Спачатку пісаў карціны на класічныя і рэлігійныя сюжэты, клапоцячыся галоўным чынам пра стыльнасць малюнка і вонкавую прыгажосці выяў, але потым далучыўся да групы рамантыкаў і пераймаў Э. Дэлакруа. У гэтым другім кірунку ён асабліва паспяхова працаваў пасля сваёй паездкі ў Алжыр і на Усход, дзе набыў рэдкае ўменне перадаваць яркасць і жар паўднёвага сонца і выдатна вывучыў мясцовыя тыпы і побыт.
З ранніх прац Шасерыё найбольш вядомыя «Палонныя траянкі на марскім беразе», «Сусана і старцы», «Венера Анадыямена», «Андрамеда, якую прыкоўваюць да скалы нерэіды», «Хрыстос на Елеанскай гары», «Туалет Эсфіры», а з пазнейшых — «Субота ў яўрэйскім квартале Канстаніны», «Арабскія вершнікі, якія вязуць з поля бітвы трупы сваіх забітых таварышаў», «Арабскія шэйхі, якія адпраўляюцца на бітву», «Тэпідарый у пампейскіх тэрмах» (у Луўрскім музеі ў Парыжы), «Адпачываючая купальшчыца» і некаторыя іншыя.
Апроч жывапісу Шасерыё стварыў таксама цыклы афартоў на сюжэты шэкспіраўскіх «Атэла» (15 лістоў) і «Гамлета» (30 лістоў).
Вілар-Пероза
Вілар-Пероза (Villar Perosa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 4173 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 379 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 10069. Тэлефонны код — 0121.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Пётр.
Фірдаўсі
Хакім Абулькасім Мансур Хасан Фірдаўсі Тусі (, тадж. Ҳоким Абулқосим Мансур Ҳасан Фирдавси Туси; нар. 935, (Іран) — 1020,) — персідскі паэт, аўтар эпічнай паэмы «Шахнамэ» (Кніга цароў), яму прыпісваецца таксама паэма «Юсуф і Зулейха» (біблейска-каранічны сюжэт пра ). Вельмі папулярны і лічыцца нацыянальным паэтам у Іране, Таджыкістане, Узбекістане і Афганістане.
Біяграфія
Нарадзіўся паміж 932 і 936 гадамі ў ваколіцах горада туса, у Харасане ў шыіцка-ісмаіліцкай сям'і дыхкана, як тады называлі памешчыкаў-феадалаў. Можна меркаваць, што маёнткі Фірдаўсі былі невялікія і толькі з цяжкасцю кармілі іх уладальнікаў, становішча якіх у гэтыя гады няспынных войн было вельмі цяжкім.
Пра дзяцінства і юнацтва Фірдаўсі звестак амаль няма. Ён атрымаў добрую па тым часе адукацыю, свабодна валодаў абодвума літаратурнымі мовамі Ірана той эпохі — арабскай і персідскай, і, магчыма, нават быў знаёмы і з літаратурнай мовай дамусульманскага Ірана — пехлеві.
Фірдаўсі (яго паэтычнае імя перакладаецца як «Райскі») высока цаніў веды: «Да слоў разумных ты шукай шляхі, і свет увесь прайдзі, каб веды там знайсці». Мянушку «Хакім» («мудрэц», «вучоны») ён атрымаў за глыбіню і шырыню сваіх ведаў.
Маладосць Фірдаўсі прыпадае на перыяд гісторыі Ірана, калі мясцовая феадальная арыстакратыя пасля рада гадоў арабскага панавання вызвалілася ад прыгнёту заваёўнікаў і ў аддаленых частках халіфата зноў захапіла ўладу ў свае рукі.
Доўгі час жыў у Газні, знаходзіўся на службе ў султана Махмуда Газневідскага (якому і прысвяціў «Шахнаме»). Аднак асноўная думка паэмы аб тым, што толькі спадчынныя носьбіты царскай улады маюць на яе права, не спадабалася султану Махмуду, якога больш задавальняла правамернасць сілы, а не спадчыннасці.
Па вядомай легендзе, якая не мае дакладных пацвярджэнняў, султан адмовіўся заплаціць Фірдаўсі за паэму. Гэта моцна раззлавала паэта, і ён напісаў сатыру, у якой папракаў султана паходжаннем ад раба. У выніку, ад султанской гневу Фірдаўсі быў вымушаны бегчы з краіны і бадзяцца ў беднасці да канца жыцця.
Існуе паданне, паводле якога незадоўга да смерці Фірдаўсі султан Махмуд выпадкова пачуў ад аднаго прыдворнага выразны верш з «Шахнамэ», запытаўся пра аўтара і даведаўся, што верш — з прысвечанай самому Махмуду «Кнігі цароў» знакамітага Фірдаўсі, які цяпер у Тусе пражывае ў беднасці. Махмуд неадкладна распарадзіўся паслаць у Тус для Фірдаўсі багаты дар (60000 сярэбраных дырхемаў — па паведамленні Арузія; 60000 залатых чырвонцаў — па позніх паданнях). А Фірдаўсі незадоўга да гэтага памёр. У той самы час, калі праз адны гарадскія вароты выносілі для пахавання яго цела, у іншыя гарадскія вароты ўваходзілі вярблюды з дарамі ад Махмуда.
На магіле паэта ў 1934 годзе да тысячагоддзя з дня нараджэння быў узведзены маўзалей.
Кола беларускіх студэнтаў у Кракаве
Створана па ініцыятыве С. Любіч-Маеўскага (старшыня) навучэнцамі кракаўскіх універсітэта, вышэйшай прамысловай і гандлёвай акадэмій. Ставіла за мэту вывучэнне стану гаспадаркі, асветы, культуры і веравызнанняў беларускай вёскі, узаемаадносін беларускіх сялян са шляхтай, уплыву на насельніцтва Беларусі русіфікацыі і паланізацыі. Падтрымлівала сувязь з, з украінскімі нацыянальнымі арганізацыямі на Галіччыне. Выдала адозву ў падтрымку стварэння ўкраінскага універсітэта ў Львове. У працы кола ўдзельнічалі прафесары Кракаўскага універсітэта Я. Бадуэн-дэ-Куртэне, Н. Цыбульскі, С. Лось.
Юлія Дзмітрыеўна Ясёнак
Юлія Дзмітрыеўна Ясёнак (нар. 9 ліпеня 1983) — беларуская канькабежка, удзельніца чэмпіянатаў свету і Еўропы.
Златавустава (Смаленская вобласць)
Златавустава (Златоустово) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Конкурс песні Еўрабачанне
Конкурс песні Еўрабачанне (англ.: Eurovision Song Contest, фр.: Concours Eurovision de la Chanson) — штогадовы конкурс, які праводзіцца сярод краін-членаў Еўрапейскага вяшчальнага саюза (EBU). Ад кожнай краіны-члена ЕВС выступае выканавец, ці група (не больш за 6 чалавек). Пасля гэтага адбываецца галасаванне тэлегледачоў і журы ў прапорцыі 50/50. Конкурс распачаўся ў 1956 годзе і з тых часоў з’яўляецца адной з самых працяглых тэлевізійных праграм у свеце. Ён таксама з’яўляецца адным з найбольш папулярных неспартыўных мерапрыемстваў з аўдыторыяй і 600 млн на міжнародным узроўні (у апошнія гады). Еўрабачанне таксама транслюецца за межамі Еўропы ў такіх месцах, як Аргенціна, Аўстралія, Бразілія, Канада, Кітай, Калумбія, Егіпет, Індыя, Японія, Іарданія, Мексіка, Новая Зеландыя, Філіпіны, Паўднёвая Карэя, Тайвань, Тайланд, ЗША, Уругвай і Венесуэла нягледзячы на тое, што яны не з’яўляюцца членамі ЕВС. З 2000 года конкурс таксама транслюецца і ў Інтэрнэце, з аўдыторыяй у людзей у амаль 140 краінах (2006 год).
Каролын
Каролын (Коро́лин) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дзягуцішке (Ігналінскі раён)
Дзягу́цішке (Degutiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 9 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 4 чал. (2001 г.).
Няёлава (Сафонаўскі раён)
Няёлава (Неёлово) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 9 жыхароў (2007).
Конкурс песні Еўрабачанне
Шмат удзельнікаў конкурсу сталі сусветна вядомымі спявакамі. Сярод іх можна вылучыць Даменіка Мадун’я, які заняў трэцяе месца з песняй «Nel blu dipinto di blu» у 1958 годзе, група ABBA, якая перамагла ў конкурсе ад Швецыі ў 1974 годзе з песняй «Waterloo», Селін Дыён, якая выйграла конкурс, прадстаўляючы Швейцарыю ў 1988 годзе з песняй «Ne partez pas sans moi»  і іспанец Хуліа Іглесіяс, які заняў чацвёртае месца ў 1970 годзе.
Уладальнікам усёй інтэлектуальнай уласнасці, якая вырабляецца ў рамках конкурсу, з’яўляецца Еўрапейскі вяшчальны саюз.
Няёлава (Сафонаўскі раён)
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 12 км на поўнач ад горада Сафонава, за 13 км на поўнач ад аўтадарогі. За 3,5 км на ўсход ад вёскі чыгуначная станцыя Вадзіна на лініі Дурава — Уладзімірскі Тупік. Уваходзіць у склад Вадзінскага сельскага паселішча.
Конкурс песні Еўрабачанне
Гісторыя
У 1950 годзе ў спустошанай вайной Еўропе быў адноўлены Еўрапейскі вяшчальны саюз (EBU). Штаб-кватэра арганізацыі была створана ў Швейцарыі. Там жа створаны і адмысловы камітэт, каб шукаць шляхі культурнага аб'яднання краін Еўропы праз "лёгкія забаўляльныя праграмы". На пасяджэнні камітэта, якое адбылася ў адбылася ў Манака ў студзені 1955 года, генеральны дырэктар Швейцарскага тэлебачання і старшыня камітэта Марсель Безансон прапанаваў ідэю міжнароднага песеннага конкурсу, дзе будуць удзельнічаць усе краіны Еўропы. .Конкурс быў заснаваны накшталт музычнага фестываля ў Сан-Рэма (Італія).
Няёлава (Сафонаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Конкурс песні Еўрабачанне
Гісторыя
Канцэпцыя конкурса, якая больш вядома пад назвай "Гран-пры Еўрабачанне" была адзначана Генеральнай Асамблеяй ЕВС на пасяджэнні, якое адбылося ў Рыме 19 кастрычніка 1955. У гэты час было вырашана, што першы конкурс адбудзецца вясной 1956 года ў Лугана, Швейцарыя. Назва "Еўрабачанне" было ўпершыню выкарыстана ў адносінах да тэлевізійнай сеткі ЕВС брытанскім журналістам Джорджам Кемпі ў лонданскай газетце "Evening Standard" ў 1951 годзе.
Першы конкурс быў праведзены ў горадзе Лугана, Швейцарыя, 24 мая 1956 года. У гэтым конкурсе ўдзельнічалі 7 краін, кожная з якіх прадставіла па 2 песні. Гэта быў адзіны конкурс у гісторыі "Еўрабачання", у якім ад адной краіны было выканана больш за 1 песню. З 1957 года ад кожнай краіны-ўдзельніцы было дазволена выконваць толькі адну песню. Першай пераможцай конкурса "Еўрабачанне" стала прымаючая краіна, якую прадстаўляла Ліз Асія.
У гэты час былі зацвержаны англа- і франкамоўная назвы конкурса Eurovision Song Contest і Concours Eurovision de la Chanson. Першай назвай сталі карыстацца ўсе краіны, акрамя Францыі, Бельгіі і Люксембурга.
Фармат
За шмат гадоў фармат конкурса неаднаразова змяняўся, нягледзячы на тое, што асноўныя прынцыпы заўсёды былі няпераменнымі: краіны прадстаўляюць песні, якія спяваюцца ў тэлевізійнай праграме і перадаюцца па сетцы Еўрабачання адначасова для ўсіх краін-удзельніц.
Трансляцыю конкурса ў кожнай дзяржаве ажыццяўляе спецыяльная тэлекампанія, якая атрымала дазвол ад ЕВС. Паколькі трансляцыя была і ёсць прамой, то пасля выканання ўсіх песен адбываецца галасаванне тэлегледачоў і журы (у розныя годы маглі быць толькі тэлегледачы, ці толькі журы). У канцы конкурса, абвяшчаецца пераможца - краіна, якая набрала найбольшую колькасць балаў.
Часцей за ўсё вядучымі конкурсу з'яўляюцца 2 чалавекі, але першыя конкурсы вяліся толькі адным вядучым (вядучай). Паколькі "Еўрабачанне" - адзін з самых папулярных шоу у свеце, то тэлекампанія-арганізатар конкурса ў рэкламных роліках, ці канцэпцыі самаго конкурса найлепш разгарнуць тэму гісторыі і культуры прымаючай краіны, каб стымуліраваць развіццё мясцовага турызму.
Паміж песнямі і абвяшчэннем вынікаў галасавання, адбываецца т.з. "інтэрвал-акт", падчас якога выступаюць ці пераможцы мінулага года, ці сусветна вядомыя сяпвакі прымаючай краіны.
Традыцыйнай музычнай тэмай конкурса "Еўрабачанне" стаў урывак з музычнага твора "Te Deum" Марка Антуана Шарпанц'е. Фінал "Еўрабачання" традыцыйна адбываецца ў суботу вечарам, але першыя конкурсы даволі часта праводзіліся і ў іншыя месяцы і дні тыдня (чацвер — 1956 год). and as early as March.
Будынак іспанскай адміністрацыі
Будынак іспанскай адміністрацыі (Spaans Gouvernement) — будынак у Маастрыхце (Нідэрланды), размешчаны ў паўднёвай частцы плошчы. Першапачаткова на месцы асабняка знаходзіўся жылы дом канонікаў. У XV—XVI стст. дом быў перабудаваны і пашыраны, вокны былі аформлены ў стылі позняй готыкі, а таксама прыбудавана каланада ў стылі льежскага рэнесансу.
Конкурс песні Еўрабачанне
Краіны-удзельніцы конкурсу
Любая краіна-ўдзельніца, якая ўваходзіць у Еўрапейскі вяшчальны саюз (нават, калі яна знаходзіцца за межамі Еўропы) можа прыняць удзел у конкурсе. Такімі краінамі з’яўляюцца Марока (паўночна-афрыканская краіна), якая прымала ўдзел у конкурсе ў 1980 годзе, і Ізраіль, які да сённяшніх часоў кожны год адпраўляе ўдзельнікаў на конкурс.
Будынак іспанскай адміністрацыі
Раней дом называлі будынкам брабанцкай адміністрацыі, таму што ў ім заўсёды спыняліся герцагі Брабанцкія. Пасля таго, як у 1506 годзе Карл V, спадчыннік тытула герцага Брабанцкага, стаў таксама каралём Іспаніі, дом сталі называць будынкам іспанскай адміністрацыі. Паміж 1519 і 1550 гадамі Карл неаднаразова ў ім спыняўся, а палкаводзец Алесандра Фарнезэ, герцаг Пармскі, верагодна, менавіта тут у 1580 годзе абвясціў Вільгельма Аранскага па-за законам.
Конкурс песні Еўрабачанне
Працэдура адбора
Кожная краіна павінна прадставіць адну песню за адно выступленне. Адзіным выключэннем з гэтага быў першы конкурс 1956 года (2 пенсі ад кожнай краіны). На дадзены момант, для ўдзельнікаў "Еўрабачання" існуе правіла, згодна з якім песня канкурсант не можа быць апублікавана раней дазволенай даты (1 кастрычніка). Краіны маюць права самастойна вырашаць спосаб выбару прадстаўніка і пенсі, але ЕВС заклікае да правядзення публічнага галасавання, бо гэта стварае больш адкрытасці.
Будынак іспанскай адміністрацыі
З 1973 года тут знаходзіцца. Яго калекцыя складаецца з некалькіх прыватных збораў керамікі, фарфору, срэбра, гадзіннікаў, фатаздымкаў і вырабаў са шкла. Акрамя гэтага, у музеі прадстаўлены працы маастрыхцкіх мастакоў першай паловы XIX стагоддзя, а таксама калекцыя зброі XVIII—XIX стагоддзяў.
Конкурс песні Еўрабачанне
Працэдура адбора
Незалежна ад метаду, які выкарыстоўваецца для выбару песні, яна павінна быць дапрацавана і прадстаўлена ў EBU да пэўнага тэрміна (часцей - да сярэдзіны сакавіка).
Будынак іспанскай адміністрацыі
Самай старой часткай будынка з'яўляецца яго правы бок, якая датуецца XV стагоддзем. У афармленні вокнаў ясна адрозныя элементы позняй готыкі. Іх упрыгожваюць гербы Карла V і сімвал Габсбургскага дому — арол. Двое іншых вокнаў увянчаны гербам Іспаніі і дэвізам «Plus ultra» (у перакладзе з лацінскай — «далей мяжы», афіцыйны дэвіз Іспаніі, прыняты Карлам V). Гэтыя ўпрыгожванні былі зроблены да прыезду ў 1520 годзе імператара Карла V у Маастрыхт.
Конкурс песні Еўрабачанне
Правядзенне конкурсу
Большая частка выдаткаў на правядзенне конкурсу пакрыта камерцыйнымі спонсарамі і ўзносамі ад іншых краін-удзельніц. Конкурс лічыцца ўнікальнай магчымасцю для развіцця турызму ў прымаючай краіне. У 2005 годзе Украіна адмяніла свае патрабаванне наконт візы для турыстаў з ЕС з-за правядзенне конкурса ў Кіеве.
Будынак іспанскай адміністрацыі
У левай частцы будынка вокны, якія з'явіліся некалькімі стагоддзямі пазней, аформлены ў стылі рэнесансу. Першапачаткова гэта частка будынка была выканана з дрэва, і толькі ў 1620 годзе з-за пагрозы пажару перабудавана ў камені. У XVIII—XIX стагоддзях будынак яшчэ некалькі разоў быў перабудаваны. У 1970-я гады ён быў адрэстаўраваны і пафарбаваны ў цяперашні чырвоны колер.
Конкурс песні Еўрабачанне
Правядзенне конкурсу
Падрыхтоўка да мерапрыемства пачынаецца праз некалькі тыдняў пасля таго, як пройдзе папярэдні конкурс. Кожная краіна павінна абраць горад і пляцоўку, дзе будуць праходзіць канцэрты і астатнія мерапрыемствы "Еўрабачання".
Двумя найбуйнейшымі пляцоўкамі ў гісторыі конкурса былі стадыён "Parken" ў Капенгагене (38,000 чалавек; 2001 год) і "Esprit Arena" ў Дзюсельдорфе (36,500 чалавек, 2011 год). Самы маленькі горад, які прымаў у сябе "Еўрабачанне - ірландскі Мілстрыт (1993 год). Насельніцтва горада складае ўсяго 1,500 чалавек, а на сам конкурс прыехала значна больш людзей.
Лагатып і графічнае аздабленне
Сучасны лагатып быў створаны ў 2004 годзе, падчас конкурса ў Турцыі, з мэтай стварэнне паслядоўнай візуальнай ідэнтычнасці. Сцяг прымаючай краіны знаходзіцца ў самым цэнтры агульнага лагатыпу. Разам з тым, кожны раз, краіна, што прымае конкурс стварае свой асабілвы дызайн і слоган. Графічная тэма і дэвіз конкурса аб'яўляюцца ЕВС і мясцовай тэлекампаніяй, што займаецца арганізацыяй конкурсу.
Еўратыдзень
Падчас Еўратыдня, каардынацыю мерапрыемстваў і дзейнасці ўдзельніка ажыццяўляе кіраўнік дэлегацыі. У склад самой дэлегацыі ўваходзяць сам выканавец (група), аўтары слоў і музыкі да песні, афіцыйная прэса, а таксама дырыжор (у гады, калі на Еўрабачанні быў аркестр). Акрамя гэтага, у склад дэлегацыі можа ўваходзіць і каментатар.
Рэпетыцыі і прэс-канферэнцыі
Часцей за ўсё, дэлегацыі прыбываць на конкурс за 2 тыдні да пачатку, каб правесці ўсе рэпетыцыі і прэс-канферэнцыі. Кожная краіна мае прва на 2 рэпетыцыі. Краіны, які ўдзельнічаюць у першым паўфінале, праводзяць рэпетыцыі з нядзелі да серады, у другім - з чацвярга па нядзелю. Таксама ў суботу і нядзелю, праводзяць свае рэпетыцыі і краіны-фіналісткі. Пасля рэпетыцыі, удзельнікі ад кожнай краіны сустракаюцца з сваім мастацкім кіраўніком у спецыяльным пакоі, дзе глядзяць відэа з рэпетыцыі, абмяркоўвачы ракурсы, асвятленне і харэаграфію, для таго, каб паспрабаваць дасягнуць максімальна эстэтычнага эфекту на тэлебачанні. У гэты момант кіраўнік дэлегацыі можа патрабаваць ад арганізатараў усё, што неабходна для выканання. Пасля гэтай сустрэчы, дэлегацыя праводзіць прэс-канферэнцыю, на якой акрэдытаваныя журналісты задаюць пытанні. Рэпетыцыі і прэс-канферэнцыі адбываюцца пралельна. Так, адна краіна праводзіць сваю прэс-канферэнцыю, у той час як наступная ў зале рэпетыцыі. Перад паўфіналам і фіналам праводзіцца 3 рэпетыцыі (2 пробныя і 1 генеральная). Паколькі часта адбываецца так, што квіткоў на сам конкурс не хапае, было прынята рашэнне прадаваць квіткі і на генеральныя рэпетыцыі, падчас якіх свае адзнакі выстаўляе прафесійнае журы ў кожнай краіне (з 2008 года).
Вечарыны і Еўраклуб
У панядзелак т.зв. Еўратыдня. мер горада-гаспадара Еўрабачання арганізоўвае спецыяльны прыём, куды запрашаюцца ўсе ўдзельнікі і журналісты. Дадзенае мерапрыемства звычайна праводзіцца ў будынку мерыі (2010 год), ці іншым буйным будынку горада. Акрамя гэтага, кожная краіна можа арганізаваць свае персанальныя вечарыны, з мэтай папулярызацыі свайго ўдзельніка. Усе вечарыны краін адбываюцца ў спецыяльным Еўраклубе. Вечарыны ў ім адбываюцца кожны дзень на тыдні.
Музычны стыль
Конкурс Еўрабачанне ўжо доўгі час з'яўляецца аб'ектам спрэчак адносна стылю і якасці музычнага матэрыялу, што на ім выконваецца. Некаторыя з краін спрабуюць з дапамогай конкурса адлюстраваць сваю нацыянальную культуру. Даволі часта такія песні займаюць высокія месцы і нават перамагаюць (украінская спявачка Руслана ў 2004 годзе; Сертаб Эрэнер з Турцыі ў 2003 і г.д.), але вельмі часта такія песні і выступаюць вельмі дрэнна (Аляксандра і Канстанцін ад Беларусі ў 2004 годзе).
Часцей за ўсё, на Еўрабачанні гучаць песні з жанру поп-музыкі (у апошні час вельмі часта стаў гучаць і еўрадэнс). Гэта найбольш папулярныя ў еўрапейскай аўдыторыі жанры. Іншыя, такія як рэп, хард-рок, класіка вельмі рэдка займаюць добрыя месцы. Выключэннем з гэтага стала фінская група "Лордзі", якая перамагла на конкурсе песні Еўрабачанне ў 2006 годзе.
"Суседскае галасаванне"
Асабліва балючай тэмай для Еўрабачання з даўніх часоў з'яўляецца т.зв. "суседскае галасванне" - практыка галасання краінамі згодна з геаграфічным ці палітычным становішчам. Вельмі часта адбываецца і сітуацыя, калі дыяспары, што жывуць у іншай краіне, дапамагаюць сваёй радзіме. У гэтым выпадку вельмі паказальны прыклад Турцыі, якая амаль заўсёды атрымлівае высокія балы ад Германіі, Бельгіі, Нідэрландаў і Францыі — краін з максімальнай колькасцю турэцкага насельніцтва ў Еўропе. Традыцыйныя і гістарычныя сувязі таксама маюць заўважны ўплыў, напр. Мальта, якая некаторы час была часткай Брытанскай імперыі, рэгулярнае дае самыя высокія адзнакі Вялікабрытаніі, ад якой таксама атрымала больш балаў, чым ад якой іншай дзяржавы.
NGC 4392
NGC 4392 (іншыя абазначэнні — MCG 8-23-23, ZWG 244.12, 1ZW 35, PGC 40499) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.