cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Парк імя 300-годдзя Санкт-Пецярбурга
Парк — самы малады ў Санкт-Пецярбургу — быў закладзены ў 1995 годзе для ўшанавання юбілейнай даты — 300 гадоў з дня заснавання горада. Плошча парку складала 89 гектараў. Да 2003 года тэрыторыя парку была добраўпарадкавана, праведзена берагаўмацаванне і засыпанне грунту. Акрамя таго, ажыццяўлены работы па стварэнні ліўневай каналізацыі, разбіты газоны і ўстаноўлена агароджа. Аднак пасля святкавання юбілею Санкт-Пецярбурга значныя часткі тэрыторыі парка былі ў яго канфіскаваны і перададзены пад будаўніцтва аб’ектаў камерцыйнай нерухомасці. З першапачатковых 94 га плошча парку была зрэзаная амаль у 2,5 разы, да 38,58 га.
Усходнія тэрыторыі парку ў 2002 годзе былі аддадзены пад забудову, і на іх месцы былі ўзведзены апартаменты-гатэль і гандлёва-забаўляльны комплекс. У 2009 годзе гарсавет адобрыў забудову таксама і заходняй частцы парку ў інтарэсах «Акадэміі баявых мастацтваў» і «Цэнтра воднага турызму».
Жоры
Жоры (Żory) — горад на правах павета ў Сілезскім ваяводстве Польшчы.
Адлегласць па прамой паміж гарадамі Жоры — Мінск 722 км, да Варшавы — 290 км.
Насельніцтва — 61 991 жыхароў (2014 год).
Красненскі павет (Падкарпацкае ваяводства)
Красненскі павет (Powiat krośnieński) — павет у Польшчы, уваходзіць як адміністрацыйная адзінка ў Падкарпацкае ваяводства. Цэнтр павета — горад Кросна (у склад павета не ўваходзіць). Займае плошчу 923,79 км². Насельніцтва — 111 936 чалавекі (на 2015 год).
Порту-Велью (мікрарэгіён)
По́рту-Ве́лью (Microrregião de Porto Velho) — мікрарэгіён у Бразіліі, уваходзіць у штат Рандонія. З’яўляецца часткай мезарэгіёна Мадэйра-Гуапарэ. Насельніцтва станам на 2006 год складае 497 936 чалавек. Займае плошчу 65 651,18 км². Шчыльнасць насельніцтва — 7,6 чал./км².
Склад мікрарэгіёна
У складзе мікрарэгіёна знаходзяцца наступныя муніцыпалітэты:
Мовазнаўства
Мовазнаўства або Лінгвістыка (linguistique ад lingua мова) — навука аб будове, функцыянаванні і развіцці моваў свету
Гэта навука аб натуральнай чалавечай мове наогул і аб усіх мовах свету як індывідуальных яе прадстаўніках. У шырокім сэнсе слова, лінгвістыка падзяляецца на навуковую і практычную. Часцей за ўсё пад лінгвістыкай маецца на ўвазе менавіта навуковая лінгвістыка. З'яўляецца часткай семіётыкі як навукі аб знаках.
Лінгвістыкай прафесійна займаюцца навукоўцы — лінгвісты.
Паводле метадаў, спосабаў і мэтаў даследавання падзяляецца на агульнае і прыватныя (што займаюцца канкрэтнымі мовамі), і.
Прадмет лінгвістыкі
Лінгвістыка вывучае не толькі існуючыя (якія існавалі або магчымыя ў будучыні) мовы, але і чалавечую мову наогул. Мова не дадзена лінгвісту ў прамым назіранні; толькі тыя факты маўлення, што непасрэдна назіраюцца, ці моўныя з'явы, то бок  носьбітаў жывой мовы разам з іх вынікамі (тэкстамі) або моўны матэрыял (абмежаваная колькасць пісьмовых тэкстаў на мёртвай мове, якой ужо ніхто не карыстаецца ў якасці асноўнага сродку зносін).
Ляплёўскі сельсавет
Ляплё́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Ляплёўка.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дамачаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дубіцкага сельсавета, вёска Збунін перададзена ў склад Страдзецкага сельсавета. З 17 снежня 1956 года ў Брэсцкім раёне. 3 чэрвеня 1957 года скасаваны, населеныя пункты перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Дамачаўскага пассавета.
На момант скасавання ў сельсавет уваходзілі 3 населеныя пункты: Дубіца, Кабёлка і Ляплёўка.
1170-я
Падзеі
Польшча заставалася раздробненай. У 1173 годзе вялікім князем стаў Мешка III Стары, але ў 1177 годзе яго прагналі з Кракава, і яго замяніў Казімір II Справядлівы.
У 1172 годзе Бела III стаў каралём Венгрыі, якая знаходзілася ў сферы ўплыву Візантыі. Але ў 1180 годзе, пасля смерці візантыйскага імператара Мануіла I Камніна, Бела III вярнуў Венгрыі Харватыю і Далмацыю.
Жупан Рашкі Стэфан Неманя таксама скарыстаўся праблемамі ў Візантыі, каб атрымаць незалежнасць.
NGC 2448
NGC 2448 (іншае абазначэнне — ESO 493-**8) — рассеянае скопішча ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Друцк
Друцк (, Друцк) — аграгарадок у Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета. За 10 км на паўднёвы ўсход ад Талачына, 134 км ад Віцебска, 7 км ад чыгуначнай станцыі Талачын, за 1 км ад аўтамабільнай дарогі Талачын — Круглае. Размешчаны на левым беразе Друці, на месцы пасада старажытнага горада.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў Павучанні Уладзіміра Манамаха пад 1078 года, калі прынамсі ваколіцы Друцка былі паваяваны гэтым князем. Упершыню ў летапісе згадваецца пад 1092 годам. Дзядзінец і вакольны горад Друцка (Дрютьск, Дрьтеск, Дрьютек, Друтеск, Друческ) размяшчаліся на высокім правым беразе Друці, пасад размяшчаўся на левым беразе. У данатарскім надпісе на Друцкім Евангеллі, быццам пад 1001 годам згадваецца праваслаўная царква ў Друцку, але гэтая дата вынік падчысткі адным з уладальнікаў рукапісу, вядомым калекцыянерам і фальсіфікатарам Аляксандрам Сулакадзэвым, які хацеў такім чынам павысіць кошт рукапіс.
У XI—XII ст. Друцк уваходзіў у склад Полацкай зямлі. Насычанай падзеямі была гісторыі Друцка у часы сыноў і ўнука полацкага князя Усяслава Брачыславіча, калі горад стаў цэнтрам Друцкага княства (з 1101) і быў уцягнуты ў барацьбу паміж князямі за полацкі сталец і дамінаванне ў Полацкай зямлі. У 1116 годзе, паводле Іпацеўскага летапісу, Друцк цалкам зруйнаваны кааліцыяй паўднёварускіх князёў, а жыхары выведзены ў палон, для іх у Пераяслаўскім княстве заснавана паселішча Жэлдзі.
Аднак ужо 1158 годзе дручане актыўна ўдзельнічаюць ва ўнутраных справах Полацкай зямлі, яны праганяюць з горада князя Глеба Расціславіча — сына полацкага князя Расціслава Глебавіча, і запрашаюць на друцкі сталец Рагвалода Барысавіча, які толькі вызваліўся з менскага палону і знаходзіўся ў чарнігаўскім горадзе Слуцку. З войскам чарнігаўскага князя Святаслава Рагвалод накіроўваецца ў Друцк, а дручане сустракаюць яго на чаўнах. Неўзабаве менскія князі на чале з Расціславам Глебавічам пайшлі на Друцк супраць Рагвалода, дручане аднак добра супраціўляліся і ўрэшце бакі прыйшлі да кампрамісу — Рагвалод адмовіўся ад дамаганняў на полацкі сталец і заставаўся княжыць у Друцку. Неўзабаве аднак палачане выгналі з Полацка князя Расціслава і запрасілі на сталец Рагвалода, з чаго пачаўся шэраг полацка-менскіх канфліктаў.
У 2-й палове XII ст. друцкія князі ўцягваюцца ў супрацьстаянне смаленскіх і чарнігаўскіх князёў. У 1181 годзе пад Друцк прыходзіла войска саюзнікаў чарнігаўскага князя Святаслава, заняўшы пазіцыю на левым беразе Друці яны вялі перастрэлку са смаленскім войскам на правым беразе, чакаючы падмацаванняў і зручнага моманту для нападу. Пасля падходу падмацаванняў да чарнігаўцаў, смаляне ацанілі сітуацыю і адступілі, у такіх умовах друцкія князі вымушаны былі перайсці на бок Святаслава.
Сваё палітычнае, эканамічнае і ваеннае значэнне Друцк, пачаў страчваць у канцы 15 ст. — пачатку 16 ст. , але ёсць і думка, што гэта звязана са знішчэннем горада ў сярэдзіне 17 ст. . Пэўны час і прычыны аднак невядомыя. Горад часоў XVI ст., у апавяданнях канца XVII ст., быццам меў 7 міль у акружнасці і дзве сотні храмаў, але падчас жорсткай вайны ўшчэнт зруйнаваны і лёс яго параўноўваўся з Трояй. Да сярэдзіны XVII ст. праз горад праходзіў просты шлях з Еўропы да Масквы. У канцы XVII ст., праязджаючы цераз Друцк, сакратар пасольства Свяшчэннай Рымскай Імперыі І. Г. Корб у «Дзённіку падарожжа ў Масковію» адзначыў заняпад Друцка. Урэшце, войны Масквы з ВКЛ і Рэччу Паспалітай, ператварылі Друцк у малалюднае мястэчка.
Даследаванні археолагаў і вядомыя нам пісьмовыя крыніцы дазваляюць сцвярджаць, што старажытны Друцк быў важным абарончым пунктам. Да сярэдзіны 17 ст. існаваў Друцкі замак. Горад і замак неаднаразова разбураліся і аднаўляліся, быў падзелены на «дольніцы» паміж галінамі роду князёў Друцкіх, а таксама іх спадкаемцаў згаслых галін ці асоб, якія іншым шляхам набылі часткі колішняга Друцкага княства.
Цяперашняе паселішча стаіць на месцы пасада старажытнага Друцка, паблізу яго дзядзінца і вакольнага горада на супрацьлеглым беразе Друці.
У 1924—1954 гадах цэнтр Друцкага сельсавета. Да сакавіка 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Воўкавіцкага сельсавета.
Інфраструктура
Камбінат бытавога абслугоўвання, школа, клуб, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі.
Хакейная форма
Хакейная форма (хакейная амуніцыя) — гэта набор сродкаў абароны цела іграка ад розных траўмаў (удараў, сутыкненняў, падзенняў).
Форма складаецца са:
Кергелен
Архіпелаг Кергелен, або Астравы Кергелен (фр.: Îles Kerguelen, Archipel de Kerguelen, афіцыйна — Archipel des Kerguelen альбо Archipel Kerguelen) — група астравоў у паўднёвай частцы Індыйскага акіяна (-49.25, 69,58333349°15′ пд. ш. 69°35′ у. д.﻿ / ﻿49,25° пд. ш. 69,583333° у. д. (G)), якая складаецца з аднаго вялікага вострава і каля 300 маленькіх астравоў і скал.
Архіпелаг Кергелен — частка Французскіх Паўднёвых і Антарктычных терыторый.
Гісторыя
Астравы да пачатку XX стагоддзя выкарыстоўваліся як месца палявання на цюленяў і кітабойная база, пакуль жывёліны не былі практычна знішчаны.
З 1949 года на востраве вядуцца навукова-даследчыя працы, метэаралагічныя назіранні і запускі гукавых ракет(звычайна «Arcas», «Dragon» і «Eridan»). З 1970-х гадоў на востраве знаходзіцца станцыя спадарожнікавай сувязі.
Ахова
У 2006 годзе ўключаны ў склад Нацыянальнага запаведніка Французскіх Паўднёвых тэрыторый.
Зборная Швейцарыі па хакеі з шайбай
Збо́рная Швейцарыі па хаке́і — нацыянальная хакейная каманда Швейцарыі. У рэйтынгу ІІХФ за 2014 год знаходзіцца на 7 месцы. Кіруючы орган — Швейцарскі хакейны саюз; галоўным трэнерам з'яўляецца канадскі спецыяліст Шон Сімпсан.
Сучасны швейцарскі хакей вядомы сваёй моцнай школай брамнікаў, цэлы шэраг галкіпераў нацыянальнай зборнай маюць досвед выступаў за клубы Нацыянальнай хакейнай лігі. Акрамя таго, запатрабаваныя ў НХЛ і палявыя ігракі швейцарскай зборнай.
Гісторыя
Самых вялікіх поспехаў швейцарская зборная дамаглася ў перыяд паміж дзвюма сусветнымі войнамі, заваяваўшы золата на хатніх чэмпіянаце Еўропы 1926 года і срэбра на чэмпіянаце свету 1935 года, якія праходзілі ў Давосе. Пасля бронзавага медаля на чэмпіянаце свету 1953 года швейцарская каманда доўгі час не магла атрымаць медалі на чэмпіянатах свету і Алімпійскіх гульнях, у 1992 і 1998 гадах яна здолела займаць чацвёртае месца.
Сапраўдны прарыў каманда здзейсніла пад кіраўніцтвам канадскага спецыяліста Шона Сімпсана ў 2013 годзе, дзе раптам выйшла ў фінал чэмпіянату свету ў Фінляндыі і Швецыі, спачатку атрымаўшы перамогу ва ўсіх 7 матчаў у групе (адзін з іх — па булітах у зборнай Канады), затым у чвэрцьфінале абыграўшы зборную Чэхіі (2:1), а ў паўфінале — зборную ЗША (3:0). Ні ў адным з 9 матчаў да фіналу швейцарцы не прапусцілі больш за 2 шайбы.
У вырашальным матчы швейцарцы сустрэліся са зборнай Швецыі, якую ўжо абгульвалі на групавым этапе з лікам 3:2. Лік адкрыў швейцарац Раман Ёсі, аднак затым шведы закінулі пяць шайбаў запар і сталі чэмпіёнамі. Швейцарцы ж паўтарылі свой ​​поспех 78-гадовай даўніны, калі ўпершыню здолелі выйграць срэбра чэмпіянату свету. Паводле вынікаў чэмпіянату Раман Ёсі быў прызнаны самым каштоўным гульцом турніру і лепшым абаронцам. Ён жа разам з іншым абаронцам Жульенам Ваклерам ўвайшоў у сімвалічную зборную турніру.
Трэба адзначыць, што зборная па розных прычынах абышлася без некалькіх ігракоў НХЛ — брамніка Ёнаса Гілера, абаронцаў Марка Штрайта, Лукі Сбісы, Яніка Вебера, нападніка Дам'ена Брунера.
Ладамерыя
Ладамерыя (Lodomeria) — назва Галіцка-Валынскага княства, якая ўжываецца ў афіцыйных дакументах XIII—XIV стагоддзя, напісаных на лацінскай мове. Паходзіць ад лацінізаванага імя сталіцы княства — Уладзіміра.
Упершыню «Ладамерыя» згадваецца ў тытулах венгерскага караля Андрэ II, які імкнуўся захапіць землі Галіцыі і Валыні. Нягледзячы на ​​тое, што венгры ніколі не валодалі Валынскім княствам, іх прэтэнзіі на яго былі замацаваны ў тытулах ўсіх венгерскіх манархаў XIII—XVIII стагоддзяў у форме «кароль Галіцыі і Ладамерыі».
Гэтая назва ўжывалася ў папскай канцылярыі і пазначала (большаю часткай — Ладамерыя, часам — Фляндэмірыя) Галіцка-Валынскую вобласць у дэкрэтах і булах, якія выдаваліся па розных пытаннях каталіцкай прапаганды ў гэтым рэгіёне [акты ў А. Тэйнера, «Vetera monumenta Poloniae Lithuaniae» etc.; у Тургенева, «Historica Russiae Monumenta», у зборніку Напірскага і інш.].
Пасля атрымання ў спадчыну Габсбургамі венгерскай кароны ў XVIII стагоддзі аўстрыйскія імператары сталі носьбітамі тытула «каралёў Галіцыі і Ладамерыі». Завяршыўшы раздзел Рэчы Паспалітай, яны ўтварылі на землях былога Галіцка-Валынскага княства і Кракава новую адміністрацыйную адзінку — Каралеўства Галіцыі і Ладамерыі, якое праіснавала з 1772 па 1918 гады.
Ёзаф Міласлаў Гурбан
Ё́заф Лю́давіт Мі́ласлаў Гу́рбан (Jozef Ľudovít Miloslav Hurban; псеўданімы Slavomil F. Kořennatý, Ľudovít Pavlovič, M. z Bohuslavíc, M. Selovský; 19 сакавіка 1817, Бецкаў  — 21 лютага 1888, Глбоке ) — першы старшыня Славацкай народнай рады, славацкі пісьменнік, журналіст, палітык, евангельскі пастар і выбітная постаць славацкага паўстання 1848—1849 гадоў. Спачатку быў паслядоўнікам Яна Колара, пасля Людавіта Штура. У яго гонар названая малая планета (3730) Гурбан.
Біяграфія
Ёзаф нарадзіўся ў сям'і евангельскага пастара Паўла Гурбана і Ганны Ворасавай, быў ахрышчаны пад імем Ёзаф Людавіт. Меў старэйшую сястру Тэрэзію Зузану. Пачатковую адукацыю атрымаў у бацькі, пасля ў 1826—1830 гадах навучаўся ў месцячковай школе ў Трэнчыне, а ў 1830—1840 — у евангельскім ліцэі ў Браціславе. Тут ён пазнаёміўся з Людавітам Штурам, які абудзіў у ім патрыятычныя пачуцці. У 1840 быў пасвечаны на святара. Хацеў працягнуць навучанне ў Германіі, аднак з фінансавых прычын мусіў пайсці працаваць, каб аплаціць вучобу.
Па пасвечанні быў лютэранскім капланам у Брэзавай пад Брадлам, ад 1843 служыў пастырам у Глбоке. У 1860 годзе скончыў навучанне і атрымаў званне доктара філасофіі і доктара тэалогіі ганорыс каўза. Ад 1866 года па смерці Карала Кузманага пэўны час быў суперінтэндантам славацкай евангельскай патэнтальнай царквы.
Ажаніўся з Ганнай Юрковічавай, з якой мелі 4 дачок і 5 сыноў (сярод якіх і пісьменнік Светазар Гурбан-Ваянскі).
Дзейнасць
Да патрыятычнай, літаратурнай і культурна-арганізацыйнай дзейнасці далучыўся ў 1835 годзе. Разам з Людавітам Штурам стаў найактыўным членам Чэшска-славацкага таварыства, а неўзабаве і створанага Інстытуту чэхаславацкай мовы і літаратуры.
24 красавіка 1836 узяў удзел у сустрэчы штураўскай моладзі на Дзевіне, дзе ўзяў славянскае імя Міласлаў. У ліпені 1843 у яго парафіі ў Глбоке адбылася сустрэча з Штурам і Годжаа, на якой па агульнай згодзе было вырашана прызнаць цэнтральнаславацкую гаворку асноваю славацкай літаратурнай мовы, якая б служыла не толькі для абуджэння народнага духу, але была таксама і спосабам асветы, адукацыі і культуры для шырокіх слаёў народу. Дзякуючы гэтай сустрэчы ўжо другое выданне альманаху «Нітра» ў 1844 годзе прадставіла новую літаратурную мову, хоць граматыка Штура выйшла толькі праз два гады.
У 1848—1849 гадах Міласлаў Гурбан быў адным з галоўных дзеячаў Славацкага паўстання. 18 сакавіка 1848 у яго парафіі ў Глбоке адбылася сустрэча славацкім народавольцаў. Так з'явілася ідэя мітынгаў з мэтай выпрацаваць усенародную рэвалюцыйную праграму. 28 красавіка дзякуючы яго нястомнай працы ў Брэзавай пад Брадлам адбыўся вялікі народна-рэвалюцыйны мітынг, дзе была абвешчана нацыянальная праграма Нітранскія вымогі. У маі таго ж года на сходзе ў Ліптаўскім Мікулашы была прынятая ўсенародная праграма, г. зв. Вымогі славацкага народа, якія выцякалі з першай Гурбанавай праграмы. Гурбан быў таксама старшынёй першага славацкага палітычнага органу — Славацкай народнай рады.
Улады дзяржавы і Пешта адрэагавалі вельмі востра. Быў выдадзены ордар на арышт Гурбана, таму ён быў вымушаны з'ехаць у чэшскія землі. Тут ён таксама ўзяў актыўны ўдзел у пражскім паўстанні, а па яго здушэнні пераехаў са Штурам у Харватыю, пазней у Сербію, дзе працягваў працаваць на падтрымку славацкага рэвалюцыйнага руху.
Па перамозе контрарэвалюцыі ў Аўстрыі ў часе неаабсалютызму знаходзіўся пад паліцэйскім наглядам і быў адсунуты ад палітычнага жыцця. Тым не менш, працягваў літаратурныя, моўныя і культурныя намаганні штураўскага пакалення. Пасля падзення Бахавага абсалютызму ў канцы 50-х гадоў XIX стагоддзя зноў стаў актыўна займацца палітыкай. У 1861 быў адным з аўтараў Мемарандуму славацкага народа, дакументу, які прадугледжваў прававое развязанне славацкага пытання ў канстытуцыйнай манархіі.
Памёр у Глбоке. На яго магіле ў 1892 годзе быў паўстаўлены помнік на грошы з грамадскіх ахвяраванняў, аднак пасля адкрыцця помніку ўлады забаранілі наведванне магілы нават яго жонцы і сынам.
Памяць
У 1948 годзе невялікае мястэчка Стара Дзяла было перайменавана на Гурбанава. Імя Міласлава Гурбана маюць вуліцы і плошчы ў розных славацкіх і чэшскіх гарадах і вёсках. У Глбоке знаходзіцца яго надмагілле і помнік аўтарства Душана Юркавіча, памятны дом (евангельскі дом малітвы) і статуя. Помнік Гурбану стаіць і ў Нове-Места-над-Вагам, у Бецкаве і Брэзавай пад Брадлам — памятныя дошкі.
Вежа Ружы
Вежа Ружы — 333-мятровы будынак (1 093 фута), які мае 72 паверхі, размешчана на шаша Шэйха Заеда ў Дубаі, ААЭ. Першапачаткова прадугледжвалася будаўніцтва вежы вышынёй 380 м (1 247 фута), але пры далейшым праектаванні вышыня была паменшана. Будаўніцтва было распачата ў 2004 годзе, а ў 2006 годзе, 24 кастрычніка, яно было скончана і быў усталяваны шпіль. Гасцініца адкрыта з красавіка 2008 года.
Абдула аль-Джанабі
Абдула аль-Джанабі (عبد الله الجنابي; нар. 1951) — суніцкі іракскі духоўны лідар, член ІДІЛ. Раней з’яўляўся кіраўніком фалуджыйскага аддзялення арганізацыі «Дарадчы сход маджахедаў у Іраку».
У 2005 годзе новыя іракскія ўлады санкцыянавалі арышт Джанабі.
Пасля падзення Фалуджы перад «Ісламскай дзяржавай Ірака і Леванта» і іншымі антыўрадавымі сіламі ў студзені 2014 года Джанабі вярнуўся ў горад і пачаў штотыдзень чытаць пропаведзі ў мячэці Саад Бэн Абі Вакас. Падчас яго пропаведзяў каля 200 баевікоў у масках на разрабаваных паліцэйскіх машынах ахоўвалі дарогу да мячэці, дзе вернікаў правяралі на наяўнасць зброі. Ён таксама распаўсюджваў улёткі, якія абвяшчалі аб стварэнні новага «Камітэта па заахвочванню дабрадзейнасці і прадухіленні заганы» для забеспячэння захавання яго строгага ісламскай кодэкса.
Вялікая лясная свіння
Вялікая лясная свіння (Hylochoerus meinertzhageni) — від сямейства свінняў (Suidae), распаўсюджаны ў Заходняй і Цэнтральнай Афрыцы.
Асаблівасці
Вялікая лясная свіння — самы буйны прадстаўнік сямейства. Яе памеры дасягаюць 130—210 см, вышыня ў карку — 76-110 см, а вага — 130—275 кг. Сярэдняя велічыня асобін на ўсходзе арэала большая; самцы часцей за ўсё значна буйнейшыя за самак. Доўгая і цвёрдая поўсць, афарбаваная ў чорны колер, з узростам пачынае выпадаць, з-за чаго цёмная скура выглядае голай. Кідаецца ў вочы буйная галава ў вялікім лычом і выяўленымі жаўлакамі па баках, асабліва ў самцоў. Іклы моцныя, але меней выторкваюцца, як у бародавачніка.
Наяда гібкая
Наяда гібкая, Наяда гнуткая, Каўлі́нія гнуткая (Najas flexilis) — кветкавая падводная расліна сямейства жабнікавых.
Батанічнае апісанне
Паглыбленая ў ваду двухдомная, гнуткая, даволі кволая, светла-зялёная аднагадовая расліна з тонкім (менш за 1 мм у дыяметры) разгалінаваным сцяблом даўжынёй 8—40 см. Лісце лінейнае, па краях ледзь прыкметна зубчастае. Кветкі непрыкметныя, адзіночныя, у пазухах лісця. Тычынкавыя кветкі з адной тычынкай, абкружанай двухлопасцевым калякветнікам, песцікавыя — без калякветніка. Плод вузкаэліпсаідальны, касцянкападобны. Насенне жаўтаватае, бліскучае.
Арэал і экалогія
Еўразія, Паўночная Амерыка; у Беларусі знаходзіцца ў асобных лакалітэтах на паўднёва-ўсходняй мяжы арэала (выяўлена ў азёрах Лосвіда, Нешчарда, Дрывяты). Расце невялікімі групамі на глыбіні 20-60 см у азёрах з рознай ступенню трофнасці і мінералізацыі вады, пясчанымі і пясчана-галечнымі грунтамі з намулам.
Цвіце ў ліпені-жніўні, пладаносіць у жніўні-верасні. Цвіценне і апыленне адбываюцца пад вадой. Размнажэнне насеннае і вегетатыўнае.
Значэнне і выкарыстанне
Кармавая і дэкаратыўная расліна.
Антоній Падуанскі
Антоній Падуанскі (Antonius Patavinus, Sant'Antonio di Padova, Santo António de Lisboa;  — ), Фернанда дэ Буён (Фернанду ды Бульёйньш, Fernando de Bulhões) — каталіцкі святы, прапаведнік, адзін з самых знакамітых францысканцаў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Лісабоне (Партугалія) і на хросце атрымаў імя Фернанду. Ва ўзросце 15 гадоў уступіў у ордэн аўгустынцаў-эрэмітаў у Каімбры і там прыняў святарскае пасвячэнне. Моцна ўражаны мучаніцтвам пяці францішканцаў, забітых мусульманамі, вырашае сам стаць францішканцам. Уступіўшы ў закон Меншых Братоў, прыняў імя Антоній. Спачатку ён выехаў на місію ў Марока, але з-за слабога здароўя мусіў неўзабаве вярнуцца.
Па дарозе дадому ў выніку караблекрушэння застаўся ў Італіі. Там у Антонія выявіліся вялікія прамоўніцкія здольнасці, і яго накіравалі ў Паўночную Італію, дзе дзякуючы сваім казанням ён хутка стаў папулярным. Пэўны час святы правёў у Францыі, а пасля вяртання ў Італію пасяліўся ў Падуі. Святы Францішак прызначыў яго першым настаўнікам тэалогіі для Меншых Братоў, настаўнікам францішканцаў.
Антоній памёр 13 чэрвеня 1231 года і менш чым праз год быў кананізаваны. Рэліквіі святога Антонія знаходзяцца ў прысвечанай яму базыліцы ў Падуі.
Слоўта
Назву Сло́ўта маюць:
Святы
Святы (ад праслав. Svętъ, svętъjь; мн. л. — святыя) — міфічная або гістарычная асоба, асабліва шануемая ў розных рэлігіях за пабожнасць, праведнасць, богаспадобнасць, устойлівае вызнанне веры, пасрэдніцтва паміж Богам і людзьмі.
Слоўта (ручай)
Сло́ўта — ручай у Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, у басейне Нарачы. Даўжыня 0,4 км. Пачынаецца за 1,5 км на захад ад вёскі Пасынкі, з возера Бяздонніца (Слоўта), упадае з поўначы ў возера Нарач. Вадазбор пад лесам, забалочаны.
Святы
У хрысціянстве (за выключэннем некаторых пратэстанцкіх канфесій) пабожны і дабрадзейны чалавек, кананізаваны царквой, які ўяўляе сабой узор цноты і які жыве паводле вучэння Царквы пасля яго скону на нябёсах і моліцца перад Богам за ўсіх людзей, якія жывуць на зямлі.
Спіс аб’ектаў PGC (1811001—1812000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1811001—1812000)
Гнілка
Гні́лка — рака ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Друць (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 16  км, плошча вадазбору 96 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3,4 м/км. Пачынаецца за 1 км у напрамку на ўсход ад вёскі Арэхаўка. Вадазбор на паўднёвых схілах Аршанскага ўзвышша. Упадае ў Друць прыкладна за 0,7 км у напрамку на захад ад аграгарадка Старое Радча.
Каля ракі вёскі Арэхаўка, Дудаковічы, Лясныя, Ваўканосава, Навапруддзе, аграгарадок Старое Радча. У напрамку на ўсход ад вёскі Дудаковічы і паміж вёскамі Лясныя і Ваўканосава на рацэ плаціны і сажалкі.
Нацыянальная Асамблея Кот-д’Івуара
Нацыянальная асамблея Кот-д'Івуара — ніжняя палата парламента Кот-д'Івуара з лістапада 2016 года, верхняя палата — Сенат. У 1960—2016 гадах Нацыянальнай Асамблеяй называўся аднапалатны парламент краіны. Парламент узнік на аснове паўпрадстаўнічага органа французскага каланіяльнага перыяду. Першая Нацыянальная Асамблея з'явілася 27 лістапада 1960 года, у яе ўваходзіла 70 дэпутатаў у адпаведнасці з першай Канстытуцыяй Кот-д'Івуара ад 31 кастрычнiка 1960 года і утварэннем Першай рэспублікі.
Першая Нацыянальная Асамблея Другой Рэспублікі, абраная на перыяд 2000—2005 гадоў, існавала на фоне ўнутранага палітычнага крызісу і Першай Івуарыйскай грамадзянскай вайны.
Наступныя парламенцкія выбары прайшлі толькі ў 2011 годзе. На іх дамінаваў Рух рэспубліканцаў, партыя прэзідэнта Аласана Уатары.
Пасля ўхвалы на рэферэндуме новай Канстытуцыі ў 2016 годзе парламент быў падзелены на дзве палаты Нацыянальная Асамблея і Сенат. Нацыянальная Асамблея, ніжняя палата парламента, налічвае 255 дэпутатаў, якія абіраюцца на чатырохгадовы тэрмін. Сенат будзе ўтвораны пасля выбараў 2020 года, таму да гэтага моманту Нацыянальная Асамблея будзе працягваць выконваць функцыі парламента.
NGC 2449
NGC 2449 (іншыя абазначэнні — UGC 4026, MCG 5-19-7, ZWG 148.20, PGC 21802) — галактыка ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дубіцкі сельсавет
Ду́біцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дамачаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Дубіца.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дамачаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ляплёўскага сельсавета.
IC 5043
IC 5043 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Алізарын
Алізары́н (1,2-дыгіраксіантрахінон, 1,2-дыгідраксі-9,10-антрахінон ) — араматычнае злучэнне, фарбавальнік, C14H8O4.
Крышталічнае рэчыва аранжава-чырвонага колеру. Малекулярная маса 240,23 а.а.м. Тэмпература плаўлення 289 °C. Тэмпература кіпення 430 °C. Добра раствараецца ў гарачым метаноле. Раствараецца ў бензоле, воцатнай кіслаце, растворах шчолачаў. Умерана раствараецца ў этаноле і дрэнна ў вадзе.
Паходжанне і выкарыстанне
Алізарын у выглядзе гліказіду маецца ў каранях марэны фарбавальнай (Rubia tinctorium), з якой здабываўся са старажытнасці і выкарыстоўваўся ў якасці фарбавальніка. У 1869 годзе атрыманы штучна з антрацэну.
Нерастваральныя ў вадзе солі алізарыну выкарыстоўвюцца ў якасці фарбавальнікаў тканіны(солі алюмінію — чырвоны колер, хрому — карычневы колер, жалеза — фіялетавы колер ). Выкарыстоўваецца ў якасці прамежкавай сыравіны ў вытворчасці іншых фарбаў і лакаў, у тым ліку, мастацкіх і паліграфічных фарбаў. Алізарын з’яўляецца аналітычным рэагентам у хімічным аналізе (вызначэнне алюмінію і іншых металаў).
Дзмітрый Андрусаў
Дзмітрый Андрусаў (Дмитрий Николаевич Андрусов, Dimitrij Andrusov; 7 лістапада 1897, Юр’еў, Расійская імперыя — 1 красавіка 1976, Браціслава, ЧССР) — славацкі геолаг расійскага паходжання, член Акадэміі навук Славакіі. Лічыцца заснавальнікам сучаснай славацкай геалогіі.
Біяграфія
Дзмітрый Андрусаў нарадзіўся ў Юр'еве (цяпер Тарту, Эстонія). Унук археолага Генрыха Шлімана, сын геолага Мікалая Андрусава. У 1915—1918 навучаўся ў Петраградзе, у 1920—1922 — у Сарбонскім універсітэце (Францыя). Пасля працягнуў адукацыю на факультэце хімічных тэхналогій Чэшскага тэхнічнага ўніверсітэта ў Празе (скончыў у 1925). З 1929 працаваў у гэтым універсітэце.
Пасля акупацыі Чэхіі Трэцім рэйхам і закрыцця вышэйшых навучальных устаноў Дзмітрый Андрусаў з'ехаў у Славакію, дзе з 1938 працаваў у Браціслаўскім тэхнічным універсітэце. З 1940 адначасна працаваў і на прыродазнаўчым факультэце ўніверсітэта Коменскага. Стаў першым прафесарам геалогіі ў славацкіх школах.
У 1952—1970 кіраваў аддзелам геалогіі прыродазнаўчага факультэта. Акрамя лекцыяў, склаў некалькі падручнікаў і праводзіў экскурсіі на прыродзе. Заснаваў і ў 1957—1958 быў першым дырэктарам геалагічнай лабараторыі, пазней пераўтворанай і Геалагічны інстытут Акадэміі навук Славакіі.
Юр’еў
Юр’еў — рускае прозвішча, а таксама тапонім.
Бхілы
Бхілы (саманазва: भील) — індаарыйскі народ на захадзе паўвострава Індастан. Жывуць у індыйскіх штатах Раджастхан і Гуджарат, а таксама на ўсходзе Пакістана. Агульная колькасць (2015 г.) - 16 821 тысяч чал.
Гісторыя
Лічыцца, што назва бхілаў паходзіць з дравідыйскіх моў і значыць лук. Як асобны народ узгадваюцца старажытнаіндыйскіх эпасах Махабхарата і Рамаяна. У перыяд сярэднявечча дзяржаўныя ўтварэнні бхілаў былі зруйнаваны раджпутамі, а самі бхілы выціснуты ў горныя і лясныя раёны. Аднак у пазнейшы перыяд бхілы прыцягваліся раджпутамі да ваеннай службы, паколькі лічыліся выдатнымі стралкамі і следапытамі. У XVIII ст. гэты народ моцна пацярпеў ад нашэсця маратхаў. У нашы дні ў Індыі маюць статус адывасі, афіцыйна прызнанага племяннога саюза.
Культура
У мінулым галоўным гаспадарчым заняткам бхілаў лічылася паляванне. У нашы дні — земляробства і жывёлагадоўля. Бхілы таксама традыцыйна займаюцца збіральніцтвам і рыбалоўствам. Да сярэдзіны XX ст. многія мужчыны наймаліся на ваенную або паляўнічую службу.
Асноўны тып паселішча — вёска, якая звычайна будуецца на пагорках і мае раскіданую планіроўку. Традыцыйная мужчынская вопратка ўключае доўгую насцегнавую повязь, кашулю з доўгімі рукавамі і галаўны ўбор сафа. Жанчыны носяць сары, паверх якіх апранаюць кашулі, хусткі і шалікі. І мужчыны, і жанчыны маюць разнастайныя ўпрыгожванні. Папулярны бранзалеты, падвескі, татуіроўка. Хаця большасць бхілаў спавядае індуізм, яны ўжываюць у ежу мяса і рыбу. Паўседзённымі стравамі з'яўляюцца кукурузны хлеб согра, тушаная гародніна, кіслае малако. Падчас святаў п'юць алкагольныя напоі, у тым ліку кукурузную або цукровую гарэлку, у якую для паха дадаюць кветкі.
Сярод бхілаў не распаўсюджаны каставы падзел. Грамадства падзяляецца на мноства экзагамных родаў на чале старэйшыны. Акрамя таго, існуе тэрытарыяльная абшчына фалія, што ўключае некалькі родаў. Яе чальцы абавязаны аказваць узаемную дапамогу. У этнічна змяшаных вёсках і гарадах фалія бхілаў ўтвараюць своеасаблівыя калоніі, замкнёныя ад іншых.
Бхілы маюць багаты вусны фальклор. Распаўсюджаны музычны інструмент — барабан.
Рэлігія
Большасць вернікаў-бхілаў лічаць сябе індуістамі. Бхілы-мусульмане жывуць пераважна ў Пакістане. Старажытныя рэлігійныя звычаі найлепш захаваліся ў індуістаў. Яны шануюць бога-тыгра вагхдэва, а таксама некаторых іншых племянных багоў. Сталых святароў сярод бхілаў няма, але вылучацца пласт старэйшын, якія выконваюць функцыі арганізатараў рытуалаў і святаў.
Мова
Бхілы размаўляюць на некалькіх індаарыйскіх мовах, якія ў нашы дні аб'ядноўваюць пад агульнай назвай бхілі. Гэтыя мовы падзяляюцца на тры асноўныя групы — паўночную, цэнтральную і ўсходнюю. Усяго налічваецца 14 бхільскіх моў.
Свянцянскія павятовыя маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Свянцянскага павета.
Літаратура
Та­ма­ра Бай­ра­ша­у­скай­те. [https://etalpykla.lituanistikadb.lt/object/LT-LDB-0001:J.04~2014~1473949156546/J.04~2014~1473949156546.pdf Ин­сти­тут пред­во­ди­те­лей дво­рян­ства в за­пад­ных гу­бер­ни­ях Рос­сий­ской им­пе­рии во вто­рой по­ло­ви­не XIX в. — на­ча­ле XX в. (Ви­лен­ская и Ко­вен­ская гу­бер­нии)*]
Вікторыя Віктараўна Міронцава
Вікторыя Віктараўна Міронцава (нар. ) — беларуская мастачка, палітычная зняволеная, абвінавачаная і асуджаная падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе. Праходзіла па адной крымінальнай справе з дзвюма сваімі сёстрамі, Анастасіяй і Аляксандрай.
Біяграфія
Вікторыя Міронцава — выпускніца гімназіі-каледжу мастацтваў імя. І. В. Ахрэмчыка. Пасля выпуску не працавала па спецыяльнасці, уладкавалася афіцыянткай у бар крамы «Карона». Як мастачка аформіла дзіцячую кнігу вершаў Анатоля Зэкава «Вожык вёз сараканожак».
Дома ў Вікторыі жыве яе ручная сарока Лапуля. Вікторыя мае праблемы з шчытападобнай залозай, праз гэта ў яе адміраюць валасы на галаве, таму яна голіць галаву.
Мае пяць сясцёр, у тым ліку сястру-двайняту Вераніку, з дзвюма сваімі сёстрамі, Анастасіяй і Аляксандрай, праходзіла па адной крымінальнай справе.
Палітычны пераслед
Першы раз сёстры Міронцавы былі затрыманы 10 жніўня 2020 у Мінску, адкуль яны былі дастаўлены ў Ленінскі РАУС, дзе, па ўспамінах Аляксандры Міронцавай, дзяўчын і іншых затрыманных доўгі час трымалі каленямі на асфальце, суткі не кармілі, але найбольш жорстка супрацоўнікі сілавых структур паводзілі сябе пры перавозках людзей у аўтазаках, дзе білі і прыніжалі затрыманных хлопцаў. У выніку ўвечары 12 жніўня сёстры былі адпушчаны з ізалятара ў Жодзіна. У кастрычніку 2020 на тэлефон пляменніцы сясцёр прыйшла павестка для Вікторыі ў суд на гэты ж дзень па адміністрацыйнай справе па пратэстах, на якім дзяўчына не змагла прысутнічаць, таму суд вынес рашэнне без яе, Вікторыі далі афіцыйнае папярэджанне.
Вікторыя Міронцава была затрымана 15 кастрычніка 2020, на наступны дзень пасля таго, як яе сястра Аляксандра выехала за мяжу, супрацоўнікі прыехалі да яе наўпрост дадому. На наступны дзень, 16 кастрычніка, пасля допыту ў РАУСе Мінска таксама была затрымана сястра Вікторыі, Анастасія (у РАУС Анастасію запрасілі нібыта ў статусе сведкі, але адтуль ужо не выпусцілі). Сёстрам прад’явілі абвінавачванні па артыкуле 342 Крымінальнага кодэкса (Актыўны ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак) за падзеі 10 жніўня 2020 (дзяўчыны трапіла на відэа з пратэставых акцый, дзе былі затрамыны). Утрымліваліся сёстры Міронцавы ў СІЗА-1 у Менску.
11 студзеня 2021 шэрагам беларускіх праваабарончых арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі Хельсінкскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр, Вікторыя Міронцава была прызнана палітычнай зняволеннай.
4 сакавіка сімвалічным «хросным» Вікторыі Міронцавай стаў дэпутат Нацыянальнай рады Швейцарыі, сустаршыня Сацыял-дэмакратычнай партыі Швейцарыі,, які заявіў наступнае: «Як сустаршыня Сацыял-дэмакратычнай партыі ў Швейцарыі і нацыянальны саветнік, я бяру на сябе хроснае бацькоўства для Вікторыі і патрабую яе неадкладнага вызвалення».
У судзе чатыры з пяці АМАПаўцаў засведчылі, што дзяўчына не ўжывала гвалт у іх дачыненні. Пяты сведка, Васільеў (звесткі пра сведак з уліку АМАПу зменены на час паседжання), засведчыў, што Міронцава хапала яго за руку толькі адзін раз, а па якой менавіта прычыне ён упаў — растлумачыць не змог. Частка сведак у судзе папрасілі не пазбаўляць сясцёр волі.
Вырак адбывае ў папраўчай калоніі № 4 у Гомелі. Адміністрацыя калоніі паставіла Вікторыю (таксама як і яе сястру Анастасію) на ўлік як «схільную да захопу закладнікаў, нападу на адміністрацыю» і «схільную да экстрэмісцкай дзейнасці», што прадугледжвае нашэнне жоўтай біркі на вопратцы і больш жорсткі ўзровень кантролю за зняволенымі.
Касцёл Святога Станіслава (Лядск)
Касцёл Святога Станіслава — каталіцкі храм у цэнтры в. Лядск (Шчучынскі раён). Помнік архітэктуры неаготыкі з элементамі стылю мадэрн.
Архітэктура
Пабудаваны ў 20 ст. з цэглы, неатынкаваны. Уяўляе сабой прамавугольны ў плане аб'ём накрыты двухсхільным дахам, да якога прыбудавана пацігранная апсіда. Да галоўнага фасада далучана высокая двух'ярусная вежа (чацвярык на васьмерыку), завершаная высокім шатром. Дэкор фасадаў уключае аркатурныя паясы, раскрапаваныя над стральчатымі аконнымі праёмамі своеасаблівымі шырокімі лапаткамі, якія прарэзаны вокнамі-ружамі. Унутры касцёл падзелены на тры нефы, перакрытыя крыжовымі скляпеннямі. У інтэр'еры вылучаны дапаможныя памяшканні ў нартэксе і абапал апсіды.
Вуліца шэйха Зайда
Вуліца праходзіць праз увесь горад уздоўж узбярэжжа, яна з'яўляецца часткай найбуйнейшай у ААЭ шашы E 11. У Дубаі яна носіць імя шэйха Зайда ад мяжы з Абу-Дабі да вуліцы шэйха Рашыда (Sheikh Rashid Road). Даўжыня вуліцы 55 км. Да пашырэння ў 1993—1998 гадах звалася Defence Road (Вуліца Абароны). Уздоўж вуліцы на значный яе працягласці праходзіць чырвоная галіна Дубайскага метрапалітэна.
Вуліца мае на большай частцы 12 палос для руху аўтамабіляў. Рух па вуліцы платны, усе ўезды і выезды абсталяваны сканарамі, якія здымаюць з машын плату ў памеры 4 дырхама (каля 1$), але не больш за 24 дырхам у дзень.
Будынкі
На вуліцы шэйха Зайда размешчаны шматлікія вядомыя небаскробы Дубая: гандлёвыя цэнтры:
Свята-Петра-Паўлаўскі кафедральны сабор (Ваўкавыск)
Свята-Петра-Паўлаўскi кафедральны сабор — мураваны праваслаўны храм у горадзе Ваўкавыску Гродзенскай вобласці. Размяшчаецца ў цэнтры горада на вул. Леніна, 21.
Гісторыя
16 кастрычніка 2004 года храм быў асвячоны мітрапалітам Філарэтам. Да храма прымыкаюць памяшканні нядзельнай школы з бібліятэкай і гаспадарчыя пабудовы.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы. Вырашана цэнтрычным квадратным у плане аб’ёмам, завершаным цыбулепадобным купалам на цыліндрычным светлавым барабане. Асноўная архітэктурная тэма — закамарнае рытмічнае чляненне фасадаў, высока ўзнятыя вузкія арачныя аконныя праёмы.
Цэцылій Стацый
Цэцылій Стацый (Caecilius Statius; каля 220 да н.э.–каля 166 да н.э.) — рымскі камедыёграф.
Паходзіў з гальскага племені інсубраў, магчыма з Медыяланума. Праўдападобна, патрапіў у Рым палонным падчас вайны. Перапрацоўваў для рымскай сцэны камедыі грэчаскіх аўтараў, асабліва Менандра. Сябраваў з Эніям.
Да нашага часу дайшлі фрагменты асобных п'ес Цэцылія.
Каўлінія
Каўлі́нія (Caulinia) — род кветкавых падводных раслін сямейства наядавых.
Таксанамія
Існуе каля 45 відаў. Пашыраны ў цёплых і ўмерана цёплых краінах.
Некаторыя віды :
На Беларусі віды гэтага роду не сустракаюцца. і, якія раней адносілі да роду Каўлінія, цяпер уключаны ў род.
Апісанне
Аднагадовыя травяністыя расліны з тонкім разгалінаванмм гнуткім або ломкім сцяблом даўжынёй 8—40 см. Лісце лінейнае, па краях зубчастае, супраціўнае або ў кальчаках. Кветхі адзіночныя, непрыкметныя, у пазухах лісця. Тычынкавыя кветкі абкружаны двухлопасцевым каляхветнікам. Цвітуць і апыляюцца пад вадой. Плод касцянкападобны.
Кармавыя і дэкаратыўныя расліны. Аб'ект біялагічных даследаванняў. Паводле выкапнёвых рэшткаў каўлініі вызначаюць узрост адкладаў міяцэну, пліяцэну і антрапагену.
Камчацкі край
Камчацкі край — адзін з суб’ектаў Расійскай Федэрацыі. Знаходзіцца на Камчацкім паўвостраве. На поўначы мяжуе з Чукоцкай аўтаномнай акругай, на паўночным захадзе — з Магаданскай вобласцю. Утвораны 1 чэрвеня 2007 года шляхам аб’яднання Камчацкай вобласці і Каракскай аўтаномная акругі.
Прырода
Камчацкі паўвостраў знаходзіцца ў зоне актыўнай вулканічнай дзейнасці, на яго тэрыторыі ёсць каля 300 буйных і сярэдніх вулканаў, 29 з іх з’яўляюцца дзеючымі. Тут размешчаны самы высокі вулкан Еўразіі — Ключаўская Сопка. З дзейнасцю вулканаў звязана ўтварэнне шматлікіх карысных выкапняў, а таксама гідратэрмальнай актыўнасці: з’яўленне гарачых крыніц, утварэнне фумарол, гейзераў і іншых праяў. На тэрыторыі Камчаткі знаходзяцца Краноцкі запаведнік і сусветна вядомая Даліна Гейзераў. Клімат халодны і вільготны. Прыродныя рэсурсы ўключаюць золата, вугаль, слюду і прыродны газ.
Насельніцтва
Насельніцтва 358,8 тысяч чалавек. З іх:
55 % насельніцтва жыве ў сталіцы края — горадзе Петрапаўлаўск-Камчацкі. На тэрыторыі края існуе 11 муніцыпальных раёнаў, 3 гарадскія акругі, 6 гарадскіх паселішчаў і 50 сельскіх паселішчаў.
Муніцыпальныя раёны:
Гарадскія акругі:
Эканоміка
У эканоміцы края пераважае рыбалоўства (каля 55 % ВУП), на поўначы края — гарназдабываючая прамысловасць (здабыча золата і плаціны). Развіты турызм, здабыча пушнога звера: собаля, лісіцы, марскога коціка, галубога пясца.
У краі высокая колькасці вайсковых аб'ектаў: баз падводных лодак, авіябаз, радарных станцый і іншых.
Сяргей Новік-Пяюн
Сяргей Новік-Пяюн, сапр.: Сяргей Міхайлавіч Новік (, в. Лявонавічы, Слуцкі павет, Мінская губерня, цяпер, Мінская вобласць — , ) — беларускі паэт, празаік.
Псеўданімы
Выкарыстоўваў таксама сеўданімы: Алесь Бярозка; С.Каліноўскі; Малады Дзядок; Сяргей Пяюн; ''С. Стапанчык; Н.Сяргееў; Od naszego morza; Dziecko Pomorza; Gіos Њwiecki; Krasnoludek; Krasnoludek z Borуw Tucholskich; Stary Dziadok; крыптанімы: Н.; С. Н.; С. П.; N.''.
Біяграфія
У 1918—1924 вучыўся ў Нясвіжскай беларускай гімназіі, прымаў удзел у скаўцкім руху ; у 1925—1926 на беларускіх настаўніцкіх курсах у Вільні. У 1926 стварыў у роднай вёсцы хор (з 1963 народны) і тэатр. Арганізаваў гурток ТБШ, беларускую бібліятэку і тайныя школы ў Лявонавічах і наваколлі, за што ў 1926 высланы польскімі ўладамі ў Свеце над Віслай. У 1927—1931 супрацоўнік віленскага часопісу для дзяцей «Заранка». Пасля вяртання ў родныя мясціны ў 1931 зноў арыштаваны і высланы пад нагляд паліцыі ў Слонім. У пачатку 1930-х гадоў на некаторы час выехаў у Францыю, працягваў трымаць кантакт праз ліставанне з беларускім асяродкам у Вільні. Разам з жонкай Людмілай у 1938—1939 выдаваў польскамоўную газету «Gazeta Slonimska». Чарговы раз арыштаваны польскімі ўладамі ў сакавіку 1939; зняволены ў турме ў Баранавічах. Вызвалены пасля прыходу Чырвонай Арміі. У 1939—1940 працаваў у сістэме народнай адукацыі, потым дырэктарам Слонімскага раённага краязнаўчага музея. У чэрвені 1941 выратаваў экспанаты музея разам з І. Стаброўскім, схаваўшы іх на ўскраіне горада.
Падтрымліваў сувязі з партызанамі. У 1943 арыштаваны СД; адпраўлены ў лагер смерці Калдычэва. 4.7.1944 падчас расстрэлу групы вязняў (600 чалавек) паранены, прыкінуўся мёртвым, што яго і выратавала. Пасля вызвалення Слоніма працаваў дырэктарам Слонімскага гістарычна-краязнаўчага музея.
14.12.1944 арыштаваны органамі НКДБ; 24.3.1945 ваенным трыбуналам прыгавораны за «здраду радзіме» на 10 гадоў пазбаўлення волі і адпраўлены ў ГУЛАГ на Калыму. Вызвалены і рэабілітаваны ў перыяд з 5.11.1958 да 18.12.1958. Асабовая справа С. Новіка-Пяюна. № П-5614 з фотаздымкам захоўваецца ў архіве УКДБ Гродзенскай вобл.
У 1959 вярнуўся ў Беларусь. Жыў у Слоніме, Нясвіжы; з 1960 — у Мінску. Член СП Беларусі (з 1984).
Сяргей Новік-Пяюн пахаваны на могілках у в. Лявонавічы.
Творчасць
Дэбютаваў вершам «Не бядуй» у часопісе «Студэнцкая думка» (№ 4, 1925). Пісаў на беларускай, рускай, польскай мовах і на эсперанта. З 1960-х выступаў у беларускім рэспубліканскім друку. Аўтар зборнікаў вершаў «Заўсёды з песняй» (1984), «Песні з-за кратаў» (1993). Некаторыя песні на словы С. Новік-Пяюна лічацца народнымі, найбольш вядомыя з іх «Зорачкі» і «Над Шчарай» («Слонімскі вальс»).
Памяць
У серыі «Беларускі музычны архіў» выйшаў музычны альбом ''«Дні лятуць. Песні з-за кратаў»'' прысвечаны 100-годдзю нараджэння С. Новіка-Пяюна.
IC 5044
IC 5044 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Антон Іосіфавіч Каменскі
Антон Іосіфавіч Каменскі (/1861, Вільня або маёнт. Ярылаўка Гродзенскай губ. —, Варшава) — ілюстратар, графік і жывапісец.
Вучыўся ў Мастацкай акадэміі ў Пецярбургу (1882—1885) і ў Акадэміі Жульена ў Парыжы. З 1894 г. жыў у Варшаве, супрацоўнічаў з «Tygodnikiem Ilustrowanym», дзе размяшчаў свае працы, таксама працаваў у Кракаве. У час 1-й сусветнай вайны быў у Парыжы, у 1919 г. вярнуўся ў Варшаву. Пахаваны на Павонзках.
NGC 2450
NGC 2450 (іншыя абазначэнні — MCG 5-19-8, ZWG 148.22, PGC 21807) — галактыка ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Куравічы (возера)
Ку́равічы — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Нежлеўка, за 20 км у напрамку на паўднёвы захад ад Полацка, прыкладна за 0,5 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Ветрына.
Плошча паверхні возера 0,28 км². Даўжыня 0,85 (0,76 ) км, найбольшая шырыня 0,47 (0,49 )км, даўжыня берагавой лініі 2,7 (2,85 ) км. Найбольшая глыбіня 3,6 м, сярэдняя — 1,86  м. Плошча вадазбору 3 км². Аб’ём вады 0,52 млн м³.
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй ад 3 да 6 метраў. Берагавая лінія звілістая. Мелкаводдзе пясчанае. Глыбей дно возера высцілаюць гліністы іл і сапрапелі. Возера значна зарастае падводнай расліннасцю. Бяссцёкавае.
5,45×39 мм
5,45×39 мм — прамежкавы (аўтаматны) патрон, прыняты на ўзбраенне войскаў СССР у 1974 годзе, разам з аўтаматам АК-74.
5,45 ПС (7Н6)
Патрон са звычайнай куляй у стальным сярдэчніку. Нягледзячы на тое што гэта звычайны (немадэрнізаваны) патрон, ён выдае амаль лепшыя паказчыкі па кучнасці (на дыстанцыі да 50 м) сярод патронаў 5,45×39
5,45 ПП (7Н10)
Патрон з куляй падвышанай прабівальнасці (абазначэнне ПП) са сталёвым тэрмаўмацаваным стрыжнем. Прыняты на ўзбраенне арміі Расіі ў 1994 годзе. Куля не афарбавана, фіялетавы лак герметызатара. Маса патрона — 10,8 г; маса кулі — 3,62—3,74 г; маса стрыжня (Сталь 70, 75) — 1,72—1,80 г; пачатковая хуткасць кулі — 860—880 м/с. З 1992 года дзеля эканоміі свінцу і падвышэння прабіўнога дзеяння кулі, патрон 7Н10 стаў стандартным.
5,45 7Х3
Халасты патрон прызначаны для імітацыі гукавога эфекту стральбы з усіх відаў штатнай зброі пад патроны калібру 5,45 мм. Патрон выкарыстоўваецца з накрутнай дульнай утулкай, якая забяспечвае ціск парахавых газаў, патрэбны для працы аўтаматыкі зброі і разбурэння пластыкавага імітатара кулі. Халасты патрон рыхтуецца пластыкавым імітатарам кулі, які пры праходжанні канала ствала разбураецца ў дульнай утулцы. Маса патрона — 6,6 г; маса пустой пластмасавай кулі — 0,22-0,26 г; зарад пораху - 0,24 г.
Ла-Рашэльскі ўніверсітэт
Ла-Рашэльскі ўніверсітэт (Université de la Rochelle) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Ла-Рашэль.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў заснаваны ў 1993 годзе і з’яўляецца самым маладым універсітэтам у Францыі. Установа імкнецца вылучыцца сярод іншых ВНУ, прапаноўваючы інавацыйныя курсы па бізнес-праве і Азіяцка-Ціхаакіянскім рэгіёне і Амерыцы. У 2000 годзе ў ім навучалася 6 000 студэнтаў. У цяперашні час ва ўніверсітэце ёсць тры школы: моў, мастацтва і гуманітарных навук. Маючы 64 міжнародных пагаднення на 5 кантынентах і 30 % акадэмічных даследаванняў на замежных мовах, установа прапануе праграмы, якія вядуць да атрымання ступені магістра і доктара. З 1 студзеня 2009 года Універсітэт Ла-Рашэль увайшоў у дваццатку найлепшых універсітэтаў, надзеленых паўнамоцтвамі ў адпаведнасці з французскім законам аб свабодах і абавязках універсітэтаў.
Гісторыя
Вышэйшая адукацыя ў Ла-Рашэлі пачалася з адкрыцця ў 1968 годзе ўніверсітэцкага тэхналагічнага інстытута. У 1974 годзе савет дэпартамента прыняў рашэнне адкрыць самастойную юрыдычную школу. Нарэшце, па просьбе мясцовых дэпутатаў Універсітэт Пуацье стварае ў Ла-Рашэль філіял свайго юрыдычнага факультэта, які на працягу дваццаці гадоў навучае каля 300 студэнтаў на бакалаўрыяце. У 1980-х гадах горад пачаў палітыку развіцця інфраструктуры адукацыі, а ў пачатку 1990-х гадоў стартаваў план стварэння ўніверсітэта. У лістападзе 1990 года была апублікавана рэгіянальная схема планавання і развіцця вышэйшых навучальных устаноў, у якой робіцца выснова аб неабходнасці стварэння другога ўніверсітэта ў рэгіёне Пуату — Шаранта. 12 студзеня 1992 года міністэрства адукацыі Францыі накіравала каманду для стварэння ўніверсітэта ў Ла-Рашэлі. Указ аб стварэнні ўніверсітэта быў апублікаваны 20 студзеня 1993 года. Першы камень кампуса ўстановы быў закладзены Франсуа Мітэранам і Гельмутам Колем. Адкрыццё ўніверсітэта дрэнна ўспрыняла кіраўніцтва Універсітэта Пуацье, савет якога выступіў супраць стварэння канкуруючай навучальнай установы ў кастрычніку 1990 года. Універсітэт Ла-Рашэлі стаў членам супольнасці ўніверсітэтаў і ўстаноў Аквітаніі ў кастрычніку 2017 года.
Давыдава
Давыдава — шматзначны тэрмін.