cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алег Буткевіч
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт. Затым паступіў у Вышэйшую духоўную семінарыю ў Гродне (1994). Прэсвітарскае пасвячэнне прыняў 13 мая 2000 года; прасвітар Віцебскай дыяцэзіі. Выконваў абавязкі вікарыя парафіі ў Наваполацку і Мёрах, абавязкі пробашча парафіі ў Бешанковічах і Уле. З 2003 года выконвае абавязкі пробашча парафіі Святога Антонія Падуанскага ў Віцебску і Віцебскага дэкана.
29 лістапада 2013 года прызначаны біскупам Віцебскай дыяцэзіі. Біскупскае пасвячэнне здзейсніў Апостальскі Нунцый у Беларусі Клаўдзіа Гуджэроці 18 студзеня 2014 года.
3 чэрвеня 2015 года Канферэнцыя Каталіцкіх Біскупаў Беларусі абрала біскупа Алега Буткевіча сваім віцэ-старшынёй. 14 красавіка 2021 года ён быў абраны старшынёй Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў Беларусі.
Погляды
12 жніўня 2020 года, у час гвалтоўных разгонаў пратэстаў супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў, выступіў са зваротам, дзе сярод іншага заявіў :
Сям’я
Мае дзвюх сясцёр Алу і Ганну — абедзве манашкі-еўхарысткі.
Капышчэ (Сарнэнскі раён)
Капышчэ (Копи́ще) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Мастацкі павільён «Цвета Зузарыч»
Мастацкі павільён «Цвета Зузарыч» (Павиљон Цвијета Зузорић) — мастацкая галерэя ў Бялградзе, размешчана ў парку Калемегдан.
Пабудаваны ў 1928 годзе Бялградскім таварыствам аматараў мастацтваў па праекце архітэктара Браніслава Коіча (Бранислав Којић). Мае выставачныя і канцэртную залы. Да Другой сусветнай вайны гэта была адзіная выставачная галерэя ў Бялградзе, дзе праходзілі ўсе выстаўкі мясцовага і замежнага мастацтва.
У 1973 годзе галерэі прысвоены статус помніка культуры.
Зубава (Сенненскі раён)
Зу́бава (, Зубово) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
Югаславы
Югасла́вы, або югаславе́ны (Jugoslaveni, Југославени) — сукупнасць паўднёваславянскіх народаў (сербаў, харватаў, баснійцаў-мусульман, чарнагорцаў, славенцаў і македонцаў), якія складалі насельніцтва колішняй Югаславіі, а таксама прадстаўнікі гэтага насельніцтва.
Як этнонім
У паваеннай сацыялістычнай Югаславіі паняцце «югаславы» набыло квазіэтнічнае значэнне і стала пазначаць магчымасць альтэрнатыўнага нацыянальнага самавызначэння жыхароў краіны, незалежна ад нацыянальнасці — гэта значыць уключаючы як славянскія, так і неславянскія этнасы, напрыклад косаўскых албанцаў, венграў Ваяводзіны, нямецкай меншасці ў Славеніі, далмацінскіх італьянцаў і інш. Самавызначэнню югаславаў, у прыватнасці, спрыяла дзяржаўная падтрымка атэізму, паколькі асноўныя адрозненні паміж сербамі, харватамі і баснійцамі ляжалі менавіта ў рэлігійнай плоскасці (праваслаўе, каталіцтва і іслам).
Увядзенне і прасоўванне этноніма адлюстроўвала імкненне кіраўніцтва Югаславіі да большай уніфікацыі насельніцтва, развіццю наднацыянальнай самасвядомасці ва ўсіх народаў, якія насялялі саюзную федэратыўную дзяржаву (палітыка «братэрства і адзінства»). Глава югаслаўскай дзяржавы Іосіп Броз Ціта пісаў :
Я жадаю ўбачыць той дзень, калі Югаславія зліецца ў адзіную агульнасць, калі яна больш не будзе толькі афіцыйна адзінай, але стане супольнасцю адзінай югаслаўскай нацыі.
З 1961 слова «югаславы» атрымала ў СФРЮ афіцыйнае прызнанне як этнонім. Дзяржаўны курс на паступовае пераасэнсаванне этнічнай прыналежнасці знаходзіў пэўнае паразуменне і падтрымку, асабліва ў нашчадкаў ад змяшаных шлюбаў. Калі паводле перапісу 1971 югаславамі сябе вызначылі 273 077 чалавек (1,3 %), то ў 1981 — ужо 1 216 463 чалавека (5,4 %). Такім чынам, югаславаў у Югаславіі апынулася тады ўдвая больш, чым чарнагорцаў, адной з тытульных нацый федэрацыі (577 298 чал.). Найбольшая доля іх у той час была ў Сербіі (36 %) і Босніі і Герцагавіне (26 %). Паводле даных часопіса «Эксперт», у пачатку 1990-х гадоў, гэта значыць напярэдадні распаду Югаславіі, да 7 % яе насельніцтва вызначала сябе як югаславы.
Югаславы і югаславены
Югаславы — агульная для ўсіх народаў Югаславіі назва, якая ўключала сербаў — 8,1 млн чалавек (39,7 % усяго насельніцтва; даныя перапісу 1971 г.), харватаў — 4,5 млн. (каля 22 %), славенцаў — 1,7 млн, «мусульман» (этнічных) — 1,65 млн, македонцаў — 1,2 млн, чарнагорцаў — 0,5 млн. Пад югаславамі таксама могуць разумецца паўднёвыя славяне і зрэдку югаславены (этнонім югаславены зрэдку выкарыстоўваўся ў савецкай навуковай літаратуры пачынаючы з 1980-х гадоў, але больш масавым быў і працягвае выкарыстоўвацца этнонім — югаславы). Напрыклад, у выдадзеным у 1988 годзе выдавецтвам «Савецкая энцыклапедыя» гісторыка-этнаграфічным даведніку «Народы свету» югаславены характарызаваліся як «новая этнічная агульнасць, якая ўзнікла ва ўмовах сацыялістычнай Югаславіі». Але ў масавых выданнях для назвы народаў Югаславіі і як этнонім як правіла ўжываецца — «югаславы».
Сучаснасць
Распад краіны і крывавыя міжэтнічныя сутыкненні 1990-х гадоў пазней прывялі да пэўнага адраджэння паняцця як праявы юганастальгіі па мірным даваенным жыцці, спосабу заявіць пра палітычную пазіцыю непрымання этнанацыяналізму. Дакладных звестак пра колькасць югаславаў у 2000-х гадах няма, сукупна яна ацэньваецца ў дыяпазоне ад 600 тысяч да 1,2 млн.
Паводле даных перапісу насельніцтва незалежнай Сербіі, у 2002 годзе югаславенамі лічылі сябе 3 % ці 80 721 чалавек. У той жа час паводле перапісу таго ж года ў Славеніі югаславаў усяго 527, а ў 2001 годзе ў Харватыі — 176 чалавек. Гэтаму спрыяў афіцыйны курс новых уладаў. Напрыклад, прэзідэнт Харватыі Франья Туджман, заклікаючы 14 снежня 1998 года да яднання народа, адначасова адзначыў неабходнасць скарачэння колькасці сербаў і «асоб, што лічаць сябе югаславамі» (на той момант апошнія складалі 9 % насельніцтва рэспублікі), якія пражываюць у краіне. Моцныя нацыяналістычныя настроі і ў Сербіі. Напрыклад, Сербская радыкальная партыя рэзка асуджае «югаславізм» як «гістарычную хваробу» і лічыць утварэнне югаславянскай дзяржавы памылкай.
Вялікая колькасць югаславаў традыцыйна ездзіць на заробкі і пражывае па-за межамі былой Югаславіі, у дыяспары. Сярод найбольш значных для югаславаў краін:
Олаф (кароль Швецыі)
Олаф Шатконунг ( — ) — сын Эрыка Пераможцы, караля Швецыі. Першы шведскі хрысціянскі кароль.
На пачатку свайго валадарыня заключыў саюз з дацкім каралём Свенам Вілабародым, у тым самым годзе адбылася бітва з нарвежскім каралём Олавам І, па выніках якой Нарвегія была раздзелена на дзве часткі паміж Даніяй і Швецыяй, Олафу Шатконунгу дасталіся цэнтральныя рэгіёны.
Олаф прыняў хрысціянства па заходняму абраду, што паслужыла хрышчэнню ўсёй Швецыі.
Шлюб і дзеці
Меў шлюб з Астрыдай Абудрыцкай, ад якога нарадзіліся: Дзеці, якія нарадзіліся не ў шлюбе з Астрыдай:
Кораст
Кораст (Ко́рост) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
IC 1352
IC 1352 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Скачок (Веткаўскі раён)
Скачо́к (, Скачёк) — былая вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Свяцілавіцкага сельсавета.
Ліквідавана 29 снежня 2009 года.
Дапаможная паліцыя
Дапаможная паліцыя (Hilfspolizei, скарочана Hipo) — ваенізаваная арганізацыя ў Трэцім рэйху, існавала з лютага па сярэдзіну жніўня 1933 года ў Прусіі і ў іншых землях Трэцяга рэйха. Уключала ў сябе сябраў СС, СА і калішніх сябраў арганізацыі «Стальны шлем». Дапаможная паліцыя згуляла значную ролю у захопе ўлады НСДАП у Германіі і цэнтральную ролю ў тэрарыстычнай ліквідацыі палітычных апанентаў, якія былі арыштаваныя і дэпартаваныя. Пасля расфармавання значная частка «дапаможных паліцыянтаў» стала служыць у ахове канцлагераў і ў паліцыі парадку.
На акупаваных тэрыторыях дапаможная паліцыя фармавалася, як правіла, з добраахвотнікаў, ваеннапалонных (перш за ўсё, у буйных гарадах) і мясцовага насельніцтва. Падобныя паліцэйскія арганізацыі існавалі ва ўсіх акупаваных краінах. Адрозніваліся значнай разнастайнасцю форм арганізацыі (шуцманы, самаабарона, сіняя паліцыя і іншыя).
У беларускай, украінскай і рускай мовах за чальцамі такіх калабарацыянісцкіх паліцэйскіх органаў замацавалася размоўная зневажальная назва «паліцай» (у множным ліку — «паліцаі»).
У Германіі (1933)
Дапаможная паліцыя была створаная 22 лютага 1933 года Германам Герынгам, які быў незадоўга да гэтага назначаным міністрам унутраных спраў Прусіі, для аказання дапамогі рэгулярнай паліцыі ў падтрыманні парадку і пераследавання камуністаў, якія абвінавачваліся ў падпале Рэйхстага. Арганізацыя хутка распаўсюдзілася з Прусіі на іншыя германскія дзяржавы, што было адобрана Наказам Гітлера аб падпале Рэйхстага.Падраздзяленні былі ўкамплектаваныя, галоўным чынам, удзельнікамі «Sturmabteilung (SA)» і «Allgemeine SS» і насілі форму SA ці SS з белымі нарукаўнымі павязкамі. Лічыцца, што падраздзяленні дапаможнай паліцыі налічвалі 25 000 сябраў СА і 15 000 СС. У падраздзяленні дапаможнай паліцыі таксама былі ўключаныя сябры ветэранскай арганізацыі «Саюз франтавікоў Стальны шлем» (Stahlhelm, Bund der Frontsoldaten). Фармаванні праводзілі ці арганізоўвалі шматлікія жорсткія напады на праціўнікаў нацыстаў, імі напачатку камплектаваліся канцэнтрацыйныя лагеры і Даўхаў. З гэтага фармавання выраслі пасля «SS-Totenkopfverbände». Дапаможная паліцыя была расфармаваная ў жніўні 1933 года ў сувязі з міжнароднымі пратэстамі, з прычыны парушэння з яе стварэннем палажэнняў Версальскай дамовы аб раззбраенні Германіі, у сувязі з ростам недаверу Адольфа Гітлера да СА, а таксама ў сувязі з тым, што падобныя фармаванні перараслі свае першапачатковыя мэты ў выніку ўстанаўлення новага нацысцкага рэжыму.
Віды фармаванняў дапаможнай паліцыі
Усе органы дапаможнай паліцыі не былі самастойнымі і падпарадкоўваліся нямецкім паліцэйскім кіраўніцтвам на акупаваных тэрыторыях. Мясцовыя адміністрацыі (гарадскія і сельскія ўправы) займаліся толькі адміністрацыйным падтрыманнем дзейнасці паліцыі — фармаваннем, выплатай даравання, давядзеннем да іх звесткі распараджэнняў нямецкай улады і г. д. Тэрмін «дапаможная» падкрэсліваў несамастойнасць паліцыі ў адносінах да немцаў. Не было нават аднастайнай назвы — акром «дапаможная паліцыя» (Hilfspolizei), выкарыстоўваліся і такія, як «мясцовая міліцыя» (Ortsmilitz), «ахоўная паліцыя» (паліцыя грамадскай бяспекі, (Schutzpolizei, «шупа»), «служба парадку» (Ordnungsdienst), «жыдоўская паліцыя» (Judischer Ordnungsdienst), «грамадзянскае апалчэнне» (Bürgerwehr), «мясцовае апалчэнне» (Heimwehr), «самаабарона» (Selbstschutz). Асаблівымі падраздзяленнямі паліцыі з’яўляліся гэтак званыя «шуцманшафты», «шума» (Schutzmannschaft, скар. Schuma — ахоўная каманда) — карныя батальёны, якія фармаваліся, як правіла, з мясцовага насельніцтва і ваеннапалонных і якое дзейнічала пад непасрэдным камандаваннем немцаў і разам з іншымі нямецкімі часцямі. Пазней некаторыя часці ўвайшлі ў склад СД і СС. Выконвалі шырокае кола задач ад антыпартызанскай дзейнасці (у тым ліку карныя), аховы канцэнтрацыйных лагераў і да ўдзелу ў акцыях па «канчатковым вырашэнні жыдоўскага пытання». Агульная колькасць шуцманшафту ў канцы 1941 года блізу 45 000 чалавек, а пад канец 1942 року ўжо амаль 300 тысячаў.
Апрача гэтага, дапамога ў барацьбе з партызанамі і схованымі у лясах жыдамі аказваліся гэтак званыя «злучэнні па барацьбе з бандамі» (Bandenkampfverbände). Гэтыя злучэнні прадстаўлялі сабой выканаўчыя суполкі змешанага складу з вайскоўцаў вермахта, СС, паліцэйскіх і іншых «усходніх памочнікаў» (Ost-Hilfswilligen, Hiwis, хіві). Паўнамоцтвы па фармаванні ўказаных суполак былі прадстаўлены кіраўніку «злучэнняў па барацьбе з бандамі», якім быў кіраўнік СС і паліцыі суполкі армій Цэнтр, групенфюрар СС Эрых фон Бах.
На канец 1942 года колькасць злучэнняў па барацьбе з бандамі складала 14 953 немцы і 238 105 «усходніх памочнікаў».
У шэрагу рэгіёнаў паліцэйскія функцыі, з санкцыі нямецкіх улад, выконвалі вайсковыя ці паўпартызанскія злучэнні калабарацыяністаў. У Палессі гэтую ролю гуляла «Палеская сеч» Тараса Бульбы-Бараўца, на захадзе Расеі − «Руская вызваленчая народная армія» Браніслава Камінскага і 1-я руская нацыянальная брыгада СС «Дружына» Уладзіміра Гіля.
Форма і знакі адрознення
Форма адзежы і знакі адрознення для сябраў дапаможнай паліцыі выкарыстоўваліся непаслядоўна. Першапачаткова супрацоўнікі дапаможнай паліцыі насілі белыя павязкі з надпісам «Polizei» («Паліцыя») (ці наогул без гэткай), ад чаго ў беларускай і іншых мовах з’явілася іх зняважліва-пагардлівая назва «паліцай». Ва ўсім іншым іх форма адзення была адвольнай (напрыклад, яны маглі насіць савецкую вайсковую форму ці мундзіры іншых краін, занятых Германіяй — такіх, як Чэхаславакія ці Польшча — са знятымі знакамі адрознення).
Бліжэй да канца 1941 года ў шэрагу рэгіёнаў у паліцаяў з’яўляецца свая форма і знакі адрознення, у тым ліку знакі для адрознівання паліцыі паводле рэгіёнаў.
На тэрыторыі акупаваных абласцей Расеі дапаможная паліцыя насіла мундзіры вермахта са знакамі адрознення «ўсходніх батальёнаў» і трохкутнай нашыўкай з літарамі OD (Ordnungsdienst, «служба парадку») на рукаве. Менавіта такую форму носіць паліцыя ў нямецкім прапагандысцкім фільме «Нашы сябры» (1943).
На тэрыторыі Рэйхскамісарыята Украіна паліцыя насіла чорную форму са светлымі каўнярамі і гальштукамі. Капелюшом была пілотка ці кепі ўлетку, футравая шапка — зімой. Радавы склад меў нарукаўныя нашыўкі, сяржанты і камандзіры (не вышэй за гаўптмана) — на каўняры. На Украіне паліцаі нярэдка насілі жоўта-блакітныя стужкі і/ці трызубцы на капелюшах, аднак іх нашэнне перыядычна то забаранялася, то ізноў дазвалялася.
Беларуская народная самапомач ў Генеральнай акрузе Беларусь насіла нямецкую форму з уласнымі знакамі адрознення.
У Генеральнай акрузе Летува капралы паліцыі насілі цёмна-сінія капелюшы з жоўтым кантом.
Сябры шуцманшафтаў насілі нямецкую вайсковую форму са знакамі адрознення «ўсходніх батальёнаў», на рукаве мелі нашыўку з надпісам «Treu Tapfer Gehorsam» — «Верны, Храбры, Паслухмяны».
Абыходжанне з насельніцтвам
Большасць фарміраванняў дапаможнай паліцыі «адрознівалася» ўдзелам у ваенных злачынствах і расправах над мірным насельніцтвам.
Зводны даклад брыгадэфюрара СС Вальтэра Шталекера ад 15 кастрычніка 1941 года: З ліста інспектара па ўзбройванні на Украіне ад 2 снежня 1941 года:
Літаратура
[http://demoscope.ru/weekly/2004/0181/biblio05.php выдержки из книги о численности и национальном составе в еженедельнике «Демоскоп Weekly» 6−19 декабря 2004. — № 181−182. на сайте demoscope.ru]
Вольга Сяргееўна Мазуронак
Вольга Сяргееўна Мазуронак (нар. ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў паўмарафоне, марафоне. Майстар спорту Рэспублікі Беларусь міжнароднага класа.
Дасягненні
На Летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года заняла 5 месца на дыстанцыі марафон 2:23.48. Пераможца Мінскага паўмарафона ў 2015 і 2016 гадах, у 2016 годзе ўсталявала рэкорд трасы Мінскага паўмарафона (1:11:44).
12 жніўня 2018 года выйграла марафонскую дыстанцыю на Чэмпіянаце Еўропы ў Берліне.
Грамадская дзейнасць
18 жніўня падпісала адкрыты ліст прадстаўнікоў спартыўнай галіны Рэспублікі Беларусь з патрабаваннем прызнаць несапраўднымі выбары прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, якія прайшлі 9 жніўня 2020 года.
Крычава
Кры́чава (, Кричево) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Перабродскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска i маёнтак у складзе гміны Друя Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Аляксандр Сяргеевіч Сямёнаў
Аляксандр Сямёнаў (нар. ) — расійскі футбаліст, паўабаронца і нападнік.
Клубная кар’ера
Выхаванец ніжагародскай СДЮШАР-8, гуляў у розных расійскіх клубах, у 2006 годзе гуляў у Арменіі, дзе выйграў Кубак і Суперкубак.
У 2008 годзе ўпершыню трапіў у гродзенскі «Нёман», потым двойчы пераходзіў у іншыя клубы, у лютым 2012 года вярнуўся ў Гродна. У сезоне 2012 рэдка з’яўляўся на полі.
У сакавіку 2013 года перайшоў у мікашэвіцкі «Граніт», дзе стала выступаў у аснове. У сакавіку 2014 года перабраўся ў «Смаргонь», пакінуў яе ў студзені 2015 года. У 2015 годзе гуляў на аматарскім узроўні за багародскі «Спартак», пасля чаго завяршыў кар’еру і стаў працаваць дзіцячым трэнерам у Ніжнім Ноўгарадзе.
Панінскі раён
Панінскі раён (Панинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Паніна.
Гісторыя
Панінскі раён быў утвораны ў 1928 годзе ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР.
Эканоміка
Раён мае выразную сельскагаспадарчую накіраванасць.
Карпацкая складкавая вобласць
Карпацкая складкавая вобласць — паўночна-ўсходняе адгалінаванне Альпійскай геасінклінальнай вобласці Еўропы ў выглядзе дугападобнай сістэмы складкавых гор (Карпаты).
Вобласць падзяляецца на шэраг вялікіх структур, размежаваных насовамі: Перадкарпацкі перадавы прагін, Вонкавыя (Флішавыя) Карпаты, Унутраныя Карпаты, Закарпацкі тылавы прагін і Панонская ўпадзіна (Вялікая Венгерская нізіна), якая не адносіцца да ўласна Карпат. Перадкарпацкі прагін прылягае да паўднёва-заходняй ускраіны Усходне-Еўрапейскай платформы, запоўнены неагенавымі маласамі, падзяляецца на вонкавую, цэнтральную і ўнутраную зоны. Унутраная і цэнтральная зоны маюць складаную структуру з лускападобных дыслакацый; уяўляюць сабой буйныя покрывы, насунутыя на 15-20 км на вонкавую зону, якая стварылася ў канцы неагену і мае ступеньчаты фундамент. Вонкавыя Карпаты складзены з мелавых і палеагенавых флішаў (магутнасць 4-5 км), уяўляюць сабой сістэму лінейных, разарваных насовамі лускападобных складак (скіб), павернутых і насунутых на Перадкарпацкі прагін у перадміяцэнавы перыяд. Вонкавыя і Унутраныя Карпаты аддзелены зонай вялікага глыбіннага насову. Ва Унутраных Карпатах на тэрыторыі Украіны вылучаецца Мармарошскі крышталічны масіў, складзены з покрываў, якія сфарміраваліся ў сярэднемелавы час з рознаўзроставых метамарфічных парод. Назіраюцца перамяшчэнні покрываў на 15-20 км у напрамку Вонкавых Карпат. Унутраныя Карпаты складаюцца таксама з маладых магматычных інтрузій, вапнякоў і даламітаў, насунутых у познамелавы час у форме вярховых покрываў. Уздоўж унутранага краю Карпацкай дугі праходзіць найбольшы ў Еўропе ўнутрыкарпацкі вулканічны пояс, які развіваўся ў міяцэн-плейстацэнавы перыяд. Складзены з андэзітаў, трахітаў, базальтаў, туфаў. Унутраныя Карпаты ўтварылі фундамент Закарпацкага прагіну, запоўненага маласамі неагену, сярод якіх месцамі развіты салянакупальныя структуры. Закарпацкі прагін аддзелены ад Панонскай упадзіны Прыпанонскім глыбінным разломам.
Белае Балота (Салігорскі раён)
Бе́лае Бало́та (, Белое Болото) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чырвонаслабодскага сельсавета.
Да 30 сакавіка 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Першамайскага сельсавета.
Мантэ-Сан-П’етранджэлі
Мантэ-Сан-П'етранджэлі (Monte San Pietrangeli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферма.
Насельніцтва складае 2586 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 141 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 63010. Тэлефонны код — 0734.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio vescovo e martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Касцянтыніўка (Сарнэнскі раён)
Касцянтыніўка (Костянти́нівка) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
IC 1353
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Паніна (Варонежская вобласць)
Па́ніна (Панино) — пасёлак гарадскога тыпу ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Панінскага раёна Варонежскай вобласці. Насельніцтва складае 6129 чалавек (2017). Размяшчаецца за 65 км на ўсход да Варонежа. Маецца чыгуначная станцыя.
Казын
Казын (Кози́н) — пасёлак гарадскога тыпу ў Абухіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Івашкава (Сенненскі раён)
Іва́шкава (, Ивашково) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
Дзэн
Дзэн, недакладна дзен (ад 禅, ध्यान дх’яна, 禪 чань, 선 сŏн) — кірунак у будызме традыцыі Махаяны, якая зарадзілася ў Кітаі і атрымала распаўсюджанне на Далёкім Усходзе (В’етнам, Кітай, Карэя, Японія). У больш вузкім сэнсе дзэн разумеецца як кірунак менавіта японскага будызму, прыўнесены ў Японію з Кітая ў XII ст. У далейшай традыцыі японскага дзэна і кітайскага чань развіваліся ў многім самастойна — зараз, захоўваючы адзіную існасць, набылі свае характэрныя рысы. Японскі дзэн прадстаўлены некалькімі школамі — Рындзай (кіт. Ліньцзі), Сато (кіт. Цаодун) і Обаку (кіт. Хуанбо).
Крычыльск
Крычыльск (Кричи́льськ) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Еўхарыстыя
Еўхары́стыя, або Эўхары́стыя (ευχαριστία — падзяка), Святое Прычасце, Святая Камунія — хрысціянскае таінства (сакрамант), якое складаецца ў асвячэнні хлеба і віна ў асаблівым статусе і наступнае іх з'яданне. У праваслаўных, каталікоў, дахалкіданітаў, большасці лютэран, англікан, старакатолікаў і ў некаторых іншых канфесіях складае аснову галоўнага хрысціянскага набажэнства, Боскай Літургіі (ці Імшы), і тлумачыцца як таінства (сакрамант), пры якім хрысціяне прымаюць Цела і Кроў Ісуса Хрыста Збавіцеля і, такім чынам, злучаюцца з Богам. Частка пратэстанцкіх канфесій тлумачыць яе як просты рэлігійны рытуал, які не з'яўляецца таінствам.
Каталіцкая царква
Важнымі і неабходнымі элементамі для святкавання Эўхарыстыі з'яўляюцца хлеб з пшаніцы і вінаграднае віно. Служыцелем Эўхарыстыі з'яўляецца Распарадчыкам з’яўляецца святар (біскуп або прэзбітэр), які атрымаў сапраўднае пасвячэнне і дзейнічае ў асобе Хрыста-Галавы і ад імя Касцёла.
Эўхарыстыя як ахвярапрынашэнне
Паводле каталіцкай царквы, Эўхарыстыя ёсць Гэта ахвяра Цела і Крыві Пана Езуса, якую Ён устанавіў, каб увекавечыць ажно да свайго прыйсця ахвяру Крыжа, даручаючы такім чынам Касцёлу ўспамін сваёй смерці і ўваскрасення. Гэта знак адзінства, повязь любові, пасхальная гасціна, на якой мы прымаем Хрыста, напаўняем душу ласкай і атрымліваем задатак вечнага жыцця. Эўхарыстыя з’яўляецца ўспамінам, таму што выяўляе і здзяйсняе ахвяру, якую Хрыстус прынёс Айцу аднойчы за ўсіх на крыжы дзеля чалавецтва. Ахвярны характар Эўхарыстыі раскрываецца ў саміх словах устанаўлення: «Гэта ёсць Цела Маё, якое за вас будзе выдана» і «Гэты келіх ёсць новым запаветам у Крыві Маёй, якая за вас будзе праліта» (Лк 22, 19-20). Ахвяра крыжа і ахвяра Эўхарыстыі — гэта адна ахвяра. Адным з’яўляюцца ахвяра і ахвярадаўца, рознымі з’яўляюцца толькі спосабы ахвярапрынашэння: крывавы — на крыжы, некрывавы — у Эўхарыстыі.
Эўхарыстыя як сапраўдная прысутнасць
Езус Хрыстус прысутнічае ў Эўхарыстыі выключным і непараўнальным чынам. Ён насамрэч прысутны праўдзіва, рэальна і субстанцыяльна: са сваім Целам і сваёй Крывёю, са сваёй Душой і Боскасцю. У Эўхарыстыі сакрамэнтальна, гэта значыць у эўхарыстычных постацях хлеба і віна, прысутнічае ўвесь Хрыстус: Бог і Чалавек. Праз пераўтварэнне, хлеб і віно становяцца целам і крывёю Хрыста. Пераўтварэнне азначае перамену ўсёй субстанцыі хлеба ў субстанцыю Цела Хрыста і ўсёй субстанцыі віна ў субстанцыю Ягонай Крыві. Гэтае пераўтварэнне здзяйсняецца падчас эўхарыстычнай малітвы праз дзейснасць слоў Хрыста і дзеянне Духа Святога. Аднак, характэрныя рысы хлеба і віна, гэта значыць «эўхарыстычных постацяў», застаюцца нязменнымі.
Малы ратны востраў
З'яўляецца часткай Бялграда і належыць да абшчыны Земун.
Да Другой сусветнай вайны востраў быў значна шырэйшым, чым зараз. У 1948 годзе яго зямля была выкарыстана для запаўнення пяском багністых тэрыторый, дзе пазней быў пабудаваны новы раён горада, Новы Бялград.
У цяперашні час востраў мае даўжыню 300 метраў, шырыню ў 30 метраў. Ён цалкам пакрыты расліннасцю (у асноўным таполямі) і недаступны для грамадскасці. Разам з Вялікім ратнай востравам з'яўляецца сапраўдным раем для размнажэння рыбы і месцам адпачынку пералётных птушак. Ахоўваецца законам.
Сонечныя зацьменні XIV стагоддзя
У перыяд з 1301 па 1400 год адбылося 229 сонечных зацьменняў.
Спіс зацьменняў XIV стагоддзя
Ніжэй прыведзена табліца, у якой пералічаны ўсе сонечныя зацьменні XIV стагоддзя ў храналагічным парадку. Табліца змяшчае наступныя слупкі:
Аксукент
Аксукент — сяло, адміністрацыйны цэнтр Сайрамскага раёна Паўднёва-Казахстанскай вобласці.
Насельніцтва — 24,1 тыс. жыхароў (1998).
Сяло размешчана за 27 км на паўночны ўсход ад абласнога цэнтра Шымкента, на рацэ Аксу (басейн Арысі). Чыгуначная станцыя на лініі Шымкент — Тараз.
У наваколлі — курорт Манкент, гарадзішча Манкес.
У савецкі час афіцыйная назва сяла — Белыя Воды, пазней Аксу, сучаснае — Аксукент.
На тэрыторыі горада працуе вядомы яшчэ з савецкіх часоў машынабудаўнічы завод — АТ «Паўднёва-Казахстанскі Машынабудаўнічы Завод».
Рэчкі (Веткаўскі раён)
Рэ́чкі (, Речки) — былая вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. На момант скасавання як населенага пункта ўваходзіла ў склад Свяцілавіцкага сельсавета.
Ліквідавана ў 2011 годзе.
Радзіма Героя Савецкага Саюза Рыгора Васілевіча Ксяндзова.
У Рэчы Паспалітай
Першыя больш пэўныя пісьмовыя сведчанні пра Рэчкі адносяцца да 1680 года, пад якім у «Інвентары Чачэрскага староства» сярод сёл міжрэчча Сожа і Беседзі згадваецца вёска Рэчка. У інвентары таго ж староства за 1704 год Рэчка («wies Rzeczka») фігуруе з пералікам пяці жыхароў (імаверна, уладальнікаў домагаспадарак): Андрэй Жораў, Ананя Чырок, Ахрэм Рэчыцкі, Ян Гуля (руднік), Сямён Самацёс (на правах слабады). Вёска сплочвала агульны падатак (відаць, падымнае), парахаўшчыну і старажоўшчыну. Да вёскі прылягалі пусткі Тапуціна, Хаціна, Акулічова, Акеева. Граніцы яе зямель вызначаліся тады наступным чынам :
Супольнымі з вёскай Лапічы значыўся «востраў» Калодзінскі выган і луг каля Беседзі.
Станам на 1726 год заставалася за Чачэрскім староствам, уваходзячы ў Вотарскае войтаўства. У ёй значылася 5 дымоў з гаспадарамі — Грышка і Васіль Жоравы, Іван Агееў, Міхал Чырок, Даніла Лапацін. Частку зямлі трымалі «руднікі ўсялякія». Сем гаспадарак знаходзіліся на правах рознатэрміновай слабады. Слабажанамі былі Міна Лавуцін, Кузьма Іваноў, Міхал з Неглюбкі, Мацвей Шаўчонак, Саўка Піліпаў, Мацвей Супруноў і Васіль Чарнаморды.
Вёска сплачвала чынш, парахаўшчыну і старажоўшчыну, давала ўсталяваныя нормы мёду, «хмелю добрага без лісця», а таксама «па куру адным» з дыма, асобныя платы «на ягамосць пана губернатара» і гіберну. Граніцы яе істотна не адрозніваліся ад граніц 1704 г. За ёй прызнавалася мясцовасць Галоднае («Hołodno») «у агранічэнні Хізоўскім пад даўнімі рубяжамі», а таксама азёры Галоднае, Смедзін, Мальч (у публікацыі памылкова «Matez») (супольнае з Юркавічамі), Галадзенец.
«Інвентар Чачэрскага староства» 1738 года зафіксаваў 8 дымоў вёскі Рэчка з гаспадарамі, сярод якіх ужо вядомыя па 1726 годзе Грышка і Васіль Жоравы, Іван Агееў, Даніла Лапацін, Кузьма Іваноў, а таксама Сцяпан Чырок, Янка Нагееў (Макееў?), Міхей Дубадзел. Агееў, Іваноў і Дубадзел пазначаліся як «прыбылыя», але месца, адкуль прыбылі, канкрэтызавалася толькі для першых двух — «са Старадуба». Таксама да вёскі адносілася 6 слабажан, якія «ў тым року аселі з Казаччыны». Набор павіннасцяў збольшага заставаўся ранейшым за выняткам мёду і асобных плат, няма ў пераліку і гіберны. У 1754 годзе Рэчка ўжо не згадвалася сярод вёсак Чачэрскага староства. Інвентар за адпаведны год упамінае яе толькі ў апісанні прыналежнасці азёр Смедзін і Мальч: абодва вадаёмы знаходзіліся «ў грунце вёскі Рэчкі», але не належалі ёй. У інвентары 1763 г. нават такіх скупых згадак няма. Па ўсім відаць, вёска стала прыватным уладаннем па-за юрысдыкцыяй Чачэрскага староства. Апошняе пацвяржаецца тым, што ў 1765 годзе Рэчка была цэнтрам аднайменнага дзяржання («dzierzawy») у пасесіі рэчыцкага маршалка Халецкага і адносілася да Рэчыцкага павета.
Дзяржанне складалася з трох частак — уласна вёскі Рэчка, слабажан (відаць, як асобнае пасяленне), а таксама вёскі Рудня. Гаспадаркі ў іх размяркоўваліся ў наступнай колькасці: Рэчка — 22, слабажане — 6, Рудня — 3. З прозвішчаў даўнейшых жыхароў Рэчкі (1704, 1726) станам на 1765 г. у ёй захоўвалася толькі прозвічша Жораў («Ƶoraw» або «Ƶuraw»), якое насілі тры гаспадары. Асобныя прозвішчы ўказваюць на прафесійную прыналежнасць носьбітаў (ці іх бацькаў) — Ганчаронак, Швец, Дубадзел, Буднік, Цяслёнак. Наяўнасць між слабажан гаспадара, якога клікалі Алёшка Маскаль («Aloszka Moskal»), дае падставы дапускаць прысутнасць у дзяржанні Рэчка пэўнай колькасці старавераў. У вёсцы Рэчка працавала карчма. За слабодскімі значыўся колавы млын. У Рудні ўсе гаспадары былі «руднікі, што жалеза робяць».
У Расійскай імперыі
У складзе Расійскай імперыі вёска апынулася ў выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772). У «Ведамасці пра дваран Магілёўскай губерні» ад 1777 года вёска запісана як «Рэчкі» («Речки»), належала обер-сакратару Аляксею Васільеву і знаходзілася ў складзе Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні, а яе насельніцтва («число головъ») складала 105 чалавек — 98 хрысціянскага і 7 іўдзейскага веравызнання. Паводле звестак генеральнага межавання 1784 года: сяло Рэчкі («Речки» на плане, «Рѣчки» ў тлумачэнні да плана) разам з Рудняй таго ж землеўласніка, але з іншай тытулатурай (правадзейны стацкі саветнік і кавалер). Колькасць жыхароў падавалася як 130 «мужеска пола душ».
Наяўнасць у Рэчках царквы адсочваецца на тым жа плане генеральнага межавання прысутнасцю ў размяшчэнні сяла ўмоўнага знаку-крыжыка і пазнак «ЦЗ» (царкоўная зямля) ў наваколлях. Але царква існавала тут і раней — ведамасць Магілёўскай духоўнай кансісторыі ад 7 (18) ліпеня 1781 года, пададзеная ў Свяцейшы сінод, рапартавала аб дабраахвотным далучэнні ўніяцкай царквы сяла Рэчкі («Речанская») Рагачоўскага павета да праваслаўя.
Стараннямі прыхаджан новы будынак царквы быў узведзены ў 1801 годзе, а ў 1859 годзе — капітальна перабудаваны «за кошт казны» з прыбудовай званіцы. Царкоўна-адміністрацыйная прыналежнасць рэчкаўскага храма некалькі разоў змянялася: станам на 1859 г. — Чачэрскі духоўны заказ Рагачоўскага павета (пазней пераназваны ў Чачэрска-Засожскае благачынне), з 1870-х гадоў — 3-я благачынная акруга, з 1885 года — 4-я акруга, з 11 (23) мая 1899 года — 5-я благачынная акруга Гомельскага павета.
Згодна са звесткамі перапісу 1897 г. насельніцтва Рэчак складала 589 чалавек (мужчын — 271, жанчын — 318), пераважная большасць з якіх належала да праваслаўнага веравызнання — 563.
Найноўшы час
У 1926—1992 гадах цэнтр Рэчкаўскага сельсавета, адміністрацыйная прыналежнасць якога некалькі разоў змянялася ў сувязі адміністрацыйна-тэрытарыяльнымі пераўтварэннямі: на момант другога ўзбуйнення БССР — у Свяцілавіцкім раёне; з 4 жніўня 1927 — у Веткаўскім; з 12 лютага 1935  — Свяцілавіцкім; з 17 снежня 1956 — Веткаўскім; з 25 снежня 1962 — Гомельскім; з 6 студзеня 1965  — Веткаўскім. Да 26 ліпеня 1930 года адносіўся да Гомельскай акругі, з 20 лютага 1938  — да Гомельскай вобласці.
Станам на 1926 год Рэчкаўскі сельсавет складаўся з сяла Рэчкі і аднайменнага насенгаса. Колькасць гаспадарак сельсавета складала 160 (149 у сяле і 11 у насенгасе), тут пражывала 824 чалавекі (763 і 61), з іх мужчын налічвалася 401 (374 і 27), а жанчын — 423 (389 і 34). Нацыянальная прыналежнасць («народнасць») гаспадароў размяркоўвалася наступным чынам: беларусы — 19 (17 і 2), велікарусы — 135 (129 і 6), іншыя — 6 (3 і 3). У Рэчках меліся паштовы і лекарскі пункты, аддзел спажывецкай кааперацыі, працавалі школа I-й ступені і хата-чытальня. Насенная гаспадарка была створана ў былым фальварку.
Згодна з матэрыяламі Надзвычайнай дзяржаўнай камісіі, у час нямецкай нацысцкай акупацыі захопнікамі былі расстраляныя 18 жыхароў Рэчак узростам ад 7 да 40 гадоў (12 мужчын, 2 жанчыны, 4 дзяцей). Злачынства было ўчынена ў ліпені 1942 года. Сярод забітых — сям’я рэчкаўцаў Рабінаў: муж Архіп Уладзіміравіч Рабіна 37 гадоў, жонка Ліда 39 гадоў, чацвёра дзяцей 7, 10, 12 і 16 гадоў адпаведна. На прымусовыя працы ў Германію акупанты сагналі адну жыхарку вёскі Рэчкі (у ліку васьмі жыхароў Рэчкаўскага сельсавета) — Марыю Аліціну.
GN-z11
GN-z11 — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца (экватарыяльныя каардынаты: ). Мае чырвонае зрушэнне z = 11,1, святло ішло ад галактыкі 13,4 мільярда гадоў, гэта значыць яна сфарміравалася праз 400 мільёнаў гадоў пасля Вялікага выбуху. З прычыны расшырэння сусвету, спадарожная адлегласць да галактыкі складае каля 32 мільярдаў светлавых гадоў. GN-z11 у 25 разоў меншая за Млечны Шлях па памеры і ў 100 разоў меншая паводле масы зорак. На гэты момант яна расце, утвараючы зоркі, з хуткасцю прыкладна ў 20 разоў хутчэй за Млечны Шлях.
Станам на 3 сакавіка 2016 года GN-z11 з’яўляецца самым аддаленым з вядомых аб’ектаў у Сусвеце. Раней найбольш аддаленай ад Зямлі галактыкай лічылася Egsy8p7 (адлегласць — 13,1 мільярда светлавых гадоў), якая была знойдзена ў абсерваторыі Кека на Гаваях улетку 2015 года. GN-z11 была ідэнтыфікавана групай вывучэння даных касмічнага тэлескопа «Хабл» з дапамогай Шырокавугольнай камеры-3.
Ніна Міхайлаўна Паўлава
Ніна Міхайлаўна Паўлава (, х. Красненскі,, ) — беларуская балерына. Народная артыстка БССР (1980).
Біяграфія
Скончыла Беларускае харэаграфічнае вучылішча ў 1966 годзе. З 1966 года салістка балета Дзяржаўнага тэатра оперы і балета БССР.
Гастралявала ў ВНР, ПНР, Турцыі, Кувейце.
Жан-Батыст-Мішэль Вален-Дэламот
Жан-Батыст-Мішэль Вален-Дэламот (, Ангулем, Францыя —, там жа) — французскі архітэктар. Прафесар Імператарскай Акадэміі мастацтваў (з 1759 г.).
Біяграфія
Вучыўся ў свайго дзядзькі архітэктара Ж. Ф. Бландэля і ў 1750—1752 гг. ў Італіі. У 1759—1775 гг. працаваў у Расіі, у асноўным у Пецярбургу. Будынкі Валена — характэрныя ўзоры ранняга рускага класіцызму, у якіх яснасць кампазіцый спалучаецца з барочнай пластычнасцю мас.
Працы: Гасціны двор (1761—1785), каталіцкая царква Кацярыны (1763-83) на Неўскім праспекце, Малы Эрмітаж (1764—1767), з звернутым да Нявы строгім фасадам, узгодненым сваімі прапорцыямі з Зімовым палацам. Вален-Дэламот удзельнічаў у праектаванні будынка Акадэміі мастацтваў (1764—1788, з А. Ф. Какорынавым) і складоў «Новая Галандыя» (1765—1780, з С. І. Чэвакінскім).
Блакітніца аргус
Блакітніца аргус (Plebejus argus) — матылёк сямейства Блакітніцы.
Шэўчэнкавэ (Абухіўскі раён)
Шаўчэнкава ці Шэўчэнкавэ (Шевче́нкове) — вёска ў Абухіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Блакітніца аргус
Кармавыя расліны вусеняў
Ulex europaeus і іншыя бабовыя, верас.
Распаўсюджанне
Гэты від блакітніц жыве на верасовых пустках Еўропы і Азіі (акрамя арктычных абласцей) і назіраць яго можна на шырокіх прасторах аж да Японіі.
Жыццёвы цыкл
Лёт з пачатку чэрвеня да пачатку жніўня, а ўвосень пачынаюць адкладаць яйкі на адраўнелых сцеблах раслін каля мурашнікаў, дзе яны хаваюцца на зіму. У год дае адно-два пакаленні. Вусені, якія з’яўляюцца вясной, маюць зялёную, з чорнай у светлым абрамленні лініяй на спіне, афарбоўку. Харчуюцца толькі вечарам і ноччу бутонамі і пупышкамі, аддаючы перавагу маладым раслінам, а днём хаваюцца сярод лістоты. Вырастаючы, яны акукляюцца ў верхнім слоі глебы, пад камянямі або ў раслінным ападзе, але часцей у мурашніках. Мурашак прыцягвае салодкая вадкасць, якая выдаткоўваецца з адмысловых залоз на 10 сегменце цела вусеня, але і пасля акуклення і адразу пасля з’яўлення матылькоў мурашы працягваюць пра іх клапаціцца.
IC 1355
IC 1355 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Вадаліў.
Ракаўцы (Барысаўскі раён)
Ра́каўцы (, Раковцы) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Шчэрбаніўка
Шчэрбаніўка (Щербані́вка) — вёска ў Абухіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Кузьміўка (Сарнэнскі раён)
Кузьміўка (Ку́зьмівка) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Стары Малкаў
Стары́ Ма́лкаў (, Старый Малков) — былая вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Свяцілавіцкага сельсавета.
Ліквідавана ў 2011 годзе.
Аляксандр Патрыкеевіч
Аляксандр Патрыкеевіч — князь старадубскі (да 1406) і карэцкі (пасля 1406).
Біяграфія
Унук старосты гарадзенскага кн. Давыда, другі сын кн. Патрыкея Давыдавіча. Акалічнасці, праз якія кн. Аляксандра Патрыкеевіча пазней сталі памылкова лічыць сынам кн. Патрыкея Нарымонтавіча, пакуль пэўна не ясныя, на думку А. Ліцкевіча, напэўна, прычыну трэба шукаць у адным з радаслоўцаў, складзеных у Маскоўскай дзяржаве ў XVI—XVII ст..
З-за важнага месца Старадубскага княства на ўсходзе ВКЛ, князя не пакідалі па-за ўвагай валадары Літвы, Польшчы, Ордэна і рускія князі. У 1388 годзе кн. Аляксандр быў пры двары караля Уладзіслава Ягайла. У 1387—1394 гадах кн. Аляксандр выступае сярод паручыцеляў за пана Братошу, у грамаце ён запісаны пасля кн. Альгімонта. На пачатку студзеня 1397 года кн. Аляксандр называецца старадубскім князем падчас прыезду ў Маскву на хрысціны сына вял.кн. маскоўскага Васіля Дзмітрыевіча. У 1398 годзе ордэнскі бок назваў яго сярод пажаданых сведак Салінскага дагавора — у прэліміраным пагадненні (23.4.1398, Гродна) кн. Аляксандр названы паміж кн. Іванам Альгімонтавічам і кн. Ямантам, але ў самім дагаворы (12.10.1398, востр. Салін) перад кн. Іванам Альгімонтавічам. На думку А. Ліцкевіча, такая перамена месцаў сведчыць пра пэўнае суперніцтва ў знатнасці паміж радамі, а таксама дадаткова пацвярджае, што кн. Аляксандр Патрыкеевіч не належаў ні да адной з галін Гедзімінавічаў. Таксама і на думку А. В. Кузьміна, у канцы XIV ст. Гедзімінавіч не мог займаць у дакументах такія месцы сярод тытулаванай знаці.
У 1400 годзе кн. Аляксандр прысягнуў каралю Уладзіславу Ягайлу на вернасць у выпадку смерці вял.князя Вітаўта. У 1402 годзе разам з кн. Лугвенам Альгердавічам пад Любуцкам разбіў разанскага кн. Радаслава Алегавіча, які хацеў захапіць Бранск. У 1403 годзе выдаў дачку Агрыпіну замуж за мажайскага кн. Андрэя Дзмітрыевіча — брата вял.кн. маскоўскага Васіля. Апроч Старадубскага княства кн. Аляксандру (Alexander Patirkens son) належала сяло на паўдарогі з Сурвілішак да Гальшан, яно згадваецца каля 1385 года ордэнскімі Die Littauischen Wegeberichte, але цяпер не лакалізуецца.
У 1406 годзе, на пачатку літоўска-маскоўскай вайны, старадубскі кн. Аляксандр арыштаваны на загад вял.кн. Вітаўта. Раней, на падставе датыроўкі двух лістоў вял.кн. Вітаўта, лічылася, што арышт адбыўся ў 1407 годзе, але абодва лісты напісаны ў 1406 годзе. Пазней, напэўна, вызвалены і атрымаў ва ўладанне частку Карца на Валыні. Другой часткай Карца тым часам валодалі князі Астрожскія.
Радавод і нашчадкі
Меў сына кн. Васіля, якога называе Свідрыгайла ў сваёй грамаце ад 1443 года да карэцкіх баяр. Такім чынам, ад кн. Аляксандра Патрыкеевіча паходзіць род князёў Карэцкіх.
Пячатка і манеты
Пячаткі кн. Аляксандра Патрыкеевіча не захаваліся да нашага часу. Апошняя з захаваных, на акце прысягі 1400 года, апісаная ў 1782 годзе — двухбаковая, на адным баку «знак якісьці», на другім «надпіс рускі». Невядома ці тоесны «знак якісьці» з 1400 года знаку з аднабаковай пячаткі кн. Аляксандра, замаляванаму ў трансумпце Салінскага дагавора (1398) у 1419 годзе. Прынамсі знак з пячаткі на Салінскім дагаворы тоесны знаку з манет, якія з-за благога прачытання легенд прыпісвалі вял.кн. Вітаўту, кн. Карыбуту-Дзмітрыю Альгердавічу і аднаму з залежных ад яго чарнігаўскіх князёў. Толькі В. В. Зайцаў звярнуў увагу на арэал знаходак гэтых манет, адпаведны Старабудскаму княству, і здолеў пераканаўча атрыбутаваць іх кн. Аляксандру Патрыкеевічу, прачытаўшы цалкам легенду напісаную «супраць гадзіннікавай стрэлкі і як бы па спіралі»: «ПЕЧТЬ КНЗѦ ОЛКСАНДРА ПТР». Біццё манет В. В. Зайцаў датаваў 2-й паловай 1380-х — пачаткам 1390-х гадоў. Такім чынам, перамалёўка пячаткі з трансумпта Салінскага дагавора пацвярджае атрыбуцыю манет В. В. Зайцавым. Паходжанне «княжацкага знака» кн. Аляксандра Патрыкеевіча дакладна не вызначана.
Віленскае беларускае выдавецтва Б. Клецкіна
Віленскае выдаве́цтва Бары́са Кле́цкіна — прыватнае заходнебеларускае выдавецтва ў міжваеннай Польшчы.
Выдавецтва заснаваў ў Вільні ў 1913 (па іншых звестках у 1911) годзе яўрэй Барыс Клецкін, які атрымаў праз бацькоў багатую спадчыну. Знаходзілася на вул. Малой Стэфанскай, 23 (цяпер Raugyklos g.).
Друкавала кнігі яўрэйскіх пісьменнікаў.
Беларускія кнігі пачало друкаваць з 1921 года. За час свайго існавання выдавецтвам было выдадзена 32 кніжкі на беларускай мове (з іх 13 падручнікаў). Гэта другі паказчык пасля Беларускага выдавецкага таварыства (51 кніга). Абодва выдавецтвы каардынавалі сваю дзейнасць дзякуючы Антону Луцкевічу. І пасля заняпаду БВТ, з 1932 года выдавецтва Клецкіна не выдала ніводнай беларускай кнігі.
Вялікі ратны востраў
Вялікі ратны востраў (Велико ратно острво) — рачны востраў у Бялградзе, Сербія, пры зліцці рэк Сава і Дунай. Належыць да абшчыны Земун.
Вялікі ратны востраў мае прыкладна трохвугольную форму і займае плошчу 2,11 км². Рэльеф раўнінны, у значнай ступені багністы, часта затоплены ракой.
Востраў атрымаў сваю назву з-за неаднаразовага выкарыстання ў ваенных мэтах. Падчас турэцкай аблогі 1521 туркі размясцілі на востраве сваю артылерыю для абстрэлу крапасных сцен. У 1806 годзе паўстанцы Карагеоргія менавіта адсюль пачалі атаку на горад. У 1915 годзе аўстра-венгерскія войскі выкарыстоўвалі востраў як плацдарм для штурму горада.
Валторна
Валторна (ад Waldhorn — літаральна: Лясны рог) — духавы мундштукавы інструмент. Паходзіць ад паляўнічага рогу. Доўгі, вузкі, выгнуты ў кола цыліндрычны ствол каля раструба пераходзіць у канічны; мундштук глыбокі і вузкі, лейкападобны. Старадаўнія валторны не мелі механікі і давалі магчымасць здабываць толькі тоны натуральнага гукараду; для грання ў кожнай з танальнасці карысталіся асобным інструментам. У 2-й чвэрці 19 ст. атрымалі распаўсюджванне храматычныя валторны, забяспечаныя падаўжальнымі канал інструмента трубкамі, якія ўключаліся з дапамогай вентыляў (пістонаў). Сучасныя валторны вырабляюцца ў ладзе фа, зрэдку ў ладзе сі-бемоль. Партыя валторны запісваецца ў скрыпічным ключы на квінту вышэй рэальнага гучання. Дыяпазон валторны ладу фа - ад сі контрактавы да фа другой актавы. Тэмбр валторны мужны і паэтычны, на ёй добра гучаць як напеўныя мелодыі, так і хуткія пасажы. Валторна ўваходзіць у сімфанічны аркестр (ад 4 да 6-8 і больш інструментаў), ужываецца ў камерных ансамблях і для сольнага выканання.
Мсціслаў Уладзіміравіч (вялікі князь кіеўскі)
Мсціслаў Уладзіміравіч, таксама празваны Вялікім (1 чэрвеня 1076 — 14 красавіка 1132) — вялікі князь кіеўскі (1125—1132), сын старажытнарускага князя Уладзіміра Манамаха і англійскай прынцэсы Гіты Уэсекскай.
Біяграфія
У 1117—1125 гг. валадарыў у Белгарадзе. Калі ў 1125 годзе памёр Уладзімір Манамах, Мсціслаў прыняў тытул вялікага князя.
Вядомы сваёй барацьбой з Полацкім княствам. Першы паход на Полацкую зямлю здзейсніў у 1127 годзе, падчас якога былі ўзяты і разрабаваны гарады Стрэжаў, Лагойск, Заслаўе, каб за нейкую віну з Полацка выгнаць Давыда Усяславіча і па просьбе палачан зацвердзіць Рагвалода Барысавіча. Калі ў 1128 годзе бацька Рагвалода — Барыс Усяславіч, памёр, полацкі сталец заняў той жа Давыд, ён адмовіўся падпарадкоўвацца Мсціславу і той здзейсніў новы паход у 1129 годзе, падчас якога ўзяў у палон трох жывых на той час Усяславічаў — Давыда, Расціслава і Святаслава з сем’ямі, а Полацкае княства даў свайму сыну Ізяславу Мсціславічу.
14 красавіка 1132 года Мсціслаў памёр і кіеўскі сталец перайшоў яго брату Яраполку. 1132 год лічыцца датай канчатковага распаду Кіеўскай дзяржавы: з аднаго боку, сыны Мсціслава (Ізяслаў, Расціслаў, Усевалад) сталі кіраўнікамі самастойных зямель-княстваў, з іншага — ніводны з найбліжэйшых пераемнікаў Мсціслава не валодаў яго ваеннымі і палітычнымі талентамі і не змог спыніць дэзінтэграцыі старажытнарускіх земляў. І хоць Яраполк славіўся як выдатны палкаводзец і адважны ваяр, але як палітык быў слабы і не мог спыніць далейшага распаду і драблення дзяржавы на незалежныя ад Кіева княствы.
Лэнды (Абухіўскі раён)
Лэнды (Ле́нди) — вёска ў Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Абухіўскага гарадскога савета.
Мантэ-Урана
Мантэ-Урана (Monte Urano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферма.
Насельніцтва складае 8333 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 481 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 63015. Тэлефонны код — 0734.
Вішнёўка (Салігорскі раён)
Вішнёўка (, Вишнёвка) — пасёлак у Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чырвонаслабодскага сельсавета.
Мантэ-Урана
Заступнікам населенага пункта лічыцца Архангел Міхаіл.
Вішнёўка (Салігорскі раён)
Да 30 сакавіка 2006 года пасёлак уваходзіў у склад Першамайскага сельсавета.
Мантэ-Урана
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ніжнядзевіцкі раён
Ніжнядзе́віцкі раён (Нижнедевицкий район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным захадзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Ніжнядзевіцк.
Геаграфія
Ніжнядзевіцкі раён мяжуе з Семілуцкім, Хахольскім і Рап’ёўскім раёнамі, а таксама Курскай і Белгародскай абласцямі. Плошча раёна складае 1240 км².
Гісторыя
Ніжнядзевіцкі раён быў утвораны ў 1928 годзе ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР. У 1963 годзе быў скасаваны і аб’яднаны з Хахольскім раёнам, аднак 12 студзеня 1965 года адноўлены.
Эканоміка
Вызначальнай галіной раёна з’яўляецца сельская гаспадарка. Плошча сельгасугоддзяў складае 94 тыс. га. Ралля займае 71,2 тыс. га. У структуры пасяўных плошчаў збожжавыя займаюць 53 % ад агульнай плошчы раллі.
Аб’яднаны інстытут машынабудавання НАН Беларусі
Гісторыя
Пастановай Савета Міністраў БССР ад 17 жніўня 1957 года № 528 быў створаны Інстытут машыназнаўства Акадэміі навук БССР. З 1960 года — Інстытут машыназнаўства і аўтаматызацыі. У 1965 годзе выведзены са складу Акадэміі і пераўтвораны ў Эксперыментальны НДІ машыназнаўства. Пастановай Цэнтральнага камітэта КПБ, Савета Міністраў БССР ад 30 ліпеня 1971 года № 235 інстытут зноў уведзены ў склад Акадэміі навук БССР. Пастановай Прэзідыума Акадэміі навук БССР ад 19.10.1971 № 17 года Інстытут перайменаваны ў Інстытут праблем надзейнасці і даўгавечнасці машын АН БССР. У 1991 годзе перайменаваны ў Інстытут надзейнасці машын АН БССР.
У 1993 годзе ў Мінску ствараецца Навуковы цэнтр праблем механікі машын Акадэміі навук Беларусі, з 2001 года — Інстытут механікі машын НАН Беларусі. У 2002 годзе Інстытут надзейнасці машын і Інстытут механікі машын аб’ядноўваюцца ў Інстытут механікі і надзейнасці машын НАН Беларусі, а пастановай Прэзідыума НАН Беларусі ад 17.05.2006 № 45 Інстытут механікі і надзейнасці машын Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі рэарганізаваны шляхам далучэння да яго Навукова-інжынернага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Белаўтатрактарабудаванне» Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі і перайменаваны ў дзяржаўную навуковую ўстанову «Аб’яднаны інстытут машынабудавання НАН Беларусі».