cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Манстэра прывабная
У пакаёвай культуры цвіце рэдка. Размнажаюць часцей чаранкамі. Летам часта паліваюць, апырскваюць вадой, падкормліваюць вадкімі ўгнаеннямі, зімой паліў умераны. Перасаджваюдь штогод вясной. Земляная сумесь: дзярновая, лісцевая, тарфяная, перагнойная эямля і пясок.
Леанід Кірэевіч Левановіч
Леанід Кірэевіч Левановіч (таксама Леанід Лявонаў;, в. Клеявічы, , Магілёўская вобласць — ) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся 14 верасня 1938 года ў вёсцы Клеявічы Касцюковіцкага раёна Магілёўскай вобласці ў сялянскай сям’і. Скончыў Магілеўскае культасветвучылішча (1956). Працаваў ва ўстановах культуры Дзяржынскага і Касцюковіцкага раёнаў (1956—1958). У 1957 годзе паступіў на завочнае аддзяленне факультета журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Служыў на Балтыйскім флоце (1958—1961). Пасля дэмабілізацыі перавёўся на стацыянар і скончыў універсітэт у 1963 годзе. Працаваў у рэспубліканскіх газетах «Знамя юности», «Сельская газета», «Літаратура і мастацтва» (1963—1971). У 1971—1974 г. — рэдактар аддзела мастацтва і крытыкі часопіса «Нёман». З 1974 — адказны сакратар, з 1975 — рэдактар аддзела навукі і мастацтва часопіса «Полымя». У 1980—1982 гадах — галоўны рэдактар літаратурна-драматычных праграм Беларускага тэлебачання. З 1984 года — старшы рэдактар выдавецтва «Мастацкая літаратура». Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1975 года.
У апошні час жыў у вёсцы Пятрылава Вілейскага раёна.
Памёр 14 чэрвеня 2021 года.
Навалокі
Навало́кі (, Наволоки) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Леанід Кірэевіч Левановіч
Творчасць
Друкаваўся з 1955 года. Кнігі нарысаў «Гаспадар зямлі» (1971), «Зялёны трохкутнік» (1973) пра вёску. Аўтар зборнікаў аповесцей і апавяданняў «Мадонна з кветкаю» (1976), «Якар надзеі» (1979), зборніка публіцыстыкі «Хлеб і мужнасць» (1987). Прататып аповесці «Валанцёр свабоды» (1983) Ф. Варанішча — удзельнік рэвалюцыйнага руху ў Аргенціне і Іспаніі, руху Супраціўлення ў Францыі. У цыкле раманаў-хронік пра пасляваенную вёску «Шчыглы» (1986), «Паводка сярод зімы» (1989), «Дзікая ружа» (1993), «Сіняе лета» (1998) імкненне паказаць народную душу, жыццястрйкасць беларускай нацыі, матывы дома і сям'і, працягу роду. Аўтар кнігі «Вяртанне ў радыяцыю» (1997).
Напісаў сцэнарый дакументальнага фільма «Дом майстроў» (пастаўлены ў 1973); аднаактовую п'есу «Ці любіце вы грэчку?» (1972), драму «Пасля разводу» (1980, пастаўлена на радыё ў 1981). Аўтар п'есы «Чабор» (1973, апубл. 1980), гераічнай хронікі «Павел і Хуаніта» (1974).
Сважэндз (гміна)
Сва́жэндз (Swarzędz) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пазнаньскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сважэндзе. Плошча гміны складае 101,99 км². Станам на 2006 год у гміне Сважэндз пражывалі 47 160 чалавек, шчыльнасць — 428 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Леваканд
Леваканд — горад на ўсходзе Таджыкістана, размешчаны на рацэ Вахш, у Вахшскай даліне. У 120 км ад Душанбэ. Насельніцтва 15 800 чалавек.
У Сарбандзе функцыянуе адзінае ў Таджыкістане хімічнае прадпрыемства па вытворчасці мінеральных угнаенняў — ЗАТ СП «Таджык Азот».
Белалессе
Белале́ссе (, Белолесье) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навамышскага сельсавета. Размешчана за 17 км на паўночны захад ад Баранавічаў, за 13 км ад чыгуначнай станцыі Мордзічы на лініі Баранавічы — Ліда.
Гісторыя
Каля вёскі існаваў курган.
Найменне, верагодна, было ўтворана ад назвы ляснога ўрочышча, дзе было заснавана паселішча. У сярэдзіне XIX стагоддзя вёска ўваходзіла ў склад маёнтка Старая Мыш. Вёска адносіцца да праваслаўнага прыхода Новая Мыш.
У 1888 годзе ў Белалессі пачала дзейнічаць школа граматы. У 1897 годзе вёска Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, працавалі хлебазапасны магазін, карчма, ветраны млын.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У час Вялікай Айчыннай вайны з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 28 вяскоўцаў.
Да 26 чэрвеня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Цешаўлянскага сельсавета.
Філіп Дуст-Блазі
Філіп Дуст-Блазі (фр. Philippe Douste-Blazy), (,, Францыя) — французскі палітычны дзеяч, урач-кардыёлаг і дыпламат. Міністр замежных спраў Францыі ў кабінеце Дамініка дэ Вільпена з 2 чэрвеня 2005 года да 15 мая 2007.
Член партыі Аб'яднанне ў падтрымку рэспублікі. З 1995 па 1997 быў міністрам культуры Францыі ў кабінеце Алена Жупэ. З 2004 па 2005 быў міністрам аховы здароўя і міністрам па справах сям'і ў кабінеце Жан-П’ер Рафарэна.
Кунгуртуг
Кунгуртуг (Кунгуртуг, Кунгуртуг) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Тэрэ-Хольскага кажууна Рэспублікі Тыва. Заснавана ў 1949 годзе. Размешчана на рацэ Кунгур-Тук, недалёка ад яе ўпадзення ў возера Тэрэ-Холь. Насельніцтва — 1580 чалавек (2020).
Альфонса III Вялікі
Біяграфія
Вёў упартую барацьбу з маўрамі, адваяваў у іх шэраг раёнаў на поўнач ад ракі Таха. Поспехам Альфонса III спрыялі ўнутраныя цяжкасці Кардоўскага эмірата. Імкнучыся ўмацаваць каралеўскую ўладу, Альфонса III уступіў у жорсткую барацьбу з феадальнай арыстакратыяй, ўзначаленай яго сынамі.
У 879 годзе Альфонса III разбіў мусульманскія войскі ў Пальворарыі-Вальдеморы.
У 910 быў вымушаны адрачыся ад прастола на карысць паўстанцаў сыноў.
Петршынская вежа
Пе́тршынская ве́жа (Petřínská rozhledna) — вежа ў сталіцы Чэхіі горадзе  Празе, адна з самых вядомых дамінант пражскага пейзажу.
Прататыпам для Петршынскай вежы стала знакамітая парыжская Эйфелева вежа.
Размяшчэнне і апісанне
Дабрацца да вежы можна пешшу — падняўшыся на Петршын па лесвіцы, якая мае 299 ступеней, для людзей з абмежаванымі магчымасцямі прадугледжана выкарыстанне фунікулёра.
Петршынская вежа мае 2 назіральныя пляцоўкі, верхняя з іх — на вышыні 55 метраў, адкуль адкрываецца цудоўная панарама на Прагу і яе галоўныя славутасці, маляўнічыя ўзгоркі і наваколлі.
Цяпер на ніжнім узроўні вежы размешчаны сувенірныя лавачкі і невялікая кавярня, а на падземным узроўні — камерны музей літаратурнага персанажа Яры Цімрмана (Jára Cimrman).
Гісторыя
Уласна ў 1890 годзе чэшскі вучоны і грамадскі дзеяч Вілем Курц выступіў у артыкуле «назіральная вежа на Петршынскім узгорку — абразок з найбліжэйшай будучыні Прагі» (Rozhledna na Petříně, obrázek z blízké budoucnosti Prahy) з ініцыятывай будаўніцтва ў пражскім раёне Петршын на Мала Стране агляднай вежы. Яе канструктарамі выступілі чэшскія інжынеры Францішак Прашыл (František Prášil) і Юліус Соўчэк (Julius Souček).
Будаўнічыя працы былі распачаты 16 сакавіка 1891 года, а ўжо 20 жніўня адбылося ўрачыстае адкрыццё вежы на Петршыне.
Сперонэ
Спероне (Sperone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Петршынская вежа
Гісторыя
У 1999 годзе на Петршынскай вежы былі праведзены рэстаўрацыйна-будаўнічыя працы.
Сперонэ
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Elia.
Бургаскі ўніверсітэт
Бургаскі ўніверсітэт (Universidad de Burgos) — іспанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бургас у аўтаномнай супольнасці Кастылія і Леон.
Сперонэ
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Петршынская вежа
Гісторыя
У цяперашні час (2000-я) Петршынская вежа з'яўляецца значным турыстычным аб'ектам чэшскай сталіцы.
Prosena
Prosena — род мух сямейства.
2018 год у гісторыі літаратуры
2018 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Леапольд II Габсбург
Леапольд II ( — ; Leopold II) — кароль Германіі (рымскі кароль) з 1790 года, абраны імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі нямецкай нацыі 30 верасня 1790 года, трэці сын Франца I і Марыі Тэрэзіі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Вене. Пасля смерці другога сына, Карла, быў прызначаны ў пераемнікі бацькі на тасканскім пасадзе, і пасля смерці бацькі, 18 жніўня 1765 года, уступіў у кіраванне Тасканай пад імем Пятра Леапольда І (П'етра Леапольда I). Спачатку пад кіраўніцтвам давераных імператрыцы, маркіза Бота і графа Розенберга, пасля самастойна, Леапольд праводзіў умераныя, але паслядоўныя рэформы.
У 1790 годзе Леапольд успадкаваў імператарскую карону пасля бяздзетнага брата. Дзяржава знаходзілася ў поўным разладаванні. Леапольд прыклаў значныя намаганні да заспакаення саслоўнага, нацыянальнага і клерыкальнага незадавальнення. Паўстанне ў Бельгіі і Венгрыі было задушана; Рэйхенбахскім дагаворам (ліпень 1790) атрымалася ўтрымаць Прусію ад набыткаў у Польшы; аўстра-турэцкая вайна скончылася ў 1791 годзе Сыстоўскім мірам.
Да Вялікай французская рэвалюцыі Леапольд, хоць і брат Марыі-Антуанэты, ставіўся насцярожана, і толькі пасля спробы ўцёкаў караля згадзіўся спачатку з прускім паслом Бішафвердэрам, потым з самім Фрыдрыхам Вільгельмам II, на пільніцкім з'ездзе, адносна абаронча-наступальных дзеянняў супраць Францыі. З прыняццем французскай канстытуцыі Людовікам XVI (14 верасня 1791 года) Леапольд абвясціў мэту пагаднення папярэдне дасягнутай. Новыя цяжкасці прывялі да саюзу нямецкіх дзяржаў 7 лютага 1792 года; але і цяпер Леапольд думаў болей аб абароне. Пасля абвяшчэння вайны з боку Францыі Леапольд нечакана памёр 1 сакавіка 1792 года.
IC 2328
IC 2328 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Рак.
Таора-Хем
Таора-Хем — сяло, адміністрацыйны цэнтр Таджынскага кажууна Рэспублікі Тыва. У Таора-Хеме размешчана адміністрацыя запаведніка Азас. Размешчана ў Таджынскай катлавіне, на рацэ Бій-Хем, пры ўпадзенні ў яго ракі Таора-Хем, за 306 км на паўночны ўсход ад Кызыла. Клімат Таора-Хема рэзка кантынентальны. Насельніцтва — 3264 чалавекі (2021).
Камаі
Кама́і (, Камаи) — аграгарадок у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Знаходзіцца на ўсходнім беразе возера Камаі (малое), якое злучана пратокай з другім возерам (вялікім), а з апошняга выцякае рака Камайка даўжынёй 51,6 км, правы прыток Бірветы.
Назва
Назва Камаяў перанятая ад назвы возера Камаі, або Камайскага возера (Малога, на якім стаяць Камаі, і Вялікага, з якога выцякае рака Камайка), якая балцкага паходжання. Адпачатная форма назвы ракі Камайкі захавалася ў літоўскім ужыванні як Kamojà. Гідранімічны корань Kam- звязаны з літоўскім kamas «камяк, камок» (сціснуты кавалак). Далей да індаеўрапейскага *kem- «сціскаць». Пашыральнік -oj- вядомы ў літоўскім слова і назваўтварэнні: pupa «боб»  — pupojas «бабовае сцябло», aukštas «высокі» — Aukštojis (назва пагорка). Камайская назва адлюстроўвала канфігурацыйныя асаблівасці ракі Камайкі або возера Камаі.
Гісторыя
У VII ст. да н.э. — IV ст. н.э. на левым беразе ракі Камайкі на паўднёвым мысе ўзгорка ля вёскі Дзяўгуны існавала гарадзішча. Упершыню згадваецца ў пачатку XVI ст. як маёнтак князя Глеба Юр’евіча Пронскага. У 1513 годзе Глеб Пронскі загінуў пад Мінскам у бітве з татарамі, і маёнтак перайшоў у валоданне яго жонкі, а ў 1533 годзе да сыноў Андрэя і Фрыдрыха (Сямёна) Пронскіх. Фрыдрых, ваявода кіеўскі, памёр у 1555 годзе. У 1550 годзе згадваюцца як мястэчка. З 1572 года ўладальнікам Камаяў стаў яго сын Аляксандр. Ён распрадаў большасць сваіх маёнткаў, у т. л. і Камаі, якія набыў Тамаш Рудаміна-Дусяцкі.
З 1722 года належалі Сулістроўскім. З 1795 года пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай Камаі ў складзе Вілейскага павета Расійскай імперыі. У 1847 годзе тут існавала яўрэйская абшчына. З 1861 года маёнтак належыць Танскаму. Жыхары маёнтка прымалі ўдзел у паўстанні 1863—1864 гадоў. Паўстанцкі грамадскі начальнік Свянцянскага павета Апалінарый Танскі забяспечваў паўстанцаў грашыма, а ў яго маёнтках Камаі і Бежанцы нарыхтоўвалася харчаванне. Апалінарый Танскі быў арыштаваны царскімі ўладамі 13 кастрычніка 1863 года і высланы на пасяленне ў Пензенскую губерню.
У сярэдзіне 1880-х гадоў Камаі — маёнтак і мястэчка; 366 жыхароў, 50 двароў, касцёл, яўрэйская малітоўная школа, шпіталь, 4 крамы, карчма, вінны бровар, млын, праводзілася 8 кірмашоў у год. З 1886 года — цэнтр Камайскай воласці Свянцянскага павета Віленскай губерні, мястэчка, 28 двароў, 314 жыхароў, валасное праўленне, касцёл, багадзельня, школа, 4 лаўкі, карчма, 7 кірмашоў у год. У 1897 годзе існавала вучылішча. У 1905 годзе ў маёнтку 63 жыхары, 454 дзесяціны зямлі, у мястэчку 431 жыхар, 515 дзесяцін зямлі, прыход Свянцянскага дэканата, народнае вучылішча, крама, паштовае аддзяленне, 7 ярмарак у год. У 1909 годзе — 35 двароў, 378 жыхароў, 298 дзесяцін зямлі. У 1915 годзе ў Камаях быў ксяндзом вядомы паэт пачатку XX стагоддзя Казімір Сваяк (Канстанцін Стаповіч).
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, цэнтр гміны Свянцянскага павета Віленскага ваяводства. У 1937 годзе ў маёнтку 4 двары, 93 жыхары; у мястэчку 79 двароў, 485 жыхароў.
З 1939 года ў складзе БССР, вёска, цэнтр сельсавета ў Гадуцішскім, з 25 лістапада 1940 года — у Пастаўскім раёнах.
У 1945 годзе працаваў механічны млын. У 1971 годзе — 432 жыхары, 164 гаспадаркі; сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, бальніца, аптэка, дзіцячы сад, млын, швейная майстэрня, аддзяленне сувязі, сталовая. У 2001 годзе — 294 двары, 779 жыхароў, сярэдняя школа, дзіцячы сад, Дом культуры, бібліятэка, пошта, 2 магазіны, лясніцтва, участковая бальніца.
Цікавыя факты
На паўночнай ускраіне гарадку знаходзіцца найвышэйшы на тэрыторыі Беларусі пункт Свянцянскіх град (228 м над узроўнем мора).
Жан-Леон Жэром
Жан-Леон Жэром (Jean-Léon Gérôme;, Везуль, дэпартамент Верхняй Соны — , Парыж) — французскі мастак, прадстаўнік акадэмізму. Праславіўся карцінамі разнастайнага зместу, якія пераважна паказвалі побыт антычнага свету і Усходу.
Гандбол
Гандбол — камандная гульня з мячом 7 на 7 гульцоў (па 6 палявых і варатар у кожнай камандзе).
Гуляюць у зачыненых памяшканнях на пляцоўцы памерамі 40х20 м круглым надзіманым мячом памерамі 58—60 см у акружнасці і вагай 425—475 г у мужчын і 54—56 см у акружнасці і вагай 325—375 г у жанчын. Гульня складаецца з двух палоў па 30 хвілін кожная («бруднага» часу; секундамер у гандболе спыняецца толькі падчас тайм-аўтаў, тэхнічных паўзаў) з перапынкам паміж таймамі 10 хвілін. Мэта гульні — закінуць як мага больш мячоў у вароты (3х2 м) суперніка. Пры гэтым пры кідку нельга заступаць за лінію, якая абмяжоўвае 6-метровую зону перад варотамі. Нічыя ў гандболе дапускаюцца, але ў некаторых выпадках, напрыклад, на турнірах з выбываннем, у выпадку нічыйнага зыходу ў асноўны час, прызначаецца дадатковы тайм (2 па 5 хвілін); калі і ён не выяўляе пераможцу, прызначаецца другі дадатковы тайм; калі ён таксама заканчваецца з нічыйным вынікам, то каманды прабіваюць пенальці — па 5 кідкоў з 7-метровай адзнакі.
Верхнеангарская катлавіна
Верхнеанга́рская катлаві́на (Верхнеанга́рская котловина ) — упадзіна ў Прыбайкаллі, на тэрыторыі Бураціі (Расія), паміж Верхнеангарскім і Паўночна-Муйскім хрыбтамі.
Даўжыня катлавіны больш за 100 км. Шырыня 40 км. Вышыні да 800 м. Дно катлавіны пляскатае і забалочанае. Працякае рака Верхняя Ангара з прытокамі, маецца вялікая колькасць азёраў. Пераважае лугавая расліннасць, лістоўнічныя, хвойныя і бярозавыя лясы. Раён вечнай мерзлаты і значнай сейсмічнай актыўнасці.
Верхнеангарскую катлавіну перасякае траса Байкала-Амурскай магістралі.
Сыцаў (гміна)
Сы́цаў (Syców) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Алясніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сыцаве. Плошча гміны складае 144,79 км². Станам на 2004 год у гміне Сыцаў пражывалі 16 324 чалавек, шчыльнасць — 112 чал./км².
Шчорс
Шчорс — прозвішча, назва горада Сноўск Чарнігаўскай вобласці Украіны ў 1935—2016 гадах, фільм.
Радкаў (горад)
Радкаў (Radków, Wünschelburg) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы на мяжы з Чэхіяй. Размешчаны за 440 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 100 км на поўдзень ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Клодзкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Радкаў. Займае плошчу 15,07 км². Насельніцтва 2,4 тыс. чалавек.
Змейка (прыток Ушы)
Зме́йка, Дзвея — рака ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці і Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Уша (басейн Нёмана).
Сарбулак (Кызылардзінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 413 чалавек (222 мужчыны і 191 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 379 чалавек (191 мужчына і 188 жанчын).
Змейка (прыток Ушы)
Даўжыня ракі 26 км (21,5 км з іх на тэрыторыі Баранавіцкага раёна). Плошча вадазбору 190 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,6 м/км.
Пачынаецца за 1,5 км у напрамку на поўнач ад вёскі Стайкі Баранавіцкага раёна, у лясным урочышчы Галубоўшчына, упадае ва Ушу на заходняй ускраіне вёскі Малая Мядзвядка Карэліцкага раёна. У вярхоўі прымае сцёк са шчыльнай сеткі асушальных каналаў і 2 прытокаў з аднайменнай назвай. На працягу 14,5 км каналізаваная (ад вытоку да паўночнай ускраіны вёскі Шчарбовічы).
Віні-Пух і дзень клопатаў
«Віні-Пух і дзень клопатаў» — савецкі мультыплікацыйны фільм.
Светлы (Калінінградская вобласць)
Горад Светлы з'яўляецца адміністрацыйным, дзелавым і культурным цэнтрам Светлаўскай гарадской акругі. Займае плошчу 2635 гектараў з насельніцтвам 22,1 тыс. чал. (2009). Сярэдні ўзрост яго жыхароў — 35 гадоў. Колькасць эканамічна актыўнага насельніцтва складае 13,5 тыс. чал (2008).
Віні-Пух і дзень клопатаў
Трэці мультфільм-экранізацыя паводле аднайменнай казкі А. Мілна. У аснове ляжаць чацвёрты і шосты раздзел кнігі, аб’яднаныя сцэнарыстамі ў адну гісторыю. Таму ён мае ўдвая большую працягласць
Хову-Аксы
Хову-Аксы (Хову-Аксы, Хову-Аксы) — сяло, цэнтр Чэды-Хольскага кажууна Рэспублікі Тыва. Размешчана на рацэ Элегест, за 115 км на паўднёвы захад ад Кызыла. У 1956—2005 гадах — пасёлак гарадскога тыпу. Насельніцтва — 3612 чалавек (2021).
З 1970 па 1991 год у Хову-Аксы працаваў буйны прамысловы камбінат «Тувакобальт», які вырабляў медна-нікель-кобальтавы канцэнтрат. У маі-чэрвені 1990 года ў Хову-Аксы адбыліся сутыкненні на міжэтнічнай глебе.
Alhagi
Alhagi — род раслін сямейства бабовыя, якія растуць у пустынях. Карэнне расце ўглыб на 3-4 метры. Alhagi з’яўляецца адной з галоўных пашавых раслін у зоне пустыняў. Alhagi persarum багатая на цукры, якія ў цёплае надвор’е вылучаюцца на сцеблах, застываючы камякамі (манна).
Апісанне
Калючыя паўхмызнякі з глыбока пранікальнай каранёвай сістэмай. Расліны 30-100 см вышынёй. Корань доўгі, з глыбока размешчанымі гарызантальнымі адгалінаваннямі. Сцябло галінастае, у ніжняй частцы адраўнелае. Калючкі ў пазухах лісця, скіраваныя ўверх пад вострым вуглом, даўжынёй 2-3 см. Лісце простае, чаргавальнае, даўгаватае, 1-2 см даўжынёй. Квітнее з траўня да глыбокай восені, плады пачынаюць спець з ліпеня.
Гаспадарчае значэнне
Важная кармавая расліна, асабліва ахвотна ядуць вярблюды; шырока выкарыстоўваецца як паліва і служыць адным з галоўных меданосаў засушлівых раёнаў.
Беларуска-бразільскія адносіны
Беларуска-бразільскія адносіны — адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Федэратыўнай Рэспублікай Бразілія. Дыпламатычныя адносіны паміж дзяржавамі ўстаноўлены 10 лютага 1992 года.
У перыяд з верасня 2001 года па жнівень 2013 года ў г. Рыа-дэ-Жанейра дзейнічала Генеральнае консульства Рэспублікі Беларусь. У лістападзе 2010 года ў г. Бразілія адкрыта Пасольства Рэспублікі Беларусь. У чэрвені 2011 года адкрыта Пасольства Федэратыўнай Рэспублікі Бразілія ў г.Мінску.
У рамках 108-й Канферэнцыі Міжпарламенцкага Саюза ў красавіку 2003 года ў г. Сант’яга (Чылі) адбылася сустрэча кіраўніка беларускай парламенцкай дэлегацыі Старшыні Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь В. А. Папова з членам Палаты дэпутатаў Нацыянальнага кангрэса Бразіліі Э.Алвесам. У кастрычніку 2004 года адбыўся працоўны візіт Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь С. М. Мартынава ў Федэратыўную Рэспубліку Бразілія.
У кастрычніку 2005 года адбыўся першы афіцыйны візіт у Рэспубліку Беларусь бразільскай парламенцкай дэлегацыі на чале са Старшынёй Камісіі па міжнародных сувязях і нацыянальнай абароне Палаты дэпутатаў Нацыянальнага кангрэса Бразіліі А.Седразам дэ Алівейра.
У Нацыянальным сходзе Рэспублікі Беларусь і Нацыянальным кангрэсе Федэратыўнай Рэспублікі Бразілія функцыянуюць групы дружбы паміж дзвюма краінамі.
У лютым 2010 года адбыўся візіт у Рэспубліку Беларусь дэлегацыі бразільскіх дзелавых колаў на чале з губернатарам штата Гаяс А. Р. Філью.
У сакавіку 2010 года ў рамках візіту Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі ў Бразілію адбылася першая сустрэча на вышэйшым узроўні. Лідары дзвюх дзяржаў выступілі за пашырэнне двухбаковага супрацоўніцтва, а таксама прынялі рашэнне абмяняцца пасольствамі (прынята палітычная дэкларацыя).
У чэрвені 2012 года адбыўся візіт у Бразілію (г.Рыа-дэ-Жанейра) беларускай дэлегацыі на чале з міністрам замежных спраў Рэспублікі Беларусь С. М. Мартынавым для ўдзелу ў Міжнароднай канферэнцыі ААН па пытаннях устойлівага развіцця Рыа+20.
У лістападзе 2013 года Бразілію з рабочым візітам наведала беларуская дэлегацыя на чале з намеснікам Міністра замежных спраў Беларусі А. Я. Гур'янавым, падчас якога праведзены беларуска-бразільскія кансультацыі паміж МЗС.
У красавіку 2014 года дэлегацыя Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь на чале з намеснікам Міністра А. Ф. Худалеевым наведала Федэральную акругу Бразіліі, а таксама штат Рыа-дэ-Жанейра.
У ліпені 2015 года ў рамках саміту БРЫКС у г.Уфа (Расія) адбылася першая сустрэча Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі з дзеючым Прэзідэнтам Бразіліі Дылмай Русеф. У верасні 2015 года адбыўся візіт бразільскай парламенцкай дэлегацыі на чале з другім намеснікам Старшыні Палаты дэпутатаў Нацыянальнага кангрэса Федэратыўнай Рэспублікі Бразілія Ф. Л. Жыякобу ў Рэспубліку Беларусь.
У кастрычніку 2015 года ў г. Бразілія адбыліся чарговыя беларуска-бразільскія кансультацыі паміж МЗС па палітычных пытаннях. Беларускую дэлегацыю ўзначаліў начальнік упраўлення Амерыкі А. І. Краўчанка, бразільскую — начальнік дэпартамента Еўропы Асвальда Біята.
У студзені 2016 года ў г. Бразілія адбыліся кансультацыі паміж Міністэрствам юстыцыі Рэспублікі Беларусь і Міністэрствам юстыцыі Федэратыўнай Рэспублікі Бразілія. Экспертныя кансультацыі былі праведзены з мэтай канчатковага ўзгаднення праекта Дагавора паміж Рэспублікай Беларусь і Федэратыўнай Рэспублікай Бразілія аб узаемнай прававой дапамозе па крымінальных справах і Мемарандума аб узаемаразуменні паміж міністэрствамі юстыцыі Беларусі і Бразіліі.
У сакавіку 2016 года ў г.Фарталеза (штат Сеара) знаходзілася дэлегацыя Магілёўскай вобласці на чале са Старшынёй Магілёўскага аблвыканкама Уладзімірам Даманеўскім. У склад дэлегацыі таксама ўвайшлі прадстаўнікі Магілёўскага аддзялення БелГПП і прадпрыемстваў вобласці.
Алег Іванавіч Шкабара
Алег Шкабара (нар., ) — беларускі футбаліст (паўабаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе старшым трэнерам у клубе «Астравец».
Клубная кар’ера
Пачаў кар’еру ў клубе «Трактар» у 2000 годзе, у наступным сезоне з’ехаў у Расію ў маскоўскае «Дынама«», але там гуляў, у асноўным, у дублі «бела-блакітных», за асноўны склад маскоўскага клуба правёў 4 матчы (у тым ліку 2 у Кубку). З «Дынама» вярнуўся ў Беларусь, выступаючы за БАТЭ, а потым зноў за «Дынама», выступіўшы яшчэ ў 16 гульнях. Пасля гуляў за клуб «Гомель», екацярынбургскі «Урал». З 2008 па 2010 гады Алег Шкабара выступаў за мінскае «Дынама».
У студзені 2011 года падпісаў двухгадовы кантракт з «Нафтанам». Другую палову сезона 2012 прапусціў з-за траўмы. У студзені 2013 года падоўжыў кантракт з «Нафтанам» і неўзабаве стаў капітанам наваполацкага клуба. Пачынаў сезон на пазіцыі цэнтральнага абаронцы, пасля замацаваўся на пазіцыі апорнага паўабаронцы, якім заставаўся і ў сезоне 2014. У лютым 2015 года яшчэ на год падоўжыў кантракт з «Нафтанам». У сезонах 2015—2016 заставаўся капітанам каманды, але на полі з’яўляўся нерэгулярна, шмат матчаў прапускаючы з-за траўм.
У лютым 2017 года стала вядома, што Шкабара стаў іграком «Смалявічаў-СТІ». Дапамог смалявіцкаму клубу па выніках сезона 2017 выйсці ў Вышэйшую лігу, аднак сам пасля гэтага пакінуў каманду.
У лютым 2018 года зноў далучыўся да «Нафтана», аднак у сакавіку адмовіўся падпісваць кантракт з клубам. Пазней далучыўся да рэчыцкага «Спадарожніка» і пачаў у яго складзе сезон 2018. Пакінуў рэчыцкі клуб у ліпені 2018 года, а ў жніўні стаў іграком клуба «Маладзечна», у складзе якога выступаў да канца 2019 года, зрэдку з’яўляючыся на полі. У верасні 2020 года далучыўся да «Мёраў» у чэмпіянаце Віцебскай вобласці.
У лютым 2021 года заняў пасаду старшага трэнера ў «Астраўцы».
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую і нацыянальную зборныя.
Мікалай Аляксандравіч Шчорс
Мікалай Аляксандравіч Шчорс (25.5(6.6).1895, Сноўск —, каля вёскі Бялошыца, Карасценскі раён, Жытомірская вобласць, пахаваны ў Самары) — удзельнік Грамадзянскай вайны 1918—1920 гадоў. Член Камуністычнай партыі з 1918 года.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і паравознага машыніста. Скончыў ваенна-фельчарскую школу ў Кіеве (1914) і паскораны курс Віленскага ваеннага вучылішча ў Палтаве (1916). Удзельнік Першай сусветнай вайны 1914-1918, спачатку ваенны фельчар, затым малодшы афіцэр на Паўднёва-Заходнім фронце, у 1917 годзе падпаручнік. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі вярнуўся на радзіму і ў лютым 1918 года. У Сноўску стварыў партызанскі атрад, у сакавіку — красавіку камандаваў аб’яднаным атрадам Навазыбкаўскага павета, які ў складзе 1-й рэвалюцыйнай арміі ўдзельнічаў у баях з кайзераўскімі войскамі. У верасні 1918 года сфармаваў ў раёне Унечы з асобных партызанскіх атрадаў 1-ы Украінскі савецкі полк імя Багуна. У кастрычніку — лістападзе камандаваў Багунскім палком, з лістапада 1918 года — 2-й брыгадай 1-й Украінскай савецкай дывізіі (Багунскі і Тарашчанскі палкі), якая вызваліла Чарнігаў, Кіеў і Фастаў ад войскаў Украінскай дырэкторыі. 5 лютага 1918 года Шчорс быў прызначаны камендантам Кіева і ўзнагароджаны Часовым рабоча-сялянскім урадам Украіны ганаровай зброяй. З 6 сакавіка па 15 жніўня 1919 года Шчорс камандаваў 1-й Украінскай савецкай дывізіяй, якая ў ходзе наступу вызваліла ад Арміі УНР Жытомір, Вінніцу, Жмерынку, разбіла галоўныя сілы Арміі УНР у раёне Сарны — Роўна — Броды — Праскураў, а затым летам 1919 года абаранялася ў раёне Сарны — Наваград-Валынскі — Шапятоўка ад войскаў Польшчы і Арміі УНР, але была вымушана адыходзіць на ўсход. З 21 жніўня 1919 года Шчорс — камандзір 44-й стралковай дывізіі (у яе улілася 1-я Украінская савецкая дывізія), якая абараняла Карасценскі чыгуначны вузел, што забяспечыла эвакуацыю Кіева і выхад з акружэння Паўднёвай групы 12-й арміі. Знаходзячыся на перадавых Багунскага палка, Шчорс быў забіты.
Грамадская ўласнасць
Грамадская ўласнасць — уласнасць, якая знаходзіцца ва ўладанні і выкарыстанні грамадствам, якое ў дадзеным выпадку выступае як калектыўны неарганізаваны суб'ект. Звычайна грамадская ўласнасць з'яўляецца часткай дзяржаўнай уласнасці. Тэрмін можа быць выкарыстаны для апісання спосабаў выкарыстання некаторай уласнасці або характару яе ўладання — такая ўласнасць належыць калектыўна насельніцтву дзяржавы ў адрозненні ад прыватнай уласнасці, якая належыць пэўнай асобе альбо аб'яднанню такіх асоб, якое прадстаўляе іх фінансавыя інтарэсы, напрыклад таварыству ці карпарацыі. Часам пад грамадскай уласнасцю разумеюць аб'екты грамадскага набытку.
Аляксандр Міхайлавіч Фінскі
Аляксандр Міхайлавіч Фінскі (, пас. Вясёлы Гай, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць, БССР) — беларускі скульптар, аўтар твораў у манументальнай і станковай скульптуры, пластыцы малых форм, медальерным мастацтве. Прафесар кафедры скульптуры Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў. Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь (2021).
Біяграфія
Скон­чыў у 1971 годзе Рэспубліканскую школу-інтэрнат па музыцы і выяўленчым мастацтве, у 1979 годзе — Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Удзельнік мастацкіх выставак з 1978 года. Працуе ў манументальнай і станковай скульптуры. З 1984 года — член Беларускага саюза мастакоў. Выкладчык Рэспубліканскай школы-інтэрната па музыцы і выяўленчаму мастацтву імя І. Ахрэмчыка (1977—1991), Беларускай акадэміі мастацтваў з 1991 года. Жыве і працуе ў Мінску.
Творчасць
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, фондах БСМ, Магілёўскім абласным мастацкім музеі імя П. Масленікава, Траццякоўскай галерэі ў Маскве, Полацкім гісторыка-культурным запаведніку, мастацкай галерэі Пухавіцкага краязнаўчага музея.
Нільс Адольф Эрык Нордэншэльд
Член Стакгольмскай АН (1858). Член-карэспандэнт Пецярбургскай АН (1879). Скончыў Хельсінкскі ўніверсітэт. У 1856 і 1861 удзельнічаў у экспедыцыях на Шпіцберген пад кіраўніцтвам О. М. Торэля. У 1864—1873 гадах кіраваў экспедыцыяй на гэты архіпелаг, у 1870—1883 гадах — у Грэнландыю, дзе даследаваў яе ледніковы шчыт. У 1878—1879 гадах на судне «Вега» першым праплыў паўночна-ўсходнім праходам з Атлантычнага ў Ціхі акіян з зімоўкай на Чукоцкім паўвостраве.
Імем Нордэншэльда названы архіпелаг у Карскім моры, заліў і мыс на Новай Зямлі, мыс і ледавік у Грэнландыі, рака ў Канадзе і інш.
Першыя крокі
Нільс Адольф Эрык Нордэншэльд паходзіў з арыстакратычнага шведскага роду Нордэншэльдаў. Яго бацька, Нільс Густаў Нордэншэльд (1792—1866) быў вядомым мінералогам, запрошаным працаваць у Фінляндыю, а маці, Маргарэта Сафія фон Хартман, паходзіла з уплывовага роду фон Хартманаў: у прыватнасці, яе брат, Ларс Габрыэль фон Хартман (вядомы ў Расійскай імперыі як Лаўрэнцій Гаўрылавіч фон Хартман), быў нават намеснікам старшыні эканамічнага аддзялення Сената Фінляндыі. Нільс Адольф Эрык быў народжаны трэцім з сямі дзяцей у сваёй сям'і. Ён пераняў бацькаву любоў да літалагічных даследаванняў і ўдзельнічаў разам са сваім татам у экспедыцыях, скіраваных на пашырэнне літалагічнай калекцыі, у розныя часткі Фінляндыі. Нільс Адольф Эрык Нордэншэльд таксама выязджаў з ім і за межы Вялікага Княства Фінляндскага: так, у прыватнасці, яны разам выправіліся ў экспедыцыю на Урал у 1853—1854 гг. Атрыманыя навыкі Адольф Эрык ужыў у сваіх уласных падарожжах па Сібіры і Паўночна-Усходняй Азіі. Дзяцінства вялікага падарожніка прайшло ў сямейнай сядзібе Алікартана ў абшчыне Мянтсяля.
Новая Зара (Чашніцкі раён)
Но́вая Зара́ (, Новая Заря) — аграгарадок у Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 23 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Чашнікі, за 118 км ад Віцебска, каля правага берага ракі Цытранка.
Алена Кундура
Алена Кундура (Έλενα Κουντουρά, 2 лістапада 1962, Афіны, Грэцыя) — грэчаскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, мадэль. Дзеючы дэпутат Еўрапейскага парламента з 2 ліпеня 2019 года, цяпер прадстаўляе партыю СІРЫЗА і ўваходзіць у групу Еўрапейскія аб’яднаныя левыя/Лева-зялёныя поўночных краін. У мінулым — намеснік міністра па турызме ў Міністэрстве эканомікі, развіцця і турызму ў 2015—2016 гадах і міністр турызму ў 2016—2019 гадах у першым і другім кабінеце Алексіса Цыпраса, дэпутат парламента Грэцыі у 2004—2007 і 2011—2019 гадах.
Біяграфія
Нарадзілася 2 лістапада 1962 года ў Афінах.
Яе бацька Аляксандрас Кундурас быў афіцэрам грэчаскай арміі. Пасля прыходу да ўлады «чорных палкоўнікаў» удзельнічаў у няўдалым контрперавароце караля Канстанціна II 13 снежня 1967 года і быў дэмабілізаваны. Быў адным з арганізатараў і кіраўнікоў пракаралеўскай палітычнай арганізацыі.
Спартыўная кар’ера
У юнацтве займалася спортам. Была чэмпіёнкай Грэцыі ў скачках у вышыню, а таксама ў безе на 100 метраў з бар’ерамі на Панэлінскім чэмпіянаце па лёгкай атлетыцы 1978 года. Была членам нацыянальнай зборнай па скачках у вышыню па лёгкай атлетыцы на працягу многіх гадоў.
У 1984 годзе скончыла факультэт фізічнага выхавання (Школу фізічнага выхавання і спорту, ΤΕΦΑΑ) Афінскага ўніверсітэта, атрымала ступень бакалаўра.
Кар’ера мадэлі
З 1984 па 1996 гады рабіла міжнародную кар’еру ў індустрыі моды. У 1990 годзе яна была названая CNN адной з дзесяці лепшых мадэляў свету. Пераехала ў Парыж, працавала ў Токіа, Нью-Ёрку і Мілане. Супрацоўнічала на працягу многіх гадоў з французскім фатографам, мадэльерам і арт-дырэктарам Сержам Лютансам, з японскай касметычнай кампаніяй Shiseido. У 1990-х гадах была блізкая з мадэлямі Іман і Ліндай Эвангелістай, працавала з агенцтвам Elite. У 1997 годзе вярнулася ў Грэцыю, да 2003 была рэдактарам жаночых часопісаў.
Палітычная кар’ера
Па выніках выбараў 7 сакавіка 2004 года абраная ў першай акрузе Афін дэпутатам парламента, прадстаўляла партыю «Новая дэмакратыя». Па выніках наступных выбараў 16 верасня 2007 года і 4 кастрычніка 2009 года не прайшла ў парламент. Вярнулася ў лістападзе 2011 года, калі Дзімітрыс Аўрамопулас сышоў ва ўрад Лукаса Пападымаса. 12 лютага 2012 года з-за нязгоды з другім мемарандумам аб узаемаразуменні паміж Грэцыяй, Еўрапейскай камісіяй і банкам Грэцыі, унесенага Лукасам Пападымасам у парламент на абмеркаванне, па рашэнні Антаніса Самараса выйшла з «Новай дэмакратыі». Працягнула палітычную дзейнасць у якасці незалежнага дэпутата і з іншымі дзевяццю членамі парламента стварыла першую парламенцкую групу партыі «Незалежныя грэкі». На выбарах 6 мая 2012 года прадстаўляла партыю «Незалежныя грэкі» у першай акрузе Афін, пераабраная 17 чэрвеня 2012 года, 25 студзеня 2015 года і 20 верасня 2015 года. У 2014 годзе ўзначаліла партыйную групу. 14 студзеня 2019 года была выключаная з партыі «Незалежныя грэкі» за падтрымку кабінета Алексіса Цыпраса і перайшла ў партыю СІРЫЗА.
У 2014—2015 гады была грэчаскім членам Парламенцкай асамблеі Савета Еўропы, працавала ў Камітэце па іміграцыі, бежанцам і перамешчаным асобам і Камітэце па роўнасці і барацьбе з дыскрымінацыяй.
З 27 студзеня 2015 года намеснік міністра па турызме, з 5 лістапада 2016 — міністр турызму ў кабінеце Алексіса Цыпраса. Знаходзілася на пасадзе да змены ўрада ў маі 2019 года.
Па выніках выбараў 26 мая 2019 года абраная дэпутатам Еўрапейскага парламента ад партыі СІРЫЗА. Увайшла ў групу «Еўрапейскія аб’яднаныя левыя/Лева-зялёныя паўночных краін».
Валодае англійскай, французскай і іспанскай мовамі.
Дабрачыннасць
Займаецца дабрачыннасцю. З 2009 года — прэзідэнт грэчаскага аддзялення еўрапейскай НКА, якая займаецца прафілактыкай і павышэннем дасведчанасці аб раку грудзей і адстойваннем права на больш якасныя паслугі для анкахворых. З 2009 года працуе валанцёрам у грэчаскіх і міжнародных НКА, такіх як ЮНЕСКА, ЮНІСЕФ,, надаючы асаблівую ўвагу дабрачыннасці, правам чалавека, здароўю, праблемам жанчын і сям’і.
Узнагароды
Яна была ганаравана ўзнагароды за падтрымку ў распаўсюдзе грэчаскага Паралімпійскага валанцёрства, а ў снежні 2007 года яна была адзначана грэчаскай дзяржавай як пасол добрай волі па сацыяльным валанцёрстве.
Асабістае жыццё
У 1986 годзе пазнаёмілася з іспанскім футбалістам Мішэлем Пінедай. У 1987 годзе выйшла за яго замуж у царкве Святога Георгія ў Вуліягмені. На вяселлі прысутнічала футбольная каманда «Эспаньёл». Развялася праз 2,5 года.
Другі раз выйшла замуж за баскетбаліста Сарандыса Папахрыстопуласа, іграка клубаў «Паніёніас», «Алімпіякас» і зборнай Грэцыі. У гэтым шлюбе нарадзіла двух сыноў — Аляксандраса і Марыяса.
Помнік Уладзіміру Ільічу Леніну (Смаргонь)
Помнік Уладзіміру Ільічу Леніну — былы помнік Уладзіміру Леніну ў горадзе Смаргонь Гродзенскай вобласці Беларусі. Быў размешчаны ў цэнтры горада на плошчы Леніна. Скульптура У. І. Леніна ўстаноўлена ў 1972 годзе.
У час падрыхтоўкі да абласнога фестывалю-кірмаша «Дажынкі-2019», улічваючы нездавальняльны стан помніка У. І. Леніну, 18 красавіка 2019 года скульптура была дэмантавана для рэстаўрацыі. Меркавалася, што пасля рэстаўрацыі скульптуру вернуць на месца, але неўзабаве быў знесены і пастамент. Новае месца для скульптуры Леніна пасля яе аднаўлення планавалася вызначыць праз грамадскае абмеркаванне.
IC 2329
IC 2329 — галактыка тыпу Sd ў сузор’і Рак.
Тарэла-дэй-Ламбардзі
Торэла-дэй-Ламбардзі (Torella dei Lombardi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 2202 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 85 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 83057. Тэлефонны код — 0827.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вальядалідскі ўніверсітэт
Вальядалідскі ўніверсітэт (Universidad de Valladolid) — іспанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Вальядалід у аўтаномнай супольнасці Кастылія і Леон.
Зямчатка
Даўжыня ракі 20 км. Плошча вадазбору 61 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 4,3 м/км. Пачынаецца каля вёскі Міратычы, на ўсходніх схілах Навагрудскага ўзвышша, упадае ў Нёўду на поўдні ад вёскі Зарэчча. На працягу 6,2 км каналізаваная (ад вёскі Валокі да вусця).
Сыпнева (гміна)
Сыпне́ва (Sypniewo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Макоўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сыпневе. Плошча гміны складае 128,58 км². Станам на 2004 год у гміне Сыпнева пражывалі 3540 чалавек, шчыльнасць — 27,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 30 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 30 населеных пунктаў.
Тэлецэнтр (станцыя манарэйкі)
«Тэлецэнтр» (Телеце́нтр) — станцыя Маскоўскай манарэйкі.
Старасвержанскі сельсавет
Старасве́ржанскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Стары Свержань.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Залужскі сельсавет у складзе Стаўбцоўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Залужжа. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 4 студзеня 1964 года да сельсавета далучана частка скасаванага Ператоцкага сельсавета. У маі 1972 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Скамарошкі. 22 верасня 1980 года цэнтр сельсавета вернуты ў вёску Залужжа. 30 кастрычніка 2009 года ў склад сельсавета з Навасвержанскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты: аграгарадок Стары Свержань, вёскі Дразды і Ператокі. 20 жніўня 2010 года цэнтр сельсавета перанесены ў аграгарадок Стары Свержань. 24 снежня 2011 года сельсавет перайменаваны ў Старасвержанскі. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана частка скасаванага Варацішчанскага сельсавета (вёскі Асіпаўшчына, Варацішча, Вялікі Двор, Дзярэчынцы, Новая Вёска, Падлессе).
У склад сельсавета ўваходзіць 19 населеных пунктаў:
Daggers
Daggers — англійскі музычны калектыў з Манчэстэра (Вялікабрытанія), створаны з удзельнікаў гурта Bureau, у гэты час двое з удзельнікаў,Тэа Хатчкрафт і Адам Андэрсан, складаюць групу Hurts. Стыль Daggers — Дыска-хаус.
Гісторыя
Іх «дабраславіў» топ-прадусар поп-музыкі Рычард "Біфф" Стэннард (Richard «Biff» Stannard) — чалавек, які стаіць зы музыкай Spice Girls, Kylie Minogue і Bellefire. Вакаліст Тэа Хатчкафт распавядае:" Я напісаў яму ліст, але нічога не чакаў ад гэтага. І калі ён патэлефанаваў і запрасіў нас у сваю студыю ў Брайтане, мая сківіца літаральна ўпала на падлогу".
Пасынкі (Чашніцкі раён)
Па́сынкі (, Пасынки) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Ціміразеўская (станцыя манарэйкі)
«Ціміразеўская» (Тимиря́зевская) — канцавая станцыя Маскоўскай манарэйкі.
Ферганскі вілает
Ферга́нскі вілает (Farg‘ona viloyati) — адміністрацыйная адзінка тэрытарыяльнага падзелу Узбекістана. Размешчана ў паўднёвай частцы Ферганскай даліны. Плошча — каля 6 800 км². Колькасць насельніцтва складае прыкладна 3 317 000 чалавек.
Геаграфія
Вілает знаходзіцца на ўсходзе краіны. На паўночным усходзе вілает мяжуе з Андыжанскім вілаетам, на паўночным захадзе — з Наманганскім вілаетам, на поўдні — з Таджыкістанам і Кыргызстанам. Плошча адзінкі складае 6 800 км².
Адміністрацыйны падзел
Вілает падзелены на 15 туманаў
і 4 гарады вілаецкага падпарадкавання:
Буйныя гарады — Фергана, Каканд, Маргілан, Кувасай, Кува, Рыштан, Яйпан, Бешарык.
Транспарт
Праз вілает праходзіць чыгунка, якая злучае гарады вілаета з іншымі гарадамі Узбекістана, а таксама з Кыргызстанам і Таджыкістанам; аўтамабільныя магістралі злучаюць населеныя пункты вілаета паміж сабой населенымі пунктамі іншых вілаетаў Узбекістана, таксама маюцца аўтамагістралі, што злучаюць населеныя пункты вілаета з Кыргызстанам і Таджыкістанам. Існуюць аэрапорты.
Сартубек
Сартубек — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сарбулакскай сельскай акругі. Код КАТА — 434453400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 86 чалавек (43 мужчыны і 43 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 25 чалавек (14 мужчын і 11 жанчын).
Манфрэд Эйген
Манфрэд Эйген (Manfred Eigen;,  — , ) — нямецкі фізіка-хімік.
Біяграфія
Скончыў Гётынгенскі ўніверсітэт (1951). Працаваў у Інстытуце фізічнай хіміі Таварыства Макса Планка (дырэктар з 1964).
Нобелеўская прэмія
Нобелеўская прэмія па хіміі (1967, сумесна з Рональдам Норышам і Джорджам Портэрам).
Павалока
Павалока (ад волочить — валачы) — шаўковая або папяровая тканіна. Згадваецца ў Аповесці мінулых гадоў у якасці дарагога матэрыялу, узятага князем Алегам у якасці даніны. Згадваецца ў Слове пра паход Ігараў у якасці дарагога матэрыялу.
IC 2330
IC 2330 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Павалока
Выкарыстоўваецца ў іканапісе як тканіна, што наклейваецца на перад накладаннем ляўкасу. Служыць для лепшага счаплення ляўкасу з паверхняй дошкі.
Павалока ў іканапісе ўжывалася не заўсёды. Маюцца абразы, на якіх павалокай пакрыта ўся аснова пад грунтам, але часцей кавалкамі павалокі закрываліся стыкі шматчасткавай іконнай дошкі (шчыта) альбо лакальныя дэфекты (сучкі, завіліны і т. п.). Для вырабу дарагіх абразоў выбіралася якасная кіпарысавая дошка, а ў якасці павалокі ўжывалася дарагая тканіна складанага перапляцення. На больш танных абразах выкарыстоўвалася тканіна з больш рэдкім размяшчэннем нітак, так званая сярпянка. На масавых абразах — так званых «» — часам у якасці павалокі ўжывалася папера. У цяперашні час у якасці павалокі часта выкарыстоўваецца марля.
IC 2330
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рэлакс (радыё)
Пасля паўгадовага адбору абвесткі радыё запісалі голасам акцёра, які мае званне заслужанага артыста Беларусі. 1 лютага 2018 года стварылі мабільныя дадаткі радыё «Рэлакс» для смартфонаў з аперацыйнымі сістэмамі «Андроід» і «iOS» (iPhone).
Заснавальнік радыё: ТАА «Ваша тэлебачанне» (Мінск, Савецкі раён, вул. Усходняя, д. 131). .
Перадачы
На 2018 год радыё «Рэлакс» мела 6 штодзённых перадач па-беларуску: «Вінтаж», «Надвор’е», «Настрой», «Сучаснасць», «Цытата» і Чытанні». Пагатоў у перадачах адсутнічалі вядоўцы.
Ева (карціна)
«Е́ва» («Éva») — карціна французскага мастака беларускага паходжання Хаіма Суціна, створаная ў 1928 годзе ў Парыжы. Напісана алеем на палатне, мае памер 65 см на 54 см. Калекцыя твораў жывапісу мастакоў Парыжскай школы, у якую ўваходзіць карціна, з’яўляецца гісторыка-культурнай каштоўнасцю рэспубліканскага значэння.
Была набытая «Белгазпрамбанкам» на аўкцыёне «Sotheby’s» у 2013 годзе за 1,8 мільёна долараў ЗША і прывезеная ў Беларусь для папаўнення карпаратыўнай калекцыі банка.
Вахшская даліна
Вахшская даліна — міжгорная даліна ў Таджыкістане, па сярэднім і ніжнім цячэнні ракі Вахш.
Працягласць даліны складае каля 110 км пры шырыні ад 7 да 25 км. Плошча — 2 500 км². Пераважаюць глебы серазёмнага тыпу, месцамі засоленыя; у пойме лугова-багністыя. Сярэдняя тэмпература студзеня складае 1—3 °C, ліпеня — 31 °C. Сярэдняя працягласць безмарознага перыяду — ад 224 да 242 дзён.
Леонскі ўніверсітэт
Леонскі ўніверсітэт (Universidad de León) — іспанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Леон у аўтаномнай супольнасці Кастылія і Леон.
Вахшская даліна
На тэрыторыі даліны ёсць арашальныя сістэмы. На паліўных землях вырошчваецца бавоўнік. Таксама насельніцтва даліны займаецца садоўніцтвам (персікі, гранаты, хурма, інжыр). Па даліне праходзіць чыгуначная лінія, якая злучае прыстань Ніжні Пяндж з Душанбэ (праз Курган-Цюбэ).
Марыя Тэрэзія
Мары́я Тэрэ́зія (Maria Theresia,  — ) — эрцгерцагіня Аўстрыі, кароль Венгрыі з 25 чэрвеня 1741, каралева Багеміі з 20 кастрычніка 1740 (мела гэтыя тытулы асабіста, па спадчыне) і імператрыца Свяшчэннай Рымскай імперыі (як жонка, а затым удава Франца I Стэфана Латарынгскага). Заснавальніца Латарынгскага адгалінавання дынастыі Габсбургаў.
Біяграфія
3 дынастыі Габсбургаў. Дачка імператара «Свяшчэннай Рымскай імперыі» Карла VI (правіў у 1711—40). Атрымала ў спадчыну аўстрыйскі прастол пасля смерці бацькі паводле Прагматычнай санкцыі 1713 (у 1740—48 спадчыннае права Мырі Тэрэзіі аспрэчвалі еўрапейскія манархіі ў ходзе вайны за аўстрыйскую спадчыну). Да 1765 яе суправіцелем быў муж (з 1736) герцаг Франц Стэфан Латарынгскі (з 1745 імператар «Свяшчэннай Рымскай імперыі» Франц I), з 1765 — старэйшы сын Іосіф II. У час праўлення Марыі Тэрэзіі Аўстрыя ўдзельнічала ў Сямігадовай вайне (1756—63) і 1-м падзеле Рэчы Паспалітай (1772), завалодала Букавінай (1775). Ва ўнутранай палітыцы цэнтралізавала дзяржаўнае кіраванне, садзейнічала развіццю прамысловасці і гандлю, прытрымлівалася асветнага абсалютызму, у т.л. заснавала народнага школьніцтва ў Аўстрыі (1774), абмежавала паншчыну ў Чэхіі (1775), адмяніла катаванні (1776).
Распаўсюджванне COVID-19 у Рэспубліцы Косава
Па стане на 9 сакавіка 2023 года ў часткова прызнанай Рэспубліцы Косава зафіксавана 273 312 выпадкаў заражэння COVID-19, з іх 3211 загінулі.
16 сакавіка 2020 года дзяржава была пераведзена ў надзвычайнае становішча ў галіне грамадскай аховы здароўя. Быў створаны афіцыйны сайт распаўсюджвання COVID-19 у рэспубліцы на албанскай, сербскай i англійскай мовах, які атрымаў назву COVID-19 Kosova.
Храналогія
13 сакавіка 2020 году былі пацверджаны першыя два выпадкі: у 77-гадовага мужчыны з Віціны і італьянскай дзяўчыны ва ўзросце 20 гадоў, якая працавала ў Кліне.
16 сакавіка чацвёра блізкіх членаў сям’і 77-гадовага пацыента з Віціны атрымалі станоўчы вынік, прайшоўшы COVID-19 тэставанне. У гэты ж дзень пацверджана яшчэ два выпадкі заражэння COVID-19: SARS-CoV-2 быў выяўлены ў пары, якая прыляцела з Лондана ў Прышціну, мужчыны і жанчыны 26 гадоў, адпаведна, з Прызрэна і Абіліча.
Андрушыўскі раён
Андрушыўскі раён (Андрушівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Андрушыўка (Андрушівка).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 34105 чалавек, плошча — 96011 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 27 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 38 сёлаў.