cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ДР1
Дызель-цягнікі ДР1Б, ДР1БЙ у Эстоніі
Некаторыя саставы падзялілі на дзве секцыі Мг + Пп + Пг, для чаго два прычапныя вагоны кожнага такога цягніка былі пераабсталяваныя ў прычапны галаўны. Такія саставы таксама атрымалі абазначэнне ДР1Б, прычым прычапныя галаўныя вагоны пазначаныя ДР1БЙ (DR1BJ). Часам маркіроўку DR1BJ можна сустрэць і на маторных вагонах. Прычапныя галаўныя вагоны атрымалі больш сучасную кабіну, аднак, у адрозненне ад мадэрнізаваных латвійскіх яе дызайн больш ідэнтычны кабінам электрацягнікоў ЭР2 і ЭР9П выпуску з другой паловы 1970-х гадоў. Таксама ў галаўных прычапных вагонаў пярэдні тамбур быў ссунуты на два вокны ў бок кабіны з падаўжэннем задняга і пакарочваннем пярэдняга салона: калі класічныя прычапныя галаўныя вагоны ДР1А маюць па 3 шырокіх і 1 вузкім вакне ў пярэднім салоне і па 7 шырокіх вокнаў у заднім асноўным, то ў ДР1БЙ салоны маюць адпаведна 1 шырокае акно і 1 вузкае ў пярэднім і 9 шырокіх у заднім (вузкае акно за кабінай машыніста не выкарыстоўваецца пад прастору салона). Гэтыя вагоны атрымалі нумары ў фармаце 27ХХ.
Па некаторых звестках сілавая ўстаноўка замянялася на дызельны рухавік MTU.
Са студзеня 2014 года эксплуатацыя дызель-цягнікоў дадзенай мадыфікацыі канчаткова спыненая на Эстонскіх чыгунках. Некаторыя з іх былі прададзеныя ў іншыя краіны, астатнія былі парэзаныя на металалом.
Дызель-цягнікі МДП (ДРЛ1) у Беларусі
Частка дызель-цягнікоў серыі ДР1 беларускай прыпіскі прайшла дапрацоўку ў дэпо Ліда, таксама з падзелам саставаў. Мадэрнізацыі падвяргаліся саставы ДР1, ДР1А і, магчыма, ДР1П. Спачатку абазначэнне тыпу цягніка змянілі на ДРЛ1 (ДР, дапрацаваны ў Лідзе, 1-ы тып), але яно не прыжылося.
Мадэрнізаваныя саставы, якія атрымалі ў выніку абазначэнне МДП (міні дызель-цягнік) фармаваліся па схемах Мг + Пг альбо Мг + Пп + Пг, прычым кожная такая секцыя, атрымала свой новы нумар, пачынаючы ад 001. Вядома аб фарміраванні дзесяці цягнікоў МДП (нумары ад 001 да 010).
Дызайн кабін маторных вагонаў не мяняўся (скругленая форма); прычапныя галаўныя вагоны цягнікоў МДП (акрамя МДП-010) маюць такія ж кабіны. Гэта дазваляе выказаць здагадку, што яны атрыманы з маторных вагонаў (а не з прычапных, як у Латвіі і Эстоніі). Прычапны галаўны вагон саставу МДП-010 мае такую ж кабіну выпрастанай формы, як у дапрацаваных у Латвіі прычапных вагонах.
Дызель-цягнікі ДР1АЦ у Латвіі
У 2015 годзе па заказе латвійскай кампаніі-перавозчыка (Pasažieru vilciens) на Рыжскім вагонабудаўнічым заводзе 6 дызель-цягнікоў ДР1А прайшлі глыбокую мадэрнізацыю з частковым абнаўленнем экстэр’ера і поўным перааснашчэннем інтэр’еру і абсталявання ў адпаведнасці з актуальнымі еўрапейскімі чыгуначнымі стандартамі. У праекце мадэрнізацыі сумесна з РВЗ удзельнічалі Даўгаўпілскі лакаматыварамонтны завод, кампаніі Рыгас Дызеліс (Rīgas Dīzelis DG) і Засулаўкс (VRC Zasulauks). Для мадэрнізацыі быў выкарыстаны адзін чатырохвагонны склад № 187 і пяць раней мадэрнізаваных трохвагонных саставаў з прычапным галаўным вагонам № 185, 219, 227, 290 і 311 (усяго было мадэрнізавана 19 вагонаў). Мадэрнізаваныя саставы атрымалі абазначэнне ДР1АЦ (DR1AC) без змены нумара. Абноўленаму саставу было прысвоена завадское пазначэнне тыпу 63-580.
У ходзе мадэрнізацыі захаваныя кузаў і цялежка арыгінальных цягнікоў, аднак лабавая частка кабіны галаўных вагонаў была замененая на новую, канструктыўна аналагічную ўжывальнай на дызель-цягніках ДР1Б 500-х нумароў. Таксама былі ўсталяваныя новыя двухстворкавыя прыхінальна-ссоўныя дзверы на ўваходах у пасажырскія салоны, а паміж вагонамі замест старых металічных негерметычных пераходаў ўстаноўлены новыя герметычныя пераходы тыпу «гармонік». Кузаў атрымлівае новую афарбоўку з выкарыстаннем малінавага і серабрыстага колераў, а таксама чорнага колеру ў лабавой частцы кабіны.
Сур’ёзнаму абнаўленню падвергнуўся пасажырскі салон, у якім была цалкам абноўленае аздабленне сцен і столі. У салоне ўстаноўленыя мяккія крэслы чырвонага колеру падвышанай камфортнасці — па два з кожнага боку, арыентаваныя ўздоўж напрамку руху з пасадкай пасажыраў адзін за адным. У аконных праёмах ўстаноўлены новыя шклопакеты. Паміж салонам і тамбурам замест ручных устаноўленыя аўтаматычныя шкляныя дзверы з электрапрывадам, што адчыняюцца па націску кнопкі. Ужытыя сучасныя вакуумныя біяпрыбіральні, якія з’явіліся ў прамежкавых вагонах. Салон абсталяваны новай сістэмай кандыцыянавання, пажарнай сігналізацыяй, камерамі відэаназірання і інфармацыйнымі маніторамі, якія паказваюць маршрут цягніка, прыпынкі, хуткасць руху, тэмпературу за бортам і ў салоне. Абнаўленню падвергнулася і кабіна машыніста, у якой усталяваны новы пульт кіравання, канструктыўна блізкі да пульта цягнікоў ДР1Б, але абсталяваны больш сучаснай мікрапрацэсарнай сістэмай кіравання і дысплеямі відэаназірання.
Першы дызель-цягнік ДР1АЦ-219 быў сертыфікаваны і ўведзены ў пасажырскую эксплуатацыю ў маі 2016 года. Неўзабаве пачалі эксплуатавацца і астатнія саставы.
Эксплуатацыя
Першапачаткова цягнікі паступалі на чыгункі СССР — у розныя рэспублікі. Пасля распаду СССР саставы аказаліся ўжо ў незалежных дзяржавах, куды працягвалі паступаць і далей (па меры працягу выпуску серыі на РВЗ).
Адзін састаў (ДР1А-183) у 1999 годзе быў перададзены з Эстоніі ў Грузію.
Налэнчаў
Налэнчаў (Nałęczów), раней таксама Налэнчаў-Здруй (Nałęczów-Zdrój) — горад у паўднёва-ўсходняй Польшчы, у гістарычнай вобласці Малая Польшча. Уваходзіць у склад Пулаўскага павета Люблінскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Налэнчаў. Займае плошчу 13,82 км². Насельніцтва 3,75 тыс. чалавек (на 2018). Бальнеалагічны курорт і буйны турысцка-рэкрэацыйны цэнтр, вядомы сваімі мінеральнымі водамі, адзіны ў Польшчы курорт кардыялагічнага профілю.
Васкрасенская набярэжная
Васкрасенская набярэжная (з 1923 па 2014 гады — Набярэжная Рабесп’ера) — набярэжная ў Санкт-Пецярбургу, якая праходзіць па левым беразе ракі Нявы ад Вадаправоднага завулка да Ліцейнага моста. Нумарацыя дамоў ідзе ўніз па цячэнні, да Ліцейнага моста. Назва звязана з назвай царквы, якая знаходзілася ў пачатку XVIII стагоддзя на рагу праспекта Чарнышэўскага (былы Васкрасенскі) і Шпалернай вуліцы.
Хальдар Аўсгрымсан
Ха́льдар А́ўсгрымсан, Halldór Ásgrímsson ( — ) — ісландскі палітык, прэм'ер-міністр Ісландыі з 15 верасня 2004 да 15 чэрвеня 2006, міністр замежных спраў краіны з 23 красавіка 1995 да 15 верасня 2004, лідар Прагрэсіўнай партыі ў 1994—2006.
Васкрасенская набярэжная
У 1852 годзе ўчастак берага ў раёне Ліцейнага праспекта на працягу 288 м быў умацаваны высокай вертыкальнай гранітнай сцяной з двума спускамі. Астатняя частка набярэжнай мацавання не мела, бераг уяўляў сабой шырокую спадзістую паласу. Набярэжная доўгі час інтэнсіўна выкарыстоўвалася як пляцоўка для разгрузкі і захоўвання будаўнічых матэрыялаў і лесу, якія прыбывалі ў горад па вадзе.
Хальдар Аўсгрымсан
Член Альтынга ў 1974—1978 і 1979—2003, міністр рыбалоўства ў 1983—1991, юстыцыі і духоўных спраў у 1988—1989, Паўночнага супрацоўніцтва ў 1985—1987 і 1995—1999.
Васкрасенская набярэжная
У 1923 годзе была набярэжная была перайменавана ў памяць пра Максіміліяна Рабесп’ера.
Хальдар Аўсгрымсан
У 2004 змяніў Давіда Одсана на пасадзе прэм'ер-міністра, у 2006 сышоў у адстаўку пасля дрэнных вынікаў, паказаных ПП на муніцыпальных выбарах. З 31 кастрычніка 2006 — генеральны сакратар Савета міністраў Паўночнага савета.
Васкрасенская набярэжная
23 чэрвеня 2014 года пастановай Урада Санкт-Пецярбурга набярэжнай вернута першапачатковая назва — Васкрасенская.
Пустынкі (Сенненскі раён)
Пусты́нкі (, Пустынки) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Студзёнкаўскага сельсавета.
Маркаўшчына (Віцебск)
Маркаўшчына  — прыгарад Віцебска. Цяпер у межах горада.
Пустынкі (Сенненскі раён)
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў інвентары 1665 г. як мястэчка ў складзе маёнтка Нямойта Віцебскага павета Вялікага Княства Літоўскага, 62 дымы. У 1673 г. упамінаецца царква св. Параскевы. 3 1772 г. у складзе Расійскай імперыі, у Сенненскім павеце Магілёўскай губерні. У 1780 г. уладальнік маёнтка князь Сангушха пабудаваў тут Крыжаўзвіжанскую царкву. У 1880-я г. сяло, цэнтр воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні, 20 двароў, валасное праўленне, царква, школа, крама; штогод праводзіліся кірмашы.
Маркаўшчына (Віцебск)
Гісторыя
У 1906 г. на тэрыторыі прыгарада (628 жыхароў) знаходзіліся вёскі Маркава Слабада, Плетніна, Загор'е, фальварак Шыдлоўшчына, Маркаў манастыр і лёнапрадзільная фабрыка «Дзвіна».
Пустынкі (Сенненскі раён)
Гісторыя
3 20 жніўня 1924 г. да 6 верасня 1963 г. цэнтр Пустынкаўскага сельсавета Сенненскага раёна, з 2 жніўня 1966 г. у Студзенкаўскім сельсавеце. У 1926 г. — 60 двароў, кавальская, ганчарная, шавецхая, сталярная майстэрні, школа 1-й ступені. У 1967 г. — 75 двароў. У складзе калгаса «Бярозкі».
Маркаўшчына (Віцебск)
Гісторыя
У 1920-я гады прыгарад уключаны ў межы горада як «Пралетарская слабада».
Пустынкі (Сенненскі раён)
Інфраструктура
У Пустынках дзейнічае пачатковая школа, клуб, бібліятэка, магазін, фельчарска-акушэрскі пункт.
Маркаўшчына (Віцебск)
Гісторыя
З 1940 г. прыгарад у складзе Першамайскага раёна г. Віцебск.
Мост Патона
Гісторыя
Будаўніцтва моста было пачата 1940 году, спынена - у верасьні 1941 году праз адступленне савецкіх войскаў з Кіева. Зрэшты, ужо ў пачатку 1942 года на пабудаваных апорах моста нацыстамі было прадоўжана будаўніцтва. Пабудаваны часовы мост атрымаў назву ў гонар нямецкага вайсковага кіраўніка часоў Трэцяга Рэйху, генерал-фельдмаршала Вальтэра фон Райхенаў. Будаўнічыя работы праводзіліся венгерскімі сапёрнымі часткамі. Мост фон Райхенау добра відаць на аэрафотаздымках люфтвафэ 1943. Восенню 1943 года, пры адступленні нацыстаў, гэты мост быў знішчаны.
Сучасны мост уведзены ў эксплуатацыю 5 лістапада 1953.
Канструкцыя
Уезд на мост з боку правага берага аформлены Прапілеі дарыйскага ордэра, з левай - двума калонамі вышынёй 20 м.
Праектавалі і будавалі мост Патона:
Непасрэдны ўдзел у праектаванні і будаўніцтве моста прымаў акадэмік Яўген Оскаравіч Патон, імем якога назвалі гэта збудаванне.
У 2009 годзе была рэканструявана транспартная развязка на Левабярэжнай ўездзе на мост Патона.
Трамвай на мосце Патона
У 2006 годзе планаваўся дэмантаж трамвайнай лініі, пракладзенай па Набярэжнай шашы. Адсутнасць дадзенай трамвайнай лініі зробіць немагчымым аднаўленне трамвайнага паведамленні левабярэжнай і правабярэжнай сеткі кіеўскага трамвая праз мост Патона. З прыходам у кіеўскі гарадскі савет новага гарадскога галавы Леаніда Чэрнавецкага дэмантаж адклалі, а ў 2008 годзе гарадская адміністрацыя афіцыйна абвергла інфармацыю аб дэмантажы трамвайнай лініі на гэтай вуліцы. Пазней распаўсюджаная інфармацыя аб планах аднаўлення трамвайнай лініі на мосце Патона, аднак ужо праз год было абвешчана аб дэмантажы трамвайных шляхоў з Кантрактовай плошчы, адсутнасць якіх робіць лінію па Набярэжнай шашы ізаляванай, а яе эфектыўнасць пасля магчымага аднаўлення трамвайнай лініі па мосце Патона будзе нязначная.
Півавараў
Півавараў — прозвішча.
IC 1558
IC 1558 — галактыка тыпу SBm у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пасекі 1
Пасе́кі 1 (, Пасеки 1) — хутар у Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хаценчыцкага сельсавета.
Мораны дуб
Мораны дуб, морта (marais — балота) — драўніна дуба, якая падвергнулася мінералізацыі солямі металу ў прыродніх умовах балот, рэк і азёраў на працягу сотняў гадоў.
Ва ўмовах адсутнасці паветра дубільныя рэчывы (напрыклад танін), што змяшчаюцца ў драўніне, уступаюць у хімічныя рэакцыі з солямі жалеза, якія змяшчаюцца ў вадзе. У выніку драўніна дубу змяняе свае фізічныя ўласцівасці, колер, трываласць, порыстасць і да т. п. Здабываюць мораны дуб на глыбіні 6-14 метраў. Каляровая гама разнастайная ад ружовага да чорнага колераў; малюнак гадавых кольца выразны і насычаны.
Здабыча морты з'яўляецца каштоўным і працаёмкім працэсам, што спараджае высокую цану на дадзены від драўніны. Морта выкарыстоўваецца для вырабу элітнай мэблі, аксэсуараў і трубак.
Любоў Фёдараўна Думаноўская
Любоў Фёдараўна Думаноўская (, Алма-Ата) — беларускі архітэктар.
Пасекі 1
Гісторыя
У 1921—1945 гадах засценак у складзе гміны Хаценчыцы Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Любоў Фёдараўна Думаноўская
Біяграфія
Скончыла Інстытут жывапісу, скульптуры і архітэктуры ў Ленінградзе ў 1970 г. Працавала старшым архітэктарам у Мінскпраекце, аддзела знешняга афармлення і малых архітэктурных формаў у ГалоўАПУ Мінгарвыканкама, з 1977 па 1980 г. — архітэктарам-будаўніком у ГДР.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Пражывае ў Мінску.
Анатоль Сяргеевіч Ізаітка
Анатоль Сяргеевіч Ізаітка (нар., Полацк, Віцебская вобласць — ) — беларускі мастак. Член Беларускага Саюза мастакоў (1995).
Арчы Сасекскі
Прынц Арчы Сасекскі (Prince Archie of Sussex;, ) ― член брытанскай каралеўскай сям’і, праўнук каралевы Лізаветы II, унук прынца Валійскага Чарльза і прынцэсы Валійскай Дыяны, першынец прынца Гары, , і яго жонкі Меган, герцагіні Сасекскай. Адразу пасля нараджэння стаў сёмым у.
Анатоль Сяргеевіч Ізаітка
Творчасць
Працаваў у станковым жывапісе і графіцы. Характар вобразаў вызначае аўтарская міфалогія, у творах пераважаюць складаныя кампазіцыйныя пабудовы, каляровыя і тонавыя кантрасты.
Сярод асноўных твораў: «Мой родны кут» (1989), «Стары Віцебск» (1998), «Разбітыя люстэркі» (1999), «Памяці С. Кухто» (1999), «Мастак і натхненне» (2000), «Усходняя зорка» (2000), «Дабравешчанне» (2001), «Першы снег» (2001), «Крэст на крэст» (2002), «Чаромха ў горадзе» (2006), «Фея» (2007), «Грамніцы» (2008), «Купальская вада» (2008), «Антонаўка» (2008), а таксама такія палотны, як «Сонечнае зацьменне», «Успенне», «Блакітная Полаччына», «Перад навальніцай» і інш.
аботы мастака знаходзяцца ў дзяржаўных і прыватных калекцыях Беларусі і замежжа.
Рассвет (Сенненскі раён)
Рассве́т (, Рассвет) (да 30 ліпеня 1964 года Чарто́ўшчына ) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Студзёнкаўскага сельсавета.
Кшанавіцы (гміна)
Кшанаві́цы (Krzanowice) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Рацібожскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кшанавіцах. Плошча гміны складае 47,06 км². Станам на 2004 год у гміне Кшанавіцы пражывалі 6086 чалавек, шчыльнасць — 129,3 чал./км².
Ласла Меднянскі
Ладзіслаў (Ласла) Ёзэф Бальтазар Яўстахій Меднянскі (Mednyánszky László, Ladislav Medňanský,, Бецкаў — , Вена) — славацкі і венгерскі мастак.
Нарадзіўся ў Бецкаве ў дваранскай сям'і, барон. Бацька — Эдуард Меднянскі, маці — Марыя Ганна Меднянска, народжаная Сірмаі. Да 1870 года жыў у Славакіі, якая ўваходзіла тады ў склад Каралеўства Венгрыя. Пейзажы Высокіх Татр пасля ўвесь час сустракаліся ў яго творчасці. У 1863 годзе аўстрыйскі мастак Томас Эндэр наведаў Бецкаў і па просьбе бацькоў Меднянскага пагадзіўся паглядзець яго мастацкія працы. Пазней ён даў водзыў на некалькі малюнкаў, пасланых яму ў Вену.
У 1870 годзе Меднянскі адправіўся ў Залатурн, дзе рыхтаваўся да навучання ў Швейцарскай вышэйшай тэхнічнай школа Цюрыха. У Цюрыху, аднак, ён не давучыўся, і ў 1872 годзе паступіў у Акадэмію мастацтваў у Мюнхене і правучыўся там два гады. Быўшы незадаволеным стылем выкладання, у 1873 годзе паступіў у Школу вытанчаных мастацтваў у Парыжы і вучыўся там да 1875 года ў класе прафесара Ісідора Піля. Пасля смерці Піля ў 1875 годзе Меднянскі зняў студыю на Манмартры і стаў зарабляць на жыццё мастацкай творчасцю. Ён заставаўся ў Парыжы да 1875 года, пазнаёміўшыся з сучаснымі мастацкімі плынямі, такімі як імпрэсіянізм і постімпрэсіянізм. Істотны ўплыў на яго творчасць аказала барбізонская школа, а пазней ён трапляў пад уплыў сімвалізму і ар-нуво.
Галоўнай тэмай творчасці Меднянскага быў пейзаж, самым частым сюжэтам — выява дрэў. Вельмі часта ў яго пейзажах сустракаюцца выгін ракі ці сцежкі, якая часам сыходзіць у лес. На пейзажах паказана разнастайнасць надвор'я; вядома, што Меднянскі спецыяльна назіраў за надвор'ем і пакідаў звесткі пра гэтыя назіранні ў сваім дзённіку, які вёў па-венгерску і па-нямецку, запісваючы словы грэчаскімі літарамі. Іншым сюжэтам яго творчасці былі партрэты, часта выявы простых людзей, якія жылі там жа, дзе і мастак.
Паміж 1877 і 1889 годам Ласла Меднянскі ўвесь час мяняў месца жыхарства, пражываючы па чарзе ў Славакіі, Будапешце і Вене. Затым да 1892 года ён ізноў жыў у Парыжы, галоўным чынам адлюстроўваючы людзей. Яго маці памерла ў 1883 годзе, бацька — у 1895. Пасля смерці бацькі мастака ў працах Меднянскага з'яўляецца тэма смерці.
У 1896, сумесна з мастакамі Арпадам Фесці і Енэ Барчаі ў гонар 1000-годдзя заснавання венгерскай дзяржавы ўдзельнічаў у стварэнні знакамітага манументальнага палатна (цыкларама, ці кругавая панарама, плошчай 1800 кв. м.) пад назвай «Прыбыццё (уваходжанне) мадзьяр» (іншая назва «Здабыццё Радзімы»). На кругавым маляўнічым палатне адбілася дзве тысячы персанажаў.
Каля 1900 года ён перайшоў цалкам да пейзажаў у стылі імпрэсіянізму, а ў апошні перыяд творчасці, з 1910 года, ссунуўся ў бок сімвалізму, адначасова перайшоў да больш стараннага выканання пейзажаў.
У 1889 — 1900 гадах мастак галоўным чынам жыў у радавым замку Стражкі ў Славакіі, затым усё больш у Будапешце і Вене. У Першую сусветную вайну ён адправіўся на фронт ваенным журналістам, быў паранены, але ў 1916 годзе зноў вярнуўся на фронт. Ён памёр у Вене ў 1919 годзе.
Галіна Сцяпанаўна Васільева
Галіна Сцяпанаўна Васільева (нар., Полацк, Віцебская вобласць) — беларускі мастак. Член Беларускага Саюза мастакоў (1993).
Біяграфія
У 1982 годзе скончыла мастацка-графічны факультэт Віцебскага педагагічнага інстытута. У 1992 годзе — выкладчык кафедры дызайна Віцебскага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта, 1998 год — дацэнт кафедры дызайна. У 1989—1991 гадах — член творчага аб’яднання «4-63». З
Удзельніца I і II Міжнародных пленэраў «Малевич. УНОВИС. Современность»; праектаў «ln-formation» (1994, 1997, 1999, 2000).
Жыве ў Віцебску.
Творчасць
Працуе ў галіне канцэптуальнага мастацтва (мастацкія праекты, акцыі), абстрактнага жывапісу. Арганізатар мастацкіх акцый «Сонечны гадзіннік» (1996, Віцебск), «А V Е» (2000, Полацк), перформансаў «Памяці В. Юрчанкі» (1999, Віцебск), «Аўтапартрэт» (2000, Полацк), «Устанаўленне А ў мастацтве» (2003, Віцебск), «Прысвячэнне К. Малевічу» (2008, Віцебск), праектаў «Constructio» (сумесна з В. Васільевым, 2001, Віцебск; 2003, Мінск, Орша, Полацк).
У творах мастачкі дамінуюць простыя геаметрычныя формы, лаканічная канструктыўнасць, статычнасць і строгасць кампазіцыйна-пластычных рашэнняў, выкарыстанне лакальных каляровых плям.
Сярод работ: палотны «Красны месяц», «Вялікая Венера», «Урокі музыкі», «Веды», «12», «Квадраты», «Трохвугольнікі і сегменты», серыі «Сцяна», «Рэйс», «Карычневыя структуры», трыпціх «Варыяцыі блакітнага» і інш.
Інстытут біяфізікі і клетачнай інжынерыі НАН Беларусі
Гісторыя інстытута
У 1931 годзе быў створаны Інстытут біялагічных навук (Пастанова Прэзідыума Беларускай акадэміі навук ад 29 сакавіка 1931 года)
У 1957 годзе з Інстытута біялогіі ў якасці самастойнага навукова-даследчага падраздзялення з падначаленнем Прэзідыуму АН БССР вылучылася лабараторыя АН БССР. Узначаліў лабараторыю кандыдат хімічных навук Аляксандр Аркадзевіч Шлык.
У 1963 годзе на базе лабараторыі біяфізікі і ізатопаў створаны Інстытут фотабіялогіі (Пастанова Савета Міністраў Беларускай ССР ад 29 снежня 1972 года № 369 і Загад Прэзідыума АН БССР ад 4 студзеня 1973 года). Узначаліў інстытут прафесар Аляксандр Аркадзьевіч Шлык.
Цёткіна (Курская вобласць)
Цёткіна (Тёткино) — пасёлак гарадскога тыпу ў Глушкоўскім раёне Курскай вобласці Расіі. Утварае аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак Цёткіна са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Размешчаны на левым беразе ракі Сейм (прыток Дзясны), за 25 км на захад ад раённага цэнтра — пасёлка Глушкова. Непасрэдна па ўскраіне пасёлка (часткова па рацэ Сейм) праходзіць дзяржаўная мяжа Расіі з Украінай (Сумская вобласць). Цёткіна закрыта для свабоднага наведвання замежнымі падарожнікамі, бо знаходзіцца ў пагранзоне Курскай вобласці.
Фенол
Фенол (гідроксібензол, стар. Карболавая кіслата), C6H5OH — араматычнае хімічнае злучэнне, найпрасцейшы прадстаўнік класа фенолаў.
Бясколерныя ігольчастыя крышталі, якія ружавеюць на паветры ў выніку акіслення, што прыводзіць да ўтварэння афарбаваных рэчываў. Мае спецыфічны пах гуашы. Растваральны ў вадзе (6 г на 100 г вады), у растворах шчолачаў, у спірце, у бензоле, у ацэтоне. Слабая кіслата, утварае солі — феналяты. Тэмпература плаўлення 40,8 °C, тэмпература кіпення 181,8 °C.
Фенолы — слабыя кіслоты. Блізкасць бензольнага кольца ўзмацняе палярнасць групы ОН, што дазваляе выдзяляць з яго вадарод у выглядзе пратона. Спірты, у якіх група OH прымацавана да вугляроднага ланцугу, з’яўляюцца нейтральнымі злучэннямі.
Атрыманне
Фенол атрымліваюць раскладаннем гідрапераксіду кумолу, дэкарбаксіліраваннем бензойнай кіслаты, гідролізам хлорбензолу і іншымі метадамі.
Выкарыстанне
5 % раствор у вадзе — антысептык, шырока ўжываецца ў медыцыне.
IC 1559
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пасекі 2
Пасе́кі 2 (, Пасеки 2) — хутар у Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хаценчыцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах засценак у складзе гміны Хаценчыцы Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Белае (возера, Астравецкі раён)
Бе́лае — возера ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца за 34 км на паўночны ўсход ад горада Астравец, у кіламетры на ўсход ад вёскі Белая Вада. Належыць да Сарачанскай групы азёр.
Возера знаходзіцца ў басейне ракі Сарачанка. Плошча Белага складае 0,34 км². Найбольшая глыбіня возера — 4 м. Даўжыня возера — 0,9 км, найбольшая шырыня — 0,4 км.
У паўночна-заходняй частцы возера злучана пратокай з возерам Клевел, у паўднёва-ўсходняй частцы — з возерам Туравейскае.
Берагі параслі лесам.
Водзяцца: шчупак, акунь, верхаводка, плотка, краснапёрка, ёрш звычайны, карась сярэбраны.
Герсфельд-Ротэнбург (раён)
Раён падзяляецца на 20 абшчын.
Цеплаход
Цеплаход — самаходнае судна, асноўным рухавіком якога з’яўляецца рухавік унутранага згарання, часцей за ўсё — дызельны.
Рухавікі
Рухавік цеплахода можа быць малаабаротным (у такім выпадку ён працуе непасрэдна на грабны вал) альбо высокаабаротным. Высокаабаротны рухавік злучаецца з грабным валам пры дапамозе перадачы. Найбольш распаўсюджаныя тыпы перадач — механічная (рэдуктар) і электрычная. У выпадку электрычнай перадачы, дызель круціць генератар пастаяннага току або генератар пераменнага току, электрычнасцю якога сілкуюцца рухавікі, якія прыводзяць у рух грабны вал. Электрычная перадача дазваляе плаўна рэгуляваць хуткасць кручэння грабнога вінта. Цеплаходы з электраперадачай нярэдка вылучаюць у асобны клас судоў, дызель-электраходы.
Сустракаецца на цеплаходах таксама і гідраўлічная перадача.
У цяперашні час самы магутны суднавы дызель — рухавік RTA96-C, які выпускае фінская фірма Вяртсіля (Wärtsilä). Гэты 14-цыліндравы рухавік развівае магутнасць у 108 920 к.с.
Сезон 2018 ЖФК Надзея-СДЮШАР-7
У 2018 годзе жаночы футбольны клуб «Надзея-СДЮШАР-7» з Магілёва прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Антанас Венцлава
Анта́нас Венцлава (Antanas Venclova; 1906—1971) — літоўскі, , , , дзяржаўны дзеяч. Лаўрэат Сталінскай прэміі другой ступені (1952). Народны пісьменнік Літоўскай ССР (1965). Член ВКП (б) з 1950 года.
Біяграфія
Антанас Венцлава нарадзіўся ў сям’і селяніна. У 1925 скончыў сярэднюю школу ў г. Марыямпале і да 1929 служыў у дэпартаменце зямельнай рэформы ў Каўнасе. У 1932 годзе скончыў факультэт гуманітарных навук Універсітэта Вітаўта Вялікага ў Каўнасе. У 1933—1934 гадах выкладаў у сярэдняй школе Каўнаса; у 1934—1939 гадах — Клайпеды. У 1930—1931 гадах уваходзіў у літаратурную групу і рэдагаваў літаратурны часопіс «» («Трэці фронт»).
У 1936 годзе наведаў СССР. У 1939 годзе пасля захопу Клайпеды фашыстамі вярнуўся ў Каўнас, дзе стаў выкладчыкам у мужчынскай гімназіі «Аўшра» і адначасова рэдактарам 3-4 кніг альманаха «» («Пробліск»). Аднак вясной 1940 за антыфашысцкі верш «Скрозь дым вайны», надрукаваны ў гэтым часопісе, А. Венцлава па прамым ўказанні А. Смятоны быў звольнены са службы.
У 1940 годзе член Народнага сейма. Удзельнік сесіі ВС СССР у Маскве, якая прыняла Літву ў склад СССР. На арыгінале «Дэкларацыі аб уваходжанні Літвы ў склад Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік», як і на іншых дэкларацыях «Народнага сейма», стаіць яго подпіс побач з подпісамі старшыні «Народнага сейма» Л. Адамаускаса, намеснікаў старшыні і  і сакратара П. Цвіркі.
У 1940—1943 гадах народны камісар асветы Літоўскай ССР, у 1944—1946 гадах — дацэнт Каўнаскага Дзяржаўнага ўніверсітэта. Член-карэспандэнт АН Літоўскай ССР (1949). Член ЦК КП Літоўскай ССР у 1952-60. У 1950 напісаў тэкст гімна Літоўскай ССР. Дэпутат ВС Літоўскай ССР. Дэпутат ВС СССР 1-5 скліканняў (1941—1962). У 1954—1959 гадах старшыня Саюза савецкіх пісьменнікаў Літоўскай ССР. Член сакратарыята СП СССР. Член.
Бацька паэта, перакладчыка і літаратуразнаўца Томаса Венцлава.
А. Венцлава памёр 28 чэрвеня 1971 года. Пахаваны на тэрыторыі.
Творчасць
Літаратурнай дзейнасцю займаўся з 1926 года. Дэбютаваў экспрэсіяністычнымі вершамі. Першыя зборнікі вершаў «У змрочных завулках» (1926) і «На вуліцах світае» (1927). Пазней усталяваўся прамоўніцкі тып верша, дзе лёс індывіда неаддэельны ад лёсу краіны. Выступіў з крытыкай літоўскага буржуазнага грамадства і мяшчанства. Апублікаваў на літоўскай мове зборнікі апавяданняў «Дарога ў Літву» (1942), «З ваеннага нататніка» (1943), «Дрэва і яго парасткі» (1948), «Апавяданні», «Бярозы ў буру» (1930) і інш; кнігі вершаў «Там, дзе яблыня высокая» (1945), «Кліч Радзімы» (1942), «Маладосць краіны» (1948), «Вершы», «Выбранае» (1950); найбольшым лірызмам, эмацыянальнасцю вызначаецца зборнік «Вячэрняя зорка» (1971). Стварыў нарысы і артыкулы «Герой Савецкага Саюза Марытэ Мельнікайтэ» (1943), «Шляхавыя ўражанні» (1949), «Галубы свету» (1952) і інш. На рускай мове былі выдадзеныя зборнікі вершаў «Роднае неба» (1944), «Край Нёмана» (1948), «Марытэ. Нарыс пра Героя Савецкага Саюза Марытэ Мельнікайтэ». Раман са студэнцкага жыцця «Дружба» (1936) і зборнік апавяданняў «Ноч» (1939) насілі антыфашысцкі характар​​. Раман «Дзень нараджэння» аб усталяванні Савецкай улады ў Літве. Аўтабіяграфічная трылогія («Вясновая рака», «У пошуках маладосці», «Бура ў поўдзень», 1964—1969). А. Венцлава — аўтар літаратурна-крытычных прац, ваенных і шляхавых нарысаў.
А. Венцлава пераклаў на літоўскую мову шэраг твораў рускай класічнай і савецкай літаратуры і замежных пісьменнікаў ( і А. С. Пушкіна, , «Калхіда» , «Гарганцюа і Пантагруэль» Ф. Рабле, творы М. Горкага, М. С. Ціханава, П. Р. Тычыны, Т. Р. Шаўчэнкі і інш.)
Творы перакладаліся на беларускую, латышскую, польскую, рускую, украінскую і іншыя мовы. На беларускую мову вершы А. Венцлавы перакладалі С. Дзяргай, А. Разанаў, М. Танк і інш., празаічныя творы — А. Пальчэўскі.
Сувязі з беларускай літаратурай
У апошняй частцы аўтабіяграфічнай трылогіі «Веснавая рака» (1964), «У пошуках маладосці» (1966), «Бура ў поўдзень» (1969) распавядае пра паезку з П. Цвіркам у 1940 годдзе ў Мінск, пра сустрэчы з Я. Капалам, Я. Коласам, П. Броўкам, П. Глебкам, К. Крапівой, М. Лыньковым і іншымі.
Аўтар артыкулаў пра Я. Купалу, пра беларуска-літоўскія літаратурныя сувязі. Пераклаў на літоўскую мову асобныя творы Я. Купалы, Я. Коласа, П. Броўкі, М. Танка (зборнік паэтычных перакладаў «Блізкія галасы», 1973). Творы Венцлавы былі змешчаны ў беларускіх анталогіях «Паэты Савецкай Літвы» (1954), «Літоўскія апавяданні» (1957), «Галасы сяброў» (1958).
Музей
У Вільнюсе па адрасе вуліца Паменкальне (Pamėnkalnio g. 34) у былой кватэры пісьменніка, дзе ён пражываў у 1945—1971 гадах, дзейнічае мемарыяльны. У экспазіцыі музея прадстаўлены рабочы кабінет Антанаса Вянцлавы, які адлюстроўвае побыт літоўскай інтэлігенцыі 1940-х-1950-х гадоў.
Бесканечнасць
Бескане́чнасць (абазначаецца як ∞) — паняцце ў матэматыцы і філасофіі, якое абазначае нейкую велічыню, якая не мае меж або канца. Узнікае ў розных раздзелах матэматыкі ў асноўным як проціпастаўленне паняццю канечнага.
Паняцце бесканечнасці выкарыстоўваецца ў аналітычных і геаметрычных тэорыях для абазначэння «няўласных» ці «бесканечна аддаленых» элементаў, у тэорыі мностваў і матэматычнай логіцы пры вывучэнні «бесканечных мностваў», а таксама ў іншых раздзелах матэматыкі. Уяўленне пра бесканечна малыя і бесканечна вялікія пераменныя велічыні з'яўляецца адным з галоўных у матэматычным аналізе.
У канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў Георг Кантар фармалізаваў многія ідэі, звязаныя з бесканечнасцю і бесканечнымі мноствамі. Паводле яго тэорыі, існуюць бесканечныя мноства розных памераў. Напрыклад, магутнасць мноства цэлых лікаў ёсць злічальная бесканечнасць, а магутнасць мноства рэчаісных лікаў ёсць незлічальная бесканечнасць.
Гісторыя агульнага паняцця бесканечнасці
Бесканечнае і канечнае — філасофскія катэгорыі, якія выражаюць непарыўна звязаныя паміж сабой процілеглыя бакі аб'ектыўнага свету.
Бесканечнае характарызуе неабмежаваную разнастайнасць прасторавых структур матэрыі, яе уласцівасцей і ўзаемасувязей, колькасную невычарпальнасць у глыбіню, існаванне бесканечнага мноства якасна розных узроўняў яе структурнай арганізацыі.
У гісторыі навукі спачатку ўвага канцэнтравалася на колькасных аспектах бесканечнага, якія вывучаліся матэматыкай (гл. бесканечна малая і бесканечна вялікая). Ідэі бесканечнасці сустракаліся ўжо ў выказваннях старажытных індыйцаў. Большасць старажытнагрэчаскіх філосафаў лічыла, што свет канечны і абмежаваны цвёрдым нябесным купалам. Такога ж погляду прытрымлівалася хрысціянства. Толькі Мікалай Кузанскі і Джардана Бруна ў 15—16 стст. зноў загаварылі пра бесканечнасць свету.
Канечнае з'яўляецца адмаўленнем бесканечнага і ўяўляе сабой усякі абмежаваны ў прасторы і часе аб'ект. Усякая канкрэтная якасць у свеце канечная, існуе ў пэўных межах меры. Канечнае азначае таксама абмежаванасць і часовасць зямнога быцця наогул, у гэтым значэнні яно дапускае прынцыповую магчымасць далейшага, незямнога быцця.
Матэматычнае паняцце бесканечнасці
1) Прадстаўленне аб бесканечна малых і бесканечна вялікіх пераменных велічынях з'яўляецца адным з асноўных у матэматычным аналізе. Папярэдняя сучаснаму падыходу да паняцця бесканечна малой канцэпцыя, па якой канечныя велічыні складаліся з бесканечна вялікага ліку бесканечна малых «непадзельных» (гл. метад «непадзельных»), трактаваць не як зменныя, а як пастаянныя і меншыя любой канечнай велічыні, можа служыць адным з прыкладаў незаконнага адрыву бесканечнага ад канечнага: рэальны сэнс мае толькі раскладанне канечных велічынь на неабмежавана нарастаючы лік неабмежавана меншаючых складнікаў.
2) Зусім у іншай лагічнай абстаноўцы бесканечнасць паяўляецца ў матэматыцы ў выглядзе «няўласных» бесканечна аддаленых геаметрычных вобразаў (гл. бесканечна аддаленыя элементы).
Тут, напрыклад, бесканечна аддаленая кропка на прамой a разглядаецца як асаблівы пастаянны аб'ект, «далучаны» да звычайных канечных кропак. Аднак непарыўная сувязь бесканечнага з канечным выяўляецца і тут, хаця б пры праектаванні з цэнтра, які ляжыць па-за прамой, пры якім бесканечна аддаленай кропцы аказваецца адпаведнай прамая, якая праходзіць праз цэнтр праектавання і паралельная асноўнай прамой a.
Аналагічны характар мае папаўненне сістэмы рэчаісных лікаў двума «няўласнымі» лікамі +\infty і -\infty, якое адпавядае многім запытам аналізу і тэорыі функцый рэчаіснага пераменнага.
Можна падысці з такой жа пункта гледжання і к папаўненню рада натуральных лікаў 1, 2, 3, …, трансфінітнымі лікамі
У сувязі з адрозненнем паміж пераменнымі бесканечна малымі і бесканечна вялікімі велічынямі, з аднаго боку, і «няўласнымі» бесканечна вялікімі лікамі, якія разглядаюцца як пастаянныя, — з другога, узніклі тэрміны «патэнцыяльная» бесканечнасць (для першых) і «актуальная» бесканечнасць (для другіх). У гэтым першапачатковым разуменні (аб іншым, сучасным разуменні, гл. ніжэй) спрэчку паміж прыхільнікамі патэнцыяльнай і актуальнай бесканечнасці можна лічыць закончанай.
Бесканечна малыя і бесканечна вялікія, якія ляжаць у аснове азначэння вытворнай (як адносіны бесканечна малых) і інтэграла (як сумы бесканечна вялікага ліку бесканечна малых) і прымыкаючых сюды канцэпцый матэматычнага аналізу, павінны ўспрымацца як «патэнцыяльныя». Нараўне з гэтым у належнай лагічнай абстаноўцы ў матэматыку цалкам заканамерна ўваходзяць і «актуальныя» бесканечна вялікія «няўласныя» лікі (і нават у многіх розных аспектах: як колькасныя і парадкавыя трансфінітныя лікі ў тэорыі мностваў, як няўласныя элементы +\infty і -\infty сістэмы рэчаісных лікаў і т. д.).
У матэматыцы прыходзіцца мець справу з двума спосабамі далучэння да лікавай сістэме бесканечных «няўласных» элементаў.
а) З праектыўнага пункта гледжання на прамой знаходзіцца адна «бесканечна аддаленая кропка». У звычайнай метрычнай сістэме каардынат гэтай кропцы натуральна прыпісаць абсцысу \infty. Такое ж далучэнне да лікавай сістэмы адной бесканечнасці без знака ўжываецца ў тэорыі функцый камплекснага пераменнага. У элементарным аналізе пры вывучэнні рацыянальных функцый f(x) = P(x)/Q(x), дзе P(x) і Q(x) — мнагачлены, у тых пунктах, дзе Q(x) мае нуль вышэйшага парадку, чым P(x), натуральна прыняць f(x)=\infty. Для няўласнага элемента \infty устанаўліваюццца такія правілы дзеянняў: Няроўнасці з удзелам \infty не разглядаюцца: бессэнсоўна пытацца, больш ці менш \infty, чым канечнае a.
б) Пры вывучэнні рэчаісных функцый рэчаіснага пераменнага сістэму рэчаісных лікаў дапаўняюць двума няўласнымі элементамі +\infty і -\infty. Тады можна прыняць, што для любога канечнага a, і захаваць асноўныя ўласцівасці няроўнасцей ў пашыранай лікавай сістэме. Для +\infty і -\infty устанаўліваюцца такія правілы дзеянняў:
3) Асноўная цікавасць, але і асноўныя цяжкасці матэматычнага вучэння аб бесканечнасці засяроджваюцца на пытанні аб прыродзе бесканечных мностваў матэматычных аб'ектаў. Варта, у прыватнасці, мець на ўвазе, што дасягнутая цяпер поўная адцягненасць і закончанасць тэорыі бесканечна вялікіх і бесканечна малых зменных велічынь заключаецца толькі ў звядзенні ўсіх цяжкасцей гэтай тэорыі да пытання абгрунтавання вучэння аб ліку, у якое істотна ўваходзіць уяўленне аб бесканечнасці сістэмы лікаў. Сцвярджэнне аб тым, што y бесканечна малое, мае сэнс толькі пры ўказанні характару змянення y у залежнасці ад якога-небудзь іншага пераменнага x; напрыклад, кажуць, што y бесканечна малое пры x\to a, калі пры любым існуе такое \delta > 0, што з  вынікае . У само гэтае азначэнне ўжо ўваходзіць дапушчэнне, што функцыя y=f(x) вызначана для бесканечнага мноства значэнняў x (напрыклад, для ўсіх рэчаісных x, дастаткова блізкіх да a).
У тэорыі мностваў тэрмінам «актуальная» і «патэнцыяльная» бесканечнасць надаюць звычайна глыбокі сэнс, які не мае нічога агульнага з найменнем кожнай бесканечнай магутнасці «актуальна бесканечным лікам». Справа ў тым, што бесканечныя сістэмы матэматычных аб'ектаў (напрыклад, натуральных або рэчаісных лікаў) ніколі не задаюцца простым пералікам, як гэта магчыма для канечных сістэм аб'ектаў. Было б відавочным абсурдам меркаваць, што хто-небудзь «утварыў» мноства натуральных лікаў, пералічыўшы іх фактычна «ўсе» адзін за адным. На самай справе мноства натуральных лікаў вывучаюць, зыходзячы з працэсу ўтварэння яго элементаў пераходам ад n да n+1. У выпадку кантынуума рэчаісных лікаў ужо разгляд аднаго яго элемента — рэчаіснага ліку — прыводзіць да вывучэння працэсу ўтварэння яго паслядоўных прыбліжаных значэнняў, а разгляд усяго мноства рэчаісных лікаў прыводзіць да вывучэння агульных уласцівасцей такога роду працэсаў утварэння яго элементаў. У гэтым іменна сэнсе сама бесканечнасць натуральнага рада, або сістэмы ўсіх рэчаісных лікаў (кантынуума), можа характарызавацца як бесканечнасць толькі «патэнцыяльная».
Пункту гледжання патэнцыяльнай бесканечнасці проціпастаўляецца погляд на бесканечныя мноствы як «актуальна» зададзеныя, незалежна ад працэсу іх утварэння. Высвятленне пытання аб тым, у якой меры і пры якіх умовах пры вывучэнні бесканечных мностваў законна такое абстрагаванне ад працэсу іх утварэння, яшчэ нельга лічыць завершаным.
Уладзімір Іванавіч Півавараў
Уладзі́мір Іва́навіч Півава́раў (, в. Сямінаўка Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні (цяпер Рагачоўскі раён Гомельскай вобласці) —, п. Усць-Уса Комі АССР) — беларускі савецкі дзяржаўны дзеяч, наркам асветы БССР (1937—1938), фізік.
Біяграфія
У 1924 годзе скончыў Рагачоўскі педагагічны тэхнікум, працаваў настаўнікам, дырэктарам сямігодкі ў Мазырскім раёне. У 1930 годзе скончыў фізіка-матэматычны факультэт БДУ. У 1930—1932 гадах аспірант АН БССР, у 1935 годзе — аспірант АН СССР. У 1936 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па раздзелу геафізікі.
Працаваў старшым навуковым супрацоўнікам фізіка-тэхнічнага Інстытута АН БССР. З 21 кастрычніка 1937 года — наркам асветы БССР.
2 ліпеня 1938 года арыштаваны. 28 студзеня 1940 года выключаны з партыі. Рашэннем Ваеннай калегіі Вярхоўнага суда СССР ад 29 мая 1940 года асуджаны на 15 гадоў папраўча-працоўных работ. Пакаранне адбываў у Комі АССР. Памер 28 жніўня 1941 года ў пасёлку Усць-Уса Комі АССР. Месца пахавання невядома.
Рэабілітаваны 25 снежня 1954 года.
Быў жанаты, гадаваў трох дзяцей.
Міхаіл Львовіч Співак
Міхаіл Львовіч Співа́к ( — ) — беларускі савецкі тэатральны рэжысёр, Заслужаны артыст Беларускай ССР (1959).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Кіеве. У 1937 годзе скончыў Маскоўскае тэатральнае вучылішча імя М. С. Шчэпкіна (клас В. М. Пашэннай). Працаваў у тэатрах Масквы, у тым ліку ў Малым тэатры. З 1954 года працаваў у Дзяржаўным рускім тэатры БССР імя М. Горкага ў Мінску: рэжысёр, у 1960—1964 гадах — галоўны рэжысёр. У 1965—1968 гадах — галоўны рэжысёр Ташкенцкага рускага драматычнага тэатра імя М. Горкага. Таксама працаваў на Цэнтральным тэлебачанні Дзяржтэлерадыё СССР.
Творчасць
Творчасці М. Л. Співака былі ўласцівы актыўнасць і самастойнасць творчай думкі. Быў майстрам манументальных сцэнічных палотнаў. Ён дасягаў пераканаўчага сінтэзу рэжысуры, сцэнаграфіі і акцёрскай гульні, дасканалай распрацоўкі масавых сцэн, скульптурнай распрацоўкі мізансцэн. У сваёй працы вельмі паважліва ставіўся да аўтарскага матэрыялу і ўмеў разумна падпарадкаваць творчую фантазію ідэі драматурга.
Сярод пастановак, створаных М. Л. Співаком у Дзяржаўным рускім драматычным тэатры БССР У час працы ў Ташкенцкім рускім драматычным тэатры М. Л. Співак паставіў такія спектаклі, як «Полк ідзе…» па раману М. Шолахава, «Яны змагаліся за Радзіму» (1965), «Цяжкае абвінавачванне» Л. Шэйніна (1967) і інш.
Аўтар эстраднага агляду (сумесна з Л. Якубовічам) «Ад Алімпіі да Лужнікоў» на Цэнтральным тэлебачанні.
Вуглярод
Вуглярод (Carboneum) C — хімічны элемент IV групы перыядычнай сістэмы; атамны нумар 6; неметал.
Прыродныя крыніцы
Вуглярод — адзін з найбольш распаўсюджаных элементаў у зямной кары, залягае ў выглядзе мінералаў (графіт, алмаз) і гаручых выкапняў (вугаль). У атмасферы знаходзіцца ў выглядзе дыаксіду вугляроду CO2. Злучэнні вугляроду — асноўная састаўная частка тканак раслін і жывёл. Валентнасць вугляроду ў большасці злучэнняў роўная 4.
Прымяненне
Вуглярод выкарыстоўваюць у вытворчасці алмазных інструментаў, электра-тэхнічных вырабаў, у гумавай, паліграфічнай, лакафарбавай прамысловасці, металургіі.
Ціна Караль
Ці́на Кáраль  (Ті́на Кáроль), імя пры нараджэнні Таццяна Рыгораўна Ліберман (Тетя́на Григо́рівна Ліберма́н); нарадзілася 25 студзеня 1985, Аратукан, Ягаднінскі раён, Магаданская вобласць, РСФСР, СССР) — украінская спявачка і актрыса, тэлевядучая, грамадскі дзеяч. Народная артыстка Украіны (2017).
Лаўрэат песеннага конкурсу «Новая хваля 2005». Прадстаўніца Украіны на Еўрабачанні 2006, які праходзіў у Афінах, дзе заняла сёмае месца. Лепшая выканаўца Украіны 2014, 2015, 2018 па версіі YUNA. Лепшая выканаўца Украіны 2015 і 2017 года паводле версіі M1 Music Awards. Уваходзіць у Топ-100 самых уплывовых жанчын Украіны па версіі часопіса «Фокус». Самая папулярная жанчына Украіны па версіі кампаній Google і Яндэкс (2013). Былы трэнер шоў «Голас Краіны» (2013, 2015—2021)  і «Голас. Дзеці». Экс-вядучая  тэлевізійнага шоу «Танцы са зоркамі» і цяпер «Гульня Талентаў». Дыяпазон голасу — 3 (ад фа малой актавы да мі трэцяй) актавы.
Біяграфія
Таццяна Ліберман нарадзілася 25 студзеня 1985 у пасёлку Аратукан (Магаданская вобласць) у сям’і інжынераў Рыгора Самуілавіча Лібермана і Святланы Андрэеўны Ліберман (Журавель), старэйшы брат — Станіслаў Рыгоравіч Ліберман. У 1992 годзе, калі дачцэ споўнілася сем гадоў, сям’я пераехала ў горад Івана-Франкоўск (Украіна), дзе вучылася ў СШ № 22. Скончыла музычную школу № 1 ім. М. Лысенка па класе фартэпіяна.
У 2003 годзе выканала ролю Маргарэт у мюзікле «Экватар». У 2004 годзе скончыла Кіеўскае вышэйшае музычнае вучылішча ім.  Гліэра. У 2005 годзе атрымала другую вышэйшую адукацыю, скончыўшы завочнае аддзяленне факультэта «Менеджменту і лагістыкі» Нацыянальнага авіяцыйнага ўніверсітэта (НАУ). На пачатку музычнай кар’еры ўзяла сабе сцэнічны псеўданім Ціна Кароль. Пасля змяніўшы імя і прозвішча на Ціна Кароль.
2005—2006
З 2005 года — салістка ансамбля песні і танца Узброеных сіл Украіны.
Набыла вядомасць ва Украіне пасля ўдзелу на фестывалі «Новая хваля 2005» у горадзе Юрмала (Латвія), дзе выканала песню «Feeling Good», заняўшы другое месца. Атрымала спецыяльны прыз ад Алы Пугачовай  — «Залатая зорка Алы» і грашовы прыз у памеры 50 000 долараў. Усе грошы пайшлі на здымкі дэбютнага відэакліпа «Выше облаков».
У Іраку спявала для шматнацыянальнага міратворчага кантынгенту ў Багдадзе і Эль-Куце. У Косава выступіла з сольным канцэртам, за што міністр абароны Украіны ўручыў Ціне Кароль дзяржаўны Ордэн «За міратворчыя місіі». Па прыездзе на Украіну спявачка атрымала дзве прэміі — «Спявачка года» і «Адкрыццё года». Увесну 2006 гады Кароль выпусціла англамоўны альбом Show Me Your Love, які пасля стаў залатым.
11 сакавіка 2006 года Ціна Караль перамагла ў нацыянальным адборачным конкурсе «Ты — зорка» з кампазіцыяй «Show Me Your Love». У маі таго ж года з кампазіцыяй «Show Me Your Love» яна прадстаўляла Украіну на міжнародным песенным конкурсе «Еўрабачанне» ў Афінах (Грэцыя), дзе заняла 7-е месца.
У кастрычніку на ўкраінскім тэлебачанні стартаваў танцавальны тэлепраект — шоу «Танцы з зоркамі», вядучай якога стала Ціна Караль сумесна з Юрыем Гарбуновым.
2007—2012
У студзені 2007 года, адбылася прэм’ера навагодняга мюзікла па сцэнарыі Антона Фрыдлянда, «Звёздные каникулы», у якім Ціна Караль сыграла адну з галоўных роляў. У гэтым жа месяцы, Караль змяніла прадзюсара і ўсю творчую каманду.
У жніўні атрымала статуэтку «Тэлетрыумф» як «Лепшая тэлевядучая забаўляльнай праграмы».
23 жніўня Караль была ўзнагароджана за важкі ўклад у развіццё культуры і мастацтва Украіны і за папулярызацыю Украіны ў свеце.
У лістападзе і снежні правяла першы Усеўкраінскі тур «Полюс притяжения», 7 снежня дала першы сольны канцэрт у Нацыянальным палацы мастацтваў «Украіна».
У снежні Ціна Караль выпусціла трэці альбом «Полюс притяжения», які за 3 тыдні стаў «залатым», праз 9 месяцаў атрымаў «плацінавы» статус. Гэта — трэці дыск ва Украіне, які ганараваўся такога статусу.
26 снежня прадставіла сваю першую кнігу «Вялікія прыгоды Павуцінкі».
У студзені 2008 года на Мальдывах Ціна Караль таемна распісаліся са сваім прадзюсарам Яўгенам Агірам.
У сакавіку атрымала званне «Самая прыгожая жанчына Украіны» па версіі чытачоў выдання «VIVA».
У красавіку выданне «Жаночы часопіс» назвала яе «Самай абаяльнай жанчынай Украіны».
У маі на фестывалі «Таўрыйскія гульні» прадставіла новы кліп «Ключик» на вялікім экране.
15 чэрвеня ў Свята-Успенскім саборы, Кіева-Пячэрскай Лаўры прайшло шлюб Ціны Кароль з Яўгенам Агірам. 22 верасня Караль была ўзнагароджана Ордэнам святой вялікапакутніцы Кацярыны за высокія заслугі перад украінскай царквой.
У 2008 годзе Ціна Караль стала Паслом добрай волі ЮНІСЕФ і афіцыйным партнёрам ЮНІСЕФ па розных сацыяльных праграмах арганізацыі.
У кастрычніку атрымала другую статуэтку «Тэлетрыумф» як Лепшая тэлевядучая забаўляльнай праграмы.
18 лістапада нарадзіла сына Веніяміна.
У студзені 2009 года Прэзідэнт Украіны Віктар Юшчанка прысвоіў Ціна Кароль званне «Заслужанай артысткі Украіны».
У лютым атрымала ўзнагароду «Самая прыгожая спявачка Украіны-2008» ад арганізатараў конкурсу прыгажосці «Міс Украіна Сусвет-2009».
У лютым у другі раз атрымала званне «Самая прыгожая жанчына Украіны» па версіі чытачоў выдання «VIVA!». Там жа адбылася прэм’ера новай песні «Не бойся, мальчик».
У сакавіку дзве песні — «У неба папросим» з альбома «Полюс притяжения» і новая кампазіцыя «Боль» — сталі саўндтрэкамі да двух тэлевізійных серыялаў.
10 чэрвеня ў канцэрт-холе «Crystal Hall» у Кіеве адбыўся першы акустычны джазавы сольны канцэрт Караль «Голас». Вясной 2011 года разам з Сяргеем Лазаравым і дуэтам Алібі стала вядучай музычнага праекта «Майдан’s[uk]» на тэлеканале «Інтэр».
Увосень 2012 года разам з Алегам Скрыпкам і Святланай Лабадой выступіла ў ролі зорнага трэнера ў вакальным праекце тэлеканала 1+1 «Голас. Дзеці», а вясной 2013 года — у ролі зорнага трэнера ў вакальным праекце тэлеканала 1+1 «Голас Краіны 3».
2013—2016
У 2013 годзе, разам з Алегам Скрыпкам, Аляксандрам Панамаровым і Святаславам Вакарчуком стала трэнерам у вакальным шоу «Голас Краіны 3».
25 лютага ў Караль з ячэйкі банка зніклі ўсе грашовыя зберажэнні, дакументы, фамільныя каштоўнасці.
15 сакавіка Караль стала запрошаным госцем на Юбілейным канцэрце «20 гадоў у шляху». Выканала песню «Душа» ў дуэце разам з Стасам Міхайлавым.
24 лістапада стартаваў усеўкраінскі тур Ціны Караль з сольнай праграмай «Сіла кахання і голасу», які завяршыўся ў канцы лютага 2014 года.
6 лютага 2014 года адбыўся рэліз пятага альбома «Помню», у які ўвайшлі 7 кампазіцый.
14 лютага адбылася прэм’ера фільма «Сіла кахання і голасу», у аснову якога лягло аднайменнае шоу.
25 сакавіка атрымала перамогу на прэміі «YUNA 2014» у намінацыі «Лепшая спявачка года».