cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кулламаа (воласць)
Палажэнне
Адміністрацыйны цэнтр воласці — вёска Кулламаа.
Марыя Тэрэса Фернандэс дэ ла Вега Санс
Мары́я Тэрэ́са Ферна́ндэс дэ ла Ве́га Санс (María Teresa Fernández de la Vega Sanz; нар., Валенсія) — іспанскі палітычны дзеяч, віцэ-прэм’ер Урада Іспаніі, кіраўнік Іспанскай Сацыялістычнай Працоўнай Партыі.
Секулярызацыя (сацыялогія)
Адбываецца на узроўні індывідуальнай свядомасці, сацыяльных інстытутаў і прыводзіць да аслаблення былых грамадскіх сувязей і традыцый. Характарызуецца стратай рэлігіяй ролі адзінай крыніцы каштоўнасцей, ідэалаў і норм, манаполіі на тлумачэнне аб'ектыўнай рэальнасці, аслабленнем уплыву царквы на асобу і дзяржаву.
Анібалева
Аніба́лева (, Анибалево) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Андрэеўшчынскага сельсавета.
Вёска размешчана за 5 км на поўнач ад Оршы і за 2 км на ўсход ад міжнароднай аўтамагістралі Санкт-Пецярбург — Адэса (у межах Беларусі — магістраль М8).
Секулярызацыя (сацыялогія)
Гісторыя
Рысы секулярызацыі выявіліся ў Сярэднявеччы, асабліва праявіліся ў эпоху Адраджэння, Рэфармацыі, буржуазных рэвалюцый.
СССР
У СССР працэс секулярызацыі найбольш інтэнсіўна працякаў у 1920—1930-я гг. і звязаны з палітыкай дзяржавы, накіраванай на адлучэнне царквы ад жыцця грамадства. У адпаведнасці з дэкрэтам СНК РСФСР (1918) і пастановай СНК БССР (1922) «Аб аддзяленні царквы ад дзяржавы і школы ад царквы» былі адменены ўсё ранейшыя прывілеі царквы, маёмасць царквы і рэлігійных таварыстваў абвешчана агульнанароднай, рэлігійным арганізацыям забаронена адкрываць ці мець агульнаадукацыйныя школы, выкладаць у школах рэлігійныя вучэнні. З боку дзяржавы вялася актыўная барацьба з рэлігіяй: храмы зачынялі і разбуралі, духавенства цярпела ганенні, царква і рэлігія абвяшчаліся «перажыткам старога». Пэўнае ажыўленне рэлігійнага жыцця назіралася ў перыяд Вялікай Айчыннай вайны ў сувязі з падтрымкай з боку праваслаўнага і рымска-каталіцкага духавенства барацьбы савецкага народа супраць нямецка-фашысцкіх акупантаў.
Анібалева
Гісторыя
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў чэрвені 1944 года гітлераўцамі было спалена 28 дамоў.
Секулярызацыя (сацыялогія)
Постсавецкая прастора
У 1990-я гг. ў постсавецкіх краінах тэмпы секулярызацыі істотна знізіліся: рэлігія стала адным з элементаў духоўнай культуры, павялічылася колькасць храмаў, рэлігійныя арганізацыі сталі ўдзельнікамі міратворчай і дабрачыннай грамадскай дзейнасці. У канцы XX — пач. XXI ст. працэс секулярызацыі развіваецца адначасова з працэсам сакралізацыі розных сфер грамадскага жыцця і захоўваннем рэлігіі і царквы як сродкаў падтрымання духоўнасці і захавання традыцыйных грамадскіх структур.
NGC 4518
NGC 4518 (іншыя абазначэнні — NGC 4518A, NPM1G +08.0291, MCG 1-32-95, IRAS12306+0806, ZWG 42.150, VCC 1484, PGC 41674) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4518, NGC 4518A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Люнен
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Арнсберг. Уваходзіць у склад раёна Уна. Насельніцтва складае 87 530 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 59,18 км². Афіцыйны код — 05 9 78 024.
Горад падпадзяляецца на 10 гарадскіх раёнаў.
Уладзімір Міхайлавіч Літвін
Уладзімір Міхайлавіч Літвін (Володимир Михайлович Литвин; нар. ) — украінскі палітык, лідар Народнай партыі. Кандыдат на пост Прэзідэнта Украіны ў 2010 годзе (у 1-м туры заняў 7-е месца, атрымаўшы 2,35 % галасоў). Народны дэпутат Украіны (з 2002 года). У 2002—2006 гадах старшыня Вярхоўнай Рады Украіны. Падаў у адстаўку пасля прыняцця Вярхоўнай радай закона пра мовы 4 ліпеня 2012 года, але яна не была прынята.
Васілеўскі
Васілеўскі — беларускае, польскае, рускае і украінскае прозвішча.
Пятро Савельевіч Васілеўскі
Пятро Савельевіч Васілеўскі (, в. Сямёнаўка,, Магілёўская вобласць — ) — беларускі празаік, драматург, сцэнарыст, рэжысёр. Член Саюза кінематаграфістаў СССР з 1967 года. Пісаў на беларускай і рускай мовах.
Біяграфія
Бацька, Савелій Міхайлавіч, быў партыйным і савецкім работнікам, маці, Марыя Рыгораўна, выхавацельніцай. Сярэднюю адукацыю П. Васілеўскі атрымаў у Журавіцкай СШ, дзе пазнаёміўся і пасябраваў з А. Макаёнкам. У 1940 годзе пасля заканчэння школы, быў прызваны ў Чырвоную Армію.
На пачатку Вялікай Айчыннай вайны ўдзельнічаў у баях на Карэльскім фронце. З 1942 года карэспандэнт армейскай газеты «Сталинский боец». Быў двойчы паранены. У 1944 годзе дэмабілізаваны.
З 1945 года працаваў у рэдакцыі газеты «Сталинская молодежь». У 1946 г. накіраваны ў Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КП Беларусі. У 1947 г. паступіў у школу-студыю МХАТа і ў той жа год перайшоў на рэжысёрскі факультэт Усесаюзнага інстытута кінематаграфіі, які скончыў у 1953 годзе. З 1952 года працаваў рэжысёрам на кінастудыі «Беларусьфільм». З 1988 года на творчай працы.
Творчасць
Першае апавяданне П. Васілеўскага «Так умирают бесстрашные» змешчана ў 1942 годзе ў газеце «Сталинский боец». Друкаваўся ў армейскай газеце «Боевой путь», сатырычным часопісе «Сквозьняк». Беларускім друку выступаў з 1945 года. Аўтар аповесцей «Новы дзень», «Вечныя маладажоны» і іншых, кнігі апавяданняў «Прыгажосць чалавечая», п'ес, якія ўвайшлі ў зборнікі «Твой заўтрашні дзень», «Вобраз жыцця».
Асноўная тэматыка творчасці П.Васілеўскага — сучаснасць. Пісаў пра сельскіх працаўнікоў, уздымаў праблемы выхавання сучаснай моладзі, падлеткаў, школьнікаў, востра ставіў маральна-этычныя праблемы. Аўтар шматлікіх нарысаў, гумарэсак, сучасных казак, у якіх раскрываюцца надзейныя пытанні рэчаіснасці, асуджаюцца адмоўныя з'явы ў дзейнасці і характарах людзей.
Як рэжысёр і сцэнарыст прымаў удзел у стварэнні шэрагу мастацкіх і дакументальных кінафільмаў («Палеская легенда», 1957, «Рагаты бастыён», 1965), тэлефільма аб жыцці і творчасці Я. Коласа «Жывіце даўжэй, хлопцы» і інш. П'есы П. Васілеўскага «Любоў, Надзея, Вера…», «Дзіўны дом», «Твой заўтрашні дзень» і іншыя з поспехам ішлі ў Беларускім тэатры імя Я. Купалы і іншых тэатрах рэспублікі.
Дашкі
Назву Да́шкі маюць:
Кастэлацца-Наварэзэ
Кастэлацца-Наварэзэ (Castellazzo Novarese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 260 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 26 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 28060. Тэлефонны код — 0321.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Fermo.
Выходны развязнік
[[Файл:Laser.svg|міні|275x275пкс| Асноўныя кампаненты лазера:
1. Актыўнае асяроддзе лазера
2. Энергія напампоўкі лазера
3. Люстэрка з высокай адбівальнай здольнасцю
4. Выходны развязнік
]] Выходны развязнік (ВР) з'яўляецца кампанентам аптычнага рэзанатара, які дазваляе вылучаць частку святла з ўнутрырэзанаторнага светлавога пучка лазера. Выходны развязнік часцей за ўсё ставіць сабою часткова адлюстроўваючае люстэрка, якое дазваляе прапускаць вонкі пэўную частку магутнасці ўнутрырэзанатарнага промня. Іншыя спосабы вываду промня з рэзанатара ўключаюць выкарыстанне амаль цалкам адлюстроўваючых люстэркаў на кожным канцы лазернай паражніны (рэзанатара), што выпускаюць прамень вонкі шляхам факусіроўкі яго ў невялікую адтуліну, прасвідраваную ў цэнтры аднаго люстэрка, альбо перанакіраванне пучка вонкі з дапамогай унутрырэзанатарных люстэркаў, прызм або іншых аптычных прылад, якія круцяцца вакол сваёй восі, або акустааптычных мадулятараў, у выніку чаго прамень абмінае адно з канцавых люстэркаў у нейкі момант часу.
Люстэрка з частковым адбіваннем
У сваёй найбольш распаўсюджанай форме выходны развязнік ставіць сабою часткова адбіваючае люстэрка, якое часам называюць дзельнікам промня. Выбар каэфіцыенту адбівання і прапускання люстэрка звычайна вызначаецца ўзмацненнем лазернага асяроддзя. У некаторых лазерах ўзмацненне вельмі нізкае, таму прамень павінен зрабіць сотні праходаў праз асяроддзе для дастатковага ўзмацнення. У гэтым выпадку выходны развязнік можа мець адбіўную здольнасць да 99%, прапускаючы вонкі толькі 1% магутнасці промня ў лазернай паражніне. Лазер на фарбавальніку мае вельмі высокае ўзмацненне ў параўнанні з большасцю цвёрдацельных лазераў, таму промню трэба зрабіць усяго некалькі праходаў праз узмацняючую вадкасць, каб дасягнуць аптымальнай велічыні ўзмацнення, такім чынам, выходны развязнік звычайна адлюстроўвае каля 80%. У некаторых іншых лазерах, такіх як эксімерны лазер, 4% адбіўная здольнасць шкла без пакрыцця забяспечвае дастатковую колькасць адлюстраванага святла, прапускаючы  вонкі амаль 96% магутнасці ўнутрырэзанатарнага пучка.
Лазеры працуюць шляхам адлюстравання святла двума або большай колькасцю люстэркаў, між якімі месціцца актыўнае лазернае асяроддзе. Актыўнае асяроддзе ўзмацняе святло за кошт стымуляванага выпраменьвання. Для ўзнікнення генерацыі ўзмацненне актыўнага асяроддзя павінна быць большым, чым агульныя страты, якія ўключаюць у сябе як непажаданыя эфекты, такія як паглынанне, рассейванне, выпраменьванне ў напрамках, адрозных ад шляху прамяня, так і наўмыснае вылучэнне энергіі праз выходны развязнік. Іншымі словамі, для пачатку генерацыі лазер павінен дасягнуць парогу.
Разгрузчык рэзанатара
Разгрузчык рэзанатара - гэта выходны развязнік, які выконвае функцыю мадулятара дыхтоўнасці лазернай паражніны. Ён дазваляе энергіі назапашвацца ў аптычнай паражніне, а затым вызваляе яе праз пэўны прамежак часу. Гэта дазваляе нарошчваць энергію промня да высокіх узроўняў, а потым выпускаць яго за вельмі кароткі час; часта за той час, які патрабуецца светлавай хвалі, каб прайсці адзін праход туды і назад праз паражніну, адгэтуль і назва. Пасля нарошчвання інтэнсіўнасці паражніна раптам «разгружае» сваю энергію. Гэта таксама азначае, што дыхтоўнасць рэзанатара, якая зваротна прапарцыйная да стратаў энергіі за перыяд ваганняў, раптам змяняецца ад вельмі высокіх значэнняў да нізкіх.
Калі лазер выкарыстоўвае разгрузчык рэзанатара, то ў яго склад звычайна уваходзяць люстэркі з высокім адбіваннем на кожным канцы паражніны, што дазваляе промню атрымаць поўнае ўзмацненне ад актыўнага асяроддзя. Праз пэўны прамежак часу прамень перанакіроўваецца з дапамогай такой прылады, як, напрыклад, ячэйка Покельса, акустааптычны мадулятар або хуткавярчальная прызма або люстэрка. Гэты перанакіраваны прамень мінае канцавое люстэрка, што дазваляе выпраменьваць вельмі магутны імпульс. Такім чынам, любая са згаданых прылад выконвае функцыю разгрузчыка рэзанатара. Разгрузчыкі рэзанатара можна выкарыстоўваць для бесперапынных лазераў, але часцей за ўсё яны выкарыстоўваюцца з лазерамі з сінхранізацыяй модаў для атрымання вельмі кароткіх імпульсаў з высокай пікавай інтэнсіўнасцю.
Ліхула (воласць)
Ліхула (Lihula) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Ляэнемаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 367,31 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года складала 2682 чалавекі.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — гарадок Ліхула.
Гаген
Га́ген (Hagen) — горад зямельнага падпарадкавання на захадзе Германіі, у федэральнай зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія, на паўднёвым усходзе Рурскага рэгіёна. Гаген часта называюць варотамі Заўэрланд (ням. Das Tor zum Sauerland), бо ён мяжуе з паўночна-заходняй часткай гэтага рэгіёна. Насельніцтва 190,1 тыс. чалавек (2009).
Хаген (значэнні)
Хаген — прозвішча.
Вэсэлі Чумакы
Вэсэлі Чумакы (Веселі Чумаки) — вёска ў Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Камп’ютарная стратэгічная гульня
Камп’ютарная стратэгія - папулярны жанр камп’ютарных гульняў, у якім поспех дасягнення перамогі залежыць ад планавання і стратэгічнага мыслення.
Сэнс такіх гульняў складаецца ў кіраванні некаторымі рэсурсамі, якія неабходна пераўтварыць у перавагу над праціўнікам пры дапамозе аператыўнага плана, які распрацоўваецца з улікам зменлівага становішча. Звычайнымі рэсурсамі ў ваенных стратэгіях з'яўляюцца войскі (асобныя персанажы, падраздзяленні або арміі) і пазіцыя, якія варта развіваць і выкарыстоўваць для дасягнення перавагі і перамогі. У эканамічных стратэгіях акцэнт робіцца на развіццё эканамічнай інфраструктуры падкантрольнай гульцу боку. Сучасныя стратэгічныя гульні, як правіла, злучаюць у сабе як ваенныя, так і эканамічныя прыкметы. Ёсць два віды стратэгічных гульняў: Стратэгія ў рэальным часе (RTS) і Пакрокавая стратэгія (TBS).
NGC 4518B
NGC 4518B (іншыя абазначэнні — MCG 1-32-94, ZWG 42.149, VCC 1480, PGC 41666) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Мікалай Іванавіч Міцкевіч (педагог)
Мікалай Іванавіч Міцкевіч (нар. , в. Мікалаеўшчына, Стаўбцоўскі раён, Мінская вобласць) — беларускі педагог, спецыяліст у галіне тэорыі і методыкі прафесійнай адукацыі. Доктар педагагічных навук (2003), прафесар (2004).
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. М. Горкага (спецыяльнасць «Матэматыка», 1966), Навукова-даследчы інстытут агульнай адукацыі дарослых Акадэміі педагагічных навук СССР (аспірантура, 1980), Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя М. Танка (дактарантура, 2001). Працаваў у Беларускім дзяржаўным педагагічным універсітэце імя М. Танка (1980—1998, 2002—2006), Расійскім дзяржаўным сацыяльным універсітэце (філіял у г. Мінску; 2006—2015, кафедра сацыяльнай работы, кіравання і сацыяльнага права, прафесар), Нацыянальным інстытуце адукацыі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2016, лабараторыя праблем выхавання асобы, галоўны навуковы супрацоўнік).
Навуковыя інтарэсы: кіраванне адукацыяй; дыдактыка.
Узнагароды
Нагрудны значок «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (2000).
Валадымырыўка (Апосталаўскі раён)
Валадымырыўка (Володимирівка) — вёска ў Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Францішак Карпінскі
Францішак Карпінскі (Franciszek Karpiński; 4 кастрычніка 1741, в. Галоскаў каля Каламыі, цяпер Украіна — 16 верасня 1825, фальв. Хараўшчына, Ваўкавыскі павет) — польскі паэт, адзін з пачынальнікаў польскага сентыменталізму.
Біяграфія
Нарадзіўся ў шляхецкай сям'і, яго бацька Анджэй служыў у Патоцкіх. Ф. Карпінскі вучыўся ў езуіцкай школе ў Станіслававе, Львоўскай езуіцкай акадэміі, якую скончыў у 1765 годзе. Ужо тады праявіў сябе як здольны паэт. Не абраў духоўнай кар'еры, як гэтага хацела яго сям'я, працаваў гувернёрам пры магнацкіх дварах. У 1770—1771 вучыўся у Вене. Вярнуўшся з Вены арандаваў фальваркі. У 1780 выдаў першу кніжку вершаў (Zabawki wierszem i przykłady obyczajne), якая звярнула да яго ўвагу Чартарыйскіх. У тым жа 1780 годзе, па запрашэнні Адама Казіміра Чартарыйскага, Ф. Карпінскі пераехаў у Варшаву, працаваў у князя сакратаром. У Варшаве вакол паэта склаўся літаратурны гурток, Ф. Карпінскі выдаў тры зброрнікі паэзіі (1782—1783), стаў вядомым паэтам, нават звярнуў на сябе ўвагу каралеўскага двара. У 1781—1782 наведаў Гродна і Вільню. Вытрымаў у Варшаве толькі да 1783 года, бо меў незалежны нораў, быў расчараваны сталічным жыццём. Пераехаў у Галіцыю, дзе арандаваў фальваркі, працаваў гувернёрам. Часам наяджаў у Варшаву, дзе выдаваліся яго кніжкі. Гасцяваў пры магнацкіх дварах, у 1785—1818 найчасцей ў Браніцкіх у Беластоку, дзе ў 1792 годзе папісаў «Pieśni nabożne» (Kiedy ranne wstają zorze, Bóg się rodzi і інш.), якія былі прачытаныя ім у кафедральным саборы, а затым выданыя ў Супральскім базыліянскім манстыры (1792).
З 1793 года, на працягу 30 гадоў, арандаваў фальваркі на Пружаншчыне (Краснік на ўскрайку Белавежскай пушчы) і Гродзеншчыне (Хараўшчына каля Ваўкавыска). Зацікавіўся гісторыяй краю, завязаў знаёмствы з мясцовай шляхтай-літвінамі. З 1800 года член Варшаўскага таварыства сяброў навукі. Бываў у Свіслацкай гімназіі, у 1806 годзе падарыў ёй свой кнігазбор. Будучы ў прыязных адносінах з гродзенскім губернатарам Кошалевым, Ф. Карпінскі прапаноўваў рэформы па паляпшэнні жыцця сялян. Быў прыхільнікам ідэй Жан-Жака Русо, ідэалізоўваў вясковае жыццё, лічыў сялянаў маральна несапсаванымі. У 1819 годзе Ф. Карпінскі купіў фальварак Хараўшчына ў Ваўкавыскім пав., дзе на практыцы ажыццявіў сюжэты сваіх п'ес-ідылій, працаваў разам з сялянамі у полі, адкрыў у Хараўшчыне школу для сялянскіх дзяцей у якой сам настаўнічаў. Займаўся зборам вершаў папісаных па-беларуску, запісам беларускіх песнь, паданняў, казак. Згуртаваў вакол сябе мясцовых літаратараў — І. Храптовіча, С. Клакоцкага, А. Хадкевіча. Памёр у фальв. Хараўшчына, пахаваны на касцёльных могілках в. Лыскава (цяпер Пружанскі р-н). Архіў Ф. Карпінскага захоўваўся ў К. Прозара ў Хойніках, потым часткова ў А. Ельскага ў Замасці.
Творчасць
Аўтар ідылій, лірычных вершаў, абразкоў і перакладаў сабраных у зборніку «Забаўкі вершам і прозай» (Zabawki wierszem i prozą, т. 1-7, Варшава, 1782—1787). Шырокую папулярнасць набылі песні і балады Ф. Карпінскага («Ды Юстыны. Вясновая туга», «Лаура і Філон», «Балада аб Людгардзе» і інш.). У камедыі «Чынш» (Czynsz, Варашава-Кракаў, 1790) Ф. Карпінскі за вызваленне сялян ад прыгону. Водгукам на падзеды Рэчы Паспалітай быў верш «Жалоба Сарматы над магілай Жыгімонта Аўгуста». Паэзія Ф. Карпінскага вылучалася прастатой мастацкіх формаў, была прасякнутая матывамі народнай творчасці, у т.л. беларускага фальклору. Апроч літаратурнай спадчыны, пакінуў успаміны, якія ўпершыю былі выданыя ў 1822 і вытрымалі 6 выданняў.
Перакладчыкам творчасці Карпінскага на беларускую мову стаў Уладзімір Мархель.
Мартна (воласць)
Мартна (Martna) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Ляэнемаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 269 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года складала 981 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — вёска Мартна.
Арыг-буга
Арыг-буга Хан (Erik Böge, Ariq Böke, Аригбөх; пасля 1291 —  1266) — малодшы брат Мункэ, Хубілая і Хулагу, сын Талуя і Соркактані, унук Чынгісхана.
Выбраны курултаем Вялікім мангольскім ханам у 1260 годзе пасля Хубілая абвясціў сябе кіраўніком Кітая. Аднак меў на сваім баку толькі частку мангольскай знаці — Берке-Хана і дзядзькі Угедэя — Кайду. Распачатая грамадзянская вайна не прынесла поспеху ні адной з партый. Атакаваны Каданам сынам Угедэя Арыг-буга двойчы губляў. Вельмі аслаблены, ён пайшоў у апошні бой супраць Хубілая на поўначы Кітая, Аднак прайграў і трапіў у палон. Яго саюзнікаў пакаралі смерцю, а сам ён памёр праз два гады.
Эльранд
Э́льранд Паўэльф — адзін з галоўных персанажаў легендарыума Джона Р. Р. Толкіна, кіраўнік Рывендэла.
Роднасныя сувязі
Сын паўэльфа Эарэндзіла (у сваю чаргу, сына эльфійкі Ідрыль і чалавека Туара) і паўэльфійкі Эльвінг (дачкі Дыяра, паўэльфа, і эльфійкі Німлат), брат Эльраса, муж Келебрыян, бацька Арвен, Эладана і Элрахіра. Нарадзіўся ў Гаванях Сірыяна ў другой палове Першай Эпохі.
Эльранд адбываецца з Трох Родаў Эдайн, хоць у яго жылах цячэ кроў Эльдар і Маяр, бо яго прамаці былі Ідрыль Гондалінская і Люціэн, дачка Меліян. Дзякуючы гэтаму ён мог сам выбраць свой лёс і прыняў долю бессмяротных эльфаў.
Калі казаць дакладней, то пра паходжанне Эльранда можна сказаць наступнае:
Больш таго, Эльранд даводзіцца далёкім сваяком Арагорну, які з’яўляецца нашчадкам яго брата, Эльраса, і мужам яго дачкі Арвен.
Біяграфія
У Вайне Гневу Эльранд разам з братам патрапіў у палон да сыноў Феанара. Маглар пашкадаваў сыноў Эарэндзіла і абыходзіўся з імі ласкава. Калі дзяцей знайшлі, Эльранд гуляў у пячоры пад вадаспадам і так атрымаў сваё імя (Эльранд азначае Эльф пячоры, хоць ёсць варыянт перакладу Зорнае скляпенне). Пасля заканчэння вайны і зняцця праклёну валар многія эльфы вярнуліся ў Валінар, але Эльранд застаўся з Гіл-Галадам у Ліндане.
Пасля ўварвання Саўрана ў Эрыядар, забойства Келебрымбара і зачынення варот Морыі ў сярэдзіне Другой Эпохі Эльранд заснаваў цвярдыню Імладрыс, якую людзі называлі Рывендэлам, гэта крэпасць стала галоўным эльфійскім паселішчам нолдар у Эрыядары, а сам Эльранд быў прызначаны Гіл-Галадам намеснікам Вярхоўнага Караля ў Эрыядары. У паселішчы засталіся ацалелыя жыхары Эрэгіяна і рэшткі эльфійскай арміі, пасланай Гіл-Галадам на дапамогу Эрэгіяну. Неўзабаве Рывендэл быў абложаны арміяй Саўрана, і аблога была знята толькі пасля разгрому асноўных сіл Саўрана нуменарцамі. У дні Трэцяй Эпохі, пасля гібелі Гіл-Галада, Эльранд сабраў у Імладрысе мноства эльфаў і іншых магутных і мудрых прадстаўнікоў народаў Міжзем’я. Там ён захоўваў памяць пра былое.
Разам з Гіл-Галадам і Элендзілам Эльранд удзельнічаў у Вайне Апошняга саюза (Другая эпоха), дапамагаў саюзнікам у вайне з Ангмарам і ў Вайне Пярсцёнка (Трэцяя эпоха).
Знакавая фігура Міжзем’я
Эльранд валодаў мудрасцю эльфаў-эльдар і дарам прадбачання. Толькі яму і Кірдану Карабелу адкрыліся магі-істары, якія з’явіліся ў Міжзем’і. Ён быў членам Белага Савета, сабранага Галадрыэллю для барацьбы з Пярсцёнкам і яго ўладаром Саўранам. Эльранд адразу западозрыў нядобрае, калі ў Другую Эпоху Саўран з’явіўся ў Міжзем’і ў цудоўным абліччы пад імем Анатар, таму што прадбачыў яго вяртанне.
Кольцы Міжзем’я
Калі Саўран вярнуўся ў абліччы Вока і стаў шукаць Кольца, Эльранд ізноў прыняў рашэнне знішчыць знойдзены Пярсцёнак на Савеце ў Рывендэле. Для выканання гэтай місіі і дапамогі Захавальніку па яго ініцыятыве быў утвораны Брацтва Пярсцёнка.
Як высвятлілася да канца Трэцяй Эпохі, Эльранд валодаў адным з Трох эльфійскіх Пярсцёнкаў, якія не кранула рука Саўрана — пярсцёнкам Вілья, пярсцёнкам Паветра, наймацнейшым з Трох.
Адаптацыя вобраза
У мультфільме Рэнкіна і Бэса «Хобіт» (1977 г.) Эльранда агучыў Кірыл Рычард; сам персанаж намаляваны ў мультфільме як высокі стройны эльф з сівой вострай бародкай і каронай з зорак.
У мультфільме Ральфа Бакшы «Уладар Пярсцёнкаў» (1978 г.) ролю Эльранда сыграў Андрэ Марэль.
Дунайская вежа
Вышыня вежы — 252 м. Гэта самы высокі будынак у Вене і другі па вышыні ў Аўстрыі. Назіральная пляцоўка знаходзіцца на вышыні 150 м, да яе вядуць 2 ліфта, якія падымаюць наведвальнікаў наверх за 35 секунд. На пляцоўцы ўстаноўлены механізм для скачкоў з дапамогай «тарзанкі», якая выкарыстоўваецца ў летні час. Акрамя таго на вышыні 160 і 170 м знаходзяцца два рэстарана («Панарама» і «Дунайскі вальс»), які размяшчаюцца на платформе, што верціцца (мае тры хуткасных рэжыма і выконвае поўны абарот за 26, 39 і 52 хвіліны адпаведна).
На Дунайскай вежы ўстаноўлены антэны сотавых кампаній, прыватных УКХ-радыёстанцый і іншых службаў радыёсувязі. Нягледзячы на сваё падабенства з тэлевізійнай вежай, яна не выкарыстоўваецца для гэтых мэтаў.
Гусіна (станцыя)
Гусіна (Гу́сино) — чыгуначная станцыя Маскоўскай чыгункі на лініі Масква — Брэст, паміж прыпыначнымі пунктамі Веліна і 468 км. Размешчана ў вёсцы Гусіна Краснінскага раёна.
Аляксей Мікалаевіч Хвастоў
Аляксей Мікалаевіч Хвастоў (Алексе́й Никола́евич Хвосто́в) ( — ) — дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, міністр унутраных спраў (1915—1916).
Дваранін. Буйны землеўласнік Валагодскай, Варонежскай, Арлоўскай і Тульскай губерняў. У 1893 годзе скончыў Імператарскі Аляксандраўскі ліцэй з срэбным медалём. Працаваў службоўцам у розных дэпартаментах Сената. З 1898 — намеснік пракурора Цвярскога акруговага суду. З 1900 — намеснік пракурора Маскоўскага акруговага суду. З сакавіка 1904 мінскі, з кастрычніка 1904 — тульскі віцэ-губернатар. З 2 чэрвеня 1906 па 1910 — валагоцкі губернатар. З 23 жніўня па 1912 — ніжагародскі губернатар, пакінуў свой пост у сувязі з абраннем у Дзяржаўную Думу ад Арлоўскай губерніі. Старшыня фракцыі правых у 4-й Дзяржаўнай думе, пазней — міністр унутраных спраў Расіі з 26 верасня 1915 па 3 сакавіка 1916. Падчас лютаўскай рэвалюцыі арыштаваны, пасажаны ў Петрапаўлаўскую крэпасць, дапытваўся Надзвычайнай следчай камісіяй часовага ўрада, абвінавачваўся ў растраце казённых грошай. Пасля кастрычніцкай рэвалюцыі быў пакінуты ў зняволенні, у жніўні 1918 года быў перавезены ў Маскву. Расстраляны падчас чырвонага тэрору разам з групай святароў і правых палітыкаў (еп. Яфрэм Кузняцоў, прат. І. І. Васторгаў, М. А. Маклакоў, І. Г. Шчаглавітаў, З. П. Белецкі і інш.).
Гусіна (станцыя)
На прыпыначным пункце, станам на красавік 2020 года, робяць прыпынак прыгарадныя цягнікі зносінамі Смаленск — Красное і Красное — Смаленск тры разы на дзень.
Кубрак
Кубрак (з Kapprock ад cubrum — адзенне з лёну ) — верхні кафтан, які надзявалі мужчыны на жупан у XVII—XVIII стагоддзях. Меў зашытыя рукавы; шылі з тонкіх і танных тканін паўваўняных. У штодзённым касцюме шляхты і мяшчан замяніў кунтуш.
Апісанне
кажа, што пры Аўгусце III суконныя або камуфляжныя жупаны і ўвогуле грубыя жупаны сталі называць кубракамі.
Берасценава
Берасце́нава (, Берестеново) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Андрэеўшчынскага сельсавета.
Тальк
Крышталічнае рэчыва. Уяўляе сабой тлусты навобмацак рассыпісты парашок белага (зрэдку зялёнага) колеру. Якасць тальку вызначаецца яго белізной. Цвёрдасць — 1 па шкале Моаса. Шчыльнасць 2776—2824 кг/м³. Не раствараецца ў вадзе, раствараецца ў кіслотах.
Выкарыстанне
У прамысловых мэтах выкарыстаюць молаты тальк, мікратальк і г. д. Выкарыстоўваецца ў якасці напаўняльніка ў вытворчасці гумы, паперы, лакаў і фарбаў, вогнетрывалай керамікі і інш. Таксама тальк выкарыстоўваецца ў парфумерыі і медыцыне.
Станіслаў Тупік
Станіслаў Тупік (Stanislovas Tupikas, Stanisław Tupik;  — ) — літоўскі педагог і пісьменнік. Доктар багаслоўя, прафесар Віленскага ўніверсітэта.
Біяграфія
9 жніўня 1628 г. уступіў у Вільні ў Таварыства Ісуса. У 1646—1647 навучальным годзе Станіслаў Тупік чытаў семінарыстам-езуітам логіку, а ў 1648—1649 навучальным годзе навучаў маладых езуітаў метафізіцы ў Пінскім езуіцкім калегіуме. У 1645—1650 гг. з перапынкамі выкладаў курс філасофіі ў Віленскім універсітэце. З 1658 па 1666 гг. — прыдворны місіянер гетмана вялікага літоўскага і віленскага ваяводы Паўла Яна Сапегі.
У 1666—1669 гг. — рэктар Пінскага калегіума, а ў 1669—1672 гг. рэктар Віленскага ўніверсітэта. Спеведнік віленскага біскупа (1674—1679) і суперыёр езуіцкай рэзідэнцыі ў Навагрудку (1679—1682).
Рубашоў
Рубашоў — прозвішча.
Кастэлета-сопра-Тычына
Кастэлета-сопра-Тычына (Castelletto sopra Ticino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 10000 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 684 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 28053. Тэлефонны код — 0331.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio abate.
Аравійскі паўвостраў
Араві́йскі паўво́страў (شبه الجزيرة العربية, Шібх аль-джазӣра аль-Арабійя), таксама Ара́вія — паўвостраў у Паўднёва-Заходняй Азіі. З'яўляецца найбуйнейшым паўвостравам у свеце.
На ўсходзе абмежаваны Персідскім і Аманскім залівамі. З поўдня абмываецца Аравійскім морам і Адэнскім залівам, з захаду — Чырвоным морам.
Назву атрымаў ад гістарычнай вобласці Аравія, якая ў старазапаветныя часы ахоплівала ўвесь Аравійскі паўвостраў і паўднёвую частку сучаснага Ірака і была населеная рознымі качавымі плямёнамі.
Алергалогія ў Беларусі
На Беларусі даследаванні па алергалогіі вядуцца ў Беларускім інстытуце ўдасканалення ўрачоў, медыцынскіх інстытутах і НДІ медыцынскага профілю. Асобныя пытанні алергалогіі вывучаюцца з 1920-х гадоў.
У 1920-60-я гады высвятляліся сувязі алергічных хвароб скуры з прафесійнымі шкоднасцямі і з парушэннем аўтаімунных працэсаў у арганізме (А. Я. Пракапчук, І. І. Багдановіч, А. П. Комаў). Вызначаліся алергічныя змены пры рэўматызме, гельмінтозах (Я. Х. Кацман, А. С. Левін), асаблівасці алергічных рэакцый у дзяцей (Г. А. Калюжын). Распрацаваны некаторыя пытанні прафілактыкі і лячэння сываратачнай хваробы і анафілактычнага шоку, анафілаксіі і дэсенсібілізацыі (В. В. Касмачэўскі), алергічныя дыягнастычныя рэакцыі для вызначэння цыстыцэркозу галаўнога мозгу (І. П. Антонаў).
У 1970-80-я гады вывучаліся праблемы алергозаў прыроднага паходжання (асабліва палінозаў, харчовых і расліннага паходжання), бранхіяльнай астмы (Т. М. Сукаватых), медыкаментознай алергіі (Л. П. Фірсава, Ю. Ф. Каралёў), поствакцынальных алергічных энцэфалітаў і полірадыкуланеўрытаў (Д. А. Маркаў, А. Л. Леановіч), прафесійных алергозаў хімічнай этыялогіі (асабліва звязаных з вытворчасцю шкловалакна, ільновалакна і калійных угнаенняў), пашкоджанняў скуры ад сіне-зялёнай водарасці, якая расце на балотах Палесся, распрацоўваюцца метады алергадыягностыкі і экспертызы алергеннай актыўнасці.
Елызавэтпілля
Елызавэтпілля (Єлизаветпілля) — вёска ў Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Самурай
Самурай (侍, бу́сі 武士) — у Японіі ў шырокім сэнсе — прадстаўнікі прывілеяванай ваеннай касты, якая аб'ядноўвала ўладарных князёў і свецкіх феадалаў; у больш вузкім і ўжывальным — ваеннае саслоўе.
Гісторыя
Самураі пачалі фарміравацца як саслоўе ў перыяд сёгунаў дому Мінамота (1192-1333), асобае значэнне набылі ў час міжусобных войнаў 14-16 стагоддзяў. Тады ж склалася асобная самурайская культура, у нечым падобная да рыцарскай культуры Заходняй Еўропы, у аснове якой кодэкс гонару самураяў — бусідо з культам вернасці свайму гаспадару.
У час сёгуната Такугава (1603-1867) статус самураяў (10% насельніцтва Японіі) аформлены юрыдычна. Заканчэнне міжусобных войнаў прывяло да расслаення саслоўя самаураяў, многія з якіх ператварыліся ў ронінаў (самураі без гаспадара), некаторыя з іх папоўнілі шэрагі дэкласаваных элементаў, але большая частка самураяў заставалася ў гарадах, дзе займаліся рамяством і гандлем. Самураі паўднёва-заходніх княстваў (Сацума, Цёсю, Тоса і Хідзэн) адыгралі ключавую ролю ў буржуазнай рэвалюцыі 1867-1868 гадах. У 1872 годзе саслоўе самураяў было скасавана, але яго традыцыі працяглы час (да паражэння Японіі ў Другой сусветнай вайне) культываваліся ў японскай арміі.
Фізіка палімераў
Фізіка палімераў - раздзел фізікі, які вывучае будову і фізічныя ўласцівасці палімераў, тэрмадынаміку апошніх і іх раствораў, макрамалекул і палімерных сетак, рэлаксацыйныя з’явы (механічная, электрычная і магнітная рэлаксацыя).
Гісторыя
У 1858 годзе Карл Вільгельм фон Негелі прапанаваў міцеллярную тэорыю палімераў, згодна з якой вялікія малекулы ёсць сукупнасць малых малекул, якія ўтрымліваюцца разам слабымі межмолекулярных сіламі. Фізікі і хімікі таго часу былі ўпэўненыя ў тым, што вельмі вялікія злучэнні павінны валодаць зніжанай малекулярнай арганізацыяй і падлягаюць самораспаду.
У 1920 год Штаудзінгер стварыў цэласную макромолекулярном тэорыю будынка палімераў - доўга-цепочечных малекул, якія складаюцца з невялікага ліку дзясяткі і сотні разоў паўтаральных злучэнняў. Ён сцвярджаў, што малекула натуральнага каўчуку (палімер) - гэта сапраўдная ўстойлівая малекула, якая складаецца з ланцуга звёнаў, якія ўтрымліваюцца разам з дапамогай простых сувязяў, і якая змяшчае тысячы атамаў.
Першым навукоўцам, ужыўшы метад статыстычнай механікі для палімераў, стаў швейцарскі фізік Вернер Кун, а неўзабаве яго ўжылі Герман Фрэнсіс Марк і у Вене. Яны даследавалі з’ява высокоэластычнасці. Аказалася, што высокоэластычнасць мае энтропійную прыроду: пры расцяжэнні палімернага ўзору складнікі яго ланцужныя макрамалекулы распростваюцца - энтрапія пры гэтым памяншаецца, тым самым свабодная энергія ўзору ўзрастае.
Пазней П. Флоры выявіў, што калі канфігурацыя малых малекул у растворы можа быць дакладна апісана з дапамогай імавернасна-статычнага падыходу, то пры вялікім памеры палімерных малекул гэты падыход становіцца ненадзейным. Сітуацыя цалкам змяняецца, калі тэмпература раствора паніжаецца да пэўнага значэння, якое вар'іруецца ў залежнасці ад тыпу палімера. Пры такіх значэння тэмпературы раствор мае ўласцівасці «ідэальнага» раствора. Флоры назваў такое значэнне тэмпературы θ-кропкай (тэта-кропкай).
Статыстычная фізіка палімераў
У канцы 60-х гадоў было высветлена, што некаторыя прынцыповыя праблемы біяфізікі могуць быць сфармуляваны як задачы фізікі макрамалекул, а таксама задачы статфізікі макрамалекул апынуліся цесна звязанымі з самымі актуальнымі агульнафізічнай праблемамі. Гэта прыцягнула да тэорыі палімераў ўвагу шэрагу найбуйнейшых фізікаў-тэарэтыкаў, перш за ўсё І. М. Ліфшыц, С. Ф. Эдвардса, П. Ж. дэ Жонка. Ж. дэ Клуазо і П. Ж. дэ Жонак выявілі прамую аналогію паміж зменай выгляду вадкіх крышталяў і фазавым пераходам металу ў звышправодны стан. Таксама дэ Жонак паказаў, што статыстыка адзіночнай доўгай палімернай ланцужкі ў добрым растваральніку эквівалентная статыстыцы магнетыка паблізу фазавага пераходу другога роду.
С. Эдвардс (раней) і І. М. Ліфшыц (незалежна і падрабязней) усталявалі матэматычную аналогію паміж статыстычнай механікай палімернай ланцужкі і квантавай механікай часціцы ў вонкавым патэнцыяльным полі. С. Эдвардс паказаў, што статыстычная сума па ўсіх магчымых контурах палімера ў прасторы можа быць вытлумачана па аналогіі з інтэгралам па траекторыях Фейнмана, Ліфшыц атрымаў для палімернай ланцугу аналаг ўраўненні Шредынгера. Пазней Ліфшыц і яго вучнямі А. Ю. Гросбергом і А. Р. Хахлова былі знойдзеныя выраз для конформаціонной энтрапіі палімернай ланцугу і класічныя вынікі для палімернай глобулы ў растворы.
У адной з работ І. М. Ліфшыц гаворка ўпершыню зайшла аб тым, што ў адной палімернай малекуле могуць быць фазавыя пераходы. Упершыню стан флуктуірующего клубка і сціснутай глобулы былі зразуметыя як дзве розныя фазы.
Практычнае прымяненне фізікі і фізхіміі палімераў
Першыя распрацоўкі ў галіне палімераў былі звязаны з пераўтварэннем ўжо існуючых натуральных палімераў у больш зручныя прадукты. Чарлз Гудзьір у 1839 годзе вынайшаў спосаб перапрацоўкі натуральнага каўчуку і серы у вулканізаванай каўчук (гуму ), які не плавіцца летам і не замярзае зімой. Крысціян Шёнбейн ў 1846 года ператварыў бавоўна у нітрацэллюлозу, якая можа быць расчынена адмысловымі растваральнікамі і залітая ў форму. Яго праца была працягнута, які атрымаў цэлулоід - цвёрдую сумесь нітроцеллюлозы і камфоры, з якой можна было фарміраваць розныя вырабы. Такімі былі першыя спробы пашырыць спектр даступных у вытворчасці матэрыялаў.
NGC 4519
NGC 4519 (іншыя абазначэнні — UGC 7709, MCG 2-32-135, ZWG 70.167, VCC 1508, IRAS12308+0856, PGC 41719) — спіральная галактыка з перамычкай (SBcd) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гісторыя Зямлі
Гісторыя Зямлі апісвае найбольш важныя падзеі і асноўныя этапы развіцця планеты Зямля з моманту яе ўтварэння і да нашых дзён. Амаль усе галіны прыродазнаўства ўнеслі свой уклад у разуменне асноўных падзей мінулага Зямлі. Узрост Зямлі складае прыкладна траціну ўзросту Сусвету. У гэты прамежак часу адбылося велізарная колькасць біялагічных і геалагічных зменаў.
Зямля ўтварылася каля 4,54 млрд гадоў таму шляхам акрэцыі з протапланетнага дыска, дыскападобнай масы газу, пылу, якія засталіся ад утварэння Сонца, які і даў пачатак Сонечнай сістэме. Вулканічная дэгазацыя стварыла першасную атмасферу, але ў ёй амаль не было кіслароду і яна была б таксічнай для людзей і сучаснага жыцця ў цэлым. Большая частка Зямлі была расплаўленай з-за актыўнага вулканізму і частых сутыкненняў з іншымі касмічнымі аб'ектамі. Адно з такіх буйных сутыкненняў, як належыць, прывяло да нахілу зямной восі і фарміравання Месяца. З часам такія касмічныя бамбардзіроўкі спыніліся, што дазволіла планеце астыць і ўтварыць цвёрдую кару. Дастаўленая сюды на планету каметамі і астэроідамі вада скандэнсіавалася ў аблокі і акіяны. Зямля стала, нарэшце, прыдатнай для жыцця, а самыя раннія яе формы ўзбагацілі атмасферу кіслародам. Па меншай меры першы мільярд гадоў жыццё на Зямлі існавала ў малых і мікраскапічных формах. Каля 580 мільёнаў гадоў таму ўзніклі складаныя шматклетачныя формы жыцця, а падчас кембрыйскага перыяду яны перажылі працэс хуткай дыверсіфікацыі ў большасць асноўных тыпаў. Каля шасці мільёнаў гадоў таму ад гамінідаў аддзялілася лінія гамініні, што прывяло да з'яўлення шымпанзэ (нашых бліжэйшых сваякоў з), і ў далейшым да сучаснага чалавека.
З моманту фарміравання на нашай планеце стала адбываюцца біялагічныя і геалагічныя змены. Арганізмы бесперапынна развіваюцца, прымаюць новыя формы або выміраюць ў адказ на змены навакольнага асяроддзя. Працэс тэктонікі пліт грае важную ролю ў фарміраванні акіянаў і кантынентаў Зямлі, а таксама жыцця, якому яны даюць прытулак. Біясфера, у сваю чаргу, аказала значны ўплыў на атмасферу і іншыя абіятычныя ўмовы на планеце, такія, як утварэнне азонавага слоя, распаўсюджванне кіслароду, а таксама стварэнне глебы. Хоць людзі не здольныя ўспрымаць гэта ў сувязі з іх адносна кароткім перыядам жыцця, гэтыя змены працягваюцца і будуць працягвацца на працягу наступных некалькіх мільярдаў гадоў.
Віктар Уладзіміравіч Медзвядчук
Віктар Уладзіміравіч Медзвядчук (нар., Почат, Краснаярскі край, Абанскі раён, РСФСР, СССР) — украінскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, кіраўнік палітычнага савета партыі «Апазіцыйная платформа — За жыццё».
Кум і давераная асоба Уладзіміра Пуціна.
Людскія страты ў Тыграйскім канфлікце
У лістападзе 2020 года ў рэгіёне Тыграй на поўначы Эфіопіі ўспыхнуў узброены канфлікт паміж мясцовай партыяй Народны фронт вызвалення Тыграя на чале з Дэбрэцыанам Гебрэмікаэлем і федэральным урадам прэм’ер-міністра Абія Ахмеда Алі. У канфлікт у той ці іншай ступені былі ўцягнуты суседнія Эрытрэя, якая падтрымала цэнтральныя ўлады і ўварвалася ў Тыграй, і Судан, якога Эфіопія абвінавачвала ў супрацоўніцтве з НФВТ, што прывяло да ўзброеных сутыкненняў на мяжы дзвюх краін.
Агульныя падлікі
Па падліках UCDP на восень 2022 года, бакі канфлікта страцілі па 10 тысяч забітых
Хроніка страт
Першыя страты бакі панеслі 4 лістапада 2020 года, калі ў ходзе атак паўстанцаў на шэраг ваенных баз загінула 32 байца УС Эфіопіі і прыкладна 100 байцоў НФВТ. Наступныя буйныя страты былі панесены 9-га чысла падчас бою ў раёне плаціны Тэкезэ, дзе загінулі 19 паліцэйскіх. Страты іншага боку невядомы. У ходзе бітвы за Хамеру (9—11 лістапада) загінуў па меншай меры адзін баец федэральных войск і шасцёра паранены. Страты паўстанцаў невядомы. 14 лістапада ўлады Эфіопіі заявілі, што ў выніку ракетнага абстрэлу аэрадромаў у Гандэре і Бахр-Дар сіламі НФВТ загінулі 2 салдата, яшчэ 15 паранены. 22 снежня прэс-сакратар НФВТ Гетачэў Рэда заявіў у сваім Твітэры, што сілы ўрада Эфіопіі страцілі сотні салдат у баях у Надэры Адэце і Асгедэ Цымбла.
7 студзеня 2021 камандаванне эфіопскай арміі заявіла, што ў выніку аперацыі ўзброеных сіл і органаў бяспекі Эфіопіі былі забіты чатыры высокапастаўленых члена НФВТ: кіраўнік бюро па сувязях з грамадскасцю Секатурэ Гетачу, былы дырэктар эфіопскага вяшчальнага агенцтва Зэра Асгэдам, кіраўнік фінансавага бюро рэгіёну Тыграй Даніэль Асефа і кіраўнік тыграйскага СМІ «Dimtsi Woyane» Абебе Асгэдам. 8 студзеня стала вядома пра спецаперацыю ў раёне Кола Тэмбеін, дзе былі забіты некалькі целаахоўнікаў Себхата Нега, аднаго з заснавальнікаў НФВТ і галоўнага ідэолага арганізацыі, і жанчына-актывістка. 10 студзеня, у выніку чарговай спецаперацыі ў горных раёнах Тыграя, эфіопскія ўзброеныя сілы забілі 15 паўстанцаў, сярод якіх генерал-маёр Ібрагім Абдулджэліл, што раней кіраваў аддзяленнем матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння эфіопскай арміі і перайшоў на бок НФВТ падчас канфлікту. 13 студзеня федэральны ўрад заявіў, што ў выніку баявых дзеянняў забіты былы міністра замежных спраў Сеюм Месфін, былыя міністры федэральных спраў Абай Цэхае і Асмелаша Валдэсласі. Усе яны былі з НФВТ. Трое гэтых чыноўнікаў былі забіты пасля адмовы здацца.
Паводле заявы ўрада Эфіопіі, за першы тыдзень лютага загінула трое байцоў федэральнай арміі: палкоўнік Кедзір Бэкэле і сяржанты Зекарыс Гошу і Хусен, усе з 25-й дывізіі Узброены сіл Эфіопіі. 18 лютага, са слоў прэс-сакратара паўстанцаў Гетачу Рэда, за апошні тыдзень эфіопская армія страціла у баях з НФВТ звыш за 500 чалавек забітымі і больш за 200 чалавек параненымі. 4 сакавіка НФВТ заявіў аб адлюстраванні наступлення праціўніка ў раёне Алае, падчас чаго 640 байцоў арміі Эфіопіі загінулі і яшчэ 1000 атрымалі раненні рознай цяжкасці. У той жа дзень эфіопіскі канвой трапіў на варожую міну ў раёне Май Мэгэльтэ. Быў падарваны адзін грузавік «Урал», 8 байцоў урадавай арміі загінулі і 9 паранены. 20 красавіка сіламі НФВТ каля Гуі быў збіты верталёт Мі-35, падчас чаго загінуў высокапастаўлены ваенны.
Таксама трэба дадаць, што 15 снежня 2020 года падчас патрулявання на мяжы Судана і рэгіёну Тыграй, суданскія вайскоўцы падвергліся нападу салдат УС Эфіопіі і амхарскіх апалчэнцаў з групоўкі Фано, у выніку чаго некалькі суданскіх афіцэраў былі забіты і паранены. У выніку абстрэлу са стралковай зброі і артылерыйскага ўдару эфіопскай арміі і рэгіянальнага апалчэння загінулі 4 суданскіх вайскоўцаў, 27 атрымалі раненні. 21 снежня ў раёне Абу-Тэйур адбылося новае сутыкненне паміж суданскай арміяй і эфіопскімі праўрадавымі сіламі, у выніку чаго 1 суданскі салдат быў забіты. 9 лютага былі панесены новыя страты, калі ў раёне Джэбель-Халава загінуў афіцэр арміі Судана. 29 сакавік падчас бою на тэрыторыі запаведніка Дзіндэр загінулі 1 салдат арміі Судана і 1 эфіопскі апалчэнец.
1—2 верасня падчас бою ў вёсцы Чэна загінулі 59 амхарскіх апалчэнцаў, якія падтрымлівалі дзейсныя ўлады краіны.
26 кастрычніка вайскоўцы федэральнай арміі паспрабавалі пакінуць свае пазіцыі. Падраздзяленні з Арома і Вобласці Народнасцяў Паўднёвай Эфіопіі пачалі адступаць. Апалчэнцы «Фано», што на дадзеным участку фронту выконвалі функцыі заградатрадаў, паспрабавалі прадухіліць ўцёкі сілавікоў. У ходзе гэтага яны забілі да 10 вайскоўцаў-арома.
Грамадзянскія асобы
Па стане на 16 студзеня 2021 года падчас баявых дзеянняў загінулі 4382 мірных грамадзян ,,, ,Резня в Тыграе, Обнаружено доказательство того, что многие мирные жители погибли во время резни в Тыграе. 46 загінулі падчас лістападаўскіх баёў за Хамеру, яшчэ 200 атрымалі раненні. 29 грамадзянскіх загінулі і звыш за 100 пацярпелі падчас баёў за Мэкэле. Яшчэ 103 забіты і 224 паранены пры бамбардзіровак Вукро, Май Маідо, Тагога, Мэкэле і абстрэле Мідры Хамшо. Каля 3000 мірных жыхароў загінулі ў выніку здзяйснення ваенных злачынстваў і масавых забойстваў.
Асобна стаяць дзесяць грамадзян Рэспублікі Судан, забітыя на мяжы ўрадавымі сіламі Эфіопіі (шэсць жыхароў з паселішча Альгіраіш загінулі 11 студзеня падчас нападу эфіопскага апалчэння, яшчэ адзін суданец забіты пры нявысветленых абставінах 14 студзеня , іншыя тры загінулі 30 студзеня ). Таксама загінулі 3 ахоўніка ААН і 5 работнікаў гуманітарнай дапамогі.
Наараотсі (воласць)
Наараотсі (Noarootsi) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Ляэнемаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 296 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года складала 732 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — вёска Пюрксі. Апроч гэтага на тэрыторыі воласці знаходзяцца яшчэ 23 вёскі і пераважную большасць з іх маюць неафіцыйную шведскую назву.
Соркактані
Соркактані (Sorkhokhtani, Sorkhagtani Beki або Сорхагтани бэхи, 1198—1252) — жонка мангольскага хана Талуя.
Паходзіла з народа, была дачкой Якга Гамбу-хана і пляменніцай Тургіл-хана.
Як жонка чацвёртага сына Чынгісхана, Талуя, была маці яго чатырох сыноў — Мункэ, Хубілая, Хулагу і Арыг-Бугі.
Яна адыграла вельмі вялікую ролю на выбарах Мункэ курултаем Вялікім мангольскім ханам у 1251 годзе.
Юрый Анатолевіч Марозаў
Біяграфія
У 1987 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут. У 1987-89 гадах праходзіў службу ў войску. У 1989-91 гадах — супрацоўнік інстытута «Белдзяржпраект». У 1991 годзе скончыў Акадэмію кіравання па спецыялізацыі «менеджмент у знешнеэканамічнай дзейнасці». У 1994-95 гадах - член Савета Саюза прадпрымальнікаў РБ і Савета па прадпрымальніцтве пры МЗЭС РБ. Адзін са стваральнікаў беларуска-германскай кампаніі «Белфарм». У 2000 годзе абраны дэпутатам Палаты прадстаўнікоў. Падчас перадвыбарнай кампаніі прыпыніў сяброўства ў Аб’яднанай грамадзянскай партыі. У маі 2001 года абраны кіраўніком дэпутацкай групы «Адзінства».
Жанаты, мае дачку.
Хлеўнік
Хлеўнік, (хляўнік) - дэманалагічная істота ўсходніх славян, дух, які жыве ў хляве. Найбольш блізкі да дамавіка.
Апісанне
Як і іншыя дэманалагічныя істоты, хлеўнік большасць часу заставаўся нябачным і паказваўся толькі ў выключных выпадках. Уяўлялі яго ў выглядзе скручанага, зморшчанага худога чалавека. Хлеўнік займаў у хляве задні кут, залазіў на курынае седала, адкуль назіраў за жывёлай, падыходзячы да парога, калі жывёла выходзіла з хлява, ці вярталася туды. Хлеўнік, як і дамавік, таксама песціць і даглядае скаціну, калі яна яму падабаецца, падкідвае корму, носіць ваду, заплятае коням грыву. Масць, як і ў дамавіка, з’яўляецца вызначальным момантам у адносінах хлеўніка да жывёлы: стракатую ён не любіць заўсёды, любоў да іншых масцей у хлеўнікаў індывідуальная, а ў густах яны вельмі пераборлівыя. Калі жывёліна не падабаецца хлеўніку, то ён пачынае начамі ездзіць на ёй, выдзірае поўсць, блытае грывы коням, адсоўвае ад іх ежу і г. д. Ад такіх дзеянняў хлеўніка жывёла марнее, худзее і неўзабаве гіне.
Часцей за ўсё дзеянні хлеўніка звязаны з коньмі і каровамі, рэдка — з авечкамі і ніколі — са свіннямі і козамі. Як і дамавік, хлеўнік не церпіць казла, асабліва чорнага, каля сябе, таму чорнага казла прывязваюць у хляве, каб ад хлеўніка пазбавіцца.
Існавала мноства спосабаў пазбавіцца ад дрэннага ўздзеяння хлеўніка. Акрамя ўжо згаданага казла, як і для дамавіка, вешалі ў хляве сароку, люстэрка, выганялі яго з дапамогай грамнічнай свечкі, якую таксама вешалі ў хляве ці трымалі ў руцэ, чакаючы яго з’яўлення. Увайсці ў хлеў, дзе была грамнічная свечка, ён не мог і пачынаў шумець, не пераходзячы парог. Тады трэба было перахрысціць месца перад свечкаю і сказаць:
Валянцін Аляксеевіч Губараў
Валянці́н Аляксе́евіч Гу́бараў (нар. 14 красавіка 1948, Горкі) — беларускі мастак, графік, працуе ў жанры наіўнага мастацтва. Член Беларускага саюза мастакоў. Удзельнік рэспубліканскіх і міжнародных мастацкіх выстаў.
Хлеўнік
Апісанне
Каб пазбавіць ад пакут жывёлу, якая не даспадобы хлеўніку, яе праганялі праз жароўню з палаючымі асінавымі вуглямі, сцябаючы пасконнай пугай і прыгаворваючы словы:
«Пайшла, хіра (немач, хвароба, погань) на ўзвей вецер!»
Валянцін Аляксеевіч Губараў
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1948 годзе ў горадзе Горкі. Скончыў Горкаўскае мастацкае вучылішча, потым факультэт графікі Маскоўскага паліграфічнага інстытута.
У 1975 годзе пераехаў у Беларусь. Займаўся ілюстраваннем кніг, працаваў мастаком у выдавецтве. З 1991 года удзельнічае ў рэспубліканскіх і міжнародных мастацкіх выстаўках.
З 1991 года персанальныя выставы Губарава штогод ладзяцца ў Францыі.
Член Беларускага саюза мастакоў (1989). Ганаровы член мастацкай асацыяцыі «Шэдэўр» (Германія).
В 1994 годзе заключыў эксклюзіўны кантракт з галерэяй «Les Tournesols» (Парыж), у 2006 годзе — з мастацкай галерэяй «Ла Сандр-арт» (Мінск).
Працы выстаўляюцца на аўкцыёнах «Christie`s» (Лондан), «Drouot Richelieu» і «Taschen» (Парыж), «KINSKY» (Вена).
Жыве і працуе ў Мінску.
Творчасць
Па словах мастака, шлях да майстэрства пачаўся ў дзяцінстве, калі ён « перамаляваў па кратках» з паштовак карціны рускіх мастакоў — І. Левітана, А. Саўрасава, Ф. Рашэтнікава. На 3-ім курсе мастацкай вучэльні адкрыў працы Дж. Полака, П. Сезана, В. Ван Гога, А. Маціса, звяртаўся да нацюрмортаў у пошуках уласнага стыля.