cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марка (адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка)
Марка — сялянская абшчына ў шэрагу краін Заходняй Еўропы ў Сярэднявеччы. Абшчына-марка, якой гістарычна папярэднічалі больш раннія тыпы абшчыны, пачала складвацца ў дзяржавах, заснаваных у 5-6 стагоддзях германцамі на тэрыторыі Заходняй Рымскай імперыі. Першапачаткова марка была свабоднай. Яна ўяўляла сабой аб'яднанне двароў свабодных сялян, у якіх ворная зямля з'яўлялася ўласнасцю індывідуальных сялянскіх сямействаў (алоды), а пашы, лясы і іншыя непадзеленыя зямельныя ўгоддзі (альменда) заставаліся агульнай уласнасцю членаў абшчыны. Аб'ядноўваючы сялян адной або некалькіх вёсак па суседскім (тэрытарыяльным) прынцыпе, марка выконвала перш за ўсё гаспадарчыя функцыі (прымусовы севазварот, кантроль над парадкам карыстання непадзеленымі ўгоддзямі і г. д.). Свабодная марка з'яўлялася таксама органам публічнай улады ў шырокім сэнсе слова: члены маркі ўдзельнічалі ў фарміраванні норм звычаёвага права, у кіраванні і судаводстве ў межах маркі.
Гродзенскі дзяржаўны універсітэт імя Янкі Купалы (кніга)
«Гродзенскі дзяржаўны універсітэт імя Янкі Купалы» — навукова-папулярнае выданне, напісанае С. А. Габрусевічам і Іванам Крэнем.
Змест
У храналагічнай паслядоўнасці разглядаецца гісторыя ўзнікнення і развіцця Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы, яго роля ў эканамічным, сацыяльным і культурным жыцці Гродзеншчыны і Беларусі. Кніга адрасуецца студэнтам, настаўнікам, выкладчыкам ВНУ, усім чытачам, якія цікавяцца гісторыяй Гродзеншчыны.
Іншыя дадзеныя
Рэцэнзентамі выдання з’яўляюцца каныдат філалагічных навук, дацэнт Т. І. Тамашэвіч, каныдат філалагічных навук, дацэнт І. В. Жук. Кніга выдадзена тыражом экземпляраў.
Вінцэнты Вітас
Вінцэнты Вітас (Wincenty Witos; 21 студзеня 1874 — 31 кастрычніка 1945) — польскі палітык, партыйны і дзяржаўны дзеяч. Тройчы Прэм’ер-міністр Польшчы ў 1920-1921, 1923 і 1926 гадах.
Адзін з ключавых і найбольш ўплывовых палітыкаў Другой Польскай Рэспублікі. Адзін з бацькоў незалежнай Польшчы.
Біяграфія
З 1895 года ў Польскай народнай партыі Галічыны, у 1908–1914 гадах дэпутат Галіцкага краёвага сейма ў Львове, з 12 красавіка 1908 года па 28 ліпеня 1931 года займаў пасаду войта сваёй роднай вёскі Вежхаславіцы. Член Дзяржаўнага савета Аўстра-Венгрыі (1911–1918), член фінансавага аддзела Часовага камітэта канфедэратыўных партыяў незалежнасці, з 1914 года. у Польскай народнай партыі «Пяст» (кіраўнік партыі з 26 чэрвеня 1916 года да 1931 года) і ў Вышэйшым нацыянальным камітэце, пазней у Нацыянальнай лізе (1917–1918), прэзідэнт Польскага ліквідацыйнага камітэта. З 1919 года — пасол на Сейм Польшчы.
Тры разы быў прэм'ер-міністрам (з 24 ліпеня 1920 года па 13 верасня 1921 года, з 28 мая 1923 года па 14 снежня 1923 года і з 10 мая 1926 года па 14 мая 1926 года). Яго ўрад быў зрынуты ў выніку Майскага перавароту. У 1929–1930 гадах адзін з кіраўнікоў Цэнтралева. У 1930 годзе арыштаваны санацыйнымі ўладамі, зняволены ў Брэсцкай крэпасці, абвінавачаны па справе аб дзяржаўным перавароце. Быў асуджаны на 1,5 года зняволення і эміграваў у Чэхаславакію. Вярнуўся ў краіну 31 сакавіка 1939 года пасля акупацыі Чэхаславакіі нямецкай арміяй і стварэння пратэктарату Багеміі і Маравіі. Пасля агрэсіі Трэцяга рэйха супраць Польшчы адхіліў прапанову стварыць калабарацыянісцкі ўрад. Пасля стварэння Часовага ўрада нацыянальнага адзінства ў чэрвені 1945 года прызначаны намеснікам старшыні Нацыянальнай рады (не прыступіў да выканання сваіх абавязкаў). У 1945 годзе быў прэзідэнтам легальнай Польскай народнай партыі.
Ксенія Міхайлаўна Сітнік
Ксенія Міхайлаўна Сітнік (н., , Беларусь) — беларуская спявачка, тэлевядучая, журналіст. Лаўрэат дзіцячага конкурсу песні «Еўрабачанне» 2005 года, што праходзіў у бельгійскім горадзе Хаселт.
Біяграфія
Ксенія Міхайлаўна Сітнік нарадзілася 15 мая 1995 г. у Мазыры. Маці Ксеніі — Святлана Стацэнка — працавала мастацкім кіраўніком у студыі эстраднага спеву «ЮМЭС». Бацька Ксеніі, Міхаіл Сітнік — бізнэсмэн.
У 1998 годзе Ксенія паступіла ў ДУ № 34 г. Мазыра. У 2000 годзе яна перамагла на конкурсе «Міс Верасок». У 2001 годзе пачала займацца ў студыі эстраднага спеву «ЮМЭС», кіраўніцаю якой была яе маці.
Ксенія Сітнік удзельнічала ў многіх конкурсах. У 2004 годзе на Міжнародным фестывалі дзіцячага мастацтва «Залатая пчолка» (Клімавічы) Ксенія стала ўладальнікам дыплому першай ступені. У 2005 годзе яна стала пераможцаю ў гарадской алімпіядзе па рускай мове. У ліпені таго ж года Ксенія перамагла ў дзіцячым конкурсе ў рамках фестывалю Славянскі базар у Віцебску, што прынесла ёй знакамітасць у Беларусі. Пасля гэтага Ксенія стала знаёма таксама ў Расіі, Польшчы і Германіі, дзякуючы ўдзелу на шматлікіх конкурсах і фестывалях.
У лістападзе 2005 года Ксенія Сітнік пераможна прадставіла Беларусь на дзіцячым Еўрабачанні з песняю «Мы вместе». А праз год, 26 лістапада 2006 года адбылася прэзентацыя яе дэбютнага альбому, таксама названага «Мы вместе».
Ксенія Сітнік вучылася ў мінскай гімназіі № 8 (скончыла ў 2013 годзе з адзнакай) і у мінскай музычнай школе № 10 (скончыла ў 2010 годзе). Да мая 2009 года была вядучай перадачы «Наша пяцёрачка» беларускага тэлеканала «Лад», пакуль перадача не была закрыта; па афіцыйным дадзеным, перадачу было вырашана закрыць, таму што Ксенія пасталела.
15 мая 2010 года, на пятнаццаты дзень нараджэння Ксеніі, у Мінску быў прадстаўлены яе другі сольны альбом «Республика Ксения».
У 2017 годзе Ксенія Сітнік скончыла Англа-Амерыканскі Універсітэт у Празе, дзе вучылася на журналіста, і атрымала вучоную ступень бакалаўра. Зараз працуе журналістам-фрылансерам у сферы моды.
Каварыянтныя метады
Каварыя́нтныя ме́тады ў оптыцы — прамыя бескаардынатныя метады апісання розных фізічных з’яў, заснаваныя на выкарыстанні вектарна-тэнзарнага злічэння і лінейнай алгебры.
Каварыянтныя метады прынцыпова не патрабуюць выбару канкрэтнай сістэмы каардынат, што значна спрашчае форму запісу матэматычных суадносін і надае ім агульны характар.
Каварыянтныя метады распрацаваны ў Інстытуце фізікі НАН Беларусі пад кіраўніцтвам Ф. І. Фёдарава.
На аснове каварыянтных метадаў прапанаваны арыгінальны падыход да апісання палярызацыі святла, каварыянтная фармулёўка законаў адбіцця і пераламлення святла; вывучаны аптычныя ўласцівасці паглынальных і магнітных крышталёў; выяўлены асноўныя заканамернасці ў оптыцы гіратропных асяроддзяў. З дапамогай каварыянтных метадаў дадзена малекулярнае абгрунтаванне адбіцця і пераламлення святла (Б. А. Соцкі), пабудавана тэорыя неаднародных хваль, прадказаны зрух Фёдарава.
Аацысціс
Аацы́сціс (Oocystis) — род аднаклетачных або каланіяльных зялёных водарасцей сямейства аацысціевых.
Апісанне
Клеткі памерам 2,3—53х5—30 мкм, ад эліпсападобных да амаль шарападобных, адзіночныя або калоніямі па 2—64. Абалонка гладкая або з патаўшчэннем і бурымі бародаўкамі на полюсах, іншы раз укрыта тоўстым слоем слізі. Размнажаюцца аўтаспорамі. Часам да 3 пакаленняў даччыных клетак застаюцца ў матчынай абалонцы і ўтвараюць калоніі.
Арэал і экалогія
Вядома каля 50 відаў і ўнутрывідавых таксонаў. Трапляюцца ўсюды, пераважна ў стаячых забруджаных водах.
Значэнне і выкарыстанне
Выклікаюць цвіценне вады. Добры корм для заапланктону.
Лінейнае праграмаванне
Лінейнае праграмаванне — раздзел матэматычнага праграмавання, прысвечаны тэорыі і метадам рашэння задач аб экстрэмумах (мінімумах і максімумах) лінейных функцый пры абмежаваннях, зададзеных сістэмамі лінейных роўнасцей і няроўнасцей.
Агульная пастаноўка задачы лінейнага праграмавання звязаная з адшуканнем аптымальнага значэння лінейнай функцыі, аргументы якой задавальняюць сістэме лінейных ураўненняў ці няроўнасцей.
У задачы лінейнага праграмавання патрабуецца знайсці неадмоўнае рашэнне сістэмы лінейных абмежаванняў, якое аптымізіруе, г.зн. мінімізуе ці максімізуе лінейную функцыю (яна называецца функцыяй мэты). Задача лінейнага праграмавання можа змяшчаць у сабе адвольную камбінацыю лінейных абмежаванняў. У вылічальных мэтах асноўныя абмежаванні задачы лінейнага праграмавання заўсёды задаюцца ў выглядзе ўраўненняў, лік якіх m меншы за лік пераменных n.
У задачах лінейнага праграмавання ўмовы, накладзеныя на вобласць дапушчальных значэнняў пераменных, вызначаюцца сістэмай лінейных ураўненняў або лінейных няроўнасцей, пры гэтым функцыя мэты з'яўляецца таксама лінейнай функцыяй тых жа пераменных. Гэты факт падкрэслены ў назве «лінейнае праграмаванне». Метады лінейнага праграмавання для вызначэння аптымальнага рашэння патрабуюць разгляду некалькіх рашэнняў (праграм) зыходнай задачы.
Для рашэння задач лінейнага праграмавання патрабавалася распрацаваць асобыя метады. Асновы тэорыі гэтай галіны матэматыкі былі закладзены ў 1940-х гадах.
Магчыма графічнае рашэнне задач з дзвюма і некалькімі пераменнымі. Найбольш пашыраны сімплекс-метад (накіраваны перабор мноства дазволеных рашэнняў).
Задачы лінейнага праграмавання ўзнікаюць пры вырашэнні пытанняў планавання, найлепшай арганізацыі перавозак, рацыянальнага выкарыстання абсталявання, рабочай сілы, рознага роду рэсурсаў — кармавых, сыравіны і інш. Задачы эканамічных даследаванняў, як правіла, патрабуюць правядзення вялікай колькасці працаёмкіх разлікаў. Рашэнне гэтых задач істотна спрасцілася пасля з'яўлення электронна-вылічальных машын.
Ігар Віктаравіч Волчак
Ігар Віктаравіч Волчак (нар. ) — беларускі мультыплікатар, рэжысёр, кампазітар мультыплікацыйных і гульнявых фільмаў кінастудыі «Беларусьфільм».
Біяграфія
У 1970 годзе скончыў Беларускую дзяржаўную кансерваторыю па класе фартэпіяна. На кінастудыю «Беларусьфільм» прыйшоў ў 1968 годзе, спачатку ў якасці асістэнта мастака, рэжысёра. З 1979 па 1981 год гады вучыўся на Вышэйшых рэжысёрскіх курсах пры Дзяржкіно СССР (майстэрня Юрыя Нарштэйна). Пасля заканчэння курсаў працуе рэжысёрам-мультыплікатарам на кінастудыі «Беларусьфільм». З 1987 года — член Саюза кінематаграфістаў СССР. Двойчы быў абраны на надзвычайных з'ездах старшынёй Беларускага саюза кінематаграфістаў. У 1992—1997 гадах — дацэнт кафедры кіно і тэлебачання, кіраўнік курса рэжысёраў-аніматараў Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў. Напісаў музыку больш чым да 40 фільмаў (дакументальныя, гульнявыя, мультыплікацыйныя). Рэжысёр вышэйшай катэгорыі. Мастацкі кіраўнік студыі анімацыйных фільмаў кінастудыі «Беларусьфільм». Лаўрэат міжнародных і рэспубліканскіх кінафестываляў (Германія, Францыя, Польшча і іншых).
Януш Алендскі (сын Стэфана)
Януш Алендскі (? — ?) — ваенны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Сям’я
Узяў шлюб з Канстанцыяй з Чаховічаў герба «Астоя», пакінуў пяцера сыноў:
і дачку Францішку, у шлюбе за палкоўнікам войск літоўскіх Невядомскім.
Шпрэе
Шпрэе, Шпрэ (Spree [ʃpʁe ː], в.-луж. ніж.-луж. Sprjewja) — рака ва ўсходняй частцы Германіі, левы прыток Хафеля, у басейне Эльбы.
Даўжыня каля 400 км (у шэрагу крыніц паказваюцца іншыя лічбы — 382 км, 398 км, 403 км). Плошча басейна — км². Сярэдні расход вады каля 40 м³ / с.
Рака бярэ пачатак у Лаўзіцкай горнай вобласці недалёка ад мяжы з Чэхіяй. Яна мае тры прызнаных крыніцы. Цячэ пераважна на поўнач, працякае праз федэральныя землі Саксонія, Брандэнбург і горад Берлін.
Заходні мост (Мінск)
Заходні мост (у міжваенны час яго часам называлі Віленскім) — чыгуначны пуцеправод у Мінску. Адзіны захаваны з дарэвалюцыйнага перыяду пуцеправод у горадзе. Першы чыгуначны пуцеправод над Маскоўскай вуліцай.
Гісторыя
Пасля будаўніцтва Лібава-Роменскай і Маскоўска-Брэсцкай чыгунак Мінск апынуўся разрэзаным на часткі, што выклікала вялікія нязручнасці. Яшчэ да рэвалюцыі былі пабудаваны Бетонны мост і Заходні мост, па якім чыгуначнае палатно прайшло над Маскоўскай вуліцай. Ён быў пабудаваны ў канцы XIX стагоддзя, першапачаткова гэта быў аднапралётны стальны мост. Пасля першай рэканструкцыі, у 1930-х гадах з’явіўся другі пралёт.
Заходні мост доўгі час быў ледзь не адзіным праездам з цэнтра ў паўднёвую частку горада без доўгага чакання на пераездзе. Вузкае жарало не спраўлялася з транспартнымі патокамі, таму ўзнікла неабходнасць у новым пуцеправодзе.
Архітэктар М. С. Асмалоўскі ў кнізе «Практыка савецкага горадабудаўніцтва. Мінск» 1952 г. пісаў:
Пасля трэцяй рэканструкцыі ў 1950-х гадах чыгуначны пуцеправод стаў жалезабетонным трохпралётным.
Барыс Аляксандравіч Соцкі
Бары́с Алякса́ндравіч Со́цкі (, Саратаў, Расія — ) — беларускі фізік-тэарэтык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1989), прафесар (1991).
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт у 1953 годзе. З 1959 года ў Інстытуце фізікі АН Беларусі (у 1976—1993 гадах загадчык лабараторыі).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па малекулярнай оптыцы і лазернай фізіцы. Распрацаваў паслядоўную малекулярную тэорыю электрамагнітных хваль у крышталях. Заклаў асновы квантавастатыстычнай тэорыі аптычных палёў, вызначыў сувязь паміж кагерэнтнасцю і энтрапіяй электрамагнітнага выпрамянення.
Эвантэ (спадарожнік)
Эвантэ — спадарожнік Юпітэра з адваротным кручэннем, адкрыты ў снежні 2001 года групай астраномаў пад кіраўніцтвам Скота Шэпарда, Д. Джуіт і Ё. Клейна разам з іншымі 11 спадарожнікамі. Часовае абазначэнне, прысвоенае спадарожніку пры адкрыцці — S/2001 J 7 або XXXIII. У жніўні 2003 года спадарожніку была прысвоена назва Эвантэ, у гонар маці грацый. Спадарожнік ўваходзіць у групу Ананкэ.
Татарск
Татарск (Татарск) — горад (з 1925) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Татарскага раёна Новасібірскай вобласці. Насельніцтва 26,3 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1790 годзе.
За 457 км на захад ад Новасібірска, недалёка ад мяжы з Омскай вобласцю. Чыгуначны вузел (станцыя «Татарская») на Транссібірскай магістралі.
Гераброн
Гераброн (Gerabronn) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Штутгарт. Уваходзіць у склад раёна Швебіш-Хал. Насельніцтва складае 4484 чалавека (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 40,38 км². Афіцыйны код — 08 1 27 032.
Горад падзяляецца на 5 гарадскіх раёнаў.
Жак Ле Гоф
Жак Ле Гоф (фр. Jacques Le Goff) (нар. ), г. Тулон — французскі гісторык-медыявіст, адзін з яскравых прадстаўнікоў «Новай гісторыі», якая выйшла са школы «Аналаў». Застаўся адданым прыхільнікам татальнай гісторыі.
Спецыяліст па ХІІІ стагоддзі, аўтар біяграфій Людовіка ІХ Святога і Францыска Асізскага. Агностык Ле Гоф займае нейтральную пазіцыю між рэлігійнай апалогіяй і атэістычнай крытыкай Сярэднявечча. Прыхільнік канцэпцыі Сярэднявечча як асобнай цывілізацыі, адрознай ад антычнай і ад новаеўрапейскай.
NGC 3280A
NGC 3280A (іншыя абазначэнні — NGC 3295A, IC 617, MCG -2-27-6, NPM1G -12.0321, PGC 31153) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3280A, NGC 3295A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Брэсцкі абласны камітэт КПБ
Брэсцкая вобласць утворана 4 снежня 1939 года на тэрыторыі былога Палескага ваяводства Польшчы, далучанага да СССР у верасні 1939 года. Цэнтр — Брэст.
Сучасныя абрысы вобласць набыла ў 1954 годзе.
Пенсільванскі ўніверсітэт
Пенсільванскі ўніверсітэт або Універсітэт Пенсільваніі (University of Pennsylvania) — прыватны ўніверсітэт у горадзе Філадэльфія, штат Пенсільванія, заснаваны ў 1740 годзе Бенджамінам Франклінам. Пенсільванскі ўніверсітэт — адна з найстарэйшых вышэйшых навучальных устаноў і першы ўніверсітэт у ЗША.
Нягледзячы на назву, універсітэт з'яўляецца прыватным і яго часам блытаюць з дзяржаўным Дзяржаўным універсітэтам штата Пенсільванія (Pennsylvania State University), размешчаным у горадзе Стэйт Каледж, а таксама з Філадэльфійскім універсітэтам (Philadelphia University).
У 2011 годзе ўніверсітэт прыняў 12.3 % абітурыентаў, якія падалі дакументы на бакалаўрыят. Гэта быў рэкордна нізкі працэнт прынятых на першы курс студэнтаў за ўсю гісторыю існавання ўніверсітэта.
Бенджамін Франклін, заснавальнік універсітэта, прапагандаваў адукацыйную праграму, якая б факусавалася на практычна карыснай адукацыі для гандлю і грамадскай службы, быўшы ў той жа час сфакусаваным на класіцы.
Школа бізнесу Уортана (Wharton School), адна з самых прэстыжных і вядомых бізнес-школ свету, з'яўляецца часткай Пенсільванскага ўніверсітэта.
Пры ўніверсітэце з канца XIX стагоддзя існуе Музей археалогіі і антрапалогіі Пенсільванскага ўніверсітэта.
Стэфан Незабытоўскі (маршалак шляхты)
Стэфан Незабытоўскі (Stefan Niezabytowski, Степан Яковлевич Незабытовский; каля 1806 г. —, Варшава) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Незабытоўскіх герба «Любіч». Сын Якуба Незабытоўскага (каля 1776—1853) і Францішкі з Кунцэвічаў (нар. 1785).
Маршалак шляхты Гродзенскай губерні ў 1847—1853 гадах. Тытулярны саветнік.
Валодаў маёнткам Сваротва Навагрудскага павета, які атрымаў у спадчыну ад бацькі.
Памёр года ў Варшаве. Пахаваны на Паванзкоўскіх могілках.
Сям’я
У шлюбе з Цэлінай з Біспінгаў (каля 1822—31 кастрычніка 1902, Варшава), дачкой Адама Біспінга (1782—1858) і Тэрэзы з Мікульскіх. Дзеці:
Жонка таксама пахаваная на Паванзкоўскіх могілках.
Седрык Вілані
Седрык Вілані (Cédric Villani; нар., Брыў-ла-Гаярд) — французскі матэматык, лаўрэат Філдсаўскай прэміі. Спецыяліст па матэматычным аналізе. Дэпутат нацыянальнага сходу Францыі з чэрвеня 2017 года ад руху «Наперад, Рэспубліка!».
Біяграфія
Седрык Вілані сур’ёзна зацікавіўся матэматыкай падчас вучобы ў Ліцэі Людовіка Вялікага. У 1992 годзе ён паступіў у Вышэйшую нармальную школу Парыжа, затым у 1998 годзе ва Універсітэт Парыж-Дафін, дзе ён абараніў доктарскую дысертацыю пад кіраўніцтвам П’ера-Луі Ліёнса. З 2000 па 2009 гады выкладаў у Вышэйшай нармальнай школе Ліёна. У 2009 годзе прызначаны дырэктарам Інстытута Анры Пуанкарэ пры ўніверсітэце П’ера і Мары Кюры.
Быў жанаты з Клэр Калмэ, двое дзяцей. Развёўся ў 2019 годзе.
Член Французскай акадэміі навук (2013), Папскай акадэміі навук (2016).
Пара года
Пара́ года, сезон — частка года, якая адрозніваецца зменамі ў надвор'і, экалогіі і працягласці светлага часу сутак. Дзяленне года на перыяды абумоўлена рухам Сонца па нябеснай сферы і выкліканымі ім змяненнямі ў прыродзе.
NGC 3280B
NGC 3280B (іншыя абазначэнні — NGC 3295B, MCG -2-27-7, NPM1G -12.0323, PGC 31156) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3280B, NGC 3295B.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Васіль Паўлавіч (пісар гаспадарскі)
Васіль Паўлавіч (да 1430 — да 1496) — пісар гаспадарскі за часам вялікага князя Казіміра.
Біяграфія
З «маладых гадоў» служыў вялікаму князю Казіміру, з 1448 года вядомы як пісар гаспадарскі, у запісах Літоўскай Метрыкі падпісваўся як «Васко Павлович».
За службу вялікі князь Казімір даў Васілю Паўлавічу маёнтак у Дзярэчынскай воласці (10 «службаў» пазнейшага сяла Кочын), калі ён ажаніўся з удавой былога ўладальніка.
Меў сына Нікольскага Васілевіча, таксама пісара гаспадарскага.
Паходжанне і сваяцтва
Бацька — Павел Мішкавіч, вядомы толькі абменам у 1437 годзе свайго маёнтка Сноўск на Хальч з вялікім князем Свідрыгайлам. Ёсць думка, што Павел брат іншага набліжанага вялікага князя Свідрыгайлы — Каленіка Мішкавіча. Вядомы сыны Паўла, браты Васіля — падключы троцкі Андрэй, падключы віленскі Багдан Паўлавічы, а таксама, магчыма, гараднічы рэчыцкі Яўстафій.
Вотчыны Васіля, Багдана і Андрэя Паўлавічаў былі ў Чарнігаўскім павеце. Станам на 1496 год, там маёнткамі Свібрыж (цяпер Сыбэрэж) і Забалавіссе, селішчам Ргошч (цяпер Рогашчы), ловішчам і бортнай зямлёй Замглай валодаў Багдан Паўлавіч. Паміж 1500—1506 гадамі, на замену чарнігаўскай вотчыны, захопленай маскоўскімі войскамі, атрымаў двор Вакінікі ў Троцкім павеце і сын Васіля Паўлавіча — Нікольскі Васілевіч. Андрэй Паўлавіч у 1502 годзе таксама атрымаў у «хлебакармленне» двор Краснае, напэўна, замест захопленай маскоўцамі чарнігаўскай вотчыны. Хто з Паўлавічаў валодаў Хальчам, як і калі адбыўся раздзел бацькоўскай маёмасці, пэўна не вядома.
Вялікі князь Аляксандр, пры наданні Чарнігаўскага княства збегламу ў ВКЛ мажайскаму князю Сямёну, лістом ад 1 ліпеня 1496 года «выняў на сябе» некалькіх баяр, якія мелі маёнткі ў Чарнігаўскім павеце, але служылі гаспадару — сярод іх названы Андрэй Паўлавіч з «братанічамі» — пляменнікамі з боку брата — (Міхаілам) Халецкім і (Васілём) Нікольскім.
Прэмія Пуанкарэ
Прэмія Анры Пуанкарэ — прэмія за выдатны ўклад у матэматычную фізіку і за работы, якія заклалі падставы новым напрамкам у гэтай шырокай галіне ведаў. Носіць імя французскага фізіка Анры Пуанкарэ. Прысуджаецца з 1997 года французскім Фондам Даніэля Ягольніцэра, які працуе пад патранажам дзяржаўнага Фонду Францыі.
Канстытуцыйны рэферэндум у Італіі (2016)
Канстытуцыйны рэферэндум прайшоў у Італіі ў нядзелю 4 снежня 2016 года. Выбаршчыкам было прапанавана ўхваліць канстытуцыйны закон, які ўносіць папраўкі да Канстытуцыі Італіі, рэфармуе Парламент Італіі, а таксама падзяляе паўнамоцтвы паміж дзяржавай, рэгіёнамі і іншымі адміністрацыйнымі ўтварэннямі.
Калі б выбаршчыкі ўхвалілі законапраект, канстытуцыйная рэформа была бы самай моцнай у Італіі пасля падзення манархіі і не ўплынула б не толькі на арганізацыю парламента, але і, на думку яго прыхільнікаў, палепшыла б слабую дзяржаўную стабільнасць краіны. Апазіцыйныя партыі падзвергнулі законапраект рэзкай крытыцы, сцвярджаючы, што ён дрэнна напісаны і дае ўраду занадта шыокія паўнамоцтвы.
Пасля таго, як першыя вынікі рэферэндума паказалі выразную перамогу апанентаў законапраекта, прэм'ер-міністр Рэнцы абвясціў аб сваім сыходзе ў адстаўку.
Ян Сакалоўскі
У 1651 г. страціў пасаду «кастырскага гетмана», далейшы лёс невядомы.
Тагучын
Тагучын (Тогучин) — горад (з 1945 г.) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Тагучынскага раёна Новасібірскай вобласці. Насельніцтва 21,8 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1687 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Іня (прыток Абі), за 125 км ад Новасібірска. Чыгуначная станцыя на лініі Новасібірск — Навакузнецк.
Мікалай Ігаравіч Сасеў
Мікалай Ігаравіч Сасеў (нар. ) — беларускі палітычны зняволены, абвінавачаны і асуджаны падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе. Да затрымання працаваў выкладчыкам танцаў.
Палітычны пераслед
Мікалай Сасеў разам з іншым палітвязнем Уладзіславам Карэцкім быў затрыманы супрацоўнікамі міліцыі на вакзале ў Оршы ў ноч з 13 на 14 жніўня 2020, мужчыны былі размешчаны ў СІЗА КДБ у Мінску. Пазней на судзе выявілася, што па адной справе з Сасевым і Карэцкім былі затрыманы таксама Ігар Ярмолаў і Дзмітры Канапелька. Пасля СІЗА КДБ Сасеў быў пераведзены ў СІЗА на Валадарскага, да яго абвінавачвання дадалі пункт пра навучанне і падрыхтоўку іншых асоб да ўдзелу ў масавых беспарадках.
17 верасня 2020 шэрагам беларускіх праваабарончых арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларускі Хельсінкскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр, Мікалай Сасеў быў прызнаны палітычным зняволенным: «''дэманстрантамі не здзяйсняліся дзеянні, якія ахопліваюцца дыспазыцыяй артыкула 293 КК і адпаведна не могуць кваліфікавацца, як масавыя беспарадкі. Удзельнікі пратэстаў не здзяйснялі падпалаў, пагромаў, не знішчалі маёмасць і не аказвалі ўзброенага супраціву праваахоўным органам''».
13 лістапада сімвалічным «хросным» Мікалая Сасева стаў прадстаўнік фракцыі «Неос» у Аўстрыйскай Нацыянальнай радзе.
Праз восем месяцаў пасля затрымання, 12 красавіка 2021, пачаўся судовы разгляд справы Сасева і іншых затрыманных, разгляд адбываўся ў судзе Маскоўскага раёна Мінска, справу вяла Святлана Бандарэнка, дзяржаўнае абвінавачванне прадстаўляў пракурор Раман Бізюк. У першы судовы дзень падтрымаць падсудных прыйшло каля паўсотні чалавек, але месцаў у залі паседжанняў хапіла не ўсім. Усім чатыром палітвязням было агучана аднолькавае абвінавачванне, якое палягала ў тым, што «маючы адзіны намер і дзейнічаючы сумесна, здзяйснялі публічныя заклікі да ўдзелу ў загадзя спланаваных масавых беспарадках на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь», акрамя заклікаў мужчын вінавацілі ў тым, што яны набылі ў адным з мінскіх супермаркетаў шэраг прадметаў — два малаткі слясарныя, не менш за 90 лазарных указак, не менш двух запальніц, не менш двух піратэхнічных вырабаў, а таксама «невызначыныя прадметы, якія валодаюць кідальнымі і паражальнымі ўласцівасцямі» — і мелі намер выкарыстаць гэтыя прадметы на акцыях пратэсту. Пры гэтым адзначалася, што ніводзін з падсудных фактычна не прыняў удзел у акцыях, бо ўсе яны былі затрыманы (у Ярмолава пасля затрымання лекары зафіксавалі прабітае лёгкае, страсенне галаўнога мозгу, зламанае рабро). Усе абвінавачаныя не прызналі сваёй віны. Падчас судовага разбіральніцтва быў заслуханы эксперт-афтальмолаг з Рэспубліканскага шпіталя МУС, які адзначыў, што нанесці шкоду з дапамогай лазарных указак амаль немагчыма, а таксама, што адсутнічалі звароты ў медустановы МУС са скаргамі на страту зроку ад ўздзеяння лазарных прамянёў. На судовым допыце Сасеў засведчыў, што быў у месцах правядзення акцый, але адмаўляў усе незаконыя дзеянні, у якіх яго абвінавацілі.
Судовы разгляд справы цягнуўся некалькі тыдняў, 25 мая, падчас спрэчак бакоў, пракурор Бізюк запрасіў для кожнага з абвінавачаных па 5 гадоў абмежавання волі ва ўмовах узмоцненага рэжыму, нягледзячы на тое, што па дадзенным ГУУС Мінгарвыканкама, далучаным да справы, масавыя беспарадкі зафіксаваны не былі, адсутнічалі факты выкарыстання падчас акцый пратэсту лазерных указак ці піратэхнічных вырабаў, таксама ў судзе не быў апытаны Юрый Васкрасенскі, на сведчаннях якога было ў вялікай ступені заснавана абвінавачванне і які фактычна прафінансаваў набыццё лазерных указак.
Амаль праз два месяцы пасля пачатку судовага разгляду, суддзя Бандарэнка агучыла прысуд: усе падсудныя атрымалі па 5 гадоў ва ўмовах узмоцненага рэжыму, як раней запрасіў пракурор.
Адбываць прызначаны тэрмін Сасеў быў пераведзены ў папраўчую калонію № 15 у Магілёве.
Гомельскі абласны камітэт КПБ
Гомельскі абласны камітэт КП Беларусі — орган кіравання Гомельскай абласной партыйнай арганізацыяй КП Беларусі (1938-1991 гады).
Гомельская вобласць была ўтворана 15 студзеня 1938 года. Цэнтр — г. Гомель.
Сучасныя абрысы вобласць набыла ў 1954 годзе.
Скот Шэпард
Скот Шэпард (Scott S. Sheppard; ) — амерыканскі астраном факультэта зямнога магнетызму інстытута Карнегі.
Біяграфія
Вучыўся ў Гавайскім універсітэце, дзе атрымаў ступень доктара філасофіі па астраноміі ў 2004 годзе. З яго імем звязваецца адкрыццё шматлікіх малых спадарожнікаў Юпітэра, Сатурна, Урана і Нептуна. Акрамя таго, адкрыў другі па ліку траянскі астэроід Нептуна - 2004 UP10, а таксама некалькі аб'ектаў пояса Койпера, кентаўраў, калязямных астэроідаў. Яго імем названы астэроід 17898 Скот Шэпард.
Папскі тэалагічны інстытут шлюбу і сям’і імя Яна Паўла ІІ
Папскі тэалагічны інстытут шлюбу і сям’і імя Яна Паўла ІІ (Pontificium Institutum Theologicum pro Scientiis de Matrimonio et Familia sancto Ioanni Paulo II dicatum) — каталіцкая вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Рыме, якая кіруецца Святым Прастолам.
Гісторыя
У 1981 годзе Папа Ян Павел II заснаваў Папскі інстытут даследаванняў шлюбу і сям'і як частку намаганняў па развіцці даследаванняў на тэмы шлюбу і сям'і, а таксама каталіцкай тэалогіі аб целе.
У 2017 годзе Папа Францыск замяніў гэтую ўстанову Папскі тэалагічны інстытут шлюбу і сям'і імя Яна Паўла ІІ з новай канстытуцыяй і місіяй. Інстытут таксама быў далучаны да Кангрэгацыі каталіцкай адукацыі, Папскай акадэміі жыцця і Дыкастэрыі для свецкіх, сям'і і жыцця. Канцлер інстытута арцыбіскуп Вінчэнца Палья таксама разлічваў запрасіць дадатковых выкладчыкаў і экспертаў у святле пашырэння мандата інстытута, у тым ліку некатолікаў.
Гавайскі ўніверсітэт
Гавайскі ўніверсітэт (University of Hawaiʻi System) або UH — гэта аб'яднанне дзяржаўных універсітэтаў, а таксама іншых вышэйшых навучальных устаноў і даследчых устаноў у амерыканскім штаце Гаваі. Ва ўстановах Гавайскага ўніверсітэта вучацца 50.317 студэнтаў (2005).
Папуа
Папуа́ можа значыць:
Мінская абласная бібліятэка імя А. С. Пушкіна
'''Мінская абласная бібліятэка імя А. С. Пушкіна''' — адна з найстарэйшых бібліятэк Беларусі і найбуйнейшы інфармацыйны, адукацыйны і культурна-асветны цэнтр Мінскай вобласці.
Гісторыя
Мінская гарадская дума для загадвання бібліятэкай абірала Савет і вызначала колькасць яго членаў, пры гэтым у склад Савета ў якасці абавязковага члена ўваходзіў дырэктар Мінскай мужчынскай гімназіі або дырэктар рэальнага вучылішча. Члены Савета ў сваю чаргу абіралі са свайго асяроддзя старшыню, які зацвярджаўся начальнікам губерні.
Бібліятэка атрымала шырокую папулярнасць у народзе: за кароткі тэрмін была набыта вялікая колькасць кніг, а колькасць падпісантаў бібліятэкі няўхільна расла. Першы будынак бібліятэкі быў размешчаны на вуліцы Захар'еўскай (цяпер пр. Незалежнасці), а ў 1904 годзе бібліятэку перавялі на вул. Хрышчэнскую (у наш час вул. Інтэрнацыянальная). У 1908 годзе ў якасці ганаровага члена бібліятэкі быў абраны Леў Талстой. Бібліятэкай было набыта 3 асобнікі яго сачыненняў і партрэт для бібліятэкі.
У сакавіку 1938 г. бібліятэка была рэарганізавана ў Мінскую абласную бібліятэку імя А. С. Пушкіна і стала буйным культурным цэнтрам у вобласці.
У гады Вялікай Айчыннай вайны бібліятэка, як і іншыя ўстановы навукі і культуры, панесла значныя страты. Каля 400 тыс. асобнікаў кніг было знішчана ці вывезена ў Германію. Да вайны ў фондзе бібліятэкі захоўваліся рэдкія выданні, у тым ліку ўспаміны, дзённікі сучаснікаў Пушкіна і іншыя дакументы. У паваенныя гады ў працы Мінскай абласной бібліятэкі адбыліся істотныя паляпшэнні: бібліятэка шырока разгарнула працу перасоўных бібліятэк, паляпшала якасць абслугоўвання чытачоў, для якіх сталі арганізоўвацца выстаўкі, чытанні, літаратурныя вечарыны, чытацкія канферэнцыі і г.д. Было палепшана метадычнае кіраўніцтва і нададзена ўвага працоўным кадрам бібліятэкі.
У 1949 годзе бібліятэка адзначала 50-гадовы юбілей, у рамках якога была праведзена навукова-літаратурная сесія, таксама прымеркаваная і да 150-годдзя з дня нараджэння А. С. Пушкіна.
У 1966 годзе было прынята рашэнне аб будаўніцтве новага будынка абласной бібліятэкі імя А. С. Пушкіна на вуліцы Гікалы ў цэнтры горада. Новы будынак адкрыў свае дзверы для чытачоў у лістападзе 1971 г. У 1974 годзе бібліятэка ўзначаліла працу па цэнтралізацыі і развіцці сеткі бібліятэк Мінскай вобласці.
У 1989 г. Мінская абласная бібліятэка імя Пушкіна была аб'яднана з яшчэ адной абласной бібліятэкай — дзіцячай бібліятэка імя Я. Маўра. Аб'яднанне спрыяла больш эфектыўнаму выкарыстанню матэрыяльна-тэхнічнай базы, бібліятэчна-інфармацыйных рэсурсаў, фінансавых сродкаў, а таксама творчага патэнцыялу кадраў.
Пры бібліятэцы існуюць клубы і аб'яднанні па інтарэсах, праводзяцца чытацкія сустрэчы, сустрэчы з пісьменнікамі, прэзентацыі прэм'еры новых кніг, навуковыя канферэнцыі, а таксама шматлікія іншыя культурна-асветныя і адукацыйныя мерапрыемствы. Асаблівае месца ў дзейнасці бібліятэкі займае таксама праца па захаванні і адраджэнню нацыянальнай культурнай спадчыны.
У 1993 г. пачалася праца па аўтаматызацыі бібліятэчных працэсаў, у выніку якой у бібліятэцы быў створаны электронны каталог, базы даных кніг і брашур, краязнаўчай літаратуры, літаратуры на замежных мовах, нот, артыкулаў і іншых дакументаў. Фактам пераходу на новыя інфармацыйныя тэхналогіі стала адкрыццё аддзела аўтаматызацыі.
У 1996 годзе, у выніку супрацоўніцтва з культурнымі цэнтрамі замежных краін у Беларусі, у бібліятэцы адкрыты «Франка-Беларуская зала інфармацыі пра сучасную Францыю». Таксама адным з асноўных відаў дзейнасці бібліятэкі з'яўляецца ўвекавечанне памяці Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна. Так, у 1998 г., да 200-годдзя з дня яго нараджэння ў бібліятэцы быў створаны Пушкінскі інфармацыйны цэнтр, у якім створаны зборны каталог дарэвалюцыйных выданняў, публікацый і літаратуры пра паэта, якія захоўваюцца ў бібліятэках, музеях і архівах Беларусі.
У 1999 г. сектар літаратуры на замежных мовах стаў Аддзелам замежнай літаратуры. Фонд аддзела складае каля 17 тыс. асобнікаў. У ім сабраны творы, напісаныя на шматлікіх мовах свету.
Сучасны стан
У наш час Мінская абласная бібліятэка імя А. С. Пушкіна ўяўляе сабой не толькі адну з найстарэйшых і найбуйнейшых бібліятэк рэспублікі Беларусь, але і найважнейшы адукацыйны, інфармацыйны і культурна-асветніцкі цэнтр.
Паводле даных, паслугамі бібліятэкі штогод карыстаюцца каля 40 тыс. чытачоў, якім выдаецца звыш 770 тыс. асобнікаў дакументаў на розных носьбітах інфармацыі. Бібліятэчнае абслугоўванне карыстальнікаў забяспечваецца абанементам і сістэмай спецыялізаваных чытальных зал. У бібліятэцы можна атрымаць розныя дадатковыя платныя паслугі, у тым ліку сэрвісныя. Сярод іх капіраванне інфармацыі на розныя носьбіты; ксеракапіраванне, сканіраванне дакументаў; раздрукоўка электроннага дакумента карыстальніка; прадастаўленне камп'ютара карыстальнікам бібліятэкі для самастойнай працы і інш. Мінская абласная бібліятэка валодае найбуйнейшым у вобласці ўніверсальным фондам дакументаў — звыш 770 тыс. асобнікаў, а таксама ажыццяўляе доступ да віртуальнай чытальнай залы Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі.
Ганс-Дзітрых Геншэр
Ганс-Дзітрых Геншэр (Hans-Dietrich Genscher;, Райдэбург, раён Гале — ) — нямецкі палітык, член Свабоднай дэмакратычнай партыі Германіі.
Біяграфія
Займаў пасады федэральнага міністра ўнутраных спраў (1969—1974) і федэральнага міністра замежных спраў (1974—1992) і намесніка федэральнага канцлера Германіі. З 1974 па 1985 г. ён быў старшынёй Свабоднай дэмакратычнай партыі Германіі.
Альфрэд Гузенбаўэр
А́льфрэд Гузенба́ўэр (Alfred Gusenbauer;, Санкт-Пёльтэн) — аўстрыйскі палітычны дзеяч, федэральны канцлер Аўстрыі ў студзені 2007 — снежні 2008. Лідар Сацыял-дэмакратычнай партыі Аўстрыі ў 2000—2008 гг.
Брыў-ла-Гаярд
Брыў-ла-Гаярд (Brive-la-Gaillarde, Briva) — горад на поўдні Францыі, у рэгіёне Новая Аквітанія; супрэфектура дэпартамента Карэз. Насельніцтва — чалавек.
Гадуцінская Дача
Трэцяя частка масіву забалочана. У складзе лясоў беразнякі (39 %), асіннікі (24 %), саснякі (16 %), ельнікі (12 %), чорнаалешнікі (9 %). Найбольш распаўсюджаны кіслічныя, чарнічныя і папарацевыя лясы. Саснякі пераважна сфагнавыя, асакова-сфагнавыя і багульнікавыя. Каля 1/3 беразнякоў прадстаўлены бярозай пушыстай. На частцы тэрыторыі Гадуцінскай Дачы плануецца стварэнне батанічнага заказніка «Вілейты».
Крыштаф Алендскі (сын Стэфана)
Крыштаф Алендскі (? — ?) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын Стэфана і Францішкі з Пакошаў. Згодна с падзелам спадчыны атрымаў маентак Раўданы Віленскага павета.
Шамбялян яго каралеўскай мосці (1775), староста маргішскі.
Кавалер ордэна Св. Станіслава (1791).
Церабежскае насаджэнне карэльскай бярозы
Церабежскае насаджэнне карэльскай бярозы — колішні батанічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння ва ўрочышчы Церабеж, каля в. Вялікая Гаць у Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Плошча насаджэння складае 10,9 га. 4 участкі мяшаных насаджэнняў, у складзе якіх рэдкая для Беларусі каштоўная разнавіднасць бярозы павіслай — бяроза карэльская. Узрост дрэў 45—65 гадоў (1986). Ахоўны статус нададзены ў 1966 годзе.
Уладзімір Сенька
Уладзімір Сенька ( — )  — беларускі ваенна-палітычны дзеяч і публіцыст, калабарацыяніст. Камендант Беларускай дапаможнай паліцыі Нясвіжскага павета ў часе Другой сусветнай вайны, афіцэр разведкі Бундэсвера ў пасляваенны перыяд.
Біяграфія
Скончыў Стаўбцоўскую гімназію і Віленскі ўніверсітэт. Быў сябрам Беларускага студэнцкага саюзу. Быў мабілізаваны ў Польскую Армію, скончыў польскую. Пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР працаваў настаўнікам у перыяд 1940—1941 гадоў. Падчас нямецкай акупацыі быў начальнікам Беларускай дапаможнай паліцыі у Нясвіжскім павеце. Адначасова належаў да Беларускай незалежніцкай партыі.
Летам 1944 года эвакуіраваўся ў Германію. Пасля вайны ў 1947—1948 гадах ён быў дырэктарам беларускай гімназіі імя Максіма Багдановіча ў Ніжняй Саксоніі. Пасля працаваў для нямецкага навукова-даследчага інстытута «Forschungsdienst Osteuropa» у Дзюсельдорфе (Cecilienallee 52) i, па некаторых звестках, для разведцы Бундэсвера, даслужыўся да звання маёра.
5 мая 1946 года разам з братам Міхасем удзельнічаў у З’ездзе беларускіх праваслаўных вернікаў у Рэгенсбургу, мэтай якога было прадухіленне далучэння Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы да Рускай замежнай праваслаўнай царквы. У маі 1948 года ўдзельнічаў у аднаўленчым Пленуме БЦР у Эльвангене, быў прызначаны віцэ-міністрам унутраных справаў. У 1953 годзе быў прызначаны намеснікам сакратара дзяржаўнай абароны БЦР, у тым жа годзе Сенька ўзначаліў дэлегатуру БЦР у Германіі. 8 лютага 1954 года быў прызначаны начальнікам Галаўнога Штаба Беларускага Вызвольнага Руху Радаславам Астроўскім, у якога быў канфлікт з былым кіраўніком арганізацыі Людвігам Зарэчным. 27 кастрычніка пленум БЦР «ліквідаваў» Беларускі Вызвольны Рух, замяніўшы яго Беларускім Вызвольным Фронтам. Удзельнічаў у перакідцы агентаў і ўзброенных групаў у Беларускую ССР. У 1963 годзе ўлады СССР беспаспяхова дамагаліся ад ураду Германіі выдаць Уладзіміра Сеньку як «ваеннага злачынца».
Памёр 2 лютага 1997 года, быў пахаваны ў каля Трыру ў Германіі. Застаўся малодшы брат Міхась Сенька. Дачка, Соф’я Сенька (Sienko, нар. 1958), скончыла Бонскі ўніверсітэт па спецыяльнасці «вірусолаг», лекар-гамеапат, вядзе семінары па эзатэрыцы.
Стэфан Алендскі
Стэфан Алендскі ( — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын Багуслава і Соф’і з Незабытоўскіх. Маршалак ваўкавыскі (1740), чашнік (1764), канюшы вялікі літоўскі (1765). 15 разоў абіраўся паслом і дэпутатам розных соймаў, камісій і пасольстваў ад Ваўкавыскага павета з 1738 па 1770 гады. Адзін з першых кавалераў ордэна Св. Станіслава (1765), маршалак Ваўкавыскай канфедэрацыі (1764), палкоўнік войск ВКЛ, апошні рэвізор Скарба ВКЛ.
Прынцыповы і актыўны праціўнік Радзівілаў, разам з Антоніем Тызенгаўзам належалаў да самых адданых прыхільнікаў Станіслава Аўгуста Панятоўскага, ад імя шляхты Ваўкавыскага павета разам са сваімі трыма сынамі падпісаў акт элекцыіі апошняга на манарха Рэчы Паспалітай.
Быў спадчыннікам дзедзічнага маёнтка Мачульна ў Ваўкавыскім павеце; дзяржаўца старостваў: Раўданскага ў Жамойцкім княстве (1759), Дзякаўскага ў Ваўкавыскім павеце (1764), Сімненскага і Мяцельскага ў Троцкім павеце (1767).
Першапачаткова вызнаваў кальвінізм, у 1764 годзе з сям’ёй перайшоў у каталіцтва.
Сям’я
Жанаты з Францішкай з Пакашаў, ад якой меў трох сыноў і адну дачку:
NGC 3280C
NGC 3280C (іншыя абазначэнні — NGC 3295C, MCG -2-27-8, NPM1G -12.0324, PGC 31158) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3280C, NGC 3295C.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Берлінскі кафедральны сабор
Берлінскі кафедральны сабор (ням. Berliner Dom) — самая вялікая пратэстанцкая царква Германіі (уваходзіць у ЕКД). Размешчаны на Музейным востраве Берліна.
Сабор будаваўся з 1894 па 1905 г. па праекце Юліуса Рашдорфа ў якасці галоўнай царквы прускіх пратэстантаў і прыдворнай царквы кіруючай дынастыі Гогенцолернаў. Сабор выкананы ў стылі барока. Вышыня сабору складае 116 м, шырыня — 73 м, даўжыня — 93 м (да 1975 года, калі была знесена г.зв. Царква Памяці ў паўночнай частцы сабору, даўжыня складала 114 м).
Ота Эндэр
Ота Э́ндэр (Otto Ender;, Альтах — , Брэгенц) — аўстрыйскі палітычны дзеяч, федэральны канцлер Аўстрыі ў 1930 — 1931.
HMS E53
HMS E53 — брытанская падводная лодка тыпу E. Пабудавана ў 1914-1916 гадах на верфі William Beardmore and Company у Глазга, дзе судна было спушчана 30 студзеня 1916 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 1 сакавіка 1916 года.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў Харыджы, дзе была ўключана ў Дзевятую падводную флатылію.
У 1922 годзе лодка была прададзена на металалом.
Руская праваслаўная стараверская царква
Руская праваслаўная стараверская царква — праваслаўная Царква рускай традыцыі; адна з галін стараверства (папоўскага кірунку). Лічыць сябе пераемніцай Рускай Царквы, якая існавала да рэформ Патрыярха Нікана. У літаратуры сустракаюцца назва РПСЦ — Белакрыніцкая іерархія — ад назвы манастыра ў Белай Крыніце на паўночнай Букавіне, якая была ў складзе Аўстра-Венгрыі. Сучасная іерархія РПСЦ з’явілася ў 1846 годзе, калі было адноўлена епіскапскае ўзначальванне структуры. РПСЦ знаходзіцца ў кананічных і малітоўных зносінах з Рускай Праваслаўнай Стараверскай Царквой у Румыніі.
Рубінчык
Рубінчык — яўрэйскае прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Джымі Картэр
Джэймс «Джымі» Эрл Картэр (Jimmy Carter, поўнае імя Джэймс Эрл Картэр-малодшы, James Earl Carter Jr.; нар. ) — 39-ы прэзідэнт ЗША. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру за 2002 год. Найстарэйшы прэзідэнт за ўсю гісторыю ЗША.
Знешняя палітыка
У 1978 на саміце ў Кемп-Дэвідзе пад старшынствам Картэра прэзідэнт Егіпта Анвар Садат і прэм’ер-міністр Ізраіля Менахем Бегін дамовіліся аб міры, узаемным прызнанні і перадачы Егіпту Сінайскага паўвострава; гэта завяршыла серыю з чатырох егіпецка-ізраільскіх войнаў.
Картэр працягнуў перамовы аб абмежаванні стратэгічных узбраенняў з СССР і ў 1979 годзе падпісаў з Брэжневым дагавор АСВ-2. Аднак ужо ў тым жа годзе палітыка разрадкі ў адносінах з СССР сур'ёзна папсавалася пасля ўводу савецкіх войскаў у Афганістан. Савецка-амерыканскія адносіны рэзка пагоршыліся, дамова АСВ-2 не была ратыфікавана Кангрэсам, ЗША байкатавалі Летнія Алімпійскія гульні 1980 у Маскве. Картэр прыняў у Белым доме савецкага дысідэнта Уладзіміра Букоўскага.
У кіраванне Картэра адбылася Ісламская рэвалюцыя ў Іране; аятала Хамейні абвясціў ЗША «Вялікім Д’яблам», і ў 1979 былі ўзяты ў закладнікі супрацоўнікі амерыканскага пасольства ў Тэгеране. Перамовы апынуліся няўдалымі. 24 красавіка 1980 г. ЗША паспрабавалі правесці ваенную аперацыю па вызваленні закладнікаў, аднак яна скончылася поўным правалам.
23 студзеня 1980 г. Джымі Картэр выступіў са штогадовым пасланнем «Аб становішчы краіны», у якім абвясціў новую знешнепалітычную дактрыну. Рэгіён Персідскага заліва быў абвешчаны зонай інтарэсаў ЗША, дзеля абароны якіх Злучаныя Штаты гатовыя пайсці на прымяненне ўзброенай сілы. У адпаведнасці з «дактрынай Картэра», спробы любой дзяржавы ўсталяваць свой кантроль над рэгіёнам Персідскага заліва былі загадзя абвешчаны амерыканскім кіраўніцтвам замахам на важныя інтарэсы ЗША.
Унутраная палітыка
Пазіцыі Картэра былі пераважна ліберальна-дэмакратычнымі. Ён сцвярджаў, што можна скараціць беспрацоўе да 4,5 % і паменшыць інфляцыю да штогадовага ўзроўня ў 4 %. Паабяцаў грунтоўна перагледзець федэральную падатковую сістэму, якую назваў «ганьбай роду чалавечага». Заявіў, што паспрабуе ўвесці адзіную федэральную сістэму сацыяльнага забеспячэння і знізіць кошт лячэння ў медыцынскіх стацыянарах. Картэр паабяцаў таксама поўную рэарганізацыю федэральнага чыноўніцкага апарату і стварэнне «адкрытага ўрада». З самага пачатку прэзідэнт наносіў візіты ў невялікія правінцыйныя гарады, дзе праводзіў сустрэчы з мясцовай грамадскасцю. Адказваў на пытанні суграмадзян у радыёпраграме «Спытай прэзідэнта Картэра». Абвясціў амністыю асобам, якія ўхіліліся ад прызыву на вайну ў В’етнаме, увёў двух жанчын у склад кабінета (больш, чым хто-небудзь да яго), знайшоў адказныя палітычныя пасады для прадстаўнікоў нацыянальных меншасцей.
Прэзідэнцтва Картэра прыйшлося на «ўзлёт цэнаў на нафту». На гэтым фоне беспрацоўе і інфляцыя былі высокія як ніколі, да 1979 года ЗША апынуліся на мяжы эканамічнай катастрофы.
Праваабарончая і дабрачынная дзейнасць
З 1981 года, калі скончыўся яго прэзідэнцкі тэрмін, дэмакрат Джымі Картэр заняўся праваабарончай і дабрачыннай дзейнасцю пад эгідай уласнай арганізацыі Carter Center, якую ён заснаваў неўзабаве пасля сыходу з Белага дома.
У 2002 годзе ён быў ганараваны Нобелеўскай прэміяй за свае намаганні ў справе пошуку мірных рашэнняў міжнародных канфліктаў, праваабарончую працу, прасоўванне дэмакратычных ініцыятыў і садзейнічанне ва ўкараненні эканамічных і сацыяльных праграм.
Леанід Рубінчык
Леанід Рубінчык:
Вуліца Раманаўская Слабада
Вуліца Раманаўская Слабада (улица Романовская Слобода) — вуліца ў цэнтры Мінска. Праходзіць ад вуліцы Няміга да вуліцы Мельнікайтэ і Юбілейнай плошчы.
Элон Ліндэнштраус
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1970 годзе ў Іерусаліме, бацька — вядомы матэматык Ёрам Ліндэнштраус. У 18 гадоў атрымаў бронзавы медаль на міжнароднай алімпіядзе па матэматыцы. Падчас службы ў Арміі Абароны Ізраіля па праграме Тальпіёт атрымаў медаль Міністэрства абароны. Дэмабілізаваўся ў 26 гадоў у званні маёра.
Вуліца Раманаўская Слабада
Гісторыя
Узнікла ў пачатку XIX ст. на месцы Землянога вала. Да вуліцы прылягала слабада Раманава.
Элон Ліндэнштраус
Біяграфія
Скончыў Яўрэйскі ўніверсітэт у Іерусаліме, атрымаў навуковае званне доктара (Ph. D.) у 1999 годзе. Працаваў у амерыканскіх універсітэтах: Стэнфард, Прынстан, а таксама ў Матэматычным інстытуце Клэя. З 2009 года — зноў у Ізраілі, прафесар у Яўрэйскім універсітэце ў Іерусаліме.
Вуліца Раманаўская Слабада
Гісторыя
У дарэвалюцыйны перыяд тут сялілася гарадская бедната, вуліца была хаатычна забудаваная драўлянымі хатамі, крамамі, корчмамі.
Элон Ліндэнштраус
Біяграфія
У 2010 годзе першым з ізраільскіх матэматыкаў удастоіўся прэстыжнага медаля Філдса за работы па эргадычнай тэорыі.
Патэльня
Патэльня, скаварада — прыстасаванне для смажання ежы. Мае, як правіла, круглую форму. Можа быць без ручак, з адной ручкай або з двума ручкамі. Вырабляецца з чыгуну, нержавеючай сталі або сталі, пакрытай рознымі эмалямі, алюмінія, керамікі і інш. матэрыялаў. Забяспечваецца вечкам, якое вырабляецца з розных матэрыялаў (празрыстых або непразрыстых), і, часам, сеткай, якая перашкаджае распырскванню тлушчу або алею.