cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Верацяно
Верацяно́  — прылада для ручнога прадзення лёну, воўны, пянькі. У старажытнасці верацяном была драўляная, крыху завостраная палачка, пазней — конусавідная палачка даўжынёй 20 — 30 см з завостраным верхам, патоўшчаным нізам, на які дзеля павялічання вагі насаджвалі прасліца, і вострай пяткай. Верацёны выстругвалі або выточвалі з драўніны бярозы, ясеню, грушы і пад. На вытачаных верацёнах дзеля зручнасці і аздобы нарэзвалі кольцы-паглыбленні.
IC 3782
IC 3782 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Калежскі асэсар
Калежскі асэсар (от assessor — засядацель) — грамадзянскі чын VIII класа ў Табелі аб рангах. Да 1845 года даваў спадчыннае дваранства, затым — толькі асабістае. Па статусе быў ніжэй за надворнага саветніка і вышэй за тытулярнага саветніка, тытулаваўся «ваша высокаблагароддзе».
Назва чыну паходзіць ад пасады асэсара (засядацеля) у пятроўскіх калегіях, акрамя калегій асесары былі ў Сенаце, Сінодзе, надворных і губернскіх судах, а таксама губернскіх упраўленнях, дзе гэтая пасада захоўвалася даўжэй усяго — да другой паловы XIX ст. З 1809 года чын аўтаматычна прысвойваўся асобам, якія скончылі універсітэты па разрадзе сапраўднага студэнта або кандыдата. Адначасова з гэтым да 1834 года іншыя асобы, якія прэтэндавалі на прысваенне гэтага чыну, павінны былі здаваць кваліфікацыйны экзамен.
Ураніборг
Ураніборг, таксама Ураніенборг (Uraniborg,Uranienborg, Нябесны замак) — былы замак–абсерваторыя Ціха Брагэ, пабудаваны ў 1576 годзе на востраве Вен у праліве Эрэсунд (да сярэдзіны XVII стагоддзя Вен, як і ўвесь Сконэ, належыў Даніі; цяпер ён з'яўляецца шведcкім). Зямля пад будаўніцтва Ураніборга была падаравана Ціха Брагэ дацкім каралём Фрэдэрыкам II, а названы ён быў у гонар Ураніі — грэчаскай музы астраноміі. Будынак з'яўляецца амаль копіяй вілы Ратонда архітэктара Паладзіа, якая знаходзіцца ў Вічэнца, аднак у ім прысутнічае і значны ўплыў галандскай архітэктуры. Ураніборг меў найлепшае для свайго часу абсталяванне для астранамічных назіранняў.
У 1584 годзе Ціха Брагэ пабудаваў побач з Ураніборгам яшчэ адну абсерваторыю — Шэрнеборг. Аднак ужо праз некалькі гадоў пасля таго як Брагэ пакінуў Вен, Ураніборг прыйшоў у заняпад — да нашага часу засталіся толькі сляды ад валоў ды контуры галоўнага будынку.
Ураніборг надаў назву аднаму з кварталаў Осла — Ураніенборг.
Эймунтас Някрошус
Эймунтас Някрошус (Eimuntas Nekrošius; —, Вільнюс) — літоўскі тэатральны рэжысёр.
Біяграфія
Пасля заканчэння вучобы працаваў у Каўнаскім драматычным тэатры (1979—1980), пасля чаго працаваў у Вільнюсе ў Дзяржаўным маладзёжным тэатры Літвы (1978—1992). У 1998 годзе стварыў свой тэатр «Мяно фортас». Нязменнымі мастакамі спектакляў Някрошуса з’яўляюцца яго жонка Надзея Гульцяева і сын Марыус Някрошус.
Памёр 20 лістапада 2018 года ў Вільнюсе.
Жалтыр (Акмолінская вобласць)
Жалтыр — сяло ў Астраханскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жалтырскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 12 км на поўнач ад цэнтра пасёлка Астраханка. Код КАТА — 113640100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 5203 чалавекі (2452 мужчыны і 2751 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 4804 чалавекі (2293 мужчыны і 2511 жанчын).
Лік Атвуда
Лік Атвуда (A) — крытэрый падобнасці, які выкарыстоўваецца ў задачах гідрадынамікі з дзвюма ўзаемадзеючымі вадкасцямі рознай шчыльнасці. Выяўляецца наступным чынам:
где
Лік Атвуда выкарыстоўваецца для ацэнкі развіцця нестабільнасці на мяжы падзелу вадкасцей, такіх як няўстойлівасць Рыхтмаера-Мяшкова і няўстойлівасць Рэлея-Тэйлара.
Лік названы ў гонар англійскага навукоўца Джорджа Атвуда.
Амшэна
Плошча паверхні 0,05 км². Даўжыня 0,43 км, найбольшая шырыня 0,14 км. Даўжыня берагавой лініі 0,97 км.
Схілы катлавіны вышынёй да 2 м, пад сельгасугоддзямі. На захадзе і ўсходзе ўпадаюць 3 ручаі.
Зарэчча (Прыгор’еўскае сельскае паселішча)
Зарэчча (Заречье) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Зарэчча абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Круціца (Рослаўльскі раён)
Круціца (Крутица) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Круціца абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сосныцкі раён
Утвораны ў 1935 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 18915 чалавек, плошча — 916 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 41 сяло.
Долінск
Горад размешчаны на ўзбярэжжа вострава Сахалін, за 43 км ад Южна-Сахалінска. Населены пункт быў заснаваны ў 1884 як сяло Галкіна-Враскае. У 1905 быў захоплены Японіяй, вызвалены ў 1945.
Куковенька
Куковенька (Куковенька) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Куковенька абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Фразалонэ
Фразалонэ (Frosolone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Насельніцтва складае 3273 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 66 чал./км². Займае плошчу 50 км². Паштовы індэкс — 86095. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Зборная ААЭ па футболе
Зборная ААЭ па футболе — нацыянальная зборная, якая прадстаўляе Аб’яднаныя Арабскія Эміраты на міжнародных футбольных спаборніцтвах. Зборная кантралюецца Футбольнай асацыяцыяй ААЭ. Зборная ААЭ аднойчы, у 1990 годзе змагла прабіцца ў фінальную стадыю чэмпіянату свету.
IC 3783
IC 3783 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Надворны саветнік
Надворны асесар — грамадзянскі чын VII (да 1745 года — VIII) класа ў Табелі аб рангах. Па статусе быў ніжэй за калежскага саветніка і вышэй за калежскага асесара, тытулаваўся «ваша высокаблагароддзе». Па гэтым чыне да 1845 года надавалася нашчадкавае дваранства, затым — толькі асабістае. Правам прысваення гэтага чыну з 1803 года карысталіся дырэктары дэпартаментаў міністэрстваў і губернскае начальства (губернатары, намеснікі, генерал-губернатары).
Назва чыну паходзіла ад пасады саветніка г.зв. надворнага суда. Нягледзячы на тое, што надворныя суды былі скасаваныя ўжо ў 1726 годзе, чын працягнуў існаваць да 1917 года, а на тэрыторыях, якія не кантраляваліся бальшавікамі — і крыху даўжэй. Аўтаматычна дадзены чын з вызначанага часу прысвойваўся асобам, якія маюць навуковую ступень доктара або навуковае званне прафесара. Дзякуючы гэтай акалічнасці ўсе значныя дзеячы навукі або мастацтва ў Расійскай імперыі, незалежна ад саслоўнага або нацыянальнага паходжання, станавіліся рускімі дваранінамі.
Надворны саветнік мог займаць пасаду старшыні надворнага суда, столаначальніка і інш.
Людміла Аляксандраўна Леанцюк
Людміла Аляксандраўна Леанцю́к ( — ) — вучоны ў галіне гісталогіі, доктар медыцынскіх навук (1982).
Біяграфія
Нарадзілася ў горадзе Кыштым (Чалябінская вобласць Расіі). У 1955 годзе скончыла Мінскі медыцынскі інстытут. З 1959 г. працавала ў Інстытуце фізіялогіі акадэміі навук БССР.
Навуковая дзейнасць
Л. А. Леанцюк належаць навуковыя працы па структурных асновах механізмаў нервовай рэгуляцыі функцый жаночай рэпрадукцыйнай сістэмы, метадах карэкцыі іх парушэнняў.
Джабір ібн Хаян
Абу Абдала Джабір ібн Хаян ад-Аздзі ас-Суфі (араб. جابر بن حيان; Тус, каля 721, — Эль-Куфа, каля 815) — знакаміты арабскі алхімік, урач, фармацэўт, матэматык і астраном. Нарадзіўся ў сям’і аптэкара Хаяа ад-Аздзі, родам з Емена. У сярэднявечнай Еўропе быў вядомы пад лацінізаваным імем Geber.
Джабір ібн Хаян склаў каментарыі да «Пачаткаў» Еўкліда і да «Альмагеста» Пталемея. Яму належаць «Кніга аб пабудове Астралябіі», «Хупавы зідж», «Кніга аб становішчы свяцілаў», «Кніга аб люстэрках». Будучы вядомым урачом, ён напісаў «Кнігу ядаў і проціяддзяў» і «Кнігу міласэрнасці».
Надворны суд
Надворны суд — судовая ўстанова для «ніжэйшых саслоўяў» у Расійскай імперыі. Надворныя суды Санкт-Пецярбурга і Масквы спецыялізавалася на крымінальных і грамадзянскіх справах разначынцаў, не якія мелі нерухомасці у сталічных губерніях, і іншагародніх. Надворныя суды функцыянавалі з перапынкамі ў перыяд з 1719 і па 1866 гады. Склад суду прызначаўся імператарам Расіі. Старшыня надворнага суду меў чын надворнага саветніка.
Эгле, каралева вужоў
«Эгле, каралева вужоў» (Eglė žalčių karalienė) — літоўская народная казка, якая лічыцца адной з самых старажытных у літоўскім і балтыйскім фальклоры. Налічваюць больш за сотню розных версій казкі, цікавасць да якой выяўляецца літоўскімі і замежнымі даследчыкамі індаеўрапейскай міфалогіі. На думку, гэтую казку можна расцэньваць і як літоўскае паданне аб паходжанні балтыйскіх багоў. Імя «Эгле» даволі папулярнае ў Літве і ў перакладзе з літоўскага азначае «елка», а імя «Жальціс» або «Жылвінас» (Žilvinas) у перакладзе з літоўскага азначае «вуж», хоць, магчыма, гаворка ў казцы ідзе аб выдуманым марскім змеі.
Змест
Сюжэт можа быць падзелены на некалькі частак, кожная з якіх мае адсылкі да іншых казак і легендаў, але іх спалучэнне ў цэлым унікальнае.
Дзяўчына па імя Эгле знаходзіць пасля купання ў сваіх вопратках вужа, які просіць Эгле выйсці за яго замуж. Сёстры вымушаюць Эгле пагадзіцца, і праз тры дні вужы ад імя цара азёрных водаў прыходзяць за нявестай. Бацькі выдаюць ім гусака, авечку і карову як нявесту, але зязюля кожны раз раскрывае падман. Толькі на чацвёрты раз Эгле згаджаецца сысці з вужамі ў возера, але замест змея сустракае прыгожага чалавека па імя Жальціс (Жылвінас) і згаджаецца стаць яго жонкай.
Праз некаторы час Эгле і Жальціс выхоўваюць трох (па іншай версіі — чатырох дзяцей) — сыноў і дачку. Эгле хоча вярнуцца дадому, але муж пярэчыць. Каб вярнуцца дадому, Эгле павінна спрасці залатую кудзелю, знасіць пару жалезных чаравікаў і выпякчы пірог у рэшаце. Нянюшка дапамагае Эгле ўсё зрабіць, і Жальціс адпускае жонку з дзецьмі да бацькоў. Браты патрабуюць ад Эгле застацца дома, але беспаспяхова, пасля чаго вырашаюць забіць Жальціса. Яны катуюць сыноў, каб даведацца, як выклікаць бацьку, але тыя не выдаюць. Толькі запалоханая дачка распавядае: калі бацька жывы, то на вадзе з'явіцца марская пена, калі мёртвы — то вада стане чырвонай ад крыві. Браты выклікаюць Жальціса і забіваюць яго косамі.
Неўзабаве Эгле пазнае аб тым, што здарылася і ў пакаранне за здраду ператварае сябе і дзяцей у дрэвы: сыны ператвараюцца ў дуб і ясень (у іншых варыянтах — бярозу), якія не калышуцца пад ветрам. Дачка становіцца дрыготкай асінай, а сама Эгле — елкай.
Жуль Верн
Жуль Верн (Jules Verne;  — ) — французскі пісьменнік-фантаст.
Столаначальнік
Столаначальнік — у Расійскай імперыі ў 1811—1917 гадах службовая асоба, якая ўзначальвала так званы стол — ніжэйшую структурную частку цэнтральных і мясцовых дзяржаўных устаноў. Звычайна былі служачымі VII класу.
Жуль Верн
Шматлікія вынаходствы аўтара — не прадукты фантазіі, а дасканала даследаваныя Жуль Вернам магчымасці. Некаторыя транспартныя сродкі з яго твораў праз некаторы час сталі рэчаіснасцю. Некаторыя з іх былі ўжо на самай справе пабудаваны, да таго як Верн апісаў іх, але заставаліся малавядомымі — сам Верн паведамляў, што падводныя лодкі будавалі італьянцы за 60 гадоў да напісання капітана Нэма.
Даўжок (Шаргарадскі раён)
Даўжок (Довжок) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мурафскай вясковай абшчыны.
Вэрхарычча
Вэрхарычча (Верхоріччя) — вёска ў Бахчысарайскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Верхарычанскаму сельскаму савету.
Бутыка
Бу́тыка, Бу́тыкі — возера ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці, за 20 км на паўночны захад ад горада Віцебск, каля вёскі Доўжа, на паўднёвы ўсход ад возера Лосвіда, у басейне ракі Храпаўлянка.
Плошча паверхні 0,09 км². Даўжыня 0,5 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Найбольшая глыбіня 4 м.
Возера складаецца з двух плёсаў — паўночна-ўсходняга і паўднёва-заходняга, злучаных пратокай.
IC 3784
IC 3784 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Азонавы слой
Азонавы слой — частка стратасферы на вышыні ад 12 да 50 км (у трапічных шыротах 25-30 км, ва ўмераных 20-25, у палярных 15-20), у якой пад уздзеяннем ультрафіялетавага выпраменьвання Сонца малекулярны кісларод (О2) распадаецца на атамы, якія затым злучаюцца з іншымі малекуламі О2, утвараючы азон (О3). Адносна высокая канцэнтрацыя азону (каля 8 мл/м³) паглынае небяспечныя ультрафіялетавыя прамяні і абараняе ўсё жывое на сушы ад пагібельнага выпраменьвання. Больш таго, калі б не азонавы слой, то жыццё не змагло б увогуле выбрацца з акіянаў, і высокаразвітыя формы жыцця тыпу млекакормячых, уключаючы чалавека, не ўзніклі б. Найбольшая шчыльнасць азону сустракаецца на вышыні каля 20-25 км, найбольшая доля ў агульным аб'ёме — на вышыні 40 км. Калі б можна было увесь азон, які знаходзіцца ў атмасферы, сціснуць пад нармальным ціскам, то ў выніку атрымаўся б слой, які пакрывае паверхню Зямлі таўшчынёй усяго 3 мм. Для параўнання, уся сціснутая пад нармальным ціскам атмасфера складала б слой у 8 км.
Гісторыя адкрыцця азонавага слоя
Адкрывальнікамі азонавага слоя былі французскія фізікі Шарль Фабры і Анры Буісон. У 1912 годзе ім удалося з дапамогай спектраскапічных вымярэнняў ультрафіялетавага выпраменьвання даказаць існаванне азону ў аддаленых ад Зямлі слаях атмасферы.
Механізм Чэпмена
Механізм утварэння, а таксама расходавання азону быў прапанаваны Сідні Чэпменам ў 1930 годзе і носіць яго імя.
Рэакцыі ўтварэння азону:
О2 + hν → 2О. О2 + O → О3.
Фатоліз малекулярнага кіслароду адбываецца ў стратасферы пад уздзеяннем ультрафіялетавага выпраменьвання з даўжынёй хвалі 175—200 нм і да 242 нм.
Азон расходуецца ў рэакцыях фатоліза і ўзаемадзеяння з атамарным кіслародам:
О3 + hν → О2 + О. О3 + O → 2О2.
Шляхі гібелі азону
Акрамя рэакцый, якія ўваходзяць у механізм Чэпмена, маецца цэлы шэраг іншых рэакцый, якія прыводзяць да гібелі азону. Іх усе аб'ядноўваюць у некалькі сямействаў, галоўнымі з якіх з'яўляецца азотнае, кіслароднае (з механізму Чепмена), вадароднае і галагенавае. Гэтыя рэакцыі ўяўляюць сабой каталітычныя цыклы, таму іх таксама называюць адпаведнымі цыкламі.
Азотны цыкл (NOx): N2O + O(1D) → NO + NO, О3 + NO → NO2 + О2, NO2 + О → NO + О2.
Вадародны цыкл (HOx): Н2O + O → OH + OH, ОН + О3 → НО2 + О2, НО2 + О3 → ОН + 2О2.
Хлорны цыкл (ClOx):
CFCl3 + hν → CFCl2 + Cl, Cl + O3 → ClO + O2, ClO + O → Cl + O2.
Доля ў расходзе азону розных хімічных сямействаў:
Доля галагенавага шляху распаду стратасфернага азону павялічылася ў выніку дзейнасці чалавека, што прывяло да ўзнікнення азонавых дзірак. Генеральная асамблея ААН ў 1994 годзе абвясціла 16 верасня штогадовым Міжнародным днём аховы азонавага слоя.
Спіс участкаў асаблівага навуковага значэння Дорсета
Гэта спіс участкаў асаблівага навуковага значэння (УАНЗ) на тэрыторыі Дорсета.
Дорсет — графства Англіі, размешчанае ў паўднёва-заходняй частцы краіны на ўзбярэжжы праліва Ла-Манш. Складаецца з Дорсет і дзвюх унітарных адзінак: Пула і Борнмута. Займаючы тэрыторыю ў 2653 квадратныя кіламетры, Дорсет мяжуе з чатырма іншымі англійскімі графствамі: з Дэванам на захадзе, Сомерсетам на паўночным захадзе, Уілтшырам на паўночным усходзе і Хэмпшырам на ўсходзе. Сталіцай графства з’яўляецца горад Дорчэстэр. На тэрыторыі Дорсета было вылучана 140 участкаў асаблівага навуковага значэння: 103 з іх уяўляюць асаблівую біялагічную цікавасць, 21 — геалагічную цікавасць, 16 — абедзве адначасова.
Участкі асаблівага навуковага значэння закліканы захаваць дзікую прыроду і геалагічную спадчыну дзяржавы. Усяго на тэрыторыі Англіі налічваецца звыш 4000 УАНЗ, якія ахопліваюць каля 8 % тэрыторыі краіны. Усе ўчасткі трапляюць пад дзеянне закона. За прысваенне статусу ўчастка асаблівага навуковага значэння адказвае арганізацыя, спецыялісты якой ацэньваюць, ці ўяўляе гэтая тэрыторыя асаблівую цікавасць з прычыны сваёй фаўны, флоры, геалагічных, фізіка-геаграфічных ці геамарфалагічных асаблівасцей. Natural England была створана 1 кастрычніка 2006 года ў выніку аб’яднання трох арганізацый —, і ; яна атрымала ўсе іх паўнамоцтвы, у прыватнасці па прысваенні статусу тэрыторыям асаблівага навуковага значэння.
Прыведзеныя ў спісе звесткі адсартаваны ў алфавітным парадку арыгінальных назваў на англійскай мове.
Клэкатына
Клэкатына (Клекоти́на) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мурафскай вясковай абшчыны.
Камер-юнкер
Камер-юнкер (ад Kammerjunker) — у адпаведнасці з табелем аб рангах у царскай Расіі — малодшае прыдворнае званне (ніжэй камергера). Першапачаткова адносілася да IX класа, з 1737 — да VI класа, з 1742 — V класа. Пасля 1809 года — малодшае прыдворнае званне; з 1836 года — для асоб, якія мелі чын IV—IX класаў, а з 1850 года — V—VIII класаў. На пачатак 1915 года ў Расіі налічвалася 394 камер-юнкера. Званне камер-юнкера было прысвоена А. С. Пушкіну.
Срыбнянскі раён
Срыбнянскі раён (Срібнянський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Срыбнэ (Срібне).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 11501 чалавек, плошча — 579 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 11 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу і 28 сёлаў.
Доўгае (возера, Ушацкі раён, каля вёскі Антунова)
До́ўгае — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Тураўлянка, за 26 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 0,6 км на ўсход ад вёскі Антунова.
Плошча паверхні 0,03 км². Даўжыня 0,3 км, найбольшая шырыня 0,1 км. Даўжыня берагавой лініі 0,95 км. Схілы катлавіны на поўдні і паўднёвым усходзе вышынёй 5–7 м, на захадзе – да 3 м, пад лесам, на поўначы невыразныя. Вакол возера забалочаная пойма шырынёй 25–-100 м.
У Доўгае ўпадае ручай.
Зборная Амана па футболе
Зборная Амана па футболе — нацыянальная футбольная зборная Амана, кантралюецца Аманскай футбольнай асацыяцыяй.
Астраханка (станцыя)
Астраханка — станцыя ў Астраханскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жалтырскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 2 км на паўночны захад ад цэнтра пасёлка Астраханка. Код КАТА — 113640105.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва станцыі складала 28 чалавек (13 мужчын і 15 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у станцыі пражывалі 64 чалавекі (45 мужчын і 19 жанчын).
Антон Васілевіч Дубіна
Антон Васілевіч Дубіна (, Веліж — ) — дзяржаўны дзеяч БССР.
Біяграфія
З 1902 года працаваў тэлеграфістам. Удзельнік рэвалюцыі 1905—1907 гадоў, Першая Сусветнай вайны. З 1918 года ў Чырвонай Арміі. Ваенны камісар Ігуменскага, Мінскага паветаў, ваенны камендант Мінска, гомельскі губернскі камісар. Узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга. Ваенкай 2-й стралковай і 7-й кавалерыйскай дывізіі, намеснік наркама, наркам па ваенных справах БССР. З 1925 года старшыня Магілёўскага акруговага выканкама, упаўнаважаны Наркамата сувязі СССР па БССР, старшыня ЦК Асавіяхіма БССР. Член ЦК КП(б)Б з 1925 года. Член ЦВК БССР у 1920-21, 1924-37 гадах, кандыдат у члены ЦВК СССР у 1925-29 гадах.
Вэрхнёзаморскэ
Вэрхнёзаморскэ (Верхньозаморське) — сяло ў Лэнінскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Бялінскаму сельскаму савету.
Лангана
Лангана (Longano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Насельніцтва складае 723 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 27 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 86090. Тэлефонны код — 0865.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мікрабіялогія ў Беларусі
Мікрабіялогія ў Беларусі
На Беларусі мікрабіялагічныя даследаванні пачаліся з 1920—30-х гадоў у БДУ (медыцынскі факультэт), Віцебскім ветэрынарным інстытуце, санітарна-бактэрыялагічным НДІ (Віцебск, 1921), Беларускім пастэраўскім НДІ (Мінск, 1924), інстытутах біялогіі (лабараторыя глебавай мікрабіялогіі, 1934) і хіміі АН БССР, Усесаюзным НДІ балотнай гаспадаркі УАСГНІЛ (з 1938), беларускіх навукова-даследчых інстытутах мясцовай прамысловасці і харчовай прамысловасці.
Вялікая роля ў станаўленні мікрабіялогіі належыць І. М. Курбатаву, С. А. Самцэвічу, Г. А. Язубчык, С. М. Вышалескаму, К. І. Кудзіну, В. В. Первазванскаму, А. Л. Пескіну, А. І. Рэут.
У вырашэнні праблем
Навукова-даследчая работа вядзецца ў інстытутах Нацыянальнай АН Беларусі (мікрабіялогіі, генетыкі і цыталогіі, эксперыментальнай батанікі), навукова-даследчых інстытутах Акадэміі аграрных навук Беларусі (эксперыментальнайй ветэрынарыі, жывёлагадоўлі, земляробства і кармоў, аховы раслін і інш.), Беларускім НДІ эпідэміялогіі і мікрабіялогіі, іншых сельскагаспадарчых і медыцынскіх навукова-даследчых інтстытутах і ўстановах, БДУ, БСГА, Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце, Віцебскай акдэміі ветэрынарнай медыцыны, Мінскім медыцынскім інстытуце і інш.
Ляснічаства (пасёлак, Рослаўльскі раён)
Ляснічаства (Лесничества) — пасёлак у Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак быў пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалены ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Ля пасёлка знаходзіцца чыгуначны прыпыначны пункт 23 км.
Дэйвід Мак-Элістэр
Дэйвід Джэймс Мак-Элістэр [ <span title="Aussprache im Internationalen Phonetischen Alphabet (IPA)">ˈdeɪvɪd dʒeɪmz məˈkæləstə  ] (нар. 12 студзеня 1971, Заходні Берлін) — нямецкі палітык з партыі ХДС, які таксама мае брытанскае грамадзянства. З 2008 года ён узначальвае ХДС у Ніжняй Саксоніі.
Біяграфія
Дэйвід Джэймз Мак-Элістэр нарадзіўся 12 студзеня 1971 года ў сям’і немкі і брытанца. Яго бацька, Джэймз Б’юкенен Мак-Элістэр, паходзіць з Глазга і падчас Халоднай вайны працаваў у розных ведамствах Брытанскай арміі, размешчаных у Германіі. Яго маці, Мэхтгільда, была настаўніцай нямецкай мовы і музыкі. Ён выхоўваўся на дзвюх мовах — на нямецкай і англійскай.
Метабалічны сіндром
Узнікае ад працяглага пераядання, калі спажыванне калорыяў з ежай і пітвом устойліва перавышае іх штодзённы выдатак. На сценках крывяносных суднаў адкладаюцца халестэрынавыя бляшкі, якія робяць сасуды менш эластычнымі. Пры аздараўленчым схудненні змяншаецца нагрузка на суставы, сэрца і пазваночнік. Выклікае ўскладненні, калі суадносіны акружнасці таліі да росту перавышаюць 0,48. Найбольшую небяспеку ўяўляе адкладанне тлушчу вакол таліі, калі патаўсценне адбываецца ў шарападобным выглядзе яблыка. Хвароба істотна зніжае працягласць жыцця. Прадухіленню хваробы спрыяе нізкакаларыйная ежа і штодзённая цялесная нагрузка, якая павышае выдатак калорыяў да ўзроўню іх паступлення. Пры хваробе прымаюць медфармін дзеля павелічэння адчувальнасці клетак да інсуліну, каб знізіць яго ўзровень у арганізме.
Праявы
Назапашванне лішку ўнутранага тлушчу ўскладняе кровазварот, што выклікае адміранне тлустых клетак у выніку дыстрафіі. Імунная сістэма павышае выпрацоўку запаленчых інтэрлекінаў, што служыць прычынай хранічнага запалення. Лішак інтэрлекінаў пашыраецца па ўсім целе, што выклікае сэрцава-сасудзістыя хваробы, цукровы дыябет 2-га тыпу, рак і аўтаімунныя хваробы, а таксама прыдуркаватасць і хваробу Альцгеймера праз неўрадыстрафію. Лішак унутранага тлушчу трапляе ў печань, што вядзе да тлушчавой дыстрафіі. Лішак тлушчу між мышачнымі валокнамі памяншае адчувальнасць клетак да інсуліна і таксама спрыяе ўзнікненню цукровага дыябету 2-га тыпу. Аслабленне імуннай сістэмы прыводзіць да раку кішэчніка і стрававода, а таксама да раку прадсталёвай залозы ў мужчын і раку малочнай залозы і эндаметрыю ў жанчын. Таксама хвароба выклікае атэрасклероз, праз які бляшкі на сценках суднаў павышаюць тромбаўтварэнне, што вядзе да інсульту і інфаркту. Грубасць сценак суднаў павышае артэрыяльны ціск. Лішняя вага павялічвае абсяг нырак падстраўнікавай залозы і печані. У мужчын падзенне ўзроўню тэстастэрону можа прывесці да імпатэнцыі. У жанчын можа развіцца фрыгіднасць і кістозныя ўтварэнні яечнікаў.
Лахі (Рослаўльскі раён)
Лахі (Лахи) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Лахі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Рускі калабарацыянізм у Другой сусветнай вайне
Рускі калабарацыянізм у Другой сусветнай вайне — палітычнае, эканамічнае і ваеннае супрацоўніцтва савецкіх грамадзян, а таксама эмігрантаў з ліку грамадзян былой Расійскай імперыі з акупацыйнымі ўладамі Трэцяга рэйха і яго саюзнікаў падчас Другой сусветнай вайны. Уключае ў сябе таксама казачы калабарацыянізм.
У постсавецкай Расіі паняцце «калабарацыянізм» для абазначэння людзей, якія супрацоўнічалі ў розных формах з нацысцкім акупацыйным рэжымам, стала ўжывацца толькі ў апошні час, паколькі ў адпаведнасці з Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 17 красавiка 1943 года яны афіцыйна называліся «нямецка-фашысцкімі злыднямі, шпіёнамі, здраднікамі Радзімы», таму ў савецкай гістарычнай навуцы і юрыспрудэнцыі звычайна выкарыстоўваліся фармулёўкі «здраднік», «здраднік Pадзімы», «член сям’і здрадніка Радзімы», «памагаты».
Уласаўцы
Уласаўцы — агульная назва ваенных супрацоўнікаў (камбатантаў) з акупацыйнымі нямецкімі ўладамі з тэрыторый СССР. З нацыстамі супрацоўнічалі асобы ўсіх нацыянальнасцяў, уключаючы яўрэяў і цыган.
Уласаўцы служылі ў дапаможных аддзелах падкантрольных як Штабу Вермахта (Хіві, Абвер, Дапаможная паліцыя тылавога раёна, франтавыя батальёны), так і СС (дапаможная паліцыя парадку, чыгуначная ахова, СС, СД). Таксама служылі ў іншых дапаможных атрадах, падкантрольных Лясной ахове, арганізацыі ТОДТ, Гітлерюгенду. Асобнае месца займаюць калабаранты-казакі.
Саюз барацьбы супраць бальшавізму
Вясной 1944 года ў Бабруйску быў створаны рускі Саюз барацьбы супраць бальшавізму на чале з оберлейтэнантам Міхаілам Аляксандравічам Актанам. Арганізацыя выкарыстоўвала сцяг у карычнева-жоўтых колерах (георгіеўскіх) з белым крыжам.
Маладзёжная секцыя Саюза барацьбы супраць бальшавізму
Пры Саюзе барацьбы супраць бальшавізму была маладзёжная секцыя з філіяламі ў розных гарадах (у вёсцы Скобраўка быў дзіцячы лагер «Дзіцячае сяло Скобраўка». Члены саюза насілі на левай кішэні белы крыж, георгіеўскія нарукаўкі.
Нацыянал-сацыялістычная працоўная партыя Расіі
Летам-восенню 1943 года на Лепельшчыне з’явіліся салдаты Рускай вызваленчай народнай арміі Браніслава Камінскага. Акрамя гэтай арміі Камінскі ўзначальваў Нацыянал-сацыялістычную працоўную партыю Расіі.
Саюз рускай моладзі
Узімку 1944 года пры НСППР пачала стварацца маладзёжная арганізацыя Саюз рускай моладзі. Вясной 1944 у склад СРМ увайшла маладзёжная секцыя Актанаўскага Саюза барацьбы супраць бальшавізму. 7 мая ў Барысаве было афіцыйна абвешчана аб стварэнні СРМ. Арганізацыю ўзначалілі афіцэр РВА Яўген Лазараў і спадарыня Чагірава.
Кіраўнікі саюза на левае рукаво прышывалі бела-блакітна-чырвоны шэўрон.
Асноўныя прынцыпы СРМ:
Франтавыя батальёны
З палонных салдат і добраахвотнікаў нацысты стваралі розныя дапаможныя ўзброеныя атрады, якія выконвалі паліцэйскія функцыі ў тыле або ваявалі на фронце супраць савецкіх войскаў. Яшчэ ў 1941 годзе калабаранты атрымалі знакі адрознення, асобныя ад нямецкіх. Супрацоўнікі пры СД атрымалі чорныя пятліцы з зялёным кантам, тыя, хто ваяваў у Групе армій Поўдзень, атрымалі пятліцы ў выглядзе чырвоных катушак на зялёным поле, калабаранты пры Групе армій Цэнтр насілі зялёныя пятліцы з светла-зяленым кантам.
У жніўні 1942 года адбылася чарговая змена знакаў адрознення. Калабаранты пры Групе армій Поўдзень атрымалі чырвоныя пятліцы, пры Групе армій Цэнтр — зялёныя пятліцы. Гэтыя нумарныя батальёны з славянамоўных калабарантаў, за рэдкім выключэннем, былі пазбаўленыя нацыянальных адметнасцяў.
Zum besondere Verfugung (ZbV, ЦБФ)
Zum besondere Verfugung (ZbV, ЦБФ) — аддзелы спецыяльнага прызначэння пры абверкамандах для барацьбы з партызанамі. Насілі строй РСЧА альбо строй Вермахта з знакамі рознасці ўсходніх добраахвотнікаў (з 1942 года чырвоныя і зяленыя пятліцы, наплечнікі з чырвоным ці зяленым кантам, трохкутныя зяленыя цэшкі з светлым кантам, авальныя зяленыя-чырвоныя цэшкі).
Трэба адзначыць, што розныя абвергрупы, батальёны з усходніх добраахвотнікаў мелі свае асаблівасці строя, якія часам мелі паміж сабой мала чаго агульнага. Так унікальныя знакі адрознення ўжывалі ў Abwehr Abteilung 203, Russische Bataillon z.b.v., Sonderverband «Graukopf». У Барысаўскай школе Абвера афіцэры ўжывалі пятліцы мадэлі 1941 года з зорачкамі. У хаўпмана на пятліцах тры зорачкі, у лейтэнанта адна.
У іншых аддзелах Абвера добраахвотнікі пазначалі сабе белымі нарукаўкамі (Адзел спецыяльнага прызначэння ZBV «Дзясна» (Fr. Regt. Dessna) — 615, 616, 617, 618, 621 усходнія батальёны).
Abwehr Abteilung 203, Russische Bataillon z.b.v., Sonderverband «Graukopf», Руская народная нацыянальная армія (РННА)
Ля вытокаў стварэння рускага эксперыментальнага падраздзялення «Сівая галава» стаяў Сяргей Нікіціч Іваноў, актывіст рускага эміграцыйнага нацыянал-сацыялістычнага руху, кіраўнік нямецкага аддзялення Усерасійскай фашысцкай партыі, потым Рускага фашысцкага саюза.
Арысціўка
Арысціўка (Ари́стівка) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Рускі калабарацыянізм у Другой сусветнай вайне
Abwehr Abteilung 203, Russische Bataillon z.b.v., Sonderverband «Graukopf», Руская народная нацыянальная армія (РННА)
Ідэю Іванова аб стварэнні рускага ўзброенага антысавецкага падраздзялення падтрымаў кіраўнік Абвера Канарыс і накіраваў зондарфюрар Іванова (мянушка Сівая галава) у 1941-м годзе ў Смаленск у распараджэнне начальніка дыверсійнай Абверкаманда-203. Там з ліку эмігрантаў і добраахвотнікаў быў сфарміраваны штаб падраздзялення, у які ўвайшлі С. Н. Іваноў, І. К. Цукроў, К. Г. Краміады. У сакавіку 1942 года добраахвотнікі з Абверкаманды-203 перамясціліся на Аршаншчыну ў пасёлак Асінторф (у пачатку 20 ст. населены пункт называўся Юр’еў Востраў, потым у 20-х гадах Асінстрой).
Агентуру ў падраздзяленне вербавалі з ліку ваеннапалонных з лагераў у Оршы, Магілёве, Віцебску, Вязьме, Рославе, Смаленску.
З 23 па 26 мая 1942 года падраздзяленне было прыцягнута для ліквідацыі партызанскай зоны генерала Бялова ў трыкутніку Смаленск-Вязьма-Занозная (аперацыя Гановер). Да савецкіх партызан быў засланы дыверсійны атрад, які апранулі ў курсанцкія парадныя савецкія кіцелі, колькасцю 350 чалавек. Для ідэнтыфікацыі павязвалі чырвоныя павязкі на шыю. Падраздзяленне без бою паланіла дэзарганізаваных партызан, знішчала іх атрады, псавала лініі сувязі, знішчала камандзіраў і камісараў, вяло антысавецкую прапаганду. У баях дыверсанты страцілі 2/3 асабовага складу.
Да лета 1942 года падраздзяленне працягвала займацца разведвальна-дыверсійнай дзейнасцю ў савецкім тыле пад патранажам Абвера. Пазней было ўключана ў склад ахоўных войскаў тылу групы армій «Цэнтр», стала называцца Эксперыментальнае злучэнне «Сівая галава» (Versuchsverband «Graukopf»). Ужо ў чэрвені 1942 года прыступіла да ліквідацыі савецкіх партызанскіх атрадаў на тэрыторыі Смаленшчыны, Калужчыны, Клічаўшчыны (аперацыя Арол). У выніку дзеянняў рускіх антыпартызанскіх падраздзяленняў было спалена не менш за 30 беларускіх вёсак. Да жніўня 1942 года колькасць РННА склала каля 2,5 тысяч байцоў. Падраздзяленне складалася з трох батальёнаў па 200 чалавек у кожным, якія размяшчаліся ў лагерах Волга (размяшчаўся ў Шклове), Масква, Урал. Пазней былі створаны лагеры РННА Кіеў і Байкал. Батальён Волга быў уключаны ў склад Усходняга запаснога палка «Цэнтр», пазней перайшоў у падпарадкаванне 286-й ахоўнай дывізіі.
У пачатку жніўня батальён РННА удзельнічаў у зачыстцы шашы з Оршы на Віцебск (аперацыя Захоп), потым у аперацыі «Няведанне», дзе немцамі і рускімі для знішчэння савецкіх партызан была выкарыстана тактыка жывога шчыта: стралковыя ланцугі гналі перад сабой жыхароў навакольных вёсак. Былі спалены пабудовы ўздоўж чыгуначнага палатна з Оршы на Барысаў.
У канцы лета 1942 гады камандаванне РННА было заменена. Камандзірам брыгады стаў былы палкоўнік РСЧА В. Г. Баерскі. Старое камандаванне з эмігрантаў, на думку гітлераўцаў, адрознівалася залішняй незалежнасцю ў поглядах на мэты выкарыстання падраздзялення (эмігранты планавалі выкарыстаць падраздзяленне на фронце, гітлераўцы — у тыле для знішчэння партызан). Колькасць РННА да канца кастрычніка была даведзена да 3,5 тысячы байцоў. У гэты перыяд батальёны РННА прыцягваліся для зачысткі населеных пунктаў ад сталіністаў.
У лістападзе 1942 года РННА атрымала новую афіцыйную назву Эксперыментальнае злучэнне «Цэнтр» (Versuchsverband «Mitte»). 8 лістапада 1942 года ўсе 5 батальёнаў перайшлі ў падпарадкаванне 700-га палкавога штаба асобага прызначэння ўсходніх войскаў (Kommandeur der Osttruppen z.b.v.), батальёны атрымалі нумары ад 633 да 637-га. Батальёны падраздзялення пад камандаваннем палкоўніка Юліуса Карэтці прыцягваліся для знішчэння закінутых у нямецкі тыл савецкіх дыверсантаў, зачысткі вёсак і лясоў ад партызан.
Узімку 1943 года РННВ пад кіраўніцтвам новых камандзіраў Ф. Р. Рыля і А. Л. Бяздоннага неаднаразова ўдзельнічала ў антыпартызанскіх аперацыях (аперацыя Франц). Партызаны і іх базы забеспячэння знішчаліся, вёскі спальваліся, працоўныя рэсурсы вывозіліся. У лютым 1943 г. асноўныя сілы 700-га палкавога штаба размясціліся ў Беразіно. У лютым 1943 г. адзін з атрадаў РННА перайшоў на савецкі бок сталіністаў, Рыль апынуўся ў канцлагеры. У сакавіку батальёны ўдзельнічалі ў аперацыі «Вясна», у раёне чэрвеня — Беразіно, у маі-чэрвені — у аперацыі «Котбус».
У лістападзе 1943 года 633, 634, 635, 636 батальёны РННА былі перакінутыя ў Францыю, дзе выконвалі ахоўныя функцыі, змагаліся ў баях за Атлантычны вал.
Першая Руская нацыянальная армія
Расійскі трыкалор узору 1896 года выкарыстоўваўся ў аддзелах Абвера не толькі ў групе Армій Цэнтр (РННА), але і аператыўнікамі з рускіх калабарантаў у групах Армій Поўнач і Поўдзень.
У канцы 1942 года Смыслоўскі ўзначаліў «Асобы штаб Расія», які вёў разведку як у тыле савецкіх войскаў, так і ў тыле ўсіх усходніх груп нямецкіх войскаў. Асобаму штабу былі падпарадкаваны 12 разведвальна-вучэбных батальёнаў, якія складалі «Асобую дывізію Расія» (Дывізія Русланд). На тэрыторыі акупаванай Беларусі рэзентуры Смыслоўскага знаходзіліся ў Мінску і Магілёве. Каманды з разведчыкаў таксама прымалі ўдзел у знішчэнні савецкіх партызан, пры гэтым шырока выкарыстоўваўся савецкі вайсковы строй са знакамі адрознення РСЧА.
У канцы 1943 года з-за абвінавачванняў у шчыльным супрацоўніцтве з АК і УПА Асобы штаб Расія быў расфарміраваны.
У 1944-м годзе Смыслоўскага нацысты рэабілітавалі і прызначылі камандзірам Рускай нацыянальнай дывізіі, якая павінна была аб’яднаць разведвальна-вучэбныя батальёны Абвера. Падраздзяленні дывізіі ваявалі не толькі з партызанамі, але і на фронце, і вялі дыверсійную вайну ў савецкім тыле.
У красавіку 1945 года падраздзяленні Смыслоўскага аб’яднаны з Рускім корпусам і 3-й дывізіяй РВА ў Першую Рускую нацыянальную армію пад яго кіраўніцтвам. Генерал-маёр Смыслоўскі здолеў вывесці частку сваіх падраздзяленняў у нейтральны Ліхтэнштэйн, дзе іх расфарміравалі.
Апошнія дні існавання Рускай арміі на службе ў нацыстаў паказаны ў мастацкім фільме «Вецер з усходу», які зняў у 1993 годзе рэжысер Рабер Энрыка.
1. Russischen Nationale SS-Regiment, 1. Sturmbrigade
Узімку 1941 года ў лагеры для ваеннапалонных у Сувалках група савецкіх афіцэраў стварыла палітычную арганізацыю «Нацыянальная партыя рускага народа». Узначаліў яе рускі камендант лагера, былы афіцэр РСЧА Уладзімір Уладзіміравіч Гіль. Неўзабаве групу пераназвалі ў «Баявы саюз рускіх нацыяналістаў».
Пачынанні Гіля падтрымаў старшыня аддзялення SD у лагеры ў Сувалках штурмбанфюрэр СС Ханс Шыдлоўскі і даў яму магчымасць перавесціся ў Службу бяспекі. З арганізацыі Гіля была выбрана група асоб, якіх спачатку накіравалі ў вярбовачны лагер пад Брэслаў, а потым у месячную вандроўку па Германіі. 1 мая 1942 года 100 былых ваеннапалонных лагера ў Сувалках, якія ўступілі ў БСРН, былі афіцыйна вызваленыя.
Афіцэры баявой групы БСРН атрымалі светла-зялены строй войска былой Чэхаславакіі і былі зведзены ў адну роту. Хутка ўсю сотню перавялі пад Люблін у гуўптлагер Яблонь — падраздзяленне арганізацыі «Цэпелін», якое вяло разведвальна-дыверсійную падрыхтоўку рускіх калабарацыяністаў пад кіраўніцтвам SD. Там падраздзяленне атрымала назву «Дружына» (Bataillon SS-Drushina-Verband). Падчас падрыхтоўкі прыцягалася ў Генерал-губернатарстве для пошуку і знішчэння байцоў польскага руху супраціву.
1 верасня 1942 года рускія эсэсаўцы ў складзе 4-х рот прыбылі ў Смаленск, дзе прынялі ўдзел у антыпартызанскай акцыі Жоўты слон па знішчэнні савецкіх партызанскіх атрадаў. З гэтай часткі таксама адбіраліся кандыдаты для закідвання ў савецкі тыл.
Аддзел атрымаў строй W-SS, на рукаве афіцэры насілі стужку ці нарукаўку (дакладна не вядома) з надпісам «За Русь!».
У кастрычніку 1942 года Дружына была перакінута пад Стары Быхаў. Адну роту накіравалі на ахову чыгуначнага палатна паміж Быхавым і Рагачовым (50 км).
25 лістапада 1942 года адна рота Дружыны здрадзіла гітлераўцам і перайшла на савецкі бок.
Восенню таго жа года пад Любліным у асобым лагеры СС Гідаў пачалося фарміраванне Дружыны-2 пад кіраўніцтвам капітана Блажэвіча. Па сканчэнні арганізацыйных мерапрыемстваў да сярэдзіны снежня рота была прыцягнута да этнічных чыстак. Аддзел атрымаў сцяг: чорны з хафтаваным золатам чэрапам і косткамі. Афіцэры на мундзірах СС насілі наплечнікі з залатым полем уласнай распрацоўцы (падпаручык без зорак, паручык з двума зорачкамі ўздоўж наплечніка, капітан з трыма).
У другой палове студзеня 1943 года «Дружына 1» прыняла ўдзел у антыпартызанскай аперацыі «Свята ўраджаю» у Пухавіцкім і Слуцкім раёнах. Сутнасць аперацыі заключалася ў знішчэнні савецкіх партызанскіх атрадаў і іх баз забеспячэння. Несельніцтва весак, запасочанае ў супрацоўніцтве з бандытамі, перасялялася нацыстамі ў іншае месца, вывозілася ў Германію на працу ці знішчалася.
У першай палове лютага 1943 года «Дружына 1» была прыцягнута да аперацыі «Свята ўраджаю-2», потым да аперацыі «Люты».
Вясной 1943 года ў Лужках у Беларусі дзве Дружыны аб’ядналіся з Асобым рускім атрадам СС з Брэслава і атрадам добраахвотнікаў з школы разведкі ў Волаве. На аснове гэтых аддзелаў быў створаны Першы Рускі нацыянальны полк СС (1. Russischen Nationale SS-Regiment), які налічваў 1200 чалавек, уключаючы 150 афіцэраў. На ўзбраенні знаходзілася 60 гармат, 95 куляметаў і звыш 200 аўтаматаў. Часць узначаліў Гіль, Блажэвіч стаў старшыней штаба.
З 15 мая па 22 ліпеня года злучэнне прыняла ўдзел у аперацыі «Котбус» супраць партызан Барысаўска-Бягомальскай зоны, якая праз некаторы час была ліквідавана.
16 жніўня 1943 года Гіль, баючыся арышту, перайшоў са сваімі салдатамі на савецкі бок, дзе ўзначаліў адзін з атрадаў, які быў знішчаны нацыстамі вясной 1944 года.
Гвардзейскі батальён РВА
Вясной 1943 года супрацоўнікі RSHA вырашылі парапарадкаваць Першы Рускі нацыянальны полк СС сваім правераным людзям з белаэмігрантаў, якія раней займаліся арганізацыяй Рускай нацыянальнай народнай арміі.
Першапачаткова з брыгады СС былі вылучаны падраздзяленні, якія перадыслакаваліся пад Пскоў у паселак Страмутка ў разведвальна-дыверсійны пункт Цыпеліна. Новае падрадзяленне атрымала назву Першы гвардзейскі батальён РВА. Батальён атрымаў строй агульных СС (А-SS) са знакамі адрознення РВА.
Рускія эсэсаўцы з гэтага падраздзялення насілі на правым ці левым рукаве тарчыкі з літарамі РВА над бела-сіне-чырвоным сцягам, а таксама тарчыкі РВА з Андрэеўскім сцягам. На фуражырках рускія эсэсаўцы насілі бела-сіне-чырвоныя цэшкі.
У лістападзе 1943 года 150 чалавек з батальёна перабеглі на савецкі бок, падраздзяленне немцы абязброілі і расфарміравалі.
РВА (Руская вызвальначая армія)
Знакі адрознення РВА.
29 красавіка 1943 года РВВ атрымала свае знакі адрознення. Зялёныя пятліцы з галуном і гузікам, зялёныя наплечнікі з чырвоным кантам. Цэшкі двуколерныя чырвона-сінія. Трэба адзначыць, што двуколерныя цэшкі ў маі 1943 года атрымалі і казакі (чырвона-зяленыя з пікамі). Цэшкі РВА штампаваныя, стальныя. Для афіцэраў вялікія з «сонцам». Цэшкі па сваім дызайне нагадваюць цэшкі войска Балгарыі. Уласаўцы часта дамалёўвалі белы кант на сваіх цэшках, што добра бачна на старых фотаздымках. Паралельна з статутнымі цэшкамі ў той жа час выкарыстоўваліся цэшкі старой Рускай імператарскай арміі, перафарбаваныя ў чырвона-блакітна-белыя колеры (верагодна, такія цэшкі выраблялі па старым узоры на немецкіх ці саюзных прадпрыемствах). Таксама ўласаўцы насілі цэшкі былога сербскай арміі і перафарбаваныя балгарскія цэшкі.
Афіцыйная нашыўка на рукавы ў РВА — з касым блакітным крыжам на белай тарчы з чырвоным кантам. Над тарчай жоўтыя літары РВА. У той жа час у Гвардзейскім батальёне РВА разам з афіцыйнай нашыўкай ужывалася нашыўка з бела-блакітна-чырвоным сцяжком пад літарамі РВА. Чаму афіцыйная нашыўка РВА была без трыкалора, невядома. Існуюць некалькі версій наконт гэтага. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што немцы забаранялі рускім выкарыстоўваць трыкалор, але вядома, што ён ужываўся рускімі калабарантамі і ў Вермахце і ў СС. Паводле іншай версія, трыкалор забараняў ужываць сам Уласаў, бо адмоўна ставіўся да белагвардзецаў, але ў штабе Уласава служылі эмігранты-белагвардзейцы.