cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Капліца-пахавальня Караля Мараўскага
Пабудавана ў першай палавіне XIX стагоддзя з цэглы як пахавальня генерал-маёра К. Г. Мараўскага (мемарыяльная мармуровая дошка на фасадзе).
Архітэктура
Помнік архітэктуры ампіру. Чатырохгранны аб’ём пад двухсхільным пакрыццём (паўзруйнавана). Фасад вырашаны 2-калонным порцікам з трохвугольным франтонам; мае 2 кароткія пілоны-пастаменты. Атынкаваныя грані крапаваны прамавугольнымі нішамі з паўкруглымі супрапортамі над імі, вуглавым рустам.
Таццяна Валер’еўна Бялан
Таццяна Валер’еўна Бялан (нар., Мінск) — беларуская гімнастка, сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 2000 года па мастацкай гімнастыцы ў групавым мнагаборстве, чэмпіёнка свету 1998 года ў групавым мнагаборстве. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (1998).
Біяграфія
Нарадзілася 10 лістапада 1982 года ў Мінску.
Ва ўзросце 11 гадоў стала майстрам спорту. Першым поспехам Таццяны стала перамога на чэмпіянаце свету ў 1998 годзе ў групавым мнагаборстве. У 1999 годзе Таццяна ў складзе каманды заваявала бронзавыя медалі на чэмпіянаце свету ў камандным мнагаборстве і групавых практыкаваннях з абручамі і стужкамі, а таксама сярэбраны медаль у практыкаваннях з 5 мячамі.
На Алімпійскіх гульнях 2000 года каманда Беларусі ў склад якой увайшлі Таццяна Ананька, Таццяна Бялан, Ганна Глазкова, Ірына Ільянкова, Марыя Лазук, Вольга Пужэвіч заваявала сярэбраны медаль у групавым практыкаванні.
Пасля Алімпійскіх гульняў Таццяна пакінула вялікі спорт, працавала ў танцавальным шоу ў Кітаі да 2008 года, пасля чаго стала трэнерам у школе алімпійскага рэзерву.
Шырокая вуліца (Мінск)
Шырокая вуліца — вуліца ў Савецкім раёне Мінска. Пачынаецца ад скрыжавання вул. Каліноўскага і Лагойскі тракт. Далей ідзе паралельна вул. Кальцова, перасякае Усходнюю вул., потым 1-ы зав. Кальцова, пасля гэтага праходзіць праз вул. М. Багдановіча і ўпіраецца ў вул. Падольскую. Забудаваны толькі цотны бок, прычым шматпавярховыя будынкі змяняюцца прыватным сектарам пасля перасячэння вул. Багдановіча. Уздоўж вуліцы не ходзіць грамадскі транспарт, але перасякае яго ў некалькіх месцах.
Арнітафаўна
Арнітафа́ўна (ад órnis, род. склон órnithos — птушка + фаўна), авіфаўна (ад avis — птушка + фаўна) — гістарычна сфарміраваная сукупнасць відаў птушак пэўнай мясцовасці, краіны або геалагічнага перыяду. Сусветная арнітафаўна аб'ядноўвае каля 8,6 тысяч відаў.
Сучасная арнітафауна ў Паўночным паўшар'і склаліся, відаць, у плейстацэне і пазней, у Паўднёвым — у пліяцэне.
Беларусь
На Беларусі 18 атрадаў, каля 300 відаў і падвідаў. Найбольш пашыраны вераб'інападобныя — 92 віды. Сучасныя рысы набыла ў пасляледавіковы перыяд. Эндэмікі адсутнічаюць. Мяшаная, паходзіць ад еўрапейскага (птушкі шыракалістых лясоў), сібірскага (птушкі цемнахвойных лясоў) і міжземнаморскага (птушкі хмызнякоў і адкрытых прастораў) тыпаў фаўн. Найбольшая колькасць відаў (81) гняздуецца ў лясах, 52 віды — прыбярэжна-водныя. 224 віды гняздуюцца, 66 — мігранты або выпадкова залётныя, 9 трапляюцца толькі зімой. Паляўнічыя віды: цецярук, слонка, бакас, дупель, глушэц, рабчык, крыжанка, чыркі, шэрая курапатка і інш. У Чырвонай кнізе Беларусі 75 відаў.
Лянцкарона
Лянцкарона (Lanckorona) — вёска ў Польшчы, уваходзіць у склад Вадавіцкага павета Малапольскага ваяводства, сядзіба вясковай гміны Лянцкарона. Распаложаная паміж гарадамі Вадавіцы і Мысляніцы.
Гісторыя
Лянцкарона атрымала гарадскія правы ў 1366 годзе, але страціла іх у 1934 годзе і на сённяшні дзень мае толькі статус вёскі. Яна вядомая ў Польшчы ўнікальнымі драўлянымі будынкамі XIX стагоддзя, якія з’яўляюцца выдатным прыкладам галіцкай гарадской архітэктуры.
Кастэль-д’Арыа
Кастэль-д'Арыа (Castel d'Ario) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мантуя.
Насельніцтва складае 4224 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 192 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 46033. Тэлефонны код — 0376.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Крушэнне цягніка «Вільня — Мінск» на перагоне «Радашковічы — Заслаўе»
Крушэнне цягніка «Вільня — Мінск» на перагоне «Радашковічы — Заслаўе» здарылася 5 кастрычніка 1919 года.
Гістарычны кантэкст
У кастрычніку 1919 г. тэрыторыя, на якой адбылася катастрофа і Мінск знаходзіліся пад кантролем польскай арміі. Падзея адбылася падчас вайны Савецкай Расіі з Польшчай, таму яна не атрымала маштабнага асвятлення.
Падзеі 5 кастрычніка 1919 года
Частка інфармацыі запісана са слоў сведак трагедыі. Паводле звестак газеты «Мінскі кур’ер», стрэлачнік у Радашковічах памылкова накіраваў цягнік, які вёз вайскоўцаў і цывільных пасажыраў з Вільні ў Мінск на другі пуць, дзе цягнік рэзка пайшоў са схілу і зваліўся з чыгуначнага мосту паміж Радашковічамі і Заслаўем. У выніку аварыі загінулі на месцы 23 чалавекі, і каля 100 атрымалі раненні. Параненых эвакуіравалі на двух санітарных цягніках у Мінск і Маладзечна, у Мінску 55 параненых размясцілі ў польскім ваенным шпіталі. У выніку расследавання вінаватымі прызналі супрацоўнікаў станцыі Радашковічы, якія былі аддадзены пад суд.
Наступныя падзеі
Гэта падзея была асветлена ў выданні «Беларускае жыццё» наступным чынам:
2 мая 1977 года паблізу месца катастрофы адбылася яшчэ адна буйная чыгуначная катастрофа.
Яўген Яўстафіевіч Красоўскі
Яўген Яўстафавіч Красоўскі (, Баку —, Мінск) — беларускі савецкі мастак, жывапісец і графік.
Біяграфія
Працаваў у жанрах тэматычнай карціны, партрэта, пейзажа, нацюрморта. Займаўся жывапісам і графікай (акварэль і эстамп). Іспытаў уплыў сацрэалізма.
Сярод найбольш вядомых твораў: партрэты М. Філіповіча, М. Станюты, Б. Платонава, І. Сарокіна, А. Кулакоўскага, пейзажы «Вязынка», «Возера Нарач», «Зіма ў Мінску», нацюрморты «Атрыбуты мінулага», «Вясновыя кветкі» і інш. Таксама вядомы яго графічны аркуш «На аднаўленне Мінска» 1944 года. Значная частка твораў мастака знаходзіцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва, фондах Беларускага саюза мастакоў і ў прыватных сборах. Вялікую колькасць твораў Яўгена Красоўскага мае ў сваёй калекцыі беларускі мастак Ігар Бархаткоў. Ён з'яўляецца аматарам і прыхільнікам творчасці Яўгена Красоўскага. К 100-годдзю мастака Ігар Бархаткоў падрыхтаваў альбом з рэпрадукцыямі карцін Красоўскага. Аўтарамі тэкста да альбома сталі мастацтвазнаўцы В. Ф. Карамазаў і Алег Ойстрах.
З 5 па 15 лістапада 2008 года ў мінскай галерэі ЛаСандр—Арт адбылася рэтраспектыўная выстаўка твораў Яўгена Красоўскага. На адкрыцці прысутнічаў сын мастака — Аляксандр Яўгенавіч Красоўскі.
Готфрыд Бэн
Біяграфія
Готфрыд Бэн нарадзіўся ў Путліцы ў сям’і лютэранскага пастара. Перш чым паступіць на тэалагічны факультэт Марбургскага ўніверсітэта і ў берлінскую Ваенна-медыцынскую акадэмію, ён вучыўся ў Зэліне і Франкфурце-на-Одэры.
Бэн атрымаў вядомасць паэта-экспрэсіяніста яшчэ да Першай сусветнай вайны, выдаўшы невялікі зборнік вершаў «Морг» (Morgue und andere Gedichte, 1912), дзе выкарыстаў вобразы, звязаныя з гніеннем трупаў, за што падвяргаўся нападкам з боку маралістаў.
У войска Бэн быў залічаны ў 1914 годзе, служыў кароткі час на бельгійскім фронце ваенным доктарам. Пасля вайны яго вершы былі ўключаныя ў легендарную экспрэсіянісцкую анталогію «Прыцемкі чалавецтва» (Menschheitsdämmerung, 1919).
Бэн варожа ставіўся да Веймарскай Рэспублікі, ігнараваў марксізм і амерыканізм. Нядоўгі час ён сімпатызаваў нацыянал-сацыялізму, лічачы яго адзінай надзеяй на выратаванне чалавецтва, аднак неўзабаве прызнаў абсурднасць ідэі і пачаў пісаць у нямецкія газеты антынацысцкія артыкулы, за што яго творы былі забаронены да друку.
Бэн быў уключаны ў склад паэтычнай секцыі прускай Акадэміі ў 1932 годзе і прызначаны яе кіраўніком ў лютым 1933-га. Аднак ён не апраўдаў чаканняў нацыянал-сацыялістаў, за што быў выключаны з яе ў чэрвені таго ж году. Ашаломлены «Ноччу доўгіх нажоў», Бэн адразу ж адмовіўся ад нацысцкай ідэалогіі. У маі 1936 года корпус часопіса «SS Das Schwarze» прызнаў яго экспрэсіянісцкую і эксперыментальную паэзію выраджэнскай, яўрэйскай і гомасексуальнай. Летам 1937 года Вольфганг Вільрых, сябра СС, высмеяў Бэна ў сваёй кнізе «Чыстка храмаў мастацтва» (Säuberung DES Kunsttempels); Генрых Гімлер, аднак, зрабіў Вілрыху вымову і падтрымаў Бэна, які з 1933 года меў добрую рэпутацыю (ранняя яго творчасць не мела для Гімлера ніякага значэння). У 1938 годзе Нацыянал-сацыялістычная асацыяцыя аўтараў (Reichsschrifttumskammer) забараніла Бэну пісаць.
Падчас Другой сусветнай вайны Бэна адправілі ў гарнізоны Усходняй Германіі, дзе ён пісаў вершы і эсэ. Пасля вайны саюзнікі забаранілі яго творы за яго першапачатковую падтрымку Гітлера. Доўгая творчая паўза скончылася ў 1948 годзе, калі Бэн выдаў зборнік «Статычныя вершы» (Statische Gedichte), а на наступны год — сюррэалістычны раман «Пталемеец» (Der Ptolemäer: Berliner Novelle 1947). У 1951 годзе Бэн атрымаў прэмію Георга Бюхнера.
Готфрыд Бэн памёр у Заходнім Берліне ад раку касцей. Пахаваны на могілках Вальдфрыдхоф (ням. Waldfriedhof, Лясныя могілкі) у Далеме.
Мікалаеўскі нацыянальны аграрны ўніверсітэт
Мікалаеўскі нацыянальны аграрны ўніверсітэт — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Мікалаеве.
Загацце (Дзяржынскі раён)
Зага́цце (, Загатье) — пасёлак у Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Негарэльскага сельсавета.
Да 4 лютага 1939 года пасёлак у складзе Сямёнавіцкага сельсавета Уздзенскага раёна.
Рэй Бероа
Рэй Бероа (Бэроа) (Rei Berroa; нар.)— дамінікана-амерыканскі паэт і крытык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Дамініканскай Рэспубліцы. Атрымаў ступень доктара філасофіі ў Пітсбургскім універсітэце, ЗША, у 1983 г. З 1984 года працуе выкладчыкам іспанскай і лацінаамерыканскай літаратуры ва універсітэце Джорджа Мэйсана, штат Вірджынія. Выдаў больш за два дзясяткі кніг, у тым ліку "Кнігу фрагментаў і іншыя вершы" (Libro de los fragmentos y otros poemas, 2007) і "Ідэалогію і рыторыку" (Ideología y retórica, 1988).
З 1991 г. з'яўляецца літаратурным кансультантам "Teatro de la Luna", Арлінгтан, штат Вірджынія, мэта якога – распаўсюджваць іспанскую і лацінаамерыканскую культуру. У межах тэатра каардынуе штогадовы Паэтычны марафон, які збірае паэтаў з іспанамоўных краін, і з 2006 года рэдагуе зборнік “На дзвюх мовах” (In Two Tongues / En dos lenguas).
Верш "De adinamia de mente de umnesia" быў адзначаны прэміяй на конкурсе "Памяць і хвароба Альцгеймера", Мурсія, Іспанія. За сваю паэтычную дзейнасць атрымаў прэмію ад Парыжскай акадэміі мастацтваў і навук у маі 2009 года.
Лешанка
Ле́шанка (, Лешанка) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Відамлянскага сельсавета.
Грамніцы
Грамніцы (Стрэчанне) — у беларускім народным календары свята ачышчэння з дапамогай агню. Яго адметнасць — асаблівы чын асвячэння стрэчанскіх свечак, якія ў народзе называюць грамнічнымі.
Грамніцы лічацца днём першай сустрэчы зімы з летам. Назва меркавана паходзіць ад язычніцкага бога Грамаўніка (Перуна) — бога веснавых навальніц і дажджоў, якія спрыялі расліннасці. Існуе таксама версія, што свята названа так таму, што свята Юр'я нібыта выпрабоўвае на нячыстай сіле свае стрэлы і менавіта з гэтага дня ўжо можна пачуць грымоты.
Гісторыя
У хрысціянстве з'явіліся ў VI ст. на тэрыторыі Рымскай імперыі і трактуюцца як своеасаблівая повязь Старога Запавету з Новым. Усталявана ў памяць аб сустрэчы (царкоўна-слав. — «стрэчанне») немаўляці Ісуса Хрыста (носьбіта Новага запавету) з прадстаўнікамі Старога Запавету старцам Сімяонам і Ганнай-прарочыцай у Іерусалімскім храме. Паводле старазапаветнага закону на саракавы дзень пасля нараджэння першынца-хлопчыка бацькі павінны былі прынесці дзіця ў храм, што і зрабілі Божая Маці і Іосіф. У праваслаўі святкуецца 15 лютага, у каталіцтве — 2 лютага (мае назву Дзень Грамнічнай Божай Маці або Ахвяраванне Гасподняе).
Грамнічныя свечкі
У гэты дзень асвячаюць васковыя свечкі, якія лічацца сімвалам Хрыста, які прынес святло вечнай Праўды ўсім народам, а на Грамніцы таксама сімвалізуюць Марыю, пакорную слугу Госпада, поўную ласкі, у душы якой заўседы гарэла святло веры, надзеі і любові.
Грамнічныя свечкі рыхтавалі самастойна. Воск для Грамніц збіралі загадзя, а выраблялі іх у апошнюю перад святам суботу. Свечкі-грамніцы вылучаліся сярод іншых сваімі незвычайнымі памерамі. Этнографы другой паловы XIX ст. сведчаць, што даўжыня грамнічнай свечкі была прыкладна 10 вяршкоў (44 см), а таўшчыня — 3 чвэрці вяршка (недзе каля 3,5 см), што абумоўлена практыкай гаспадарчай дзейнасцю і той колькасцю абрадавых сітуацый, у якіх грамнічная свечка выступала ключавым атрыбутам
Пасля таго, як свечкі былі асвечаны ў храме, іх тушылі пераварочваннем кнота ўніз і хавалі за пазуху. Пасля вяртання дадому гаспадар неадкладна даставаў свечку, жонка запальвала яе, і адбываўся абавязковы абрад агністага крыжавання. Спачатку бацька абпальваў крыжападобна валасы на сваей галаве, потым жонцы і ўсім астатнім членам сям'і па ўзросце. Пасля гэтага ўся сям'я гуртам ішла ў хлеў, дзе агністыя крыжы выпальваліся на поўсці кожнай жывёліны. Затым гаспадар дакранаўся палаючым кнотам да сцен, вушакоў, дзвярэй. Агнем асвечанай свечкі абпальвалі пастаўленыя на зімоўку вуллі. Пад канец выканання сямейнай абрадавай дзеі свечку тушылі, прыносілі ў хату і хавалі за бажніцу ці ў куфар. Каб злыя духі не ўкралі гаючую і засцерагальную моц грамніцы, яе, паводле павер'я, трэба было трымаць падалей ад чужых вачэй, каб ніхто не ведаў, дзе яна схавана, і нават не здагадваўся, што яна есць у хаце.
Грамнічнымі свечкамі карыстаюцца як засцярогай пры прыняцці нованароджанага, у вясельных і пахавальных абрадах, для варажбы. Лічыцца, што спальванне свечак адпужвае ад чалавека нечысць, ахоўвае ад ведзьмаў і чарадзеяў, ад навальніцы і маланак, дапамагае пры хваробе, абараняе жывёлу. Беларусы запальваюць свечкі на Дзяды, Каляды, Вадохрышча, Купалле, Вялікдзень. Грамнічныя свечкі шануюць, іх нельга перадаваць у іншую сям'ю, нават родным і сваякам.
Грамнічная вада
У дзень Грамніц асвячалі таксама ваду, якая паводле ступені значнасці лічылася на адным узроўні з той, якую бралі на Вадохрышча. Ваду даволі часта выкарыстоўвалі адначасова са свечкай. Калі хлопец ішоў служыць у войска, то маці з бацькам акраплялі яго на выхадзе з хаты свянцонай вадой і ў голас гаварылі наступныя словы: «Божухна, захавай цябе».
Прыкметы
З Грамніцамі звязаны шэраг метэаралагічных прыкмет. Калі на Грамніцы быў вялікі мароз, то лічылася, што снег праляжыць нядоўга, а лета будзе пагоднае і сухое; мяцеліца прадказвала доўгую вясну, а значыць — недахоп корму для жывелы ; пацяпленне ў гэты дзень сведчыла пра раннюю вясну («Калі на Грамніцы певень нап'ецца вадзіцы, то на Юр'я вол пад'есць травіцы») , аднак лета чакалася непагоднае, з невялікім ураджаем («На Грамніцы адліга — з ураджаю будзе хвіга»).
З Грамніц пачыналі ўжо рыхтавацца да вясны — гаспадары рабілі, аглядалі, рамантавалі прылады, патрэбныя для вясновых заняткаў («Да Грамніц не скідай з рук рукавіц, а як прайшлі Грамніцы, то ўжо не патрэбны рукавіцы»).
Магда Гебельс
Ёхана Марыя Магдалена (Магда) Гебельс (Johanna Maria Magdalena (Magda) Goebbels); (11 лістапада 1901, Берлін — 1 мая 1945, Берлін) — жонка міністра народнай асветы і прапаганды нацысцкай Германіі Ёзэфа Гебельса. Выбітны член НСДАП, блізкая паплечніца Адольфа Гітлера.
Біяграфія
Нарадзілася ў 1901 годзе ў Берліне ў незамужняй Аўгусты Берэнд і была зарэгістраваная як Ёхана Марыя Магдалена Берэнд (Johanna Maria Magdalena Behrend). Бацькам Магды быў, хутчэй за ўсё, інжынер Оскар Рытчэль (Oskar Ritschel), які ажаніўся з Аўгустай неўзабаве пасля нараджэння Магды і ўдачарыў яе. У 1904 годзе яны развяліся.
1 мая ўсім шасцярым дзецям пары Гебельс былі зробленыя ўколы марфіну, пасля чаго кожнаму была ўкладзеная ў рот раздушаная ампула з цыяністым каліем, што пацягнула смерць. Удзельнічала ці сама Магда ў забойстве дзяцей або ж гэта было даручана доктару, гісторыкі сказаць адназначна не могуць. Пасля забойства дзяцей іх бацькі скончылі жыццё самагубствам.
Старэйшы сын Магды ад першага шлюбу — Харальд Квандт — перажыў вайну.
Меладычны дэз-метал
Меладычны дэз-метал (Melodic death metal) — паджанр дэз-металу, які адрозніваецца выяўленай меладычнасцю; даволі блізкі да паўэр-металу і спід-металу. Жанр адрозніваецца ад традыцыйнага дэз-металу вялікай разнастайнасцю гітарных рыфаў, блізкіх да трэш-металу і спід-металу, частатой і меладычнасцю сола-партый і ўстаўкамі акустычнай гітары.
Цяпер большасць груп граюць больш змякчэлую па гучанні музыку. Да мелодыцы класічнай школы дададзены чысты вакал, тэксты, прысвечаныя нестандартным для дадзенага стылю тэмам і шырокае выкарыстанне клавішных.
Адгалоскі будучага стылю былі чутныя ў ранніх працах такіх шведскіх дэз-метал-гуртоў, як Dismember, Desultory, Edge of Sanity і Hypocrisy.
Родапачынальнікамі жанру некаторыя лічаць англійскі калектыў з Ліверпуля Carcass з альбомам «Heartwork» (1993), а таксама Eucharist, Ceremonial Oath (альбом «Carpet»), In Flames, Dark Tranquillity, Edge of Sanity, At the Gates.
Існуюць калектывы, якія камбінуюць мела-дэз з элементамі фолк-металу. Пры гэтым некаторыя спалучаюць шведскі саўнд з грой на традыцыйных народных інструментах (Eluveitie, Suidakra), іншыя ж ўносяць у мелодыку фінскага мела-дэза народныя матывы (Falchion, Ensiferum, Wintersun). Варта адзначыць вядомы калектыў Amon Amarth, які спалучае гучанне класічнага шведскага мелодык-ДЭТА з лірыкай і іміджам ў стылі вікінг-метала.
Сен-Жэрмэн-дэ-Прэ
Сен-Жэрмэн-дэ-Прэ, Абацтва Святога Германа (l'abbaye de Saint-Germain-des-Près) — бенедыкцінскае абацтва; самае старое абацтва Парыжа, помнік раманскай архітэктуры; знаходзіцца на левым беразе Сены ў 6-й акрузе французскай сталіцы.
Гісторыя
Гісторыя ўзнікнення абацтва звязаная з імем караля з дынастыі франкскіх каралёў-меравінгаў Хільдэберта I. Хільдеберт вывез з Іспаніі дарагую для вестготаў рэліквію, так званую туніку святога Вікенція, дыякана сарагоскай царквы, які прыняў пакутніцкую смерць падчас ганенняў на хрысціян пры рымскім імператары Дыяклетыяне. Хільдэберт загадаў прыбіць яго да брамы Парыжа, але па радзе Парыжскага біскупа Св. Германа Парыжскага (496—576) заснаваў у 541 годзе манастыр для захоўвання рэліквіі святога Вікенція з Сарагосы. Імя пахаванага ў гэтым манастыры біскупа, якое гучыць па-французску як «Жэрмэн», і было прысвоена абацтву ў 576 годзе.
Настаяцелем базілікі Св. Вікенція і Св. Крыжа, якая і дала жыццё манастыру Сен-Жэрмэн-дэ-Прэ, Герман Парыжскі паставіў свайго вучня Драктавея, пазней кананізаванага Каталіцкай царквой.
Сёння ад абацтва захавалася толькі царква Сен-Жэрмэн-дэ-Прэ, якая лічыцца самай старой у Парыжы. Званіца і неф царквы ставяцца да раманскага стылю і датуюцца XI—XII стагоддзямі. Сен-Жэрмэн-дэ-Прэ быў у сягэднявеччы адным з найбагацейшых манастыроў Францыі. У вопісу яго ўладанняў (паліптык абата Ірмінона, пачатак IX стагоддзя) пералічана 25 маёнткаў і больш за 2 тысячы сялянскіх сем’яў.
У абацтве жыў манах-бенедыкцінец Абон Гарбаты. У 861 годзе абацтва было спалена вікінгамі. У адной з цэркваў абацтва доўгі час знаходзіліся моцы П’ера Абеляра.
Базіліка каралёў-меравінгаў
Акрамя Хільдэберта I (у 558 годзе) тут таксама былі пахаваныя наступныя каралі дынастыі меравінгаў — Хільперык I у 584 годзе, Фрэдэгонда ў 598 годзе і Хлотар II у 628 годзе. Такім чынам абацтва Сен-Жэрмэн-дэ-Прэ стала, задоўга да абацтва Сен-Дэні, першым каралеўскім некропалем.
Тэхнічны дэз-метал
Тэхнічны дэз-метал, Прагрэсіўны дэз-метал — паджанр дэз-металу, арыентаваны на складаныя рытмы, рыфы і структуры. Філ Фрыман, экс-рэдактар Metal Edge, апісвае гэты паджанр як «схаваны бок, у якім больш агульнага з прагрэсіўным рокам і джазам, чым з механічным сатанінскім дзяўбаннем, якія пераважаюць у грамадскім уяўленні пра такую музыку».. Эксперыменты ўнутры дэз-метал-руху пачаліся яшчэ ў канцы 1980-х разам з творчасцю гуртоў Death, Atheist і Cynic. Чацвёрты альбом Human (1991) і наступныя альбомы гурта Death аказалі значны ўплыў на пазнейшыя гурты тэхнічнага дэз-металу 1990-х.
NGC 6221
NGC 6221 (іншыя абазначэнні — ESO 138-3, AM 1648-590, IRAS16484-5908, PGC 59175) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Ахвярнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Капліца-пахавальня (Душкава)
Капліца-пахавальня — капліца ў в. Душкава Валожынскага раёна. Размешчана на могілках, на поўдзень ад капліцы-пахавальні Караля Мараўскага.
Пабудавана ў першай палавіне XIX стагоддзя з цэглы як пахавальня.
Архітэктура
Помнік архітэктуры позняга класіцызму. Вырашана квадратным у плане аб’ёмам пад пакатым шатровым пакрыццём. Атынкаваныя фасады крапаваны вуглавымі пілястрамі, завершаны магутным антаблементам з трыгліфамі, з франтальнага боку арачны ўваходны праём. Памяшканне перакрыта цыліндрычным скляпеннем. Перад алтарнай сцяной 2 цыліндрычныя пастаменты з алебастравымі вазамі, карціна «Тайная вячэра».
Юльян Саковіч
Юльян Саковіч (, фальв. Баўдыры Ашмянскага пав. Віленскай губ. — ) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч. Адзін з кіраўнікоў канспірацыйнай Беларускай незалежніцкай партыі і кіраўнік Беларускай Народнай Грамады.
Біяграфія
Нарадзіўся ў заможнай сялянскай сям'і. Скончыў Віленскую беларускую гімназію. Са школьных гадоў быў звязаны з камуністычным рухам. Вучыўся на агранамічным факультэце ў Віленскім універсітэце, з якога выключаны за рэвалюцыйную дзейнасць. Быў членам Беларускага студэнцкага саюза, КПЗБ, Таварыства беларускай школы (ТБШ). У 1925—1927 гадах быў актывістам Беларускай Сялянска-Работніцкай Грамады. У 1928 выключаны з Беларускага студэнцкага саюза за камуністычную прапаганду. У 1929 выдаваў разам з Г. Вялецкім у Вільні часопіс «Вольная думка» — орган беларускага студэнцтва.
У лютым 1933 на працэсе над кіраўніцтвам ТБШ прыгавораны да 3 гадоў турмы. Напярэдадні 2-й сусветнай вайны арыштаваны і зняволены ў Бяроза-Картузскі канцэнтрацыйны лагер. У верасні 1939 вызвалены, вярнуўся на Віленшчыну, дзе арыштаваны органамі НКУС. З чэрвеня 1941 ў Мінску. У перыяд нацысцкай акупацыі Беларусі займаў пасады начальніка аддзела Беларускай народнай самапомачы (БНС), з чэрвеня 1943 акруговы старшыня БНС у Лідзе. Адзін з кіраўнікоў канспірацыйнай Беларускай незалежніцкай партыі і кіраўнік Беларускай Народнай Грамады.
Забіты 13 чэрвеня 1943 г. польскімі падпольшчыкамі ў в. Васілішкі (цяпер Шчучынскі раён). Пахаваны на праваслаўных могілках у Лідзе.
Іркут
Ірку́т (Ирку́т, Эрхүү мγрэн) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Бураціі і Іркуцкай вобласці, левы прыток ракі Ангара (басейн Енісея). Даўжыня ракі 488 км (лічачы за пачатак ракі Чорны Іркут). Плошча вадазбору 15 000 (15 780 ) км². Аб’ём сцёку 3,345 км³/год. Сярэдні гадавы расход вады ў вусці 140 (106 ) м³/с. Рака Іркут пачынаецца ў горным вузле Нуксу-Дабан ва Усходнім Саяне на вышыні 1875  м над узроўнем мора, выцякаючы з возера Ільчыр. Пасля зліцця са Сярэднім і Белым Іркутам набывае назву Іркут, а перад гэтым называецца Чорным Іркут. Крута паварочвае на ўсход, цячэ ў цясніну — Тункінскую даліну. Далей праразае хрыбет Вялікі Саян, адлучаючы ад яго Тункінскія Гольцы. На рацэ маюцца парогі. Упадае ў Ангару ў межах Іркуцка. Замярзае ў канцы кастрычніка, выкрываецца ў канцы красавіка — пачатку мая. Ледастаў працягваецца 150—180 дзён. Сілкаванне снегавое (галоўным чынам за кошт высакагорных снягоў) і дажджавое.
Дэз-дум-метал
Дэз-дум-метал (ад metal — ме́тал, death — смерць і doom — непазбежны рок, фатум, лёс) — разнавіднасць экстрым-метал-музыкі, што спалучае меладызм і запаволенасць Дум-метал стылю з хаатызмам, хуткасцю і жорсткасцю Дэз-метал накірунку. Узнік у пачатку 90-ых у Вялікабрытаніі ды Скандынавіі. Прадстаўнікамі з’яўляюцца гурты My Dying Bride ды Anathema з Katatoni’яй на пачатку сваёй дзейнасці. Далей у дадзеным стыле працавалі такія гурты як: Septicflesh, Pelican, Swallow the Sun. Стыль роднасны мелодык-дэзу. Гурты: In Flames, Lamb Of God, Dark Tranquility, Children Of Bodom, Arch Enemy, Bloodbath.
Аснову лірыкі састаўляе барацьба света ды цемры, жыцця ды смерці, Д’ябла ды Збавіцеля. Таксама ў лірыцы прысутнічаюць жорсткасць дэзавай лірыкі — сцэны катавання, крывавыя ды інш.
Селена Кінтанілья-Перэс
Селена Кінтанілья-Перэс (Selena Quintanilla-Pérez; 16 красавіка 1971, Лэйк-Джэксан, Тэхас, ЗША — 31 сакавіка 1995, Корпус-Крысці, Тэхас, ЗША) — амерыканская спявачка ў стылі тэхана (Tejano), салістка групы «Selena y Los Dinos».
Нарадзілася ў сям'і выхадцаў з Мексікі. Займалася канцэртнай дзейнасцю з 6 год. З 1987 атрымлівае прызнанне як выканаўца песень у лацінаамерыканскім стылі тэхана. Альбом 1993 года атрымлівае прэмію «Грэмі» ў намінацыі «Лепшае мексікана-амерыканскае выступленне».
Камесаджа
Насельніцтва складае 1160 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 105 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 46010. Тэлефонны код — 0376.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Пірамідальная капліца (Душкава)
Капліца — капліца ў в. Душкава Валожынскага раёна. Размешчана на могілках. Узведзена ў XIX стагоддзі з цэглы.
Млыны
Млыны́ (, Млыны) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Відамлянскага сельсавета.
Да 2006 года ўваходзіла ў склад Ратайчыцкага сельсавета.
Пірамідальная капліца (Душкава)
Архітэктура
Помнік архітэктуры класіцызму. Вырашана 4-граннай усечанай пірамідай, узнесенай на кубападобны п’едэстал.
Малажын
Ма́лажын (, Маложин) — аграгарадок у Брагінскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр Малажынскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 24 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 50 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 154 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.
Планіроўка складаецца з просталінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, паралельна да якой на ўсходзе праходзіць кароткая вуліца, а з захаду далучаюцца яшчэ 4 кароткія вуліцы, якія ўтвараюць даволі шчыльную забудову. Жылыя хаты пераважна драўляныя сядзібнага тыпу.
У 1986—1987 гадах пабудаваны цагляныя хаты на 79 кватэр, у якіх змясціліся перасяленцы з месцаў, забруджаных радыяцыяй у выніку катастрофы на Чарнобыльскай АЭС.
Гісторыя
Выяўленыя ў XIX стагоддзі археалагічныя помнікі сведчаць пра дзейнасць чалавека ў гэтых месцах са старажытных часоў. Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVIII стагоддзя як вёска ў Дзеражыцкай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні. У 1850 годзе 57 двароў, 390 жыхароў, валоданне Юдзіцкіх. У 1897 годзе знаходзіліся школа граматы, хлебазапасны магазін, крама, карчма; побач знаходзіўся аднайменны фальварак. У выніку пажару 24 ліпеня 1902 года згарэла 108 двароў.
У 1930 годзе размяшчаліся школа, хата-чытальня, аддзяленне спажывецкай кааперацыі, вятрак (з 1908 года), нафтавы млын (з 1930 года), воўначасальня. У 1931 годзе арганізаваны калгасы «Чырвоная гаспадарка» і «Першамайскі». Падчас Вялікай Айчыннай вайны нямецкія акупанты змясцілі ў вёсцы свой гарнізон, разгромлены ў далейшым партызанамі. У верасні 1943 года карнікі спалілі 119 двароў і забілі 3 жыхароў. У баях за вызваленне вёскі ў кастрычніку 1943 года загінулі 7 салдат (пахаваны ў брацкай магіле ў цэнтры вёскі). На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 174 мясцовыя жыхары, у памяць пра якіх у 1967 годзе ў скверы збудаваны абеліск. У 1959 годзе ў вёску перасяліліся жыхары вёскі Вораўшчына (не існуе). Цэнтр калгасу «Першамайск». Размяшчаліся ветэрынарны ўчастак, швейная майстэрская, сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, дзіцячы сад, аддзяленне сувязі, 2 крамы.
Паблізу радовішча жалязнякоў і торфу.
Мікалай Уладзіміравіч Рагазінскі
Мікалай Уладзіміравіч Рагазінскі ( – ) — грамадска-палітычны дзеяч, удзельнік устанаўлення савецкай улады на тэрыторыі беларускіх губерняў і Заходняга фронту.
У час Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 г. старшыня ВРК 2-й арміі і член бюро ВРК Заходняга фронту, старшыня Прэзідыума выканкома Саветаў Заходняй вобласці і фронту. Са снежня 1917 г. старшыня ВРК пры Стаўцы Вярхоўнага Галоўнакамандуючага. Удзельнік грамадзянскай вайны. Пасля на адміністрацыйна-гаспадарчай рабоце.
NGC 6223
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эль-Куфа
Эль-Ку́фа (Куфа, الكوفة)- горад у цэнтры Ірака, на рацэ Еўфрат, у 170 км на поўдзень ад Багдада. Будучы адным з першых арабскіх гарадоў у Месапатаміі, Куфа адыграла выключна важную ролю ў гісторыі ісламу. Па стане на 2003, яго насельніцтва складае 110 000 жыхароў. Гэта адзін з чатырох гарадоў, свяшчэнных для ірацкіх шыітаў, нараўне з Самарай, Кербела і ан-Наджафам.
Гісторыя
Куфа была заснавана ў 637 г. Са`дам ібн Абу Вакасам, паплечнікам прарока Мухамада. Ён быў кіраўніком Куфы да 642 г., калі халіф Умар ібн Хатаб па патрабаванням жыхароў Куфы прызначыў на яго месца іншага паплечніка Прарока, Мугіру ібн Шу` бу. У 645 г. халіф Усман ібн Афан прызначыў кіраўніком Куфы аль-Валіда ібн Укбу, а ў 650 г. — Саіда ібн аль-А`аса. У 654 г. Саід быў скінуты гараджанамі, і новым кіраўніком быў абраны Абу Муса аль-Аша`Ары, яшчэ адзін паплечнік Прарока.
Канфлікт паміж халіфам Усманам і Абу Мусам выліўся ў супрацьстаянне жыхароў Куфы і дынастыі Амеядаў. Пасля забойства Усман куфійцы падтрымалі новага халіфа Алі ібн Абі Таліба, які ў 656 г. прызначыў замест Абу Мусы кіраўніком Каразу ібн Каб`а. Перад бітвай з Муавіяй ібн Абі Суфьянам Алі перанёс сваю сталіцу ў Куфу. Куфа захоўвала вернасць Алі да самой яго смерці ў 661 г.
Юрый Паўлавіч Вінічук
Біяграфія
У 1991—1994 гадах працаваў рэдактарам аддзелу містыкі і сенсацый газеты «Post-Поступ», у 1995—1998 — галоўным рэдактарам газеты «Гульвіса», у 1998—1999 — рэдактарам аддзела газеты «Поступ». З 1997 года — член Асацыяцыі ўкраінскіх пісьменнікаў.
Творы Юрыя Вінічука перакладаліся ў Англіі, Аргенціне, Беларусі, Германіі, Польшчы, Канадзе, Сербіі, ЗША, Францыі, Харватыі, Чэхіі, Беларусі. Юрый Вінічук сам з’яўляецца перакладчыкам з кельцкай, англійскай, чэшскай і іншых славянскіх моў. Пераклаў на ўкраінскую мову раман Багуміла Грабала «Вар’яты».
Юрый Вінічук займеў тытул «Галіцкі рыцар» (1999), пераможца конкурсу Бі-Бі-Сі за найлепшую ўкраінскую кнігу (2005) — эратычны раман «Вясновыя гульні ў восеньскіх садах». Паводле яго казак знятыя 3 фільмы і 2 мультфільмы.
Аўтар зборніка вершаў «Адлюстраванне» (1990), празаічных зборнікаў «Сполах» (1990), «Вокны застылага часу» (2001), «Месца для Дракона» (2002), аповесцяў «Шчыра запрашаем у Шчураград» (1992), «Дзевы ночы» (1992, 1995, 2003), «Жыццё гарэмнае» (1996), раману «Мальва Ланда» (2000).
Юрый Вінічук даследчык і міфалагізатар Львова: «Легенды Львова» (6 выданняў, з 1999 па 2003), «Кавярні Львова» (2000, 2001), «Таямніцы львоўскай кавы» (2001). Укладальнік анталогій украінскай фантастыкі XIX стагоддзя «Вогненны змей» (1989), украінскай літаратурнай казкі XIX стагоддзя (1993), серыі кніг «Юрый Вінічук прэзентуе» (з 2002 года 8 кніг), «Казачная скарбніца» (з 2002 г. 3 кнігі).
Юрый Вінічук вядомы як літаратурны містыфікатар. Адной з самых знакамітых яго містыфікацый з’яўляецца «Плач над Градам Кія», напісаны нібыта ірландскім манахам Рыангабарам у Сярэднявеччы. Гэты твор увайшоў у гісторыю ўкраінскай літаратуры, хрэстаматыі і энцыклапедыі, часта ўзгадваецца ў прэсе, нягледзячы на тое, што Ю. Вінічук даўно прызнаўся ва ўласным аўтарстве гэтага твора.
Black Celebration
«Black Celebration» — пяты альбом англійскага гурта Depeche Mode, выдадзены 17 сакавіка 1986 на лэйбле Mute Records.
NGC 6224
NGC 6224 (іншыя абазначэнні — UGC 10555, MCG 1-43-2, ZWG 53.10, PGC 59017) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ганна Леанідаўна Глазкова
Ганна Леанідаўна Глазкова (нар., Салігорск, Мінская вобласць) — беларуская гімнастка, сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 2000 года па мастацкай гімнастыцы ў групавым мнагаборстве, чэмпіёнка свету 1998 года ў групавым мнагаборстве. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (1998).
Біяграфія
Нарадзілася 29 ліпеня 1981 года ў Салігорску Мінскай вобласці.
Скончыла дзіцяча-юнацкую школу Алімпійскага рэзерву № 1 г. Салігорска. Трэніравалася ў Алы Валянцінаўны Дзімчагола, заслужанага трэнера Рэспублікі Беларусь. Выступала ў 1995 годзе на чэмпіянаце Еўропы сярод юніёраў, дзе ў камандзе з Юліяй Раскінай і Валерыяй Ваткінай заваявала срэбра. Выступала ў зборнай Беларусі на чэмпіянатах свету і Еўропы: у 1998 годзе на чэмпіянаце свету ў Севільі ў складзе зборнай Ганна заваявала адзін залаты і два сярэбраныя медалі, у 1999 годзе — сярэбраны і бронзавы. на чэмпіянаце свету ў Осацы, а таксама два бронзавыя медалі ў групавым мнагаборстве і групе з 5 булавамі на чэмпіянаце Еўропы ў Будапешце.
На Алімпійскіх гульнях 2000 года каманда Беларусі ў склад якой увайшлі Таццяна Ананька, Таццяна Бялан, Ганна Глазкова, Ірына Ільянкова, Марыя Лазук, Вольга Пужэвіч заваявала сярэбраны медаль у групавым практыкаванні.
На працягу 13 гадоў Ганна займалася мастацкай гімнастыкай, пасля заканчэння кар’еры скончыла факультэт міжнародных адносін Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Атрымала другую адукацыю ў Дзяржаўным універсітэце кіравання (Масква) па спецыяльнасці «Менеджмент у гульнявых відах спорту». З гэтага моманту працуе ў спартыўным менеджменце: мае досвед працы ў валейбольным клубе «Металург-БеЛа», Беларускай федэрацыі барацьбы (спецыяліст па маркетынгу і рэкламе) і футбольным клубе «Дынама Мінск». Вяла перадачу «Планета забавак» на тэлеканале СТБ. Працуе ў агенцтве нерухомасці.
Муж — Алег Васіленка — расійскі футбольны трэнер. Раней сустракалася з беларускім футбалістам Юрыем Жаўновым.
Дэз-н-рол
Дэз-н-рол (Death 'n' roll) — тэрмін, які выкарыстоўваецца для апісання дэз-метал-гуртоў, якія ўключаюць элементы панк-рока, хард-рока і рок-н-ролу ў сваю музыку. Гэта ўтварае нейкі асобны стыль, які цяжка прылічыць да іншых падвідаў дэз-металу. Тыповымі прыкладамі з'яўляюцца Entombed, Gorefest (1996-1998), Debauchery, Six Feet Under, 5 Star Grave і Helltrain. Такім чынам дасягаецца эфект «рок-н-рольнага гучання» з звыклымі для дэз-металу эфектамі, такімі як: падвойная бас-бочка, вакал гроўлінг, і спецыфічна настроеныя гітары, з рок-н-рольнымі рыфамі.
Юзаф Эльснер
Юзаф Ксаверы Э́льснер (Józef Ksawery Elsner,, г. , Польшча — ) — польскі кампазітар, дырыжор, педагог. Паслядоўнік традыцый венскай класічнай школы, прадстаўнік ранняга польскага рамантызму.
Біяграфія
З 1792 года — дырыжор аркестра Нямецкага опернага тэатра ў Львове, з 1799 года — дырэктар «Tэатра Нарадовага» ў Варшаве.
У 1823 годзе кампазітар быў узнагароджаны ордэнам Святога Станіслава.
У 1824—1831 гадах — прафесар Варшаўскага ўніверсітэта, адначасова з 1826 года — кіраўнік Галоўнай музычнай школы.
Заснавальнік Кансерваторыі музыкі і дэкламацыі ў 1821 годзе ў Варшаве.
Упершыню ў гісторыі польскай оперы ў тэмах сваіх твораў выкарыстаў нацыянальны музычны фальклор: оперы «Ведзьмы з Лысай гары, ці Лешак Белы» (паст. 1809), «Кароль Лакетэк, ці Віслічанкі» (паст. 1818).
Сярод іншых твораў: культавая музыка, 3 араторыі, 55 кантат, 3 месы для салістаў, хору і аркестра, 5 сімфоній, камерна-інструментальныя ансамблі, творы для фартэпіяна, хары (каля 100 xаралаў), музыка для драматычнага тэатра і інш.
Аўтар тэарэтычных прац. Рэдактар і выдавец зборнікаў польскіх народных песень, інструментальных твораў.
Сярод знакамітых вучняў — Ф.Шапэн і Ігнацы Фелікс Дабжынскі.
Бялан
Бяла́н — прозвішча.
Слаўгарадскі раён
Сла́ўгарадскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Магілёўскай вобласці. Мяжуе з Быхаўскім, Чавускім, Чэрыкаўскім, Краснапольскім раёнамі Магілёўскай вобласці і Кармянскім і Рагачоўскім раёнамі Гомельскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — горад Слаўгарад.
Станам на 2009 год з 15,2 тыс. жыхароў раёна ў Слаўгарадзе пражывае каля 8,2 тыс. Усяго на тэрыторыі раёна налічваецца 108 населеных пунктаў.
Геаграфія
Знаходзіцца на поўдні Магілёўскай вобласці.
Праз раён праходзіць аўтамабільная дарога Бабруйск—Крычаў.
Гісторыя
Раён утвораны 17 ліпеня 1924 года як Прапойскі раён у складзе Магілёўскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Прапойск. 20 жніўня 1924 года падзелены на 12 сельсаветаў: Аляксандраўскі, Васькавіцкі, Віраўскі, Гайшынскі, Іванішчавіцкі, Кульшыцкі, Лапаціцкі, Прапойскі, Старынкаўскі (Старынскі), Урэцкі, Целяшоўскі, Чарнякоўскі. 21 кастрычніка 1924 года Віраўскі сельсавет перайменаваны ў Рабавіцкі, Урэцкі — у Ржаўкаўскі (Ржаўскі). 21 жніўня 1925 года ўтвораны Каменкаўскі (Каменскі) сельсавет, Аляксандраўскі сельсавет перайменаваны ў Гіжэнкаўскі (Гіжэнскі). 24 верасня 1926 года скасаваны Прапойскі сельсавет. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года раён у прамым падпарадкаванні БССР. 8 ліпеня 1931 года да раёна далучаны Рэкценскі (Ракцянскі) і Рагоўскі (Рагінскі) сельсаветы скасаванага Журавіцкага раёна, якія 12 лютага 1935 года перададзены ў склад новаўтворанага Доўскага раёна. 12 сакавіка 1935 года Рагоўскі (Рагінскі) сельсавет вернуты ў склад Прапойскага раёна. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Магілёўскай вобласці. 27 верасня 1938 года Прапойск атрымаў статус гарадскога пасёлка. 23 мая 1945 года Прапойск перайменаваны ў Слаўгарад, Прапойскі раён — у Слаўгарадскі раён. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Іванішчаўскі, Рабавіцкі, Рагоўскі, Чарнякоўскі сельсаветы, утвораны Прудоцкі сельсавет. 11 чэрвеня 1957 года да раёна далучаны Рэкценскі сельсавет Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці. 31 сакавіка 1958 года да раёна далучаны Баханскі і Вяліказімніцкі сельсаветы Быхаўскага раёна. 30 лістапада 1961 года скасаваны Вяліказімніцкі, Гайшынскі, Прудоцкі, Ржаўкаўскі, Рэкценскі, Целяшоўскі сельсаветы, утвораны Свенскі сельсавет. 25 снежня 1962 года раён скасаваны, горад Слаўгарад, Баханскі, Васькавіцкі, Кульшыцкі і Свенскі сельсаветы перададзены Быхаўскаму раёну, Каменкаўскі і Старынкаўскі сельсаветы — Краснапольскаму раёну, Гіжэнкаўскі і Лапаціцкі сельсаветы — Чавускаму раёну.
6 студзеня 1965 года Слаўгарадскі раён утвораны зноў, уключаў горад Слаўгарад, Баханскі, Васькавіцкі, Кульшыцкі, Свенскі сельсаветы Быхаўскага раёна, Лапаціцкі і Целяшоўскі сельсаветы Чавускага раёна, Каменкаўскі і Старынкаўскі сельсаветы Краснапольскага раёна. 15 студзеня 1965 года Целяшоўскі сельсавет перайменаваны ў Гіжэнкаўскі. 30 студзеня 1992 года скасаваны Старынкаўскі сельсавет, 24 чэрвеня 1992 года — Баханскі і Кульшыцкі сельсаветы. 20 кастрычніка 1995 года горад Слаўгарад і Слаўгарадскі раён аб’яднаны ў адну адміністрацыйную адзінку. 6 лютага 1996 года ўтвораны Кабінагорскі сельсавет. 17 ліпеня 2006 года скасаваны Каменкаўскі сельсавет.
Юя Вісландэр
Юя Вісландэр (Jujja Wieslander; нар., ) — шведская дзіцячая пісьменніца, перш за ўсё вядомая дзякуючы літаратурнаму персанажу Маме Му, створанаму ў суаўтарстве з мужам, Томасам Вісландэрам.
Плянта (Відамлянскі сельсавет)
Пля́нта (, Плянта) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Відамлянскага сельсавета.
Разалін Картэр
Элеанора Разалін Сміт Картэр (Eleanor Rosalynn Smith Carter; ), больш вядомая як Разалін Картэр — жонка былога прэзідэнта ЗША Джымі Картэра, першая лэдзі ЗША з 20 студзені 1977 г. па 20 студзеня 1981 года.
Сям'я
Разалін Сміт упершыню пазнаёмілася з Джымі Картэрам толькі ў 1945 годзе. Пажаніліся яны ў ліпені 1947 года. У сямейнай пары было чацвёра дзяцей: Джон Уільям «Джэк» (1947), Джэймс Эрл «Чып» (1950), Донел Джэфры «Джэф» (1952) і Эмі Лін (1967). У 1953 годзе яе муж, пакінуўшы кар'еру ў марскім флоце, заняўся вырошчваннем арахіса, працягнуўшы справу памерлага бацькі. Разалін фактычна стала яго партнёрам па бізнесе, узяўшы на сябе бухгалтарскія выдаткі.
Шлях у палітыку
У 1962 годзе Джымі Картэр быў абраны ў сенат штата Джорджыя, а ў 1970 годзе ўступіў на пасаду губернатара штата. З тых часоў Разалін пачала весці актыўнае палітычнае жыццё. Спачатку яна некалькі пабойвалася сваіх новых абавязкаў, але неўзабаве ўпэўнена пачала прымаць айчынныя і замежныя дэлегацыі, удзельнічаць у грамадскіх мерапрыемствах і выконваць іншыя пратакольныя патрабаванні. Таксама яна засяродзіла сваю ўвагу на аказанні дапамогі пацыентам псіхічнай бальніцы.
У 1975 годзе Картэр пачаў задумвацца аб вылучэнні сваёй кандыдатуры на пост прэзідэнта. Падтрымаўшы намеры мужа, Разалін бярэ актыўны ўдзел у перадвыбарчай кампаніі, агітуючы ў яго карысць у сваіх паездках па краіне. Перамогшы на выбарах, Картэр прынёс прэзідэнцкую прысягу 20 студзеня 1977 года. Затым падчас інаўгурацыйнага парада Разалін Картэр разам з мужам за руку прайшлі да Белага дому.
Беларускі Віцебскі полк
Віцебскі беларускі полк, або Беларускі полк у Віцебску — аўтаномнае беларускае ўзброенае фарміраванне, створана ў Віцебску ў 1918 годзе.
Гісторыя
Сфарміраваўся на аснове дыслакаванай у Віцебску пешай Віленскай дружыны (нейкая з 363-й, 364-й, 378-й і 385-й). Камандаваў дружынай паручнік Лапа, які ў пачатку 1918 года самавольна абвясціў мабілізацыю ў яе беларусаў. Перайменаванае ў беларускі полк падраздзяленне было добра ўзброена вінтоўкамі і кулямётамі, пакінутымі дэмабілізаванымі сібірскімі палкамі былой Рускай імператарскай арміі.
Пасля навіны пра разгон у ноч з 31 студзеня на 1 лютага 1918 года (па новым стылі) бальшавікамі ЦБВР у Мінску полк ўдзельнічаў у сутычцы з чырвонагвардзейцамі мясцовага ЧК на плошчы перад Мікалаеўскім саборам у Віцебску, разагнаў іх па вуліцах, на кароткі час улада ў горадзе перайшла ад Савета депутатаў да БВР. БВР планавала паслаць з Віцебска ў Менск дапамогу разагнанай ЦБВР. Аднак, неўзабаве полк быў раззброены Чырвоным Варшаўскім дывізіёнам (Рэвалюцыйным дывізіёнам цяжкай артылерыі імя 1 студзеня), часцю чырвонай гвардыі польскіх бальшавікоў, улада ў Віцебску зноў перайшла да Савета дэпутатаў.
Капліца (Душкава)
Капліца — капліца ў в. Душкава Валожынскага раёна. Размешчана на могілках.
Пастаўлена ў XIX стагоддзі з цэглы.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Вырашана 4-граннай тумбай з шатровым верхам. Франтальная грань крапавана прамавугольнай нішай для абраза.
Цэзій-137
Цэзій-137, вядомы таксама як радыяцэзій — радыеактыўны нуклід цэзію з атамным нумарам 55 і масавым лікам 137. Утвараецца пераважна пры дзяленні ядраў у ядзерных рэактарах і ў ядзернай зброі.
Цэзій-137 — адзін з галоўных кампанентаў радыеактыўнага забруджвання біясферы. Утрымліваецца ў радыеактыўных выпадзеннях, радыеактыўных адкідах, скідах заводаў, якія перапрацоўваюць адкіды атамных электрастанцый. Інтэнсіўна сарбуецца глебай і доннымі адкладаннямі; у вадзе знаходзіцца пераважна ў выглядзе іонаў. Утрымліваецца ў раслінах і арганізме жывёл і чалавека. Каэфіцыент назапашвання 137Cs найбольш высокі ў прэснаводных водарасцяў і арктычных наземных раслін, асабліва лішайнікаў. У арганізме жывёл 137Cs назапашваецца галоўным чынам у цягліцах і печані. Найбольшы каэфіцыент назапашвання яго адзначаны ў паўночных аленяў і паўночнаамерыканскіх вадаплаўных птушак. Назапашваецца ў грыбах, шэраг якіх (маслякі, махавікі, свінуха, гаркуха, польскі грыб) лічацца «акумулятарамі» радыяцэзію.
Актыўнасць аднаго грама гэтага нукліду складае прыблізна 3,2 ТБк.
Утварэнне і распад
Цэзій-137 з’яўляецца дачэрнім прадуктам β−-распаду нукліду 137Xe (перыяд паўраспаду складае 3,818(13) хвіліны):
Цэзій-137 перажывае бэта-распад (перыяд паўраспаду 30,17 гадоў), у выніку якога ствараецца стабільны ізатоп барыю 137Ba:
У 94,4 % выпадкаў распад адбываецца з прамежкавым утварэннем ядзернага ізамеру барыя-137 137Bam (яго перыяд паўраспаду складае 2,55 хвіліны), які ў сваю чаргу пераходзіць у асноўны стан з выпраменьваннем гама-кванта з энергіяй 661,7 кэВ (ці канверсійнага электрона з энергіяй 661,7 кэВ, паменшанай на велічыню энергіі сувязі электрона). Сумарная энергія, якая выдзяляецца пры бэта-распадзе аднаго ядра цэзію-137, складае 1175,63 ± 0,17 кэВ.
Цэзій-137 у навакольным асяроддзі
Выкід цэзію-137 у навакольнае асяроддзе адбываецца асноўным чынам у выніку ядзерных выпрабаванняў і аварый на прадпрыемствах атамнай энергетыкі.
Біялагічнае дзеянне
Унутр жывых арганізмаў цэзій-137 у асноўным пранікае праз органы дыхання і стрававання. Добрай ахоўнай функцыяй валодае скура (праз непашкоджаную паверхню скуры трапляе толькі 0,007 % нанесенага прэпарату цэзію, праз апаленую — 20 %; пры нанясенні прэпарату цэзію на рану ўсмоктванне 50 % прэпарату назіраецца на працягу першых 10 хвілін, 90 % усмоктваецца толькі праз 3 гадзіны). Каля 80 % цэзію, які патрапіў у арганізм, назапашваецца ў цягліцах, 8 % — у шкілеце, астатнія 12 % размяркоўваюцца раўнамерна па другім тканкам.
Назапашванне цэзію ў органах і тканках адбываецца да пэўнага парогу (пры ўмове яго пастаяннага паступлення), пры гэтым інтэнсіўная фаза назапашвання змяняецца раўнаважным станам, калі ўтрыманне цэзію ў арганізме застаецца пастаянным. Час дасягнення раўнаважнага стану залежыць ад узросту і віду жывёлы. Раўнаважны стан у сельскагаспадарчых жывёл наступае прыблізна праз 10-30 дзён, у чалавека прыблізна праз 430 сутак.
Цэзій-137 выводзіцца ў асноўным праз ныркі і кішэчнік. Праз месяц пасля спынення паступлення цэзію з арганізму выводзіцца прыкладна 80 % уведзенай колькасці, аднак пры гэтым варта адзначыць, што ў працэсе вывядзення значныя колькасці цэзію паўторна ўсмоктваюцца ў кроў у ніжніх аддзелах кішэчніка.
Дамінік Мікалаевіч Пац
Дамінік Мікалаевіч Пац (? — 1579) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Цэзій-137
Біялагічнае дзеянне
Біялагічны перыяд паўвывядзення назапашанага цэзію-137 для чалавека прынята лічыць роўным 70 суткам (згодна звесткам Міжнароднай камісіі па радыелагічнай ахове). Тым не менш, хуткасць вывядзення цэзію залежыць ад многіх фактараў — фізіялагічнага стану, харчавання і інш. (напрыклад, прыводзяцца звесткі аб тым, што перыяд паўвывядзення для пяці апрамененых чалавек істотна адрозніваўся і складаў 124, 61, 54, 36 і 36 сутак).
Дамінік Мікалаевіч Пац
Меў маёнткі ў Берасцейскім павеце (каля 1900 сялянскіх двароў). Удзельнічаў у заключэнні Люблінскай уніі 1569. Кальвініст.
Сям'я
Быў сынам падляшскага ваяводы Мікалая Паца і Аляксандры Гальшанскай. Меў братоў Станіслава, Мікалая і Паўла.
Цэзій-137
Біялагічнае дзеянне
Пры вонкавым і ўнутраным апраменьванні біялагічная эфектыўнасць цэзію-137 практычна аднолькавая (пры супастаўных паглынутых дозах). З прычыны адносна раўнамернага размеркавання гэтага нукліду ў арганізме органы і тканкі апраменьваюцца раўнамерна. Гэтаму таксама садзейнічае высокая пранікальная здольнасць гама-выпраменьвання нукліду 137Bam, утворнага пры распадзе цэзію-137: даўжыня прабегу гама-квантаў у мяккіх тканках чалавека дасягае 12 см.
NGC 6225
NGC 6225 (іншыя абазначэнні — UGC 10556, MCG 1-43-3, ZWG 53.11, PGC 59024) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».