cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эрлінг Утнем
Біяграфія
З 1948 па 1953 год быў раз’язным сакратаром. З 1953 па 1955 год быў настаўнікам у «Inner Mission Society Bible School» у Осла, а з 1955 па 1967 год настаўнікам у «Missionary School» у Ставангеры.
У 1967 годзе было здзейснена яго пастарскае назначэнне, пасля чаго ён служыў у якасці капелана ў Сарпсбаргу.
У 1970 годзе ён быў прызначаны рэктарам семінарыі практычнай тэалогіі пры нарвежскай тэалагічнай школе.
У 1973 годзе адбылося его назначэнне на епіскапа Агдэра, на пасадзе якога ён знаходзіўся дзесяць гадоў. У 1983 годзе пайшоў на спачын па стану здароўя, а перад гэтым ён перанёс два інфаркта.
Памёр 11 лістапада 2006 года ў ірландскай бальніцы ў Крысціянсане. Заўпакойная цырымонія і пахаванне прайшло 16 лістапада ў Крысціянсанскім саборы.
Джордж Буль
Джордж Буль (— ) — ірландскі матэматык. Заклаў асновы матэматычнай логікі.
На матэматычныя тэмы Булем былі створаны два сістэматычныя трактаты: «Трактат аб дыферэнцыяльных ураўненнях» (1859; другое выданне не завершана, матэрыялы да яго апублікаваныя пасмяротна ў 1865) і задуманы як яго працяг «Трактат аб канчатковых рознасцей» (1860). Гэтыя працы зрабілі важкі ўнёсак у адпаведныя раздзелы матэматыкі і ў той жа час прадэманстравалі глыбокае разуменне Булем філасофіі свайго прадмета.
Кекаўскі край
Кекаўскі край (Ķekavas novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Латвіі, у вобласці Відзэмэ. Край складаецца з двух валасцей і горада Баложи. Цэнтрам края з'яўляецца сяло Кекава.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 21 673 чалавекі. Плошча края — 270,2 км².
Упанішады
Упанішады (उपनिषद्, ) — старажытнаіндыйскія рэлігійна-філасофскія трактаты. З’яўляюцца часткай Ведаў і адносяцца да святых пісанняў, шруці. Іх асноўны змест палягае ў абмеркаванні прыроды Рэальнасці, Брахмана. Лічыцца, што ва Упанішадах выкладзена сутнасць Веданты, адной з шасці філасофскіх сістэм індуізму. «Веданта» азначае канец, завяршэнне Ведаў. Гэтым завяршэннем з’яўляецца безасабовы аспект Абсалютнай Ісціны, рэалізацыя якой — практычная мэта гэтага вучэння.
Перцавы грыб
Апісанне
Пладовае цела грыба — шапка на ножцы. Шапка дыяметрам 3—6 см, пляската-пукатая, гладкая, ліпкая, жоўта-маркоўна-бурая. Мякаць шчыльная, тонкая, бура-жоўтая, перцава-горкая, злёгку чырванее на зломе. Трубачкі прырослыя або зыходныя, жоўта-карычневыя або ржава-бурыя з шырокімі порамі. Ножка цыліндрычная, даўжынёй 4—7 см і дыяметрам 0,3—1 см, гладкая, суцэльная, каля асновы звужаная, святлейшая за шапку. Споры верацёнападобныя, гладкія, жоўта-бурыя.
Экалогія і распаўсюджванне
Пашыраны ў Паўночным паўшар'і. На тэрыторыі Беларусі трапляецца з ліпеня па верасень пераважна ў сухіх хвойных лясах.
Неядомы грыб.
Новае Поле
Назву Но́вае По́ле маюць:
Журамінскі павет
Журамінскі павет (Powiat żuromiński) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Мазавецкага ваяводства. Цэнтр павета — горад Журомін. Займае плошчу 805,01 км². Насельніцтва павета складае 39,9 тыс. чалавек (на 2018 год).
Матак
Матак — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Угарскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 66 км на паўночны заход ад раённага цэнтра, горада Каркаралінска. Код КАТА — 354883100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 669 чалавек (335 мужчын і 334 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 518 чалавек (263 мужчыны і 255 жанчын).
Сіманішке (Ігналінскі раён)
Сімані́шке (Simaniškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Сянас Дукштаса. Насельніцтва 16 чал. (2001 г.).
Сонечная карона
Со́нечная каро́на — вонкавыя пласты атмасферы Сонца, якія пачынаюцца ўслед за фотасферай, хромасферай і пераходнай вобласцю. Межы кароны Сонца дагэтуль не ўсталяваныя, на сённяшні дзень ясна, што яна працягваецца, прынамсі, да межаў Сонечнай сістэмы. Зямля, гэтак жа як і іншыя планеты, знаходзяцца ўсярэдзіне кароны.
Карона мае тэмпературу каля 1,5 млн. К. Прычына такой высокай каранальнай тэмпературы дагэтуль да канца не ясная, магчыма, карону награваюць струмені хваль, якія ўтварыліся ў падфотасферных пластах.
Шчыльнасць кароны малая, таму яна не бачная на фоне яркага выпраменьвання шчыльных пластоў Сонца. Асноўная структура, што назіраецца ў кароне — каранальныя аркі. Каранальныя аркі ўяўляюць з сябе завесу або сістэму завес магнітнага поля з плазмай падвышанай шчыльнасці. Падчас зацьменняў пры назіраннях у белым святле карона бачная як прамяністая структура, форма і структура якой залежыць ад фазы сонечнага цыклу. У эпоху максімуму сонечных плям яна мае параўнальна круглявую форму. Прамыя і накіраваныя ўздоўж радыуса Сонцы прамяні кароны назіраюцца як ля сонечнага экватара, так і ў палярных абласцях. Калі жа плям мала, каранальныя прамяні ўтвораюцца толькі ў экватарыяльных і сярэдніх шыротах. Форма кароны становіцца выцягнутай. У канцавоссяў з'яўляюцца характэрныя кароткія прамяні, так званыя палярныя шчотачкі. Пры гэтым агульная яркасць кароны памяншаецца.
Vz. 24 (вінтоўка)
'''Вінтоўка Vz. 24''' (Puška vz. 24) — чэхаславацкая магазінная вінтоўка з падоўжна-слізгальнай паваротнай засаўкай. Ёмістасць магазіна — 5 патронаў. Выраблялася з 1924 па 1944 у горадзе Поважска-Бістрыца.
Апісанне
Канструктыўна ўяўляла сабой мадыфікацыю нямецкай вінтоўкі Mauser 98. У вінтоўкі быў іншы дызайн, яна была карацей і зручней, чым Mauser 98.
NGC 4823
NGC 4823 (іншае абазначэнне — PGC 44305) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жулія Дзюкурно
Жулія Дзюкурно (Julia Ducournau, нар., ) — французская кінарэжысёрка і сцэнарыстка.
Біяграфія
Нарадзілася 18 лістапада 1983 года ў Парыжы (Францыя). Скончыла факультэт сцэнарнага майстэрства кінашколы «Ля Фемі». Першым рэжысёрскім досведам стаў кароткаметражны фільм «Джуніёр» (2011), адзначаны прызам Канскага кінафестывалю. У 2012 годзе дэбютавала на тэлебачанні з фільмам «Ядомае». Хорар «Сырое» (2016) прынёс Дзюкурно тры намінацыі (у тым ліку на галоўную ўзнагароду) і прыз ФІПРЭСІ Канскага кінафестывалю, а таксама адразу тры намінацыі на французскую кінапрэмію «Сезар».
Казімір Кулак
Казімір Кулак ( — ), каталіцкі святар заходняга абраду, доктар тэалогіі, рэлігійны і культурна-асветны дзеяч, удзельнік беларускага хрысціянскага руху XX стагоддзя, душпастыр, педагог, актывіст беларускага студэнцкага руху міжваеннага дваццацігоддзя, прыхільнік беларускага вуніяцтва.
Біяграфія
Нарадзіўся ў в. Сакольскага павета Гарадзенскай губерні. Паходзіў з сялянскай сям’і: бацькі — Вікенцій і Разалія (з дому Фалевічаў) Кулакі.
Скончыў Дуброўскае вышэйшае пачатковае вучылішча (7 чэрвеня 1914 года). З 1915 года — клерык Віленскай духоўнай семінарыі. Пасвячоны ў святары 30 мая 1920 года. З 1923 года служыў вікарыем у парафіі Трокі і адначасова выкладаў Закон Божы ў мясцовай школе. З беларускім нацыянальна-рэлігійным рухам звязаны з часоў вучобы ў Віленскай семінарыі. Вучыўся ў папскім Усходнім інстытуце ў Рыме, дзе ў 1927 годзе паспяхова абараніў доктарскую працу на тэму «Псіхалогія вяртання да каталіцтва Мялеція Сматрыцкага, біскупа Полацкага». Пад час вучобы ў Рыме падараваў Папскай бібліятэцы ў Ватыкане «Гісторыю беларускай (крыўскай) кнігі» В. Ластоўскага. Перапісваўся з беларускім святаром Уладзіславам Талочкам.
У лістах да Вацлава Ластоўскага палемізаваў у сувязі з прапановай апошняга «стварыць сваю ўласную веру». Пасля вучобы вярнуўся ў Пінскую дыяцэзію, дзе працаваў прафесарам рускай мовы ў мясцовай духоўнай семінарыі. Кіраваў уніяцкім сектарам. У 1933 годзе — у Варшаве: выконваў абавязкі сакратара біскупа Міколы Чарнецкага. Прадстаўлены ў Ватыкане як кандыдат у папскія прэлаты, аднак прэлатуры не атрымаў.
Памёр у Ляндварове, там жа быў пахаваны.
Міхаіл Апанасавіч Марыніч
Міха́іл Апана́савіч Мары́ніч ( — ) — дзяржаўны дзеяч Беларусі, дыпламат, палітвязень Беларусі, вязень сумлення.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Старыя Галоўчыцы Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці.
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут, Інстытут замежных моў, Мінскую ВПШ. Кандыдат эканамічных навук (1996), тэма дысертацыі: «Рэгуляванне замежнаэканамічных сувязяў Рэспублікі Беларусь (стан, праблемы і шляхі ўдасканалення)».
16 гадоў прапрацаваў у будаўніцтве, у тым ліку каля трох гадоў — у Афганістане. У 1979 годзе перайшоў на працу ў савецкія органы ўлады, займаў шэраг кіруючых пастоў: быў намеснікам старшыні Мінскага гарвыканкама, якія курыравалі будаўніцтва метрапалітэну, аб’ектаў цеплазабеспячэння і энергетыкі, а з 1990 па 1991 гг. — Старшынёй Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта.
Дэпутат Вярхоўнага Савета Беларусі (1990—1994), член Планавай і бюджэтна-фінансавай камісіі і Камісіі па пытаннях архітэктуры, будаўніцтва, вытворчасці будаўнічых матэрыялаў і жыллёва-камунальнай гаспадаркі сяла і гораду.
У 1991 годзе пачаў працаваць у сферы знешняга гандлю, а з 1994 года — у дыпламатычным корпусе Рэспублікі Беларусь. У 1994 годзе нядоўгі час прапрацаваў беларускім паслом у Чэхіі, а таксама Славакіі і Венгрыі па сумяшчальніцтве, затым вярнуўся ў Беларусь і ўзначаліў міністэрства знешніх эканамічных сувязяў Беларусі. З 1999 года Міхаіл Марыніч з’яўляецца паслом Беларусі ў Латвіі, Эстоніі і Фінляндыі. Напісаў заяву аб адстаўцы падчас прэзідэнцкай выбарчай кампаніі 2001 года, каб прыняць удзел у прэзідэнцкіх выбарах. 15 чэрвеня 2001 года быў адкліканы ў распараджэнне МЗС РБ. Міхаіл Марыніч выбыў з перадвыбарнай гонкі пасля таго, як не набраў неабходнай колькасці подпісаў выбаршчыкаў і не быў зарэгістраваны ў якасці кандыдата.
Пасля выбараў працягнуў палітычную дзейнасць. Узначаліў міжнародную грамадскую арганізацыю «Беларуская асацыяцыя „Дзелавая ініцыятыва“». Датычны як мінімум да дзвюх палітычных ініцыятыў. Гаворка ідзе аб стварэнні блоку Васіля Лявонава «За новую Беларусь», пасля сталага грамадскай фундацыяй з рэгістрацыяй у Маскве, а таксама ўдзеле ў руху «За годнае жыццё!», арганізаваным дэпутатамі групы «Рэспубліка».
У красавіку 2004 года быў арыштаваны, у снежні 2004 года быў прысуджаны да пяці гадоў узмоцненага рэжыму з канфіскацыяй маёмасці. Суд прызнаў яго вінаватым у завалоданні аргтэхнікай (бязвыплатна перададзенай узначаленай ім асацыяцыі «Дзелавая ініцыятыва» пасольствам ЗША ў Беларусі). Пры гэтым амерыканская дыпмісія ніякіх прэтэнзій Марынічу не прад’яўляла.
Міхаіл Марыніч перанёс інсульт у Аршанскай калоніі ўзмоцненага рэжыму, пасля патрабаванняў беларускай і міжнароднай грамадскасці яго перавялі ў рэспубліканскі турэмны шпіталь у Мінску. У падтрымку М. Марыніча тады выступілі прэзідэнт Францыі Жак Шырак і прэзідэнт Латвіі Вайра Віке-Фрэйберга, дэпутаты парламентаў многіх краін, Еўрапарламента, парламенцкіх асамблей Рады Еўропы і АБСЕ. Патрабаванне вызваліць Міхаіла Марыніча ўтрымлівалася ў рэзалюцыі Еўрапейскага парламента. Заявы з патрабаваннем неадкладна вызваліць зняволенага прымаў таксама Еўрапейскі саюз і Дзярждэпартамэнт ЗША. У 2005 годзе міжнародная арганізацыя Amnesty International прызнала Міхаіла Марыніча вязнем сумлення. 18 лютага 2005 гады тэрмін утрымання пад вартай быў скарочаны да 3 гадоў і 6 месяцаў.
З турмы палітык выйшаў па амністыі ў красавіку 2006 года.
У 2010 годзе Камітэт па правах чалавека ААН прызнаў Міхаіла Марыніча ахвярай палітычных рэпрэсій. На думку камітэту, суд, які адбыўся ў 2004 годзе, не быў справядлівым і незалежным, а ў дачыненні да палітыка ўжываліся катаванні і бесчалавечнае, прыніжаючае годнасць абыходжанне. Беларуская дзяржава абавязаная забяспечыць М. Марынічу лячэнне і кампенсацыю за маральныя і фізічныя пакуты, а таксама правесці крымінальны працэс для ўстанаўлення адказных за нягоднае абыходжанне.
У студзені 2010 года у Марыніча здарыўся другі інсульт. 17 кастрычніка 2014 года памёр на 75-м годзе жыцця ў Мінску.
Сям’я
Быў жанаты. Жонка Людміла па спецыяльнасці інжынер-будаўнік, сыны Ігар і Павел — таксама. Ад першага шлюбу двое дарослых сыноў і трое ўнукаў. 12 сакавіка 2007 года ў Аршанскай калоніі № 8 ажаніўся другасна. Жонка — 33-гадовая Таццяна Баранава. У лютым 2007 года нарадзіўся сын Міхаіл.
Захапленні
З кніг аддаваў перавагу гістарычным, любіў класічную і беларускую народную музыку, а таксама песні Уладзіміра Высоцкага. Захапляўся плаваннем, у вольны час наведваў басейн. Таксама яму падабаўся настольны тэніс. Любіў праводзіць вольны час, працуючы на дачы.
Узнагароды
У 2000 годзе за ўклад у развіццё замежнаэканамічнай дзейнасці Марыніч быў ганараваны ступені ганаровага доктара эканамічных навук. Ён аўтар кнігі «Введение во внешнюю торговлю». Марыніч быў чалавекам года па меркаванні часопіса «Дело».
Працы
Больш за 20 прац па пытаннях міжнароднай эканомікі, у тым ліку:
Дзмітрый Мікалаевіч Даўгалёў
Дзмітрый Мікала́евіч Даўгалёў (нар. 28 снежня 1962, Гродна) — беларускі кампазітар.
Біяграфія
Нарадзіўся 28 снежня 1962 года ў Гародні. Заняткі музыкай Дзмітрый пачаў у раннім дзяцінстве — з 2-х гадоў граў на піяніна. Бацькі Дзмітрыя — настаўнікі музыкі садзейнічалі развіццю дзіцяці. Маці, Валянціна Андрэеўна — была першай настаўніцай па тэорыі музыкі, бацька Мікалай Рыгоравіч — даваў сыну першыя ўрокі па кампазіцыі. У музычнай школе Дзмітрый вучыўся па класах фартэпіяна і скрыпкі, таму невыпадкова, што першы опус — Вальс быў напісан для скрыпкі і фартэпіяна. У гаду вучобы Дзмітрый спяваў у школьным хоры, якім кіравала маці будучага кампазітара — Валянціна Андрэеўна Даўгалёва.
У 1975 годзе паступіў у сярэднюю спецыяльную музычную школу пры Беларускай кансерваторыі (сёння — Гімназія-коледж пры Беларускай дзяржаўнай акадэміі  музыкі). Паколькі правінцыяльная піяністычная падрыхтоўка прыёмнай каміссіі падалася недастатковай, яму прапанавалі займацца па класу… кантрабаса.
З 1977 года Дзмітрый Даўгалёў граў на гэтым інструменце ў школьным сімфанічным аркестры. Паралельна кантрабасу Дзмітрый шмат займаўся на фартэпіяна, а таксама наведваў  школьны факультатыў па кампазіцыі, якім кіраваў кампазітар Кім Цесакоў, вядомы па Сімфоніі «Курапаты».
У 1980 годзе атрымаў свой першы дыплом Лаўрэата Рэспубліканскага конкурса ў намінацыі «струнныя інструменты, кантрабас». Значную ролю ў падрыхтоўцы Дзмітрыя да гэтага конкурса сыграў ягоны педагог па кантрабасу — Уладзімір Федарчук.
У 1981 годзе Дзмітрый Даўгалёў становіцца студэнтам Беларускай дзяржаўнай  кансерваторіі па спецыяльнасці «кампазіцыя» (клас Народнага артыста СССР прафесара  Яўгена Аляксандравіча Глебава). Па тэарэтычным дысцыплінам настаўнікам Дзмітрыя быў  Народны артыст Беларусі прафесар Уладзімір Уладзіміравіч Алоўнікаў.
У 1982 годзе Дзмітрый Даўгалёў становіцца Лаўрэатам Рэспубліканскага конкурса ў  намінацыі «кампазіцыя». А ў 1985-м — Лаўрэатам Усесаюзнага конкурса па кампазіцыі (Масква). У 1986 г. Дзмітрый становіцца Лаўрэатам Міжнароднага музычнага фестываля «Сьвет. Музыка» (Тбілісі).
У студэнцкія гады актыўна супрацоўнічаў з калектывамі беларускага радыё: з сімфанічным аркестрам пад кіраўніцтвам Барыса Райскага, з дзіцячым хорам (дырыжор Вера Лашук), з камерна-інструментальным ансамблем пад кіраўніцтвам Леаніда Смялкоўскага. Творы кампазітара выконваліся камерным аркестрам «Tutti» пад кіраўніцтвам Аляксандра Сасноўскага.
У 1987 годзе Дзмітрый Даўгалёў скончыў Беларускую дзяржаўную кансерваторыю, атрымаўшы дыплом прафесійнага кампазітара. Дыпломнай працай Дзмітрыя былі тры твора:  Канцэрт для кантрабаса і камернага аркестра, сімфанічная паэма, а таксама кантата «Запаветныя сцяжынкі» на вершы Міколы Чарняўскага для дзіцячага хору і сімфанічнага  аркестра.
З 1987 па 1989 гг. Дзмітрый Даўгалёў служыў ў Савецкай арміі, дзе выконваў абавязкі  музычнага кіраўніка ансамбля «Равеснік».
З 1989 г. працаваў у тэлерадыёкампаніі Беларусі ў якасці музычнага рэдактара. 1991—1993 гады Даўгалёў супрацоўнічаў з народным аркестрам «Менск», для якога напісаў  нямала твораў і аранжыровак.
У 2000—2002 гг. — працуе ў ансамблі харэаграфічных і музычных мініяцюр «Бліскавіца».
Творчасць
Сярод значных твораў Дзмітрыя Даўгалёва варта адзначыць рок-оперу «Агонь Праметэя», араторыю «Зорка Палын», кантату «Дарога-сцяжына матулі і сына», канцэрт для кантрабаса  з аркестрам, сімфонію, сімфанічную паэму, канцэртную сюіту для ўдарных і камернага  аркестра, сюіту для сімфанічнага аркестра «Тры танца», харавую музыку, санату для фартэпіяна, «Ронда-такату» для фартэпіяна, музыку для кіно. Шмат музыкі кампазітар піша  для дзяцей.
Найбольш вядомыя творы Дзмітрыя Даўгалёва — песні і балады: «Гаю мой, не кліч», «Нарач», «А ты кажаш: вясна», «Зараніцы», «Балада», «Застольная», «Мелодыя сэрца», «Пажадай мне, мама», «Рэха жураўлінае», «Азярцо», «Не кувай, зязюленька», «Летуценніца», «Поле горкіх палыноў», «Голуб галубку цалуе», «Шчабятуня-ластаўка», «Ой, мае вы чайкі», «Не спяшайся, восень», «Птушкі», «Ave Maria», «Белая лілея».
З песнямі і баладамі Дзмітрыя Даўгалёва на фестывалях і конкурсах розныя выканаўцы  шматразова займалі прызавыя месцы:
Хатуцкі сельсавет
Хату́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Хатуча.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Брагінскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Астраглядаўскага сельсавета.
Нікаля Бурбакі
Нікаля Бурбакі — псеўданім, пад якім група французскіх матэматыкаў з 1939 г. рэалізуе ідэю Д.Гільберта — разгледзець розныя матэматычныя тэорыі з пазіцыі фармальнага аксіяматычнага метаду. У незавершаным шматтомным трактаце Бурбакі «Элементы матэматыкі» будуецца фармальная аксіяматычная сістэма, якая павінна ахапіць калі не ўсе, то хаця б галоўныя раздзелы матэматыкі. Працуе «семінар Бурбакі», на якім абмяркоўваюцца не толькі праблемы трактата, але і заслухоўваюцца даклады матэматыкаў з розных краін.
Склад групы
Заснавальнікамі групы, якія ўдзельнічалі ў яе першай сустрэчы, з'яўляюцца:
Заходне-Лонданскі ўніверсітэт
Заходне-Лонданскі ўніверсітэт (University of West London) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Лондане.
Гісторыя
Вучэльня сваімі вытокамі сягае 1860 года, калі была заснавана школа лэдзі Байран, якая пазней стала вышэйшым каледжам Ілінга. У 1992 годзе Заходне-Лонданская палітэхніка, як тады называлася вучэльня, стала ўніверсітэтам пад назвай "Універсітэт даліны Тэмзы". Праз 18 гадоў, пасля некалькіх зліццяў, паглынанняў і пераездаў у свой цяперашні кампус, ён быў перайменаваны і атрымаў сучасную назву.
Структура
Універсітэт уключае дзевяць школ: Бізнес-школа Клода Літнера, Лонданскі каледж гасціннасці і турызму Гелера, Школу вылічальнай тэхнікі і інжынерыі, Лонданскі музычны каледж, Каледж медсястрынства, акушэрства і аховы здароўя, Школу права, Школу гуманітарных і сацыяльных навук, Школу біямедыцынскіх навук і Лонданскую школу кіно, СМІ і дызайну.
Самарыва-дэль-Боска
Самарыва-дэль-Боска (Sommariva del Bosco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 6326 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 176 чал./км². Займае плошчу 35 км². Паштовы індэкс — 12048. Тэлефонны код — 0172.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святая Дзева Марыя.
Будзішча (Ершыцкі раён)
Будзішча (Будище) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Кокнэскі край
Кокнэскі край (Kokneses novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Латвіі ў вобласці Відзэмэ. Край складаецца з трох валасцей, адміністрацыйным цэнтрам края з'яўляецца сяло Кокнэсэ.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 6036 чалавек. Плошча края — 360,6 км².
Груецкі павет
Груецкі павет (Powiat grójecki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Мазавецкага ваяводства. Цэнтр павета — горад Груец. Займае плошчу 1268,82 км². Насельніцтва павета складае 98,6 тыс. чалавек (на 2018 год).
Войштавічы
Во́йштавічы (, Войштовичи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Войштавіцкага сельсавета. Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Багданаўскага сельсавета.
Сімішке
Сімі́шке (Simiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Міелагеная. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Цяжкая атлетыка на летніх Алімпійскіх гульнях 2012
Спаборніцтвы па цяжкай атлетыцы на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 праходзілі з 28 ліпеня па 8 жніўня. Было разыграна 15 камплектаў узнагарод. Падчас спаборніцтваў было ўсталявана 8 сусветных рэкордаў.
Агульны залік
(Тлустым вылучана самая найбольшая колькасць медаляў у сваёй катэгорыі; прымалая краіна таксама вылучана)
Плацэнтарныя
Плацэнтарныя або вышэйшыя звяры (Ἀνώτερα — Eutheria, Huxley, 1880; Placentalia, ад placenta — плацэнта) — найбольш распаўсюджаная кагорта сысуноў, якая лічыцца таксама найбольш высокаразвітай. Іншай кагортай з'яўляюцца сумчатыя (Metatheria, Marsupialia). Адметнай прыкметай плацэнтарных з'яўляецца нараджэнне ў адносна развітой стадыі.
Васілеўка (Ершыцкі раён)
Васілеўка (Василевка) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Кацярына Анатолеўна Паўленка
Псеўданім
Кацярына Паўленка піша і публікуе вершы і песні пад псеўданімам «Monokate».
Біяграфія
Нарадзіліся ў 1988 годзе Нежыне, на Чарнігаўшчыне. Маці Кацярыны — былая ваенная. Выхоўвалі дзядуля з бабуляй, якая спявала традыцыйным народным спевам.
У школьныя гады вучылася ў Нежынскай музычнай школе на вакальна-харавым аддзяленні. Спявала ў дзіцячым хоры «Сяйво». Займалася на інструментах — фартэпіяна і гітара. Па словах Паўленка, выкладчыкі арыентавалі яе ў далейшым займацца опернымі спевамі.
У 2009 годзе скончыла Нежынскае вучылішча культуры і мастацтваў імя Марыі Занькавецкай па спецыяльнасці «Дырыжор народнага хору» (факультэт — народны хор).
Падчас вучобы ў вучылішчы была ўдзельніцай некалькіх мясцовых рок-гуртоў: «Контури тіней», «My spirit».
У 2009—2013 гадах вучылася ў Кіеўскім нацыянальным універсітэце культуры і мастацтваў на факультэце «Музычнае мастацтва» (спецыялізацыя «фальклор»).
У студэнцкія гады кіравала ансамблем «Витинанка», спявала ў ансамблі «Кралиця» (КНУКіМ).
Вывучала фальклор левабярэжнай Кіеўшчыны (Барышаўскага раёна, наваколле Бэразані і інш.). Цікавілася фальклорам Чарнобыльскага Палесся.
З 2017 года Паўленка — кіраўнік хору ветэранаў у горадзе Бэразань (Кіеўшчына) пры гарадскім Доме культуры. Пры яе кіраўніцтве хор атрымаў званне народнага. Па словах Кацярыны Паўленка, гэта адно з самых моцных адчуванняў, калі 30 галасоў спявае пад яе кіраўніцтвам.
У чэрвені 2021 года Кацярына Паўленка ўвайшла ў топ-100 самых уплывовых жанчын Украіны паводле версіі часопіса «Фокус», дзе заняла 10-е месца.
Go_A
У 2012 годзе трапіла ў гурт Go A, праз паўгода пасля яго стварэння. Спачатку выступала як бэк-вакалістка, пасля стала салісткай.
У складзе гурта Go_A выдала 1 студыйны альбом «Іди на звук» і некалькі сінглаў.
22 лютага 2020 года разам з гуртом Go_A атрымала перамогу ў Нацыянальным адборы на песенны конкурс «Еўрабачанне-2020» з песняй «Салавей». Праз пандэмію каронавіруса конкурс адмянілі, Аднак Go_А прадставіла Украіну ў наступным годзе на «Еўрабачанні-2021» з іншай песняй «Шум», кожныя ўдзельнікі конкурсу павінны былі прадстаўляць сваю краіну з новай песняй. У фінале конкурсу гурт па суме балаў ад нацыянальных журы і гледачоў заняў 5-е месца (па выніках галасавання гледачоў — 2-е месца, а ў паўфінале калектыў атрымаў 1-е месца).
Пасля Еўрабачання песня «Шум» узначаліла рэйтынг самых папулярных трэкаў на сэрвісе Spotify. Пераможцы песеннага конкурсу, італьянскі гурт Måneskin, у гэтым рэйтынгу займаў 4 месца.
Рашэтнік
Апісанне
Пладовае цела — шапка на ножцы. Шапка дыяметрам 3—10 см, плоска-пукатая, гладкая, слізістая, скурастая, аранжава-карычневая. Мякаць белавата-жаўтаватая, бураватая, шчыльная, пругкая. Ножка даўжынёй 5—10 см і дыяметрам 1—2 см, цыліндрычная ці трохі звужаная да асновы, суцэльная і гладкая, святлейшая за шапку. Гіменафор брудна-жоўты ці карычнева-аліўкавы з вялікімі порамі. Споры гладкія і жаўтаватыя.
Арэал і экалогія
Пашыраны па ўсёй тэрыторыі Беларусі. Расце пераважна ў хваёвых лясах у жніўні — верасні.
Значэнне
Ядомы грыб.
Казімір Рыбалтоўскі
Казімір Рыбалтоўскі (1909 — ) — каталіцкі святар заходняга абраду, удзельнік беларускага хрысціянскага руху XX стагоддзя, душпастыр.
Біяграфія
Паходзіў з беларускай каталіцкай сям’і.
Скончыў у 1923 годзе Ніжэйшую духоўную семінарыю ў Наваградку, у 1929 годзе — Брэсцкую гімназію, пасля Пінскую духоўную семінарыю. Зацікавіўся ўніяцкім рухам, удзельнічаў у II, III, IV уніяцкіх канферэнцыях у 1931—33 гадах у Пінску. Прыняў сакрамэнт святарства ў 1935 годзе. У 1936 годзе прызначаны вікарыем касцёла св. Апосталаў Пятра і Паўла ў в. Камень Валожынскага павета. Паводле некаторых звестак, таксама служыў у парафіі Св. Міхала Арханёла ў мястэчку Івянец.
У жніўні-верасні 1941 года пераехаў у Мінск. З ксяндзом Дз. Мальцом наладжваў душпастырскую дзейнасць. Пасля арышту С. Глякоўскага і Дз. Мальца выехаў з Мінска ў Камень. Загінуў падчас карнай аперацыі «Герман» летам 1943 г. у Налібоцкай пушчы. Расстраляны немцамі за душпастырскую дзейнасць, якую здзяйсняў у адносінах да мясцовага насельніцтва і жаўнераў АК.
Леанід Аляксандравіч Говараў
Леанід Аляксандравіч Говараў (10 (22 лютага) 1897, Бутыркі, Яранскі павет, Вяцкая губерня, Расійская імперыя — 19 сакавіка 1955, Масква, СССР) — савецкі вайсковы дзеяч, артылерыст, Маршал Савецкага Саюза (18.06.1944), Герой Савецкага Саюза (27 студзеня 1945).
Удзельнічаў у бітвах за Маскву і Ленінград, пасля вайны быў намеснікам Міністра абароны СССР, камандаваў войскамі СПА.
Памёр у ноч на 19 сакавіка 1955 года ў падмаскоўным санаторыі «Барвіха». Пасля смерці быў крэміраваны, урна з прахам пахавана ў Крамлёўскай сцяны на Краснай плошчы ў Маскве.
Прошкаўскі сельсавет
Про́шкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пліскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Прошкава.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Пліскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 24 красавіка 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Псуеўскага сельсавета.
Касцёл Святой Ганны (Вільнюс)
Касцёл Святой Ганны — помнік гатычнай архітэктуры сусветнага маштабу. Драўляны Касцёл Святой Ганны быў збудаваны ў Вільнi, Вялікае Княства Літоўскае ў 14 стагоддзі.
Гісторыя і архітэктура
Дакладных звестак аб архітэктары касцёлу няма. Першыя дакументальныя звесткі аб драўляным касцёле Святой Ганны датуюцца пад 1394 годам. Спалены крыжакамі ў 1419 годзе.
Каменны касцёл быў пабудаваны ў 1495—1500 гадах і асвечаны 22 мая 1501 года. Мецэнатам касцёла быў Вялікі князь Літоўскі Аляксандр (1461—1506). У 1501—1507 гадах архітэктар Мікалай Энкінгер з Данцыгу аднавіў ансамбль касцёла.
Пасля пажару 1564 года храм прыйшоў у запусценне. Мікалай Радзівіл «Чорны» і Юрый Радзівіл яго аднавілі і нанова асвяцілі толькі ў 1581 годзе; менавіта тады будынак набыў выгляд, які ў асноўным захаваўся да нашых дзён. У XVII стагоддзі абваліліся скляпенні будынку і пры яго рамонце галоўным чынам быў зменены інтэр'ер: былі вытынкаваны сцены, усталяваны тры новых байдачных алтары.
У будаванні храма было выкарыстана 33 віды жоўтай фасоннай цагліны. Толькі пасля пажару 1761 года закуродымленыя ўнутраныя сцены былі атынкаваны, а вонкавыя — пафабаваныя ў чырвоны колер. Драўляныя дахавыя перакрыцці былі заменены каменнымі скляпеннямі.
Войска французаў у 1812 годзе спаліла ўсё драўлянае начыненне храма. У 1848—1859 гадах храм зноў рэстаўраваўся. На знешнім пакрыцці храма была створана імітацыя чырвонай цагліны. У маі 1867 года ад пажару асабліва пацярпелі дах, вокны і дзверы. Пры пракладцы вуліцы ў 1872 годзе была знесена закладзеная на сродкі мужа і жонкі Мілкевічаў у 1746 годзе ранейшая званіца (побач з храмам), перабудаваная ў 1802 годзе Міхалам Шульцам. Побач была збудавана новая, імітуючая готыку званіца па праэкце архітэктара Мікалая Мікалаевіча Чагіна, якая захавалася да нашых дзён.
У 1902—1909 гадах праз небяспеку абвалу касцёл зноў рэстаўруецца. Варшаўскі рэстаўратар Дзянконскі ўмацаваў падмурак, дрэніраваў і асушыў тэрыторыю, сцены ўмацаваў металічнымі канструкцыямі, нанова ўзвёў скляпенні, аднавіў раздрабнелую цагліну, зчысціў знешні пласт тынкоўкі. Гэтым разам была выкарыстана чырвоная гліна. Варта адзначыць, што каменныя скляпенні занадта цяжкія для дадзенай архітэктурнай будовы, а металічнае ўмацаванне сценаў — гэта бомба запавольненага дзеяння, бо метал іржавее і аднойчы прыйдзе ў непрыдатнасць.
Пасля другой сусветнай вайны касцёл зачынены не быў.
У 1969—1972 гадах пад кіраўніцтвам літоўскіх архітэктараў Барткунаса і Кіткаўскаса быў праведзены рамонт. Былі адрэстаўраваны касцёльныя вежы, якія і таго часу былі вельмі разбураны. У красавіку 2008 года агляд часткі храма быў зачынены загараджальнымі рыштункамі дзеля бяспекі падарожнікаў і турыстаў, бо праз вібрацыю, якая выклікана транспартным патокам побач з касцёлам, утварыліся расколіны ў сцяне будовы і пачалі выпадаць цагліны.
NGC 4824
NGC 4824 — зорка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Абу-Кебір
Абу-Кебі́р (Абу-Кабір, араб. أبو كبير) — горад у Егіпце, ва ўсходняй частцы дэльты Ніла, трэці па велічыні горад правінцыі Эш-Шаркія (пасля гарадоў Заказік і Більбейс).
Гарадскія кварталы
Асноўныя гарадскія кварталы:
Адміністрацыйны раён
Раён Абу-Кабір займае плошчу 1230 км². Раён складаецца з 6 сельскіх абшчын, да якіх адносіцца 27 вёсак і 284 дробных паселішчаў.
Коцэнскі край
Коцэнскі край (Kocēnu novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Латвіі ў вобласці Відзэмэ. Край складаецца з пяці валасцей, цэнтрам края з'яўляецца сяло Коцэны.
Аляксандр Тэафіл Вандэрмонд
Аляксандр Тэафіл Вандэрмонд (Alexandre-Théophile Vandermonde) (Парыж -, Парыж) — французскі музыкант і матэматык, член Французскай акадэміі навук. Вядомы галоўным чынам дзякуючы працам па вышэйшай алгебры, асабліва па тэорыі вызначнікаў.
Церакты (Карагандзінская вобласць)
Церакты — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Шарыкцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 354887100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1231 чалавек (631 мужчына і 600 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 639 чалавек (329 мужчын і 310 жанчын).
Дуброўка (Пасёлкаўскае сельскае паселішча)
Дуброўка (Дубровка) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Яўген Алегавіч Нікіцін
Яўген Нікіцін (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік рэчыцкай ДЮСШ-2.
Клубная кар’ера
Выхаванец ДЮСШ горада Рэчыца, з 2010 выступаў за дубль мінскага «Дынама». Сезон 2012 правёў у арэндзе ў «Бярозе-2010», а першую палову 2013 года зноў правёў за дубль «Дынама». Забіўшы за паўгады ў турніры дублёраў 7 галоў, улетку 2013 года зноў адправіўся ў Бярозу. На гэты раз адзначыўся 8 галамі, чым дапамог «Бярозе-2010» заняць выніковае 5-е месца ў Першай лізе.
У пачатку сезона 2014 зноў вярнуўся ў «Дынама». Пачаў сезон за дубль, але неўзабаве стаў трывала прыцягвацца да асноўнага складу мінчан. 15 мая 2014 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўны на 87-й хвіліне замест Эрнана Фігерэда ў матчы з БАТЭ (0:0). Ужо ў наступным сваім матчы, 26 мая 2014 года, забіў свой першы гол за «Дынама», усталяваўшы тым самым канчатковы лік у матчы са «Слуцкам» (3:0).
З верасня 2014 года перастаў з’яўляцца на полі ў асноўнай камандзе, працягваючы гуляць за дубль. У студзені 2015 года зноў быў пераведзены ў «Бярозу-2010». Здолеў добра праявіць сябе ў «Бярозе-2010» падчас перадсезоннай падрыхтоўкі, і ў сакавіку 2015 года адправіўся на турэцкі збор разам з асноўнай камандай «Дынама», аднак сезон 2015 распачаў у бярозаўскім клубе. У выніку, аднак, амаль не гуляў з-за службы ў арміі.
У студзені 2016 года прыбыў на прагляд у гродзенскі «Нёман», але неўзабаве пакінуў клуб з-за атрыманай траўмы. У выніку, сезон 2016 пачаў у складзе мінскага «Тарпеда».
Сезон 2018, у якім «Тарпеда» атрымала месца ў Вышэйшай лізе, пачынаў у дублі, з чэрвеня пачаў гуляць за асноўную каманду, аднак у жніўні трапіў на лаўку запасных. У студзені 2019 года пакінуў «Тарпеда» і неўзабаве стаў іграком жыткавіцкага ЮАС. Аднак, у сакавіку 2019 года далучыўся да рэчыцкага «Спадарожніка», з якім у красавіку падпісаў кантракт. Замацаваўся ў стартавым складзе «Спадарожніка». У студзені 2020 года падоўжыў кантракт з рэчыцкім клубам. У сезоне 2020 дапамог «Спадарожніку» перамагчы ў Першай лізе, аднак сам у другой палове сезона не гуляў з-за траўмы і пасля пакінуў каманду.
У пачатку 2023 года далучыўся да рэчыцкай ДЮСШ-2 у якасці старшага трэнера, таксама стаў выхадзіць на поле ў якасці іграка.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за моладзевыя зборныя Беларусі розных узростаў.
Мікалай Іванавіч Шмаргун
Мікалай Іванавіч Шмаргун(13 студзеня 1913 — 30 студзеня 1944) — чырвонаармеец, камандзір разліку супрацьтанкавай стрэльбы, Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся Мікалай Іванавіч Шмаргун у вёсцы Рубцэва Лыманскага раёна Данецкай вобласці 13 студзеня 1913 года. У сям'і было пяцёра дзяцей, чатыры дачкі — Галя, Маруся, Люба і Фрося, адзін сын — Мікалай.
Да вайны Мікалай Іванавіч працаваў у міліцыі на чыгуначнай станцыі горада Рубежнае Луганскай вобласці. Тут ён пазнаёміўся са сваёй будучай жонкай Таццянай Уладзіміраўнай, тады яшчэ маладой дзяўчынай, якая пасля заканчэння Сталінскай школы прадаўцоў горада Данецка была накіравана на працу ў Рубежнае. Праз тыдзень пасля іх знаёмства яны пажаніліся. Праз год нарадзіўся сын — Анатоль, за якім дапамагала даглядаць яе сястра, Марыя Уладзіміраўна, пакуль маладыя бацькі былі на працы. На другі дзень пасля пачатку вайны немцы напалі на горад. Адправіўшы сям'ю ў Новапскоў, міліцыянер Мікалай Іванавіч застаўся байцом батальёна народнага апалчэння.
У ліпені 1942 года ён трапіў у Новапскоў. Але ў гэты час на пасёлак напалі немцы. Пачалася акупацыя. Пасля вызвалення Новапскова 28 студзеня 1943 года Мікалай Іванавіч быў накіраваны на фронт у дзеючую армію. Быў камандзірам разліку супрацьтанкавай стрэльбы 7-га гвардзейскага знішчальна-супрацьтанкавага дывізіёна 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса на Цэнтральным фронце.
У ноч на 27 верасня 1943 Шмаргун Мікалай Іванавіч са сваім разлікам першым пачаў пераправу праз Дняпро. Пасярод ракі бранябойшчыкі загінулі. Мікалай Іванавіч, перакінуўшы на спіну аўтамат, ўчапіўся за бервяно, якое было непадалёк, і паплыў да берага. За ім пайшлі і іншыя бранябойшчыкі, але да берага дайшлі нямногія. Адважны воін першым дабраўся да берага, закідаў гранатамі варожую траншэю, захапіў яе і з гэтай пазіцыі агнём забяспечваў фарсіраванне ракі таварышамі. За гэты подзвіг Мікалай Іванавіч указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года быў удастоены звання Героя Савецкага Саюза.
Памёр ад ран праз 15 дзён пасля ўказа — 30 студзеня 1944 года. Пахаваны ў горадзе Мазыр Гомельскай вобласці (Беларусь).
Літаратура
''Рунов В. А.'' Новопсков и его окрестности. Ист-факт. 2002.
Спасылкі
''Ігар Сердзюкоў. '' Шмаргун, Мікалай Іванавіч. Сайт «Героі краіны». Праверана 10 сакавіка 2016.
Рыгор Міхайлавіч Баталаў
Рыгор Міхайлавіч Баталаў (, Віцебск —, Кіеў) — камандзір 229-га гвардзейскага стралковага палка 72-й гвардзейскай стралковай дывізіі 7-й гвардзейскай арміі Стэпавага фронту. Генерал-лейтэнант (1965). Герой Савецкага Саюза (26.10.1943, медаль № 1408).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і рабочага. Пасля заканчэння няпоўнай сярэдняй школы працаваў слесарам.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 26 кастрычніка 1943 за мужнасць і гераізм, праяўленыя пры фарсіраванні Дняпра і ўтрыманні плацдарму гвардыі маёру Рыгору Міхайлавічу Баталаву прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» (№ 1408). Пасля заканчэння вайны Р. М. Баталаў працягнуў службу ў арміі, у 1952 годзе скончыў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ, у 1959 годзе — Ваенную акадэмію Генеральнага штаба. Да 1971 года ў Савецкай Арміі. Жыў у Кіеве, працаваў у інстытуце кібернетыкі АН УССР. Памёр 19 верасня 1988. Пахаваны ў Кіеве на Лук’янаўскіх вайсковых могілках.
Уладзімір Гіляравіч Гаркун
Уладзімір Гіляравіч Гаркун (, в. Бакінава,, Мінская вобласць, БССР, СССР) — беларускі палітык і дыпламат.
Біяграфія
У 1968 г. закончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут, у 1987 г. Мінскую вышэйшую партыйную школу. З 1968 г. галоўны аграном племсаўгаса «Гарадзішчанскі» Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. У 1969—1983 гг. галоўны аграном, старшыня калгаса «Чырвоны сцяг», начальнік кіравання сельскай гаспадаркі раёна, першы намеснік старшыні Дзяржынскага райвыканкама, старшыня раённага аграпрамысловага аб’яднання Дзяржынскага раёна. У 1983-1991 гг. першы сакратар Дзяржынскага ГК КПБ, старшыня Дзяржынскага райвыканкама.
22 ліпеня 1994 года прызначаны намеснікам прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь.
15 кастрычніка 1998 года быў адстаўлены з гэтай пасады і прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Літоўскай Рэспубліцы. Заставаўся на гэтай пасадзе да 31 снежня 2005 года.
21 лютага 2012 года прэзідэнт Беларусі даў згоду на прызначэнне першым намеснікам Старшыні Выканаўчага камітэта — Выканаўчага сакратара СНД.
Узнагароды
1 ліпеня 1996 узнагароджаны Ганаровай граматай Кабінета Міністраў Рэспублікі Беларусь, а 6 снежня 2005 года — Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Рам Баран Ядаў
19 ліпеня Ядаву не хапіла для абрання чатырох галасоў. Двума днямі пазней у яго падтрымку прагаласавалі 308 з 590 удзельнікаў сходу. Па колькасці аддадзеных за яго галасоў Ядаў абышоў рэспубліканскага кандыдата — падтрыманага мааістамі Рамраджу Прасад Сінгха.
Ядаў скончыў медыцынскі каледж ў Калькуце (Індыя), двойчы (1991 і 1999) займаў пасаду міністра аховы здароўя Непала.
МКАД
МКАД:
Гута (Валожынскі раён)
Гу́та (, Гута) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Багданаўскага сельсавета.
Рафаэл Ледэсма
Рафаэл Пампеу Радрыгіс Ледэсма (нар., , Бразілія) — бразільскі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Пачынаў прафесійную кар’еру ў бразільскім клубе «Жувентуды». У 2004—2006 гадах выступаў у Партугаліі, пасля чаго на кароткі час вярнуўся ў Бразілію, каб потым перабрацца ў склад літоўскага «Каўнаса», разам з якім двойчы стаў чэмпіёнам Літвы, у 2008 годзе стаў таксама найлепшым бамбардзірам чэмпіянату.
Па заканчэнні сезону 2011 года «Партызан» спыніў існаванне, і Рафаэл вярнуўся ў Літву, дзе ў сезоне 2012 забіў 20 галоў у чэмпіянаце ў складзе «Судувы». У сезоне 2013/14 гуляў на Кіпры за клуб «Этнікас», а ўлетку 2014 года перабраўся на Мальту, дзе ў складзе розных клубаў стаў чэмпіёнам, уладальнікам Кубка і Суперкубка Мальты.
У верасні 2018 года далучыўся да клуба «Сан-Гван» з другога дывізіёна Мальты. У студзені 2019 года перайшоў у літоўскі «Панявежыс», дзе гуляў да канца сезона 2019. У ліпені 2020 года зноў апынуўся на Мальце, папоўніўшы склад клуба «Араторы Юс», дзе і завяршыў кар’еру летам 20211 года.
Сомарыва-Перно
Самарыва-Перно (Sommariva Perno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 2816 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 162 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 12040. Тэлефонны код — 0172.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Кадафа
аль-Кадафа (القذاذفـة‎) — невялікае арабізаванае берберскае бедуінскае племя ў Лівіі. Члены племя жывуць у раёне Сірце, а таксама ў Фецане, каля горада Себха, дзе і знаходзіцца частка старэйшын племя.
Племя гуляла важную ролю ў рэвалюцыі 1 верасня 1969 года (рэвалюцыя аль-Фатэх) і пасля яе, паколькі лівійскі лідар, арганізатар рэвалюцыі Муамар Кадафі родам з гэтага племя.
Падчас грамадзянскай вайны ў Лівіі ў 2011 годзе племя аль-Каддафа ваявала на боку лідара Джамахірыі Муамара Кадафі і ўсяляк падтрымлівае яго.
Венгрыя на конкурсе песні Еўрабачанне
Венгрыя дэбютавала на конкурсе песні Еўрабачанне ў 1994 годзе. За год да гэтага краіна таксама падавала заяўку, але не прайшла кваліфікацыю, таму не прыняла ўдзел у «Еўрабачанні 1993».
Першым прадстаўніком краіны стала спявачка Фрэдэрыка Баер з песняй «Kinek mondjam el vetkeimet?». Ёй удалося дасягнуць 4-га месца. Гэта быў першы і самы высокі вынік дзяржавы за ўсю гісторыю ўдзелу ў конкурсе.
У цэлым вынікі краіны на конкурсе нельга назваць вельмі паспяховымі. Венгрыя за ўсю гісторыю толькі два разы дасягнула топ-5, яшчэ тры разы краіна займала месцы ў топ-10. Аднак пры гэтым, з моманту ўвядзення паўфіналаў (2004 год) дзяржаве амаль заўсёды ўдавалася праходзіць у фінал. Выключэннямі з’яўляюцца конкурсы 2008, 2009 і 2019, калі краіна не змагла выйсці з паўфіналаў.
Венгрыя часта прапускала ўдзел у конкурсе па розных прычынах. Так, краіна не змагла прайсці кваліфікацыю ў 1996 годзе, а пазней адмовілася ад удзелу ў 1999 годзе, і не ўдзельнічала цэлых 6 гадоў. Затым павярнулася ў 2005 і ўжо праз год адмовілася ад удзелу зноў (у гэты раз толькі на год). Акрамя таго краіна прапусціла ўдзел у 2010 годзе, а пасля адмовілася ад удзелу ў конкурсе 2020 года (яшчэ да яго адмены). У 2021 краіна на конкурс не павярнулася.
Крымулдскі край
Крымулдскі край (Krimuldas novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Латвіі ў вобласці Відзэмэ. Край складаецца з двух валасцей, цэнтрам края з'яўляецца буйнае сяло Рагана.
Венгрыя на конкурсе песні Еўрабачанне
За ўсю гісторыю ўдзелу Венгрыя атрымала ў фіналах 1112 балаў, а ў паўфіналах – 1336.
NGC 4825
NGC 4825 (іншыя абазначэнні — MCG -2-33-70, PGC 44261) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Крымулдскі край
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 5778 чалавек. Плошча края — 339,1 км².
NGC 4825
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дава (партыя)
Партыя «Дава» (حزب الدعوة الإسلامية, Хізб аль-Да’ва аль-Ісламія — партыя Ісламскага Прызыву) — іракская кіруючая партыя, радыкальна-шыіцкага толку.
Утворана ў канцы 1950-х для барацьбы з свецкай формай праўлення, камунізмам і баасізмам. Знаходзілася ў цесных сувязях з суніцкімi ісламскімі фундаменталістамі. У 1970-х разгарнула ўзброеную антыўрадавую барацьбу. Падтрымала Ісламскую рэвалюцыю ў Іране ў 1979 годзе і сфармавала ўзброенае крыло «Шахіды ас-Садра». З’яўлялася «пятай калонай» у гады ірана-іракскай вайны. У 2006 сфармавала ўрад Ірака.
Дуброўка (Кузьміцкае сельскае паселішча)
Дуброўка (Дубровка) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сіманішкіс I
Сімані́шкіс I (Simoniškis I) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана за 12 км на паўночны ўсход ад Лінкмяніса, на паўднёва-ўсходняй ускраіне возера Балуошыкшціс. Насельніцтва 4 чал. (2001 г.).
Еўрапейскі пікнік
Еўрапейскі пікнік — дэманстрацыя міру на аўстрыйска-венгерскай граніцы каля горада Шопрана 19 жніўня 1989 года. Са згоды абедзвюх краін пагранічныя вароты на старой Браціслаўскай дарозе паміж вёскамі Санкт-Маргарэтэн і Шопранкёхіда сімвалічна адчынілі на тры гадзіны. На гэтым жа месцы аўстрыйскі міністр замежных спраў Алаіз Мок і яго венгерскі калега Дзьюла Хорн 27 чэрвеня 1989 сумесна разрэзалі пагранічны плот, каб падкрэсліць распачатую Венгрыяй 2 мая 1989 года ліквідацыю ахоўных збудаванняў.
Больш за 600 грамадзян ГДР скарысталіся гэтым кароткім адкрыццём жалезнай заслоны, каб бегчы праз Аўстрыю ў ФРГ. Венгерскія пагранічнікі ім не перашкаджалі, хоць па дамоўленасці паміж ГДР і Венгрыяй яны не павінны былі іх пусціць на Захад.
Сёння Еўрапейскі пікнік уяўляецца адной з важных падзей, што прывяла да завяршэння гісторыі ГДР і заканчэння халоднай вайны, падзення жалезнай заслоны і аб'яднання дзвюх германскіх дзяржаў.
Айыр (сяло)
Айыр — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шарыкцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 354887180.
Насельніцтва
Паводле дадзеных 1999 года, у сяле не было пастаяннага насельніцтва. Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 94 чалавекі (47 мужчын і 47 жанчын).
Мікіта Сяргеевіч Крыўцоў
Мікіта Сяргеевіч Крыўцоў (нар. 31 ліпеня 1992, г. Вілейка, Мінская вобласць — (?), Мінская вобласць) — беларускі футбольны фанат, загінулы ўдзельнік акцый пратэсту пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў Вілейцы, некаторы час жыў у Маладзечне. Быў фанатам ФК Маладзечна. З жонкаю гадаваў пяцігадовую дачку, сям’я жыла ў Жодзіне.
Ягоны брат — Павел Кухта, добраахвотнік у вайне ва Украіне. З 2022 года з’яўляецца кіраўніком варшаўскага Цэнтра дапамогі беларускім добраахвотнікам, якія ваююць у Батальёне імя Кастуся Каліноўскага.