cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жыгімонт Карыбутавіч
Біяграфія
29 чэрвеня 1424 на чале ўласнага 1,5 тыс. войска прыбыў у Прагу, дзе на вачах натоўпа прыняў прычасце па гусісцкаму абраду. Ён быў выбраны каралём, але не каранаваўся. Папа Рымскі Марцін V абвясціў Карыбутавіча ератыком, Вітаўт публічна выракся яго, хаця яны вялі ліставанне паміж сабой, дзе Карыбутавіч называў сябе слугой Вітаўта. Апроч таго, напачатку абранне не прызналі табарыты начале з Жыжкам, які прывёў войска пад Прагу з намерам зруйнаваць яе, але пасля перамоў усёж прызнаў Карыбутавіча за караля. Такім чынам, Карыбутавічу ўдалося аб'яднаць абодва крылы гусітаў, пасля смерці Жыжкі ён узначальваў гусіцкае войска і 16 чэрвеня 1426 разбіў імператарскае войска ў бітве пад Усцем. Жыгімонт Карыбутавіч не хацеў далейшай вайны з імператарам і ў сваіх лістах да Вітаўта прасіў, каб той быў пасрэднікам у перамовах аб міры. Гэтая таемная перапіска трапіла ў рукі радыкальных табарытаў, якія з амвонаў зачыталі яе пражанам. Усё гэта было палічана за здраду Жыгімонта Карыбутавіча і яго на чатыры месяцы зняволілі ў замку Вальдштайн. Тымчасова табарыты захапілі ўладу ў Празе, але папулярнасць Карытубавіча сярод звычайных абывацеляў была настолькі вялікай, што табарыты ўвесь час пачувалі сябе неўпэўнена і таму вырашылі вывезці яго з Чэхіі. Таму 9 верасня 1426 ён быў вызвалены і давезены пад вартай да польскай мяжы. Некаторы час Карыбутавіч жыў у Раціборы ў сваёй сястры Алены. Тут ён збіраў сваіх прыхільнікаў гусітаў, наймітаў, сюды з ВКЛ прывёў войска Фёдар Астрожскі.
У красавіку 1430 Жыгімонт Карыбутавіч з войскам пайшоў у Чэхію дзе заняў горад Глівіцу і абвясціў яго сваёй рэзідэнцыяй. Калі ён ездзіў у Кракаў на не адбыўшыйся дыспут з каталікамі — біскуп Збігнеў Алясніцкі, каб пазбегнуць дыспуту, загадаў зачыніць у горадзе ўсе касцёлы, Конрад Алясніцкі напаў на Глівіцу і спаліў яе. Яшчэ некаторы час Карыбутавіч са сваёй харугвай ваяваў супраць імператарскіх войскаў у Чэхіі, але ў 1431 прасіў у новага вялікага князя літоўскага Свідрыгайлы прыняць яго на службу. Лісты Карыбутавіча да Свідрыгайлы трапілі ў рукі Ягайлы, што дазволіла таму абвінаваціць Свідрыгайлу перад імператарам у сувязях з гусітамі, а Карыбутавіч здолеў вярнуцца ў ВКЛ толькі ў 1434 годзе. Прычым ехаў ён акружным шляхам, бо ў той час у ВКЛ ішла феадальная вайна ў якой Ягайла падтрымліваў Жыгімонта Кейстутавіча супраць Свідрыгайлы. Спачатку Карыбутавіч з Чэхіі праз тэрыторыю Свяшчэннай Рымскай імперыі з дапамогай Ордэна трапіў у яго сталіцу Марыенбург, адкуль немцы пераправілі яго па мору ў Рыгу, дзе Карыбутавіч пражыў год да часу пакуль Свідрыгайла не прыслаў запрашэнне. У ВКЛ Карыбутавіч узначаліў войска Свідрыгайлы.
1 верасня 1435 на рацэ Святой пад Вількамірам сустрэліся войскі Свідрыгайлы на чале з Карыбутавічам і войскі Жыгімонта Кейстутавіча на чале з Якубам з Кабылян. Карыбутавіч прапанаваў праціўніку не праліваць братняй крыві, а пачаць перамовы паміж вялікімі князямі праз пасярэдніцтва імператара ці каго з еўрапейскіх каралёў, але гэтая прапанова не была прынятая ні Жыгімонтам Кейстутавічам, ні самім Свідрыгайлам. У ходзе бітвы пад Вількамірам Карыбутавіч быў паранены ў галаву і шыю, бо спрабаваў з некалькімі харугвамі затрымаць палякаў і даць магчымасць уцякаючаму войску Свідрыгайлы перагрупіравацца. Параненым ён трапіў у палон, калі яго спыталіся, чаму ён не ратаваўся ўцёкамі, ён адказаў, што гонар цэніць вышэй за жыццё. Хутка ён памёр, нібыта раны яго былі смяротныя, па іншай версіі быў забіты.
Iris versicolor
Iris versicolor — від шматгадовых карэнішчавых роду Касач родам з Паўночнай Амерыкі, дзе шырока распаўсюджаны на асаковых лугах, балотах, па водмелях і берагах.
Iris versicolor з'яўляецца кветкай правінцыі Квебек, змяніўшы, якая не з'яўляецца роднай для правінцыі.
Апісанне
Iris versicolor — квітнеючая шматгадовая расліна, якая вырастае да 10-80 см у вышыню. Гэты від мае тэндэнцыю да ўтварэння тоўстага мясістага карэнішча. Расліна мае добра развітую сінюю, часам фіялетавую, кветку. Красаванне з мая па ліпень.
Выкарыстанне
Расліна шырока культывуецца і мае шмат гатункаў. Яна атрымала ад прэмію.
Небяспека
Вядомыя выпадкі атручвання людзей і жывёл, якія спажывалі карэнішчы Iris versicolor, у якіх былі знойдзены гліказіды і. Сок можа выклікаць у адчувальных людзей.
Сцяг Швейцарыі
Сцяг Швейцарыі ўяўляе сабой чырвонае квадратнае палотнішча з белым крыжом пасярэдзіне, канцы якога не дасягаюць краёў сцяга. Прамяні крыжа роўнавялікія і пры гэтым даўжыня прамяня крыжа на 1/6 больш, чым шырыня. У адрозненне ад большасці іншых дзяржаўных сцягоў, сцяг Швейцарыі мае форму квадрату. Паходзіць ад гербу кантона Швіц (аднаго з трох кантонаў, што ўтварылі Швейцарскую канфедэрацыю ў 1291 годзе, разам з Уры і Унтэрвальдам).
Калі набор колераў сцяга заставаўся нязменным з часоў Свяшчэннай Рымскай імперыі, то форма сцяга змянялася на працягу стагоддзяў:
Чырвоны крыж
Знак чырвонага крыжу, які выкарыстоўваецца Міжнародным Камітэтам Чырвонага Крыжу, паходзіць ад выявы швейцарскага сцяга. Чырвоны крыж на белым фоне быў дэклараваны як афіцыйны сімвал абароны яшчэ Жэнеўскай канвенцыяй 1864 года. Такія колеры сцяга (якія з’яўляюцца толькі люстраной заменай колераў сцяга Швейцарыі) былі прынятыя, для таго, каб адзначыць адмысловыя заслугі швейцарца па нацыянальнасці і заснавальніка МКЧК Жана Анры Дзюнана.
Форма
Дзяржаўны сцяг — толькі квадратнага фармату. Ёсць прамавугольны варыянт, які выкарыстоўваецца гандлёвым флотам Швейцарыі, але які не выкарыстоўваецца на сушы і не з’яўляецца дзяржаўным.
Пасля ўступлення Швейцарыі ў ААН у 2002 годзе з’явіўся міф, што нібы прыняты прамавугольны стандарт формы сцяга, у дадатак да квадратнага. Гэта нібы было зроблена з прычыны таго, што правіламі гэтай арганізацыі рэгламентавана прамавугольная форма сцягоў краін-удзельнікаў. Гэты міф пацверджання ў афіцыйных крыніцах не мае. Наадварот, пры ўступе Швейцарыі ў ААН, апошняя абавязалася выконваць квадратны фармат сцяга, накшталт таго, як выконваецца ўнікальны фармат сцяга Непала. Характэрна, што калі перад штаб-кватэрай ААН у Нью-Ёрку па памылцы вывесілі прамавугольны сцяг, афіцыйны Берн выказаў пратэст і запатрабаваў вывесіць сцяг правільнага фармату.
Майсей Зельманавіч Любіч
Майсей Зельманавіч Любіч — гродзенскі архітэктар, валодаў прыватнай праектнай арганізацыяй — тэхнічнай канторай, у якой выконваліся праекты будынкаў. Ён быў сынам члена гарадской управы Зельмана Любіча, і, відаць, меў добрую адукацыю.
Цягам некалькіх гадоў па праекце Любіча ў новамодным маўрытанскім стылі была перабудавана галоўная сінагога, будынак школы хасідаў і Кляўз, і з нуля ўзведзены школы Хеўра-Алшых і мяснікоў на Школьным двары. Галоўнай мастацкай асаблівасцю, які аб’ядноўваў гэты комплекс з пяці яўрэйскіх храмаў, з’яўлялася багатае дэкараванне вонкавых сцен рустам і ўпрыгожванне вокнаў ліштвамі, фланкіраванне фасадаў квадратнымі вежамі з кілепадобнымі завяршэннямі. Любіч упершыню праявіў сябе ў якасці архітэктара пасля таго, як у выніку веснавога пажара 1885 г. згарэла палова Гродна. Горад пачаў адбудоўвацца вельмі імкліва, і такія прафесіі як архітэктары і будаўнікі былі аднымі з найбольш запатрабаваных. Самымі прыкметнымі праектамі М. Любіча ў гэты час з’яўляюцца дом купца Мураўёва на Параднай плошчы, воданапорная вежа і дом купцоў Франкаў на Саборнай вуліцы. Пасля рэалізацыі гэтых аб’ектаў архітэктар набыў вядомасць. Галоўнымі кліентамі Любіча выступалі самыя заможныя жыхары Гродна.
Арнольд Меры
Арнольд Меры (, Талін, Эстонія –, , Эстонія) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза, ганаровы старшыня Антыфашысцкага камітэту Эстоніі.
Біяграфія
З 1926 года жыў з сям'ёй у Югаславіі. У 1938 сям'я вярнулася ў Эстонію, дзе Арнольд быў прызваны ў армію. Пасля далучэння Эстоніі да СССР абраны ў гарадской камітэт камсамолу Таліна, і яму было даручана ствараць камсамольскія арганізацыі ў арміі. Пасля ператварэння арміі ў 22-і Эстонскі корпус, ён быў прызначаны намеснікам палітрука 415-га радыёбатальёна.
На франтах Вялікай Айчыннай вайны з канца чэрвеня 1941 года, прыняўшы першы бой у раёне горада Порхаў Пскоўскай вобласці.
17 ліпеня 1941 года праціўнік, фарсіраваўшы раку Шалонь, пачаў наступленне на горад Дно. На батальён быў скінуты дэсант. У цяжкіх умовах, калі пачалося адступленне байцоў, Арнольд Меры спыніў іх і арганізаваў абарону. У баю ён быў чатырохразова паранены (у правую руку, у калена, у бядро, у грудзі), але працягваў камандаваць. Планы праціўніка па выхадзе да шашы «Порхаў — Дно» былі сарваныя
Меры стаў першым эстонцам, удастоеным звання Героя Савецкага Саюза, якое было яму прысвоена 15 жніўня 1941 года за дзеянні ў гэтым баі.
Пасля лячэння Арнольд Меры вучыўся ў Маскоўскім ваенна-інжынерным вычылішчы, служыў намеснікам начальніка палітаддзела 249-й Эстонскай дывізіі і 8-га Эстонскага стралковага корпуса.
У чэрвені 1945 года Арнольд Меры быў дэмабілізаваны з арміі і накіраваны на радзіму, дзе яго абралі першым сакратаром ЦК камсамола Эстоніі. У 1949 годзе ён паступіў у Вышэйшую партыйную школу пры ЦК УКП(б). Тады жа накіраваны на востраў Хіюмаа ў якасці партыйнага ўпаўнаважанага для правядзення дэпартацый, што пасля паслужыла падставай для абвінавачвання яго ў дачыненні да злачынстваў супраць людскасці.
У 1951 годзе па даносу яго выключылі з ВПШ і пазбавілі дзяржаўных узнагарод. Ён з'ехаў з сям'ёй у Эстонію і працаваў столярам, а пасля пераехаў у Горна-Алтайск. У 1956 годзе пасля XX з'езду КПСС ён быў рэабілітаваны і яму вярнулі званне Героя Савецкага Саюза. Ён скончыў ВПШ і працаваў выкладчыкам палітэканоміі ў Горана-Алтайскім педагагічным інстытуце.
З 1960 года Арнольд Меры працуе ў Эстоніі на кіруючых пасадах у міністэрстве асветы Эстонскай ССР. У 1979 годзе ён стаў старшынёй прэзідыўма Эстонскага таварыства сяброўства і культурных сувязяў з замежнымі дзяржавамі. На пенсію Арнольд Меры сыйшоў у 1989 годзе. У апошнія гады жыцця Арнольд Меры узначальваў Антыфашысцкі камітэт Эстоніі.
Красны Бор (Клімаўскі раён)
Красны Бор (Красный Бор) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Каменскахутарскога сельскага паселішча.
Гісторыя
З 1929 года ў складзе Чуравіцкага раёна Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Клімаўскім раёне Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Чуравіцкага раёна Бранскай вобласці. З 1956 года зноў у Клімаўскім раёне.
Дуалькі
Дуалькі (Dualchi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Нуора.
Насельніцтва складае 764 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 33 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 8010. Тэлефонны код — 0785.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3554
IC 3554 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Полк КАП «Глыбокае»
Полк Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Глыбо́кае» (польск.: Pułk KOP «Głębokie») — пяхотнае падраздзяленне Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якое размяшчалася ў Падсвіллі і Глыбокім у 1927—1939 гадах. Полк удзельнічаў у абароне дзяржаўных межаў падчас пахода Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь.
Гісторыя
Восенню 1927 года ў складзе трэцяй памежнай брыгады была ўтворана 3-я паўбрыгада аховы памежжа, камандаванню якой сталі падпарадкоўвацца два памежныя батальёны і два кавалерыйскія эскадроны. Кіраўніцтва паўбрыгады знаходзілася спачатку ў мястэчку Падсвілле, але 15 студзеня наступнага года было перанесена ў Глыбокае, у прадмесце Беразвечча, дзе размясцілася ў будынках былога базыльянскага кляштара.
Улетку 1929 г., у выніку дзеяння правіла, паводле якога адзінкі Корпуса аховы памежжа атрымлівалі назвы згодна з мясцовасцямі іх размяшчэння, трэцяя паўбрыгада была пераназвана ў полк «Глыбокае», які стаў падпарадкоўвацца камандаванню брыгады «Вільна», але склад палка пры гэтым застаўся нязменным. Адміністрацыйна-гаспадарчым аддзелам для падраздзялення стаў сёмы памежны батальён.
З-за падзела 1 сакавіка 1934 г. адзінай кулямётнай роты пры цэнтральнай унтэр-афіцэрскай школе, у складзе палка «Глыбокае» адчынілася падобная ўстанова. Рота складалася з камандавання, гаспадарчай дружыны і двух узводаў для 70 навучэнцаў. Падпарадкоўвалася непасрэдна камандаванню палка, пры гэтым утварала асобную адміністратыўную адзінку, штаб якой дыслакаваўся ў Беразвеччы.
Загадам камандавання ад 23 лютага 1937 года была распачата першая фаза рэканструкцыі Корпуса аховы памежжа «R.3», адным з вынікам якой стала рэарганізацыя палка «Глыбокае» шляхам уваходжання ў яго склад батальёна «Слабодка» і нядаўна ўтворанага батальёна «Беразвечча», а таксама рэфармаванне кіраўніцтва падраздзялення. Пасля скасавання брыгады «Вільна», полк стаў падпарадкоўвацца непасрэдна камандаванню Корпуса аховы памежжа, а яго склад пашырыўся за кошт уключэння кавалерыйскага эскадрона «Друя» і станцыі паштовых галубоў «Паставы».
У трэцяй дэкадзе сакавіка 1939 г. была праведзена мабілізацыя рэзервовага батальёна «Беразвечча» і трох кавалерыйскіх эскадронаў. 26 жніўня, па сканчэнні мабілізацыі, эскадроны былі ператранспартаваны да чыгуначнай станцыі Русец, на паўночны ўсход ад Велюня, дзе ўвайшлі ў склад кавалерыйскага згуртавання «Фелікс». Батальён «Беразвечча» быў перадыслакаваны ў раён Жыўца і далучыўся да 2-га пяхотнага палка Корпуса аховы памежжа. У красавіку быў мабілізаваны, а пазней — перамешчаны ў раён Аўгустава батальён «Слабодка».
24 жніўня 1939 г., падчас тэрміновай мабілізацыі, памежнае падраздзяленне «Глыбокае» стала асновай для ўтварэння 3-га пяхонага палка Корпуса аховы памежжа, які быў уключаны ў склад.
Пасля завяршэння ўсеагульнай мабілізацыі, полк аднавіў сваю дзейнасць пры дапамозе адноўленых батальёнаў «Лужкі» і «Падсвілле», але адзін з батальёнаў — «Слабодка» — так і не быў рэканструяваны. Па ўзнаўленні, полк працягнуў ахову дзяржаўнай мяжы з БССР даўжынёй 164.450 км.
Напад на полк
17 верасня, каля 4.00, пачаўся бой паміж палком «Глыбокае» і атакуючай яго Групай «Полацк» камдзіва Аляксеева, а таксама з падпарадкаванымі ёй аддзеламі памежных войскаў НКУС. На яго левым флангу батальён «Лужкі» маёра Францішка Бенрата падвергся нападу 12-га савецкага аддзялення аховы памежжа палкоўніка Бусарава пры падтрымцы танкаў і дыверсантаў. Усе падпарадкаваныя гэтаму батальёну адзінкі абараняліся, але хутка былі знішчаны: 3-я памежная рота гэтага падраздзялення згубіла камандзіраў усіх сваіх стражніцаў, а 1-я і 2-я роты страцілі больш за палову жаўнераў. Камандзір палка аддаў загад рэшткам 1-й і 2-й памежных ротаў, а таксама рэзерву і кіраўніцтву батальёна «Лужкі» апоўдні 17 верасня пакінуць Лужкі і адысці ў бок Вільна. Тое ж самае зрабіў і штаб батальёна «Падсвілле», які панёс меншыя страты асабовага складу, чым «Лужкі».
Батальёны палка ў выніку страты заставаў пачалі адступаць у кірунку Глыбокага. Камандаванне падраздзялення яшчэ раніцай пакінула Беразвечча і адыйшло ў напрамку Мосара і Відзаў. Каля 19.00 кіраўніцтва палка і батальён «Падсвілле» аб’ядналіся з рэшткамі батальёна «Лужкі», пасля чаго працягнулі рух. Уначы памежнікі напаткалі савецкія танкі, і пасля непрацяглага бою афіцэры палка трапілі ў палон. На наступны дзень ацалелыя часткі «Глыбокага» сабраліся ў Мосары і працягнулі адступленне да мяжы з Латвіяй, аднак на падыходзе да Глыбокага, у выніку раптоўнага сутыкнення з падраздзяленнямі 5-й стралковай дывізіі палкоўніка Кузьмы Галіцкага 30 польскіх жаўнераў былі ўзяты ў палон, а астатняя частка палка апынулася разрозненай.
Пётр Сямёнавіч Карака
Пётр Сямёнавіч Карака (нар., в. Сведскае, Рэчыцкі раён, Гомельская вобласць) — беларускі філосаф. Доктар філасофскіх навук (1991), прафесар (1995).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (біялагічны факультэт, 1968; аспірантура, 1971). Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1971, факультэт філасофіі і сацыяльных навук, кафедра філасофіі і метадалогіі навукі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: сацыяльная экалогія; філасофія прыроды; філасофія навукі.
Ксілоза
Ксілоза — «драўнінны цукар», монацукрыд з групы пентоз з эмпірычнай формулай C5H10O5, належыць да альдозаў. Змяшчаецца ў эмбрыёнах раслін у якасці эргастычнага рэчыва, а таксама з'яўляецца адным з монамераў поліцукрыда клеткавых сценак геміцэлюлозы.
Сонечнае зацьменне 27 мая 1835 года
Сонечнае зацьменне 27 мая 1835 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 125 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9486 і дасягнула свайго максімуму ў 13:35:42 UTC у пункце з каардынатамі 5° пн. ш. 20° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 44 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 196 км.
Зацьменне 27 мая 1835 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1835 годзе і 87-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 30 лістапада 1834 года, наступнае — 20 лістапада 1835 года.
Давід I
Давід I Святы (David I The Saint, Dabíd mac Maíl Choluim,  — ) — кароль Шатландыі з 1124 года, малодшы з 6 сыноў Малькальма III і Святой Маргарыты. За час, праведзены пры англійскім двары, зведаў вялікі ўплыў нарманскай культуры, што адбілася на характары рэформ дзяржаўнага ладу, які ён праводзіў. У часы кіравання Давіда была адчаканена першая шатландская нацыянальная манета, узмацнілася цэнтралізацыя ўлады, была запазычана нарманская феадальная сістэма, прыняты збор законаў «Leges inter Brettos et Scottos», уведзена сістэма бургаў. Пры Давідзе ў Шатландыі ўзрос уплыў нарманскіх рыцараў, шматлікія з якіх сталі родапачынальнікамі вядомых шатландскіх родаў. Давід аказваў падтрымку царквы.
Раннія гады
У лістападзе 1093 года, пасля гібелі Малькальма III і яго старэйшага сына Эдуарда падчас уварвання ў Нартумбрыю, шатландскі прастол захапіў брат караля Дональд III. Давід і яго браты Эдмунд, Эдгар і Аляксандр вымушаны былі бегчы ў Англію, дзе тым часам знаходзіўся іх зводны брат Дункан. У 1097 годзе Эдгар пры падтрымцы Вільгельма II Рудога зрынуў Дональда III і стаў новым каралём, пасля чаго Давід з братамі змог вярнуцца на радзіму.
У 1107 годзе памёр бяздзетны кароль Эдгар. Тэрыторыі каралеўства былі падзелены згодна з воляй нябожчыка паміж двума яго братамі — Аляксандрам і Давідам. Аляксандр атрымаў каралеўскі тытул і землі на поўнач ад рэк Форт і Клайд, Давіду ж дасталіся паўднёвыя тэрыторыі і тытул кіраўніка Камберленда. У 1114 годзе пасля шлюбу з Мацільдай Давід стаў апекуном яе сына і часовым кіраўніком ва ўладаннях жонкі.
Паўстанні
27 красавіка 1124 года, пасля смерці брата, Давід атрымаў у спадчыну яго ўладанні і стаў поўнаўладным кіраўніком усяго каралеўства. Кіраванне Давіда I лічыцца пачаткам эпохі феадалізму ў раўніннай частцы Шатландыі.
У 1130 годзе памёр кіраўнік Марэя — Хет, які быў зяцем Лулаха. Яго сыны Ангус і Малькальм паднялі мяцеж супраць Давіда, які знаходзіўся ў Англіі. У бітве пры Стракатра Ангус загінуў канетаблем Эдуардам. Кароль Шатландыі сабраўшы вялікае войска, якое ўключала нарманскіх рыцараў з Нартумбрыі, выступіў насустрэч паўстанцам. Паўстанне было падушана, Малькальм патрапіў у палон, а Мюрэй быў канфіскаваны на карысць кароны.
У 1134 годзе абвясціўшы сябе сынам кіраўніка Марэя супраць Давіда падняў паўстанне манах Вімунд. Яго прыхільнікі рабавалі паўднёвы захад Шатландыі. У гэтым жа годзе яно было падушана.
Удзел у англійскай грамадзянскай вайне
Пасля раптоўнай смерці Генрыха I першым у Лондан прыбыў Стэфан і быў каранаваны, з-за таго, што многія бароны былі не задаволены тым, што імі будзе кіраваць жанчына. Давід I пад маркай абароны правоў пляменніцы ўварваўся ў Англію і атрымаў падтрымку Поўначы (Ньюкасл, Уорк, Норгем, Карлайл), але Поўдзень не падтрымаў Мацільду. Паміж Стэфанам і Давідам пачаліся перамовы ў выніку якіх кароль Шатландыі вярнуў сабе графства Хантынгдан, Карлайл, Данкастэр, акрамя таго яму быў абяцаны Нартумберленд. Прысягу за гэтыя землі прынёс сын Давіда Генрых.
У 1138 годзе сын Давіда Генрых наведаў Англію, дзе атрымаў цёплы прыём. Незадаволеныя тым, што іх шануюць менш за замежніка, архібіскуп Кентэрберыйскі і кіраўнік Чэстэра пакінулі двор, чым, паводле меркавання шатландскага караля, нанеслі абразу. Давід у якасці кампенсацыі запатрабаваў Нартумберленд і атрымаў адмову. У 1138 годзе шатландскія войскі пад камандаваннем яго пляменніка Вільгельма Фіц-Дункана зноў уварваліся ў Англію.
З прычыны таго, што шатландская армія, якая складалася з разнастайных частак, была бязлітаснай да мірнага насельніцтва ёй адказвалі тым жа. Таму пасля перамогі пры Клітэры над арміяй Стэфана Давід не толькі не атрымаў падтрымкі Поўначы, а сустрэў супраціўленне, бласлаўлёнае архібіскупам ёркскім. 22 жніўня 1138 года арміі Стэфана і Давіда сустрэліся каля Нарталертана. Перад бітвай частка нармандскіх баронаў, якія былі адначасова васаламі двух каралёў, паспрабавалі схіліць бакі да міру, але з-за таго, што Давід адмовіўся, яны склалі з сябе клятву вернасці.
Даследчыкі сцвярджаюць, што з-за тактычных пралікаў Давіда бітва была прайграна. Спроба Давіда ўзяць рэванш каля Нарталертана не ўдалася, але ён змог сабраць разрозненыя атрады і адступіў да Карлайла.
У вайну ўмяшаўся папскі легат Альберык які прапанаваў каралям заключыць мір. Перамовы вялі жонка караля Стэфана Мацільда і сын Давіда Генрых. Паводле Нотынгемскага дагавора Генрых атрымліваў Нартумберленд акрамя гарадоў Ньюкасла і Бамбара, за якія ён атрымліваў два гарады ў паўднёвай Англіі.
Сям’я
Муж Мацільды, дачкі Вальтэафа, графа Нартумбрыі
Сезон 2021 ФК Лакаматыў Гомель
У 2021-м годзе футбольны клуб «Лакаматыў» з г. Гомель прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Склад каманды
Станам на верасень 2021 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Святая Варвара
Святая Варвара (Барбара) Іліёпальская (памерла ў годзе) — хрысціянская велікамучаніца. Яна лічыцца заступніцай ад раптоўнай смерці, што ў хрысціянстве лічыцца ў большасці выпадкаў пакараннем, як смерць без пакаяння і прычасця. У каталіцкай царкве ўваходзіць у лік чатырнаццаці святых памочнікаў.
У гонар святой Барбары названа мноства геаграфічных пунктаў (Санта-Барбара).
У праваслаўнай царкве яе памяць здзяйсняецца 17 снежня (4 снежня па старым стылі), у каталіцкай царкве 4 снежня.
Красны Стаў (пасёлак)
Красны Стаў (Красный Став) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Каменскахутарскога сельскага паселішча.
Гісторыя
З 1929 года ў складзе Чуравіцкага раёна Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Клімаўскім раёне Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Чуравіцкага раёна Бранскай вобласці. З 1956 года зноў у Клімаўскім раёне.
Аляксандр Іванавіч Перапяліцын
Аляксандр Іванавіч Перапяліцын (, Пакроўск, Самарская губерня, цяпер, Саратаўская вобласць — ) — старшыня КДБ пры СМ БССР (1954—1959).
Біяграфія
Рускі. Адукацыя — вышэйшая, у 1948 годзе скончыў Вышэйшую партыйную школу пры ЦК ВКП (б) (завочна). Працоўную дзейнасць пачаў у 1929 годзе слесарам паравознага дэпо ст. Пакроўска. У 1933—1935 гадах праходзіў службу ў РСЧА, затым да 1941 года працаваў слесарам, начальнікам пашпартнага стала аддзела прыёму і звальнення паравознага дэпо ст. Пакроўска, абіраўся сакратаром вузлавога камітэта ВЛКСМ і сакратаром вузлавога камітэта ВКП (б) ст. Пакроўска Разанска-Уральскай чыгункі.
У 1941—1944 гадах займаў пасады сакратара па прамысловасці і транспарту, 2-га сакратара Энгельскага гаркама ВКП(б), з 1944 года на партыйнай рабоце ў БССР — інструктар аддзела кадраў ЦК КП (б), намеснік загадчыка, загадчык адміністрацыйным аддзелам ЦК КП (б). У 1952 годзе па персанальным рашэнні ЦК КПСС накіраваны на працу ў органы дзяржаўнай бяспекі і прызначаны намеснікам міністра дзяржбяспекі БССР. З 6 красавіка 1954 па 31 жніўня 1959 года — старшыня КДБ пры СМ БССР. У 1959—1967 гадах — намеснік Старшыні КДБ пры СМ СССР.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, 7 медалямі.
Водна-зялёны дыяметр Магілёва
Водна-зялёны дыяметр  — аснова гарадской сістэмы азелянення Магілёва, якая аб’ядноўвае ўнутрыгарадскія зялёныя насаджэнні з прылеглымі зялёнымі масівамі поймаў рэк Дняпро, Дубравенка, ручая Дзебра, Любужскім і Пячэрскім лесапаркамі. Забяспечвае прыток чыстага паветра да цэнтра горада. Працягласць 10 км, плошча складае 1500 га. Знаходзіцца ў стадыі фарміравання (у 1987 годзе БелНДІПгорадабудаўніцтва прыступіў да распрацоўкі праекта). У 1975—1985 гадах у цэнтральнай частцы водна-зялёнага дыяметра на левым беразе Дняпра пабудаваны дзіцячы парк, вяслярная станцыя, добраўпарадкавана набярэжная, будуецца выратавальная станцыя (з 1987); на правым беразе створаны гарадскія пляжы. Вуліцы, якія прылягаюць да водна-зялёнага дыяметра, забудоўваюцца буйнамаштабнымі архітэктурнымі ансамблямі, разлічанымі на ўспрыманне з вялікіх адлегласцяў.
Дональд III (кароль Шатландыі)
Дональд III Прыгожы (Domnall Bán, Domnall mac Donnchada, Donald III the Fair, каля 1033 — ) — кароль Альбы (Шатландыі) (1093—1094, 1094—1097), сын караля Дункана I.
Біяграфія
Пасля гібелі Малькальма III, Дональд III, скарыстаўшыся нявызначанасцю, захапіў Эдынбург і стаў каралём Шатландыі. Тады ж ён выгнаў са свайго двара ўсіх англічан.
Аднак у маі 1094 года Дункан II (сын Малькальма), які прысягнуўся на вернасць Вільгельму II Рудому, з англійскай арміяй пад камандаваннем свайго цесця Гаспатріка Нартумбрыйскага ўварваўся ў Шатландыю і захапіў прастол. Зрынуты Дональд адступіў у горы, дзе аб'яднаўся з Мел Петарам Мак-Леанам, мармэрам Мернса, і падняў паўстанне. Хоць англічане пакінулі двор Дункана, мяцежнікі не супакоіліся і 12 лістапада 1094 года забілі Дункана. Іншыя прэтэндэнты на шатландскую карону былі яшчэ малымі, што дазволіла Дональду зноў умацаваць сваю ўладу.
Праз некаторы час у 1097 годзе Вільгельм Руды падбухторыў маладога прынца Эдгара, які жыў пры яго двары,  на захоп шатландскага прастола і даў яму армію для дасягнення гэтай мэты. Адбылася кароткая міжусобная вайна, у выніку якой Дональд III быў зрынуты. На працягу яшчэ двух гадоў ён вёў вайну супраць Эдгара, але ў 1099 годзе быў схоплены, аслеплены і пажыццёва пасаджаны ў замак Рэскаўбі.
Лагодзіч
Лагодзіч — прозвішча.
Астроўкі
Назву Астро́ўкі маюць:
Васіль Іванавіч Пятроў (старшыня КДБ БССР)
Васі́ль Іва́навіч Пятро́ў ( года, вёска Бяляева, Веліжскі павет, Віцебская губерня (у цяперашні час, Смаленская вобласць — , ) — старшыня КДБ пры СМ БССР (1959—1970).
Біяграфія
Рускі. У 1939 годзе скончыў Кіеўскае ваеннае вучылішча сувязі імя М. І. Калініна, у 1951 годзе — юрыдычны факультэт Львоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя І. Франко (экстэрнам).
У 1941—1946 гадах — супрацоўнік ГА Паўднёва-Заходняга і Сталінградскага франтоў, супрацоўнік ГУКР «Смерш» НКА СССР Паўднёвага, 4-га Украінскага франтоў, затым Прыкарпацкай ваеннай акругі.
З 1946 года — начальнік аддзялення, намеснік начальніка аддзела, начальнік аддзела УВКР МДБ СССР, начальнік аддзела контрразведкі 8-й механізаванай арміі Прыкарпацкай ваеннай округі. У 1954 прызначаецца намеснікам начальніка 3-га Галоўнага ўпраўлення КДБ пры СМ СССР, а ў 1956 — начальнікам ГА КДБ пры СМ СССР па Беларускай ваеннай акрузе.
З 13 кастрычніка 1959 г. па 10 жніўня 1970 года — старшыня Камітэта дзяржаўнай бяспекі пры Савеце Міністраў БССР.
У 1970—1980 гадах — начальнік ГА КДБ пры СМ СССР у Паўночнай групе войскаў. Пасля звальнення ў запас кіраваў аддзелам Міністэрства гандлю БССР (1981—1983 гады).
З 1983 года на пенсіі.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Леніна, ордэнамі Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступеняў, двума ордэнамі Чырвонай Зоркі, ордэнам «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» 3-й ступені, Баявым чэхаславацкім крыжам, Камандорскі крыжам ордэна Адраджэння Польшчы і многімі медалямі.
Карпулінг
Карпулінг (ад car «аўтамабіль» +  «аб’яднанне») ці райдшэрынг (ride «паездка» +  «дзяліцца») — сумеснае выкарыстанне прыватнага аўтамабіля, калі едзе больш, чым адзін чалавек, што прадухіляе неабходнасць іншым спадарожнікам дабірацца да месца самастойна. Пры карпулінгу даволі часта карыстаюцца дапамогай анлайн-сэрвісаў пошуку спадарожнікаў. Пры гэтым выдаткі на паліва размяркоўваюцца прапарцыйна і выбіраецца аптымальны для ўсіх удзельнікаў паездкі маршрут без значных адхіленняў ад асноўнага маршруту кіроўцы (уладальніка аўтамабіля), у адрозненне ад таксі, пры выкарыстанні якога выдаткі аплачвае пасажыр, а кірунак паездкі не абмяжоўваецца кіроўцам, і аўтаспыну, дзе па факце плаціць толькі кіроўца, які едзе строга па сваім маршруце. Тэарэтычна пры райдшэрынгу магчыма перадаваць кіраванне аўтамабілем аднаму з пасажыраў, але на практыцы гэта ўжываецца досыць рэдка.
У залежнасці ад спосабу планавання сумеснай паездкі вылучаюць наступныя віды карпулінгу:
Гісторыя
Карпулінг як масавая з’ява ўпершыню з’явіўся ў ЗША падчас Другой сусветнай вайны, калі паліва стала дэфіцытным рэсурсам. Адзін з самых вядомых плакатаў таго часу заяўляў: «Калі ты едзеш адзін, то вязеш з сабой Гітлера. Далучайся да каршэрынг клуба!».
Затым цікавасць да карпулінгу вырасла ў ЗША у 1970-я ў сувязі з ростам коштаў на паліва ў выніку нафтавага крызісу 1973 года. У Еўропе карпулінг модным не быў, бо сістэма грамадскага транспарту там была развіта значна лепш, чым у ЗША.
Карпулінг набыў папулярнасць у 2010-я гады з развіццём інтэрнэту і мабільных тэхналогій, якія палегчылі пошук спадарожнікаў.
Кацярына Міхайлаўна Шульман
Кацярына Міхайлаўна Шульман (народжаная Заслаўская; нар., Тула, СССР) — расійскі палітолаг і публіцыст. Кандыдат палітычных навук (2013), дацэнт кафедры дзяржаўнага кіравання і публічнай палітыкі Інстытута грамадскіх навук. Са снежня 2018 года па кастрычнік 2019 года ўваходзіла ў склад.
Вядучая аўтарскай праграмы на радыёстанцыі «Эхо Москвы», друкавалася ў выданнях «»,, , і іншых, пад сваім імем вядзе YouTube-канал з гутаркамі на палітычныя тэмы.
Біяграфія
Скончыла ў 1995 годзе школу-ліцэй № 73 горада Тулы з сярэбраным медалём.
Працавала ў сферы дзяржаўнай службы — у Кіраванні агульнай палітыкі горада Тулы з 1996 года.
З сакавіка па верасень 1999 года працавала ў РИА Новости.
У 2005 годзе скончыла Расійскую акадэмію дзяржаўнай службы пры Прэзідэнце РФ, дзе вывучала юрыспрудэнцыю.
З 2007 па 2011 год была дырэктарам па даследаванні заканадаўства кансалтынгавай кампаніі PBN Company.
З 2013 года — калумніст газеты «Ведомости». Таксама публікуецца на, ,.
У 2013 годзе ў РАНГіДС пад навуковым кіраўніцтвам доктара палітычных навук, прафесара А. Г. Марозавай абараніла дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата палітычных навук па тэме «Палітычныя ўмовы і фактары трансфармацыі заканатворчага працэсу ў сучаснай Расіі» (спецыяльнасць 23.00.02 — палітычныя інстытуты, працэсы і тэхналогіі). Афіцыйныя апаненты — доктар палітычных навук, прафесар У. І. Бурэнка і доктар палітычных навук Ю. Г. Каргунюк. Вядучая арганізацыя — кафедра расійскай палітыкі Факультэта паліталогіі МДУ імя М. В. Ламаносава.
Кандыдат палітычных навук, дацэнт кафедры дзяржаўнага кіравання і публічнай палітыкі Інстытута грамадскіх навук РАНГіДС пры Прэзідэнце РФ.
З верасня 2017 года — пастаянны вядучы перадачы «Статус» на радыёстанцыі «Эхо Москвы».
З 3 снежня 2018 года па 21 кастрычніка 2019 года ўваходзіла ў склад Савета пры Прэзідэнце РФ па развіцці грамадзянскай супольнасці і правах чалавека.
З’яўляецца сталым лектарам у лекторыі «Прямая речь». З 2016 года вядзе YouTube-канал, дзе выкладвае свае публічныя лекцыі ў сферы паліталогіі.
Водгукі і крытыка
У 2020 годзе стала адным з самых натхняльных для расіян чалавекам ва ўзроставай групе 40-55 гадоў па апытанні «Левада-цэнтра».
Погляды
Сфера інтарэсаў: заканатворчы працэс, палітычны рэжым у Расіі.
Лічыць, што ў Расіі ўсталяваўся «гібрыдны рэжым», які адначасова валодае прыкметамі як аўтарытарызму, так і дэмакратыі.
Выказалася за адмену муніцыпальнага фільтра. Падтрымлівае лібералізацыю заканадаўства аб мітынгах, аб чым выказалася прэзідэнту на савеце па правах чалавека, для прадухілення пасадак у турму і адміністрацыйных арыштаў па надуманых прычынах. Таксама лічыць неабходным змякчэнне артыкула 280, як гэта было з артыкулам 282, у сувязі з выкарыстаннем гэтых артыкулаў для карупцыі ў асяроддзі сілавікоў.
Сям’я
Замужам за Міхаілам Юр’евічам Шульманам (нар. 1966 ), літаратуразнаўцам, спецыялістам па творчасці У. У. Набокава. У іх сям’і трое дзяцей, дзве дачкі: Вольга Міхайлаўна Шульман (нар. 2008) і Марыя Міхайлаўна Шульман (нар. 2015), — і сын Юрый Міхайлавіч Шульман (нар. 13 лютага 2012).
Алена Іванаўна Ківейша
Алена Іванаўна Ківейша (, хутар Львоўшчына, Навагрудскае ваяводства, Польская Рэспубліка) — беларуская эканамістка. Доктар эканамічных навук (1988), прафесар (1989).
Бернара Рахімаўна Карыева
Бернара Рахімаўна Карыева (Qoriyeva Bernora Rahimovna; нар. г.) — узбекская балерына, балетмайстар, харэограф, педагог, грамадскі дзеяч. Народная артыстка СССР (1973). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1982).
Алена Іванаўна Ківейша
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (спецыяльнасць «Эканоміка сельскай гаспадаркі», 1954), Інстытут эканомікі АН СССР (аспірантура, 1957). Працавала ў Інстытуце эканомікі АН БССР, Беларускім навукова-даследчым інстытуце эканомікі і арганізацыі сельскагаспадарчай вытворчасці, Мінскай дзяржаўнай абласной сельскагаспадарчай доследнай станцыі, ЦНДІМЭСГ Нечарназёмнай зоны СССР, Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1967, прафесар кафедры эканомікі і кіравання прадпрыемствамі АПК).
Бернара Рахімаўна Карыева
Біяграфія
У 1952 годзе скончыла Узбекскае харэаграфічнае вучылішча (цяпер Ташкенцкая дзяржаўная вышэйшая школа нацыянальнага танца і харэаграфіі), у 1955 годзе — Маскоўскае харэаграфічнае вучылішча, у 1980 годзе — Ташкенцкі дзяржаўны інстытут культуры (цяпер Дзяржаўны інстытут мастацтваў і культуры Узбекістана).
Алена Іванаўна Ківейша
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: праблемы эканомікі кормавытворчасці, зямельных адносін і аграрнай рэформы ва ўмовах пераходу да рыначнай эканомікі.
Бернара Рахімаўна Карыева
Біяграфія
З 1955 года — балерына Дзяржаўнага тэатра оперы і балета імя А. Наваі (цяпер Дзяржаўны Акадэмічны Вялікі Тэатр імя Алішэра Наваі) у Ташкенце. Была прыма-балерынай, выконвала галоўныя партыі. З 1994 па 2002 год — мастацкі кіраўнік і дырэктар тэатра. Гастралявала па гарадах СССР і за мяжой (Куба, Бразілія, Францыя, Англія, Італія, Сірыя, Ямайка, Індыя, Аргенціна і інш.).
З 2002 года — саветнік міністра культуры Узбекістана па пытаннях тэатра. Займалася выкладчыцкай дзейнасцю (з 1985 года — прафесар харэаграфіі). З 2004 года — кіраўнік першай прыватнай школы танца «Стыль і танец ад Бернары Карыевай» у Ташкенце.
З 1979 па 1983 год — стваральнік і кіраўнік суполкі «Малады балет Узбекістана».
Сонечнае зацьменне 30 лістапада 1834 года
Сонечнае зацьменне 30 лістапада 1834 года — поўнае сонечнае зацьменне 120 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0233 і дасягнула свайго максімуму ў 18:56:35 UTC у пункце з каардынатамі 35° пн. ш. 92° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 2 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 150 км.
Зацьменне 30 лістапада 1834 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1834 годзе і 86-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 7 чэрвеня 1834 года, наступнае — 27 мая 1835 года.
Блызнюкыўскі раён
Блызнюкыўскі раён (Близнюківський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Харкаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Блызнюкы (Близнюки).
Утвораны ў 1923 годзе. Ліквідаваны 19 ліпеня 2020 года.
Насельніцтва раёна на года складае 19437 чалавек, плошча — 1380 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 19 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 2 пасёлкі сельскага тыпу і 95 вёсак.
Эстонская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка
Эстонская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка (ЭССР; Eesti Nõukogude Sotsialistlik Vabariik) — саюзная рэспубліка СССР, створаная 21 ліпеня 1940 года рашэннем Рыйгікогу (парламента) Эстонскай Рэспублікі. 6 жніўня 1940 года прынятая ў якасці саюзнай рэспублікі ў склад Савецкага Саюза.
8 мая 1990 года рашэннем Вярхоўнага Савета Эстонскай ССР ЭССР была пераіменавана ў Эстонскую Рэспубліку. Эстонская ССР ліквідавана 20 жніўня 1991 года рашэннем Вярхоўнага Савета Эстонскай ССР. Праз два тыдні, 6 верасня 1991 года, Дзяржаўны Савет СССР афіцыйна прызнаў незалежнасць Эстоніі.
IC 3555
IC 3555 — галактыка тыпу GxyP (частина галактики) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дэкстрын
Дэкстрын — поліцукрыд, атрымоўваецца тэрмічнай апрацоўкай бульбянога або кукурузнага крухмалу. Утвараецца з крухмалу ў ротавай поласці чалавека пад дзеяннем α-амілаза.
Кацюры
Кацюры (Коцюри́) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вышніўскай вясковай абшчыны.
Аляксандр Максімавіч Капліенка
Клубная кар’ера
З’яўляецца выхаванцам запарожскага футбола. Яго дэбют за запарожскі «Металург» у першынстве краіны адбыўся 6 красавіка 2014 года ў матчы супраць адэскага «Чарнаморца». Усяго ў сваім дэбютным сезоне ён згуляў у двух матчах. У сезоне 2014/15 Аляксандр становіцца адным з асноўных ігракоў свайго клуба. У канцы 2015 года пакінуў «Металург» у сувязі з працэсам ліквідацыі клуба.
1 лютага 2016 года прыбыў на прагляд у харкаўскі «Металіст», іграком якога афіцыйна стаў 17 лютага. У чэрвені таго ж года перайшоў у склад турэцкага клуба «Аланьяспор», але ўжо ў пачатку верасня 2016 года кантракт быў разарваны.
У снежні 2016 года далучыўся да складу адэскага «Чарнаморца». 20 снежня 2017 года стала вядома, што адэская каманда спыніла супрацоўніцтва з абаронцам.
У лютым 2018 года далучыўся да складу дэбютанта беларускай Вышэйшай лігі — клуба «Смалявічы» — і ў сакавіку падпісаў з ім кантракт. Замацаваўся ў стартавым складзе беларускай каманды. Па выніках сезона 2018 «Смалявічы» выбылі ў Першую лігу, і абаронца пакінуў клуб.
У сакавіку 2019 года падпісаў кантракт з запарожскім «Металургам». У чэрвені 2019 года стаў іграком тбіліскага «Дынама», а ў лютым 2020 года перайшоў у расійскі клуб «Тамбоў». У студзені 2021 года разарваў кантракт з «Тамбовам», а ў лютым далучыўся да маскоўскага «Тарпеда». Пакінуў сталічны клуб па сямейных абставінах у сакавіку 2022 года.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія і моладзевую зборныя Украіны.
Наталля Мікалаеўна Рыжэвіч
Наталля Мікалаеўна Рыжэвіч (нар. ) — беларуская футбалістка.
Біяграфія
На працягу сваёй кар’еры выступала за «Бабруйчанку» (1992—2003 і 2010—2012), польскі клуб з Коніна «Медык» (2003—2004), расійскі клуб з Тальяці «Ладу»,  віцебскі «Універсітэт» (2006—2009), «Мінск» (2013).
Эліні
Эліні (Elini) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Альястра.
Насельніцтва складае 553 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 51 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 8040. Тэлефонны код — 0782.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Жук (значэнні)
Жук — шматзначнае паняцце:
Ладынь
Ладынь (Лади́нь) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вышніўскай вясковай абшчыны.
Гваліёр
Гваліёр (ग्वालियर) — адзін з найбуйнейшых гарадоў штата Мадх’я-Прадэш у Індыі. Насельніцтва — 1 069 276 (2017 г.).
Гісторыя
Згодна паданню, Гваліёр быў заснаваны князем Сураджам Сенам у пачатку нашай эры і названы ім у гонар аскета Гваліпы, які выратаваў князя ад лепры. У пісьмовых крыніцах горад узгаданы пад 520 г. У канцы XIV ст. Гваліёр стаў сталіцай самастойнай дзяржавы. Тут былі ўзведзены магутная крэпасць і палац Ман-Мандзір.
У 1526 г. махараджа Гваліёра загінуў у бітве пры Паніпаце, а яго валоданні трапілі ў склад імперыі Вялікіх Маголаў. У 1818 г. Гваліёрам авалодала раджпуцкая дынастыя Шындыя. Яна знаходзілася ў саюзе з Брытанскай Ост-Індскай кампаніяй, а таму Гваліёрскае княства захоўвала аўтаномію ў складзе Брытанскай Індыі. Падчас паўстання 1857 г. Гваліёр быў заняты Лакшмі-Бай, але хутка вернуты брытанцамі князю Шындыя.
Гваліёрскае княства было далучана да незалежнай Індыі ў 1947 г. Дзякуючы развіццю чыгункі ён хутка ператварыўся ў важны транзітны і прамысловы цэнтр штата Мадх’я-Прадэш.
Эканоміка
Гваліёр — буйны цэнтр тэкстыльнай, гарбарнай і хімічнай прамысловасці. Дзякуючы перакрыжаванню чыгуначных магістралей, Гваліёр лічыцца важным транзітным пунктам паміж рознымі часткамі Індыі. Працуюць аэрапорт, 6 універсітэтаў, медыцынскі, тэхналагічны, інжынерны і інфармацыйны каледжы. Развіваецца турызм.
Славутыя мясціны
Гваліёр знакаміты славутымі мясцінамі, якія прыцягваюць мноства вандроўнікаў:
Альхоўка (пасёлак, Клімаўскі раён)
Альхоўка (Ольховка) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Каменскахутарскога сельскага паселішча.
Гісторыя
З 1929 года ў складзе Чуравіцкага раёна Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Клімаўскім раёне Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Чуравіцкага раёна Бранскай вобласці. З 1956 года зноў у Клімаўскім раёне.
Ганна Яраславаўна Дзмітрыева-Балаш
Ганна Яраславаўна Дзмі́трыева-Ба́лаш (, Мінск) — беларуская мастачка дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.
Біяграфія
Вучылася ў 1972—1978 гадах творчай майстэрні В. Ф. Сумарава, скончыла ў 1987 годзе Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1994 года, Беларускага саюза дызайнераў з 1997 года.
Творчасць
Працуе ў галіне тэкстылю і мадэліравання. Стварае аб’ёмныя тэкстыльныя кампазіцыі з выкарыстаннем тэхнік габелена, ціснення па скуры, вышыўкі, аплікацыі, калажа, жывапісу і інш.: «Цар-царыца» (1987), «Салавей і ружа» (1996), «Дзівосная краіна» (1997), «Раніца ў Венецыі», «Мурашыная каралева», «Развітанне славянкі» (усе 1990-я г.; з С. Даманавай), пано «Мой горад» (1997). Мастак-пастаноўшчык тэлефільма «Пастка для зубра» (1992—1994). Аформіла сцэнічныя касцюмы ансамблям «Харошкі», «Крупіцкія музыкі», «Камерата» і інш.
Капітан Фантастык
Капітан Фантастык (Captain Fantastic) — амерыканскі драматычны фільм, зняты Мэтам Росам. У галоўных ролях — Віга Мортэнсен, Джордж Макэй і Саманта Іслер. Фільм атрымаў высокую ацэнку крытыкаў.
Сюжэт
Бэн Кэш, яго жонка Лэслі і іх шасцёра дзяцей жывуць удалечыні ад цывілізацыі ў штаце Вашынгтон. Расчараваўшыся ў капіталізме, яны вырашылі выхоўваць сваіх дзяцей самі, навучаючы іх навыкам выжывання, мовам і навуках. Яны размаўляюць на некалькіх мовах, ведаюць квантавую фізіку і разбіраюцца ў філасофіі. Яны ўмеюць паляваць і абыходзіцца са зброяй. Яны жывуць у лесе ў поўнай гармоніі з прыродай.
Лэслі шпіталізуюць з біпалярным засмучэннем і ў выніку яна канчае жыццё самагубствам. Бэн даведаецца пра гэта ад сваёй сястры, а таксама пра тое, што бацька Лэслі Джэк хоча пахаваць яе, нягледзячы на ​​тое, што яна прасіла яе крэмаваць, паколькі гэта вынікала з будысцкай філасофіі. Спачатку Бэн не хоча ехаць на пахаванне, але затым усё ж такі вырашае адправіцца туды з дзецьмі. Толькі збег абставінаў прымушае іх пакінуць родны дом і адправіцца ў вялікі горад, дзе яны сутыкаюцца з цывілізацыяй, на іх абрушваецца свет гаджэтаў і сацыяльных сетак.
Лугавы (Клімаўскі раён)
Лугавы (Луговой) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Каменскахутарскога сельскага паселішча.
Гісторыя
З 1929 года ў складзе Чуравіцкага раёна Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Клімаўскім раёне Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Чуравіцкага раёна Бранскай вобласці. З 1956 года зноў у Клімаўскім раёне.
Капліца на могілках (Гальшаны)
Капліца на могілках — каталіцкая капліца на могілках, на паўднёвай ускраіне вёскі Гальшаны Ашмянскага раёна. Пастаўлена ў другой палове XIX стагоддзя з бутавага каменю. У паўзруйнаваным стане. Твор народнага дойлідства. Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам з прамавугольнымі ўваходным і аконнымі праёмамі.
Магчыма, што капліца будавалася родам Барановічаў, бо злева ад уваходу ляжыць разбітая пліта «Groby familii Baranowiczów».
Грышкевіч
Грышкевіч — беларускае прозвішча.
Клей
Клей — рэчыва або сумесь, а таксама шматкампанентныя кампазіцыі на аснове арганічных або неарганічных рэчываў, здольныя злучаць (склейваць) розныя матэрыялы — у прыватнасці, драўніну, скуру, паперу, тканіну, шкло, кераміку, металы, пластмасы, гуму.
Склейванне абумоўлена ўтварэння трывалай адгезійнай сувязі паміж праслойкай клею і матэрыяламі злучаных паверхняў. На трываласць клеявага шва ўплывае і кагезія клею да паверхні.
Ларыса Васільеўна Лагодзіч
Ларыса Васільеўна Лагодзіч (нар., в. Доўск, Рагачоўскі раён, Гомельская вобласць) — беларуская эканамістка, маркетолаг, выкладчык вышэйшай школы. Доктар эканамічных навук (2022), дацэнт (2008).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: эканоміка аграпрамысловага комплексу; маркетынг; таварная палітыка прадпрыемства; стратэгічны маркетынг; цэнавая палітыка.
Аляксандр Іванавіч Арастовіч
Аляксандр Іванавіч Арастовіч (нар., Слуцк — ) — кандыдат тэхнічных навук, дацэнт кафедры будаўнічай механікі ў Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце, першы намеснік старшыні аргкамітэта па стварэнні БСДП (НГ), падчас прэзідэнцкіх выбараў 2010 г. быў даверанай асобай кандыдата ў прэзідэнты Мікалая Статкевіча, палітвязень Беларусі, вязень сумлення.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся 9 снежня 1952 г. у Слуцку. Сярэднюю школу скончыў у г. Слуцку. У 1975 г. скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (цяпер БНТУ) па спецыяльнасці «прамысловае, грамадзянскае будаўніцтва». Працаваў майстрам будаўнічага трэсту № 5 (Мінск, 1975—1979). Вучыўся  ў Славацкай вышэйшай тэхнічнай школе (Браціслава, 1986—1989).
Там жа абараніў дысертацыю ў 1988 г. Кандыдат технічных навук. Выкладчык, дацэнт кафедры будаўнічай механікі ў Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (1979—2006). Быў вымушаны сыйсці адтуль з-за праблем са здароўем. Працаваў у прыватнай фірме.
Жанаты, мае сына і дачку.