cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Альта-Парана
Гісторыя
Значны рост насельніцтва ў гэтай вобласці пачаўся ў канцы XVII — пачатку XVIII стагоддзя. Гарадскія цэнтры пачалі з’яўляцца вакол ваенных баз, якія служылі для абароны ад нападаў бандэйрантаў. Прыкладна ў гэты час былі заснаваныя гарады, якія існуюць да гэтага часу, такія як: Віла-Куругуаці, Ігацімі, Каагуасу, Ліма і Ахос.
Пасля Парагвайскай вайны гэтыя землі былі прададзеныя, створаны буйныя маёнткі, якія спецыялізаваліся на вырошчванні матэ.
Каляндра
Каля́ндра (Coriandrum) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя травяністыя расліны вышынёю да 80 см з тонкім верацёнападобным коранем. Сцябло рабрыстае, прамастойнае. Прыкаранёвае лісце трохраздзельнае, сцябловае — перыстарассечаяае. Кветкі дробныя, белыя ці ружовыя, у складаных парасоніхах. Плод — сямянка (віслаплоднік).
Віды і арэал
Расліны роду пашыраны ў Міжземнамор’і. Адрозніваюцца 2 віды : (вырошчваецца ў тым ліку на тэрыторыі Беларусі) і.
NGC 6270
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ласіцкаўшчына
Ласі́цкаўшчына (, Ласицковщина) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Путчынскага сельсавета.
Даніла Андрэевіч Сокал
Даніла Сокал (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік мазырскай «Славіі».
Клубная кар’ера
Выхаванец мазырскай СДЮШАР-1. У дарослым футболе дэбютаваў 29 жніўня 2016 года ў складзе мазырскага «Мантажніка» ў матчы Другой лігі супраць жыткавіцкага ЮАС (5:0); не маючы на той момант 16 гадоў, стаў адным з наймаладзейшых ігракоў у гісторыі беларускага футбола. У 2017 годзе выступаў за дубль мазырскай «Славіі», пасля гуляў за «Мантажнік» на аматарскім узроўні, таксама стаў выступаць у пляжным футболе за мазырскую каманду «М-Сіці», выклікаўся ў нацыянальную зборную Беларусі па пляжным футболе.
У ліпені 2020 года зноў далучыўся да дубля «Славіі», дзе замацаваўся ў складзе. У красавіку 2021 года быў аддадзены ў арэнду ў дзяржынскі «Арсенал». Пачынаў сезон 2021 рэзервовым брамнікам дзяржынцаў, аднак пазней выйграў канкурэнцыю ў Паўла Галавенкі, а ў другой палове сезона чаргаваўся ў складзе з Уладзімірам Пяцігорцам. Па выніках сезона дапамог «Арсеналу» выйсці ў Вышэйшую лігу. У снежні 2021 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Славію».
У пачатку 2022 года стаў рыхтавацца да новага сезона з асноўным складам мазырскага клуба. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 20 сакавіка 2022 года ў матчы 1-га тура супраць барысаўскага БАТЭ (0:3), адгуляўшы на полі ўсе 90 хвілін.
Міжнародная кар’ера
8 кастрычніка 2021 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у адборачным матчы чэмпіянату Еўропы 2023 супраць Грэцыі (0:2).
Сцяг
Сцяг (таксама флаг) — палотнішча правільнай геаметрычнай (звычайна прамавугольнай) формы. Дзяржаўны сцяг з’яўляецца адным з дзяржаўных сімвалаў. Акрамя дзяржаўнага, краіна можа мець вайсковы і камерцыйны (гандлёвы) сцягі.
Свае сцягі маюць ня толькі дзяржавы, але і некаторыя рэгіёны і гарады, ці міжнародныя арганізацыі (напрыклад ААН), камерцыйныя кампаніі, нацыянальныя рухі, грамадскія рухі (сцяг пацыфістаў), і, нават, мовы (сцяг эсперанта).
Акрамя таго, сігнальныя сцягі выкарыстоўваюцца на флоце для перадачы інфармацыі паміж караблямі.
Паводле Закона Рэспублікі Беларусь «Аб афіцыйных геральдычных сімвалах» паняцці сцяг і флаг у беларускай мове розняцца. Сцягам называецца «пачэсны сімвал гонару, доблесці і славы адпаведнага дзяржаўнага органа, іншай дзяржаўнай арганізацыі, які вырабляецца ў выглядзе палотнішча са спецыяльнымі атрыбутамі (дрэўка, наверша, стужка, шнур, кутас, тасьма, махры, скаба і інш.) у адзіным экзэмпляры» (напрыклад, дзяржаўны сцяг). Флагам у сваю чаргу з’яўляецца «сімвал, які адлюстроўвае гістарычныя, геаграфічныя, сацыяльныя, культурныя, тапанімічныя і іншыя асаблівасці адпаведнай адміністрацыйна-тэрытарыяльнай ці тэрытарыяльнай адзінкі, служыць для ідэнтыфікацыі дзяржаўных органаў, іншых арганізацый, вырабляецца ў выглядзе палотнішча з захаваннем устаноўленых прапорцый і можа тыражавацца».
Пакемон
«Пакемон» (ポケットモンスター) — звышпапулярная медыяфраншыза, створаная Сатошы Таджыры ў 1996 годзе. Таварны знак «Пакемон» належыць Nintendo, адной з найбуйнейшых фірмаў-распрацоўшчыкаў камп'ютарных гульняў. «Пакемон» упершыню з'явіўся як пара гульняў для Game Boy, распрацаваных студыяй Game Freak. «Пакемон» стаў другой у свеце па папулярнасці серыяй камп'ютарных гульняў, саступіўшы толькі іншай серыі гульняў Nintendo, Mario. Па матывах гульняў існуе анімэ, якое карыстаецца каласальным поспехам у свеце, а таксама манга, калекцыйная картачная гульня і іншыя спадарожныя тавары.
Само слова «пакемон» азначае выдуманую істоту, якая валодае звышнатуральнымі здольнасцямі. На дадзены момант існуе 718 разнавіднасцей пакемонаў. У выдуманым сусвеце «Пакемона» людзі, якія завуцца трэнерамі пакемонаў, навучаюць іх для бітваў з пакемонамі іншых трэнераў. Баі праходзяць да моманту, пакуль адзін з пакемонаў не падае без прытомнасці або яго трэнер не здаецца, — да смерці сутычкі не даходзяць. Як правіла, моцныя і дасведчаныя трэнеры пакемонаў карыстаюцца павагай.
Закуска
Закуска — ежа, якая падаецца перад асноўнымі стравамі альбо ў якасці асобнай лёгкай трапезы. Закуска часта ўжываецца разам са спіртнымі напоямі (аперытывам).
Апетайзер — любая узбуджальнае апетыт страва перад асноўнай, напрыклад: кавалачак селядца, салата, невялікая колькасць спіртнога.
Віды закусак
Бываюць халодныя і гарачыя закускі.
Закускі вырабляюць з гародніны, садавіны, грыбоў, мяса, рыбы. У рускай кухні ў якасці закускі папулярныя салёныя, маласольныя або марынаваныя агуркі, квашаная капуста, чорная і чырвоная ікра, агароднінная ікра, салаты, шпроты і іншыя рыбныя кансервы, селядзец, салёная рыба, салёныя грыбы, піражкі, бутэрброды.
Закускай можа таксама служыць нарэзка: мясная (каўбаса), рыбная, сырная.
У пачатку ХХ стагоддзя ў Расіі класічнымі закускамі пад гарэлку лічыліся: астраханскі селядзец; салёныя агуркі; печаныя піражкі з мясным, рыбным або грыбным начыннем; паюсная ікра, перамешаная з дробна рубленай зялёнай цыбуляй і аліўкавым алеем; салёныя белыя грыбы з рэпчатым лукам, чорным перцам і сланечнікавым алеем.
NGC 6271
NGC 6271 (іншыя абазначэнні — MCG 5-40-16, ZWG 169.21, PGC 59365) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пакроўскае (Арлоўская вобласць)
Пакроўскае (Покро́вское) — пасёлак гарадскога тыпу ў Арлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Пакроўскага раёна.
Насельніцтва — 4177 чал. (2017). Пасёлак размешчаны ў цэнтральнай частцы вобласці, за 77 км на паўднёвы ўсход ад Арла.
Качан
Качан — прозвішча, тапонім.
Бела Кун
Бела Кун (Kun Béla;, вёска Леле каля г. Сіладзьчэх (цяпер Чэху-Сільваніэй, жудзец Сэлаж), Трансільванія — , Масква) — венгерскі і савецкі камуністычны палітычны дзеяч і журналіст. У сакавіку 1919 года абвясціў Венгерскую Савецкую Рэспубліку, якая праіснавала 133 дня. У лістападзе 1920 года пасля ўстанаўлення ў Крыме савецкай улады быў прызначаны старшынёй Крымскага рэўкама. На гэтай пасадзе стаў арганізатарам і актыўным удзельнікам масавых забойстваў у Крыме.
Амамбай
Амамбай (Amambay) — адзін з дэпартаментаў Парагвая, плошча — 12 933 км². Насельніцтва — 114 917 чал. (2002), адміністрацыйны цэнтр — горад Педра-Хуан-Кабальера.
Геаграфія і клімат
Мяжуе з дэпартаментамі Кансепсьён (на захадзе), Сан-Педра (на паўднёвым захадзе) і Канендыю (на поўдні), а таксама з Бразіліяй (на поўначы і ўсходзе).
Тэрыторыя правінцыі размешчана на вышыні 300—400 м над узроўнем мора, дасягаючы 700 м (пагорак Пунта-Пора). На поўначы мяжа з Бразіліяй праходзіць па рацэ Апа, сярод іншых рэк можна адзначыць Акідабан, якая мае шэраг невялікіх прытокаў.
Сярэднегадавая тэмпература складае 21 ° C, дасягаючы 35 ° C летам і апускаючыся да −1 ° C зімой. Самыя дажджлівыя месяцы — са студзеня па сакавік.
На тэрыторыі дэпартамента размешчаны нацыянальны парк Сера-Кора, плошча 12 га, створаны ў 1976 годзе.
Эканоміка
Важным фактарам у эканоміцы рэгіёну з’яўляецца гандаль, пераважна з-за памежнага становішча з Бразіліяй. Развіта развядзенне буйной рагатай жывёлы, асноўныя сельскагаспадарчыя культуры — бавоўна, рыс, бананы, кава, цукровы трыснёг, лімоны, кукуруза, гародніна і інш. Маюцца прадпрыемствы па вытворчасці керамікі і прадпрыемствы харчовай і малочнай прамысловасці.
Snapchat
«Snapchat» — мабільнае прыкладанне абмену паведамленнямі з прымацаванымі фота і відэа. Створана, і Рэджы Браўнам падчас навучання ў Стэнфардскім універсітэце. Адна з асноўных канцэпцый «Snapchat» складаецца ў тым, што перададзеныя выявы і паведамленні даступныя атрымальніку толькі на працягу некаторага кароткага часу, перш чым стануць зусім недаступнымі.
Энья
Эн'я (Egna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 4724 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 200 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 39044. Тэлефонны код — 0471.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Мікалай Цудатворац.
NGC 6272
NGC 6272 (іншыя абазначэнні — ZWG 169.22, KUG 1656+280, PGC 59367) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Microsoft Windows Cairo
Cairo — кодавае імя праекта ад Microsoft, які распрацоўваўся з 1991 па 1996 год. Адна з першых спроб Microsoft стварыць аперацыйную сістэму новага пакалення (ад яе бярэ свой пачатак Microsoft Windows NT). Cairo ніколі не прадавалася, хоць частка яе тэхналогій з'явілася ў іншых прадуктах.
Апісанне
Cairo упершыню была анансавана на Microsoft Professional Developers Conference у 1991-ым годзе Джымам Альчынам. Першы раз яна была публічна паказана ў 1993 Cairo/Win95 PDC. Microsoft мяняла прызначэнне Cairo некалькі разоў, часам робячы яе паўнавартаснай АС, а часам - зборкай новых тэхналогій. Для распрацоўкі Cairo была сабрана найбуйнейшая група распрацоўшчыкаў за ўсю гісторыю Microsoft.
Магчымасці
Файлавая сістэма, заснаваная на тэхналогіі OLE compound documents, засталася не рэалізаванай ні ў адной аперацыйнай сістэме.
Астатнія кампаненты Object file system цяпер завуцца WinFS, якая планавалася да ўключэння ў Windows Vista, але апынулася не гатовая да тэрміна выйсця Windows Vista, і плануецца да ўключэння ў Windows 7.
Мельнікі (Воўчынскі сельсавет)
Ме́льнікі (, Мельники) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Воўчынскага сельсавета.
Сяўкоўскі сельсавет
Сяўко́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Сяўкі.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Лоеўскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дзяражыцкага сельсавета.
Патапаўскі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі БССР. З 27 кастрычніка 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Буда-Кашалёўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 14 снежня 1961 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Забабскага сельсавета.
Сяўкоўскі сельсавет
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 457 чалавек, з іх 94,1 % — беларусы, 3,9 % — рускія, 1,1 % — азербайджанцы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 5 населеных пунктаў: аграгарадок Сяўкі, вёскі Глушэц, Новая Лутава, Старая Лутава і пасёлак Майск.
Патапаўскі сельсавет
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1088 чалавек, з іх 96,5 % — беларусы, 2,6 % — рускія, 0,8 % — украінцы.
Кромы
Кромы (Кро́мы) — пасёлак гарадскога тыпу ў Арлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Кромскага раёна.
Насельніцтва — 6613 чал. (2017). Пасёлак размешчаны на рацэ Крома (прыток Акі) за 36 км на паўднёвы захад ад горада Арол. Праз пасёлак праходзіць федэральная аўтадарога М2. За 3,5 км на паўднёвы ўсход ад Кром праходзіць чыгуначная лінія Арол — Льгоў Маскоўскай чыгункі, на якой размешчана аднайменная станцыя.
Ліпкі (Дзяржынскі раён)
Лі́пкі (, Липки) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Путчынскага сельсавета.
Лутаўскі сельсавет (Лоеўскі раён)
Лута́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Лутава.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Лоеўскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Дзяражыцкага сельсавета.
NGC 6274-1
NGC 6274-1 (іншыя абазначэнні — UGC 10643, MCG 5-40-19, ZWG 169.24, KUG 1657+300A, KCPG 503A, PGC 59381) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Геркулес.
Англійская каланізацыя Амерыкі
Англійская каланізацыя Амерыкі — засяленне Паўночнай Амерыкі выхадцамі з Англіі (з 1707 года — з Вялікабрытаніі, потым, з 1801, — Злучанага Каралеўства).
Першыя спробы
Ідэолагам англійскай каланізацыі Паўночнай Амерыкі выступіў вядомы капелан Гаклюйт. У 1585 і 1587 гадах сэр Уолтар Рэлі па загадзе Каралевы Англіі Лізаветы I распачаў дзве спробы заснаваць сталае селішча ў Паўночнай Амерыцы. Выведвальная экспедыцыя дасягнула амерыканскага берага ў 1584 годзе і назвала адкрытае ўзбярэжжа "Вірджынія".Virginia — «Некранутая») у гонар «каралевы-нявінніцы» Лізаветы I, якая ніколі не выходзіла замуж. Абедзве спробы скончыліся няўдачай — першая калонія, заснаваная на востраве Раанок недалёка ад узбярэжжа Віргініі, апынулася на мяжы гібелі з-за нападаў індзейцаў і недахопу прыпасаў і была эвакуіравана сэрам Фрэнсісам Дрэйкам у красавіку 1587 года. У ліпені таго ж года на востраў высадзілася другая экспедыцыя каланістаў колькасцю 117 чалавек. Планавалася, што ўвесну 1588 гады ў калонію прыбудуць караблі са рыштункам і харчам. Аднак з розных прычын экспедыцыя забеспячэння затрымалася амаль на паўтара года. Калі яна прыбыла на месца, усе пабудовы каланістаў былі ў цэласці, аднак ніякіх слядоў людзей, за выключэннем рэштак аднаго чалавека, знойдзена не было. Дакладны лёс каланістаў не ўсталяваны дагэтуль.
У пачатку XVII стагоддзі ў справу ўступіў прыватны капітал. У 1605 годзе адразу дзве акцыянерныя кампаніі атрымалі ад караля Якава I ліцэнзіі на падставу калоній у Віргініі. Варта ўлічваць, што ў той час тэрмінам "Віргінія" абазначалася ўся тэрыторыя паўночнаамерыканскага кантынента. Першая з кампаній — «Лонданская Віргінская кампанія» – атрымала правы на паўднёвую, другая — «Плімуцкая кампанія» — на паўночную частку кантынента. Нягледзячы на тое, што афіцыйна абедзве кампаніі абвяшчалі асноўнай мэтай распаўсюджванне хрысціянства, атрыманая ліцэнзія даравала ім права «шукаць і здабываць усімі спосабамі золата, срэбра і медзь».
20 снежня 1606 года каланісты адправіліся ў плаванне на борце трох судоў і пасля цяжкага, амаль пяцімесячнага плавання, падчас якога некалькі дзясяткаў людзей памерла ад голаду і хвароб, у маі 1607 года дасягнулі Чэсапіцкай Бухты. На працягу наступнага месяца імі быў пабудаваны драўляны форт, названы ў гонар караля Форт Джэймс (ангельскае вымаўленне імя Якаў). Пазней форт быў перайменаваны ў Джэймстаун — першае сталае брытанскае селішча ў Амерыцы. Афіцыйная гістарыяграфія ЗША лічыць Джэймстаўн калыскай краіны, гісторыя паселішча і яго лідэра - капітана Джона Сміта асветлена ў шматлікіх сур'ёзных даследаваннях і мастацкіх творах. Апошнія, як правіла, ідэалізуюць гісторыю горада (напрыклад папулярны мультфільм «Пакахонтас»). У сапраўднасці першыя гады калоніі былі надзвычай цяжкімі, у галодную зіму 1609-1610 гг. з 500 каланістаў у жывых засталося не больш за 60, і, па некаторых сведчаннях, выжылыя былі вымушаныя звярнуцца да канібалізму, каб перажыць голад.
У наступныя гады, калі пытанне фізічнага выжывання ўжо не стаяла гэтак востра, двума найважнейшымі праблемамі былі напружаныя адносіны з карэнным насельніцтвам і эканамічная мэтазгоднасць існавання калоніі. Да расчаравання акцыянераў «Лонданскай кампаніі», ні золата, ні срэбра каланістамі знойдзена не было, і асноўным таварам, якія вырабляліся на экспарт, была карабельная драўніна. Нягледзячы на тое, што гэты тавар карыстаўся пэўным попытам у метраполіі, парадкам знясіліў свае лясы, прыбытак, як і ад іншых спроб гаспадарчай дзейнасці, была мінімальнай.
Сітуацыя змянілася ў 1612 годзе, калі фермеру і землеўладальніку Джону Рольфу (John Rolfe) атрымалася скрыжаваць мясцовы гатунак тытуню, які гадуецца індзейцамі, з гатункамі, завезенымі з Бярмудзкіх выспаў. Атрыманыя гібрыды былі добра прыстасаваны да Вірджынскага клімату і ў той жа час адказвалі густам ангельскіх спажыўцоў. Калонія набыла крыніцу надзейнага даходу і на доўгія гады тытунь стаў асновай эканомікі і экспарту Вірджыніі, а словазлучэнні «вірджынскі тытунь», «вірджынская сумесь» ужываюцца ў якасці характарыстык тытунёвых вырабаў і дагэтуль. Праз пяць гадоў экспарт тытуню склаў 20 000 фунтаў, яшчэ праз год ён быў падвоены, а да 1629 года дасягнуў 500 000 фунтаў. Джон Рольф аказаў яшчэ адну паслугу калоніі: у 1614 годзе яму ўдалося дамовіцца аб міры з мясцовым індзейскім правадыром. Мірны дагавор быў змацаваны шлюбам паміж Рольфам і дачкой правадыра, Пакахонтас.
У 1619 годзе адбыліся дзве падзеі, якія аказалі істотны ўплыў на ўсю далейшую гісторыю ЗША. У гэтым годзе губернатар Джордж Ярдлі (George Yeardley) прыняў рашэнне перадаць частку ўлады Палаце Бюргераў, заснаваўшы тым самым першы ў Новым Свеце выбарны заканадаўчы збор. Першае паседжанне рады адбылося 30 ліпеня 1619 года. У тым жа годзе каланістамі была набыта невялікая група афрыканцаў ангольскага паходжання. Хоць фармальна яны не былі рабамі, а мелі працяглыя кантракты без права скасавання, з гэтай падзеі прынята адлічваць гісторыю рабаўладання ў Амерыцы.
У 1622 годзе амаль чвэрць насельніцтва калоніі была знішчана паўсталымі індзейцамі. У 1624 годзе ліцэнзія Лонданскай Кампаніі, справы якой прыйшлі ў заняпад, была адклікана, і з гэтага часу Віргінія становіцца каралеўскай калоніяй. Губернатар прызначаўся каралём, аднак рада калоніі захавала значныя паўнамоцтвы.
Засяленне Новай Англіі
У верасні 1620 года на Атлантычнае ўзбярэжжа Масачусэтса прыбыў карабель "Мэйфлаўэр" са 102 пурытанамі-кальвіністамі ("бацькі-пілігрымы "). Гэта падзея лічыцца пачаткам мэтанакіраванай каланізацыі англічанамі кантынента. Яны заключылі паміж сабой пагадненне, якое атрымала назву Мэйфлаўэрскага. У ім знайшлі адлюстраванне ў самай агульнай форме ўяўлення першых амерыканскіх каланістаў аб дэмакратыі, самакіраванні і грамадзянскіх свабодах. Пазней былі заключаны аналагічныя пагадненні паміж каланістамі Канэктыкута, Нью-Гэмпшыра і Род-Айленда.
Пасля 1630 года ў Плімуцкай калоніі — першай калоніі Новай Англіі, якая стала пазней калоніяй Масачусецкага заліва, новыя ангельскія перасяленцы-пурытане заснавалі не менш за тузін невялікіх мястэчкаў. Іміграцыйная хваля 1630-1643 гадоў даставіла ў Новую Англію каля 20 тысяч чалавек, яшчэ не менш за 45 тысяч пасяліліся ў калоніях амерыканскага поўдня або на астравах Цэнтральнай Амерыкі.
Трынаццаць калоній
На працягу 75 гадоў пасля з'яўлення ў 1607 годзе першай ангельскай калоніі Віргінія паўстала яшчэ 12 калоній — Нью-Гэмпшыр, Масачусэтс, Род-Айленд, Канэктыкут, Нью-Ёрк, Нью-Джэрсі, Пенсільванія, Дэлавэр, Мэрыленд, Паўночная Караліна і Джорджыя плошчай 878 681 км², што складае 10 % ад сучаснай плошчы ЗША.
Першае пакаленне каланістаў мела па 7-8 дзяцей на сярэднюю сям'ю і да 1660 года гэтыя дзеці выраслі і жадалі мець уласныя фермы. Першыя каланісты Паўночнай Амерыкі не адрозніваліся ні адзінымі рэлігійнымі перакананнямі, ні роўным сацыяльным статутам. Напрыклад, незадоўга да 1775 г. не менш за трэць насельніцтва Пенсільваніі ўжо складалі немцы (лютэране), менаніты і прадстаўнікі іншых рэлігійных вераванняў і сект. У Мэрылендзе ўладкаваліся ангельскія каталікі, у Паўднёвай Караліне аселі французскія гугеноты. Шведы засялілі Дэлавэр, польскія, нямецкія і італьянскія рамеснікі аддалі перавагу Вірджыніі. З іх ліку фермерамі прыцягваліся наёмныя працоўныя. Каланісты часта аказваліся безабароннымі перад індзейскімі набегамі, адзін з якіх паслужыў у 1676 г. штуршком да паўстання ў Віргініі, вядомаму як паўстанне Бэкана. Паўстанне завяршылася безвынікова пасля нечаканай смерці Бэкана ад малярыі і пакарання 14 найбольш актыўных яго паплечнікаў. Пачынальна з сярэдзіны XVII стагоддзі Вялікабрытанія імкнулася ўсталяваць поўны кантроль над эканамічнымі аперацыямі амерыканскіх калоній, рэалізуючы схему, пры якой усе прамысловыя тавары (ад металічных гузікаў да рыбалоўчых судоў) імпартаваліся ў калоніі з метраполіі ў абмен на сыравіну і сельскагаспадарчыя тавары. Пры гэтай схеме ангельскія прадпрымальнікі, роўна як і ангельскі ўрад, былі вельмі не зацікаўлены ў развіцці прамысловасці ў калоніях, а таксама ў гандлі калоній з кім бы там ні было, акрамя метраполіі.
Тым часам амерыканская прамысловасць (галоўным чынам у паўночных калоніях) дасягнула значных поспехаў. Асабліва амерыканскія прамыслоўцы атрымалі поспех у пабудове судоў, што дазволіла хутка наладзіць гандаль з Вест-Індыяй і тым самым знайсці рынак збыту для айчыннай мануфактуры.
Перадумовы вайны за незалежнасць
Да другой паловы XVIII стагоддзя насельніцтва амерыканскіх калоній усё выразней выступала як агульнасць людзей, якія знаходзіліся ў канфрантацыі з метраполіяй. Значную ролю ў гэтым адыграла развіццё каланіяльнай прэсы. Першая амерыканская газета з'явілася ў красавіку 1704 года, а да 1765 іх было ўжо 25. Алею ў агонь падліў Закон аб Гербавым зборы, які цяжка ўдарыў па амерыканскіх выдаўцах. Незадаволенасць выяўлялі і амерыканскія прамыслоўцы і гандляры, вельмі незадаволеныя каланіяльнай палітыкай метраполіі. Прысутнасць англійскіх войскаў (якія засталіся там пасля сямігадовай вайны) на тэрыторыі калоній таксама выклікала незадаволенасць каланістаў. Усё часцей гучалі патрабаванні аб прадастаўленні незалежнасці.
Адчуваючы сур'ёзнасць сітуацыі Вялікабрытанія і амерыканская буржуазія шукалі рашэнне, якое задаволіла б інтарэсы як метраполіі, так і калоній. Так, у 1754 па ініцыятыве Бенджаміна Франкліна быў вылучаны праект па стварэнні саюза паўночнаамерыканскіх калоній з уласным урадам, але на чале з прэзідэнтам, які назначаецца брытанскім каралём. Хаця праект і не прадугледжваў поўнай незалежнасці калоній, у брытанскага ўрада ён выклікаў вельмі негатыўную рэакцыю.
Усё гэта стала перадумовамі Вайны за незалежнасць ЗША.
Канада
У 1497 годзе некалькі экспедыцый на востраў Ньюфаўндленд, звязаных з імёнамі Кэбатаў, паклалі пачатак дамаганням Англіі на тэрыторыю сучаснай Канады. У 1610 годзе была заснавана калонія Ньюфаўндленд.
У 1763 годзе па Парыжскай дамове Новая Францыя перайшла ва ўладанне Вялікабрытаніі і стала правінцыяй Квебек. Брытанскімі калоніямі былі таксама Зямля Руперта (раён вакол Гудзонава заліва ) і востраў прынца Эдварда.
Фларыда
У 1763 годзе Іспанія перадала Фларыду Вялікабрытаніі ў абмен на кантроль над Гаванай, якую ангельцы занялі падчас Сямігадовай вайны. Ангельцы падзялілі Фларыду на Ўсходнюю і Заходнюю і заняліся прыцягненнем перасяленцаў. Для гэтага перасяленцам прапанавалі зямлю і фінансавую падтрымку.
У 1767 годзе паўночная мяжа Заходняй Фларыды была істотна перасунутая, так што Заходняя Фларыда ўключыла часткі сучасных тэрыторый штатаў Алабама і Місісіпі.
Падчас вайны за незалежнасць ЗША Вялікабрытанія захавала кантроль над Усходняй Фларыдай, але Іспанія змагла захапіць Заходнюю Фларыду дзякуючы саюзу з Францыяй, якая знаходзіцца ў стане вайны з Англіяй. Па Версальскай мірнай дамове 1783 года паміж Вялікабрытаніяй і Іспаніяй уся Фларыда адышла Іспаніі.
Востравы Карыбскага рэгіёна
Першыя ангельскія калоніі з'явіліся на Бярмудзкіх выспах (1612), выспах Сэнт-Кітс (1623) і Барбадас (1627) і былі затым скарыстаны для каланізацыі іншых выспаў. У 1655 пад кантролем ангельцаў апынулася Ямайка, аднятая ў Іспанскай імперыі.
Цэнтральная Амерыка
У 1630 годзе агенты ангельцаў заснавалі кампанію «Правідэнс» (Providence Company), прэзідэнтам якой быў граф Уорык, а сакратаром — Джон Пім, занялі дзве невялікія выспы каля Берага Маскітаў і ўсталявалі сяброўскія адносіны з мясцовымі жыхарамі. З 1655 па 1850 год Англія, а затым Вялікабрытанія, прэтэндавалі на пратэктарат над індзейцамі міскіта, аднак шматлікія спробы заснаваць калоніі былі малапаспяховымі, і пратэктарат аспрэчваўся Іспаніяй, цэнтральнаамерыканскімі рэспублікамі і ЗША. Пярэчанні з боку ЗША былі выкліканыя асцярогамі, што Англія атрымае перавагу ў сувязі з меркаваным будаўніцтвам канала паміж двума акіянамі. У 1848 годзе захоп горада Грэйтаўна (цяпер называецца Сан-Хуан-дэль-Нортэ) індзейцамі міскіта пры падтрымцы ангельцаў выклікаў вялікі ажыятаж у ЗША і ледзь не прывёў да вайны. Аднак падпісаннем дамовы Клейтан-Булвера 1850 абедзве дзяржавы абавязаліся не ўмацоўваць, не каланізаваць і не дамінаваць ні над якой часткай тэрыторыі Цэнтральнай Амерыкі. У 1859 годзе Вялікабрытанія перадала пратэктарат Гандурасу.
Першая англійская калонія на беразе ракі Беліз узнікла ў 1638 годзе. У сярэдзіне XVII стагоддзі былі створаны і іншыя ангельскія селішчы. Пазней брытанскія пасяленцы заняліся нарыхтоўкамі драўніны кампешавага дрэва, з якога здабывалася рэчыва, выкарыстоўванае пры вырабе фарбавальнікаў для тканін і якое мела вялікае значэнне для шерстопрадзільнай прамысловасці ў Еўропе.
Паўднёвая Амерыка
У 1803 годзе Брытанія захапіла галандскія паселішчы ў Гвіяне, а ў 1814 годзе па Венскай дамове афіцыйна атрымала землі, аб'яднаныя ў 1831 годзе пад назвай Брытанская Гвіяна.
У студзені 1765 брытанскі капітан Джон Байран даследаваў востраў Сондерс на ўсходнім ускрайку архіпелага Фальклендзкія астравы і заявіў аб далучэнні яго да Вялікабрытаніі. Бухту капітан Байран, якая знаходзіцца на Сондерсе, назваў Порт-Эгмант. Тут у 1766 годзе капітан Макбрайд заснаваў англійскае паселішча. У тым жа годзе Іспанія набыла ў Бугенвіля французскія ўладанні на Фалклендах і, замацаваўшы тут сваю ўладу ў 1767 г., прызначыла губернатара. У 1770 годзе іспанцы напалі на Порт-Эгмант і выгналі брытанцаў з вострава. Гэта прывяло да таго, што дзве краіны апынуліся на мяжы вайны, аднак заключаная пазней мірная дамова дазволіла брытанцам вярнуцца ў Порт-Эгмант у 1771 г., пры гэтым ні Іспанія, ні Вялікабрытанія ад сваіх дамаганняў на астравы не адмовіліся. У 1774 году, напярэдадні Вайны за незалежнасць ЗША, Вялікабрытанія ў аднабаковым парадку пакінула свае заморскія валадарствы, уключаючы Порт-Эгмант. Пакідаючы Фалкленды ў 1776, брытанцы ўсталявалі тут памятную таблічку ў пацверджанне сваіх правоў на дадзеную тэрыторыю. З 1776 да 1811 года на астравах захоўвалася іспанскае паселішча, якое кіравалася з Буэнас-Айрэса як частка Віцэ-каралеўства Рыа-дэ-ла-Плата. У 1811 г. іспанцы пакінулі астравы, таксама пакінуўшы тут таблічку ў доказ сваіх правоў. Пасля абвяшчэння незалежнасці ў 1816 Аргенціна аб'явіла Фалкленды сваімі. У студзені 1833 брытанцы зноў высадзіліся на Фалклендах і апавясцілі аргентынскія ўлады аб намеры аднавіць сваю ўладу на астравах.
Хатынец
Хатынец (Хотыне́ц) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Хатынецкага раёна Арлоўскай вобласці Расіі.
Насельніцтва — 3755 чал. (2018). Чыгуначная станцыя на лініі Арол — Бранск, за 61 км на паўночны захад ад Арла. З’яўляецца адным з заходніх райцэнтраў Арлоўскай вобласці. У раёне пасёлка знаходзіцца нацыянальны парк «Арлоўскае палессе».
Фіе-ала-Шыліяр
Фіе-ала-Шыліяр (Fiè allo Sciliar) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Рыжкаў (Брагінскі раён)
Рыжкаў — вёска ў Буркоўскім сельсавеце Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Да 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Мікуліцкага сельсавета.
Фіе-ала-Шыліяр
Насельніцтва складае 3015 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 69 чал./км². Займае плошчу 44 км². Паштовы індэкс — 39050. Тэлефонны код — 0471.
Рыжкаў (Брагінскі раён)
Размяшчэнне
У 17 км на паўночны захад ад Брагіна, 23 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 134 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Брагін-Хойнікі.
Фіе-ала-Шыліяр
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Рыжкаў (Брагінскі раён)
Транспартная сетка
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі, да якой з усходу далучаецца кароткая прасталінейная вуліца з завулкам. Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Рыжкаўскага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акруг.
У 1931 годзе створаны калгас «Беларусь», працавала гамарня. У 1959 годзе ў складзе калгаса «Чырвоны Кастрычнік» (цэнтр — вёска Мікулічы). Ёсць клуб.
Шантаж
Шанта́ж (chantage) — прыватны выпадак вымагання. Выяўляецца ў патрабаванні перадачы маёмасці або права на маёмасць ці ажыццяўлення якіх-небудзь дзеянняў маёмаснага характару пад пагрозай учынення насілля над пацярпелым, яго блізкімі, знішчэння ці пашкоджання іх маёмасці, распаўсюджвання паклёпніцкіх або выдавання іншых звестак, якія захоўваюцца ў таямніцы. У Крымінальным кодэксе Рэспублікі Беларусь шантаж — таксама сродак учынення іншага злачынства, напрыклад, прымус да дзеянняў сексуальнага характару, да выканання ці невыканання пэўнай здзелкі ў галіне прадпрымальніцтва, прымушэнне сведкі, пацярпелага, эксперта да адмаўлення ад дачы паказанняў або дачы заведама ілжывых паказанняў.
Рыхард Дэмель
Рыхард Дэмель (Richard Dehmel;, Хермсдорф, Маркграфства Брандэнбург, Германія — , Бланкэнэзэ, Гамбург, Германія) — нямецкі паэт-імпрэсіяніст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і лесніка ў Вендыш-Хермсдорфе. У 1882 годзе скончыў у Берліне школу і да 1887 года вывучаў прыродазнаўчыя навукі, эканоміку і філасофію. Атрымаў званне доктара філасофіі, рэдагаваў газету паляўнічых і быў сакратаром суполкі нямецкіх спажывецкіх таварыстваў. Пасля 1885 года – вольны пісьменнік. Аднак яшчэ да гэтага Дэмель надрукаваў зборнікі вершаў "Выратаванні" (Erlösungen, 1891), "Зноў каханне" (Aber die Liebe, 1893). Выдадзены ў 1896 годзе зборнік "Жанчына і свет" (Weib und Welt) стаў сапраўдным скандалам (нягледзячы на тое, што асобныя яго часткі нават не трапілі ў друк). Прычына гэтага скандалу – цікаўнасць аўтара перадусім да тэмы кахання і Эрасу. Да пачатку Першай сусветнай вайны былі надрукаваныя зборнікі вершаў "Метамарфозы Венеры" (Die Verwandlungen der Venus, 1907), "Цудоўны дзікі свет" (Schöne wilde Welt, 1913), а таксама раман у баладах "Два чалавекі" (Zwei Menschen. Roman in Romanzen, 1903) і камедыя "Дурань Міхаэль" (Michel Michael, 1911).
У пачатку Першай сусветнай вайны Дэмель добраахвотнікам сышоў на фронт і служыў да 1916 года, калі быў моцна паранены, і праз атрыманае раненне ў 1920 годзе памёр. У 1922 годзе была пасмяротна выдадзеная аўтабіяграфія Дэмеля "Маё жыццё" (Mein Leben). Многія вершы паэта былі пакладзеныя на музыку Рыхардам Штраўсам, Максам Рэгерам, Антонам Веберам і іншымі кампазітарамі.
Творчасць Дэмеля грунтуецца на перакананні існавання па-за межамі дабра і зла, адмаўлення рэлігіі, найперш хрысціянства; яго валадар і бог – толькі ва ўласным "Я".
Верш "Спатканне" пакладзены на музыку аўстрыйскага кампазітара-экспрэсіяніста Арнольда Шонберга, тэарэтыка і практыка атанальнай музыкі. Пераклад зроблены для выканання беларускім аркестрам "Класік-Авангард" музычнай кампазіцыі А. Шонберга на сцэне Мінскай філармоніі.
Ключ 62
Старажытны знак адлюстроўваў зброю, сякеру на доўгай дзяржальні. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «дзіда», «вайна», «ваенныя дзеянні».
Дзмітрый Аляксандравіч Барысаў
Дзмітрый Барысаў (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Мёры».
Клубная кар’ера
Дарослую кар’еру пачаў у складзе наваполацкага «Нафтана», дзе выступаў за дубль. Перад сезонам 2016 стаў трэніравацца разам з асноўнай камандай навапалачан. У Вышэйшай лізе дэбютаваў 10 красавіка 2016 года, выйшаўшы на замену другім тайме матча супраць мазырскай «Славіі» (0:1). Неўзабаве замацаваўся ў якасці асноўнага цэнтральнага абаронцы «Нафтана».
Па заканчэнні сезона цікавасць да абаронцы сталі праяўляць клубы расійскай ФНЛ, аднак у снежні 2016 года Барысаў падпісаў трохгадовы кантракт з брэсцкім «Дынама». Не здолеў замацавацца ў аснове «Дынама», выступаў пераважна за дубль, а ў чэрвені 2017 года атрымаў траўму і выбыў да канца сезона. У сезоне 2018 зноў пераважна выступаў за дубль, толькі ў двух апошніх матчах сезона згуляў па 90 хвілін у асноўнай камандзе.
У студзені 2019 года пасля прагляду стаў іграком гродзенскага «Нёмана». Згуляў за асноўную каманду гродзенцаў у першых двух матчах сезона, пасля чаго стаў выступаць толькі за дубль. У ліпені 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў гродзенскі клуб і неўзабаве вярнуўся ў «Нафтан». Замацаваўся ў аснове наваполацкай каманды, гуляў пераважна ў стартавым складзе.
У сакавіку 2022 года перайшоў у «Смаргонь», дзе замацаваўся ў аснове і дапамог камандзе вярнуцца ў Вышэйшую лігу. У лютым 2023 года пакінуў смаргонскі клуб.
Сезон 2023 пачаў у складзе «Мёраў» у Другой лізе.
Міжнародная кар’ера
У маі 2016 года быў упершыню выкліканы ў моладзевую зборную Беларусі, дзе дэбютаваў 1 чэрвеня ў таварыскім матчы супраць Македоніі (1:1). Усяго за моладзевую зборную правёў 5 матчаў — ва ўсіх матчах праводзіў на полі 90 хвілін на пазіцыі цэнтральнага абаронцы.
Бенедыкт Генрык Тышкевіч
Бенеды́кт Ге́нрык Тышке́віч (Benedykt Henryk Tyszkiewicz;, Немеж, Віленскі павет, Віленская губерня, Расійская імперыя — , Ментона, Францыя) — фатограф, нашчадак шляхецкага роду, калекцыянер. Адзін з піянераў мастацкай фатаграфіі Беларусі і Літвы.
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Тышкевічаў герба «Ляліва», сын Міхала Тышкевіча і Яны, дачкі Бенедыкта Эмануэля Тышкевіча. Бацька памёр, калі Бенедыкту было 2 гады, маці — калі сыну споўнілася 8 гадоў. Унука выхаваў дзед — Бенедыкт Тышкевіч (1801—1866), літоўскі арыстакрат, граф, ковенскі губернскі маршалак, уладальнік Чырвонага Двара, калекцыянер і мецэнат. Пасля інцыдэнту з дзедам ў 1862 годзе новым апекуном 10-гадовага стаў магнат Райнольд Тызенгаўз. Пасля смерці Бенедыкта Эмануэля Тышкевіча ў 1866 яго ўнук успадкаваў вялізарную маёмасць у Расійскай імперыі і Францыі. Перабіраецца ў Вільню, дзе спыняецца ў сямейным палацы Тышкевічаў.
У 1869 годзе жыў у Варшаве, дзе навучаўся граць на піяніна. У 1869-72 падарожнічае па Францыі і Італіі, у кастрычніку 1872 выпраўляецца ў Алжыр.
У 1875—1876 гадах парыжскі караблебудаўнік Жак Агюст Норман пабудаваў у Гаўры на заказ графа «яхту яго мары» (даўжынёй 42,2 метры і шырынёй 7,2 метры), якая ў гонар маёнткаў Бенедыкта ў Літве і Жамойці была названа «Żemajtej». Граф планаваў здзейсніць на сваёй яхце кругасветнае падарожжа. Аднак з-за пачатку Крымскай вайны з Гаўра ён даплыў толькі да Гібралтара і Алжыра. Расійскія ўлады далі графу званне капітана расійскага флота. Але ў 1879 годзе славутая яхта была прададзеная, на атрыманыя грошы Тышкевіч набыў сабе дом пад Парыжам.
У Парыжы ў 1880 нарадзіўся і яго другі сын, Эдуард Райнольд. Шмат часу праводзіць у Ніцы, дзе з 1881 быў чальцом мясцовага яхт-клуба.
У 1882 спыняецца на Мадэйры, дзе нараджаецца яго дочка Лізавета Марыя. У 1883 вяртаецца ў Парыж, але калі пагаршаецца здароўе яго жонкі, яны перабіраюцца ў Швейцарыю, дзе Клара памірае ва ўзросце 26 гадоў (пахавана ў Чырвоным Двары).
Пасля смерці жонкі захапіўся фатаграфаваннем.
Фатограф
Тышкевіч дэбютаваў у 1876 годзе на выставе ў Філадэльфіі, дзе прадставіў рэпартаж з паездкі ў Алжыр. Прадставіў свае працы на фотавыставе ў Львове ў 1894 г.: фатаграфіі з замежных паездак і творы, зробленыя ў атэлье, у асноўным партрэты. Яго праца мела міжнароднае прызнанне, што выявілася праз атрыманне ў 1899 годзе залатых медалёў на выставе ў Берліне. З 1884 быў членам Французскага фатаграфічнага таварыства, з 1897 — Парыжскага фотаклуба.
Па смерці жонкі ў 1883 годзе пераехаў у паляўнічы маёнтак Тышкевічаў Вялае каля Івянца. Зладзіў у маёнтку фоталабараторыю і павільён для здымак. Займаўся фатаграфаваннем побыту беларускіх сялян.
У Другую сусветную вайну маёнтак Вялае разрабаваны і большая частка здымкаў знішчана. У 1993 годзе супрацоўнікі музея Нісефора Н’епса ў Шалон-сюр-Сон набылі ў парыжскага антыквара ацалелы альбом са здымкамі Тышкевіча.
Калекцыянаванне
Бенедыкт Тышкевіч, як і іншыя прадстаўнікі яго сям’і, у тым ліку дзед Бенедыкт, заставаўся калекцыянерам і аматарам мастацтва. Калекцыя Тышкевічаў з Краснага Двара, якая належала Тышкевічу, была адным з найбагацейшых у Літве сямейных архіваў. Ён налічваў 20 000 дакументаў, 12 000 лістоў, больш за 10 000 тамоў кніг. Для гэтага ў калекцыі Краснага Двара была багатая галерэя карцін Каналета, Марчэла Бачарэлі, Сымона Чаховіча, Валянціна Ваньковіча, Яна Рустэма, збор слуцкіх паясоў, габеленаў. Бенедыкт Генрык Тышкевіч праславіўся таксама як пакупнік карціны «Стэфан Баторы пад Псковам» Яна Матэйкі, набытай за 60 000 франкаў, якая была перавезена ў Вялае.
Апошні перыяд жыцця
У 1903 годзе ажаніліся ўсе яго дзеці. Красны Двор і Вялае ён перадае свайму сыну Бенедыкту Яну. У 1904 годзе здзейсніў падарожжа ў Егіпет, Ізраіль і Сірыю, у 1904 — падарожнічаў па Афрыцы. Пасля гэтага па невядомай прычыне губляе цікавасць да фатаграфавання. Жыве паміж Францыяй і Польшчай.
У 1935 годзе памірае ў сваёй віле ў Ментоне, пахаваны на могілках Сіміе ў Ніцы.
Памяць
У 2009 годзе ў Нацыянальным гістарычным музеі ў Мінску адбылася выстава фатаздымкаў Бенедыкта Тышкевіча
Альпака
Рост альпака не перавышае аднаго метра, важаць яны каля 70 кілаграмаў і маюць мяккае і доўгае руно (па баках яго даўжыня дасягае 15-20 см.). Яны жывуць у Андах на вышыні 3500-5000 метраў, на тэрыторыі Эквадора, паўднёвага Перу, паўночнага Чылі і заходняй Балівіі.
Ліпні
Лі́пні (, Липни) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Путчынскага сельсавета.
NGC 6274-2
NGC 6274-2 (іншыя абазначэнні — UGC 10643, MCG 5-40-20, ZWG 169.24, KUG 1657+300B, KCPG 503B, PGC 59383) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Геркулес.
Адкрыта астраномам Альбертам Мартам 28 чэрвеня 1864 года.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Галіна Мікалаеўна Малажай
Галіна Мікалаеўна Малажай (, вёска Кустын,, Брэсцкая вобласць  — ) — беларускі мовазнавец.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і служачых. Вучылася ў Астрамечаўскай школе, а ў 1952 г. — у сярэдняй школе № 1 горада Брэста. Пасля заканчэння школы паступіла ў Брэсцкі дзяржаўны педагагічны інстытут імя. А. С. Пушкіна, на філалагічны факультэт. У 1960 г. закончыла інстытут. Працаваць была накіравана ў Кобрынскі раён. Два гады настаўнічала ў Павіцьеўскай сярэдняй школе, а праз некаторы час перавялася ў Корчыцкую сямігодку.
З 1963 г. пачала працаваць выкладчыкам педінстытута. З 1965 г. — старшы выкладчык. У 1971 г. абараніла кандыдацкую дысертацыю па тэме «Перыфразы ў беларускай літаратурнай мове (структурна-семантычная і стылістычная характарыстыка)» у Інстытуце мовазнаўства імя Якуба Коласа АН БССР.
У 1975 г. атрымала вучонае званне дацэнта, у 1988 г. — прафесара. З 1981 г. займала пасаду загадчыка кафедры беларускага мовазнаўства філалагічнага факультэта, дэпутат Брэсцкага абласнога Савета народных дэпутатаў 15-га, 16-га скліканняў, член Вучонай рады універсітэта. Падрыхтавала 2 кандыдатаў навук.
Даследавала праблемы беларускай фразеалогіі і дыялекталогіі, мову мастацкай літаратуры, праблемы выкладання беларускай мовы ў сітуацыі білінгвізму.
Клайд
Клайд (Clyde, Cluaidh) — восьмая па велічыні рака ў Вялікабрытаніі і трэцяя ў Шатландыі, размешчана на поўдні Шатландыі.
Даўжыня 176 км (з эстуарыем 208 км), плошча басейна 4,1 тыс. кв. км. Бярэ пачатак на паўночных схілах Паўднёва-Шатландскага ўзвышша, у вярхоўях цячэ па нізкагор’ях, а затым па пагорыстай раўніне, утвараючы вышэй горада Ланарк парогі. Упадае ў заліў Ферт-оф-Клайд. Сярэдні расход вады ў вусці каля 70 м³/с. Увосень і ўзімку паўнаводная. На рацэ Клайд стаіць адзін з найбуйнейшых гарадоў Вялікабрытаніі — Глазга, да якога падымаюцца марскія судны, вышэй (да парогаў) — рачное суднаходства, на парогах размешчана ГЭС. Рака Клайд таксама злучана каналамі з Паўночным морам. У часы Брытанскай Імперыі адыгрывала значную ролю ў суднабудаванні і гандлі.
Турызм
На рацэ Клайд шырока распаўсюджана рыбалка. Сезон рыбнай лоўлі заканадаўча ўсталяваны з 15 сакавіка па 30 верасня. Рака асабліва прыцягвае аматараў стронгі, якая водзіцца тут у вялікай колькасці.
Ільінскі спуск (Гомель)
Ільінскі спуск — спуск да ракі Сож у Гомелі, пралягае ад вуліцы Пралетарскай (у раёне вуліцы Маісеенкі) да набярэжнай, перасякае вуліцу Камісарава. Знаходзіцца ў межах гістарычнага раёна Спасава Слабада (Слабада).
Платан
Плата́н (Platanus) — род кветкавых раслін сямейства платанавых.
Род аб'ядноўвае 7-10 відаў. Пашыраны ў Паўночнай Амерыцы (ад Мексікі да Канады) і ў Еўразіі (ад Балканскага паўвостравава і Усходняга Міжземнамор'я да Індакітая). 3 антычнага часу культывуюць платан усходні, або чынару (Р. orientalis).
Лістападныя дрэвы вышынёй да 50 м, дыяметр ствала да 5 м. Жывуць больш за 2 тыс. гадоў. Крона густая, шырокая, ствол прамы, калонападобны. Кара зеленавата-шэрая. Лісце буйное, доўгачаранковае, пальчаталопасцевае. Аднаполыя кветкі дробныя, у звіслых галоўчатых суквеццях. Плод — арэшак.
Драўніна прыгожая, лёгкая, моцная, выкарыстоўваецца як дэкаратыўны мэблевы матэрыял.
Лама (будызм)
Ла́ма (བླ་མ་, вайлі: bla ma) — у тыбецкім будызме — рэлігійны настаўнік.
Гэта назва падобна санскрыцкаму паняццю «гуру» і можа быць выкарыстана ў якасці паважлівага звароту да манаха (манахіні) для таго, каб падкрэсліць іх узровень духоўнай дасканаласці і майстэрства, ці можа быць складовай часткай тытула ў рэлігійнай іерархіі тыбецкіх лам, як то: Далай-лама, Панч-лама (Тулку).
Чырвонае Поле
Чырвонае Поле — вёска ў Буркоўскім сельсавеце Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Да 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Мікуліцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 17 км на паўночны захад ад Брагіна, 22 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 135 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Планоўка складаецца з кароткай прасталінейнай мерыдыянальнай вуліцы, забудаванай драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснавана напачатку 1920-х гадоў перасяленцамі з суседніх вёсак на былых памешчыцкіх землях. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Чырвонае поле», працавала гамарня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў маі 1943 года фашысты цалкам спалілі вёску і забілі 3 жыхароў. У 1959 годзе ў складзе калгасу «Чырвоны Кастрычнік» (цэнтр — вёска Мікулічы).
Мікулічы (Брагінскі раён)
Міку́лічы — аграгарадок у Буркоўскім сельсавеце Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Знаходзіцца за 14 км на паўночны захад ад Брагіна, за 19 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), побач з аўтадарогай Брагін — Хойнікі.
Гісторыя
Выяўлены археолагамі курганны могільнік X—XII стагоддзяў (захавалася 29, раней было 60 насыпаў, за 300 м на захад ад вёскі) сведчыць пра засяленне тутэйшых месцаў з глыбокай старажытнасці.
Вялікае Княства Літоўскае і Каралеўства Польскае
Ці не ўпершыню Мікулічы згаданыя ў запісе ад 6 кастрычніка 1541 года аб узаемных саступках грунтоў у Брагінскім маёнтку князя Аляксандра Міхайлавіча Вішнявецкага і ў Астраглядаўскім маёнтку князя Дзмітрыя Раманавіча Відыніцкага (Любецкага) з жонкай Феннай Палазовічаўнай. Належалі князю Вішнявецкаму. Месціліся ў Кіеўскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага. Напярэдадні Люблінскай уніі ўказам караля Жыгімонта Аўгуста ад 6 чэрвеня 1569 года ваяводства (у тым ліку Брагінскі маёнтак) было далучана да Кароны Польскай. Згодна з актам аб падзеле маёнтку Брагіна 1574 года, «… село Микуличи з людми отчизными, куничниками, з даню медовою, грошовою, з дубровами, лесы, чертежами, с полми, сеножатми и ловы зверинными» дасталося князю Аляксандру Аляксандравічу Вішнявецкаму. На 1581 год, калі маёнткам валодала яго ўдава княгіня Аляксандра (з роду Капустаў) Вішнявецкая, у Мікулічах налічвалася 40 дымоў асадных сялян, з якіх выбіралася па 15 грошаў, і 12 агароднікаў, з якіх, у залежнасці ад акалічнасцяў, — па 4 альбо па 6 грошаў падатку. Яшчэ ў датаваным 13 сакавіка 1581 года дакуменце паведамляецца, што пан земскі пісар кіеўскі Дзмітрый Ялец надзелены паўнамоцтвамі ў справе размежавання добраў пана падкаморага кіеўскага Шчаснага Харлінскага з уладаннямі княгіні Вішнявецкай і яе дзяцей «jmienia Brahina, Mikulic, Listwina y innych sioł do Brahinia nalezących».
Потым, да 1622 года, часткай Брагінскага маёнтка з Мікулічамі валодаў князь Адам Аляксандравіч Вішнявецкі. Ад 1641 года Мікулічы — уласнасць князя Іераміі Міхала Вішнявецкага, які зноў аб’яднаў у адных руках Брагінскую спадчыну малодшай галіны роду. Пасля смерці ў 1672 годзе жонкі апошняга, княгіні Грызельды Канстанцыі (з роду Замойскіх), Брагінская фартуна адыйшла яе пляменніку Станіславу Канецпольскаму, незадоўга да спачыну ў 1682 годзе атрымаўшаму пасаду кракаўскага кашталяна. На 1683 год вядома, што трыма дымамі ў Мікулічах валодаў пан Сіліч.
Паводле звестак на 1748 год ксяндза Караля Непамуцэна Арлоўскага, Мікулічы былі сярод паселішчаў, частка жыхароў якіх (з ліку шляхты) належала да Астраглядавіцкай парафіі Оўруцкага дэканату Кіеўскай дыяцэзіі. У 1754 годзе з 80 двароў (каля 480 жыхароў) сяла Мікулічы Брагінскага маёнтка «do grodu» (Оўруцкага замка) выплачваліся 12 злотых, 15 грошаў, «na milicję» (на вайсковыя патрэбы павета і ваяводства) 50 злотых. У тым жа годзе маёнтак быў куплены ў княгіні Эльжбеты Вішнявецкай Міхалавай Замойскай панам Францам Антоніем Ракіцкім. У лісце ад 3 мая 1758 г. пан Ракіцкі, войскі ашмянскі, паказваў, што яго мікуліцкія падданыя не з волі дворнай, а паводле ўласнага намеру ўдаліся да лесу хойніцкага ўдавы княгіні Людвікі Шуйскай, на той час жонкі пана Быстрага, старосты ліноўскага, ды павысякалі дрэвы.
Паводле перапісаў яўрэйскага насельніцтва 1765, 1778 і 1784 гадоў у Мікулічах налічвалася адпаведна 19, 6 і 5 чалавек (głow), якія належалі да Брагінскага кагала. Пэўна, на колькасць яўрэяў у сяле не магла не паўплываць Каліеўшчына 1768 года, што была апошнім і наймацнейшым уздымам гайдамацкага руху ва Украіне.