cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бязногія земнаводныя
Пашырэнне
Выкапнёвыя знаходкі вельмі рэдкія. Продкамі бязногіх земнаводных маглі быць палеазойскія стэгацэфалы атрада Microsauria.
Асаблівасці біялогіі
Сілкуюцца глебавымі і іншымі беспазваночнымі.
Апладненне ўнутранае. Адкладаюць 5-30 яец, з якіх у адных відаў выводзяцца лічынкі з жабернымі шчылінамі (без вонкавых жабраў) і спінным плаўніком, знікаючым пасля метамарфоза ў вадзе, у іншых відаў з яйца выходзіць сфарміраваная асобіна (прамое развіццё). Для большасці відаў характэрна жыванараджэнне, калі ікрынкі развіваюцца ў целе самкі.
Рыа-Сан-Хуан
Сан-Хуан (ісп.: Río San Juan) — дэпартамент у Нікарагуа.
Дэпартамент Сан-Хуан знаходзіцца на крайнім поўдні Нікарагуа і названы па імі ракі Сан-Хуан, даўжынёй у 200 кіламетраў, што цячэ з возера Нікарагуа ля галоўнага горада дэпартамента Сан-Карлас, і ўпадае ў Карыбскае мора ля горада Сан-Хуан-дэль-Нортэ. У паўднёвай частцы дэпартамента таксама праходзіць дзяржаўная мяжа Нікарагуа і Коста-Рыкі. На паўночным захадзе дэпартамент ляжыць ля возера Нікарагуа і ў яго склад уваходзяць таксама 36 астравоў архіпелага Салентынамэ. Ва ўсходняй частцы дэпартамента Сан-Хуан размешчаны вялікі прыродны запаведнік Біярэзерват Індыа-Маіз (Reserva Biológica Indio-Maíz).
Плошча дэпартамента Сан-Хуан складае 7.473 км ². Колькасць насельніцтва - 98.000 чалавек (ацэнка на 2006 год). Шчыльнасць насельніцтва - 13 чал./км ². 70% ад агульнай колькасці жыхароў занятыя ў сельскай гаспадарцы; вырошчваецца пераважна рыс, маіс і бабы. Найбольш буйныя гарады дэпартамента - яго цэнтр Сан-Карлас і Сан-Мігеліта.
У адміністрацыйным плане дэпартамент Сан-Хуан падзяляецца на 6 муніцыпій:
Гайкаўцы
Га́йкаўцы (, Гайковцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Сенькішкі
Се́нькішкі (, Сенькишки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Альшаны)
Свята-Параскева-Пятніцкая царква — мураваны праваслаўны храм у в. Альшаны Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі на вул. Савецкая, 1.
Гісторыя
Пабудавана ў 1997 годзе з цэглы на месцы драўлянага храма 1866 года, пры якім у 1884 годзе была адкрыта царкоўнапрыходская школа.
Архітэктура
Вырашана ў стылізаваных формах царкоўнага дойлідства 2-й пал. 19 ст. Развітую аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю фарміруюць прытвор-званіца (васьмярык на чацверыку), трапезная, кубападобны аб’ём малітоўнай залы, паўкруглая апсіда. Сілуэт храма фарміруюць пяцікупалле центральнага кубападобнага аб’ёму і 2-ярусны цыбулепадобны купал званіцы.
Асноўная архітэктурная тэма — арачны аконны праём разнастайнай трактоўкі: вялізны на бакавых фасадах, фланкіраваны вокнамі сярэдняй вялікасці і невялікімі на дугім ярусе. Выкарыстаны паўкруглыя вокны-люкарны. Уваход аформлены высокім 2-слуповым ганкам з 2-схільным пакрыццём. Драўляныя разныя царскія вароты 1767 года.
Дойч-Ваграм
Дойч-Ваграм (Deutsch-Wagram) — горад у Аўстрыі, у федэральнай зямлі Ніжняя Аўстрыя.
Уваходзіць у склад акругі Гензерндорф. Насельніцтва складае 7221 чалавек (на 31 снежня 2005 года). Займае плошчу 30,61 км². Афіцыйны код — 30808.
Гарадок вядомы тым, што пад ім у ліпені 1809 адбылася знакамітая Ваграмская бітва паміж аўстрыйскай арміяй і войскамі Напалеона, падчас якой загінула больш за 10 тыс. аўстрыйцаў.
Пятрышчава (Пачынкаўскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Пятрышчава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Ельнінскага павета Смаленскай губерні.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Каліш Паморскі (гміна)
Ка́ліш Памо́рскі (Kalisz Pomorski) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Драўскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Калішы Паморскім. Плошча гміны складае 480,87 км². Станам на 2014 год у гміне Каліш Паморскі пражывалі 7366 чалавек, шчыльнасць — 15 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Машкова (прыпыначны пункт)
Машко́ва (, Машково, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Асінаўка, за 1,3 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Машкова; на лініі Орша-Цэнтральная — Лепель, паміж прыпыначным пунктам Слабодскі і прыпыначным пунктам 11 км.
Каліш Паморскі (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 26 населеных пунктаў.
Крывая Бяроза
Крыва́я Бяро́за (, Кривая Берёза) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Усяжскага сельсавета.
Сталінізм-хаджаізм
Сталінізм-хаджаізм, або хаджаізм — варыянт сталінізму, які ўзнік у канцы 1970-х гадоў праз раскол у мааісцкім руху пасля ідэалагічнага разрыву паміж Камуністычнай партыяй Кітая і Албанскай партыяй працы ў 1978 годзе.
Хаджаізм размяжоўвае сябе строгай абаронай вобразу Іосіфа Сталіна, Савецкага Саюза пры Сталіне і жорсткай крытыкай практычна ўсіх іншых камуністычных груповак як «рэвізіяністаў».
Крытычна настроены да ЗША, Савецкага Саюза, Кітая і Югаславіі албанскі камуністычны лідар Энвер Ходжа назваў апошнія тры дзяржавы «сацыял-імперыялістычнымі» і асудзіў савецкае ўварванне ў Чэхаславакію ў 1968 годзе. Хаджаізм заяўляе пра права нацый праводзіць сацыялізм па розных шляхах, прадыктаваных умовамі сваіх краін.
Ходжа заявіў, што Албанія была адзінай дзяржавай, якая законна трымалася марксізму-ленінізму пасля 1956 года. Албанцы-хаджаісты здолелі ідэалагічна прыцягнуць большую частку мааістаў, галоўным чынам у Лацінскай Амерыцы (такіх як Народна-вызваленчая армія і Камуністычная партыя марксізму-ленінізму Эквадора, а таксама Камуністычная партыя Бразіліі), але іх ідэй трымаліся шмат дзе ў свеце агулам.
IC 1159
IC 1159 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ціхінічы (Буда-Кашалёўскі раён)
Ціхі́нічы (, Тихиничи) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Узоўскага сельсавета.
Засуў
Засуў (За́сув) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Крупэцкай вясковай абшчыны.
Спіс палітычных партый Босніі і Герцагавіны
Боснія і Герцагавіна з'яўляецца шматпартыйнай канфедэрацыяй. Кожная этнічная супольнасць краіны мае сваю дамінуючую палітычную партыю.
Карыдонія
Карыдонія (Corridonia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мачэрата.
Насельніцтва складае 15118 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 244 чал./км². Займае плошчу 62 км². Паштовы індэкс — 62014. Тэлефонны код — 0733.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro e San Paolo di Tarso.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Карл Гільперт
Карл Аўгуст Гільперт (Carl August Hilpert; — ) — нямецкі военачальнік, генерал-палкоўнік (1945), камандуючы Групай армій «Курляндыя» (1945).
Этнаграфія
Этнаграфія (ад ἔθνος — «этнас» (народ) і γράφω — «пішу») — частка гістарычнай навукі, якая вывучае народы-этнасы і іншыя этнічныя ўтварэнні, іх паходжанне (этнагенез), склад, рассяленне, культурна-бытавыя асаблівасці, а таксама іх матэрыяльную і духоўную культуру.
Пад тэрмінам «этнаграфія» ў большасці заходніх краін маюць на ўвазе апісальную дысцыпліну (напрыклад, музеезнаўства) — у адрозненне ад агульнай тэарэтычнай плыні, «этналогіі», якая займаецца вырашэннем народазнаўчых праблем. Аднак у многіх выпадках гэтыя навуковыя галіны блізкія адна адной і цесна звязаныя.
Лакці
Лакці́ (, Локти) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснапольскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Заборскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 29.5 км на ўсход ад Расон. Праз вёску, з захаду на ўсход, праходзіць шаша Н-3402.
Гідраграфія
На ўсходзе возера Получка.
Гісторыя
Усходняя частка вёскі, ля возера, былы пасёлак Астраценкі (1910 — 11 чал.).
Піркава
Піркава (Пирьково) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Піркава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Ельнінскага павета Смаленскай губерні.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Ірына Казуліна
Ірына Казуліна ( — ) — грамадскі дзеяч, жонка экс-кандыдата ў прэзідэнты Аляксандра Казуліна.
Біяграфія
Скончыла механічна-матэматычны факультэт БДУ, дзе і пазнаёмілася са сваім будучым мужам Аляксандрам Казуліным. Працавала праграмістам у НПА «Планар», затым — у Цэнтры праблем чалавека БДУ. Пасля заканчэння Міжнароднай школы бізнесу і менеджменту тэхналогій БДУ працавала маркетолагам у тым самым Цэнтры.
Актыўна дапамагала хворым на рак малочнай залозы. У 2007 годзе выступіла адным з арганізатараў праведзенай у Мінску міжнароднай канферэнцыі па праблемах падтрымкі жанчын, хворых на рак малочнай залозы.
Беларускі музей (Ляймен)
Белару́скі музе́й, Інстыту́т беларусаве́ды адкрыты ў 1982 годзе ў г. Ляймен (Германія) беларускім эмігрантам Ю. Попкам у яго кватэры на базе ўласнай калекцыі экспанатаў. Музея больш няма.
Ірына Казуліна
Біяграфія
Памерла ў 19:40 23 лютага 2008 года на 49-м годзе жыцця.
Беларускі музей (Ляймен)
Гісторыя
У 1971 годзе Юрый Жывіца (Попка) пераехаў у Ляймен (пад Гайдэльбергам), дзе заснаваў ва ўласнай кватэры на Гётэштрасэ Беларускі музей. У арганізацыі музея дапамагалі Б. Кіт і мэр горада Г. Эхбар.
Адкрыццё адбылося 15 сакавіка 1982 года з удзелам мясцовых беларусаў і мэра Ляймена Г. Эхбара. Экспанаты для яго былі сабраны з усей Заходняй Германіі: паясы, убранне, лапці, лыжкі, посуд, кнігі. Выстаўленыя ўзнагароды заснавальніка, атрыманыя ад кіраўніцтва БЦР на эміграцыі, мандат і пасведчанне дэлегата II Усебеларускага кангрэса (1944), творы і перыядычныя выданні, якія выходзілі пад рэдакцыяй Юрыя Попкі і інш.
Пасля смерці Ю. Попкі (1992) дзейнасць музея фінансаваў спецыяльны фонд, які насіў яго імя. Экспанаты гэтага адзінага ў кантынентальнай Еўропе Беларускага музея былі размешчаны ў агульным музеі ў г. Санкт-Ільген.
Экспазіцыя
Канцэпцыя экспазіцыі — адлюстраванне традыцыйнага жыцця беларусаў. Дэманструюцца творы беларускага кнігадрукавання, перыядычныя выданні, у тым ліку рукапісныя часопісы, што выдаваліся беларусамі ў лагерах для перамешчаных асоб у Германіі пасля Другой сусветнай вайны; беларускае народнае адзенне, рэцэпты і прылады для прыгатавання нацыянальных страў беларусаў, вырабы майстроў-умельцаў, сувеніры з асяродкаў беларускай эміграцыі ў ЗША, Аўстраліі, Канадзе, Вялікабрытаніі, узнагароды, дакументы і асабістыя рэчы Ю. Попкі; зберагаецца частка ўласнай бібліятэкі Б. Кіта.
Анарха-камунізм
Анарха-камунізм або анархістычны камунізм (ці свабодны, лібэртарны камунізм) (ад грэч. Αναρχία - безуладдзя; лац. Commūnis - агульны) - адзін з кірункаў вучэння аб камунізме і аб грамадскам самакіраванні (анархізме), якое абгрунтоўвае ідэю анархіі, заснаванага на ўзаемадапамоге і салідарнасці ўсіх людзей.
Галоўным тэарэтыкам, падаўшы ідэі анархістычнага камунізму і народнага самакіравання, лічыцца Пётр Аляксеевіч Крапоткін (1842-1921), які пры гэтым зусім не быў першым анарха-камуністам.
Вучнем і прадаўжальнікам яго справы, які спрыяў ўвасабленню ідэй анархістычнага камунізму ў жыццё, стаў Нестар Іванавіч Махно, украінскі казацкі ваенны і палітычны дзеяч, сусветна вядомы атаман адной з украінскіх сялянскіх армій у вайне за ўсталяванне савецкай улады ў Украіне, у 1917-23 гг., які не толькі вывучаў працы Крапоткіна, але якога ў яго барацьбе за народную свабоду і савецкую ўладу прызнаў і блаславіў сам Крапоткін, падчас іх сустрэчы ў 1917-18 гг. ў Маскве. Варта адзначыць, што Нестар Махно падтрымліваў Пятра Аляксеевіча і яго сям'ю ў апошнія гады яго жыцця, да сваёй эміграцыі.
Многія прыхільнікі анархістычнага камунізму называлі сябе камуністамі і ўнеслі значны ўклад ва ўстанаўленне савецкай улады.
Непрызнаныя і часткова прызнаныя дзяржавы
Непрызнаныя дзяржавы — агульная назва рэгіёнаў, якія абвясцілі сябе суверэннымі дзяржавамі і маюць такія прыкметы дзяржаўнасці, як наяўнасць насельніцтва, кантроль над тэрыторыяй, сістэмы права і кіравання, але ў той жа час не маюць дыпламатычнага прызнання з боку дзяржаў — членаў ААН, а іх тэрыторыя, як правіла, расцэньваецца дзяржавамі-членамі ААН як размешчаная пад суверэнітэтам адной або некалькіх дзяржаў — членаў ААН.
Непрызнанасць дзяржавы можа выяўляцца не толькі ў дыпламатычнай плоскасці: вядомы выпадак, калі суд іншай дзяржавы пры вынясенні рашэння зыходзіў з таго, што непрызнаная дзяржава юрыдычна не існуе, што прывяло да адпаведнай логікі пры разборы пытання, які тычыўся выключна адносін паміж гаспадарчымі суб’ектамі. Пашпарты непрызнаных дзяржаў таксама, як правіла, не з’яўляюцца дакументамі, якія дазваляюць наведваць дзяржавы-члены ААН. У той жа час вядомы выпадкі, калі, не прызнаючы незалежнасці, прызнаная дзяржава прызнае асобныя дакументы, якія выдаюцца ў адпаведнасці з заканадаўствам непрызнанай дзяржавы, уключаючы пашпарты , а таксама правасуб’ектнасць зарэгістраваных там юрыдычных асоб.
Часткова прызнаныя дзяржавы — дзяржавы, «не прызнаныя ААН, але прызнаныя дзяржавамі — членамі ААН», такім чынам, іх удзел у міжнародных адносінах абмежаваны прававым полем дзяржаў, якія прызнаюць іх. Пад непрызнаннем ААН палітолаг мае на ўвазе фактычную немагчымасць прыняцця дзяржавы ў члены ААН, якое можа адбыцца толькі па рашэнні Генеральнай Асамблеі па рэкамендацыі Савета Бяспекі. Для прыёму патрабуецца падтрымка прынамсі 9 з 15 дзяржаў — членаў Савета Бяспекі (пры гэтым варта ўлічваць, што 5 пастаянных членаў — Вялікабрытанія, Кітайская Народная Рэспубліка, Расія, ЗША і Францыя — могуць накласці на рашэнне вета, прагаласаваўшы супраць), пасля чаго пытанне перадаецца ў Генасамблею, дзе для прыняцця рэзалюцыі пра ўступленне патрабуецца большасць у дзве траціны. Сама па сабе Арганізацыя Аб’яднаных Нацый з юрыдычнага пункта гледжання не мае ніякіх паўнамоцтваў прызнаваць тую ці іншую дзяржаву або ўрад, з прычыны таго, што гэтыя пытанні адносяцца да прэрагатывы суверэнных дзяржаў і іх урадаў. Да таго ж варта ўлічваць, што знаходжанне ў складзе ААН насамрэч не мае значэння для таго, каб лічыць дзяржаву прызнанай на ўзроўні гэтай арганізацыі, для атрымання такога прызнання і магчымасці ўдзельнічаць у арганізацыях пад эгідай ААН дастаткова мець статус дзяржавы-назіральніка, які прысвойваецца шляхам галасавання ў Генеральнай Асамблеі ААН, рашэнне прымаецца простай большасцю. Такі статус ёсць у Ватыкана, да 2000 года быў у Швейцарыі, пры гэтым гэтыя дзяржавы заўсёды лічыліся прызнанымі. Такі ж статус са снежня 2012 года ў часткова прызнанай Дзяржавы Палесціна.
Непрызнаныя дзяржавы могуць характарызавацца іншымі дзяржавамі як сепаратысцкія ўтварэнні, адколатыя рэгіёны або акупаваныя тэрыторыі. Такія ж характарыстыкі атрымліваюць і часткова прызнаныя дзяржавы ад тых дзяржаў і/ці міжнародных арганізацый, якія не падтрымліваюць іх прызнанне.
Такім чынам, у наш час знаходжанне ў ААН у якасці члена ці назіральніка можа разглядацца як прыкмета таго, што дзяржава мае ў свеце шырокае дыпламатычнае прызнанне. Існуюць дзяржавы — члены ААН, прызнаныя не ўсімі іншымі дзяржавамі — членамі ААН.
Непрызнаныя дзяржавы варта адрозніваць ад віртуальных дзяржаў — абвешчаных дзяржавамі ўтварэнняў, якія, аднак, не маюць неабходных прыкмет дзяржаў.
Не ўсе непрызнаныя дзяржавы пазначаюць поўную незалежнасць і міжнароднае прызнанне як канчатковую мэту свайго абвяшчэння. Частка дзяржаў імкнецца атрымаць юрыдычнае прызнанне для магчымага аб’яднання з іншай дзяржавай (Нагорна-Карабахская Рэспубліка з Арменіяй, Джаму і Кашмір з Пакістанам, Прыднястроўе з Расіяй або Украінай ). Частка дзяржаў разглядае свой дэ-факта незалежны статус як пераходны да заключэння пагаднення з цэнтральным урадам аб ўмовах існавання ў якасці аўтаноміі ўнутры адзінай дзяржавы (напачатку 1990-х гадоў Рэспубліка Гагаузія ў Малдове, шматлікія расійскія рэспублікі; у наш час — аўтаномныя дзяржавы на тэрыторыі Самалі).
З’яўленне непрызнаных дзяржаў
Непрызнаныя дзяржавы з’яўляюцца з-за адсутнасці прававой пераемнасці з папярэднімі дзяржаўнымі ўтварэннямі.
Умоўна па спосабе ўзнікнення іх можна падзяліць на:
Асацыяваныя дзяржавы, прызнаныя суб’ектамі міжнароднага права
Дзве дзяржавы, размешчаныя ў свабоднай асацыяцыі з Новай Зеландыяй (Астравы Кука і Ніуэ) на сённяшні момант маюць права ўсталёўваць афіцыйныя дыпламатычныя адносіны і маюць іх з некаторай адносна невялікай колькасцю дзяржаў :
Дзяржавы — члены ААН, якія не прызнаюцца некаторымі іншымі дзяржавамі
У некаторых выпадках адна дзяржава — член ААН можа не прызнавацца адной ці некалькімі іншымі дзяржавамі, нягледзячы на членства ў адной арганізацыі.
Ордэн Кутузава
О́рдэн Куту́зава — савецкая ўзнагарода, заснаваная ў час Вялікай Айчыннай вайны, названая ў гонар Міхаіла Кутузава. Ордэн захаваны ва ўзнагароднай сістэме Расійскай Федэрацыі.
Гісторыя
Ордэн Кутузава — другі пасля ордэна Суворава па парадку заснавання і старшынства «палкаводчы» ордэн. Гэта — адзіны савецкі ордэн, розныя ступені якога засноўвалі ў розны час. Указам Прэзідыума ВС СССР ад 8.02.1943 аб заснаванні ваеннага ордэна — ордэна Кутузава III ступені і аб дапаўненні статута ордэна Суворава была заснавана III ступень ордэна Кутузава, што прывяло яго ў адпаведнасць з ордэнам Суворава па пасадам узнагараджаемых. У адрозненне ад ордэна Суворава, ордэн Кутузава меў больш «абарончы» і «штабны» характар, што адбівалася ў яго Статуце. Знамянальна, што заснаваны ён быў указам ад 29 ліпеня 1942 года, на наступны дзень пасля падпісання знакамітага загаду Сталіна № 227 ад 28 ліпеня 1942 г., вядомага ў войсках як загад «Ні кроку назад!».
Рашэнне аб заснаванні палкаводчых ордэнаў Суворава, Кутузава і Аляксандра Неўскага было прынята ў пачатку чэрвеня 1942 года. Распрацоўкай эскізаў новых ордэнаў займаўся Тэхнічны камітэт Галоўнага Інтэндантскага ўпраўлення Чырвонай Арміі. У конкурсе на стварэнне праекта ордэнаў прымалі ўдзел мастак-архітэктар Галоўнага Інтэндантскага ўпраўлення І. С. Цялятнікаў, мастакі С. І. Дзмітрыеў, М. І. Маскалёў, А. І. Кузняцоў, М. А. Карэтнікаў, архітэктары Л. У. Руднеў, І. У. Жалтоўскі, П. І. Скокан, мастак МХАТа І. Я. Грэміслаўскі. У выніку 13 ліпеня 1943 года прыёмнай камісіяй быў зацверджаны праект мастака М. І. Маскалёва, будучага стваральніка праектаў ордэна Багдана Хмяльніцкага і ордэна Славы, а таксама медалёў за вызваленне гарадоў.
Першымі кавалерамі ордэна Кутузава I ступені Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 28 студзеня 1943 года сталі 17 военачальнікаў. Ордэны атрымалі камандуючы Закаўказскім фронтам генерал арміі І. У. Цюленеў (за вызваленне Паўночнага Каўказа) і камандуючы Калінінскім фронтам генерал-палкоўнік М. А. Пуркаеў (за вызваленне Вялікіх Лук); намеснік камандуючага Паўднёвым фронтам генерал-лейтэнант Г. Ф. Захараў і начальнік штаба Данскога фронту генерал-лейтэнант М. С. Малінін; камандуючыя арміямі генерал-лейтэнанты І. В. Галанін, К. М. Галіцкі (генерал-маёр), М. С. Грамадзін, М. П. Духанаў (генерал-маёр), А. С. Жадаў, Д. А. Жураўлёў (генерал-лейтэнант артылерыі), К. А. Карацееў (генерал-маёр), П. Л. Раманенка, У. З. Раманоўскі, М. І. Труфанаў (генерал-маёр), І. І. Фядзюнінскі, Ф. М. Харытонаў, В. А. Хаменка (генерал-маёр). Амаль усе ўдастоіліся ўзнагарод за правядзенне аперацый у раёне Сталінграда. Знак № 1 ордэна Кутузава I ступені атрымаў камандуючы 24-й арміяй Данскога фронту генерал-лейтэнант І. У. Галанін за баі пад Сталінградам. Пазней Галанін стаў кавалерам двух ордэнаў Кутузава I ступені.
Некаторыя савецкія военачальнікі былі ўдастоены ўзнагароджання ордэнам Кутузава I ступені двойчы і нават тройчы. Трыма ордэнамі Кутузава I ступені былі ўзнагароджаны пяць чалавек: Маршал Савецкага Саюза В. Д. Сакалоўскі (ён жа быў кавалерам трох ордэнаў Суворава I ступені), генерал-палкоўнік К. А. Карацееў, генерал-палкоўнік Ц. Ф. Штыкоў, генерал-палкоўнік авіяцыі А. В. Нікіцін, генерал-лейтэнант А. В. Уладзімірскі (ён жа быў кавалерам ордэна Кутузава II ступені). Двума ордэнамі Кутузава I ступені ўзнагароджаны Маршалы Савецкага Саюза А. А. Грэчка, М. В. Захараў, І. С. Конеў, К. С. Маскаленка, генералы арміі Д. Д. Лялюшэнка, М. С. Малінін, Папоў М. М., Калпакчы У. Я., Фядзюнінскі І. І., генерал-палкоўнікі І. В. Галанін, М. С. Грамадзін, А. С. Жалтоў і іншыя.
Ордэнам Кутузава I ступені былі ўзнагароджаны і афіцэры, не меўшыя генеральскіх званняў, сярод іх падпалкоўнік А. В. Ванякін (самы малады кавалер ордэна першай ступені), а таксама палкоўнікі Д. С. Вайсбанд і В. І. Волкаў.
Адзіным адміралам, удастоеных ордэна Кутузава I ступені, стаў С. Г. Гаршкоў.
Даволі рэдка мелі выпадкі ўзнагароджання двума ордэнамі Кутузава II ступені, сярод такіх узнагароджаных: генерал-лейтэнанты М. М. Олешаў, І. Л. Туркель і Б. А. Пігарэвіч, генерал-маёры М. М. Смірноў, І. Л. Фёдараў, В. М. Шацілаў, палкоўнікі Ю. М. Беркаль, С. Ф. Бузылёў, І. І. Іваноў, Ф. М. Федарэнка і іншыя.
Хоць па свайму статуту ордэнам Кутузава маглі ўзнагароджвацца толькі камандзіры розных воінскіх падраздзяленняў за дасягненне буйных поспехаў пры правядзенні баявой аперацыі, вядома мноства выпадкаў узнагароджання гэтым ордэнам за пэўны ўклад у павышэнне абараназдольнасці Чырвонай Арміі. Ордэна Кутузава I ступені ўдастоіліся некаторыя работнікі Наркамата шляхоў зносін, Наркамата авіяцыйнай, танкавай і мінамётнай прамысловасці, кіруючыя работнікі шэрагу аблвыканкамаў. Сярод узнагароджаных вышэйшай ступенню ордэна — дырэктар Кузнецкага металургічнага камбіната Р. В. Бялан, галоўны канструктар танкавага завода А. С. Ермалаеў, начальнік Закаўказскай чыгункі Р. С. Кікнадзэ, намеснік старшыні Мінскага аблвыканкама В. К. Меркуль і некаторыя іншыя, асабліва цывільныя дзеячы. На завяршальным этапе вайны ордэнамі Кутузава была ўзнагароджана вялікая група кіруючых работнікаў наркамата боепрыпасаў. Наркам Б. Л. Ваннікаў быў узнагароджаны ордэнам Кутузава I ступені (а таксама ордэнам Суворава I ступені). Намеснік наркама П. М. Гарамыкін быў узнагароджаны ордэнамі Кутузава I і II ступені. Супрацоўнікі наркамата К. С. Гамаў, Г. І. Іваноўскі, М. В. Мартынаў, П. Н. Піголкін, Г. І. Сінягубаў і В. А. Махнеў былі ўзнагароджаны ордэнамі Кутузава II ступені. Знакаміты канструктар стралковай ўзбраення С. Г. Сіманаў (процітанкавая стрэльба ПТСС, СКС) сярод мноства іншых ордэнаў быў узнагароджаны ордэнам Кутузава II ступені. Таксама і двойчы Герой Сацыялістычнай Працы, знакаміты канструктар А. Э. Нудэльман быў узнагароджаны ордэнамі Кутузава I і II ступені разам з іншымі ордэнамі. А вось стваральнік авіяцыйнага буйнакалібернага кулямёта УБ М. Я. Бярэзін атрымаў ордэн Кутузава I ступені (таксама узнагароджаны ордэнам Суворава II ступені).
Кавалерамі ордэна Кутузава I ступені сталі больш за 20 супрацоўнікаў НКУС і контрразведкі. Для прыкладу можна назваць начальніка ГУКР «Смерш» камісара дзяржбяспекі 2-га рангу Абакумава, начальніка ўпраўлення контрразведкі 1-га Беларускага фронту генерал-лейтэнанта Вадзіса, намесніка Наркама ўнутраных спраў СССР генерал-маёра Сафраз’яна.
Больш за 100 афіцэраў замежных армій былі ўзнагароджаны ордэнам Кутузава розных ступеняў. Толькі першай ступенню ордэна былі адзначаны каля 20 ваеначальнікаў дружалюбных армій. Для прыкладу можна назваць генерала арміі А. Брэдлі (ЗША), адмірала Г Х’юіта (ЗША), генерала Крырара (Канада), галоўнага маршала авіяцыі Лі-Мэлары (Вялікабрытанія), генерал-лейтэнанта Дапчэвіча (Югаславія), генерал-маёра Стойчава (Балгарыя), брыгаднага генерала Бочака (Чэхаславакія). За дапамогу Савецкай Арміі ў разгроме японскіх мілітарыстаў летам 1945 года і ўмелае кіраўніцтва баявымі аперацыямі мангольскай арміі, намеснік галоўнакамандуючага мангольскай народнай арміяй, начальнік палітупраўлення мангольскай арміі Ю. Цэдэнбал быў удастоены ордэна Кутузава I ступені (галоўнакамандуючы, маршал Х. Чойбалсан быў узнагароджаны ордэнам Суворава I ступені).
За выдатную ваенную дзейнасць, спрыяўшую буйному поспеху англа-амерыканскіх войскаў у Паўночнай Афрыцы і ў Італіі, і за праяўленыя пры гэтым адвагу і мужнасць ордэнам Кутузава II ступені быў узнагароджаны амерыканскі генерал-лейтэнант Айра Ікер. Гэтым жа ўказам ордэна Кутузава III ступені былі ўдастоены яшчэ двое амерыканцаў — палкоўнік Фрэдэрык У. Кэстль і падпалкоўнік Вільям А. Дэрбі. Ордэн Кутузава III ступені атрымаў англійскі камодор Роберт Эвелін Мелхвіш.
Адным з чатырох злучэнняў, прымацаваўшым ордэн Кутузава I ступені да свайго сцяга, стала 1-я Гвардзейская Пралетарская Маскоўска-Мінская, ордэна Леніна, Чырвонасцяжная, ордэнаў Суворава і Кутузава I ступені мотастралковая дывізія. Гэта злучэнне — адно з самых тытулаваных у Чырвонай Арміі. Таксама гэтай узнагароды ўдастоіліся Кубанска-Баранавіцкая і Кубанска-Слуцкая казацкія кавалерыйскія дывізіі.
Узнагароджанне вайскаводніцкім ордэнам прамысловага прадпрыемства — выключная з’ява. Тым не менш, у 1945 годзе Чэлябінскі трактарны завод імя Леніна, а таксама Кузнецкі металургічны камбінат (чатыры разы ардэнаносны) былі ўзнагароджаны ордэнам Кутузава I ступені за значны ўклад танкабудаўнікоў і металургаў у разгром фашысцкай Германіі.
Па дадзеных Цэнтральнага архіва Міністэрства абароны РФ на канец 2014 года узнагароджаным не ўручана 311 ордэнаў.
Статут ордэна
Ордэнам Кутузава ўзнагароджваюцца камандзіры Чырвонай Арміі за добра распрацаваны і праведзены план аперацыі — франтавой, армейскай або асобнага злучэння, у выніку чаго суперніку нанесена цяжкае паражэнне, а нашы войскі захавалі сваю баяздольнасць.
Ордэн Кутузава складаецца з трох ступеняў: I, II, і III ступені. Вышэйшай ступенню ордэна з’яўляецца I ступень.
Апісанне ордэна
Ордэн Кутузава I ступені вырабляецца з золата і ўяўляе сабой малюнак выпуклай пяціканцовай зоркі, паверхня якой выканана ў выглядзе разбежных прамянёў. Сярэдзіна зоркі ўяўляе сабой круг, пакрыты белай эмаллю з залатым лаўра-дубовым вянком па акружнасці, перавітым унізе чырвонай эмалевай стужкай. У цэнтры круга залатая рэльефная выява Кутузава на фоне срэбнай крамлёўскай вежы, увянчаны пяціканцовай зорачкай, пакрытай рубінава-чырвонай эмаллю. Вакол малюнка Кутузава, на белай эмалевай стужцы, надпіс «МІХАІЛ КУТУЗАЎ». Абадкі, стужкі і надпіс залатыя. Прамежкі паміж канцамі залатой зоркі пакрытыя пяццю пучкамі срэбных прамянёў, якія выходзяць з-пад белай эмалевай стужкі. Прамяні выкананы з срэбра.
Залатога ўтрымання ў ордэне першай ступені — 19,976±0.76 г, срэбнага — 18,952±0.734 г. Агульная вага ордэна — 42,0±1,8 г
Другая і трэцяя ступень ордэна выкананы цалкам з срэбра. Знак ордэна Кутузава II ступені вырабляецца з срэбра, без вянка па крузе. Малюнак Кутузава, надпіс «МІХАІЛ КУТУЗАЎ» і ніжняя сярэбраныя пяціканцовая зорка, аксідзіраваныя.
Срэбнага ўтрымання ў ордэне другой ступені — 36,161±1.391 г. Агульная вага ордэна — 37,3±1,7 г.
Знак ордэна Кутузава III ступені не мае эмалі ў цэнтральным крузе і на зорачцы, вянчае крамлёўскую вежу. Малюнак Кутузава, стужка, што аточвае круг, і надпіс на стужцы аксідзіраваныя.
Срэбнага ўтрымання ў ордэне трэцяй ступені — 24,189±1.369 г. Агульная вага ордэна — 26,2±1,5 г.
Памер ордэна I і II ступені паміж канцом зоркі і супрацьлеглым яму канцом пучка прамянёў — 50 мм. Памер ордэна III ступені — 44 мм.
На адваротным баку знак мае наразны штыфт з гайкай для прымацавання ордэна да адзежы.
Стужка да ордэна шаўковая муаравая цёмна-сіняга колеру, з падоўжнымі палоскамі аранжавага колеру: Шырыня стужкі — 24 мм.
1672 год у гісторыі астраноміі
1672 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Ордэн Кутузава
Ордэн у Расійскай Федэрацыі
Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ад 7 верасня 2010 года № 1099 «Аб мерах па ўдасканаленню дзяржаўнай узнагароднай сістэмы Расійскай Федэрацыі» заснаваны статут і апісанне ордэна.
Вавілаў
Вавілаў — прозвішча.
Карпыліўка (Радывыліўскі раён)
Карпыліўка (Карпи́лівка) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Крупэцкай вясковай абшчыны.
Сцяпан Паўлавіч Мельнік
Сцяпан Паўлавіч Ме́льнік (Степан Павлович Мельник;  — ) — вучоны, батанік і лесавод, доктар біялагічных навук (1935), член-карэспандэнт Акадэміі навук БССР (1936), прафесар (1923).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Засулле Лохвіцкага павета Палтаўскай губерні (сучасны Палтаўскай вобласці Украіны). У 1911 годзе скончыў Пецярбургскі лясны інстытут (сучасны Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны лесатэхнічны ўніверсітэт). З 1914 па 1919 год выкладаў у Харкаўскім інстытуце сельскай і лясной гаспадаркі. З 1923 года ў Горацкім сельскагаспадарчым інстытуце на пасадзе прафесара кафедры агульнага лесаводства. У 1926—1930 гадах займаў пасаду дырэктара Цэнтральнай лясной доследнай станцыі БССР. У 1933—1938 гадах — дырэктар Цэнтральнага батанічнага сада Акадэміі навук БССР.
28 лютага 1938 года быў арыштаваны органамі НКУС БССР і ў гэтым жа годзе расстраляны. Рэабілітаваны ў 1957 годзе.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па лесаводстве, дэндралогіі, феналогіі. Распрацаваў праграмы і інструкцыі па лесафеналагічных назіраннях, правёў тыпалагічнае вывучэнне лясоў БССР. Таксама займаўся даследаваннем паркаў і іншых дэндралагічных аб’ектаў.
Каты (Радывыліўскі раён)
Каты (Коти́) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Крупэцкай вясковай абшчыны.
Завадскі
Завадскі — прозвішча.
IC 1160
IC 1160 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Апарыпсы
Апарыпсы (Опа́рипси) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Габрыэль Лянкевіч
Габрыэль Лянкевіч (Gabriel Lenkiewicz;, каля Полацка — , Полацк ) — рымска-каталіцкі дзеяч, педагог, архітэктар.
Біяграфія
З шляхецкага роду Лянкевічаў. 15 жніўня 1745 г. у Вільні ўступіў у Таварыства Ісуса. Прэфект будаўніцтва касцёла Пятра і Паўла ў Бабруйску (1747—1748). У 1748—1751 гг. вывучаў філасофію ў Нясвіжскім езуіцкім калегіуме, у 1752—1754 гг. — матэматыку, астраномію і архітэктуру (у Т. Жаброўскага) ў Віленскай акадэміі, а ў 1754—1758 гг. — тэалогію ў Варшаве. У 1757 г. высвечаны на ксяндза. У 1762—1765 гг. вывучаў ў Рымскім езуіцкім калегіуме (Collegium Romanum) архітэктуру. У 1765—1768 гг. выкладаў філасофію і матэматыку ў Нясвіжы. У 1768—1773 гг. у Полацкім езуіцкім калегіуме займаў пасады прафесара архітэктуры і прэфека будаўніцтва (у гэтай якасці ён кіраваў пабудовай карпусоў калегіума).
Пасля выдання ў 1773 г. папскай булы Dominus ac Redemtor пра скасаванне ордэна разам са Станіславам Чарневічам актыўна працаваў дзеля захавання езуіцкіх пляцовак у межах Расійскай імперыі і адкрыцця ў Полацку навіцыяту, для узнаўлення ордэнскіх кадраў (2 лютага 1780 г. навіцыят быў адкрыты).
У 1782—1786 гг. — рэктар Полацкага езуіцкага калегіума. З 8 кастрычніка 1785 г. па 10 лістапада 1798 г. — генеральны вікарый Таварыства Ісуса. Карыстаючыся дазволам папы Пія VI на дзейнасць Ордэна ў Расіі (12 сакавіка 1783 г.), правёў яго рэарганізацыю. Заахвочваў былых езуітаў да вяртання ў Таварыства Ісуса і папулярызоўваў яго сярод заходнееўрапейскай моладзі. У 1787 г. адчыніў пры полацкім калегіуме друкарню. Ператварыў Полацк у культурна-навуковы цэнтр з багатай бібліятэкай, лабараторыяй, музеем прыродазнаўчых навук. Поспехі беларускіх езуітаў спрыялі актывізацыі прыхільнікаў Ордэана ў Заходняй Еўропе. У выніку з ініцыятывы герцага Пармы пры падтрымы Г. Лянкевіча ў Пармскім герцагстве была адноўлена (неафіцыйна) дзейнасць езуітаў.
Аўтар шэрагу архітэктурных праектаў. У 1768 г. выканаў праект перабудовы капліцы ў касцёле Св. Яна ў Вільні.
Мядзвёдка (станцыя)
Мядзвё́дка (, Медведка, нарматыўная назва — )  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Мядзвёдка.
Спіс кіраўнікоў Сербіі
Распад дзяржавы
Гл. таксама Бранкавічы Князі Сербіі:
Каралі сербаў, харватаў і славенцаў (1918—1929), Каралі Югаславіі (1929—1945)
У 1929 годзе Каралеўству СХС было дадзена больш кароткая і гучная назва — Югаславія.
UPS
United Parcel Service, Inc., або UPS (NYSE: UPS), — буйная амерыканская кампанія, якая спецыялізуецца на транспартоўцы і лагістыцы.
Кароткае апісанне
Штаб-кватэра: Атланта, штат Джорджыя.
Мае ўласную авіякампанію, UPS Airlines, са сваім паркам рэактыўных самалётаў, якая з’яўляецца дзевятай у свеце па памеры флоту.
Супрацоўнікі: 425300 па ўсім свеце, у тым ліку 358000 ў ЗША і 67 300 у іншых краінах.
Абслугоўвае больш за 200 краін свету.
Кальварыя Зэбжыдоўска (гміна)
Кальва́рыя Зэбжыдо́ўска (Kalwaria Zebrzydowska) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вадавіцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кальварыі Зэбжыдоўскай. Плошча гміны складае 75,32 км². Станам на 2010 год у гміне Кальварыя Зэбжыдоўска пражывалі 19 563 чалавекі, шчыльнасць — 253,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Капліца Трох Свяціцеляў
Капліца Трох Свяціцеляў — капліца ў Львове. З’яўляецца часткай ансамбля Успенскай царквы, размешчанага на рагу вуліц Падвальнай і Рускай. Размешчана ва ўнутраным двары (уваход — праз браму суседняга дома), у куце паміж храмам і званіцай (вежай Карнякта). Прылягае да паўночнага фасаду царквы.
Гісторыя
Капліца была пабудавана архітэктарам Андрэем Падлесным у 1578—1591 гг. на сродкі львоўскага купца Канстанціна Карнякта. Пасля пажару ў 1671 годзе была зноў адбудавана. У 1846—1847 гадах капліцу рэстаўравалі, тады яна была злучаная з царквой праходам. Цяпер уваход у Успенскую царкву з вуліцы закрыты, можна ўвайсці толькі праз капліцу Трох Свяціцеляў.
Апісанне
Будынак Капліца — невялікі, прамавугольны ў плане будынак, без калон і слупоў. Завершаны развітым антаблементам з трыма купаламі на цесна пастаўленых васьмівугольных барабанах, увянчаных рэнесанснымі ліхтарыкамі. Фасады сіметрычныя, члянёныя пілястрамі. Па цэнтры фасаднай сцяны размешчана рэнесансны партал, фланкіраваны паўкалонамі з дэкаратыўнымі рэльефамі, выразанымі ў камені. Арачныя вокны узятыя ў рэльефныя абрамленні. Прапорцыі архітэктурных і дэкаратыўных элементаў надаюць капліцы непаўторную вытанчанасць.
Комплекс інтэр'ернай дэкору ўключае скульптурнае афармленне купальных скляпенняў (XVII ст.).
Падбор’е (Пачынкаўскі раён)
Падбор’е (Подборье) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Падбор’е абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Ельнінскага павета Смаленскай губерні.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Патсдамскае пагадненне (1945)
Патсдамскае пагадненне 1945 года  — дакументы, якія зафіксавалі вынікі Патсдамскай канферэнцыі, якая адбылася незадоўга да заканчэння Другой сусветнай вайны з 17 ліпеня па 2 жніўня 1945 года ў палацы Цэцыліенхоф у Патсдаме. На Патсдамскай канферэнцыі дзяржавамі-пераможцамі былі прыняты рашэнні аб новым палітычным і тэрытарыяльным ладзе Германіі, яе дэмілітарызацыі, рэпарацыях, якія выплачваліся Германіяй, і лёсе нямецкіх ваенных злачынцаў.
Лапландскі таракан
Лапландскі таракан (Ectobius lapponicus) — від тараканаў з сямейства Ectobiidae. Можа пашкоджваць сушаную рыбу.
Патсдамскае пагадненне (1945)
Значэнне Патсдамскага пагаднення складаецца перш за ўсё ў тым, што яно зафіксавала калектыўную адказнасць усіх чатырох дзяржаў-саюзніц за Германію ў цэлым.
Лапландскі таракан
Распаўсюджванне
Распаўсюджаны ў Еўропе. Інтрадукаваны ў ЗША.
Патсдамскае пагадненне (1945)
Заключны пратакол
Падпісаны бакамі-ўдзельніцамі канферэнцыі пратакол змяшчаў наступныя пункты:
Лапландскі таракан
Апісанне
Даўжыня самцоў складае 13-14 мм, а самак 9,5—10 мм. Краі чорнай плямы на пярэдняспінцы самца нярэзкія, размытыя. Афарбоўка шаравата-жоўтая або буравата-жоўтая. Надкрылы самца заходзяць за канец брушка, у самкі толькі дасягаюць канца брушка. Кіпцікі лапак неаднолькавыя.
Патсдамскае пагадненне (1945)
Палітычныя прынцыпы
Палітычныя прынцыпы акупацыі Германскай імперыі ляглі ў аснову працы Саюзніцкага кантрольнага савета, які размяшчаўся ў Берліне. Прынцыпы атрымалі назву «чатырох Д» (часам гавораць пра «пяць Д»).
Калінінградская вобласць
У артыкуле VI Патсдамскага пагаднення «Аб горадзе Кёнігсбергу і прылеглым да яго раёне» гаворыцца пра тое, што прылеглая да Балтыйскага мора частка заходняй мяжы СССР праходзіць ад пункта на ўсходнім беразе Данцыгскай бухты, пазначанага на прыкладзенай карце на ўсход — на поўнач ад Браўнсберга—Гольдапа да стыку граніц Літвы, Польскай Рэспублікі і былой Усходняй Прусіі. Прэзідэнт ЗША Трумэн і брытанскі прэм'ер-міністр зафіксавалі ў пратаколе сваю згоду аказаць палітычную і дыпламатычную падтрымку канчатковай перадачы тэрыторыі на наступным мірным кангрэсе.
Польшча і мяжа па Одэры-Найсэ
На Патсдамскай канферэнцыі таксама абмяркоўвалася пытанне тэрытарыяльных прэтэнзій Польшчы. Яшчэ да Патсдамскай канферэнцыі заходнія дзяржавы прызналі новы ўрад Польшчы, створаны галоўным чынам з удзельнікаў Польскага Супраціўлення (на чале з Б. Берутам), якіх падтрымліваў І. Сталін, у які ў чэрвені 1945 года ўвайшло некалькі членаў польскага ўрада ў выгнанні. У заявах урада фармальна абвяшчалася правядзенне свабодных дэмакратычных выбараў, а ўсім польскім эмігрантам у хуткім часам падавалася магчымасць вярнуцца на радзіму.
Ныса-Лужыцка ці Ныса-Клодзка
Маючы справу з ужо здзейсненым, заходнія саюзнікі прызналі гэтыя тэрыторыі польскімі да канчатковага ўрэгулявання тэрытарыяльных пытанняў на мірным кангрэсе. Спрэчным было і месца праходжання граніцы паміж Польшчай і Германіяй па Найсэ (Нысе): па лужыцкай ці па клодзскай. Маюцца звесткі пра тое, што амерыканская і брытанская дэлегацыі не ведалі існаванні лужыцкай Найсэ. Некаторы час абмяркоўвалася ўсходняя граніца Германіі не па Одэры-Найсэ, а па Одэры-Бубры за 50 км на ўсход ад яе, што не задавольвала СССР. У гэтым варыянце ўся ўсходняя Лужыца апынулася б на тэрыторыі Германіі, і гарады Губен і Гёрліц не былі б падзелены граніцай. Аднак у канчатковым выніку боку сышліся на граніцы па Найсэ-Лужыцкай.
Лапландскі таракан
Натуральныя ворагі
Восы віду Tachysphex obscuripennis палююць на тараканаў відаў Ectobius lapponicus і Ectobius lividus.
Патсдамскае пагадненне (1945)
Штэтын
Пасля ўзгаднення на Патсдамскай канферэнцыі лініі граніцы па лужыцкай Найсэ памежнай ракой павінен быў стаць Одэр. Але насуперак гэтаму пагадненню яшчэ 5 ліпеня 1945 года Савецкі Саюз перадаў Польшчы размешчаны на захад ад Одэра горад Штэтын, дзе на той момант пражывала 84 000 немцаў. Перадача Штэтына і вусця Одэра ў Штэцінскім заліве, зафіксаваная ў Патсдамскім пагадненні, з'яўлялася эканамічным патрабаваннем Польшчы пасля атрымання Верхнесілезкага прамысловага рэгіёна. Такім чынам, Патсдамскае пагадненне толькі замацавала сітуацыю, якая ўжо склалася да таго часу.
Дэпартацыя нямецкага насельніцтва
Патсдамскае пагадненне, падпісанае ЗША, СССР і Вялікабрытаніяй, у артыкуле XIII замацавала «ўзаконеную дэпартацыю нямецкага насельніцтва» з Польшчы, Чэхаславакіі і Венгрыі.
Ганэлькі
Ганэ́лькі (, Ганельки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Балкы (Радывыліўскі раён)
Балкы (Балки́) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Малыя Асёткі
Малы́я Асёткі (, Малые Осётки) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснапольскага сельсавета.
Чырвонае Знамя
Чырво́нае Зна́мя (, Чирвоное Знамя) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Узоўскага сельсавета.
Куркава (Смалявіцкі раён)
Ку́ркава (, Курково) — аграгарадок у Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Усяжскага сельсавета, яго цэнтр да 2013 года.
IC 1161
IC 1161 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эзанатолья
Эзанатолья  (Esanatoglia) —  камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мачэрата.
Насельніцтва складае 2099 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 45 чал./км². Займае плошчу 47 км². Паштовы індэкс — 62023. Тэлефонны код — 0737.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Anatolia.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Беджа (горад)
Бе́джа (باجة) — горад у Тунісе, адміністрацыйны цэнтр вілаета Беджа.
Горад заснаваны ў I стагоддзі да н.э. Размешчаны на аўтамабільнай дарозе Туніс—Анаба (Алжыр). Насельніцтва ў 1984 годзе налічвала 46 700 чал. Горад з'яўляецца гандлёвым цэнтрам і асноўным прамысловым цэнтрам раёна па вырошчванню пшаніцы. Дзейнічаюць прадпрыемствы мукамольнай і цукровай прамысловасці.
Бэзодня (Радывыліўскі раён)
Бэзодня (Безо́дня) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Камяніца (гміна)
Камяні́ца (Kamienica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ліманоўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Камяніцы. Плошча гміны складае 96,11 км². Станам на 2004 год у гміне Камяніца пражывалі 7227 чалавек, шчыльнасць — 75,2 чал./км².
Мішэль Ленц
Мішэль Ленц (Michel Lentz; 21 мая 1820, Люксембург, Вялікае Герцагства Люксембург — 8 верасня 1893, Люксембург, Вялікае Герцагства Люксембург) — люксембургскі, аўтар слоў да гімна Люксембурга «Ons Hémécht».
Біяграфія
Мішэль Ленц нарадзіўся 21 мая 1820 года ў горадзе Люксембургу ў сям’і пекара Жан-П’ера Ленца (ням.: Jean-Pierre Lentz) і яго жонкі Маргерыт Спрэсэ (Marguerite Spresser). Скончыўшы пачатковую школу, ён працягнуў адукацыю ў ліцэі, які скончыў у 1840 годзе, атрымаўшы атэстат сталасці. Праз год навучання філалогіі ў Брусельскім свабодным універсітэце ён паступае на службу ў дзяржаўны сакратарыят.
10 верасня 1851 г. Мішэль Ленц пабраўся шлюбам з Жанай Рэйтэр (ням. Jeanne Reuter). У іх было трое дзяцей: Мацільда​​, Эліза і П’ер Матыс-Эдманд.
Усё жыццё да выхаду на пенсію ў 1892 годзе ён прапрацаваў на дзяржаўнай службе. Да моманту смерці, 8 верасня 1893, ён быў ужо амаль цалкам сляпы. 10 верасня 1893 года адбылося афіцыйнае пахаванне Мішэля Ленца, на якім дзяржаўны міністр Поль Эйшэн асабіста прачытаў надмагільную прамову.
Бугаіўка (Радывыліўскі раён)
Бугаіўка (Буга́ївка) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
1684 год у гісторыі астраноміі
1684 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Карл-Адольф Голіт
Карл-Адольф Голіт (Karl-Adolf Hollidt; — ) — нямецкі военачальнік, генерал-палкоўнік (1943), камандуючы 6-й арміяй (1945).
Вагры
Ваграм — заходнеславянскае племя, якое жыло ў Сярэднявеччы на паўвостраве Вагрыя. Адно з плямёнаў палабскіх славян. Ваграм былі найбольш паўночна-заходнім племем саюза бодрычаў. Іх арэал ахопліваў усход цяперашняй нямецкай зямлі Шлезвіг-Гольштэйн.
Галоўным умацаваннем ваграў быў Старыгард (Старград), пазней пераназваны ў Ольдэнбург, у якім знаходзілася рэзідэнцыя іх князя. У пачатку X стагоддзя вагры былі заваяваныя Атонам I Вялікім і звернутыя ў хрысціянства, захаваўшы ўласных князёў. У Старградзе ў 968 годзе было створана біскупства, аднак славянскія паўстанні 983 і 990 гадоў ліквідавалі і біскупства, і нямецкую ўладу. Зноў патрапіўшы пад уплыў немцаў, ваграм удалося паўтарыць паспяховае паўстанне ў 1066 годзе і зноў вызваліцца амаль на сто гадоў. Пад правадырствам паганскага князя Крука, яны да 1090 нават перанялі вяршэнства ў саюзе бодрычаў. У рэгіёне Балтыйскага мора вагры славіліся небяспечнымі піратамі, нападалі, падобна вікінгам на дацкія астравы.
У 1138-1139 годзе землі ваграў былі спустошаныя і падпарадкаваныя саксамі з ніжняй Эльбы. Герцаг Генрых Леў перадаў ваграў Адольфу II Гальштэйнскаму, які з 1143 пачаў засяляць паўднёвую і цэнтральную Вагрыя нямецкімі пасяленцамі. Паўночныя землі вакол Старграда і Лютэнбурга заставаліся вагрскімі. Нашчадкі ваграў былі цалкам асіміляваны немцамі.
Утрэхцкі Псалтыр
Утрэхцкі псалтыр (Utrechts Psalter) — помнік сярэднявечнага кніжнага мастацтва, які захоўваецца ва Утрэхта (Нідэрланды).
Агульныя звесткі
Утрэхцкі псалтыр з’яўляецца выдатным помнікам кніжнага ілюстравання эпохі Каралінгскае Адраджэння. Ён быў створаны каля 820—835 гадоў у бенедыкцінскім манастыры у Шампані і ўпрыгожаны зробленымі тушшу 166-ю ілюстрацыямі. Тэкст напісаны на лацінскай мове. Прыкладна ў гэты ж час у гэтымі ж каліграфамі і мастакамі было створана і вядомае Евангелле Эбона. З 1732 года Утрэхцкі псалтыр захоўваецца ў бібліятэцы ўніверсітэта горада Утрэхт.
Утрэхцкі псалтыр з’яўляецца таксама важным гістарычным помнікам, які характарызуе лад жыцця і мыслення людзей каралінгскай эпохі — у першую чаргу дзякуючы інтэрпрэтацыям-каментарам, дадзеных выкладзеным у гэтым рукапісы псалмам.
Хетуміды
Хетуміды (Հեթումյան — Hetumian) ці Ашыніды — армянская княская, а з 1226 года царская дынастыя ў Кілікійскай Арменіі. Хетуміды таксама вядомыя як княскі дом Ламброна.
Заснавальнікам кілікійскай княскай дынастыі з'яўляецца Ашын, які завалодаў крэпасцю Ламброн. Дынастыя робіцца царскай з таго моманту, калі сын Канстанціна з Папарана Хетум I робіцца царом Кілікіі, жаніўшыся з царыцай Забель, што ўспадкавала трон ад свайго бацькі.
IC 1162
IC 1162 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зміцер Занкевіч
Зміцер Занкевіч (Demetriusz Zankiewicz, Дмитро Занкевич, (, Холмшчына — 1724, Навагрудак)   — дзеяч Грэка-Каталіцкай Царквы ў Рэчы Паспалітай, духоўны пісьменнік, царкоўны гісторык, базыльянін.
Біяграфія
Верагодна, паходзіў са шляхты Холмскай зямлі. Родавы герб «Сякера» (Siekierz). Атрымаў адукацыю ў. У 1670 г. (паводле іншых дадзеных у 1678) прыняў манаства ў ордэне базыльян. Займаў пасады настаўніка, спаведніка, прапаведніка ў шэрагу базыльянскіх манастыроў. Каля 1694—1696 гг. прызначаны магістрам навіцыяту ў Быценскім манастыры. З сяр. 90-х ХVII ст. і да канца жыцця з’яўляўся ігуменам базыльянскіх манастыроў у Навагрудку, Лаўрышаве, Белай, Быцені, Барунах. Сакратар (1709—1719) і кансультар (1719—1724) базыльянскага ордэна. Удзельнічаў у працы Уніяцкай Царквы (1720).