cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ЮніХэлп
Агульныя звесткі
У кастрычніку 2011 года ў рамках праекта «Развіццё патэнцыялу недзяржаўных арганізацый для вырашэння пытанняў у галіне псіхічнага здароўя ў Рэспубліцы Беларусь», арганізаванага Міжнародным грамадскім аб'яднаннем «Голас сэрца» пры фінансавай падтрымцы Еўрапейскага саюза, стартаваў праект «Няма стэрэатыпам». Праект быў накіраваны на выкараненне стэрэатыпаў, якія склаліся ў грамадстве ў адносінах да людзей з псіхічнымі парушэннямі. Падчас праекта валанцёры і супрацоўнікі розных устаноў, якія аказваюць паслугі насельніцтву ў сферы аховы псіхічнага здароўя, інтэрнатаў, грамадскіх аб'яднанняў, працавалі над стварэннем аднайменнай кнігі. Вынікам праекта стаў зборнік артыкулаў, куды ўвайшлі інтэрв'ю і гісторыі пра людзей з псіхічнымі захворваннямі і інтэлектуальнымі парушэннямі.
Восенню 2011 года ў выніку сумеснай дзейнасці ЮніХэлп і дзяржаўнай установы «Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтр псіхічнага здароўя» быў запушчаны праект "Сацыяльная інтэграцыя людзей з псіхічнымі засмучэннямі» . Мэтай праекта з'яўлялася садзейнічанне сацыяльнай інтэграцыі людзей з шызафрэнію і блізкімі да яе засмучэннямі з дапамогай распрацоўкі, праверкі на практыцы і распаўсюджвання новых для Беларусі метадаў сацыяльна-псіхалагічнай рэабілітацыі. На базе аддзялення рэабілітацыі Рэспубліканскага навукова-практычнага цэнтра псіхічнага здароўя было адкрыта два рэабілітацыйных кабінета, куды за дапамогай маглі звярнуцца не толькі людзі з псіхічнымі расстройствамі, але і іх сваякі. Вынікам праекта таксама стала навучанне ўсіх спецыялістаў рэабілітацыйнага цэнтра ў Віленскім цэнтры сацыяльна-псіхалагічнай рэабілітацыі .У дадзены момант праект зачынены.
У 2013 годзе аб'яднанне ЮніХэлп пачало рэалізацыю праекта «Клопат аб дзецях з міяпатыямі». Арганізатары імкнуліся павысіць узровень адукацыі і кампетэнцый медыцынскіх работнікаў, якія спецыялізуюцца на працы з міяпатыямі, а таксама пашырыць веды бацькоў, у чыіх сем'ях растуць дзеці з падобнымі праблемамі. Канчатковай мэтай праекта было паляпшэнне якасці жыцця дзяцей, якія жывуць з рэдкімі генетычнымі захворваннямі. Партнёрам ЮніХэлп выступіў Мінскі гарадскі цэнтр медыцынскай рэабілітацыі дзяцей з псіханеўралагічнымі захворваннямі. Падчас праекта прайшлі трэнінгі для бацькоў дзяцей з нервова-цягліцавымі захворваннямі, а таксама для сярэдняга медыцынскага персаналу, уцягнутых у работу па догляду за такімі дзецьмі. Быў створаны першы ў краіне рэгістр дзяцей з міяпатыямі і сайт, прысвечаны гэтым захворванням, прайшла канферэнцыя для спецыялістаў з запрошанымі міжнароднымі экспертамі, а таксама была выпушчана інфармацыйная літаратура па тэме. У 2012 годзе асноўным напрамкам работы ЮніХэлп стаў збор сродкаў на лячэнне цяжкахворых дзяцей. Таксама працягнулася падтрымка медыцынскіх і сацыяльных устаноў. У 2015 годзе пры дапамозе аб’яднання ЮніХэлп былі ініцыяваны рамонтныя работы ў Брэсцкім абласным псіханеўралагічным дыспансеры і ў Незалежным грамадскім аддзяленні аховы здароўя ім. доктара Станіслава Дереша ў горадзе Харошч (Польшча) у рамках гранта ад Еўрапейскага саюза на рэалізацыю праекта «Развіццё супрацоўніцтва паміж медыцынскімі ўстановамі польска-беларускага памежжа ў пытанні лячэння вострых псіхічных расстройстваў». Праект быў накіраваны на павышэнне якасці і даступнасці медыцынскіх паслуг пры лячэнні вострых псіхічных расстройстваў ў прапанаваных медыцынскіх установах Польшчы і Беларусі праз абмен ведамі і вопытам.
Таксама ў 2015 годзе сумесна з мінскім Свята-Елісавецінскім кляштарам ЮніХэлп запусціў дабрачынны праект «Мастацтва жыць», накіраваны на вырашэнне праблемы сацыялізацыі і стыгматызацыі дзяцей-сірот і дзяцей з фізічнымі або псіхічнымі асаблівасцямі праз мастацтва : і пры Рэспубліканскім навукова-практычным цэнтры дзіцячай [[Анкалогія|анкалогіі, гематалогіі і імуналогіі і Дзіцячым доме-інтэрнаце для дзяцей-інвалідаў з асаблівасцямі псіха-фізічнага развіцця былі арганізаваны групы па занятках анімацыяй . Вынікам праекта стала выстава дзіцячых мастацкіх работ «Мы ёсць і мы разам» у актавай зале Расійскага цэнтра навукі і культуры ў Мінску і прэзентацыя мультыплікацыйнага фільма «Рознакаляровае падарожжа».
У 2018 годзе ў рамках Нацыянальнага конкурсу Young Cannes Lions 2018 ЮніХэлп выступіла ў якасці заказчыка сацыяльнай кампаніі ў сямі напрамках: Design, Print, Client, Cyber, Media, PR і Film. Мэтай удзельнікаў было стварэнне кампаніі, якая натхніць людзей дапамагаць цяжкахворым дзецям і прастымулюе на рэгулярнай аснове ахвяраваць сродкі на дабрачыннасць.
Таксама у 2018 годзе да 15-годдзя дзейнасці ЮніХэлп быў арганізаваны конкурс відэаролікаў, у рамках якога каля 50-ці каманд падалі заяўкі на ўдзел. Вынікам конкурсу стала стварэнне 12 ролікаў сацыяльнай тэматыкі. Праект падтрымалі такія вядомыя асобы, як беларускі рэжысёр Мітра Сямёнаў-Алейнікаў, чыя кароткаметражная карціна «Адной крыві» заваявала гран-пры Венскага кінафестывалю «Lets Cee», а таксама трапіла на Канскі кінафестываль у секцыю Short Film Corner; прадпрымальнік Якаў Бута, тэлевядучы Дзяніс Кур'ян і іншыя.
У 2019 годзе былі выяўленыя выпадкі махлярства, калі людзі называліся супрацоўнікамі ЮніХэлп і збіралі ахвяраванні ад асобы арганізацыі. Пасля гэтага ЮніХэлп афіцыйна спыніў збор наяўных ахвяраванняў.
Праекты
У 2017 годзе адным з праектаў, што рэалізуюцца ЮніХэлп, стала размяшчэнне скрыняў для збору ахвяраванняў у гандлёвых кропках Беларусі. За тры гады рэалізацыі праекта па ўсёй Беларусі ўсталявана каля 2500 скрыняў для збору ахвяраванняў у больш чым 160 арганізацыях.
Таксама ў структуры ЮніХэлп дзейнічае валанцёрскі рух, які праводзіць акцыі па зборы ахвяраванняў, а таксама наведвае сацыяльныя ўстановы з забаўляльнымі і дабрачыннымі мерапрыемствамі.
У 2019 годзе ЮніХэлп стала каардынатарам міжнароднага дабрачыннага руху #ШчодрыАўторак (Giving Tuesday) у Беларусі. У першы год да акцыі далучылася больш за 20 арганізацый.
Самсонаўка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 427 чалавек (213 мужчын і 214 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 451 чалавек (226 мужчын і 225 жанчын).
Кастэлеонэ
Кастэлеонэ (Castelleone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 9537 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 212 чал./км². Займае плошчу 45 км². Паштовы індэкс — 26012. Тэлефонны код — 0374.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы S.S. Filippo e Giacomo.
Свята-Варварынская царква (Вялікая Чапунь)
Свята-Варварынская царква — праваслаўны храм у вёсцы Вялікая Чапунь, Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. Размешчана на могілках. Пабудавана ў XIX стагоддзя з дрэва. Помнік народнага дойлідства.
Архітэктура
Вырашана прамавугольным зрубам пад двухсхільным дахам, які над алтарнай часткай пераходзіць у вальмавы. Над трохвугольным франтонам фасада ўзведзена чатырохгранная званіца з макаўкай. Гарызантальна ашаляваныя фасады прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Урбанізацыя
Урбанізацыя (ад urbanus — гарадскі) — працэс павышэння ролі гарадоў у развіцці грамадства, які ахоплівае змены ў размяшчэнні вытворчых сіл, перш за ўсё ў рассяленні насельніцтва, яго сацыяльна-прафесійнай, дэмаграфічнай структуры, спосабе жыцця, культуры і інш.
У вузкім сэнсе урбанізацыя — рост гарадоў, асабліва вялікіх, павышэнне ўдзельнай вагі гарадскога насельніцтва ў краіне, рэгіёне, усім свеце. Перадумовы ўрбанізацыі — рост у гарадах прамысловасці, развіццё іх культурных і палітычных функцый, паглыбленне тэрытарыяльнага падзелу працы. Для ўрбанізацыі характэрны прыток у гарады сельскага насельніцтва і нарастальны маятнікавай рух насельніцтва з сельскага асяроддзя і бліжэйшых малых гарадоў у буйныя гарады (на працу, па культурна-бытавых патрэбах і інш.) Працэс, зваротны урбанізацыі, завецца руралізацыяй.
Працэс урбанізацыі ідзе за кошт:
Вынікі ўрбанізацыі
Развіццё працэсаў урбанізацыі цесна звязана з асаблівасцямі фарміравання гарадскога насельніцтва і росту гарадоў, прытокам мігрантаў з сельскай мясцовасці, натуральным прыростам гарадскога насельніцтва, уключэннем у гарадскую мяжу прыгарадных тэрыторый, пераўтварэннем сельскіх паселішчаў у гарадскія. Найбольш высокі працэнт гарадскога насельніцтва (ад 75 да 90 %) маюць развітыя краіны Заходняй Еўропы, ЗША, Канада, Ізраіль, Японія, Аўстралія, Новая Зеландыя.
Субурбанізацыя
Наступны этап урбанізацыі — субурбанізацыя. Дабрабыт, які расце, дазваляе людзям будаваць дамы «сельскага тыпу» у прыгарадах, пазбягаючы такіх «любат» вялікіх гарадоў як шум, забруджванне паветра, недахоп зеляніны і г. д. Аднак насельніцтва прыгарадаў ні ў якай меры не становіцца сельскім, практычна ўсе працягваюць працаваць у горадзе. Субурбанізацыя немагчымая без масавай аўтамабілізацыі, таму што ў прыгарадах практычна адсутнічае інфраструктура (крамы, школы і інш.), а галоўнае — месца прыкладання працы.
У Заходняй Еўропе і Паўночнай Амерыцы працэс субурбанізацыі пачаўся ў 50-х гадах. У Расіі першыя праявы субурбанізацыі назіраюцца ў першую чаргу ў раёне Масквы, аднак тут гэты працэс набыў адну адметную асаблівасць: не адважваючыся адмовіцца ад гарадской кватэры, многія жыхары мегаполіса вялікую частку часу праводзяць на загарадных дачах.
Працэс субурбанізацыі нельга тлумачыць адназначна станоўча. Жыхары прыгарадаў часцяком становяцца «закладнікамі аўтамабіля», таму што грамадскі транспарт у прыгарадах, як правіла, адсутнічае. Да таго ж у невялікіх краінах з высокай шчыльнасцю насельніцтва, напрыклад Бельгіі і Нідэрландах прыгарады займаюць амаль усю вольную прастору, выцясняючы прыродныя ландшафы. Прыток сельскага насельніцтва ў гарады апярэджвае патрэбнасць у рабочай сіле, што часта прыводзіць да росту беспрацоўя, абвастрэння сацыяльна-эканамічных праблем. У Злучаных Штатах Амерыкі, ПАР, Брытаніі субурбанізацыя суправаджаецца так званымі «ўцёкамі белых» (White flight): цэнтральныя раёны гарадоў засяляюцца прадстаўнікамі экватарыяльнай расы, у той час, як белае насельніцтва перамяшчаецца ў прыгарады.
Гадзінная міграцыя жыхароў прыгарадаў у гарады прыводзіць да затораў на дарогах, што вядзе да забруджвання паветра, страты часу і да іншых праблем. Для барацьбы з гэтым у многіх развітых краінах вядзецца палітыка развіцця ў прыгарадах грамадскага транспарту, напрыклад прыгараднага чыгуначнага і легкарэльсавага, напрыклад сістэма RER у Парыжы.
У працэсе камп’ютарызацыі эканомікі ў апошняе дзесяцігоддзе з’явіўся эфект адрыву месца працы (намінальнага) ад месца выканання працоўных задач: чалавек за камп’ютарам можа выконваць працу для фірмы на іншым канцы зямнога шара. Транспартная праблема, якая тармозіць працэс субурбанізацыі, такім чынам саслабляецца (для некаторых відаў работ становіцца ўсё роўна, у якім пункце зямнога шара знаходзіцца выканаўца), і ўзнікае канцэпцыя «сусветнай вёскі»: усе (а дакладней — інфармацыйна-камунікатыўныя тыпы дзеячаў) рана ці позна пераедуць у экалагічна чыстыя прыгарады і рост гарадоў спыніцца.
Да паняцця субурбанізацыі блізка паняцце рурбанізацыя (ад Rural — сельскі, па-лацінску Urbanus — гарадскі) — распаўсюджванне гарадскіх формаў і ўмоў жыцця на сельскія паселішчы, складовая частка працэсу ўрбанізацыі ў яго шырокім разуменні. Рурбанізацыя можа суправаджацца міграцыяй гарадскога насельніцтва ў сельскія паселішчы, пераносам у сельскую мясцовасць формаў гаспадарчай дзейнасці, характэрных для гарадоў. У Расіі з пачатку XXI стагоддзя гэта з’ява назіраецца галоўным чынам у Маскоўскай вобласці. У многіх фармальна сельскіх населеных пунктах будуюцца прамысловыя прадпрыемствы і склады, якія выводзяцца з Масквы, пераважная большасць насельніцтва вядзе гарадскі лад жыцця, насельніцтва павялічваецца за кошт перасяленцаў з Масквы і іншых рэгіёнаў.
Геаўрбанізацыя
Працэс ка- або суэвалюцыі штучных і прыродных фактараў развіцця.
Урбанізацыя прыроды — працэс трансфармацыі натуральных прыродных ландшафтаў у штучныя пад уплывам забудовы.
Ілжывая урбанізацыя
У сувязі з дэмаграфічным выбухам у краінах, якія развіваюцца, у першую чаргу, Лацінскай Амерыкі і Паўднёва-Усходняй Азіі, паўстала паняцце ілжывая урбанізацыя. Яна ўяўляе сабой імклівы рост колькасці гарадскога насельніцтва, які не суправаджаецца дастатковым ростам ліку працоўных месцаў. Адрозненне ад сапраўднай урбанізацыі складаецца ў тым, што не адбываецца развіцця гарадскіх функцый, якія характарызуюць сусветны працэс урбанізацыі. Адбываецца «выштурхоўванне» ў гарады сельскага насельніцтва з перанаселеных аграрных раёнаў. Доля гарадскога насельніцтва нашмат перавышае долю эканамічна актыўнага гарадскога насельніцтва, занятага ў вытворчай і невытворчай сферах. Сельскае насельніцтва, якое прыбывае ў горад, папаўняе войска беспрацоўных, а недахоп жылля выклікае з’яўленне недобраўпарадкаваных гарадскіх ускраін з антысанітарнымі ўмовамі жыцця.
Навука
Вывучэннем працэсаў урбанізацыі займаецца новая для XX і XXI стагоддзяў дысцыпліна ўрбаністыка (геаўрбаністыка).
Кардымаўскі раён
Кардымаўскі раён (Карды́мовский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Кардымава.
Геаграфія
Мяжуе на паўднёвым усходзе з Глінкаўскім, на ўсходзе з Дарагабужскім, на поўначы з Духаўшчынскім, на поўдні з Пачынкаўскім, на захадзе са Смаленскім і на паўночным усходзе з Ярцаўскім раёнамі. Плошча раёна — 1095,3 км². Асноўныя рэкі: Дняпро, Хмосць, Вялікі Вопец, Малы Вопец, Ласьмёна, Арлея.
Гекла
Ге́кла, Хекла (Hekla) — стратавулкан, які знаходзіцца на поўдні Ісландыі. Вышыня 1488 метраў.
NGC 6146
NGC 6146 (іншыя абазначэнні — UGC 10379, MCG 7-34-24, ZWG 224.18, PGC 58080) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксандр Яфімавіч Ляўсенка
Аляксандр Яфімавіч Ляўсенка (, Нальчык, Кабардзіна-Балкарыя, Расія — ) — беларускі спецыяліст у галіне інфарматыкі і вылічальнай тэхнікі. Доктар тэхнічных навук (1988), прафесар (1988).
Біяграфія
Скончыў Таганрогскі радыётэхнічны інстытут (1963; аспірантура, 1969). Працаваў на Азоўскім заводзе п/я № 1 (г. Азоў, Растоўская вобласць; 1963—1966), Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (з 1971, прафесар кафедры праграмнага забеспячэння інфармацыйных тэхналогій, у 1985—1995 — загадчык кафедры, 1980—1982 — дэкан факультэта вылічальнай тэхнікі).
Навуковыя інтарэсы: метады і сродкі тэхнічнай дыягностыкі аб’ектаў складанай структуры; аўтаматызаваныя сістэмы кантролю і кіравання выпрабаваннямі.
112 раз’езд
112 раз'езд — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падначаленні гарадской адміністрацыі Экібастуза. Уваходзіць у склад Торт-Кудукскай сельскай акругі. Утворана 31 сакавіка 2012 года.
Давід Сямёнавіч Паташнікаў
Давід Сямёнавіч Паташнікаў (нар., Кіеў) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1972 годзе. З 1972 года — архітэктар, старшы архітэктар БелНДІПгорадабудаўніцтва.
Творчасць
Асноўныя працы: генпланы Кобрына (1980), Івацэвічаў (1982), Давыд-Гарадка (1984), праект планіроўкі і забудовы раёна індывідуальнага будаўніцтва Лепеля (1985); у аўтарскім калектыве: праекты планіроўкі і забудовы Цэнтральнай плошчы Мінска (1976), забудовы цэнтра Жытоміра (1977), ПДП Паўднёва-Заходняга жылога раёна Брэста (1978).
Кастэльвісконці
Кастэльвісконці (Castelvisconti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 341 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 35 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 26010. Тэлефонны код — 0374.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Nascente della Scala.
Боская камедыя
Боская камедыя (Commedia, пазней Divina Commedia) — паэма, напісаная Дантэ Аліг’еры ў перыяд з 1307 па 1321 гг. Манументальны твор позняга сярэдневякоўя, які ўяўляе сабой энцыклапедыю філасофіі, касмагоніі, гісторыі, рэлігіі, маралі, палітычных поглядаў еўрапейскага чалавека напярэдадні Адраджэння.
Сюжэтнай канвой паэмы з’яўляюцца апавяданні пра падарожжы паэта (яго суправаджаюць спачатку Вергілій, потым каханая Беатрычэ Партынары, якая вельмі рана памерла) па тым свеце. Твор падзелены на 3 часткі (кантыкі): «Пекла», «Чысцец» і «Рай». Яны ў сваю чаргу складаюцца з карцін, што адпавядаюць сярэдневяковым уяўленням аб замагільным жыцці, у якое трапляе кожны чалавек пасля смерці, атрымліваючы там тое, што заслужыў раней: хто цярпіць за свае грахі ў Пекле, хто — ачышчаецца ад смяротных грахоў у Чысцы, хто за сваю маральную цноту і дасканаласць перажывае светлыя пачуцці ў Раі. У алегарычнай форме Дантэ Аліг’еры гаворыць аб сучаснасці, яскрава звязваючы яе з Антычнасцю. Стройная лагічная схема твора базіруецца на сімволіцы лічбаў (пачынаючы ад лічбы 3 — сімвала Тройцы: 3 кантыкі, тэрцына — асноўны вершаваны памер, кожная кантыка складаецца з 33 песень і г.д.).
У адрозненні ад многіх іншых твораў эпохі Адраджэння, паэма была напіснана не на лацінскай, а на жывой італьянскай мове.
Леанід Сямёнавіч Бойка
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1912 годзе ў сяле Беразнегаватае Херсонскага павета. Пасля школы вучыўся ў 1933—1939 гадах Харкаўскім мастацкім тэхнікуме (выкладчыкі па спецыяльнасці:, , ). У 1939 годзе прызваны ў Чырвоную Армію радавым гаўбічнага артылерыйскага палка 132-й стралковай дывізіі Кіеўскай асобай ваеннай акругі. Улетку 1941 года трапіў у палон на тэрыторыі Беларусі. У кастрычніку збег з лагера, хаваўся ад акупантаў у глухіх вёсках. У той час ён змяніў сваё імя і прозвішча на Леаніда Сямёнавіча Бойку. 9 чэрвеня 1942 года ўступіў у партызанскі атрад «Разгром», які пачынаў баявую дзейнасць у Чэрвеньскім раёне. Там за год стварыў шэраг малюнкаў з жыцця партызан, партрэтную галерэю байцоў і камандзіраў. Апроч гэтага, мастак ілюстраваў рукапісныя часопісы, якія выпускаліся ў суседніх атрадах і брыгадах.
У чэрвені 1942 года ў Маскве пры ЦК КП(б)Б была створана камісія па гісторыі Айчыннай вайны, дзе пачалі збор матэрыялу пра партызанскую барацьбу, гераічныя подзвігі воінаў-беларусаў на франтах, працаўнікоў савецкага тылу. Адным з першых на заклік кіраўніцтва рэспублікі пра збор матэрыялаў адгукнуўся Леанід Бойка. У маі 1943 года камандаваннем атрада ў Маскву самалётам былі адпраўлены пасылкай яго працы. У суправаджальным лісце Бойка паведамляў :
Па распараджэнні БШПР Леанід Бойка 12 чэрвеня 1943 года самалётам быў дастаўлены ў Маскву, дзе пачаў працаваць у рэдакцыі газеты-плаката «Раздавім фашысцкую гадзіну».
Пасля вызвалення Беларусі разам з рэдакцыяй пераехаў у Мінск. Член Беларускага саюза мастакоў з 1945 года. Працаваў у рэдакцыі газеты «Савецкая Беларусь», загадчыкам мастацкага аддзела рэдакцыі газеты «Літаратура і мастацтва», адначасова браў удзел у афармленні першай экспазіцыі музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. У той час Бойка перадаў музею 36 мастацкіх замалёвак, створаных у партызанскім атрадзе.
У 1954 годзе Бойка пераехаў у Кіеў, працаваў мастаком у рэдакцыі сатырычнага часопіса «» і выдавецтве «».
У 1966 годзе органамі дзяржбяспекі Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі ў КДБ Беларусі былі перададзены атрыманыя з ЧССР фотакопіі трафейных нямецкіх дакументаў, у якіх змяшчалася інфармацыя пра карную аперацыю супраць беларускіх партызан пад умоўнай назвай «Балотная ліхаманка», якая праходзіла ў жніўні-верасні 1942 года. У справаздачы пра яе згадвалася, што ў адным з партызанскіх лагераў у раёне Смалявічаў немцамі былі выяўлены 14 малюнкаў (зробленыя Бойкам), сярод якіх партрэты камісара і начальніка штаба партызанскага атрада. Па гэтых выявах яны нібыта былі апазнаны гітлераўцамі сярод захопленых партызан і расстраляныя. Былы партызанскі камісар І. Л. Сацункевіч быў запрошаны ў КДБ БССР, дзе даў тлумачэнні па гэтай гісторыі. Ён пацвердзіў, што сапраўды ў час баёў з карнікамі загінулі сем партызан з атрада «Разгром», але ніхто, уключаючы камісара, захоплены ў палон не быў, хоць лагер давялося пакінуць. Сацункевіч канстатаваў, што «прыведзеныя ў нямецкай справаздачы звесткі пра захоп і расстрэле партызанскіх кіраўнікоў з’яўляюцца выдуманымі». Ён растлумачыў, што ў 1942 годзе ў Маскву была паслана спецгруппа ў складзе чатырох партызан са справаздачай пра баявую дзейнасць атрада і з малюнкамі Бойкі для камісіі па гісторыі Айчыннай вайны. Два чалавекі з гэтай групы, у тым ліку і начальнік штаба атрада Мікалай Радзін, выйшлі за лінію фронту і вусна даклалі ў Беларускім штабе партызанскага руху пра дзейнасць атрада. Адначасова Радзін паведаміў, што пры руху па нямецкіх тылах іх група падверглася нападу, у выніку якога яны страцілі двух байцоў, у аднаго з якіх у той час знаходзілася справаздача і малюнкі. Не выключана, што гэтых партызан захапілі немцы, таму што іх лёс застаўся невядомым.
У канцы 1980-х гадоў Леанід Бойка з сям’ёй з’ехаў на пастаяннае месца жыхарства ў Ізраіль.
Творчасць
Працаваў пераважна ў сатырычнай графіцы. Удзельнічаў у выстаўцы «Баявое жыццё і побыт партызан», Масква (1943); экспанаваўся ў Берліне (1957). Асноўныя творы: карыкатуры і плакаты для газет і часопісаў, у тым ліку для «Перца» і «Савецкай Украіны» (1955), «Раздаваць фашысцкую гадзіну» (1943—1944); ілюстраваў шэраг кніг, у прыватнасці «Партызанскі край» В. Лівенцава (1951).
Узнагароды
За баявыя заслугі, мужнасць, праяўленую ў баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі, Леанід Бойка ўзнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі, медалём «Партызану Айчыннай вайны» 1 ступені і іншымі ўзнагародамі.
Цагельнік
Цагельнік — прозвішча.
Паветраная навігацыя
Паветраная навігацыя (аэранавігацыя) — навука аб метадах і сродках кіравання паветранага судна (ПС) па заданай або аператыўна выбіранай прасторава-часавай траекторыі. Пры вырашэнні задач паветранай навігацыі ПС разглядаецца ў якасці кропкавага аб'екта, месцазнаходжанне якога супадае з цэнтрам масы ПС, і такім чынам задачы навігацыі зводзяцца да задач па кіраванні рухам цэнтра мас ПС.
Базавымі паняццямі аэранавігацыі з'яўляюцца параметры руху (навігацыйныя элементы) — велічыні, веданне якіх неабходна для выканання (рэалізацыі) задач паветранай навігацыі. У агульнай пастаноўцы параметрамі руху з'яўляецца мноства каардынат ПС і іх вытворных, парадак якіх залежыць ад патрабаванай дакладнасці самалётакіравання, а наменклатура — ад выбару сістэмы каардынат.
Задачы аэранавігацыі
Вызначэнне навігацыйных элементаў лятальнага апарата, такіх як: Кантроль і выпраўленне шляху: (з выхадам на ЛЗН або ў ППМ (паваротны пункт маршруту), у залежнасці ад ЛБУ): Пракладка і пералік (злічэнне) шляху: Пабудова аптымальных маршрутаў для дасягнення пункта прызначэння: Аператыўная карэкцыя маршруту ў час палёту:
Вызначэнне навігацыйных элементаў руху лятальнага апарата
Для вызначэння навігацыйных элементаў ужываюцца розныя тэхнічныя сродкі:
Аршанскае Евангелле
Аршанскае Евангелле — беларускі рукапісны помнік канца XII — пачатку XIII стст. Выяўлена ў Оршы ў 1812 г.
Верагодна, створана на Полаччыне. Зберагліся 142 аркушы (без пачатку і канца), пісаныя ўставам на высакаякасным пергаменце. У Аршанскім Евангелле змешчаны 2 мініяцюры з выявамі евангелістаў Лукі і Мацвея (найбольш раннія ва ўсходне-славянскіх рукапісах), 2 застаўкі і 310 ініцыялаў з варыяцыямі старавізантыйскіх і першапачатковых тэраталагічных формаў (у асобных ініцыялах — выявы чалавека). За рэлігійнай аблонкай праглядаецца жывая народная аснова, што збліжае іх з размалёўкамі Спаса-Ефрасіннеўскага манастыра ў Полацку.
Шведская база даных фільмаў
Шведская база даных фільмаў (Svensk Filmdatabas, Swedish Film Database, SFDb) — шведская інтэрнэт анлайн база даных, прысвечаная шведскаму кінематографу і якая змяшчае інфармацыю пра ўсе шведскія фільмы з 1897 года, а таксама пра замежныя фільмы, прэм’ера якіх адбылася ў Швецыі. Таксама змяшчае шматлікія біяграфіі акцёраў, рэжысёраў, прадзюсараў і іншых спецыялістаў кінематографа.
Аршанскае Евангелле
Зберагаецца у Цэнтральнай навуковай бібліятэцы АН Украіны.
Шведская база даных фільмаў
Гісторыя
Шведская база даных фільмаў была створана пры падтрымцы Фондам 300-годдзя Банка Швецыі і кіруецца.
Апісанне
База даных уключае больш за 90 000 фільмаў (у тым ліку каля 20 000 шведскіх) і 365 000 файлаў пра асоб свету кіно.
Маршалкоўская вуліца (Варшава)
Маршалкоўская вуліца (ulica Marszałkowska) — адна з галоўных вуліц Варшавы, важная камунікацыйная артэрыя ў кірунку поўнач-поўдзень. Даўжыня 3580 м. Пралягае ад плошчы Люблінскай уніі да Банкаўскай плошчы.
Забудоўваецца з XVIII стагоддзя. У 1960—1969 гадах на ўсходнім боку вуліцы на ўчастку ад Ерусалімскіх алей да Свентакшыскай вуліцы пабудаваны комплекс будынкаў гандлёвага, офіснага і жыллёвага прызначэння, вядомы як Усходняя сцяна (Ściana Wschodnia).
NGC 6147
NGC 6147 (іншыя абазначэнні — MCG 7-34-23, PGC 58077) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Геркулес.
Маршалкоўская вуліца (Варшава)
Галерэя
<Gallery> Выява:Warszawa street.jpg Выява:Warszawa - Marszałkowska 1912.jpg Выява:Warszawa - Marszałkowska1867.jpg Выява:Marszałkowska.JPG </Gallery>
NGC 6147
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ян Юрый Грабоўскі
Ян Юрый Людвік з Канопніцы Грабоўскі (каля 1730 —, Ізабелін) — вялікалітоўскі ваенны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Грабоўскіх герба «Тапор» (або «Окша»). Нарадзіўся ў сям’і Стэфана, віштынецкага старосты, і Тэадоры са Стрыенскіх.
Кавалер ордэнаў Святога Станіслава (1779), Белага Арла (1780) і Аляксандра Неўскага.
Памёр 13 лютага 1789 г. Валодаў у Ваўкавыскім павеце маёнткамі Ізабелін, Зеляневічы, Крупкі, як гэта вынікае з дзельчага ліста яго сыноў ад 1789 г. З’яўляўся фундатарам і калятарам кальвінскага збору ў Ізабеліне.
Сям’я
Быў двойчы жанаты. У 1754 годзе ажаніўся з (каля 1730— 1764), ад шлюбу з якой меў дзевяць дзяцей:
У 1769 годзе другі раз ажаніўся з Альжбетай з Шыдлоўскіх (1748/1749 — 1810), дачкой ваяводы плоцкага Тэадора Шыдлоўскага і Тэрэзы Віткоўскай. Дзеці:
Dasyscyphella
Dasyscyphella — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню апублікаваная ў 1899 годзе.
Класіфікацыя
Да роду Dasyscyphella ставяцца 39 відаў:
Аляксандр Аляксандравіч Пятроўскі
Аляксандр Аляксандравіч Пятроўскі (, в. Сноў, Нясвіжскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі спецыяліст у галіне вылічальнай тэхнікі і інфарматыкі. Доктар тэхнічных навук (1989), прафесар (1991).
Біяграфія
Скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Электронныя вылічальныя машыны», 1975; аспірантура, 1980). Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (з 1975, факультэт камп’ютарных сістэм і сетак, кафедра электронных вылічальных сродкаў, прафесар, у 1990—2017 — загадчык кафедры). Навуковыя інтарэсы: праектаванне электронных вылічальных сродкаў; камп’ютарная графіка.
Узнагароды
Граматы Міністэрства народнай адукацыя БССР (1989), Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь (1994).
Рудня Лозаўская
Ру́дня Ло́заўская (, Рудня Лозовская) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Рагінскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 20 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 53 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На ўсходняй ускраіне меліярацыйны канал, злучаны з ракой Чачора (прыток ракі Сож).
Транспартная сетка
Побач шаша Доўск — Гомель. Планоўка складаецца з крывалінейнай мерыдыянальнай вуліцы, забудаванай двухбакова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу. Невялікая частка забудовы змесцавана за каналам, на ўсходзе ад галоўнай вуліцы.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з канца XIX стагоддзя як вёска ў Мяркулавіцкай воласці Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні. Па перапісу 1897 года знаходзіліся: млын, хлебазапасны магазін. У 1909 годзе 431 дзесяцін зямлі.
У 1925 годзе ў Рагінскім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі. У 1931 годзе жыхары вёскі ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны нямецкія карнікі забілі 10 жыхароў, 33 жыхара вёскі загінулі на франтах. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Дзербічы» (цэнтр — вёска Дзербічы).
Грамадзянская платформа (Расія)
«Грамадзянская платформа» — («Гражданская платформа») расійская правая палітычная партыя, створаная 4 чэрвеня 2012 года. Па выніках выбараў 2013 і 2014 гадоў «Грамадзянская платформа» заняла 1-е месца сярод непарламенцкіх партый. Партыя мае прадстаўнікоў у заканадаўчых органах улады і мясцовым самакіраванні ў 25 рэгіёнах. Агульная колькасць абраных прадстаўнікоў «Грамадзянскай платформы» ў органах улады і мясцовым самакіраванні — 73 чалавекі. Мае свайго пасла ў Думе. Прадстаўнік «Грамадзянскай платформы» быў абраны мэрам Екацярынбургу; таксама пры падтрымцы партыі абраныя кіраўнікі гарадоў: Тальяці і Яраслаўль. Па выніках выбараў у Дзяржаўную думу 2016 году член партыі стаў дэпутатам ад аднамандатнай акругі.
Васіль Іларыёнавіч Баяркін
Васіль Іларыёнавіч Баяркін (1914, хутар Альшанка, Цюльганскі раён,  — 1943) — старшы сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Васіль Баяркін нарадзіўся 24 красавіка 1914 года на хутары Альшанка (цяпер — Цюльганскі раён Арэнбургскай вобласці) у сям’і селяніна. Атрымаў пачатковую адукацыю, працаваў трактарыстам на Шаартузскай машынна-трактарнай станцыі Курган-Цюбінскай вобласці Таджыкскай ССР. У лістападзе 1941 года быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З кастрычніка 1942 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Да верасня 1943 года гвардыі старэйшы сяржант Васіль Баяркін камандаваў кулямётным разлікам 4-га эскадрону 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро.
27 верасня 1943 года ў раёне вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР Баяркін адным з першых у сваім падраздзяленні пераправіўся праз Днепр і агнём кулямёта прыкрываў пераправу палкавых падраздзяленняў. Толькі падчас першай контратакі разлік Баяркіна знішчыў і параніў каля 30 варожых салдат і афіцэраў і прымусіў адступіць застаўшыхся на свае пазіцыі. Нягледзячы на атрыманае раненне, Баяркін поля бою не пакінуў і працягваў змагацца, паспяхова выканаўшы баявую задачу, што дазволіла 28 верасня вызваліць вёску Вялле. 12 снежня 1943 года Баяркін загінуў у баі. Пахаваны ў пасёлку Камарын.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявога задання камандавання ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі старшы сяржант Васіль Баяркін пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнамі Леніна, Айчыннай вайны 1-й ступені і Чырвонай Зоркі.
Памяць
У пасёлку Шартуз Таджыкістана каля мясцовага ДК усталяваны помнік Баяркіну. У пасёлку Камарын яго імя ёсць на мемарыяльнай пліце.
Чэла-Даці
Насельніцтва складае 557(2007 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 31 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 26040. Тэлефонны код — 0372.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Гарадок (Брагінскі раён)
Гарадо́к (, Городок) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Малейкаўскага сельсавета.
Размяшчэнне
За 10 км на ўсход ад Брагіна, за 38 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), за 129 км ад Гомеля.
Водная сістэма
Вакол меліярацыйныя каналы.
Гісторыя
Заснавана напачатку 1920-х гадоў перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Гарадок», працавала гамарня. У складзе калгасу «Сцяг Леніна» (цэнтр — вёска Зарэчча).
Абайскі раён (Усходне-Казахстанская вобласць)
Абайскі раён (Абай ауданы) — раён на захадзе Усходне-Казахстанскай вобласці ў Казахстане. Адміністрацыйны цэнтр раёна — сяло Карааул.
Юнацтва
Юнацтва:
Дублінскі гарадскі ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Універсітэт базуецца ў паўночнай частцы Дубліна. Створаны як Дублінскі нацыянальны інстытут вышэйшай адукацыі ў 1975 годзе, ён залічыў сваіх першых студэнтаў у 1980 годзе, а ў верасні 1989 года яму быў прысвоены статус універсітэта.
У верасні 2016 года ён завяршыў працэс аб’яднання чатырох іншых адукацыйных устаноў у Дубліне: Адукацыйнага каледжа царквы Ірландыі, Каледжа Усіх Святых, Інстытута адукацыі Божай Маці і Каледжа Святога Патрыка.
Станам на 2020 год ва ўніверсітэце навучаецца каля студэнтаў і налічваецца больш за 80 000 выпускнікоў. Акрамя таго, ва ўніверсітэце каля 1 200 студэнтаў навучаюцца дыстанцыйна. У 2019 годзе налічвалася супрацоўнікаў.
Глівінскі сельсавет
Глі́вінскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Барысаўскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Глівін.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Барысаўскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Барысаўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Чарневіцкага сельсавета (12 населеных пунктаў: вёскі Беліна, Восава, Малышкі, Ніўкі, Пабярэжжа, Палялюм, Пескі, Сыч, Сяменькавічы, Цешкаўка, Чарневічы і Шабынькі), 28 мая 2013 года — тэрыторыя скасаванага Забашавіцкага сельсавета (15 населеных пунктаў: аграгарадок Забашавічы, вёскі Забашэўка, Заручча, Засценак, Краснае, Мурашкі, Навішчына, Ніціеўшчына, Плоскае, Святое, Слабодка, Смолле, Устрона, Шабліншчына і хутар Рыбачнае).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (10 населеных пунктаў) — 1839 чалавек, з іх 92,4 % — беларусы, 5,1 % — рускія, 0,8 % — украінцы.
Вялікія Навасёлкі
Вялі́кія Навасёлкі (, Великие Новосёлки) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзяржынскага сельсавета.
Гісторыя
Гістарычны маёнтак у Менскім павеце Менскага ваяводства, у розныя часы землі маёнтка належалі Гальшанскім, Гладкім, Аколавым, Багуфалам, Гарноўскім, Скіндарам, Аўсядоўскім, Ратомскім, Жыдовічам, Камароўскім, Умецкім, Радзівілам, Ждановічам, Калечыцам, Юндзілам, Даноўскім, Жукавецкім, Кастравіцкім. У склад маёнтка ўваходзілі мястэчка Навасёлкі з каталіцкай плябаніяй і навакольныя фальваркі і вёскі Гаруцішкі, Ярашоўка, Баброўка, Прыступаўшчына, Ясюцевічы, Чапля, Яцкоўшчына, Ляхаўшчына, Акалоўшчына, Граблеўшчына, Камень і іншыя землі.
Вядомы з XV стагоддзя як уладанне князёў Гальшанскіх у Менскім павеце. У XV ст. князі Юрый Сямёнавіч і яго сын Аляксандр Юр’евіч Гальшанскі, кашталян віленскі і староста гарадзенскі, надавалі землі ў Навасёлках на ленным праве прадстаўнікам баярскага роду Гладкіх, нашчадкі якіх валодалі маёнткам да 2-й паловы XVII ст. У 1540 годзе Навасёлкі былі нададзены Гладкім на вечнасць князем Паўлам Гальшанскім, віленскім біскупам, прывілей быў пацверджаны Жыгімонтам Аўгустам. У 1562 годзе Жыгімонт Аўгуст надаў Навасёлкам статус мястэчка.
У 1584 годзе частка зямель з прыгоннымі сялянамі была нададзена Рыгору Ждановічу ад князя Мікалая Радзівіла, ваяводы віленскага. Ждановічам у Навасёлках належалі зямля Семенчоўшчызна, зямля Тарайкоўская, зямля Малдрычына, зямля Чарамовічы, зямля Грыбчоўская, зямля Какорэчынская, зямля Дашкоўская, Ляхаўшчына.
У пачатку XVII ст. частка зямель перададзена Гладкімі ў заставу пану Даніэлю Скіндару (Навасёлкі Галубоўскія). Частка Навасёлак, якая належала Ждановічам, пазней стала менавацца засценкам Навасёлкі і ляжала паміж землямі Гладкіх і Аравінка-Аўсядоўскіх, якія аселі ў Навасёлках у XVII ст. Аляксандр Аўсядоўскі быў жанаты на прадстаўніцы роду Скіндараў, ад сваякоў жонкі атрымаў частку маёнтка ў заставу. У сваю чаргу праз шлюб з Аўсядоўскай частка зямель перайшла ў валоданне Ратомскіх. Сярод саўладальнікаў маёнтка ў XVII ст. таксама былі Юндзілы (праз шлюб з Гладкай), Даноўскія. Гаруцішкі, якія ўваходзілі ў склад Навасёлак, належалі Таргоням-Жыдовічам. Частка маёнтка, якая заставалася ў валоданні Гладкіх, менаваліся Навасёлкі Гладкоўскія.
Частка маёнтка Навасёлкі, названая Ярашоўка, упершыню згадваецца ў 1594 г. як баярскае паселішча Ярашоўскае. Каля 1634 г. разам з баярамі Казінцамі была перададзена застаўным правам ад Даніэля Скіндара Марку Калечыцу. 30 красавіка 1638 года Марка Калечыц таксама атрымаў застаўнае права на грунт пад Ярашоўкай ад Яна Ждановіча. У 1655 годзе той грунт пад Ярашоўкай быў перададзены ад Калечыца Аравінка-Аўсядоўскім. Калечыцы трымалі ў пазнейшыя часы памежныя Навасёльскія землі Крошын, Карандзянка, Круглую, Вуглы (Пяткевічы). Частка фальварка Яцкоўшчына была перададзена ад Аколавых Жукавецкім. У 1668 годзе Стэфан Крыштафавіч Гладкі прадаў Навасёлкі Гладкоўскія Багуфалам, 4 кастрычніка 1673 года астатнія землі пад назвай Аколава (Аколаўшчына), Яцкоўшчына, Граблеўшчына былі прададзены ад Стэфана Гладкага Стэфану Кастравіцкаму, скарбніку мсціслаўскаму. Частка маёнтка, што менавалася Навасёлкі Галубоўскія разам з фальваркам Ярашоўка ў XVIII ст. перайшла ад Аўсядоўскіх да Умецкіх.
Асобныя часткі Навасёлак былі далучаны да Койданаўскага графства Радзівілаў. Так, у 1670-я гады XVII стагоддзя Шымакоўшчыну трымаў за службу лоўчым пан Станіслаў Ждановіч. У канцы стагоддзя яна была далучана да вёскі Леднікі пры фальварку Уса, пазней менавалася засценак Бойдакі.
З канца XVI стагоддзя памежныя грунты Навасёлак займаліся койданаўскімі баярамі князёў Радзівілаў і ўключаліся ў інвентары койданаўскай маёмасці. Лес і поле Вуглы паноў Багуфалаў былі заселены Варонічамі, Калечыцамі, Міхалоўскімі, якія заснавалі шляхецкі засценак Пяткевічы. У той частцы Навасёлак, якая ў XVIII стагоддзі стала менавацца засценкам (сучасныя Малыя Навасёлкі) у 2-й палове XVII—XVIII стагоддзях зямлю трымалі радзівілаўскія зямяне і шляхта Ждановічы, Шунейкі, Шацілы, Антановічы, Каржанеўскія. У 1695 годзе сярод мясцовых жыхароў Станіслаў Кршчановіч, былы падстароста койданаўскі і праз шлюб з Зофеяй Івіцкай Станіслававай Вяжэвічавай застаўны трымальнік маёнтка Дабрынёва.
Гарадзея (Дзяржынскі раён)
Гарадзе́я (, Городея) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзяржынскага сельсавета.
Парсонд
Гісторыя
Эрнст Герцфельд лічыў, што імя Парсонда этымалагічна тоесна з імем Афрасіяб.
Фрыулы
Фрыу́лы (саманазва Popul Furlan) — рэтараманскі народ, карэнныя жыхары ўсходняй часткі Альпійскіх гор. Жывуць пераважна на паўночным усходзе Італіі, а таксама ў Харватыі і Славеніі. Агульная колькасць (2012 г.) - 691 тыс. чал.
Паходжанне
Продкамі фрыулаў былі венеты, рэты і кельты, што насялялі паўночнае ўзбярэжжа Адрыятыкі і Усходнія Альпы ў антычнасці. У I ст. да н. э. - I ст. н. э. яны былі ўключаны ў склад старажытнарымскай дзяржавы і да V ст. н. э. раманізаваны. У раннім сярэднявеччы у склад фрыулаў таксама ўвайшлі прадстаўнікі германскіх і славянскіх народаў.
Традыцыйная культура
Асноўным заняткам фрыулаў здаўна была сельская гаспадарка, арыентаваная на рынак. Вырошчвалі лён, пшаніцу, кукурузу, гародніну, трымалі кароў, авечак, свінняў. Клопат пра гаспадарку звычайна лічыўся жаночым заняткам. Мужчыны займаліся адыходніцтвам — працавалі ў гарадах будаўнікамі, наймаліся ў якасці салдат, маракоў і рыбакоў.
Найбольш старажытны тып жытла — casoni. Гэта прамавугольныя хаціна (3×4×2 м) з саломы ці чароту, над якой ўзводзіўся высокі дах. Casoni будаваліся пераважна ў прыморскіх далінах і яшчэ ў сярэдзіне XX ст. выкарыстоўваліся рыбакамі. Іншыя распаўсюджаныя тыпы жытла — шматпавярховыя альпійскія дамы casa carnica і замкнёныя сядзібы corte. Для фрыульскіх дамоў характэрна наяўнасць кухонных каўпакоў nape, пад якімі размяшчаюць лавы для зімовых вячорак. На кухні ўсталёўвалі агмень з металічнай П-падобнай рамай, на якую на ланцугу падвешвалі медны кацёл. Харчовыя прадукты захоўвалі ў бронзавых, драўляных або каменных пасудзінах. Пасцельную бялізну рабілі з льняной або баваўнянай тканіны. Сяннік набівалі кукурузнымі ачысткамі. Мэблю ўпрыгожвалі разьбярствам.
Фрыульская народная кухня даволі разнастайная. Асноўнай ежай з'яўляецца кукурузная каша палента. Фрыулы вядомы сваёй прыхільнасцю да салодкіх пшанічных равіолі, начыненых тварагом або варэннем. Любімай гароднінай з'яўляецца рэпа. Перад ужываннем яе вымочваюць у выцісканнях з вінаграднага лісця. Далей рэпу дробняць з дапамогай таркі і выцягваюць у форме макаронаў. Закіслы раствор рэпы і вінаграднага лісця ідзе на прыгатаванне супу, які па смаку нагадвае капусту з бульбай.
Фрыульскі жаночы строй уключае палатняную кашулю, гарсаж і шырокую спадніцу. Мужчынскі — простую кашулю і штаны. Абутак драўляны, звычайна з доўгім выгнутым носам і шыпамі на падэшвах.
Сем'і малыя нуклеарныя, хаця захоўваюцца надзвычай блізкія адносіны паміж сваякамі некалькіх пакаленняў. Главой фармальна лічыцца мужчына, але жанчыны звычайна паводзяць сябе надзвычай самастойна. У некаторых мясцінах падчас шлюбнага абраду жаніх, каб падкрэсліць будучую залежнасць ад жонкі, ўкленчвае на падол сукенкі нявесты, а тая самастойна нанізвае на свой палец вясельны пярсцёнак.
Народнае мастацтва прадстаўлена разьбярствам, гафтам, чароўнымі казкамі і традыцыйнымі песнямі-вілотамі на роднай мове.
Рэлігія
Большасць вернікаў спавядаюць каталіцызм.
Мова
Размаўляюць на фрыульскай мове.
Тадэвуш Урублеўскі
Тадэвуш Урублеўскі (Tadeusz Wróblewski,  — ) — польскі адвакат, грамадскі дзеяч.
Гарадзішча (Брагінскі раён)
Гарадзі́шча (, Городище) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Малейкаўскага сельсавета.
Тадэвуш Урублеўскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і Яўстафія і Эміліі з Бянёўскіх, меў брата Аўгусціна. Яго дзядзька Валерый Антоні Урублеўскі быў адным з лідараў Студзеньскага паўстання ў Літве, пазней — генерал Парыжскай Камуны.
Належаў да краёўцаў дэмакратычнага (або дэмакратычна-ліберальнага) кірунку, меў кантакты з дзеячамі літоўскага руху. Паводле літоўскага гісторыка Даруса Сталюнаса, у адвакацкай канторы Т. Урублеўскага з 1898 працаваў Ёнас Вілейшыс, адзін з прызнаных лідараў літоўскага руху. У 1904 Т. Урублеўскі абараняў на судзе іншага літоўскага дзеяча Павіласа Вішынскаса. Т. Урублеўскі быў упэўнены, што «мір і згода запануюць у нашым краі, калі ўсе мы будзем імкнуцца да ўсталявання брацкіх і справядлівых адносінаў уласнымі сіламі, а не пры дапамозе паліцыі, судовых прысудаў і турмаў». Збіраў бібліятэку, якую потым перадаў гораду Вільні.
Музыка Польшчы
Да XVII стагоддзя
Самыя раннія з польскіх музычных кампазіцый (напрыклад, манускрыпты паліфанічнай музыкі, знойдзеныя ў Старым Сончы), датуюцца XIII стагоддзем. Прыкладна ў гэты ж час была напісана «Багародзіца», самая старая вядомая польская песня. Але першы вядомы польскі кампазітар, Мікалай Радамскі, жыў у XV стагоддзі.
Гарадзішча (Брагінскі раён)
Ліквідавана 25 сакавіка 2011 года, а яе тэрыторыя далучаная да вёскі Сялец.
Музыка Польшчы
Да XVII стагоддзя
У XVI стагоддзі такія кампазітары, як італьянец Дыямед Ката, які жыў у Кракаве з пяці гадоў, прыўнеслі ў нацыянальныя польскія мелодыі элементы еўрапейскай музыкі. У той час таксама жылі і дзеялі і іншыя кампазітары, якія пазней праславіліся, напрыклад, Вацлаў з Шамотул.
Гарадзішча (Брагінскі раён)
Размяшчэнне
У 7 км на ўсход ад Брагіна, 33 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 122 км ад Гомеля.
Музыка Польшчы
XVII—XIX стагоддзя
У канцы XVI—пачатку XVII стагоддзя (эпоха барока) пры двары Жыгімонта III, а затым Уладзіслава IV працавала група італьянскіх кампазітараў, у іх ліку — Лука Марэнцыа, Джавані Франчэска Анерыа і Марка Скачы. Сярод палякаў жа былі такія вядомыя кампазітары, як Адам Ярзанбскі і Марцін Мяльчэўскі.
Гарадзішча (Брагінскі раён)
Водная сістэма
На поўдні меліярацыйныя каналы.
Музыка Польшчы
XVII—XIX стагоддзя
У канцы XVII стагоддзя Польшча прыйшла ў заняпад, што адбілася і на яе культуры. Тым не менш, менавіта ў XVII-XVIII стагоддзях узнік і атрымаў вядомасць паланэз. Паланэзы для фартэпіяна пісалі шматлікія кампазітары, напрыклад, Фрыдэрык Шапен, Міхал Клеафас Агінскі, Караль Курпінскі, Юліуш Зарэмбскі, Генрык Веняўскі, Мечыслаў Янавіч Карловіч і Юзаф Эльснер. Польская опера развівалася дзякуючы Станіславу Манюшку, аўтару шэрагу опер, а, акрамя таго, песень, кантат і балетаў.
Раім
Раі́м (Райым) — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана.
Гарадзішча (Брагінскі раён)
Транспартная сістэма
Побач аўтадарога, якая злучае Брагін з дарогай Лоеў — Рэчыца.
Музыка Польшчы
Народная музыка
Польскія народныя танцы, у прыватнасці, мазурка і паланэз, шырока распаўсюдзіліся па Еўропе.
Гарадзішча (Брагінскі раён)
Транспартная сістэма
Планоўка складаецца з 2 кароткіх паралельных паміж сабой вуліц з завулкам, арыентаваных з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.
Раім
Насельніцтва каля 300 жыхароў, пераважна казахі.
Ася Іванаўна Патапава
Ася Іванаўна Патапава (нар., Краснаярск) — беларускі архітэктар.
Раім
Аул знаходзіцца на беразе прэснага возера Раімколь, за 46 км на паўночны захад ад горада Казалінск, за 20 км на паўднёвы захад чыгуначнай станцыі Камышлыбаш. Сучасны аул размешчаны ля паўднёвага схілу ўзгорка, які ўзвышаецца на 30 метраў над навакольнаю мясцовасцю. На вяршыні ўзгорка знаходзяцца рэшткі расійскага ваеннага ўмацавання. За 4 км на паўднёвы захад, на беразе ракі Сырдар’я, размешчаная вадакачка, ад якой пачынаецца падземны вадаправод, які ідзе на станцыю Камышлыбаш і далей уздоўж чыгункі на Аральскае і станцыю Саксаульская.
Гарадзішча (Брагінскі раён)
Гісторыя
Выяўленае археолагамі гарадзішча эпохі Кіеўскай Русі (100 м на поўдзень ад вёскі) сведчыць пра засяленне гэтых месцаў з даўніх часоў.
Ася Іванаўна Патапава
Біяграфія
Скончыла Маскоўскі архітэктурны інстытут у 1956 годзе. Працавала ў Свярдлаблпраекце. З 1963 года — старшы архітэктар, з 1969 года — кіраўнік майстэрні ў Мінскім філіяле Белдзяржпраекта, у Мінскграмадзянпраекце.
Гарадзішча (Брагінскі раён)
Гісторыя
У датаваным 29 чэрвеня 1609 года фундушы ўладальнікаў часткі Брагінскага маёнтку князя Адама і княгіні Аляксандры з Хадкевічаў Вішнявецкіх ёсць запіс пра тое, што ворыўныя землі мужчынскага манастыра і Спаскай царквы ў Сяльцы : …''однымъ концемъ почавъши вперокъ одставу селецкого додороги которая идетъ зъсельца добрагиня. авдолжъ почавъши отсела ажъ додороги городищъское надпрудом селецкимъ''…
Раім
Гісторыя
У 1849 на Сырдар'ю ў раён форта была дастаўлена пабудаваная ў Арэнбурзе дзвюхгарматная шхуна «Канстанцін». Экіпаж складаўся з 27 чалавек, у ліку якіх — радавы Тарас Шаўчэнка, які пакінуў малюнак «Умацаванне Раім». У 1851 асноўная частка насельніцтва форта была пераселена ў Казалінск, але яшчэ некалькі гадоў тут размяшчаўся рачны порт — у 1852 годзе сюды ў разабраным выглядзе былі дастаўленыя пабудаваныя ў Швецыі жалезныя параходы «Перовской» і «Обручев», якія адыгралі значную ролю ў даследаванні Аральскага мора. У 1854 форт быў афіцыйна скасаваны.
Ася Іванаўна Патапава
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1962 года. Пражывала ў Мінску.