cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Даніэле да Вальтэра
Мяркуецца, што Даніэле да Вальтэра вучыўся ў Садомы. Пазней працаваў з Мікеланджэла ў Рыме і дзякуючы яго пратэкцыі стаў яго пераемнікам і куратарам работ у Ватыкане. Мікеланджэла дапамагаў яму сваімі парадамі і, верагодна, даў да Вальтэра свае эскізы, напрыклад, для стварэння шэдэўра Даніэле да Вальтэра «Зняцце з крыжа» ў царкве Трыніта-дэі-Монці ў Рыме.
Іншымі вядомымі карцінамі ды Вальтэра лічацца «Юстыцыя» ў Палацы прыёраў Вальтэра і «Віфлеемскае збіццё немаўлятаў» ва Уфіцы, Фларэнцыя. У Луўры захоўваецца двухбаковая карціна Даніэле да Вальтэра на адзін і той жа сюжэт: «Давід адсякае галаву Галіяфу», напісаная на вялікай сланцавай панэлі.
Сыракарэнне (Краснінскі раён)
Сыракарэнне (Сырокоренье) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сяргей Законнікаў
Законнікаў — прозвішча.
NGC 7677
NGC 7677 (іншыя абазначэнні — PGC 71517, UGC 12610, IRAS23256+2315, MCG 4-55-15, KCPG 584B, MK 326, KUG 2325+232, ZWG 476.43, VV 619) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спадчына
Спадчына — 1) маёмасць, якая пераходзіць пасля смерці яе ўладальніка ў чыю-небудзь уласнасць, 2) з’явы культурнага жыцця, побыту, укладу, якія ўнаследаваны ад мінулых эпох, папярэдніх дзеячаў.
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса (Рандзілаўшчына)
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса — рымска-каталіцкі мураваны храм у вёсцы Рандзілаўшчына Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Парафія створана ў XVII ст., сённяшні касцёл пабудаваны і кансэкраваны ў 1822 годзе.
Пасля Другой сусветнай вайны была зачынена савецкімі ўладамі. Будынак быў перароблены ў магазін, пазнея выкарыстоўваўся як склад, а пасля ўвогуле пуставаў.
У 1989 годзе мясцовым вернікам удалося вярнуць касцёл, які быў адбудаваны ў 1992 годзе.
Ірцішчава
Ірці́шчава (, Иртищево) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Падсолтаўскага сельсавета.
Тэгу
Тэгу (대구 ) — чацвёрты па велічыні горад Паўднёвай Карэі (пасля Сеула, Пусана і Інчхона). Афіцыйна называецца Горад-метраполія Тэгу, з’яўляўся сталіцай правінцыі Кёнсан-Пукто да 2016 года. Галоўныя галіны прамысловасці горада — тэкстыльная прамысловасць, металургія і машынабудаванне. Буйны транспартны вузел, міжнародны аэрапорт, метрапалітэн
Пульсарная планета
Пульсарная планета — планета, якая абарочваецца вакол пульсара.
Першая планета па-за межамі Сонечнай сістэмы была знойдзена менавіта каля пульсара. Планета, якая знаходзіцца каля пульсара выклікае ўзбурэнне ў яго перыядзе пульсацыі. Паколькі перыяд абарачэння пульсара вельмі стабільны, то нават невялікія ўзбурэнні, выкліканыя планетай, могуць быць зафіксаваны. Менавіта так і знаходзяць пульсарныя планеты.
Сяргей Ракіта
Сяргей Ракіта, сапр.: Сяргей Васілевіч Законнікаў (, в. Ліцвінава, Аршанскі павет, Магілёўская губерня, цяпер, Віцебская вобласць — , ст. Сухабязводнае, Горкаўская вобласць, ГУЛАГ; Іншы псеўданім: С. Асот; Крыптанімы: Р. С.) — беларускі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў Наватухіньскую школу другой ступені (1925). Быў камсамольскім актывістам, з 1927 член Аршанскага акруговага камітэта ЛКСМБ. У 1929 накіраваны на працу ў гомельскую абласную газету «Палеская праўда». З 1930 адказны сакратар Гомельскай філіяла БелАПП. У 1932—1933 гг. служыў у Чырвонай Арміі. Працаваў у Мінску ў рэдакцыях газет, на радыё, у Дзяржвыдавецтве БССР. Адначасова вучыўся ў Мінскім Камуністычным інстытуце журналістыкі. Арыштаваны 19.10.1936 у Мінску па адрасе: вул. Гарбарная, д. 33, кв. 8. Асуджаны пазасудовым органам НКВД 5.10.1937 як «член контррэ­валюцыйнай нацыянал-фашысцкай арганізацыі» і за «антысавецкую дзейнасць» да 10 гадоў ППК. Адпраўлены на лесапавалы ў Горкаўскай вобласці. Загінуў у лагеры. Рэабілітаваны Прэзідыумам Вярхоўнага суда БССР 29.12.1954. Асабовая справа С. Ракіты № 9935-с з фотаздымкам захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Творчасць
Будучы вучнем, дасылаў допісы ў аршанскую акруговую газету «Камуністычны шлях». Дэбютаваў вершамі ў 1928 г. у «Аршанскім маладняку», тады ж стаў выступаць з нарысамі (газета «Савецкая Беларусь»). У 1930—1931 гг. выдаў у Гомелі 2 зборніка паэзіі.
Якубаўшчына (Мёрскі раён)
Яку́баўшчына (, Якубовщина) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарасы, пазней у складзе гміны Мёры Дзісенскага (з 1926 года Браслаўскага) павета Віленскага ваяводства.
У 1959—1992 гадах у складзе Якубаўшчынскага сельсавета (з 1959 года па 1974 год яго цэнтр ), у 1992—2004 гадах вёска ўваходзіла ў склад Чэраскага сельсавета.
Абалонска-Тэрэмкоўская лінія
Абалонска-Тэрэмкоўская лінія (Оболонсько-Теремківська лінія, з 2014 года на афіцыйных схемах адзначаецца як Сіняя лінія метро ці лінія М2) — гістарычна другая лінія Кіеўскага метрапалітэна. Колькасць станцый — 18, працягласць лініі — 20,9 км, час праезда — 34 хвіл.
Нумарацыя шляхоў: «Тэрэмкы» — «Герояў Дняпра» — I, «Герояў Дняпра» — «Тэрэмкы» — II.
Да 9 лютага 2018 года лінія называлася «Курэнёўска-Чырвонаармейскай». Перайменаванне было звязана з тым, што лінія не праходзіць праз раён Кіева Курэнёўка, хоць першапачатковыя планы будаўніцтва прадугледжванне падаўжэнне лініі не ў бок Абалоні, а ў бок Курэнёўкі і Прыёркі са станцыямі «Завадская» на месцы цяперашняй «Тараса Шаўчэнкі», «Петрапаўлаўская» ў раёне скрыжавання плошчы Фрунзэ і «Плошча Шаўчэнкі» на аднайменнай плошчы.
Гісторыя будаўніцтва
Да 1993 года станцыя «Васількоўская» у праэкце адсутнічала. Пасля станцыі «Гарэхавацкая плошча» (цяпер «Галасееўская») планавалася станцыя «Галасеяўскі парк».
Дэпо і рухомы склад
Курэніўска-Чэрванаармійская лінія ў 1976—1988 гадах абслугоўвалася электрадэпо «Дарныця». З 1988 года абслугоўваецца электрадэпо «Абалонь».
На лініі эксплуатуюцца вагоны серый 81-717/714,  81-553.1/554.1/555.1, 81-540.2/541.2 і 81-540.3к/81-541.3к. Да 1978 года на лініі эксплуатаваліся вагоны тыпу Еж.
Сезон 2019 ФК Асіповічы
У 2019 годзе футбольны клуб «Асіповічы» з Асіповіч прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад каманды
Станам на верасень 2019 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
1963 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1963 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Мікаплазмы
Мікаплазмы (Mollicutes) — клас бактэрый, якія абмежаваны толькі цытаплазматычнай мембранай і не маюць клетачнай сценкі.
Пашыраны ў вадаёмах і сцёкавых водах, часцей развіваюцца ў міжклетачных прасторах тканак шматклетачных арганізмаў.
Клеткі дыяметрам 125—250 нм, зменлівай формы, нерухомыя, грамадмоўныя. 3-за адсутнасці клетачнай сценкі здольныя праходзіць праз бактэрыяльныя фільтры. Размнажаюцца дзяленнем, спор не утвараюць. Пераважна хемаарганатрофы, факультатыўныя анаэробы, некаторыя — строгія анаэробы.
Многія віды патагенныя для чалавека (выклікаюць захворванні дыхальных шляхоў, вачэй і інш.), жывёл (плеўрапнеўманія буйной рагатай жывёлы), раслін (карлікавасць кукурузы, ведзьміны мётлы бульбы, люцэрны і інш.).
Жан Дэван
Жан Дэван (фр. Jean Dewasne; 11 мая 1921 ці 21 мая 1921,  —, ) — французскі мастак і скульптар.
Біяграфія
Першая выстава Дэвана прайшла ў 1941 годзе ў галерэі l’Esquisse. У 1943 годзе Дэван стварыў першую абстрактную працу. У 1945 годзе быў удастоены Прэміі Кандзінскага. У 1946 годзе ў галерэі Рэнэ Друэна прайшла першая выстава яго абстрактных карцін. У 1945—1956 гадах Жан Дэван — вядучы мастак у галерэі Дэніз Рэнэ. Пасля 1956 года выстаўляўся ў Даніэля Кардзье.
У 1950 годзе ў Парыжы Дэван і Эдгар Піле заснавалі майстэрню абстрактнага мастацтва. У 1983 годзе Пошта Францыі выпусціла ў серыі «Сучаснае мастацтва» марку з выявай карціны Дэвана «Аўрора», паштовы канверт з гэтай маркай. У 1991 годзе Дэван быў абраны членам Акадэміі мастацтваў.
Вуліца Дыбенкі (станцыя метро)
«Вуліца Дыбенкі» (Улица Дыбенко) — станцыя Правабярэжнай лініі Пецярбурскага метрапалітэна.
Такасі Інуі
(乾 貴士; нар. ) — японскі футбаліст. У 2009—2019 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Угрынава
Угрынава (Угриново) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Морыц Міхаэль Дафінгер
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і мастака па фарфоры. Ва ўзросце адзінаццаці гадоў быў прыняты вучнем на імперскую фарфоравую мануфактуру. З 1802 года навучаўся ў венскай Акадэміі мастацтваў. Вучань Генрыха Фрыдрыха Фюгера і Губерта Маўрэра. Працаваў мастаком на фарфоравай мануфактуры ў Вене.
З 1809 года займаўся пераважна партрэтным жывапісам, асабліва партрэтнай мініяцюрай. На яго творчасць аказаў уплыў мастак Томас Лоўрэнс.
Пісаў партрэты на фарфоры, пазней — на паперы і слановай косці. У 1830-1830-я гады карыстаўся вялікай папулярнасцю пры Аўстрыйскім двары і ў асяроддзі еўрапейскай арыстакратыі. Аўтар шматлікіх партрэтаў прадстаўнікоў шляхты, а таксама дзеячаў мастацтва і літаратуры, у тым ліку Р. Гагарына, Ф. Грыльпарцэра, А. Кановы, Г. Даніцэці, Д. Расіні, С. Тальберга і інш.
З 1812 года быў прыдворным мастаком-партрэтыстам у герцага К. фон Метэрніха.
Пасля смерці дачкі ў 1841 годзе прысвяціў сябе фларыстыцы.
Правілы гульні ў футбол
Футбольныя правілы — правілы гульні ў футбол, паводле якіх праходзяць спаборніцтвы.
Бягучыя правілы
Апошняя рэдакцыя правілаў (1 ліпеня 2005 года) складаецца з 17 пунктаў.
Гісторыя
Упершыню правілы былі ўведзеныя 8 снежня 1863 года, Футбольнай асацыяцыяй Англіі. Засноўваліся рэдагаваннем прыдуманых у Кембрыджскім універсітэце становішчах гульні.
Сёння правілы ўсталёўвае арганізацыя РМАФ (IFAB — International Football Association Board). Сапраўдныя правілы ў сваёй аснове былі прынятыя ў 1997 годзе і з тых часоў падвяргаліся толькі невялікім зьменам.
Спадчына (права)
Спа́дчына — набыццё маёмасці, якая засталася пасля смерці іншай асобы (спадчынадаўца). Маёмасць, якую атрымлiваюць у спадчыну, называюць спадчыннай маёмасцю, спадчыннай масай, спадчынай. Спадчына памерлага пераходзіць да спадчыннікаў у парадку ўніверсальнага правапераемства, гэта значыць у нязменным выглядзе як адзінае цэлае і ў адзін і той жа момант.
Мацярызна
Мацярызна — у вялікалітоўскім праве і пазней ва ўжытку ўсходнеславянскіх народаў — маёмасць, якая перайшла ў спадчыну па маці. У яго ўваходзіла і тая маёмасць, якую прынесла жанчына, выходзячы замуж. Мужчына не меў права ёю карыстацца без дазволу жанчыны.
Уварава (Краснінскі раён)
Уварава (Уварово) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Уварава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Mass Effect (серыя)
Серыя Mass Effect — гэта сукупнасць мастацкіх твораў (камп’ютарных гульняў, кніг і коміксаў) па выдуманаму сусвету Mass Effect. Дзеянне ўсіх твораў разгортваецца ў XXII стагоддзі.
Гульні
Было выпушчана тры асноўных гульні серыі і дзве дадатковых. Усе тры часткі ў СНД сёння распаўсюджваюцца з арыгінальнай гукавой дарожкай і рускімі субцітрамі. Першая гульня «Mass Effect» была адзінай часткай, якая дублявалася на рускую мову, але дубляж быў успрыняты адмоўна, з прычыны гэтага ідэя дубляжу другой і трэцяй частак ніколі не падымалася.
Кнігі
У сапраўдны момант выйшла чатыры кнігі.
Фільм
У 2010 годзе была анансавана экранізацыя па матывах папулярнай навукова-фантастычнай відэагульні ад Electronic Arts і BioWare "Mass Effect". З таго моманту экранізацыя стаіць амаль на мёртвым пункце. У экранізацыі некалькі разоў змяніўся сцэнарыст. Падрабязнасці сюжэту, акцёрскі склад і рэжысёр фільма дагэтуль невядомыя.
Мультфільм
29 лістапада 2012 года быў выпушчаны анімацыйны фільм Mass Effect: Paragon Lost. У цэнтры сюжэту — пачатак кар'еры афіцэра Альянсу Джэймса Вегі. Джэймс прыходзіць у элітны атрад спецпрызна Альянсу напачатку барацьбы з таямнічай пагрозай, вядомай як Калекцыянеры. Складаючыся на службе ў аддаленай зорнай сістэме, Джэймс Вега і яго напарнікі павінны абараніць грамадзян калоніі ад уварвання невядомых, якія спрабуюць выкрасці людзей.
Коміксы
У дадзены момант выйшлі тры серыі коміксаў, а таксама некалькі мінікоміксаў.
Зборная табліца персанажаў
Заўвага: У дадзенай табліцы прыведзеная наяўнасць вызначаных персанажаў у кожнай частцы серыі, а таксама, акцёраў, якія іх агучылі. Прысутнасць некаторых персанажаў залежыць ад рашэнняў гульца ў папярэдніх частках, а таксама ад наяўнасці/адсутнасці DLC.
Уладзімір Афанасьеў
Уладзімір Афанасьеў:
Аўгуст Мальмстром
Ёхан Аўгуст Мальмстром (Johan August Malmström,, Мутала — , Стакгольм) — шведскі гістарычны і жанравы жывапісец.
Біяграфія
Вучыўся спачатку гравіраванню на дрэве ў свайго бацькі, у 1850-56 гг. наведваў класы Стакгольмскай акадэміі мастацтваў, а потым адправіўся, ў Дзюсельдорф і Парыж, дзе займаўся ў майстэрні Куцюра. Стыпендыя шведскага ўрада дазволіла яму здзейсніць падарожжа па Італіі.
З 1867 па 1894 Мальмстром выкладаў у каралеўскай школе мастацтваў у Стакгольме, а з 1887 па 1893 быў яе дырэктарам.
NGC 7678
NGC 7678 (іншыя абазначэнні — PGC 71534, UGC 12614, IRAS23259+2208, MCG 4-55-17, VV 359, ZWG 476.45, Arp 28, KUG 2325+221, KAZ 336) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Пегас.
Нура (камуна)
Камуна Нура (Nora kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Эрэбру ў цэнтральнай Швецыі.
Нура 150-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Нура.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 10 363 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 4 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Цэнтр малых планет
Цэнтр малых планет (ЦМП; Minor Planet Center, MPC) знаходзіцца ў Смітсанаўскай астрафізічнай абсерваторыі (SAO), якая з'яўляецца часткай Гарвард-Смітсанаўскага цэнтра астрафізікі (CfA) разам з Гарвардскай універсітэцкай абсерваторыяй (HCO).
Гэта афіцыйная арганізацыя пры садзейнічанні Міжнароднага астранамічнага саюза, збірае і сістэматызуе даныя назіранняў за малымі целамі Сонечнай сістэмы і каметамі, вылічвае іх арбіты і публікуе гэту інфармацыю праз цыркуляр малых планет. Яна падтрымлівае бясплатныя анлайн сэрвісы для назіральнікаў, каб дапамагчы ім у назіранні за малымі планетамі і каметамі. Поўны каталог арбіт малых планет (MPCORB) можа быць свабодна загружаны.
Цэнтр малых планет быў заснаваны ва ўніверсітэце Цынцынаці ў 1947 годзе пад кіраўніцтвам Пола Херджэта. Пасля сыходу Херджэта ў адстаўку ў 1978 годзе Цэнтр быў перакладзены ў Смітсанаўскую астрафізічную абсерваторыю, кіраўніком прызначаны Браян Марсдэн. З 2006 года дырэктарам ЦМП з'яўляецца Цімаці Спар.
Мілейкава
Міле́йкава (, Милейково) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Падсолтаўскага сельсавета.
Чальцава (Смаленская вобласць)
Чальцава (Чальцево) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Кругасвет
«Кругасвет» (Кругосвет) — універсальная электронная энцыклапедыя на рускай мове. Энцыклапедыя развіваецца з 2000 года і, паводле даных на 2010 год, змяшчае звыш 12 700 артыкулаў (з іх 7 100 — біяграфіі), больш за 12 100 ілюстрацый, 600 палітычных, гістарычных і эканамічных карт, а таксама некалькі гістарычных і палітычных дакументаў. Заснавана на вядомай, выдадзенай у ЗША «Энцыклапедыі Кальера», якая выдавалася ў 1952—1998 гады.
Рэкамендавана Федэральным агенцтвам па адукацыі РФ для выкарыстання ў навучальных установах для паглыбленага вывучэння праграмы.
Энцыклапедыя «Кругасвет» бясплатна даступна на сайце «Krugosvet.ru», поўную электронную копію можна купіць на дзвюх кампакт-дысках ці адным DVD-дыску. На паперы «Кругасвет» не выдаецца.
Ізер (прыток Роны)
Ізер (Isére) — рака на паўднёвым усходзе Францыі, левы прыток Роны. Даўжыня 290 км, плошча басейна 11,8 тыс. км². Ізер бярэ пачатак у Грайскіх Альпах, на мяжы з Італіяй, побач з вядомым гарналыжным курортам Валь д’Ізер. Рака перасякае Савойскія Альпы ў глыбокай даліне Тарантэз, у сярэднім цячэнні працякае ў даліне Грэзівадан. Упадае ў Рону ў мястэчку Пон-дэ-Ізер, у некалькіх кіламетрах на поўнач ад Валанса. Жыўленне ракі змяшанае снежна-дажджавое. На рацэ і яе прытоках — вадасховішча і ГЭС. Рака суднаходная на 155 км вышэй вусця.
Урумчы
Урумчы з'яўляецца найбольш аддаленым ад мора буйным горадам у свеце. Размешчаны на паўночных схілах Цянь-Шань. У эканоміцы пераважаюць нафтавая, тэкстыльная і металургічная прамысловасць. Таксама ва Урумчы размешчаны самы буйны ў Кітаі цэнтр ветраной энергіі. Урумчы размешчаны на чыгунцы Алматы-Пекін. Міжнародны аэрапорт.
Войдзевічы
Во́йдзевічы (, Войдевичи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пескаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пацавіцкага сельсавета.
UTC+04:30
UTC+4:30 — часавы пояс, які выкарыстоўваецца ў Афганістане.
Ізотаў
Ізотаў — прозвішча.
Статыстыка Першай сусветнай вайны
Статы́стыка страт у Пе́ршай сусве́тнай вайне́ — як беззваротныя, так і дэмаграфічныя страты ў выніку гэтага ваеннага канфлікту.
Аўстра-Венгерская Імперыя
Гісторык С. У. Ваўкоў прывёў дадзеныя, што доля мабілізаваных у Аўстра-Венгрыі да агульнай колькасці мужчын ва ўзросце 15—49 гадоў склала 74 %, пры гэтым на кожную тысячу мабілізаваных прыйшлося 122 забітых і памерлых, адпаведна на кожную тысячу мужчын ва ўзросце 15—49 гадоў Аўстрыя страціла 90 чалавек, а страты ў пераліку на кожную тысячу жыхароў Аўстра-Венгерскай імперыі склалі 18 чалавек.
Злучанае Каралеўства
На працягу 1915 года нямецкія падводныя лодкі патапілі 227 брытанскіх караблёў (885 721 валавая тона). Пояс брытанскіх могілак, які праходзіў ад Паўночнага мора да Сомы і далей, уяўляе сабой ідэалізаваны мемарыял усім тым, чыя смерць на палях бітваў Вялікай вайны нічым не адзначана. Цела звыш 500 тысяч брытанскіх салдат так ніколі і не былі выяўленыя, а калі і былі знойдзеныя, ідэнтыфікаваць іх было немагчыма. Англійская эканоміка панесла самыя вялікія страты ў першую сусветную вайну — 24,1 мільярдаў долараў або больш за 34 % да народнага багацця.
Гісторык Ваўкоў прывёў дадзеныя, што доля мабілізаваных у Вялікабрытаніі да агульнага ліку мужчын ва ўзросце 15—49 гадоў склала 50 %, пры гэтым на кожную тысячу мабілізаваных прыйшлося 125 забітых і памерлых, адпаведна на кожную тысячу мужчын ва ўзросце 15—49 гадоў Вялікабрытанія страціла 61 чалавека, а страты ў пераліку на кожную тысячу жыхароў Вялікабрытаніі склалі 16 чалавек.
Германская Імперыя
Гісторык Ваўкоў прывёў дадзеныя, што доля мабілізаваных Германіі да агульнай колькасці мужчын ва ўзросце 15—49 гадоў склала 81 %, пры гэтым на кожную тысячу мабілізаваных прыйшлося 77 забітых і памерлых, адпаведна на кожную тысячу мужчын ва ўзросце 15—49 гадоў Германія страціла больш за 62 чалавек, а страты ў пераліку на кожную тысячу жыхароў Германіі склалі больш за 15 чалавек.
Румынія
Румынія страціла амаль 7 % усяго свайго насельніцтва.
З пачатку сусветнай вайны ўрад Румыніі заняў пазіцыю «узброеннага чакання». У палітычных і ваенных колах ваюючых краін панавала меркаванне, што ўступленне ў вайну малых дзяржаў зможа істотна змяніць ход падзей. Таму Антанта на працягу доўгага часу спрабавала перацягнуць Румынію на свой бок. Уступленне Румыніі ў жніўні 1916 у вайну на баку Расіі і Антанты не ўзмацніў, а, наадварот, аслабіла антыгерманскую кааліцыю. Хоць колькасць румынскай арміі дасягала 650 тысяч, гэтая лічба наўрад ці адлюстроўвала рэальную баяздольнасць. Стан інфраструктуры быў вельмі нізкім, і траціна арміі была вымушана несці службу ў тыле, каб забяспечыць хоць нейкае забеспячэнне баявых часцей. Такім чынам, Румынія змагла накіраваць на фронт ўсяго 23 дывізіі. Румынская армія праявіла сябе як вельмі слабая саюзніца, што вымусіла Расію накіраваць значныя сілы ёй на дапамогу. Нягледзячы на гэта, аўстра-германскім войскам удалося ўжо да канца 1916 года акупаваць большую частку румынскай тэрыторыі і авалодаць сталіцай Румыніі — Бухарэстам. Перад тварам катастрофы генерал Аляксееў накіраваў падмацаванни, каб перашкодзіць наступу Макензена на паўднёвы захад Расіі.
І да лета 1917 года румынская армія была ўжо значна лепш навучаная і абсталявана, чым у 1916 годзе, да чаго дадалася рашучасць у войсках не ўпусціць «апошні шанец» для захавання румынскай дзяржаўнасці. Наступленне аўстра-германскіх войскаў пад камандаваннем Макензена ўдалося спыніць ў бітве пры Мэрэшэшці. Лічыцца, што выяўлены там гераізм румынскіх салдат фактычна выратаваў Румынію ад вываду з вайны, тым больш што рускія часці ў гэтых ваенных дзеяннях былі даволі пасіўныя з-за ўсё ўзмацняўшагася раскладання рускай арміі. Да 8 верасня фронт канчаткова стабілізаваўся, і гэта былі апошнія актыўныя баявыя дзеянні на Усходнім фронце ў 1917 годзе.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі Расія выйшла з вайны, 24 красавіка (7 мая) 1918 года і Румынія апынулася абложаная з усіх бакоў войскамі Цэнтральных дзяржаў. Таму ў канцы года ўрад Румыніі пайшло на заключэнне перамір’я (падпісана ў Факшанах 26 лістапада/9 снежня 1917 года). А пасля Брэсцкага міру сітуацыя для Румыніі ўскладнілася настолькі, што яна вымушана пачаць перамовы аб сепаратным міры, які і быў заключаны 7 мая 1918 года (Бухарэсцкі мірны дагавор).
У самым канцы 1918 года Румынія пры развале Германскай імперыі і Аўстра-Венгрыі зноў ўступіла ў вайну, забяспечыўшы сабе такім чынам у Версальскім дагаворы вялікія тэрытарыяльныя выгады. Аднак самі ваенныя дзеянні былі для Румыніі катастрафічнымі.
Расія
Ніжэй прыводзяцца дадзеныя страт Рускай арміі ў Першай сусветнай вайне паводле розных крыніц (дадзеныя Галоўнага ўпраўлення Генеральнага штаба Рускай арміі ад 3 кастрычніка 1917 года ; дадзеныя ЦСУ СССР 1925 года ; разлікі М. М. Галавіна, апублікаваныя ў 1939 годзе ). Па дадзеных заходніх крыніц, да моманту выхаду з вайны агульныя страты Рускай імператарскай арміі склалі 1,7 мільёна забітымі і памерлымі ад ран; 4,95 мільёна параненымі і 2,5 мільёна ваеннапалоннымі
Гісторык Ваўкоў прывёў дадзеныя, што доля мабілізаваных у Расіі да агульнай колькасці мужчын ва ўзросце 15—49 гадоў склала 39 %, пры гэтым на кожную тысячу мабілізаваных прыйшлося 115 забітых і памерлых, адпаведна на кожную тысячу мужчын ва ўзросце 15—49 гадоў Расія страціла 45 чалавек, а страты ў пераліку на кожную тысячу жыхароў Расіі склалі 11 чалавек.
Хоць і адносныя страты, і эканамічныя і ўнутраныя праблемы іншых ваюючых краін былі цяжэй, чым у Расіі, Расія пасля 1917 года панесла велізарныя страты, якія не былі кампенсавныя ў канцы вайны (хоць чалавечыя страты, у любым выпадку, кампенсаваць было немагчыма), паколькі Расія, хоць і ваявала тры гады на баку выйграўшай ў выніку вайну Антанты, але ў пачатку 1918 года бальшавіцкі ўрад падпісаў сепаратны мір на ўмовах Цэнтральных дзяржаў. У прыватнасці, паводле мірнай дамовы, Расія павінна была выплачваць Германіі рэпарацыі. Пасля паразы Германіі ў вайне на адабраных ад Расіі тэрыторыях былі ўтвораны незалежныя дзяржавы пры падтрымцы Антанты.
Сербія
Найбольш катастрафічныя страты Першай сусветнай вайны былі для Сербіі. Сербская армія на працягу года, нягледзячы на востры дэфіцыт абмундзіравання і боепрыпасаў, стрымлівала праўзыходзячыя аўстрыйскія войскі, не даючы ім заняць тэрыторыю краіны. Пасля ўступлення ў вайну Балгарыі лёс Сербіі апынуўся вырашаным — яе тэрыторыя была акупаваная, а рэшткі сербскай арміі адступілі ў Грэцыю. У выніку масавага голаду, эпідэмій брушнога тыфа і грыпу, рэпрэсій з боку акупацыйных уладаў загінулі больш 467 тысяч сербаў (10 % усяго насельніцтва). Сербская армія страціла забітымі амаль чвэрць усіх мабілізаваных і скарацілася за чатыры гады вайны з 400 да 100 тысяч чалавек. Усяго Сербія за чатыры гады страціла шостую частку насельніцтва, вайна пакінула ў краіне больш за 100 тысяч інвалідаў і 500 тысяч дзяцей-сірот. Наступствы той дэмаграфічнай катастрофы адчуваюцца да гэтага часу.
Францыя
Страты Францыі склалі 306 000 забітых у 1914 годзе, 334 000 у 1915-м, 217 000 у 1916-м, 121 000 у 1917 годзе, у цэлым амаль 1 млн загінулых сярод 19 млн мужчынскага насельніцтва Францыі. Французская пяхота страціла 22 % свайго баявога складу. Найбольшыя страты — каля 30 % — панесла самая маладая ўзроставая група салдат 18—25 гадоў. Многія з загінулых не паспелі ажаніцца, і немалая колькасць маладых францужанак страціла шанец выйсці замуж. Не ў лепшым становішчы апынуліся і 630 000 удоў. У 1921 годзе ў Францыі на кожных 9 мужчын 20—39 гадоў даводзілася 11 жанчын. 2 800 000 французаў атрымалі раненні, з іх 800 000 цяжкія. Многія з тых, што атрымалі калецтвы, вярнуўшыся з фронту, аддалі перавагу пасяліцца ў дамах інвалідаў або ў спецыяльна пабудаваных пасёлках. Эканоміка Францыі панесла сур’ёзныя страты 11,2 млрд. даляраў (больш за 19 % да народнага багацця). Гісторык Ваўкоў прывёў дадзеныя, што доля мабілізаваных Францыі да агульнай колькасці мужчын ва ўзросце 15—49 гадоў склала 79 %, пры гэтым на кожную тысячу мабілізаваных прыйшлося 168 забітых і памерлых, адпаведна на кожную тысячу мужчын ва ўзросце 15—49 гадоў Францыя страціла 133 чалавекі, а страты ў пераліку на кожную тысячу жыхароў Францыі склалі 34 чалавекі.
Асманская Імперыя
Грунтуючыся на аналізе дадзеных Асманскага архіва, ацаніў страты Асманскай арміі ў даследаванні. Па яго падліках агульная колькасць загінулых склала 771 844 чалавек (з іх 243 598 забітых, 61 487 зніклых без вестак і 466 759 выпадкаў смерці з-за хвароб). Колькасць параненых склала 763 753 чалавека і ваеннапалонных — 145 104 чалавекі.
Леандра Торэс
Леандра Габрыэль Торэс (Leandro Gabriel Torres; нар., , правінцыя Мендоса, Аргенціна) — аргенцінскі футбаліст, паўабаронца мексіканскага клуба «Аахака».
Клубная кар’ера
Выхаванец футбольнага клуба «Ньюэлс Олд Бойз» з Расарыа, у асноўнай камандзе якога дэбютаваў 5 лістапада 2006 года ў матчы супраць «Індэпенд’ентэ». Спачатку не меў стабільнага месца ў аснове, а ў сезоне 2008, пры трэнеры Фернанда Гамбаа, стаў трывала з’яўляцца ў стартавым складзе. На наступны год, пры трэнеры Раберта Сенсіні, стаў пераважна выхадзіць на замену, і ўлетку 2009 года на правах арэнды стаў іграком клуба «Гадой-Крус». Улетку 2010 перайшоў у арэнду ў эквадорскі «Эмелек», дзе трэнерам стаў Хорхэ Сампаолі. У складзе «Эмелека» выступаў у Кубку Лібертадорэс. Пасля зыходу з клуба Сампаолі застаўся ў складзе, але за паўгады правёў толькі 5 матчаў.
Пасля вяртання ў «Ньюэлс Олд Бойз» не меў месца ў аснове, таму планаваў вярнуцца ў Эквадор, у клуб «Дэпартыва» Куэнка, але пераход не адбыўся. У пачатку 2013 года канчаткова пакінуў клуб з Расарыа, каб стаць іграком чылійскага «Сант’яга Уондэрэрс», дзе трывала гуляў у аснове. 2014 год пачаў у тайландскім клубе «Бурырам Юнайтэд», але правёў толькі тры матчы, пасля чаго вярнуўся ў Чылі, выступаў у другім дывізіёне за «Какімба Уніда», які пакінуў улетку 2015 года.
У студзені 2016 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Белшына» і неўзабаве падпісаў кантракт з бабруйчанамі. Здолеў стаць асноўным іграком бабруйчан. У ліпені 2016 года перайшоў у іншы беларускі клуб — брэсцкае «Дынама», дзе таксама замацаваўся ў якасці асноўнага атакуючага паўабаронцы. У сезоне 2017 з 10 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды ў чэмпіянаце Беларусі, быў прызнаны найлепшым іграком каманды ў сезоне.
У студзені 2018 года стаў іграком мексіканскага клуба «Атлетыка Сан-Луіс». У Апертуры 2018 разам з камандай атрымаў перамогу ў другім дывізіёне, у фінальным матчы 3 снежня забіўшы гол у браму «Дарадаса» (выніковы лік 4:2).
Валокі (Хойнікі)
Валокі (трансліт. Vałoki) — гістарычная мясцовасць Хойнікаў, размешчаная ў паўднёвай частцы места.
Назва
Тапонім Валокі ўтварыўся ад слова валока. Так у XVI—XIX стст. называлася адзінка вымярэння плошчы зямельных участкаў роўная 21,36 га. Сяло Хвойнікі, калісьці самае паўночнае ў Брагінскай воласці, было заснаванае на ўскрайку балота, дакуль пушча не даходзіла, таму і асесці атрымалася лягчэй. Але ворыўнай зямлі з цягам часу стала не хапаць. З’явілася патрэба ў асваенні суседняга больш высокага, парослага лесам вострава, дзе ўрэшце і былі намераныя валокі для хвойніцкіх аратых. Потым каля іх пачалі сяліцца людзі, у выніку чаго ўзнікла аднайменная вёска.
Карона Каралеўства Польскага
Найбольш ранняя згадка пра вёску Валокі сустрэтая пакуль што ў люстрацыі падымнага падатку Оўруцкага і Жытомірскага паветаў Кіеўскага ваяводства1683 года. Належала да włości Choynickiej князя Канстанціна Яна Шуйскага. З яе 32 дымоў выплачваліся 3 злотыя, у другі пабор з 3 дымоў яшчэ 3 злотыя. Наступная звестка датаваная 12-м днём лютага 1694 года, калі Себасціян Яроцкі з іншай шляхетнай чэляддзю прыехаў на стрэчанскі кірмаш у мястэчка Хойнікі дзеля закупкі правіянта на ўтрыманне сваёй харугвы, якая выправілася была пад Хвастаў супраць казакоў палкоўніка Сямёна Палія, ды спыніўся на ноч у доме ўдавы Казачыхі «na Wołokach». На 1698 год, паводле інвентара добраў Хойнікі, перададзеных у кіраванне пана Зыгмунта Шукшты, у Валоках было 27 двароў, гаспадары васьмі з іх, старэйшыя ўзростам, памерлі, яшчэ трое ўцеклі. Паводле рэвізіі 1716 года, тут налічвалася 28 гаспадарак, адна з іх вызваленая ад павіннасцяў (słoboda). Згодна з інвентаром 1721 года, калі абцяжараны даўгамі маёнтак ад Юзафата Парышэвіча, біскупа валоскага, перайшоў дзедзічнаму ўладальніку князю Мікалаю Шуйскаму, харунжычу берасцейскаму, у вёсцы Валокі было 28 двароў, адзін з якіх належаў баярыну «na wsłudze», з астатніх жа выбіралася 114 злотых чыншу, даніны мядовай 62 бельцы, а таксама іншае дзякла. Супольна жыхары адпрацоўвалі паншчыну ад Вялікадня (Wielkiej Nocy) да св. Міхайлы па тры дні, ад Міхайлы да Вялікадня па два дні, гвалты адбывалі, грэблі масцілі, з падводамі ездзілі або грашыма адкупаліся, «быдла рагатага і нерагатага», птушку, як і збожжа ярыннага давалі. Прозвішчы жыхароў — Жаўняк, Лобан, Чэкан, Карась, Лукашэнка, Дрозд, Піліпенка, Бондар, Ліцвінка, Амелька, Кудака, Шмотка, Гусак, Колас, Кукальнік, Казак (Казачыха, Казачэнка) Цярэшчанка.
Паводле тарыфа падымнага падатку Кіеўскага ваяводства 1734 года, Валокі ў складзе Хойніцкай воласці належалі князю Ігнацыю Шуйскаму, харунжычу берасцейскаму. У тарыфе 1754 года вёска не згаданая. Відавочна, яе двары і падаткі з іх былі аб’яднаныя люстратарамі ці паборцамі з мястэчкавымі.
Згодна з перапісам яўрэйскага насельніцтва 1765 года, у Валоках жылі 2 плацельшчыкі пагалоўшчыны, якія належалі да Хойніцкага кагала. Перапісы 1778 і 1784 гадоў не засведчылі ніводнага.
Расійская імперыя
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) Валокі апынуліся ў межах Чарнігаўскага намесніцтва (губерні), з 1796 года ў складзе адноўленага Рэчыцкага павета Маларасійскай, а з 29 жніўня 1797 года Мінскай губерні Расійскай імперыі. Згодна з кантрактам, падпісаным 4 красавіка 1794 года, добры Валокі і Хойнікі дзедзічнай уладальніцы пані Людвікі з Шуйскіх Прозаравай, аддадзеныя ў «арэндную пасэсію» да 2 красавіка 1796 года за суму ў 7 947 польскіх злотых і 29 грошаў ксяндзу Юзафу, сыну Марціна, Корсаку, каноніку інфлянцкаму. Адміністратарам быў яго пляменнік Юзаф, сын Станіслава, Віткоўскі. Вёска Валокі на той час мела 69 двароў з 219 душамі мужчынскага і 202 жаночага пола. У «Камеральном описании… Речицкой округи», датаваным 29 студзеня 1796 года, фальварак і вёска Валокі названыя сярод паселішчаў у складзе Хойніцкіх добраў Людвіка Прозара, якія раней былі перайшлі «в казну», але «по высочайшему повелению» вернутыя Луізе Прозаравай.
З шляхецкай рэвізіі 1811 года вынікае, што фальварак Валокі трымаў у пасэсіі пан Трацяк, эканомам быў 26-гадовы Каспер Канаржэўскі, на ўслугах — 12-гадовы Ануфрый Крушэўскі. Паводле інвентара Хойніцкага маёнтка 1844 года, прыналежнага рэчыцкаму падкамораму Уладзіславу, сыну Караля, Прозару, адным з сямі яго фальваркаў быў Валоцкі. У складзе апошняга — вёскі Валокі, Людвінопаль, Гарошкаў, мястэчка Хойнікі. У «Списках населённых мест Минской губернии по уездам, приходам, еврейским обществам со сведениями об их расположении и народонаселении [Дело]: 1857 г.» засведчана, што 236 жыхароў абодвух полаў з вёскі Валокі былі прыхаджанамі Хойніцкай Свята-Пакроўскай царквы, 78 валоцкіх мужчын і 80 жанчын, якія жылі ў фальварку і ў вёсцы, з'яўляліся парафіянамі Астраглядаўскага касцёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі.
У пачатку 1870 года ў Валоках было 218 сялян-уласнікаў, прыпісаных да Валоцкага сельскага таварыства, да якога належаў яшчэ і Людвінопаль са сваімі 58 уласнікамі. На 1879 год вёска разам з іншымі 9 паселішчамі належала да прыхода Хойніцкай Пакроўскай царквы.
Паводле плану 1886 года, у мястэчку Хойніках існавала Валоцкая вуліца, якая вяла да фальварка і вёскі Валокі. 2 лістапада 1887 года праўнук абознага Канстанцін, сын Мечыслава, Прозар прадаў абцяжараны даўгамі маёнтак Хойнікі расійскім купцам з Арлоўскай губерні, карачаўскаму Міхаілу Пятровічу Аўраамаву і трубчэўскаму Гаўрылу Сямёнавічу Курындзіну за 580 000 рублёў серабром.
На 1909 год у вёсцы Валокі 136 двароў, 749 жыхароў, у дзвюх аднайменных сядзібах адпаведна 1 двор, 35 жыхароў і 1 двор, 14 жыхароў. У 1912 годзе Андрэй Міхайлавіч Аўраамаў завершыў узвядзенне мураванага палацыка «u wjazdu do Chojnik», як вызначыў яго месцазнаходжанне Анджэй Раствароўскі, унук Аляксандра Аскеркі, якому з-за дажджу ўвосень 1915 года, не даехаўшы да Рудакова, давялося тут заначаваць. А гэта — якраз на месцы першай з названых сядзібаў альбо уласна былога фальварка Валокі.
Найноўшы час
9 лютага 1918 года, яшчэ да падпісання Брэсцкага міру з бальшавіцкай Расіяй (3 сакавіка), Германія перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана была часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Валокі і Хойнікі, аднак, апынуліся ў складзе часова створанай 15 чэрвеня Палескай губерні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. Ад 18 мая тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы» гетмана Паўла Скарападскага.
1 студзеня 1919 года, паводле пастановы І з’езду КП(б) Беларусі, Хойнікі ўвайшлі ў склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, аднак 16 студзеня Масква адабрала іх разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
8 снежня 1926 года Валокі з Хойнікамі вярнулі БССР. Тады ж вёска стала цэнтрам сельсавета ў складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі. З 9 чэрвеня 1927 года Валокі ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Малешаўскага сельсавета. 26 ліпеня 1930 года акруговы падзел быў скасаваны. З 20 лютага 1938 года Валокі з Хойніцкім раёнам апынуліся ў межах Палескай вобласці з цэнтрам у Мазыры, з 8 студзеня 1954 года — у Гомельскай вобласці.
1964 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1964 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Валокі (Хойнікі)
Найноўшы час
16 красавіка 1959 года Валоцкі сельсавет скасаваны, тэрыторыя перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Хойніцкага пасялковага савета.
У 1972 годзе вёска Валокі далучаная да места Хойнікі і названая вуліцай імя Катоўскага.
Ульяцічы
Ульяцічы (Ульятичи) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Вядзьмар 2: Забойцы каралёў
«Вядзьмар 2: Забойцы каралёў» (Wiedźmin 2: Zabójcy królów, The Witcher 2: Assassins of Kings) — камп’ютарная ролевая гульня, распрацаваная польскай кампаніяй «CD Projekt RED» па матывах серыі раманаў «Вядзьмар» вядомага польскага пісьменніка Анджэя Сапкоўскага, працяг (сіквел) камп’ютарнай гульні «Вядзьмар» 2007 года выпуску. Рэліз гульні адбыўся 16 мая 2011 года — у Расіі, 17 мая — у Еўропе і ЗША і 17 красавіка 2012 года на Xbox 360.
Сюжэт
Сюжэт, у параўнанні з першай часткай гульні, стаў больш развітым. Галоўны герой шмат падарожнічае, а ў гульнявым сюжэце замяшана магутная магія. Распрацоўшчыкі забяспечылі высокі ўзровень рэгуляльнасці, і да сярэдзіны гульні магчымыя варыянты развіцця сюжэту могуць вельмі адрознівацца адзін ад іншага.
Канец сюжэту пралогу заканчваецца замахам на караля Фольтэста. Геральт не змог прадухіліць замах і таямнічы забойца, які меў «вядзьмачыя» вочы, збег. У «The Witcher 2: Assassins of Kings» Геральта абвінавацілі ў забойстве Фольтэста і яму трэба адправіцца расследаваць гэта злачынства і аднавіць сваю рэпутацыю.
Гульнявы рухавічок
У гульні «The Witcher 2: Assassins of Kings» выкарыстоўваецца цалкам новы мультыплатформавы гульнявы рухавічок пад назвай «RED Engine», распрацаваны сіламі CD Projekt RED спецыяльна для гульні. У якасці фізічнага рухавічка выкарыстоўваецца Havok распрацоўкі аднайменнай кампаніі.
Паводле слоў распрацоўшчыкаў, «RED Engine» факусуецца не толькі на графіцы і фізіцы, але і на пабудове нелінейнай сістэмы квэстаў.
Графічны рухавічок падтрымлівае дынамічныя цені, normal mapping і parallax mapping. У параўнанні з першай часткай гульні палепшана дэталізацыя тэкстур, а таксама больш рэалістычнымі сталі змена часу сутак і пагодныя з’явы.
Водгукі
Праект быў вельмі добра прыняты крытыкамі, абсалютная большасць рэцэнзій дадатна характарызавалі гульню.
Партал Games-TV адклікаўся пра гульню хвалебна, выставіўшы ў сваім аглядзе вышэйшы бал — «CD Projekt RED зрабіла ўзорную RPG! Відовішчную, сучасную, якая, аднак, не забываецца пра карані».
Выданне «Игромания» станоўча адгукнулася пра гульню — «Рэдкі выпадак: перад намі гульня, якая практычна цалкам адпавядае нашым чаканням. Гэта вялікая (да 20 гадзін толькі на асноўную сюжэтную лінію) RPG, якая дае іграку даволі шырокую свабоду выбару і не забываецца, што яго, наогул гаворачы, трэба забаўляць». Гульня атрымала 9 з 10 балаў і заняла трэцяе месца ў намінацыі «RPG года» (2011). Падводзячы вынікі года рэдакцыя адзначыла, што «страціўшы трохі ў самабытнасці (вылузвання ў ролевай і баявой сістэме стала менш), другі „Вядзьмар“ відавочна набыў у фарбах, маштабе і рэжысуры».
Інтэрнэт партал Playground так ахарактарызаваў гульню ў сваім аглядным артыкуле «Вердыкт: адна з лепшых RPG у гісторыі, годная заняць месца побач з тытанамі жанру.»
Страна Игр: «Але ў цэлым „Вядзьмар 2“ пакідае дваістае адчуванне: нібы б алдскульнай хардкорнай RPG у дэкарацыях RPG сучаснай. Унутры гульні Геральт, паляўнічы на чароўных пачвар, не вельмі вось упэўнена сябе адчувае ў свеце палітычных інтрыг, дзе ўсім запраўляюць пачвары ў людскім абліччы.»
Прэзідэнт ЗША Барак Абама падчас візіту ў Польшчу, выступіў з хвалебнай прамовай пра дасягненні Польшчы ў вобласці сусветнай эканомікі, у прыватнасці адзначыўшы гульню пра Геральта, якая заваявала любоў у геймераў па ўсім свеце. Аднак Абама тут жа прызнаўся, што сам не вельмі добра разбіраецца ў відэагульнях, а ў Witcher ён і зусім не гуляў.
UTC+04:00
UTC+4 — часавы пояс.
Акунёва (Мікалаёўскі сельсавет)
Акунёва (, Окунёво) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Сцефанполле, пазней у складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Уладзімір Іванавіч Афанасьеў
Уладзімір Іванавіч Афанасьеў:
Таццяна Міхайлаўна Ліёзнава
Таццяна Міхайлаўна (Майсееўна) Ліёзнава (Татья́на Миха́йловна (Моисе́евна) Лио́знова;, Масква — , Масква) — савецкі кінарэжысёр. Народны артыст СССР (1984).
Біяграфія
Нарадзілася ў Маскве 20 ліпеня 1924 г. у сям'і Майсея Аляксандравіча і Іды Ізраілеўны Ліёзнавай.
Пасля школы Таццяна Ліёзнава паступіла ў Маскоўскі авіяцыйны інстытут, але правучылася там усяго адзін семестр, пасля чаго паступіла ў ВГIК на курс С. А. Герасімава і Т. Ф. Макаравай. Па заканчэнні выпрабавальнага семестра педагогі вырашылі яе адлічыць, бо палічылі, што ў яе невялікі жыццёвы досвед і што яго недастаткова для прафесіі рэжысёра. Аднак Таццяна Міхайлаўна змагла пераканаць педагогаў у адваротным, паказаўшы свае навучальныя працы.
У 1949 годзе Ліёзнава скончыла рэжысёрскі факультэт ВГІКа, атрымаўшы дыплом з адзнакай.
Галубіўка (Прылуцкі раён)
Галубіўка (Голубі́вка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
NGC 7679
NGC 7679 (іншыя абазначэнні — PGC 71554, UGC 12618, IRAS23262+0314, MCG 0-59-46, ZWG 380.61, MK 534, VV 329, KUG 2326+032, ARP 216) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Калывань (Новасібірская вобласць)
Калывань (Колывань) — пасёлак гарадскога тыпу, былы горад, адміністрацыйны цэнтр Калыванскага раёна Новасібірскай вобласці.
Калывань размешчана на рацэ Чавус (басейн Обі), за 45 км на паўночны захад ад Новасібірска.
Дзяменцій Пятровіч Кардаш
Дзяменцій Пятровіч Кардаш (, в. Астрагляды, Брагінскі раён, Гомельская вобласць — ?) — беларускі настаўнік, гісторык.
Ізер (басейн Паўночнага мора)
Ізер (Yser, IJzer) — рака ў Заходняй Еўропе. Выток знаходзіцца на поўначы Францыі. Працякае па Францыі і Бельгіі. Упадае ў Паўночнае мора ў горадзе Ньіўпорт. Самы нізкі ўзровень вады ў рацэ летам, у перыяд з ліпеня па верасень. Даўжыня 78 км. Плошча басейна 1101 км².
Дзяменцій Пятровіч Кардаш
Біяграфія
Скончыў Гомельскі педагагічны тэхнікум (1929), Маскоўскі гісторыка-філалагічны інстытут (1933), аспірантуру Інстытута гісторыі АН СССР.
Працаваў інструктарам ЦК КПБ, дырэктарам СШ № 16 г. Мінска (1932—1933), дырэктарам Рэчыцкае педагагічнае вучылішча (з 1933), дырэктарам Рагачоўскага (з 1935) і Пінскага настаўніцкіх інстытутаў, выкладаў у Гомельскім педагагічным інстытуце (1938—1940), выконваў абавязкі дырэктара Гродзенскага настаўніцкага інстытута (1940—1941). Пасля Вялікай Айчыннай вайны працаваў завучам у Лідскім педагагічным вучылішчы.
26 красавіка 1950 года быў арыштаваны. Асуджаны Гродзенскім абласным судом 7 жніўня 1950 года за «антысавецкую агітацыю і прапаганду» да 10 гадоў ППЛ і 5 гадоў пазбаўлення правоў. Этапаваны ў Архангельскую вобласць. 9 мая 1955 года тэрмін быў зніжаны да 6 гадоў. Вызвалены 23 мая 1955 года. 3 лютага 1995 года быў рэабілітаваны Вярхоўным Судом Беларусі.
Чарнышы (Мерлінскае сельскае паселішча)
Чарнышы (Черныши) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Каста Хетагураў
Каста (Канстанцін Леванавіч) Хетагураў (Хетæгкаты Леуаны фырт Къоста;, сяло Нар, Паўночная Асеція — ) — асецінскі пісьменнік, мастак; заснавальнік асецінскай літаратуры і літаратурнай мовы.
Біяграфія
Вучыўся ў Пецярбургскай АМ (1881-85). Пісаў на асецінскай і рускай мовах. Зборнікі «Вершы» (1895, на рускай мове) і «Асецінская ліра» (1899, на асецінскай мове) адыгралі вялікую ролю ў развіцці асецінскай літаратуры. Сацыяльныя праблемы ўзнімаў у псіхалагічных апавяданнях («Паляванне на тураў», 1893). Гісторыі роднага народа прысвяціў этнаграфічны нарыс «Асоба» (1894). Аўтар паэм на рускай мове «Фаціма» (1889), «Перад судом», «Каму жывецца весела» (абедзьве 1893), п’ес, публіцыстычных артыкулаў. Заснавальнік рэалістычнага жывапісу Паўночнай Асеціі (жанравыя карціны, партрэты, пейзажы Каўказа). На беларускую мову яго творы пераклалі Генадзь Кляўко і Юрась Свірка.
Язэп Канстанцінавіч Шнаркевіч
Язэп Канстанцінавіч Шнарке́віч (10(22).6.1888, в. Саская Ліпка Нясвіжскага павета, цяпер Нясвіжскі раён — 30.11.1974) — беларускі палітычны і грамадскі дзеяч, педагог.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Нясвіжскую настаўніцкую семінарыю (1907), Магілёўскі настаўніцкі інстытут (1916).
У 1907—13 настаўнік пачатковай школы ў Вялікім Сяле Мінскага пав., Гомельскага чыгуначнага вучылішча, уваходзіў у Гомельскае педагагічнае таварыства.
3 1916 у арміі, у 9-м пяхотным запасным палку ў Рослаўлі, у 35-й асобнай тэлеграфнай роце ў Бабруйску. Удзельнік з'езда настаўнікаў Мінскай губерні (1917).
Са студзеня 1918 у Мінску, настаўнік беларускай пачатковай школы, з верасня выкладчык 1-га Мінскага вышэйшага пачатковага вучылішча (з верасня 1919 яго кіраўнік, рэфармаваў у навучальную беларускую ўстанову). У час нямецкай акупацыі сакратар Мінскага настаўніцкага саюза пачатковых і вышэйшых вучылішчаў, член партыі беларускіх эсэраў. У час савецка-польскай вайны (1919—20) член Часовага беларускага нацыянальнага камітэта, адзін з кіраўнікоў Мінскай беларускай школьнай рады і Беларускага настаўніцкага саюза Мінскага павета. Пасля аднаўлення савецкай улады з ліпеня 1920 у складзе прэзідыума Наркамасветы БССР, са жніўня — кіраўнік яго беларускага аддзела.