cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касцёл Святога Юзафа (Лунінец)
Архітэктура
Помнік архітэктуры гістарызму з рысамі неакласіцызму і неаготыкі. Вырашаны працяглым прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам. 3 тыльнага боку далучана ніжэйшая пяцігранная апсіда пад вальмавым пакрыццём. Фасад завершаны трохвугольным франтонам, крапаваны пілястрамі на тры праслы, у цэнтральным з якіх прамавугольны ўваходны праём і акно-ружа над ім. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі з замковым каменем над перамычкамі і контрфорсамі ў прасценках.
Літаратура
Кулагін А. М. Каталіцкія храмы Беларусі: Энцыкл. даведнік / А. М. Кулагін; фатограф А. Л. Дыбоўскі. — 2-е выд. — Мн.: БелЭн, 2008. — 488 с.: іл.
Рымляне
Рымляне (саманазва — рамані (romani), і радзей ужываецца квірыты (Quirites); таксама рымскі народ — Populus Romanus) — народ, які зарадзіўся на тэрыторыі Апенінскага паўвострава, у рэгіёне Лацыум, у межах горада Рым. З прычыны заваяванняў, актыўнай каланізацыі і палітыкі асіміляцыі заваяваных народнасцяў, рымляне сталі асноўным насельніцтвам еўрапейскай часткі Рымскай імперыі. Рымскае насельніцтва правінцыі Італія стала асновай фарміравання сучаснай італьянскай нацыі.
Мова рымлян — лацінская мова, якая атрымала назву ад назвы племя лацінаў. Да IV стагоддзя н.э. прытрымваліся традыцыйных вераванняў, з IV стагоддзя большасць насельніцтва складалі хрысціяне.
Навука, якая вывучае рымскую мову і культуру, называецца раманістыкай.
Вытокі рымскага этнаса
Вядома, што на тэрыторыі Італіі пражывала некалькі розных народнасцей — плямёны італікаў, этрускаў, лігураў, грэкі і гальскія плямёны на поўначы. На тэрыторыі Лацыума, на поўдзень ад рэкі Тыбр, пражывала адно з буйных плямёнаў італікаў — лаціны, на поўнач ад Тыбра размяшчаліся гарады этрускаў, а на ўсход шэраг іншых плямёнаў італікаў — сабіны, умбры, эквы, вольскі і іншыя. Першым, хто грунтоўна паспрабаваў вывучыць пытанне каранёў рымскага народа, можна лічыць Б. Г. Нібура, хоць яго тэорыя і мае вельмі спецыфічны характар — так, этрускамі ён лічыць пеласгаў, лацінаў лічыць альбанцамі і да т.п. Аднак ён і не адпэчвае магчымасць траянскага паходжання рымлян, хоць і не лічыць магчымым гэта даказаць.
Тэорыя пра «траянскае паходжанне» рымлян бярэ пачатак у легендзе, якая апавядае пра тое, што Эней у XII стагоддзі да н.э., пасля разгрому Троі ў выніку Траянскай вайны, прыбыў на бераг Лацыума з рэшткамі свайго народа і аб'яднаўшыся з мясцовым племем стварыў новы народ — Лацінаў, названы па імі іх цара, з дачкой якога Эней ажаніўся, а таксама заснаваў горад Лавініум, названы ў гонар яго жонкі. Энея рымляне лічылі безумоўным прабацькам свайго народа, што адлюстроўвалася ва ўсіх іх вераваннях. Гэта легенда прыводзіцца ў народна-гістарычным творы Ціта Лівія «Гісторыя ад заснавання горада» і затым была выкладзена Вергіліем у нацыянальнай рымскай паэме «Энеіда». Пра траянскае паходжанне рымлян гаворыць Тацыт, называючы Трою «помнікам нашага паходжання». Пасля, пасля захопу рымлянамі Траады, рымскі сенат вызваліў жыхароў Іліёна ад падаткаў, лічачы іх «сваякамі рымскага народа».
Фарміраванне рымскага этнаса
Узнікненне рымскага народа сыходзіць каранямі ў VIII—V стагоддзя да н.э. Стратыграфічныя раскопкі на Форуме і Свяшчэннай дарозе, а таксама на Палаціне далі прыкладнае пацверджанне традыцыйнай даты заснавання Рыма (753 г. да н.э.). Археалагічны матэрыял дазваляе таксама вырашыць пытанне аб тым, ці развіваўся горад з адзінага цэнтра, як сцвярджае легенда. Большасць археолагаў у наш час схіляецца да пункта гледжання, які прызнае ўзнікненне Рыма вынікам працяглага і складанага працэсу зліцця (сінайкізму) асобных ізаляваных абшчын — паселішчаў на рымскіх узгорках
Паводле легенды, з роду цароў, заснаванага ў Лацыуме Энеем, паходзіць «заснавальнік Рыма» і ўласна рымскага народа — Ромул. Момант заснавання ім Рыма старажытнарымскія гісторыкі «вылічылі» з вялікай дакладнасцю: яны датуюць яго 21 красавіка 753 г. да н.э. Зразумела, дата гэта цалкам штучная, і можа быць прынята толькі вельмі ўмоўна. Аднак дзень 21 красавіка — найстаражытнае пастухоўскае свята Парыліі — важнае ў тым плане, што пацвярджае прыярытэт жывёлагадоўлі над земляробствам у адносінах да дагарадскога, «дарымскага» насельніцтва даліны Тыбра.
Браты стаялі перад выбарам: або распусціць беглых рабоў, якія ў мностве сабраліся вакол іх і тым самым страціць усю сваю магутнасць, або заснаваць разам з імі новае паселішча. А што жыхары Альбы не жадалі ні змешвацца з беглымі рабамі, ні падаваць ім права грамадзянства, з поўнай відавочнасцю вынікае ўжо з выкрадання жанчын: людзі Ромула адважыліся на яго не з дзёрзкага свавольства, але толькі па неабходнасці, бо добраю воляй замуж за іх ніхто не ішоў. Нездарма яны з такой незвычайнай павагай адносіліся да сваіх сілаю ўзятых жонак.
Пашырэнне межаў рымскай дзяржавы характарызуецца адной асаблівасцю: рымляне, захопліваючы горад Лацыума перасялялі палову яго жыхароў у свой горад, а частку карэнных рымлян у зноў захоплены. Такім чынам адбывалася змешванне і асіміляцыя жыхароў суседніх гарадкоў з рымлянамі. Пра гэта згадвае і Тацыт. Такая доля спасцігла Фідэны, Веі, Альба-Лонгу і іншыя гарады. Крукаў і Нібур у сваіх працах прыводзяць тэорыю змяшанага этнічнага характару першапачатковых рымлян, прычым абаіх саслоўяў, так што патрыцыі — лаціны з малаважнай прымешкай сабінаў, а плебс — лаціны з моцнай прымешкай этрускаў. Калі абагульніць увесь «царскі перыяд» рымскай гісторыі, калі адбывалася ўзнікненне рымскага этнаса, можна сказаць, што ў выніку асіміляцыі рымскі народ сфарміраваўся з трох асноўных складнікаў — лацінаў, этрускаў і плямёнаў, якія былі роднаснымі лацінам і пражывалі на ўсход ад Тыбра, асноўным з якіх былі сабіны — як пра гэта піша Момзен. Паводле легенды, найстаражытнае насельніцтва Рыма было падзелена на тры трыбы — Рамны (лаціны), Тыцыі (сабіны) і Луцэры (этрускі).
Рымскі народ у часы Рэспублікі
Далейшае развіццё рымскі народ атрымаў у часы Рэспублікі. Пасля звяржэння царскай улады ў дзяржаве, два сацыяльныя класы, патрыцыянскія роды і плебеі, пачалі паміж сабой актыўную барацьбу. Патрыцыі — відаць карэннае насельніцтва горада мела перавагу над плебеямі не столькі маёмасную колькі ў прававую, паколькі плебеі, якія ў сутнасці папаўняліся за кошт прышлых элементаў-імігрантаў, вольнаадпушчанікаў і г.д. — былі цалкам пазбаўлены палітычных правоў, аднак пасля рэформаў Сервія Тулія складалі аснову рымскай арміі. Паступова ў выніку барацьбы між сенатам і плебсам, плебеі дамагліся роўных правоў з патрыцыямі і багатыя плебейскія роды ўліліся ў рымскую арыстакратыю сфарміраваўшы набілітэт.
Рымская арыстакратыя працягнула актыўную знешнюю палітыку цароў. Пастаянныя войны з суседзямі прывялі Рым да падпарадкавання ім усёй Італіі. Падпарадкоўваючы суседнія народы рымляне рэгулявалі ўзаемаадносіны з імі з дапамогай правы грамадзянства.
Пасля падпарадкавання Апенінскага паўвострава, рымляне сталі актыўна набіраць у армію італікаў. Насельніцтва Рыма таксама расло за кошт масы італікаў, якая прыбывала ў горад. Гэтаму спрыяў працэс спусташэння і абеззямельвання італійскага сялянства. Для ветэранаў і часткі жыхароў Рыма засноўваліся калоніі па ўсёй Італіі.
Праз сістэму грамадзянства, ваенную службу а таксама сетку рымскіх калоній, якія раскінуліся на Апенінскім паўвостраве, рымляне паступова асімілявалі многія плямёны і народнасці, што пражывалі ў Італіі. Лацінская мова стала дамінуючай і паступова выцесніла ўсе іншыя мовы. Арыстакратыя італікаў паступова ўлілася ў рымскую арыстакратыю.
Акрамя таго, у выніку рымскіх заваяванняў па-за межамі Італіі, у рымскі народ паступова пачынаюць пранікаць неіталійскія народнасці — галоўным чынам у якасці рабоў і вольнаадпушчанікаў, а таксама перасяленцаў у г. Рым з правінцый. Гэтыя іншародныя элементы характарызуюцца пярэстасцю этнічнага складу — грэкі, фінікійцы, сірыйцы, галы, германцы і да т.п. Усе яны паступова ўліваліся ў рымскі плебс.
У выніку грамадзянскіх войнаў загінула вельмі шмат прадстаўнікоў старой рымскай арыстакратыі. З вядомых 56 патрыцыянскіх родаў, да пачатку III стагоддзя да н.э. іх застаецца толькі 18. Іх месца паступова займаюць выхадцы з рэгіёнаў. Плебс тым часам актыўна папаўняецца прышэльцамі з заваяваных абласцей і вольнаадпушчанікамі.
Трансфармацыя рымскага этнаса ў часы Імперыі
У I—II стст. н.э. адбываецца паступовае растварэнне рымскага этнаса ў асіміляваным ім больш шматлікім італійскім (італа-рымскім) этнасе. Гэты працэс пагаршаецца яшчэ больш у часы Імперыі. У сувязі з тым, што рымскі народ утварыўся з італікаў, атрымліваў з іх пастаяннае падсілкоўванне ў відзе перасяленцаў, якія сцякаліся з усёй Італіі і ўліваліся ў плебс, само паняцце рымскі грамадзянін прадугледжвала пэўную пераемнасць — як фамільную, так і культурна-этнічную.
У часы імперыі сітуацыя пачала змяняцца. Ужо не сенат, а імператар вызначаў, каму дараваць грамадзянства, кіруючыся асабістымі матывамі. Старая рымская арыстакратыя знікала. Яе месца займала новая, якая фармуравался па прынцыпе багацця, і этнічнае паходжанне яе ў большасці выпадкаў было не італійскім, а ўсходнім.
Акрамя таго, сродкам асіміляцыі заваяваных неіталійскіх народнасцей была служба ў рымскай арміі, якая стала найбольш інтэнсіўнай пасля рэформы арміі Гаем Марыем 157 да н.э. — 86 да н.э.. Перэгрыны, адслужыўшы ў дапаможных войсках, а пасля і ў легіёнах атрымлівалі права грамадзянства. У перыяд імперыі легіёны, якія размяшчаліся на межах, сталі камплектавацца па месцы дыслакацыі, што прывяло да актыўнай раманізацыі насельніцтва наваколляў.
Тым не менш, нягледзячы на тое, што ўласна рымскі народ «патануў у масе італікаў», рымская культура і лацінская мова сталі дамінуючымі ў заходняй частцы імперыі. Імператары раздавалі грамадзянства жыхарам імперыі і ўводзілі ў сенат арыстакратыю з правінцый. Гэты працэс быў юрыдычна аформлены эдыктам імператара Каракалы 212 года, які падаваў рымскае грамадзянства ўсяму свабоднаму насельніцтву імперыі (Эдыкт Каракалы). Праз сістэму грамадзянства, калоніі і службу ў арміі да III стагоддзя н.э. неіталійскія народнасці, якія пражывалі ў Галіі, Іспаніі, Паўночна-заходняй Афрыцы і Балканах паступова асіміляваліся і сталі лічыць сябе рымлянамі — так званы «працэс раманізацыі», а гэтыя тэрыторыі сталі называцца «Старая Раманія». Гэты працэс толькі паверхнева закрануў Рымскую Брытанію, у сувязі з яе аддаленасцю ад цэнтра, і практычна не закрануў усходнія правінцыі, таму што іх культура, галоўным чынам элінская, ні ў чым не саступала рымскай. Такім чынам, у Галіі ўзнікла народнасць, званая гала-рымляне, у Іспаніі — ібера-рымляне, у Італіі — італа-рымляне, на Балканах — іліра-рымляне, у Дакіі — дака-рымляне, у Рымскай афрыцы — афра-рымляне. Усіх іх аб'ядноўвала агульная культура — рымская, адзіная мова — народная латынь, прыналежнасць да адной дзяржавы, агульныя законы, і яшчэ больш кансалідавала этнасы з'яўленне адзінай рэлігіі — хрысціянства.
Трансфармацыя рымскага народа ў сучасныя раманскія народы
Пасля страты рымлянамі дзяржаўнасці, рымскі народ працягнуў сваё існаванне пад кіраваннем германскіх каралёў. Характэрнай этнічнай асаблівасцю рымлян у гэты перыяд была палітычная і ваенная пасіўнасць, якая неаднаразова адзначаецца гісторыкамі, а таксама інтэнсіўная дзейнасць на рэлігійнай ніве. Падчас распаду Заходняй Імперыі, які фармальна завяршыўся ў 476 г., а фактычна ў 480 г., пасля смерці апошняга законнага імператара Юлія Непата была парушана цэласнасць міжземнаморскіх камунікацый, а рымскія правінцыі патрапілі пад уладу германцаў, і кожны з раманскіх рэгіёнаў былой імперыі пачаў развівацца самастойна на аснове аўтахтоннага элемента, рымскай культуры і прышлых варварскіх плямёнаў.
Пракоп Кесарыйскі пазначыў Аэцыя Флавія як «апошняга рымляніна» — апошняга выдатнага рымскага палкаводца, які праславіўся перамогамі. Апошняй нацыянальнай дзяржавай рымлян лічыцца Суасонская вобласць коміта Сіягрыя ў Галіі, якая пала пад націскам франкаў у 486 г. Такія рымскія анклавы існавалі як у Галіі так і ў Іспаніі і магчыма ў Брытаніі — напр. Амброзій Аўрэліян прататып караля Артура.
Самасвядомасць насельніцтва як рымлян і тых, хто належаў да рымскага народа часткова, захоўвалася яшчэ ў перыяд ранняга Сярэднявечча, што бачна па «варварскіх кодэксах», дзе супрацьпастаўляўся германец і рымлянін, напрыклад, Салічная праўда ў Галіі, якая напісаная на вульгарнай латыні. У Галіі, раманскае насельніцтва пасля страты дзяржаўнасці і заваявання франкамі імкнулася зблізіцца з заваёўнікамі, гэта праяўлялася і ў змяшаных шлюбах і прыняцці германскіх імёнаў. Гэтаму ж спрыяла агульная рэлігія і палітыка франкскіх каралёў, што можна назіраць у «Гісторыі франкаў» Рыгора Турскага. Такія тэндэнцыі назіраліся і ў Іспаніі.
Даўжэй усяго рымская народнасць пратрымалася ў Італіі, як у сувязі з тым, што Італія была галоўным рымскім і найбольш раманізаваным рэгіёнам і тут знаходзіўся г. Рым, так і тым, што заваёўнікам — чужакам не ўдавалася ўтрымацца тут на доўга і стварыць сваю дзяржаву. Насельніцтва Італіі і прылеглых абласцей у часы Остгоцкага каралеўства — было бясспрэчна рымскім. У гэты перыяд жыве «апошні выдатны рымскі дзяржаўны дзеяч» і апошні філосаф антычнасці — Баэцый. Рымляне не змешваюцца з готамі нягледзячы на спробы Тэадорыха зблізіць абодва народы, готы жывуць адасоблена і вызнаюць арыянства ў адрозненні ад мясцовага насельніцтва. Цяжкая Гоцкая вайна паміж візантыйцамі і готамі прывяла да знішчэння готаў і іх сыходу ў невядомым кірунку з Італіі і істотнаму скарачэнню рымскай арыстакратыі, якая бязлітасна знішчалася готамі, пра што пісаў яшчэ Пракоп Кесарыйскі. Гэта вайна прывяла да амаль пагалоўнага знішчэння арыстакратаў рымскага сената — найстарэйшых рымскіх родаў і зніжэння колькасці насельніцтва горада.
Рымская самасвядомасць існавала ў часы ўварвання і кіравання лангабардаў. Уварванне гэтага германскага племя пад правадырствам Альбаіна нанесла яшчэ большую шкоду рымскаму насельніцтву Італіі. Як піша Павел Дыякан у «Гісторыі Лангабардаў»: «…ён (Альбаін) многіх знатных рымлян вынішчыў мячом, многіх выгнаў з Італіі…»
У гэтай вайне рымская арыстакратыя вельмі пацярпела, асабліва ў паўночнай Італіі, а карэннае насельніцтва было размеркавана па трыбах і вымушана плаціць 1\3 частку сваіх даходаў заваёўнікам. Лангабарды доўгі час не змешваліся з рымскім насельніцтвам, складаючы малалікую кіруючую верхавіну рэгіёнаў, хоць шлюбы і небылі забаронены. Але ўрэшце лангабарды растварыліся сярод больш шматлікага і культурнага раманскага насельніцтва.
Працэс раманізацыі працягваўся нават пасля страты рымлянамі нацыянальнай дзяржавы, напрыклад — растварыліся лангабарды ў Італіі, готы ў Іспаніі і да т.п. У гэты перыяд інструментам раманізацыі была не армія, а рэлігія — хрысціянства, якое ўвабрала ўсё асаблівасці рымскай культуры і выкарыстоўвала лацінскую мову як агульнацаркоўную.
Апошняй згадкай пра рымскі народ можна лічыць кіраванне Карла Вялікага — у раёне 800 г н.э. Карл прыняў тытул «Імператар рымлян», знаходзячыся ў Рыме, пра што можна прачытаць у Грэгоравіуса. У далейшым, пасля распаду імперыі Карла, жыхары Італіі разглядаюцца ўжо як італьянцы.
Афра-рымляне і іліра-рымляне паступова зніклі растварыўшыся і асіміляваўшыся ў народах-заваёўніках — арабах і славянах адпаведна. Італа-рымляне, гала-рымляне, дака-рымляне і ібера-рымляне ляглі аснову сучасных нацый — італьянцаў, французаў, румынаў, і іспанцаў. На Балканскім паўвостраве раманізаванае насельніцтва часткова захавалася дагэтуль, хоць і не стварыла сваёй дзяржаўнасці.
Пазней, у Сярэднявеччы, рымлянамі сябе ідэнтыфікавалі выключна жыхары горада Рыма і прылеглых да горада раёнаў.
Бітва за Эр-Раку (2017)
Баі за Эр-Раку — пятая фаза наступлення на Эр-Раку, якая праводзілася Дэмакратычнымі сіламі Сірыі супраць джыхадзістаў Ісламскай дзяржавы ў горадзе Рака. Першыя баі пачаліся 6 чэрвеня і былі падтрыманы авіяўдарамі міжнароднай кааліцыі. Аперацыя атрымала назву «Вялікая бітва». Ваенная аперацыя выклікала шквал крытыкі на адрас замежных сіл пад пачаткам ЗША, паколькі яна пацягнула за сабой разбурэння большай частцы горада (новая адміністрацыя праводзіла нязначныя мерапрыемства па аднаўленні) і пагаршэнне гуманітарнай сітуацыі.
Папярэднія падзеі
Ужо ў чэрвені 2017 года Рака стала апошнім важным горадам, які ўсё яшчэ належыў ІДІЛ. Яна стала цэнтрам, у якім планаваліся тэрарыстычныя атакі ў еўрапейскіх краінах, чаму спрыяла засяроджванне тут вялікай колькасці замежных баевікоў. Само наступленне на горад праводзілася падраздзяленнямі Сірыйскіх дэмакратычных сіл з 6 лістапада 2016 года. Вынікам гэтага стала вызваленне ад ІДІЛ большай частцы правінцыі Рака, у тым ліку гарадоў Эс-Саура, плаціны Табка і ГЭС Баас.
Як мінімум 500 байцоў спецыяльных сіл ЗША праводзілі наземную аперацыю ў паўночнай Сірыі, каб падтрымаць курдскае наступленне на Раку. ЗША і іншыя краіны-ўдзельніцы кааліцыі забяспечвалі Сірыйскія дэмакратычныя сілы цяжкім узбраеннем, камунікацыямі і іншай дапамогай.
Баявыя дзеянні
За дзень да пачатку баявых дзеянняў Ваенна-паветраныя сілы ЗША нанеслі цяжкія авіяўдары па пазіцыях баевікоў. Дэмакратычныя сілы Сірыі пачалі баявыя дзеянні на досвітку 6 чэрвеня. Сутыкненні пачаліся на поўначы, усходзе і захадзе горада. Будучы падтрыманымі міжнароднай кааліцыяй, ДСС атакавалі базу 17-й дывізіі і раён Машлаб у паўночнай частцы горада. Да канца дня ДСС занялі больш за палову раёна Машлаб, а таксама атакавалі раён Андалус на паўночным захадзе.
7 чэрвеня Дэмакратычныя сілы Сірыі вызвалілі разбураную крэпасць, якая знаходзіцца на ўскраіне горада, а афіцыйныя асобы міжнароднай кааліцыі заявілі, што паскораць вызваленне Ракі.
16 чэрвеня баевікі ІД контратакавалі і выбілі атрады ДСС з базы 17-й дывізіі, спартыўнага комплексу, а таксама практычна цалкам зачысцілі раён Сінай.
Прасоўванне курдскага апалчэння ў жніўні на поўдзень спынілася. Яны вялі перагрупоўку сіл і сродкаў і практычна па ўсёй лініі супрацьстаяння з ІД, таму перайшлі да абароны. Таксама ДСС вялі інжынерную падрыхтоўку апорных пунктаў. Тым часам урадавым сілам прэзідэнта Асада атрымалася значна рушыць наперад у правінцыі ва ўсходнім кірунку. Там яны ўвайшлі ў судотык з курдамі. На паўднёвым усходзе ад Эр-Ракі тактычныя фарміраванні сірыйскай арміі выйшлі на правы бераг Еўфрата.
1 верасня паведамлялася, што байцы СДС вызвалілі ад баевікоў ІД гістарычны цэнтр Ракі.
Па стане на 9 кастрычніка, як паведамляла агенцтва Associated Press, падтрыманыя амерыканцамі ўзброеныя фарміраванні ў Сірыі рыхтаваліся да заключнай атакі на часткова ўтрымліваны баевікамі «Ісламскай дзяржавы» горад Рака. Агенцтва адзначала, што гэтая аперацыя нацэлена на поўнае вызваленне горада, які ісламісты называлі сваёй сталіцай. Да гэтага 80% горада ўжо ўдалося адбіць у баевікоў ІД. Пад іх кантролем заставаліся асобныя тэрыторыі ў цэнтры і на поўначы горада.
Удзел УС ЗША
У штурме Ракі прымалі ўдзел вайскоўцы Сумеснага камандавання спецыяльных аперацый ЗША (JSOC), у складзе якога знаходзіліся «Дэльта», Баявая марская адмысловая група хуткага разгортвання (DEVGRU), 24-я тактычная эскадрылля СПН ВПС (24th Special Tactics Squadron). Таксама ў аператыўным падначаленні прысутнічалі 75-ы рэйнджарскі полк і 160-ы авіяцыйны полк спецыяльнага прызначэння.
Першымі ў раён Ракі высунуліся байцы Дэльты і рэйнджары ў якасці штурмавых каманд у гарадской забудове. Яны выкарыстоўвалі ПНБ, цеплавізары і бясшумную зброю. У баях за Табку рэйнджарскія групы выкарыстоўвалі лёгкія верталёты сямейства Hughes 500: ударныя AH-6 і транспартныя MH-6 Little Bird, якія стаялі на ўзбраенні 160-га авіяпалка СПН. Аднак амерыканскі спецпрызн не браў на сябе ўдарную ролю ў штурме самой Ракі.
Акрамя таго, там з’яўляліся самалёты без апазнавальных знакаў. Уцечкі ў СМІ дазволілі ідэнтыфікаваць іх прыналежнасць да эскадрыллі E Дэльты. Пасля захопу табкінскага аэрадрома на ім размясціліся CV-22 Osprey, C-130 (у тым ліку ў варыянце для сіл СПН — MH-130). У якасці сродкаў разведкі фігураваў самалёт радыёэлектроннай барацьбы на базе CN-235, абсталяваны сродкамі візуальнай і радыёэлектроннай разведкі (РЭР). Гэта дазваляла назіраць за радыё- і сотавай сувяззю, выяўленне крыніц сігналу ў рэжыме рэальнага часу для перадачы мэтаў авіяцыі і артылерыі. Такім чынам, амерыканскія ўзброеныя сілы адсунуліся ад прамога ўдзелу ў штурме горада, падаўшы, тым не менш, саюзным фарміраванням усялякую авіяцыйную і інфармацыйную падтрымку.
Па паведамленнях The Washington Post, была разгорнута некаторая колькасць 155-мм гаўбіц M777 з боепрыпасамі з GPS-навядзеннем для агнявой падтрымкі 1-га батальёна 4-га палка марской пяхоты ЗША (4th Marine regiment). Гарматы размясцілі на подступах да горада.
Толькі за люты 2017 года авіяцыяй кааліцыі было нанесена больш за 300 авіяўдараў па наваколлі Ракі.
Страты
Па розных ацэнках у выніку баёў загінула ад 1300 да 1800 мірных жыхароў. Паводле незалежнай маніторынгавай групы Airwars у выніку авіяцыйных удараў кааліцыі было знішчана 3200 чалавек (баевікоў і грамадзянскіх). Па дадзеных ААН, каля 80% Ракі былі пакінуты «няжытлымі» пасля бітвы.
Джэнтльмены ўдачы
«Джэнтльмены ўдачы» (Джентльмены удачи) — савецкі поўнаметражны камедыйны мастацкі каляровы фільм, зняты ў 1971 годзе рэжысёрам Аляксандрам Серым на кінастудыі «Масфільм». Лідар савецкага кінапракату ў 1972 годзе — звыш 65 мільёнаў гледачоў. Адзін з самых папулярных савецкіх кінафільмаў, многія фразы з якога сталі крылатымі.
Сюжэт
У Сярэдняй Азіі трое злачынцаў выкрадаюць залаты шлем Аляксандра Македонскага з месца раскопак археалагічнай экспедыцыі. У Маскве кіраўнік гэтай экспедыцыі, прафесар Мікалай Георгіевіч Мальцаў, у аўтобусе сутыкаецца з чалавекам, як дзве кроплі вады падобным на верхавода злачынцаў — бандыта Аляксандра Аляксандравіча Белага па мянушцы «Дацэнт». Ім аказваецца загадчык дзіцячым садам № 83 г. Масквы Яўген Іванавіч Трошкін, добрай душы чалавек.
Непаразуменне ўладжваецца, але неўзабаве пра Трошкіна ўспамінаюць ізноў: усіх траіх злодзеяў ужо злавіла міліцыя, аднак шлема ў арыштаваных злачынцаў не было. Супрацоўнікі міліцыі ўгаворваюць загадчыка дзіцячага садка скарыстацца сваім падабенствам з Дацэнтам, каб знайсці выкрадзены шлем, і Трошкін згаджаецца…
Спіс аб’ектаў PGC (1089001—1090000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1089001—1090000)
Сцяг Уоліс і Футуна
Афіцыйным сцягам астравоў Уоліс і Футуна з'яўляецца нацыянальны сцяг Францыі, бо яны з'яўляюцца заморскай абшчынай Францыі.
Сцяг Уоліс і Футуна ўяўляе сабой чырвонае палатно з чатырма роўнабаковымі трохвугольнікамі, якія перасякаюцца пад прамым вуглом. Сцяг Францыі, аддзелены ад астатняй вобласці вузкай белай паласой, займае верхні левы вугал. У альтэрнатыўным варыянце выкарыстоўваецца вялікі белы лапчасты крыж (трохі зрушаны ўніз адносна цэнтра сцяга). Чырвоны колер на сцягу сімвалізуе адвагу, белы — чысціню ідэалаў. Чатыры трохвугольніка сімвалізуюць уладу трох каралёў і французскага адміністратара.
Альтэрнатыўны неафіцыйны варыянт падобны на сцяг, які выкарыстоўваецца каралём Увеа.
На ўсіх афіцыйных мерапрыемствах выкарыстоўваецца французскі сцяг.
Спіс аб’ектаў PGC (2503001—2504000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2503001—2504000)
Яўген Міхайлавіч Корань
Яўген Міхайлавіч Корань (нар., в. Пухавічы, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1969 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1980 годзе вячэрняе аддзяленне архітэктурнага факультэта БПІ (выкладчыкі В. І. Зайцаў, В. І. Герашчанка, Трацэўскі, В. Волчак). У 1968—1971 гадах тэхнік-архітэктар у Ваенпраекце-92; у 1972 годзе архітэктар у інстытуце «Мінскпраект»; у 1972—1980 гадах старэйшы архітэктар, кіраўнік групы ў інстытуце ДПІ-12; у 1980—1989 гадах галоўны архітэктар будаўнічага аддзела інстытута «ЦНДІпрамзернепраект»; у 1989—1990 гадах галоўны архітэктар будаўнічага аддзела інстытута «Белдзіпрабуд»; у 1990—1991 гадах ГАП у «ТМ архітэктара Рондзеля В. Р.»; у 1992—1993 гадах ГАП у кампаніі «Сліка»; у 1993-1995 гадах кіраўнік «ТМ архітэктара Кораня У. М.»; у 1995—2000 гадах галоўны архітэктар інстытута «Беллегпрампраект»; у 2000—2009 гадах дырэктар «ТМ архітэктара Кораня У. М.».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1986 года.
Творчасць
Асноўныя працы: адміністрацыйны будынак з гандлёвым цэнтрам па рэалізацыі лад матэрыялаў па вул. Бірузова ў Мінску (2004, пабудаваны ў 2008, пры ўдзеле А. Рудабельца); рэканструкцыя адміністрацыйнага корпуса па вул. Скрыганава, 6. Аўтар праекта (2003, пабудаваны ў 2006); адміністрацыйны корпус з паркінгам па вул. Скрыганава 6 (2004—2006, пабудаваны ў 2008—2009, пры ўдзеле Г. А. Баравіка); адміністрацыйна-гасцінічны комплекс па вул. Акадэмічнай, 17 у Гродне (2006, пры ўдзеле А. Свірскага); вытворчая база РУП «Белдзяржлес» па вул. Мантажнікаў (ЦЭЦ-4) (2007, пры ўдзеле архітэктараў Г. А. Баравіка і А. Свірскага).
Пра Чырвоную Шапачку
«Пра Чырвоную Шапачку» (Про Красную Шапочку) — двухсерыйны музычны тэлефільм па матывам казкі Шарля Перо рэжысёра Леаніда Нячаева.
Сюжэт
У ваўка, забітага дрывасекамі, аказваецца, былі маці, малодшы брат, сын і сябар. Маці-ваўчыца лічыць, што за смерць яе сына абавязкова трэба адпомсціць людзям, і вельмі сумуе па часах, калі пры яе сыне ўсё ў страху жылі, і лес непадзельна належаў ваўкам. У выніку яна угаворвае благога, сябра сям’і, адпомсціць людзям — за ўзнагароджанне, і ўзяць з сабой яе малодшага сына Талстога, нясмелага і які пакутуе ад лішняга вагі, каб дасведчаны ў разбоі худы зрабіў з яго ваўка.
Прыгоды Бураціна
«Прыгоды Бураціна» (Приключения Буратино) — савецкі двухсерыйны музычны тэлевізійны фільм паводле матываў казкі Аляксея Талстога, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм».
Сюжэт
Старому сталяру Джузэпэ па мянушцы «Шызы нос» трапляецца палена, з якога ён збіраецца зрабіць ножку для стала. Палена запішчала чалавечым голасам, і Джузэпэ падарыў яго свайму сябру, шарманшчыку Карла, каб той выразаў драўляную ляльку. Карла зрабіў ляльку, назваўшы яе Бураціна.
Крынічнік выпрасаваны
Крынічнік выпрасаваны, Крынічнік зграбны (Veronica polita) — аднагадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Сцеблы слабыя, тонкія, ляжачыя, узыходзячыя, густа аблісцвенныя, 10-25 см вышынёй.
Лісце на кароткіх хвосціках, круглява-сэрцападобнае да зваротнаяйкападобнага, 7-9 (10) мм даўжынёй, 6-7 мм шырынёй, амаль трохкутнае, пры аснаванні ўсечанае, круглявае або сэрцападобнае, таўставатае, голае або рассеяна валасістае.
Кветкі па адной на доўгіх кветаножках, у пазухах звычайнага або трохі паменшанага лісця. Чашачка глыбока чатырохраздзельная. Вяночак інтэнсіўна блакітны або сіні, з пурпурным зевам 5-8 мм у дыяметры, трохі даўжэй чашачкі або роўны ёй. Тычынкі карацей вяночка, выгнутыя.
Плод — каробачка, трохі ўздутая, амаль круглявая або пупышкападобная.
Распаўсюджанне
Від распаўсюджаны ў Еўропе, Азіі, Афрыцы, Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы. Ва Украіне сустракаецца паўсюдна, расце на адкрытых месцах, і сярод хмызнякоў.
Таксанамія
Від Крынічнік выпрасаваны ўваходзіць у род сямейства  парадку.
Хаўрус ратнікаў за прагрэс Балгарыі
Структура нацыяналістычнай інтэлігенцыі
Арганізацыя была створана ў 1936 годзе, у перыяд умацавання манархічнага рэжыму Барыса III. Ініцыятыву праявіла суполка праванацыяналістічнай інтэлігенцыі. Заснавальнікам і правадыром (Водач) Хаўрусу ратнікаў стаў прафесар аграноміі Сафійскага універсітэта Асен Кантарджыеў  — ветэран Першай сусветнай вайны, сын генерала Тодара Кантарджыева. Яго найбліжэйшым паплечнікам быў журналіст і нацыяналістычны баявік Іван Гёшаў. У кіраўніцтве Ратнікаў складаліся пісьменнікі Дзімітр Талевы і Фані Папова-Мутафова (лічылася галоўным ідэолагам Хаўрусу), мастак Райко Аляксіеў, актывісты нацыяналістычнай моладзі Барыс Стоілкаў і Клімент Даўкалычаў, адвакаты Аляксандр Белеў і Пётр Габроўскі, будучы прэм'ер-міністр Балгарыі.
Ратнікі ставілі задачу ўмацавання дзяржавы на аснове нацыянальных и рэлігійных «духоўных скрэп». Першапачаткова яны выказвалі падтрымку цару, шчыльна супрацоўнічалі з праваслаўнай царквой (хоць намагаліся ад яе больш нацыяналістычнай арыентацыі). Выступаючы з пазіцый крайняга нацыяналізму і антыкамунізму, жорстка крытыкавалі «бездухоўную» капіталістычную эканоміку, буржуазны парламентарызм і заходнюю дэмакратыю ў цэлым. Гэтыя рысы, а таксама люты антысемітызм, набліжалі ідэалогію Ратнікаў ад НСДАП.
Праграмная заява Саюзу «Къмъ социалната праўда», выданая ў 1937 г., адмаўляла ідэі як буржуазнага прагрэсу, якія ўзыходзяць да еўрапейскіх рэвалюцый XVIII—XIX стагоддзяў, гэтак і марксізму. Сацыяльная справядлівасць разумелася як нацыянальная лучнасць, галоўнай перашкодай да яе дасягнення аб'яўлялася «габрэйскае засілле».
Сімвалам Ратнікаў з'яўляўся Сонечны крыж, лозунгам — слоган «Наперад і ўверх!» («Напред и нагоре!»). Ратнікі насілі форму чырвонага колеру, дэманструючы гэтым гатоўнасць да канкурэнцыі з камуністамі за розумы і душы балгараў.
Ваенізаваны антысемітызм
Арганізацыя будавалася па прынцыпах ваенізаванай сакрэтнасці, таму яе колькасць невядомая — нават у паліцэйскай статыстыцы быў вялікі роскід даных. Называліся лічбы ад 1,5 тысяч (1938 г.) да 80 тысяч (1944 г.) і нават да 300 тысяч. У асноўным працу вялі заканспіраваныя ячэйкі, структураваныя па членскім «пяцёркам». Публічныя праяўленні былі адносна рэдкімі. Па параўнанню з іншымі ўльтраправымі ваенізаванымі арганізацыямі Балгарыі — перш за ўсё легіянерамі Лукава-Дочэва — Ратнікі лічуцца арганізацыяй больш элітарнай па кадраваму саставу, практыцы і эстэтыцы.
Канспіратыўная актыўнасць Ратнікаў выклікала ўсё большае нездавальненне ўладаў. У 1938 годзе арганізацыя была фармальна распушчаная, паліцыя штурмам узяла некалькі яе памяшканняў. Прафесар Кантарджыеў быў часова інтэрнаваны ў Коцеле, праследаванні наклаліся на сотні актывістаў.
Найбуйнейшай акцыяй Ратнікаў з'яўлялася «балгарская Хрустальная ноч» — пагром габрэйскіх крам у Сафіі 20 верасня 1939 г. Адказнасць прыняў на сябе Аляксандр Белеў. 26 верасня 1939 г. урад Георгія Кёсеіванава выдаў пастанову, якая рэзка зрабіла палітыку больш жорсткай ў адносінах да недзяржаўных ваенізаваных арганізацый. Сябры Хаўрусу ратнікаў за прагрэс Балгарыі і Хаўрусу балгарскіх нацыянальных легіёнаў падлягалі звальненню з чыноўных пасад, выключэнню з вучэбных устаноў, нясенню працоўнай павіннасці.
Нягледзячы на ідэйный манархізм і этатызм, у гады Другой сусветнай вайны Ратнікі пазіцыянаваліся як апазіцыя справа тагачаснаму рэжыму. Пры гэтым некаторыя кіраўнікі арганізацыі займалі высокія дзяржаўныя пасады. Аляксандр Белеў, які прайшоў стажыроўку ў Нямеччыне і вывучыў антысеміцкае заканадаўства Трэцяга рейха, з'яўляўся «камісарам па габрэйскіх пытаннях». Ён чынна супрацоўнічаў з гестапа, кіраваў дэпартацыямі габрэяў у нацысцкія канцлагеры — супраць чаго выступалі нават многія балгарскія фашысты на чале з Аляксандрам Цанкавым. У дэпартацыях удзельнічаў і Пётр Габроўскі, які пасля смерці цара Барыса некалькі дзён узначальваў урад.
Параза і канспірацыя
У тое жа час канспіратыўнае ўстройства Ратнікаў многім з іх дапамагло пазбегнуць рэпрэсій. Лічыцца, што ўльтраправы і пранацысцкі Хаўрус ратнікаў панёс у перыяд камуністычнага тэрору значна меншыя страты за больш умераныя партыя, якія адкрыта дзейнічалі.
Некаторыя актывісты Ратнікаў пасля верасня 1944 г. уступілі ў балгарскую брыгаду СС, іншыя далучыліся да падпольнай афіцэрскай арганізацыі Цар Крум.
Сцяг Французскай Палінезіі
Дзяржаўны сцяг Французскай Палінезіі — прыняты ў 1984 годзе.
Апісанне і сімволіка
Сцяг Французскай Палінезіі ўяўляе сабой прамавугольнае палатно з трыма гарызантальнымі палосамі чырвонага, белага і чырвонага колераў. Шырыня цэнтральнай белай паласы ў два разы большая за шырыню чырвоных палос. У цэнтры белай паласы размешчана выява сімвала Французскай Палінезіі: палінезійскае каноэ з чырвонымі ветразямі на фоне 10 сонечных прамянёў і 5 шэрагаў марскіх хваль сіняга і белага колераў.
На каноэ знаходзяцца стылізаваныя выявы пяці чалавечкаў карычневага колеру, якія сімвалізуюць пяць архіпелагаў Французскай Палінезіі. Сонечныя прамяні сімвалізуюць жыццё. Акіян сімвалізуе багацце.
Сучасны сцяг быў прыняты 20 лістапада 1984 года на аснове сцяга Таіці, які адрозніваецца адсутнасцю ў цэнтральнай частцы сцяга эмблемы.
Па сваім статусе Французская Палінезія з'яўляецца заморскай супольнасцю Францыі, таму нароўні са сцягам Французскай Палінезіі на ўрадавых установах і падчас правядзення афіцыйных мерапрыемствах вывешваецца таксама сцяг Францыі.
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа (Іванава)
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа — мураваны каталіцкі храм у г. Іванава Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Пабудаваны з цэглы ў 1848 г. намаганнямі ксёндза К. Палівона, асвячоны ў 1852 г. віленскім біскупам Вацлавам Жылінскім.
У 1899 г. будынак адрамантаваны на ахвяраванні прыхаджан. На 1935 г. парафія налічвала каля 1 450 чалавек. Меліся філіяльныя могілкавыя капліцы ў горадзе і вёсках Баландзічы і Моладава.
Каталікі Іванава асабліва шануюць святога пакутніка Андрэя Баболю (1591—1657), які за сваю місіянерскую дзейнасць празваны «Апосталам Палесся» ды «Пінскім апосталам». 16 траўня 1657 г. быў схоплены і закатаваны казакамі ў Янаве (пасля 1940 г. — Іванава) у час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай (1654—1667). На месцы яго гібелі была ўзведзена высокая, падобная на калону, капліца, вядомая па малюнку Напалеона Орды.
Пасля Другой сусветнай вайны ў 1948 г., касцёл быў закрыты, будынак выкарыстоўваўся як склад, а потым прыстасаваны пад Дом культуры. Была ліквідаваныя каплічкі св. Андрэя Баболі.
22 лістапада 1994 г., дзякуючы старанням ксяндза Станіслава Паўліны, будынак быў перададзены суполцы каталіцкага веравызнання, а 4 снежня ў касцёле адбылася першая святая імша.
У 1995-2000-я гг. касцёл быў адноўлены, акаймаваны мураванай агароджай з цэнтральнай брамай і бакавымі трох’яруснымі купальнымі вежамі.
29 верасня 2012 г. адміністратарам з правамі пробашча парафіі Узвышэння Святога Крыжа ў г. Іванаве Пінскага дэканата Пінскай дыяцэзіі прызначаны ксёндз Павел Кручэк.
Архітэктура
Прамавугольны ў плане (22,5х12,5 м) будынак пад двухсхільным дахам на галоўным фасадзе завершаны трохступеньчатым атыкам, раскрапаваны пілястрамі абапал уваходнага партала з арачнай люкарнай над ім. Пілястрамі крапаваны і бакавыя фасады, расчлянёныя на два ярусы прамавугольнымі аконнымі праёмамі. Будынак акаймаваны антаблементам з прафіляваным карнізам на дэнтыкулах. У інтэр’еры зала перакрыта плоскай столлю, апсіда вылучана бакавымі сакрысціямі. Пры ўваходзе галерэя арганных хораў на дзвюх калонах. У алтары злева змешчаны гістарычны рарытэт — драўляны крыж, які выразаў Напалеон Орда. Постаць Ісуса выканала скульптар Хелена Скірмунт.
Касцёл Святога Антонія (Рагачоў)
Касцёл Святога Антонія — мураваны каталіцкі храм у г. Рагачове Гомельскай вобласці.
Стары касцёл
У 1783 годзе намаганнямі іераманаха бернандзінскага ордэна Звагрыя Янкевіча ў г. Рагачове на сродкі, ахвяраваныя Рагачоўскай шляхтай і мясцовымі жыхарамі-каталікамі, было распачата будаўніцтва драўлянага касцёла. 26 кастрычніка 1783 года дэкан Беліцкі ксёндз Людоўскі асвяціў пабудаваны касцёл у імя Маці Божай Святой Панны Марыі.
Сцяг Кюрасаа
Сцяг Кюрасаа — сцяг самакіравальнай дзяржавы Кюрасаа са значнай аўтаноміяй (status aparte) у складзе Каралеўства Нідэрландаў. Сцяг быў зацверджаны 2 ліпеня 1984 года як сцяг астраўной тэрыторыі Нідэрландскіх Антыльскіх астравоў Каралеўства Нідэрландаў.
Касцёл Святога Антонія (Рагачоў)
Стары касцёл
На працягу дзевятнаццатага стагоддзя касцёл неаднаразова рамантаваўся, але, нягледзячы на ​​рамонты, прыходзіў у заняпад і разбураўся. Напачатку дваццатага стагоддзя яго стан быў вельмі дрэнны.
Сцяг Кюрасаа
Апісанне
Верхняя сіняя паласа на сцягу пазначае неба, а аналагічнага колеру ніжняя — Карыбскае мора. Сіні колер азначае таксама вернасць астраўлянінаў роднай зямлі.
Касцёл Святога Антонія (Рагачоў)
Архітэктура
Касцёл быў пабудаваны на цагляным падмурку, уваход з боку вуліцы (цяпер вул. Валадарскага). Даўжыня будынка 10 сажняў (каля 21,3м), шырыня будынака — 4 сажні і 1 аршын (каля 9,2м), дах пакрыты драўлянай дошкай — гонтай, сцены абшаляваныя дошкамі і пафарбаваныя, падлога і столь зроблены з дошак.
Сцяг Кюрасаа
Апісанне
Цытрынава-жоўтая паласа сімвалізуе ззянне трапічнага сонца над востравам, яго маляўнічую прыроду і жыццярадасны характар астраўлянінаў.
Дзве белых зоркі — сімвалы міру і шчасця. Часам неафіцыйна лічаць, што зоркі пазначаюць уласна востраў Кюрасаа і размешчаны побач маленькі незаселены востраў Малы Кюрасаа.
Касцёл Святога Антонія (Рагачоў)
Архітэктура
На кожным бакавым фасадзе касцёла знаходзілася па тры вялікіх акна, на асноўным фасадзе — два меншыя вокны і над галоўным алтаром — адно малое. Будынак касцёла меў прамавугольную форму. На галоўным фасадзе былі размешчаны дзве вежы, паміж імі знаходзіўся франтон, на якім была ікона святога Антонія Падуанскага. З апісання бачна, што рагачоўскі касцёл быў пабудаваны ў стылі барока (фота або малюнка не захавалася).
Сучасны касцёл
У 1910—1911 гадах энергічны і прадпрымальны па характары чалавек ксёндз Бернатовіч, тагачасны пробашч рагачоўскага касцёла, пачаў будаўніцтва новага цаглянага храма на месцы драўлянага. Сродкі на будаўніцтва новага касцёла ахвяравалі члены Дзяржаўнага савета Сеножэнскі, Клуніцкі і Хадасевіч. Прыхаджане-каталікі ахвяравалі грошы на будаўніцтва касцёла, а таксама непасрэдна ўдзельнічалі ў будаўніцтве.
Касцёл быў пабудаваны за паўтара года, кошт яго будаўніцтва склаў больш за трыццаць тысяч рублёў. Касцёл быў асвечаны ксяндзом Красоўскім у імя святога Антонія. Датай асвячэння лічыцца 6 жніўня 1912 года.
Падчас Другой сусветнай вайны касцёл пацярпеў ад снарадаў і асколкаў. У 1944 годзе ў ім размясціўся пажарны пост для назірання за горадам на выпадак пажараў. Пажарны пост размяшчаўся да 1948 года, дзе ўвесь гэты час дзяжурыла гарадская пажарная каманда.
Пасля таго, як вывезлі рагачоўскі хлебазавод, будынак практычна застаўся без уладальніка. Мясцовыя жыхары з суседніх вуліц горада літаральна разабралі прыбудовы з цэглы, дошкі ад плота і г.д., а тэрыторыю касцёла ператварылі ў сметнік для бытавога смецця, сам будынак прыйшоў у заняпад і быў зруйнаваны.
У 1988—1989 гадах групай краязнаўцаў г. Рагачова была распачала праца па падрыхтоўцы да рэстаўрацыі будынка касцёла святога Антонія. Уздымалася пытанне аб яго рэстаўрацыі ў раённай газеце «Камунар» і ў гарвыканкаме. Для садзейнічання дадзенай справе ў 1989 г. пры музеі «Народнай славы» было створана краязнаўчае таварыства «Замчышча». Нягледзячы на ўсе намаганні, пытанне аб рэстаўрацыі касцёла так і засталося адкрытым.
У 2000 годзе Рагачоў наведаў кардынал Казімір Свёнтэк, і касцёл быў перададзены мясцовай каталіцкай парафіі. Працы па рэстаўрацыі пачалася ў 2003 годзе.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неаготыкі. Вырашаны прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам. Над фасадам надбудавана васьмігранная званіца. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны высокімі стральчатымі аконнымі праёмамі і прасценачнымі ступеньчатымі контрфорсамі з гранёнымі фіяламі ў завяршэнні. Уваход вылучаны прысадзістым стральчатым парталам, над якім такой жа формы высокі аконны праём хораў. Архітэктурны дэкор (аркатурныя фрызы, руставаныя ліштвы праёмаў) выкананы сродкамі майстэрскай цаглянай муроўкі. Высокі цокаль выкладзены квадрамі часанага вапняку.
Сцяг Пуэрта-Рыка
Сцяг Пуэрта-Рыка — афіцыйны сімвал свабодна асацыяванай дзяржавы Пуэрта-Рыка.
Сучасны сцяг Пуэрта-Рыка быў створаны ў 1895 годзе на аснове кубінскага сцяга, са зваротнай заменай колеру трохвугольніка і палос, і выкарыстоўваўся як сцяг пуэртарыканскай секцыі Кубінскай рэвалюцыйнай партыі, якая змагалася за вызваленне ад іспанскага панавання Кубы і Пуэрта-Рыка.
25 ліпеня 1898 года падчас іспана-амерыканскай вайны ў Пуэрта-Рыка ўварваліся амерыканскія войскі, высадзіўшыся ў муніцыпалітэце Гуаніка (Guanica). У выніку вайны Іспанія была вымушана саступіць Злучаным Штатам Амерыкі Пуэрта-Рыка, а таксама Кубу, Філіпіны і востраў Гуам па Парыжскаму дагавору 1898 года.
З 1 студзеня 1899 года і да 1952 года адзіным афіцыйным сцягам Пуэрта-Рыка быў сцяг Злучаных Штатаў.
24 ліпеня 1952 года сцяг 1895 года быў афіцыйна абвешчаны дзяржаўным і нацыянальны сцягам Пуэрта-Рыка, які можа вывешвацца толькі адначасова са сцягам ЗША.
У 1995 годзе, урад Пуэрта-Рыка зацвердзіў палажэнне аб сцягу Пуэрта-Рыка «Reglamento sobre el Uso en Puerto Rico de la Bandera del Estado Libre Asociado de Puerto Rico», у якім прыведзены колеры сцяга без указання каляровага тону, таму можна сустрэць сцягі з рознымі каляровымі адценнямі сіняга і чырвонага колеру.
Сцяг Багамскіх Астравоў
Дзяржаўны сцяг Багамскіх Астравоў прыняты 10 ліпеня 1973 года.
Чорны роўнабаковы трохвугольнік сімвалізуе адзінства і рашучасць багамцаў. Тры гарызантальныя палосы аднолькавай шырыні сімвалізуюць прыродныя рэсурсы астравоў: дзве аквамарынавыя паласы (па краях) — мора, залатая паласа (у цэнтры) — зямлю.
Сцяг Антыгуа і Барбуды
Дзяржаўны сцяг Антыгуа і Барбуды — прыняты 27 лютага 1967 года.
Бой пад Хашамам (2018)
Бой пад Хашамам (Хушамам), у раёне газавых радовішчаў Хашам (Хушам) і Ат-Табія (правінцыя Дэйр-эз-Зор) — узброены інцыдэнт падчас грамадзянскай вайны ў Сірыі, першае буйное сутыкненне паміж заходняй кааліцыяй, якую ўзначальвалі ЗША, і «Сірыйскімі дэмакратычнымі сіламі» (СДС) з аднаго боку і ўзброенымі фарміраваннямі, якія выступалі на баку сірыйскага ўрада, — з другога. Бой адбыўся ў ноч з 7 на 8 лютага 2018 года.
Сцяг Антыгуа і Барбуды
Сімволіка сцяга шматзначная.
Сцяг створаны мастаком і скульптарам сэрам Рэджынальдам Самюэлем і выкарыстоўваецца з часу атрымання самакіравання ў 1967 годзе. Праект Самюэля стаў лепшым у конкурсе, у якім удзельнічала больш 600 аўтараў.
Бой пад Хашамам (2018)
Канфлікт разгарнуўся тады, калі батальённая тактычная група (узмоцнены батальён) са складу сілаў, якія выступалі на баку сірыйскага ўрада, што мела мэтай захоп газаперапрацоўчага завода, размешчанага на тэрыторыі, якая знаходзілася пасля разгрому «Ісламскай дзяржавы» пад кантролем СДС, падвергнулася масіраваным авіяцыйным і артылерыйскім ударам узброеных сіл ЗША. Гэта прывяло да шматлікіх страт, у тым ліку сярод уваходзячых у склад праўрадавага фарміравання расійскіх кантрактнікаў з так званай групы Вагнера.
14 лютага на пасяджэнні Савета Бяспекі ААН Расія і ЗША далі дыяметральна супрацьлеглыя ацэнкі інцыдэнту. Прадстаўнік Расійскай Федэрацыі пры ААН Васіль Нябензя заявіў, што авіяўдар па сірыйскіх сілах быў нічым не справакаваны, тады як яго амерыканская калега Нікі Хэйлі сцвярджала, што дзеянні заходняй кааліцыі ўяўлялі сабой самаабарону, адлюстраванне нападу на падтрыманыя кааліцыяй апазіцыйныя сірыйскія фарміраванні.
Сцяг Барбадаса
Сцяг Барбадаса — афіцыйны сімвал дзяржавы Барбадас.
Апісанне
Зацверджаны ў 1966 годзе.
Уяўляе сабой прамавугольнае палатно (суадносіны даўжыні і шырыні 2:3), вертыкальна падзеленае на тры роўных часткі сіняга, жоўтага і зноў сіняга колераў. У цэнтры жоўтай часткі сцяга намаляваны трызубец.
Тлумачэнне
Сінія часткі сцяга сімвалізуюць мора, жоўтая — пясок.
Трызубец тлумачыцца як сімвал прынцыпу кіравання на Барбадасе, які складаецца з трох формул: «з народа, з народам, для народа». Адначасова трызубец разумеецца як сімвал Нептуна, а таксама намёк на каланіяльнае мінулае краіны (эмблема Вялікабрытаніі як «уладаркі мораў») і разрыў з ім (паколькі трызубец намаляваны без дрэўка).
Спасылкі
Сцяг Барбадаса
Спіс аб’ектаў PGC (2504001—2505000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2504001—2505000)
Сегед
Назва
Існуе некалькі версій паходжання сучаснай назвы горада. Па адной з версій назва паходзіць ад састарэлага венгерскага слова szeg, якое азначае «кут», г.зн. знаходзіцца ў месцы павароту рэчышча ракі Ціса. Па іншай версіі, назва паходзіць ад слова sziget, што азначае «востраў» па-венгерску. Некаторыя даследчыкі адзначаюць, што слова szeg азначае «цёмна-русы» (sötétszőkés) — адсылка на колер вады, у месцы, дзе злучаюцца рэкі Ціса і Мараш.
Гісторыя
У рымскія часы паселішча пры ўпадзенні ракі Мараш у Цісу было перавалачнай кропкай для гандляроў соллю і золатам. Паступова яно ператварылася ў гандлёвы цэнтр, а ў XI—XV стст. горад з’яўляўся ўмацаваным пунктам Венгрыі. Пасля татара-мангольскага нашэсця (1241) кароль Бела IV загадаў пабудаваць тут крэпасць і надаў Сегеду правы вольнага горада. У XVI ст. у Сегедзе налічвалася 7000 жыхароў: ён быў гэтак жа вялікі, як і сама сталіца Буда. У 1542—1685 гг. пад уладай турак. Заваяваўшы Сегед (1543), яны далі яму статут адмысловага горада пад заступніцтвам султана.
Неўзабаве пасля вызвалення ад турак, што суправаджалася вялікімі стратамі, Сегед зноў здабыў ранейшы дабрабыт. Аднак у 1710 г. стаў адным з апорных пунктаў паўстання Ракацы, і яго разбурылі габсбургскія войскі. Праз меней чым два дзесяцігоддзі (1728) Сегед набыў скандальную вядомасць месца масавага спалення ведзьмаў. Адзін паўвостраў на Цісе так і завецца: «Вядзьмарскі востраў», бо там здзяйсняліся экзекуцыі імем каталіцкай царквы.
Разбуральная паводка 1879 г.
У 1879 годзе паводка разбурыла больш за 5000 дамоў, пакінула без прытулку каля 90 % з 70 тыс. жыхароў. Задуманае аднаўленне па ўзору вялікіх гарадоў атрымалася толькі дзякуючы дапамозе з-за мяжы. Менавіта таму асобныя ўчасткі Вялікага бульварнага кальца названы ў гонар еўрапейскіх сталіц, якія дапамагалі ў аднаўленні Сегеду: Венскі, Лонданскі, Маскоўскі, Парыжскі, Брусельскі, Рымскі праспекты.
Геаграфія і транспарт
Горад размешчаны за 160 км на паўднёвы ўсход ад Будапешта. За 10 км на поўдзень ад горада праходзіць мяжа з Сербіяй, а за 20 км на паўднёвы ўсход — з Румыніяй.