cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тамара Васільеўна Шукала
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачала швачкай Баранавіцкай швейнай фабрыкі, займалася на падрыхтоўчым аддзяленні Калінінскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Пасля заканчэння вучобы працавала выхавацелем групы падоўжанага дня ў сярэдняй школе № 10 г. Баранавічы. Выбіралася сакратаром камітэта камсамола Баранавіцкага гархарчгандлю, затым працавала настаўнікам біялогіі і хіміі сярэдняй школы № 117 гарнізона Фінстэрвальдэ Групы савецкіх войскаў у Германіі, метадыстам Дома піянераў і школьнікаў г. Баранавічы, намеснікам дырэктара па выхаваўчай рабоце сярэдняй школы № 20 г. Баранавічы, намеснікам дырэктара па вучэбна-выхаваўчай рабоце сярэдняй школы № 24 г. Баранавічы. Дырэктар дзяржаўнай установы адукацыі «Гімназія № 5 г. Баранавічы».
Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання.
Узнагароды
Баранавіцкім гарвыканкамам прысуджана званне «Чалавек года» ў галіне адукацыі (2003 г.). Узнагароджана Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, нагрудным знакам Міністэрства адукацыі «Выдатнік адукацыі».
Крык Вільгельма
Крык Вільгельма (The Wilhelm scream) — гукавы эфект, які часта выкарыстоўваецца ў кіно і тэлебачанні. Упершыню ён быў выкарыстаны ў вестэрне 1951 года «Далёкія барабаны». Эфект зноў стаў папулярным пасля таго, як ён быў выкарыстаны ў «Зорных войнах», а таксама ў мностве іншых фільмаў, тэлепраграм і відэагульняў. Эфект, які часта гучыць пры падзенні персанажа з вялікай вышыні, выбуху або, напрыклад, калі ў чалавека трапляе страла, стаў своеасаблівай «жартам для сваіх» ці «велікодным яйкам» у прафесійнай асяроддзі гукарэжысёраў Галівуда.
Каргацкі раён
Каргацкі раён (Каргатский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Новасібірскай вобласці Расіі.
Эдзіт Крэсон
Эдзіт Крэсон (Édith Cresson,, Булонь-Біянкур, Францыя) — французскі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Яна была першай і пакуль адзінай жанчынай, якая займала пасаду прэм’ер-міністра Францыі.
Раннія гады
Эдзіт Крэсон нарадзілася ў горадзе Булонь-Біянкур, недалёка ад Парыжа. Яе бацька, Гаўрыіл Кэмпіён (1896—1959) быў інспектар фінансаў левай СФІА.
Эдзіт Кэмпіён выйшла замуж у 1959 годзе за Жака Крэсона, сына ўрача і дырэктара па экспарце Peugeot. У іх было дзве дачкі — Наталі і Аляксандра.
Пачатак палітычнай дзейнасці
У 1975 годзе Эдыт Крэсон упершыню ўдзельнічае ў выбарах у парламент, але трывае паразу. На муніцыпальных выбарах 1977 года, яна была абраная мэрам Цюре. На выбарах 1979 яна была абраная дэпутатам Еўрапарламента, дзе яна працавала да 1981 года. На выбарах у парламент 1981, 1986 і 1988 годзе яна абіраецца дэпутатам ад дэпартамента В’ена.
Эдыт Крессон стала першай жанчынай, якой было даручана ўзначальваць Міністэрства сельскай гаспадаркі ва ўрадзе Маруа ў 1981 годзе, што на думку лідараў Нацыянальнай федэрацыі фермераў (FNSEA) было расцэнена як «правакацыю».
Крессон атрымала партфель міністра знешняга гандлю і турызму (1983—1984) ва ўрадах Маруа і міністра прамысловага перааснашчэння і знешняга гандлю (1984—1986) ва ўрадзе Фабіуса. Яна суправаджала пранікнення французскіх кампаній на новыя рынкі экспарту ў ЗША і Японію.
Прэм’ер-міністр (1991—1992)
Прызначана 15 мая 1991 у Матиньйонський палац, Крессон стала першай жанчынай прэм’ер-міністрам у Францыі. Мітэран спадзяецца даць штуршок эканоміцы да канца свайго тэрміну, пасля трох гадоў праўлення Ракара. Неўзабаве яна стала моцна непапулярнай сярод выбаршчыкаў і была вымушаная пакінуць сваю пасаду менш чым праз адзін год пасля паразы сацыялістаў на рэгіянальных выбарах у 1992 годзе. Яна да гэтага часу знаходзілася на сваёй пасадзе самы кароткі час, чым любы французскі прэм’ер-міністр Пятай рэспублікі. Яе моцная крытыка японскай гандлёвай практыкі, зайшла так далёка, што яна параўнала японцаў з «жоўтымі мурашкамі, якія спрабуюць захапіць увесь свет», за што некаторыя лічаць яе расістаў.
Крессон з’яўляецца членам Савета жанчын-сусветных лідараў — міжнароднай сеткі дзеючых і былых прэзідэнтаў жанчын і прэм’ер-міністраў.
Камісар ЕС
Нягледзячы на пярэчанні Эдуарда Баладзюра, Франсуа Мітэран прызначыў яе ў Еўрапейскую камісію ў студзені 1995 года, дзе ён адказваў за навуку, даследаванні і развіццё. Гэта тычылася перш за ўсё пытаннях адукацыі, прафесійнай падрыхтоўкі і навуковых даследаванняў. Крэсон была абвінавачаная ў махлярстве, што было адной з прычын, якая прывяла да адстаўкі Еўракамісіі Жака Сантэра ў 1999 годзе. Крэсон была прызнаная вінаватай у збоі справаздачнасці ў праграме прафесійнай падрыхтоўкі моладзі, у выніку якой вялікія сумы зніклі без вестак.
Прызначэнне хірурга-стаматолага Філіпа Бертэла, аднаго з блізкіх знаёмых Крэсон, яе «асабістым кансультантам», выклікала абвінавачванні ў кумаўстве. Так як Бертэла было 66 гадоў, ён не мог быць прызначаны членам кабінета еўракамісара.
У 2006 годзе Эдзіт Крэсон удзельнічала ў падтрымцы кандыдатуры Сегален Руаяль для вылучэння яе Сацыялістычнай партыяй на пасаду прэзідэнта.
Бездзежскі фартушок
Музей народнай творчасці «Бездзежскі фартушок» адкрыты 17 студзеня 1999 года ў Бездзежы. Экспазіцыя размешчана ў 7 залах («Падворак», «Ручнікі», «Сялянская хата» і г.д.). Фонды музея налічваюць больш як тысячу экспанатаў. Сэрца музея — зала «Царства фартушкоў». У музеі сабрана ўнікальная калекцыя фартушкоў, што налічвае больш як дзве сотні прадметаў. У экспазіцыі прадстаўлена больш як сем дзесяткаў. Менавіта бездзежскія фартушкі адрозніваюцца ад іншых па сваёй выбеленасці. Шылі іх з палатна, якое складалася з трохсот ільняных нітачак, якія свабодна праходзілі праз пярсцёнак.
Самы першы фартушок, які захоўваюць фонды музея, быў створаны ў 1880 годзе. Традыцыйнае адзенне вясковага насельніцтва в. Бездзеж мае шэраг асаблівасцей у назвах і манерах нашэння, характары аздаблення, якія паказаны ў экспазіцыі. Працуе школа народнай творчасці па класах: «Вышыўка» і «Карункапляценне». Экскурсіі па музеі праходзяць з удзелам народнага фальклорнага калектыву «Купалінка» і народнага калектыву песні і музыкі «Сваякі». Музей з’яўляецца важным турыстычным аб’ектам рэгіёна.
Асаблівасці бездзежскага фартушка
У Бездзежы Драгічынскага раёна «затулкі»-фартухі былі крыху карацейшыя і больш шырокія. Шылі іх у 2-3 полкі, каб яны закрывалі не толькі перад, але і бакі спадніцы. Злучалі простым швом так, каб яно не кідалася ў вочы, а складвалася ўражанне, што палатно выткана ў адну полку. Па нізе іх аздаблялі тканым ці вышытым арнаментам, карункамі або «ператыкалі» ўсё поле фартуха рэдка размешчанымі вузенькімі папярочнымі палоскамі. У версе палатно збіралася, яго моршчылі так, каб атрымліваліся складкі, хаця маглі яны быць і без складак. Завязкі белага колеру без вышыўкі.
Святочныя фартухі былі больш тонкія і багата аздоблены вышываным або тканым узорам. Тканіна магла быць у палоску або ў клетку і сама па сабе выглядала багата, можа, таму такія фартухі аздаблялі толькі па нізе і па баках. Гэта гаварыла пра тое, што бездзежскія майстрыхі мелі тонкі густ.
У бездзежскім краі ў фартушках пераважаюць чорны і чырвоны колеры, бо ў народзе лічылі, што гэтыя колеры засцерагаюць ад нячыстай сілы. У кожнай гаспадыні было больш дванаццаці фартушкоў — па колькасці найважнейшых рэлігійных свят.
NGC 341
NGC 341 (іншыя абазначэнні — NGC 341A, VV 361, MCG −2-3-63, Arp 59, MK 968, IRAS00582-0927, PGC 3620) — спіральная галактыка з перамычкай. Находится у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 341, NGC 341A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўлучаны ў Атлас пекулярных галактык і ў каталог галактык Маркарана.
У галактыцы-спадарожніку назіраецца ўспышка зоркаўтварэння.
Гл. фатаграфію галактыкі.
Уладзімір Іванавіч Слабодчыкаў
Уладзімір Іванавіч Слабодчыкаў (нар., Даўгінава, Вілейскі раён) — беларускі , аўтар твораў у манументальнай, станковай і паркавай скульптуры, медальерным мастацтве. Народны мастак Беларусі (2021). Член Брытанскага каралеўскага таварыства скульптараў (2009), ганаровы член Расійскай акадэміі мастацтваў (2008).
Біяграфія і творчасць
Удзельнік выстаў з 1973 года. З 1975 па 1988 год працаваў выкладчыкам у Рэспубліканскім каледжы мастацтваў імя Ахрэмчыка. З 1989 года і па цяперашні час працуе загадчыкам кафедры скульптуры ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў.
Творы захоўваюцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, Музеі сучаснага беларускага мастацтва, музеі тэатральнага мастацтва, музеі Вялікай Айчыннай вайны (Мінск), Музеі выяўленчага мастацтва (Полацк), галерэі імя Вашчанкі (Гомель), галерэі імя Масленікава (Магілёў), краязнаўчым музеі (Вілейка), краязнаўчым музеі (Светлагорск), Дзяржаўнай Трэццякоўскай галерэі (Масква), у фондзе Міністэрства культуры Расіі, Ніжне-Тагільскім мастацкім музеі (Расія), галерэі «Onuxus» (Швейцарыя), галерэі «Saggitaria» (Італія), музеі «Zimmerli» (ЗША), муніцыпалітэце г. Чанжоу (Кітай).
Эмілі Хёгквіст
Эмілі Сафі Хёгквіст (швед. Sophie Emilie Högqvist; 29 красавіка 1812 — 18 снежня 1846) — шведская тэатральная актрыса. Яна была зоркай Каралеўскага драматычнага тэатра і называлася першай знакамітасцю ў шведскай драматургіі, а таксама вядома як шведская «Аспасія» як за мастацкія здольнасці, так і за літаратурны салон, які яна трымала. У гісторыі яна таксама вядома, як палюбоўніца шведскага караля Оскара I.
Біяграфія
Эмілі Хёгкіст была дачкой Андэрса Хёгкіста, дварэцкага графа Карла Дэ Гіра, і Ганны Беаты Гедваль. Яна была сястрой акцёраў Жана Хёгквіста і Ганны Хёгквіст.
Ранні перыяд жыцця
У 1821 годзе яе маці паступіла ў балетную школу Каралеўскай школы драматычнага тэатра. У школе яна была вучаніцай Караліны Бок. Падчас свайго знаходжання ў якасці студэнткі, яна ўдзельнічала ў «Selinderska Barntheatern», дзіцячым тэатры пад кіраваннем Андэрса Селіндэра.
Эмілі Хёгкіст у пачатку жыцця займалася прастытуцыяй. Прафесія бацькі падвяргала яе зацікаўленасці прадстаўнікоў вышэйшага саслоўя мужчын, а маці, як вядома, ладзіла балі, на якія яна запрашала студэнтаў акцёрскай школы, у тым ліку дачку, і знаёміла з багатымі мужчынамі. Акрамя таго, у Каралеўскім драматычным тэатры таксама праходзілі балі, у якіх мужчыны маглі плаціць за прывілей танцаваць са студэнткай Каралеўскай школы драматычнага тэатра. І балі, якія праводзіла яе маці, і тэатральныя балі ўспрымаліся з пэўнай падазронасцю, бо сітуацыя, у якой багатыя мужчыны былі прадстаўлены бедным студэнткам-акцёркам, лічылася магчымасцю заняцца прастытуцыяй. Вядома, што гэта адбывалася ў пэўных выпадках, а ў выпадку з Эмілі Хёгкіст, як вядома, яна была прастытуткай з-за маці, якая знаёміла яе з багатымі пажылымі мужчынамі-заступнікамі ў 1826 годзе, пасля заканчэння семестра ў школе ва ўзросце 14 гадоў.
Аўгуст Бланш аднойчы заўважыў пра маці Эмілі Хёгкіст: «Божа, ратуй кожнае дзіця ад такой маці!»
У перыяд з 1826 па 1828 год яна гастралявала ў Швецыі ў якасці члена вандроўнай тэатральнай кампаніі Андэрса Петэра Бергрэна. Пасля вяртання ў сталіцу ў 1828 годзе яна была заручана ў Каралеўскім драматычным тэатры ў Стакгольме.
Кар’ера
У 1828 годзе Эмілі Хёгкіст дэбютавала ў Каралеўскім драматычным тэатры ў спектаклі «Qväkaren», у 1831 годзе атрымала кантракт. У першыя гады кар’еры яе крытыкавалі за слабы і пранізлівы голас і называлі няўпэўненай у сваіх рухах на сцэне. Аднак у 1834 годзе яна здзейсніла паездку ў Парыж, дзе вывучыла сучасныя французскія метады акцёрскага майстэрства, пасля чаго, як кажуць, палепшылася, навучылася дзейнічаць на сцэне з большай упэўненасцю ў сабе, як апранацца з большым майстэрствам у адпаведнасці з яе ролямі, і набыла лепшы кантроль над яе голасам. Пасля яе вяртання была прадастаўлена важная магчымасць прадэманстраваць сябе, калі зорная актрыса Сара Торслаў, вядомая як вядучая «сентыментальная актрыса» і камедыйная актрыса Каралеўскага драматычнага тэатра, сышла пасля забастоўкі акцёраў 1834 года, пасля чаго давялося замяніць яе, выявілася, што Хёгкіст выконвала ролі, якія звычайна адводзіліся Торслаў, пасля таго, як зорная актрыса Шарлота Эрыксан не змагла выканаць іх задавальняюча, бо яны не былі ў яе жанры. Эмілі Хёгвіст атрымала шанец і з такім поспехам, што, як паведамляецца, яна заваявала не толькі старых прыхільнікаў Торслаў, але і набыла шырокае кола сваіх прыхільнікаў, і з гэтага года яе лічылі адной з самых вядомых актрыс Каралеўскага драматычнага тэатра.
Яна зрабіла другую навучальную паездку ў Парыж летам 1837 года, падчас якой брала ўрокі ў мадмуазэлі Марс, якой яна захаплялася як узорам для пераймання, пасля чаго, як кажуць, яе прыроджаны талент цалкам расквітнеў, і гледачы яе прынялі з энтузіязмам па вяртанні ў Стакгольм у сезон 1837-38 гадоў. Яе заробак можа паказаць рост кар’еры: у 1835 годзе Эмілі Хёгкіст дасягнула заработнай платы ў 1200, а мінімальны заробак сярэдняй актрысы складаў 200, а прымадона Каралеўскай шведскай оперы Генрыетта Відэрберг атрымалівала 1600.
Эмілі Хёгкіст у першую чаргу адзначылася ролямі ў модным тады жанры французскіх салонных камедый, якія часта граў Яўген Скрайб, і «пераўзышла грацыёзным какецтвам і любімай духоўнасцю» — лічыцца, што яна дасягнула найлепшага поспеху ў камедыі, дзе яе «мяккая індывідуальнасць і нетрадыцыйная акцёрская гульня адзначылі трыумф». Яе не толькі паважалі як актрысу, але яе прыгажосць таксама прыцягвала вялікую ўвагу, і Фрыц фон Дардэль апісаў яе: «Гэтая актрыса, магчыма, яшчэ больш славілася сваёй прыгажосцю і мілатой, чым талентам. Яна была вельмі высокая і худая, са скурай ружы і лілеі, выдатнымі рысамі твару і прыгожымі светлымі валасамі, а таксама была добрай духам і прыемнай». Сярод яе найбольш вядомых роляў былі «Qväkaren och dansaren» (Квакер і танцор) Яўгена Скрайба, «Shakspears Kär» (Каханне Шэкспіра), Жанна д’Арк у «Jungfrun av Orleans» (Дзева Латарынгіі) Фрыдрыха Шылера, галоўная роля ў «Мэры Сцюарт» і Афеліі ў «Гамлеце». Улетку 1839 года яна зрабіла трэцюю вучэбную паездку ў Парыж, і пасля яе вяртання, яна прынесла з сабой камедыю «Richelieus Första vapenbragd» (Першы баявы Рышэлье) па Баярду і Дзюмануару, якую яна пераклала на шведскую і ў якой была высока ацэнена роля маладога герцага дэ Рышэлье (1842). Як адзначаецца, яна выканала 125 роляў у тэатры за сваю кар’еру ў перыяд 1828-45 гадоў, а таксама яна гастралявала ў Фінляндыі.
Апошні выступ яна зрабіла 7 снежня 1845 года. У тэатры яе змяніла Зэльма Хедзін. Хёгкіст была адной з трох вядомых шведскіх артыстак, якіх афіцыйна адзначылі ў мемарыяле вядомых шведскіх акцёраў у 1847 годзе.
Асабістае жыццё
У 1831-33 у Эмілі Хёгкіст быў раман з брытанскім дыпламатам Джонам Блумфілдам, другім баронам Блумфілда, які размясціў яе ў апартаментах. З ім у яе нарадзілася дачка Тэкла ў кастрычніку 1833 года.
Эмілі Хёгкіст была інтэлектуалам і кожны чацвер праводзіла літаратурны салон для шведскага мастацкага свету мастакоў і пісьменнікаў. Характэрна, што большасць гасцей у яе салонах былі мужчыны, бо жанчыны баяліся мець зносіны з ёй прыватна з-за яе рэпутацыі куртызанкі. Былі адзначаны некаторыя выключэнні, такія як Мала Хёк і Эліз Фрэслінд. Яна праводзіла лета ў Фрамнес на Юргордэне. Нягледзячы на тое, што яна моцна загразла ў даўгах, падтрымка наследнага прынца Оскара пазбавіла яе ад фінансавых праблем, і яна актыўна займалася дабрачыннасцю Адзначаецца, што яна выступала заступніцай брата Жана (Ёхана Ісака) Хёгквіста (1814 – 1850), які некаторы час быў папулярным акцёрам, але не займаўся кар’ерай з-за алкагалізму: Эмілі Хёгкіст аплаціла яго паездку у Злучаныя Штаты, але ён вярнуўся ў год яе смерці, якая, як кажуць, моцна закранула яго, і ён памёр усяго праз тры гады. Таксама адзначаецца, што яна падтрымлівала былую оперную спявачку Генрыетту Відэрберг, якая жыла ў глыбокай галечы пасля заканчэння кар’еры.
З 1842 года Эмілі Хёгкіст пакутавала на праблемы са здароўем, выкліканых прагрэсавальным туберкулёзам, і правяла лета ў Рыме, дзе яе адзначыла шведская калонія мастацтва. Здароўе паправілася, і пасля вяртання яна наведала дачку і сыноў у Гамбургу, пазнаёмілася з Эмілем Кі, які быў на 10 гадоў маладзейшы за яе, і стаў яе апошнім каханым.
Улетку 1845 года яна здзейсніла падарожжа па здароўі ў Карлсбад, але хвароба прагрэсавала да такой ступені, што яна ўжо не змагла аднавіцца ў дастатковай ступені, каб займацца працай, і яе апошні сезон 1845-46 быў няўдалым; пасля апошняга выступу ў снежні 1845 года яна была прыкавана да ложка да мая 1846 года. У ліпені 1846 года яна пакінула Швецыю, спрабуючы знайсці лекі для спажывання ў шэрагу санаторыяў Германіі і Швейцарыі, перш чым адправіцца ў Італію. Яна памерла ў Турыне 18 снежня 1846 года.
У мастацкай літаратуры
Адносіны паміж Эмілі Хёгкіст і Оскарам I былі паказаны ў фільме Эмілі Хёгкіст ў галоўнах ролях зняліся Сігнэ Хаса і Георг Райдберг (1939), адзін з самых дарагіх зробленых ў Швецыі фільмаў у 1930 годзе.
Музей Радэна
Музей Радэна (фр. Musée Rodin) — музей мастацтваў у Францыі, які ўяўляе сабой найбуйнейшы збор работ французскага скульптара Агюста Радэна. Адкрыты ў 1919 годзе.
Музей знаходзіцца на ру дэ Варэн у 7 акрузе Парыжа, у палацы Біронаў (hôtel particulier), пабудаваным у 1727—1732 гадах архітэктарам Жакам-Анж Габрыэлем для фінансіста Абрахама Пейрэн дэ Мора. З 1904 года ў будынку пражывалі розныя мастакі, у тым ліку і А. Радэн (у 1908—1917 гадах). Дзякуючы яго ўплыву палац быў захаваны ад зносу, і ў 1916 годзе было прынята рашэнне збіраць тут работы Радэна, а таксама звязаныя з яго жыццём і творчасцю дакументы. У музеі сабраны больш за 6600 скульптур, 8000 фатаграфій і 7000 іншых твораў мастацтва.
Акрамя шматлікіх работ самога Радэна (у тым ліку яго «Мысляр»), у музеі таксама захоўваюцца скульптурныя творы каханай Радэна — Камілы Кладэль, а таксама яго асабісты збор жывапісу — у тым ліку працы пэндзля Вінцэнта ван Гога.
Ігар Анатолевіч Шуневіч
Ігар Анатолевіч Шуневіч (, Украінская ССР, СССР) — дзяржаўны дзеяч Рэспублікі Беларусь, міністр унутраных спраў з 11 мая 2012 па 10 чэрвеня 2019 года, генерал-лейтэнант міліцыі.
Біяграфія
Скончыў Акадэмію міліцыі МУС Беларусі (1992), служыў у сістэме органаў унутраных спраў рэспублікі на розных пасадах — пачынаў служыць следчым, дайшоў да намесніка начальніка УУС Мінскага аблвыканкама.
У 2007—2012 узначальваў следчае ўпраўленне КДБ, галоўнае ўпраўленне контрразведвальнага забеспячэння праваахоўных і кантралюючых органаў, барацьбе з карупцыяй і арганізаванай злачыннасцю.
17 студзеня 2012 года Шуневіч быў прызначаны першым намеснікам міністра ўнутраных спраў Беларусі — начальнікам крымінальнай міліцыі.
11 мая 2012 года прызначаны міністрам унутраных спраў.
Ігар Шуневіч прыходзіў на пасаду жыхаром двухпакаёўкі ў міліцэйскім доме на Грушаўцы. Атрымаў 14 сотак элітнай зямлі рашэннем Мінгарвыканкама ад 6 лютага 2014 года і неўзабаве пачаў будоўлю. Атрымаўся двухпавярховік плошчай каля 295 квадратных метраў.
На парадзе Перамогі 9 мая 2015 года ў Мінску Ігар Шуневіч з’явіўся ў форме супрацоўніка НКУС узору 1943 года. Паводле міністра, ён апранае гэтую форму «кожны год 9 мая», каб выказаць павагу да супрацоўнікаў міліцыі, якія загінулі ў час вайны і пасля яе. Шуневіч сказаў, што форму камісара НКУС ён пашыў сабе «паводле ўнутранага пераканання і за ўласны кошт».
1 снежня 2016 года Шуневіч у інтэрв’ю тэлеканалу «Беларусь-1» заявіў, што «ў гэтым годзе супраць супрацоўнікаў міліцыі было распачата 123 крымінальныя справы». 31 мая 2017 года міністр паведаміў журналістам, што МУС кожны тыдзень выяўляе тых, хто парушае прафесійную дысцыпліну.
Барацьба з ЛГБТ пры Шуневічу стала асобнай старонкай у міністэрстве ўнутраных спраў. Міністэрства між іншым пачало выпускаць заявы, прысвечаныя «традыцыйным каштоўнасцям» у Дзень барацьбы з гамафобіяй. Сам міністр сказаў: «''Існуе пэўная катэгорыя грамадзян, якіх я, — прабачце за слэнг, гэта мой тэрмін, мая дэфініцыя — называю „дзіравыя“. Некаторыя з іх зрабілі сабе адтуліны ў тых месцах, якія прыродай не прадугледжаныя''».
Моцна ўдарыла па іміджы МУС і яго кіраўніка гісторыя гібелі супрацоўніка ДАІ Яўгена Патаповіча ў Магілёве і «цыганскі пагром», учынены міліцыяй у маі 2019 года. У выніку кіраўніцы прэзідэнцкай адміністрацыі Наталлі Качанавай давялося ехаць у Магілёў і выбачацца перад цыганамі.
10 чэрвеня 2019 г. міністр унутраных спраў Ігар Шуневіч сышоў у адстаўку. Гэта адбылося падчас рабочай сустрэчы з Прэзідэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам, на якой абмяркоўвалася падрыхтоўка да II Еўрапейскіх гульняў.
Літаратурныя зацікаўленні
На Мінскім кніжным кірмашы ў Ігара Шуневіча пацікавіліся яго літаратурнымі густамі. Міністр адказаў, што сучасных аўтараў не прызнае, але любіць класіку. Шмат разоў перачытваў «Пана Тадэвуша», а калі зусім часу няма, то ўголас «Новую зямлю» чытае жонка, — расказаў ён.
Стаўленне да ЛГБТ
17 мая 2018 года, у Міжнародны дзень барацьбы з гамафобіяй, трансфобіяй і біфобіяй на будынку пасольства Вялікабрытаніі ў Мінску з’явіўся ЛГБТ-сцяг. 20 мая Міністэрства ўнутраных спраў Беларусі апублікавала на сваім сайце матэрыял пад назвай «Мы за сапраўднае!» (Мы за подлинное!), у якім выказала шкадаванне аб тым, што над пасольствам Вялікабрытаніі быў вывешаны вясёлкавы сцяг — сімвал гомасексуалаў, назвала аднаполыя адносіны падробкай і заявіла, што Беларусь абапіраецца на падмурак традыцыйных інстытутаў сям’і і шлюбу.
Падобная заява выклікала абурэнне ў часткі грамадства. Эксперты назвалі выпадак недарэчным, паколькі замежныя дыпламатычныя прадстаўніцтвы належаць да юрысдыкцыі Міністэрства замежных спраў, а не ўнутраных.
22 мая ў перадачы «Размова з прэзідэнтам» на тэлеканале «Беларусь-1» міністр унутраных спраў Ігар Шуневіч сярод іншага патлумачыў рэакцыю МУС на вывешванне сцяга на пасольстве Вялікабрытаніі. Ён заявіў, што «не рэагаваць на падобнага кшталту падзеі мы не маем ніякага права», бо «гэта ўнутраная справа, у тым ліку нашага міністэрства», дадаўшы, што «праблема пранікнення ў наша грамадства ўсіх неўласцівых, ненатуральных і іншых дэструктыўных асаблівасцей, ідэалогіі, і да т. п., безумоўна, адбываецца, і большых імунітэтаў, на жаль, апроч нашай гісторыі і рэлігіі, няма».
7 чэрвеня Шуневіч заявіў, што грамадзянская супольнасць «не прайшла праверку» вясёлкавым сцягам на пасольстве Вялікабрытаніі, бо ніводная арганізацыя не абурылася ім і не запатрабавала зняць «гэты прадмет, які быў вывешаны ў парушэнне Венскай канвенцыі». Заяву МУС ён назваў «вельмі карэктнай і дыпламатычнай», а таксама заявіў, што «мы ж дыскрымінуем злачынцаў», але наконт ЛГБТ-супольнасці «ніякай дыскрымінацыі няма, ёсць правілы суіснавання, акрамя законаў, якія павінны паважаць усе».
Ацэнкі
Журналіст Юрый Дракахруст падкрэсліў, што міністр Шуневіч меў уласнае палітычнае аблічча. Расійскія тэлеграм-каналы пісалі пра Шуневіча як пра прыхаванага лідара «рускай партыі» ў кіраўніцтве Беларусі. Адстаўку Шуневіча ён звязаў з аднаўленнем балансу на фоне шэрагу антыліберальных крокаў.
Пісьменнік Віктар Марціновіч сказаў пра міністра Ігара Шуневіча, што той «трымаўся на пасадзе як палітык (наколькі „папулярны“ — іншае пытанне) і сышоў таксама як палітык, а не як вінцік ва ўладнай іерархіі, што выпраўлены на вуліцу рашэннем прэзідэнта».
Дзяржсакратар Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь Станіслаў Зась высока ацаніў дзейнасць Ігара Шуневіча на чале МУС. Ён адзначыў, што ўсе задачы, якія стаялі перад МУС у тыя гады, былі паспяхова вырашаны. Паводле яго, эфектыўныя кіраўнічыя рашэнні І. Шуневіча надалі новы імпульс рэфармаванню сістэмы аддзелаў унутраных спраў, барацьбе з крыміналам, асабліва ў сферы наркакантролю, і іншымі негатыўнымі з’явамі.
Рэтаўшчына
Рэ́таўшчына (, Ретовщина) — пасёлак у Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сяражскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Акцябрскага сельсавета.
IC 66
IC 66 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор'і Рыбы.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гігантапітэкі
Гігантапітэкі — назва роду буйных выкапнёвых чалавекападобных малпаў, якія жылі ў паўднёвых і паўднёва-ўсходніх абласцях мацерыковай Азіі ў сярэдзіне антрапагену. Знойдзены чатыры ніжнія сківіцы і звыш 1000 асобных зубоў гігантапітэкаў, вельмі буйных (асабліва карэнныя, якія па аб’ёме ў 6 разоў больш адпаведных зубоў чалавека). Па памерах цела гігантапітэкі пераўзыходзілі чалавека. Па некаторых прыкметах зубной сістэмы (адносна невялікія іклы інш.) гігантапітэкі больш падобныя да чалавека, чым да сучасных чалавекападобных малпаў.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2013/2014
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2013/2014 — 22-і чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
IC 67
IC 67 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор'і Кіт.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вялікі Шлёпа
Вялікі Шлёпа (ад «шлёпать»; таксама вядомы як проста Шлёпа або Вялікі рускі кот  ) — серыя інтэрнэт-мемаў з каракалам па імяні Гоша. У англамоўным сегменце Інтэрнэта вядомы як Флопа (Floppa)  або Вялікі Флопа (Big Floppa).
Кот
Сапраўдная мянушка каракала — Гоша. Ён нарадзіўся 21 снежня 2017 года ў кіеўскім кашачым гадавальніку. Ва ўзросце чатырох месяцаў яго набыла сям’я Бондаравых — Андрэй і Ялена — з Масквы. У снежні 2019 года ўладальнікі каракала апублікавалі ў сваім Інстаграме здымак, дзе ён ляжыць на падаконніку разам з іншым катом — Жорам. Гэты здымак у будучыні стаўся першым шаблонам для мемаў з каракалам.
Гоша важыць блізу 30 кілаграмаў, харчуецца сырым мясам і любіць крэветкі. У чэрвені 2021 года сеў на дыету.
Акрамя каракала ў сям’і Бондаравых жывуць каты — Жора и Мацвей.
Папулярнасць і мемы
Збольшага мемы з Гошам выкарыстоўваюць для шчытпостынгу. Каракал таксама не раз станавіўся героем фатажабаў. Напрыклад, твар Шлёпы дадавалі на скрыншоты з відэагульняў, вокладак часопісаў, дадавалі яму пісталеты, капелюшы і іншыя аксэсуары, каб мемы можна было выкарыстоўваць як карцінкі-рэакцыі. Таксама Гошу часта малююць як рэпера — імаверна, з-за таго, што яго англамоўная мянушка Big Floppa падобная да псеўданімаў амерыканскіх выканаўцаў. Часам у мемах з Шлёпам выкарыстоўваецца малюнак не Гошы, а іншых катоў, рысяў або сервалаў.
У 2020-2021 гадах з’явіліся мемы, дзе Шлёпая «распавядае» пра тое, як правільна рыхтаваць пяльмені, і пра тое, што здзяйсняў ваенныя злачынствы. У Шлёпы ў мемах, таксама, ёсць своеасаблівы «вораг» — сфінкс Бінгус. У беларускамоўным сегменце Шлёпа распавядаў рэцэпт калдуноў, а таксама ствараліся мемы, дзе Шлёпа — беларускі патрыёт і змагар за незалежнасць Беларусі і вяртанне беларускіх этнічных зямель.
У траўні 2021 года фанаты каракала пачалі пісаць у месенджары сваім бацькам «Глядзі, гэта Шлёпа, вялікі рускі кот. Як ён табе?», а потым публікавалі іх рэакцыю ў сябе ў профілі сацыяльных сетак. Найбольш папулярным здымкам для праверкі рэакцыі стаў «Шлёпа ў ваннай». Гэты флэшмоб набраў вялікую папулярнасць у рускамоўным сегменце Інтэрнэта. Пазней нарадзілася іншая варыяцыя мема: «Мам, глядзі, гэта Хасбік» з дагестанскім блогерам Хасбулой Магамедавам.
29 чэрвеня 2021 года карэспандэнт тэлеканала «Дождж» Марыя Барзунова ўзяла інтэрв’ю ў Шлёпы: у ім яго гаспадары распавялі пра каракала і яго папулярнасць.
Прадукцыя са Шлёпам
У 2020 годзе фанаты Гошы папрасілі ў сям’і Бондаравых дазвол на выкарыстанне яго выявы для розных прадуктаў. Такім чынам у продажы з’явіліся кубкі, статуэткі і кубікі з Big Floppa. Вясной 2021 года ў краме Google Play з’явілася праграма, прысвечаная Шлёпе. Гульня складаецца са здымкаў Гошы, які пры ціску мяняе выраз твару на «гаварлівы» і выдае розныя гукі.
Копцкае мастацтва
Копцкае мастацтва — тэрмін, які выкарыстоўваецца для апісання мастацтва егіпецкіх хрысціян першых стагоддзяў існавання хрысціянства, а таксама - мастацкай спадчыны іх нашчадкаў, коптаў, з сярэднявечча да нашага часу.
Помнікі копцкага мастацтва - гэта, як правіла, фрэскі, тэкстыль, ілюмінаваныя манускрыпты, а таксама вырабы з металу, большасць з якіх змагла ацалець у манастырах і цэрквах. Гэтыя творы часта функцыянальныя, грань паміж мастацтвам і рамесніцтвам ў іх знікае, сферай прыкладання майстэрства былі як тунікі і надмагіллі, так і выявы святых.
Вытокі і гісторыя ўздзеяння
Копцкае мастацтва ўяўляе сабой сумесь старажытнаегіпецкага і эліністычнага ўплыву. Тэматыка і сімволіка запазычана з антычнай і егіпецкай міфалогій, часам прыстасаваных да хрысціянскіх вераванняў. Таксама на гэты стыль ўплывалі Персія і Сірыя, праўда - з меншым поспехам, але ўсё роўна пакінуўшы такую спадчыну, як напрыклад, паўліны і грыфоны ў якасці упадабаных матываў.
Прыклад ўплыву эліністычнага і егіпецкага мастацтва перыяду Позняй Антычнасці т. зв. фаюмскія партрэты. Твары людзей з Эль Фаюма - прыклад копцкага мастацтва II стагоддзя, гэта паказвае грэчаскае і рымскае ўздзеянне на копцкае мастацтва, але з некаторымі важнымі адрозненнямі ад уласна егіпецкага мастацтва.
Арабская заваёва Егіпта прывяло да таго, што копцкія майстры як самі выпрабавалі ўздзеянне ісламскага мастацтва, так і аказалі на яго некаторы ўплыў. Уплыў коптаў на арабскую архітэктуру і выкарыстанне некаторых копцкіх матываў у ісламскіх будынках пачынаецца з VII стагоддзя.
У той жа час, Александрыйская царква коптаў, як самая старая ў Афрыцы, паўплывала на суданскую і эфіопскую. Да прыкладу, некаторыя формы копцкага крыжа цяпер вядомыя як эфіопскі крыж, ужо не кажучы аб эфіопскіх храмах, дзе відаць ўплыў копцкага мастацтва.
Букоба
Букоба - заснаваны Эмін-пашой горад у паўночна-заходняй Танзаніі на заходнім беразе возера Вікторыя, сталіца вобласці Кагера. Ацэнка насельніцтва - 100 000 чалавек. Горад мае невялікі аэрапорт і рэгулярныя паромное рэйсы на Мванзу, а таксама сухапутным транспартам ў акругу Уганды Рака.
Эмблема Мальдываў
Эмблема Мальдываў — дзяржаўны сімвал Мальдыўскае дзяржавы. Эмблема змяшчае выявы какосавай пальмы і двух мальдыўскіх сцягоў, што скрыжоўваюцца ў аснове; скрутка, на якім напісана традыцыйная арабская назва краіны. Паміж сцягамі ўдадкаваўся паўмесяц з зоркаю.
Какосавая пальма — галоўнае дрэва астравоў, крыніца і сімвал дабрабыту мальдыўцаў. Астраўляне недарэмна лічаць пальму лепшым у свеце дрэвам — яны дбайна выкарыстоўваюць кожную частку расліны для сваіх патрэбаў: ад будаўніцтва чоўнаў да медыцыны. Паўмесяц і зорка — традыцыйныя сімвалы ісламу, што пранік на астравы ў ХІІ стагоддзі і сёння з'яўляецца дзяржаўнай рэлігіяй.
Словы на скрутку «Ад-Даўлат Аль-Махалдхібія» (الدولة المحلديبية) напісаны ў арабскім стылі насх. Гэтую назву выкарыстоўваў нацыянальны герой Мальдываў султан Аль-Газі Махамед Факурафаані Аль-Азам, і азначае яна «дзяржава Махал Дзібіят» — назва, пад якой краіна стала вядомая свету з нататак і карт Ібн Батуты ды іншых арабскіх падарожнікаў, сучаснікаў султана.
NGC 342
NGC 342 (іншыя абазначэнні — MCG −1-3-58, NPM1G −07.0039, PGC 3631) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гімн Гандураса
Нацыянальны гімн Гандураса (Himno Nacional de Honduras) — дзяржаўны гімн Гандураса, прыняты ў 1915 годзе.
Аўтарам вершаў з’яўляецца Аўгуста Канстансіа Каэльё, музыку напісаў Карлас Хартлінг.
IC 68
IC 68 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор'і Кіт.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Allium kuramense
Allium kuramense — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Узбекістана.
Апісанне
Цыбуліна канічна-цыліндрычная, 20-30 × 5-10 мм. сцябло вышынёй 20-30 см. Лісце ў колькасці 2-3, 1-3 мм шырынёй. Калякветнік вузка званочкавы, лісточкі ружова-пурпурныя, жылкі больш рэзка фіялетавыя, 4-5 мм даўжынёй.
Распаўсюджанне
Эндэмік Узбекістана.
Мацковічы
Мацко́вічы (, Мацковичи) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета. Да 2004 года ўваходзіла ў склад Мягунскага сельсавета.
Вармінска-Мазурскі ўніверсітэт у Ольштыне
Вармінска-Мазурскі ўніверсітэт у Ольштыне (Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Ольштын.
Агульная характарыстыка
Навучальная ўстанова ўтворана 1 верасня 1999 года ў выніку аб’яднання Аграрна-тэхнічнай акадэміі, Вышэйшай педагагічнай школы і Вармінскага тэалагічнага інстытута. Галоўны кампус размешчаны ў ольштынскім раёне Кортава. Універсітэт навучае студэнтаў дзённа і завочна на пятнаццаці факультэтах, чатырнаццаць з якіх маюць поўныя акадэмічныя правы, гэта значыць права на наданне доктарскіх ступеняў і хабілітацыі. Правы на наданне доктарскіх ступеняў маюць усе 15 факультэтаў — у сукупнасці яны могуць прысвойваць доктарскую ступень у 24 навуковых дысцыплінах.
Селішча (Акцябрскі сельсавет)
Се́лішча (, Селище) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Зарэчанскага сельсавета.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2012/2013
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2012/2013 — 21-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
Меншавікі
Меншавікі — члены памяркоўнага крыла Расійскай сацыял-дэмакратычнай рабочай партыі (РСДРП), якую ўзначальвалі Юлій Мартаў, Фёдар Дан, Іраклій Цэрэтэлі, Павел Аксельрод і іншыя.
Палітычныя погляды
Раскол РСДРП на бальшавікоў і меншавікоў адбыўся на II з’ездзе РСДРП пры галасаванні па 1-м параграфе статуту партыі. Бальшавікі трымалі курс на гегемонію пралетарыяту ў будучай рэвалюцыі. Уладзімір Ленін хацеў стварыць згуртаваную, баявую, выразна арганізаваную, дысцыплінаваную пралетарскую партыю. «Мартаўцы» выступалі за больш свабодную асацыяцыю, арыентаваліся на ліберальную буржуазію. Прыхільнікі Леніна адстойвалі «праграму максімум», у якой прапаноўвалася поўнае знішчэнне буржуазнага класа і стварэння працоўнага руху, а прыхільнікі Мартава «праграму мінімум», у якой улічваліся інтарэсы дробных буржуа і сялян. З гэтай прычыны яны і атрымалі пазначэнні «бальшавікоў» і «меншавікоў» адпаведна. Надалей гэтыя групы то намагаліся аб’яднацца, то разыходзіліся, але, як выявілася, раскол адбыўся канчатковы, хоць неаднаразова былі пераходы як ад меншавікоў да бальшавікоў (напрыклад, Льва Троцкага), так і наадварот.
У адрозненне ад бальшавікоў, якія аж да XIX з’езда партыі называлі сябе так афіцыйна (РСДРП (б) — РКП (б) — ВКП (б), дзе (б) азначала «бальшавікоў»), слова «меншавік» заўсёды было нефармальным — партыя менавалася сацыял-дэмакратычнай.
Меншавікі не выступалі за ўстанаўленне пралетарскай дыктатуры і не знакамітыя такімі гістарычнымі постацямі, як Уладзімір Ленін ці Іосіф Сталін (Троцкі стаў граць вялікую гістарычную ролю, стаўшы бальшавіком), але іх ідэйны і тэарэтычны ўзровень, як правіла, быў вышэйшы за бальшавіцкі. Калі сярод старых бальшавікоў акрамя Леніна і Бухарына практычна не было вялікіх ідэолагаў і тэарэтыкаў-марксістаў, дык сярод меншавікоў можна назваць імёны тэарэтыкаў Георгія Пляханава, Юлія Мартава, Мікалая Чхеідзэ, Фёдара Дана. Аднак ва ўмовах Расіі палітычны ўплыў меншавікоў быў менш значным, чым бальшавікоў.
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі меншавікі ўвайшлі ў склад Часовага ўрада і атрымалі вялікі ўплыў у Саветах (тут трэба асабліва адзначыць ролю М. Чхеідзэ, І Цэрэтэлі, Ф. Дана, М. Лібера).
Пасля 1917 года
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі часта выступалі супраць бальшавікоў. Дзейнасць партыі то забаранялі, то дазвалялі, пакуль канчаткова не забаранілі.
Доля большасці меншавікоў была трагічнай — частка з іх зазнала рэпрэсіі падчас «чырвонага тэрору» часоў грамадзянскай вайны, іншым давялося эміграваць, некаторыя былі рэпрэсаваныя падчас расправы над так званым «Саюзным бюро ЦК меншавікоў» (працэс 1931 года).
Увесну 1931 года ў Маскве пачаўся чарговы публічны працэс. Гэтым разам на лаве падсудных апынуліся 14 асоб з «Саюзнага бюро ЦК меншавікоў». З 1 па 9 сакавіка 1931 яны выслухалі набор стандартных абвінавачванняў: ад развалу савецкай эканомікі да ўстанаўлення сувязі з урадамі імперыялістычных дзяржаў. Сярод тых, хто праходзіў па гэтым працэсе, выявіліся член Прэзідыума Дзяржплана Уладзімір Громан, вядомы эканаміст і журналіст Мікалай Суханаў, член праўлення Дзяржбанка СССР Шэр. Усе яны «прызналі» сябе вінаватымі і атрымалі ад 3 да 10 гадоў пазбаўлення волі.
Канчатковую кропку паставіў «вялікі тэрор» 1936—1938 гг.
Тым не менш, асобным меншавікам, якія афіцыйна змянілі перакананні, удалося выжыць і нават дасягнуць значных пасад, напрыклад Андрэю Вышынскаму, які стаў Генеральным пракурорам, пазней міністрам замежных спраў і кандыдатам у члены Прэзідыума (Палітбюро) ЦК КПСС, дыпламатычныя кар’еры зрабілі таксама Іван Майскі, Аляксандр Траяноўскі.
Меншавіцкая Грузія
Вялікіх поспехаў дасягнулі меншавікі ў Грузіі. 26 мая 1918 яны абвясцілі незалежную дэмакратычную рэспубліку. Кіраўніком урада стаў Ноэ Жарданія, важную ролю гралі Чхеідзэ і Цэрэтэлі. Аднак у 1921 Чырвоная армія заняла Грузію і ўсталявала там савецкую ўладу.
Тонкадзюбы какаду
Тонкадзюбы какаду або Заходняя насатая карэла (Cacatua pastinator) — птушка сямейства какаду.
Знешні выгляд
Даўжыня цела 38-40 см, крыла 28,8-33 см апярэнне белае. Уздечка і корні пёркаў галавы, патыліцы, грудзей і спіны — аранжава-ружовыя. Вушкі і пёркы над вачыма з лёгкім цёмна-жоўтым адценнем. Падкрылы і падхвосце з жаўтаватым адценнем. Хахалок кароткі і поўны. Паміж дзюбай і вокам ёсць чырвоная пляма. Дзюба даўгаватая, цёмна-шэрага колеру. Лапы шэрыя. Кальцо каля вачэй даўгаватай формы, без пёркаў, цёмна-сіняга колеру. Радужка цёмна-карычневая. Самец і саміцы маюць аднолькавую афарбоўку.
Гімн Грэнады
Прывітанне, Грэнада, Hail Grenada — дзяржаўны гімн Грэнады, зацверджаны ў 1974. Напісаны Льюісам Арнольдам Масанта на словы Ірвы Мерле Баптыстэ.
NGC 343
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога». Галактыка ў першай рэдакцыі NGC была адзначана як магчымая зорка, у перагледжанай рэдакцыі тып аб’екта быў удакладнены.
Утварае пару якія ўзаемадзейнічаюць галактык з NGC 344 (разам яны пазначаны ў каталозе Arp-Madore як AM 0055-232). Вуглавая адлегласць паміж цэнтрамі NGC 344 і яе меншага па памеры кампаньёна, NGC 344, складае 22".
Гл. фатаграфію галактыкі.
Аруша
Геаграфія
Горад Аруша знаходзіцца на поўначы Танзаніі за 89 км ад мяжы з Кеніяй (КПП Наманга), каля гары Меру, за 83 км ад гары Кіліманджара, за 84 км ад возера Маньяра, за 110 км ад возера Натрон, за 84 км ад Нацыянальнага парка Нгорангора, за 172 км ад Нацыянальнага парка Серэнгеці.
Горад размешчаны на ўзвышшы. Нягледзячы на блізкасць да экватара, клімат у ім блізкі да ўмеранага. У самы спякотны перыяд (з кастрычніка да сакавіка) дзённая тэмпература рэдка перавышае 28° C, затое ўначы апускаецца да 15° C. У самыя халодныя месяцы (чэрвень і ліпень) сярэдні тэмпературны максімум складае 21° C. Найбольш вільготны месяц — красавік (200 мм ападкаў), найбольш сухі — жнівень (10 — 20 мм ападкаў).
Кішпельт
Кішпельт (люксемб. Kiischpelt, фр. Kiischpelt) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Кішпельт з'яўляецца часткай кантона Вільц. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Аруша
Гісторыя
Горад Аруша быў заснаваны германскімі каланізатарамі ў 1900 г. як паўночны пункт іх валоданняў ва Усходняй Афрыцы. Тут размяшчаліся нямецкі ваенны гарнізон і крэпасць Бома. Сваю назву горад атрымаў ад племені масаяў-ларуса (мясцовы народ меру з групы банту называе іх вааруша), якія мігрыравалі ў гэтыя мясціны з поўначы.
Кішпельт
Насельніцтва складае 964 чалавекі (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 388 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 33,58 км ² (па займаемай плошчы 14 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 498 м. (25 месца з 116 камун), найменшая 241 м. (52 месца з 116 камун).
Аруша
Гісторыя
Пасля I Сусветнай вайны мясцовыя землі трапілі ў склад валоданняў Вялікабрытаніі.
9 снежня 1961 г. у Арушы было падпісана пагадненне паміж прадстаўнікамі Вялікабрытаніі і Афрыканскім Нацыянальным Саюзам Танганьікі аб наданні незалежнасці гэтай частцы Усходняй Афрыкі. У 1964 г. Аруша стала часткай незалежнай дзяржавы Танзанія. У 1967 г. у Арушы была абвешчана праграма сацыялістычнага развіцця Танзаніі.
У 1967—1977 гг. горад Аруша з’яўляўся афіцыйным цэнтрам Усходняй Афрыканскай Супольнасці. У 1995 — 2016 гг. у ім праводзяцца паседжанні Міжнароднага крымінальнага трыбунала па Руандзе.
Эканоміка
Аруша — важны эканамічны цэнтр Танзаніі. У ім знаходзяцца прадпрыемствы харчовай і лёгкай прамысловасці, працуюць мясцовы ўніверсітэт, аэрапорт, шэраг буйных гандлёвых кампаній.
Дзякуючы блізкасці асноўных славутых мясцін Паўночнай Танзаніі, Аруша вабіць шматлікіх турыстаў, з’яўляецца значным транзітным пунктам.
Apela
Apela — род матылькоў сямейства.
Шанхайскі вялікі тэатр
Вялікі тэатр у Шанхаі (або Вялікі тэатр Шанхая, (上海 大 剧院) — адзін з найбуйнейшых (побач з Нацыянальным цэнтрам выканальніцкіх мастацтваў) тэатральных будынкаў Кітая і адна са славутасцяў горада Шанхая. Размешчаны на скрыжаванні Цэнтральнага бульвара і Паўднёвай дарогі Хуанпі ў паўночнай частцы раёна Хуанпу. З моманту адкрыцця 27 жніўня 1998 года на яго сцэне было пастаўлена больш за 6000 пастановак у жанрах оперы, мюзікла, балета, канцэртаў сімфанічнай і камернай музыкі, кітайскай оперы. Будынак з’яўляецца рэзідэнцыяй.
Архітэктура
Тэатр быў пабудаваны ў 1998 годзе. Адметны архітэктурны стыль будынка быў распрацаваны кампаніяй ARTE Charpentier, заснаванай французскім архітэктарам. Інтэр’ер створаны Studios Architecture. З надыходам цемры светлавыя інсталяцыі вакол будынка надаюць яму выгляд, які нагадвае крыштальны палац. У 2015 годзе ў тэатры прайшла цырымонія ўзнагароджання Laureus World Sports Awards.
Тэатр займае тэрыторыю ў 2,1 га, агульная плошча забудовы складае 70 000 квадратных метраў і змяшчае тры тэатры: Лірычны тэатр на 1800 месцаў, Драматычны тэатр на 600 месцаў і Тэатр-студыю на 300 месцаў. Сцэна Лірычнага тэатра, плошча якой складае каля 1700 квадратных метраў, уключаючы асноўную сцэну, бэксцэну, левую і правую дадатковыя сцэны, з’яўляецца адной з самых вялікіх, найбольш абсталяваных і найбольш універсальных механічных сцэн у свеце. Акрамя таго, у склад тэатра ўваходзяць банкетная зала, білетныя касы і падземны паркінг.
Франц Пятровіч Вітко
Франц Пятровіч Вітко (, вёска Гатоўкі, Глыбоцкі раён, Віцебская вобласць, БССР) — беларускі прафсаюзны дзеяч і навуковец. Другі старшыня Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі (2001—2002). Кандыдат эканамічных навук (1991). Вымушаны быў сысці ў адстаўку з пасады старшыні ФПБ за крытыку ў адрас урада і быў заменены адданым Лукашенка Леанідам Козікам. Пасля адстаўкі з пасады старшыні ФПБ стаў выкладчыкам у Інстытуце бізнесу БДУ.
Какаду акуляравы
Акуляравы какаду (Cacatua ophthalmica, сін. Plyctolophus ophthalmicus) — птушка сямейства какаду.
Знешні выгляд
Папугай буйных памераў. Дарослыя асобіны дасягаюць 47—56 см; вага 800—900 г. Афарбоўка апярэння белая. Вушкі, аснова шыі і шчокі з лёгкім жаўтаватым адценнем. Падкрылкі і падхвосце — жаўтаватыя. Хахалок доўгі, шырокі, акруглы, пафарбаваны ў розныя колеры: аранжавы, лімонны і светла-ружовы. Кольцы вакол вачэй пазбаўленыя пёркаў, голыя, шэра-блакітнага колеру, падобныя на акуляры, што і паслужыла падставай для назвы гэтага віду. Дзюба шэра-чорная. Лапы цёмна-шэрыя. Радужка у самца цёмна-карычневая, у саміцы чырванаваты-карычневая.
IC 69
IC 69 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор'і Рыбы.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чуйко
Чуйко — прозвішча.
Перабудова Нормальма
Перабудова Нормальма (Norrmalmsregleringen) — буйны перагляд гарадскога плана ніжняга Нормальма - раёна Стакгольма, Швецыя, які быў выкананы ў 1950-70-я гады. Падчас перапланіроўкі стары раён Клара быў заменены сучасным бізнес-цэнтрам, таксама там было пракладзена метро. У выніку гэтага праекта больш за 750 будынкаў было знесена, што стварыла месца для развіцця новай інфраструктуры і забудовы.
Абнаўленне Нормальма з'яўляецца найбуйнейшым шведскім горадабудаўнічым праектам па гэты дзень. У ім была задзейнічана значная частка шведскай архітэктурнай эліты. Гэтая перабудова шырока крытыкавалася, але, у той жа час, ёй захапляліся па ўсёй Швецыі і ў свеце. Яна лічыцца адным з найбуйнейшых і самых яскравых перепланіровак у Еўропе ў пасляваенны час, нават беручы пад увагу горада, моцна разбураныя падчас Другой сусветнай вайны. Адным з ключавых палітыкаў, што стаялі за масавай гарадской перапланіроўкай, быў былы член гарадскога савета Стакгольма Інгвэ Ларсан.
Allium kwakense
Allium kwakense — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Таджыкістана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Таджыкістана.
-
- — знак, сімвал, рысачка на звычайнай клавіятуры камп’ютара. З-за адсутнасці іншых «рыс беларускай тыпаграфікі» можа пазначаць што заўгодна з наступнага спісу:
Гідраўліка
Гідраўліка (ὑδραυλικός — вадзяны; ад  — вада +  — трубка) — навука пра законы руху і раўнавагі вадкасцяў і спосабы прымянення гэтых законаў да вырашэння задач інжынернай практыкі. У адрозненне ад гідрамеханікі, гідраўліка характарызуецца асаблівым падыходам да вывучэння з’яў цячэння вадкасцяў; яна вызначае набліжаныя залежнасці, абмяжоўваецца ў многіх выпадках разглядам аднапамернага руху, шырока выкарыстоўвае пры гэтым эксперымент, як у лабараторных, так і ў натуральных умовах. Разам з тым праглядаецца ўсё большае збліжэнне паміж гідрамеханікай і гідраўлікай: з аднаго боку, гідрамеханіка ўсё часцей звяртаецца да эксперыменту, з другога — метады гідраўлічнага аналізу робяцца больш строгімі.
IC 70
IC 70 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Кіт.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2011/2012
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2011/2012 — 20-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
Дзяўчына з характарам
«Дзяўчына з характарам» (Девушка с характером) — савецкі камедыйны мастацкі фільм 1939 года рэжысёра Канстанціна Юдзіна. Першыя ролі ў кіно Міхаіла Глузскага і Анатоля Салаўёва.
Сюжэт
У пошуках ісціны і магчымасці пакараць дырэктара-бюракрата Мяшкова, які разваліў працу ў некалі паспяховым далёкаўсходнім зверосовхозе, лепшая працаўніца гаспадаркі Каця Іванова адпраўляецца ў райцэнтр.
У ролях
Planned
IC 71
IC 71 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор'і Кіт.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мацуты
Мацу́ты (, Мацуты) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Да 17 мая 1985 года вёска ўваходзіла ў склад Дварчанскага сельсавета.
NGC 344
NGC 344 (іншыя абазначэнні — AM 0055-232, PGC 198261) — спіральная галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».