cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сяргей Вячаслававіч Крывец
Клубная кар’ера
У 2006 годзе Крывец перайшоў у БАТЭ, у складзе якога наступныя 4 гады запар станавіўся чэмпіёнам Беларусі. Сяргей Крывец — аўтар першага гала, забітага беларускімі клубамі ў асноўнай сетцы Лігі чэмпіёнаў (БАТЭ — «Ювентус» 2:2, Мінск, 30 верасня 2008 года). У 2009 годзе па выніках апытання, якое праводзілася газетай «Прессбол», Сяргей быў прызнаны найлепшым футбалістам чэмпіянату.
У ліпені 2013 года вярнуўся ў БАТЭ, падпісаўшы трохгадовы кантракт. 23 ліпеня 2013 года ў адказным матчы другога кваліфікацыйнага раўнда Лігі чэмпіёнаў супраць карагандзінскага «Шахцёра» не забіў пенальці, у выніку БАТЭ саступіў 0:1 і вылецеў з розыгрышу Лігі чэмпіёнаў. Пазней у чэмпіянаце Беларусі тройчы аформіў дубль у браму салігорскага «Шахцёра», дзякуючы чаму БАТЭ здолеў перагнаць гэты клуб і атрымаць чарговае чэмпіёнства.
У сезоне 2014 Сяргей стаў выступаць на пазіцыі левага ўскрайняга нападніка. Неўзабаве ён узначаліў як спіс найлепшых бамбрадзіраў, так і спіс найлепшых асістэнтаў чэмпіянату. Дапамог БАТЭ прайсці ў групавы этап Лігі чэмпіёнаў 2014/15: 5 жніўня 2014 года ў адказным матчы трэцяга кваліфікацыйнага раўнда супраць «Дэбрэцэна» на другой дададзенай хвіліне забіў гол, які вывеў БАТЭ ў раўнд плэй-оф.
28 жніўня 2014 года перайшоў у французскі клуб «Мец». Спачатку трывала гуляў у аснове, 20 верасня 2014 года забіў свой першы гол за «Мец» — у браму «Бастыі» (выніковы лік 3:1). Але потым Сяргей стаў атрымоўваць менш часу на полі, а з сакавіка 2015 года ўвогуле не выхадзіў, нярэдка нават не трапляючы ў заяўку. Па выніках сезона 2014/15 «Мец» страціў месца ў Лізе 1. На наступны сезон Крывец застаўся ў камандзе, аднак у першай палове сезона не выхадзіў на поле. У пачатку 2016 года, пасля змены галоўнага трэнера, стаў трапляць у склад, але замацавацца ў аснове не здолеў. У чэрвені 2016 года датэрмінова разарваў кантракт з «Мецам».
14 ліпеня 2016 года падпісаў аднагадовы кантракт з плоцкай «Віслай», якая вярнулася ў польскую Экстраклясу. Трывала гуляў за аснову «Віслы», толькі ў красавіку 2017 года атрымаў траўму і выбыў да канца сезона 2016/17. У чэрвені 2017 года стала вядома, што «Вісла» не будзе падаўжаць кантракт з Крыўцом і той пакідае клуб.
У ліпені 2017 года падпісаў кантракт з польскім футбольным клубам «Арка» (Гдыня) тэрмінам на адзін год з магчымасцю падаўжэння яшчэ на год. Аднак, на полі ў складзе «Аркі» з’яўляўся нерэгулярна, правёў у Экстраклясе ўсяго 10 матчаў.
У чэрвені 2018 года вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком брэсцкага «Дынама». У брэсцкай камандзе замацаваўся ў аснове. Сезон 2019 амаль поўнасцю прапусціў з-за траўмы. У 2020 годзе вярнуўся ў аснову, чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену.
У лютым 2021 года падпісаў кантракт з познаньскім «Лехам», каб далучыцца да рэзервовай каманды «Лех II» з трэцяга дывізіёна Польшчы. У чэрвені 2022 года пакінуў каманду і вырашыў завяршыць кар’еру, аднак пазней далучыўся да створанага заўзятарамі клуба «Вяра Леха» з шостага дывізіёна.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за моладзевую зборную Беларусі на чэмпіянаце Еўропы 2009 у Швецыі.
У нацыянальнай зборнай Беларусі дэбютаваў 2 лютага 2008 года ў таварыскім матчы супраць Ісландыі. У далейшым трывала выклікаўся ў зборную, але пасля пераезду ў Кітай улетку 2012 года перастаў трапляць у асноўную каманду. Пасля вяртання ў БАТЭ дзякуючы добрай гульні ў чэмпіянаце зноў атрымаў выклік у зборную ў кастрычніку 2013 года.
Бярозкі (Ушацкі раён)
Бяро́зкі (, Берёзки) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ушацкага сельсавета.
Да 9 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Селішчанскага сельсавета, пасля — у склад Лутаўскага сельсавета, які ў 2004 годзе быў перайменаваны ва Ушацкі.
Будапешцкая фондавая біржа
Будапешцкая фондавая біржа (Budapesti Értéktőzsde) — фондавая біржа ў Венгрыі. Размяшчаецца ў Будапешце.
Падзеі
З лета 1932 года па восень 1933 года біржа была зачынена па прычыне эканамічнага крызісу.
Бразільскі карнавал
Бразільскі карнавал - фестываль, які праходзіць штогод у Бразіліі, за 40 дзён да Вялікадня і адзначае пачатак Вялікага паста. Пад час паста католікі павінны ўстрымацца ад усіх цялесных спакус і спажывання мяса. Карнавал можа разглядацца, як развітанне з чалавечымі задавальненнямі. З'яўляецца самым вялікім народным святам краіны.
Гісторыя
Карнавал бярэ пачатак ад партугальскай масленіцы, пад час якой людзі абліваліся вадою, пяском і попелам, кідаліся тухлымі яйкамі і інш. Партугальская масленіца адзначалася напярэдадні Вялікага паста па каталіцкаму календару, што сімвалізавала звальненне - гэты аспект быў успрыняты як фестываль...
Расцішэва (гміна)
Расцішэ́ва (Rościszewo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сярпэцкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Расцішэве. Плошча гміны складае 115,08 км². Станам на 2014 год у гміне Расцішэва пражывалі 4271 чалавек, шчыльнасць — 37,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 29 салецтваў.
Шкодэрскі ўніверсітэт імя Луідзя Гуракучы
Шкодэрскі ўніверсітэт імя Луідзя Гуракучы (Universiteti i Shkodrës "Luigj Gurakuqi") — албанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Шкодэр.
Аясэ Уэда
Аясэ Уэда (上田 綺世; нар. ) — японскі футбаліст. З 2019 года выступае за нацыянальную зборную Японіі.
Эдмунд Станіслававіч Юдзіцкі
Эдмунд Станіслававіч Юдзі́цкі (Эдмунд Станиславович Юдицкий; каля 1838, Глуск — 1908, Масква) — рускі архітэктар, адзін са славутых майстроў маскоўскага мадэрну.
Аляксандр Станіслававіч Сырскі
Аляксандр Сырскі (нар., Уладзімірская вобласць, Расія) — камандуючы Сухапутных войскаў Украіны.
Даваенная біяграфія
Скончыў Маскоўскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае вучылішча. У 1996 годзе ён скончыў з адзнакай Акадэмію Узброеных Сіл Украіны (аператыўна-тактычны ўзровень), у 2005 годзе — Нацыянальную акадэмію абароны Украіны (аператыўна-стратэгічны ўзровень) з залатым медалём.
На службе з 1986 года і камандуе сухапутнымі ўзброенымі сіламі з 2019 года. У 2000-х гадах камандаваў 72-й механізаванай брыгадай. Даслужыўся да звання генерал-маёра.
Непасрэдна перад пачаткам канфлікту на ўсходзе Украіны, у лістападзе 2013 года, ён стаў першым намеснікам начальніка галоўнага каманднага цэнтра УСУ. Менавіта ён, які свабодна гаворыць па-англійску, ад імя Міністэрства абароны Украіны ў штаб-кватэры НАТА альянсу абмяркоўваў пераход украінскай арміі на натаўскія стандарты.
У 2016 годзе ён узначаліў Аб’яднаны аператыўны штаб УСУ, які каардынаваў аператыўныя дзеянні розных украінскіх сілавікоў на Данбасе. А ў 2017 годзе стаў камандзірам ўсёй Антытэрарыстычнай аперацыі на усходзе Украіны, якая пазней стала называцца Аперацыяй аб’яднаных сіл. У 2019 годзе яго прызначылі кіраваць украінскай пяхотай — ён стаў камандуючым Сухапутных войск.
З пачаткам баявых дзеянняў на усходзе Украіны быў начальнікам штаба Антытэрарыстычнай аперацыі.
Узнагароды
За баі на Дэбальцаўскім плацдарме Аляксандр Сырскі ўзнагароджаны ордэнам Багдана Хмяльніцкага III ступені і пасля атрымаў званне генерал-лейтэнанта і працягваў падымацца па ваеннай іерархіі. За кіраване паспяховай абаронай украінскай сталіцы ў красавіку яму далі зорку Героя Украіны.
IC 2058
IC 2058 — галактыка тыпу Scd ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Джэрана
Джэрана (Gerano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рым.
Насельніцтва складае 1217 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 121 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 25. Тэлефонны код — 0774.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Кліп-абойма
«Кліп-або́йма» — беларускі хіт-парад, з вядучымі Андрэем Дзярковым і Марыяй Грыцук, якая выходзіла на тэлеканале БТ. Выходзіла ў эфір з 2003 па 2005 гады, стваральнікам стаў Анатоль Вечар. З’яўлялася амаль адзіным афіцыйным кліп-чартам на медыяпрасторы беларускага шоу-бізнесу і дзейснай пляцоўкай для паказа відэакліпаў нацыянальных выканаўцаў.
Глыбачка (Ушацкі сельсавет)
Глы́бачка (, Глыбочка) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ушацкага сельсавета.
У 2004 годзе Лутаўскі сельсавет, у склад якога ўваходзіла вёска, быў перайменаваны ва Ушацкі.
Кордаўскі ўніверсітэт
Кордаўскі ўніверсітэт (Universidad de Córdoba) — іспанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Кордава ў аўтаномнай супольнасці Андалусія.
Развяніца (гміна)
Развяні́ца (Roźwienica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Яраслаўскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Развяніцы. Плошча гміны складае 70,69 км². Станам на 2013 год у гміне Развяніца пражывалі 6301 чалавек, шчыльнасць — 91,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 13[http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=*&level=miejsc&wojewodztwo=393&powiat=5038&gmina=7512&miejscowosc=&advanced=true GUS. Rejestr TERYT] населеных пунктаў.
Вюртэмберг
Пачатковы перыяд
Уладарны дом Вюртэмбергаў упершыню з’явіўся на гістарычнай арэне ў XI стагоддзі. Першым вядомым прадстаўніком дому быў Конрад I. У XII стагоддзі Вюртэмбергі атрымліваюць тытул графаў.
Перыяд герцагства (1495—1806)
У 1495 годзе Вюртэмберг атрымлівае статус герцагства.
Перыяд каралеўства (1806—1918)
У 1806 годзе Вюртэмберг увайшоў у склад Рэйнскага Саюза і атрымаў ад Напалеона I Банапарта статус каралеўства.
З 1806 да 1918 года Вюртэмбергам кіравалі чатыры караля:
Падчас Лістападаўскай рэвалюцыі 1918 года апошні вюртэмбергскі кароль Вільгельм II адрокся ад прастола.
Трэнчынскі край
Трэнчынскі край (Trenciansky kraj) — адзін з васьмі краёў Славакіі з адміністрацыйным цэнтрам у горадзе Трэнчын. Плошча края складае 4,501 км², насельніцтва 609,828 (2001). Размешчаны на захадзе Славакіі і складаецца з 9 раёнаў:
Мяжуе з Чэхіяй.
Статыстычныя дадзеныя (2001)
Нацыянальны склад
Канфесійны склад
Сінхроннае плаванне
Сінхроннае плаванне, мастацкае плаванне, фігурнае плаванне — практыкаванні (комплексы рухаў) у вадзе (часткова на сушы) з элементамі харэаграфіі, акрабатыкі і гімнастычных камбінацый; від воднага спорту.
Шарсцяная тканіна
Шарсцяная тканіна — тэкстыльная тканіна з шарсцяной пражы. Чысташарсцяная тканіна мае да 10 %, паўшарсцяная да 10—80 % іншых валокнаў. Паводле структуры нітак (пражы) шарсцяныя тканіны падзяляюць на грабенныя (камвольныя), тонка- і грубасуконныя. Грабенную ткуць з гладкай і тонкай пражы грабеннага прадзіва, з добра бачным малюнкам перапляцення. Суконныя атрымліваюць з пухкай і параўнальна тоўстай пражы апаратнага прадзіва.
Сінхроннае плаванне
Выконваецца сола, дуэтамі або групай. У спаборніцтвы ўключаюцца тэхнічныя і адвольная (пры музычным суправаджэнні) праграмы.
Шарсцяная тканіна
Шарсцяныя тканіны вызначаюцца ўстойлівасцю да выцірання, дзеяння святла і хімічнай ачысткі, трываласцю, гіграскапічнасцю, высокімі цеплаахоўнымі якасцямі. Дабаўленне да шэрсці сінтэтычных валокнаў павышае зносаўстойлівасць шарсцяных тканін, але зніжае іх гіграскапічнасць і павялічвае здольнасць да пілінгавання (утварэння валакністых камячкоў на паверхні тканін).
Сінхроннае плаванне
Выкананне фігур на вадзе ўзнікла ў 1920—30-я гады ў Еўропе, ЗША, Канадзе і інш. У 1952 створаны Камітэт сінхроннага плавання пры Міжнароднай федэрацыі плавання. Міжнародныя спаборніцтвы праводзяцца з 1958. Першы чэмпіянат свету праведзены ў 1973 (Бялград), Еўропы — у 1977 (Несшэ, Швецыя), у праграме Алімпійскіх гульняў з 1984 (Лос-Анджэлес).
Шарсцяная тканіна
З шарсцяных тканін шыюць верхняе адзенне — сукенкі, касцюмы, паліто, выкарыстоўваюць у тэхнічных мэтах.
Сінхроннае плаванне
Сінхроннае плаванне — адзін з самых вытанчаных і элегантных відаў спорту. Найбольш развіта ў Расіі, Японіі, Канадзе, Францыі, ЗША і інш.
Браціслаўская фондавая біржа
Браціслаўская фондавая біржа (Burza cenných papierov v Bratislave) — славацкая фондавая біржа. Размешчана ў сталіцы Славакіі — Браціславе. Была заснавана 15 сакавіка 1991 года ў адпаведнасці з указам Міністэрства фінансаў Славакіі ад 1990 года, і з'яўляецца арганізатарам публічнага гандлю каштоўных папер. Першы гандаль стаў праводзіцца з 6 красавіка 1993 года.
2003 год у гісторыі тэлебачання
2003 год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.
Піралюзіт
Піралюзі́т  — мінерал падкласа простых аксідаў, дыаксід марганцу (IV), MnO2.
Уласцівасці
Крышталізуецца ў ортаганальнай сінгоніі. Добра сфарміраваўшыяся крышталі сустракаюцца рэдка. Утварае агрэгаты, зямлістыя масы. Цвёрдасць 2—6,5 па шкале Моаса. Шчыльнасць 4,7—5,08 г/см³. Крохкі. Валодае паўправадніковымі і п’езаэлектрычнымі ўласцівасцямі. Раствараецца ў салянай кіслае.
Радовішчы
Буйныя радовішчы маюцца ў Бразіліі, Грузіі, Індыі, ПАР. Сустракаецца ў асацыяцыі з браўнітам, гаўсманітам, гематытам, гётытам, галандытам, манганітам, кальцытам, раданітам, радахразітам, сідэрытам і інш.
Выкарыстанне
Піралюзіт з’яўляецца сыравінай на марганец. Выкарыстоўваецца ў вытворчасці перманганата калію, солі марганцу, шкла, керамікі, гальванічных элементаў, у лакафарбавай вытворчасці і інш.
Іосіф (сын Якава)
Іосіф (יוֹסֵף) — адзін з персанажаў біблейскай кнігі «Быццё», першы і любімы сын патрыярха Якава ад Рахілі, якога зненавідзелі ўсе яго браты і прадалі яго ў рабства купцам з каравану, які праходзіў побач іх жытла.
Іосіф быў перапрададзены ў Егіпце царадворцу фараона. Іосіф дасягнуў досыць высокага становішча пры двары фараона, стаў фактычна кіраваць эканамічным жыццём Егіпта. Калі ганімыя голадам прыбылі ў Егіпет за хлебам яго браты, ён прапанаваў ім і ўсяму роду Якава перасяліцца на жыхарства ў Егіпет і выклапатаў у фараона для іх правіндыю Гесем, дзе яны і пасяліліся. Паводле Бібліі, пражыўшы 110 год, ён завяшчаў братам, каб па выхаду з Егіпта яны перанеслі яго прах на радзіму і пахавалі яго там разам з бацькам. Гэты біблейскі сюжэт пра Іосіфа пазней шырока распрацоўваўся ў сусветнай літаратуры і мастацтве эпохі сярэдявечча, Адраджэння і Новага часу (напрыклад, вядомая тэтралогія Т. Мана «Іосіф і яго браты»).
Карчыйскі ўніверсітэт імя Феафана Нолі
Карчыйскі ўніверсітэт імя Феафана Нолі (Universiteti i Korçes Fan Noli) — албанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Корча. Названы ў гонар Феафана Нолі, албанскага палітычнага, культурнага і рэлігійнага дзеяча.
Уладзімір Святаславіч
Уладзімір Святаславіч (каля 960 — ) — князь кіеўскі (978—1015), хрысціцель Русі.
У 970 годзе атрымаў ад бацькі ноўгарадскі сталец, у 978 годзе захапіў кіеўскі сталец. У 980-я гады абраў хрысціянства дзяржаўнай рэлігіяй Кіеўскай дзяржавы. Ахрышчаны пад імем Васіль. Таксама вядомы ў царкоўнай гісторыі як Уладзімір Святы, Уладзімір Вялікі, Уладзімір Хрысціцель, а ў былінах як Уладзімір Краснае Сонейка. Праслаўлены як святы роўнаапостальны; дзень памяці ў Рускай праваслаўнай царкве — 15 ліпеня па Юліянскім календары.
Паходжанне і выхаванне
Сын кіеўскага князя Святаслава Ігаравіча і Малушы, ключніцы кіеўскай княгіні Вольгі. Паходжанне Малушы дыскусійнае, нават з высокім статусам пры двары княгіні Вольгі, яна была нявольніцай («рабой»).
Запарожскі аўтамабілебудаўнічы завод
Гісторыя
У 1863 годзе быў створаны завод сельскагаспадарчай тэхнікі, заснаваны немцам Абрахамам Купам.
Уладзімір Святаславіч
Паходжанне і выхаванне
Меркаванні даследчыкаў пра лакалізацыю Будзяцінага сяла разыходзяцца. Уладзімір Святаславіч мог нарадзіцца пад Псковам, Гомелем (Будацін) або Уладзімір-Валынскі (Будзяцічы). Як меркаваў Д. Празароўскі, раздавальніца міласціны (занятак хрысціянкі) Малуша парушыла са Святаславам запаведзь «не чужалож», і менавіта гэта выклікала гнеў Вольгі.
Запарожскі аўтамабілебудаўнічы завод
Гісторыя
У 1959 годзе на Запарожскім аўтазаводзе пачалася вытворчасць легкавых аўтамабіляў ЗАЗ-965. У 1967 годзе пачалася вытворчасць аўтамабіля ЗАЗ-966, а ў 1988 годзе — мадэлі ЗАЗ Таўрыя.
Уладзімір Святаславіч
Паходжанне і выхаванне
Пра далейшы лёс Малушы летапісы не паведамляюць, а малалетні Уладзімір вярнуўся ў Кіеў, дзе знаходзіўся пад наглядам княгіні Вольгі. Выхаваннем яго, магчыма, займаўся дзядзька па маці Дабрыня, бо звычаях Русі было справай звыклай давяраць выхаванне спадчынніка старэйшым дружыннікам.
Запарожскі аўтамабілебудаўнічы завод
Гісторыя
У 1994 годзе была створана кампанія «АўтаЗАЗ». У цяперашні час кампанія мае 60 падраздзяленняў ва ўсіх буйных гарадах Украіны. У 2009 годзе быў дасягнуты самы высокі ўзровень вытворчасці — каля 258 тысяч аўтамабіляў за год. З-за палітычнага і эканамічнага крызісу ва Украіне ЗАЗ значна скараціў колькасць выпускаемых аўтамабіляў у 2014-2015 гадах. У 2018 годзе завод выпусціў усяго 1 легкавы аўтамабіль, 85 фургонаў і 45 аўтобусаў. У лютым 2019 года была пачата зборка сельскагаспадарчых трактароў карэйскай маркі «LS».
Уладзімір Святаславіч
Княжанне ў Ноўгарадзе
Па Аповесці мінулых часоў Уладзімір сярод сыноў Святаслава быў трэцім па старшынстве пасля Яраполка і драўлянскага князя. Вылучалася таксама гіпотэза, што на самой справе ён быў другім (старэйшым за Алега), бо атрымаў ад бацькі пры зыходзе таго на вайну з Візантыяй ў 970 годзе Ноўгарад, другі ў іерархіі гарадоў таго часу на Русі, тым часам як Алег атрымаў толькі драўлянскую зямлю з цэнтрам у Оўручы. Настаўнікам і ваяводам дзецкага Уладзіміра ў Ноўгарадзе стаў Дабрыня.
Заняцце кіеўскага стальца
Пасля гібелі ў 972 годзе князя Святаслава Кіевам валодаў яго сын Яраполк. У 976 годзе падчас канфлікту Яраполка з братам, драўлянскім князем, апошні адступаючы перад войскам Яраполка ўпаў з мосту і ў рове быў раздушаны коньмі, якія таксама туды падалі. Уладзімір пасля такой весткі збег «за мора», а Яраполк завалодаў усёй Руссю.
Уладзімір з Дабрынем набраў у Скандынавіі войска з варагаў і ў 978 годзе вярнуўся ў Ноўгарад, выгнаў пасадніка Яраполка.
Калі варагі нанятыя ў Скандынавіі запатрабавалі плату за службу, Уладзімір абяцаў ім даніну з кіеўлян, але праз месяц адмовіўся і большасць варагаў адаслаў на службу ў Канстанцінопаль, параіўшы візантыйскаму імператару развесці іх па розных месцах. Нейкую частку варагаў Уладзімір разаслаў па ўласных гарадах.
Паганскае праўленне
Паколькі ёсць ускосныя звесткі пра сімпатыі ранейшага князя Яраполка да хрысціянскай веры і яго кантакты з лацінскім Захадам, то вельмі верагодна здагадка пра паганскую рэакцыю пры Уладзіміры, то ёсць барацьбе з хрысціянствам, якое раней сцвярджалася ў Кіеве. Археалагічным пацвярджэннем гэтага можа служыць знаходка на месцы Уладзімірава пантэона рэшткаў каменнага будынка са слядамі фрэскавага жывапісу — па ўсёй бачнасці царквы, якая існавала пры Яраполку. Падчас ганенняў ў Кіеве загінулі адны з першых хрысціянскіх мучанікаў на Русі — варагі Фёдар і Ян.
Аповесць мінулых часоў так перадае лад жыцця Уладзіміра да хрышчэння:
Праваслаўныя крыніцы сцвярджаюць, што пасля хрышчэння князь вызваліў ад шлюбных абавязкаў ўсіх былых паганскіх жонак. Рагнедзе ён прапанаваў абраць мужа, але яна адмовілася і прыняла манаскі пострыг
Хрышчэнне
Летапіснае апавяданне пра «выбары вер» («выпрабаванні вер») Уладзімірам носіць легендарны характар​​. Да двара выклікаліся прапаведнікі ісламу, іўдаізму, заходняга «лацінскага» хрысціянства, але Уладзімір пасля гутаркі з «грэчаскім філосафам» спыніўся на ўсходнім хрысціянстве (пасля расколу Адзінай Царквы з яго вырасце праваслаўе). Нягледзячы на агіяграфічны трафарэт, у апавяданні ёсць гістарычнае зерне. Так, Уладзімір кажа «немцам»: «Иде́те опять, яко отцы наши сего не прияли суть» (гэта значыць ідзіце назад, бо нашы бацькі гэтага не прынялі). У гэтым можна бачыць водгукі падзей 962 года, калі германскі імператар дасылаў у Кіеў і святароў па просьбе княгіні Вольгі. Ці не прынятыя на Русі, яны «еле спаслись».
Звесткі пра пасольстве ў Харэзм рускага кіраўніка 2-й паловы X стагоддзя (імя з арабскага аднаўляецца як Уладзімір), які жадаў, каб яго краіна прыняла іслам, захаваліся ў арабскіх і персідскіх крыніцах. Так сярэднеазіяцкі лекар і гісторык (пачатак XII ст.) паведамляе: «І калі яны звярнуліся ў хрысціянства, рэлігія прытупіла іх мячы, і вера закрыла ім дзверы занятку, і вярнуліся яны да цяжкай жыцця і беднасці, і скараціліся ў іх сродкі існавання. Тады захацелі яны стаць мусульманамі, каб дазволены быў ім набег і святая вайна і вяртанне да таго, што было раней. Тады паслалі яны паслоў да правіцеля Харэзма, чатырох чалавек з набліжаных іх цара, таму што ў іх незалежны цар і называецца іх цар Уладзімір — падобна на тое, як цар цюрак называецца Хакан […] І прыйшлі паслы іх у Харэзм і паведамілі пасланне іх. І ўзрадаваўся Харэзмшах рашэнню іх звярнуцца ў іслам, і паслаў да іх навучыць іх законам ісламу. І звярнуліся яны ў іслам».
Паводле летапісу ў 987 годзе Уладзімір пасля рады з баярамі вырашыў ахрысціцца «па законе грэчаскім».
У наступным 988 годзе ён захапіў Корсунь (Херсанес у Крыме) і запатрабаваў у жонкі сястру візантыйскіх імператараў Васілія II і Канстанціна VIII, пагражаючы ў адваротным выпадку пайсці на Канстанцінопаль. Імператары пагадзіліся, запатрабаваўшы ў сваю чаргу хрышчэнне князя, каб сястра выйшла за адзінаверцаў. Атрымаўшы згоду Уладзіміра, візантыйцы даслалі ў Корсунь Ганну са святарамі. Уладзімір разам са сваёй дружынай прайшоў абрад хрышчэння, пасля чаго здзейсніў цырымонію шлюбу і вярнуўся ў Кіеў, дзе адразу ж загадаў перакуліць паганскія ідалы.
«…і заахвоціла яго [імператара Васілія] патрэба паслаць да цара русаў — а яны яго ворагі, — каб прасіць іх дапамагчы яму ў гэтым яго становішчы. І пагадзіўся ён на гэта. І яны паміж сабою дамовіліся пра сваяцтва і ажаніўся цар русаў з сястрой цара Васілія, пасля таго як ён паставіў яму ўмову, каб ён хрысціўся і ўвесь народ яго краіны, а яны народ вялікі […] І паслаў да яго цар Васілій пасля мітрапалітаў і епіскапаў і яны ахрысцілі цара […] і калі было вырашана паміж імі справа пра шлюб, прыбылі войскі русаў таксама і злучыліся з войскамі грэкаў, якія былі ў цара Васілія, і выправіліся ўсе разам на барацьбу з Вардам Фокам морам і сушай.»
Па Ях’ю злучаныя сілы русаў і грэкаў разграмілі войскі Фокі пад у канцы 988 года, а ў красавіку 989 года саюзнікі ў бітве пад Абідасам пакончылі з Вардам Фокам. Арабскі гісторык пачатку XIII стагоддзя таксама паведаміў пра хрышчэнне русаў у версіі, блізкай да Ях’і Антыёхіі, але адносіў падзею да 986 года, прычым цар русаў у яго аповядзе спачатку хрысціўся, потым ажаніўся і тады пайшоў ваяваць з Вардам Фокам.
Пра памеры рускай ваеннай дапамогі Візантыі і хрышчэнні паведамляе таксама армянскі гісторык, сучаснік князя Уладзіміра: «Тады ўвесь народ Рузаў [русаў], які там быў [у Арменіі, каля 1000] падняўся на бой; іх было 6 000 чалавек — пешых, узброеных дзідамі і шчытамі, — якіх прасіў цар Васілій у цара Рузаў у той час, калі ён выдаў сястру сваю замуж за апошняга. У гэты ж самы час Рузы паверылі ў Хрыста.»
Дэталі храналогіі — на якім этапе апісваных падзей Уладзімір прыняў хрышчэнне, ці адбылося гэта ў Кіеве, у горадзе Васіліве або Корсуні — былі згубленыя ў Русі яшчэ ў пачатку XII стагоддзя, у часы складання «Аповесці мінулых часоў», пра што летапісец прама паведамляе. Тым больш дыскусійнае гэтае пытанне ў сучаснай гістарыяграфіі. Датай Хрышчэння Русі традыцыйна лічыцца, што ў летапісах 988 года, хоць гістарычныя сведчанні паказваюць на 987 як год хрышчэння самога князя Уладзіміра і 989 як год Хрышчэння Русі.
Асноўныя складнікі сюжэтнай лініі Корсунскай легенды, у якой адлюстраваны падзеі Уладзімірава хрышчэння, літаральна супадаюць з павер’ямі, звязанымі са святой крыніцай і цудатворнай іконай Прасвятой Багародзіцы ў сяле Будзяцічы на Валыні (атаясамліваецца з месцам нараджэння Уладзіміра). Гэта акалічнасць сведчыць, што ў Будзяцічах функцыянавалі легенды пра Свяціцеля Русі.
У хрышчэнні Уладзімір прыняў імя Васіль, у гонар дзейснага візантыйскага імператара Васілія II, паводле практыкі палітычных вадохрышчаў таго часу.
У Кіеве хрышчэнне народа прайшло параўнальна мірна, у той час як у Ноўгарадзе, дзе хрышчэннем кіраваў Дабрыня, яно суправаджалася паўстаннямі народа і прыгнётам іх сілай. У Растоўска-Суздальскай зямлі, дзе мясцовыя славянскія і фіна-вугорскія плямёны захоўвалі ў сілу аддаленасці пэўную аўтаномію, хрысціяне заставаліся меншасцю і пасля Уладзіміра (аж да XIII стагоддзя паганства вызнавалі вяцічы).
Вадохрышча суправаджалася установай царкоўнай іерархіі. Русь стала адной з мітраполій (Кіеўскай) Канстанцінопальскага патрыярхату. Дыяцэзія была створана таксама ў Ноўгарадзе, а па некаторых даных — у (не блытаць з сучасным Белгарадам), Пераяславе і Чарнігаве. Не перашкаджаў Уладзімір і дзейнасці заходніх прапаведнікаў. Калі яго сын Святаполк ўзяў жонку з Польшчы, разам з ёй каля 1000 года прыбыў Райнберн, біскуп Кольберга (Калабжэга), які пазней скончыў жыццё ў вязніцы. Пры дапамозе нямецкага місіянера Бруна фон Кверфурта, асабіста сустракаўся з Уладзімірам, у 1007 годзе была заснаваная дыяцэзія ў печанегаў, па ўсёй бачнасці недаўгавечная.
Ваенныя паходы
На працягу ўсяго свайго валадарства вёў войны, наогул паспяховыя; іх вынікам было ўмацаванне Кіеўскай Русі, значна аслабелай пасля паражэння Святаслава ў вайне з Візантыяй (970—971).
У 981 годзе (па іншай версіі, якая зыходзіць з больш ранняй даты ўзвядзенне на прастол Уладзіміра і палітычнага становішча ў Польшчы — 979) Уладзімір ваяваў з польскім князем Мешка I за прыгранічную тэрыторыі. У выніку ён атрымаў Галічыну і Чырвоную Русь з гарадамі Чэрвена і Пшамысль.
У 981—982 Уладзімір здзейсніў паход на вяцічаў, які скончыўся абкладаннем данінай.
У 983 Уладзімір заваяваў балта-літоўскае племя ятвягаў і ўстанавіў кантроль над Судовіяй, што адкрывала шлях да Балтыкі.
У 988 годзе Уладзімір меркавана заваяваў зямлі Таманскага паўвострава.
У 988—989 аблога Корсунь у Крыме. Па Аповесці мінулых часоў горад здаўся пасля працяглай аблогі, калі рускія перакапалі трубы, па якіх у горад паступала вада з калодзежаў. Затым візантыйскія імператары даслалі сваю сястру замуж за Уладзіміра, пасля чаго ён вярнуў горад Візантыі і па вяртанні ў Кіеў прыступіў да хрышчэння народа.
У 991 годзе паход у Днястроўскія землі супраць.
У 992 паспяховая вайна з Польшчай за Чэрвеньскую Русь. У 994—997 Уладзімір паўтарыў паход супраць волжска-камскіх булгар і рушыў на Паўночны Каўказ.
Уладзімір вёў актыўную знешнюю палітыку, за час уладарства заключыў дагаворы з іншымі ўладарамі — венгерскім каралём Іштванам, польскім Баляславам Храбрым, чэшскім Баляславам Набожным, Папам Сільвестр II, візантыйскім імператарам Васіліем II.
Пасля 988 года войны з заходнімі дзяржавамі спыніліся, але ўвесь час свайго ўладарства Уладзімір вёў войны з печанегамі, якія арганізоўвалі пастаянныя набег — у 990, 992 на Пераяслаў, 993, у 996 адбылася бітва каля Васілева, у 997 напад на Кіеў, у 1001, у 1013 адбылося польска-печанежскае ўварванне на Русь.
Пры Уладзіміры створаны новыя і ўмацаваны старыя крэпасці на памежных з качэўнікамі рэках Дзясне, Астры, Трубяжы, Суле, Стугне, іх гарнізоны набіраліся з «лепшых мужоў» з ліку наўгародцаў, крывічоў і вяцічаў, будаваліся вартавыя курганы. Па паўднёвых і паўднёва-ўсходніх межах тагачаснай Русі, на правым і левым беразе Дняпра, узведзены шэраг земляных умацаваных пунктаў, каб папярэджваць і стрымліваць напады качэўнікаў.
Паміж сабою ўмацаванні звязваліся сістэмай валоў і тыноў, утваралі на поўдні Русі несуцэльную ўмацаваную лінію. Кіеў пры Уладзіміры быў акружаны асобнымі умацаваннямі, падобных прызначэннем да пазнейшых фартоў у крэпасцях.
Па сведчанні візантыйскага імператара Канстанціна VII Багранароднага, печанегі качавалі на адлегласці аднаго дзённага пераходу ад Русі.
Успаміны пра печанежскую вайну ўжо праз стагоддзе пасля прынялі эпічныя формы (легенда пра белгарадскі кісель, Мікіту Кажамяку і іншыя).
У 1006—1007 годзе Кіеў наведаў нямецкі місіянер Бруна Кверфуртскі, ён ехаў да печанегаў для пропаведзі Евангелля і спыніўся госцем у князя Уладзіміра, якога ў лісце да імператара Генрыха II называе ўладаром русаў (senior Ruzorum). Князь Уладзімір ўгаворваў місіянера не ездзіць да печанегаў, кажучы, што ў іх ён не знойдзе душ для выратавання, а хутчэй сам загіне ганебнай смерць. Князь не мог угаварыць Бруна, толькі праводзіў яго са сваёй дружынай (cum exercitu) да меж Русі, «якія ён з усіх бакоў засланіў моцным частаколам на вельмі вялікім працягу з прычыны качэўя каля іх непрыяцеля». Імаверна, Бруна гаварыў пра Зміевы валы, даўжыня якіх у цяперашняй Кіеўскай вобласці складае каля 800 кіламетраў.
Заканадаўства і чаканка манеты
Вялікія гарады мелі вайсковую арганізацыю, кожны ўтвараў полк, называны тысячай, ён дзяліўся на сотні і дзясяткі. Тысячай камандаваў выбраны горадам, а потым прызначаны князем тысяцкі, сотнямі і дзесяткамі таксама выбарныя соцкія і дзясяцкія.
Старцы, або старэйшыны, гарадскія згадваюцца побач князя, разам з баярамі, у справах кіравання, як і пры ўсіх прыдворных урачыстасцях, утвараючы быццам бы земскую арыстакратыю побач з княжацкай служылай.
Уладзіміру прыпісваюць «», які вызначае кампетэнцыю царкоўных судоў. Доўгі час лічыўся падробкай XIII стагоддзя, аднак пазней узяў верх пункт гледжання, згодна з якой гэта сапраўдны статут Уладзіміра, але з пазнейшымі дапаўненнямі і скажэннямі.
Па летапісу, Уладзімір спачатку і пагадзіўся з уяўленнямі херсанескага духавенства пра неабходнасць смяротнага пакарання, але потым, параіўшыся з баярамі і гарадскімі старцамі, усталяваў караць злачынцаў па старому звычаю,. Некаторыя даследчыкі лічаць, што Уладзімір спрабаваў змяніць парадак атрымання пасад.
Уладзімір пачаў таксама чаканку манеты — залатой («») і срэбнай («»), паўтарыўшы візантыйскія ўзоры таго часу. На большасці манет Уладзіміра намаляваны князь, які сядзіць на троне, і надпіс:
Па манетах вядомы і Уладзіміра — знакаміты, прыняты ў XX ст. Украінай як дзяржаўны герб. Выпуск манеты быў абумоўлены не сапраўднымі эканамічнымі патрэбамі — Русь выдатна абслугоўвалася візантыйскай і арабскай залатой і срэбнай манетай, — а палітычнымі мэтамі: манета служыла дадатковым знакам суверэнітэту хрысціянскага гаспадара.
Культурна-сацыяльная палітыка
Часы Уладзіміра адзначаны пачаткам распаўсюджвання пісьменнасці на Русі — што звязана з Хрышчэннем. Як і многія іншыя прагрэсіўныя рэформы, праводзілася яна гвалтоўна: «Пасылаў ён збіраць у лепшых людзей дзяцей і аддаваць іх у навучанне кніжнае. Маці ж дзяцей гэтых плакалі пра іх, бо не зацвердзіліся яшчэ яны ў веры і плакалі пра іх як пра мёртвых». Настаўнікамі выступалі не столькі візантыйцы, колькі балгары, у тым ліку тыя, што вучыліся на Афоне. Праз пакаленне на Русі выраслі ўжо выдатныя майстры слова і знаўцы літаратуры, такія, як адзін з першых рускіх пісьменнікаў мітрапаліт Іларыён Кіеўскі.
Кіяўлян Уладзімір шчодра частаваў на балях кожную нядзелю, нават, паводле падання, загадаў развозіць на калёсах ежу і пітво для нямоглых і хворых. Асаблівую ўвагу аказваў дружыне, з якой раіўся пра справы дзяржаўныя і ваенныя, ні ў чым ёй не адмаўляў, кажучы: «Срэбрам і золатам не знайду сабе дружыны, а з дружынай здабуду срэбра і золата, як дзед мой і маці з дружынай дашукаўшы золата і срэбра.».
Сям’я і дзеці
Уладзімір да хрышчэння быў вядомы як «вялікі распуснік» (fornicator maximus, паводле нямецкага храніста Цітмара Мерзебургскага), меў некалькі соцень наложніц у Кіеве і загараднай рэзідэнцыі Берастове. Акрамя гэтага меў некалькі язычніцкіх шлюбах, у прыватнасці, з Рагнедай, з «чахіняй» (на саюз з Чэхіяй ён, па некаторых звестках, абапіраўся ў барацьбе з Яраполкам, саюзнікам германскага імператара) і «балгарыняй» (з волжскіх або дунайскіх балгар — невядома; па адной з версій, яна была дачкой цара дунайскіх балгараў Пятра, а і  яе дзеці), з удавой свайго брата Яраполка, грэчаскай манашкай, прывезенай Святаславам падчас аднаго з паходаў, яна нарадзіла сына Святаполка, якога лічылі сынам «ад двух бацькоў»; Уладзімір разглядаў яго як свайго законнага сына, тым часам як сам Святаполк, паводле ўскосных звестак, магчыма лічыў сябе сынам Яраполка.
Пасля хрышчэння Уладзімір быў, як мяркуецца, у двух хрысціянскіх шлюбах — з візантыйскай царэўнай Ганнай і, пасля яе смерці ў 1011 годзе, з невядомай «мачахай Яраслава», паланёнай Святаполкам у 1018 годзе.
Дзеці (агулам 13 сыноў і не менш за 10 дачок), паводле адной з летапісных версій, верагоднасць якой аспрэчваецца:
Акрамя таго, ва Уладзіміра было яшчэ некалькі дачок, невядомых імем. Агулам дачок Уладзіміра на 1018 год было не менш за 9, пра што паведамляе Цітмар. Пэўны лёс усіх іх невядомы.
Польскі гісторык выказаў праўдападобную гіпотэзу, што жонка наўгародскага пасадніка Астраміра Феафана была дачкой Уладзіміра і Ганны. Акрамя таго, магчыма, дачкой Уладзіміра была жонка маркграфа Паўночнай маркі (пам. каля 1051) і маці маркграфа  (пам. 1056).
Апошнія гады
У апошнія гады жыцця Уладзімір, верагодна, збіраўся змяніць прынцып атрымання пасада і завяшчаць уладу любімаму сыну. Ва ўсякім разе, менавіта Барысу ён даверыў сваю дружыну. Двое старэйшых сыноў, якія заставаліся ў жывых — Святаполк тураўскі і Яраслаў наўгародскі — амаль адначасова паўсталі супраць бацькі ў 1014 годзе. Таму, калі Уладзімір памёр ад хваробы ў загараднай рэзідэнцыі Берастове 15 ліпеня 1015, прыдворныя не паведамлялі пра яго смерць, бо Святаполк знаходзіўся ў Кіеве і яны не хацелі каб ён даведаўся раней за гараджан і заняў бацькоўскі сталец. Цела князя, абгорнутае дываном, таемна вывезлі ноччу на санях і прывезлі ў Кіеўскую, дзе і пахавалі; мармуровыя саркафагі Уладзіміра і яго жонкі стаялі пасярэдзіне храма. Дзесяцінная царква разбураная манголамі ў 1240 годзе.
У 1632—1636 гг. у Кіеве пры разборы руін былі выяўленыя старыя саркафагі, прынятыя мітрапалітам Пятром Магілам за пахаванні Уладзіміра і Ганны, а потым пасля здабывання парэшткаў закапаныя ізноў. Ідэнтыфікацыя грабніцы (або магільняў) была праведзена па надпісу, якая аднак відавочна позняга паходжання і змяшчае фактычныя супярэчнасці (датыроўка ад Нараджэння Хрыстова і т. п.). Месца пахавання было нанава раскапана у 1826, сапраўды былі знойдзеныя саркафагі, але яны не адпавядалі апісанням XVII стагоддзя.
Рэшткі (мошчы), вынятыя з пахавання, былі раздадзеныя ў кіеўскія і маскоўскі саборы і да цяперашняга часу апынуліся страчанымі. Сучасныя даследчыкі сумняваюцца ў тым, што гэта сапраўды былі ракі Уладзіміра і Ганны.
Царкоўнае шанаванне
Дакладных звестак пра пачатак царкоўнага шанавання (і фармальнай кананізацыі, калі такая была) князя Уладзіміра няма. Магчыма, Уладзіміра першапачаткова памінаюць разам з яго сынамі, святымі Барысам і Глебам. Паводле ўскосных звестак, ужо ў першыя гады пасля яго смерці паўстала агіяграфічная традыцыя, прыпадабняе князя апосталу Паўлу, прычым жыційныя апавяданні пра зварот Уладзіміра (сляпога і цудоўным чынам вылечанага па малітвах хрысціян) сустракаюцца і ў заходнееўрапейскіх помніках гэтага часу. Ужо ў «Похвале кагану Владимиру» мітрапаліта Іларыёна называе князя «блажэнным» («»), хоць гісторыкі царквы прызнаюць яго словы хутчэй пажаданнем кананізацыі чым дзейсным фактам.
Згодна з сербскім Пролагам XIV стагоддзя, узыходзячым да старажытнарускім арыгіналаў сярэдзіны XII стагоддзя, афіцыйнае прызнанне Уладзіміра святым да сярэдзіны XII стагоддзя яшчэ не адбылося. Рускія летапісы таксама замоўчваюць пра кананізацыю Уладзіміра Хрысціцеля.
Першыя надзейныя звесткі пра афіцыйнае шанаванне Уладзіміра як святога роўнаапостальнага ставяцца да XIV стагоддзя: усе Пролагі і богаслужбовыя кнігі таго часу маюць памяць св. Уладзіміра пад 15 ліпеня. Шэраг даследчыкаў вылучаў гіпотэзу, што пачатак шанавання мог быць звязаны з перамогай наўгародцаў ў, якая адбылася 15 ліпеня, але ў многіх старажытных спісах жыція Аляксандра Неўскага (пам. 1263) у пераліку святых дня Неўскай бітвы якраз адсутнічае імя Уладзіміра. Верагодна, кананізацыя магла адбыцца ў 2-й палове XIII стагоддзя, паколькі менавіта гэтым перыядам часу датуецца Пролаг з устаўкай з праложнага жыція святога Уладзіміра.
У 1635 мітрапаліт Кіеўскі Пётр Магіла здабыў мошчы Уладзіміра з руін Дзясяціннай царквы, што мяркуе пачатак шанавання яго парэшткаў.
Увага да дня памяці св. Уладзіміра было прыцягнута царкоўна-грамадскімі імпрэзамі з нагоды 900-годдзя Хрышчэння Русі ў 1888. Указам 1888, «для запечатления навсегда в благоговейной памяти православных чад русской Церкви имени Просветителя русского народа», дзень памяці св. Уладзіміра вызначана аднесці да святаў, якія маюць у Статуце знак крыжа ў паўколе — «имже бдение совершается»; да таго належыла паліялейная служба. Тады ж будуюцца ў Расіі Князь-Уладзімірскія храмы, найбольш выдатны з якіх —.
У царкоўнае шанаванне князя ва ўмовах распачатай у 1929 годзе ў СССР  арганізаванай царкоўнасці набыло пэўнае палітычнае гучанне ; 18/31 снежня 1929 года Архіерэйскі Сінод (Руская праваслаўная царква за мяжой), паводле даклада мітрапаліта Антонія (Храпавіцкага), пастанавіў «усталяваць дзень Св. Роўнаапостальнага Князя Уладзіміра, асветніка Русі, (15 ліпеня ст. ст.) агульным рускім царкоўна-нацыянальным святам і прасіць архіпастыраў і пастыраў Рускай Праваслаўнай Зарубежнай Царквы ў гэты дзень асабліва адзначыць значэнне рускай праваслаўнай культуры і ў царкоўнай і дзяржаўнай жыцця рускага дзяржавы. <…>».
Паколькі князь Уладзімір жыў да расколу хрысціянскай царквы (схізмы 1054), ён шануецца і каталікамі.
Руская Царква здзяйсняе яго памяць у дзень яго прадстаўлення — 15 ліпеня па Юліянскім календары. У той жа дзень, 28 ліпеня па Грыгарыянскім календары, святкуюць яе рымакаталікі; св. Уладзімір лічыцца заступнікам украінскіх і расійскіх каталікоў.
24 чэрвеня 2008 года на Архірэйскім Саборы РПЦ Патрыярх Аляксій II ў сваім дакладзе сказаў: ''«Сёння ў агульнацаркоўным календары дзень 15/28 ліпеня, калі мы шануем памяць роўнаапостальнага князя Уладзіміра, „идолы поправшаго и всю Российскую землю Святым Крещением просветившаго“ ( святому), нават не вылучаны чырвоным колерам і разглядаецца як „сярэдняе“ свята. Але Хрышчэнне Русі, здзейсненае святым князем, духоўным правадыром нашага народа і героем нашых народных былін, стала найвялікшай падзеяй айчыннай гісторыі, без якой не нарадзілася б у ёй усё лепшае і ўзвышанае, што непарыўна звязана з праваслаўнай верай. Мяркую, што дзень вялікага князя Уладзіміра трэба і адзначаць як вялікае свята.»''.
Былінны і фальклорны вобраз
У былінах вядомы пад імем, «ласкавага князя Уладзіміра». Да часу яго кіравання ставяцца подзвігі. Тыповы вобраз князя Уладзіміра ў былінах — зборны: у ім аб’яднаны рысы некаторых пазнейшых кіраўнікоў, а гістарычная дакладнасць, магчыма, скажоная.
Парныя вобразы Уладзіміра (у хрышчэнні — Васіля) і яго маці Малушы прадстаўлены ва украінскіх калядных фальклорных постацях Васіля і Маланкі (Меланкі, Міланкі). У царкоўным календары дзень св. Маланні завяршае гадавы круг, дзень св. Васіля яго пачынае. Гэта каляндарная акалічнасць зблізіла ў народным уяўленні святога Васіля Вялікага і прападобную Меланню рымлянку, ператварыўшы іх ва ўстойлівую фальклорную пару, захаваўшы не толькі згадкі пра рэальных гістарычных персанажаў (Уладзіміры і Малушу), але і цэлы шэраг дэталяў, якія адлюстроўваюць прававыя нормы X стагоддзя і характарызуюць тагачасны побыт.
Князь Уладзімір на грашовых купюрах і манетах
Князь Уладзімір I намаляваны на чатырох розных украінскіх (1995—2007) і дзьвух манетах.
Заліў Уладзіміра
У гонар князя Уладзіміра быў названы Японскага мора (Прыморскі край, ).
Князь Уладзімір на знаках палітычных арганізацый
Згодна з Палажэннем № 65 Расійскай фашысцкай партыі «Аб рэлігійным значку У. Ф. П.» кожны фашыст павінен быў насіць рэлігійны значок той рэлігіі, да якой ён належаў. Праект рэлігійнага значка нацыянальна-мяншынственнай арганізацыі павінен быў выпрацоўвацца заснавальнікамі рэлігіі і зацвярджацца Вярхоўным Саветам УФП. Рэлігійным значком Праваслаўных Расійскіх фашыстаў з’яўлялася выява Св. Роўнаапостальнага Князя Уладзіміра на шчыце блакітнага фону, абрамленага ўладзімірскай стужкай.
Князь Уладзімір у белетрыстыцы
У эпоху «Уладзіміра-сонца», абмаляванага па «Гісторыі дзяржавы Расійскага» Карамзіна, адбываецца дзеянне «» Пушкіна.
Свае творы Уладзіміру I таксама прысвячалі, , , М. М. Хераскаў, А. С. Грыбаедаў і.
Князь Уладзімір з’яўляецца цэнтральным персанажам шэрагу гістарычных раманаў: «Голуб над Понтам» («Калі паў Херсанес»), «Уладзімір» , «Князь Уладзімір» , «Дачка імператрыцы» (1999), «Паганец» (2009) і «Княжава Русь» (2010)  і іншых. У раманах «Князь» (2005) і «Герой» (2006) Аляксандра Мазіна згадваецца пра нараджэнне і дзяцінства Уладзіміра.
Хан (Кызылардзінская вобласць)
Хан — сяло ў Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Аманаткельскай сельскай акругі. Код КАТА — 433233700.
Мід (вадасховішча)
Вадасховішчы названа ў гонар Элвуд Міда, які быў спецыяльным упаўнаважаным Бюро водных праектаў ЗША з 1924 па 1936 год падчас планавання і ўвасаблення Boulder Canyon Project, у выніку якога былі створаны плаціна і вадасховішча. Нацыянальная зона адпачынку Возера Мід была створана ў 1964 годзе.
Уладзімір Святаславіч
Князь Уладзімір ў кінематографе
Уладзімір Святаславіч з’яўляецца адным з персанажаў фільма (Масфільм / кінастудыя імя А. Даўжэнкі, 1981); яго ролю выканаў.
У 1983 годзе на кінастудыі імя А. Даўжэнкі (Кіеў) зняты фільм «», у якім аповяд вядзецца праз прызму ўспамінаў Уладзіміра. Ролю Уладзіміра ў ім сыграў.
У 1993 годзе рэжысёр зняў поўнаметражны мастацкі фільм «Уладзімір Святы» (у галоўнай ролі Уладзіслаў Стржэльчык).
У 2005 годзе выйшаў фільм «», дзе Уладзіміра сыграў Андрэй Сухаў.
У 2006 па матывах жыццяпісу св. Уладзіміра быў зняты паўнаметражны мультфільм «».
Іншае
Маскоўскі аўтазавод Масквіч выпускаў.
Хан (Кызылардзінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 73 чалавекі (43 мужчыны і 30 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 90 чалавек (48 мужчын і 42 жанчыны).
Рэгбі-7
У цяперашні час рэгбі-7 культывуецца амаль у 100 краінах. У камандзе 7 ігракоў (4 абаронцы і 3 нападнікі), а таксама трое запасных. Працягласць матчу — 2 таймы па 7 хвілін з хвілінным перапынкам паміж імі (у фінале — 2 таймы па 10 хвілін з перапынкам паміж таймамі ў 2 хвіліны). Пры неабходнасці прызначаецца дадатковы час — 5 хвілін. У выпадку, калі адной з камандаў атрымаецца пры гэтым дамагчыся поспеху, гульня спыняецца.
Гэты дынамічны від рэгбі паспеў трапіць у заяўку на ўдзел у праграме Алімпійскіх гульняў 2012 года ў Лондане, але быў адхілены. 9 кастрычніка 2009 года на 121 сесіі МАК у Капенгагене 81 голасам супраць 8 было вырашана ўключыць рэгбі-7 у праграму Алімпійскіх гульняў 2016 у Рыа-дэ-Жанэйра.
Сямён Варфаламеевіч Іваноў
Сямён Варфаламеевіч Іваноў (, в. Даніловічы, цяпер Смаленская вобласць, Расія — ) — савецкі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў в. Даніловічы Данілавіцкага воласці Ельнінскага павета Смаленскай губерні ў сям’і селяніна. Скончыў 4-гадовую земскую школу. З 16-гадовага ўзросту працаваў цесляром, затым мулярам. У 1900—1901 гадах працаваў у Маскве ў электратэхнічнай канторы «Н. Глебаў і К».
У 1901 годзе прызваны на ваенную службу. Праходзіў яе ў міннай роце Кранштацкай крэпасці да 1906 года. У 1904 годзе ўступіў у РСДРП. За ўдзел у рэвалюцыйным руху быў арыштаваны. Пасля ўцёкаў займаўся прафесійнай рэвалюцыйнай дзейнасцю ў Лібаўскай ваеннай арганізацыі. У 1907 годзе быў арыштаваны і асуджаны на 15 гадоў катаргі. Адбываў пакаранне ў Смаленскай катаржнай турме. У сакавіку 1917 года пасля вызвалення працаваў старшынёй Данілавіцкага валаснога выканкама Смаленскай губерні. Дэлегат II Усерасійскага з’езда Саветаў.
З лістапада 1917 года па снежань 1918 года старшыня Смаленскага губвыканкама, затым Аблвыкамзаха. Адначасова ўзначальваў Губкам РКП (б). 25 чэрвеня 1918 года падчас сустрэчы з прадстаўніком Белнацкама Фабіянам Шантыром Сямён Іваноў заявіў, што «пра аддзелы Беларускага Нацыянальнага Камісарыята ў правінцыі не можа быць і гутаркі і ўвогуле ў Смаленску не павінна быць нічога беларускага». Але ўжо ў студзені 1919 года пры абвяшчэнні БССР С. В. Іваноў узначаліў Камісарыят унутраных спраў Часовага рабоча-сялянскага савецкага ўрада Беларусі, разам з іншымі членамі ўрада падпісаў Маніфест Часовага рабоча-сялянскага савецкага ўрада Беларусі.
З лютага па чэрвень 1919 года — намеснік старшыні ЦВК ЛітБел. У чэрвені 1919 года — верасні 1920 года старшыня Смаленскага губвыканкама і сакратар губкама РКП (б). У кастрычніку 1920 года пераведзены ў Цвярскую губерню, дзе працаваў намеснікам старшыні губвыканкама. З чэрвеня 1922 года намеснік дырэктара Шлісельбургскага парахавога завода. У кастрычніку 1922 года прызначаны намеснікам старшыні Паўночна-Заходняга рыбнага бюро.
Са снежня 1923 года па красавік 1920 г. намеснік кіраўніка трэста «Донвугаль», з красавіка 1926 г. па люты 1930 года кіраўнік Паўднёваруднага трэста ў г. Харкаве. У лютым 1931 года прызначаны начальнікам горнаруднага сектара ВСНГ СССР. У 1935 года узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга за вытворчыя дасягненні. У жніўня 1936 года пераведзены на працу ў «Главуголь», дзе ўзначальваў аддзел «Урал-Кузбас».
Міжвузелле
Міжвузелле (internodium) — участак сцябла або парастка паміж двума сумежнымі (участкамі восі сцябла ці парастка, на якіх утвараюцца бакавыя органы).
Калі лісце размяшчаецца вельмі цесна, да прыкладу ў прыкаранёвых у дзьмухаўца, стакротак, трыпутніка, міжвузеллі настолькі скарочаныя, што амаль непрыкметныя. У маладых парасткаў міжвузеллі кароткія і вузлы збліжаныя, а затым, па меры росту сцябла ці парасткаў, міжвузеллі даўжэюць, што абумоўлена дзейнасцю, якая ў адных раслін размешчана ў аснаванні міжвузелляў (напрыклад, у метлюжковых і гваздзіковых ), а ў іншых - у іх верхніх частках (напрыклад, у трыпутніка).