cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Яўрэйская незалежная рабочая партыя
Створана па ініцыятыве і пад кіраўніцтвам начальніка Маскоўскага ахоўнага аддзялення С. В. Зубатава з мэтай барацьбы супраць сацыял-дэмакратаў, эсэраў, Бунда, за поўнае адмаўленне яўрэйскіх рабочых ад рэвалюцыйнай барацьбы супраць самадзяржаўя. Мела аддзяленні ў Адэсе, Вільні (з 1902 г.), Гродне. Члены ЯНРП мэтай сваёй дзейнасці абвясцілі павышэнне "па меры магчымасці" эканамічнага і культурнага ўзроўню яўрэйскага пралетарыяту шляхам развіцця шырокіх эканамічных арганізацый, арганіацый культурных мерапрыемстваў, кас ўзаемадапамогі, асветніцкіх клубаў, лекцый і іншае. Умяшанне рабочых у палітыку партыя цалкам выключала, прапаведавала пакору перад уладамі, расхвальвала самадзяржаўе як пазакласавую, схільную да справядлівасці форму ўлады. Партыя дамагалася мірнага вырашэння канфліктаў паміж рабочымі і прадпрымальнікамі, а ў выпадках іх супраціўлення - аб'яўляла стачкі. Пад апекай палітычнай паліцыі яна наладжвала ў Мінску агульнагарадскія і цэхавыя культурна-асветніцкія вечары, чытанні, лекцыі, на якія восенню 1901 г. збіралася да 1500 чалавек. ЯНРП практычна паралізавала ў гэты час дзейнасць мясцовай арганізацыі Бунда. У канцы 1901 г. у ЯНРП перайшлі 15 з 20 цэхавых саюзаў Мінскага сацыял-дэмакратычнага камітэта Бунда. ЯНРП актыўна супрацоўнічала з сіяністамі, выступала за ізаляцыю яўрэяў ад агульнарасійскага рабочаха руху. Аднак стрымаць пераход рабочых да палітычнай барацьбы ЯНРП не змагла. Падтрымка ЯНРП з боку Дэпартамента паліцыі не выйшла за межы асобнага эксперыменту. У красавіку 1903 г. Г.І.Шаевіч арганізаваў забастоўку на чыгуналіцейным заводзе "Растэль" у Адэсе, пасля чаго быў схоплены і ў ліпені сасланы на 5 гадоў ва Усходнюю Сібір. У сувязі з адпраўкай Зубатава ў адстаўку ЯНРП была пазбаўлена падтрымкі дэпартамента паліцыі і летам 1903 г. самараспусцілася, а ў жніўні забаронена. Вільбушэвіч пераехала ў ЗША, потым у Палесціну, дзе была актыўным дзеячам сіянісцкага руху.
Ролф Эрл
Ролф Эрл (Ralph Earl,, штат Масачусетс — , Болтан, штат Канектыкут) — амерыканскі партрэтыст. Самавук. Ствараў простыя, рэалістычныя карціны, у якіх дакладна адлюстроўваў быт пурытанаў Новай Англіі. У 1778—1785 гадах жыў у Лондане, дзе пазнаёміўся з Бенджамінам Уэстам і англійскім партрэтным жывапісам. Пасля вяртання ў Амерыку пісаў парадныя партрэты, буржую і пурытанаў.
Брацкэ (Пэрвамайскі раён)
Брацкэ (Братське) — вёска ў Пэрвамайскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Гвардзейскаму сельскаму савету.
Каўфман
Каўфман — прозвішча.
Эфірныя алеі
Большасць эфірных алеяў добра растваральныя ў бензіне, эфіры, ліпідах і тоўстых алеях, восках і іншых ліпафільных рэчывах, і вельмі дрэнна растваральныя ў вадзе. Растваральнасць эфірных алеяў у спірце моцна залежыць ад яго моцнасці (яна прыкметна памяншаецца ў прысутнасці вады).
Маркіўка (Тамашпільскі раён)
Маркіўка (Маркі́вка) — вёска ў Тамашпільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Хушы
Хушы (Huși) —  горад у Румыніі, у гістарычнай вобласці Малдова, трэці па велічыні і важнасці горад жудзеца Васлуй. Размешчаны ў цэнтры гістарычнай вобласці Малдова, на беразе ракі Прут, на мяжы з Рэспублікай Малдова. 29 383 чалавек (2007).
Паўлаўка (Злынкаўскі раён)
Паўлаўка (Павловка) — пасёлак у Злынкаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Злынкоўскага гарадскога паселішча.
Зінькіўскі раён
Зінькіўскі раён (Зіньківський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Палтаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Зінькіў (Зіньків).
Паўлаўка (Злынкаўскі раён)
Гісторыя
У складзе Гомельскай губерні (1919-26), Бранскай губерні (1926-29), Заходняй вобласці (1929-37), Арлоўскай вобласці (1937-44) РСФСР.
Зінькіўскі раён
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 34988 чалавек, плошча — 1360 км².
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 22 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу і 113 сяла.
Ліхтэнштэйнскі аўтобус
Ліхтэнштэйнскі аўтобус (Liechtenstein Bus) — асноўны від грамадскага транспарту Ліхтэнштэйна і аўтобусная кампанія, якая базуецца ў Вадуцы. Аўтапарк кампаніі складаюць 19 аўтобусаў з бензінавымі рухавікамі і 27 — з дызельнымі, якія абслугоўваюць 13 маршрутаў. Апроч гарадскіх перавозак кампанія ажыццяўляе аўтобусную сувязь з суседнімі краінамі — Швейцарыяй і Аўстрыяй.
Віктар Аляксеевіч Кулеба
Віктар Аляксеевіч Кулеба — беларускі гаспадарчы дзеяч, спецыяліст у галіне цывільнага і прамысловага будаўніцтва. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (1997).
Біяграфія
Працаваў начальнікам ПМК-19 (г. Слонім) трэста «Гроднасельбуд» Міністэрства сельскага будаўніцтва БССР (1969—1972), намеснікам Міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь (1995—1997).
Ангеліка Каўфман
Марыя Ганна Ангеліка Катарына Каўфман (ням.: Maria Anna Angelika/Angelica Katharina Kauffmann,, , Вольная дзяржава Трох Саюзаў —, ) — швейцарская мастачка: жывапісец і графік, прадстаўніца неакласіцызму. Адна з дзвюх жанчын — заснавальнікаў Каралеўскай акадэміі мастацтваў у Лондане ў 1768 годзе.
Пэнькіўка (Тамашпільскі раён)
Пэнькіўка (Пе́ньківка) — вёска ў Тамашпільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 3387
IC 3387 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гліна
Гліна — дробназярністая асадкавая горная парода, пылападобная ў сухім стане, пластычная пры ўвільгатненні.
Гліна складаецца з аднаго ці некалькіх мінералаў групы слаістых алюмасілікатаў, можа таксама ўтрымліваць пясчаныя і карбанатныя часціцы. Як правіла пародаўтваральным мінералам у гліне з'яўляецца каалініт, яго склад: 47% (мас) аксіду крэмнію (IV) (SiO2), 39% аксіду алюмінію (Al2О3) і 14% вады (Н20).
Дыяметр часціц глін менш за 0,005 мм; пароды, якія складаюцца з большых часціц, прынята класіфікаваць як лёс. Большасць глін — шэрага колеру, але сустракаюцца гліны белага, чырвонага, жоўтага, бурага, блакітнага, зялёнага і нават чорнага колераў.
Сонечнае зацьменне 5 сакавіка 1848 года
Сонечнае зацьменне 5 сакавіка 1848 года — частковае сонечнае зацьменне 108 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,2662 і дасягнула свайго максімуму ў 13:31:35 UTC у пункце з каардынатамі 72° пн. ш. 92° з. д..
Зацьменне 5 сакавіка 1848 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1848 годзе і 118-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 9 кастрычніка 1847 года, наступнае — 3 красавіка 1848 года.
П’яца-дэль-Кампа
П'яца дэль Кампа (Piazza del Campo) — цэнтральная плошча італьянскага горада Сіены, адна з самых велічных сярэднявечных плошчаў. На яе выходзяць фасады Палаца Публіка з вежай Торэ дэль Манджа, якая з'яўляецца архітэктурнай дамінантай плошчы і розныя palazzi signorili.
Двойчы ў год па перыметры плошчы праводзяцца знакамітыя скачкі (Паліа).
Сеннае (Злынкаўскі раён)
Сеннае (Сенное) — вёска ў Злынкаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Вышкаўскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Баташані
Баташані (Botoșani) — горад у Румыніі, у рэгіёне Малдова, адміністрацыйны цэнтр аднайменнага жудзеца. Дзяржаўны тэатр імя М. Эмінэску. Баташані вядомы з XIV стагоддзя.
Пальяра
Пальяра (Pagliara) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 1222 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 88 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 98020. Тэлефонны код — 0942.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Sebastiano.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Русава (Тамашпільскі раён)
Русава (Русава) — вёска ў Тамашпільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Наталля Паўлаўна Васкабовіч
Біяграфія
Выступала за жаночы футбольны клуб «Мінск». З 2021 года гуляе за пермскі клуб «Зорка-2005».
Грамадская дзейнасць
18 жніўня 2020 года падпісала адкрыты ліст прадстаўнікоў спартыўнай галіны Рэспублікі Беларусь з патрабаваннем прызнаць несапраўднымі выбары прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, якія прайшлі 9 жніўня 2020 года.
Пасля фіналу Кубка Беларусі 2020 пры канцы жніўня паказала трыбунам знак перамогі і кулак — сімвалы мірных пратэстоўцаў.
Брусельскі вольны ўніверсітэт
Брусельскі вольны ўніверсітэт — вышэйшая навучальная ўстанова ў Бруселі, Бельгія.
Сціна
Сціна (Стіна) — вёска ў Тамашпільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сафіеўка (Злынкаўскі раён)
Сафіеўка (Софиевка) — пасёлак у Злынкаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Рогаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Згадваецца з сярэдзіны XIX ст., спачатку як хутар з тартаком. У 1877 годзе ўладкавана запалкавая фабрыка. Уваходзіла ў Навазыбкаўскі павет Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі да 1917 года.
Сарабанда
Сарабанда (zarabanda) — старадаўні іспанскі народны танец.
Гісторыя
Танчылі яе з суправаджэннем гітары або песень з флейтай і арфай. Пазней гэты танец перайшоў ў Францыю ў перапрацаваным выглядзе, атрымаўшы больш высакародны і велічны характар. Тэмп ў абноўленай сарабанды павольны, разлік у 3/4, форма двухкаленная, гэта значыць «квадратная» будова (кожнае калена ў восем тактаў).
Сарабанда ў беларускай музыцы
У беларускай музыцы выкарастана Яўгенам Глебавым для стварэння вобраза Філіпа ў балеце «Тыль Уленшпігель», У. Дарохіным у сімфанічнай сюіце «Мемарыял», В. Войцікам як частка «Сюіты ў старадаўнім стылі».
Пясок
Прыродны пясок
Прыродны пясок — друзлая сумесь зерняў памерам 0,10—5 мм, якая ўтварылася ў выніку разбурэння цвёрдых горных парод.
Прыродныя пяскі ў залежнасці ад генезісу могуць быць алювіяльнымі, дэлювіяльнымі, марскімі, азёрнымі, эолавымі. Пяскі, якія ўзніклі ў выніку дзейнасці вадаёмаў і вадацёкаў, маюць больш круглявую, абкатанную форму.
Цяжкі штучны пясок
Цяжкі штучны пясок — друзлая сумесь зерняў, якая атрымліваецца драбненнем цвёрдых і шчыльных горных парод. Форма зерняў драблёных пяскоў - востравугольная, а паверхня — шурпатая.
IC 3388
IC 3388 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дарахой
Дарахой (Dorohoi) — горад у Румыніі. Знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы краіны, паблізу граніц з Украінай і Малдовай, на поўначы рэгіёна Малдова. Уваходзіць у жудзец Баташані і ляжыць на правым беразе ракі Жыжыя, якая з’яўляецца правым прытокам ракі Прут. 30 661 чалавек (2007).
П’ятра-Нямц
П’ятра-Нямц (Piatra Neamţ) — горад у Румыніі, гістарычная вобласць Малдова, адміністрацыйны цэнтр жудзеца Нямц. жыхары (2011). Гістарычны музей.
Нацыянальная акадэмія ўпраўлення
Нацыянальная акадэмія ўпраўлення — украінская вышэйшая навучальная ўстанова ўпраўленчага профілю, якая знаходзіцца ў Кіеве.
Агульная характарыстыка
Заснавана 22 красавіка 1992 года на базе Кіеўскага інстытута паліталогіі і сацыяльнага кіравання. Першы выпуск студэнтаў адбыўся ў 1995 годзе. Акадэмія ажыццяўляе падрыхтоўку бакалаўраў і магістраў, а таксама дактароў філасофіі (праз аспірантуру) і дактароў навук (праз дактарантуру). Таксама прапануюцца праграмы падвойнага дыплому з польскай прыватнай Вышэйшай банкаўскай школай. Функцыянуе два спецыялізаваных вучоных савета па абароне дысертацый: па эканамічным навукам (на атрыманне вучонай ступені кандыдата і доктара навук) і юрыдычным навука (на атрыманне вучонай ступені кандыдата навук).
Эркуліс Брыту Руас
Э́ркуліс Бры́ту Ру́ас (Hércules Brito Ruas; нар., , Бразілія) — бразільскі футбаліст, абаронца. Чэмпіён свету 1970 у складзе нацыянальнай зборнай Бразіліі.
Навабежкаў
Навабежкаў (Новобежков) — пасёлак у Злынкаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Рогаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Вядомы з сярэдзіны XIX ст. як хутар Бежкаў, пазней назва зменена на Навабежкаў. У Навазыбкаўскім павеце Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі да 1917 года.
У складзе Гомельскай губерні (1919-26), Бранскай губерні (1926-29), Заходняй вобласці (1929-37), Арлоўскай вобласці (1937-44) РСФСР.
Адольф Эрсблё
Адольф Эрбслё (Adolf Erbslöh;,  — , Ікінг) — нямецкі мастак; разам з Марыянай Вяроўкінай і Аляксеем фон Яўленскім заснаваў фонд Neue Künstlervereinigung München (N.K.V.M.), які пазней называўся «Blaue Reiter».
Сонечнае зацьменне 9 кастрычніка 1847 года
Сонечнае зацьменне 9 кастрычніка 1847 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 141 сараса.
Адольф Эрсблё
Біяграфія
Адольф Эрбслё нарадзіўся ў Нью-Ёрку ў сям’і гандляроў, якая паходзіла з Бармэна. Яго дзед быў сузаснавальнікам кампаніі Julius und August Erbslöh, а бацька быў саўладальнікам экспартнай кампаніі Dieckerhoff, Raffloer & Co. На працягу 15 гадоў ён працаваў у Нью-Ёрку, пакуль у 1887 годзе не вярнуўся з сям’ёй у Бармен.
Сонечнае зацьменне 9 кастрычніка 1847 года
Зацьменне мела велічыню 0,9290 і дасягнула свайго максімуму ў 09:00:23 UTC у пункце з каардынатамі 28° пн. ш. 53° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 8 хв. 35 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 323 км.
Зацьменне 9 кастрычніка 1847 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1847 годзе і 117-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 15 красавіка 1847 года, наступнае — 5 сакавіка 1848 года.
Адольф Эрсблё
Біяграфія
У 1901 годзе Адольф Эрбслё пачаў вучыцца ў Акадэміі ў Карлсруэ: яго настаўнікамі былі Эрнст Шурт (1848—1910) і Людвіг Шмід-Ройтэ (1862—1909). Падчас свайго знаходжання ў Карлсруэ Эрбслё пазнаёміўся з Аляксандрам Канальтам і Георгам Тапертам. У 1907 годзе Эрбслё ажаніўся з Адэлінай Шухард — вяселле праходзіла ў замку Каленберг каля Варбурга, які быў набыты цесцем.
З восені 1908 года Эрбслё стаў наведваць «ружовы салон» Марыяны Вяроўкінай. Разам з ёй і Аляксеем Яўленскім ён распрацаваў праект стварэння «Асацыяцыі новых мастакоў Мюнхена» (N.K.V.M.); пасля стварэння асацыяцыі Эрбсле стаў выконваць абавязкі сакратара.
Канвергенцыя і Саюз
Канвергенцыя і Саюз (Convergència i Unió, CiU) — правацэнтрысцкі выбарчы альянс у Каталоніі. Тэхнічна CiU з'яўляецца аб'яднаннем дзвюх партый: большай Convergència Democràtica de Catalunya (CDC) і меншай Unió Democràtica de Catalunya (UDC). Партыю ў наш час узначальвае Артур Мас, які з'яўляецца таксама главой урада Каталоніі.
CIU з'яўляецца каталонскай нацыяналістычнай партыяй. Яна, як правіла, лічыцца нацыяналістычнай умеранага толку, як у Каталоніі, так і ў астатняй частцы Іспаніі.
На выбарах 28 лістапада 2010 года партыя атрымала 38,5% і заняла 14 з 62 месцаў у Каталонскім парламенце. Пасля шматлюдных дэманстрацый у Барселоне былі праведзены датэрміновыя выбары ў парламент, на якіх партыя атрымала большасць галасоў, але іх доля склала толькі 30,68%.
I стагоддзе да н.э.
1 стагоддзе да н.э. пачалося 1 студзеня 100 года да н.э. і скончылася 31 снежня 1 года да н.э.
Радыёаматар
Радыёаматар:
Дабрынька (Злынкаўскі раён)
Дабрынька (Добрынька) — пасёлак у Злынкаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Рогаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Узнік у пачатку XX стагоддзя; першапачаткова ўваходзіў у Альхоўскі сельсавет.
Абадзіўка (Гайсынскі раён)
Абадзіўка (Ободі́вка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Браслаўскі раён
Бра́слаўскі раён — адміністрацыйная адзінка ў складзе Віцебскай вобласці. Размешчаны на паўночным захадзе Беларусі, на сутыку дзяржаўных межаў Рэспублікі Беларусь з Літвой і Латвіяй. Праз раён праходзяць ветка чыгункі Друя — Варапаева, нафтаправод «Дружба». Найбольшае значэнне для знешніх сувязяў раёна маюць шашэйныя дарогі, якія звязваюць Браслаў з Даўгаўпілсам, Глыбокім, Полацкам, Паставамі, Друяй.
Пасля ўз’яднання Заходняй Беларусі з БССР у студзені 1940 года былі ўтвораны Браслаўскі і Відзаўскі раёны Вілейскай вобласці. У 1944—1954 гадах яны адносіліся да Полацкай, у 1954—1960 гадах — да Маладзечанскай абласцей. У 1960 годзе іх тэрыторыі былі аб’яднаны ў Браслаўскі раён у складзе Віцебскай вобласці. Тэрыторыя раёна падзелена на 9 сельскіх саветаў.
Прырода
У прыродных адносінах Браслаўскі раён размешчаны ў міжрэччы Заходняй Дзвіны і Дзісны і адрозніваецца вялікай разнастайнасцю ландшафтаў. Паўночная і цэнтральная часткі раёна знаходзяцца ў межах Браслаўскай грады з маляўнічым узгорыстым рэльефам. Поўдзень Браслаўшчыны — гэта частка раўніннай Полацка-Дзісенскай нізіны. Найвышэйшы пункт раёна знаходзіцца сярод канцова-марэнных пагоркаў каля вёскі Смулькі — 210,6 м. Самы нізкі пункт Браслаўшчыны і адначасова ўсёй Паўночнай Беларусі знаходзіцца ва ўрочышчы Фядорынкі ля Заходняй Дзвіны — 97,7 м. Карысныя выкапні: пясчана-жвіравы матэрыял, гліна, торф, сапрапелі.
Раён мае даволі густую рачную сетку. Рэкі Браслаўшчыны адносяцца да Заходне-Дзвінскага гідралагічнага раёна. Буйнейшай ракой з’яўляецца Заходняя Дзвіна (яе працягласць на тэрыторыі раёна каля 10 км). Сярод іншых рэк Дзісна, па якой праходзіць мяжа з Літвой і Пастаўскім раёнам; Друйка, якая дрэніруе асноўныя азёры Браслаўскай групы і злучае іх з Заходняй Дзвіной; таксама Дрысвята, Янка, Рычанка, Дружнянка, Акунёўка, Акмяніца, Усвіца, Прорва, Плесавіца, Абабіца, Маруга, Густатка.
Прыродным багаццем Браслаўшчыны з’яўляюцца азёры, іх налічваецца больш за 200. Азёры займаюць каля 10 % плошчы раёна — гэта адзін з вышэйшых паказчыкаў у Беларусі. Буйнейшымі азёрамі з’яўляюцца: Дрывяты (Браслаўскае) — 36,1 км² (пятае па велічыні ў Беларусі), Снуды — 22 км², Богінскае — 13,2 км², Струста — 13 км², Укля — 9 км². Часткова ў Браслаўскім раёне знаходзіцца возера Дрысвяты (літоўская назва — Друкшай) з плошчай 44,5 км², якое мяжуе з Літвой і возера Рычы (латвійская назва — Езерс) з плошчай 12,8 км². У наваколлі Браслава размяшчаецца адна з буйнейшых у Беларусі азёрных груп, вядомая пад назвай Браслаўская група азёр, якая ўключае больш за 50 азёр агульнай плошчай звыш 30 км², а плошча басейна складае больш 800 км² і аб’ёмам вады звыш 540 млн м³. Азёры звязаны паміж сабой шматлікімі ручаямі, рачулкамі, пратокамі працягласцю звыш 300 кіламетраў. Вылучаецца яшчэ некалькі груп азёр: Дрысвяцка-Богінская (часткова ў Літве і Латвіі), Абстэрнаўская (часткова ў Міёрскім раёне), Замошская, Відзская. Да ліку самых глыбокіх азёр Беларусі адносяцца: Рычы — 51,9 м, Воласа Паўднёвы — 40,4 м, Воласа Паўночны — 29,2 м, Укля — 25 м, Струста — 23 м. Для азёр Браслаўшчыны характэрна вялікая колькасць астравоў, сярод якіх ёсць значныя па плошчы. Азёры насяляе 21 від рыб, найбольш каштоўныя — вугор, судак, лешч, лінь, сазан, укляя.
Пад лясамі, якія адносяцца да падзоны дубова-цёмнахвойных лясоў, занята 26 % тэрыторыі раёна. Пераважаюць невялікія масівы па 20-500 га, найбольшыя з якіх Бяльмонт, Відзаўская лясная дача, Друйская лясная дача. Склад лясоў у працэнтах: хваёвыя — 48,7, яловыя — 16,2, бярозавыя — 21,3, асінавыя — 3,5, чорнаальховыя — 8,4, шэраальховыя — 0,8, ясеневыя — 0,7, дубовыя — 0,2. 18 % лясоў — штучныя, пераважна хваёвыя насаджэнні. Лугі невялікімі ўчасткамі займаюць плошчу 34 тыс. га. Сухадолы займаюць 29,4 %, нізінныя — 65,2 %, заліўныя — 5,4 %. 130 балот належаць да Браслаўска-Шумілінскага тарфянога раёна. Іх плошча складае 18,1 тыс. га, 14,3 тыс. га нізінныя, 3,6 тыс. га верхавыя, 0,2 тыс. га пераходныя. Асноўныя балотныя масівы: Сядун, Бяльмонт, Весялоўскае, Каміраўшчына.
Флора Браслаўскага раёна налічвае больш 800 відаў вышэйшых раслін. На тэрыторыі Браслаўшчыны сустракаюцца 20 відаў раслін, занесеных у Чырвоную кнігу Беларусі. Сярод іх гарлачык жоўты малы, неатыянта клабучковая. Распаўсюджаны расліны розных прыродных зон: субарктычная (хвошч стракаты, марошка), таёжныя (лінея паўночная, баранец звычайны), лесастэпавыя (кізільнік алаунскі). У азёрах сустракаецца шэраг рэдкіх водных і прыбярэжна-водных раслін: гідрыла мустоўчатая, каўлінія гнуткая, каўлінія малая, трыснёг аўсяніцавы і іншыя. З паляўніча-прамысловых жывёл на тэрыторыі Браслаўскага раёна водзяцца лось, дзік, казуля, заяц-бяляк і заяц-русак, ліс, воўк, янотападобны сабака, чорны тхор, вавёрка, лясная куніца, выдра, андатра, бабёр, крот. Шчыльнасць некаторых відаў жывёл значная. На 100 га лесу налічваецца 10 ласёў, 18 дзікоў, 12 казуль. З відаў, занесеных у Чырвоную кнігу Беларусі, адзначаны барсук, буры мядзведзь, звычайная палятуха. Рэгіён цікавы ў арніталагічным плане. Тут жыве 80 % усяго саставу гнездавой арнітафауны Беларусі. Асабліва важнае значэнне маюць арэалы распаўсюджання белай курапаткі, серабрыстай чайкі, чорнаваллёвіка.
Створаны Нацыянальны парк Браслаўскія азёры. На тэрыторыі раёна знаходзіцца некалькі геалагічных помнікаў прыроды — валуноў.
Гісторыя
Браслаўскі раён утвораны 15 студзеня 1940 года ў складзе Вілейскай вобласці БССР. 12 кастрычніка 1940 года падзелены на 19 сельсаветаў: Ахрэмавецкі, Быстрамавецкі, Друйскі, Дубінаўскі, Залескі, Замошскі, Зарачскі, Іказненскі, Карасінскі, Купчэльскі, Літоўшчынскі, Муражскі, Мяжанскі, Опсаўскі, Плюскі, Слабодкаўскі, Спрындаўскі, Цяцеркаўскі, Урбанскі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Карасінскі, Купчэльскі, Літоўшчынскі, Муражскі, Спрындаўскі, Урбанскі сельсаветы, утвораны Княжынскі сельсавет, перайменаваны Дубінаўскі сельсавет у Барунскі, Залескі — у Пагошчанскі. 27 сакавіка 1959 года скасаваны Барунскі, Быстрамавецкі, Замошскі, Княжынскі, Пагошчанскі і Цяцеркаўскі сельсаветы. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 20 студзеня 1960 года да раёна далучаны гарадскі пасёлак Відзы, Абалеўскі, Далёкаўскі, Дрысвяцкі, Казянскі, Ярканцаўскі сельсаветы скасаванага Відзаўскага раёна. 29 снежня 1962 года Абалеўскі сельсавет перайменаваны ў Відзаўскі, Ярканцаўскі сельсавет скасаваны. 17 красавіка 1962 года да раёна далучаны Більдзюгскі і Корніцкі сельсаветы скасаванага Шаркаўшчынскага раёна. 18 красавіка 1963 года ў склад раёна перададзены гарадскі пасёлак Друя Мёрскага раёна. 17 ліпеня 1964 года Корніцкі сельсавет перайменаваны ў Ёдскі. 30 ліпеня 1966 года Більдзюгскі і Ёдскі сельсаветы перададзены зноў утворанаму Шаркаўшчынскаму раёну. 3 ліпеня 1970 года Іказненскі сельсавет перайменаваны ў Цяцеркаўскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Браслаўскага раёна 12 сельсаветаў, 856 населеных пунктаў. 18 снежня 1989 года скасаваны Відзаўскі сельсавет. 8 красавіка 2004 года скасаваны Відзаўскі і Друйскі пассаветы, утвораны Відзаўскі і Друеўскі сельсаветы, скасаваны Друйскі, Дрысвяцкі, Зарачскі і Казянскі сельсаветы. 15 верасня 2005 года гарадскі пасёлак Друя аднесены да катэгорыі сельскіх населеных пунктаў (пасёлак).
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва:
Гаспадарка
Прадпрыемствы харчовай, лёгкай прамысловасці і сацыяльна-бытавога абслугоўвання. Браслаўская ГЭС.
Браслаў — цэнтр турызму нацыянальнага значэння. Турагенцкую і тураператарскую дзейнасць ажыццеўляюць турысцка-аздараўленчае прыватнае дачэрняе УП (ТАПДУП) «Браслаўскія азёры» (туркомплексы: «Дрывяты», «Золава», «Слабодка») і дзяржаўная прыродаахоўная ўстанова "Нацыянальны парк «Браслаўскія азёры». 2 гасцініцы, у т.л. «Заезны двор». Дамы паляўнічага «Абаб’е», «Браслаў», дом рыбака «Леошкі», агратурыстычная сядзіба «На Браслаўскіх азёрах».
Аляксандр Уладзіміравіч Бугаёў
Аляксандр Уладзіміравіч Бугаёў (нар., Віцебск) — беларускі эканаміст, спецыяліст у галіне бухгалтарскага ўліку і аналізу. Кандыдат эканамічных навук (1988), прафесар (1998). Член-карэспандэнт Міжнароднай акадэміі інфармацыйных тэхналогій (2000), член Еўрапейскай бухгалтарскай асацыяцыі (2003), акадэмік Амерыканскай бухгалтарскай асацыяцыі (2003), Асацыяцыі міжнародных бухгалтараў (2008).
Біяграфія
Скончыў Віцебскі тэхналагічны інстытут лёгкай прамысловасці (спецыяльнасць «Эканоміка і арганізацыя прамысловасці прадметаў шырокага попыту», 1979), Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (аспірантура, 1988), Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт (дактарантура, 2003). Працаваў на фірме «Альбарусія-Аудыт» (г. Віцебск; 1994—1997, дырэктар), Інстытуце сучасных ведаў (Віцебскі філіял; 1997—2005, загадчык кафедры, прафесар), Віцебскім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (1982—1994 і з 2005, факультэт эканомікі і бізнес-кіравання, кафедра «Эканоміка», прафесар).
Навуковыя інтарэсы: бухгалтарскі ўлік; аналіз гаспадарчай дзейнасці; падатковае планаванне; міжнародныя стандарты фінансавай справаздачнасці; прававыя асновы бухгалтарскага ўліку; аўдыт.
Олеум
Олеум (Oleum) — раствор сернага ангідрыду SO3 ў 100%-й сернай кіслаце H2SO4.
Георг Вільгельм Фрыдрых Гегель
Георг Вільгельм Фрыдрых Гегель (Georg Wilhelm Friedrich Hegel) ( — ) — нямецкі філосаф, стварыў сістэматычную тэорыю дыялектыкі.
Олеум
xSO3·H2O альбо H2SO4·xSO3 альбо H2S2O7;
Георг Вільгельм Фрыдрых Гегель
Раннія гады: 1770-1801
Гегель нарадзіўся ў Штутгарце 27 жніўня 1770 года, у сям'і высокапастаўленага чыноўніка — Георга Людвіга Гегеля (1733-1799), сакратара казначэйства пры двары герцага Вюртэмбергскага Карла Яўгена. Продкі Гегеля былі лютэранамі з Карынтыі, выгнанымі з Аўстрыі ў XVI стагоддзі ў ходзе Контррэфармацыі, якія асталяваліся ў Швабіі. Бацька Гегеля лічыў, што школьнай адукацыі яго сыну недастаткова. Ён наняў педагогаў для сына, якія хадзілі да іх на дом. Гегель добра вучыўся і за поспехі ў навучанні атрымліваў узнагароды, пераходзячы з класа ў клас. З самога дзяцінства ён шмат чытаў. Кішэнныя грошы ён выдаткоўваў на кнігі. Часта наведваў гарадскую бібліятэку, у якой чытаў кнігі пра навуку і філасофію.
Тым часам ён дрэнна разбіраецца ў мастацкай літаратуры. Юнацкасць Гегеля прайшла на фоне росквіту нямецкай літаратуры. Аднак Гегель ігнаруе класіку і зачытваецца бульварнай літаратурай. Гегель таксама захапляецца антычнай літаратурай. Ён паважае творчасць Сафокла і Еўрыпіда, перакладае Эпіктэта і Лангіна. Любоў да антычнасці Гегель захавае да канца жыцця.
Олеум
Олеум уяўляе сабой глейкую алеістую бескаляровую вадкасць або лёгкаплаўкія крышталі, якія, аднак, могуць набываць самыя розныя адценні з прычыны наяўнасці прымешак. На паветры «дыміць», рэагуе з вадой з вылучэннем вельмі вялікай колькасці цяпла. Канцэнтрацыя сернага ангідрыду можа вагацца ў вельмі шырокіх межах: ад адзінак да дзясяткаў працэнтаў. Олеум у параўнанні з канцэнтраванай сернай кіслатой валодае яшчэ большым вадаадбіраючым і акісляльным дзеяннем. Олеум змяшчае таксама пірасерныя кіслоты, што атрымліваюцца па рэакцыях:
Георг Вільгельм Фрыдрых Гегель
Раннія гады: 1770-1801
Ён скончыў гімназію ў кастрычніку 1788 года. У 1788—1793 гадах вучыўся ў Цюбінгенскім тэалагічным інстытуце (багаслоўскай семінарыі) пры Цюбінгенскім універсітэце, дзе праслухаў філасофскі і тэалагічны курсы і абараніў магістарскую дысертацыю. Пры гэтым яму належыла герцагская стыпендыя. Са сваіх аднакурснікаў быў дружны з Шэлінгам і паэтам Гёльдэрлінам. Быў разам з імі членам студэнцкага палітычнага клуба, што захапляўся ідэямі Французскай рэвалюцыі. Займаўся з асаблівай стараннасцю, шмат часу, як звычайна, праводзіў над кнігамі. За гэта над ім часта пасмейваліся аднагрупнікі, што, зрэшты, яго абсалютна не крыўдзіла. Мірскія забавы таксама былі не чужыя яму; ён піў шмат віна, нюхаў тытунь, гуляў у карты і фанты.
У 20 гадоў Гегель стаў магістрам філасофіі. Тры апошнія гады ва ўніверсітэце былі прысвечаны багаслоўю. Гегель паспяхова здаў экзамены. Аднак святаром станавіцца не хацеў. Магчыма, прычыны ляжалі ў антыпатыі Гегеля да царквы, якая зарадзілася яшчэ ў час вучобы.
У кастрычніку 1793 года Гегель адпраўляецца ў Берн. Там ён становіцца выхавальнікам дзяцей патрыцыя Карла Фрыдрыха Штэйгера. Дзяцей было трое: 1 хлопчык і 2 дзяўчынкі. Праца не адымала ў яго шмат часу, што дазваляла працягваць сваю адукацыю і займацца творчасцю. Ва ўвесь час, пражыты ў Берне, Гегель не пераставаў пісаць свае працы, ён быў апушчаны ў кнігі. Гегель сачыў за падзеямі ў Францыі. Ён не прыняў тэрору якабінцаў. Аднак, у цэлым, Гегель станоўча паставіўся да Французскай рэвалюцыі, і надалей не мог уявіць сабе гісторыю Еўропы без гэтай падзеі.
У ліпені 1796 года, ён з сябрамі здзейсніў шматдзённы шпацыр па Альпах, ад якога ён застаўся не ў захапленні. Жыццё на чужыне ў цэлым гняло Гегеля, і ў пачатку 1797 года ён вярнуўся на радзіму. У 1798 годзе выходзіць першая друкаваная праца Гегеля. У 1799 годзе памёр бацька Гегеля. Ён пакінуў сыну невялікую спадчыну — 3000 гульдэнаў. Спадчына, разам з яго ўласнымі зберажэннямі, дазволіла яму адмовіцца ад выкладання і ўступіць на ніве акадэмічнай дзейнасці.
Ена, Бамберг і Нюрнберг: 1801—1816
У студзені 1801 года Гегель перабраўся ў Ену. 21 жніўня таго ж года яму было дадзена права чытаць лекцыі. Праца на кафедры і чытанне лекцый даваліся яму цяжка, папулярнасцю ў вучняў ён не карыстаўся.
Гайдэльберг (1816—1818)
1816—1818 — прафесар філасофіі ва ўніверсітэце Гайдэльберга (месца, якое раней займаў Якаб Фрыз).
Атрымаўшы прапанову заняць пасаду ад універсітэтаў Эрлангена, Берліна і Гайдэльберга, Гегель выбраў апошні і перабраўся туды ў 1816 годзе. Неўзабаве пасля гэтага, у красавіку 1817 года, да яго пераехаў яго байструк сын Людвіг (яму было 10 гадоў). З чатырох гадоў Людвігаў знаходзіўся ў дзіцячай доме (маці Людвіга памерла).
Берлін (1818—1831)
C 1818 г. — прафесар філасофіі ва ўніверсітэце Берліна (месца, якое некалі займаў І. Г. Фіхтэ).
У 1818 годзе Гегель прыняў прапанову міністра народнай асветы Прусіі Карла Альтэнштэйна заняць пост кіраўніка кафедры філасофіі Берлінскага ўніверсітэта, які заставаўся вакантным з моманту смерці Фіхтэ ў 1814 годзе. Тут ён публікуе сваю «Філасофію права» (1821). Асноўным заняткам Гегеля стала чытанне лекцый. Яго лекцыі па эстэтыцы, філасофіі рэлігіі, філасофіі права і гісторыі філасофіі былі выдадзены пасмяротна на аснове запісаў яго студэнтаў. У 1818 годзе Гегель прыцягваў толькі сціплую колькасць вучняў, аднак у 1820-х гг. яго слава рэзка вырасла, а лекцыі прыцягвалі студэнтаў з усёй Германіі і з-за яе межаў.
У 1830 годзе Гегель прызначаецца рэктарам універсітэта. У 1831 г. Фрыдрых Вільгельм III ўзнагародзіў яго за службу прускай дзяржаве. Пасля таго, як у жніўні 1831 года Берлін ахапіла халера, Гегель пакінуў горад, спыніўшыся ў Кройцбергу. У кастрычніку, з пачаткам новага семестра, Гегель вяртаецца ў Берлін, памылкова вырашыўшы, што эпідэмія скончылася. 14 лістапада ён памёр. Лекары палічылі, што ён памёр ад халеры, але больш верагоднай прычынай яго смерці з’яўляецца захворванне страўнікава-кішачнага тракта. У адпаведнасці са сваім завяшчаннем Гегель быў пахаваны 16 лістапада побач з Фіхтэ і Зольгерам на могілках Доратэенштат.
Сын Гегеля Людвіг Фішэр памёр незадоўга да гэтага, знаходзячыся на службе ў Галандскай арміі ў Джакарце. Вестка пра гэта не паспела дасягнуць яго бацькі. У пачатку наступнага года ўтапілася сястра Гегеля Крысціна. літаратурныя душапрыказчыкамі Гегеля сталі яго сыны Карл Гегель і Імануіл Гегель. Карл абраў прафесію гісторыка, Імануіл стаў тэолагам.
Абсалютны ідэалізм
Гегель сінтэзуе з суб'ектыўнага ідэалізму Фіхтэ (матэрыяльны мір з'яўляецца прадуктам суб'ектыўнага духу) і аб'ектыўнага ідэалізму Шэлінга (суб'ектыўны дух з'яўляецца прадуктам матэрыяльнага міру, а матэрыяльны мір з'яўляецца па сваёй ісце аб'ектыўным духам) абсалютны ідэалізм, дзе суб'ектыўны і аб'ектыўны дух ідэнтычныя і адначасова неідэнтычныя. Такое выказванне не адпавядае арыстоцелевай логіцы. Але Гегель менавіта жадаў стварыць дыялектычную логіку, якая пераўзыходзіць арыстоцелеву. У савецкай літаратуры Гегелеўская філасофія звалася аб'ектыўным ідэалізм.
Розум
У процілегласць Шэлінгу, які цалкам супрацьстаўляў «разумовае адмаўленне» звычайнаму разумоваму мысленню, што адрознівае прадметы і дае ім вызначэнні ў цвёрдых панятках, Гегель меркаваў, што праўдзівая разумовасць не адмаўляе разумовага мыслення, а мяркуе яго і складае ў сабе як сталы і патрэбны нізкі момант, як грунт і апорную кропку для свайго дзеяння. У слушным ходзе праўдзіва філасофскага спазнання розум, што падзяляе жывое цэлае на часткі, які адцягвае агульныя паняцці і фармальна супрацьстаўляе іх адзін аднаму, дае няўхільны пачатак разумоваму працэсу. Толькі за гэтым першым разумовым момантам, калі асобны паняцце сцвярджаецца ў сваёй абмежаванасці як дадатнае ці праўдзівае (тэза), можа выявіцца ўторай, адмоўна-дыялектычны, момант — самаадмаўленне паняцця з прычыны ўнутранай супярэчнасці паміж яго абмежаванасцю і той праўдай, якую яно павінна ўяўляць (антытэзіс), і тады ўжо, з разбурэннем гэтай абмежаванасці, паняцце пагаджаецца са сваім процілеглым у новым, найвышэйшым, то бок больш змястоўным, паняцця, якое ў адносінах да першых двух уяўляе трэці, дадатна-разумны, ці ўласна абстрактны, момант (сінтэз). Такую жывую рухомую траістасць момантаў можна знайсці на першым кроку гегелеўскай сістэмы, ёю вызначаецца ўвесь далейшы працэс, і яна ж выяўляецца ў агульным рассячэнні цэлай сістэмы на тры галоўныя часткі.
Дыялектыка
Стварыў сістэматычную тэорыю дыялектыкі, цэнтральнымі паняццямі якой з'яўляюцца тэза, антытэза і сінтэз (у Гегеля гэтыя паняцці завуцца па-іншаму) Вось ключавыя паняцці Гегелеўскай дыялектыкі:
Тоеснасць мыслення і быцця
Адмысловымі ўводзінамі ў гегелеўскую філасофскую сістэму з'яўляецца «Фенаменалогія духу» (1807), адна з найболей складаных прац філосафа. У ёй Гегель ставіць заданне пераадолення пункту погляду штодзённай свядомасці, што прызнае процілегласць суб'екта і аб'екта. Зняць гэту процілегласць можна шляхам развіцця свядомасці, падчас якога індывідуальная свядомасць праходзіць шлях, які прайшло чалавецтва на працягу сваёй гісторыі. У выніку чалавек, паводле думкі Гегеля, аказваецца ў стане паглядзець на мір і на сябе з пункту гледжання сусветнай гісторыі, якая завяршылася, «сусветнага духу», для якога больш няма процілегласці суб'екта і аб'екта, «свядомасці» і «прадмета», а ёсць абсалютная тоеснасць, тоеснасць мыслення і быцця.
Дасягнуўшы абсалютнай тоеснасці, філасофія трапляе ў сваю сапраўдную стыхію — стыхію чыстага мыслення, у якім, паводле Гегеля, усе вызначэнні думкі разгортваюцца з яе самой. Гэта — сфера логікі, дзе працякае свабодная ад суб'ектыўных прыўнясенняў жыццё паняцця.
Навука логікі
Паколькі сапраўдная філасофія не бярэ свайго ўтрымання звонку, а яно само ў ёй ствараецца дыялектычным працэсам, то, мусібыць, пачаткам павінна быць зусім беззмястоўнае. Такое паняцце чыстага быцця. Але паняцце чыстага быцця, то бок пазбытага любых прыкмет і вызначэнняў, ані не адрозніваецца ад паняцця чыстага нішто; бо гэта не ёсць быццё чагосьці (бо тады яно не было б чыстым быццём), тое гэта ёсць быццё нічога. Першы і самы агульны разумовы паняцце не можа быць утрымана ў сваёй асаблівасці — яно нястрымна пераходзіць у сваё процілеглае. Быццё робіцца нічым; але, з іншага боку, і нішто, бо яно думаецца, не есці ўжо чыстае нішто: як прадмет мыслення яно робіцца быццём (мажлівым). Такім чынам, праўда застаецца не за тым і не за іншым з двух процілеглых тэрмінаў, а за тым, што агульна абодвум і што іх злучае, менавіта за паняткам пераходу, працэсу «станаўлення», ці «бывання» (das Werden). Гэта ёсць першае сінтэтычнае, ці абстрактнае, паняцце, што застаецца душой усяго далейшага развіцця. І яно не можа застацца ў сваёй выточнай адцягненасці. Праўда не ў нерухомым быцці, ці нішто, а ў працэсе. Але працэс ёсць працэс чагосьці: штосьці з быцця пераходзіць у нішто, то бок знікае, і з нішто пераходзіць у быццё, то бок узнікае. Значыць, і паняцце працэсу, каб быць праўдзівым, павінна прайсці праз самаадмаўленне; яно патрабуе свайго процілеглага — пэўнага быцця. Іншымі словамі, станаўленне прыводзіць да сталага, якое пазначаецца як наяўнае быццё (Dasein); у адрозненне ад чыстага быцця, наяўнае быццё ёсць пэўнае быццё, ці якасць. І гэта катэгорыя з дапамогай новых лагічных звён (штосьці і іншае, канчатковае і бясконцае, для-сябе-быццё (Für-sich-seyn) і быццё для каго-небудзь (Seyn-für-Eines), адзінае і шмат што і г.д.) пераходзіць у катэгорыю колькасці, з якога развіваецца паняцце меры як сінтэзу колькасці і якасці. Мера апынаецца існасцю рэчаў, і такім чынам з шэрага катэгорый быцця мы пераходзім у новы шэраг катэгорый існасці.
Навука пра быццё (у шырокім сэнсе) і навуку пра існасць складаюць дзве першыя часткі гегелеўскай логікі (логіка аб'ектыўная). Трэцяя частка ёсць навука аб паняцці (у шырокім сэнсе), ці логіка суб'ектыўная, куды ўлучаюцца і асноўныя катэгорыі звычайнай фармальнай логікі (паняцце, меркаванне, змеркаванне). Як гэтыя фармальныя катэгорыі, гэтак і ўся «суб'ектыўная» логіка маюць тут фармальны і суб'ектыўны характар далёка не ў агульнапрынятым сэнсе. Па Гегелю, асноўныя формы нашага мыслення іста разам з тым і асноўныя формы мажлівага. Кожны прадмет вызначаецца спачатку ў сваёй агульнасці (паняцце), потым адрозніваецца на множнасць сваіх момантаў (меркаванне) і нарэшце праз гэта самаразрозненне замыкаецца ў сабе як цэлае (зняволенне). На далейшай (больш за пэўную) ступені свайго ажыццяўлення гэтыя тры моманты выяўляюцца як механізм, хімізм і тэлеалогія. З гэтай сваёй (адноснай) аб'ектывацыі паняцце, вяртаючыся да сваёй унутранай, узбагачанай зараз утрыманнем, рэчаіснасці, вызначаецца як ідэя на трох ступенях: жыцці, пазнаванні і абсалютнай ідэі. Дасягнуўшы такім чынам сваёй унутранай поўнасці, ідэя павінна ў гэтай сваёй ажыццёўленай лагічнай цэласці падпасці пад агульнаму закону самаадмаўлення, каб апраўдаць неабмежаваную сілу сваёй праўды. Абсалютная ідэя павінна прайсці праз сваё іншабыццё (Andersseyn), праз выгляд ці распаданне сваіх момантаў у прыродным матэрыяльным быцці, каб і тут выявіць сваю ўтоеную сілу і вярнуцца да сябе ў самасвядомым духу.
Па думцы Гегеля, «ўсякая філасофія ёсць па сутнасці ідэалізм ці, прынамсі, мае яго сваім прынцыпам, і пытанне затым заключаецца толькі ў тым, наколькі гэты прынцып сапраўды праведзены… супрацьпастаўленыя ідэалістычнай і рэалістычнай філасофіі не мае таму ніякага значэння. Філасофія, якая прыпісвала б канчатковаму існавання як такому сапраўднае, апошняе, абсалютнае быццё, не заслугоўвала б назвы філасофіі».
Філасофія прыроды
Абсалютная ідэя па ўнутранай патрэбе мяркуе ці, як выяўляецца Гегель, адпускае ад сябе вонкавую прыроду — логіка пераходзіць у філасофію прыроды, якая складаецца з трох навук: механікі, фізікі і арганікі, з якіх кожная падзяляецца на тры адпаведна агульнай гегельянскай трыхатаміі. У механіку матэматычнай гаворка ідзе пра прастору, час, рух і матэрыю; канчатковая механіка, ці навука пра цяжар, разглядае інерцыю, удар і падзенне цел, а механіка абсалютная (ці астраномія) мае сваім прадметам сусветнае прыцягненне, законы руху нябесных цел і сонечную сістэму як цэлае.
У механіцы наогул пераважае матэрыяльны бок прыроды; у фізіцы выступае на першы план фармуючы пачатак прыродных з'яў. Фізіка займаецца святлом, чатырма стыхіямі (у сэнсе старажытных), «метэаралагічнай працэсам»; разглядае удзельную вагу, гук і цеплыню; магнетызм і крышталізацыю, электрычнасць і «хімічны працэс»; тут у зменлівасці рэчывы і ператварэнні тэл канчаткова выяўляецца адносны і няўстойлівы характар ​​прыродных сутнасцейў і безумоўнае значэнне формы, якое і рэалізуецца ў арганічным працэсе, якое складае прадмет трэцяй галоўнай натуральнай навукі - арганікі. Да «арганіцы» Гегель аднёс мінеральнае царства пад імем геалагічнага арганізма, нароўні з арганізмам раслінным і жывёлам. У раслінным і жывёльным арганізмах розум прыроды, або якая жыве ў ёй ідэя, выяўляецца ў адукацыі мноства арганічных відаў па агульных тыпах і ступеням дасканаласці; далей - у здольнасці кожнага арганізма бесперапынна прайграваць форму сваіх частак і свайго цэлага праз прыпадабненне знешніх рэчываў (Assimilationsprocess); затым - у здольнасці бясконцага прайгравання роду праз шэрагі пакаленняў, якія знаходзяцца ў той жа форме (Gattun g sprocess), і нарэшце (у жывёл) ​​- у суб'ектыўным (псіхічным) адзінстве, робяць з арганічнага цела адно самаадчуванне і самарушныя істота.
Але і на гэтай найвышэйшай ступені арганічнага свету і ўсёй прыроды розум ці ідэя не дасягаюць свайго сапраўды адэкватнага выразу. Дачыненне радавога да індывідуальнага (агульнага да адзінкавага) застаецца тут вонкавым і аднабаковым. Род як цэлае ўвасабляецца толькі ў пазабыцці прыналежных да яго няпэўна множных асобін, паасобных у прасторы і часе; і асобіна мае радавое не ў сабе, мяркуючы яго як нашчадзь. Гэта безгрунтоўнасць прыроды выяўляецца ў смерці. Толькі ў разумным мысленні індывідуальная істота мае ў сабе самым радавое, ці ўсеагульнае. Такую ўнутрана якая валодае сваім сэнсам індывідуальную істоту ёсць чалавечы дух. У ім абсалютная ідэя са свайго пазабыцця, уяўлянага прыродай, вяртаецца ў сябе, узбагачаная ўсёй поўнасцю набытых у касмічным працэсе рэальна-пэўных вызначэнняў.
Паты (муніцыпалітэт)
Паты (Patti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 13320 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 265 чал./км². Займае плошчу 50 км². Паштовы індэкс — 98066. Тэлефонны код — 0941.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Febronia.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Агюст Эрбен
Агюст Эрбен (фр. Auguste Herbin;, К’еві, кантон Кодры, Францыя — , ) — французскі мастак, адзін з галоўных прадстаўнікоў геаметрычнага абстракцыянізму ў еўрапейскім мастацтве.
Жыццё і творчасць
Мастацкія працы Эрбена дэманструюць шматлікія змены розных стыляў жывапісу. За яго першымі карцінамі ў стылі твораў Ван Гога ідуць палотны, напісаныя пад відавочным фавісцкім і кубічна-фігуратыўным уплывам.
Пачынаючы з 1913 года Агюст Эрбен стварае маляўнічыя, сакавітыя фігуратыўныя карціны; затым, у 1917—1921 гадах пераходзіць да абстрактна-геаметрычнага жывапісу, скульптуры і фрэсак. Пасля наступнага фігуратыўнага перыяду творчасці мастак выбірае ўжо канчаткова абстрактны жывапіс. Працы Агюста Эрбена аказалі прыкметны ўплыў на творчасць Віктора Вазарэлі і Оп-арт увогуле.
Грамадзянская вайна ў Лаосе
Грамадзянская вайна ў Лаосе — частка барацьбы за незалежнасць краін Індакітайскага паўвострава ў 1960—1975 гадах.
З канца XIX стагоддзя Лаос быў уключаны ў Французскі Індакітай, з 1930-х — у сферы японскіх інтарэсаў, у Другую сусветную вайну акупіраваны Японіяй. Пад канец вайны ўзнік антыкаланіяльны рух Лао Ісара (Вызваленне Лаоса) на чале з прынцамі Суфанувонгам (Суванавонгам) і Сувана Фумам.
Пасля капітуляцыі Японіі Лао Ісара падняло паўстанне супраць французскага панавання і абвясціла незалежнасць краіны пад назвай Патэт Лаа (Краіна Лао). Францыя разбіла армію Патэт-Лао і да 1953 года захоўвала сваю ўладу над Лаосам. 22 кастрычніка 1953 года Лаос атрымлівае незалежнасць, у 1954 годзе абвяшчаецца нейтральным каралеўствам.
Важную ролю ў вызваленні Лаоса адыграў створаны 11 сакавіка 1951 года Адзіны фронт супраціўлення народаў Лаоса, В’етнама і Камбоджы. Па запрашэнню кіраўнікоў лаоскага вызваленчага руху ў Лаос прыбылі в’етнамскія добраахвотнікі. Сумеснымі намаганнямі краіны Індакітая дабіліся ад Францыі прызнання іх незалежнасці.
У канцы 1950-х у Лаосе пачынаецца грамадзянская вайна, выкліканая спробамі правых сіл захапіць уладу. 7 кастрычніка 1960 года кааліцыйны ўрад Сувана Фумы ўстанаўлівае дыпламатычныя адносіны з СССР і атрымлівае ад Савецкага Саюза, В’етнама, іншых сацыялістычных краін ваенную і эканамічную дапамогу.
У наступныя два гады войска Патэт-Лао з удзелам в’етнамскіх салдат займае 2/3 тэрыторыі краіны. У 1964 годзе ЗША пачынаюць неаб’яўленыя ваенныя дзеянні ў Лаосе (так званую «Сакрэтную вайну») з мэтай разбіць Адзіны фронт трох краін Індакітая, знішчыць базы Дэмакратычнай Рэспублікі В’етнам, створаныя на тэрыторыі Лаоса для аперацый у Паўднёвым В’етнаме. Амерыканская дапамога пастаўлялася па лініі амерыканскага агенцтва міжнароднага развіцця з тэрыторыі Тайланда, амерыканскія афіцэры непасрэдна кіравалі лаоскай каралеўскай арміяй, авіяцыя ЗША вяла бамбардзіроўкі Лаоса.
СССР актывізаваў ваенную дапамогу Лаосу, павялічвае пастаўкі ўзбраенняў, баявой тэхнікі і ваенных матэрыялаў. З 1960 па 1970 гады там працуе 113 савецкіх саветнікаў і інструктараў. Савецкая авіяцыя ажыццяўляла перавозкі грузаў у інтарэсах арміі Патэт-Лао (у 1961 адзін ваенна-транспартны самалёт быў збіты, загінулі пяць лётчыкаў).
21 лютага 1973 года суб’ектамі грамадзянскай вайны падпісана пагадненне аб аднаўленні міру і дасягненні нацыянальнай згоды ў Лаосе. 29 лістапада 1975 года кароль Лаоса адрокся ад прастола. 2 снежня 1975 года абвешчана Лаоская Народна-Дэмакратычная Рэспубліка.
Бронная гара
Бронная гара — месца масавага знішчэння нямецкімі акупацыйнымі ўладамі мірнага насельніцтва ў гады Другой сусветнай вайны каля чыгуначнай станцыі Бронная Гара Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
У маі — чэрвені 1942 г. ва ўрочышчы выкапана 8 ям даўжынёй 45 — 60 м, шырынёй 6 — 6,5 м, глыбінёй 4 м; іх абнеслі калючым дротам. З Драгічына, Янава, Гарадца, Брэста, Пінска, Кобрына, Бярозы-Картузскай на чыгуначную лінію, якая праходзіла ад цэнтральнай магістралі праз пляцоўку з ямамі-доламі, дастаўлялі эшалоны з людзьмі, пераважна з яўрэямі. На спецыяльных пляцоўках людзей прымушалі распранацца, па драцяных калідорах гналі да ям, загадвалі класціся шэрагамі і расстрэльвалі з аўтаматаў.
Да лістапада 1942 г. тут знішчана больш 50 тысяч чалавек. Каб схаваць сляды злачынства, у сакавіку 1944 г. нямецкія акупацыйныя войскі прыгналі сюды 100 палонных, якія 2 тыдні раскопвалі і спальвалі трупы, затым расстралялі і спалілі тых, хто выконваў гэтыя працы.
Слабазія
Слабазія (Slobozia) — горад на паўднёвым усходзе Румыніі, адміністрацыйны цэнтр жудзеца Яламіца. Размешчаны на берагах ракі Яламіца, за 150 км ад Бухарэста. (2007).
Алэксандрыўка (Гайсынскі раён)
Алэксандрыўка (Олекса́ндрівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Карліўскі раён
Карліўскі раён (Карлівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Палтаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Карліўка (Карлівка).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 34185 чалавек, плошча — 854 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 12 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 11 пасёлкаў сельскага тыпу і 25 сёлаў.
Нуклеатыды
Нуклеатыды — фосфарныя эфіры нуклеазідаў, нуклеазідфасфаты. Свабодныя нуклеатыды, у прыватнасці АТФ, цАМФ, АДФ, граюць важную ролю ў энергетычных і інфармацыйных ўнутрыклеткавых працэсах, а таксама з'яўляюцца складнікамі часткамі нуклеінавых кіслот і многіх каферментаў.
IC 3389
IC 3389 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Нарманскі шлем
Нарманскі шлем — тып еўрапейскага шлема. Шырока ўжываўся ў Еўропе ў X—XIII ст. Агульнапрынятая назва «нарманскі» з'яўляецца не цалкам дакладнай, таму што ў Скандынавіі падобных шлемаў не знойдзена ( каркасны шлем). Аднак на дыване з Байо ўсе воіны выяўленыя менавіта ў іх, адсюль назва. Найстарэйшы захаваны ўзор — шлем князя Чэхіі Вацлава (X ст.).