cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пажар у кафэ «Палігон»
Ход падзей
У парушэнне нормаў супрацьпажарнай бяспекі большасць аварыйных выхадаў з клуба было заблакавана, што пацягнула немагчымасць хуткай эвакуацыі. Па сведчаннях відавочцаў, пажарная сігналізацыя не зрэагавала на ўзгаранне. Ратуючы наведвальнікаў палаючага кафэ пажарныя былі вымушаны выломліваць дзверы, так як 4 эвакуацыйных выхаду былі зачынены. Адчыненымі апынуліся толькі 3 дзверы. З-за гэтага ў кафэ пачалася цісканіна і паніка. Як пазней паведамілі экстранныя службы, целы загінулых, у асноўным, былі знойдзены ў курылцы, дапаможным памяшканні і каля туалетаў.
Ахвяры
У выніку пажару 13 чалавек загінулі, 9 атрымалі траўмы, яшчэ 4 абвешчаны прапаўшымі без вестак.
Расследаванне
Следчае ўпраўленне СК РФ па Кастрамской вобласці ўзбудзіла дзве крымінальныя справы: па частцы 3 артыкул 109 КК РФ («Прычыненне смерці па неасцярожнасці двум або больш асобам») і па частцы 3 артыкула 238 КК РФ («Аказанне паслуг, якія не адпавядаюць патрабаванням бяспекі і прывялі да смерці двух і больш асоб»). Следчы камітэт РФ таксама пачаў праверку на прадмет магчымай бяздзейнасці кантралюючых органаў Кастрамской вобласці.
Прычынай трагедыі ў «Палігоне» стала запушчаная ўнутры паляўнічая піратэхніка: адзін з наведвальнікаў падчас масавага канфлікту стрэліў у столь з ракетніцы і збег. У якасці падазраванага быў затрыманы і арыштаваны 23-гадовы расійскі вайсковец з воінскай часці Кастрамскога тэрытарыяльнага гарнізона, камісаваны па раненні ў ходзе ўварвання Расіі ва Украіну. Пазней быў затрыманы і адпраўлены пад арышт дырэктар кафэ.
Высветлілася, што ўладальнікам кафэ з’яўляецца дэпутат Кастрамской абласной думы ад фракцыі «Адзіная Расія» Іхтыяр Ілдыр аглы Мірзоеў. Па звестках МНС Расіі, на працягу некалькіх гадоў будынак пазбягаў супрацьпажарных праверак.
Старшыня Следчага камітэта РФ Аляксандр Бастрыкін даручыў кіраўніку следчага ўпраўлення па Кастрамской вобласці Дзянісу Леўчанку далажыць аб пажары ў ноч на суботу, а потым загадаў перадаць у Галоўнае следчае ўпраўленне СК Расіі крымінальныя справы, узбуджаныя па факце здарэння ў «Палігоне».
Рэакцыя
Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка накіраваў Уладзіміру Пуціну спачуванне ў сувязі з трагічнай гібеллю людзей.
Адміністрацыя Кастрамской вобласці абвясціла 7 лістапада Днём жалобы па загінулых.
Бялабжэгі (значэнні)
Бялабжэгі:
Угарыцкае пісьмо
Угарыцкае пісьмо – квазіалфавітнае клінапіснае кансанантнае пісьмо, якое ўжывалася ў XV – XIV стст. да н.э. для запісу тэкстаў на гліняных таблічках. Гэтыя таблічкі з'яўляюцца адзінай крыніцай вывучэння угарыцкай мовы – адной з семіцкіх моў, што была пашырана ў канцы III – 1-й паловы II тыс. да н. э. на тэрыторыі Угарыцкага царства (Угарыт). Вядомы таксама угарыцкія надпісы на хурыцкай і акадскай мовах. Мяркуюць, што угарыцкае пісьмо развілася са складовага клінападобнага лінейнага пісьма (не захавалася). Існуе гіпотэза, што першапачаткова знакі угрыцкага пісьма абазначалі спалучэнні пэўнага зычнага з любым галосным, а пазней – толькі зычныя. Для аблягчэння чытання угрыцкага пісьма абазначалі спалучэнні пэўнага зычнага з любым галосным, а пазней – толькі зычныя. Для аблягчэння чытання угрыцкага пісьма выкарыстоўвала словараздзяляльнікі (вертыкальныя кліны), а не пазней XIV ст. да н.э. ва угрыцкім пісьме, як і ў іншых відах заходне-семіцкага пісьма, пачалі выкарыстоўваць matres lectionis (літаральна – мацеркі чытання) – адмысловыя знакі некаторых зычных, якія ўжываліся для абазначэння галосных.
Красныця
Красныця (Кра́сниця) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Васілевіч
Васіле́віч — беларускае прозвішча.
Вікторыя Уладзіміраўна Чайка
Вікторыя Уладзіміраўна Ча́йка (нар. г.) — беларуская спартсменка-стралок, чэмпіёнка Еўропы, прызёр чэмпіянатаў свету, і Еўрапейскіх гульняў.
Біяграфія
Нарадзілася ў 1980 годзе ў Марганцы (Украінская ССР). У 1998 годзе заваявала залаты і два сярэбраныя медалі чэмпіянату свету сярод юніёраў. У 2000 годзе прыняла ўдзел у Алімпійскіх гульнях у Сіднеі, дзе стала 11-й у стральбе з пнеўматычнага пісталета з 10 м. У 2002 годзе стала срэбнай прызёркай чэмпіянату свету. У 2004 годзе прыняла ўдзел у Алімпійскіх гульнях у Афінах, але заняла толькі 16-е месца ў стральбе з пнеўматычнага пісталета з 10 м, і 32-е — у стральбе з пісталета з 25 м. У 2006 годзе заваявала сярэбраны і бронзавы медалі чэмпіянату свету. У 2008 годзе стала чэмпіёнкай Еўропы, а на Алімпійскіх гульнях у Пекіне заняла 4-е месца ў стральбе з пнеўматычнага пісталета з 10 м, і 13-е месца ў стральбе з пісталета з 25 м. У 2010 годзе стала бронзавай прызёркай чэмпіянату свету. У 2012 годзе прыняла ўдзел у Алімпійскіх гульнях у Лондане, дзе заняла 5-е месца ў стральбе з пнеўматычнага пісталета з 10 м, і 25-е месца ў стральбе з пісталета з 25 м. У 2015 годзе заваявала бронзавы медаль Еўрапейскіх гульняў.
Палітычныя погляды
Падпісала адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля здушэння народных пратэстаў у 2020 годзе.
Кружыкы
Кружыкы (Кру́жики) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Мічурынск
Мічурынск (Мичуринск) — горад (з 1779) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Мічурынскага раёна Тамбоўскай вобласці. Насельніцтва 93,1 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1635 годзе. Да 1932 года меў назву Казлоў.
Сучасны Мічурынск — другі па значэнню пасля Тамбова прамысловы і культурны цэнтр вобласці. Мічурынск — агульнарасійскі цэнтр садоўніцтва, у горадзе размешчаныя УНДІ садоўніцтва імя І. У. Мічурына, Цэнтральная генетычная лабараторыя імя І.У. Мічурына. Акрамя таго, у горадзе ёсць краязнаўчы музей, музей-сядзіба А. М. Герасімава, выставачная зала. Мічурынскі чыгуначны вузел з’яўляецца найважнейшым вузлом Паўднёва-Усходняй чыгункі, станцыі: Мічурынск-Уральскі, Мічурынск-Варонежскі, Качатоўка.
Прамысловасць: лакаматыварамонтны завод, аўтарамонтны завод, аўтаагрэгатны завод, завод «Прагрэс».
Plumeria alba
Plumeria alba — від вечназялёных дрэў роду сямейства. Родам з Цэнтральнай Амерыкі і Карыбскага басейна, але ў цяперашні час натуралізаваны і паўсюдны ў Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі.
Апісанне
Plumeria alba — дрэва да 8 метраў вышынёй з падоўжаным вузкімі лісцем і духмянымі вялікімі белымі кветкамі з жоўтым асяродкам. У сухую пару года дрэва губляе лісце.
Фастнахтшпіль
Фастнахтшпіль (Fastnachtspiel, літар. — масленічная гульня, ад Fastnacht масленіца + Spiel гульня) — від нямецкага народнага твора, разнавіднасць сярэдневяковага фарса. Узнік на аснове масленічных карнавальных інсцэніровак (бытавыя сцэны, звычайна анекдатычнага характару). У XIV—XVI стст. літаратурна апрацаваны, тэматыка пашыралася за кошт сюжэтных запазычанняў з твораў рыцарскай літаратуры і інш. Асаблівае развіццё набыў у Нюрнбергу сярод удзельнікаў гуртка майстэрзінгераў. Лепшыя ўзоры створаны Г.Саксам.
Маргавіца
Маргаві́ца (, Морговица) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бягомльскага сельсавета. Фактычна з’яўляецца часткай Бягомля.
Каларыметр
Калары́метры (calor — цяпло) — прыстасаванні для вымярэння колькасці цеплыні, якая вылучаецца ці паглынаецца ў якім-небудзь фізічным, хімічным ці біялагічным працэсе. Тэрмін «каларыметр» быў прапанаваны французскімі вучонымі Антуанам Лавуазье і П’ерам-Сімонам Лапласам у 1780 годзе.
Сэнс тэрміна «каларыметр» у ядзернай фізіцы і фізіцы высокіх энергій значна адрозніваецца ад агульнаўжывальнага (гл. Каларыметры ў фізіцы высокіх энергій).
Народны Сход Заходняй Беларусі
Народны Сход Заходняй Беларусі — сход, які адбыўся 28—30 кастрычніка 1939 года ў горадзе Беластоку, заканадаўча замацаваў уваходжанне тэрыторый Заходняй Беларусі ў склад Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі пасля вераснёўскага паходу Чырвонай Арміі.
Выбары ў Народны Сход
1 кастрычніка 1939 года была прынята пастанова Палітбюро ЦК УКП(б) «Па пытаннях Заходняй Украіны і Заходняй Беларусі» (пратакол № 7 рашэння Палітбюро ЦК УКП(б) за 4 верасня — 3 кастрычніка 1939 г.) . Пад тэрыторыяй Заходняй Беларусі мелася на ўвазе тэрыторыя былых Навагрудскага, Віленскага, Беластоцкага і Палескага ваяводстваў Польскай Рэспублікі. Згодна з пастановай, выбары ў Народны Сход Заходняй Беларусі былі прызначаныя на 22 кастрычніка 1939 г. Пунктам 6 названай пастановы прадугледжвалася стварэнне Камітэта па арганізацыі выбараў Народнага Сходу Заходняй Беларусі. У склад Камітэта павінны былі ўвайсці прадстаўнікі Часовага ўпраўлення горада Беластока, па адным прадстаўніку ад кожнай вобласці, па 2 прадстаўнікі ад сялянскіх камітэтаў, інтэлігенцыі і рабочых арганізацый. Для дапамогі ў арганізацыі выбараў у Выбарчы Камітэт даручалася дэлегаваць тры прадстаўнікі ад Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР. Часоваму кіраванню горада Беластока неабходна было разаслаць адпаведныя запрашэнні.
Пункт 10 пастановы прадугледжваў наступнае: «Па пытаннях парадку дня Народнымі Сходамі павінны быць прыняты дэкларацыі, тэкст якіх падрыхтаваць ЦК КП(б)Б Украіны (т. Хрушчоў) і ЦК КП(б) Беларусі (т. Панамарэнка)».
2 кастрычніка 1939 г. бюро ЦК КП(б)Б разгледзеў і прыняў да выканання Пастанову Палітбюро ЦК ВКП(б) ад 1 кастрычнiка 1939 года. Сакратару ЦК КП(б)Б Маліну і загадчыку аддзела ЦК Эйдзінаву было даручана «арганізаваць групу і распрацаваць праекты дэкларацый Народнага сходу».
7 і 18 кастрычніка 1939 года адбыліся пасяджэнні Камітэта па арганізацыі выбараў у Народны сход Заходняй Беларусі.
13 кастрычніка 1939 года прайшла нарада сакратара ЦК КП(б)Б Н. Р. Грэкавай з упаўнаважанымі ЦК КП(б)Б і ЦК ЛКСМБ па пытанні падрыхтоўкі да выбараў на Народны сход Заходняй Беларусі.
22 кастрычніка 1939 года прайшлі выбары на Народны Сход Заходняй Беларусі. Згодна з Палажэннем аб выбарах было створана 929 выбарчых акруг. Удзельнічаць у выбарах мелі права ўсе жыхары, якія дасягнулі 18-гадовага ўзросту. Вылучаліся кандыдаты ў дэпутаты Народнага сходу сялянскімі камітэтамі, часовымі ўпраўленнямі, сходамі працоўных па прадпрыемствах, сходамі рабочай гвардыі і інтэлігенцыі.
Разам з тым, выбары былі недэмакратычнымі. Старшынямі і членамі ўчастковых выбарчых камісій, а таксама агітатарамі з’яўляліся вайскоўцы РСЧА. Напрыклад, у 10-й арміі ў выбарчай кампаніі прымалі ўдзел байцы, камандзіры і палітработнікі.
На месцах былі зафіксаваныя выпадкі актыўнага супраціву мясцовага насельніцтва. З аператыўнай зводкі НКУС БССР: «23 кастрычніка а 5 гадзіне раніцы стрэлам праз акно забіты намеснік старшыні выбарчай камісіі 11-га ўчастка Драгічынскага павета Грэчка Фядот Пятровіч». ''«У в. Рынкавіцы Навадворскай воласці Шчучынскага павета стрэлам праз акно быў забіты дэпутат Народнага сходу Савелій Казіміравіч Кавойба»''.
Народны Сход
28—30 кастрычніка 1939 года ў будынку гарадскога тэатра Беластока прайшоў Народны Сход Заходняй Беларусі.
На парадку дня сходу быў разгляд наступных пытанняў:
29 кастрычніка сход зацвердзіў «Дэкларацыю Беларускага Народнага Сходу па пытанні аб уваходжанні Заходняй Беларусі ў склад Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі», у якой было надрукавана: «Прынята адзінагалосна Беларускім Народным сходам 29 кастрычніка 1939 г.»
Дакладчыкам на сходзе па пытанні ўваходжання Заходняй Беларусі ў склад БССР выступіў настаўнік і грамадскі дзеяч Флор Данатавіч Манцэвіч.
На сходзе прысутнічалі прадстаўнікі ўрада БССР, а таксама народныя паэты Янка Купала і Якуб Колас.
Вынікі
2 лістапада 1939 года на пятай пазачарговай сесіі Вярхоўнага Савета СССР Сяргей Прытыцкі выступіў з заявай Паўнамоцнай камісіі Народнага Сходу Заходняй Беларусі аб далучэнні Заходняй Беларусі да БССР. На сесіі Вярхоўнага Савета СССР таксама выступіў член Пастаяннай камісіі, беларускі пісьменнік Піліп Пестрак і іншыя.
У той жа дзень быў прыняты Закон СССР «Аб уключэнні Заходняй Беларусі ў склад Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік з уз’яднаннем яе з Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікай» (падпісалі старшыня прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР М.Калінін і сакратар А.Горкін).
14 лістапада 1939 года трэцяя пазачарговая сесія Вярхоўнага Савета БССР пастанавіла: «Прыняць Заходнюю Беларусь у склад Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі і аб’яднаць тым самым беларускі народ у адзінай Беларускай дзяржаве». У той жа дзень быў прыняты Закон БССР «Аб прыняцці Заходняй Беларусі ў склад Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі» (падпісалі старшыня прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР Н.Наталевіч і сакратар Л.Панкоў).
15 студзеня 1940 года на тэрыторыі заходніх абласцей БССР былі ўпершыню праведзены выбары ў мясцовыя Саветы.
Напярэдадні выбараў у Вярхоўныя Саветы СССР і БССР, у турмах Беларускай ССР праводзілася масавая зачыстка польскіх афіцэраў і контррэвалюцыйнага элемента (згодна з пастановай Палітбюро ЦК УКП(б) ад 5 сакавіка 1940 года).
24 сакавіка 1940 года былі праведзены выбары дэпутатаў ад заходніх абласцей БССР у Вярхоўны Савет СССР і Вярхоўны Савет БССР. У Вярхоўны Савет СССР ад заходніх абласцей БССР было вылучана 22 дэпутаты.
У перыяд з 1 па 20 красавіка 1940 года ў заходніх абласцях БССР планавалася правядзенне выбараў парторганаў ва ўсіх першасных, раённых, гарадскіх і абласных партыйных арганізацыях.
NGC 5125
NGC 5125 (іншыя абазначэнні — UGC 8421, MCG 2-34-11, ZWG 72.62, IRAS13214+0958, PGC 46827) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мазурэнка
Мазурэнка — прозвішча.
Анатоль Мазурэнка
Анатоль Мазурэнка:
Крукавэць
Крукавэць (Кру́ковець) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Андрэй Мікалаевіч Папкоў
Андрэй Мікалаевіч Папкоў (нар., Магілёўская вобласць) — беларускі дыпламат.
Біяграфія
У 1996 годзе скончыў з адзнакай юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «правазнаўства», у 2008 годзе — Мінскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт.
У 2000 годзе скончыў аспірантуру Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «міжнароднае права, еўрапейскае права» і абараніў дысертацыю ў Маскоўскім дзяржаўным інстытуце міжнародных адносін (універсітэт), кандыдат юрыдычных навук.
У 1996—1997 гадах — аташэ службы дзяржаўнага пратакола Міністэрства замежных спраў. У 1997—2001 гадах — аташэ, трэці, першы сакратар аддзела міжнародна-прававых пытанняў шматбаковага супрацоўніцтва дагаворна-прававога ўпраўлення Міністэрства замежных спраў
У 2005—2006 гадах — начальнік аддзела двухбаковых дагавораў упраўлення міжнародных дагавораў Галоўнага дагаворна-прававога ўпраўлення Міністэрства замежных спраў.
У 2006—2011 гадах — намеснік начальніка галоўнага ўпраўлення — начальнік упраўлення міжнародных дагавораў Галоўнага дагаворна-прававога ўпраўлення Міністэрства замежных спраў
У 2011—2016 гадах — начальнік галоўнага дагаворна-прававога ўпраўлення Міністэрства замежных спраў, член Калегіі МЗС. У чэрвені 2016 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Карэя
Мае дыпламатычны ранг Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасланца першага класа. Валодае беларускай, рускай, англійскай і французскай мовамі. Жанаты. Мае сына.
Алег Цывінскі
Алег Цывінскі (Aleh Tsyvinski, нар. 17.11.1977) — беларускі эканаміст, прафесар Ельскага ўніверсітэта ў ЗША.
Нарадзіўся ў Віцебску, скончыў Беларускі дзяржаўны эканамічны універсітэт (1998). З 1998 у ЗША, скончыў дактарантуру ў штаце Мінесота. Працаваў у Каліфарнійскім і Гарвардскім універсітэтах. У 2008 Цывінскі стаў адным з найбольш маладых прафесараў прэстыжнага Ельскага ўніверсітэта за ўсю яго гісторыю.
Алег Цывінскі займаецца даследваннямі ў галіне макраэканомікі, палітычнай эканомікі, фінансаў.
На Давоскім эканамічным форуме ў 2009 годзе стаў першым беларусам, які ўвайшоў у лік «маладых глабальных лідараў».
Понці (Італія)
Понці (Ponti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Sebastiano (Santo.
Ваенна-транспартны факультэт БелДУТ
Ваенна-транспартны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта транспарту — адзін з факультэтаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта транспарту‎.
Гісторыя
З 1 верасня 2004 года былі ўтвораны дзве кафедры: агульнавайскавой падрыхтоўкі і ваенна-спецыяльнай падрыхтоўкі.
У 2005 годзе пры непасрэдным удзеле падраздзялення Дэпартамента чыгуначных войскаў (вайсковая частка 83469) у пасёлку Бярозкі Гомельскага раёна быў створаны Вучэбна-палявой цэнтр факультэта.
Спецыяльнасці
Кіраванне падраздзяленнямі транспартных войскаў (па напрамках):
Дамір Мікец
Дамір Мікец (Дамир Микец; нар., Спліт, Югаславія) — сербскі спартсмен, стралок, чэмпіён Еўрапейскіх гульняў.
Спартыўныя дасягненні
Першы ўдзел у буйным міжнародным спартыўным — Летнія Алімпійскія гульні 2008 у Пекіне (Кітай), на якой удзельнічаў у двух дысцыплінах: пнеўматычны пісталет, 10 метраў (14-е месца ў кваліфікацыі), пісталет, 50 метраў (8-е месца ў кваліфікацыі і 7-е месца ў фінале).
На летняй Універсіядзе 2011 года ў Шэньчжэне заваяваў срэбра (пісталет, 50 м).
Нямецкае пытанне
Германскае пытанне або германская праблема (Deutsche Frage) — адна з найважнейшых еўрапейскіх геапалітычных праблем XIX—XX стагоддзяў, якая тычыцца пытання палітычнага статусу і межаў Германіі, якая існавала ў розных формах з моманту ліквідацыі Свяшчэннай Рымскай імперыі ў 1806 годзе да ўз’яднання Германіі ў 1990 годзе.
У афіцыйнай нямецкай гістарыяграфіі лічыцца, што германскае пытанне паўстала 6 жніўня 1806 года пасля роспуску «Першай імперыі» (Свяшчэннай Рымскай імперыі).
Аж да стварэння Другога рэйха канкуравалі два варыянты рашэння германскага пытання: малагерманскі (пад вяршынствам Прусіі) і вялікагерманскі (пад вяршынствам Аўстрыі). Другі варыянт быў менш папулярным з-за неабходнасці ўключэння вялікай колькасці тэрыторый з іншымі народамі, якія жылі ў Аўстрыі, а таксама больш рэакцыйнай палітыкі Аўстрыйскай імперыі ў параўнанні з германскімі дзяржавамі.
З Першай сусветнай вайны Германія выйшла прайграўшай, што зноў спрыяла росту германскага нацыяналізму. Першапачатковы ўрад, які ўзнік пасля звяржэння імператара, быў палітычна вельмі слабым, што дало магчымасць развіццю правых нямецкіх нацыяналістаў і далейшаму распаўсюджванню іх ідэалогіі сярод простага насельніцтва і вышэйшых слаёў грамадства.
Цэнтральным пунктам Другой сусветнай вайны зноў стаў германскае пытанне з пангерманізмам. Так пад падставай абароны немцаў ад славян была акупаваная Судэцкая вобласць Чэхаславакіі ў адпаведнасці з Мюнхенскім пагадненнем.
Пасля Другой сусветнай вайны германскае пытанне зноў стала актуальным. Хоць першапачаткова прадугледжвалася існаванне адзінай Германіі, супярэчнасці паміж заходнімі саюзнікамі і Савецкім Саюзам прывялі да падзелу краіны на Федэратыўную Рэспубліку Германіі (ФРГ, Заходняя Германія), Германскую Дэмакратычную Рэспубліку (ГДР, Усходняя Германія), Заходні Берлін і Саар (які ўвайшоў у склад ФРГ толькі праз некаторы час). Разглядалася некалькі варыянтаў доўгатэрміновага вырашэння праблемы аб’яднання. У выніку, абедзве часткі Германіі былі аб’яднаны ў адзіную дзяржаву толькі ў 1990 годзе. Аднак і пасля аб’яднання ГДР і ФРГ нямецкі народ пражывае ў пяці дзяржавах: ФРГ, Аўстрыі, Швейцарыі, Ліхтэнштэйне і Бельгіі. Акрамя таго, светапогляд «усходніх» і «заходніх» немцаў да гэтага часу вельмі розны (гл. Остальгія).
Пальфі
Па́льфі з Эрдзёда (Pálffy de Erdőd) — адзін з найзнакамітышых і заможнейшых венгерскіх шляхецкіх родаў. Мелі тытулы баронаў (ад 1581), графаў (ад 1599) і князёў (ад 1807).
Пачаткова былі земанскім родам. Росквіт роду пачаўся з першай паловы XVI стагоддзя — час прыходу да ўлады ў Венгрыі Габсбургаў. У 1526 годзе ў бітве пад Мохачам загінуў не толькі чэшскі і венгерскі кароль Людвік II Ягелончык, але і мноства прадстаўнікоў вышэйшага духавенства і венгерскай шляхты, сярод якіх быў і Ваўрынец Пальфі. Яго нашчадкі пасля ўзыходу Габсбургаў на венгерскі сталец перайшлі на бок новага ўладара і заставаліся вернымі габсбургскаму дому да самага заняпаду Аўстра-Венгрыі.
Цягам пакаленняў нашчадкі Міклаша Пальфі заставаліся найзаможнейшымі жыхарамі Пожані (тагачаснай венгерскай сталіцы) і яе імперскімі намеснікамі. Графы Пальфі выбудавалі ў Браціславе некалькі палацаў, у адным з якіх размяшчаецца аўстрыйская пасольства, у другім — гарадская карцінная галерэя. Палац Пальфі ў Празе, даволі сціплы, размешчаны на Малой Старане. У Вене яны выбудавалі два невялікія палацы — на Вальнерштрасэ і Іозефплацы.
У 1707 годзе род падзяліўся на старэйшую галіну, заснавальнікам якой стаў граф Мікулаш Іозеф (1657—1732) з Катарынай Эльжбетай з Вайхсаў, і малодшую, заснаваную Мікулашавым братам графам Янам Бернардам (1663—1751) і графіняй Ганнай Тэрэзай з Кобараў. У 1735 адбыўся другі падзел маёмасці, у выніку якога старэйшая галіна падзялілася на тры самастойныя лініі, утвораныя ўнукамі Мікулаша Іозефа Пальфі:
У XIX стагоддзі Пальфі атрымалі права карыстацца тытулам князёў. У 1875 годзе пасля спынення спадкавання генералісімуса Даўна ў мужчынскім калене сярэдняя (графская) лінія роду Пальфі ўспадкавала належны яму тытул князя Тыяна, пасля чаго змяніла прозвішча на «Пальфі-Даўн дэ Эрдзёд» (Pálffy-Daun de Erdõd).
Апошні ўласнік замку Чэрвены Камень, граф Караль Марыя Пальфі (1905—1992), з'ехаў разам з маці пад канец сакавіка 1945 года.
Слонімскі батальён БСА
Cлонімскі батальён БСА — адно з найлепшых фармаванняў БСА, якое існавала цягам 1942—1943 гадоў.
Склад
Слонімскі батальён самааховы быў падзелены на тры роты і эскадрон кавалерыі (агулам каля 1000 чалавек). У кожнай роце было па 100—120 чалавек, а ў эскадроне — каля 100. З беларускага боку камандоўцам батальёна быў капітан Дакіневіч, але быў і нямецкі камандовец. Беларускіх афіцэраў не хапала, былі падафіцэры. Беларусы былі камандоўцамі звязаў, але заўсёды з імі былі і нямецкія камандоўцы.
Эскадронам камандаваў немец лейтэнант Кройзер, а беларускага камандоўца не было. Спачатку немцы камандавалі і звязамі, але потым з’явіліся беларускія камандоўцы.
Шлях батальёна
Цягам 5 дзён у 1942 годзе ў Слоніме былі створаныя новыя беларускія вайсковыя аддзелы з пяхоты і конніцы з жыхароў Слоніма і навакольных вёсак. Адразу ж новаарганізаваны батальён узяўся за шыхтовую і баёвую падрыхтоўку. Хадзілі яны на заняткі ў бок Шылавіч, у лясы. Вучылі нямецкія каманды, разварочваліся фронтам. Страляць не стралялі, а бельгійскія вінтоўкі мелі, але і без набояў. Нават у лес, на заняткі, бяз набояў хадзілі. У немцаў яны былі, а ў беларусаў — не. Беларусам аснаду збольшага не давалі.
У ліпені 1942 года, як адзначаецца ў артыкуле «У змаганьні з бандытамі» («Беларус на варце», №1, 1943 год), батальён сутыкнуўся 5 разоў з «бандытамі», дзе перамагаў іх ушчэнт.
Некалькі разоў у батальён прыязджалі разам Рыгор Зыбайла і Сяргей Хмара, якія ўлетку 1942 года зарганізавалі Слонімскую брыгаду БСА насуперак нямецкім акупантам. Хутка, аднак, брыгада была расфармаваная.
У 1943 годзе беларускі батальён расфармавалі. Частка вайскоўцаў паехала ў Баранавічы, а частка засталася на месцы.
У прэсе
Слонімская самаахова хвалілася ў тагачаснай беларускай калабарацыйнай прэсе, як выдатны прыклад беларускага змагання з бальшавікамі.
Тэрарыстычныя акты ў Парыжы 13 лістапада 2015 года
Напад тэрарыстаў на Парыж адбыўся позна ўвечар 13 лістапада 2015 года. Амаль адначасова мелі месца некалькі інцыдэнтаў: выбухі каля стадыёна «Стад дэ Франс» у Сен-Дэні, дзе праходзіў таварыскі матч паміж зборнымі Францыі і Германіі, на якім прысутнічаў прэзідэнт Франсуа Аланд, растрэл наведвальнікаў рэстарана, а таксама бойня ў тэатры Батаклан. У выніку нападу загінула 129 чалавек, каля 100 чалавек былі захоплены ў закладнікі. Гэтыя тэракты сталі найбуйнейшай па колькасці ахвяр за ўсю гісторыю Францыі.
Тэрарыстычная групоўка «Ісламская дзяржава» узяла на сябе адказнасць за напады назваўшы іх «11 верасня па-французску». Тэрарыст, затрыманы падчас штурму тэатра Батаклан, заявіў, што з'яўляецца даўнім прыхільнікам ІДІЛ.
Напады
Увечар 13 лістапада з невялікай розніцай па часе былі здзейснены 6 нападаў у розных частках французскай сталіцы. Яны былі скаардынаваны і смяротнікі дзейнічалі разам, хутчэй за ўсё, маючы зносіны па рацыі.
Агульная колькасць тэрарыстаў паводле звестак паліцыі складае 10 чалавек, 8 з якіх загінулі і двое знаходзяцца ў вышуку.
Раней таксама паведамлялася пра стральбу і выбухі каля камерцыйнага цэнтра Форум-дэ-Аль, размешчанага ў I акрузе Парыжа. Інфармацыя не пацвердзілася.
Напад на ўстановы «Пеці Камбодж» і «Ле Карыльён»
Ахвярамі нападу на рэстаран «Пеці Камбодж» (Petit Cambodge) і на размешчаны ў будынку насупраць бар «Ле Карыльён» (Le Carillon), размешчаныя ў X акрузе Парыжа, сталі прынамсі 26 чалавек. Напад здзейснены аўтамабіля, які праязджаў міма, у 21:20 па мясцовым часе. Загінулі не толькі кліенты прылеглых тэрас, але і пешаходы, якія праходзілі побач. Аўтамабіль скрыўся і знаходзіцца ў вышуку.
Выбухі каля стадыёна «Стад дэ Франс»
У 21:30 пояс смяротніка быў прыведзены ў дзеянне ў бары непадалёк ад стадыёна «Стад дэ Франс». 10 чалавек апроч тэрарыста загінулі на месцы. Яшчэ тры выбухі прагучалі крыху пазней, паліцыя выявіла рэшткі целаў трох самазабойцаў. Прэзідэнт Францыі Франсуа Аланд, главы МЗС Францыі і Германіі Ларан Фабіус і Франк-Вальтэр Штайнмаер, якія прысутнічалі на стадыёне падчас таварыскага матчу паміж нацыянальнымі зборнымі Францыі і Германіі, былі экстрана эвакуіраваны. Хоць футбольны матч не спынілі, гледачоў пачалі эвакуіраваць з трыбун ужо падчас гульні, тлумачачы гэта як «пажарную трывогу».
Стральба каля піцэрыі «Ла Каса Ностра»
У 21:32 было здзейснена напад на наведвальнікаў у некалькіх кварталах на поўдзень ад вуліцы Аліберт, на тэрасе піцэрыі «Ла Каса Ностра» (La Casa Nostra), па вуліцы дэ ла Фантэн о Руа ў XI акрузе Парыжа. Сведкі бачылі чалавека, які страляў з аўтамата. Сведка апісвае прынамсі пяць целаў побач з ім.
Растрэл каля кафэ «Ла Бель Экіп»
Каля 21:38 на адкрытай тэрасе кафэ «Ла Бель Экіп» (La Belle Equipe) па вуліцы Шарон (XI акруга Парыжа) пачаўся аўтаматны агонь па наведвальніках. Загінула прынамсі 19 чалавек.
Захоп закладнікаў у тэатры «Батаклан»
У 21:50 быў здзейснены напад на тэатр «Батаклан», размешчаны ў XI акрузе Парыжа, у момант выступлення ў ім амерыканскага рок-гурта Eagles of Death Metal. Паводле некаторых звестак, закладнікамі апынуліся прынамсі 60 чалавек. Неўзабаве сілы спецпрызна Францыі правялі штурм супраць 4 тэрарыстаўз шахідскімі паясамі. Спецпрызнаўцам удалося абясшкодзіць аднаго з тэрарыстаў, тым не менш трое іншых паспелі прывесці паясы ў дзеянне.
Паводле паведамленняў Reuters, у тэатры загінула звыш 100 чалавек, паранена больш за 118. Паводле паведамленняў CNN, са слоў сведак тэракту, тэрарысты выкрыквалі пры стральбе «Алах акбар» і вінавацілі закладнікаў ва ўмяшанні Францыі ў ваенны канфлікт у Сірыі.
Нацыянальная
Прэзідэнт Францыі Франсуа Аланд абвясціў надзвычайнае становішча на ўсёй тэрыторыі краіны, загадаў перакрыць граніцы і прывесці ўзброеныя сілы ў стан поўнай боегатоўнасці. Упершыню з 1944 года ў Парыжы ўведзены каменданцкая гадзіна. У краіне абвешчаны трохдзённая жалоба.
Парыжане запусцілі акцыю салідарнасці з пацярпелымі «Адкрытыя дзверы» (#PorteOuverte) — яе ўдзельнікі гатовыя падаць прытулак людзям, якія апынуліся ў зоне тэрактаў. Таксісты бясплатна развозілі пасажыраў. У Твітэры многімі артыстамі арганізавана кампанія сацыяльнай падтрымкі #PrayForParis.
Міжнародная
У знак падтрымкі Францыі пасля тэрактаў славутасці па ўсім свеце пачалі падсвятляць колерамі французскага трыкалора. Сіне-бела-чырвоным падсветлены Сусветны гандлёвы цэнтр і «Эмпайр-стэйт-білдынг» у Нью-Ёрку, вежа CN Tower у Таронта, стадыён «Уэмблі» у Лондане, музычная акадэмія імя Чайкоўскага на Майдане Незалежнасці у Кіеве і іншыя будынкі і збудаванні. У Ізраілі і ізраільскіх прадстаўніцтвах за мяжой, у знак жалобы былі прыспушчаны дзяржаўныя сцягі. У многіх гарадах свету да дыпламатычных прадстаўніцтваў Францыі людзі прынеслі кветкі і свечкі.
Паводле рашэння УЕФА, футбольныя матчы адборачнага цыкла да чэмпіянату Еўропы па футболе ў Францыі, якія адбыліся 14 лістапада 2015 года, пачаліся хвілінай маўчання. Каманды выйшлі на поле з чорнымі павязкамі.
Спачуванні і падтрымку французам выказалі многія главы дзяржаў і ўрадаў, а таксама іншыя афіцыйныя асобы.
Хлопчыкі (фільм, 1962)
«Хлопчыкі» (Pojat) — фінскі ваенны драматычны фільм 1962 рэжысёра. Ён заснаваны на аднайменным рамане. Прэм’ера адбылася 30 лістапада 1962 года.
Сінопсіс
У фільме размова ідзе пра жыццё школьнікаў, у горадзе Оўлу на поўначы Фінляндыі, у бурны перыяд Другой сусветнай вайны. Юнакі, пры адсутнасці бацькоў, якія пайшлі ваяваць, зачараваныя вайной і мараць пра ваенныя подзвігі.
Ліцэй Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта
Ліцэй Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (Ліцэй БДУ) — установа адукацыі пры Беларускім дзяржаўным універсітэце, лаўрэат прэміі Ураду Рэспублікі Беларусь за дасягненні ў галіне якасці ў 2004. Забяспечвае профільнае навучанне ў 10-11 класах, рыхтуе да паступлення ў ВНУ.
Гісторыя
Заснаваны згодна з пастановай Савета Міністраў БССР ад 18 ліпеня 1989 года «Аб арганізацыі пры БДУ імя Леніна Мінскай сярэдняй спецыялізаванай школы». Першыя заняткі адбыліся 10 студзеня 1990 года ў СШ № 189. У 1991 годзе Мінскай сярэдняй спецыялізаванай школе быў вылучаны асобны будынак на вуліцы Маякоўскага, 96. Паводле загаду Міністра адукацыі Рэспублікі Беларусь № 172 ад 8 чэрвеня 1993 года школа рэарганізаваная ў Ліцэй пры БДУ. У 1994 годзе Ліцэй БДУ атрымаў статус рэспубліканскага ліцэя. У 1996 годзе Ліцэй быў рэарганізаваны ў структурнае падраздзяленне БДУ, а 29 чэрвеня 1999 года рашэннем Мінгарвыканкама была зарэгістравана вучэбна-адукацыйная ўстанова «Ліцэй Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта». Ліцэю быў вылучаны былы Дом настаўніка на Ульянаўскай, 8, дзе з 1 верасня 2001 года пачаліся заняткі.
Пазанавучальная дзейнасць
У Ліцэі БДУ вялікая ўвага надаецца фізічнаму выхаванню моладзі, штогод ладзяцца шматлікія спартыўныя мерапрыемствы. Апроч таго, пры ліцэі дзейнічае клуб «Дэбаты», навучэнцамі былі створаны каманды па «Што? Дзе? Калі?», якія дабіліся вялікіх поспехаў у шматлікіх турнірах. Вучні ліцэю прымалі ўдзел у рэспубліканскіх і міжнародных Турнірах Юных Фізікаў, дзе займалі прызавыя месцы. На базе Ліцэю ў 1996 быў створаны танцавальны ансамбль «Глорыя». Выдаюцца газеты «Новая Лига» (лепшае школьнае выданне ў 2004), «Рукі», «View».
Гімн
З 2002 года Ліцэй мае свой гімн, напісаны адным з выпускнікоў.
NGC 5126
NGC 5126 (іншыя абазначэнні — ESO 444-28, MCG -5-32-10, PGC 46910) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Араціў
Араціў (Оратів) — пасёлак гарадскога тыпу ў Вінніцкай вобласці Украіны, былы раённы цэнтр. Цэнтр тэрытарыяльнай грамады. Размешчаны за 85 км на ўсход ад Вінніцы і за 180 км на паўднёвы захад ад Кіева. Упершыню згадваецца ў матэрыялах Віленскага сейма 1448 г., пасёлак гарадскога тыпу з 1984 г. У 1811 г. атрымаў статус горада. З другой паловы XIX ст. цэнтр воласці. Практычна да пачатку ХХ ст. захоўваў польскі характар, у мясцовым касцёле абвянчаўся вядомы польскі пісьменнік, рэвалюцыянер Апала Кажэнёўскі (Apollo Korzeniowski).
Батаклан
Батакла́н (Bataclan) — тэатр у Парыжы, размешчаны на ў XI акрузе, па адрасе бульвары Вальтэра, 50.
Гісторыя
Батаклан узнік як вялікае кафэ-шантан у стылі шынуазры, натхнёнае кітайскай архітэктурай. На першым паверсе размяшчалася кафэ з тэатрам, над ім жа знаходзілася вялікая танцавальная зала. Адкрыццё тэатра адбылося 3 лютага 1865 года, пасля чаго у яго шмат разоў змяняўся ўладальнік. У прыватнасці, тут пачынаў сваю кар'еру і спявак Марыс Шэвалье.
У 1926 годзе будынак быў прададзены і ператвораны ў кінатэатр, які ў 1933 годзе пацярпеў ад пажару. Арыгінальны будынак быў часткова знішчаны.
У 1950 годзе ў адпаведнасці з новымі стандартамі бяспекі будынак быў часткова дэмантаваны, а ў 1969 годзе кінатэатр быў закрыты.
У 2006 годзе фасад тэатра быў перафарбаваны ў аўтэнтычныя колеры, якія тэатр даўно страціў, але арыгінальная пагада не была адноўлена.
Увечар 13 лістапада 2015 года паралельна з шэрагам іншых тэрарыстычных нападаў у Парыжы у Батаклане адбылася стральба, у выніку якой каля 100 чалавек было ўзята ў закладнікі. Тым часам у тэатры выступаў амерыканскі рок-гурт Eagles of Death Metal і ў зале быў аншлаг. Падчас захопу закладнікаў і наступнага штурму паліцыяй загінула больш за 100 гледачоў канцэрту, двое ці трое тэрарыстаў былі забіты.
Ларыса Іванаўна Данілава
Ларыса Іванаўна Данілава (нар. 1956) — беларуская ўрач-эндакрынолаг. Доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыла лячэбны факультэт Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута (дыплом з адзнакай) у 1979 г. Пасля праходжання інтэрнатуры працавала ў 1-ай гарадской клінічнай бальніцы ўрачом тэрапеўтам (1980—1982 гг. — гастраэнтэралогія).
1982—1885 гг. — навучанне ў аспірантуры на кафедры тэрапіі Беларускага дзяржаўнага інстытута ўдасканалення ўрачоў пад кіраўніцтвам прафесара А. С. Чыжа і прафесара І. Б. Ліўшыца.
1985—1991 гг. — асістэнт кафедры эндакрыналогіі Беларускага дзяржаўнага інстытута ўдасканалення ўрачоў. Са снежня 1991 г. пасля праходжання па конкурсе загадвала лабараторыяй дыягностыкі і карэкцыі эндакрынных парушэнняў дарослага насельніцтва НДІ радыяцыйнай медыцыны і эндакрыналогіі па 1998 г.
З 1998 г. і па цяперашні час — загадчыца кафедры эндакрыналогіі Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па аўтаімунных хвароб эндакрыннай сістэмы і праблемах цукровага дыябету.
Старшыня Беларускай асацыяцыі эндакрынолагаў, член Міжнароднай федэрацыі дыябету і асацыяцыі клінічных эндакрынолагаў, Еўрапейскай асацыяцыі па вывучэнні дыябету. Член рэдакцыйных калегій эндакрыналагічных часопісаў (Расія, Украіна, Азербайджан).
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай Дзяржаўнага Камітэта па навуцы і тэхналогіях Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2011), Ганаровымі граматамі міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (2006, 2013). медалём «Францыска Скарыны» (2014).
Honda Jazz
Honda Jazz — кампактны аўтамабіль B-класа. У мадэльным шэрагу кампаніі Honda з 2001 года.
У Японіі, Кітаі, Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы аўтамабіль вядомы пад назвай Fit. Пад назвай Jazz — у Еўропе, некаторых краінах Азіі, у Аўстраліі, Акіяніі, на Сярэднім Усходзе і ў Афрыцы.
Упершыню прадстаўлены ў чэрвені 2001 года, Honda Fit разышоўся на рынку Японіі накладам у, а ў сусветным маштабе продажы склалі больш за. Мадэль вырабляецца на дзесяці заводах Honda ў васьмі краінах свету.
Майкл Дана
Ма́йкл Да́на (Mychael Danna; нар., Вініпег, Канада) — канадскі кінакампазітар. Лаўрэат прэмій «Залаты глобус» і «Оскар» за музыку да фільма «Жыццё Пі» (2012).
Honda Jazz
Jazz
Гандлёвая марка Jazz зарэгістраваная больш за 20 гадоў таму і ўжо даўно належыць кампаніі Honda.
Упершыню аўтамабіль пад назвай Jazz з’явіўся ў 1984 годзе — пад такой назвай ў Еўропе прадавалася Honda City. У Еўропе гэты кампактны аўтамабіль быў прапанаваны толькі ў якасці двухдзвярнога хэтчбека. Маленькі аўтамабіль быў абсталяваны 1,2-літровым рухавіком 41 кВт (56 к.с.).
У 1986 годзе вытворчасць гэтай мадэлі была спыненая.
З 1993 па 1996 год для аўтамабільнага рынку Японіі пад імем Jazz прадаваўся пазадарожнік Honda Jazz SUV у кузаве KD-UCS69DWH (аналаг Isuzu MU / Isuzu Wizard / Opel Frontera).
Першае пакаленне
У 2001 годзе Honda прадставіла мадэль Jazz. Еўрапейская прэм’ера Honda Jazz адбылася ў 2003 годзе на Франкфурцкім аўтасалоне.
Канструкцыя
Кузаў Jazz мае пяць дзвярэй і спалучае ў сабе рысы хэтчбека і мікравэна.
На Jazz першага пакалення ўсталёўваліся 1,2-літровы (78 к.с.) і 1,4-літровы (83 к.с.) рухавікі новага сямейства i-DSI (Dual & Sequential Ignition — паслядоўнае падвойнае запальванне).
Прапаноўваліся 5-ступеньчатая механічная каробка перадач і аўтаматычная CVT.
Падвеска: спераду — тыпу McPherson, ззаду — бэлька на падоўжных рычагах.
Тармазы: спераду — вентыляваныя дыскавыя, а ззаду — барабанныя. Іх працу падтрымліваюць ABS і EBD. У якасці стандартных устанаўліваюцца шыны 175/65 R14, а для спартыўнай версіі SE Sport прапануюцца — 185/55 R15.
Другое пакаленне
У Японіі хэтчбек Honda Fit / Jazz другога пакалення дэбютаваў восенню 2007 года, праз год пачаліся продажы ў Еўропе.
У 2011 годзе аўтамабіль зведаў невялікі фэйсліфтынг. Аўтамабіль атрымаў нязначныя змены ў бамперы, абноўленыя фары і заднія ліхтары. У салоне з’явілася аздобленая хромам прыборная панэль і скураныя сядзенні (у дарагіх мадыфікацыях). Бензінавыя рухавікі аб'ёмам 1,2 і 1,4 л засталіся практычна без зменаў.
Адначасова з абнаўленнем машыны дэбютавала і гібрыдная версія — Jazz Hybrid IMA (Integrated Motor Assist). Сілавая ўсталёўка спалучае 1,3-літровы бензінавы рухавік i-VTEC (88 к. с.) з электрарухавіком магутнасцю 10,3 кВт. Дапаможны электрарухавік і сістэма кіравання IMA аналагічныя тым, якія ўсталёўваюцца на мадэлі Insight і CR-Z. Выдатак паліва Jazz Hybrid — 4,5 л/100 км, а выкіды CO2 — 104 г/км.
Канструкцыя
Honda Jazz другога пакалення захаваў кампаноўку свайго папярэдніка, што дазволіла ўжыць сістэму складання задніх сядзенняў Magic Seats і надзяліла шырокімі магчымасцямі трансфармацыі салона. Усяго даступна 16 варыянтаў трансфармацыі.
У параўнанні з папярэднім пакаленнем, колавая база павялічылася на 50 мм, каляіна спераду ўзрасла на 35 мм, ззаду — на 30 мм. Кузаў быў падоўжаны на 55 мм і пашырыны на 20 мм.
Аўтамабіль атрымаў 1,2 літровы бензінавы рухавік магутнасцю 90 к.с. і 1,4 літровы рухавік у 100 к.с. Рухавік аб'ёмам 1,2 л прапануецца толькі з 5-ступеньчатай механічнай каробкай перадач, а пасля фэйсліфтынгу 2011 года 1,4-літровы рухавік можа агрэгатавацца з новым варыятарам CVT.
Тармазы: спераду — дыскавыя вентыляваныя, ззаду — дыскавыя.
Трэцяе пакаленне
У верасні 2013 года ў Японіі было афіцыйна прадстаўлена трэцяе пакаленне Honda Fit, а ў лютым 2015 года была афіцыйна прадстаўлена еўрапейская версія — Jazz. У параўнанні з машынай папярэдняга пакалення новы аўтамабіль стаў даўжэй на 15 міліметраў (4089 міліметраў), а яго колавая база павялічылася на 30 міліметраў (2530 міліметраў). Аб'ём багажнага аддзялення складае 354 літра, а з дапамогай сістэмы трансфармацыі задняй канапы яго можна павялічыць да 884 літраў.
Jazz прапануецца ў Еўропе з 1,3-літровым чатырохцыліндравым бензінавым рухавіком магутнасцю 102 к.с. У ЗША Fit таксама даступны з 1,5-літровым маторам магутнасці 130 к.с.
Базавая камплектацыя Honda Jazz уключае : <ul style="text-align:left;"> <li>антыблакіровачную сістэму тармазоў;</li> <li>сістэму размеркавання тармазных намаганняў;</li> <li>пярэднія падушкі бяспекі;</li> <li>замок ад дзяцей;</li> <li>дзвярныя бэлькі бяспекі;</li> <li>сістэму мацавання дзіцячага сядзення;</li> <li>пярэднія электрашклапад'ёмнікі;</li> <li>бартавы камп’ютар;</li> <li>Bluetooth;</li> <li>радыё DAB;</li> <li>круіз-кантроль;</li> <li>аўтаматычныя дворнікі і асвятленне;</li> <li>кандыцыянер;</li> <li>узмацняльнік руля.</li> </ul>
Апцыянальнымі камплектуючымі выступаюць: <ul style="text-align:left;"> <li>пярэднія бакавыя падушкі бяспекі;</li> <li>пярэднія і заднія электрашклапад'ёмнікі;</li> <li>сістэма навігацыі;</li> <li>люк;</li> <li>CD-чэйнджар;</li> <li>процітуманныя фары.</li> </ul>
У залежнасці ад мадыфікацыі, дадатковае абсталяванне можа быць даступна ў пяці пакетах: «Sport Pack», «Design Pack», «Illumination Pack», «Premium Pack» і «Cargo Pack».
Чэшская Біблія 1506 года
Чэшская Біблія 1506 года («Біблія чэшская ў Венецыі друкаваная») — трэцяе пасля (1489) і  (1489) друкаванае выданне Бібліі на чэшскай мове. Лічыцца, што гэтым выданнем актыўна карыстаўся Францыск Скарына пры перакладзе біблейскіх кніг.
Выдаўцы
Біблія была надрукавана ў Венецыі, якая ў той час стала адным з цэнтраў славянскага кнігадрукавання, ў друкарні нямецкага майстра П. Ліхтэнштейна. Выдаўцамі Бібліі былі пражскія мяшчане-чашнікі: Ян Глаўса, Вацлаў Сава і Бурыян Лазар, карэктарамі — Ян Йіндржышскі і Томаш Молек.
Друкарскія асаблівасці выдання
Выданне пачынаецца вялікай прадмовай (на 10 старонак), у якой сфармуляваныя мэты выдання: праслаўленне багатых выяўленчых магчымасцяў чэшскай мовы і садзейнічанне пашырэнню біблейскіх тэкстаў сярод усіх славянскіх народаў. На думку выдаўцоў, пераклад павінен быў стаць сродкам барацьбы супраць Рымскай курыі ў развіцці славянскай літаратуры на роднай мове. Тэкст выдання ўяўляў развіццё і ўдасканаленне традыцыі чэшскіх біблейскіх перакладаў. Так, пры перакладзе былі ўлічаны «парады вучоных пражскіх мужоў» (магчыма, прафесараў Пражскага ўніверсітэта). У выданні выкарыстоўваліся канстынуацыі (кароткі змест раздзела) і канкардацыі (указанне паралельных месцаў з перакрыжаванымі спасылкамі). Некаторыя раздзелы дапоўненыя, так з'явіўся пераклад 4-ай кнігі Ездры, якога не было ў папярэдніх выданнях. Біблія добра ілюстравана: у ёй 109 гравюр. Існуе меркаванне, што гравюры запазычаны з лацінскай Бібліі 1498 года, выдадзенай таксама ў Венецыі; аднак большасць ілюстрацыі была папулярнай у чэшскіх рукапісных кнігах папярэдніх стагоддзяў.
Біблія 1506 года моцна паўплывала на наступныя чэшскія выданні 1529, 1537,, ; і шырока выкарыстоўвалася аж да апошняй чвэрці 18 ст. не толькі пратэстантамі, але і католікамі.
Illumination
Illumination (раней вядомая як Illumination Entertainment) — амерыканская анімацыйная кінастудыя, заснаваная ў 2007 годзе. Illumination з’яўляецца даччынай кампаніяй Universal Pictures.
Сведкі Іеговы ў Трэцім Рэйху
Сведкі Іеговы ў Трэцім рэйху падвяргаліся пераследванню ў сувязі з іх рэлігійнымі поглядамі. У гітлераўскай Германіі 6262 вернікаў гэтай дэнамінацыі былі накіраваныя ў турмы, 8322 — ў канцлагеры. Паводле розных дадзеных, з 1933 па 1945 гг. ад 6 да 10 тысяч Cведкаў Іеговы, якіх таксама называлі ў гэты час паводле імя гэтай канфесіі да 1931 г. «даследчыкамі Бібліі» або «бібельфоршэрамі» ці «бібо», сталі ахвярамі пераследаванняў. У сучаснай Германіі ушаноўваецца памяць Сведкаў Іеговы, якія загінулі за свае погляды.
Перадумовы
Сведкі Іеговы (да 1931 г. — Міжнародныя даследчыкі Бібліі) з’явіліся ў Германіі ў 1880-х гг. і напярэдадні Другой сусветнай вайны іх было менш за 20 тысяч. Час ад часу іх абвінавачвалі нямецкай прэсе ў супрацоўніцтве з яўрэямі, масонамі, СССР і ЗША. Рэжым Трэцяга рэйху не прадугледжваў палітычнага нейтралітэту грамадзян, у тым ліку адмову ад нацысцкага вітання ці ўдзелу ў выбарах і палітычных акцыях. Спачатку частка Сведкаў была звольнена з работы за нейтралітэт.
Забарона арганізацыі 1933-34 гг
Забарона арганізацыі адбылася паступова, пасля прыняцця 28 лютага 1933 г. загада «Аб аброне народа і дзяржавы », які абмяжоўваў свабоду слова, сходаў і друку. 13 красавіка 1933 г. дзейнасць Сведкаў Іеговы была забаронена ў Баварыі, 18 красавіка— ў Саксоніі, 19 красавіка— ў Гесене, 26 красавіка— ў Цюрынгіі, 15 мая — ў Бадэне і 24 чэрвеня — ў Прусіі. Апошняй зямлёй Германіі, дзе забаранілі сходы і служэнне Сведкаў, стаў Вюрцемберг 1 лютага 1934 года.
Берлінскі кангрэс 1933 г. і «Дэкларацыя фактаў»
25 чэрвеня 1933 года ў берлінскім раёне Вільмерсдорф адбыўся кангрес з удзелам больш за 7000 Сведкаў Іеговы Германіі. На кангресе была прынята рэзалюцыя, вядомая як «Дэкларацыя фактаў» і надрукаваная тыражом у 2,1 млн асобнікаў, якія Сведкі Іеговы распаўсюджвалі ў розных частках Германіі пасля кангрэсу. Асноўная ідэя Дэкларацыі была паказаць, што Таварыства Вартавой вежы і Сведкі не з’яўляюцца пагрозай для Германіі. Сярод іншага ў гэтым дакуменце сцвярджалася, што жорскі стыль некаторых публікацый Таварыства звязаны з нюансамі перакладу з англійскай, што Таварыства фінансава не залежыць ад «яўрэяў-камерсантаў англа-амерыканскай імперыі», што Сведкі Іеговы не маюць дачынення да палітыкі і прытрымліваюцца тых жа маральных каштоўнасцяў, што і абвешчаны ўрадам Германіі. 26 чэрвеня 1933 г. ад імя філіяла Таварыства Вартавой вежы за подпісам яго старшыні Паўля Бальцерайта быў накіраваны ліст Гітлеру, да якога прыкладаўся экземпляр Дэкларацыі і ў якім паўтараліся яе асноўныя ідэі. Крытыка камерсантаў яўрэйскага паходжання і ідэя падзялення маральных каштоўнасцяў нацыстаў пазней неаднаразова разглядалася як спроба наладзіць супрацоўніцтва з рэжымам. Такі погляд меў нямецкі багаслоў Фрыдрых Вільгельм Хаак і канадскім гісторыкам Джеймсам Пентанам. У сваю чаргу Дэтлеф Гарбе, гісторык і дырэктар мемарыяла «Нойенгаме», лічыць, што гэта было сфабрыкавана ў канцы 1960-х гг. Штазі ГДР з мэтай дыскрэдытацыі Сведкаў Іеговы. У 1935 г. Бальцерайт быў выключаны з арганізацыі і крытыкаваны за прыстасавальніцтва да нацысцкай улады. Трэба зазначыць, што ў аналагічнай дэкларацыі ўраду СССР ў 1956 г. таксама былі спробы знайсці агульны грунт паміж Сведкамі і савецкім урадам, каб спыніць пераследванне вернікаў.
У 1998 г. у сваёй перыёдыцы Сведкі Іеговы адказалі на шэраг абвнівачванняў у сувязі з кангрэсам і Дэкларацыяй:
«Хтосьці лічыць, што берлінскі кангрэс 1933 года і складанне „Дэкларацыі фактаў“ — гэта спробы вядомых Сведкаў Іеговы паказаць сваю прыхільнасць нацысцкаму ўраду і нянавісць да яўрэяў. Але падобныя сцвярджэнні няслушныя. Яны заснаваныя на дэзінфармацыі і няправільным тлумачэнні фактаў.
Напрыклад, крытыкі заяўляюць, што Сведкі ўпрыгожылі Вільмерсдорфер Тэнісхален сцягамі са свастыкай. Але, мяркуючы па фатаграфіях кангрэса 1933 г., ніякіх сцягоў у зале не было. Гэта пацвярджаюць і відавочцы.