cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Светлы (Добрушскі раён)
Све́тлы (, Светлый) — пасёлак у Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Насовіцкага сельсавета.
АЭС Чэрнаводэ
Станцыя была спраектавана канадскай дзяржаўнай кампаніяй Atomic Energy of Canada Limited (AECL) яшчэ ў 1980-х гадах, у эпоху кіравання Нікалае Чаўшэску. АЭС выкарыстоўвае цяжкаводныя вода-вадзяныя рэактары PHWR ад AECL. У якасці запавольніка нейтронаў выкарыстоўваецца цяжкая вада, вырабленая ў горадзе Драбета-Турну-Северын (выпускаецца і ў г. Турну-Мэгурэле), а для астуджэння — вада з канала «Дунай — Чорнае мора».
Выточны праект станцыі прадугледжваў пабудову пяці энергаблокаў. Цяпер у прамысловай эксплуатацыі знаходзяцца два энергаблокі з рэактарамі PHWR (CANDU). Яшчэ тры часткова пабудаваныя блокі (таксама з рэактарамі PHWR) размешчаныя на той жа пляцоўцы. Іх будаванне было спынена ў самым канцы эпохі Чаўшэску. Трэці і чацвёрты энергаблокі знаходзяцца на стадыі завяршэння. Іх збудаванне, як чакаецца, завершыцца ў 2014 годзе і 2015 годзе адпаведна. Пра дабудаванне пятага блока гаворка пакуль не ідзе.
За захаванасць трох энергаблокаў, якія будуюцца, (з трэцяга па пяты) адказвае CNE-INVEST.
Сярэднегадовае выпрацаванне станцыі — 5.613 ГВт⋅г. Гэта прыкладнае ад 18% да 20 % электраэнергіі, штогод спажыванай Румыніяй.
Насовічы
Насо́вічы (, Носовичи) — аграгарадок (з 2010 года) у Беларусі, у Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Насовіцкага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 21 км у напрамку на поўдзень ад горада Добруш, за 30 км ад Гомеля, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Зябраўка, каля ракі Вуць. Прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі на лініі Куток — Гомель.
Гісторыя
Згадваецца ў канцы XVI ст. як вёска ў Рэчыцкім павеце Вялікага Княства Літоўскага. З 1772 года ў Расійскай імперыі. З 1886 года мястэчка, цэнтр воласці ў Гомельскім павеце. Дзейнічалі 2 школы, бальніца, вінакурны завод, крама, царква. З 8 снежня 1926 г. да 4 жніўня 1927 г. вёска Насовічы была адміністрацыйным цэнтрам Насовіцкага раёна. З 1927 года Насовічы — цэнтр сельсавета ў Гомельскім, з 1931 года ў Церахоўскім раёне. У час Вялікай Айчыннай вайны захопнікі загубілі 56 жыхароў вёскі, 155 чалавек вывезлі ў Германію, у верасні 1943 г. вёску спалілі. З 1954 года Насовічы ў Добрушскім раёне, цэнтр сельсавета.
Мітэ (раён)
Мітэ (Mitte — «цэнтр») - раён у складзе аднайменнай адміністрацыйнай акругі Берліна.
Гэты раён ахоплівае галоўным чынам усю гістарычную частку сталіцы Германіі, дзе знаходзяцца шматлікія славутасці горада. На тэрыторыі раёнаў Мітэ і Тыргартэн размяшчаюцца ўсе ўстановы бундэстага, бундэсрата і федэральнага ўрада, а таксама большасць пасольстваў.
Да адміністрацыйнай рэформы 2001 года раён Мітэ з'яўляўся самастойнай адміністрацыйнай акругай, а сучасная акруга Мітэ ўтварылася ў выніку зліцця старых акруг Мітэ, Тыргартэн і Ведынг.
Стараселле (Добрушскі раён)
У 1926—1927 гадах цэнтр Старасельскага сельсавета.
Гутавічы
Гу́тавічы (, Гутовичи) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрнінскага сельсавета. Размешчаны за 16 км на паўночны ўсход ад Брэста, за 13 км ад чыгуначнай станцыі Брэст-Усходні.
У складзе камунальнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Маладая гвардыя» (цэнтр — в. Чэрні).
Гісторыя
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Збіражскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну 4 вяскоўцы загінулі на фронце.
Стральчатка псі
Стральчатка псі (Acronicta psi) — матылёк з сямейства совак.
Сустракаецца ад Еўропы і Паўночнай Афрыкі да Паўночнага Ірана, Сярэдняй Азіі, поўдня і цэнтра Сібіры і Манголіі.
Вусень белаваты знізу і чорны зверху з шэрымі валасінкамі. Мае чырвоныя або аранжавыя плямы па баках і жоўтую паласу ўздоўж спінкі і дзве бакавыя палоскі. На першым брушным сегменце зверху ёсць высокі чорны выступ (якога ніколі няма ў Acronicta tridens), на дзявятым — крыху меншы. Даўжыня дарослага вусеня дасягае 38 -40 мм. Вусені з'яўляюцца ў другой палове лета у пладовых гадавальніках і маладых садах, часам моцна шкодзяць лісце. Шкодзяць амаль усе пладовыя культуры.
Ісалька
Ісалька (Izalco) — горад і муніцыпалітэт у заходняй частцы Сальвадора, на тэрыторыі дэпартамента Сансанатэ.
Гісторыя
Ісалька быў цэнтрам сялянскага паўстання 1932 года.
Геаграфічнае становішча
Горад размешчаны на поўначы цэнтральнай частцы дэпартамента, у 55 км на захад ад сталіцы краіны, горада Сан-Сальвадор, непадалёку ад вулкана Ісалька (на поўдзень ад яго). Абсалютная вышыня — 389 метраў над узроўнем мора. Плошча муніцыпалітэта складае 175,9 км². У адміністрацыйным дачыненні падзяляецца на 24 кантоны.
Насельніцтва
Па дадзеным на 2013 год колькасць насельніцтва складае 25 571 чалавек.
Дынаміка колькасці насельніцтва горада па гадах:
Abelia corymbosa
Abelia corymbosa — від кветкавых раслін роду сямейства.
Гэты від быў апісаны Эдуардам Аўгустам фон Рэгелем і Еханэсам Тэадорам Шмальгаузенам у 1878 годзе.
Батанічнае апісанне
Гэта куст, які расце да 3 да 4 метраў у вышыню. Матава-зяленае, авальнае лісце вар’іруе па памеры. Трубчастыя кветкі растуць парамі ў пазухах лісця. Кветкі ад 1 да 2 сантыметраў даўжыней белага колеру з ружовым налётам.
Арэал
Расце ў Цэнтральнай Азіі, у тым ліку ў Казахстане, Кыргызстане і Таджыкістане.
Тросна (возера, Сенненскі раён)
Тросна — возера ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Чарнагосніца, прыкладна за 22 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Сянно, за 1 км ад вёскі Навасёлкі.
Плошча паверхні возера 0,08 км².
У паўднёвай частцы ў Тросна ўпадаюць ручаі, у т.л. ручай з возера Ходцы. На поўначы з Тросна выцякае ручай у возера Саро.
Егіпецкі музей і збор папірусаў
Егіпецкі музей і збор папірусаў (коратка Егіпецкі музей, Ägyptisches Museum und Papyrussammlung) — музей у складзе Дзяржаўных музеяў Берліна. З 2009 года Егіпецкі музей размяшчаецца ў адноўленым Новым музеі на Музейным востраве.
Гісторыя
Егіпецкі музей вырас з егіпецкага аддзела ў зборы караля Фрыдрыха Вільгельма III, створанага ў 1828 г. па рэкамендацыі Аляксандра фон Гумбальта. Першым кіраўніком гэтага аддзела, які размяшчаўся першапачаткова у палацы Манбіжу, стаў Джузэпэ Пасалаква, купец з Трыеста, чыя калекцыя археалагічных знаходак была пакладзена ў аснову калекцыі. Гэта калекцыя папоўнілася экспанатамі, прывезенымі з экспедыцыі Карла Рыхарда Лепсіуса ў 1842—1845 гадах.
У 1850 годзе музей атрымаў уласны новы будынак, пабудаваны на Музейным востраве па праекце Фрыдрыха Аўгуста Шцюлера, Новы музей. У 1920 годзе Джэймс Сайман падарыў музею бюст Неферціці, самы вядомы экспанат калекцыі. Сайман фінансаваў раскопкі, якія ў егіпецкай Амарне вёў Людвіг Борхарт, і даставіў знаходкі ў Германію.
Другая сусветная вайна падзяліла фонды музея. Новы музей у 1943 годзе атрымаў сур'ёзныя пашкоджанні, многія экспанаты згарэлі падчас пажару. Збор вывезлі на захоўванне ў розныя месцы. Бюст Неферціці перажыў вайну ў шахце саляварні ў Цюрынгіі, а потым быў перавезены ў Музей Вісбадэна.
Цыганы ў Румыніі
Румынскія цыганы (ţigani) — агульная назва некалькіх этнаграфічных груп цыганскага паходжання, якія насяляюць тэрыторыю сучаснай рэспублікі Румынія.
Дэмаграфія
Румынскія цыганы (рома) з'яўляюцца найбуйнейшай цыганскай абшчынай Еўропы. Перапіс насельніцтва Румыніі 2002 года зафіксаваў пражыванне ў краіне 535 140 цыган (2,5 % насельніцтва краіны), стаўшы трэцім па велічыні народам Румыніі пасля венграў. Доля і колькасць цыган у Румыніі мае тэндэнцыю да ўзросту за кошт высокага натуральнага прыросту, хоць пасля далучэння краіны да Еўрасаюза міграцыйны адток румынскіх цыган у іншыя краіны Еўропы (Італія, Іспанія, Францыя) рэзка ўзрос, прыводзячы да шараванняў з мясцовым насельніцтвам гэтых краін. Нягледзячы на іншае паходжанне, этнічныя румыны маюць даўнюю гісторыю сацыяльна-культурных сувязей з цыганамі, якія аселі ў ніжнім Падунаўі ў ХIII-ХIV стагоддзях.
Дынаміка колькасці цыган паводле дадзеных перапісаў насельніцтва
Неафіцыйныя крыніцы часта кажуць пра традыцыйна высокі ровень недаўліку колькасці цыган у краіне з пэўных прычын, мяркуючы што рэальная колькасць цыган у Румыніі можа вар'іраваць у межах ад 0,7 да 2,5 млн чал. (ад 3 да 11 % насельніцтва).
Мова
З пачатку XXI стагоддзя, дзякуючы высілкам мясцовых асветнікаў (перадусім Г. Сару), міністэрства асветы Румыніі пачало выдаваць падручнікі на цыганскай мове (мова і матэматыка). У падручніках выкарыстоўваецца асераднёная наддыялектная норма на грунце влашскіх дыялектаў.
Сямёнаўскі
Сямёнаўскі (, Семёновский) — пасёлак у Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Насовіцкага сельсавета.
Фердынанд III (вялікі герцаг тасканскі)
Фердынанда III (Ferdinando III d’Asburgo-Lorena;,  — , ) — вялікі герцаг тасканскі ў 1790—1801 і 1814—1824 гадах, курфюрст і вялікі герцаг Зальцбурга ў 1803—1806 гадах, вялікі герцаг вюрцбургскі ў 1806—1814 гадах.
Біяграфія
Фердынанд быў другім сынам імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Леапольда II і Марыі Луізы, інфанты Іспанскай. Ён атрымаў у спадчыну ад бацькі Вялікае Герцагства Тасканскае ў 1790 годзе. Быўшы аматарам мастацтва, ён дадаў да збору сваіх продкаў Медычы некалькі новых набыццяў, уключаючы Рафаэлеву «Мадонну дэль Грандука».
Высілкамі англічан ён выступіў супраць Францыі, за гэта яго землі ў 1796 годзе былі акупаваны арміяй Напалеона Банапарта, а ў 1799 годзе канчаткова заваяваны. Ён кіраваў Тасканай да 1801 года, калі Напалеон ператварыў яго герцагства ў каралеўства Этрурыі і аддаў сваёй сястры Элізе. У кампенсацыю Фердынанд атрымаў Зальцбургскае курфюрства.
Сям’я
З 1790 года быў жанаты на Луізе Марыі Бурбон-Сіцылійскай (1773—1802), дачцы Фердынанда I і Марыі Караліны Аўстрыйскай. Дзеці:
У 1821 годзе Фердынанд жаніўся ў другі раз на Марыі Фердынандзе Саксонскай (1796—1865), дзяцей у іх не было.
Чырвоная Гара
Чырво́ная Гара́ (, Чирвоная Гора) — пасёлак у Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Насовіцкага сельсавета.
Вуліца Свярдлова (Мінск)
Вуліца Свярдлова — вуліца ў цэнтральнай частцы Мінска. Названа ў гонар Якава Свярдлова, расійскага дзяржаўнага дзеяча, старшыні Усерасійскага цэнтральнага выканаўчага камітэта, аднаго з арганізатараў разгону Усерасійскага ўстаноўчага сходу, расказачвання, чырвонага тэрору.
Размяшчэнне
Пачынаецца ад перасячэння з праспектам Незалежнасці, перасякае вуліцы Ленінградскую, Карла Маркса, Кірава, Ульянаўскую, Бабруйскую і пасля скрыжавання з вуліцай Аранскай пераходзіць у вуліцу Маякоўскага. Працягласць — 1,6 км.
Няцотны бок
На рагу з вул. Ульянаўскай невялікі сквер з фантанам.
Фрыдрых Аўгуст Шцюлер
Фрыдрых Аўгуст Шцюлер (Friedrich August Stüler;, Мюльгаўзен,  — , ) — прускі архітэктар, аказаў у свой час значны ўплыў на аблічча Берліна. Яго самымі вядомымі тварэннямі лічацца будынак Новага музея і купал і трыўмфальная арка галоўнага партала знішчанага ў 1950 г. будынкі Гарадскога палаца ў Берліне.
Біяграфія і творчасць
Фрыдрых Аўгуст Шцюлер быў вучнем Карла Фрыдрыха Шынкеля. У 1829 і 1830 г. Шцюлер пабываў са сваім сябрам Эдуардам Кноблаўхам у Францыі і Італіі. У 1831 г. з Генрыхам Штракам ён пабываў у Расіі. Шцюлер прызначаўся на розныя адказныя архітэктурныя пасады пры прускім двары, а ў 1832 г. стаў дырэктарам камісіі па ўзвядзенні палаца. У 1837 г. ён стварыў праект рэканструкцыі пецярбургскага Зімовага палаца ў Санкт-Пецярбургу. Гэтыя планы не былі ажыццёўлены: Мікалай I аддаў перавагу першапачатковаму стылю барочнага палаца, а не рамантычна неарэнесанснаму стылю Шцюлера. З прыходам да ўлады Фрыдрыха Вільгельма IV кар'ера Шцюлера пайшла ў гару і ў 1842 г. ён атрымаў званне каралеўскага архітэктара. Быў тайным вярхоўным будаўнічым саветнікам. Шцюлер з'яўляецца заснавальнікам Саюза архітэктараў Берліна.
Іншыя працы архітэктара
З пабудоў Шцюлера па-за межамі Берліна заслугоўваюць увагі будынак ратушы ў Перлебергу, замак Штольцэнфельс на Рэйне (па праекце Шынкеля), вялікагерцагскі палац у Шверыне, старая біржа ў Франкфурце-на-Майне, нацыянальны музей у Стакгольме, універсітэцкі будынак, верагодна, фасад Каралеўскай брамы і Росгартэнская брама, рэканструкцыя замкавага Залы маскавітаў у Кёнігсбергу, акадэмія ў Будапешце, замак Гогенцолерн. Па праекце Шцюлера было распачата будаўніцтва Берлінскай нацыянальнай галерэі.
Забярэззе (Брэсцкі раён)
Забярэ́ззе (, Заберезье) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрнінскага сельсавета. Размешчана за 17 км на паўночны ўсход ад Брэста, за 14 км ад чыгуначнай станцыі Брэст-Усходні.
У складзе камунальнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Маладая гвардыя» (цэнтр — в. Чэрні).
Гісторыя
У XIX стагоддзі вядома як фальварак у Збіражскай воласці Кобрынскага павета Гродзенскай губерні. З 1890 года ўласнасць М. Бекмана, які меў тут 382 дзесяціны зямлі.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Збіражскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР.
Чырвоны Кастрычнік (Добрушскі раён)
Чырво́ны Кастры́чнік (, Чирвоный Костричник) — пасёлак у Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Насовіцкага сельсавета.
Ісалька (значэнні)
Іса́лька:
Рутульцы
Рутульцы (саманазва Myhabyr (Мыхабыр)) – каўказскі народ, адзін з народаў Дагестана.
Продкі рутульцев, вядомыя пад імем гаргары, з'яўляліся самым буйным племем Каўказскай Албаніі.
Rosoideae
Агульнае апісанне падсямейства
Прадстаўнікі падсямейства — у асноўным кусты і шматгадовыя травы. Толькі некаторыя віды — аднагадовыя травы.
Таксанамія падсямейства ўсё яшчэ канчаткова не ўстаноўлена, нядаўнія генетычныя даследаванні прапанавалі некалькі зменаў на ўзроўні відаў і выдалення з падсямейства некаторых родаў (Cercocarpus, Cowania, Dryas, Purshia); даследаванні працягваюцца.
Яромаўка
Яро́маўка (, Ерёмовка) — пасёлак у Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Насовіцкага сельсавета.
Енё Фок
Енё Фок (Fock Jenő;,  — ) — партыйны і дзяржаўны дзеяч Венгрыі, прэм'ер-міністр Венгрыі ў 1967—1975 гадах.
Біяграфія
У 1932 годзе ўступіў у шэрагі камуністычнай партыі. За камуністычную дзейнасць у гады Другой сусветнай вайны знаходзіўся ў зняволенні з 1940 па 1943 год.
Пасля ўтварэння Венгерскай народнай рэспублікі ў 1952—1954 гадах займаў пасаду міністра металургіі. У 1957 годзе стаў сакратаром ЦК Венгерскай сацыялістычнай рабочай партыі, а ў 1961 годзе віцэ-прэм'ерам. З 1957 па 1980 год, ён таксама з'яўляўся членам Палітбюро ЦК ВСРП.
14 красавіка 1967 г. ён стаў пераемнікам Дзьюла Калана на пасадзе прэм'ер-міністра. Падчас свайго знаходжання на пасадзе, ён дарэмна спрабаваў ўвесці ў эканоміку некаторыя рынкавыя элементы. Аднак гэтыя спробы не ўвянчаліся поспехам, так як гэтаму супрацьдзейнічалі члены Варшаўскага дагавора і Савета эканамічнай узаемадапамогі. У выніку Фок 15 мая 1975 года падаў у адстаўку ў карысць Дзьёрдзя Лазара.
У 1945—1947, 1958—1967 і 1971—1985 гадах быў дэпутатам Нацыянальнага Сходу Венгрыі. Пазней, ён быў прэзідэнтам Асацыяцыі тэхнічных і прафесійных таварыстваў.
Трацкізм
Трацкізм - ідэйна-палітычная плынь у рабочым руху пачатку XX ст., аснову ідэалогіі і практыкі якога складалі тэорыя "перманентнай рэвалюцыі", адмаўленне магчымасці перамогі сацыялістычнай рэвалюцыі і пабудовы сацыялізму ў адной краіне і іншыя ідэі Льва Троцкага. Троцкі лічыў, што для кампенсацыі палітычнага банкруцтва 2-га і 3-га Інтэрнацыяналам і для рэвалюцыйнага кіраўніцтва рабочым класам у перыяд нарастаючага крызісу
Беларуская акадэмія медыцынскіх навук
Не варта блытаць з Акадэміяй медыцынскіх навук Беларусі і Беларускай медыцынскай акадэміяй паслядыпломнай адукацыі
Беларуская акадэмія медыцынскіх навук - прафесійная грамадская арганізацыя беларускіх навукоўцаў у галіне медыцыны. Не з'яўлялася дзяржаўнай акадэміяй навук, існавала на правах грамадскага аб'яднання. Заснавана ў 1997 г. Месцілася на базе Мінскай абласной дзіцячай клінічнай бальніцы і БелМАПА. Старшыня - доктар медыцынскіх навук, прафесар, заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь Ігар Мікалаевіч Грышын. Намеснік старшыні - доктар медыцынскіх навук, прафесар Віктар Уладзіміравіч Еўсцігнееў. Галоўны вучоны сакратар - доктар медыцынскіх навук, прафесар Аляксандр Уладзіміравіч Варабей.
Ліквідавана ў 2007 г.
Сабор у Курця-дэ-Арджэшы
Успенскі архірэйскі сабор у румынскім горадзе Курця-дэ-Арджэш — праваслаўны сабор, галоўны храм Валахіі XVI стагоддзя, пахавальня румынскіх каралёў. Мае ў Румыніі рэпутацыю такога ж выключнага па сваіх дойлідскіх якасцях помніка, што і храм Васіля Блажэннага ў Расіі.
Гісторыя
Манастыр св. Мікалая быў заснаваны Нягое I Басарабам, а свой цяперашні выгляд набыў пры Раду V Афумаці (1526).
Архітэктура
Крыжова-купальны храм складзены з шэрага вапняку і пастаўлены на высокае, двухметровае падклецце. Сабор трохгаловы, большы па памерах чацвёрты купал вянчае аб'ёмны прыдзел з апсіднага боку. Малыя барабаны ўпрыгожаны спіральнай разьбой, якая надае кампазіцыі дынамізм. Нетрадыцыйна вырашаны аркатурны пояс, а самі сцены спярэшчаныя лёгкімі, мудрагелістымі ўзорамі, у якіх адгадваецца турэцкі ўплыў.
З заходняга боку ад сабора высіцца невялікая капліца.
Легенды пра храм
Храм нязменна прыцягваў увагу румынскіх патрыётаў і аматараў даўніны. Напрыклад, Васіле Александры апублікаваў легенду пра яго будаўніка, майстра Манола, якая нагадвае паданне пра дойлідаў сабора Васіля Блажэннага. Адна з версій гаворыць, што «чорны князь», не жадаючы, каб дойліды ўзвялі нешта роўнае архірэйскаму сабору, пакінуў іх на даху будынка, адкуль яны паспрабавалі спусціцца, змайстраваўшы крылы з дошак.
Беразнякі (Добрушскі раён)
Беразнякі́ (, Березняки) — былы пасёлак у Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераростаўскага сельсавета.
Скасаваны ў 2008 годзе.
Пергамскі музей
Пергамскі музей (таксама Пергамон-музей; Pergamonmuseum) — адзін з найвядомых музеяў, размешчаных на Музейным востраве на рацэ Шпрэе ў цэнтры Берліна.
Будынак музея пабудаваны ў 1910—1930 гадах па праекце Альфрэда Меселя і Людвіга Хофмана, у першую чаргу, для выяўленага Карлам Хуманам Пергамскага алтара, а таксама для збору позняга антычнага жывапісу і скульптуры, экспанатаў Пярэднеазіяцкага музея, які ўключае творы хецкага, асірыйскага, вавілонскага і персідскага мастацтва і Ісламскага музея (які ўключае фрыз са Мшаты). З 1958 года ўсе гэтыя зборы аб'яднаны агульнай назвай «Пергамскі музей». У наш час экспазіцыя музея падзелена на Антычны збор, Пярэднеазіяцкі музей і Музей ісламскага мастацтва. У 2013 годзе ў Пергамскім музеі пабывала каля 1 млн 260 тыс. наведвальнікаў — гэта самы наведвальны музей у Германіі і 45-ы па колькасці наведвальнікаў музей у свеце.
Першы будынак Пергамскага музея
Першы будынак Пергамскага музея быў пабудаваны ў 1897—1898 гадах і ўрачыста адкрыты для доступу публікі ў 1901 годзе. У двары музея размясціліся творы старажытнай архітэктуры з Пергама, Прыены і Магнесіі на Меандры.
Пасля зносу першага будынка Пергамскага музея ў 1908 годзе ўсе пергамскія мастацкія каштоўнасці да ўзвядзення новага будынка размяшчаліся ва ўсходняй калоннай зале Новага музея.
Другі будынак Пергамскага музея
Паколькі выяўленыя пры раскопках у Вавілоне, Уруку, Ашуры і Егіпце манументальныя экспанаты не маглі годна размясціцца ў першым пабудаваным будынку музея, у якога да таго ж неўзабаве выявіліся будаўнічыя дэфекты падмурка, для вырашэння пытанняў, звязаных з узвядзеннем новага будынка на тым жа месцы, у 1905 годзе быў прызначаны новы генеральны дырэктар Каралеўскіх (а з 1918 года — Дзяржаўных) музеяў, а ў 1906 годзе да працы быў прыцягнуты Вільгельм фон Бодэ. Апроч калекцыі антычнай архітэктуры ў паўночным корпусе новага будынка музея меркавалася размясціць пасляантычнае мастацтва Германіі з Нямецкага музея, а ў паўднёвым — аддзел пярэднеазіяцкага мастацтва. У адпаведнасці са зменамі ў плане ад 1927 года тут жа павінна размясціцца і калекцыя ісламскага мастацтва.
У 1907 годзе Альфрэд Месель прыступіў да праектавання манументальнага будынка з трох карпусоў у строгім неакласічным стылі. Пасля смерці Меселя ў 1909 годзе працы працягнуў яго блізкі сябар Людвіг Хофман, які займаў адміністрацыйную пасаду ва ўрадзе Берліна па пытаннях будаўніцтва. У 1910 годзе пачаліся будаўнічыя працы, якія спынілі Першая сусветная вайна, рэвалюцыя 1918 года і інфляцыя 1922—1923 гадоў. Толькі да 1930 года будаўніцтва музейнага будынка было скончана, і чатыры музеі ў яго сценах адкрылі свае залы для публікі.
Другая сусветная вайна і яе наступствы
Пергамскі музей сур'ёзна пацярпеў падчас паветраных налётаў на Берлін. Многія экспанаты былі перавезены ў больш бяспечнае месца, манументальныя рэчы былі ўмацаваны. У 1945 годзе большая частка фондаў музея была вывезена савецкімі афіцэрамі па абароне мастацкіх каштоўнасцей ва ўсходнюю частку Берліна для адпраўкі ў СССР. Толькі ў 1958 годзе музейныя фонды вярнуліся ў Германскую Дэмакратычную Рэспубліку, але не цалкам. Дагэтуль значная частка калекцыі захоўваецца ў запасніках Пушкінскага музея ў Маскве і Эрмітажа ў Санкт-Пецярбургу.
Экспазіцыя
У Пергамскім музеі знаходзяцца зборы трох музеяў: Антычнага збору, Музея ісламскага мастацтва і Пярэднеазіяцкага музея. У ім прадстаўлены розныя экспанаты старажытнай манументальнай архітэктуры, самымі вядомымі з якіх з'яўляюцца:
Абрам Рыгоравіч Духан
Абрам Рыгоравіч Духан (,  —, ) — беларускі архітэктар.
Пергамскі музей
Антычны збор
Антычны збор узнік дзякуючы брандэнбургскім курфюрстам-калекцыянерам класічнай старажытнасці. Заснаванне музея Антычнага збору адзначылася набыццём у 1698 годзе калекцыі рымскага археолага. Частка калекцыі антычнасці стала даступная для публікі ў 1830 годзе з адкрыццём у Берліне Старога музея. Антычны збор значна папоўніўся дзякуючы раскопкам, якія праводзіліся ў Алімпіі, Самасе, Пергаме, Мілеце, Прыене і Дыдыме.
Абрам Рыгоравіч Духан
Біяграфія
Абрам Рыгоравіч Духан нарадзіўся 6 сакавіка 1924 года ў г. Мінску ў сям’і медыцынскіх працаўнікоў. Бацька — Рыгор Абрамавіч Духан (1897—1945) — выдатны медыцынскі дзеяч, садзейнічаў у фарміраванні сістэмы беларускай савецкай аховы здароўя (у 1920-1940-х гг.), маці, Любоў Давыдаўна, працавала ў 3-й клінічнай бальніцы ў прафесара Я. У. Клумава. Дзяцінства і юнацтва праходзілі ў цэнтральнай частцы Мінска ў раёне плошчы Свабоды і вул. Інтэрнацыянальнай.
Пергамскі музей
Антычны збор
З падзелам Германіі пасля Другой сусветнай вайны падзеленым напалам апынуўся і Антычны збор. Пергамскі музей у ГДР адкрыўся зноў у 1959 годзе, а калекцыя, якая апынулася ў Заходнім Берліне, размяшчалася аж да 1995 года ў будынку па праекце архітэктара Шцюлера насупраць замка Шарлотэнбург.
Абрам Рыгоравіч Духан
Біяграфія
Маці убачыла ў сына схільнасць да малявання і заахвочвала гэта захапленне. У 1937 годзе Абрам Духан стаў адным з першых вучняў мастацкай студыі пры Палацы піянераў і школьнікаў, створанай мастаком Сяргеем Катковым. У гэты перыяд юнак пачаў звязваць сваё жыццё з архітэктурай.
Пергамскі музей
Антычны збор
У наш час каштоўнасці Антычнага збору падзелены паміж двума музеямі — Пергамскім і Старым. Экспазіцыя Пергамскага музея аб'ядноўвае старажытнагрэчаскія і старажытнарымскія творы архітэктуры, скульптуры, пісьменнасці, мазаікі, упрыгожванняў з каштоўных металаў і вырабаў з бронзы. Візітнай карткай Пергамскага музея стаў Пергамскі алтар, датаваны II ст. да н.э., на скульптурным фрызе якога намалявана драматычная бітва багоў з гігантамі, а таксама вароты Мілецкага рынку, якія адносяць да эпохі Старажытнага Рыма. Акрамя гэтага сусветную вядомасць набылі «Берлінская багіня» з Кератэі перыяду росквіту архаікі і познеархаічная «Багіня на троне» з Тарэнта.
Абрам Рыгоравіч Духан
Біяграфія
У час Вялікай Айчыннай вайны сям’я перажыла бамбардзіроўку Мінска 24 чэрвеня 1941, змагла пакінуць горад і эвакуіравацца спачатку ў Саратаў, а затым у г. Фрунзэ (Кыргызстан). Пасля заканчэння школыў 1942 годзе, паступіў у Харкаўскі медыцынскі інстытут, які знаходзіўся ў Фрунзэ. У інстытуце ўжо вучыўся яго стрыечны брат Яфрэм Злотнік, які пасля стаў вядомым нейрахірургам. Аднак праз год падаў дакументы на архітэктурны факультэт Харкаўскага інжынерна-будаўнічага інстытута.
Пергамскі музей
Музей ісламскага мастацтва
У музеі прадстаўлена мастацтва ісламскіх народаў VIII—XIX стагоддзяў, якія пражывалі на абшарах ад Іспаніі да Індыі. У аснову экспазіцыі пакладзены ў першую чаргу мастацтва Егіпта, Блізкага Усходу і Ірана. Іншыя рэгіёны таксама прадстаўлены значнымі калекцыйнымі аб'ектамі, як, напрыклад, творы каліграфіі і мініяцюры эпохі Імперыі Вялікіх Маголаў ці сіцылійскімі вырабамі са слановай косці.
Абрам Рыгоравіч Духан
Біяграфія
У 1944 годзе перавёўся ў Маскоўскі архітэктурны інстытут. Шмат часу праводзіў у бібліятэках, музеях, філармоніі, на публічных абмеркаваннях конкурсных праектаў у Доме архітэктара, працаваў над курсавымі праектамі. У 1945 г. памёр бацька, і востра стала пытанне пра працяг вучобы, але сям’я ўсё ж падтрымала яго. У 1949 годзе Абрам Духан паспяхова абараніў дыпломны праект (кіраўнік прафесар М. П. Паруснікаў) і вярнуўся ў Мінск.
Пергамскі музей
Музей Пярэдняй Азіі
У музеі Пярэдняй Азіі прадстаўлены экспанаты, выяўленыя на археалагічных раскопках, якія праводзіліся ў арэале распаўсюджання шумерскай, вавілонскай і асірыйскай культур нямецкімі навукоўцамі, у прыватнасці Нямецкім Усходнім таварыствам. Сюды адносяцца манументальныя помнікі архітэктуры, рэльефы і прадметы меншага памеру, якія выкарыстоўваліся ў кульце, побыце і як упрыгожванні.
Абрам Рыгоравіч Духан
Біяграфія
Працаваў у інстытуце «Белдзяржпраект» у архітэктурнай майстэрні Г. У. Заборскага, архітэктар, старшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў, кіраўнік майстэрні. У 1949—1954 гадах сумесна з Уладзімірам Адамовічам Каралём праектаваў галоўны паштамта. Творчае супрацоўніцтва гэтых архітэктараў працягнулася і пры распрацоўцы праекта будынка тэлеграфа на Цэнтральнай плошчы Мінска.
Пергамскі музей
Музей Пярэдняй Азіі
Асаблівай увагі заслугоўваюць вавілонскія вароты Іштар, фрагмент Дарогі працэсій, якая да іх вяла, і фасад троннай залы Навухаданосара II.
Абрам Рыгоравіч Духан
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1956 года.
Пергамскі музей
Панарама Пергама
У лістападзе 2011 года ў музеі была адкрыта для наведвання грандыёзная панарама, якая стварае эфект прысутнасці ў старажытным Пергаме ў 129 годзе да н.э. Навочна прадстаўлены розныя бакі жыцця пергамцаў: тут на плошчы перад акропалем шпацыруюць гараджане, там ідзе ажыўлены гандаль на рынку, вось жанчына сцірае ў рацэ бялізну, удалечыні сярод дрэваў бачная знакамітая Пергамская бібліятэка і г.д. У ратондзе вышынёй 24 і даўжынёй 103 метры створаны спецэфекты: узыход і заход сонца, подых ветру, гуд натоўпу, спеў цыкад. Панарама адкрыта да верасня 2012 года.
Абрам Рыгоравіч Духан
Біяграфія
Памёр 14 лютага 1979 года ад інфаркту.
Пергамскі музей
Майстар-план Музейнага вострава
У адпаведнасці з майстар-планам рэканструкцыі берлінскага Музейнага вострава Пергамскі музей павінен стаць цэнтрам яго ансамбля, які аб'яднае Новы музей, Музей Бодэ, Старую нацыянальную галерэю і новы будынак уваходу на Музейны востраў.
Абрам Рыгоравіч Духан
Творчасць
Адным з першых сярод беларускіх архітэктараў праектаваў новы тып грамадскіх будынкаў для абласных і раённых камітэтаў КПБ і райвыканкамаў, раённых судоў.
Тыргартэн
Тыргартэн (Tiergarten — «заасад») — раён Берліна ў складзе адміністрацыйнай акругі Мітэ. У сваіх цяперашніх межах раён з'явіўся ў 2001 годзе ў выніку адміністрацыйнай рэформы.
Размяшчэнне
На поўначы мяжа адміністрацыйнага раёна Тыргартэн праходзіць па рацэ Шпрэе, на паўночным захадзе, поўначы і паўночным усходзе Тыргартэн мяжуе з новым раёнам акругі Мітэ Ганзафіртэль, раёнамі Моабіт і Мітэ, якія як і Тыргартэн уваходзяць у склад акругі Мітэ. На захадзе раён Тыргартэн мяжуе з раёнам Шарлотэнбург адміністрацыйнай акругі Шарлотэнбург-Вільмерсдорф. З поўдня да Тыргартэна прылягае Шонеберг акругі Тэмпельгоф-Шонеберг, з паўднёвага ўсходу — Кройцберг акругі Фрыдрыхсгайн-Кройцберг. Значную частку раёна займае парк Вялікі Тыргартэн, а Малы Тыргартэн, размешчаны паміж вуліцамі Турмштрасэ (Turmstraße) и Альт-Моабіт (Alt-Moabit), знаходзіцца ўжо ў раёне Моабіт.
Ісалька (вулкан)
Ісалька (Izalco) — вулкан на захадзе Сальвадора. Размешчаны ў горным хрыбце Кардыльера-Апанека, на поўдзень ад вулкана Санта-Ана, з якім утварае фактычна адзіную сістэму. Знаходзіцца на тэрыторыі дэпартамента Санта-Ана. Вышыня над узроўнем мора — 1885 м.
Спіс аб’ектаў PGC (2068001—2069000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2068001—2069000)
Ісалька (вулкан)
Ісалька — адзін з самых маладых вулканаў Цэнтральнай Амерыкі, лічыцца адным з самых актыўных у свеце. Першае зафіксаванае вывяржэнне адбылося ў 1770 годзе, што стала фарміраваннем вулкана ў сваім цяперашнім выглядзе. З тых часоў пастаянная актыўнасць назіралася аж да 1958 года, але без моцных вывяржэнняў. Аднак у 1966 годзе вывяржэнне знішчыла вёску Матасана і выклікала гібель 56 чалавек. Пасля гэтага актыўнасць знізілася, але перыядычна адбываюцца выбрасы вулканічнага попелу на вышыню да 300 м. За сваю актыўнасць вулкан быў празваны Ціхаакіянскім маяком ці маяком Цэнтральнай Амерыкі.
Глебы на схілах вулкана ўрадлівыя і, нягледзячы на рызыку, выкарыстоўваюцца ў сельскагаспадарчых мэтах (вырошчванне кавы, какавы, цукровага трыснягу і інш.).
Лебядзёўка (Добрушскі раён)
Лебядзёўка (, Лебедёвка) — пасёлак у Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераростаўскага сельсавета.
Parnassius maximinus
Parnassius maximinus — матылёк, сямейства Papilionidae, які сустракаецца на вялікіх вышынях на заходніх хрыбтах Цянь-Шаньскіх гор. Раней ён лічыўся падвідам  Parnassius delphius.
У культуры
У 2006 годзе выява матыля была выкарыстана на паштовай марцы Узбекістана.
Parnassius honrathi
Parnassius honrathi — матылёк сямейства Паруснікі, які сустракаецца на вялікіх вышынях у Таджыкістане і Афганістане. Матылёк быў названы ў гонар.
Апісанне
Ён лётае на горных схілах на 2,500-3,000 м над узроўнем мора. Лічынка харчуецца Pseudosedum.
У культуры
У 2006 годзе выява матыля была выкарыстана на паштовай марцы Узбекістана.
Новы Мір (Добрушскі раён)
Но́вы Мір (, Новый Мир) — пасёлак у Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераростаўскага сельсавета.
Груша звычайная
Гру́ша звыча́йная, Груша дзікая (Pýrus commúnis) — адзін з відаў роду Груша, распаўсюджаны на тэрыторыі ад Усходняй Еўропы да Заходняй Азіі.
Іменна на аснове гэтага віду выведзена большасць культывараў грушы, якія вырошчваюцца ў рэгіёнах з умераным кліматам на тэрыторыі Еўропы, Паўночнай Амерыкі і Аўстраліі (у Заходняй Азіі больш выкарыстоўваюцца два іншых віды грушы — і.
Назва
Груша звычайная, груша, дулі, ігруша , касцянка, дуля.
Батанічнае апісанне
Дрэва вышынёй да 20-25 м, часам буйны куст. Дыяметр ствала да 80 см. У маладым узросце кронапірамідальная, галінастая ці круглявая, парасткі калючыя.
Лісце рознай формы, даўгавата-круглявае, коратка завостранае, скурыстае, на доўгіх хвосціках, пры засыханні чорнае, 5-7 см даўжынёй. Маладое лісце пакрыта лямцавым апушэннем. Зверху лісце глянцавае, зеленаватае, знізу матавае, па краі пільчатае. Восенню лісце аранжава-чырвонае.
Кветкі сабраны па 6-12 у шчыткападобныя суквецці, утвараюцца да распускання лісця з пладовых пупышак, якія сфарміраваліся ў папярэднім годзе. Калякветнік двайны, пяцічленны. Вяночак да 3,5 см у дыяметры, снежна-белага, часам ружаватага колеру. Тычынак шмат, яны маюць фіялетава-ружаватую афарбоўку. Нектараносная тканка размешчана на адкрытым кветаложы. Як у дзікарослых, так і ў культурных формаў цвіценне багатае, пачынаецца са з’яўленнем лісця, у маі, некалькі раней, чым у яблыні. Дрэвы ў насаджэннях квітнеюць 14-16 дзён, асобныя кветкі да 5 дзён.
Плады грушападобныя ці круглявыя, спеюць у жніўні — кастрычніку. Дрэва плоданасіць з 8-10-гадовага ўзроста.
Арэал і экалогія
У дзікім стане яна распаўсюджана ва ўмераных зонах Азіі, Цэнтральнай, Усходняй, Паўднёва-Усходняй і Паўднёва-Заходняй Еўропы.
Расце груша ў лісцяных, радзей у хвойных лясах адзінкавымі ці невялікімі суцэльнымі масівамі.
Хімічны склад
Плады ўтрымліваюць цукар (6-10 %), арганічныя кіслоты (галоўным чынам яблычную), азоцістыя, пекцінавыя і дубільныя рэчывы, фітанцыды і вітаміны ( і  — сляды, C — 10 мг%).
У кулінарыі
Плады падоўжаныя, сакавітыя, частка з каменістымі ўключэннямі ў пладовай мякаці. Іх ужываюць у ежу свежымі, сухімі. Грушы, якія вылежалі некаторы час, смачнейшыя.
Плады ўжываюцца ў безалкагольнай, лікёра-гарэлачнай і іншых галінах харчовай прамысловасці, для вытворчасці сокаў, сіропаў, экстрактаў, вінаў, начынняў, квасу. Плады з’яўляюцца сыравінай для падрыхтоўкі воцату, грушавай гарчыцы. Сухія плады служаць сурагатам гарбаты і кавы.
Медыцынскае выкарыстанне
Свежыя грушы, якія прымаюцца ў невялікай колькасці, рэгулююць страваванне і выдатна засвойваюцца арганізмам чалавека.
Сушаныя плады здаўна выкарыстоўваюцца ў народнай медыцыне. Адвар сушоных груш здавальняе смагу пры ліхаманкавых захворваннях, валодае абязбольвальным, антысептычным і мачагонным дзеяннем, замацоўваюць кішэчнік пры паносах. Вараныя і печаныя грушы выкарыстоўваюць пры моцным кашлі, удушшы і сухотах.
Пчалярства
Кветкі грушы даюць пчолам вельмі каштоўны вясновы ўзятак нектара і пылка, аднак па меданоснасці груша саступае вішні, сліве і яблыні. Медадайнасць грушы — каля 20 кг мёду з 1 гектара насаджэнняў. Нектар, які збіраецца пчоламі з грушы, утрымлівае мала цукру. Па іншых дадзеных кветкі вылучаюць за дзень да 1 мг цукру ў нектары і ўтвараюць шмат пылка, а медапрадуктыўнасць насаджэнняў складае 10—25 кг/га.
Выкарыстанне ў ландшафтным дызайне
У садова-паркавай культуры грушу ўжываюць для групавых і адзіночных пасадак, стварэння алей, у маладым узросце — для высокіх жывых платоў. Гэта газастойкая расліна. Груша звычайная з’яўляецца родапачынальнікам культурных сартоў груш.
Шануецца ў полеахоўных і прыяравых пасадках як засуха- і ветраўстойлівая парода. Яе садзяць ля дарог, у штучных лясных насаджэннях, пасадках уздоўж чыгунак.
Насенне грушы выкарыстоўваюць як пасяўны матэрыял у пладовых гадавальніках для стварэння прышчэпы для культурных сартоў груш.
Іншае
Насенне грушы ўтрымлівае да 35 % тлустага алею, а таксама бялковыя рэчывы. У кары маладых дрэў змяшчаецца 4-7 % танідаў. У кары, лісці і ў соку пладоў грушы ўтрымліваюцца фарбавальнікі, з дапамогай якіх тканіны фарбуюць у карычневы, жоўты, далікатна-ружовы і фіялетавы колеры. Камбіяльны пласт выкарыстоўваюць для афарбоўкі дываноў.
Драўніна грушы трывалая, шчыльная, выдатна паліруецца і фарбуецца, пры афарбоўцы чорным лакам падобная на чорнае дрэва. Выкарыстоўваюць для вырабу такарных і сталярных вырабаў, мэблі, музычных інструментаў, чарцёжных прыбораў.
Збор, перапрацоўка і захоўванне
Груша досыць высокаўраджайная парода, з аднаго дрэва сярэдняга ўзросту ў спрыяльныя гады можна сабраць да тоны пладоў. Часцей за ўсё плады збіраюць пасля частковага або поўнага абсыпання, пасля лёгкага ўстрэсвання дрэва. За адзін працоўны дзень адзін работнік можа сабраць 120—200 кг пладоў. Плады сартуюць на калібровачных машынах, пасля чаго адпраўляюць на пункты перапрацоўкі. Свежыя плады захоўваюць на працягу двух-трох месяцаў у прахалодных памяшканнях. Сушаць іх у сушылках, спачатку пры тэмпературы 82-84°, пазней — 70°, захоўваюць у папяровых або тканых мяшках вагой 20-40 кг.
У літаратуры
Розныя беларускія паэты карысталіся вобразам грушы, як старой, пажылай жанчыны, у тым ліку Мікола Аляхновіч, Ірына Касянкова , Янка Купала.
У мастацтве
Высокая дэкаратыўнасць грушы і, асабліва, яе цвіцення, зрабіла гэта дрэва цікавым для такіх мастакоў, як, Цянь Сюань, , , Густаў Клімт і іншыя.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Румыніі
Спіс
У дадзенай табліцы аб'екты размешчаныя ў парадку іх дадання ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Папярэдні спіс
У табліцы аб'екты размешчаны ў парадку іх дадання ў папярэдні спіс. У дадзеным спісе змешчаны аб'екты, прапанаваныя ўрадам Румыніі ў якасці кандыдатаў на ўнясенне ў спіс сусветнай спадчыны.
Monato
Monato (у перакладзе з эсперанта — «Месяц») — Міжнародны часопіс на мове эсперанта аб палітыцы, культуры, навуцы, сучасным жыцці. Часопіс друкуецца ў Бельгіі, яго чытаюць у 65 краінах. Асаблівасцю часопіса з’яўляецца тое, што артыкулы напісаныя жыхарамі менавіта тых краін, аб якіх ідзе гаворка.
Існуе пяць розных версій часопіса. Першая і самая папулярная — друкаваная. Для сляпых выдаецца аўдыёверсія часопіса на касетах, але яна ўтрымлівае не ўсе артыкулы. З 2001 г. падпісчыкі могуць атрымліваць усе тэксты часопіса па электроннай пошце ў фармаце XHTML (у Унікодзе) ці як тэкставыя файлы ASCII (у X-сістэме). У 2003 годзе дадалася пятая версія часопіса — у фармаце PDF. Падпісчыкам часопіса ўсе тэксты артыкулаў даступныя таксама ў інтэрнэце.
Валова (возера)
Вало́ва — возера ў межах горада Полацк, у басейне ракі Палата.
Плошча паверхні 0,04 км². Даўжыня 0,25 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 0,88 км.
Схілы катлавіны вышынёй да 2 м, пад жылой забудовай. Вакол возера забалочаная пойма шырынёй да 150 м.
Гасцінец (возера)
Гасці́нец — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 16 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, за 1,5 км на поўнач ад аграгарадка Гарбачэва, у басейне ракі Нішча.
Плошча паверхні 0,14 км². Даўжыня 0,55 км, найбольшая шырыня 0,42 км. Даўжыня берагавой лініі 1,5 км.
Схілы катлавіны вышынёй да 10 м, параслі хмызняком, месцамі разараныя.
Перарост
Пераро́ст (, Перерост) — аграгарадок у Добрушскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр Пераростаўскага сельсавета.
У 2011 годзе да аграгарадка далучана суседняя вёска Хутар.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 22 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Добруш, за 50 км ад Гомеля, каля левага берага ракі Чачора. У межах аграгарадка на рацэ сажалка.
Глыбокае (возера, басейн Нішчы)
Глыбокае — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 18 км на паўночны захад ад гарадскога пасёлка Расоны, за 3,5 км на поўнач ад вёскі Юхавічы, у басейне ракі Нішча.
Плошча паверхні 0,03 км². Даўжыня 0,32 км, найбольшая шырыня 0,12 км. Даўжыня берагавой лініі 0,7 км.
Схілы катлавіны вышынёй да 3 м, на паўднёвым усходзе пад лесам, на захадзе і паўднёвым захадзе разараныя.
Віктар Сцяпанавіч Гельтман
Віктар Сцяпанавіч Гельтман (, г.  — ) — беларускі геабатанік. Доктар біялагічных навук (1974).
Біяграфія
В. С. Гельтман — сын Стэфана Гельтмана і Ядвігі Машынскай-Гельтман. Пасля таго, як у 1937 годзе бацькі былі рэпрэсаваныя, выхоўваўся ў дзіцячым доме.
Скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут у 1954 годзе. З 1957 года ў Інстытуце эксперыментальнай батанікі імя В. Ф. Купрэвіча АН БССР, з 1978 загадчык лабараторыяй прадуктыўнасці і воднага рэжыму фітацэнозаў.
Пад кіраўніцтвам В. С. Гельтмана абаронены тры кандыдацкія дысертацыі (І. А. Салановіч, В. В. Маўрышчаў, В. Д. Гуцэвіч).
Навуковая дзейнасць
З імем Івана Данілавіча Юркевіча звязана ўся навуковая дзейнасць Віктара Сцяпанавіча. Пад яго кіраўніцтвам Віктар Сцяпанавіч прайшоў аспіранцкую падрыхтоўку і ў 1959 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Тыпы бярозавых лясоў Палескай нізіны».
У доктарскай дысертацыі В. С. Гельтмана «Эколага-геаграфічны і тыпалагічны аналіз лясной расліннасці Беларусі», якую ён паспяхова абараніў у 1974 г., дадзены глыбокі аналіз даследаванняў па геаграфіі, тыпалогіі і раянаванню лясной расліннасці Беларусі.
Навуковыя працы па вызначэнні лесатыпалагічных комплексаў, метадах і прынцыпах геабатанічнага і лесарасліннага раяніравання, картаграфавання лясной расліннасці. Аўтар канцэпцыі аб лясных асацыяцыях як прычынных катэгорыях тыпу лесу.
В. С. Гельтманам апублікавана 183 навуковыя працы, у тым ліку 8 буйных манаграфій, 140 навукова-папулярных, энцыклапедычных, юбілейных і іншых артыкулаў. Пад яго рэдакцыяй выйшла шмат манаграфій, зборнікаў і іншых выданняў. Асноўныя працы па лясной геабатаніцы і лясной тыпалогіі.
Узнагароды
За цыкл работ па вывучэнні расліннага покрыва Беларусі Віктару Сцяпанавічу з групай супрацоўнікаў у 1972 годзе прысуджана Дзяржаўная прэмія БССР у галіне навукі.
ФК Мантажнік Мазыр
«Мантажнік» — беларускі футбольны клуб з Мазыра. Заснаваны ў 2015 годзе. У 2016 і 2021 гадах выступаў у Другой лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
Клуб быў заснаваны ў 2015 годзе пры падтрымцы мазырскага мантажнага ўпраўлення ААТ «Гомельтэхмантаж» і ў 2015 годзе выступаў у першынстве Мазыра, дзе заняў 3-е месца. У 2016 годзе каманда, узмацніўшыся былымі ігракамі калінкавіцкай «Вертыкалі» і мазырскай «Славіі», заявілася ў Другую лігу Беларусі. Пры гэтым каманда засталася аматарскай, большасць ігракоў працаўладкавана на мантажным упраўленні. У першым сезоне «Мантажнік» здолеў замацавацца ў якасці серадняка чэмпіянату і заняў выніковае 8-е месца з 13.
У сакавіку 2017 года клуб спачатку пацвярдзіў свой удзел у Другой лізе 2017, але потым адмовіўся ад выступлення. У сакавіку 2018 года клуб меў намер зноў далучыцца да Другой лігі, аднак у выніку не быў уключаны ў канчатковы спіс удзельнікаў.
У 2021 годзе ў выніку аб’яднання Другой лігі з чэмпіянатамі абласцей «Мантажнік» далучыўся да Другой лігі. У сезоне 2022 клуб адмовіўся ад удзелу ў чэмпіянаце Беларусі.
Відэаблог
Відэаблог, скарочана влог ( англ.  vlog , ад або ) — гэта форма блога, у якім сродкам перадачы інфармацыі з’яўляецца відэа. Відэаблог з’яўляецца формай вэб-тэлебачання. Запісы ў відэаблогах спалучаюць убудаванае відэа ці відэа-сувязь з падтрымкай тэксту, відарысаў і іншых метаданых. Запісы могуць быць зробленыя ў выглядзе аднаго блока або складацца з некалькіх частак. Відэаблогі вельмі папулярныя на YouTube.
Відэаблогі часта выкарыстоўваюць перавагі вэб-сіндыкацыі для забеспячэння распаўсюджвання відэа праз Інтэрнэт з выкарыстаннем фарматаў сіндыкацыі (RSS або Atom) для аўтаматычнай агрэгацыі і прайгравання на мабільных прыладах і персанальных камп’ютарах (гл. «падкастынг»).
Гісторыя
2 студзеня 2000 года Адам Контрас адправіў відэазапіс у блог, маючы на мэце інфармаванне сваіх сяброў і сям’і аб сваім руху праз усю краіну да Лос-Анджэлеса ў пошуках шоў-бізнэсу, што стала першым паведамленнем такога роду, і што пазней стала самым працяглым відэаблогам ў гісторыі. . У лістападзе таго ж года Адрыян Майлз дадаў у відэа тэкст, які змяняўся на нерухомым відарысе, прыдумаўшы тэрмін vlog для спасылкі на свой відэаблог. У 2004 годзе Стыў Гарфілд запусціў свой уласны відэаблог і абвясціў гэты год «годам відэаблога». У барацьбе за выкананне гэтага прагнозу Майлза і Гарфілда да іх неўзабаве далучыліся іх анлайн калегі Джэй Дедман, Пітэр Ван Дзійк, Андрэас Хогстрап Педэрсен і Крыстаф Баутен, стварыўшы групу на Yahoo! Groups, прысвечаную відэаблогам. Моцны рост папулярнасці відэаблогаў паўстаў пачынаючы з 2005 года. На сайце Yahoo! колькасць удзельнікаў групы Videoblogging рэзка ўзрасла ў 2005 годзе. Найпапулярнейшы на сённяшні дзень сайт абмену відэа YouTube быў заснаваны ў лютым 2005 года. Да ліпеня 2006 года ён стаў пятым па папулярнасці сярод самых папулярных вэб-сайтаў са 100 мільёнамі праглядаў відэа штодня і 65 тысячамі новых дабавак у дзень.
Многія сістэмы кіравання змесцівам з адкрытым зыходным кодам забяспечылі ўключэнне відэаінфармацыі ў кантэнт, дазваляючы блогерам ствараць і адміністраваць свае ўласныя сайты відэаблогаў. Акрамя таго, злучэнне мабільных тэлефонаў з лічбавымі камерамі дазволіла публікаваць відэа-кантэнт у сеціве амаль адразу ж, як ён быў запісаны.
Відэаблогі ў Расіі
З моманту запуску рускамоўнай лакалізацыі YouTube у 2007 годзе на сэрвісе стаў развівацца відэаблогінг на рускай мове. На сённяшні дзень самым папулярным рускамоўным відэаблогерам з’яўляецца Івангай (больш за 10 млн падпісчыкаў). Даходы відэаблогераў з менш за 1 млн падпісчыкаў складаюць ад 100 000 да 500 000 рублёў, з 1 млн падпісчыкаў і больш — ад 200 000 да 1,5 млн рублёў. У комплексе з акаўнтамі ў Instagram і «ВКонтакте» з больш чым 1 млн падпісчыкаў даходы блогера могуць складаць ад 10 да 20 млн рублёў. Агульны аб’ём рэкламнага рынку расейскамоўнага YouTube дасягае 1,5 млрд рублёў.
Hypermnestra helios
Hypermnestra helios — від матылькоў з падсямейства Parnassiinae у складзе сямейства Паруснікі. Адзіны прадстаўнік роду Hypermnestra. Родавая назва дадзена ў гонар Гіпермнестры, у старажытнагрэчаскай міфалогіі пяцідзесятай дачкі цара Даная.
Апісанне
Размах крылаў матылька 45-50 мм. Асноўны фон крылаў бледна-жоўты. Вяршыні пярэдніх крылаў і вонкавы край задніх пафарбаваны ў шаравата-чорны колер. Пасярэдзіне пярэдняга крыла знаходзяцца чорныя плямы, у цэнтры якіх — чырвоныя кропкі.
Арэал і час лета
Жыве ў Іране, Афганістане, Пакістане, Туркменістане, Кыргызстане, Таджыкістане і Узбекістане. Распаўсюджаная ў далінах рэк, па берагах вадаёмаў, у далінах з зараснікамі хмызняка і лясах, у паўпустынь, і больш засушлівых перадгор’ях. Матылі лётаюць у месцы пражывання ў красавіку — маі. За год развіваецца адно пакаленне.
Жыццёвы цыкл
Вусень светла-зялёны з жоўтымі палоскамі, корміцца на травах.
Хутар (Добрушскі раён)
Ху́тар (, Хутор) — былая вёска ў Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Пераростаўскага сельсавета.
Parnassius charltonius
Parnassius charltonius — дзённы матылёк роду Parnassius сямейства Паруснікі (Papilionidae).