cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фёдар II Гадуноў
Ацэнка
Сучаснікі (рускія і замежныя), а таксама шматлікія гісторыкі расцэньвалі Фёдара, яго маці і сястру як нявінных ахвяр злачыннага ўладалюбства Барыса Гадунова, покаранного Богам за забойства царэвіча Дзмітрыя (такі пункт погляду выяўлены ўжо ў ананімным «Іншым паданні» часоў Васіля Шуйскага). У наш час, калі цар Барыс у значнай ступені гістарычна «рэабілітаваны», такі погляд падаецца спрошчаным, аднак тое, што Фёдар, усебакова падрыхтаваны да пасаду таленавіты і адукаваны юнак, заслугоўваў лепшай долі і мог стаць адным з выбітных рускіх гасудараў, наўрацці ставіцца пад сумненне. Палітычны хаос Смутнага часу паглынуў шматлікія прагрэсіўныя распачынанні Барыса Гадунова разам з яго спадчыннікам, які, магчыма, быў бы годным прадаўжальнікам бацькаўскай палітыкі.
Спасылкі
План Москвы на карте Фёдора Годунова в сопоставлении с другими старыми чертежами Москвы
Партызанская брыгада імя К. К. Ракасоўскага (А. І. Петракоў, У. Н. Дорменеў, А. В. Раманаў)
'''Партызанская брыгада імя К. К. Ракасоўскага''' — партызанская брыгада, створаная ў ліпені 1942 года. Да сакавіка 1943 года брыгада мела назву «За Савецкую Беларусь». Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Себежскага, Ідрыцкага, Невельскага раёнаў Калінінскай вобласці РСФСР, Расонскага, Асвейскага, Дрысенскага, Полацкага, Пастаўскага, Дунілавіцкага, Докшыцкага, Мёрскага, Глыбоцкага, Мядзельскага раёнаў БССР. 3 ліпеня 1944 года брыгада (915 партызан, 7 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй. Камісару брыгады П. М. Машэраву і намесніку камандзіра атрада імя Шчорса У. А. Хамчаноўскаму (пасмяротна) прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Склад
Брыгада была створана ў ліпені 1942 года на базе атрадаў імя Сталіна, імя Варашылава, імя Чапаева, імя Чкалава, імя Молатава і 17-га атрада асобага прызначэння 29-й арміі. У брыгаду былі ўключаны і самастойна дзейныя атрады імя Сяргея, імя Шчорса, імя Фрунзэ. Гэтыя і створаныя пазней атрады былі зведзены адпаведна раёнам іх дыслакацыі і дзеяння ў групы атрадаў Расонскага, Дрысенскага, Асвейскага раёнаў, якія ў жніўні 1942 года былі пераўтвораны ў брыгады (Расонская партызанская брыгада імя І. В. Сталіна, 1-я Дрысенская партызанская брыгада, Асвейская партызанская брыгада імя М. В. Фрунзэ). У верасні 1942 года атрад імя Пархоменкі быў накіраваны ў Вілейскую вобласць (Партызанская брыгада імя ЦК КП(б)Б). У чэрвені 1943 года брыгада была перадыслацыравана ў Вілейскую вобласць.
На момант злучэння з Чырвонай Арміяй у склад брыгады ўваходзілі:
Гісторыя
У жніўні 1942 года партызаны падарвалі 110-метровы мост праз раку Дрысу і знішчылі нямецкі гарнізон (Дрысенская аперацыя), адначасова напалі на гарнізон у вёсцы Боркавічы Дрысенскага раёна. У верасні 1942 года разбілі гарнізон на чыгуначнай станцыі Свольна Дрысенскага раёна, разам з партызанамі брыгад Дрысенскай і Асвейскай імя Фрунзэ правялі ў кастрычніку 1942 года аперацыю па адначасовым разгроме нямецкіх гарнізонаў на чыгуначных станцыях Боркавічы і Дрыса, разбілі гарнізон у вёсцы Вецслабада. У лютым 1943 года партызаны ўдзельнічалі ў баях супраць карнай экспедыцыі каля вёсак Юхавічы, Непадовічы, Прахорава, Паўлава, Нішча Расонскага раёна, каля вёсак Чурглі, Леснікова, Рубчыкі, Каханавічы Дрысенскага і Асвейскага раёнаў. У сакавіку 1943 года атрады імя Шчорса і імя Леніна разам з атрадамі Дрысенскай брыгады ўдзельнічалі ў штурме нямецкага гарнізона ў вёсцы Каханавічы Асвейскага раёна, вялі абарончыя баі з карнікамі ў Асвейскім і Расонскім раёнах. У чэрвені брыгада зрабіла баявы марш з Расонскага ў Пастаўскі раён, у час якога вяла баі з немцамі пры пераходзе цераз чыгунку Полацк — Дрыса і фарсіраванні Заходняй Дзвіны, напала на гарнізон у Мёрах. Партызаны вялі баі каля гарадскога пасёлка Відзы (сакавік 1944), вёскі Ажуны (красавік 1944), напалі на гарнізоны ў вёсцы Варапаева Дунілавіцкага (красавік 1944) і вёскі Валодзькі Докшыцкага (май 1944) раёнаў. У красавіку 1944 года памагалі партызанам Полацка-Лепельскай партызанскай зоны ў барацьбе супраць карнікаў. У ноч на 20 мая 1944 года на чыгуначных участках Круляўшчына — Параф’янава, Круляўшчына — Глыбокае, Глыбокае — Варапаева — Паставы падарвалі больш за 1,3 тыс. рэек. Атрады імя Шчорса і імя Катоўскага перакрылі шлях для нямецкага адступлення на дарогах Лучай — Дунілавічы і Дунілавічы — Ласіца. У ліпені 1944 года разам з часцямі Чырвонай Арміі ўдзельнічалі ў вызваленні гарадскога пасёлка Дунілавічы.
Памяць
У 1979 годзе на ўскраіне вёскі Роўнае Поле Расонскага раёна ў гонар брыгады пастаўлены помнік.
Фама (апостал)
Фама (Θωμάς, Thomas), Іуда Фама, Дзідзім — адзін з 12 вялікіх апосталаў. Мянушка «Фама» значыць «блізнюк» па-арамейску, Дзідзім — пераклад гэтай мянушкі на грэчаскую. Паводле падання, ён паходзіў з Галілеі і быў рыбаком. Фама самааддана служыў Ісусу Хрысту, хоць і не заўсёды разумеў сэнс яго слоў, але шчыра выказваў сваю гатоўнасць памерці за свайго настаўніка. Калі Ісус Хрыстос, як падаецца ў Бібліі, пасля свайго распяцця на крыжы ўваскрэс і ў адсутнасць Фамы паказаўся іншым апосталам, якія паведамілі пра гэта Фаме, то апошні не паверыў ім і заявіў, што пераканаецца толькі тады, калі сам убачыць на яго руках раны ад цвікоў і памацае іх сваімі пальцамі. Адсюль і пайшло выслоўе: няверуючы Фама.
Паводле падання, заснавальнік хрысціянства ў Індыі. Прапаведуючы ў горадзе Меліяпор, размешчаным на ўсходнім беразе паўвострава Індастан, апостал Фама быў абвінавачаны адным паганскім жрацом, які забіў свайго сына, у смерці юнака. Натоўп схапіў святога Фаму, як забойцу, і патрабаваў пакарання. Апостал Фама папрасіў дазволіць яму пагаварыць з забітым. Па малітве апостала юнак ажыў і засведчыў аб тым, што забойства здзейсніў яго бацька. Пасля пропаведзі Евангелля Фама прыняў пакутніцкую смерць у індыйскім горадзе Маліпура — быў праткнуць пяццю дзідамі. Нягледзячы на паданне, шэраг сучасных гісторыкаў лічыць, што хрысціянства ў Індыю прывёз не ён, а Фама Канскі ў IV стагоддзі.
Імя
Імя Фама паходзіць ад арамейскага ці сірыйскага слова Tамa, што значыць блізнюк. У грэчаскай мове маецца падобнае слова Дыдзімус.
У Новым Запавеце
Зноў Фама кажа ў Ян. 14:5. Калі Ісус тлумачыць, што Ён пакідае, каб падрыхтаваць нябесны дом для Сваіх паслядоўнікаў, і што яны там далучацца да Яго, тады Фама рэагуе, сказаўшы: «Госпадзе, мы не ведаем, дзе Ты ідзеш, так, як мы можам ведаць шлях?»
У Ян. 20:24-29 распавядаецца, як Фама спачатку не паверыў, калі пачуў, што Ісус уваскрос з мёртвых і з'явіўся іншым апосталам, кажучы: «Калі не ўбачу на руках Яго ранаў ад цвікоў, і пакладу палец у раны ад цвікоў, і не ўкладу рукі маёй у рэбры Ягоныя, не паверу». Але калі Ісус з'явіўся пазней і запрасіў Фаму дакрануцца да Яго раны, Фама паказаў сваю веру, сказаўшы: «Гасподзь мой і Бог мой». Затым Ісус сказаў: «Фама, ты паверыў таму, што ўбачыў Мяне; дабрашчасныя тыя, што не бачыўшы — паверылі».
Смерць
Згодна традыцыі, св. Фама быў забіты ў Майлапуры, недалёка ад Чэнае ў 72 годзе, і там жа і пахаваны. Яфрэм Сірын сцвярджае, што апостал быў закатаваны ў Індыі, і што яго рэшткі былі потым прывезеныя ў Эдессу. Гэта самая ранняя вядомая згадка яго пакутніцтва.
У запісах Марка Пола 13-га стагоддзя сцвярджаецца, што апостал раптоўна памер каля Чэнае ад тупой стралы лаўца, які паляваў на паўлінаў і не ўбачыў святога. Прынамсі з 16 стагоддзя, гара св. Фамы шануецца індусамі, мусульманамі і хрысціянамі. Запісы Барбозы пачатку 16 стагоддзя паведамляюць, што грабніца падтрымлівалася мусульманінам, які трымаў там лямпу. Сабор Святога Фамы ў Майлапуры знаходзіцца, як лічыцца, на магіле апостала, храм быў пабудаваны ў 16 стагоддзі і перабудаваны ў 19-ым.
Віктар Рыгоравіч Галаванаў
Ві́ктар Рыго́равіч Галава́наў  — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1952 годзе у г. Барысаў Мінскай вобласці.
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, Мінскую вышэйшую партыйную школу. Кандыдат юрыдычных навук. Паводле спецыяльнасці юрыст, палітолаг.
Кар'ера
У 1969—1971 працаваў слесарам на Бабруйскім вопытна-механічным заводзе, у 1971—1973 служыў у войску.
У 1979 — сябар Магілёўскай абласной калегіі адвакатаў.
У 1980—1987 — інструктар гаркама, абкама КПБ у Бабруйску і Магілёве.
У 1987—1988 — начальнік аддзелу юстыцыі Магілёўскага аблвыканкама.
У 1988—1992 — інструктар дзяржаўна-прававога аддзелу ЦК КПБ, намеснік начальніка кіравання Міністэрства юстыцыі Беларусі.
У 1992—1995 — намеснік старшыні Белдзяржпатэнта, начальнік аддзелу кадраў АКБ «Беларусбанк».
У 1995—1996 — сябар Мінскай гарадской калегіі адвакатаў.
У 1996—1999 — намеснік, у 1999 — 28 верасня 2000 — першы намеснік міністра юстыцыі Рэспублікі Беларусь.
11 верасня 2000 прызначаны начальнікам галоўнага дзяржаўна-прававога кіравання Адміністрацыі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (вакантную пасля адстаўкі Аляксандра Пласкавіцкага).
28 верасня 2000 рашэннем Савета міністраў Беларусі вызвалены ад пасады першага намесніка міністра юстыцыі з фармулёўкай «у сувязі з пераходам на іншую працу».
З 1 кастрычніка 2001 да 13 снежня 2011 гг. міністр юстыцыі Рэспублікі Беларусь. Затым — рэктар Беларускага інстытута правазнаўства.
Удзеў у палітычных рэпрэсіях
Паводле рапорту, які падрыхтаваў польскі фонд «Свабода і демакратыя», Віктар Галаванаў у часе, калі быў міністрам юстіцыі, ''кіраваў шматлікімі судовымі пераследамі супраць дэмакратычных дзеячоў, а таксама адказны за адміністрацыйныя рэпрэсыі супраць Саюза палякаў на Беларусі.
Санкцыі
19 чэрвеня 2006 года Міністэрства фінансаў ЗША пашырыла санкцыйны спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб за кошт шэрагу беларускіх службоўцаў, у тым ліку Галаванава. Таксама Галаванава дадалі ў Чорны спіс Еўрасаюза.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі».
Агнешка Рамашэўска-Гузы
Агнешка Марыя Рамашэўска-Гузы (Agnieszka Maria Romaszewska-Guzy; нар., Варшава) — польская журналістка. Аўтарка ідэі стварэння і дырэктарка «Белсата». Член Асацыяцыі польскіх журналістаў, была віцэ-старшынёй арганізацыі.
Біяграфія
Дачка Збігнева і Софіі Рамашэўскіх. Нарадзілася ў 1962 годзе ў Варшаве. У 1987 годзе скончыла факультэт гісторыі Варшаўскага ўніверсітэта. Прымала ўдзел у незалежным студэнцкім руху, была прэс-сакратаром Агульнапольскага заснавальніцкага камітэта Незалежнага аб’яднання студэнтаў (НАС, Ogólnopolski Komitet Założycielski Niezależnego Zrzeszenia Studentów), пасля — членам Агульнапольскай рэвізійнай камісіі Незалежнай асацыяцыі студэнтаў (Krajowa Komisja Rewizyjna Niezależnego Zrzeszenia Studentów). Пасля ўвядзення ў Польшчы ваеннага становішча інтэрнаваная. Да 1989 года супрацоўнічала з апазіцыйнымі структурамі, удзельнічала ў стварэнні руху «Свабода і Мір» (Wolność i Pokój). У 1987—1990 гадах знаходзілася на доктарскай стыпендыі ў Ельскім універсітэце (ЗША).
Падчас вучобы ў аспірантуры ў Злучаных Штатах праходзіла стажыроўкі ў прэстыжных выданнях «The Washington Times», «The Washington Post» і ў тыднёвіку «The New Republic».
Кар’ера
У 1990 годзе кінула навуковую кар’еру і вярнулася ў Польшчу. З 1991 года працавала ў «Życie Warszawy», стажавалася ў Washington Times, Washington Post і New Republic. З красавіка 1992 года — на Польскім тэлебачанні (TVP). Доўгі час кіравала працай рэпарцёраў, займала пасаду намесніка кіраўніка галоўнай інфармацыйнай праграмы «Навіны» («Wiadomości»), была рэпарцёрам і выпускаючым рэдактарам «Навін», міжнародным карэспандэнтам і рэпарцёрам. Працавала ў Косаве, Босніі, Паўночнай Македоніі, Румыніі, Афганістане. Выконвала абавязкі дырэктара тэлеканала «Палонія» («Polonia»), які ўваходзіць у структуру TVP, і дырэктара рэдакцыі TVP у Беластоку.
У 2004—2005 гадах працавала міжнародным карэспандэнтам — рыхтавала справаздачы перш за ўсё з Беларусі і Украіны. З ліпеня да лістапада 2005 года пастаянна знаходзілася ў Гродна і Мінску.
У лістападзе 2005 года галоўным упраўленнем Польскага тэлебачання прызначана на пасаду карэспандэнта ў Мінску. Але ўжо ў снежні беларускія ўлады анулявалі візу.
Са снежня 2007 года — дырэктарка ТБ «Белсат». Дамагалася большай заангажаванасці TVP у фінансаванне тэлеканала.
18 сакавіка 2009 года Рада TVP звольніла Агнешку Рамашэўску-Гузы з пасады дырэктаркі TV Polonia і ТБ «Белсат», аднак неўзабаве яна была адноўлена на пасадзе.
Слізнева
Слізнева — тапонім.
СДЮШАР па спартыўных адзінаборствах (Мінск)
Спецыялізаваная дзіцяча-юнацкая школа алімпійскага рэзерву № 7, СДЮШАР па спартыўных адзінаборствах — дзяржаўная ўстанова Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь, якая размяшчаецца ў г. Мінску.
Спасылкі
Государственное учреждение «Специализированная детско-юношеская школа олимпийского резерва по спортивным единоборствам»
Web Gallery of Art
Web Gallery of Art — віртуальны музей еўрапейскай скульптуры і жывапісу XII — сярэдзіны XIX стагоддзя. Галерэя змяшчае больш 17 тысяч рэпрадукцый, а таксама каментары прац і біяграфіі аўтараў. На сайце існуе магчымасць правядзення электроннай экскурсіі па галерэі.
Еміль Крэн (Emil Krén)
Доктар фізічных навук, працуе ў наш час у KFKI Computer Systems Corporation у Будапешце.
Кампамаджорэ
Кампамаджорэ (Campomaggiore) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Базіліката, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Патэнца.
Насельніцтва складае 899 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 82 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 85010. Тэлефонны код — 0971.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Beata Vergine Maria del Monte Carmelo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Індзейцы
Індзейцы — агульная назва карэннага насельніцтва Амерыкі (за выключэннем эскімосаў і алеўтаў). Назва ўзнікла ад памылковага ўяўлення першых еўрапейскіх мараплаўцаў (Хрыстафора Калумба і інш.) канца XV стагоддзя, якія лічылі адкрытыя імі заатлантычныя землі Індыяй. Па антрапалагічным тыпе індзейцы прыналежаць да амерыканоіднай расы.
ZEBRA
ZEBRA — адна з найбуйнейшых польскіх кінастудый. Уваходзіць у лік самых вядомых і прызнаных студый мастацкіх фільмаў у Польшчы. Створана ў 1988 годзе. Заснавальнікам і дырэктарам з’яўляецца Юліюш Махульскі — кінарэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар, стваральнік папулярных польскіх фільмаў.
Пауль Гаўсер
Пауль Гаўсер (Paul Hausser; — ) — нямецкі военачальнік часоў Трэцяга рэйха, оберстгрупенфюрар СС і генерал-палкоўнік войскаў СС, член НСДАП. Адзін са стваральнікаў і кіраўнікоў войскаў СС.
Тутракан
Тутракан (Тутракан) — горад у Балгарыі. Знаходзіцца ў Сілістранскай вобласці, на беразе Дуная, уваходзіць у абшчыну Тутракан.
Мікалай Іванавіч Зарэмба
Мікалай Іванавіч Зарэмба (31 мая [12 чэрвеня] 1821, Віцебская губерня, Люцынскі павет, маёнтак Азупіна  — 27 сакавіка [8 красавіка] 1879, ) — расійскі,.
Біяграфія
Скончыў Санкт-Пецярбургскі ўніверсітэт, адначасова вывучаючы фартэпіяна пад кіраўніцтвам Антона Герка і віяланчэль ў Іагана Беньяміна Гроса. Затым вывучаў кампазіцыю ў Берліне ў Адольфа Маркса. Вярнуўшыся ў 1854 у Пецярбург, Зарэмба прыняў на сябе кіраўніцтва харавым таварыствам пры лютэранскай Петрапаўлаўскай царквы. З заснаваннем Рускага музычнага таварыства ў 1859 Зарэмба прымаў у ім актыўны ўдзел, у тым ліку як педагог.
Тарашчанскі раён
Тарашчанскі раён (Таращанський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Тарашча (Тараща).
Гісторыя
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 28868 чалавек, плошча — 758 км².
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 23 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння і 34 сяла.
Свіштоў
Свіштоў (Свищов) — горад і порт у Балгарыі, адміністрацыйны цэнтр абшчыны Свіштоў. Знаходзіцца ў Вялікатырнаўскай вобласці. Гаспадарчая акадэмія імя Д. А. Цэнова. Саборная царква Святой Тройцы.
IC 3189
IC 3189 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Беларуская царква (часопіс)
«Беларуская царква» — рэлігійна-гістарычны часопіс.
Выдаваўся ў 1956—1965 гг. у Чыкага (ЗША) ратапрынтным спосабам на беларускай мове з выкарыстаннем лацінкі і кірыліцы адначасова. Выйшла 29 нумароў. Тыраж 200—250 экз. Заснавальнік — Беларускі культурна-рэлігійны цэнтр, які ў сярэдзіне 1950-х гадоў аб'яднаў беларускую эміграцыю вакол царквы Хрыста Спаса (Збаўцы). Дэвіз — «Змагайся за еднасць народа!». Мэта дзейнасці — палітычная незалежнасць беларускай дзяржавы, стварэнне незалежнай грэка-каталіцкай царквы (уніяцкай), барацьбы супраць камуністычнай ідэалогіі. У часопісе пераважалі артыкулы гістарычнага і рэлігійнага зместу. Аўтарам большасці з іх быў вядомы на эміграцыі гісторык В. Пануцэвіч, якому належаць матэрыялы «Беларускай нацыянальная рэвалюцыя і БНР» (№ 8), «Аб нашым нацыянальным імені» (№ 11), «Літоўская метраполія пры Альгердзе і заўзятаяцаркоўная барацьба з Маскоўшчынай за тытулмітрапаліта» і «Хто займаў духоўнае становішча ў Літве…» (№ 16), «Калядкі як этнічны паказальнік усходняй мяжы Беларусі» (№ 6), «Пагоня і крыж Пагоні» (№ 18), «Жаніцьба Ягайлы» (№ 19), «Канстанцін Астрожскі» (№ 23), «Лірнік вясковы» (№ 25, пра У.Сыракомлю) і іншыя. Друкаваліся таксама артыкулы па мовазнаўстве: «Некаторыя заўвагі да мовы Пранцыся Скарыны» (№ 23) Пануцэвіча, «Гаворкі паўднёвага Палесся» М.Волаціча і іншыя; артыкулы гісторыкаў Беларусі, у тым ліку «Пранцысь Багушэвіч і Ян Карловіч» (№ 22 — 23), «Гімназіяльныя гады Пранцыся Багушэвіча» (№ 24), «Дунін-Марцінкевіч і паўстанне 1863 года» (№ 25) Г.Кісялёва. Надрукаваны абразок «Прыйдзі, Хрыстос!» Зоські Верас, казанні святароў царквы Хрыста Спаса «Аб Усяленскіх саборах», Аб арганізацыі царквы" А.Рэшаця, «Беларусы ў святле праўды Божай» Я. Тарасевіча і іншае.
Вазон (сімвал)
Вазон — украінскі сімвал жыцця, выкананы як стылізаванае дрэва жыцця, або малюнак трох галінак — вобраз сусветнага дрэва. Часцей за ўсё сустракаецца ў роспісах дамоў, у прыватнасці печаў, ва ўкраінцаў Усходняй Украіны.
Максім Алегавіч Цімашэнка
Максім Алегавіч Цімашэнка (нар. 20 красавіка 1972 года ў Кіеве) — украінскі культуролаг і мастацтвазнаўца, грамадскі дзеяч, харавы дырыжор. Доктар філасофскіх навук, прафесар, прэзідэнт Міжнароднага Зялёнага Крыжа ва Украіне, член Рады дырэктараў Міжнароднага Зялёнага Крыжа (з кастрычніка 2017 года). Прафесар Нацыянальнай акадэміі кіруючых кадраў культуры і мастацтваў, Заслужаны дзеяч мастацтваў Украіны. З 11 чэрвеня па 1 жніўня 2018 года — в.а рэктара, а з 13 лістапада 2018 года — рэктара Нацыянальная музычная акадэмія Украіны імя Пятра Чайкоўскага, член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі мастацтваў Украіны, член калегіі Міністэрства адукацыі і навукі Украіны, старшыня Савета рэктараў мастацкіх устаноў Украіны.
Аляксандр Сяргеевіч Дарожка
Кар’ера
Займаецца біятлонам з 2004 года, выхаванец СДЮШАР № 1 горада Мінска, выступае за клуб «Дынама» (Мінск). Асабісты трэнер у цяперашні час (2016) — Анатоль Іванавіч Палякоў.
Юніёрская кар’ера
У міжнародных спаборніцтвах упершыню прыняў удзел у 2009 годзе на чэмпіянаце свету сярод юніёраў у Кэнмары, заняў 14-е месца ў спрынце і пасьюце і 28-е месца ў індывідуальнай гонцы. На наступным сусветным чэмпіянаце ў Турсбю лепшым вынікам Аляксандра ў асабістых відах было сёмае месца ў гонцы пераследвання, а ў эстафеце зборная Беларусі з удзелам Дарожкі фінішавала пятай.
У 2011 годзе Дарожка ва ўсіх асабістых гонках юніёрскіх турніраў трапляў у топ-20 на чэмпіянаце свету сярод юніёраў у Нове-Места-на-Мораве яго лепшым вынікам было дзесятае месца ў спрынце, а на юніёрскім чэмпіянаце Еўропы ў Валь-Рыдана — восьмае месца ў гонцы пераследвання. У эстафетнай гонцы чэмпіянату Еўропы зборная Беларусі выйграла бронзавыя медалі, акрамя Дарожкі ў складзе былі Ірына Крыўко, Дар’я Несцерчык і Аляксей Абромчык.
На чэмпіянаце Еўропы сярод юніёраў 2012 у Осрблі быў 11-м у спрынце, 18-м у гонцы пераследвання і 30-м у індывідуальнай гонцы. На чэмпіянаце свету сярод юніёраў 2012 у Кантыялахці лепшым вынікам стала 18-е месца ў пасьюце.
Дарослая кар’ера
Дэбютаваў на Кубку IBU у сезоне 2010/11 на этапе ў Ансі, у індывідуальнай гонцы заняў 58-е месца. У сезоне 2011/12 набраў свае першыя ачкі, заняўшы 31-е месца ў спрынце ў Аўстрыі, а ўсяго у тым сезоне прыняў удзел у шасці асабістых гонках і ва ўсіх набіраў ачкі.
У 2013 годзе на чэмпіянаце Еўропы ў Банске заняў пятае месца ў спрынце, быў 12-м у гонцы пераследвання і 48-м у індывідуальнай гонцы.
На Кубку свету дэбютаваў у на чацвёртым этапе сезону 2013/14 у Оберхофе, заняўшы 44-е месца ў спрынце. У сваёй другой гонцы, пасьюце, набраў першыя ачкі, фінішаваўшы 38-м. У лютым 2014 года ўвайшоў у склад беларускай каманды на Алімпіядзе ў Сочы і стаў самым маладым спартсменам сярод прадстаўнікоў Беларусі на гэтых гульнях. На Алімпіядзе прыняў удзел толькі ў індывідуальнай гонцы, дзе заняў 79-е месца.
Прапусціў значную частку сезона 2014/15 з-за траўмы нагі. На чэмпіянаце свету 2015 у Кантыялахці быў 74-м у індывідуальнай гонцы.
Сезон 2015/16 быў для спартсмена лепшым у кар’еры. На этапах Кубка IBU Дарожка неаднаразова трапляў у топ-10, лепшым вынікам стала трэцяе месца ў гонцы пераследвання на этапе ў Арберы. На Кубку свету беларус стаў 21-м на этапе ў Кэнмары. На чэмпіянаце свету 2016 ў Халменколене быў 32-м у спрынце, 46-м у гонцы пераследвання і 15-м і ў эстафеце.
Асабістае жыццё
Скончыў Беларускі дзяржаўны педагагічны універсітэт.
Жанаты, ёсць дзеці. Айцец Сяргей і брат Яўген таксама займаліся біятлонам, дзед Георгій займаўся лыжным спортам.
Кадзьяк (востраў)
Ад Аляскі Кадзьяк аддзелены пралівам Шэліхава. Ландшафт Кадзьяка вельмі гарысты, а яго вышэйшая кропка дасягае 1353 м. На востраве цячэ рака Карлук.
Беларуская школа (1942)
«Беларуская школа» — педагагічны часопіс Інспектарыята беларускіх школ пры генеральным камісары Беларусі. Выдаваўся раз на 2 месяцы на беларускай мове кірыліцай і лацінкай у Мінску (студзень – снежань 1942, друкаваўся у Вільні) пад кантролем германскіх улад у перыяд акупацыі Беларусі ў часы Другой сусветнай вайны. Адказны за змест Ё. Сівіца. Часопіс складаўся з 2 частак — для настаўнікаў і вучняў. Друкаваў пераважна праблемныя артыкулы па пытаннях нацыянальнага выхавання, адукацыі, метадычныя матэрыялы, пачатковыя звесткі з розных галін ведаў, распараджэнні акупацыйных улад у галіне народнай асветы.
Замест яго пазней выдаваўся часопіс «Школа і жыццё».
Вялікі драматычны тэатр імя Г. А. Таўстаногава
'''Расійскі дзяржаўны акадэмічны Вялікі драматычны тэатр імя Г. А. Таўстаногава' (Вялікі драматычны тэатр'', з 1932 года — імя М. Горкага, з 1964 да 1992 года — Ленінградскі акадэмічны Вялікі драматычны тэатр імя М. Горкага) — тэатр у Санкт-Пецярбургу, адзін з першых тэатраў, створаных пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі. Названы ў гонар свайго славутага рэжысёра і мастацкага кіраўніка Г. А. Таўстаногава.
Сан-Паала-Альбанезэ
Сан-Паала-Альбанезэ (San Paolo Albanese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Базіліката, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Патэнца.
Насельніцтва складае 329 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 14 чал./км². Займае плошчу 29 км². Паштовы індэкс — 85030. Тэлефонны код — 0973.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дэніс Бергкамп
Дэ́ніс Ні́калас Мары́я Бергка́мп (Dennis Nicolaas Maria Bergkamp, ; нарадзіўся 10 мая 1969, Амстэрдам) — нідэрландскі футбаліст, пазней футбольны трэнер. Спачатку гуляў на пазіцыі паўабаронцы, але потым стаў гуляць асноўнага нападніка, потым перакваліфікоўваўся ў адцягненага форварда. Былы галандскі футбаліст Ян Мюлдэр сказаў, што Дэніс «самы тэхнічны галандзец» у гісторыі. Яго былы партнёр Цьеры Анры сказаў, што Бергкамп — «нападнік мары».
Дэніс дэбютаваў за «Аякс» у 1986 годзе. У 1993 годзе ён перайшоў у «Інтэр». Там Бергкамп прабыў усяго 2 сезоны, а потым перайшоў у «Арсенал», у якім некалькі раз стаў чэмпіёнам Англіі і выйграваў кубак гэтай краіны. У нацыянальнай зборнай ён дэбютаваў у 1990 годзе і гуляў у ёй 10 гадоў. Ён застаецца трэцім па колькасці галоў за нацыянальную зборную. Прафесійную кар’еру завяршыў у 2006 годзе.
Бергкамп быў улучаны ў спіс 125 лепшых ігракоў, створаны Пеле. Таксама ён лічыцца адным з лепшых ігракоў у гісторыі чэмпіянату Англіі. У 2007 годзе Бергкамп быў улучаны ў, стаўшы такім чынам першым і пакуль што адзіным нідэрландскім футбалістам, які ганараваўся такога.
Раннія гады
Бергкамп нарадзіўся ў Амстэрдаме. Ён быў наймалодшым з 4 дзяцей. Рос у рабочым прыгарадзе Амстэрдама ў сям’і сярэдняга класа. Яго бацька быў электрыкам, а таксама гуляў у аматарскіх лігах. Бергкамп названы ў гонар. Дадатковая літара «Н» з’явілася з-за падабенства вымаўлення імя Denis з жаночым імем Denise. Бергкамп быў выхаваны як каталік і часта ў дзяцінстве хадзіў з сям'ёй у царкву. У 12 гадоў Дэніса заўважыў «Аякс» і ён стаў трэнавацца ў яго акадэміі, да гэтага, ён выступаў за каманду «Вілскрахт/СНЛ» і нават гуляў супраць сваёй будучай каманды.
«Аякс»
Бергкамп быў выхаваны ў моладзевай сістэме «Аякса» і пачаў свае выступы за клуб у 17 гадоў. Трэнер клуба Ёхан Кройф упершыню паставіў яго ў склад 14 снежня 1986 года ў матчы супраць. Гульня скончылася з рахункам 2:0 на карысць «Аякса». Бергкамп забіў свой першы гол за клуб 22 лютага 1987 года ў матчы супраць. «Аякс» выйграў 6:0. Ён згуляў 23 матчы ў сезоне 1986/1987. Таксама ў тым сезоне Бергкамп дэбютаваў на міжнароднай арэне ў матчы супраць «Мальмё» ў Кубку ўладальнікаў Кубкаў. «Аякс» выйграў гэты турнір, перамогшы ў фінале з Лейпцыга.
У наступных сезонах Бергкамп зацвердзіўся ў якасці іграка асноўнага складу. З 1989 па 1992 год «Аякс» выйграў 4 тытулы. Бергкамп забіў 29 галоў у 36 гульнях у сезоне 1990/1991. У 1992 годзе «Аякс» выйграў, перамогшы ў фінале «Тарына». Потым —, перамогшы ў фінале. Бергкамп быў найлепшым бамбардзірам у чэмпіянаце Нідэрландаў з 1991 па 1993 год, а таксама атрымліваў званне лепшага іграка года ў 1992 і 1993 гадах. За всю карьеру в «Аяксе» он забил 122 гола в 239 матчах.
«Інтэр»
Бергкамп быў запатрабаваны на трансферным рынку. Трэнер «Аякса» Кройф параіў яму не выступаць за «Рэал Мадрыд», адну з зацікаўленых у ім камандаў. Бергкамп хацеў гуляць у Італіі. Ён лічыў Серыю А лепшай лігай свету і хацеў перайсці ў «Ювентус» ці «Інтэрнацыянале». 16 лютага 1993 года апошнія пагадзіліся купіць Бергкампа за 7,1 мільёнаў фунтаў.
Бергкамп дэбютаваў за «Інтэр» у матчы супраць 29 жніўня 1993 года, а забіў свой першы гол за клуб у гульні супраць  ў верасні 1993 года. Але яму было складана гуляць супраць італьянскіх абаронцаў, і ён забіў толькі 7 галоў у лізе. Гэта таксама было злучана з тым, што ў яго не было высакакласнага партнёра па атацы. Ён гуляў з і. У лютым 1994 года клуб звольніў трэнера Асвальда Баньёлі. Яго замяніў Джамп’ера Марыні. «Інтэр» фінішаваў 13-м у серыі А, але выйграў Кубак УЕФА, перамогшы ў фінале «Зальцбург». Бергкамп стаў найлепшым бамбардзірам гэтага спаборніцтва, а таксама аформіў хэт-трык у матчы супраць бухарэсцкага.
З пачаткам новага сезона кіраўніцтва «Інтэра» прызначыла новага трэнера,. Бергкамп правёў сезон млява, галоўным чынам з-за чэмпіянату свету 1994 года. Яму атрымалася забіць пяць галоў у 26 матчах. Таксама ў яго склаліся дрэнныя адносіны з заўзятарамі. Некаторыя італьянскія газеты таксама адзначалі яго дрэнную гульню. «Інтэр» скончыў сезон на шостым месцы ў лізе. Клуб не здолеў адстаяць Кубак УЕФА, «Інтэр» выбыў у першым раўндзе. У лютым 1995 года клуб купіў італьянскі бізнесмен Масіма Мараці, які нацэліўся на абнаўленне складу. З-за куплі Бергкамп страціў месца ў складзе і захацеў пайсці.
«Арсенал»
У чэрвені 1995 года «Арсенал» набыў Бергкампа за 7,5 мільёнаў фунтаў. Ён стаў першым іграком, падпісаным трэнерам. Ён дэбютаваў за новы клуб у матчы супраць «Мідлсбра». Бергкамп доўга адаптаваўся ў Англіі і забіў свой першы гол толькі пасля 6 матчаў. Гэта адбылося 23 верасня 1995 года ў матчы супраць «Саўтгемптана». За свой першы сезон у Англіі ён згуляў 33 матчы, забіўшы 11 галоў, і дапамог «Арсеналу» выйсці ў Кубак УЕФА.
Прызначэнне Арсена Венгера на пост трэнера «Арсенала» ў верасні 1996 года стала паваротным момантам у кар’еры Бергкампа. Венгер выкарыстоўваў Бергкампа ў якасці цэнтральнага нападніка. У тым сезоне Дэніс аддаў 13 галявых перадач. 24 лістапада Бергкамп забіў пераможны гол у браму «Тотэнхэма». 11 студзеня ў матчы супраць «Сандэрленда» Бергкамп атрымаў сваю першую чырвоную картку ў кар’еры. «Арсенал» скончыў сезон на 3-м месцы.
У наступным сезоне Бергкамп дапамог «Арсеналу» выйграць чэмпіянат і кубак, нягледзячы на тое, што галоўным фаварытам быў «Манчэстэр Юнайтэд». Ён стаў найлепшым бамбардзірам клуба з 22 галамі. У матчы супраць «Лестэр Сіці» ў пачатку сезона ён аформіў свой першы хэт-трык за «Арсенал». Трэці гол у тым матчы Бергкамп назваў самым прыгожым голам за «Арсенал». Трэнер «Лестэра» Марцін О’Ніл назваў гэты хэт-трык «лепшым хэт-трыкам, які ён бачыў». У чвэрцьфінале кубка Англіі супраць «Вест Хэм Юнайтэд» Бергкамп быў выдалены і прапусціў тры матчы з-за дыскваліфікацыі. 29 красавіка 1998 года ён атрымаў траўму і выбыў да канца сезона. Па сканчэнню сезона ён быў прызнаны найлепшым футбалістам чэмпіянату паводле версіі і.
У сезоне 1998/1999 «Арсенал» не змог абараніць чэмпіёнства, прайграўшы ў апошнім туры будучаму пераможцу першасці «Манчэстэр Юнайтэд». У кубку Англіі «Арсенал» таксама прайграў у паўфінале «чырвоным д'яблам». Бергкамп забіў 16 галоў. У кубку Англіі Беркгамп біў пенальці ў кампенсаваны час у паўфінале, але яго ўдар парыраваў Петэр Шмейхель. У другім экстра-тайме Раян Гігз забіў пераможны гол.
Сезон 1999/2000 выклікаў расчараванне ў заўзятараў: клуб заняў 2-е месца ў чэмпіянаце і прайграў у фінале кубка УЕФА «Галатасараю» ў серыі пенальці. У міжсезоннасць з «Арсенала» пайшлі і Эмануэль Пеці. У 2000 годзе Бергкамп падоўжыў кантракт з «Арсеналам». Нягледзячы на тое, што «Арсенал» купіў некалькіх кваліфікаваных ігракоў, у сезоне 2000/2001 клуб таксама заняў 2-е месца. Пасля з’яўлення Цьеры Анры і Бергкамп перастаў пастаянна з’яўляцца ў асноўным складзе.
У сезоне 2001/2002 «Арсенал» зрабіў залаты дубль. У чэмпіянаце ён у перадапошнім туры перайграў «Манчэстэр Юнайтэд», а ў фінале Кубка Англіі выйграў у «Чэлсі». Бергкамп згуляў 33 матчы і забіў 15 галоў. 27 студзеня 2002 года ў чацвёртым раўндзе кубка ён атрымаў чырвоную картку і быў дыскваліфікаваны на тры матчы (два ў лізе і адзін у кубку). Бергкамп апеляваў адносна гэтага рашэння, але беспаспяхова. Ён выйшаў на поле толькі 3 сакавіка 2002 года ў матчы супраць «Ньюкасл Юнайтэд». У пачатку матча ён забіў прыгожы гол. Венгер назваў той гол неверагодным, дадаўшы: «Гэта быў не толькі прыгожы, але і важны гол». Пад канец сезона ён утварыў звязку з.
У сезоне 2004/2005 Бергкамп згуляў у 29 матчах «Арсенала». Каманда заняла другое месца, адстаўшы ад «Чэлсі» на 12 ачкоў. 22 жніўня 2004 года ў матчы супраць «Мідлсбра» Бергкамп выйшаў на поле ў якасці капітана. 19 лютага 2005 у матчы кубка Англіі супраць «Шэфілд Юнайтэд» яму паказалі непасрэдную чырвоную картку. З-за гэтага ён прапусціў тры матчы ў чэмпіянаце. У апошнім матчы сезона супраць «Эвертана» Бергкамп стаў іграком матча. Заўзятары хацелі, каб Бергкамп падоўжыў кантракт на год. Пасля фінальнага матча кубка Англіі, у якім у серыі пенальці «Арсенал» перамог «Манчэстэр Юнайтэд», ён падоўжыў кантракт.
У апошнім сезоне Бергкампа «Арсенал» заняў 4-е месца. У матчы першага тура Лігі чэмпіёнаў ён забіў гол, выйдучы на замену. Паядынак супраць «Вест Бромвіч Альбіёна», які адбыўся 15 красавіка 2006, быў прысвечаны Бергкампу. Фанатам, якія прышлі на, падарылі футболкі Бергкампа. У другім тайме ён выйшаў на замену і на 89-й хвіліне забіў гол — апошні ў кар’еры. 7 мая Дэніс узяў удзел у таварыскім футбольным матчы, згуляным на «Хайберы», гэта гульня стала апошняй у яго кар’еры. Бергкамп застаўся на лаўцы запасных у фінале Лігі чэмпіёнаў супраць «Барселоны».
Моладзевая
Кар’ера ў моладзевай зборнай у Бергкампа працягвалася ўсяго 1 год. Ён дэбютаваў у матчы супраць 21 сакавіка 1989 года. Матч скончыўся з рахункам 1:0 у карысць СССР. У кваліфікацыі да Еўра-1990 ён згуляў свой апошні матч за «маладзёжку» супраць, Нідэрланды прайгралі з рахункам 3:2. У сваёй групе каманда Бергкампа заняла трэцяе месца, усяго на адно ачко абыйдучы, групу выйграла зборная.
Асноўная
Бергкамп дэбютаваў у зборнай Нідэрландаў у матчы супраць Італіі 26 верасня 1990 года, калі ён выйшаў на замену замест Франка дэ Бура. Ён забіў свой першы гол за зборную ў матчы супраць зборнай Грэцыі 21 лістапада 1990 года. Бергкамп паехаў са зборнай на Еўра-1992, дзе забіў тры галы і стаў найлепшым бамбардзірам. Зборная Нідэрландаў выляцела ў паўфінале, прайграўшы будучым пераможцам турніру Даніі. У кваліфікацыі да чэмпіянату свету 1994 года Бергкамп забіў 5 галоў і быў улучаны ў склад на фінальную частку турніру. На групавой стадыі мундыяля ён забіў гол у браму зборнай Марока, а таксама ў 1/8 фіналу — Ірландыі. У 1/4 фіналу ён забіў свой трэці гол на турніры Бразіліі, але каманда прайграла з лікам 2:3. На Еўра-1996 Бергкамп забіў адзін гол у браму каманды Швейцарыі падчас групавога этапу, а таксама аддаў галявую перадачу на ў матчы супраць Англіі. Зборная Нідэрландаў выляцела ў 1/4 фіналу, прайграўшы па пенальці зборнай Францыі.
9 лістапада 1996 года ў матчы супраць Уэльса Бергкамп аформіў свой першы хет-трык за зборную. Нідэрланды занялі першае месца ў сваёй групе і выйшлі на мундыяль 1998 года. Дэніс забіў тры галы за турнір, у тым ліку адзін з самых прыгожых галоў чэмпіянату ў матчы супраць Аргенціны; Франк дэ Бур зрабіў на яго доўгую перадачу, ён двума дотыкамі абгуляў і прыцэльна ўдарыў у дальні вугал. Гэты гол Бергкамп ахрысціў як «лепшы ў кар’еры». Таксама гэты мяч дазволіў яму абагнаць па колькасці галоў за зборную. У паўфінале Нідэрланды прайгралі па пенальці зборнай Бразіліі. Бергкамп увайшоў у сімвалічную зборную чэмпіянату свету.
9 кастрычніка 1999 года ў матчы супраць Бразіліі Бергкамп забіў свой апошні гол за зборную. Паколькі Нідэрланды былі краінай-гаспадыняй Еўра-2000, ім не трэба было праходзіць кваліфікацыю і яны лічыліся галоўнымі фаварытамі. У паўфінале галандцы прайгралі Італіі. Пасля паразы Бергкамп абвясціў пра свой сыход са зборнай, вырашыўшы засяродзіцца на сваёй клубнай кар’еры. У чэрвені 2003 года Патрык Клюйверт абагнаў Бергкампа ў спісе лепшых бамбардзіраў зборнай за ўсю гісторыю нацыянальнай каманды.
Трэнерская кар’ера
Пасля сыходу з футбола Бергкамп настойваў, што не будзе трэнерам. Ён адхіліў прапанову «Арсенала» стаць іх скаўтам, сказаўшы, што ён хоча больш часу праводзіць з сям'ёй. Тым не менш Бергкамп прайшоў курс трэнерскай падрыхтоўкі для былых нідэрландскіх футбалістаў. Паколькі Бергкамп панічна баяўся лётаць на самалёце, яму дазволілі навучацца пад кіраўніцтвам Арсена Венгера замест таго, каб наведваць урокі ў Зейсце. Пасля завяршэння гэтых курсаў ён стаў памагатым Ёхана Нескенса у другой зборнай Нідэрландаў. Бергкамп вярнуўся ў «Аякс», каб трэнаваць дзіцячыя і юніёрскія каманды. Пасля прызначэння Франка дэ Бура на пост галоўнага трэнера «аяксідаў» Бергкамп стаў памагатым трэнера юнацкай каманды.
У жніўні 2011 года Бергкамп стаў асістэнтам дэ Бура.
Асабісае жыццё
Бергкамп жанаты з Хенрытай Розендаль. Яны пажаніліся 16 чэрвеня 1993 года. У пары чацвёра дзяцей: Эстэль Дэбора, Дэніс Мітчэл, Ясмін Наомі і Шафран Рыта. Яго пляменнік у наш час гуляе за. Падчас гульні за «Арсенал» Бергкамп навучаўся ва ўніверсітэце Бата машынабудаванню і атрымаў статус бакалаўра.
Яго лепшы сябар — Марк Овермарс, з якім ён гуляў у «Арсенале». Часам Марка нават крытыкавалі за тое, што ён увесь час пасуе толькі на Бергкампа.
Аэрафобія
Мянушка «Нелятучы галандзец» Бергкамп атрымаў з-за боязі лётаць. У 1989 годзе ў загінуў блізкі сябар Бергкампа Вірджэл Юманкхан. Сам Дэніс толькі выпадкова не аказаўся на гэтым рэйсе. Хоць ён не адчуваў дыскамфорту ад знаходжання на борце самалёта, усё змянілася ў 1994 годзе, калі зборная Нідэрландаў ляцела ў ЗША для таго, каб узяць удзел у чэмпіянаце свету. Журналіст, які ляцеў разам з камандай, пажартаваў, што ў яго ў торбе бомба, Бергкамп адмовіўся лётаць на самалётах , яму надавалася псіхалагічная дапамога.
З-за гэтага «Арсенал» і зборная Нідэрландаў часта на выязных матчах абыходзіліся без яго. У некаторых выпадках Бергкамп падарожнічаў на аўтамабілі ці аўтобусе, але моцна стамляўся ў дарозе. У лютым 2001 перад матчам з ліёнскім «Алімпікам» Арсен Венгер прызнаў, што вандраванні Бергкампа на цягніку і машыне выклікаюць яго турботу з-за таго негатыўнага эфекту, які яны аказваюць.
Стыль гульні
У акадэміі «Аякса» Бергкамп выхоўваўся ў духу. Там ён паспеў паспрабаваць сябе на ўсіх пазіцыях, апроч брамніка, і за кошт гэтага Бергкамп навучыўся лепш праходзіць абаронцаў. У гэтай акадэміі ўсе ўзроставыя групы гулялі па схеме 4-3-3, якая дазваляла ігракам бязбольна змяняць пазіцыю на больш атакоўную. Напачатку кар’еры ён тры гады гуляў на правым флангу, перш чым перайсці ў цэнтр нападу. У «Інтэры» ён гуляў цэнтральнага нападніка, але не змог наладзіць адносіны з партнёрам Рубенам Сосай і пазней зваў яго эгаістам. Калі Бергкамп далучыўся да «Арсенала», ён стаў гуляць у звязку з Іянам Райтам, а пазней з Нікаля Анелька і Цьеры Анры. Прыход Овермарса ў якасці асістэнта дапамог яму ў сезоне 1997/1998 забіць 7 галоў у 7 матчах. Гэтак жа было з Фрэдзі Юнбергам у сезоне 2001/2002.
На працягу гульнявой кар’еры Бергкампа звалі «несумленным» і «брудным» іграком, хоць яго трэнер Арсен Венгер аспрэчваў гэта. У інтэрв'ю «The Times» у 2004 годзе ён сказаў, што ў футболе трэба быць псіхалагічна вытрыманым і не весціся на грубіянства і правакацыі з боку саперніка, дадзены ўрок Дэніс засвоіў падчас выступу за «Інтэр». Пра сваю агрэсію Бергкамп казаў, што яна выходзіць з расчаравання.
Камандныя
«Аякс»
«Інтэрнацыянале»
«Арсенал»
Асабістыя
Бергкамп атрымаў шмат узнагарод падчас сваёй гульнявой кар’еры. Ён двойчы фінішаваў на трэцім месцы ў конкурсе Ігрок года ФІФА і быў занесены Пеле ў спіс ФІФА 100. У 1991 і 1992 гадах Бергкамп быў найлепшым іграком чэмпіянату Нідэрландаў, а таксама з сезона 1990/1991 па сезон 1992/1993 быў найлепшым бамбардзірам турніру. У сезоне 1997/1998 ён быў названы футбалістам года паводле версіі як ПФА, так і АФЖ, і ўвайшоў у каманду года. У зборнай Бергкамп стаў найлепшым бамбардзірам Еўра-1992 і быў занесены ў сімвалічную зборную чэмпіянату свету 1998 года.
У красавіку 2007 года Бергкамп быў занесены ў залу славы англійскага футбола, а таксама быў на другім месцы ў спісе лепшых ігракоў «Арсенала» за ўсю гісторыю. У 2013 годзе ў гонар Дэніса была ўзведзена статуя. Вось поўны спіс яго ўзнагарод:
Трэнерскія
У якасці асістэнта галоўнага трэнера
Таццяна Сцяпанаўна Філімончык
Таццяна Сцяпанаўна Філімончык (нар., Жлобін Гомельскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыла Беларускі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту (інжынер шляхоў зносін — механік), Акадэмію кіравання пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь (менеджар-эканаміст).
Працоўную дзейнасць пачала лабарантам на Чалябінскім трактарным заводзе. Працавала брыгадзірам Жлобінскага вагоннага дэпо Беларускай чыгункі, майстрам дрэваапрацоўчага цэха, інжынерам-тэхнолагам вагоназборачнага цэха Гомельскага вагонарамонтнага завода. Была інжынерам-канструктарам па таварах народнага спажывання канструктарскага бюро, інжынерам-тэхнолагам тэхналагічнага бюро, сакратаром парткама Гомельскага вагонарамонтнага завода. Займала пасады сакратара выканкама Савецкага раёна горада Гомеля, старшыні Савецкага раённага Савета народных дэпутатаў горада Гомеля, кіраўніка адміністрацыі Савецкага раёна горада Гомеля.
Узнагароды
Узнагароджана медалём «За працоўныя заслугі», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Міхаіл Панцялеевіч Краўчанка
Біяграфія
24 чэрвеня 1944 года, прайшоўшы з баямі некалькі дзясяткаў кіламетраў, Краўчанка з групай смельчакоў першым дасягнуў берагоў Заходняй Дзвіны ў раёне Узрэчча. Нягледзячы на лютае супраціўленне нямецкіх войск, не маючы сродкаў для пераправы, герой-гвардзеец знайшоў драўляную дошку, скінуў з сябе абмундзіраванне і з аўтаматам у руках рынуўся ўплаў. Прыклад з Краўчанкі ўзяла і астатняя група байцоў. Выкарыстоўваючы падручныя сродкі (броўны, галлё, дошкі), яны хутка фарсіравалі раку.
Агнём аўтаматычнай зброі і ручнымі гранатамі байцы знішчылі больш за два дзясяткі номецкіх салдатаў, тым самым стварылі плацдарм на левым беразе Заходняй Дзвіны. Пад прыкрыццём агню ініцыятара групы аўтаматчыкаў М. П. Краўчанкі на другі бок ракі амаль без страт пераправіўся батальён, а потым і іншыя палкі дывізіі.
Праследуючы праціўніка праз раку Ула ў раёне сяла Мартынава 26 чэрвеня 1944 года быў цяжка паранены, патануў у рацэ.
Памяць
На брацкай магіле на Кляшчынскіх могілках устаноўлены помнік (1965) воінам, якія загінулі пры вызваленні раёна, сярод якіх імя М. П. Краўчанкі.
7 мая 1970 года піянерскай дружыне Бачэйкаўскай школы прысвоена імя Героя Савецкага Саюза Міхаіла Панцялеевіча Краўчанкі.
Ангеран Картон
Ангеран Картон, або Ангеран Шарантон (фр. Enguerrand Quarton або Enguerrand Charonton; каля 1415, Лан, Францыя — каля 1466, Авіньён) — французскі мастак авіньёнскай школы.
Ангеран Картон нарадзіўся каля 1415 года на поўначы Францыі, у горадзе Лане; адукацыю атрымаў у 1425-30 гадах. Гістарычныя крыніцы захавалі некалькі імёнаў Картона. Яго пікардыйскім імем было Шарэтон або Шаррэцье (Charretier), аднак калі ён пераехаў у Праванс, імя было латынізавана, і гучала як Картон (Carton або Quarton). Мяркуючы па шматлікіх гатычных элементах яго мастацкага почырку, ён сфармаваўся пад уплывам стылю, які панаваў на поўначы Францыі. Велічнасцю сваіх кампазіцый, а таксама некаторымі сваімі выявамі ён абавязаны скульптуры гатычных храмаў. У гады фарміравання Картона ў Пікардыі быў моцным бургундскі мастацкі ўплыў, у фарміраванні мастака сыгралі ролю твора Яна ван Эйка, Рабера Кампена і Рагіра ван дэр Вэйдэна, якія ён, па-за сумневам, там бачыў. Дзякуючы натуралізму гэтых майстроў, засвоенаму мастаком, ён зрабіўся дастаткова «прагрэсіўным» для жывапісу сярэдзіны XV стагоддзя. У яго творах відаць увага да формаў прадметаў, характэрных рыс чалавечых асоб, пейзажу.
Манеры мастака ўласцівая пэўная рэзкасць з падкрэсленымі кантрастамі святлаценю і імкненнем да спрошчанасці форм. Гэтая манера пераклікаецца з творамі Даменіка Венецыяна, Паала Учэла і Андрэа дэль Кастаньё, але, верагодна, не звязаная з ёй непасрэдна, бо, мяркуючы па тым, што Картон ніколі не адлюстроўваў у сваіх творах італьянскіх пабудоў, прынята лічыць, што ён ніколі не быў у Італіі. Тым не менш, італьянскае мастацтва, якое квітнела ў Правансе яшчэ з часоў Сімоне Марціні і Матэа Джаваннэці, зрабіла на яго моцнае ўражанне. Шэраг сюжэтаў Картон запазычаў менавіта з яго. Некаторыя аналогіі з выяўленчым мастацтвам Тасканы ў творчасці мастака можна растлумачыць яго знаёмствам з карцінамі з калекцый фларэнтыйскіх купцоў, якія жылі ў Правансе. Акрамя таго, у Правансе Картон працаваў побач з іншым мастаком, які падобна яму прыехаў з поўначы, сфармаваўся пад уплывам мастацтва ван Эйка, і па ўсёй бачнасці быў родапачынальнікам правансальскай манеры «спрошчанасці формаў» сярэдзіны XV стагоддзя — Майстрам «Дабравешчання» з Экса (Бартэлемі. д’Эйк). Карціна «Дабравешчанне» гэтага майстра, якая згуляла важную ролю ў фармаванні авіньёнскай школы, была створана паміж 1443 і 1445 гадамі, гэта значыць у той жа час, калі Кардон жыў у Эксе. З архіўных крыніц вядома, што ўжо ў 1444 годзе ён жыў у Эксе, дзе напісаў алтарную карціну для царквы ў Тарасконе — св. Марту са святымі Лазарам і Магдалінай; у 1446 годзе знаходзіўся ў Арле, а з 1447 года ў Авіньёне, дзе жыў у доме на плошчы св. Пятра аж да 1466, калі яго імя згадваецца ў апошні раз. Авіньён у той час перастаў быць месцам знаходжання папскай курыі, аднак заставаўся буйным культурным і гандлёвым цэнтрам. Дата смерці мастака невядомая. У архівах захаваліся дадзеныя аб сямі яго кантрактах з рознымі заказчыкамі — дваранамі, багатымі гараджанамі, духавенствам. Гэтыя замовы датычыліся вялікіх алтароў з балдахінамі (1446—47, 1452—53, 1454, 1461, 1462—64 і 1466), а таксама адной харугвы для царкоўных працэсій (1457—58). З усіх гэтых работ да нашых дзён дайшлі толькі дзве, аднак на падставе стылістычнага аналізу мастаку прыпісваюць яшчэ два творы, аўтарства якіх дакументальна не пацверджана.
IC 3190
IC 3190 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Клаўдзій Іванавіч Ціхаміраў
Клаўдзій Іванавіч Ціхаміраў (, в. Славіхіна, Старарускі павет, Наўгародская губерня, Расійская імперыя —, Віцебск, БССР) — педагог, гісторык, краязнавец, дырэктар Свіслацкай і Полацкай настаўніцкіх семінарый (1903—1910), Віцебскага настаўніцкага інстытута (1910—1921).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і святара ў вёсцы Славіхіна Старарускага павета Наўгародскай губерні. Скончыў Наўгародскую духоўную семінарыю, потым вучыўся на гістарычным аддзяленні Санкт-Пецярбургскай духоўнай акадэміі. Пасля заканчэння навучання ў 1890 годзе працаваў настаўнікам прыватнай жаночай гімназіі. З 1895 года працаваў інспектарам народных вучылішч Магілёўскай губерні, дырэктарам настаўніцкіх семінарый у Свіслачы і Полацку.
З 1910 года займаўся арганізацыяй і падрыхтоўкай да адкрыцця Віцебскага настаўніцкага інстытута і на працягу васьмі гадоў выконваў абавязкі яго дырэктара. У сваёй педагагічнай дзейнасці выступаў за пашырэнне зместу адукацыі, удасканаленне выкладання, распаўсюджванне пісьменнасці, увядзенне ўсеагульнай пачатковай адукацыі. Педагог стаў аўтарам метадычных дапаможнікаў і артыкулаў: «Обучение грамоте» (1901), «Важнейшие выводы изучения памяти» (1905), «Психологические основы обучения» (1912) і інш. З 1920 па 1924 гады працаваў дырэктарам Віцебскага вышэйшага сельскагаспадарчага тэхнікума, выкладаў педагогіку і псіхалогію з элементамі логікі.
Акрамя педагагічнай дзейнасці прымаў актыўны ўдзел у грамадскім жыцці. З 1910 года быў членам Віцебскай вучонай архіўнай камісіі, старшынёй яе рэдакцыйнага камітэта і праўлення (1912). Пад яго рэдакцыяй былі надрукаваны два тамы зборніка камісіі «Полацка-Віцебская даўніна», пры непасрэдным удзеле К. І. Ціхамірава ў Віцебску быў пастаўлены помнік героям Айчыннай вайны 1812 года, адкрыты філіял Маскоўскага археалагічнага інстытута (1911).