cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Трып, трап, труль
Трып, трап, труль (Tripp, trapp, trull) — тры драўляныя дамы рознай велічыні, адна са славутасцей шведскага горада Кальмар, якая часта сустракаецца на мясцовых паштоўках. Хутчэй за ўсё, яны былі пабудаваныя ў канцы XVIII стагоддзя.
Гэтыя дамы належылі сёстрам Фурнандэр, і верагодна, былі пабудаваны па іх загадзе. Пазней сёстры прадалі гэту сваю маёмасць прыходу Кальмарскага сабора, які ў сваю чаргу, прадаў дамы розным прыватным асобам, нашчадкі якіх валодаюць імі дагэтуль.
Яромінскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Гомельскім раёне БССР. З 10 лютага 1931 года ў межах гарадской рысы горада Гомеля. З 27 ліпеня 1937 года ў складзе Гомельскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 6934 чалавекі, з іх 92,0 % — беларусы, 5,4 % — рускія, 1,8 % — украінцы.
Дзяржавінск
Дзяржавінск — горад у Казахстане, раённы цэнтр Жаркаінскага раёна Акмолінскай вобласці.
Твардагура
Твардагура (Twardogóra, Festenberg) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, размешчаны за 310 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 45 км на паўночны ўсход ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Алясніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Твардагура. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 8,29 км². Насельніцтва 6,8 тыс. чалавек.
Яўген Віктаравіч Клімакоў
Яўген Віктаравіч Клімакоў (нар., Тула, РСФСР) — беларускі дзеяч тэатра лялек. Заслужаны дзеяч культуры Беларусі (1998).
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (у 1980 годзе — тэатральны факультэт, у 1990 — аддзяленне планавання і арганізацыі тэатральнай справы). Працаваў у Міністэрстве культуры БССР (1979—1985). Прадстаўляў Беларусь у камісіі па культуры ЮНЕСКА (Балгарыя, 1982). З 1985 года — дырэктар (у 1995—1998 — мастацкі кіраўнік) Беларускага дзяржаўнага тэатра лялек. Старшыня дырэктараў тэатраў лялек Беларусі (з 1994), віцэ-прэзідэнт Беларускага цэнтра УНІМА (з 1997). Дырэктар Беларускага міжнароднага фестывалю тэатраў лялек (Мінск, 1990, 1993, 1995, 1999).
Зялёна-чырвоны высакародны папугай
Зялёна-чырвоны высакародны папугай або Двухкаляровы папугай (Eclectus roratus, раней — Lorius roratus) — птушка сямейства папугаевых. Арнітолагі звычайна адносяць гэтага папугая да падсямейства сапраўдных папугаяў (Psittaculini). Аднак апошнія даследаванні паказалі, што ў яго шмат агульнага з падсямействам лорыевых (Loriinae).
Апісанне
Даўжыня цела 35-40 см; вага да 450 г. Афарбоўка самцоў і самак моцна адрозніваецца. У самцоў асноўны колер зялёны з блакітным адбіваецца на верхавінах крылаў і пад крыламі, краі крылаў сіне-блакітныя, покрыўныя пёры хваста жаўтавата-зялёныя, падкрылкі і бакі чырвоныя. Дзюба рознакаляровая: верхняя сківіца чырвоная і бліскучая, кончык жоўты, ніжняя сківіца чорная. Радужка аранжавая. Ногі шэрыя. У апярэнні самкі пераважае чырвона-вішнёвы колер. Край крыла, ніжняя частка грудзей і жывот сіне-фіялетавыя. Хвост чырвоны, аблямаваны жоўтай паласой. Падхвосце і падкрылкі чырвоныя. Вакол вачэй сіняе кольца. Дзюба чорная. Радужка жаўтаватая. Ногі сіняватыя.
Камень-на-Обі
Камень-на-Обі (Камень-на-Оби) — горад (з 1915) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Каменскага раёна Алтайскага края. Насельніцтва 45,7 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1751 годзе. Размешчаны на левым беразе Обі, ледзь вышэй пачатка Новасібірскага вадасховішча, за 208 км ад Барнаула. Чыгуначная станцыя. Рачны порт.
Сібірская платформа
Сібірская платформа — дакембрыйская платформа, паміж ракой Енісей, возерам Байкал і Верхаянскім хрыбтом; адзін з буйнейшых адносна ўстойлівых участкаў кантынентальнай зямной кары ў Паўночнай Азіі.
Абмежавана на захадзе палеазойскай складкавасцю Заходне-Сібірскай пліты, на поўдні і паўднёвым усходзе — Усходне-Зайбайкальска-Ахоцкім, на ўсходзе — Верхаяна-Чукоцкім мезазойскімі складкавымі паясамі. На паверхні Сібірскай платформы размешчаны Сярэднесібірскае пласкагор’е, Алданскае нагор’е, Паўночна-Сібірская і Цэнтральнаякуцкая нізіны. Магутнасць зямной кары ў межах Сібірскай платформы 40—48 км, шчыльнасць цеплавога патоку — 20—40 мВт/м². Складзена пераважна пародамі складкавага крышталічнага фундамента (метамарфічныя і інтрузіўныя ўтварэнні архею і ніжняга рыфею), і асадкавымі пародамі (тоўшчы венду, палеазою, мезазою і кайназою). Магутнасць асадкавых парод да 5 км, у глыбокіх упадзінах да 10—12 км. У раннім пратэразоі, рыфеі, раннім кембрыі, сярэднім палеазоі, раннім і познім мезазоі Сібірская платформа вызначалася інтэнсіўным магматызмам. У яе платформавым чахле пашыраны вулканічныя ўтварэнні і інтрузіі раннетрыясавай трапавай фармацыі, а таксама каледонскія лінейна-складкавыя дыслакацыі.
На значнай частцы Сібірскай платформы адбыліся неатэктанічныя падняцці да 1—2 км. У тэктанічнай будове Сібірскай платформы вылучаюць галоўныя структуры: Алданскі шчыт, Лена-Енісейская пліта, ускладненая Анабарскім масівам (з выхадам крышталічных парод на паверхню), Тунгускай, Вілюйскай сінеклізамі і ўпадзінамі, закладзенымі ў рыфеі. У межах Сібірскай платформы буйныя радовішчы жалезных (Алданскі шчыт) і медна-нікелевых руд (Нарыльскі рудны раён), каменнага вугалю (Ленскі, Тунгускі, Канска-Ачынскі вугальныя басейны), каменнай і калійных солей, гіпсу, фасфарытаў.
Уварванне ЗША ў Панаму
Уварванне ЗША ў Панаму альбо Аперацыя «Правая справа» (Operation Just Cause) — ваенная кампанія ЗША ў Панаме. З’яўляецца першай у гісторыі інтэрвенцыяй ЗША, у якасці тэарэтычнага абгрунтавання якой выкарыстоўваліся лозунгі «аднаўлення і захавання дэмакратыі».
Перадгісторыя
Новая адміністрацыя дала санкцыю на пабудову канала, здаўшы зямлю на яго трасе ў бестэрміновае карыстанне. У першыя трыццаць гадоў ЗША рэгулярна праводзілі ўварванні і інтэрвенцыі ў падтрымку тых ці іншых сіл новай рэспублікі. Сама праблема прыналежнасці Панамскага канала стала хранічнай, як і выступы жыхароў з патрабаваннямі справядлівага размеркавання даходаў і наогул перадачы ўсяго комплексу мясцовай адміністрацыі, асабліва востра пытанне стаяла ў 1964 годзе. Крызіс абвастрыўся ў канцы 1980-х.
Тады амерыканскія ўлады пачалі ціснуць на рэжым Мануэля Нар’ега з мэтай адмовіцца ад пагаднення 1977 года, якое прадугледжвала перадачу канала Панаме ў 1999 годзе. Нар’ега катэгарычна адмаўлялася перагледзець умовы гэтага дакумента і адносіны паміж дзвюма краінамі сталі пагаршацца.
У лютым 1988 года Міністэрства Юстыцыі ЗША абвінаваціла Нар’егу ў гандлі наркотыкамі і шэрагу іншых злачынстваў. Аднак прапанавала зняць гэтае абвінавачванне, калі генерал сыдзе са сваёй пасады і будзе спрыяць перагляду пагаднення аб далейшай уласнасці Панамскага канала. Ён адмовіўся. Неўзабаве супраць краіны былі ўведзеныя эканамічныя санкцыі, а ў кастрычніку пры падтрымцы ЗША ваенныя ажыццявілі няўдалую спробу дзяржаўнага перавароту.
Адначасова, у 1985 годзе, урад Панамы пачаў праводзіць самастойную знешнюю і ўнутраную палітыку, якая не супадала з знешнепалітычным курсам ўрада ЗША. У межах гэтай палітыкі Панама пачала ўмацоўваць сувязі з краінамі Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыкі (у тым ліку з Нікарагуа).
З пачатку 1987 года, пасля таго як урад Панамы адмовіўся даць ЗША тэрыторыю краіны для вядзення дзейнасці супраць Нікарагуа, адносіны паміж Панамай і ЗША яшчэ больш пагоршыліся.
Уварванне
Аперацыя пачалася 20 снежня 1989 г. у 01:00. У ёй прынялі ўдзел 27 684 амерыканскіх салдат і каля 300 самалётаў. Супраць іх выступілі каля 16 тысяч вайскоўцаў панамскіх сіл абароны. Ужо праз некалькі гадзін пасля пачатку аперацыі, прэзідэнт Буш-старэйшы растлумачыў чатыры асноўныя прычыны ўварвання:
У першы ж дзень ўварванне быў прыведзены да прысягі новы прэзідэнт краіны — Гільерма Эндара Галімані.
Першапачаткова былі захопленыя стратэгічныя аб’екты, такія як грамадзянскі аэрапорт у Панаме. Ваенныя знішчылі асабісты самалёт Нар’егі і патапілі панамскую ваенную лодку. Усе вядомыя ваенныя базы і камандныя цэнтры пазней былі атакаваны. Амерыканскія спецназаўцы таксама штурмавалі турму Карсэля Модэла, каб вызваліць грамадзяніна ЗША Курта Муза, якога панамскі ўрад абвінаваціў у шпіянажы. У ходзе аперацыі ЗША ўжывалі найноўшыя ўзоры баявой тэхнікі ўзбраення, менавіта тут адбылося першае баявое прымяненне «самалётаў-невідзімак» F-117A, баявых верталётаў AH-64А, бронетранспарцёр LAV-25, гранатамётаў AT-4, прыбораў начнога бачання ANVIS- 6S.
У дакладзе сейсмалагічнай станцыі Панамскага ўніверсітэта казалася, што ў першыя гадзіны ішла масіраваная бамбардзіроўка. Усяго было скінута 417 бомбаў, з іх 66 у першыя чатыры хвіліны. Былі бомбы вагай да 1000 і 2000 фунтаў. Як і варта было чакаць, бамбардзіроўка пацягнула за сабой вялікую колькасць параненых і забітых (некаторыя былі пакараныя смерцю). Іх пахавалі ў агульных магілах на могілках горада Панама і ў Зоне Панамскага канала.
Каардынацыйны супраціў працягваўся яшчэ некалькі дзён, а апошнія баі працягваліся да раніцы 25 снежня. Амерыканскае камандаванне асцерагалася шырокай партызанскай вайны з боку панамскіх узброеных сіл, але гэтага не адбылося.
Наступныя падзеі
Нар’ега шукаў прытулку ў дыпламатычнай місіі Ватыкана, але быў вымушана здацца з-за моцнага дыпламатычнага і псіхалагічнага ціску. 3 студзеня 1990 года яго пасадзілі ў самалёт і адправілі ў ЗША. У 1992 годзе ён быў асуджаны амерыканскім судом да 30 гадоў пазбаўлення волі за гандаль наркотыкамі і вымагальніцтва.
NGC 3439
NGC 3439 (іншыя абазначэнні — ZWG 66.50, PGC 32634) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Леў.
Уварванне ЗША ў Панаму
Наступныя падзеі
Новы прэзідэнт Панамы Галімані неадкладна пачаў кампанію па барацьбе з памяццю пра прэзідэнта Амара Тарыхаса, які выступаў за нацыяналізацыю зоны Панамскага канала. Ужо ў першыя тры месяцы пасля ўварвання былі выдадзеныя новыя школьныя падручнікі, у якіх эра кіравання Тарыхаса і Нар’егі была названая як «21 год ваеннай дыктатуры»; таксама былі перайменаваны міжнародны аэрапорт Панамы і муніцыпальны стадыён, раней названыя імем Тарыхаса.
12 студзеня 1990 года ЗША аб’явілі пра пачатак гуманітарнай аперацыі («Operation Promote Liberty»), якая працягвалася да 1991 года.
NGC 3439
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уварванне ЗША ў Панаму
Наступныя падзеі
10 лютага 1990 года Галімані абвясціў аб расфарміраванні ўзброеных сіл Панамы.
Пасля завяршэння баявых дзеянняў у ЗША было распачатае расследаванне злачынстваў, учыненых амерыканскімі ваеннаслужачымі ў ходзе уварвання. Узбуджаная 21 крымінальная справа, 8 з якіх былі звязаны з забойствамі. Па стане на пачатак мая 1990 году следчымі органамі было выяўлена звыш 60 ваенных і крымінальных злачынстваў, учыненых падчас аперацыі (пачынаючы ад крадзяжу залатых вырабаў і рабавання затрыманых і заканчваючы забойствамі).
Міжнародная рэакцыя
Пасля пачатку ўварвання 15 дзяржаў-членаў Савета Бяспекі ААН правялі галасаванне за асуджэнне ўварвання ў Панаму, але ЗША, Вялікабрытанія і Францыя выкарысталі права «вета», каб заблакаваць рэзалюцыю. Акрамя таго, прадстаўнік ЗША заявіў, што Нар’ега не можа спасылацца на суверэнітэт Панамы ў пытаннях знішчэння міжнароднай наркагандлю, паколькі гэта ўяўляе сабой пагрозу для ўсіх дзяржаў.
29 снежня 1989 года на 44-й сесіі Генеральнай Асамблеі ААН была прынятая рэзалюцыя з асуджэннем ўварвання ЗША ў Панаму і патрабаваннем да ЗША неадкладна спыніць інтэрвенцыю і вывесці войскі з тэрыторыі Панамы. У падтрымку рэзалюцыі прагаласавалі 75 дзяржаваў, супраць — 20, прадстаўнікі 40 краін не прымалі ўдзел у галасаванні. У адказ прадстаўнік ЗША ў ААН выступіў з заявай, што ў ходзе ваеннай аперацыі ЗША «рэалізавалі права на самаабарону».
У кампутарных гульнях
Эпізод ўварвання ў Панаму прысутнічае ў гульні Call of Duty: Black Ops 2, дзе галоўнай мэтай будзе ўзяцце генерала Мануэля Нар’егі, якога пазней будуць выкарыстоўваць у ліквідацыі небяспечнага тэрарыста і галоўнага антаганіста гульні — Рауля Менендэса.
Светлата
дзе L — светлата, L_{sec} — суб'ектыўная яркасць участка, L_w — суб'ектыўная яркасць белага.
Важна адзначыць менавіта адноснасць успрымання. Калі паглядзець на ліст з выявай на паперы пры святле лямпы і пры яркім сонечным святле, колькасць адлюстраванага святла ад участка выявы (яркасць) будзе адрознівацца, аднак адносна самага светлага ўчастка паверхні — незапячатанай белай паперы, успрымаемая светлата будзе адной і той жа.
Алена Іванаўна Скугарэўская
Алена Іванаўна Скугарэ́ўская (Елена Ивановна Скугаревская; нар. ) — вучоны ў галіне псіхіятрыі, наркалогіі і медыцынскай псіхалогіі, педагог, доктар медыцынскіх навук (1991), прафесар (1993). Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Нарадзілася ў Краснадары. У 1957 годзе скончыла сярэднюю школу. У 1962 годзе скончыла Мінскі медыцынскі інстытут і працавала ўрачом-псіхіятрам у абласной псіхіятрычнай бальніцы «Баяры» ў Гродзенскай вобласці, потым — у гарадскім псіханеўралагічным дыспансеры ў Гродна. У 1964—1976 гадах урач-ардынатар, загадчык аддзялення Рэспубліканскай клінічнай псіхіятрычнай бальніцы (сучасны Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтр псіхічнага здароўя) ў Мінску. Адначасова вучылася ў завочнай аспірантуры пры Навукова-даследчым інстытуце псіхіятрыі Міністэрства аховы здароўя РСФСР у Маскве і ў 1969 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Аффективные расстройства и уровень биогенных аминов у больных хроническим алкоголизмом». З 1976 года А. І. Скугарэўская працуе ў Мінскім медыцынскім інстытуце (сучасны Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт). У 1976—1983 гадах займала пасаду асістэнта кафедры псіхіятрыі, у 1983—1993 гадах — дацэнта. У 1989 годзе абараніла доктарскую дысертацыю на тэму «Клинико-биологические корреляции в системе оценки прогредиентности алкоголизма». З 1993 года — прафесар кафедры псіхіятрыі і медыцынскай псіхалогіі, у 1994—2003 гадах — загадчык. Займала пасаду намесніка дэкана лячэбнага факультэта па навуковай рабоце.
Навуковая і грамадская дзейнасць
А. Р. Скугарэўскай належаць больш за 200 навуковых прац па праблемах наркалогіі, псіхіятрыі, сацыяльна-псіхалагічных пытаннях. Суаўтар практычных дапаможнікаў для медыцынскіх вышэйшых навучальных устаноў, у тым ліку першага беларускага дапаможніка па дзіцячай псіхіятрыі «Клиническая психиатрия. Детский возраст» (2006).
У 1995—2005 гадах была членам экспертнага савета Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь. Член экспертнага савета Камітэта па справах рэлігій і нацыянальнасцяў пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь, Беларускага Хельсінскага камітэта па правах чалавека, Беларускай псіхіятрычнай асацыяцыі, рэдакцыйнай калегіі часопіса «Психотерапия и клиническая психология». Навуковы рэдактар штогодніка «Экологическая антропология». Старшыня савета па абароне кандыдацкіх і доктарскіх дысертацый па спецыяльнасцях «псіхіятрыя» і «наркалогія» пры Беларускім дзяржаўным медыцынскім універсітэце.
Сярод апублікаваных прац:
Бардзіна
Ба́рдзіна (, Бардино) — пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Яромінскага сельсавета.
Знаходзіцца непадалёк ад ракі Рандоўка (прыток Узы), недалёк на поўнач ад горада Гомеля (на 1-й аб'яздной дарозе вакол яго). Забудова асабістая 1-2-х павярховая.
Данілаўцы
Дані́лаўцы (, Даниловцы) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Роскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з XVIII ст. У 1737 г. у складзе Воўпаўскага староства, мела 42 валокі. У 1796 г. фальварак і вёска ў складзе Воўпаўскага староства, належала графу Плятэру. У 1836 г. дзяржаўная вёска, 20 двароў, 277 жыхароў.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 97 двароў, 190 жыхароў.
Памятныя мясціны
Селішча, ранняе Сярэднявечча (XI-XII ст.). На захад ад вёскі, на беразе р.рось. Плошча 1,2 га. Абследавалі ў 1958 г. Ф.Д.Гурэвіч, у 1973 г. Я.Г.Звяруга. Знойдзены фрагменты ганчарнай керамікі, жалезнвыя тыглі. Матэрыялы абследавання селішча знаходзяцца ў Інстытуце гісторыі НАН Беларусі. Курганны могільнік, ранняе Сярэднявечча (XI-XIII ст.). За 0,7 км на паўднёвы ўсход ад в.Старына. Адкрыла і даследавала ў 1958 г. Ф.Д.Гурэвіч, абследаваў у 1973 г. Я.Г.Звяруга. 3 курганы, вышыня 0,6 м, дыяметр да 12 м.
Алена Мікалаеўна Кітаева
Алена Мікалаеўна Кітаева (нар. 11 снежня 1960, Іванава, СССР) — беларуская і расійская мастачка, дызайнер, галоўны дызайнер тэлеканала «Культура».
Біяграфія
Алена Кітаева наралзілася ў Іванаве ў сям’і інжынераў Мікалая Іванавіча і Іны Мікалаеўны Кітаевых.
У 1986 годзе скончыла мастацка-прамысловы факультэт Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута па спецыяльнасці «дызайнер».
З 1988 па 1991 год працавала для мінскага Вялікага акадэмічнага тэатра оперы і балета. Разам з мужам Андрэем Шэлютам супрацоўнічала з рэкламным агенцтвам «Прэм’ер СВ».
З 1993 года — галоўны мастак «Мастацкага журнала».
У 1996 годзе па запрашэнні Алены Курляндцавай пераходзіць на работу на тэлеканал «НТВ». Немалую ролю ў супрацоўніцтве НТВ з Кітаевай згуляў Сямён Левін.
У 1998 годзе Кітаева нядоўга працавала на тэлеканале РТР.
З 1999 года Алена Кітаева працуе галоўным дызайнерам тэлеканала «Культура». У 2004 годзе выбрана акадэмікам ТЭФИ. Жыве і працуе ў Маскве.
Кактэйль
Кактэ́йль ( — літаральна «пеўнеў хвост» ) — напой, які атрымоўваюць пры змешванні некалькіх вадкасцяў. Кактэйлі бываюць алкагольныя, якія ў якасці аднаго з інгрэдыентаў змяшчаюць алкагольныя напоі, і безалкагольныя.
Алкагольныя кактэйлі звычайна робяць на аснове джына, віскі ці рома, апошнім часам набіраюць папулярнасць кактэйлі на аснове гарэлкі і тэкілы. Акрамя гэтага ў якасці інгрэдыентаў выкарыстоўваюць розныя лікёры, мёд, малако і іншыя напоі.
Новаалтайск
Новаалтайск (Новоалтайск) — горад (з 1942) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Первамайскага раёна Алтайскага края. Насельніцтва 74,0 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 18 стагоддзі.
Горад размешчаны на правым беразе ракі Об, у ніжнім цячэнні яго правага прытоку — рэкі Чэснакоўкі, за 12 км ад Барнаула. Новаалтайск — буйны транспартны вузел (уваходзіць у 10 самых буйных чыгуначных вузлоў РФ). Горад знаходзіцца на скрыжаванні чыгуначных і аўтамабільных магістраляў федэральнага значэння.
Багатыня
Багатыня (Bogatynia, Reichenau) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы каля мяжы з Чэхіяй і Германіяй, размешчаны за 540 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 190 км на захад ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Згажэлецкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Багатыня. Займае плошчу 59,88 км². Насельніцтва 17,3 тыс. чалавек.
Сыч касматаногі
Сыч касматаногі (Aegolius funereus) — невялікая сава з буйной шырокай галавой, з адметным тваравым дыскам і маленькімі пёркавымі вушкамі.
Кобец
Кобец — прозвішча.
Сыч касматаногі
Пашырэнне
Арэал: Галарктыка (акрамя поўначы і поўдня). Насяляе вялікія высакастволыя яловыя або сасновыя з прымессю елаклясы, а таксама змяшаныя з сасной, бярозай і таполямі, у тайзе або ў гарах. На Беларусі нешматлікі на гнездаванні від.
Аселы і качуючы від. Кожныя 3-4 гады адбываецца выразны ўзрост колькасці, звязаны з павелічэннем колькасці грызуноў, і ў такія гады качоўкі могуць быць даволі далёкімі, як i пералёты (напр., у Фінляндыі нават да 600 км на поўдзень).
Асаблівасці біялогіі
Гняздо ў дупле (больш часта пасля D. martius, выпадкова пасля D. major), часам у натуральных дуплах або ў гнездавых скрынках. Без высцілкі.
Яйкі звычайна 4-7 (часам 3, у добрыя на корм гады да 10), авальныя з аднолькавымі тупымі канцамі або амаль акруглыя (вельмі рэдка авальныя з завостранымі канцамі), белыя з моцным бляскам, часам з маленькімі кавалкамі вапны.
Допыт
Допыт — працэсуальнае дзеянне, якое складаецца ў атрыманні і фіксацыі ва ўстаноўленым парадку паказанняў сведкі, пацярпелага, які падазраецца адносна абставін, якія маюць адносіны да падзеі.
Парадак допыту
У пачатку допыту следчы высвятляе асобу дапытваемага. Пры допыце пацярпелага або сведкi следчы абавязаны папярэдзіць дапытваемых аб адказнасці за дачу загадзя ілжывых паказанняў і адмову ад дачы паказанняў.
У ходзе допыту следчы задае дапытваемым пытанні, выслухоўвае іх адказы і каментарыі, прад'яўляе наяўныя доказы, знаёміць са сведчаннямі іншых асоб. У дачыненні да абвінавачанага ці падазронага следчы таксама можа прыводзіць довады на карысць дачы праўдзівых паказанняў, бессэнсоўнасці запіральніцтва або хлусні, карысці супрацоўніцтва са следствам.
Усе пытанні следства ўносяцца ў пратакол, як і адказы дапытваемых. Па завяршэнні допыту дапытваемых просяць распісацца ў пратаколе, на кожным яго лісце, у пацвярджэнне таго, што яго паказанні запісаны дакладна. У выпадку памылак, недакладнасцяў, скажэнняў ў перадачы пытанняў або адказаў, дапытваемы можа пісьмова ўказаць на наяўныя памылкі, а таксама прадставіць асабіста напісаны дадатак да пратакола допыту з выкладаннем сваіх заўваг, якія следчы абавязаны далучыць да асноўнага пратаколу.
NGC 3440
NGC 3440 (іншыя абазначэнні — UGC 6009, MCG 10-16-19, ZWG 291.9, IRAS10508+5722, PGC 32714) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Крысціян Доплер
Крысціян Доплер (Christian Doppler; 29 лістапада 1803, Зальцбург — 17 сакавіка 1853, Венецыя) — аўстрыйскі фізік.
У 1825 годзе скончыў Політэхнічны інстытут у Вене, з 1835 па 1847 працаваў у Чэшскім тэхнічным універсітэце, з 1847 года — прафесар Горнай і Лясной акадэмій ў Хемніцы, з 1848 года — член Венскай Акадэміі Навук, з 1850 года — прафесар Венскага ўніверсітэта і дырэктар першага у свеце Фізічнага інстытута, створанага пры Венскім універсітэце па яго ініцыятыве.
Навуковыя інтарэсы Крысціяна Доплера ляжалі ў такіх галінах фізікі як оптыка і акустыка. Асноўныя працы выкананыя па аберацыі святла, тэорыі мікраскопа і аптычнага далямера, тэорыі колераў і некаторых іншых тэмах. У 1842 годзе Доплер тэарэтычна абгрунтаваў залежнасць частаты ваганняў, якія ўспрымае назіральнік, ад хуткасці і напрамку руху крыніцы хваляў і назіральніка адносна адзін аднаго. Гэта з’ява пасля была названа яго імем (эфект Доплера).
Догрыб
Догрыб (Dogrib), саманазва данэ-тлычо (Doné Tłı̨chǫ літаральна «свойскі народ») — паўночны атабаскі народ, карэнныя жыхары Паўночна-Заходніх тэрыторый Канады. Агульная колькасць (2016 г.) - 1935 чал.
Гісторыя
Да прыходу еўрапейцаў догрыб традыцыйна насялялі тэрыторыі паміж Вялікім Мядзвежым возерам і Вялікім Нявольніцкім возерам. Догрыб сталі вядомы еўрапейцам у 1823 г. у сувязі з сутычкамі з індзейцамі кры. Менавіта з вымовы кры пайшла традыцыйная назва гэтага народа. У 1853 г. Кампанія Гудзонава заліва заснавала на іх землях гандлёвую факторыю. З 1859 г. пачалася хрысціянізацыя дзякуючы дзейнасці каталіцкіх місіянераў.
У 1899 г., 1921 г. і 2005 г. урад Канады падпісаў з догрыб узаемныя дагаворы. Згодна апошняму дагавору догрыб кантралююць землі агульнай плошчай 39 000 км² на Паўночна-Заходніх тэрыторыях.
Асаблівасці культуры
Галоўным заняткам догрыб да сярэдзіны XX ст. з'яўлялася вандроўнае паляванне на карыбу, ласёў, зайцоў і іншых жывёл. Дадатковую ролю адыгрывала рыбалоўства. Паляванне лічылася мужчынскім заняткам. Жынчыны аказвалі дапамогу пры апрацоўцы здабычы, разам з мужчынамі лавілі рыбу, займаліся збіральніцтвам. Адзінай свойскай жывёлай доўгі час заставаўся сабака. Да заснавання факторыі ў 1853 г. догрыб амаль не вялі абмен з суседнімі народамі.
Вандравалі невялікімі сваяцкімі групамі, за якімі не замацоўваліся пэўныя тэрыторыі, а выбіраліся ў залежнасці ад багацця паляўнічых рэсурсаў. Тыповым жытлом было часовае тыпі, пакрытае галлём і лісцем. Першаснай сацыяльнай адзінкай была нуклеарная сям'я на чале мужчыны. Пасля яго смерці значная частка асабістай маёмасці знішчалася. Сваяцкія ўзаемадзеянні і мова гуртавалі догрыб разам, дазвалялі адрозніваць сябе ад суседзей.
У другой палове XX ст. улады Канады садзейнічалі перасяленню сем'яў у сталыя сучасныя жытлы. Значна змянілася эканамічная дзейнасць. У нашы дні догрыб наймаюцца на працу ў мясцовыя кампаніі, развіваюць турызм.
Догрыб добра захавалі традыцыйныя танцавальнае мастацтва, музыку і спевы.
Лабізм
Лабі́зм (засценны ўплыў; lobby — кулуары) — уздзеянне зацікаўленага згуртавання на ход ухвалення пастановы парламентам, што ажыццяўляецца праз завядзенне знаёмства з заканадаўцам, выклад справы пры дапамозе дакладных звестак, падрыхтоўку законапраекта, напісанне прамовы і збор подпісаў пад зваротам да ўрада. Выкарыстоўваецца пры вызначэнні каштарысных выдаткаў і грашовай дапамогі і прызначэнні на кіраўнічую пасаду ў парламенцкі камітэт. Першае заканадаўства аб адпаведнай дзейнасці ўзнікла ў 1946 г. у ЗША. На 1992 г. звыш 2 тыс. улічаных у ЗША ўстаноў дадзенай галіны наймалі звыш 50 тыс. чалавек.
Вуліца Дзекабрыстаў (Гомель)
Дзекабрыстаў (былая Карповіча) — вуліца ў Навабеліцкім раёне горада Гомеля. Названая ў пачатку 1950-х гадоў у памяць аб рэвалюцыянерах, падняўшых у снежні 1825 паўстанне супраць самадзяржаўя і прыгону. Працягласць 300 м, ад Урыцкага вуліцы да лініі чыгункі. У 1920-я гады была безназоўная вулачка, якая злучала 2 вялікія працяглыя вуліцы — Урыцкага і Войкава. У 1930-я гады атрымала назву — вул. Карпавіча. Забудаваная індывідуальнымі дамамі сядзібнага тыпу.
Фрэдэрык Базіль
Жан Фрэдэрык Базіль, больш вядомы як Фрэдэрык Базіль (Jean Frédéric Bazille, —) — французскі жывапісец, адзін з заснавальнікаў імпрэсіянізму.
Біяграфія
Фрэдэрык Базіль нарадзіўся 6 снежня 1841 года ў французскім горадзе Манпелье (дэпартамент Эро), у буржуазнай пратэстанцкай сям’і. Быў сынам заможнага вінароба. Атрымаў добрую адукацыю. У ліцэйскія гады наведваў музей Фабра.
Захапіўся жывапісам пад уздзеяннем карцін Эжэна Дэлакруа і Гюстава Курбэ.
У 1859 годзе пачаў вывучаць медыцыну. У 1862 г. пераехаў у Парыж, каб прадоўжыць навучанне. Вучыўся ў майстэрні Шарля Глейра (1862—1864), дзе пазнаёміўся з Клодам Манэ. У сталіцы сустрэў Агюста Рэнуара і сур’ёзна пачаў займацца выяўленчым мастацтвам. У перыяд з 1862 па 1864 год вучыўся ў майстэрні Шарля Глейра. Быў блізка знаёмы з Полем Сезанам, Арманам Гіёйменам, Альфрэдам Сіслеем, знаходзіўся ў сяброўскіх адносінах з Агюстам Рэнуарам і Клодам Манэ.
У час Франка-прускай вайны (1870—1871) Базіль пайшоў добраахвотнікам на фронт. Быў забіты 28 лістапада 1870 г. у баі ў Бургундскім лесе пад Бон-ла-Роланд.
Анёл, які плача
«Анёл, які плача» — частка мемарыяла, прысвечанага беларускім воінам-інтэрнацыяналістам, што загінулі ў Афганістане ў 1979-1989 гг. Комплекс размешчаны на «Востраве слёз» на рацэ Свіслач, у самым цэнтры Старога Мінска, побач з Траецкім прадмесцем. Скульптура адлюстроўвае маленькага анёла ў слязах, які, па задумцы архітэктараў, няўцешна аплаквае загінулых хлопцаў. Маладыя Мінска лічаць добрай традыцыяй ускласці кветкі да гэтага помніка. Лічыцца, што гэты рытуал ахавае новаспечанага мужа ад смерці і калецтваў у баі.
Людміла Яфімаўна Цімафеева
Людміла Яфімаўна Цімафе́ева (нар., Лесазаводск, Прыморскі край, РСФСР) — беларуская актрыса. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1967).
Біяграфія
Скончыла Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут у 1955 годзе. Да 1990 года працавала ў Беларускім рэспубліканскім тэатры юнага гледача.
Члены Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1956 года.
Творчасць
Выконвала пераважна ролі маладых гераінь: Тоня Туманава («Як гартавалася сталь» паводле М. Астроўскага), Аня Бярозка («Каханне Ані Бярозка» У. Пісталенкі), Ліза («Няроўны бой» В. Розава), Джэма («» паводле Э. Войніч), Галінка («За лясамі дрымучымі» А. Вольскага і П. Макаля), Марыя—Вераніка («Зорка Венера» М. Алтухова і Б. Бур’яна), Насця («Несцерка» В. Вольскага). Сярод найбольш значных работ: Яніна, Ядзя («Папараць-кветка» і «Над хвалямі Серабранкі» І. Козела), Эдзіт Піяф (аднайменная п’еса В. Легентава) і інш.
Хварасцяны
Хварасця́ны (, Хворостяны) — вёска ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапаціцкага сельсавета.
Геаграфія
Побач з вёскай цячэ рака Рудзея, левы прыток ракі Расты.
Гісторыя
У інвэнтары Чачэрскага і Прапойскага старостваў за 1675 год згадваецца як сяло з 13 дварамі (дымамі). У 1750 21 дым. У 1772 275 жыхароў (беглых 14 чал.). У 1783 у складзе ўладанняў князя Галіцына, 30 двароў, 257 жыхароў. У 1912 у вёсцы была школа граматы.
Інфраструктура
У вёсцы дзейнічаюць крама, фельчарска-акушэрскі пункт, АТС, паштовае аддзяленне сувязі, сельская бібліятэка-клуб.
7-я добраахвотніцкая горная дывізія СС «Прынц Ойген»
7-я добраахвотніцкая дывізія СС Прынц Ойген — нямецкая горная дывізія войск Вафен-СС, сфарміраваная ў 1941 годзе з фольксдойчэ і прызыўнікоў Баната, Незалежнай дзяржавы Харватыя, Венгрыі і Румыніі.Змагалася супраць югаслаўскіх партызан-камуністаў на тэрыторыі ваеннага камандавання ў Сербіі, Незалежнай дзяржавы Харватыя і Чарнагорыі. Дывізія была названа ў гонар Прынца Яўгена Савойскага — выбітнага ваеннага камандзіра Аўстрыйскай імперыі, які вызваліў рэгіён Банат і Бялград ад Асманскай імперыі пад час Аўстра-турэцкай вайны 1716 — 1718 гг. Першапачаткова называлася валанцёрская дывізія СС “Прынц Ойген”.
Перадгісторыя
Пасля ўварвання, акупацыі і ліквідацыі Каралеўства Югаславіі Германіяй і яе саюзнікамі 6 красавіка 1941 года, Вермахт падпарадкаваў свайму ваеннаму камандаванню Сербію, Косаўскую Мітравіцу і Банат.
Фарміраванне
Дывізія пачала фарміраванне ў канцы 1941 года, першапачаткова з нямецкамоўных дунайскіх швабаў Баната, які быў аўтаномны ў складзе тэрыторыі нямецкага ваеннага камандавання ў Сербіі. Ключавой фігурай у арганізацыі дывізіі быў обергруппенфюрар СС і кіраўнік паліцэйскіх сіл у акупаванай Сербіі Аўгуст Мейшнер.
Пасля першапачатковага наплыву валанцёраў-фольксдойчэ колькасць добраахвотнікаў знізілася, так і не дасягнула памера дывізіі. Таму ў жніўні 1941 года пасля рашэння суда СС у Бялградзе ўсе фольксдойчэ Баната павінны былі несці ваенную павіннасць як немцы, якія жывуць па-за межамі Рэйха. Адной з прычын для прымусовага прызыву фольксдойчэ было расчараванне нізкай колькасцю людзей для дывізіі пасля першапачатковага наплыву валанцёраў (не больш за 5тыс. чалавек). Рашэнне прымалася на самым “версе” Трэцяга рэйха, таму фольксдойчэ Баната былі не ў стане супраціўляцца прызыву ў СС.
У 1942 годзе на базе фарміравання дывізіі ў Панчава была аб’яўлена, што дывізія будзе горнай. Значная частка ўзбраення была ненямецкай вытворчасці, а ў прыватнасці захопленай у чэхаў і французаў (чэшскія кулямёты ZB-53 і лёгкія французскія танкі ). Дывізія была забяспечана выдатнымі ў той час горнымі артылерыйскімі сістэмамі, такімі як 105-мм горная гаўбіца 1940 года (10.5 cm Gebirgshaubitze 40) і 75-мм горная гаўбіца 1936 года (7.5 cm Gebirgsgeschütz 36). Калі дывізія была сфарміравана, то была прызначана на Балканы як антыпартызанская горная дывізія.
1942
У кастрычніку 1942 года дывізія пачала свой баявы шлях з нямецка-балгарскай сумеснай аперацыі супраць чэтнікаў у раёне горных масіваў Капаонік, Гоч і Ястрэбац на тэрыторыі ваеннага камандавання ў Сербіі. Мэтай аперацыі было знішчэнне расінскага злучэння чэтнікаў, якім кіраваў маёр Драгуцін Кесеравіч, чыя штаб-кватэра знаходзілася ў вёсцы Крыва Рэка. Немцы і балгары ачысцілі ад чэтнікаў тэрыторыю, ў працэсе здзяйсняючы злачынствы супраць сербскага грамадзянскага насельніцтва. Чэтнікі паспяхова прарвалі кальцо акружэння і адыйшлі на бяспечную тэрыторыю.
Аляксандр Вікенцьевіч Скачко
Аляксандр Вікенцьевіч Скачко (нар., Гарадзея, Нясвіжскі павет, Польская Рэспубліка) — беларускі ўрач. Народны ўрач Беларусі (1994).
Біяграфія
Скончыў Мінскі медінстытут (1958), атрымаў размеркаванне ў Сноўскую ўчастковую бальніцу, дзе прапрацаваў пяць гадоў галоўным урачом.
7-я добраахвотніцкая горная дывізія СС «Прынц Ойген»
1942
У пачатку кастрычніка 1942 года дывізія размясцілася ў раёне паўднёва-заходняй Сербіі — у Кральева, Ужыцэ, Іваньіца, Чачаку, Рашчы, Косаўскай Мітравіцы і Новым Разары. Часткі 9-й балгарскай пяхотнай дывізіі павінны былі дапамагаць у аперацыі. Злучэнне Кесеравіча на той момант налічвала каля 1,5 тыс. чалавек. 5 кастрычніка 1942 года Флепс загадаў немцам і балгарам разбіць чэтнікаў. Была рсапрацавана комплексная аперацыя: 20 тыс. добраўзброенных і падрыхтаваных салдат акружаць сербаў з чатырох бакоў і знішчаць асноўныя сілы акружаных артылерыйскім агнём, затым пяхота закончыць аперацыю. Разумеючы важнасць аперацыі для толькі што сфарміраванай дывізіі СС, Рэйхсфюрар СС Генрых Гімлер асабіста прыбыў з праверкаў у Кральева, ў распалажэнне дывізіі, з 15-га па 18-га кастрычніка 1942 года.
Немцы і балгары пачалі наступленне на чэтнікаў на світанку 12 кастрычніка 1942 года. Як і планавалася, атака распачалася з 4-ох кірункаў. Нямецкая баявая група “Поўнач” падзялілася на две і заняла горы Жэльін і Каваль. Баявая група “Поўдзень” выбірала зручны момант у раёне каля Габельі, якая знаходзілася ў 17 км на паўночны захад ад Рашкі. Баявая група “Захад” канцэнтравалася ў даліне ў 5 км ад Баньі. Баявая група “Усход” заняла пазіцыю на захад ад мястэчка Брус. Немцы і балгары зрабілі кальцо вакол тэрыторыі чэтнікаў і прымусілі сялян схавацца.
Аляксандр Вікенцьевіч Скачко
Біяграфія
У лютым 1963 года Аляксандр Вікенцьевіч становіцца галоўным урачом Нясвіжскай раённай бальніцы. Узначальваў Мінскую абласную клініку. Галоўны ўрач Мінскай абласной дзіцячай клінічнай бальніцы (1974—1976). Галоўны ўрач 9-й Мінскай клінічнай бальніцы (1976—1996).
Узнагароды
11 сакавіка 1994 года Аляксандр Вікенцьевіч Скачко стаў другім у гісторыі народным урачом Беларусі, у тым ліку за асабісты ўклад у стварэнне цэнтра трансплантацыі касцявога мозгу на базе 9-й бальніцы.
7-я добраахвотніцкая горная дывізія СС «Прынц Ойген»
1942
Наступнай аперацыяй дывізіі былі дзеянні на сербска-чарнагорскай мяжы ў гарах на ўсход ад ракі Ібар. Пасля дывізія прыняла ўдзел у чацвёртым антыпартызанскім наступе ў раёне Заграб-Карлавац, дзе разам з італьянскімі войскамі дывізія спрабавала разбіць партызан, якімі камандаваў Іосіп Броз Ціта. Аднак аперацыя правалілася і большасць партызан здолела пазбегнуць галоўнай атакі немцаў.
1943
Пад час аперацыі Weiss I фарміраванні дывізія знаходзілася ў раёне Карлаваца і змагаліся супраць атрадаў  народна-вызваленчай арміі Югаславіі, а 29 студзеня захапіла ў палон партызанскага камандзіра капітана Біхача. Пад час аперацыі Weiss II фарміраванні дывізіі прайшлі з баямі з заходняй Босніі да Мостара ў Герцагавіне. У маі дывізія прымала ўдзел у аперацыі супраць чэтнікаў. Аперацыя закончылася поспехам і Дража Міхайлавіч быў вымушаны пакінуць Боснію і адступіць у Сербію разам са сваім штабам.
З 15-га мая па 15-га чэрвеня дывізія прымала ўдзел у 5-й антыпартызанскай аперацыі (Аперацыя Шварц — ням. Operation Schwartz), галоўнай мэтай якой было акружэнне асноўных сіл партызан Ціта (прыблізна 20 тыс. чалавек) у раёне Зялёных гор у паўднёваусходняй Босніі. Пад час бітвы дывізія атрымала заданне прасоўвацца праз італьянскую зону адказнасці з мэтай заблакаваць магчымы наступ партызан у бок Адрыятыкі і Албаніі, закрыць паўднёва-ўсходнюю частку кальца, а потым прасоўвацца на поўнач праз горную мясцовасць і весці баі з партызанскімі сіламі. 20 мая часткі дывізіі захапілі горад Шаўнік. У наступныя дні галоўная ўвага ў бітве перамясцілася на захад. Пасля таго, як галоўная група партызан, узначальеваямая 1-й пралетарскай дывізіяй прарвала кальцо акружэння, два батальёна дывізіі “Прынц Ойген” былі адпраўлены прыкрываць левы бераг ракі Суцешка і блакаваць шлях да адступлення партызан. Каля вёскі Цьенціштэ байцы дывізіі сутыкнуліся з сіламі партызан у складзе 3-ох батальёнаў 1-й Далмацінскай брыгады і 1-м батальёнам з 5-й Чарнагорскай брыгады. Першапачаткова немцы адступілі, але пад час начной атакі пры падтрымцы артылерыі адбілі свае пазіцыі і знішчылі большасць партызан. У аперацыі Шварц страты дывізіі склалі цалкам 613 чалавеу забітых і параненых.
У жніўні 1943 года дывізія стала часткай XV горнага корпуса і была адпраўлена ў Далмацыю для раззбраення італьянскіх сіл у верасні 1943 года, калі італьянскі ўрад капітуляваў перад Саюзнікамі. Выкарыстоўваючы капітуляцыю італьянцаў, НОАК паставіла пад свій кантроль большую частку Далмацінскага ўзбярэжжа. У 16-дзённай бітве дывізія разам з 92-м матарызаваным палком разбілі партызан і зноў акупавалі Спліт. У кастрычніку дывізія ўдзельнічала ў аперацыі “Ландштурм” — яшчэ адной антыпартызанскай аперацыі ў раёне Оміш, Плочэ і Біёкава. Пад час баёў за Спліт і Біёкава дывізія страціла забітымі, параненымі і прапаўшымі без звестак 1582 чалавекі.
Дывізія была рэарганізавана 22 кастрычніка 1943 года і атрымала назву 7-я валанцёрская дывізія СС “Прынц Ойген”. У лістападзе дывізія разам з V гоным корпусам прымала ўдзел у аперацыі “Кугельбліц”, а ў снежні — у аперацыі “Шнеэштурм”.
1944
У студзені 1944 года дывізія прымала ўдзел у антыпартызанскай аперацыі “Вальдраўш”. У маі дывізія ўдзельнічала ў 7-ай антыпартызанскай аперацыі (аперацыя “Ход канём”), якая пачалася 25 мая 1944 года. Мэтай аперацыі было забіццё або паланенне Ціца, аперацыя праводзілася 500-м парашутным батальёнам СС і падтрымлівалася палком “Брандэнбург”.
У траўні, чэрвені і ліпені часткі дывізіі вылі баі ў аперацыях “Вольнае паляванне”, “Роза” і “Пажарная каманда”. У жніўні (12-30 жніўня) фарміраванні дывізіі ў рамках аперацыі “Рубецаль” нанеслі апераджальны ўдар сілам НВАК у Чарнагорыі з заходняй Сербіі. У верасні Савецкая армія актыўна наступала на Балканах, таму дывізія СС панесла значныя страты ад савеекіх і югаслаўскіх сіл у раёне Ніша. 21 верасня камандзір дывізіі обергуппенфюрар Артур Флепс быў забіты па дарозе з Чарнагорыі ў Трансільванію.
Наступная баявой задачай дывізіі была абарона плацдарма ў раёне Кральева. Паспяховая абарона плацдарма дала магчымасць вывесці салдат групы армій Е з Грэцыі, агульнай колькасцю 350 тыс. чалавек. У пачатку лістапада 1-я албанская дывізія СС была раззброена, а рэшткі былі ўведзены ў склад дывізіі “Прынц Ойген”, а дакладней 14-га палка дывізіі, які атрымаў ганаровае званне “Скандэберг”.
1945
У студзені 1945 года дывізія ізнлў вяла баі супраць югаслаўскай арміі каля Атока і Вукавара. У лютым фарміраванні дывізіі прынялі ўдзел у аперацыі “Вервольф” з мэтай знішчэння югаслаўскага плацдарма ў раёне горада Віравіціца. Адступленне з Босніі працягвалася і “Прынц Ойген” прайшоў праз НДХ у красавіку 1945 года. 10 мая дывізія адсупіла з горада Цэлье ў Славеніі і здалася 11 мая югаслаўскім войскам.
Дрыль
Дрыль (Drill ) — ручны, пнеўматычны або электрамеханічны інструмент, прызначаны для свідравання адтулін пры правядзенні будаўнічых, аддзелачных, сталярных, слясарных і іншых работ.
Гісторыя
У 1895 годзе Вільгельм Файн вынайшаў электрадрыль (у той момант гэта быў першы электраінструмент).
Ручны дрыль
Ручны дрыль — інструмент ручнога свідравання, выкарыстоўвае сілу чалавека. Ужываецца для свідравання адтулін у розных матэрыялах.
Гусятын
Гусятын (Гусятин) — пасёлак гарадскога тыпу ў Цярнопальскай вобласці Украіны на правым беразе ракі Збруч, былы раённы цэнтр, цэнтр тэрытарыяльнай грамады.
Гісторыя
Першае пісьмовае згадванне — 1431 г. Вядома, што ў пачатку XV ст. уладальнікам Гусятына быў Грыцько Кердэй, з 1456 г. — Жыгімонт Кердеэ. 25 лістапада 1475 г. у запісцы Галіцкага земскага суда № 3865 згаданы dominis Iohan Swircz de Uszyathin (літаральна — Ян Сверч з Ушаціна, г.зн. Гусятына. У 1539 г. паселішча — каралеўшчына; тагачасны Гусятын, размешчаны па абодва бакі ракі Збруч, быў каралеўскім горадам, але каралева Бона Сфорца для акруглення сваіх уладанняў абмяняла яго на Мінькоўцы. З 1539 г. паселішча Гусятын належала шляхцічу Яну Свірчу (малодшаму). У 1559 г. кароль Жыгімонт II Аўгуст прадаставіў магдэбургскае права — статус горада, дазвол праводзіць тры кірмашы ў год: на Новы год, Тройцу, на св. Матфея і штотыднёвыя таргі па панядзелках. У 1569 г. Гусятын належаў Мікалаю Язлавецкаму. Уласнікам горада быў таксама хмільныкскі стараста Міхал Язлавецкі. У 1574 г. горад перайшоў ва ўласнасць Марціна Каліноўскага — дзеда кароннага гетмана.
У 1594—1596 гг. Севярын Налівайка (бацька яго жыў у Гусятыне, займаўся кушнерствам, меў дом, зямлю, якую забраў Валенцій Аляксандр Каліноўскі, яго самога забілі, сям’я пераехала на Валынь, дзе старэйшы брат Дзям’ян быў слугою князя Канстанціна Астрожскага) узначаліў паўстанне супраць уладаў Рэчы Паспалітай (сярэдні брат Сямён падняў паўстанне на Валыні), прыйшоў пад Гусятын, разграміў горад і замак А. Каліноўскага. Пасля ён служыў сотнікам у князёў Астрожскіх. Пакінуўшы службу, адправіўся на Запарожскую Сеч, дзе добра авалодаў ваеннай справай. У кастрычніку ўзначаліў паўстанне, якое распаўсюдзілася на Кіеўшчыну, Валынь, Падоле і часткова на Галічыну.
У 1652 г. пасля гібелі ў бітве пад Батогам Марціна Каліноўскага-малодшага і яго сына Самуэля Ежы Гусятын перайшоў яго ўнуку Марціну Адаму Каліноўскаму. У 1653 г. у Гусятыне стаяў лагерам кароль Ян II Казімір, у канцы лістапада знаходзіўся Багдан Хмяльніцкі (тут аб’яднаўся з крымскім ханам). Гусятынскім замкам карысталіся крымскія татары, хан знаходзіўся некаторы час тут; адсюль яны адправіліся ў Камянец. Удава Самуэля Ежы Каліноўскага — Уршуля Брыгіда з Асалінскіх — доўга лічыла, што ён трапіў у палон; спяшаючыся з выкупам да Гусятына, ледзь сама не трапіла ў рукі татараў.
1655. Багдан Хмяльніцкі з маскоўскім баярынам В. Бутурліным ўзялі горад у аблогу, горад здалося. Паводле Андрусаўскага перамір’я 1667 г. горад застаўся пад уладай Рэчы Паспалітай. У 1672 г. — адышоў да Асманскай імперыі, у 1683 г. — зноў да Рэчы Паспалітай. У 1672 г., скарыстаўшыся тым, што Рэч Паспалітая была аслаблена працяглымі войнамі, Асманская імперыя захапіла Падолле. Гусятын стаў асабістай уласнасцю намесніка асманскага султана. Ануфрыеўская царква была пераўтвораная ў мячэць. У 1683 г. магнат Анджэй Патоцкі адваяваў Гусятын у туркаў. У 1711 г. у Гусятыне быў Пётр I. У 1729 г. Гусятын перайшоў да бэлзскага ваяводы Станіслава Патоцкага. У 1735 г. новы ўладальнік — Францішак Салезій Патоцкі — пляменнік папярэдняга ўладальніка. 5 снежня 1754 г. кароль Аўгуст III па просьбе ўладальніка Антонія Міхала Патоцкага — ваяводы бэлзскага (прадстаўнік іншай галіны Патоцкіх, брат львоўскага каштэляна графа Юзэфа Патоцкага, праўнук генеральнага старасты Стэфана Патоцкага) — прадаставіў гораду права на правядзенне 2-х кірмашоў. У 1759 г. Патоцкі Антон Міхал выдзяржавіў горад брэстскаму ваяводзе Каралю Сапезе. У 1762 г. Гусятын перайшоў глінянскаму старасце Ігнацыю Патоцкаму.
Раніна (археалагічны помнік)
Раніна — археалагічныя помнікі каля вёскі Раніна (Віцебскі раён, Віцебская вобласць, Беларусь).
Гарадзішча
Знаходзіцца за 4 км на ўсход ад вёскі, на левым беразе ракі Вымнянка, ва ўрочышчы Жаўнерава, на гары (вышыня 20 м), якая абкружана балотам. Пляцоўка амаль круглая памерам 46×40 м. На схілах гары 2 валы і 2 равы. Знойдзены ляпны посуд. Помнік датуецца VI—VIII стст. н. э., адносіцца да культуры тыпу верхняга пласта Банцараўшчыны.
Курганны могільнік
Знаходзіцца за 1,8 км на ўсход ад вёскі, на правым беразе ракі Вымнянка, на краі поля. Складаецца з 3 курганоў вышынёй 1,5—2 м, дыяметрам 10—12 м.
Бабаеў
Баба́еў — прозвішча.
Вуліца Рэпіна (Гомель)
Вуліца Рэпіна — вуліца ў (Гомель)Навабеліцкім раёне горада Гомеля. Працягласць — 250 метраў.
Энрыка Бай
Энрыка Бай (іт. Enrico Baj;,  — , Верджатэ, Ламбардыя) — італьянскі скульптар, мастак і эсэіст.
Біяграфія
Адукацыю атрымаў у міланскім Ліцэі Джавані Бершэ, затым пачаў навучанне на медыцынскім факультэце Міланскага ўніверсітэта, але перапыніў яго з-за Другой сусветнай вайны, па завяршэнні якой перавёўся на юрыдычны факультэт, які і скончыў, стаўшы юрыстам. Паралельна атрымаў мастацкую адукацыю Акадэміі прыгожых мастацтваў Брэра.
Бай меў сяброўскія адносіны з італьянскімі і замежнымі паэтамі і пісьменнікамі, такімі як Андрэ Брэтон, Марсель Дзюшан, Раймон Кено, Эдаарда Сангінеці, Умберта Эка і іншымі, ён супрацоўнічаў з імі ў якасці ілюстратара.
У 1951 годзе ён правёў сваю першую персанальную мастацкую выставу ў Galleria San Fedele у Мілане, дзе выстаўляў свае нефармальныя працы. У тым жа годзе разам з Серхіа Данжэла заснаваў Рух ядзернага жывапісу. У 1953 годзе разам з Асгерам Ёрнам заснаваў Міжнародны рух за творчы Баўхаўс. У 1954 годзе сумесна са швейцарскім скульптарам Максам Білам арганізаваў у Італіі міжнародныя сустрэчы па керамічным мастацтве, гасцямі і ўдзельнікамі якіх былі Луча Фантана, Эміліа Сканавіна, Карэл Апель, Гільём Беверла, Раберта Мата, Алігі Сасу і іншыя.
У пяцідзесятыя гады Бай супрацоўнічаў з авангарднымі часопісамі Il Gesto, Boa і Phases. З гадамі запал да пісьменніцтва ў яго ўзрастае, што прыводзіць да публікацыі шматлікіх кніг, у тым ліку «Patafisica» (1982), «Automitobiografia» (1983), «Impariamo il pittura», «Fantasia e realtà» з Рэната Гутуза, Ecologia dell 'arte.
У 1957 годзе ён напісаў маніфест «Contro lo stile» і правёў сваю першую персанальную выставу за мяжой у галерэі One у Лондане; у 1959 годзе далучыўся да Маніфесту Неапаля. У 1962 годзе прыняў удзел у нью-ёркскай выставе «Мастацтва зборкі», дзе сустрэўся з Дюшанам. У 1963—1966 гадах правёў шмат часу ў Парыжы, дзе далучыўся да супольнасці Калеж патафізікі. У 1964 годзе атрымаў асабісты пакой на Венецыянскай біенале і ў тым жа годзе выстаўляўся на Міланскай трыенале.
Заўсёды ўважлівы да сацыяльных аспектаў сваёй працы, у 1972 годзе ён прысвяціў вялікае палатно «Пахаванням анархіста Пінелі», дзе адлюстраваў свае ўласныя постаці, натхнёныя карцінай Пабла Пікаса «Герніка». Праз 40 гадоў праца была выстаўленая ў Палаца Рэале ў Мілане летам 2012 года.
Дзевяткаўцы
Дзевя́ткаўцы (, Девятковцы) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вярэйкаўскага сельсавета.
Насельніцтва
Плошча 2 194 га, працягласць межаў — 3 068 метраў.
Інфраструктура
Крама, ФАП.
NGC 3441
NGC 3441 (іншыя абазначэнні — UGC 5993, MCG 1-28-17, ZWG 38.40, ARAK 263, PGC 32642) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рыгор Якаўлевіч Кобец
Рыгор Якаўлевіч Кобец (сапр.: Міхаіл Мусіевіч Сандыга; іншыя псеўданімы: Грыша Лахматы; Гриша Лохматый; Рыгор Лахматы; (паводле іншых звестак, 20 ліпеня 1900), Елісаветград, цяпер Крапыўныцкы, Украіна —, ) — беларускі драматург, празаік, сцэнарыст. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1935).
Біяграфія
Вучыўся ў царкоўнапрыходскай школе, народным рамесным вучылішчы, земскім рэальным вучылішчы Елісаветграда. Удзельнічаў у баях Першай сусветнай вайны (1914—1915, у Галіцыі), быў паранены.