cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Савет Еўрапейскага саюза
Канфігурацыя
Савет збіраецца ў розных канфігурацыях, пералік якіх зацвярджаецца ў адпаведнасці з артыкулам 236 Дагавора аб функцыянаванні Еўрапейскага Саюза.
Савет па агульных пытаннях забяспечвае ўзгодненасць у працы розных структур Савета. Ён рыхтуе і забяспечвае наступную дзейнасць па выніках пасяджэнняў Еўрапейскага савета ва ўзаемадзеянні са старшынёй Еўрапейскага савета і Камісіяй.
Кожная структура Савета займаецца рознымі функцыянальнымі абласцямі, напрыклад сельскай гаспадаркай і рыбалоўствам. У гэтым адукацыі Савет складаецца з Міністраў ад кожнага ўрада штата, якія адказваюць за гэтую вобласць: міністры сельскай гаспадаркі і рыбалоўства. Старшынёй гэтага савета з’яўляецца член ад дзяржавы, старшынствуючага ў ім (гл. Аналагічным чынам, савет па эканамічных і фінансавых пытаннях складаецца з нацыянальных міністраў фінансаў, і яны па-ранейшаму складаюць па адным міністру ад кожнай дзяржавы, а старшынёй з’яўляецца член, які прыбыў з старшынюе краіны. Парады збіраюцца нерэгулярна на працягу ўсяго года, за выключэннем трох асноўных канфігурацый (першыя тры ніжэй), якія збіраюцца раз у месяц. Па стане на 2020 год існуе дзесяць фарміраванняў:
Агульныя пытанні (GAC). Агульныя справы каардынуюць працу Савета, рыхтуюць да пасяджэнняў Еўрапейскага савета і займаюцца пытаннямі, якія перасякаюць розныя фарміравання Савета.
Знешніх сувязях (КЗС). Узначалены Высокім прадстаўніком, а не старшынёй, ён кіруе СФСП, курд, супрацоўніцтвам у галіне гандлю і развіцця. Часам ён сустракаецца ў абарончай канфігурацыі.
З 2017 года будынак «Еўропа», які мы бачым тут, з’яўляецца рэзідэнцыяй Савета.
Эканамічныя і фінансавыя пытанні (Экафін). Складаецца з міністраў эканомікі і фінансаў дзяржаў-членаў. Яна ўключае ў сябе бюджэтныя пытанні і пытанні еўразоны праз неафіцыйную групу, якая складаецца толькі з міністраў-членаў еўразоны.
Сельская гаспадарка і рыбалоўства (Agrifish). У яго склад уваходзяць міністры сельскай гаспадаркі і рыбалоўства дзяржаў-членаў. У ім разглядаюцца пытанні, якія тычацца агульнай сельскагаспадарчай палітыкі, агульнай палітыкі ў галіне рыбалоўства, лясной гаспадаркі, арганічнага земляробства, бяспекі харчовых прадуктаў і кармоў, насення, пестыцыдаў і рыбалоўства.
Занятасць, Сацыяльная палітыка, ахова здароўя і спажывецкія адносіны (EPSCO). У яго склад уваходзяць міністры занятасці, сацыяльнай абароны, абароны правоў спажыўцоў, аховы здароўя і роўных магчымасцяў.
Канкурэнтаздольнасць. Створаны ў чэрвені 2002 года шляхам зліцця трох папярэдніх канфігурацый (ўнутраны рынак, прамысловасць і даследаванні). У залежнасці ад пунктаў парадку дня гэта фарміраванне складаецца з міністраў, адказных за такія вобласці, як еўрапейскія справы, прамысловасць, турызм і навуковыя даследаванні. З уступленнем у сілу Лісабонскай дамовы ЕС набыў кампетэнцыю ў пытаннях космасу[38], а касмічная палітыка была аднесена да кампетэнцыі Савета па канкурэнтаздольнасці.
Транспарт, тэлекамунікацыі і энергетыка (TTE). Яно было створана ў чэрвені 2002 года шляхам зліцця трох стратэгій у рамках адной канфігурацыі і са складам, вар’іруецца ў залежнасці ад канкрэтных пунктаў яе парадку дня. Гэта фарміраванне збіраецца прыкладна раз у два месяцы.
Навакольнае асяроддзе (ENV). Складаецца з міністраў навакольнага асяроддзя, якія сустракаюцца прыкладна чатыры разы на год.
Адукацыя, моладзь, культура і спорт (EYC). У яго склад уваходзяць міністры адукацыі, культуры, моладзі, сувязі і спорту, якія сустракаюцца прыкладна тры-чатыры разы на год. Уключае аўдыёвізуальныя пытанні.
У дадатак да гэтага Камітэт па палітычных пытаннях і пытаннях бяспекі (КПБ) аб’ядноўвае паслоў для маніторынгу міжнародных сітуацый і вызначэння палітыкі ў рамках ПСР, асабліва ў крызісных сітуацыях. Еўрапейскі Савет падобны на канфігурацыю савета і дзейнічае аналагічным чынам, але складаецца з нацыянальных лідараў (кіраўнікоў урадаў або дзяржаў) і мае свайго ўласнага прэзідэнта з 2019 года Шарля Мішэля. Мэта гэтага органа-вызначыць агульны «імпульс» Саюза. Еўрапейскі савет займаецца такімі важнымі пытаннямі, як прызначэнне старшыні Еўрапейскай камісіі, які прымае ўдзел у пасяджэннях гэтага органа.
Кампанент еўразоны Ecofin, Еўрагрупа, таксама з’яўляецца афіцыйнай групай са сваім уласным прэзідэнтам. Яго аналагам ў Еўрапейскім Савеце з’яўляецца саміт Еўра, фармалізаваны ў 2011 годзе, і TSCG.
Пасля ўступлення ў сілу рамачнага пагаднення паміж ЕС і ЕКА існуе канфігурацыя касмічнага савета-сумеснае і спадарожнае пасяджэнне Савета ЕС і Савета ЕКА на міністэрскім узроўні, прысвечанае рэалізацыі ESP, прынятага абедзвюма арганізацыямі.
Адміністрацыя
Генеральны сакратарыят Савета забяспечвае бесперапынную інфраструктуру Савета, ажыццяўляючы падрыхтоўку да пасяджэнняў, праекты дакладаў, пісьмовы пераклад, справаздачы, дакументы, парадку дня і аказваючы дапамогу старшыні. Генеральны сакратар Савета з’яўляецца кіраўніком Сакратарыята. Сакратарыят падзелены на сем генеральных дырэктаратаў, кожны з якіх кіруецца генеральным дырэктарам.
Камітэт пастаянных прадстаўнікоў (COREPER) — гэта орган, які складаецца з прадстаўнікоў дзяржаў (паслоў, дзяржаўных служачых і г.д.) якія збіраюцца кожны тыдзень, каб падрыхтаваць працу і задачы Савета. Ён кантралюе і каардынуе працу і мае справу з парламентам па заканадаўстве аб сумесным прыняцці рашэнняў. Яна дзеліцца на дзве групы прадстаўнікоў (Coreper II) і іх намеснікаў (Coreper I). Сельская гаспадарка разглядаецца асобна адмысловым камітэтам па сельскай гаспадарцы (SCA). Шматлікія рабочыя групы прадстаўляюць свае даклады Савету праз Coreper або SCA.
Лісабонскі дагавор абавязаў змяніць сістэму галасавання з 1 лістапада 2014 года ў большасці выпадкаў на Падвойнае кваліфікаванае большасць галасоў, замяніўшы сістэму вагаў для галасавання. Рашэнні, якія прымаюцца Саветам, павінны прымацца 55 % дзяржаў-членаў, якія прадстаўляюць не менш 65 % насельніцтва ЕС.
Амаль усе члены Савета з’яўляюцца членамі палітычнай партыі на нацыянальным узроўні, і большасць з іх з’яўляюцца членамі палітычнай партыі еўрапейскага ўзроўню. Аднак Савет складаецца з прадстаўнікоў дзяржаў-членаў, а не палітычных партый, і характар кааліцыйных урадаў у шэрагу дзяржаў азначае, што разбіўка партый на розныя канфігурацыі Савета вар’іруецца ў залежнасці ад таго, які ўнутранай партыі быў прызначаны партфель. Тым не менш, шырокая ідэалагічная арыентацыя ўрада ў кожнай дзяржаве ўплывае на характар закона, які выпрацоўвае савет, і на ступень, у якой сувязь паміж ўнутранымі партыямі аказвае ціск на членаў Еўрапейскага парламента, каб яны прагаласавалі пэўным чынам.
Месцазнаходжанне
Па рашэнні Еўрапейскага Савета, прынятага ў Эдынбургу ў снежні 1992 года, Савет засядае ў Бруселі, але ў красавіку, чэрвені і кастрычніку ён праводзіць свае пасяджэнні ў Люксембургу. У перыяд з 1952 па 1967 год савет ECSC праводзіў свае гарадскія пасяджэння ў Люксембургу ў муніцыпальным цэнтры Серкль на плошчы АРМ. Яго Сакратарыят неаднаразова пераязджаў, але ў перыяд з 1955 па 1967 год ён размяшчаўся ў раёне Верлоренкост горада. У 1957 годзе, са стварэннем двух новых суполак з іх уласнымі парадамі, паўнамоцтвы па размяшчэнні былі прадастаўлены цяперашняму прэзідэнту. На практыцы ён павінен быў знаходзіцца ў замку Валь-Дзюшэс да восені 1958 года, пасля чаго пераехаў на вуліцу Равенштэйнстраат, 2 у Бруселі.
У адпаведнасці з пагадненнем 1965 года (канчаткова аформленым Эдынбургскім пагадненнем і прыкладаемым да дамоваў) аб размяшчэнні зноў аб’яднаных устаноў савет павінен быў знаходзіцца ў Бруселі, але ў красавіку, чэрвені і кастрычніку павінен быў сабрацца ў Люксембургу. Сакратарыят ECSC пераехаў з Люксембурга ў аб’яднаны сакратарыят Савета органаў у будынку Ravenstein ў Бруселі. У 1971 годзе Савет і яго Сакратарыят пераехалі ў будынак Шарлемань, побач з Берлаймонтам камісіі, але Савет хутка вычарпаў прастору, і адміністрацыйнае аддзяленне Сакратарыята пераехала ў будынак па адрасе 76 Rue Joseph II / Jozef II-straat, а ў 1980-х гадах моўныя падраздзяленні пераехалі ў Будынкі Nerviens, Frère Orban і Guimard.
У 1995 годзе Савет пераехаў у будынак Юстуса Липсиуса, размешчанае праз дарогу ад Карла Вялікага. Аднак штат яго супрацоўнікаў усё яшчэ павялічваўся, таму ён працягваў арандаваць будынак Братэрства Орбан для размяшчэння фінскага і шведскага моўных падраздзяленняў. Штат супрацоўнікаў працягваў павялічвацца, і Савет арандаваў, у дадатак да валодання Юстусом Липсиусом, Будынкі Kortenberg, Froissart, Espace Rolin і Woluwe Heights. З моманту набыцця будынка Lex ў 2008 годзе тры вышэйзгаданых будынка больш не выкарыстоўваюцца службамі Савета.
Калі савет збіраецца ў Люксембургу, ён збіраецца ў канферэнц-цэнтры Кірхберга, а яго офісы грунтуюцца ў Еўрапейскім цэнтры на плато дзю Кірхберг. Савет таксама час ад часу сустракаўся ў Страсбургу, у розных іншых гарадах, а таксама за межамі Саюза: напрыклад, у 1974 годзе, калі ён сустракаўся ў Токіа і Вашынгтоне, акруга Калумбія, падчас гандлёвых і энергетычных перамоваў. У адпаведнасці з сапраўднымі правіламі працэдуры Савета савет можа ў надзвычайных абставінах правесці адно з сваіх пасяджэнняў за межамі Бруселя і Люксембурга.
З 2017 года і Савет Еўрапейскага Саюза, і Еўрапейскі савет прынялі спецыяльна пабудаванае будынак Europa building ў якасці сваёй афіцыйнай штаб-кватэры, хоць яны працягваюць выкарыстоўваць выгоды, якія прадстаўляюцца суседнім будынкам Justus Lipsius. Каардынацыйны цэнтр новага будынка, характэрная шматпавярховая структура ў форме «ліхтара», у якой размешчаны галоўны канферэнц-зала, выкарыстоўваецца ў новых афіцыйных лагатыпах абодвух устаноў ЕС.
Epinotia pygmaeana
Epinotia pygmaeana — від молей сямейства. Сустракаецца ад Паўночнай і Цэнтральнай Еўропы да ўсходняй Расіі.
Размах крылаў 12-14 мм. Лёт імага ў канцы сакавіка — пачатку чэрвеня.
Лічынкі харчуюцца на ,  і. Яны выгрызаюць, а затым закручваюць хваінкі расліны-гаспадара, выклікаючы памяншэнне іх росту.
Горкі (Ярцаўскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Горкі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Горкі не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Піжма (прыток Пячоры)
Піжма (Пи́жма) — рака ў Расіі, у Рэспубліцы Комі, левы прыток ракі Пячора.
Даўжыня — 283 км, плошча вадазбору 5470 км². Расход вады — 55 м³/с, найбольшы — 800 м³/с.
Бярэ пачатак на паўднёвых адгор’ях грады Касмінскі Камень Ціманскага кража ад зліцця дзвюх рэк — Пячорская Піжма і Светлая, паблізу мяжы з Архангельскай вобласцю. Замярзае ў канцы кастрычніка — пачатку лістапада, раскрываецца ў канцы красавіка — пачатку траўня. Жыўленне пераважна снегавое. Суднаходная ў нізоўях.
Найбуйнейшыя прытокі — Вяткіна (левы); Светлая, Умба (правыя).
Акадэмічная (станцыя метро, Санкт-Пецярбург)
«Акадэмічная» — часова закрытая станцыя Пецярбургскага метрапалітэна. Уваходзіць у склад Кіраўска-Выбаргскай лініі, размешчаная паміж станцыямі «Палітэхнічная» і «Грамадзянскі Праспект».
У вызначэнні назвы станцыі адыграла ролю тое, што паблізу ад яе маецца шэраг навукова-даследчых інстытутаў, а шэраг вуліц гэтага раёна атрымалі імёны па куставым прынцыпе - для праслаўлення навукі і яе дзеячаў.
Маракоў
Маракоў — мужчынскае прозвішча.
Канстытуцыя Берліна
Канстытуцыя Берліна — асноўны закон нямецкай федэральнай зямлі Берлін. Сучасны варыянт Канстытуцыі быў прыняты Берлінскай Палатай прадстаўнікоў 8 чэрвеня 1995 года і адобраны жыхарамі падчас рэферэндуму 22 кастрычніка.
Берлінская Канстытуцыя 1995 г. замяніла Канстытуцыю 1 верасня 1950 года. Істотныя адрозненні ад старога варыянту знаходзяцца ў другім раздзеле, дзе была павялічана колькасць асноўных правоў. Таксама ўведзена забарона на дыскрымінацыю. У раздзеле III пашыраны правы членаў Еўрапарламента, была заснаваная пасада супрацоўніка па абароне даных. Раздзел V заснаваў права на арганізацыю ўсенародных рэферэндумаў. Нарэшце, раздзел VII заклаў аснову для Канстытуцыйнага Суда Берліна.
Канстытуцыя 1950 г. абвяшчала свой суверэнітэт на ўсёй тэрыторыі Берліна, уключаючы ўсходнюю частку горада.
Бытам Аджаньскі
Бытам Аджаньскі (Bytom Odrzański, Beuthen an der Oder) — горад на захадзе Польшчы, на рацэ Одра. Размешчаны за 440 км на захад ад Варшавы і за 35 км на паўднёвы ўсход ад Зялёнай Гуры. Уваходзіць у склад НАвасольскага павета Любушскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Бытам Аджаньскі. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 10 км². Насельніцтва 4,4 тыс. чалавек.
Анатоль Данілавіч Салянікаў
Анатоль Данілавіч Саля́нікаў (, вёска Чурылава, Аршанскі раён, Віцебская вобласць — ) — ваенны лётчык, Герой Савецкага Саюза (19.08.1944).
Біяграфія
У 1942 годзе скончыў Энгельскую ваенна-авіяцыйную школу пілотаў. У Чырвонай Арміі з 1941 года. 3 1942 года на Бранскім, 2-м Прыбалтыйскім франтах: капітан, камандзір эскадрыллі штурмавікоў. Зрабіў 115 баявых вылетаў, знішчыў 10 танкаў, 2 бронемашыны, 120 аўтамашын, 18 гармат, 4 вагоны, склад, 6 мінамётаў, 44 павозкі з грузам, больш за 500 гітлераўцаў. Эскадрылля пад яго камандаваннем са студзеня па красавік 1944 года зрабіла 123 баявыя вылеты. Да 1947 года ў Савецкай Арміі, потым да 1981 года на адміністрацыйна-гаспадарчай рабоце.
Плоскэ (Старасамбірскі раён)
Плоскэ (Пло́ске) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Пацік (Старасамбірскі раён)
Пацік (Поті́к) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Такэсі Аокі
(青木 剛; нар. ) — японскі футбаліст. У 2008—2009 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Арлоўская вобласць
Арлоўская вобласць — суб'ект Расійскай Федэрацыі, размешчаны у цэнтральнай частцы Сярэднярускага ўзвышша на мяжы стэпу і лесастэпу. Мяжуе на поўначы з Тульскай і Калужскай абласцямі, на захадзе — з Бранскай, на ўсходзе — з Ліпецкай, на поўдні — з Курскай вобласцю.
Створана 27 верасня 1937 г. шляхам вылучэння з Курскай вобласці. Працягвае традыцыю Арлоўскай губерні, заснаванай 28 лютага (11 сакавіка) 1778 г. па ўказе Кацярыны II і скасаванай у 1928 г. У 1944 г. шэраг раёнаў Арлоўскай вобласці быў перададзены ў склад Бранскай і Калужскай абласцей, у 1954 г. — у Ліпецкую вобласць.
Плошча — 24,7 тыс. км².
Падзяляецца на 24 раёны і 3 гарадскія акругі. Буйнейшыя гарады: Арол, Ліўны, Мцэнск.
Нацыянальны склад: рускія 95,3 %, украінцы 1,3 %, армяне 0,4 %, беларусы 0,3 %.
Ігар Аляксандравіч Люблінскі
Біяграфія
Скончыў Горкаўскі інжынерна-будаўнічы інстытут у 1940 годзе. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Член КПСС з 1944 года. Член Саюза архітэктараў СССР з 1946 года.
Працаваў галоўным архітэктарам г. Фрунзэ, з 1960 года — галоўным архітэктарам, кіраўніком майстэрні ў Мінскпраекце, Белдзяржпраекце, з 1976 па 1980 г. — загадчык сектарам у БелНДІПгорадабудаўніцтва.
Пражываў у Мінску.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны II ступені, медалямі.
Чырвона-бурая плямістасць аўса
Чырвона-бурая плямістасць аўса, ці Чырвона-буры гельмінтаспарыёз  — грыбковае захворванне, якое выклікаецца грыбам (сін. ).
Апісанне
Інфекцыя пашкоджвае лісце, каласковыя і кветкавыя лускавінкі аўса, у некаторыя гады хварэе 28-92 % раслін. На лісці, каласковых і кветкавых лускавінках утвараюцца падоўжныя цёмна-шэрыя або карычневыя з чырванаватай аблямоўкай плямы, абмежаваныя жылкамі. Яны не зліваюцца, тканкі не разрываюцца. Пашкоджанае лісце засыхае і ападае. На плямах у вільготнае надвор’е ўтвараюцца канідыі грыба.
Меры барацьбы
Правільныя севазвароты (нельга сеяць збожжавыя па збожжавых), збор насення з найменш пашкоджаных участкаў, ачыстка і пратручванне насення, лушчэнне і глыбокае зяблевае ворыва пасля ўборкі ўраджаю, прасторавая ізаляцыя ад леташніх пасеваў і іншае.
Елча
Елча (Елча) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Падрошчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Елча абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Елчу не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
П’ятныця (вёска)
П’ятныця (П'я́тниця) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Залман Юдавіч Капыскі
Біяграфія
Скончыў Мінскі інстытут народнай гаспадаркі. Працаваў у Мінскім аблпланаддзеле, у Інстытуце эканомікі АН БССР. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1950—1990 навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі АН БССР. Даследаваў гісторыю беларускага феадальнага горада, крыніцазнаўства, гістарыяграфію гісторыі Беларусі.
У манаграфіях «Экономическое развитие городов Белоруссии в ХVI — первой половине ХVII вв.» (1966), «Социально-экономическое развитие городов Белоруссии в ХVI — первой половине ХVII вв.» (1975) З. Капыскі прааналізаваў становішча 37 дзяржаўных гарадоў і больш за 300 мястэчак. Пры гэтым аўтар памылкова бачыў наяўнасць капіталістычных з'яў у гарадскім рамястве яшчэ ў ХVII ст., што сведчыла аб пэўнай мадэрнізацыі гістарычнага працэсу. Ён лічыў з'яўленне скупшчыкаў рамесных вырабаў, ліхвярства і крэдыту пацвярджэннем генезісу буржуазных адносін.
Петр Брандль
Петр Ян Брандль (Petr Jan Brandl, Peter Johann Brandl — Петэр Іаган Брандль, падпісваўся як Petrus Brandl;  — ) — чэшскі жывапісец позняга барока.
Біяграфія
Яго маці паходзіла з чэшскай сялянскай сям’і, бацька быў кавалём. Брандль навучаўся жывапісу прыкладна ў 1683—1688 гадах у Крысціяна Шродэра (1655—1702).
Для творчай манеры Брандля ўласцівы густы, шырокі мазок (тэхніка імпаста), выкарыстанне магутнай святлацені, эмацыйная ўсхваляванасць персанажаў, дынамічная кампазіцыя. Выконваў алтарныя выявы для цэркваў Багеміі. Быў вядомы таксама як партрэтыст. Творы Брандля захоўваюцца ў музеях і цэрквах Прагі, Кутна-Горы, Градзец-Кралавэ.
Базіліка Максенцыя
Базіліка Максенцыя і Канстанціна — самы вялікі будынак, калі-небудзь пабудаваны на Рымскім форуме. Закладзена ў 308 годзе імператарам Максенцыям, а скончана яго пераемнікам — Канстанцінам у 312 годзе.
Базіліка была ўзведзена на месцы складоў для спецый (horrea piperataria). Нават па старажытнарымскіх мерках, будынак базілікі быў грандыёзны — плошча нефа перавышала 4000 кв. м., вышыня скляпенняў складала 39 метраў. Унутры сцены базілікі былі ўпрыгожаны мармуровымі плітамі, пол пакрыты каляровым мармурам. Архітэктурным прыкладам для будаўніцтва паслужылі тэрмы Каракалы і Дыяклетыяна. У заходняй апсідзе базілікі была ўстаноўлена каласальная статуя Канстанціна.
Інле
Інле (အင်း) — прэснаводнае возера ў М’янме, другое па плошчы ў краіне. Агульная плошча паверхні — 116 км².
Прырода
Возера Інле месціцца на поўдні Шанскага нагор’я. Лічыцца, што возера сфарміравалася ў выніку паступовага размывання шматлікімі рэчкамі і ручаямі вапняковай паверхні. Узровень вады сезонна змяняецца. Падчас мусонаў глыбіня можа дасягаць 3,7 м.
Заходні і паўночны берагі нізкія, пакрытыя зараснікамі, утрымоўваюць тарфяныя адкладанні. На паўночна-ўсходнім беразе ёсць гарачая крыніца са шчолачнай вадой.
Возера насяляюць 35 відаў рыб (17 з іх — эндэмікі), 45 відаў слімакоў (30 эндэмікаў), 1 эндэмічны від крабаў. Эндэмічны від карпа з’яўляецца важным відам для здабычы. Увосені на возеры спыняецца каля 20 000 пералётных гарбатак. Акрамя таго, на берагах гняздуе рэдкі від журава.
Культура
Інле — важная турыстычная славутасць М’янмы.
Ахова
У 2003 г. возера Інле было абвешчана паркам спадчыны АСЕАН. Водна-балотныя ўгоддзі (5 797,6 га) трапілі ў 2004 г. пад ахову Рамсарскай канвенцыі. У 2015 г. возера трапіла ў спіс біясферных рэзерватаў ЮНЕСКА.
Новы горад (Слуцк)
Новы горад, або Новае места  — паўднёвая частка горада Слуцка на левым беразе Случы. Са Старым горадам злучаўся мостам цераз Случ, на якім размяшчаліся млыны. Новы горад пачаў забудоўвацца пазней за Стары горад. У XVI ст. тут склалася прамавугольная сетка вуліц з адносна буйнымі кварталамі, забудаванымі драўлянымі дамамі.
У 1579 г. Слуцк быў падзелены паміж трыма братамі Алелькавічамі на Стары горад, Новы горад і Востраў. Новы горад атрымаў Ян Сямён Юр'евіч. У 1592 г. усе часткі горада і Слуцкае княства былі зноў аб'яднаны і перайшлі да апошняй князёўны з роду Алелькавічаў — Соф'і Юр'еўны, а праз яе — да Радзівілаў. Пры Радзівілах пабудаваныя новыя абарончыя ўмацаванні, цытадэль, распрацаваны рэгулярны план Новага горада.
У 1617 г. Януш Радзівіл пабудаваў у Новым горадзе драўляную кальвінісцкую царквую. Як паведамляюць крыніцы, кальвіністы часам мелі два зборы.
У 1710—1720-я гады ў Новым горадзе на месцы былой сядзібы шляхціца І. Клакоцкага, якую ён у 1706 г. падараваў езуітам, пабудаваны драўляныя касцёл і калегіум.
У 1804 г. увесь комплекс езуіцкага калегіума, акрамя скарбніцы, згарэў. У 1852 г. на месцы драўлянага кальвінскага збора ўзведзены мураваны.
NGC 5481
NGC 5481 (іншыя абазначэнні — UGC 9029, MCG 9-23-36, ZWG 272.28, KCPG 416B, PGC 50331) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Марш украінскіх нацыяналістаў (песня)
Марш украінскіх нацыяналістаў — песня на словы Алеся Бабія. Музыку прыпісваюць Амяляну Нижанкоўскаму, хоць без згадкі яго ў арыгінале гэта пытанне спрэчнае. У 1932 годзе зацверджаны ў якасці гімна Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў.
Уплыў
У наш час тэкст Марша ўкраінскіх нацыяналістаў быў мадыфікаваны. Упершыню новы Марш украінскай арміі прэзентавалі 13 сакавіка 2017 года ў Кіева-Магілянскай акадэміі, напярэдадні Дня ўкраінскага валанцёра. «Зродились ми великої години» выканалі Алег Скрыпка і Ансамбль песні і танца Узброеных Сіл Украіны.
24 жніўня 2018 года адаптаваная да сучасных украінскіх умоў версія песні стала маршам украінскай арміі і ўпершыню афіцыйна выконвалася на парадзе да Дня Незалежнасці Украіны, на якім таксама ўпершыню было афіцыйна выкарыстана прывітанне «Слава Україні!» — «Героям Слава!».
Ініцыятарамі стварэння для ўкраінскай арміі страевой песні на аснове тэкста Алеся Бабія сталі ўкраінскія музыкі Алег Скрыпка (лідэр гурта «Воплі Відоплясова») і Іван Ленё (Kozak System). Зрабілі яны гэта разам з іншымі ўкраінскімі выканаўцамі-патрыётамі — Сашком Палажынскім («Тартак»), Фамой («Мандри»), Тарасам Кампанічэнкам («Хорея Козацька»), Фаготам («Танок на майдані Конґо»), Сяргеем Васілюком («Тінь Сонця») і Тарасам Чубаем («Плач Єремії») [6].
Макава
Гісторыя
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў верасні 1943 года гітлераўцамі было спалена 54 дамоў, забіта 3 чалавекі.
Комі мова
Комі-зыранская мова — адна з пермскіх моў (галіна фінаўгорскіх) моў. Пашырана ў Рэспубліцы Комі, часткова на Кольскім паўвостраве, у Ямала-Ненецкай і Ханты-Мансійскай аўтаномнай акругах Расіі. Дыялекты: прысыктыўкарскі (аснова літаратурнай мовы), ніжневычагодскі, верхневычагодскі, сярэднесысольскі, верхнесысольскі, вымскі, лузкалецкі, іжамскі, пячорскі, удорскі. У адрозненне ад роднаснай ёй комі-пярмяцкай мовы характэрна захаванне гука «л» ва ўсіх дыялектах, націск на 1-м складзе, клічная форма назоўнікаў на -öй. У марфалогіі — адзінае скланенне і спражэнне. У лексіцы шмат аднаскладовых слоў.
Да пачатку 20 стагоддзя ў комі-зыран не было адзінай літаратурнай мовы (рэлігійная літаратура выдавалася на дыялектах). Літаратурная мова склалася пасля 1917 года. Пісьменства створана місіянерам Стафанам Пермскім у 2-й палове 14 стагоддзя. У 17 стагоддзі выцеснена пісьменства на аснове кірыліцы. З 1918 года выкарыстоўваецца рускі алфавіт, з 1920 года — са значна змененымі графемамі, з пачатку 1930-х — лацінка, з канца 1930-х гадоў — руская графіка з увядзеннем дадатковых літар «і», «ö».
Аляксандр Пятровіч Ляховіч
Аляксандр Пятровіч Ляховіч (нар. 4 ліпеня 1989 года, в. Варняны, Астравецкі раён, Гродзенская вобласць, БССР) — беларускі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў хадзьбе на 5000 м, 10 км, 20 км. Майстар спорту Беларусі. Стыпендыят Міжнароднай федэрацыі ўніверсітэцкага спорту (FISU)
Біяграфія
Нарадзіўся 4 ліпеня 1989 года ў в. Варняны. У 2000—2004 гадах вучыўся дзіцяча-юнацкай спартыўнай школе г. Астравец, у 2005—2007 гадах у Гродзенскім дзяржаўным вучылішчы алімпійскага рэзерву, у 2008—2009 гадах у Рэспубліканскім вучылішчы алімпійскага рэзерву.
У 2015 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры па спецыяльнасці «спартыўна-педагагічная дзейнасць».
12 чэрвеня 2015 года выканаў кваліфікацыйны нарматыў XXXI летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года ў Рыа-дэ-Жанэйра (Бразілія) на ў г. Чэбаксары (Расія) з вынікам 1:23:26 (алімпійскі нарматыў 1:24.00). Прыняў удзел у Чэмпіянаце свету па лёгкай атлетыцы 2015 ў Пекіне
У 2014, 2015, 2016 станавіўся чэмпіёнам Беларусі.
Пераможца Кубка Беларусі 2016 года ў хадзьбе на 20 кіламетраў з вынікам 1:21.14.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2016 года ў хадзьбе на 20 кіламетраў з вынікам 1:25.16.
Скулі Магнусан
Скулі Магнусан (ісл.: Skúli Magnússon) (нар., Кельдунес пад Хусавікам — , таксама Skúli fógeti) быў першым ісландцам, які атрымаў пасаду ісландскага намесніцтва. Лічыцца «бацькам» Рэйк’явіка.
Райнава
Райнава (Ра́йнова) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Малы Каўказ
Малы Каўказ — горная сістэма ў Закаўказзі. Злучаецца з Вялікім Каўказам Ліхскім хрыбтом, на захадзе аддзяляецца ад яго Калхідскай нізінай, на ўсходзе — Курынскай западзінай. Аблямоўвае з поўначы і паўночнага ўсходу Армянскае нагор’е. Вышэйшы пункт — гара Арагац (4094 м). Працягласць — каля 600 км.
Казарца-Лігурэ
Казарца-Лігурэ (Casarza Ligure) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 6565 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 240 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 16030. Тэлефонны код — 0185.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы san Michele Arcangelo e santa Monica.
Зубава (Ярцаўскі раён)
Зубава (Зубово) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Падрошчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Зубава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Зубава не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Пазнаньская брама (Быдгашч)
Гісторыя
Познаньская брама, вядома таксама як Хвытоўская, знаходзілася ў паўднёва-заходняй частцы горада, у канцы вуліцы Доўгая. Яно ахоўвала выязныя шляхі з горада ў бок Познані і Накла.
Першая пісьмовая згадка пра браму датуецца 1620 годам, хоць можна меркаваць, што яна была пабудавана значна раней, таму што бернардынская хроніка 1604 года згадвае пра тры гарадскія брамы, якія існавалі ў Быдгашчы.
Драўляная брама была ўжо ў другой палове XIV стагоддзя, а муравана у XV. Брама была знішчаны пажарам у 1547 годзе, адбудаваны ў другой палове XVI стагоддзя. У 1634 годзе і пасля шведскага ўварвання праводзіліся рамонтныя работы.
Падчас паўстання Касцюшкі 2 кастрычніка 1794 года польскія войскі на чале з генералам Генрыкам Дамброўскім і Францішкам Рымкевічам уварваліся ў горад праз Познаньскую браму. Апошні ў сваёй справаздачы ацаніў браму як «моцную».
Шпыкіў
Шпыкіў (Шпи́ків) — пасёлак гарадскога тыпу ў Тульчынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Цэнтр тэрытарыяльнай грамады. Размешчаны за 55 км на поўдзень ад Вінніцы.
Першымі ягонымі ўладальнікамі былі шляхціцы Кішкі, адзін з якіх прадаў мястэчка пазней князям Астрожскім, у далейшым паселішча па чарзе належала магнатам Замойскім, Канецпольскім, Патоцкім. Апошнімі ўладальнікамі былі шляхцічы Свяйкоўскія. Пасёлак раней меў значную яўрэйскую грамаду, у якой у 1900 г. налічвалася 1875 чал. У 1760 г. падольскім ваяводам Лявонам Свяйкоўскім у паселішчы быў пабудаваны замак-палац.
Базіліка Юлія
Базіліка Юлія (Basilica Iulia) — базіліка на Рымскім форуме, месца сходаў рымскага сената, тут таксама праходзілі судовыя працэсы, першым чынам гэта было месца для tribunalis centumvirale — працэсаў аб спадчыне і маёмасці. У будынку таксама знаходзіліся крамы мянялаў, на падлозе накрэслены палі для гульняў.
Базіліка (101 на 49 метраў) пабудавана Гаем Юліем Цэзарам у 54 — 44 гадах да н.э. на месцы базілікі Семпронія. Пасля пажару будынак быў адноўлены ў 12 годзе да н.э. і пры Аўгусце, у 12 годзе асвечана. У гэты перыяд будынак быў як і базіліка Юлія ўпрыгожана мармурам (вонкавыя сцены і сцены крамак, апоры).
Пры пажары ў 283 годзе базіліка моцна пацярпела і была адрэстаўравана пры Дыяклетыяне.
Ракава (Старасамбірскі раён)
Ракава (Ра́кова) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сатосі Ямагуты (1978)
Сатосі Ямагуты (山口 智; нар. ) — японскі футбаліст. У 2009 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Васіль Іванавіч Мялешка
Васіль Іванавіч Мялешка  — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (1972), прафесар (1990).
Біяграфія
Скончыў БДУ. У 1956—1991 у Інстытуце гісторыі АН БССР, загадчык аддзела гісторыі Беларусі эпохі феадалізму. У 1987 старшыня камісіі Акадэміі навук па гісторыі сельскай гаспадаркі і сялянства Беларусі.
У працы «Очерки аграрной истории Восточной Белоруссии (вторая половина ХVІI — ХVІII вв.)» (1975) В. І. Мялешка вызначыў асаблівасці аграрнай гісторыі ўсходняй часткі Беларусі. Ён паказаў аднатыпнасць структуры феадальнай уласнасці (дамінаванне шляхецкай уласнасці), гандлёвыя сувязі феадальнага маёнтка і сялянскай гаспадаркі з рынкам, глыбокае пранікненне таварна-грашовых адносін у сельскую гаспадарку, ролю промыслаў у развіцці аграрнай вытворчасці. Даследчык лічыў, што некаторыя промыслы ў 1-ай пал. 18 ст. мелі рысы капіталістычных мануфактураў.
Таксама В. І. Мялешка вывучаў праблему класавай барацьбы ў беларускай вёсцы. У манаграфіі «Классовая борьба в белорусской деревне во второй половине ХVІI — ХVІII вв.» (1982) ён прааналізаваў тры формы сялянскіх выступленняў: пасіўны супраціўленне (скаргі, адмова ад выканання павіннасцей, уцёкі), узброеныя акцыі (напады на маёнткі, сутычкі з узброенымі атрадамі і інш.), паўстанні (на Каменшчыне (1736—1754) і Крычаўскім старостве (1740—1744)).
Шанс/off
«Шанс/off» — сёмы студыйны альбом гурта «Разбітае сэрца пацана», які выйшаў у 2022 годзе.
Гісторыя стварэння
У 2021 годзе «РСП» разам са слухачамі затрымалі падчас канцэрта на турбазе «Огонёк». Усе ўдзельнікі каманды атрымалі па 15 сутак арышту. У зняволенні Дзяніс Тарасенка напісаў 8 вершаў, Павел Гарадніцкі прыдумаў да іх музыку.
Мірыям Ура-Ніле
Мірыям Ура-Ніле (нар., Кіеў, Украіна) — прафесійная украінская баскетбалістка. Выступала за зборную Украіны.
Біяграфія
У сезоне-2015/16 яна стала чэмпіёнкай Беларусі і выйграла Кубак краіны ў складзе «Гарызонта». З 2022 года гуляе за бельгійскі «Касторс Брэйн».
Выступала за зборную U-16 (2009—2010), U-18 (2011—2012) і U-20 (2012—2014). У 2014 годзе дэбютавала за зборную Украіны.
Кірыяк з Анконы
Кірыяк з Анконы (поўнае імя — Cyriacus de Pizzicolli; 1391, Анкона — пасля 1449, Крэмона) — адзін з гуманістаў эпохі італьянскага Адраджэння.
Сучаснікі называлі яго «бацька старажытнасці»; сёння ён лічыцца адным з заснавальнікаў археалогіі. Ён сабраў ўзоры і археалагічныя помнікі ва ўсіх краінах усходняга Міжземнамор'я, падрабязна апісаў у сваіх кнігах убачаныя славутасці і зарысаваў шэраг старажытных надпісаў.
Jazz pirates
«Jazz pirates» (Джаз піраты) — дэбютны альбом беларускага гурта «Chiefs Band.
Крытыка
Музычны крытык Яўген Даўгіх адзначыў, што увогуле альбом гучыць «фірмова і неправінцыяльна».
Меркаванне музычнага крытыка Віктара Сямашкі аб альбоме :
Ле Дара
Ле Дара́ (Le Dorat, Le Daurat) — камуна ў Францыі, у дэпартаменце Верхняя В’ена рэгіёна Новая Аквітанія. Размешчаны за 50 км на поўнач ад Ліможа. Чыгуначная станцыя на лініі Лімож — Пуацье. Насельніцтва — 1,6 тыс. жыхароў (2017).
Рып’яна
Рып’яна (Рі́п'яна) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Аляксандр Пятровіч Дзмітрачэнка
Аляксандр Пятровіч Дзмітрачэнка (нар., Ула, Віцебская губерня — , Ленінград) — вучоны ў галіне жывёлагадоўлі, Герой Сацыялістычнай Працы. Заслужаны дзеяч навукі РСФСР, (1934), доктар сельскагаспадарчых навук (1947).
Біяграфія
Пасля заканчэння ў 1922 годзе Сцябутаўскага сельскагаспадарчага інстытута працаваў у Ленінградзе. У 1939—1946 гадах у Валагодскім малочным інстытуце, з 1976 года — прафесар-кансультант. У 1945—1956 гадах — загадчык кафедры Ленінградскага ветэрынарнага інстытута.
У 1961 годзе было прысвоена званне «Заслужаны дзеяч навукі РСФСР». Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР Аляксандру Пятровічу было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы.
Навуковая дзейнасць
Распрацоўваў пытанні эфектыўнасці выкарыстання і ацэнкі каларыйнасці кармоў, распрацоўкі прынцыпаў нарміравання кармлення буйной рагатай жывёлы, выкарыстання электронна-вылічальнай тэхнікі для складання аптымальных рацыёнаў кармлення жывёлы.
NGC 5482
NGC 5482 (іншыя абазначэнні — UGC 9038, MCG 2-36-43, ZWG 74.115, PGC 50459) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валапас.
Вышэйшыя расліны
Вышэйшыя расліны ў некаторых сістэмах класіфікацыі разглядаюць як таксон рангу Падцарства.
NGC 5482
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вышэйшыя расліны
Эвалюцыя вышэйшых раслін цесна звязана з выхадам на сушу і заваяваннем наземных ніш.
Форд Мэдакс Браўн
Форд Мэдакс Браўн (Ford Madox Brown; —) — англійскі жывапісец і паэт, адзін з самых вядомых прадстаўнікоў прэрафаэлітызму, хоць ніколі не ўваходзіў у само Братэрства прэрафаэлітаў. Быў блізкім сябрам Габрыэля Расеці і Уільяма Морыса, разам з якім займаўся дызайнам вітражоў.
Кавалі (Ярцаўскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Кавалі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Кавалі не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Кароль Бартольд
Кароль Бартольд (1680—1745 гг.) — прафесар філасофіі і тэалогіі.
Малыя Круговічы
Малы́я Круго́вічы (, Малые Круговичи) — вёска ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Агарэвіцкага сельсавета. Знаходзіцца за 15 км на ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Ганцавічы (на лініі Лунінец — Баранавічы).
Віктар Браўнер
Віктар Браўнер (рум. Victor Brauner;,  — , ) — румынскі і французскі жывапісец і графік, містык і эзатэрык, прыкметны ўдзельнік групы сюррэалістаў. Творчасць Браўнера — сплаў еўрапейскага авангарда з экзатычнымі архетыпамі карэнных народаў Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі.
Міхаіл Ягоравіч Раманькоў
Міхаіл Ягоравіч Раманькоў (вёска Дубінка 1, Магілёўскі раён — ) — Герой Савецкага Саюза (29.06.1945).
Біяграфія
Беларус. З 1944 года на 2-м Беларускім і 3-м Беларускіх франтах. Камандзір кулямётнага разліку малодшы сяржант Раманькоў вызначыўся ў баях ва Усходняй Прусіі. 22 сакавіка 1945 г. пад Кёнігсбергам знішчыў 2 станкавыя кулямёты і каля 100 гітлераўцаў. 5 чэрвеня 1945 г. у баі на касе Фрыш-Нерунг са сваім разлікам абышоў вёску Фогельзанд і ударам з тылу знішчыў каля 70 гітлераўцаў, што садзейнічала акружэнню і разгрому групоўкі праціўніка.
Базіліка Семпронія
Базіліка Семпронія (Basilica Sempronia) — адна з найстаражытнейшых базілік рэспубліканскага перыяду на рымскім форуме.
Базіліка Семпронія была пабудавана цэнзарам Тыберыем Семпроніям Гракхам у 169 годзе да н.э., пасля таго як ён разбурыў дом Сцыпіёна Афрыканскага, які стаяў на тым месцы. Юлій Цэзар загадаў разбурыць гэты будынак, каб на яго месцы ўзвесці новую базіліку — базіліку Юлія. Падлога з траверціна размешчаны на 30 см глыбей мармуровага пакрыцця новай базілікі.
Першы закон Ньютана
Першы закон Ньютана (закон інерцыі) вызначае характар руху свабоднага цела. Гэты закон быў адкрыты Галілеем, але называецца імем Ньютана, таму што ён уключыў яго ў сваю сістэму законаў руху.
Закон інерцыі сцвярджае, што ўласцівасцю кожнага цела ёсць захаванне хуткасці свайго руху, а змена хуткасці (паскарэнне або замаруджанне) магчымая толькі вынікам знешняга ўздзеяння.
Антычныя ўяўленні аб інерцыі
Свабодная целы ў рэальным жыцці не сустракаюцца, бо на любое цела ў наваколькым свеце дзейнічаюць тыя ці іншыя сілы. Гэта прыводзіла антычных навукоўцаў да памылковай высновы аб тым, што цела не можа рухацца без знешняга ўздзеяння. Арыстоцель у сваім трактаце «Фізіка» разважае:
Арыстоцель, такім чынам, адмаўляе інерцыю, зыходзячы з памылковай думкі аб тым, што цела праз ізатропнасць прасторы («пустэчы») не можа «ведаць», куды яно павінна рухацца. Пункт погляду Арыстоцеля аспрэчваўся навукоўцамі, але панаваў да адкрыцця закона інерцыі.
Закон інерцыі, прынцып адноснасці і інерцыяльныя сістэмы адліку
З арыстоцелевай высновы аб неабходнасці знешняга ўздзеяння на цела для яго руху вынікае, што ў сістэме адліку, звязанай з целам, што рухаецца, на яго не дзейнічаюць тыя сілы, што дзейнічаюць у іншых сістэмах. Але гэта супярэчыць вынікам эксперыментаў, якія сцвярджаюць адваротнае: рух або нерухомасць не ўплывае на характар фізічных працэсаў. Апошняе сцверджанне называецца прынцыпам адноснасці Галілея і з'яўляецца абагульненнем закона інерцыі.
Відавочна, аднак, што гэты прынцып не можа выконвацца абсалютна ва ўсіх сістэмах адліку, бо калі свабоднае цела захоўвае хуткасць у адной сістэме, то яно не будзе яго захоўваць у сістэме, што рухаецца адносна яе з паскарэннем. Таму закон інерцыі патрабуе аксіяматычнага сцверджання наяўнасці такіх сістэм адліку, дзе ён выконваецца (інерцыяльных сістэм). З улікам гэтага закон фармулюецца так:
Існуюць сістэмы адліку, што называюцца інерцыйнымі, у якіх свабоднае цела (такое, на якое не аказваюцца вонкавыя ўздзеянні) захоўвае сваю сталую хуткасць ці знаходзіцца ў спакоі.
Паколькі рух са сталай хуткасцю - гэта раўнамерны прамалінейны рух, то з закону інерцыі вынікае, што свабодныя целы ў інерцыяльных сістэмах адліку рухаюцца раўнамерна і прамалінейна.
Відавочна, што ўсе інерцыяльныя сістэмы адліку рухаюцца адна адносна адной з пастаяннай хуткасцю. Сістэма, што рухаецца адносна інерцыяльнай сістэмы адліку з паскарэннем, з'яўляецца неінерцыяльнай.
Нацыянал-сіндыкалізм
Нацыянал-сіндыкалізм — нацыяналістычны варыянт сіндыкалізму. У эканамічнай і сацыяльнай сферы нацыянал-сіндыкалізм імкнуўся заснаваць дзяржаву на аснове сіндыкатаў, увесці рабочае самакіраванне на фабрыках і прамысловых прадпрыемствах. Аднак ад анарха-сіндыкалізму яго адрознівала абвяшчэнне неабходнасці моцнай дзяржавы, павагі да традыцыйных каштоўнасцяў і нацыяналізм. Сярод вядучых ідэолагаў нацыянальнага сіндыкалізму былі, у прыватнасці, Хасэ Антоніа Прыма дэ Рывера і Раміра Ледэсма Рамас.
Узнікненне і развіццё нацыянал-сіндыкалізму было звязана з нарастаннем палітычнага і эканамічнага крызісу, звязанага з панаваннем Народнага фронту ў Іспаніі ў 1930-х гадах. У гады грамадзянскай вайны ў Іспаніі нацыянал-сіндыкалісцкая партыя - Фаланга падтрымала паўстанне генерала Франка і аказаў яму палітычную і ваенную падтрымку. Дзякуючы гэтаму ў франкісцкай Іспаніі, асабліва ў 1940-х гадах, былі рэалізаваны пэўныя дапушчэнні нацыянал-сіндыкалізму.
Нацыянал-сіндыкалісцкія ідэі мелі найбольшую падтрымку сярод рабочых, дробнай буржуазіі і моладзі. Апроч Іспаніі, гэты рух у меншай ступені існаваў у Францыі і Партугаліі, дзе актыўна дзейнічаў Рух нацыянал-сіндыкалістаў.
Насельніцтва Ліберыі
Ліберыя адносіцца да найменш населеных дзяржаў Заходняй Афрыкі. У гістарычным мінулым ліберыйская зямля панесла значныя чалавечыя страты праз гандаль рабамі. Дзве грамадзянскія вайны канца ХХ - пачатку ХХІ ст. забралі 250 тысяч жыццяў і выклікалі моцны міграцыйны адток (таксама каля чвэрці мільёна чалавек). Хоць часам Ліберыя сама прымае мігрантаў: у 2010-11 годзе сюды, ратуючыся ад гвалту, перабраліся 125 000 івуарыйцаў.
Дэмаграфія
Сёння ў Ліберыі налічваецца меней за 5 млн чалавек, пры гэтым краіна дэманструе тыпова афрыканскія тэмпы росту насельніцтва: Нараджаецца 38 чалавек на 1000 (2017), а на адну жанчыну прыходзіцца 5 дзяцей, прырост складае 2,5%. . Ён быў бы яшчэ вышэйшым, каб не эміграцыя (0,6%).
Сярэдні ўзрост ліберыйца ў 2017 складаў 17,8 гадоў, а 60% насельніцтва былі маладзей за 25 гадоў. Вялікіх поспехаў Ліберыя дасягнула ў барацьбе за жыцці немаўлят: нягледзячы на недахоп медыцынскіх работнікаў, узровень дзіцячай смяротнасці з 1990 знізіўся на 70 % і цяпер складае 52 на 1000, што ўсё роўна застаецца адным з найгоршых паказчыкаў у свеце. Дзіцячая смяротнасць павялічваецца ў тых сельскіх раёнах краіны, дзе пасюль практыкуецца жаночае абразанне. Яшчэ горшыя пазіцыі Ліберыі ў мацярынскай смяротнасці, бо роды часта прымаюць не прафесійныя медыкі.
Этнічны склад
Насельніцтва Ліберыі складаецца з некалькіх этнічных груп. Таксама тут жывуць нашчадкі вызваленых амерыканскіх і карыбскіх рабоў (пераважна з Барбадаса), якіх называюць амерыканаліберыйцамі(каля 5%). Яны па сённяшни дзень займаюць вышэйшыя грамадскія і палітычныя пасады. Астатнія 95% насельніцтва складаюцца з мясцовых плямёнаў: кпеле — буйнейшае, баса, гіё, кру, грэба, мана, крахн, гола, гбандзі, лома, кісі, ваі, дэі, бэла, мандынга і мендэ.
Мова і рэлігія
Этнічная разнароднасць ускладняецца існаваннем у краіне каля 20 моў, а таксама распаўсюджанасцю анімізму. Дзяржаўная мова — англійская, ва ўмовах нацыянальнай стракатасці яна служыць сродкам міжэтнічных зносін. Паводле перапісу 2008, 86,5 % ліберыйцаў з'яўляюцца хрысціянамі пераважна пратэстанцкіх кірункаў, 12,2 % — мусульмане.
Размяшчэнне і рассяленне
У гарадах жывуць крыху больш за палову ліберыйцаў. У сталічным графстве Мантсерада ў 2017 жылі 1 118 тыс.чалавек, з іх 970 тысяч — у агламерацыі Вялікая Манровія. Як тое вядзецца на чорным кантыненце, роля сталіцы гіпертрафаваная: паводле дадзеных 2008 года ў Манровіі пражывае у 4 разы болей народу, чым у сталіцах усіх астатніх графстваў разам узятых. Другі горад — Гбарнга на паўночным усходзе (56 тыс.), трэці — Бьюкенен (50 тыс.)
Расохы
Расохы (Росо́хи) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Херсанес Таўрычаскі
Херсане́с Таўры́часкі (у сярэднія вякі Xерсон, Корсунь) — старажытны горад у Крыме (цяпер у межах г. Севастопаль).
Гісторыя
Заснаваны ў 422—421 да н.э. грэкамі-перасяленцамі з Гераклеі Пантыйскай. У V—I ст. да н.э. поліс, у I—IV ст. н.э. — арыстакратычная рэспубліка. Насельніцгва горада займалася рыбалоўствам, вінаградарствам, рамяством і гандлем (пераважна хлебам). У IV—III ст. да н.э. пад яго кантролем знаходзіліся гарады Керкінітыда, Калос-Лімен і шэраг умацаванняў. У гэты час горад займаў плошчу каля 27 га, меў акропаль, агору, каля 20 тыс. жыхароў. У канцы II ст. да н.э., каб адбіцца ад скіфаў, горад прызнаў панаванне Пантыйскага царства, 3 63 да н.э. залежаў ад Рыма, з канца IV ст. н.э. — ад Візантыі. Найбольшага росквіту дасягнуў у V — пач. VII ст., калі адноўлены ўмацаванні, пабудаваны буйныя базілікі. У V—XI ст. Херсанес Таўрычаскі — самы вялікі горад Паўночнага Прычарнамор’я, цэнтр распаўсюджвання хрысціянства. У пач. VIII ст. падпарадкаваны хазарамі. У 989 быў захоплены войскамі кіеўскага князя Уладзіміра Святаславіча. Апошні перыяд росквіту — 2-я пал. IX—XII ст.: пашыраны порт, будаваліся новыя храмы, выпускаліся ўласныя грошы. У сярэдзіне XII ст. трапіў пад уладу полаўцаў, з пач. XIII ст. — Трапезундскай імперыі. У 1299 разбураны ханам Нагаем, у канцы XIV ст. — Едыгеем.
Помнікі
Археалагічнымі раскопкамі (пачаты ў 1827, сістэматычныя з 1876) выяўлены муры, вежы, кварталы з дамамі і майстэрнямі, антычны тэатр, больш за 50 хрысціянскіх храмаў (IV—XV ст.), некропаль і інш.; эпіграфічныя помнікі — прысяга херсанесцаў (пач. III ст. да н.э.), дэкрэты ў гонар Дыяфанта (канец II ст. да н.э.), фрагменты жывапісу, мазаікі і інш.
Кодзі Ямасэ
(山瀬 功治; нар. ) — японскі футбаліст. У 2006—2010 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Дзень абаронцы Айчыны
Дзень абаронцы Айчыны — свята, якое адзначаецца штогод 23 лютага ў Беларусі, Кыргызстане, Расіі і Таджыкістане. Было ўведзена ў РСФСР 27 студзеня 1922 года, калі Прэзідыум УЦВК РСФСР апублікаваў пастанову аб чацвёртай гадавіне Чырвонай арміі, у якой гаварылася: «У адпаведнасці з пастановай IX Усерасійскага з’езда Саветаў аб Чырвонай арміі Прэзідыум УЦВК звяртае ўвагу выканкамаў на надыходзячую гадавіну стварэння Чырвонай арміі (23 лютага)».
Узнікненне і ўстанова свята
16 лютага 1918 года германскае камандаванне афіцыйна заявіла савецкаму прадстаўніку ў Брэст-Літоўску, што ў 12 гадзін 18 лютага сканчаецца перамір’е паміж Расіяй і Германіяй і аднаўляецца стан вайны.
18 лютага германскія і аўстра-венгерскія войскі пачалі наступленне па ўсім Усходнім фронце. Іх рух быў даволі імклівым, так як у бальшавікоў практычна не мелася дастатковай колькасці ўзброеных падраздзяленняў, якія змаглі б спыніць прасоўванне варожых войскаў. Ураду РСФСР патрабавалася стварыць пралетарскую армію за максімальна кароткі тэрмін.
23 лютага 1918 года быў апублікаваны заклік СНК ад 21 лютага «Сацыялістычная айчына ў небяспецы». Таксама ў гэты дзень пачаўся масавы запіс добраахвотнікаў у Чырвоную армію, а 25 лютага на фронт адправіліся першыя чырвонаармейскія атрады. З узнікненнем першых падраздзяленняў Чырвонай арміі нямецкае наступленне было спынена.