cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пратэсты ў Беларусі (2020—2021)
Акты вандалізму, хуліганства і тэрарызму падчас пратэстаў
18 верасня 2020 г. супрацоўнік газеты «СБ-Беларусь сегодня» Раман Рудзь заявіў, што вечарам 14 верасня невядомыя ўдзельніку пратэсту падпалілі яго аўтамабіль. Далейшага развіцця гэта падзея не атрымала.
Увосень 2020 г. пэўнае распаўсюджанне атрымалі напады на транспарт, жыллё і службовыя будынкі супрацоўнікаў МУС
Хейнал
Хейнал (Hejnał), Выклік чароўнай Марыі — мелодыя фа мажор, якую грае трубач кожную гадзіну на паўночнай вежы касцёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі ў Кракаве. Раз у дзень, апоўдні, яна транслюецца Першай праграмай «Польскага Радыё». На працягу дваццаці чатырох гадзін хейнал выконваюць адначасова два пажарныя Дзяржаўнай пажарнай службы, якія выконваюць гэты твор 48 разоў на дзень.
Пратэсты ў Беларусі (2020—2021)
Акты вандалізму, хуліганства і тэрарызму падчас пратэстаў
2 кастрычніка была падпалена машына супрацоўніка міліцыі ў Ваўкавыску.
7 кастрычніка дзверы пракуратуры Жодзіна былі пашкоджаны агнём, пазней быў затрыманы мужчына, які прызнаў што зрабіў гэты ўчынак пад уплывам пратэстных Telegram-аналаў.
У ноч на 11 кастрычніка ў вёсцы Гарадзілава (Маладзечанскі раён) быў падпалены дом, у якім правёў дзяцінства камандзір мінскага АМАПу Дзмітрый Балаба.
22 кастрычніка каля будынка пракуратуры ў Салігорску былі падпалены некалькі аўтамабіляў.
МУС РБ заявіла, што падчас шэсця 25 кастрычніка пацярпелі 2 супрацоўнікі міліцыі, РУУС Цэнтральнага раёна Мінска закідалі камянямі і пашкодзілітам вокны і службовы транспарт.
28 кастрычніка ў будынку ДАІ Мозыра невядомы разбіў акно і кінуў ў памяшканне «кактэйль Молатава», у выніку чаго адзін з пакояў быў пашкоджаны агнём. У гэты ж дзень каля граніцы з Украінай былі затрыманыя 4 чалавекі, якіх абвінівацілі ў падпале машын у Салігорску і будынка ДАІ ў Мазыры; у СМІ гэта група стала вядома як «група Аліневіча ».
20 лістапада невядомыя падпалілі машыну супрацоўніка міліцыі ў Гродна.
У ноч на 26 сакавіка 2021 г. ў Пячах быў затрыманы жыхар Пінскага раёна, які, паводле версіі следства заклаў выбуховае рэчыва ў сметніцу ў Мінску на вул. Убарэвіча і планаваў зрабіць тое ж самае на тэрыторыі АВЦ-72, таксама прадстаўнікі сілавых ведамстваў заявілі аб тым, што за дзеяннямі затрыманага стаяла ініцыятыва BYPOL.
Яшчэ адной папулярнай палітычнай акцыяй было накладанне дроту на чыгуначныя рэйкі для спынення руху чыгункі. Асабліва акітыўна гэтыя дзеянні адбываліся пасля аб’яўлення Святланай Ціханоўскай пачатку нацыянальнай забастоўкі 26 кастрычніка. Паводле дадзеных прэс-сакратара МУС, апублікаваных 16 сакавіка, з авчатку 2020 года было выяўлена больш за 160 фактаў накладання дроту на рэйкі і 29 падазраваных ў гэтых злачынствах.
Акрамя актаў хуліганства, вандалізма і насілля супраць сілавікоў, прадстаўнікоў улады і праўладных СМІ, у Беларусі ў азначаны перыяд былі заўважаны выпадкі насілля і вандалізму супраць прыхільнікаў пратэсту. 12 жніўня ў Салігорску Леанід Штайда падчас сваркі забіў аднаго з удзельнікаў пратэсту.
Па матывах нянавісці да ўздельнікаў пратэсту былі забітыя Г.Кісель у Салігорску 12 жніўня і Р.Бандарэнка 12 лістапада ў Мінску. У Брэсце 5 студзеня 2021 г. п’яны пацыент стукнуў доктара хуткай дапамогі, паколькі падазраваў апошняга ў несімпатыях да Лукашэнкі; супраць хулігана ўзбудзлілі крымінальную справу.
У канцы 2020 года ў розных гарадах Беларусі былі зафіксаваны выпадкі, калі невядомыя разбівалі вокны прыватных кватэр ці дамоў, за якімі была размешчана пратэстная сімволіка.
Рэакцыя
Упраўленне вярхоўнага камісара ААН па правах чалавека выказала заклапочанасць сітуацыяй вакол пратэстаў у Беларусі і заклікала ўлады забяспечыць поўнае выкананне правоў на свабоду слова і мірных сходаў.
Каля пасольстваў Рэспублікі Беларусь былі праведзеныя акцыі з патрабаваннем вызваліць затрыманых. Такія акцыі ў падтрымку зняволеных і права беларусаў на сумленныя выбары прайшлі ў больш чым дваццаці краінах і ў больш чым трыццаці гарадах свету.
Рымска-каталіцкі арцыбіскуп, мітрапаліт Мінска-Магілёўскі Тадэвуш Кандрусевіч заклікаў да спынення гвалту і правядзення экстраннага круглага стала. 12 жніўня 2020 года віцебскі біскуп Алег Буткевіч выступіў са зваротам, дзе сярод іншага заявіў :
14 жніўня Прэзідэнт Малдовы І. Дадон назваў падзеі, якія адбываюцца ў Беларусі, унутранай справай беларусаў. У сваю чаргу, прэм’ер-міністр Чэхіі А. Бабіш заклікаў да паўторных прэзідэнцкіх выбараў з прысутнасцю міжнародных назіральнікаў.
14 жніўня адбылася відэаканферэнцыя міністраў замежных спраў Еўрапейскага саюза, на якой абмяркоўвалася сітуацыя ў Беларусі. Было вырашана лічыць вынікі выбараў сфальсіфікаванымі і таму не прызнаваць іх у тым выглядзе, у якім яны былі прадстаўлены Цэнтральнай выбарчай камісіяй Беларусі. Таксама міністры заклікалі пакараць асоб, адказных за гвалт, рэпрэсіі і фальсіфікацыю вынікаў выбараў.
23 верасня Дзярждэп ЗША выпусціў заяву для амерыканскіх грамадзян, якія знаходзяцца ў краіне, у якой рэкамендаваў адмовіцца ад наведвання месцаў масавага скаплення людзей, бо мірныя пратэсцы могуць перарасці ў беспарадкі.
22 кастрычніка Еўрапейскі парламент узнагародзіў беларускую апазіцыю, прадстаўленую Каардынацыйный радай, прэміяй Сахарава.
У сумеснай заяве ЗША і яшчэ больш за пяцідзесяці краінаў і ЕС аб сітуацыі з правамі чалавека ў Беларусі ад 26 кастрычніка 2020 года былі асуджаны масавыя парушэнні правоў чалавека, якія мелі месца ў сувязі з прэзідэнцкімі выбарамі, якія «не былі ні свабоднымі, ні справядлівымі».
17 снежня 2020 года Савет Еўрапейскага саюза ўвёў трэці пакет санкцый адносна Беларусі, у які трапілі 7 юрыдычных асоб (Белтэхэкспарт, Дана Холдынгз, Кіраўніцтва справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь,, Агат — электрамеханічны завод, 140-ы рамонтны завод, Мінскі завод колавых цягачоў) і 29 фізічных асоб (Анатоль Сівак, Іван Эйсмант, Уладзімір Каранік, Наталля Качанава, Павел Лёгкі, Ігар Луцкі, Андрэй Швед, Генадзь Богдан, Аляксандр Турчын, Аляксандр Шакуцін, і іншыя).
Меркаванне дзеячаў культуры, навукі і спорту
11 жніўня папулярны выканаўца Макс Корж апублікаваў у сваім інстаграме заклік да ўдзельнікаў пратэстаў. Спявак прапанаваў спыніць сутычкі з праваахоўнікамі; на яго думку, гэткія пратэсты маглі прывесці да новых чалавечых ахвяр.
15 жніўня форвард ФК ЦСКА Ілья Шкурын напісаў на сваёй старонцы ў Instagram, што адмаўляецца выступаць за зборную Беларусі «да таго часу, пакуль дзейнічае рэжым Лукашэнкі».
Баранавіцкая швейная фабрыка
Баранавіцкая швейная фабрыка «Бараўчанка» — спецыялізаванае прадпрыемства па вырабе школьнага адзення для хлопчыкаў усіх узроставых груп.
Пратэсты ў Беларусі (2020—2021)
Меркаванне дзеячаў культуры, навукі і спорту
19 жніўня мастацкі кіраўнік Маладзёжнага тэатра эстрады, рэжысёр парадаў на 3 ліпеня, адкрыцця Чэмпіяната свету па хакеі ў Мінску Вячаслаў Панін вярнуў званне «Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь», медаль Францыска Скарыны і іншыя ўзнагароды ў знак пратэсту. У гэты ж дзень гурт «Стары Ольса» вярнуў Міністэрству культуры ўзнагароду Нацыянальнай музычнай прэміі.
Фэйкавыя паведамленні
Гэты ж канал выпусціў заяву аб гібелі дэманстранта Яўгена Заічкіна ў першую ноч пасля выбараў. Аднак мужчына аказаўся жывым.
Баранавіцкая швейная фабрыка
Заснавана ў 1944 годзе ў горадзе Баранавічы як швейная фабрыка на базе швейнай майстэрні. У 1974 годзе фабрыцы прысвоена імя С. І. Грыцаўца, з 1975 года ўвайшла ў склад (разам з Навагрудскай швейнай фабрыкай) Баранавіцкага швейнага аб’яднання. З 2000 г. — РУПП з сучаснай назвай. У структуру асноўнага вытворчасці ўваходзяць цэхі: 2 швейных, раскройных, падрыхтоўчы, эксперыментальны і струмень малых серый. Асноўная прадукцыя (2009): адзенне для хлопчыкаў дзелавога стылю, мужчынскія, жаночыя і дзіцячыя вырабы палітовага і касцюмнага асартыментаў, некаторыя віды лёгкай адзення, бялізна пасцельная, сталовая і інш. Фабрыка працуе так жа з давальніцкай сыравінай (у тым ліку па эскізах або ўзорах заказчыка). Прадпрыемства мае 2 інтэрнаты (моладзевае і сямейнае), 2 бібліятэкі (тэхнічная і мастацкая), сталовую, медпункт, дзіцячы аздараўленчы лагер «Чайка», а так жа фірмовы магазін «Алеся» (горад Баранавічы). Экспартуе прадукцыю ў Латвію, Літву, Эстонію, Расію, Германію.
Пратэсты ў Беларусі (2020—2021)
Фэйкавыя паведамленні
Раней у СМІ з’явілася інфармацыя, што самалёт прэзідэнта Беларусі выляцеў з Мінска ў Турцыю. Выказваліся здагадкі, што ў самалёце можа знаходзіцца сям’я Лукашэнкі альбо сам Аляксандр Лукашэнка.
Баранавіцкая швейная фабрыка
Прысуджаны 2 міжнародныя ўзнагароды «Еўрапейскі клас якасці» за дасягненне лепшых паказчыкаў у галіне якасці прадукцыі, якая вырабляецца (2002, Бельгія).
Пратэсты ў Беларусі (2020—2021)
Фэйкавыя паведамленні
Каналам Медуза са спасылкай на тэлеграм-канал NEXTA апублікаваў відэаролік, дзе выкідае сваю форму нібыта беларускі спецназавец Арцём Беліновіч, аднак ім выявіўся рускі трэнер у Берліне (пра іншага згаданага байца Яўгена Навіцкага з Лагойска абвяржэнне інфармацыі не паступала).
Тэлекампанія «АНТ» паведамляла, што за гандлёвым цэнтрам «Рыга» быў знойдзены мікрааўтобус з расійскімі нумарамі, які быў цалкам загружаны амуніцыяй і іншымі прадметамі нібыта для арганізацыі вулічных беспарадкаў. Пазней газета «Наша Ніва», спасылаючыся на Бі-Бі-Сі, высветліла, што мікрааўтобус, які паўгода стаяў на гэтым месцы, належыць кінапрадзюсеру з Масквы, які здымаў у Мінску серыял.
Тэлеканал «Беларусь 1» паведамляў аб магчымым подкупе ўдзельнікаў акцый: адзін з падазраваных нібыта быў затрыманы з буйной сумай грошай. У гэты ж дзень недзяржаўныя СМІ апублікавалі выкрыццё: Міхаіл Сімакоў як індывідуальны прадпрымальнік займаўся камісійным продажам аўто, а напярэдадні ён прадаў Opel Zafira і атрымаў 10,5 тыс. долараў ЗША, з якімі яго і затрымалі. 14 жніўня Міхаіла выпусцілі з ізалятара.
Духавенства
Духавенства — зборны тэрмін для абазначэння грамадскага саслоўя, сацыяльнай праслойкі, асоб або сацыяльнай групы, якая складаецца з прафесійных служыцеляў той ці іншай рэлігіі. Часам ужываецца толькі да монатэістычных рэлігій.
Хрысціянства
У праваслаўі і каталіцызме ў духавенства (клір) уваходзяць толькі мужчыны. Адрозніваюць белае духавенства (святары, якія не прыносілі манаскіх абяцанняў) і чорнае духавенства (манаства). Духавенства складае тры ступені святарства: дыякан, святар (іерэй) і біскуп (архірэй) (у праваслаўі архирэйства дасягальна толькі для манахаў). У пратэстанцкіх цэрквах адсутнічае строгі падзел на духавенства і свецкіх. Адрозніваюць пасады епіскапа, пастара і прэсвітара, якія, аднак, успрымаюцца менавіта як пасаду, а не сан.
У праваслаўі да царкоўнаслужыцеляў адносяцца:
У каталіцызме да Другога Ватыканскага сабору:
Пасля Другога Ватыканскага сабору пакінуты толькі чытальнікі і акаліты.
Кандацьер
Кандацьеры (ад condotta — дагавор аб найме на ваенную службу) — у Італіі XIV—XVI стагоддзяў кіраўнікі ваенных атрадаў (кампаній), якія знаходзіліся на службе ў гарадоў-камун ды кіраўнікоў і складаліся галоўным чынам з замежнікаў. Кожны атрад групаваўся вакол кандацьера, які склікаў і распускаў атрад паводле свайго меркавання, заключаў дагаворы (кандоты) на вядзенне ваенных аперацый, атрымліваў грошы (soldo — «плата», гл. салдат) і расплачваўся з наймітамі. Здаралася, што кандацьеры захоплівалі ўладу ў гарадах, засноўваючы сіньярыі. У радах кандацьераў было нямала авантурыстаў.
Гісторыі вядомыя выпадкі, калі кандацьеры пасля атрымання платы за сваю працу пераходзілі з аднаго ваюючага лагера ў іншы і шантажавалі сваіх наймальнікаў.
Манета ў роце рыбы
Манета ў рота рыбы — падзея евангельскага апавядання, адзін з цудаў Ісуса Хрыста.
Біблейскае апавяданне
Падзея запісана ў Евангеллі ад Матфея 17:24-27. Паводле Евангелля, калі Ісус і яго вучні прыбылі ў Капернаум, зборшчык падаткаў на храм прыйшоў да апостала Пятра і спытаў: «Настаўнік ваш ці не дасць дыдрахмы?» Падатак складаўся з двух драхмаў (дыдрахмы). У гэтым пытанні была спакуса на Божую сутнасць Ісуса. Калі, Ён адмовіцца плаціць падатак, Яго абвінавацяць у знявазе да Храма. А ў тым выпадку, калі Ён заплоціць абавязковы храмавы падатак, фарысеі перад народам будут казаць, што Ісус — звычайны чалавек, бо ад падатку вызваляліся святары і прарокі.
Пётр адказаў, што ён заплаціць за сябе і за Настаўніка. Калі Пётр прыйшоў у дом, дык Ісус спытаў у Пятра: ''«Як табе здаецца, Сымон? цары зямныя з каго бяруць мыта ці падатак? ці з сыноў сваіх, ці з чужых?»''
На адказ Пятра, што з чужых, Ісус сказаў, што сваі тады вольныя ад падатку. Ісус працягнуў: «Але каб нам не спакусіць іх, ідзі на мора, закінь вуду, і першую рыбіну, якая зловіцца, вазьмі; і, адкрыўшы рот ёй, знойдзеш статыр; вазьмі яго і дай за Мяне і за сябе.» Статыр — манета ў чатыры драхмы, — з'ўлялася падаткам за двух чалавек.
Жукевічы
Назву Жуке́вічы маюць:
Жукоўшчына
Назву Жуко́ўшчына маюць:
Рог (Пухавіцкі раён)
Рог (, Рог) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рудзенскага сельсавета.
Назва
Назва дадзена па прыкметах мясцовасці.
Гісторыя
Вядома з 1920-ых гг. як пасёлак.
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Карабулак (Азербайджан)
Мартунашэн (Մարտունաշէն), Карабулак (Qarabulaq) — сяло ў Азербайджане.
Падчас Карабахскага канфлікту сяло моцна пацярпела.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Ляхаўцы)
Царква Раства Багародзіцы — праваслаўны храм у вёсцы Ляхаўцы, Маларыцкі раён. Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння. Царква Раства Багародзіцы — помнік народнага дойлідства з рысамі стылю барока.
Гісторыя
Пабудавана ў 1713 годзе з дрэва як уніяцкая. У 1858 г. адноўлена, узведзена драўляная званіца. У 1964 г. царква закрыта, у 1988 г. адноўлена разам з прыходам.
Архітэктура
Храм трохзрубны, падоўжна-восевай кампазіцыі. Складаецца з прамавугольнага асноўнага аб'ёму, апсіды, бабінца з трапецападобным тамбурам. Першапачаткова зрубы мелі самастойныя вярхі, у паўночна-заходняй частцы над бабінцам была званіца. Асноўны аб'ём і бабінец накрыты агульным двухсхільным дахам, які пераходзіць у вальмавы над тамбурам. Алтарны зруб мае самастойнае паўвальмавае пакрыццё. Будынак звонку ашаляваны. Цэнтральны зруб прарэзаны спаранымі прамавугольнымі аконнымі праёмамі і завершаны барочнай двух'яруснай галоўкай.
Інтэр'ер
Інтэр'ер зальны. Цэнтральны аб'ём завершаны пірамідальным скляпеннем. Унутраная прастора бабінца і асноўнага аб'ёму злучана шырокім праёмам складанага абрысу. У аб'ёме бабінца зроблены хоры. Алтар аддзелены іканастасам, створаным у 1830-я гг., мае скляпеністае перакрыцце. Абразы ХVI-XVIII стст.: «Святы Мікалай Цудатворац», «Маці Божая Адзігітрыя» і «Спас Пантакратар», «Георгій Перамоганосец», «Маленне Іакіма і Ганны», «Барыс і Глеб».
Званіца
На агульнай планіровачнай восі з царквой адасоблена ўзведзена 2-ярусная драўляная зрубна-каркасная званіца, верхні ярус якой прарэзаны арачнымі праёмамі і завершаны шатром.
Аксамітнік
Аксамі́тнік, амарант (Amaranthus) — род пераважна аднагадовых травяністых раслін сямейства аксамітнікавых.
Батанічнае апісанне
Вышыня 10—150 см. Лісце чаргаванае. Кветкі зялёныя або пурпурова-чырвоныя. Плод — каробачка. Насенне дробнае, бліскучае.
Арэал
Адрозніваецца каля 80 відаў, пашыраных у цёплых і ўмераных абласцях зямнога шара. На Беларусі 8 заносных і 1 інтрадукаваны від —, радзіма — трапічная Азія. Найбольш вядомыя віды:, народная назва зяльборнік, , падбурачнік,.
Спіс зорак сузор’я Залатой Рыбы
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Залатой Рыбы да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Роберт Рэдфард
Чарлз Роберт Рэдфард-малодшы (Charles Robert Redford Jr.; нар. г.) — амерыканскі акцёр, кінарэжысёр, прадзюсар і бізнесмен.
Лаўрэат прэміі «Оскар» за лепшую рэжысуру — з’яўляецца адным з шасці рэжысёраў у гісторыі сусветнага кінематографа, якія атрымалі гэтую ўзнагароду за дэбютны фільм.
Найбольш вядомы па ўдзеле ў фільмах «Бутч Кэсідзі і Сандэнс Кід», «Афера», «Тры дні Кондара», «Уся прэзідэнцкая раць», «Звычайныя людзі», «З Афрыкі».
Наомі Уотс
Наомі Элен Уотс (Naomi Ellen Watts; нар., Шорхэм, Кент, Англія, Вялікабрытанія) — брытанская актрыса і прадзюсар. Яе дэбютам на вялікім экране стала роля ў фільме «Толькі дзеля любові» (1986), за якой рушылі ўслед ролі ў аўстралійскіх тэлесерыялах «Гэй, тата..!» (1990), «Нявесты Хрыста» (1991) і «Дадому і ў шлях» (1991), а таксама фільме «Флірт» (1991). Пераехаўшы ў Амерыку, Уотс прыняла ўдзел у фільмах «Танкістка» (1995), «Дзеці кукурузы 4: Збор ураджаю» (1996) і «Сумленная куртызанка» (1998), а таксама выканала галоўную ролю ў тэлесерыяле «Паляўнічыя за снамі» (1997—1998).
Прарывам у кар’еры Уотс стала роля ў псіхалагічным трылеры Дэвіда Лінча «Малхоланд Драйв» (2001), следам за якой яна з’явілася ў ролі Рэйчэл Келер у фільме жахаў «Званок» (2002), які прынёс ёй шырокую вядомасць. Яна была намінаваная на прэміі «Оскар» і Гільдыі кінаакцёраў ЗША ў катэгорыі «Лепшая жаночая роля» за ролю Крысціны Пек у фільме «21 грам» (2003).
Крыніца (Пухавіцкі раён)
Пад уладай Расійскай імперыі
Упамінаецца ў пачатку XX ст. як хутар Пярэжырскай воласці Ігуменскім павеце Мінскай губерні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 года - ліпені 1920 года вёска знаходзілася пад польскай уладай.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 да ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
Эканоміка
Ёсць крама.
Віктар Дзмітрыевіч Вятошкін
Віктар Дзмітрыевіч Вятошкін (нар., в. Новая Мільча, Гомельскі раён — , Мінск) — поўны кавалер ордэна Славы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Новая Мільча, цяпер Гомельскага раёна Гомельскай вобласці ў сям'і рабочага-чыгуначніка. Скончыў 9 класаў, калі пачалася Вялікая Айчынная вайна. У першыя дні працаваў на будаўніцтве абарончых збудаванняў, капаў супрацьтанкавыя рвы. Застаўся на акупаванай тэрыторыі.
У канцы 1943 г. Гомель быў вызвалены. Віктар паступіў вучыцца ў Гомельскі чыгуначны тэхнікум. Калі юнакоў 1925 года нараджэння пачалі прызываць у армію, ён як маючы «бронь» не падлягаў мабілізацыі. У пачатку 1944 г. прыйшоў у ваенкамат і добраахвотнікам пайшоў у Чырвоную Армію.
Пасля месячнай падрыхтоўкі ў запасным палку каля горада Старадубам Бранскай вобласці, у сакавіку 1944 года быў накіраваны ў 601-ы стралковы полк 82-й стралковай дывізіі. Малады баец змяніў некалькі спецыяльнасцяў: быў простым стралком, затым уваходзіў у кулямётны рвазлік, потым-другім нумарам у разлік супрацьтанкавага ружжа. Удзельнічаў у баях за вызваленне Беларусі, Польшчы, змагаўся на тэрыторыі Германіі.
Рудзенск 2
Ру́дзенск 2 (, Руденск 2) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рудзенскага сельсавета.
Віктар Дзмітрыевіч Вятошкін
Біяграфія
За два з паловай месяцы 601-ы стралковы полк з баямі прайшоў па Польшчы і выйшаў да ракі Одэр. 27 сакавіка 1945 года пры ліквідацыі плацдарма на правым беразе ракі Одэр у раёне населенага пункта Альткюстрынхен, цяпер Стары кастшынек, камандзір мінамётнага разліка 601-га стралковага палка Вятошкін В. Д. знішчыў дзве агнявыя кропкі ворага і адзінаццаць варожых салдат. За мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях, 26 красавіка 1945 года Вятошкін Васіль Дзітрыевіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Рудзенск 2
Гісторыя
Вядома з 1930-ых гг. .
Віктар Дзмітрыевіч Вятошкін
Біяграфія
5—7 мая 1945 года сяржант Віктар Вятошкін у баю каля Врыцэн падавіў пяць варожых агнявых кропак і знішчыў да дзясятка салдат. Знаходзячыся потым у баявых шэрагах пяхоты, карэктаваў агонь мінамёта, з асабістай зброі паразіў некалькі салдатаў ворага.
Рудзенск 2
Гісторыя
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Віктар Дзмітрыевіч Вятошкін
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі сяржант Вятошкін Віктар Дзмітрыевіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
Але ордэн Славы 1-й ступені знайшоў узнагароджанага толькі ў 1970 годзе, дзякуючы пісьменніку з Масквы Я. А. Вертлібу, які, падчас працы ў ваенных архівах, знайшоў звесткі аб тым, што мінамётчык з Беларусі за баі на тэрыторыі гітлераўскай Германіі быў прадстаўлены да гэтай высокай узнагарроды, але так яе і не атрымаў.
У сакавіку 1950 года В. Д. Вятошкін быў дэмабілізаваны. У 1958 годзе ён скончыў школу рабочай моладзі. Член КПСС з 1962. Да 1983 года працаваў фотацынкографам на фабрыке «Палесдрук». У 1977 годзе за паспяховае ўнядрэнне тэхналогіі афсетнага друку быў узнагароджаны ордэнам Леніна, у 1975 годзе за беззаганную здачу гатовай прадукцыі В. Д. Вятошкіну было прысовена званне «Ганаровы работнік прамысловасці Беларускай СССР». Жыў у горадзе Гомеле. Памер 27 чэрвеня 2015 года.
Раўдоне
Гісторыя
У 1337 годзе экспедыцыя Тэўтонскіх рыцараў і іншых крыжакоў пад кіраўніцтвам караля Багеміі Іагана і герцага Ніжняй Баварыі Генрыха XIV заснавала драўляна-земляны замак на рацэ Нёман насупраць руін Хрыстмемеля. У гонар Генрыха замак назвалі па-нямецку Баербург (Bayerburg; Raudonpilis), што азначае «Замак баварцаў».
Праз год яго беспаспяхова трымаў у аблозе на працягу 22 дзён вялікі князь літоўскі Гедзімін. Гедзімін памёр падчас наступнай аблогі замка ў 1341 годзе. Паводле народнай легенды, дуб Гедзіміна у паркавым ансамблі вырас на месцы, дзе князь атрымаў смяротную рану. Пасля яго смерці яго сыны ўрэшце заваявалі замак Баербург.
У XVI стагоддзі замак належаў польскаму каралю Жыгімонту II Аўгусту. Новы замак быў пабудаваны на руінах старога нямецкім рыцарам Геранімам Крышпін-Кіршэнштэйнам. З тых часоў замак неаднаразова перабудоўваўся. У XVIII стагоддзі ўладальнікі маёнтка Раўдоне шляхцічы Алендскія герба «Равіч» нанялі літоўскага архітэктара Лаўрына Гуцявічуса для рэканструкцыі замка.
Наступны ўладальнік, князь Платон Аляксандравіч Зубаў, атрымаў памесце ў першай палове XIX стагоддзя і яго сям’я зноў перабудавала замак, наняўшы архітэктара Чэзарэ Анікіні (Cezaris Anikinis). Будынак набыў рысы псеўдагатычнай архітэктуры. Яго апошнімі ўладальнікамі былі Сафія Уоксел (Зубава) і яе партугальскі муж з вострава Мадэйра, Хасэ Карлас дэ Фарыя і Кастра.
У культуры
Раўдонеўскі замак з’яўляецца месцам дзеяння усходнепрускай легенды, вядомай, як Die weiße Jungfrau der Bayerburg («Белая Дама Баербурга»).
Марыя Кузава
Марыя Кузава (нар. ) — беларуская плыўчыха. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Дасягненні
Чэмпіёнка Беларусі на кароткай вадзе 2013 года ў эстафеце 4 × 50 м вольным стылем і ў камбінаванай эстафеце 4 × 50 м.
Срэбраная прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года ў эстафеце 4 × 100 м вольным стылем і ў камбінаванай эстафеце 4 × 100 мікст. Бронзавая прызёрка ў эстафеце 4 × 200 м вольным стылем.
Качан (Буда-Кашалёўскі раён)
Размяшчэнне
У 14 км на паўночны захад ад Буда-Кашалёва, 62 км ад Гомеля, 3 км ад чыгуначнай станцыі Забаб’е (на лініі Жлобін — Гомель).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарогах, якія адыходзяць ад Буда-Кашалёва. Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, арыентаванай амаль мерыдыянальна і забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснавана напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1929 годзе жыхары вёскі ўступілі ў калгас. У 1959 годзе ў складзе гаспадаркі Буда-Кашалёўскага аграрна-тэхнічнага каледжа (цэнтр — горад Буда-Кашалёва).
Пітэр О’Тул
Пітэр Шэймус Лоркан О’Тул (Peter Seamus Lorcan O'Toole, Peadar Séamus Lorcán Ó Tuathail;, Канемара — , ) — брытанскі ірландскага паходжання. Меў больш за ўсіх намінацый на «Оскар» (восем) за акцёрскую працу, але без адзінай перамогі. За сваю паўвекавую кар’еру быў ганараваны чатырох «Залатых глобусаў» (двойчы як лепшы драматычны акцёр), прэмій BAFTA і «Эмі».
Марыя Пятроўская
Марыя Пятроўская (нар. ) — беларуская плыўчыха. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2013 года ў эстафеце 4 × 50 м вольным стылем.
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года ў камбінаванай эстафеце 4 × 100 мікст.
Жукі (значэнні)
Назву Жукі́ маюць:
Рус Барысы
Рускія Барысы ці Барысы́ (Rus Borisi) — сяло ў Азербайджане.
Гістарычна большую частку насельніцтва сяла складалі рускія. У ходзе Карабахскага канфлікту склалася цяжкая сацыяльна-эканамічная сітуацыя, якая вымусіла значную частку жыхароў пакінуць сяло.
Эрнан Крэспа
Эрна́н Хо́рхэ Крэ́спа (Hernan Jorge Crespo; нар. 5 ліпеня 1975, Флорыда, правінцыя Буэнас-Айрэс, Аргенціна) — аргенцінскі футбаліст і трэнер, ігрок нацыянальнай зборнай Аргенціны (1995—2007). Уключаны ў афіцыйны спіс найлепшых футбалістаў свету, складзены ў 2004 годзе ў гонар 100-годдзя ФІФА. У цяперашні час працуе галоўным трэнерам катарскага клуба «Аль-Дуайль».
Клубная кар’ера
Крэспа дэбютаваў у клубе «Рывер Плэйт» у сезоне 1993/94, забіў у дэбютным сезоне 13 галоў у 25 матчах і дапамог сваёй камандзе выйграць чэмпіянат Аргенціны («апертура» 1993). У 1994 годзе ён зноў становіцца чэмпіёнам Аргенціны ў складзе «Рывер Плэйта». У 1996 годзе Крэспа прыводзіць «Рывер» да перамогі ў Кубку Лібертадорэс, зрабіўшы дубль у першым фінальным матчы на сваім полі. На Алімпіядзе-1996 у складзе зборнай Аргенціны Крэспа заваяваў срэбны медаль і стаў найлепшым бамбардзірам турніру з 6 галамі.
У жніўні 1996 года Крэспа перайшоў у «Парму» і ў першым сезоне забіў 12 галоў у 27 матчах. У 1999 годзе ў складзе «Пармы» стаў уладальнікам Кубка Італіі і Кубка УЕФА, у фінальным матчы гэтага турніру ў Маскве супраць марсельскага «Алімпіка» (3:0) Крэспа забіў першы гол.
У 2000 годзе Крэспа перайшоў у «Лацыа» за рэкордную суму 35,5 мільёна фунтаў. У першым сезоне ў «Лацыа» Крэспа стаў найлепшым бамбардзірам Серыі А з 26 галамі.
У 2002 годзе міланскі «Інтэр» набыў яго за 40 мільёнаў фунтаў на замену Раналду. За адзін сезон у «Інтэры» Крэспа забіў 7 галоў у 18 матчах у Серыі А і 9 галоў у 12 матчах у Лізе чэмпіёнаў. З-за траўмы яму прыйшлося прапусціць 4 месяцы ў 2003 годзе, і шмат хто лічыў, што ён ужо не выйдзе на свой ранейшы ўзровень.
У жніўні 2003 года Крэспа перайшоў за 16,8 мільёнаў фунтаў у лонданскі «Чэлсі», але не прыйшоўся да двара ў клубе, згуляўшы ва ўсіх турнірах 31 матч і забіўшы 12 галоў. Пасля таго, як улетку 2004 года «Чэлсі» ўзначаліў Жазэ Маўрынью, Крэспа быў аддадзены ў арэнду ў «Мілан». У «Мілане» яму атрымалася вярнуць сваю ранейшую форму, ён забіў за сезон 10 галоў, але два яго галы ў фінале Лігі чэмпіёнаў 2004/05 не дапамаглі «Мілану» атрымаць перамогу над «Ліверпулам».
Пасля паспяховага сезона Крэспа ў «Мілане» і няўдач «Чэлсі» ў пошуку форварда з гучным імем, Крэспа быў вернуты ў лонданскі клуб. Гэтым разам ён адразу адаптаваўся да Англіі, забіўшы гол у матчы першага туру, і ў наступным забіў некалькі важных галоў у матчах чэмпіянату Прэм’ер-лігі і Лігі чэмпіёнаў. Усяго ён забіў 14 галоў у сезоне 2005/06.
У жніўні 2006 года ён зноў быў аддадзены ў арэнду, гэтым разам у міланскі «Інтэр». У снежні 2006 года Крэспа забіў свой 125-ы гол у Серыі А.
Міжнародная кар’ера
Эрнан Крэспа дэбютаваў у нацыянальнай камандзе ў лютым 1995 года ў матчы супраць Балгарыі. Аднак наступнага выкліку ў зборную яму прыйшлося чакаць 16 месяцаў, і толькі праз два гады ён забіў свой першы гол за зборную. Крэспа выступаў за зборную ў фінальных турнірах чэмпіянатаў свету 1998, 2002 (забіў 1 гол) і 2006 (забіў 3 галы). За сваю кар’еру Крэспа згуляў 60 матчаў за зборную і забіў 32 галы. Ён з’яўляецца найлепшым бамбардзірам зборнай Аргенціны ў адборачных турнірах чэмпіянату свету. Выступаў на Кубку Амерыкі 2007. У матчы супраць зборнай ЗША (другі матч групавога турніру) ён атрымаў траўму, з-за якой ён прапусціў наступныя матчы турніру.
Трэнерская кар’ера
У 2012 годзе завяршыў гульнявую кар’еру і стаў трэнерам, працаваў у «Парме» і «Модэне». Са снежні 2018 года да верасня 2019 года ўзначальваў аргенцінскі «Банфілд».
У студзені 2020 года быў прызначаны новым галоўным трэнерам клуба «Дэфенса і Хустысія». У студзені 2021 года прывёў яго да перамогі ў Паўднёваамерыканскім кубку.
У лютым 2021 года ўзначаліў бразільскі «Сан-Паўлу». Заставаўся на пасадзе да кастрычніка 2021 года.
У сакавіку 2022 года стаў галоўным трэнерам катарскага «Аль-Дуайля».
Журавок
Назву Жураво́к маюць:
Вольга Барысаўна Ладыгіна
Вольга Барысаўна Ладыгіна (,  —, Мінск) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар БССР (1969). Дачка Барыса Іванавіча Ладыгіна, жонка архітэктара Яўгена Заслаўскага.
Біяграфія
Нарадзілася года ў г. Маскве ў сям’і інжынера Барыса Ладыгіна і Арыядны Пампееўны Александроўскай, сястры беларускай спявачкі Ларысы Александроўскай. Мела сястру Арыядну (нар. 1927), якая стала вучоным-эстэтыкам. У 1926 годзе сям’я пераехалі на на радзіму маці — у Менск. Тут Вольга пайшла ў школу, аднак, ратуючыся ад рэпрэсій, бацькі ў кастрычніку 1938 года з’ехалі ў Саратаў, дзе бацька працаваў выкладчыкам аўтамабільна-дарожнага інстытута. Вольга з дзяцінства «марыла будаваць цудоўныя будынкі, каб у іх было радасна і шчасліва жыць і працаваць».
Пасля заканчэння сярэдняй школы ў 1940 годзе яна паступае на архітэктурны факультэт Ленінградскага інжынерна-будаўнічага інстытута. Улетку 1941 года, калі Вольга Ладыгіна сканчае першы курс інстытута, пачынаецца Вялікая Айчынная вайна.
Уладкавалася ў шпіталь пры бальніцы імя Урыцкага. У кастрычніку 1941 года студэнтаў адправілі на будаўніцтва абаронных збудаванняў горада, дзе Вольга працавала прарабам. У сакавіку 1942 года па лёдзе Ладажскага возера супрацоўнікаў і студэнтаў эвакуіравалі ў Пяцігорск на Паўночным Каўказе. 2 красавіка Вольга пераехала да бацькоў у Саратаў. Праз пэўны час яна ўладкавалася аналітыкам ваенна-дарожнай лабараторыі пры Саратаўскім аўтадарожным інстытуце і адначасова пачала вучыцца на дарожна-будаўнічым факультэце інстытута. Увосень 1944 года Вольгу залічылі на 2-і курс Маскоўскага архітэктурнага інстытута, які скончыла ў 1949 годзе, атрымаўшы дыплом з адзнакай. Дыпломная работа — праект буйны жылы раён у Хімках (Масква) і праект аднаго з жылых дамоў у гэтым раёне (кіраўнік М. Х. Палякоў). Была накіравана разам з мужам, аднакурснікам Яўгенам Заслаўскім, на працу ў родны Мінск, у якім паспела пабываць неўзабаве пасля вызвалення.
Працавала архітэктарам, у 1969—1975 гадах галоўным архітэктарам Белдзяржпраекта, з 1978 года — начальнік аддзела дзяржэкспертызы Белдзяржпраекта, з 1988 года — аддзела галоўэкспертызы пры Дзяржбудзе БССР.
Грамадская дзейнасць
Член КПСС з 1945 года. Член Саюза архітэктараў СССР з 1953 года. З 1961 па 1964 год — старшыня праўлення СА БССР. Удзельнічала ў нарадах і кангрэсах Міжнароднага саюза архітэктараў у Гаване (Куба), Мадрыдзе (Іспанія), Міжнароднага кангрэса жанчын (Масква).
Творчасць
Асноўныя работы: вадаскідныя збудаванні і ГЭС на Заслаўскім вадасховішчы (1955), у Віцебску Кіраўскі мост (1955), жылыя дамы па вул. Варвашэні, Казлова, Берасцянскай, В. Харужай, Кульман, М. Горкага, Ленінскім і Партызанскім праспекце (1954—1987), (1962) , адміністрацыйна-вытворчыя будынкі па вул. Варвашэні, Чырвонай (1955), Палац воднага спорту (1967), рэканструкцыя дамоў архітэктара (1961), працаўнікоў мастацтваў (1965) у Мінску; у аўтарскім калектыве: праект галоўнага корпуса Беларускага тэхналагічнага інстытута (1956—1958), комплекс будынкаў тэхнікума Белпрамсавета па вул. З. Бядулі (1956), тыпавыя праекты жылых дамоў, школ-інтэрнатаў, дзіцячых садкоў (1955—1961), праект забудовы мікрараёна па вул. Валгаградскай (1958) , корпус Інстытута гісторыі (1964) і рэканструкцыя корпуса Прэзідыума НАН РБ , мікрараён па вул. Куйбышава і 9-, 11-павярховыя жылыя дамы з убудаванымі ўстановамі (1984), комплекс здароўя па вул. Сурганава (1988) у Мінску, комплексы будынкаў НДІ анкалогіі і медрадыялогіі ў Бараўлянах (1963) і абласной бальніцы ў пас. Лясное (1967, у сааўтарстве з А. Канстанціновічам) Мінскага раёна, мост цераз р. Дняпро (1955) і Палац культуры ВА «Хімвалакно» (1976) у Магілёве, гандлёва-грамадскі цэнтр на вуліцы Куйбышава (1997, у суаўтарстве) у Мінску.
Аўтар артыкулаў па пытаннях архітэктуры.
Узнагароды
У 1969 годзе ёй сярод першых прысвоена званне «Заслужаны архітэктар БССР». Узнагароджана ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1981), медалямі, дзвюма Ганаровымі граматамі Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1968, 1969) і Узбекскай ССР (1970) «За высокую свядомасць патрыятычнага абавязку і самаадданую працу па ліквідацыі наступстваў землетрасення, аднаўленні і будаўніцтве горада Ташкента», Дыпломам лаўрэата прэміі Мінбудархітэктуры імя У. А. Караля, інш.
Джад Хірш
Джад Сеймар Хірш (Judd Seymore Hirsch; нар. года) — амерыканскі акцёр.
Хірш найбольш вядомы дзякуючы сваёй працяглай кар’еры на тэлебачанні, дзе ён сыграў вядучыя ролі ў сіткомах «Таксі» (1978—1983) і «Дарагі Джон» (1988—1992). На познім этапе кар’еры ён узяў на сябе ролі другога плана ў «лі4бы» (2005—2010) і «Вечнасць» (2014—2015).
Хірш за сваю кар’еру атрымаў дзве прэміі «Эмі» і «Залаты глобус» за працы ў тэлевізійных камедыях, а таксама дзве «Тоні», за выступы ў брадвейскіх п’есах. Ён таксама быў намінаваны на «Оскар» за ролю другога плана ў фільме «Звычайныя людзі» (1980).
Жылінскія
Назву Жылінскія маюць:
Жыцін
Назву Жыцін маюць:
Журавец
Назву Журавец маюць:
Андрэй Рашатко
Андрэй Рашатко (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Чэмпіён Беларусі на кароткай вадзе 2013 года ў камбінаванай эстафеце 4 × 50 м.
Эркеч
Эркеч (Էրքեջ, Erkəç) — сяло ў Азербайджане.
У 1991 годзе падчас Карабахскага канфлікту сяло было ўключана ў Шаўмянаўскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі, але затым вернута пад кантроль Азербайджана.
Іванькаў
Назву Іва́нькаў маюць:
Доктар Жывага (фільм, 1965)
«До́ктар Жыва́га» (Doctor Zhivago) — кінастужка рэжысёра Дэвіда Ліна, створаная па матывах аднайменнага рамана Барыса Пастарнака. Адна з найбольш паспяховых карцін у гісторыі кінастудыі MGM. Карціна завяршыла гістарычную трылогію галоўных прац у фільмаграфіі Дэвіда Ліна: «Мост праз раку Квай», «Лоўрэнс Аравійскі» і «Доктар Жывага».
Сюжэт апавядае пра лёс паэта і ўрача Юрыя Жывага ў перыяд прыблізна з 1902 па 1929 гады. Усе падзеі карціны адбываюцца спачатку ў Расіі і затым у СССР. Драме ўнутры любоўнага трохвугольніка галоўных герояў супрацьпастаўлены гістарычны пералом войн і рэвалюцый, праз якія прайшла дзяржава. Сацыяльны падтэкст, звязаны з забароненым у СССР раманам Барыса Пастарнака, руская тэма, закранутая ў сюжэце — выклікалі значны рэзананс ва ўсім свеце. Папулярнасць набыў саўндтрэк карціны, напісаны Марысам Жарам.
Карціна мела значны касавы поспех — яна зарабіла ў міжнародным пракаце каля 200 млн долараў. У спісе найбольш паспяховых у пракаце ў ЗША карцін за ўсю гісторыю кіно яна займае 8 месца. Паспяховы пракат выратаваў кампанію MGM ад фінансавага крызісу, у якім яна знаходзілася ў другой палове 1960-х гадоў. Праца Дэвіда Ліна заслужыла, галоўным чынам, адмоўныя водгукі крытыкаў, якія засталіся незадаволены рэжысёрскім рашэннем, зацягненасцю і залішняй меладраматычнасцю сюжэту. Расійскія крытыкі адзначылі слабую аўтэнтычнасць, мноства памылак і кічавых эпізодаў па ходзе сюжэту. Нягледзячы на гэта, стужка была высока ацэнена прэстыжнымі кінаўзнагародамі, атрымаўшы 5 прэмій «Оскар» і 5 прэмій «Залаты глобус».
Рыгор Сасна
Рыгор Сасна (, в. Шарні пад Орляй — ) — гісторык царквы, беларусазнавец.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і Афанасія і Марыі. Вучыўся ў пачатковых школах у Малінніках і Орлі. У 1953—1957 гадах вучыўся ў Беларускім ліцэі ў Бельску-Падляшскім. Вучыўся ў Праваслаўнай духоўнай семінарыі і Хрысціянскай тэалагічнай акадэміі ў Варшаве. Студэнтам, у 1960 годзе ажаніўся з настаўніцай Антанінай Троц. У 1960 годзе высвечаны на святара Варшаўска-Бельскім епіскапам. Тытул прэсвітара атрымаў у варшаўскай царкве на Волі.
Пачаў служыць у прыходзе Кальнікаў у Падкарпацкім ваяводстве. Зацікавіўся гісторыяй Царквы і яе вернікаў на гэтай тэрыторыі. Потым служыў у Кодні. Затым, на працягу 20 гадоў, служыў вікарным парафіі ў Сямятычах. У 1966 годзе абараніў магістарскую працу «Падстава, на якой фармавалася ідэя царкоўнай уніі ў Польшчы пад канец XVI стагоддзя». Пазней абараніў і доктарскую дысертацыю «Гісторыя праваслаўных прыходаў Беласточчыны ў межах сённяшняй Варшаўска-Бельскай епархіі». З 1987 года настаяцель царквы ў Рыбалах.
Дзейнасць
Усе гады святарскай службы спалучаў з навукова-даследчыцкай працай. Даследваў гісторыю праваслаўнай царквы на Падляшшы, збіраў бібліяграфію на гэтую тэму. Працаваў у архівах Падляшша, Мінска, Масквы, Пецярбурга, Лондана.
Сфера навуковых інтарэсаў: гісторыя паасобных прыходаў, цяперашніх і колішніх — даследаваў мінулае больш за 100 прыходаў, з некалькі дзясяткаў даследаванняў выраслі ў манаграфіі; дэмаграфічна-статыстычныя пытанні; даследаванні бібліяграфічнага характару.
Аўтар 33 кніг па гісторыі Царквы і сотні артыкулаў. Між іншага, кніга «Święte miejsca i cudowne ikony» пра святыя месцы і цудоўныя іконы Беласточчыны, кніга пра былыя прыходы паміж Бугам і Бобрай, кніга пра лёс ікон, якія ў ліхалецці трапілі ў розныя куткі свету, таксама, у сааўтарстве з Д. Фіёнікам выдаў манаграфіі праваслаўных прыходаў (Орлі, Бельска, Рыбалаў і Пасынак), у сааўтарстве з м. Антанінай — манаграфію прыхода ў Жэрчычах і Ласінцы.
Сабраў багаты бібліяграфічны матэрыял, якія пастаянна папаўняецца і сістэматычна публікуецца. Удзельнічае ў рэдкалегіях навуковых часопісаў, з'яўляецца членам некалькіх навуковых таварыстваў.
Браняносец
Браняносец — асноўны баявы карабель 2-й паловы XIX — пачатку XX стагоддзя. Былі ў флатах многіх краін. Паводле спосабаў аховы на іх артылерыі падзяляліся казематныя, брустверныя і вежавыя. Існавалі браняносцы берагавой абароны і эскадраныя.
Эскадраныя браняносцы прызначаліся для вядзення бою ў складзе эскадры. Мелі 4 гарматы 305-мм калібру, 6—12 калібру 152-мм, шмат гармат малога (да 76 мм) калібру, водазмяшчэнне 10—17 тысяч тон, хуткасць 18 вузлоў, далёкасць плавання да 8000 міль.
Пітэр Селерс
Пітэр Селерс (Peter Sellers; пры нараджэнні: Рычард Генры Селерс (Richard Henry Sellers);  — ) — англійскі акцёр. Найбольшую і агульнасусьветную вядомасць яму прынёс вобраз прыдуркаватага інспектара Клузо ў фільме Блэйка Эдвардса «Ружовая пантэра» 1963 года і яго працягах.
Плошча Леніна (Баранавічы)
Плошча Леніна — гарадская плошча, месца правядзення ўсіх значных урачыстасцей і мерапрыемстваў горада Баранавічы.
З пабудовай гарвыканкама вызначылася месца гарадскога цэнтра. Ім стала плошча, якая сфарміравалася ў месцы сыходжання вуліц Савецкай, Камсамольскай і Леніна (былая Міцкевіча). Называлася яна спачатку Плошча Перамогі. У пачатку 1960-х гадоў на плошчы ўстанавілі помнік У. І. Леніну, імя якога яна носіць і сёння.
Талія Шайр
Талія Шайр (Talia Shire, пры нараджэнні Талія Роўз Копала (Talia Rose Coppola); нар. ) — амерыканская актрыса, найбольш вядомая дзякуючы ролям у фільмах «Хросны бацька» і «Рокі» (першыя пяць). Двойчы намінавалася на «Оскар» — за ролі Коні Карлеонэ ў «Хросны бацька 2» (1974) і Эдрыян Пеніна ў фільме «Рокі» (1976).
Нарадзілася ў сям’і аранжыроўшчыка і кампазітара Кармінэ Копала і Пеніна Копала.
Родная сястра рэжысёра Фрэнсіса Форда Копалы, маці акцёра Джэйсана Шварцмана («Цягнік на Дарджылінг»), цётка Нікаласа Кейджа.
Валянціна Сварчук
Валянціна Сварчук (нар. ) — беларуская плыўчыха. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2013 года на дыстанцыі 800 м вольным стылем.
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года на дыстанцыі 1500 м вольным стылем.
Азербайджанскі дыван
Азербайджанскі дыван — тэрмін, які выкарыстоўваецца для абазначэння розных тыпаў бязворсавых і ворсавых дываноў, якія вырабляюцца азербайджанцамі. Сярод азербайджанскіх дываноў вылучаюць бакінскія, гянджынскія, казахскія, шырванскія, шэмахінскія, карабахскія, кубінскія, ардэбільскія і тэбрызскія. Большасць заходніх аўтараў, у тым ліку энцыклапедыі «Іраніка» і «Брытаніка», як правіла, адносяць дываны, вытканыя ў Іранскім Азербайджане да персідскіх (іранскіх), а дываны вытканыя ў Азербайджане і раёнах кампактнага пражывання азербайджанцаў ў Арменіі, Грузіі і Дагестане адносяць да каўказскіх. Згодна класіфікацыі, прынятай у асноўным у Азербайджане і раней у СССР, — адзін з відаў ўсходняга дывана.
. Энцыклапедыя «Іраніка» адзначае, што ў XIX стагоддзі на Каўказе майстэрства дываноў было распаўсюджана пераважна ва ўсходнім Закаўказзі, радзіме цюркскага насельніцтва вядомай цяпер як азербайджанцы. Ткацтва дываноў іншых народаў мела невялікую значнасць. Як пісаў Джон Ф.Пайл, каўказскія майстры дываноў у цэлым вынікалі персідскай практыцы, аднак «у асноўным выкарыстоўвалі больш выразныя і буйныя элементы арнаменту». П. Р. Дж. Форд у сваім даследаванні гісторыі і традыцыйных арнаментаў ўсходніх дываноў адзначаў, што, «хоць дываны зараз вырабляюць у Дагестане, Грузіі і Арменіі, але сапраўднай радзімай расійскіх каўказскіх дываноў застаецца Азербайджан, і навыкі і ідэі азербайджанскіх ткачоў адчуваюцца па ўсім Каўказе». Рускі даследчык М. Д. Ісаеў адзначаў, што ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў дыванаткацтва ў асноўным было засяроджана ў Азербайджане. На думку савецкага мастацтвазнаўца М. В. Бабенчыкава «азербайджанскія майстры заўсёды асабліва шанаваліся ў іншых краінах як па-майстэрску ковроткачи». Амерыканскі гісторык Рональд Сюні адзначае, што дыванаткацтва адно са старажытных рамёстваў у Азербайджане, якое дасягнула росквіту ў Сярэднія стагоддзі, дзякуючы чаму азербайджанскія дываны сталі шырока вядомыя ў краінах Азіі і Еўропы. На думку савецкага вучонага-этнографа С. А. Токарава азербайджанскія дываны шмат у чым нагадваюць армянскія, а ад персідскіх адрозніваюцца моцнай стылізацыяй малюнкаў і адсутнасцю круглявых ліній арнаменту.
Мадонна з дзіцем ля каміна
Апісанне
Марыя намаляваная ва ўтульным інтэр’еры бюргерскага дома. З натуральнасцю простай жанчыны яна размясцілася ля каміна, яе атачаюць звычайныя бытавыя прадметы. Яна цалкам паглынутая звычайнымі матчынымі клопатамі і збіраецца спавіваць Дзіцятка, для чаго грэе руку ля каміна.
Азербайджанскі дыван
Дыванаткацтва — адзін з традыцыйных, старадаўніх відаў дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва Азербайджана.
Мадонна з дзіцем ля каміна
Апісанне
Кампен падрабязна прайграў дэталі інтэр’еру і прадметы хатняга ўжытку, падкрэсліўшы іх аб’ём, матэрыяльнасць і асаблівасці фактуры: мармуровыя пліткі падлогі, накідку з на каленях Панны Марыі, таз і збан з латуні, беласнежны ручнік, жалезныя клямары, капялюшыкі цвікоў і краты акна. Аднак глядач з першага погляду бачыць у гэтай карціне нешта большае, што выходзіць за межы штодзённасці: жыццё прасторы, намаляванай мастаком, нібы спынілася, непадуладнае звыклай плыні часу, рэчы пры ўсёй іх канкрэтнасці ўспрымаюцца як тыя, што належаць не празаічнай рэчаіснасці, а нейкаму іншаму, ідэальнаму свету. Кожны адлюстраваны прадмет становіцца сімвалам: рукамыйніца і ручнік сімвалізуюць чысціню Марыі, адкрытае акно і святло, што льецца з яго, — прысутнасцю духоўнага пачатку, камін — злыя сілы, ад якіх Марыя абараняе немаўля.
Правенанс
Карціна трапіла ў Эрмітаж са збору ў С. — Пецярбургу па завяшчанні ўладальніка ў 1845 годзе. Спачатку дыптых прыпісваўся Ван Эйку, але падобная атрыбуцыя не пацвердзілася.
Азербайджанскі дыван
Старадаўнія азербайджанскія дываны захоўваюцца ў Белым Доме, Дзяржаўным дэпартаменце ЗША і ў многіх музеях свету, у тым ліку Азербайджанскі дзяржаўны музей дывана і народна-прыкладнога мастацтва ў Баку, Метраполітэн-музей у Нью-Ёрку, Музей вытанчаных мастацтваў у Бостане, Музей мастацтваў у Філадэльфіі, Луўр у Парыжы, Музей Вікторыі і Альберта ў Лондане, Эрмітаж, Ватыкан і г. д.
У 2006 годзе пры падтрымцы Маскоўскага бюро ЮНЕСКА выйшаў дыск пад назвай «Азербайджанскія дываны» з 215 малюнкамі, 15 відэакліпамі і некалькімі артыкуламі па мастацтве азербайджанскіх дываноў. Дыск уключае раздзелы па гісторыі, тэхніцы, школах азербайджанскага дыванаткацтва, узорах дываноў, калекцыях у музеях свету. У лістападзе 2010 года «Традыцыйнае мастацтва дываноў у Азербайджане» унесена ў рэпрэзентатыўны спіс ЮНЕСКА па нематэрыяльнай культурнай спадчыны чалавецтва.
Джулі Харыс
Джулі Энн Харыс (Julie Anne Harris,, Мічыган — , Вест-Чатэм, Масачусетс) — амерыканская актрыса тэатра, кіно і тэлебачання. За сваю кар’еру яна атрымала пяць прэмій «Тоні», тры «Эмі», а таксама была намінаваная на «Оскар».
Пер Андэрс Рудлінг
Біяграфія
Аўтар даследавання па гісторыі беларускага і ўкраінскага нацыяналізму, Халакоста ва Украіне і Беларусі.
У 2012 годзе выступіў з крытыкай анансаванага лекцыйнага туру ў Канадзе Руслана Забілага — былога дырэктара львоўскага «Цэнтра даследаванняў вызваленчага руху» і дырэктара львоўскага музея «Турма на Лонцкага». Паводле словаў Рудлінга, Забілый удзельнічаў у праслаўленні ўкраінскага нацыяналізму ў яго самых жорсткіх формах. Лекцыйны тур Забілага, адзначыў Рудлінг, прасоўваюць арганізацыі, асацыяваныя з украінскім нацыяналізмам накшталт Сцяпана Бандэры — антыдэмакратычнай, антысеміцкай і расісцкай арганізацыі, што выкарыстоўвала тэрарызм і гвалт супраць палітычных апанентаў і нацыянальных меншасцей.