cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Спроба дзяржаўнага перавароту ў Турцыі (2016)
Хроніка падзей
Турэцкія СМІ каля 3 гадзін ночы паведамілі пра атаку з верталётаў на галоўнае ўпраўленне паліцыі ў Анкары і на будынак парламента, дзе ў той час шло паседжанне дэпутатаў. Меркавана па той жа прычыне адбыўся выбух у офісе дзяржаўнага тэлебачання.
Раніцай паступілі паведамленні, што верныя ўраду паліцэйскія сілы пачалі праводзіць арышты змоўшчыкаў. Многія салдаты здаваліся самі і заяўлялі, што камандзіры іх падманулі, паслаўшы на нібы вучэнні. Праўладным самалётам атрымалася збіць два верталёта путчыстаў у небе над Анкарой. Мяцеж вайскоўцаў у Стамбуле уціхамірылі, а вайскоўцы, якія блакавалі масты праз Басфор, пакінулі тэхніку і выйшлі з паднятымі рукамі. Падзеі транслявалі турэцкія тэлеканалы, а ваенныя з Басфорскага моста здаліся ўладам.
Прыкладна ў гэты ж час у Грэцыі, у горадзе Александрупаліс, прызямліўся турэцкі верталёт Black Hawk з 8 людзьмі на борце. Яны былі звязаны з пучыстамі і арыштаваны грэцкімі праваахоўнікамі. Пазней МЗС Турцыі звярнулася да Грэцыі з просьбай аб выдачы гэтых вайскоўцаў. процедуры.
Да поўдня 16 ліпеня была адноўлена работа ўсіх аэрапортаў краіны. Турэцкія ўлады адкрылі для праходу судам Басфорскі праліў.
Прыкладна ў дзве гадзіны дня 16 ліпеня ў СМІ з'явілася інфармацыя пра тое, што путчысты захапілі фрэгат ВМС Турцыі і таксама ўзялі ў закладнікі камандуючага ВМС краіны.
У Стамбуле ў аэрапорце аб'явіўся прэзідэнт Турцыі Эрдаган, якому ўдалося пакінуць гатэль у Мармарысе незадоўга перад яго штурмам і вылецець на самалёце, якому давялося здзейсніць каля Стамбула шмат колаў, пакуль сітуацыя не пачала мяняцца на карысць законай уладзе. Эрдаган прыляцеў у Стамбул і выйшаў да прыхільнікаў каля аэрапорта. Пасля ўдзелу на мітынгу ён паляцеў з аэрапорта Стамбула ў Анкару.
Пазней падзеі сталі разгортвацца ў Генеральным штабе Турцыі. Каля 700 вайскоўцаў адтуль здаліся ў палон. Іх перавялі ў Інстытут статыстыкі, а затым у паліцэйскую акадэмію Анкары. Да 14:30 паступіла інфармацыя, што 150 змоўшчыкаў забарыкадаваліся ў будынку Генштаба. Таксама было заяўлена, што праведзена спецаперацыя для затрымання пакінутых мяцежнікаў, падрабязнасці не паведамляюцца.
У канцы дня афіцыйны прадстаўнік Нацыянальнай разведвальнай арганізацыі Турцыі Нух Йылмаз заявіў, што спроба ваеннага перавароту цалкам папярэджана. Меркаванага лідара путчыстаў, былога галоўнакамандуючага ВПС Турцыі генерала Акына Азцюрка, начальніка базы турэцкіх ВПС у Балыкесіры генерал-лейтэнанта Ісхака Дайыоглу і яшчэ каля 3 тысяч іншых змоўшчыкаў затрымалі ў той жа дзень.
Турцыя на некаторы час зачыняла паветраную прастору вакол ваеннай базы Інджырлік. На ёй грунтуюцца турэцкія і амерыканскія ВВС. Праз некалькі гадзін паветраную прастору адкрылі толькі на прыём: амерыканскія самалёты змаглі прызямліцца, але ўсё вылеты заставаліся пад забаронай. Кіраўнік МЗС Турцыі Меўлют Чавушоглу заявіў, што некалькі турэцкіх вайскоўцаў, якія несьлі службу на авіябазе НАТА ў Турцыі «Інджырлік», датычныя да падрыхтоўкі дзяржаўнага перавароту ў рэспубліцы. Ён таксама дадаў, што аперацыя супраць путчыстаў на авіябазе завершана. Па словах міністра, Турцыя адновіць рэйды на пазіцыі тэрарыстычнай групоўкі ДАІШ ў бліжэйшы час. У далейшым трое турэцкіх ваенных правадыроў, па словах міністра абароны Турцыі Фікры Ышік, захопленыя на базе прыхільнікамі ваеннага перавароту, былі вызвалены.
Па заяве кіраўніка турэцкага МЗС, Афіны паабяцалі выдаць Анкары васьмярых удзельнікаў спробы ваеннага перавароту. Затым Міністэрства замежных спраў Грэцыі зноў заявіла, што Афіны асуджаюць спробу перавароту ў Турцыі, але пытанне выдачы васьмі турэцкіх грамадзян, якія запыталі прытулку, будзе разгледжана ў адпаведнасці з грэцкім і міжнародным заканадаўствам.
17 ліпеня сутыкненні паміж паліцыяй і пучыстамі адбыліся блізу аэрапорта Стамбула і на авіябазе ў Конье. Таксама, 17 ліпеня, улады Грэцыі вярнулі Турцыі паліцэйскі верталёт Black Hawk, на якім схаваліся восем удзельнікаў мяцяжу. Самі путчысты застаюцца ў Грэцыі. Пазней Грэцыя адмовіла Турцыі ў выдачы турэцкіх вайскоўцаў, абвінавачаных Анкарой ва ўдзеле ў спробе ваеннага перавароту/ Пасол назваў адмову Грэцыі выдаць Турцыі мяцежнікаў няслушным рашэннем.
18 ліпеня турэцкі спецназ вырабіў зачыстку акадэміі ВПС Турцыі ў прыгарадзе Стамбула.
19 ліпеня турэцкія ВПС нанеслі авіяўдары па пазіцыях тэрарыстаўРабочай партыі Курдыстана (РПК) на поўначы Ірака.
Гавыносы
Гавыносы (Гавино́си) — вёска ў Акнянскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Яўген Якаўлевіч Кантылёў
Яўген Якаўлевіч Кантылёў (нар. ; в. Елькаўшчына, Круглянскі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі пісьменнік-празаік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і настаўніка. У гады Вялікай Айчыннай вайны жыў разам з маці ў в. Ляхаўшчына. Скончыў Масюкоўскую сямігодку, Мінскі лесатэхнічны тэхнікум, факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1969).
З 1956 працаваў на Мінскім заводзе аўтаматычных ліній, эксперыментальным заводзе Акадэміі навук, у цэнтральным тэхналагічным інстытуце, Беларускай Савецкай Энцыклапедыі. Працаваў у Інстытуце тэхнічнай кібернетыкі АН БССР на пасадзе вядучага канструктара. У гэтай установе надрукаваў два дзясяткі навуковых артыкулаў, брашуру і манаграфію па інжынернай псіхалогіі. Цяпер — старшы навуковы супрацоўнік Навукова-даследчага інстытута працы Міністэрства працы РБ.
Член Саюза беларускіх пісьменнікаў з 2003 года.
Творчасць
З 1987 распачаў літаратурную дзейнасць з публікацый апавяданняў у часопісах «Маладосць», «Полымя». Выдаў кнігу «Распячатка чорнай скрынкі» (1999), у якую ўвайшлі аднайменная аповесць і апавяданні «Чацвёрты раўнд», «Начная сустрэча», «У таварным вагоне», «Як на тое ліха…», «Закляты калун», «Закляты калун» і «Модная куртка». Таксама выступаў з карэспандэнцыямі і нарысамі ў рэспубліканскім друку.
Бярэзава
Бярэ́зава (, Березово) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вязынскага сельсавета.
Трохсоттрыццаціпяцігадовая вайна
Трохсоттрыццаціпяцігадовая вайна (Driehonderdvijfendertigjarige Oorlog) — вайна паміж Нідэрландамі і архіпелагам Сілі, што ўваходзіць у склад Вялікабрытаніі. З-за адсутнасці мірнага дагавора яна фармальна працягвалася 335 гадоў без адзінага стрэлу, што робіць яе адной з самых доўгіх войн у гісторыі і вайной з найменшымі стратамі. Нягледзячы на нявызначаныя дзеянні падчас аб'явы вайны, мір, нарэшце, быў абвешчаны ў 1986 годзе.
Перадгісторыя
Вытокі вайны знаходзяцца ў падзеях Другой англійскай грамадзянскай вайны паміж раялістамі і прыхільнікамі парламента ў перыяд з 1642 па 1652 год. Олівер Кромвель змагаўся з раялістамі на ўскраінах Каралеўства Англія. У Заходняй Англіі Корнуал быў апошняй апорай раялістаў. У 1648 годзе Кромвель захапіў увесь «мацерыковы» Корнуал, і ён аказаўся пад кантролем парламентароў. Флот раялістаў быў змушаны адступіць на астравы Сілі, што ляжаць ля берагоў Корнуала і тады знаходзіліся ва ўласнасці раяліста Джона Грэнвіла.
Галандскі флот
Флот Злучаных правінцый Нідэрландаў быў злучаны з парламентарамі. Нідэрланды дапамагалі англічанам у перыяд знаходжання пры ўладзе розных кіраўнікоў Англіі, што супаў з Нідэрландскай рэвалюцыяй (1568—1648), пачынаючы з каралевы Лізаветы I Англійскай. Мюнстэрскі мірны дагавор (30 студзеня 1648 года) пацвердзіў незалежнасць Нідэрландаў ад Іспаніі. Нідэрланды імкнуліся захаваць свой саюз з Англіяй і вырашылі ўступіць у саюз з бокам, які перамагаў у грамадзянскай вайне.
Галандскі флот панёс вялікія страты ад флота раялістаў, што базаваўся ў Сілі. 30 сакавіка 1651 года адмірал Марцін Тромп прыбыў у Сілі патрабаваць пакрыцця ад флота раялістаў за знішчаныя галандскія судны і тавары, якія знаходзіліся на іх, аднак сустрэў адмову, пасля чаго абвясціу вайну. Паколькі большая частка Англіі да гэтага часу знаходзілася пад кантролем парламенцкіх сіл, вайна была абвешчана толькі астравам Сілі.
Капітуляцыя раялістаў
У чэрвені 1651 года, неўзабаве пасля аб'явы вайны, парламенцкія сілы пад камандаваннем адмірала Роберта Блэйка вымусілі флот раялістаў здацца. Нідэрландскі флот, што больш не знаходзіўся пад пагрозай, не зрабіў ніводнага стрэлу. З-за невыразнасці аб'явы адным народам войны маленькай частцы іншага, галандцы не абвясцілі афіцыйна міру.
Мірны дагавор
У 1985 годзе Рой Дункан, гісторык і старшыня савета Сілі, напісаў у галандсквк пасольства ў Лондану прапанову пазбыцца ад міфа, што астравы ўсё яшчэ знаходзяцца ў стане вайны з Нідэрландамі. Супрацоўнікі пасольства выявілі, што фармальна гэта сапраўды так, і Дункан запрасіў галандскага пасла для наведання астравоў і падпісання мірнага дагавора. Мір быў абвешчаны 17 красавіка 1986 года, праз 335 гадоў пасля пачатку «вайны».
NGC 5612
NGC 5612 (іншыя абазначэнні — ESO 22-1, IRAS14281-7809, PGC 52057) — галактыка ў сузор’і Райскі Птах.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бярэшча (возера)
Бярэ́шча — возера ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Бярэшча (выцякае з возера), сярод ляснога масіву, за 12 км на паўднёвы захад ад Лепеля, каля вёскі Чарніца.
Плошча паверхні 4,08 км². Даўжыня 2,8 км. Найбольшая шырыня 1,8 км. Найбольшая глыбіня 1,3 м, сярэдняя 0,9 м. Плошча вадазбору 127 км².
Катлавіна возера круглаватая. Схілы катлавіны спадзістыя. Берагі тарфяністыя, забалочаныя. Дно плоскае, ілістае. Зарастае. У возера ўпадае рака Кеста, выцякае рака Бярэшча, праз Бярэзінскі канал Бярэзінскай воднай сістэмы злучана з возерам Плаўна. Адзначалася гнездаванне лебедзя-шыпуна — рэдкага віду птушкі, занесенай у Чырвоную кнігу Беларусі.
У возеры водзяцца лешч, шчупак, язь, гусцяра, акунь, плотка, краснапёрка, мянтуз і іншыя віды рыб.
Адміністрацыйны падзел Масквы
thumb|300px| Адміністрацыйныя акругі [[Масква|Масквы:
Бярэшча (возера)
Каля паўднёва-ўсходняй ускраіны возера праходзіць аўтамабільная дарога.
Адміністрацыйны падзел Масквы
1. Цэнтральная адміністрацыйная акруга
2. Паўночная адміністрацыйная акруга
3. Паўночна-усходняя адміністрацыйная акруга
4. Усходняя адміністрацыйная акруга
5. Паўднёва-усходняя адміністрацыйная акруга
6. Паўднёвая адміністрацыйная акруга
7. Паўднёва-заходняя адміністрацыйная акруга
8. Заходняя адміністрацыйная акруга
10. Зеленаградская адміністрацыйная акруга ]] Адміністрацыйны падзел Масквы, узаемазлучаная сістэма тэрытарыяльных адзінак, створаная ў межах меж горада. Тэрытарыяльнымі адзінкамі Масквы з'яўляюцца раёны і адміністрацыйныя акругі, якія маюць найменні і межы, замацаваныя прававымі актамі горада Масквы.
Раён — тэрытарыяльная адзінка Масквы, якая ўтвараецца з улікам гістарычных, геаграфічных, горадабудаўнічых асаблівасцяў адпаведных тэрыторый, колькасці насельніцтва, сацыяльна-эканамічных характарыстак, размяшчэння транспартных камунікацый, наяўнасці інжынернай інфраструктуры і іншых асаблівасцяў тэрыторыі.
Адміністрацыйная акруга — тэрытарыяльная адзінка горада Масквы, якая ўтвараецца для адміністрацыйнага кіравання адпаведнай тэрыторыяй. Адміністрацыйная акруга складаецца з некалькі раёнаў горада Масквы. Межы адміністрацыйнай акругі не могуць перасякаць меж раёнаў.
На дадзены момант у Маскве 123 раёна і 10 адміністрацыйных акруг.
Сент-Кітс і Невіс
Федэра́цыя Сент-Кітс і Не́віс (Федэрацыя Сент-Крыстафер і Невіс) — дзяржава ў Карыбскiм моры, складаецца з двух астравоў.
Уваходзіць у склад Арганізацыі Усходніх Карыбскіх дзяржаў.
Геаграфія
Карлікавая дзяржава знаходзіцца ва ўсходняй частцы Карыбскага мора і складаецца з двух астравоў — Сент-Кітс і Невіс, якія адносяцца да групы Малых Антыльскіх. Плошча краіны — 261 км². Сталіца Бастэр размешчана на востраве Сент-Кітс. З усходу мяжуе з Антыгуа і Барбуда, з паўднёвага ўсходу — з Мантсерат (заморская тэрыторыя Вялікабрытаніі), на паўночным захадзе — з Сінт-Эстатыусам (спецыяльны муніцыпалітэт Нідэрландаў), а на поўначы — з Сен-Бартэльмі (заморская абшчына Францыі). Усе граніцы марскія.
Эканоміка
Традыцыйнай галіной эканомікі Сент-Кітса і Невіса была сельская гаспадарка. Асноўная культура на палетках — цукровы трыснёг (трэць земляў, што апрацоўваюцца). На востраве Невіс вырошчваюцца бавоўнік, какосавая пальма, ананасы. Культывуюць таксама кававае дрэва, бананы, арахіс, ямс, рыс. Развіта жывёлагадоўля — разводзяць коз і авечак. Сярод традыцыйных промыслаў — рыбалоўства. Аднак сельскагаспадарчая вытворчасць забяспечвае не больш за палову ўнутраных патрэб у харчаванні.
У апошні час вялікую ролю стаў адыгрываць турызм. Сент-Кітс і Невіс маюць эфектыўную структуру эканомікі, дзе пераважае сектар паслуг. Стаўка робіцца і на вытворчасць некаторых экспартных прамысловых тавараў і афшорнае банкаўскае абслугоўванне. Пачынаюць развівацца электратэхнічная прамысловасць і электроніка. Кожны чалавек, які інвестуе ў эканоміку краіны, можа атрымаць грамадзянства. У выніку тэмпы будаўніцтва рэзка выраслі, адбылося імклівае развіццё авіязносін, павялічыліся і даходы ад турызму.
Тайна
Тайна (Taino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Варэзэ.
Насельніцтва складае 3185 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 455 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 21020. Тэлефонны код — 0331.
Спіс народных артыстаў Беларускай ССР
Званне Народны артыст Беларускай ССР заснавана 5 снежня 1927 года. Ніжэй прыведзены спіс народных артыстаў Беларускай ССР па гадах прысваення звання. Для званняў, атрыманых з 1992 года, глядзіце спіс народных артыстаў Беларусі.
Лагер НКУС для нямецкіх ваеннапалонных № 284
Лагер № 168 — адзін з лагероў НКУС, які знаходзіўся ў г. Брэст у 2-х месцах: на Кіеўцы і ў раёне Кобрынскага моста (сучасны пр. Машэрава). Дзейнічаў у 1944—1948 гг. Там трымалі нямецкіх ваеннапалонных, вайскоўцаў саюзных Германіі армій і інтэрніраваных цывільных немцаў. Усяго праз лагер прайшло 166 тыс. немцаў, а пастаянна там знаходзілася ад 3 да 10 тыс. чал. Так на 30 красавіка 1946 г. там было 4270 чал, з іх 378 — лазарэтных хворых і 778 — у спецкамандах.
Палонных выкарыстоўвалі на розных гаспадарчых работах. Памерлых хавалі ў раёне цяперашняй вул. Герцэна у Брэсце. У 1948 г. лагер быў ліквідаваны, а яго зняволеныя рэпатрыяваны.
Буй (горад)
Буй (Буй) — горад (з 1536 года) у Кастрамской вобласці Расіі. За 103 км ад Кастрамы. У горадзе знаходзіцца адміністрацыйны цэнтр Буйскага муніцыпальнага раёна, але горад Буй уваходзіць у самастойнае муніцыпальнае ўтварэнне ў складзе Кастрамской вобласці — гарадская акруга горад Буй.
Насельніцтва — 24 097 чал. (2016). На левым беразе ракі Кастрамы (прыстань) пры вусці ракі Вёксы. Чыгуначны вузел Паўночнай чыгункі.
Ганна Саксонская (1437—1512)
Ганна Саксонская (Anna von Sachsen; 7 сакавіка 1437, Майсен — 31 кастрычніка 1512, Нойштат-ан-дэр-Айш) — прынцэса Саксонская, у замужжы курфюрсціна Брандэнбургская.
Біяграфія
Ганна — дачка курфюрста Фрыдрыха II і яго жонкі Маргарыты, дачкі герцага Аўстрыйскага Эрнста Жалезнага.
12 лістапада 1458 года ў Ансбаху Ганна выйшла замуж за будучага курфюрста Брандэнбурга Альбрэхта Ахіла. У мэтах далейшага ўмацавання сувязяў паміж Ветынамі і Гогенцолернамі ў шлюбным дагаворы прадугледжвалася жаніцьба брата Ганны Альбрэхта з дачкой Альбрэхта Ахіла ад першага шлюбу Урсулай, але пазней і Альбрэхт, і Урсула пабраліся шлюбам з дзецьмі караля Багеміі Іржы з Подзебрадаў.
Ганна стала мачахай чатыром дзецям Альбрэхта Ахіла ад першага шлюбу з Маргарытай Бадэнскай. У 1470 годзе Альбрэхт Ахіл, які кіраваў у франконскіх уладаннях Гогенцолернаў, узышоў на брандэнбургскі прастол. У 1473 годзе Ганна пагадзілася з дынастычным законам, якія прадугледжваў непадзельнасць Брандэнбургскай маркі, але дазваляў падзяліць франконскія ўладанні паміж некалькімі сынамі. Гэта азначала, што курфюрстам Брандэнбурга стаў Іаган Цыцэрон, старэйшы сын Альбрэхта ад першага шлюбу, а два сыны Ганны атрымалі ў спадчыну франконскія ўладанні.
Пасля смерці Альбрэхта Ахіла Ана пражывала ў Нойштаце-на-Айшы, дзе трымала пышны двор. Ганна пахавана ў Хайльсбранскім манастыры.
Младан Баінавіч
Мла́дан Баі́навіч (Младен Бојиновић / Mladen Bojinovic; нар., ) — югаслаўскі і сербскі гандбаліст, цэнтральны задні французскага клуба «Трамбле» і зборнай Сербіі. Бронзавы прызёр чэмпіянату свету, пераможца Лігі чэмпіёнаў ЕГФ, шматразовы чэмпіён нацыянальных і рэспубліканскіх першасцей.
Цэнтральная адміністрацыйная акруга
Цэнтральная адміністрацыйная акруга — акруга горада Масквы. Знаходзіцца ў цэнтры Масквы і складаецца з 10 раёнаў. У акрузе размешчана шмат тэатраў, амаль усе маскоўскія вакзалы, большасць Міністэрстваў Расійскай федэрацыі. А таксама Крэмль, Дом ўрада РФ, Дзяржаўная дума, Савет Федэрацыі. Значную частку тэрыторыі акругі займаюць розныя офісныя будынкі.
Межы ЦАА амаль супадаюць з гарадскімі межамі горада да 1912 года (за выключэннем раёна Сакольнікі, які ўваходзіць ва Усходнюю адміністрацыйную акругу).
Плошча 66 км², насельніцтва 701,1 тыс. чалавек.
Анатоль Мікалаевіч Тычына
Анато́ль Мікала́евіч Тычы́на (, Груджай Ковенская губерня Расійскай імперыі, цяпер Літва — ) — беларускі мастак-графік, патрыярх беларускай каляровай лінагравюры.
Біяграфія
Вучыўся ў Пензенскім мастацкім вучылішчы (1915—1917), на курсах пры «Таварыстве мастакоў і аматараў прыгожых мастацтваў Стэпавага краю», у Омскай мастацкай школе імя М. Урубеля (1918—1920).
Творчасць
У мастацкіх выставах удзельнічаў з 1919 года. Працаваў у станковай і кніжнай графіцы, у розных графічных тэхніках, пераважна ў каляровай лінагравюры, а таксама ў алейным жывапісе. Лепшым яго творам ўласцівы паэтычнасць, тонкі лірызм, дакладны малюнак, багацце тэхнічных прыёмаў. Анатоль Тычына — адзін са стваральнікаў беларускай графікі ХХ ст., з яго імем звязана станаўленне такіх відаў графікі, як кніжная, станковая, газетна-часопісная, экслібрыс. Сярод графічных твораў А. Тычыны, прысвечаных Мінску — сапраўдныя шэдэўры беларускай графікі.
Турчанка (рака)
Турча́нка — рака ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Нясета (басейн Дняпра).
Анатоль Мікалаевіч Тычына
Творчасць
У пошуках нацыянальнага стылю афармлення звяртаўся да традыцый народнага мастацтва (вокладкі кніг «Каталог 1-й Усебеларускай мастацкай выстаўкі», 1925; «Магіла льва» Я. Купалы і «Чалавек ідзе» Я. Маўра, 1927). Адна з асноўных у творчасці Тычыны — тэма Мінска («Стары Мінск», 1922; «Пад Ратушай», 1926; «Плошча Свабоды», 1931; «Мінск. Савецкая вуліца», 1940; «Разбураны Мінск», 1945; «Адраджэнне Мінска», 1948; «Новыя дамы на Прывакзальнай плошчы», 1952; «Плошча Перамогі», 1956; «Ля сквера Я. Купалы», 1957; «900 гадоў Мінску», 1967; «Палац Прафсаюзаў», 1971; «Усход I і Усход II», 1973; «Дырыжор вуліцы», 1976; «На дзіцячай чыгунцы», 1984; і інш.). Напэўна, самым узвышаным матывам для вобразнага вырашэння тэмы стала панарама горада, убачанага з новага моста над Свіслаччу — «Над ракой Свіслач» (1954). Мінск у творах Тычыны — горад для чалавека актыўнага, сучаснага, творчага, якім быў сам мастак — патрыёт-творца. Шмат работ Тычына прысвяціў стваральнай працы («На электрастанцыі», 1925; «Творчая нарада», 1936; «У аэрадоку», 1976; трыпціх «Над ракой Арэсай», 1980), дзеячам беларускай культуры («Я. Купала ў камунараў Палесся», 1981; «М. Багдановіч у Ялце» 1982; і інш.), спорту («Жакеі на размінцы», 1970; і інш.), прыгажосці беларускіх вадаёмаў («На рацэ Сажы», 1960; «На возеры», 1976; і інш.).
Турчанка (рака)
Даўжыня ракі 12 км. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,3 м/км. Пачынаецца за 0,6 км у напрамку на захад ад аграгарадка Слабодка. Упадае ў Нясету каля вёскі Турчанка. На ўсім працягу каналізаваная. Вадазбор у межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны.
Эйлат
Эйлат (אילת) — горад на поўдні Ізраіля, на беразе Акабскага заліва (у Ізраілі званага Эйлацкім) Чырвонага мора.
Турчанка (рака)
Каля ракі вёскі Турчылаў, Аляксееўка, Дзмітраўка 1, Турэц.
Анатоль Мікалаевіч Тычына
Творчасць
Анатоль Тычына — майстар экслібрыса (з 1920 па 1940-я гады ім было створана больш за 20 экслібрысаў, у т.л. экслібрысы мастацтвазнаўца М. Шчакаціхіна, краязнаўца М. Каспяровіча, пісьменнікаў Я. Маўра, В. Вольскага; пазней — пісьменніка У. Караткевіча, даследчыка беларускай культуры А. Мальдзіса, паэта П. Глебкі, скульптара З. Азгура, мастацтвазнаўца М. Кацара і інш.).
Эйлат
Насельніцтва - 47,6 тыс. чалавек (па даных Цэнтральнага статыстычнага бюро на чэрвень 2010 года).
Парламенцкія выбары на Фарэрскіх астравах (1932)
Выбары ў Лёгтынг Фарэрскіх астравоў — выбары ў прадстаўнічы орган Фарэрскіх астравоў, якія прайшлі 19 студзеня 1932 года.
На выбарах Партыя саюза набрала большасць галасоў і атрамала 11 мандатаў. Партыя самакіравання атрымала 8 мандатаў, а Сацыял-дэмакратычная партыя зноў атрымала 2 мандата.
Запруддзе (Сенненскі раён)
Запру́ддзе (, Запрудье) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета. Знаходзіцца за 7 кіламетраў на паўночны захад ад горада Сянно.
У 1971—1993 гадах цэнтр Запруддзеўскага сельсавета.
Размешчана за 300 метраў на захад ад Багданаўскага возера і за 1 км на паўднёвы ўсход ад Рубаўскага возера. За 0,5 км на паўночны ўсход ад вёскі бярэ свой пачатак рака Крывінка.
Церабень
Назву Церабень маюць:
Увараў
Увараў — прозвішча.
Макарычы
Назву Макарычы маюць:
Гісторыя навукі
Гісторыя навукі — даследаванне феномену навукі ў яго гісторыі. Навука, у прыватнасці, уяўляе сабой сукупнасць эмпірычных, тэарэтычных і практычных ведаў аб Свеце, атрыманых навуковай супольнасцю. Паколькі з аднаго боку навука ўяўляе аб'ектыўнае веданне, а з другога — працэс яго атрымання і выкарыстання людзьмі, добрасумленная гістарыяграфія навукі павінна браць пад увагу не толькі гісторыю думкі, але і гісторыю развіцця грамадства ў цэлым.
Вывучэнне гісторыі сучаснай навукі абапіраецца на мноства захаваных арыгінальных або перавыданых тэкстаў. Аднак самі словы «навука» і «навуковец» ўвайшлі ва ўжыванне толькі ў XVIII—XX стагоддзях, а да гэтага прыродазнаўцы называлі свой занятак «натуральнай філасофіяй».
Хоць эмпірычныя даследаванні вядомыя яшчэ з антычных часоў (напрыклад, працы Арыстоцеля і Тэафраста), а навуковы метад быў у сваіх асновах распрацаваны ў сярэдневякоўе (напрыклад, у Ібн ал-Хайсама, Аль-Біруні або Роджэра Бэкана), пачатак сучаснай навукі ўзыходзіць да Новага часу, перыяду, званаму навуковай рэвалюцыяй, якая адбылася ў XVI—XVII стагоддзях у Заходняй Еўропе.
Навуковы метад лічыцца такім істотным для сучаснай навукі, што многія навукоўцы і філосафы лічаць працы, зробленыя да навуковай рэвалюцыі, «пераднавучнымі». Таму гісторыкі навукі нярэдка даюць навуцы больш шырокае вызначэнне, чым прынята ў наш час, каб уключаць у свае даследаванні перыяд Антычнасці і Сярэднявечча.
Пласток
Назву Пласток маюць:
Выбары ў мясцовыя Саветы дэпутатаў Беларусі (1999)
Выбары ў мясцовыя Саветы дэпутатаў Беларусі 23-га склікання прайшлі ў красавіку 1999 г.
Палітычнае становішча напярэдадні выбараў
На працягу 1998 г. былі распрацаваны і прыняты Закон «Аб выбарах дэпутатаў мясцовых Саветаў», а таксама змены ў Закон «Аб мясцовым кіраванні і самакіраванні». Была скасавана норма, якая абмяжоўвала для старшыняў Саветаў і выканкамаў магчымасці займаць пасаду не больш за два тэрміны запар. Былі ўнясены папраўкі ў закон, паводле якіх ўдзел у выбарах актывістаў дэмакратычных партый значна абмяжоўваўся ў тым выпадку, калі яны мелі на працягу года адміністрацыйныя судзімасці, напрыклад, за ўдзел у дэманстрацыях або несанкцыяваных пікетах. Закон аб выбарах ускладніў працэс вылучэння кандыдатаў, і пазбавіў грамадскія аб’яднанні права вылучаць кандыдатаў на мясцовых выбарах, пры гэтым надзяліўшы працоўныя калектывы падобнай магчымасцю.
Насельніцтва Беларусі
Беларусь — монанацыянальная дзяржава (паводле вызначэння ААН). У ёй акрамя беларусаў пражываюць рускія, яўрэі, украінцы, палякі, літоўцы, армяне, азербайджанцы і іншыя народы. На працягу беларускай гісторыі склалася так, што асноўным насельніцтвам гарадоў былі яўрэі, а сельскай мясцовасці — ліцвіны (беларусы). У цяперашні час у гарадах і сёлах пярэсты этнічны склад, хоць большасць насельніцтва (каля 80%) належыць да тытульнай нацыі.
Колькасць
Паводле перапісу 14—24 кастрычніка 2009 года, Беларусь мела 9504 тысячы жыхароў. За 10 гадоў ад перапісу 1999 года колькасць насельніцтва паменшылася на 541 тысячу (-5,4 %). Пры гэтым доля сельскага насельніцтва скарацілася на 644 тысячы (-21 %). Колькасць насельніцтва на 1 жніўня 2012 года склала 9457,1 тысяч чалавек і ў параўнанні з пачаткам года скарацілася на 8,1 тысяч чалавек. Пасля было запавольванне, невялікі рост колькасці насельніцтва (2014-2017), а затым зноў аднавілася падзенне.
Выбары ў мясцовыя Саветы дэпутатаў Беларусі (1999)
Палітычнае становішча напярэдадні выбараў
1 лютага 1999 г. была распачата перарэгістрацыя палітычных партый і грамадскіх аб'яднанняў на новых умовах.
Насельніцтва Беларусі
Колькасць
Колькасць насельніцтва (на пачатак года, тыс. чалавек):
Выбары ў мясцовыя Саветы дэпутатаў Беларусі (1999)
Палітычнае становішча напярэдадні выбараў
23 снежня 1998 г. згодна з рэзалюцыяй Кангрэса рэспубліканскіх дэмакратычных сіл, апазіцыйныя партыі адмовіліся браць у выбарах удзел, бо «ў Беларусі адсутнічаюць умовы для правядзення свабодных і дэмакратычных выбараў», і вылучаць кандыдатаў.
Насельніцтва Беларусі
Нацыянальны склад
У часе перапісу 2009 года 84% (+3% з перапісу 1999 г.) жыхароў краіны аднеслі сябе да карэннага народу — беларусаў, 8% — да рускіх (менш на траціну), 3% — да палякаў, каля 2% — да ўкраінцаў (менш на траціну), 0,1% — да яўрэяў (менш у 2,2 разы). Паводле перапісу насельніцтва ў лютым 1999 года ў Беларусі пражывалі прадстаўнікі больш за 130 нацый і нацыянальнасцей. Сярод іх найболей прадстаўленымі этнічнымі групамі з'яўляліся беларусы (8158,9 тысяч), рускія (1141,7 тысяч), палякі (395,7 тысяч), украінцы (237 тысяч), яўрэі (27,8 тысяч), армяне (10,2 тысяч), азербайджанцы (10,1 тысяч), у меншай ступені — літоўцы (6,4 тысяч) і грузіны (3 тысяч).
Выбары ў мясцовыя Саветы дэпутатаў Беларусі (1999)
Выбары
На 24557 дэпутацкіх месцаў было зарэгістравана каля 27362 прэтэндэнтаў. Удзел у выбарах прынялі 66,3% выбарцаў. Значная частка выбарчых акруг была безальтэрнатыўнай. А пасля таго, як у канцы сакавіка Ліберальна-дэмакратычная партыя заявіла аб зняцці сваіх кандыдатаў, безальтэрнатыўных акруг стала яшчэ больш.
Насельніцтва Беларусі
Размяшчэнне
Па звестках за студзень — верасень 2008 года ў Мінску колькасць насельніцтва павялічылася з 1803,9 тысяч да 1819,5 тысяч. У астатніх рэгіёнах краіны колькасць жыхароў паменшылася. У Гомельскай вобласці на 1 кастрычніка налічвалася 1465,7 тысяч чалавек, у Мінскай — 1 458,5 тысяч, Брэсцкай — 1 435 тысяч, Віцебскай — 1267,3 тысяч, Магілёўскай — 1125,1 тысяч, Гродзенскай — 1 104,5 тысяч жыхароў.
Паўночная адміністрацыйная акруга
Паўночная адміністрацыйная акруга — акруга горада Масквы. Знаходзіцца на поўначы Масквы і складаецца з 16 раёнаў. Насельніцтва 880 тыс. чалавек.
Раёны:
Зазі Бітц
Зазі Алівія Бітц  у Бэрліне ) - амерыкана - нямецкая актрыса, якая здымалася сярод іншага ў фільмах «Дэдпул 2», «Джокер» і «Геашторм».
Салігаліч
Салігаліч (Солига́лич) — горад (з 1938 года) у Кастрамской вобласці, адміністрацыйны цэнтр Салігаліцкага раёна, утварае гарадское паселішча горад Салігаліч.
Салігаліч размешчаны ў верхнім цячэнні ракі Кастрамы (левы прыток Волгі), на Галіцкім ўзвышшы (адгор'е Паўночных увалаў) за 95 км на поўнач ад чыгуначнага вузла Галіч, за 216 км на паўночны ўсход ад Кастрамы. З пачатку 1960-х гадоў у горадзе існуе станцыя Монзенскай чыгункі. Курорт (з 1841 года). З'яўляецца самым паўночным горадам Цэнтральнай федэральнай акругі.
Насельніцтва — 6023 чал. (2016).
Галоўнае прадпрыемства сучаснага Салігаліча — Салігаліцкі вапнавы камбінат.
Насельніцтва Беларусі
Размяшчэнне
За 2008 год у Мінску колькасць насельніцтва павялічылася з 1814,8 тысяч да 1828,9 тысяч. У астатніх рэгіёнах краіны колькасць жыхароў паменшылася. У Гомельскай вобласці на 1 студзеня 2009 года налічвалася 1464,5 тысяч чалавек, у Мінскай — 1453,9 тысяч, Брэсцкай — 1433 тысяч, Віцебскай — 1265,2 тысяч, Магілёўскай — 1123,1 тысяч, Гродзенскай — 1102,8 тысяч.
На 1 мая 2009 года ў параўнанні з адпаведнай датай мінулага года колькасць насельніцтва павялічылася толькі ў Мінску — з 1817,5 тысяч чалавек да 1840,1 тысяч. У астатніх рэгіёнах рэспублікі колькасць жыхароў паменшылася. У выніку на 1 мая ў Гомельскай вобласці налічвалася 1462,6 тысяч чалавек, у Мінскай — 1448,4 тысяч, у Брэсцкай — 1430,8 тысяч, у Віцебскай — 1262,1 тысяч, у Магілёўскай — 1120,4 тысяч, у Гродзенскай — 1100,1 тысяч.
Самагубства
Узровень самагубстваў — гэта колькасць суіцыдаў на 100 000 насельніцтва, згодна з статыстыкай Сусветнай арганізацыі аховы здароўя за 2007 год, па ўсіх краінах, дзе гэтыя звесткі былі даступныя, Беларусь заняла першае месца. Навукоўцы тлумачаць гэты ўзлёт ростам спажывання алкаголю, суб'ектыўным адчуваннем адсутнасці жыццёвых перспектываў, дэпрэсіўным асяроддзем, нізкімі выдаткамі на культуру, а таксама тыпам культурнай традыцыі. Сацыёлагі з Інстытута Гэлапа (Gallup Polls) у сваёй нядаўняй публікацыі паказалі сувязь колькасці самагубстваў з рэлігійнасцю грамадства. Сусветныя сацыялягічныя даследаванні Інстытута з 2005 да 2006 года выявілі, што рэлігійныя краіны маюць ніжэйшыя паказнікі самагубстваў. Вядома, адной рэлігійнасцю справа не тлумачыцца. Так, узровень самагубстваў у Беларусі вышэйшы, чым у менш рэлігійных і больш заможных суседніх Эстоніі, Латвіі, Чэхіі ці нават Расіі. Хоць мусіла б быць наадварот. Тут першасную ролю адыгрывае суб'ектыўнае адчуванне жыццёвай бесперспектыўнасці, сама сутнасць сістэмы кантролю над чалавекам, збудаванай у краіне.
Шлюбнасць
У 1950 годзе на 1000 чалавек налічвалася 9,6 шлюбаў і толькі 0,2 развода. У 1970 — 9,3 і 1,9. У 1980 — 10,1 і 3,2. У 1990 — 9,7 і 3,4. У 2000 — 6,2 і 4,3. У 2008 — 8 і 3,8. У 2008 годзе ў параўнанні з 2007-м колькасць зарэгістраваных шлюбаў скарацілася на 14,6% да 77201, колькасць разводаў павялічылася на 1,5% да 36679.
Паводле перапісу 2009 года абсалютная большасць мужчын і жанчын ва ўзросце ад 15 гадоў знаходзілася ў шлюбе. Пры гэтым за 10 гадоў паміж перапісамі 1999 і 2009 гадоў долі мужчын і жанчын у шлюбе знізіліся з 66% да 62% і з 56% да 52% адпаведна. Доля улічаных шлюбаў зменшылася з 95% да 92%. На 2009 год каля 10% жанчын (436 тысяч) знаходзіліся ў разводзе, праз рост смяротнасці мужоў у працаздольным узросце да 18% (звыш 810 тысяч) узрасла доля ўдоваў.
Міграцыя
У краіну ў 2008 годзе прыбылі 17413 чалавек, з'ехалі — 9268. Міграцыйны прырост склаў 8145 чалавек. У студзені — красавіку 2009 года міграцыйны прырост склаў 6385 чалавек, выехалі 2250. Міграцыйны прырост за чатыры месяцы склаў 4135 чалавек.
У 2012 годзе ў краіну прыбылі 18040 чалавек (у 2011-м — 17510) і выбылі 8712 чалавек (у 2011-м — 7610). Прыток перасяленцаў у 2012 годзе ў параўнанні з 2011-м знізіўся на 5,8% да 9328 чалавек. Колькасць жыхароў, якія выехалі з краіны на заробкі, павялічылася з 5522 чалавек у 2011 годзе да 6534 чалавек у 2012 годзе (на 15,5%). Большасць выехала ў Расію (5369), таксама ў ЗША (452), Польшчу (341), Германію (225). Выдача дазволаў на пастаяннае пражыванне ў краіне знізілася з 13537 у 2011 годзе да 12066 у 2012 годзе (на 10%). Большасць дазволаў на пастаяннае пражыванне атрымалі грамадзяне Расіі (7670) і Украіны (1641). Выдача дазволаў на часовае пражыванне вырасла з 40722 у 2011 годзе да 46787 у 2012 годзе. Колькасць працоўных перасяленцаў, якія прыехалі ў Беларусь на аснове падпісаных дамоваў у 2012 годзе, склала 8781 чалавек (у 2011-м — 8434). Большасць з іх — рабочыя (4594) і кваліфікаваныя работнікі, спецыялісты (2425). Асноўныя краіны паходжання працоўных перасяленцаў у Беларусь у 2012 годзе — Украіна (2854), Кітай (1257), Літва (904), Узбекістан (646), Турцыя (544), Малдова (491).
Узрост
Паводле перапісу 2009 года ў Беларусі налічвалася 5853 тысяч жыхароў працаздольнага ўзросту, што амаль на 2% больш (+ звыш 100 тыс) параўнальна з перапісам 1999 года. Іх доля ўзрасла з 57,3% да 61,6%. За 10 год паміж перапісамі 1999 і 2009 гадоў доля насельніцтва ва ўзросце да 16 гадоў знізілася з 21,2% да 15,9%. Колькасць дзяцей праз падзенне нараджальнасці зменшылася на 620 тысяч (амаль на 30%). Доля жыхароў ва ўзросце звыш працаздольнага (мужчыны — 60, жанчыны — 55) узрасла з 21,5% да 22,5%.
У Беларусі, па звестках на 1 красавіка 2009 года, 100-гадовую ўзроставую мяжу перасягнулі 648 жыхароў. Сярод рэгіёнаў рэспублікі больш за ўсё доўгажыхароў налічвалася ў Гродзенскай вобласці (150 чалавек ва ўзросце старэй 100 гадоў), на другім месцы — Мінская вобласць (114), на трэцім — Брэсцкая (102). Пры гэтым сярод беларускіх доўгажыхароў жанчын амаль у 7 разоў больш, чым мужчын. А ва ўзроставай групе старэй за 110 гадоў няма ніводнага прадстаўніка моцнага пола.
Гарады
Паводле перапісу 2009 года, у гарадах пражывала 7027,1 тысяч чалавек, што на 65,6 тысяч чалавек больш, чым у перапіс 1999 года. Доля гараджан у агульнай колькасці насельніцтва ўзрасла з 69,3% да 73,9%. У 2009 годзе ў Беларусі было 112 гарадоў. Амаль 2/3 з іх — з колькасцю насельніцтва менш за 20 тысяч чалавек. У 12 гарадах налічвалася звыш 100 тысяч жыхароў. За 10 гадоў з іх ліку выбылі Ліда (Гродзенская вобласць) і Наваполацк (Полацкі раён, Віцебская вобласць).
З 1999 па 2009 год больш як на 10% колькасць насельніцтва павялічылася ў такіх гарадах, як Фаніпаль (Дзяржынскі раён, Мінская вобласць), Нароўля (Гомельская вобласць) і Лагойск (Мінская вобласць). Рост насельніцтва звыш 5% склаў у наступных гарадах Мінск (9%; +156 тысяч, з іх 2/3 жанчыны), Заслаўе (Мінскі раён), Гродна, Брэст (8%), Чачэрск (Гомельская вобласць), Смалявічы (Мінская вобласць), Жлобін (Гомельская вобласць) і Дзяржынск. Рост колькасці насельніцтва назіраўся ва ўсіх абласных цэнтрах, у 2009 годзе на іх прыпадала 52% гарадскога насельніцтва. Аднак у 2010-х мела месца змяншэнне колькасці насельніцтва ў многіх буйных гарадах, у 2018—2019 тэндэнцыя ахапіла і Мінск.
Мова
Паводле перапісу 2009 года, беларуская мова з'яўлялася роднай для абсалютнай большасці жыхароў краіны (5058,4 тысяч чалавек; 53,2%). Пры гэтым беларуская была мовай зносін толькі 23% насельніцтва (2227,2 тысяч чалавек), руская — 70% (6673 тысяч чалавек). За 10 год паміж перапісамі 1999 і 2009 гадоў праз правядзенне русіфікацыі дзяржаўных электронных СМІ ўрадам Аляксандра Лукашэнкі болей чым на 20 адсоткавых пунктаў (з 73% да 53%) знізілася доля жыхароў, чыя родная мова была беларускай, на 14 адсоткавых пунктаў (з 37% да 23%) стала менш беларускамоўных. Праз такія перамены ў 2009 годзе Арганізацыя Аб'яднаных Нацый па пытаннях адукацыі, навукі і культуры залічыла беларускую мову да ліку загрожаных. Паводле сайту Ethnologue, 7 тысяч жыхароў Беларусі размаўляюць на ідышы, што, аднак, не пацвярджаецца ні назіраннямі даследчыкаў , ні дадзенымі перапісу насельніцтва 2009 года, паводле якіх толькі 2,8% з 12926 яўрэяў Беларусі называлі роднай «сваю» мову.
Пол
Паводле перапісу ў кастрычніку 2009 года ў краіне пражывала 4420 тысяч мужчынаў і 5068 тысяч жанчын. За 10 гадоў між перапісамі 1999 і 2009 гадоў праз рост смяротнасці мужчын у працаздольным узросце іх лік зменшыўся на 6,3%, а доля ў суадносінах да жанчын скарацілася з 1:1,129 да 1:1,15. Колькасць жанчын таксама скарацілася (на 4,6%). На 2009 год праз актыўнае перасяленне вясковых дзяўчат у горад там мужчыны колькасна пераважалі ва ўзросце да 27 гадоў, у вёсцы — да 56 гадоў.
Дынаміка
За апошнія 30 гадоў адбылося даволі інтэнсіўнае пераразмеркаванне вясковага і гарадскога насельніцтва, амаль па працэнту штогод на карысць горада. Імавернасць застацца на месцы свайго нараджэння для 20—24-гадовых беларускіх гараджан пад канец 1960-х складала 0,88, для вяскоўцаў — толькі 0,26. Пад канец 1990-х розніца павялічылася адпаведна да 0,92 і 0,22. З кожным годам пагаршаецца здароўе людзей, асабліва немаўлят. Так, колькасць упершыню захварэлых на сардэчна-сасудзістыя захворванні штогод павялічваецца на 3—4 адсоткі (звесткі на 2004 год), такая ж карціна з злаякаснымі захворваннямі.
NGC 5613
NGC 5613 (іншыя абазначэнні — UGC 9228, MCG 6-32-21, VV 77, ARP 178, NPM1G +35.0310, PGC 51433) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Выбары ў мясцовыя Саветы дэпутатаў Беларусі (1999)
Выбары
З 24566 дэпутацкіх вакансій было абрана 24058 дэпутатаў (97,9%). Нягледзячы на тое што большасць апазіцыйных палітычных партый байкатавала мясцовыя выбары, апазіцыйныя камуністы здолелі правесці актыўную кампанію і выставіць болей за 750 кандадатаў, з якіх у саветы патрапіла прыкладна 250 дэпутатаў. Акрамя таго партыйныя кандыдаты былі вылучаны ад Партыі народнай згоды, «Славянскі сабор».
Чухлама
Чухлама (Чу́хлома) — горад (з 1381 года) у Кастрамской вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Чухламскага раёна, утварае гарадское паселішча горад Чухлама.
Насельніцтва — 5046 чал. (2016). Горад размешчаны на беразе Чухламскага возера, за 50 км ад чыгуначнага вузла Галіч.
Тэрнатэ (Італія)
Тэрнатэ (Ternate) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Варэзэ.
Насельніцтва складае 2254 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 451 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 21020. Тэлефонны код — 0332.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Мастацтва лёгкіх дотыкаў (зборнік)
«Мастацтва лёгкіх дотыкаў» («Искусство лёгких касаний») — зборнік твораў рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаваны ў 2019 годзе.
Іякінф
Гісторыя пра падарожжа персанажаў «Generation «П»» па Расіі з разважаннямі аб часе і кошце неўміручасці.
Мастацтва лёгкіх дотыкаў
Геапалітычная антыўтопія пра барацьбу спецслужбаў ЗША і СССР.
Сталыпін
Апісанне забаў расейскіх алігархаў, якія прыкідваюцца зняволенымі, каб вярнуць смак да жыцця.
Яна Шостак
Я́на Шо́стак (Jana Szostak; нар., г. Гродна, Беларусь) — беларуская і польская артыстка, фемінісцкая актывістка, перформерка, прадстаўніца грамадскай ініцыятывы «Партызанка».
Біяграфія
Яна Шостак нарадзілася ў 1993 годзе ў Гродне. Яе бацькі жывуць у Гродна.
Яна Шостак вывучыла польскую мову ад бабулі. У Польшчу прыехала ў 2010 годзе. У 2013 годзе скончыла бакалаўрыят на аддзяленні інтэрмедыі Акадэміі мастацтваў Яна Матэйкі ў Кракаве, потым навучалася ў магістратуры на факультэце медыямастацтва Акадэміі мастацтваў у Варшаве.
Яна таксама пачала навучанне ў дактарантуры ва Універсітэце мастацтваў у Познані.
Жыве ў Польшчы.
Артыстычная дзейнасць
У сваёй мастацкай дзейнасці Яна Шостак сумяшчае шмат сродкаў з сферы перформансу, відэаарту, інтэрнэт-мастацтва. Стварае сацыяльна ангажаванае мастацтва. Прапагандуе выкарыстанне фемінітываў.
9 верасня 2015 года ў Познані разам з Даротай Тылка, Лукашам Штыльцам, Монікай Качмарчык і Івонам Рахвалам устанавілі новы польскі рэкорд Гінэса, стварыўшы самую доўгую аўдыёдарожку з гарадскіх тэгаў. Ён працягваўся 7 хвілін 59 секунд і складаўся з 647 словаў.
З 2018 года разам з Якубам Ясюкевічам стварае фільм «Міс Палонія», які ўяўляе сабой спалучэнне дакументальнага фільма, камедыі і візуальнага эсэ, які паказвае ўдзел артысткі ў шматлікіх конкурсах прыгажосці ў Польшчы, у тым ліку Міс Палоніі Вялікай Польшчы, дзе трапіла ў фінал. Прэм’ера фільма павінна была адбыцца ў 2021 годзе, у стагоддзе заснавання першых конкурсаў прыгажосці. Сцэнарый фільма стаў яе доктарскай дысертацыяй.
Пратэсты ў Беларусі
У 2020 годзе Яна Шостак удзельнічала ў пратэстах у Беларусі. На пачатку жніўня яна арганізавала акцыю «Хвіліна крыку за Беларусь». Яна раскрытыкавала дапамогу польскага ўрада беларусам, якія пратэстуюць супраць Аляксандра Лукашэнкі, ацаніўшы яе як павярхоўную. Нягледзячы на ​​запэўніванні прэм’ер-міністра Матэвуша Маравецкага, многія палітычныя ўцекачы не змаглі перасячы польскую мяжу з-за пандэміі COVID-19. Шостак спрабавала дзейнічаць, кантактуючы з польскімі палітыкамі, якія наведвалі беларускіх пратэстоўцаў на месцы, напрыклад з Робертам Бедранем ці Міхалам Шчэрбам, а таксама з Хельсінкскім фондам правоў чалавека.
8 верасня 2020 года ў Кракаўскім прадмесці ў Варшаве пасля сустрэчы Матэвуша Маравецкага з лідарам беларускай апазіцыі Святланай Ціханоўскай яна ў прысутнасці камер «накрычала» на польскага прэм’ера, звяртаючы ўвагу на праблему пераходу праз мяжы. На ейную працу непасрэдна звярнуў увагу кіраўнік канцылярыі прэм’ер-міністра Міхал Дворчык. Праз два дні ён патэлефанаваў артыстцы, пацвердзіўшы парушэнні ў выкананні пастановы прэм’ер-міністра на мяжы. З 17 верасня 2020 года адноўленая выдача турыстычных віз беларусам.
У 2022 годзе тыднёвік «Polityka» прызнаў яе «Крык для Беларусі» адным з дзесяці найважнейшых мастацкіх твораў апошніх трыццаці гадоў.
Генадзь Васілевіч Дзмітронак
Генадзь Васілевіч Дзмітронак (нар., с. Малыя Шчарбінічы, Навазыбкаўскі раён, Бранская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1971 годзе аддзяленне архітэктуры Мінскага архітэктурна-будаўнічага тэхнікума, у 1980 годзе архітэктурны факультэт БПІ. У 1970—1971 гадах праходзіў вытворчую практыку ў інстытуце «Ваенпраект» як тэхнік-архітэктар.
З 1971 года старэйшы тэхнік-архітэктар у Мазырскім архітэктурна-будаўнічым аддзеле Гомельскага філіяла «Белдзяржпраект». У 1971—1974 гадах служыў у радах памежных войскаў. У 1974 годзе старэйшы тэхнік-архітэктар у інстытуце «Мінскпраект», у 1974—1977 гадах у праектна-тэхналагічным інстытуце «Белмясцпрампраект», старэйшы тэхнік-архітэктар, пасля старэйшы архітэктар. У 1977 годзе галоўны архітэктар Беларускага вытворчага рамонтна-наладкавага прадпрыемства «Белэнергарамналадка». У 1977-85 гадах працаваў старэйшым архітэктарам у інстытуце «Белдзяржпраект». У 1985—1987 гадах кіраўнік групы архітэктараў у інстытуце «Мінскграмадзянпраект». У 1987-96 гдах кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў сектара маналітнага домабудавання ў інстытуце «Белдзяржпраект». У 1996—1997 гадах галоўны архітэктар вытворча-будаўнічага ЗАТ Трэст «Прамбуд». У 1997—1999 гадах кіраўнік «Творчай майстэрні архітэктара Дзмітронка Г. В.». У 1999—2001 гадах галоўны архітэктар праектаў у інстытуце «Белжылпраект». У 2001—2003 гадах галоўны архітэктар, начальнік аддзела будаўніцтва, архітэктуры і землекарыстання ў Адміністрацыі Першамайскага раёна г. Мінска. У 2003—2005 гадах намеснік дырэктара па архітэктуры ў ППУП «Белархпраект». У 2005—2008 гадах галоўны інжынер па будаўніцтве ў прыватнай кампаніі. З 2008 года галоўны інжынер, галоўны архітэктар у ППУП «Творчая майстэрня архітэктара Дзмітронка Г. В.».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1983 года.
Творчасць
Асноўныя працы: Рэканструкцыя Мінскага аўтарамонтнага завода па Партызанскім праспекце (у сааўтарстве з Б. С. Паповым, Л. Навацкім), АЗС агульнага карыстання на 1500 заправак у суткі па Ракаўскай шашы ў раёне МКАД г. Мінска; лабараторна-тэхнічны корпус Інстытута ядзернай энергетыкі АН БССР у пасёлку Сосны Мінскага раёна (у сааўтарстве з Р. Я. Меметавым, пры ўдзеле У. С. Шалімы, Б. С. Косціча); маласямейны жылы дом з прамтаварнай крамай, залай дэманстрацыі мод, барам-кафэ і майстэрнямі мастакоў на 5-м паверсе ў г. Бабруйску; піянерскі лагер Мінскага метрапалітэна на 640 месцаў, база зімовага адпачынку на 350 месцаў у пасёлку Зялёнае Мінскай вобласці (пры ўдзеле В. Браўн); рэканструкцыя з расшырэннем дзіцячага міжкалгаснага санаторыя «Дружба» на 360 месцаў кардыё-пульманалагічнага профіля ў пасёлку Гарадзішча Мінскага раёна; рэканструкцыя Рэспубліканскага экалагічнага цэнтра навучэнцаў па вул. Макаёнка ў г. Мінску, музей прыроды і народнай творчасці; прыбудова з рэканструкцыяй школы № 7 на 1668 навучэнцаў у пасёлку Печы Барысаўскага раёна  (у сааўтарстве з Э. К. Кузняцовай); шматпавярховы гараж на 517 месцаў па вул. Машынабудаўнікоў у Мінску; мікрараён на аснове шматпавярховых жылых хат у маналітных канструкцыях з аб’ектамі сацкультбыту па праспекце Жалтоўскага ў Пінску (пры ўдзеле Лук’янава); рэканструкцыя жылога дома з надбудовай мансарднага паверху па вул. К. Маркса (у сааўтарстве з М. К. Вінаградавым); рэканструкцыя жылога дома з надбудовай мансарднага паверху па пр. Ф. Скарыны, 113 (у сааўтарстве з І. С. Жураўлёвым); рэканструкцыя 2-х павярховых жылых дамоў з надбудовай 2-х паверхаў, 5-ці павярховай устаўкі і мансардным паверхам па вул. К. Лібкнехта; камп’ютарны клуб з барам па зав. Калініна, 3 (у сааўтарстве з В. Г. Дзмітронкам); рэканструкцыя гандлёвай зоны перад гандлёвым комплексам па вул. Каліноўскага, 55, комплекс гандлёвых павільёнаў з гандлёвымі пасажамі (у сааўтарстве з В. Г. Дзмітронкам); рэканструкцыя выхаду са станцыі метро «Партызанская» са стварэннем крамы «Крыжаванкі» па Партызанскім праспекце, 81 у (у сааўтарстве з В. Г. Дзмітронкам); праект кафэ ў скверы па вул. Захарава — Першамайская  (у сааўтарстве з В. Г. Дзмітронкам); добраўпарадкаванне тэрыторыі (у тым ліку рэканструкцыя фантана) з будаўніцтвам гандлёвага аб’екта па вул. Пуліхава (у сааўтарстве з В. Г. Дзмітронкам) — усе ў Мінску.
Узнагароды
Дзяржаўным камітэтам Беларускай ССР па справах будаўніцтва (1982) узнагароджаны Дыпломам 1 ступені за распрацоўку архітэктурна-планіровачнага рашэння праекта лабараторна-тэхнічнага корпуса Інстытута ядзернай энергетыкі АН БССР у п. Сосны Мінскай вобласці.
Анатоль Вікенцьевіч Сабалеўскі
Анатоль Вікенцьевіч Сабале́ўскі (, в. Андрыеўшчына, Дзяржынскі раён  — ) — беларускі тэатразнавец, літаратуразнавец, пісьменнік і педагог, доктар мастацтвазнаўства (1974), прафесар (1975).
Біяграфія
Скончыў БДУ (1958). З 1961 года навуковы супрацоўнік Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН БССР, з 1972 года загадчык кафедры Беларускага театральна-мастацкага інстытута. У 1974 годзе абараніў доктарскую дысертацыю па мастацтвазнаўстве. У 1975 годзе прысвоена званне прафесара. У 1984—1989 гадах рэктар Беларускага театральна-мастацкага інстытута. У 1991—1998 гадах галоўны рэдактар часопіса «Тэатральная творчасць».
Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1958 года, член Саюза беларускіх пісьменнікаў з 1964 года, член Беларускага саюза літаратурна-мастацкіх крытыкаў з 1997 года.
Узнагароды
Лаўрэат прэміі імя К. Крапівы (2001), Міжнароднай прэміі UNITY «Адзінства» (1994),.
Паўночна-ўсходняя адміністрацыйная акруга
Паўночна-усходняя адміністрацыйная акруга — акруга горада Масквы, якая размешчана на паўночным усходзе Масквы і складаецца з 17 раёнаў. Плошча 106,7 км². Насельніцтва 1108,2 тыс. чалавек. Жылая і прамысловая забудова складае каля 63 %, зялёныя насаджэнні каля 36 %.
Раёны: