cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Ружанцоў
Памяць
Аляксандр Ружанцоў — адзін з удзельнікаў беларуска-літоўскага міжкультурнага дыялогу ў першай палове XX ст. Ружанцоў быў персонай нон-грата на старонках выдадзеных у Беларусі (БССР) кніг. У 1971 г. у Малой Літоўскай Энцыклапедыі з’явіўся артыкул (сціслая біяграфія з бібліяграфічнай даведкай), прысвечаны Аляксандру Ружанцову. У 1980 г., у перыёдыку Віленскага ўніверсітэта «Knygotyra», які спецыялізуецца на праблемах бібліяграфіі і кнігазнаўства, быў апублікаваны артыкул Ляваса Уладзіміроваса (1912—1999) «Шляхамі і ілжэшляхамі жыцця і бібліяграфіі», у якім можна пазнаёміцца з біяграфіяй і асноўнымі працамі Аляксандра Ружанцова. Ружанцоў быў аўтарам часопіса «Крывіч». Вяртанне Аляксандра Ружанцова ў беларускі кантэкст адбылося ў 1989 г. дзякуючы публікацыі Алеся Бяляцкага ў зборніку «Тутэйшыя». Пазней Бяляцкім былі падрыхтаваныя для публікацыі вершы, а таксама праца А. Ружанцова "Беларускія войскі ў Літве 1918—1920″. Біяграфічны нарыс, напісаны Вітаўтам Тумашам, прысвечаны 60-годдзю Аляксандра Ружанцова, апублікаваны ў «Запісах» Беларускага інстытута навукі і мастацтва.
Валерый Леанідавіч Тарасенка
Валерый Тарасенка (нар., Мінск) — беларускі футбаліст (абаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе ў трэнерскім штабе салігорскага «Шахцёра».
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай школы «Змена», пазней трапіў у структуру барысаўскага БАТЭ. З 2001 года выступаў за дубль барысаўчан, а ў сезоне 2002 стаў прыцягвацца да асновы. 8 лістапада 2002 года стаў героем «залатога» матча паміж БАТЭ і гродзенскім «Нёманам» за тытул чэмпіёна Беларусі, калі ў дадатковы час забіў вырашальны мяч, тым самым прынёс БАТЭ чэмпіёнства.
Пасля сезона 2004 пакінуў барысаўскую каманду. З 2005 па 2011 гады выступаў за розныя клубы беларускай Вышэйшай лігі, пры гэтым нідзе не затрымліваўся больш чым на год. У 2008 годзе гуляў за «Табол», з якім стаў срэбраным прызёрам чэмпіянату Казахстана.
Улетку 2011 года трапіў у склад першалігавай «Гарадзеі», за якую гуляў на працягу некалькіх сезонаў. Па заканчэнні сезона 2014 пакінуў клуб.
У лютым 2015 апынуўся ў мазырскай «Славіі», з якой у сакавіку 2015 падпісаў кантракт. Заняў месца асноўнага цэнтральнага абаронцы і стаў адным з лідараў мазырскага клуба. Па заканчэнні сезона, у лістападзе 2015 года, прыняў рашэнне завяршыць кар’еру.
Трэнерская кар’ера
У лютым 2016 года стала вядома аб пераходзе Тарасенкі на трэнерскую працу ў юнацкую каманду БАТЭ, дзе працаваў на працягу трох гадоў.
У 2016 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры па спецыяльнасці «трэнер па футболе».
У студзені 2020 года стаў памочнікам Аляксея Багі ў вільнюскім «Жальгірысе». Разам з Багам пакінуў клуб у снежні 2020 года. Са студзеня па май 2021 года дапамагаў Багу ў казахстанскім «Актабэ». У верасні 2021 года ўвайшоў у трэнерскі штаб Багі ў салігорскім «Шахцёры». Пакінуў клуб разам з Багам у снежні 2021 года.
Са студзеня па верасень 2022 года быў асістэнтам Багі ў азербайджанскім «Сумгаіце». У снежні 2022 года зноў стаў памочнікам Багі ў салігорскім «Шахцёры».
Рускае таварыства
Арганізацыя мае аддзяленні ва ўсіх абласцях Беларусі. Агульная колькасць членаў - больш за 500 чалавек. Кіруючыя органы: Старшыня, Дума (12 чалавек), рэвізійная камісія. Старшынёй з'яўляецца С.М. Моладаў. Уваходзіць у Каардынацыйны савет Беларускага саюза грамадскіх аб'яднанняў расійскіх суайчыннікаў. З'яўляецца найбольш буйной арганізацыяй з уваходзячых у Савет.
Пад эгідай Рускага таварыства было перададзена ў дар бібліятэкам і аддзелам адукацыі больш за 90 тысяч тамоў выдадзенай у Расіі навукова-папулярная, метадычнай, мастацкай літаратуры. Таварыства арганізуе стажыроўку беларускіх настаўнікаў у Расіі, паездкі дзіцячых груп на адпачынак і экскурсіі па гісторыка-культурных месцах Расіі. Таксама ў бібліятэках, дамах культуры і г.д. арганізуюцца шматлікія лекцыі, выстаўкі, паэтычныя вечары, навукова-практычныя канферэнцыі на тэмы, звязаныя з Расіяй, рускай культурай і адукацыей.
Пры таварыстве дзейнічае Асацыяцыя настаўнікаў, клубы аматараў рускай паэзіі, дабрачынныя арганізацыі. Таварыства цесна супрацоўнічае з часопісам "Немига литературная". Пры ўдзеле Рускага таварыства выдадзены "Анталогія сучаснай рускай паэзіі Беларусі", кніга М. Ткачова "Міцкевіч і Пушкін", шэраг іншых літаратурных выданняў.
Караль Рафал Грабоўскі
Караль Рафал Грабоўскі (Karol Rafał Grabowski; 23 студзеня 1778 — 29 лістапада 1857) — дзяржаўны служачы, памешчык.
Прудоцкі сельсавет (Калінкавіцкі раён)
Прудо́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Прудок.
Караль Рафал Грабоўскі
Біяграфія
Падкаморы пружанскі, пружанскі апеляцыйны суддзя (1826), лідскі апеляцыйны суддзя (1837).
Прудоцкі сельсавет (Калінкавіцкі раён)
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Крышыцкі сельсавет у складзе Юравіцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Крышычы. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мазырскай акругі. 10 лістапада 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Вужынецкага і Прудкоўскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў складзе Юравіцкага раёна БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Мазырскага раёна, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці. З 3 ліпеня 1939 года ў складзе Калінкавіцкага раёна. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гомельскай вобласці. 1 кастрычніка 1973 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Прудок, сельсавет перайменаваны ў Прудоцкі. 26 сакавіка 1987 года ў склад Сіродскага сельсавета перададзена вёска Пеніца. 26 верасня 2006 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Юравіцкага сельсавета.
Караль Рафал Грабоўскі
Біяграфія
Уласнік маёнтка Планты. У 1826 г. купіў невядома ў каго Вялікае Мажейкава.
Прудоцкі сельсавет (Калінкавіцкі раён)
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 3 населеныя пункты: вёскі Ігната-Фабіянаўка, Крышычы і Прудок.
Караль Рафал Грабоўскі
Біяграфія
Пахаваны каля касцела ў в. Ішчална, на магіле пастаўлены высокі гранітны абеліск.
Ад Караля Рафаіла Грабоўскага маёнтак перашоў да ягонага сына Станіслава, які ня маючы сваіх нашчадкаў, перадаў маёнтак сваім сестрам — Тэадозіі Аскерка і Францішцы Верашчака. У выніку сямейнай дамовы 1923 г. дзядзінец у 6000 га. быў падзелены між Аскеркамі і Верашчакамі ў прапорцыі 15/36 да 21/36. Вялікае Мажэйкава заступілі Верашчакі.
Дзеці
У шлюбе з Касыльдай з Цяльшэўскіх (1818—1892) меў дзяцей:
Музей бурштыну (Калінінград)
Музе́й бурштыну знаходзіцца ў горадзе Калінінград. Адкрыўся ў 1979 годзе. Да мая 2003 года з’яўляўся філіялам Калінінградскага гісторыка-мастацкага музея. Гэта адзіны ў Расіі музей аднаго мінерала.
Музей знаходзіцца ў гістарычным будынку (абарончай вежы «Дона»), адноўленай пасля вайны, і з’яўляецца часткай былога ўнутранага вальнага ўмацаванні Кёнігсберга.
Экспазіцыі
Экспазіцыя музея размяшчаецца ў 28 залах агульнай плошчай звыш тысячы квадратных метраў.
Экспазіцыі ўключаны ў некалькі раздзелаў:
У музеі сабраны ўнікальныя кавалкі балтыйскага самацвета (самародак вагай 4 кг 280 г — самы буйны ў калекцыі Музея бурштыну), а таксама больш дзвюх тысяч мастацкіх вырабаў з яго, у тым ліку і фрагменты адноўленага Бурштынавага пакоя.
У музеі маюцца дыярамы старажытнага «бурштынавага лесу» і кар’ера па здабычы бурштынаноснай «блакітнай зямлі», мноства кавалкаў (больш тысячы) бурштыну з інклюзамі мезазойскіх раслін і жывёл, у тым ліку яшчаркі. Адлюстраваны ўвесь спектр колераў бурштыну ад белага да чорнага. Выстаўлены таксама бурштынавыя вырабы IV—V стагоддзяў нашай эры, знойдзеныя археолагамі на тэрыторыі вобласці, працы нямецкіх майстроў, перададзеныя са Зброевай палаты.
З 2003 года музей праводзіць конкурс вырабаў з бурштыну «Алатырь».
Дом Фрыдмана
Гісторыя
У XIX стагоддзі на гэтым зямельным пляцы існавала драўляная забудова, на месцы якой у другой палове XIX стагоддзя пабудаваны двухпавярховы жылы дом, які галоўным фасадам выходзіў на Койданаўскую вуліцу. Гэты будынак моцна пацярпеў падчас вялікага пажару 1881 года. Адразу пасля пажару мінскі мешчанін Якаў Фрыдман звярнуўся ў Мінскую гарадскую ўправу с праектам на аднаўленне пашкоджанага будынка, а таксама двух мураваных флігеляў у двары, і на будаўніцтва дадатковых гаспадарчых пабудоў.
Гэта быў двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак, накрыты двухсхільным дахам, які быў аддзелены ад сцяны прафіляваным карнізам. Галоўны фасад адноўленага дома, які выходзіў на вуліцу Койданаўскую, быў вырашаны ў стылі эклектыкі. Ён быў падзелены на два ярусы прафіляванай цягай і багата аздоблены ляпным дэкорам. Другі паверх быў аформлены рустам і меў два балконы з літымі дэкаратыўным кратамі. У паўднёва-заходняй частцы будынка знаходзілася праязная арка, перакрытая скляпеннямі.
З 1890 года гэты будынак належаў мінскаму мешчаніну Юдэлю Ліберману. Паводле інвентарызацыі 1910 года большую частку памяшканняў займалі жылыя кватэры, а на першым паверсе знаходзілася яўрэйскае пачатковае вучылішча.
Пасля 1920 года былы дом Фрыдмана нацыяналізаваны і выкарыстоўваўся пад камунальныя кватэры. У гады Другой сусветнай вайны не пацярпеў. Пасля вайны тут таксама размяшчаліся жылыя кватэры. Да канца XX стагоддзя былы дом Фрыдмана амаль цалкам захаваў архітэктурнае рашэнне фасадаў XIX — пачатку XX стагоддзяў.
Архітэктура
Двухпавярховы чатырохвугольны ў плане з вуглавой прыбудовай. У дваровай частцы будынак накрыты пакатым двухсхільным дахам. Галоўны фасад упрыгожаны дэкаратыўнымі элементамі: карнізным поясам паміж паверхамі, фігурнымі сандрыкамі пад вокнамі 1-га паверха, падаконнымі плітамі з геаметрычным арнаментам і руставанымі лапаткамі ў прасценках на 2-м паверсе. Пад дахам праходзіць масіўны развіты карніз. У левай частцы дома арачны праезд з крыжовым скляпеннем.
Міхаіл Аляксандравіч Бакунін
Міхаіл Аляксандравіч Бакунін (1814, сяло Прамухіна, Наватаржоцкі павет, Цвярская губерня, Расійская імперыя —1876,, Швейцарыя), расійскі рэвалюцыянер, тэарэтык анархізму, адзін з ідэолагаў рэвалюцыйнага народніцтва.
У 1830-х гадах член кружка М. Ул. Станкевіча. З 1840 за мяжой, удзельнік Рэвалюцыі 1848—1849 (Парыж, Дрэздэн, Прага). У 1849 арыштаваны ў Хемніцы, асуджаны саксонскім судом да пажыццёвага зняволення, потым выдадзены Аўстрыі, дзе таксама асуджаны да пажыццёвага зняволення. У 1851 выдадзены аўстрыйскімі ўладамі Расіі, пасаджаны ў Петрапаўлаўскую, затым у Шлісельбургскую крэпасць, з 1857 у сібірскай ссылцы. У 1861 збег за мяжу, супрацоўнічаў з А. І. Герцэнам і Н. П. Агаровым. Арганізатар тайнага рэвалюцыйнага таварыства «Інтэрнацыянальнае братэрства» (1864—1865) і «Альянсу сацыялістычнай дэмакратыі» (1868). З 1868 член 1-га Інтэрнацыяналу, выступаў супраць К. Маркса і яго прыхільнікаў, у 1872 выключаны рашэннем Гаагскага кангрэса. Праца Бакуніна «Дзяржаўнасць і анархія» (1873) аказала вялікі ўплыў на развіццё народніцкага руху ў Расіі.
Бібліятэка Радзівілаў
Бібліятэка Радзівілаў у Нясвіжы — найбуйнейшая прыватная бібліятэка Рэчы Паспалітай.
Гісторыя
Заснаваная ў 16 ст. Мікалаем Радзівілам Чорным, які выкарыстоўваў шырокія культурныя сувязі для атрымання кніг з друкарань Еўропы. У бібліятэку таксама паступалі кнігі з асабістых друкарань, заснаваных ім у Нясвіжы і Брэсце. Фонд бібліятэкі павялічыў яго сын Мікалай Крыштаф Сіротка. У час адукацыі з-за мяжой ён прысылаў у Нясвіж шмат кніг. У бібліятэку Радзівілаў паступіла калекцыя кніг Ганны Радзівіл з Сангушкаў, маршалка Флемінга. Першы каталог бібліятэкі складзены ў сярэдзіне 17 ст. Альбрэхтам Радзівілам. У 1670-я гады зроблены 1-ы экслібрыс. У сяр. 18 ст. бібліятэка налічвала каля 9 тысяч тамоў, у 1772 — больш за 20 тысяч тамоў у тым ліку інкунабулы, палеатыпы, антычную і рэнесансавую літаратуру, гістарычныя і юрыдычныя выданні, палемічныя рэфармацыйныя творы, таксама так званы Радзівілаўскі летапіс. Рэестры бібліятэкі сведчаць аб тым, што разам з афіцыйнымі дзяржаўнымі і царкоўнымі матэрыяламі ў ёй захоўваліся і забароненыя выданні — працы Вальтэра, Жана Бадэна, Эразма Ратэрдамскага, антычныя творы з каментарамі або перакладах забароненых каталіцкай царквы аўтараў. У фондах бібліятэкі захоўваліся і прадметы мастацтва, вялікая калекцыя старажытных манет, гетманскія булавы. Кнігі нясвіжскай бібліятэкі былі даступныя для шырокага карыстання. На думку даследчыкаў, «пакінутыя на кнігах шматлікія пазнакі» (маргіналіі, экслібрысы, друку-штэмпелі) падкрэсліваюць цікавасць да бібліятэкі як да дзяржаўнага кнігасховішча. Бібліятэка мела вялікі рукапісны фонд. Афіцыйна называлася Ардынацкай бібліятэкай. Кнігі былі на такіх мовах, як: лацінская, грэчаская, польская, руская, нямецкая, французская. Вядома канфіскацыя 1772 г., калі расійскі генерал А. Бібікаў вывез з Нясвіжа 14 тысяч кніг (не лічачы карт, планаў). Усё гэтае даставілі ў Санкт-Пецярбург, у Акадэмію навук. У 19 ст. уладальнікі Нясвіжскага замка стварылі новую бібліятэку, дзе архіварыусамі і бібліятэкарамі працавалі У. Сыракомля, М. Маліноўскі, Міхал Богуш-Шышка. У 1864 у бібліятэку паступілі кнігі з закрытых у Нясвіжы кляштараў бернардзінцаў і бенедыкцінак. У 1880 Антон і Марыя Радзівілы перавезлі з Берліна бібліятэку, якая стала галоўнай часткай новага Нясвіжскага збору кніг і мела асобны экслібрыс. У час 1-й сусветнай вайны бібліятэка разрабавана, рэшткі яе ў 1940 перададзены АН БССР. У Вялікую Айчынную вайну перавезена ў Германію, 1945—1946 разрозненыя часткі яе вернуты на Беларусь і захоўваюцца ў Мінску ў Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя. Я.Коласа Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі, Прэзідэнцкай бібліятэцы Рэспублікі Беларусь (97 выданняў), Нацыянальным архіве Рэспублікі Беларусь. За межамі краіны выданні з бібліятэкі Нясвіжскай ардынацыі князёў Радзівілаў знаходзяцца ў Хельсінкі, Кіеве, Вільнюсе, Варшаве.
У 2009 годзе бібліятэка ўключана ў спіс аб'ектаў спадчыны праекта Памяць свету для рэгіёна «Еўропа і Паўночная Амерыка».
Каталог «Бібліятэка Радзівілаў Нясвіжскай ардынацыі»
Дадзены каталог адкрывае серыю каталогаў, якія адлюстроўваюць склад кніжнай калекцыі князёў Радзівілаў Нясвіжскай ардынацыі з фондаў Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (ЦНБ НАН Беларусі), і прадстаўляе 27 выданняў ХV-ХVI стст., размешчаных у храналагічнай паслядоўнасці.
Ідэнтыфікацыя асобнікаў ажыццяўлялася de visu c дапамогай вядомых бібліяграфічных даведнікаў, каталогаў, у асобных выпадках — з прыцягненнем некаторых Інтэрнэт-рэсурсаў. У характарыстыцы асобнікаў прадстаўлена пагінацыя / фаліацыя з указаннем у квадратных дужках ненумераваны старонак або лістоў, прыведзены сігнатуры, адзначана наяўнасць кустоды, калафонаў, калонтытула, выдавецкай маркі, арнаментыкі і іншых элементаў кніжнага афармлення; дадзена падрабязнае апісанне вокладак; прыводзяцца звесткі аб захаванасці кніг. Уступны артыкул да каталога на дзвюх мовах: рускай і англійскай. Прысвечана гісторыі фарміравання і развіцця бібліятэк Радзівілаў Нясвіжскай ардынацыі пачынаючы з ХVI ст. і да першай паловы ХХ ст.
NGC 2838
NGC 2838 (іншыя абазначэнні — MCG 7-19-61, ZWG 209.55, NPM1G +39.0203, PGC 26434) — галактыка ў сузор’і Рысь.
Інстытут эксперыментальнай ветэрынарыі імя С. М. Вышалескага НАН Беларусі
'''«Інстытут эксперыментальнай ветэрынарыі імя С. М. Вышалескага»''' («ІЭВ») — даследчае прадпрыемства Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (НАНБ), створанае ў 1922 годзе як Віцебскі ветэрынарна-бактэрыялагічны інстытут.
На 2018 год УП «Інстытут эксперыментальнай ветэрынарыі» размяшчалася ў Мінску і ўваходзіла ў склад Аддзялення аграрных навук НАНБ. Набор у аспірантуру ажыццяўляўся па 5 спецыяльнасцях: 1) паразіталогія, 2) ветэрынарная мікрабіялогія (вірусалогія, эпізааталогія, мікалогія і імуналогія), 3) ветэрынарная фармакалогія, 4) ветэрынарная санітарыя (экалогія, заагігіена і ветэрынарна-санітарная экспертыза), 5) ветэрынарнае акушэрства (біятэхніка рэпрадукцыі жывёл). Інстытут вырабляў: прышчэпкі ад шаленства, вірусных і мікробных хвароб птушак, свіней, буйной рагатай жывёлы і дзікіх драпежных жывёл; лекі для пчол; супрацьпаразітарныя лекі; лекі і стымулятары імуннай сістэмы жывёл; сродкі дыягностыкі. Таксама інстытут аказваў паслугі дыягностыкі і распрацоўкі лекавання жывёл . На 2018 год у інстытуце налічвалася 70 навуковых супрацоўнікаў, з іх 7 дактароў і 40 кандыдатаў навук, у тым ліку 5 прафесараў і 9 дацэнтаў. У сумесных распрацоўках удзельнічалі Інстытут фізікі імя Барыса Сцяпанава і 5 ВНУ Беларусі: Віцебская дзяржаўная акадэмія ветэрынарнай медыцыны, Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт, Беларуская дзяржаўная сельскагаспадарчая акадэмія (Горкі, Магілёўская вобласць), Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт і Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. У міжнародных даследаваннях бралі ўдзел 7 устаноў з 3 краін:
Падраздзяленні
На 2018 год УП «Інстытут эксперыментальнай ветэрынарыі» ўключала віварый, гадавальнік лабараторных жывёл, групу навукова-тэхнічнай інфармацыі, сертыфікацыі і патэнтазнаўства і 10 аддзелаў:
Гісторыя
У 1922 годзе ў заснавалі Віцебскі ветэрынарна-бактэрыялагічны інстытут (РСФСР). У 1924 годзе, па 1-м узбуйненні БССР, яго перайменавалі ў Беларускі дзяржаўны ветэрынарна-бактэрыялагічны інстытут (БелДВБІ). У 1937 годзе БелДВБІ пераўтварылі ў Беларускую навукова-даследчую ветэрынарную доследную станцыю (БелНДВДС), пры якой заснавалі Віцебскую біяфабрыку. 8 сакавіка 1956 года Міністэрства сельскай гаспадаркі СССР зацвердзіла Загад № 87, паводле якога на аснове БелНДВДС аддзелу ветэрынарыі Акадэміі навук БССР стварылі Беларускі навукова-даследчы ветэрынарны інстытут (БелНДВІ) з размяшчэннем у Мінску і падраздзяленнем у Віцебску. У 1960 годзе БелНДВІ пачаў выпускаць зборнік «Ветэрынарная навука — вытворчасці». У 1963 годзе Майсей Юскавец выдаў манаграфію «Туберкулёз сельскагаспадарчых жывёл». У 1964 годзе Савет Міністраў БССР размясціў БелНДВІ ў пасёлку Кунцаўшчына Мінскага раёна на запыт Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР. Да 1968 года інстытут налічваў 9 аддзелаў і 47 навуковых супрацоўнікаў. У 1968 годзе ў інстытуце з’явілася аспірантура. У 1971 годзе Р. С. Чабатароў выдаў «Даведнік па ветэрынарнай і медыцынскай паразіталогіі».
1 сакавіка 1974 года Савет міністраў СССР ухваліў Пастанову № 149 аб наданні інстытуту імя Сяргея Вышалескага. У 1974 годзе Інстытут пачаў выпускаць зборнік «Дасягненні ветэрынарнай навукі і перадавога досведу — жывёлагадоўлі». 20 жніўня 1975 года Савет Міністраў БССР зацвердзіў Пастанову № 275, паводле якой перайменаваў БелНДВІ ў Беларускі навукова-даследчы інстытут эксперыментальнай ветэрынарыі (БелНДІЭВ). У 1977 годзе Георгій Аб'едкаў выпусціў манаграфію «Бруцэлёз буйной рагатай жывёлы і барацьба з ім». 30 верасня 1980 года Прэзідыум Вярхоўнага Савета БССР ухваліў Указ аб узнагароджанні БелНДІЭВ Ганаровай граматай за ўкаранення распрацовак у вытворчасць. У 1983 годзе Раіса Тузава выдала манаграфію «Туберкулёз сельскагаспадарчых жывёл і птушак». У 1990 годзе Міхаіл Таршыс, Мікалай Кавалёў і П. П. Кузняцоў выпусцілі супольную манаграфію «Шаленства жывёл». 8 жніўня 2002 года Бюро Прэзідыуму НАНБ зацвердзіла Пастанову № 26, паводле якой перайменавала БелНДІЭВ ва ўнітарнае прадпрыемства «Інстытут эксперыментальнай ветэрынарыі імя Сяргея Вышалескага» («ІЭВ»). У Інстытуце працавалі акадэмікі Харытон Гарагляд, Раман Чабаратоў і Майсей Юскавец.
На 2004 год УП «Інстытут эксперыментальнай ветэрынарыі імя Сяргея Вышалескага» налічвала 7 аддзелаў: 1) туберкулёзу і лейкозу, 2) вірусных і прыродных інфекцый, 3) мікрабіялогіі і калекцыі мікраарганізмаў, 4) паразіталогіі, 5) незаразных хвароб, 6) экалогіі і ветэрынарнай санітарыі, 7) хвароб птушак, пчол і рыбы. Пры «ІЭВ» працавала 2 лабараторыі: 1) культур клетак і пажыўных асяроддзяў, 2) навукова-тэхнічнай інфармацыі і патэнтазнаўства. Асноўнымі кірункамі даследаванняў былі: 1) папярэджанне, выяўленне і лячэнне заразных, паразітарных і незаразных хвароб жывёл, птушак, рыб і пчол; 2) бяспека вырабаў жывёлагадоўлі; 3) папярэджанне і ўсталяванне прычыны бясплоддзя жывёл і падзяжу іх маладняку. На 2004 год Інстытут атрымаў 75 аўтарскіх пасведчанняў і 15 патэнтаў, укараніў звыш 300 навуковых распрацовак, 35 прышчэпак, 19 лекаў і 13 дыягностык. У Інстытуце выдалі звыш 100 кніг і манаграфіяў. У «ІЭВ» працавалі акадэмік Мікалай Кавалёў і 12 дактароў навук. У 2007 годзе «ІЭВ» увайшоў у склад Навукова-практычнага цэнтра жывёлагадоўлі НАНБ (Жодзіна, Мінская вобласць).
Іван Мацвеевіч Цімчук
Іва́н Мацве́евіч Цімчу́к (, сяло Грушка Тлумацкага раёна Івана-Франкоўскай вобласці —, г. ) — капітан Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Іван Цімчук нарадзіўся 14 лютага 1901 года ў сяле Грушка (цяпер — Тлумацкі раён Івана-Франкоўскай вобласці Украіны). У 1919—1926 гадах праходзіў службу ў Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнічаў у баях Грамадзянскай вайны. У 1924 годзе Цімчук скончыў Смаленскае ваенна-палітычнае вучылішча. Пасля заканчэння ў 1929 годзе Харкаўскага камвуза працаваў спачатку эканамістам саўгаса, затым дырэктарам зверасаўгаса ў Беларускай ССР.
З самага пачатку Вялікай Айчыннай вайны Цімчук актыўна ўдзельнічаў у партызанскім руху ў Беларускай ССР. З лютага 1942 года ён займаў пасаду камісара партызанскага атрада «Мсцівец» і сакратара падпольнага Лагойскага райкама УКП(б), з верасня 1943 года — спачатку камісара, а ў маі—ліпені 1944 года камандзіра 1-й антыфашысцкай партызанскай брыгады.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 1 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў у тыле ворага і асаблівыя заслугі ў развіцці партызанскага руху ў Беларусі» капітан Іван Цімчук быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 4354.
Пасля вызвалення Беларусі Цімчук вярнуўся да мірнай працы, быў намеснікам старшыні Дзяржплана БССР, старшынёй Дзяржаўнага камітэта Савета Міністраў БССР па ахове прыроды. У 1956 годзе ён скончыў Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС. Пражываў у Мінску.
Памёр 17 кастрычніка 1982 года, пахаваны на Усходніх могілках Мінска.
Узнагароды
Быў узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, Чырвонай Зоркі і «Знак Пашаны», шэрагам медалёў.
Царква Святога Міхаіла (Мюнхен)
Езуіцкая царква Святога Міхаіла (Jesuitenkirche St. Michael) на Нойхаўзэрштрасэ (ням. Neuhauser Straße) у Мюнхене — у свой час адна з галоўных цытадэлей контррэфармацыі. Будаўніцтва пачалося ў 1583 годзе, але перарвалася падзеннем адной з веж, таму сабор быў асвячоны толькі ў 1597 годзе. У лістападзе 1944 года царква была разбурана бамбёжкай, адноўлена ў 1947-48 гадах. Фасад сабора нагадвае сярэдневяковую ратушу — з-за вострага трохвугольнага франтона, на вяршыні якога знаходзіцца фігура Ісуса. Ля ўвахода ў царкву пад мармуровым парталам стаіць бронзавая статуя архангела Міхаіла, якая была створана яшчэ ў канцы XVI стагоддзя. Акрамя таго, у нішах знаходзяцца 15 статуй заступнікаў гэтага сабора.
Варэндорф (раён)
Варэндорф (Kreis Warendorf) — раён у Германіі. Цэнтр раёна — горад Варэндорф. Раён уваходзіць у зямлю Паўночны Рэйн — Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Займае плошчу 1318 кв. км. Насельніцтва 278,7 тыс. чал. (2010). Шчыльнасць насельніцтва 212 чалавек/кв.км. Афіцыйны код раёна 05 5 70.
Раён падраздзяляецца на 13 абшчын.
Гарады і абшчыны
(30 чэрвеня 2010)
Уладзімір Пятровіч Адаскевіч
Уладзiмiр Пятровiч Адаскевiч (нар., пас. Радунь, Воранаўскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі ўрач-дэрматавенеролаг. Доктар медыцынскіх навук (1996), прафесар (2000). Кіраўнік навуковай школы «Дыягностыка і лячэнне распаўсюджаных хранічных дэрматозаў».
Біяграфія
Скончыў Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1979; дактарантура, спецыяльнасць «Кожныя і венерычныя хваробы», 1995). Выкладчык Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта (з 1979 года, кафедра дэрматавенералогіі, з 1997 года — загадчык кафедры). Навуковыя інтарэсы: неадкладныя станы ў дэрматалогіі; хваробы прыдаткаў скуры; алергадэрматозы; дэрматозы твару; фізіятэрапія ў дэрматалогіі; змешаныя інфекцыі, якія перадаюцца палавым шляхам.
Узнагароды
Нагрудны знак «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь» (2003), памятныя медалі Польскага дэрматалагічнага таварыства (2001, 2014), бронзавы знак Еўрапейскай акадэміі дэрматалогіі і венералогіі (2012), званні «Ганаровы доктар медыцыны Польскага дэрматалагічнага таварыства» (2014), «Ганаровы член Балтыйскай асацыяцыі дэрматавенеролагаў» (2014).
Валянцін Серафімавіч Ягораў
Біяграфія
У 1955 годзе скончыў Мінскае мастацкае вучылішча, у 1961 — Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Дыпломная работа — серыя афортаў «За палярным кругам» — была прадстаўлена на Усесаюзнай выставе лепшых дыпломных работ у Маскве і Кіеве. Працаваў у тэхніцы лінагравюры і афорта.
У 1963 годзе стаў членам Беларускага саюза мастакоў. У 1966—1968 гадах быў абраны першым старшынёй Гомельскай абласной арганізацыі Беларускага саюза мастакоў. Быў узнагароджаны медалём Беларускага саюза мастакоў. Жонка Марыя Карпаўна (1937—2007) таксама была мастаком-акварэлістам.
30 студзеня 2014 года ў Гомельскай абласной універсальнай бібліятэцы адкрылася Галерэя імя Марыі і Валянціна Ягоравых.
Асноўныя творы:
Экспанаваліся на рэспубліканскіх мастацкіх выставах.
Крызіс у Панкіскай цясніне
Крызіс у Панкіскай цясніне — палітычны крызіс у пачатку 2000-х, які разгарэўся вакол Панкіскай цясніны, дзе нарошчвалі сваю прысутнасць «Аль-Каіда» і розныя экстрэмісцкія групоўкі Каўказа.
Цясніна
Панкіская цясніна размешчана ў Ахмецкім муніцыпалітэце Грузіі ў вярхоўях ракі Алазані. Цясніна праходзіць на адлегласці 60 км паралельна грузіна-расійскай мяжы, і аддзелена ад яе горным хрыбтом. Працягласць яе складае 60 кіламетраў, шырыня — каля пяці кіламетраў. У цясніне размешчаны населеныя пункты чачэнцаў-кісцінцаў.
Ход падзей
У 1990-х і пачатку 2000-х уплыў ісламісцкіх груповак на Каўказе дасягнуў свайго піку. У гэты час вядомы іарданскі тэрарыст Абу Мусаб аз-Заркаві вырашыў перабрацца ў Панкіскую цясніну, адкуль ён мог бы таксама трапіць у Чачню, дзе мелася моцная прысутнасць «Аль-Каіды». Пасля гэтага ўрады Расіі і ЗША ціснулі на Грузію, каб тая зачысціла рэгіён ад тэрарыстаў, але ніякіх актыўных дзеянняў грузінскае кіраўніцтва не здзяйсняла. Да кастрычніка 2002 года ў Грузіі ўжо налічвалася некалькі дзясяткаў арабскіх баевікоў.
Фактычна аперацыя ў цясніне была завершана яшчэ ў 2003 годзе, аднак Грузія пачала вывад унутраных войскаў з рэгіёну ў студзені 2005 года.
Хімічная зброя
У 2003 годзе дзесяткі жыхароў Паўночнай Афрыкі (у асноўным алжырцы), якія падазраваліся ў стварэнні хімічнай зброі, былі злоўлены сумеснымі намаганнямі праваахоўных органаў Вялікабрытаніі, Францыі і Іспаніі. Паліцыям гэтых краін удалося высветліць, што ў стварэнні, а таксама ў транспарціроўцы, хімічнай зброі замяшаны Абу Мусаб аз-Заркаві і чачэнскія баевікі. Меркавалася, што з Панкіскай цясніны, наводненай радыкаламі, баявыя атрутныя рэчывы паступалі ў Ірак, аднак доказаў гэтаму не было знойдзена. Пасля правядзення аперацыі ў Панкіскай цясніне было выяўлена некалькі лабараторый «Аль-Каіды», дзе вырабляўся рыцын, адзін з відаў хімічнай зброі.
Рэзультант
Праз вызначнік матрыцы Сільвестра
Для двух мнагачленаў рэзультант азначаюць як вызначнік матрыцы (так званай матрыцы Сільвестра) парадку
m + n
дзе на свабодных месцах стаяць нулі.
Праз карані мнагачленаў
Няхай Калі − карані мнагачлена
f(x)
, а − карані
g(x)
, то рэзультант вызначаюць як
Тоеснасці
Няхай
f
g
− мнагачлены, і
,
.
і
, то
Сувязь з дыскрымінантам (адрознікам)
Няхай поле
K
мае нулявую характарыстыку. Тады для любога мнагачлена праўдзіцца тоеснасць
Сыч вераб’іны
Апісанне
Вельмі дробная сава. Даўжыня цела складае 15-19 см, размах крылаў — 35-40 см, даўжыня крыла — 9-11 см. Самкі буйней самцоў, маса самца 54-65 г, самкі 63-103 г. Спінны бок буры з белаватымі крапінкамі, брушны — светлы, амаль белы з цёмнымі падоўжнымі стракацінамі. Махавыя і рулявыя пёры з белаватым папярочным малюнкам. Дзюба кароткая, жоўтая, крута загнутая, васкавіца ўздутая. Лапы апераны да кіпцюроў. Хвост з трыма папярочнымі белымі полоскамі і белай вяршыняй.
Пашырэнне
Вераб’іны сыч распаўсюджаны толькі ў Еўропе і Азіі. Ён насяляе ў цэнтры і на поўдні Скандынавіі (да палярнага круга), у гарах Цэнтральнай і Усходняй Еўропы (Сербія, Паўночная Італія і Пірэнеі), у Расіі, а таксама ў паўночнай частцы Манголіі і ў Маньчжурыі. У заходняй частцы Германіі адсутнічае, так як там адсутнічаюць лясы. Але ў 1960 гг. там выпушчаныя птушкі, выведзеныя ў няволі, і зараз папуляцыя налічвае каля 200 пар. У Еўрапейскай частцы Расіі ён даходзіць да паўночнай мяжы лесу на Кольскім паўвостраве і ў Архангельскай вобласці. У Сібіры падымаецца прыкладна да паўночнай часткі Байкала і на ўсход да Сахаліна, на поўдзень распаўсюджаны да Карпат, Смаленскай, Разанскай абласцей, Бугуруслана, Цюмені, Алтая, Саян, Забайкалля, басейна ракі Усуры. Тэрыторыя Беларусі знаходзіцца ў межах арэала, але гэта рэдкі на гнездаванні від, знаходкі сыча вядомы ў шэрагу раёнаў.
Аседлая птушка, але ў халодныя зімы часам перамяшчаецца на поўдзень, маладыя птушкі таксама качуюць восенню і зімой. Насяляе вялікія комплексы старых хваёвых бароў (часта з перавагай елак) з прымессю лісцевых дрэў (букаў, грабаў, бяроз і іншых) або змяшаных лясоў, асабліва ахвотна у наваколлі палян, тарфянікаў, лугоў і вадаёмаў. Узімку таксама невялікія дрэвастоі (з хваёвымі дрэвамі) і паблізу населеных пунктаў. У гарах (Альпах) даходзіць да 1000 м в.у.м
Асаблівасці біялогіі
Гняздо без высцілкі ладзіць у натуральным або выдзеўбаным дзятламі дупле (часцей у цэнтральнай частцы ствала). Займае і гнездавыя скрынкі.
Яго ахвярамі могуць быць вялікія сініцы, жоўтагаловыя каралькі, палёўкі, можа паляваць на берасцянак, нападаць на вялікага стракатага дзятла. На зіму запасае корм у дуплах.
Яйкі (4-6, часам 3-7) з аднолькавымі канцамі, амаль акруглыя, белыя з сярэднім бляскам (часта з кавалачкамі вапны). Памеры: 29 х 23 мм.
Аганас
Аганас — сяло ў Цалінаградскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Рахымжана Кашкарбаева. Код КАТА — 116667200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 163 чалавекі (80 мужчын і 83 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 152 чалавек (77 мужчын і 75 жанчын).
Леанід Аляксандравіч Кажара
Леанід Аляксандравіч Кажара (Кожара Леонід Олександрович; нар. 14 студзеня 1963, Палтава) — украінскі палітык, дыпламат. Міністр замежных спраў Украіны з 24 снежня 2012 года да 23 лютага 2014, былы старшыня АБСЕ і АЧЭС. Член палітычнай партыі «Сацыялісты». Былы член КПСС і Партiï Рэгіёнаў.
Інстытут тэхнічнай акустыкі НАН Беларусі
Інстытут тэхнічнай акустыкі — установа Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, заснаваная ў верасні 1975 года ў якасці Віцебскага аддзялення Інстытута фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў (ІФЦЦП).
На 2018 год Інстытут уваходзіў у склад Аддзялення фізіка-тэхнічных навук НАН Беларусі. Пры ІТА працавалі аспірантура і дактарантура з наборам на 3 спецыяльнасці: 1) фізіка кандэнсаванага стану, 2) тэхналогіі і абсталяванне механічнай і фізіка-тэхнічнай апрацоўкі, 3) апрацоўка металаў ціскам. Інстытут аказваў наступныя паслугі: 1) даследаванне ўздзеяння канцэнтраванага патоку энергіі на кандэнсаванае асяроддзе і фізічны працэс, у тым ліку тэрмапругкага фазавага ператварэння; 2) распрацоўку ўльтрагукавага і медыцынскага абсталявання; 3) аднаўленне дэталяў газадынамічным напыленнем, 4) электрафізічныя вымярэнні; 5) ўсталяванне прылад аховы і пажарнай бяспекі; 6) выпуск стаматалагічных вырабаў (дыскі і сплавы з каштоўных металаў, артадантычныя дугі), медыцынскага дроту з каштоўных металаў і нанясенне ахоўна-дэкаратыўных пакрыццяў. У ІТА налічвалася:
Гісторыя
25 верасня 1975 года Прэзідыум Акадэміі навук БССР зацвердзіў Пастанову № 140 аб заснаванні Віцебскага аддзялення Інстытута фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў (ІФЦЦП). У 1994 годзе Віцебскае аддзяленне ІФЦЦП пераўтварылі ў Інстытут тэхнічнай акустыкі (ІТА). У 1995 годзе ў ІТА з'явілася аспірантура. На 1998 год у Інстытуце даследавалі ўздзеянне канцэнтраваных патокаў энергіі (ультрагуку, лазарнага выпраменьвання і высокачастотнага поля) на кандэнсаванае асяроддзе. У ІТА распрацавалі тэорыю сінтэзу функцыянальна-градыентных і інтэлектуальных матэрыялаў ва ўльтрагукавым полі (кампазіцыйныя матэрыялы з эфектам памяці формы і псеўдапругкасці, матэрыялы для медыцыны, радыётэхнікі і ядзернай энергетыкі). Таксама сінтэзавалі пераўскітныя матэрыялы, што не вырабіць пры звычайнай цеплавой апрацоўцы. Даследавалі кінетыку спякання парашкоў 3-кампанентных сістэм пад уздзеяннем лазарнага выпрамянення. Распрацавалі выбарачнае лазарнае спяканне для стварэння вырабаў складанай прасторавай формы. Даследавалі фізічнае ўзаемадзеянне патокаў атамаў, малекул і іонаў з паверхняй цвёрдых целаў для стварэння іонна-плазменным спосабам дэкаратыўна-ахоўных пакрыццяў з вугляроду, палімераў і гідраскілфасфатаў металаў.
Фуад Мебаза
Фуад Мебаза (فؤاد المبزع Fuʾād al-Mibazzaʿ, нар. 16 чэрвеня 1933, Туніс) — туніскі палітык, спікер парламента з 1997, выконвае абавязкі прэзідэнта Туніса з 15 студзеня 2011.
Вывучаў права і эканоміку ў Францыі. Удзельнік руху за незалежнасць краіны ад Францыі, дзяржаўны дзеяч незалежнага Туніса: міністр па справах моладзі і спорту, міністр аховы здароўя, міністр культуры і інфармацыі.
Маршчэнне
Маршчэнне, Забіранне  — тэхніка, якая выкарыстоўваецца ў, каб скараціць даўжыню палоскі тканіны, дзякуючы чаму больш доўгі край можна было прышыць да карацейшага краю. Ён звычайна выкарыстоўваецца ў адзенні для стварэння дэкаратыўнага эфекту з фальбонамі, напрыклад, калі пышны рукаў прымацоўваецца да проймы або абшэўкі кашулі, або калі спадніца прымацоўваецца да ліфа.
Пры маршчэнні па адным краі тканіны робяцца паралельныя рады шыўкоў. Затым ніткі нацягваюць або «зацягваюць» так, што тканіна ўтварае невялікія зморшчыны ўздоўж нітак.
Раней маршчэнне патрабавала фастрыгавання ўручную, што займала шмат часу і было неэфектыўна, асабліва з тоўстымі тканінамі. Цяпер хуткі і просты спосаб зморшчыць тканіну — выкарыстаць шырокі машынны шывок зігзаг. Ні пачатак, ні канец шва не фастрыгуюць, а верхнюю і ніжнюю ніткі пакідаюць свабоднымі. Затым гэтыя ніткі нацягваюцца, ствараючы маршчэнне.
У беларускім нацыянальным касцюме
Маршчэнне найбольш пашырана на Палессі і Падняпроўі (Буда-Кашалёўскі і Кобрынскі строі).
Добрая багіня
Добрая Багіня, часта Добрая багіня, зрэдку Фаўна ці Фаўнія — у рымскай міфалогіі багіня ўрадлівасці, здароўя і цнатлівасці, багіня жанчын.
Міфалогія
Багіня лічылася дачкой бога Фаўна, была вечна цнатлівай, асацыявалася з жаночай плоднасцю і цнатлівасцю. Спраўляць яе культ дазвалялася толькі жанчынам. Мужчынам забаранялася звяртацца да ёй, і яны не дапушчаліся да адпраўлення рэлігійных рытуалаў у яе гонар.
Таксама багіне прыпісваліся клопат аб здароўі жанчын, да ёй звярталіся за дапамогай жанчыны, шукаючыя пазбаўлення ад хвароб, а таксама малячыяся аб зачацці дзяцей.
У ніжэйшых слаях рымскага грамадства багіня шанавалася як вызваліцельніца ад рабства. Сярод яе пачытацеляў было шмат вольнаадпушчанікаў і рабоў, а таксама членаў простых плябейскіх радоў.
Яе называлі Bona Dea (Добрай багіняй) таму, што імя багіні лічылася святым і не праізносілася ўголас.
Культ
Прысвечаныя багіне рытуалы не ўваходзілі ў афіцыйную рэлігію рымскай дзяржавы, але з казны штогод выдзялялася пэўная сума на падтрымку яе храма на Авенцінскім халме. У багіні адсутнічалі ўласныя жрацы, таму ўвесь асноўны клопат аб храме багіні даручаўся вясталкам.
Месца, дзе знаходзіўся храм, было даступна толькі жанчынам. Мужчынам уваход у храм і любыя мерапрыемствы звязаныя з культам, быў забаронены, і з'яўленне мужчыны лічылася блюзнерствам - адным з нешматлікіх злачынстваў, за якія ў часы рэспублікі рымляніна маглі прысудзіць да смерці. Прычым смяротнае пакаранне, па сутнасці, было адзіным магчымым пакараннем.
У храме знаходзілася статуя багіні, якая сядзела на троне з рогам дастатку ў руках, але лічылася, што багіня не мае ані твара, ані формы, а статуя - балван для падмана цёмных сіл.
Таксама тэрыторыя вакол храма з'яўлялася прытулкам для вялікай колькасці змей. Змеі лічыліся сімваламі мужчын. Паколькі яна мела столькі змей, Добрая багіня не мела патрэбы ў мужчынах.
Сумесна з імём Bona Dea, а таксама ў малітвах, з якімі звярталіся да яе, на яе святах і ў яе храмах нельга было згадваць словы «віно» і «мірт». Гэта было звязана з тым, што, згодна з міфам, яе бацька Фаўн аднойчы адхвастаў яе міртавай галіной за тое, што яна з'явілася перад ім п'янай. Але гэта зусім не значыла, што на ўрачыстасцях у яе гонар не прапаноўвалася віно.
Дзень абуджэння багіні
1 мая - дзень абуджэння багіні, які святкаваўся ў яе храме сярод кветак і святочнай весялосці. Рымлянкі, незалежна ад становішча ў грамадстве, збіраліся на містэрыі, якія пачыналіся на досвітку, а канчаліся падчас змяркання. Падчас урачыстасці яны павінны былі піць у вялікай колькасці «малако» багіні, якое прапаноўвалася ў «мядовых гаршэчках». На самой справе гэта было не што іншае, як крэпкае маладое віно ў спецыяльных сярэбраных пасудзінах. Таксама жанчыны падчас урачыстасці імітавалі палавыя зносіны са змеямі.
Пасля свята жанчыны, якія ў ім удзельнічалі, надзявалі на галовы кароны з вінаградных лістоў і разыходзіліся дамоў. Лічылася, што для жанчыны, якая прысутнічала на свяце, савакупленне з мужчынам прывядзе да зачацця. Вядома, гэта не адносілася да вясталак, хаця ва ўрачыстасцях яны прыймалі самы непасрэдны ўдзел.
Таемствы Добрай багіні
Другое свята багіні святкавалася менш пышна, але не было ад гэтага менш урачыстым і лічыўся больш важным і значным. Адзначалася яно ў ноч з першага на другое снежня, калі багіню клалі спаць. Да цырымоніі дапушчаліся толькі рымлянкі з патрыцыянскіх радоў.
Магістр
Магістр (magister) — настаўнік, начальнік, кіраўнік: Сярэдняя ступень (трохступеннай сістэмы) вышэйшай адукацыі краін Заходняй Еўропы і Паўночнай Амерыкі (так званы «Балонскі працэс»).
Добрая багіня
Таемствы Добрай багіні
Адбывалася цырымонія ў адным з дамоў патрыцыяў, адкуль папярэдне, да змяркання, выдаляліся ўсе мужчыны, у тым ліку дзеці, нават нованароджаныя, і рабы. Прычым дом гэты быў належаць дзейнаму консулу ці прэтару. Месца правядзення цырымоніі абіралі вясталкі. Гаспадыня дому з'яўлялася гаспадыняй свята. Усім жанчынам, якія не ўдзельнічалі ў цырымоніі, пасля заходу сонца і да досвітку неабходна было знаходзіцца ў сваіх дамах.
Магістр
Гісторыя
Адукацыйна-прафесійная праграма падрыхтоўкі магістра ўключае глыбока фундаментальную, гуманітарную, сацыяльна-эканамічную, псіхолага-педагагічную, спецыяльную і навукова-практычную падрыхтоўку. Вышэйшая навучальная ўстанова рэалізуе адукацыйна-прафесійныя праграмы падрыхтоўкі магістраў па спецыяльнасцях IV ўзроўню акрэдытацыі. Нарматыўны тэрмін навучання вызначаецца праграмай, але не можа перавышаць 1 года, а для асобных спецыяльнасцяў пры ўзгадненні з Міністэрствам адукацыі можа быць устаноўлена тэрмін 1,5 гады. Атрыманне кваліфікацыі магістра можа ажыццяўляцца на базе адпаведнай праграмы падрыхтоўкі спецыяліста. Нарматыўны тэрмін навучання вызначаецца індывідуальнай праграмай з улікам акадэмічнай розніцы паміж праграмамі спецыяліста і магістра, але не можа перавышаць 1 года.
Добрая багіня
Скандал
У 62 да н.э. падчас снежаньскай цырымоніі ў рэзідэнцыі вялікага пантыфіка, прэтара таго года Гая Юлія Цэзара, адбыўся скандал, апісаны шматлікімі аўтарамі. У жаночым адзенні ў дом пранік Публій Клодзій Пульхр. Магчыма, што яго прывяла на свята яго сястра Клодзія, магчыма, што ён пераапрануўся ў жаночую вопратку, каб пранікнуць да жонкі Цэзара, Пампеі Суле.
Магістр
Гісторыя
Адукацыйна-прафесійная праграма магістра медыцынскага і ветэрынарна-медыцынскага напрамка можа забяспечваць атрыманне кваліфікацыі магістра на базе праграмы паслядыпломнай падрыхтоўкі (клінічнай ардынатуры, інтэрнатуры і г.д.). Нарматыўны тэрмін навучання вызначаецца адпаведным міністэрствам пры ўзгадненні з Міністэрствам адукацыі.
Добрая багіня
Скандал
Але Клодзій быў выкрыты Аўрэліяй, маці Цэзара. Цэзар, як вярхоўны пантыфік, збірае калегію пантыфікаў, якая выносіць адзінагалосны вярдыкт Клодзію - віноўны ў блюзнерствы. У той жа дзень Цэзар дае развод Пампее Суле, хаця неабвяржымых доказаў яе віны ў спатканні з Клодзіям няма. Але «Жонка Цэзара павінна быць вышэй падазрэнняў».
Магістр
Гісторыя
Адукацыйна-прафесійная праграма падрыхтоўкі магістра юрыдычнага накіравання ў выпадку мэтавай падрыхтоўкі па замове праваахоўных органаў можа забяспечваць атрыманне кваліфікацыі магістра на базе поўнага сярэдняй адукацыі.
Добрая багіня
Скандал
Таемнасць была апаганена. Згодна з рэкамендацыямі вясталак, усе жанчыны, які прысутнічалі на цырымоніі былі пракляты і маглі выкупіць сваё пракляцце толькі паўторнай спробай здзяйснення таемнасці. Таксама пракляцце распаўсюджвалася на зародкі тых, хто прыйшоў на свята цяжарнымі. Вясталкі давалі ім адмысловае зелле, якое прыводзіла да выкідышу, ці настойвалі, каб яны ішлі да лекараў і рабілі аборты. Пацярпела ад гэтага і Фульвія, жонка Клодзія, якой прышлося перарваць сваю цяжарнасць.
Магістр
Гісторыя
Адукацыйна-прафесійная праграма падрыхтоўкі магістра забяспечвае адначасова атрыманне поўнай вышэйшай адукацыі па спецыяльнасці і кваліфікацыі магістра на базе адпаведнай праграмы падрыхтоўкі бакалаўра.
Добрая багіня
Скандал
Паўторнае свята адбылося толькі ў студзені наступнага года. Яно ледзь не стала падставай палітычнага крызісу ў Рыме. Уся справа ў тым, што вялікі пантыфік не мог абвясціць змену года да таго, як не будуць здейснены рытуалы таемнасці. Як вынік, у пасаду не маглі ўступіць зноў абраныя магістраты, прапрэтары не маглі адбыць у правінцыі для кіравання.
Магістр
Гісторыя
Асобіны, якія паспяхова прайшлі дзяржаўную атэстацыю, атрымліваюць дакументы ўстаноўленага ўзору аб атрыманні поўнай вышэйшай адукацыі з спецыяльнасцю і кваліфікацыяй магістра.
Добрая багіня
Скандал
Клодзій, пасля абвінавачвання калегіі пантыфікаў, павінен быў быць прыгавораны судом прысяжных да смерці. Але па палітычных матывах ён быў патрэбны Цэзару ў яго супрацьстаянні Бібулу і Катону, а таксама Цыцэрону. Цэзар, як вялікі пантыфік, здолеў паўплываць на вясталак і тыя забаранілі свецкаму суду, які складаўся з мужчын, умешвацца ў справы жаночай багіні. Але ў вачах Рыма Клодзій страціў большую частку свайго аўтарытэту і надоўга застаўся праклятым.
Магістр
Магістр навук і Магістр мастацтваў
Прысвойваецца «магістр навук» ў дакладных навуках і прыродазнаўстве, а «магістр мастацтваў» прысвойваецца ў гуманітарных навуковых дысцыплінах.
Добрая багіня
У іншых рэлігіях
У грэкаў багіню жанчын звалі Гінекея. Карнелій Лівій называе яе Мая. У Беотыі з ёй суадносілі Семелу, іспанскія плямёны звалі яе Кібелай. Часта атаясамліваюць з Празэрпінай, але гэта - іншая багіня, якая з'яўляецца жонкай Плутона, бога падземнага Царства.
Магістр
Магістр за мяжой
Існуюць розныя ступені магістра (англійскае «Master») у Заходняй Еўропе і ЗША, напрыклад:
Добрая багіня
У іншых рэлігіях
Ва ўсіх рэлігіях гэта багіня малявалася з рогам дастатку ў руках і з'яўлялася пакравіцелькай жанчын і ўрадлівасці.
NGC 2839
NGC 2839 (іншыя абазначэнні — MCG 6-21-23, ZWG 181.31, PGC 26425) — галактыка ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Віталь Уладзіміравіч Скалабан
Віталь Уладзіміравіч Скалабан (, в. Шылавічы,, Гродзенская вобласць — , ) — беларускі гісторык, літаратуразнавец. Кандыдат гістарычных навук (1987).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і гісторыка-краязнаўца Уладзіміра Скалабана. Скончыў Ленінградскі ўніверсітэт (1970). 3 1972 года працаваў у выдавецтве «Беларуская Энцыклапедыя» рэдактарам, загадчыкам рэдакцыі. У 1995—2000 гадах намеснік дырэктара, дарадца Беларускага навукова-даследчага інстытута дакументазнаўства і архіўнай справы. З 2000 года намеснік дырэктара Нацыянальнага навукова-асветнага цэнтра імя Ф. Скарыны. З 2002 года навуковы супрацоўнік Нацыянальнага архіва Рэспублікі Беларусь.
Навуковыя даследаванні
Даследаваў гісторыю беларускага нацыянальнага руху, культуры XIX — пачатку XX стст., пытанні архівазнаўства, краязнаўства і бібліяграфіі, жыццё і дзейнасць шэрагу асоб, сярод якіх: Мітрафан Доўнар-Запольскі, Мікалай Улашчык, Янка Купала, Максім Гарэцкі, Усевалад Ігнатоўскі, Расціслаў Платонаў.
Рэдактар-складальнік гістарычна-дакументальнай хронікі «Памяць Ляхавіцкі раён», выдадзенай у 1989 годзе. Адзін са складальнікаў бібліяграфічных дапаможнікаў. Аўтар шматлікіх артыкулаў. Суаўтар сцэнарыяў дакументальна-мастацкіх тэлефільмаў.
Ангарскі краж
Ангарскі краж — у Расійскай Федэрацыі, на паўднёвым усходзе Сярэднесібірскага пласкагор’я, пераважна ў басейне ракі Ангара. Даўжыня каля 800 км. Вышыня да 1022 метраў. Складаецца з паралельных градаў з выраўнаванымі міжрэччамі. На паўночным усходзе — лістоўнічная тайга, на паўднёвым захадзе — хваёвыя лясы з масівамі піхтава-кедравай тайгі.
Валынскі завулак (Санкт-Пецярбург)
Валынскі завулак — завулак, размешчаны ў цэнтры Санкт-Пецярбурга, недалёка ад Дварцовай плошчы. Праходзіць ад набярэжнай ракі Мойкі да Вялікай Канюшневыя вуліцы. Назва вядомая з 1798 года. Дадзена ад Валынскага піцейнага дома. На плане 1860 года пазначаны як Валынкін завулак.
Анадырскае пласкагор’е
Даўжыня пласкагор’я ў напрамку з паўднёвага захаду на паўночны ўсход каля 400 км, шырыня каля Палярнага круга — да 130 км. Пераважныя вышыні 800—1100 м, найбольшая — да 1221 м (гара Шчучая — 1185 м ). Пласкагор’е складзена ў асноўным з базальтаў, андэзітаў, дацытаў. Пераважае кустовая і горная тундра. Аленевыя пашы. Возера Эльгыгытгын.
Варэндорф
Варэндорф (Warendorf) — горад у Германіі, цэнтр аднайменнага раёна, размешчаны ў зямлі Паўночны Рэйн — Вестфалія.
Разам з раёнам Варэндорф уваходзіць у адміністрацыйную акругу Мюнстэр. Плошча 176,75 км². Насельніцтва 38 375 чалавек (31 снежня 2007 года). Афіцыйны код — 05 5 70 052.
Муціжарскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Юравіцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мазырскай акругі. 10 лістапада 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Хобненскага сельсавета.
Маўрыкій Восіпавіч Вольф
Маўрыкій Восіпавіч Вольф (Maurycy Bolesław Wolff, 12 [24] лістапада 1825,  — 19 лютага [3 сакавіка] 1883, ) — расійскі выдавец, гандляр кнігамі, асветнік і энцыклапедыст.