cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 6170
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 6170, NGC 6176.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сцежарнае (вёска)
Сце́жарнае (, Стежерное) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Малейкаўскага сельсавета.
Размяшчэнне
За 7 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 36 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 126 км ад Гомеля.
Гідраграфія
Вакол меліярацыйныя каналы.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Хойнікі.
Гісторыя
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Сцежарэнскага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акруг.
Да 26 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Крыўчанскага сельсавета.
Пескарола-ед-Уніцы
Пескарола-ед-Уніці (Pescarolo ed Uniti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 1485 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 93 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 26033. Тэлефонны код — 0372.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Андрэй Першазваны.
Долар Тувалу
Долар Тувалу — грашовая адзінка Тувалу. У грашовым эквіваленце прыраўнаная да аўстралійскага долара.
Манеты
У 1976 годзе ў абарот былі ўведзены манеты наміналам 1, 2, 5, 10, 20, 50 цэнтаў і 1 долар.
Царква Святога Ільі (Дукора)
Царква Святога Ільі — праваслаўны храм у Беларусі, у аграгарадку Дукора Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Уваходзіць у 1-ую Пухавіцкую благачынную акругу.
Гісторыя
Пабудавана ў пачатку XIX ст. Да 1831 г. была грэка-ўніяцкай, потым дзейнічала як касцёл. У 1851 годзе ў касцёлы быў пахаваны дзяржаўны і ваенны дзеяч Леў Францавіч Оштарп.
Пасля здушэння нацыянальна-вызваленчага паўстання ў 1864 годзе расійскія ўлады гвалтоўна перарабілі касцёл у царкву Маскоўскага патрыярхату.
Да 1990-х гг. будынак выкарыстоўваўся пад клуб.
Назва
Варыянтная форма назвы:
Архітэктура
Помнік архітэктуры позняга класіцызму. Вырашана прастакутным у плане аб’ёмам пад гонтавым дахам, які пасярэдзіне і над апсідай раней завяршаўся купаламі. Галоўны фасад фланкіравалі 2 купальныя вежы, якія выходзілі за сцены храма асобнымі прастакутнымі ў плане аб’ёмамі. Уваходны партал фланкіраваны паўкалонамі на вышыню фасада. Да прамавугольнай у плане апсіды з правага боку далучана рызніца. Атынкаваныя і пабеленыя фасады члянёны 2 ярусамі прамавугольных аконных праёмаў і 3 уваходнымі дзвярамі.
Суперкубак Беларусі па футболе 2013
Суперкубак Беларусі па футболе 2013 — чацвёрты розыгрыш Суперкубка Беларусі, штогадовага футбольнага матча, у якім сустракаюцца чэмпіёны Вышэйшай лігі Чэмпіянату Беларусі і пераможцы Кубка Беларусі мінулага сезону.
Матч адбыўся 17 сакавіка 2013 года і прайшоў у Мінскім футбольным манежы. У ім прынялі ўдзел БАТЭ з Барысава, чэмпіён Беларусі 2012, і «Нафтан» з Наваполацка, пераможца Кубка Беларусі 2012.
Цвяткова
Цвятко́ва (, Цветково) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзяржынскага сельсавета.
Да мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Станькаўскага сельсавета.
Востраў Жохава
Плошча вострава каля 58 км². Вышыні да 123 м. Складзены з неаген-чацвярцічных базальтаў і шчолачных ультраасноўных парод, у якіх знойдзены ксеналіты вапнякоў каменнавугальнага перыяду і мантыйных парод.
Гістарычныя звесткі
Востраў адкрыты ў 1914 годзе Рускай геаграфічнай экспедыцыяй на суднах «Вайгач» і «Таймыр» пад кіраўніцтвам Б. А. Вількіцкага. Названы ў гонар удзельніка гэтай экспедыцыі, лейтэнанта А. М. Жохава.
У 1955 годзе на востраве адкрылася палярная станцыя і база па забеспячэнню дрэйфуючай станцыі «Паўночны полюс». Была ліквідавана ў 1993 годзе з-за недахопу фінансавання.
У 2000—2005 гг. у выніку праведзеных раскопак на востраве Жохава здабыты археалагічныя матэрыялы, якія з’яўляліся найстаражытнейшымі знаходкамі ў Арктыцы.
Станіслаў Мікалаеўскі
Станіслаў Мікалаеўскі (пачатак XVIII ст. — пасля 1792) — прыдворны мастак князёў Радзівілаў.
Месца нараджэння не вядома, магчыма, у Бяле на Падляшшы, на думку І. У. Ганецкай, зыходзячы з прозвішча, магчыма, у вёсцы Мікалаеўшчына.
У 1730-я гады, напэўна, вучыўся ў Бяле ў вядомых мастакоў. З 1745 года мастак Свержанскай фаянсавай мануфактуры, спецыялізаваўся на выявах гербаў. У 1745 годзе ўдзельнічаў у афармленні залы Вішнявецкіх у Нясвіжскім замку. У 1752 годзе накіраваны ў Гародню на будаўніцтва Казіміраўскага палаца, дзе, напэўна, працаваў як манументаліст-дэкаратар. Займаўся таксама планіроўкай парку, быў садоўнікам.
Навасёлкаўскі сельсавет (Пухавіцкі раён)
Навасё́лкаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Навасёлкі.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 4127 чалавек, з іх 93,1 % — беларусы, 4,8 % — рускія, 0,8 % — украінцы, 0,5 % — палякі.
Сялец (Брагінскі раён)
Сяле́ц (, Селец) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Малейкаўскага сельсавета.
Геаграфія
За 9 км на паўночны ўсход ад Брагіна, 35 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 122 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Побач аўтадарога, якая злучае Брагін з дарогай Лоеў — Рэчыца.
Старажытнасць
Выяўленае археолагамі гарадзішча (за 3 км на поўнач ад вёскі, ва ўрочышчы Бярозавік, у пойме ракі Брагінка) сведчыць пра засяленне гэтых месцаў з даўніх часоў.
Карона Каралеўства Польскага
У пісьмовых крыніцах паселішча ці не ўпершыню згаданае ў 1574 годзе пры раздзеле Брагінскага маёнтку паміж князямі-братамі Аляксандрам Аляксандравічам і Міхаілам Аляксандравічам Вішнявецкімі. Тады «Село Селце з людми отчизными, куничниками, з даню грошовою и медовою, з лесы, дубровами, чертежами, полями, сеножатми и з гоны бобровыми и ловы зверинными» дасталося князю Аляксандру. На 1581 год, калі маёнткам валодала яго ўдава княгіня Аляксандра (з роду Капустаў) Вішнявецкая, у Сяльцы налічвалася 22 дымы асадных сялян (×6 — прыблізна 132 чалавекі), з якіх выбіралася па 15 грошаў, і 8 агароднікаў (каля 48 чалавек), з якіх, у залежнасці ад акалічнасцяў, — па 4 альбо па 6 грошаў падатку. 29 чэрвеня 1609 года спадчыннікі часткі Брагінскіх добраў князя Аляксандра яго сын князь Адам і княгіня Аляксандра з Хадкевічаў Вішнявецкія фундавалі ў Сяльцы царкву Святога Спаса і мужчынскі манастыр, якому надалі сяло «Защовъбъе… зо всими доходами и пожытками». Заснаваны таксама манастыр жаночы з царквой Дабравешчання Найсвяцейшай Багародзіцы, на ўтрыманне якога адпісана трэцяя частка прыбыткаў мужчынскага манастыра.
28 чэрвеня 1687 года Сялец названы ў справе Оўруцкага гродскага суда сярод паселішчаў часткі Брагінскага маёнтка ваяводзіча бэлзскага, каралеўскага палкоўніка Яна Канецпольскага, зруйнаваных працяглым (ад лістапада 1686 года да самых świątek zielonych) пастоем рэестравых казакоў запарожскага палкоўніка Паўла Апостала Шчуроўскага. У 20 яго дварах (каля 120 жыхароў) казакі, у адрозненне ад іншых месцаў, самі не стаялі, размясцілі толькі трох коней на пакорм. Але вяскоўцаў прымусілі справіць ажно 7 вазоў, кожны з хамутом, раменнай шляёй, касой, сякерай, рыдлёўкай, біклагай, мазніцай з двума дзёгцю; з іх выбралі здору, гарэлкі, за порах, 20 пар хустаў палатна на ўладкаванне паходных шатроў агулам на 969 злотых,  44 вядры, аўса 67 вёдраў, 21 кабана (wieprzow), 58 падсвінкаў, 143 кур, 9 баранаў; палкоўніку Шчуроўскаму і сотніку Русановічу далі адпаведна 24 і 6 злотых, каляды — 30 злотых.
Пасля смерці ў 1719 годзе апошняга спадчыннага ўладальніка пана серадзкага ваяводы Яна Канецпольскага і шматгадовага знаходжання (яшчэ і пры жыцці нябожчыка) у заставе ў паноў Сілічаў, прыкладна з 1733 года Сялец стаў уласнасцю князя Міхала Сервацыя са старэйшай галіны роду Вішнявецкіх, які менавіта ў тым годзе ці не ўпершыню падпісаўся «графам на Брагіне». Лістом ад 14 чэрвеня 1742 года ваявода віленскі, вялікі гетман ВКЛ князь Міхал Сервацы і княгіня Тэкля з Радзівілаў Вішнявецкія пацвердзілі фундуш Сялецкаму манастыру. Гэтым разам — айцам базыльянам.
Паводле звестак на 1748 год ксяндза Караля Непамуцэна Арлоўскага, Сялец быў сярод паселішчаў, частка жыхароў якіх (з ліку шляхты) належала да Астраглядавіцкай парафіі Оўруцкага дэканату Кіеўскай дыяцэзіі. У 1754 годзе з 32 двароў (каля 192 жыхароў) вёскі Сялец Брагінскага маёнтка «do grodu» (Оўруцкага замка) выплачваліся 5 злотых, «na milicję» (на вайсковыя патрэбы павета і ваяводства) 20 злотых. З 5 двароў (≈30 чалавек) у Сяльцы айцоў базыльянаў адпаведна — 22 з паловай грошы і 3 злотых. У тым жа годзе маёнтак быў куплены ў княгіні Эльжбеты Вішнявецкай Міхалавай Замойскай панам Францішкам Антоніем Ракіцкім.
Паводле перапісаў яўрэйскага насельніцтва 1765, 1778 і 1784 гадоў у вёсцы Сялец (Sielce) пражывалі адпаведна 6, 3 і 3 чалавекі (głowy), плацельшчыкі пагалоўшчыны, якія належалі да Брагінскага кагала. Пэўна, на змяншэнне колькасці яўрэяў не магла не паўплываць Каліеўшчына 1768 года, што была апошнім і наймацнейшым уздымам гайдамацкага руху ва Украіне.
Расійская імперыя
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) Сялец апынуўся ў межах Чарнігаўскага намесніцтва (губерні), з 1796 года ў складзе тэрытарыяльна ўпарадкаванага Рэчыцкага павета Маларасійскай, а з 29 жніўня 1797 года Мінскай губерні Расійскай імперыі.
У «Списках населенных мест Минской губернии по уездам, приходам, еврейским обществам со сведениями об их расположении и народонаселении [Дело]: 1857 г.» засведчана, што 138 жыхароў Сяльца абодвух полаў належалі да прыходу Праабражэнскай царквы.
У парэформенны перыяд Сялец належаў да Брагінскай воласці. У спісе прыходаў і прычтаў па чатырох благачынных акругах (у межах Рэчыцкага павета) Мінскай епархіі на 1876 год у складзе прычту Праабражэнскай царквы ў Сяльцы названыя настаяцель а. Андрэй Пяцельчыц, в. а. штатнага псаломшчыка Раман Тучкевіч і звышштатны Аляксандр Мігай. У складзе прыходу, акрамя Сяльца, — вёскі Гарадзішча, Малейкі, Катловіца, Зарэчча, Сцяжарнае, Цюцькі, Крыўча, Пераносы, Юркавічы, Углы, Каманоў, Міхнаўка, Рудня Жураўлёвая, Лубенікі. На 1879 год прыход складалі 1196 мужчынскага і 1119 жаночага полу верных. У 1886 годзе паселішча налічвала 33 двары, 195 жыхароў, дзейнічалі царква і капліца. 31 мая 1890 года, на запрашэнне а. Андрэя Пяцельчыца, прыходскую школу ў Сяльцы наведаў інспектар з Мінска протаіерэй Павел Афонскі, які застаўся задаволены ведамі вучняў.
Паводле перапісу 1897 года ў Сяльцы было 44 двары з 283 жыхарамі, існавалі царкоўна-прыходская школа, царква, капліца, вятрак. На 1909 год — 57 двароў, 340 жыхароў.
Найноўшы час
9 лютага 1918 года, яшчэ да падпісання Брэсцкага міру з бальшавіцкай Расіяй (3 сакавіка), Германія перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана была часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Сялец і Брагін, аднак, апынуліся ў складзе часова створанай 15 чэрвеня Палескай губерні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. Прычым, старастай (губернатарам) гетман Украінскай Дзяржавы Павел Скарападскі прызначыў былога ўладальніка маёнтку Гарадзішча, галаву Рэчыцкай павятовай управы П. А. Патона. Ад 18 мая тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы».
1 студзеня 1919 года, згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі, Брагінская воласць увайшла ў склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, аднак 16 студзеня Масква далучыла яе разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі да РСФСР.
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Сялецкага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акругі. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Новы беларус», працавалі 2 вятракі, конная крупадрабілка, 2 гамарні, воўначасальня. З 20 лютага 1938 года — у складзе Палескай вобласці з цэнтрам у Мазыры.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны на франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 66 мясцовых жыхароў. У памяць пра загінулых у 1965 годзе ў скверы ўсталявана скульптура салдата.
З 8 студзеня 1954 года Сялец адміністрацыйна належыць да Гомельскай вобласці. У 1959 годзе вёска з’яўлялася цэнтрам калгаса імя Э. Тэльмана. Працавалі клуб, пачатковая школа, бібліятэка, дзіцячы сад.
Кабінет міністраў СССР
Кабінет міністраў СССР — урад Савецкага Саюза ў 1990—1991 гадах.
NGC 6172
NGC 6172 (іншыя абазначэнні — IC 1213, UGC 10352, MCG 0-42-3, ZWG 24.9, NPM1G -01.0494, PGC 57937) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Змяя.
Кабінет міністраў СССР
Гісторыя
Кабінет міністраў СССР быў створаны 26 снежня 1990 года шляхам пераўтварэння Савета міністраў СССР. У адрозненне ад свайго папярэдніка, Кабінет міністраў не з’яўляўся вышэйшым органам СССР, паколькі падпарадкоўваўся напрамую Прэзідэнту краіны, а не Вярхоўнаму Савету СССР. Разам з тым, захаваўся ранейшы парадак зацвярджэння структуры ўрада і прызначэння яго членаў, згодна з якім гэтыя дзеянні ажыццяўляліся Вярхоўным Саветам па прапанове Прэзідэнта СССР.
NGC 6172
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кабінет міністраў СССР
Гісторыя
22 жніўня 1991 года ў сувязі з удзелам прэм’ер-міністра СССР В. С. Паўлава ў дзейнасці ГКЧП, прэзідэнт СССР Міхаіл Гарбачоў выдаў указ аб адстаўцы Паўлава i ўнёс яго разгляд сесіі Вярхоўнага Савета СССР.
24 жніўня 1991 года ў сувязі з удзелам іншых членаў Кабінета міністраў СССР у дзейнасці ГКЧП Савет міністраў РСФСР прапанаваў Прэзідэнту СССР М. С. Гарбачову расфармаваць саюзны ўрад і абвясціў, што ўскладае на сябе кіраўніцтва міністэрствамі і ведамствамі СССР, падведамнымі ім аб’яднаннямі, прадпрыемствамі і арганізацыямі, размешчанымі на тэрыторыі РСФСР. Службовым асобам міністэрстваў і ведамстваў СССР было паказана кіравацца ў сваёй дзейнасці рашэннямі Савета міністраў РСФСР і ўказаннямі ўпаўнаважаных членаў Урада РСФСР.
Да моманту адстаўкі Кабінета міністраў яго фармаванне не было скончана: кіраўнікі некаторых цэнтральных органаў кіравання ранейшага Савета міністраў СССР працягвалі выконваць свае абавязкі і не былі пераназначаны ў якасці членаў Кабінета міністраў, уключаючы міністра авіяцыйнай прамысловасці А. С. Сысцова, міністра знешніх эканамічных сувязяў К. Ф. Катушава і старшыні Дзяржаўнага камітэта СССР па народнай адукацыі Г. А. Ягодзіна. Зусім не прызначаўся старшыня Дзяржаўнага камітэта СССР па нацыянальных пытаннях.
Пасля адстаўкі Кабінета міністраў СССР новы склад Кабінета сфарміраваны ня быў (за выключэннем сілавых міністраў, якія былі зацверджаны Вярхоўным Саветам СССР 29 жніўня, на наступны дзень пасля адстаўкі ўрада). Замест яго 5 верасня 1991 года быў заснаваны Міжрэспубліканскай эканамічны камітэт СССР — орган дзяржаўнага кіравання, які ўтвараўся на парытэтных пачатках саюзнымі рэспублікамі для каардынацыі кіравання народнай гаспадаркай і ўзгодненага правядзення эканамічных рэформаў і сацыяльнай палітыкі. Ён праіснаваў 2 месяцы (14 лістапада рэарганізаваны ў орган Эканамічнай супольнасці  ). Кабінет міністраў СССР фактычна быў скасаваны, але адпаведныя папраўкі ў Канстытуцыю СССР ўнесены не былі. Больш за тое, да прыняцця дэкларацыі аб спыненні існавання СССР 26 снежня 1991 года працягвалі працаваць тры сілавыя міністры — члена Кабінета міністраў СССР.
Рыгор Аляксандравіч Хадкевіч
З магнацкага роду Хадкевічаў. З сярэдзіны XVI ст. займаў значныя ўрады ваяводы віцебскага (з 1554), ваяводы кіеўскага (з 1555), кашталяна троцкага (з 1559), гетмана польнага літоўскага (з 1561), кашталяна віленскага (з 1564), гетмана вялікага літоўскага (з 1566). Удзельнічаў у Лівонскай вайне.
Быў прыхільнікам самастойнасці Вялікага княства Літоўскага і праціўнікам Люблінскай уніі, у знак пратэсту супраць якой у 1569 годзе адмовіўся ад усіх дзяржаўных і адміністрацыйных урадаў. У 1568 годзе заснаваў друкарню пры праваслаўным кляштары ў мястэчку Заблудаве Гарадзенскага павета (цяпер у Польшчы), дзе працягнулі сваю дзейнасць маскоўскія першадрукары Іван Фёдараў і Пётр Мсціславец. У Заблудаве імі было надрукавана «Евангелле вучыцельнае» (захавалася 44 асобнікі), з гербам Р. Хадкевіча на абароце тытульнага аркуша. Ужо без П. Мсціслаўца, які выехаў у Вільню, І. Фёдараў надрукаваў у заблудаўскай друкарні «Псалтыр з Часаслоўцам» (захавалася 4 асобнікі). Ціск каталіцкага духавенства вымусіў Р. Хадкевіча ў 1570 годзе адмовіцца ад падтрымкі кірылічнага праваслаўнага кнігадрукавання.
Р. А. Хадкевіч дажыў да канца сваіх дзён у Заблудаве. Паводле сваёй волі, пахаваны ў катакомбах Благавешчанскага сабора ў Супраслі.
Песіна-Крэманезэ
Песіна-Крэманезэ (Pessina Cremonese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Ёлкі
Ёлкі (, Ёлки) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Яглевіцкага сельсавета.
Песіна-Крэманезэ
Насельніцтва складае 755 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 34 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 26030. Тэлефонны код — 0372.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 6173
NGC 6173 (іншыя абазначэнні — UGC 10421, MCG 7-34-83, ZWG 224.49, 3ZW 83, PGC 58348) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дэпартаменты Францыі
Дэпартаменты Францыі (département) — асноўныя адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі ў Французскай Рэспубліцы. 100 дэпартаментаў Францыі згрупіраваныя ў 22 кантынентальныя і заморскія рэгіёны. Дэпартаменты падзяляюцца на акругі (arrondissements), а тыя, у сваю чаргу, на кантоны (cantons).
Плошча дэпартаментаў у кантынентальнай Францыі, як правіла, ад 4000 да 8000 км², колькасць насельніцтва вар'іруецца ад 100 тыс. да 1 млн. чалавек. Дэпартаменты афіцыйна пранумераваныя ў адпаведнасці з алфавітным парадкам падчас французскай рэвалюцыі (у цяперашні час ёсць выключэнні з алфавітнага парадку).
Лядна (возера)
Ля́дна — возера ў Беларусі, у Лепельскім раёне Віцебскай вобласці, за 8 км на паўночны ўсход ад горада Лепель, каля аграгарадка Старое Лядна, у басейне ракі Ула.
Плошча паверхні 0,58 км². Даўжыня 1,92 км, найбольшая шырыня 0,51 км. Найбольшая глыбіня 22,0 м, сярэдняя — 7,5 м. Даўжыня берагавой лініі 4,81 км. Аб’ём вады ў возеры 4,35 млн м³. Плошча вадазбору 14,2 км².
Сцяг Тувалу
Дзяржаўны сцяг Тувалу — афіцыйна зацверджаны 1 кастрычніка 1978 года.
Апісанне сцяга
Як і сцягі многіх іншых былых калоній Брытаніі, сцяг Тувалу ўяўляе сабой сіні кармавы сцяг, у левым верхнім куце якога знаходзіцца выява дзяржаўнага сцяга Вялікабрытаніі. Папярэдні сцяг (калі астравы Тувалу былі аб'яднаны з астравамі Гілберта), распрацаваны ў 1932 годзе пастаянным прадстаўніком брытанскай калоніі Артурам Грымблам, таксама грунтаваўся на сцягу Вялікабрытаніі, але меў на левай ніжняй частцы малюнак герба Тувалу (тады архіпелаг называўся «астравамі Эліс»). На сцягу таксама намаляваны 9 жоўтых зорак, якія сімвалізуюць 9 каралавых атолаў, з якіх складаецца дзяржава. Размяшчэнне зорак на сцягу паўтарае размяшчэнне астравоў на карце, але ў перавернутым выглядзе (з-за астранамічнага размяшчэння ў небе). Суадносіны бакоў сцяга - 1:2. Частка сцяга, на якой намаляваныя зоркі, складае роўна палову яго паверхні, а шырыня кожнай зоркі - 1/12 частка сцяга. Сцяг Вялікабрытаніі займае 1/4 паверхні сцяга.
Анры дэ Рэнье
Анры́ Франсуа́ Жазе́ф дэ Рэнье́ (Henri-Francois-Joseph de Régnier,, , Кальвадос — , ) — французскі паэт і пісьменнік. член Французскай акадэміі (1911).
Аўтар вершаў, навел і раманаў. У паэзіі прытрымліваўся сярэдняй лініі паміж парнасцамі і сімвалізмам, эксперыментаваў з вольным вершам, разам з тым нярэдка звяртаючыся да санетнай формы і працягваючы лінію «песенек» у духу Нерваля і Верлена. У прозе развіваў стылістыку «галантнага» XVIII стагоддзя (Шадэрло дэ Лакло).
Біяграфія
Паходзіў са старадаўняга арыстакратычнага роду, які жыў у Нармандыі. Вучыўся ў Парыжы, рыхтаваўся стаць юрыстам. З 1885 года публікаваўся ў французскіх і бельгійскіх часопісах. Пачынаў у крузе «Парнаса» (ён быў жанаты на дачцы аднаго з лідараў групы — Жазэ Марыя дэ Эрэдыа), складваўся пад уплывам Малармэ (увесь час наведваў яго «аўторкі» на ру дзю Ром), быў блізкі да сімвалістаў (Жан Марэас, Гюстаў Кан). Сябраваў і перапісваўся з Андрэ Жыдам, Полем Валеры і інш.
Прызнанне
У 1911 годзе быў выбраны членам Французскай акадэміі. Музыку на вершы Рэнье пісалі М.Равель, Габрыэль Фарэ, Рэйнальда Ан, Альбер Русель і інш. У 1931 годзе фільм па навеле Анры дэ Рэнье «Няшчасная прыгажуня» зняў Ясудзіра Адзу.
Малое Святое
Мало́е Свято́е — возера ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці, за 11 км на захад ад горада Сянно, на ўсход ад вёскі Замошша, у басейне ракі Свячанка.
Плошча паверхні 0,11 км². Даўжыня 0,4 км, найбольшая шырыня 0,35 км. Даўжыня берагавой лініі 1,22 км. Плошча вадазбору 1,25 км².
Размешчана сярод меліяраванага балота. Схілы невыразныя, берагі забалочаныя. Выцякае ручай у раку Свяча. З-за торфараспрацовак значна змялела.
Халапы
Халапы́ (, Холопы́, Chołopy) — былая вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. На старых картах і архіўных дакументах сустракаецца таксама варыянт Халапкі́. З'яўлялася цэнтрам аднайменнага Халапоўскага сельсавета, з 1954 года знаходзілася ў падпарадкаванні Куранецкага сельсавета Вілейскага раёна.
1 сакавіка 1974 года тэрыторыя вёскі ўвайшла ў гарадскую рысу Вілейкі.
Шацілы
Шаці́лы (, Шатилы) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзяржынскага сельсавета.
Спіс вуліц Клецка
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Клецка
NGC 6175-1
NGC 6175-1 (іншыя абазначэнні — UGC 10422, MCG 7-34-87, ZWG 224.50, PGC 58362) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
П’ераніка
П'ераніка (Pieranica) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 998 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 499 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 26017. Тэлефонны код — 0373.
Агароднікі (Агародніцкі сельсавет)
Агаро́днікі (, Огородники) — аграгарадок у Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Агародніцкага сельсавета.
У вёсцы знаходзіцца сядзіба Патоцкіх «Александрыя», узведзеная ў XIX стагоддзі.
4 верасня 1972 года да Агароднікаў далучана вёска Кусічы.
Пасёлкі гарадскога тыпу Беларусі
У Рэспубліцы Беларусь крытэрыі аднясення населеных пунктаў да катэгорый устаноўлены Законам Рэспублікі Беларусь ад 5 мая 1998 г. № 154—З «Аб адміністрацыйна-тэрытарыяльным дзяленні і парадку вырашэння пытанняў адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ўладкавання Рэспублікі Беларусь».
Карта размяшчэння пасёлкаў гарадскога тыпу Беларусі
Пасёлкі гарадскога тыпу з насельніцтвам:
Зялёным колерам пазначаны пасёлкі гарадскога тыпу, насельніцтва якіх павялічваецца, чырвоным — змяншаецца.
Колькасць пасёлкаў гарадскога тыпу і іх жыхароў
На 14 кастрычніка 2009 года (перапіс насельніцтва) ў Беларусі былі 94 пасёлкі гарадскога тыпу, сярод якіх 83 гарадскія пасёлкі, 1 курортны пасёлак, 10 рабочых пасёлкаў, у тым ліку:
14 лютага 2016 года гарадскі пасёлак Касцюкоўка ўвайшоў у межы Гомеля.
На 1 студзеня 2017 года ў Беларусі налічвалася 89 пасёлкаў гарадскога тыпу, у тым ліку 83 гарадскія пасёлкі, 1 курортны пасёлак, 5 рабочых пасёлкаў.
Летам 2017 года гарадскі пасёлак Руба ўвайшоў у межы Віцебска.
Спіс пасёлкаў гарадскога тыпу
Назвы лацініцай у спісе прыводзяцца адпаведна з афіцыйнымі правіламі транслітарацыі.
Вэнтспілс
Вэ́нтспілс (был. Вінда́ва,, Windau) — горад на паўночным захадзе ў Латвіі, порт на Балтыйскім моры. Ляжыць на рацэ Вэнце, ад якой і атрымаў сваё імя (у перакладзе з латышскай мовы Ventspils — замак на рацэ Вэнта). 189 км ад Рыгі. Мае насельніцтва ў 39 600 чалавек (перапіс 2004 г.).
Першая летапісная згадка — 1290 г. У сярэднявеччы Вэнтспілс быў ганзейскім горадам.
Вэнтспілс — важны незамярзаючы марскі порт, транзытны пункт для нафты і іншых мінеральных рэсурсаў з Расіі, Калійных соляў з Беларусі. Даходы порту зрабілі Вэнтспілс самым заможным горадам у Латвіі. Ад Вэнтспілса да шведскага Нінесхамна рэгулярна ходзіць паром.
Гісторыя
Горад быў заснаваны ў XIII стагоддзя Тэўтонскім ордэнам. Ролю важнага гандлёвага цэнтра Вэнтспілс пачаў адыгрываць яшчэ ў Сярэднявеччы, калі быў прыняты ў Ганзейскі саюз. У часы Лівонскага ордэна і Курляндскага герцагства Вэнтспілскі, або Віндаўскі замак быў рэзідэнцыяй гарадскога фогта. Росквіт горада прыпадае на час кіравання курляндскага герцага Якаба (1642—1681 г.) з роду Кетлераў, тады ў вусці ракі Вэнта была пабудавана буйная караблебудаўнічая верф, вакол горада сталі будавацца зброевыя майстэні, даменныя печы, салетравыя і цагляныя мануфактуры, стаў развівацца гандаль з Заходняй Еўропай, пераважна з Галандыяй. Герцагская палітыка грунтавалася на ідэях меркантылізму — прыбытак з экспарту прадукцыі сельскай гаспадаркі, такой як збожжа і лён, расходавалася на будаўніцтва мануфактур і фабрыкаў. Курляндскія караблі (гл. Флот Курляндыі) з Віндавы хадзілі ў Афрыку і Амерыку.
Вэнтспілс мае пляж блакітнага сцяга, а таксама некалькі турыстычных аб’ектаў: замак Лівонскага ордэна, лютэранскую царкву сярэдзіны XIX стагоддзя і іншыя.
Пухавіцкі сельсавет
Пу́хавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Пухавічы.
Гісторыя
Утвораны 18 снежня 1925 года ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай акругі БССР з цэнтрам у мястэчку Пухавічы, у склад сельсавета ўключана тэрыторыя скасаванага Слабадскога сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года сельсавет у Пухавіцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Мінскай вобласці БССР. Пад час Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года тэрыторыя сельсавета была акупіравана нямецкімі войскамі. 29 чэрвеня 2006 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Краснаакцябрскага сельсавета (14 населеных пунктаў: Асавок, Балоча, Высокая Старына, Дукаўка, Залессе, Зафранцузская Грэбля, Красны Акцябр, Падкоссе, Растокі, Рэпішча, Снусцік, Французская Грэбля, Хідра, Ясная Паляна).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3038 чалавек, з іх 92,3 % — беларусы, 5,5 % — рускія, 1,1 % — украінцы, 0,4 % — палякі.
Барысаўскае паўстанне
Барысаўскае паўстанне — антыбальшавіцкае паўстанне, выкліканае празмернай жорсткасцю савецкіх уладаў.
Перадумовы
У сувязі з актывізацыяй дзеяньняў на польскім фронце Менск прыслаў у Барысаўскі ваенкамат загад аб прызыве ў Чырвоную армію мужчын ад 20 да 30 гадоў. Для харчаваньня мабілізаваных на перасыльным пункце мелася толькі дзесяць пудоў аўса. Кашары стаялі напаўразбураныя, з поўнасцю няспраўнымі кухнямі пры іх. Пуцёўкі з указаньнем месца прызначэньня мабілізаваных не дасылаліся з Менска. Але павятовыя ўлады вырашылі правесьці прызыў неадкладна.
Людзі прыбывалі на прызыў кожны дзень сотнямі. Аднак замест ложкаў і пасцельнай бялізны на падлозе ляжала леташняя гнілая салома. Акрамя холаду, яшчэ больш мучыў салдатаў голад.
Харчкамісар Баршай арганізаваў дзве экспедыцыі. Адна з іх рушыла на горад, рэквізуючы для навабранцаў пасцелі, сяннікі, коўдры, падушкі, сталы, крэслы і іншае. Другая экспедыцыя накіравалася ў вёскі павету, адкуль толькі што прыбылі мабілізаваныя, адбіраючы рэшткі хлеба і пакідаючы жыхароў на галодную смерць. Калі чуткі пра гэтыя акцыі ўладаў дайшлі да перасыльнага пункту, незадаволеныя прызыўнікі пакінулі баракі і накіраваліся да будынка харчкама.
Хада паўстання
Тысячы змабілізаваных салдатаў рушылі ў цэнтр мястэчка. Там яны захапілі будынак харчкама, дзе харчкамісара Баршая не было, імаверна, ён разам з іншымі адказнымі камуністамі ўцёк ад абураных салдатаў. Толькі адзін ваенны камісар Бенгер паспрабаваў накіраваць падпарадкаваны яму каравульны батальён супраць паўстанцаў, аднак батальён перайшоў на бок мяцежнікаў.
Ахвяраў падчас выступу не было.
Наступствы
Пазней было арыштавана некалькі сотняў жыхароў Барысава, якіх западозрылі ва ўдзеле ў паўстаньні або ў спачуваньні яму. Тымчасам палякі падыходзілі да Менска, і ў распараджэньні барысаўскіх уладаў ня было карных атрадаў, каб накіраваць іх на аблавы дэзэртыраў у вёсках павету. Таму тутэйшы камдэз аб’явіў амністыю ўсім дэзертырам, абяцаючы не караць тых, хто вернецца на службу добраахвотна. Але з’явіліся толькі адзінкі, сем’і якіх знаходзіліся ў абсягу, даступным для чэкістаў. Бальшавікі таксама расстрэльвалі ў хваёвым лесе Батарэі дзясяткі мяцежнікаў.
Бальшыня ж паўстанцаў пераключылася на партызанскую барацьбу з бальшавізмам. Асноўная маса паўстанцаў пазбегла арышту і прадоўжыла доўгую партызанскую барацьбу з бальшавікамі.
Нацыянальная мастацкая галерэя Балгарыі
Нацыянальная мастацкая галерэя Балгарыі (Национална художествена галерия) — Нацыянальны музей выяўленчага мастацтва ў Сафіі, Балгарыя.
Галерэя заснавана ў 1948 годзе і размяшчаецца ў былым царскім палацы на плошчы «Князь Аляксандр Батэнберг». Наведвальнікі могуць убачыць творы балгарскіх мастакоў ад эпохі Адраджэння да канца XX стагоддзя. Сярод іх, Захар Зограф, Злацю Баяджыеў, Іван Мілеў, Уладзімір Дзімітраў-Майстора. Акрамя таго, тут прадстаўлены работы скульптараў і іканапісцаў. У залах мастацкай галерэі часта праводзяцца семінары, канцэрты і навуковыя канферэнцыі.
Аддзелы і фонды
На сённяшні дзень ў музеі каля 50 тысяч адзінак захоўвання — жывапіс, графіка і скульптуры.
Віла Баргезэ
Віла Баргезэ (Villa Borghese) — вялікі ландшафтны парк у прыроднай англійскай манеры ў Рыме, мае некалькі будынкаў, музеяў: Галерэя Баргезэ (Galleria Borghese), якая мае багаты збор твораў мастацтва, сярод якіх нямала сапраўдных шэдэўраў; Нацыянальны музей віла Джулія (Museo Nazionale Villa Giulia), які мае найбуйнейшую калекцыю этрускага мастацтва, і Нацыянальная галерэя сучаснага мастацтва (Galleria Nazionale d’Arte Moderna), якая дае ўяўленне аб усіх асноўных мастацкіх плынях пачынаючы з XIX ст. у парку таксама размешчаны атракцыёны. Гэта трэці па велічыні грамадскі парк у Рыме (80 гектараў ці 148 акраў) пасля парку Віла Дорыа Памфілі і Вілы Ада.
Калісьці землі ў гэтым раёне належалі сямейству Баргезэ, і ў XVII ст. Кардынал Шыпіёнэ Баргезэ, пляменнік Папы Паўла V і заступнік Берніні стварыў на месцы былых вінаграднікаў парк. У XIX ст. вялікая частка парку была аформлена ў англійскім стылі. Напачатку XX стагоддзя (1903) ён быў набыты дзяржавай і перададзены ў дарунак гораду. У Вілу Баргезэ вядуць Іспанскія прыступкі, другі ўваход знаходзіцца з боку плошчы Попала.
Плоч
Плоч — возера ў Беларусі, у Лепельскім раёне Віцебскай вобласці, за 12 км на паўднёвы захад ад горада Лепель, за 1,2 км на захад ад вёскі Рудня, у басейне ракі Эса.
Плошча паверхні 0,06 км². Даўжыня 0,38 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 0,9 км.
Размешчана сярод лесу. Уздоўж паўднёвага берага озавая града вышынёй да 5 м.
Асвейская партызанская брыгада імя М. В. Фрунзэ
'''Асвейская партызанская брыгада імя М. В. Фрунзэ''' — партызанская брыгада, створаная ў ліпені 1942 года на базе асобнай групы партызанскіх атрадаў, якая ўваходзіла ў брыгаду «За Савецкую Беларусь» (пазней партызанская брыгада імя К. К. Ракасоўскага). Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Асвейскага, Расонскага і Дрысенскага раёнаў. У снежні 1943 года брыгада (1169 чалавек) пасля баёў з карнікамі выйшла ў савецкі тыл (без атрада імя Арджанікідзэ), дзе 2-гі атрад імя Фрунзэ і атрад імя Жданава былі расфарміраваны. У лютым 1944 года брыгада (206 чалавек) зноў прыбыла ў Асвейскі раён. 13 ліпеня 1944 года брыгада (345 партызан, 4 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй. Камандзіру брыгады Захараву прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Гісторыя
Разам з партызанскімі брыгадамі Дрысенскай (пазней 1-я Дрысенская) і За Савецкую Беларусь партызаны правялі аперацыю па разгрому нямецкіх гарнізонаў на чыгуначных станцыях Боркавічы і Дрыса, разграмілі гарнізоны ў вёсках Вецслабада, Ксяверына Латвійскай ССР, Каханавічы, Кабылінцы Асвейскага раёна, Глямбочына Себежскага раёна Калінінскай вобласці, Саўчонкі і Балотнікі (красавік 1943 года) Дрысенскага раёна. Вялі баі з карнікамі ў лютым — сакавіку, лістападзе — снежні 1943 года, сакавіку — маі 1944 года. У аперацыі «рэйкавая вайна» на ўчастках Дрыса — Марцінава, Маразы — Паноры, Дрыса — Бігосава падарвалі больш за 2 тысячы рэек. У ноч на 8 ліпеня 1944 года з баямі захапілі бальшак Полацк — Асвея каля вёсак Маскалёнкі — Стралкі і не давалі магчымасці ворагу адступаць.
Памяць
У 1964 годзе ў вёсцы Марачкова Расонскага раёна ў гонар брыгады насыпаны курган, пастаўлены абеліск, у 1962 годе ў горадзе Верхнядзвінск і ў 1975 годзе ў гарадскім пасёлку Асвея ў гонар брыгады ўстаноўлены мемарыяльныя дошкі.
Жыццё на Тытане
Жыццё на Тытане, буйнейшым спадарожніку Сатурна, на бягучы момант застаецца адкрытым пытаннем і тэмай для навуковых дыскусій і даследаванняў.
Тытан значна халаднейшы за Зямлю, таму на яго паверхні няма вадкай вады, але там ёсць азёры вадкага метана і этана, а таксама рэкі нават моры з іх, акрамя таго, яны могуць выпадаць у выглядзе ападкаў, як дождж з вады на Зямлі. З высокай верагоднасцю на Тытане знаходзіцца падпаверхневы вадкі акіян, які складаецца з аміяка і вады.
Асобныя мадэлі паказваюць, што Тытан можа падтрымліваць існаванне «інвентыраваных» паўпрапушчальных мембран на аснове акрыланітрыла ў вадкай непалярнай метан-этанавай сумесі на яго паверхні, але ва ўмовах, пры якіх метан-этанавая сумесь існуе ў вадкім стане, ўсе малекулы буйней і палярней акрыланітрыла непазбежна крышталізуюцца з-за значна большай сілы сувязі паміж палярнымі малекуламі (на гэтым прынцыпе заснавана фракцыянаванне вуглявадародаў і спіртавое асаджэнне нукляінавых кіслот). У той жа час у дадзеным асяроддзі назіраюцца складаныя хімічныя працэсы выбіральнага абмену і назапашвання шэрага рэчываў, што з'яшляецца тэмай шырокіх дыскусій сярод планетолагаў, у тым ліку і ў NASA. Атмасфера Тытана шчыльная, хімічна актыўная і багатая арганічнымі злучэннямі; гэтыя факты падштурхнулі вучоных да датаковых меркаванняў аб наяўнасці жыцця ці перадумоў жыцця, асабліва ў верхніх слаях атмасферы. Яго атмасфера таксама ўтрымлівае вадарод, а метан можа злучацца з асобнымі з арганічных злучэнняў (напрыклад з ацэтыленам для атрымання энэргіі і развіцця жыцця.
У чэрвені 2010 года, вучоныя, прааналізаваўшы дадзеныя місіі Касіні-Гюйгенс паведамілі аб анамаліях у атмасферы Тытана, каля яго паверхні. На падставе гэтага яны прапанавалі гіпотэзу аб «дыханні» прымітыўных біялагічных арганізмаў. згодна з гэтай гіпотэзай, арганізмы маглі б паглынаць газападобны вадарод і жывіцца малекуламі ацэтылена, пры гэтым у працэсе іх жыццядзейнасці ўтвараўся б метан. у выніку на тытане назіраўся б недахоп ацэтылена і зніжэнне вадарода каля паверхні. Але пакуль да гэтага часу няма бясспрэчных доказаў існавання жыцця на Тытане.
Тэмпература паверхні
З-за аддаленасці Тытана ад Сонца ён значна халаднейшы за Зямлю, тэмпература яго паверхні складае каля 94 К (-179 °С). Пры такіх тэмпературах вядзяны лёд не тае, не выпараецца і не сублімуецца, а заўсёды застаецца цвёрдым.
З-за моцнага холада, а таксама недахопу вуглякіслага газа ў атмасферы, вучоныя лічаць, што ўмовы на Тытане горшыя для ўзнікнення жыцця, чым на Зямлі да ўзнікнення жыцця. Але яны не выключаюць жыццё ў асяроддзі з вадкага метана і этана, і кажуць аб тым, што адкрыццё такіх формаў жыцця (нават вельмі прымітыўных) засведчыла б пра распаўсюджанасць жыцця ў Сусвеце.
Тэмпература ў мінулым
У 1970-х гадах астраномы выявілі нечакана высокія ўзроўні інфрачырвоных выкідаў ад Тытана. Адным з тлумачэнняў гэтага было тое, што паверхня Тытана была значна цяплейшай, чым чакалася, з-за парніковага эфекта. Асобныя ацэнкі тэмпературы паверхні нават набліжаюцца да тэмпературы ў халаднаватых рэгіёнах Зямлі. Існавала яшчэ адно магчымае тлумачэнне для інфрачырвонага выпраменьвання: на паверхні было вельмі холадна, але верхняя атмасфера награвалася за кошт паглынання ультрафіялетавага святла малекуламі этана, этылена і ацэтылена.
Тэмпература ў будучыні
Тытан можа стаць значна цяплейшым у будучыні. Праз шэсць міліярдаў гадоў, калі Сонца стане чырвоным гігантам, тэмпература на паверхні Тытана можа павялічыцца да 200 К (-70 °С), што дастаткова для існавання стабільнага акіяна з водна-аміячнай сумесі на яго паверхні. Гэтыя ўмовы могуць стварыць спрыяльнае асяроддзе для экзатычных формаў жыцця напрацягу некалькіх сотняў міліёнаў гадоў. Гэтага часу дастаткова для зараджэння адносна простага жыцця.
Адсутнасць вады на паверхні спадарожніка ў вадкім стане
Бачная адсутнасць вады ў вадкім стане на паверхні Тытана была прыведзена NASA як аргумент супраць жыцця на спадарожніку. Паводле заяўлення агенцтва, вада мае важнае значэнне не толькі як «растваральнік для жыцця, якое мы ведаем», але з-за таго, што гэта «адназначна падыходзіць для садзейнічання самаарганізацыі арганічных рэчываў».
Фармаванне складаных малекул
Хаця Касіні-Гюйгенс і не быў абсталяваны для таго, каб паказаць доказы існавання складаных арганічных малекул, ён паказаў, што асяроддзе на Тытане шмат у чым падобнае да таго, што было на пачатковых этапах існавання Зямлі. Вучоныя мяркуюць, што атмасфера ранняй Зямлі была падобнай па свайму складу на цяперашнюю атмасферу Тытана, з важным выключэннем: адсутнасцю пароў вады на Тытане.
Былі распрацаваныя шматлікія гіпотэзы, якія спрабуюць пераадалець пераход ад хімічнай да біялагічнай эвалюцыі. Эксперымент Мілера-Юры і некалькі наступных эксперыментаў паказалі, што ў верхняй частцы атмасферы Тытана пад пастаянным уздзеяннем іанізуючага і кароткахвалявага выпраменьвання ідзе няспынны працэс утварэння складаных малекул і палімерных рэчываў. Менавіта з гэтых рэчываў, якія ўтвараюць сумесь вуглявадародаў з агульнай назвай таліны складаецца аранжавы смог, які поўнасцю хавае паверхню спадарожніка ў бачным дыяпазоне спектра. Рэакцыі пачынаюцца з дысацыяцыі азота, метана і суправаджаецца ўтварэннем сінільнай кіслаты, ацэтілена і больш складаных вуглявадародаў. Прадукты гэтых рэакцый ва ўмовах халоднай атмасферы, звычайна, маюць цвёрдую фазу агрэгатнага стана і ў выглядзе пылу асядаюць на паверхню. Магчымасць наступных рэакцый — аж да ўтварэння амінакіслотаў — таксама была вывучана, а паколькі нізкія тэмпературы на паверхні абмяжоўваюць хуткасць хімічных рэакцый, таксама былі атрыманы ацэнкі часу, неабходнага для атрымання прэбяітычных злучэнняў з улікам таго, што ў месцах падзення буйных астэроідаў і крыявулканічных раёнах магчыма наяўнасць абласцей з вадкай вадой каля паверхні. У кастрычніку 2010 вучоныя з Арызонскага ўніверсітэта абвясцілі аб выяўленні пяці нуклеацідных аснаванняў — будаўнічых блокаў ДНК РНК (так былі знойдзены амінакіслоты) — у дадзеным выпадку было паказана, што нуклеацідныя аснаванні могуць утварацца без наяўнасці вадкай вады ў якасці растваральніка.
Магчымасць пражывання пад паверхняй
Маделяванне прывяло да меркавання, што на Тытане існуе дастаткова хімічных рэчываў для пачатка хімічнай эвалюцыі аналагічна таму, што, як мяркуюць, адбылося на Зямлі. Хаця аналогія мае на ўвазе наяўнасць вады ў вадкім стане на больш працяглыя тэрміны, чым назіраемыя ў бягучы момант, усё ж на аснове асобных тэорый, ёсць меркаванні, што вада можа захавацца ў мёрзлым слое ізаляцыі. Цеплаабмен паміж унутранымі і знешнімі слаямі будзе мець рашаючае значэнне для захавання якой-небудзь групы жыцця. Выяўленне мікробнага жыцця шмат у чым будзе залежаць ад гэтых біягенных фактараў.
Акрамя таго, было адзначана, што вадкія акіяны аміяка ці, нават, вады могуць існаваць значна глыбей пад паверхняй. Моцнае прыліўное ўздзеянне Сатурна можа прывесці да разагрэва ядра і падрыманню дастаткова высокай тэмпературы для існавння вадкай вады. Параўнанне здымкаў «Касіні» за 2005 і 2007 гады паказала, што дэталі ландшафта змясціліся прыкладна на 30 км. Паколькі Тытан заўсёды павёрнуты да Сатурна адным бокам, такі зрух можа тлумачыцца тым, што ледзяная кара аддзелена ад асноўнай масы спадарожніка глабальнай вадкай праслойкай.
Мяркуецца, што ў вадзе ўтрымліваецца значная колькасць аміяка (каля 10%), які дзейнічае на ваду як антыфрыз, гэта значыць, паніжае тэмпературу яе замярзання. У спалучэнні з высокім ціскам, з боку кары спадарожніка, гэта можа з'яўляцца дадатковай умовай існавання падпаверхнявага акіяна.
Пражыванне ў вадкіх азёрах
Акрамя таго, было выказана меркаванне, што жыццё можа існаваць у вадкіх метане і этане на паверхні Тытана, якія маюць форму рэчак і азёр, накшталт таго, як арганізмы на Зямлі жывуць у вадзе. Такія істоты б выкарыстоўвалі H2 замест O2, ўзаемадзейнічалі з ацэтіленам замест глюкозы, і выдзялялі б метан замест вуглякіслага газа.
Растваральнікі
Існуе дыскусія аб эфектыўнасці метана ў якасці растваральніка для жыцця ў параўнанні з вадой: вада з'яўляецца больш моцным растваральнікам, чым метан, што дазваляе ёй лягчэй пераносіць у клетку, але меньшая хімічная рэактыўнасць метана дазваляе яму лягчэй утвараць буйныя структуры, напрыклад бялкі ці падобныя да іх рэчывы.
Іншае меркаванне складаецца ў тым, што арганізмы, якія жывуць у асяроддзі вадкага метана ці этана могуць выкарыстоўваць іншыя злучэнні ў якасці растваральніка. Напрыклад, фасфін (PH3) і простыя злучэнні фосфар а і вадарода. Як вада і аміяк, фасфін мае палярнасць, але ён існуе ў выглядзе вадкасці пры больш нізкіх тэмпературах, чым аміяк ці вада. У вадкім этане фасфін мае форму асобных кропель, а гэта значыць, што ячэйкападобныя структуры маглі б існавць без клетачных мембран.
Вынікі даследаванняў
Яшчэ ў 2005 годзе астрабіёлаг Крыс Макей прадказаў, што калі метанагеннае жыццё спажывае атмасферны вадарод у дастатковым аб'ёме, то яна будзе мець прыкметны ўплыў на суадносіны сумесі ў трапасферы Тытана. Пазней аб гэтым у чэрвені 2010 года паведаміў Дарэл Штробель з Універсітэта Джона Хопкінса, які адзначыў лішак малекулярнага вадароду ў верхніх слаях атмасферы, што прыводзіць да сыходных патокаў на хуткасці прыкладна 1025малекул за секунду. Каля паверхні вадарод, верагодна, знікае з-за яго спажывання метанагеннымі формамі жыцця. У тым жа месяцы ў іншым артыкуле было згадана, што каля паверхні Тытана не маецца ацэтылена, што адпавядае гіпотэзе, паводле якой, ацэтылен, як і вадарод, таксама спажываецца метанагенамі. Крыс Макей, пагадзіўшысь з тым, што наяўнасць жыцця з'яўляецца верагодным тлумачэннем вывадаў аб адсутнасці вадарода і ацэтылена каля паверхні, папярэдзіў, што, верагодна, ёсць і іншыя тлумачэнні гэтаму фенамену, а менавіта: напрыклад, магчымасць таго, што вынікі былі нявернымі з-за чалавечай памылкі ці наяўнасці асобных мінеральных каталізатараў.
Панспермія
Былі прапанаваны і альтэрнатыўныя тлумачэнні для гіпатэтычнагаіснавання жыцця на Тытане: калі жыццё і існуе на Тытане, то было б статыстычна вергодна, што яно ўзяло пачатак ад Зямлі ці іншай планеты і з'явілася незалежна ў ходзе працэса, вядомага як панспермія. Было прапанавана, што астэроіды і каметы маглі занесці туды жыццё. Але з другога боку, кожнай жывой істоце, якая апынулася ў крыягенных вуглявадародных азёрах Тытана, неабходна было прыстасавацца да вельмі складаных умоў жыцця, што з'яўляецца вельмі малаверагодным.
Брунейскі долар
Брунейскі долар (валютны код BND) — валюта Брунея з 1967 года. Звычайна ён абзначаецца сімваламі $ ці B$, каб адрозніць ад іншых доларавых валют, дзеліцца на 100 сенаў.
Курс брунейскага долара прывязаны да сінгапурскага долара па курсе 1:1 (Сінгапур асноўны гандлёвы партнёр Брунея).
Гісторыя
Першай валютай Брунея былі ракавінкі. Крыху пазней у якасці валюты выкарыстоўваліся бронзавыя гарбатнікі.
У 1868 годзе Бруней выпусціў алавяныя манеты з аднацэнтавымі манетамі (з 1888 года). Гэты цэнт быў сотай часткай долара Праліваў. Пад час брытанскага пратэктарату ў пачатку 20 стагоддзя, Бруней карыстаўся доларам Праліваў, потым, да 1967 года Малайскім доларам, да выпуску ўласнай валюты.
Брунейскі долар замяніў Малайскі долар у 1967 годзе. Да 1973 года Малайскі долар быў заменены па наміналу Сінгапурскім і Брунейскім доларамі. У наш час сінгапурскі і брунейскі нацыянальныя банкі падтрымліваюць фіксаваны курс да сваіх валют.
NGC 6175-2
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Сады Лукула
Сады Лукула  — самыя раннія сады ў Старажытным Рыме на паўднёва-усходнім схіле ўзгорка Пінча, пабудаваныя рымскім палкаводцам і консулам Луцыям Лукулам у 60 годзе да н.э. (Tacitus, Ann., XI.1).
Лукул лічыцца лічыцца родапачынальнікам рымскага садовага мастацтва. Ён прывёз з Персіі і ўпершыню развёў у Еўропе культурную вішню. Яго рымскі парк складаўся з некалькіх участкаў — садоў з рознымі насаджэннямі. Сады ўпрыгожвалі статуі, вазы, фантаны.
Далейшы ўклад у добраўпарадкаванне садоў унёс рымскі консул Валерый Азіятык, якому яны належалі з 46 года н.э. і зваліся Horti Asiatici. Па словах Плутарха, сады Лукула стаяць у адным шэрагу з самымі пышнымі імператарскімі садамі (Plut., Luc., 39).
У эпоху Адраджэння сады на Пінча былі адроджаны сям'ёй Медычы. Цяпер на гэтым месцы размешчаны віла Баргезэ і віла Медычы.
Кірпічнэ (Бахмацкі раён)
Кірпічнэ (Кирпичне) — былая вёска, размешчаная на тэрыторыі Бахмацкага раёна Чарнігаўскай вобласці, Украіна.
Скасаваная ў 2013 годзе.
Ямайскі долар
Ямайскі долар (міжнароднае абазначэнне — JMD, унутры краіны — JD або J $) — грашовая адзінка Ямайкі. Складаецца з 100 цэнтаў. У абароце выкарыстоўваюцца купюры наміналам 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100, 500 і 1000 долараў, а таксама манеты ў 5, 10, 20, 25, 50 цэнтаў, 1, 5, 10 і 20 долараў. Адначасова ў абароце знаходзяцца манеты старых выпускаў і вялікая колькасць юбілейных, часцяком вельмі нечаканай формы.
Гісторыя
Да 1840 года нароўні з брытанскім фунтам і манетамі мясцовых выпускаў, абарачаліся і манеты Іспаніі. З 1840 да 1969 года грашовыя адзінкай быў ямайскі фунт. Акрамя таго, з 1955 да 1964 г. мелі хаджэнне Вест-Індскія долары. Ямайскі долар выкарыстоўваўся ў якасці афіцыйнай валюты на Кайманавых астравах да ўвядзення там у 1972 годзе уласнай валюты — долара Кайманавых астравоў.
П’евэ-д’Ольмі
П'евэ-д'Ольмі (Pieve d'Olmi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 1170 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 62 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 26040. Тэлефонны код — 0372.