cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сусветная федэрацыя дэмакратычнай моладзі
Гісторыя
Была заснавана 10 лістапада 1945 г у Лондане. Лічыцца прадаўжальніцай справы Камуністычнага інтэрнацыяналу моладзі. Ад СССР у СФДМ ўваходзілі прадстаўнікі УЛКСМ і Камітэта моладзевых арганізацый СССР. У перыяд росквіту аб'ядноўвала больш за 100 мільёнаў юнакоў і дзяўчат 250 моладзевых арганізацый з 115 краін (1985). Пасля распаду СССР перажыла перыяд крызісу, але па-ранейшаму аб'ядноўвае дзясяткі моладзевых арганізацый па ўсім свеце. СФДМ з'яўляецца арганізатарам Сусветнага фестывалю моладзі і студэнтаў. Штаб-кватэра СФДМ знаходзіцца ў Будапешце.
Івашчукы
Івашчукы (Іващуки́) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Казынскай вясковай абшчыны.
ФК Дэбрэцэн
«Дэбрэцэн» (Debreceni Vasutas Sport Club альбо DVSC) — венгерскі футбольны клуб з горада Дэбрэцэн. Афіцыйная назва клуба з венгерскай мовы перакладаецца як Чыгуначны Спартыўны Клуб «Дэбрэцэн». Гэта знайшло адлюстраванне і ў мянушцы каманды — «Локі».
Асака (Узбекістан)
Асака (Asaka, Асака) — горад раённага падпарадкавання (з 2010) у Андыжанскай вобласці (Узбекістан). Адміністрацыйны цэнтр Асакінскага раёна. Насельніцтва 56,7 тыс. жыхароў (2005). Горад размешчаны ў Ферганскай даліне, на канале Шахрыхансай. Праз горад праходзіць лінія чыгункі Ташкент — Каканд, каля горада таксама здабыча нафты і прыроднага газу.
Мікола Нікан
Мікола Нікан (, — ) — грамадскі дзеяч беларускай эміграцыі, педагог.
Біяграфія
Скончыў Свіслацкую гімназію (1928) і вышэйшыя курсы ў Варшаве (пасля 1931). Настаўнічаў. У пачатку II сусветнай вайны мабілізаваны ў польскую армію, трапіў у Вільню. У 1939 быў арыштаваны савецкімі ўладамі і высланы ў Варкуту. У 1942 г. далучыўся да арміі Андэрса. У шэрагах 2-га Польскага корпуса прайшоў праз Сірыю, Егіпет, удзельнічаў у ваенных дзеяннях у Італіі. У 1947 ў Англіі дэмабілізаваўся ў рангу капітана. Адзін з заснавальнікаў і кіраўнікоў Згуртавання беларусаў Вялікай Брытаніі, ініцыятар куплі ў Лондане будынка для Беларускага дома.
3 канца 1951 ў Аўстраліі, да 1968 працаваў на нафтаперапрацоўчым камбінаце. Быў сакратаром Згуртавання беларусаў у Вікторыі. Адзін з заснавальнікаў і кіраўнікоў Беларускага цэнтральнага камітэта (БЦК) у Вікторыі. Доўгі час быў прадстаўніком БЦК у Камітэце паняволеных народаў. Ініцыятар стварэння і шматгадовы кіраўнік беларускай вячэрняй школы і беларускай бібліятэкі ў Мельбурне, выкладаў беларускую мову і геаграфію. Быў адным з ініцыятараў набыцця Беларускага дому, падтрымаў ідэю арганізацыі Сустрэч беларусаў Аўстраліі. Доўгія гады распаўсюджваў беларускую прэсу ў штаце Вікторыя і быў сталым карэспандэнтам з Мельбурна для розных эміграцыйных выданняў. Карэспандэнт газеты «Беларус» (Нью-Ёрк) па Аўстраліі. Ініцыятар склікання Першага сусветнага з'езда беларускай эміграцыі (1948) і Першай сустрэчы беларусаў Аўстраліі (1976). Намеснік старшыні Рады БНР па Аўстраліі. Член кіраўніцтва Сусветнага аб'яднання беларускай эміграцыі (рэферэнт архіва і дакументацыі). Пахаваны на могільніку Фоўкнэр Меморыял Парк каля Мельбурна.
Ютросін (гміна)
Ютро́сін (Jutrosin) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Равіцкага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ютросіне. Плошча гміны складае 114,93 км². Станам на 2014 год у гміне Ютросін пражывалі 7139 чалавек, шчыльнасць — 62,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
(215) Энона
(215) Энона (Οινώνη) — тыповы астэроід галоўнага пояса, які быў выяўлены 7 кросавіка 1880 года рускім астраномам нямецкага паходжання Віктарам Кнорэ ў абсерваторыі каля Берліна і названы ў гонар Эноны, німфы ў старажытнагрэчаскай міфалогіі. Это был второй из четырёх открытых им астероидов.
Бельфортэ-дэль-К’енці
Бельфортэ-дэль-К’енці (Belforte del Chienti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мачэрата.
Насельніцтва складае 1747 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 110 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 62031. Тэлефонны код — 0733.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Падвойнае жыццё Веранікі
«Падво́йнае жыццё́ Верані́кі» (La double vie de Véronique, Podwójne życie Weroniki) — двухмоўны фільм польскага кінарэжысёра Кшыштафа Кеслёўскага, зняты ў 1991 годзе пры ўдзеле Польшчы, Францыі і Нарвегіі. Гэты фільм з’яўляецца першай карцінай кінарэжысёра, якую ён часткова здымаў за мяжой Польшчы.
Фільм расказвае гісторыю дзвюх маладых жанчын: польскай харысткі Веранікі і як дзве кроплі вады падобнай на яе французскай настаўніцы музыкі Веранік. Жанчыны не ведаюць пра існаванне адна адной, але звязаны таямнічай эмацыйнай сувяззю, якую Кшыштаф Кеслёўскі падкрэслівае праз адлюстраванні, колеры, гукі і мноства іншых дэталяў, што ўтвараюць безліч тонкіх паралеляў паміж дзвюма гераінямі. У абрамленні мігатлівай аператарскай працы Славоміра Ідзяка і таямнічай музыкі Збігнева Прайснера кінастужка ўяўляе сабой «адну з найбольш чыста метафізічных карцін», «незабыўную сімфонію пачуццяў».
Прэм’ера фільма адбылася 15 мая 1991 года ў межах конкурснай праграмы 44-га Канскага кінафестывалю, дзе фільм быў адзначаны трыма ўзнагародамі, у тым ліку за найлепшую жаночую ролю. «Падвойнае жыццё Веранікі» было абрана кандыдатам на прэмію «Оскар» за найлепшы фільм на замежнай мове ад Польшчы, але не трапіла ў канчатковы спіс намінантаў.
Анатацыя
Лёс спрыяе маладой польскай жанчыне Вераніцы. Пасля імправізаванага спеву на сяброўчынай рэпетыцыі ёй прапаноўваюць сольную партыю ў канцэрце. Вераніка, аднак, пакутуе ад праблем з сэрцам і памірае падчас канцэрта. Незадоўга да смерці, ідучы Кракаўскай плошчай, яна на імгненне заўважае жанчыну як дзве кроплі вады падобную на яе. Імя жанчыны Веранік, яна жыве ў Парыжы і працуе настаўніцай музыкі ў школе. Адразу ж пасля смерці Веранікі, аб чыім існаванні Веранік не падазрае, на яе накатвае хваля смутку і адзіноты. Па невядомых для яе самой прычынах яна кідае свае заняткі па вакале і звяртаецца да кардыёлага. Неўзабаве яна сустракае казачніка-лялькавода, які можа дапамагчы ёй разабрацца ў сабе і дакрануцца да таямніцы яе жыцця.
Сюжэт
Польшча. Маці паказвае дзяўчынцы першую зорку ў вячэрнім небе. «Гэта зорка, якую мы чакалі, каб пачаць Вігілію» — кажа яна. Францыя. Маці паказвае дзяўчынцы першы лісточак. «Зараз вясна, і хутка на ўсіх дрэвах з’явяцца лісточкі» — тлумачыць яна.
Польшча. Маладая жанчына Вераніка (Ірэн Жакоб) спявае ў хоры на вольным паветры. Раптам пачынаецца залева і ўсе спевакі ўцякаюць. Вераніка адна працягвае цягнуць апошнюю ноту, усміхаючыся дажджу, што падае ёй на твар. Пасля канцэрту Вераніка сустракае свайго каханага, Антэка, і яны кіруюцца да яго на кватэру, дзе займаюцца сексам. Вераніка гутарыць са сваім бацькам. Яна просіць яго паведаміць Антэку, што з’язджае да сваёй хворай цёткі ў Кракаў. Потым яна прызнаецца бацьку, што апошнім часам мае дзіўнае пачуццё, быццам яна не адна на свеце, але бацька не разумее яе слоў, а яна не можа патлумачыць.
Вераніка едзе ў Кракаў на цягніку. Дарогай яна разглядае пейзажы праз празрысты шарык: перакуленыя дамы, дрэвы, людзі. Прыехаўшы да цёткі, Вераніка расказвае ёй пра свае адносіны з Антэкам. Пазней яна дамаўляецца аб сустрэчы з сяброўкай, якая жыве ў Кракаве. Тая прапануе сустрэцца падчас рэпетыцыі хору і Вераніка згаджаецца. Яна назірае за ходам рэпетыцыі і ў пэўны момант пачынае падпяваць. У яе прыгожае звонкае сапрана, і хормайстар, азірнуўшыся, не прыпыняе яе. Пасля рэпетыцыі хормайстар прапануе Вераніцы прайсці праслухоўванне. Усцешаная Вераніка ляціць дамоў з папкай нот. Мінаючы Рынкавую плошчу, Вераніка трапляе ў натоўп дэманстрантаў, якіх разганяюць сілавыя структуры. Адзін з уцекачоў на бягу сутыкаецца з Веранікай, і тая ўпускае папку і рассыпае ноты. Сабраўшы ноты, Вераніка заўважае маладую жанчыну, якая робіць здымкі пратэстуючых — жанчына выглядае дакладна як яна сама. Вераніка ў некаторай разгубленасці ўсміхаецца і назірае, як жанчына разам са сваёй турыстычнай групай сядае ў аўтобус і з’язджае.
На праслухоўванні Вераніка ўражвае сваімі вакальнымі здольнасцямі музычнага кіраўніка і дырыжора. Аднак такое напружанне не праходзіць дарма. Па дарозе дамоў у Веранікі моцна прыхоплівае сэрца, аднак, перацярпеўшы, яна не звяртаецца да ўрачоў. Праз нейкі час Вераніцы паведамляюць, што яна выйграла конкурс і зацверджана салісткай. Калі цётка пытаецца, як у яе справы, Вераніка адказвае: «''Добра. Я нават спужалася, што занадта добра''».
Вераніка ў трамваі вучыць ноты і знянацку заўважае, што надварэ на матацыкле едзе Антэк. Выйшаўшы з трамвая, Вераніка спрабуе выбачыцца, што не адказвала на яго званкі. Антэк жа толькі кажа, што кахае яе, і што калі яна захоча яму нешта сказаць, то яна можа патэлефанаваць яму. Антэк з’язджае, але Вераніка кідаецца за ім і, дагнаўшы, просіць адвезці яе дамоў. Яна абяцае яму патэлефанаваць.
Вераніка прыбіраецца да канцэрта. Яна выглядвае ў акно і бачыць старэнькую бабульку, што, сагнуўшыся, цягне торбы. Вераніка прапануе ёй дапамогу, але бабулька не адзываецца. Гэтым вечарам Вераніка ўпершыню саліруе на вялікай сцэне. Яна неверагодна спявае, але напружанне замоцнае для яе сэрца. Вераніка падае мёртвай на сцэне, яе душа пралятае над галовамі слухачоў.
У той жа час у Парыжы маладая францужанка па імені Верані́к (Ірэн Жакоб) займаецца сексам з маладым чалавекам, але знянацку на яе накатвае хваля смутку. Яна просіць маладога чалавека пакінуць яе адну. Веранік адпраўляецца да свайго настаўніка музыкі, каб сказаць, што кідае заняткі. Той абвінавачвае Веранік у тым, што яна зарывае свой талент, але яна цвёрдая ў сваім рашэнні, хоць і не можа патлумачыць прычын.
Школу, дзе Веранік выкладае музыку, наведвае тэатр, і яна вядзе дзяцей на прадстаўленне. Спектакль расказвае гісторыю балерыны, якая, танцуючы, ламае сабе нагу і памірае. Аднак потым яна паўстае з мёртвых, пераўтвараючыся ў матыля. Пакуль дзеці ў захапленні назіраюць за прадстаўленнем, Веранік сочыць за лялькаводам, якога бачыць у адлюстраванні. Ён таксама заўважае яе. Вярнуўшыся ў клас, Веранік прапануе дзецям развучыць мелодыю, якая гучала ў спектаклі — твор Ван дэн Будэнмаера, галандскага кампазітара XVIII ст. Гэта той самы твор, падчас выканання якога памерла польская дзяўчына Вераніка. Пасля заняткаў, калі Веранік выходзіць са школы, у яе прыхоплівае сэрца, і яна адпраўляецца ў лякарню. Вечарам, вяртаючыся на аўтамабілі дамоў, Веранік спыняецца на чырвоны сігнал святлафора і спрабуе закурыць. Побач стаіць фургон. Кіроўца сігналіць, прыцягваючы ўвагу Веранік, і паказвае ёй, што яна трымае цыгарэту не тым бокам. Веранік пазнае ў кіроўцы фургона лялькавода. Ноччу раздаецца тэлефонны званок, Веранік прачынаецца і бярэ трубку, але там маўчанне. Яна кажа, што павесіць трубку, але голас адказвае «Не». У трубцы чуецца музыка Ван дэн Будэнмаера.
Веранік едзе да свайго бацькі. Яна прызнаецца яму, што ў некага закахалася, але не ведае ў каго. Таксама яна кажа, што нядаўна адчула, што засталася адна, нібыта нехта знік з яе жыцця. Вярнуўшыся ў Парыж, Веранік атрымлівае дзіўны ліст: у канверце няма анічога апроч шнурка ад абутку. Яна выкідвае ліст у сметніцу. Веранік будзіць блік святла. Яна выглядвае ў акно і бачыць, што суседскі хлопчык пускае ёй у твар сонечнага зайчыка. Хлопчык усміхаецца ёй і знікае ў сваёй кватэры, але і пасля яго адыходу блік святла працягвае блукаць па пакоі Веранік. Веранік знаходзіць у сметніцы выкінуты раней ліст са шнурком. Разглядваючы сваю кардыяграму, яна кладзе на яе шнурок і расцягвае яго ў прамую лінію — шнурок нагадвае кардыяграму чалавека, у якога спынілася сэрца.
Веранік даведваецца, што лялькавод — аўтар дзіцячых кніг Аляксандр Фабры, а гісторыя пра балерыну заснавана на яго кнізе «Страказа і матылёк». Адна з іншых яго кніг прысвечана шнурку ад абутку. Наступныя дні Веранік праводзіць за чытаннем кніг Аляксандра. Калі паштальён прыносіць ёй чарговую пасылку, яна ўгадвае, што там будзе пустая каробка з пад сігар «Вірджынія». Веранік наведвае бацьку і той перадае адрасаваны ёй пакунак. Гэтым разам гэта аўдыёкасета. Застаўшыся адна, Веранік слухае таямнічы запіс, поўны розных гукаў: гукі скамечанай паперы, крокі, рыпенне дзвярэй, гукі чыгуначнай станцыі і абслугоўвання ў кафэ, фрагмент музыкі Ван дэн Будэнмаера і ў завяршэнне гукі аўтакатастрофы. Усе гэтыя гукі і паштовы штэмпель на лісце прыводзяць Веранік у кафэ ля вакзала Сен-Лазар, побач стаіць згарэлая машына. Менавіта тут магла быць запісана гэта касета. У кафэ Веранік бачыць Аляксандра, які сядзіць адзін за столікам, нібыта чакаючы яе. Аляксандр гаворыць Веранік, што чакае яе тут ужо два дні. Ён працуе над новай кнігай і гэта быў своеасаблівы эксперымент: ён хацеў даведацца, ці можа ў сапраўдным жыцці жанчына адклікнуцца на тыя знакі, што ён ёй пасылаў. Засмучаная і ўзлаваная тым, што яе проста выкарыстоўвалі, Веранік уцякае і хаваецца ад Аляксандра, той пускаецца ўдагонку, тады Веранік ловіць таксі.
Веранік здымае нумар у гатэлі. Аднак, збіраючыся падняцца ў нумар, сутыкаецца з Аляксандрам, які, відаць, бег за таксі. Ён просіць яе аб прабачэнні, і яна дазваляе яму падняцца ў нумар, дзе яны абодва засынаюць. Сярод ночы Аляксандр будзіць Веранік і гаворыць ёй, што кахае яе. Яны займаюцца сексам. Раніцай Аляксандр распытвае Веранік пра яе жыццё. У адказ Веранік высыпае на ложак усё са сваёй сумачкі. Аляксандр разглядвае памаду, акуляры, празрысты шарык. Сярод іншых рэчаў Аляксандра зацікаўлівае раскадроўка фотаздымкаў, якія Веранік зрабіла падчас экскурсіі ў Польшчы. На адным з іх ён знаходзіць саму Веранік, але Веранік упэўнівае яго, што гэта не можа быць яна. Яна ўважлівей прыглядваецца да здымка і знянацку пачынае плакаць. Аляксандр суцяшае яе, і яны зноў займаюцца сексам.
Веранік прачынаецца ў доме Аляксандра і знаходзіць яго за працай: ён майструе новую марыянетку. У марыянеткі твар Веранік. Побач ляжыць яшчэ адна марыянетка — такая ж. Веранік цікавіцца, навошта яму дзве аднолькавыя марыянеткі. «''Для спектакля я раблю некалькі лялек. Яны лёгка ламаюцца''», — тлумачыць Аляксандр. Ён паказвае Веранік, як кіраваць марыянеткай, іншая ж марыянетка ляжыць на стале — без жыцця. Аляксандр чытае Веранік сваё новае апавяданне: «''23 лістапада 1966 года было самым важным днём у іх жыцці. Гэта быў той дзень, калі а трэцяй гадзіне раніцы яны абедзве з’явіліся на свет у двух розных гарадах, на двух розных кантынентах. У абедзвюх былі цёмныя валасы і зялёныя вочы. Ім было па два гады, і яны ўжо ўмелі хадзіць. Адна апяклася, дакрануўшыся да печы. А цераз некалькі дзён другая пацягнулася да печы, але своечасова адхапіла руку. Хаця яна не ведала, што можа апячыся''». «Табе падабаецца?» — пытае Аляксандр. — «Гэта можна назваць „Падвойнае жыццё“... Я пакуль не ведаю, якія ім даць імёны».
Веранік едзе да бацькі. Яна спыняе аўтамабіль перад варотамі дома і, працягнуўшы руку праз адкрытае акно, кладзе далонь на дрэва. Яе бацька працуе ў доме, адчувае, што прыехала Веранік, хоць яшчэ не ўбачыў яе.
Акцёрскі склад
Польская частка фільма
Падбор акцёраў
«Падвойнае жыццё Веранікі» — першы фільм Кшыштафа Кеслёўскага, які ён здымаў за мяжой, не маючы досведу працы ў заходняй сістэме кастынгу. Першапачаткова рэжысёр меў намер аддаць галоўную ролю ў фільме амерыканцы, і тая пагадзілася здымацца ў фільме. Аднак прадзюсар адклаў падпісанне кантракту. У выніку актрыса прыняла прапанову ад іншай кінастудыі. Пасля гэтага Кеслёўскі прыступіў да пробаў сярод французскіх актрыс. У выніку ролю атрымала дваццацічатырохгадовая франка-швейцарка Ірэн Жакоб, якая да таго здымалася ў некалькіх малавядомых фільмах, а таксама сыграла невялікую ролю ў стужцы Луі Маля «Бывайце, дзеці». Аглядальнік Джонатан Ромні адзначае, што ўявіць некага іншага ў ролях Веранікі і Веранік даволі складана. З аднаго боку гэта звязана з тым, што актрыса не мела іншых яркіх роляў на момант здымкаў і стала асацыявацца з вобразам, створаным у фільме Кеслёўскага, з іншага ж боку — гераіні, якіх іграе Ірэн, практычна ўвесь фільм знаходзяцца ў кадры.
Галоўная мужчынская роля спачатку прызначалася італьянскаму кінарэжысёру Нані Марэці. Кшыштаф Кеслёўскі адзначае, што ў Марэці спалучаюцца і мужчынская сіла, і дзіўная пяшчота, якія ён хацеў адлюстраваць у персанажы Аляксандра Фабры. І хоць Марэці нячаста выступаў у ролі акцёра, ён пагадзіўся здымацца, аднак пазней па прычыне хваробы адмовіўся ад ролі. Яго замяніў французскі акцёр, якога Кеслёўскі прыкмеціў у фільме «».
Здымкі і аператарская праца
Аператарская праца Ідзяка ў «Падвойным жыцці Веранікі» надзвычай «манерная». Працягваючы эксперыменты, пачатыя пры здымках «Дэкалога», Ідзяк стылізуе «карцінку» ў своеасаблівай каляровай гаме з перавагай залацістых адценняў. Сам рэжысёр тлумачыў выкарыстанне каляровых фільтраў неабходнасцю збалансаваць халодную шэрасць гарадскіх дэкарацый, сярод якіх здымаўся фільм. Фільтры надаюць выяве змазанасць, расплывістасць, прывіднасць сну. У цёплых «восеньскіх» фарбах праламляюцца асаблівасці светаўспрымання галоўных гераінь, а абраная колеравая гама надае стужцы адчуванне цеплыні і інтымнасці, што дапамагае здзяйсненню рэжысёрскай задумы глыбокага пранікнення ва ўнутраны свет абедзвюх дзяўчат.
Колеравая гама на працягу ўсяго фільма неаднастайная. Так, бураватыя колеры польскай восені ў першай траціне фільма на парадак больш змрочныя за французскія сцэны, насычаныя сонечным святлом Міжземнамор’я (здымаліся ў Клермон-Феране і Парыжы). Сцэны паўсядзённага жыцця кантрастуюць з кульмінацыйнымі сцэнамі ў канцэртных залах: смерць Веранікі падчас канцэрта, перараджэнне памерлай балярыны ў пастаноўцы лялечнага тэатра. Гэтыя дзве сцэны пабудаваны на амаль пагрозлівым спалучэнні чорнага з мігатлівым зеленаватым святлом рампы, уносячы трывожную ноту блізкасці чагосьці «тагасветнага».
У многіх сцэнах камеру і прадмет падзяляе шкляная перашкода — акно або шкляныя дзверы, у выніку чаго свет аказваецца праломленым пад нечаканым вуглом, прадметы — дзіўна скажонымі, экранныя прасторы множацца, у «карцінкі» ўзнікае «другое дно». У самым пачатку фільма такі эфект дасягаецца здымкамі праз лупу, у якую малая Веранік разглядае лісток. Затым функцыю «магічнага крышталя» бярэ на сябе дзіцячая цацка абедзвюх гераінь — сіліконавы шарык з зорачкамі. Да такіх прасторавых скажэнняў — нечаканых ракурсаў, люстэркава адбітых або перавернутых на 180° вобразаў — Кеслёўскі звяртаецца і ў наступных сваіх працах.
Тэатр марыянетак
Асаблівай увагі заслугоўвае тэатр марыянетак, які не толькі займае важнае месца ў сюжэце, але і выконвае значную ролю ў вобразным шэрагу фільма. Паводле ўспамінаў Кшыштафа Кеслёўскага, прафесія галоўнага героя, Аляксандра, была прыдумана цалкам выпадкова. Кеслёўскі і Пясевіч тады яшчэ не ўяўлялі, кім мусіць быць Аляксандр, і тут адзін з іх прыгадаў, што неяк бачыў па тэлевізары фрагмент выдатнага лялечнага спектакля. Пасля некаторых пошукаў удалося высветліць, што гэта фрагмент з цыкла фільмаў пра лялечнікаў, якія стварылі свае ўласныя тэатры, у прыватнасці туды ўвайшлі інтэрв’ю з  і фрагменты з яго спектакляў. Паглядзеўшы ўвесь цыкл, Кеслёўскі адзначыў для сябе, што Шварц з’яўляецца найлепшым з лялечнікаў. Шварц быў запрошаны да ўдзелу ў фільме, і хоць аказалася, што ён кінуў працу з лялькамі, прачытаўшы сцэнарый, Шварц згадзіўся вярнуцца да сваёй былой прафесіі.
У адрозненні ад большасці лялькаводаў, якія апранаюць цёмныя пальчаткі, або карыстаюцца вяровачкамі і палачкамі, Шварц не хавае рукі падчас прадстаўлення, але маніпулюе лялькамі такім чынам, што глядач перастае звяртаць на іх увагу. Кеслёўскі адзначае, што гэты момант аказаўся істотным для фільма, бо глядач мусіў бачыць рукі Аляксандра, рукі таго, хто нечым маніпулюе.
Здымкі тэатральнага прадстаўлення з марыянеткамі адбываліся ў Клермон-Феране. Шварц прызнаўся, што ніколі не выступаў перад дзецьмі, дый яшчэ перад такой вялікай аўдыторыяй, бо ў здымках прымалі ўдзел каля дзвюх соцень дзяцей. Шварц непакоіўся, што дзеці могуць не зразумець яго прадстаўлення, але адбылося ўсё дакладна наадварот: дзеці выказвалі самую непасрэдную рэакцыю, а пасля выступлення паўтары гадзіны закідвалі Шварца пытаннямі, тлумачылі, як самі зразумелі казку. Па словах Кеслёўскага, менавіта гэта вызначыла атмасферу сцэны і зрабіла яе адной з самых узрушальных у фільме.
Мантаж і варыятыўнасць сюжэту
У сваёй аўтабіяграфіі Кеслёўскі выказаў думку, што па-сапраўднаму фільм нараджаецца не падчас здымкаў, а ў мантажнай. Здымкі ж — гэта толькі збор матэрыялу, падрыхтоўка магчымасцяў. Паводле ўспамінаў Кеслёўскага, працуючы над «Падвойным жыццём Веранікі», разам з мантажорам яны падрыхтавалі каля дваццаці чарнавых варыянтаў мантажу. У адных гісторыя апавядалася даволі празрыста, у іншых — станавілася значна больш няяснай. У адной версіі, напрыклад, фільм куды больш канцэнтраваўся на пабочнай сюжэтнай лініі, дзе Веранік згаджаецца ілжыва сведчыць у судзе на карысць сваёй сяброўкі. У іншай версіі гэта інтрыга знікала цалкам. На пэўным этапе вытворчасці Кеслёўскі нават разглядаў магчымасць стварэння цэлага шэрагу версій фільма, каб у кожным кінатэатры падчас пракату ішла свая ўнікальная версія. Версіі маглі розніцца настроем, канцоўкамі, наяўнасцю ці адсутнасцю тых ці іншых сцэн і нават сюжэтных ліній. Сцэнарый быў напісаны з улікам такіх магчымасцяў, і адзнятага матэрыялу было дастаткова, аднак гэтая задума так і не была рэалізавана з-за недахопу часу і бюджэту. У рэшце рэшт, адзначае крытык Джонатан Ромні, той варыянт фільма, які мы зараз маем — гэта толькі адна са мноства магчымых версій. І менавіта гэтая незавершанасць, гэтае адчуванне часовага і выпадковага ў канечным выніку забяспечвае пачуццё таямніцы фільма.
Музычнае суправаджэнне
Музыка да фільма «Падвойнае жыццё Веранікі» была напісана польскім кампазітарам Збігневам Прайснерам. У фільме музыка займае вядучае месца, не толькі ствараючы адмысловую атмасферу, але і адыгрываючы ролю ў сюжэце. Абедзве галоўныя гераіні ў фільме адораныя вакалісткі, і адным з цэнтральных момантаў фільма з’яўляецца канцэрт, у якім Вераніка выконвае сольную партыю. Прайснер прыгадвае, што Кеслёўскі дрэнна разбіраўся ў музыцы, але выдатна разумеў яе ролю ў кіно. Так, даючы ўказанне наконт канцэрта, дзе павінна саліраваць Вераніка, Кеслёўскі наступным чынам апісаў неабходную музыку: «''Ведаю, што гэта мусіць быць прыгожая песня. Мы павінны паказаць, што гэта дзяўчына — геній''». Пры працы над фільмам большая частка музыкі пісалася да пачатку здымкаў. «Для „Веранікі“ я запісаў каля 80 працэнтаў музыкі да таго, як фільм быў зняты», — сцвярджае Прайснер.
Саўндтрэк карціны быў выпушчаны ў 1991 годзе і сабраў шматлікія хвалебныя водгукі. Так, аглядальнік Міхня Мандуцяну ў сваёй рэцэнзіі сцвярджае, што «Падвойнае жыццё Веранікі» — гэта фільм пра музыку, бо музычнае афармленне тут багатае, поўнае значэння і іграе не менш важную ролю, чым акцёрскае майстэрства. Паводле слоў рэцэнзента, гэты фільм можна разглядаць як оперу з уласцівымі ёй харавымі спевамі, мелодыямі, што паўтараюцца, і шматчасткавай кампазіцыяй.
За музыку да фільма Збігнеў Прайснер быў узнагароджаны Прэміяй Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса.
Пракат і зборы
Прэм’ерны паказ фільма «Падвойнае жыццё Веранікі» адбыўся ў межах Канскага кінафестывалю 15 мая 1991 года. 7 верасня 1991 года фільм упершыню быў паказаны на амерыканскім кантыненце на Міжнародным кінафестывалі ў Таронта. 20 верасня адбылася прэм’ера ў Злучаных Штатах Амерыкі ў межах Міжнароднага кінафестывалю ў Нью-Ёрку. У кастрычніку фільм быў прадстаўлены яшчэ на двух кінафествалях: на Варшаўскім кінафестывалі і на Міжнародным кінафестывалі ў Чыкага.
У французскім пракаце фільм заняў 52-е месца па зборах за 1991 год, агульная колькасць прададзеных квіткоў склала 592 241. У Паўночнай Амерыцы фільм стартаваў у адным кінатэатры і сабраў за прэм’ерны ўікенд 8 572 долары. Агулам у паўночнаамерыканскім пракаце фільм ішоў у 22 кінатэатрах і сабраў 1 999 955 долараў, што з’яўляецца даволі значнай сумай для замежнага артхауснага кіно.
Крытыка
Прэм’ера кінастужкі «Падвойнае жыццё Веранікі» на Канскім кінафестывалі прывяла крытыкаў у захапленне. Кінааглядальнік «Financial Times» назваў Кеслёўскага гіпнатызёрам, які здольны заваражыць аўдыторыю нават фільмам з бессэнсоўным сюжэтам — «ды так, як не заварожваў ні адзін еўрапейскі фільм апошніх часоў». Джорджыя Браўн завяршыла свой хвалебны водгук у «» параўнаннем сваёй рэцэнзіі з натужным, выкананым ёй на глебе захаплення, якое выклікаў у яе прагляд фільма.
Польскія рэцэнзенты, усхваляваныя крахам сацыялістычнага строю ва Усходняй Еўропе, успрынялі «Падвойнае жыццё Веранікі» больш насцярожана, як крок Кеслёўскага ад сацыяльнай праблематыкі яго папярэдніх прац у бок «безадказнага» артхауса і «паверхневай метафізікі». На змену жорстка рэалістычнаму адлюстраванню паўсядзённых рэалій прыйшлі экзістэнцыяльныя загадкі. Значны спецыяліст па польскім кіно, Пол Коўтс, абвінаваціў Кеслёўскага ў тым, што ён таксама, як і яго гераіня, дарма растрачвае дадзены яму талент. Між іншага ён адзначыў, што, не гледзячы на віртуознасць і ўсю прыгажосць, фільм пакідае па сабе пачуццё «нямоглага ўпрыгожвальніцтва».
За межамі Польшчы новы фільм Кеслёўскага выдатна ўпісаўся ў стэрэатып еўрапейскага артхауса замаруджаным тэмпам дзеяння, стылізаванай кінематаграфіяй, мноствам самацытат і магчымасцю разнастайных інтэрпрэтацый таго, што адбываецца на экране. Гейлін Стадлар (прафесар кінамастацтва ў Мічыганскім універсітэце) успрымае «Падвойнае жыццё Веранікі» як занавес класічнага еўрапейскага артхауса, у якім характарыстыкі фільмаў Рэнэ і Бергмана згушчаны да парадыйнага гучання. Марэк Хальтаў параўноўвае познія працы Кеслёўскага са Серджа Леонэ, у якіх нагнятанне прыкмет адпаведнага жанра (вестэрна) стварае эфект свядомага маньерызма на мяжы пародыі.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайтаў «» і «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 12 кінаўзнагародамі і 15 намінацыямі. У змешчанай ніжэй табліцы кінафестывалі і кінапрэміі прыведзены ў храналагічным парадку.
Тэма двайніцтва
Тэма двайніцтва мае вытокі ў літаратуры эпохі рамантызму ў творах такіх аўтараў, як Гофман і Дастаеўскі. Даволі часта двайнік, ці допельгангер, уяўляе сабой адваротны бок персанажа («Дзіўная гісторыя доктара Джэкіла і містара Хайда»), а ў псіхааналізе асацыіруецца з выцесненымі са свядомасці, «забароненымі» імпульсамі і жаданнямі. Часам, як у «», з’яўленне двайніка тоіць у сабе зародак гібелі героя; часам, як у Дастаеўскага, двайнік літаральна выцясняе «арыгінал» з яго жыцця і падмяняе яго сабой.
У кіно тэма містычнага двайніцтва закраналася пераважна ў экранізацыях літаратурных твораў, так як кіно гістарычна імкнулася да большага рэалізму экраннай рэчаіснасці, у той час як тэма двайніцтва разумее пад сабой некаторыя «тагасветныя» дапушчэнні накшталт перасялення душ і існавання паміж людзьмі тэлепатычных сувязяў. Часцей за іншых да гэтай тэмы звярталіся, напрыклад у нямецкім фільме «» (1913), дзе таямнічы незнаёмец забірае адлюстраванне галоўнага героя ў люстэрку. Містычныя душэўныя сувязі і «абмен асобамі» паміж двума жанчынамі — тэма фільма Інгмара Бергмана «» (1966), які ён лічыў адным з цэнтральных у сваёй творчасці. Пазней да гэтай тэмы звярталіся і амерыканскія кінематаграфісты — у прыватнасці, Роберт Олтмен у «'» (1977) і Дэвід Лінч у фільме «'» (2001).
Альтэрнатыўныя лёсы
У сваёй кнізе «Падвойныя жыцці, другія шансы» Анэт Інсдарф наступным чынам абазначае гэтую тэму: «''Галоўнае пытанне фільма здаецца бясспрэчна метафізічным: ці можа існаваць — у спектаклі Госпада, дзе здараюцца індывідуальныя „паломкі“ — нейкі дублёр, які рыхтуе наша выжыванне? Ці ж некаторыя з нас — гэта дублёры, якія рыхтуюць глебу для кагосьці, хто будзе жыць больш мудра?''»
Тэма сексуальнасці
«Падвойнае жыццё Веранікі» змяшчае шэраг сцэн эратычнага і сексуальнага зместу, аднак сексуальнасць у фільме не з’яўляецца прамалінейнай і адназначнай.
Джонатан Ромні адзначае, што Вераніка і Веранік з’яўляюцца адначасова сексуальнымі і дэсексуалізаванымі. З аднаго боку, абедзве жанчыны вядуць актыўнае палавое жыццё, але з іншага боку, сапраўднага экстазу гераіні дасягаюць у зусім несексуальных сітуацыях. Кінематаграфічны вобраз жаночага задавальнення тут выяўлены, напрыклад, у падстаўленым дажджу твары Веранікі, якая спявае, або у лунаючым руху камеры над Веранік, калі яна ўстае з ложку пасля чытання. Такое выяўленне стварае ўражанне, што перад гледачом не дзве дарослыя жанчыны, а хутчэй дзеці дасексуальнага ўзросту, падуладныя ўплыву і маніпуляванню аўтарытэтнымі дарослымі: лялечнікам, улюбёным бацькам або шаноўным дырыжорам.
Аналізуючы сексуальную складаючую фільма, канадская пісьменніца Дораці Камінгс Мак-Лін выказвае меркаванне, што Вераніка ў тым узросце, у той краіне, у тыя часы і пры яе характары не магла б так бесклапотна ставіцца да сексу да шлюбу, які ўяўляе сабой цяжкі грэх. Аднак, указваючы на далёкасць фільма ад якой-кольвек дакументальнасці, пісьменніца бачыць шэраг матываў, якія, магчыма, праследаваў рэжысёр у дадзеных сцэнах. Cцэна з Веранікай у пачатку фільма, паводле Мак-Лін, служыць ілюстрацыяй імпульсіўнасці гераіні, яе самазахопленасці і пэўнай нясталасці ў адносінах. Сцэны ж з Веранік — гэта выяўленне таго, што секс не з’яўляецца найпрасцейшым шляхам да эмацыйнай блізкасці а таксама тое, якой нікчэмнай заменай сапраўднай блізкасці могуць з’яўляцца палавыя зносіны.
Інтэрпрэтацыі
Кеслёўскі адмаўляў, што ў яго фільмах прысутнічаюць тыя ці іншыя метафары і алегорыі: «''Для мяне бутэлька малака — гэта проста бутэлька малака; калі яна разліваецца — гэта азначае толькі тое, што малако нехта разліў. Нічога больш''». Тым не менш, ён прызнаваў, што імкнуўся да стварэння момантаў, якія дапамагаюць фільму пазбягаць літаралізму.
Аднак, не гледзячы на пазіцыю рэжысёра, многія крытыкі прапаноўваюць свае інтэрпрэтацыі «Падвойнага жыцця Веранікі». Так, палітычна ангажаваныя крытыкі ў Польшчы, улічваючы гістарычны кантэкст выхаду фільма, бачаць у аповедзе пра дзвюх Веранік алегорыю ахвяры, прынесенай Польшчай у гады «жалезнай заслоны» дзеля дабрабыту Заходняй Еўропы, уключаючы і сястру Польшчы па цязе да свабоды — Францыю. Пры гэтым адзначаецца, што заходняя і ўсходняя часткі Еўропы, на падабенства дзвюх Веранік, няпоўныя адна без адной.
Паводле псіхааналітычнай трактоўкі Славая Жыжака «Падвойнае жыццё…» можна разглядаць як алегорыю аўтабіяграфічнага характару. Ён бачыць у двайніцтве Веранік адлюстраванне расшчэпленай псіхалогіі рэжысёра, які ў перыяд стварэння фільма канчаткова перабраўся з Польшчы, з якой звязаны яго ранейшыя фільмы з прысмакам сацыяльнага рэалізму, у Францыю, дзе будуць зняты «Тры колеры» — касмапалітычны, далёкі ад сацыяльных пытанняў артхаус. Іншы аўтабіяграфічны аспект заўважаюць у тым, што на падабенства да сваёй гераіні, Кеслёўскі, ведаючы пра праблемы з сэрцам, выбраў згубнае для здароўя служэнне мастацтву, што прывяло яго да ранняй смерці. Такім чынам, крытыкі супастаўляюць рэжысёра з Веранікай насуперак таму, што па логіцы фільма аўтару хутчэй адпавядае лялечнік Аляксандр.
Некаторыя рэцэнзенты спрабуюць адшукаць у фільме павучальны аспект. Так, крытык Сайман Уінчэл бачыць драматызм «Падвойнага жыцця…» ў здольнасці французскай Веранікі здабываць урокі з жыцця сваёй польскай цёзкі. На думку Анэт Інсдарф фільм Кеслёўскага абуджае ў гледачы пытанні аб магчымасці існавання ў кожнага з нас двайніка, які праз свае памылкі, сам не ведаючы таго, рыхтуе нашы правільныя рашэнні. Уплывовы амерыканскі кінакрытык Роджэр Эберт, абмяркоўваючы «Падвойнае жыццё…» ў сваёй кнізе пра выдатныя фільмы XX стагоддзя, наадварот, узносіць стужку за. Эберт выказвае падзяку рэжысёру за тое, што ён не разжоўвае сутнасць падзей фільма, дазваляючы ўяўленню гледачоў дадумваць нябачныя сувязі.
Уплыў на кінематограф
Ніводзін іншы польскі кінарэжысёр не знайшоў столькі вучняў і паслядоўнікаў у міжнародным кіно, як Кшыштаф Кеслёўскі. Глыбей за ўсё ў свядомасці кіна-паслядоўнікаў адбіліся познія фільмы рэжысёра, у якіх ён адмаўляецца ад рэалізму дзеля духоўна-кінематаграфічных пошукаў. Менавіта познія працы Кеслёўскага, сярод якіх тэлецыкл «Дэкалог», фільм «Падвойнае жыццё Веранікі» і трылогія «Тры колеры», часцей за ўсё зноў вяртаюцца на экраны ў выглядзе цытат, амажаў і аўтарскіх транскрыпцый у творах майстроў сучаснага кіно. Біёграф рэжысёра, Станіслаў Завісліньскі, пералічвае ў сваім даследаванні не менш за два дзясяткі фільмаў, у якіх ёсць «нешта ад Кеслёўскага». Сярод адзначаных ім кінастужак ёсць творы такіх сусветна вядомых аўтараў, як Алехандра Гансалес Іньярыту, Том Тыквер, Жан-П’ер Жэнэ і, а таксама творы польскіх кінематаграфістаў Ежы Штура, і.
Найбольш вядомым і паспяховым фільмам, створаным пад уплывам «Падвойнага жыцця Веранікі», з’яўляецца «Неверагодны лёс Амэлі Пулен» Жан-П’ера Жэнэ. «Вераніку» і «Амелі» яднаюць многія кінематаграфічныя аспекты, пачынаючы ад падабенства сюжэтных матываў, асобных сцэн, вобразаў і дробных дэталяў, і сканчваючы падобнымі спосабамі пабудовы сюжэту і сюррэалістычнай эстэтыкай. Абодва фільмы расказваюць гісторыю родных душ, якія жывуць далёка адна ад адной, але мараць аднойчы сустрэць некага блізкага ім. У абодвух фільмах прысутнічае матыў гульні, калі адзін герой кіруе дзеяннямі другога, падаючы розныя знакі. У Амелі, як і ў Веранікі, няма братоў і сясцёр, абедзвюх гераінь яднае матыў хваробы сэрца. Аднак «Вераніка» і «Амелі» маюць і істотнае ідэйнае адрозненне: тым часам, як фільм польскага рэжысёра тычыцца звышнатуральнага свету і можа быць асэнсаваны ў рэлігійным ці метафізічным сэнсе, гісторыя, расказаная Жэнэ, з’яўляецца па сваёй сутнасці чыста свецкай.
Курсыкы
Курсыкы (Ку́рсики) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Казынскай вясковай абшчыны.
Іаан Занара
Іаан Занара (Ἰωάννης Ζωναρᾶς; памёр пасля 1159) — візантыйскі гісторык XII стагоддзя, манах-багаслоў, аўтар вядомай хронікі. Займаў пасады начальніка імператарскай варты (вялікі друнгарый вілы) і першага сакратара імператарскай канцылярыі (пратасікрыт), затым пасля смерці жонкі і дзяцей прыняў манаства і пасяліўся ў манастыры Святога Глікерыі на востраве ў Мармуровым моры. Яго смерць датуецца першымі гадамі праўлення візантыйскага імператара Мануіла Камніна (1143—1180 гг.)
Маісеевіцкі сельсавет
Маісе́евіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Маісеевічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Масевіцкі сельсавет у складзе Ваўкавыскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 19 снежня 1974 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ваўкавыскага сельсавета.
Латвія на летніх Алімпійскіх гульнях 1936
Латвія брала ўдзел у Летніх Алімпійскіх гульнях 1936 года ў Берліне (Германія), і заваявала адну сярэбраную і адну бронзавую медалі.
Васход (Буда-Кашалёўскі раён)
Васхо́д (, Восход) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Губіцкага сельсавета.
Да 1 снежня 2009 года пасёлак уваходзіў у склад Старабудскага сельсавета.
Дом-музей Петруся Броўкі
Хата-музей Петруся Броўкі — музей беларускага паэта і пісьменніка Пятра Усцінавіча Броўкі.
З’яўляецца філіялам Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры.
Гісторыя
Хата-музей Петруся Броўкі быў заснаваны 10.07.1980 паводле Пастановы Савета Міністраў БССР у в. Пуцілкавічы, дзе нарадзіўся народны паэт Беларусі Пятрусь Усцінавіч Броўка.
У 2014 годзе Хата-музей Петруся Броўкі стала філіялам Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры.
Транслейтанія
Транслейтанія  (Transleithanien) — найменне земляў венгерскай кароны ў складзе двуадзінай Аўстра-Венгрыі. Утворана ў выніку пагаднення 1867 г. і праіснавала да 1918 г. — года распаду краіны.
Назва
Лацінская назва Транслейтанія пазначае землі, размешчаныя на ўсходнім боку (літаральна: «па той бок», калі глядзець з боку Аўстрыі) ракі Лейты (Літавы), у супрацьлегласць Цыслейтаніі, каралеўствам і землям, прадстаўленым у Рэйхсраце і размешчаным на захад ад ракі.
Склад
У складзе Транслейтаніі вылучалі:
Маканавічы (прыпыначны пункт)
Мака́навічы (, Макановичи)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Маканавічы; на лініі Васілевічы — Хойнікі, паміж прыпыначным пунктам Зашчоб'е і прыпыначным пунктам Ізбынь.
IC 1143
IC 1143 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Малая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
НТБ-Беларусь
«НТБ-Беларусь» (НТВ Беларусь) — беларускі тэлеканал. Ліцэнзаваная версія канала НТБ. Эфірнае вяшчанне ажыццяўляецца з 4 ліпеня 2006 года. Вяшчальнік — Нацыянальная дзяржаўная тэлерадыёкампанія Рэспублікі Беларусь. З красавіка 2009 года — адзіная версія канала НТБ, даступная ў кабельных сетках Беларусі (раней паралельна трансляваўся «НТВ Мир»). Час вяшчання: 6:00 — 0:30.
Гісторыя
Пасля захопу НТБ у 2001 годзе мінская версія тэлеканала пачынае губляць папулярнасць.
4 ліпеня 2006 года на беларускіх частотах НТБ Белтэлерадыёкампанія запусціла вяшчанне беларускай версіі тэлеканала НТБ пад назвай «НТБ-Беларусь». Так як некаторыя праграмы выразаліся з эфіру, то гледачы глядзелі міжнародную версію (НТВ Мир).
У 2009 годзе канал пачынае ўстаўляць у сетку вяшчання свае праекты, сярод якіх — «Урачэбныя таямніцы» і «Астрапрагноз», якія транслююцца па сённяшні дзень.
11 лютага 2019 года тэлеканал пачаў вяшчанне ў фармаце HD.
Праграмная палітыка
«НТБ-Беларусь» транслюе шматлікія арыгінальныя перадачы НТБ. Выключэнне галоўным чынам складае змест, распаўсюд якога абмежаваны тэрыторыяй Расіі. Як правіла, гэта перадачы чужой вытворчасці — «Свая гульня», «Quattroruote», фільмы і серыялы, футбольныя матчы, а таксама тэлеперадачы, якія ўтрымоўваюць крытыку ў адрас Аляксандра Лукашэнкі. Неліцэнзаваны кантэнт замяшчаецца іншымі перадачамі ці фільмамі. Штодзень выходзяць некалькі выпускаў навін: «Сёння», «Сёння. Галоўнае». Валодаючы добрымі суадносінамі рэйтынгу і коштам рэкламнага часу — адзін з самых запатрабаваных рэкламадаўцамі тэлеканалаў. На «НТБ-Беларусь» больш рэкламы, чым на НТБ, і з-за гэтага напрыклад, «Сёння ў 23:15» транслюецца ў 23:30.
Вяшчанне
«НТБ-Беларусь» ажыццяўляе вяшчанне ў лічбавым стандарце DVB-T. Пры гэтым сігнал распаўсюджваецца праз эфірнае (аналагавыя і лічбавыя перадатчыкі) і кабельнае тэлебачанне. На 1 жніўня 2010 года тэхнічны ахоп аналагавага эфірнага вяшчання складае 64,2 %, лічбавага — 72,42 % насельніцтва Беларусі. Таксама канал прысутнічае ў асноўным пакеце ўсіх кабельных аператараў рэспублікі. Канал вяшчае толькі на тэрыторыі Беларусі. З 4 ліпеня 2006 па 15 мая 2015 года канал трансляваўся ў аналагавым фармаце.
Лагатып
Тэлеканал змяніў 1 лагатып. Цяперашні — 2-гі па ліку.
Цэнзура
Тэлеканал шмат разоў падвяргаўся крытыцы з-за таго, што з праграмы «Сёння» неаднаразова выразаліся сюжэты пра Беларусь, у прыватнасці, з крытыкай Аляксандра Лукашэнкі. "Тэхнічная хітрасць заключаецца ў тым, што навіны загадзя запісваюцца са спадарожніка, які вяшчае на ўсходнія рэгіёны Расіі. Трансляцыя туды ідзе на некалькі гадзін раней, чым на Маскву. Затым відэазапіс мантуецца ў Мінску. Пры гэтым з яго выразаюць усе сюжэты пра прэзідэнцкія выбары і падмяняюць арыгінальны выпуск навін з Расіі сваім, змантаваным. У выніку, з пункту гледжання радавога гледача, расійскія тэлеканалы пра беларускія выбары нібыта наогул не паведамляюць." "Толькі ён што заявіць, адразу беларускае малако ў Расіі прызнаюць сапсаваным і забараняюць. На гэтым тыдні ён зрабіў гэта зноў.""Вы мяне прабачце, суграмадзяне, але ці не да хрэна мы з вамі жарэм яблыкаў? З іншага боку, куды Беларусі дзявацца, акрамя як заваліць нас яблыкамі? У іх жа ўсяго дзве паспяховыя бізнес-мадэлі: бульба і пасада прэзідэнта. Зрэшты, нядаўна з’явілася і трэцяя: брытанскія навукоўцы паведамляюць, што ў гэтым годзе самым прыбытковым бізнесам стаў выраб налепак «Зроблена ў Беларусі»."
Зрэшты, і пасля забароны праграмы да паказу жарты пра Лукашэнку не спыняліся. Частка выпуску ад 13 мая 2017 года была прысвечана гуманітарнай дапамозе жыхарам Украіны ад Беларусі. НТБ заўважыла ў спісе туалетную паперу. У далейшым жарты пра прэзідэнта Беларусі прысутнічалі практычна ў кожным выпуску праграмы."Убачыўшы ўкраінскае Еўрабачанне, Беларусь так разжалілася, што адправіла ў/на Украіну туалетную паперу. Давайце, па-першае, павіншуем Беларусь: краіна нарэшце знайшла кагосьці бядней сябе. Як гаворыцца, чым багатыя, тым і падціраюца. 8 тысяч рулонаў туалетнай паперы! Нават беларусы зразумелі, што ў/на Украіне жопа. Але пакуль не зразумелі, што 8 тысяч рулонаў для ўкраінскай дупы відавочна недастаткова... Тушонка, алей, макароны і туалетная папера: вырашылі забяспечыць увесь стрававальны працэс пад ключ. Мяркуючы па наборы, у/на Украіне вырашылі правесці фестываль макарон па-флоцку, і арганізатары чуюць, што пройдзе ён не вельмі добра. Я нават не ведаю, што смачней: беларускія макароны ці беларуская туалетная папера. Крыўдна толькі, што бацька зажыліў хахлам знакамітыя беларускія ананасы. Дарагія ўкраінцы, не забывайце: Лукашэнка — пажылы чалавек. Банкі потым вярніце!"
Нава Пляшэва
Нава Пляшэва (Нова Пляшева) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Казынскай вясковай абшчыны.
Канстанцін Усцінавіч Вільчук
Канстанцін Усцінавіч Вільчук (нар., в. Красіева Пінскага раёна Брэсцкай вобласці) — заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут.
Працаваў урачом-інтэрнам Гродзенскай абласной дзіцячай клінічнай бальніцы, участковым педыятрам Сапоцкінскай гарадской пасялковай бальніцы, асістэнтам, дацэнтам, загадчыкам кафедры педыятрыі, дэканам педыятрычнага факультэта Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
Дырэктар дзяржаўнай установы «Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтр „Маці і дзіця“».
Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Падвойнае жыццё Веранікі (саўндтрэк)
«Падво́йнае жыццё́ Верані́кі» — саўндтрэк фільма «Падвойнае жыццё Веранікі», знятага польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім. Другі альбом Збігнева Прайснера. Выдадзены ў 1991 годзе. Пазней неаднойчы перавыдаваўся іншымі лэйбламі.
Стваральнікі
Кампазітар — Збігнеў Прайснер
Выканаўцы:
Музычнае суправаджэнне фільма
Альбом «Падвойнае жыццё Веранікі» складаецца з кампазіцый, якія былі напісаны ў якасці музычнага суправаджэння да аднайменнага фільма польскага рэжысёра Кшыштафа Кеслёўскага. У фільме музыка займае вядучае месца, не толькі ствараючы адмысловую атмасферу, але і адыгрываючы істотную ролю ў сюжэце. Абедзве галоўныя гераіні ў фільме адораныя вакалісткі, і адным з цэнтральных момантаў фільма з’яўляецца канцэрт, у якім Вероніка выконвае сольную партыю. Прайснер прыгадвае, што Кеслёўскі дрэнна разбіраўся ў музыцы, але выдатна разумеў яе ролю ў кіно. Так, даючы ўказанне наконт канцэрта, дзе павінна саліраваць Вероніка, Кеслёўскі наступным чынам апісаў неабходную музыку: «''Ведаю, што гэта мусіць быць прыгожая песня. Мы павінны паказаць, што гэта дзяўчына — геній''». Пры працы над фільмам большая частка музыкі пісалася да пачатку здымкаў. «Для „Веранікі“ я запісаў каля 80 працэнтаў музыкі да таго, як фільм быў зняты», — сцвярджае Прайснер.
Аўтарства вышэй згаданага канцэрта як у сюжэце, так і ў цітрах фільма, а таксама на дыску з саўндтрэкам прыпісваецца выдуманаму галандскаму кампазітару канца XVIII стагоддзя Ван дэн Будэнмаеру. Апроч «Падвойнага жыцця Веранікі» яго музыка гучыць у фільмах «Дэкалог, дзевяць», «Тры колеры: Сіні» і «Тры колеры: Чырвоны». Гаворачы аб адрозненнях паміж уласнай творчасцю і творчасцю створанага ім кампазітара, Прайснер адзначае, што «Ван дэн Будэнмаер выразна выяўляе сябе слухачам як праз музыку, так і праз выбар тэкстаў». Так, у аснову канцэрта з «Падвойнага жыцця Веранікі» леглі фрагменты з «Боскай камедыі» Дантэ («Рай», II, 1—9; «Пекла», III, 4—6).
Крытыка
Саўндтрэк карціны быў выпушчаны ў 1991 годзе і сабраў шматлікія хвалебныя водгукі. Так, аглядальнік Міхнэ Мандутэану ў сваёй рэцэнзіі сцвярджае, што «Падвойнае жыццё Веранікі» — гэта фільм пра музыку, бо музычнае афармленне тут багатае, поўнае значэння і іграе не менш важную ролю, чым акцёрскае майстэрства. Паводле слоў рэцэнзента гэты фільм можна разглядаць як оперу з уласцівымі ёй харавымі спевамі, мелодыямі, што паўтараюцца, і шматчасткавай кампазіцыяй.
Аналіз
«Падвойнае жыццё Веранікі» — адзін з самых «музычных» фільмаў Кеслёўскага. Тэма музыкі ў гэтай карціне шчыльна пераплятаецца з лёсамі абедзвюх гераінь (адна з якіх юная спявачка, а другая — настаўніца музыкі ў малодшай школе), а таксама з’яўляецца рухаючым элементам сюжэта фільма. Так, выбар музычнай кар’еры прыводзіць да смерці адной з гераінь. Акрамя непасрэднай ролі ў сюжэце, музычны складнік карціны выкарыстоўваецца для ўсталявання сувязі між гераінямі, забяспечваючы звязаннасць і фармальную цэласнасць іх вобразу. Гэта дасягаецца дзякуючы прыёму лейтматыву, у якасці якога выступае твор выдуманага галандскага кампазітара Ван дэн Будэнмаера. Спачатку гэты твор выконваецца полькай Веронікай на канцэрце, а затым той жа музычны матыў суправаджае (у розных варыяцыях) перыпетыі, звязаныя з францужанкай Веранік, усталёўваючы шчыльную сувязь між лёсамі гераінь.
Музыка Прейснера, дзякуючы свайму нясэнсаваму характару, падкрэслівае складанасць і амбівалентнасць фільма Кеслёўскага як у тэматычным, так і ў мантажным плане. Гэтая шматзначнасць гукавога каментарыя, які выконвае не толькі эстэтычную, але і экзістэнцыяльную функцыю, вызначае ўніверсальнасць паслання твора. Найбольшае значэнне ён набывае ў сцэнах, дзе героі не могуць перадаць свае няясныя эмоцыі і станы пасродках слоў. Пра новую якасць, якая ўзнікае пры спалучэнні выявы і гуку, Кеслёўскі казаў наступнае:
Сусветная арганізацыя прафсаюзаў
Сусветная федэрацыя прафсаюзаў, СФП (World Federation of Trade Unions, WFTU) — міжнародная прафсаюзная арганізацыя, створаная пасля заканчэння Другой сусветнай вайны.
Гісторыя
СФП была створана на 1-й ўстаноўчай канферэнцыі ў Парыжы 3 кастрычніка 1945 года. Знаходзілася пад уплывам Савецкага Саюза. На момант свайго заснавання аб'ядноўвала практычна ўсе існуючыя нацыянальныя прафсаюзныя арганізацыі. Дыскусія аб падтрымцы «Плана Маршала» і іншых пытаннях прывяла да выхаду ў 1949 годзе з Федэрацыі некалькіх нацыянальных прафсаюзных аб'яднанняў, сфармавалі Міжнародную канфедэрацыю свабодных прафсаюзаў (МКСП). У складзе СФП засталіся, у асноўным, прафцэнтры краін Савецкага блока. З прафсаюзаў капіталістычных краін у Федэрацыі засталіся Усеагульная канфедэрацыя працы (УКП, Францыя), Італьянская ўсеагульная канфедэрацыя працы (ІУКП) і іншыя. Нацыянальныя прафцэнтры Югаславіі і Кітая выйшлі з СФП пасля разрыву з Савецкім Саюзам.
Пасля распаду Савецкага блока, многія прафсаюзы, якія з'явіліся ў былых сацыялістычных краінах, далучаліся да МКСП. Акрамя таго, з СФП ў сярэдзіне 1990-х гадоў выйшлі французская і італьянская прафсаюзныя канфедэрацыі - УКП і ІУКП.