cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Джордж Уэлс Бідл
Біяграфія
У 1926 годзе скончыў Універсітэт Небраска-Лінкальна, а затым Карнельскі. У 1931—1936 гадах супрацоўнік Каліфарнійскага тэхналагічнага інстытута. У 1937—1946 гадах прафесар універсітэта ў Стэнфардзе. У 1946—1961 гадах прафесар, кіраўнік аддзялення біялогіі ў Каліфарнійскім тэхналагічным інстытуце.
У 1961—1968 гадах прэзідэнт Чыкагскага ўніверсітэта. У 1968—1982 гадах дырэктар Інстытута біямедыцынскіх даследаванняў Амерыканскай медыцынскай асацыяцыі.
Аўтар работ па цыталогіі і генетыцы, а таксама даследаванняў у галіне генетычнага кантролю метабалізму, фізічных і хімічных асноў спадчыннасці. Усебакова даследаваў (у вопытах з маісам, мухай дразафілай і грыбком нейраспорай) прыроду і функцыі генаў, усталяваў здольнасць бактэрый ўз’ядноўваць чужародныя генетычныя субстанцыі з уласнымі.
Нобелеўская прэмія па фізіялогіі і медыцыне (1958), сумесна з Э. Тэйтэмам і Дж. Ледэрбергам за даследаванні па генетыцы мікраарганізмаў.
Герб Сальвадора
Герб Сальвадора выкарыстоўваецца ў цяперашняй форме з 15 верасня 1912 года. Яго цэнтр складаецца з трохвугольніка, у якім пяць вулканаў, якія ўзвышаюцца над морам. Яны сімвалізуюць пяць дзяржаў-членаў Аб'яднаных абласцей Цэнтральнай Амерыкі. Вышэй вулканаў чырвоны фрыгійскі каўпак на палцы перад залатым сонцам і датай 15 верасня 1821 года, днём незалежнасці Сальвадора. Па гэтым фоне вясёлка. Ззаду герба ёсць пяць сцягоў, якія прадстаўляюць сцягі Федэратыўнай рэспублікі Цэнтральнай Амерыкі. Пад ім скрутак з нацыянальным дэвізам Сальвадора: Dios, Unión, Libertad («Бог, Саюз, Свабода»). Усё гэта акружана гірляндай лаўра, звязаная пад нацыянальным сцягам. Гірлянда падзелена на 14 розных частак, якія сімвалізуюць 14 дэпартаментаў — адміністрацыйныя адзінкі Сальвадора. Усё гэта акружана залатымі літарамі, якія фарміруюць іспанскія словы REPÚBLICA DE EL SALVADOR EN LA AMÉRICA CENTRAL (Рэспубліка Сальвадор ў Цэнтральнай Амерыцы).
Валон Бехрамі
Валон Бехрамі (Valon Behrami; нар., , Югаславія) — швейцарскі футбаліст албанскага паходжання, паўабаронца італьянскага клуба «Брэшыя». Ігрок нацыянальнай зборнай Швейцарыі (2005—2018).
Клубная кар’ера
Валон нарадзіўся ў Косаўскай-Мітравіцы, на тэрыторыю Югаславіі, у албанскай сям’і. Ва ўзросце 5 гадоў разам з бацькамі пераехаў у вёску Стабіа ў швейцарскім італамоўным кантоне Тычына, дзе і пачаў займацца футболам. Першым дарослым клубам Валона стаў «Лугана», пасля паспяховай гульні за яго быў набыты італьянскім «Джэноа», за які гуляў у Серыі B. Сезон 2004/05 правёў на правах арэнды ў «Вероне», пасля чаго ўлетку 2005 года быў набыты «Лацыа».
28 ліпеня 2008 года Бехрамі падпісаў пяцігадовы кантракт з «Вест Хэм Юнайтэд». Сума трансферу склала 5 млн фунтаў стэрлінгаў. У студзені 2011 года перайшоў у «Фіярэнціну», пазней выступаў за «Напалі» і нямецкі «Гамбург».
У ліпені 2015 года зноў апынуўся ў Англіі, падпісаўшы трохгадовы кантракт з клубам «Уотфард», які па выніках сезона 2014/15 вярнуўся ў Прэм’ер-лігу. У жніўні 2017 года вярнуўся ў Італію, стаўшы іграком «Удзінезэ».
У ліпені 2019 года перайшоў у «Сьён», аднак ужо ў кастрычніку таго ж года пакінуў каманду. У студзені 2020 года ў якасці свабоднага агента папоўніў склад Джэноа. Пакінуў клуб у студзені 2022 года і неўзабаве стаў іграком «Брэшыі» з Серыі B.
Лозы (Баранавіцкі раён)
Ло́зы (, Лозы) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета. Размешчаны за 36 км ад Баранавіч, за 14 км ад чыгуначнай станцыі Мордычы на лініі Баранавічы—Ліда.
Гісторыя
Вядома з 1567 года як вёска, з якой шляхціч Я. Багдановіч выставіў аднаго коннага воіна ў войска ВКЛ.
З канца 18 стагоддзя ў складзе Расійскай імперыі. У 1897 годзе ў Ястрамбельскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Гарадзішчанскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 7 вяскоўцаў.
Да 14 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Душкавецкага сельсавета, да 1970 года — у склад Гірмантаўскага сельсавета , да 6 жніўня 1979 года — у склад Зялёнаўскага сельсавета , да 26 чэрвеня 2013 года — у склад Гірмантаўскага сельсавета.
Дзянісаўка (Манастыршчынскі раён)
Дзянісаўка (Денисовка) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новаміхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
IC 36
IC 36 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Даўмонт (вялікі князь літоўскі)
Даўмонт (? — ) — меркаваны вялікі князь літоўскі (1282? — 1285). На думку гісторыкаў, мог быць сынам і непасрэдным пераемнікам Трайдзеня.
Імя
Імя Даўмонт (Доўмант) — з шэрагу старабалцкіх (старалітоўскіх) двухасноўных імёнаў. Такія імёны дайшлі з індаеўрапейскай эпохі і ўласцівыя іменнікам народаў індаеўрапейскага паходжання.
Першая аснова Daug- паходзіць ад літ. daug «шмат», сярод сучасных літоўскіх антрапонімаў вядомыя і Dau-mant'as, і Daug-mant'as) . На другой пазіцыі гэтая аснова, напрыклад, у імені Міндоўг.
Другая аснова Mant- звязаная з літоўскім manta "перасоўная маёмасць; (ваенная) здабыча". Яно, у сваю чаргу, звязана з manyti, адно са значэнняў якога (апроч асноўнага "думаць, меркаваць") — "займець, здабыць".
Імя мела значыць "шматздабычлівы" і ўяўляла сабой імя-пажаданне.
Вядомыя звесткі
Згадваецца ў Троіцкім летапісе і пазнейшых летапісах, якія на ім грунтуюцца, як князь, што камандаваў буйным нападам ліцвінаў на воласці Алешня і інш. цвярскога епіскапа Сімяона і загінуў у бітве з аб'яднаным войскам з Цверы, Масквы, Волака Ламскага, Таржка, Дзмітрава, Зубцова і Ржэвы.
Васкрасенскі летапіс сцвярджае, што Даўмонта захапілі ў палон.
Пераемнікам Даўмонта быў, магчыма, Будзікід.
Польская чыгунка
Польская чыгунка, афіцыйна Акцыянернае таварыства «Польская дзяржаўная чыгунка» (Polskie Koleje Państwowe S.A.), скарочана АТ «ПКП» (PKP S.A.) — польскае дзяржаўнае акцыянернае таварыства, асноўнай сферай дзейнасці якога з’яўляюцца перавозкі чыгуначным транспартам.
Агульная характарыстыка
Адзіным акцыянерам таварыства з'яўляецца Дзяржказначэйства, правы якога па акцыях ажыццяўляе Міністэрства дзяржаўных актываў. ПКП ажыццяўляе нагляд уласнасці за іншымі дачыннымі кампаніямі групы ПКП.
Працягласць чыгунак у краіне складае 26 644 км, у тым ліку 24 287 км са стандартнай еўрапейскай каляінай 1435 мм і 2 357 км з каляінамі шырынёй 1520, 1000, 785, 750 і 600 мм. З агульнай працягласці дарог электрыфікавана 11 627 км. Пераважна электрыфікацыя праведзена на пастаянным току 3 кВ.
Асноўныя станцыі і вузлы: Варшава, Ольштын, Катавіцы, Уроцлаў, Гданьск, Кракаў, Люблін.
Паміж Польшчай і Швецыяй дзейнічае чыгуначная паромная пераправа праз Балтыйскае мора.
Гісторыя
= Рухомы склад =
NGC 320
NGC 320 (іншыя абазначэнні — ESO 541-3, MCG −4-3-37, IRAS00563-2106, PGC 3510) — спіральная галактыка з перамычкай у сузор’і Кіт. У спектры мае эмісійныя лініі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Прэмія імя Юзафа Ядкоўскага
Прэмія імя Юзафа Ядкоўскага — узнагарода, заснаваная гродзенскім Гістарычным таварыствам і Таварыствам беларускай школы. Названа ў гонар даследчыка гісторыі Гродна, заснавальніка Гродзенскага гісторыка-археалагічнага музея Юзафа Ядкоўскага. Заснавальнікі прэміі ўшаноўваюць ёй аўтараў-навукоўцаў, чые працы спрыяюць развіццю гісторыі і культуры Гродна, захаванню прыроднай і гісторыка-культурнай самабытнасці горада і рэгіёна.
Гісторыя
Уручаецца з 2012 года. Першым лаўрэатам прэміі павінен быў стаць гродзенскі гісторык, адзін з суаўтараў кнігі «Гродназнаўства» Андрэй Чарнякевіч, які адмовіўся ад яе.
І-й узнагародай у 2012 годзе былі ўганараваны гродзенскі краязнавец і педагог, адзін з аўтараў кніг «Кронан», «Гродназнаўства» ды шматлікіх публікацый па гісторыі Гродзеншчыны, стваральнік музея «Гісторыя педагогікі Гарадзеншчыны» Алесь Госцеў і гісторык, краязнаўца, грамадскі дзеяч, арганізатар маладзевай ініцыятывы «Варштат ідэй» Таццяна Касатая.
Лаўрэатам ІІ-й узнагароды ў 2013 годзе стаў Віктар Саяпін — аўтар дзясятка кніг і сотні артыкулаў па гісторыі горада ды цыкла дакументальных фільмаў пра гісторыка-культурную спадчыну Гродна.
Лаўрэатам ІІІ-й узнагароды ў 2014 годзе стаў гісторык медыцыны, кандыдат медыцынскіх навук, краязнаўца, аўтар каля 300 навуковых прац і адзін са стваральнікаў музея-аптэкі ў Гродна Фёдар Ігнатовіч.
Лаўрэатам ІV-й узнагароды ў 2015 годзе стаў Андрэй Вашкевіч, гісторык, які на працягу дзесяці год з’яўляўся адным з найбольш актыўных дзеячаў у галіне папулярызацыі гісторыка-архітэктурнай спадчыны Гродна, ініцыятарам шэрагу грамадскіх ініцыятыў па абароне і захаванню спадчыны горада, актыўна займаўся асветніцтвам і выхаваннем новага пакалення даследчыкаў мінулага Гродна.
У 2018 годзе пераможцам прэміі стаў гродзенскі краязнаўца, аўтар макета старажытнага горада Ігар Лапеха.
У 2019 годзе вызначылі трох кандыдатаў на прэмію — бібліёграфка Любоў Турмасава, гісторык Мечыслаў Супрон і журналіст Руслан Кулевіч. Вырашаць, хто менавіта стане лаўрэатам, будзе рада прэміі. Па выніках галасавання лаўрэатам прэміі стаў Мечыслаў Супрон.
У 2020 годзе прэмію атрымаў журналіст Руслан Кулевіч за серыю кніг з запісамі ўспамінаў пра даваенны Гродна і актыўную грамадзянскую пазіцыю ў справе захавання гісторыка-культурнай спадчыны.
У 2021 годзе лаўрэатам прэміі стаў гісторык Дзмітрый Люцік за свае даследаванні ў сферы вайсковай гісторыі Гродзеншчыны, даследаванні фартоў Гродзенскай крэпасці.
Канстанцін Арбелян
Канстанцін Агапаронавіч Арбеля́н (Կոնստանտին Օրբելյան;  — ) — армянскі піяніст, дырыжор, кампазітар. Народны артыст СССР (1979).
Біяграфія
Канстанцін Арбелян нарадзіўся 29 ліпеня 1928 года ў Армавіры (паводле іншых звестак у Баку) у сям’і нашчадкаў армянскай княжацкай дынастыі Арбелян, кіраўнікоў Сюніка.
У 1942 годзе яго ўзялі піяністам і акардэаністам у ваенны аркестр 8-га знішчальнага авіяцыйнага корпуса СПА. У 1943 годзе падчас гастроляў у Ерэване на таленавітага музыканта звярнуў увагу кіраўнік эстраднага аркестра Арменіі Арцемій Айвазян і запрасіў у свой калектыў, дзе з 1943 па 1952 гады ён працаваў спачатку ў якасці піяніста, а потым дырыжора.
З 1945 года спрабаваў сябе як кампазітар. Для аркестра рабіў апрацоўкі народных песень і складаў свае, першая з якіх — «Калыханка». У 1952 годзе паступіў у Музычнае вучылішча імя Р. А. Мелікяна (цяпер Ерэванскі дзяржаўны музычны каледж імя Р. Мелікяна), вучобу ў якім сумяшчаў з працай канцэртмайстра ў Ерэванскім тэатры оперы і балета.
У 1954 годзе з адзнакай скончыў вучылішча і паступіў у Ерэванскую кансерваторыю (скончыў у 1961 годзе па класе кампазіцыі ў Э. М. Мірзаяна).
Неаднаразова запрашаўся ў якасці члена журы на міжнародныя джазавыя конкурсы. У 1992 годзе Канстанцін Арбелян з’ехаў у ЗША. Жыў і працаваў у Лос-Анджэлесе. Памёр 24 красавіка 2014 года ў Лос-Анджэлесе. Развітанне ў Ерэване адбылося 11 мая. Пахаваны ў пантэоне парка імя Камітаса.
Айгарс Калвітыс
А́йгарс Ка́лвітыс (Aigars Kalvītis) (нарадзіўся 27 чэрвеня 1966, Рыга) — латвійскі палітык, прэм’ер-міністр Латвіі ў 2004—2007 гг.
Скончыў Латвійскі сельскагаспадарчы ўніверсітэт у 1992 па спецыяльнасці «эканоміка». З 1992 па 1998 гг. Калвітыс рабіў менеджарам у розных сферах, звязаных з сельскаю гаспадаркай.
У 1998 г. упершыню абраны ў парламент Латвіі. У 1999—2000 гг. — міністр сельскай гаспадаркі. У 2000—2002 гг. — міністр эканомікі. У 2002 г. Калвітыс зноў абраны дэпутатам парламенту і ўзначаліў фракцыю Народнай партыі.
28 кастрычніка 2004 г. латвійскі парламент адправіў у адстаўку правацантрысцкі (складаўся з членаў «Саюза зялёных і сялян», Народнай партыі і Латвійскай першай партыі) ўрад на чале з Індулісам Эмсісам.
24 лістапада 2004 г. прэзідэнтка Латвіі Вайра Віке-Фрэйбэрга даручыла Айгарсу Калвітысу стварэнне новага кабінету міністраў.
2 снежня 2004 г. парламент зацвердзіў урад Айгарса Калвітыса — адзінаццаты з моманту абвяшчэння незалежнасці Латвіі ў 1991 г. Кааліцыйны ўрад сфарміравалі чатыры правыя сілы — Народная партыя, «Новы час», Першая партыя і Саюз зялёных і сялян. Гэтыя партыі кантралююць 70 з 100 галасоў у Сейме.
У апазіцыі засталіся праварадыкалы з аб’яднання «Айчына і Свабода — Рух за Нацыянальную Незалежнасць Латвіі» і тры партыі, што прадстаўляюць інтарэсы рускамоўнага насельніцтва.
У выніку ўрадавага крызісу Калвітыс сышоў з пасады прэм’ер-міністра 5 снежня 2007 г., канчаткова перадаўшы свае паўнамоцтвы Іварсу Годманісу 20 снежня.
Даманава (Манастыршчынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
IC 37
IC 37 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Allium kermesinum
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Славеніі і Аўстрыі.
Гімн Гватэмалы
Гімн таксама часта скарочана называюць «Guatemala Feliz!» Па першым радку, але гімн не мае асобнай назвы, часцей за ўсё яго пазначаюць як «Himno Nacional» (Нацыянальны гімн).
Літафіты
Літафіты (ад λιτος — камень і φυτον — расліна), петрафіты (πέτρος — камень, скала) — расліны, якія растуць на камянях і скалах. Яны спрыяюць механічнаму і хімічнаму разбурэнню горных парод, у выніку чаго ўтвараецца першасная глеба.
Літафіты — гэта некаторыя віды сіне-зялёных водарасцяў, лішайнікаў, імхоў, папарацей і некаторых насенных раслін. Сярод літафітаў вылучаюць хазмафіты — расліны, якія пасяляюцца на першаснай глебе ў расколінах і паглыбленнях скал.
1849 год у гісторыі астраноміі
1849 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Майкл Бэй
Майкл Бенжамін Бэй (нар., , ЗША) — амерыканскі і. Адзін з самых касавых рэжысёраў планеты. Ён зняў: «Трансформеры», «Армагедон», «Востраў», «Скала» і «Дрэнныя хлопцы». Акрамя таго, Майкл Бэй супрацоўнічае з Лос-Анджэлескай кампаніяй Propaganda Films, якая выпускае музычныя кліпы.
Карабанаўшчына
Карабанаўшчына (Карабановщина) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новаміхайлаўскага сельскага паселішча.
Аляксандр Якаўлевіч Яшын
Аляксандр Якаўлевіч Яшын (Алекса́ндр Я́ковлевич Я́шин; сапраўднае прозвішча Папоў; 14 (27) сакавіка 1913, Блуднава, Мікольскі павет, Валагодская губерня, Расійская імперыя —, , СССР) — савецкі празаік, паэт, журналіст. Лаўрэат Сталінскай прэміі другой ступені (1950). Член УКП(б) з 1941 года. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Дзмітрый Мікалаевіч Гарэлік
Дзмітрый Мікалаевіч Гарэлік (, г.п. Кіраўск, Магілёўская вобласць) — беларускі дыпламат. Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Манголіі (з 2021).
Біяграфія
Нарадзіўся 26 жніўня 1976 года у г.п. Кіраўск Магілёўскай вобласці.
У 1995—1999 гадах працаваў лабарантам сярэдняй школы № 11 г. Слуцка. У 1999 годзе скончыў Беларускую дзяржаўную сельскагаспадарчую акадэмію па спецыяльнасці «Бухгалтарскі ўлік, кантроль і аналіз гаспадарчай дзейнасці».
У 1999—2002 гадах — начальнік аддзела Слуцкага гарадскога камітэта, намеснік начальніка аддзела Цэнтральнага камітэта, намеснік начальніка аддзела Цэнтральнай кантрольнай камісіі, намеснік старшыні, выканаўца абавязкаў старшыні Мінскай гарадской кантрольнай камісіі Беларускага патрыятычнага саюза моладзі.
У 2002—2003 гадах — галоўны спецыяліст аддзела развіцця маладзёжнага і дзіцячага руху, загадчык сектара арганізацыйна-прававой работы Дэпартамента па справах моладзі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь. У 2003—2013 гадах — галоўны спецыяліст, саветнік, галоўны саветнік упраўлення міжнароднага супрацоўніцтва, галоўнага ўпраўлення міжнароднага супрацоўніцтва і гандлю, намеснік начальніка галоўнага ўпраўлення міжнароднага супрацоўніцтва і гандлю — начальнік упраўлення міжнароднага супрацоўніцтва Апарату Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь. У 2013—2015 гадах — памочнік старшыні праўлення ААТ «Банк развіцця Рэспублікі Беларусь» У 2015—2021 гадах — начальнік галоўнага ўпраўлення міжнароднага супрацоўніцтва і гандлю Апарату Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь. У 2018 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне і права».
18 чэрвеня 2021 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Манголіі, аднак фактычна прыступіў да працы ў ліпені 2021 года. Даверчыя граматы Прэзідэнту Манголіі ўручыў 8 лістапада 2021 года.
Жанаты. Мае сына.
Горыскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт
Горыскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт — грузінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Горы.
Гісторыя
12 верасня 1876 года ў Горы адкрылася Закаўказская настаўніцкая семінарыя, якая дала Грузіі многіх вядомых настаўнікаў.
У жніўні 1935 года вучэльня была адноўлена як двухгадовы педагагічны інстытут, які ў 1939 годзе быў названы Горыскім дзяржаўным педагагічным інстытутам з чатырохгадовым навучаннем. Інстытут быў названы ў гонар грузінскага паэта Нікалоза Бараташвілі. У 1985 годзе ў выніку рэарганізацыі Горыскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя Н. Бараташвілі быў створаны Горыскі дзяржаўны эканамічны інстытут, пераназваны ў 1997 годзе ў Горыскі дзяржаўны эканоміка-гуманітарны інстытут. 16 ліпеня 1999 года азначаная навучальная ўстанова атрымала статус універсітэта.
Цхінвальскі дзяржаўны педагагічны інстытут быў заснаваны ў 1932 годзе з адным факультэтам - аграбіялагічным. У наступныя гады былі дададзеныя новыя факультэты. Паступова ён ператварыўся ў адукацыйны, навуковы і культурны цэнтр. З моманту свайго заснавання інстытут карыстаўся падтрымкай грузінскіх навукоўцаў. Пасля грузіна-асяцінскага канфлікту 1991 года ў горадзе Горы працягваў функцыянаваць Цхінвальскі дзяржаўны педагагічны інстытут. Нягледзячы на дрэнную матэрыяльна-тэхнічную базу, супрацоўнікі інстытута захавалі адпаведны ўзровень навучальнага працэсу. 16 чэрвеня 2000 года Цхінвальскі дзяржаўны педагагічны інстытут атрымаў статус універсітэта.
У 2007 годзе адбылося зліццё дзвюх вышэйшых навучальных устаноў — Горыскага дзяржаўнага ўніверсітэта і Цхінвальскага дзяржаўнага ўніверсітэта, такім чынам быў заснаваны Горыскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт.
Навучальны працэс у ВНУ вядуць каля 300 выкладчыкаў, ВНУ мае 7 навучальных карпусоў, бібліятэкі і чытальныя залы, спартыўныя пляцоўкі, камп'ютарныя кабінеты-лабараторыі і інш.
Пасаускі ўніверсітэт
Пасаускі ўніверсітэт (Universität Passau) - самы малады ўніверсітэт Баварыі і адзіны ўніверсітэт адміністрацыйнай акругі Ніжняя Баварыя, знаходзіцца ў горадзе Пасау. Універсітэт адкрыты 9 кастрычніка 1978 года.
Гісторыя
Гісторыю ўніверсітэта можна прасачыць да 1622 года, з моманту зліцця каталіцкага інстытута і гімназіі заснаванай у 1612 годзе фюрстам Баварыі Леапольдам V. У 1773 годзе ўніверсітэт быў пераназваў у архібіскупскую акадэмію, назва павінна была падкрэсліць сувязь універсітэта з біскупам. У 1803 годзе акадэмія страціла свой статус і была пераназвана ў ліцэй, які 1923 годзе быў ператвораны ў філасофска-багаслоўскі інстытут. Філасофска-багаслоўскі інстытут спыніў сваё існаванне першага жніўня 1978 года з прыняццем закона пра ўключэнне інстытута ў склад універсітэта Пасау ў якасці філасофскага факультэта.
Міжнародныя сувязі
Універсітэт удзельнічае ў праграмах абмену з больш за 170 замежнымі вышэйшымі навучальнымі ўстановамі. Сярод найбольш вядомых: Універсітэт Мечнікава, Сібірскі федэральны ўніверсітэт, Кінгс Каледж, Лейдэнскі ўніверсітэт, Венскі ўніверсітэт, Універсітэт Корвіна, Стакгольмскі ўніверсітэт, Лундскі ўніверсітэт, Універсітэт Лаваля і Дзяржаўны ўніверсітэт кіравання
ICQ
ICQ — інтэрнэт-сэрвіс, які складаецца з IM-сістэмы, інтэрнэт-партала і апроч гэтага прапануе шэраг іншых паслуг.
Ушанка
Уша́нка (, Ушанка) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пярэжырскага сельсавета. Месціцца за 32 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 47 км ад Мінска, 9 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск—Асіповічы.
ICQ
Як і ў большасці іншых IM-сістэм, карыстанне паслугамі ICQ даступна праз адмысловы кліент (кліенты ICQ працуюць па пратаколе OSCAR з серверамі ICQ). У адрозненне ад астатніх падобных службаў (MSN, Yahoo Instant Messenger, Skype, AIM і інш.), дзе ўнікальным ідэнтыфікатарам карыстальніка служыць яго нікнэйм, у ICQ карыстальніку прысвойваюць унікальны нумар (UIN), якім ён карыстаецца, разам з паролем, як лагінам для аўтарызацыі. UIN выкарыстоўваецца не толькі для аўтарызацыі, але і для палягчэння працэсу пошуку і дадавання карыстальніка у спіс кантактаў у ICQ. З 2002 года выдаліць свой UIN немагчыма.
Ушанка
Гісторыя
У 1897 годзе фальварак у Пярэжырскай воласці Ігуменскага павета.
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў Германскай імперыі.
ICQ
ICQ UIN (Universal Identification Number) — унікальны ідэнтыфікацыйны нумар, якім карыстаецца пратакол ICQ, адназначна вызначае ўладальніка і з’яўляецца аналагам тэлефоннага нумара. Аўтэнтыфікацыя па такім нумары, у адрозненне ад іншых падобных пратаколаў, дазваляе змяняць нікнэйм, не праходзячы паўторную рэгістрацыю.
Ушанка
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі ўвайшла ў склад БССР. У жніўні 1919 — ліпені 1920 года вёска была пад акупацыяй Польшчы.
Кіслае (Манастыршчынскі раён)
Кіслае (Кислое) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новаміхайлаўскага сельскага паселішча.
Ушанка
Гісторыя
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
Кіслае (Манастыршчынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
IC 38
IC 38 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ушанка
Гісторыя
Да 20 студзеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Навапольскага сельсавета Рудзенскага раёна, пасля скасавання якога перададзена ў склад Пухавіцкага раёна. 1 красавіка 1960 года ўключана ў склад Пярэжырскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Узлянскага сельсавета.
Барыс Мікалаевіч Ельцын
Барыс Мікала́евіч Ельцын (Борис Николаевич Ельцин;, сяло Бутка, цяпер Свярдлоўская вобласць, РСФСР, СССР — , , Расія) — савецкі і расійскі палітычны дзеяч, які быў першым прэзідэнтам Расійскай Федэрацыі з 1991 па 1999 год.
Ельцын, які першапачаткова быў прыхільнікам Міхаіла Гарбачова, падчас рэформаў перабудовы стаў адным з самых магутных палітычных праціўнікаў Гарбачова. 29 мая 1990 быў абраны старшынёй Вярхоўнага савета РСФСР. 12 чэрвеня 1991 года ў выніку ўсенароднага рэферэндума быў абраны на новаўтвораную пасаду прэзідэнта РСФСР, якая ў той час была адной з 15 рэспублік, якія складалі СССР. Пасля адстаўкі Гарбачова і канчатковага распаду Савецкага Саюза 25 снежня 1991 года, Ельцын заставаўся на пасадзе прэзідэнта Расійскай Федэрацыі, якая стала правапераемніцай СССР. У 1996 годзе Ельцын быў пераабраны на выбарах, перамогшы ў другім туры прадстаўніка адроджанай Камуністычнай партыі Генадзя Зюганава з перавагай у 13 %. Аднак, пасля серыі эканамічных і палітычных крызісаў у Расіі ў 1990-я гады, Ельцын не змог вярнуць сваю раннюю папулярнасць.
Партыйная кар’ера
У 1955 годзе скончыў будаўнічы факультэт Уральскага палітэхнічнага інстытуту імя С. М. Кірава. Працаваў на партыйных пасадах. У 1976—1985 гадах — першы сакратар Свярдлоўскага абкаму партыі. У 1985 з пачаткам перабудовы пераведзены ў Маскву. Заняў пасаду сакратара ЦК КПСС. У тым жа годзе прызначаны першым сакратаром Маскоўскага гаркаму КПСС.
У 1987 годзе з-за канфліктаў у вышэйшым кіраўніцтве выступіў з крытыкай павольных тэмпаў перабудовы. Папрасіў вызваліць яго ад пасады, што і адбылося. У 1988 годзе заняў пасаду намесніка старшыні Дзяржбуда — міністра СССР.
З пачаткам палітычнай рэформы актыўна ўключыўся ў перадвыбарную барацьбу. У 1989 годзе абраны народным дэпутам СССР, у 1990 годзе — народным дэпутатам РСФСР. Паступова стаў лідарам апазіцыі, якая выступала за паглыбленне курсу перабудовы.
У 1990 годзе абраны старшынёй Вярхоўнага Савета РСФСР, 12 чэрвеня 1991 года — прэзідэнтам РСФСР.
Прэзідэнт Расіі
У жніўні 1991 года ўзначаліў рух супраць ГКЧП. У снежні 1991 года падпісаў Белавежскія пагадненні, якія спынілі існаванне СССР.
22 верасня 1993 года Вярхоўны Савет РФ, па прадстаўленні Канстытуцыйнага Суду, абвясціў аб спыненні прэзідэнцкіх паўнамоцтваў Ельцына ў сувязі з парушэннем ім Канстытуцыі. 23 верасня вярхоўны орган дзяржаўнай улады ў Расіі, З’езд народных дэпутатаў, прыняў пастанову аб адхіленні прэзідэнта Ельцына ад пасады. Аднак, фактычна гэтае рашэнне не было выканана.
Вынікам няспынных сутыкненняў у Вярхоўным савеце стаў расійскі канстытуцыйны крызіс 1993 года, падчас якога Ельцын выдаў незаконны загад аб роспуску парламента, які спрабаваў адхіліць яго ад улады. У рэшце рэшт вайскоўцы сталі на бок Ельцына, аблажыўшы і абстраляўшы расійскі Белы дом, у выніку чаго загінула 187 чалавек. Тады Ельцын парушыў дзеючую канстытуцыю, часова забараніў палітычную апазіцыю і працягнуў эканамічнае эксперыментаванне. Ён прапанаваў новую канстытуцыю з моцнай прэзідэнцкай уладай, якая была ўхвалена на рэферэндуме 12 снежня 1993 года з 58,5 % галасоў выбаршчыкаў.
У снежні 1994 года Ельцын аддаў загад на ваеннае ўварванне ў Чачэнскую рэспубліку з мэтай аднавіць кантроль Масквы над ёй. Толькі праз два гады федэральныя войскі былі выведзеныя з спустошанай тэрыторыі Чачні паводле дамовы 1996 года, якая надала рэспубліцы вялікія аўтаномныя магчымасці, але не поўную незалежнасць, якой намагаліся чачэнцы. Рашэнне Ельцына пра пачатак вайны ў Чачэнскай рэспубліцы выклікала трывожную рэакцыю на Захадзе.
У 1996 годзе перавыбраны на пасаду прэзідэнта Расіі. 31 снежня 1999 года дабраахватна сышоў у адстаўку.
31 снежня 1999 года зрабіў нечаканую заяву аб сваёй адстаўцы і перадаў прэзідэнцкую пасаду свайму пераемніку — тагачаснаму прэм’ер-міністру Уладзіміру Пуціну. Ельцын, якога BBC назваў «заснавальнікам расійскай дэмакратыі», сышоў у адстаўку, яшчэ будучы папулярным сярод насельніцтва.
Ельцын абяцаў ператварыць сацыялістычную мадэль эканомікі Расіі ў свабодную рынкавую і правёў шокавую тэрапію эканомікі, лібералізацыю цэн і прыватызацыйныя праграмы. З-за няўдалага метаду прыватызацыі шмат нацыянальнага багацця патрапіла ў рукі невялікай групы алігархаў. Апроч таго, ельцынская эпоха характарызуецца шырокараспаўсюджанай карупцыяй, інфляцыяй, эканамічным калапсам і велізарнымі палітычнымі і сацыяльнымі праблемамі, якія пацярпела Расія і краіны былога СССР. На працягу першых гадоў прэзідэнцтва Ельцына многія з яго палітычных прыхільнікаў перайшлі ў апазіцыю да яго, а віцэ-прэзідэнт Аляксандр Руцкі асудзіў рэформы, азваўшы іх «эканамічным генацыдам».
Сям’я
Быў жанаты, меў дзвюх дочак, пяць унукаў і траіх праўнукаў. Жонка — Наіна Ельцына (у хрышчэнні — Анастасія). Дачкі — Алена Акулава і Таццяна Дз’ячэнка.
Ацэнкі
Па дадзеных фонда «Грамадская думка», адмоўна ацэньвалі гістарычную ролю Ельцына 57 % жыхароў Расіі, станоўча — 25 % (у 2000 годзе, адразу пасля адстаўкі, гэтыя дадзеныя выглядалі: 67 % супраць 18 %).
Па дадзеных «Левада-Центра», негатыўна ацэньвалі вынікі яго кіравання 67 % у 2000 годзе і 70 % — у 2006, станоўча 15 % і 13 % адпаведна.
Ляпіс-98
«Ляпіс-98» — рок-гурт, праект Сяргея Міхалка. Музыкі выконваюць старыя хіты «Ляпіса Трубяцкога» 1990-х і пачатку 2000-х гадоў. Стварэнне калектыву планавалася яшчэ ў 2010 годзе, аднак ён быў утвораны толькі 14 красавіка 2016 года ўдзельнікамі гурта «Brutto» і былымі ўдзельнікамі гурта «Ляпіс Трубяцкой». Першы выступ гурта адбыўся 21 красавіка 2016 года.
Эмблема Гватэмалы
Эмблема Гватэмалы складаецца з:
Галіна Георгіеўна Сямдзянава
Біяграфія
Галіна Георгіеўна Сямдзянава нарадзілася ў Гдыні (Польшча) ў сям'і савецкага марскога афіцэра і медсястры.
Эмблема Гватэмалы
Эмблема узнікла на аснове адной з дэкаратыўных кампазіцый, якія ўпрыгожвалі сталічны палац з нагоды прыходу да ўлады лібералаў у 1871 годзе. Эмблема так спадабалася пераможцам, што яны зрабілі яе (з невялікімі зменамі) дзяржаўным сімвалам.
Галіна Георгіеўна Сямдзянава
Біяграфія
Скончыла Куйбышаўскі політэхнічны інстытут, працавала ў абароннай прамысловасці на інжынерскіх пасадах.
Эмблема Гватэмалы
Эмблема змешчана на сцягу Гватэмалы.
Галіна Георгіеўна Сямдзянава
Біяграфія
Вярнуўшыся ў Беларусь, Галіна Сямдзянава пачала працу ў Камітэце народнага кантролю, узначальвала Навагрудскі раённы КНК.
Палітычная дзейнасць
У 1990 г. Галіна Сямдзянава была выбрана народным дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР ад Наваградскай выбарчай акругі № 262.
У Вярхоўным Савеце Галіна Сямдзянава ўвайшла ў дэпутацкую групу Апазіцыя БНФ, была старшынёй яе Рэвізійнай камісіі. Працавала ў Камісіях Вярхоўнага Савета па экалогіі і рацыянальным выкарыстанні прыродных рэсурсаў; па таварах народнага спажывання, гандлі і паслугах насельніцтву; у Часовай камісіі Вярхоўнага Савета па прывілеях.
Галіна Сямдзянава была суаўтарам Канцэпцыі пераходу Беларускай ССР да рыначнай эканомікі (восень 1990 г.). Удзельнічала ў распрацоўцы і прыняцці дзясяткаў заканадаўчых актаў, у тым ліку Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Рэспублікі Беларусь, законаў для спецыяльнай сесіі Вярхоўнага Савета 24-25 жніўня 1991 года, калі была абвешчана незалежнасць Беларусі.
24 жніўня 1991 г., за дзень да надання Дэкларацыі аб суверэнітэце сілы канстытуцыйнага закону, Галіна Сямдзянава была чалавекам, які першы ўнёс бел-чырвона-белы сцяг у залю пасяджэнняў Вярхоўнага Савета.
Яна была аўтарам заканадаўчых прапаноў, накіраваных на стварэнне арміі Рэспублікі Беларусь. Старшынявала ў Беларускай асацыяцыі ваенных «Вяртанне», якая пасля распаду СССР дапамагла вярнуцца ў Беларусь больш як чатыром тысячам ваенных, у тым ліку з зон узброеных канфліктаў.
У 1996—1997 гадах уваходзіла ў Сакратарыят Вярхоўнага Савета 13-га склікання, які працягваў працу пасля гвалтоўнага разгону 1996 года.
У Партыі БНФ Галіна Сямдзянава займала пасады намесніцы старшыні (2002—2006), старшыні Юрыдычнай камісіі, старшыні Рэвізійнай камісіі (да 2010).
У 2008 годзе была накіравана ад БНФ у Цэнтральную камісію па выбарах і рэспубліканскіх рэферэндумах, у 2010-м — у Мінскую гарадскую камісію па выбарах прэзідэнта.
NGC 321
NGC 321 (іншыя абазначэнні — MCG −1-3-43, NPM1G −05.0031, PGC 3443) — спіральная галактыка з перамычкай. Знаходзіцца ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
У галактыцы 6 снежня 1939 была адкрыта звышновая SN 1939D.
Меган Фокс
Меган Дэніз Фокс (Megan Denise Fox;, Оўк-Рыдж, штат Тэнесі, ЗША) — амерыканская актрыса і фотамадэль. Найбольш вядомая роляй Мікаэлы ў фільме «Трансформеры» і «Трансформеры:Помста палых».
Біяграфія
Меган Дэніз Фокс нарадзілася 16 мая 1986 года ў амерыканскім штаце Тэнэсі. У яе радаводзе прысутнічаюць ірландскія, французскія і індзейскія карані. Яе бацька працаваў наглядчыкам за ўмоўна вызваленымі злачынцамі. Калі Меган споўнілася тры гады, яе бацькі развяліся, але маці неўзабаве зноў выйшла замуж — за мужчыну значна старэйшага за яе, які перавёз Меган і яе старэйшую сястру ў Порт-Сент-Люсі, штат Фларыда. Ойчым прытрымліваўся строгіх нораваў, і ў выніку строгае выхаванне стала прычынай панічных нападаў Меган, якія выявіліся ў выблісках некантралюемай агрэсіі.
У 2007 годзе да Меган Фокс прыйшоў сапраўдны поспех, бо яна прыняла ўдзел у галоўнай і самай відовішчнай кінакарціне 2007 года — «Трансформеры», дзе выканала ролю Мікаэлы Бейнс. У 2008 годзе знялася ў ролі ўзыходзячай зоркі кіно ў фільме «Як страціць сяброў і прымусіць усіх цябе ненавідзець».
У 2009 годзе зноў згуляла ролю Мікаэлы Бейнс ў фільме «Трансформеры: Помста палых», а таксама знялася ў фільме «Цела Джэніфер». У трэцяй частцы трылогіі «Трансформеры» Меган адмовілася здымацца з-за канфлікту з рэжысёрам. Як высветлілася, яе звольніў прадзюсар фільма Стывен Спілберг пасля інтэрв'ю брытанскаму The Telegraph. У сваім інтэрв'ю Меган Фокс заявіла: «рэжысёр фільма „Трансформеры“ Майкл Бэй — самы сапраўдны Гітлер». Фокс запэўнівала, што Майкл Бэй запатрабаваў ад яе набраць вагу і дамагчыся патрэбнага яму загару. Аднак, па версіі Меган, яе зусім не звольнілі, а яна сама пакінула праект для ўдзелу ў іншых праектах, бо палічыла такое стаўленне да сябе непрымальным. Але рэжысёр Майкл Бэй абверг яе словы і прызнаўся, што заўсёды глядзеў скрозь пальцы на выхадкі Меган, але ў гэты раз яна зайшла занадта далёка. «Вы ведаеце, пасля слоў пра Гітлера Стывен сказаў звольніць яе неадкладна», — заявіў Бэй на прэс-канферэнцыі. У трэцяй частцы «Трансформеры 3: Цёмны бок Месяца» Меган замяніла брытанская мадэль Роўза Хантынгтан-Уайтлі.
Катакомбы Парыжа
Катакомбы Парыжа (catacombes de Paris) — сетка звілістых падземных тунэляў і пячор штучнага тыпу пад Парыжам. Агульная працягласць па розных даных — ад 187 да 300 км. З канца 18 стагоддзя ў катакомбах спачываюць астанкі амаль шасці мільёнаў чалавек.
Катакомбы ўзнікаюць пры падземных распрацоўках вапняка ў 10-18 стагоддзях. Пазней у падземных пячорах ствараюцца вінныя паграбы, іншыя сховішчы, хрысціянскія могілкі (асуарыі). Масавыя пахаванні ў катакомбах адбыліся ў канцы 18 стагоддзя, калі гарадскія ўлады забаранілі могілкі ў рысе горада і арганізавалі масавыя перапахаванні з аварыйных могілак Парыжа.
У цяперашні час у катакомбах існуе гістарычная экспазіцыя, а таксама створаная турыстычная зона працягласцю 2,5 км. У 2007 быў зняты фільм «Катакомбы», месцам дзеяння якога з'яўляюцца парыжскія падзямеллі.
МФК Лідсельмаш
МФК «Лідсельмаш» — былы міні-футбольны клуб з Ліды.
Гісторыя
Міні-футбольны клуб створаны ў 2007 годзе па ініцыятыве генеральнага дырэктара завода «Лідсельмаш» Юр’я Вашкевіча.
Дасягненні клуба
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе
Кубак Беларусі па міні-футболе
Юрый Іванавіч Ільін
Юрый Іванавіч Ільін (нар., г. Рагачоў) — адмірал, старшыня генштабу Узброеных Сілаў Украіны, кіраўнік Ваенна-марскімі сіламі Украіны да 2014.
Калодзіна (Манастыршчынскі раён)
Калодзіна (Колодино) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новаміхайлаўскага сельскага паселішча.
Юрый Іванавіч Ільін
Біяграфія
Скончыў Мінскае сувораўскае ваеннае вучылішча у 1979 годзе, Адэская вышэйшае артылерыйнае каманднае вучылішча імя М. В. Фрунзы ў 1983 годзе, факультэт падрыхтоўкі спецыялістаў аператыўна-стратэгічнага ўзроўня Нацыянальнага ўніверсітэта абароны Украіны ў 2010 годзе.
Пасля самаадхілення збеглага прэзідэнта Віктара Януковіча ад выканання сваіх канстытуцыйных абавязкаў Юрый Ільін не прызнаў легітымнасць в.а. прэзідэнта Аляксандра Турчынава і лічыў сваё звальненне незаконным. Пасля анэксіі Расіяй Аўтаномнай Рэспублікі Крым застаўся ў Крыме. Па словах былога міністра абароны Цянюха, ён тройчы пераконваў выдаць яго Расіі. У верасні 2014 года Генпракуратура Украіны распачала супраць Ільіна крымінальную справу па артыкуле «дэзерцірства».
Universala Vortaro
Universala Vortaro — слоўнік эсперанта, частка асноваў гэтай мовы, які складаецца з спіса эсперантамоўных каранёў і іх перакладаў на французскую, англійскую, нямецкую рускую і польскую па прынцыпу "esper' espérer|hope|hoffen|надъятся|spodiewac sie".Ён утрымлівае акрамя 900 слоў першай кнігі эсперанта 1740 словаў з'явіўшыхся да таго часу ў творах, стаццях і перакладах на эсперанта. Кожны граматчны канчатак разглядаецца як самастойнае слова. Быў выдадзены Заменгофам ў 1897 годзе ў Варшаве.
Калодзіна (Манастыршчынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Падстарынскі сельсавет
Падстары́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Падстарынь.
Колькасць двароў — 564, колькасць жыхароў — 1295.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Косаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1947 года ў складзе Івацэвіцкага раёна. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Кушняроўскага сельсавета.
16 лютага 1987 года цэнтр Кушняроўскага сельсавета перанесены ў вёску Падстарынь, сельсавет перайменаваны ў Падстарынскі. 9 жніўня 2022 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Яглевіцкага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1557 чалавек, з іх 96,2 % — беларусы.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 7 населеных пунктаў: аграгарадок Падстарынь, вёскі Азярцо, Боркі, Кушняры, Руда, Сенькавічы і Халап’я.
Лаура Паўзіні
Лаура Паўзіні (Laura Pausini; нар. 16 мая 1974) — сучасная спявачка, неаднаразовая пераможца міжнароднага конкурсу Грэмі, і асабліва Лацінскай Прэміі Грэмі.
Allium kiiense
Распаўсюджанне
Эндэмік Японіі (Хансю).
Элізабет Шу
Элізабет Шу (Elisabeth Shue; нар.  г., Уілмінгтан) — амерыканская.
Біяграфія
Элізабет нарадзілася 6 кастрычніка 1963 года ў горадзе Уілмінгтан, штат Дэлавэр, ЗША. Скончыла Гарвардскі ўніверсітэт, атрымала вучоную ступень па паліталогіі. Дэбютавала ў кіно ў 1982 годзе з невялікай роляй у тэлесерыяле. За сваю кінакар'еру знялася больш чым у 40 фільмах, сярод якіх найбольшую папулярнасць ёй прынеслі «Назад у будучыню 2», «Назад у будучыню 3» і «Пакідаючы Лас-Вегас». У 2006 годзе Элізабет запрашаюць на галоўную жаночую ролю ў фільмt «Лік 23», але актрыса была вымушаная адмовіцца з-за цяжарнасці.
Рытм
Рытм:
Новыя Маркавічы
Но́выя Ма́ркавічы (, Новые Марковичи) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Адміністрыцыйны цэнтра Навамаркавіцкага сельсавета. Насельніцтва 403 чал. (2004). Знаходзіцца за 34 км на поўдзень ад горада і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель), за 83 км ад Гомеля.
На поўначы Шыхава-Гелінскі канал.
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядомая з канца XIX стагоддзя як вёска ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губерні. У 1910 годзе ў наёмнай хаце адкрытая земская школа. Вялікія страты нанесены пажарам 2 кастрычніка 1924 года, калі згарэла 36 будынкаў у 12 дварах.
З канца 1924 года цэнтр Навамаркавіцкага сельсавета Стрэшынскага, з 4 жніўня 1927 года Жлобінскага, з 28 чэрвеня 1939 года Стрэшынскага, з 17 снежня 1956 года Жлобінскага раёнаў Бабруйскай (да 26 ліпеня 1930 года) акругі, з 20 лютага 1938 года Гомельскай вобласці. У 1929 годзе арганізаваны калгас «12 гадоў Кастрычніцкай рэвалюцыі», працавалі 2 вятракі, конная крупадрабільня, кузня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў верасні 1941 года і верасні 1943 года акупанты забілі 18 жыхароў, а ў 1943 годзе спалілі 33 двары. У баях каля вёскі ў 1943—1944 гадах загінулі 279 савецкіх салдат і партызан, у гонар якіх у 1955 годзе каля будынка выканкама сельсавета ўсталяваная скульптура салдата. 84 жыхара загінулі на фронце. У 1966 годзе да вёскі далучана вёска Мікулічы. Цэнтр калгаса «Бярэзіна». Працуюць сярэдняя школа (новы цагляны будынак пабудаваны ў 1987 годзе), Дом культуры, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аптэка, аддзяленне сувязі, дзіцячы сад, швейная майстэрня, 2 крамы.
IC 40
IC 40 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Узляны
Узля́ны (, Узляны) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці, на левым беразе ракі Вушанка. Уваходзіць у склад Пярэжырскага сельсавета. Месціцца за 35 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 6 км ад чыгуначнага прыпынку Седча на лініі Мінск — Асіповічы.
Геаграфія і экалогія
Знаходзіцца на паўночна-заходнім ускрайку Пухавіцкай раўніны на яе мяжы з Мінскім узвышшам. Па ўсходзе тэрыторыя населенага пункту абмежаваная меліяраванай нізінай уздоўж ракі Вушанка, па поўначы і паўднёвым захадзе ― раней забалочанымі нізінамі з меліярацыйнымі каналамі. На паўднёвым захадзе дамінуючыя вышыні да 180 ― 190 м з г. Селішчы (196 м) ва ўрочышчы Цагельня. На поўдні ― былая забалочаная нізіна, на якой да 1990-х гадоў ажыццяўлялася торфараспрацоўка.
На месцы ранейшай здабычы торфу праведзена рэкультывацыя кар’ера з яго абвадненнем. У выніку ў непасрэднай блізкасці ад вёскі на паўднёвым кірунку ад вуліцы Дамавая ўтвораны разліў «Узляны-Маліннікі» ці Узлянскі разліў плошчай 145 га, які з’яўляецца трэцім па велічыні вадаёмам Пухавіцкага раёна і адным з аб’ектаў, які, дзякуючы сваёй фаўне, карыстаецца папулярнасцю сярод рыбаловаў і паляўнічых.
На паўднева-ўсходнім ускрайку вёскі знаходзіцца пруд Вузляны з абсталяваным пляжам, які амаль штогод уключаецца ў пералік паверхневых водных аб’ектаў, якія выкарыстоўваюцца для рэкрэацыі.
На ўсход ад вёскі па правым беразе ракі Вушанка раней размяшчаўся кар’ер для здабычы пяску і пясочна-гравійнай сумесі, які быў рэкультываваны з высадкай на яго месцы хвойных дрэваў. Разам са знаходзячымся далей лесам Барок былы кар’ер уключаны ў паляўніча-гаспадарчую зону ўстановы «Пухавіцкая РПС» РДГА «БТПР».
Вялікае Княства Літоўскае
У 1-й палове XV ст. вёска ўваходзіла ў склад Бакштанскай воласці, якая належала заможнаму магнацкаму роду Кезгайлаў. У 1447 годзе частка гэтых уладанняў з Ігуменам (суч. Чэрвень) і 2000 жыхароў воласці, а таксама з Узлянамі і суседнімі Азярычынам, Пярэжырамі, Лешніцай і Такарняй, перададзена біскупам віленскім.
Упершыню ў афіцыйных дакументах згадваецца ў 2-й палове XVII ст. Узляны дзяліліся на дзве паловы: у мястэчку Узляны пражывала ў асноўным яўрэйскае насельніцтва, у сяле Паляны — пераважала беларускае. Першая згадка пра сяло Паляны адносіцца да пачатку XVII ст. Гэта было невялікае паселішча.
У 1-м дзесяцігоддзі XVIII ст. узлянскай яўрэйскай супольнасцю пабудавана драўляная сінагога, асаблівасцю якой быў выраблены рэзчыкам па дрэву Баерам Бен Ісраэлем Арон-ха-Кодэш, дзе захоўвалася Тора супольнасці.
У 1771 годзе біскуп віленскі Ігнацы Якуб Масальскі аддзяліў Узляны ад парафіі пярэжырскай, фундаваў тут царкву Покрыва Багародзіцы.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) — у Расійскай імперыі, у Пярэжырскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні. Расійскія ўлады адабралі маёнтак у Касцёла і перадалі яго генералу Пятру Аляксеевічу Ісленеву, які ў 1803 годзе саступіў гэтую маёмасць генералу Адаму Длускаму. Апошні ў 1805 годзе перадаў Узляны Паўлу Сакеру, які быў родам з Курляндыі. У 1829 годзе ў Міхала, сына Паўла Сакера, маёнтак набыў Ярэма Стрэнкоўскі. У 1840 годзе ўдава Стрэнкоўская падзяліла Узляны паміж сваімі дочкамі — Зузанай, жонкай Івана Лапава (Яна Лапы), і Юліяй, жонкай Багуслава (Арцёма Георгіевіча) Копцава (Копаця). Копцавым дасталіся Узляны, а другая палова, названая ў народзе «Зузанполем» ад пабудаванага фальварка, належала Лапавым. У гэты ж час каля 200 яўрэяў «аселі» ў гэтай мясцовасці. Займаліся яны пераважна рознічным гандлем, бо мястэчка атрымала прывілей на нядзельны торг.
У сярэдзіне XIX ст. рабінам ва Узлянах быў Ш. Штылбанс, які з’яўляўся адным з найбольш шанаваных іўдзейскіх святароў і меў афіцыйны тытул «гаон». Пасля яго смерці ў 1870 годзе іўдзейскую супольнасць узначаліў яго сын П. Штылбанс (1848―?).
У пачатку XX ст. на месцы сучаснага населенага пункта было 2 вёскі з назвай Узляны. У 1909 годзе вёскі Узляны: 1 — 75 двароў, 502 жыхары; 2 — 76 двароў, 570 жыхароў; мястэчка — 105 двароў, 876 жыхароў, праваслаўная царква, сінагога, паштова-тэлеграфнае аддзяленне; маёнтак — 3 двары, 67 жыхароў; праводзіліся штотыднёвыя таржкі. У 1914 годзе ва Узлянах дзейнічала Дзяржаўная ашчадная каса № 117 пры Мінскім аддзяленні Дзяржаўнага банка.
У 1917 годзе ў мястэчку — 102 двары. 690 жыхароў, у сяле — 78 двароў, 438 жыхароў; у вёсцы — 103 двары, 521 жыхар; у маёнтку — 39 жыхароў.
Найноўшы час
З лютага да снежня 1918 года вёска акупаваная войскамі Германскай імперыі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Узляны абвешчаныя часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі ўвайшлі ў склад БССР. З снежня 1919 года да ліпеня 1920 года вёска акупаваная войскамі Польшчы.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі тут створана працоўная школа 1-й ступені, у якой у 1922 годзе вучылася каля 70 дзяцей, працавалі 2 настаўнікі. 3 20 жніўня 1924 года цэнтр Узлянскага сельсавета Самахвалавіцкага раёна Менскай акругі (да 26 ліпеня 1930 года); з 18 студзеня 1931 года ў Пухавіцкім, з 12 лютага 1935 года ў Рудзенскім, з 6 ліпеня 1935 года ў Смілавіцкім, з 11 лютага 1938 года ў Рудзенскім раёнах. У 1933 годзе былі калгасы імя Сталіна і імя Леніна, 2 млыны, шавецкая майстэрня, 2 кузні. З 20 лютага 1938 года ў Менскай вобласці.