cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Абстрактная алгебра
Агляд
Лінейныя прасторы, модулі, а таксама іх і сумежныя пытанні вывучае лінейная алгебра, часткай якой з’яўляюцца тэорыі лінейных ураўненняў і матрыц.
Да лінейнай алгебры прымыкае.
З 1930-х гадоў развіваецца агульная тэорыя адвольных універсальных алгебр і тэорыя мадэлей (мностваў з зададзенымі на іх адносінамі). На стыку тэорыі універсальных алгебр з тэорыяй мадэлей узнік новы раздзел алгебры, сумежны з алгебрай і матэматычнай логікай, — тэорыя алгебраічных сістэм, якая вывучае мноствы з зададзенымі на іх алгебраічнымі аперацыямі і адносінамі (гл. алгебра логікі).
Дысцыпліны, сумежныя з алгебрай і іншымі раздзеламі матэматыкі, вызначаюцца ўнясеннем ва ўніверсальныя алгебры дадатковых структур, узгодненых з алгебраічнымі аперацыямі і адносінамі:, у т.л. тапалагічныя групы і групы Лі, тэорыя, , тэорыі розных упарадкаваных алгебр.
Прыкладанні
У сучаснай матэматыцы алгебра адыгрывае вялікую ролю, і існуе аб’ектыўная тэндэнцыя да далейшай «алгебраізацыі» матэматыкі. Тыповы спосаб вывучэння многіх матэматычных аб’ектаў, часам вельмі далёкіх ад алгебры, заключаецца ў пабудове алгебраічных сістэм, якія дастаткова добра адлюстроўваюць паводзіны вывучаемых аб’ектаў. Так, вывучэнне груп Лі шмат у чым зводзіцца да вывучэння іх алгебраічных адлюстраванняў —. Аналагічны метад выкарыстоўваецца ў тапалогіі — кожнай тапалагічнай прасторы супастаўляецца некаторым стандартным спосабам бесканечная серыя груп гамалогіі, і гэтыя серыі алгебраічных адлюстраванняў дазваляюць вельмі дакладна судзіць пра ўласцівасці саміх прастор. Іменна з дапамогай алгебры зроблены апошнія значныя адкрыцця ў тапалогіі (гл. ). Поспех алгебраічных метадаў тлумачыцца тым, што алгебраізацыя дазваляе прымяніць для рашэння задачы не толькі чыста славесныя разважанні, але і магутны апарат фармальных алгебраічных вылічэнняў, што часам дазваляе абходзіць самыя складаныя перашкоды.
Алгебраічныя паняцці і метады шырока выкарыстоўваюцца ў тэорыі лікаў, геаметрыі , функцыянальным аналізе, тэорыі дыферэнцыяльных ураўненняў, метадах вылічэнняў і іншых раздзелах матэматыкі.
Алгебра мае вялікае дачыненне да фізікі ( у квантавай фізіцы), крышталяграфіі, кібернетыкі ( і ) і іншых навук.
Трон (значэнні)
Трон - шматзначны тэрмін, з рознымі этымалогіямі.
Tymczasowa gazeta Mińska
«Tymczasowa gazeta Mińska» (Тымчасовая газета Мінская) — беларуская штотыднёвая легальная газета. Выдавалася ў Мінску ў перыяд 18(1).7.1812 — 25(8).10.1812, у час акупацыі Мінска Напалеонам Банапартам. Першая газета, якая была выдадзена ў Мінску. Выйшла 25 нумароў. Друкавалася па-польску ў Мінскай губернскай друкарні. Разавы тыраж нумару невядомы.
Гісторыя
Газета была заснавана праз 10 дзён пасля ўваходу Напалеонаўскай арміі ў Мінск (18 ліпеня 1812 года па старым стылі). Газета распавядае пра падтрыманне парадку ў горадзе, пра тое, як быў уладкаваны побыт мясцовых жыхароў, пра грашовыя і рэчавыя ахвяраванні, якія былі сабраны мінчанамі для дапамогі «французскай арміі-вызваліцельніцы», пра справы напалеонаўскіх войскаў у вайне супраць Расійскай Імперыі.
Газета ўтрымлівае шмат невядомых фактаў і прозвішчаў мясцовых людзей, якія змагаліся на баку Напалеона ці падтрымлівалі Напалеонаўскую армію грашыма ці сродкамі. Цытата з 25 нумару:
Таксама ў газеце прыводзяцца імёны 20 жыхароў тэрыторыі сучаснай Беларусі, якія былі ўзнагароджаны вышэйшай узнагародай Францыі — ордэнам Ганаровага легіёна. Многія з гэтых імёнаў былі б невядомыя без гэтай газеты.
Пасля адступлення частак Напалеона з Мінска газета была ліквідавана.
Упершыню пасля 1812 года газета была заўважана ў 1909 годзе. У перыядычным выданні Рускага гістарычнага таварыства амаль усе нумары былі выкладзены на рускай мове, але скарочана. Матэрыялы былі названы самастойнай гістарычная крыніцай, якая «впервые выступает как документ, дающий обширный материал для исследования политической, общественной и бытовой жизни прошлого».
У 1910 годзе, пры выданні кнігі «Отечественная война и Русское общество» (Москва, 1910—1912, Т. 1-7) гэтыя ж нумары былі крыху дапоўненыя і перавыдадзеныя.
Да 2000 года Нацыянальная бібліятэка Беларусі не мела аніводнага экзэмпляра «Часовай мінскай газеты». У 2000 годзе дырэктар Цэнтра напалеонаўскіх даследаванняў (Францыя, Парыж), прафесар Фернан Бакур памяняў ксеракопіі гэтай газеты на ксеракопіі некаторых рукапісаў часоў Напалеона.
Карл I (граф Невера)
Карл I Бургундскі (Charles de Bourgogne, 1414 — 25 мая 1464) — граф Неверскі (1415—1464) і Рэтэльскі (1415—1464), старэйшы сын Філіпа II Бургундскага (1389—1415), графа Невельскага (1404—1415) і Рэтэльскага (1406—1415), ад другога шлюбу з Бонай д’Артуа (1396—1425).
Біяграфія
Граф Карл дэ Невер удзельнічаў на баку французаў у Стагадовай вайне з Англіяй, браў удзел у адваяванні Нармандыі (1449—1450) і Гіені (1451—1453).
У канцы кіравання Філіпа Добрага Карл Неверскі быў западозраны ў вядзьмарстве і спробе адхіліць ад атрымання спадчынны Карла Смелага, графа дэ Шарале, сына герцага Бургундыі. Карл дэ Невер вымушаны быў бегчы ў Францыю, дзе неўзабаве памёр.
У маі 1464 года Карл Бургундскі, граф Неверскі і Рэтэльскі, сканаў. Яго спадчыннікам стаў малодшы брат Жан II (1464—1491).
Сям’я
11 чэрвеня 1456 года Карл дэ Невер ажаніўся з Марыяй д’Альбрэ (пам. 1486), дачкой Карла II д’Альбрэ (1407—1471), сеньёра д’Альбрэ, і Ганны д’Арманьяк (1402—1473), у шлюбе з якой не меў нашчадства.
Занавінскае
Занаві́нскае (, Зановинское) — былы хутар у Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіў у склад Бастынскага сельсавета.
Скасаваны 27 снежня 2022 года.
Іувал
Іувал — паводле Пяцікніжжа сын нашчадка Каіна, Ламеха. Іувал нібыта вынайшаў музычныя інструменты — гуслі, якія ўяўлялі сабой прасцейшую форму струннага інструмента, і жалейку. Лічыўся за «бацьку ўсіх граючых» на гэтых інструментах.
Mycomya cinerascens
Mycomya cinerascens — палеарктычны від насякомых сямейства. Сустракаецца ў лясных або лясістых раёнах, дзе лічынкі развіваюцца ў пладаносных целах, і відаў роду. Акрамя пладаносных цел, від быў сабраны праз спецыяльныя пасткі над букавымі парасткамі і пнямі, вольхай і елкамі.
Новая Гранада
Но́вая Грана́да (Nueva Granada) — іспанскае віцэ-каралеўства ў Паўднёвай Амерыцы, якое ўключала ў сябе тэрыторыі сучасных Калумбіі, Венесуэлы, Панамы і Эквадора. Утворана ў 1718 годзе ў выніку аддзялення ад віцэ-каралеўства Перу. Сталіцай стала Багата. Спыніла існаванне ў 1821 годзе ў выніку антыіспанскага паўстання крэолаў і ўвайшла ў склад Вялікай Калумбіі. Пасля распаду Вялікай Калумбіі з 1831 па 1856 год будучая Рэспубліка Калумбія звалася «Рэспублікай Новай Гранады». Дагэтуль назва Новая Гранада выкарыстоўваецца для абазначэння Калумбіі з яе суседзямі.
Каланіяльны перыяд
У 1514 годзе іспанцы ўпершыню з’явіліся на тэрыторыі Новай Гранады. Гэту тэрыторыю яны назвалі ў гонар нядаўна пераможанага горада. Гарады Санта-Марта (1525) і Картахена (1533) забяспечвалі Іспаніі кантроль над узбярэжжам, і гэта дало магчымасць працягнуць экспансію ўглыб мацерыка. Канкістадор Гансала Хіменес дэ Кесада каланізаваў вялікія тэрыторыі за ракой Магдалена ў Андах, нанясучы паражэнне цывілізацыі чыбча, і заснаваў горад Санта-Фэ-дэ-Багата (1538), назваўшы новыя захопленыя землі El nuevo reino de Granada, «Новае каралеўства Гранада», скарыстаўшыся назвай каралеўства Гранада, якое існавала да 1492 года на поўдні Іспаніі.
Грамадзянскі ўрад Новай Гранады Аўдыенцыя («судовае слуханне») знаходзіўся ў Багаце ў 1548—1549. Гэты орган аб’ядноўваў выканаўчую і судовую ўлады. З 1564 года выканаўчая ўлада была сканцэнтравана ў руках прэзідэнцыі, ці губернатара. З 1564 года Новая Гранада стала капітаніяй у складзе віцэ-каралеўства Перу. Юрысдыкцыя Аўдыенцыі распаўсюджвалася і на іншыя тэрыторыі, якія знаходзіліся побач з Новай Гранадай, з прычыны таго, што гэтыя правінцыі былі ўтвораны ў наступныя гады.
Губернатар падпарадкоўваўся віцэ-каралю Перу ў Ліме, але вялікая адлегласць і, як следства, неэфектыўная сувязь паміж дзвюма сталіцамі прывялі да заснавання незалежнага ад Лімы віцэ-каралеўства Новая Гранада ў 1717 годзе (пасля гэтага толькі ў 1739 годзе Новая Гранада нядоўга падпарадкоўвалася віцэ-каралю Перу); іншыя вобласці, якія адпавядаюць сучасным Эквадору і Венесуэле, а таксама Панаме, які да таго часу знаходзіліся пад іншай юрысдыкцыяй, аб’ядналіся пад кіраваннем Багаты, што зацвердзіла горад як адзін з асноўных іспанскіх адміністрацыйных цэнтраў у Новым Свеце, нароўні з Лімай і Мехіка. Праводзіліся рэформы, накіраваныя на ўзмацненне цэнтралізацыі ўлады, але кантроль з Іспаніі ніколі не быў дастаткова эфектыўным.
Суровая і вельмі разнастайная геаграфія паўночнай часткі Паўднёвай Амерыкі і бездараж рабілі перамяшчэнне і паведамленне ў віцэ-каралеўстве даволі цяжкімі. Стварэнне капітаніі ў Каракасе і Аўдыенсіі ў Кіта, юрыдычна падпарадкаваных віцэ-каралю, было накіравана на павышэнне эфектыўнасці кіравання суседнімі абласцямі, а таксама аддавала даніну мясцовым традыцыям самакіравання.
Гады незалежнасці
Тэрыторыі віцэ-каралеўства атрымалі фактычную незалежнасць ад Іспаніі паміж 1819 і 1822 гадамі ў выніку ваенных дзеянняў і палітычнай барацьбы і аб’ядналіся ў федэрацыю, вядомую як Вялікая Калумбія.
Калі Эквадор і Венесуэла сталі асобнымі дзяржавамі пасля распаду Вялікай Калумбіі, Рэспубліка Новая Гранада са сталіцай у Багаце працягвала існаваць з 1831 па 1856 год. Назва «Новая Гранада» па-ранейшаму выкарыстоўвалася, асабліва ў кансерватыўных колах, напрыклад, сярод святароў.
У нашы дні ў краінах-суседках Калумбіі калумбійцаў часам яшчэ завуць «новагранадцамі» («neogranadinos»).
Жан Бясстрашны
Жан Бясстрашны (Jean sans peur;, Дыжон — , Мантро) — герцаг Бургундскі з 1404 года з бургундскай галіны дынастыі Валуа.
Юнацкасць
Нарадзіўшыся ў Дыжоне, Жан быў сынам герцага Бургундыі Філіпа II Смелага і Маргарыты III Фландрскай. Як іх прамы спадчыннік, ён выкарыстоўваў тытул графа Невера з 1384 па 1405 года. Пасля свайго ўзыходжання на прастол Жан саступіў гэты тытул свайму брату Філіпу.
У 1385 годзе Жан ажаніўся з Маргарытай Баварскай, дачкой Альбрэхта Баварскага, графа Галандыі і Генегау, для ўзмацнення сваіх пазіцый у Галандыі, пасля адмены сваёй жаніцьбы на стрыечнай сястры Кацярыне Французскай, дачцы караля Францыі Карла V.
Перад узыходжаннем на трон герцагства Бургундыя Жан на чале французскіх крыжакоў выступіў на дапамогу венгерскаму каралю Жыгімонту супраць турак. 25 верасня 1396 года ў бітве пад Нікопалем ён ваяваў з такім запалам і адвагай, што яму далі мянушку Бясстрашны (Sans-Peur). Нягледзячы на асабістую доблесць, узяты туркамі ў палон і павінен быў унесці выкуп у 200 000 дукатаў, у выніку выплачаны бацькам Жана.
Канфлікт з Людовікам Арлеанскім
Герцагам Бургундскім Жан стаў пасля смерці свайго бацькі, у 1404 годзе. Ад апошняга ён атрымаў у спадчыну і варожасць да Арлеанскага дому, у якіх аспрэчваў уплыў пры двары псіхічнахворага французскага караля Карла VI. Яго галоўны супернік, брат караля, герцаг Людовік Арлеанскі, якога Жан ненавідзеў, падазраючы яго ў любоўнай сувязі са сваёй жонкай, спрабаваў наладзіць адносіны з каралевай Францыі Ізабелай Баварскай і магчыма, стаць яе каханым. Герцаг Бургундыі здолеў атрымаць прызначэнне ў адпаведнасці з каралеўскім дэкрэтам — на працягу аднаго з перыядаў «адсутнасці» караля, калі праявілася яго разумовая хвароба — як апякун дафіна і дзяцей караля. Гэта не палепшыла адносіны паміж імі.
Неўзабаве абодва канкурэнта перасталі саромецца адкрытых пагроз у адрас адзін аднаго. Іх дзядзька герцаг Жан Берыйскі забяспечыў клятву аб урачыстыі ўзгадненні, але праз тры дні, 23 лістапада 1407 года герцаг Людовік Арлеанскі быў забіты на вуліцы Парыжа. Ён падвергся нападу пасля спынення свайго каня групай мужчын, якія забралі яго зброю, зрабіўшы герцага безабаронным. Замоўцам лічыўся герцаг Бургундыі, і ў гэтым ніхто не сумняваўся, збо ён сам прызнаў свой удзел, абвясціўшы, што гэта было дапушчальным актам «тыраназабойства».
Пасля спрэчкі з арлеанцамі, вырашанай на яго карысць, Жан не мог пачувацца ў лёгкім становішчы. Сын і спадчыннік Людовіка, Карл сабраў саюзнікаў, сярод якіх быў Бернар VII д'Арманьяк, каб падтрымаць сван прэтэнзіі на вяртанне канфіскаванай у яго ўласнасці. Мір быў урачыста заключаны ў 1410 годзе, і Жан вярнуўся ў Бургундыю. Арманьякі не былі задаволены сваёй палітычнай уладай, і пасля таго, як адбыўся шэраг бунтаў і нападаў на гараджан, Жан быў адкліканы ў сталіцу, затым пасланы назад у Бургундыю ў 1413 годзе.
Канфлікт з дафінам
Праз два гады, войскі Жана прыступілі да аблогі Парыжа. 30 мая 1418 года ён захапіў горад, дзе надзвычай жорстка праследаваў сваіх праціўнікаў арманьякаў. Аднак дафіну, будучаму каралю Карлу VII удалося ўцячы з горада. Жан размясціўся ў Парыжы і абвясціў сябе абаронцам караля.
Хоць і не з’яўляючыся адкрытым саюзнікам англічан, Жан не зрабіў нічога для прадухілення здачы Руана ў 1419 годзе. З акупаванай англічанамі паўночнай Францыяй і Парыжам, занятым Бургундыяй, дафін спрабаваў заключыць пагадненне з Жанам. Яны сустрэліся ў ліпені і пакляліся выконваць мір на мосце Поўлі, побач з Мелёнам. На падставе таго, што мір не быў дастаткова падмацаваны сустрэчай у Пойлі, новая сустрэча была прызначана на 10 верасня 1419 года на мосце ў Мантэро.
Жан Бясстрашны прыбыў са сваім эскортам для ўдзелу ў дыпламатычнай сустрэчы. Але на гэтым спатканні Жан быў забіты рыцарамі са світы дафіна, якімі камандваў граф Тангі дзю Шатэлем і віконт дэ Нарбон. Яму адсеклі левую руку, якой ён інстыктыўна закрыўся ад удару, а затым рассеклі чэрап да самага падбародка. Тыя ж раны і той жа зброяй былі нанесены дванаццаць гадоў назад Людовіку Арлеанскаму.
Пахаваны герцаг быў у Дыжоне. Сын і пераемнік Жана, Філіп III Добры, стаў мсціўцам за забойства бацькі, заключыўшы саюз з англічанамі.
Трон
Трон (θρόνος) — багата аздобленае крэсла, у якім сядзіць манарх падчас афіцыяльных цырымоній. У пераносным значэнні — манархічная улада, альбо улада, як такая.
Аліна Аляксандраўна Гарнасько
Аліна Аляксандраўна Гарнасько (нар., Мінск, Беларусь) — беларуская гімнастка. Бронзавая прызёрка летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года ў мастацкай гімнастыцы. Чэмпіёнка свету 2021 года ў практыкаванні са стужкай. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (2022).
Лабірынт
Лабірынт (Λαβύρινθος) — якая-небудзь структура, якая складаецца з заблытаных шляхоў. Пад лабірынтам ў старажытных грэкаў і рымлян мелася на ўвазе больш ці менш шырокая прастора, якая складаецца з шматлікіх залаў, камер, двароў і пераходаў, размешчаных па складаным і заблытаным плане, з мэтай заблытаць і не даць выхаду недасведчанаму ў плане лабірынта чалавеку. У вузкім сэнсе слова лабірынт можа прадстаўляць тупіковую сітуацыю або заблытаную справу, з якой вельмі складана знайсці выйсце.
Аліна Аляксандраўна Гарнасько
Асабістае жыццё
Навучаецца ў Беларускім дзяржаўным універсітэце фізічнай культуры.
Бамбукавыя
Бамбукавыя (Bambusoideae) — падсямейства раслін сямейства злакаў. У падсямействе налічаецца каля 1200 відаў. Маюцца 2 асноўных тыпы бамбукаў, якія адначасова з’яўляюцца прадстаўнікамі двух таксанамічных трыб:
Аліна Аляксандраўна Гарнасько
Кар’ера
Пачала займацца мастацкай гімнастыкай ва ўзросце трох гадоў у Мінску па ініцыятыве бацькоў. Першым трэнерам стала Ірына Аляксандраўна Нехарошкава (Старасвецкая) у секцыі мастацкай гімнастыкі цэнтра «Працоўныя рэзервы». З 10 гадоў трэніруецца пад кіраўніцтвам Марыны Лобач.
Бамбукавыя
Распаўсюджванне
У натуральных умовах бамбукі растуць у Азіі, абедзвюх Амерыках і ў Афрыцы. Травяністыя бамбукавыя сустракаюцца выключна ў тропіках, тады як некаторыя дрэвянеючыя выгляды досыць добра пачуваюцца і ў халаднейшых абласцях. Так, напрыклад, ва ўсходніх Андах на вышыні 4700 м над узроўнем мора ўтворыць непранікальныя гушчары, якія паднімаюцца яшчэ вышэй — аж да снегавой мяжы, а ў Гімалайскіх горах некалькі відаў бамбука паднімаюцца на вышыню да 3800 м,  з Японіі і некалькі відаў кітайскага бамбука выдатна растуць у Цэнтральнай Еўропе. Прадстаўнікі роду растуць нават на Сахаліне і Курыльскіх астравах (гл. Курыльскі бамбук).
Культурнае значэнне
З бамбукам звязаныя шматлікія сімвалічныя значэнні. Так, напрыклад, у Кітаі ён сімвалізуе даўгалецце, у Індыі з’яўляецца знакам сяброўства. На Філіпінах сяляне ўсталёўваюць бамбукавыя крыжы на плантацыях як талісман, які прыцягвае шчасце.
У Японіі з бамбукам таксама звязаныя дадатныя паняцці. Бо бамбук мае вельмі прамалінейны рост і свежы зялёны колер парасткаў і лістоты, таму ў Японіі ён лічыцца знакам чысціні. Разам з галінкамі хвоі і квітнеючай сакурай, бамбук з’яўляецца знакам Краіны ўзыходзячага сонца. Тры расліны з’яўляюцца не толькі знакамі шчасця, але таксама выкарыстоўваюцца для пазначэння коштавых катэгорый сушы. У канцы года на кожнай уваходнай дзверы у Японіі з’яўляюцца звязкі хваёвых галінак і бамбукавых парасткаў (кадомацу), якія, па паданнях японцаў, прыцягваюць у хату шчасце ў надыходзячым годзе.
Бамбук квітнее вельмі рэдка, і яго насенне ўжываюцца ў ежу пераважна ў галодныя часы, таму красаванне бамбука ў некаторых культурах інтэрпрэтуецца як прадвеснік голаду.
У некаторых культурах Азіі, напрыклад, у Андаманскай, лічыцца, што ўсё чалавецтва з’явілася, выйдучы з зараснікаў бамбукавых парасткаў. А ў Японіі і Малайзіі існуюць павер’і аб маладой (і вельмі мініятурнай) дзяўчыне, якая жыве ў ствале бамбука і з’яўляецца калі яго разрэзаць.
Аліна Аляксандраўна Гарнасько
2016
У 2016 годзе яна пачала сезон спаборніцтваў у Венгрыі на Міжнародным турніры Gracia Fair Cup, дзе выйграла залатое мнагабор’е ў юніёрскай катэгорыі. На міжнародным турніры у Маскве яна выйграла золата ў булавах і скакалцы, бронзу ў абручы і срэбра ў камандным заліку. Яна таксама ўдзельнічала ў міжнародным турніры «Балтыйскі абруч» у Рызе, Латвія, выйграўшы сярэбраны медаль у мнагаборстве сярод юніёраў. На у  Аліна Гарнасько выйграла 2 сярэбраныя медалі ў камандзе (разам з Юліяй Ісачанка, ) і ў фінале ў абручы (нічыя з ізраільцянкай  . 9-11 верасня Гарнасько разам са старэйшымі партнёркамі па камандзе Кацярынай Галкінай і  прадстаўлялі каманду «Дынама» на штогадовым Кубку Aeon 2016 у Токіа, дзе яны выйгралі каманднае срэбра і ўзялі срэбра ў юніёрскім мнагабор’і.
2017
У сезоне 2017 года, Аліна зрабіла сеньёрскі міжнародны дэбют падчас спаборніцтваў L.A. Lights. Затым яна выступала на Міжнародным турніры сеньёрак у Маскве, на кубку Аліны, дзе заняла 4-е месца ў мнагабор’і. На яна заняла 10-е месца ў мнагабор’і. Яна заняла 5-е месца ў мнагабор’і на, яна прайшла ў фіналы трох прадметаў і атрымала бронзу з булавамі. З 31 сакавіка па 2 красавіка Аліна Гарнасько ўдзельнічала ў, заняўшы 9-е месца ў мнагабор’і і кваліфікавалася ў 2 фіналы спаборніцтваў, дзе заваявала бронзу са стужкай. Яна ўдзельнічала ў сваёй першай сустрэчы на этапе Кубка свету на, дзе яна заняла 8-е месца ў мнагабор’і і прайшла ў фіналы 2 прадметаў , фінішуючы 5-й з булавамі і 7-й з абручом. На яна заняла 4-е месца ў фінале мнагабор’я, а таксама заваявала бронзу ў фінале са стужкай і абручом. 5-7 мая Гарнасько ўдзельнічала ў, зноў заняўшы 4-е месца ў мнагабор’і, яна прайшла у фіналы 3 прадметаў і выйграла золата з булавамі, бронзу з мячом і 7-е месца са стужкай. 19-21 мая Гарнасько разам з партнёркай па камандзе Кацярынай Галкінай прадстаўляла сеньёрак Беларусі на, яна прайшла кваліфікацыю ва ўсіх фіналах прадметаў, узяўшы бронзу з мячом, 4-е месца з булавамі, 5-е са стужкай і 7-е з абручом. Наступнае мерапрыемства Аліны Гарнасько адбылося на, дзе яна заваявала бронзу ў мнагабор’і, яна прайшла ў фіналы трох прадметаў: узяла срэбра з абручом, бронзу з мячом і 7-е месца з булавамі.
7-9 ліпеня Гарнасько заняла 16-е месца ў мнагабор’і на, яна прайшла кваліфікацыю ў фінале стужкі. Гарнасько выступала з чатырма прадметамі на у Уроцлаве, Польшча, з 20 па 30 ліпеня, яна прайшла кваліфікацыю ў двух фіналах з прадметами, заняўшы 4-я месцы ў абручы і мячы. 4-6 жніўня Гарнасько ўдзельнічала ў, заваяваўшы срэбра ў мнагабор’і, саступіўшы , яна прайшла кваліфікацыю ва ўсіх 4 фіналах прадметаў, заваяваўшы 2 сярэбраныя медалі з мячом і стужкай, бронзу з булавамі і 7-е месца з абручом.
11-13 жніўня Гарнасько ўдзельнічала ў, заняўшы 9-е месца ў мнагабор’і. Яна прайшла кваліфікацыю ў фінале абруча, дзе заняла 5-е месца.
30 жніўня — 3 верасня Гарнасько і Кацярына Галкіна выступалі ў індывідуальных спаборніцтвах за Беларусь на у Пезара, Італія; яна прайшла ў фінал з булавамі і заняла 7-е месца. У фінале мнагабор’я Гарнасько стала 13-й. 29 верасня — 1 кастрычніка Гарнасько павінна была ўдзельнічаць у штогадовым клубным Кубку свету «Кубак Эона» ў Токіа, Японія; аднак яна знялася перад пачаткам спаборніцтваў з-за траўмы. Ёй зрабілі аперацыю на калене 8 лістапада ў клініцы Геліяс імя Эміля фон Берынга ў Берліне, Германія.
2018
Сезон 2018 года пачала з турніру Baltic Hoop, дзе заняла 9-е месца ў мнагабор’і і заваявала сярэбраны медаль у фінале ў практыкаваннях з мячом. Затым заваявала сярэбраны медаль у мнагабор’і на міжнародным турніры Deriguina Cup у Кіеве. Пазней стала вядома аб тым, што Аліна не прыме ўдзел у спаборніцтвах да канца сезона з-за раней перанесенай аперацыі на шчыкалатцы. Акрамя таго, гімнастку турбавала траўма спіны. З-за апошняй траўмы была вымушана цалкам прапусціць сезон.
2019
У 2019 годзе пачала сезон на турніры L.A. Lights, дзе выйграла золата ў мнагабор’і і ў практыкаваннях з булавамі, заняла 3-е месца ў практыкаваннях з абручом і мячом. У маі прыняла ўдзел на Чэмпіянаце Еўропы ў Баку. Аліна заваявала сярэбраны медаль у камандных спаборніцтвах. У верасні прадставіла Беларусь у індывідуальных спаборніцтвах на Чэмпіянаце свету ў Баку і заваявала бронзавы медаль у камандных спаборніцтвах. У кастрычніку Аліна ўдзельнічала ў Aeon Cup разам з Кацярынай Галкінай і Дар’яй Ткачовай. Гімнасткі заваявалі бронзавы медаль у камандных спаборніцтвах, уступіўшы Расіі і Украіне.
2020
У 2020 годзе прыняла ўдзел у Гран-пры ў Брно, дзе заваявала залаты медаль у мнагабор'і, апярэдзіўшы ўкраінку і балгарку  з агульнай сумай 89,950. Яна таксама ўдзельнічала ў Міжнародным турніры Марыны Лобач і заваявала залаты медаль у мнагабор'і (105,850). Выйграла яшчэ два золата ў практыкаваннях з мячом і булавамі і два сярэбраныя медалі ў практыкаваннях з абручом і стужкай. У лістападзе выступіла на Чэмпіянаце Еўропы ў Кіеве, дзе заваявала сярэбраны медаль у мнагабор'і, набраўшы аднолькавую суму балаў з (100,900), якая ўзяла золата.
2021
У 2021 годзе ў рамках Алімпійскіх гульняў у Токіа прынесла Беларусі бронзавы медаль у асабістым мнагабор'і. У кастрычніку 2021 года заваявала камплект узнагарод на чэмпіянаце свету ў японскім Кітакюсю. Заняла трэцяе месца ў рэйтынгу найлепшых спартсменаў Беларусі 2021 года па версіі Parimatch.
2022
У 2022 годзе Аліна пачала сезон на Тарту ў Эстоніі. Яна заваявала залаты медаль у мнагабор'і з абручом, мячом і стужкай і сярэбраны медаль у фінале з булавамі.
Палітычныя погляды
Падпісала адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
NGC 6776
NGC 6776 (іншыя абазначэнні — PGC 63185, ESO 104-53, AM 1920-635) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Паўлін.
Школьнае
Шко́льнае, Ка́мень (Каменскае ) — возера ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці, за 20 км на паўночны ўсход ад горада Лепель, каля аграгарадка Камень, у басейне ракі Дзіва.
Плошча паверхні 0,22 км². Даўжыня 0,74 км, найбольшая шырыня 0,49 км. Найбольшая глыбіня 5,2 м, сярэдняя — 3,2 м. Даўжыня берагавой лініі 2,08 км. Аб'ём вады ў возеры 0,7 млн м³. Плошча вадазбору 6,9 км².
Схілы катлавіны вышынёй 3—5 м, разараныя, на поўдні месцамі да 15 м. Берагі пясчаныя, забалочаныя, участкамі сплавінныя. Пойма на поўначы і поўдні шырынёй 10—15 м, на захадзе і ўсходзе 150—250 м, забалочаная і парослая хмызняком. Дно да глыбіні 2—2,5 пясчанае, ніжэй ілістае і сапрапелістае. Зарастае да глыбіні 2 м. Упадаюць 6 ручаёў, на ўсходзе выцякае ручай у возера Чаросава.
Філіп II (граф Невера)
Філіп II Бургундскі (Philippe de Bourgogne; кастрычнік 1389 — 25 кастрычніка 1415, Азенкур) — граф Неверскі (1404—1415) і Рэтэльскі (1406—1415), трэці сын Філіпа II Смелага (1342—1404), герцага Бургундыі (1363—1404), і Маргарыты III Дамп’ер (1350—1405), графіні Фландрыі (1384—1405), Невера (1384—1385) і Рэтэля (1384—1402), пфальцграфіні Бургундскай і Артуа (1384—1405). Малодшы брат Жана Бясстрашнага (1371—1419), герцага Бургундыі (1404—1419).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Вілен-ан-Дюэмуа (Бургундыя). У 1404 годзе пасля смерці бургундскага герцага Філіпа II Смелага граф Неверскі Жан Бясстрашны стаў новым герцагам Бургундыі, графам Фландрыі, пфальцграфам Бургундыі і Артуа. Жан Бясстрашны перадаў графства Невер у валоданне свайму малодшаму брату Філіпу.
У 1406 годзе Філіп атрымаў у валоданне графства Рэтэль ад свайго іншага старэйшага брата, ранейшага графа Рэтэльскага Антуана Бургундскага, які атрымаў у спадчыну герцагства Брабант, герцагства Лімбург і маркграфства Антверпен.
Сям’я і дзеці
Філіп Бургундскі, граф Неверскі і Рэтэльскі, быў двойчы жанаты. 23 красавіка 1409 года ў Суасоне ён ажаніўся з Ізабелай дэ Кусі (1386—1411), дачкой Ангерана VII дэ Кусі (1339/1342-1397), сеньёра дэ Кусі (1346—1397) і графа дэ Суасон (1367—1397), і Ізабелы Латарынгскай (пам. 1409). Дзеці:
20 чэрвеня 1413 года ў Бамон-ан-Артуа другі раз ажаніўся з Бонай Артуа (1396—1425), дачкой Філіпа Артуа (1358—1397), графа д’Э (1387—1397), і Марыі Авернскай (1375—1434). Дзеці:
Таксама меў чатырох пазашлюбных дзяцей.
Новая Уза
Но́вая Уза́ (, Новая Уза) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Марозавіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 4 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 40 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На паўднёвай ускраіне рака Уза (прыток ракі Сож).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Буда-Кашалёва — Гомель. Планоўка складаецца з прамалінейнай амаль мерыдыянальнай вуліцы, забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку 1920-х гадоў перасяленцамі з суседніх вёсак на былых памешчыцкіх землях. У 1929 годзе жыхары пасёлка ўступілі ў калгас. Да 16 ліпеня 1954 года пасёлак знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Буда-Кашалёўскага пассавета. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Марозавічы» (цэнтр — вёска Марозавічы).
Крывяч
Крывя́ч (, Кривяч) — хутар у Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бастынскага сельсавета.
Баршчовачны хрыбет
Баршчо́вачны хрыбет (Борщовочный хребет) — горны хрыбет у Забайкальскім краі (у былой Чыцінскай вобласці) Расійскай Федэрацыі, на правабярэжжы ракі Шылка.
Даўжыня каля 450 км. Вышыня да 1498 м. Складзены пераважна з гранітаў. Грэбень плоскі, слаба расчлянёны, схілы спадзістыя. На схілах лістоўнічныя лясы з участкамі міжмавых стэпаў і лугоў, вышэй — зараснікі кедравага сланіку. Здабыча золата.
Аляксандр Віктаравіч Гурко
Біяграфія
Нарадзіўся 1964.03.17 г. у горадзе Мар’іна Горка. Скончыў Беларускі дзяржаўны універсітэт у 1986 годзе. Вядучы і галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута сацыяльна-палітычных даследаванняў пры Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (1999—2006). Доктар гістарычных навук па спецыяльнасці 07.00.07 — этнаграфія, этналогія і антрапалогія (2005 г.).
Дацэнт па спецыяльнасці «Гісторыя» (2008 г.).
Навуковыя інтарэсы
Даследуе новыя рэлігіі і этнаканфесійныя працэсы ў Беларусі, праблемы прадухілення рэлігійных і этнічных канфліктаў.
Гродкаў
Гродкаў (Grodków, Grottkau) — горад на паўдёвым захадзе Польшчы. Размешчаны за 360 км на паўднёвы захад ад Варшавы, за 45 км на захад ад Аполе і за 55 км на поўдзень ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Бжэгскага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Гродкаў. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 9,88 км². Насельніцтва 8,7 тыс. чалавек.
Грудная поласць
Грудная поласць, грудная паражніна (cavum thoracis) — пярэдняя частка поласці цела млекакормячых жывёл і чалавека. Размешчана ў грудной клетцы і абмежавана ўнутрыгрудной фасцыяй. Ад брушной поласці аддзелена дыяфрагмай.
Сценкі грудной поласці высцілае ўнутрыгрудная фасцыя (fascia endothoracica). Цэнтральныя аддзелы грудной поласці занятыя міжсценнем, па баках ад якога размешчаны лёгкія. Лёгкія з усіх бакоў акружаныя шчылінападобнымі плеўральнымі поласцямі, сфарміраванымі вісцэральным (унутраным) і парыетальным (вонкавым) лісткамі плеўры.
Сумпуль
Сумпуль (Río Sumpul) — рака ў паўночна-заходнім Сальвадоры. Бярэ пачатак у муніцыпалітэце Сан-Ігнасіа дэпартамента Чалатэнанга, упадае ў вадасховішча ГЭС «5 лістапада», якое створана на рацэ Лемпа. Даўжыня — 77 км. У верхнім цячэнні з’яўляецца натуральнай мяжой паміж Сальвадорам і Гандурасам.
Івашка Мядзведжае вушка
Большасці казак пра яго ўласцівая вострая сацыяльная накіраванасць — асілак змагаецца з царом, панам або папом і перамагае іх. У беларускіх казках гэты герой нярэдка надзелены фантастычнымі гіпербалізаванымі рысамі.
NGC 6776A
NGC 6776A (іншыя абазначэнні — PGC 63181, ESO 104-52, IRAS19204-6346) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Паўлін.
Люшча
Лю́шча (, Люща) — вёска ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бастынскага сельсавета.
Каршакова Гара
Гара паводле падання з’яўляецца магілай магутнага волата Коршака.
Мацьё Амальрык
Мацьё Амальрык (Mathieu Amalric; нар. 25 кастрычніка 1965, Нэі-сюр-Сен, Францыя) — французскі, і. Двойчы лаўрэат прэміі «Сезар» за лепшую мужчынскую ролю (2004 і 2007).
Усевалад Яўстаф’евіч Борматаў
Усевалад Яўстаф’евіч Борматаў (, в. Міцькаўка, Клімаўскі раён, Бранская вобласць — 19 красавіка 2014) — беларускі савецкі генетык і селекцыянер раслін. Член-карэспандэнт АН БССР (1970), доктар біялагічных навук (1968), прафесар (1976).
Навуковая дзейнасць
Асноўныя навуковыя працы прысвечаны шырокаму колу пытанняў эксперыментальнай паліплаідыі і гетэрозісу ў раслін, тэорыі і метадаў храмасомнай інжынерыі метлюжковых. Створана арыгінальная калекцыя паліплоідных формаў цукровых буракоў са змененым храмасомным складам, атрыманая каштоўная навуковая інфармацыя аб біялагічных і генетычных асаблівасцях паліплоідаў, выкананыя дэталёвыя даследаванні цытагенетычных структуры і ўзнаўлення тэтраплоідных папуляцый.
На гэтай аснове рэалізавана шырокая праграма селекцыі высокапрадукцыйных гетэрозісных гібрыдаў цукровых буракоў. Шэсць гібрыдных сартоў унесены ў дзяржаўны рэестр Рэспублікі Беларусь.
Выкананы даследаванні па стварэнні і цыталагічнаму вывучэнню 28-храмасомных тыпаў пшанічна-жытніх (тэтраплоідных трыцікале), што паклала пачатак новаму навуковаму напрамку — эксперыментальнаму рэканструяванню метлюжковых метадамі храмасомнай інжынерыі.
Бібліяграфія
Аўтар больш за 300 навуковых прац, у тым ліку 7 манаграфій, 6 вынаходстваў.
Біятлон на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 — спрынт (жанчыны)
Спрынтарская гонка на 7,5 км у біятлоне сярод жанчын на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 г. прайшла 10 лютага. У спаборніцтвах прынялі ўдзел 87 спартсменак з 27 краін. Месцам правядзення гонкі стаў Лыжна-біятлонны цэнтр «Альпензія». Спаборніцтвы пачаліся ў 20:15 па мясцовым часе (UTC+9).
== Вынік ==
NGC 6777
NGC 6777 (іншыя абазначэнні — ESO 72-**15, SAO 257685 & 257686) — двойная зорка ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Навасёлкі (Лунінецкі раён)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бастынскага сельсавета.
BAFTA (прэмія, 2020)
73-я цырымонія прысуджэння прэміі BAFTA за дасягненні ў вобласці брытанскага і міжнароднага кінематографа за 2019 год адбылася 2 лютага 2020 года ў канцэртнай зале у Лондане.
Цырымонія трансліравалася на канале BBC One, яе вядучым выступіў акцёр-комік Грэм Нортан. Намінанты былі абвешчаны 7 студзеня 2020 года.
На гэтай цырымоніі ўпершыню была прысуджана ўзнагарода ў катэгорыі «Найлепшы кастынг», пераможцай стала Шайна Маркавіц — кастынг-дырэктар фільма «Джокер».
Левін Бжэскі
Левін Бжэскі (Lewin Brzeski, Löwen) — горад на паўдёвым захадзе Польшчы. Размешчаны за 340 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 25 км на захад ад Аполе. Уваходзіць у склад Бжэгскага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Левін Бжэскі. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 10,35 км². Насельніцтва 5,9 тыс. чалавек.
Тругвэ Хаавельма
Тругвэ Магнус Хаавельма (Trygve Magnus Haavelmo;, Скедсма — , ) — нарвежскі эканаміст. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па эканоміцы (1989) «за праясненне тэорыі имавернасцей, якое залажыла асновы эканаметрыкі, і яго даследаванні адначасовых эканамічных структур». Скончыў Універсітэт Осла; ступень доктара атрымаў і служыў прафесарам эканомікі там жа. 1957 — прэзідэнт Эканаметрычнага таварыства.
Новы Любавін
Но́вы Любаві́н (, Новый Любовин) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Ліпініцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 15 км на паўночны захад ад Буда-Кашалёва, 63 км ад Гомеля, 8 км ад чыгуначнай станцыі Салтанаўка (на лініі Жлобін — Гомель).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель. Будынкі драўляныя сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснавана напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з вёскі Любавін. У 1925 годзе ў Любавінскім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі. У 1930 годзе жыхары вёскі ўступілі ў калгас, працавала кузня. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 9 жыхароў. У 1959 годзе ў складзе калгаса імя В. І. Леніна (цэнтр — вёска Буда-Люшаўская).
Іван Фёдаравіч Крук (вучоны)
Іван Фёдаравіч Крук (, Забалацце, цяпер  — ) — беларускі вучоны ў галіне таваразнаўства харчовых прадуктаў. Доктар тэхнічных навук, прафесар (1971).
Біяграфія
Выпускнік Пярэжырскай сярэдняй школы. У 1932 годзе скончыў Беларускі таваразнаўчы інстытут. У 1944—1967 гадах працаваў у Беларускім інстытуце народнай гаспадаркі (з 1962 года загадчык кафедры).
Навуковая дзейнасць
Беларускі спецыяліст у галіне таваразнаўства харчовых прадуктаў. Аўтар шматлікіх навуковых прац па даследаванні таваразнаўчых, біяхімічных і тэхналагічных уласцівасцей збожжа і прадуктаў іх перапрацоўкі.
Блюз
Блюз (blues ад blue devils — меланхолія, сум) — першапачаткова — сольная лірычная песня амерыканскіх неграў, пасля — кірунак у музыцы.
Ганчарова-Падзельскі сельсавет
Ганчаро́ва-Падзе́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Ганчароў Падзел.
Блюз
Блюз з'явіўся ў другой палове 19 ст. ў ЗША. У пачатку 20 ст. сфарміраваўся так званы класічны, або гарадскі блюз, у аснове формы якога ляжаў 12-тактавы перыяд з агульнай схемай гарманічных паслядоўнасцей: першая 4-тактавая фраза — T, другая — S, трэцяя — D і T. Такі перыяд адпавядае трохрадковай вершаванай страфе. Блюз атрымаў шырокае развіццё ў 1960-я гады 20 ст.
Ганчарова-Падзельскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Холмецкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Рэчыцкага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Вышамірскага сельсавета.
Блюз
Першапачаткова блюз уяўляў сабой выключна «чорную» музыку, якая выконвалася неграмі для неграў. Ён выконваўся ў суправаджэнні банджа, гітары, пазней — фартэпіяна або інструментальнага ансамбля. Пасля блюз аб'яднаўся з народнай музыкай белых пасяленцаў (стыль «кантры», які, у сваю чаргу, сыходзіць каранямі ў кельцкую музыку) і іншымі стылямі, і сам падзяліўся на некалькі выразна аформленых галін.
Станаўленню блюза як кірунка спрыяла творчасць «чорнага» кампазітара Уільяма Хэндзі («Мемфіс-блюз», 1912; «Сент-Луіс-блюз», 1914). Выканаўцамі класічных блюзаў былі Ма Рэйні, Ч. Хілл, Б. Сміт і іншыя.
Блюз аказаў велізарны ўплыў на фарміраванне джаза і поп-музыкі. Элементы блюза выкарыстоўвалі кампазітары 20 ст.
Народны блюз (folk blues)
Асноўныя прадстаўнікі
Кантры-блюз (country blues)
Асноўныя прадстаўнікі
Класічны кантры-блюз
Блюз Дэльты Місісіпі
Гарадскі блюз (urban blues)
Асноўныя прадстаўнікі
Марыс Але
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і дробнага прадпрымальніка, бацька ўдзельнічаў у Першай сусветнай вайне, загінуў у нямецкім палоне. Марысу Але на той момант было 4 гады. Але скончыў політэхнічную школу, у 1936 годзе — Горны інстытут у Парыжы. Тады яго цікавіла гісторыя і фізіка. Аднак ужо ў 1940-х гадах ён захапляецца эканомікай і займаецца аналізам эканамічных праблем, у прыватнасці, праблемамі спалучэння эканамічнай эфектыўнасці і справядлівасці ў размеркаванні даходаў. Менавіта за працу на гэту тэму («У пошуках эканамічнай дысцыпліны», 1943 год) Але атрымаў Нобелеўскую прэмію па эканоміцы. У 1944 годзе Але пачынае весці курс па эканамічнай тэорыі ў Горным інстытуце, дзе займаецца ўсё той жа тэмай. Пазней Але пачынае выкладаць у Парыжскім універсітэце (1944—1968 гады). Адначасова праводзіць мноства даследаванняў у Нацыянальным цэнтры навуковых даследаванняў і ў Цэнтры эканамічнага аналізу (які з 1946 года ўзначальвае). У 1967—1970 выкладае ў Інстытуце міжнародных даследаванняў у Жэневе, у 1958—1959 гг. ў якасці запрошанага прафесара працуе ў Цэнтры імя Т. Джэферсана ва ўніверсітэце штата Вірджынія ў ЗША, а ў 1970—1985 зноў у Парыжскім універсітэце.
Жан II (граф Невера)
Малодшы сын Філіпа II Бургундскага (1389—1415), графа Невельскага (1404—1415) і Рэтэльскага (1406—1415), ад другога шлюбу з Бонай д’Артуа (1396—1425).
Біяграфія
У кастрычніку 1415 года ў бітве з англічанамі пры Азенкуры загінуў Філіп Бургундскі, графа Неверскі і Рэтэльскі, бацька Жана, які нарадзіўся ў тым жа годзе. Графствы Невель і Рэтэль атрымаў у спадчыну яго старэйшы брат Карл (1415—1464).
У 1416 годзе пасля смерці свайго прадзеда, герцага Жана Берыйскага, Жан Неверскі атрымаў тытул графа д’Этамп. Але ў 1423 годзе графства д’Этамп было перададзена Рычарду дэ Манфору (1396—1438), графу дэ Верцю, па праве яго жонкі Маргарыты Арлеанскай. Аднак Жан дэ Невер працягваў называцца графам д’Этамп.
У маі 1464 года пасля смерці свайго старэйшага брата Карла Бургундскага, графа дэ Невер і дэ Рэтэль, які не пакінуў пасля сябе законных дзяцей, Жан Бургундскі, граф д’Этамп, атрымаў у спадчыну графствы Невер і Рэтэль.
У 1472 годзе пасля смерці свайго дзядзькі Карла д’Артуа (1394—1472), граф д’Э (1399—1472), які не пакінуў пасля сябе дзяцей, Жан дэ Невер атрымаў у спадчыну графства д’Э. У 1477 годзе вымушаны быў прадаць графства д’Э Карлу Смеламу, герцагу Бургундыі.
Жан Неверскі ўдзельнічаў у ваенных паходах свайго стрыечнага брата, герцага Бургундыі Філіпа Добрага, на Пікардыю (1434), Кале (1436), Люксембург (1443) і Фландрыю (1453). Пасля смерці Філіпа Добрага Жан дэ Невер пасварыўся з яго сынам Карлам Смелым і перайшоў на бок караля Францыі Людовіка XI Валуа (1461—1483).
У 1465 годзе Жан Бургундскі, граф дэ Невер, падтрымаў французскага караля Людовіка XI Валуа ў барацьбе супраць Лігі Агульнай выгоды. Быў прызначаны генерал-лейтэнантам Нармандыі.
У верасні 1491 года Жан Бургундскі, граф Неверскі і Рэтэльскі, сканаў у Неверы. Графства Невер атрымаў у спадчыну яго ўнук Энгельберт Клеўскі (1491—1506), сын Іагана I, герцага Клеўскага, і Лізаветы Неверскай. Графства Рэтэль атрымала яго малодшая дачка Шарлота (1491—1500), жонка Жана д’Альбрэ, сеньёра д’Арваль.
Сям’я і дзеці
Жан дэ Невер быў тройчы жанаты. 22 студзеня 1436 года ў Бруселі ажаніўся з Жаклін д’Аілі (1416—1470), даме d’Engelmuenster, ад шлюбу з якой меў двух дзяцей:
30 жніўня 1471 года другі раз ажаніўся з Паўлінай дэ Брасэ (1450—1479), дочкі Жана II дэ Бросе (1432—1482), графа дэ Пенцьеўр (1479—1482), і Ніколь дэ Шаціён (1424—1479), графіні дэ Пенцьеўр (1454—1479). Дзеці:
11 сакавіка 1480 года ў трэці раз ажаніўся з Франсуазай д’Альбрэ (1454—1521), дочкі Арно Аманье д’Альбрэ, сеньёра д’Арваль, і Ізабелы дэ Ла Тур д’Авернь, ад шлюбу з якой дзяцей не меў.
Бліноўка
Бліно́ўка — рака ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Друць (басейн Дняпра). Даўжыня 4 км. Пачынаецца каля паўднёвай ускраіны вёскі Дразды, упадае ў Цяцерынскае вадасховішча за 0,8 км на паўночны захад ад вёскі Прыгані 3.
Аляксей Пятровіч Антропаў
Аляксей Пятровіч Антропаў (Алексе́й Петро́вич Антро́пов, -) — рускі жывапісец, дэкаратар-манументаліст, прадстаўнік стылю барока.
Вучыўся ў Канцылярыі ад будынкаў у Пецярбургу (з 1732) у А. М. Мацвеева, з 1739 года працаваў там жа ў І. Я. Вішнякова. Удзельнічаў у выкананні дэкаратыўных роспісаў палацаў у Пецярбургу (1744—50), яго прыгарадах і ў Маскве, Андрэеўскай царквы ў Кіеве (1752—55). Партрэты пэндзлю Антропава вызначаюцца вострахактарнасцю (атамана Ф. І. Краснашчокава, 1761, Рускі музей; Пятра III, 1762, Рускі музей і Траццякоўская галерэя; А. В. Бутурліной, 1763, Траццякоўская галерэя).
Грамада (газета)
«Грамада» — газета, орган Беларускай сацыялістычнай грамады (БСГ). Выдавалася з 1 мая да 11 чэрвеня 1917 у Мінску на беларускай мове. Рэдактар А. Смоліч. Змяшчала інфармацыйныя матэрыялы, давала ацэнку грамадска-палітычных падзей у краіне, абмяркоўвала пытанні сацыялістычнага светаўпарадкавання, будучага дзяржаўнага будаўніцтва, асновы духоўнага жыцця народа. Пісала пра сацыяльна-палітычныя прычыны вайны, пра падзеі на фронце, заклікала да міру. Публікавала матэрыялы пра культурнае жыццё ў Мінску, асобныя творы З. Бядулі, Л. Родзевіча, з запісаў А. Сержпутоўскага, рэвалюцыйныя песні. Выйшлі 4 нумары.
Уладзімір Мікалаевіч Чайкоўскі
Уладзімір Мікалаевіч Чайкоўскі (нар., г. Брэст) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
З 1995 года вядзе падрыхтоўку архітэктурных кадраў у Брэсцкім дзяржаўным тэхнічным універсітэце: чытае лекцыі, кіруе дыпломнымі праектамі, з’яўляецца членам і старшынёй ДЭК.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1983 года, членскі білет № 18265. Быў членам праўлення Саюза архітэктараў СССР, членам праўлення Саюза архітэктараў БССР і Беларускага саюза архітэктараў, старшыня і член праўлення Брэсцкай абласной арганізацыі Беларускага Саюза архітэктараў.
Творчасць
Аўтар праектаў шматлікіх жылых і грамадскіх будынкі, пабудаваных на тэрыторыі Беларусі, Расіі, Украіны, Германіі.
У ГДР: клуб з залай на 600 месцаў у акрузе Лейпцыг (1974), кафэ і рэстаран на 60 месцаў у Алімпішэсдорфе (1974), рэканструкцыя кіназалы на 1070 месцаў у Брандэнбургу (1975).
У Мінску: адміністрацыйна-гаспадарчы корпус парку па вул. Матусевіча (1977), вытворчы будынак ЦІТП і іншых арганізацый Дзяржбуда БССР па вул. В. Харужай (1979), дзіцячы санаторый на 210 месцаў у п. Ракаў Мінскай вобласці (1981), вылічальны цэнтр статупраўлення Мінскай вобласці па вул. Захарава (1981), добраўпарадкаванне перад галоўным будынкам АН БССР (1982), Тэхнічнае вучылішча на 540 месцаў «Гарызонт» па вул. Магілёўскай (1986), серыя жылых дамоў з маналітнага бетону для будаўніцтва ў Беларусі (1987).
У Рэспубліцы Беларусь: жылы пасёлак «Дзіцячай вёска SOS» у Кобрыне (1988), «Белаграпрамбанк» па вул. Леніна ў Бярозе Брэсцкай вобласці (1989). Пабудовы ў Брэсце: 105-кватэрны жылы дом па вул. Энгельса, 18 (1990), будынак Цэнтра гігіены і эпідэміялогіі на пл. Свабоды (1993), 92-кватэрны жылы дом па вул. Кірава (1996), праваслаўная царква ў п. Каменюкі Брэсцкай вобласці (1997), шматкватэрны жылы дом па вул. Халтурына, 2/1 (1999), УДТ СП «Бела-трэйдзінг дзьюціфры» па вул. Савецкай (2001), вытворча-гандлёвы будынак «Цэнтр моды» па вул. Маскоўскай (2012), 105-кватэрны 11-ці павярховы жылы дом-комплекс «Фрэгат» па вул. Халтурына, 32 (1996), шматкватэрны жылы дом па па вул. Энгельса, 11 (1998), комплекс жылых дамоў і супермаркет па вул. Стафеева ў ВМР-6 (2001—2005), гандлёва-дзелавы цэнтр «Гасціны двор» па вул. Савецкай, 83 (2003), гандлёва-дзелавы цэнтр «Пасаж» па вул. Савецкай, 80 (2004), царква ў гонар Раства Хрыстова ў Кобрыне (2004), гандлёвыя рады «Мікольскі» на скрыжаванні вул. Карбышава і Міцкевіча (2005), гандлёва-забаўляльны цэнтр ТАА «Астар-Вест» на скрыжаванні вуліцы Камуністычнай і праспекта Машэрава (2007), гасцініца «Эрмітаж» па вул. Чкалава, 7 (2007), царква ў гонар Раства Хрыстова ў Вульцы Падгародскай (2008), цэнтр «Домус» па вул. Блакітнай (2013) і іншых.
Узнагароды
Лаўрэат шматлікіх міжнародных і рэспубліканскіх архітэктурных конкурсаў, у т.л. міжнародных конкурсаў «Жылое асяроддзе ў буйным горадзе» (Жылы раён «Лебядзіны» ў г. Мінску), «Жылы раён МЖК у г. Уладзівастоку», «Комплекс інстытутаў імя Баўмана ў г. Маскве», рэспубліканскіх конкурсаў на абеліск «Мінск — горад-герой», на станцыі 1-й і 2-й ліній Мінскага метрапалітэна і шматлікіх іншых. За вялікі асабісты ўнёсак у будаўніцтва і добраўпарадкаванне населеных пунктаў вобласці ўзнагароджаны ў 1999 годзе Граматай Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта; уладальнік прэміі «Берасцейская зорка 1996 года» ў намінацыі «Архітэктура». Шэраг яго прац адзначаны на Рэспубліканскіх аглядах-конкурсах. Лаўрэат Спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у вобласці архітэктуры і рэстаўрацыі за 2001 год.
Баніфача (праліў)
Праліў Баніфача (Bouches de Bonifacio, Bocche di Bonifacio) — праліў паміж астравамі Корсіка і Сардзінія, які злучае ўскраіннае Тырэнскае мора на ўсходзе з Міжземным морам на захадзе. Даўжыня каля 19 км, шырыня 11—16 км. Глыбіня да 69 метраў.
На паўночным беразе знаходзяцца карсіканскі горад Баніфача, аднайменная крэпасць і порт. У праліве размешчаны маленькі архіпелаг Лавеці, адзіны населены востраў якога — Кавала. У праліве дзейнічае сістэма падзелу руху. Судны, якія ідуць праз праліў з усходу на захад, павінны звязвацца для дакладу з кантрольнай станцыяй Пертузата (Pertusato; Францыя). Судны, якія рухаюцца праз праліў з захаду на ўсход, павінны звязвацца з кантрольнай станцыяй на востраве Магдалена (Італія).
Найбольш вядомая катастрофа ў праліве Баніфача — караблекрушэнне французскага фрэгата «Семіянт» 15 лютага 1855 года. Напярэдадні «Семіянт» пакінуў порт Тулон на сваім шляху ў Чорнае мора, з забеспячэннем для войск на Крымскай вайне. Праз шторм фрэгат сутыкнуўся з рыфам і затануў, ніхто з 750 чалавек на борце не выжыў.
Пеня
Пеня́ (ад лац.:poena — пакаранне) — разнавіднасць штрафу, грашовая сума, якая налічваецца да выплаты грашова-павіннай асобе, альбо арганізацыі, за спазненне ў ажыццяўленні фінансавых обавязкаў. Пеня вылічваецца ў працэнтах ад асноўнай сумы за кожны дзень спазнення.
Падбалоцце (Лунінецкі раён)
Падбало́цце (, Подболотье) — былая вёска ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіла ў склад Бастынскага сельсавета.
Скасавана 27 снежня 2022 года.
Новы Свет (Марозавіцкі сельсавет)
Но́вы Свет (, Новый Свет) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Марозавіцкага сельсавета.
Паблізу ёсць паклады гліны.