cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Серафіма Сямёнаўна Брусава
Серафіма Сямёнаўна Брусава (1894—1958) — першая жанчына-нейрахірург у свеце.
Біяграфія
Нарадзілася ў Маскве ў 1894 годзе. У 1923 годзе атрымала дыплом урача і паступіла ў хірургічную ардынатуру. У 1928 годзе, па запрашэнні Мікалая Бурдэнкі стала супрацоўнікам нейрахірургічнай клінікі. Вывучала болевую адчувальнасць цвёрдай мазгавой абалонкі, чэрапна-мазгавыя траўмы, нутрачарапны ціск у трэпарыраваных. У 1938 годзе Серафіма Сямёнаўна абараніла доктарскую дысертацыю. У 1941 годзе стала прафесарам. У 1951 годзе апублікавала першую рускую манаграфію «Цэрэбральная ангіяграфія».
Памерла ў 1958 годзе. Пахаваная на Новадзявочых могілках.
Грывы (Манастыршчынскі раён)
Грывы (Гривы) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Адам Андэрсан
А́дам Дэ́від А́ндэрсан (Adam David Anderson, нарадзіўся, Манчэстэр) — музыкант вядомага брытанскага дуэта Hurts, у якім іграе на клавішных і гітары, а таксама складае музыку.
У 2005 годзе Адам сустракае свайго аднадумца Тэа Хатчкрафта. Разам яны арганізуюць групу Bureau. У 2006 годзе калектыў змяняе назвуе на Daggers. Пасля трох гадоў выступаў в клубах Манчэстэра, хлопцы вырашаюць стварыць дуэт пад назвай Hurts. В 2009 годе ўвесь свет даведаўся пра Адама і Теа дзякуючы іх хіту Wonderful life. Іхні першы кліп Wonderful Life хлопцы знялі самастыйна ўсяго за 20 фунтаў.
Адам жыў у зусім маленькай вёсцы і ніколі не цікавіўся поп-культурай ці музыкай такога тыпу да таго часу, як у 18 альбо 19 гадоў не набыў свой першы альбом OK Computer групы Radiohead. І пасля ён зразумеў кім ён насамрэч хоча стаць і чаму хоча прысвяціць свае жыцце. Ён кажа, што набыў гэты альбом першым толькі таму, што яму спадабалася вокладка, і да таго часу ён нічога не ведаў аб гэтай групе.
Любімы і адзін з першых выступаў, які наведаў Адам, — Arcade Fire в Манчэстэры, калі яму было 12 гадоў.
Любимы музыка Адама Джэф Баклі.
Дзядуля Адама быў ваенным артыстам. Он іграў на банджа для Каралевы.
Аўсянка (рака)
Даўжыня Аўсянкі 90 км (у межах Беларусі 87 км). Плошча вадазбору 598 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 4 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,6 м/км.
Пачынаецца за 2 км на поўнач ад вёскі Сіціна, цячэ праз 7 азёр (у т.л. Доўгае, Нёгра, Вышадскае, Мядзесна, Цёста), вярхоўе і сярэдняе цячэнне ў межах Гарадоцкага ўзвышша, нізоўе на Суражскай нізіне. Далінай Аўсянкі фіксуецца мяжа астаноўкі краю паазерскага ледавіка ў яго браслаўскую стадыю.
Асноўныя прытокі: Асеча (справа), Іардынка і Салонаўка (злева).
Упадае ва Усвячу каля вёскі Лабані Усвяцкага раёна Пскоўскай вобласці (Расія). Даліна да вёскі Смолаўка скрынка- або трапецападобная, шырынёй 300—400 м, ніжэй па цячэнні невыразная. Пойма двухбаковая, шырынёй 100—300 м. Рэчышча ўмерана звілістае, шырынёй 4—6 м, у сярэднім і ніжнім цячэнні месцамі да 50 м.
У рацэ трапляецца вадзяны арэх — ахоўны рэліктавы від у флоры Рэспублікі Беларусь (месца яго росту ніжэй возера Ведрынскае аб′яўлена помнікам прыроды).
У басейне ракі азёры: Аляксееўскае, Танай, Глыбокае Струнава, Мелкае Струнава, Смалоўскае, Рамашкава, Азёркі, Азаронава, Беразнянскае, Званкова, Атрэпкі, Воснае, Успол, Вялікае Глыбокае, Малое Глыбокае, Налюцік, Мелынец, Бялец і інш.
Судэты
Судэты (Sudety, Sudeten, Krkonošsko-jesenická subprovincie, Krkonošsko-jesenická soustava або Sudetská soustava) — горы ў Цэнтральнай Еўропе.
Геаграфічнае становішча
Размяшчаюцца на тэрыторыі Германіі, Польшчы і Чэхіі. Працягнуліся з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход на 310 км. Вышыня да 1603 м (Снежка ў масіве Крконашэ). На паўднёвым захадзе мяжуюць з Чэшскім масівам. Падзяляюцца на Заходнія (галоўныя хрыбты — Кашаўскія і Йізерскія горы, масіў Крканошэ), Сярэднія і Усходнія Судэты.
Прырода
Судэты ўтварыліся ў эпохі герцынскай і альпійскай складкавасцей. Складзены пераважна з фанітаў, гнейсаў, сланцаў, мелавых пясчанікаў, мергеляў. Утвараюць сістэму з некалькіх паралельна выцягнутых хрыбтоў, раздзеленых тэктанічнымі далінамі. Пераважаюць вышыні 500—1000 м. Схілы стромкія, вяршыні больш згладжаныя. Сустракаюцца ледавіковыя формы рэльефу: цыркі, кары, марэнныя азёры (галоўным чынам, у масіве Крконашэ). Эразійныя формы рэльефу малараспаўсюджаныя. Радовішчы бурага вугалю, шкловых пяскоў, па разломах шматлікія выхады мінеральных крыніц.
Клімат умераны. Ападкаў 800—1200 мм і больш за год. Сярэднія тэмпературы ў студзені ад −4 °C да −17 °C, у ліпені 8—14 °C. Зімой утвараецца ўстойлівае снегавое покрыва. У Судэтах бяруць пачатак рэкі Эльба, Одра, Марава. Падножжа і схілы да вышыні 1000 м параслі дубова-букавымі, вышэй — піхтава-яловымі лясамі, з вышыні 1250 м — зараснікі хваёвага сланіку, лугі, тарфянікі.
Дзейнасць людзей
Крконашскі нацыянальны парк. Курорты. Турызм.
Яніна (горад)
Яніна — горад на паўночным захадзе Грэцыі. Сталіца Эпіра. Насельніцтва 70 203 (2001). Размешчаны на беразе возера Яніна.
Дуброўка (Манастыршчынскі раён)
Дуброўка (Дубровка) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Славутасці
Вёска Дуброўка бліжэйшы населены пункт ад Успенскага манастыра, які знаходзіцца на беларускім баку мяжы.
Іосіф Самуілавіч Абраміс
Іо́сіф Самуі́лавіч Абра́міс (,  —, ) — беларускі савецкі ,. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1964). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
У 1936-41 і 1945-48 артыст аркестра, з 1948 хормайстар, у 1951-79 дырыжор Дзяржаўнага тэатра оперы і балета БССР. Кіраваў пастаноўкай опер і балетаў «Баль-маскарад» і «Атэла» Джузепе Вердзі (1961 і 1963), «Князь Ігар» Аляксандра Барадзіна (1967), «Марынка» Рыгора Пукста (1955), «Калі ападае лісце» Юрыя Семянякі (1968), «Спячая прыгажуня» Пятра Чайкоўскага (1954), «Спартак» А. Хачатурана (1964). У 1979—1982 галоўны дырыжор Дзяржаўнага тэатра музычнай камедыі БССР, дзе кіраваў пастаноўкай «Несцеркі» Р. Суруса (1979). З 1982 года выкладаў у Беларускай кансерваторыі.
Жарскія (Пастаўскі раён)
Жа́рскія (, Жарские) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Мягунскага сельсавета.
Праваслаўная Царква ў Амерыцы
Праваслаўная Царква ў Амерыцы, таксама неафіцыйна Амерыканская праваслаўная царква (Orthodox Church in America) — праваслаўная царква са спорным кананічным статусам, якая атрымала ў 1970 годзе аўтакефалію ад Рускай Праваслаўнай Царквы.
Аўтакефальны статус прадастаўлены ёй Маскоўскім Патрыярхатам у 1970 годзе, але прызнаны толькі некалькімі праваслаўнымі цэрквамі, а менавіта праваслаўнымі цэрквамі Грузіі, Балгарыі, Польшчы, Чэшскіх зямель і Славакіі. Пераважная большасць праваслаўных цэркваў свету, свярод якіх Канстанцінопальскі, Александрыйскі, Іерусалімскі і іншыя старажытныя патрыярхаты, не прызнаюць Праваслаўную Царкву ў Амерыцы аўтакефальнай, хоць яны прызнаюць царкву як самакіравальную частку Маскоўскага Патрыярхату. Хоць гэтая палітычная і царкоўная праблема з'яўляецца прадметам спрэчак, гэтая палеміка не пагаршала раней адносін паміж Праваслаўнай Царквой у Амерыцы і сусветным праваслаўем. Царква складаецца з больш чым 700 прыходаў, місій, суполак, манастыроў і ўстаноў у ЗША, Канадзе і Мексіцы. У 2011 годзе ў ЗША яна налічвала 84 900 членаў.
Альфрэд Кінсі
Альфрэд Чарлз Кінсі (Alfred Charles Kinsey, 23 чэрвеня 1894 — 25 жніўня 1956) — амерыканскі біёлаг, прафесар энтамалогіі і заалогіі, заснавальнік інстытута па вывучэнні сексу, полу і ўзнаўлення (1947) пры Індыянскім універсітэце ў Блумінгтане, які носіць цяпер імя Кінсі. Даследаванні Кінсі ў вобласці чалавечай сексуальнасці глыбока закранулі сацыяльныя і культурныя каштоўнасці ў Злучаных Штатах і шматлікіх іншых краінах у 60-х гадах XX стагоддзя, з надыходам сексуальнай рэвалюцыі.
Дзяцінства
Альфрэд Кінсі нарадзіўся 23 чэрвеня 1894 года ў Хобакене (Нью-Джэрсі) у сям'і Альфрэда Сегвіна Кінсі і Сары Эн Чарлз. Альфрэд быў старэйшым з трох дзяцей. Маці яго атрымала толькі пачатковую адукацыю, бацька быў прафесарам у Тэхналагічным інстытуце імя Стывенса ў Хобакене. Кінсі рос у даволі беднай сям'і, яго бацькі часта нават не маглі сабе дазволіць аплаціць паслугі ўрачоў, што магчыма прывяло да таго, што юны Кінсі ў дзяцінстве перахварэў рахітам, брушным тыфам, а таксама рэўматызмам. Гэта было выклікана тым, што Кінсі недастаткова часу праводзіў на сонцы (звычайная прычына рахіту ў тыя дні: малако і іншыя прадукты яшчэ не былі ўзбагачаны вітамінам D) і, прынамсі, частку дзяцінства правёў у антысанітарных умовах. Вынікам рахіту, які прывёў да скрыўлення пазваночніка, стала лёгкая гарбаватасць, якая перашкодзіла прызыву на вайсковую службу ў 1917 годзе для ўдзелу ў Першай сусветнай вайне.
Выхаванне
Бацькі Кінсі былі вельмі кансерватыўнымі хрысціянамі, што наклала адбітак на ўсё яго наступнае жыццё. Яго бацька быў вядомы як адзін з найбольш набожных членаў мясцовай Метадысцкай царквы і, у выніку, большую частку часу Кінсі меў зносіны з вернікамі царквы. Часта ён проста моўчкі прысутнічаў пры абмеркаванні рэлігійных пытанняў, якім аддаваліся яго бацькі і іншыя, такія ж набожныя, дарослыя. Бацька Кінсі ўсталяваў у сваім доме строгія правілы. Нядзеля была адведзена пад малітвы, акрамя таго, зносіны з дзяўчынкамі, як і веды аб усіх рэчах, хоць бы аддалена датычных тэмы сексу, уключаючы мастурбацыю знаходзілася пад забаронай. Такое строгае выхаванне не было чымсьці зусім незвычайным у той час. Большасць навічкоў у каледжах тады мелі вельмі слабое ўяўленне нават пра найбольш асноватворныя факты, якія тычацца чалавечай сексуальнасці. У юныя гады Кінсі было забаронена пазнаваць штосьці пра прадмет, які пазней прынёс яму столькі славы. Урэшце, Кінсі адрокся ад Метадысцкай веры сваіх бацькоў і стаў агностыкам.
Каледж і дысертацыя
Пасля заканчэння Калумбійскай старэйшай школы у Мэйплвудзе (Нью-Джэрсі), Кінсі падзяліўся з бацькам планамі на вывучэнне батанікі ў каледжы, аднак бацька запатрабаваў, каб Кінсі накіраваўся вучыцца на інжынера ў Тэхналагічны інстытут імя Стывенса ў Хобакене. Кінсі ў інстытуце імя Стывенса не спадабалася, і пазней ён згадваў пра час, праведзеным там, як пра найбольш бессэнсоўны перыяд свайго жыцця. Нягледзячы на гэта, аднак, ён не адступіўся ад сваёй маніякальнай стараннасці ў вучобе. У інстытуце ён, галоўным чынам, выбіраў курсы, якія мелі дачыненне да англійскай мовы і інжынернай справы, але не мог рэалізаваць свайго захаплення біялогіяй. Пад канец свайго двухгадовага навучання ў інстытуце, Кінсі набраўся адвагі заявіць свайму бацьку пра тое, што яму падабаецца біялогія і ён мае намер працягнуць навучанне ў Bowdoin College у Мэне. Бацька рашуча запрацівіўся гэтаму, але, урэшце, змякчыўся. Разам з перамогай, аднак, Кінсі дамогся і парыву адносін з бацькам, што гняло яго шматлікія гады.
У 1914 годзе Кінсі паступіў у Bowdoin College, дзе ён зацікавіўся даследаваннем насякомых пад кіраўніцтвам Мэнтана Коўпленда. Двума гадамі пазней Кінсі быў абраны ў таварыства і скончыў курс з magna cum laude па біялогіі і псіхалогіі. Ён працягнуў сваё навучанне ў інстытуце імя Босі Гарвардскага ўніверсітэта, праграма навучання якога ў вобласці біялогіі з'яўлялася самай прэстыжнай у Злучаных Штатах. Менавіта там Кінсі заняўся вывучэннем прыкладной біялогіі ў выдатнага энтамолага Уільяма Мортана Уілера. Пад яго кіраўніцтвам Кінсі працаваў практычна самастойна, што задавольвала абодвух. У якасці тэмы для сваёй доктарскай дысертацыі Кінсі абраў даследаванне арэхатворак. Кінсі пачаў збіраць арэхатворак з маніякальнай стараннасцю. Ён шмат падарожнічаў. На кожным з сотняў тысяч сабраных асобнікаў здзяйснялася серыя з 26 вымярэнняў. Яго метады дазволілі зрабіць істотны ўнёсак у энтамалогію. Гарвардскі ўніверсітэт прысудзіў Кінсі ступень Sc. D. (доктара прыродазнаўчых навук) у 1919 годзе. У 1920 годзе ён апублікаваў некалькі артыкулаў пад эгідай Амерыканскага музея прыродазнаўчай гісторыі ў Нью-Ёрку, азнаёміўшы навуковая супольнасць з арэхатворкамі і прадставіўшы выкладкі па іх філагенезу.
Сям'я і дзеці
Кінсі ажаніўся з Кларай Бракен Мак-Мілен, якую зваў Мак, у 1921 годзе. У іх было чацвёра дзяцей. Іх першынец, Дон, памёр ад ускладненняў, выкліканых дыябетам, у 1927 годзе, трохі не дажыўшы да пяці гадоў. Ганна нарадзілася ў 1924, Джаан у 1925 і Брус у 1928 гадах.
Смерць
Кінсі сканаў 25 жніўня 1956 годзе ва ўзросце 62 гадоў. Прычынай смерці былі пазначаны хвароба сэрца і пнеўманія.
Энтамалогія
Пасля атрымання доктарскай ступені Кінсі ў 1920 годзе паступіў на працу ў дэпартамент заалогіі Індыянскага ўніверсітэта ў Блумінгтане ў якасці assistant professor (малодшая з трох катэгорый амерыканскай прафесуры). Яго жонка і калегі клікалі яго Прок (ад Прафесар Кінсі). У Індыянскім універсітэце нястомны Кінсі працягнуў сваю працу па арэхатворках. У наступныя 16 гадоў ён шмат падарожнічаў, збіраючы і сістэматызуючы калекцыі. Кінсі асабліва захоплівала эвалюцыйная гісторыя гэтых мініяцюрных насякомых, памеры якіх вагаюцца ад 1 да 8 міліметраў. У 1930 годзе ён апублікаваў манаграфію, прысвечаную відаўтварэнню ў арэхатворак The Gall Wasp Genus Cynips: A Study in the Origin of Species і другую вялікую працу пра эвалюцыю вышэйшых катэгорый The Origin of Higher Categories in Cynips у 1935 годзе.
Маргарэт Бергер
Маргарэт Бергер (нар., Тронхейм, Нарвегія) — нарвежская спявачка і аўтар песень. Атрымала вядомасць пасля ўдзелу ў нарвежскай версіі «Фабрыкі зорак» — Norwegian Idol, — дзе заняла другое месца. Прадстаўляе Нарвегію на 58 конкурсе песні «Еўрабачанне 2013», у фінале з кампазіцыяй «I Feed You My Love» ў шведскім горадзе Мальмё.
Альфрэд Кінсі
Падручнік
У кастрычніку 1926 Кінсі апублікаваў шырока ўжываны падручнік для старшакласнікаў (гэтак званай high school: 9—12 класы сярэдняй школы ў ЗША), An Introduction to Biology. Гэта кніга падтрымлівала тэорыю эвалюцыі і ўніфікавала, на азнаямленчым узроўні, розныя на той момант паняцця заалогіі і батанікі, пераадольваючы супраціўленне такой уніфікацыі, якое пераважала ў той час.
Палавыя паводзіны чалавека і Справаздачы Кінсі
Кінсі звычайна лічаць бацькам сексалогіі, сістэматычнага, навуковага вывучэння чалавечай сексуальнасці. Першапачаткова цікавасць да розных формаў сексуальных практык узнікла ў яго прыкладна ў 1933 годзе, пасля шырокага абмеркавання гэтай тэмы з калегам Кінсі, Робертам Крокам. Хутчэй за ўсё, вывучэнне розных варыяцый спарвання сярод арэхатворак прывялі яго да разважанняў аб тым, наколькі шырока вар'іруюць сексуальныя практыкі чалавека. Падчас гэтых даследаванняў ён распрацаваў шкалу вымярэння сексуальнай арыентацыі, вядомую цяпер як шкала Кінсі, якая мае значэнні ад 0 да 6, дзе 0 адпавядае выключна гетэрасексуальнай і 6 — выключна гомасексуальнай арыентацыі.
Маргарэт Бергер
Дыскаграфія
Дэбютны альбом Маргарэт, Chameleon, які спалучае ў сабе элементы рока, R & B і электроннай музыкі, быў выпушчаны ў кастрычніку 2004 года і адразу ж дасягнуў чацвёртага месца ў нарвежскіх чартах.
Альфрэд Кінсі
Палавыя паводзіны чалавека і Справаздачы Кінсі
У 1935 годзе на семінары для супрацоўнікаў Індыянскага ўніверсітэта Кінсі прачытаў лекцыю, у якой упершыню вынес прадмет сваіх даследаванняў у вобласці сексалогіі на публічнае абмеркаванне. У сваім выступленні ён атакаваў «шырока распаўсюджанае невуцтва ў стаўленні да будовы і фізіялогіі палавых органаў» і высунуў сваю здагадку пра тое, што «затрымка шлюбу» (гэта значыць, затрымка першага сексуальнага вопыту) шкодная з псіхалагічнага пункта гледжання. Кінсі атрымаў падтрымку сваіх даследаванняў ад Фонду Ракфелера, якая дазволіла яму вывучыць сексуальныя паводзіны чалавека пасродкам інтэрв'юявання тысяч людзей.
«Справаздачы Кінсі» (Kinsey Reports), пачынаючы з публікацыі Sexual Behavior in the Human Male («Палавыя паводзіны самца чалавека») у 1948 годзе, а затым Sexual Behavior in the Human Female («Палавыя паводзіны самкі чалавека») 1953, падняліся на вяршыню спісу бэстсэлераў і імгненна зрабілі Кінсі знакамітасцю. Яны па-ранейшаму застаюцца ў спісе найбольш прадаваных прыродазнаўчанавуковых кніг усіх часоў. Артыкулы пра яго з'явіліся ў такіх часопісах, як Time, Life, Look і McCall's. Справаздачы Кінсі, якія прывялі да бурных дыскусій, шмат кім разглядаюцца як пускавы механізм для сексуальнай рэвалюцыі 1960-х. Прэзідэнт Індыянскага ўніверсітэта Герман Б. Уэлс абараняў даследаванні Кінсі ў сітуацыі, якая ператварылася ў класічны прыклад выпрабавання акадэмічнай свабоды.
Маргарэт Бергер
Дыскаграфія
У цяперашні час Маргарэт Бергер запісвае свой трэці альбом у Лондане.
Барыс Ягораў
Барыс Ягораў:
Бафор (Люксембург)
Бафор (Beefort, Beaufort) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Грэвенмахер. Камуна Бафор з’яўляецца часткай кантона Эхтэрнах. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 2073 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 793 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 13,74 км² (па займаемай плошчы 90 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 414 м. (47 месца з 116 камун), найменшая 173 м. (17 месца з 116 камун).
Дадатак (твор друку)
Дадатак — несамастойны твор друку, выдадзены асобна, але звязаны з галоўным выданнем, якое ён тлумачаць, каменціруе, дапаўняе (альбомы карт, малюнкаў, фотаздымкаў).
Беларуская навучальная акруга
Беларуская навучальная акруга — навучальна-адміністрацыйная адзінка ў Расійскай імперыі ў 1829—1850 гадах. Цэнтр знаходзіўся ў Віцебску. Утворана 17 студзеня 1829 года пасля рэарганізацыі Віленскай навучальнай акругі ў сувязі са зменай урадавага курсу ў галіне асветы на беларуска-літоўскіх землях ва ўмовах узмацнення польскага нацыянальна-вызваленчага руху.
Спачатку ў склад акругі ўваходзілі Віцебская і Магілёўская, з 1831 года Мінская, з 1832 года Гродзенская, Віленская губерні і Беластоцкая вобласць. Кіраванне акругай ажыццяўляў папячыцель, пры якім дзейнічала праўленне (у яго склад уваходзілі дырэктары гімназій і ганаровыя папячыцелі).
Рэформа асветы ў акрузе праводзіліся ў адпаведнасці са «Статутам гімназій і вучылішчаў павятовых і прыходскіх» (1828) і «Дадатковымі пунктамі да статута навучальных устаноў у дачыненні да Беларускай навучальнай акругі» (1829). Апошнім дакумент прадугледжвал уключэнне ў курс прыходскіх вучылішчаў навучанне «мясцовай мове». Пераўтварэнне навучальнай сістэмы ў Віцебскай і Магілёўскай губернях праводзілася ў 1836 годзе, у астатніх губернях — у 1838 годзе, з мэтай ліквідацыі польскага палітычнага і культурнага ўплыву, уніфікацыі навучання з рускімі губернямі навучальныя ўстановы выключаліся з падпарадкавання каталіцкага духавенства, замест польскай мовы ўводзілася руская, што мела вынікам замену значнай часткі настаўнікаў.
За час існавання Беларускай навучальнай акругі на яе тэрыторыі створана 6 гімназій (Віцебская, Гродзенская, Магілёўская, Мінская, Свіслацкая, Слуцкая), 17 павятовых вучылішчаў (Аршанскае, Бабруйскае, Брэсцкае, Віцебскае, Касцюковіцкае, Лепельскае, Лідскае, Магілёўскае, Мазырскае, Маладзечанскае, Мсціслаўскае, Навагрудскае, Пінскае, Полацкае, Пружанскае, Рагачоўскае, Слонімскае), 160 пачатковых школ і 29 пансіёнаў. У 1834 годзе адкрыта першая на Беларусі Віцебская настаўніцкая семінарыя.
У 1840 годзе на 4630 тыс. жыхароў акругі прыпадала 11,9 тыс. вучняў, у т. л. 65,2 % дзеці памешчыкаў, духавенства, чыноўніцтва, 18,5 % дзеці сялян і аднадворцаў, 16,3 % дзеці мяшчан, рамеснікаў, разначынцаў. У школах акругі працавалі 553 настаўнікі, з іх 360 чал. былі мясцовымі ўраджэнцамі; 288 настаўнікаў паходзілі з дваранскіх сямей, 137 — 3 духавенства, 128 — з падатных саслоўяў. Большасць настаўнікаў гімназій і павятовых вучылішчаў мелі вышэйшую і спецыяльную педагагічную адукацыю. У 1833 годзе пасаду настаўніка павятовага вучылішча ў акругі збіраўся заняць Вісарыён Рыгоравіч Бялінскі (пазней адмовіўся); асноўныя палажэнні яго рэферата «Мае думкі пра тое, якім чынам належыць дзейнічаць настаўніку пры навучанні рускай мове вучняў, што не могуць гаварыць на ёй, і які са свайго боку не ведае іх роднае мовы» знайшлі адлюстраванне ў метадычным пісьме, разасланым у 1834 папячыцелем у школы акругі. Пры ўтварэнні акругі ўрад меў намер адкрыць тут вышйшую навучальную ўстанову. Пасля скасавання Віленскага ўніверсітэта (1832) планавалася заснаванне вышэйшай навучальнай установы (ліцэя) у Оршы, на гэтыя мэты было выдзелена 209,5 тыс. руб. серабром і 3,5 тыс. руб. асігнацыямі.
Аднак у 1834 годзе ўрад адмовіўся ад сваёй задумы, матывуючы тым, што патрэбы краю зможа задаволіць адкрыіы тады ж Кіеўскі ўніверсітэт. Толькі ў 1848 годзе адкрыўся Горы-Горацкі земляробчы інстытут — адзіная вышэйшая навучальная ўстанова ў акрузе.
2 мая 1850 года акруга ліквідавана, навучальныя ўстановы Віленскай, Гродзенскай, Ковенскай і Мінскай губерняў аднесены да адноўленай Віленскай навучальнай акругі, навучальныя ўстановы Віцебскай і Магілёўскай губерніі — да Пецярбургскай навучальнай акругі.
Іван Давыдкаў
Іван Іванаў Давы́дкаў (Иван Иванов Давидков; ) — балгарскі паэт, празаік, перакладчык. Заслужаны дзеяч культуры Балгарыі (1975).
Біяграфія
У 1958—1959 гадах праходзіў стажыроўку ў Беларусі і ва Украіне, вывучаў беларускую і ўкраінскую мовы, знаёміўся з бачнымі прадстаўнікамі беларускай і ўкраінскай літаратуры.
Аўтар зборнікаў паэзіі «Дняпро цячэ пад маім акном» (1960), «Азарэнне» (1970), «Танец кіпарысаў» (1975), раманаў «Кавалак хлеба для падарожніка» (1970), «Рыфы далёкіх зорак» (1981) і інш.
Перакладаў рускую, беларускую, украінскую паэзію, На балгарскай мове апублікаваў творы Я. Купалы («Явар і каліна», «Выйдзі…», «3 кутка жаданняў», «Асёл і яго цень», «Лён» і інш.), Я. Коласа, А. Куляшова, П. Панчанкі, М. Танка, П. Броўкі, Н. Гілевіча і інш.
Беларусі прысвяціў вершы «Вячэрняя песня» і «Калі нарадзіўся мой сын…».
Беларускія пераклады
У 1970 годзе ў перакладзе Г. Бураўкіна, Н. Гілевіча, А. Разанава выйшла кніга выбранай лірыкі Давыдкава «Крокі вернасці», адметная пошукам гераічнага пачатку ў штодзённых праявах жыцця, імкненнем раскрыць духоўны свет сучасніка праз псіхалагічную паглыбленасць вобразаў. У 1981 годзе раман Давыдкава «Белы конь за акном» пераклаў У. Анісковіч.
Серам
Сера́м — востраў у Малайскім архіпелагу, у складзе Малукскіх астравоў, належыць Інданезіі.
Беларуская народная партыя
Беларуская народная партыя — палітычная партыя дэмакратычнага кірунку. Утворана 5 лістапада 1994. Кіруючы орган паміж з’ездамі — Камітэт партыі.
Асноўныя мэты: пабудова унітарнай, дэмакратычнай, суверэннай дзяржавы сацыяльна арыентаванага рыначнага характару; развіццё дэмакратыі; абарона ўласнасці і свабоды прадпрымальніцтва; уключэнне эканомікі Беларусі ў народна-гаспадарчыя працэсы на аснове правядзення палітычных, эканамічных і дзяржаўна-прававых рэформаў; забяспячэнне гарантый грамадзянскіх правоў і свабод кожнаму чалавеку.
На парламенцкіх выбарах 1995 партыя атрымала 1 мандат. Пасля канстытуцыйнага крызісу 1996 і расфарміравання Вярхоўнага Савета XIII-га склікання, дэпута ад партыі В. Цярэшчанка, нягледзячы на выказваннае жаданне працаваць у складзе Палаты прадстаўнікоў, апынуўся за рысай 110 дэпутатаў новага парламента. Пасля вышэйапісаных падзей, партыя дэ-факта спыніла існаванне.
У 1999 г. партыя не прайшла перарэгістрацыю.
Беларуская народная грамада (1933)
«Беларуская народная грамада» («БНГ») — назва арганізацыі, прыдуманай следчымі ДПУ БССР для ўзбуджэння крымінальнай справы і правядзення палітычнага працэсу ў барацьбе з іншадумствам нацыянальнай інтэлігенцыі ў чэрвені – жніўні 1933; працяг палітычнага працэсу па справе «Саюза вызвалення Беларусі».
У арганізацыю было ўключана 68 чалавек, пераважна беларускія пісьменнікі (З. Астапенка, У. Жылка, Л. Калюга, М. Лужанін, Ю. Таўбін і інш.), настаўнікі, студэнты, аб’яднаных у 13 ячэек. Паводле версіі ДПУ, «БНГ» ахапіла сваёй дзейнасцю Мінск, Оршу, Слуцк, Капыльскі, Мазырскі, Слуцкі, Мінскі і іншыя раёны БССР, а таксама беларускае земляцтва ў Маскве, Ленінградзе і Смаленску. Паводле версіі ДПУ, у цэнтальнае бюро «БНГ» уваходзілі Ф. П. Купцэвіч, А. В. Карачун, Л. Калюга, П. І. Рагачэўскі, К. М. Сяледчык, В. В. Лушчыцкі, Р. С. Міхальчык, ідэйнае кіраўніцтва прыпісвалася К. Б. Езавітаву, які знаходзіўся ў Рызе.
Асноўнай мэтай арганізацыі лічылася аддзяленне Беларусі ад Савецкай Расіі і ўстанаўленне «буржуазна-дэмакратычнай Беларускай Народнай Рэспублікі» з наступнай ліквідацыяй сацыялістычных форм у сельскай гаспадарцы і ў прамысловасці: аднаўленне прыватнай уласнасці на зямлю і сродкі вытворчасці, стварэнне хутарской сістэмы землекарыстання. Новае дзяржаўнае ўтварэнне павінна было ажыццявіцца «ў блоку Літва-Латвія-Беларусь са сталіцай саюзнай дзяржавы ў г. Вільня ці ў саюзе дзяржаў Літва-Украіна-Беларусь». «Контррэвалюцыйная дзейнасць» членаў арганізацыі выяўлялася найперш у нязгодзе з узмацненнем на Беларусі таталітарнага рэжыму, распаўсюджванні меркаванняў пра «русіфікатарскую і каланізатарскую палітыку Масквы, ідэалізацыю самабытнасці Беларусі і беларускай мовы, працягванне ў друк нацдэмаўскіх тэрмінаў», у апазіцыі да палітыкі калектывізацыі. «Кіраўнікі» арганізацыі атрымалі па 5 гадоў папраўча-працоўных лагераў, «члены» — ад 2 да 3 гадоў, частка была выслана на Урал, у Казахстан, 11 «членам» было залічана папярэдняе зняволенне. Вінаватымі сябе прызналі 20 чал. Іх паказанні, а таксама паказанні 3 «членаў» арганізацыі, якія праходзілі па справе сведкамі, сталі адзінай падставай для пакарання.
24 жніўня 1956 г. Судовая калегія па крымінальных справах Вярхоўнага суда БССР, разгледзеўшы пратэст пракурора БССР на пастановы Асобай нарады пры калегіі АДПУ ад 10 жніўня і 4 лістапада 1933, якімі былі засуджаны ўдзельнікі «БНГ», пастанавіла справу ў адносінах 44 чал. спыніць за адсутнасцю саставу злачынства. Астатнія рэабілітаваны ў 1-й палове 1990-х г.
Дадатак (частка кнігі)
Дадатак — састаўная частка кнігі, даведачны апарат, змешчаны ў канцы кнігі (артыкулы, дакументы, пісьмы, карты, схемы, паказальнікі, каментарыі, заўвагі, храналогія жыцця і творчасці, змест тамоў, спіс ілюстрацый і інш.), што аблягчае карыстанне кнігай. Напрыклад, у дадатку апошняга тома «Збору твораў» Я. Купалы (т. 1−7, 1972—1976) змешчаны «Каментарыі», «Летапісы жыцця і творчасці», «Алфавітны ўказальнік», «Пералік ілюстрацый».
Дудзіна (Манастыршчынскі раён)
Дудзіна (Дудино) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Барыс Рыгоравіч Ягораў
Барыс Рыгоравіч Ягораў (, Масква — 15 лютага 1972, там жа) — савецкі нейрахірург, акадэмік АМН СССР (1953), заслужаны дзеяч навукі РСФСР (1958).
Біяграфія
Скончыў медыцынскі факультэт Маскоўскага ўніверсітэта у 1915 годзе. Працаваў пад кіраўніцтвам, , М. Н. Бурдэнкі.
У 1947—1964 гадах — дырэктар. Асноўныя працы прысвечаны анатама-фізіялагічнаму абгрунтаванню і распрацоўцы нейрахірургічных аперацый пры пухлінах, траўматычных паражэннях і захворваннях сасудаў, нервовай сістэмы, лячэнню запаленчых захворванняў мозгу, траўмаў нервовай сістэмы, абязбольванню, пластыцы цвёрдай мазгавой абалонкі. Прапанаваў шэраг новых аперацый для выдалення пухлін мозгу і з нагоды неўралгіі трайніковага нерва. Стварыў школу нейрахірургаў.
Член Міжнароднага таварыства хірургаў, Шведскага медыцынскага таварыства і Таварыства нейрахірургаў ЗША, ганаровы член таварыстваў нейрахірургаў ПНР і ГДР, усесаюзных таварыстваў хірургаў і нейрахірургаў. Узнагароджаны 2 ордэнамі Леніна, 3 іншымі ордэнамі, а таксама медалямі.
Бацька першага ў свеце касманаўта-ўрача Б. Б. Ягорава.
NGC 277
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мяркуецца, што галактыка ўваходзіць у філамент, адыходзячы ад паўднёвага краю Звышскупнасці Персей.
Жары (Пастаўскі раён)
Жа́ры (, Жары) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Дзіна Фагімаўна Гарыпава
Дзіна Фагімаўна Гарыпава (Динә Фәһим кызы Гарипова; нар. г., г. Зеленадольск) — расійская, пераможца шоў «Голас» 2012 года на «Першым канале», Заслужаная артыстка Рэспублікі Татарстан. Фіналістка міжнароднага музычнага конкурсу Еўрабачанне 2013. Татарка па нацыянальнасці.
Аарон Копленд
Аарон Копленд (Aaron Copland;, Нью-Ёрк — , Норт Тарытаўн, Нью-Ёрк) — амерыканскі кампазітар, піяніст, дырыжор і педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся ў яўрэйскай сям’і эмігрантаў з Літвы (прозвішча бацькі была Каплан, і ён яго англізаваў). У 15 гадоў вырашыў стаць кампазітарам. У 1921—1924 Аарон займаўся ў Амерыканскай кансерваторыі Фантэнбло, дзе сустрэўся з Надзяй Буланжэ, якая стала яго настаўніцай. Па вяртанні ў ЗША ён апублікуе свае першыя творы. У 1927 яго канцэрт для фартэпіяна з аркестрам выконваюць Сяргей Кусявіцкі і Бостанскі сімфанічны аркестр. Канцэрт выкарыстоўвае элементы джаза, што выклікае сярод публікі скандал.
У 1928—1931 кампазітар вядзе Коплендаўскія канцэрты, на якіх прапагандуе найноўшых амерыканскіх кампазітараў, у 1932—1933 кіруе Фестывалем сучаснай музыкі, на якіх выступае як піяніст, дырыжор і педагог. На прэзідэнцкіх выбарах 1936 года Копленд падтрымлівае камуністычную партыю, не будучы камуністам; яго бярэ на ўлік ФБР. У 1950-я гады ён трапляе ў «Чорны спіс» Галівуда. У гэты ж час Копленд адкрывае для сябе Веберна і Булеза, цікавіцца серыйнай тэхнікай, разам з тым працягваючы пісаць і ў неакласічнай манеры.
У пачатку 1970-х кампазітар захворвае хваробай Альцгеймера і спыняе складаць музыку, хоць не пакідае дырыжыраванне да 1983.
Ермакоўка (Манастыршчынскі раён)
Ермакоўка (Ермаковка) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Вераніка Круглова
Вераніка Круглова (нар., Мінск, БССР, СССР) — беларуская рок- і фолк-спявачка, адна з заснавальнікаў, кіраўніца і салістка гурта «KRIWI». Двойчы Рок-князёўна Беларусі (Рок-каранацыя '98 і '99).
Нарадзілася ў Мінску ў радзільні №1 на вул. Валадарскага.
З дзіцячых гадоў займалася музыкай і танцамі, спявала ў гуртах «Метро», «Линда», «Палац», «KRIWI». Удзельніца праектаў «Народны Альбом», «Калядны альбом» і «Я нарадзіўся тут».
Першы муж — беларускі музыка Зміцер Вайцюшкевіч. Пасля разводу з’ехала ў Берлін. Мае дачку.
Зубчастае кола
Шасцярня ў зубчастай перадачы — кола з меншым лікам зубоў, а пры роўнай іх колькасці — вядучае зубчастае кола.
Антаніна Іванаўна Абрамава
Біяграфія
У 1953 годзе скончыла Ленінградскае вышэйшае мастацка-прамысловае вучылішча імя Мухінай. Вучылася ў А. Дайнекі, У. Фаворскага. Дыпломная праца — вітраж для будынка вакзала ў Валгаградзе.
З 1959 на Барысаўскім хрустальным заводзе імя Дзяржынскага (з 1960 галоўны мастак, з 1969 старшы мастак).
Творчасць
Карыстаецца пераважна халоднымі тэхнікамі дэкарыравання шкла — алмазнай і аптычнай гранямі, пескаструменнай апрацоўкай, траўленнем. Распрацавала новую грань, што дазволіла з большай дакладнасцю перадаваць выяўленчыя кампазіцыі ў таўстасценных дэкаратыўных вазах і стравах («Беларуская сюіта»). Першая ўжыла метад штампа ў масавых шкляных вырабах.
2018 год у гісторыі астраноміі
2018 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Антаніна Іванаўна Абрамава
Творчасць
Як мастак, звязаны з вытворчасцю, стварала ўзоры бытавога посуду. Вялікімі тыражамі завод імя Ф. Э Дзяржынскага выпускаў яе камплекты — «Гарох», «Качаняты», «Матавая стужка», наборы куфляў, прыборы для варэння і дэсерту. Мастачка звяртаецца і да дэкаратыўных рэчаў. Цікавыя яе працы ў каляровым хрусталі і шкле, якія часта экспанаваліся на рэспубліканскіх, усесаюзных і замежных выстаўках.
Сярод работ дэкаратыўныя вазы «Брэсцкая крэпасць-герой», «Тапаз», «Праца», «Памяць Перамогі», «Юбілейны салют».
А. Абрамава брала ўдзел у выстаўках з 1955 года.
Узнагароды
Узнагароджана двума сярэбранымі медалямі ВДНГ СССР, Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР.
Яніна (возера)
Іншыя назвы: Іаніна, Янінскае возера, Памватыда.
Геаграфія
Возера размешчана ў цэнтральнай частцы нома Яніна, вобласць Эпір. Плошча 22,8 км². Сярэдняя глыбіня меней 7 м, максімальная — 11 м. Даўжыня да 7,5 км, шырыня — да 5 км. Вышыня люстэрка 470 м над узроўнем мора.
На ўсходнім беразе возера знаходзіцца горад Яніна, на паўночным — населены пункт Перама. Ля паўночнага берага — невялікі востраў. Паўночней возера — гара Міцыкелі.
Булед
Насельніцтва складае 931 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 375 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 32,13 км ² (па займаемай плошчы 16 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 487 м. (30 месца з 116 камун), найменшая 319 м. (110 месца з 116 камун).
Жалезняк-1
Жалезняк-1 (Железняк-1) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Маргарыта Наварская
Маргарыта Нава́рская (Marguerite de Navarre), таксама вядомая як Маргарыта дэ Валуа (Marguerite de Valois), Маргарыта Ангулемская (Marguerite d’Angoulême) і Маргарыта Французская (Marguerite de France; 11 красавіка 1492, Ангулем — 21 снежня 1549, Адос каля Тарба) — французская прынцэса, сястра караля Францыска I, адна з першых жанчын-пісьменніц Францыі.
Біяграфія
Маргарыта Наварская ўсё жыццё вылучалася вялікай адданасцю свайму брату, ездзіла ў Мадрыд клапаціцца пра яго вызваленне пасля паражэння пад Павіяй.
Значны ўплыў на яе светапогляд аказалі пратэстанты Лефеўр д’Этапль і біскуп Мо Гіём Брысанэ, з якім Маргарыта падтрымлівала ліставанне. Двор Маргарыты быў істотным цэнтрам французскага гуманізму.
Маргарыта Наварская апекавалася Гіёмам Бюдэ, Клеманам Маро, Банавенцюр Дэпер’ё і іншымі літаратарамі. Сама яна ведала лаціну (магчыма, і грэчаскую мову) і аказвала вялікі ўплыў на многіх выбітных асоб таго чаму.
Творчасць
Двор Маргарыты ў горадзе Нераку быў адным з цэнтраў літаратуры, навукі і мастацтва Заходняй Еўропы. Выдатна адукаваная, адораная паэтычнымі здольнасцямі, каралева прыцягвала да сябе паэтаў розных школаў, гуманістаў і вальнадумцаў, пераследваных Царквою. Яе заступніцтвам і гасціннасцю карысталіся светачы еўрапейскага Адраджэння — Клеман Маро, Банавенцюр Дэпер’ё, Эразм Ратэрдамскі.
Пры двары Маргарыты быў здзейснены пераклад з лаціны кнігі «Дзеянні данаў» Саксона Граматыка, у якой знаходзіцца апавяданне пра Гамлета, прынца дацкага, якім скарыстаўся Уільям Шэкспір для стварэння сваёй п’есы.
Творы Маргарыты Наварскай адлюстроўваюць характэрны для яе напружаны рэлігійна-этычны пошук і спалучаюць медытацыйнасць, а часам і містыцызм з пэўнай сухасцю стылю. Рэзкае адмаўленне з боку Сарбоны выклікала паэма «Люстэрка грэшнай душы» (Le Miroir de l’ame pecheresse, 1531), у якой знайшоў адбітак лютэранскі тэзіс пра апраўданне верай; версіфікацыя паэмы нагадвае пра традыцыі Петраркі. Адгалоскі дыскусіяй між Эразмам і Лютэрам пра свабоду волі чутныя ў «Дыялогу ў форме начнога відзежу» (Dialogue en forme de vision nocturne, 1524, апубл. 1533). Скону Францыска I прысвечаная насычаная рэмінісцэнцыямі з апостала Паўла і Платона паэма «Карабель» (Le Navire, 1547). Сярод іншых сачыненняў: «Камедыя, сыграная ў Мон-дэ-Марсане» (La Comédie de Mont-de-Marsan, 1548); ліставанне з братам і іншымі асобамі (апублікаваная ў 1841). Нават фарс «Хворы» (Le Malade, 1535—1536) сканчаецца ў духу просталінейнага рэлігійнага настаўлення. Бо́льшая частка вершаў Маргарыты ўвайшла ў склад зборніку «Маргарыткі прынцэсы Маргарыты» (Marguerites de la Marguerite des princesses, 1547).
М62 (цеплавоз)
М62 (motormozdony — цеплавоз, лакаматыў, 6-восны, 2-га тыпу) — грузапасажырскі цеплавоз, створаны ў 1965 годзе, які выпускаецца на Луганскім цеплавозабудаўнічым заводзе з 1965 года.
Гісторыя
Сваім з'яўленнем цеплавоз М62 абавязаны аднаму цікаваму факту: у 1961 годзе Венгерскія чыгункі закупілі ў шведскай фірмы «Nydqvist och Holm AB» (NOHAB) 20 цеплавозаў «Di3» магутнасцю 1950 л. с., якім далі абазначэнне M61. Савецкае кіраўніцтва (у прыватнасці, першы сакратар ЦК КПСС Мікіта Хрушчоў) было вельмі незадаволена, калі даведалася аб гэтай куплі. Пасля гэтага выпадку краінам сацыялістычнага лагера была забароненая закупка лакаматываў у капіталістычных краін. У той жа час на Луганскі цеплавозабудаўнічы завод быў адпраўлены загад у тэрміновым парадку распрацаваць цеплавоз ў габарыт еўрапейскіх чыгунак для каляіны 1435 мм з магутнасцю сілавой устаноўкі 2000 л. с.
Першыя вопытныя экзэмпляры былі пабудаваны ў 1965 годзе.
Як было паказана, у Венгрыі цеплавоз атрымаў абазначэнне серыі М62, якое стала прымяняцца і ў Савецкім Саюзе замест запланаванага ТЭ112 (што было нетыпова для савецкіх чыгунак). Цеплавоз будаваўся на Луганскім цеплавозабудаўнічым заводзе і спачатку пастаўляўся толькі ў сацыялістычныя краіны. У Польшчы ён атрымаў індэкс ST44, у ГДР спачатку V 200, потым BR 120, затым BR 220 (змена адзінай класіфікацыі), у ЧССР Т679.1 — потым змянілі на 781, у КНДР — К62, на Кубе — 61.6. Цеплавоз таксама пастаўляўся ў МНР у двухсекцыйнай мадыфікацыі пад індэксам 2М62М.
У новай машыне многае было запазычана з канструкцыі цеплавозаў ТЭ10 (каляска, схема электраперадачы, схема прываду дапаможных агрэгатаў). Але дзякуючы ўдалай кампаноўцы і некаторым іншым канструктыўным асаблівасцям машыністы былі вельмі задаволеныя гэтым цеплавозам. Хоць тут не абышлося без аднаго кур'ёзу — праектуючы цеплавоз пад заходні габарыт, давялося крыху ахвяраваць ККД цеплавоза, які апынуўся крыху ніжэй, чым у ТЭ3. З буйных недахопаў, якія выявіліся ў ходзе эксплуатацыі, можна назваць спалучэнне малой ёмістасці паліўнага бака з празмерна пражэрлівым двухтактным дызелем. Гэты недахоп, натуральна, перавандраваў на 2М62, толькі на 2М62У паліўны бак стаў больш.
У сувязі з пачаткам выпуску М62 ў Чэхаславакіі на ЧКД быў спынены выпуск цеплавоза T 678.0. З 1970 года цеплавозы гэтай серыі (з нумара 1003) сталі будавацца для эксплуатацыі на чыгунках каляіны 1520 мм Савецкага Саюза. Частка лакаматываў, пабудаваных для Савецкіх ЖД, прызначаліся для эксплуатацыі на каляіне 1435 мм у прыгранічных раёнах. Усяго пабудавана 721 машына (№ 1003-1723).
Дом па вуліцы Леніна, 8 (Пінск)
Архітэктура
Невялікі аднапавярховы будынак з мансардавым дахам. У плане мае форму прамавугольніка і падзелены на дзве кватэры. Галоўны вулічны фасад плоскасны з 4 прамавугольнымі лучковымі вокнамі і простым карнізам, вуглы дэкарыраваны лапаткамі. Дом мае 2 уваходы з двара.
Загачча
Зага́чча (, Загачье) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
У 1940—1966 гадах цэнтр Загацкага сельсавета. Да 17 мая 1985 года вёска ўваходзіла ў склад Дварчанскага сельсавета.
Рафаэль Манеа
Хасэ́ Рафаэ́ль Мане́а Валье́с (José Rafael Moneo Vallés; нар., ) — іспанскі архітэктар.
Скончыў Мадрыдскі політэхнічны ўніверсітэт. Выкладаў архітэктуру ў розных краінах свету, у 1985—1990 гг. узначальваў Гарвардскую школу дызайну.
Лаўрэат прэміі Рольфа Шока (1993), Прытцкераўскай прэміі (1996), прэміі прынца Астурыйскага ў галіне мастацтва (2012).
Уладзімір Віктаравіч Грыгор’еў
Уладзі́мір Ві́ктаравіч Грыго́р’еў (5 красавіка 1941 — 17 жніўня 2011) — савецкі і беларускі палітык і дыпламат.
Дадышкіліяні
Дадышкіліяні — прозвішча.
Уладзімір Віктаравіч Грыгор’еў
У савецкі час
У 1969 годзе скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію, у 1985 годзе — Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС.
Альшанка (возера)
Альша́нка — возера ў Беларусі, у Сенненскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Бярозка (прыток Крывінкі) за 13 км на паўночны ўсход ад горада Сянно, за 1 км на поўдзень ад аграгарадка Ходцы, каля вёскі Карпавічы.
Уладзімір Віктаравіч Грыгор’еў
У савецкі час
Працоўны шлях распачаў у 1957 годзе памачнікам камбайнёра. Быў супрацоўнікам раённай газеты, першым сакратаром райкама камсамола, працаваў у абкаме ЛКСМБ.
Альшанка (возера)
Плошча паверхні возера 0,36 км². Даўжыня 1,68 км, найбольшая шырыня 0,31 км. Найбольшая глыбіня дасягае 11,1 км, сярэдняя 5,6 м. Даўжыня берагавой лініі 3,95 км. Аб’ём вады 2,03 млн м³.
Уладзімір Віктаравіч Грыгор’еў
У савецкі час
З сакавіка па май 1974 года — Першы сакратар ЦК ЛКСМБ, пазней сакратар ЦК ВЛКСМ.
Альшанка (возера)
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны вышынёй 2—5 м, на поўначы і поўдні вышынёй 7—12 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія, у заходняй і паўночна-ўсходняй частках забалочаныя. Дно пясчанае, глыбей 2—4 м выслана гліністым ілам. Глыбіні да 2 метраў займаюць каля 20 % плошчы возера. Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Злучана пратокай з возерам Абразцы. Упадаюць ручаі. Падводная расліннасць распаўсюджваецца да глыбіні 4 м.
Уладзімір Віктаравіч Грыгор’еў
У савецкі час
З 1980 года другі сакратар Брэсцкага абкама КПБ, з 1983 года — старшыня Брэсцкага аблвыканакама.
Альшанка (возера)
У возеры водзяцца лешч, шчупак, акунь, плотка, гусцяра, краснапёрка і іншыя віды рыб.
Уладзімір Віктаравіч Грыгор’еў
У савецкі час
У 1985 годзе стаў інспектарам ЦК КПСС, а ў студзені 1986 года — Першым сакратаром Віцебскага абкама КПБ. Заставаўся ім да роспуску КПБ у жніўні 1991 года.
У суверэннай Беларусі
5 снежня 1997 года прызначаны паслом у Расійскай Федэрацыі, адстаўлены быў 4 жніўня 2006 года.
Памёр у Віцебску пасля доўгай хваробы 17 жніўня 2011 года.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Глыбокае)
Касцёл Прасвятой Тройцы — каталіцкі храм у горадзе Глыбокае, Беларусь. Знаходзіцца ў гістарычным цэнтры горада, на штучнай насыпной пляцоўцы.
Гісторыя
Троіцкі касцёл у Глыбокім быў закладзены насупраць касцёла кармелітаў ў 1764 г. Пабудаваны з цэглы на месцы прыходскага храма 1628 г., фундаванага ваяводам мсціслаўскім і дзісненскім старостам І. Л. Корсакам. Асвячоны ў 1783 г. біскупам П. Тачылоўскім. Калі ў 1878 г. суседні касцёл кармелітаў быў пераасвячоны ў праваслаўную царкву Раства Багародзіцы, узнікла патрэба пашырыць парафіяльны касцёл св. Тройцы. У 1902—08 г. перабудаваны архітэктарам Ю. Заро.
Асаблівасці архітэктуры
Помнік архітэктуры позняга барока. Першапачаткова меў выгляд 1-нефавага 2-вежавага храма з выцягнутай паўкруглай апсідай. У выніку перабудовы да яго далучаны трансепт, бакавыя нефы і сакрысціі, што надало будынку аб'ёмна-прасторавую кампазіцыю 3-нефавай крыжовай базілікі. Галоўны фасад насычаны архітэктурнай пластыкай: вязкамі вытанчаных пілястраў, хвалістымі крапаванымі карнізамі, фігурнымі арачнымі праёмамі, высокім франтонам з валютамі па баках і скульптурай «Укрыжаванне» ў арачным праёме. Фасад быў фланкіраваны 2 невысокімі вежамі, якія пры перабудове былі павялічаны на 2 ярусы і набылі, як і цэнтральны фігурны франтон, выцягнутыя вертыкальныя прапорцыі. Фігурным франтонам увенчана і алтарная сцяна храма. Сцены раскрапаваны пілястрамі і карнізнымі паясамі, прарэзаны вялікімі арачнымі аконнымі праёмамі.
Інтэр’ер
У інтэр'еры цэнтральны неф перакрыты цыліндрычнымі скляпеннямі на распалубках, бакавыя — крыжовымі. Сцены крапаваны пілястрамі і карнізным поясам. Над нішамі бакавых нефаў невялікія арнаментальныя ўстаўкі ў вохрыста-аліўкавай гаме. Тры драўляныя разныя алтары выкананы ў стылі барока. Цэнтральны ў 1-м ярусе вырашаны карынфскай каланадай з дынамічна раскрапаваным антаблементам, скульптурнымі паліхромнымі постацямі святых апосталаў Пятра і Паўла і іерархаў касцёла па баках. Другі ярус уяўляе сабой прамавугольны шчыт з абразом пачатку 18 ст. «Маці Божая Адзігітрыя»; завершаны барэльефнай кампазіцыяй «Глорыя з анёламі». Фератрон «Маці Божая Замілаванне» і «Юзаф з дзіцем» (пачатак 18 ст.), абраз «Святая Сям'я» (1730-я гг.). Над нартэксам хоры з арганам у стылі неаготыкі.
У касцёле знаходзіўся абраз Іасафата Кунцэвіча (120 х 80 см, палатно, алей), які ўяўляў сабой паясную выяву Святога, змешчаную ў авале. Ніжэй знаходзіліся мітра і скрыжаваныя епіскапскі посах і пальмавая галінка. У верхняй частцы абраза, на воблаках, былі прадстаўлены выявы чатырох пуцці.
Элада
Элада (Ελλάς) — саманазва грэкамі сваёй краіны. Слова Грэцыя мае лацінскае паходжанне і на грэчаскай мове не выкарыстоўваецца. Першапачаткова назва горада і вобласці ў паўднёвай Фесаліі - Фтыатыдзе, паступова распаўсюдзілася на ўсю Грэцыю. З прыняццем тэрміна элін агульным для пазначэння ўсіх грэкаў, Элада стала зборным імем для ўсёй мацерыковай Грэцыі, а затым і ўсёй Грэцыі, уключаючы архіпелагі, астравы і вобласці ў Малой Азіі (у супрацьлегласць гістарычнай Вялікай Грэцыі, размешчанай у Паўднёвай Італіі)
У цяперашні час у Грэцыі слова Элада (Ελλάδα) з'яўляецца афіцыйнай саманазвай, а словы Грэк або Грэцыя (лат.-Greco, Greek, Greece) не прызнаюцца насельніцтвам і ўжываюцца толькі ў зносінах з замежнікамі.
NGC 278
NGC 278 (іншыя абазначэнні — UGC 528, MCG 8-2-16, ZWG 550.16, IRAS00492+4716, PGC 3051) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Касіяпея.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жалезняк-2
Жалезняк-2 (Железняк-2) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Майкл Хаўтан
Сэр Майкл Хаўтан (Michael Houghton; нар. 1949, Лондан, Вялікабрытанія) — брытанскі вучоны, лаўрэат Нобелеўскай прэміі. Разам з Квай-Лім Чу, Джорджам Куо і Дэніэлам Брэдлі адкрыў гепатыт С у 1989 годзе. Таксама адкрыў геном гепатыту D у 1986 годзе. Адкрыццё віруса гепатыту C (HCV) прывяло да хуткай распрацоўкі дыягнастычных рэагентаў для выяўлення HCV ў паступленнях крыві, што знізіла рызыку заражэння HCV праз пераліванне крыві з аднаго з трох да прыкладна аднаго з двух мільёнаў. Паводле ацэнак, тэст на антыцелы прадухіліў па меншай меры 40 000 новых інфекцый у год толькі ў ЗША і значна больш па ўсім свеце.
У цяперашні час Хаўтан займае пасаду на кафедры перадавых даследаванняў у галіне вірусалогіі ў Канадзе і з’яўляецца прафесарам вірусалогіі Лі Ка Шынг ва Універсітэце Альберты, дзе ён таксама з’яўляецца дырэктарам Інстытута прыкладной вірусалогіі Лі Ка Шын. Атррымаў Нобелеўскую прэмію па фізіялогіі і медыцыне 2020 года разам з Харві Джэймсам Альтэрам і Чарльзам Райсам.
Ранняе жыццё і адукацыя
Нарадзіўся ў Вялікабрытаніі ў 1949 годзе, яго бацька быў кіроўцам грузавіка і прафсаюзным чыноўнікам. Адукацыю атрымаў у Алейнскай школе. У 17 гадоў ён натхніўся стаць мікрабіёлагам, прачытаўшы пра Луі Пастэра. Хаўтан атрымаў стыпендыю для навучання ва Універсітэце Усходняй Англіі, які скончыў з адзнакай ніжэйшага класа па біялагічных навуках у 1972 годзе, а затым атрымаў ступень доктара філасофіі ў галіне біяхіміі ў Каралеўскім каледжы Лондана ў 1977 годзе.