cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Каханавіцкі сельсавет
Каха́навіцкі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Верхнядзвінскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Каханавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Асвейскага раёна Полацкай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Асвейскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. З 8 жніўня 1959 года ў складзе Дрысенскага раёна, які 25 снежня 1962 года быў перайменаваны ў Верхнядзвінскі раён. 20 мая 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Задзежскага сельсавета і частка скасаванага Каркалецкага сельсавета (21 населены пункт: Азернікі, Бажкі, Барадуліна, Высоцкія, Гаі, Глазкі, Грыбоўцы, Казлоўшчына, Каркалец, Леснікова, Мурзы, Мядзведзі, Мядзведзі 2-я, Навінне, Палыкаўшчына, Піскуны, Плігаўкі, пасёлак торфазавода, Садкоўшчына, Чарняўшчына і Чыстаполле). У 1971 годзе скасаваны вёскі Абразеева і Плігаўка. 26 сакавіка 1973 года ў склад Асвейскага пассавета перададзены вёскі Асёткі, Вышнарава, Дзедзіна і Рубаны. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 37 населеных пунктаў. 8 красавіка 2004 года ў склад сельсавета з Асвейскага сельсавета перададзены 7 вёсак: Абрамова, Асёткі, Вышнарава, Каменка, Кісялі, Селішча і Стралкі.
26 чэрвеня 2013 года скасаваны вёскі Барадуліна, Кісялі і Сямёнава, 22 мая 2015 года — вёска Маскалёнкі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1502 чалавекі, з іх 91,1 % — беларусы, 6,1 % — рускія, 1,5 % — украінцы.
Дубнавічы
Ду́бнавічы (, Дубновичи) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сошненскага сельсавета.
У 1940—1959 гадах цэнтр Дубнавіцкага сельсавета. Да 21 сакавіка 1988 года ў складзе Парахонскага сельсавета.
Узброеныя сілы Іспанскай Рэспублікі
Узброеныя сілы Іспанскай Рэспублікі (Fuerzas Armadas de la República Española) або Іспанскія рэспубліканскія ўзброеныя сілы — нацыянальныя ўзброеныя сілы Другой Іспанскай Рэспублікі, якія існавалі з 1931 па 1939 гады і прымалі ўдзел у грамадзянскай вайне ў Іспаніі. Дзяліліся на Іспанскую рэспубліканскую армію (Ejército de la República Española), з 1936 года Народную армію Іспанскай Рэспублікі (Ejercito Popular de la Republica Espanola); Іспанскі рэспубліканскі флот (Marina de Guerra de la República Española), які ўключаў у сябе марскую авіяцыю; Іспанскую рэспубліканскую авіяцыю (Fuerzas Aéreas de la República Española), у склад якой таксама ўваходзіла на некаторых этапах марская авіяцыя.
Гісторыя Узброеных сіл Іспанскай Рэспублікі дзеліцца на дзве часткі: даваенную, калі яны былі адзінай арганізацыяй, і ваенную, калі частка арміі падтрымала путчыстаў з іспанскай фалангі, а частка засталася лаяльнай рэспубліканскаму ўраду і ўступіла ў канфлікт з нацыяналістамі.
Чорні Аславы (Надвірнянскі раён)
Чорні Аславы (Чо́рні Осла́ви) — вёска ў Дэлятынскай пасялковай грамадзе Надвірнянскага раёна Івана-Франкоўскай вобласці.
Вёска знаходзіцца на адлегласці 24 км км ад райцэнтра і за 16 км ад чыгуначнай станцыі Дэлятын. Насельніцтва каля дзвюх тысяч чалавек.
Геаграфія
Вёска Чорні Аславы ляжыць ля падножжа Карпацкіх гор, на вышыні больш за 500 метраў над узроўнем мора. Праз вёску працякае рака Аслава Чорная.
Гісторыя
Па даных абласной управы МГБ у 1949 годзе ў Ярэмчанскім раёне найбольшую актыўнасць аунаўскае падполле дзейнічала ў вёсках Білі Аславы і Чорні Аславы.
Лясная гаспадарка
На тэрыторыі вёскі знаходзіцца гадавальнік Беласлаўскага лясніцтва. Тэрыторыя фермы — 14,8 га.
Недалёка ад вёскі знаходзіцца Белааслаўскі заказнік.
Сацыяльная сфера
У Чорніх Аславах — агульнаадукацыйная школа I—III ступеняў, фельчарска-акушэрскі пункт. Сфера культуры і вольнага часу ў вёсцы прадстаўлена 2 бібліятэкамі і домам культуры.
Рэлігія
На тэрыторыі вёскі зарэгістраваны дзве царквы: УГКЦ «Святога Арханёла Міхаіла», айца Івана Клімюка, і ПЦУ «Святога Васілія Вялікага», а. Мікола Грыцанюк.
Трэці закон Ньютана
Трэ́ці зако́н Нью́тана - закон, які колькасна вызначае характар узаемадзеяння між дзвюма целамі (матэрыяльнымі пунктамі). Ён сцвярджае, што любое ўздзеянне выклікае роўнае да сябе па велічыні процідзеянне. Кожнай сіле  F  адпавядае сіла процідзеяння  Fʼ  (сіла рэакцыі), роўная па велічыні, але процілегла накіраваная. Закон гэты абвяшчае, што калі цела  А  ўздзейнічае з нейкай сілай на цела  У , дык цела  У  таксама ўздзейнічае на цела  А  з роўнай па велічыні і процілеглым па кірунку сілай. Іншымі словамі, стоячы на ​​падлозе, вы дзейнічаеце на падлогу з сілай, прапарцыйнай масе вашага цела. Згодна з трэцяга закону Ньютана падлога ў гэты ж час уздзейнічае на вас з абсалютна такі ж па велічыні сілай, але накіраванай не ўніз, а строга ўверх. Гэты закон эксперыментальна праверыць няцяжка: вы ўвесь час адчуваеце, як зямля цісне на вашыя падэшвы. Трэці закон Ньютана падкрэслівае, што прычынай паскарэння зʼяўляецца ўзаемнае дзеянне цел адзін на аднаго. Таму сілы, якія дзейнічаюць на якія ўзаемадзейнічаюць цела, зʼяўляюцца характарыстыкамі аднаго і таго ж узаемадзеяння.
Сучасная фармулёўка:
Тыя сілы, з якімі целы ўздзейнічаюць адно на другое, маюць агульнае паходжанне, роўныя па модулі, процілеглыя ў кірунку і накіраванымі ўздоўж адной прамой.
З трэцяга закона Ньютана вынікае, што сума ўсіх унутраных сіл, што дзейнічаюць у механічнай сістэме, роўная да нуля. Сапраўды калі абазначыць як сілу, з якой "I"-ы элемент дзейнічае на "j"-ы, то сума ўнутраных сіл (сіл, з якімі адны элементы сістэмы ўздейнічаюць на іншыя) складае:
,
дзе n – колькасць элементаў сістэмы. Сапраўды,
(бо цела не можа ўздзейнічаць само на сябе);
(згодна трэцяму закону Ньютана).
Прыклад
Калі яблык падае з дрэва, гэта Зямля ўздзейнічае на яблык сілай свайго гравітацыйнага прыцягнення (з прычыны чаго яблык роўнапаскоранага накіроўваецца да паверхні Зямлі), але пры гэтым і яблык прыцягвае да сябе Зямлю з роўнай сілай. А тое, што нам здаецца, што гэта менавіта яблык падае на Зямлю, а не наадварот, гэта ўжо следства другога закона Ньютана. Маса яблыка ў параўнанні з масай Зямлі нізкая да несупастаўнасці, таму менавіта яго паскарэнне прыкметна для вока назіральніка. Маса жа Зямлі, у параўнанні з масай яблыка, велізарная, таму яе паскарэнне практычна незаўважна. (У выпадку падзення яблыка цэнтр Зямлі ссоўваецца ўверх на адлегласць менш радыусу атамнага ядра.)
Спіс наркаматаў і міністэрстваў БССР
У спісе прадстаўлены народныя камісарыяты і міністэрствы Беларускай ССР. У верасні 1991 года ўсе міністэрствы, даты расфарміравання якіх не пазначаны, былі перайменаваны ў адпаведныя міністэрствы Рэспублікі Беларусь.
Тубкаль
Тубкаль — самая высокая гара Атласкіх гор і Марока, размешчана на паўночным захадзе Афрыкі. Налічвае 4165 метраў і з’яўляецца найвышэйшым пунктам Марока. Знаходзіцца за 60 км на поўдзень ад горада Маракеш у аднайменным нацыянальным парку.
Гара размешчана сярод парэзанага цяснінамі скалістага ландшафту, у якім вылучаюцца і іншыя падобныя і вельмі высокія вяршыні. Узімку на Тубкале ляжыць снег і ён становіцца цэнтрам гарналыжнага спорту, аднак да лета снег цалкам растае.
Для гары такой вышыні на Тубкаль адносна нескладана ўзысці, прынамсі ў летнія месяцы. Сярод альпіністаў ён лічыцца гарой, на якой можна асабліва добра выпрабаваць разрэджанае паветра падобных вышынь. Акрамя таго з Тубкаля адкрываецца захапляльная панарама навакольнай мясцовасці. Пры добрым надвор’і ўдалечыні можна ўбачыць нават пачатак пяскоў пустыні Сахара.
Алег Алегавіч Паўлаў
Алег Алегавіч Паўлаў (Оле́г Оле́гович Па́влов;, Масква — , Масква) — рускі пісьменнік і нарысіст.
Біяграфія
Нарадзіўся 16 сакавіка 1970 года ў Маскве.
Пасля заканчэння школы працаваў, быў прызваны ў армію і праходзіў службу ў канвойных войсках Туркестанскай ваеннай акругі, быў камісаваны па стане здароўя. Быў прыняты ў Літаратурны інстытут і скончыў яго завочнае аддзяленне (семінар прозы М. С. Еўдакімава).
Выкладаў на кафедры літаратурнага майстэрства Літаратурнага інстытута імя А. М. Горкага.
Быў членам ПЭН-клуба.
Памёр 7 кастрычніка 2018 года ў Маскве ад інфаркта. Развітанне з Паўлавым прайшло 9 кастрычніка ў бальнічным храме святога дабравернага царэвіча Дзімітрыя ў Маскве.
Творчасць
Літаратурны дэбют — шмат у чым аўтабіяграфічны цыкл апавяданняў «Каравульныя элегіі», які быў апублікаваны ў 1990 годзе часопісам «Литературное обозрение», распавядае гісторыю пра жыццё зоны і погляд на яго з боку ахоўніка.
У 1994 годзе ў часопісе «Новый мир» апублікаваны першы раман Паўлава «Казённая казка», які прынёс маладому аўтару гучны літаратурны поспех і прызнанне старэйшых братоў па пяру, «жывых класікаў» Віктара Астаф’ева і Георгія Уладзімава. Раман «Справа Мацюшына», які выйшаў трыма гадамі пазней, падвергся крытыцы.
Пісьменнік звяртаўся да аўтабіяграфічных тэм. Былі апублікаваны яго апавяданні «Сны аб сабе», «Яблычкі ад Талстога», аповесць «Школьнікі», раман «У безбожных завулках». Новай падставай для спрэчак пра яго творчасць стала аповесць «Карагандзінскія девяціны», апублікаваная ў 2001 годзе, — заключная частка трылогіі «Аповесці апошніх дзён» (у перакладах на замежныя мовы «Руская трылогія»). За гэты твор Алегу Паўлаву аднагалосным рашэннем журы пад старшынствам Уладзіміра Маканіна прысуджана літаратурная прэмія «Рускі Букер».
Але з 2004 года пісьменнік адхіліўся ад удзелу ў літаратурным жыцці, амаль не публікаваўся ў перыядычным друку, а яго імя было акружана маўчаннем.
Толькі праз некалькі гадоў яго кнігі пачалі выходзіць у выдавецтве «Время», у якім з 2007 года выдаецца аўтарская серыя «Проза Алега Паўлава». Пасля доўгага перапынку ў ёй жа ў 2010 годзе ўбачыў свет новы раман Алега Паўлава «Асістолія». Працягнула гэтую серыю выдадзеная амаль праз 16 гадоў пасля напісання кніга «Дзённік бальнічнага ахоўніка».
Творы пісьменніка перакладаліся на англійскую, французскую, кітайскую, італьянскую, галандскую, польскую, венгерскую, харвацкую мовы.
NGC 7360
NGC 7360 (іншыя абазначэнні — PGC 69591, UGC 12167, MCG 1-58-1, ZWG 404.36, ZWG 405.2) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Юрый Анатолевіч Мажайскі
Юрый Анато́левіч Мажа́йскі (нар., в. Стараселле, , Магілёўская вобласць) — вучоны ў галіне меліярацыі і арашэння, экалогіі меліяруемых глеб і тэхнагеннага забруджвання сельскагаспадарчых зямель, доктар сельскагаспадарчых навук (2002), прафесар (2004).
Біяграфія
У 1981 годзе скончыў з адзнакай гідрамеліярацыйны факультэт Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі. Пачаў працаваць навуковым супрацоўнікам у Мяшчэрская філіяле УНДІ гідратэхнікі і меліярацыі.
У 1988 годзе абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата тэхнічных навук на тэму «Водны рэжым супяшчаных глеб пры арашэнні карысных культур». У 1988—1998 гг. — старшы навуковы супрацоўнік лабараторыі арашэння, загадчык сектара арашэння, загадчык лабараторыі арашэння і экалогіі прыродаўпарадкавання.
У 2002 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на суісканне вучонай ступені доктара сельскагаспадарчых навук на тэму «Абгрунтаванне рэжымаў комплексных меліярацый ва ўмовах тэхнагеннага забруджвання аграландшафтаў».
З'яўляецца дырэктарам ТАА «Мяшчэрскі навукова — тэхнічны цэнтр», старшынёй Вучонага савета МФ ДНУ ВНІІГіМа. З 2005 года працуе прафесарам кафедры эканомікі сельскай гаспадаркі Разанскай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі (зараз Разанскага дзяржаўнага агратэхналагічнага ўніверсітэта імя П. А. Костычава.
Уклад у навуку
Пад кіраўніцтвам Ю. А. Мажайскага і непасрэдным удзеле распрацаваны тэхнічныя рашэнні па арганізацыі экалагічнай бяспекі меліярацыйных сістэм, водны рэжым супяшчаных глеб пры арашэнні палявых культур, тэхнічныя рашэнні па арганізацыі экалагічнай бяспекі меліярацыйных сістэм, Гэта знаходзіць практычнае прымяненне ў спецыялістаў праектных арганізацый, якія займаюцца пытаннямі экалогіі, меліярацыі і воднай гаспадаркі.
Удзельнік навуковых канферэнцый у шэрагу краін: Рэспубліка Беларусь, Украіна, Польшча, Германія, ЗША, Індыя, Фінляндыя і інш. Мажайскі Ю. А. прымаў удзел у рабоце па рэалізацыі Федэральнай мэтавай праграмы «Павышэнне ўрадлівасці глебы Расіі на перыяд 2002—2005 гады», расійска-германскага праекта «Ака — Эльба», расійска-беларускага «Утылізацыя сцёкавых вод жывёлагадоўчыхкомплексаў», расійска-польскага «Тэхналогіі стварэння і выкарыстанне аргана — мінеральных кампостаў і ўгнаенняў».
У цяперашні час Ю. А. Мажайскі прымае актыўны ўдзел у навуковым забеспячэнні Федэральнай мэтавай праграмы «Захаванне і аднаўленне ўрадлівасці глебаў зямель сельскагаспадарчага прызначэння і аграландшафтаў як нацыянальнага дасягнення Расіі на 2006—2010 гады». Пад яго кіраўніцтвам выкананы шэраг кіруючых дакументаў для прадпрыемстваў і арганізацый. Аўтар больш за 430 навуковых прац, а таксама шэрага практычных рэкамендацый па эфектыўным выкарыстанні меліярыруемых зямель, атрымаў два пасведчанні на вынаходніцтва і два патэнта.
Навуковая школа
З'яўляўся кансультантам пяці суіскальнікаў і кіраўніком у 3- х дысертацыйных работах па эколага — меліярацыйнай тэматыцы. У цяперашні час пад яго кіраўніцтвам працуюць над кандыдацкімі дысертацыямі пяць аспірантаў і два дактаранты Разанскага дзяржаўнага аграрна-тэхнічнага ўніверсітэта імя П. А. Костычaва.
Вучэбна-метадычныя дапаможнікі і падручнікі
Практика рекультивации загрязненных и нарушенных земель(в соавт.) // — 2-е изд., испр. и доп. — Рязань: Изд-во РГАТУ, 2013. — 452 с.
Ігар Ігаравіч Барынаў
І́гар І́гаравіч Ба́рынаў (Игорь Игоревич Баринов; нар. 10 жніўня 1988, Масква) — расійскі гісторык. Кандыдат гістарычных навук (2013).
Біяграфія
Скончыў гістарычны факультэт МДУ (2010), аспірантуру пры гістарычным факультэце МДУ (2013). Абараніў кандыдацкую дыс­ер­та­цыю «Оккупационный режим нацистской Германии на территории Украины, 1941—1944 гг.». З 2020 года старшы навуковы супрацоўнік Аддзела ўсходняга славянства Інстытута славяназнаўства РАН.
Спецыяліст у галіне германа-славянскіх адносін 2-й паловы XIX — 1-й паловы XX ст., новай і найноўшай гісторыі Германіі і Усходняй Еўропы (найперш, Украіны, Беларусі і краін Балтыі).
Разам з беларускім гісторыкам Аляксандрам Горным стварыў і адмініструе фэйсбук-суполку «Запісы беларусаведа».
Вікіпедыст, удзельнік Беларускай, Рускай і Украінскай Вікіпедый па псеўданімам.
Магілёўская (станцыя метро)
Магілёўская — канцавая станцыя Аўтазаводскай лініі Мінскага метрапалітэну. Адкрыта 5 верасня 2001 года ў складзе пятага ўчастка Аўтазаводскай лініі. На Магілёўскай упершыню былі пабудаванаы два ліфты для інвалідаў, а таксама ўсталяваны павільёны над выйсцямі, якія ахоўваюць лесвіцы ад дажджу і снегу.
Выйсці
Выйсці з двух вестыбюляў станцыі вядуць да Партызанскага праспекту, Ангарскай і Байкальскай вуліц, Палаца спорту Мінскага аўтамабільнага заводу, аўтастанцыі «Аўтазаводская». У ноч з 5 на 6 ліпеня 2011 года ў адзін з уваходаў на станцыю ў выніку буйнога ДТЗ ўрэзаўся грузавік, праз гэта на некалькі дзён другое выйсце станцыі было зачынена на рамонт. Па стане на верасень 2011 году адзін з крытых уваходаў застаецца часткова разабраным.
Буджацкі стэп
Буджацкі Стэп — вобласць на поўдні Малдовы і ў Буджаку ва Украіне (Адэская вобласць), ад Прута да Днястра. На поўначы яна мяжуе з цэнтральным Малдаўскім плато, на поўдні з Дунаем і Чорным морам на паўночным захадзе з Днястром. У стэпу пераважаюць расліны выгляду ксерафітаў звычайна гэта шматгадовая трава.
Буджацкі Стэп мае агульную плошчу 3210 квадратных кіламетраў, з якіх 6,1 % прыпадае на лес.
Партыя камуністаў Рэспублікі Малдова
Партыя камуністаў Рэспублікі Малдова (Partidul Comuniştilor din Republica Moldova) — адна з вядучых палітычных партый Малдовы. З 1998 па 2014 год з'яўлялася самай буйнай партыяй у складзе малдаўскага парламента. У 2001—2009 гадах знаходзілася пры ўладзе ў краіне, маючы большасць месцаў у парламенце. Па стане на снежань 2012 года партыя займала 34 месцы (з 101) у парламенце і знаходзіцца ў апазіцыі да кіравальнай кааліцыі. Адзіная камуністычная партыя у краінах былога СССР, якая здолела стаць кіруючай. Уваходзіць у склад партыі еўрапейскіх левых і СКП-КПСС.
Праграма партыі
У праграме ПКРМ заяўляецца пра прыхільнасць каштоўнасцям камунізму і інтэрнацыяналізму. Аж да выбараў 2001 сярод галоўных кірункаў палітыкі ПКРМ значылася збліжэнне з Расіяй, аднак па меры знаходжання камуністаў ва ўладзе ў іх дзейнасці сталі ўзмацняцца акцэнты на еўрапейскую інтэграцыю і збліжэнне з Еўрасаюзам.
Праграма партыі на парламенцкіх выбарах 2009 года
У праграму партыі на перыяд 2009—2013 гг. уваходзіць чатыры стратэгічныя прыярытэты:
Праграма партыі на датэрміновых парламенцкіх выбарах 2010 года
У праграму партыі на перыяд 2010—2015 гг. уваходзіць тры стратэгічныя прыярытэты:
Канстанцін Вячаслававіч Кізін
Канстанцін Вячаслававіч Кізін (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Пераможца Першынства Беларусі 2013 года на дыстанцыі 50 м вольным стылем.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2013 года ў камбінаванай эстафеце 4 × 50 м. Бронзавы прызёр у эстафеце 4 × 50 м вольным стылем.
Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі 2016 года ў эстафеце 4 × 100 м вольным стылем і ў камбінаванай эстафеце 4 × 100 мікст.
Ермакі (Пінскі раён)
Ермакі́ (, Ермаки) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сошненскага сельсавета.
Марыя Мартынава
Марыя Мартынава (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Ермакі (Пінскі раён)
Да 21 сакавіка 1988 года ў складзе Парахонскага сельсавета.
Ніжняя Тунгуска
Ніжняя Тунгу́ска — рака ў Азіі, у Іркуцкай вобласці і Краснаярскім краі Расіі, правы прыток ракі Енісей.
Даўжыня ракі 2989 км. Плошча вадазбору 473 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 3,68 тыс. м³/сек.
Сярод прытокаў — Ейка, Ямбукан, Віві, Паўночная, Ко́чэчум (правыя), Непа, Ілімпея, Нідым, Таймура, Учамі (левыя).
Чумацтва
Чумацтва (Чумацтво) — гістарычны купецкі, гандлёва-возніцкі промысел на тэрыторыі Украіны, у першую чаргу вядомы гандлем солі.
Чумакі былі найбольш папулярнымі ў часы гандлю Гетманшчыны (17 стагоддзе) з Масковіяй, Рэччу Паспалітай, Крымскім ханствам і Малдаўскім княствам. Далейшая мадэрнізацыя паступова знішчала традыцыйную гаспадарчую дзейнасць.
Падкаменная Тунгуска
Падкаменна́я Тунгу́ска  — рака ў Сібіры, на тэрыторыі Краснаярскага края Расіі, правы прыток ракі Енісей.
Сярод прытокаў: Вяльмо, Чула, Чуня.
Уладзімір Фёдаравіч Прусак
Уладзімір Фёдаравіч Прусак ( — ) — расійскі інжынер-архітэктар. Брат архітэктара Яўгена Прусака.
Дзяцінства і адукацыя
Нарадзіўся ў 1846 годзе. Родам з віцебскіх мяшчанаў. Рана страціў бацьку. Выхоўваўся ў Віцебскай гімназіі. Як лепшы вучань гімназіі быў адпраўлены за кошт земства ў Пецярбургскае будаўнічае вучылішча, у якое паступіў у 1863 годзе. Скончыў у 1868 годзе курс з чынам X класу, пры чым за выдатныя поспехі запісаны на мармуровую дошку.
Прафесійная дзейнасць
Па сканчэнні курса быў пакінуты пры Будаўнічым вучылішчы і ў той самы час (да 1869 года) складаўся на службе ў галоўным таварыстве расійскіх чыгунак памочнікам начальніка 6-га ўчастка Мікалаеўскай чыгункі. З 1869 па 1870 год займаў пасаду начальніка 1-й дыстанцыі, а з 1870 па 1878 год быў начальнікам III участка. У 1871 годзе атрымаў званне інжынера-архітэктара.
Не жадаючы працягваць гэты род службы, У. Прусак пераехаў у Санкт-Пецярбург і паступіў у санкт-пецярбургскую гарадскую ўправу гарадскім архітэктарам па асведчанні гандлёвых фабрычных і заводскіх устаноў, а потым — памочнікам справавода будаўнічага аддзялення і справаводам інвентарнага стала.
152-і партызанскі полк
152-і партызанскі полк — савецкае партызанскае падраздзяленне, створанае ў катрычніку 1943 года на базе 152-га атрада. Дзейнічаў на акупіраванай тэрыторыі Быхаўскага, Магілёўскага, Кіраўскага, Клічаўскага і Рагачоўскага раёнаў. 24 студзеня 1944 года полк (898 партызан, 3 батальёны) злучыўся з Чырвонай Арміяй.
Уладзімір Фёдаравіч Прусак
Прафесійная дзейнасць
З 1885 года і прынамсі да 1892 года складаўся членам ацэначнай камісіі пры праўленні санкт-пецярбургскага крэдытнага таварыства і ў той самы час займаўся прыватнымі пабудовамі.
152-і партызанскі полк
Гісторыя
Партызаны наносілі ўдары па камунікацыях. У жніўні 1943 года на поўдні ад чыгуначнай станцыі Тошчыца. У чэрвені 1942 і маі 1943 гадоў вялі баі з карнікамі ў Клічаўскім раёне. У жніўні 1943 удзельнічалі ў разгроме гарнізонаў у вёсках Балонаў Сялец, Касічы, Кучын, у верасні 1943 у вёсцы Пушча Быхаўскага раёна. У час наступлення Чырвонай Арміі разам з іншымі палкамі і атрадамі Быхаўскай ВАГ заблакавалі шляхі нямецкаму адступленню ў Быхаўскім раёне.
Уладзімір Фёдаравіч Прусак
Творчасць
З выкананых ім пабудоў варта адзначыць цэлы шэраг запасных станцыйных і пад’язных рэйкавых чыгуначных шляхоў (да 50 вёрстаў) з землянымі і іншымі працамі, пабудову чыгуначных мостаў (драўляных — 28, жалезных — 14) і мноства абывацельскіх дамоў, галоўным чынам, у Пецярбургу.
Грамадская дзейнасць
Член с 1887 года. Галосны Гарадской думы г. Санкт-Пецярбурга ў 1889—1893 гадах.
Архітэктар не захапляўся палітыкай, але пад уплывам рэвалюцыйных падзей 1905 года ён аформіў свае разважанні па пытаннях сацыяльна-палітычнага ладу Расіі і выступіў з прамовай, якую апублікаваў у пачатку 1906 года з прапановай папярэдняга абмеркавання закранутых у ёй палажэнняў да дня склікання Дзяржаўнай Думы. У палітыцы Уладзімір Фёдаравіч стаяў на ўмераных пазіцыях, блізкіх да праграмы канстытуцыйна-дэмакратычнай партыі
Сям'я
Быў жанаты з Ганнай Ціханаўнай, родам з кранштацкіх мяшчанаў, яе бацькі былі з прыгонных сялян гр. Шарамецева, з яго палтаўскіх вотчын. Мелі чатырох дзяцей, у тым ліку:
NGC 7362
NGC 7362 (іншыя абазначэнні — PGC 69602, UGC 12171, MCG 1-58-2, ZWG 405.3, NPM1G +08.0529) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Пегас.
Задзежскі сельсавет
Задзе́жскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дрысенскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Задзежжа.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Асвейскага раёна Полацкай акругі БССР з цэнтрам у вёсцы Задзежжа. 24 верасня 1926 года цэнтр перанесены ў вёску Сямёнава. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Асвейскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Задзежжа. З 8 жніўня 1959 года ў складзе Дрысенскага раёна. 20 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Каханавіцкага сельсавета.
Веткаўская іканапісная школа
Веткаўская іканапісная школа — адна з самабытных школ беларускага іканапісу, якая стваралася ў адпаведнасці стараверскаму канону ў ваколіцах горада Веткі. Абразы Веткаўскай школы даюць выдатны прыклад сінтэзу старажытнарускага мастацтва і мясцовых традыцый іканапісу.
Гісторыя
Ветка традыцыйна з'яўлялася цэнтрам старавераў. Адасобленасць рэгіёна, наяўнасць духоўнага цэнтра, своеасаблівасць асяроддзя, у якім развіваўся веткаўскі іканапіс, пераемнасць у перадачы з пакалення ў пакаленне іканапіснага майстэрства характарызуюць Ветку як буйны іканапісны цэнтр.
У веткаўскіх іконах выразна адбіліся этапы працэса ўзаемадзеяння праваслаўнага іканапісу з заходнееўрапейскім жывапісам. Найбольш паслядоўна гэта адбывалася ва ўніяцкім мастацтве: кананічныя сюжэты набывалі этнаграфічны характар, суправаджаліся побытавымі падрабязнасцямі, пры гэтым пераасэнсоўваліся вартасці светлаценевага жывапісу. У якасці ўзораў кампазіцый шырока выкарыстоўваліся гравюры з беларускіх і ўкраінскіх друкаваных выданняў.
Апісанне
У іконах Веткаўскай школы бачны адыход ад візантыйскага канону жывапісу пад уплывам барочнага мастацтва Беларусі. У 18 стагоддзі, калі ў Беларусі панавала барочная культура, на абразах веткаўскіх стараабрадцаў з'яўляюцца элементы інтэр'еру, касцюму, некаторыя пабытовыя рэаліі, больш жывымі робяцца выявы.
Раслінны арнамент з лісця і кветак, а таксама картушы з надпісамі, у лепшых майстроў з ужываннем тэхнік «цыроўкі» і «расцвечання золата», таксама характэрных для веткаўскіх майстроў, уяўлялі вобраз Эдэмскага саду. Асноўныя матывы, характэрныя для Веткі: кветкі, ружы і ружавыя букеты, галіны з лісцем і кветкамі яблынь, імітацыя лісця аканта, вінаградная лаза, гірлянды, рог багацця, нарцысы, ракавіны.
Адметнай рысай абразоў Веткаўскай традыцыі з'яўляюцца моцныя высвятленні вакол рота і падбародка і характэрная форма верхняй губы, якая навісае над прыпухлай, раздвоенай ніжняй губой. Веткаўскія іканапісцы актыўна вылучаюць кінавар'ю міжгуб'е, часам і мяжу ніжняй губы, што з'яўляецца старажытнай традыцыяй.
Уплыў Веткаўскіх ікон
Іканапісная вытворчасць была добра наладжана ў Ветцы і забяспечвала абразамі ўвесь стараверскі свет. Іконы з Веткі былі ўзорам для іканапісцаў-старавераў у іншых месцах. Уплыў Веткаўскай школы распаўсюдзіўся на Украіну, у Малдову, дзе таксама жылі стараверы.
Міхаіл Юр’евіч Елізараў
Біяграфія
Нарадзіўся 28 студзеня 1973 года ў Івана-Франкоўску.
Скончыў музычную школу па класе опернага вакала. У 1996 годзе скончыў філалагічны факультэт Харкаўскага ўніверсітэта. Падчас вучобы ва ўніверсітэце адслужыў у арміі.
У 2001—2003 гадах жыў у Гановеры, дзе вучыўся ў кінашколе на тэлерэжысёра. У 2003—2007 гадах жыў і працаваў у Берліне. У цяперашні час жыве ў Маскве.
У 2010 годзе стварыў музычны праект. Свой жанр Елізараў назваў «бард-панк-шансонам»: «Што гэта такое, я і сам толкам не разумею. На чале — тэкст, і яго суправаджае просты, лёгка запамінальны матыў. І ўсім разам павінна быць весела. Тут гаворка ні ў якім разе не ідзе пра гумар. Я спрабую выцягнуць тагасветны выварат весялосці».
У 2012 годзе прыняў удзел у праграме «Італьянская мова за 16 гадзін» тэлеканала «Культура».
Крытыка
У 2007 годзе быў апублікаваны раман Елізарава «Бібліятэкар», уключаны ў лонг-ліст прэміі «Рускі Букер». Галоўны герой рамана пазнае, што некалькі кніг забытага савецкага пісьменніка валодаюць містычнымі ўласцівасцямі, і розныя групы чытачоў вядуць за іх жорсткую барацьбу. Як адзначалася ў часопісе «Знамя», «проза Міхаіла Елізарава, відаць, эвалюцыянуе падобна прозе Уладзіміра Сарокіна: ад скандальнай эпатажнасці да інтэлектуальна насычанай белетрыстыкі». У снежні 2008 года раман стаў лаўрэатам «Рускага Букера». Галіна Юзэфовіч напісала: «творчасць маладога харкаўска-нямецка-маскоўскага літаратара наўрад ці здольна стаць аб’ектам шчырай народнай любові ці хаця б масавай цікавасці. Млявы сюжэт, вымучаны, немузыкальны стыль і, галоўнае, адчуванне катастрафічнай другаснасці ў адносінах да прозы Уладзіміра Сарокіна дапаўняецца ў выпадку „Бібліятэкара“ яшчэ і найпаўнейшай ідэалагічнай незразумеласцю».
Анастасія Андрэеўна Аніськовіч
Анастасія Андрэеўна Аніськовіч (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавая прызёрка Першынства Беларусі 2013 года на дыстанцыі 100 м на спіне.
Стараселле (Пінскі раён)
Старасе́лле (, Староселье) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сошненскага сельсавета.
Да 21 сакавіка 1988 года ў складзе Парахонскага сельсавета.
Грушаўка (станцыя метро)
Грушаўка  — станцыя Мінскага метрапалітэна. Адкрылася 7 лістапада 2012 года.
Беларускі скульптар Максім Пятруль з’яўляецца аўтарам твораў візуальнага мастацтва, інтэграваных у грамадскую прастору станцыі Малінаўка, спраектаванай архітэктарам Уладзімірам Целяпнёвым. На гэтай станцыі ажыццяўляецца ўкараненне твораў мастацтва М. Пятруля, а сама станцыя набыла экспазіцыйную функцыю, становячыся выставачнай пляцоўкай, альтэрнатыўнай традыцыйным выставачным прасторам — музеям, галерэям і арт-цэнтрам. Асноўнай задачай твораў з’яўляецца не столькі дэкаратыўная функцыя, колькі рэпрэзентатыўная — прадстаўленне саміх сябе ў якасці завершаных мастацкіх твораў «візуальнага мастацтва для грамадскіх прастор» .
Туол Сленг
Туол Сленг — былая школа ў Пнампені, музей генацыду, у час рэжыму «Чырвоных кхмераў» — канцлагер для «ворагаў народу».
Лічыцца, што разам у Туол Сленг трапілі і былі забітыя каля 16 тыс. чал. Апошнія вязні былі забітыя ўжо ў час уваходу ў Пнампень в’етнамскіх войскаў (1979).
Начальнікам быў Канг Кек Іеу.
Рыгор Мікалаевіч Мігай
Рыгор Мікалаевіч Мігай (нар., в. Глухавічы, Брагінскі раён, Гомельская вобласць — ) — беларускі спецыяліст рачнога транспарту, Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
У галодны час нямецка-фашысцкай акупацыі дапамагаў сям’і выжыць, падлеткам выконваў цяжкую фізічную работу. У 1944 годзе застаўся сіратой. Па накіраванні камсамола паступіў на вучобу ў школу фабрычна-завадскога навучання пры Чарнобыльскім суднарамонтным заводзе (Украінская ССР).
Пасля заканчэння вучобы (1945) працаваў на Чарнобыльскім суднарамонтным заводзе, качагарам на розных суднах. У 1947 годзе вярнуўся ў Беларусь, працаваў у Днепра-Двінскім (з 1952 года Верхнядняпроўскае) рачным параходстве. Качагарам хадзіў на параходах «Орёл» і «Нева». Без адрыву ад вытворчасці скончыў курсы механікаў, Маскоўскі завочны тэхнікум рачнога транспарту (1955).
У 1955—1962 гадах працаваў механікам на Пінскім суднабудаўніча-суднарамонтным заводзе (да 1961 года — рамонтна-эксплуатацыйная база). У 1962—1967 гадах — у Верхнедняпроўскім рачным параходстве. У 1967 годзе вярнуўся ў Пінск на суднабудаўнічы-суднарамонтны завод, працаваў старшым механікам, капітанам-механікам.
Удзельнічаў у работах па мадэрнізацыі параходаў і цеплаходаў, пераводзе суднаў з цвёрдага да вадкае паліва. З сярэдзіны 1950-х гадах пачаў выходзіць у рэйсы механікам рачных буксіраў. Паспяхова здаў экзамены на права ваджэння суднаў і з 1962 года працягваў працаваць капітанам-механікам буксірнага цеплахода.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 14 верасня 1966 года за поспехі ў працы, унясенне вялікага ўкладу ў асваенне новага метаду перавозкі грузаў з дапамогай буксірных цеплаходаў прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Серп и Молот».
У 1968 годзе імя Р. М. Мігаябыло занесена ў Кнігу народнай славы г. Пінска. Абіраўся дэпутатам Пінскага гарадскога Савета дэпутатаў працоўных (1967), уваходзіў у склад Пінскага гаркама КПБ (1968—1985), партбюро завода. Некаторы час быў сакратаром партарганізацыі Пінскага суднабудаўніча-суднарамонтнага завода.
Алена Сямёнаўна Чыжова
Алена Сямёнаўна Чыжова (Еле́на Семёновна Чижо́ва;, Ленінград) — руская пісьменніца, перакладчыца і эсэістка, эканамістка.
Біяграфія
Нарадзілася 4 мая 1957 года ў Ленінградзе.
Выкладала кіраванне вытворчасцю і англійскую мову, кандыдат эканамічных навук.
У 1990-х гадах займалася бізнесам.
Галоўны рэдактар міжнароднага часопіса «Всемирное слово» (Санкт-Пецярбург).
Погляды
У сакавіку 2014 года Алена Чыжова паставіла свой подпіс пад зваротам дзеячаў культуры Расіі супраць дзеянняў кіраўніцтва Расеі на ўсходзе Украіны і ў Крыме. У маі 2018 года падпісалася пад заявай членаў Пецярбургскага ПЭН-клуба да ўдзельнікаў Пецярбургскага міжнароднага эканамічнага форумз з заклікам да вызвалення з-за кратаў Алега Сянцова і яго перадачы Украіне.
У маі 2019 года ў швейцарскай газеце Neue Zürcher Zeitung выйшла эсэ Чыжовай, якое выклікала рэзананс у Расіі, бо ў ім Чыжова абвінаваціла Іосіфа Сталіна ў патуранні планам Гітлера па знішчэнні Ленінграда і яго жыхароў. Палітолаг Наталля Елісеева накіравала ў Следчы камітэт Расіі заяву аб узбуджэнні супраць пісьменніцы крымінальнай справы па артыкуле 354.1 КК РФ (рэабілітацыя нацызму). 10 мая 2019 года сябры ПЭН-клуба выказалі салідарнасць з Аленай Чыжовай, але заўважылі пры гэтым, што «ў абмяркоўваемым артыкуле ёсць, на думку многіх, адна істотная недакладнасць. У самы суровы блакадны перыяд чыгуначныя зносіны з горадам былі перарэзаны, адпаведна, ні вываз ваеннай тэхнікі, ні падвоз сыравіны замест харчавання, пра што піша Чыжова, быў немагчымы.»
Сям’я
Удава Валерыя Возгрына (1939—2020), доктара гістарычных навук, прафесара СПБДУ,.
У Алены Чыжовай двое дзяцей.
Джурджулешць (порт)
Міжнародны свабодны порт Джурджулешць — порт у Малдове за 133,8 км ад Чорнага мора, на левым беразе рэк Прут і Дунай. Порт выгодна размешчаны паблізу малдоўскай мяжы з Румыніяй і Украінай. Адзіны порт Малдовы з выхадам да мора.
Гісторыя
Міжнародны свабодны порт Джурджулешць валодае 480 метрамі берага Дуная, якія Малдова атрымала ад Украіны наўзамен участка тэрыторыі з дарогай каля сяла Паланка ў Штэфан-Водскім раёне Малдовы, з’яўляецца ўласнасцю Украіны. У 2006 годзе быў пабудаваны нафтаналіўны тэрмінал порта, а ў 2009 годзе — грузавы і пасажырскі марскі порт. Гэта дало магчымасць не марской краіне Малдове мець выхад да Чорнага мора і Сусветнага акіяна. Першы марскі пасажырскі карабель адплыў з порта Джурджулешць у Стамбул. Будаўніцтва тэрмінала для кантэйнераў пачалося ў 2012 годзе. Станам на 2015 год другі збожжавы тэрмінал знаходзіцца на стадыі будаўніцтва.
Характарыстыкі
Дзякуючы палажэнні на Ніжнім Дунаі з даступнай глыбінёй вады да 7 м, Міжнародны свабодны порт Джурджулешць (МСПД) здольны прымаць як судны ўнутранага плавання, так і марскія судны.
Порт можа прымаць караблі і рачныя баржы з уляганнем да 6,5 м і можа загрузіць або разгрузіць да 3-х розных відаў нафтапрадуктаў адначасова. Зімой порт замярзае і перавозкі ўскладняюцца.
Свабодная эканамічная зона
Уся тэрыторыя Міжнароднага сабоднага порта Джурджулешць (МСПД) мае статус свабоднай эканамічнай зоны да 2030 года. Свабодная эканамічная зона порта дае нацыянальным і міжнародным інвестарам спрыяльныя ўмовы для інвестыцый і бізнесу. Порт з’яўляецца рэгіянальным вузлом лагістыкі на мяжы з ЕС з доступам да аўтамагістраляў і чыгунак, рэк і Чорнага мора.
Джурджулешць прапануе патэнцыяльным інвестарам магчымасць заснаваць свой бізнес у рамках свайго бізнес-парку за кошт арэнды зямлі для інвестараў, офісныя будынкі, дэпазіты, адкрытыя сховішчы і г. д.
NGC 7363
NGC 7363 (іншыя абазначэнні — PGC 69580, MCG 6-49-78, ZWG 514.102, IRAS22409+3344) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тупунгата
Тупунгата — гара ў горнай сістэме Цэнтральных Андаў. Вышыня 6 800 м.
Андрэй Дзічэнка
Андрэй Дзічэнка (нар., Калінінград, Расія) — беларускі рускамоўны пісьменнік, журналіст, рэдактар часопісу «Я».
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Калінінградзе ў сям’і ваеннага. У 1990-х гадах разам з сям’ёй пераехаў у беларускую Вілейку. Скончыў Вілейскую гімназію № 1 «Логас» (2006), гістарычны факультэт БДПУ імя Максіма Танка (2011). Працаваў журналістам у глянцавым часопісе «Большой». З 2013 года рэдактар беларускага часопіса «Я». У 2015 годзе працаваў намеснікам галоўнага рэдактара газеты «Знамя юности». Жыве і працуе ў Мінску.
Творчасць
Аўтар кніг «Минское небо» (2010), «Аномалии. Inferno» (2011), «Ты — меня» (2012), «Плиты и провалы» (2015), «Сонечны чалавек» (2016). Як рэдактар разам з журналістам Аляксеем Карамазавым склаў зборнік рускамоўнай беларускай прозы «Плот у топи».
Апавяданні ў тым ліку на беларускай мове публікаваліся ў часопісах «Макулатура», «Дзеяслоў» (№ 56, кастрычнік 2012), «Маладосць» (№ 8, жнівень 2012), «Верасень» (№ 7, 2013), «Неман» (№ 6, 2015), «Космопорт» (№ 1(14) , 2015), альманаху «Тэксты», газеце «Знамя Юности», а таксама ў расійскіх, амерыканскіх  , ізраільскіх , нямецкіх , сербскіх і азербайджанскіх выданнях.
Як журналіст пісаў артыкулы, прысвечаныя беларускім ветэранам вайны ва В'етнаме, праблемам успрымання анкалогіі ў грамадстве , жанчын у войску , гамафобіі і іншым.
Адзін з удзельнікаў Супольнасці «Забей» і маладзёжнага грамадскага аб'яднання «Фаланстэр». У 29 год у Дзічэнкі быў дыягнаставаны рассеяны склероз, частка тэкстаў прысвечана гэтай тэме.
Крытыка
Творчасць Андрэя Дзічэнкі разглядаецца ў кантэксце кіберпанку і посткіберпанку, але сам аўтар характарызуе свае мастацкія пошукі як увасабленне «рэальнасці, даведзенай да абсурду».
Калі вынесці за дужкі журналісцкія працы Андрэя Дзічэнкі, то яго тэксты ўмоўна можна падзяліць на дзве часткі. Да першай адносяцца кароткія, напоўненыя спецыфічным гумарам апавяданні ў духу Юрыя Мамлеева. Пры гэтым нягледзячы на некаторае сапраўды відавочнае падабенства нельга сказаць, што Дзічэнка з’яўляецца чарговым эпігонам заснавальніка «метафізічнага рэалізму». Хоць трэба прызнаць, што іх героі належаць аднаму — несумненна, «мамлееўскаму» — сусвету. Другая частка складаецца з яго буйных літаратурных форм. І да іх узнікаюць пэўныя пытанні. Узяць, да прыкладу, раман «Пліты і правалы», дзе замест кароткіх і ясных фраз, якія расстрэльваюць ва ўпор, раптам з’яўляюцца грувасткія, перапоўненыя лішнімі дэталямі сказы. Тэкст гэтай галюцынагеннай кнігі настолькі цягучы, што да самай апошняй старонкі даводзіцца боўтацца ў ім, як у балоце, кожны раз чапляючыся за выратавальныя карчы чарговага сюжэтнага павароту. .
У рэцэнзіі на кнігу «Best European Fiction 2018» брытанская пісьменніца Джанет Суіні адзначыла, што ў сваёй творчасці Дзічэнка малюе трывожную карціну грамадства, у якім не існуе гармоніі.
Рускі літаратуразнаўца Арцём Навічэнкоў адзначае, што кароткія апавяданні Дзічэнкі працягваюць традыцыі рускага класічнага аповяду; у іх пазнаецца ўплыў авангардыстаў 1920 гадоў і савецкіх празаікаў, у першую чаргу, Юрыя Казакова.
True Blue
«True Blue» ― трэці студыйны альбом амерыканскай спявачкі Мадоны, выпушчаны 30 чэрвеня 1986 года. Мадонна працавала са Стывенам Браем і, стаўшы сааўтарам і супрадзюсарам усіх песень на альбоме. Як найбольш «дзявочы» альбом Мадонны, «True Blue» уяўляе квінтэсенцыю тэм пра каханне, працу, мары, а таксама расчараванне, і быў натхнёны яе адносінамі з мужам Шонам Пэнам, якому Мадонна прысвяціла альбом. На ўнутраным канверце пласцінкі напісана: «Прысвячаецца майму мужу, самаму клёваму хлопцу ў Сусвеце». У музычным плане песні на альбоме прынялі іншы напрамак ад яе папярэдніх работ, уключыўшы класічную музыку для таго, каб заваяваць больш старэйшую аўдыторыю, якая скептычна ставілася да яе музыкі.
У запісе альбома выкарыстоўвалі розныя інструменты, у тым ліку акустычныя гітары, барабаны, сінтэзатары і кубінскія музычныя інструменты. Тэмы для песень вар’іруюцца ад кахання, свабоды, а ў песні «Papa Don’t Preach» узнімаюцца такія сацыяльныя праблемы, як. Пасля яго выхаду, «True Blue» атрымаў шмат станоўчых водгукаў ад крытыкаў. Яны пахвалілі альбом, апісаўшы яго як архетып поп-альбомаў канца 1980-х і пачатку 1990-х гадоў. Яны таксама высока ацанілі той факт, што голас Мадоны гучаў мацней, чым гэта было на яе папярэдніх рэлізах, высока ацаніўшы навыкі Мадоны як спявачкі, кампазітара і артыста.
«True Blue» быў сустрэты з неверагодным поспехам, дасягнуўшы першага радка чартаў у 28 краінах па ўсім свеце, уключаючы Аўстралію, Канаду, Францыю, Германію, Злучанае Каралеўства і Злучаныя Штаты. Ён правёў 34 тыдні запар на вяршыні «», больш, чым любы іншы альбом у гісторыі. Ён стаў самым прадаваным альбомам у свеце ў 1986 годзе і застаецца адным з самых прадаваных альбомаў усіх часоў з аб’ёмам продажаў больш за 25 мільёнаў копій па ўсім свеце. Усе пяць сінглаў з альбома дасягнулі верхняй пяцёркі на «Billboard Hot 100», «Live to Tell», «Papa Don’t Preach» і «Open Your Heart» патрапілі на першы радок.
У падтрымку альбома Мадонна адправілася ў свой другі тур «» з якім наведвала гарады Паўночнай Амерыкі, Еўропы і Азіі ў 1987 годзе. Сінглы альбома і кліпы, якія іх суправаджаюць, выклікалі неадназначную рэакцыю сярод адукацыйных і сацыяльных груп, у прыватнасці «Papa Don’t Preach», які ўзнімае тэму падлеткавай цяжарнасці ў яе лірыцы і «Open Your Heart» у вобразе танцоркі стрыптыз-клуба ў сваім музычнае відэа. «True Blue» абазначаюць як альбом, які зрабіў Мадону сусветнай суперзоркай, умацаваўшы сваю рэпутацыю сярод непераўзыдзеных музычных дзеячаў 1980-х гадоў. Альбом таксама згаданы ў Кнізе рэкордаў Гінэса.
Кіно пра Аляксеева
«Кіно пра Аляксеева» (Кино про Алексеева) — расійскі трагікамедыйны фільм 2014 года рэжысёра Міхаіла Сегала. Галоўную ролю выканаў.
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 21-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сюжэт
Часам мінулае здаецца больш невядомым, чым будучыня. Самотны стары Аляксееў нечакана высвятляе, што пражыў зусім не тое жыццё, якое меркаваў, і з’яўляецца на самой справе зусім іншым чалавекам.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 1 кінаўзнагародай і яшчэ 3 намінацыямі.
Красіева
Красі́ева (, Красиево) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ставоцкага сельсавета.
Максім Аляксандравіч Хлебін
Максім Аляксандравіч Хлебін (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2013 года на дыстанцыі 200 м на спіне.
Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2013 года на дыстанцыі 200 м на спіне і ў эстафеце 4 × 50 м вольным стылем.
Жаночы Суперкубак Беларусі па футболе 2022
Жаночы Суперкубак Беларусі па футболе 2022 года прайшоў 13 сакавіка на стадыёне ФК «Мінск». У матчы сустрэліся чэмпіён і ўладальнік кубка 2021 года мінскі клуб «Дынама-БДУФК» і срэбны прызёр чэмпіянату і фіналіст кубка 2021 года клуб «Мінск».
Нацыянальны мастацкі музей Украіны
Нацыянальны мастацкі музей Украіны (Національний художній музей України, National Art Museum of Ukraine) — адзін з найбуйнейшых і найстарэйшых ва Украіне.
Ён быў заснаваны 1 жніўня 1899 года ў часы Расійскай імперыі за кошт урада Расіі і ўкраінскай сям’і Цярэшчанкаў. Будынак музея быў спраектаваны архітэктарам Уладзіславам Гарадзецкім. Музейная калекцыя заснавана на ахвяраванні Багдана Ханенкі, Цярэшчанкі, Вікенція Хвойкі, Мікалая Біляшоўскага і іншых. Распачаў працу 30 снежня 1904 года. Станам на пачатак XXI стагоддзя фонды музея налічваюць каля 40 тысяч экспанатаў. У ім ёсць унікальная калекцыя твораў украінскага жывапісу, скульптуры і іканапісу XII—XX стагоддзяў. Дзякуючы гэтаму, стаў адной з цэнтральных устаноў па захаванні, вывучэнні і папулярызацыі нацыянальнага выяўленчага мастацтва, крыніцай духоўнай культуры.
Цімаці Хант
Сэр Рычард Цімаці Хант (Richard Timothy Hunt; нар., Нестан, Чэшыр, Англія) — брытанскі біяхімік і малекулярны фізіёлаг. Ён быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй па фізіялогіі і медыцыне ў 2001 годзе разам з Полам Нерсам і Ліландам Хартвелам за адкрыццё бялковых малекул, якія кантралююць дзяленне клетак. Вывучаючы аплодненыя яйкі марскога вожыка ў пачатку 1980-х гадоў, Хант выявіў цыклін, бялок, які цыклічна агрэгуецца і высільваецца падчас цыклаў дзялення клетак.
Ранняе жыццё і адукацыя
Хант нарадзіўся ў сям’і Рычарда Уільяма Ханта, выкладчыка палеаграфія у Ліверпулі, і Кіта Роўленд, дачкі лесагандляра. Пасля смерці абодвух сваіх бацькоў Хант выявіў, што яго бацька працаваў у Доме Буша, затым у штаб-кватэры Сусветнай службы Радыё Бі- бі-сі, хутчэй за ўсё, у выведцы, хоць невядома, чым ён на самай справе займаўся .У 1945 годзе Рычард стаў захавальнікам заходніх рукапісаў у Бадліянскай бібліятэцы, і сям’я пераехала ў Оксфард. Ва ўзросце васьмі гадоў Хант быў прыняты ў школу Dragon School, дзе ў яго ўпершыню з’явілася цікавасць да біялогіі дзякуючы свайму настаўніку нямецкай мовы Герду Соммерхоффу .Калі яму было чатырнаццаць, ён перайшоў у школу Каледжа Магдалены ў Оксфардзе, дзе навуковыя прэміі цяпер носяць яго імя, яшчэ больш зацікавіўшыся навукай і вывучэннем такіх прадметаў, як хімія і заалогія.
У 1961 годзе ён быў прыняты ў Клэр Каледж у Кембрыджы для вывучэння прыродазнаўчых навук, які скончыў у 1964 годзе і адразу пачаў працаваць на кафедры біяхіміі універсітэта пад кіраўніцтвам Ашэра Корнера. Там ён працаваў з такімі навукоўцамі, як Луі Райхард і Тоні Хантэр. Выступ Вернана Інгрэма ў 1965 годзе зацікавіў яго сінтэзам гемаглабіну, і на грэчаскай канферэнцыі ў 1966 годзе на гэтую тэму ён пераканаў гематолага і генетыка Ірвінга Лондана дазволіць яму працаваць у сваёй лабараторыі ў Медыцынскім каледжы Альберта Эйнштэйна ў Нью-Ёрку з ліпеня па кастрычнік 1966 года. Яго кіраўніком ў аспірантуры быў Ашэр Корнер, тады ён засяродзіўся на сінтэзе гемаглабіну ў інтактных рэтыкулацытах труса (няспелыя эрытрацыты).
Пачатак кар’еры
Пасля атрымання ступені доктара філасофіі Хант вярнуўся ў Нью-Ёрк, каб працаваць у супрацоўніцтве з Нехамай Касовер, яе мужам Эдвардам Косовером і Элі Эрэнфельд. Знаходзячыся там, яны выявілі, што малюсенькія колькасці глутатыёна душаць сінтэз бялку ў рэтыкулацытах і што малюсенькія колькасці РНК цалкам забіваюць сінтэз. Пасля вяртання ў Кембрыдж ён зноў пачаў працаваць з Тоні Хантэрам і Рычардам Джэксанам, якія выявілі ланцужок РНК, якую выкарыстоўвае для запуску сінтэзу гемаглабіну. Праз 3-4 гады каманда выявіла па меншай меры два іншыя хімічныя рэчывы, якія дзейнічаюць у якасці інгібітараў.
Хант рэгулярна праводзіў лета, працуючы ў марской біялагічнай лабараторыі ў Вудс-Хол, штат Масачусэтс, якая карысталася папулярнасцю ў навукоўцаў сваімі прасунутымі летнімі курсамі, і, у прыватнасці, у тых, хто цікавіўся вывучэннем мітозу.Гэта месца забяспечвала гатовы запас марскіх малюскаў і марскіх вожыкаў сярод рыфаў і рыбалоўных докаў, і менавіта гэтыя бесхрыбетныя былі асабліва карысныя для вывучэння сінтэзу бялкоў у эмбрыягенезе, паколькі эмбрыёны былі проста створаны з ужываннем фільтраваныя марской вады, а празрыстасць эмбрыянальных клетак добра падыходзіла для мікраскапічнага даследавання.
Адкрыццё цыклінаў
Менавіта ў Вудс-Хоўл летам 1982 года, выкарыстоўваючы яйка марскога вожыка (Arbacia punctulata) у якасці свайго мадэльнага арганізма, ён адкрыў малекулу цыкліна. Хант быў захопленым веласіпедыстам і назваў бялок, грунтуючыся на сваіх назіраннях за цыклічнымі зменамі яго узроўняў.