cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Beatles
«The Beatles» (Бітлз) — брытанскі рок-гурт з Ліверпула, заснаваны ў 1960 годзе. У складзе Джона Ленана, Пола Мак-Картні, Джорджа Харысана і Рынга Стара, яны шырока разглядаліся як найвялікшы і самы ўплывовы калектыў рок-эпохі. Пачынаючы са скіфлу і рок-н-ролу 1950-х гадоў, «The Beatles» пазней сталі эксперыментаваць з рознымі жанрамі, пачынаючы з поп балад і заканчваючы псіхадэлічным рокам і хард-рокам, часам выкарыстоўваючы класічныя элементы інавацыйнымі спосабамі. У пачатку 1960-х гадоў іх велізарная папулярнасць атрымала назву «Бітламаніі» (Beatlemania), але, калі з часам іх песні сталі больш вытанчанымі, «The Beatles» сталі ўспрымацца як увасабленне ідэалаў сацыякультурнай рэвалюцыі той эпохі.
Пачынаючы з 1960 года, «The Beatles» на працягу трох гадоў зараблялі сабе рэпутацыю, граючы ў клубах Ліверпуля і Гамбурга. У канцы 1962 года яны здолелі заваяваць папулярнасць у Вялікабрытаніі дзякуючы хіту «Love Me Do». З ростам Бітламаніі на тэрыторыі Брытаніі на працягу наступнага года яны набылі мянушку «цудоўная чацвёрка» (Fab Four), а ў пачатку 1964 года «The Beatles» ужо сталі міжнароднымі зоркамі, якія рыхтаваліся да «брытанскага ўварвання» на поп-рынак Злучаных Штатаў. З 1965 года «The Beatles» выпусцілі тое, што большасць крытыкаў прызнае іх лепшымі матэрыяламі, у тым ліку такія інавацыйныя альбомы як «Rubber Soul» (1965), «Revolver» (1966), «Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band» (1967), «The Beatles (White Album)» (1968), і «Abbey Road» (1969). Пасля распаду гурта ў 1970 годзе, кожны з музыкантаў працягнуў сольную кар’еру. У 1980 годзе ля свайго дома быў забіты Джон Ленан, у 2001 годзе ад рака памёр Джордж Харысан. Пол Мак-Картні і Рынга Стар працягваюць займацца творчасцю і пішуць музыку.
Вытокі (1956—1960)
Карані ансамблю вырастаюць з сярэдзіны 1950-х гадоў, эпохі рок-н-ролу, якая стварыла светапогляд і музычныя густы будучых Beatles. Увесну 1956 года Джон Ленан упершыню пачуў песню «Heartbreak Hotel» Элвіса Прэслі, якая, па яго словах, значыла канец яго папярэдняга жыцця (цікава адзначыць, што пачуты ім раней Біл Хейлі — самы папулярны выканаўца рок-н-ролу да Прэслі — не надта яго ўразіў). Да таго часу Джон граў на губным гармоніку і банджа, цяпер ён пачаў асвойваць гітару. У сакавіку 1957 года разам з таварышамі па ліверпульскай школе ён заснаваў гурт «Quarrymen», названы так у гонар іх школы, «Quarry Bank». «Quarrymen» гралі скіфл — брытанскі варыянт аматарскага рок-н-ролу — і стараліся быць падобнымі да тэддзі-бояў. Улетку 1957 года Ленан падчас аднаго з першых канцэртаў «Quarrymen» пазнаёміўся з 15-гадовым Полам Мак-Картні, які ўразіў Джона веданнем «акордаў» і «слоў» апошніх навінак рок-н-ролу (у прыватнасці, песні «Twenty-Flight Rock» Эдзі Кокрана) і тым, што той быў яўна больш развіты музычна (Пол таксама граў на трубе і фартэпіяна). Праз год да іх далучыўся сябар Пола, Джордж Харысан. Менавіта гэтыя трое сталі асноўным касцяком гурту, для астатніх жа ўдзельнікаў «Quarrymen» рок-н-рол быў часовым падросткавым захапленнем, і неўзабаве яны пакінулі калектыў.
«Quarrymen» перыядычна гралі на розных вечарынах, вяселлях, грамадскіх мерапрыемствах, да сапраўдных канцэртаў і запісаў справа не ішла (праўда, у 1958 годзе за свае грошы яны запісалі пласцінку з дзвюма песнямі); некалькі разоў удзельнікі разбягаліся (Харысан пэўны час меў свой гурт). Ленан і Мак-Картні, пачалі разам пісаць свае песні па прыкладзе сваіх куміраў Бадзі Холі і Эдзі Кокрана (тыя не толькі спявалі, але і самі гралі на гітарах і самі сачынялі песні, што было было дастаткова незвычайна на той час). Пры гэтым яны вырашылі даваць сваім песням падвойнае аўтарства, гэтаксама, як гэта рабілі амерыканскія аўтарскія калектывы кшталту Лейбера і Столера. Пад канец 1959 года ў гурт увайшоў малады мастак Сцюарт Саткліф, з якім Ленан разам вучыўся ў арт-каледжы. Саткліф не вельмі добра валодаў гульнёй на бас-гітары, і гэта неаднаразова выклікала раздражненне Мак-Картні. У такім выглядзе склад ансамбля аказаўся амаль што поўным: Джон Ленан (вакал, рытм-гітара), Пол Мак-Картні (вакал, піяніна, гітара), Джордж Харысан (лідар-гітара), Сцюарт Саткліф (бас-гітара), — аднак была праблема знайсці ўдарніка, што прымушала музыкантаў нават рабіць конкурсы на сцэне, каб запрасіць каго-небудзь з гледачоў пайграць на барабанах.
Гурт актыўна спрабаваў увайсці ў канцэртна-клубнае жыццё Ліверпуля. Адзін за адным праходзілі конкурсы таленту, але гурту ўвесь час не шанцавала. Такія больш сур’ёзныя мерапрыемствы прымусілі музыкантаў задумацца, ці падыходзіць сцэнічнае імя, бо да «Quarry Bank» ніхто з удзельнікаў ніякага дачынення ўжо не меў. Так, напрыклад, на мясцовым тэлевізійным конкурсе ў снежні 1959 года гурт выступіў пад назвай «Johnny and the Moondogs», якая змянялася на іншыя назвы падчас наступных концэртаў. Назва «Beatles» з’явілася праз некалькі месяцаў, у красавіку 1960 года. Нават сёння няма адназначнага адказу, хто ж прыдумаў гэта слова. Як успаміналі ўдзельнікі гурту, аўтарамі неалагізму былі Саткліф і Ленан, якія хацелі прыдумаць назву, якая б мела адразу некалькі значэнняў. Напрыклад, гурт Бадзі Холі «The Crickets» («цвыркуны», аднак для англічан быў і другі сэнс — «крыкет»). Выбар выпаў на «beetles». Аднак проста слова Beetles («жукі») не мела ніякага дадатковага сэнсу; толькі замена «e» на «a» дала арыгінальнае слова: калі вымаўляць яго, то чулася «beetles», але ў надрукаваным выглядзе адразу заўважаўся корань «beat» (як біт-музыка). Прамоўтары знаходзілі імя занадта кароткім і «някідкім», таму музыкі былі прымушаны спачатку змяняць сваю назву на афішах на больш рэкламную — «Long John and The Silver Beetles». Гурт атрымліваў усё больш і больш прапаноў выступіць — як правіла, у пабах і маленькіх клубах. У красавіку 1960 года «Beatles» паехалі ў сваё першае невялікае турнэ па Шатландыі ў якасці гурту Джонні Джэнтла. Майстэрства «Beatles» як музыкантаў хутка ўзрастала, і ўсё адно яны працягвалі заставацца адным з многіх нікому не вядомых рок-н-рольных гуртоў Ліверпула.
Гамбург (1960—1962)
Графік выступаў быў надзвычай шчыльным: як правіла, у клубе адну гадзіну выступаў адзін гурт, наступную гадзіну — іншы, так напрацягу 12 гадзін. Удзельнікі «The Beatles» жылі ў адным цесным пакоі, які змяшчаўся ў будынку кінатэатру. На сцэне музыкам прыходзілася граць шмат матэрыялу, таму акрамя рок-н-ролаў (імі выконваліся амаль што ўсе запісы з альбомаў Літл Рычарда, Чака Беры, Карла Перкінса і г. д., яны гралі блюзы, рытм-н-блюзы, народныя песні, старыя эстрадныя і джазавыя нумары, змяняючы іх у стылістыцы рок-н-ролу. Часам звычайныя песні ў фармате рок-н-ролу ператвараліся ў імправізацыі на паўгадзіны; пры гэтым хлопцы звярнулі ўвагу на тое, што немцам падабалася асабліва гучная і актыўная музыка. Свае ўласныя песні «The Beatles» не выконвалі, паколькі, паводле іх слоў, не было імпэту з той жа прычыны — у тагачаснай музыцы і так было шмат выдатных песень. Менавіта такая штодзённая праца і магчымасць граць музыку любога жанру сталі адным з галоўных прычын у станаўленні таленту «The Beatles».
У Гамбургу ўдзельнікі ансамбля пазнаёміліся з гуртам студэнтаў мясцовага арт-каледжа — Астрыд Кірхнер і Клаусам Форманам, якія адыгралі значную ролю ў біяграфіі гурту. Кірхнер неўзабаве стала сяброўкай Саткліфа і гэта яна прапанавала праз год новыя доўгія прычоскі, а затым і пінжакі без каўнеру і лацканаў паводле моды П’ера Кардэна. Усе гэтыя рэчы спярша выпрабоўваў на сабе Саткліф, і толькі затым яны прымаліся ўсім гуртам (хаця Бэст так і не згадзіўся на доўгую чолку).
Пасля вяртання ў снежні 1960 года ў Ліверпул «The Beatles» аказаліся ў ліку самых актыўных і амбіцыйных мясцовых гуртоў, якія спаборнічалі па рэпертуары, гуку і колькасці прыхільнікаў. Варта заўважыць, што ўсе ліверпульскія гурты гралі ледзьве не адны і тыя ж (амерыканскія) песні, аднак канкурэнцыя ішла яшчэ такім чынам: хто якую песню першым «знойдзе» і зробіць «сваёй». Лідарамі лічыліся «Rory Storm and the Hurricanes», яны гралі ў найлепшых клубах Ліверпула, а таксама Гамбурга — менавіта там «The Beatles» пазнаёміліся з іх барабаншчыкам — Рынга Старам, з якім хутка пасябравалі і сталі праводзіць разам час.
З 14 ліпеня 1961 года квартэт пачаў рэгулярныя выступы ў ліверпульскім клубе «The Cavern». 27 ліпеня адбыўся канцэрт у ліверпульскай залы «Litherland Town Hall», які стаў першым па-сапраўднаму вялікім поспехам «The Beatles» — мясцовыя газеты назвалі «The Beatles» найлепшым рок-н-рольным ансамблем Ліверпула.
Сінглы
Прадстаўленыя ўсе афіцыйныя сінглы, выдадзеныя ў 1962—1970 гадах.
Альбомы
Прадстаўленыя ўсе афіцыйныя альбомы (таксама самастойныя міні-альбомы (EP), якія не дублююць сінглы і плыткі; выключаныя перавыданні).
Фільмаграфія
Гэты спіс складаецца з афіцыйна выдадзеных фільмаў з удзелам The Beatles.
Раман Ігаравіч Ялётнаў
Рама́н І́гаравіч Ялё́тнаў (10 мая 1993, Чавусы, Магілёўская вобласць) — беларускі біятланіст, удзельнік Кубка свету ў складзе зборнай Беларусі, чэмпіён Еўропы сярод юніёраў, Майстар спорту міжнароднага класа.
Кар’ера
Выхаванец біятлоннай секцыі і ШВСМ горада Магілёва. Асабісты трэнер (па стане на 2016) — Андрэй Іваноў, трэнер у зборнай камандзе — Аляксандр Сыман.
Юніёрская кар’ера
У міжнародных спаборніцтвах высокага ўзроўню ўдзельнічае з 2011 года. У 2012 годзе на чэмпіянаце свету сярод 19-гадовых ў Контыялахты быў сёмым у спрынце, 23-м у гонцы пераследвання, 31-м у індывідуальнай гонцы. У эстафеце ён выступаў сярод 21-гадовых спартсменаў, зборная Беларусі фінішавала 11-й.
На наступным сусветным чэмпіянаце, у 2013 годзе ў Аўстрыі, заняў 36-е месца ў спрынце і 27-е ў пераследванні, а ў эстафеце зборная Беларусі была восьмай. У тым жа годзе заняў 14-е месца на чэмпіянаце Еўропы сярод юніёраў у індывідуальнай гонцы, таксама на гэтым турніры быў 28-м у спрынце і сёмым у змяшанай эстафеце.
На чэмпіянаце Еўропы сярод юніёраў 2014 года ў Нове-Места-на-Мораве выйграў залаты медаль у спрынце. У гонцы пераследу Раман, дапусціўшы 12 промахаў, фінішаваў толькі 21-м, а ў індывідуальнай гонцы прыйшоў шостым.
Дарослая кар’ера
На Кубке IBU дэбютаваў у сезоне 2011/12 на этапе ў Альтэнберге, дзе быў 75-м у індывідуальнай гонцы і 77-м у спрынце. У сезоне 2013/14 стаў рэгулярна ўдзельнічаць у гонках Кубка IBU, і на трэцім этапе сезона ў Рыднаў набраў свае першыя ачкі, заняўшы 39-е месца ў спрынце. На чэмпіянаце Еўропы 2014 года ўпершыню прыняў удзел у мужчынскай эстафеце, зборная заняла шостае месца. Лепшым вынікам у кар’еры Ялётнава на Кубку IBU з’яўляецца 24-е месца ў індывідуальнай гонцы на этапе ў Аўстрыі ў сезоне 2014/15.
У 2014 годзе на адкрытым чэмпіянаце Беларусі па летнім біятлоне паказаў лепшы вынік сярод беларускіх спартсменаў у спрынце, прапусціўшы наперад трох украінскіх біятланістаў.
У Кубке свету дэбютаваў у студзені 2015 года на этапе ў Обергофе, заняў 59-е месца ў спрынце, а таксама прыняў удзел у эстафеце, дзе зайшоў на тры штрафных круга і зборная Беларусі не фінішавала як адстаючая на круг. Усяго ў сваім першым сезоне Раман прыняў удзел у трох асабістых гонках Кубка свету і ні разу не набіраў ачкі.
На першым этапе Кубка свету сезона 2015/16 у Эстэрсундзе ў спрынтарскай гонцы паказаў свой лепшы вынік у кар’еры — 15 месца, у наступнай гонцы пераследвання адкаціўся на 52-ю пазіцыю. У далейшых гонках сезону яшчэ двойчы трапляў у ачковую зону, у агульным заліку сезона 2015/16 ідзе на 68-м месцы. На чэмпіянаце свету 2016 года прыняў удзел у двух гонках, заняў 61-е месца ў індывідуальнай гонцы і 74-е — у спрынце.
Асабістае жыццё
Вучыцца ў Магілёўскім дзяржаўным універсітэце ім. Куляшова.
Ваўнычы
Ваўнычы (Вовни́чі) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бакіймаўскай вясковай абшчыны.
Бор (Пачынкаўскі раён)
Бор (Бор) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Шмакаўскай воласці Ельнінскага павета Смаленскай губерні.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Другая румынская кампанія (1918)
Другая румынская кампанія — адна з самых кароткіх кампаній Першай сусветнай вайны, якая доўжылася 2 дні: 10 і 11 лістапада 1918 года. Кампанія прынесла важныя тэрытарыяльныя і матэрыяльныя выгады для Румыніі, і была прэлюдыяй да румынска-венгерскай вайны, якая пачалася праз 2 дні — 13 лістапада.
Перадгісторыя
Першая румынская кампанія скончылася перамогай Цэнтральных дзяржаў, прымусілі Румынію падпісаць Бухарэсцкі дагавор і выйсці з вайны ў маі 1918 года. Гэтая дамова была разарваны Румыніяй, якая паўторна абвясціла вайну Цэнтральным дзяржавам 10 лістапада 1918 года.
Паўднёвы фронт
На раніцу 11 лістапада, за 3 гадзіны да падпісання перамір’я з Германіяй, румынскі манітор Mihail Kogălniceanu, разам з трыццацітоннай рачной тарпеднай лодкай Trotuşul, захапілі порт Брэіла, пасля таго як немцы пакінулі горад. Два румынскіх ваенных карабля захапілі 77 розных нямецкіх судоў, кінутых у порце горада (баржы, танкеры, буксіры, плывучыя краны і маторныя лодкі).
Сільва Барунакаўна Капуцікян
Сільва Барунакаўна Капуцікян (Սիլվա Կապուտիկյան, 1919—2006) — найбуйнейшая армянская паэтэса XX стагоддзя, пісьменнік і публіцыст, акадэмік НАН РА. Заслужаны дзеяч культуры Армянскай ССР (1970). Заслужаны працаўнік культуры Грузінскай ССР (1980). Лаўрэат Сталінскай прэміі другой ступені (1952). Член УКП(б) з 1945 года.
Біяграфія
С. Б. Капуцікян нарадзілася 5 студзеня 1919 года, у Ерэване, у сям’і настаўніка і былога рэдактара рэвалюцыйнай газеты, уцекача з горада Ван Барунака Капуцікяна. Скончыла сярэднюю школу. У 1936—1941 гадах вучылася на філалагічным факультэце Ерэванскага ўніверсітэта, потым скончыла Вышэйшыя курсы Літаратурнага інстытута. Пачала друкавацца з 1933 года.
Член Саюза пісьменнікаў Арменіі з 1941 года. Дзейны член Нацыянальнай акадэміі навук РА (1994), акадэмій «Духоўнага яднання народаў свету» і «Па пытаннях прыроды і грамадства». Была дэпутатам Ерэванскай гарадской Савета дэпутатаў працаўнікоў. Член Міжнароднага інтэлектуальнага клуба «ПЕН-клуб».
Займала актыўную пазіцыю па Карабахскаму пытанню. Адзін з лідараў карабахскага руху. Разам з Зорыем Балаянам 26 лютага 1988 года сустракалася з Гарбачовым, спадзеючыся ўгаварыць яго вырашыць карабахскае пытанне ў карысць Арменіі. Аўтар мноства патрыятычных твораў.
З пачатку 1990-х паэтка выступала з вострай крытыкай армянскіх улад і іх палітыкі, пасля падаўлення мітынгаў апазіцыі ў 2004 года вярнула атрыманы ў 80-годдзе Ордэн Святога Месропа Маштоца прэзідэнту Арменіі Р. Качарану.
Паэтэса сканала ў Ерэване, 26 жніўня 2006 года. Пахавана ў ерэванскім Пантэоне імя Камітаса.
Асабістае жыццё
Была замужам за армянскім паэтам Аванесам Шыразам, маці скульптара Ара Шыраза.
Творчасць
С. Б. Капуцікян — аўтар больш 60 кніг на армянскай і рускай мовах, таксама перакладзеных на многія мовы свету. У сваіх вершах С. Б. Капуцікян часта звяртаецца да тэм кахання, жаночай адзіноты, патрыятызму і самаахвяравання.
Часта бываючы ў розных краінах, цесна мела зносіны з прадстаўнікамі армянскай дыяспары (як у Арменіі, так і ў дыяспары асаблівай папулярнасцю карыстаўся верш Капуцікян «Паслухай, сынок»), напісала шэраг публіцыстычных прац («Караваны яшчэ ідуць», «Караваны падаляюцца» і інш.), дзе з болем падымала асноўныя праблемы нашчадкаў армянскіх уцекачоў — нуда, адчужэнне, згасанне заходнеармянскай мовы, змаганне за самазахаванне, пошукі ідэнтычнасці, высілкі па прызнанні генацыду армян.
Ястшамб (гміна)
Я́стшамб (Jastrząb) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Шыдлавецкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ястшамбе. Плошча гміны складае 54,79 км². Станам на 2004 год у гміне Ястшамб пражывалі 5059 чалавек, шчыльнасць — 92,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Пэтрапаўліўскэ (Барыспільскі раён)
Пэтрапаўліўскэ (Петропавлівське) — вёска ў Барыспільскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Аношкі (Смалявіцкі раён)
Ано́шкі (, Аношки) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярыцкаслабадскага сельсавета.
Да 16 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Прылепскага сельсавета.
Цела
Цела:
Міхась Клебановіч
Міхась Клебановіч (Міхаіл Іванавіч; нар., вёска Грэск, Слуцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі пісьменнік. Заслужаны работнік культуры Беларусі (1985).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Пасля заканчэння аддзялення журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1957) працаваў рэдактарам на Беларускім тэлебачанні. У 1967 г. пераведзены ў галоўную рэдакцыю па вытворчасці тэлевізійных фільмаў, у 1972 г. прызначаны сябрам рэдакцыйна-сцэнарнай калегіі гэтай рэдакцыі, з 1977 г. — галоўны рэдактар сцэнарна-рэдакцыйнай калегіі Беларускага тэлебачання.
Творчасць
Празаічныя творы пачаў пісаць у канцы 60-х гг. У 1971 г. часопіс «Полымя» змясціў першую падборку апавяданняў. Аўтар кнігі апавяданняў і аповесцей «Ранішняе сонца» (1981). Асноўная творчая праца звязана з тэлебачаннем. У 1960 г. пастаўлена п'еса «Аплявуха». Знята некалькі дакументальных фільмаў. Тэлефільм «Размова пра зямлю» (пастаўлены ў 1971) адзначаны прызам на III Усесаюзным фестывалі.
Славацкая пошта
Славацкая пошта (Slovenská pošta) — дзяржаўная кампанія, якая адказвае за аказанне паштовых паслуг у Славакіі, створаная 1 студзеня 1993 года, калі Славакія набыла незалежнасць. 1 кастрычніка 2004 года арганізацыя стала акцыянерным таварыствам, якое належыць дзяржаве. У паштовую сетку ўваходзяць больш за 1500 паштовых аддзяленняў па ўсёй краіне. Штаб-кватэра знаходзіцца ў Банска Бістрыцы.
Сярод абавязкаў арганізацыі ёсць аказанне ўніверсальных паштовых паслуг, кур’ерская дастаўка, праца часовых паштовых аддзяленняў, выпуск паштовых марак і паштовы музей.
Смаліха
Смалі́ха (, Смолиха) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Арыяна (вілает)
Арыяна (ولاية أريانة) — вілает (адзінка адміністрацыйна-тэрытарыяльнага дзялення) Туніса. Размешчаны на поўначы краіны. Адміністрацыйны цэнтр — горад Арыяна.
Цэпелін (значэнні)
Цэпелі́н:
Італьянскія ваеннапалонныя ў СССР
Італьянскія ваеннапалонныя ў СССР — салдаты і афіцэры італьянскай арміі, узятыя ў палон падчас ВАВ ў СССР. Згодна некаторым архіўным дадзеным ад 22 красавіка 1956 г., усяго ў савецкім палоне пабывала 48 957 чал., з якіх 27 683 памёрла ў палоне, а 21 274 было рэпатрыявана ў Італію. Іншыя крыніцы прыводзяць больш высокія лічбы колькасці палонных.
Частка італьянскіх палонных была вызвалена ў 1945-46 гг і вярнулася на Радзіму. Некаторых іншых пакінулі ў лагерах НКУС па абвінавачванням у ваенных злачынствах супраць СССР. Пасля смерці Сталіна іх таксама вызвалілі скасаваў абвінавачванні супраць іх у 1954 г.
Лагуз
Ла́гуз (ᛚ) — дваццаць першая руна германскага алфавіта. Назва руны азначае «вада, возера».
Сонечныя зацьменні XVI стагоддзя
У перыяд з 1501 па 1600 год адбылося 228 сонечных зацьменняў.
Галоўчыці
Галоўчыці (Голо́вчиці) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бакіймаўскай вясковай абшчыны.
Сонечныя зацьменні XVI стагоддзя
Спіс зацьменняў XVI стагоддзя
Ніжэй прыведзена табліца, у якой пералічаны ўсе сонечныя зацьменні XVI стагоддзя ў храналагічным парадку. Табліца змяшчае наступныя слупкі:
IC 1104
IC 1104 — галактыка тыпу * (зорка) у сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рэўнэ (Барыспільскі раён)
Рэўнэ (Ре́вне) — вёска ў Барыспільскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Андрэ Агасі
Андрэ́ Кірк Ага́сі (Агасян) (Andre Kirk Agassi, нарадзіўся 29 красавіка 1970 года, Лас-Вегас, штат Невада, ЗША) — амерыканскі прафесійны тэнісіст армянскага паходжання, былая першая ракетка свету.
Дасягненні
Прафесіянал з 1986 года. Выйграў 60 турніраў у адзіночным (у тым ліку 8 турніраў Вялікага шлема, 17 турніраў серыі Мастерс, 1 Кубак Мастэрс і 1 Алімпійскія гульні) і 1 турнір (турнір серыі Мастэрс) у парным разрадзе.
Лепшыя вынікі ў турнірах «Вялікага шлема»:
Выйграў Кубак Мастэрс у 1990 годзе.
Першая ракетка свету з 10 красавіка 1995 года, захоўваў гэты тытул (з перапынкамі) на працягу 101 тыдня.
Чэмпіён Летніх Алімпійскіх гульняў 1996 года ў адзіночным разрадзе.
Выйграў 17 з 22 фіналаў турніраў серыі Мастэрс, у якіх удзельнічаў.
22 кастрычніка 2001 года ў Лас-Вегасе Андрэ спалучыўся шлюбам з яшчэ адной легендай тэніса — Штэфі Граф. 27 кастрычніка ў іх нарадзіўся сын, названы Джэдэн Джылам. 3 кастрычніка 2003 года ў іх нарадзілася дачка — Джаз Элі (Jaz Elle).
Завяршыў выступы 3 верасня 2006 года.
На дадзены момант застаецца апошнім тэнісістам, хто здолеў выйграць усё 4 турніры Вялікага шлема ў адзіночным разрадзе.
Дарога, якую ён выбірае
«Дарога, якую ён выбірае» («Hoje Eu Quero Voltar Sozinho», «The Way He Looks») — бразільская драма Даніэла Рыбейру пра ўзаемаадносіны падлеткаў, знятая па матывах кароткаметражнага фільма 2010 года «Я не хачу ісці адзін» («Eu Não Quero Voltar Sozinho»). Фільм—удзельнік Берлінскага кінафестывалю 2014 года (там 10 лютага адбылася прэм'ера), атрымаў прыз Teddy у катэгорыі «лепшы мастацкі фільм» і прыз ФІПРЭСІ. 10 красавіка прэм'ера фільма адбылася і ў Бразіліі.
Сюжэт
У фільме паказана жыццё сляпога хлопчыка Леанарду, якому трэба зладзіць з рэўнасцю сваёй старой сяброўкі Джаванны і адначасова паспрабаваць разабрацца ў пачуццях, якія з'явіліся да новага сябра Габрыэла.
Барок (Пачынкаўскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска Барок абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Ельнінскага павета Смаленскай губерні.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзяць аўтадарогі. Праз вёску працякае рэчка Дуня.
Свята-Міхайлаўская царква (Хальч)
Свята-Міхайлаўская царква — праваслаўны храм у в. Хальч Гомельскай вобласці. Знаходзіцца на паўночна-ўсходняй ускраіне вёскі на вул. Школьная.
Гісторыя
Пабудавана ў 1991 годзе з дрэва.
Архітэктура
Вырашана прамавугольным зрубам, вальмавы дах якога завершаны па цэнтры і над фасадам 8-граннымі светлавымі барабанамі малітоўнай залы і званіцы. Іх шатры завершаны макаўкамі. Да фасада далучаны прамавугольны прытвор пад 2-схільным пакрыццём. Гарызантальна ашаляваныя бакавыя сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Падвал
Падвал — паверх будынка з узроўнем падлогі ніжэй узроўня зямлі больш чым на палову вышыні памяшканняў або першы падземны паверх Служыць для размяшчэння рознага абсталявання, харчоў. Характарызуецца стабільнасцю сутачных і гадавых тэмператур за кошт цеплаізалюючых уласцівасцяў зямлі і адсутнасці натуральнага сонечнага асвятлення.
Назва паходзіць ад памяшканняў, якія ў даўніну размяшчаліся ў крэпасцях пад іх ахоўным земляным валам ніжэй узроўню фартыфікацыйных збудаванняў. Вышыня падвалаў больш двух метраў, пры меншай вышыні прастору называецца тэхнічным падполлем і фактычна ўжо не з'яўляецца памяшканнем. У высокіх будынках падвалы звычайна больш развітыя (для ўстойлівасці будынка) і бываюць нават уключаюць некалькі паверхаў. У малапавярховых будынках часцей мае невялікую глыбіню. У апошняй траціне XX стагоддзя колькасць жылых будынкаў з падвалам стала скарачацца ў сувязі з распаўсюджваннем цэнтральнага цеплазабеспячэння і з заканчэннем практыкі абарудавання ў іх бамбасховішчаў. Пры ўзвядзенні будынкаў без падвалаў значна памяншаецца кошт падземнай часткі. Вонкавыя падвальныя сцены разлічваюць на ўспрыманне актыўнага ціску грунту, а таксама на часовыя нагрузкі, якія знаходзяцца на прызме абвальвання (напрыклад, ад вежавых кранаў, грузавых аўтамашын), што перадаюцца на іх грунтам. Каб пазбегнуць затаплення падвалаў пры будаўніцтве пракладваецца дрэнажная сістэма, вырабляецца гідраізаляцыя знешніх сцен і падлогі; для памяншэння вільготнасці паветра ўладкоўваецца вентыляцыя.
Прызначэнне
Падвалы ў індывідуальных жылых дамах, прызначаныя для захоўвання запасаў ежы.
Лідскі павет
Назву Лі́дскі паве́т мела некалькі адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак:
Рагазіў
Рагазіў (Рогозі́в) — вёска ў Барыспільскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Рагазіў было ў складзе Рагазіўскай воласці Пераяслаўскага павета Палтаўскай губерні.
Клын (Млыніўскі раён)
Клын (Клин) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бакіймаўскай вясковай абшчыны.
Бакавы прыцэл
Бакавы прыцэл - дапаможнае прыстасаванне ў стралковы (агнястрэльнай) зброі (звычайна ў вінтовак), якое выкарыстоўваецца для навядзення яго на мішэнь, якая знаходзіцца ў зоне лімітавай далёкасці палёту кулі (або, у залежнасці ад характарыстык зброі, у зоне агню), але за межамі прыцэльнай далёкасці асноўнага прыцэла (гэта значыць, далёкасці адпаведнай найбольшай дзяленню асноўнага прыцэла зброі).
Апісанне
У канцы XIX — пачатку XX стагоддзя мела месца масавае "захапленьне" ваенных і канструктараў зброі далёкасцю і дакладнасцю стральбы, у асноўным праз вынік некалькіх досыць спрэчных эпізодаў Франка-прускай і Руска-турэцкай вайны. У гэты перыяд, на ўзбраенні былі вінтоўкі, якія мелі прыцэльныя прыстасаванні, размечаныя для стральбы на адлегласці парадку некалькіх кіламетраў. Напрыклад, руская вінтоўка ўзору 1891 года мела прыцэл, размечаны да 3 200 крокаў (2 276 метраў), а ангельскія Лі-Метфард і Лі-Энфілд - асноўны прыцэл да 1 600 ярдаў (1 463 метраў) і дадатковы бакавы да 2 800 ярдаў (2 560 метраў).
Прычынай з'яўлення бакавых прыцэлаў паслужыла тое, што для стральбы на вялікія дыстанцыі, карыстаючыся сярэдзінным прыцэлам, прыйшлося б мець занадта доўгую рамку прыцэла і прытым нельга было б упіраць прыклад у плячо (апошняе моцна ўскладняла прыцэльванне і стварала праблемы з кампенсацыяй аддачы). Для ліквідацыі гэтых нязручнасцяў (за кошт дадатковай бакавой мушкі ) была паменшаная даўжыня прыцэльнай лініі, што дало магчымасць практычна не змяняючы цалік значна павялічыць куты прыцэльвання, а такім чынам і яе далёкасці. [[Файл:Иллюстрация_к_статье_«Боковой_прицел»._Военная_энциклопедия_Сытина_(Санкт-Петербург,_1911-1915).jpg|злева|міні|228x228пкс| Малюнак з артыкула «Бакавы прыцэл»
(«Ваенная энцыклапедыя Сыціна») ]] Аднак прыцэльны агонь па адзіночнай мішэні са стралковай зброі на такой адлегласці быў ужо практычна немагчымы, так як такая задача значна пераўзыходзіць магчымасці чалавечага зроку. Тым не менш бакавы прыцэл выкарыстоўваўся пры стральбе падстрэшкам па групе мішэняў, што ажыццяўляецца залпам («плутонгавая стральба»). Стралкоў вучылі браць пры стральбе папраўку на вецер і весці агонь па нябачнай мішэні, размешчанай за хованкай або зморшчынай рэльефу мясцовасці. Стральба з ручной зброі на дыстанцыі каля кіламетра лічыліся нармальнай і была цалкам распаўсюджанай практыкай пры баявой падрыхтоўцы асабістага складу. Але на практыцы эфектыўнасць такога агню ўжо ў той час была досыць спрэчнай, так як пры значным расходзе баявых патронаў страты, якія нанасіліся суперніку ружэйным абстрэлам з дыстанцыі больш за 1 000 метраў, часцяком былі з большага не сімвалічнымі.
Распаўсюджванне аўтаматычнай зброі у пачатку XX стагоддзя значна скараціла такую практыку, выцесненую нашмат больш эфектыўным вядзеннем агню з станковага кулямёта, аднак, з прычыны інэрцыі мыслення, уяўленні ваенных тэарэтыкаў аб адлегласці прымянення ручной стралковай зброі ў будучых войнах заставаліся істотна завышанымі.
Пад час баявых дзеянняў Першай сусветнай вайны высветлілася, што пасля паўсюднага ўвядзення уніформы ахоўных колераў і пры наяўнасці ў войсках дастатковай колькасці сродкаў агнявога паражэння, якія могуць эфектыўна страляць па-над галовамі сваіх войскаў (дывізіёнай і траншэйнай артылерыі, станковых і ручных кулямётаў), рэальная далёкасць вядзення сапраўднага агню з стралковай зброі на еўрапейскіх ТВД ужо не перавышае трохсот-пяцісот метраў (у залежнасці ад месца баявых дзеянняў), а асноўныя баявыя дзеянні з выкарыстаннем лёгкай стралковай зброі часцяком разгортваюцца ў межах двух-чатырох сотняў метраў, і далёкасць гэтая абумоўліваецца галоўным чынам мяжой бяспечнага выдалення сваёй агнявой падтрымкі. У такіх умовах, перамогу ў баю, як правіла, атрымліваў не той бок, які быў ўзброена больш дакладнай і дальнабойным зброяй, а тая, якая забяспечвала найбольшую шчыльнасць агню ў на кароткай і сярэдніх дыстанцыях.
Таму, пасля Першай сусветнай вайны, бакавыя прыцэлы з вінтовак зніклі, а пазначаць прыцэлы на вінтоўках звыш 1000 метраў у асноўным перасталі (Італія нават прыняла на ўзбраенне 7,35-мм вінтоўку з перакідным прыцэлам). Мішэні, аддаленыя далей трохсот метраў, аказалася шмат рацыянальней паражаць пры дапамозе больш цяжкіх відаў зброі, так што пры насычэння армій у 1930-я — 1940-я гг. палкавой артылерыяй, батальённымі і ротнымі мінамётамі з мінамі Брандта, вінтовачнымі гранатамётамі, бронетэхнікай, штурмавой і бамбардзіровачноай авіяцыяй вядзенне агню па праціўніку са стралковай зброі, за выключэннем снайперскага, і нават з кулямёта, стала лічыцца нядзейным і практычна перастала прымяняцца.
Аднак, ідэя выкарыстання бакавых прыцэлаў жывая і па цяперашні час. У прыватнасці, такім прыцэлам забяспечаны амерыканскі падствольны гранатамёт M203. У 2012 годзе, у горадзе Лас-Вегас, амерыканскія вытворцы стралковай зброі прадставілі новую мадэль самазараднай вінтоўкі AR-15 з класічным прыцэлам вынесеным убок. У адрозненне ад сваіх папярэднікаў, дадзены прыцэл мае прама супрацьлеглае прызначэнне і прызначаецца для бою на кароткіх дыстанцыях і ў абмежаваных прасторах.
Чынампы
Чынампы (chinampa, chināmitl) — плывучыя астравы, якія ўзводзілі індзейцы (ацтэк і, мая) для вядзення сельскай гаспадаркі. Чынампы давалі некалькі ўраджаяў у год. Ацтэкі будавалі чынампы на возеры Тэскока.
У забалочаных нізінах у глебу ўбівалі палі, затым злучалі іх пляценью. Унутр участкаў засыпалі метровы пласт зямлі. У дажджлівыя сезоны чынампы станавіліся астравамі. На прыўзнятыя палі пастаянна дадавалася арганічнае рэчыва водных раслін. Гэта дазваляла падтрымліваць урадлівасць глебы на высокім узроўні.
Росквіт гэтай сістэмы земляробства прыпадае на 600-900 гг. н. э.
Верхні Таўнус (раён)
Верхні Таўнус (ням. Hochtaunuskreis) — раён у Германіі. Цэнтр раёна - горад Бад-Хомбург. Раён уваходзіць у зямлю Гесен. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дармштат. Займае плошчу 482 кв. км. Насельніцтва 226,7 тыс. чал. (2010). Шчыльнасць насельніцтва 470 чалавек / кв.км. Афіцыйны код раёна 06 4 34.
Раён падзяляецца на 13 абшчын.
Табітэўэа
Табітэўэа (Tabiteuea) — самы вялікі па плошчы атол у архіпелагу Гілберта. Уваходзіць у склад дзяржавы Кірыбаці. Агульная плошча — 38 км². Насельніцтва — 4898 чал. (2005 г.).
Геаграфія і прырода
Атол Табітэўэа знаходзіцца ў 400 км на поўдзень ад атола Тарава. Складаецца з вялікай лагуны (365,2 км²), якую атачае каралавы рыф. На ўсходняй частцы рыфа размешчаны некалькі астравоў, 2 вялікіх на поўначы і поўдні і некалькі малых у цэнтры. Паўднёвая частка Табітэўэа лічыцца адным з самых прыгожых месцаў у Кірыбаці.
Клімат трапічны пасатны. Атол падвержаны ўздзеянню трапічных цыклонаў.
Гісторыя
Еўрапейскія мараплаўцы і гандляры з’явіліся на астравах Гілберта ў кан. XVIII ст., аднак атол Табітэўэа наведваўся імі рэдка. У 1841 г. высадка амерыканскай экспедыцыі скончылася ваенным сутыкненнем, смерцю аднаго амерыканца і дванаццаці мясцовых жыхароў.
У 1868 на поўначы Табітэўэа з’явіліся пратэстанцкія місіянеры-гавайцы. Нягледзячы на спробы мясцовых вернікаў адстаяць традыцыйны культ, яны замацаваліся ў дзвюх вёсках, адкрылі школы, пачалі пашыраць адукацыю і заходнюю вопратку, забаранілі п’янства. Для найхутчэйшага распаўсюджвання хрысціянства гавайцы сілай прымусілі жыхароў паўночнага вострава прыняць іх веру, пасля чаго ў 1881 г. арганізавалі крыжовы паход на паўднёвы востраў. Калі паўднёвыя тубыльцы былі акружаныя і папыталі літасці, місіянеры загадалі знішчаць паганцаў, што прывяло да масавага забойства, у тым ліку дзяцей і жанчын. Забітых і цяжка параненых спалілі. З жыхароў поўдню амаль ніхто не выжыў. Іх маёмасць была разрабавана і падзелена паміж хрысціянамі.
Калі стала вядома пра масавае забойства на Табітэўэа, місіянеры былі адкліканы на Гавайскія астравы, аднак іх пераемнікі сканцэнтравалі ў сваіх руках усю ўладу і ўвялі ў дачыненні да тубыльцаў жорсткія законы. У выніку, у 1891 г. жыхары адной з вёсак паднялі паўстанне, пад час якога воіны-пратэстанты фактычна адмовіліся ваяваць супраць аднаверцаў.
У 1892 г. атол быў падпарадкаваны Вялікабрытаніяй. Ужо ў XX ст. поспех мела каталіцкая місія, так што ў нашы дні больш за палову табітэўэаўанцаў спавядае каталіцызм.
У 1979 г. атол увайшоў у склад Кірыбаці.
Інфраструктура
Атол падзелены на 2 акругі. Дзейнічаюць 2 аэрапорты і 1 марскі порт. Мясцовыя ўлады імкнуцца развіваць турызм.
Гонка пераследвання
Гісторыя
Гонка пераследвання — адносна малады від біятлонных спаборніцтваў. Упершыню на афіцыйных міжнародных стартах яна была праведзена 1 снежня 1996 года на першым этапе Кубка свету сезона 1996/1997 у нарвежскім Лілехамеры. У гэтым жа сезоне гонка пераследвання была ўключана ў праграму чэмпіянатаў свету. Першымі чэмпіёнамі свету ў гэтай дысцыпліне сталі расійскі біятланіст Віктар Майгураў і шведская біятланістка Магдалена Форсберг. Алімпійскі дэбют гонкі пераследвання адбыўся ў 2002 годзе ў Солт-Лэйк-Сіці. Першымі алімпійскімі чэмпіёнамі сталі нарвежскі біятланіст Уле-Эйнар Б’ёрндален і расійская біятланістка Вольга Пылёва.
Рэгламент
Права ўдзельнічаць у гонцы пераследвання атрымліваюць лепшыя 60 спартсменаў папярэдняй гонкі (у выпадку адмовы каго-небудзь з іх ад старту «вызваліўшыяся» месцы не займаюцца астатнімі спартсменамі). Біятланісты стартуюць у такім парадку, у якім яны размяшчаюцца ў фінішным пратаколе гонкі, па выніках якой праводзіцца пераследванне. Стартавы гандыкап роўны фінішнаму адставанню ад пераможцы спрынту або палове адставання ад пераможца індывідуальнай гонкі.
Першая і другая стральба вырабляюцца са становішча лежачы, трэцяя і чацвёртая — стоячы. Біятланісты займаюць месца на агнявых рубяжах у адпаведнасці з парадкам прыходу на стрэльбішча, хоць на першую стральбу яны размяшчаюцца згодна з сваім стартавым нумарам. За кожны промах прадугледжана праходжанне штрафнога круга, роўнага 150 метраў. Спартсмены, якія адсталі ад лідара на поўны круг дыстанцыі (2,5 км у мужчын і юніёраў, 2 км у жанчын, юніёрак і юнакоў, і 1,5 км у дзяўчат), здымаюцца з гонкі.
У гонцы пераследвання не дапускаецца роўнасць вынікаў двух спартсменаў. У выпадку, калі сістэма хранаметрыравання не дазваляе вызначыць, хто з спартсменаў фінішаваў раней, гэта вырашаецца пры дапамозе фотафінішу. Адзіным выпадкам прысуджэння двух медалёў аднолькавай годнасці ў гонцы пераследваняя з’яўляецца чэмпіянат свету-2003 у Ханты-Мансійску. З-за таго, што адзін з прысутных закрыў сваім целам затвор камеры фотафініш падчас фінішу першых спартсменак, адназначна вызначыць пераможцу не ўдалося. Залатыя медалі тады атрымалі і францужанка Сандрын Баі, і немка Марціна Глагаў.
Азербайджанская нацыянальная бібліятэка
Азербайджанская нацыянальная бібліятэка (Azərbaycan Milli Kitabxanası) — самая вялікая бібліятэка Азербайджана, адна з вядомых і вялікіх бібліятэк на Каўказе.
Гісторыя
Адкрыццё бібліятэкі адбылося 23 траўня 1923 года. У 1939 годзе бібліятэка была названая ў гонар вялікага мысляра, драматурга і выдаўца М. Ф. Ахундава. У дадзены момант у нацыянальнай бібліятэцы 25 аддзелаў і 26 сектараў. У фондзе бібліятэкі захоўваюцца 4 млн. 513 тыс. выдавецкіх матэрыялаў. У 2005 годзе кабінет міністраў Азербайджана прысвоіў бібліятэцы статус «Нацыянальная бібліятэка».
У бібліятэцы сабраны і захаваны нацыянальныя выданні, творы азербайджанскіх і замежных аўтараў, і літаратура аб Азербайджане, выдадзеная за мяжой. У 2005 годзе на аснове атрыманых абавязковых экзэмпляраў ад выдавецтваў і паліграфічных прадпрыемстваў бібліятэка выпусціла штогоднік «Кнігі Азербайджана» за 1990, 1991, 2000, 2001 гг.
З 2003 года бібліятэка пачала эксплуатаваць аўтаматызаваную сістэму кіравання. Для гэтага выкарыстаная праграма VTLS — Virtua. Разам з працай па стварэнні электроннага каталога ў фондах нацыянальнай бібліятэкі было пачата стварэнне электронных версій кніг, якія захоўваюцца ў фондах бібліятэкі. У 2005 годзе бібліятэка стала членам міжнароднай арганізацыі «Еўрапейскі Конфранс Нацыянальных Бібліятэк».
фонды
На 1 студзеня 2005 года фонд бібліятэкі складаў 4.5513244 друкаваных выданняў на 40 мовах, з іх:
Архіў Азербайджанскай літаратуры — 7000 кніг у адным экзэмпляры, 39 найменняў газет з 1875—1928 гг., 465 найменняў часопісаў з 1906 года, 716 асобнікаў навуковых прац, 857 адзінак кніг-мікрафільмаў і 852 адзінкі газетна-часопісных мікрафільмаў. З 2005 года пачата работа па пераводу ў электронны фармат. Акрамя гэтага, у фондзе бібліятэкі сабрана 121.000 нотных выданняў, а таксама 200000 нот, 30000 гуказапісаў (грампласцінак), 4000 рукапісаў нот і п'ес, 10000 кніг па музыцы. У бібліятэцы захоўваецца архіўны фонд нацыянальных гуказапісаў і нот. Гэта адзіны залаты фонд у краіне. З 1981 года ў бібліятэцы функцыянуе фонд «Рукапісы азербайджанскіх кампазітараў».
Ніколь Хосп
Ніко́ль Хосп (Nicole Hosp, нар., Біхльбах, Ціроль, Аўстрыя) — аўстрыйская гарналыжніца, чэмпіёнка свету 2007 года ў гіганцкім слаламе і чэмпіёнка свету 2013 года ў камандным першынстве, уладальніца Кубка свету ў агульным заліку сезону 2006/07, двухразовая віцэ-чэмпіёнка Алімпійскіх гульняў (2006 — слалам, 2014 — суперкамбінацыя), бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2014 у супергіганце.
Рост — 174 см, вага — 69 кг.
На 18 сакавіка 2009 года Ніколь атрымала 11 перамог на этапах Кубка свету, прычым яна выйгравала ва ўсіх дысцыплінах, акрамя хуткаснага спуску: супергігант — 1, гіганцкі слалам — 5, слалам — 4, суперкамбінацыя — 1.
У 2007 годзе Ніколь стала 7-й прадстаўніцай Аўстрыі, якая здолела заваяваць «Крыштальны глобус» за перамогу ў агульным заліку Кубка свету. У тым жа сезоне яна заваявала і малы «Крыштальны глобус» за перамогу ў заліку гіганцкага слалама.
На Алімпіядзе 2006 года ў Турыне Ніколь прыняла ўдзел у 3 відах праграмы: у камбінацыі заняла 5-е месца, у гіганцкім слаламе — 4-е, а на трасе слалама выйграла срэбра, саступіўшы 0,29 сек шведкі Ані Персан. Алімпійскія гульні 2010 года ў Ванкуверы была вымушана прапусціць з-за траўмы.
Удзельніца 6 чэмпіянатаў свету (2003, 2005, 2007, 2009, 2011 і 2013), на якіх выйграла ў суме 7 узнагарод: 2 залатыя, 2 сярэбраныя і 3 бронзы.
Людвіг ван Бетховен
Лю́двіг ван Бетхо́вен (Ludwig van Beethoven, 17 снежня 1770, Бон, Германія —, Вена, Аўстрыя) — вялікі нямецкі кампазітар, дырыжор і піяніст.
Біяграфія
Да пачатку 1800-х гг. Бетховен — аўтар шматлікіх твораў, якія здзіўлялі сучаснікаў драматызмам і навізной музычнай мовы. У іх ліку: фартэпіянныя санаты № 8 («Патэтычная»), 14 («Месяцавая»), саната №21 («Аўрора»), першыя 6 струнных квартэтаў.
У 1800 г. была выкананая 1-я сімфонія Бетховена. Развіццё глухаты, першыя прыкметы якой з’явіліся ў 1798 г., прымусіла Бетховена паступова скараціць канцэртную дзейнасць, а пасля 1815 г. ад яе адмовіцца. Вядомы факт пра тое, што Бетховен наўмысна адпілаваў ножкі ад свайго раяля, каб лепш адчуваць вібрацыю падлогі і так раўнаважыць недахоп слыху. У творах 1802—1812 гг. цалкам выявіліся характэрныя прыкметы спелага стылю Бетховена. У апошні перыяд творчасці з’явіліся 9-я сімфонія з заключным хорам на словы оды «Да радасці» Шылера і Урачыстая меса, а таксама шэдэўры яго камернай музыкі — санаты для фартэпіяна № 28—32 і квартэты № 12—16.
Бетховен пачынаў свой творчы шлях як наватар і пераўтваральнік піянізму. Ён быў не толькі вялікі кампазітар, але геніяльны выканаўца і неперасягнены імправізатар. У сваю творчасць ён унёс новыя нечаканыя змены, якія з цяжкасцю прымаліся яго сучаснікамі: гэтае значнае ўзбагачэнне стылю, пашырэнне меж піянізму. Новыя сродкі выразнасці Бетховен чэрпаў з уласных тэхнічных магчымасцей. Бетховен адным з першых пачаў яўным чынам суправаджаць нотны тэкст падрабязнымі славеснымі рэмаркамі і дынамічнымі ўказаннямі, прастаўляць дакладны тэмп і педалізацыю.
Бетховен сканаў у Вене 26 сакавіка 1827 г. ад цырозу печані, ускладненага вадзянкай (асцытам) (з прычыны перанесенага ў 1825 г. гепатыту).
Савет
Саве́т (, Совет) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Крыўскага сельсавета.
Ястшэмбя (гміна)
Ястшэ́мбя (Jastrzębia) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Радомскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ястшэмбі. Плошча гміны складае 89,51 км². Станам на 2004 год у гміне Ястшэмбя пражывалі 6347 чалавек, шчыльнасць — 70,9 чал./км².
Казыршчына (Млыніўскі раён)
Казыршчына (Кози́рщина) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бакіймаўскай вясковай абшчыны.
Хоцькава (Расонскі раён)
Хо́цькава (, Хотьково) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбачэўскага сельсавета.
Да 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Дудчынскага сельсавета, да 2004 года — у склад Заборскага сельсавета.
Гісторыя
Вёска раней мела назву Хоцькаў Двор.
Сучасная паўднёвая частка вёскі — былы пасёлак Смальяны.
Мантэ-Сан-Віта
Мантэ-Сан-Віта (Monte San Vito) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Анкона.
Насельніцтва складае 6369 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 289 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 60037. Тэлефонны код — 071.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Віт.
Сэнькіўка (Барыспільскі раён)
Сэнькіўка (Се́ньківка) — вёска ў Барыспільскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
IC 1105
IC 1105 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Беджа (вілает)
Беджа (ولاية باجة) — вілает (адзінка адміністрацыйна-тэрытарыяльнага дзялення) Туніса. Размешчаны на поўначы краіны. Адміністрацыйны цэнтр — горад Беджа.
Сырні
Сы́рні (, Сырни) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
2 снежня 1961 года вёска перададзена з Першамайскага сельсавета ў Навадворскі сельсавет. Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Навадворскага сельсавета.
Свята-Пакроўская царква (Бершты)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у в. Бершты (Шчучынскі раён). Размешчана ў цэнтры вёскі. Помнік народнага дойлідства.
Гісторыя
Пабудавана ў 1816 г. з дрэва, адрамантавана ў 1866—1867 гг. Адкрыта ў 1988—1990 гг. У 1866 г. прыхаджане ў памяць аб цудоўным уратаванні імператара Аляксандра II ад замаху на яго жыццё сабралі грошы на набыццё абраза «Святы Аляксандр Неўскі».
Архітэктура
Прамавугольны ў плане зруб і чатырохгранная нізкая апсіда накрыты асобнымі вальмавымі дахамі. У трапецападобны франтон фасада ўбудавана чацверыковая шатровая вежачка-званіца, над вальмай даху — цыбулепадобны купалок на васьміграннай шыі. Гарызантальна ашаляваныя (цокальная частка-вертыкальна) бакавыя фасады арытмічна расчлянёны лучковымі аконнымі праёмамі ў плоскіх дашчатых ліштвах і брусамі-сцяжкамі.
Вішня (Смалявіцкі раён)
Ві́шня (, Вишня) (да 30 ліпеня 1964 года Малафе́евічы ) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярыцкаслабадскага сельсавета.
Да 16 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Прылепскага сельсавета.
Краснэ (Млыніўскі раён)
Краснэ (Кра́сне) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бакіймаўскай вясковай абшчыны.
Сошныкіў
Сошныкіў (Со́шників) — вёска ў Барыспільскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Мас-старт (біятлон)
Мас-старт (або го́нка з агу́льнага ста́рту) — від біятлоннай гонкі на 15 км у мужчын, 12,5 км у жанчын і юніёраў, 10 км у юніёрак і юнакоў, і 7,5 км у дзяўчат з чатырма агнявымі рубяжамі. Яна складаецца з пяці кругоў па 3 км у мужчын, 2,5 км у жанчын і юніёраў, 2 км у юніёрак і юнакоў, і 1,5 км у дзяўчат.
Рэгламент гонкі
Біятланісты (як правіла — 30 лепшых спартсменаў у рамках тых ці іншых біятлонных спаборніцтваў) стартуюць адначасова з агульнага старту. Першая і другая стральба — лежачы, трэцяя і чацвёртая — стоячы. Біятланісты займаюць месца на агнявых рубяжах у адпаведнасці з парадкам прыходу на стрэльбішча (на першым — у адпаведнасці з парадкам стартавага нумару). За кожны промах прадугледжана праходжанне штрафнога круга, роўнага 150 м.
Пачынаючы з Кубка свету 2011/12 уступаюць у сілу новыя правілы па допуску спартсменаў да мас-старту. Калі раней дапускаліся 30 лепшых спартсменаў агульнага заліку Кубка свету, то цяпер да гонцы дапускаюць 25 спартсменаў згодна з агульным залікам Кубка свету, а таксама 5 спартсменаў, якія не ўваходзяць у гэты лік, але якія набралі найбольшую колькасць ачкоў за бягучы этап. На Алімпійскіх гульнях і чэмпіянатах свету ў мас-старце удзельнічаюць усе прызёры бягучых Гульняў (чэмпіянату) у спрынце, гонцы пераследу і індывідуальнай гонцы, 15 лепшых у агульным заліку Кубка свету, астатнія (ад 6 да 15 чалавек) дабіраюцца па набраных ачках на бягучых Алімпійскіх гульнях (чэмпіянаце свету).
У Кубку свету вядзецца асобны залік па гэтай дысцыпліне. Па вынікам сезона пераможцы сярод мужчын і жанчын атрымліваюць Малы крыштальны глобус.
Тэрмін «мас-старт» ужываецца і да лыжных гонкаў, калі ўсе ўдзельнікі стартуюць адначасова.
Быркаўка
Быркаўка (Бырковка) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Быркаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Ельнінскага павета Смаленскай губерні.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Мятын
Мятын (Мятин) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бакіймаўскай вясковай абшчыны.
Сулыміўка (Барыспільскі раён)
Сулыміўка (Сулимі́вка) — вёска ў Барыспільскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Ян Банаюс
Ян Банаю́с — беларускі дойлід першай паловы XVII стагоддзя. Жыў у вёсцы Дайліды (цяпер Іўеўскі раён). Прымаў удзел у будаўніцтве Іўеўскай сядзібы і іншых пабудоў на Іўеўшчыне.
IC 1106
IC 1106 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Змяя.