cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уладзімір Георгіевіч Мулявін
Біяграфія
14 мая 2002 года Уладзімір Мулявін трапіў у аўтакатастрофу. Праз 8 месяцаў, 26 студзеня 2003 года, памёр у Маскве ў шпіталі імя Бурдэнкі.
Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Творчасць
У яго творчай дзейнасці своеасаблівае выканальніцкае майстэрства спалучалася з глыбокім веданнем народнай песеннай творчасці, захаваннем і ўзбагачэннем яе лепшых традыцый. Аўтар шматлікіх апрацовак беларускіх народных песень, якія вызначылі стыль і творчую накіраванасць ансамбля, арганічна спалучаюць стылістыку беларускай народнай песеннасці і эстраднай музыкі («Касіў Ясь канюшыну», «Па ваду ішла», «А ў месяцы верасні», «Рэчанька», «Купалінка», «Перапёлачка», «А ў полі вярба», «Каліна» і інш.). Сярод твораў: опера-прытча «Песня пра долю» (1972), вакальны цыкл «Я не паэта…» (1981) і песенна-інструментальная кампазіцыя «Песня — бясцэнны дар» (1982) на словы Я. Купалы, музычны спектакль «На ўвесь голас» на словы У. Маякоўскага (1988), песенна-інструментальныя кампазіцыі «Ванька-Устанька» на словы Я. Еўтушэнкі (1975), «Праз усю вайну» на словы беларускіх і расійскіх паэтаў (1985), «Вянок Багдановічу» на вершы М. Багдановіча (1991), вакальная кампазіцыя «Крык птушкі» на словы Ю. Рыбчынскага, песні, у т. л. «Александрына», «Завушніцы», «Чырвона ружа», «Ой, калядачкі»; «Балада пра чатырох заложнікаў»; музыка да драматычных спектакляў і кінафільмаў.
Асабістае жыццё
Другі раз ажаніўся са Святланай Канстанцінаўнай Слізскай. У 1976 годзе ў іх нарадзілася дачка Вольга.
У 1981 годзе развёўся са С. Слізскай і ажаніўся з актрысай Святланай Пенкінай. У 1982 годзе ў іх нарадзіўся сын Валерый.
Старэйшы брат Уладзіміра Мулявіна — Валерый — загінуў на гастролях у Ялце ў 1973 годзе, малодшая сястра Наталля памерла ў Мінску ў 1998 годзе.
Ушанаванне памяці
У гонар Уладзіміра Мулявіна ў Мінску названы бульвар, там сама ўсталяваны яму помнік (скульптар А. Каструкоў, архітэктар С. Федчанка).
Ацэнкі
Віталь Артыст, франтмен гурта «Без Билета», у 2011 годзе назваў Мулявіна «касманаўтам №1 у беларускай музыцы».
Агюст Конт
Ісідар Мары Агюст Франсуа Ксаўе Конт (Isidore Marie Auguste François Xavier Comte;  — ) — французскі філосаф і сацыёлаг. Заснавальнік пазітывізму. Заснавальнік сацыялогіі як самастойнай навукі.
У 1818—24 сакратар К. А. Сен-Сімона. Прапанаваў сваю класіфікацыю навук, сфармуляваў закон трох стадый інтэлекгуальнай эвалюцыі чалавецтва, канцэпцыі сацыяльнага ладу грамадства (сацыяльная статыка) і яго развіцця (сацыяльная дынаміка), схіляўся да стварэння пазітыўнай палітыкі і рэлігіі ў якасці ўмоў дасягнення сацыяльнага міру і гарманічнага спалучэння розных класавых інтарэсаў. Паводле яго вучэння, чалавечы дух праходзіць 3 стадыі гістарычнага развіцця: тэалагічную (мае таксама 3 этапы развіцця — фетышыэм, політэізм і монатэізм, характэрна панаванне духавенства і ваенных, з'явы прыроды тлумачацца звышпрыроднымі прычынамі), метафізічную (свет тлумачыцца з дапамогай метафізічных паняццяў), пазітыўную або навуковую (свядомасць людзей грунтуецца на дакладнай ацэнцы знешняй рэальнасці, што дапамагае прадбачыць будучае і прадухіліць памылкі ў пазнанні і практычнай дзейнасці).
Грамадства ў разуменні Конта
Абгрунтоўваючы неабходнасць новай навукі аб грамадства і яго законах, яе значэнне, Конт, абапіраючыся на рэаліі 19 стагоддзя, падкрэсліваў, што пэўны тып грамадства, які можна апісаць двума прыметнікамі — тэалагічнае і ваеннае, — адмірае. Тэалагічны светапогляд адносіцца да таго ж часу, які характарызаваўся дамінаваннем ваеннай дзейнасці, калі значнае месца ў грамадстве займалі вайскоўцы. На змену яму прыходзіць новае грамадства — навуковае і прамысловае (індустрыяльнае). Грамадства, якое зараджаецца, з’яўляецца навуковым у такім жа сэнсе, як і грамадства, якое адмірае, было тэалагічным: для сучаснай эпохі характэрны навуковы светапогляд, гэтак жа як для папярэдняй эпохі быў уласцівы светапогляд тэолагаў ці жрацоў.
З таго моманту, калі людзі пачынаюць думаць навукова, вайна людзей паміж сабой перастае быць асноўнай дзейнасцю калектываў — такой становіцца барацьба людзей з прыродай, а таксама рацыянальная эксплуатацыя прыродных рэсурсаў. Прааналізаваўшы тагачаснае грамадства, Конт прыйшоў да высновы: галоўным умовай грамадскай рэформы з'яўляецца рэформа інтэлектуальная. Выпадковасці рэвалюцый не забяспечваюць перабудову грамадства, якое перажывае крызіс. Для гэтага неабходны сінтэз навукі і фарміраванне пазітыўнай палітыкі. Знаёмячыся з рознымі навукамі, Конт фармулюе і абгрунтоўвае два асноўных закона: закон трох станаў і закон класіфікацыі навук...
Чалавечы розум згодна Конту
Згодна з законам трох стадый, чалавечы розум праходзіць тры паслядоўныя фазы: тэалагічную, метафізічную і пазітыўную:
Яна адмаўляецца раскрываць прычыны фактаў і здавольваецца выяўленнем законаў, якія кіруюць імі. Пераход ад тэалагічнай фазы да метафізічнай, а затым — да станоўчай у розных інтэлектуальных дысцыплінах ажыццяўляецца не адначасова. Таму закон трох станаў цесна звязаны з законам класіфікацыі навук. Парадак размеркавання розных навук раскрывае парадак станаўлення пазітыўнага розуму ў розных галінах. Іншымі словамі, пазітыўнае мысленне не магло не сфармавацца ў матэматыцы, фізіцы, хіміі раней, чым у біялогіі. У больш складаных галінах пазітывізм выяўляецца пазней. Чым прасцей матэрыя, тым аб ёй прасцей пазітыўна думаць. Ёсць рэчы, менавіта назіранне за якімі вядзе розум да станоўчай фазы.
Падзел багацця, адносіны паміж грамадскімі пластамі
Мэта аб’яднання закона трох станаў з класіфікацыяй навук складаецца ў даказванні таго, што спосаб мыслення, які зацвердзіўся ў матэматыцы, фізіцы, хіміі, біялогіі павінен у канчатковым рахунку перамагчы і ў галіне палітыкі і прывесці да стварэння пазітыўнай навукі аб грамадстве. Конт дзеліць гэтую навуку на дзве асноўныя часткі: статыку, якая вывучае ўмовы суіснавання грамадскіх з'яў, і дынаміку, якая вывучае паслядоўны рух грамадскіх з'яў і з'яўляецца, па сутнасці, вучэннем аб прагрэсе грамадства. У гэтым вучэнні ён разглядае некалькі праблем. Першай з іх з'яўляецца разуменне індустрыяльнага грамадства, як абавязковага этапу ў развіцці ўсяго чалавецтва. Пры гэтым ён не лічыў істотнымі супярэчнасці інтарэсаў пралетарыяў і прадпрымальнікаў. Паміж імі можа назірацца часовае і другараднае па свайму значэнню суперніцтва ў падзеле багаццяў. Але, і тут Конт згодны з прадстаўнікамі ліберальнага напрамку, рост вытворчасці адказвае інтарэсам усіх. І закон індустрыяльнага грамадства — рост багацця, які сцвярджае або прадугледжвае, у рэшце рэшт, узгадненне інтарэсаў. Пры гэтым асаблівае значэнне ён надае прыватнай уласнасці і яе канцэнтрацыі, то ёсць росту багацця.
Конт падкрэсліваў, што канцэнтрацыя капіталу і сродкаў вытворчасці з'яўляецца станоўчай з'явай. Яна адпавядае галоўнай тэндэнцыі, якая назіраецца ў гісторыі развіцця чалавецтва. Матэрыяльная культура можа развівацца толькі пры ўмове, калі кожнае пакаленне вырабляе больш, чым яму трэба для жыцця і з прычыны гэтага перадае наступнаму пакаленню большы запас багаццяў, чым яно атрымала. Конт не лічыў значнымі супярэчнасці паміж прыватнай і грамадскай уласнасцю, паколькі, па яго думку, улада — ці палітычная, ці эканамічная — заўсёды мае асабісты характар. У любым грамадстве кіруе невялікая колькасць людзей. Адной з прычын, што падахвочваюць (свядома ці падсвядома) патрабаваць аб’яднання уласнасці, ёсць надзея, што змена эканамічнага ладу прывядзе да змены структуры кіравання грамадствам. Але, падкрэсліваў Конт, багатыя заўсёды будуць мець столькі магутнасці, колькі неабходна для таго, каб захоўваць вызначальны ўплыў у грамадстве. Аднак уладальнікі не павінны дапускаць бязмежжа. Прыватная ўласнасць непазбежная, неабходная і карысная, але яна мажлівая толькі тады, калі ўспрымаецца не як права на злоўжыванне, а як ажыццяўленне калектыўнай функцыі выбраннікаў лёсу ці тых, хто, дзякуючы сваім здольнасцям дасягнуў эканамічнага росквіту. Такім чынам, Конт займае сярэднюю пазіцыю паміж сацыялізмам і лібералізмам. Ён не вымагае сацыялізацыі сродкаў вытворчасці, але і не ідэалізуе яе, уласнасць для яго — гэта, хутчэй, магчымасць выканання грамадскіх функцый.
У гэтым аспекце важна адзначыць, што для Конта сацыяльная іерархія мае другараднае значэнне. Ён падкрэсліваў, што жыццё чалавека не вызначаецца яго месцам у эканамічнай або сацыяльнай іерархіі. Акрамя мірскага парадку, дзе пануе закон магутнасці, існуе духоўны парадак, парадак маральных каштоўнасцяў. Пралетарый, які знаходзіцца на нізе свецкай іерархіі, можа займаць у духоўнай іерархіі вышэйшае становішча, калі яго маральныя якасці, гатоўнасць да самаахвяравання ў імя калектыву вышэй, чым падобныя якасці тых, хто знаходзіцца над ім у сацыяльнай іерархіі. Духоўны парадак не ёсць трансцэндэнтны парадак, якім ён уяўляецца ў хрысціянскай рэлігіі. Гэта не парадак вечнага жыцця. Гэта парадак тут — на Зямлі, які замяняе свецкую іерархію сілы і багацця духоўным парадкам маральных якасцяў. Кожны, на думку мысляра, павінен ставіць сабе за найвышэйшую мэту — стаць першым у іерархіі маральнасці. З гэтага выцякаюць дзве галоўныя асновы грамадства. Парадак і прагрэс — вось дзве катэгорыі, якія з'яўляюцца галоўнымі тэмамі сацыяльнай філасофіі Конта. Парадак як стабільнасць грамадства і прагрэс як мірны і паступовы працэс удасканалення і развіцця грамадства. А паколькі развіццё чалавечага духу ёсць аснова і прычына развіцця грамадства, то менавіта маральныя якасці з'яўляюцца вызначальнымі фактарамі грамадскага прагрэсу. Ён пісаў: «Ідэі кіруюць светам і выклікаюць у ім ўзрушэнні. Увесь сацыяльны механізм абапіраецца ў канчатковым выніку на меркаванне людзей».
Міжнародныя адносіны і міжнароднае права ў тлумачэнні Конта
Цікавымі і важнымі для далейшага развіцця былі погляды філосафа на міжнародныя адносіны і міжнароднае права. Ён пераканаўча адстойваў думку аб адзінстве чалавецтва і наяўнасць цесных сувязяў паміж народамі. «Ні адзін народ, — пісаў мысліцель, — не аддзелены рэальна ад іншых. Немагчыма існаваць ізалявана, не губляючы сваіх сапраўдных маральных, інтэлектуальных і нават фізічных якасцяў. Прагрэс заўсёды з'яўляецца развіццём ўсяго чалавецтва ў цэлым, а не асобнага ізаляванага народа».
Значэнне філасофіі Конта
У цэлым пазітывізм Конта меў уплыў і значэнне для ўсяго грамадазнаўства і філасофіі і, у прыватнасці, яго філасофская сістэма адыграла прыкметную ролю ў развіцці палітычных і прававых вучэнняў ва другой палове XIX стагоддзя.
Каляндар Конта
Конт прапаноўваў пазытывісцкі каляндар з 13 месяцаў па 28 дзён. У кожным месяцы 4 тыдні. Месяц пачынаецца з нядзелі і заканчваецца суботай. Адзін дзень у годзе не мае назвы і ўстаўляецца пасля суботы апошняга 13-га месяца перад Новым годам, як дадатковы дзень адпачынку. У высакосны год такі ж дзень ўстаўляецца пасля апошняй суботы 6-га месяца. Недахоп — пры дзяленні года на кварталы давялося б дзяліць і месяцы.
IC 2641
IC 2641 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Метафізіка
Метафі́зіка (τὰ μετά τά φυσικά — «тое, што пасля фізікі») — раздзел філасофіі, які вывучае рэальнасць існага. Часта метафізіку, цалкам або часткова, атаясамліваюць з анталогіяй.
Гісторыя ўзнікнення тэрміна «метафізіка»
Слова «метафізіка» ўпершыню ўжыў у 1 стагоддзі да н.э. Андронік Радоскі (Андронікас з Родас), які, упарадкоўваючы ў бібліятэцы трактаты Арыстоцеля творы, што не падпадалі пад акрэсленне фізіка, назваў метафізіка (што значыць — пасля фізікі).
Лаянел Расакавіч Адамс
Лаянел Адамс (нар., Санкт-Пецярбург, Расія) — расійскі футбаліст, абаронца казахстанскага клуба «Жэтысу» з Талдыкаргана.
Клубная кар’ера
Нарадзіўся ў сям’і нігерыйца і рускай. Выхаванец ДЮСШ маскоўскага ЦСКА, ва ўзросце 18 гадоў трапіў у моладзевую каманду армейцаў, аднак так і не здолеў прабіцца ў аснову. У 2014 годзе перайшоў у краснаярскі «Енісей», аднак не замацаваўся ў складзе і быў аддадзены ў арэнду ў цвярскую «Волгу». Улетку 2015 года ў якасці свабоднага агента падпісаў кантракт з КАМАЗам, аднак правёў за яго толькі дзве гульні.
У студзені 2019 года адправіўся на прагляд у беларускі клуб «Іслач» і ў лютым падпісаў з ім кантракт. Пачынаў сезон 2019 у стартавым складзе, у маі выбыў з-за траўмы, у ліпені вярнуўся ў асноўны склад. У снежні 2019 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з «Іслаччу».
У лютым 2020 года стаў іграком казахстанскага клуба «Каспій», а ў сакавіку 2021 года перабраўся ў «Туран», дзе гуляў да канца сезона 2021. У сакавіку 2022 года далучыўся да армянскага «Вана». У чэрвені 2022 года стаў іграком чарнагорскай «Будучнасці», аднак ужо ў жніўні пакінуў клуб, так і не згуляўшы за яго.
У лютым 2023 года перайшоў у таджыкскі «Худжанд», а ў ліпені 2023 года зноў апынуўся ў Казахстане, далучыўшыся да «Жэтысу».
Міжнародная кар’ера
У 2011 годзе гуляў за юніёрскую зборную Расіі. У 2017 годзе ў складзе расійскай каманды прымаў удзел у летняй Універсіядзе.
Выдміны (гміна)
Выдмі́ны (Wydminy) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гіжыцкага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Выдмінах. Плошча гміны складае 233,46 км². Станам на 2008 год у гміне Выдміны пражывалі 6859 чалавек, шчыльнасць — 28,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 28 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 37 населеных пунктаў.
Блізніца (Шаркаўшчынскі раён)
Блі́зніца (, Близница) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Шакал звычайны
Постаць
Шакал — невялікая жывёла, памерам менш за сярэдняга сабаку. Па агульным абліччы ён вельмі падобны да ваўка, але драбнейшы, з карацейшым хвастом і вузкай, завостранай мордай. Даўжыня цела звычайнага шакала без хваста дасягае 80 см, а вышыня ў карку не перавышае 50 см, часцей 42-45. Важыць ён 7-10 кг, рэдка больш.
Ногі тонкія, вушы стаячыя, злёгку закругленыя. Хвост кароткі, тоўсты і пушысты.
Пашырэнне
Залацісты шакал галоўным чынам насяляе паўднёвыя раёны Еўропы, Азію. У апошнія гады назіраецца пашырэнне арэалу яго пражывання з істотным прасоўваннем на поўнач. Звера неаднаразова адзначалі ў Польшчы, Літве, Латвіі; адзін экзэмпляр быў здабыты падчас палявання ў 2017 годзе ў ваколіцах вёскі Хабовічы Кобрынскага раёна Беларусі. Ён аддае перавагу адкрытай прасторы — закінутыя меліярацыйныя сістэмы з мноствам каналаў, зараснікамі хмызнякоў, трыснягу. У 2020 годзе здарылася першая рэгістрацыя шакала ў Налібоцкай пушчы, ён з’явіўся тут натуральным чынам у выніку паступовай экспансіі ў паўночным накірунку.
Цзян Цзінго
Цзян Цзінго ( — ) — кітайскі тайванскі грамадскі дзеяч, прэзідэнт Рэспублікі Кітай у 1978—1988 гадах (2 тэрміна).
Уклад у палітыку
Падчас праўлення Цзян Цзінго адменена ваеннае становішча, палітыка Тайваня пайшла дэмакратычным шляхам. Акрамя гэтага, пры ім эканоміка вострава паспяхова развівалася. Цзян Цзінго карыстаўся рэпутацыяй сумленнага палітыка. Пры яго адміністрацыі пачаліся Дзесяць вялікіх будоўляў. Цзян Цзінго надаваў вялікую ўвагу эканамічнаму росту Рэспублікі Кітай.
Жонка — Фаіна Іпацьеўна Вахiрэвiч.
Джэк Лондан
Джэк Ло́ндан (Jack London, пры нараджэнні Джон Гры́фіт Чэ́йні, John Griffith Chaney;, Сан-Францыска, Каліфорнія, ЗША — ) — амерыканскі пісьменнік, найбольш вядомы, як аўтар прыгодніцкіх апавяданняў і раманаў.
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся ў Каліфарнійскім універсітэце (1896—1897). Быў золаташукальнікам на Алясцы (1897—1898).
Творчасць
Друкаваўся з 1893. Вядомасць яму прынеслі т.зв. паўночныя апавяданні, у якіх дадзены яркія апісанні суровай паўночнай прыроды і паводзіны чалавека ў іх: зборнікі «Сын ваўка» (1900), «Бог яго бацькоў» (1901), «Дзеці маршу» (1902), раман «Дачка снягоў» (1902). Майстар анімалістычнага жанру (аповесці «Кліч продкаў», 1903; «Белы Ікол», 1906) і т.зв. марской прозы (раман «Марскі воўк», 1904; зборнік «Апавяданні паўднёвых мораў», 1911). Пад уплывам барацьбы амерыканскага пралетарыяту і рэвалюцыі 1905—1907 гадоў у Расіі выдаў зборнікі публіцыстычных артыкулаў «Вайна класаў» (1905), «Рэвалюцыя» (1910), раман-утопію «Жалезная пята» (1908). Вяршыня творчасці Джэка Лондана — аўтабіяграфічны раман «Марцін Ідэн» (1909) пра трагічны лёс пісьменніка з народа. Аўтар раманаў «Месячная даліна» (1913), «Маленькая гаспадыня Вялікага дома» (1916), «Сэрцы трох» (выд. 1920) і інш.
На беларускую мову асобныя творы Дж. Лондана пераклалі А. І. Якімовіч, А. Мардвілка, Н. Саламевіч, А. Саламевіч, У. Чаркас.
Казакаленда
Казакаленда (Casacalenda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 2441 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 36 чал./км². Займае плошчу 67 км². Паштовы індэкс — 86043. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Onofrio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
2014
2014 — невысакосны год, пачынаецца ў сераду па Грыгарыянскім календары.
Музей «Горадабудаўніцтва і побыт г. Таганрога»
'''Музей «Горадабудаўніцтва і побыт г. Таганрога»''' — помнік архітэктуры і культуры ў стылі «мадэрн», пабудаваны ў 1912 годзе. Уваходзіць у склад Таганрогскага дзяржаўнага літаратурнага і гістарычна-архітэктурнага музея-запаведніка.
Апісанне
Музей «Горадабудаўніцтва і побыт г. Таганрога» мае значную архітэктурную каштоўнасць для Таганрога, знаходзіцца ў ажыўленым гарадскім цэнтры. Будынак (раней дом збожжагандляра Я. І. Шаронава) - архітэктурны і культурны помнік у стылі «мадэрн», быў збудаваны ў 1912 годзе, аўтарам праекта быў сябар А. П. Чэхава, акадэмік-архітэктар Ф. В. Шэхтэль.
Асноўны фасад з'яўляецца найвялікай выбітнасцю будынка. Структура помніка пабудавана на асіметрыі. Унікальны ў сваім родзе мазаісты фрыз зроблены з маёлікі, яго кампазіцыя злучае шэраг сюжэтных груп. Падчас вывучэння будынка з'явіліся цверджанні, што пано былі зроблена па эскізах М. Рэрыха, М. Урубеля, В. Васняцова ў Абрамцаўскай майстэрні побач з Масквой. Мазаікі прысвечаны сюжэтам рускіх былін. Асабняк з'яўляецца адзінай у рэгіёне славутасцю, дзе на фасадзе ўжыта манументальнае малярства.
У савецкія часы ў будынку размяшчаліся розныя ўстановы, у 1981 годзе быў адкрыты музей «Горадабудаўніцтва і побыт г. Таганрога». У экспазіцыі пададзены раёны старога Таганрога, старыя фота, паштоўкі, гарадскія планы, узоры мэблевага і дэкаратыўнага мастацтва XVIII—XX стагоддзяў, вырабы з рускага і заходне-еўрапейскага шкла, якія дэманструюць асаблівасці стылю побыту горада з пятроўскіх часоў да цяперашняга часу.
На цокальным паверсе будынка музея «Горадабудаўніцтва і побыт Таганрога» знаходзяцца чатыры выстаўныя залы, у якіх рэгулярна праводзяцца розныя выставы, тэматычныя вечары і іншыя культурныя падзеі.
Венецыянскі кінафестываль 1994
51-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 1 па 12 верасня 1994 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымалі два фільмы: «» рэжысёра і «» рэжысёра.
Новыя людзі (партыя)
«Новыя людзі» — расійскі правацэнтрысцкая палітычная партыя, утвораная ў Маскве 1 сакавіка 2020 года. Заснавальнікам партыі стаў прэзідэнт расійскай касметычнай «Faberlic» Аляксей Нячаеў. На другім з’ездзе партыі, які прайшоў 8 жніўня 2020 года, ён быў абраны яе старшынёй. Аляксандр Даванкоў (сын хіміка Вадзіма Даванкова) з’яўляецца кіраўніком выканкама партыі.
У 2020 годзе па выніках рэгіянальных выбараў партыя прайшла ў чатыры рэгіянальных заканадаўчых органа па партыйных спісах, атрымаўшы льготу на ўдзел у выбарах у Дзяржаўную думу 2021 года без збору подпісаў, па выніку якіх стала пятай парламенцкай партыяй, атрымаўшы 5,33 % галасоў і 13 дэпутацкіх мандатаў VIII склікання.
Гісторыя
У студзені 2020 года СМІ распаўсюдзілі заяву прадпрымальніка Аляксея Нячаева аб стварэнні новай партыі. 1 сакавіка 2020 года прайшоў устаноўчы з’езд партыі «Новыя Людзі», на якім прынята рашэнне стварыць 55 рэгіянальных аддзяленняў партыі. У канцы сакавіка партыя атрымала афіцыйныя дакументы аб рэгістрацыі ад Міністэрства юстыцыі Расіі. Аляксей Нячаеў ўваходзіць у цэнтральны штаб Агульнарасійскага народнага фронту.
У красавіку 2020 года партыя накіравала ў Дзярждуму і Савет Федэрацыі зварот, у якім заклікала дэпутатаў прыняць дадатковыя законы, каб ліквідаваць супярэчнасці ў адсутнасці афіцыйнага ўказа аб увядзенні ў краіне рэжыму надзвычайнай сітуацыі.
У канцы 2020 года партыяй было абвешчана, што выбарчай кампаніяй па выбарах дэпутатаў Дзяржаўнай Думы VIII склікання будзе кіраваць паліттэхнолаг Яўген Мінчанка.
Выбары
1 чэрвеня 2020 года Міністэрства юстыцыі ўнесла партыю ў спіс аб’яднанняў, якія маюць права ўдзельнічаць у выбарах.
Выбарчыя камісіі не дапусцілі партыйныя спісы да ўдзелу ў выбарах у Белгародскай і Варонежскай вобласці, а таксама да выбараў у гарадскую думу Растова-на-Доне, забракаваўшы подпісы.
У 2021 годзе з-за праблем пры рэгістрацыі партыя пазбавілася магчымасці выстаўляць сваіх кандыдатаў на выбары дэпутатаў у Заканадаўчы сход Арэнбургскай і Валагодскай абласцях, а таксама ў Алтайскім краі.
З выбараў у Заканадаўчы сход Пермскага края была знятая кандыдатка ад партыі Дар’я Эйсфельд, а з выбараў у Заканадаўчы сход Санкт-Пецярбурга, па скарзе прадстаўнікоў «Адзінай Расіі» — Вольга Герасіна.
Таксама ў Пецярбургу ў рэгістрацыі на выбарах у Дзяржаўную думу было адмоўлена кандыдату ад партыі Ігару Шуміліну.
У Адзіны дзень галасавання 13 верасня 2020 года партыя пераадолела выбарчы бар’ер ва ўсіх чатырох рэгіёнах, дзе ўдзельнічала ў выбарах, а менавіта ў Новасібірскай (7,0 %), Калужскай (8,08&nbsp;%), Разанскай (5,7 %) і Кастрамской (7,5 %) абласцях.
Партыя заняла другое месца паводле сумы фінансавых выдаткаў на выбарах у трэцім квартале 2020 года, выдаткаваўшы 179 млн рублёў, пасля «Адзінай Расіі» з 261 млн рублёў.
4 ліпеня 2021 года на III з’ездзе партыі «Новыя Людзі» на выбары ў Дзяржаўную думу 8-га склікання былі зацверджаны кандыдаты, створана 600 выбарчых штабоў. Федэральны партыйны спіс у Дзярждуму ўзначаліў лідар і заснавальнік партыі Аляксей Нячаеў, другім нумарам экс-мэр Якуцка Сардана Аўксенцьева.
Усяго ЦВК зарэгістравала 211 кандыдатаў у дэпутаты Дзярждумы ў складзе федэральнага спісу «Новых людзей», які падзелены на 37 рэгіянальных груп. Таксама сваіх кандыдатаў партыя вылучыла ў 195 аднамандатных акругах.
Ідэалогія і праграма
Афіцыйная праграма партыі зарэгістраваная ў Міністэрстве юстыцыі Расійскай Федэрацыі.
Сярод асноўных палажэнняў праграмы партыі, апублікаваных на афіцыйным сайце і ў СМІ, значацца:
Па звестках электронных СМІ, мэта партыі — «пераарыентаваць дзяржаву» з клопату пра чыноўнікаў на службу грамадзянам. Партыя ўяўляе сабой аб’яднанне правацэнтрысцкага характару і разглядае ў якасці сваёй сацыяльнай базы самазанятасці людзей, а таксама прадстаўнікоў малога бізнэсу.
Сярод перадвыбарных тэзісаў партыі — увядзенне новай эканамічнай мадэлі з апорай на малы і сярэдні бізнес, інавацыйнае развіццё, зніжэнне адміністрацыйнага, сілавога і падатковага ціску на бізнес.
Замест падатку на прыбытак, ПДВ і страхавых узносаў прапануецца ўвесці адзіны абаротны падатак у памеры 5 %. Абгрунтаванне дадзенага эканамічнага манеўру падрыхтавана экспертамі СПбГЭУ.
У праграме партыі заяўлена, што турэмнае зняволенне павінна прызначацца толькі за злачынствы супраць асобы, а эканамічныя злачынствы павінны карацца штрафам. Партыя агучыла шэраг перадвыбарных тэзісаў, якія тычацца сацыяльнай палітыкі, асабліва сістэм адукацыі і аховы здароўя.
Асноўныя праблемы расійскай адукацыі, на думку «Новых людзей», заключаюцца ў бюракратызацыі і нераўнамернасці фінансавання па рэгіёнах. Для вырашэння гэтай праблемы прапануецца павысіць мінімальны заробак настаўнікаў да 75 тыс. рублёў і ўсталяваць адзіны федэральны нарматыў забеспячэння школ.
Яшчэ адна праблема — выкарыстанне няякасных і шкодных прадуктаў у школьных абедах. Партыяй была прэзентаваная праграма па аздараўленні дзіцячага харчавання, таксама яна прапанавала ўвесці ў школах стаўку арганізатара здаровага харчавання.
Была таксама заяўлена ініцыятыва аб навучанні дзяцей фінансавай граматнасці і асновам прадпрымальніцтва.
Частка праграмы, уключаючы перадвыбарчыя тэзісы прадстаўнікоў партыі, прысвечана павышэнню самастойнасці рэгіёнаў і іх развіццю. Сярод іх прамыя выбары мэраў, магчымасць выбаршчыкаў адпраўляць іх у адстаўку і змяненне сістэмы размеркавання падаткаў на карысць рэгіёнаў.
На думку Нячаева, у цяперашняй сітуацыі рэгіёны пераважна выконваюць патрабаванні федэральнага цэнтра. Таму разам з пераразмеркаваннем падаткаў на іх карысць рэгіёнам неабходна перадаць больш паўнамоцтваў па вызначэнні ўласнай палітыкі.
Партыя таксама прапанавала бясплатна даць грамадзянам землі для будаўніцтва ўласных дамоў недалёка ад месца іх пражывання. На думку Нячаева, для пабудовы камфортнай асяроддзя, дзяржава павінна пракласці дарогі і правесці камунікацыі да новых населеных пунктаў, якія паўстануць у выніку рэформы.
У ліпені 2020 года Нячаеў выказаўся супраць абавязковай вакцынацыі, адзначыўшы, што абавязацельства дзяржавы — даць людзям магчымасць вакцынавацца і даць дакладную інфармацыю аб магчымых пабочных эфектах. Праз год, у ліпені 2021 года, лідар «Новых людзей» раскрытыкаваў ініцыятывы аб увядзенні ў краіне новага двухтыднёвага локдаўна.
У маі 2020 дырэктар па даследаваннях фонду ІСЭПД Аляксандр Пажалаў выказаўся, што не бачыць электаральных адрозненняў паміж «Партыяй Росту» і «Новымі людзямі», назваўшы іх абедзве ліберальнымі.
У 2021 годзе «Маскоўская газета» выказалася, што партыя «Новыя Людзі» і «Партыя Росту» маюць агульны электарат і на парламенцкіх выбарах абедзве партыі будуць канкураваць за агульнага выбаршчыка. Саветнік губернатара Пскоўскай вобласці Антон Сяргееў выказаўся ў жывым эфіры аб магчымым аб’яднання «Партыі Росту» і «Новых людзей».
Акцёр Сяргей Жыгуноў прызначаны саветнікам старшыні партыі «Новыя Людзі» па культуры. Тэлевядучая Алёна Лятучая узначаліла ў партыі «Грамадзянскі экалагічны нагляд».
Крытыка
Партыю, як і іншыя новыя партыі, якія з’явіліся ў пачатку 2020 года, абвінавачваюць у спойлерстве, матывуючы гэта хуткай рэгістрацыяй і адсутнасцю перашкодаў з боку ўладаў. Акрамя таго, лідар «Новых людзей» Аляксей Нячаеў з’яўляецца членам Цэнтральнага савета Агульнарасійскага народнага фронту, які ўзначальвае Уладзімір Пуцін. Таксама партыю абвінавачваюць у сувязях з дзеючай уладай. Так, у снежні 2020 года кампанію партыі ўзначаліў блізкі да Адміністрацыі прэзідэнта паліттэхнолаг Яўген Мінчанка. Паводле крыніц «Адкрытых медыя» у кіраўніцтве партыі, асяроддзі Нячаева і адміністрацыі прэзідэнта, новы склад перадвыбарчага штаба павінен адрэгуляваць стратэгію партыі так, каб канстытуцыйная большасць ў Дзяржаўнай думе засталося за «Адзінай Расіяй», а «Новыя людзі» вярнуліся ў сваю электаральную нішу — адукаваны сярэдні клас 18−30 гадоў.
Па выніках расследавання «МБХ медыя», папулярнасць партыі забяспечылі не столькі крэатыўнасць яе членаў або «марафон ідэй», колькі стратэгія прасоўвання ў рэгіёнах. Да такой высновы «МБХ медыя» прыйшло ў ходзе вывучэння партнёрскіх адносін партыі з рэгіянальнымі СМІ. Адразу некалькі медыяменеджараў у розных выданнях ЦФА і ПФА пацвердзілі «МБХ медыя» факты супрацоўніцтва з партыяй без афармлення адпаведных дакументаў і выканання закона аб рэкламе. Выданні публікуюць патрэбныя «Новым людзям» матэрыялы, якія асвятляюць яе дзейнасць у пазітыўным святле, за грошы, не робячы пра гэта ў публікацыях абавязковай адзнакі, як таго патрабуе расійскае заканадаўства.
Вольга Аляксандраўна Бруснікіна
Во́льга Алякса́ндраўна Брусні́кіна (О́льга Алекса́ндровна Брусни́кина; нар. года,, СССР) — расійская спартсменка, заслужаны майстар спорту па сінхронным плаванні. Трохкратная алімпійская чэмпіёнка (Сідней-2000 — дуэт і група, Афіны-2004 — група), шматразовая чэмпіёнка свету і Еўропы. У дуэце доўгія гады выступала з Марыяй Кісялёвай.
Пачала займацца сінхронным плаваннем у 14-гадовым узросце, у 1993 годзе выйграла юнацкі чэмпіянат свету. Выпускніца Расійскага дзяржаўнага ўніверсітэта фізічнай культуры. Выступала за МДФСА «Дынама». У 2001 годзе была ўзнагароджана ордэнам Пашаны. Завяршыла спартыўную кар’еру ў 2004 годзе. У 2009 годзе ўключана ў Залу Славы сусветнага плавання.
Рычар
«Рычар» (Reacher) — амерыканскі крымінальны серыял. Серыял з’яўляецца класічным баявіком з пераследам, змовай і таямніцамі. Першы сезон, што складаецца з васьмі эпізодаў, яго прэм’ера адбылася 4 лютага 2022 года на платформе Amazon Prime Video.
Апісанне
Серыял знялі на аснове дэтэктываў пісьменніка Лі Чайлда. Па гэтых творах ужо знятыя дзве поўнаметражкі, і ў абедзвюх роль ветэрана выконвае зорка баевікоў Том Круз. Аднак аматары твораў Чайлда лічаць, што Круз для гэтай ролі не надта падыходзіць, і не ў апошнюю чаргу праз свой рост. У акцёра рост — 170 сантыметраў, а кніжны Рычар — велікан вышынёй у 195 сантыметраў і з вагой у 120 кілаграмаў.
У тым, што тычыцца знешнасці галоўнага героя, серыял адпавядае кніжнай першакрыніцы, дзе Рычара грае Алан Рычсан.
Гэта просты валацуга, які не мае ні сямейных сувязяў, ні сацыяльных абавязкаў. Рычар не карыстаецца ні тэлефонам, ні інтэрнэтам з сацсеткамі, з усіх рэчаў ён мае толькі пачак наяўных, пашпарт і зубную шчотку. Ён здольны на нядрэнную дэдукцыю і выкручваецца з усіх непрыемнасцей, у якія трапляе.
Стваральнікі серыяла зрабілі цэлы спіс дэталяў, якія характэрныя для кніжнага Рычара, і якія важна было ўлічваць у тэлеверсіі гісторыі. Напрыклад, Джэк Рычар заўсёды п’е толькі чорную каву, ён ніколі не ставіцца да жанчын дрэнна. Гэта адначасова вельмі просты і вельмі складаны персанаж.
Сюжэт
Гэта гісторыя Джэка Рычара, былога ваеннага і следчага, які вырашыў сысці са службы і паспрабаваць жыць як просты грамадзянін.
Рычар едзе ў падарожжа па роднай краіне, якой некалі служыў. Але калі ён прыязджае ў невялікі горад у штаце Джорджыя, там адбываецца першае за 20 гадоў забойства. Відавочцы сведчаць, што яны бачылі на месце забойства Рычара, і паліцэйскія яго арыштоўваюць.
Ветэран спрабуе даказаць сваю невінаватасць, але разумее, што мае справу са змовай вакол сябе. Цяпер яго задача — аднавіць справядлівасць і знайсці сапраўднага злачынцу.
Цыпрыян Адынец
Цыпрыян Адынец (Cyprian Odyniec;, — ) — рымска-каталіцкі дзеяч, біскуп.
Краснастаўскі павет
Красныстаўскі павет (Powiat krasnostawski, Красноставський повіт) — адзін з 20 земскіх паветаў Люблінскага ваяводства Польшчы. Утвораны 1 студзеня 1999 г. у выніку адміністрацыйнай рэформы. Цэнтр павета — горад Красныстаў. Займае плошчу 1067,18 км². Насельніцтва 76 508 чалавек (на 2005 г.).
Склад павета
Насельніцтва павета прыведзена станам на 2005 год
IC 2642
IC 2642 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вымяркі (гміна)
Вымя́ркі (Wymiarki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Жаганьскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вымярках. Плошча гміны складае 63,09 км². Станам на 2010 год у гміне Вымяркі пражывалі 2390 чалавек, шчыльнасць — 37,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 6 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 6 населеных пунктаў.
ФК Алавес
«Дэпартыва Алавес» або проста «Алавес» — баскскі прафесійны футбольны клуб з горада Віторыя-Гастэйс, у правінцыі Алава, у аўтаномнай супольнасці Краіна Баскаў.
Найлепшыя гады клуба — пачатак XXI стагоддзя, калі каманда рэгулярна фінішавала ў верхняй частцы чэмпіянату Іспаніі, стала ўдзельнічаючы ў змаганні за трапленне ў еўракубкі (двойчы гэта змаганне сканчалася поспехам). Найлепшым вынікам у чэмпіянаце з’яўляецца 6-е месца ў сезоне 1999/2000, у якім каманда саступіла ўсяго тры ачкі віцэ-чэмпіёну.
Але галоўнага дасягнення ў сваёй гісторыі «Алавес» дабіўся ў наступным сезоне, у сваім дэбютным выступленні ў еўракубках, нечакана прабіўшыся ў фінал Кубка УЕФА, у якім у авертайме саступіў англійскаму «Ліверпулу» з лікам 4:5.
Магутны Божа
«Магу́тны Бо́жа», аўтарская назва «Малі́тва» — верш Наталлі Арсенневай, напісаны ў 1943 годзе. У 1947 годзе кампазітар Мікола Равенскі паклаў вершы на музыку і пад назвай «Магутны Божа» яны сталі рэлігійным гімнам беларускага эмігранцкага руху. На пачатку 1990-х гадоў «Магутна Божа» прапаноўвалі зрабіць дзяржаўным гімнам Беларусі. Твор набыў новую папулярнасць у грамадстве са жніўня 2020 года на фоне масавых пратэстаў у Беларусі.
Тэкст
У тэксту гімна «Магутны Божа» ёсць некалькі варыянтаў. Найбольш прынцыповае адрозненне ў словах перадапошняга радка: «Зрабі свабоднай…» або «Зрабі магутнай…». Ніжэй пададзены два асноўныя варыянты тэксту.
Удзел у конкурсе на Дзяржаўны гімн
Пасля таго, як 19 верасня 1991 года ў якасці дзяржаўных сімвалаў былі зацверджаны герб «Пагоня» і бел-чырвона-белы сцяг, паўстала пытанне пра новы Дзяржаўны гімн Рэспублікі Беларусь. У сувязі з гэтым Міністэрства культуры абвясціла адпаведны конкурс, які павінен быў прайсці ў два этапы: з 15 кастрычніка да 1 снежня 1991 года і з 1 снежня 1991 года да 1 студзеня 1992 года. Абвяшчэнне конкурсу выклікала ажыятаж сярод грамадскасці: паступіла звыш 300 варыянтаў новага гімна, з якіх да 1 студзеня 1992 года журы адабрала 50 найлепшых. Яшчэ праз паўгады спіс кандыдатаў звузіўся да сямі твораў: трох класічных («Пагоня», «Мы выйдзем шчыльнымі радамі», «Магутны Божа»), трох сучасных («Жыве Беларусь!», «Радзіма Беларусь», «Не пакіне Бог нашу Беларусь») і аднаго чыста інструментальнага. Тэксты гімнаў былі апублікаваны 15 ліпеня 1992 года ў «Народнай газеце», а 20 ліпеня ўсе сем твораў трансляваліся па радыё. Прапанаваныя варыянты дзяржаўнага гімну выклікалі бурную рэакцыю сярод чытачоў і слухачоў, якія засыпалі журы лістамі з ухваленнем або абурэннем тым ці іншым кандыдатам.
Паколькі ніякіх сацыялагічных звестак па конкурсе не захавалася, то адзінай крыніцай, на якую можна абапірацца, з’яўляюцца наяўныя ў Нацыянальным архіве лісты чытачоў у падтрымку таго ці іншага варыянту гімну. Паводле гэтага крытэрыю гімн «Магутны Божа» атрымаў трэцяе месца :
Аднак на гэтым пытанне з абраннем Дзяржаўнага гімну не было закрыта: працэс працягваўся яшчэ амаль тры гады, і на розных этапах на першы план выходзіў то адзін, то іншы твор. Кропка была пастаўлена 20 красавіка 1995 года, калі журы і парламенцкая камісія большасцю галасоў прагаласавалі за гімн «Магутны Божа». У выніку было прынята наступнае рашэнне : Тым не менш, Вярхоўны Савет 12 склікання не толькі не зацвердзіў новы Дзяржаўны гімн, але нават не ўносіў гэта пытанне ў парадак дня.
У палітычным крызісе 2020-х гадоў
Пасля масавых фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, жорсткага разгону акцый пратэстаў, збіцця і катаванняў схопленых пратэстоўцаў, гімн «Магутны Божа» шматкроць спявалі ў розных месцах — на прыступках Белдзяржфілармоніі, у Вялікім тэатры оперы і балета , гандлёвых цэнтрах Dana Mall , Green City , «Галілеа» , «Сталіца» , на Камароўскім рынку і чыгуначным вакзале ў Мінску і іншых.
14 жніўня 2020 года хор духавенства Гродзенскай епархіі спеў гімн у падтрымку беларускага народа на прыступках Пакроўскага сабора. У адказ расійскія чарнасоценскія арганізацыі ад імя праваслаўнага Брацтва імя Святога раўнаапостальнага князя Уладзіміра (без яго ведама) звярнуліся да патрыярха Кірыла з просьбай зняць з гродзенскай кафедры архіепіскапа Арцемія, бо, на думку аўтараў заявы, сярод духавенства Гродзенскай епархіі распаўсюджваюцца нацыяналістычныя ідэі, заснаваныя на русафобіі, спевы нацыяналістычнага гімна «Магутны Божа», падтрымліваюцца пратэсты ў Беларусі, прапаведуецца ідэалогія «змагарства». 14 кастрычніка 2020 года новапастаўлены мітрапаліт Веніямін раіў не спяваць у цэрквах «Магутны Божа», бо, на яго думку, гэта гімн свецкага характару і раздзяляе грамадства. Заява мітрапаліта выклікала абурэнне грамадства. 15 кастрычніка 2020 года прэс-сакратар БПЦ Сяргей Лепін патлумачыў, што мітрапаліт не рабіў праграмнай заявы на ўсю краіну і не ішло пра забарону выконваць «Магутны Божа», а тычылася найперш ужывання гімна ў богаслужэбным кантэксце.
У 2020 годзе гімн увайшоў у патрыятычны музычны альбом «Годныя песні» Вольнага хора, прысвечаны забітаму ў час пратэстаў Раману Бандарэнку і ўсім беларусам, якія змагаюцца за сваю свабоду.
У адказ на ліст Упаўнаважанага па справах рэлігій і нацыянальнасцей з заклікам да канфесій арганізаваць «малітву за Беларусь» ва ўсіх храмах краіны 3 ліпеня 2021 года, калі адзначаецца Дзень незалежнасці Беларусі, прыняты паводле прапановы Аляксандра Лукашэнкі на рэферэндуме 1996 года, 16 чэрвеня Курыя Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі апублікавала афіцыйны заклік маліцца ў гэты дзень у касцёлах пра адзінства і мір у Беларусі ды пра тое, каб рашэнні, якія прымаюцца цяпер «не вялі да таго жаху, які меў месца ў ХХ стагоддзі», у канцы імшы было прапанавана выканаць гімн «Магутны Божа». Напярэдадні свята, 2 ліпеня, прамаўляючы на ўрачыстым сходзе ў Палацы Рэспублікі, А. Лукашэнка выступіў з пагрозай у адрас Касцёла :
Дапаможны біскуп Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Юрый Касабуцкі выказаўся з гэтай нагоды:
Антон Іванавіч Савасцюк
Антон Іванавіч Савасцю́к (, в. Баравое, Дзяржынскі раён, БССР — ) — філосаф. Член-карэспандэнт АН Беларусі (1989), доктар філасофскіх навук (1984), прафесар (1985).
Біяграфія
Удзельнік Другой Сусветнай вайны, са студзеня 1943 года сувязны партызанскага атраду «Бальшавік» брыгады імя Сталіна. У 1955 годзе закончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. Са жніўня 1955 года па снежань 1956 года інспектр Койданаўскага раёна выкладчык гісторыі Койданаўскай школы рабочай моладзі. Са снежня 1956 года намеснік загадчыка, з красавіка 1958 года загадчык аддзела прапаганды і агітацыі Дзяржынскага раённага камітэта КПБ. У 1958—1961 гадах аспірант Інстытута філасофіі і права Акадэміі навук БССР. З 1961 года ў Інстытуце філасофіі і права АН БССР (з 1962 года вучоны-сакратар, з 1968 года намеснік дырэктара, у 1989—1992 гадах — загадчык аддзела).
Васілева (Шаркаўшчынскі раён)
Васіле́ва (, Василево) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Іван Іванавіч Пашкевіч
Іван Іванавіч Пашкевіч (нар., в. Бор-Дубінец, Столінскі раён, БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, журналіст.
Біяграфія
Нарадзіўся 11 мая 1955 года ў вёсцы Бор-Дубінец Брэсцкай вобласці ў шматдзетнай сялянскай сям’і. Быў дзясятым дзіцём, з пяці гадоў пасля заўчаснай смерці маці яго выхоўвалі яе сёстры ў в. Беражное. Іван Пашкевіч скончыў ПТВ, працоўную дзейнасць пачаў у 1972 годзе слесарам-аўтарамонтнікам.
Пасля тэрміновай службы ў Савецкай арміі паступіў на факультэт журналiстыкi Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя М. В. Ламаносава. З 1981 года — на камсамольскай рабоце ў Мінску, займаў шэраг кіруючых пасад: інструктар ЦК ЛКСМБ, дырэктар выдавецтва ЦК ЛКСМБ.
У 1984—1986 гадах працаваў спецыяльным карэспандэнтам Галоўнай рэдакцыі інфармацыі для замежжа ТАСС-БЕЛТА. У 1986—1991 гадах — памочнік намесніка старшыні Дзяржаграпрама БССР. У 1992—1994 гадах — прэс-аташэ, рэдактар інфармацыйнага весніка Савета глаў дзяржаў і Савета глаў урадаў СНД «Содружество». У 1993 годзе праслухаў вучэбны курс па пытаннях дыпламатычнай службы Міжнароднага цэнтра вышэйшай дзелавой адміністрацыі пры Дыпламатычнай акадэміі Міністэрства замежных спраў Расійскай Федэрацыі.
У 1994—1997 гадах — дырэктар прадстаўніцтва Міжнароднай тэлерадыёкампаніі «Мір» у Рэспубліцы Беларусь. Адначасова — прэзідэнт Міжнароднага хрысціянскага фонду.
З 4 лютага 1997 года па 11 верасня 2000 года з’яўляўся намеснікам Кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Курыраваў пытанні, звязаныя з фарміраваннем і рэалізацыяй дзяржаўнай ідэалогіі і інфармацыйнай палітыкі, каардынацыяй дзейнасці сярод СМІ, інфармацыйным забеспячэннем дзейнасці Адміністрацыі. Здзяйсняў агульнае кіраўніцтва дзейнасцю Галоўнага ўпраўлення грамадска-палітычнай інфармацыі, прэс-службы Прэзідэнта, аддзела падрыхтоўкі выступленняў.
У 2006 годзе пераехаў на пастаяннае жыхарства ў ЗША. У г. Філадэльфіі (штат Пенсільванія) служыў дыяканам у евангельскай царкве, дзе большасць прыхаджан — выхадцы з Беларусі, працаваў галоўным рэдактарам рускамоўнай місіянерскай хрысціянскай газеты «Новое Слово». У 2009 годзе зацверджаны галоўным рэдактарам часопіса «Источник» — выдання славянскіх евангельскіх цэркваў.
Палітычная дзейнасць
У 1995—1996 гадах — дэпутат Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання, выбіраўся па Столінскай выбарчай акрузе. Дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання (1996—2000), член Пастаяннай камісіі па міжнародных справах і сувязях з СНД; 2-га склікання (2000—2004), член Пастаяннай камісiі па правах чалавека, нацыянальных адносінах і сродках масавай інфармацыі, член дэпутацкай групы «Рэспубліка».
Быў членам выканкама Сацыял-дэмакратычнай партыі народнай згоды.
Васіль Міхайлавіч Сідзельнікаў
Біяграфія
Васіль Сідзельнікаў нарадзіўся 13 сакавіка 1921 года ў вёсцы Юрт-Канстанцінаўка (цяпер — Яшкінскі раён Кемераўскай вобласці). Малодшы брат — Герой Савецкага Саюза Парменій Міхайлавіч Сідзельнікаў. Пасля заканчэння Томскага педагагічнага тэхнікума працаваў настаўнікам, дырэктарам школы. У 1940 годзе Сідзельнікаў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З снежня 1942 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Да снежня 1943 года старшына Васіль Сідзельнікаў камандаваў агнявым узводам 1007-га лёгкага артылерыйскага палка 46-й лёгкай артылерыйскай брыгады 12-й артылерыйскай дывізіі прарыву 4-га артылерыйскага корпуса прарыву 65-й арміі Беларускага фронту. Вызначыўся падчас вызвалення Гомельскай вобласці Беларускай ССР. 21 снежня 1943 г. узвод Сідзельнікава адбіваў нямецкую контратаку ў раёне вёскі Гарохавічы Калінкавіцкага раёна, знішчыўшы 7 нямецкіх танкаў і вялікую колькасць салдат і афіцэраў праціўніка. У разгар бою сам стаў да гарматы і падбіў 1 танк праціўніка, але і сам загінуў ад прамога пападання ў гармату. Першапачаткова быў пахаваны ў Гарохавічах, пазней перапахаваны ў брацкай магіле ў вёсцы Любань Акцябрскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 сакавіка 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» старшыня Васіль Сідзельнікаў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнамі Леніна і Чырвонай Зоркі, медалём.
У гонар братоў Сідзельнікавых названыя вуліца ў Яшкіна, школы ў іх роднай вёсцы і ў Яшкіна.
Філіял Нацыянальнага дзяржаўнага гуманітарнага ліцэя імя Якуба Коласа (Светлагорск)
'''Філіял Нацыянальнага дзяржаўнага гуманітарнага ліцэя імя Якуба Коласа ў г. Светлагорску''' — установа агульнай сярэдняй адукацыі, якая дзейнічала ў 1993—2001 гадах, першы ліцэй у Гомельскай вобласці. Да 1998 года называлася «Філіял Беларускага гуманітарнага адукацыйна-культурнага цэнтра ў г. Светлагорску» (філіял БГАКЦ у г. Светлагорску).
З’яўляўся часткай Нацыянальнага дзяржаўнага гуманітарнага ліцэя імя Якуба Коласа (да 1998 — Беларускі гуманітарны адукацыйна-культурны цэнтр, БГАКЦ), г. Мінск. Паводле дамовы паміж БГАКЦ і Светлагорскім гарадскім аддзелам адукацыі, філіял фінансаваўся з гарадскога бюджэту. Адбыліся 5 выпускаў (1997 — 2001).
Меў агульнагуманітарны ўхіл навучання: паглыблена выкладаліся беларуская і замежныя мовы, літаратура, гісторыя; шэраг курсаў па выбары: другая і трэцяя замежныя мовы, уводзіны ў логіку, псіхалогію, правазнаўства і г. д. Навучанне вялося з 8 — 9 да 11 кл. Навучэнцы — з г. Светлагорска і раёна, іншых раёнаў Гомельскай вобл. Дырэктар — Т. В. Маслюкоў, выкладчыкі — Л. І. Лазко, Я. П. Мухін, М. В. Цясёлкіна і інш. Выпускнікі паступалі ў асноўным на спецыяльнасці грамадазнаўчага кірунку ў вышэйшыя навучальныя ўстановы Беларусі і інш. краін, у тым ліку ў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Ф. Скарыны, БДУ, ЕГУ, у Каледжы аб’яднанага свету, ва універсітэты Гановера (Германія), Сарбоны (Парыж) і інш.
Выры (гміна)
Вы́ры (Wyry) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мікалоўскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вырах. Плошча гміны складае 34,45 км². Станам на 2004 год у гміне Выры пражывалі 6249 чалавек, шчыльнасць — 181,4 чал./км².
Венецыянскі кінафестываль 1993
50-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 31 жніўня па 11 верасня 1993 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымалі два фільмы: «» рэжысёра Роберта Олтмена і «Тры колеры: Сіні» рэжысёра Кшыштафа Кеслёўскага.
Ксаўер Сэмюэл
Ксаўер Сэмюэл (Xavier Samuel; нар., Гамільтан, Аўстралія) — аўстралійскі.
Біяграфія
Ксаўер Сэмюэл нарадзіўся 10 снежня 1983 года ў Гамільтане. Правёў дзяцінства ў Адэлаідзе, дзе ў 2001 годзе скончыў каледж, у апошні год навучання займаўся ў класе драматычнага мастацтва. Затым скончыў акцёрскае аддзяленне Універсітэта Фліндэрса ў Адэлаідзе (2005). Дэбютаваў на экране ў 2003 годзе ў тэлевізійным серыяле «Дочкі Маклеада». Набыў шырокую вядомасць дзякуючы ролі ў фільме «Змярканне. Сага. Зацьменне» (2010).
Сяргей Іосіфавіч Параджанаў
Сяргей Іосіфавіч Параджанаў (Саркіс Параджанян) (Սարգիս Հովսեփի Փարաջանյան;, 9 студзеня 1924, , Грузінская ССР, СССР — 21 ліпеня 1990, , Армянская ССР, СССР) — армянскі ,. Народны артыст Украінскай ССР (1990), народны артыст Армянскай ССР (1990).
Біяграфія
Нарадзіўся 9 студзеня 1924 года ў Тбілісі (Грузінская ССР).