cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Беларуская Народная Рэспубліка
Міжнародныя адносіны
БНР мела консульствы у Кіеве (ген.) і Адэсе з 1918 г., аднак не атрымала афіцыйнага прызнання ні ад Рады УНР, ні ад Украінскай дзяржавы гетмана Скарападскага. Фактычныя адносіны падтрымліваліся з Германіяй, Балгарыяй, Турцыяй і Польшчай. Дзейнічала Вайскова-дыпламатычная місія БНР у Латвіі і Эстоніі.
Польскі гісторык Дарота Міхалюк указвае, што дэ-факта (фактычна) толькі Фінляндыя прызнала БНР, а афіцыйна дэ-юрэ (юрыдычна) ніводная дзяржава не прызнала БНР, у тым ліку дзяржавы-пераможцы ў Першай сусветнай вайне (Вялікабрытанія, Францыя, ЗША), менавіта якія вызначалі новы расклад сіл у Еўропе.
Беларускі гісторык Алесь Смалянчук указвае, што дэ-юрэ (юрыдычна, афіцыйна) ніводная дзяржава не прызнала БНР як дзяржаву, а толькі проста завязвалі адносіны з прадстаўнікамі БНР.
Нямецкі даследчык Е. Энгельгарт адзначае, што Германія па розных прычынах не прызнала беларускага ўрада, і таму ён быў вымушаны абмежавацца прадстаўніцтвам беларускага народа ў нацыянальных і культурных пытаннях. Рычард Пайпс робіць выснову, што немцы не збіраліся падтрымаць абвешчаную Радай БНР незалежнасць, таму што разглядалі Беларусь як крыніцу таннай сыравіны і рабочай сілы.
Украінская Народная Рэспубліка
У пачатку студзеня 1918 года Беларуская Цэнтральная Рада па тэлеграфе звязалася з Генеральным Сакратарыятам Украінскай Народнай Рэспублікі з просьбай каб ён узяў на сябе абавязацельства абароны інтарэсаў Беларусі на мірных перамовах у Брэсце.
19 красавіка 1918 года ў Кіеве адбылося першае афіцыйнае паседжанне прадстаўнікоў Украінскай Цэнтральнай Рады і Рады Беларускай Народнай Рэспублікі. З боку Украінскай Народнай Рэспублікі былі Ліхнякевіч, Свідзерскі, Пятроўскі, з боку Беларускай Народнай Рэспублікі Цвікевіч, Рак-Міхалоўскі. Паседжанне адкрыў Ліхнякевіч, які ад УЦР вітаў дэлегацыю БНР. На паседжанні абмяркоўвалася правядзенне межаў паміж Украінскай Народнай Рэспублікай і Беларускай Народнай Рэспублікай.
20 красавіка адбылося другое паседжанне прадстаўнікоў урада УНР і БНР па пытанні размежавання межаў. Кіраўніком паседжання быў Цвікевіч.
Ацэнкі
Гісторыкі Уладзімір Ладысеў і Пётр Брыгадзін характарызуюць БНР так: ''«Разглядаць БНР як сфарміраваўшуюся беларускую нацыянальную дзяржаву няма аб’ектыўнай навуковай высновы. Але нельга таксама пагадзіцца з тымі навукоўцамі, якія не лічаць БНР рэальным фактам. Беларуская Народная Рэспубліка была дзяржаўным утварэннем у стадыі фарміравання. Яна функцыяніравала ў спецыфічных умовах акупацыі. Да дзяржаўнасці беларускія нацыянальныя дзеячы не дайшлі, аднак ад самой ідэі да яе ажыццяўлення прайшлі значны шлях. <…> Неаспрэчным з’яўляецца тое, што самім фактам утварэння БНР пытанне беларускай нацыянальнай дзяржаўнасці было пастаўлена ў плоскасць практычнай рэалізацыі»''.
Гісторык Дарота Міхалюк, ацэньваючы БНР як праект дзяржаўнасці Беларусі, адзначыла: ''«У 1918—1919 гг., калі адбываліся змены на палітычнай карце Усходняй Еўропы, перамагла канцэпцыя левага крыла беларускіх сацыялістаў. <…> У дзяржаўнай палітыцы беларускія лідары левага крыла адкінулі дэмакратызацыю жыцця і не здолелі выбудаваць настолькі шырокай сацыяльнай платформы, каб ідэя беларускай дзяржаўнасці ахапіла ўсе грамадскія пласты. У выніку ідэя БНР адрасавалася ніжэйшым пластам з сацыялістычнымі настроямі, вышэйшыя ж пласты і прадстаўнікі іншага светапогляду былі выключаныя, з-за чаго яны не бачылі неабходнасці падтрымліваць дзяржаву такога характару»''. І дадае, што абвяшчэнне БНР і пагроза, што яна ўвойдзе ў сферу ўплыву Польшчы, схіліла бальшавікоў да стварэння буфернай дзяржавы — БССР.
Уладзімір Ляхоўскі выказваецца, што БНР — гэта палітычныя структуры, генетычна звязаныя з Усебеларускім з’ездам 1917 года, якія паставілі сабе мэтай абвяшчэнне і замацаванне незалежнасці Беларусі — на шляху суверэнізацыі ў 1917—1918 гг. народаў Беларусі. Ляхоўскі лічыць, што абвяшчэнне пад уплывам братоў Івана і Антона Луцкевічаў незалежнасці БНР менавіта 25 сакавіка 1918 г. было стратэгічнай памылкай, бо (у адрозненне ад абвяшчэння незалежнасці Літвы актам 26 лютага 1918 г., які кансалідаваў літоўскі нацыянальны рух — усе літоўскія палітычныя партыі і суполкі ) акт 25 сакавіка прывёў не да кансалідацыі беларускіх палітычных груповак, а да расколу. Ляхоўскі сцвярджае, што сярод дзеячоў БНР не было дасведчаных палітыкаў (многім з якіх не было і 30 гадоў узросту), што маглі б аналізаваць новую геапалітычную рэальнасць. На думку Ляхоўскага, калі б абвяшчэнне незалежнасці БНР адбылося ў жніўні 1918 г. (калі была падпісана дадатковая дамова паміж Германіяй і савецкай Расіяй і стала тады зразумела, што тэрыторыя Беларусі ў канцы 1918 г. адыдзе да савецкай Расіі), то ясна, што прыхільнікаў незалежнасці Беларусі было б значна болей сярод прадстаўнікоў мясцовых самаўрадаў, нацыянальных меншасцяў, мінскай гарадской думы, мінскай земскай управы і не было б такога палітычнага расколу. У той жа час Ляхоўскі ўхваляе тагачасную пазіцыю Мітрафана Доўнар-Запольскага, які лічыў, што акт 25 сакавіка абвешчаны і з гэтага трэба зыходзіць, а не займацца яго крытыкаваннем. Ляхоўскі таксама дадае, што такія працэсы і з’явы як беларуская выдавецкая справа, беларуская школьная справа, беларускія кааператывы і тэатральныя гурткі, хоры, мінскія беларускамоўныя газеты не фінансаваліся ў тыя часы ўрадам БНР, які на тое не меў грошай. Ляхоўскі заўважае, што трэба разумець, што беларускі нацыянальны рух у тыя часы быў шырэйшы за БНР, бо беларускія культурныя праекты ў тыя часы падтрымліваліся прыватнымі асобамі, грамадскімі суполкамі і фондамі (напрыклад, у снежні 1917 г. першыя дзесяць мінскіх беларускамоўных школ атрымлівалі грошы ад мінскай гарадской думы).
Гісторык і палітолаг Андрэй Казакевіч лічыць, што не след крытыкаваць дзеячоў беларускага Адраджэння пачатку XX ст. за сацыялістычны ўхіл і не след лічыць гэта за памылку, бо некаторыя рэчы ў тыя часы проста па-іншаму нельга было рабіць: беларусы былі сялянскім народам і вызначаліся паводле беларускай мовы і этнічнай (народнай) культуры, а для ліберальна-кансерватыўнай праграмы (якая была ў краёўцаў) не было сацыяльнай базы. Казакевіч адхіляе варыянт мабілізацыі беларусаў у пачатку XX ст. без негамагеннасці ў моўных і культурных адносінах, а ў той жа час сам адзначае: ''«Беларускае нацыятварэнне — гэта не тое, што рабіла адна партыя ці рух. <…> А на ўзроўні культуры ды грамадства ўсё было яшчэ складаней. Засяроджванне ўвагі на нейкім вузкім сегменце, высоўванне яго менавіта як адзінага выразніка працэсу — гэта проста няправільна. <…> Не варта перабольшваць уніфікаванасць і кансалідаванасць сучасных нацый увогуле»''.
Гісторык Алег Латышонак ацэньвае праект дзяржаўнасці і шанцы БНР так: ''«Думаю, што калі б былі іншыя людзі, не сацыялісты, то было б больш шанцаў на тое, каб стварыць дзяржаву. Для мяне было ясна, што гэтыя людзі не нацыяналісты і не дзяржаўнікі, калі яны вышэй ставілі сацыяльную рэвалюцыю, прычым невядома, ад імя каго яны гаварылі, таму што народ быў большасцю кансерватыўны і манархічны. <…> Усе гэтыя ідэі Беларускай Сацыялістычнай Грамады яшчэ да Першай сусветнай вайны — гэта жах! Забраць у людзей зямлю, пасля даваць яе ў арэнду, ніякай прыватнай маёмасці — гэта кашмар, да ніякага беларускага селяніна з такой праграмай не можна было ісці…»''.
Паводле Аляксандра Кавалені, факт абвяшчэння Беларускай Народнай Рэспублікі і дзейнасць яе Рады — гэта была першая спроба не толькі прадэклараваць, але і ажыццявіць практычныя захады ўтварэння беларускай дзяржаўнасці, што мае вялікае гістарычнае значэнне. Абвяшчэнне БНР аказала значны ўплыў на фарміраванне нацыянальнай самасвядомасці беларускага народа, стала важным крокам далейшага дзяржаватворчага працэсу.
Ігар Марзалюк мяркуе: ''«Нельга толькі стваральнікаў БНР лічыць правапераемнікамі ідэй 1-га Усебеларускага з’езда. Яшчэ больш, дэмакратычнага мандата і легітымнай правапераемнасці з Усебеларускім з’ездам Рада БНР на самай справе не мела, бо Усебеларускі з’езд ніколі патрабаванняў незалежнасці не агучваў. Легітымным пераемнікам і прадаўжальнікам ідэй Усебеларускага з’езда быў Белнацкам. Ад пачатку 1918 года ў беларускім руху існавалі і сапернічалі дзве плыні — „белнацкамаўцы“ і „бэнээраўцы“»''. Ігар Марзалюк таксама дадае: ''«Кожная з гэтых плыняў адмаўляла іншую, абвінавачваючы ў здрадзе беларускай справе і беларускаму народу. Аб’ектыўна ж — і тыя, і другія працавалі на карысць Беларусі, імкнуліся да стварэння беларускай дзяржаўнасці. Дарэчы, і тыя, і другія былі прадстаўнікамі розных партый сацыялістычнага кірунку»''.
Алесь Белы ацэньвае, што нельга лічыць Беларускую Народную Рэспубліку (БНР) гістарычнай альтэрнатывый беларускаму савецкаму праекту (БССР): факт таго, што пасля 1926 года большасць з айцоў-заснавальнікаў БНР улілася ў БССР-аўскі праект, сведчыць пра тое, што рэальнай альтэрнатывы паміж імі не было. Алесь Белы таксама не лічыць, што былі нейкія ідэалы БНР, да якіх цяпер можна было б вярнуцца.
Отклики
«Отклики» — грамадска-палітычная і літаратурная газета радыкальнага кірунку. Выдавалася 14 студзеня і 2 красавіка, з 6 лютага да 2 мая гг. у Гомелі на рускай мове спачатку штотыднёва, а з № 25 за 1914 г. штодзённа. Рэдактар-выдавец М.І.Кулябка-Карэцкі, ён жа аўтар большасці матэрыялаў. Газета была ў апазіцыі да царызму, неаднаразова падвяргалася судовым спагнанням, выходзіла з перапынкамі. Крытыкавала паліцэйска-бюракратычны рэжым, засілле цэнзуры. У артыкуле «Сацыялісты і вайна» выступіла супраць імперыялістычнай вайны. Асвятляла літаратурнае жыццё Гомеля, асабліва т.зв. «Літаратурныя суды» — канферэнцыі чытачоў, прысвечаныя папулярным творам.
Бітва пад Маркушавам
Адбылася 26 ліпеня 1792 года пад час Вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года. Яна была апошняй бітвай гэтай вайны.
У Маркушаве быў ар'ергард польскіх войскаў. На яго з усходу (ад Гарбава) ішлі казакі. Юзаф Панятоўскі павёў свае верныя войскі (12 эскадронаў) ва ўжо бессэнсоўны бой. Аднак казакі былі адбітыя і адхілены ў напрамку Гарбавы. У баі загінулі 20 палякаў, у тым ліку генеральны інспектр кавалерыі, генерал Януш Станіслаў Ільінскі.
Бітва пад Зэльвай
Бі́тва пад Зэ́львай — бітва ў часе вайны Расіі з Рэччу Паспалітай, якая адбылася 4—5 ліпеня 1792 года.
Атрымаўшы паразу пад Мірам 10 чэрвеня 1792, літоўскі корпус пачаў адступленне. 4 ліпеня атрад пяхоты (каля 1200 штыкоў) пад камандаваннем маёра Ведэльштэта на бродзе праз Зэльвянку сутыкнуўся з авангардам царскага войска. Пасля кароткага бою атрад заняў брод і ўтрымліваў свае пазіцыі да змяркання.
Увечары пачаўся лівень, і Міхал Забела загадаў разбіць лагер каля ракі, палічыўшы, што благое надвор'е стрымае рускіх. Наступным ранкам, нягледзячы на неспрыяльныя ўмовы, рускія перагрупаваліся, пад дажджом пераправіліся праз раку і неспадзявана атакавалі літоўскае войска. Міхал Забела прыняў рашэнне адступаць.
Сем камянёў
«Сем камянё́ў» — кніга беларускага аўтара Аляксея Шэіна. Жанр — мастацкая проза, фэнтэзі. Выдадзена ў 2015 годзе выдавецтвам «Пазітыў-цэнтр».
Сюжэт
Галоўны герой кнігі, хлопец па імі Ясь, апынуўся ў дзівоснай краіне Эферыі. Ён імкнецца разгадаць загадку крышталёў, тайна якіх схавана ў вяках, для выратавання жыцця сваёй сяброўкі. Пра прыход героя, якім акажацца сам Ясь, гаворыцца ў старажытных летапісах, якія называюць яго «Дастойным». Толькі ён адзін зможа раскрыць таямніцу Сямі Камянёў.
Сама ж краіна знаходзіцца пад прыгнётам самазванца, які захапіў уладу і несправядліва кіруе народам. І паралельна галоўны герой змагаецца і за вяртанне свабоды краіне Эферыі.
Водгукі на кнігу
Літаратурны крытык Ганна Янкута пра кнігу кажа, што: «''Гэта раман пра цуды, якія, хоць і здараюцца ў дзівосным свеце, закліканыя падкрэсліць, што ў цудзе няма нічога надзвычайнага. А яшчэ — пра прыгоды, перажыць якія таемна марыць ці не кожны захоплены чытач. Падазраю, што ад узросту гэта не залежыць''».
Журналіст і адзін з аўтараў праекту Velvet.by Ганна Севярынец выказалася, што «''Раман — вельмі цікавы. Неспрактыкаваны чытач знойдзе ў ім асаблівы свет, захапляльны сюжэт і цікавых герояў, спрактыкаваны — выявіць глыбокую хрысціянскую падаплёку. Сем частак рамана, сем цудоўных камянёў, сем дзён стварэння свету, персанажы, у якіх так раптоўна адгадваюцца героі, вядомыя нам паводле зусім іншых гісторыяў... Па-мойму, у беларускай літаратуры нічога падобнага пакуль яшчэ не было. Зусім. І вось з’яўляецца''».
Святлана Іванаўна Сухавей
Святлана Іванаўна Сухавей (нар., Мазыр, Гомельская вобласць) — беларускі актрыса. Заслужаная артыстка Рэспублікі Беларусь, член Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Біяграфія
Нарадзілася 28 кастрычніка 1952 года ў Мазыры.
Працавала актрысай, вядучым майстрам сцэны тэатрастудыі кінаакцёра рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Нацыянальная кінастудыя „Беларусьфільм“». Сыграла больш як 45 роляў у мастацкіх фільмах і серыялах кінастудый «Беларусьфільм», «Масфільм», «Ленфільм», «Узбекфільм», «ДЭФА» (ГДР), Свярдлоўскай кінастудыі і кінастудыі імя А.Даўжэнкі.
З’яўляецца старшынёй грамадскага аб’яднання «Беларуская гільдыя акцёраў кіно», членам прэзідыума Цэнтральнага камітэта Беларускага прафсаюза работнікаў культуры, членам савета спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падтрымцы таленавітай моладзі.
Выбіралася дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Член Беларускага саюза кінематаграфістаў з 1975 года, член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1997 года.
Мікіта Алегавіч Някрасаў
Мікіта Някрасаў (нар., Рэчыца) — беларускі футбаліст, паўабаронца барысаўскага БАТЭ.
Клубная кар’ера
Выхаванец рэчыцкай ДЮСШ-2, ва ўзросце 15 гадоў паступіў у мінскую Акадэмію АБФФ, пасля заканчэння якой у жніўні 2018 года трапіў у дубль мінскага «Тарпеда», дзе хутка стаў асноўным іграком. У ліпені 2019 года, калі з-за фінансавых праблем «Тарпеда» пакінула большасць асноўнага складу, перайшоў у рэчыцкі «Спадарожнік», у складзе якога рэгулярна з’яўляўся на полі, выходзячы на замену.
У студзені 2022 года пачаў трэніравацца з барысаўскім БАТЭ і неўзабаве падпісаў кантракт з клубам.
Міжнародная кар’ера
У сакавіку 2017 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у элітным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
2 верасня 2021 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, калі выйшаў у стартавым складзе ў адборачным матчы чэмпіянату Еўропы супраць Ісландыі (1:2) і быў заменены ў другім тайме.
Дыянісій Фракійскі
Дыянісій Фракійскі (Διονύσιος ὁ Θρᾷξ; 170 да н.э. — 90 да н.э.) — антычны граматык.
Лінгвістычныя даследаванні
Яго «Граматыка» — першая ў еўрапейскай навуцы пра мову сістэматычная граматыка. У ёй вызначаюцца прадмет і задачы граматыкі, даюцца звесткі аб правілах чытання і націску, пра інтанацыю, пунктуацыю, класіфікацыю галосных і зычных, вядзецца гаворка пра характарыстыку складоў, вызначэнне слова і сказа. Асноўная ўвага ў граматыцы надаецца часцінам мовы (іх восем: імя, дзеяслоў, дзеепрыметнік, артыкль, займеннік, прыназоўнік, прыслоўе і злучнік). Яны выдзяляюцца галоўным чынам на аснове марфалагічных і семантычных прымет (часткова сінтаксічных). Так, імя вызначаецца як часціна мовы, якая змяняецца па склонах і, апрача таго, мае пэўнае значэнне (прадметнае або рэчыўнае).
У адрозненне ад стоікаў, якія арыентаваліся на логіку, слова і сказ Дыянісій вызначаў на аснове лінгвістычнага крытэрыя. Напрыклад, пад словам ён разумеў найменшую частку звязнага маўлення, а пад сказам — злучэнне слоў, якія выражаюць закончаную думку.
Як і стоікі, у грэчаскай мове ён вылучаў пяць іменных склонаў: прамы, родны, давальны, вінавальны і клічны.
Адна з заслуг Дыянісія ў тым, што ён стварыў многа граматычных тэрмінаў, у прыватнасці, упершыню ў грэчаскай граматычнай навуцы даў назвы дзеяслоўным ладам (абвесны, загадны, пажадальны, умоўны і няпэўны).
Гісторыя мовазнаўства сведчыць, што граматыка Дыянісія Фракійскага стала «маці ўсіх еўрапейскіх граматык, у тым ліку і рускай» (Ф. Ф. Зялінскі).
Оцу
Оцу (大津市) — цэнтральны горад Японіі, адміністрацыйны цэнтр прэфектуры Сіга.
Горад прылягае непасрэдна да Кіёта і звязаны з Кіёта адзінай сістэмай метро.
Статус горада Оцу атрымаў 1 кастрычніка 1898.
Горад знаходзіцца на паўднёвым беразе самага вялікага возера Японіі — возера Біва, вакол якога размешчана прэфектура Сіга.
Горад знакаміты храмам Міі-дэра будыйскай школы Тэндай.
У горадзе Сакамато ў складзе Оцу знаходзіцца знакамітая сінтаісцкая кумірня Хіёсі-тайся.
Над горадам размешчана гара Хіэй з храмам Энраку-дзі будыйскай школы Тэндай.
Спіс аб’ектаў PGC (1755001—1756000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1755001—1756000)
Пінскі павет (1921—1940)
Пінскі паве́т (Powiat piński) — павет Палескага ваяводства міжваеннай Польскай Рэспублікі. Цэнтр — Пінск. Складаўся з 14 вясковых гмін (12 у 1939), 1 горада і 2 мястэчак. Агульная плошча павета — 5587 км², насельніцтва — 183600 чалавек, шчыльнасць — 32,8 чал. на км².
Гісторыя
У 1920 годзе Святавольская і Целяханская воласці перададзены ў Косаўскі павет, Дабраслаўская, Кажан-Гарадоцкая, Лунінская, Пагосцкая, Плотніцкая, Столінская, Хатыніцкая і Церабяжоўская воласці  — у Лунінецкі павет.
З 18 сакавіка 1921 года ў складзе Палескага ваяводства Польшчы.
З 4 снежня 1939 года пераважная частка ў складзе Пінскай вобласці БССР. 15 студзеня 1940 года павет скасаваны, на яго тэрыторыі ўтвораны раёны.
Стэрнація
Стэрнація (Sternatia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 2698 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 169 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 73010. Тэлефонны код — 0836.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giorgio Martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Хорн
Хорн (Îles Horn), таксама архіпелаг Футуна (Îles de Futuna) — архіпелаг у Ціхім акіяне. Уваходзіць у склад Уоліс і Футуна. Агульная плошча — 94,3 км². Насельніцтва (2008 г.) — 4238 чал.
Архіпелаг складаецца з двух вулканічных астравоў Футуна і Алофі. На падводных схілах вулкана сустракаюцца магнітныя анамаліі. Найвышэйшы пункт вострава Футуна — гара Пуке (524 м), вострава Алофі — гара Калафау (417 м). Частку ўзбярэжжа атачае каралавы рыф. Дзякуючы трапічнаму вільготнаму клімату на астравах ёсць невялікія рэкі. Астравы знаходзяцца ў зоне ўздзеяння трапічных цыклонаў.
Архіпелаг населены палінезійскім народам футуна, які да прыходу еўрапейцаў стварыў на ім дзве невялікія дзяржавы Сігаве і Ала. У маі 1616 г. астравы былі адкрыты галандскай экспедыцыяй і атрымалі назву Хорн у гонар аднаго з галандскіх гарадоў. У 1887 г. Сігаве і Ала трапілі ў каланіяльную залежнасць ад Францыі.
Мясцовая эканоміка скіравана на забеспячэнне ўнутранага спажывання. Развіваюцца земляробства і рыбалоўства. Востраў Алофі амаль ненаселены, выкарыстоўваецца для сельскай гаспадаркі.
IC 3159
IC 3159 — галактыка тыпу SB ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
ФК Вілія Вілейка
«Вілія» — беларускі футбольны клуб з горада Вілейка Мінскай вобласці. У цяперашні час выступае ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі.
Сцяпан Фёдаравіч Шутаў
Сцяпа́н Фё́даравіч Шу́таў (30 студзеня (паводле старога стылю 17 студзеня) 1902, маёнтак Скубейкава, Бабруйскі павет, Мінская губерня —, Кіеў, Украіна) — удзельнік Грамадзянскай і Вялікай Айчыннай войнаў, камандзір 20-й гвардзейскай танкавай брыгады (5-ы гвардзейскі танкавы корпус), палкоўнік, двойчы Герой Савецкага Саюза 1944.
Біяграфія
Нарадзіўся ў маёнтку Скубейкава, Бабруйскі павет, Мінская губерня (цяпер вёска Дварэц у Магілёўскай вобласці). З беларускай сялянскай батрацкай сям’і. У складзе чырвонагвардзейскіх і партызанскіх аддзелаў удзельнічаў у баях супраць нямецкіх і польскіх войскаў у Беларусі. З 1924 года член ВКП(б), па партмабілізацыі накіраваны ў шэрагі Чырвонае Арміі.
У 1927 годзе скончыў Аб’яднаную ваенную школу імя УЦВК, у 1930 — Ваенна-палітычныя курсы, у 1932 — Ленінградскія бранетанкавыя курсы ўдасканалення, у 1937 — акадэмічныя курсы ўдасканалення пры Ваеннай акадэміі механізавання і матарызацыі і ў 1943 — акадэмічныя курсы ўдасканалення каманднага складу. Да вайны камандаваў танкавай ротай, батальёнам.
Вялікую Айчынную вайну пачаў камандзірам танкавага батальёну, ваяваў на Заходнім, Волхаўскім, Варонескім, 1-м і 2-м Украінскіх франтах у пасадах камандзіра батальёна, танкавага палка, брыгады, намесніка камандзіра 9-го гвардзейскага механізаванага корпуса. Удзельнічаў у бітве пад Масквой, на Курскай Дузе, фарсіраваў Днепр, вызваляў Кіеў. За фарсіраванне Дняпра і вызваленне Кіева, за ўмелае кіраўніцтва брыгадай і выяўленыя пры гэтым гераічнасць і мужнасць 10 студзеня 1944 г. ганараваны званнем Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалём «Залатая Зорка» (№ 2158 ). Другой «Залатой Зоркай» быў узнагароджаны за ўзорнае выкананне заданняў камандавання падчас Яска-Кішынёўскай аперацыі 13 верасня 1944 г. У адным з баёў быў цяжка паранены ў руку і пасля яе ампутацыі ў верасні 1944 выйшаў у адстаўку. Быў узнагароджаны таксама яшчэ адным Ордэнам Леніна, двума ордэнамі Чырвонага Сцяга і медалямі.
Жыў у Кіеве, дзе і памёр пасля цяжкай хваробы. Пахаваны тамсама на Байкавых могілках.
Памяць
Бронзавы бюст двойчы Героя Савецкага Саюза Шутава ўсталяваны на яго радзіме ў пасёлку Глуск, яго імем названая вуліца Вуліца Сцяпана Шутава ў Маскве і Кіеве, а таксама цеплаход «Сцяпан Шутаў» у Верхнедняпроўскім рачным параходстве.
NGC 1363
NGC 1363 (іншыя абазначэнні — IRAS03324-1000, PGC 13245) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Малітва Гасподняя
Малітва Гасподняя, Малітва Панская (або «Ойча наш») з’яўляецца цэнтральнай малітвай у хрысціянстве. Паводле Евангелля, Ісус Хрыстос даў яе сваім вучням, калі яны прасілі Яго навучыць іх малітве.
У Новым Запавеце Бібліі, малітва з’яўляецца ў дзвюх формах: у Евангеллі ад Мацвея ў рамках дыскурсу пра паказную праведнасць у Нагорнай пропаведзі; і ў Евангеллі ад Лукі, у якім запісваюцца Ісус, да якога падышоў «адзін з яго вучняў» з просьбай навучыць іх «маліцца, як Ян навучыў вучняў сваіх.»
Літургічная форма
Літургічнай формай лічыцца малітва паводле Евангелля ад Мацвея.
У перакладзе Васіля Цяпінскага
Першы беларускі пераклад малітвы выканаў Васіль Цяпінскі паводле тэксту Евангелля ад Мацвея:
«Ойча наш» паводле Евангелля ад Мацвея
''Ойча наш, Які ёсць на нябёсах! Хай свяціцца імя Тваё;
''хай прыйдзе Царства Тваё; хай будзе воля Твая як на небе, так на зямлі;
''хлеб наш надзённы дай нам сёння;
''і даруй нам правіны нашыя, як і мы даруем вінаватым перад намі;
''і не дапусьці нас да спакусы, але ратуй нас ад ліхога; бо Тваё ёсць Царства і сіла і слава навекі. Амін.''
«Ойча наш» паводле Евангелля ад Лукі
''Ойча наш, Які ісць ў нябёсах! хай свяціцца імя Тваё; хай прыйдзе Царства Тваё; хай будзе воля Твая і на зямлі,
''як на небе; хлеб наш надзённы давай нам на кожны дзень;
і даруй нам грахі нашыя, як і мы даруем кожнаму вінаватаму перад намі; і не дапусьці нас у спакусу, але ратуй нас ад ліхога.
Ігар Азоравіч Спільнічэнка
Ігар Азоравіч Спільнічэнка (нар., Слуцк Мінскай вобласці) — беларускі ўрач і палітык.
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «лячэбная справа».
Працаваў урачом-інтэрнам аддзялення анестэзіялогіі і рэаніматалогіі Мінскай абласной клінічнай бальніцы. Быў урачом анестэзіёлагам-рэаніматолагам, намеснікам галоўнага ўрача па медыцынскаму абслугоўванню насельніцтва Слуцкага тэрытарыяльна-медыцынскага аб’яднання. Займаў пасаду галоўнага ўрача ўстановы аховы здароўя «Вілейская цэнтральная раённая бальніца».
Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Клаўдзій Пталемей
Клаўдзій Пталемей (Κλαύδιος Πτολεμαῖος, лац. Ptolemaeus), радзей Пталамей (Πτολομαῖος, Ptolomaeus) (каля. 87-165) — старажытнагрэчаскі астраном, астролаг, матэматык, оптык, тэарэтык музыкі і географ. У перыяд з 127 па 151 год жыў у Александрыі, дзе праводзіў астранамічныя назіранні.
Біяграфія
Гісторыя даволі дзіўным чынам абыйшлася з асобай і працамі Пталемея. Пра яго жыццё і дзейнасць няма ніякіх згадак у сучасных яму аўтараў. У гістарычных працах першых стагоддзяў нашай эры Клаўдзій Пталемей часам звязваўся з дынастыяй Пталемеяў, але сучасныя гісторыкі лічаць гэта памылкай, якая ўзнікла з-за супадзення імёнаў (імя Пталамей было папулярным на тэрыторыі былога царства Лагідаў). Рымскі nomen (радавое імя) Клаўдзій (Claudius) паказвае, што Пталамей быў рымскім грамадзянінам і продкі яго атрымалі рымскае грамадзянства, хутчэй за ўсё, ад імператара Клаўдзія.
Аляксандр Іванавіч Марынеска
Аляксандр Іванавіч Марынеска (2 [15] студзеня 1913,, Херсонская губерня, Расійская імперыя — , , СССР) — камандзір Чырванасцяжнай падводнай лодкі «С-13» Чырванасцяжнай брыгады падводных лодак Чырванасцяжны балтыйскага флоту (КБФ) ВМФ СССР, капітан 3-га рангу. Герой Савецкага Саюза (1990, пасмяротна).
Вядомы патапленнем 30 студзеня 1945 года судна «Вільгельм Густлоф» ваенна-марскога флоту нацысцкай Германіі падчас Вялікай Айчыннай вайны (1941—1945), якое савецкая прэса назвала «атакай стагоддзя», а самога Аляксандра Марынеска — «падводнікам № 1».
Павел Юр’евіч Маркаў
Павел Маркаў (нар. ) — беларускі футбаліст, абаронца магілёўскага «Дняпра».
Клубная кар’ера
У пачатку 2018 года паслядоўна праходзіў прагляд у «Дняпры», «Крумкачах» і «Лідзе», у выніку ў сакавіку стаў іграком мікашэвіцкага «Граніта». У ліпені 2018 года вярнуўся ў «Лакаматыў», дзе на працягу трох галоў быў трывалым іграком стартавага складу.
У ліпені 2021 года перайшоў у магілёўскі «Дняпро». Замацаваўся ў стартавым складзе каманды, у сезоне 2022 гуляў з ёй у Вышэйшай лізе. У снежні 2022 года падоўжыў кантракт з магілёўскім клубам.
Уладзімір Міхайлавіч Барздоў
Уладзімір Міхайлавіч Барздоў (нар., Рыга, Латвія) — беларускі спецыяліст у галіне фізікі цвёрдага цела, мікра- і нанаэлектронікі. Доктар фізіка-матэматычных навук (2000), прафесар (2003).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Радыёфізіка і электроніка», 1976; аспірантура, 1984). Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (факультэт радыёфізікі і электронікі, кафедра фізічнай электронікі і нанатэхналогій, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: мікра- і нанаэлектроніка; нанафізіка.
Замак Крумлава
Замак Крумлава (Zámek Český Krumlov) — замак у Паўднёвай Багеміі ў 170 км ад Прагі. Лічыцца другім па велічыні замкам Чэхіі пасля Пражскага граду.
Гісторыя
Замак быў закладзены ў 1240—1242 гадах феадалам з роду Вітковічаў — Віцэк з Прчыцэ. Крыху пазней, у 1274 годзе, вакол замка паўстаў горад Чэскі Крумлаў. Пасля падзелу Вітковічаў на галіны, у 1302 годзе, замак застаўся за адной з іх — Розенбергамі. Першым з Розенбергаў яго атрымаў у спадчыну Генрых I Розенберг, дзякуючы якому Ніжні замак пашырыўся. Яго сын Пётр I Розенберг пабудаваў Верхні замак, а Ульрых II фон Розенберг — перабудаваў. Замак Крумлава заставаўся ўласнасцю роду Розенбергаў 300 гадоў — аж да 1602 года. Розенбергі, у прыватнасці, выкарыстоўвалі беспарадкі падчас гусіцкіх войнаў. У гэты час былі набыты новыя буйныя маёнткі, што дазволіла значна пашырыць тэрыторыю будынкаў замка Крумлава. Падчас праўлення радавым маёнткам Вілемам Розенбергам, па прычыне няўдалых палітычнай гульняў і вялізнага доўгу сям'і, замак Крумлава быў прададзены імператару Рудольфу II.
Яшчэ праз 20 гадоў, у 1622 годзе, імператар Фердынанд II перадаў валодання замка аднаму з прадстаўнікоў аўстрыйскага княскага роду — Яну Олдржыху Эггенбергу, з тытулам герцага Крумлоўскага. У другой палове XVII стагоддзя Ян Крысціян I Эггенберг здзейсніў шэраг рэканструкцый, якія дазволілі замку мець выгляд прэзентабельнай рэзідэнцыі эпохі барока. Таксама быў пабудаваны драўляны тэатр.
Род Эггенбергаў неўзабаве загас, у 1719 годзе ўсе ўладанні і тытулы былі перанятыя княжацкім родам Шварцэнбергаў. Ёзэф Адам Шварцэнберг здзейсніў маштабную рэканструкцыю, у выніку якой замак быў перабудаваны ў стылі венскага барока.
У 1947 годзе замак Крумлава быў пераведзены ў валоданьне вобласці, а праз час становіцца ўласнасцю Чэхаславакіі.
У 1992 годзе ўвесь гістарычны комплекс быў унесены ў спіс а'ектаў сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Апісанне замка, архітэктурныя асаблівасці
Замак размешчаны на стромкім скалістым мысе, які абмываецца ракой Влтава. Дарога ў замак ляжыць праз каменны мост, упрыгожаны статуямі Дзевы Марыі і святога Юзафа. За час свайго існавання замак некалькі разоў перабудоўвалі, дадаючы ў яго аблічча рысы Рэнесансу і барока. На паўночным баку замак уяўляе сабой прамавугольны будынак, на паўднёвай баку знаходзяцца стайні эпохі Рэнесансу, склад солі і каменны фантан (сярэдзіна XV стагоддзя). Мост праз Мядзведзевы ямы вядзе ў Ніжні замак, левая (паўднёвая) бок з'яўляецца самай старой часткай замка (Маленькі замак), тут знаходзіцца стары палац з вежай (XIII стагоддзе), у якім можна ўбачыць мноства карцін эпохі Адраджэння. З вежы адкрываецца прыгожы від на замак і горад. На ўсходнім і паўночным баку размяшчаецца вялікі двор Ніжняга замка, таксама там знаходзяцца палаты графа (1578 год); ў паўднёвым крыле — манетны двор, а ў заходнім можна ўбачыць гатычную вежу. Фасады ўпрыгожаны сграфіта ў стылі эпохі Рэнесансу і фрэскамі ў стылі барока. У цэнтры двара знаходзіцца каменны фантан (1641 год).
З Ніжняга замка ў Верхні замак вядзе ўжо іншы мост, там знаходзіцца палац Розенбергаў з двума маленькімі дварамі. Першы паверх ўсходняга крыла называюць пакоямі Розенберга. Гэта пакоі з драўлянымі столямі ў стылі эпохі Рэнесансу, невялікай колькасцю карцін і выдатнай калекцыяй фламандскіх габеленаў з Бруселя (XVI—XVII стагоддзя). У паўднёвага крыле замка знаходзіцца капліца Святга Іржы, якая ўяўляе сабой, першапачаткова, пабудову ў гатычным стылі XIV стагоддзя. У заходнім крыле знаходзіцца Маскарадная зала з насценнымі роспісамі працы Ёзэфа Ледерера — адна з славутасцяў замка.
На заходнім баку знаходзіцца унікальны пяціпавярховы Плашчавы мост праз глыбокі роў, які злучае Верхні замак з замкавым тэатрам. Два верхніх паверха крытага моста ўяўляюць сабой калідоры палаца тэатра і сады. Скульптуры, якія знаходзяцца на парапеце моста, — гэта копіі скульптур, якія выстаўлены ў музеі замка: Антоній Падуанскі, Фелікс Канталічаскі, Вацлаў і Ян Непамуцкі. Далей на захадзе размешчана школа верхавой язды і парк у стылі позняга барока (плошча парку складае каля 11 гектараў) з каскадным фантанам XVIII стагоддзя. На самым версе фантана можна ўбачыць скульптуру багіні Амфітрыты з трытонамі. Унізе — Нептун, а наадварот — німфа з трытонаў. Балюстрада фантана ўпрыгожана каменнымі вазамі і скульптурамі — сімвалам часоў года. У паўночнай частцы парку знаходзіцца павільён, упрыгожаны фрэскамі XVIII стагоддзя. У XIX стагоддзі планіроўка парку была зменена, у выніку чаго паўстаў класічны англійскі парк. Рэстаўрацыйныя працы апошніх гадоў вяртаюць парку элементы ракако, якія з'явіліся ў афармленні парку ў другой палове XVIII стагоддзя. Галоўнай славутасцю палацавага парку з'яўляецца Беларыя, летні палац, які быў пабудаваны ў 1757 годзе ў стылі ракако.
Для правядзення летніх фестываляў тэатра быў пабудаваны адкрыты павільён з глядзельнай залай.
З-за складанасці размяшчэння замка на скале ва ўнутраныя памяшканні не праведзена электрычнасць.
Замкавы Барочны тэатр
Замкавы тэатр з'яўляецца адным з галоўных славутасцяў замка Крумлава, помнікам сусветнага значэння. Гэта аднын з самых першых барочных замкавых тэатраў у Еўропе. Захавалася ў першапачатковым выглядзе сцэна з тэхнічным абсталяваннем ўяўляе сабой унікальны асобнік тэатральнай сцэны ў стылі барока. Таксама захаваліся касцюмы, дэкарацыі і сцэнічны рэквізіт. Глядзельная зала тэатра пры дапамозе штучна-створанага асвятлення імітуюць паўзмрок. Роспісы на купале залы малююць дзённы і начны купал неба з багамі і міфічнымі жывёламі. Над крамамі для простых гледачоў навісае балкон для шляхты з асобнай княжацкай ложай. Пад сцэнай знаходзіцца машынны зала з сістэмамі кіравання кулісамі і заслонай. Аркестравая яма зробленая для дзвюх груп аркестра, якія сядзяць тварам да асобе — адна група гуляла для акцёраў палацавага тэатра, а другая для гледачоў.
Першыя згадкі пра тэатры ў замку Крумлава ставяцца да канца XV ​​стагоддзе. У 1675 годзе ў залах замка была ўладкованая тэатральная сцэна і набрана прафесійная акцёрская трупа, якая дзейнічала да 1691 года. Рэпертуар тэатра складалі творы такіх аўтараў як Лопэ дэ Вэга, Уільям Шэкспір, Мальер, Жан Расін, Педра Кальдэрон дэ ла Барка, П’ер Карнель. У 1682 годзе па загадзе князя Яна Крысціяна Эггенберга для тэатра было пабудавана асобнае заднія. Праект для пабудовы выканалі італьянскія архітэктары Якуба дэ Маджыа і П'етра Спінеці. З Крумлоўскім тэатрам можна параўнаць толькі каралеўскі тэатр у Швецыі, у якім, праўда, усе дэкарацыі з рысамі класіцызму.
У другой палове XVIII стагоддзя, 1766 годзе, па загаду князя Ёзэфа I Адама Шварцэнберга адбылася маштабная рэканструкцыя, будынак тэатра быў пераабсталяваны. Быў створаны унікальны набор тэатральных дэкарацый. На той момант рэпертуар тэатра уключаў у сябе оперу, балет і драму. У XIX стагоддзі спектаклі ставіліся толькі часам, а ў 1898 годзе тэатр быў зачынены па меркаваннях бяспекі.
У 1966 годзе, у сувязі з аварыйным станам тэатральнага будынка і інвентара, адбыліся чарговыя рэстаўратарскія працы, якія працягваюцца і на сённяшні дзень. На дадзены момант рэстаўрацыя скончана на 95 %, што дазваляе турыстам наведваць барочны замкавы тэатр, які выкарыстоўваецца ў нашы дні як тэатральны музей.
Бенька
Бенька, сапр. Святла́на Ва́цлаваўна Бень (нар. 20 чэрвеня 1975, Віцебск, Беларуская ССР) — беларуская музыка, спявачка, тэатральны рэжысёр, акцёрка, паэтка. Называе сябе найперш паэтам. Шматгадовы лідар гурта «Серебряная свадьба».
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і медыцынскіх работнікаў. .
Пастаноўшчыца некалькіх спектакляў у віцебскім лялечным тэатры «Лялька». Рэжысёр Беларускага дзяржаўнага тэатру лялек («Пэпі Доўгаяпанчоха», «Жудасны спадар Ау», «Хатні вожык», Vermes («Чарвякі») і іншыя). Стваральніца лялечнага тэатра «Картонка».
З 2005 — лідар фрык-кабарэ-бэнда «Серебряная свадьба», з якім дала мноства канцэртаў у розных краінах свету і запісала некалькі альбомаў. Альбом «Сердечная мускулатура» (2011) атрымаў найвышэйшыя адзнакі экспертаў Experty.by. З 2016 года, калі гурт «Серебряная свадьба» сышоў у «бестэрміновы адпачынак», шмат часу аддае тэатральным праектам, такім як «Из жизни насекомых» (спектакль паводле твораў Мікалая Алейнікава). Выступала ў складзе «Мікракабарэ» з Арцёмам Залескім. У 2017 годзе музыкі ўзялі ўдзел у праекце «(Не)расстраляная паэзія», запісаўшы кампазіцыю на вершы Ізі Харыка.
У 2020 годзе Бенька не раз выступала на нефармальных «дваровых» канцэртах у розных раёнах Мінска — з гуртом «Разбітае сэрца пацана» і з іншымі музыкамі. З лета 2021 года запісвае песні ў супрацы з берлінскай артысткай Галяй Чыкіс.
Зямля Афрадыты
Паверхня прадстаўлена складкамі і расколінамі, што сведчыць пра вялікія сціскальныя сілы. Ёсць таксама буйныя лававыя патокі. Гэту мясцовасць перасякаюць каньёны і некаторыя кальцавыя структуры.
Зямля Афрадыты мае дзве асноўныя вобласці: на захадзе рэгіён Оўда і Рэгіён Тэціс на ўсходзе. Гэты венерыянскі кантынент знаходзіцца ў паўшар'і Артэміды.
Рэгіён Оўды мае цікавыя характарыстыкі. Яго хрыбты сцягваюцца ў двух розных накірунках, якія ўказваюць на тое, што сціскальныя гораўтваральныя сілы дзейнічаюць з некалькіх накірункаў. Ёсць таксама цёмныя вобласці, якія, верагодна, уяўляюць сабою зацвярдзелыя лававыя патокі. Таксама на паверхні маюцца расколіны, са слядамі вылівання лавы.
Беларуская крыніца
Выдавалася на беларускай мове (то лацінкай, то кірыліцай, то двума шрыфтамі адначасова — 1934—1939), у Петраградзе (з 21 красавіка 1917), у Вільні (7 верасня 1919 — 12 ліпеня 1940, не выходзіла: 15 красавіка 1937 — 16 лістапада 1939), у Мінску (#3, 1918). Выйшлі 768 нумароў. У першай палове 1920-х канфіскавана 9 нумароў, за перыяд выдання ў Вільні канфіскавана 58 нумароў. Прапагандавала ідэю адраджэння царкоўнай уніі, увядзення беларускай мовы ў каталіцкай царкве, кансалідавала вакол сябе беларусаў-католікаў. Рэдактарамі ў розны час былі Т. Вайцяховіч, В. Васілеўскі, У. Грыневіч, М. Грачанік, У. Знамяроўскі, Я. Пазняк, А. Станкевіч, Л. Сярмяга, Б. Туронак.
17 жніўня 1925 года быў арыштаваны і пасаджаны на Лукішкі Браніслаў Туронак. Аб яго арышце стала вядома толькі праз 2 тыдні. Камісар урада Вільні паведаміў рэдакцыі, што па парадзе суддзі выданне газеты «Крыніца» прыпыняецца да разгляду справы. 23 жніўня 1925 года выйшаў апошні нумар «Крыніцы». Рэдакцыя аднавіла выданне газеты з 20 верасня 1925 года пад назвай «Беларуская крыніца». Рэдактарам стаў Тамаш Вайцяховіч.
IC 3160
IC 3160 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ганібал
Ганібал (у перакладзе з фінікійскай «дар Баала») Барка, больш вядомы як проста Ганібал (247-183 да н. э.) — карфагенскі палкаводзец. Лічыцца адным з найвялікшых палкаводцаў і дзяржаўных мужоў старажытнасці. Быў ворагам нумар адзін Рымскай рэспублікі і апошнім сапраўдным лідарам Карфагена перад яго падзеннем у серыі Пунічных войнаў. Сын Гамількара Барка.
Манежная плошча
Манежная плошча:
Тры арэшкі для Папялушкі
Тры арэшкі для Папялушкі — папулярная кінаказка вытворчасці Чэхаславакіі і ГДР 1973 года. Для сямейнага прагляду. Фільм здымаўся ў чэшскай мясцовасці Шумава, нямецкім замку Морыцбург («Рэзідэнцыя караля») і чэшскім замку Швіхаў («Дом мачахі»).
Сюжэт
У аснову фільма была пакладзена казка братоў Грым у апрацоўцы Бажэны Немцавай — «Тры сястры», якая адрозніваецца ад версіі Шарля Перо тым, што ў братоў Грым Папялушка набывае сваё шчасце не з удзелам феі-хроснай, а з дапамогай чароўнага арэшніку (у фільме — трох чароўных арэшкаў).
Суперсана
Суперсана (Supersano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 4602 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 128 чал./км². Займае плошчу 36 км². Паштовы індэкс — 73040. Тэлефонны код — 0833.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Манежная плошча (Санкт-Пецярбург)
Манежная плошча — плошча, размешчаная ў Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга на скрыжаванні Італьянскай і Караваннай вуліцы, на яе выходзіць пешаходная Малая Садовая вуліца. Ансамбль плошчы склаўся ў XIX — пачатку XX стагоддзяў.
Ансамбль Манежнай плошчы складаюць помнікі архітэктуры Міхайлаўскі манеж (Зімовы стадыён), будынкі стайняў Міхайлаўскага замка, будынак Санкт-Пецярбургскага высакароднага сходу (Дом Радыё). У цэнтры плошчы разбіты сквер. У складзе гістарычнай забудовы цэнтра Санкт-Пецярбурга плошча ўключана ў спіс Сусветнай спадчыны.
Ла-Мадалена
Ла-Мадалена (La Maddalena) — камуна на поўначы аўтаномнага рэгіёна Сардзінія ў Італіі, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары. Плошча — 52,01 км². Насельніцтва (2017 г.) — 11 226 чалавек.
Камуна месціцца на аднайменным востраве, што ўваходзіць у архіпелаг з той жа назвай. Паселішча ўзнікла ў XVIII ст. У 1793 г. яго жыхары разам з сардзінскімі салдатамі спынілі нашэсце войск рэспубліканскай Францыі на чале Напалеона. У XIX ст. Ла-Мадалену наведвалі Гарацыа Нельсан і Джузэпэ Гарыбальдзі. У 1943 г. у ёй кароткі час трымалі зняволенага Беніта Мусаліні.
У нашы дні асноўная галіна эканомікі — турызм. Святой заступніцай лічыцца Марыя Магдаліна. Мясцовыя жыхары размаўляюць на асобным дыялекце мадаленіна.
IC 3161
IC 3161 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Apple Music Awards
«Apple Music Awards» — штогадовая музычная прэмія, якая заснавана кампаніяй «Apple» у 2019 годзе. Прэмія ўручаецца ў пяці намінацыях. «Альбом года» і «Песня года» вызначаюцца аўтаматычна ў залежнасці ад таго, што падпісанты «Apple Music» часцей за ўсё слухалі на працягу года. Лаўрэатаў у катэгорыях «Артыст года», «Лепшы аўтар песень» і «Прарыў года» вызначае каманда рэдактараў «Apple Music», у якую ўваходзяць музычныя крытыкі і знакамітасці.
Цырымоніі
Першая цырымонія ўручэння «Apple Music Awards» адбылася ў «Steve Jobs Theater» у штаб-кватэры кампаніі «» (Куперціна) 4 снежня 2019 года. На ёй з адмысловым канцэртам выступіла Білі Айліш.
Мікалаёўскі сельсавет (значэнні)
Назву Мікалаё́ўскі сельсавет маюць:
NGC 1364
NGC 1364 (іншае абазначэнне — PGC 13253) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Такамацу
Гісторыя і турызм
Паселішча афіцыйна атрымала статус горада 15 лютага 1890 года. Такамацу быў і заставаўся палітычным і эканамічным цэнтрам рэгіёна з перыяду Эда, калі кіраўнікі дынастыі Мацудайра зрабілі яго сталіцай сваіх уладанняў.
Галоўнай славутасцю Такамацу можна лічыць парк Рыцурын — выдатны сад, закладзены ў перыяд Эда.
Спорт
У горадзе грунтуецца футбольны клуб «Каматамарэ Санукі».
Мікалаёўскі сельсавет (Віцебскі раён)
Мікалаё́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Мікалаёва.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лосвідскага раёна Віцебскай акругі БССР. З 29 кастрычніка 1924 года ў складзе Кузняцоўскага раёна, з 26 сакавіка 1927 года ў складзе Віцебскага раёна. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Віцебскім раёне БССР. З 15 лютага 1931 года ў складзе Гарадоцкага раёна. 5 снежня 1931 года сельсавет уключаны ў гарадскую рысу Віцебска. З 27 ліпеня 1937 года ў складзе адноўленага Віцебскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 22 снежня 1960 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Мазалаўскага сельсавета.
Далі (дзяржава)
Далі (大理國) — старажытная дзяржава ва Усходняй Азіі (938 — 1253 гг.). Далі сфарміравалася на захадзе сучаснай кітайскай правінцыі Юньнань, але ў перыяд найбольшай магутнасці ўключала суседнія паўночныя раёны В’етнама, Лаоса, Тайланда і М'янмы.
Гісторыя
Заснавальнікам дзяржавы Далі стаў Дуань Сыпін (894 — 944 гг.), кітаец з тэрыторыі сучаснай правінцыі Ганьсу, які за свае ваенныя заслугі атрымаў кіраўнічую пасаду ў невялікай дзяржаве Дачанхэ, што была ўтворана ў выніку распаду дзяржавы Наньчжаа ў 903 г. Аднак у 927 г. уладу ў Дачанхэ захапіў чыноўнік Ян Ганьчжэнь, пазней абвешчаны імператарам. Дуань Сыпін падвергся пераследу і збёг на ўсход, дзе сабраў значнае войска і ў 937 г. нанёс паражэнне Яну Ганьчжэню.
Дынастыя Дуань выбрала ў якасці сталіцы горад Далі ва ўрадлівай даліне каля возера Эрхай. Назва горада і дзяржавы паходзіць ад кітайскага слова, якое азначае «мармур», і адначасова падкрэслівае высакароднасць. У адрозненні ад дынастыі Сун, што падтрымлівала канфуцыянства, манархі Далі былі будыстамі. 10 з 22 манархаў ў канцы жыцця сталі будысцкімі манахамі. У пазнейшых міфах народа бай падкрэсліваўся мірны характар іх кіравання, адпаведны будысцкаму ідэалу валадароў. Хаця вядомы выпадкі, калі Далі накіроўвала пасольствы і нават выплочвала фармальную даніну Кітаю, палітычныя зносіны з кітайскай дынастыяй Сун былі вельмі абмежаванымі.
У 1080 г. прыдворны Ян Ічжэн гвалтоўна захапіў уладу, але быў скінуты прадстаўнікамі рода Гао. Яны вярнулі трон прадстаўнікам рода Дуань, але наўзамен атрымалі вызначальныя пасады, якія дазвалялі самім кіраваць дзяржавай. У 1094 г. Гао Шэнтай вымусіў Дуань Чжэнміна адрачыся ад манархіі і сам заняў трон. Падчас яго кіравання Далі атрымала назву Дачжун. Тым не меней, напярэдадні смерці ў 1096 г. ён даручыў свайму сыну Гао Тайміну вярнуць трон дынастыі Дуань. Сям'я Гао захавала ўладу і ў далейшым аказвала моцны ўплыў на манархаў.
У 1253 г. статысячная мангольская армія на чале хана Хубілая імкліва ўварвалася ў Далі. Апошні манарх Дуань Сінчжы адмовіўся ад супраціву і прыняў бок манголаў, пазней удзельнічаў у іх заваяваннях. Хубілай падараваў дынастыі Дуань тытул махараджаў (або імператараў), але іх улада была абмежавана наваколлямі горада Далі. Яны былі вымушаны падпарадкоўвацца чыноўнікам імперыі Юань, створанай Хубілаем.
Унутраны лад
Тым не меней, Далі не магла параўноўвацца паводле цэнтралізацыі з імперыямі Тан або Сун. Яна падзялялася на 6 правінцый, якія ў пісьмовых помніках самі па сабе называліся дзяржавамі. Іх губернатары мелі надзвычай вялікія паўнамоцтвы. Прыклад сям'і Гао дэманструе тое, што ўлада ў правінцыях магла перадавацца па спадчыне. Манархі з дынастыі Дуань з'яўляліся не толькі рэчаіснымі ці ўмоўнымі валадарамі, але і сакральнымі асобамі, якія аб'ядноўвалі кіраванне папроста сваёй наяўнасцю.
Праз тэрыторыю Далі праходзіла паўднёвае адгалінаванне Вялікага шаўковага шляху, што дазваляла мець шчыльныя гандлёвыя зносіны з Кітаем, краінамі Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі. Кітайскія гандляры куплялі ў Далі коней. У іншыя краіны вывозіліся шоўк і чай.
Культура
Запісы, прысвечаныя гісторыі і культуры Далі, дайшлі пераважна праз кітайскія крыніцы пазнейшай эпохі дынастыі Юань. Асабістыя пісьмовыя помнікі Далі рабіліся на кітайскай мове, але існуе шэраг пісьмовых помнікаў на мове бай, выкананых кітайскім пісьмом. Большасць захаваных манускрыптаў і помнікаў мастацтва звязаны з будызмам. Будызм як афіцыйная рэлігія аказваў значны ўплыў на ўсе бакі паўседзённага жыцця. Гонарам сучаснага горада Далі з'яўляюцца 3 высокія пагады, што ў часы дынастыі Дуань былі часткай будысцкага кляштара Чуншэн. Вядомы медныя, бронзавыя і каменныя статуі Буды і будысцкіх святых. Ужо ў сярэднявеччы славай карысталіся працы будысцкага мастака Чжан Шэнвэня (XII стагоддзе). Разам з гэтым, сярод пісьмовых помнікаў захаваліся трактаты па астралогіі і метэаралогіі, якія сведчаць пра развіццё навуковых ведаў.
Альфрэд Хічкок
Альфрэд Джозеф Хічкок (Alfred Joseph Hitchcok;  — ) — англійскі кінарэжысёр, прадзюсар і сцэнарыст. Працаваў у Вялікабрытаніі і ЗША. Яго імя звязваюць з станаўленнем жанру «трылер» і з паняццем «саспенс» у кіно. У сваіх фільмах Хічкок умеў па-майстэрску ствараць атмасферу трывожнай няпэўнасці, напружанага чакання, прадчування нечага жудаснага.