cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Другі крыжовы паход
Паход
У 1148 Дамаскам правіў візір Муйнадзін Унар, які прыняў рашэнне абараняць горад ад крыжакоў, ён адправіў паслоў у Сірыю да Нарудзіна, за дапамогай. Аблога Дамаска працягвалася 4 дні і скончылася 28.07.1148 адступленнем крыжацкага войска. Восенню 1148 войска еўрапейскіх манархаў пакінула тэрыторыю Святой Зямлі, морам адправіўшыся назад у Еўропу.
У 1155 Нарудзін зрабіў Дамаск сталіцай сваёй дзяржавы, а ў 1169 далучыў Егіпет да сваіх земляў, пасадзіўшы ва ўлады дынастыю Фатымідаў. Такім чынам было створана небяспечнае аб’яднанне Егіпту і Сірыі пад валадарствам адзінага чалавека. Другі крыжовы паход скончыўся беспаспяхова. Масульмане кансалідавалі ідэю свяшчэннай вайны і знішчыні амаль палову крыжацкага войска.
Вайнштат
Вайнштат (Weinstadt) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Штутгарт. Уваходзіць у склад раёна Рэмс-Мур. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 31,71 км². Афіцыйны код — 08 1 19 091.
Горад падзяляецца на 5 гарадскіх раёнаў.
Tubifera ferruginosa
Tubifera ferruginosa — від міксаміцэтаў з сямейства.
Апісанне
Плазмодый бескаляровы, але пры паспяванні становіцца спачатку малочна-белым, затым — ружовым. Спарафоры прадстаўляюць сабой псеўдаэталіі, утвораныя шчыльна прылеглымі адзін да аднаго востраканцовымі спарангіямі цыліндрычнай формы, звычайна некалькі вуглаватымі ад ўзаемнага сціску. Псеўдаэталіі могуць дасягаць да 15 см у дыяметры, але звычайна іх памеры ляжаць у межах 0,5—1,8 см. Спарангіі дасягаюць да 0,4 мм у дыяметры і да 5 мм у вышыню. Споранашэнні іржава-карычневыя або жаўтлява-карычневыя, часта з вясёлкавым адлівам. Перыдый плёнкавы, з вясёлкавым адлівам, у праходзячым святле светла-карычневы, без гранулярных уключэнняў. Ён рэпаецца апікальна, і як правіла асновы спарангіяў пасля гэтага застаюцца шчыльна прыціснутымі адзін да аднаго, нагадваючы пчаліныя соты. Гіпаталус звычайна слаба прыкметны, але часам чорны і губчаты, у таўшчыню не перавышае 0,1 мм. Ножка, калонка, капіліцый і псеўдакапіліцый адсутнічаюць. Споры ў масе іржава-карычневыя, у праходзячым святле светла-карычневыя, шарападобныя, з раўнамерна патоўшчанай абалонкай. Дыяметр спор 6-8 мкм. Дзве траціны паверхні арнаментаваны дробнай сетачкай, а астатняя частка пакрыта дробнымі бародаўкамі або гладкая.
Распаўсюджанне і экалогія
Сустракаецца ва ўмераных зонах Еўразіі і Паўночнай Амерыкі ў лясах розных тыпаў, на моцна згнілай драўніне.
Падвіды
Вылучаюць 2 падвіды :
NGC 5835
NGC 5835 (іншыя абазначэнні — UGC 9674, MCG 8-27-57, ZWG 248.48, PGC 53699) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Джэймс Кларк Рос
Сэр Джэймс Кларк Рос (James Clark Ross;,  — , ) — англійскі ваенны марак, палярны даследчык, член Каралеўскага таварыства.
Біяграфія
Джэймс Кларк Рос нарадзіўся ў Лондане 15 красавіка 1800 года.
У флот трапіў яшчэ ў 12 гадоў, апынуўшыся на караблі свайго дзядзькі — эксперта па Арктыцы, капітана Джона Роса.
У 1818-33 гадах удзельнічаў у 6 арктычных экспедыцыях па пошуку Паўночна-Заходняга праходу, у тым ліку ў 3 пад кіраўніцтвам У. Э. Пары і ў 2 (1829-33) — свайго дзядзькі Дж. Роса. У час зімоўкі (1830-31) даследаваў паўвостраў Бутыя і адкрыў на яго заходнім узбярэжжы Паўночны магнітны полюс. У 1840-43 гадах здзейсніў на суднах «Эрэбус» і «Тэрар» 3 плаванні ў Антарктыду. Адкрыў частку мацерыка Антарктыды — Зямлю Вікторыі, мора і ледзяны бар'ер, вулканы Эрэбус і Тэрар, вызначыў становішча Паўднёвага магнітнага полюса, але дайшоў толькі да 78°09' паўднёвай шыраты. Яго імем названы бухта, праліў і мыс у Канадскім Арктычным архіпелагу, востраў каля берага Антарктычнага паўвострава, шэльфавы ледавік у Антарктыдзе і мора каля яе берагоў.
Ушанаванне памяці
Імем Роса, акрамя мора і шэльфавага ледавіка, названыя два вострава ў Антарктыцы (Востраў Роса і Востраў Джэймса Роса), карабель, кратар на Месяцы, места ў Каліфорніі, гара на востраве Кергелен і іншыя.
Аннінскі раён
А́ннінскі раён (Аннинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным усходзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Анна.
Геаграфія
Аннінскі раён мяжуе з Эрцільскім, Цярноўскім, Грыбанаўскім, Новахапёрскім, Талаўскім, Баброўскім і Панінскім раёнамі. Плошча раёна складае 2098,02 км².
Гісторыя
Аннінскі раён быў утвораны 14 мая 1928 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР.
Эканоміка
Прамысловы патэнцыял уключае ў сябе 17 прадпрыемстваў. Найбольшую ўдзельную вагу займаюць прадпрыемствы апрацоўваючай вытворчасці, як вытворчасць харчовых прадуктаў, паліграфія, вытворчасць іншых неметалічных мінеральных прадуктаў, вытворчасць машын і абсталявання. Вытворчасць і размеркаванне электраэнергіі, газу і вады.
Грушэцкі
Грушэцкі — прозвішча.
Вышэйшая сацыяльна-прыродазнаўчая школа імя Вінцэнта Поля ў Любліне
Вышэйшая сацыяльна-прыродазнаўчая школа імя Вінцэнта Поля ў Любліне (Wyższa Szkoła Społeczno-Przyrodnicza im. Wincentego Pola w Lublinie) — польская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Любліне.
Агульная характарыстыка
Вучэльня дзейнічае на падставе рашэння міністра народнай адукацыі Польшчы ад 12 ліпеня 2000 года. Названа ў гонар Вінцэнта Поля - польскага паэта і географа, які нарадзіўся ў Любліне. Школа зарэгістраваная ў рэестры міністэрства навукі і вышэйшай адукацыі Польшчы пад нумарам 186. Працэс навучання ажыццяўляецца ў стацыянарнай і нестацыянарнай форме па праграмам бакалаўрыяту, магістратуры і дактарантуры. Вучэльня таксама арганізуе курсы жэставай мовы і курсы экскурсаводаў. Пры ВНУ дзейнічае таксама вышэйшая прафесійная школа, якая рэалізуе адукацыйныя праграмы вышэйшай адукацыі неўніверсітэцкага ўзроўню.
Нінэль Аляксандраўна Ткачэнка
Нінэль Аляксандраўна Ткачэнка (Нінель Олександрівна Ткаченко;, Харкаў, УССР — , Масква, Расія) — савецкая, украінская, беларуская і расійская оперная спявачка (сапрана), рэжысёр-пастаноўшчык. Народная артыстка СССР (1964).
Біяграфія
Нарадзілася 21 лістапада 1928 года ў Харкаве.
У 1958 годзе скончыла Харкаўскую кансерваторыю па класе спеву ў Т. Я. Веске.
З 1958 года спявала ў Опернай студіі Кіеўскай кансерваторыі.
У 1960—1962 гадах была салісткай Львоўскага, у 1962—1968 гадах — Беларускага, а ў 1968—1980 гадах — Адэскага тэатраў оперы і балета.
Спявала ў Вялікім тэатры (Ліза ў «Пікавай даме» П. І. Чайкоўскага, Яраслаўна ў «Князе Ігары» А. П. Барадзіна, Аіда ў аднайменнай оперы Дж. Вердзі, Тоска ў аднайменнай оперы Дж. Пучыні).
Сімона Вейль (філосаф)
Сімона Вейль (Simone Weil; 3 лютага 1909, Парыж, Францыя — 24 жніўня 1943, Эшфард, Кент, Вялікабрытанія) — французскі філосаф, хрысціянскі містык і грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Сімона Вейль нарадзілася ў 1909 годзе ў Парыжы, у сям’і яўрэйскага паходжання з Эльзаса па бацьку. Яе маці, Саламея Райнгерц, нарадзілася ў Растове-на-Доне, вырасла ў Бельгіі. У Сімоны быў на тры гады старэйшы за яе брат, матэматык Андрэ Вейль.
Нінэль Аляксандраўна Ткачэнка
Біяграфія
Гастралявала за мяжой. У 1976 годзе выканала партыю Абігайль у оперы «Набука» Дж. Вердзі на Міжнародным фестывалі опернага мастацтва ў Сегедзе (Венгрыя).
Сімона Вейль (філосаф)
Біяграфія
Сімона — дзіця з вельмі далікатным здароўем. На працягу ўсяго жыцця яна пакутавала ад моцных галаўных боляў, сінусіту і дрэннай фізічнай каардынацыі. Да ўсяго хварэла на сухоты.
Навучалася ў Лавальскай жаночай школе. Рэлігійнай адукацыі яна не атрымала, аб чым сведчыць сама: «Мяне выхоўвалі бацькі і мой брат у поўным агнастыцызме». Адной з істотных рысаў яе жыцця з'яўляецца спагадлівасць да няшчасных: каля пяці гадоў, даведаўшыся пра пакуты салдат на вайне 1914 года, яна адмовілася есці цукар і пасылала яго на фронт.
Нінэль Аляксандраўна Ткачэнка
Біяграфія
З 1991 па 2003 год — мастацкі кіраўнік, рэжысёр-пастаноўшчык і кіраўнік вакальнай майстэрні Канцэртнага аб’яднання Маскоўскай філармоніі.
Сімона Вейль (філосаф)
Біяграфія
С. Вейль навучылася вельмі хутка, у 12 гадоў яна ўжо авалодала старажытнагрэчаскай мовай. Неўзабаве пасля прачытання Бхагавад-Гіты яна авалодала санскрытам.
У 1924—1925 гадах яна наведвала заняткі ў філосафа Рэнэ Ле Сена ў ліцэі Віктора-Дзюрая ў Парыжы, а ў чэрвені 1925 года атрымала ступень бакалаўркі філасофіі ва ўзросце шаснаццаці гадоў.
Нінэль Аляксандраўна Ткачэнка
Біяграфія
Абіралася дэпутатам Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў.
Памерла 26 верасня 2007 года ў Маскве. Пахавана ў Маскве на Траякураўскіх могілках.
Сімона Вейль (філосаф)
Біяграфія
У 1928 годзе Сімона Вейль заняла першае месца на ўступных іспытах у Нармальную школу (інстытут). Другое месца заняла самая вядомая з аднагодкаў Сімоны Вейль Сімона дэ Бавуар.
С. Вейль вывучала філасофію ў Нармальнай школе. Дыплом атрымала ў 1931 годзе.
Пазней яна выкладала філасофію ў сярэдняй школе для дзяўчынак Лё Пюі, якая была яе асноўным месцам працы на працягу ўсяго жыцця.
На працягу лета 1932 года правяла некалькі тыдняў у Германіі з мэтай зразумець прычыны ўздыму нацызму.
У жніўні 1936 года, нягледзячы на пацыфізм, яна вырашыла прыняць удзел у грамадзянскай вайне ў Іспаніі, патлумачыўшы Жоржу Бернаносу так: «Я не люблю вайны; але падчас вайны мяне заўсёды больш за ўсё жахала становішча тых, хто знаходзіцца ў тыле і пляткарыць пра тое, чаго не ведае». Яна далучылася да ваеннай калоны Дуруці на пачатку грамадзянскай вайны ў Іспаніі разам з анархістамі і рэвалюцыянерамі.
Пасля паражэння Францыі ў Другой сусветнай вайне ў 1942 годзе яна пераехала ў Нью-Ёрк. Неўзабаве пасля гэтага яна прыбыла ў Лондан і ўстанавіла кантакт з Камітэтам Свабоднай Францыі.
Кволая і хворая на сухоты ў 1943 годзе яна была дастаўлена ў санатор у Эшфардзе, дзе і памерла.
Філасофія Сімоны Вейль
Акрамя хрысціянства, на ейную філасофію паўплывалі яўрэйскі і старажытнагрэчаскі містыцызм, а таксама індуізм і будызм. Аднак Сімона Вейль адмоўна ставілася да рытуальнага боку рэлігіі. Яна засяродзіла ўвагу на праблеме пакут, асабліва пакут нявінных. У ранні перыяд Вейль падыходзіла да гэтага пытання з пазіцый марксізму і сацыялізму, лічачы неабходнай сацыяльную рэарганізацыю грамадства.
Пазней яна лічыла галоўнай неабходнасць аднаўлення сувязяў чалавека з прыродай і грамадствам, гэта значыць пошук і аднова «каранёў». На ейную думку, гэтыя карані парушаныя ў сучасным грамадстве ўплывам грошай, улады і ідэалогіі. Адным з метадаў аднаўлення каранёў С. Вейль лічыла «адухоўленасць працы».
С. Вейль прапануе новае прачытанне грэчаскай думкі; яна каментуе філасофію Платона, у якім бачыць «бацьку заходняй містыкі»; яна таксама перакладае і інтэрпрэтуе вялікія грэчасктя літаратурныя, філасофскія і рэлігійныя тэксты, у якіх яна адкрывае «дахрысціянскія інтуіцыі», якія параўноўвае з святымі індуісцкімі пісаннямі і з катарызмам. Яе творы, дзе розум змешваецца з рэлігійнымі інтуіцыямі, а таксама навуковымі і палітычнымі элементамі, нягледзячы на іх, відавочна, разрознены характар, утвараюць цэлае, кіруючую нітку якога можна знайсці ў яе ўладнай любові да праўды, якую яна вызначала як найсвяцейшую патрэбу чалавечай душы.
Альбер Камю ахарактарызаваў Сімону Вейль як «адзіны вялікі розум нашага часу». А. Камю з'яўляецца адным з першых, хто раскрыў важнасць твораў Сімоны Вейль і аддаў ёй даніну памяці, назваўшы яе твор «L’Enracinement» (Укараненне) «адной з самых зразумелых, высокіх і найпрыгажэйшых кніг, напісаных пра нашу цывілізацыю». Альбер Камю заснаваў калекцыю «Espoir» у выдавецве Gallimard, каб зрабіць вядомай думку Сімоны Вейль і апублікаваць ейную спадчыну.
Энтані Топхэм
Энтані Топхэм (Anthony "Top" Topham; ) — англійскі музыкант і мастак, найбольш вядомы як блюзавы гітарыст, а таксама як першы «». Топхэм пакінуў гурт да таго, як яны дасягнулі папулярнасці, і яго замяніў Эрык Клэптан, першы з трох вядучых гітарыстаў «Yardbirds», якія атрымалі міжнародную рэпутацыю (астатнія двое — Джэф Бэк і Джымі Пэйдж). Акрамя музычнай кар’еры, Топхэм таксама працаваў і мастаком.
Муснінкай
Му́снінкай (Musninkai), традыцыйная беларуская назва Муснікі — мястэчка ў Шырвінтаскім раёне Вільнюскага павета Літвы. Цэнтр Муснінкайскай сянюніі. Размешчана на рацэ Мусе, за 13 км на паўднёвы ўсход ад Шырвінтаса. Насельніцтва на 2011 год — 415 чалавек.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўпамін пра Муснікі датуецца 1422 годам у тастаменце Крысціна Осціка з Кернавы, які падзяліў паміж сваімі сынамі маёнткі, у тым ліку і Муснікі. З гэтага часу з’яўляюцца адным з вотчынных маёнткаў Радзівілаў.
Былі ўласнасцю Радзівіла Осцікавіча і Мікалая Радзівілавіча, пасля смерці апошняга ў 1509 годзе яго сын Ян атрымаў Старыя Муснікі ў Літве, Геранёны і частку Харэцкай воласці на Беларусі. Яго ўладанні рэзка павялічыліся пасля шлюбу з Ганнай, дачкой Станіслава Кішкі.
Яго сястра Барбара Радзівіл некаторы час тут жыла, ужо ў якасці жонкі Жыгімонта Аўгуста. Калі руін двара знаходзіцца трохпавярховая мураваная капліца святой Барбары, паводле падання ўзведзеная Барбарай Радзівіл у падзяку за цудоўнае выратаванне падчас пераправы праз раку Мусу.
У пачатку XVII ст. Муснікі перашлі да роду Кішкаў, які згас у 1653 годзе на Янушы Кішку, полацкім ваяводзе і вялікім гетмане літоўскім.
У 1654 годзе Муснікі перашлі да менскага ваяводы Крыштафа Рудаміны-Дусяцкага, пазней (з 1767) да роду Падбярэскіх. У 1782 годзе двор належаў Гіпаліту Падбярэскаму, віленскаму земскаму суддзі. Пасля яго сыну — віленскаму падкаморыю Аляксандру Падбярэскаму (памёр у Мусніках у 1834 годзе). Далей Муснікі перайшлі да яго брата суддзі Ксаверыя Падбярэскага, а потым да яго сына Міхала Падбярэскага, вядомага прамыслоўца і фабрыканта.
Да 1522 года тут пабудаваны касцёл, у 1614 годзе ўфундаваны віцебскім ваяводзічам Станіславам Кішкам, у 1855 годзе ўзведзены мураваны касцёл намаганнямі Міхала Падбярэскага і парафіян.
У снежні 1905 года падчас рэвалюцыі скінулі гарадское праўленне. У 1918 годзе пасля адыходу нямецкіх войск Муснікі былі акупаваныя бальшавікамі, а ў 1919 годзе захоплены польскім войскам. 19-20 лістапада 1920 года каля Муснікаў адбыліся баі паміж часцямі літоўскага войска і польскага войска Люцыяна Жалігоўскага.
5 верасня 1941 года загадам нямецкіх акупацыйных улад каля 180 яўрэяў мястэчка Муснінкай знішчаны ў Півонскіх лясах каля Вількаміра. У ліпені 1944 года Ёнас Місюнас (па мянушцы Зялёны Д’ябал) пачаў збіраць літоўскіх партызан, яны двойчы займалі горад і вызвалялі арыштаваных. У 1940—1941 і 1944—1953 гадах савецкія ўлады зняволілі або выслалі больш за 40 жыхароў.
У 2019 годзе зацверджаны герб мястэчка.
Далецкі
Далецкі — прозвішча.
Фопала
Фопала (Foppolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 208 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 4 чал./км². Займае плошчу 36 км². Паштовы індэкс — 24010. Тэлефонны код — 0345.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta.
Навасілкы (Турыйскі раён)
Навасілкы (Новосі́лки) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Субачы (Вілейскі раён)
Су́бачы (, Субочи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета.
Да 27 снежня 1962 года вёска знаходзілася ў складзе Крывіцкага пассавета.
Суднік
Суднік — прозвішча.
Пот
Пот — бясколерная салёная вадкасць, якая выдзяляецца потавымі залозамі. Пот уяўляе сабой канчатковы прадукт механізму тэрмарэгуляцыі мноства біялагічных відаў.
Састаў поту залежыць ад віду жывёлы, тыпу яго потавых залоз, стану арганізма, інтэнсіўнасці потавыдзялення і колькасці розных рэчываў у крыві. У чалавека пот мае 98—99 % вады, каля 0,1 % мачавіны, арганічнай кіслаты, аміяк, тлушчы, хлорысты натрый (каля 0,3 %) і інш. З потам пераносяцца фэрамонныя і мноства біялагічна актыўных рэчываў. Рэакцыя поту бывае кіслай (рН 3,8—6,2) або шчолачнай (пры раскладанні мачавіны і выдзяленні аміяку). У капытных з потам выдзяляюцца бялкі (таму спацелы конь мае «запенены» выгляд). У некаторых жывёл пот мае пігменты (напр., у бегемота і самца вялікага кенгуру ён чырвоны).
У чалавека выдзяляецца 0,5—12 л поту за суткі ў залежнасці ад мышачнай нагрузкі, тэмпературы навакольнага асяроддзя, колькасці выпітай вады. Больш за ўсё потавых залоз ў чалавека на далонях — да 500 на адзін квадратны сантыметр. Пры паталагічным стане пот можа мець глюкозу (цукровы дыябет), жоўцевыя пігменты, цысцін (цыстынурыя), часам эрытрацыты — крывавы пот.
NGC 5836
NGC 5836 (іншыя абазначэнні — UGC 9664, MCG 12-14-16, ZWG 337.26, 7ZW 576, PGC 53554) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Малая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Брыёнскае пагадненне
Брыё́нскае пагадненне (Брыёнская дэкларацыя) — пагадненне, падпісанае 7 ліпеня 1991 года на астравах Брыуны прадстаўнікамі Славеніі, Харватыі і СФРЮ пры пасрэдніцтве Еўрасаюза. Паводле гэтага дакумента, югаслаўская армія спыняла баявыя дзеянні на тэрыторыі Славеніі (тым самым завяршалася Дзесяцідзённая вайна). Славенія і Харватыя прыпынялі на тры месяцы ўваходжанне ў сілу дэкларацый пра незалежнасць ад Югаславіі (абвешчаны 25 чэрвеня таго ж года).
Апошнія часткі ЮНА былі выведзены са Славеніі 26 кастрычніка 1991 года.
Эрцільскі раён
Эрцільскі раён (Эртильский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным усходзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Эрціль.
Геаграфія
Эрцільскі раён мяжуе з Цярноўскім, Аннінскім, Панінскім і Верхняхаўскім раёнамі, а таксама з Ліпецкай і Тамбоўскай абласцямі. Плошча раёна складае 1457,81 км². Адлегласць ад райцэнтра да Варонежа складае 145 км.
Паводле клімату раён крыху адрозніваецца ад іншых раёнаў Варонежскай вобласці, бо тут назіраецца меншая колькасць гадавых ападкаў і самая нізкая тэмпература як зімой, гэтак і летам.
Гісторыя
Раён быў утвораны ў 1938 годзе ў адпаведнасці з пастановай УЦВК РСФСР.
Помнік Якубу Коласу (Мінск)
Помнік Якубу Коласу — помнік у Мінску, размешчаны ў цэнтры плошчы Якуба Коласа. Пастаўлены ў 1972 годзе. Аўтары помніка — скульптар Заір Азгур, архітэктары Юрый Градаў, Георгій Заборскі, Леанід Левін.
Апісанне
Помнік арыентаваны ў бок праспекта Незалежнасці. Дамінантай ансамбля з’яўляецца 8-метровая бронзавая фігура народнага паэта. Абапал яе размешчаны скульптурныя групы герояў яго твораў «Дрыгва» і «Сымон-музыка». Паэт паказаны ў сталым узросце. Ва ўсёй яго постаці мудры спакой, роздум. Жыццёвая канкрэтнасць, партрэтнае падабенства — адметныя рысы скульптуры. Буйныя формы ўзмацняюць манументальнасць вобраза. Справа ад асноўнай скульптуры знаходзіцца група: Дзед Талаш і яго сын Панас. Яны нібы сышлі са старонак «Дрыгвы» — нясуць дазор, насцярожана ўглядаюцца ў далячынь. Лірычныя вобразы другой скульптурнай групы — Сымон-музыка і сялянская дзяўчынка Ганна, якая зачаравана слухае сляпога музыку. Усе элементы скульптурнай кампазіцыі размешчаны сіметрычна, у гарманічнай раўнавазе і арганічна ўваходзяць у агульны ансамбль плошчы.
Газоны рознай формы, групы бяроз, ніцай вярбы, невялікія фантаны, якія па форме нагадваюць каласы, надаюць помніку эмацыянальную афарбоўку, ствараюць вобраз беларускай прыроды.
Насельніцтва Шры-Ланкі
З насельніцтвам у 22,5 млн чалавек, Шры-Ланка з'яўляецца адным з самых населеных астравоў свету, у Індыйскім акіяне крыху саступаючы Мадагаскару (25 млн). Насельніцтва фактычна двунацыянальнае: пераважаюць будысты-сінгалы, на поўначы жывуць індуісты-тамілы. Сепаратысцкія імкненні тамілаў прывялі да стварэння ўзброенай паўстанцкай групоўкі — "тыграў Таміл-Ілама" — і сапраўднай грамадзянскай вайны (1983-2009), скончанай дзякуючы паспяховым ваенных дзеянняў урадавых сіл. Іншыя народы: мясцовыя маўры і веды; кітайскія і малайскія мігранты. Канстытуцыя дзяржавы замацоўвае за будызмам "вядучае месца" і дае шматлікія прывілеі, хоць і не прызнае дзяржаўнай рэлігіяй.
Дэмаграфія
Для краіны, як і для ўсёй сённяшняй Паўднёвай Азіі, характэрны запаволены станоўчы прырост насельніцтва (0,76 % у 2017) з перавагай дзяцей і маладых асоб у працаздольным узросце. Нараджальнасць усё яшчэ значна пераўзыходзіць смяротнасць, але на адну жанчыну цяпер прыходзіцца 2,1 дзіцяці (2017).
Этнічны склад
З насельніцтва Шры Ланкі (2012) каля 74,8% складаюць сінгалы, што адносяцца да індаеўрапейскіх народаў. 18% — тамілы, якія належаць да дравідыйскай моўнай сям'і і маюць больш цёмны колер скуры. Тамілы насяляюць паўночны і ўсходні берагі вострава. Яны дзеляцца на ланкійскіх тамілаў, што жылі тут спрадвеку, і індыйскіх, якія былі завезеныя англічанамі з Індыі для работ на плантацыях. 9,2% складаюць маўры — нашчадкі мясцовых жыхароў ды арабаў, што пачалі сяліцца па берагах вострава з VIII ст. Налічваецца таксама некалькі тысяч ведаў — спрадвечных жыхароў Паўднёвай Азіі аўстралоіднай расы, а яшчэ бюргераў — нашчадкаў партугальцаў, галандцаў і англічан, а таксама малайцаў.
Мовы
Дзяржаўная мова — сінгальская. На ёй размаўляюць сінгалы, меншая частка маўраў, веды. Тамільская мова мае афіцыйны характар у акругах, дзе тамілы складаюць большасць насельніцтва. Таксама тамільская мова родная для большай часткі маўраў. Бюргеры размаўляюць на крэольскай партугальскай мове. Шырока распаўсюджана англійская мова, што выступае сродкам міжнацыянальных зносін.
Рэлігійны склад
Этнічнаму складу ў асноўным адпавядае і рэлігійная прыналежнасць насельніцтва: будызм вызнаюць каля 70% (у асноўным сінгалы), індуізм — больш за 17% (галоўным чынам тамілы). Іслам вызнаюць прыкладна 8% (у асноўным гэта маўры. Бюргеры гістарычна з'яўляюцца прыхільнікамі хрысціянства, шмат хрысціян і сярод між іншых народаў.
Аляксандр Уладзіміравіч Сарагавец
Аляксандр Уладзіміравіч Сарагавец (1971—1995) — удзельнік Першай чачэнскай вайны, Герой Расійскай Федэрацыі, памочнік начальніка разведкі 324-га мотастралковага палка 34-ай мотастралковай дывізіі Уральскай ваеннай акругі, старшы лейтэнант.
Біяграфія
Скончыў 8 класаў сярэдняй школы № 209 г. Ташкента (мікрарён Карасу-1). Пасля вучыўся ў ПТВ. Будучы выдатнікам, меў магчымасць без экзаменаў паступіць ў Ташкенцкі політэхнічны інстытут, аднак у выніку абраў шлях ваеннага. У перыяд з 1989 па 1993 гады вучыўся ў Ташкенцкім вышэйшым агульнаваенным камандным вучылішчы імя У. І. Леніна.
Пасля сканчэння ваеннага вучылішча быў скіраваны для праходжання далейшай службы ў Туркестанскую ваенную акругу.
Праходзіў ваенную службу на пасадах камандзіра групы спецыяльнага прызначэння брыгады спецыяльнага прызначэння, намесніка камандзіра роты спецыяльнага прызначэння. У 1994 годзе камандаваў групай спецыяльнага прызначэння асобнай роты спецыяльнага прызначэння Уральскай ваеннай акругі.
18 студзеня 1995 года быў прызначаны памочнікам начальніка разведкі 324-га мотастралковага палка 34-ай мотастралковай дывізіі. Полк быў дыслацыраваны ў Екацярынбургу і рыхтаваўся да адпраўкі ў Чачню. 22 студзеня падраздзяленні 324-га палка прыбылі ў Чачню і размясціліся непадалёку ад сяла Талстой-Юрт. З 23 студзеня Сарагавец прымаў удзел у баявых дзеяннях.
Памёр ад моцнага ранення 15 сакавіка 1995 года ў бітве за мост цераз раку Аргун, размешчанага непадалёку ад сяла Новыя Атагі. Камандаванне 324-га палка хадатайнічала аб прысваенні пасмяротна яму звання «Герой Расійскай Федэрацыі».
Пахаваны ў Ташкенце на Боткінскіх могілках.
Сухая гніль каранёў
Сухая гніль каранёў, ці Гніль сардэчка  — захворванне буракоў, выкліканае бору ў глебе.
Апісанне
Захворванне зніжае колькасць цукру ў каранях да 50 %. Часцей праяўляецца ў другой палове лета. Спачатку завядаюць і адміраюць маладыя лісцікі цэнтральнай разеткі, у сухое надвор’е яны засыхаюць і чарнеюць, у вільготнае гніюць. Старое лісце пакрываецца бурымі плямамі і адмірае. На пукатасцях каранёвай шыйкі развіваецца сухая гніль. Паверхневыя тканкі кораня трэскаюцца і разбураююцца. Хвароба ўскладняецца развіццём у месцах пашкоджання грыбоў родаў і. Інфекцыя захоўваецца ў глебе. Трапляючы ў кагаты, хворыя карані распаўсюджваюць кагатную гніль.
Мілена Іванаўна Рудніцкая
Міле́на Іванаўна Рудні́цкая (Мілена Рудницька), у замужжы Лысяк (,, Аўстра-Венгрыя — 29 сакавіка 1976, Мюнхен, Германія) — украінская грамадска-палітычная дзяячка, журналістка, пісьменніца, настаўніца. Старшыня цэнтральнай управы Саюзу ўкраінак. Піянерка ўкраінскага фемінізму. Доктарка філасофіі (1917).
Біяграфія
Нарадзілася 15 ліпеня 1892 г. у горадзе Збораў (цяпер Цярнопальская вобласць) у сям’і ўкраінца Івана Рудніцкага і яўрэйкі Іды Шпігель. Пры хрышчэнні яе маці ўзяла сабе імя Вольга.
Навучалася ў Львоўскім, потым Венскім універсітэтах.
Старшыня цэнтральнай управы Саюзу ўкраінак (пад яе старшынствам саюз вырас у моцную нацыянальную арганізацыю), З’езда ўкраінак у Станіслававе (1934), Сусветнага союза ўкраінак, палітычнай жаночай арганізацыі «Дружина Княгині Ольги»; рэдактарка двухтыднёвіку «Жінка» (1935—1939), часопісу «Жіночий вістник» (1922); удзельніца і прадстаўніца ўкраінскіх жанчын на міжнародных жаночых кангрэсах. Актыўная член УНДА (Украінскае нацыянальна-дэмакратычнае аб’яднанне), была паслом у польскім сейме (1928—1935 гг., працавала ў яго камісіях па адукацыі і замежных справах).
Як дэлегатка Украінскага парламенцкага прадстаўніцтва яна абараняла ўкраінскія петыцыі ў Лізе Нацый, у прыватнасці ў справе г.зв. пацыфікацыі і голаду ў Савецкай Украіне, мела кантакты з урадавымі і грамадскімі коламі Заходняй Еўропы, выступала на міжнародных кангрэсах.
З 1939 года ў эміграцыі: Кракаў, Берлін, Прага, Жэневу (дзе з 1945 па 1950 г. была дырэктаркай Украінскага дапаможнага камітэта), Нью-Ёрк і Мюнхен.
Пахаваная ў Мюнхене. У 1993 годзе перапахаваная ў Львове ў фамільнай магіле на Лычакіўскіх могілках.
Фемінізм Мілены Рудніцкай
Мілена Рудніцкая пачынала як актывістка жаночага руху, але стала да ўсяго фемінісцкім ідэолагам. Яна не засяроджвалася на жаночых справах, а ішла далей — палітызавала «жаночае пытанне». Калі Гітлер прыйшоў да ўлады, Рудніцкая напісала сатырычны артыкул, які з’явіўся ў часопісе «Жіночий голос», у якім апісвала погляд рэжыму, што жанчыны — гэта пачвары, у якіх няма мэты, акрамя як гатаваць ежу, прыбіраць і нараджаць дзяцей. У той час, калі ўкраінскія жанчыны прытрымлівалася іншай думкі, паводле якой, жанчына мусіць быць палітычна свядомай, актыўнай і сацыяльна прадпрымальнай.
У іншым артыкуле яна пазначыла, чаму выбрала фемінізм — шлях да роўнасці: «Роўнасць была для нас толькі сродкам увайсці ў грамадскае жыццё як вырашальны і суадказны фактар, які дазволіў нам асэнсаваць, пераўтварыць свет, сфарміраваны мужчынамі».
Навасілкы (Золачыўскі раён)
Навасілкы (Новосі́лки) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Асацыяванае трыа
Асацыяванае Трыа (Association Trio; ასოცირებული ტრიო; Trio Asociat; Асоційоване Тріо) — гэта трохбаковы фармат для пашырэння супрацоўніцтва, каардынацыі і дыялогу паміж міністэрствамі замежных спраў Грузіі, Малдовы і Украіны, трыма асацыяванымі партнёрамі ЕС і Еўрапейскім саюзам па пытаннях агульнага інтарэсу, звязаных з еўрапейскай інтэграцыяй дзяржаў, у тым ліку супрацоўніцтва ў рамках Усходняга партнёрства па далучэнні да Еўрапейскага Саюза.
Удзельнікі фармату выказваюць відавочную пазіцыю імкнення трох еўрапейскіх дзяржаў «Асацыяванага трыа» да членства ў Еўрапейскім Саюзе і пацвярджаюць сваю прыхільнасць далейшаму прагрэсу ў рэалізацыі Пагадненняў аб асацыяцыі з ЕС, што, аднак, з’яўляецца не канчатковая мэта іх адносін з ЕС. У гэтым кантэксце яны нагадваюць, што ў адпаведнасці з артыкулам 49 ДЕС еўрапейскія краіны, Грузія, Рэспубліка Малдова і Украіна маюць еўрапейскую перспектыву і могуць падаць заяўку на членства ў Еўрапейскім саюзе пры ўмове выканання ўсіх неабходных крытэрыяў для членства ў ЕС.
Каардынуючы свае дзеянні, Грузія, Малдова і Украіна імкнуцца пашырыць магчымасці пагадненняў аб асацыяцыі, садзейнічаць збліжэнню сектараў з ЕС (інтэграцыя ў адзіны лічбавы рынак, энергетычны і мытны саюз, ENTSO-E і, вядома, з Шэнгенскай зонай.; транспартнае супрацоўніцтва, зялёны курс, юстыцыя і ўнутраныя справы, стратэгічныя камунікацыі, ахова здароўя, бяспека і абарона) і паступовая інтэграцыя ва ўнутраны рынак Еўрапейскага саюза.
Гісторыя
Сумесны мемарандум паміж міністрамі замежных спраў Грузіі, Малдовы і Украіны, Дэвід Zalkaliani, Аўрэліё Chocoi і Дзмітрый Кулеба, быў падпісаны на стварэнне фармату на 17 траўня 2021 года ў Кіеве, Украіна.
Міністр замежных спраў Украіны Дзмітрый заявіў, што гэтая ініцыятыва дапаможа тром краінам рухацца наперад больш эфектыўна разам шляхам еўрапейскай інтэграцыі: Асацыяванае трыа - гэта наша паведамленне пра тое, што для нашых трох краін-партнёраў няма альтэрнатывы еўрапейскай інтэграцыі, а для Еўропы таксама няма альтэрнатывы, таму што яны павінны разглядаць нашы тры краіны як сур'ёзны праект па забеспячэнні міру і росквіту ў Еўропе. Украіна, Грузія і Малдова маюць асаблівы статус асацыяваных партнёраў у нашых адносінах з ЕС. Мы ўсе зрабілі свой еўрапейскі выбар, падпісалі Пагадненне аб асацыяцыі і, вядома, хацелі б стаць членамі ЕС у будучыні. Сёння мы дамовіліся аформіць гэты статус і разам працягваць рухацца да еўрапейскай інтэграцыі.Мы таксама дэманструем у гэтым мемарандуме, што Украіна, Грузія і Малдова будуць актыўна працаваць у напрамку еўрапейскай інтэграцыі, і разам мы будзем рухацца да паспяховых рашэнняў у гэтым кірунку. Улічваючы, што нашыя краіны ў цяперашні час сутыкаюцца з сур'ёзнымі праблемамі бяспекі, мы дамовіліся развіваць кірунак бяспекі ў нашай сумеснай працы з мэтай падтрымання стабільнасці ў нашым рэгіёне. Паводле яго слоў, «Асацыяванае трыа» ўключае тры асноўныя элементы: структураванне кансультацый па пытаннях еўрапейскай інтэграцыі паміж трыма міністэрствамі замежных спраў, уступленне ў дыялог з еўрапейскімі інстытутамі і членамі ЕС і каардынацыя пазіцый краін у рамках «Усходняга партнёрства».
У сваю чаргу намеснік прэм’ер-міністра, міністр замежных спраў Грузіі Давід Залкаліяні адзначыў, што Украіна, Грузія і Малдова маюць агульную мэту будучага членства ў ЕС і хацелі б аднавіць адзінства з еўрапейскімі краінамі: Нашы прыярытэты ўключаюць пашырэнне дыялогу Асацыяванага трыа з Еўрапейскай камісіяй па супрацоўніцтве ў галіне лічбавай трансфармацыі, зялёнай эканомікі, транспартнага сектара і дасягненне максімальнай інтэграцыі на рынак ЕС праз паглыбленае Пагадненне аб асацыяцыі, а таксама паглыбленне нашага супрацоўніцтва з ЕС. У.у. Прэм’ер-міністр, міністр замежных спраў і еўрапейскай інтэграцыі Рэспублікі Малдова Аўрэліу Чокой адзначыў, што падпісаннем мемарандума тры краіны пацвердзілі свае еўрапейскія намеры, вялікую цікавасць да амбіцыйных мэтаў «Усходняга партнёрства» і гатовы ўнесці свой уклад.
18 мая 2021 г. у Бруселі прадстаўнік дыпламатычнай службы ЕС Пітэр Стано заявіў, што Еўрапейскі Саюз паважае і падзяляе прыхільнасць еўрапейскай інтэграцыі Украіны, Грузіі і Малдовы, якая стварыла так званае «асацыяванае трыа»: Еўрапейскі саюз прызнае еўрапейскія памкненні і еўрапейскі выбар асацыяваных партнёраў - Грузіі, Рэспублікі Малдова і Украіны. Гэтыя краіны з'яўляюцца блізкімі суседзямі ЕС і партнёрамі па "Усходнім партнёрстве". Усе нашы суседзі суверэнныя і незалежныя. Мы паважаем іх выбар, знешнепалітычныя прыярытэты і стратэгічныя мэты, у тым ліку падпісанне паміж імі мемарандума аб узмацненні супрацоўніцтва ў галіне еўрапейскай інтэграцыі. Еўрапейскі саюз падтрымлівае кожную з гэтых краін у працэсах рэформаў і пераўтварэнняў, укладваючы значны час, фінансавую і тэхнічную дапамогу для дасягнення адчувальных выгод і паляпшэння жыцця грамадзян. Мы сканцэнтраваны на поўнай рэалізацыі адпаведных пагадненняў аб асацыяцыі, каб у поўнай меры скарыстацца іх магчымасцямі.
Механізмы супрацоўніцтва
У агульных інтарэсах еўрапейскай інтэграцыі ўдзельнікі павінны супрацоўнічаць з мэтай умацавання іх палітычнага аб’яднання і эканамічнай інтэграцыі з ЕС, як гэта прадугледжана адпаведнымі пагадненнямі аб асацыяцыі, і прасоўвання новых магчымасцей у рамках Усходняга партнёрства. Удзельнікі лічаць, што значны патэнцыял для далейшага развіцця інтэграцыі іх краін з ЕС патрабуе, каб інструменты і напрамкі супрацоўніцтва адпавядалі патрэбнасцям і магчымасцям Асацыяванага трыа, забяспечваючы больш магчымасцей для ўзмацнення палітычнага дыялогу і большай эканамічнай і галіновай інтэграцыі.
Працэс еўрапейскай інтэграцыі будзе мець выгаду з падыходу, заснаванага на стымуляванні («для большага»), накіраванага на ўсталяванне прагрэсіўных стандартаў інтэграцыйнага працэсу і забеспячэнне адчувальных дасягненняў для іх грамадства. Уклад удзельнікаў у супрацоўніцтва ў рамках «Усходняга партнёрства» не шкодзіць іх двухбаковаму супрацоўніцтву з ЕС у адпаведнасці з іх еўрапейскімі памкненнямі. Таксама падкрэсліваецца важнасць падтрымкі ЕС суверэнітэту і тэрытарыяльнай цэласнасці Грузіі, Малдовы і Украіны ў межах іх міжнародна прызнаных межаў, а таксама ўмацавання іх устойлівасці і супрацьстаяння выклікам бяспекі. Трыа будзе працягваць працу па ўмацаванні ролі ЕС у садзейнічанні мірнаму вырашэнню канфліктаў у адпаведных фарматах і на розных платформах.
Улічваючы амбіцыйную і складаную еўрапейскую праграму рэформаў Асацыяванага трыа, дзяржавы прызнаюць вырашальную ролю дапамогі ЕС, у прыватнасці, праз спецыяльныя фінансавыя інструменты, якая адпавядае ўзроўню іх абавязацельстваў і задач і адпавядае прынцыпу абумоўленасці прагрэс рэформ.
Ініцыятывы
Кіруючыся мэтай паглыблення працэсу еўрапейскай інтэграцыі, а таксама жаданнем забяспечыць далейшае стратэгічнае развіццё Усходняга партнёрства, удзельнікі дамовіліся сумесна прасоўваць у дыялогу з інстытутамі ЕС і дзяржавамі-членамі ЕС наступныя мэты:
Метады супрацоўніцтва
У мэтах Асацыяванага трыа ўдзельнікі дамовіліся ўзмацніць супрацоўніцтва наступнымі метадамі:
Мемарандум
Мемарандум аб узаемаразуменні паміж Міністэрствам замежных спраў Грузіі, Міністэрствам замежных спраў і еўрапейскай інтэграцыі Рэспублікі Малдова і Міністэрствам замежных спраў Украіны
Аб наладжванні ўзмоцненага супрацоўніцтва ў пытаннях еўрапейскай інтэграцыі – "Асацыяванае трыа"
Міністэрствы замежных спраў Грузіі, Рэспублікі Малдовы і Украіны (далей "Удзельнікі"):
Прымаючы пад увагу еўрапейскі выбар, еўрапейскія памкненні і еўрапейскую ідэнтычнасць сваіх дзяржаў,
Цалкам прытрымліваючыся каштоўнасцей, на якіх заснаваны Еўрапейскі Саюз,
Улічваючы гістарычна блізкія адносіны і ўсё больш цесныя сувязі паміж Еўрапейскім Саюзам, яго дзяржавамі-членамі і іх краінамі, а таксама іх імкненне ўмацоўваць і пашыраць адносіны амбіцыйна і інавацыйна,
Падкрэсліваючы суверэннае права нашых народаў самастойна вызначаць сваю будучыню,
Устанавіўшы палітычную асацыяцыю і эканамічную інтэграцыю з ЕС на аснове пагадненняў аб асацыяцыі,
Прызнаючы стратэгічную важнасць Усходняга партнёрства і захоўваючы прыхільнасць да яго далейшага развіцця,
Узаемаразуменне было наступнае:
...
Трыа + 1
У снежні 2019 года па выніках восьмага пленарнага пасяджэння Парламенцкай асамблеі Еўранэст усе члены прынялі рэзалюцыю, у якой былі акрэслены розныя мэты інтэграцыі ў ЕС, якія павінны быць дасягнуты да 2030 года. Краіны, звязаныя з ЕС, дазваляюць ім рухацца хутчэй пры дапамозе рэформаў і больш глыбокай палітычнай і эканамічнай інтэграцыі з ЕС. У рэзалюцыі быў уведзены тэрмін "Трыа + 1", які ўяўляе тры пагадненні аб асацыяцыі, заключаныя з Грузіяй, Малдовай і Украінай, а таксама CEPA, заснаваны з Арменіяй. Рэзалюцыя заклікае да далейшых намаганняў па інтэграцыі паміж ЕС і групай "Трыа + 1" на працягу наступнага дзесяцігоддзя.
Перспектывы ўступлення ў ЕС
Станам на студзень 2021 года Грузія і Украіна рыхтуюцца афіцыйна падаць заяўку на сяброўства ў ЕС у 2024 годзе для ўступлення ў Еўрапейскі Саюз у 2030-х гадах. Аднак уварванне Расіі ва Украіну ў 2022 годзе паскорыла гэты графік і прывяло да таго, што Украіна, Грузія і Малдова падалі заяўкі на членства ў лютым — сакавіку 2022 года.
Еўрапейскі парламент адзначае, што ў адпаведнасці з артыкулам 49 Дагавора з ЕС Грузія, Малдова і Украіна, як і любая іншая еўрапейская краіна, маюць еўрапейскую перспектыву і могуць падаць заяўку на членства ў ЕС у адпаведнасці з прынцыпамі дэмакратыі, - гаворыцца ў рэзалюцыя Еўрапейскага парламента ў Бруселі, прынятая на апошняй сесіі перад выбарамі ў Еўрапейскі парламент, якія адбыліся 23-25 ​​мая 2014 года.
Фуіп’яна-Вале-Іманья
Фуіп’яна-Вале-Іманья (Fuipiano Valle Imagna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 240 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 60 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 24030. Тэлефонны код — 035.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Прадцеча.
NGC 5837
NGC 5837 (іншыя абазначэнні — UGC 9686, MCG 2-38-36, ZWG 76.144, IRAS15022+1249, PGC 53817) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Абдул Калам
Авур Пакір Джаінулабдзін Абдул Калам Марайкаяр (Avul Pakir Jainulabdeen Abdul Kalam Maraikkayar, அவுல் பகிர் ஜைனுலாப்தீன் அப்துல் கலாம்; нар.  — ) — прэзідэнт Індыі з ліпеня 2002 па ліпень 2007.
Біяграфія
Таміл па нацыянальнасці, мусульманін па веравызнанні. Нарадзіўся 15 кастрычніка 1931 года ў мястэчку Рамешварам на поўдні штата Тамілнад ў сям’і беднага рыбака, Абдул Калам з дзяцінства адрозніваўся не толькі зайздроснай упартасцю ў атрыманні ведаў у школе, але і велізарнай працавітасцю і адказнасцю, дапамагаючы сваёй сям’і продажам газет у вольны ад школы час.
У 1950 ён паступіў у каледж Сент Джозэф ў г. Трычы, а ў 1954 — у Мадраскі тэхналагічны інстытут, дзе атрымаў дыплом авіяінжынера. З 1958 працаваў у Арганізацыі абаронных даследаванняў, з 1963 перайшоў у індыйскую арганізацыю касмічных даследаванняў.
З 1992 па 1999 Калам быў дарадцам па навуцы міністра абароны і кіраўніком Дэпартамента абаронных даследаванняў. Ён аўтар знакамітага тэхналагічнага плана-2002 па ператварэнні Індыі з краіны, што развіваецца ў развітую краіну. Перад прэзідэнцтвам займаў пасаду галоўнага дарадцы ўрада Індыі ў рангу міністра, адказнага за навукова-тэхнічнае развіццё ў стратэгічнай, эканамічнай і сацыяльнай абласцях.
Вядомы стратэгічным бачаннем развіцця Індыі і яе месца ў свеце. У сваёй кнізе «Індыя-2020» прапануе праграму ператварэння краіны ў тэхналагічную звышдзяржаву.
Памёр 27 ліпеня 2015 года.
Пурпурная рэвалюцыя
Пурпурная рэвалюцыя (Purple Revolution, ثورة أرجوانية) — прынятае ў заходняй прэсе пазначэнне шляху вестэрнізацыі Ірака пад кантролем брытана-амерыканскіх акупацыйных войск. Тэрмін выкарыстаны ў 2005 годзе прэзідэнтам ЗША Джорджам Бушам-малодшым на сустрэчы з расійскім лідарам Уладзімірам Пуціным у Браціславе (Славакія) па аналогіі з «каляровымі рэвалюцыямі» ва Усходняй Еўропе.
Дэкларуецца як пераход ад таталітарнага рэжыму Садама Хусейна, знішчанага ў выніку інтэрвенцыі ЗША ў 2003 годзе, да шматпартыйнай парламенцкай рэспубліцы ў 2005, якая замацавала баланс этнарэлігійных абшчын Ірака (сунітаў, шыітаў і курдаў). Да «рэвалюцыі» ўся паўната ўлады належала Савету рэвалюцыйнага камандавання, затым амерыканскай акупацыйнай адміністрацыі, затым з 2004 часоваму нацыянальнаму ўраду Аядам Алаўі. Цяпер парламент Ірака ўяўляе сабой 275-мясцовую Нацыянальную асамблею, абіраецца па партыйных спісах, дзе большасць замацавана за шыітамі.
Леанід Аляксеевіч Ермантовіч
Леанід Аляксеевіч Ермантовіч (, в. Красноўцы,, Гродзенская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 лютага 1956 года ў в. Красноўцы Лідскага раёна Гродзенскай вобласці.
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Я. Купалы, настаўнік гісторыі і грамадазнаўства; Мінскую вышэйшую партыйную школу, спецыяліст у галіне партыйнага і савецкага будаўніцтва.
Працаваў выхавальнікам інтэрната, выхавальнікам групы прадоўжанага дня Красноўскай сярэдняй школы Лідскага раёна Гродзенскай вобласці; загадчыкам аддзела камсамольскіх арганізацый Лідскага райкама ЛКСМБ; інструктарам, загадчыкам сектара па рабоце камсамольскіх арганізацый прафтэхадукацыі Гродзенскага абкама ЛКСМБ; першым сакратаром Дзятлаўскага райкама ЛКСМБ; загадчыкам арганізацыйнага аддзела, другім сакратаром Дзятлаўскага райкама КПБ Гродзенскай вобласці; начальнікам упраўлення па працы і сацыяльнай абароне насельніцтва, намеснікам старшыні па пытаннях ліквідацыі наступстваў аварыі на Чарнобыльскай АЭС і надзвычайных сітуацый Дзятлаўскага райвыканкама; старшынёй Дзятлаўскага раённага Савета дэпутатаў; намеснікам старшыні Дзятлаўскага райвыканкама па інфармаванні насельніцтва, сувязях з грамадскасцю і сацыяльных праблемах; начальнікам упраўлення арганізацыйна-кадравай работы Гродзенскага аблвыканкама.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі».
Асабістае жыццё
Жанаты, мае сына.
Абцужкі для пазногцяў
Абцужкі для пазногцяў — адзін з інструментаў гігіены пазногцяў.
Дзякуючы бяспецы і магчымасці акуратна абрэзаць пазногці не звяртаючыся да паслуг касметычных салонаў, абцужкі ўсё часцей выкарыстоўваюцца нароўні са звыклымі нажніцамі. Выкарыстоўваць іх замест нажніц, як правіла, рэкамендуюць пры доглядзе за пазногцямі дзяцей, асабліва нованароджаных.
Аналагічны інструмент, кусачкі для пазногцяў, былі вынайдзены французскім фабрыкантам Мацье Мартэнам у 1892 годзе
Цярноўскі раён
Цярно́ўскі раён (Терновский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным усходзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Цярноўка.
Геаграфія
Цярноўскі раён мяжуе з Грыбанаўскім, Аннінскім і Эрцільскім раёнамі, а таксама з Тамбоўскай вобласцю. Плошча раёна складае 1310 км². Пакрыццё раёна лясамі складае 6,59% ад агульнай плошчы.
Гісторыя
Раён быў утвораны ў 1929 годзе ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР, і першапачаткова меў назву Русанаўскі раён. У 1932 годзе раён быў пераназваны ў Цярноўскі.
Аляксандра Уладзіміраўна Кужаль
Біяграфія
Нарадзілася 4 ліпеня 1953 года ў г. Касцянтыніўка Сталінскай вобласці УССР. Бацька — Уладзімір Маркавіч Даўгарукаў (1913—1974) — інжынер, начальнік цэха. Маці — Марыя Васільеўна Даўгарукава (1915—2001 ) — пенсіянер.
У 1975 годзе скончыла Днепрапятроўскі металургічны інстытут па спецыяльнасці «Інжынер-металург». Працавала інжынерам, малодшым навуковым супрацоўнікам кафедры эканомікі прамысловасці Запарожскага індустрыяльнага інстытута. У 1983 годзе там жа атрымала другую вышэйшую адукацыю па спецыяльнасці «Інжынер-эканаміст». З 1990 па 1993 гады — галоўны бухгалтар акцыянернага цэнтра «Усход» у г. Запарожжа. З 1993 па 1994 гады — старшыня праўлення, генеральны дырэктар сумеснага ўкраінска-канадскага прадпрыемства «Незалежнасць».
У 1994 годзе абрана народным дэпутатам Вярхоўнай Рады Украіны II склікання ад Ленінскай выбарчай акругі № 181 Запарожскай вобласці, дзе працавала намеснікам старшыні парламенцкай камісіі па пытаннях эканамічнай палітыкі і кіравання народнай гаспадаркай. у парламенце далучылася да Ліберальнай партыі Украіны (пасля была выключана).
20 ліпеня 1995 года Прэзідэнт Украіны Леанід Кучма прызначыў А. Кужаль кіраўніком новаўтворанага Нацыянальнага аўдытарскага камітэта Украіны. Яна засталася пры гэтым народным дэпутатам і сумяшчала заканадаўчую працу з урадавымі пасадамі да дня спынення яе дэпутацкіх паўнамоцтваў у Вярхоўнай Радзе Украіны II склікання 12 мая 1998 года.
У Вярхоўную Раду Украины ІІІ склікання А. Кужаль балатавалася адразу па аднамандатнай № 76 выбарчай акрузе Запарожскай вобласці і шматмандатнай агульнадзяржаўнай выбарчай акрузе з другім нумарам у спісе Партыі абаронцаў Айчыны. На выбарах 29 сакавіка 1998 года ў аднамандатнай акрузе яна набрала толькі 18,11 % галасоў, заняўшы 3-е месца, а яе палітычная сіла — 0,3 % галасоў, і не прайшла ў парламент.
23 красавіка 1998 года прэзідэнт вызваліў А. Кужаль з пасады старшыні Нацыянальнага аўдытарскага камітэта Украіны (пасля камітэт быў ліквідаваны) і прызначыў яе на пасаду кіраўніка Дзяржаўнага камітэта Украіны па пытаннях развіцця прадпрымальніцтва.
У 1999 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Рэгіянальныя праграмы падтрымкі прадпрымальніцтва на Украіне: тэндэнцыі развіцця, метадалогія, практыка» і стала кандыдатам эканамічных навук.
10 студзеня 2000 года ў сувязі з рэарганізацыяй ўстановы А. Кужаль прызначана кіраўніком новаўтворанага Дзяржаўнага камітэта Украіны па пытаннях рэгулятарнай палітыкі і прадпрымальніцтва, дзе яна працавала да 26 красавіка 2003 года, калі Л. Кучма вызваліў яе ад пасады на падставе рашэння Савета нацыянальнай бяспекі і абароны Украіны, згодна з якім дзейнасць урада па выкананні актаў кіраўніка дзяржавы аб узмацненні дзяржкантролю за вытворчасцю і абаротам спірту, алкагольных напояў і тытунёвых вырабаў была прызнана нездавальняючай.
На чарговыя парламенцкія выбары 31 сакавіка 2002 года А. Кужаль ішла № 71 у спісе праўладнага Выбарчага блока палітычных партый «За Адзіную Украіну!». Блок атрымлаў 35 мандатаў у Вярхоўнай Радзе 4 склікання, а такім чынам, А. Кужаль не мела перспектыў патрапіць у заканадаўчы орган. 12 мая 2003 года своеасаблівым палітычным жэстам у адказ стала яе заява ў Цэнтральную выбарчую камісію аб адмове ад балатавання на выбарах 2002 года па спісе кандыдатаў у народныя дэпутаты ад блока «За Адзіную Украіну». Цэнтральная выбарчая камісія заяву задаволіла і адмяніла рашэнне аб яе рэгістрацыі як кандыдата ў дэпутаты.
У 2003—2004 гадах А. Кужель была дарадцам старшыні Нацыянальнага банка Украіны Сяргея Цігіпкі і займала пасаду намесніка старшыні палітвыканкама партыі «Працоўная Украіна», лідэрам якой быў кіраўнік Нацбанка.
Пасля адстаўкі ў студзені 2004 года кіраўніка Дзяржаўнага камітэта Украіны па пытаннях рэгулятарнай палітыкі і прадпрымальніцтва Іны Багаслоўскай, «Працоўная Украіна» выказала намер рэкамендаваць Прэм’ер-міністру Украіны Віктару Януковічу ўнесці прадстаўленне прэзідэнту Л. Кучме аб вяртанні А. Кужаль ва ўстанову, зрэшты, прызначэнне не адбылося.