cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фердынанд Фош
Першая сусветная вайна
Пасля Бітвы на Іпры, у студзені 1915, прызначаны камандуючым паўночнай групы армій, з якой браў удзел у розных аперацыях, у тым ліку бітве на Соме. У снежні 1916 звольнены з камандавання групы армій і накіраваны на распрацоўкі планаў на выпадак парушэння нейтралітэту Швейцарыі. У студзені 1917 прадставіў праект плану, які быў зацверджаны. Са студзеня да сакавіка камандаваў 7 і 8 арміямі. У красавіку 1917 быў з місіяй у Італіі, дзе ўзгадняў варункі ўваходу ў тую краіну французскіх і англійскіх войскаў у надзвычайным выпадку. 5 мая 1917 прызначаны камандуючым Генеральным штабам. У студзені 1918, апрача таго, камандзір ваеннай рады саюзнікаў. З сакавіка 1918 каардынатар войска саюзнікаў на Заходнім фронце. У верасні 1918 атрымаў перамогу ў бітве на Марне, якая стала адным з галоўных прычын перамогі над немцамі.
Як камандуючы аб'яднаных войскаў Антанты на Заходнім фронце прымаў безагаворачную капітуляцыю немцаў у Камп’ені. Яго ролю ў перамозе над цэнтральнымі дзяржавамі цяжка пераацаніць.
Паваенны час
З 1919 прэзідэнт Вышэйшага Ваеннага Савета. У 1918—1920 адзін з арганізатараў ваеннай інтэрвенцыі ў Савецкую Расію.
Быў адзначаны 15 красавіка 1923 Вялікім Крыжом (1 класа) ордэна Virtuti Militari і Ордэнам Белага Арла.
Аўтар: "Аб правядзенні вайны", "Успаміны (вайна 1914-1918)". Калі падпісваў Версальскі дагавор, адазваўся пра яе так: «Гэта не мір, гэта перамір'е на дваццаць гадоў».
Анатоль Сямёнавіч Паламарчук
Анатоль Сямёнавіч Паламарчу́к (, вёска Вэрхіўка, Барскі раён, Вінніцкая вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне батанікі. Доктар біялагічных навук (1965), прафесар (1966).
Скончыў Маскоўскую сельскагаспадарчую акадэмію ў 1942 годзе. З 1969 года загадчык кафедры Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па марфалогіі, генезісе і тэрагенезісе, біялогіі і экалагічнай радыебіялогіі караняплодаў, фізіялогіі росту раслін, насенняводстве і селекцыі сельскагаспадарчых культур. Кіраваў складаннем гербарыя Палесся (35 тысяч аркушаў).
Спіс аб’ектаў PGC (2059001—2060000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2059001—2060000)
Краснагорка
Назву Краснагорка маюць:
Аперацыя «Марскі леў»
Аперацыя «Марскі леў» (Unternehmen Seelowe) — кодавая назва дэсантнай аперацыі па высадцы на Брытанскія астравы, якая планавалася Гітлерам. План заснаваны 16 ліпеня 1940 года. Паводле яго, нямецкія войскі павінны былі фарсіраваць Ла-Манш, высадзіцца паміж Дуўрам і Портсмутам у складзе каля 25 дывізій, а затым наступаць з мэтай адрэзаць Лондан. Фронт меркавалася расцягнуць ад Фолкстана да Богнара. Ваеннае камандаванне было даручана фельдмаршалу Рундштэту.
Дата пачатку аперацыі ўвесь час адкладвалася. 9 студзеня 1941 года, пасля паражэння ў бітве за Брытанію, Гітлер аддаў загад аб адмене высадкі на Брытанію. 13 лютага 1942 года камандуючы крыгсмарынэ адмірал Рэдэр у апошні раз гутарыў з Гітлерам пра аперацыю «Марскі леў» і пераканаў яго даць згоду на спыненне якой-небудзь падрыхтоўкі ў гэтым кірунку.
Мікалай Андрэевіч Ізюмаў
Мікалай Андрэевіч Ізю́маў (Николай Андреевич Изюмов; — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, гвардыі капітан. Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Нарадзіўся ў пасёлку Сімскі завод (сучасны горад Сім Ашынскага раёна Чалябінскай вобласці, Расія). Скончыў 8 класаў школы, жыў у горадзе Аша, працаваў на заводзе. У 1939 годзе быў прызваны на службу ў Чырвоную Армію. У 1941 годзе скончыў Ульянаўскае бранятанкавае вучылішча. З кастрычніка 1941 года удзельнік баявых дзеянняў на Заходнім, Бранскім, Данскім, Паўднёва-Заходнім і 1-м беларускім франтах. Удзельнік бітвы за Маскву і Сталінградскай бітвы. Быў двойчы паранены.
Камандзір танкавага батальёна гвардыі капітан А. М. Ізюмаў асабліва вызначыўся ў баях за вызваленне Беларусі, у ходзе Бабруйскай аперацыі 1944 года. 24—28 чэрвеня 1944 года батальён пад яго камандаваннем захапіў чыгуначную станцыю Мірадзіна і адрэзак шаша каля вёскі Баяры. 28 чэрвеня танкісты прарваліся да пераправы цераз Бярэзіну каля вёскі Шчаткава і захапілі яе. Капітан Ізюмаў быў паранены, не пакінуў поля бою. Загінуў у гэтым баі. Экіпаж танка ў перыяд з 26 па 28 чэрвеня знішчыў 7 гармат, 3 доты 10 агнявых кропак праціўніка.
Пахаваны А. М. Ізюмаў у брацкай магіле ў вёсцы Баяры Бабруйскага раёна.
Мікалаёва
Назву Мікалаёва маюць:
Пратэсты ў Хабараўскім краі (2020—2021)
Пратэстныя акцыі ў Хабараўскім краі праходзяць штодня з 11 ліпеня 2020 года Хабараўску, Камсамольску-на-Амуры, Нікалаеўская-на-Амуры і іншых населеных пунктах рэгіёну, а таксама ў Новасібірску, Уладзівастоку, Омску і іншых гарадах Расіі пасля арышту былога губернатара Хабараўскага краю Сяргея Фургала.
Сацыёлагі, правёўшы сацыялагічнае даследаванне, адзначылі, што ў аснове масавых выступаў у абарону арыштаванага губернатара - прэтэнзіі жыхароў Хабараўскага краю да федэральнай улады, выбудаваць карупцыйную сістэму лаяльнасці рэгіянальных чыноўнікаў. Сам Сяргей Фургал, які праявіў за час сваёй працы тыя якасці рэгіянальнага лідара, на якія маецца грамадскі запыт, пасля арышту стаў сімвалам супрацьстаяння жыхароў рэгіёну федэральнай улады.
Перадгісторыя
23 верасня 2018 года Сяргей Фургал выйграў выбары губернатара Хабараўскага краю, набраўшы ў другім туры 69,57% галасоў выбаршчыкаў і абышоўшы кандыдата ад партыі «Адзіная Расія» Вячаслава Шпорта (27,97% галасоў).
13 снежня 2018 года ўказам прэзідэнта Уладзіміра Пуціна сталіца Далёкаўсходняй федэральнай акругі была перанесена з Хабараўска ва Уладзівасток. Супраць пераносу сталіцы ДФО выступілі губернатар Хабараўскага краю Сяргей Фургал і мэр Хабараўска Сяргей Краўчук.
У верасні 2019 года ЛДПР заняла першае месца на выбарах у Заканадаўчую думу Хабараўскага краю, дзе атрымала 30 з 36 дэпутацкіх месцаў, у Хабараўску гарадскую думу, дзе атрымала 34 з 35 месцаў і ў мясцовыя сходы дэпутатаў. Акрамя таго, на давыбарах у Дзяржаўную думу па аднамандатнай выбарчай акрузе № 70 (уключае Камсамольск-на-Амуры і палову тэрыторыі Хабараўска) выйграў кандыдат ад ЛДПР Іван Піляеў, на выбарах мэра Камсамольска-на-Амуры - кандыдат ад гэтай партыі Аляксандр Жорнік.
За год і 9 месяцаў працы губернатарам Хабараўскага краю Сяргей Фургал ініцыяваў прыняцце шэрагу змяненняў, адзначаных у федэральных СМІ, накіраваных на скарачэнне апарату краявых чыноўнікаў. Так, напрыклад, Фургал у два разы скараціў колькасць намеснікаў кіраўніка краявога ўрада, адмаўляўся ад, паводле яго слоў, сумніўных і неэфектыўных дзяржаўных закупак, скараціў памер уласнай зарплаты, даплат былым дзяржслужачым ў рэгіёне, забараніў большасці чальцоў краявога ўрада лётаць у камандзіроўкі бізнес-класам за кошт бюджэтных сродкаў.
Пазней стала вядома, што абарона мае намер падаць апеляцыю на рашэнне аб арышце. Маскоўскі гарадскі суд 16 ліпеня пакінуў скаргу без задавальнення.
10 ліпеня
Першыя акцыі пратэсту адбыліся ў Камсамольску-на-Амуры на наступны дзень пасля арышту Фургала. Увечары ў Хабараўску аўтамабілісты і актыўныя гараджане раздавалі налепкі з лозунгам "Я/Мы Сяргей Фургал".
12 ліпеня
Колькасць удзельнікаў скаардынаваных акцый у падтрымку губернатара Сергія Фургала склала 2000 чалавек у Хабараўску і 300-500 у Камсамольску-на-Амуры. Увечары ў цэнтры Хабараўска адбылася трэцяя несанкцыянаваная акцыя пратэсту ў падтрымку губернатара Фургала, у якой прынялі ўдзел да 3000 чалавек.
Акрамя мітынгаў, папулярнай стала інтэрнэт-акцыя "Я/мы Сяргей Фургал", якая актыўна распаўсюджваецца ў сацыяльных сетках хэштэгі # ямыфургал і # свабодуфургалу, пікеты і розныя аўтагонкі.
13 ліпеня
Чацвёрты мітынг зноў прайшоў на плошчы перад абласным урадам, і, ідучы, пратэстоўцы перакрылі дарогі ў цэнтры горада. Паводле мясцовага штаба Навальнага, у акцыях 13 ліпеня ў Хабараўску прынялі ўдзел каля тысячы чалавек.
14 ліпеня
Пяты мітынг і шэсце па горадзе. Была рэакцыя мэра горада Хабараўска Сяргея Краўчука ("Адзіная Расія"), які пракаментаваў акцыі наступнымі словамі: «Такія акцыі ў горадзе не патрэбныя. Яны незаконныя і згубна ўплываюць на здароўе ўсіх, хто мае да гэтага дачыненне. Адзін носьбіт каранавірусу заражае ад шасці да сямі ў натоўпе. Ну, калі б не было пацыентаў, але я не ўпэўнены».
15 ліпеня
Паліцыя пачала раздаваць дэманстрантам бясплатныя медыцынскія маскі, каб прадухіліць распаўсюджванне віруса COVID-19. Пасля кожнага пратэсту дэманстранты дзякавалі супрацоўнікам праваахоўных органаў, якія не ўжывалі сілу для падаўлення мірных дэманстрацый.
Прэс-сакратар Грамадскай назіральнай камісіі (ГНК) Ева Меркачова заявіла, што Сергій Фургал не ведаў пра акцыі ў яго падтрымку ў Хабараўскім краі.
16 ліпеня
Шосты дзень пратэсту і сёмы мітынг. Недалёка ад плошчы Леніна ў Хабараўску на будынку абласной бальніцы быў вывешаны 10-метровы транспарант з тэкстам "Я/МЫ просім цішыні". Таксама каля плошчы былі размешчаны транспаранты з заклікам не шумець і ісці па дамах пасля 23:00.
17 ліпеня
Сёмы дзень пратэстаў і восьмы мітынг з шэсцем. Камуністычная партыя таксама правяла мітынг.
18 ліпеня
У восьмы дзень пратэсту ў Хабараўску на акцыю ў падтрымку губернатара Сергія Фургала выйшлі ад 50 да 80 тысяч чалавек. Мітынгі ў падтрымку Фургала прайшлі таксама ў Камсамольску-на-Амуры і Уладзівастоку. Таксама пра Фургал заявілі ў Нікалаеўску-на-Амуры, Амуры, Бікіні, Ваніна, Тройцкому.
19 ліпеня
У Хабараўску, Камсамольску-на-Амуры і Уладзівастоку пачаліся несанкцыянаваныя акцыі ў падтрымку губернатара Хабараўскага краю Сяргея Фургала.
20 ліпеня
Дзясяты дзень пратэстаў і адзінаццаты мітынг. Пуцін адхіліў Фургала ад фармулёўкі "з-за страты даверу прэзідэнта Расійскай Федэрацыі". Міхаіл Дзегцяроў быў прызначаны выконваючым абавязкі старшыні Хабараўскага краю.
21 ліпеня
Каля 12 гадзін дня ў Хабараўск прыбыў член Ліберальна-дэмакратычнай партыі Міхаіл Дзегцяроў, які быў прызначаны выконваючым абавязкі Пуціна напярэдадні вечарам. губернатар Хабараўскага краю. У 18:00 на плошчы Леніна перад будынкам урада, куды прыбыў Дзегцяроў, удзельнікі мітынгу пачалі збіраць хабараўчан, пратэстуючы супраць гэтага прызначэння. Удзельнікі акцыі скандавалі "Дзегцяроў, ідзі" і "Пуцін падаў у адстаўку". Прызначаецца т. Зв Губернатар адмяніў сваю першую прэс-канферэнцыю і не прыйшоў на плошчу хабараўцаў.
22 ліпеня
Раніцай у першы працоўны дзень ягонага выканання абавязкаў выканаўцы абавязкаў Міхаіл Дзегцяроў прагуляўся па Хабараўску да будынка ўрада на плошчы Леніна, падчас якога зняў відэа са сваёй ацэнкай сітуацыі ў рэгіёне. Увечары ў Хабараўску пачалася чарговая стыхійная сустрэча каля будынка ўрада рэгіёна. Пратэстоўцы выйшлі з плакатамі ў падтрымку Сяргея Фургала і супраць прызначэння в.а. губернатар Хабараўскага краю Міхаіл Дзегцяроў. Новыя лозунгі: "Міша, ідзі!", "Чамадан, білет, Самара!"
10 жніўня
У панядзелак жыхары Хабараўска выйшлі на чарговы мітынг, не ўзгоднены з уладамі ў падтрымку былога кіраўніка рэгіёна Сяргея Фургала. Затым яны прайшлі маршам па вуліцах Хабараўска і зноў сабраліся каля дома абласнога ўрада. Таксама на мітынгу прагучалі лозунгі ў падтрымку пратэстоўцаў у Беларусі.
Верасень
4 верасня ў Хабараўскам краі цалкам знялі каранцін па каранавірусу, пасля чаго ў мэрыю было пададзена апавяшчэнне аб правядзенні акцыі 12 верасня. Адміністрацыя адмовіла, паказаўшы, што плошча перад мэрыяй ўжо зарэзерваваная пад іншае мерапрыемства.
5 верасня ў Хабараўску прайшоў дзявяты запар суботні мітынг у падтрымку Сяргея Фургала. У мэрыі горада паведамілі, што на мітынг прыйшло менш за тысячу чалавек. Мясцовы рэсурс DVhab, спасылаючыся на відавочцаў, паведамляў пра пяць тысячах удзельнікаў.
Адзначаецца, што пратэсты «страцілі немалую частку энергіі і апынуліся паступова выдушаныя з палітычнага мэйнстрыму» і ў выніку ператварыліся ў «фонавае падзея».
Кастрычнік
3 кастрычніка хабаровчане выйшлі да будынка рэгіянальнага ўрада, многія пры гэтым трымалі ў руках чырвона-белыя паветраныя шары, плакаты, на акцыі быў трэці па ліку фургаломобіль. Пратэстоўцы скандавалі лозунгі: «Мы ідзем па лужынах, Пуцін нам не патрэбны» і «І ў спякоту і пад дажджом за Фургала мы ідзем!», «Свабоду!», «Я, мы, ён, яна — за Фургала ўся краіна».
Прыхільнікі Фургала налічылі удзельнікаў не менш як у 1000 чалавек у пачатку пратэстнага шэсця, з-за дрэннага надвор'я прыйшло менш людзей.
Таксама ў падтрымку Хабараўска ў выходныя дні выходзяць жыхары Масквы і Санкт-Пецярбурга.
10 кастрычніка адбылася чарговая акцыя пратэсту. Па падліках журналістаў, на мітынг прыйшлі больш за тысячу чалавек. Пасля шэсця на плошчы Леніна некалькі чалавек сталі ўсталёўваць намёты. Большая частка пратэстуючых да гэтага часу разышлася. Пасля невыканання патрабаванні паліцэйскіх прыбраць палаткі з будынка ўрада краю выйшлі байцы АМАП і пачалі жорсткія затрымання, некалькі чалавек пацярпелі. Гэта быў першы выпадак разгону акцыі ў падтрымку Сяргея Фургала ў Хабараўску. Увечары 10 кастрычніка на плошчы Леніна адбыўся другі мітынг за дзень. Паліцэйскі Раман Тимиров кінуў свае ўзнагароды і грамату на мітынгу перад прыступкамі Белага дома ў знак пратэсту. У гэты ж дзень яго арыштавала ФСБ. На пратэстнай акцыі на наступны дзень сабраліся людзі ўспомнілі пра Рамана Тіміраве і пачалі скандаваць: «Дзякуй, Раман".
Пратэстоўцы паведамлялі пра людзей на даху суседняга з будынкам ўрада домам. Як мяркуецца, гэта могуць быць снайперы.
Балаі
Назву Балаі маюць:
Венгерскі аграрна-прыродазнаўчы ўніверсітэт
Венгерскі аграрна-прыродазнаўчы ўніверсітэт (Magyar Agrár- és Élettudományi Egyetem) — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, факультэты якой размяшчаюцца ў Будапешце і Гёдзёлё.
Баржомская цясніна
Знакамітыя радовішчы мінеральных вод, санаторыі.
У цясніне размешчаны горад Баржомі, на схілах Месхецкага хрыбта — Баржомскі запаведнік.
Цясніну перасякае нафтаправод Баку — Тбілісі — Джэйхан.
Гёдзёлё
Гёдзёлё (Gödöllő)  — горад у Венгрыі. Насельніцтва 34 тыс. чалавек.
Геаграфія і транспарт
Горад размешчаны за 30 кіламетраў на паўночны ўсход ад Будапешта, звязаны са сталіцай лініяй прыгараднай чыгункі. Час у шляху да станцыі «Örs vezér tere» на ўсходзе Будапешта, дзе можна здзейсніць перасадку на метро, займае каля 50 хвілін. Акрамя таго, паміж Будапештам і Гёдзёлё існуе аўтобусная камунікацыя. Таксама можна дабрацца да Гёдзёлё і цягніком з Усходняга вакзала Будапешта, час у дарозе да Гёдзёлё складае каля 30 хвілін.
Брэм Стокер
Абрагам «Брэм» Стокер (Abraham «Bram» Stoker, 8 лістапада 1847, Дублін, Ірландыя —, ) — ірландскі пісьменнік. Аўтар рамана «Дракула».
Біяграфія
Абрагам «Брэм» Стокер нарадзіўся 8 лістапада 1847 года ў Дубліне. У дзяцінстве з-за хваробы ён да сямі год не быў здольны паднімацца і хадзіць. Гэтая акалічнасць пакінула след у творчасці пісьменніка — граф Дракула, персанаж яго галоўнага рамана, шмат часу праводзіць у сне. Аднак, пераадолеўшы хваробу, Стокер падчас вучобы ва ўніверсітэце Дубліна быў добрым футбалістам і лёгкаатлетам.
Пасля сканчэння Трыніці-каледжа Стокер доўгі час працаваў на дзяржаўнай службе, адначасова выступаючы на старонках дублінскай газеты «The Evening Mail» як журналіст і тэатральны крытык. У гэты час у яго завязаліся сяброўскі стасункі з англійскім акцёрам Генры Ірвінгам. У 1878 годзе Ірвінг прапанаваў Стокеру стаць дырэктарам-рассаветнікам тэатра «Ліцэум» (Lyceum Theatre), і Стокер пераехаў у Лондан. Цягам 27 год Стокер быў менеджарам Ірвінга да самой смерці апошняга ў 1905 годзе. Стокер цяжка перажываў смерць сябра — з ім здарыўся ўдар, і суткі ён не прыходзіў у свядомасць.
Сяброўства з Ірвінгам дапамагло Стокеру ўвайсці ў вышэйшыя колы Лондана і пазнаёміўся з Артурам Конан Дойлам і Джэймсам Уістлерам. Стокер быў жанаты на Флорэнс Белкам, у якую быў закаханы Оскар Уайльд.
Хоць Стокер з'яўляўся аўтарам мноства твораў, славу яму прынёс знакаміты раман «Дракула», апублікаваны ў 1897 годзе. Над раманам Стокер правёў восем год, вывучаючы еўрапейскі фальклор і легенды пра вампіраў.
Брэм Стокер памёр у Лондане 20 красавіка 1912 года з-за прагрэсіруючага параліча.
Мікраўгнаенні
Найбольш эфектыўнымі формамі мікраэлементаў з'яўляюцца хелаты (Zn, Cu, B, Mo, Fe, Co) і іншыя злучэнні ў складзе арганічных малекул (борэтаноламін і інш.)
Курнік
Курнік (Kórnik) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 310 км на захад ад Варшавы і за 25 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра Познані. Уваходзіць у склад Пазнаньскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Курнік. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 5,99 км². Насельніцтва 7,8 тыс. чалавек.
Борныя ўгнаенні
Пры недахопе бору ў раслінах парушаюцца рост і развіццё органаў плоданашэння.
У якасці борных угнаенняў ужываюць барат магнію, тэхнічную борную кіслату, буру і інш.
Пад уплывам борных мікраўгнаенняў павышаецца ўраджай цукровых буракоў, бабовых і агароднінных культур, насення лёну. Менш спагадныя на ўнясенне Борна угнаенняў збожжавыя культуры.
Дысперсія выпадковай велічыні
У тэорыі імавернасцей і статыстыцы дысперсія выпадковай велічыні вызначаецца як мера роскіду выпадковай велічыні, або як яе адхіленне ад матэматычнага спадзявання. Пазначаецца (таксама можна сустрэць абазначэнне D [X] у савецкай літаратуры). У статыстыцы часта ўжываецца абазначэнне.
З няроўнасці Чабышова вынікае, што імавернасць таго, што выпадковая велічыня аддалена ад свайго матэматычнага чакання больш чым на k стандартных адхіленняў, складае менш за 1/k^2. Так, для выпадковай велічыні, якая мае нармальнае размеркаванне, як мінімум у 95\,\% выпадкаў значэнні будуць не далей за два стандартных адхіленні (2\sigma) ад сярэдняга, а ў прыкладна 97{,}7\,\% — не далей за 3\sigma. Гэтая заканамернасць для нармальнага размеркавання носіць назву «правіла трох сігм».
Falculea palliata
Falculea palliata — птушка сямейства Vangidae. Адзіны від манатыпнага роду.
Апісанне
Даўжыня цела складае 32 см, маса — ад 106 да 119 г. Галава і тулава белыя, крылы і хвост чорныя. Дзюба доўгая і серпападобная, як ва ўдода.
Арэал
Эндэмік Мадагаскара, дзе жыве на заходнім баку вострава на вышыні ад 0 да 900 метраў над узроўнем мора. Птушку часта можна ўбачыць у саваннах і паўпустынях вострава. Від не мігруе.
Спосаб жыцця
Харчуецца насякомымі, выкарыстоўваючы сваю выгнутую дзюбу, каб здабываць іх з адтулін у драўніне.
Гняздо з’яўляецца нетыповым для сямейства, бо складаецца з вялікай колькасці галінак. Яго дыяметр складае 30-40 см, размешчана на вышыні 9-16 метраў ад зямлі ў скрыжаванні дрэва. Унутры гняздо высцілаецца больш тонкім матэрыялам. Будуюць гняздо абедзве птушкі, але больш самка. У кладцы 3-4 яйкі крэмава-белага колеру з дробнымі плямкамі. Самец і самка наседжваюць кладку, і ўдзельнічаюць у выкормліванні птушанят, але, як і пры будаўніцтве гнязда, самкі прымаюць большы ўдзел, чым самцы. Інкубацыйны перыяд доўжыцца ад 16 да 18 дзён, птушаняты аперваюцца праз 19-23 дня.
Паала Учэла
Паала Учэла (Paolo Uccello, сапраўднае імя Паала дзі Дона, Paolo di Dono;  — ) — італьянскі матэматык і жывапісец, прадстаўнік Ранняга Адраджэння, адзін са стваральнікаў навуковай тэорыі перспектывы. Рабіў мазаікі, партрэты, станковыя карціны. Праславіўся сваімі фрэскамі і працамі па вывучэнні мастацкай перспектывы.
Біяграфія
Сучаснік Мазача, працы якога аказалі на яго вялікі ўплыў. Жыў і працаваў у Фларэнцыі, Венецыі. Адзін з майстроў майстэрні. Па дакументах, у 1415 годзе прыняты ў цэх лекараў, дзе былі і прадстаўнікі іншых спецыяльнасцяў. З 1424 года ў братэрства Св. Лукі, апекуна мастакоў.
Першай датаванай 1436 годам мастацкай працай Учэла лічаць фрэску — кандацьеру, англічаніну на італьянскай службе.
Прыблізна з сярэдзіны 30-х да сярэдзіны 40-х гг. XV ст. працаваў над цыклам фрэсак у царкве на сюжэты са Старога Запавету. У 1456 г. па запрашэнні Козіма Медычы прыступіў да ўпрыгожвання палаца, пабудаванага Мікелоца, — зрабіў тры карціны «», у якіх адлюстраваў эпізоды, дзе фларэнтыйцы атрымалі перамогу над войскамі.
Акрамя трох станковых работ «Бітвы» заслугоўваюць увагі партрэты пэндзлю Учэла.
Для многіх работ Учэла характэрная казачнасць, вытанчаная дэкаратыўнасць, маляўнічасць і фантастычнасць; шэраг работ авеяны духам. Напрыклад, карціна «» выглядае нязграбнай, нерэальнай і кампраміснай, таму што мастак няўдала спрабаваў аб'яднаць кананічны абраз з найноўшымі знаходкамі 15 стагоддзя.
У апошнія гады працаваў мала. Памёр у беднасці ў 1475 годзе.
Аляксандра Аляксандраўна Белінг
Аляксандра Аляксандраўна Белінг, сцэнічны псеўданім Сандра Белінг (1864 (1880?) —, , Ліванская Рэспубліка) — вядомая руская оперная і эстрадная спявачка (сапрана), майстар мастацкай лялькі.
У Расійскай імперыі і СССР
Дакладнае месца і дата нараджэння невядомыя. Прафесійная оперная спявачка. Аўстрыйскі кампазітар Арнольд Шонберг, пазнаёміўшыся з А. А. Белінг у 1912 годзе ў Санкт-Пецярбургу, прапанаваў ёй выканаць галоўную партыю ў прэм'еры яго опуса «» («Чаканне», монадрама для сапрана і аркестра, 1909). Гэтым планам не наканавана было спраўдзіцца, аднак, перапіска А. А. Белінг і Шонберга працягвалася да 1931 года.
Мужам Сандры Белінг быў дырыжор і канцэртмайстар Эраст Яўстаф'евіч Белінг. У 1913 — малодшы капельмайстар прыдворнага аркестра. Пасля 1917 — дырыжор. У 1920 годзе па рэкамэндацыі А. В. Луначарскага пераехаў у Віцебск, дзе кіраваў у губерні МУЗА (Музычны аддзел Наркамасветы), з'яўляўся дырэктарам Народнай кансерваторыі.
Сандра Белінг часта выступала з канцэртамі (у дуэце з мужам), у тым ліку ў Смаленску, Полацку, Оршы, займалася ў Віцебскай і Магілёўскай губернях запісам народных песень. У 1921 (1922?) сям'я вярнулася ў Петраград. Эраст Белінг зарабляў, дырыжыруючы аркестрам перад сеансамі ў кінатэатрах. У 1926 годзе Белінгі вырашыліся на ўцёкі з Савецкага Саюза. Праз Іран яны перабраліся ў Дамаск.
У Сірыі і Ліване
У Дамаску А. А. Белінг вучыла багатых дам ствараць мастацкія лялькі, яе муж даваў прыватныя ўрокі музыкі, дачка Тамара выкладала балет. Пасля адкрыла майстэрню па вырабе мастацкіх лялек «Баранэса Белінг» («Baronne Belling»).
Да 1951 Белінгі ў Бейруце, дзе Э. Я. Белінг выкладаў фартэпіяна і кампазіцыю. Адным з яго вучняў быў ліванскі кампазітар і піяніст армянскага паходжання Богас Гелалян (Boghos Gelalian, 1927—2011). А. А. Белінг працягнула выраб лялек.
Памерла ў Бейруце ў 1958 годзе.
Вытворчасць лялек
Неўзабаве лялькі ручной працы «Баранэса Белінг» набылі вялікую папулярнасць сярод мясцовай багатай публікі і турыстаў. Найбольшую вядомасць атрымалі лялькі ў традыцыйных і нацыянальных касцюмах Сірыі (гарадскія і сельскія жыхары, арабы, бедуіны, чаркесы і г.д.). Вопратку і ўпрыгажэнні для іх выраблялі майстрыхі-арабкі з мясцовых матэрыялаў, сапраўды выконваючы традыцыйны крой, арнамент гафту і каляровую гаму. Не толькі адзенне, але і аксесуары (кольцы, бранзалеты, абутак, галаўныя ўборы і да т.п.) сапраўды адпавядалі характару касцюма. Вядомыя таксама парныя лялькі і сюжэтныя групы лялек у інтэр'ерах (т. зв. tableau) з мэбляй, дыванамі, посудам і да т. п.
Лялькі майстэрні экспартаваліся сірыйскай кампаніяй «Arounani Brothers of Damascus», амерыканскімі «Kimport Doll Company» і «Krug International Doll House». Высока цэняцца калекцыянерамі. Дзве шматфігурныя сюжэтныя кампазіцыі «Прадавец тканін і пакупніца» і «Жанчыны, якія размясціліся на дыване» (OIM A35694) захоўваюцца ў зборы ў ЗША.
Бухарэсцкая архідыяцэзія
Бухарэсцкая архідыяцэзія (Archidioecesis Bucarestiensis, Arhidieceza de București) — каталіцкая архідыяцэзія лацінскага абраду з цэнтрам у горадзе Бухарэст, Румынія.
Гісторыя
Бухарэсцкая архідыяцэзія ўтворана 27 красавіка 1883 года праз два гады пасля ўтварэння незалежнага каралеўства Румынія. Архідыяцэзія не з'яўлялася мітраполіяй, ёй не былі падпарадкаваны ніякія суфраганныя дыяцэзіі. Яе папярэднікам быў апостальскі вікарыят Валахіі, які да 1883 года аб'ядноўваў каталіцкія парафіі поўдня сучаснай Румыніі, колькасць якіх у XIX стагоддзі значна павялічылася.
Пасля заканчэння Першай сусветнай вайны да Румыніі адышла Трансільванія і іншыя тэрыторыі са значным венгерскім насельніцтвам. Арадзьская (былая Варадская), Сату-Марская (былая Сатмарская) і Тымішаарская (былы Тэмешварская) каталіцкія дыяцэзіі, дзе пераважную большасць каталікоў складалі этнічныя венгры, працягвалі падпарадкоўвацца Калацкай мітраполіі на тэрыторыі Венгрыі да 1930 года, калі Бухарэсцкая архідыяцэзія была ўзведзена ў ранг мітраполіі. Бухарэсту былі перападпарадкаваны тры вышэйпералічаныя дыяцэзіі, а таксама Яская дыяцэзія.
Сучасны стан
Бухарэсцкая архідыяцэзія служыць мітраполіяй для чатырох суфраганных дыяцэзій — Яскай, Арадзьскай, Сату-Марскай і Тымішаарскай. Адзінай незалежнай ад Бухарэста структурай лацінскага абраду на тэрыторыі Румыніі з'яўляецца Алба-Юлійская архідыяцэзія, непасрэдна падпарадкаваная Святому Прастолу. З 1990 года архідыяцэзію ўзначальвае Іаан Робу. Кафедральны сабор дыяцэзіі — Сабор Святога Іосіфа. Паводле даных на 2012 год дыяцэзія налічвала 92 050 вернікаў, 83 парафій і 120 святароў.
Мухарэм Байрамі
Мухарэм Байрамі (Мухарем Бајрами; нар. 29 лістапада 1985, Скоп’е, СФРЮ) — паўночнамакедонскі футбаліст (паўабаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе галоўным трэнерам клуба «Македонія Гёрчэ Петраў» са Скоп’я.
Клубная кар’ера
У студзені 2013 года перайшоў у «Гомель». Разглядаўся як адзін з патэнцыяльных ігракоў асновы, але з-за траўмы прапусціў пачатак сезона. У выніку з’явіўся ў асноўным складзе «Гомеля» толькі аднойчы (28 красавіка 2013 года выйшаў на замену ў матчы супраць мінскага «Дынама»). У чэрвені 2013 года спыніў супрацоўніцтва з гомельскім клубам, а ў жніўні стаў іграком македонскай «Шкендыі».
Трэнерская кар’ера
У сакавіку 2020 года стаў гуляючым трэнерам «Шкупі», а летам завяршыў кар’еру футбаліста і сканцэнтраваўся на трэнерскай працы. У верасні 2020 года пакінуў клуб.
У кастрычніку 2021 года ўзначаліў клуб «Македонія Гёрчэ Петраў».
Храм Лотаса
Храм Лотаса — галоўны храм рэлігіі Бахаі ў Індыі і сумежных краінах, пабудаваны ў 1986 годзе. Размешчаны ў горадзе Нью-Дэлі — сталіцы Індыі. Вялізны будынак з беласнежнага пенталійскага мармуру ў форме распушчанай кветкі лотаса — адна з найболей папулярных сярод турыстаў славутасцей Дэлі. Вядомы як галоўны храм Индыйскага субкантынента і галоўная славутасць горада. Храм Лотаса выигрываў некалькі архітэктурных узнагарод і быў у мностве газетных і часопісных  артыкулаў.
У 1921 годзе маладая бамбейская абшчына бахаі папрасіла ля Абдул-Баха дазвол вазвесці бахайскі храм у Бомбее, на што быў нібыта дадзены адказ: «Па волі Бога ў будучыні велічны храм пакланення будзе ўзведзены ў адным з цэнтральных гарадоў Індыі», гэта значыць у Дэлі.
Богаслужэнне
Як і ва ўсіх храмах рэлігіі Бахаі, храм Лотаса для людзей усіх веравызнанняў. Вучэнне Бахаі кажа, што душа храма знаходзіцца там, дзе людзі ўсіх веравызнанняў могуць пакланяцца Богу без канфесіянальных абмежаванняў. Вучэнне таксама кажа аб тым, што ўсе тэксты веры Бахаі або іншай веры могуць быць зразумелыя на любой мове, праспяваныя храмавым хорам без музычных інструментаў. Чытанне пропаведзяў і правядзенне рытуальных цырымоній не прадугледжана..
Будынак
Архітэктар Фаріборз Сахба, канадзец іранскага паходжання, натхняўся сусветна вядомым праектам Сіднейскага опернага тэатра (накіраванне — структурны экспрэсіянізм). Усё храмы веры Бахаі, уключаючы храм Лотаса, аб'яднаны некалькімі архітэктурнымі элементамі, некаторыя з якіх характэрны для свяшчэнных пісанняў веры Бахаі. Абдул-Баха, сына заснавальніка рэлігіі, які указаў на то, што асноўнай архітэктурнай рысай храмаў з'яўляцца девяціўгольны будынак акруглай формы. Ля ўсіх храмаў ёсць купал, але ён не лічыцца важнай часткай храма. У свяшчэнных тэкстах веры Бахаі таксама, што на сценах храма не павінна быць ніякіх выяў, на тэрыторыі храма не павінна быць скульптур, а ўнутры храма не павінна быць кафедр ці алтароў (для наведвальнікаў лавачкі).
Натхніўшыся кветкай лотаса, архітэктар уключыў у праект будынка храма 27 «пялёсткаў», абліцаваных мармурам і аб'яднаных па тры, што надало храму дзевяцівугольную акруглую форму. Дзевяць дзвярэй храма Лотаса вядуць у галоўны зал вышынёй каля 40 метраў. Зал месціць у сябе 2500 людзей. Храм абліцаваны белым мармурам з гары Пентелі ў Грэцыі. З падобнага мармуру пабудаваны і іншыя храмы веры Бахаі. Тэрыторыя храма, якая ўключае ў сябе будынак храма і сад, мае пляц у 26 акраў, што прыкладна роўна 105 000 квадратным метрам ці 10,5 гектарам.
Храм знаходзіцца ў вёсцы Бахапур, якая ўваходзіць у Нацыянальную сталічную акругу Дэлі. Пачатак распрацоўкі праекта датуецца 1976 годам, і пазней Фариборз Сахба курыраваў гэты праект. Агульны праект быў распрацаваны брытанскай кампаніяй Флінт энд Нілл. Галоўны ўклад у куплю зямлі пад пабудову храма ўнёс Ардішір Рустампур з Хайдарабада, які ахвяраваў усе свае зберажэнні ў 1953 годзе. Частка сродкаў была і  на будаванне цяпліцы для вывучэння мясцовых відаў раслін, якія потым пасадзілі на тэрыторыі храма.
Турызм
Па дадзеным нацыянальнага турыстычнага агенцтва Індыі штогод храмнаведвае каля 4 мільёнаў людзей, што робіць яго адным з самых наведвальных у міры будынкаў рэлігійнага характару. У Індыі ў час индуісцкага свята Дурга-пуджа будынак храма Лотаса быў узяты ў якасці прыклада для ўзвядзення шатра, збудаванага для пакланення багіні Дурга.
Спасылкі
[1]Храм Лотаса
Бітва пры Т’юксберы
Бітва пры Т’юксберы (Battle of Tewkesbury) — бітва паміж войскамі Ланкастэраў і Ёркаў падчас вайны Пунсовай і Белай ружы ў заходняй Англіі, на тэрыторыі графства Глостэршыр, якая адбылася 4 мая 1471 года і завяршылася рашучай перамогай Ёркаў. Бітва пры Т’юксберы завяршыла адзін з перыядаў гэтай вайны, за якім рушылі ўслед 14 гадоў міру, якія доўжыліся аж да выступлення Генры Цюдара супраць караля Рычарда III.
Да часу бітвы пры Т’юксберы псіхічнахворы кароль з дынастыі Ланкастэраў Генрых VI быў у другі раз схоплены сваім праціўнікам, каралём з Ёркскага дому Эдуардам IV, і кінуты ў Таўэр. Пастаянныя змены на каралеўскім троне Англіі былі следствам інтрыг Уорыка, «стваральніка каралёў» Рычарда Невіла, які спачатку падтрымліваў Эдуарда IV, а затым пасварыўся з ім і перайшоў на бок Генрыха VI. Уорык загінуў у бітве пры Барнеце за два тыдні перад бітвай пры Т’юксберы.
Другую армію ланкастэрцаў, якая дзейнічала ў Англіі, узначальвала жонка караля Генрыха Маргарыта Анжуйская і іх 17-гадовы сын Эдуард Вэстмінстэрскі, прынц Уэльскі. Даведаўшыся пра разгром ёркцамі войскаў Уорыка, ашаломленая Маргарыта павяла сваю армію да ракі Северн аля горада Глостэр, каб пераправіцца цераз яе, але ў гэтым ёй перашкодзіў камендант Глостэра Рычард Бошамп, прыхільнік Ёркаў. Тут яе нагналі войскі ёркцаў пад камандаваннем Эдуарда IV.
Ваеннае камандаванне арміяй ланкастэрцаў прыняў на сябе Эдмунд Бофарт, 4-ы герцаг Сомерсет, вопытны палкаводзец. Аднак ён недаацаніў сілы і магчымасці праціўніка, які меў да таго ж і перавагу ў артылерыі. Дапусціўшы тактычную памылку, Сомерсет дазволіў малодшаму брату караля Эдуарда IV Рычарду (будучаму каралю Рычарду III) атакаваць і адкінуць флангі баявой лініі Ланкастэраў. Пачалася паніка, якая вымусіла ўсю армію паспешна ўцякаць, у чым Сомерсет абвінаваціў аднаго са сваіх военачальнікаў, лорда Венлака (раней які служыў Ёркам), і пакараў смерцю яго (паводле іншых звестак Венлаку ўдалося бегчы).
На полі бітвы, названага Крывавы луг (Bloody Meadow), загінула палова войска Ланкастэраў. Сярод загінулых быў і спадчыннік караля Генрыха VI Эдуард Вэстмінстэрскі. Паводле легенды, Эдуард паў ад рукі свайго сваяка, малодшага брата караля Эдуарда IV, герцага Кларэнса. Эдуард Вэстмінстэрскі з’яўляецца адзіным у гісторыі Англіі прынцам Уэльскім, які загінуў у бітве. Пазней усе палкаводцы ланкастэрцаў, якія ўдзельнічалі ў бітве пры Т’юксберы, былі арыштаваны і пакараны смерцю. Каралева Маргарыта Анжуйская і яе ятроўка Ганна Невіл, дачка Уорыка і ўдава Эдуарда Вэстмінстэрскага, трапілі ў палон да Эдуарда IV Ёрка. Праз некалькі дзён пасля гэтай бітвы ў Таўэры быў забіты кінуты туды Генрых VI.
Частка ацалелых ланкастэрцаў пасля разгрому на Крывавым лугу здолела дабрацца да абацтва Т’юксберы, якое знаходзілася паблізу. На адных з дзвярэй у [[Т'юксберыйскае абацтва|Т’юксберыйскім абацтве]] захаваліся 68 металічных пласцін ад даспехаў брыганціна, у якіх воіны ўдзельнічалі ў бітве пры Т’юксберы.
Кузьма Еўдакімавіч Грабеннік
Кузьма́ Еўдакі́мавіч Грабе́ннік ( года — ) — савецкі военачальнік. Герой Савецкага Саюза, генерал-лейтэнант.
Пачатковая біяграфія
Кузьма Грэбеннік нарадзіўся 5 (18) лютага 1900 года ў мястэчку Бранскі (цяпер горад Бранка, Луганская вобласць) у сям’і працоўнага.
Скончыўшы пачатковую школу, Кузьма працаваў на шахце.
Грамадзянская вайна
У 1919 годзе К. Грабеннік быў забраны ў шэрагі Чырвонай арміі. Браў удзел у Грамадзянскай вайне ў складзе 51-й Перакопскай стралковай дывізіі. У 1920 годзе ўступіў у УКП(б).
Міжваенны перыяд
З 1922 года Грабеннік служыў у Пагранічных войсках. У 1924 годзе скончыў Вышэйшую пагранічную школу Аб’яднанага дзяржаўнага палітычнага кіравання, а ў 1935 годзе — курсы пры Ваеннай акадэміі механізавання і матарызацыі РСЧА.
Грабеннік служыў начальнікам памежнай заставы, начальнікам мота-манеўранай групы Малдаўскага памежнага атрада, камандзірам палка дывізіі асабістага прызначэння.
Браў удзел у баях ля возера Хасан у 1938 годзе ў якасці камандзіра Пас’ецкага памежнага атрада, што вытрымаў першы ўдар японцаў.
Другая сусветная вайна
Пасля гібелі камандзіра 37-й гвардзейскай стралковай дывізіі генерал-маёра Сабіра Рахімава 30 сакавіка 1945 года Кузьма Грабеннік быў прызначаны на пасаду камандзіра дывізіі.
Кузьма Грабеннік 20 красавіка арганізаваў фарсіраванне Одэра і захоп плацдарма ў ходзе Берлінскай наступальнай аперацыі. Дывізія авалодала моцна ўмацаваным населеным пунктам Кальбітцоў (Колбаскава) паўднёва-заходней польскага горада Шчэцін і да 2 мая з баямі выйшла да Балтыйскага мора паўночна-ўсходней горада Ростак.
Указам № 5569 Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 мая 1945 года за мужнасць і гераічнасць, выяўленыя пры фарсіраванні рэкі Одэр, захопе плацдарма і за ўмелае камандаванне дывізіяй гвардыі генерал-маёру Кузьме Грабенніку прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Ваенная кар’ера
Пасля вайны з лістапада 1945 года — камандаваў 27-й гвардзейскай механізаванай дывізіяй у складзе 7-ай механізаванай арміі.
У красавіку 1947 года пераведзены ў дырэктыву МУС і праходзіў службу намеснікам начальніка памежных войскаў Закарпацкай акругі войскаў МУС, са снежня — начальнікам памежных войскаў МУС Украінскай акругі, з лістапада 1951 года — начальнікам памежных войскаў МДБ Ленінградскай акругі.
З 7 кастрычніка 1953 г. па 13 кастрычніка 1956 г. знаходзіўся ў замежнай камандыроўцы на пасадзе старэйшага дарадцы пры МУС Народнай рэспубліцы Албаніі.
Пасля вяртання ў СССР Грабеннік прызначаецца начальнікам 1-га ўпраўлення Галоўнага ўпраўлення памежных і ўнутраных войскаў МУС СССР. На гэтай пасадзе браў удзел у падаўленні антытаталітарнага Венгерскага паўстання ў кастрычніку — лістападзе 1956 года, потым у лістападзе з’яўляўся ваенным камендантам Будапешта. Указам ПВС СССР ад 18 снежня 1956 года быў ўзнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.
З красавіка 1957 года займаў пасаду начальніка штаба — 1-га намесніка начальніка Галоўнага кіравання памежнымі войскамі КДБ пры Савеце Міністраў СССР, з ліпеня стаў начальнікам памежных войскаў КДБ Паўднёва-заходняй памежнай акругі.
Са студзеня 1960 года часова займаў пасаду начальніка апергрупы памежных войскаў КДБ пры Савеце Міністраў Украінскай ССР.
7 снежня 1961 года звольнены ў запас.
Жыл у Кіеве. Памёр 22 верасня 1974 года. Пахаваны ў Кіеве на Байкавых могілках.
QNX
QNX — камерцыйная Unix-падобная камп’ютарная аперацыйная сістэма рэальнага часу, Прызначана галоўным чынам для рынку ўбудаваных сістэм. QNX была першапачаткова распрацавана канадскай кампаніяй Quantum Software Systems. Лічыцца адной з найлепшых рэалізацый канцэпцыі мікраядзерных аперацыйных сістэм і выкарыстоўваецца ў шэрагу прылад, у тым ліку ў інтэрнэт-маршрутызатарах, авіясімулятарах, навігацыйных сістэмах, галівудскіх сістэмах спецэфектаў, смартфонах, мабільных прыладах, медыцынскіх прыладах, казіно і інш.
Апісанне
З’яўляючыся мікраядзернай аперацыйнай сістэмай, QNX грунтуецца на ідэі работы большай часткі аперацыйнай сістэмы ў форме шэрага маленькіх задач, вядомых як «серверы». Гэта адрозніваецца ад больш традыцыйнага маналітнага ядра, калі аперацыйная сістэма з’яўляецца проста адной вялікай праграмай, складзенай з вялікай колькасці частак вузкага прызначэння. У выпадку QNX, выкарыстанне мікраядра дазваляе распрацоўшчыкам адключаць любую частку функцыянальнасці, у якой нама патрэбы, без аніякіх змен у аперацыйнай сістэме: замест гэтага, «серверы» проста не запускаюцца.
Сістэма дастаткова малая, ранейшыя версіі змяшчаюцца на адным floppy дыску.
QNX Neutrino (2001) была партавана на шэраг платформ, і цяпер працуе практычна на любым сучасным CPU, прысутным на рынку ўбудаваных сістэм. Спіс уключае PowerPC, сямейства x86, MIPS, SH-4, ARM.
QNX прапаноўвае таксама ліцэнзію для некамерцыйных і акадэмічных карыстальнікаў.
Гісторыя
Два студэнты ўніверсітэта Ватэрлоо Гордан Бэл і Дэн Додж ў 1980 скончылі вывучэнне курсу аб распрацоўцы аперацыйных сістэм, у час якога стварылі аснову ядра рэальнага часу. Абодва былі перакананы, што ў іх аперацыйнай сістэме існуе камерцыйная патрэба, і пераехалі ў горад Каната ў правінцыі Антарыа, дзе заснавалі кампанію Quantum Software Systems. У 1982 з’явілася першая версія QNX для працэсараў Intel 8088.
Адно з першых выкарыстанняў QNX не адносілася да ўбудаваных сістэм: QNX была абрана для ўласнага камп’ютарнага праекта міністэрства адукацыі Антарыа. У той час QNX выкарыстоўвалася галоўным чынам у «вялікіх праектах», паколькі яе ядро было занадта вялікім, каб змясціцца ў аднакрыштальных камп’ютарах той эпохі. У сярэдзіне 1980-х з’явілася QNX2. Сістэма атрымала добрую рэпутацыю за надзейнасць, і пачала ўжывацца для кіравання прамысловымі машынамі.
У другой палове 1980-х, у Quantum зразумелі, што рынак хутка рухаецца ў напрамку мадэлі POSIX, і вырашылі перапісаць ядро дзеля значна большай сумяшчальнасці на ніжэйшым узроўні. Так з’явілася QNX4. У гэты самы час была распрацавана новая канцэпцыя для ваконнай сістэмы, якая была распрацавана як ўбудаваная GUI пад імем QNX Photon microGUI. Таксама QNX партаваў для сябе версію X Window System. Дзякуючы інтэрфейсу POSIX, партаванне Unix і BSD пакетаў стала лягчэйшым.
К канцу 1990-х гадоў, кампанія, якая цяпер называецца QNX Software Systems, пачала працу над цалкам новай версіяй аперацыйнай сістэмы QNX, якая б падтрымлівала новую рэдакцыю POSIX і была б максімальна сумяшчальнай з NetBSD і Linux і ў той жа час захоўвала прадказальныя паводзіны ды мікраядзерную архітэктуру. Вынікам гэтых распрацовак у 2001 стала QNX Neutrino. Гэта версія пастаўляецца разам з QNX Momentics Tool Suite — інтэграваным асяроддзем распрацоўкі (IDE), заснаваным на Eclipse, рознымі ўтылітамі GNU і праграмным забяспячэннем, арыентаваным на Інтэрнэт, у тым ліку вэб-серверам. У адрозненне ад ранейшых версій, што працавалі толькі на PC-сумяшчальных архітэктурах, QNX6 лёгка адаптуецца да любой апаратнай канфігурацыі; акрамя гэтага, асобая ўвага была звернута на магчымасць эфектыўнага маштабавання.
У 2004 годзе QNX Software Systems была набыта кампаніяй Harman International Industries.
У верасні 2007 года QNX Software Systems аб’явіла аб даступнасці часткі зыходнага кода.
У красавіку 2010 года Research In Motion аб’явіла аб набыцці QNX Software Systems у Harman International Industries. У той жа дзень, доступ да зыходнага кода быў абмежаваны. У верасні 2010 года кампанія прадставіла планшэтны камп’ютар BlackBerry PlayBook і новую аперацыйную сістэму для яго, BlackBerry Tablet OS, заснаваную на QNX.
Тэхналогія
Ядро QNX змяшчае толькі планаванне працэсара, міжпрацэсавае ўзаемадзеянне, перанакіраванне перарыванняў і таймеры. Усё астатняе выконваецца ў якасці карыстальніцкіх працэсаў, уключаючы спецыяльны працэс proc, які адказны за стварэнне іншых працэсаў, а таксама кіраванне памяццю, ў спалучэнні з мікраядром. У ядры няма драйвераў прылад. Сеткавы стэк заснаваны на кодзе NetBSD. Акрамя падтрымкі ўласных драйвераў, QNX падтрымлівае іх састарэлыя версіі, сервер кіравання io-net, а таксама сеткавыя драйверы, партаваныя з NetBSD.
Міжпрацэсавае ўзаемадзеянне складаецца з адпраўкі паведамлення ад аднаго працэса да другога і чакання адказу. Гэта адна аперацыя, што завецца MsgSend. Паведамленне капіюецца ядром з адраснай прасторы адпраўніка ў адрасную прастору атрымальніка. Калі атрымліваючы працэс чакае паведамленне, кіраванне CPU перадаецца ў той жа час, без праходу праз планавальнік працэсара. Такім чынам, аперацыя MsgSend не прыводзіць да «страты чаргі» да CPU. Гэтая шчыльная інтэграцыя паміж перадачай паведамленняў і планаваннем працэсара з’яўляецца адным з галоўных механізмаў, які робіць перадачу паведамленняў у QNX шырока выкарыстальным.
Усе аперацыі ўводу/вываду, файлавыя, сеткавыя аперацыі працуюць праз гэты механізм, інфармацыя перадаецца праз капіраванне ў час перадачы паведамленняў. У пазнейшых версіях QNX паменшылася колькасць асобных працэсаў, а таксама сеткавы стэк і іншыя функцыянальныя блокі былі інтэграваныя ў адну праграмау з патрэбы прадукцыйнасці.
Прыярытэт апрацоўкі паведамленняў зыходзіць ад прыярытэтаў працэсаў. Паколькі запыты ўводу/вываду выконваюцца з выкарыстаннем перадачы паведамленняў, высокапрыярытэтныя працэсы атрымліваюць сервіс уводу/вываду раней за нізкапрыярытэтныя, што з’яўляецца істотнай прыкметай у сістэме жорсткага рэальнага часу.
Загрузчык — яшчэ адзін важны кампанент мінімальнай мікраядравай сістэмы. Паколькі карыстальніцкія праграмы могуць быць убудаванымі ў вобраз для загрузкі, патрэбны камплект драйвераў і бібліятэк для запуску павінен быць, але адсутнічае у ядры. Нават такія функцыі, як загрузка праграм, не знаходзяцца ў ядры, але замест гэтага знаходзяцца ў агульных бібліятэках прасторы карыстальніка, якія загружаюцца як частка вобразу. Магчыма змясціць увесь вобраз у ROM, што выкарыстоўваецца ў бяздыскавых убудаваных сістэмах.
QNX Neutrino падтрымлівае сіметрычную шматпрацэсарнасць і роднасць працэсара, што ў тэрмінах QNX завецца звязаннай шматпрацэсарнасцю (bound multiprocessing, BMP). BMP выкарыстоўваецца дзеля паляпшэння працы з кэшам і палягчэння міграцыі з бяспечных прыкладанняў без SMP на шматпрацэсарныя камп’ютары.
QNX Neutrino падтрымлівае строгае прыярытэтна-выцясняльнае планаванне і адаптыўны падзел планавання (APS). APS гарантуе мінімальнае выкарыстанне CPU выбранай групай працэсаў, нават калі астатнія працэсы маюць больш высокі прыярытэт. APS застаецца строга прыярытэтна-выцясняльным, калі сістэма не нагружана. Таксама ён можа быць канфігураваны каб выконваць набор крытычных струменяй строга ў рэальным часе, нават калі сістэма перагружана.
Празрыстая размеркавальная апрацоўка
Як вынікае з мікраядзернай архітэктуры, QNX з’яўляецца размеркавальнай аперацыйнай сістэмай. Дэн Додж і Пітар ван дэр Він маюць патэнт ЗША 6,697,876 аб размеркавальнай апрацоўцы ў QNX, камерцыйна вядомай як «Празрыстая размеркавальная апрацоўка». Гэта дазваляе ядрам QNX на розных прыладах мець доступ да сістэмных сервісаў адзін аднаго, фактычна выкарыстоўваючы такі самы механізм, які выкарыстоўваецца для доступу да лакальных сервісаў.
Foundry27
Foundry27 — гэта QNX вэб-супольнасць, што служыць як хаб для распрацоўшчыкаў QNX Neutrino, дзе распрацоўшчык можа зарэгістравацца, выбраць ліцэнзію і атрымаць крынічны код ды звязаныя інструменты АСРЧ. Пасля 9 красавіка 2010 года, пасля набыцця кампаніяй BlackBerry, поўны зыходны код больш не даступны зацікаўленым аматарам альбо грамадскасці.
Мінянкоў
Мінянкоў — рускае прозвішча.
Медныя ўгнаенні
Медныя ўгнаенні — адзін з відаў мікраўгнаенняў, які змяшчае ў якасці неабходнага раслінам мікраэлемента Cu. Асноўная біяхімічная функцыя апошняй — удзел у ферментатыўных рэакцыях у складзе медзьутрымальных ферментаў.
Уласцівасці
У аптымальных канцэнтрацыях (0,0001 −0,05 %) медзь узмацняе інтэнсіўнасць працэсаў дыхання, што спрыяе паляпшэнню бялковага абмену, росту і развіццю раслін. Пры недахопе медзі расліны паражаюцца так званай «хваробай апрацоўкі», або экзантэмай. Найбольш распаўсюджаныя:
У сельскагаспадарчых культурах
Медныя ўгнаенні выкарыстоўваюць на асушаных тарфяна-балотных, супясчаных і пяшчаных дзярнова-падзолістых і іншых глебах пад збожжавыя, кармавыя і агароднінныя культуры, цукровыя буракі, бульбу, сланечнік, аднагадовыя і шматгадовыя травы і г. д.
Прапорцыі
Медны купарвас ужываюць у выглядзе воднага раствора для некорневой падкормкі (0,02-0,05 % Cu, 100—300 л/га), а таксама для апрацоўкі насення (0,1-0,02 % Cu, 6-8 л/ц), якую мэтазгодна праводзіць адначасова з іх пратручваннем пестыцыдамі. Медна-калійныя ўгнаенні, медны амафос і медны двайны суперфасфат выкарыстоўваюць для ўнясення ў глебу (50-120 кг Р2Аб5 і 1,0-2,1 кг Cu на 1 га).
General Cup 2014 (снукер)
General Cup 2014 — запрашальны турнір па снукеры, які праходзіў з 12 па 18 кастрычніка 2014 года ў «General Snooker Club», у Ганконгу. Турнір стаў шостым розыгрышам «General Cup», які праходзіў у 2004 і 2009 гадах, а з 2011 года праходзіць штогод. Пераможца турніру атрымаў HK$, а аўтар максімальнага брэйка мог атрымаць HK$, а таксама алмазны кій, кошт якога раўняўся HK$.
Спаборніцтва ўключала ў сябе адзін матч уайлдкард раўнда, пераможца якога прыяднаўся да 7 іншых снукерыстаў, якія былі падзелены на 2 групы па 4 удзельнікі і гулялі адзін з адным па аднаму матчу. Пасля гэтага з кожнай групы выходзілі два лепшыя гульцы ў плэй-оф, дзе яны гулялі паўфінальныя паядынкі і фінальны матч. На працягу ўсяго турніру на арэне выкаростоўваўся адзін снукерны стол.