cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канстанцін Дзмітрыевіч Валюшкін
Навуковая дзейнасць
К. Д. Валюшкіну належаць навуковы працы па прафілактыцы аліментарнай бясплоднасці кароў пры вітамінна-мінеральнай недастатковасці. Распрацаваў вучэнне пра гінекалагічную дыспансерызацыю жывёл.
Сярод апублікаванага:
NGC 871
NGC 871 (іншыя абазначэнні — UGC 1759, MCG 2-6-53, ZWG 438.46, IRAS02144+1419, PGC 8722) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Конныя мяшчане
Конныя мяшчане — група ваенна–служылых мяшчан у ВКЛ у 16-17 ст. Нашчадкі былых баяр, якія перасяліліся ў горад, але захавалі свае маёнткі і абавязак выконваць ваенную земскую службу ў феадальным апалчэнні свайго павета.
У 16 ст., як асобная сацыяльная група існавалі віцебскія конныя мяшчане (каля 100 сем'яў). Яны падзяляліся на дзве групы: жыхары Віцебска, або яго прадмесця; жыхары віцебскага ваяводства што калісьці выселіліся з горада. У прывілеі Віцебску на магдэбургскае права (1597) жыхары Віцебска былі ўравнаваны ў правах з іншымі мяшчанамі. Віцебскія конныя мяшчане, якія жылі ў маёнтках і сёлах, атрымалі ад вялікага князя Жыгімонта III Вазы прывілей (24 сакавіка 1626), паводле якога захавалі свае маёнткі, але былі пераведзены пад юрысдыкцыю ваяводы з-пад юрыздыкцыі гродскага і земскага судоў Віцебскага павета. Гэта невялікая група займала прамежкавае становішча паміж сялянства і шляхтай, частка ўвайшла ў разрад дробнай шляхты. Аналагічная невялікая сацыяльная група была ў Слуцку ў 1-ай пал. 17 ст. паводле статута Слуцка, выдадзенага Крыштофам Радзівілам (5 мая 1621), усе купцы горада і багатыя мяшчане, што жылі ў дамах на Рыначнай плошчы, цэхмістры і сотнікі гарадскога апалчэння павінны былі складаць конны атрад апалчэння. Частка з іх таксама з'яўлялася нашчадкамі баяр, што пасяліліся ў горадзе. Гэта група знікла да сяр. 17 ст.
Зара над Сожам
Зара над Сожам — перыядычнае выданне ў Кармянскім раёне. Пачала выдавацца ў 1932 годзе. Спачатку называлася «Калгаснік Кармяншчыны», выходзіла на беларускай мове з рознай перыядычнасцю.
На 2012 раёнка выходзіць два разы ў тыдзень. У сераду 6 старонак фармата А3 і ў суботу — 10 старонак. Заснавальнікамі з'яўляюцца Кармянскі раённы выканаўчы камітэт, раённы Савет дэпутатаў, калектыў рэдакцыі.
Дом-музей Максіма Багдановіча (Гродна)
Музей Максіма Багдановіча ў Гродне размешчаны ў мемарыяльным доме па вул. 1-га Мая, 10, пабудаваным у 1888 годзе. У гэтым доме з чэрвеня 1892 па кастрычнік 1896 года разам з бацькамі жыў беларускі паэт. Урачыстае адкрыццё мемарыяльнай дошкі на доме адбылося 6 мая 1965 года.
Гісторыя
У 1985 годзе распрацаваны тэматыка-экспазіцыйны план і вялося афармленне экспазіцыі літаратурнага аддзела «Максім Багдановіч — класік беларускай літаратуры і яго эпоха». Аўтар экспазіцыі — паэтэса, старшы навуковы супрацоўнік музея Данута Бічэль; мастакі — А. Ступень і В. Кічко.
16 мая 1986 года адбылося ўрачыстае адкрыццё экспазіцыі літаратурнага аддзела. Экспазіцыя размяшчалася ў 4-х пакоях дома (плошчай 56 м²). Наведвальнікі маглі пазнаёміцца з агульным выглядам Гродна канца ХІХ — пачатку ХХ ст., сямейнымі фотаздымкамі і асабістымі рэчамі М. Багдановіча, зборнікам «Вянок» (1913), з дзейнасцю газеты «Наша Ніва», выдавецкай суполкі «Загляне сонца і ў наша аконца».
Між іншых у стварэнні калекцыі паўдзельнічала беларуская паэтэса Ларыса Геніюш, музею былі перададзены яе вышыванкі, які вельмі падабаліся Максіму Багдановічу, але рарытэтны зборнік «Вянок» (1913) Геніюш вырашыла пакінуць у спадчыну сыну Юрыю, які жыў за мяжой. Пасля смерці маці Юрый збіраўся перавезці «Вянок» у Польшчу, але з-за пагрозы канфіскацыі на беларуска-польскай мяжы вырашыў перадаць зборнік музею.
У 1990 годзе загадчыцай літаратурнага аддзела была прызначана Данута Бічэль.
У 1992 годзе пачаўся капітальны рамонт і перапланіроўка будынка, праектаванне новай экспазіцыі. Генеральнае рашэнне па афармленні музея зроблена А. Грачовым. Работы праводзіла група мастакоў пад кіраўніцтвам В. Пратасені, аўтар экспазіцыі — Данута Бічэль. Была створана экспазіцыя (плошчай 150 м²), якая дзейнічае і цяпер, яна складаецца з наступных залаў: «Гродзенскі перыяд жыцця сям'і Багдановічаў», «Літаратурна-грамадскі рух на Беларусі ў другой палове ХІХ — пачатку ХХ стст.», «Гродзеншчына літаратурная» і 4-х мемарыяльных пакояў.
Урачыстае адкрыццё адноўленай экспазіцыі музея адбылося 26 мая 1994 года, сярод ганаровых гасцей быў міністр культуры і друку Рэспублікі Беларусь Анатоль Бутэвіч, а таксама Народны паэт БССР Ніл Гілевіч.
З 1 студзеня 1995 года музей дзейнічаў як самастойная адзінка «Музей Максіма Багдановіча», з 2008 — ДУК «Гродзенскі музей Максіма Багдановіча», з сакавіка 2014 — літаратурны аддзел УК «Гродзенскі дзяржаўны гісторыка-археалагічны музей».
Летам-восенню 2014 года ў межах праекта «Віртуальнае мінулае — гарант поспеху будучыні музеяў» быў праведзены рамонт экспазіцыйнай залы «Гродзеншчына літаратурная», распрацаваны новы тэматыка-экспазіцыйны план і абноўлена экспазіцыя «Гродзеншчына літаратурная», урачыстае адкрыццё якой адбылося 2 кастрычніка 2014 года.
Дом
Драўляны дом прамавугольны ў плане, накрыты двухсхільным дахам. Цэнтральны ўваход вырашаны верандай, плоскае пакрыццё якой з'яўляецца тэрасай перад мезанінам, накрытым самастойным двухсхільным дахам. Сцены гарызантальна ашаляваны, рытмічна расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў ліштвах з франтонамі.
Галгофа
Месцазнаходжанне
Галгофа згадваецца ў ранніх работах, як пагорак, які размешчаны вельмі блізка да брамы ў Іерусалім. З 6 стагоддзя месца згадваецца як гара, а з 333 года як невялікі ўзгорак. Новы Запавет апісвае яго як месца досыць блізка да горада, і тыя, якія ўваходзілі ў горад маглі чытаць надпіс над крыжам «Ісус з Назарэта — Цар Іўдзейскі». Само размяшчэнне Галгофы згадваецца ва ўсіх чатырох Евангеллях.
Традыцыйнае месцазнаходжанне Галгофы вядзе пачатак ад ідэнтыфікацыі Алены, маці Канстанціна I, у 325 годзе. У некалькіх метрах побач, Алена таксама вызначыла месцазнаходжанне Труны Ісуса і сцвярджала, што выявіла Жыватворны Крыж, а яе сын, Канстанцін потым пабудаваў на гэтым месцы царкву Труны Гасподняй. У 333 годзе, паломнік з Бардо, уваходзячы з усходу, апісаў «невялікі пагорак Галгофы, дзе быў укрыжаваны Гасподзь».
Гэта месца знаходзіліся на паўночны захад ад горада. У цяперашні час яно з'яўляецца часткай Храма Труны Гасподняй у хрысціянскім квартале старога горада Іерусаліма. Пачынаючы з канца XIX стагоддзя некаторыя даследчыкі вылучалі іншыя версіі аб яе месцазнаходжанні, напрыклад Садовая магіла на поўначы Іерусаліма ля Дамаскай брамы.
Фонд салідарнасці BYSOL
Фонд салідарнасці BYSOL ― некамерцыйная няўрадавая арганізацыя, створаная 14 жніўня 2020 года ў адказ на масавыя арышты пасля прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі. Фонд арганізуе збор сродкаў для падтрымкі пацярпелых ад рэпрэсій у Рэспубліцы Беларусь. На дадзены момант фонд працуе ў напрамку падтрымкі палітычных зняволеных, дваровых ініцыятыў, перанавучанні звольненых па палітычных матывах, экстранай рэлакацыі людзей за межы краіны і персанальнымі зборамі.
Гісторыя
Фонд пачаў сваю работу 14 жніўня 2020 года ў Кіеве. Першапачаткова ідэя стварэння фонду належала Андрэю Стрыжаку, ён таксама выступіў заснавальнікам арганізацыі. Для запуска персанальнага збору сродкаў на Facebook фонду трэба было мець рэзідэнта ў адной з краін Паўночнай і Заходняй Еўропы ці Паўночнай Амерыкі. Таму першапачатковы збор сродкаў запусціў сябра каманды BYSOL Аляксей Кузьмянкоў у Нідэрландах. Пасля ў Нідэрландах фонд зарэгістраваў юрыдычную асобу. 4 студзеня 2021 года Фонд салідарнасці атрымаў афіцыйны статус дабрачыннай арганізацыі на Facebook, што дазволіла арганізоўваць зборы без стандартнай камісіі.
Па вырашэнню МУС РБ 3 снежня 2021 года BYSOL быў прызнаны экстрэмісцкім фарміраваннем. Супраць заснавальніка фонду Андрэя Стрыжака была ўзбуджаная крымінальная справа. Следчы камітэт заявил, што BYSOL «фінансуе страйкамы прадпрыемстваў, дэструктыўныя дваровыя супольніцтва, гэтак называемые фонды медыцынскай, спартыўнай і культурнай салідарнасці». Па словам Андрэя Стрыжака, экстрэмісцкім быў прызнаны не сам фонд, а яго сайт, сацыяльныя сеткі, а таксама асабовыя старонкі Стрыжака, Марыі Забары і Аляксандры Зверавай. Таксама Стрыжак заверыў, што гэтае рашэнне ніяк не адаб'ецца на працы фонду, ахвяры рэпрэсій па ранейшаму змогуць получать дапамогу, а донары здзяйсняць пералікі.
Фалклендскае цячэнне
Фалклендскае цячэнне - халоднае паверхневае цячэнне Атлантычнага акіяна каля паўднёва-усходніх берагоў Паўднёвай Амерыкі, галіна цячэння Заходніх Вятроў. Накіравана ад Фалклендскіх (Мальвінскіх) астравоў да заліва Ла-Плата.
Сярэдняя тэмпература вады зімой 4-10°С, летам 8-15°С. Скорасць 0,9-1,8 км/гадз. Вялікая колькасць айсбергаў.
IC 3055
IC 3055 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сан-Хуан (правінцыя)
Сан-Хуан (ісп. San Juan) — правінцыя на захадзе Аргенціны.
Правінцыя мяжуе на поўначы з правінцыяй Ла-Рыёха, з Сан-Луіс, на паўднёвым усходзе, з Мендоса на поўдні і з Чылі на захадзе.
Насельніцтва
Большая частка насельніцтва сканцэнтравана ў нешматлікіх далінах-аазісах. Каля 80% жывуць у раёне горада Сан-Хуан (каля 450 000 жыхароў) у Тулумскім аазісе. Іншыя гарады - Качэтэ на захадзе (35 000 жыхароў) і Сан-Хасэ-дэ-Хачал (21 000 жыхароў) на поўначы.
Карэннае індзейскае насельніцтва практычна знікла, разам з мовай і культурай.
Цумеб
Цумеб (Tsumeb) — горад у Намібіі. Размешчаны на поўначы Намібіі, за 400 км на поўнач ад сталіцы краіны Віндхука. Разам з гарадамі Атаві і Хрутфантэйн, Цумеб ляжыць у так званым «трохкутніку Атаві», высокаразвітым сельскагаспадарчым раёне ў гарах Атаві з высокім узроўнем ападкаў (у Цумебе — каля 550 мм). Да жніўня 2008 года Цумеб быў адміністрацыйным цэнтрам намібійскай вобласці Ашыкота.
Рэвізская сказка
Рэвізская сказка — пайменныя спісы насельніцтва рэвізуемага населеннага пункта або маёнтка ў Расійскай імперыі 18-19 стагоддзяў. Рэвізская сказка была першасным матэрыялам буйных рэвізій, нават агульнаімперскага масштабу. Змяшчала звесткі пра колькасць, геаграфічнае размяшчэнне, саслоўны і нацыянальны склад насельніцтва, а таксама ўзрост і сямейнае становішча. Асноўныя звесткі рэвізскіх сказак абагульняліся па паветах і губернях. Рэвізскія сказкі — каштоўныя гістарычныя крыніцы.
Батаніка
Батаніка (ад  — трава, зеляніна) — комплекс навук пра расліны. Вывучае іх вонкавую і ўнутраную будову, рост і развіццё, размнажэнне, жыцядзейнасць, адносіны да навакольнага асяроддзя, пашырэнне, паходжанне, эвалюцыйнае развіццё, пытанні класіфікацыі.
Гісторыя
Развіццё батанікі як навукі ішло адначасова з ростам практычных патрэбнасцяў чалавека і непасрэдна звязана з агульнай гісторыяй чалавецтва. Шмат звестак пра расліны было вядома людзям з глыбокай старажытнасці. Бацькам батанікі лічаць старажытнагрэчаскага прыродазнаўца і філосафа Тэафраста.
Як стройная сістэма навуковых ведаў батаніка аформілася ў 18 стагоддзі дзякуючы ў асноўным працам шведскага прыродазнаўца К. Лінея. Французскія вучоныя А. Адансан, Ж. Б. Ламарк, А. Жульё і іншыя распрацавалі натуральную класіфікацыю раслін, паводле якой расліны аб'ядноўваліся па сукупнасці галоўных прыкмет (кветка, плод, семя) у парадкі, якія ўпершыню размешчаны ў адзіны рад — ад водарасцяў да кветкавых. У 19 — 20 стагоддзях батаніка, як і іншыя біялагічныя навукі, інтэнсіўна развівалася пад уплывам эвалюцыйнай тэорыі Ч. Дарвіна.
У Расіі першыя батанічныя даследаванні звязаны са стварэннем АН (1927) і арганізацыяй шэрагу экспедыцый для вывучэння расліннасці краіны (І. Г. Гмелін, П. С. Палас, С. П. Крашаніннікаў). У канцы 19 — пачатку 20 стагоддзя рускія батанікі І. Н. Гаражанкін, М. С. Варонін, У. І. Паладзін, С. Г. Навашын, К. А. Ціміразеў і іншыя зрабілі буйныя адкрыцці (двайное апладненне ў кветкавых раслін, раскрыцццё энергетычных заканамернасцяў фотасінтэзу і інш.), якія паўплывалі на развіццё батанічнай навукі ў свеце.
Раздзелы батанікі
Вывучэнне асобных груп раслін вядуць раздзелы:
На аснове батанікі развіліся фітапаталогія, фармакалогія, астрабатаніка, археабатаніка. З развіццём сумежных навук метады даследавання ўдасканальваюцца і часта перакрываюцца.
Кодыма
Кодыма (Кодима) — горад раённага значэння ў Адэскай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Кодымскага раёна. Размешчана на поўначы Адэскай вобласці ў даліне аднайменнай ракі, якая з’яўляецца прытокам Паўднёвага Буга. Тэрыторыя населенага пункта складае 915 га. Горад знаходзіцца на чыгуначнай магістралі Кіеў — Адэса і мае чыгуначную станцыю. Адлегласць да Адэсы па чыгунцы складае 242 км.
Рабцэвіч
Рабцэвіч — беларускае прозвішча.
Генадзь Апанасавіч Цыхун
Біяграфія
3 сям’і інтэлігента, які працаваў на гаспадарцы. Сын Апанаса Цыхуна. У 1937 годзе пераехалі ў Гродна. Скончыў Гродзенскую СШ № 6. У 1958 годзе скончыў аддзяленне славянскай філалогіі Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Філолаг. Выкладчык балгарскай мовы і літаратуры». У 1958-1959 гадах працаваў у Інстытуце мовазнаўства Акадэміі навук Беларусі. Вучыўся ў аспірантуры на кафедры славянскай філалогіі Ленінградскага ўніверсітэта (1959-1961). Працягваў вучобу як аспірант-стажор у Сафійскім універсітэце (Балгарыя) у 1961-1963 гадах.
3 1963 года – зноў у Інстытуце мовазнаўства Акадэміі навук Беларусі (у 1975-1976 гадах – стажор-даследчык у Варшаўскім і Кракаўскім універсітэтах). У 1964 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Сінтаксыс займеннікавых клітык у балгарскай і македонскай літаратурных мовах» (пад кіраўніцтвам д.ф.н. праф. Маслава Ю. С.). У 1982 абараніў доктарскую дысертацыю «Тыпалагічная праблема балкана-славянскага моўнага арэалу». 3 1990 года – загадчык аддзела славянскага і тэарэтычнага мовазнаўства Інстытута мовазнаўства.
Даследуе тыпалогію славянскіх моваў і іх сувязі, гісторыю мовазнаўчай славістыкі, праблемы праславянскай мовы, беларускую этымалогію, беларускія дыялекты.
У 1991—1993 гг. быў старшынёй Камісіі па ўдасканаленні правапісу Таварыства беларускай мовы імя Ф. Скарыны, у якую ўваходзілі Вінцук Вячорка і Зміцер Санько. У 1993—1994 працаваў у складзе Дзяржаўнай камісіі па ўдакладненні правапісу беларускай мовы (старшыня народны паэт Ніл Гілевіч).
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: этымалогія, балканістыка, арэальная лінгвістыка, гісторыя славістыкі. Славістычныя інтарэсы спалучае з даследаваннямі ў галіне беларускай мовы.
Некаторыя пытанні сінтаксісу клітычных (ненаціскных) форм асабовых займеннікаў на матэрыяле балгарскай і македонскай літаратурных моў Г. Цыхун даследаваў у манаграфіі «Сінтаксіс занменнікавых клітык у паўднёваславянскіх мовах: (Балкана-славянская мадэль)» (1968). У манаграфіі «Тыпалагічныя праблемы балканаславянскага моўнага арэала» (1981) на матэрыяле паўднёваславянскіх гаворак Г. Цыхун даследаваў шляхі і напрамкі распаўсюджання балканскіх інавацый, вызначыў іх цэнтры ў межах балканаславянскага арэала.
Увагу вучонага прыцягнуў шэраг паўднёваславянска-ўсходнеславянскіх ізаглос, у тым ліку семантычных (структурных) паралелей («Паўднёваславянска-ўсходнеславянскія моўныя сувязі: Да праблемы славянскага ўкладу ў балканскі моўны саюз», 1983). У адносінах шэрага інавацый, цэнтры якіх знаходзяцца на паўднёваславянскай тэрыторыі, вучоны выказвае меркаванне, што яны ўпершыню ўзніклі на гэтай тэрыторыі і распаўсюдзіліся ў межах міжмоўнай арэальнай агульнасці, вядомай як балканскі моўны саюз.
Г. Цыхун выявіў адрозненне паміж дыялектным падзелам і арэальнай структурай беларускай моўнай тэрыторыі («Арэальная тыпалогія славянскіх моў: Прынцыпы і напрамкі даследавання», 1988). Дыялектны падзел, на яго думку, адлюстроўвае вынікі генетычнай дыферэнцыяцыі, а арэальная структура — вынікі інтэграцыйных працэсаў у межах дыялектнай тэрыторыі, на якой сфарміравалася беларуская мова.
У працы «Арэальныя аспекты фарміравання славянскіх літаратурных моў» (1993) аўтар разглядае праблему арэальнай базы беларускай літаратурнай мовы на фоне іншых славянскіх моў.
Шмат Г. Цыхун працуе над праблемамі сувязі беларускай мовы з іншымі мовамі: «Беларуска-паўднёваславянскія лексічныя сувязі. Некаторыя праблемы і вынікі» (Беларуская лінгвістыка. Мн., 1974. Вып. 5), «Да праблематыкі беларуска-балгарскіх моўных сувязей» (Бюлетин за съпоставително изследваие на българския език с други езици. София. 1976. № 5), «Вызначэнне генетычнай, тыпалагічнай і арэальнай блізкасці 1976. № 5), «Вызначэнне генетычнай, тыпалагічнай і арэальнай блізкасці славянскіх моў (у прыватнасці — беларускай і балгарскай моў)» (Съпоставително езикознание. София, 1980. № 5), «Два палеска-паўднёваславянскія адпаведнікі» (Палессе і этнагенез славян. М., 1983; на рус. мове), «Вывучэнне балгарска-ўсходнеславянскіх моўных сувязей. Некаторыя вынікі і перспектывы» (Савецкая балгарыстыка. Вынікі і перспектывы. М., 1983; на рус. мове), «Да рэканструкцыі праславянскай метафары» (Этымалогія 1984. М., 1986; на рус. мове) і інш.
Славістычныя інтарэсы Г. Цыхун спалучае з даследаваннямі ў галіне беларускай мовы. Ен сааўтар «Этымалагічнага слоўніка беларускай мовы» (т. 1—7, 1978—91) і «Тураўскага слоўніка» (т. 1—5, 1982—87), адзін з ініцыятараў і пастаянных удзельнікаў сімпозіумаў па вывучэнні лексічных сувязей беларускай мовы з суседнімі славянскімі і неславянскімі мовамі. Матэрыялы гэтых сімпозіумаў выдадзены пад яго рэдакцыяй у 4 зборніках 1969, 1971, 1973 і 1975 гг. 3 1970-х гадоў выходзяць падрыхтаваныя ім бібліяграфічныя агляды беларускай мовазнаўчай славістыкі ў часопісе «Rocznik sławistyczny» («Славянскі штогоднік»).
Ён мае больш за 300 публікацыяў па тыпалогіі славянскіх моў і іх сувязях, моўных саюзах, гаворках Палесся і праблеме праславянскай мовы, па беларускай этымалогіі і дыялектнай мове, гісторыі і бібліяграфіі беларускай мовазнаўчай славістыкі.
Сіняўка (рака)
Сіня́ўка — рака ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Свіслач (басейн Дняпра). Даўжыня 7,5 км. Пачынаецца з балота Мурашова за 1 км на ўсход ад вёскі Угодзіна, вусце за 0,4 км на ўсход ад вёскі Берлеж. Рэчышча каналізаванае.
Атаві
Атаві (Otavi) — невялікі горад у паўночнай частцы Намібіі, уваходзіць у склад вобласці Ачасандзьюпа. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі.
1 ліпеня 1915 года ў ваколіцах Атаві адбылася бітва паміж часцямі германскай арміі і войскамі Паўднёва-Афрыканскага Саюза, якое скончылася паразай немцаў. Горад знаходзіцца ў паўночна-заходняй частцы вобласці, за 317 км на паўночны-паўночны ўсход (NNE) ад сталіцы краіны Віндхука. Абсалютная вышыня — 1412 метраў над узроўнем мора.
Дармаедства
Дармаедства  — у нетэрміналагічным значэнні «лянота, гультайства », «жыццё за кошт чужой працы, на чужы кошт », «паразітычнае існаванне за кошт грамадства ». З’яўляецца адной з формаў сацыяльнага паразітызму.
У заканадаўстве СССР у 1961—1991 гадах — склад злачынства, якое заключвалася ў «працяглым пражыванні паўналетняй працаздольнай асобы на непрацоўныя даходы з ухіленнем ад грамадска карыснай працы».
Гісторыя
Рэзка крытычнае стаўленне да сацыяльнага паразітызму характэрна для сацыялістаў пачынаючы з XIX ст. Французскі тэкст гімна сацыялістаў «Інтэрнацыянал» (1875 г.) змяшчае гэтую ідэю, завостраную у рускім перакладзе Аркадзя Коца (у 1917—1944 — савецкі гімн): У арыгінале Эжэна Пацье: Слова «дармаед» ужывалася у некаторых заканадаўчых актах Расійскай імперыі, але не складала асаблівага складу злачынства. Пятроўская «Табель аб рангах», вызначаючы месца ў іерархіі дзяржаўнай службы, у некаторай ступені давала магчымасць вылучыцца таленавітым людзям з ніжэйшых саслоўяў, «…каб тым ахвоту падаць да службы і іншым гонар, а не нахабнікам і дармаедам атрымліваць», — абвяшчаў адзін з апісальных артыкулаў закона. У дасавецкія часы ў паняцце дармаедства не ўкладвалася ніякага асаблівага сацыяльна значнага кантэксту. Лайдак жыў за кошт сваіх блізкіх, гэта не ухвалялася грамадскай мараллю, і не больш за тое. У Савецкім Саюзе пад дармаедствам ўжо разумелася паразітычнае існаванне за кошт не асобных грамадзян, а за кошт усяго грамадства.
Барацьба з дармаедствам у СССР
Канстытуцыя РСФСР 1918 года была прынята V Усерасійскім з’ездам Саветаў на пасяджэнні 10 ліпеня 1918 года і апублікавана ў «Зборы Узаконенняў РСФСР». Асноўныя прынцыпы, ляглі ў аснову Канстытуцыі РСФСР 1918 года (як і Канстытуцыі СССР 1924 года), былі выкладзены ў «Дэкларацыі правоў працоўнага і эксплуатуемага народа». Асобы, якія жылі на непрацоўныя даходы або якія выкарыстоўвалі наёмную працу, былі пазбаўлены палітычных правоў.
12-ы артыкул Канстытуцыі СССР 1936 года гаварыў: «Праца ў СССР з’яўляецца абавязкам і справай гонару кожнага здольнага да працы грамадзяніна па прынцыпе: „хто не працуе, той не есць“».
У 1951 годзе выйшлі Пастанова Савета міністраў СССР ад 19 ліпеня 1951 года «Аб мерах па ліквідацыі жабрацтва ў Маскве і Маскоўскай вобласці і ўзмацненні барацьбы з антыграмадскімі, паразітычнымі элементамі» і неапублікаваны Указ Вярхоўнага Савета СССР ад 23 ліпеня 1951 года «Аб мерах барацьбы з антыграмадскімі, паразітычнымі элементамі». Асуджалі па гэтаму Ўказу неахвотна — з больш чым 150 тысяч чалавек, якія займаліся жабрацтвам ў РСФСР, у 1952—1954 гады асудзілі менш за 1 % (1 339 чалавек). У 1955 годзе ў РСФСР органы МУС затрымалі 92 тысяч валацугаў, у 1956 годзе толькі жабракоў зарэгістравалі 89 254 чалавек.
4 мая 1961 года на падставе арт. 12 Канстытуцыі РСФСР Прэзідыум Вярхоўнага Савета РСФСР прыняў указ «Аб узмацненні барацьбы з асобамі, якія ўхіляюцца ад грамадска-карыснай працы і вядуць антыграмадскі паразітычны лад жыцця». Указ прадугледжваў высяленне «дармаедаў» у «спецыяльна адведзеныя мясцовасці» на тэрмін ад двух да пяці гадоў з канфіскацыяй маёмасці і абавязковым прыцягненнем да працы па месцы пасялення. Аналагічныя ўказы былі прынятыя ў іншых саюзных рэспубліках.
Да сярэдзіны 1964 года па гэтаму ўказу было выслана 37 тысяч чалавек. Пры гэтым, у прыватнасці, дармаедамі прызнаваліся і высылаліся інжынер-тэхнолаг, які спыніў працу, абсталяваў трусагадоўчую ферму і стаў жыць за кошт прынесеных ёю даходаў, пажарны, які займаўся сваім зямельным участкам і гандляваў на рынку гароднінай і садавінай. Часам суды прымалі рашэнні аб высяленні непрацаздольных.
Дадзены указ часам таксама выкарыстоўваўся для пераследу па палітычных матывах. Найбольш вядомы прыклад — справа паэта Іосіфа Бродскага (1964 год).
Артыкулам 209 КК РСФСР усталёўвалася адказнасць за тры розныя формы г. зв. паразітычнага існавання, якія ўтвараюць самастойныя склады злачынства, — занятак бадзяжніцтвам, жабраваннем, вядзенне іншага паразітычнага ладу жыцця. Пад паняцце іншага паразітычнага ладу жыцця, якое вядзецца на працягу доўгага часу падпадалі тыя выпадкі, калі асоба ўхіляецца ад грамадска карыснай працы і жывуць на непрацоўныя даходы больш чатырох месяцаў запар або ў агульнай складанасці на працягу года і ў гэтай сувязі яму зроблена афіцыйнае папярэджанне пра недапушчальнасць такога ладу жыцця.
Пры гэтым пад «грамадска карыснай працай» разумелася толькі праца ў санкцыянаванай дзяржавай форме. Самадзейная і іншая праца дазвалялася толькі ў вольны ад «грамадска карыснай працы» час, інакш яна прыраўноўваўся да дармаедству. Вучоба ў дзяржаўнай навучальнай установе лічылася дастатковым эквівалентам «грамадска карыснай працы».
У 1982 годзе з уступленнем Юрыя Андропава на пасаду Генеральнага сакратара ЦК КПСС, барацьба з дармаедамі ўзмацнілася. Міліцыя перыядычна ладзіла рэйды па крамах і кінатэатрах у працоўны час. Усіх заспетых там грамадзян працаздольнага ўзросту правяралі і паведамлялі на месца працы аб прагуле. Калі грамадзянін нідзе афіцыйна не працаваў больш за 4 месяцаў, то судом па артыкуле 209 КК РСФСР яму прысвойваўся статус «БОРЗ» (абрэвіятура ад «без определённого роду заняткаў»). Асобам са статусам «БОРЗ» (або на жаргоне таго часу — «борзым») пагражалі папраўчыя работы на тэрмін да чатырох гадоў, у рэдкіх выпадках нават турэмнае зняволенне.
У кожным канкрэтным выпадку дармаедства суды былі абавязаныя старанна правяраць, якая працягласць няўдзелу ў грамадска карыснай працы асобы ў асобныя перыяды года і чым яна была абумоўлена.
Барацьба з дармаедствам вялася да прыняцця ў красавіку 1991 года закона «Аб занятасці насельніцтва», адмяніў крымінальную адказнасць за дармаедства і прызнаў беспрацоўе. У далейшым у заканадаўстве постсавецкіх дзяржаў тэрмін «дармаедства» ўжо не ўжываецца..
У мастацтве
Тэма «барацьбы з дармаедствам» стала асновай сюжэта навелы «Напарнік» у кінакамедыі Леаніда Гайдая «Аперацыя «Ы» і іншыя прыгоды Шурыка». Студэнту Шурыку (Аляксандр Дзям’яненка), які падзарабляе летам на будоўлі, у напарнікі нададзены стары дармаед і дэбашыр Федзя (Аляксей Смірноў), які адбывае выпраўленчыя працы (15 сутак) за збіццё Шурыка. Шурык спрабуе рознымі спосабамі перавыхаваць свайго напарніка, не жадаючага працаваць. Фільм разышоўся на цытаты. У адным з эпізодаў, бедны студэнт Шурык абедае булкай з кефірам. Гледзячы на гэта з усмешкай, сыты дармаед Федзя, які атрымаў законны бясплатны абед з трох страў, выказвае знакамітую фразу «Хто не працуе, той есць», якая стала крылатай.
Барацьба з дармаедствам у Беларусі
2 красавіка 2015 года Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь А. Лукашэнкам быў падпісаны Дэкрэт № 3 «Аб папярэджанні сацыяльнага ўтрыманства», згодна з якім устаноўлены абавязак грамадзян Беларусі, пастаянна пражываючых у рэспубліцы замежных грамадзян і асоб без грамадзянства, якія не ўдзельнічалі ў фінансаванні дзяржаўных расходаў або ўдзельнічалі ў такім фінансаванні менш 183 каляндарных дзён у мінулым годзе, па выплаце збору ў памеры 20 базавых велічынь. У траўні парламент краіны гэты дэкрэт ухваліў.
У студзені 2017 года ўступілі ў сілу змены ў дэкрэт, якія прызналі якія ўдзельнічаюць у фінансаванні дзяржаўных выдаткаў (а стала быць не выплачваюць гэты збор) наступныя катэгорыі непрацуючых асоб :
У пачатку 2017 года ў буйных гарадах Беларусі прайшлі масавыя несанкцыянаваныя пратэсты супраць збірання «падатку на дармаедства». Падатак (прыкладна 185 $ у год) заплацілі толькі каля 10 % з ~470 тыс. чалавек, якім у 2016 годзе былі разасланыя паведамленні аб аплаце, што «стала нечаканасцю для ўладаў». Пасля пратэстаў, закон зноў накіравалі на дапрацоўку, аднак цалкам ён не быў адменены. Па словах эканамістаў, закон прынясе толькі страты дзяржаве.
Прапановы па барацьбе з дармаедствам у сучаснай Расіі
У маі 2015 года «Распраца», выконваючы даручэнне Урада РФ «аб зніжэнні нелегальнай занятасці», прапанаваў увесці «сацыяльны плацёж» для працаздольных катэгорый расейцаў, якія не працуюць, але і не стаяць на ўліку ў цэнтры занятасці. Па словах намесніка кіраўніка «Роструда» Міхаіла Іванкова, плацеж будзе спаганяцца з усіх грамадзян, якія дасягнулі 18-гадовага ўзросту, за выключэннем афіцыйна працаўладкаваных, зарэгістраваных беспрацоўных, студэнтаў, пенсіянераў і іншых ільготных катэгорый. Прапанова аб вяртанні крымінальнага пакарання за дармаедства ўнеслі і дэпутаты Заканадаўчага сходу Санкт-Пецярбурга. Журналісты ўжо ахрысцілі соцплатеж «падаткам на беднасць».
Курсі (правінцыя Лечэ)
Курсі (Cursi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Дармаедства
Прапановы па барацьбе з дармаедствам у сучаснай Расіі
Таксама тут варта ўлічыць працоўныя месцы для замежных працоўных мігрантаў. Так, па даных ФМС Расіі, у 2015 годзе, у Расіі пастаўлена на міграцыйны ўлік па месцы знаходжання 12,4 млн замежных мігрантаў, з іх атрымалі дазвол (патэнт) на працу толькі 1,9 млн. Па даных Вышэйшай школы эканомікі, у 2013 годзе колькасць замежных працоўных мігрантаў, з улікам нелегальных работнікаў, складала каля 7 млн чалавек.
За кошт павелічэння прадукцыйнасці працы і меркаванага павышэння пенсійнага ўзросту ў Расіі, як прадказваюць аналітыкі, колькасць «лішніх людзей» працаздольнага ўзросту ў Расіі ўзрасце да 2025 г. яшчэ на 10 млн чалавек.
Курсі (правінцыя Лечэ)
Насельніцтва складае 4261 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 515 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 73020. Тэлефонны код — 0836.
Дармаедства
Прапановы па барацьбе з дармаедствам у сучаснай Расіі
12 мая 2016 года з’явілася інфармацыя, што Мінпрацы абмяркоўвае магчымасць увядзення збору для афіцыйна не працуючых працаздольных асоб, аднак распрацоўка законапраекта не вядзецца і ніякіх канкрэтных рашэнняў не прынята. У канцы мая 2016 года член Савета Федэрацыі РФ Надзея Баўценка выступіла з прапановай аб увядзенні адміністрацыйнай і крымінальнай адказнасці за «дармаедства».
Згодна з дзеючай Канстытуцыяй Расіі і Працоўным кодэксам, прымусовая праца ў Расіі забаронена.
Курсі (правінцыя Лечэ)
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nicola di Bari.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дармаедства
Дармаедства і злачыннасць
Асноўныя ўмовы і напрамкі ў стварэнні злачынных сітуацый, якія здзяйсняюцца асобамі без пэўнага роду заняткаў:
Асноўныя злачынствы здзяйсняюцца пры прамым і ўскосным удзеле асоб без пэўнага роду заняткаў:
Раздзільна
Раздзельная ці Раздзільна (Розді́льна) — горад (з 1863) у Адэскай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Раздзільнянскага раёна. Вузлавая станцыя Адэскай чыгункі. Праз горад праходзіць аўтадарога тэрытарыяльнага значэння Т-1618.
Painting for Saints
«Painting for Saints» або «Game Changer» — карціна Бэнксі для медыкаў. Была прададзеная за рэкордную цану на аўкцыёне «» за 23 млн долараў. Грошы пайшлі на ахову здароўя.
Майкл Хігінс
Актыўна ўдзельнічае ў палітыцы з пачатку 70-х гадоў, у 1982—1983 і 1991—1992 гадах быў мэрам горада Голуэя, з 1993 па 1997 год займаў пост міністра па справах мастацтваў.
Мікалай Браніслававіч Паўловіч
Мікала́й Бранісла́вавіч Паўло́віч (, Мазурына Віцебскі павет, цяпер Шумілінскі раён — ) — савецкі ваенны дзеяч, контр-адмірал (1944). Кандыдат ваенна-марскіх навук (1942), прафесар (1951).
Біяграфія
Скончыў Марскі корпус у Петраградзе (1917). Служыў на караблях Балтыйскага флоту, камандаваў тральшчыкам, эсмінцамі. З 1931 года выкладаў у Ваенна-марской акадэміі (ВМА). У савецка-фінскую вайну 1939—1940 гадоў — намеснік камандзіра і начальнік штаба атрада асобага прызначэння Балтыйскага флоту. З мая 1941 года начальнік кафедры ВМА. У час Петсама-Кіркенескай аперацыі (1944) начальнік паходнага штаба камандуючага Паўночным флотам. З 1954 года ў адстаўцы.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац пераважна па тактыцы ВМФ, у тым ліку падручнікаў для ваенна-марскіх навучальных устаноў, двухтомнай кнігі «Флот в первой мировой войне» (1964), «Советское военно-морское искусство в Великой Отечественной войне» (1973).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Леніна, 4 іншымі ордэнамі.
Замах на Курлова
Замах на Курлова (1906) — тэрарыстычны акт здзейснены І. Пуліхавым і А. Ізмайловіч з мэтаю забойства мінскага губернатара П. Р. Курло́ва.
Пасля г.зв. Курло́ўскага расстрэлу, група эсераў, таксама ўзгадаўшы П. Р. Курлову экзекуцыю сялян у Курскім павеце і жорсткае збіццё ў Курску выхаванцаў землямернага вучылішча і школьнікаў, прысудзіла губернатара да смерці.
Выканаўцу прысуду вызначалі праз жрэбій. Жрэбій выпаў на Аксенкруга, але ён спужаўся. Тады Іван Пуліхаў добраахвотна вызваўся выканаць прысуд, да яго далучылася А. Ізмайловіч. Яны нанялі кватэру паблізу дома Курлова і доўга за ім назіралі. Акцыю фінансаваў Яўстафій Любанскі.
Бомба ўпала Курлову пад ногі, вакол было шмат народу і паліцэйскіх. Пуліхава схапілі, тымчасова Ізмайловіч страляла з «Браўнінга» у паліцмейстара Норава. Ізмайловіч, адбіраючы ў яе зброю, збілі. Схопленых тэрарыстаў адвезлі ў 1-ю паліцэйскую частку.
Хрутфантэйн
Хрутфантэйн (афрык. Grootfontein) — горад у Намібіі. Размешчаны ў паўночна-заходняй частцы Намібіі, на вышыні 1460 метраў над узроўнем мора, у гарах Атаві. Разам з гарадамі Атаві і Цумеб, Хрутфантэйн утварае так званы «трохкутнік Атаві» — развіты сельскагаспадарчы раён у гарах Атаві, дзе штогод выпадае не менш за 500 мм ападкаў.
Батанічнэ
Батанічнэ (Ботанічне) — вёска ў Раздольнэнскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Батанічнаму сельскаму савету.
IC 3056
IC 3056 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 876
NGC 876 (іншыя абазначэнні — UGC 1766, MCG 2-6-57, PGC 8770) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Авен.
Жан Віктор Маро
Жан Віктор Марó (Jean Victor Marie Moreau;  — ) — генерал Першай французскай рэспублікі, галоўны праціўнік Суворава ў Італьянскім паходзе, генерал-фельдмаршал Расійскай Імперыі (1813), Маршал Францыі (1814, пасмяротна).
Біяграфія
Жан Віктор Маро нарадзіўся 13 лютага 1763 года ў Марле ў сям’і адваката.
У 1791 годзе паступіў у нацыянальную гвардыю батальённым камандзірам; у 1793 адпраўлены са сваім батальёнам у армію Пішэгру, дзе хутка атрымаў чын дывізіённага генерала і прызначаны камандуючым правым флангам Паўночнай арміі, а пасля заваявання Галандыі прызначаны начальнічаць той жа арміяй.
У 1794 годзе пад Туркуэнам рэвалюцыйныя французы на чале з Маро разграмілі аўстрыйцаў і англічан.
У 1796 быў пастаўлены на чале Рэйн-мозельскай арміі, якая разам з Самбр-мааскай арміяй Журдана прызначалася для дзеянняў супраць аўстрыйцаў. З чэрвеня да жніўня дзякуючы шэрагу перамог Маро непрыяцель адціснуты быў да Дуная; а калі армія Журдана была разбіта аўстрыйцамі, Маро здзейсніў сваё знакамітае 40-дзённае адступленне праз Шварцвальдскія цясніны да Рэйна; адзін з сучаснікаў гаварыў: «Адступленне яго было адным з найвыдатнейшых стратэгічных рухаў, калі-небудзь здзейсненых». У 1799 ён замяніў Шэрэра ў камандаванні французскай арміяй у Паўночнай Італіі, але быў пераможаны Суворавым у бітве на рацэ Ада і адступіў да Генуэзскай Рыўеры.
Калі генерал Жубер, які змяніў яго, быў забіты ў пачатку бітвы пры Нові, Маро прыняў камандаванне, але быў разбіты і рэшткі арміі адвёў у Францыю.
У 1800 годзе Напалеон Банапарт прызначыў яго галоўнакамандуючым Рэйнскай арміяй, з якою ён, атрымаўшы некалькі перамог над аўстрыйцамі, заняў Рэгенсбург і Мюнхен. 3 снежня атрымаў пры Гоэнліндэне рашучую перамогу над аўстрыйцамі, а затым, падышоў на 75 вёрст да Вены і заключыў з эрцгерцагам Карлам перамір’е, за якім неўзабаве быз заключаны Люневільскі мір.
Напалеон Банапарт, які бачыў у Маро свайго саперніка, абвінаваціў яго ва ўдзеле ў змове Шарля Пішэгру і Жоржа Кадудаля. Генерал быў прысуджаны да турэмнага зняволення, якое Напалеон замяніў выгнаннем.
Праз Іспанію Маро з’ехаў за акіян у 1804 годзе.
Раненне і смерць
Пражыўшы некалькі гадоў у ЗША, у мястэчку Морысвіл каля Філадэльфіі, ён у 1813 годзе вярнуўся ў Еўропу па запрашэнні імператара Аляксандра I для таго, каб узначаліць армію саюзнікаў. Знаходзіўся ў ролі саветніка пры галоўнай кватэры саюзных манархаў, у бітве пры Дрэздэне 15 (27) жніўня быў смяротна паранены ядром.
Паводле легенды, Напалеон, які ўбачыў здрадніка ў падзорную трубу, асабіста зарадзіў ядро. У фатальную хвіліну Маро і Аляксандр I на канях стаялі на ўзгорку, які займала аўстрыйская батарэя. Маро заўважыў, што французы прыстрэльваюцца па іх, і параіў імператару з'ехаць; Аляксандр рушыў услед за Маро, і ў гэты момант французскае ядро адарвала генералу правую нагу, прайшло навылёт праз каня і моцна параніла левую галёнку. Гэты выстрал стаў для Маро фатальным.
Смяротна параненага Маро аднеслі ў вёску Каіц, дзе лейб-медык Віліе ампутаваў яму абедзве ногі, але праз два тыдні пасля аперацыі Маро памёр.
Пахаванні і грабніца
Па распараджэнні імператара Аляксандра I цела Маро, было дастаўлена ў Санкт-Пецярбург і пахавана ў каталіцкай царкве Св. Кацярыны. Такім чынам, два камандуючыя варожымі арміямі — Сувораў і Маро — пахаваны ў адным горадзе і ў раёне адной яго магістралі (Неўскі праспект), толькі ў розных яе канцах. На іншым баку Неўскага праспекта, амаль насупраць, у Казанскім саборы пахаваны фельдмаршал Кутузаў.
У 1814 годзе Людовік XVIII пасмяротна прысвоіў Маро і Жоржу Кадудалю званні маршала Францыі.
13 ліпеня 2017 года генеральны консул Францыі Цібо Фур’ер перадаў базіліцы Св. Кацярыны мемарыяльную дошку для ўстаноўкі на грабніцы фельдмаршала Маро.
Анатоль Дзмітрыевіч Тагановіч
Біяграфія
Доктарская дысертацыя на тэму: «Малекулярныя механізмы ўзаемадзеяння сурфактанты з макрафагаў лёгкіх і іх роля ў развіцці інтэрстыцыяльнага пнеўмафіброза».
З 1995 года — прафесар кафедры біяхіміі, а з верасня 2002 года — загадчык гэтай кафедры.
Язэп Гапановіч
Біяграфія
Перад 1-ай сусветнай вайной выехаў у Варшаву, у 1912 быў членам Беларускага гуртка ў Варшаве. У пачатку 1920-х гг. дзеяч беларускай кааперацыі на Віленшчыне. 15 ліпеня 1925 стаў намеснікам старшыні Беларускага нацыянальнага камітэту ў Варшаве. Быў уласнікам цагельні. Заснавальнік і старшыня Асветнага таварыства беларусаў у Варшаве (1937—1939), аплочваў памешканне таварыства па вул. Свентакшыскай, 9-18. Дапамагаў незаможным беларускім студэнтам. Выдаў зборнік вершаў Станіслава Станкевіча «З майго ваконца» (Вільня, 1928). Дзеяч Беларускага камітэту ў Варшаве (1940—1944). Пасля 1956 удзельнічаў у працы Варшаўскага аддзелу Беларускага грамадска-культурнага таварыства, спяваў у хоры таварыства, але не быў яго членам.
Пагубяцічы
Пагубя́цічы (, Погубятичи) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лышчыцкага сельсавета. Размешчаны за 33 кіламетры на паўночны захад ад Брэста.
Гісторыя
У XIX стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Уваходзіла ў склад маёнтка Сягнеўшчына. У 1858 годзе налічвалася 159 рэвізскіх душ. Уласнасць пана Гажыца. У 1870 годзе была цэнтрам сельскай грамады. У 1905 годзе 282 жыхары, у Лышчыцкай воласці.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора ў складзе Польшчы, Лышчыцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства. З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну загінулі 9 жыхароў.
Да 20 мая 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Воўчынскага сельсавета, да 18 кастрычніка 1982 года — у склад Малазводскага сельсавета Камянецкага раёна.
Андангва
Андангва (ням. Ondangua) — горад у вобласці Ашана паўночнай часткі Намібіі, на мяжы рэгіёна Ашыкота. Размешчаны прыкладна за 80 км ад ангольскай мяжы. У Андангва ёсць гандлёвы цэнтр, вялікі адкрыты рынак, а таксама некалькі турыстычных аб’ектаў. Чыгуначная лінія паміж Віндхукам і Андангва працуе з 11 мая 2006 года. Пасажырскія цягнікі раз у тыдзень ідуць па гэтым маршруце туды і назад.
Паштовае аддзяленне
Паштовае аддзяленне, або аддзяленне паштовай сувязі — аб’ект паштовай сувязі, які ажыццяўляе прыёмку, сартаванне, адпраўку, апрацоўку і дастаўку пошты.
Гісторыя
Паштовае аддзяленне ў мястэчку Санкеры у Дамфрысшыры (Шатландыя) працуе без перапынку з 1712 года і з’яўляецца найстарэйшым у свеце. У тым годзе была заснаваная конная паштовая служба для абмену карэспандэнцыяй паміж Англіяй і Шатландыяй, і размешчаны паблізу англа-шатландскай мяжы замак Санкер, якім валодала ўплывовае сямейства Крычтонаў, стаў зручным перавалачным пунктам. У займаным цяпер поштай будынку ў тыя часы знаходзілася паштовая станцыя для прыпынку паштовых карэт, змены коней і прыёмкі пошты.
Другое месца займае адкрытае у 1720 годзе паштовае аддзяленне ў Стакгольме (Швецыя). На трэцім месцы па ўзросту знаходзіцца паштовае аддзяленне ў Сант’яга (Чылі), якое пачало працаваць у 1772 годзе.
У літаратуры
Як месца дзеяння, паштовае аддзяленне сустракаецца ў творах літаратуры, напрыклад:
Ужгарадскі раён
Ужгарадскі раён (Ужгородський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Закарпацкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Ужгарад (Ужгород).
Утвораны 25 студзеня 1946 года. Насельніцтва раёна на года складае 70449 чалавек, плошча — 870 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 32 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 64 сяла.
Сен-Жэрменскі мірны дагавор (1919)
Сен-Жэрменскі мірны дагавор — мірны дагавор, падпісаны ў Сен-Жэрменскім палацы па выніках Першай сусветнай вайны паміж краінамі Антанты і новаўтворанай рэспублікай Аўстрыя.
Умовы дагавора
З прычыны распаду Аўстра-Венгрыі мірнае ўрэгуляванне з яе дзвюма часткамі ажыццяўлялася пасродкам падпісання з імі асобных дагавораў. Пагадненне з Аўстрыяй было падпісана 10 верасня 1919 года ў парыжскім прадмесці Сен-Жэрмен-ан-Ле. Аўстрыя прызнала аддзяленне ад яе Венгрыі, Чэхаславакіі, часткі польскіх тэрыторый, таксама пагадзілася на тэрытарыяльныя саступкі на карысць Каралеўства Сербаў, Харватаў і Славенцаў і Румыніі. Да Польшчы была далучана Заходняя Галіцыя, да Чэхаславакіі — Закарпацкая Украіна. Трансільванія і частка Баната, якія ўваходзілі раней у склад Аўстра-Венгрыі, былі перададзены Румыніі. Румыніі была перададзена і Букавіна. Аўстрыя таксама страціла Паўднёвы Ціроль і Істрыю, якія адыходзілі да Італіі. Да таго ж Каралеўства Сербаў, Харватаў і Славенцаў атрымала ад Аўстрыі Далмацыю, часткі Заходняй Крайны, Карынтыі і Штырыі.
Акрамя ўсяго іншага Аўстрыя пазбавілася ваеннага і гандлёвага флоту ў Адрыятыцы і на Дунаі, абавязалася выплаціць рэпарацыі пераможцам і згаджалася на бесперашкодны транзіт любых грузаў саюзнікаў праз сваю тэрыторыю. Ваенныя артыкулы дагавора забаранялі Аўстрыі мець пастаянную армію.
Крона славацкая
Крона славацкая (Koruna slovenská, Ks) — грашовая адзінка Першай Славацкай Рэспублікі, якая існавала з 1939-га да 1945 года. Крона славацкая павінная была замяніць раней ужываную чэхаславацкую крону.
Кніга Ісуса Навіна (Скарына)
Змест кнігі
Выданне адкрываецца тытульным лістом з гравюрай і назвай кнігі («Зуполъне выложены на руский языкъ докторомъ Францискомъ Скориною изъ славнаго града Полоцька…»). На першым аркушы даецца «Предословие доктора Франъциска Скорины с Полоцька в книги Исуса сына Навина», пасля друкаецца асноўны тэкст кнігі, а на апошнім аркушы — пасляслоўе.
Друкарскія асаблівасці выдання
Захавалася 10 экзэмпляраў кнігі Ісуна Навіна, з іх толькі адзін поўны.
Мірны дагавор
Мірны дагавор — канчатковае прыняцце дзвюма ці больш бакамі, якія знаходзіліся адзін з адным у стане вайны, абавязацельстваў аб спыненні ваенных дзеянняў на падставе пісьмова замацаванага пагаднення. У адрозненне ад перамір'я заключэнне мірнага дагавора ў наш час магчыма толькі паміж двума прызнанымі міжнародным правам урадамі, бо ў адваротным выпадку ўрэгуляваннем канфлікту прызвана займацца ААН.
Найбольш важнымі складнікамі мірнага дагавора з'яўляюцца прававое ўрэгуляванне пытанняў тэрытарыяльнага суверэнітэту і палітычных умоў, заявы пра від будучых двух- ці ўсебаковых адносін, форма і аб'ём рэпарацый, наступствы ў ваеннай вобласці.
Гісторыя
Першым гістарычна дакументаваным мірным дагаворам стала пагадненне паміж Егіптам і хетамі ў 1259 годзе да н.э. Гэты дагавор утрымліваў не толькі пакт аб ненападзе, але і абавязацельства аб ўзаемадапамозе ў выпадку нападу з трэцяга боку. Дагавор існаваў у дзвюх версіях, на старажытнаегіпецкай і хецкай мовах.
Оўча
О́ўча (Outjo) — горад у паўночнай частцы Намібіі, уваходзіць у склад вобласці Куненэ. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі. Горад знаходзіцца ў паўднёва-ўсходняй частцы вобласці, на поўдзень ад нацыянальнага парка Этоша, прыблізна за 280 км на паўночны-паўночны захад (NNW) ад сталіцы краіны Віндхука. Абсалютная вышыня — 1216 метраў над узроўнем мора.
Чырвоны Кастрычнік (1939)
Чырвоны Кастрычнік — раённая газета Акцябрскага раёна Гомельскай вобласці. Першы нумар выйшаў 29 снежня 1939 года.
Першы рэдактар — Юрый Бенціонавіч Шляфер. Наборшчыцай газеты стала мясцовая жыхарка Ніна Кандратовіч. Першапачаткова рэдакцыйна-паліграфічны калектыў складаўся з сямі чалавек. Пачатак гісторыі газеты быў даволі ўдалым: газета адлюстроўвала жыццё раёна, расказвала пра складанасці працы землякоў і іх дасягненні, карысталася павагай у насельніцтва. У накірунках працы даваеннай газеты старажылы падкрэслівалі станоўчую ролю ва ўладкаванні жыцця мясцовых жыхароў. Атрымаўшы ад слаўнага партызанскага атрада сваю назву, газета «Чырвоны Кастрычнік» па тону выкладання тэм адпавядала яе баявому духу і настрою, садзейнічала палітычнай актыўнасці сялян.
Напачатку вайны газета ўзяла на сябе не толькі прапагандысцкія, але і арганізатарскія функцыі — весці за сабой. Выходзіла зменшаным фарматам. Рэдагаваць газету было даручана былому работніку райкома партыі Філімону Камоцкаму. Газета-партызанка нагадвала лістоўку. Увесну, прыкладна ў красавіку 1942 года, «раёнка» выйшла пад назвай «Народны мсцівец» як орган падпольнага райкама КП(б)Б і райсавета дэпутатаў працоўных.
Адразу пасля вызвалення раёна адрадзілася і рэдакцыя, якую ўзначаліла былая настаўніца і партызанка Вольга Гарасімаўна Яраш.
З верасня 1948 г. па верасень 1953 г. рэдактарам газеты «Чырвоны Кастрычнік» быў Сямён Цімафеевіч Малаковіч. На змену яму прыйшоў Аляксандр Міхайлавіч Ярмаліцкі, які працаваў на гэтай пасадзе з верасня 1953 па кастрычнік 1954 года. Далей па верасень 1958 рэдактарам газеты быў Амялян Іванавіч Карклін.
З кастрычніка 1958 па люты 1962 рэдакцыяй раённай газеты «Чырвоны Кастрычнік» кіраваў Іван Віктаравіч Анкудовіч. З канца 1966 года газета пачала выходзіць пасля кароткага перапынку пад рэдактарствам Вадзіма Трыфанавіч Цішкевіча.
З 1970 года да пачатку 1999 года рэдактар газеты — Віктар Аляксандравіч Лоўгач, член Саюза пісьменнікаў Беларусі. Са студзеня 1999 года да верасня 2002 года на пасадзе выконваючага абавязкі рэдактара газеты «Чырвоны Кастрычнік» працаваў Георгій Кірылавіч Кундас. Пасля яго сыходу на заслужаны адпачынак з 2002 года па 2007 год рэдакцыю ўзначаліла Ала Сямёнаўна Фядосенка. У жніўні 2007 года яе змяніла Валянціна Уладзіміраўна Шлапакова.
IC 3057
IC 3057 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чырвоны Кастрычнік (1939)
На 2012 год газета «Чырвоны Кастрычнік» выходзіць два разы на тыдзень накладам больш за 2,5 тысячы асобнікаў. У склад рэдакцыі ўваходзіць і раённае радыёвяшчанне.
Ізмаільская вобласць
Ізмаільская вообласць (Ізмаїльська область) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ва Украінскай ССР, якая існавала ў перыяд з 1940 па 1954 гг.
Утварэнне
Утворана 7 жніўня 1940 г. пад назвай Аккерманская вобласць на тэрыторыі Паўднёвай Бесарабіі. Спачатку цэнтрам быў Аккерман. 7 снежня 1940 г. абласны цэнтр быў перанесены ў Ізмаіл, і вобласць была адпаведна пераназваная. Агульная плошча вобласці складала 12 400 км2.