cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хрыста Грозеў
Біяграфія
Група «Bellingcat» ўзялася таксама за расследаванне «справы вагнераўцаў». Грозеў, як адзін з актыўных удзельнікаў групы, заявіў, што «Bellingcat» па выніках расследавання збіраўся апублікаваць дакументальны фільм. У сувязі са здымкамі гэтага дакументальнага фільма Грозеў прыбыў 10 сакавіка 2021 года ў Кіеў, дзе правёў шэраг сустрэч. Увогуле ён запісаў 7 інтэрв’ю: з галоўным рэдактарам сайта, двума афіцэрамі Галоўнага ўпраўлення ваеннай разведкі, з дэпутатам ад фракцыі  , намеснікам камітэта Вярхоўнай рады па абароне, які распавеў, аб чым гаварылі на пасяджэнні перад зрывам аперацыі. Інтэрв’ю Грозеву далі таксама пяты прэзідэнт Украіны Пётр Парашэнка, былы выконваючы абавязкі Прэзідэнта Украіны Аляксандр Турчынаў і агент Яўген Шаўчэнка. Па дадзеных Дзмітрыя Гардона, сам фільм мог быць абнародаваны 5 красавіка 2021 года, аднак самі аўтары фільма заявілі, што яшчэ не маюць канчатковых вынікаў, таму аб канкрэтнай даце казаць рана. У пачатку мая 2021 года Грозеў сказаў у інтэрв’ю на, што фільм выйдзе ўжо пасля лета 2021 года, спачатку выйдзе расследаванне ў тэкставым варыянце да прызначанай на чэрвень сустрэчы паміж Пуціным і Зяленскім. Вытворчасць фільма зацягнулася з-за пандэміі і выкліканых ёю абмежаванняў на перамяшчэнне, а таксама з-за складаных і працяглых працэдур пацверджання дакладнасці дадзеных. Расследаванне «Вагнергейта» з падзагалоўкам «дзёрзкая ўкраінская аперацыя па злове расійскіх наймітаў» было апублікавана 17 лістапада 2021 года ў Bellingcat і Insider .3 верасня 2021 года на канферэнцыі імя Ленарта Меры ў Таліне Грозеў папярэдзіў аб запаволенні замежнага сегмента інтэрнэту ў Расіі да 24  праз два гады. Па інфармацыі яго крыніц у у Расіі плануюць у бліжэйшыя два гады ўвесці сістэму акрэдытацыі ўсіх. Для правайдэраў, якія не прайшлі акрэдытацыю, будзе ўстаноўлена абмежаванне хуткасці і праз два гады хуткасць доступу складзе 24 кілабіты ў секунду. Карыстацца цяперашнімі сацыяльнымі сеткамі стане немагчыма, таму Грозев назваў гэта фактычным адключэннем інтэрнэту.
Мы атрымалі інфармацыю, што зараз падрыхтаваны канкрэтны план знікнення Інтэрнэту ў Расіі шляхам сістэмы акрэдытацыі ўсіх хостынг-правайдэраў. Тыя, каго акрэдытуюць, будуць абавязаны даваць поўную інфармацыю, у тым ліку SSL-сесіі,, IP-адрасы ФСБ па кожным свайму юзары. Не будзе ніякай увогуле ананімнасці. А тыя, якія не будуць акрэдытаваны, у тым ліку YouTube, у тым ліку [сайты і сервісы], Twitter і гэтак далей, у іх паступова, на працягу двух гадоў будзе абмяжоўвацца хуткасць. І крайняя хуткасць праз два гады будзе 24 Кбіт/с.
Расследаванне атручвання Аляксея Навальнага
У жніўні 2020 года Грозеў заявіў у інтэрв’ю Deutsche Welle, што падобна на замахи на Емяльяна Гебрэва і, у якіх западозраны расійскія спецслужбы.
У тым жа годзе Грозеў сустракаўся з Навальным у Германіі. Грозеў заявіў, што ён быў патрэбны, каб «запоўніць інфармацыйныя» дзіркі « і растлумачыць, з якой нагоды вакол яго маглі знаходзіцца супрацоўнікі спецслужбаў у той ці іншы дзень». Адказваючы на пытанне аб інфарматарах, Грозеў сказаў: «Мы працуем толькі з крыніцамі, якія разумеюць, якой рызыцы падвяргаюцца». Пры гэтым ён адхіліў сувязь з ЦРУ, адзначыўшы, што заходняя Разведка нават не дабралася да той інфармацыі, якую апублікавалі незалежныя журналісты.
16 снежня 2020 года Грозеў у эфіры тэлеканала «» выказаў упэўненасць, што ў бліжэйшы час будзе апублікаваны працяг расследавання аб замаху на Аляксея Навальнага, так як у гэтай гісторыі яшчэ засталіся пытанні, на якія пакуль няма адказу.
Грозеў таксама заўважыў, што сябры групы ФСБ шмат падарожнічалі, і следчыя будуць « цяпер аналізаваць астатнія паездкі гэтай групы і параўноўваць іх з іншымі невядомымі і вядомымі атручваннямі: з, і іншымі. Немагчыма, каб такі штат з такімі спецыялістамі існаваў толькі з-за аднаго Навальнага. І астатнія іх пералёты ва Уладзікаўказ, Грозны паказваюць, што і іншыя мэты былі».
23 студзеня 2021 года, у дзень пратэстаў у падтрымку Аляксея Навальнага, заявіў пра намер рабіць фільм пра пратэсты і папрасіў перасылаць цікавыя відэа з іх.
Расследаванне атручэнняў іншых палітычных актывістаў
31 снежня 2020 года Хрыста Грозеў выклаў у адкрыты доступ у Google Docs дадзеныя аб паездках меркаваных атрутнікаў Навальнага. Акрамя раней агучаных фігурантаў дададзеныя звесткі супрацоўнікаў Васіля Калашнікава і Дзмітрыя Лазарэвіча. Па кожным з іх сабраныя дадзеныя аб іх перасоўваннях на цягніках і самалётах з 2005 года, пазначаны пункты адбыцця і прызначэння, даты убыцця і прыбыцця. Грозеў зрабіў стаўку на : зараз любы жадаючы можа падключыцца да працы журналістаў-расследвальнікаў, супастаўляючы дадзеныя з табліцы пералётаў з інфармацыяй аб месцы і часе гучных атручванняў і дзіўных смерцяў. Адразу было знойдзена некалькі супадзенняў. Адначасова Грозеў абвясціў: «краўдсорсінг далейшага расследавання атрада атручванняў ФСБ стане адным з нашых самых важных рашэнняў. Так шмат зачэпак для новых патэнцыйных злачынстваў, акрамя ўжо выяўленых. Дзякуй усім, хто ўнёс свой уклад. 2021 год будзе цікавым».
17 студзеня 2021 года Грозеў анансаваў публікацыю яшчэ аднаго матэрыялу пра супрацоўнікаў ФСБ, якія займаліся ліквідацыяй непажаданых расійскім уладам грамадзян. Ён назваў публікацыю з двух частак, якая павінна была ўбачыць свет у бліжэйшыя два дні, «бомбай», сказаўшы, што ахвярамі атручванняў з’яўляліся не толькі палітыкі. Паводле яго слоў, яго праца магла выйсці раней, але яе прыйшлося адкласці, бо праверка інфармацыі для журналістаў важней, чым публікацыя расследавання да канкрэтнай даты. 19 студзеня 2021 года Грозев выступіў на слуханнях Камітэта Парламенцкай асамблеі Савета Еўропы (ПАСЕ) па прававых пытаннях і правах чалавека, ён выклаў асноўныя высновы, да якіх прыйшло расследаванне, якія складаюцца ў тым, што супрацоўнікі ФСБ маюць дачыненне да атручвання Навальнага. Грозеў паведаміў, што іх дадзеныя
паказваюць не толькі на адзінкавы замах на жыццё канкрэтнага чалавека — г-на Навальнага, але і на існаванне структурнага падраздзялення ў ФСБ, укамплектаванага спецыялістамі па атручваннях хімічнай зброяй і лекарамі, чыя відавочная мэта складалася ў спробах забойстваў расійскіх палітычных дзеячаў […].
На дадзены момант нам удалося ідэнтыфікаваць як мінімум тры паспяховыя атручэнні, і мы плануем апублікаваць вынікі ў бліжэйшыя некалькі дзён.
27 студзеня 2021 года было апублікавана расследаванне Bellingcat і пры ўдзеле Der Spiegel, у якім гаворыцца, што група супрацоўнікаў ФСБ, якая ўдзельнічала ў атручванні Аляксея Навальнага, датычная да забойства журналіста і сябра партыі «»  1 жніўня 2014 года ў Нальчыку, грамадскага дзеяча  24 сакавіка 2015 года ў горадзе Каспійску ў Дагестане і лідара руху «Новая Расія» Мікіты Ісаева 16 лістапада 2019 года ў цягніку Тамбоў-Масква.
У лютым 2021 года надрукавана журналісцкае расследаванне Bellingcat аб магчымай датычнасці да у 2015 і 2017 гадах і к атручвання Аляксея Навальнага адной і той жа групы ФСБ.
9 чэрвеня 2021 года апублікавана расследаванне Bellingcat і The Insider аб дачыненні групы супрацоўнікаў ФСБ да атручвання Дзмітрыя Быкава у 2019 годзе.
Асабістае жыццё
У 1996 годзе ажаніўся з расіянкай, потым развёўся. Пасля ажаніўся другі раз. Ёсць дзеці. Валодае англійскай, рускай, балгарскай, эстонскай і нідэрландскай мовамі.
Узнагароды
У 2019 годзе сумесна з быў узнагароджаны  за высвятленне асобы двух мужчын, як мяркуецца адказных за.
У 2021 годзе і CNN атрымалі прэмію «Эмі» у намінацыі «выбітны навінавы расследвальны рэпартаж» за расследаванне Хрыста Грозева аб атручванні Аляксея Навальнага.
Пэрэмога (Ахтырскі раён)
Пэрэмога (Перемо́га) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Асьют (мухафаза)
Асьют — мухафаза ў Арабскай Рэспубліцы Егіпет. Адміністрацыйны цэнтр - горад Асьют. Размешчана ў цэнтры краіны, у даліне Ніла, на захад ад мухафазы Чырвонае Мора, на ўсход ад мухафазы Новая Даліна, на поўдзень ад мухафазы Эль-Мінья і на поўнач ад мухафазы Сахаг. У мухафазе развіты турызм. Тут знаходзяцца старажытнаегіпецкія, мусульманскія і копцкія помнікі мастацтва.
Насельніцтва
Насельніцтва мухафазы складае каля 3,5 млн чалавек (мужчыны 51,21%; жанчыны 48,79%). Штогадовы прырост насельніцтва 2,6%.
Адміністрацыйны падзел
Мухафаза складаецца з 11 адміністрацыйных цэнтраў (раёнаў), 11 гарадоў, 2 асобных гарадскіх акруг і 52 сельскіх мясцовых абшчын, да якіх адносяцца 235 вёсак і 971 дробных паселішчаў.
Асьют
Асьют — горад у цэнтры Егіпта, у сярэднім цячэнні Ніла, цэнтр аднайменнай мухафазы. Насельніцтва - 400 000 чалавек. Гарбарна-абутковая, тэкстыльная прамысловасць (баваўняная), дывановая прамысловасць. Універсітэт. Чыгуначная станцыя, прыстань. Назва горада запазычана з копцкай мовы, у Старажытнай Грэцыі і Рыме ён называўся Лікопаліс.
Новапакроўка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Новапакроўка — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Новапакроўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 33 км на захад ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633859100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 3260 чалавек (1632 мужчыны і 1628 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 2721 чалавек (1344 мужчыны і 1377 жанчын).
Пыліўка
Пыліўка (Пилі́вка) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Глінянкі
Гліня́нкі (, Глинянки) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Тэвельскага сельсавета.
Еўрапейская кінапрэмія 2010
23-я цырымо́нія прысуджэ́ння Еўрапе́йскай кінапрэ́міі за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 4 снежня 2010 года ў Таліне.
Лідарам па колькасці намінацый стала кінастужка «Прывід пяра», адзначаная васьмю намінацыямі.
Узнагароды прысуджаліся ў 17 катэгорыях. Пераможцам у намінацыі «Найлепшы еўрапейскі фільм» і абсалютным лідарам паводле колькасці атрыманых узнагарод стаў палітычны трылер Рамана Паланскага «Прывід пяра». Ганаровую ўзнагароду за прыжыццёвыя дасягненні атрымаў швейцарскі акцёр Бруна Ганц, прэміяй за еўрапейскія дасягненні ў сусветным кінематографе быў уганараваны кампазітар Габрыэль Ярэд.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона    і прыводзіцца першым.
BMW E60
BMW E60 — мадыфікацыя кузава BMW «пятай» серыі, які выпускаўся з 2003 года па 2010 год. Папярэднікам дадзенага кузава быў BMW E39. У 2007 годзе адбыўся рэстайлінг, з’явіўся электронны селектар аўтамата, новыя фары,бамперы, кнопка старту рухавіка. Таксама дадаліся 3.0-літровыя дызельныя рухавікі-286 к. с., 235 к. с. Базавай у сямействе з’яўлялася мадэль 520i. Яе 4-х цыліндравы рухавік аб'ёмам 2,0 літра выдае 156 к. с. Аўтамабіль быў даступны ў двух кузавах: седан (E60) і універсал (E61). На версію M5 усталёўваўся рухавік S85B50 (V10) аб'ёмам 5 літраў і выдаваўшы 507 к. с., што дазваляў аўтамабілю разганяцца ад 0 да 100 км/г за 4,7 секунды, а да 200 км/г — за 15 секунд. Максімальная хуткасць абмежаваная электронікай на ўзроўні 250 км/г. Без абмежавальніка машына здольная разагнацца да 320 км/г. Апошняя машына сышла з канвеера ў 2009 годзе. У снежні 2009 года цэх вытворчасці e60 быў зачынены на пераабсталяванне для вытворчасці новай мадэлі F10.
За перыяд з 2003 па 2009 гады кампаніяй было рэалізавана 1 096 444 седана і 263 426 універсалаў.
Азам Талбіевіч Раджабаў
Азам Раджабаў (нар., Рагун, Таджыкістан) — беларускі футбаліст, паўабаронца пінскай «Хвалі».
Клубная кар’ера
Выхаванец віцебскага футбола, у 2010 годзе выступаў за дубль «Віцебска». У лютым 2011 года перайшоў у кіеўскае «Дынама», дзе выступаў за моладзевую каманду. У пачатку 2013 года з’явілася інфармацыя аб магчымай арэндзе ў «Віцебск», але Азам застаўся ў Кіеве.
У ліпені 2013 года разарваў кантракт з «Дынама» і стаў іграком «Гомеля». У складзе «Гомеля» стаў звычайна выхадзіць на замену. Але калі ў другой палове 2013 трывала з’яўляўся на полі, то ў сезоне 2014 гуляў пераважна за дубль, усяго двойчы згуляў за асноўную каманду. У выніку ў ліпені 2014 года кантракт з «Гомелем» быў разарваны па ўзаемнай згодзе.
Пасля зыходу з «Гомеля» ў ліпені 2014 года падпісаў кантракт з «Віцебскам». Хутка замацаваўся ў аснове віцебскага клуба і дапамог яму вярнуцца ў Вышэйшую лігу па выніках сезона 2014. У сезоне 2015 таксама трывала гуляў за «Віцебск», пераважна на пазіцыі флангавага нападніка. Сезон 2016 быў вымушаны поўнасцю прапусціць з-за траўмы. У першай палове 2017 года выступаў за дубль «Віцебска», за асноўны склад згуляў толькі ў адным матчы Кубка Беларусі. У жніўні 2017 года быў аддадзены ў арэнду першалігавай «Оршы». У печатку 2018 года трэніраваўся з віцебскай камандай, аднак у лютым 2018 года «Віцебск» вырашыў не падаўжаць супрацоўніцтва з паўабаронцам.
Неўзабаве пасля сыходу з «Віцебска» далучыўся да наваполацкага «Нафтана», у складзе якога пачаў сезон 2018. Гуляў пераважна ў стартавым складзе, у печатку сезона 2019 з’яўляўся на полі рэдка і выходзячы на замену, з верасня зноў стаў гуляць у аснове. Па заканчэнні сезона 2019 пакінуў каманду.
У жніўні 2020 года далучыўся да пінскай «Хвалі». У 2020 годзе гуляў у стартавым складзе каманды, у пачатку сезона 2021 пераважна выхадзіў на замену, са жніўня замацаваўся ў аснове. У студзені 2022 года падоўжыў кантракт з пінскім клубам. У сезоне 2022 заставаўся іграком стартавага складу. У студзені 2023 года зноў падоўжыў пагадненне з «Хваляй».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за моладзевую зборную Беларусі.
Сям’я
Бацька — таджык, маці — беларуска. Нарадзіўся ў Таджыкістане, але ў малым узросце пераехаў у Віцебск.
NGC 6710
NGC 6710 (іншыя абазначэнні — PGC 62482, UGC 11364, MCG 4-44-19, ZWG 143.27) — галактыка ў сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Підлазііўка
Підлазііўка (Підлозі́ївка) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Галіна Іванаўна Юркова-Данелія
Галіна Іванаўна Юркова-Данэлія (, пасёлак Рудзенск, Пухавіцкі раён) — расійскі беларускага паходжання,.
Біяграфія
Скончыла тэатральнае вучылішча імя Барыса Шчукіна (1970), рэжысёрскі факультэт "УДІК"а (1979, майстэрская І.Таланкiна). У 1970—1972 — актрыса маскоўскага Акадэмічнага тэатра імя Ул. Маякоўскага. У 1972—1974 — карэспандэнт Камітэта па радыёвяшчанні і тэлебачанню. З 1979 — рэжысёр кінастудыі імя М.Горкага.
Людміла Іванаўна Краскоўская
Людміла Іванаўна Краскоўская (Ľudmila Kraskovská;, Вільня — , Браціслава) — славацкі гісторык, археолаг, літаратар, дзеяч навукі, культуры і мастацтва. Кандыдат гістарычных навук. Дачка беларускага грамадскага дзеяча, педагога Івана Краскоўскага.
Біяграфія
Нарадзілася 26 чэрвеня (9 ліпеня) 1904 года ў Вільні. Да выезду ў бежанства ў 1915 г. вучылася ў віленскай школе. Разам з сям’ёй жыла ў Кіеве, Тыфлісе. У 1921 годзе праз Стамбул, Афіны, Вену, Берлін, Коўна сям’я вярнулася ў Вільню, дзе яна паступіла ў 7-ы клас Беларускай гімназіі. Дапамагаючы І. Луцкевічу, заахвоцілася вывучэннем музейнай справы, старажытнасцяў, матэрыяльнай культуры продкаў.
Пасля пераезду сям’і ў Дзвінск у 1922 годзе паступіла ў 10-ы клас Дзвінскай беларускай дзяржаўнай гімназіі. Разам з П. Мірановічам удзельнічала ў мастацкім афармленні спектакляў.
З 1924 года стыпендыят чэшскага ўрада, жыла ў Празе. Вучылася адначасова ў дзвюх пражскіх навучальных установах: Карлавым універсітэце (1924—1929) і (1924—1927), вывучала археалогію, гісторыю мастацтваў. У 1929—1931 гг. працавала навуковым кіраўнікам у Нацыянальным музеі ў Празе. У 1930 годзе абараніла дысертацыю «Заходнія ўплывы ў архітэктуры X—XIII стагоддзяў ва ўсходніх славян». Надалей пытаннямі гісторыі архітэктуры не займалась, у сферу навуковых інтарэсаў Л. Краскоўскай увайшлі музейная справа, нумізматыка, археалогія. З 1931 па 1988 г. загадвала археалагічным аддзелам Славацкага нацыянальнага музея (Браціслава). Адна з заснавальнікаў сучаснай славацкай археалогіі, стала першай жанчынай у пасляваеннай Чэхаславакіі — кандыдатам гістарычных навук.
У 1927 і 1929 гг. наведвала бацькоў у Менску, а ў 1936 годзе на іх высылцы ў г. Куйбышаве. Яе рэпрэсаваныя два браты загінулі.
У 1952 годзе дамаглася перавезці былога ссыльнага, хворага бацьку ў Браціславу. Архіў яго перадала ў Цэнтральную бібліятэку НАН Беларусі.
Памерла 26 чэрвеня 1999 года, ў дзень свайго нараджэння, сустрэўшы 95-гадовы юбілей. Пахавана побач з бацькам на браціслаўскіх могілках.
Навукова–даследчыская дзейнасць
Людмілай Краскоўскай было праведзена больш як 50 археалагічных раскопак. Аўтар 4 кніг па археалогіі на славацкай і англійскай мовах, напісала каля 270 артыкулаў па археалогіі, нумізматыцы. Брала ўдзел у навуковых канферэнцыях, з’ездах у Польшчы, Венгрыі, Нямеччыне, Югаславіі, Аўстрыі, Балгарыі, Румыніі, СССР.
Удзел у грамадскім жыцці
У 1920—1930–х гадах Л. Краскоўская падтрымлівала цесныя сувязі з прадстаўнікамі розных пакаленняў дзеячаў беларускай нацыянальнай інтэлігенцыі, якія пры сваім непасрэдным удзеле, ці апасродкавана вызначалі (ці сведчылі) беларускі палітычны спектр, былі ў авангардзе беларускага культурна–асветніцкага руху ў тагачаснай Празе. Л. Краскоўская была вельмі дасведчанай у пытаннях беларускай грамадска–палітычнай, культурнай чыннасці ў Чэхаславакіі міжваеннага перыяду (1920—1938 гг.).
Была непасрэдна знаёма з У. Жылкам. Амаль 45 год вяла перапіску з У. Калеснікам, які займаўся зборам, асэнсаваннем і выданнем творчай спадчыны У. Жылкі.
Напісала ўспаміны пра У. Жылку, Віленскую і Дзвінскую гімназіі, а таксама пра свайго бацьку.
Сярод яе знаёмых і сяброў былі таксама выбітныя прадстаўнікі ўкраінскай нацыянальнай діаспары. Адным з іх быў (псеўданім Микола Оверкович) — пісьменнік, мастак, геральдыст (дарэчы, аўтар праекта надмагільнага помніка П. Крэчэўскаму). У Славацкім нацыянальным музеі захаваўся віншавальны адрас з нагоды абароны дысертацыі Л. Краскоўскай у Карлавым універсітэце (1930). Віншавальны адрас напісаны вершам і па–мастацку аформлены, тэкст пададзены ў каліграфічным выкананні.
У 1999 годзе ў г. Прэшаў (Славакія) выйшла кніга Людмілы Краскоўскай «З давніх часів».
Яе называлі «Нестаркай славацкай археалогіі і нумізматыкі», украінскай патрыёткай. Але яна не забыла родную беларускую мову і толькі прасіла «скантраляваць» яе допісы: «…я пішу яшчэ па М. Гарэцкаму».
Узнагароды
Лаўрэатка прэміі імя Андрая Кмеця (1969), прэміі імя Войцеха Будзінскага-Крычку (1996), удастоена ганаровых званняў «Будаўнік Браціславы» (1975), «Заслужаны работнік культуры» (1996).
Кейт Уінслет
Кейт Элізабет Уінслет (Kate Elizabeth Winslet, нар., Рэдынг, Вялікабрытанія) — папулярная брытанская актрыса, 6 разоў намінавалася на «Оскар». Уладальніца двух прэмій «BAFTA» (1996 і 2009), «Оскара» за галоўную ролю (2009), двух прэмій «Залаты глобус».
Найбольш вядомыя фільмы з яе ўдзелам — «Розум і пачуцці» (1995), «Тытанік» (1997), «Айрыс» (2001), «Вечнае ззянне чыстага розуму» (2004), «Чытальнік» (2008), «Дарога пераменаў» (2008).
Піскы (Ахтырскі раён)
Піскы (Піски́) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (1937001—1938000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1937001—1938000)
Палогы (Ахтырскі раён)
Палогы (Поло́ги) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Дзявяткі (Тэвельскі сельсавет)
Дзявя́ткі (, Девятки) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Тэвельскага сельсавета.
Галіна Васільеўна Забур’янава
Галіна Васільеўна Забур’янава  — беларуская дзяржаўная дзяячка, намеснік Міністра спорту і турызму Рэспублікі Беларусь, майстар спорту СССР (плаванне), чэмпіёнка першынства СССР (1971), шматразовая чэмпіёнка Беларусі і Расіі.
Каднікаў
Каднікаў — горад у Расіі ў Сакольскім раёне Валагодскай вобласці, цэнтр гарадскога паселішча Горад Каднікаў.
Насельніцтва 4797 чалавек (перапіс 2010).
Галіна Васільеўна Забур’янава
Біяграфія
Нарадзілася 26 чэрвеня 1955 года.
Калі вучылася ў першым класе, запісалася ў групу плавання. Плаваннем займалася 13 гадоў, спецыялізацыя: спіна і комплекс, 400 метраў. Была пераможцай юнацкага ўсесаюзнага першынства, прызёркай міжнародных спаборніцтваў і Кубка Саюза, чэмпіёнкай Расіі і Беларусі, членам зборнай каманды СССР па плаванні.
У 1973 годзе пераехала Магілёў пасля таго, як туды пераехаў яе трэнер Юрый Аляксандравіч Курбатаў. Выконвала ролю вопытнага старэйшага таварыша для маладых спартсменаў, якія пачыналі свой шлях у спорт вышэйшых дасягненняў. У прыватнасці, працавала ў спарынгу з Іванам Мікалуцкім, будучым удзельнікам Алімпійскіх гульняў 1976 года ў Манрэалі. Скончыўшы актыўнае плаванне, невялікі прамежак часу працавала трэнерам дзіцяча-юнацкай спартыўнай школы.
Працавала завучам ДЮСШ па плаванні аблсавета ДФСА прафсаюзаў г. Магілёва, потым яе дырэктарам. Пасля гэтага працавала начальнікам арганізацыйнага аддзела, пазней — намеснікам старшыні Камітэта па фізічнай культуры і спорце, намеснікам начальніка Упраўлення па фізічнай культуры, спорце і турызме Магілёўскага аблвыканкама.
У 1998 годзе скончыла Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Пасля пераезду ў Мінск у жніўні 2001 года ўзначаліла кафедру фізвыхавання Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта, потым працавала дэканам факультэта павышэння кваліфікацыі кіруючых работнікаў і спецыялістаў.
7 мая 2003 года прызначана намеснікам Міністра спорту і турызму Рэспублікі Беларусь. У міністэрстве адказвала за падрыхтоўку спартыўнага рэзерву нацыянальных каманд, арганізацыю і забеспячэнне спорту вышэйшых дасягненняў, арганізацыю і забеспячэнне дзейнасці дырэктарата нацыянальных каманд, кіравала рэспубліканскай камісіяй па атэстацыі і прысваенні кваліфікацыйных катэгорый трэнерам-выкладчыкам па спорце.
Пазней працавала загадчыкам сектара развіцця турызму Упраўлення ахоўных і прыродных комплексаў і прыродакарыстання Кіраўніцтва справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Цяпер працуе намеснікам генеральнага дырэктара шматпрофільнага культурна-спартыўнага комплекса «Мінск-Арэна» — дырэктарам спартыўна-культурнага збудавання «Арэна».
Хобі
Пасля заканчэння спартыўнай кар’еры працягвае займацца плаваннем. У 1999 годзе на Спартакіядзе краін Садружнасці, якая праходзіла ў Мінску, заняла трэцяе месца ў плаванні на 50 метраў на спіне. У 2000 годзе стала чэмпіёнкай Беларусі сярод ветэранаў у сваёй узроставай групе.
NGC 6711
NGC 6711 (іншыя абазначэнні — PGC 62456, UGC 11361, IRAS18476+4735, MCG 8-34-25, KARA 862, ZWG 255.17, KAZ 496) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вулкан Галаўніна
Вулкан Галаўніна́ (Вулкан Головнина́ ) — актыўны вулкан у Расіі, на востраве Кунашыр. Названы ў гонар рускага мараплаўца, віцэ-адмірала В. М. Галаўніна.
Вулкан знаходзіцца ў паўднёвай частцы вострава Кунашыр, на тэрыторыі Дзяржаўнага прыроднага запаведніка «Курыльскі» і з’яўляецца самым паўднёвым на Курыльскіх астравах. Па тыпу — вулкан-кальдэра. Кальдэру шырынёй да 4,7 км акружае грэбень вышынёй да 541 (да 547 ) м. На дне кальдэры знаходзяцца 4 купалы і 2 кратары выбуху. У адным з кратараў возера Кіпячае, у паўночна-ўсходняй частцы кальдэры — возера Гарачае.
Апошняе вывяржэнне вулкана адбылося ў 1848 годзе. У цяперашні час ён знаходзіцца ў стане фумарольнай і тэрмальнай актыўнасці.
XXIX з’езд КПБ
Праца з’езда
З’езд даручыў Савету Міністраў БССР і іншым дзяржаўным органам на аснове праекта «Асноўныя напрамкі эканамічнага і сацыяльнага развіцця СССР на 1981—1985 гады і на перыяд да 1990 года», распрацаваць 11-ы пяцігадовы план эканамічнага і сацыяльнага развіцця БССР.
Вынікі з’езда
Выбраў ЦК КПБ у складзе 157 членаў і 71 кандыдата ў члены, Рэвізійную камісію КПБ з 49 членаў.
Жан Фуке
Жан Фуке (Jean Fouquet; Тур, каля  — ) — французскі жывапісец і мініяцюрыст. Быў першым буйным мастаком французскага Адраджэння.
Сандра Булак
Сандра Булак (Sandra Bullock, нар. ) — амерыканская актрыса, адна з самых папулярных і высокааплатных зорак Галівуда. У 2009 годзе стала ўладальніцай «Оскара» ў намінацыі "Лепшая актрыса" за ролю ў фільме «Нябачны бок», таксама ўдастоена «Залатога глобуса» за гэты ж фільм.
Жан Фуке
Біяграфія
Фуке нарадзіўся ў г. Тур у даліне Луары, які ў другой палове XV ст. стаў рэзідэнцыяй французскіх каралёў Карла VII і Людовіка XI і адным з галоўных мастацкіх цэнтраў Францыі. Верагодна, у пачатку 1440-х гг. вучыўся ў Парыжы, а затым першым з французскіх мастакоў адправіўся ў Італію і пазнаёміўся з мастацтвам італьянскага Адраджэння (1445—1447). Пасля гэтага вярнуўся ў Тур, ажаніўся і адкрыў сваю майстэрню. Працаваў пры дварах Карла VII (да 1461) і Людовіка XI. У 1474 атрымаў тытул «каралеўскага жывапісца». Выконваў заказы самых знатных асоб Францыі. Мецэнатамі і заказчыкамі былі сем'і каралеў, скарбніка Эцьена Шэвалье і канцлера Гіём Жувенеля Дэзюрсена.
Творчасць
Творчасць майстра вызначаецца ўвагай да канкрэтных падзей, дакладнасцю і аб'ектыўнасцю назіранняў. Здабыткі багатай і разнастайнай на той час італьянскай культуры пераасэнсоўваў у адпаведнасці з нацыянальнымі задачамі і традыцыямі.
Карагайлы (Барадуліхінскі раён)
Карагайлы, да 2011 г. — Арбузнае ) — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Новапакроўскай сельскай акругі. Код КАТА — 633859200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 36 чалавек (16 мужчын і 20 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 94 чалавекі (51 мужчына і 43 жанчыны).
Жан Фуке
Творчасць
Урачысты кампазіцыйны рытм, гучны каларыт уласцівы рэлігійным кампазіцыям «П'ета з Нуана», «Дыптых з Мелена». Дыптых «Эцьен Шэвалье і Святы Стэфан», «Мадонна з немаўлём» (1451—55) адносіцца да найбольш вядомых твораў Жана Фуке. У яго левай створцы выяўлены буйны дзяржаўны дзеяч і яго заступнік Святы Стэфан, у правай у выглядзе мадонны паказана каханка караля Карла VII Агнеса Сарэль. Сілуэты герояў твора кантрасна вылучаюцца на фоне строгай архітэктуры белай мармуровай залы. Гэтак жа дакладна мастак выяўляе твары, рукі, адзенне, якім надаецца амаль рэльефная адчувальнасць.
Рыбатэнь
Рыбатэнь (Ри́ботень) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Віктар Аляксандравіч Пілецкі
Віктар Аляксандравіч Пілецкі (нар., в. Русаўшчына, Клецкі раён) — беларускі навуковец, гісторык, педагог. Доктар гістарычных навук (2006), дацэнт.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў Заляшанскую сярэднюю школу ў 1976 годзе, потым прафесійна-тэхнічную вучэльню ў Мінску. Працаваў на заводзе, у 1978—1980 гадах служыў у арміі.
У 1986 годзе скончыў гістарычны факультэт Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута па спецыяльнасці «Гісторыя. Замежная мова (французская)». Прайшоў стажыроўку ў Канскім універсітэце (Францыя, 1985 год). Працаваў на падшыпнікавым заводзе, настаўнікам у прафесійна-тэхнічнай вучэльне харчавання ў Мінску (1986—1988 гады).
З 1988 года — асістэнт, старшы выкладчык, дацэнт Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка. Пазней таксама выкладаў у Акадэміі МУС Рэспублікі Беларусь. У 2007—2009 гадах — прафесар кафедры гісторыі Беларусі БДПУ імя Максіма Танка. У 2009—2010 гадах — загадчык кафедры айчыннай і сусветнай гісторыі гэтага ж універсітэта.
З 2010 года працуе ў Мінскім інавацыйным універсітэце: з пачатку — загадчыкам кафедры гісторыі і тэорыі права, з 2017 года — загадчыкам кафедры гуманітарных дысцыплін, з 2021 года — загадчыкам кафедры камунікацый і інфармацыйных тэхналогій.
Навуковая дзейнасць
У 1992 годзе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце абараніў дысертацыю на саісканне навуковай ступені кандыдата гістарычных навук на тэму «Праблема рэформы сістэмы адукацыі ў Францыі ў 1944—1947 гадах і яе палітычны аспект» па спецыяльнасці «Усеагульная гісторыя». У 1997 годзе атрымаў навуковае званне дацэнта. У 2006 годзе абараніў дысертацыю на саісканне навуковай ступені доктара гістарычных навук на тэму «Выхаваўча-адукацыйны працэс на беларускіх землях у дахрысціянкі перыяд: праблема гістарычнага гнезесу».
Вывучаў праблемы палітычнай барацьбы па пытаннях школьнай адукацыі ў Францыі, гісторыю зараджэння, станаўлення і развіцця выхаваўча-адукацыйнага працэсу на тэрыторыі Беларусі, гісторыю Беларусі перыяду старажытнасці і сярэднявечча, гісторыю эканомікі і культуры Беларусі.
З’яўляецца членам Савета па абароне дысертацый пры Інстытуце гісторыі НАН Беларусі. Неаднаразова быў экспертам ад Савета па абароне дысертацый па кандыдацкіх і доктарскіх дысертацыях, выступаў у якасці афіцыйнага апанента. Падрыхтаваў 1 кандыдата навук.
Мае больш за 130 апублікаваных навуковых прац, з’яўляецца аўтарам 7 кніжных выданняў.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём Мінскага інавацыйнага ўніверсітэта «За выдатную працу ІІІ ступені» (2020).
Заверша (Кобрынскі раён)
Заве́рша (, Заверша) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Тэвельскага сельсавета.
Сезар (прэмія, 2015)
40-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 20 лютага 2015 года ў Парыжы.
Грамадзянскі сектар Еўрамайдану
Грамадзянскі сектар Еўрамайдану (Громадський сектор Євромайдану) — суполка актывістаў Еўрамайдану. Асноўны прынцып арганізацыі — негвалтоўны супраціў. Актывісты аб’ядналіся пасля сілавога разгону студэнтаў 30 лістапада 2013 года, стварыўшы ў Кіеве на тэрыторыі Міхайлаўскага манастыра пункт дапамогі. Штаб-кватэры ГСЕ дзейнічаюць у Кіеве, Львове, Харкаве.
Мікалай Васільевіч Клейгельс
Мікалай Васільевіч Клейгельс (Николай Васильевич Клейгельс) (1850—1916), дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, губернатар Санкт-Пецярбурга (1895—1904), кіеўскі, падольскі і валынскі генерал-губернатар (1904—1905).
Рэйчэл Вайс
Рэйчэл Вайс (анг. Rachel Weisz; 7 сакавіка 1970, Лондан, Вялікабрытанія) — брытанская актрыса, лаўрэат прэміі Амерыканскай акадэміі кінематаграфічных мастацтваў і навук («Оскар»).
Кацярына Васільеўна Замешына-Уладамірская
Кацярына Васільеўна Замешына-Уладамірская (народжаная Азбукіна, у першым шлюбе Замешына;,  — ) — беларуская тэатральная і танцоўшчыца.
Біяграфія
Нарадзілася ў Бабруйску. Паходзіла з сям’і спадчыннага двараніна, калежскага асэсара Васіля Мікалаевіча Азбукіна (1857-?), абавязковага члена па сялянскіх справах. Яе родным братам быў Мікалай Васільевіч Азбукін.
Да рэвалюцыі выкладала ў адной з бабруйскіх жаночых гімназій, сярод яе іншых вучаніц была Наталля Іванаўна Чакалінская, будучая вучоная-батанік.
У пачатку 1930-х гадоў бацька і брат К. Замешынай-Уладамірскай былі арыштаваныя і дамоў ужо не вярнуліся.
У 1936 годзе кіравала самадзейным лялечным тэатрам пры Палацы піянераў і школьнікаў у Мінску. Яна была дырэктарам і мастаком-афарміцелем лялечных паказаў.
Прафесійная дзейнасць
У 1920-21 была актрысай Другога Чырвонаармейскага паказальнага тэатра пры палітаддзеле 16-й арміі Заходняга фронту.
Пазней працавала ў Купалаўскім тэатры.
Аляксей Данілавіч Тацішчаў
Аляксей Данілавіч Тацішчаў (Алексе́й Дани́лович Тати́щев; 1699 — 12 (21) верасня 1760) — дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, генерал-аншэф, сапраўдны камергер, сенатар. Генерал-паліцмайстар Санкт-Пецярбурга ў 1745—1760 гадах.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Сяргеевічы)
Гісторыя
Пабудавана ў 1990 гадах з цэглы і дрэва. Вырашана крыжовым у плане аб’ёмам з прыбудаванай праз трапезную 2-яруснай 4-граннай шатровай званіцай. Над сяродкрыжжам узведзены драўляны 4-гранны барабан, 4-схільны дах якога завершаны макаўкай. Фасады прарэзаны арачнымі аконнымі паёмамі.
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Беразіно)
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі — колішні драўляны каталіцкі храм у г. Беразіно (Мінская вобласць).
Гісторыя
Вялікі канцлер літоўскі Леў Сапега па распараджэнні караля Рэчы Паспалітай Яна Казіміра 24 верасня 1641 года заклаў у мястэчку на рынкавай плошчы драўляны касцёл. Будаўніцтва касцёла была скончана ў 1644 годзе. Гэты касцёл быў названы ў імя Найсвяцейшай Багародзіцы Кармельскай.
Пазней касцёл быў перайменаваны на тытул Унебаўзяцця Дзевы Марыі. На гэты раз фундатарам выступіла графіня Вансовіч.
У 1818 годзе побач з касцёлам паставілі драўляную двух’ярусную званіцу. У 1844 годзе на сродкі графіні храм быў рэканструяваны і пры гэтым захаваў свае класічныя стылявыя рысы. Асабліва цікавым архітэктурным прыёмам яго з’яўлялася наяўнасць калон на абодвух бакавых фасадах. У 1897 годзе на сродкі графа Аўгуста Патоцкага касцёльная тэрыторыя была абнесена агароджай з цэглы. Уваход на гэтую тэрыторыю пазначылі брамай з цэглы, якую абтынкавалі і пабялілі. Справа ад брамы была ўбудаваная ў агароджу званіца. Драўляная плябанія размяшчалася на другім баку вуліцы.
У пачатку XX стагодзя парафія налічвала каля 7000 вернікаў. Мела філіяльныя касцёлы ў Багушэвічах і Раванічах. У Беразіно дзейнічала драўляная капліца на каталіцкіх могілках па вул. Мультана. У 1930 гадах капліцу закрылі, а потым яна разбурылася пасля вайны.
Касцёл згарэў падчас пажару ў 1914 годзе.
Аляксандр Ягоравіч Штаўберт
Аляксандр Ягоравіч Штаўберт ( —, г. ) — рускі архітэктар, прадстаўнік класіцызму, у асноўным працаваў у Санкт-Пецярбургу.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1780 годзе ў обер-афіцэрскай сям’і. У 1788—1801 гг. вучыўся ў Імператарскай Акадэміі мастацтваў у А. Д. Захарава. Пасля заканчэння выкладаў у 2-м шляхецкі кадэцкі корпус і служыў у Інжынерным дэпартаменце Ваеннага міністэрства. У 1827 — абраны Акадэміяй мастацтваў ганаровым вольным супольнікам.
Памёр у 1843 годзе. Пахаваны на у Санкт-Пецярбургу.
Флорэс (востраў)
Флорэс (Flores) — буйны востраў у складзе архіпелага Малыя Зондскія астравы. Уваходзіць у склад інданезійскай правінцыі Усходняя Нуса-Тэнгара. Плошча — 13 540 км². Насельніцтва (2021 г.) — 1 897 550 чалавек.
Аляксандр Ягоравіч Штаўберт
У Пецярбургу
і інш.
Беларусь
Захаваўся праектны план Бабруйска 1818 года за аўтарствам А. Штаўберта.
Флорэс (востраў)
Геаграфія
Флорэс — востраў вулканічнага паходжання, сфарміраваны ў выніку сутыкнення Еўразійскай і Інда-Аўстралійскай тэктанічных пліт. Першы этап магматычнай актыўнасці прыпадае на алігацэн — позні міяцэн. Ужо ў сярэдзіне алігацэну існаваў падводны вулканічны хрыбет, дзе адкладаліся пясчанікі і вапнякі. Другі этап прыпадае на пліяцэн — плейстацэн, калі ўтварыліся шматлікія кальдэры. Найбольш інтэнсіўная вулканічная дзейнасць спынілася каля 1,66 млн гадоў таму, у перыяд існавання паверхневай сушы, яе сляды часткова перакрыты азёрнымі і рачнымі адкладаннямі.
Для большай часткі Флорэса характэрна гарыстая паверхня. Адна з вяршынь вулкана Ранака́ на захадзе вострава дасягае 2 370 м. Вулкан Келімуту на поўдні цэнтральнага Флорэса адносна невысокі (1690 м), але славіцца 3 кратарнымі азёрамі, вада ў якіх стала змяняе колер. На востраве сустракаюцца геатэрмальныя крыніцы. Найбуйнейшая рака Сіса пачынаецца на вышыні 1400 м, яе даўжыня складае 87 км. Востраў знаходзіцца ў зоне высокай тэктанічнай актыўнасці. Падчас землятрусу і цунамі 12 снежня 1992 г. загінула каля 250 чалавек.
Аляксандр Ягоравіч Штаўберт
Беларусь
Асобныя пабудовы: казармы, жылыя дамы, 2 шпіталі, сабор А. Неўскага, Свята-Георгіеўская царква і інш. пабудовы (1827) на яе тэрыторыі, Мінская і Слуцкая брамы, казармы, гасціны двор на Кобрынскім фарштаце (1836) і інш. пабудовы ў Брэсцкай крэпасці.
Флорэс (востраў)
Геаграфія
Клімат трапічны з выразным падзелам на вільготны і сухі сезоны. Вільготны сезон доўжыцца са снежня да сакавіка. У студзені колькасць ападкаў дасягае 290 мм. Гадавая колькасць ападкаў — 1590 мм. Але ападкі размеркаваны нераўнамерна. У гарах дажджы здараюцца часцей, чым на раўнінах, а на паўднёвым узбярэжжы часцей, чым на паўночным. У жніўні колькасць ападкаў зніжаецца да 15 мм. У гэты перыяд некаторыя часткі вострава пакутваюць ад засухі. Сярэднегадавая тэмпература — +27,9 °C.
Аляксандр Ягоравіч Штаўберт
Іншыя працы
і інш.
Флорэс (востраў)
Прырода
Прырода вострава Флорэс вызначаецца яго геаграфічнымі асаблівасцямі. Ён месціцца на ўсход ад лініі Уолеса. На нізінах і раўнінах, не залучаных сельскагаспадарчай вытворчасцю, з-за працяглага сухога сезона дамінуе саванна, пакрытая метлюжковай травою аланг-аланг. У гарах дзе-нідзе захаваліся мусонныя трапічныя лясы. Тыповыя расліны:, , какосавая пальма, , фікусы, бамбук, розныя эпіфіты. На Флорэсе выдатна акліматызаваліся апунцыя, батат, акацыя.
Археалагічныя і палеанталагічныя даследаванні паказалі, што яшчэ некалькі дзясяткаў тысяч гадоў таму жывёльны свет Флорэса быў надзвычай разнастайным. Тут былі знойдзены рэшткі карлікавых сцегадонаў, камодскіх варанаў, гіганцкіх пацукоў, чарапах і птушак. У нашы дні дзікія сысуны прадстаўлены кажанамі, даўгахвостымі макакамі і дзікабразамі. Затое востраў насяляюць амаль 30 відаў паўзуноў і болей за 100 відаў птушак, у тым ліку галубы, папугаі, чаплі, сапсан, мясцовы від крумкача і г. д. Навакольныя воды багаты рэдкімі відамі рыб, каралаў, каля вострава адбываецца сезонная міграцыя кітоў.
Гісторыя
У цэнтральным Флорэсе ў 1950-я гг. і 1990-я гг. былі знойдзены прылады працы з пясчаніку і базальту ўзростам каля 730 тысяч гадоў. Мяркуецца, што іх маглі пакінуць прадстаўнікі Homo erectus, якія здолелі перабрацца праз глыбокі праліў, які ў той час аддзяляў Флорэс ад мацерыка. Аднак найбольш знакамітая знаходка была зроблена антраполагамі ў 2003 г. у пячоры Ліанг-Буа. Яны выявілі адносна добра захаваныя шкілеты карлікавага віду людзей Homo floresiensis, якія жылі 100 тысяч — 50 тысяч гадоў таму. Homo floresiensis маглі быць нашчадкамі Homo erectus, што паменшыліся ў памерах у выніку працяглага ізаляванага жыцця на востраве. Нягледзячы на малы аб’ём мозгу (420 см³) у параўнанні з сучасным чалавекам, яны выраблялі прылады працы і карысталіся агнём.
Людзі сучаснага тыпу з’явіліся на Флорэсе не раней за 50 тысяч гадоў таму, што прыкладна супадае з перыядам знікнення Homo floresiensis і незвычайнай багатай астраўной фаўны. Яны маглі размаўляць на папуаскіх мовах, якія доўга захоўваліся на суседнім востраве Сумбава (гл. культура Тамбора) і працягваюць існаваць на астравах Алор на ўсходзе ад Флорэса. Каля 3200 — 2600 гадоў таму сюды мігравалі аўстранезійцы, якія выраблялі кераміку і займаліся сельскай гаспадаркай. Усе сучасныя народы Флорэса размаўляюць на аўстранезійскіх мовах. Адносная ізаляванасць розных частак вострава спрыяла іх разнастайнасці. Для моў цэнтральнага Флорэса характэрна адсутнасць афіксацыі, што можа сведчыць пра асаблівасці ізаляванага развіцця або ўплыў папярэдніх папуаскіх моў.
Пісьмовыя звесткі пра Флорэс упершыню з’явіліся ў XIV ст. у яванскай імперыі Маджапахіт, дзе востраў быў вядомы як Ніпа («змяя»). Міфы пра паходжанне мясцовых кіруючых дынастый з Маджапахіта былі зафіксаваны ў Эндэ і ў раёне Маўмерэ.
У 1942—1945 гг. Флорэс быў акупаваны японскай арміяй. У жніўні 1945 г. быў уключаны ў склад незалежнай Інданезіі. Канчаткова інданезійскае кіраванне было ўсталявана пасля 1950 г.
Насельніцтва
Карэннымі насельнікамі вострава Флорэс з’яўляюцца такія аўстранезійскія народы, як сіка, мангарай, баджа, ламахолат, палуэ, нгада, эндэ, ліё, рыунг, нагэ-кеа і інш. Асаблівасцю Флорэса з’яўляецца тое, што асноўнае веравызнанне мясцовага насельніцтва — каталіцызм (каля 60 % вернікаў), хаця колькасць мусульманскага насельніцтва таксама значная.
Найбуйнейшыя гарады: Маўмерэ, Эндэ, Лабуан-Баджа.
Эканоміка
Болей за 70 % эканомікі Флорэса ў той ці іншай ступені злучана з сельскай гаспадаркай (вытворчасцю і перапрацоўкай), так што будаўніцтва і прамысловасць разглядаюцца як другасныя галіны, а гандаль і паслугі — як троесныя. Асноўныя камерцыйныя прадукты сельскай гаспадаркі — арэхі (47,2 %) і кава (28,1 %). Вытворчасць кавы працягвае расці дзякуючы сусветнаму попыту і праграмам развіцця кававага турызму. Для ўнутранага спажывання вырошчваюць рыс, кукурузу і батат.
Сектар турызму не вельмі вялікі (1 %), але турызм актыўна ўплывае на іншыя галіны, у тым ліку будаўніцтва і транспарт. Характэрна, што раён Лабуан-Баджа, дзе спыняецца большасць турыстаў, якія накіроўваюцца ў Нацыянальны парк Камода, дае 44 % рэгіянальнага ўнутранага прадукту.
Улады Інданезіі разглядаюць магчымасць развіцця вытворчасці геатэрмальнай энергіі.
Аляксандр Паўлавіч Чудакоў
Аляксандр Паўлавіч Чудакоў (Алекса́ндр Па́влович Чудако́в;, с. Шчуч’я, Казахская ССР — , Масква) — рускі філолаг, літаратуразнаўца і пісьменнік, педагог, спецыяліст па творчасці А. П. Чэхава.
Біяграфія
Нарадзіўся 2 лютага 1938 года ў сяле Шчуч’я Казахскай ССР ў сям’і настаўнікаў.
У 1960 годзе скончыў філалагічны факультэт Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя М. В. Ламаносава (МДУ). З 1964 года працаваў у Інстытуце сусветнай літаратуры, выкладаў у МДУ, Літаратурным інстытуце. Доктар філалагічных навук (1983). Пасля 1987 года чытаў курс рускай літаратуры ў еўрапейскіх і амерыканскіх універсітэтах. Быў сябрам Міжнароднага чэхаўскага таварыства.
Памёр 3 кастрычніка 2005 года з-за цяжкай чэрапна-мазгавой траўмы. Няшчасны выпадак здарыўся ў пад’ездзе дома, дзе жыў пісьменнік. На лесвічнай пляцоўцы перагарэла лямпачка. Чудакоў, паднімаючыся па прыступках, паслізнуўся і ўпаў. З-за сур’ёзнага падзення пацярпела галава, што і паслужыла прычынай смерці. Пахаваны ў Маскве на Вастракоўскіх могілках.
Жонка — літаратуразнаўца і грамадскі дзеяч Марыэта Чудакова (1937—2021).
Творчасць
Чудакову належаць літаратуразнаўчыя працы: «Паэтыка Чэхава» (1971, англійскі пераклад — 1983), «Свет Чэхава: Узнікненне і зацвярджэнне» (1986), «Слова — рэч — свет: ад Пушкіна да Талстога» (1992). Ён апублікаваў больш за дзвесце артыкулаў па гісторыі рускай літаратуры, рыхтаваў і каментаваў зборнікі твораў Віктара Шклоўскага, Юрыя Тынянава.
Сасонка (Ахтырскі раён)
Сасонка (Сосо́нка) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Чаркаскі нацыянальны ўніверсітэт імя Багдана Хмяльніцкага
Чаркаскі нацыянальны ўніверсітэт імя Багдана Хмяльніцкага — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Чаркасах.
Razorblade Romance
«Razorblade Romance» ― другі паўнафарматны студыйны альбом фінскага гурта HIM, выпушчаны лэйблам. У Фінляндыі альбом быў выдадзены 19 снежня 1999 года, у Еўропе — 20 студзеня 2000 года (за выключэннем Вялікабрытаніі, дзе ён выйшаў 5 мая 2000 года). Усе кампазіцыі, а таксама лірыка, за выключэннем «», аўтарства якой належыць, былі напісаны. Напярэдадні выхаду альбома 2 лістапада 1999 года выйшаў сінгл «».
Касцёл Маці Божай Міласэрнасці (Беразіно)
Гісторыя
Парафія існуе з 1641 года. Першы касцёл быў збудаваны ў 1644 годзе і ў 1844 годзе рэканструяваны. Касцёл згарэў падчас пажару ў 1914 годзе.
Сучасная парафія адрадзілася ў 1993 годзе дзякуючы кс. Юзафу Пятушку. Ён пачаў праводзіць набажэнствы ў будынку па вул. Піянерскай 25, які быў набыты на ахвяраванні вернікаў. У 1997 годзе была асвячона часовая капліца.
Калі будынак капліцы ўжо не змяшчаў усіх жадаючых прысутнічаць на набажэнствах, парафіяльны кс. Андрэй Фёдараў звярнуўся да мітрапаліта Мінска-Магілёўскага Тадэвуша Кандрусевіча за згодай будаваць новы касцёл у Беразіно, і пасля нарады біскупаў Беларусі была атрымана згода на будаўніцтва новага храма.
Біскупам Юрыем Касабуцкім 5 красавіка 2016 года быў асвечаны крыж на будаўнічай пляцоўцы. Будаўніцтва новага касцёла распачалося ў 2018 годзе. У 2019 годзе быў зроблены падмурак, а ў 2020 годзе сцены і дах. У сакавіку 2020 года была скончана вежа і ўсталяваны крыж.
Сонячнэ (Ахтырскі раён)
Сонячнэ (Со́нячне) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Сеткавы пітон
Сеткавы пітон (Python reticulatus) — буйная змяя з роду Broghammerus, жыве ў Азіі.
Знешні выгляд
Разам з анакондай з'яўляецца самай доўгай змяёй у свеце. Самыя буйныя асобіны могуць дасягаць у даўжыню 10 м і больш. Аднак часцей сустракаюцца асобіны даўжынёй 4-8 м.
Завужоўе
Завужо́ўе (, Заужовье) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Тэвельскага сельсавета.
NGC 6713
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Саламон Міхайлавіч Міхоэлс
Саламон Міхайлавіч Міхоэлс (ідыш שלמה מיכאָעלס Шлоймэ Міхоэлс; сапраўднае прозвішча Воўсі;, Дынабург — , Мінск) — савецкі яўрэйскі тэатральны акцёр і рэжысёр, педагог, грамадскі і дзяржаўны дзеяч. Адзін з арганізатараў Дзяржаўнага яўрэйскага тэатра ў Маскве (1920; абрэвіятуры на рускай мове — Госект, ГЕКТ, з 1924 — ГосЕТ), з 1929 — яго мастацкі кіраўнік. Старшыня Яўрэйскага антыфашысцкага камітэта (1942—1948), член Мастацкай рады Камітэта па справах мастацтваў пры Савеце Народных Камісараў СССР (з 1939). Народны артыст СССР (1939), лаўрэат Сталінскай прэміі (1946). Забіты супрацоўнікамі МГБ у пачатку антысеміцкай кампаніі, арганізаванай за некалькі гадоў да смерці Сталіна.
У 1918 паступіў у Яўрэйскую тэатральную студыю Аляксея Граноўскага і з 1919 актыўна граў на сцэне. У 1920 разам са студыяй пераехаў у Маскву, стаўшы неўзабаве вядучым акцёрам Маскоўскага дзяржаўнага яўрэйскага камернага тэатра, у які была ператворана студыя.