cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прыгажосць
Конкурсы прыгажосці
У Расіі доўгі час цару жонку абіралі ў выніку конкурсу, на які абавязаны былі прывесці з усяго дзяржавы дзяўчат ўсіх сямействаў. Пры гэтым становішча і дастатак значэння не мелі — толькі прыгажосць і здароўе. Прыз — званне царыцы і хутчэй за ўсё хуткая смерць або манастыр. Так што рускія васпаны даволі хутка змянялі жонак.
Пур
Пур (Пур) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Заходняй Сібіры, у Ямала-Ненецкай аўтаномнай акрузе.
Утвараецца зліццём рэк Пякупур і Авайседапур на паўночных схілах Сібірскіх Увалаў. Даўжыня ракі 389 км, разам з ракой Пякупур — 1024 км. Плошча вадазбору 112 000 км². Сярэдні расход вады 1040 м³/с. Працякае Пур у паўночнай частцы Заходне-Сібірскай раўніны і ўпадае ў Тазаўскую губу Карскага мора, утвараючы дэльту. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,054 м/км. Жыўленне ракі пераважна снегавое. Замярзае Пур у лістападзе, вызваляецца ад лёду ў маі. Рака суднаходная ад вусця да вытоку (400 км).
Прыгажосць
Конкурсы прыгажосці
У Еўропе аб такіх конкурсах забыліся яшчэ ў сярэднявеччы. Самая прыгожая дзяўчына часоў інквізіцыі магла прэтэндаваць толькі на Вогнішча па-за чаргой. Царква свята верыла, што самыя прыгожыя жанчыны, зрэшты, як і самыя выродлівыя, абавязкова служаць д’яблу, інакш адкуль такія выбітныя знешнія дадзеныя?
19 верасня 1888 года ў бельгійскім горадзе Спа адбыўся першы конкурс прыгажосці. 21 з 350 кандыдатак дасягнулі фіналу, дзе выключна мужчынскае журы «ўсё аглядалі» іх за зачыненымі дзвярыма. Пераможцай стала 18-лётная Берта Сукаре (Bertha Soucaret) з Гвадэлупы, якая атрымала прыз у 5000 франкаў.
Міжнародныя конкурсы прыгажосці
Да найбольш значных міжнародных конкурсаў прыгажосці адносяцца:
Міс Свету
«Міс Свету» (Miss World) — міжнародны конкурс прыгажосці? які праводзіцца штогод, адзін з самых прэстыжных конкурсаў прыгажосці ў свеце, нараўне з конкурсамі Міс Сусвет, Міс Інтэрнэшнл, Міс Гранд Інтэрнэшнл і Міс Зямля.
Конкурс Міс Свету з’явіўся ў Вялікабрытаніі дзякуючы Эрыку Морлі ў 1951 годзе. Пачынаючы з 2000 года, яго жонка, Джулія Морлі, сустаршыня шоў. Разам са сваім конкурсамі-канкурэнтамі Міс Сусвет, гэтае шоў з’яўляецца адным з самых вядомых конкурсаў прыгажосці ў свеце. Тэлешоў фіналу конкурсу з’яўляецца найбуйнейшым у свеце, аўдыторыя ўключае гледачоў больш чым у 200 краінах.
Міс Свету першапачаткова быў арганізаваны як фэст конкурс бікіні і зваўся «Міс Свету» прэсай. Першапачаткова ён быў запланаваны як разавае мерапрыемства. Даведаўшыся аб маючым адбыцца шоу Міс Сусвет, Морлі вырашыў зрабіць шоў штогадовым.
Апазіцыя на з’яўленне ў бікіні прывяла да іх замене больш сціплымі купальнікамі пасля першага конкурсу. У 1959 годзе Бі-бі-сі пачалося тэлевяшчанне конкурсу, з-за чаго папулярнасць шоу прыкметна вырасла.
У 1980-х гадах у шоў дадалі тэсты інтэлекту і асобы. Тым не менш, конкурс разглядаецца як старамодны і даволі палітычна некарэктны ў сваёй роднай Брытаніі. Традыцыйна Міс Свету жыве ў Лондане адзін год. З 18 жніўня 2012 года гэты тытул належыць 23-гадовай кітаянцы Юй Вэнься. Шэсць разоў за ўсю гісторыю конкурсу пераможцамі станавіліся прадстаўніцы Венесуэлы.
Міс Сусвет
«Міс Сусвет» (Miss Universe) — штогадовы міжнародны конкурс прыгажосці, адзін з самых прэстыжных конкурсаў прыгажосці ў свеце, нараўне з конкурсамі Міс Свету, Міс Інтэрнэшнл, Міс Гранд Інтэрнэшнл і Міс Зямля.
Пасля перамогі ў конкурсе Міс Амерыка 1951 года Іаланда Бетбезе адмовілася пазіраваць ў купальніках Catalina, вырабленых кампаніяй Pacific Mills, якая была буйным фундатарам конкурсу. Тады ў 1952 годзе Pacific Mills выйшла з удзелу ў Міс Амерыка і заснавала альтэрнатыўны амерыканскі конкурс Міс ЗША і міжнародны конкурс Міс Сусвет. Першы конкурс быў праведзены ў Лонг-Біч і на ім перамагла Армі Куусела з Фінляндыі. Конкурс быў упершыню паказаны па тэлебачанні ў 1955 годзе. Да 1971 года конкурс ладзіўся ў ЗША, але з 1972 ён кожны год праводзіцца ў новай краіне.
Пасля конкурс стаў часткай кампаніі Kayser-Roth, а затым Gulf and Western Industries. У 1996 годзе права на правядзенне конкурсу былі набытыя Дональдам Трампам. Геаграфія краін-удзельніц працягвае пашырацца. У апошнія гады да яго далучыліся Кітай (2002), Албанія (2002), В’етнам (2004), Грузія (2004), Эфіопія (2004), Латвія (2005), Казахстан (2006) і Танзанія (2007).
Міс Інтэрнэшнл
Міс Інтэрнэшнл (Miss International Beauty, The International Beauty Pageant, Міжнародны конкурс прыгажосці) — чацвёрты па велічыні конкурс прыгажосці ў свеце. Першапачаткова ён быў праведзены ў Лонг Біч, Каліфорнія, ЗША ў 1960 годзе пасля пераносу конкурсу Міс Сусвет ў Маямі. Да 1967 года конкурс праводзіўся ў Лонг Біч, з 1968 па 1970 ён перавандраваў у Японію, дзе і праводзіўся кожны год у адным і тым жа горадзе, які таксама вядомы выставай Экспа 70. На працягу 1971 і 1972 гадоў конкурс зноў быў праведзены ў Лонг Біч, аднак пасля гэтага перыяду ён зноў штогод праводзіўся ў Японіі. Дзеючая Міс Інтэрнэшнл — Ікумі Ёсімацу з Японіі, яна заваявала гэты тытул 21 кастрычніка 2012 года.
Гэты конкурс прыгажосці, вядомы таксама як «Свята прыгажосці» і нават «Змаганне прыгажосці», праводзіцца не толькі з дапамогай ацэнкі вонкавага выгляду ўдзельніц. Ад канкурсантак чакаецца вобраз «Амбасадараў свету і прыгажосці», праява спагадлівасці, добразычлівасці, дружалюбнасці, прыгажосці, інтэлекту, здольнасці да прыняцця рашэнняў, і самае галоўнае, лаяльнасці да іншых краін. Заключным заданнем для канкурсантак Міс Інтэрнэшнл з’яўляецца прэзентацыя прамовы-перакананні ў неабходнасці міру на Зямлі, добразычлівасці і ўсведамленні гэтых паняццяў.
Конкурсы мужчынскай прыгажосці
У некаторых краінах праводзяцца таксама конкурсы мужчынскі прыгажосці. Яны шмат у чым падобныя з конкурсамі жаночай прыгажосці, адрозніваючыся толькі тым, што ўпор робіцца на мужчынскіх якасцях: удаласці, сіле, атлетычнаці. Такія конкурсы праводзяцца, напрыклад, у Швейцарыі, дзе штогод, шляхам галасавання пасля заканчэння конкурсу, выяўляецца «Містэр Швейцарыя».
Калочча
Кало́чча — возера ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Прыпяць, за 15 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Мазыр, прыкладна за 0,45 км на паўночны ўсход ад вёскі Стрэльск.
Плошча паверхні возера 0,16 км². Даўжыня 1,5 км, найбольшая шырыня 0,12 км. Даўжыня берагавой лініі 3,18 км. Катлавіна возера старычнага тыпу, на левабярэжнай пойме Прыпяці. Схілы катлавіны спадзістыя, пясчаныя, вышынёй да 5 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі пясчаныя, высокія.
Юлі (фільм)
«Юлі» (Yuli) — мастацкі фільм 2018 года рэжысёркі.
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 25-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сюжэт
«Юлі» — мянушка, якую даў Карласу Акосце яго бацька Пэдра. Юлі з дзяцінства цярпець не мог дысцыпліну і вучобу. Большую частку сваіх ведаў ён атрымліваў на вулачках беднага квартала ў Гаване. Але, распазнаўшы ў сыне талент, Пэдра прымусіў яго паступіць у Нацыянальную балетную школу Кубы. Супраць волі Юлі і насуперак яго недысцыплінаванасці, свет танца зачараваў хлопца. Так пачалася гісторыя аднаго з легендарных кубінскіх танцораў, які не спыняўся ні перад якімі табу і стаў першым цемнаскурым Рамэа Лонданскага каралеўскага балета.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 4 кінаўзнагародамі і яшчэ 14 намінацыямі.
Правакубанскі
Правакубанскі — пасёлак гарадскога тыпу ў Карачаеўскім раёне Карачаева-Чаркесіі (Расія).
Утварае муніцыпальнае ўтварэнне Правакубанскае гарадское паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Пасёлак Правакубанскі размешчаны на шырокай прыўзнятай тэрасе правага берага Кубані, за 34 км ад Чаркеска, адміністрацыйнага цэнтра рэспублікі, і за 17 км ад Карачаеўска, адміністрацыйнага цэнтра Карачаеўскага раёна, адлегласць да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі Джэгута ў горадзе Усць-Джэгута складае 24 км.
Ліпаўка (Рослаўльскі раён)
Ліпаўка (Липовка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ліпаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Ліпаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Бектау
Бектау — сяло ў Шартандзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр аульнай акругі Бектау. Код КАТА — 116841100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1329 чалавек (634 мужчыны і 695 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1414 чалавек (718 мужчын і 696 жанчын).
21-ы літоўскі пяхотны полк
21-ы пяхотны полк — полк лінейнай пяхоты, створаны загадам Напалеона летам 1812 года з рэкрутаў і дабраахвотнікаў земляў былога Вялікага княства Літоўскага.
Гісторыя
У баях на тэрыторыі былога ВКЛ полк не ўдзельнічаў. Адышоў у Варшаву, адтуль у Модлін.
Строй
Строй мадэлі 1810 года, як у войску Герцагства Варшаўскага. Курткі гранатавыя, канты кармазінавыя, рабат белы. На рагатыўках ці ківерах над нумарной бляхай Арол з Пагоняй. У 1813 годзе, напэўна, Пагоня.
Сцягі палкавыя
Не захаваліся. Гембаржэўскі апісваў сцяг 19-га пяхотнага палка як чырвона-блакітны з белым Арлом. Напэўна, сцяг 18-га пяхотнага палка быў падобны. У Варшаве захоўваюцца чырвона-блакітныя сцягі з Арлом без нумара палка з часоў 1812 года. Напэўна, сярод іх ёсць сцягі палкоў сфарміраваных на тэрыторыі былога ВКЛ.
Артэфакты з музеяў і прыватных калекцый
Захавалася чорна-белая выява страчанага партрэта Караля Пшаздзецкага.
Хацін
Хаці́н, ці Хаты́н (Хотин) — горад у Паўднёвай Бесарабіі, на правым беразе Днястра. Раённы цэнтр Чарнавіцкай вобласці Украіны. Насельніцтва — 11,2 тыс. чалавек (2001).
Гісторыя
Вядомы з Х стагоддзя. У X—XI стагоддзях у складзе Старажытнарускай дзяржавы, у XII стагоддзі — Галіцкага, з 1199 — Галіцка-Валынскага княства. З XIV стагоддзя Хацін у розны час знаходзіўся пад уладай Малдаўскага княства, Генуі, Асманскай імперыі і Рэчы Паспалітай. Згадваецца ў летапісным «Спісе рускіх гарадоў далёкіх і блізкіх» (канец XIV стагоддзя).
У маі 1600 года пасля таго, як войскі кіраўніка Валахіі і Трансільваніі Міхая Храбрага захапілі Сучава, малдаўскі гаспадар Ерамія Магіла з сям’ёй (дзядзька будучага кіеўскага мітрапаліта Пятра Магілы), з дваром і былым кіраўніком Трансільваніі Жыгімонтам Батары (пляменнікам польскага караля і вялікага князя літоўскага Стэфана Баторыя, якому Хацінскі замак быў падараваны ва ўласнасць), знайшоў сховішча ў Хацінскай крэпасці, якая ў той час была пад уладай Рэчы Паспалітай.
У 1621 пад Хацінам адбылася Хацінская бітва паміж войскамі Рэчы Паспалітай і Асманскай імперыі. Туркі пацярпелі паражэнне і адмовіліся ад далейшага заваявання зямель Кароны Польскай.
У 1699 годзе паводле Карлавіцкага мірнага дагавора Рэч Паспалітая перадае Хацін Малдаўскаму княству.
У 1713 падчас Паўночнай Вайны Хацінам авалодалі войскі Асманскай імперыі, адабраўшы горад у Малдавіі. Хацін каля ста гадоў заставаўся турэцкім, у ім утрымліваўся магутны гарнізон. Аднак за час руска-турэцкіх войнаў рускія войскі авалодвалі Хацінам чатыры разы — у 1739, 1769, 1788 і 1807.
З 1812 г. адышоў да Расійскай імперыі ў складзе Бесарабскай вобласці (пасля Бесарабскай губерні).
Паводле даных перапісу 1897 года ў горадзе пражывала 18 398 чалавек, яўрэяў — 9 210, рускіх — 4 676, украінцаў — 3 974, палякаў — 427.
У 1918 годзе далучаны да Румыніі разам з усёй былой Бесарабскай губерняй (як павятовы цэнтр увайшоў у склад новаўтворанай правінцыі Бесарабія). У студзені 1919 года ўспыхнула антырумынскае Хацінскае паўстанне. 28 чэрвеня 1940 года пасля далучэння Бесарабіі і Паўночнай Букавіны да СССР стаў раённым цэнтрам Украінскай ССР.
Славутасці
Хацінская крэпасць (XIII—XV стст.), княжацкі палац (XV ст.), капліца (XV ст.). З 2012 года на тэрыторыі крэпасці праходзіць міжнародны фестываль гістарычнай рэканструкцыі Сярэднявечча Сярэдневяковы Хацін.
Зімовыя Алімпійскія гульні 1936
Зімовыя Алімпійскія гульні 1936 (1936 Winter Olympics), афіцыйна вядомыя як Гульні IV Алімпіяды, праходзілі ў Гарміш-Партэнкірхене з 6 лютага па 16 лютага 1936 года.
IC 5231
IC 5231 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Любуцк
Любуцк (Любутск, Любуцк, Любутеск) — старажытнарускі горад, які знаходзіўся на правым беразе Акі за 4 км ніжэй упадзення ў яе Дугны (цяпер — с. Троіцкае Калужскай вобласці). З XIV ст. належаў Вялікаму Княству Літоўскаму, быў яго перадавой крэпасцю. Назва горада паходзіць ад ручая Любуча, які працякаў з паўночнага і ўсходняга боку. Згадваецца ў летапісным Спісе рускіх гарадоў блізкіх і далёкіх.
Пільзна
Пільзна (Pilzno) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Дэмбіцкага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Пільзна. Займае плошчу 16,01 км². Насельніцтва — 4622 чалавека.
Любуцк
Да далучэння да Вялікага Княства Літоўскага Любуцк знаходзіўся ў складзе Бранскага княства. Любуцк згадваецца ў 1372 годзе, калі вялікі князь літоўскі Альгерд, аб'яднаўшыся з войскам вял.кн. цвярскога Міхаіла Аляксандравіча, выступіў супраць вялікага князя маскоўскага Дзмітрыя Іванавіча, якому ўдалося спыніць яго войска каля Любуцка. У 1396 годзе Любуцк уваходзіў у склад Вялікага Княства Літоўскага. Яго наваколлі разарыў разанскі князь Алег Іванавіч, за што ўвосень гэтага ж года вялікі князь літоўскі Вітаўт спустошыў Разанскае княства. У 1402 годзе разанскі князь Радаслаў Ольгавіч збіраўся заваяваць Бранск, але яго сустрэлі пад Любуцкам літоўскія князі Лугвен і Аляксандр Патрыкеевіч, якія разбілі разанскае войска, а князя ўзялі ў палон.
Напачатку XV ст. на некаторы час Любуцк патрапіў у залежнасць ад Вялікага княства Маскоўскага. Аднак, напэўна, падчас вайны маскоўска-літоўскай вайны 1406-1408 гадоў горад зноў далучаны да Вялікага Княства Літоўскага і стаў цэнтрам на­месніцтва. У 1460 годзе Любуцк згадваецца як пункт, якога дасягнуў хан Ахмат падчас руху па літоўскіх землях да Масквы. У 1473 годзе маскоўскі ваявода Бяклемішаў хадзіў на любуцкія воласці. У адказ любучане напалі на маскоўскага князя Сямёна Адоеўскага і забілі яго. У жніўні 1492 годзе маскоўскі ваявода князь Фёдар Цялепня-Абаленскі захапіў Любуцк, спаліў яго і адвёў у палон каля 1,5 тыс. жыхароў. Напачатку вайны Маскоўскай дзяржавы з Вялікім Княствам Літоўскім 1500-1503 гадоў Любуцк быў захоплены маскоўскімі войскамі Якава Захар'іна і ў 1503 годзе паводле шасцігадовага перамір'я прызнаны Літвой за Масквой.
Іван III завяшчаў яго сыну Андрэю. У XVI ст. Любуцк перастаў быць крэпасцю на Ацэ і робіцца пасадам. У запісе 1566 года Любуцк згадваюць ужо як гарадзішча. На заходнім баку гарадзішча захаваўся вал вышынёй да 30 м і даўжынёй больш за 100 м.
Венера і Адоніс (карціна Тыцыяна)
«Венера і Адоніс» (Venere e Adone) — карціна Тыцыяна, напісаная каля 1553 года па заказе іспанскага караля Філіпа II. У наш час выстаўлена ў музеі Прада ў Мадрыдзе.
Пазней Тыцыян напісаў яшчэ некалькі варыянтаў гэтай карціны, якія цяпер захоўваюцца ў Лонданскай Нацыянальнай галерэі, музеі Геці ў Малібу, нью-ёркскім музеі Метраполітэн, музеі Эшмала ў Оксфардзе, рымскай Нацыянальнай галерэі старадаўняга мастацтва, а таксама ў Нацыянальнай галерэі мастацтва ў Вашынгтоне.
Вярхоўны Савет БССР
Вярхоўны Савет БССР, Вярхоўны Савет Беларускай ССР — у 1938—1990 гадах — вышэйшы орган дзяржаўнай улады БССР; у 1990—1991 гадах — увесь час дзеючы парламент.
Вярхоўны Савет БССР з 1938 года з’яўляўся правапераемнікам Цэнтральнага Выканаўчага Камітэта БССР. Першапачаткова абіраўся грамадзянамі БССР па выбарчых акругах тэрмінам на 4 года па норме адзін дэпутат на 20 тысяч насельніцтва. Канстытуцыя 1978 года зацвердзіла тэрмін паўнамоцтваў у 5 гадоў і фіксаваную колькасць дэпутатаў у 485 чалавек.
Гісторыя
Усяго было праведзена 12 выбарных скліканняў Вярхоўнага савета БССР. Выбары прайшлі 26 чэрвеня 1938 года, дадатковыя выбары адбыліся пасля ўваходжання Заходняй Беларусі ў склад БССР пасля вераснёўскага паходу Чырвонай Арміі 1939 года. Выбары прайшлі 9 лютага 1947 года. Першая сесія Вярхоўнага Савета БССР другога склікання, якая адбылася 12—14 сакавіка 1947 года, утварыла ўрад БССР у складзе 35 чалавек, Старшынёй Савета Міністраў БССР быў прызначаны П. К. Панамарэнка. Выбары прайшлі 15 лютага 1951 года. 5 красавіка 1951 года на першай сесіі Вярхоўнага Савета БССР трэцяга склікання быў сфармаваны новы беларускі ўрад, Старшынёй Савета Міністраў БССР быў прызначаны А. Я. Кляшчоў (25 ліпеня 1953 года Старшынёй Савета Міністраў быў прызначаны К. Т. Мазураў). Выбары прайшлі 27 лютага 1955 года. 30 сакавіка 1955 года Вярхоўны Савет БССР чацвёртага склікання сфармаваў новы склад беларускага ўрада, Старшынёй Савета Міністраў БССР быў прызначаны К. Т. Мазураў. Выбары прайшлі 1 сакавіка 1959 года. 9 красавіка 1959 года на першай сэсіі Вярхоўнага Савета БССР пятага склікання быў утвораны новы склад урада ў складзе 22 чалавек, Старшынёй Савета Міністраў БССР быў прызначаны Ц. Я. Кісялёў. Выбары прайшлі 3 сакавіка 1963 года. 21 сакавіка 1963 года на першай сэсіі Вярхоўнага Савета БССР шостага склікання быў сфармаваны новы склад беларускага ўрада, складаўся з 28 чалавек, Старшынёй Савета Міністраў БССР быў прызначаны Ц. Я. Кісялёў. Выбары прайшлі 12 сакавіка 1967 года. 21 красавіка 1967 года сесія Вярхоўнага Савета БССР сёмага склікання сфармавала новы склад беларускага ўрада, Старшынёй Савета Міністраў БССР быў прызначаны Ц. Я. Кісялёў. Выбары прайшлі 13 чэрвеня 1971 года. Першая сесія Вярхоўнага Савета БССР восьмага склікання 16 чэрвеня 1971 года сфармавала новы склад урада БССР, Старшынёй Савета Міністраў БССР быў прызначаны Ц. Я. Кісялёў. Выбары прайшлі 15 чэрвеня 1975 года. 24 ліпеня 1975 года на першай сесіі Вярхоўнага Савета БССР дзявятага склікання быў утвораны новы склад урада БССР, Старшынёй Савета Міністраў БССР быў прызначаны Ц. Я. Кісялёў (11 снежня 1978 года Старшынёй Савета Міністраў быў прызначаны А. Н. Аксёнаў). Выбары прайшлі 24 лютага 1980 года. 13 сакавіка 1980 года першая сесія Вярхоўнага Савета БССР дзясятага склікання ўтварыла новы склад урада БССР, Старшынёй Савета Міністраў БССР быў прызначаны А. Н. Аксёнаў. Выбары прайшлі 24 лютага 1985 года. 28 сакавіка 1985 года на першай сесіі Вярхоўнага Савета БССР адзінаццатага склікання быў утвораны новы склад урада БССР, Старшынёй Савета Міністраў БССР быў прызначаны У. І. Бровікаў. Выбары прайшлі 4 сакавіка 1990 года і сталі адзінымі выбарамі ў савецкай Беларусі, якія праводзіліся на альтэрнатыўнай аснове.
Старшыні Вярхоўнага Савета Беларускай ССР у 1990—1991 гадах
(да 26.01.1994 як Старшыня Вярхоўнага савета Рэспублікі Беларусь)
У маі 1990 года пасада Старшыні Прэзідыума Вярхоўнага Савета была скасавана, а яго функцыі перададзены Старшыні Вярхоўнага Савета БССР. Такім чынам, пры падобнай назве, пасада Старшыні Вярхоўнага савета БССР у 1990—1991 гадах па ролі і абавязках вельмі адрознівалася ад аднайменнай пасады да 1990 года.
NGC 2621
NGC 2621 (іншыя абазначэнні — MCG 4-21-3, ZWG 120.7, NPM1G +25.0172, PGC 24241) — галактыка ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эстонская акадэмія музыкі і тэатра
Эстонская акадэмія музыкі і тэатра (Eesti Muusika- ja Teatriakadeemia) — вышэйшае музычна-педагагічная навучальная ўстанова і навуковы цэнтр музыказнаўства, фалькларыстыкі, эстэтыкі, музычнай педагогікі ў сталіцы Эстоніі г. Таліне. Заснавана ў 1919 годзе.
Гісторыя
Талінская Вышэйшая школа музыкі (Tallinna Kõrgem Muusikakool) была заснавана 28 верасня 1919 года як прыватная навучальная ўстанова. Ля яе вытокаў стаяла група прафесараў эстонскага паходжання, якія вярнуліся на радзіму з розных расійскіх вышэйшых музычных навучальных устаноў, — у тым ліку Артур Кап, Артур Лемба, Ян Там. У 1923 годзе школа была пераназвана ў Талінскую кансерваторыю. Першы выпуск адбыўся ў 1925 годзе. Нацыяналізавана ў 1935 годзе.
Пасля анексіі Эстоніі Савецкім Саюзам у 1940 годзе музычная адукацыя стала ажыццяўляцца ў адпаведнасці з савецкімі ідэалагічнымі ўстаноўкамі і, як следства, было скасавана вывучэнне царкоўнай музыкі як спецыяльнасці, пачалося вывучэнне палітычных прадметаў. З пачаткам Другой сусветнай вайны савецкае кіраўніцтва кансерваторыі адправілася ў эвакуацыю, а да выкладання вярнуўся ранейшы склад педагогаў на чале з Юханам Аавікам, які здолеў аднавіць працу. Выпуск студэнтаў адбыўся нават у 1944 годзе нягледзячы на тое, што 9 сакавіка 1944 годзе ў выніку паветранага налёту авіяцыі Савецкай Арміі будынак кансерваторыі быў разбураны.
У лістападзе 1944 года заняткі ў кансерваторыі аднавіліся ўжо пад савецкім кіраўніцтвам. Асабліва цвёрды ідэалагічны прэсінг кансерваторыя зведала ў 1950 годзе пасля рашэнняў VIII пленума ЦК Камуністычнай партыі Эстоніі; тры прафесары — Рыха Пятс, Альфрэд Карындзі і Туўдур Ветык — былі арыштаваны. У сярэдзіне 1950-х гг. становішча ў кансерваторыі пачала нармалізоўвацца. У 1957 годзе быў адкрыты факультэт драмы, у 1970-х гадах быў адроджаны арганны клас, закрыты ў 1950 годзе. У 1989 годзе была адноўлена ранейшая назва Талінская кансерваторыя, а ў 1993 годзе яна была пераназвана ў Эстонскую акадэмію музыкі.
У 1999 годзе Эстонская акадэмія музыкі пераехала ў новы будынак, які лічыцца адным з налепшых і найбольш сучасных кансерваторскіх будынкаў у свеце. Акрамя таго, з 1997 года працуе філіял акадэміі ў Тарту.
Вядомыя выпускнікі
У дужках пазначаны год выпуску
Чорнаўшчынскі сельсавет
Чо́рнаўшчынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Юравіцкага раёна Мазырскай акругі. Цэнтр — вёска Чорнаўшчына.
Інсубрыйскі ўніверсітэт
Інсубрыйскі ўніверсітэт (Università degli Studi dell'Insubria) — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Варэзэ.
Юрмала
Юрмала (Jūrmala) — буйны горад-курорт Латвіі, знаходзіцца за 25 км ад Рыгі. Насельніцтва (2005) — 55,6 тыс. жыхароў.
Бітва пад Шчакацінамі
Бітва пад Шчакацінамі — бітва, якая адбылася 6 чэрвеня 1794 года недалёка ад горада Шчакаціны, Малая Польшча, паміж войскамі Рэчы Паспалітай і аб’яднанымі сіламі Расійскай імперыі і Прускага каралеўства. Войскі Рэчы Паспалітай былі на чале з Тадэвушам Касцюшкам, рускія і прускія на чале з Аляксандрам Тармасавам, будучым генералам напалеонаўскіх войнаў. Тормасаву дапамагаў прускі генерал Фрэнсіс Фаўрат, які ўдала выкарыстоўваў артылерыю, што ў рэшце рэшт прывяло да перавагі руска-прускіх сілаў.
Сітуацыя напярэдадні бітвы
Раніцай 6 чэрвеня, польскі генерал адзначыў, што «''гэта немагчыма, што Дзянісаў змог сабраць такую армію. Мае вочы могуць памыляцца, але я бачу прусакоў ..''» Касцюшка атрымаў запэўніванні, што прусакі захаваюць нейтралітэт. Расійскія войскі былі размешчаны на левым флангу, у той час як пруская армія была размешчана на правым флангу.
Бітва
Значную частку польскага войска складалі ўзброеныя выпрастанымі косамі польскія сяляне — касінеры, якія пры падтрымцы рэгулярных войскаў атакавалі суперніка, а затым адбілі націск іх кавалерыі. Разлік руска-прускага камандавання на тое, што сяляне разбягуцца ўжо пры першым поглядзе на атаку на іх коннікаў, не апраўдаўся. Утварыўшы строй, палякі паспяхова адбівалі атакі кавалерыі. Прускія войскі былі вымушаныя адступіць. Касінеры паспрабавалі захапіць прускую артылерыйскую батарэю з 12 гармат, аднак на роўным прасторы былі амаль цалкам перабітыя карцеччу.
Аб’яднаныя руска-прускія войскі колькасцю 26500 чалавек атрымалі перамогу, перамогшы 15 тысячнае войска Касцюшкі гарматным агнём. Польскі герой-селянін, Войцех Барташ Главацкі, памёр ад ран, атрыманых падчас гэтай бітвы. Акрамя Главацкага ў баі загінула два польскіх генерала: Ёзэф Вадзіцкі і Ян Грахоўскі. Паранены Касцюшка заявіў генералу Сангушцы, які знайшоў яго на полі боя: «Я хачу памерці тут», пасля чаго яго перанеслі ў бяспечнае месца.
Наступствы
Паўстанцы Касцюшкі адступілі да Варшавы, а аб’яднаныя расійска-прускія сілы 15 чэрвеня захапілі Кракаў. Аўстрыя затым уварваўся ў Польшчу з поўдня, а паўстанне скарацілася да абароны Варшавы.
Мыктыколь
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 211 чалавек (102 мужчыны і 109 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 249 чалавек (132 мужчыны і 117 жанчын).
Ружанскі палац
Ружа́нскі пала́ц — з'яўляецца адным з буйнейшых палацавых комплексаў Беларусі XVII—XVIII стст., уласнасць i рэзідэнцыя князёў Сапегаў. Пабудаваны ў 1784—1786 гг. ў пераходным стылі ад барока да класіцызму архітэктарам Я. С. Бекерам на аснове муроў папярэдняга палаца пачатку XVII ст. Зруйнаваны падчас Вялікай Айчыннай вайны.
Росквіт
Першапачаткова палац меў абарончы характар — двухпавярховы крыжападобны ў плане мураваны аб'ём дапаўнялі тры чатырохгранныя вежы. У цэнтральнай частцы палаца знаходзіліся парадная зала і вестыбюль з двухбаковай лесвіцай, у бакавых частках — жылыя пакоі, кабінет, бібліятэка. Анфілада памяшканняў на першым паверсе пакрывалася скляпеністымі, а на другім — бэлечнымі перакрыццямі. Пад будынкам у вялізных скляпеністых падвалах захоўваліся арсенал, архіў, харчаванне.
У 1784—1788 гг. прыдворны архітэктар Сапегаў Ян Самуэль Бекер перабудоўвае старажытны палац-замак. Адначасова дойлід узводзіць у нізіне перад палацам парафіяльны касцёл і кляштар базыльян, а таксама могілкавую капліцу і заезны двор. За сваю таленавітую творчасць Бекер атрымаў ад Сапегаў пажыццёвую пенсію ў 2160 злотых. Дзве вежы старажытнага палаца былі разабраны, а заходняя ўключана ў агульны аб'ём новага будынка, які стаў сіметрычным па кампазіцыі. Галоўны корпус набыў выгляд кампактнага двухпавярховага простакутнага ў плане будынка пад высокім мансардавым «французскім» дахам. Галоўны фасад у трынаццаць вокнаў у цэнтральнай частцы вылучаўся ўзнятым на другі паверх прысценным порцікам з двух пар калон і пілястр, завершанных высокім трохкутным франтонам, запоўненых скульптурным барэльефам і ўвянчаным па вуглах гратэскнай скульптурай. На тыльным фасадзе порціку адпавядала шырокая дзесяцікалонная тэраса, на якую выходзілі вокны-дзверы бальнай залы. Высокія, у барочна-ракайльным прафілявяным абрамленні вокны верхняга паверха сведчаць аб яго парадным прызначэнні.
Я. Бекер праектуе і рэгулярны праменісты парк з каналамі, вадаёмамі, стрыжанымі шпалерамі. Парк спыняў паралельны палацу вадаём на рацэ Зяльвянцы. Перспектыва кожнай са стрыжаных ліпавых алей замыкалася павільёнам. Да пейзажнай зоны далучаўся звярынец у выглядзе прабітага прасекамі ляснога масіва. З прыстасаваннем палаца пад фабрыку да 1834 г. парк фактычна перастаў існаваць.
Заняпад
Войны з Расіяй, Швецыяй моцна пашкодзілі палацу, аднак багатыя спадчыннікі за некалькі дзесяцігоддзяў 18 стагоддзя абнавілі палац. У 1784 годзе канцлер Вялікага Княства Літоўскага Аляксандр Сапега ўжо прымаў у ім прыбылага на Гродзенскі сойм караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Аднак у 1786 годзе па іроніі лёсу манументальны палацавы ансамбль пераабсталюецца пад суконную фабрыку. Аляксандр Сапега пад уплывам факту падзелу Рэчы Паспалітай аддаў палац у арэнду яўрэйскаму прадпрымальніку Пінасу. Праз 30 гадоў мануфактура прыйшла ў заняпад.
Палацавы комплекс згарэў у 1914 годзе, часткова рэстаўраваны ў 1930 г., у 1944 г. разбураны канчаткова. Захаваліся толькі астаткі асноўных будынкаў (галоўнага і ўсходняга карпусоў), аркады, уязная арка і флігелі па яе баках.
Цяперашні стан палаца
Падчас Першай сусветнай вайны (1914) па недаглядзе фабрычных прачак у палацы адбыўся наймацнейшы пажар, частка сцен абрынулася. У міжваенны перыяд прадпрымаліся спробы аднаўлення, аднак з прычыны разбурэнняў Вялікай Айчыннай вайны палац канчаткова ператварыўся ў разваліны.
Пасля Вялікай Айчыннай Вайны стан Ружанскага палаца доўгі час заставаўся гнятліва безнадзейным. Палац не аднаўляўся. Рэшткі палацавых сцен руйнаваліся, часткова былі разабраны мясцовымі жыхарамі на цэглу для аднаўлення гаспадарак у пасляваенны перыяд. Улетку 2008 года на тэрыторыі палацавага комплексу былі пачаты раскопкі і рэстаўрацыя. Аднаўленне палацавага ансамбля пачалося з брамы і бакавых флігеляў, якія прылягаюць да яе. Паводле праграмы на палац штогод будзе выдзяляцца больш за мільярд рублёў.
За пяць гадоў адрэстаўраваны заходні і ўсходні флігелі, плануецца ўзнаўленне паўднёвага корпуса палаца, дзе знаходзіліся тэатр і манеж. Тут размесцяцца гатэль і тэатр. Рэшткі збудаванняў будуць закансерваваныя.
Рэстаўратары імкнуцца выкарыстоўваць максімальна набліжаныя да аўтэнтычных матэрыялы (псеўдааўтэнтычная цагліна, дахоўка індывідуальнай вытворчасці).
У пачатку 2012 года на ўезнай браме пастаўлена скульптура Святой Ганны, якая была знішчана на мяжы XIX-XX стагоддзяў.
Паводле пастановы Савета Міністраў ад 3 чэрвеня 2016 года №437 Ружанскі палац быў уключаны ў лік 27 аб'ектаў, выдаткі на захаванне якіх (у частцы капітальных выдаткаў) могуць фінансавацца з рэспубліканскага бюджэту.
Музей
У адрэстаўраваным усходнім флігелі адчынены музей, прысвечаны гісторыі роду Сапегаў. У другім крыле выстаўлена экспазіцыя з мясцовых археалагічных знаходак і старажытнай зброі.
Віктар Эдуардавіч Кінгісеп
Ві́ктар Эдуарда́віч Кі́нгісеп (Viktor Eduard Kingissepp,, воласць Каарма-Суўрэ , Эзэльскі павет, Ліфляндская губерня, Расійская імперыя — , Талін, Эстонія) — прафесійны рэвалюцыянер Расіі і Эстоніі, адзін з арганізатараў Камуністычнай партыі Эстоніі, працаваў у Вярхоўным рэўтрыбунале РСФСР, у УНК і УЦВК.
Біяграфія
У 1917 годзе скончыў Петраградскі Імператарскі ўніверсітэт.
У 1907—1914 гадах вёў партыйную працу ў Пецярбургу, Таліне; удзельнічаў у выданні бальшавіцкай газеты «Кійр» («Прамень») у 1913—1914, падтрымліваў сувязь з Рускім бюро ЦК РСДРП, з бальшавіцкай фракцыяй 4-й Дзяржаўнай думы і з «Праўдай».
З сакавіка 1918 года у Маскве, у Вярхоўным рэўтрыбунале і ВЧК, член УЦВК. З лістапада 1918 адзін з кіраўнікоў Кампартыі Эстоніі, якая дзейнічала ў падполлі, на яе 1-м (1920) і 2-м (1921) з'ездах выбраны членам ЦК і яго палітбюро. Арыштаваны эстонскай паліцыяй і паводле прыгавору ваенна-палявога суда расстраляны.
IC 5232
IC 5232 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Перуана-эквадорская вайна
Ход падзей
5 ліпеня 1941 памежныя сутыкненні перараслі ў адкрытую вайну. У гэты дзень эквадорцы ўварваліся на тэрыторыю Перу і адкрылі агонь па патрулю. Тым часам перуанца атакавалі пазіцыі арміі Эквадора, забіўшы 1 салдата. Да гэтага часу не зразумела які бок першы здзейсніў акт ваеннай агрэсіі.
З 5 па 7 ліпеня ўздоўж высмаглага рэчышча Сарумільі вяліся баі з актыўным ужываннем артылерыі, а з боку Перу таксама авіяцыі, пасля чаго на некаторы час усталявалася зацішша. 23 ліпеня перуанцы, выкарыстоўваючы велізарную колькасную перавагу і закупленыя ў Чэхаславакіі танкі, пачалі наступаць у напрамку эквадорскага партовага горада Пуэрта-Балівар, з мора блакіраванага флотам. Таксама перуанская авіяцыя пачала бамбардзіроўкі гарадоў Уакільяс, Арэнільяс, Санта-Ружа і Мачала.
27 ліпеня Пуэрта-Балівар быў узяты перуанцамі з выкарыстаннем паветранага дэсанту. Пасля 31 ліпеня баявыя дзеянні прынялі вялацякучы характар.
29 студзеня 1942 г. у Рыа-дэ-Жанейра быў падпісаны мірны дагавор. Згодна з ім, 278 тысяч км² эквадорскай тэрыторыі ў высокай плыні Амазонкі пераходзіла да Перу.
Аер (царкоўнае начынне)
Аер, Ваздух, Воздух — шаўковае, часта багата вышытае накрыццё дыскасу і паціру падчас літургіі візантыйскага абраду.
Пакрыванне адбываецца паслядоўна спачатку малымі пакроўцамі, кожны посуд паасобку, а затым абодва разам пакрываюцца агульным вялікім покрывам. Меншыя па памеры пакровы называюцца пакроўцамі, большы — ваздухам.
Паходжанне ваздухаў старажытнае. Раней за ўсё ўвайшлі ва ўжыванне малыя пакроўцы, якія выконвалі практычную задачу — засцярогу у сасудах ад мух, пылу, чаго асабліва шмат у гарачых краінах Блізкага Усходу. Вялікі пакроў быў уведзены ў царкоўнае ўжыванне пазней, у V стагоддзі, ужо пераважна з сімвалічных меркаванняў.
Сімвалічная інтэрпрэтацыя
Псеўда-Герман Канстанцінопальскі ў канцы VIII стагоддзя параўнаў ваздух з каменем, які Іосіф Арымафейскі прываліў да труны Хрыстовай, высечанай у скале; таксама параўнаў з заслонай нябеснага храма, апісанага ў 10-й главе Паслання да яўрэяў. Паводле свяціцеля ваздух з’яўляецца сімвалам нябеснай цвердзі, а таксама Плашчаніцы Збавіцеля; адсюль ваздух разумеюць як напамін пра Мукі Хрыстовыя. Традыцыйна абрад патрасання святарамі аерам падчас вымаўлення Сімвала веры сімвалічна тлумачаць як указанне на ласку Святога Духа.
Арджанікідзэўскі
Арджанікідзэўскі — пасёлак гарадскога тыпу ў Карачаева-Чаркескай Рэспубліцы. Уваходзіць у склад муніцыпальнага ўтварэння «Карачаеўская гарадская акруга». Пасёлак размешчаны на левым беразе ракі Кубань, за 8 км (па дарозе) на поўнач ад цэнтра горада Карачаеўска і за 42 км на поўдзень ад горада Чаркеск. Адлегласць да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі (станцыя Джэгута, горад Усць-Джэгута) — 31 км. Праз пгт Арджанікідзэўскі з поўначы на поўдзень праходзіць Ваенна-Сухумская дарога. Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1938 года.
NGC 2622
NGC 2622 (іншыя абазначэнні — MCG 4-21-8, MK 1218, ZWG 120.13, PGC 24269) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Захбейка
Захбе́йка — возера ў Беларусі ў Віцебскім раёне ў басейне ракі Лужаснянка за 25 км на паўночны ўсход ад Віцебска.
Плошча паверхні возера 0,26 км², даўжыня 1,3 км, найбольшая шырыня 0,28 км. Найбольшая глыбіня дасягае 8,7 м, сярэдняя 4,2 м. Аб'ём вады 1,09 млн. м³. Плошча вадазбору 2,14 км². Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны вышынёй да 3 м, складзеныя з пяскоў. На поўначы і поўдні возера схілы катлавіны невыразныя. Бераг і тарфяністыя, вышынёй да 0,5 м, на паўночным усходзе пясчаныя. Літаральная зона вузкая, дно плоскае. Да глыбіні 2,5—3 м дно пясчанае, глыбей — высланае сапрапелем. На возеры ёсць востраў плошчай каля 0,4 га.
Возера эўтрофнае, слабапраточнае, зарастае. У разводдзе ручаём злучаецца з возерам Вымна.
У возеры водзяцца лешч, шчупак, плотка, акунь, джгір і інш.
Луіс Ігнара
Луіс Ігнара (Louis J. Ignarro, нар., Бруклін, Нью-Ёрк) — амерыканскі фармаколаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1998 годзе з Робертам Ферчгатам і Ферыдам Мурадам «за адкрыццё ролі аксіду азоту як сігнальнай малекулы ў рэгуляцыі сардэчна-сасудзістай сістэмы». Паказаў сігнальныя ўласцівасці аксіду азоту, высветліў яго механізм дзеяння. Уваходзіць у склад Навукова-кансультацыйнага савету кампаніі Herbalife.
Ігнара апублікаваў мноства навуковых артыкулаў. Ён атрымаў прэмію за асноўныя даследаванні ад Амерыканскай асацыяцыі сэрца (American Heart Association) у 1998 годзе. Гэта было зроблена ў знак прызнання яго значнага ўклада ў развіццё сардэчна-сасудзістай навукі. У тым жа годзе ён стаў членам Нацыянальнай акадэміі навук і ў наступным годзе, Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук. Яго часам называюць «бацькам Віягры», паколькі аксід азоту ўскосна ўцягнуты ў дзеянне гэтага прэпарата.
Біяграфія
Луіс Дж. Ігнара нарадзіўся 31 мая 1941 года ў Брукліне, Нью-Ёрк. Яго бацькі былі італьянскія імігранты, бацька быў цесляром у Торэ-дэль-Грэка, непадалёк ад Неапаля. Ігнара вырас у Лонг-Біч, які з'яўляецца прыгарадам Нью-Ёрка на паўднёвым беразе Лонг-Айлэнда. Ігнара атрымаў свой першы хімічны набор у якасці падарунка ва ўзросце 8 гадоў.
Скончыў Калумбійскі ўніверсітэт (1962). З 1979 года прафесар Цюланскага ўніверсітэта (г.Новы Арлеан), з 1985 года прафесар медыцынскай школы (г.Лос-Анджэлес).
Навуковыя працы па вывучэнні ролі аксіду азоту ў кардыяваскулярнай сістэме. Незалежна ад Р. Ферчгата выявіў, што газ, які выдзяляецца і расшырае крывяносныя сасуды пры распадзе нітрагліцэрыны ў арганізме, — аксід азоту.
Доктар філасофіі (1966).
Член Нацыянальнай АН ЗША (1999), Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (1999).
З'яўляецца лаўрэатам шматлікіх прэмій і ўзнагарод, сярод якіх Lilly Research Award (1978), Roussel Uclaf Prize (1994) , Канадскі медаль за заслугі (2008) і інш.
Ігнара жанаты і жыве ў Бэвэрлі-Хілз, штат Каліфорнія. Заўзяты веласіпедыст і марафонец, які завяршыў 13 марафонаў. Ігнара апублікаваў некалькі кніг для непрафесійнай аўдыторыі пра здароўе і добрае самаадчуванне, засяродзіўшы ўвагу на перавагах павелічэння вырабу аксіду азоту. Часта выступае ў якасці аратара па гэтай і сумежных тэмах.
Брэшыя (правінцыя)
Брэшыя (Provincia di Brescia, Pruvincia de Bressa) — правінцыя ў Італіі, у рэгіёне Ламбардыя. Правінцыя Брэшыя мяжуе з правінцыяй Сондрыа на поўначы і паўночным захадзе, з правінцыяй Бергама на захадзе, з правінцыяй Крэмона на поўдні і паўднёвым захадзе, з правінцыяй Мантуя на поўдні, і з правінцыямі Верона і Трэнта на ўсходзе.
У правінцыі знаходзяцца тры вялікія азёры: Гарда, Ізеа і Ідро. Ёсць некалькі вадасховішчаў: Авіяла, Вальвестына, Вака. На поўначы правінцыі размешчана частка горнага хрыбта Адамела-Прэзанела. Таксама ў правінцыі Брэшыя знаходзяцца даліны Камоніка, Трампія і Сабія.
Пралетарый (кінатэатр, Мінск)
«Пралета́рый» (арыг. «Пролета́рый») — колішні кінатэатр у Мінску. Размяшчаўся па вуліцы Савецкай, 87 насупраць Цэнтральнага сквера на месцы сучаснай Кастрычніцкай плошчы, паблізу скрыжавання вуліцы Энгельса і праспекта Незалежнасці (тагачаснай Савецкай вуліцы). Будынак кінатэатра ў стылі канструктывізм пабудаваны паводле праекта архітэктара Герасіма Якушкі.
Гісторыя
З 1907 года на першым паверсе правай часткі чатырохпавярховага дома Поляка па вуліцы Захар’еўскай працаваў вельмі папулярны кінатэатр «Ілюзіён». У чэрвені 1924 года ў памяшканні «Ілюзіёна» адкрыўся новы кінатэатр «Пралетарый» на 300 месцаў пра што паведамляла газета «Звязда». Імаверна, пазней кінатэатр быў перайменаваны, бо ў шэрагу публікацый адзначалася, што 15 ліпеня 1924 года ў тым самым памяшканні па вуліцы Савецкай, 87 прыняў першых гледачоў новы кінатэатр «Чырвоны факел». У кастрычніку 1928 года тут арганізавалі прагляд фільмаў для дзяцей, і кінатэатр атрымаў назву «Юны піянер». Пад гэтай назвай ён працаваў пэўны час, пакуль яму не вярнулі ранейшую назву — «Пралетарый».
На пасяджэнні Сакратарыята Менскага гарадскога камітэта КП(б)Б 1 красавіка 1932 года было прынята рашэнне: ''«На працягу будаўнічага сэзону г.г. пераабсталяваць кіно „Пролетарый“, зрабіўшы яго на 600—700 мейсц, шляхам дабудовы глядзельнай залі»''. Праект рэканструкцыі быў зроблены Герасімам Якушкам у вельмі кароткі тэрмін і прадугледжваў не павелічэнне ўмяшчальнасці старой глядзельнай залы, а ўзвядзенне новага будынка.
Новы кінатэатр «Пралетарый» адкрыты ў жніўні 1934 года. Па ўмяшчальнасці ён быў другім паводле велічыні пасля кінатэатра «Чырвоная зорка». У «Пралетарыі» дэманстраваліся як савецкія, у тым ліку і беларускія, так і замежныя фільмы. Напрыклад, 13 верасня 1938 года адбыўся паказ знакамітага фільма Чарлі Чапліна «Агні вялікага горада».
У 1938 годзе кінатэатр закрылі на рэканструкцыю паводле праекта архітэктара Герасіма Якушкі, у выніку ўмяшчальнасць залы павялічылася да 1000 месцаў. Пасля рэканструкцыі кінатэатр атрымаў новую назву — «Радзіма».
21 чэрвеня 1941 года ў кінатэатры «Радзіма» прайшло апошняе ў горадзе даваеннае грамадскае мерапрыемства, вячэрняя дэманстрацыя фільма «Франтавыя сяброўкі», апаўночнае вясёлае выступленне «Тэа-джаза» і а 0:20, ужо 22 чэрвеня 1941, — дадатковы сеанс фільма. 24 чэрвеня 1941 года а 9:40 нямецкая авіяцыя пачала асабліва масіраваную эшаланаваную бамбардзіроўку Мінска. Кінатэатр і прылеглыя да яго будынкі цалкам выгарэлі і стаялі скрынямі-руінамі. Пасля вайны гэты квартал горада не аднавілі.
Архітэктура
Фасад будынка быў заглыблены адносна фронту фасадаў суседніх будынкаў і рэзка кантраставаў з імі канструктывісцкім характарам свайго кампазіцыйнага рашэння. Паводле вобразнага рашэння і функцыянальнай структуры ён стэрэатыпна ўспрымаецца як фасад жылога дома з крамнымі вітрынамі на першым паверсе, што абумоўлена абмежаваннямі, у якіх ажыццяўлялася распрацоўка функцыянальна-планіровачнага рашэння — прыстасаванне вузкай прасторы, 15 м па шырыні, паміж будынкамі пад размяшчэнне аб’ёму глядзельнай залы значнай умяшчальнасці з забеспячэннем нарматыўных выхадаў з яго, а таксама фае з касавым вестыбюлем і шэрагам дапаможных памяшканняў. Пры гэтым вырашалася задача рацыянальнага выкарыстання параўнальна невялікай прасторы над аб’ёмам кінатэатра, якая была адведзена пад жылыя памяшканні. Пра прыналежнасць будынка інфармаваў толькі аб’ёмны надпіс на атыку — «КIНО» і ўнізе над сцяной-вітражом, зашклёнай вертыкальнымі палотнамі ў выглядзе «гармоніка»  — «ПРОЛЕТАРЫЙ».
Фае і кіназала планіровачна размяшчаліся паслядоўна ў глыбіню дваровай тэрыторыі. У фае з вышынёй столі 5,5 м быў запраектаваны балкон-антрэсоль, арыентаваны ў бок вітража вонкавай сцяны. Уваход у фае і на балкон размяшчаўся з боку вестыбюльнай зоны, у глядзельную залу — праз два праёмы ў тарцовай сцяне фае пад балконам. Кіназала з найбольшай вышынёй столі каля 8 м, шырынёй прыкладна 15 м і даўжынёй звыш 33 м у месцы размяшчэння месцаў для гледачоў мела нахіленую падлогу і невялікі балкон над кінаапаратнай. Праектная ўмяшчальнасць залы складала 600 месцаў. Выхад гледачоў пасля сеансу забяспечваўся праз 7 дзвярных праёмаў і праз тамбур на тэрыторыю ўнутранага двара.
Уваход на жылыя паверхі спраектаванага будынка ажыццяўляўся праз калідор і лесвічныя маршы ў аб’ёме жылога дому, які прылягаў справа да будынка кінатэатра.
Унутрывуглавыя балконы на жылых паверхах будынка кінатэатра ўспрымаліся як завяршэнні гарызантальных чляненняў фасадаў суседніх будынкаў, што забяспечыла іх кампазіцыйна-ансамблевую ўзаемасувязь. Памер і форма аконных праёмаў жылых паверхаў вырашаны ў канструктывісцкай манеры — амаль стужачнае шкленне з праёмамі на ўсю шырыню пакояў, з вузкімі міжаконнямі і трохстворкавымі рамамі. Паводле праекта ўсе паверхі мелі аднолькавае вырашэнне вокнаў, пазней форма і колькасць аконных праёмаў верхняга паверху былі зменены на шэраг вузкіх вертыкальных, што ў пэўнай ступені ажывіла агульную кампазіцыю фасада. Быў уведзены глухі франтон па вышыні да ўзроўню карнізаў суседніх будынкаў і казыркі над вуглавымі балконамі верхняга паверху, што ў яшчэ большай ступені забяспечыла кампазіцыйную сувязь з суседнімі фасадамі.
Нацыянальная галерэя старадаўняга мастацтва
Нацыянальная галерэя старадаўняга мастацтва (Galleria Nazionale d'Arte Antica) — мастацкая галерэя ў Рыме, адна з самых маладых у Італіі.
У галерэі прадстаўлены карціны Караваджа («Юдзіф і Алаферн»), Гольбейна, Рафаэля («Фарнарына»), Пусэна, Цінтарэта, Тыцыяна, Гвіда Рэні, Рубенса, Мурылья і іншых мастакоў, а таксама мэбля, маёліка і фарфор.
Гарміш-Партэнкірхен
Гарміш-Партэнкірхен (Garmisch-Partenkirchen) — населены пункт, кірмашовы цэнтр і адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі ў Баварыі, Германія. Гарналыжны курорт. Пры колькасці насельніцтва 26 тыс. чалавек (2005) Гарміш-Партэнкірхен не мае фармальнага статусу горада.
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 206 км². На захадзе мяжуе з федэральнымі землямі Германіі, на ўсходзе — з аўстрыйскай зямлёй Ціроль. Горад знаходзіцца ў даліне, акружаны горнымі масівамі Баварскіх Альпаў. У непасрэднай блізкасці ад горада размяшчаецца найвышэйшая кропка Германіі — гара Цугшпітцэ. Праз горад працякае рака Лойзах (прыток Ізара, басейн Дуная). Гарміш-Партэнкірхен злучаны чыгункай з Мюнхенам і аўстрыйскім Ціролем, праз горы пракладзеная таксама аўтамабільная дарога да Мюнхена.
Значэнне
У Гарміш-Партэнкірхене размяшчаецца Еўрапейскі цэнтр вывучэння бяспекі імя Дж. Маршала (да 1993 — Рускі інстытут Арміі ЗША). Непадалёку ад Маршалаўскага цэнтра знаходзіцца Рэкрэацыйны цэнтр Міністэрства абароны ЗША «Edelweiss Lodge and Resort», дзе адпачываюць ваеннаслужачыя ЗША і іншых краін НАТА і члены іх сем’яў.
Гродзенскае благачынне
Гродзенскае благачынне, Гродзенская благачынная акруга — акруга ў Гродзенскай і Ваўкавыскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы горада Гродна Гродзенскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Аляксандр Велісейчык.
Аляксей Іванавіч Варанцоў
Аляксей Іванавіч Варанцоў (, Канатопскі павет, Чарнігаўская губерня — ) — беларускі савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч. Член КПСС з 1942 года.
Біяграфія
У 1939—1978 гадах загадчык аграхімічнай лабараторыі Касцюковіцкай МТС, загадчык аграхімічнай лабараторыі Церахоўскай МТС.
Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР 6-9-га скліканняў.
Канкрынка
Канкрынка — сяло ў Шартандзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Бектау. Код КАТА — 116841400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 228 чалавек (109 мужчын і 119 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 193 чалавекі (99 мужчын і 94 жанчыны).
Вужынецкі сельсавет
Вужыне́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Юравіцкага раёна Мазырскай акругі. Цэнтр — вёска Вужынец.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Юравіцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мазырскай акругі. 10 лістапада 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Крышыцкага сельсавета.
Кваліфікацыя да чэмпіянату свету па снукеры 2018
Кваліфікацыя да чэмпіянату свету па снукеры 2018 праходзіла з 11 па 18 красавіка 2018 года ў Англійскім інстытуце спорта у Шэфілдзе, Англія.
Трапезундская імперыя
Трапезундская імперыя — дзяржава (1204—1461) на паўночным усходзе Малой Азіі, са сталіцай у горадзе Трапезунд.
Трапезундская імперыя была створана пасля захопу Канстанцінопаля крыжакамі — удзельнікамі 4-га крыжовага паходу, пры распадзе Візантыйскай імперыі. У красавіку 1204 года ўнукі візантыйскага імператара Андроніка I Аляксей і Давыд Камніны, з дапамогай войскаў грузінскай царыцы Тамары — сваёй цёткі па кудзелі, занялі Трапезунд, а затым прыбярэжныя раёны з гарадамі Сіноп, Амастрыда, Іраклія.
Імператарам быў абвешчаны Аляксей (1204—1222), рэальна яму была падуладна ўсходняя частка імперыі з Трапезундам, а заходняй часткай валодаў Давыд. Імператары сталі звацца Вялікімі Камнінамі. У 1214 годзе Трапезундская імперыя страціла Іраклію і Амастрыду, заваяваныя Нікейскай імперыяй, і Сіноп, захоплены сельджукамі. Пад уладай Трапезундскай імперыі засталася вузкая прыбярэжная паласа ў межах візантыйскай фемы Халдыя, адрэзанай ад астатняй грэчаскай тэрыторыі; засялялі яе грэкі, грузіны і армяне. Адміністрацыйна імперыя першапачаткова дзялілася на тры банды (ваенныя акругі): Трапезунд, Мацука і Гемора на чале з дуксамі або «кефаламі» (галовамі, кіраўнікамі). У 14 стагоддзі было ўжо сем банд за кошт драбнення ранейшых акруг: Трыкомія, Трапезунд, Мацука, Палеамацука, Гемора, Сірмена, Рызеон і асобная фема Вялікая Лазія. Асноўнымі гарадамі-крэпасцямі імперыі апроч сталіцы былі Керасунт, Трыпалі, Ясоній, Месахалдыя і Лімніі.