cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міністэрства гандлю БССР
Міністэ́рства га́ндлю Белару́скай ССР было ўтворана ў 1946 годзе на базе Народнага камісарыята гандлю БССР, ажыццяўляла кіраўніцтва рознічным і аптовым гандлем, грамадскім харчаваннем у Беларусі.
Нітра
Нітра:
IC 4595
IC 4595 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Паўднёвы Трыкутнік.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксандр Валер’евіч Слесараў
Аляксандр Валер’евіч Слесараў (нар., Гомель) — беларускі гісторык царквы, рэлігіязнаўца і выкладчык. Кандыдат багаслоўя (2007), магістр сацыяльнай псіхалогіі (2019), доктар царкоўнай гісторыі (2022). Выконваючы абавязкі рэктара Мінскай духоўнай семінарыі (17 ліпеня — 29 верасня 2020).
Галоўны рэдактар царкоўна-Гістарычнага альманаха «ΧΡΟΝΟΣ» (з 2015 года). Адказны рэдактар навуковага часопіса «Працы Мінскай духоўнай акадэміі» (з 2012 года) і альманаха «Працы Камісіі па кананізацыі Беларускай Праваслаўнай Царквы» (з 2016 года). Галоўны рэдактар інфармацыйна-даведачнага партала «анты-раскол» (з 2009). Адзін з аўтараў «Праваслаўнай энцыклапедыі» і энцыклапедыі «Жыровічы: пад святым пакровам».
Біяграфія
• 1995—1999 гг. — навучаўся ў Гомельскім машынабудаўнічым тэхнікуме, па заканчэнні якога паступіў у Мінскую духоўную семінарыю;
• 2002 год — пачаў сістэматычна займацца вывучэннем гісторыі сучасных расколаў у памесных праваслаўных цэрквах;
• 2004 год — скончыў семінарыю першым у разрадным спісе паспяховасці і абараніў дыпломную працу на тэму «Старостильный раскол у Эладскай Праваслаўнай Царквы. Гісторыя ўзнікнення, развіццё і сучасны стан»;
• 2006 год — быў камандзіраваны ў Маскоўскую духоўную акадэмію на курсы інтэнсіўнага вывучэння новагрэцкай мовы ў аб’ёме 150 вучэбных гадзін;
• 2007 год — скончыў Мінскую духоўную акадэмію па першым разрадзе, і пад навуковым кіраўніцтвам епіскапа Брэсцкага і Кобрынскага Іаана (Хомы) абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата багаслоўя па тэме «Старастыльны раскол у гісторыі Памесных Праваслаўных Цэркваў XX ст.». Дадзеная дысертацыя стала выкарыстоўвацца ў Мінскай духоўнай акадэміі для выкладання расколоведения замест яго эе дыпломнай працы 2004 года. 2009 годзе значна пашыраны і дапрацаваны тэкст дысертацыі быў выдадзены ў выглядзе манаграфіі Круціцкім Патрыяршым падворкам і Таварыствам аматараў царкоўнай гісторыі ў серыі «Матэрыялы па гісторыі Царквы» (Кніга 44) пад назвай «Старастыльны раскол у гісторыі Праваслаўнай Царквы. (1924—2008)».
• у траўні 2009 года — запрошаны на пасаду выкладчыка прадмета расколоведения ў Ужгородскую украінскую багаслоўскую акадэмію імя святых Кірыла і Мяфодзія, з захаваннем пастаяннага месца працы ў Мінскай духоўнай семінарыі.
• 10 чэрвеня 2009 года для публікацыі даследчых напрацовак па праблеме сучасных царкоўных падзелаў адкрыў інфармацыйна-даведачны партал па расколоведению «анты-раскол» (anti-raskol.ru), дзе размясціў у агульнай складанасці больш за 150 нататак і артыкулаў гістарычнага, аналітычнага, навінавага, біяграфічнага і даведачнага характару па праблемах сучасных царкоўных падзелаў. Цэлы шэраг гэтых артыкулаў і нататак пасля быў перадрукаваны на іншых царкоўных сайтах.
• з 2010 года рэгулярна браў удзел у працы Камісіі па кананізацыі святых Беларускай Праваслаўнай Царквы, у 2012 годзе афіцыйна ўведзены ў склад камісіі.
• з лістапада 2010 года член рэдакцыйнай калегіі альманаха «Працы Камісіі па кананізацыі Беларускай Праваслаўнай Царквы».
• 25 жніўня 2011 года рашэннем педагагічнага савета Мінскай духоўнай семінарыі і Акадэміі курс «Раскалазнаўства» ўведзены ў навучальны план акадэміі, А А. У. Cлесараў стаў выкладчыкам адроджанай вучэбнай дысцыпліны. З 2013 года-дацэнт Мінскай духоўнай акадэміі. Загадчык кафедры царкоўнай гісторыі і царкоўна-практычных дысцыплін Мінскай духоўнай акадэміі.
• 2012 год — адказны рэдактар навуковага часопіса «Працы Мінскай духоўнай акадэміі».
• 2012—2017 гг. — галоўны рэдактар афіцыйнага сайта Мінскай духоўнай семінарыі (http://minds.by).
• 2 мая 2013 года распараджэннем Мітрапаліта Мінскага і Слуцкага Філарэта прызначаны членам Савета духоўна-адукацыйнага цэнтра Беларускай Праваслаўнай Царквы.
• 5 ліпеня 2013 года вызначэннем Сінода Беларускай Праваслаўнай Царквы ўключаны ў склад Савета па тэалагічнай адукацыі Беларускай Праваслаўнай Царквы.
• у студзені 2016 года прызначаны намеснікам старшыні камісіі па кананізацыі святых Беларускай Праваслаўнай Царквы.
• 2016 год — прайшоў навучанне па курсе павышэння кваліфікацыі выкладчыкаў царкоўнай гісторыі, арганізаванага навучальным камітэтам Рускай Праваслаўнай Царквы, у аб’ёме 20 гадзін.
• 27 сакавіка 2019 года з адзнакай скончыць Расійскі дзяржаўны сацыяльны універсітэт па кірунку падрыхтоўкі 030300.68 «псіхалогія», абараніўшы магістэрскі дысертацыю па сацыяльнай псіхалогіі па тэме « сацыяльна-псіхалагічныя асаблівасці ўзнікнення і развіцця ўнутрыканфесійных рэлігійных канфліктаў (на прыкладзе цэркваў візантыйскай традыцыі)».
• з 2019 года — дактарант Аб’яднанага доктарскага дысертацыйнага савета Маскоўскай, Санкт-Пецярбургскай і Мінскай духоўных акадэмій: тэма дысертацыі — «Царкоўнае жыццё беларускай эміграцыі ў 1944—1991 гг.: праблемы арганізацыі, юрысдыкцыйных супярэчнасцяў і расколаў» (навуковы кансультант-доктар гістарычных навук М.&nbsp;В.&nbsp;Шкароўскі).
Указам мітрапаліта Мінскага і Заслаўскага Паўла, Патрыяршага Экзарха ўсяе Беларусі, ад 17 ліпеня 2020 года прызначаны выконваючым абавязкі рэктара Мінскай духоўнай семінарыі. У перыяд выканання абавязкаў рэктара захоўвае пасаду прарэктара па навуковай рабоце Мінскіх Духоўных Акадэміі і семінарыі.
З 2020 года аспірант Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (спецыяльнасць 07.00.02 — Айчынная гісторыя (Гістарычныя навукі)).
21 снежня 2022 года прадставіў Аб’яднанаму доктарскаму дысертацыйнаму Савету Маскоўскай духоўнай акадэміі, Санкт-Пецярбургскай духоўнай акадэміі, Мінскай духоўнай акадэміі і Срэтэнскай духоўнай акадэміі дысертацыю «Царкоўнае жыццё беларускай эміграцыі ў 1944—1991 гг.: праблемы арганізацыі, юрысдыкцыйных супярэчнасцяў і расколаў». Па выніках тайнага галасавання акадэмічны доктарскі дысертацыйны савет прыняў аднагалоснае рашэнне аб прысуджэнні А. В. Слесараву вучонай ступені доктара царкоўнай гісторыі.
Забалаціўці
Забалаціўці (За́болотівці) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Каўпакі (Баранавіцкі раён)
Каўпакі́ (, Колпаки) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мілавідскага сельсавета. Размешчана за 42 км на паўднёвы захад ад Баранавіч, за 16 км ад чыгуначнай станцыі Лясная на лініі Баранавічы—Брэст. Насельніцтва 19 жыхароў, 13 гаспадарак (2005).
Гісторыя
У 1909 годзе ў Крывошынскай воласці Навагрудскага павета.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Дабромысленскай гміне Слонімскага павета Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў БССР.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Міхаіл Сцяпанавіч Міховіч
Міхаіл Сцяпанавіч Міховіч (нар. 1949) — беларускі ўрач траўматолаг-артапед. Заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь (2010).
Біяграфія
Пасля заканчэння Мотальскай сярэдняй школы (1966) Міхаіл Міховіч паступіў у Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут.
Праходзіў інтэрнатуру ў Магілёўскай гарадской бальніцы, дзе падаючага надзеі маладога спецыяліста ўгаварыў застацца загадчык аддзялення дзіцячай траўматалогіі і артапедыі Анатоль Міхайлавіч Сакалоўскі. Затым настаўнік, таленавіты ўрач-практык, з’язджае ў Мінск, а Міхаіл Міховіч узначальвае аддзяленне.
Міхаіл Сцяпанавіч аб’ездзіў усе вядомыя траўматалагічныя цэнтры СССР, а затым і спецыялізаваныя клінікі Германіі, Турцыі, Польшчы, Аўстрыі, Японіі, Італіі, ЗША. Са з’яўленнем інтэрнэту шукаў інфармацыю аб канферэнцыях і навучальных семінарах. Мае шматлікія публікацыі ў навуковых часопісах, даклады на міжнародных кангрэсах, з’ездах, сертыфікаты па стажыроўцы ў Германіі, ЗША, Японіі, Бельгіі, Польшчы, Італіі, Турцыі, Славакіі. Яго імя стала вядома ў міжнароднай супольнасці траўматолагаў.
Навуковая дзейнасць
М. С. Міховіч — аўтар і суаўтар больш за дзесяці вынаходак, метадычнага дапаможніка.
Узнагароды
Лаўрэат прэміі Магілёўскага аблвыканкама «Чалавек года», спецыяльнай прэміі гарвыканкама «Дасягненне». Занесены ў Кнігу Славы Магілёўшчыны па выніках 2010 года, узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі», Ганаровымі граматамі, яму прысвоена ганаровае званне «Заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь» (2010).
Міхаіл Жамчужны
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў 1955 годзе ў Віцебску, дзе працаваў у Тэхналагічным універсітэце (кандыдат тэхнічных навук, дацэнт, мае навуковыя манаграфіі і распрацоўкі). Кіраваў у ім лябараторыяй, якая займалася праблемамі прамысловай вытворчасці вадароду. У асабістым сэнсе адзначыўся тым, што першым у Беларусі зарэгістраваў самаробны аўтамабіль на альтэрнатыўным паліве. Аўтар шэрагу навуковых манаграфіяў і распрацовак.
Грамадская дзейнасць, рэпрэсіі
Падчас працы ва ўніверсітэце М. Жамчужнаму прапанавалі супрацоўнічаць з КДБ па справе супраць кіраўніка лабараторыі (даць паказанні супраць кіраўніцтва), але той адхіліў гэтую прапанову. У 2006 годзе супраць яго пачалі крымінальную справу, ініцыяваную, як сцвярджаюць праваабаронцы, КДБ. Яму прапаноўвалі даць паказанні супраць начальства, а калі ён адмовіўся, асудзілі на 5 гадоў за «крадзеж шляхам злоўжывання службовымі паўнамоцтвамі».
NGC 1979
NGC 1979 (іншыя абазначэнні — ESO 487-24, MCG -4-14-4, AM 0531-232, PGC 17452) — галактыка ў сузор’і Заяц.
Міхаіл Жамчужны
Грамадская дзейнасць, рэпрэсіі
Па вызваленьні ён заняўся абаронай правоў зняволеных. Стаў сябрам праваабарончай арганізацыі «Платформа», а пазней сузаснавальнікам новай арганізацыі «Платформа інавэйшн».
Другі раз яго арыштавалі ў 2015 годзе пасля таго, як асудзілі кіраўніка «Платформы інавэйшн» Андрэя Бандарэнку. 10 чэрвеня 2015 году Віцебскі абласны суд прызнаў яго вінаватым у падбухторванні да наўмыснага выдавання звестак, якія складаюць службовую таямніцу, незаконным набыцці сродкаў для сакрэтнага атрыманьня інфармацыі, а таксама ў даванні хабару. Паводле звестак праваабаронцаў, эпізоды злачыннай дзейнасці праводзіліся ў рамках аператыўнага эксперыменту пад кантролем КДБ дзеля выяўлення яго сувязі з замежнымі грамадзянамі. Праваабаронцы даводзяць, што дзейнасьць М. Жамчужнага не была скіраваная на атрыманне выгады, а папярэдняе следзтва і судовы разгляд справы супраць яго былі закрытымі і непразрыстымі. Прысуд яму назвалі неабгрунтаваным і палітычна матываваным.
NGC 1979
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Міхаіл Жамчужны
Грамадская дзейнасць, рэпрэсіі
Адбываў пакараньне ў калоніях Навасадаў, Івацэвіч і Горак. Шмат часу ў Горацкай калоніі асуджаны правёў у штрафным ізалятары і памяшканні камернага тыпу за, нібыта, непадпарадкаванне адміністрацыі. Свае дзеянні, са словаў ягонага адваката, аргументаваў жаданнем папярэдзіць пагрозу асабістай бяспецы, а таксама замахам на чалавечыя гонар і годнасць. Паводле яго, пагроза сыходзіла ад іншых асуджаных.
Стандартная бібліятэка ў C++
Стандартная бібліятэка ў C++ (C++ Standard Library — SL) — сукупнасць класаў і функцый мовы праграмавання C++. Гэтая сукупнасць адпавядае існым стандартам C++, першы з якіх быў прыняты ў 1998 годзе (C++98). У 2011 годзе быў распрацаваны стандарт C++11.
Герб Століна
Герб Століна — сімвал горада Століна. Герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь 25 снежня 1998 года № 33.
Апісанне
Працу па распрацоўцы герба узначальваў Столінскі раённы выканаўчы камітэт. Блакітнае поле шчыта паўтарае колер герба абласнога цэнтра (Брэста) і ва ўмоўнай форме перадае асаблівасць геаграфічнага размяшчэння горада — на тэрыторыі багатага на азёры і рэкі Палескага краю.
Цэнтральная фігура бусла на гербе падкрэслівае не толькі багацце і разнастайнасць фаўны птушак, якія жывуць у гэтым рэгіёне, але мае і больш глыбокі сэнс. Гэтыя птушкі ў антычнасці лічыліся сімвалам любові дзяцей да бацькоў, на Усходзе — даўгалецця. У паўночных краінах іх рэгулярныя вяртання вясной звязваліся са святам уваскрэсення. Ва ўсходніх славян буслы, якія прыносяць немаўлятаў, служаць знакам кахання і шчасця.
Залатая дубовая галіна ў дзюбе бусла, на думку стваральнікаў герба, павінна тлумачыцца як сімвал багацця і прыгажосці прыроды, росту і развіцця горада. Гэта цалкам адпавядае прынятаму ў міжнароднай эмблематыцы тлумачэнню дуба, а таксама яго каранёў, галін і пладоў, як сімвалаў неўміручасці і даўгавечнасці.
Герб Століна і палажэнне аб iм зацверджаны рашэннем Столінскага раённага выканаўчага камітэта ад 27 лістапада 1998 года № 786.
Настасся Захараўна Курносава
Настасся Захараўна Курносава (, в. Жыраспёры, зараз Партызанаўка, Віцебскі раён, Віцебская вобласць —, в. Партызанаўка, Віцебская вобласць) — работнік сельскай гаспадаркі, Герой Сацыялістычнай Працы.
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачала ў 1935 годзе паляводам у калгасе «Расія». З 1944 года — свінарка калгаса. Дэлегат ХХV з’езда КПСС.
NGC 1409
NGC 1409 (іншыя абазначэнні — UGC 2821, KCPG 93A, MCG 0-10-11, VV 729, ZWG 391.28, 3ZW 55, NPM1G -01.0133, PGC 13553) — лінзападобная галактыка (SB0) у сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Жураўлынка (Народыцкі раён)
Жураўлынка (Журавли́нка) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкая пасялковая абшчына.
Тала (камуна)
Тала (Talla) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арэца.
Насельніцтва складае 1170 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 19 чал./км². Займае плошчу 60 км². Паштовы індэкс — 52010. Тэлефонны код — 0575.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Паенчна
Паенчна (Pajęczno) — горад у Польшчы, размешчаны за 95 на паўднёвы захад ад Лодзі і за 200 км на паўднёвы захад ад Варшавы. Адміністрацыйны цэнтр Паянчанскага павета Лодзьскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Паенчна. Займае плошчу 20,23 км². Насельніцтва 6,8 тыс. чалавек.
Баламбер
Баламбер (Balamber) — цар гунаў другой паловы IV стагоддзя.
Электрычныя скаты
Электрычныя скаты (Torpediniformes) — атрад храстковых рыб, у якіх па баках размешчаны ныркападобныя электрычныя органы. У іх аднак адсутнічаюць слабыя электрычныя органы, што ёсць у сямейства ромбавых па абодва бакі хваста. Галава і тулаве ўтвараюць дыскападобную форму. Адносна кароткі хвост мае хваставы плаўнік, а таксама да двух верхніх плаўнікоў. У атрадзе — 4 сямейства і 69 відаў. Электрычныя скаты вядомыя сваёй здольнасцю вырабляць электрычны зарад, напружанне якога (у залежнасці ад віду) ад 8 да 220 вольт. Скаты выкарыстоўваюць яго для абароны і могуць аглушыць ворага.
Баламбер
Баламбер згадваецца толькі ў гісторыка Іардана у яго працы «Гетыка». Ён расказвае, што Баламбер з войскам напаў на остготаў і неўзабаве скарыў іх. Сярод прычын гэтага нападу Іардан называе вестку пра раненне караля остготаў Германарыха і ўкрыжаванне Віцімірам караля антаў Божа з сынамі і сямюдзесяццю старэйшынамі.
Аднак па думцы Е. Ч. Скржынскай, звесткі пра Баламбера здаюцца гістарычна малаімавернымі, бо ёсць сур'ёзныя разыходжанні з аповедам «Рымскай гісторыі» Аміяна Марцэліна.
Мцхета
Мцхета (მცხეთა) — горад у Грузіі, цэнтр краю Мцхета-Мтыянеты. Размешчаны за некалькі кіламетраў на поўнач ад Тбілісі. Насельніцтва на 2014 год — 7940 чалавек.
Антычная сталіца Грузіі, яе культурныя помнікі з 2005 года ўваходзяць у Спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя
Паводле археалагічных раскопак, горад існуе прынамсі 3000 гадоў. На працягу 1000 гадоў, да VI стагоддзя н. э. Мцхета была сталіцай царства Іберыі і важным гандлёвым цэнтрам на Шоўкавым шляху.
NGC 1983
NGC 1983 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC133) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Rovio Entertainment
Rovio Entertainment Ltd або Rovio — фінскі распрацоўшчык камп’ютарных гульняў з офісам ў Эспаа.
Кампанія заснавана ў 2003 годзе як студыя распрацоўкі мабільных гульняў Relude, а ў 2005 годзе перайменавана ў Rovio. Кампанія найбольш вядома сваёй гульнявой франшызай Angry Birds. Уся прадукцыя Rovio выдадзена фірмай Activision.
Гісторыя
Спачатку кампанія распрацоўвала гульні для платформы J2ME. Гэта былі хардкорныя гульні з элементамі гвалту і жахаў, а таксама гонкі і шутары. У асноўным кампанія распрацоўвала гульні для буйных выдаўцоў, у прыватнасці гульні Burnout, Need for Speed, SWAT. У студзені 2005 года Relude атрымала першы раўнд інвестыцый, і кампанія змяніла сваю назву на Rovio Mobile. У снежні 2009 года Rovio выпусціла гульню Angry Birds — аркаду для iPhone. З тых часоў серыя гульняў сумарна была запампаваная больш за мільярд раз, 25 % з якіх прыпадае на платныя версіі. Angry Birds стала самай прадаванай гульнёй у App Store.
Нітра (горад)
Нітра (Nitra, Neutra) — горад на захадзе Славакіі і адміністрацыйны цэнтр Нітранскага края, стаіць на рацэ Нітры. Насельніцтва горада складае амаль 85 тысяч чалавек.
Гісторыя
У канцы V стагоддзя на тэрыторыі Нітры ўпершыню з'яўляюцца славяне. У VII стагоддзі тэрыторыя была часткай імперыі Само, потым было створана Нітранскае княства, якое пазней стала часткай Вялікай Маравіі. Менавіта Нітра лічыцца калыскай славацкага хрысціянства, бо, як лічыцца, у 829—833 гадах паганец Прыбіна заклікаў сюды зальцбургскага архіепіскапа, каб той асвяціў царкву. Тут і спыняліся Кірыл і Мяфодзій. Пасля паражэння Вялікай Маравіі Нітра адыйшла да Венгерскага каралеўства, дзе стала цэнтрам жупы.
У 1248 годзе Нітра стала свабодным каралеўскім горадам, яна належала да ліку самых заможных гарадоў Венгрыі. У XIX стагоддзі тут жыло больш за 10 тысяч жыхароў. У складзе Чэхаславакіі Нітра зноў стала цэнтрам жупы. На сёння Нітра важны прамысловы цэнтр заходняй Славакіі.
Скаты
Скаты (Batoidea) — надатрад (падклас) пласцінашчэлепавых храстковых рыб. Змяшчае 5 атрадаў і каля 15 сямействаў.
Апісанне
Даўжыня ад некалькіх сантыметраў да 7 м, маса ла 2,5 т. Цела плазаватае, шырокае, дыска- або ромбапалобнае. Верхні бок у скатаў прыстасаваны па расфарбоўцы да той ці іншай жыццёвай прасторы і можа вар'іравацца ад светла-пясчанай да чорнай. На верхнім боку размешчаны вочы і адтуліны, у якія пранікае вада для дыхання. Скура голая або ўкрыта шыпамі. Зубы шыпападобныя ці пляскатыя, закругленыя. Пашча, ноздры і пяць пар шчэлепаў знаходзяцца на плоскім і, як правіла, светлым брушным боку.
Грудныя плаўнікі вялікія, іх краі зрошчаны з бакамі галавы і тулава. Спінныя плаўнікі на хвасце або адсутнічаюць. Хвост бізунападобнай формы. Хвастаколападобныя маюць калючыя хваставыя шыпы з яданоснай залозай, гнюсападобныя — электрычныя органы па баках цела (за што атрымалі назву электрычныя скаты).
Адным з найбольш вядомых відаў скатаў з'яўляецца манта (Manta birostris). Вялікіх памераў дасягаюць скаты з сямейства арляковых, чый размах крылаў можа дасягаць 2,5 метра, а даўжыня — да пяці метраў; а таксама скаты з сямейства хвастаколавых, які дасягае 2,1 метра ў шырыню і да 5,5 метраў у даўжыню.
Пашырэнне
Адрозніваецца 5 атрадаў, 14-16 сямействаў, каля 50 родаў, 350 відаў. Пашыраны ў акіянах, трапляюцца на мелкаводдзі і да глыбіні 2700 м, ёсць прэснаводныя (у басейне р. Амазонка і інш.).
Асаблівасці біялогіі
Прыдонныя рыбы, акрамя мантавых і хвастаколавых, якія жывуць у тоўшчы вады. Большасць скатаў жыве ў марской вадзе, аднак існуе і некалькі прэснаводных відаў (матора і інш.)
Бентафагі і драпежнікі. Харчуецца малюскамі, ракамі і ігласкурымі. Пелагічныя віды харчуюцца планктонам і дробнай рыбай.
Жывародныя і яйцажывпродныя; ромбаскатападобныя адкладваюць яйцы.
Промысел
Аб'екты промыслу.
Ахотны рад (станцыя метро)
«Ахотны рад» — станцыя Сакольніцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана паміж станцыямі «Лубянка» і «Бібліятэка імя Леніна». Знаходзіцца на тэрыторыі Цвярскога раёна Цэнтральнай адміністрацыйнай акругі Масквы. «Ахотны рад» — найбліжэйшая да Краснай плошчы станцыя метро.
Гісторыя і паходжанне назвы
Да сакавіка 1938 года ад станцыі дзеяў відэлечны рух (у суадносінах 1:1) у кірунку станцый «Бібліятэка імя Леніна» і «Камінтэрн» (цяпер «Аляксандраўскі сад»). Пасля аддзялення Арбацкага радыуса ў самастойную лінію тунэль да «Аляксандраўскага сада» (у той час гэта станцыя звалася «Камінтэрн», 24 снежня 1946 года стала «Калінінскай») выкарыстоўваўся для службовых мэт. Пры будаванні гандлёвага цэнтра пад Манежнай плошчай у сярэдзіне 1990-х гадоў тунэль быў напалову засыпаны (быў разабраны адзін шлях, які раней служыў для руху ад «Аляксандраўскага саду», другі захаваўся).
Падземны пераход на станцыю «Тэатральная» быў адкрыты 30 снежня 1944 года, раней пераход ужыццяўляўся толькі праз агульны вестыбюль.
29 лістапада 1959 года быў пабудаваны выхад са станцыі ў адзін з першых падземных пераходаў у Маскве (пад Ахотным радам).
7 лістапада 1974 года адкрыўся другі пераходны калідор на станцыю «Тэатральная», з гэтага моманту кожны з калідораў працуе на пераход толькі ў адзін бок.
Галоўнакамандуючы
Галоўнакамандуючы — вышэйшая ваенная пасада на якім-небудзь тэатры ваенных дзеянняў або стратэгічным напрамку (рэгіёне), а таксама ў асобных відах Узброеных сіл многіх краін.
У мінулым галоўнакамандуючыя прызначаліся для кіраўніцтва ўсёй дзеючай арміяй. Падчас Першай сусветнай вайны былі галоўнакамандуючыя французскай і англійскай арміямі, галоўнакамандуючы Усходнім фронтам ў Германіі, галоўнакамандуючыя Паўночным, Заходнім, Паўночна-Заходнім, Паўднёва-Заходнім і Каўказскага фронту ў Расіі. У гэты перыяд галоўнакамандуючыя ў рускай і нямецкай войсках падпарадкоўваліся вярхоўнаму галоўнакамандуючаму, а ў англійскай і французскай войсках — сваім урадам праз генштабы і, акрамя таго, аб'яднанаму саюзнаму камандаванню.
Перад Другой сусветнай вайной ва ўзброеных сілах шэрагу краін для кіраўніцтва сухапутнымі войскамі, ваенна-паветранымі і ваенна-марскімі сіламі прызначаліся галоўнакамандуючыя гэтымі відамі ўзброеных сіл. Ва ўзброеных сілах нацысцкай Германіі былі створаны 3 самастойныя галоўнакамандаванні на чале з галоўнакамандуючымі (сухапутных войскаў — ОКХ, ВПС — ОКБ і ваенна-марскіх сіл — ОКМ). Падчас Другой сусветнай вайны ЗША мелі галоўнакамандуючых ціхаакіянскімі ваенна-марскімі сіламі і галоўнакамандуючага аб'яднанымі саюзнымі сіламі на Еўрапейскім ТВД.
У Савецкіх ўзброеных сілах галоўнакамандуючыя былі на Паўночна-Заходнім, Заходнім, Паўднёва-Заходняй (ліпень 1941 — май 1942), Паўночна-Каўказскім (красавік — май 1942) напрамках і на Далёкім Усходзе (1945). Да распаду Савецкага Саюза меліся галоўнакамандуючыя відамі ўзброеных сіл, а таксама галоўнакамандуючыя Групай савецкіх войскаў у Германіі. Кіраванне аб'яднанымі ўзброенымі сіламі краін — удзельніц Варшаўскага дагавора ажыццяўлялі галоўнакамандуючыя гэтымі сіламі. З 1955 па 1991 існавала пасада галоўнакамандуючага Аб'яднанымі Узброенымі сіламі краін Варшаўскага дагавора.
Пасады галоўнакамандуючага існуюць таксама ў аб'яднаных узброеных сілах краін НАТА. Дарэчы існуе галоўнакамандуючы аб'яднанымі Узброенымі сіламі НАТА.
Вірус табачнай мазаікі
Вірус табачнай мазаікі (Tobacco mosaic virus, TMV) — РНК-вірус, які заражае расліны роду і іншых прадстаўнікоў сямейства. Першы вядомы вірус, адкрыты ў 1892 годзе Дзмітрыем Іваноўскім. У адрозненне ад многіх вірусаў раслін, TMV паспяхова размнажаецца ў культурах, што палягчае працу з гэтым аб’ектам. TMV — адзін з найбольш дасканала вывучаных раслінных вірусаў.
Вірус табачнай мазаікі характарызуецца вінтавой сіметрыяй. Яго падобныя на 15-18 цвёрдых полых палачак памерам 15-18×300 нм, капсід складаецца з 2130 аднолькавых бялкоў. Геном прадстаўлены адналанцуговай (+) РНК.
Гісторыя адкрыцця
У 1886 г. дацкі навуковец паказаў, што табачная мазаічная хвароба перадаецца з адной расліны на іншую. У 1892 годзе расійскі батанік Дзмітрый Іваноўскі паспрабаваў ізаляваць узбуджальніка хваробы. Ён паказаў, што экстракт з хворай расліны захоўвае інфекцыйныя ўласцівасці нават пасля праходжання праз керамічны фільтр з порамі, у якіх затрымліваецца найменшая з вядомых на той час бактэрый. Так былі выяўлены вірус табачнай мазаікі і вірусы наогул. Аднак Іваноўскі выказаў здагадку, што інфекцыйныя ўласцівасці соку могуць быць звязаны з наяўнасцю пэўнага таксіну.
Далейшыя даследаванні, у тым ліку даследаванні Марціна Беерынка ў 1898—1900 гадах, дазволілі ў поўнай меры ацаніць значэнне адкрыцця Іваноўскага. Ён заўважыў, што ўзбуджальнік табачнай мазаікі распаўсюджваецца толькі ў жывых клетках, але можа захоўвацца ў высушаным стане доўгі час. Менавіта Беерынк пачаў вучэнне пра вірусы, якіх ён назваў «contagium vivum fluidum»  — жывыя растваральныя мікробы.
У 1935 годзе Уэндэл Стэнлі нарэшце прадэманстраваў, што вірус табачнай мазаікі не з’яўляецца вадкасцю, але існуе ў выглядзе дробных часціц, якія, аднак, дзіўна адрозніваюцца ад іншых мікраарганізмаў тым, што яны могуць крышталізавацца як хімікаты з-за прастаты і аднастайнасці структуры. У 1930-я гады электронныя мікраскопы таксама выкарыстоўваліся для вывучэння біялагічных аб’ектаў. Першая электронная мікраграфія TMV была апублікаваная ў 1939 годзе.
Будова вірыёна
Вірус табачнай мазаікі — адзін з тыповых прадстаўнікоў вялікага класа вірусаў з вінтавой сіметрыяй. Яго часціцы маюць форму цвёрдых полых палачак памерам 15-18 × 300 нм і складаюцца з бялковых пратамераў і РНК. Бялкі спіралі, утвараючы ўсяго 130 абаротаў у 23 ангстрэмы. У агульнай складанасці капсід змяшчае 2130 пратамераў, кожны з даўжынёй 158 амінакіслотных рэшткаў. Асноўная функцыя капсіду  — абарона  віруса   — адналанцуговая малекула РНК, якая апускаецца ў бялок бліжэй да ўнутранай паверхні «палачкі» і паўтарае этапы спіралі бялку.
Геном TMV
Як і ў большасці раслінных вірусаў, ген TMV прадстаўлены адным ланцужком (+) РНК (кадуючай, з якой можа ісці трансляцыя) з 6,4 тысячы нуклеатыдаў, якая кадуе чатыры гена (два гена полімеразы, ген бялкоў-пратамераў, і ген бялок, неабходны для руху праз ). 5'-канец гэтай РНК змяшчае, 3'-канец мае ярка выяўленую , але без паслядоўнасцей.
Жыццёвы цыкл
Паколькі капсід TMV складаецца толькі з аднаго тыпу бялку, які самаадвольна звязваецца з ачышчанай віруснай РНК, зборка часціц TMV была падрабязна вывучана. Працэс пачынаецца з фарміравання плоскіх двухслаёвых дыскаў, па 17 бялкоў у кожным крузе, адзін з такіх дыскаў далучаецца да секцыі OAS (origin of assembly) віруснай РНК, размешчанай паміж 5444 і 5518 нуклеатыдам. Пры гэтым дыск пераходзіць у форму якая змяшчае 16,3 бялку ў кожным крузе. Пасля ў структуру дадаюцца новыя і новыя дыскі, якія суправаджаюцца зменай іх канфармацыі. РНК, такім чынам, праходзіць праз канал у цэнтры паліцы, і па меры росту яна ўстаўляецца ў спіраль.
Інфекцыя
TMV вельмі ўстойлівы і можа захоўвацца некалькі гадоў у цыгарэтах, вырабленых з хворага лісця. Гэты вірус можа распаўсюджвацца ветрам ці жывёламі і трапляе ў расліну праз пашкоджаныя ўчасткі. У клетках, заражаных TMV, вірусныя часціцы назапашваюцца ў вялікай колькасці і могуць утвараць скапленні, бачныя нават пад аптычным мікраскопам. У гэтых клетках хларапласты таксама дэградуюць, і ўтварэнне новых інгібіруецца. Арганізмам расліны TMV можа рухацца з сокам флаэмы, а паміж асобнымі клеткамі — вельмі павольна (~ 1  мм у дзень) праз, пры якіх яму дапамагаюць адмысловы бялок.
IC 4596
IC 4596 — галактыка тыпу SBab ў сузор’і Скарпіён.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
S.T.A.L.K.E.R.
S.T.A.L.K.E.R. — брэнд, які належыць украінскай кампаніі GSC Game World, назва выдуманага сусвету, які створаны на аснове аповесці «Пікнік на абочыне» братоў Стругацкіх і рэальнай Чарнобыльскай зоны.
Свет «S.T.A.L.K.E.R.» фарміруе серыя з некалькі камп’ютарных гульняў, серыя літаратурных твораў, серыя коміксаў, конкурсы і мерапрыемствы.
Кавары
Кавары (Kowary, Schmiedeberg) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы на мяжы з Чэхіяй, размешчаны за 460 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 110 км на паўднёвы захад ад Вроцлава. Уваходзіць у склад Еленягурскага павета Ніжнесілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Займае плошчу 37,39 км². Насельніцтва 11,1 тыс. чалавек.
Заводнэ
Заводнэ (Заво́дне) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкая пасялковая абшчына.
Гісторыя
Упершыню фіксуецца на карце 1939 гады.
З прычыны Чарнобыльскай катастрофы 1986 году вёска ўвайшла ў зону безумоўнага (абавязковага) адсялення.
Траецкая вуліца (Наваполацк)
Траецкая вуліца (, Троецкая улица) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўднёва-ўсходняй частцы горада ў раёне катэджнай забудовы (т.зв. пасёлак «Паліміраўскі») на поўдзень ад 8-га мікрараёна. Цягнецца з поўначы на поўдзень амаль ад вуліцы Маладзёжнай у бок мясцовай дарогі, якая спалучае Наваполацк з рэспубліканскай аўтадарогай Полацк — Глыбокае — граніца Літвы. Узнікла ў 1990-х — пачатку 2000-х гадоў у выніку актыўнага будаўніцтва заводам «Палімір» для сваіх супрацоўнікаў двухпавярховых блакаваных панэльных дамоў сядзібнага тыпу на дзве сям’і. Дамы мелі люстэркавае планаванне і ўваходы з процілеглых бакоў дома. Працягласць вуліцы складае каля 1 км. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца.
NGC 1984
NGC 1984 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC132) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Закусылы
Закусылы (Закуси́ли) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкая пасялковая абшчына.
Скаты-матылькі
Гімнуравыя (Gymnuridae) або Скаты-матылькі — сямейства скатаў. Да гімнуравых адносяцца 14 відаў, што дзеляцца на два роды. Абодва роды адрозніваюцца адзін ад аднаго, што ў прадстаўнікоў роду этаплатэі на хвасце маецца спіны плаўнік. У цэлым, хвост гімнуравых па параўнанні з хвастамі іншых скатаў вельмі кароткі. Гімнуравыя мігруюць уздоўж узбярэжжаў цёплых мораў, а таксама часам заплывают ў вусці рэк.
Гімнуравыя — даволі буйныя скаты. Большасць відаў дасягае размаху крылаў ад 1,5 да 2,5 м, Атлантычныя скаты-матылькі (Gymnura altavela) могуць дасягаць нават 4 м.
IC 4597
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікалай Міхайлавіч Зуеў
Мікалай Міхайлавіч Зуеў (нар., Крычаў, Магілёўская вобласць, Беларусь) — беларускі матэматык, педагог. Кандыдат фізіка-матэматычных навук.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт у 1969 годзе. Скончыў аспірантуру ў Маскоўскім дзяржаўным універсітэце ў 1973 годзе. Кандыдат фізіка-матэматычных навук (1976).
Сярод навуковых інтарэсаў — задачы тэорыі імавернасцей і фінансавай матэматыкі.
Яўграф Іосіфавіч Бельскі
Яўграф Іосіфавіч Бельскі (, Мінск — ) — беларускі вучоны ў галіне матэрыялазнаўства. Доктар тэхнічных навук (1974), прафесар (1975). Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР (1980).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі авіяцыйны інстытут у 1948 годзе. У 1948—1951, 1953—1956 гг. і з 1962 г. у Беларускім політэхнічным інстытуце, з 1977 года загадчык кафедры матэрыялазнаўства і ліцейнай вытворчасці. У 1956—1962 гг. загадчык кафедры прамысловасці Мінскай вышэйшай партыйнай школы.
Залісся (Народыцкі раён)
Залісся (Залі́сся) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкая пасялковая абшчына.
Бяляеў
Бяляеў — распаўсюджанае рускае прозвішча.
Ландштурм
Ландштурм (Landsturm) — рэзерв узброеных сіл, які склікаецца толькі на час вайны, мае дапаможнае значэнне і складаецца з асоб, якія адбылітэрмін службы пад сцягамі і ў запасе або па якіх-небудзь прычынах вызваленых ад службы ў пастаянных войсках, але фізічна прыдатных да ваеннай справы.
Ландштурм у Германіі і Аўстрыі адпавядаў апалчэнню ў Расіі.
Узрост
Абавязку службы ў ландштурме падлягала мужчынскае насельніцтва наступнага ўзросту:
Від узброеных сіл
Від узброеных сіл (Від УС) — фарміраванні ва ўзброеных сілах той ці іншай дзяржавы дзеючыя (прызначаны для вядзення ваенных дзеянняў) у тым ці іншым асяроддзі як то: зямля, вада, паветра (космас) і інфармацыйная прастора, гэта значыць у вызначанай сферы (на сушы, на моры (акіяне), у паветранай і касмічнай прасторы) магчыма камбінацыя сфер ужывання. Кожны від УС адрозніваецца родамі войскаў (сіл), іх колькасным складам, асноўным узбраеннем, стратэгіяй, аператыўным мастацтвам і тактыкай ужывання (спосабам вядзення ваенных дзеянняў), арганізацыяй, камплектаваннем, навучаннем, праходжанне службы асабовым складам і забеспячэннем.
Камандуюць відам УС галоўнакамандуючы (Галаўкам).
Гісторыя
У вядучых дзяржавах свету ўзброеныя сілы падзяляюцца на віды УС, імі як правіла з'яўляюцца сухапутныя войскі (войска, армія, сухапутныя сілы), паветраныя сілы (флот, ваенна-паветраныя сілы) і ваенны флот (ваенна-марскі флот/армада/ваенна-марскія сілы). Шэраг дзяржаў будуе свае узброеных сіл як карпусы — корпус марской пяхоты (ЗША), транспартны і гэтак далей. Як від узброеных сіл можа таксама з'яўляцца Берагавая ахова (Берагавая ахова ЗША) (у многіх дзяржавах з'яўляецца ваенізаваным грамадзянскім органам). Галоўным чынам структура УС дзяржаў уключаюць тры традыцыйныя віды: СВ, ВПС і ВМФ.
Тыпы
Бываюць:
Паддэмбіцы
Паддэмбіцы (Poddębice) — горад у Польшчы, размешчаны за 40 на паўночны захад ад Лодзі і за 160 км на захад ад Варшавы. Адміністрацыйны цэнтр Паддэмбіцкага павета Лодзьскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Паддэмбіцы. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 5,89 км². Насельніцтва 7,7 тыс. чалавек.
NGC 1985
NGC 1985 (іншае абазначэнне — PK 176+0.1) — адбівальная туманнасць у сузор’і Вознік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4598
IC 4598 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Скарпіён.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Карная псіхіятрыя
Тэрмін «карная псіхіятрыя» быў распаўсюджаны ў асяроддзі праваабаронцаў.
Як адзначае псіхіятр, прэзідэнт Асацыяцыі псіхіятраў Украіны, былы дысідэнт і палітвязень Сямён Глузман, злоўжываннем псіхіятрыяй, у тым ліку і ў палітычных мэтах, з’яўляецца, у прыватнасці, наўмысная экскульпацыя грамадзян, якія па сваім псіхічным стане не маюць патрэбы ані ў псіхіятрычных мерах абмежавання, ані ў псіхіятрычным лячэнні.
Юрый Савенка мяркуе, што «карная псіхіятрыя — гэта не нейкі асобы прадмет, не нейкая асобая псіхіятрыя, а з’ява, якая ўзнікае ў таталітарных краінах з многімі дастасоўнымі навукамі, якія ў многіх выпадках вымушаны абслугоўваць злачынны рэжым».
Расійскі праваабаронца Аляксандр Падрабінек у кнізе «Карная медыцына» піша, што «…карная медыцына — прылада барацьбы з іншадумцамі, якіх немагчыма рэпрэсаваць на падставе закона за тое, што яны мысляць іначай, чым гэта прадпісана».
ЗША
У XIX стагоддзі некаторыя амерыканскія псіхіятры імкнуліся дыягнаставаць у чарнаскурых рабоў так званую «драпетаманію» — нібыта існае псіхічнае захворванне, якое схіляла рабоў да ўцёкаў, і «Dysaethesia Aethiopica» — «захворванне», якое схіляла да таго, каб ламаць, знішчаць плён сваёй працы, адмаўляцца працаваць, і да непаслухмянасці, дзёрзкасці. Менавіта сацыяльна-палітычныя абставіны, пры якіх адна сацыяльная група дамінавала над іншай, абумоўлівалі такую сітуацыю, пры якой актывісты падпарадкаванай групы лічыліся «хворымі» і «тымі, хто патрабуе лячэння».
Паводле меркавання амерыканскага ўрача Сэмюэла Картрайта, прычынай уцёкаў рабоў з’яўлялася «такая самая хвароба розума, як і пры любых іншых відах псіхічных парушэнняў». Для Картрайта і для іншых абаронцаў рабства любы чарнаскуры раб, які спрабаваў уцячы, з’яўляўся «вар’ятам». У якасці аднаго з «лячэбных сродкаў» пры «драпетаманіі» прадпісвалася адсячэнне вялікіх пальцаў ног, пасля чаго ўцёкі ставалі фізічна немагчымымі. Да асноўных сімптомаў Dysaethesia Aethiopica Картрайт адносіў частковую неадчувальнасць скуры і «такую моцную слабасць інтэлектуальных здольнасцей, нібыта чалавек знаходзіцца ў паўсне». У якасці «лячэбных мер» ён прапаноўваў лупцаванне, а таксама працягненне чарнаскурых да цяжкай працы.
У ХХ стагоддзі ў ЗША былі выпадкі змяшчэння палітычных іншадумцаў на прымусовае лячэнне. Напрыклад, у 1927 годзе Аўрора Д’Анжэла была накіравана ў псіхіятрычную бальніцу на экспертызу пасля таго, як яна прыняла удзел у мітынгу ў падтрымку Сака і Ванцэці.
Кленан Вашынгтон Кінг, пастар і выкладчык (пазней — кандыдат на пасаду прэзідэнта ЗША ), які марна спрабаваў паступіць у прызначаны выключна для белых універсітэт у Місісіпі і пераадолець тым самым расавы бар’ер, 5 чэрвеня 1958 года быў накіраваны ў псіхіятрычную ўстанову паліцэйскімі пад маркай яго патэнцыйнай небяспечнасці. Пасля побыту ў псіхіятрычнай клініцы камісія, якая складалася з 27 урачоў, прызнала яго псіхічна здаровым.
У 2000-я гады адзначалася выкарыстанне псіхіятрычных сродкаў пры допытах у ваенных амерыканскіх турмах, якое парушала прынцыпы медыцынскай этыкі.
У 2006 годзе была апублікавана кніга канадскага псіхіятра Колина А. Роса пад назвай «Дактары ЦРУ: Парушэнні правоў чалавека амерыканскімі псіхіятрамі». У кнізе прадстаўлены доказы (заснаваныя на 15 000 старонак дакументаў, атрыманых ад ЦРУ дзякуючы Закону аб свабодзе інфармацыі) таго, што цягам апошніх 65 год да выхаду кнігі мелі месца шырока распаўсюджаныя парушэнні правоў чалавека з боку амерыканскіх псіхіятраў.
У 2010 годзе выйшла кніга псіхіятра Джонатана Мецла «Пратэст як псіхоз: як шызафрэнія стала хваробай чорных». У кнізе сцвярджаецца, што тэндэнцыя звязваць расавую прыналежнасць і вар’яцтва захавалася з часоў дыягназа «драпетаманія» да ХХ стагоддзя. У другой палове ХХ стагоддзя ў папулярнай культуры, сродках масавай інфармацыі і ў навуковых часопісах афраамерыканцы сталі асацыявацца з праблемай шызафрэніі і з уяўленнем аб агрэсіі, абумоўленай вар’яцтвам.
Дж. Мецл адзначыў таксама, што тэрмін «пратэст як псіхоз» быў выкарыстаны ў псіхіятрычнай літаратуры ў 1960-я гады для пазначэння афраамерыканцаў, якія прымалі ўдзел у руху за грамадзянскія правы, як вар’ятаў. Гэта быў спосаб паталагізаваць грамадзянскі пратэст. З падачы ФБР многія прадстаўнікі грамадскага руху, у прыватнасці Малкальм Ікс і Роберт Уільямс, атрымалі дыягназ «шызафрэнія».
Германія
Злоўжыванні псіхіятрыяй у палітычных мэтах былі складовай часткай злачынстваў, якія здзяйсняліся пры нацыянал-сацыялісцкім рэжыме ў Германіі ў дачыненні як да псіхічнахворых, так і да здаровых. Да палітычных злоўжыванняў псіхіятрыяй адносяць масавую стэрылізацыю (якой падвергліся 300 000 чалавек) і масавыя забойствы пацыентаў у нацысцкай Германіі. Забойствы пацыентаў псіхіятрычных бальніц праводзіліся таксама і на акупаваных нацысцкай Германіяй тэрыторыях, у тым ліку ў Беларусі.
Праграма эўтаназіі «Т-4», створаная ў нацысцкай Германіі на аснове еўгенікі 1920-х гадоў, прадугледжвала «ачышчэнне» «арийской расы» ад так званых «непаўнавартасных элементаў», перадусім пацыентаў псіхіятрычных клінік. Колькасць забітых на момант фармальнага закрыцця аперацыі (1941 год) склала 70 тысяч чалавек. Нават пасля фармальнага заканчэння праграмы, з 1942 па 1945 год масавыя забойствы працягвалі здзяйсняцца: так, тысячы пацыентаў памерлі ў выніку ўвядзення скопаламіна; каля мільёна чалавек загінула ад голада.
Ад самага пачатку расавая прыналежнасць была адным з крытэраў адбору ахвяр. Сістэматычнае забойства яўрэйскіх пацыентаў у газавых камерах Праграмы забіцця «Т-4», якое ажыццяўлялася з лета 1940 года, з’явілася першым актам генацыду еўрапейскіх яўрэяў. Пасля жніўня 1941 году апошнія з яўрэйскіх пацыентаў, якія знаходзіліся на той момант у клініцы Бенторф-Сайн пад г. Нойвид, былі накіраваны на ўсход у лагеры смерці.
СССР
Сістэматычныя злоўжыванні псіхіятрыяй у палітычных мэтах мелі месца ў СССР. У першыя гады існавання савецкай дзяржавы выпадкі выкарыстання псіхіятрыі ў палітычных мэтах былі адзінкавымі, нашмат больш часты характар яны набылі ў 1930—50-я гады , аднак толькі ў 1960-х гадах псіхіятрыя стала адным з галоўных інструментаў рэпрэсій у Савецкім Саюзе. Аналіз канкрэтных выпадкаў псіхіятрычнага рэпрэсавання іншадумцаў паказвае, што дыягнастычнымі «маскамі», якія выкарыстоўваліся ў рэпрэсіўных мэтах, часцей за ўсё з’яўляліся «сутяжно-паранойяльное развитие личности» і «вялотекущая шизофрения». Многія выпадкі шпіталізацыі палітычных зняволеных былі добра задакументаваныя. У прыватнасці, такога рода рэпрэсіям падвяргаліся актывісты-праваабаронцы, прадстаўнікі нацыянальных рухаў, грамадзяне, якія імкнуліся да эміграцыі з СССР, рэлігійныя іншадумцы  , удзельнікі неафіцыйных групаў, якія спрабавалі адстойваць свае працоўныя правы , і асобы, якія адстойвалі іх самі-адны. Нярэдка вязні сумлення апыналіся ў псіхіятрычных бальніцах па такім прычынам, як адмова вернікаў ад службы ў войску, незаконны пераход мяжы, сфальсіфікаваныя крымінальныя абвінавачанні ды інш. У псіхіятрычныя бальніцы нярэдка накіроўвалі і асоб, якія звярталіся са скаргамі на бюракратызм і тыя ці іншыя злоўжыванні мясцовых уладаў у вышэйшыя органы дзяржаўнай улады: Цэнтральны Камітэт КПСС, Прэзідыум Вярхоўнага Савета СССР, Савет Міністраў СССР.
Двойчы на год людзі, якія стаялі на псіхіятрычным уліку, недобраахвотна шпіталізаваліся ў псіхіятрычныя стацыянары не паводле медычных паказанняў, а паводле ўказанняў чыноўнікаў. За два тыдні да вялікіх савецкіх святаў — 7 лістапада і 1 мая — райкамы і гаркамы КПСС сакрэтна накіроўвалі галоўным урачам псіхбальніц распараджэнні на час шпіталізаваць у псіхіятрычныя бальніцы людзей з непрадказальнымі паводзінамі (у тым ліку іншадумцаў і многіх вернікаў ), каб забяспечыць грамадскі парадак пад час святаў, і псіхіятрычныя бальніцы станавіліся часовымі турмамі для «сацыяльна небяспечных» людзей. Сходная сітуацыя мела месца пад час партыйных з’ездаў, візітаў замежных дзяржаўных дзеячаў , калі многія дысідэнты змяшчаліся ў псіхіятрычныя бальніцы агульнага тыпа на 1—2 тыдні ці месяц. Падрыхтоўка да Алімпійскія гульні 1980 года стала нагодай да хвалі арыштаў, якая пачалася ў 1979 годзе і мела мэтай канчатковае падаўленне дысідэнцкага руху: некаторыя з дысідэнтаў атрымлівалі асабліва працяглыя тэрміны лагераў, іншыя шпіталізаваліся ў псіхіятрычныя бальніцы.
Да ліку найбольш вядомых ахвяр выкарыстання псіхіятрыі ў палітычных мэтах адносяцца, у прыватнасці, Наталля Гарбанеўская, Пятро Грыгарэнка  , Валерыя Навадворская  , Жарэс Мядзведзеў   , Леанід Плюшч , Уладзімір Барысаў  , Віктар Файнберг , Вячаслаў Ігруноў  , Аляксандр Ясенін-Вольпін]]  , Уладзімір Гершуні  , Валерый Тарсіс  , Пётр Старчык   , Міхаіл Нарыца   , Міхась Кукабака.
Інфармацыя пра выкарыстанне ў СССР псіхіятрыі ў палітычных мэтах дасягнула заходніх краін у 1960-я гады, а на шостым кангрэсе Сусветнай псіхіятрычнай асацыяцыі, які адбыўся ў 1977 годзе ў Ганалулу, Генеральная асамблея Сусветнай псіхіятрычнай асацыяцыі прыняла рэзалюцыю, у якой асудзіла палітычныя злоўжыванні псіхіятрыяй у СССР. Перад VII кангрэсам Сусветнай псіхіятрычнай асацыяцыі (СПА) ў Вене, які адбыўся ў 1983 годзе, шэраг нацыянальных псіхіятрычных асацыяцый — сяброў СПА прынялі рашэнне дамагацца выключэння Усесаюзнага навуковага таварыства неўрапатолагаў і псіхіятраў з СПА па прычыне палітычных злоўжыванняў псіхіятрыяй у СССР. У 1983 годзе, напярэдадні VII кангрэса, Усесаюзнае навуковае таварыства неўрапатолагаў і псіхіятраў добраахвотна выйшла з Сусветнай псіхіятрычнай асацыяцыі, каб не згубіць сваю рэпутацыю канчаткова. Стасункі псіхіятрыі СССР з заходняй наладзіліся толькі ў гады перабудовы, калі Савецкі Саюз пагадзіўся прызнаць, што сістэматычныя злоўжыванні псіхіятрыяй у палітычных мэтах сапраўды мелі месца, спыніць гэтыя злоўжыванні і рэабілітаваць пацярпелых.
БССР
Некаторыя з ахвяр карнай псіхіятрыі ў БССР:
Зміцер Жылуновіч;
Анатоль Сідарэвіч;
Міхась Кукабака;
Лідзія Валенда;
Іван Карэйша;
Вячаслаў Зайцаў;
Іван Мірончык;
Міхаіл Наскавец.
Рэспубліка Беларусь
Ігар Пастноў, урач-псіхіятр з Віцебску, быў зволены з працы за публічную крытыку мясцовых уладаў і стана аховы здароўя. Не раз выступаў з відэазваротамі, размешчанымі ў Інтэрнэце. 16 жніўня 2013 года Пастнова гвалтам змясцілі ў 2-е закрытае аддзяленне Віцебскага абласнога клінічнага цэнтра псіхіятрыі і наркалогіі, дзе яму былі прызначаны псіхатропныя прэпараты. Міжнародная праваабарончая арганізацыя Amnesty International прызнала Ігара Пастнова вязнем сумлення. 20 верасня Пастнова перавялі ў дзённы стацыянар, у пачатку кастрычніка выпісалі.
Іншыя людзі, якія былі за апошнія гады накіраваныя ў Беларусі на прымусовае лячэнне і пры тым не мелі прыкмет псіхіятрычных захворванняў:
Аляксандр Круты, бацька пацярпелай ад выбуху ў метро ;
Віталь Калгін, мастак ;
Андрэй Кашэўскі ;
Аляксандр Лапіцкі ;
Славамір Адамовіч, паэт.
Свята-Георгіеўская царква (Горка)
Гісторыя
Пабудавана ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў з цэглы.
Задняе
Задняе — тапонім:
Краснагвардзійскі раён
Краснагвардзійскі раён (Красногвардійський район, Красногвардейский район, Qurman rayonı) — адзін з 14 раёнаў Аўтаномнай Рэспублікі Крым.
Паліміраўская вуліца (Наваполацк)
Паліміраўская вуліца (, Полимировская улица) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўднёва-ўсходняй частцы горада ў раёне катэджнай забудовы (т.зв. пасёлак «Паліміраўскі») на поўдзень ад 8-га мікрараёна. Цягнецца з поўначы на поўдзень ад скрыжавання вуліцы Маладзёжнай і вуліцы Палявой да вуліцы Падворнай, перасякаючы вуліцы Залюхаўскую, Сасноўку і Дручанскую ўздоўж вуліцы Траецкай. Працягласць вуліцы складае каля 900 метраў.
Узнікла ў 1990-х — пачатку 2000-х гадоў у выніку актыўнага будаўніцтва заводам «Палімір» для сваіх супрацоўнікаў двухпавярховых блакаваных панэльных дамоў сядзібнага тыпу на дзве сям’і. Дамы мелі люстэркавае планаванне і ўваходы з процілеглых бакоў дома. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца.
NGC 1987
NGC 1987 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC131) — рассеянае скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нікаля Сансон
Нікаля́ Сансо́н (1600—1667) — французскі гісторык і картограф.