cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вестфальскі мір
Пастановы Вестфальскага міру тычыліся тэрытарыяльных змен, рэлігійных адносін, палітычнага ладу імперыі. Згодна з Вестфальскім мірам Швецыя атрымала ад імперыі, акрамя кантрыбуцыі ў 5 млн талераў, востраў Руген, усю Заходнюю і частка Усходняй Памераніі з г. Штэтынам, г. Вісмар і секулярызаваныя архібіскупства Брэмен і біскупства Вердэн. У валоданні Швецыі апынуліся найважнейшыя гавані не толькі Балтыйскага, але і Паўночнага мора, яна як уладальніца германскіх княстваў стала членам імперыі з правам пасылаць сваіх дэпутатаў на імперскія сеймы. Францыя атрымала былыя ўладанні Габсбургаў у Эльзасе і пацвярджэнне свайго суверэнітэту над Латарынгскімі біскупствамі Мец, Туль і Вердэн. Францыя і Швецыя — дзяржавы-пераможцы — былі абвешчаны галоўнымі гарантамі выканання Вестфальскага міру. Саюзнікі дзяржаў-пераможцаў — германскія княствы Брандэнбург, Мекленбург-Шверын, Браўншвайг-Люнебург — пашырылі свае тэрыторыі за кошт секулярызаваных біскупстваў і кляштараў, за герцагам Баварыі быў замацаваны Верхні Пфальц і тытул курфюрста. Была прызнана поўная незалежнасць ад імператара германскіх князёў у правядзенні як унутранай, так і знешняй палітыкі (яны не маглі толькі заключаць знешніх саюзаў, накіраваных супраць імперыі і імператара). Былі прыведзены да роўнасці ў правах кальвіністы з каталікамі і лютэранамі.
Тарэла-дэль-Саніа
Тарэла-дэль-Саніа (Torella del Sannio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 813 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 56 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 86028. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вестфіёрд
Вестфіёрд (Vestfjord) — праліў паміж берагам Скандынаўскага паўвострава і Лафатэнскімі астравамі. Даўжыня 203 км, шырыня ад 11 км на поўначы да 74 км на поўдні. Моцныя прыліўнаадліўныя плыні і віры. Лоўля траскі і селядца.
Гісторыя Італіі
Грэчаскія калоніі і этрускі
Грэчаскія калоніі знаходзілісь на поўдні Апенінскага паўвострава і Сіцыліі. Яны мелі назву "Вялікая Грэцыя" (Magna Greece). Сярод найбольш значнымі гарадамі былі Сіракузы, Тарэнт, Локры, Неаполіс, Гела, Селімунт і г. д. Грэчаскія калоніі былі выдатнымі цэнтрамі стварэння і распаўсюджвання культуры эллінізму.
Рымская імперыя
Старажтны Рым быў заснаваны эмігрантамі-лацінамі прыкладна ў 753 г. ДХ на сямі халмах - Палацін, Эсквілін, Вімінал, Квірынал, Капітолій, Цэліё і Авенцін. На працягу сваёй гісторыі, Рым змяніў чатыры формы кіравання - Каралеўская ўлада, Рэспубліка, Прынцыпат і Дамінат і ўжо пад канец IV ст. ДХ Рымская дзяржава займала ўвесь Апенінскі паўвостраў. Ад Пунічных войнаў і да 30 г. ДХ рымляне захапілі велізарную тэрыторыю па ўсім Міжземнамор'і. Падчас Імперыі, Рым дасягнуў найвышэйшай магутнасці і на ўсёй тэрыторыі Рымскай імперыі набылі распаўсюд лацінская культура і лацінская мова.
Італія ў Сярэднявеччы
Пачаткам Сярэднявечча лічыцца звяржэнне ў 476 г. імператара Заходняй Рымскай імперыі Ромула Аўгустула германскім каралём Адаакрам, які адаслаў імператарскую карону візантыйскаму імператару, а сам каранаваўся тытулам караля Італіі і кіраваў з Равены. Кіраванне Адаакра было нядоўгім часам пакою падчас Вялікага перасялення народаў. Але ўжо ў 493 г. на Італію напалі остготы на чале са сваім каралём Тэадорыхам. Падчас іхняй улады захоўваліся ўсе антычныя структуры як то рабства, юрыдычная сістэма, бюракратыя. Але ўжо ў 552 г. візантыйскі ваенапасаднік Нарсэс вызваліў Італію ад ўлады остготаў. Візантыя не здолела пратрымацца доўгі тэрмін у Італіі, і ўжо ў 567-568 гг. Італію зноў захапілі, на гэты раз ужо лангабарды.
Першая італьянская вайна (1494—1496)
Нагодай да пачатку Італьянскіх войн паслужылі прэтэнзіі Францыі на ніжнюю Італію і Мілан. У 1492 г. Фларэнцыю ўзначаліў бесхарактарны П'ера дэ Медычы, а на папскі прастол узыйшоў амаральны Аляксандр VI, які кіраваўся выключна асабістымі інтарэсамі. Кіраўнік Міланскага герцагства Ладавіка Мора жадаў адхіліць свайго пляменніка Джангалеаца Сфорца, у чым яму процідзейнічалі сваякі жонкі апошняга — неапалітанскія Арагонцы. Тады Мора звярнуўся за дапамогай да Францыі.
Улетку 1494 г. войскі Карла VIII занялі Таскану і праз Рым накіраваліся да Неапаля, пакінутага каралём Альфонса II, якія перадаў карону свайму сыну Фердынанду II. Саюз Мілана і Венецыі з імператарам Максіміліянам I, які пагражаў тылу Карла VIII, прымусіў французскага караля да паспешнага адступлення з Італіі ўлетку 1495 г. На пэўны час у Італіі ўсталяваўся ранейшы парадак. Толькі ў Фларэнцыі яшчэ трымалася рэспубліка, адноўленая высілкамі Саванаролы, і Піза паспяхова адстойвала супраць Фларэнцыі вернутую ёй Францыяй самастойнасць.
Другая італьянская вайна (1499—1504)
Новы кароль Францыі, Людовік XII, прыцягнуў на свой бок Венецыянскую рэспубліку, паабяцаўшы пашырыць яе ўладанні ў верхняй Італіі, а затым Папу, заручыўшыся падтрымкай яго сына Чэзарэ Борджыя. Дзякуючы гэтаму, увосень 1499 г. Францыя авалодала Генуяй і Міланскім герцагствам. Затым Людовік XII дамовіўся з Іспаніяй разам заваяваць Неапалітанскае каралеўства. Федэрыга, апошні кароль Неапаля з Арагонскай дынастыі, разумеючы, што ў яго няма шанцаў супрацьстаяць двум магутным праціўнікам, у 1501 г. бег з Неапаля на Іск'ю, а затым здаўся Людовіку XII. Тэрыторыя Неапалітанскага каралеўства была падзелена паміж Францыяй і Іспаніяй. Ужо праз два гады, у 1503 г. пераможцы ўступілі ў вайну адзін з адным, у якой французы пацярпець паражэнне. У сакавіку 1504 г. ўся тэрыторыя Неапалітанскага каралеўства перайшла да Фердынанда II Арагонскага, які быў каранаваны ў Неапалі пад імем Фердынанда III. Разам з раней заваяванай Сіцыліяй, Неапалітанія заставалася іспанскай правінцыяй да самай Вайны за іспанскую спадчыну.
Вайна Камбрэйскай лігі (1508—1516)
Сваімі заваяваннямі, Чэзарэ Борджыі праклаў для энергічнага Папы Юлія II шлях да аднаўлення Папскай вобласці. У 1508 г., жадаючы адняць у Венецыянскай рэспублікі захопленыя ёй тэрыторыі, Юлій II стварыў з Людовікам XII і Максіміліянам Камбрэйскую лігу, якая ледзь не загубіла рэспубліку. Але, дасягнуўшы мэты, Юлій II выступіў супраць сваіх ранейшых саюзнікаў, стварыўшы ў 1511 г. «Свяшчэнную лігу», якая аб'яднала Венецыю, Швейцарыю, Іспанію і Англію. Саюзнікі выгналі французаў з Апенін і аднавілі Міланскае герцагства пад кіраваннем Масіміліяна Сфорца, старэйшага сына Ладавіка Мора. Медычы зноў сталі на чале Фларэнцыі, хоць пасля падзення Саванаролы рэспубліка працягвала існаваць, але кіраванне было аддадзена ў рукі аднаго ганфаланьера.
Пасля ўзыходжання на папскі прастол Льва Х аднавілася вайна ў верхняй Італіі: Людовік XII, заключыўшы мір з Венецыяй, ізноў паспрабаваў авалодаць Міланскім герцагствам, а іспанцы занялі ўладанні Венецыі на мацерыку. Што не ўдалося Людовіку, то было дасягнута яго пераемнікам Францыскам I. 13 і 14 верасня 1515 г. ён разбіў пры Марыньяна швейцарцаў Масіміліяна Сфорца, прымусіўшы таго падаць Францыску I Міланскае герцагства ў абмен на штогадовую пенсію. Услед за тым мір з Францыяй склалі Леў X і кароль Іспаніі Карл I, прызнаўшы правы французскага караля на Ламбардыю ў абмен на яго адмову ад прэтэнзій на Неапаль. У 1517 г. Венецыя заключыла мір з імператарам, у адпаведнасці з якім страчвала Рэверэта, але захоўвала Крэмону. Такім чынам Паўночная Італія апынулася падзеленай паміж Францыяй і Венецыяй.
Італія ў Першай сусветнай вайне
Напачатку XX ст. Італія, фармальна якая знаходзілася ў саюзе з Аўстра-Венгрыяй і Германіяй, усё больш збліжалася з дзяржавамі Антанты. У яе былі тэрытарыяльныя прэтэнзіі і да Францыі, і да Аўстра-Венгрыі, так што італьянскі ўрад не ведаў, да якога з ваенных саюзаў далучыцца. Нейкі час пасля пачатку Першай сусветнай вайны Італія захоўвала нейтралітэт, але ў 1915 г., шмат у чым пад ціскам нацыяналістаў, якія жадалі вяртанні Трыеста і Трэнціна, абвясціла вайну Аўстра-Венгрыі, тым самым уступіўшы ў вайну на боку Антанты. Італьянскае камандаванне разлічвала хутка разграміць «слабую» на іх погляд Аўстрыю, аднак негатоўнасць італьянскай арміі да вайны сарвала гэтыя планы. Пасля правалу ў 1915 г. італьянскага наступу, у наступным 1916 г. аўстра-венгерская армія перамагае ў бітве пры Трэнціна і прасоўванне праціўніка ўдалося спыніць толькі дзякуючы дапамозе саюзнікаў. У 1917 г. італьянская армія праводзіць шэраг паспяховых летніх аперацый, аднак увосень церпіць разгромнае паражэнне пры Капарэта і адыходзіць на 70-110 км углыб Італіі. Толькі ўвосень 1918 г. Італія змагла перайсці ў наступ, разграміўшы аслабленую аўстрыйскую армію. 3 лістапада 1918 г. баявыя дзеянні на Італьянскім фронце завяршыліся. Перамога ў вайне прынесла Італіі тэрытарыяльныя далучэнні (Трыест, Істрыя, Паўднёвы Ціроль), у выніку чаго краіна атрымала славянскія і германамоўныя нацыянальныя меншасці.
Фашызм
Італія была не здаволена вынікамі вайны. Сітуацыя пагоршылася нарастаннем сацыяльных супярэчнасцей у выніку пагаршэння эканамічнай сітуацыі з-за Першай сусветнай вайны, а таксама ўплывам рэвалюцыі, якая адбывалася ў Расіі. У 1919—1920 гг. у краіне назіраўся ўздым рабочага руху, які суправаджаўся масавым захопам рабочымі фабрык і заводаў і стварэннем рабочых саветаў. Рабочыя выступленні былі падушаны з-за адсутнасці адзінства ў шэрагах левых. Нарастанне леварадыкальных настрояў выклікала ўзмацненне пазіцый правых, у якіх значная частка італьянцаў бачыла абарону ад сацыялістычнай рэвалюцыі. У 1919 г. былы сацыяліст Беніта Мусаліні стварае нацыянальную фашысцкую партыю, якая ўжо на выбарах 1921 г. ў саюзе з нацыяналістамі займае трэцяе месца. Ужо ў 1922 г. пасля паходу на Рым чорнакашульнікаў фашысты прыходзяць да ўлады, усталяваўшы цягам наступных чатырох гадоў дыктатуру на чале з Мусаліні (прэм'ер-міністр 1922—1943). У 1929 г. паводле Латэранскага дагавора Італія гарантавала суверэнітэт Ватыкана. У 1930-х гадах Італія пачала праводзіць агрэсіўную палітыку, захапіла Эфіопію (1935—1936), а ў 1939 — Албанію. 7 кастрычніка 1935 Савет Лігі Нацый прызнаў Італію агрэсарам і прыняў рашэнне аб ўвядзенні да яе фінансавых і эканамічных санкцый, аднак ужо 4 ліпеня 1936 Ліга нацый пастанавіла адмовіцца ад далейшага іх прымянення. 16 красавіка і ў лістападзе 1938 г. і адпаведна, прызналі суверэнітэт Італіі над Эфіопіяй.
Грамадзянская вайна і вызваленне
У 1945 г. дзеяннямі руху Супраціўлення (кульмінацыйны момант — Красавіцкае паўстанне 1945), партызан у гарах і англа-амерыканскіх войскаў Італія была вызвалена і ў 1946 г. пасля рэферэндуму стала рэспублікай. Паводле Парыжскага мірнага дагавора (10 лютага 1947 г.), архіпелаг Дадэканес атрымала Грэцыя, Істрыя адышла ад Італіі да Югаславіі, а Трыест з прылеглай тэрыторыяй стаў міжнародным горадам (Свабодная тэрыторыя Трыест). (Пазней, у 1954 г., Свабодная тэрыторыя Трыест была падзелена паміж Італіяй і Югаславіяй, у выніку чаго горад дастаўся Італіі, а ўсходняя частка тэрыторыі — Югаславіі.)
Першая італьянская рэспубліка (1947 – 1993)
У лістападзе 1947 г. прынята Канстытуцыя Італьянскай Рэспублікі (набыла моц 1 студзеня 1948), якая ўсталявала палітычны рэжым, пазней названы Першай італьянскай рэспублікай. Пасля Другой сусветнай вайны на палітычнай арэне высунулася Хрысціянска-дэмакратычная партыя (ХДП), якая ў 1945—1981 і ў 1987—1992 гадах фарміравала ўрады.
Паваенная гісторыя Італіі характарызуецца частай зменай урадаў (з 1946 па 1993 гады ў краіне змянілася 49 кабінетаў), ростам эканомікі, інтэграцыяй у еўрапейскія арганізацыі, узмацненнем ролі транснацыянальных карпарацый у гаспадарцы. Перыяд з канца 1960-х па пачатак 1980-х гадоў характарызаваўся палітычнай нестабільнасцю і разгулам тэрарызму. Для палітычнай сістэмы была характэрна шматпартыйнасць. Вядучымі партыямі краіны былі Хрысціянска-дэмакратычная, Камуністычная і Сацыялістычная. Рэзкае ўзмацненне карупцыі ва ўсіх узроўнях улады прывяло да аперацыі «Чыстыя рукі». Вынікам аперацыі стала канчатковая дыскрэдытацыя так званай «Першай рэспублікі», што прывяло да маштабных змен у заканадаўстве і праваахоўных органах, а таксама да змянення выбарчай сістэмы і крызісу традыцыйных палітычных партый, якія ў выніку перасталі існаваць.
Другая італьянская рэспубліка (з 1993)
У Італіі ўсталёўваецца «Другая рэспубліка». У краіне фармуецца новая партыйная сістэма, у якой барацьбу паміж сабой вялі шматлікія партыі, якія звычайна аб'ядноўваюцца ў правацэнтрысцкі блок («Полюс свабод» у 1994—2000 і «Дом свабод» у 2001—2008 гадах) на чале з медыямагнатам Сільвіа Берлусконі і левацэнтрысцкую кааліцыю («Аліўкавае дрэва» з 1995 па 2007 гады) на чале з эканамістам Рамана Продзі, а затым П’ер Луіджы Берсані, якая супрацьстаіць яму.
IC 2776
IC 2776 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пэрэхрэставэ Пэршэ
Пэрэхрэставэ Пэршэ (Перехре́стове Перше) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Корпус Вартавых Ісламскай рэвалюцыі
Корпус Вартавых Ісламскай рэвалюцыі ( — Sepâh-e pâsdârân-e enqelâb-e Eslâmi, Сэпахе пасдаране энгелабе эсламі, скар. КВІР, сустракаюцца абазначэння Рэвалюцыйная гвардыя і Пасдаран ) — элітнае іранскае ваенна-палітычнае фарміраванне, створанае ў 1979 годзе з ваенізаваных атрадаў ісламскіх рэвалюцыйных камітэтаў, прыхільнікаў лідара іранскіх шыітаў вялікага аяталы Хамейні. Арганізацыя прымала актыўны ўдзел у ірана-іракскай вайне, а таксама ў стварэнні партыі «Хезбала». Афіцыйна з’яўляецца часткай узброеных сілаў Ірана.
Задачы і функцыі
КВІР прызначаны для абароны ісламскай рэвалюцыі Ірана і яе заваёў(па рашэнні Вышэйшага савета абароны, Корпус Вартавых Ісламскай рэвалюцыі (КВІР) «аказвае садзейнічанне арміі ў справе абароны незалежнасці, тэрытарыяльнай цэласнасці дзяржавы і ісламскага рэспубліканскага ладу»), распаўсюджвання панавання ісламу ў самой Ісламскай Рэспубліцы Іран (ІРІ) у рамках дзеючай Канстытуцыі, пастаяннага садзейнічання ажыццяўленню мусульманскіх ідэй у свеце, вядзенне барацьбы з «падрыўнымі элементамі ўнутры ІРІ, якія выступаюць супраць ісламскай рэвалюцыі», правядзення выратавальных аперацыях у выпадку стыхійны бедстваў, аказанне дапамогі сілам аховы грамадскага парадку, у тым ліку ў справе забеспячэння бяспекі дзяржаўных устаноў, рэлігійных і палітычных дзеячаў, аказання дапамогі органам разведкі і контрразведкі, узмацнення ўзброеных сіл ІРІ пры ўзаемадзеянні з вайсковымі падраздзяленнямі, стварэння і ваеннай падрыхтоўкі народнага апалчэння — Басідж.
Склад
Складаюцца з сухапутных, ваенна-марскіх, паветраных сіл і народнага апалчэння. У 1988 годзе агульная колькасць складала больш за 350 тысяч чалавек.
Узбраенне
У КВІР каля 470 танкаў (Т-55, Тып-69, Т-62, Т-72, Чыфтэн), 366 гармат палявой артылерыі, 40 РСЗА, 140 адзінак зенітнай артылерыі, 620 БМП і БТР, 300 баявых і 100 ваенна-транспартных самалётаў (F-4, F-5, F-14, Боінг-707, Боінг-737, Боінг-747, Су-24, МіГ-29), 3 падводныя лодкі, 3 сверхмалыя падводныя лодкі, 3 фрэгата з кіраванай ракетнай зброяй (КРЗ), 2 карветы, 20 ракетных катэраў, больш за 20 тарпедных катэраў, 13 дэсантных караблёў, 6 катэраў на паветраных падушках, 3 мінна-тральных карабля, 28 дапаможных судоў.
Святы
Штогод 9 кастрычніка (17 мехра па іранскаму календары) ў Іране адзначаецца Дзень Корпуса Вартавых Ісламскай Рэвалюцыі.
Томас Вінтэрберг
То́мас Ві́нтэрберг (Thomas Vinterberg,, , Данія) — дацкі кінарэжысёр, сцэнарыст, акцёр і прадзюсар, суаўтар (разам з Ларсам фон Трыерам) маніфеста «Догма 95». Стваральнік першага фільма, знятага паводле правіл «Догмы», — кінастужкі «Святкаванне» (1998).
Біяграфія
Томас Вінтэрберг нарадзіўся 19 мая 1969 года ў Капенгагене. У дзевятнаццаць год Вінтэрберг паступіў у Дацкую нацыянальную кінашколу, якую паспяхова скончыў у 1993 годзе. Яго дыпломны праект — кароткаметражны фільм «Апошні раўнд» атрымаў узнагароду прадзюсараў і прыз журы на міжнародным студэнцкім кінафестывалі ў Мюнхене, а таксама прыз на фестывалі ў Тэль-Авіве.
Хвастова
Хвасто́ва (, Хвостово) — хутар у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Радзюкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах маёнтак у складзе гміны Шаркаўшчына Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Беларуская Экстраліга 2006/2007
Беларуская Экстраліга 2006/2007 — 15-ы сезон мацнейшага дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай.
Хвастова
Гісторыя
Да 31 студзеня 1983 года хутар знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Шаркаўшчынскага пассавета.
Беларуская Экстраліга 2006/2007
Плэй-оф
Чвэрцьфіналы Паўфіналы
Фінал
Ласін (гміна)
Ла́сін (Łasin) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Грудзёндзкага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ласіне. Плошча гміны складае 136,58 км². Станам на 2013 год у гміне Ласін пражывалі 8 443 чалавекі, шчыльнасць — 61,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 29 населеных пунктаў.
Пэршэ Траўня (Захарыўскі раён)
Пэршэ Траўня (Перше Травня) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Кангрэгацыя Веравучэння
Кангрэгацыя Веравучэння, або Кангрэгацыя Вераванняў (Congregatio pro Doctrina Fidei) — найстарэйшая і галоўная з дзевяці кангрэгацый Рымскай курыі, якая адказвае за нагляд за прававернасцю і чысцінёй дактрыны і маралі, якія прапаведуюцца ў Рымска-каталіцкай царкве. У Апостальскай канстытуцыі Яна Паўла ІІ Pastor Bonus ад 28 чэрвеня 1988 г. гаворыцца: Абавязкам Кангрэгацыі Веравучэння з’яўляецца прасоўванне і абарона вучэння веры і маралі паўсюль у каталіцкім свеце: па гэтай прычыне ўсё, што якім-небудзь чынам тычыцца такіх пытанняў веры, уваходзіць у яі кампетэнцыю.
У цяперашні час кангрэгацыю ўзначальвае прэфект арцыбіскуп Луіс Франсіска Ладарыя Ферэр, сакратар — арцыбіскуп Джакама Марандзі.
Гісторыя
Вытокі Кангрэгацыі Веравучэння бяруць пачатак ад Камісіі кардыналаў, створанай папам Паўлам III 21 ліпеня 1542 г. (була Licet ab initio) для кантролю за чысцінёй дактрыны перад распаўсюджваннем ідэй Рэфармацыі і пратэстантызму. Папа Сікст V апостальскай канстытуцыяй Immensa Aeterni Dei ад 22 студзеня 1588 г. надаў ёй статус рымскай кангрэгацыі, падпарадкоўваючы яе непасрэдна Папу. І яна атрымала назву Найвышэйшай Святой Кангрэгацыі Рымскай і Сусветнай інквізіцыі (Suprema Sacra Congregatio pro Romana et Universalis Inquisitionis), аддзел якой уключаў расследаванне ерасяў, расколаў і злачынстваў супраць маральнасці (інквізіцыя). Нягледзячы на назву «сусветна», фактычна яго юрысдыкцыя распаўсюджвалася толькі на царкоўную дзяржаву.
Папа Пій X апостальскай канстытуцыяй «Sapienti consilio» ад 29 чэрвеня 1908 г. пераўтварыў яе ў Найвышэйшую Святую Кангрэгацыю Святога Афіцыя (Suprema Sacra Congregatio pro Sancti Officii), даручыўшы ёй функцыю кантролю за прававернасцю Касцёла, і з 1917 г. — таксама складанне Індэкса забароненых кніг (да 1917 г. гэтым займалася спецыяльная Кангрэгацыя Індэкса).
Наступная рэарганізацыя была праведзена Папам Паўлам VI (motu proprio ад 7 снежня 1965 г. Integrae servandae) у святле рашэнняў Другога Ватыканскага Сабору. Кангрэгацыя страціла прывілеяваны статус (яна была пазбаўлена тытула «найвышэйшая»), і яе ўзначаліў кардынал-прэфект (а не Папа, як было раней). Тады ж і атрымала сучасную назву.
Склад Кангрэгацыі
Кангрэгацыя Веравучэння ўключае ў сябе спецыяльную камісію па тлумачэнні выпадкаў разводу паводле прынцыпу прапаганды веры, Папскую біблійную камісію (з 1971 г.) і Міжнародную тэалагічную камісію (з 1969 г.).
Кангрэгацыя складаецца з:
Сучасны склад Кангрэгацыі
Кардыналы
Архібіскупы
Біскупы
Кніга Руф
Кніга Руф (שמגילת רות‏ Мэгілат Рут — «Скрутак Рут»; Liber Ruth; Ρουθ) — 31-я частка Танаха, 5-я кніга Ктувім, кніга Старога Запавету Бібліі.
У «Кнізе Руф» падрабязна выкладзена гісторыя жыцця галоўнай гераіні кнігі, Руф. «Кніга Руф» — гэта свайго роду букалічная аповесць, якая яркімі фарбамі малюе патрыярхальны побыт таго часу. Апавяданне пра тое, як бедная Руф збірала каласы на жніве багатага Воаза, як апошні, звярнуўшы на яе ўвагу, загадаў рабочым пабольш пакідаць недажатых каласоў, як, па савеце свякрухі, Руф сарамліва прад’явіла свае роднасныя правы на Воаза і як апошні перад старэйшынамі горада пацвердзіў сваё права на яе, выкладзена з непараўнальнай прастатой і шчырасцю.
Біблія Францыска Скарыны
Кніга «Руф» выдання Ф. Скарыны захавалася да нашага часу ў 8 асобніках. На тытульным аркушы гэтай кнігі Бібліі змешчана арыгінальная тлумачальная гравюра: «Руф, прабаба царя Давыдова, подбирает класы за женци». Перад тэкстам твора пададзена застаўка з кнігі «Ісус Навін», якая часта паўтараецца ў іншых кнігах, выдадзеных Скарынам.
Катаў
Катаў (у вярхоўі Вялікі Катаў; Ҡытау, Ката́в) — рака на Паўднёвым Урале, левабярэжны прыток Юрузані. Даўжыня — 111 км, плошча вадазбору — 1100 км².
Бярэ пачатак у Чалябінскай вобласці, за 2 км на захад ад гары Барская Шышка, працякае каля 16 км па тэрыторыі Башкартастана, дзе прымае Малы Катаў, і далей зноў цячэ па тэрыторыі Катаў-Іванаўскага раёна Чалябінскай вобласці.
МТБанк
Закрытае акцыянернае таварыства «Мінскі транзітны банк» (ЗАТ «МТБанк») — камерцыйны банк у Рэспубліцы Беларусь. Упаўнаважаны банк Дзяржаўнага мытнага камітэта. Заснаваны ў 1994, першы банк з удзелам замежнага капіталу.
Найбольш буйнымі акцыянерамі зʼяўляюцца «MTB Investments Holdings Limited» (супольнае прадпрыемства «Атлант-М» і «Horizon Capital», ЗША) — 98,97% акцый, УП «Мінскінтэркапс» — 0,56% і Мінскі гарадскі тэрытарыяльны фонд дзяржаўнай маёмасці — 0,438%.
Рэквізыты
БІК 153001117, УНП 100394906, АКПА 14619370.
S.W.I.F.T.: MTBK BY22. Тэлекс: 252157 MTB BY.
Гісторыя
14 сакавіка 1994 года зарэгістраваны пастановай Нацыянальнага банка Беларусі №38 як ЗАТ «Супольны камерцыйны беларуска-латвійска-швейцарскі банк „Мінскі транзітны банк“». Першы банк у Беларусі з удзелам замежнага капіталу.
У 2001 асноўным акцыянерам стаў холдынг «Атлант-М». У 2007 да ліку акцыянераў далучылася амерыканская кампанія «Horizon Capital».
У 2021 г. ЗАТ «МТБанк» набыў 99,999% акцый і далучыў да сябе ЗАТ «Ідэя Банк».
У 2022 годзе банк трапіў пад санкцыі Канады.
Кузьма Венедыктавіч Кісялёў
Біяграфія
З 1937 па 1938 год — народны камісар аховы здароўя БССР, з 1938 па 1940 год — старшыня Савета народных камісараў БССР. У 1941—1942 гадах працаваў дырэктарам медыцынскага выдавецтва ў г. Маскве, старшынёй Ульянаўскага абласнога выканаўчага камітэта, з 1943 па 1944 год быў першым намеснікам старшыні Савета народных камісараў Беларускай ССР.
З 1944 па 1958 год — першы намеснік старшыні СНК і наркам (з 1946 міністр) замежных спраў БССР. З 1958 па 1966 год — Міністр замежных спраў Беларускай ССР. Меў ранг Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла. Быў дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР (1937—1958), Вярхоўнага Савета БССР (1938—1967) і членам ЦК КПБ (1938—1966).
Прымаў удзел у XV сесіі Генеральнай асамблеі ААН (1960 год) ад нацыянальнага прадстаўніцтва Беларускай ССР (упершыню) у складзе дэлегацыі СССР.
Аўтар успамінаў «Запіскі савецкага дыпламата» (1974).
Памёр 4 мая 1977 года. Пахаваны на Усходніх могілках у Мінску.
IC 2777
IC 2777 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тэхнабанк
Адкрытае акцыянернае таварыства «Тэхнабанк» (ААТ «Тэхнабанк») — камерцыйны банк у Рэспубліцы Беларусь. Асноўныя акцыянеры — беларускія юрыдычныя і фізічныя асобы.
Федэральная служба бяспекі Расіі
Федэральная служба бяспекі Расійскай Федэрацыі (ФСБ Расіі) — адзіная цэнтралізаваная сістэма органаў федэральнай службы бяспекі, якая ажыццяўляе рашэнне ў межах сваіх паўнамоцтваў задач па забеспячэнні бяспекі Расійскай Федэрацыі. Кіраўніцтва дзейнасцю ФСБ Расіі ажыццяўляецца Прэзідэнтам Расійскай Федэрацыі. Створана ў чэрвені 1995 г. шляхам пераўтварэння (перайменавання) Федэральнай службы контрразведкі Расійскай Федэрацыі.
Гісторыя
21 снежня 1993 года Прэзідэнт Расіі Б. М. Ельцын падпісаў указ аб скасаванні Міністэрства бяспекі Расійскай Федэрацыі і аб стварэнні Федэральнай службы контрразведкі Расійскай Федэрацыі (ФСК Расіі). 3 красавіка 1995 г. Б. М. Ельцын падпісаў Федэральны закон «Аб органах федэральнай службы бяспекі ў Расійскай Федэрацыі», які ўступіў у сілу 12 красавіка 1995 года. У адпаведнасці з ім ФСК Расіі была пераназваная ў Федэральную службу бяспекі Расійскай Федэрацыі, пры гэтым не праводзілася арганізацыйна-штатных мерапрыемстваў, супрацоўнікі службы (уключаючы дырэктара і яго намеснікаў) заставаліся на сваіх пасадах без перапрызначэння і пераатэстацыі. 23 чэрвеня 1995 г. адпаведныя змены "заднім чыслом" былі ўнесены ў структуру федэральных органаў выканаўчай улады. Гэтым жа ўказам былі зацверджаны палажэнне аб службе і структуры яе цэнтральнага апарата, якая паўтарала структуру ФСК за некаторымі выключэннямі (адноўлена следчае ўпраўленне, з'явілася кіраванне спецыяльных аперацый, сакратарыят ператвораны ва ўпраўленне справамі).
14 жніўня 1996 года афіцыйнае найменне службы было зменена з «Федэральная служба бяспекі Расійскай Федэрацыі» на «Федэральная служба бяспекі Расіі». 9 верасня 1996 перайменаванне было адменена.
Ветар
Ветар (Pulau Wetar) — самы вялікі па плошчы востраў архіпелага Барат-Дая ў групе Малых Зондскіх астравоў у Інданезіі. Знаходзіцца ў 56 кіламетрах на поўнач ад Усходняга Тымора.
Аўтаномны ўрад Аб’яднаных мангольскіх аймакаў
Аўтаномны ўрад Аб’яднаных мангольскіх аймакаў  — марыянеткавы праяпонскі ўрад, які дзейнічаў на частцы тэрыторыі Унутранай Манголіі ў 1937—1939 гадах.
Ветар
Геаграфія
Даўжыня вострава складае 130 км, шырыня - 45 км. У цэнтральнай частцы вострава знаходзяцца цяжкапраходныя горы, вышынёй да 1412 метраў і пакрытыя трапічнымі лясамі. Клімат субэкватарыяльны, з 2000 мм ападкаў у год.
Аўтаномны ўрад Аб’яднаных мангольскіх аймакаў
Пасля пачатку ў 1937 годзе япона-кітайскай вайны японскія войскі 14 кастрычніка занялі Гуйсуй, а 17 кастрычніка — Баатоу. 28 кастрычніка пад кантролем японцаў быў сабраны Другі ўсемангольскі з’езд, які абвясціў стварэнне Аўтаномнага ўрада Аб’яднаных мангольскіх аймакаў. Главой урада стаў Ёнданванчуг, намеснікам главы ўрада — Дэ Ван Дэмчыгдонраў; урад размясціўся ў Гуйсуі, пераназваным у Хух-Хота.
Уладзімір Антонавіч Данько
Уладзі́мір Анто́навіч Данько́ (, в. Сэрвач, Карэліцкі раён, Гродзенская вобласць, БССР — ) — міністр унутраных спраў Рэспублікі Беларусь у 1994 годзе. Генерал-лейтэнант унутранай службы.
Аўтаномны ўрад Аб’яднаных мангольскіх аймакаў
22 лістапада 1937 года Аўтаномны ўрад Аб’яднаных мангольскіх аймакаў, Аўтаномны ўрад Паўднёвага Чахара і Аўтаномны ўрад Паўночнага Цзінь утварылі Аб'яднаны камітэт Мэнцзяна.
Уладзімір Антонавіч Данько
Біяграфія
У 1970 годзе скончыў юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «правазнаўства».
Аўтаномны ўрад Аб’яднаных мангольскіх аймакаў
Пад кантролем Аўтаномнага ўрада Аб’яднаных мангольскіх аймакаў апынуліся такія былыя аймакі Кітайскай рэспублікі, як Уланчаб, Іч-Зуу, Шылін-Гол, Баінь-Тала, Чахар, а таксама гарады Хух-Хота і Баатоу.
Уладзімір Антонавіч Данько
Біяграфія
З 1965 года — участковы ўпаўнаважаны аддзела міліцыі Фрунзенскага райвыканкама г. Мінска; з 1967 года — старшы інспектар службы Фрунзенскага аддзела міліцыі; інспектар, начальнік аддзялення службы, намеснік начальніка аддзела ўнутраных спраў Цэнтральнага райвыканкама г. Мінска, начальнік аддзела ўнутраных спраў Маскоўскага райвыканкама г. Мінска.
Аўтаномны ўрад Аб’яднаных мангольскіх аймакаў
У сакавіку 1938 года сканаў старшыня ўрада Ёнданванчуг, і ў ліпені гэта пасада афіцыйна заняла Дэмчыгдонраў.
Уладзімір Антонавіч Данько
Біяграфія
У 1981—1985 гадах — намеснік начальніка, начальнік кіравання аховы грамадскага парадку МУС БССР; у 1985—1991 гадах — начальнік УУС Гродзенскага аблвыканкама.
Аўтаномны ўрад Аб’яднаных мангольскіх аймакаў
1 верасня 1939 года Аўтаномны ўрад Аб’яднаных мангольскіх аймакаў, Аўтаномны ўрад Паўднёвага Чахара і Аўтаномны ўрад Паўночнага Цзінь аб’ядналіся ў Аб’яднаны аўтаномны ўрад Мэнцзяна.
Уладзімір Антонавіч Данько
Біяграфія
З 1991 года — намеснік міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
У 1994 годзе ўзначальваў Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь; у 1995—1999 гадах кіраваў Акадэміяй МУС Рэспублікі Беларусь.
Пахаваны на Усходніх могілках у Мінску.
Узнагароды
За шматгадовую плённую працу на органах унутраных спраў, вялікі асабісты ўнёсак ва ўмацаванне законнасці і правапарадку на рэспубліцы, заслугі на падрыхтоўцы высокакваліфікаваных спецыялістаў і навуковых кадраў узнагароджаны ордэнам «За службу Радзіме» III ступені, за актыўны ўдзел у забеспячэнні грамадскага парадку на перыяд рыхтоўлі і правядзенні XII Сусветнага фестывалю моладзі і студэнтаў у г. Маскве — медалём «За выдатную службу па ахове грамадскага парадку».
Ян Кшыштаф Клюк
Ян Кшыштаф Клюк (Jan Krzysztof Kluk;, Цехановец — , Цехановец) — польскі натураліст, энтамолаг, аграном, каталіцкі святар (вікарый Цеханоўца). Апісаў шэраг таксонаў матылькоў, у тым ліку некалькі родаў, якія жывуць у Новым Свеце (Heliconius, Danaus і інш.). Быў не толькі навукоўцам, але і адораным мастаком, што дапамагала ілюстраваць яго працы.
Біяграфія
Клюк нарадзіўся ў сям'і беднага двараніна, архітэктара цэркваў. У 1763 скончыў семінарыю для місіянераў у Варшаве. З 1767 па 1770 быў святаром у Віне. З 1770-х гадоў і да сваёй смерці заставаўся святаром у Цеханоўцы.
Памяць
У 1962 годзе ў Цеханоўцы адкрыты, названы ў яго гонар (Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu).
Пэтрыўка (Мар’яніўскі сельсавет)
Пэтрыўка (Петрі́вка) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Адоеўскае княства
Адоеўскае княства — феадальная дзяржава ва Усходняй Еўропе. Утварылася ў сувязі з пераносам у 1375 князем Раманам Сямёнавічам сталіцы Навасільскага княства ў г. Адоеў на правым беразе р. Упа (прыток Акі). Пасля перамогі вяліка князя ВКЛ Альгерда ў бітве каля Сініх Вод 1362 г. Адоеўскае княства, як і іншыя Вярхоўскія княствы, трапіла пад уплыў ВКЛ. У 1-й палове XV ст. актыўная палітыка вялікага князя ВКЛ Вітаўта ў напрамку вярхоўяў Акі не закранула ўладанняў адоеўскіх князёў, якія, адпаведна з маскоўска-разанскай дамовай 1402 г., знаходзіліся «на баку» вялікага князя маскоўскага. У вайну Маскоўскай дзяржавы з Вялікім княствам Літоўскім 1406—08 гг. у 1407 г. Адоеў захоплены і спалены літвінамі; на тэрыторыі Адоеўскага княства заснавана намесніцтва з цэнтрам у г. Мцэнск. Пасля 1408 г. адоеўскі князь паранейшаму служыў Маскве. У 1422 г. вялікі князь ВКЛ Вітаўт вызваліў князя Ю. Р. Адоеўскага, якога татары трымалі ў аблозе ў Адоеве. У 1427 г. князі навасільскага дому прызналі васальную залежнасць ад Вітаўта, які аднавіў антыардынскую палітыку ВКЛ. Дзякуючы свайму пагранічнаму становішчу Адоеўскае княства захавала пэўную самастойнасць у складзе ВКЛ. Адносіны з велікакняжацкай уладай рэгуляваліся дагаворамі, за князямі захоўвалася права «ад’язджаць» ад вялікага князя ВКЛ са сваімі ўладаннямі. Вядомы дагаворы 1442 г. і 1459 г. У 1473 г. на маскоўскую службу перайшоў С. Ю. Адоеўскі, але яго неўзабаве забілі. 10 красавіка 1483 г. быў адноўлены дагавор вялікага князя ВКЛ Казіміра з адоеўскімі і іншымі князямі. У 1487 г. пачалася вайна паміж ВКЛ і Вялікім княствам Маскоўскім, у якой найбольш актыўнымі прыхільнікамі Масквы выступілі адоеўскія князі. У выніку дагавора 1494 г. Казімір быў вымушаны адмовіцца ад вярхоўнай улады над адоеўскімі і некаторымі іншымі князямі, уладанні якіх зрабіліся часткай Вялікага княства Маскоўскага.
Paroligolophus agrestis
Апісанне
Цела дарослых самак мае даўжыню каля 6 мм, дарослыя самцы менш, прыкладна 4 мм. Як і амаль ва ўсіх сенакосцаў, другая нага самая доўгая і складае каля 14-20 мм, калі яна цалкам выцягнутая. Паміж членікамі patella і tibia маюцца выразныя куты, а не скругленні. Верхняя паверхня цела звычайна карычневая з шэрымі і чырвонымі адценнямі, з лініяй бялёсых метак па цэнтры. Схільнасць да чырвонага колеру разглядаецца як карысная ідэнтыфікацыйная прыкмета. Ззаду могуць быць больш цёмныя меткі з больш светлымі лініямі па ўсім целе. Вобласць паміж вачыма прыкметна светлага колеру. На ніжнім баку палавая пласцінка вышчэрбленая, асабліва ў самак, што з’яўляецца адметнай рысай гэтага віду.
Арэал
Сустракаецца ў Еўропе, уключаючы Злучанае Каралеўства, і быў завезены ў Паўночную Амерыку на і ў Новую Шатландыю.
Кубак Беларусі па футболе 2012/2013
Кубак Беларусі па футболе 2012/2013 — 22-і розыгрыш Кубка Беларусі. Пераможцам Кубка стаў футбольны клуб «Мінск» (першы раз у гісторыі), які ў фінале перамог іншы мінскі клуб «Дынама» у серыі пенальці. Як пераможца Кубка, «Мінск» атрымаў права ўдзельнічаць у 2-ім кваліфікацыйным раўндзе Лігі Еўропы 2013/2014.
1/32 фінала
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 32 клубы:
Гульні прайшлі 13 чэрвеня 2012.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
1/16 фінала
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 32 клубы:
Гульні прайшлі з 19 ліпеня па 9 верасня 2012.
1/8 фінала
Гульні прайшлі з 26 верасня па 21 лістапада 2012.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
Чвэрцьфіналы
Гульні прайшлі 16 і 17 сакавіка 2013.
Паўфіналы
Гульні прайшлі 3 красавіка 2013.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
Зуста
Зу́ста — рака ў Беларусі, у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці і Вілейскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Спягліца (басейн Віліі).
Даўжыня ракі 15 км. Плошча вадазбору 142 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,7 м/км. Пачынаецца на асушаным тарфяным балоце з возера без назвы за 3,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Укропенка, упрадае ў Спягліцу за 2 км на ўсход ад вёскі Навасёлкі. На працягу 12,1 км каналізаваная (выток — 0,2 км на поўнач ад вёскі Лемяшы). Вадазбор на ўсходняй ускраіне Нарачана-Вілейскай нізіны.
Кізільскі раён
Кізільскі раён (Кизильский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Чалябінскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Кізільскае. З Кізільскім раёнам мяжуюць: на поўначы — Агапаўскі раён, на ўсходзе — Карталінскі раён і Брэдзінскі раён, на поўдні — Арэнбургская вобласць, на захадзе — г. Сібай, Рэспубліка Башкартастан.
Кізільскі раён як адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка вобласці падзяляецца на 14 сельсаветаў. Кізільскі муніцыпальны раён, у рамках арганізацыі мясцовага самакіравання, уключае адпаведна 14 муніцыпальных утварэнняў са статусам сельскіх паселішчаў.
Мілс
Мілс - прозвішча.
Прэмія Кола кінакрытыкаў Нью-Ёрка 1994
60-я Прэмія Кола кінакрытыкаў Нью-Ёрка была прысвечана ўшанаванню найлепшых фільмаў 1994 года. Пераможцы былі абвешчаны 15 снежня 1994, цырымонія ўзнагароджання прайшла 22 студзеня 1995 года.
Пераможцы
Найлепшы фільм: Найлепшы рэжысёр: Найлепшы акцёр: Найлепшая актрыса: Найлепшы акцёр другога плана: Найлепшая актрыса другога плана: Найлепшы сцэнарый: Найлепшая аператарская праца: Найлепшы фільм на замежнай мове: Найлепшы новы рэжысёр Найлепшы дакументальны фільм: Спецыяльны прыз:
Рэакцыя
20 студзеня 1995 года Жан-Люк Гадар, якому быў прысуджаны Спецыяльны прыз, даслаў ліст, старшыні Кола кінакрытыкаў Нью-Ёрка ў тым годзе, з адмовай прыехаць на цырымонію ўзнагароджання. У лісце ў саркастычнай манеры ён пералічвае свае анцідасягненні, з-за якіх лічыць сябе нявартым узнагароды.
Псалом 92
Псалом 92 (93 паводле масарэцкай нумарацыі) уваходзіць у 13-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — веліч Гасподняя.
Пэтрыўка (Пэрэхрэстаўскі сельсавет)
Пэтрыўка (Петрі́вка) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Тора (муніцыпалітэт)
Насельніцтва складае 1530 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 67 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 86018. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Mercurio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 2778
IC 2778 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Хэмптан-корт
Хэмптан Корт (Hampton Court) — былая загарадная рэзідэнцыя англійскіх каралёў, размешчаная на беразе Тэмзы ў лонданскім прадмесці Рычманд-на-Тэмзе.
Палац быў закладзены ў 1514 г. усемагутным кардыналам Уолсі, які, адчуўшы астуджэнне манархавай міласці, перадаў яго ў дарунак Генрыху VIII. Кардынал працягваў пражываць у палацы да 1529 г., аднак з 1525 г. будаўнічымі працамі кіраваў сам кароль. Калі Уолсі натхняўся планіроўкай італьянскіх палацца эпохі Рэнесансу, то кароль прыўнёс у архітэктуру элементы змрочнага сярэднявечнага дойлідства, а таксама пабудаваў вялікую залу для гульні ў рэал-тэніс (яго завуць самым старым тэнісным кортам у свеце).
На працягу наступных паўтары стагоддзяў Хэмптан Корт заставаўся асноўнай загараднай рэзідэнцыяй усіх англійскіх манархаў. Кароль Вільгельм III палічыў, што палац не адпавядае сучасным густам і прапанаваў Крыстаферу Рэну абнавіць яго ў модным тады стылі барока. Маштабная перабудова палаца была распачата ў 1689 г., аднак праз пяць гадоў, калі быў перароблены толькі паўднёвы фасад, кароль астудзеў да гэтага праекта. У 1702 г. ён зваліўся ў Хэмптан Корце з каня, разбалеўся і неўзабаве памёр, пасля чаго перапланоўка рэзідэнцыі была згорнута (асобныя працы працягваліся да 1737 г.)
Георг II быў апошнім каралём, які жыл у палацы. Да пачатку XIX стагоддзя Хэмптан-корт прыйшоў у запусценне, аднак у эпоху рамантызму пакоі Генрыха VIII былі адрамантаваны, а каралева Вікторыя адкрыла палац для наведвання шырокай публікай. У каралеўскіх пакоях можна бачыць антыкварыят і старадаўнія карціны, найбольш значныя з якіх належаць Мантэньі, Рафаэлю і Брэйгелю Старэйшаму. Рэгулярны французскі парк перад палацам быў разбіты для Вільгельма III па ўзоры галандскага Хет Лоа; яго цікаўная асаблівасць — лабірынт плошчай у 60 акраў.
BASF
BASF Societas Europaea (BASF SE, «Badische Anilin- & Soda-Fabrik» / «Бадзішэ анілін- унд сода- фабрык») — найбуйнейшы ў свеце хімічны канцэрн. Штаб-кватэра — у горадзе Людвігсхафене ў зямлі Рэйнланд-Пфальц на паўднёвым захадзе Германіі.
Гісторыя
Канцэрн заснаваны 6 красавіка 1865 года. Скарачэнне BASF пазначала «Badische Anilin- und Soda-Fabrik», гэта значыць «Бадэнская фабрыка па вырабе аніліну і соды», але гэта назва састарэла, засталося толькі скарачэнне.
З 1925 па 1952 кампанія ўваходзіла ў германскі хімічны канцэрн IG Farben.
Апісанне
Выпускае больш за 5 тыс. найменняў гатовых вырабаў і 7 тыс. паўфабрыкатаў. Здабывае нафту, прыродны газ і вугаль. Аб’ядноўвае больш за 100 прадпрыемстваў у Германіі і каля 200 у ЗША, Францыі, Бельгіі, Нідэрландах, Японіі, Індыі, Бразіліі, Аргенціне і інш.
Уласнікі і кіраўніцтва
72 % акцый BASF належыць істытуцыянальным фундатарам (сярод якіх AXA SA — больш за 5 %, Allianz AG — 2,6 % і General Capital Group — 2,1 %).
Курт Бок (Kurt Bock) — старшыня савета дырэктараў, Юрген Штрубэ (Jürgen F. Strube) — старшыня наглядальнага савета.
Ласк (гміна)
Ласк (Łask) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ласкага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ласку. Плошча гміны складае 145,37 км². Станам на 2007 год у гміне Ласк пражывалі 28 479 чалавек, шчыльнасць — 196 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 32 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 50 населеных пунктаў.
Абнора
Абнора  (Обно́ра) — рака ў еўрапейскай часткі Расійскай Федэрацыі, працякае па Валагодскай і Яраслаўскай вобласці, правы прыток Кастрамы.
Даўжыня — 132 км, плошча вадазбору — 2440 км².
Найбуйнейшыя прытокі — Нурма, Вялікуша, Куза, Шарна, Руша (левыя); Уча (правы).
Франсабанк
Адкрытае акцыянернае таварыства «Франсабанк» (ААТ «Франсабанк») — былы камерцыйны банк у Рэспубліцы Беларусь.
У 2008—2021 гадах пад назвай «Франсабанк» належаў ліванскім юрыдычным асобам, быў даччыным банкам найбуйнейшага ліванскага Fransabank S.A.L.
У канцы 2021 года 99,98 % акцыянернага капіталу набыў ЗАТ «Альфа-Банк».
З 4 мая 2022 года ў Адзіны дзяржаўны рэгістр юрыдычных асоб і індывідуальных прадпрымальнікаў унесены запіс пра спыненне дзейнасці ААТ «Франсабанк».
Кевін Сміт
Кевін Патрык Сміт (Kevin Patrick Smith; нар., Рэд-Банк, Нью-Джэрсі) — амерыканскі кінаакцёр, кінарэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар, стваральнік кінакампаніі «View Askew Productions», якая прадзюсуе ўсе яго фільмы, а таксама аўтар коміксаў.
Расіяніўка
Расіяніўка (Росіяні́вка) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Bayer
Bayer AG – хімічная і фармацэўтычная кампанія, заснаваная ў Бармене (на гэты момант – частка Вуперталя, Германія) у 1863 годзе. Яе штаб-кватэра знаходзіцца ў Леверкузене, Паўночны Рэйн – Вестфалія (Германія). Аспірын – першапачаткова брэнд Bayer – прынёс кампаніі шырокую вядомасць.
Салава
Салава — тапонім.
Ларс Эміль Ёхансэн
Ларс Эміль Ёхансэн (Lars-Emil Johansen, нарадзіўся 24 верасня 1946, Іларсуіт) — другі прэм’ер-міністр Грэнландыі ў перыяд з 1991 па 1997 год. Ёхансэн быў старшынёй палітычнай партыі «Сіўмут» («Наперад») у 1987—1997 гадах, будучы дэпутатам Парламента Грэнландыі з моманту яго стварэння ў 1979 годзе. Да стварэння Ландстынга, ён прадстаўляў Грэнландыю ў парламенце Даніі з 1973 года.
Нарадзіўся ў Іларсуіце, невялікім пасяленні паблізу Уманака у камуне Касуітсуп. У 1970 годзе Ёхансэн закончыў сваю адукацыю ў якасці выкладчыка, а ў наступным годзе ён быў выбраны у Савет Грэнландыі, выбарны заканадаўчы орган мясцовай улады ў Грэнландыі да стварэння Ландстынга.
Быў узнагароджаны дацкім ордэнам Данеброг і нарвежскім ордэнам Заслуг, а таксама двума тыпамі медаля Нерсарнат, сярэбранай і залатой (Грэнландская Медаль за заслугі).
У 2001 годзе Ёхансэн ізноў быў выбраны адным з двух прадстаўнікоў вострава ў дацкім парламенце і з таго часу займае гэтую пасаду.
Шкунцікі
Шку́нцікі (, Шкунтики) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Радзюкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска, пазней засценак у складзе гміны Германавічы, з 1929 года ў складзе гміны Галубічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
У 1940—1987 гадах цэнтр Шкунціцкага сельсавета.
Эдвард Фенек Адамі
Эдвард Фенек Адамі (Edward Fenech Adami, нар., Біркіркара) — мальтыйскі палітык і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Эдвард Фенек Адамі нарадзіўся 7 лютага 1934 года ў англійскай калоніі Мальта, у самым буйным горадзе Біркіркара. Пасля атрымання незалежнасці краіны ён працаваў у кіруючых органах дзяржавы, займаў вядучыя пасады.
Прэм’ер-міністр Мальты ў маі 1987 — кастрычніку 1996 і верасні 1998 — сакавіку 2004. Прэзідэнт Мальты з красавіка 2004 па красавік 2009. Лідар «Нацыяналістычнай партыі Мальты» 1977—2004, яе старшыня ў 1975—1977. Яго пераемнікам на пасадзе прэм’ер-міністра стаў Лорэнс Гонзі.
Узнагароды
Акрамя ўзнагарод Мальты ён таксама мае ўзнагароды і замежных дзяржаў.
IC 2779
IC 2779 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Сяргей Львовіч Пушкін
Сяргей Львовіч Пушкін (23 мая (3 чэрвеня) 1770, Санкт-Пецярбург — 29 чэрвеня (10 ліпеня) 1848 г., Масква) — бацька Аляксандра Пушкіна, паэт-аматар.
Біяграфія
Сын Льва Аляксандравіча Пушкіна і яго другой жонкі Вольгі Васільеўны Чычэрынай. Атрымаў французскае выхаванне. Запісаны спачатку ў армію, ён у 1775 г. быў пералічаны ў гвардыю, а з 1777 па 1791 г. лічыўся сяржантам Ізмайлаўскага палка. Затым стаў прапаршчыкам, а пасля і капітанам. Да 1797 г. служыў у лейб-гв. егерскім палку, адкуль выйшаў у адстаўку маёрам у 1798 г. У 1798 г. пераехаў у Маскву. Быў членам Камісарыяцкага штата, спачатку ў Маскве (у гэты час нарадзіўся паэт). Падчас службы ў Камісарыяцкім дэпо, камісіянер 8-га класа з 1802 г., 7-га класа — з 1804 г. («по рачительному исполнении должности»), ваенны саветнік з 25.6.1812. У 1811 быў узнагароджаны ордэнам св. Уладзіміра.
Затым у Варшаве быў старшынёй Камісарыяцкай камісіі рэзервовай арміі. У Варшаве Сяргей Львовіч у ліпені 1814 г. уступіў у Ордэн вольных муляроў, у ложу «Паўночнага Шчыта», да якой, прайшоўшы чатыры папярэдніх ступені, быў «далучаны» 10 кастрычніка 1817 года. А незадоўга перад гэтым — 12 студзеня — ён быў зусім звольнены ад службы з чынам 5 класа. Ажаніўся ён параўнальна маладым — яшчэ будучы афіцэрам лейб-гв. егерскага палка, — у Пецярбургу, у лістападзе 1796 года, з Надзеяй Восіпаўнай Ганібал — сваёй траюраднай пляменніцай, якая жыла тады з маці ў Пецярбургу. Надзея Восіпаўна была дачкой Восіпа Абрамавіча Ганібала, ад шлюбу яго з Мар'ей Аляксееўнай Пушкінай.
«Быў вядомы як жартаўнік і чалавек незвычайнай знаходлівасці. Пісаў вершы на французскай мове, удзельнічаў у спектаклях і добра дэкламаваў». Уладальнік вёсак Болдзіна і Кісцянева Арзамаскага павета Ніжагародскай губерні.
Кола зносін
З дзяцінства сябраваў са сваімі зводнымі стрыечнымі братамі Жарабцовымі і Лачынавымі, пляменнікамі першай жонкі яго бацькі, Марыі Мацвееўны Воейкавай. Таксама заўсёды з цеплынёй і захапленнем адгукаўся аб сваім зводным дзядзьку — Уладзіміру Сергяевічу Грушецкім (сенатар, сапраўдны тайны саветнік і геральдмайстар, з дваранскага роду Грушецкіх), які часта бываў у іх у доме. Уладзімір Грушецкі быў жанаты на Ганне Матвееўне Воейкавай, сястры першай жонкі яго бацькі, Льва Аляксандравіча. Сяргей Львовіч Пушкін так пісаў аб гэтым (у часопісе «Сын айчыны»):"…Я в самом младенчестве помню брата её, Александра Матвеевича Воейкова, родного зятя её, Сергея Ивановича Грушецкого, племянников её Жеребцовых, Лачиновых. Все они так часто были у отца моего, не пропускали ни одного праздника, чтобы не приехать к нему по тогдашнему обычаю, с поздравлением как к старшему в семействе. — Сообразно ли это с сказанным в отрывке? — Я помню, что Владимир Сергеевич Грушецкой, сын Сергея Ивановича, скончавшийся только прошлого года сенатором в С.-Петербурге, всякое воскресенье с девяти часов утра уже был у отца моего в гвардейском унтер-офицерском мундире, которым я любовался. — Владимир Сергеевич напоминал мне пред самой почти кончиной, как часто он меня носил на руках."
Коркінскі раён
Коркінскі раён (Ко́ркинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і скасаванае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Чалябінскай вобласці Расіі.
У 2022 годзе Коркінскі муніцыпальны раён быў скасаваны, а ўсе гарадскія паселішчы, якія ўваходзілі ў яго склад, былі аб’яднаны ў Коркінскую муніцыпальную акругу.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Коркіна.
Коркінскі раён знаходзіцца за 35 кіламетраў на поўдзень ад Чалябінска, мяжуе з тэрыторыямі Капейскай гарадской акругі, Еткульскага і Сасноўскага раёнаў. Размешчаны недалёка ад аўтамагістралі Чалябінск — Магнітагорск, паблізу чыгункі Чалябінск — Троіцк.
У 1931 годзе ў Чалябінскім басейне адкрыта адно з самых багатых па запасах вугалю Коркінскае каменнавугальнае радовішча. З 1932 года Коркіна — рабочы пасёлак. 2 кастрычніка 1942 года Указам Прэзідыума Вярхоўнага савета РСФСР рабочы пасёлак Коркіна Еткульскага раёна пераўтвораны ў горад абласнога падпарадкавання.
У 2005—2022 гадах — Коркінскі муніцыпальны раён.
Саўчынскэ
Саўчынскэ (Са́вчинське) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.