cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Язэп Канстанцінавіч Шнаркевіч
Біяграфічныя звесткі
У лістападзе 1920 паводле сакрэтнай дамовы паміж КП(б)Б і БПС-Р накіраваны ў Заходнюю Беларусь для арганізацыі антыпольскага падпольнага руху. Працаваў выкладчыкам у Нясвіжскай прыватнай жаночай гімназіі, дзе ўвёў курс беларусазнаўства, а ў 1921/22 навуч. г. рэфармаваў яе ў Нясвіжскую беларускую гімназію. У лістапада 1923 дамогся пераводу гімназіі ў Клецк (гл. Клецкая беларуская гімназія), сам пераехаў у Вільню. Удзельнік палітычнай нарады беларускіх леварадыкальных партый і груповак у Данцыгу (Гданьску) у 1923. 3 1924 сакратар Таварыства беларускай школы, пазней у складзе яго галоўнай управы. У 1925—26 і ў 1928—33 выкладчык Віленскай беларускай гімназіі. Адзін з ініцыятараў стварэння ў 1925 Беларускай сялянска-работніцкай грамады (БСРГ). У студзені 1927 арыштаваны польскімі ўладамі па справе БСРГ, амаль год правёў у турме. 3 1933 настаўнік віленскіх пачатковых школ, член таварыства «Пчала», супрацоўнічаў з віленскім часопісам «Беларуская борць». У 1933 па палітычных матывах звольнены з працы. У верасні 1939 зноў арыштаваны польскімі ўладамі, інтэрніраваны ў Бяроза-Картузскі канцэнтрацыйны лагер, вызвалены з прыходам савецкіх войск.
У кастрычніку 1939 настаўнік беларускай савецкай школы ў Вільні. У 1942 выкладаў у Віленскай беларускай настаўніцкай семінарыі.
У пасляваенны час жыў у Вільні.
Сям'я
Жонка Надзея Шнаркевіч, беларускі грамадскі і культурны дзеяч, педагог, краязнавец.
Эдуард Станіслававіч Дубянецкі
Эдуард Станіслававіч Дубянецкі (нар., в. Чудзін, Ганцавіцкі раён, Брэсцкая вобласць — , Мінск) — беларускі гісторык, культуролаг, паэт, эсэіст, крытык. Кандыдат гістарычных навук (1995). Член Саюза беларускіх пісьменнікаў (2012). Сын філосафа, палітолага і публіцыста Станіслава Дубянецкага.
Біяграфія
Скончыў гістарычны факультэт БДУ (1988), працаваў малодшым навуковым супрацоўнікам на гістарычным факультэце БДУ. У 1992—2004 гадах навуковы і старшы навуковы супрацоўнік Нацыянальнага навукова-асветніцкага цэнтра імя Ф. Скарыны (Скарынаўскі цэнтр). У 2004 - 2015 гадах быў вядучым навуковым супрацоўнікам аддзела тэорыі і гісторыі беларускай культуры Беларускага дзяржаўнага педагагічнага універсітэта імя М. Танка. Памёр 25 лютага 2020 года. Пахаваны на Заходніх могілках у Мінску.
Дзейнасць
Даследаваў праблемы міжнацыянальных адносін на Беларусі ў XIX—XX стагоддзях, нацыянальнага характару і этнічнай самасвядомасці беларусаў, узаемаўплываў ментальнасці і нацыянальнай культуры, суадносін язычніцкіх і хрысціянскіх элементаў у беларускім фальклоры, развіцця айчыннай і сусветнай культуры ва ўмовах глабалізацыі. Пераствараў па-беларуску вершы ўкраінскіх паэтаў. Яго творы перакладаліся на ўкраінскую, польскую і рускую мовы. Напісаў і апублікаваў каля сотні вершаў у розных формах, відах і жанрах.
Артыкулы, вершы, эсэ і рэцэнзіі друкаваліся ў айчынным і замежным перыядычным друку, калектыўных сборніках і выданнях.
UTC+03:30
UTC+3:30 — часавы пояс, які выкарыстоўваюць у Іране (Тэгеранскі час).
Да 2022 года часавы пояс UTC+3:30 выкарыстоўваўся ў Іране толькі ўзімку (лістапад-сакавік), а з 21 верасня 2022 года Іран адмовіўся ад пераходу на летні і зімовы час.
Касцёл Маці Божай Анёльскай (Падвялікае)
Касцёл Маці Божай Анёльскай — рымска-каталіцкі дрэўляны храм у вёсцы Падвялікае Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Парафія створана ў 1990 годзе, касцёл быў пабудаваны i асвечаны ў 1991 годзе.
Архітэктура
Развітую падоўжную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю храма фарміруюць прамавугольныя ў плане зрубы папярочнага трансепта, працяглага нефа, крылаў трансепта і апсіды. Над трохвугольным франтонам фасада ўзведзены двух’ярусны васьмігранны шатровы барабан. Шатровай сігнатуркай завершана сяродкрыжжа двухсхільных дахаў. Вертыкальна ашаляваныя фасады прарэзаны стральчатымі аконнымі праёмамі.
Густыня
Густыня (Густи́ня) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Ёсукэ Касівагі
(柏木 陽介; нар. ) — японскі футбаліст. З 2010 года выступае за нацыянальную зборную Японіі.
Дханбад
Дханбад (धनबाद, ধানবাদ, Dhanbad) — горад у індыйскім штаце Джаркханд, адміністрацыйны цэнтр акругі Дханбад. Другі па колькасці насельніцтва горад штата Джаркханд (пасля Джамшэдпура).
UTC+04:51
UTC+4:51 — часавы пояс, які выкарыстоўваўся ў Бамбеі да 1955 г., калі была ліквідаваная розніца ў 39 хвілін між мясцовым і стандартным індыйскім часам.
Дханбад
Геаграфія
Дханбад размешчаны на тэрыторыі плато Чхота-Нагпур, прыкладна за 280 км на паўночны захад ад Калькуты, на вышыні 221 м над узроўнем мора. Тэрыторыя горада працягнулася прыкладна на 24 км з поўначы на ​​поўдзень і на 16 км з захаду на ўсход. Недалёка ад Дханбада працякае рака Дамодар.
Дымырыўка
Дымырыўка (Димирівка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Дханбад
Геаграфія
Клімат горада можна разглядаць як пераходны паміж субтрапічным акіянічным і трапічным кліматам з сухой зімой і дажджлівым летам. Лета працягваецца з апошняга тыдня сакавіка па сярэдзіну чэрвеня. Сярэднія максімумы змяняюцца ў гэты перыяд ад 35 да 39 °C. Найбольш халодныя месяцы — снежань і студзень, калі сярэднія мінімумы складаюць 11 °C. Сезон дажджоў працягваецца з сярэдзіны чэрвеня па кастрычнік.
Чысцякі (Смаленская вобласць)
Чысцякі (Чистяки) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
193
193 — невысакосны год, пачаўся ў панядзелак. 193 год нашай эры, 193 год 1 тысячагоддзя, 93 год II стагоддзя, 3 год 10-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 4 год 190-х гадоў.
Памерлі
28 сакавіка: Пертынакс, рымскі военачальнік і імператар (нар. 1.8.126)
Спадчына (часопіс)
«Спа́дчына» — ілюстраваны культурна-гістарычны часопіс. Выдаваўся ў 1989—2011 гадах ў Мінску на беларускай мове.
Гісторыя
Заснаваны ў 1989 годзе Беларускім фондам культуры пасля рэарганізацыі бюлетэня «Помнікі гісторыі і культуры Беларусі».
З 1991 да 2003 года выходзіў раз у 2 месяцы. Пасля пачаў выдавацца вельмі нерэгулярна. У 2004, 2005, 2007 і 2009 гадах не выйшла ніводнага нумара часопіса. У 2006 годзе — два нумара, у 2008 — адзін, у 2010 — адзін, у 2011 — два. Нумары за 2010 і 2011 гады з’яўляліся спецвыпускамі.
Усяго за 1989—2011 гады выйшла 161 нумар. Спыніў сваё існаванне.
Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне 2006
Дзіцячы Конкурс песні Еўрабачанне 2006 — чацвёрты дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне. Яго фінал адбыўся 2 снежня 2006 года ў сталіцы Румыніі — Бухарэсце. Пераможцам конкурса стаў прадстаўнік Расіі — Маша і Насця Талмачовы з песняй «Весенний Джаз». Другое месца заняла Беларусь, якую прадстаўляў Андрэй Кунец з песняй «Новый день». Трэцяе месца заняла Швецыя. У конкурсе прыняло ўдзел 15 краін. Адмовіліся ад удзелу Вялікабрытанія, Данія, Латвія, Нарвегія і Сербія і Чарнагорыя. Упершыню ўдзельнічалі Украіна, Сербія і Партугалія. А таксама на конкурс вярнуўся Кіпр.
12 балаў
Спіс краін, якія атрымалі максімальны бал найбольшую колькасць разоў.
UTC+05:00
UTC+5 — часавы пояс.
NGC 7680-1
NGC 7680-1 (іншыя абазначэнні — PGC 71541, UGC 12616, MCG 5-55-23, ZWG 497.25) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сарагоская аперацыя
Сарагоская аперацыя — ваенная аперацыя, прадпрынятая Народнай арміяй Рэспублікі падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі з мэтай захопу сталіцы Арагона і паслаблення ціску на рэспубліканскія войскі на паўночным фронце, якія абаранялі ў той час Сантандэр. Наступленне праводзілася з 24 жніўня па 7 верасня 1937 года і было спынена пасля частковага поспеху.
Планы і сілы бакоў
Рэспубліканскі план меркаваў, што Усходняя армія пад камандаваннем генерала Себасцьяна Посаса пачне буйнамаштабную аперацыю з мэтай акружэння і захопу Сарагосы, у дадатак да правядзення серыі другарадных аперацый на Арагонскім фронце.
Рэспубліканскія войскі Усходняй арміі першапачаткова мелі вялікую колькасную і матэрыяльную перавагу над мяцежнымі гарнізонамі ў гэтым раёне. Рэспубліка разгарнула на фронце ад Хакі да Тэруэля сілы, раўнацэнныя васьмі дывізіям, аб’яднаным у чатыры групы. У іх налічылася да 80 000 чалавек, каля 200 гармат і 100 танкаў і браневікоў, 140 самалётаў. Упершыню рэспубліканская армія размяшчала сотнямі грузавікоў, з іх былі сфармаваны групы матарызаванай пяхоты. З боку рэспубліканцаў ўдзельнічалі лепшыя іх ваеначальнікі – Валянцін Гансалес («Кампесіна»), Манфрэд Штэр («Клебер»), Энрыке Лістэр і іншыя. Іх дзеянні каардынаваліся штабамі галоўнага савецкага ваеннага саветніка «Грыгаровіча» і франтавога ваеннага саветніка «Леанідава». Танкістамі і лётчыкамі галоўным чынам былі савецкія грамадзяне. Агульнае камандаванне ажыццяўляў генерал Посас і яго начальнік штаба палкоўнік Антоніа Кардон.
Цыліндр
Цыліндр (κύλινδρος — валік, каток) — геаметрычнае цела, абмежаванае цыліндрычнай паверхняй і двума паралельнымі плоскасцямі, якія перасякаюць яе. Цыліндрычная паверхня - паверхня, якая атрымліваецца такім паступальным рухам прамой (утваральнай) ў прасторы, што вылучаная кропка утваральнай рухаецца ўздоўж плоскай крывой (накіравальнай). Частка паверхні цыліндру, абмежаваная цыліндрычнай паверхняй завецца бакавой паверхняй цыліндру. Іншая частка, абмежаваная паралельнымі плоскасцямі, гэта асновы цыліндру. Такім чынам мяжа асновы будзе па форме супадаць з накіравальнай.
Сарагоская аперацыя
Планы і сілы бакоў
Рэспубліканцам супрацьстаялі войскі генерала Мігеля Понтэ, дыслакаваныя ў сектары Сарагоса, і невялікія сілы генерала Густава Урутыі на фронце пад Уэскай і войскі генерала Муньяса Кастельянаса ў раёне Тэруэля. Для нацыяналістаў Арагонскі фронт быў другарадным, якім яны грэбавалі, вылучаючы на яго абарону мала рэсурсаў і войскаў. У іх распараджэнні да сярэдзіны жніўня мелася каля 20 000 штыкоў, даволі шмат кулямётаў і мінамётаў, 80 гармат, некалькі германскіх зенітных батарэй і 40 старых танкаў і браневікоў, але толькі 15 знішчальнікаў і ніводнага бамбардзіроўшчыка. На Арагонскім фронце ў нацыяналістаў умацаванымі былі тры названыя гарады і асобныя пасёлкі, а таксама ўсе найважнейшыя вышыні. На подступах да Сарагосы пры ўдзеле нямецкіх ваенных інжынераў за год удалося стварыць ўмацаваны раён.
Цыліндр
У большасці выпадкаў пад цыліндрам маецца на ўвазе прамы кругавы цыліндр, у якога накіравальная - акружнасць і асновы перпендыкулярныя утваральнай. У такога цыліндру ёсць вось сіметрыі.
Сарагоская аперацыя
Наступленне
Раніцай 24 жніўня рэспубліканцы ў мэтах сакрэтнасці перайшлі ў наступленне без папярэдняй артылерыйскай і авіяцыйнай падрыхтоўкі ў 8 розных кропках на 100-кіламетровым фронце паміж Тардыента — Суэра і Вільянуэва. Тры ўдары былі нанесены на поўнач ад Сарагосы, а яшчэ 5 — паўднёвей, асабліва паміж Бельчытэ і Фуэндэтодасам.
Цыліндр
Іншыя віды цыліндру - эліптычны, гіпербалічны, парабалічны. Паводле азначэння прызма таксама з'яўляецца разнавіднасцю цыліндру.
Сарагоская аперацыя
Наступленне
Першыя дні прынеслі Рэспубліцы вялікія тактычныя поспехі. 11-я дывізія Энрыке Лістэра знайшла неахаванае месца ў размяшчэнні непрыяцеля. Наступаючы па незнаёмай бязводнай мясцовасці, дывізія прасунулася за суткі амаль на 30 кіламетраў і падышла з паўднёвага ўсходу ўшчыльную да Сарагосы, выклікаўшы паніку сярод жыхароў горада. 35-я Інтэрнацыянальная дывізія «Вальтэра» захапіла Кінта, Кода і Медыяну (26 жніўня) і пагражала Сарагосе з паўднёвага ўсходу. Пасёлак, які прыкрываў Сарагосу, быў абыдзены і акружаны. 45-я Інтэрнацыянальная дывізія «Клебера» з баямі наблізілася з усходу на 3 кіламетры, авалодаўшы некалькімі фортамі ў прыгарадзе Вільямаёр-дэ-Гальега. З паўночнага ўсходу наступала 16-тысячная каталонская Камуністычная 27-я дывізія палкоўніка Труэбы, якая падышла да Зуэра на рацэ Гальега.
Аднак сіла рэспубліканскага наступлення вычарпалася ўжо на трэці дзень бітвы. Тылы адсталі ад франтавых часцей, і паведамленне парушылася. Авангарды надыходзячых неслі сур’ёзныя страты ад агню з умацаванняў нацыяналістаў, якія ператварылі пасёлкі ў маленькія крэпасці з кругавой абаронай, жалезабетоннымі фортамі (дотамі) і сховішчамі. У паветры з’явілася італа-германская авіяцыя (каля 60 самалётаў). Яна бесперашкодна атакавалая камунікацыі, не абароненыя зенітнай артылерыяй. Нацыяналісты між тым своечасова перакінулі з Кастыліі дзве паўнакроўныя дывізіі і на шэрагу ўчасткаў сталі пераходзіць у контратакі.
Генерал Посас, не разабраўшыся ў сітуацыі, перабольшыў магчымасці нацыяналістаў і на пяты дзень бітвы – 28 жніўня — загадаў войскам замацавацца і не наступаць на Сарагосу да авалодання Бельчытэ і Кінта. На абавязковым узяцці Бельчытэ — апірышча арагонскіх манархістаў — настойвалі таксама актывісты ўсіх партый Рэспублікі.
Баі за Бельчытэ
Пасёлак з двума тысячамі насельніцтва стаў цэнтрам бітвы. Схаваўшыся за жалезабетоннымі ўмацаваннямі з кулямётнымі «гнёздамі», скарыстаўшыся будынкамі і барыкадамі з мяшкоў з пяском на вуліцах горада, 7 тысяч нацыяналістаў запавольвалі наступленне рэспубліканскіх сіл 11-й і 35-й інтэрнацыянальных дывізій. Рэспубліканцы сцягнулі да Бельчытэ палову артылерыі і ўсе танкі. Яны наносілі ўдары з паветра і адваёўвалі ў абаронцаў пасёлка метр за метрам. Контратака франкіскай дывізіі, якая прыбыла з мэтай выручыць абложаных, поспеху не мела. Але Медыяну і Вільямаёр нацыяналісты ўсё ж адбілі. Да 6 верасня Бельчытэ быў узяты. Пераможцам дасталіся разваліны, бедныя трафеі і больш за тысячу палонных, астатнія абаронцы загінулі.
Вынікі
Да 1 верасня рэспубліканскае наступленне цалкам паралізавана. Усе рэспубліканскія аператыўныя рэсурсы былі растрачаны. Наступленне на Сарагосу, якое Посас адклаў, стала немагчымым. Мясцовыя баі пад Тэруэлем і Хакі падоўжыліся яшчэ некалькі дзён, але нічога не змянілі ў становішчы бакоў. Канчатковая мэта рэспубліканскага плана — захоп стратэгічнага горада Сарагоса — не была дасягнута, нягледзячы на велізарныя страты. Заходні Арагон застаўся за нацыяналістамі.
Янава (Краснінскі раён)
Янава (Яново) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Егорыўка (Прылуцкі раён)
Егорыўка (Єго́рівка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Горацкае
Го́рацкае — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 28 км на паўночны ўсход ад горада Глыбокае, за 1 км на захад ад вёскі Горкі 1, у басейне ракі Авута (працякае праз возера).
Плошча паверхні 0,06 км². Даўжыня 0,37 км, найбольшая шырыня 0,35 км. Даўжыня берагавой лініі 2,05 км.
Схілы катлавіны вышынёй да 15 м, пераважна пад хмызняком, участкамі на захадзе і ўсходзе разараныя.
Фільмаграфія Рамана Паланскага
Раман Паланскі (нар. 1933) — польска-французскі кінарэжысёр, сцэнарыст, кінапрадзюсар і акцёр.
Земляробства
Земляробства — навука і галіна сельскай гаспадаркі, заснаваная на выкарыстоўванні зямлі для вырошчвання раслінных культур.
Земляробства — гэта навука пра вырошчванне сельскагаспадарчых раслін, павелічэнне іх ураджайнасці, пра рацыянальнае выкарыстанне зямлі, павышэнне ўрадлівасці глебы. У яго аснове ляжаць фундаментальныя навукі пра прыроду: фізіка, хімія, біялогія, глебазнаўства, фізіялогія раслін, аграметэаралогія, аграхімія і інш. У аснову сучаснага земляробства пакладзены нарматыўна-тэхналагічны прынцып вытворчасці сельскагаспадарчай прадукцыі.
Узнікненне земляробства
Земляробства як тып забеспячэння чалавека пачало развівацца ў Малой Азіі і на Блізкім Усходзе каля 9 тысячагоддзя да н. э. Прычыны пераходу ад збіральніцтва да гэтага віду дзейнасці застаюцца да канца не высветленымі. Паколькі першабытныя земляробы яшчэ не мелі дастаткова ўраджайных сартоў раслін, а іх ручная праца патрабавала значных высілкаў, то тэзіс аб большай прадукцыйнасці земляробства ў параўнанні з ужо існуючымі на той момант тыпамі забеспячэння (рыбалоўства, паляванне, збіральніцтва) з'яўляецца спрэчным. Мяркуюць, што пераход да земляробства адбыўся ў сувязі з ростам насельніцтва на канкрэтных тэрыторыях, калі магчымасці для вядзення форм гаспадаркі, заснаваных на прысвойванні прыродных багаццяў, значна скараціліся, або, што гэта адбылося ў выніку кліматычных зменаў, калі ўрадлівасць дзікарослых зёлкавых і бабовых зменшылася з-за пахаладання і недахопу вільгаці.
Археалагічныя раскопкі на ўсходзе Турцыі, у Сірыі, Ізраілі, Іарданіі і Ліване (гл. Урадлівы паўмесяц) выявілі, што мясцовае насельніцтва перайшло да земляробства ў друг. пал. 9 тысячагоддзя да н. э., вырошчвала зёлкавыя культуры (пшаніцу, ячмень, проса, авёс) і бабовыя, багатыя бялкамі. Старажытнымі земляробчымі культурамі таксама з'яўляюцца аліва і фінікавая пальма. З Малой Азіі і Блізкага Ўсходу земляробства распаўсюдзілася ў Месапатамію, Еўропу, Паўночную Афрыку, Закаўказзе і г. д. У Еўропе найстаражытнейшымі цэнтрамі земляробства былі ўзбярэжжа Міжземнага мора, рачныя даліны Дуная, Роны, рэк на тэрыторыі Ўсходняй Еўропы. Да самых ранніх еўрапейскіх земляробчых культур належылі культура лінейна-стужкавай керамікі, культура кардыяльнай керамікі і Старчава-Крышская культура.
Даволі працяглы час земляробства заставалася экстэнсіўным і перамяжалася з іншымі формамі здабычы ежы. Так, у Еўропе некалькі тысячагоддзяў паселішчы земляробаў перамяжаліся з паселішчамі паляўнічых, рыбакоў і збіральнікаў. Паміж імі існаваў сталы абмен. Цікава, што даследаванні шкілетаў старажытных земляробаў у Заходняй Еўропе выявілі тое, што яны стала пакутавалі ад голаду і практыкавалі канібалізм, у той час як паляўнічыя і збіральнікі забяспечвалі сябе ежай адносна добра.
Акрамя найстаражытнейшага цэнтра ўзнікнення земляробства ў Малой Азіі і Блізкім Усходзе, вылучаюць і іншыя — рачныя даліны Кітая, Анды ў Паўднёвай Амерыцы, Цэнтральная Амерыка, даліна ракі Інд, Паўднёва-Усходняя Азія, Эфіопія, Новая Гвінея, Заходняя Афрыка.
Развіццё тэхналогій
Найстаражытнейшай з вядомых форм земляробства з'яўляецца падсечна-агнявая або лядная, якая суправаджалася ачысткай пэўных тэрыторый ад дзікіх раслін і дзёрну з дапамогай высякання дрэў і хмызнякоў, а таксама выпальвання. Першымі прыладамі працы для апрацоўкі зямлі былі завостраны кол і матыка. Аднак такая форма адрознівалася значнымі працаёмкасцю і экстэнсіўнасцю. Глебы хутка бяднелі, і палеткі гублялі ўраджайнасць.
Ужо на старажытным Блізкім Усходзе ўзніклі ірыгацыя і селекцыя, якія дапамагалі павялічыць прыбытковасць. Асаблівы поспех мелі земляробы Месапатаміі, якія з 4 тысячагоддзя да н. э. акрамя ірыгацыі карысталіся севазваротам розных культур, плугам і цяглавымі жывёламі (асламі і быкамі).
У сярэдзіне 1 тысячагоддзя да н. э. у Кітаі быў вынайдзены плуг з жалезным адвалам, а крыху пазней — трубкавая сеялка.
Адно з першых дэталёвых апісанняў працы земляроба пакінуў Гесіёд у дыдактычнай паэме «Дні і турботы». У Старажытнай Грэцыі і Рыме з'явіліся першыя трактаты аб вядзенні сельскай гаспадаркі, вывучаліся і класіфікаваліся расліны.
На мяжы 1 і 2 тысячагоддзяў н. э. на Блізкім Усходзе, Егіпце, Еўропе пачаў шырока ўводзіцца трохпольны севазварот.
Развіццё тэхналогій апрацоўкі зямлі, з'яўленне новых культурных раслін, новых метадаў перапрацоўкі і захавання ўраджаяў садзейнічалі інтэнсіфікацыі земляробства. У выніку, у XIV  — XVI стст. у Паўночнай Італіі, а потым у Нідэрландах узнікла так званая «высокая сельская гаспадарка», для якой былі характэрныя меліярацыя, разумнае спалучэнне земляробства і жывёлагадоўлі, увядзенне ўраджайных або прыбытковых культур, абавязковая селекцыя, выкарыстанне розных відаў угнаенняў і сучаснага тэхнічнага абсталявання, у тым ліку ветракоў, цяпліц, парнікоў. Эпоха вялікіх геаграфічных адкрыццяў спрыяла распаўсюджванню новых ураджайных культур, перш за ўсё кукурузы, бульбы, тытуню. Шырэй пачалі вырошчвацца камерцыйныя культуры — цукровы трыснёг, кава, бавоўна, перац і інш.
У XIX ст. з'явілася механізаваная сельская гаспадарка, сталі развівацца як самастойныя земляробчыя навукі — аграномія, глебазнаўства, эналогія (вывучэнне розных аспектаў развіцця вінаробства) і г. д. Узніклі спецыялізаваныя навуковыя і вучэбныя ўстановы. Прычым, адна з першых, Горы-Горацкі земляробчы інстытут, быў адчынены ў 1836 г. на Беларусі.
З 1930 г. для патрэб земляробства выкарыстоўваецца аэрафатаграфаванне, якое ў наш час хутка выцяснецца фатаздымкамі з касмічных спадарожнікаў.
Фарміраванне сучаснага земляробства
У 1943 г. у Мексіцы быў распрацаваны комплекс мер для пераўладкавання земляробства на аснове навуковых тэхналогій для павышэння ўраджайнасці і прыбытковасці. Пазней ён пашырыўся на іншыя краіны і атрымаў назву Зялёнай рэвалюцыі. Яна адыграла значную ролю ў інтэнсіфікацыі земляробства, палепшыла забеспячэнне харчам і тэхнічнымі культурамі насельніцтва Зямлі, але пагоршыла агульны стан экалогіі.
З канца XX ст. у земляробстве шырока распаўсюджваюцца генетычна мадыфікаваныя расліны, але разам з гэтым клопат пра навакольнае асяроддзе садзейнічаў узнікненню пермакультуры і адраджэнню арганічнай сельскай гаспадаркі.
Краязнаўчы музей Бабініцкай СШ
Краязнаўчы музей Бабініцкай СШ. Заснаваны ў 1964 у гонар 20-годдзя вызвалення БССР ад нямецкіх войскаў. Да снежня 2012 г. займаў асобны будынак. Меў наступныя раздзелы: «Жыццё і быт беларускай вёскі», «Жыццё і рэвалюцыйная дзейнасць У. І. Леніна»; «Вызваленне нашага краю ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», «Партызанскі рух у нашым краі», "Гісторыя школы і вучэбнай гаспадаркі «Падбярэззе». У музеі захоўваліся летапіс школы, падарункі гасцей музея.
Дзякуючы працы музея было выяўлена многа імён воінаў, якія лічыліся прапаўшымі без вестак. У Бабінічы з Масквы і Украіны, з Казахстана і Марыйскай Рэспублікі, з Каракалпакіі і Бранска прыязджалі маці і ўдовы, бацькі і сёстры загінуўшых воінаў.
Сюды прыязджалі ветэраны, якая вызваляла Бабінічы, генерал-лейтэнант. Ён уручыў школе вымпел і Ганаровую грамату Савецкага камітэта ветэранаў вайны, якую падпісалі праслаўлены военачальнік генерал арміі П. І. Батаў і Герой Савецкага Саюза А. П. Марэсьеў.
Школьнікі адшукалі цікавыя матэрыялы аб гераізме бранскай дзяўчыны разведчыцы Лелі Лукашовай. Яна загінула напярэдадні вызвалення Бабініч і была пахавана ў вёсцы Казанава. У музеі захоўваліся яе фота, франтавыя пісьмы. 24 лютага 1944 Леля пісала сваёй сястры:
Музей у свой час вёў вялікую перапіску са сваякамі загінуўшых, з архівамі Міністэрства абароны СССР, з генерал-палкоўнікам І. І. Люднікавым, генералам арміі А. П. Белабародавым, генерал-лейтэнантам.
У снежні 2012 музей зачынены на нявызначаны тэрмін.
Свярдлова (Мсціслаўскі раён)
Свярдло́ва (, Свердлово) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Падсолтаўскага сельсавета.
UTC+14:00
UTC+14 — самы ўсходні часавы пояс, таму менавіта тут раней усяго на Зямлі надыходзіць новы каляндарны дзень. Час дня (гадзіны і хвіліны) тут супадае з часам на Гаваях, але ссунуты на адзін дзень наперад, пры гэтым з некаторымі астравамі ў Акіяніі розніца ў часе складае 25 гадзін.
Выкарыстоўваецца на востраве Рапануі і астравах Лайн, прыналежных Кірыбаці.
Арханава
Арха́нава (, Арханово) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Вашынгтон Шырлі
Віцэ-адмірал Вашынгтон Шырлі, пяты граф Ферэрс (Washington Shirley, 5th Earl Ferrers, 26 мая 1722 — 1 кастрычніка 1778) — брытанскі ваенна-марскі афіцэр, масон, пэр і астраном-аматар.
Шырлі быў другім сынам Лорэнса Шырлі (Laurence Shirley, які быў у сваю чаргу чацвёртым сынам Рычарда Шырлі, першага графа Ферэрс) і яго жонкі Ганны. Каля 1738 года ён далучыўся да ваенна-марскога флота Англіі і да 1741 г. даслужыўся да звання другога лейтэнанта, да 1746 г. — да звання першага лейтэнанта, і далей, да віцэ-адмірала ў 1775 г..
Праз два тыдні пасля пакарання смерцю яго брата, у 1760 годзе, Шырлі заняў яго месца ў Палаце лордаў і стаў новым графам Ферэрс. Георг III дараваў яму маёнткі, раней адабраныя ў брата.
Вашынгтон захапляўся астраноміяй, у яго быў уласны планетарый У 1761 годзе ён быў абраны ў Каралеўскае згуртаванне за сваю працу аб назіраннях за праходжаннем Венеры. Джозеф Райт выявіў яго на карціне «Філосаф, які тлумачыць мадэль Сонечнай сістэмы» (самая левая фигура).
Так як ў Вашынгтона і яго жонкі Ганны не было дзяцей, у 1778 годзе пасля яго смерці тытул перайшоў да яго малодшага брата.
Герб Чада
Герб Чада быў прыняты ў 1970 годзе. У цэнтры знаходзіцца шчыт з хвалістымі сінімі лініямі, з узыходзячым сонцам над ім. Шчыт падтрымліваюць каза і леў. Ніжэй шчыта размешчаны медаль і скрутак з нацыянальным дэвізам («Адзінства, Праца, Прагрэс») на французскай мове.
Хвалістыя лініі на шчыце з'яўляюцца сімвалам возера Чад, узыходзячае сонца сімвалізуе новы пачатак. Каза злева ўяўляе паўночную частку нацыі, у той час як паўднёвая частка прадстаўлена ільвом. Ордэн у аснове шчыта - медаль.
Вялікая Рагозніца
Вялі́кая Раго́зніца (, Великая Рогозница) — аграгарадок у Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пескаўскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Рагозніцкага сельсавета. Да 2013 года Вялікая Рагозніца ўваходзіла ў склад Пацавіцкага сельсавета.
Даўгаўпілскі ўніверсітэт
Даўгаўпілскі ўніверсітэт (Daugavpils Universitāte), ці ДУ (DU) — вышэйшая навучальная ўстанова ў Даўгаўпілсе ў Латвіі.
Даўгаўпілскі дяржаўны настаўніцкі інстытут
Даўгаўпілскі ўніверсітэт сваімі каранямі сыходзіць у 1921 г. 4 лістапада ў сувязі з недахопам у маладой краіне прафесійна падрыхтаваных настаўнікаў, у Даўгаўпілсе ў памяшканнях сярэдняй школы па вул. Вальдэмара 32 (цяпер вул. Гімназіяс) была адкрыта першая ў Латгаліі чатырохгадовая педагагічная вучэльня. Дырэктарам навучальнай установы быў прызначаны Яніс Юргенс. У калектыве было 9 настаўнікаў, у двух акадэмічных групах налічвалася 36 навучэнцаў.
У 1922/1923 навучальным годзе педагагічную школу перайменавалі ў настаўніцкую семінарыю з чатырма гадамі навучання. У снежні 1922 г. настаўніцкая семінарыя пераехала ў прадугледжаныя для яе памяшканні на сучаснай вул. Саўлес. Колькасць студэнаў павялічылася да 67, працавала ўжо 13 настаўнікаў і ўтварылася 3 групы. У семінарыі вывучалі латышскую, нямецкую, рускую мовы, латгальскі дыялект, прыродазнаўчыя навукі, матэматыку, гісторыю, фізкультуру і маляванне, спевы і закон Божы (асобна для каталікоў і лютэранаў).
1 жніўня 1923 г. настаўніцкая семінарыя была рэарганізавана ў Даўгаўпілскі дзяржаўны настаўніцкі інстытут з пяцігадовымі навучальнымі праграмамі. Выпускнікі атрымлівалі дыпломы, якія давалі права выкладаць ва ўсіх шасцігадовых пачатковых школах, класах і агульнаадукацыйныя прадметы ніжэй узроўня прафесійна-тэхнічных вучэльняў. Працягласць навучання ў розныя часы была рознай і павялічылася з 4 гадоў у 1921—1923 гг. да 5 гадоў у 1924—1929 гг. і да 6 гадоў у 1929—1940 гг. Агулам з 1923 г. да 1940 г. навучальная ўстанова падрыхтавала 505 настаўнікаў. Акрамя вучэбнай дзейнасці, студэнты інстытута займаліся творчасцю: дзейнічалі сімфанічны аркестр, хор, тэатр, выдаваўся літаратурны часопіс. Студэнты ўдзельнічалі ў шматлікіх экскурсіях, збіралі па ўсёй Латгаліі фальклор і рознага роду этнаграфічныя матэрыялы. Пры інстытуце былі адчыненыя школа і дзіцячы садок, дзе студэнты маглі практыкавацца ў педагагічным майстэрстве.
16 ліпеня 1940 г. інстытут зачынілі, уся яго матэрыяльна-тэхнічная база была перададзена Педагагічнаму інстытуту ў Рэзэкнэ. Але ўжо ў кастрычніку 1944 г. было прынята рашэнне аб аднаўленні дзейнасці інстытута ў Даўгаўпілсе з двухгадовым тэрмінам навучання. У перыяд з 1944 па 1952 гг. навучанне ў настаўніцкім інстытуце прайшлі больш за 1500 студэнтаў очнай і завочнай форм навучання чатырох факультэтаў.
Даўгаўпілскі педагагічны інстытут
У сувязі з пераходам СССР на ўсеагульную сярэднюю адукацыю і недахопам педагогаў з вышэйшай адукацыяй, у пачатку 1950-х гг. настаўніцкі інстытут быў ператвораны ў педагагічны інстытут на правах вну. 18 красавіка 1952 г. быў выдадзены загад аб рэарганізацыі настаўніцкага інстытута ў вышэйшую навучальную ўстанову — Даўгаўпілскі педагагічны інстытут (ДПІ). Працягласць навучання ў новым інстытуце складала 4 гады, і студэнты навучаліся на двух факультэтах — фізіка-матэматычны і філалагічны.
З цягам часу ўзраслі як і колькасць выкладчыкаў, так і іх навуковая кваліфікацыя. Калі ў 1952 г. у інстытуце пачалі працаваць усяго 38 выкладчыкаў, то ўжо ў 1956 г. іх колькасць дасягнула 100 і працягвала кожы год расці. У 1954 г. былі створаныя два новых факультэты — прыродазнаўчых навук (пазней біялогіі) і гісторыі (у 1960-х гг. аб’яднаны з філалагічным) 1956 г. у гісторыі вышэйшай школы быў адметны дзвюма падзеямі — пабудаваны новы вучэбны корпус на сучаснай вул. Віенібас і здзейснены пераход на пяцігадовыя навучальныя праграмы. ДПІ імкліва рос, як і колькасць студэнтаў. Ужо на пятым годзе існавання вну колькасць студэнтаў вочнага аддзялення перавысіла 1 тыс.
У 1970-х гг. на гісторыка-філалагічным факультэце на базе кафедры музыкі і спеваў было створана музычна-педагагічнае аддзяленне, якое ператварылася ў музычна-педагагічны факультэт. На вуліцы Кандавас 1 у 1973 г. быў адкрыты новы спартыўны комплекс, у 1987 г. быў створаны і факультэт фізічнага выхавання. Такім чынам, у канцы 1980 — пачатку 1990-х гг. навучанне было арганізавана на пяці факультэтах (філалогіі, фізікі і матэматыкі, біялогіі і хіміі, музыкальнай педагогікі і фізічнага выхавання). У верасні 1989 г. быў адкрыты навучальны корпус па вул. Парадэс 1. У 1991 г. быў распачаты прыём студэнтаў на спецыяльнасці па сацыялогіі, філасофіі і эканомікі. Усяго ў пачатку 1990-х гг. у ДПІ навучалася больш за 2,5 тыс. студэнтаў.
Даўгаўпілскі ўніверсітэт
29 студзеня 2001 г. на пасяджэнні Сената вну была зацверджана канцэпцыя развіцця вну на 2001—2010 гг., дзе ўстанова ужо пазіцыянуецца як рэгіянальны адукацыйны, навуковы і культурны цэнтр. 5 сакавіка 2001 г. Устаноўчы сход зацвердзіў змяненне найменавання Даўгаўпілскага педагагічнага універсітэта на Даўгаўпілскі ўніверсітэт.
Адбыліся таксама значныя змены ў структуры вну. 1 кастрычніка 2001 г. быў створаны факультэт сацыяльных навук, рэарганізаваны факультэт педагогікі і псіхалогіі. 7 жніўня 2003 г. на пасяджэнні Сената вну створаны факультэт адукацыі і кіравання. Пасля 2001 г. ў ДУ былі заснаваныя і паспяхова працуюць некалькі навукова-даследчых інстытутаў і цэнтраў: Інстытут ўстойлівай адукацыі (2003 г.), Інстытут сацыяльных даследаванняў (2003 г.),Іінстытут кампаратыўных даследаванняў (2003 г.), Цэнтр вуснай гісторыі (2003 г.), Цэнтр інавацыйнай мікраскапіі (2004 г.), Інстытут экалогіі (2004 г.) і Інстытут сістэмнай біялогіі (2005 г). Сваю працу працягвае і Латгальскі даследчы інстытут (працуе з 1991 г.).
У цяперашні час навучальны працэс у ДУ праходзіць на пяці факультэтах: натуральных навук і матэматыкі, гуманітарнай адукацыйнай і кіравання, музыкі і мастацтва, сацыяльных навук у 3 навучальных карпусах: на вул. Віенібас 13, па вул. Парадэс 1 і вул. Саўлес, 1/3, а таксама ў спартыўным комплексе на вул. У 2006/2007 навучальным годзе ва ўніверсітэце навучалася каля 5 тыс. студэнтаў і працавала каля 200 выкладчык, з якіх амаль палова мелі навуковыя ступені доктара і доктара хабілітаванага.
Юснарсберг (камуна)
Камуна Юснарсберг (Ljusnarsbergs kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Эрэбру ў цэнтральнай Швецыі.
Юснарсберг 163-я па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Копарберг.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 4 837 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 2 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Маклер
Маклер — гандлёвы пасярэднік. Як правіла, маклер прафесійна займаецца пасярэдніцтвам пры куплі і продажы тавараў, каштоўных папер, паслуг, страхаванні. Біржавыя маклеры вядуць таргі і рэгіструюць вусную згоду брокераў прадаўца і пакупніка на заключэнне здзелкі.
ЗША
У ЗША ліцэнзаваннем біржавых брокераў займаюцца U.S. Securities and Exchange Commission і Financial Industry Regulatory Authority. Брокерскія фірмы таксама падпарадкоўваюцца правілам мясцовай юрысдыкцыі, якія могуць мяняцца ад штата да штата. Агульным для ўсіх штатаў ЗША з’яўляецца адмова ў ліцэнзіі брокерскай фірме, якая прадстаўляе гандаль з крэдытным плячом CFD. Такое адзінства тлумачыцца тым, што 76 % рахункаў раздробных інвестараў губляюць грошы пры гандлі CFD.
Злучанае Каралеўства
У Вялікабрытаніі біржавыя брокеры павінны прайсці навучанне, каб атрымаць статус, прызнаны Financial Conduct Authority. Ліцэнзію брокера можна праверыць у Financial Services Register.
Францыя
Пасля прыняцця закона 1996 года аб мадэрнізацыі фінансавай дзейнасці на змену біржавым брокерам прыйшлі інвестыцыйныя кампаніі.
UTC+10:00
UTC+10 — часавы пояс для наступных краін і тэрыторый:
NGC 7680-2
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Заізд (Прылуцкі раён)
Заізд (Заї́зд) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Сяло адносілася да Прылуцкай палкавой сотні Прылуцкага палка.
У ХІХ стагоддзі сяло Заізд было ў складзе Прылуцкай воласці Прылуцкага павета Палтаўскай губерні. У сяле была Міхайлаўская царква.
Машкова (Новасібірская вобласць)
Машкова (Мошково) — пасёлак гарадскога тыпу ў Новасібірскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Машкоўскага раёна і гарадскога паселішча рабочы пасёлак Машкова.
Машкова размешчана за 56 км на паўночны ўсход ад Новасібірска, за 70 км на паўднёвы захад ад горада Балотнае на Транссібірскай магістралі. Побач з пасёлкам праходзіць федэральная аўтамабільная дарога M53.
195
195 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 195 год нашай эры, 195 год 1 тысячагоддзя, 95 год II стагоддзя, 5 год 10-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 6 год 190-х гадоў.
Бальшая Добрая
Бальшая Добрая (Большая Добрая) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Краснінскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Замісця (Прылуцкі раён)
Замісця (Замі́стя) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Папоў
Папо́ў — рускае прозвішча.
Кудрашоў
Кудрашоў — рускае прозвішча.
Ю Кобаясі
(小林 悠; нар. ) — японскі футбаліст. З 2014 года выступае за нацыянальную зборную Японіі.
UTC+10:30
UTC+10:30 — часавы пояс для:
Спасылкі
Huso horario
Магілёўскі гарадскі выканаўчы камітэт
Магілёўскі гарадскі выканаўчы камітэт — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі горада Магілёва Магілёўскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Магілёўскаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Магілёўскаму гарадскому Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры горада Магілёва, у будынку (1973, архіт. А. Кучарэнка, Ю. Шпіт) па Першамайскай вуліцы, 28а.
Алег Канстанцінавіч Папоў
Алег Канстанцінавіч Папоў (, вёска Вырубава, Маскоўская вобласць —, ) — савецкі і расійскі артыст цырка (клоўн), ,. Народны артыст СССР (1969).
Біяграфія
Алег Канстанцінавіч Папоў нарадзіўся 31 ліпеня 1930 г у вёсцы Вырубава Кунцаўскага раёна Маскоўскай вобласці (цяпер вёска ўваходзіць у гарадское паселішча Адзінцова Адзінцоўскай раёна Маскоўскай вобласці). Неўзабаве сям'я пераехала ў Маскву і пасялілася ў раёне стадыёна «Дынама».
У 1943 годзе Алег паступае вучнем слесара на паліграфічны камбінат «Праўда».
У наступным, 1944 годзе, займаючыся ў гуртку акрабатыкі Палаца спорту «Крылы Саветаў», ён пазнаёміўся са студэнтамі цыркавога вучылішча, пабываў на іх рэпетыцыях. У гэтым жа годзе Алег паступае ў Дзяржаўнае вучылішча цыркавога мастацтва, якое заканчвае ў 1950 годзе па спецыяльнасці эксцэнтрык на дроце.
Пачаў сваю кар'еру эквілібрыстам, выступаючы з нумарам «Эксцэнтрык на свабодным дроце» (рэжысёр-педагог С. Марозаў). У 1951 годзе дэбютаваў у якасці дывановага клоўна ў Саратаўскім цырку. Канчаткова зацвердзіўся ў гэтым амплуа ў Моладзевым цыркавым калектыве (1951—1953). Стварыў артыстычны вобраз «Сонечнага клоўна» — безжурботнага хлопца з капой русых валасоў у знарочыста шырокіх паласатых штанах і клятчастай шапачцы. У сваіх выступах выкарыстоўвае такія прыёмы як эквілібрыстыка, акрабатыка, жангліраванне, парадыраваннем цыркавых нумароў, але галоўнае месца ў яго выступах займаюць антрэ, вырашаныя сродкамі буфанады і эксцэнтрыкі. Сярод лепшых рэпрыз Алега Папова — «Повар», «Свісток», «Прамень».
Часта здымаўся ў кіно, выступаў у якасці рэжысёра цыркавых спектакляў.
З 1991 года жыў і працаваў у Германіі пад сцэнічным псеўданімам Шчаслівы Ганс.
Запэрэводскэ
Запэрэводскэ (Заперево́дське) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Буянава (Краснінскі раён)
Буянава (Буя́ново) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Краснінскага гарадскога паселішча.
Богдашы (Холм-Жыркоўскі раён)
Богдашы (Богдаши) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Холм-Жыркоўскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Скрыпка (рыбалоўства)
Скры́пка — традыцыйная лоўчая прылада ў беларусаў для зімовай лоўлі рыбы.
Стаўная пастка ў выглядзе буча з карытцам каля ўваходу. Ставілася ў палонцы такім чынам, каб карытца знаходзілася на адкрытай вадзе, а конус пад лёдам. Рыба з-за недахопу кіслароду імкнулася да паверхні вады і трапляла ў карытца, а затым, у пошуках выйсця, у буч. Палонку зверху накрывалі сенам, галінкамі і снегам (засцерагалі ад замярзання).
Скрыпка была распаўсюджана на Палессі, паўночным усходзе Гомельшчыны і на Магілёўшчыне.
Зарудка
Зарудка (Зару́дка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Асінаўка (Мсціслаўскі раён)
Асі́наўка (, Осиновка) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Падсолтаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раздзельскага сельсавета.
Інгрыд Шведская
Інгрыд Шведская (Ingrid av Sverige), пры нараджэнні Інгрыд Вікторыя Сафія Луіза Маргарэт (Ingrid Victoria Sofia Louise Margareta); 28 сакавіка 1910, Стакгольм — 7 лістапада 2000, Ховедстадэн) — шведская прынцэса і каралева Даніі, жонка Фрэдэрыка IX, маці каралевы Маргрэтэ II.
Біяграфія
Прынцэса Інгрыд нарадзілася ў Стакгольме і была трэцім дзіцем караля Густава VI Адольфа і яго першай жонкі, прынцэсы Маргарыты Конаўцкай. Яна таксама была праўнучкай каралевы Вікторыі. Маці Інгрыд памерла ў 1920 годзе. Яе бацька ажаніўся з лэдзі Луізай Маўнтбетэн праз тры гады. Луіза была траюраднай сястрой Інгрыд. У другім шлюбе ў яе бацькі не было дзяцей. З дзяцінства ў Інгрыд выяўлялася пачуццё абавязку і сур’ёзнасць.
У 1928 годзе Інгрыд сустрэла прынца Валійскага, і некаторыя думалі, што яна, магчыма, стане яго жонкай. Прынц Валійскі быў яе траюрадным братам. Яе маці, Маргарыта Конаўцкая, і кароль Георг V былі стрыечнымі братам і сястрой, і абодва — унукі каралевы Вікторыі. Аднак заручыны не адбыліся.
Сям’я
Вяселле Інгрыд і наследнага прынца дацкага Фрэдэрыка IX было адным з найвялікшых падзей 1935 года ў Швецыі. Інгрыд таксама з’явілася на радыё ў 1935 годзе, дзе яна чытала верш. Гэтай падзеі была нададзена вялікая ўвага прэсы.
Прынцэса Інгрыд выйшла замуж за Фрэдэрыка IX, спадчыннага прынца Дацкага і Ісландскага, у Стакгольме 24 мая 1935 года. Яны былі сваякамі, што было распаўсюджана ў венцаносных сем’ях Еўропы. Муж і жонка былі двойчы чатырох’юраднымі братам і сястрой, маючы двух агульных прапрадзедаў, шведскага караля Оскара I і вялікага герцага Бадэна Леапольда I, а праз расійскага імператара Паўла I Фрэдэрык прыходзіўся пяціраюрадным дзядзькам Інгрыд. У пары нарадзілася трое дачок:
У Даніі
Інгрыд была добра адукаваная і цікавілася спортам, асабліва верхавой яздой, лыжамі і тэнісам. Яна рана атрымала вадзіцельскія правы.
У 1940 годзе да акупацыі, яна была лідэрам «Дацкага вайсковага таварыства жанчын супраць вайны». Падчас нямецкай акупацыі Даніі, Інгрыд праявіла мужнасць і сумленнасць. Дацкі каралеўскі дом стаў сімвалам барацьбы супраць акупацыйных сіл. Інгрыд паказала салідарнасць да дацкага насельніцтва, яе часта можна было бачыць на сваім ровары або з дзіцем на вуліцах Капенгагена падчас вайны. Яна адкрыта ігнаравала акупацыйныя сілы. Яе дзед, кароль Швецыі, занепакоены яе бяспекай, даслаў ёй у 1941 годзе паведамленне з патрабаваннем, каб яна паводзіла сябе стрыманей «дзеля дынастыі» і ўласнай бяспекі, але яна не рэагавала, а толькі з гневам адмаўлялася падпарадкоўвацца. Яна карысталася падтрымкай свайго мужа, які падзяляў яе погляды.
Інгрыд стала каралевай Даніі, калі яе муж ўзышоў на Дацкі пасад 20 красавіка 1947 года. Каралева рэфармавала традыцыі дацкага каралеўскага двара, скасавала шмат старамодных традыцый і стварыла больш паслабленую атмасферу на афіцыйных прыёмах. Яна цікавілася садоўніцтвам і мастацтвам.
У 1972 годзе Інгрыд заўдавела. У тым жа годзе яна была прызначаная рэгентам пакуль яе дачка і ўнук адсутнічалі. Гэта было выключнае становішча, бо канстытуцыя 1871 года абвяшчала, што толькі нашчаднаму прынцу было дазволена выступаць у якасці рэгента ў адсутнасць манарха. Яна была заступнікам шматлікіх грамадскіх арганізацый, якія яна перадавала адна за адной прынцэсе Бенедыкце. Каралева была энергічнай і заўсёды да ўсяго гатовай жанчынай. Інгрыд добра ведала дацкую мову і была феміністкай, выступала за роўнасць мужчын і жанчын.
Каралева Інгрыд памерла 7 лістапада 2000 года ў Палацы Фрэдэнсбарг і была пахаваная побач з мужам Фрэдэрыкам IX ля сцен кафедральнага сабора ў Роскіле, недалёка ад Капенгагена.
Пажарны завулак (Магілёў)
Гісторыя
Хутчэй за ўсё, першапачаткова насіў назву Паштовая вуліца, што было звязана з ўзвядзеннем на тэрыторыі Шклоўскага пасада паштовай станцыі. У пачатку 1830 года ў Магілёве былі вызначаны часовыя памяшканні пад казармы і стайні, прыступілі да камплектавання пажарнай каманды, былі прадстаўлены план і каштарысы на ўзвядзенне пастаяннай казармы і стайні для пажарнай каманды. Выбранае месца размяшчэння пажарнага абозу, паміж найбольш развітымі і добраўпарадкаванымі галоўнымі вуліцамі горада, было самым аптымальным з пункту гледжання зручнасці выезду і скарачэння часу даступнасці для тушэння пажараў у цэнтры горада. У выдадзенай у 1884 годзе кнізе «Досвед апісання Магілёўскай губерні», складзенай па праграме і пад рэдакцыяй старшыні Магілёўскага губернскага статыстычнага камітэта А. С. Дамбавецкага, гаворыцца пра размяшчэнне пажарнага двара на Паштовай вуліцы. Пажарны завулак, відаць, з’явіўся пазней, на мяжы XIX—XX стагоддзяў.
Да Кастрычніцкай рэвалюцыі ў вуліцы было дзве назвы: частка вуліцы ад Дняпроўскага праспекта (цяпер вуліца Першамайская) да Вялікай Садовай вуліцы (цяпер Ленінская) называлася Пажарны завулак, а частка вуліцы ад Вялікай Садовай да Зялёнай вуліцы (цяпер Карла Маркса) захоўвала назву Паштовая.
У 1920 годзе вуліца і завулак перайменаваныя ў гонар нямецкага рэвалюцыянера Карла Лібкнехта. У 2007 годзе вуліцы вярнулі гістарычную назву Пажарны завулак. Пра вяртанне гістарычнай назвы хадайнічала Магілёўскае абласное ўпраўленне МНС Рэспублікі Беларусь, якое ўзначальваў у той час Уладзімір Аляксандравіч Вашчанка.
Забудова
Сучаснае аблічча завулка было сфарміравана ў асноўным у канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў. Забудаваны 4-, 5-павярховымі, пераважна жылымі, дамамі.
У савецкія часы на вуліцы К. Лібкнехта размяшчаліся курсы павышэння кваліфікацыі партыйных і савецкіх працаўнікоў пры абкаме КПБ (д. № 24), абласная камісія садзейнічання Савецкаму фонду міру (д. № 24), абласное статыстычнае ўпраўленне (д. № 16), гарадскі Дом настаўніка, аддзел пажарнай аховы УУС аблвыканкама (д. № 6), Дом фізкультуры, музычная школа № 4 (д. № 6а), інтэрнаты педагагічнага інстытута імя А. Куляшова (№ 14) і медыцынскага вучылішча (д. № 20, № 24), абласная дзіцячая экскурсійна-турысцкая база (д. № 7). Па генеральным плане горада 1980—1981 гадоў уваходзіў у цэнтральны планіровачны раён.
Іосіф Мікалаевіч Малюкевіч
Іосіф Мікалаевіч Малюкевіч (, в. Восава Мінскай губерніі — ?) — беларускі настаўнік, гісторык.
Біяграфія
Пасля заканчэння школы-сямігодкі паступіў вучыцца на двухгадовыя педагагічныя курсы ў Мінск. Затым працаваў настаўнікам пачатковай школы, інспектарам раённага аддзела народнай адукацыі, загадчыкам раённага фінансавага аддзела, адказным сакратаром раённай газеты. З 1931 года па 1934 год служыў у Чырвонай Арміі.
Пасля дэмабілізацыі паступіў на гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Займаючыся навуковай працай, ён адначасова выкладаў гісторыю ў БДУ.
У час Вялікай Айчыннай вайны быў камандзірам узвода, камандзірам роты, начальнікам штаба палка. Ваяваў на Заходнім, 2-м Прыбалтыйскім і I-м Беларускім франтах.
Пасля вайны была прапанавана праца памочніка загадчыка 1-га аддзела Міністэрства замежных спраў БССР. Акрамя таго, пасада выкладчыка ў БДУ. У сакавіку 1948 года ён быў накіраваны на курсы дысертантаў у Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК ВКП(б) у Маскву. Праз год была прысваена навуковая ступень кандыдата гістарычных навук. Са жніўня 1949 па снежань 1955 года — дырэктар Гродзенскага педагагічнага інстытута.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Кутузава 3-й ступені (1942) і двума ордэнамі Айчыннай вайны І-й ступені (жнівень, кастрычнік 1944 г.), медалём «За працоўную доблесць».
Аляксандр Данілаў
Алякса́ндр Дані́лаў:
Казялец (персанаж)
Казялец (Jaskier) — адзін з галоўных герояў серыі раманаў Анджэя Сапкоўскага. Казялец — творчы псеўданім, сапраўднае імя — Юліян Альфрэд Панкрац, віконт дэ Летэнгоф (Julian Alfred Pankratz, wicehrabia de Lettenhove). У свеце «Ведзьмара», шырока вядомы бард і трубадур, стваральнік вялікай колькасці вершаў, балад, песняў. Аўтар кнігі «Паўстагоддзя паэзіі».
Сустракаецца ў апавяданнях «Мяжа мажлівасці», «Вечны агонь», «Троху самаахвярнасці», «Меншае зло», «Край зямлі», «Апошняе жаданне», «Штосьці скончыцца, штосьці пачнецца», а таксама ва ўсіх раманах сагі пра Ведзьмака.