cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уладзімір Уладзіміравіч Маякоўскі
Творчасць
Дэбютаваў вершамі «Ноч» і «Ранак» (1912). Першая кніга «Я!» (1913). У ранняй лірыцы, трагедыі «Уладзімір Маякоўскі» (паст. 1913, рэжысёр і выканаўца галоўнай ролі), паэмах «Воблака ў штанах» (1915), «Флейта-пазваночнік» (1916), «Чалавек» (1918) супярэчнасць паміж рамантычна-ўтапічным ідэалам паэта і рэальнасцю, багаборніцкія матывы. Разуменне вайны як сусветнай бяды, найвялікшага злачынства перад чалавекам у вершах і паэмах перыяду І сусветнй вайны («Вайна аб'яўлена», 1914; «Вам!», 19І5; паэма «Вайна і мір», 1915—16, выд. 1917).
3 1919 выпускаў у Маскве агітплакаты «Вокны РОСТА» (ствараў паэтычныя тэксты і малюнкі). У гэтых плакатах, вытворчай і кніжнай графіцы 1920-х г. ярка выявіўся талент Уладзіміра Маякоўскага як мастака (з 1910-х г. рабіў партрэтныя замалёўкі, эскізы лубкоў, тэатральныя работы).
У лірычных паэмах «Люблю» (1922) і «Пра гэта» (1923) сцверджанне непадзельнасці жыцця і кахання. 3 2-й пал. 1920-х г. пераважаюць сатырычныя творы: камедыі «Клоп» (1928, паст. 1929) і «Лазня» (1929, паст. 1930) — антыутопія, не зразумелая сучаснікамі. Паэма «На ўвесь голас» (1930) — сцверджанне шчырасці свайго шляху і надзея на разуменне.
Аўтар аўтабіяграфіі «Я сам» (1922, 2-я рэд. 1928), кнігі «Савецкая азбука» (1919), нарысаў «Маё адкрыццё Амерыкі» (1925), сцэнарыяў фільмаў «Паненка і хуліган» паводле «Настаўніцы рабочых» Э. Д'Амічыса, «Не для грошай нарадзіўся» паводле «Марціна Ідэна» Дж. Лондана, (абодва 1918, зняўся ў галоўных ролях), артыкулаў па пытаннях літаратуры («Як рабіць вершы», 1926), мастацтва і інш. Пісаў для дзяцей («Што такое добра, што такое дрэнна», 1925).
Творчай манеры У. Маякоўскага ўласцівы рамантычнае светаадчуванне, іранічная аголенасць пачуцця, зліццё аўтара з лірычным героем, устаноўка на прамы зварот да аўдыторыі, канцэнтраваная эмацыянальнасць і энергія верша. Уладзімір Маякоўскі — рэфарматар паэтычнай мовы. Зрабіў вялікі ўплыў на паэзію ХХ ст.
NGC 2608
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўключаны ў атлас пекулярных галактык.
Ізраіль Майсеевіч Гельфанд
Ізраіль Майсеевіч Гельфанд (20 жніўня [2 верасня] 1913, Окны, Ціраспальскі павет, Херсонская губерня —, Нью-Брансуік, штат Нью-Джэрсі) — адзін з найбуйнейшых матэматыкаў XX стагоддзя, біёлаг, педагог і арганізатар матэматычнай адукацыі (да 1989 года — у Савецкім Саюзе, пасля 1989 года — у Злучаных Штатах).
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 800 навуковых артыкулаў і каля 30 манаграфій; заснавальнік буйной навуковай школы. Доктар фізіка-матэматычных навук (1940), прафесар Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя М. В. Ламаносава (МДУ) (1941—1990), Ратгерскага ўніверсітэта (1990—2009). Прэзідэнт Маскоўскага матэматычнага таварыства (ММА) у 1966—1970 гадах, правадзейны член Акадэміі навук СССР (1984; з 1991 — Расійскай акадэміі навук).
Асноўныя працы Гельфанда адносяцца да функцыянальнага аналізу, алгебры і тапалогіі. Адзін са стваральнікаў тэорыі нарміраваных кольцаў (банахавых алгебр), якая паслужыла адпраўным пунктам створанай ім (сумесна з М. А. Наймаркам) тэорыі кольцаў з інвалюцыяй і тэорыі бясконцамерных унітарных прадстаўленняў груп Лі, якая мае істотнае значэнне для тэарэтычнай фізікі. Нараўне з гэтым аўтар фундаментальных вынікаў у галіне тэорыі абагульненых функцый, займаўся дыферэнцыяльнымі ўраўненнямі, тэорыяй тапалагічных лінейных прастор, зваротнымі задачамі спектральнага аналізу, квантавай механікай, дынамічнымі сістэмамі, тэорыяй імавернасцей, набліжанымі і лікавымі метадамі і іншымі галінамі матэматыкі. Аўтар шматлікіх прац па нейрафізіялогіі валявых рухаў, клетачнай міграцыі ў тканкавых культурах, пратэёміцы (класіфікацыі троеснай структуры бялкоў) і алгарытмізацыі клінічнай працы ўрачоў.
Гельфанд вядомы таксама і тым, што здолеў стаць найбуйнейшым вучоным шляхам самаадукацыі, не маючы закончанай сярэдняй адукацыі і не прайшоўшы курс навучання ва ўніверсітэце.
Мангарэва
Мангарэ́ва (саманазва Mangareva) — палінезійскі народ, карэнныя насельнікі астравоў Гамб'е ў Французскай Палінезіі.
Агульная колькасць у Французскай Палінезіі - 2 400 чал.
Згодна паданням саміх мангарэва, яны з'явіліся на сучаснай радзіме прыкладна ў X - XIII стст. з Маркізскіх астравоў. Аднак па мове яны больш падобныя на паўмоту. Асноўнымі заняткамі здаўна з'яўляліся земляробства і рыбалоўства. Акрамя таго, мангарэва шмат гандлявалі з іншымі астравамі Палінезіі, у тым ліку з насельнікамі вострава Піткэрн, якія зніклі да канца XVIII ст.
Прававы акт
Прававы акт:
Мангарэва
Адзінкай традыцыйнага грамадства мангарэва была пашыраная сям'я. Некалькі сем'яў складалі жыхароў адной вёскі. Большасць насельніцтва складалі простыя абшчыннікі уруману, з якіх вылучаліся рамеснікі і заможныя прывілеяваныя людзі пакаора. Мелася спадчынная арыстакратыя (тага'іці) - правадыры (арарыкі), воіны (арэтоа), жрацы (тавура) і прадракальнікі (акарата).
Мангарэва адносна позна пачалі кантактаваць з еўрапейцамі. Брытанская экспедыцыя высадзілася на востраве Мангарэва толькі ў 1826 г. Дзякуючы гэтаму тубыльцы здолелі захаваць арыгінальную мову і культуру, у тым ліку знакамітую драўляную скульптуру, а таксама складаную міфалогію. З прыняццем хрысціянства распаўсюдзілася пісьмовасць на мясцовай мове на аснове лацінкі.
Орган публічнай улады
Органы публічнай улады — органы, якія рэалізуюць публічную ўладу ў грамадстве (дзяржаве). Органы публічнай улады прызначаны для кіравання грамадствам (дзяржавай) на розных узроўнях. Іх прынята дзяліць на органы дзяржаўнай улады (цэнтральныя, рэгіянальныя) і мясцовыя (органы мясцовага самакіравання).
Сістэма і структура органаў публічнай улады ў асобнай дзяржаве вызначаецца вядучай палітычнай сілай і замацоўваецца ў вышэйшых нарматыўна-прававых актах. У розных краінах канстытуцыямі ці пастановамі вышэйшых дзяржаўных органаў улады вылучаны розныя органы і інстытуты, якія адказваюць за павышэнне кантролю над грамадзянамі, федэральнымі, рэгіянальнымі, мясцовымі і замежнымі арганізацыямі і органамі ўлады, партыямі. Напрыклад службы фінансавага кантролю, саветы бяспекі, пракуратуры, цэнтральныя выбарчыя органы.
На рэгіянальным і мясцовых узроўнях колькасць розных органаў публічнай улады і самакіравання можа быць рознай і вар'іравацца ў залежнасці ад канстытуцыі краіны і рэгіёнаў, указаў і пастаноў розных органаў улады як вышэйшых, так і рэгіянальных.
Дзебра (Рослаўльскі раён)
Дзебра (Дебря) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ліпаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Дзебра абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Бярозаўскі кляштар картэзіянцаў
Бярозаўскі кляштар картэзіянцаў — колішні кляштар у г. Бяроза. Помнік дойлідства сталага барока. Захаваліся рэшткі паўднёвай і заходняй частак кляштара.
Гісторыя
Кляштар пабудаваны ў 2-й палове XVII стагоддзя італьянскім майстрам Джавані Батыста Джыслені пры фундатарстве Казіміра Льва Сапегі, які пазней быў пахаваны ў мурах кляштарнага касцёлу. Будаўніцтва кляштара было скончана ў 1689 годзе. Кляштарны комплекс уключаў у сябе каменны касцёл, жылыя корпусы, бібліятэку, шпіталь, трапезную, аптэку, шматлікія гаспадарчыя пабудовы. Побач з кляштарам стаяў палац Сапегаў.
Падчас Паўночнай вайны (1700—1721) пад Бярозай ішлі баі паміж шведамі і рускімі, кляштар быў разрабаваны.
За час свайго існавання кляштар стаў буйнай гаспадаркай і крэдытаваў магнатэрыю і дробную шляхту; кляштару належалі некалькі навакольных вёсак, заводаў.
Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Бяроза ў складзе Расійскай імперыі. У бярозаўскім кляштары засталіся толькі 6 манахаў, гэта быў апошні кляштар картэзіянцаў на тэрыторыі былой Рэчы Паспалітай.
Апошнім настаяцелем кляштара быў айцец Павел Геніюш, які паходзіў з заможнай сям'і, але вырашыў пакінуць усё і весці пустэльніцкае жыццё, паступіў у Ордэн, калі яму яшчэ не было дваццаці гадоў. Сярод іншых манахаў Павел Геніюш выдзяляўся асаблівымі цнотамі веры, надзеі і любові, і з прычыны яго ранняй мудрасці, манахі выбралі яго прыёрам кляштара. Айцец Павел кіраваў кляштарам да часу яго закрыцця і выгнання манахаў. Сам айцец-прыёр жыццёвымі абставінамі быў вымушаны ўступіць у іншы манаскі Ордэн, — бенедыктынцаў, — дзе праз некаторы час таксама становіцца настаяцелем. Памёр айцец Павел Геніюш на тэрыторыі сучаснай Польшчы ў апініі святасці. Пахаваны на могілках аднаго з бенедыктынскіх кляштараў Польшчы.
У 1830-х гг. кляштар быў зачынены, яго памяшканні сталі выкарыстоўвацца ў якасці казармаў, прыходзілі ў заняпад.
Пасля закрыцця кляштара
Памяшканні былога кляштара сталі выкарыстоўвацца рускімі ў якасці казармаў. Кляштарная інфраструктура — батанічны сад, пруд — прыходзілі ў заняпад.
Пасля наступнага нацыянальна-вызваленчага паўстання рускія пачалі разбіраць муры і будынкі кляштара, будаваць з іх казармы. У 1871 годзе гродзенскі архітэктар Якаў Фардон выканаў абмерныя чарцяжы кляштарнай брамы.
У 1930-х гадах былыя рускія казармы былі пераўтвораны польскімі ўладамі ў канцэнтрацыйны лагер для камуністаў, украінскіх нацыяналістаў і ваеннапалонных. Пасля уз'яднання Заходняй Беларусі з БССР, у мурах кляштара была размешчаная вайсковая частка.
Сучаснасць
У пачатку 1990-х гадоў кляштар быў унесены ў спіс гісторыка-архітэктурных каштоўнасцей Беларусі. Існаваў праект аднаўлення кляштара, аднак ён быў прыпынены.
Архітэктура
У комплекс уваходзілі мураваныя будынак касцёла, аднатыпныя групы жылых карпусоў з маленькімі ўнутранымі дворыкамі, трапезная, бібліятэка, шпіталь, аптэка, гаспадарчыя пабудовы, разам з прылеглым садам з вадаёмам былі абнесеныя крапаснымі мурамі з вежамі і каплічкай. Галоўным уваходам у кляштар служыла магутная брама з байніцамі. Яна вяла ў двор, прызначаны для гаспадарчых патрэб і абслугоўвання наведвальнікаў, яго ўтваралі карпусы келляў радавых манахаў, дапаможных і гаспадарчых службаў. Другі, замкнёны прамавугольны двор, утваралі калідоры-галерэі, што злучалі двухпавярховыя карпусы келляў манахаў-самотнікаў з касцёлам. Келлі вылучаліся ў самастойныя жылыя ячэйкі з маленькімі ўнутранымі дворыкамі. Дэкаратыўнае аздабленне — пілястры, раскрапоўкі, глыбокія нішы, фігурныя франтоны.
Касцёл
Касцёл — трохнефнавая базіліка з трыма гранёнымі апсідамі і гранёным тамбурам пры ўваходзе. Да сярэдняй апсіды прылягала васьмігранная шмат'ярусная вежа-званіца з купалам, якая фарміравала сілуэт ансамбля. Яна стаяла ўнутры прамавугольнага панадворку, прымыкала да сярэдняй апсіды касцёла і з'яўлялася абарончай вежай з магутнымі сценамі і вузкімі вокнамі-байніцамі. Ярусы, прыстасаваныя для гармат, звязвала вітая лесвіца ў тоўшчы муроў.
Цікавыя факты
Брама кляштара намалявана на гербе і сцягу горада Бяроза.
Каўказскія горы
Каўказскія горы (Кавказаа ашьхақәа, Кавказалъул мугIрул, Къаукъаз къурш, Qafqaz dağları, Կովկասյան լեռնաշղթա, კავკასიონი, дарг. Кавказла дубурти, Кавказа лоамаш, Даькъастен лоамаш, Къаукъаз къурш, Кавказ таула, лезг.Къавкъаз, Кавказы хæхтæ, рут.Кавказад банбыр, Кавказан лаьмнаш) — горная сістэма, размешчаная ў Еўразіі паміж Чорным і Каспійскім морамі. Этымалогія назвы не ўстаноўлена. Падзяляецца на дзве горныя сістэмы: Вялікі Каўказ і Малы Каўказ. Каўказ часта дзеляць на Паўночны Каўказ і Закаўказзе, мяжу паміж якімі праводзяць па Галоўнаму, або Вадараздзельнаму, хрыбту Вялікага Каўказа, які займае цэнтральнае становішча ў горнай сістэме.
Вялікі Каўказ распасціраецца больш чым на 1100 км з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход, ад раёна Анапы і Таманскага паўвострава Чорнага мора да Апшэронскага паўвострава на ўзбярэжжы Каспія, побач з Баку. Максімальнай шырыні Вялікі Каўказ дасягае ў раёне мерыдыяна Эльбруса (амаль 180 км). У восевай часткі размешчаны Галоўны Каўказскі (або Водападзельны) хрыбет, на поўнач ад якога распасціраецца шэраг паралельных хрыбтоў (горных ланцугоў), у тым ліку монаклінальнага (куэставага) характару (гл. Вялікі Каўказ). Паўднёвы схіл Вялікага Каўказа большай часткай складаецца з кулісападобных хрыбтоў, якія прымыкаюць да Галоўнага Каўказскага хрыбта. Традыцыйна Вялікі Каўказ дзеліцца на 3 часткі: Заходні Каўказ (ад Чорнага мора да Эльбруса), Цэнтральны Каўказ (ад Эльбруса да Казбека) і Заходні Каўказ (ад Казбека да Каспійскага мора).
Найбольш вядомыя вяршыні (такія, як Эльбрус (5642 м) і Казбек (5033 м)) пакрытыя вечнымі снягамі і ледавікамі. Вялікі Каўказ — рэгіён з вялікім сучасным зледзяненнем. Агульная колькасць леднікоў складае каля 2 050, займаемая імі плошчу складае прыблізна 1 400 км2. Больш за палову зледзянення Вялікага Каўказа засяроджана на Цэнтральным Каўказе (50 % ад колькасці і 70 % ад плошчы абляднення). Буйнымі цэнтрамі абляднення з'яўляюцца гара Эльбрус і Безенгійская сцяна (з ледніком Безенгі, 17 км).
Геалогія
Каўказ — складкаватая горы з некаторай вулканічнай актыўнасцю, якія сфармаваліся (як і Гімалаі) у эпоху Альпійскай складкаватасці (прыкладна 28-23 мільёнаў гадоў таму). Горы складаюцца сярод іншага з граніту і гнейсамі, перадгор'і ўтрымліваюць радовішчы нафты і прыроднага газу. Ацэненыя рэзервы: да 200 млрд барэляў нафты (для параўнання: у Саудаўскай Аравіі па ацэнцы 260 млрд барэляў).
Вялікі Каўказ — грандыёзная складкаватая горная вобласць. У ядры яго залягаюць дакембрыйскі, палеазойскія і трыясавыя пароды, якія паслядоўна акружаны юрскими, крэйдавымі, палеагенавымі і неагенавымі адкладамі. У сярэдняй (высакагорнай) часткі Каўказа старажытныя пароды выходзяць на паверхню.
Геаграфічная прыналежнасць
Няма выразнай дамоўленасці аб тым, ці з'яўляюцца Каўказскія горы часткай Еўропы ці Азіі. У залежнасці ад падыходу, самай высокай гарой Еўропы лічыцца адпаведна альбо Эльбрус (5642 м), альбо Манблан (4810 м) у Альпах, на італа-французскай мяжы.
Каўказскія горы знаходзяцца ў цэнтры Еўразійскай пліты (паміж Еўропай і Азіяй, калі лічыць Каўказ мяжой гэтых частак святла). Старажытныя грэкі бачылі Басфор і Каўказскія горы як мяжу Еўропы. Пазней гэта меркаванне змянялася некалькі разоў па палітычных і эканамічных прычынах. У перыяд міграцыі і сярэднявеччы праліў Басфор і рака Дон падзялялі два кантынента.
Мяжа была вызначана шведскім афіцэрам і географам Філіпам Іаганам фон Страленбергам, які прапанаваў мяжу, якая ідзе праз вяршыні Урала, а затым ўніз па рацэ Эмбе да ўзбярэжжа Каспійскага мора, да праходжання праз Кума-Маныцкую ўпадзіну, якая знаходзіцца ў 300 км на поўнач ад Каўказскіх гор (гл. Мяжа паміж Еўропай і Азіяй). У 1730 годзе гэты курс быў ухвалены рускім царом, і з тых часоў быў прыняты шматлікімі навукоўцамі. У адпаведнасці з гэтым вызначэннем, горы з'яўляюцца часткай Азіі і, згодна з гэтай кропцы гледжання, самая высокая гара Еўропы Манблан.
З іншага боку, La Grande Encyclopédie відавочна вызначае мяжу Еўропы і Азіі, на поўдзень ад абодвух каўказскіх хрыбтоў. Эльбрус і Казбек з'яўляюцца еўрапейскімі гарамі па дадзеным азначэнні.
Насельніцтва
На Каўказе жывуць больш за 50 народаў (напрыклад: абхазы, аварцы, адыгі (чаркесы), азербайджанцы, армяне, балкарцы, даргінцы,чачэнцы, грузіны, інгушы, лакцы, лезгіны, карачаеўцаў, асеціны, табасараны і інш.), якія пазначаюцца як каўказскія народы. Яны кажуць на каўказскіх, індаеўрапейскіх, а таксама алтайскіх мовах. Этнаграфічна і лінгвістычна каўказскі рэгіён можна аднесці да самых цікавых абласцях свету. Пры гэтым заселеныя раёны часам выразна не падзеленыя адзін ад аднаго, паміж рознымі этнічнымі групамі.
Вялікая частка народаў Каўказа з'яўляюцца мусульманамі. Хрысціянамі з'яўляюцца рускія, грузіны, армяне, украінцы, а таксама вялікая частка абхазцаў і асецін. Армянская Царква і Грузінская Царква з'яўляюцца аднымі з самых старажытных хрысціянскіх цэркваў у свеце і гуляюць важную ролю ў захаванні нацыянальнай самабытнасці гэтых народаў, якія на працягу апошніх стагоддзяў былі пад замежным кіраваннем (туркі, персы, рускія).
Рэкі і вадаёмы
На Каўказе знаходзіцца адзін з самых высокіх вадаспадаў Расіі — вадаспад Зейгалан у Паўночнай Асеціі ў даліне ракі Мідаграбіндон. Яго вышыня — каля 600 м.
Фауна
Акрамя паўсюдна распаўсюджаных дзікіх жывёл сустракаюцца дзікі, серны, горныя казлы, а таксама беркуты. Акрамя таго, досыць часта сустракаюцца дзікія мядзведзі, колькасць якіх у асобных цяснінах дасягае дзясяткаў асобін. Вельмі рэдка сустракаецца каўказскі леапард (Panthera pardus ciscaucasica), які переоткрывался толькі ў 2003 годзе. Таксама рэдка сустракаецца рысь. Апошні раз яе бачылі ў 2009 годзе. У гістарычны перыяд былі таксама азіяцкія львы і каспійскія тыгры, але ў пачатку нашай эры былі выкараненыя цалкам. Падвід еўрапейскага зубра, каўказскі зубр, вымер ў 1925 годзе. Апошні асобнік каўказскага лася быў забіты ў 1810 годзе.
На Каўказе вельмі шмат відаў беспазваночных жывёл, да прыкладу, прыкладна 1000 відаў павукоў там пацверджаны да гэтага часу.
Флора
На Каўказе 6349 відаў кветкавых раслін, у тым ліку 1600 мясцовых відаў. 16 відаў горных раслін зарадзіліся на Каўказе. Гіганцкі баршчэўнік, які лічыцца ў Еўропе неафітам, захопніцкіх выглядам, адбываецца з гэтага рэгіёна. Ён імпартаваўся ў 1890 годзе як дэкаратыўнае расліна ў Еўропу.
Біяразнастайнасць Каўказа падае з трывожнай хуткасцю. Горны рэгіён з пункту гледжання аховы прыроды, адзін з 24 найбольш уразлівых рэгіёнаў на Зямлі.
Клімат
Клімат на Каўказе адрозніваецца як па вертыкалі (па вышыні), так і па гарызанталі (па шыраце і месцазнаходжанні). Тэмпература звычайна памяншаецца па меры павелічэння вышыні і набліжэння да мора. Сярэдняя гадавая тэмпература ў Сухумі (Абхазія) на ўзроўні мора складае 15 градусаў па Цэльсіі, а на схілах гары Казбек, на вышыні 3700 м, сярэдняя гадавая тэмпература паветра апускаецца да -6,1 градуса па Цэльсіі. На паўночным схіле Вялікага Каўказскага хрыбта на 3 градусы па Цэльсіі халадней, чым на паўднёвых схілах. У высакагорных раёнах Малога Каўказа ў Арменіі, Азербайджане і Грузіі адзначаны рэзкі кантраст тэмператур паміж летам і зімой у сувязі з больш кантынентальным кліматам.
Колькасць ападкаў ўзрастае з усходу на захад у большасці раёнаў. Вышыня над узроўнем мора таксама гуляе важную ролю: у гарах звычайна выпадае больш ападкаў, чым у нізінных раёнах. Паўночна-ўсходнія рэгіёны (Дагестан) і паўднёвая частка Малога Каўказа з'яўляюцца сухімі. Абсалютны мінімум штогадовых ападкаў складае 250 мм, у паўночна-ўсходняй частцы Прыкаспійскай нізіны. Заходняя частка Каўказа характарызуецца высокім колькасцю ападкаў. На паўднёвым схіле Вялікага Каўказскага хрыбта больш ападкаў, чым на паўночных схілах. Гадавое колькасць ападкаў у заходняй частцы Каўказу вагаецца ад 1000 да 4000 мм, тады як ва Ўсходнім і Паўночным Каўказе (Чачня, Інгушэція, Кабардзіна-Балкарыя, Асеція, Кахеці, Картлі, і г. д.) колькасць ападкаў вагаецца ад 600 да 1800 мм. Абсалютны максімум штогадовых ападкаў — 4100 мм у раёне Месхетыі і Аджарыі. Ўзровень ападкаў на Малым Каўказе (поўдзень Грузіі, Арменіі, захад Азербайджана), не уключаючы Месхетыю, вар'іруецца ад 300 да 800 мм у год.
Снежнае покрыва ў некаторых рэгіёнах (Сванеціі, у паўночнай частцы Абхазіі) можа дасягаць 5 метраў. Раён Ачышхо з'яўляецца самым снежным месцам на Каўказе, снежны полаг якога дасягае глыбіні 7 метраў.
Ландшафт
Каўказскія горы маюць разнастайны ландшафт, які ў асноўным змяняецца па вертыкалі і залежыць ад адлегласці ад вялікіх вадаёмаў. Рэгіён ўтрымлівае відаў раслін, жывёл, пачынаючы ад субтрапічных нізка-узроўневых балот і лясоў леднікоў (Заходні і Цэнтральны Каўказ) і канчаючы высакагорнымі паўпустыні, стэпамі і альпійскімі лугамі на поўдні (у асноўным, Арменія і Азербайджан).
На паўночных схілах Вялікага Каўказа на больш нізкіх вышынях распаўсюджаны дуб, граб, клён і ясень, а на ўзвышшах пераважае бярозавыя і сасновыя лясы. Некаторыя з самых нізкіх раёнаў і схілаў пакрытыя стэпамі і лугамі.
На схілах Паўночна-Заходняга Вялікага Каўказа (Кабардзіна-Балкарыя, Карачаева-Чаркесія і г. д.) таксама ўтрымліваюць яловыя і піхтавыя лясы. У высакагорнай зоне (каля 2000 метраў над узроўнем мора) пераважаюць лесу. Вечная мерзлата (ледавік) звычайна пачынаецца прыкладна на вышыні 2800-3000 метраў.
На паўднёва-ўсходнім схіле Вялікага Каўказа распаўсюджаны бук, дуб, клён, граб і ясень. Букавыя лясы, як правіла, дамінуюць на вялікіх вышынях.
На паўднёва-заходнім схіле Вялікага Каўказа распаўсюджаныя дуб, бук, каштан, граб і вяз на больш нізкіх вышынях, хваёвыя і змешаныя лясы (елка, піхта і бук) — на вялікіх вышынях. Вечная мерзлата пачынаецца на вышыні 3000-3500 м.
Чэлекен
Чэлеке́н (Çeleken) — паўвостраў на захадзе Туркменістана, амываецца водамі Каспійскага мора. Тэрыторыя - каля 677 км². Насельніцтва (2010 г.) - 29 131 чал.
Геаграфія
Паўвостраў Чэлекен месціцца на паўднёвым усходзе Каспійскага мора. Да 1925 г. з'яўляўся востравам. Ператварыўся ў паўвостраў у выніку паніжэння ўзроўню Каспія. Паверхня ўяўляе пагорыстую раўніну з паніжэннямі і пясчана-ракушачнікавымі косамі ўздоўж узбярэжжа. У цэнтральнай частцы ўзвышанасць Чакрак, якая абрываецца на захадзе высокім уступам (каля 20 м). Найвышэйшы пункт не перавышае 100 м. Маюцца саланчакі і неактыўныя гразевыя вулканы.
На Чэлекене ёсць некалькі салёных азёр з разнастайным колерам вады, што тлумачыцца розніцай у насычанасці бактэрыямі. Паверхневых вадацёкаў няма. Прэсная вада выходзіць на паверхню разам з нафтай, насычана ёда-бромнымі солямі і не прыдатная для піцця. Вада для спажывання транспартуецца па трубах з Туркменбашы.
Карысныя выкапні — нафта, азакерыт, бром, сульфаты, пірыт, галеніт, свінец і інш.
Клімат засушлівы субтрапічны. Надвор’е залежыць ад пануючых вятроў. Сярэдняя зімовая тэмпература — +3,1 °C. Сярэдняя летняя тэмпература — +26,2 °C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 120 мм.
Прырода
Флора прадстаўлена некалькімі дзесяткамі відаў раслін, характэрных для пустыні, у тым ліку палынам, тамарыскам, акацыяй, саксаулам. Жывёльны свет блізкі да іншых пустынных рэгіёнаў Туркменістана. На ўзбярэжжы шмат птушак, у тым ліку фламінга, тут зімуюць каспійскія цюлені.
Гісторыя
У розных крыніцах Чэлекен узгадваўся пад назвай Чаракан (, літаральна "чатыры багацці") з XIV ст. як востраў. На рускіх картах XVII ст. быў вядомы як Нефтяной востраў. Быў населены туркменамі агурджале і ёмутлар, якія займаліся рыбалоўствам, здабычай нафты і азакерыту, жывёлагадоўляй. У канцы XVIII ст. на Чэлекене налічвалася каля 3 тысяч нафтавых калодзежаў.
Маргарыта Войтэс
Маргарыта Во́йтэс (Margarita Voites; нар., Масква) — эстонская спявачка (лірыка-каларатурнае сапрана). Народная артыстка СССР (1979).
Біяграфія
Нарадзілася 30 кастрычніка 1936 года ў Маскве. Дзяцінства правяла ў Новасібірску.
Пасля вяртання сям'і ў Эстонію скончыла сярэднюю школу № 2 (цяпер гімназія імя М. Хярмы) у Тарту і паступіла ў Тартускі ўніверсітэт на бібліяграфічны факультэт. У 1957 годзе дэбютавала на сцэне ўніверсітэцкага тэатра ў аперэце І. Кальмана «Фіялка Манмартра». Не скончыўшы ўніверсітэт, пасля вучобы ў музычнай школе і падрыхтоўчых курсаў, паступіла ў Талінскую кансерваторыю (клас Л. Саўль), якую скончыла 1964 годзе.
З 1964 года салістка тэатра «Ванемуйнэ» ў Тарту. Член КПСС з 1966 па 1991. З 1969 па 1990 год салістка Эстонскага тэатра оперы і балета ў Таліне.
Маргарыты Войтэс першая эстонская спявачка, якая была запрошана ў 1973 годзе спяваць у Вялікім тэатры ў Маскве і даць сольны канцэрт у Цэнтральнай канцэртнай зале «Расія». Гастралявала па многіх гарадах СССР і за мяжой, выступала ў такіх странах як Чэхаславакія, Румынія, Балгарыя, Германія, Венгрыя, Фінляндыя, Італія, Кіпр, Мальта, Швейцарыя, Японія, Індыя, Канада, Шры-Ланка, Швецыя.
30 кастрычніка 2006 годзе ў канцэртнай зале «Эстонія» ў Таліне адбыўся гала-канцэрт у гонар 70-летняга юбілею спявачкі.
У 2008 годзе абрана ганаровым членам Саюза акцёраў Эстоніі.
Творчасць
Сярод партый у операх: Канстанца («Выкраданне з сераля» В. А. Моцарта), Віялета, Джыльда («Травіята», «Рыгалета» Дж. Вердзі), Нарына, Лючыя («Дон Паскуале», «Лючыя дзі Ламермур» Г. Даніцэці), Маргарыта («Фаўст» Ш. Гуно), Альцына («Альцына» Г. Ф. Гендэля); у аперэтах: Віялета («Фіялка Манмартра» І. Кальмана), Адэль («Лятучая мыш» І. Штрауса). Выступае як камерная спявачка. Партнёрамі Маргарыты Войтэс па сцэне былі Георг Отс, Хендрык Крум, Іва Куўск і іншыя.
Асаблівае месца ў яе рэпертуары ў апошнія гады набыў духоўны спеў, запісы якога былі зроблены ў 2005 годзе і выйшлі на кампакт-дыску «Авэ Марыя».
Шэтландскія астравы
Шэтла́ндскія астравы (Shetland Islands, ад Hjaltland, літаральна «зямля поні» або «зямля авечак») — архіпелаг на паўночным усходзе ад Шатландыі. Архіпелаг ляжыць таксама на паўночны ўсход ад Аркнейскіх астравоў, у 270 км на паўднёвы ўсход ад Фарэрскіх астравоў і з’яўляецца пунктам падзелу Нарвежскага і Паўночнага мора.
Агульная плошча — 1466 км², з якіх 967 км² прыпадае на «Галоўны востраў», Мейнленд.
З больш за сотні астравоў заселены толькі дванаццаць — Анст, Бара, Брэсей, Вайла, Ел, Макл-Ро, Мейнленд (галоўны востраў, на якім размешчаны Леруік, адміністрацыйны цэнтр астравоў), Папа-Стур, Трондра, Уэлсей, Фетлар і Фула.
Клімат
Клімат на Шэтландах марскі субарктычны, умераны з-за ўплывы цёплых вод Атлантыкі. Тэмпература вады ад 5 °C у сакавіку да 13-14 °C у канцы жніўня. Аднак лета халаднаватае, і рэдка тэмпература перавышае 21 °C. Рэкорд сярэднямесячнай тэмпературы быў устаноўлены ў жніўні 1947 г — 17,2 °C. Аднак улетку 2008 года неаднаразова фіксаваліся тэмпературы звыш 20 °C.
У цэлым клімат пахмурны і вільготны з ападкамі (больш 1 мм) на працягу 200 дзён у годзе. У Леруіке гадавыя ападкі складаюць у сярэднім 1238 мм, з пікам у лістападзе і снежні, калі выпадае да чвэрці гадавой нормы. Мінімум ападкаў прыпадае з красавіка па жнівень, хоць ніколі месячныя ападкі не бываюць менш за 50 мм. Снегапад магчымы ў любы час з ліпеня да пачатка чэрвеня, хоць звычайна снег не ляжыць больш дня. Туман магчымы ўлетку на большай частцы астравоў, з-за астуджэння морам паўднёвых вятроў.
Паўночнае становішча астравоў забяспечвае вялікую змена даўжыні светлавога дня на працягу года — ад 3 гадзін 45 мін. падчас зімовага сонцастаяння да 23 гадзін падчас летняга, са змярканнем у астатні час дня. Аднак вільготнасць клімату забяспечвае перавагу пахмурнага надвор’я ўвесь час, таму лік светлавых гадзін дасягае толькі 1065, гэта значыць 25 % усяго дзённага часу.
Астравы ў літаратуры
Шэран Болтан «Ахвярапрынашэнне»
Жаночы Кубак Беларусі па футболе 2011
Жаночы Кубак Беларусі па футболе 2011 — 20-ы розыгрыш Жаночы Кубак Беларусі.
Зімовыя Алімпійскія гульні 1976
Зімовыя Алімпійскія гульні 1976 (1976 Winter Olympics), афіцыйна вядомыя як Гульні XII Алімпіяды, праходзілі ў Інсбруку з 4 лютага па 15 лютага 1976 года.
NGC 2609
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нарматыўны прававы акт
Нарматыўны прававы акт (НПА) — афіцыйны дакумент усталяванай формы, прыняты (выдадзены) у межах кампетэнцыі ўпаўнаважанага дзяржаўнага органа (службовыя асобы), іншых сацыяльных структур (муніцыпальных органаў, прафсаюзаў, акцыянерных таварыстваў, таварыстваў і г.д.) ці шляхам рэферэндуму з выкананнем усталяванай заканадаўствам працэдуры, які змяшчае агульнаабавязковыя правілы паводзін, разлічаныя на нявызначанае кола асоб і неаднаразовае ўжыванне.
Дыядумен (статуя)
«Дыядумен» («Юнак, які ўвенчвае сябе пераможнай павязкай (дыядэмай)») — знакамітая статуя старажытнагрэчаскага скульптара Паліклета, створаная каля 430 г.да н. э.
Іканаграфія
Бронзавы арыгінал, верагодна, стаяў у свяцілішчы — у Алімпіі ці ў Дэльфах, там, дзе рэгулярна праводзіліся спартыўныя спаборніцтвы. Дыядумен — гэта значыць «спартсмен-пераможца». Ён надзявае на галаву павязку — узнагароду. Павязка была з чырвонай поўсці і прыкладалася да пераможнага вянка (ці кароны з лісця). У Алімпіі гэта былі аліўкавыя галіны, у Дэльфах — лаўровыя, у Карынфе — хваёвыя, а ў Немеі — гэту карону спляталі з дзікага сельдэрэя. (На сучасных Алімпійскіх гульнях здавольваюцца медалямі. Хоць, магчыма, стужка медаляў мае нейкую сувязь з той павязкай).
Ваеннае супрацоўніцтва Беларусі і Венесуэлы
Ваеннае супрацоўніцтва Беларусі і Венесуэлы — дзейнасць у вобласці двухбаковых адносін Рэспублікі Беларусь і Баліварыянскай Рэспублікі Венесуэла, звязаная з удзелам двух дзяржаў і іх ўзброеных сіл у сумеснай ваеннай дзейнасці, накіраванай на дасягненне агульных ваенна-палітычных мэтаў. Адной са складовых частак тут з’яўляецца ваенна-тэхнічнае супрацоўніцтва, якое мае на ўвазе гандаль прадукцыяй ваеннага прызначэння, а таксама яе распрацоўку і вытворчасць.
Работа ў дадзенай вобласці ў дзвюх краін найбольш актыўнай была ў 2008—2013 гадах, пасля чаго практычна спынілася.
Дыядумен (статуя)
Стыль
Гэта — статуя позняга перыяду, яна створана скульптарам ужо ў Афінах, пад уздзеяннем атычнай школы. Ён больш стройны, чым Дарыфор, далей адстаўлена нага і мацней высунута сцягно, складаней становішча рук.
Ваеннае супрацоўніцтва Беларусі і Венесуэлы
Перадгісторыя
Пагадненне аб устанаўленні двухбаковых адносін Беларусь і Венесуэла падпісалі яшчэ ў 1997 годзе. Тым не менш доўгі час адзін для аднаго краіны практычна не гулялі ніякай ролі. У 1999 годзе да ўлады ў апошняй прыходзіць Уга Чавес, вядомы сваёй антыамерыканскай палітыкай. Ён меў нацягнутыя адносіны з ЗША і ЕС, улады якіх абвінавачвалі яго ў парушэнні правоў чалавека, а ён іх — у «агрэсіўнай імперыялістычнай палітыцы». У той жа час новы лідар краіны арыентаваўся на Расію і Кітай. Усё гэта шмат у чым збліжала новага кіраўніка дзяржавы з прэзідэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкі. Акрамя таго, меўся і немалаважны эканамічны інтарэс. Многія карпарацыі і дзяржавы хацелі б бачыць развіваную Венесуэлу сваім сыравінным прыдаткам. У сваю чаргу больш развітая ў сацыяльна-эканамічнай плане Беларусь не мела прыродных рэсурсаў і такім чынам залежна ў сыравіне ад іншых. Гэта значыць з’яўляўся інтарэс у абмене рэсурсаў на падтрымку ў развіцці, што пры тым было б роўным супрацоўніцтвам без дамінавання таго ці іншага боку.
Дыядумен (статуя)
Захаваныя копіі
Дайшоў да нас у шматлікіх копіях (налічваюць каля сарака) — у Нацыянальным археалагічным музеі ў Афінах, Брытанскі музей, Уфіцы, Музей Метраполітэн і інш.
Ваеннае супрацоўніцтва Беларусі і Венесуэлы
Стварэнне сістэмы СПА—РЭБ
У 2007 годзе Узброеныя сілы Венесуэлы запыталі паслугі беларускіх ваенных спецыялістаў. Як пазней успамінаў Лукашэнка, венесуэльцы мелі патрэбу ў дапамозе па рэарганізацыі арміі. Яны закупілі розныя сістэмы супрацьпаветранай абароны, самалёты і іншае ўзбраенне, але не мелі добрай ваеннай школы для карыстання ўсім гэтым. Тагачасны намеснік начальніка Генеральнага штаба Узброеных Сіл Пётр Ціханоўскі адзначыў, што ў Венесуэле адсутнічала адзіная сістэма СПА, меліся толькі паасобныя падраздзяленні.
Указамі Прэзідэнта Беларусі ад 5 снежня №618 і 686 генерал-лейтэнант і будучы пасол краіны ў Баліварыянскай Рэспубліцы Алег Пафераў стаў упаўнаважаным па вядзенні перамоў па праекце пагадненняў аб супрацоўніцтве ў інтарэсах стварэння адзінай сістэмы СПА і сістэмы радыёэлектроннай барацьбы, а таксама аб знаходжанні на венесуэльскай тэрыторыі беларускіх вайскоўцаў. 8 снежня ў рамках візіту А. Лукашэнкі ў Каракас па гэтым пытанні былі падпісаны дзве дамовы.
У тым жа годзе дзесяць ваенных спецыялістаў без уліку членаў сем’яў прыбылі ў Венесуэлу (пазней іх колькасць узрасла). Кіраўніцтва групы ажыццяўляў генерал Пафераў. Задачай замежных саветнікаў было стварыць новую сістэму абароны, умантаваць у яе наяўнае ўзбраенне і дакупіць неабходнае новае, пры гэтым усё растлумачыць для венесуэльскіх калегаў. Пасля смерці Чавеса ў 2013 годзе адносіны дзвюх краін саслаблі, і місію беларускіх спецыялістаў згарнулі. Аднак у Венесуэле ўдалося дамагчыся паспяховага абнаўлення і сістэматызацыі СПА—РЭБ, пры чым не за шэсць гадоў, як планавалася, а за пяць.
Сумесныя мерапрыемствы
У 2006 годзе падчас сустрэчы старшыні Пастаяннай камісіі Савета Рэспублікі па міжнародных справах і нацыянальнай бяспецы Мікалая Чаргінца з дэпутатамі Нацыянальнай асамблеі Венесуэлы з’явілася ідэя аб правядзенні сумесных мерапрыемстваў сілавых структур. Падобная ініцыятыва была падтрымана дзяржаўным сакратаром Савета Бяспекі Беларусі Віктарам Шэйманам.
З 28 сакавіка па 18 красавіка 2008 года 16 супрацоўнікаў групы «Альфа» Камітэта дзяржбяспекі, САХРа ўнутраных войскаў, службы бяспекі прэзідэнта і спартыўнага таварыства «Дынама» (у дадатак да існых спецыялістаў СПА—РЭБ) знаходзіліся ў экспедыцыі ў рамках умацавання супрацоўніцтва сілавых структур дзвюх краін. Яна ўключала ў сябе семінары, на якіх спецназаўцы абменьваліся вопытам па барацьбе з тэрарызмам, а таксама курс выжывання беларусаў у амазонскіх джунглях. Дэвіз экспедыцыі гучаў як «спецназы дружалюбных краін у барацьбе з міжнародным тэрорам» (fuerzas especiales de países amigos en la lucha contra el terror internacional). Само мерапрыемства праводзілася напярэдадні святкавання 85-годдзя БФСТ «Дынама». Усю экспедыцыю ўзначальваў Андрэй Красоўскі, начальнік, цэнтра спецыяльнай падрыхтоўкі БФСТ.
Завяршальным этапам стала ўзыходжанне 11 красавіка на Пік Балівар (4978 м), вышэйшую кропку Венесуэлы. Узыходжанне было дастаткова складаным і напружаным. Байцам, сярод якіх былі прадстаўнікі Беларускай федэрацыі альпінізму, давялося прайсці паэтапна джунглі Амазоніі з прыпынкамі, пасля чаго здзейснены непасрэдны штурм вышыні. На яе ўзняты сцягі дзвюх краін і сімволікі службы бяспекі прэзідэнта, Прэзідэнцкага спартыўнага клуба, НАК, групы «Альфа» КДБ, САХРа і Беларускага фізкультурна-спартыўнага таварыства «Дынама», а таксама спонсараў, якія арганізавалі экспедыцыю. Такое мерапрыемства спрыяльна паўплывала на ўзаемаадносіны спецслужбаў дзвюх дзяржаў.
Пастаўкі зброі
Да 2000-х Венесуэла ў значнай ступені выкарыстала французскую і амерыканскую тэхніку. Аднак з прыходам Чавеса кіраўніцтва краіны прыняло рашэнне арыентавацца на Расію і Кітай, а такім чынам і правесці пераўзбраенне. Беларускі бок абавязаўся пастаўляць у краіну новую тэхніку, у прыватнасці АСК.
У ліпені 2006 падпісана пагадненне аб ваенна-тэхнічным супрацоўніцтве.
У рамках праграмы для абароны асабліва важных аб’ектаў на тэрыторыі Венесуэлы створаны базы дыслакацыі беларуска-расійскага ЗРК «Пячора-2М» — мадэрнізацыі С-125. Кантракт на набыццё гэтых комплексаў быў заключаны Каракасам у верасні 2009 года. Прадугледжвалася закупка 11 (па іншых даных 18) такіх ЗРК. Пастаўкі пачаліся ў маі 2011 года. Акрамя таго, у 2006—2010 гг. венесуэльскія ўзброеныя сілы закупілі ў Беларусі нявызначаны лік комплексаў Тор-М1. З беларускага боку ў ліку асноўных выканаўцаў праекта выступілі прадпрыемства «Алеўкурп», «Волатаўта», створанага Мінскім заводам колавых цягачоў, і 2566-ы завод па рамонце радыёэлектроннага ўзбраення. Па інфармацыі трэціх крыніц, сувыканаўцам праекта нараўне з прадпрыемствамі ВПК Беларусі магчыма выступілі кітайскія, расійскія і іранскія кампаніі.
1 сакавіка 2008 года калумбійскія войскі ўварваліся на тэрыторыю суседняга Эквадора і разграмілі лагер паўстанцаў ФАРК, забіўшы іх камандзіра Рауля Рэеса. Падчас бою быў захоплены ноўтбук Рэйса, дзе, паводле заявы прэзідэнта Калумбіі Альвара Урыбэ, меліся звесткі аб супрацоўніцтва паміж ФАРК і ўладамі Эквадора, а таксама аб пастаўках зброі з Беларусі калумбійскім паўстанцам пры пасярэдніцтве Венесуэлы.
У электронным лісце за 8 лютага ад Івана Маркеса, аднаго з членаў ФАРК, гаварылася :
Па даных газеты «Эль Паіс», Анёл — гэта псеўданім Уга Чавеса, а сябар — Віктар Шэйман, дзяржсакратар Савета Бяспекі Беларусі. Ён быў адным з тых, хто прасоўваў кантракты на пастаўку зброі ў Венесуэлу на суму ў 720 млн. еўра, якія былі падпісаны ў 2007 годзе. З 15 па 19 лютым 2008-га беларуская дэлегацыя на чале з Шэйманам ездзіла ў Венесуэлу на перамовы.
IC 5219
IC 5219 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Альберта Джылардзіна
Клубная кар’ера
Джылардзіна пачаў сваю кар’еру ў «П’ячэнцы» ў сезоне 1999/2000. За гэты сезон ён правёў 17 матчаў у лізе і забіў 3 галы. Наступны сезон гулец правёў у «Вероне», якая купіла яго за 5 мільёнаў еўра, забіўшы толькі 5 мячоў за два сезоны ў клубе, адгуляўшы 39 матчаў у лізе.
Ягоная кар’ера на міжнароднай арэне пачалася ў 2002 годзе, пасля таго, як яго прадалі ў «Парму» за 12 мільёнаў еўра, задаволіўшы запыт былога трэнера «Вероны» Чэзарэ Прандэлі. У новым клубе Альберта пачаў спраўна забіваць галы. 17 ліпеня 2005 года Джылардзіна быў прададзены ў «Мілан» за 24 мільёны еўра. Ён забіў 17 мячоў за «Мілан» у чэмпіянаце, але не здолеў праявіць сябе ў Лізе чэмпіёнаў, не забіўшы ніводнага мячу ў 12 сустрэчах.
25 мая 2008 года спартыўны дырэктар «Фіярэнціны» Панталеа Корвін пацвердзіў, што дамоўленасць з «Міланам» па набыцці Джылардзіна дасягнута, і 28 мая Альберта перайшоў у склад фларэнційскага клуба за 15 мільёнаў еўра, падпісаўшы пяцігадовы кантракт. Галоўны трэнер «Фіярэнціны» Чэзарэ Прандэлі раней працаваў з Джылардзіна ў «Парме».
30 снежня 2011 года Джылардзіна паспяхова прайшоў медабследаванне ў «Джэноа» і 4 студзеня 2012 года падпісаў кантракт з генуэзцамі тэрмінам на 4,5 гады. 31 жніўня 2012 года гулец перайшоў у «Балонню» на правах гадавой арэнды.
5 ліпеня 2014 года было абвешчана пра пераход гульца ў кітайскі клуб «Гуанчжоу Эвергранд» за 5 млн еўра. Да гэтага ў кітайскі клуб быў запрошаны партнёр Альберта па зборнай Італіі Алесандра Д’яманці. 25 студзеня 2015 года Альберта накіраваўся ў «Фіярэнціну» на правах арэнды.
28 жніўня 2015 года было абвешчана аб пераходзе Джылардзіна ў «Палерма». 7 ліпеня 2016 года падпісаў двухгадовы кантракт з «Эмпалі», аднак ужо ў студзені 2017 года пакіуў яго, каб далучыцца да «Пескары». Па выніках сезона 2016/17 «Пескара» страціла месца ў Серыі A, і Джылардзіна пакінуў клуб.
У кастрычніку 2017 года стаў іграком клуба «Спецыя» з Серыі B. Па заканчэнні сезона 2017/18 пакінуў каманду.
Міжнародная кар’ера
Альберта ўваходзіў у склад зборнай Італіі на чэмпіянаце свету 2006. Ён адгуляў першыя два матчы, забіўшы зборнай ЗША, і выйшаў на замену ў паўфінальным матчы супраць зборнай Германіі, у дадатковы час паразіўшы каркас брамы і аддаўшы галявы пас на Алесандра Дэль П’ера, які ўсталяваў канчатковы лік 2:0. 17 кастрычніка 2007 года Джылардзіна прыняў капітанскую павязку ў Даніэле Дэ Росі, калі яго замянілі ў таварыскім матчы супраць зборнай Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі, які скончыўся перамогай на карысць Італіі з лікам 2:0.
Трэнерская кар’ера
У верасні 2018 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры і неўзабаве атрымаў трэнерскую ліцэнзію. У лютым 2019 года ўзначаліў аматарскі клуб «Рэдзата» з Серыі D.
У сезоне 2019/20 быў галоўным трэнерам клуба «Про Верчэлі», а ў верасні 2020 года ўзначаліў «Сіену», якая толькі перарэгістравалася пад новай юрыдычнай асобай і стала выступаць у Серыі D. У студзені 2021 года па пагадненні бакоў пакінуў клуб, анжак ужо ў лютым вярнуўся на пасаду. Па выніках сезона 2020/21 «Сіена» выйшла ў Серыю C, аднак пасля дрэннага пачатку сезона 2021/22 у кастрычніку 2021 года Джылардзіна быў звольнены.
Клубныя
«Мілан»:
«Гуанчжоу Эвергранд»:
Міжнародныя
Італія:
Clathrus archeri
Clathrus archeri — грыб сямейства. Карэнны від на мацерыковай частцы Аўстраліі і Тасманіі, а ў Еўропе і Паўночнай Амерыцы ён інтрадукаваны. У мовах краін, дзе расце гэты грыб, яго назва асацыюецца з васьміногам (Octopus Stinkhorn), каракаціцай (Tintenfischpilz, inktviszwam) ці ж з кветкай (květnatec, kwiatowiec, цветохвостник). Грыб сустракаецца ў Заходняй Украіне. Занесены ў Чырвоную кнігу Украіны.
Апісанне
Маладыя пладовыя целы груша- або яйцападобныя, 3—5 см у дыяметры, пакрытыя белым перыдыем. У маладым узросце (на стадыі яйца) грыб можна зблытаць з, ад якой ён адрозніваецца чырвонымі рызаморфамі, а таксама ружовымі сасудамі ў разрэзе. З часам рецептакул раздзірае абалонку, і прарастае ў выглядзе 4—6 лопасцяў. Лопасці першапачаткова злучаныя пры вяршыні, але хутка раз’ядноўваюцца і рассцілаюцца, з прычыны чаго грыб набывае зоркападобны выгляд, нагадваючы кветку дыяметрам 10—15 см. Дарослы грыб мае моцны, непрыемны пах падлы, што прыцягвае насякомых, якія дапамагаюць распаўсюджваць споры. Споры 6,5 × 3 мкм, вузкацыліндрычныя. Споравы парашок аліўкавага колеру.
Экалогія і распаўсюджанне
Clathrus archeri — сапратроф. Расце на кіслых глебах у лісцевых і змешаных лясах. Зрэдку сустракаецца на лугах ці ў парках. Пладовыя целы фармуе з ліпеня да верасня.
Аднойчы ў лістападзе
«Аднойчы ў лістападзе» (Pewnego razu w listopadzie) — мастацкі фільм 2017 года рэжысёра.
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 25-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сюжэт
Марэк і яго мама выстаўлены з кватэры судовым прыставам. Хлопец вучыцца на юрыста і спадзяецца атрымаць у хуткім часе пакой у інтэрнаце. А пакуль маці і сын бадзяюцца па начлежках, прытулках, чужых дачах і варшаўскіх сквотах. З часам да іх далучаецца яшчэ адзін небарака — бяздомны сабака Кент, і знайсці начлег становіцца ўсё цяжэй.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 2 кінаўзнагародамі і яшчэ 5 намінацыямі.
Новае Максімкава
Новае Максімкава (Новое Максимково) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ліпаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Новае Максімкава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Гразеняцкага сельскага паселішча.
Парашут
Парашут (parachute) — апарат для запаволення хуткасці падзення ў паветры чалавека або груза. Парашуты выкарыстоўваюцца ў авіяцыі, касманаўтыцы, парашутным спорце.
Фізіка адкрыцця і палёту парашута
Пасля ўводу ў дзеянне прылады раскрыцця парашута, адбываецца адкрыццё кантэйнера парашутнай сістэмы. Выцяжны парашут, трапляючы ў паветраны струмень і выцягваючы стрэньгу на ўсю даўжыню, выцягвае камеру з закладзеным у яе купалам і кроквы. Стропы выцягваюцца з гумовых сот камеры, камера расчакоўваецца і з яе выходзіць купал. Купал пад дзеяннем набягаючага патоку паветра, пераадольваючы сілу супраціву слайдэра, напаўняецца. Поўнае напаўненне купалы адбываецца за 2-3 сек.
Акцябрскае (Шартандзінскі раён)
Акцябрскае — сяло ў Шартандзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Андрэеўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 44 км на захад ад цэнтра пасёлка Шартанды. Код КАТА — 116833800.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 463 чалавекі (238 мужчын і 225 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 319 чалавекі (156 мужчын і 163 жанчыны).
Відамлянскі сельсавет
Відамля́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Відамля.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Турнаўскага сельсавета. 20 мая 1957 года ў склад Ратайчыцкага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (вёскі Алешкавічы, Браневічы і Дзямянчыцы). 13 кастрычніка 1961 года ў склад Камянецкага пассавета перададзены вёскі Мурыны Вялікія, Мурыны Малыя і Радасць. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 17 населеных пунктаў. 15 красавіка 1985 года ў склад сельсавета з Камянецкага сельсавета вернуты вёскі Мурыны Вялікія, Мурыны Малыя і Радасць. 7 верасня 2006 года ў склад сельсавета з Ратайчыцкага сельсавета перададзены вёскі Алешкавічы, Браневічы, Дзямянчыцы і Млыны.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2448 чалавек, з іх 74,5 % — беларусы, 10,9 % — украінцы, 6,7 % — палякі, 6,7 % — рускія.
Прэзідэнт Чылі
Прэзідэнт Чылі (Presidente de Chile), афіцыйна вядомы як прэзідэнт Рэспублікі Чылі (Presidente de la República de Chile), з’яўляецца кіраўніком дзяржавы і кіраўніком урада Рэспублікі Чылі. Прэзідэнт адказвае як за дзяржаўнае кіраванне. Нягледзячы на тое, што яго роля і значэнне змяніліся з цягам часу, а яго становішча і адносіны з іншымі ўдзельнікамі нацыянальнымі палітычнымі арганізацыямі таксама эвалюцыянавалі, ён застаецца адной з самых вядомых палітычных пасад у краіне. Ён таксама лічыцца адным з ключавых інстытутаў, якія ўтвараюць «гістарычную канстытуцыю Чылі», і мае вырашальнае значэнне для палітычнай стабільнасці краіны.
Згодна з дзеючай канстытуцыяй, прынятай у 1980 годзе, прэзідэнт знаходзіцца на чатырохгадовым тэрміне і не мае права на наступнае пераабранне. Меншы тэрмін (раней ён складаў шэсць гадоў) дазваляе сінхранізаваць парламенцкія і прэзідэнцкія выбары. Афіцыйная рэзідэнцыя прэзідэнта — палац Ла-Манеда ў сталіцы Сант’яга.
Мішэль Бачэлет была першай жанчынай-прэзідэнтам Чылі і займала гэтую пасаду з 2006 па 2010 год і з 2014 па 2018 год. З 2022 года дзеючым прэзідэнтам з’яўляецца Габрыэль Борыч, які перамог на ўсеагульных выбарах у Чылі ў 2021 годзе і заступіў на пасаду 11 сакавіка 2022 года.
Патрабаванні
Канстытуцыя 1980 года з папраўкамі 2005 года вызначае патрабаванні да пасады прэзідэнта. Каб мець права абірацца прэзідэнтам, чалавек павінен быць грамадзянінам Чылі па нараджэнні або нарадзіцца за мяжой ад чылійскіх бацькоў або дзядоў. Ён таксама павінен быць не маладзей за 35 гадоў і адпавядаць усім патрабаванням, каб стаць сенатарам.
Акрамя таго, прэзідэнт павінен мець права голасу як паўнапраўны грамадзянін Чылі, якое ўключае ў сябе: быць не маладзей за 18 гадоў, не быў прыгавораны да строгага пакарання, не страціў права голасу з-за вар’яцтва, не быў судзімы або асуджаны за сур’ёзнае злачынства або тэрарыстычныя дзеянні, а таксама не асуджаны Канстытуцыйным судом у адпаведнасці з артыкулам 8 Канстытуцыі Чылі.