cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ганна Бергендаль
2010: Пасля Еўрабачання
Пасля Еўрабачання Бергендаль удзельнічаў у «Allsång på Skansen», «Sommarkrysset» і «Lotta på Liseberg». Яна таксама адправілася ў тур і спявала песні са свайго дэбютнага альбома. У 2012 Бергендаль выпусціла новы альбом Something to Believe In, дэбютны сінгл з новага альбома — «Live and Let Go». У 2019 годзе яна выпусціла два новыя сінглы «Home» і «Speak Love». Яна ўдзельнічала ў Melodifestivalen 2019 з песняй «Ashes to Ashes». Бергендаль удзельнічаў у Melodifestivalen 2020 з песняй «Kingdom Come». Яна заняла трэцяе месца, набраўшы 107 балаў.
Ханс Грундзіг
Ханс Грундзіг (Hans Grundig;,  — , ) — нямецкі мастак і графік.
Жыццё і творчасць
Вучыцца маляваць Грундзіг пачаў пад кіраўніцтвам свайго бацькі, мастака-дэкаратара. У 1915—1919 і ў 1920—1921 гадах ён займаецца ў Дрэздэне, у мясцовай Школе прыкладнога мастацтва. У 1922 годзе мастак пераходзіць у Вышэйшую школу прыгожых мастацтваў Дрэздэна, дзе займаецца па 1927 год.
У гэты перыяд творчасць Грундзіга знаходзіцца пад моцным уплывам работ Ота Дзікса. У 1926 годзе Грундзіг уступае ў КПГ. У 1928 годзе ён ажаніўся з мастачкай Леа Лангер, разам з якой у 1929 годзе становіцца членам дрэздэнскай Асацыяцыі рэвалюцыйных мастакоў. Стылістычна працы Грундзіга можна аднесці да такіх плыняў у жывапісе, як новая рэчыўнасць і рэвалюцыйна-пралетарскі рэалізм. У 1932 годзе Грундзіг прыязджае ў СССР, дзе ўдзельнічае ў маскоўскай выставе «Рэвалюцыйнае мастацтва ў капіталістычных краінах».
Пасля прыходу ў Германіі да ўлады нацыянал-сацыялістаў, у 1934 годзе Грундзігу было забаронена займацца жывапісам. Тым не менш, ён працягваў маляваць. У 1934—1939 гадах мастак стварае графічную серыю «Жывёлы і людзі» («Tiere und Menschen»). У 1935—1938 гадах — трыпціх Тысячагадовы рэйх (Das Tausendjährige Reich) (цяпер — у Дрэздэнскай галерэі). Творчасць Грундзіга ў гэты перыяд была выразнай антыфашысцкай накіраванасці, работы ствараліся ў рэалістычна-экспрэсіўным стылі. Нацыянал-сацыялістычнымі ўладамі працы мастака былі прылічаны да твораў т. зв. дэгенератыўнага мастацтва, і шэраг яго прац былі адабраны для прапагандысцкай выставы пад гэтай назвай, якая адбылася ў ліпені 1937 года. Восем палотнаў Грундзіга былі канфіскаваны.
У 1940 годзе Х. Грундзіг быў арыштаваны і адпраўлены ў канцэнітрацыйны лагер Заксенхаўзен. Пазней ён быў уключаны ў склад штрафнога батальёна і накіраваны на Усходні фронт. У 1944 годзе мастак добраахвотна пераходзіць на бок Савецкай арміі. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны, у 1946 годзе Грундзіг вяртаецца ў Дрэздэн і працуе там прафесарам і рэктарам дрэздэнскай Вышэйшай мастацкай школы. У 1948 годзе ён сыходзіць на пенсію па стане здароўя. У 1955—1956 гадах мастак піша кнігу мемуараў пад назвай «Паміж карнавалам і вялікім пастом» (Zwischen Karneval und Aschermittwoch, рус. пераклад — М., 1964). У сацыялістычнай Германіі ён карыстаўся заслужанай пашанай і павагай як адзін з «герояў антыфашысцкага супраціву». Карціны, створаныя Х. Грундзігам уваходзяць у залаты фонд рэалістычнага мастацтва Германіі XX стагоддзі.
Геаргіянская архітэктура
Геаргіянская архітэктура (Georgian architecture) — гэта назва, якая ўжываецца ў большасці англамоўных краін для характарыстыкі архітэктурных стыляў, якія былі папулярнымі паміж 1714 і 1830 гадамі. Назва паходзіць ад імён першых чатырох брытанскіх манархаў з Гановерскай дынастыі: Георга I, Георга II, Георга III і Георга IV, якія кіравалі са жніўня 1714 па чэрвень 1830 года.
Так званымі Вялікімі геаргіянскімі гарадамі на Брытанскіх астравах былі Эдынбург, Дублін і Лондан і ў меншай ступені Ёрк і Брысталь.
Стыль быў адроджаны ў канцы ХІХ стагоддзя ў ЗША як архітэктура Каланіяльнага адраджэння і ў пачатку ХХ стагоддзя ў Вялікабрытаніі як неагеаргіянская архітэктура. У абодвух краінах гэта таксама называецца архітэктурай Геаргіянскага Адраджэння. У Злучаных Штатах тэрмін «геаргіянскі» звычайна выкарыстоўваецца для апісання ўсіх будынкаў таго перыяду, незалежна ад стылю. У Вялікабрытаніі гэты тэрмін звычайна абмяжоўваецца будынкамі, якія з'яўляюцца «архітэктурнымі па задуме» і маюць стылістычныя характарыстыкі, характэрныя для таго перыяду, хоць гэта ахоплівае даволі шырокі дыяпазон.
Геаргіянскі стыль адрозніваецца вялікай разнастайнасцю, але адрозніваецца сіметрыяй і прапорцыямі, заснаванымі на класічнай архітэктуры Грэцыі і Рыма, узноўленай у архітэктуры эпохі Адраджэння. Арнамент таксама звычайна ў класічных традыцыях, але, як правіла, стрыманы, а часам і амаль зусім адсутнічае на экстэр'еры. Гэты перыяд прыўнёс элементы класічнай архітэктуры ў меншыя і больш сціплыя будынкі, чым гэта было раней, замяніўшы англійскую народную архітэктуру (або стаўшы новым народным стылем) для амаль усіх новых дамоў сярэдняга класа і грамадскіх будынкаў.
Геаргіянская архітэктура характарызуецца сваёй суразмернасцю і ўраўнаважанасцю; простыя матэматычныя суадносіны выкарыстоўваліся для вызначэння вышыні акна ў адносінах да яго шырыні або формы пакоя ў выглядзе падвойнага куба. Рэгулярнасць, як і ў выпадку з каменнай кладкай з ашалёўкі (аднастайнай агранкі), была рашуча ўхвалена, напаўняючы сіметрыю і прыхільнасць класічным правілам: адсутнасць сіметрыі, калі геаргіянскія дапаўненні дадаваліся да больш ранніх структур, якія заставаліся бачнымі, глыбока адчувалася як недахоп. Рэгулярнасць фасадаў уздоўж вуліцы была жаданай рысай тагачаснага горадабудаўніцтва. Да пачатку ХІХ стагоддзя геаргіянскія ўзоры звычайна ляжалі ў межах класічных парадкаў архітэктуры і выкарыстоўвалі дэкаратыўны набор, які паходзіць са старажытнага Рыма ці Грэцыі.
Віктар Міхайлавіч Бачкоў
Віктар Міхайлавіч Бачкоў (, в. Казімірава Слабада, Мсціслаўскі павет, Магілёўская губерня, Расійская імперыя ) — савецкі дзяржаўны дзеяч, Пракурор СССР у 1940—1943, генерал-лейтэнант (1944).
Біяграфія
Нарадзіўся 29 кастрычніка (11 лістапада па новаму стылю) 1900 у сям'і селяніна, беларус. У 1919 прызваны ў РСЧА, служыў у асобным эскадроне коннай разведкі Асобай кавалерыйскай брыгады 15-й арміі, у складзе брыгады патрапіў на Заходні фронт, дзе ваяваў з белапалякамі. У лістападзе — снежні 1921 гады ваяваў у складзе асобнага кавалерыйскага эскадрона 6-й стралковай дывізіі, пасля чаго быў накіраваны камандаваннем Заходняга фронту на 43. Полацкія камандныя курсы Заходняга ваеннай акругі, пасля заканчэння якіх у 1922 атрымаў званне чырвонага камандзіра. У Гомелі камандаваў узводам 3-га кавалерыйскага дывізіёна войскаў ВЧК. У лютым 1923 накіраваны на ахову дзяржаўнай мяжы, служыў камандзірам узвода 9-га пагранічнага батальёна Заходняга ваеннай акругі. У 1924—1932 займаў пасады начальніка заставы, манеўранай групы 23 і 24 пагранатрадаў, начальніка штаба 8-га кавалерыйскага палка. З 1932 па 1935 камандаваў дывізіёнам 1-й школы памежаховы і войскаў АГПУ. У 1935 −1938 вучыўся ў Ваеннай акадэміі РСЧА імя М. В. Фрунзэ. Пасля заканчэння акадэміі — начальнік Галоўнага турэмнага кіравання НКУС (лістапад-снежань 1938), начальнік 4-га (Асобага) аддзела ГУГБ НКУС (снежань 1938 г.-жнівень 1940). Удзельнік баёў з японцамі на Халхін-Голе, а таксама вайны з Фінляндыяй 1939—1940.
7 жніўня 1940 Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР прызначаны Пракурорам СССР і знаходзіўся на гэтай пасадзе да лістапада 1943. Супрацоўнікі Пракуратуры СССР успрынялі прыход Бачкова як перамогу Берыі. У пачатку Вялікай Айчыннай вайны, 5 ліпеня 1941 года В. М. Бачкоў рашэннем Стаўкі быў прызначаны членам Ваеннага Савета Паўночна-Заходняга фронту і непасрэдна ўзначаліў асобы аддзел фронту. З гэтага часу і да пачатку студзеня 1942 абавязкі Пракурора Саюза ССР выконваў Г. М. Сафонаў. У 1940—1941 гг. уваходзіў у склад сакрэтнай камісіі Палітбюро ЦК ВКП (б) па судовых справах.
Па ініцыятыве В. М. Бачкова ў 1943 з мэтай умацавання працоўнай і выканальніцкай дысцыпліны былі ўведзеныя класныя чыны і форменнае адзенне для супрацоўнікаў пракуратуры. Указ Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 16 верасня 1943 «Аб устанаўленні класных чыноў для пракурорска-следчых работнікаў органаў пракуратуры» прадугледжваў увядзенне класных чыноў, а пастановай Саўнаркама СССР ад 16 верасні 1943 года была ўведзена форменная адзенне для пракурорска-следчых работнікаў. 22 верасня 1943 года Бачкоў выдаў загад «Аб парадку аттестования пракурорска-следчых работнікаў органаў Пракуратуры Саюза ССР». Мерапрыемства меркавалася правесці з 1 кастрычніка 1943 года па 1 красавіка 1944 года. Але ў лістападзе 1943 Бачкоў падаў заяву ў ЦК ВКП(б) з просьбай аб вызваленні яго ад займаемай пасады, і 13 лістапада 1943 Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ён быў вызвалены ад пасады Пракурора СССР і вярнуўся на службу ў наркамат унутраных спраў.
У 1944 −1951 — начальнік Упраўлення канвойных войскаў НКУС (з 1946 — МУС) СССР. У 1951—1959 — намеснік начальніка ГУЛАГ МУС СССР, з мая 1959 — у адстаўцы. У 1961—1963 — начальнік сектара Усесаюзнага праектна-тэхналагічнага інстытута «Стройдормаш» Маскоўскага СНГ, у 1963 −1969 — намеснік начальніка аддзела Праектна-канструктарскага тэхналагічнага інстытута машынабудавання Маскоўскага СНГ.
Браты Адамовічы
Браты Баляслаў Адамовіч (1898, Янкоўшчына каля Альковічаў – чэрвень 1979) і Восіп (Юзаф) Адамовіч (1893, Янкоўшчына каля Альковічаў – лістапад 1870) – амерыканскія прадпрымальнікі і лётчыкі-аматары, ураджэнцы Беларусі, вядомыя сваім пералётам праз Атлантычны акіян ў 1934 годзе.
З'яўленне ідэі пералёту
У 1928 годзе браты ўпершыню ў якасці пасажыраў сталі ўдзельнікамі турыстычнага палёту малым самалётам і загарэліся ідэяй самастойных паветраных палётаў. За 3400 долараў купілі ўласны біплан Вако (Waco) і прайшлі навучанне пачатковага пілатажу. Пазней купілі самалёт Вако з больш магутным рухавіком з магутнасцю 165 Конскіх сіл.
Пад уздзеяннем авіяцыйных подзвігаў на свеце, у тым ліку пералётаў праз Атлантыку, якіх станавілася ўсё больш, браты вырашылі па прыкладзе амерыканца Чарлза Ліндберга пераляцець праз Атлантыку, зыходзячы з таго, што “нейкі паляк павінен перамагчы акіян, бо не можа быць паляк горшым за амерыканца, француза або датчаніна ці італьянца”. На рашэнне паўплывала дастаткова выпадковая перамога ў конкурсе турыстычных самалётаў на аэрадроме  Floyd Bennett у маі 1932, дзе адлегласць для спаборніцтваў складала ўсяго 11 міляў. Хаця абодва браты былі аматарамі ў авіяцыі і з невялікай тэарэтычнай падрыхтоўкай.
Арганізацыя выправы
Каб арганізаваць транскантынентальны пералёт, браты прадалі стары самалёт і купілі за 22 000 долараў самалёт для далёкіх пералётаў Bellanca J300 з рухавіком Wrigt магутнасцю 200 конскіх сіл, з максімальнай хуткасцю 209 км/г. Апрача стандартных паліўных бакаў ёмістасцю 1627 літраў, браты зманціравалі ў корпусе два дадатковыя бакі на 440 галонаў бензіну, а на аварыйны выпадак забралі таксама 21 галон у бляшаных каністрах.
З абсталявання самалёт меў толькі гіракомпас, а з-за абмежаванасці сродкаў братоў, не было ні радыё, ні аўтапілота. На борце самалёта намалявалі герб у выглядзе белага арла і англійскую назву "City of Warsaw" (бел. Горад Варшава) і надпіс "New York - Warszawa".
Калі ў жніўні 1933 года браты рабілі пералёт у планаванае месца старту з Нью-Ёрка на невялікі аэрадром Harbour Grace на востраве Ньюфаўндленд, пілот, якому даручылі перагонку самалёта, пашкодзіў яго падчас прызямлення. Нягледзячы на гэта браты адрамантавалі самалёт і вырашылі зрабіць спробу пералёту ў наступным годзе. Вымушаны перапынак Баляслаў Адамовіч выкарыстаў каб паглыбіць веды ў навігацыі і здаць экзамен на палёты ва ўмовах адсутнасці бачнасці зямлі. Гэта адбылося усяго за некалькі дзён перад стартам.
Браты пазнаёміліся таксама з дакладнымі метэаралагічнымі характарыстыкамі над Атлантыкай. Тым не менш, не маючы радыё, а толькі ракетніцу з сігнальнымі зарадамі, пералёт быў звязаны з выключна высокай рызыкай.
Пералёт праз Атлантыку
28 чэрвеня 1934 браты ўзляцелі з аэрадрома Floyd Bennett Field паблізу Нью-Ёрка да самага ўсходняга аэрадрома Harbour Grace у Ньюфаўндлендзе. На гэты раз ляцелі без дапамогі нанятага пілота і прызямліліся без праблем. На наступны дзень, 29 чэрвеня, а 5-й раніцы, браты стартавалі ў палёт праз Атлантыку, запісаўшы ў бартавы журнал: "June 29. Take off 5 O’Clock From Harbour Grace for Warsaw, Poland".
Спачатку браты ляцелі ў дастаткова добрых метэаралагічных умовах, на вышыні 3000 м, але праз шэсць гадзін над акіянам тэмпература знізілася і самалёт абледзянеў, губляючы манеўранасць і знізіўся да 1200 м. На меншай вышыні, у цёплым атачэнні, Баляслаў зноў змог апанаваць самалётам.
Юзаф, які вёў журнал на англійскай мове, пасля паметак: ''ice.. ice.. (лёд) , нечакана напісаў: Boże zletujse nad nami (Божа, злітуйся над намі) ''.
Раніцай 30 чэрвеня пасля амаль 20-гадзіннага палёту ўбачылі бераг Еўропы, але не ведалі, дзе знаходзяцца дакладна. З-за таго, што апусціліся хмары і туман, браты далейшыя тры гадзіны ляцелі на ўсход, без віду зямлі, пасля чаго развярнуліся і гадзіну ляцелі ў адваротным кірунку.
Прызямленне
Карыстаючыся паляпшэннем бачнасці, але не могучы знайсці ніякага горада, прызямліліся на прыдатным малым лужку, пераскакваючы праз статак кароў – як аказалася каля мясцовасці Fleury-sur-Orne у Нармандыі ў Францыі.
Пасля запраўкі браты паляцелі ў Варшаву, але з прычыны недастатковасці паліва, і недакладнасці разумення свайго палажэння на дарозе, прызямліліся ў Германіі недалёка ад мяжы з Польшчай.
З прычыны неабходнасці рамонту падвескі, працягнулі палёт толькі на наступны дзень, але праз памылку ў курсе прызямліліся ў Торуні. Апошні адрэзак да Варшавы браты ляцелі ў таварыстве пілота Аляксандра Аношкі, які апекаваўся правільнасцю навігацыі. На Макатоўскім аэрадроме ў Варшаве самалёт Адамовічаў прызямліўся каля 17-й гадзіны, у ганаровым суправаджэнні польскіх знішчальнікаў. Агулам пералёт з Нью-Ёрка да Варшавы працягваўся чацвёра сутак і адзінаццаць гадзін.
Нацыянальныя героі
У Варшаве братоў віталі як герояў, іх прымалі дзяржаўныя кіраўнікі, у тым ліку прэм’ер Лявон Казлоўскі. Братоў адзначылі дзяржаўнымі ўзнагародамі. Атрымалі таксама ганаровыя адзнакі вайсковых лётчыкаў. Польская прэса таго часу пісала, што героі насамрэч былі простымі “паядальнікамі хлеба”, двума немаладымі мужчынамі з відавочнай схільнасцю да аблысення, не самыя худыя і з вясёлым выглядам бізнесменаў з харчблока. Іх геройскі учынак, як лічылі самі браты Адамовічы, адбыўся дзякуючы вялікай долі шчасця.
Былі другімі выхадцамі з тэрыторыі міжваеннай Польшчы, якія пераляцелі над Атлантыкай пасля Станіслава Скаржынскага (май 1933), але першымі, якія праляцелі над паўночнай Атлантыкай.
Восіп Адамовіч памёр у лістападзе 1970, а Баляслаў Адамовіч у чэрвені 1979 года.
На радзіме
У час гасцявання ў Польшчы Адамовічам была дадзеная магчымасць пабываць ў розных гарадах і найбольш цікавых мястэчках. У Вільні іх сустракалі прадстаўнікі ўлад горада і генерал Люцыян Жалігоўскі. Ксёндз з парафіяльнага касцёла ў Альковічах Пачкоўскі сустракаў братоў з урнай з зямлёй з Альковічаў.
Браты Адамовічы атрымалі запрашэнне праз “Інтурыст” на прыезд у Савецкі Саюз. 18-20 чэрвеня яны былі ў Маскве, з 23 чэрвеня – у Мінску, праз польскае консульства атрымалі дазвол пабываць у Крайску паблізу савецка-польскай мяжы, куды браты ў дзяцінстве хадзілі ў школу. Па некаторых звестках у 1934 годзе там жыла сястра Адамовічаў.
Сасноўка (Акцябрскі раён)
Сасно́ўка (, Сосновка) — вёска ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснаслабодскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 33 км на паўднёвы захад ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, 263 км ад Гомеля, 26 км ад чыгуначнай станцыі Рабкор, размешчанай на чыгунцы Бабруйск — Рабкор, адгалінаванні лініі Асіповічы — Жлобін.
Гідраграфія
На рацэ Арэса (прыток Пцічы). На поўдні сетка меліярацыйных каналаў.
Уладзімір Другавец
Уладзімір Другавец ( — ) — беларускі грамадскі дзеяч на эміграцыі. Радны БНР.
Біяграфія
Нарадзіўся 29 верасня 1923 года ў Заходняй Беларусі ў Польскай Рэспубліцы.
Падчас Другой сусветнай вайны па прыходзе савецкай улады быў арыштаваны і высланы ў Сібір, адкуль далучыўся да Арміі Андэрса. Ваяваў у Італіі. Пасля вайны як і ўсе былыя жаўнеры 2-га Польскага корпусу апынуўся ў Вялікабрытаніі.
Пры канцы 1940-х выехаў у Аргенціну да брата (ён прыехаў туды з ранейшай хваляй эміграцыі). Пазнаёміўся з Кастусём Мерляком, далучыўся да беларускай грамадска-палітычнай справы, быў заступнікам Мерляка ў Згуртаванні беларусаў у Аргенціне. На адной з беларускіх вечарынаў у Буэнас-Айрэсе пазнаёміўся са стрыечнай сястрой жонкі Кастуся Мерляка — Ганнай Губерт (у іншых крыніцах вядомая як Ванда Губэрт-Другавец), з якой пазней ажаніўся. У 1951—1952 і 1954 гг. быў старшынёй Згуртавання беларусаў у Аргенціне. Быў радным БНР. У 1955 годзе нарадзілася першая дачка, а ў 1957 годзе — другая.
Пры канцы 1950-х выехаў у ЗША ў пошуках магчымасці перавезці туды сям’ю, але нечакана захварэў і трапіў у псіхіятрычны шпіталь.
Скончыў жыццё самагубствам 7 лютага 1961 года па выхадзе з псіхіятрычнага шпіталя. Пахаваны ў Іст-Брансуіку (Нью-Джэрсі) на могілках парафіі Жыровіцкай Божай Маці БАПЦ. Жонка з дзвюма маленькімі дочкамі засталася ў Аргенціне адна.
У кнізе Аляксандра Адзінца змешчанае інтэрв’ю з жонкай, якая распавядае сябе, мужа і пра жыццё ў Аргенціне: у 2006 годзе яна разам з іншымі эміграцыйнымі дзеячамі падпісала зварот да беларускай эміграцыі з заклікам дапамагчы з выданнем гэтай кнігі, а ў 2007 годзе кніга была выдадзеная.
Навадворскі павет (Паморскае ваяводства)
Навадворскі павет (Powiat nowodworski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Паморскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Новы Двур Гданьскі. Займае плошчу 671,53 км². Насельніцтва павета складае 36 тыс. чалавек (на 2018 год).
Сасноўка (Акцябрскі раён)
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Акцябрскі — Капцэвічы.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў складзе маёнтка Ляскавіцкая Слабада памешчыка Фадзея Германа. Станам на канец 1860-х — пачатак 1870-х гадоў у Сасноўцы жыло 16 асоб мужчынскага полу і 23 — жаночага. На 1908 год у Ляскавіцкай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні. У 1929 годзе жыхары ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны у красавіку 1942 года нямецкія акупанты цалкам спалілі вёску і забілі 9 жыхароў. Некаторы час у вёсцы ўзімку 1943 года базіраваўся штаб Мінскага партызанскага злучэння, тут жа размяшчалася падпольная друкарня і выходзіла рэспубліканская газета «Звязда». 34 жыхары загінулі на фронце.
ФК Бастыя
«Бастыя» (Bastia) — французскі футбольны клуб з горада Бастыя. Заснаваны ў 1905 годзе. Уладальнік Кубка Францыі (1981).
Гісторыя
Спартыўны клуб «Бастыя» быў заснаваны ў 1905 годзе швейцарскім эмігрантам па прозвішчы Руш (Ruesch). Першым прэзідэнтам клуба стаў Эміль Брандызі.
Статус прафесійнага клуб атрымаў у 1965 годзе, і тады ж пачаў выступы ў Лізе 2. Правёўшы тры нядрэнных сезоны, каманда ў 1968 годзе атрымала перамогу ў розыгрышы Лігі 2 і права выступаць у Лізе 1. Першы сезон адзначыўся складанай, але паспяховай барацьбой за выжыванне і стаў пачаткам дзесяцігоддзя, якое шматлікімі лічыцца лепшым у гісторыі клуба. У 1972 годзе «Бастыя» дайшла да фіналу Кубка Францыі, дзе з лікам 1:2 саступіла «Марселю». Выхад у фінал нацыянальнага кубка дазволіў карсіканцам у наступным сезоне дэбютаваць у еўракубках, гэта значыць у Кубку ўладальнікаў кубкаў. Зрэшты далёка прайсці «Бастыі» не атрымалася: у першым жа раўндзе каманда атрымала паражэнне па суме двух матчаў (0:0, 1:2) ад мадрыдскага «Атлетыка».
У 1977 годзе «Бастыя» дабілася права гуляць у Кубку УЕФА, дэбют у якім апынуўся куды больш удалым. Карсыканцы паслядоўна выбілі лісабонскі «Спортынг», «Ньюкасл Юнайтэд», «Тарына» (які перамаглі з лікам 3:2 у гасцях, перапыніўшы іхную двухгадовую серыі без паразаў у хатніх гульнях), а таксама «Карл Цэйс» і «Грасхопер», толькі ў фінале саступіўшы нідэрландскаму ПСВ (0:0, 0:3).
Першы матч фіналу праходзіў 26 красавіка 1978 года на стадыёне «Арман Сезары». Нягледзячы на дажджышча, югаслаўскі арбітр не адважыўся перанесці гульню, і матч, які праходзіў з перавагай гаспадароў, скончыўся нулявой нічыёй.
У матчы ў адказ, 9 мая, роўнасць у ліку захоўвалася да 24-й хвіліны, калі Вілі ван дэ Керкгоф адкрыў лік. У другой палове сустрэчы ПСВ правёў яшчэ два галы і аформіў сваю перамогу. Карсіканцы спісалі паражэнне на беспрэцэдэнтную стомленасць: за 6 дзён, якія папярэднічалі гэтаму матчу яны правялі 3 гульні ў чэмпіянаце.
Гэты фінал застаецца пакуль самым значным поспехам «Бастыі». У 2005 годзе з вылету клуба ў Лігу 2 у «Бастыі» пачаўся крызіс. Паводле вынікаў сезона 2009/10 каманда вылецела ў трэці дывізіён — Нацыянальны. У сезоне 2010/11 клуб атрымаў перамогу ў трэцім дывізіёне і вярнуўся ў Лігу 2, а на наступны год заняў першае месца ў Лізе 2 і выйшаў у найвышэйшую лігу.
Па выніках сезона 2016/17 «Бастыя» страціла месца ў Лізе 1, а пазней з-за фінансавых праблем была пазбаўлена прафесійнага статуса і адпраўлена ў Нацыянальны дывізіён 3 — пяты па рангу дывізіён Францыі. Тры разы атрымаўшы павышэнне ў класе, у 2021 годзе каманда выйшла ў Лігу 2.
Свята-Троіцкая царква (Крывічы)
Свята-Троіцкая царква — праваслаўны храм у г.п. Крывічы Мядзельскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца ў цэнтры пасёлка. Пабудавана ў 1887 г. з цэглы і бутавага каменю на ўрадавыя сродкі. Царкоўны пагост акаймаваны бутавай агароджай з 3-арачнай брамай. Да 1990-х гг. была закрыта.
У архіўных дакументах адзначаецца існаванне ў 1639 г. царквы ў цэнтры гандлёвай плошчы і царквы на беразе р. Сэрвач, у 1800 г. — драўлянай уніяцкай царквы. Апошняя пасля скасавання уніі стала праваслаўнай (у 1881 прыхаджане хадайнічалі аб стварэнні іканастаса), але да 1880-х гг. прыйшла ў заняпад і была закрыта.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. У аснове будынка — кубападобны аб'ём малітоўнай залы, да якога з усходу далучаецца паўкруглая апсіда, з заходу праз трапезную — трох'ярусная шатровая званіца-прытвор (васьмярык на 2 чацверыках). Асноўны аб'ём накрыты пакатым чатырохсхільным дахам з васьмігранным барабанам і цыбулепадобным купалам; шацёр званіцы завершаны макаўкай. Арачныя аконныя праёмы і 3 уваходныя парталы дэкарыраваны кілепадобнымі ліштвамі. Фасады ўпрыгожаны падаконнымі нішамі і нішамі-крыжамі, апяразаны зубчастымі фрызамі і прафіляванымі карнізамі.
Чабаны (Фасціўскі раён)
Чабаны (Чабани) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кіеўскай вобласці Украіны.
Транспарт
Знаходзіцца за 3 км ад Кіева — па трасе (Адэса — Кіеў). Таму маршрутныя таксі досыць часта ездзяць у гарадскі пасёлак. Да бліжэйшай станцыі метро — Тэрэмкы — каля 5 км.
Фітацэналогія
Фітацэналогія — навука аб раслінных супольнасцях — фітацэнозах. Часта разглядаецца як сінонім геабатанікі. Згодна з іншым пунктам гледжання геабатаніка падзяляецца на фітацэналогію і геаграфію раслін. У заходнееўрапейскіх даследчыкаў больш распаўсюджаны тэрмін «фітасацыялогія», які падкрэслівае ўзаемаадносіны паміж раслінамі як аснову арганізацыі фітацэнозаў.
Тэрмін «фітацэналогія» быў прапанаваны ў 1918 годзе аўстрыйцам Х.Гамсам.
Развіццё фітацэналогіі ў ХХ стагоддзі характарызавалася наяўнасцю двух супрацьлеглых канцэпцый прыроды расліннага покрыва. Першая — канцэпцыя дыскрэтнасці расліннага покрыва — разглядае супольнасці як рэальныя, аб'ектыўна існуючыя, гістарычна абумоўленыя адзінкі, аддзеленыя адна ад адной досыць тонкімі межамі. Гэта канцэпцыя была шырока распаўсюджана на пачатковых эпапах развіцця фітацэналогіі 1910-я — 1950-я гады і звязана з імёнамі вядучых геабатанікаў таго часу — Ф. Клементса (ЗША) і У. Н. Сукачова (Расія). Супольнасць разглядаецца як нейкі аналаг арганізму с адносна жорстка дэтэрмінаванай структурай і дынамікай.
Другая канцэпцыя — канцэпцыя кантынуалізму — разглядае фітацэнозы як ўмоўнасці, штучна вылучаныя з расліннага кантынуума. Яна пачала выцясняць канцэпцыю дыскрэтнасці з 1950-х гадоў. Гэта канцэпцыя асноўваецца на індывідуалістычнай гіпотэзе, упершыню сфармуляванай рускім вучоным Л. Г. Раменскім у 1910 годзе. Сутнасць гэтай гіпотэзы ў тым, што кожны від з'яўляецца спецыфічным паводле сваіх адносін да вонкавага асяроддзя і мае экалагічную амплітуду, дастаткова розную з іншымі відамі; т. ч., кожны від размяркоўваецца «індывідуалістычна». Кожную супольнасць утвараюць віды, экалагічныя амплітуды якіх перакрываюцца ў дадзеных умовах асяроддзя. Пры змяненні нейкага фактару або іх групы адны віды паступова памяншаюць сваё багацце і знікаюць, іншыя — з'яўляюцца і павялічваюць сваё багацце. Такім чынам здзяйсняецца пераход ад аднаго тыпу раслінных супольнасцей да іншага. З прычыны спецыфічнасці (індывідуальнасці) экалагічных амплітуд відаў гэтыя змены адбываюцца не сінхронна, і пры паступовай змене асяроддзя расліннасць змяняецца таксама паступова. Таму немагчыма выдзяліць аб'ектыўна існуючыя супольнасці з дэтэрмінаванай структурай і дынамікай.
Сёння лічыцца, што раслінны покрыў з'яўляе складанае адзінства дыскрэтнасці і кантынуальнасці. У суббарэальных і барэальных лясах ступень дыскрэтнасці павялічваецца; на лугах, у стэпах, трапічных лясах яна памяншаецца і павялічваецца ступень кантынуальнасці.
Асноўнымі раздзеламі сучаснай фітацэналогіі з'яўляюцца:
Свята-Мікалаеўская царква (Крычаў)
Свя́та-Мікала́еўская царква́ — драўляны праваслаўны храм у горадзе Крычаве Магілёўскай вобласці, помнік беларускага народнага дойлідства.
Жанажол (Усходне-Казахстанская вобласць)
Жанажол — сяло ў Какпекцінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Беленскай сельскай акругі. Код КАТА — 635073200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 331 чалавек (162 мужчыны і 169 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 207 чалавек (102 мужчыны і 105 жанчын).
Свята-Мікалаеўская царква (Крычаў)
Гісторыя
На Замкавай гары (вул. Сожная), на высокім левым беразе р. Сож. Пабудавана ў 1838 г. з дрэва на месцы старажытнага касцёла Св. Еліяша, узведзенага пры каралю Казіміру І, паводле падання, на месцы язычніцкага капішча. Капітальна перабудавана ў 1950-я гг.
Архітэктура
Твор народнага дойлідства. Трохзрубную падоўжна-восевую кампазіцыю фарміруюць прытвор, малітоўная зала, пяцігранная апсіда з бакавымі рызніцамі. Галоўны фасад асноўнага выцягнутага прамавугольнага зруба завершаны галоўкай на двух'ярусным васьмігранным барабане. Гарызантальна ашаляваныя бакавыя фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў ліштвах, вертыкальнай шалёўкай вылучана цокальная і фрызавая часткі фасадаў.
Філіпіны
Філіпіны (Pilipinas, the Philippines ) – астраўная краіна ў Паўднёва-Усходняй Азіі, у Ціхім акіяне паміж Інданезіяй і Тайванем.
Харвацкі гістарычны музей
Харвацкі гістарычны музей (Hrvatski povijesni muzej) — дзяржаўны гістарычны музей у сталіцы Харватыі горадзе Заграбе; значны збор прадметаў і матэрыялаў па харвацкай гісторыі, навукова-даследчы і культурны цэнтр краіны.
Філіпіны
Гісторыя
Філіпіны насялялі плямёны аўстралоіднай расы, у II-м тысячагоддзі да н.э. іх адцяснілі ў горныя раёны паўднёвамангалоідныя народы. У 1521 годзе Філіпіны наведала іспанская экспедыцыя Фернана Магелана, які загінуў у сутычцы з жыхарамі вострава Мактан. У 1565 годзе з прыбыцця флоту М.Л. Легаспі пачалося іспанскае заваяванне Філіпін. Да канца XVI стагоддзя іспанцы падпарадкавалі большую частку краіны, акрамя ісламізаванага ў XIV – XV стагодздзях насельніцтва, якое захавала напоўдні незалежнасць да XIX стагоддзя. У хуткім часе большасць філіпінцаў было хрысціянізавана.
Харвацкі гістарычны музей
Агульная інфармацыя
Будынак музея - палац Войкавіч-Оршыч-Раўх (Vojković-Oršić-Rauch), адзін з самых каштоўных помнікаў архітэктуры барока ў Заграбе і ўсёй краіне, быў узведзены ў канцы XVIII стагоддзя. На працягу гісторыі палац быў сямейным гняздом некалькіх шляхетных харвацкіх сем'яў, не раз мяняў уладальнікаў, пакуль у 1930-х гадах горад не набыў будынак у апошняга прыватнага ўласніка. У далейшым у будынку знаходзілася рэзідэнцыя мэра Заграба, а з 1959 года - частка Харвацкага гістарычнага музея. Рэжым працы музейнай установы:
Філіпіны
Гісторыя
На Філіпінах усталявалася сістэма кіравання на ўзор іспанскіх калоній у Амерыцы. З XVII стагоддзя іспанцы ізалявалі краіну ад знешняга свету. Выхад з ізаляцыі ў пачатку XIX стагоддзя спрыяў уздыму гаспадаркі Філіпін і мясцоваму культурна-асветніцкаму руху (галоўны яго прадстаўнік Х. Рысаль). 1892 г. заснавана тайная патрыятычная арганізацыя Каціпунан (кіраўнік А. Баніфасіа), якая ўзначаліла нацыянальнае паўстанне 1896—1897. У час Іспана-амерыканскай вайны 1898 г. на Філіпіны высадзіліся войскі ЗША. 12 чэрвеня 1898 года абвешчана незалежная Філіпінская Рэспубліка на чале з Э. Агінальда. У выніку Амерыкана-філіпінскай вайны 1899—1901 гадах Філіпіны сталі калоніяй ЗША.
Харвацкі гістарычны музей
Гісторыя
Харвацкі гістарычны музей у Заграбе лічыцца правапераемнікам Нацыянальнага музея Харватыі, заснаванага ў 1846 годзе. У 1959 годзе ў палацы Войкавіч-Оршыч-Раўх размясціўся Гістарычны музей Харватыі. Разам з незалежнасцю Харватыі ў 1991 годзе быў аб'яднаны з Музеем Рэвалюцыі (Muzej revolucije naroda Hrvatske), затым з'явілася новая музейная ўстанова - Харвацкі гістарычны музей, які з тых часоў з'яўляецца галоўным гістарычным музеем краіны. Акрамя барочнага палаца на вул. Матошава, частка экспазіцыі Харвацкага гістарычнага музея размешчана ў павільёне Мештравіча (харв. Meštrovićev paviljon); музей, акрамя таго, мае бібліятэку, ажыццяўляе навукова-даследчую і выдавецкую дзейнасць. Музейная ўстанова кіруе філіялам - мемарыяльным музеем Івана Горана Кавачыча ў сяле Лукаўдол (Lukovdol) у Горскім Котары (Прыморска-Гаранская жупанія).
Філіпіны
Гісторыя
У 1916 годзе утворана Легіслатура Філіпін, а паводле закона і Канстытуцыі 1934 года у 1935 годзе быў створаны аўтаномны ўрад на чале з прэзідэнтам М. Л. Кесанам. У 1941–1942 гадах Філіпіны акупіравалі японскія войскі. У 1942–1944 гадах на востраве Лусон узброеную барацьбу супраць акупацыйных войскаў вяла партызанская армія Хукбалахап. У канцы 1944 – пачатку 1945 года тут адбыліся жорсткія баі паміж амерыканскімі і японскімі войскамі.
Харвацкі гістарычны музей
Экспазіцыі
Фонды Харвацкага гістарычнага музея налічваюць больш за 200 000 экспанатаў. Музейныя калекцыі ўключаюць 15 аддзелаў:
Філіпіны
Гісторыя
4 ліпеня 1946 года была абвешчана незалежнасць Філіпін. У 1965 годзе прэзідэнтам краіны абраны Ф. Маркас, які ў 1972 годзе увёў надзвычайнае становішча (да 1981 года) і замацаваў свае вялікія паўнамоцтвы. Дыктатура прэзідэнта і карупцыя сярод яго паплечнікаў прывялі да народных выступленняў у лютым 1986 года, і рэжым Маркаса быў скінуты. Новы ўрад пад кіраўніцтвам прэзідэнта К. Акіна правёў дэмакратызацыю палітычнага жыцця. Але ён і ўрад прэзідэнта Ф.Рамаса (1992–1998 гады) не здолелі рэфармаваць эканоміку Філіпін. Нягледзячы на мірнае пагадненне 1996 года з мусульманскімі арганізацыямі, радыкальныя ісламісцкія групоўкі на поўдні Філіпін працягваюць узброеную барацьбу супраць урада.
Культура
З сучасных пісьменнікаў ды мастакоў можна вылучыць Харкін Дэксімірэ ды іншых.
Пуцкі павет
Пуцкі павет (Powiat pucki) — павет у Польшчы на ўзбярэжжы Балтыйскага мора, самы паўночны павет у Польшчы, уваходзіць у склад Паморскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Пуцк. Займае плошчу 572 км². Насельніцтва павета складае 86 тыс. чалавек (на 2018 год).
Манівід
Манівід — імя, ужыванае сярод літоўскага баярства. Вядомыя асобы гэтага імені:
Паўночна-Каралінскі ўніверсітэт у Эшвіле
Паўночна-Каралінскі ўніверсітэт у Эшвіле (University of North Carolina at Asheville) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў горадзе Эшвіл у штаце Паўночная Караліна.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў заснаваны ў 1927 годзе як малодшы каледж.
Гэта быў першы дзяржаўны каледж з бясплатным навучаннем у Злучаных Штатах.
Падчас Вялікай дэпрэсіі каледж пачаў спаганяць плату за навучанне.
Караткуль
Караткуль — сяло ў Какпекцінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Беленскай сельскай акругі. Код КАТА — 635073300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 390 чалавек (205 мужчын і 185 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 202 чалавекі (103 мужчыны і 99 жанчын).
Свята-Пакроўская царква (Крычаў)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у г. Крычаве Магілёўскай вобласці. Знаходзіцца на вуліцы Касманаўтаў.
Архітэктура
Вырашана па канону чатырохчасткавага храма другой паловы XIX ст. Сфарміравана прытворам-званіцай, бабінцам, малітоўнай залай з бакавымі прыдзеламі, пяціграннай апсідай. У сілуэце пануюць двух’ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая званіца з макаўкай і цыбулепадобны купал у сяродкрыжжы двухсхільных дахаў. Гарызантальна ашаляваныя фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Лямборскі павет
Лямборскі павет (Powiat lęborski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Паморскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Лембарк. Займае плошчу 707 км². Насельніцтва павета складае 66 тыс. чалавек (на 2018 год).
Пі Бекман
Пі Мары Элізабэт Ульрыка Бекман Венборн (Py Marie Elisabet Ulrika Bäckman Wennborn) — шведская аўтарка песень і выканаўца поп-музыкі, рока, а таксама мюзіклаў і кіно. Яна таксама грае на фартэпіяна і губным гармоніку.
Кар’ера
Бекман нарадзілася ў палацу Карлберг у Сольне, але вырасла у Іггесундзе ў Хельсінглендзе. Яна пачала сваю кар’еру яшчэ ў дзевяцігадовым узросце, калі яны выступіла ў гастрольнай радыёпраграме. Пасля гэтага ёй патэлефанаваў Ленарт Хайланд і запрасіў яе у Стакгольм, дзе яна дэбютавала на тэлебачанні. Праграма Stora famnen 1957. Пасля тэлевізійнага выступу яна гастралявала і спявала песні ў розных кутках краіны. У падлеткавым узросце, пачала цікавіцца больш рок-музыкай.
У 1973 г. Бекман пачала гастролі з рок-гуртом NQB. У другой палове 1970-х і 1980-х яна супрацоўнічала са сваім сужыцелем Дэнам Хайлендэрам. Пасля расколу групы ў 1988 годзе, Бекман працягвала працаваць як сольная выканаўца. За сваю сольную кар’еру яна працавала з такімі прадзюсарамі, як Кларэнс Эфверман (былы ўдзельнік гурта Raj Montana Band) і Мэтс Вестэр і Мікаэл Венборн, на якім яна таксама была замужам.
У дадатак да сольнай кар’еры, Бекман таксама актыўна выступала як аўтарка песень і супрацоўнічала з шэрагам мастакоў. Яна напісала «Stad i ljus», з якім Томі Чэрберг выйграў шведскі «Melodifestivalen» у 1988 годзе.
У 1993 г. пачалося супрацоўніцтва з Матсам Вестэрам, з якім быў створаны гурт Nordman, і Бекман быў уцягнуты з самага пачатку ў якасці капірайтара і да 1998 г., пакуль група не раскалолася. Аднак пры ўз’яднанні Nordman ў 2005 г. яна адмовілася працягваць супрацоўніцтва і была заменена Дэнам Атлерудам. У 2010 годзе яна зноў вярнулася да супрацоўніцтва з Nordman і прыняла ўдзел у запісе іх новага альбома «Korsväg».
Аляксей Фёдаравіч Брагін
Аляксей Фёдаравіч Брагін (, в. Бурцава, Багародзіцкі раён, Горкаўская вобласць — ) — адзін з арганізатараў і кіраўнікоў камуністычнага падполля і партызанскага руху на тэрыторыі Мінскай і Палескай абласцей у гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
У кастрычніку 1941 пры выкананні задання па арганізацыі партызанскага атрада схоплены гітлераўцамі каля в. Чырвоная Паляна Любанскага раёна. Забіты пры спробе да ўцёку. Яго імем названа 121-я партызанская брыгада, якая дзейнічала ў гады Вялікай Айчыннай вайны ў Мінскай і Палескай абласцях.
У Любані ў 1964 годзе на ўшанаванне яго памяці ўстаноўлены помнік.
Баравабудскі сельсавет
Баравабу́дскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кармянскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Баравая Буда.
1 снежня 2009 года Струкачоўскі сельсавет перайменаваны ў Баравабудскі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 813 чалавек, з іх 99,5 % — беларусы, 0,5 % — рускія.
Міхал Мінігайла
Міхал Мінігайла (згадваецца з 1387 — памер, напэўна, у 1413 ці неўзабаве) — літоўскі баярын, староста ашмянскі (1387—1399), староста вялёнскі (1412), кашталян віленскі (1413).
Сын нейкага Гедыгольда (не блытыць з мінігайлавым сучаснікам Гедыгольдам-Юрыем) і брат Сурвілы. Пісаўся «з Дзявенішак» (цяпер вёска Шальчынінкайскага р-на Літвы), за 12 км ад якіх ёсць вёска Сурвілішкі (Іўеўскі р-н Беларусі), напэўна звязаная з мінігайлавым братам.
Сярод сведкаў у дакументах вял.кн. Вітаўта подпіс Мінігайлы стаіць раней за подпісы такіх значных баяраў як Войцех Манівід і Братоша, што сведчыць пра яго вялікую вагу сярод тагачаснай арыстакратыі. На Гарадзельскай уніі Мінігайла прыняў герб «Равіч».
Кайтас (Какпекцінскі раён)
Кайтас — сяло ў Какпекцінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Беленскай сельскай акругі. Код КАТА — 635073400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 268 чалавек (139 мужчын і 129 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 190 чалавек (97 мужчын і 93 жанчыны).
Докшыцкі бой
Докшыцкі бой — бой паміж партызанскай брыгадай «Жалязняк» і нямецка-фашысцкімі захопнікі ў горадзе Докшыцы ў лютым 1943 года.
Перадумовы
Докшыцы, якія знаходзіліся на подступах да чыгункі Маладзечна — Полацк, выкарыстоўваліся ворагам як перавалачная база забеспячэння войск на фронце. Тут размяшчаўся буйны гарнізон, тылавыя армейскія ўстановы, унтэрафіцэрская школа. Сюды часта адводзіліся на адпачынак ваенныя часці гітлераўцаў.
Бой
Перад пачаткам аперацыі партызаны перакрылі засадамі ўсе дарогі на Докшыцы. 1-ы атрад брыгады наступаў з паўднёвага захаду, 2-і з паўднёвага ўсходу, 3-і з паўночнага усходу, 4-ы прыкрываў наступаўшых з паўночнага захаду ад чыгуначнай лініі Параф’янава — Круляўшчына. 6 падрыўных груп павінны былі дыверсіямі на чыгунцы адцягнуць шматлікія фашысцкія гарнізоны, якія размяшчаліся ўздоўж камунікацыі Маладзечна — Полацк. Наступленне пачалося ў ноч на 3 лютага. Партызаны бясшумна знялі ахову на подступах да гарнізона, знянацку напалі на ворага. Партызанскія батарэі нанеслі ўдар па цэнтры горада, дзе размяшчаліся ўсе установы акупантаў. Партызаны раніцай пакінулі Докшыцы, захапіўшы вялікую колькасць маёмасці са складоў праціўніка, а таксама жывёлу, якую акупанты нарабавалі ў насельніцтва.
19 і 20 лютага партызаны зноў нанеслі раптоўны ўдар па Докшыцкім гарнізоне, выкарыстаўшы ў баі сваю артылерыю. Вораг пацярпеў страты ў жывой сіле і тэхніцы.
Хакей з шайбай
Хакей з шайбай, хакей на лёдзе (ice hockey) — спартыўная камандная гульня на лёдзе на каньках. Задача каманд — у адведзены час забіць спецыяльнымі клюшкамі ў вароты праціўніка як мага больш разоў спецыяльную шайбу.
Кожная каманда мае права выставіць на матч акрэсленую колькасць палявых гульцоў і варатароў, у залежнасці ад рэгламенту спаборніцтва. Непасрэдна на полі знаходзяцца і ўдзельнічаюць у гульні не больш як 6 і не менш як 4 гульцы. Гульцы на полі і варатар у кожны момант могуць быць заменены запаснымі.
Поле мае памеры 51-61 x 24-30 м, куты скругленыя, барты вышынёю 1-1,22 м ад паверхні лёду.
Шайба — плоскі дыск з цвёрдай гумы таўшчынёй 25,4 мм, дыяметрам 76,2 мм.
Гульня працягваецца 60 мін. чыстага часу (тры перыяды па 20 мін. з перапынкамі па 10 мін.).
Гісторыя
Першыя зарэгістраваныя хакейныя гульні гуляліся канадскімі салдатамі ў Кінгстане і Галіфаксе на працягу сяр. 1850-ых. У 1870-я быў складзены першы вядомы набор правіл хакея з шайбай — студэнтамі Манрэальскага ўніверсітэта — McGill. Гэтыя правілы ўстанавілі лік гульцоў кожнай каманды і замянялі мяч квадратнай шайбай.
У 1943, паводле гульні 1886, што праходзіла паміж навучэнцамі Універсітэта Каралевы і Каралеўскай Ваеннай акадэміяй Канады, Канадская Аматарская Хакейная Асацыяцыя аб'явіла Кінгстан месцам нараджэння хакея.
Гульня развівалася вельмі хутка і стала настолькі папулярнай, што першы «сусветны чэмпіянат» хакея з шайбай быў праведзены падчас штогадовага Зімовага Манрэальскага Карнавала ў 1883, пераможцам тады стала каманда Універсітэт McGill, а каманды, якія ўдзельнічалі ў Зімовым Карнавале, у 1886 утварылі Аматарскую Хакейную Асацыяцыю Канады (АХАК).
У 1888 новы генерал-губернатар Канады, лорд Стэнлі Прэстан, наведаў турнір Зімовага Манрэальскага Карнавала і быў уражаны хакейным відовішчам. У 1892, Стэнлі, у якасці ўзнагароды для лепшай каманды Канады (розныя лігі мелі трафеі чэмпіянату), купіў дэкаратыўны кубак, які ў далейшым стаў больш вядомы як Кубак Стэнлі, які надаваўся чэмпіёнам АХАК. Гэтая традыцыя працягваецца сёння ў Нацыянальнай Хакейнай Лігі (НХЛ).
Хакей працягваў развівацца і набіраць папулярнасць. У 1896 у Нью-Ёрку зарадзілася Аматарская Хакейная Ліга Амерыкі, пачалі ўтварацца нацыянальныя еўрапейскія лігі. У 1908 была створана Міжнародная Федэрацыя хакея з шайбай (IIHF).
Экіпіроўка
У экіпіроўку варатара дадаткова ўваходзяць: спецыяльны шлем з маскай, універсальная ахова шыі, нагруднік і шчыткі для ног.
Гульня
Гульцы могуць таксама пераадрасаваць шайбу любой часткай цела, пры гэтым існуюць некаторыя абмежаванні: гульцам забараняецца трымаюць шайбу ў руцэ і перадаваць яе з рук у рукі таварышам па камандзе. Наўмысна забіты гол, — рукой або нагой не залічваецца.
Старагардскі павет
Старагардскі павет (Powiat starogardzki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Паморскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Старогард Гданьскі. Займае плошчу 1345 км². Насельніцтва павета складае 127 тыс. чалавек (на 2018 год).
Руднікі (вадасховішча)
Ру́днікі, Руднікаўскае  — вадасховішча ў Беларусі, у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці, у басейне ракі Ясельда, за 2,5 км у напрамку на паўночны захад ад аграгарадка Руднікі.
Створана ў 1978 годзе. Плошча паверхні складае 0,876 км², даўжыня 1,6 км, найбольшая шырыня 0,8 км, даўжыня берагавой лініі 4,2 км, даўжыня агараджальнай дамбы 2,2 км. Найбольшая глыбіня вадасховішча дасягае 2,5 м, сярэдняя — 1,86 м. Поўны аб’ём вады складае 1,1 млн м³.
Clams Casino (музычны выканаўца)
Майкл Вольпе (нарадзіўся 12 мая 1987 г.), прафесійна вядомы як Clams Casino, — амерыканскі прадзюсар і аўтар песень з Натлі, штат Нью-Джэрсі. У цяперашні час Вольпе падпісаў кантракт з Columbia Records і Sony Music. Ён прадзюсаваў трэкі для такіх выканаўцаў, як ASAP Rocky, Lil B, Vince Staples, Joji, The Weeknd, і Mac Miller, а таксама зрабіў рэміксы на творы Big KRIT, Washed Out, і Ланы Дэль Рэй.
Кар’ера
Жыхар Хасбрук-Хайтс, штат Нью-Джэрсі, Вольпе пачаў займацца музыкай з клавіятурамі, калі быў студэнтам сярэдняй школы Натлі.
Афіцыйны дэбютны EP Вольпе Rainforest быў выпушчаны на Tri Angle Records у 2011 годзе. Яго мікстэйп Instrumentals быў выпушчаны 7 сакавіка 2011 г. , пасля чаго 5 чэрвеня 2012 г. былі выпушчаны альбомы Instrumentals 2 і Instrumentals 3 у 2013 г. . Мікстэйпы распаўсюджваліся бясплатна праз яго сайт.
Руднікі (вадасховішча)
Вадасховішча наліўное. Напаўняецца вадой з ракі Ясельда па канале праз сажалку з дапамогай помпавай станцыі. Вада забіраецца праз вежавы вадаскід. Выкарыстоўваецца вадасховішча ў мэтах рыбагадоўлі і арашэння.
Анатоль Міхайлавіч Брагін
Анатоль Міхайлавіч Бра́гін (, с. Новая Чыгла, Талаўскі раён, Варонежская вобласць — ) — беларускі савецкі вучоны ў галіне глебазнаўства і аграхімік. Доктар сельскагаспадарчых навук (1969), прафесар (1970). Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР (1979).
Пэтрапаўліўска Баршчагіўка
Петрапаўлаўская Баршчагоўка ці Пэтрапаўліўска Баршчагіўка (Петропавлівська Борщагівка) — вёска ў Кіева-Святошынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Анатоль Міхайлавіч Брагін
Біяграфія
Скончыў Варонежскі сельскагаспадарчы інстытут у 1936 годзе. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З 1949 года ў Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі (з 1969 загадчык кафедры глебазнаўства).
Навуковая дзейнасць
Працы па сістэме ўгнаення культур у севаабаротах на дзярнова-падзолістых глебах Беларусі.
Пэтрапаўліўска Баршчагіўка
У ХІХ стагоддзі сяло Петрапаўлаўская Баршчагоўка было ў складзе Білагародскай воласці Кіеўскага павета Кіеўскай губерні.
Clams Casino (музычны выканаўца)
Кар’ера
Вольпе ўнёс партытуру для Locomotor, харэаграфіі яго стрыечнага брата Стывена Пятроніа, выпушчанага ў 2014 годзе. Ён выпусціў свой дэбютны студыйны альбом 32 Levels на Columbia Records у 2016 годзе. Ён рушыў услед за сваім мікстэйпам Instrumentals 4, выпушчаным у 2017 годзе.
У красавіку 2020 года Clams Casino ачысціў сэмпл Imogen Heap для яго інструментальнай песні «I’m God», якая ўпершыню з’явілася на альбоме Lil B 2009 года 6 Kiss. Песня застаецца для яго самай папулярнай, набраўшы больш за 25 мільёнаў праглядаў на YouTube.
Музычны стыль
Музыка Вольпе была апісана як «[аб’яднанне] звычайных хіп-хоп барабанаў, адчувальнага слыху для нестандартных мелодый і перадазіроўкі дзіўна рухомай атмасферы».
Докшыцка-Крулеўшчынская аперацыя
Докшыцка-Крулеўшчынская аперацыя — баі па разгрому нямецка-фашысцкіх захопнікаў у горадзе Докшыцы і на чыгуначнай станцыі Круляўшчына (на лініі Маладзечна — Полацк) 16—17 жніўня 1943 года. Праведзена 1-й антыфашысцкай партызанскай брыгадай ва ўзаемадзеянні з партызанскай брыгадай «Жалязняк» Мінскай вобласці.
Бой
Вечарам 16 жніўня партызаны акружылі Докшыцы і сіламі аднаго батальёна ачапілі ўсе ваенныя аб’екты гарнізона і унтэрафіцэрскую школу. У 6 гадзін раніцы 17 жніўня нечакана для ворага штурмавыя групы абяззброілі і ў кароткай перастрэлцы на асобных участках вулічнага бою знішчылі 38 і ўзялі ў палон 60 гітлераўцаў. Потым 1-я антыфашысцкя брыгада зрабіла пераход да станцыі Круляўшчына. Яе з флангаў і тылу прыкрывала брыгада «Жалязняк», якая, каб адцягнуць увагу ворага пачала дзеянні на ўчастку чыгункі ў раёне станцыі Параф’янава і паміж Круляўшчынай і Глыбокім. Да вечара 17 жніўня Докшыцы і станцыя Круляўшчына былі поўнасцю ачышчаны ад праціўніка. У выніку бою на подступах да станцыі Круляўшчына і ў размяшчэнні гарнізона было знішчана больш за 500 гітлераўцаў, разбураны ўсе станцыйныя збудаванні, узарвана 4 масты, паравознае дэпо з 4 цягнікамі, 35 вагонаў, нафтабаза, склад з боепрыпасамі, гараж з аўтамашынамі, захоплена 2 пераносныя радыёстанцыі, вялікая колькасць харчавання, ваеннай амуніцыі, боепрыпасаў і ўзбраення, у тым ліку 3 гарматы, 20 кулямётаў, вінтоўкі. У выніку бою ўчастак чыгункі Круляўшчына — Параф’янава быў выведзены на суткі. Партызаны страцілі каля 40 чалавек забітымі і параненымі.
Памяць
У Круляўшчыне ў гонар баявой аперацыі партызан у 1964 годзе пастаўлены помнік.
Бытоўскі павет
Бытоўскі павет (Powiat bytowski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Паморскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Бытаў. Займае плошчу 2192,07 км². Насельніцтва павета складае 79 тыс. чалавек (на 2018 год).
Сафііўска Баршчагіўка
Сафіеўская Баршчагоўка ці Сафііўска Баршчагіўка (Софіївська Борщагівка) — вёска ў Кіева-Святошынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Размешчана ў прыгарадзе Кіева, з якім размежавана Кальцавой дарогай, на поўначы мяжуе з вёскай Пэтрапаўліўска Баршчагіўка, на поўдні - з горадам Вышнэвэ.
Білагародка (Кіева-Святошынскі раён)
Білагародка (Білогородка) — вёска ў Бучанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Размешчана на правым беразе ракі Ірпінь, за 22 км ад Кіева, з якім спалучана шасэйным шляхам, і за 8 км ад чыгуначнай станцыі Боярка.