cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Адольф Шніп
У паваенны час ва Вроцлаўскай архідыяцэзіі
Пасля Жарува ў 2-й палове 1950-х ён працаваў пробашчам у парафіі Пекары-Уданін. Быў удзельнікаў усіх з'ездаў і канферэнцый мясцовага каталіцкага дабрачыннага таварыства «Карытас» Вроцлаўскай архідыяцэзіі.
Узнагароды і памяць
За актыўную дабрачынную дзейнасць у часы камуністычнай Польшчы кс. Адольф Шніп згодна з ухвалай Рады дзяржавы быў двойчы ўзнагароджаны «Залатым крыжам заслугі» (другі раз гэту ўзнагароду атрымаў 19 ліпеня 1954 г. «з нагоды 10-й гадавіны Народнай Польшчы за заслугі ў грамадскай працы»).
У кнізе ўспамінаў супрацоўнікаў «Карытасу» («Księża Caritas. Wspomnienia») змешчаны ўспаміны кс. Адольфа Шніпа «Znad Dniepru nad Odrę».
Джалуіт
Джалуіт (Jaluit, маршал.: Jālwōj) — атол на поўдні Маршалавых Астравоў. Плошча сушы — 11,34 км². Насельніцтва (2011 г.) — 1788 чал.
Геаграфія
Джалуіт — тыповы каралавы атол, размешчаны на вяршыні старажытнага падводнага вулкана. Знаходзіцца ў 228 км на паўднёвы захад ад Маджура, сталіцы Маршалавых Астравоў. Асноўную тэрыторыю атола займае лагуна (57 км у даўжыню, 32 км у шырыню, плошча 689,74 км²), вакол якой працягнуўся каралавы рыф з 84 астраўкамі. Існуе некалькі глыбокіх, але вузкіх праліваў, якія злучаюць лагуну з акіянам і дазваляюць уваход марскім суднам.
Клімат экватарыяльны пасатны. Сярэдняя гадавая тэмпература вагаецца ад +26 °C да +30 °C.
Прырода
На некаторых астравах захаваліся ксерафітныя хмызнякі. Большую частку тэрыторыі займаюць штучныя насаджэнні какосавай пальмы.
Фаўна сушы бедная — птушкі, яшчаркі, пацукі, крабы.
Частка лагуны з'яўляецца запаведнікам.
Гісторыя
У старажытнасці Джалуіт быў населены мікранезійцамі. Да прыходу еўрапейцаў тубыльцы падзяляліся на 3 супольнасці, якія ўзначальваліся спадчыннымі вярхоўнымі правадырамі іраіджлаплап. Вярхоўным правадырам падпарадкоўваліся родавыя старэйшыны алаб і падданыя каджур або дрыджэрбал. Карэнныя насельнікі вырошчвалі какосавую пальму, бананы, хлебнае дрэва і тара. Зямля перадавалася ў спадчыну па лініі маці, прычым простыя абшчыннікі мелі на яе вельмі абмежаваныя правы. Важнымі заняткамі з'яўляліся рыбалоўства і паляванне на чарапах. Пра багатыя марскія рэсурсы сведчыць сама маршальская назва атола (Jālwōj, літаральна "месца, дзе ёсць мяса").
У 1809 г. Джалуіт быў адкрыты брытанскім гандлёвым суднам. У 1824 г. яго наведала французская навуковая экспедыцыя. З 1860 г. актыўна развіваўся гандаль копрай, джалуітцы ўцягваліся ў грашовую гаспадарку. Тут працаваў шэраг гандлёвых станцый, якія таксама абслугоўвалі іншыя Маршалавы Астравы. У 1878 г. чарнаскуры амерыканец Том Тылтан нават адчыніў на атоле гасцініцу для мараплаўцаў. Вярхоўны правадыр Джалуіта, Кабуа, распаўсюдзіў сваю ўладу на суседнія атолы. Адмоўным бокам кантактаў з еўрапейцамі стаў вываз таннай працоўнай сілы, што прывяло да памяншэння колькасці насельніцтва. У 1885 г. нямецкія гандляры здолелі падпісаць з мясцовымі правадырамі дагавор аб усталяванні пратэктарата Германіі. У 1888 г. была створана Джалуіцкая кампанія, якая вяла актыўны гандаль ва ўсёй Акіяніі.
У 1914 - 1944 гг. Джалуіт знаходзіўся пад кантролем Японіі. Тут быў пабудаваны адміністрацыйны цэнтр, дзе жылі японскія грамадзяне. Праводзілася палітыка сегрэгацыі мясцовага насельніцтва. Маршальцам забаранялася вучыцца разам з японцамі, займаць адміністрацыйныя пасады, былі абмежаваны правы на лоў рыбы. Разам з гэтым, японцы мала ўмешваліся ва ўнутраныя справы абшчын, захавалі традыцыйную сацыяльную сістэму, будавалі новыя школы і шпіталі.
У 1945 г. Джалуіт перайшоў пад кантроль ЗША. У 1960-ыя гг. у сувязі з праграмай развіцця сельскай гаспадаркі на атоле з суседняга вострава Кілі былі перавезены некалькі сем'яў выхадцаў з Бікіні. Аднак большую частку насаджэнняў какосавай пальмы загубіў ураган.
Эканоміка
Асноўным заняткам насельніцтва з'яўляецца прамысловае вырошчванне какосавай пальмы. Многія тубыльцы працуюць на іншаземных рыбалоўных і гандлёвых суднах. Прыкладаюцца намаганні для развіцця турызму. На атоле працуе сучасны аэрапорт. Маецца школа для маракоў.
Фінал Players Tour Championship 2013/2014 (снукер)
Фінал Players Tour Championship 2013/2014 (таксама вядомы як «Players Championship Grand Final 2014» ці проста «Players Championship 2014» і «Wyldecrest Parks Players Championship 2014» ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры і выніковы турнір серыі PTC 2013/2014, які праходзіў з 25 па 29 сакавіка 2014 года на арэне Гільд Хол, у Прэстане, Англія. Прызавы фонд турніру склаў £300,000, з якіх £100,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Бары Хокінс, які перайграў на свяім шляху да тытула Стывена Магуайра (4:0), Раяна Дэя (4:3), кітайца Юя Дэлу ў чвэрцьфінале (4:1), Джада Трампа ў паўфінальным матчы (4:1), а ў фінальным паядынку разграміў Джэрарда Грына з Паўночнай Ірландыі з лікам 4:0. Такім чынам, 35-гадовы англічанін выйграў свой пяты прафесійны і другі рэйтынгавы тытул у кар'еры, а таксама першы турнір амаль за два гады (пасля перамогі на адкрытым чэмпіянаце Аўстраліі ў ліпені 2012 года). Апроч таго, гэтая перамога паспрыяла ўздыму Хокінса ў рэйтынгу з пятай пазіцыі на чацвёртую.
Прызавыя грошы
Кампанія Wyldecrest Parks упершыню спансавала Гранд-фінал PTC. Прызавы фонд турніру, як і ў мінулым годзе, склаў £300,000. Таксама не змянілася і колькасць прызавых грошай пераможцы турніру — £100,000.
Рэйтынгавыя ачкі
Гранд-фінал PTC 2014 меў найменшае размеркаванне рэйтынгавых ачкоў з усіх рэйтынгавых турніраў сезона. Пераможца турніру атрымаў 3000 рэйтынгавых ачкоў. Пераможцы адкрытых чэмпіянатаў Аўстраліі, Індыі і Уэльса, а таксама German Masters атрымлівалі па 5000 ачкоў, а чэмпіёны нізкарэйтынгавых спаборніцтваў серыі PTC атрымлівалі па 2000 ачкоў.
Удзельнікі
У Гранд-фінале PTC 2014 года прымалі ўдзел 24 снукерысты, якія займалі найвышэйшыя пазіцыі ў асобным рэйтынгу еўрапейскага тура PTC, а таксама 8 снукерыстаў, якія займалі найвышэйшыя пазіцыі ў рэйтынгу азіяцкага тура PTC. Пасеў гульцоў на турніры быў утвораны паводле сумы гэтых двух рэйтынгаў.
Марк Сэлбі заняў шостае месца ў рэйтынгу азіяцкага тура, аднак атрымаў месца ў Гранд-фінале паводле вынікаў еўрапейскага тура, у рэйтынгу якога заняў трэцюю пазіцыю, а Сцюарт Бінэм, які заняў 17-е месца ў рэйтынгу еўрапейскага тура, атрымаў месца ў Гранд-фінале паводле вынікаў азіяцкага тура, у рэйтынгу якога заняў трэцяе месца. Такім чынам, у Гранд-фінал патрапілі Бары Хокінс, які займаў 25-е месца ў рэйтынгу еўрапейскага тура, і Юй Дэлу, які займаў дзявятае месца ў рэйтынгу азіяцкага тура.
З снукерыстаў, якія ўваходзілі ў топ-32 афіцыйнага рэйтынгу перад пачаткам турніру, 11 не патрапілі ў Гранд-фінал: Алістэр Картэр, Роберт Мілкінс, Грэм Дот, Мэцью Стывенс, Дамінік Дэйл, Сяа Гадун, Пітэр Эбдан, Марк Кінг, Эндру Хігінсан, Кен Доэрці і Майкл Уайт. З снукерыстаў, якія не ўваходзілі ў топ-32 сусветнага рэйтынгу, на турніры прынялі ўдзел Дэвід Гілберт, Энтані Хэмілтан, Джэймі Джонс, Юй Дэлу, Джымі Робертсан, Джэрард Грын, Скот Дональдсан, Сэм Бэйрд, Гэры Уілсан, Лю Хаацянь і Цзюй Жэці.
Тры снукерысты прымалі ўдзел у чацвёртым (з чатырох) розыгрышы турніру запар: Марк Сэлбі (2), Джад Трамп (11) і Марк Дэвіс (28).
Цзюй Жэці, які заняў другой месца ў рэйтынгу азіяцкага тура і патрапіў у Гранд-фінал, з'яўляўся аматарам.
10 удзельнікаў сталі дэбютантамі Гранд-фіналу PTC: Роні О’Саліван (3), Сэм Бэйрд (13), Гэры Уілсан (20), Дэвід Гілберт (22), Цзюй Жэці (23), Раян Дэй (24), Скот Дональдсан (25), Джымі Робертсан (27), Юй Дэлу (31), Лю Хаацянь (32). О'Саліван быў уключаны ў сетку і на турніры 2012 года, але зняўся, не згуляўшы там ніводнага матча.
З усіх удзельнікаў спаборніцтва раней пераможцамі станавіліся Шон Мёрфі ў 2011 годзе і Дзін Цзюньхуэй у 2013 годзе.
Самым узроставым удзельнікам фінальнага турніру PTC стаў 42-гадовы Энтані Хэмілтан. Фергалу О'Браену падчас турніру таксама было 42 гады, Марку Дэвісу — 41 год, а Джо Пэры і Марку Уільямсу — па 39. Самым маладым снукерыстам на турніры стаў 16-гадовы Лю Хаацянь. Скоту Дональдсану было 20 гадоў, а Джаду Трампу — 24.
Ніжэй прадстаўлена табліца з інфармацыяй пра ўсіх удзельнікаў спаборніцтва.
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У 31 матчы Гранд-фіналу PTC гульцы аформілі 17 соценных брэйкаў. Колькасць брэйкаў, вышэйшых за 50 ачкоў, дасягнула 110 серый, што ў сярэднім азначае каля 3.6 паўсоценных серый у матчы.
Лідарам па колькасці соценных серый стаў чвэрцьфіналіст Джо Пэры з чатырма сэнчуры-брэйкамі. Лідарам па колькасці серый «50+» з 13-цю брэйкамі стаў пераможца спаборніцтва Бары Хокінс. Паўфіналісты Марка Фу і Джад Трамп выканалі па 12 паўсоценных брэйкаў, а Джо Пэры — 11. Роні О’Саліван у матчы 1/8 фіналу супраць Юя Дэлу здзейсніў брэйк у 140 ачкоў, які стаў найвышэйшым на турніры.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Бабічы (Міхалішкаўскі сельсавет)
Да 3 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Жукойненскага сельсавета, пасля — у склад Спондаўскага сельсавета.
Брушкава
Бру́шкава (, Брюшково) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Боркавіцкага сельсавета.
Жукава
Жукава — жаночая форма прозвішча Жукаў, а таксама тапонім.
Івашка
Івашка — беларускае і ўкраінскае прозвішча.
Ангелы
А́нгелы:
Баравыя (Астравецкі раён)
Баравы́я (, Боровые) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Да 31 жніўня 1959 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Свірскага пассавета Свірскага раёна, пасля — у складзе Астравецкага раёна, дзе 11 верасня 1959 года ўключана ў склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Букі (Верхнядзвінскі раён)
Бу́кі (, Буки) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Боркавіцкага сельсавета.
Ігар Захаравіч Галубчык
Ігар Захаравіч Галубчык  — расійскі матэматык і педагог. Доктар фізіка-матэматычных навук, прафесар. Выдатнік адукацыі Рэспублікі Башкартастан (2011).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт у 1973 годзе. З 1973 года працуе ў Башкірскім дзяржаўным педагагічным універсітэце — прафесар кафедры матэматыкі і статыстыкі фізіка-матэматычнага факультэта.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы прысвечаны даследаванням у галіне лінейных груп над кольцамі і прыкладаннямі алгебры Лі ў дыферэнцыяльных ураўненнях. Ім вырашана праблема Шраера—Ван-дэр-Варда аб аўтамарфізмах лінейных груп над адвольнымі асацыятыўнымі кольцамі. Аўтар больш за 50 навуковых работ.
Элья Хонанавіч Абелеў
Элья Хонанавіч Абелеў (Абелев Илья Хононович,  — , ) — расійскі трэнер. Заслужаны трэнер РСФСР. Суддзя рэспубліканскай катэгорыі (1960) па спартыўнай гімнастыцы. Заснавальнік школы спартыўнай гімнастыкі («Дынама») ва Уфе.
Біяграфія
У 1938—1941 гг. трэнер і выкладчык гімнастыкі Бабруйскага гарадскога камітэта па справах фізічнай культуры і спорту. У 1945—1979 гг. трэнер, старэйшы трэнер Башкірскага абласнога савета ФСА «Дынама», адначасова ў 1945—1959 гг. галоўны трэнер зборнай каманды і старшыня Федэрацыі спартыўнай гімнастыкі БАССР. Сярод выхаванцаў Л. Е. Каралёва, а таксама звыш 36 майстроў спорту СССР.
Камароўскі
Камароўскі — прозвішча, тапонім.
Барынова
Барыно́ва (, Бариново) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Да 3 красавіка 1959 года хутар уваходзіў у склад Жукойненскага сельсавета, пасля — у склад Спондаўскага сельсавета.
Канцавы
Канцавы — прозвішча.
Бжэгі
Бжэ́гі (, Бжеги) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Буракова (Верхнядзвінскі раён)
Бурако́ва (, Бураково) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Боркавіцкага сельсавета.
Ковель (значэнні)
Ковель — прозвішча, тапонім.
Аляксей Васільевіч Гурло
Аляксей Васільевіч Гурло (,  — ) — дырэктар Беларускага дзяржаўнага інстытута народнай гаспадаркі (БДІНГ) у 1933—1935.
Біяграфія
З сялян. Ад 1913 працаваў паштальёнам. У 1922 паступіў на рабфак пры БДУ, а пасля яго сканчэння — у БДУ, які скончыў у 1929. Пасля сканчэння ўніверсітэту быў прызначаны дэканам рабфака і адначасова вучыўся на завочным аддзяленні аспірантуры Акадэміі навук. Напачатку 1933 быў прызначаны першым дырэктарам створанага Інстытуту народнай гаспадаркі пры Дзяржплане БССР.
Увосень 1935 выключаны з ВКП(б), членам якой з’яўляўся з 1919. 13 лістапада 1935 быў арыштаваны і 14 мая 1936 адмысловай нарадай пры НКУС СССР асуджаны за махлярства на тры гады пазбаўлення волі. Пакаранне адбыў у Комі ССР. Вызвалены з месцаў зняволення ў студзені 1939.
У 1939—1941 працаваў у Магілёўскай абласной планавай камісіі.
У 1941 быў мабілізаваны ў шэрагі Чырвонай Арміі, дзе праходзіў службу да верасня 1945.
Пасля дэмабілізацыі працаваў памочнікам старшыні Магілёўскага аблвыканкама, з 1947 — начальнікам аддзела Магілёўскага аблспажыўсаюзу. 23 лістапада 1956 судовай калегіяй Вярхоўнага Суда БССР пастанова адмысловай нарады пры НКУС СССР ад 14 мая 1936 адносна Гурло было адменена і справа спынена за адсутнасцю ў яго дзеяннях складу злачынства.
Гвазды (Верхнядзвінскі раён)
Гвазды́ (, Гвозды) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Боркавіцкага сельсавета.
Да 4 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Луначарскага сельсавета.
Андрай Глінка
А́ндрай Глі́нка (Andrej Hlinka;, Чэрнава, цяпер частка Ружамберка — , Ружамберак) — славацкі каталіцкі святар і палітык клерыкальна-нацыяналістычнага толку.
Стварыў партыю, якая імкнулася да аўтаноміі Славакіі ў рамках Чэхаславакіі, а пазней да поўнай незалежнасці. Праз год пасля яго смерці, пасля акупацыі немцамі Чэхаславакіі, яго партыя, Глінкава славацкая народная партыя, прыйшла да ўлады ў Славакіі і абвясціла яго нацыянальным героем.
У памяць пра нацыянальнага героя Славацкай рэспублікі ў 1994 годзе заснавана дзяржаўная ўзнагарода Славакіі — Ордэн Андрая Глінкі.
Геронкі
Геро́нкі (, Геронки) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Боркавіцкага сельсавета.
Леў Рыгоравіч Гранаў
Леў Рыгоравіч Гранаў (Гранов Лев Григорьевич;, г. , Мінская губерня — , ) — савецкі хірург. Доктар медыцынскіх навук, прафесар. Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Башкартастан.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (Мінск, 1928). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1959—1966 загадчык кафедры шпітальнай хірургіі. На працягу двух гадоў з’яўляўся старшынёй праўлення навукова-практычнага таварыства хірургаў БАССР. Пад кіраўніцтвам Гранава ў 1961 у Рэспубліканскай Клінічнай Бальніцы (Уфа) адкрыта першае ў рэспублікі аддзяленне грудной хірургіі.
Навуковая дзейнасць
Навуковая дзейнасць прысвечана праблемам ваенна-палявой і агульнай хірургіі, у тым ліку вывучэнню працэсу гаення ран ва ўмовах высакагор’я. Распрацаваны і ўкаранёны ў лячэбную практыку метады дыягностыкі пашкоджанняў чэрапа. Аўтар больш за 50 навуковых прац.
Народная партыя — Рух за дэмакратычную Славакію
Народная партыя — Рух за дэмакратычную Славакію (Ľudová strana — Hnutie za demokratické Slovensko — ĽS-HZDS; да 2003 года — Рух за дэмакратычную Славакію — РЗДС) — палітычная партыя ў Славакіі.
Пачатак існаванню партыі было пакладзена 5 сакавіка 1991 года. Мэтай новага грамадскага руху «За дэмакратычную Славакію», створанага членамі руху «Грамадскасць супраць гвалту» — славацкага аналага Грамадзянскага форума — стала падтрымка прэм'ер-міністра Славацкай Сацыялістычнай Рэспублікі Уладзіміра Мечыяра. 3 мая новы рух быў зарэгістраваны, аднак ужо 6 мая Мечыяр быў вымушаны сысці з пасады прэм'ер-міністра. Першы з'езд партыі прайшоў 22 чэрвеня 1991 года ў Банска-Бістрыцы. У 1992 годзе партыя дамаглася значнага поспеху на парламенцкіх выбарах, атрымала 37,26% галасоў і правяла 74 дэпутаты ў Славацкую Нацыянальную Раду ЧСР. З 1992 па 1998 гады партыя была кіруючай (з невялікім перапынкам у 1994 годзе), пасля чаго перайшла ў апазіцыю. Старшынёй партыі з моманту яе заснавання з'яўляецца Уладзімір Мечыяр.
У чэрвені 2003 года на з'ездзе ў Пухаве назва партыі была зменена на сучасную.
У 2006 годзе левацэнтрысцкая партыя «Курс — сацыяльная дэмакратыя» на чале з Робертам Фіцам, якая перамагла на парламенцкіх выбарах, сфарміравала кіруючую кааліцыю з удзелам РЗДС і нацыяналістычнай Славацкай нацыянальнай партыі. Партыя мела два міністэрскія партфелі — фінансаў і сельскай гаспадаркі. Партыя прадстаўлена ў Еўрапарламенце адным дэпутатам з 13 месцаў, адведзеных для Славакіі (у 2004-2009 гадах партыя была прадстаўлена 3 дэпутатамі з 14 месцаў, адведзеных для Славакіі ў той перыяд). У наш час прадстаўніком ДЗДС у Еўрапарламенце з'яўляецца Сяргей Козлік.
На парламенцкіх выбарах 12 чэрвеня 2010 года партыя не здолела пераадолець пяціпрацэнтны бар'ер (яна атрымала 	109 480 (4,32%) галасоў) і пазбавілася прадстаўніцтва ў парламенце.
Страшны Суд
Стра́шны суд, Апошні Суд, Судны Дзень — у хрысціянскім багаслоўі, — апошні і вечны суд Бога над кожным чалавекам. Канцэпцыя суда прысутнічае ва ўсіх кананічных Евангеллях, у прыватнасці ў Евангеллі ад Матфея. Большасць хрысціянскіх багасловаў лічаць, што Суд адбудзецца пасля ўваскрасення мёртвых і Другога Прышэсця Хрыста, у той час як некаторыя багасловы мяркуюць, што гэтая падзея ўжо адбылася. Страшны Суд натхніў шматлікія мастацкія выявы. Тэма Страшнага Суда прысутнічае ва ўсіх аўраамічных рэлігіях, а таксама ў зараастрызме.
Дактрына Страшнага суда ўзята з многіх месцаў апакаліптычных раздзелаў Бібліі. Пра Апошні Суд напісана ў прытчы авечак і казлоў Евангелля ад Матфея, дзе зыход суда цалкам заснаваны на дапамозе, якую аказалі або адмовіўся аказаць «аднаму з гэтых малых»:
''"Калі ж прыйдзе Сын Чалавечы ў славе Сваёй. Усе народы будуць сабраныя перад Ім, і Ён аддзеліць адных ад другіх, як пастух аддзяляе авечак ад казлоў, і Ён паставіць авечак праваруч ад Сябе, а казлоў па левую сторану. Тады скажа Цар тым, якія праваруч ад Яго: «Прыйдзіце, дабраславёныя Айца Майго, у спадчыну Царства, угатаванае вам ад стварэння свету, бо быў галодны Я, і вы далі Мне ёсць, прагнуў, і вы далі мне піць, я быў вандроўнікам, і вы прынялі Мяне, быў без адзежы, і вы апранулі Мяне, быў хворы, і вы наведалі мяне, быў у вязніцы, і вы прыйшлі да Мяне..» «Праўду кажу вам: як што вы зрабілі аднаму з гэтых братоў Маіх меншых, дык зрабілі Мне». Тады скажа і тым, якія леваруч ад Яго: «ідзіце ад Мяне, праклятыя, у агонь вечны, угатаваны д’яблу і анёлам ягоным, бо быў галодны Я, і вы не далі Мне ёсць, прагнуў, і вы далі Мне не піць, я не быў падарожны, і вы не прынялі Мяне, быў без адзежы, і вы не апранулі Мяне, хворы і ў цямніцы, і не наведалі Мяне»…. «Праўду, праўду кажу вам: як што вы не зрабілі гэта аднаму з меншых гэтага, вы не зрабілі гэта Мне. І пойдуць гэтыя на муку вечную, а праведнікі ў жыццё вечнае.»'' (Матф. 25:31-36, 40-43, 45-46)
Дактрына падмацоўваецца тэкстамі ў Кнігах Данііла, Ісаі і Адкрыцці:
«''І ўбачыў я вялікі белы трон і Таго, Хто сядзеў на ім, ад аблічча Якога неба і зямля збегла і не знайшлося ім месца. І ўбачыў я мёртвых, малых і вялікіх, якія стаяць перад Богам, і кнігі раскрыты былі, і іншая кніга раскрыта, якая ёсць кніга жыцця; і судзімыя былі мёртвыя па тых рэчаў, якія былі напісаны ў кнігах, паводле са справамі сваімі.''» (Адкр. 20:11-12)
Прыхільнікі міленарызму, у асноўным хрысціяне-пратэстанты, разглядаць гэтыя два ўрыўкі як апісанне двух асобных падзей: у прытчы пра авечак і коз судовае рашэнне будзе вызначаць канчатковы статус гэтых жывых асоб у канцы часу Смутку, а суд ля «Вялікага Белага Трону» будзе канчатковым асуджэннем няправедных мёртвых у канцы ўсіх часоў, пасля канца свету і да пачатку перыяду вечнага жыцця, апісанага ў апошніх двух раздзелах кнігі Адкрыцця.
Горкі (Верхнядзвінскі раён)
Го́ркі (, Горки) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Боркавіцкага сельсавета.
Вялікае Туроўе
Да 3 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Жукойненскага сельсавета, пасля — у склад Спондаўскага сельсавета.
Вялікае (возера, Смалявіцкі раён)
Вялі́кае — возера ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці ў басейне ракі Гайна, за 14 км у напрамку на паўночны ўсход ад Смалявічаў, прыкладна за 0,7 км на паўночны захад ад вёскі Арлова.
Плошча паверхні возера 1,6 км². Даўжыня 1,8 км, найбольшая шырыня 1,1 км. Найбольшая глыбіня 1,2 м. Даўжыня берагавой лініі каля 5 км. Плошча вадазбору 13,6 км².
Возера знаходзіцца ў лясістай, месцамі забалочанай мясцовасці. Берагі нізкія, тарфяністыя і забалочаныя. Мелкаводдзе шырокае, высланае торфам і ілам. Астатнюю частку дня ўкрывае сапрапель. Возера значна зарастае. У паўднёвай частцы Вялікае злучаецца з сеткай меліярацыйных каналаў, у заходняй праз канал з ракой Гайна.
Паўстанне Чырвоных павязак
Паўстанне «Чырвоных павязак» 1351—1368, ці паўстанне «Чырвоных войск» 1351—1368 — паўстанне ў Кітаі, якое скінула панаванне мангольскай дынастыі Юань.
Уяўляла сабой некалькі паўстанняў, аб’яднаных агульнай назвай «паўстанне „Чырвоных павязак“» (па адзнацы паўстанцаў — чырвонай павязцы на галаве). У Паўночным Кітаі пачалося ў 1351 годзе пад кіраўніцтвам тайнай будысцкай арганізацыі Байляньцзяо (Секта белага лотаса) і ахапіла тэрыторыю да Карэі. Асноўнымі ўдзельнікамі былі сяляне, і паўстанне тут набыло антыфеадальны характар. У 1351 годзе пад кіраўніцтвам Байляньцзяо пачалося сялянскае паўстанне ў Цэнтральным Кітаі (у сярэднім цячэнні ракі Янцзы). У 1352 годзе новае паўстанне (удзельнічалі і кітайскія феадалы) ахапіла ніжняе цячэнне Янцзы.
У 1353—1356 гадах сярод іншых кіраўнікоў паўстанцкіх атрадаў вылучыўся Чжу Юаньчжан, які з 1356 года ўзначаліў увесь рух. У 1367—1368 гадах ён разбіў галоўныя сілы манголаў і ўзяў іх сталіцу Даду (Пекін); апошні мангольскі імператар уцёк у стэп. Дынастыя Юань была скінута, Чжу Юаньчжан у 1368 годзе абвясціў сябе першым імператарам новай кітайскай дынастыі Мін, пры якой зноў пачаўся працэс феадалізацыі.
Святаполк Уладзіміравіч
Святапо́лк, у хрышчэнні Пётр (Свѧтопо́лкъ; каля 979—1019) — князь тураўскі (988—1016, 1018—1019), вялікі князь кіеўскі (1015—1016, 1018—1019).
Голы Бор
Го́лы Бор (, Голый Бор) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Да 31 жніўня 1959 года хутар знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Свірскага пассавета Свірскага раёна, пасля — у складзе Астравецкага раёна, дзе 11 верасня 1959 года ўключаны ў склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Святаполк Уладзіміравіч
Праз спрэчнасць бацькоўства, даведкавай літаратурай даецца з рознымі імёнамі па бацьку — Уладзіміравіч або Яраполчыч, а таксама з абодвума.
Сын двух бацькоў
АМЧ складалі ў XII ст. пры княжанні нашчадкаў Яраслава Уладзіміравіча — праціўніка Святаполка. Таму звесткі пра Святаполка, выкладзеныя ў летапісе, выклікаюць некаторы недавер многіх даследчыкаў. Напрыклад, датычна Святаполка летапіс заўважае, што «ад грахоўнага плод злы бывае», маючы на ўвазе ўчынак Уладзіміра з братавай удавой, некананічны з царкоўнага пункту гледжання. З АМЧ паходзіць і характарыстыка Святаполка як «акаяннага».
Некаторыя крыніцы называюць Святаполка проста сынам Уладзіміра, як Наўгародскі першы летапіс і нямецкі храніст, сучаснік падзей, епіскап Цітмар Мерзебургскі.
Пасля хрышчэння Русі жыццё і ўчынкі паганскіх часоў разглядаліся па законах Старога Запавету. Паводле іх, брат павінен быў ажаніцца з братавай удавой, учынак Уладзіміра гэтаму цалкам адпавядаў, а дзеці ўдавы з новым мужам лічыліся законнымі дзецьмі папярэдняга, хоць біялагічна гэта было не так. Пры гэтым з пункту гледжання царквы старазапаветнае было роўна некананічнаму. Аднак Уладзімір прызнаваў усіх сваіх дзяцей паганскага часу і невядома, каб царква пярэчыла князю ў іх законнасці. Такім чынам, гісторыя Святаполка мела шмат адценняў сэнсу, нават пры біялагічным бацькоўстве Уладзіміра.
Маладняк (часопіс)
«Маладняк» — літаратурна-мастацкі і грамадска-палітычны часопіс, які выдаваўся ў 1923—1932 гадах. Першы нумар часопіса выйшаў 15 жніўня 1923 года пад рэдакцыяй М. Чарота і А. Вольнага. Спачатку выдаваўся як орган КСМБ.
Святаполк Уладзіміравіч
Сын двух бацькоў
Учынак Уладзіміра з братавай удавой, а пазней гісторыя яе сына Святаполка, трывала адбіліся ў родавай памяці Рурыкавічаў. Наступныя пакаленні не жаніліся з удовамі іншых Рурыкавічаў, не толькі блізкіх сваякоў, а наогул, то-бок наклалі абмежаванне мацнейшае за царкоўнае. Хаця шлюбы Рурыкавічаў з іншымі ўдовамі вядомы. Рурыкавен гэта тычылася нават у большай ступені, яны не маглі ўзяць другі шлюб наогул ні з кім. Гэта не закранала тых, хто з першым шлюбам трапіў за межы Русі, а потым не вярнуўся, або ў рэдкіх выпадках уцёкаў.
Маладняк (часопіс)
Друкаваў творы беларускіх пісьменнікаў, пераклады твораў пісьменнікаў іншых краін, класікаў сучаснай літаратуры, артыкулы па пытаннях беларускай літаратуры і мастацтва. У часопісе друкаваліся творы Я. Купалы, Андрэя Александровіча, 3мітра Астапенкі, Cымона Баранавых, Петруся Броўкі, Платона Галавача, Пятра Глебкі, Аляксея Гурло, Уладзіміра Дубоўкі, Алеся Дудара, Міхася Зарэцкага, Алеся Звонака, Васіля Каваля, Кандрата Крапівы, Аркадзя Куляшова, Максіма Лужаніна, Міхася Лынькова, Рыгора Мурашкі, Міколы Нікановіча, Язэпа Пушчы, Янкі Скрыгана, Паўлюка Труса, Уладзіміра Хадыкі, Міколы Хведаровіча, Міхася Чарота, Кузьмы Чорнага і інш. У розны час у рэдагаванні часопіса прымалі ўдзел А. Александровіч, А. Вольны, П. Галавач, А. Дудар, В. Каваль, А. Маркоўка, Р. Мурашка, М. Чарот і інш.
Святаполк Уладзіміравіч
Сын двух бацькоў
Даследчыкі спрабуюць аргументаваць як бацькоўства Уладзіміра, так і бацькоўства Яраполка.
Маладняк (часопіс)
Выходзіў тыражом 2500 асобнікаў. Планавалася выпускаць часопіс штомесячна, аднак у 1923 годзе выйшаў толькі адзін нумар, у 1924 — чатыры. Толькі ў 1928 годзе выйшлі 12 кніжак.
Святаполк Уладзіміравіч
Сын двух бацькоў
Так, Пётр Лысенка звяртае ўвагу, што Яраполк ажаніўся з грачанкай каля 968 года, але летапіс не называе іх іншых дзяцей, на яго думку, гэта значыць, што дзяцей наогул не было, таму Святаполк хутчэй сын менавіта Уладзіміра. Між тым, ведаючы ўзровень дзіцячай смяротнасці таго часу і агульную несістэматычнасць падобных летапісных згадак, нельга сцвярджаць такое з пэўнасцю.
Маладняк (часопіс)
У 1923—1925 гадах друкаваны орган ЦК ЛКСМБ, у 1926 — ЦК КП(б)Б і ЦК ЛКСМБ, у 1926—1928 — Цэнтральнага бюро літаратурнага аб’яднання «Маладняк», у 1928—1932 — БелАПП, у 1932 — аргкамітэта Саюза савецкіх пісьменнікаў БССР.
Святаполк Уладзіміравіч
Сын двух бацькоў
Таксама заўважана, што ў 1018 годзе Святаполк узяў закладніцамі мачыху і сясцёр Яраслава, выказвалася думка, што наўрад ці гэта магчыма, калі б Святаполк лічыў іх і сваімі сёстрамі, прынамсі па бацьку.
Імя
Даследчыкі антрапанімікі звярнулі ўвагу, што старэйшыя дзеці Уладзіміра мелі дзвюхасноўныя імёны з нязменнай другой асновай -слаў — сыны Вышаслаў, Ізяслаў, Мсціслаў, Святаслаў, Станіслаў, Судзіслаў, Яраслаў і дочкі Мсціслава, Прадслава, Праміслава. Лічыцца імаверным, што гэта масавы сістэматычны выпадак вар’іравання родавага імя, каб падкрэсліць паходжанне дзяцей ад агульнага і важнага продка — іх дзеда Святаслава, у чыім імю аснова -слаў на тым жа месцы. Напэўна гэта звязана з сумнеўным паходжаннем Уладзіміра па маці — «рабыні», што вядома з крыніц, таму паходжанне ад Святаслава так моцна падкрэслівалася. Аднак Святаполк выбіваецца з гэтага шэрагу, хоць у яго імю таксама ёсць аснова з імя дзеда — першая свята-, але другая аснова -полк. Пад імем з асновай -полк у родзе на той час вядома толькі адна асоба — Яраполк, таму думаюць, што гэта вар’іраванне менавіта яго імя. Пэўнасць бацькоўства Уладзіміра датычна Святаполка была прынамсі сумнеўнай, што імаверна і адлюстравалася — надавец імя падкрэсліў вылучнасць дзіця сярод іншых, калі надаўцам быў сам Уладзімір, напэўна, маглі адлюстравацца яго сумневы ў бацькоўстве.
Княжацкі знак
Святаполк карыстаўся княжацкім знакам двузуб з крыжам на адным з зубоў, які выяўлены на яго манетах, ёсць думка, што гэта можа быць мадыфікацыя знака Яраполка — простага двузуба, і такім чынам Святаполк паказваў сваё паходжанне ад Яраполка і адмяжоўваўся ад Уладзіміра. Належнасць манет Святаполку несумненная.
Аркадзь Малчанаў спрабаваў паказаць, што знакам змененага двузуба карыстаўся і бясспрэчны сын Уладзіміра — Мсціслаў, даследчык абгрунтоўваў думку інтэрпрэтацыяй г.зв. «таманскіх брактэатаў», звязаных з Мсціславам толькі знаходкай на тэрыторыі былога Тмутараканскага княства, але надпісы на гэтах артэфактах не прачытаны. Якім знакам карыстаўся Мсціслаў пэўна не вядома, ёсць толькі розныя думкі на гэты конт.
Пачатак княжання ў Тураве
Наўгародскі першы летапіс (НПЛ) лічыць Святаполка трэцім па старшынстве сынам Уладзіміра — пасля Вышаслава і Ізяслава. Пры гэтым у АМЧ трэцім пастаўлены Яраслаў, а Святаполк чацвёрты. Цяпер, на думку А. Карпава, старшынство Святаполка перад Яраславам даказана. Паводле НПЛ, старэйшы з братоў, Вышаслаў, атрымаў княжанне ў Наўгародзе — другой па значэнні воласці пасля Кіева. Ізяслаў атрымаў Полацкую зямлю, як спадчыну маці. Святаполк атрымаў Тураўскую воласць, а Яраслаў — Растоў.
Пасля смерці Ізяслава (1001) і Вышаслава (каля 1010) Святаполк застаўся старэйшым сярод сыноў Уладзіміра. Яраслаў перайшоў на княжанне ў Ноўгарад.
Святаполк займаў тураўскі сталец з 988—990 гадоў, землі яго воласці межавалі з Польшчай, імаверна таму Уладзімір ажаніў яго з польскай княжной.
Шлюб
Святаполк узяў шлюб з трэцяй дачкой польскага князя Баляслава Храбрага (караля з 1025 года). Яе імя невядома, нарадзілася паміж 991 і 1001 гадамі, бліжэй да першай даты, у трэцім шлюбе Баляслава — з княжной, паходжаннем імаверна з Маравіі або Лужыцы. Сярод сямі дзяцей Баляслава будучая жонка Святаполка была пятай, сярод пяці дзяцей Баляслава і Эмнільды — чацвёртай.
Некаторыя даследчыкі лічаць шлюб вынікам мірнага дагавора, заключанага пасля няўдалага паходу Баляслава на Русь у 1013 годзе. Аднак у гэтым выпадку па-за ўвагай застаецца місія цыстэрцыянскага манаха і архіепіскапа, які жыў пры двары Баляслава — Бруна фон Кверфурта.
У пачатку 1008 года Бруна Кверфурцкі прыбыў у Кіеў, сустрэўся з Уладзімірам і некаторы час жыў пры яго двары, а затым з Уладзімірам ездзіў да печанегаў. Там пры пасрэдніцтве Бруна быў заключаны мір паміж кіеўскім князем і печанегамі. Закладнікам на падмацаванне міру ў печанегаў застаўся сын кіеўскага князя, некаторыя даследчыкі лічаць ім Святаполка. Сустрэчы Бруна з Уладзімірам таксама маглі закончыцца дагаворам паміж Польшчай і Руссю, які быў замацаваны шлюбам Святаполка. Магчымая дата шлюбу, заснаваная на паведамленні Цітмара Мерзебургскага — 1009 або 1010 год.
Зняволенне
У 1012 годзе па загадзе Уладзіміра Святаполк быў адхілены ад княжання ў Тураве і зняволены ў Кіеве. Разам з ім пад варту былі ўзяты яго жонка і духоўнік жонкі, епіскап калабжэгскі (кольбергскі) Рэйнберн, які памёр у турме. Паводле летапісу, прычынай была раскрытая змова Святаполка супраць Уладзіміра па падгаворы Баляслава.
Баляслаў адказаў на зняволенне Святаполка паходам на Русь у 1013 годзе, у якім удзельнічалі нямецкія рыцары і печанегі. Аднак з-за сутыкнення паміж палякамі і печанегамі паход абмежаваўся спусташэннем памежных земляў Русі. Пагроза вайны з Баляславам прымусіла Уладзіміра выпусціць Святаполка і яго жонку, але ён не адпусціў іх у Тураў. Спачатку Святаполк жыў у Кіеве, затым, верагодна, у Вышгарадзе каля Кіева. У Тураў іншы князь не прызначаўся.
Паказальна, што і іншы старэйшы сын Уладзіміра — Яраслаў — таксама ў гэты час адмовіўся выплочваць Кіеву даніну, і Уладзімір рыхтаваў паход на Ноўгарад. Магчыма, Уладзімір меў намер завяшчаць кіеўскі прастол свайму любімаму сыну Барысу.
Пачатак княжання ў Кіеве
Пасля смерці Уладзіміра 15 ліпеня 1015 года Святаполк апынуўся бліжэй за ўсіх іншых братоў да Кіева, выйшаў на свабоду і сеў на стальцы, яго падтрымаў і народ, і баяры, якія складалі яго двор у Вышгарадзе.
У Кіеве Святаполк выпусціў срэбранікі (вядома 50 такіх манет), падобныя да срэбранікаў Уладзіміра. Вядомы тры іх тыпы, ва ўсіх трох на рэверсе аднолькавы княжацкі знак — двузуб з крыжам не левым зубе. На адным тыпе на аверсе князь на стальцы і кругавы надпіс «Святополк на столе», а на рэверсе вакол двузуба «А се его серебро». У двух астатніх тыпах на аверсе святы Пётр, патрон Святаполка, і надпісы Петрос і Петор.
Далейшыя падзеі
Паводле АМЧ, Святаполк у 1015 годзе загадаў забіць сваіх канкурэнтаў, сыноў Уладзіміра — растоўскага князя Барыса, мурамскага князя Глеба і драўлянскага князя Святаслава, і ад летапісца атрымаў характарыстыку «акаяннага». У адказ Яраслаў выступіў з наўгародскім войскам на Кіеў. У бітве каля Любеча (1015 ці 1016) Святаполк пацярпеў паражэнне і ўцёк да цесця ў Польшчу. Вялікім князем кіеўскім стаў Яраслаў.
Іншае тлумачэнне дае ісландская «Сага аб Эймундзе», якая распавядае пра службу ў «Ярыцлейва» (Яраслава) князя-варага Эймунда Хрынгсана. Паводле сагі, асноўным праціўнікам Ярыцлейва ў Любецкай бітве быў «Бурыцлейв»; праз 2 гады пасля бітвы Бурыцлейв быў забіты Эймундам па загадзе Ярыцлейва.
У 1018 годзе войскі Святаполка і Баляслава ў бітве каля Берасця разбілі дружыну Яраслава. Святаполк зноў заняў кіеўскі сталец, але ненадоўга. Наўгародскае войска Яраслава падыйшло да Кіева і прымусіла Святаполка ўцячы.
Пасля 14 жніўня 1018 года памерла жонка Святаполка.
У 1019 годзе Святаполк вадзіў на Кіеў войска печанегаў, у бітве на (цяпер у Кіеўскай вобласці) пацярпеў паражэнне. Паводле Наўгародскага першага летапіса, пасля бітвы на Альце Святаполк збег да печанегаў, і далейшы яго лёс не паказаны. Паводле АМЧ, якая мае легендныя рысы, ён захварэў і памёр па дарозе «паміж ляхы і чахы». Гэта пазначэнне многія даследчыкі лічаць не літаральнай мяжой Чэхіі і Польшчы, а прымаўкай са значэннем «невядома дзе».
Датычнасць гібелі Барыса і Глеба
Даследчыкі антрапанімікі заўважаюць, што імя Святаполк у наступных пакаленнях не выключылі з родавага іменаслову Рурыкавічаў, то бок не лічылі імя благім, і напэўна на працягу XI — пачатку XII ст. Святаполк не лічыўся вінаватым у гібелі Барыса і Глеба, але пазней агіяграфічная версія выціснула родавую памяць і імя знікала з іменаслова. На думку П. Лысенкі, Святаполк заняў кіеўскі сталец пасля бацькі па праве старэйшага, не быў узурпатарам, таму малодшыя браты — Барыс і Глеб, не былі яму небяспечнымі сапернікамі, але былі такімі для іншага прэтэндэнта — Яраслава.
Ілья Ісакавіч Бахрах
Ілля Ісакавіч Бахрах (Бахрах Илья Исаакович;, — ) — расійскі вучоны ў галіне спартыўнай медыцыны. Доктар медыцынскіх навук (1981), прафесар (1982). Заслужаны работнік вышэйшай школы Расійскай Федэрацыі (1998).
Біяграфія
Скончыў Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, Смаленскі дзяржаўны інстытут фізічнай культуры. З 1975 года загадчык кафедры спартыўнай медыцыны, біяхіміі і лячэбнай фізічнай культуры Смаленскага дзяржаўнага інстытута фізічнай культуры.
Навуковыя даследаванні прысвечаны актуальным праблемам фізічнага выхавання і спартыўнага ўдасканалення дзяцей і падлеткаў: нармаванне навучальных, трэніровачных і спаборніцкіх нагрузак; адбор і арыентацыя; марфафункцыянальныя асаблівасці сардэчна-сасудзістай сістэмы. Аўтар 145 навуковых прац, удзельнік шматлікіх міжнародных навуковых канферэнцый.
Двор Зялькі
Двор Зялькі́ (, Двор Зельки) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Боркавіцкага сельсавета.
Да 4 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Луначарскага сельсавета.
Частата дыскрэтызацыі
Частата дыскрэтызацыі (ці частата сэмплавання, англ. sample rate) — частата ўзяцця адлікаў няспыннага ў часе сігнала пры яго дыскрэтызацыі (напрыклад аналага-лічбавым пераўтваральнікам). Вымяраецца ў герцах.
Тэрмін ужываецца і пры адваротным, лічбава-аналагавым пераўтварэнні, асабліва калі частата дыскрэтызацыі прамога і адваротнага пераўтварэння выбрана рознай (гэты прыём, які таксама завецца «маштабаваннем часу», сустракаецца пры аналізе звышнізкачастотных гукаў, якія выдаюць марскія жывёлы).
Чым вышэй частата дыскрэтызацыі, тым больш шырокі спектр сігнала можа быць прадстаўлены ў дыскрэтным сігнале. Як вынікае з тэарэмы Кацельнікава, для таго, каб адназначна аднавіць зыходны сігнал, частата дыскрэтызацыі павінна больш чым у два разы перавышаць найбольшую частату ў спектры сігнала.
Некаторыя з ужываных частот дыскрэтызацыі гуку :
Лазар Майсеевіч Мар’ясін
Лазар Майсеевіч Мар’ясін (Марьясин Лазарь Моисеевич;,  — ) — савецкі гаспадарчы дзеяч, будаўнік.
Біяграфія
Паходзіў з сям’і дробнага яўрэйскага гандляра. У маі 1917 быў мабілізаваны ў армію і знаходзіўся на Каўказскім фронце. У 1918-19 вучыўся ў Кіеўскім політехнічным інстытуце. У 1919-20 служыў у Чырвонай Армии ў палітаддзеле 13-ай армии на Паўднёвым фронце. У 1921-25 працаваў у Кіеве на партыйнай і савецкай працы, а ў 1925-29 — у Маскве. У 1929—1933 — начальнік будаўніцтва коксахімічнага камбіната ў Магнітагорску, у 1933-36 — начальник будаўніцтва Уралвагонзавода. Член бюро Свярдлоўскага абкома ВКП (б).
У красавіку 1937 асуджаны Ваеннай Калегіяй Вярхоўнага Суда СССР да расстрэлу па абвінавачванні ў прыналежнасці да «контррэвалюцыйнай трацкісцкай арганізацыі і актыўнага шкодніцтва». У 1957 Л. М. Мар’ясін рэабілітаваны.
Ян Барысюк
Біяграфія
Скончыў духоўную семінарыю ў Жытоміры. У 1911 прыняў сакрамент святарства. З 1922 служыў у Брэсце ваенным капеланам ІХ Акруговага шпіталя і мясцовым школьным прэфектам. З 1 жніўня 1933 працаваў пробашчам парафіі Баранавічы (Касцёл Узвышэння Святога Крыжа), настаўнік рэлігіі ў Баранавіціх школах. З 1938 выконваў абавязкі баранавіцкага дэкана.
У 1945—1947 — генеральны вікарый Пінскай дыяцэзіі.
Арыштаваны МДБ у 1947 і сасланы ў лагер у Сібір. Памёр у лагеры ў 1953 годзе.
Відзюны
Відзю́ны (, Видюны) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 36 км на паўночны ўсход ад Астраўца, на р. Ашмянка (прыток Віліі).
Гісторыя
У 1594 годзе сяло ў складзе маёнтка Меднік, аддана ў заклад скарбоваму ВКЛ Лукашу Мамонічу. У 1604 годзе ўласнасць Адама Кенішкі.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у Расійскай імперыі. У XIX ст. засценак у Віленскім павеце Віленскай губерні. У 1865 годзе ў засценку 8 рэвізскіх душ. У 1893 годзе вёска ў Варнянскай воласці. У 1905 годзе жыхары вёскі мелі 94 дзесяціны зямлі.
З 1920 года вёска ў складзе Сярэдняй Літвы, з 1922 — у Польшчы. Належала да Гервяцкай гміны Віленска-Трокскага павета Віленскага ваяводства.
Чылійскае песа
Чылійскае песа (Peso chileno)  — валюта дзяржавы Чылі з 1817 па 1959 год і з 1975 года па цяперашні час. Чылійскае песа складаецца з 100 сентава. У абароце знаходзяцца банкноты наміналам у 500, 1000, 2000, 5000, 10 000 і 20 000 песа, а таксама манеты вартасцю 1, 5, 10, 50, 100 і 500 песа.
Чаканіць срэбныя песа пачалі ў 1817 годзе ў Сант’яга, гэта былі першыя манеты Амерыкі з указаннем наміналу ў песа. Грашовая сістэма выкарыстоўвалася тая ж, што і ў іншых іспанскіх уладаннях Амерыкі: эскуда = 2 песа = 16 рэалаў.
У 1851 годзе ўведзена дзесятковая сістэма: песа = 10 дэцымаў = 100 сентава, але чаканіць манеты ў 1/2 і 1 сентава пачалі ўжо ў 1835 годзе.
У 1895 годзе было ўстаноўлена залатое ўтрыманне ў 0,549175 г чыстага золата, што адпавядала курсу: 1 песа = 16 англійскіх пенсаў. У 1925 годзе залатое ўтрыманне зніжана да 0,183057 г, што адпавядала курсу: 1 песа = 6 англійскім пенсам. У красавіку 1932 спынены размен банкнот на золата.
У сувязі з інфляцыяй ў 1955 годзе спынена выкарыстанне сентава.
1 студзеня 1960 года ўведзена новая грашовая адзінка — эскуда (= 100 сентэсіма), песа абменьваліся на эскуда 1000:1.
29 верасня 1975 года замест эскуда зноў ўведзена песа, эскуда абменьваліся на песа 1000:1.
Янка Светлячок
Янка Светлячо́к (сапр. — Іван Яфімавіч Гаеўскі;, в. Замужанне, Барысаўскі павет, Мінская губерня, цяпер  — , Плешчаніцы, Лагойскі раён, Мінская вобласць) — паэт, публіцыст, настаўнік.
Біяграфія
Паходзіў з сям’і вясковага сталяра, быў старэйшым з 12 дзяцей. Вучыўся спачатку ў Лошніцы, потым у Барысаве. У 1908 годзе паступіў у Віленскі настаўніцкі інстытут, дзе пазнаёміўся з беларускім адраджэнскім рухам, наведваў рэдакцыю «Нашай Нівы». У 1912 годзе скончыў інстытут і вярнуўся ў родныя мясціны, настаўнічаў у вёсцы Чмялевічы на Лагойшчыне.
Падчас Першай сусветнай вайны прызваны на фронт. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі добраахвотна запісаўся ў Чырвоную Армію, удзельнічаў у грамадзянскай вайне. Нядоўга працаваў у Барысаўскім ваенкамаце і вярнуўся да педагагічнай дзейнасці. У 1930 годзе скончыў Мінскі педагагічны інстытут. Працаваў дырэктарам Каменскай школы ў Лагойскім раёне. Арыштаваны 27 жніўня 1937. Асуджаны 23 лістапада 1937 года тройкай НКУС як «член контррэвалюцыйнай арганізацыі» і за «шкодніцтва» да 10 гадоў ППЛ. Этапаваны ў Паўднёвы лагер НКУС. Вызвалены 5 красавіка 1940 года. Вярнуўся на радзіму. Пасля вайны працаваў матэматыкам у школе № 1 г.п. Плешчаніцы. Рэабілітаваны Пракуратурай БССР 31 мая 1989.
Быў жанаты на Алене Станіславаўне Жардэцкай.
Творчасць
У 1909—1915 гады Янка Светлячок быў сталым карэспандэнтам газеты «Наша Ніва». Яго допісы мелі краязнаўчы характар. Ёсць здагадка, што ён мог асабіста быць знаёмым з Янкам Купалам, а найбольш з вядомым бібліяфілам Рамуальдам Зямкевічам. Збіраў фальклор на Барысаўшчыне і Лагойшчыне. Пісаў вершы. Некаторыя з іх друкаваліся ў «Нашай Ніве» і «Беларускім календары за 1914 год». Вершы, пераважна сюжэтныя былі прысвечаны працоўным. У сваім найбольш вядомым паэтычным творы — вершы «З заработкаў» — Я. Светлячок апісаў трагічнае здарэнне з цяжкага і рызыкоўнага жыцця плытагонаў.
Пасля зняволення творчасцю не займаўся.
Глінка
Глі́нка — шматзначны тэрмін
Сан-Фелікс
Сан-Фелікс — невялікі востраў вулканічнага паходжання, належыць Чылі, размешчаны 832 км на захад ад узбярэжжа Чылі. З’яўляецца часткай архіпелага астравоў Дэсвентурадаса. Даўжыня вострава складае 2,5 км, у цэнтральнай частцы ўзлётна-пасадачная паласа. Клімат цёплы міжземнаморскі акіянічны. Максімальная тэмпература складае 22,5 °C, мінімальная 14,3 °C, а сярэдняя тэмпература складае 17,8 °C.
Дваржышча
Дваржы́шча (, Дворжище) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Да 3 красавіка 1959 года хутар уваходзіў у склад Жукойненскага сельсавета, пасля — у склад Спондаўскага сельсавета.
Мікола Нікановіч
Міко́ла Нікано́віч (, вёска Кляннік, Смалявіцкі раён, Мінская вобласць — ?) — беларускі пісьменнік, перакладчык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Вучыўся ў Клянніцкай пачатковай школе, затым — у Ігумене (цяпер Чэрвень) у гімназіі. Удзельнічаў у партызанскай барацьбе супраць польскіх акупантаў на Беларусі. Пасля грамадзянскай вайны быў настаўнікам у роднай вёсцы. У 1928 г. прыехаў у Мінск і стаў працаваць стылістам у рэдакцыі газеты «Чырвоная змена». У 1933 г. рэпрэсіраваны. Высланы за межы Беларусі. Працаваў у рэдакцыях газет «Уральский рабочий», «Советский Дон». У 1942 г. прызваны ў Савецкую Армію. Удзельнічаў у Вялікай Айчыннай вайне. Рэабілітаваны 24.08.1956 г. Вярхоўным Судом БССР.
У кастрычніку 1944 г. прапаў без вестак на тэрыторыі Чэхаславакіі.
Творчасць
Пераклаў на беларускую мову аповесці А. Неверава «Ташкент — горад хлебны» (1930), А. Дончанкі «Ударны атрад» (1933), кнігу Е. Бурчэ «Прыгоды ў паветры» (1932).
Яўген Рэўт
Яўген Рэўт (1899 — люты 1922) — беларускі ваенны, удзельнік Слуцкага Збройнага чыну.
Малодшы афіцэр. Пасля Першай Сусветнай вайны жыў у Слуцку. Пад час знаходжання палякаў у Слуцкім павеце расклейваў беларускую літаратуру ў вёсцы Горкі.
Пад час Слуцкага паўстання — памочнік начальніка контрразведкі слуцкіх паўстанцаў. Пасля ўцёкаў начальніка контрразведкі Чайкі да бальшавікоў, Рада Случчыны 3—4 снежня 1920 пастанавіла арыштаваць Анастаса Анцыповіча, Антона Мірановіча і Я. Рэўта. Іх абвінавацілі ў сувязях з Булак-Балаховічам і польскай дыфензівай. Пасля арышту Я. Рэўт быў вызвалены ад пасады.
У 1921 схоплены ГПУ і ў лютым 1922 расстраляны.
Дубнікі (Міхалішкаўскі сельсавет)
Ду́бнікі (, Дубники) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Глінкава славацкая народная партыя
Глінкава славацкая народная партыя (Hlinkova slovenská ľudová strana, HSĽS) — клерыкальна-нацыяналістычная славацкая партыя, якая існавала ў 1906—1945 у Аўстра-Венгрыі, Чэхаславакіі і Першай Славацкай рэспубліцы.
Дубнікі (Міхалішкаўскі сельсавет)
Да 31 жніўня 1959 года хутар знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Свірскага пассавета Свірскага раёна, пасля — у складзе Астравецкага раёна, дзе 11 верасня 1959 года ўключаны ў склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Глінкава славацкая народная партыя
Гісторыя
Неафіцыйна ГСНП была заснавана яшчэ ў 1906 годзе М. Годжам, Ф. Скіцакам і А. Ратам, афіцыйна ў 1913, калі ўдзельнічала ў выбарах у аўстра-венгерскі парламент. У 1920 удзельнічала ў выбарах у чэхаславацкі парламент. Выступала за аўтаномію Славакіі ў рамках Чэхаславакіі. Да 1938 главой партыі быў Андрэй Глінка.
У 1920 партыя налічвала 11953 членаў, з 1927 удзельнічала ва ўрадзе, але ў 1929 выйшла ў сувязі з арыштам Войцеха Тукі. 8 мая 1930 ГСНП падала праект закона аб аўтаноміі Славакіі. З сярэдзіны 30-х цесна супрацоўнічала са Славацкай Нацыянальнай Партыяй, з АУН, пазней і з венгерскімі і нямецка-судэцкімі сепаратыстамі. У партыі паступова станавіліся папулярныя ідэі італьянскага і аўстрыйскага фашызму. У 1936 годзе дэвізам партыі стала: «Адзін народ, адна партыя, адзін правадыр». У той час у ГСНП налічвалася 36000 членаў. 10 кастрычніка 1938 абвясціла ў Жыліне аўтаномію Славакіі. Пасля абвяшчэння падкантрольнай Трэцяму рэйху Першай Славацкай рэспублікі адбылося зліццё з шэрагам славацкіх партый і ГСНП стала фактычна адзінай славацкай партыяй. Апорай партыі было каталіцкае духавенства, прадпрымальнікі і інтэлігенцыя. ГСНП стала праводзіць жорсткую палітыку ў адносінах да апазіцыйных левых сіл, але да адкрытага тэрору не скочвалася. ГСНП цесна супрацоўнічала з нямецкімі нацыянал-сацыялістамі. 1 верасня 1944 партызанская Славацкая Народная Рада забараніла ГСНП на тэрыторыі, якую кантралявалі партызаны. У 1945 партыя была цалкам забаронена, яе лідары арыштаваны. Частка ліберальнага крыла ўлілася ў 1945 у Дэмакратычную Партыю, частка эмігравала.
Дворыца (Верхнядзвінскі раён)
Дво́рыца (, Дворица) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Боркавіцкага сельсавета.