cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аголічы (прыпыначны пункт)
Аго́лічы (, Оголичи)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Аголічы.
Мінкавічы (вёска, Старадарожскі раён)
Мі́нкавічы (, Минковичи) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадарожскага сельсавета.
Канстанцін-Язёрна (гміна)
Канста́нцін-Язё́рна (Konstancin-Jeziorna) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пясэчынскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Канстанціне-Язёрне. Плошча гміны складае 78,28 км². Станам на 2013 год у гміне Канстанцін-Язёрна пражывалі 24 805 чалавек, шчыльнасць — 316 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 25 населеных пунктаў.
Баравікі (Сенненскі раён)
Баравікі́ (, Боровики) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Нямойтаўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Латыгальскага сельсавета.
Злаякасная пухліна
Злаякасная пухліна — гэта пухліна, уласцівасці якой часцей за ўсё (у адрозненне ад уласцівасцяў дабраякаснай пухліны) робяць яе вельмі небяспечнай для жыцця арганізма, што і дало падставу называць яе «злаякаснай». Злаякасная пухліна складаецца са злаякасных клетак. Часам любую злаякасную пухліну няправільна называюць ракам (які з’яўляецца толькі прыватным выпадкам злаякаснай пухліны).
Злаякаснае новаўтварэнне — захворванне, якое характарызуецца з’яўленнем клетак, што бескантрольна падзяляюцца, здольныя да інвазіі ў прылеглыя тканкі і метастазіравання ў аддаленыя органы. Хвароба звязана з парушэннем праліферацыі і дыферэнцыяванні клетак з прычыны генетычных парушэнняў.
Іосіф Раманавіч Бумагін
Іосіф Раманавіч Бумагін (,  —, ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір кулямётнага ўзвода 396-га стралковага Катавіцкага палка 135-й стралковай Кракаўскай дывізіі (6-я армія, 1-ы Украінскі фронт), лейтэнант. Герой Савецкага Саюза (27.06.1945).
Біяграфія
І. Р. Бумагін нарадзіўся ў рабочай сям'і. Яўрэй. Скончыў сямігодку. У 1929—1933 гг. праходзіў службу ў Чырвонай Арміі. З 1937 года жыў у горадзе Бірабіджан (Яўрэйская аўтаномная вобласць), працаваў на заводзе «Дальсельмаш».
Зноў прызваны ў Чырвоную Армію ў маі 1941 года. Скончыў пяхотнае вучылішча ва Уладзівастоку. На фронце з красавіка 1945 г.
24 красавіка 1945 г. кулямётны ўзвод пад камандаваннем лейтэнанта І. Бумагіна ўдзельнічаў у штурме горада Брэслау (сучасны Уроцлаў, Польшча). Руху пяхоты перашкаджаў агонь двух варожых кулямётаў, замаскіраваных у падвале разбуранага дома. Адзін з іх Бумагін знішчыў гранатамі, а амбразуру другога закрыў сваім целам, што забяспечыла поспех наступу.
Пахаваны ў Брэслау.
Узнагароды
Указам Прэзідыума ВС СССР ад 27 чэрвеня 1945 года лейтэнанту Бумагіну Іосіфу Раманавічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Узнагароджаны ордэнам Леніна.
Іван Дуке Маркес
Іван Дуке Маркес (Iván Duque Márquez; нар., Багата, Калумбія) — калумбійскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, Прэзідэнт Калумбіі (2018-2022), раней Сенатар (2014—2018).
Біяграфія
Іван Дуке Маркес нарадзіўся 1 жніўня 1976 года ў Багаце (Калумбія). Бацька Іван Дуке Эскабар (1937—2016) быў міністрам шахт (1985—1986) пры прэзідэнце Белісарыа Бетанкуры, губернатарам дэпартамента Ант’ёкіі (1981—1982) і Нацыянальным рэгістратарам (1998—2002).Вывучаў юрыспрудэнцыю ва Універсітэце Серхіа Арболеды (Калумбія) і міжнароднае эканамічнае права ў Амерыканскім універсітэце (ЗША). Акрамя гэтага праходзіў дзяржаўнае кіраванне ў Джорджтаўнскім універсітэце (ЗША), вучыўся ў Гарвардскай школе бізнесу (ЗША).З 1999 года працаваў кансультантам у Андскай карпарацыі развіцця, затым — дарадцам міністра фінансаў Хуана Мануэля Сантаса (пазней прэзідэнт Калумбіі).
У 2001—2013 гадах працаваў у Міжамерыканскім банку развіцця (BID). У 2001—2010 гадах працаваў у якасці старэйшага дарадцы выканаўчага дырэктарата Калумбіі, Перу і Эквадора, затым у 2010—2013 гадах — начальнікам аддзела культуры, творчасці і салідарнасці. Быў дарадцам былога прэзідэнта Калумбіі Альвара Урыбэ падчас працы міжнароднай камісіі ААН па расследаванні інцыдэнту паміж Ізраілем і Турцыяй 31 мая 2010 года ля берагоў Газы.
У 2014 годзе абраны ў Сенат ад партыі Дэмакратычны цэнтр і правай кааліцыі.
Прэзідэнцкія выбары 2018 года
У снежні 2017 года стаў кандыдатам у прэзідэнты ад партыі. Набраў у першым туры каля 39 % і выйшаў у другі тур прэзідэнцкіх выбараў, на якіх перамог, набраўшы 53,97 % галасоў.
Царква Прападобнай Ефрасінні Полацкай (Санкт-Пецярбург)
Царква прападобнай Ефрасінні Полацкай — страчаная царква на праспекце Стачак у Санкт-Пецярбургу. Пабудавана ў 1911—1912 гадах, разабрана ў 1935 годзе.
Гісторыя
У 1894 г. Полацкі Спаса-Ефрасіннеўскі жаночы манастыр Полацкай епархіі, які хацеў пабудаваць свой падворак у сталіцы, атрымаў для яго ўчастак на Пецяргофскай дарозе, які быў набыты на грошы Валагодскіх сялян.
Іерархія доўга не давала дазвол на будаўніцтва храма, і толькі 15 лістапада 1911 г. была закладзена драўляная капліца як падворак, сродкі на якую дала ганаровая грамадзянка В. М. Міхайлава. Зрубная крыжападобная ў плане капліца, увянчаная двума шатрамі, была асвечана ў імя Святой Ефрасінні Полацкай у першай палове наступнага года. Яна займала адказнае становішча ля павароту Пецяргофскай дарогі на Царскае Сяло і Маскоўскую дарогу і служыла мясцовай горадабудаўнічай дамінантай.
29 жніўня 1918 г. да капліцы было дазволена прыбудаваць алтар і спраўляць у ёй літургію. Абшчына і царква існавалі да 1935 года. У канцы 1930-х гадоў усе будынкі падворка былі разабраны.
Адраджэнне прыходу
25 кастрычніка 2007 г. святар Алексій Васільеў, клірык прыходу Св. Царскіх Мучанікаў на пр. Ветэранаў (бераг р. Новай), быў прызначаны ўказам Мітрапаліта Уладзіміра, Санкт-Пецярбургскага і Ладажскага, настаяцелем прыходу дамавага храма прап. Ефрасінні Полацкай пры Кіраўскім раённым таварыстве інвалідаў, які ўваходзіць у Ваеннае благачынне Санкт-Пецярбургскай дыяцэзіі. З 4 лістапада 2007 года (дня святкаванне абраза Казанскай Маці Божай) пачаліся рэгулярныя набажэнствы.
Максім Аляксандравіч Бардачоў
Максім Бардачоў (нар. ) — беларускі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2009—2021).
Клубная кар’ера
Выхаванец гродзенскага «Нёмана», з 2002 года гуляў за дубль, а ў 2004 годзе пачаў праходзіць у асноўную каманду. У 2006 годзе перайшоў у мінскі МТЗ-РІПА, дзе гуляў на працягу трох сезонаў. У складзе мінскага клуба стаў уладальнікам Кубка Беларусі і бронзавым прызёрам чэмпіянату.
У пачатку 2009 года перайшоў у склад чэмпіёна краіны — барысаўскага БАТЭ. У барысаўскім клубе хутка замацаваўся ў аснове, звычайна гуляў на пазіцыі левага абаронцы. У складзе БАТЭ чатыры разы стаў чэмпіёнам краіны, выйграў Кубак і два Суперкубкі.
У жніўні 2013 года перайшоў на правах арэнды ў клуб «Том», дзе таксама стаў асноўным іграком. Па заканчэнні арэнды «Том» выкупіла правы на іграка, і ў студзені года 2014 Бардачоў падпісаў з клубам кантракт на 3,5 гады.
Па выніках сезона 2013/14 тамічы страцілі месца ў расійскай Прэм’ер-лізе. Максім застаўся гуляць за сібірскі клуб у ФНЛ, аднак правёў толькі 4 матчы, пасля чаго ў жніўні 2014 быў арандаваны «Растовам» да канца сезона 2014/15.
Па заканчэнні трэміну арэнды ў чэрвені 2015 года вярнуўся ў «Том». Клуб меў намер прадаць Бардачова або аддаць у арэнду, аднак сезон 2015/16 абаронца пачаў у складзе томскага клуба. Па выніках сезона дапамог «Тамі» вярнуцца ў Прэм’ер-лігу.
У студзені 2017 года быў аддадзены ў арэнду «Арэнбургу». У складзе «Арэнбурга» звычайна заставаўся на лаўцы запасных, у Прэм’ер-лізе правёў толькі адзін матч. Па выніках сезона 2016/17 і «Том», і «Арэнбург» страцілі месца ў Прэм’ер-лізе, і ў чэрвені 2017 года Бардачоў стаў свабодным агентам. Неўзабаве прыбыў у стан салігорскага «Шахцёра» і падпісаў з ім кантракт. У складзе «Шахцёра» замацаваўся ў якасці асноўнага левага абаронцы. У жніўні і верасні 2017 года не гуляў з-за траўмы, пасля вярнуўся ў асноўны склад. Сезон 2018 пачынаў у стартавым складзе, у красавіку і маі не гуляў з-за траўмы, пасля вяртання стаў з’яўляцца на полі нерэгулярна. У 2019 годзе толькі ў сакавіку з’явіўся на полі ў матчы Кубка Беларусі, а пасля ўвогуле не прыцягваўся да каманды і трэніраваўся асобна.
Глобус Беларусі
Globus.tut.by / GlobusTut.by («Глобус Беларусі») — рускамоўны беларускі рэсурс Інтэрнэта, прысвечаны выдатным аб’ектам і мясцінам на тэрыторыі сучаснай Беларусі. Створаны ў 2002 годзе.
Максім Аляксандравіч Бардачоў
Клубная кар’ера
У лютым 2020 года далучыўся да жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ», якое ў лютым узяло абаронцу ў арэнду. Стаў трывалым іграком асновы жодзінскага клуба, дапамог яму выйграць першыя ў гісторыі бронзавыя медалі чэмпіянату Беларусі, а сам быў прызнаны найлепшым абаронцам чэмпіянату. У снежні 2020 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з «Шахцёрам», а ў студзені 2021 года падпісаў паўнавартаснае пагадненне з «Тарпеда-БелАЗ».
Глобус Беларусі
Мэтай сайта з’яўляецца адлюстраваць сучасны стан усіх абарончых, культавых і сядзібных пабудоваў, якія былі ўзведзеныя на тэрыторыі сучаснай Беларусі да 1939 года.
Максім Аляксандравіч Бардачоў
Клубная кар’ера
У ліпені 2021 года перайшоў у барысаўскі БАТЭ. У 2021—2022 гадах быў асноўным абаронцам барысаўчан.
Глобус Беларусі
Станам на 30 лістапада 2015 года сайт змяшчае інфармацыю пра 11000 аб’ектаў і 65000 фатаграфій гэтых аб’ектаў.
У маі 2021 года сайт змяніў дамен globus.tut.by на globustut.by.
Максім Аляксандравіч Бардачоў
Клубная кар’ера
У пачатку 2023 года трэніраваўся з БАТЭ, аднак з-за забароны Міністэрства спорту і турызму новы кантракт з клубам не быў падпісаны, і Бардачоў не ўдзельнічаў у афіцыйных матчах каманды ў 2023 годзе. У ліпені 2023 года барысаўскі клуб абвясціў пра сыход абаронцы.
Міжнародная кар’ера
Выступаў у складзе моладзевай зборнай Беларусі, у тым ліку на моладзевым чэмпіянаце Еўропы ў Швецыі 2009.
Дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі неўзабаве пасля пераходу ў БАТЭ, 1 красавіка 2009 года ў адборачным матчы чэмпіянату свету супраць Казахстана. Хутка стаў асноўным іграком зборнай. Галоўны трэнер Бернд Штангэ спрабаваў выкарыстоўваць Бардачова ў якасці левага паўабаронцы, у гэтай якасці ён забіў 2 галы за зборную. Але пазней апусціўся на звыклую пазіцыю левага абаронцы.
Пасля 2017 года не выклікаўся ў зборную, зноў трапіў у каманду ў верасні 2020 года.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Рыжскі дагавор (1920)
Рыжскі дагавор 1920 года (Дамова аб замірэнні і прэлімінарных умовах міру паміж РСФСР і УССР з аднаго боку і Польшчай з другога) — савецка-польскі папярэдні мірны дагавор, заключаны ў Рызе 12 кастрычніка 1920 з мэтай заканчэння Польска-савецкай вайны 1919—1921 гадоў. У дагаворы былі зацверджаны ўмовы папярэдняга міру і перамір’я, заключаныя паміж Польскай Рэспублікай з аднаго боку і Расійскай Федэрацыйнай Сацыялістычнай Рэспублікай Саветаў разам з Украінскай Сацыялістычнай Рэспублікай Саветаў. Ратыфікавана польскім Соймам 22 кастрычніка 1920 года. Канчаткова дагавор быў замацаваны ў выглядзе Рыжскага мірнага дагавора 18 сакавіка 1921 года.
Сутнасць дагавора
Паводле дагавора войскі Польскай Рэспублікі і РСФСР мусілі спыніцца на лініі Бягомль — Заслаўе — Негарэлае — Тураў. Беларуская дэлегацыя ні ад БНР, ні ад БССР увогуле не была запрошана на перамовы.
У выніку пагаднення тэрыторыя Беларусі падзялялася на дзве часткі: Заходнюю Беларусь, якая перадавалася савецкім бокам Польшчы, і ССРБ на ўсходзе, якая складалася з шасці паветаў.
Рэакцыі ў беларускім грамадстве
Дагавор выклікаў абурэнне сярод дзеячаў Беларускай Народнай Рэспублікі, таму 20 кастрычніка 1920 года ў Рызе была праведзена Беларуская нацыянальна-палітычная нарада, якая прыняла спецыяльную рэзалюцыю адносна Рыжскага дагавора 1920 года, у якой адзначалася, што «РСФСР і Польшча, не маючы агульных межаў і бязлітасна спусташаючы дагэтуль Беларусь, змагаючыся на яе тэрыторыі, цяпер палічылі магчымым вырашаць лёс беларускага народа і распараджацца ягонымі землямі без удзелу яго прадстаўнікоў, ігнаруючы справядлівыя дамаганні беларускага народа і яго законнага ўрада, не дапусцілі да ўдзелу ў перамовах яго правамоцнай дэлегацыі», а таксама што нягледзячы на пратэсты дэлегацыі БНР падпісалі дагавор з мэтай увесці ў зман беларускі народ і яго кіраўнікоў, прызнаючы незалежнасць Беларусі, але абыходзячы пытанне прызнання беларускага ўрада. Рэзалюцыя пастанаўляла лічыць дагавор неабавязковым для беларускага народа, і «ўсімі спосабамі і сродкамі працягваць барацьбу за незалежную Беларускую Народную Рэспубліку з усімі яе ворагамі».
Заключэнне дагавора вылілася ў хвалю пратэстаў у беларускім грамадстве, адным з якіх быў Слуцкі збройны чын.
IC 1438
IC 1438 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сапапан
Сапапан (Zapopan) — горад і муніцыпалітэт у Мексіцы, у штаце Халіска, паўночны прыгарад адміністрацыйнага цэнтра штата Гвадалахары, з якім утварае адзіную агламерацыю. Насельніцтва — 1 155 790 чалавек.
Горад вядомы, як радзіма Дзевы Сапапана, яе абраз XVI стагоддзя прызнаны каталіцкай царквой як цудадзейны, горад наведваў нават Папа Ян Павел II. У горадзе базуецца адзін з самых вядомых мексіканскіх футбольных клубаў Гвадалахара.
Назва
Назва Сапапан паходзіць з мовы Наўатль: слова «tzapopantl» азначае «сярод дрэў Сапоты».
Гісторыя
Тэрыторыя была ўзята пад іспанскі кантроль у 1530 годзе канкістадорам Нунья дэ Гузманам, аднак іспанскага паселішча не было арганізавана аж да 1541 года з-за вайны Мікстан іспанскіх заваёўнікаў з Чычымекамі. У гэты год рамках энкам'енды Францыска дэ Бабадзіла прывёў са сваіх земляў каля 130 індзейцаў для аднаўлення насельніцтва ў наваколлях Сапапана.
Дзева Сапапана і яе базіліка
Шанаванне Дзевы Сапапана прыняло пастаянны характар у сувязі з пачаткам будаўніцтва базілікі ў 1689 годзе. Скончана будаўніцтва было толькі ў 1892 годзе.
Іншыя славутасці
Муніцыпальны палац быў пабудаваны ў 1942 годзе, першапачаткова як школа. У горадзе ёсць стадыён «Чывас» на 45 000 чалавек, музей мастацтваў, універсітэт, тэатр Галерыяс.
Гарады-пабрацімы
і іншыя…
Жарсцвянка (Нарачанскі сельсавет)
Жарсцвя́нка (, Жерствянка) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нарачанскага сельсавета.
Канстантынаў (гміна)
Канстанты́наў (Konstantynów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бяльскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Канстантынаве. Плошча гміны складае 87,06 км². Станам на 2008 год у гміне Канстантынаў пражывалі 4088 чалавек, шчыльнасць — 47,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Новае Сяло (Барысаўскі раён)
Да 2016 года вёска ўваходзіла ў склад Зачысцкага сельсавета.
Трапічны цыклон
Трапічны цыклон — цыклон, які ўтварыўся ў трапічных шыротах — атмасферны віхор з паніжаным атмасферным ціскам у цэнтры. У адрозненне ад пазатрапічных цыклонаў, часта спалучаны з штармавымі хуткасцямі ветру. У свеце штогод назіраецца каля 80 трапічных цыклонаў. Для фармавання трапічнага цыклону трэба высокая тэмпература вады, сіла трапічных цыклонаў нашмат большая за сілу пазатрапічных.
Міхельштат
Міхельштат ( Michelstadt) — горад у Германіі, у зямлі Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дармштат. Уваходзіць у склад раёна Одэнвальд. Насельніцтва складае 17059 чалавек (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 86,97 км². Афіцыйны код 06 4 37 011.
Горад падзяляецца на 8 гарадскіх раёнаў.
Apraxia
«Apraxia» — беларускi музычны гурт. Ствараюць музыку ў стылях darkside (чорны бок) і pagan black metal (чорны язычніцкі метал). Песні выконваюцца на беларускай, рускай і англійскай мовах. Па заяве лідара групы ў інтэрв’ю аднаму з правых часопісаў, Apraxia (з 2003 пад назвай «Молат») да з’яўлення групы «Оскал» з Віцебска (прыкладна ў 2005) з’яўлялася адзінай групай з Беларусі, якая адкрыта і канкрэтна заявіла аб прыналежнасці да нацыянал- сацыялістычнаму руху.
Гісторыя
Гурт Apraxia з'явілася на рубяжы 1995/96 гадоў. У стварэнні гурту ўдзельнічалі спявак Аляксандр пад псеўданімам «Некроманьяк», басіст пад псеўданімам «Чук» і гітарыст пад псеўданімам «Ганчар», нязменныя ўдзельнікі гурту. У 1996 у склад групы ўвайшлі другі гітарыст Юры і бубнач Алег. У гэты ж год група выпусціла сваё другое дэма «Return to Ancient», які пазначыў стыль групы: паганскі метал з элементамі фолк мелодыкі. Гурт пачынае актыўную канцэртную дзейнасць, і праз год выпускае канцэртнае дэма «Live in Gardariket».
У 2001 выходзіць міні-альбом «Кровь і земля». Адна з песень гэтага альбому ўвайшла ў склад зборніка экстрэмальнай беларускай музыкі «Hard Life - Heavy Music". Група працягвае дзейнасць, выступаючы на ​​канцэртах сумесна са сваімі аднадумцамі: такімі групамі як «Коловрат», «Сокира Перуна», польская «Honor» і інш. Скандальна стала выступленне апраксія і акустычнага складу расійскага «Коловрат» у снежні 2002 года ў горадзе Орша ў кінатэатры «Перамога» ў рамках арганізаванага мясцовым БПСМ антынаркатычнага агітацыйнага мерапрыемства, на які з'ехалася нямала брытагаловых прыхільнікаў нацыянал-сацыялізму.
З-за радыкальнай накіраванасці на групу пачынаецца траўля ў мас-медыя, а пасля шэрагу радыкальных акцый і адкрытага распаўсюджвання сваіх перакананняў групу пачынаюць байкатаваць арганізатары канцэртаў і распаўсюднікі. Групу вінавацілі ў датычнасці да фашызму, але ўдзельнікі групы адмаўлялі ўсякае стаўленне да фашызму: «Apraxia палітычнай групай не з'яўляецца, мы ў палітыку не лезем, і ў нашай творчасці няма нічога, што трапляе пад вызначэнне фашызму».
У 2011 г. у гонар групы быў выпушчаны альбом «APRAXIA Trubute: 14 1/2 Years Of Struggle Against ...», складзены з кавераў на песні гурта Apraxia. У запісе песень ўдзельнічалі групы «Камаедзiца», «Dying Rose», «Кола Праві», «Piarevaracień», «Дзяды», «Interior Wrath», і інш. Гэты альбом адразу трапіў у ратацыю на Радыё Мінск.
Лірыка
Лірыку групы і яе ідэалагічную скіраванасць ахарактарызаваў сам лідар групы ў інтэрв'ю Музычнай газеце :"Песні гурта апавядаюць пра нашых гераічных продкаў, на якіх нядрэнна б раўняцца і нам самім. Гэта зноў-такі не значыць, што трэба сыходзіць у лясы, тачыць мячы і стукацца галавой аб камяні. Тэксты - гэта вобразнае малюнак ідэй Apraxia, якія не трэба разумець літаральна. Гаворка ідзе пра адраджэнне духу, менавіта пра духоўны вяртанні да таго, што было раней. За гэта і выступае група: як сказаў адзін разумны чалавек, «мы хочам быць не толькі ўнукамі, якім удалося больш, але і продкамі тых будучых пакаленняў, у якіх вечная жыццё нашага народа». Apraxia робіць гэта праз сваю музыку, спрабуючы паказаць цяперашняй моладзі тыя прыклады, на якія перш за ўсё трэба звярнуць увагу."Анастасія Самотыя, супрацоўніца беларускай «Музычнай газеты», «М-часопіса», часопісаў "HOT-7", «1Rock», у сваёй рэцэнзіі на альбом «Кровь і Земля» параўноўвала творчасць групы «Apraxia» з групай «Северные Врата».
Тэадор Жэрыко
Жан Луі Андрэ Тэадор Жэрыко (Théodore Géricault; —) — французскі жывапісец і графік.
Браніцкія герба «Грыф»
Браніцкія, Грыфіты-Браніцкія — шляхецкі род герба «Грыф». Паходзілі з-пад Кракава, дзе мелі в. Браніцы. Родапачынальнік — Ян Клеменс Браніцкі, кракаўскі ваявода (1243). 3 сярэдзіны XVII ст. праз шлюб іншага Яна Клеменса з дачкой Стафана Чарнецкага Аляксандрай Катажынай род Браніцкіх трывала звязаны з Падляшшам, дзе галоўную сядзібу ўладкаваў у тагачаснай в. Беласток. Галоўныя ўладанні мелі надалей у Малой Польшчы, Падляшскім ваяводстве і Ваўкавыскім павеце.
Мінкавічы (пасёлак)
Мі́нкавічы (, Минковичи) — пасёлак у Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадарожскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах пасёлак уваходзіў у склад Паставіцкага сельсавета.
(166) Радопа
(166) Радопа (Rhodope) — цёмны астэроід галоўнага пояса, які ўваходзіць у склад сямейства Адэоны. Ён быў адкрыты 15 жніўня 1876 года германа-амерыканскім астраномам К. Г. Ф. Петэрсам у Клінтане, ЗША і названы ў гонар Радопы, якая, згодна старажытнагрэчаскай міфалогіі, разам са сваім братам, была пераўтворана ў горныя хрыбты ва Фракіі.
Відсіч
Грамадзянскі рух «Відсіч» (адпор) — украінскі грамадзянскі рух, які ўзнік як рэакцыя на рэжым Віктара Януковіча і звязаныя з ім антыукраінскія і сацыяльна-эканамічныя дэградацыйныя тэндэнцыі.
Стварэнне
Пасля прэзідэнцкіх выбараў 2010 года, на якіх перамог Віктар Януковіч, патрыёты і неабыякавыя грамадзяне, якія раней бралі ўдзел у пратэстных кампаніях, вырашылі памкнуцца і абмеркаваць грамадска-палітычную сітуацыю, якая склалася ва Украіне, і магчымыя наступствы і небяспекі ад новапрыйшэлай улады. На збор таксама былі запрошаны сябры, знаёмыя, удзельнікі розных арганізацый.
Сустрэча была прызначана на 20 лютага 2010 года. Гэта дата лічыцца днём стварэння Відсіча, паколькі на зборы вырашылі арганізавацца для далейшай дзейнасці, пазначылі некаторыя прынцыпы і кірункі актыўнасці будучага руху.
У стварэнні Відсіча бралі ўдзел як удзельнікі папярэдніх рухаў супраціву («Рэвалюцыя на граніце» (укр.: «Революція на граніті»), рух «Украіна без Кучмы» (укр.: «Україна без Кучми»), Грамадзянскі камітэт «За праўду!» (укр.: «За правду!»), Грамадзянская кампанія «Пара!» (чорная) (укр.: «Пора!» (чорна)) і інш.), так і проста свядомыя грамадзяне.
Акцыі і пратэстныя кампаніі
З сакавіка 2010 года грамадзянскі рух «Відсіч» быў удзельнікам сотняў мерапрыемстваў (пераважна вулічных акцый, а таксама папераджальных страйкаў, якія сядзяць пратэстаў слуханняў, круглых сталоў) у шматлікіх гарадах Украіны, праведзеных як самастойна, так і ў супрацоўніцтве з іншымі арганізацыямі.
Сярод іх:
Таксама ГР «Відсіч» быў арганізатарам ці ўдзельнікам: акцый салідарнасці з абаронцамі харкаўскага парку ім. Горкага, супраць знаходжання Чарнаморскага флоту Расійскай Федэрацыі на ўкраінскай тэрыторыі, на абарону ўкраінскага кинапереклада, супраць пераследу гісторыкаў і перагляду гісторыі, за папулярызацыю дзяржаўнай сімволікі, «Вялікдзень разам» (знаходжанне студэнтаў з усходу і поўдні Украіны ў сем’ях сваіх аднагодкаў у Львове), «Не дамо выкінуць музеі з Лаўры», «Украінская гаворка — у эфір» , супраць пераназвання вуліцы Івана Мазепы, памяці 66-ой угодак дэпартацыі крымскіх татараў , «Знішчаны Крэшчацік: мы памятаем», памяці герояў бою пад Крутамі, імпрэза Дня Саборнасці (ланцугі адзінства ў Драгобычы, на мосце ім. Патона ў Кіеве , акцыя «Пампушкі для дончан» у Львове  і інш.); збору подпісаў па аднаўленні руху некаторых электрацягнікоў і акцыі супраць штучнага дэфіцыту квіткоў у касах Украінскай чыгункі , дэманстрацыі студэнцкай «зброі» , мастацкай акцыі пратэсту супраць «гастрольнага» законапраекта № 8757 і іншых мерапрыемстваў.
IC 1439
IC 1439 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Вадаліў.
Honda CR-V
Першае пакаленне (1995–2001)
Honda CR-V першага пакалення дэбютавала на Такійскім аўтасалоне ў 1995 годзе. Гэта быў першы ў гаме Хонды лёгкі пазадарожнік ўласнай распрацоўкі. Годам пазней выйшла амерыканская версія, а ў 1997 годзе CR-V з'явіўся ў Еўропе. У 2000 годзе вытворчасць CR-V для рынкаў Еўропы пачалася на заводзе ў Суіндане (Вялікабрытанія).
IC 1439
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Honda CR-V
Першае пакаленне (1995–2001)
У абсталяванне ўваходзіў складны стол для пікніка, які хаваўся пад падлогай багажніка. Салон меў мноства варыянтаў трансфармацыі. Яшчэ адна асаблівасць машыны — двухстворкавыя дзверы багажніка з пад'ёмнай верхняй часткай. На падвешанай на бакавых завесах ніжняй частцы звонку мацавалася запасное кола.
Машына даўжынёй 4,5 метра базіравалася на вузлах Civic пятага пакалення. Абсталёўвалася 129-моцным чатырохцыліндравым рухавіком серыі B20B, якую пазней мадэрнізавалі і давялі магутнасць да 148 к.с. Каробка перадач — пяціступеньчатая механічная або чатырохступеньчаты «аўтамат». Прывад — пярэдні або на заказ — падлучальны поўны, з мнагадыскавай муфтай на задняй восі, якая кіравалася дзвюма гідрапомпамі.
Другое пакаленне (2001–2006)
Другое пакаленне, якое з'явілася ў 2001 годзе, захавала стылістычныя асаблівасці папярэдніка. Аўтамабіль збіралі ў Японіі, Канадзе, Вялікабрытаніі.
Аўтамабіль меў тры асноўныя версіі камплектацыі для Еўропы: S, LS і ES. Базавая S складалася з ABS, франтальных і бакавых падушак бяспекі, электрапрывада вокнаў і люстэркаў з падаграваннем, абмывальнікам фар. LS дадаткова мела кандыцыянер і магнітолу. Таксама быў даступны чатырохступеньчаты аўтамат. ES – з клімат-кантролем, адліванымі дыскамі і супрацьтуманнымі фарамі. Амерыканскія версіі адрозніваліся ўбудаванымі ў бамперы святлоадбівальнікамі і амаль квадратнай выштампоўкай задняга нумарнога знака. У інтэр'еры выкарыстоўвалася абіўка або скура светлых адценняў. Было багацей і абсталяванне: аўтаматычная каробка перадач, поўны электрапакет і GPS-навігацыя.
Трэцяе пакаленне (2006–2012)
Трэцяе пакаленне CR-V з'явілася ў канцы 2006 года. Красовер атрымаў новае дынамічнае аблічча са спадаючай лініяй бакавых вокнаў. Дызайн пазбавіўся ад пазадарожных асацыяцый, стаўшы больш легкавым. Дзверы багажніка сталі цалкам падымацца ўверх, запасное кола размясцілі ў багажніку. У багажніку з'явілася здымная палічка, якая дзяліла яго аб'ём на дзве часткі.
Шостае пакаленне (2022–...)
У ліпені 2022 года было прадстаўлена шостае пакаленне CR-V. Новая генерацыя стала амаль на 80 міліметраў даўжэй за свайго папярэдніка (даўжыня — 4705 мм), колавая база вырасла на 40 міліметраў (2700 мм).
Мадэль першапачаткова паступіла ў продаж у Кітаі і Паўночнай Амерыцы. У адрозненне ад папярэднікаў, не выпускаецца для японскага рынку. У маі 2023 года прадстаўлена ў Еўропе.
На старце продажаў на рынку ЗША прапанаваны чатыры камплектацыі: EX і EX-L з чатырохцыліндравым рухавіком з турбанаддзіманнем аб’ёмам 1,5 л і магутнасцю 193 к.с.; Sport і Sport Touring з гібрыднай сістэмай.
У Еўропе прадаецца толькі гібрыд e:HEV і plug-in-гібрыд e:PHEV, 1,5-літровая версія не прапануецца. Гібрыдная сілавая ўстаноўка ўключае 2,0-літровы бензінавы рухавік, які працуе паводле цыкла Аткінсана, і два электрарухавікі.
Plug-in-гібрыд мае такі самы бензінавы рухавік, два электраматоры і акумулятарную батарэю большай ёмістасці. Запас хода толькі на электрычнасці дасягае да 82 кіламетраў. Абвешчаны вытворцам час зарадкі акумулятара — 2,5 гадзіны.
Гайлардыя асцюкаватая
Апісанне
Шматгадовая расліна, 20-80 см. Лісце прыкаранёвае і сцябловыя, чарашковыя; ліставыя пласціны ад зваротна-ланцэтападобных да ланцэтападобных, 5-15 см × 5-30(40) мм, палі пёрыстыя або зубчастыя або суцэльныя. Прамянёвыя кветачкі ў колькасці (6)12-18+, жоўтыя ці жоўта-чырвоныя, 15-35+ мм Дыскавыя кветачкі ў колькасці 60-120+, звычайна барвовыя або з чырвонымі верхавінамі, часам жоўтыя. Сямянкі 2.5-6 мм, валасінкі 1.5-2.5 мм. 2n = 34, 68.
Распаўсюджанне
Распаўсюджана ў Канадзе і ЗША; натуралізаваны ў Беларусі, Малдове, Румыніі, Іспаніі, Азорскіх астравах; таксама культывуецца.
Беларускі саюз кампазітараў
Беларускі саюз кампазітараў — рэспубліканская грамадская творчая арганізацыя кампазітараў і музыказнаўцаў.
Гісторыя
Створаны ў 1933 годзе як аўтаномная секцыя пры Саюзе беларускіх пісьменнікаў. У 1934 годзе адбылася I Усебеларуская канферэнцыя кампазітараў, у адпаведнасці з рашэннем якой кампазітарская секцыя пры СПБ перайменавана ў Аргкамітэт Саюза кампазітараў Беларусі (з 1938 годзе Саюз савецкіх кампазітараў Беларусі). У 1995 годзе арганізацыя мела больш за 100 членаў. Да 1992 года гэтая грамадская арганізацыя ўваходзіла складовай часткай у Саюз кампазітараў СССР; з 1999 года яна стала Беларускім саюзам кампазітараў.
Шакалад
Шакалад — прадукт, які вырабляецца з дапамогай пладоў трапічнага какававага дрэва. Какава была ўпершыню акультыравана чалавекам не менш трох тысячагоддзяў назад у Мексіцы, Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыцы. Яе ранняе дакументальна падзьцверджаная выкарыстанне каля 1100 да н.э. Большасць народнасцей Мезаамерыкі выраблялі шакаладныя напоі, у тым ліку і ацтэкі, якія рабілі напой, вядомы як ксакалатл, што ў перакладзе азначае «горкая вада». Насенне дрэва какавы маюць інтэнсіўны горкі смак, і павінны быць ферментаваны дзеля вырабу пэўнага густа.
Пасля закісання бабы сушаць, чысцяць, а затым смажаць, у той час як абалонка выдаляецца для вытворчасці какавага зерня. Зерне затым драбняць у цёртую какаву, чысты шакалад у грубай форме. З-за таго, што цёртая какава звычайна мае звадкаваны стан, з яе з дапамогай іншых кампанентаў ці без іх атрымоўваюць шакаладны лікёр. Лікёр таксама можа быць апрацаваны на два складнікі: какава і какава-алей. Несалодкая выпечка шакаладу, гэта значыць горкі шакалад, утрымоўвае ў першую чаргу какаву і какава-алей у розных прапорцыях. Большая частка шакаладу спажываецца сёння ў выглядзе салодкага шакаладу, гэта значыць спалучэнне какавы, какава-алею і іншых тлушчоў і цукру. Малочны шакалад з'яўляецца салодкім шакаладам, які дадаткова змяшчае сухое малако або згушчанае малако. Белы шакалад змяшчае какава-алей, цукар і малако, але не какаву.
Какава ўтрымлівае алкалоіды, напр. тэабрамін і фенілетыламін, якія маюць фізіялагічнае ўздзеянне на арганізм. Гэта звязваецца з узроўнем сератаніну ў мозгу. Некаторыя даследаванні выявілі, што шакалад, калі яго ядуць ва ўмераных колькасцях, можа прывесці да зніжэння артэрыяльнага ціску. Наяўнасць тэабраміну аказвае таксічны эфект для некаторых жывёл, асабліва сабакаў і катоў.
Шакалад стаў адным з самых папулярных відаў прадуктаў харчавання ў свеце. Падарункі з шакаладу фармуюцца ў розных формах, што стала традыцыйным на розныя святы, напр. шакаладныя зайчыкі і яйкі карыстаюцца папулярнасцю на Вялікдзень, шакаладны Дзед Мароз і іншыя сімвалы свята Калядаў, шакаладныя сэрцы на Дзень Святога Валянціна. Шакалад таксама выкарыстоўваецца ў халодных і гарачых напоях, для вытворчасці малочнага шакаладу і гарачага шакаладу.
Цёртая какава выкарыстоўвалася першапачаткова ў Цэнтральнай Амерыцы ў якасці напою і як інгрэдыент да прадуктаў харчавання. Шакалад гуляў адмысловую ролю ў культурах мая і ацтэкаў, асабліва на каралеўскія і рэлігійныя мерапрыемствы. Святары прадстаўлялі насенне какавы як дары багам і выкарыстоўвалі напоі з шакаладу падчас святых цырымоній. Усе вобласці, якія былі заваяваны ацтэкамі, спаганяліся імі адмысловым падаткам какава-бабамі.
Еўрапейцы для вырабу шакаладу дадавалі цукар і малако, два кампаненты, якія былі невядомы мексіканцам. У адрозненне ад індзейцаў еўрапейцы ніколі не змяшчалі шакалад у свой агульны рацыён, але выкарыстаўваюць яго як дэсерт і ласунак. У XIX стагоддзі, англійскі вырабнік шакаладу Джон Кедберы распрацаваў працэс эмульгавання, які даў магчымасць бырабляць цвёрды шакалад. Нягледзячы на тое, што какава паходзіць з Паўднёвай Амерыцы, Заходняя Афрыка на сёння вырабляе амаль дзве траціны какавы ў свеце, а на Кот-д’Івуар прыпадае амаль палову з гэтай лічбы.
Этымалогія
Слова «шакалад» перайшло да еўрапейскіх моў з іспанскай, аднак як яно трапіла да іспанскай мовы, вядома горш. Найбольш цытаванай версіі ёсць запазычанні словы з наўатль, мовы ацтэкаў, дзе слова xocolātl (у больш позняй транскрыпцыі chocolatl, вымаўляецца «шоколатль», ад xococ — «горкі», «кіслы» і atl — «вада», «напой») выкарыстоўвалася для абазначэння шакаладнага напою. Аднак, паводле дадзеных лінгвіста Уільяма Брайта, слова xocolātl не сустракалася ў крыніцах каланіяльнага часу і таму верагодна з'яўляецца больш познім утварэннем. Паводле дадзеных мексіканскага гісторыка і палітыка Франсіска Хаўера Сантамарыя, слова «шакалад» адбываецца ад слова юкатэкскай мовы мая chocol — «гарачы» і словы мовы наўатль atl — «вада». Нарэшце нядаўна дацкія лінгвісты Дакін і Віхман прапанавалі версію ўзнікнення слова ад слова ўсходняга дыялекту наўатль chicolatl — «збіты напой», з-за звычкі тубыльных мексіканцаў піць гарачы шакалад са збітай пенай.
Выкарыстанне ў Мезаамерыцы
Шакалад выкарыстоўваўся ў якасці напою на працягу амаль усёй сваёй гісторыі. Самы ранні запіс выкарыстання шакаладу ўзыходзіць да альмекаў. У лістападзе 2007 года археолагі паведамілі пра выяўленне доказаў пра самае старое вядомае вырошчванне і выкарыстанне какавы ў рэгіёне гораду Пуэрта-Эскандыда ў Гандурасе, пачынаючы прыкладна з 1400 па 1100 гады да н.э.. Рэшткі знойдзеных пасудзін указваюць на тое, што першым выкарыстаннем какавы было не проста выраб напоя, але і ў якасці крыніцы закісання цукру для алькагольнага напою, пра што сведчыць белая мякаць вакол какава-бабоў. У часы цывілізацыі мая дрэвы какавы вырошчвалі ў дварах жытла і выкарыстоўвалі насенне какавы для вырабу пеністага горкага напою. Дакументы Мая сведчаць пра тое, што шакалад выкарыстоўваўся ў цырыманіяльных мэтах, у дадатак да ўжывання ў паўсядзённым жыцці. Рэшткі шакаладу былі знойдзены ў банцы часоў старажытных мая ў Рыа Асуль у Гватэмале, што кажа аб тым, што Мая пілі шакалад каля 400 года. Банка размяшчалася ў адной з грабніц класічнага перыяду Мая ад 460 да 480 года. Мая лічацца вынаходнікамі стварэння першага сучаснага шакаладнага напою больш за 2000 гадоў таму, нягледзячы на тое, што з'явіўшыся ў Еўропе напой прайшоў шмат змен у спосабе гатавання і выкарвстанні інгрэдыентаў.
Зыходная сыравіна
Асноўнай сыравінай для вытворчасці шакаладу і какава-парашка з'яўляюцца какава-бабы — насенне какава-дрэва, які расце ў трапічных раёнах зямнога шара. Найменні таварных гатункаў какава-бабоў адпавядаюць назве раёна іх вытворчасці, краіны або порта іх вывазу (Гана, Баия, Камерун, Трынідад і інш.). Па якасці какава-бабы падпадзяляюць на дзве групы:
Какава-бабы свежасабранага плёну не валодаюць смакавымі і араматычнымі ўласцівасцямі, характэрнымі для шакаладу і какава-парашка, маюць горка-даўкі прысмак і бледную афарбоўку. Для паляпшэння густу і водару іх падвяргаюць на плантацыях ферментацыі і сушцы.
Асноўнымі кампанентамі сухога рэчыва какава-бабоў з'яўляюцца тлушчы, алкалоіды — тэабрамін, кафеін (у нязначных колькасцях), бялкі, вугляводы, дубільныя і мінеральныя рэчывы, арганічныя кіслоты, араматычныя злучэнні і інш.
Паўфабрыкаты
У працэсе апрацоўкі бабы чысцяць, сартуюць і абсмажваюць, дробняць ў крупку, якую размалывают ў вадкую масу. Тлушч складае 52-56 % сухіх рэчываў какава-боба; ён называецца алей какавы. Пры тэмпературы 25 °C алей какавы цвёрды і крохкі, а пры 32 °C — вадкае, таму ў роце ён плавіцца без астатку.
У працэсе тэхналагічнай апрацоўкі з какава-бабоў атрымліваюць паўфабрыкат — какава цёртае. З гэтай вадкай масы на спецыяльным прэсе вырабляюць адціск какава-алею, пасля чаго ў прэсе застаецца какава-жмых. Какава цёртай і алей какавы з цукровай пудрай выкарыстоўваюць для падрыхтоўкі шакаладу, а з какава-макухі атрымліваюць какава-парашок.
Шакаладная маса вырабляецца з сумесі цукру (як правіла, цукровай пудры), цёртага какава і алею какавы, з даданнем смакавых і араматычных інгрэдыентаў. Сумесь здрабняецца (цвёрдыя часціцы не павінны быць буйней 20 мкм), яшчэ раз змешваецца з какава-алеем, астуджаецца да 30-31 °C, пасля чаго паступае ў аўтамат для фармоўкі.
Віды шакаладу
У залежнасці ад складу шакалад дзеляць на горкі, малочны і белы; існуюць і дыябетычныя разнавіднасці:
Прадукты з шакаладу
У 1680-х гадах Гансам Слоанам было вынайдзена шакаладнае малако. Яно ствараецца шляхам змешвання з шакаладным сіропам або парашком каровінага, казінага ці іншага малака. Нягледзячы на папулярнасць гэтага прадукта і тое, што, на думку некаторых даследчыкаў, ён станоўча ўплывае на аднаўленне арганізма пасля спартыўных нагрузак, шэраг даследчыкаў лічыць яго шкодным з-за высокага ўтрымання цукру і звязвае яго частае ўжыванне з верагоднасцю атлусцення.
Уплыў на здароўе чалавека
У пачатку XIX стагоддзя гарачы шакалад прадаваўся ў аптэках як сродак для сіл і бадзёрасці. Насуперак папулярным паданнях аб «шакаголіках», няма ніякіх сведчанняў таго, што шакалад здольны выклікаць хваравітую адыкцыю. Прычыны павышэння настрою, выкліканага шакаладам, да гэтага часу канчаткова не растлумачаны.
У склад шакаладу ўваходзіць вялікая колькасць тлушчу і цукру (27 г і 54 г адпаведна на 100 г цёмнага шакаладу), таму яго празмернае спажыванне прыводзіць да атлусцення і павялічвае рызыку ўзнікнення цукровага дыябету. Паводле даследаванняў, праведзеным нямецкім часопісам Ökotest, у некаторых відах горкага шакаладу таксама падвышанае ўтрыманне кадмію, што можа прадстаўляць небяспеку для здароўя.
Шакалад змяшчае рэчывы з групы флаваноідаў, якія прысутнічаюць таксама ў чырвоным віне і вінаградзе. Паводле некаторых папярэдніх дадзеных, яны карысныя для сэрца і сасудаў ; зрэшты, ёсць дадзеныя, якія сведчаць аб адваротным. З-за высокага ўтрымання ў какава-прадуктах аксалатаў іх не раяць ужываць асобам, схільным рызыцы фарміравання камянёў у нырках.
На практыцы шакаладныя вырабы нярэдка ўтрымліваюць нездаровыя прымешкі. У недарагія гатункі шакаладу для мінімізацыі выдаткаў замест алею какава дадаюць, да прыкладу, транс-тлушчы: гідрагенізіраваны пальмавы або какосавы алей.
Пры эксперыментах ў клініцы Кільскага універсітэта імя Хрысціяна Альбрэхта ў цёмным шакаладзе быў знойдзены охратаксін А, які ўяўляе небяспеку для чалавека.
Шакалад у Беларусі
У Беларусі шакалад вырабляюць кандытарскія фабрыкі ў Мінску («Камунарка»), Гомелі («Спартак»), Брэсце («Ідэал»).
Шакалад у культуры
У свеце існуе некалькі шакаладных музеяў  — напрыклад, у Кёльне, Пакрове і Бруге. У горадзе Пакроў Уладзімірскай вобласці існуе адзіны ў свеце помнік шакаладу. Манумент нібы створаны з пліткі шакаладу і ўяўляе сабой вобраз казачнай Феі з шакаладкай у руцэ. Помнік адкрыты 1 ліпеня 2009 года і знаходзіцца ў некалькіх кроках ад Пакроўскага музея шакаладу. Адкрыццё помніка адбылося ў рамках 15-годдзя дзейнасці ў Расіі кампаніі «Крафт Фудс», якая стала ініцыятарам стварэння гэтага помніка.
З шакаладам звязана некалькі рэкордаў: брытанскі вытворца шакаладу Thorntons пабіў сусветны рэкорд Кнігі рэкордаў Гінеса, прыгатаваўшы самую вялікую плітку шакаладу, вагой амаль 6 тон (5 792,5 кг), чатыры метра ў шырыню і чатыры метра ў даўжыню. Яе прадэманстравалі на 100-годдзе кампаніі, і рэкордная шакаладная плітка атрымалася эквівалентам 75 тысяч звычайных шакаладак Thorntons. Да гэтага рэкардсменам была армянская кандытарская фабрыка Grand Candy, якая з нагоды 10-годдзя дзейнасці ўстанавіла сусветны рэкорд, вырабіўшы самую вялікую шакаладную плітку вагой 4,41 тоны. Плітка выраблялася на працягу 4 дзён, яе даўжыня складала 5,6 м, шырыня — 2,75 м, а вышыня 25 см. Да іх аналагічны рэкорд належаў італьянскім кандытарам, якія вырабілі плітку вагой 3,58 тон.
13 верасня ў свеце святкуецца Сусветны дзень шакаладу (International Chocolate Day), 11 ліпеня — World Chocolate Day (у 1995 годзе прыдуманы французамі ; акрамя таго, дзень шакаладу святкуюць у ЗША 7 ліпеня і 28 кастрычніка , а таксама ён можа адзначацца 4 верасня . Шакалад таксама часта выкарыстоўваецца ў якасці падарунка на розныя святы, а шакаладныя яйкі выкарыстоўваюцца падчас Вялікадня.
Карціна «Шакаладніца» Жана-Эцьена Ліатара з'яўляецца найстарэйшай гандлёвай маркай ў ЗША і адной з найстарэйшых у свеце. Партрэт шакаладніцы экспанаваўся ў Дрэздэнскай галерэі, дзе яго ўбачыў Генры Л. Пірс, прэзідэнт амерыканскай фірмы па гандлі шакаладам, і ў 1862 годзе амерыканская кампанія «Baker's Chocolate» набыла правы на выкарыстанне карціны.
Шакалад фігуруе ў шматлікіх творах. У 1964 годзе была апублікаваная кніга «Чарлі і шакаладная фабрыка» пра беднага хлопчыка Чарлі Бэкета, які выйграў экскурсію на шакаладную фабрыку геніяльнага вытворцы Вілі Вонка. Кніга была двойчы экранізавана, у 1971 годзе і ў 2005 годзе, прычым аб другім фільме вельмі станоўча адгукнуліся крытыкі і ён стаў адным з самых касавых фільмаў года, сабраўшы 470 млн долараў ЗША ў сусветным пракаце. Гэты фільм быў таксама адзначаны за выкарыстаныя касцюмы.
У 1999 годзе выйшаў раман «Шакалад» пра маладую маці, якая змяняе жыццё цэлага мястэчка. У 2000 годзе ён быў экранізаваны і таксама меў поспех у пракаце (150 мільёнаў долараў ЗША ) і атрымаў шэраг узнагарод.
«Шакаладнай хаткай» неафіцыйна называецца асабняк С. С. Магілёўцава ў Кіеве, у якім пасля пражывалі вядомыя дзеячы навукі, грамадска-палітычнага і дзяржаўнага жыцця.
Баяршчына (Сенненскі раён)
Бая́ршчына (, Боярщина) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Нямойтаўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Латыгальскага сельсавета.
Лёгкі крэйсер
Лё́гкі крэ́йсер — баявы надводны карабель, падклас крэйсераў, які з'явіўся ў пачатку XX стагоддзя, прадукт эвалюцыі бранепалубных крэйсераў пад уплывам вопыту руска-японскай вайны. Лёгкія крэйсеры з'яўляліся адносна буйнымі (у параўнанні з эсмінцамі, міннымі крэйсерамі і кананерскімі лодкамі) спецыялізаванымі артылерыйскімі караблямі з развітай бранявой абаронай, узбройваліся пераважна артылерыяй сярэдняга калібра. Прымалі актыўны ўдзел у марскіх бітвах Першай і Другой сусветных войнаў. Венна-марскі тэарэтык Альфрэд Мэхэн адводзіў лёгкім крэйсерам ролю разведчыкаў і знішчальнікаў варожага гандлю.
Развіццё падкласа адбывалася ў рамках дактрын нацыянальных ВМС і прыводзіла да вялікіх адрозненняў у прызначэнні і характарыстыках караблёў. Лонданскія марскія дагаворы 1930 і 1936 гадоў прывялі да выпрацоўкі вызначанага міжнароднага стандарту, але некаторыя адрозненні ўсё роўна захоўваліся. У гады Другой сусветнай вайны лёгкія крэйсеры ўжываліся для вырашэння самых разнастайных задач і дасягнулі высокай ступені дасканаласці.
Будаўніцтва лёгкіх крэйсераў спынілася да канца 1950-х гадоў. Спыненне развіцця лёгкіх крэйсераў было звязана са зменамі ў сродках і метадах узброенай барацьбы на моры.
Святлана Валянцінаўна Снапкоўская
Святлана Валянцінаўна Снапкоўская  — беларускі гісторык і педагог. Доктар гістарычных навук (1999), прафесар (2000).
Біяграфічныя звесткі
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1979) і з 1980 года працавала ў ім. У 1992—2001 гадах загадчыца лабараторыі гісторыі адукацыі і этнапедагогікі Нацыянальнага інстытута адукацыі, адначасова ў 1997—2000 гадах загадчыца кафедры педагогікі і псіхалогіі Беларускага дзяржаўнага інстытута ўдасканалення ўрачоў, з 2000 года ў Беларускім педагагічным універсітэце імя М. Танка.
My 600-lb Life
«My 600-lb Life» — амерыканскае рэаліці-шоў, якое транслюецца на тэлеканале з 2012 года. У кожным эпізодзе аўтары расказваюць пра год у жыцці балюча тлустых людзей, вага якіх не менш за 600 фунтаў (270 кг), і якія спрабуюць паменшыць сваю вагу да здаровага ўзроўню. Таксама часам выходзяць спецыяльныя выпускі пад назвай «Што з імі зараз?», у якіх расказваюцца гісторыі пацыентаў, якія скончылі лячэнне.
Уладзімір Андрэевіч Мішчанчук
Уладзімір Андрэевіч Мішчанчук (нар. ) — беларускі акцёр. Заслужаны артыст Беларусі.
My 600-lb Life
За станам здароўя герояў назірае ірана-амерыканскі хірург Юнан Нозардан, які спачатку дае ім шанец самастойна пазбавіцца ад лішняй вагі па зададзеных рэкамендацыях, выконваючы строгую дыету, а затым у залежнасці ад прагрэсу пацыента можа прапанаваць аперацыю шунтавання страўніка ці рукаўную гастрэктамію для далейшай дапамогі.
Уладзімір Андрэевіч Мішчанчук
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (1968). Працаваў акцёрам і дырэктарам у Гродзенскім абласным драматычным тэатры (1973—1985). Першы акцёр-дырэктар тэатра ў Беларусі.
Вядучы майстар сцэны Тэатра-студыі кінаакцёра Нацыянальнай кінастудыі «Беларусьфільм». За шматгадовую творчую дзейнасць сыграў больш за 100 рознапланавых роляў па творах беларускіх, рускіх і замежных аўтараў у тэатры, кіно, на радыё і тэлебачанні. Сыграў галоўныя ролі ў спектаклях: «Паўлінка» і «Прымакі» Я. Купалы, «Мілы чалавек» К. Крапівы, «Несцерка» В. Вольскага, «Таблетку пад язык» А. Макаёнка, «Апошні шанец» В. Быкава, «Багна» А. Астроўскага, «Вішнёвы сад» А. Чэхава, «Дні Турбіных» М. Булгакава, «Жорсткія гульні» А. Арбузава, «Камедыя памылак» У. Шэкспіра, «Боты на тоўстай падэшве» П. Гладзіліна, «Стрыптыз» С. Мрожака, «Безыменная зорка» М. Себастьяна, «Пігмаліён» Б. Шоў, «Сродак Макропуласа» К. Чапека, «Забыць Герастрата» Р. Горына, «Як выходзяць у людзі, альбо На ўсякага мудраца дастаткова прастаты» А. Астроўскага, «Механічны чалавек» М. Варфаламеева, «Хто смяецца апошнім» К. Крапівы і інш. Зняўся ў кінафільмах «Вадзіцель аўтобуса» (рэж. Б. Шадурскі, 1983), «Маці ўрагану» (рэж. Ю. Марухін, 1990), «Зязюліны дзеці» (рэж. А. Мароз, 1991), «Павадыр» (рэж. А. Яфрэмаў, 2001), «Мужчыны не плачуць» (рэж. С. Баброў, 2004), «На безыменнай вышыні» (рэж. В. Нікіфараў, 2004), «Чаклун і Румба» (рэж. А. Голубеў, 2007), «Шчыт Айчыны» (рэж. Д. Скварцоў, 2007), «Інсайт» (рэж. Р. Грыцкова, 2009), «Іронія ўдачы» (рэж. М. Туманішвілі 2010), «Вока за вока» (рэж. Г. Палока, 2010), «Талаш» (рэж. С. Шульга, 2011), «Паляванне на гаўляйтара» (рэж. А. Базілаў, 2012), «Украсці Бельмандо» (рэж. М. Князеў, 2012), «Сын бацькі народаў» (рэж. С. Шчарбін, 2013), «Ой, мамачкі…» (рэж. І. Паўлаў, 2013) і інш.
Член ГА «Беларускі саюз тэатральных дзеячаў» (1971), ГА «Беларускі саюз кінематаграфістаў», ГА «Міжнародная акцёрская гільдыя» (2008). Член журы міжнародных тэатральных фестываляў і конкурсаў: «Белая Вежа-2010» (г. Брэст), «Тэатральны куфар» (г. Мінск), «Чароўны куфэрак» (г. Любань-2013).
IC 1440
IC 1440 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) у сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зімачка
«Зімачка» — шосты альбом этна-трыа Троіца, выдадзены у 2011 годзе на лэйбле Vigma.
Ceratopteris
Ceratopteris — адзіны род воднай папараці.
Новае Янчына
Но́вае Я́нчына (, Новое Янчино) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Да 2016 года вёска ўваходзіла ў склад Зачысцкага сельсавета.
Пекарыевыя
Пекарыевыя (Tayassuidae) — сямейства няжвачных парнакапытных млекакормячых. Раней залічваліся да сямейства свінняў.
Паходжанне
Пекары яшчэ ў эацэне, 50 мільёнаў гадоў таму, аддзяліліся ад свінняў і з ніжняга алігацэна незалежна развіваліся ў Новым Свеце. У Паўднёвую Амерыку перабраліся толькі 9 мільёнаў гадоў таму, калі сфармаваўся Панамскі перашыек. У Еўропе і Азіі пекары таксама вадзіліся, але зніклі ў ніжнім пліяцэне.
Апісанне
Даўжыня да 115 см, вышыня ў карку да 57 см, маса да 50 кг. Афарбоўка шэра-карычневая. Па знешнім выглядзе падобны да дзікоў, але больш лёгкага целаскладу. Ногі тонкія, на пярэдніх 4, на задніх 3 пальцы. На крыжы ёсць залоза тыпу мускуснай.
Распаўсюджанне
Падзяляюцца на 2 роды, адрозніваюцца 3 віды: ашыйнікавы пекары (Pecari tajacu), белабароды пекары (Tayassu pecari) і чакскі пекары (Catagonus wagneri). Пашыраны ў Амерыцы. Жывуць у разнастайных ландшафтах, ад засушлівых месцаў да вільготных трапічных лясоў. Трымаюцца групамі да 100 галоў і больш.
Асаблівасці біялогіі
Усёедныя.
Палігамы. Нараджаюць 1—2 (зрэдку да 4) дзіцяняці.
Выкарыстанне чалавекам
Аб’ект палявання.
Ахова
Чакскі пекары занесены ў Чырвоную кнігу МСАП.