cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Трэбуксія
Экалогія
Адзінкавыя клеткі водарасці маюць цэнтральны, масіўны, злёгку лопасцевы храматафор.
Гэтыя водарасці здольныя развівацца пры мінімальным асвятленні і існаваць у поўнай цемры, пераходзячы да гетэратрофнага сілкавання. Некаторыя віды сустракаюцца ў вільготных месцах на кары дрэў.
Лебедзеўскі сельсавет
Назву Ле́бедзеўскі сельсавет маюць:
Магілёўскі абласны тэатр драмы і камедыі імя Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча
Магілёўскі абласны тэатр драмы і камедыі імя Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча — адзіны ў Бабруйску тэатр, размяшчаецца ў будынку (1978, архітэктар В. Крамарэнка, Б. Папоў і М. Пірагоў) на вуліцы Сацыялістычная, 105. Названы ў гонар класіка беларускае літаратуры Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча.
Гісторыя тэатральнай справы ў Бабруйску
Гісторыя тэатра ў Бабруйску мае даўгую гісторыю. У 1860-х гадах тут дэбютавала знакамітая расійская актрыса Марыя Савіна. Напачатку XX стагоддзя ў горадзе працаваў прыватны яўрэйскі тэатр. У горадзе неаднаразова­ гастралявала трупа вядомага тэатральнага дзеяча Уладзіміра Кумельскага. У 1932 годзе яе пераўтварылі ў Дзяржаўны расійскі тэатр БССР з базай у Бабруйску. Спектаклі праходзілі ў памяшканні клуба пажарнага дэпо, будынак якога захаваўся дагэтуль. У 1932 годзе ў цэнтры горада адчыняецца новы тэатральны будынак, першы ў Беларусі з механізаванай сцэнай. У 1935 годзе тэатр з Бабруйска пераводзяць у Магілёў. У 1938 годзе ствараецца калгасна-саўгасны тэатр для абслугоўвання сельскага гледача.
Пасля вайны ў 1944 годзе тэатр аднаўляе сваю дзейнасць, і на яго базе неўзабаве ствараецца Бабруйскі абласны драматычны тэатр (пастанова № 918 Савета Народных Камісараў БССР ад 18 снежня 1944). Мастацкім кіраўніком яго быў рэжысёр Казімір Стэцкі, змяніў яго Мікалай Кавязін. Вось некаторыя назвы спектакляў тых гадоў: «Урок жыцця» У. Галаўчынера, «Лодачніца» М.Пагодзіна, «Праўда добра, а шчасце лепш» А. Астроўскага, «Дама-нябачнік» П. Кальдэрона, «Падступства і каханне» Ф. Шылера, «За тых, хто ў моры» Б. Лаўранёва, «Расійскае пытанне» К. Сіманава.
У 1947 годзе тэатр пераводзіцца ў Гродна. А ў Бабруйску ў будынку, адноўленым у 1949 годзе, працуюць гастрольныя тэатры, ладзяцца вечары адпачынку і г. д.
У 1956 годзе пастановай № 316 Савета Міністраў БССР засноўваецца Бабруйскі перасоўны беларускі драматычны тэатр. Узначаліў яго Аркадзь Аркадзьеў. Рэпертуар складаўся ў асноўным з п’ес сельскае тэматыкі: драматургія М. Заруднага, А. Сафронава, С. Свірыдава, П. Васілеўскага. Амаль усе спектаклі былі пастаўленыя А. Аркадзьевым, але некалькі пастановак класічных твораў былі зробленыя рэжысёрам-педагогам Д. Арловым. Ад часу адкрыцця ў 1957 спектаклем паводле п’есы Янкі Купалы «Раскіданае гняздо» тэатр у Бабруйску ўжо не спыняў сваёй дзейнасці, толькі мяняў назву і рэарганізоўваўся.
У 1962 годзе — гэта Бабруйскі музычна-драматычны тэатр, у 1965 годзе — Магілёўскі абласны тэатр музычнай камедыі, на аснове якога ў 1970 годзе арганізаваны Дзяржаўны тэатр музычнай камедыі.
Гісторыя Магілёўскага абласнога тэатра
У 1970 годзе замест Магілёўскага абласнога тэатра музычнай камедыі быў створаны Магілёўскі абласны тэатр драмы і камедыі. 5 лістапада 1970 года адкрыўся спектаклем «Разгром» паводле А. Фадзеева.
У тыя часы ў мастацкім кірунку тэатра асноўнай была героіка-патрыятычная праблематыка, аб чым гавораць спектаклі «Хлопец з нашага горада» К. Сіманава, «А досвіткі тут ціхія» паводле Б. Васільева, «Драматычная песня» Б. Равенсікіх і А. Анчарава паводле М. Астроўскага, «Абеліскі» А. Саннікава, а таксама першае сцэнічнае ўвасабленне п’есы «Трыбунал» А. Макаёнка (рэжысёр У. Шыманскі). Варта адзначыць цікавае выкананне роляў ў спектаклях таго часу акцёрамі П. Масцеравым, Т. Бандарчык, Н. Калаптур, Б. Баевым, Ю. Саевіч.
Другім кірункам тэатра ў той час быў зварот да сучаснай савецкай драматургіі. У афішы тэатра з’явіліся спектаклі па п’есах Б. Васільева, Л. Жухавіцкага, І. Друцэ, А. Іаселіяні, Р. Ібрагімбекава, В. Розава, Ю. Эдліса, М. Варфаламеева і іншых. У 1970—1978 гадах тэатр не меў свайго памяшкання, працаваць даводзілася не ў лепшых умовах, але гэта не перашкодзіла звяртацца да класічных аўтараў: «Даходнае месца» і «Не ўсё кату масленіца» А. Астроўскага, «Ідыёт» паводле Ф. Дастаеўскага, «Несцерка» В. Вольскага, «Вей, ветрык» Я. Райніса, «Дзікун» Вальтэра.
У 1978 годзе трупа пераехала ў адноўлены будынак тэатра і адкрыла сезон спектаклем «Пінская шляхта» В. Дуніна-Марцінкевіча ў пастаноўцы Б. Уторава.
У гэты час пад кіраўніцтвам дасведчанага рэжысёра Ф. Пуховіча плённа працуюць рэжысёры А. Каменская, У. Унукаў, В. Смяян, В. Баркоўскі. Яркія сцэнічныя вобразы ствараюць артысты Л. Федчанка, Б. Баеў, Г. Кліменка, Л. Бархатава, Т. Міронава, Ю. Саевіч, А. Бендава, Я. Грахаў, Ж. Зарэмба.
Распачатае Ф. Пуховічам актыўнае супрацоўніцтва з беларускімі драматургамі працягвае і М. Кавальчык. На сцэне з’яўляюцца спектаклі па п’есах А. Асташонка, Я. Шабана, А. Петрашкевіча, В. Бабровіча, Р. Смольскага і Ю. Сохара, І. Шамякіна. М. Кавальчык ажыццявіў пастаноўку п’есы А. Асташонка «Камедыянт, альбо Узнёсласць сумнай надзеі», прысвечанай жыццю і дзейнасці В. Дуніна-Марцінкевіча. Сцэнічны вобраз Вінцэнта выдатна ўвасобіў артыст В. Міхайлаў.
Варта адзначыць наступныя спектаклі таго часу: «Стары дом» А. Казанцава (рэж. М. Трухан і В. Баркоўскі), «Насланнё» А. Галіна, «Лесвіца у неба» М. Слуцкіса (рэж. М. Кавальчык), «Шрамы на сэрцы» Я. Шабана  і «Заўтра была вайна» Б. Васільева (рэж. В. Баркоўскі), «Вуліца Шалом-Алейхема, 40» А. Ставіцкага (рэж. М. Магілеўскі).
З пачатку 1990-ых гадоў у рэпертуары тэатра з’яўляцца ўсе больш спектакляў на беларускай мове. Гэта «Прымакі» Я. Купалы, «Янка і Ружа»  У. Ягоўдзіка і «Матылі» У. Няфёда (рэж. С. Кліменка), «Мікітаў лапаць» М. Чарота (рэж. А. Дубовік), «Беларускія жарты» М. Гарэцкага і Л. Родзевіча (рэж. С. Кабанаў), «Калізей» М. Матукоўскага (рэж. Г. Несцер), «Вечары ў Люцінцы» па творах В. Дуніна-Марцінкевіча (рэж. В. Караткевіч).
Пасля зыходу С. Палешчанкова два сезоны галоўным рэжысёрам тэатра быў В. Ласоўскі. Затым некаторы час тэатр не меў галоўнага рэжысёра, але пры гэтым плённа працавалі чарговыя: М. Дзінаў, Л. Бархатава, часта запрашаліся на пастаноўкі вядомыя рэжысёры з іншых тэатраў (У. Савіцкі паставіў «Зацюканы апостал» А. Макаёнка, Я. Натапаў «Я вас кахаю» Э. Лабіша, Л. Манакова «Блэз» К. Манье і «Мешчанін у шляхецтве» Ж. Б. Мальера і Б. Булгакава, Р. Таліпаў «Дарагая Памэла» Д. Патрыка, С. Кавальчык «Аленькая кветачка» паводле С. Аксакава, С. Кулікоўскі «Пігмаліён» Б. Шоў, Ю. Пахомаў «Тарцюф» Ж. Б. Мальера).
У 2005—2008 гадах галоўным рэжысёрам тэатра працавала Т. Дарагабед. Шмат увагі ў гэтыя гады надавалася дзіцячаму рэпертуару, а таксама музычным пастаноўкам і тэатралізаваным канцэртам. Стала тэндэнцыяй выкарыстоўваць ў спектаклях гарадскія музычныя гурты ўжывую. Рэжысёр С. Карбоўскі ў спектаклі «Пясочны гадзіннік» П. Васючэнкі выводзіць на сцэну гурт «Skynet», Т. Дарагабед у спектаклі «Срэбныя крылы» В. Аляксеева выкарыстоўвае гурт «ZемляКоролевымоd». Музычныя спектаклі ствараюцца з дапамогай бабруйскіх кампазітараў В. Сажына («Чырвоны каптурык» Я. Шварца, «Ідылія» В. Дуніна-Марцінкевіча, «Мэры Попінс» паводле П. Трэверс), Я. Гіршына («Пігмаліён» Б. Шоў, «Чароўная лямпа Аладзіна» А. Чупіна, «Па шчупаковаму загаду» В. Чэрапавай). У гэты ж час вядзецца актыўная праца з беларускімі аўтарамі А. Курэйчыкам, Н. Віленчык, А. Якімовічам, Н. Марчук, Г. Марчуком, П. Вясючэнкам, В. Караткевіч, В. Ткачовым, А. Дзялендзікам, А. Дударавым і іншымі. Сярод спектакляў па п’есах беларускіх аўтараў асобую цікаўнасць выклікаюць «Камедыянт, альбо Узнёсласць сумнай надзеі» А. Асташонка ў пастаноўцы Р. Таліпава, «Ідылія» В. Дуніна-Марцінкевіча ў пастаноўцы С. Палешчанкова, «Пясочны гадзіннік» П. Васючэнкі ў пастаноўцы С. Карбоўскага.
У 2009—2015 гадах галоўным рэжысёрам тэатра з’яўляўся Максім Сохар. Тэатр працягвае арыентавацца на беларускіх аўтараў. Створаны спектаклі па п’есах А. Карэліна «Хачу быць хамячком» (рэж. М. Сохар), «Не пакідай мяне» А. Дударава (рэж. С. Карбоўскі), «Нерон» (рэж. М. Сохар) і «Страцім-лебедзь» (рэж. В. Баркоўскі) Ю. Сохара, «Срэбныя крылы» В. Аляксеева (рэж. Т. Дарагабед), «Камедыя» У. Рудава (рэж. М. Сохар). Разам з тым шмат увагі аддаецца класічным пастаноўкам: «Дзядзечкаў сон» Ф. Дастаеўскага, «Лес» А. Астроўскага, «Недарасль» Д. Фанвізіна, «Варвары» М. Горкага. У тэатры працуе шэраг выбітных акцёраў, якія ўжо неаднойчы атрымлівалі ўзнагароды на міжнародных фестывалях. Сярод іх заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь А. Парфяновіч, А. Грахава, Н. Кашпур, Г. Агейкіна. Таксама варта вылучыць А. Дваранікава, А. Сафронаву, Л. Кучко, П. Мікуліка, І. Бурака.
Удзел у фестывальным жыцці, яго арганізацыя
У Бабруйску паўстаў і праводзіцца фестываль нацыянальнай драматургіі імя Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча (у 1998, 2001, 2008, 2011, 2015, 2017).
Тэатр неаднаразова ўдзельнічаў у міжнародным фэсце «Класіка сёння» ў Днепрардзяржынску (Украіна). У маі ў 2006 на гэтым фестывалі тэатрам былі атрыманы 2 узнагароды: за лепшую жаночую ролю другога плану — Наталля Кашпур за ролю Аршулі ў спектаклі «Ідылія» В. Дуніна-Марцінкевіча. У намінацыі «Лепшая маладая актрыса» фестывалю ўзнагароду атрымала Віталіна Лебедзева. У 2008 у намінацыі «Лепшая жаночая роля 2 плана» артыстка Наталля Кашпур зноў атрымала ўзнагароду за ролю місіс Пірс у спектаклі «Пігмаліён» Б. Шоу. У 2011 годзе прыз за лепшую жаночую роль фестывалю атрымала артыстка Ала Грахава ў спектаклі «Дзядзечкаў сон» Ф. Дастаеўскага. У 2013 годзе прыз за лепшую мужчынскую ролю 2 плану атрымаў заслужаны артыст РБ Аляксандр Парфяновіч у спектаклі «Лес» А. Астроўскага. У гэтым жа спектаклі артыстка Ала Грахава атрымала прыз у намінацыі «Лепшая жаночая роля» фестывалю. Наладжаныя творчыя сувязі з тэатрам юнага гледача з Бранска і Калугі, з тэатрамі з Мазыра і Маладзечна, неаднаразова праводзіліся малыя абменныя гастролі.
Галоўныя рэжысёры
Свае пастаноўкі ў тэатры ажыццяўлялі рэжысёры У. Шыманскі, А. Каменская, Б. Утораў, У. Унукаў, В. Смеян, М. Трухан, У. Баркоўскі, А. Дубовік, У. Караткевіч, М. Дзінаў, С. Кавальчык, У. Савіцкі, Л. Бархатава, Я. Натапаў, Р. Таліпаў, Л. Монакава і іншыя.
Галоўнымі мастакамі працавалі І. Чумакоў (1970—1974), А. Лешчанка (1975—1978), В. Казлоўскі (1980—1983), У. Матросаў (1984—1985), С. Антонаў (1985—1988), В. Навакоўскі (1989—2011), П. Анашчанка (2011—2012).
Прыказка
Пры́казка — жанр народнай паэтычнай творчасці, агульнавядомае кароткае выслоўе з павучальным сэнсам. Паводле формы і функцыі гэты тып ўстойлівай адзінкі аналагічны сказу — валодае сэнсавай, структурнай і інтанацыйнай завершанасцю.
Прыклад: Адной рукой і вузла не завяжаш. Вывучэннем прыказак з мовазнаўчых пазіцый займаецца фразеалогія.
Думы (вёска)
Думы (Ду́ми) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Вялікае Тока
Вялікае То́ка (Большое То́ко ) — возера ў Азіяцкай частцы Расіі, у Нерунгрынскім раёне Рэспублікі Саха (Якуція), на мяжы з Хабараўскім краем, у басейне ракі Алгама (басейн Алдана і Лены).
Вялікае Тока знаходзіцца на Алданскім нагор’і, у паўднёвай частцы Такінскай тэктанічнай упадзіны на вышыні 903 м над узроўнем мора, за 450 км ад горада Нерунгры. З’яўляецца самым буйным возерам у межах Станавога хрыбта і самым глыбокім на тэрыторыі Якуціі. Плошча паверхні возера 82,6 (85,2 ) км². Даўжыня 15 км, найбольшая шырыня 7,7 (7,5 ) км. Сярэдняя глыбіня 42, найбольшая каля 80 м. Аб’ём вады ў возеры 3,47 км³. Плошча вадазбору 919 км².
Катлавіна возера авальнай формы і мае тэктанічна-ледавіковае паходжанне. Берагавая лінія слаба звілістая, маецца некалькі заліваў. Берагі пакатыя. Вадой возера жывіцца за кошт атмасферных ападкаў і паверхневага сцёку. Вада возера вызначаецца малой мінералізацыяй і вялікай празрыстасцю. Замярзае возера ў кастрычніку, лёд трымаецца да чэрвеня. За 3 км у напрамку на поўдзень знаходзіцца возера Малое Тока, звязанае з Вялікім Тока пратокай і ракой Утук. У возера ўпадае рака Утук, у паўночна-ўсходняй частцы выцякае рака Мулам (левы прыток ракі Ідзюм).
У возеры водзяцца таймень, лянок, харыус, сіг-пыж’ян, арктычны галец, плотка, ялец, акунь, шчупак.
Марыя Малібран
Марыя Малібран (María Malibrán, поўнае дзявочае імя ісп.. María Felicia García Sitches, узяла прозвішча мужа, 24 сакавіка 1808, Парыж — 23 верасня 1836, Манчэстэр) — французская спявачка іспанскага паходжання (каларутарнае мецца-сапрана), легенда сусветнага опернага мастацтва.
Дыфузійная камера
Дыфузійная камера — прыбор, у якім можна назіраць бачныя сляды (трэкі) зараджаных часціц. Як і ў камеры Вільсана, трэкі ў дыфузійнай камеры ствараюцца кроплямі вадкасці ў перанасычаным пары, а цэнтрамі кандэнсацыі з’яўляюцца іоны, якія ўтвараюцца ўздоўж траекторыі зараджанай часціцы. Перанасычэнне газу ў дыфузійнай камеры дасягаецца за кошт бесперапыннага патоку пара ад больш гарачай паверхні ў вечка камеры да халоднай паверхні каля яе дна. У адрозненне ад камеры Вільсана, у дыфузійнай камеры перанасычэнне існуе пастаянна, таму дыфузійная камера адчувальная да іанізаваных часціц бесперапынна. Дыфузійная камера ўпершыню ажыццёўлена амерыканскім фізікам А. Лангсдорфам у 1936 годзе.
Прынцып дзеяння
Металічнае дно камеры, якое запоўнена газам, астуджаецца цвёрдай вуглекіслатой да тэмпературы — 60—70 ° С. У выніку цеплаправоднасці газу і канвектыўнага цеплаабмену паміж газам і сценкамі камеры ў камеры усталёўваецца вялікі перапад тэмпературы па вышыні. Верхняя частка камеры запаўняецца парамі метылавага спірту з пругкасцю, блізкай да насычэння (пры тэмпературы ад 10 да 20 ° С). Пары спірту дыфундыруюць уніз і кандэнсуюцца на дне камеры. т. я. тэмпература газу ў вобласці, прылеглай да дна камеры, значна ніжэй, чым тэмпература ў вечка, знізу ўтвараецца пласт з перанасычаным парамі спірту, у якім фармуюцца трэкі часціц. Вышыня адчувальнага да іанізавальных часціц пласта ў дыфузійнай камеры дасягае 50-70 мм. Выразныя сляды часціц у дыфузійнай камеры ўтвараюцца пры тэмпературных перападах у адчувальным пласце ~ 50—10 град/см.
Дыфузійныя камеры высокага ціску напаўняюць вадародам да 3-4 Мн/м² (30-40 атм.) і геліем да 20 Мн/м² (20 атм.). Яны ўжываюцца для вывучэння працэсаў узаемадзеяння часціц высокай энергіі з ядрамі вадароду, дэйтэрыя і гелія. Змяшчаючы дыфузійную камеру ў магнітнае поле (~ 10-20000 э), можна з вялікай дакладнасцю вымяраць імпульсы часціц. З дапамогай дыфузійнай камеры было даследавана ўтварэнне пі-мезонаў пры сутыкненнях пратонаў, нейтронаў і іншых часціц з ядрамі вадароду і гелія; назіралася парнае нараджэнне лямбда-гіперыёна з К-мезонамі пры сутыкненнях p-мезонаў з пратонамі і інш.
Дзедзінаўскі сельсавет
Дзе́дзінаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мёрскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Дзедзіна.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Лебедзеўскі сельсавет у складзе Мёрскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Лебедзева. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дзедзіна, сельсавет перайменаваны ў Дзедзінаўскі. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 26 сакавіка 1973 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Перабродскага сельсавета.
Бок «А» і бок «Б»
Бок «А» і бок «Б» (тое ж сама асайд і бісайд) — гэта тэрміны, што выкарыстоўваюцца каб спаслацца на песні, запісаныя па розных баках фанаграфічнае плыткі. Тэрмін трапіў ва ўжытак з нагоды таго, што найтыповейшы сінгл у заходняй музыцы ўтрымоўвае на асайдзе непасрэдна сам хіт, які прадзюсары імкнуцца пакінуць на радыё ці ў іншае шырокае інфаполе, а на бісайдзе звычайна ўтрымоўваецца «меней добрая» песня, на якую прадзюсары асабліва не спадзяюцца, у нейкім сэнсе філер. Але, з цягам ужытку некаторыя бісайды зрабіліся папулярнейшымі за свае адпаведныя асайды, некаторыя плыткі маюць аднолькава папулярныя і асайд, і бісайд, а наяўнасць бісайдаў спарадзіла культуру калекцыянераў менавіта бісайдаў.
З выхадам з ужытку плытак у 2000-ых гадах і тэрміны гэтыя пачалі выходзіць з ужытку, але ж метафарычна ў некаторых жанрах эстэтыка прымушвае музыкаў і да гэтае пары выкарыстоўваць гэтыя тэрміны. У лічбавую эпоху сінгл у большасці выпадкаў утрымоўвае толькі адную песню, аднак раз-пораз у якасці бонусу музыка дабаўляе ў сінгл другі трэк, дзе-нідзе такая практыка і зараз завецца бісайдам.
Дзевіна (Смаленская вобласць)
Дзевіна (Девино) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Руднянскім раёне. Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 6 км на паўночны захад ад Рудні, у 5 км на поўнач ад аўтадарогі Арол — Віцебск, у 3 км на захад ад межы з Беларуссю. Каля вёскі знаходзіцца аднайменнае возера. Насельніцтва — 1 жыхар (2007). Уваходзіць у склад Перавалоцкага сельскага паселішча.
Славутасці
Помнікі археалогіі:
NGC 2895
NGC 2895 (іншыя абазначэнні — MCG 10-14-18, ZWG 289.9, PGC 27092) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Аўгуст фон Макензен
А́ўгуст фон Маке́нзен (August von Mackensen; — ) — нямецкі ваенны і грамадскі дзеяч, генерал-фельдмаршал (1915), удзельнік Першай сусветнай вайны.
NGC 2895
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аўгуст фон Макензен
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і ўпраўляючага маёнткам Людовіка Макензена (1817—1890) і яго жонкі Марыі Луізы Макензен (1824—1916). Вучыўся ў рэальнай гімназіі ў горадзе Гале.
Ваенная служба
У 1869 годзе ўступіў вольнапісаным ў 2-й лейб-гусарскі полк. Удзельнік франка-прускай вайны 1870—1871 гадоў, быў узведзены ў лейтэнанты і узнагароджаны жалезным крыжом другой ступені.
З 1870 года ў рэзерве, вучыўся ва ўніверсітэце Гале.
У 1873 годзе вярнуўся на службу ў 2-й лейб-гусарскі полк.
З 1880 служыў у Генштабе, з 1887 года камандзір эскадрону 9-га драгунскага палка, з 1888 года — у штабе 4-й дывізіі.
У 1891—1893 гадах ад'ютант начальніка Вялікага Генштаба генерала Альфрэда фон Шліфена. З 1894 года камандзір 1-га лейб-гусарскага палка, раскватараванага ў Данцыге.
З 1898 года флігель-ад'ютант кайзера. З 1900 года камандзір 1-й лейб-гусарскай брыгады. З 1903 года генерал-ад'ютант і камандзір 36-й дывізіі. З 1908 года камандзір XVII армейскага корпуса.
Усходні фронт
З пачаткам Першай сусветнай вайны XVII армейскі корпус уваходзіў у склад 8-й нямецкай арміі пад камандаваннем Максіміліяна фон Прытвіца, а затым Паўля фон Гіндэнбурга. Удзельнічаў у Усходне-Прускай аперацыі. У Гумбіненскай бітве 7 жніўня 1914 года XVII армейскі корпус пад яго камандаваннем, наступаючы ў цэнтры баявых парадкаў 8-й германскай арміі, панёс паражэнне ў сустрэчным баі рускім 3-м армейскім корпусам і ў беспарадку адступіў, нясучы цяжкія страты. Гэтая няўдача прадвызначыла паражэнне немцаў у гэтай бітве.
У канцы жніўня Макензен удзельнічаў у баях пад Таненбергам супраць 6-га рускага корпуса і здолеў замкнуць кола вакол 2-й рускай арміі генерала Самсонава.
У верасні на зыходзе Варшаўска-Івангарадскай аперацыі пад камандаваннем Макензена была сфарміравана ўдарная група пад назвай «Макензен».
2 лістапада 1914 года быў прызначаны камандуючым сфарміраванай на ўсходнім фронце 9-й германскай арміяй. 22 лістапада узнагароджаны вышэйшым ваенным ордэнам Pour le Mérite.
У канцы лістапада — снежні камандаваў арміяй у ходзе Лодзінскай аперацыі, падчас якой армія Макензена выйшла ў тыл рускім войскам. Гэтыя дзеянні вымусілі рускае камандаванне адмовіцца ад наступальных дзеянняў і перайсці да абароны.
Шэраг новых поспехаў Макензена прыдбалі яму славу «пажарнага», яго сталі накіроўваць на самыя адказныя і цяжкія ўчасткі фронту. З 16 красавіка па 15 верасня 1915 года — камандуючы 11-й арміяй, якая здзейсніла Горліцкі прарыў. Кіраваныя ім войскі ўзялі крэпасць Брэст-Літоўск, але пасля гэтага наступленне спынілася.
Румынскі фронт
У апошняй трэці 1916 года пад агульным камандаваннем Макензена былі аб'яднаны германскія, балгарскія і турэцкія войскі, якія дзейнічалі супраць Румыніі з паўднёвага напрамку.
З ілюстраванага часопіса «Іскры» ад 10 ліпеня 1916 года: "12-га кастрычніка да мяжы Румыніі ў Верчаровы (у Жалезных варот) у аўтамабілі прыехаў галоўнакамандуючы аўстрагерманскіх сіл на сербскім фронце генерал Макензен ў суправаджэнні прынца Фюрстэнберга і афіцэраў свайго штаба, якія змясціліся ў двух іншых аўтамабілях. Выклікаўшы пагранічнага афіцэра, Макензен агледзеў Жалезныя Вароты і правёў у гэтым месцы каля двух гадзін, зацікавіўшыся, між іншым, і збудаванымі румынамі траншэямі."
Да канца снежня аб'яднаныя арміі выйшлі на ніжняе цячэнне Дуная і перайшлі да пазіцыйнай вайны. У выніку наступлення Макензена румынская армія была разгромлена, а большая частка Румыніі акупаваная. З пачатку 1917 года Макензен быў прызначаны камандуючым акупацыйнымі войскамі ў Румыніі. З мая па снежань 1918 года ён быў галоўнакамандуючым войскам там жа. Пасля перамір'я ў лістападзе 1918 года быў інтэрнаваны французамі, у якіх знаходзіўся да снежня 1919 года.
У 1920 годзе ва ўзросце 71 год выйшаў у адстаўку.
Жыццё пасля вайны
Удзельнічаў у дзейнасці розных ветэранскіх арганізацый, падтрымліваў Паўля фон Гіндэнбурга на выбарах Рэйхспрэзідэнта 1932 года.
Нацысцкая прапаганда стварыла велізарную папулярнасць Макензена сярод насельніцтва, каб сімвалічна вызначыць пераемнасць паміж Германскай Імперыяй і Трэцім рэйхам. 22 кастрычніка 1935 года генерал-фельдмаршал прыняў падарунак ад Гітлера: 1231 гектараў зямлі (уключаючы лес 150 і 300 акраў возера) і 350 000 рэйхсмарак. Акрамя таго, у 1936 годзе яго прызначылі начальнікам размешчанага ў гарнізоне кавалерыйскага палка.
Былыя ваенныя часта выкарыстоўвалі сувязі з Макензеном, каб дапамагчы людзям, якія церпяць пераслед новым рэжымам. Сам ён асабіста пратэставаў супраць уціску царквы (яго пратэстанцкая набожнасць была катэгарычна несумяшчальная з падтрымкай нацыстамі язычніцкіх культаў). Сам ён асабіста ўмяшаўся ў некаторыя драматычныя выпадкі і выказваўся на карысць пастыраў. Ён таксама пісаў лісты пратэсту супраць зверстваў СС і СА ў нямецкім тыле ў Польшчы.
У пачатку 1940-х гадоў, Гітлер і Гебельс падазравалі састарэлага Макензена ў нелаяльнасці, але не ўжывалі ніякіх рэпрэсій супраць яго. Макензен застаўся перакананым манархістам, і ў чэрвені 1941 года прымаў удзел у пахаванні былога кайзера Германіі Вільгельма II, які памёр у акупаваных Германіяй Нідэрландах.
Макензен з'яўляецца аўтарам мемуараў.
У пачатку 1945 года фельдмаршал бег з жонкай у Ніжнюю Саксонію і памёр там 8 лістапада 1945 года, усяго за месяц да свайго 92-га дня нараджэння. Ён быў пахаваны на гарадскіх могілках горада Цэле.
Ролю Макензена ў Трэцім рэйху цяжка ацаніць, бо менавіта ён быў пасярэднікам паміж эпохай 2 і 3 Рэйха. Аднак яго прынцып трымацца далей ад нацыянал-сацыялістычнай ідэалогіі вызначаецца перш за ўсё тым, што ён быў чалавекам «старой эпохі».
Сейль
Сейль (Seille) — рака ў Латарынгіі, Францыя, прыток Мозеля. Даўжыня - 138 км.
Шчыба
Шчы́ба  — рака ў Беларусі, у Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці і Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці, правы прыток ракі Зэльвянка.
Назва
Назва балцка-яцвяжскага паходжання. Звязана з літоўскім skibti «абтрэпвацца; ірвацца». Семантыка такая ж, як і ў назве Скідзель, якая ад skidyti «разыходзіцца ў бакі; абтрэпвацца». Абедзве паходзяць ад аднаго індаеўрапейскага кораня *skēi- «адразаць, аддзяляць, распорваць» (> *skēi-b-, *skēi-d-).
Водныя назвы, утвораныя ад каранёў з такой семантыкай, пазначалі або азёры з «ірванай» берагавой лініяй (з мноствам заток, што ўразаюцца ў сушу), або рэкі з цячэннем, якое на адносна абмежаваным участку свайго шляху рэзка мяняе кірунак. Вядомыя і балцкія гідронімы, утвораныя ад каранёў з процілеглай семантыкай «сціскання» (Жлобін, Горадзен, Гамея). Возера з такой назвай будзе мець, наадварот, роўную, «гладкую» берагавую лінію.
Як і для назвы Скідзелі, значэнне назвы Шчыба можна прыблізна перадаць як «Шчаціністая (рака)» (у канфігурацыйным сэнсе).
У «яцвяжскім» гідранімічным арэале на поўдні ад Нёмана вылучаецца шэраг бессуфіксальна ўтвораных рачных назваў з сугучным пачаткам асноў Sk- і такой самай структурай гукаскладу: Скупа, *Skara (> Шчара), сюды ж *Skida (> Скідзель). Меркавана яцвяжскія, яны, аднак, вытлумачваюцца па-рознаму.
Водаапісанне
Даўжыня ракі 19 км, з іх 15 км на тэрыторыі Пружанскага раёна. Плошча вадазбору 143 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,6 ‰.
Пачынаецца ў лясным урочышчы Хварасцянкі, за 3 км на паўднёвы захад ад вёскі Сабалькі Свіслацкага раёна. Цячэ па паўднёва-ўсходняй ўскраіне Ваўкавыскага ўзвышша, упадае ў Зэльвянку на ўсход ад вёскі Зіновічы Пружанскага раёна.
Асноўны прыток — рака Хораўка. Паміж вёскамі Магілёўцы і Асошнікі на рацэ створана сажалка (плошча 0,23 км²).
Dance The Mess Around
«(Dance) the Mess Around» (Станцуйма) — рок-н-рольная песня, напісаная Кэлам Мэнам і Дэйвам Эпелам, і выданая як сінгл спеваком Чабі Чэкерам. «Mess around» (літаральна «ашывацца навакол») у слэнгу прыхільнікаў рок-н-ролу таго часу было сінонімам «танцаваць», так што назва песні — гэта таўталогія. Песня дасягнула #24 у чарце Білборд Хот 100 ў маі 1961 году.
Перабродскі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Мёрскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці, з 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 26 сакавіка 1973 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дзедзінаўскага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 55 населеных пунктаў. 11 лютага 1974 года да сельсавета далучана частка скасаванага Камянполлеўскага сельсавета (33 населеныя пункты: вёскі Букава, Дворышча, Ігнацікі, Камянполле, Марцінаўцы, Мёркі-I, Пячонкі, Рускае Сяло, Хараброва, Янова, хутары Астравы, Віславова, Галінова, Гентава, Гізуны, Горныя, Граніца, Жукі, Загор’е, Зялёнка-II, Лугавыя, Лявонаўцы, Маразы, Мельніца, Мікелі, Наталіна, Ніўкі, Падліпкі, Робава, Сякерка, Цупова, Шчоўна і Янопаль). 16 чэрвеня 2017 года скасаваны вёска Янкоўшчына і хутар Падгорныя.
Геаграфія
На тэрыторыі сельсавета знаходзіцца ўсходняя частка Абстэрнаўскай групы азёр.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1540 чалавек, з іх 94,0 % — беларусы, 4,4 % — рускія, 1,1 % — палякі.
Адольф Іванавіч Абіхт
Адольф Абіхт ( — ) — расійскі навуковец-медык. Ардынарны прафесар паталогіі Віленскага ўніверсітэта.
Біяграфія
Старэйшы сын філосафа Іагана (Івана) Абіхта. Скончыў Віленскі ўніверсітэт (1810) са ступенню кандыдата. Магістр філасофіі (1811), доктар медыцыны (1815). Зацверджаны ў званні доктара медыцыны 5.7.1816 г., прызначаны кіраўніком гінекалагічнай клінікі пры Віленскім універсітэце. У 1820 г. адпраўлены за мяжу для падрыхтоўкі да прафесуры. На працягу 3 гадоў (да 2.4.1823) падарожнічаў па Германіі і Францыі, слухаў курсы ў Вене і Парыжы. Па вяртанні (1.9.1823) атрымаў прызначэнне на кафедру галоўнага курса паталогіі ў Віленскім універсітэце. У 1827 годзе прызначаны ардынарным прафесарам. Па закрыцці Віленскага ўніверсітэта, з 1 верасня 1832 года, быў прафесарам Віленскай медыка-хірургічнай акадэміі. У 1837—1841 гадах займаў у акадэміі кафедру агульнай тэрапіі. Па закрыцці акадэміі застаўся ў Вільні, займаўся медыцынскай практыкай. Далучыўся да Медыцынскага таварыства; быў яго сакратаром, а пазней старшынёй. Меў рэпутацыю першага медыцынскага кансультанта краю.
З прац А. Абіхта вядомыя «Institutiones therapiae generalis, quas Scholarum causa conscripsit» (Вільня, 1840), напісаныя па-польску «Заўвагі ад­носна паталогіі, як асновы медыцынскай сістэмы» і «O jadach i sposobach ich leczenia». У 1829 годзе пераклаў на польскую сачыненне Арфілы «Sposoby ratovania w przipadkach otrucia smierci pozorney».
Гісторыя Аргенціны
Даеўрапейскі перыяд
Тэрыторыя Аргенціны была заселена чалавекам у 8-7 тыс. да н.э. Напярэдадні іспанскага заваявання яе насялялі шматлікія індзейскія плямёны. На паўночным захадзе жылі дыягіта (кальчакі), што вялі аселы лад жыцця, займаліся земляробствам, будавалі ірыгацыйныя сістэмы, ведалі ткацтва, апрацоўвалі золата і срэбра. На паўночным усходзе і ў цэнтры Аргенціны жылі паляўнічыя плямёны — капаяны. Пазней сюды прыйшлі гуарані, іх мовай да сённяшняга дня карыстаецца сельскае насельніцтва поўначы. На тэрыторыі сучасных правінцый Буэнас-Айрэс і Мендоса жылі плямёны пампа; з паўночнай Патагоніі сюды прыходзілі для менавага гандлю плямёны араўканаў.
Іспанская каланізацыя
У 16 стагоддзі тэрыторыю паўночнай Аргенціны стала аб’ектам іспанскай каланізацыі. Новыя землі заваёўнікі назвалі Ла-Плата і ўключылі іх у віцэ-каралеўства Перу. У 1536 годзе канкістадор Педра Мендоса заснаваў пасёлак Пуэрта Санта Марыя дэ Буэнас-Айрэс — сучасны Буэнас-Айрэс. Аселыя на гэтых землях іспанскія каланісты (пераважна андалузцы і баскі) асімілявалі мясцовае насельніцтва, утварыўшы паўднёваамерыканскі тып метысаў. У 1610 годзе ордэн езуітаў стварыў для індзейцаў Аргенціны, Парагвая і Уругвая 30 пасяленняў-рэдукцый, дзе яны займаліся земляробствам, знаёміліся з еўрапейскай культурай. У 1617 годзе на тэрыторыі Аргенціны і Уругвая ўтворана губернатарства Ла-Плата. У 1776 годзе большая частка Аргенціны, Парагвая і Верхняга Перу аб’яднаны ў віцэ-каралеўства Рыа-дэ-ла-Плата. У 1805 і 1806 гадах спробы брытанскага флоту ўзяць Буэнас-Айрэс скончыліся разгромам для «Уладаркі мораў».
Барацьба за незалежнасць. Першыя гады незалежнасці
Тады ж пачалася рэвалюцыйная барацьба, натхняльнікам якой стала буйная буржуазія. У 1810 былі створаны Аб’яднаныя правінцыі Рыо дэ Ла-Плата. 9 ліпеня 1816 года ў Тукумане была падпісана Дэкларацыя незалежнасці, неўзабаве калонія канчаткова выйшла з-пад іспанскай улады. Рэспубліканская форма кіравання была адстояна ў грамадзянскай вайне 1819 года. Тады ж нацыянальны герой Аргенціны Сан-Марцін з войскам пераваліў праз Анды і дапамог Чылі і Перу атрымаць незалежнасць. Перамога ў вайне з Бразіліяй 1825—1827 прывяла да ўтварэння незалежнага Уругвая. У 1833 годзе Велікабрытанія заняла Мальвінскія астравы. Першым дыктатарам у гісторыі Аргенціны стаў Хуан Мануэль Росас (1831—1852), падчас кіравання якога краіна вытрымала шэраг блакад з боку еўрапейскіх дзяржаў. Зрэшты, занадта жорсткая ўнутраная палітыка прывяла да звяржэння рэжыму Росаса. У 1859 годзе адбылася невялікая грамадзянская вайна за форму Канстытуцыі паміж горадам Буэнас-Айрэс і войскамі астатняй Аргенціны, ў выніку якой свавольны горад пацярпеў паразу. Перамога над абарыгенамі ў Вайне Пустыні (1879—1880) пад кіраўніцтвам генерала Хуліа Рока адкрыла шлях пакарэння шырокіх тэрыторый, спрыяльных для развіцця земляробства і жывёлагадоўлі. Цягам 50 наступных за 1880 годам гадоў, Аргенціна дабілася значных эканамічных і сацыяльных поспехаў. У пачатку XX стагоддзя Аргенціна ператварылася ў адну з самых багатых краін свету. Папулярнасць Аргенціны ўзрасла з прыбыццём у краіну мільёнаў еўрапейцаў.
Канец XIX—XX стагоддзі
У 1930 пад уплывам крызісу Вялікай дэпрэсіі адбыўся пераварот пад кіраўніцтвам генерала Урыбуру, пасля якога Аргенціна стала на платформу карпаратывізму і фашызму. У 1946 годзе прэзідэнтам Аргенціны быў абраны палкоўнік Хуан Перон. Перон і яго жонка Ева карысталіся падтрымкай народных масаў. Прэзідэнцкая пара праводзіла палітыку на аргецінскую індустрыялізацыю і секулярызацыю, што адмоўна адбілася на адносінах з каталіцкай царквой. У 1955 годзе Пероны былі зрынуты. Пасля шэрагу ваенных пераваротаў у 1973 годзе Перон вярнуўся да ўлады, але праз год памёр, пакінуўшы за прэзідэнта сваю другую жонку Ізабэль (яна стала першай у свеце жанчынай-прэзідэнтам), якая не мела палітычнага вопыту. Яе нядоўгае прэзідэнцтва суправаджалася тэрорам супраць насельніцтва з боку ваенных вярхоў. У пачатку 1980-х ва ўмовах эканамічнага грызісу для адцягнення ўвагі народу ваенны ўрад Аргенціны захапіў Мальвінскія астравы і вельмі здзівіўся, калі Брытанія вырашыла іх адстаяць. Пасля ганебнай паразы ваенны ўрад генерала Галцьеры сышоў у адстаўку. З 1983 аргенцінскі народ абірае прэзідэнтаў на дэмакратычных выбарах.
XXI стагоддзе
Сусветнай спад эканомікі і памылкі новага ўрада прывялі да эканамічнага крызісу 2002 года. Прэзідэнт Нестар Кіршнер быў абраны на чатырохгадовы тэрмін у 2003 годзе. Ён дапамог павысіць эканоміку, а перыяд 2003 г. - 2008 гадоў эканамічны штогадовы рост склаў 9%.
У 2007 годзе прэзідэнтам абрана Крысціна Кіршнер.
У 2015 годзе прэзідэнтам абраны Маурысіо Макра.
HMS C24
HMS C24 — брытанская падводная лодка тыпу С. Пабудавана ў 1908-1909 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 26 лістапада 1908 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 5 мая 1909 года.
23 чэрвеня 1915 года падчас супольнай аперацыі з HMS „Taranaki” ў ўзбярэжжа Шатландыі недалёка ад Абердзіна здолела патапіць германскую падводную лодку SM U-40. Камандзір HMS C24 Фрэдарік Гэнрі Тэйлар быў узнагароджаны. .
У 1921 годзе лодка была прададзена на металалом.
Ступені свабоды (механіка)
Колькасць ступеняў свабоды вызначаецца лікам часціц (матэрыяльных пунктаў), якія ўтвараюць сістэму, і характарам і колькасцю накладзеных на яе механічных сувязей. Колькасць ступеняў свабоды вызначае лік ураўненняў руху і ўмоў раўнавагі механічнай сістэмы.
Свабодны матэрыяльны пункт мае 3 ступені свабоды, бо ён можа незалежна рухацца ўздоўж любой з трох ўзаемна перпендыкулярных восяў каардынат. Свабоднае цвёрдае цела мае 6 ступеняў свабоды: тры паступальныя перамяшчэнні ўздоўж восяў каардынат і тры павароты вакол іх. Цвёрдае цела з нерухомай воссю вярчэння мае адну ступень свабоды: паварот вакол гэтай восі.
Забрыд (Жоўкіўскі раён)
Забрыд (Забрі́д) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дзмітрый Міхайлавіч Карзюк
Дзмітрый Міхайлавіч Карзюк (, Мінск) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Намеснік Міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь (з 2021). Генерал-маёр міліцыі (2023).
Біяграфія
Нарадзіўся 6 лістапада 1971 года ў Мінску.
У 1989—1991 гадах служыў ва Узброеных Сілах Рэспублікі Беларусь.
У органах унутраных спраў з 1993 года. У верасні 1993 года быў прыняты на службу інспектарам дарожна-патрульнай службы 3-га матарызаванага ўзвода асобнага батальёна ДПС ДАІ Упраўлення ўнутраных спраў Мінгарвыканкама. Затым служыў камандзірам узвода, з 1996 па 2002 гады — камандзірам асобнай роты ДПС УДАІ ГУУС Мінгарвыканкама. У 2001 годзе скончыў Акадэмію МУС Рэспублікі Беларусь.
З лістапада 2006 па студзень 2008 года — начальнік аддзела ДАІ міліцыі грамадскай бяспекі і спецыяльнай міліцыі УУС адміністрацыі Партызанскага раёна Мінска.
Са студзеня 2008 года па май 2016 года — начальнік упраўлення Дзяржаўтаінспекцыі МГБ ГУУС Мінскага гарвыканкама.
26 мая 2016 года прызначаны начальнікам галоўнага ўпраўлення Дзяржаўнай аўтамабільнай інспекцыі Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
25 кастрычніка 2021 года прызначаны намеснікам міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
Хобі
Гуляе ў аматарскай хакейнай камандзе.
Мечыслаў Іванавіч Гіруць
Мечыслаў Іванавіч Гіруць (, Шкіландзішкі) — беларускі палітык, дэпутат Вярхоўнага Савета Рэпублікі Беларусь 13-га склікання.
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію. Працаваў у Гродзенскай вобласці. Дэпутат Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь (з 1995), лідар фракцыі дэпутатаў-аграрыяў. Намеснік старшыні Аграрнай партыі (з 1995). Падчас канстытуцыйнага крызісу ў лістападзе 1996 года быў у апазіцыі А. Лукашэнкі. У лютым 1998 года ўвайшоў у Нацыянальны выканаўчы камітэт, старшыня Гродзенскага рэгіянальнага камітэту.
Сан-Агусцін
Сан-Агусцін (San Agustín) — населены пункт і муніцыпалітэт на поўдні Калумбіі ў дэпартаменце Уіла (Huila). Горад размешчаны ў 227 км ад сталіцы дэпартамента горада Нейва. Насельніцтва складае каля 30000 чал.
Першапачаткова горад быў заснаваны як вёска ў 1752 г. іспанцам Алеха Астудыльё, аднак індзейцы неўзабаве яе разбурылі. Сучасны пасёлак заснаваў у 1790 г. Лукас дэ Эраса-і-Мендыганья (Lucas de Herazo y Mendigaña).
У наваколлях Сан-Агусціна выяўлена нямала археалагічных помнікаў дакалумбавай эпохі, у сувязі з чым там быў створаны археалагічны парк, які адносіцца да Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Парк забяспечвае значны прыбытак мясцовай эканоміцы дзякуючы вялікай колькасці наведвальнікаў, як калумбійцаў, так і замежнікаў.
Клімат у Сан-Агусціне даволі мяккі і раўнамерны, сярэднегадавая тэмпература складае +18 °C.
Завады (Львоўская вобласць)
Завады (Завади́) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Вілейка (рака)
Віле́йка, Вілле  — рака ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Раста (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 30 км. Плошча вадазбору 147 км². Выток ракі знаходзіцца за 1,6 км у напрамку на паўночны захад ад вёскі Вілейка. Упадае ў Расту за 1,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Усушак. Вадазбор у межах Аршанска-Магілёўскай раўніны. Рэчышча Вілейкі каналізаванае ў верхнім цячэнні. Прытокі — рэкі Месенка, Чарнушка, ручаі Быкаўка (упадае ў сажалку каля вёскі Вусце) і Галавенчыцы (усе левыя).
Напад войскаў Кадафі на Гадамес
Атака войскаў Кадафі на Гадамес — агульная назва некалькіх нападаў прыхільнікаў Кадафі (у тым ліку невялікіх атрадаў брыгады Хаміса) на аазісны горад Гадамес на мяжы c Алжырам паміж 24 і 26 верасня 2011 года падчас грамадзянскай вайны ў Лівіі.
Напад
Раніцай 25 верасня паступіла першая непацверджаная інфармацыя пра атаку войскаў Кадафі (меркавана — туарэгаў) на Гадамес, які з канца жніўня знаходзіўся пад кантролем ПНС. Па непацверджаных дадзеных, загінула па меншай меры 17 чалавек. У сярэдзіне дня інфармацыя была пацверджана Пераходным Нацыянальным Саветам. Па словах ваеннага прадстаўніка ПНС Ахмеда Лазні, «гэтыя баевікі атакавалі ... Гадамес. Па наяўнай у нас інфармацыі, гэтыя групы звязаны з Хамісам Кадафі». Паводле яго слоў, іх армія адбіла атаку на горад. Пазней прадстаўнік Савета Гадамеса паведаміў, што яны налічылі 8 загінулых у сутычках (раней паведамлялася пра 15 загінулых), пацвердзіўшы, што напад на горад быў адбіты. З якога боку была праведзена атака (з боку суседняга Алжыра або з пустыні) не паведамлялася, аднак знешнепалітычнае ведамства ПНС Лівіі запатрабавала тлумачэнняў ад альжырцаў у сувязі з інцыдэнтам.
Перамовы
30 верасня паведамлялася аб тым, што на перамовы з туарэгамі, якія павінны былі адбыцца ў Гадамесе, ад Пераходнага Нацыянальнага Савета, занепакоенага дэстабілізацыяй сытуацыі ў рэгіёне, адправіўся камандуючы Нацыянальнай (рэвалюцыйнай) арміяй Сулейман Махмуд аль-Абейд.
1 кастрычніка было абвешчана аб падпісанні перамір’я паміж старэйшынамі туарэгаў, а таксама прадстаўнікамі новай (рэвалюцыйнай) улады Лівіі з мэтай стабілізацыі сітуацыі ля заходняй лівійскай мяжы. Са свайго боку старэйшыны туарэгаў, якія пагадзіліся спыніць супраціў у рэгіёне, заявілі, што М. Кадафі ў раёне Гадамес няма.
Берасцейская унія
Берасцейская унія — акт пра арганізацыйнае аб’яднанне каталіцкай і праваслаўнай цэркваў на тэрыторыі Рэчы Паспалітай. Абвешчана ў кастрычніку 1596 года на царкоўным саборы ў Свята-Мікалаеўскай царкве г. Брэста, зацверджана каралём Рэчы Паспалітай Жыгімонтам III Вазам.
NGC 2896
NGC 2896 (іншыя абазначэнні — MCG 4-23-7, ZWG 122.9, NPM1G +23.0198, PGC 26985) — галактыка ў сузор’і Леў.
Берасцейская унія
Перадумовы
Асноўнымі фактарамі, што прывялі да ажыццяўлення уніі былі рэфармацыя і контррэфармацыя канца XVI ст. у Рэчы Паспалітай і барацьба праваслаўных цэркваў ВКЛ і Масквы за пераняцце кіруючай ролі Канстанцінопальскага патрыярхату ў 2-й палове XV — XVI стагоддзях на фоне каталіцкай экспансіі, якая распачалася на землі ВКЛ у канцы XIV ст.
Пачынаючы з канца XIV ст. ў Вялікім Княстве Літоўскім былі шырока прадстаўлены абедзве хрысціянскія канфесіі — праваслаўе і каталіцтва. Да XVI ст. у ВКЛ назіраўся пэўны крызіс праваслаўя, якое не здолела стварыць уласную добра наладжаную сістэму адукацыі, што адзначалі і сучаснікі; праваслаўныя спрабавалі палепшыць становішча, але ім перашкаджаў у тым ліку і ціск з боку ўлады, якой каталіцызм быў палітычна выгаднейшы.
NGC 2896
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Берасцейская унія
Перадумовы
Езуіт Пётр Скарга адмячаў стан праваслаўя ў ВКЛ так — «папы схалопелі, навука ўпала». Да таго ж, ва ўмовах Лівонскай вайны з Маскоўскай дзяржавай, арыентацыя на Маскву, дзе з 1589 года ўстанавілі патрыярхію, праз што яна падавалася цэнтрам усходнеславянскага праваслаўя, было здрадніцтвам. Тым часам на Захадзе быў відаць духоўны ўздым, ствараліся нацыянальныя цэрквы. Неабходнасць рэфарміраваць царкву разумелі і беларускія праваслаўныя іерархі. Супадзенне гэтых фактараў (культурная дэградацыя праваслаўя, узвышэнне праваслаўнай Масквы, імкненне дзяржаўных кіраўнікоў ВКЛ на ўмацаванне незалежнасці і памкненні Ватыкана на акаталічванне Княства) паспрыяла хуткаму правядзенню царкоўнай рэформы — прыняццю ўніяцтва (каталіцтва візантыйскага абраду).
Падрыхтоўка уніі
Пасля прыняцця уніі не павінна былі ламацца звычаі, бо знешне нічога не мянялася — якраз на гэта спадзяваліся ініцыятары аб’яднання. 23 снежня 1595 года І. Пацей і К. Тарлецкі сустрэліся ў Рыме з Кліментам VIII, які згадзіўся з усімі ўмовамі і падпісаў папскую булу аб уніі.
Пачатак сходу
6—10 кастрычніка паводле старога стылю 1596 года (у Рэчы Паспалітай, якая перайшла тады ўжо на новы, грыгарыянскі каляндар, гэта 16—20 кастрычніка) на скліканым з дазволу караля царкоўным Саборы ў Берасці, куды на запрашэнне мітрапаліта Кіеўскага Міхаіла Рагозы і з’ехаліся ўсе епіскапы, прадстаўнікі духавенства і манаства, а таксама прыхільнікі і праціўнікі уніі з ліку свецкіх (шляхта, прадстаўнікі брацтваў, мяшчане), Кіеўская мітраполія афіцыйна абвясціла пра аднаўленне сваёй поўнай сулучнасці з Рымскім апостальскім Прастолам. Адбылося гэта 18 кастрычніка (8 кастрычніка паводле старога стылю) у кафедральнай царкве св. Мікалая.
У Саборы, які абвясціў царкоўную унію Кіеўскай мітраполіі з Рымскай царквой, удзельнічалі кіеўскі мітрапаліт Міхаіл Рагоза і пяць епіскапаў: уладзімірскі і берасцейскі Іпацій (Пацей), епіскап луцкі і астрожскі Кірыла (Тарлецкі) — які да таго ж выступаў у тытуле патрыяршага экзарха, архіепіскап полацкі Герман Загорскі, холмскі епіскап Дыянісій Збіруйскі і кобрынскі архімандрыт, названы епіскапам пінскім і тураўскім, Іона Гогаль; тры архімандрыты з Беларусі: з Мінскага манастыра, Гедэон Бральніцкі з Лаўрышаўскага манастыра і з Браслаўскага манастыра. Дакладную колькасць прадстаўнікоў парафіяльнага духавенства, якія падтрымалі Унію, сярод тых, што прыехалі ў Берасце, вызначыць не ўдалося, аднак іх колькасць была значнай. Свецкія людзі на гэтым прадстаўнічым царкоўным саборы былі толькі слухачамі.
Праціўнікі уніі
Апаненты уніі амаль адразу зразумелі, што яны не ў стане перашкодзіць абвяшчэнню царкоўнага пагаднення і сабраліся на свой сход у доме пратэстанта М. Райскага, таксама абвясціўшыся царкоўным саборам. Прыхільнікаў захавання нез’яднанай усходняй Царквы ў Рэчы Паспалітай узначальваў уплывовы магнат Канстанцін Астрожскі, які прывёў з сабой войска ў 2—3 тысячы салдат, і епіскап львоўскі Гедэон Балабан. У саборы супраць уніі прымаў удзел яшчэ адзін епіскап — перамышльскі — Міхаіл (Капыстэнскі), а таксама шаснаццаць пратапопаў, дзевяць архімандрытаў (сярод якіх выдзяляўся Нікіфар Тур з Кіева-Пячорскай лаўры), ігумены і манахі з дванаццаці манастыроў. Як і львоўскі і перамышльскі епіскапы, архімандрыт Нікіфар Тур у першых дэкларацыях падтрымаў унію, але ў апошнія месяцы перад саборам у Берасці стаў яе ўплывовым праціўнікам. Было шмат прадстаўнікоў ніжэйшага духавенства.
Процістаянне сабораў
Склад удзельнікаў альтэрнатыўнага сходу толькі ўзмацніў большасць іерархаў Кіеўскай мітраполіі ў іх намеры давесці справу аднаўлення царкоўнага адзінства з Рымскай царквой да канца. У іх вачах сход праціўнікаў увасабляў усе прычыны бед Рускай царквы — умяшанне свецкіх асоб у царкоўныя справы, непаслушэнства актывістаў брацтваў, умяшанне грэкаў з няпэўнымі паўнамоцтвамі ў кіраванне Кіеўскай мітраполіяй, разбуральны ўплыў пратэстантаў (якія дапамаглі арганізаваць альтэрнатыўны сход).
Наклаўшы ўзаемныя праклёны, іерархі — прыхільнікі уніі і іх праціўнікі раз’ехаліся па сваіх епархіях, сеючы варожасць і напружанасць у грамадстве.
Паінфармаваны пра ўрачыстае абвяшчэнне уніі, кароль Жыгімонт III сваім універсалам ад 15 снежня 1596 года зацвердзіў усе пастановы царкоўнага сабора 16—20 кастрычніка ў Берасці, заклікаў усіх праваслаўных вернікаў дзяржавы да паслушэнства сваім епіскапам, а М. Капыстэнскага і Г. Балабана каб не прызнавалі больш сваімі пастырамі. Афіцыйна Праваслаўная царква ў Вялікім Княстве Літоўскім і Рэчы Паспалітай перастала існаваць, была створана грэка-каталіцкая царква. У грамадстве ж пачала расці напружанасць і варожасць паміж прыхільнікамі і праціўнікамі уніі.
Успрыняцце уніі грамадствам
Грамадства ўспрыняла ўвядзенне уніі па-рознаму. Частка насельніцтва шчыра яе падтрымала, асабліва ў епархіях, што ўзначальвалі прыхільнікі уніі, частка ж народа ўпарта адмовілася ад рэформы. Увядзенне уніі прымалася як асабістая трагедыя.