cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свята песні і танца (Латвія)
XX стагоддзе
У 1955 годзе была пабудавана, спецыяльна прызначаная для правядзення Святаў песні. Архітэктары  і Г. П. Ірбітэ. Эстрада размяшчала 10 тысяч спевакоў і 30 тысяч гледачоў у амфітэатры.
У савецкі перыяд святы мелі альтэрнатыўную нумарацыю і нярэдка прысвячаліся камуністычным святам, напрыклад, стагоддзю з дня нараджэння У. І. Леніна ў 1970 годзе і 60-годдзю Вялікай Кастрычніцкай рэвалюцыі ў 1973 годзе. З 1960 года паралельна асноўнаму фестывалю праводзілася таксама Школьнае і юнацкае свята песні і танца.
Пачынаючы з 1950 года за мяжой праводзіліся святы песні і танца ў цэнтрах эміграцыі латышоў — ЗША, Канадзе, Аўстраліі, Германіі і іншых краінах. Гэтыя святы праводзяцца і ў наш час, з'яўляючыся своеасаблівымі днямі латышскай культуры.
XX Свята песні і танца (XX Vispārējie latviešu Dziesmu un X Deju svētki) адбылося летам 1990 года, неўзабаве пасля аднаўлення незалежнасці Латвіі.
XXI стагоддзе
ў 2008 годзе ўключаны ў спіс культурнай спадчыны ЮНЕСКА. У 2013 годзе прайшло XXV Свята песні і танца.
Джордж Дэрн
Джордж Генры Дэрн (George Henry Dern; 8 верасня 1872, Додж, штат Небраска — 27 жніўня 1936, Вашынгтон, акруга Калумбія) — амерыканскі палітычны дзеяч, член Дэмакратычнай партыі ЗША. Займаў пасады губернатара штата Юта (1925—1933) і ваеннага міністра ЗША з 1933 года да сваёй смерці. Дзед акцёра Бруса Дэрна.
Дэрн вучыўся ў штаце Небраска, а затым працаваў у горназдабыўной прамысловасці ў штаце Юта. Ён прымаў удзел у распрацоўцы печы Холт-Дэрна, якая выкарыстоўваецца пры здабычы карысных выкапняў.
Дэрн змяніў у 1925 годзе Чарлза Мэйбана на пасадзе губернатара штата Юта, а яго змяніў у 1933 годзе Генры Блад.
Як ваенны міністр пры Франкліне Рузвельце Дэрн адказваў за рэфармаванне арміі ў адпаведнасці з Новым курсам і за стварэнне Грамадзянскага корпуса аховы навакольнага асяроддзя. Дэран памёр у сваім кабінеце ў 1936 годзе.
Маркус Эліэзер Блох
Маркус Эліэзер Блох (1723-6 жніўня 1799) — нямецкі медык і натураліст, іхтыёлаг.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1723 годзе ў Ансбаху ў беднай сям'і. Вырас амаль без адукацыі. Знаёмства з яўрэйскай літаратурай дазволіла яму заняць месца настаўніка яўрэйскага мовы ў аднаго яўрэя-хірурга ў Гамбургу. Блох навучыўся нямецкай і лацінскай мовам, набыў звесткі па анатоміі і фізіялогіі. Ён адправіўся ў Берлін для далейшага вывучэння прыродазнаўства і атрымаў дыплом урача ў Франкфурце-на-Одэры. Практычнай дзейнасцю Блох займаўся мала, прысвяціўшы сябе іхтыялогіі. Памёр вучоны ў 1799 годзе ў Карлсбадзе.
Навуковая дзейнасць
Толькі першая праца Блоха "Medicin. Bemerkungen nebst einer Abhandlung vom Pyrmonter Sauerbrunnen" не прысвечана іхтыялогіі. Вялікую вядомасць набыла яго праца "Allgemeine Naturgeschichte der Fische", у 12 тамах, з 432 размаляванымі малюнкамі, друкавалася ад 1782 да 1795 Доўгі час гэта выданне было адзіным творам па іхтыялогіі і да гэтага часу не страціла свайго значэння дзякуючы цудоўным малюнкам. Акрамя дробных запісаў, Блоху таксама належыць няскончаная праца "Systema ichthyologiae iconibus CX illustratum". Калекцыя рыб Блоха пасля яго смерці была набыта прускім урадам і ўвайшла ў склад берлінскага заалагічнага музея, адна з зала якога ўпрыгожана партрэтам Блоха.
Лукі (Талачынскі раён)
Лу́кі (, Луки) — пасёлак у Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Аболецкага сельсавета.
Марыя Магдаліна
Марыя Магдаліна (מרים המגדלית, Μαρία ἡ Μαγδαληνή, Maria Magdalena) — персанаж Новага Запавету, адданая паслядоўніца Ісуса Хрыста, хрысціянская святая, міраносіца, якая, згодна з евангельскім тэкстам, ішла следам за Хрыстом, прысутнічала пры распяцці і была сведкай яго пасмяротнага з’яўлення.
У праваслаўнай і каталіцкай цэрквах шанаванне Магдалены адрозніваецца: праваслаўе шануе яе выключна як міраносіцу, якую вылекавалі ад сямі дэманаў і фігуруе толькі ў некалькіх евангельскіх эпізодах, а ў традыцыі каталіцкай царквы доўгі час было прынята атаясамліваць з ёю вобраз блудніцы, што каецца, і Марыю з Віфаніі, а таксама прыкладаць шырокі легендарны матэрыял.
Быкава (Дарагабужскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Мікалай Ян Стромберг
Мікалай Ян Стромберг (Mikołaj Jan Stromberg; ? — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Стромбергаў уласнага герба «Стромберг».
Падстараста вількамірскі з 1686 па 1688 гады, суддзя гродскі вількамірскі ў 1676—1685 гадах, чашнік мазырскі ў 1674 годзе, лоўчы ўпіцкі ў 1650—1674 гадах.
Ён быў выбаршчыкам Яна Сабескага ад Упіцкага павета на элекцыйным сойме 1674 года.
Львовак (гміна)
Льво́вак (Lwówek) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Новатамыскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Львоўку. Плошча гміны складае 183,5 км². Станам на 2011 год у гміне Львовак пражывалі 9475 чалавек, шчыльнасць — 49,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 24 населеныя пункты.
Раўнаполле (прыпыначны пункт)
Раўнапо́лле (, Равнополье)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Раўнаполле; на лініі Асіповічы I — Мінск-Пасажырскі, паміж станцыяй Рудзенск і прыпыначным пунктам Рыбцы.
Гісторыя Арменіі
Гісторыя Арменіі — гісторыя Арменіі як дзяржавы і гісторыка-геаграфічнага рэгіёна з дагістарычнай эпохі да нашых дзён. Гісторыя армянскага народа бярэ пачатак сама меней з VI стагоддзя да н.э. і налічвае больш за 2500 гадоў. Працэс жа фармавання армянскага народа пачаўся яшчэ з XIII стагоддзя да н.э.
Дагістарычная эпоха
На поўначы Арменіі (Ларыйскае плато) было выяўлена больш за 20 рознаўзроставых познаашольскіх помнікаў (0,6 млн гадоў), размешчаных, галоўным чынам, у перадгор'ях вулканічнага Джавахецкага хрыбта, найболей падобных з матэрыяламі месцазнаходжанняў даліны ракі Раздан (Джрабер, Фантан, Кендарасы). Сярод іх пераважаюць паверхневыя месцазнаходжанні (Благадарнае, Даштадэм 3, Нарамут др.), на якіх сабрана звыш тысячы ашольскіх вырабаў з мясцовага гіяладацыта, уключаючы каля 360 ручных рубіл. Выяўлены тры стратыфікаваныя помнікі (Мурадава, Карахач і Куртан I) са знаходкамі ўзростам да 1,8 млн гадоў.
Сляды пасялення старажытнага чалавека былі выяўлены ў розных раёнах Армянскага нагор'я: у Арзні, Нурнусе і іншых месцах былі выяўлены стаянкі з каменнымі прыладамі, а ў Разданскай цясніне, Лусакерце і інш. былі знойдзены пячоры-жытлы (Лусакерт I, Ерэван I ). Дадзеныя археалагічных раскопак пацвярджаюць, што жыхары Армянскага нагор'я яшчэ ў глыбокай старажытнасці авалодалі многімі рамёствамі. Так, вядома, што ўжо ў V—IV тысячагоддзі да н.э. яны ўмелі плавіць медзь, а ў II тысячагоддзі да н.э. — жалеза. На тэрыторыі сучаснага Ерэвана ў раёне Шэнгавіта ў было выяўлена селішча пачатку бронзавага веку, што датуецца V—III тысячагоддзямі да нашай эры.
На тэрыторыі Рэспублікі Арменія былі выяўлены рэшткі шматлікіх каменных збудаванняў: дольменаў, менгіраў, кромлехаў і сцены цыклапічных збудаванняў. Вялікая колькасць мегалітычных збудаванняў было выяўлена каля гары Арагац, у далінах вакол сучасных гарадоў Ошакан, Парпі, Агтц і Сісіян. Найболей добра захаваліся сакральныя і цыклапічныя збудаванні і крэпасці каля Каша і Агаўнатуна. Вялікую цікавасць уяўляюць рэшткі неалітычнага земляробскага селішча на прытоку ракі Аракс, а таксама мегалітычны комплекс Зорац Карэр (Զորաց Քարեր), вядомы таксама як Караўндж (Քարահունջ). У час археалагічных раскопак былі выяўлены помнікі матэрыяльнай культуры: кавалачак тэкстылю XV—XVI стст. да н.э. (Арцік); ідэальнай формы сярэбраная сякерка XXII—XXI стст. да н.э. (Карашамб); вытанчаныя бронзавыя скульптуры XV—XIV стст. да н.э. (Лоры-Берд); залатая чара з выявамі львоў III тыс. да н.э. (Ванадзор) і інш..
Дзяржава Хаяса (XVI—XIII стст. да н.э.)
Хаяса — дзяржава, што згадваецца ў хецкіх клінапісных тэкстах у перыяд з XVI па XIII стст. да н.э. Хаяса знаходзілася на тэрыторыі Заходняй Арменіі. На працягу гэтага перыяду Хаяса часам заключала з Хецкім царствам мір і выплачвала хетам даніну, часам уступала з ім у ваенныя канфлікты і наносіла хетам знішчальныя паражэнні. Сталіцай Хаясы быў горад Кумаха, які адпавядае пазнейшаму армянскаму Кемаху, што знаходзіўся ў вярхоўях рэкі Еўфрат, каля сучаснага горада Эрзінджан.
Фарміраванне армянскага народа (XIII стагоддзе да н.э. — VI стагоддзе да н.э.)
Па найбольш пашыранай у навуцы тэорыі, армяне сфарміраваліся паміж XIII стагоддзем да н.э. і VI стагоддзем да н.э. на тэрыторыі Армянскага нагор'я. Носьбіты протаармянскай мовы, брыгі (фрыгійцы ці мушкі), яшчэ да ўтварэння дзяржавы Урарту мігравалі у XIII стагоддзі да н.э. з Балкан на Армянскае нагор’е і аселі ў вобласці, вядомай як Мелітэна. Протаармянскае насельніцтва, што знаходзілася ў меншасці, растварыліся ва ўратах, хурытах і лувійцах, захаваўшы пры гэтым аснову сваёй мовы і ўспрыняўшы вялікі пласт запазычанняў з іншых моў.
Урарту
У 860 годзе да. н.э. на Армянскім нагор’і узнікла старажытнае царства Урарту (або Ван) з цэнтрам у горадзе Тушпа на беразе возера Ван. Мяркуецца, што частка яго насельніцтва размаўляла на протаармянскай мове, ва ўсялякім разе ўсе наступныя армянскія дзяржавы ўспадкавалі землі Урарту, што дае сучасным армянам падставу лічыць гэтую дзяржаву сваёй старажытнай бацькаўшчынай.
Армянская сатрапія
У пачатку VI ст да н.э. Урарту было зваявана скіфамі ды мідыйцамі і забыта нават гісторыкамі. Землі Арменіі сталі часткай Армянскай сатрапіі ў складзе Мідыі, а пасля — Персіі, дзяржавы Селеўкідаў.
Армянскае царства
У 190 г.да н.э. узнікла незалежнае Армянскае царства (ці Вялікая Арменія), што дасягнула найбольшага росквіту пры Тыгране Вялікім (95—66 да н.э.). Затым рымскія і парфянскія заваёвы зменшылі тэрыторыю царства і яно трапіла ў незайздроснае становішча паміж жорнамі суперніцтва дзвюх вялікіх дзяржаў. Армянскі набілітэт быў вымушаны дзяліцца на прарымскі і прапарфянскі.
У 301 годзе пры Тырыдаце III Арменія прыняла хрысціянства ў якасці дзяржаўнай рэлігіі, што спрыяла далейшаму ўцягванню яе ва ўсходнерымскі культурны свет і адыходу ад Ірана, з якім яна была цесна звязана пачынаючы з VI ст. да н.э. Аднак нягледзячы на афіцыйнае прызнанне, працэс хрысціянізацыі працягваўся яшчэ доўга — цягам усяго IV і часткова V ст. Пасля падзення ў 428 годзе Армянскага царства, большая частка Арменіі была ўключана як марзбанства (марзпанат) у іранскую імперыю Сасанідаў. Пасля армянскага паўстання 451 года хрысціянская Арменія захавала сваю рэлігійную свабоду, а край атрымаў аўтаномію.
Сярэднія вякі
Пасля марзбанскага перыяду (428—636) Арменія была заваявана арабамі і быў утвораны Армянскі эмірат — аўтаномнае княства Арабскага халіфата, да якога былі далучаны таксама армянскія землі захопленыя раней Усходнерымскай імперыяй (Візантыяй). Сталіца княства, у якое таксама ўваходзілі некаторыя раёны Грузіі і Каўказскай Албаніі (Азербайджана) была ў армянскім горадзе Двін. Эмірат існаваў да 884 года, калі была адноўлена незалежнасць ад аслабелага Халіфата.
Новапаўсталым Армянскім царствам кіравала дынастыя Багратуні да 1045 года. З часам некаторыя раёны Багратунскай (Багратыдскай) Арменіі аддзяліліся, сталі незалежнымі каралеўствамі і княствамі, як Каралеўства Васпуракана, кіраванае дынастыяй Арцруні, якая, праўда, адначасова прызнавала вяршэнства Багратуні.
У 1045 годзе Візантыйская імперыя заваявала Багратыдскую Арменію. Неўзабаве пад візантыйскай уладай апынуліся і іншыя армянскія землі. Візантыйскае панаванне працягнулася нядоўга, бо ўжо ў 1071 годзе туркі-сельджукі перамаглі візантыйцаў і занялі Арменію ў бітве пры Манзікерце, стварыўшы Сельджукскую імперыю. Каб пазбегнуць смерці ці няволі ад тых, хто забіў яго родзіча Гагік II, кароль Ані разам з некаторымі суродзічамі сыйшоў у цясніны Таўрскіх гор, а пасля ў Тарсус у рэгіёне Кілікія. Там ім даў прытулак візантыйскі губернатар, і там было пазней заснаванае армянскае Кілікійскае царства.
Сельджукская імперыя пачала распадацца. У пачатку 14 стагоддзя армянскія князі дынастыі Закарыдаў стварылі напаўнезалежнае армянскае княства ў Паўночнай і Усходняй Арменіі, вядомае як Закарыдская Арменія.
Новы час
У XVI-XIX стагоддзях спрадвечныя армянскія тэрыторыі — Усходняя і Заходняя Арменія — папераменна пераходзілі пад уладу варагуючых Асманскай і Персідскай імперый. Да сярэдзіны XIX стагоддзя Усходняя Арменія была заваяваная Расійскай імперыяй, а большая частка Заходняй Арменіі заставалася пад асманскім панаваннем, сёння гэта частка Турцыі. У канцы ХІХ стагоддзя і ў Першую сусветную вайну армяне ў Асманскай імперыі сістэматычна вынішчаліся.
Найноўшы час
Пасля амаль 600 гадоў бездзяржаўнасці ў 1918 годзе Арменія атрымала незалежнасць, аднак у 1920 стала савецкай. У 1922—1991 Арменія ўваходзіла ў склад СССР. У 1922–1936 Сацыялістычная Савецкая Рэспубліка Арменія ўваходзіла ў склад Закаўказскай СФСР са сталіцай у Тыфлісе разам з Грузіяй і Азербайджанам. Пачынаючы з 1936 Арменія з'яўлялася непасрэднай часткай СССР як Армянская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка. 1988 стаў для краіны годам выпрааванняў. У пачатку 1988 застарэлы армяна-азербайджанскі нацыянальны канфлікт, галоўным нервам якога быў Нагорны Карабах — раён кампактнага пражывання армян у азербайджанскай ССР, — выліўся ў гвалтоўныя вулічныя сутыкненні і пагромы. У снежні 1988 адбылося Спітакскае землетрасенне, якое забрала сама меней 25 000 жыццяў і моцна адбілася на эканоміцы краіны.
Незалежная Арменія
23 жніўня 1990 года Вярхоўны Савет Армянскай ССР прыняў дэкларацыю аб Незалежнасці Арменіі. У 1993-1994 адбылася Карабахская вайна з Азербайджанам, вынікам якой стала перамога Арменіі — была адстояна фактычная незалежнасць Нагорнага Карабаха. З таго часу адносіны Арменіі з Азербайджанам і саюзнай яму Турцыяй застаюцца варожымі. У красавіку 2018 пры пераходзе Арменіі да парламенцкай рэспублікі адбылася спроба экс-прэзідэнта Сержа Саргсяна працягнуць сваё палітычнае жыццё за дзяржаўным стырном, што выклікала грамадскія пратэсты — Армянскую рэвалюцыю, якая не дазволіла зганьбаваць дэмакратыю.
Герман Анатолевіч Баркоўскі
Герман Баркоўскі (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Энергетык-БДУ» і моладзевай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Выхаванец бабруйскай «Белшыны», у сезоне 2019 выступаў за каманду «Белшына-2» у Другой лізе. У верасні 2019 года падпісаў першы прафесійны кантракт з бабруйскім клубам. У пачатку 2020 года, пасля таго як «Белшына» выйшла ў Вышэйшую лігу, перайшоў у дубліруючы склад клуба, стаў таксама часам прыцягвацца да асноўнай каманды. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 22 сакавіка 2020 года ў матчы супраць «Мінска» (1:3), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. У далейшым за сезон яшчэ 4 разы выйшаў на замену ў асноўнай камандзе, пры гэтым трывала гуляў за дубль. У сезоне 2021, калі «Белшына» выбыла ў Першую лігу, здолеў замацавацца ў асноўным складзе і дапамог камандзе вярнуцца ў элітны дывізіён.
У студзені 2022 года падпісаў кантракт з брэсцкім «Рухам», а ў лютым быў аддадзены ў арэнду ў «Іслач». Замацаваўся ў стартавым складзе каманды, паспеў адзначыцца 4 галамі. У канцы мая 2022 года па сямейных абставінах з’ехаў у ЗША і застаўся там жыць. У жніўні 2022 года па пагадненні бакоў кантракт з «Іслаччу» быў разарваны.
У верасні 2022 года вярнуўся ў «Іслач», падпісаўшы трохгадовы кантракт. У лютым 2023 года перайшоў у «Энергетык-БДУ».
Волкава (Дарагабужскі раён)
Волкава (Волково) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усвяцкага сельскага паселішча.
Ванілін
Ванілін — метаметоксі-парагірдоксібензойны альдэгід, араматычнае арганічнае рэчыва з пахам ванілі, вытворнае бензолу. Формула ваніліна C8H8O3.
Апісанне
Бясколерныя ігольчатыя крышталі, тэмпература плаўлення 81—83 °C, тэмпература кіпення 284—285°C, шчыльнасць 1056 кг/м³. Сублімуе без раскладання, раствараецца ў вадзе, спірце, эфіры, хлараформе і інш.
У натуральным стане ў выглядзе гліказіду ёсць у пладах ванілі; сінтэтычны ванілін атрымліваюць з гваяколы, лігніну і эўгенолу. Шырока выкарыстоўваецца ў харчовай прамысловасці, парфумерыі і фармакалогіі. Сумесь ваніліну з цукровай пудрай (1:100) называецца ванільным цукрам.
Максім Сяргеевіч Калінічэнка
Максім Калінічэнка (Максим Калиниченко; нар., ) — украінскі футбаліст, паўабаронца. Выступаў за нацыянальную зборную Украіны (2002—2011).
IC 1749
IC 1749 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Паркары
Насельніцтва складае 8121 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 477 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 55016. Тэлефонны код — 0583.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giusto.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вуліца Карбышава (Гродна)
Пачала забудоўвацца ў першай палове 19 ст. Сёння архітэктуру вуліцы фарміруюць дамы пераважна пач. 20 ст., сярод якіх былы будынак пазямельна-сялянскага банка і дом урача з рысамі стыля мадэрн. У будынку, які раней знаходзіўся на гэтай вуліцы жыў беларускі паэт М. Васілёк. Гісторыя
Старыя назвы — Банкавая, Напалеона.
Выгар (Дарагабужскі раён)
Выгар (Выгорь) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усвяцкага сельскага паселішча.
Карцінныя камяні
Памінальныя або карцінныя камяні (bildstenar) — асобна пастаўленыя валуны (як правіла, з вапняка) з нанесеным на іх арнаментам, якія адносяцца да перыяду вікінгаў.
Выгар (Дарагабужскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Вадзім Вадзімавіч Аніпяркоў
Вадзім Вадзімавіч Аніпяркоў (нар. 14 жніўня 1977, г. Мінск) — беларускі гісторык. Кандыдат гістарычных навук, дацэнт.
Карцінныя камяні
Карцінныя камяні датуюцца трыма перыядамі з V па XI стагоддзя. Тлумачэнне малюнкаў часцяком выклікае складанасці. Вельмі распаўсюджаныя сцэны з выявай вершніка, што вяртаецца з вайны, якога сустракае дома жанчына з рогам у руцэ. Найбольш буйны з захаваных камянёў (на Готландзе) мае вышыню 370 см.
Вадзім Вадзімавіч Аніпяркоў
Біяграфія
Нарадзіўся ў 14 жніўня 1977 г. у Мінску. У 1999 г. з адзнакай скончыў гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Працаваў старшым навуковым супрацоўнікам аддзела крыніцазнаўства і археаграфіі Інстытута гісторыі НАН Беларусі.
У 2010 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Стварэнне І дзейнасць Таргавіцкай канфедэрацыі на землях Вялікага Княства Літоўскага (май 1792 — верасень 1793 гг.)» (07.00.02 — айчынная гісторыя), навуковы кіраўнік — кандыдат гістарычных навук, дацэнт Ю. Л. Казакоў.
Пасля таго як кіраўніцтва Інстытута гісторыі НАН Беларусі вырашыла не працягваць працоўныя кантракты з гісторыкамі Міколам Волкавым, Алесем Жлуткам, Кацярынай Крывічанінай, Таццянай Папоўскай, Андрэем Радаманам, Аляксеем Шаландам і Уладзімірам Шыпілам, якія адкрыта выступілі супраць фальсіфікацыі вынікаў прэзідэнцкіх выбараў 2020 года, пераследу палітычных апанентаў, збіцця і катаванняў пратэстоўцаў, Вадзім Аніпяркоў разам з іншымі калегамі вырашыў не працягваць свой кантракт з Інстытутам, які скончыўся 31 снежня 2020 года.
Навуковая дзейнасць
Даследуе канфедэрацыі Вялікага Княства Літоўскага; склад і функцыянаванне палітычнай сістэмы Вялікага Княства Літоўскага ў складзе Рэчы Паспалітай у другой палове ХVIII ст .: рэформы ў перыяд праўлення Станіслава Аўгуста Панятоўскага (1764—1795); развіццё прававой і палітычнай думкі; фарміраванне і дзейнасць рэгіянальных эліт; унутраныя і знешнія фактары падзелаў Рэчы Паспалітай. Аўтар больш за 30 навуковых прац.
Удзельнік міжнароднага (беларуска-літоўскага) навуковага праекта «Парламентарызм у Вялікім Княстве Літоўскім у XVIII стагоддзі: інстытуты, парламентарыі, парламенцкая практыка». Стыпендыят Беларускага рэспубліканскага фонду фундаментальных даследаванняў, Праграмы міжнароднага супрацоўніцтва міністэрства адукацыі і навукі Літвы, Музея гісторыі Польшчы.
Публікацыі
Важнейшыя навуковыя артыкулы:
Львовак Слёнскі (гміна)
Льво́вак Слё́нскі (Lwówek Śląski) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Львавэцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Львоўку Слёнскім. Плошча гміны складае 240,37 км². Станам на 2013 год у гміне Львовак Слёнскі пражывалі 17 911 чалавек, шчыльнасць — 74,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 28 салецтваў.
Сонечнае зацьменне 28 ліпеня 1851 года
Сонечнае зацьменне 28 ліпеня 1851 года — поўнае сонечнае зацьменне 143 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0577 і дасягнула свайго максімуму ў 14:33:42 UTC у пункце з каардынатамі 68° пн. ш. 20° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 41 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 296 км.
Зацьменне 28 ліпеня 1851 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1851 годзе і 127-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 1 лютага 1851 года, наступнае — 21 студзеня 1852 года.
Новы свет (Гродна)
Новы свет — гістарычны раён горада Гродна, узнік у канцы XIX ст. у паўночнай частцы горада, як жылыя дамы ў стылі канструктывізма.
Канстанцін Інакенцьевіч Паварнін
Канстанцін Інакенцьевіч Паварнін (21 мая (2 чэрвеня) 1877, Брэст-Літоўск, Літоўскае генерал-губернатарства — 30 лістапада 1963, Ленінград) — псіхіятр, прафесар.
Новы свет (Гродна)
Пачаткам гісторыі Новага свету можна лічыць 24 чэрвеня 1875 года, калі прадмесце было ўключана ў рысы горада Гродна.
Канстанцін Інакенцьевіч Паварнін
Біяграфія
Нарадзіўся Канстанцін Інакенцьевіч 21 мая 1877 года ў горадзе Брэст-Літоўску ў сям’і маёра. Яго брат-філосаф і логік.
У 1897 годзе ён скончыў і паступіў у. Пасля таго, як Паварнін скончыў Акадэмію, яго адправілі за мяжу на два гады для навуковага ўдасканалення. Ён вучыўся ў такіх прафесараў, як Э. Крэпелін,, ,. Паварнін займаўся даследаваннямі на тэму «Разумовая працаздольнасць ў хворых раннім недаўсціпам».
У 1906 годзе Канстанцін Інакенцьевіч абараніў доктарскую дысертацыю «Увага і яе роля ў найпростых псіхічных працэсах (Эксперыментальна-псіхалагічны даследаванне)».
Васіль Сцяпанавіч Жудро
Васіль Сцяпанавіч Жудро́ (, Карані, Рэчыцкі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя —, , БССР) — кіраўнік падпольнага руху на тэрыторыі Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Канстанцін Інакенцьевіч Паварнін
Біяграфія
У 1908 годзе ён быў прызначаны памочнікам дырэктара ў Педалагічным інстытуце, а ў 1910 годзе — дырэктарам (да 1919 года). У часопісе «Веснік псіхалогіі» была апублікаваная праца Паварніна, у якой былі апісаны задачы і мэты гэтага інстытута і даследаванняў у цэлым, з доказамі іх неабходнасці.
Самба (музыка)
Самба (samba) — бразільскі жанр музыкі, які ўзнік у выніку зліцця афрыканскіх і еўрапейскіх элементаў. Найбольш вядомы ў свеце як сімвал Бразіліі і карнавалу.
Як музычны жанр самба ўключае розныя рытмы спецыфічных ударных інструментаў, якія прыдавалі ёй арыгінальнае гучанне. Рытм самбы звычайна мае 50-52 такты ў хвіліну (памер 2/4). У стварэнні рытму бразільскай самбы ўдзельнічаюць агога, куіка, бонга, берымбаў, гуіра, сенгсера і іншыя ўдарныя інструменты.
Канстанцін Інакенцьевіч Паварнін
Біяграфія
У снежні 1908 года канферэнцыяй Ваенна-медыцынскай акадэміі ён быў удастоены звання прафесара. У 1911—1915 гадах Паварнін працаваў загадчыкам лабараторыямі клінікі душэўных і нервовых хвароб ВМА. У 1913—1922 гадах быў прафесарам кафедры агульнай і эксперыментальнай псіхалогіі ў, а з 1916 года загадваў мужчынскім аддзяленнем клінікі. 9 снежня 1918 года савет выбраў яго прафесарам і загадчыкам кафедры псіхіятрыі. Паварнін арганізаваў кафедру, якой кіраваў 20 гадоў.
Васіль Сцяпанавіч Жудро
Біяграфія
У 1938 годзе быў прызваны ў Чырвоную Армію. У 1941 годзе быў датэрмінова дэмабілізаваны і накіраваны на працу ў пракуратуру горада Пінск. Вайна заспела Жудро ў Мінску, дзе ён вучыўся на юрыдычных курсах. З першых дзён акупацыі Васіль Жудро ўступіў у групу гарадскіх падпольшчыкаў, а таксама ўсталяваў сувязь з падпольшчыкамі групы Камарова (псеўданім В. З. Каржа), якая дзейнічала ў Пінскай, Баранавіцкай і Мінскай абласцях. Спачатку Жудро быў сувязным і агітатарам, наладзіў цеснае ўзаемадзеянне Мінскага падполля з партызанскімі атрадамі Каржа і Варанянскага. Падпольшчыкі забяспечвалі партызанаў зброяй і медыкаментамі, а таксама перапраўлялі жыхароў Мінска ў атрады.
Канстанцін Інакенцьевіч Паварнін
Біяграфія
У 1922—1925 гадах быў прафесарам псіхалогіі, а таксама ў 1922—1923 гадах — прафесарам псіхалогіі 2-га педагагічнага інстытута імя Някрасава. З 1923 па 1930 год Паварнін быў вучоным сакратаром інстытута ўдасканалення ўрачоў, а ў 1931 годзе ён стаў загадчыкам аддзялення і клінікай псіхіятрыі гэтага інстытута пры.
Васіль Сцяпанавіч Жудро
Біяграфія
У снежні 1941 гады Жудро абралі кіраўніком аднаго з райкамаў Мінскага падпольнага гаркама. Пад яго кіраўніцтвам быў здзейснены шэраг буйных дыверсій на прадпрыемствах Мінска, пушчана пад адхон мноства эшалонаў ворага, знішчаліся дробныя групы нямецкіх салдатаў шляхам арганізацыі засад у ваколіцах горада.
Канстанцін Інакенцьевіч Паварнін
Біяграфія
У гады Вялікай Айчыннай вайны Паварнін застаўся ў Ленінградзе, а летам 1942 года пераехаў на доследную станцыю ў.
Васіль Сцяпанавіч Жудро
Біяграфія
Узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны I ступені пасмяротна. Імем Васіля Жудро названа вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска.
Канстанцін Інакенцьевіч Паварнін
Біяграфія
З 1950 года Паварнін быў прафесарам Інстытута вуха, горла, носа, загадчыкам аддзялення паталогіі гаворкі.
Канстанцін Інакенцьевіч у горадзе Ленінградзе. Пахаваны на Вялікаохцінскіх могілках.
Nasdaq-100
Nasdaq-100 — амерыканскі фондавы індэкс. У індэкс уключаюцца 100 найбуйнейшых па капіталізацыі кампаній, акцыі якіх гандлююцца на біржы NASDAQ. У індэкс не ўключаюцца кампаніі фінансавага сектара. Кампаніі, якія больш не адпавядаюць правілам уключэння ў Nasdaq 100, замяняюцца новымі фірмамі адзін раз у год у трэці тыдзень снежня.
Гісторыя
Гісторыя індэкса пачалася ў 1985 годзе, калі адначасова былі ўведзеныя 2 новых індэксы: NASDAQ-100 і NASDAQ Financial-100. У першы індэкс былі ўключаны прамысловыя высокатэхналагічныя кампаніі, у другі — фінансавыя. База індэкса першапачаткова складала 250 пунктаў. У 1998 годзе ў індэкс былі дапушчаны замежныя кампаніі. Першапачаткова патрабаванні да іх былі строгія, але яны змякчыліся ў 2002 годзе. Гістарычны максімум звыш 4700 пунктаў быў дасягнуты індэксам ў 2000 годзе на хвалі доткомаў. СТанам на 2021 год 57% NASDAQ-100 складаюць тэхналагічныя кампаніі. Наступны па велічыні сектар галіны — спажывецкія паслугі з 21,99%. Ахова здароўя складае 7,08% ад NASDAQ-100, кампаніі, якія займаюцца спажывецкімі таварамі, складаюць 6,14% ад NASDAQ-100, а прамысловыя кампаніі складаюць 5,92%.
Iнструменты, якія гандлююцца на базе NASDAQ-100
На біржы NASDAQ пад біржавым сімвалам QQQ гандлюецца фонд, структура якога аналагічная індэксу NASDAQ-100, і з высокай дакладнасцю паўтарае яго дынаміку.
Адрозненні ад індэкса NASDAQ Composite
Індэкс Nasdaq Composite уключае акцыі ўсіх кампаній, якія каціруюцца на біржы NASDAQ (усяго больш за 3000).
Змены ў 2021 годзе
21 ліпеня «Honeywell» замяніла «Alexion Pharmaceuticals» пасля яе набыцця «AstraZeneca». 26 жніўня «Crowdstrike» заменіць «Maxim Integrated Products», якую набывае кампанія «Analog Devices».
Вусачы (жукі)
Вусачы, Дрывасекі (Cerambycidae) — разгалінаванае і шматлікае (пятае па колькасці відаў) сямейства жукоў (Coleoptera). Адной з найбольш характэрных і адметных, хоць і умоўных, прыкмет прадстаўнікоў сямейства з'яўляюцца доўгія сегментаваныя вусы, якія часта значна перавышаюць даўжыню цела, часам у 2-3, і нават у 4-5 разоў.
Гарадок (Усвяцкае сельскае паселішча)
Гарадок (Городо́к) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усвяцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
IC 1750
IC 1750 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Адамавічы
Назву Ада́мавічы маюць:
Неўроз
Псіхагенным фактарам ва ўсіх выпадках з’яўляюцца канфлікты (знешнія ці ўнутраныя), дзеянне абставін, якія выклікаюць псіхалагічную траўму, альбо доўгае перанапружанне эмацыйнай і/або інтэлектуальнай сфер псіхікі.
Прычыны
Узнікненню хваробы спрыяюць канфлікты (знешнія ці ўнутраныя), траўмавальныя для псіхікі абставіны і пачуццёва-разумовая перанапруга.
Беларусь
У Беларусі на неўрозы прыпадае каля 80 % усіх псіхічных разладаў.
Магнус II Харальдсан
Магнус II, ці Магнус Харальдсан (Magnus Haraldsson eller Magnus II; 1048 — 28 красавіка 1069) — кароль Нарвегіі, сын Харальда Суровага і Торы, які кіраваў сумесна са сваім братам Олафам III Ціхім.
Вядома, што Магнус у перыяд 1056—1058 гадах браў удзел, а паводле даных нескандынаўскіх крыніц — і ўзначальваў, паход нарвежскага флоту ў Ірландскае мора. Прайшоўшы праз Шэтландскія, Аркнейскія і Гебрыдскія астравы, Магнус атрымаў ад тутэйшых скандынаўскіх каланістаў пацверджанне ў вернасці каралю Нарвегіі. Затым нарвежцы ўдзельнічалі ва ўсіх канфліктах у гэтым рэгіёне — грамадзянскай вайне ў Шатландыі паміж Лулахам, пасербам Макбета, і Малкальмам III Канмарам; у вайне караля Уэльса Грыфіда ап Лівеліна з Англіяй; а таксама ў набегах на ўзбярэжжа Ірландыі. Як лічаць сучасныя даследчыкі, паход Магнуса да ўзбярэжжа Англіі ўяўляў сабой своеасаблівую «разведку боем», з прычыны таго, што Харальд III Суровы ніколі не забываў пра свае прэтэнзіі на англійскі трон.
У 1062 годзе Магнус удзельнічаў у буйной марской бітве ля ракі Нісан, у выніку якой дацкі флот быў разгромлены, а кароль Даніі Свен II Эстрыдсен цудам пазбег гібелі.
Міка Лепілампі
Міка Лепілампі (нар. ) — фінскі акцёр, музыкант і тэлевядучы. З’яўляўся адным з вядучых Конкурса песні Еўрабачанне 2007.
Біяграфія
Паспяхова дэбютаваў у фільме «Жэмчуг і свінні», быў узнагароджаны прэміяй «Юсі» за лепшую мужчынскую ролю ў ім. У 2005 здымаецца ў фільме Ціма Кайвусала «У цені двухгаловага арла» ў ролі паэта. Дзеянне разгортваецца ў пачатку XX стагоддзя, калі Фінляндыя была часткай Расіі, ён працуе з такімі акцёрамі як, напрыклад, Васі-Маці Лоіры.
Магнус II Харальдсан
У 1066 годзе, адпраўляючыся ў паход на Англію, Харальд III Суровы пакідае старэйшага сына Магнуса ў Нарвегіі і абвяшчае яго конунгам. Малодшы сын Олаф, жонка Лізавета Яраслаўна і дзве дочкі суправаджаюць Харальда ў яго апошні паход. Пасля разгрому нарвежскай арміі, Олаф зімуе на Аркнейскіх астравах і ў 1067 годзе вяртаецца ў Нарвегію. Магнус добраахвотна падзяліў з братам каралеўства: Олаф стаў конунгам Усходняй Нарвегіі, а Магнус конунгам Паўночнай Нарвегіі.
У 1069 годзе Магнус захварэў у выніку атручвання хлебам з зерняў паражонага спарыннёй, (паводле іншых крыніц — з-за захворвання стрыгучым лішаем) і памёр. Пахаваны ў горадзе Тронхейме.
Міка Лепілампі
Біяграфія
10 мая 2006 г. выходзіць яго першы сольны альбом, ён запазычыў у якасці назвы сваё імя. Выканаў некалькі саўндтрэкаў да фільмаў, у якіх прымаў удзел.
Летам 2006 года ажаніўся з Эміліяй Вуарысалмі (змяніла прозвішча на Лепілампі). У іх расце дачка Лілія (нарадзілася 31 кастрычніка 2005).
10 і 12 траўня разам з Яанай Пелканен стаў вядучым конкурсу песні Еўрабачанне 2007, які прайшоў у Хельсінкі. У 2008 ад тэлекампаніі YLE ён аб’яўляў галасы фінскіх тэлегледачоў на Еўрабачанні.
Громакі
Громакі (Громаки) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усвяцкага сельскага паселішча.
Стэфан Мацкевіч
Стэфан Мацкевіч (Stefan Mackiewicz) — дзяржаўны службовец, масон.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Мацкевічаў герба «Ястрабец». Нарадзіўся ў сям’і Міхала Мацкевіча і Анэлі з Ратынскіх.
У 1821 г. — суддзя земскі Свянцянскага павета. Член польскага Патрыятычнага таварыства і Нацыянальнага масонства. Сябра масонскай ложы «Паўночная паходня» ў Мінску, масон 2-й ст., звольнены ў 1820 годзе.
Сям’я
У шлюбе з Анэляй са Шмігельскіх меў сына Зыгмунта, запісанага ў дваранскую кнігу Віленскай губерні. Зыгмунт быў у шлюбе з невядомай з Канткоўскіх.
Радзеева (прыпыначны пункт)
Радзе́ева (, Радеево)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны за 3,2 км на паўночны захад ад вёскі Радзеева; на лініі Гомель — Жлобін, паміж прыпыначным пунктам Буслы і прыпыначным пунктам Чараток.
Малыя Міхінічы
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Алёнавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1674 годзе як вёска Малыя Мхінічы ў складзе маёнтка Гарбачэва ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Хутар Восаў
Ху́тар Во́саў (, Хутор Осов; да 2007 года Во́саў ) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мётчанскага сельсавета.
Стары Запавет
Стары Запавет — першая, самая старажытная з двух (нараўне з Новым Запаветам), частка хрысціянскай Бібліі, старажытнае яўрэйскае Святое Пісанне («Яўрэйская Біблія»), агульны свяшчэнны тэкст іўдаізму, хрысціянства і ісламу.
Аўтары Старога Запавету шматлікія, некаторыя даследчыкі прытрымліваюцца меркавання, што большасць кніг была напісана ананімна. Кнігі Старога Запавету напісаны ў перыяд з XIII па I стагоддзі да н.э. на старажытнаяўрэйскай мове, за выключэннем некаторых частак кніг Данііла і Ездры, напісаных на арамейскай мове. У перыяд з III стагоддзя да н.э. па I стагоддзе н.э. Стары Запавет быў перакладзены на старажытнагрэчаскую мову. Гэты пераклад («Септуагінта») быў прыняты першымі хрысціянамі і адыграў важную ролю ў станаўленні хрысціянскага канона. Кніга Тобія, Юдыфі і Мудрасці Сіраха захаваліся толькі ў грэчаскім перакладзе. Кніга мудрасці Саламона і другая Ездры напісаны на грэчаскай мове. Трэцяя кніга Ездры захавалася толькі на лацінскай мове.
Конрад Віц
Конрад Віц (Konrad Witz, каля 1400, мяркуема Ротвайль, Бадэн-Вюртэмберг — 1445/1446, Базель або Жэнева) — нямецкі і швейцарскі мастак.
Біяграфія і творчасць
Пра яго жыццё да 1434 г. нічога не вядома. У 1434 г. ён увайшоў у гільдыю мастакоў Базеля. У 1435 г. стаў грамадзянінам гэтага горада. Магчыма, Віц альбо вучыўся ў нідэрландскіх майстроў, альбо здзейсніў падарожжа ў Нідэрланды, бо ў яго творах прасочваецца ўплыў мастакоў гэтай краіны. Вельмі верагодныя таксама кантакты з бургундскай скульптурнай школай, у тым ліку знаёмства з творчасцю Клаўса Слютэра. Самыя значныя творы Віца — алтарны вобраз «Люстэрка адкуплення чалавецтва», выкананы для Базельскага Аўгусцінскага кляштара і алтар жэнеўскага сабора Святога Пятра.
Стары Запавет
Тэрмін «Стары Запавет» з’яўляецца калькай з грэчаскай мовы. У біблейскім свеце «запавет» быў шырока распаўсюджаным тыпам узаемаадносін, і выяўляўся ва ўрачыстай згодзе бакоў, якая суправаджалася вымаўленнем клятваў. Другі тып запавету абазначаў урачыстае абяцанне аднабаковага характару, свайго роду прысягу, зарок. Асаблівым відам з’яўляўся запавет, які заключаўся паміж Богам і чалавекам. Такі запавет мае падабенства з дагаворам аб наданні правоў кіраўніком сваім падданым, шырока распаўсюджанай на Блізкім Усходзе.
У Старым Запавеце тры вялікія цыклы:
Асабліва важны для рэлігіі іўдаізму першы цыкл — Закон, або Тора, які прыпісваецца прароку Маісею. Тут выкладзены асноўныя нормы, правілы, філасофскія ды маральныя прынцыпы іўдаізму.
У другім цыкле Старога Запавету — Прароках — ёсць некалькі твораў, прысвечаных гісторыі яўрэяў ад прыходу іх у Палесціну прыкладна ў XIII стагоддзі да н.э. і да падзення Ізраіля і Іўдзеі ў VI стагоддзі да н.э. у выніку наступленняў вавілонскіх і асірыйскіх войскаў. Гэта старажытныя хронікі, а таксама творы трох вялікіх прарокаў (Ісаі, Ераміі, Езекііля) і дванаццаці так званых «малых» прарокаў. Прарокамі лічацца людзі, вуснамі якіх гаворыць сам Бог. Галоўны пафас іх твораў — папрокі свайму народу за грахі і прадказанні бедстваў Ізраілю за тое, што яўрэі адступіліся ад Бога, не выконвалі яго запаветаў, спакушаліся вераю ў іншых, язычніцкіх, багоў. Праўда, адначасова кнігі прарокаў прасякнуты надзеяй на прыход Месіі-Выратавальніка, пасланага Богам. Хоць вобраз Месіі ахутаны таямнічым арэолам, усё ж ясна, што ён будзе чалавекам, больш за тое — з царскага роду Давіда. Прыход Выратавальніка — найвышэйшы пункт развіцця чалавецтва, апафеоз гісторыі.
Трэці цыкл Старога Запавету — Пісанне — уключае розныя па характары тэксты: лірычныя, дыдактычныя, гістарычныя; гэта Псалтыр, Песня Песень, Эклезіяст, Кніга Руф, Кніга Эсфір, Кніга Іова. Галоўныя героі тут — цары Давід і Саламон, падчас праўлення якіх старажытны Ізраіль дасягнуў найвялікшай магутнасці.
Упершыню тэрмін «Стары Запавет» з’яўляецца ў другім пасланні апостала Паўла да Карынфян, дзе ён пераклікаецца з Майсеевым Законам, запісаным у Пяцікніжжы, і магчыма, аўтар традыцыйна разумее яго як абавязак, накладзены Богам на народ. У алегорыі пра Сару і Агар у пасланні да Галатаў, апостал Павел проціпастаўляе Сінайскі Запавет — Новаму Запавету Ізраіля, які ўжо не з’яўляецца аброкам, але заснаваны на жывых узаемаадносінах паміж Богам і чалавекам.
Мухіна балка
Мухіна балка (Малы лог) — прыродаахоўны запаведнік абласнога значэння, размешчаны ў горадзе Аксай Растоўскай вобласці. Балка уяўляе сабою абрывісты яр на ўсходзе Аксая, схілы якога пакрыты барачным лесам. Вялікую частку дна балкі пакрываюць балоты. На тэрыторыі запаведніка дзейнічае ваенна-гістарычны музей Аксая з выставай ваеннай тэхнікі пад голым небам і шмат’ярусным бункерам 1960-х гадоў.
Стары Запавет
Стары Запавет у залежнасці ад зацверджанага канона складаецца з рада кніг. 39 кніг налічвае яўрэйскі канон і пратэстантскія плыні. Старажытны, традыцыйны канон налічвае 39 кніг, але вылічвае 22, па ліку літар яўрэйскага алфавіта, злучаючы некаторыя кнігі ў адну, у некаторых крыніцах 24, усе кнігі яўрэйскага канона першапачаткова былі агульнапрынятымі у хрысціянскіх супольнасцях. 46 кніг налічвае каталіцкі канон (альбо 47, калі Ліст Ераміі вылучыць у асобную кнігу, а не як шосты раздзел кнігі Баруха). 49 кніг налічвае праваслаўны канон (альбо больш, у залежнасці ад мясцовай традыцыі, улічваючы ўсе кнігі, змешчаныя ў Септуагінце).
Стары Запавет — збор розных па памеры і па сваім змесце твораў. Скразная іх ідэя — запавет (дамоўленасць) паміж Богам і народам, а галоўная тэма — гісторыя яўрэйскага народа. Тут ставіцца і шмат агульначалавечых праблем.
Мухіна балка
Флора
На схілах Мухінай балкі растуць разнастайныя стэпавыя расліны. Сярод іх: аўсяніца, кавыль. Шырока пашыраны дзьмухаўцы, палын, мятліца, горац, баркун лекавы, канюшына, трыпутнік. У ярах Мухінай бэлькі размясціўся барачны лес. На ўзлесках лясы пашыраны хмызнякі глога, барбарыса, шыпшыны, даволі шмат зараснікаў цёрну калючага. У Мухінай бэльцы сустракаюцца вяз гладкі, шаўкоўніца, яблыня лясная, груша звычайная, асобныя асобнікі каркасаў заходняга і каўказскага. На тэрыторыі штучных насаджэнняў расце бяроза белая. На берагах сажалкі можна сустрэць драўняныя расліны, такія як лох срабрысты, вярба белая, таполя белая.
У наш час Мухіна балка знаходзіцца ў жаласным стане. Тут ідзе ўзворванне тэрыторыі, нярэдкія выпадкі разведзення вогнішчаў, разрастаецца звалка, не вычышчаны і не ўпарадкаваны крыніцы, у закаркаваным стане знаходзіцца сажалка, не спыняецца забудова хат і гаражоў.
Арлекінада (балет)
«Арлекінада», або «Мільёны Арлекіна» (Les Millions d'Arlequin, Harlequinade, Миллионы Арлекина) — камічны балет у 2 актах Р. Дрыга. Лібрэта і харэаграфія М. Петыпа. Упершыню быў паказаны ў Эрмітажы Імператарскім балетам у Санкт-Пецярбургу 23 лютага (10 лютага па ст. ст.) 1900 года. Другая прэм’ера балета з такім жа акцёрскім складам адбылася ў Імператарскім Марыінскім тэатры 26 лютага (13 лютага па ст. ст.) 1900 года.
Мухіна балка
Гісторыя
У XVIII стагоддзі Мухіна балка называлася Малым Логам. Крыху пазней яе пераназвалі і сталі зваць Рабінавай балкай. Сваёй сучаснай назвай запаведнік абавязаны сям’і купцоў Мухіных, якая валодала тэрыторыяй 79 га пад станіцай Аксайскай. Мухіны былі аднымі з багатых лесагандляроў. Яны займаліся вельмі выгадным у той час гандлем лесу. Паколькі тут, у стэпавым рэгіёне, свайго лесу не было, ён прадаваўся па вельмі высокай цане.
Арлекінада (балет)
На беларускай сцэне
На сцэне Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі пастаўлены ў 1945 годзе (дырыжор Т. Каламійцава, балетмайстар В. Вайнонен, мастак В. Хадасевіч, аркестравая рэдакцыя В. Конге, асобныя ўстаўныя нумары Л. Історыка; выканаўцы галоўных партый: Каламбіна — З. Васільева, Арлекін — С. Паўлаў, П’ерэта — Б. Карпілава-Розенблат, П’еро — А. Сысоеў) і ў 1981 — балет у 1 дзеі, частка 3-актовага балетнага вечара «У гонар Марыуса Петыпа» (дырыжор Т. Каламійцава, харэаграфія М. Петыпа ва ўзнаўленні П. Гусева, мастак Т. Бруні; Каламбіна — Н. Філіпава, Арлекін — С. Пясцехін, П’ерэта — Л. Цярэнцьева, П’еро — А. Рымашэўскі).
Мухіна балка
Гісторыя
У 1923 годзе была адкрыта Аксайская экскурсійная станцыя Дзяржаўнага Данскога Ўніверсітэта. Пад яе было адведзена дзве хаты. У першай хаце запланавана было арганізаваць лабараторыю, музей мясцовай прыроды і інтэрнат для студэнтаў. У другой хаце меншай плошчы была адна агульная кухня, адзін пакой займаў служка, а яшчэ чатыры адведзены былі для прыезджых навуковых працаўнікоў. У 1925 годзе на базе экскурсійнай станцыі ў Аксаі адкрылі біялагічную станцыю, у якую ўвайшлі два аддзяленні — стэпавае і гідрабіялагічнае. У звязку з гэтым у красавіку 1925 г. у валоданне і карыстанне ўніверсітэта быў перададзены былы маёнтак Мухіна, дзе планавалі знаёміць будучых педагогаў з сельскай гаспадаркай, вывучаць методыкі прыродазнаўства і многае іншае. Маёнтак гэты перадаваўся тэрмінам на 10 гадоў.
Адным з першых удараў па прыродзе запаведніка стала Вялікая Айчынная вайна. Схілы балкі тройчы былі арэндай бязлітасных баёў. Для лепшага агляду мясцовасці тады і былі спілаваны стагадовыя дубы і іншыя рэдкія дрэвы. Схілы балкі былі падпяразаны акопамі і супрацьтанкавымі равамі. Іх сляды бачны дагэтуль.
Хокан I Магнусан
Хокан I Магнусан ці Хокан I Выхаванец Торыра (Hakon Magnusson Toresfostre; 1068 — 1094) — кароль Нарвегіі, сын Магнуса II, які кіраваў у 1093 — 1094 гадах.
Хокану быў год, калі памёр яго бацька Магнус, які кіраваў у Паўночнай Нарвегіі. Пасля гэтага аднаасобным каралём Нарвегіі стаў дзядзька Хокана, Олаф III Ціхі, які кіраваў ва Усходняй Нарвегіі. Хокана ўзяў на выхаванне ярл Торыр са Стэйга. У 1090 годзе, паводле саг, Хокан здзейсніў набег на Б'ярмію, дзе атрымаў перамогу ў бітве з мясцовымі жыхарамі. Пасля смерці Олафа III у 1093 годзе, каралём Нарвегіі быў абвешчаны яго сын Магнус III Босы. Аднак жыхары Упланда, сабраўшыся на тынгу, абвясцілі каралём Хокана Магнусана. Затым Хокан са сваімі прыхільнікамі накіраваўся ў сталіцу Нарвегіі, Тронхейм, дзе запатрабаваў падзяліць Нарвегію паміж сабой і Магнусам, як раней паступілі іх бацькі. Гэта патрабаванне было прызнана справядлівым. Стаўшы конунгам, Хокан набраў сабе дружыну, а таксама адмяніў шэраг падаткаў і ўвёў некаторыя паляпшэнні законаў, чым заваяваў поўную прыхільнасць бондаў. Паводзіны Хокана выклікалі незадаволенасць у яго суправіцеля Магнуса III і паміж стрыечнымі братамі адбыўся канфлікт. У канцы 1093 года Хокан і Магнус пачалі рыхтавацца да вайны адзін супраць другога і збіраць войскі. Напачатку 1094 года, калі Хокан аб'язджаў фюльке Усходняй Нарвегіі, вярбуючы сабе прыхільнікаў, ён нечакана памёр пры пераходзе праз горны перавал.
Яана Пелканен
Яана Пелканен (фін. Jaana Maarit Pelkonen, нар. 27 студзеня 1977, Лахці) — фінская вядучая і мадэль.
Кар'ера Пелканен пачалася з «Радыё 99» ў Лахці, вядучай якога яна была з 1995 па 1997 год. З 1997 да 2005 г. Пелканен вяла праграму аб відэагульнях «Tilt». Яна таксама была вядучай двух нацыянальных адбораў Фінляндыі. З'яўлялася адной з вядучых Конкурса песні Еўрабачанне 2007
Светлагорскі цэлюлозна-кардонны камбінат
ААТ «Светлагорскі цэлюлозна-кардонны камбінат» — прадпрыемства поўнага цыкла перапрацоўкі драўнянай сыравіны ў кардон гафрыраваны і скрыні з яго, якое складаецца з цэлюлознага завода і двух фабрык: кардонна-папяровай і фабрыкі кардонна-папяровай тары.
Гісторыя
Прадпрыемства ўступіла ў строй 30 чэрвеня 1968 г. Першапачаткова ў эксплуатацыю была здадзена 1-я чарга цэха гафрыраванай тары, у 1970 г. — кардонна-папяровы цэх, а ў 1973 г. — аб’екты комплексу вытворчасці кардону скрыначнага магутнасцю 70 тыс. тон у год. У 1975 г. была наладжана вытворчасць кардону склеенага ў 25 тыс. тон у год.
Загадам Міністэрства цэлюлозна-папяровай прамысловасці СССР № 139 ад 31 мая 1976 г. прадпрыемства было перайменавана ў «Светлагорскі цэлюлозна-папяровы завод», якому ў 1978 г. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР прысвоена імя 60-годдзя КПБ. У канцы снежня 1979 г. на прадпрыемстве ўступіў у дзеянне цэх фільтравальных кардонаў, а праз год, 30 снежня 1980 г., распачалася вытворчасць і папяровых мяшкоў. У 1987 г. адбылося чарговае пашырэнне вытворчасці гафракардону і скрынь з гэтага матэрыялу — уведзены ў строй трэці гафраагрэгат. У 1988 г. вытворчасць уласнай цэлюлозы была даведзена на прадпрыемстве да 70 тыс. тон.
Прадпрыемства ўвайшло ў склад холдынгу «Белорусские обои».
У 2012 г. камбінат і «Кітайская карпарацыя інжынірынгу САМСЕ» прыступілі да рэалізацыі сумеснага праекта па ўзвядзенні завода сульфатнай беленай цэлюлозы агульным коштам больш за 850 млн долараў (з іх 550 млн долараў крэдыт, выдзелены кітайскім банкам). У лістападзе 2017 г. завод пачаў працаваць у тэставым рэжыме, пасля чаго шматлікія гараджане і жыхары в. Якімава Слабада пачалі скардзіцца на непрыемны спецыфічны пах.
Пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь № 755 ад 23 снежня 2020 года прадпрыемству спісалася запазычанасць перад «Белаграпрамбанкам» па аплаце пратэрмінаваных працэнтаў на агульную суму 7 936 476,51 беларускіх рубля па 15 крэдытных дагаворах. Замест грошай «Белаграпрамбанк» атрымаў 793 647 651 акцыю дадатковага выпуску намінальным коштам 0,01 рубля кожная на агульную суму 7 936 476,51 беларускага рубля.
Аварыі і надзвычайныя становішчы
7 чэрвеня 2023 года на ўчастку выпаркі шкіпінару адбыўся выбух. Загінула 3 чалавекі, яшчэ 4 атрымалі траўмы. Былі пашкоджаны будаўнічыя канструкцыі ўчастка і бліжэйшых будынкаў.
Узнагароды
Прадпрыемства было адзначана несапраўднай міжнароднай узнагародай.
У 1995 г. камбінат атрымаў Міжнародную Залатую Зорку.
Спіс палітычных партый Аўстрыі
Усяго Федэральным Міністэрствам унутраных спраў Аўстрыі зарэгістравана каля 770 палітычных партый і арганізацый.
IC 1752
IC 1752 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Трыкутнік.
Сан-Рамана-ін-Гарфан’яна
Сан-Рамана-ін-Гарфан'яна (San Romano in Garfagnana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лука.
Насельніцтва складае 1432 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 55 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 55038. Тэлефонны код — 0583.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Romano.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Фейсал ібн Мусаід
Біяграфія
Фейсал нарадзіўся ў 1944 годзе ў сям’і прынца Мусаіда. У 1966 годзе, яго брат Халід быў забіты падчас акцыі пратэсту ў горадзе Эр-Рыяд супраць увядзення новага канала тэлебачання. У Фейсала быў таксама брат Бандар і сястра аль-Явара. Вядомы прадпрымальнік Абдуррахман ібн Мусаід прыходзіўся яму адзінакроўным братам.