cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(906) Рэпсальда
906 Рэпсальда (906 Repsolda) — астэроід галоўнага астэроіднага пояса. Адкрыты 30 кастрычніка 1918 г. нямецкім астраномам Фрыдрыхам Швасманам у Гамбургскай абсерваторыі, Бергедорф (Германія). Астэроід названы ў гонар вытворца оптыка-механічных прылад і заснавальніка Гамбургскай абсерваторыі Іагана Георга Рэпсальда. Рэпсальда не перасякае арбіту Зямлі, і робіць поўны абарот вакол Сонца за 4,93 Юліянскіх гадоў.
Біяграфія (фільм, 1975)
«Біягра́фія» (Życiorys) — чорна-белы пастановачны дакументальны фільм, зняты ў 1975 годзе польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім.
Апісанне фільма
Камітэт Партыйнага Кантролю вядзе перакрыжаваны допыт сябра Партыі, якому пагражае выключэнне. Біяграфія абвінавачванага з’яўляецца выдуманай — хаця чалавек, які іграе гэтую ролю, перажыў нешта падобнае ў сваім уласным жыцці — у той жа час Камітэт Партыйнага Кантролю сапраўдны. Па меры таго, як ідзе пасяджэнне, Камітэт пачынае верыць у праўдзівасць справы і прымяняе да абвінавачванага свае прафесійныя следчыя меры.
Усходняя Англія (каралеўства)
Каралеўства Усходняй Англіі ці Каралеўства ўсходніх англаў (ст.-англ Ēast Engla rice) — адно са старажытных англа-саксонскіх каралеўстваў. Спачатку складалася з Норфалка і Сафалка. Пасля шлюбу ўсходнеанглійскай каралеўны Этэлдрэды, востраў Ілі быў таксама далучаны да каралеўства.
Гісторыя
Каралеўства ўсходніх англаў было ўтворана каля 520 г. шляхам аб’яднання паўночнага і паўднёвага Фолкаў (дзе жылі англы, якія засялілі былыя землі Іцэнаў на працягу мінулага стагоддзя) і з’яўлялася адным з каралеўстваў англа-саксонскае Гептархіі. На некаторы час пасля перамогі ў 616 г. над варожым каралеўствам Нартумбрыі, Усходняя Англія становіцца самым магутным з англа-саксонскіх каралеўстваў, а тамтэйшы кароль Рэдвальд атрымлівае тытул брэтвальда (валадара англа-саксонскіх каралеўстваў). На працягу наступных 40 год, Усходнія Англія была двойчы пераможана Мерсіяй. Паступова слабеючы адносна іншых каралеўстваў, у 794 г. кароль Мерсіі Офа забівае караля Усходняй Англіі Этэльберта і пачынае валадарыць самастойна.
Незалежнасць усходніх англаў была адноўлена паспяховым паўстаннем супраць Мерсіі (825—827), у выніку якога былі забіты два мерсійскіх караля, якія супрацьстаялі паўстанню. 20 лістапада 870 даны забіваюць апошняга караля Усходняй Англіі Эдмунда і захапляюць каралеўства. Саксоны вярнулі гэтыя абшары ў 920 г., але зноў згубілі ў 1015—1017 гг., калі яны былі заваяваныя Кнутам Вялікім. Пасля яны былі адданы Торкелю Высокаму ў якасці феода.
Алхімаўка
Алхімаўка, Альхімаўка — рака ў Вілейскім і Маладзечанскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Вярэдаўка (басейне Віліі).
Каля ракі населеныя пункты Рамэйкі, Селішча, Заазер’е, Сядзіца.
Сонечнае зацьменне 11 ліпеня 1953 года
Сонечнае зацьменне 11 ліпеня 1953 года — частковае сонечнае зацьменне 116 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,2015 і дасягнула свайго максімуму ў 02:44:14 UTC у пункце з каардынатамі 64° пн. ш. 72° з. д..
Зацьменне 11 ліпеня 1953 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1953 годзе і 123-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 14 лютага 1953 года, наступнае — 9 жніўня 1953 года.
Мяккацелыя чарапахі
Аб’ядноўвае 2 сямействы: двухкіпцюровыя чарапахі — 1 від, пашыраны ў Паўночнай Аўстраліі, на востраве Новая Гвінея, і трохкіпцюровыя чарапахі, або трыоніксы — 6 або 7 родаў, 22 віды; пашыраны ў Азіі, Афрыцы, Паўночнай Амерыцы.
Даўжыня да 90 см. Цела і сплошчаны касцявы панцыр укрыты мяккай скурай без рагавых шчыткоў (адсюль назва). Галава з мяккім хабатком, на канцы якога знаходзяцца ноздры. Лапы шырокія, пальцы злучаны плавальнай перапонкай. Здольныя трымацца пад вадой да 15 гадзін. Кормяцца раслінамі і жывёламі (насякомыя, ракападобныя, малюскі, рыбы, земнаводныя і інш.).
У Азіі — аб’ект промыслу (мяса, яйцы).
Рэксем
Галоўным горадам і адміністрацыыйным цэнтрам з'яўляецца горад Рэксем. Усяго ў графстве пражывае 130 200 жыхароў. Амаль што палова насельніцтва пражывае або ў межах горада Рэксем або ў невялікіх мястэчках-прыгарадах. Астатнія жывуць на поўдні і ўсходзе графства, у сельскіх раёнах.
Горад-графства было ўтворана 1 красавіка 1996 года. Мяжуе на поўдні з графствамі Повіс, Флінтшыр на захадзе з графствам Дэнбішыр.
Шылавіцкі сельсавет (Бялыніцкі раён)
Шы́лавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бялыніцкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Шылавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бялыніцкага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бялыніцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Трылесінскага сельсавета.
Лібава-Роменская чыгунка
Лібава-Роменская чыгунка — чыгуначная лінія, якая ў 1877—1919 гады звязвала беларускія губерні Расійскай імперыі з партамі Балтыйскага мора і Украінай.
Канцэсія на пабудову дарогі была перададзеная Галоўнаму таварыству расійскіх чыгунак у 1856 годзе, але тады яна не была пабудавана праз адсутнасць капіталу. Потым дамова была перададзеныя інжынеру фон Меку. Казной чыгунка выкуплена 1 мая 1891 года.
Агульная працягласць дарогі склала 1275 вёрст. Чыгунка ўводзілася ў эксплуатацыю асобнымі дзялянкамі: Лібава (Ліепая) — Кашадары, 294 вярсты, у верасні 1871 года; Новая Вільня (цяпер гарадскі раён Вільні) — Мінск, 173 вярсты, у студзені 1873 года; Мінск — Бабруйск, 139,5 вярсты, у верасні 1873 года; Бабруйск — Гомель, 141,8 вярсты, у лістападзе 1873 годзе; Гомель — Бахмач, 184 вярсты ў студзені 1874 годзе. Дарога ўлучала таксама дзялянку Кашадары — Вільня Пецярбургска-Варшаўскай чыгункі.
Скразны рух цягнікоў ад Лібавы да места Ромны пачаўся 15 ліпеня 1874 года. На тэрыторыі Беларусі дарога перакрыжоўвалася ў Мінску з Маскоўска-Брэсцкай, у Жлобіне з Пецярбургска-Адэскай, у Гомелі з Палескімі чыгункамі. Буйнымі чыгуначнымі станцыямі на Беларусі з'яўляліся Беразіна, Бабруйск, Гомель, Жлобін, Мінск, Маладзечна.
Важнае значэнне ў перавозках па чыгунцы адводзілася хлебным грузам. Сярэдняя загрузка таварнага вагона складала 600 пудоў. Па Лібава-Роменскай чыгунцы ў 1890 годзе было перавезена 1 085 019 пасажыраў. Збор з іх склаў 1 281 144 руб. У 1896 годзе было ўжо перавезена 1 516 000 пасажыраў, а грузаў — 185 623 пуды. Агульная сума валавога даходу склала 14 966 719 руб. У 1910 годзе было перавезена 3,5 млн пасажыраў і 355 млн пудоў грузаў.
Лібава-Роменская чыгунка ў 1911 годзе налічвала 444 паравозы, 439 пасажырскіх і 11 632 грузавыя вагоны. Разам з Маскоўска-Брэсцкай, Рыга-Арлоўскай і Палескімі чыгункамі яна садзейнічала развіццю прамысловасці, гарадоў, рыначных адносін на Беларусі.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года дарога была нацыяналізавана і падпарадкавана Наркамату шляхоў зносін РСФСР. У 1920—1921 гадах частка Лібава-Роменскай чыгункі адышла да Латвіі, Літвы і Польшчы.
Буды (Жоўкіўскі раён)
Буды (Бу́ди) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Барыйскі політэхнічны ўніверсітэт
Барыйскі політэхнічны ўніверсітэт (Politecnico di Bari) — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бары.
Чайчыц
Чайчыц (Czajczyc) — прозвішча, вядомае на тэрыторыі цяперашніх Беларусі і Польшчы з 1389 года.
Прозвішча паходзіць ад слова «чайка»  і з’яўляецца распаўсюджаным сярод жыхароў вёскі Здзітава Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці.
Валянцін Іванавіч Варэннікаў
Валянці́н Іва́навіч Варэ́ннікаў (, Краснадар — 6 мая 2009, Масква) — савецкі военачальнік, расійскі палітычны дзеяч, Герой Савецкага Саюза, дэпутат Дзяржаўнай думы Расіі.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 снежня 1923 года ў Краснадары. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з 1942 па 1945 год. Быў тройчы паранены. Ваяваў у Сталінградзе, на Паўднёва-Заходнім, 3-м Украінскім, 1-ым Беларускім франтах, фарсіраваў Дняпро і Днестр, ваяваў на Вісле, удзельнічаў у наступленні савецкіх войскаў ад Балтыкі да Карпат, прымаў удзел у штурме Берліна. Вайну скончыў у званні капітана, быў узнагароджаны чатырма баявымі ордэнамі.
Удзельнічаў у Парадзе Перамогі, ваенных падзеях у Анголе, Сірыі, Эфіопіі і Афганістане. Галоўны арганізатар прац воінскіх часцей па ліквідацыі наступстваў аварыі на Чарнобыльскай АЭС.
З 1962 па 1966 год быў камандзірам дывізіі Ленінградскай ваеннай акругі, з 1967 па 1969 — камандзірам корпуса гэтай акругі. У 1969—1971 — камандуючы 3-й арміяй Савецкай групы войскаў у Германіі. У 1971—1973 гадах — першы намеснік камандуючага штабам Савецкай групы войскаў у Германіі. У 1973—1979 гадах — камандуючы войскамі Чырванасцяжнай Прыкарпацкай ваеннай акругі. У 1978 годзе прысвоена званне генерала арміі. У 1979—1984 гадах — начальнік Галоўнага ўпраўлення, першы намеснік начальніка Генеральнага штаба Узброеных Сіл СССР. Першым намеснікам начальніка Генеральнага штаба Узброеных Сіл СССР заставаўся да 1989 года. У 1984—1989 гадах — начальнік Групы ўпраўлення Міністэрства абароны СССР у Афганістане. У 1989—1991 гадах — галоўнакамандуючы Сухапутнымі войскамі — намеснік міністра абароны СССР, член Савета абароны СССР. У жніўні 1991 года падтрымаў Дзяржаўны камітэт па надзвычайнаму становішчу падпісаў яго зварот «Слова да народа». У 1994 годзе адзіны з абвінавачваных па справе ДКНС адмовіўся прыняць амністыю, стаў перад судом і быў апраўданы. Генпракуратура апратэставала рашэнне суда. Прэзідыум Вярхоўнага суду Расіі правёў перасуд і пакінуў ў сіле апраўдальны прысуд. У 1995 годзе абраны дэпутатам Дзяржаўнай Думы Расійскай Федэрацыі. Са студзеня 1996 па 1999 год працаваў старшынёй камітэта Дзяржаўнай Думы па справах ветэранаў. 7 снежня 2003 года абраны дэпутатам Дзяржаўнай думы Расіі па спісе блока «Радзіма» (трэці нумар федэральнага спісу). Быў намеснікам старшыні Камітэта па справах ветэранаў, сустаршынём фракцыі «Радзіма».
Узнагароды
За аперацыю Магістраль, распрацаваную і паспяхова праведзеную сумесна з камандуючым 40-й арміяй у Афганістане Барысам Громавым, быў удастоены звання Героя Савецкага Саюза. Узнагароджаны ордэнам «За ваенныя заслугі», дзвюма ордэнамі Леніна, чатырма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Кастрычніцкай Рэвалюцыі, Кутузава I ступені, трыма — Айчыннай вайны I і II ступені, Чырвонай Зоркі, «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» III ступені, трыццаццю медалямі СССР, а таксама больш за дваццаццю замежнымі ордэнамі і медалямі.
Phelsuma laticauda
Phelsuma laticauda — від геконаў з роду фяльзумаў, які жыве на Поўначы Мадагаскара і Каморскіх астравоў. Пазней быў інтрадуцыраваны на Сейшэлах, Гаваях і некаторых трапічных астравах. Таксама папулярныя і як хатнія гадаванцы.
Даўжыня цела дасягае 13 см, каля паловы прыпадае на хвост. Самка адкладае ад 2 да 5 яек з інкубацыйным перыядам 40-45 дзён. Палавой сталасці Phelsuma laticauda дасягаюць ва ўзросце 12 месяцаў.
Фельзумы вядуць дзённы лад жыцця, сілкуюцца ў асноўным казуркамі і няктарам кветак, іх афарбоўка змяняецца ў залежнасці ад тэмпературы і асвятлення.
Існуюць два падвіды:
Уладзімір Барысавіч Кузьмін
Уладзімір Барысавіч Кузьмін,  — расійскі рок-музыкант, мультыінструменталіст, спявак, аўтар песень. Народны артыст Расіі (2011).
Траццякоўскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Лідскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Траццякоўцы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 30 жніўня 1957 года ў склад сельсавета з Ганчарскага сельсавета перададзены вёскі Вялічкі, Мінойці і Пескі, з Дакудаўскага сельсавета — вёскі Боркі і Скаменны Бор, у склад Дубровенскага сельсавета перададзена вёска Перапечыца. З цягам часу цэнтр сельсавета быў перанесены ў вёску Ёдкі. 21 кастрычніка 1968 года ў склад горада Ліда ўключана вёска Навапрудцы. 18 кастрычніка 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дакудаўскага сельсавета (17 вёсак: Анацкі, Біскупцы, Бурносы, Гаўе-Пяскі, Дакудава 1, Дакудава 2, Ельня, Забалотня, Карнілкі, Лучкі, Мікулічы, Місуры, Мялёгава, Пораслі, Пятры, Філонаўцы, Чараўкі).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (17 населеных пунктаў) — 3943 чалавекі, з іх 49,1 % — беларусы, 41,2 % — палякі, 7,2 % — рускія.
NGC 2233
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
(4444) Эшэр
(4444) Эшэр (Escher) — астэроід галоўнага пояса, які быў адкрыты 16 верасня 1985 года трыма астраномамі H. U. Norgaard-Nielsen, L. Hansen і P. і R. Christensen з Еўрапейскай паўднёвай абсерваторыі і названы ў гонар нідэрландскага мастака-графіка Маўрыцыа Эшэра.
IC 4791
IC 4791 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вэлыкэ Пэрэдмісця
Вэлыкэ Пэрэдмісця (Вели́ке Передмі́стя) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Belgischer Rundfunk
«Belgischer Rundfunk» («BRF») (Бельгійскае радыё) — бельгійскі грамадскі радыё- і тэлевяшчальнік, які выпускае праграмы на нямецкай мове. «Belgischer Rundfunk» існуе як незалежная радыёстанцыя з 1977 года, хаця вытокі грамадскага радыё на нямецкай мове ў Бельгіі бяруць свой пачатак з 1945 года. У цяперашні час «BRF» транслюе тры радыёканалы. З 1999 года ён таксама мае і тэлеканал.
Біяграфія (значэнні)
Біягра́фія — шматзначны тэрмін:
One Voice (альбом)
«One Voice»— дэбютны студыйны альбом выканаўцы музыкі кантры Білі Гілмэна.
Альбом быў запісаны і выдадзены ў Нешвіле ў 2000 годзе.
Неўзабаве альбом зрабіўся вельмі папулярным сярод прыхільнікаў кантры музыкі дзякуючы аднайменнаму хіту «One Voice». У 2001 годзе альбом быў намінаваны на «Грэммі» ў катэгорыі «Найлепшае Мужчынскае Вакальнае Выкананне ў стылі кантры».
Па версіі часопіса «Billboard» «One Voice» спыніўся на дасягненні 2-га радку ў топ-чарце кантры альбомаў. Асацыяцыя Гуказапісваючых Кампаній Амерыкі (RIAA) прысвоіла альбому сертыфікацыю «2х Platinum».
Іншае
Для кожнага з трох сінглаў з альбома быў зняты адпаведны відэа-кліп. У 2000 годзе рэжысёр Трэй Фэнджой зрабіў відэа для "One Voice" i "Oklahoma", а ў 2001 годзе Брэнт Хэджкок зняў відэа для "There's a Hero".
Левыя
Паняцце Левыя можа значыць:
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Мільча)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква — праваслаўны храм у в. Мільча Вілейскага раёна Мінскай вобласці. З'яўляецца прыпісной да прыходу Святой Жываначальнай Троіцы ў аг. Даўгінава.
Гісторыя
Пабудавана ў 1865 г. з бутавага каменю і цэглы ў стылі разынкавай муроўкі. У час Другой сусветнай вайны партызаны брыгады «Жалязняк» учынілі стральбу ў храме, былі пашкоджаныя абразы. Пры савецкай уладзе, 9 чэрвеня 1964 года зачынена і выкарыстоўвалася пад калгасны склад. Да 1990-х гг. не дзейнічала, 21 верасня 1993 года царква была адкрытая зноў.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Кананічная падоўжна-восевая кампазіцыя храма складаецца з прытвора-званіцы, трапезнай, малітоўнай залы, паўкруглай апсіды. Стракаты сілуэт будынка фарміруюць розныя па форме завяршэнні аб'ёмаў: шатровае з макаўкай над васьміграннай званіцай, кананічнае над апсідай, двухсхільны дах над трапезнай, чатырохсхільны з цыбулепадобнай галоўкай на васьмігранным барабане — над асноўным кубападобным аб'ёмам. Галоўны ўваход аформлены двухслуповым ганкам пад двухсхільным пакрыццём. На фоне бутавай муроўкі сцен вылучаюцца атынкаваныя ліштвы арачных аконных праёмаў, вуглавыя лапаткі, прафіляваныя карнізы.
У інтэр'еры — паступовае чаргаванне прасторы ўсіх частак будынка.
Інстытут павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі БарДУ
Інстытут павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі — структурнае падраздзяленне Баранавіцкага дзяржаўнага ўніверсітэта. Створаны ў 2009 годзе ў выніку аб’яднання двух факультэтаў — факультэта павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі ў сферы эканомікі і адукацыі і факультэта павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі ў сферы прамысловасці і бізнесу, якія ажыццяўлялі сваю дзейнасць як структурныя падраздзяленні ўніверсітэта з 2005 года.
2-і Брэсцкі завулак (Мінск)
2-і Брэсцкі завулак — завулак у мікрараёне Курасоўшчына Кастрычніцкага раёна Мінска. Назву атрымаў у гонар аднайменнай вуліцы, што знаходзіцца побач.
Размяшчэнне
Пачынаецца ад скрыжавання з Брэсцкай вуліцай, заканчваецца скрыжаваннем з 4-м Брэсцкім завулкам. Таксама перасякаецца з Кобрынскай вуліцай і 2-м Рыжскім завулкам.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па завулку адсутнічае. Бліжэйшая будуемая станцыя метро — «Немаршанскі Сад».
Загорнае
Назву Заго́рнае маюць:
Мехмед III
Мехмед III  ( — ) — султан Асманскай імперыі ў 1595—1603.
Прыняў сталец у 1595 годзе і адразу ж пакараў смерцю 19 сваіх братоў з-за страха быть зрынутым імі. Па гэтай жа прычыне ён цалкам пазбавіў сваіх сыноў улады і трымаў іх пад замком у палацы, у павільёне «Кафес» («Клетка»).
Падчас яго кіравання ў захопленых Асманскай імперыяй землях Персіі пачынаюцца паўстанні, разладжваецца ўнутранае кіраванне і армія. З Мехмеда III пачынаецца заняпад Асманскай імперыі.
NGC 2234
NGC 2234 — група зорак у сузор’і Блізняты.
Дэні Вудвэрд
Дэні Вудвэрд (Dani Woodward) — амерыканская порнаактрыса.
Біяграфія
Пачала здымацца ў порнафільмах у 2003 годзе. Сцэнічны псеўданім быў узяты з назвы вуліцы Вудвард Авеню (Woodward Avenue) у г. Дэтройт, штат Мічыган.
За тры гады ў порна-індустрыі Дэні знялася больш чым у 100 фільмах, і атрымала прапановы падпісаць кантракт ад шматлікіх студый. Нягледзячы на гэта, Дэні ў цяперашні час не мае эксклюзіўнага кантракту ні з адной са студый.
Дэні часта здымаецца ў рэлізах ад студый Zero Tolerance. Найболей вядомымі з такіх з'яўляюцца «Strip Tease Thеn Fuck 1» і «Cumstains».
Свабода, якая вядзе народ
«Свабода, якая вядзе народ» (La Liberté guidant le peuple) або «Свабода на барыкадах» — карціна французскага мастака Эжэна Дэлакруа. Па стане на 2014 год выстаўлена ў мастацкім музеі Луўр у горадзе Парыж.
Дэлакруа стварыў карціну па матывах ліпеньскай рэвалюцыі 1830 года, якая паклала канец рэжыму Рэстаўрацыі манархіі Бурбонаў. Пасля шматлікіх падрыхтоўчых эскізаў яму спатрэбілася ўсяго тры месяцы, каб напісаць карціну. У лісце брату 12 кастрычніка 1830 года Дэлакруа піша: «Калі я не ваяваў за Радзіму, то я хоць бы буду для яе пісаць».
Упершыню «Свабода, якая вядзе народ» была выстаўлена ў Парыжскім салоне ў маі 1831 года, дзе карціна была з захапленнем прынята і адразу набыта дзяржавай. З-за рэвалюцыйнага сюжэту палатно на працягу наступнай чвэрці стагоддзя не выстаўлялася на публіцы.
У цэнтры карціны намалявана жанчына, якая сімвалізуе свабоду. На галаве ў яе — фрыгійскі каўпак, у правай руцэ — трыкалор (сцяг рэспубліканскай Францыі), у левай — стрэльба. Аголеныя грудзі сімвалізуюць самаадданасць французаў таго часу, якія з «голымі грудзьмі» ішлі на ворага. Мастак намаляваў сябе ў выглядзе мужчыны ў цыліндры злева ад галоўнай гераіні.
У 1999 годзе «Свабода» здзейсніла пералёт на борце Эйрбас Бялуга з Парыжа на выстаўку ў Токіа праз Бахрэйн і Калькуту за 20 гадзін. Памеры палатна — 2,99 м у вышыню на 3,62 м у даўжыню — былі занадта вялікія для Боінга 747. Транспартаванне ажыццяўлялася ў вертыкальным становішчы ў ізатэрмічнай баракамеры, абароненай ад вібрацыі.
7 лютага 2013 года наведвальніца музея перад яго закрыццём змалявала ніжнюю частку палатна маркерам, пасля чаго была затрымана. 8 лютага экспазіцыю музея закрылі для наведвання. Пасля гэтага рэстаўратары прыступілі да аднаўлення карціны, на што запатрабавалася менш за дзве гадзіны.
Вэлыкі Грыбовычы
Вэлыкі Грыбовычы (Великі Грибовичі) — вёска ў Львоўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Падпарадкавана Львоўскаму гарадскому савету, з’яўляецца часткай Львоўскай аб’яднанай тэрытарыяльнай грамады і Львоўскай агламерацыі.
Бухарэсцкі мірны дагавор (1913)
Бухарэсцкі мірны дагавор — дагавор, які быў падпісаны ў 1913 годзе ў Бухарэсце прадстаўнікамі Сербіі, Чарнагорыі, Румыніі і Грэцыі з аднаго боку і Балгарыі з іншага боку і завяршыў Другую Балканскую вайну. Балгарыя, якая прайграла ў вайне, вымушана была саступіць значную частку захопленых у Першую Балканскую вайну тэрыторый пераможцам, а таксама Паўднёвую Дабруджу Румыніі, але захавала выхад да Эгейскага мора. Турцыя, якая таксама сярод пераможцаў, не ўдзельнічала ў падпісанні дагавора і пазней заключыла з Балгарыяй асобны Канстанцінопальскі дагавор. Усе палажэнні дагавора былі абмеркаваны на пасяджэннях камітэтаў і затым зацверджаны агульнай асамблеяй дэлегатаў.
Аркуш
А́ркуш (arkusz ад arcus — дуга) — кавалак якога-небудзь тонкага і плоскага матэрыялу (паперы, фанеры, кардону і г.д..) пэўнай формы і памеру.
Канстанцінопальскі мірны дагавор (1913)
Канстанцінопальскі мірны дагавор 1913 года — мірны дагавор, заключаны 29 верасня 1913 года ў Канстанцінопалі (цяпер — Стамбул) паміж Балгарыяй і Турцыяй і падпісаны асобна ад Бухарэсцкага дагавора пасля завяршэння Другой Балканскай вайны.
Па ўмовах дагавора Балгарыя, якая прайграла ў вайне, вяртала Турцыі частку Усходняй Фракіі з горадам Эдзірнэ, атрыманую ёй пасля завяршэння Першай Балканскай вайны паводле Лонданскага мірнага дагавора.
Барыйскі ўніверсітэт імя Альда Мора
Барыйскі ўніверсітэт імя Альда Мора (Università degli Studi di Bari Aldo Moro) — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бары. Названы ў гонар італьянскага дзяржаўнага дзеяча Альда Мора.
IC 4792
IC 4792 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Уладзімір Васільевіч Гніламёдаў
Уладзімір Васільевіч Гніламё́даў (нар., в. Кругель, Палескае ваяводства, Польская Рэспубліка, цяпер , Брэсцкая вобласць, Беларусь ) — беларускі літаратуразнавец, ,. Доктар філалагічных навук (1987), прафесар (1991). Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Рэспублікі Беларусь (2003; член-карэспандэнт — з 1994). Член Саюза пісьменнікаў СССР (1972).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў філалагічны факультэт Брэсцкага педагагічнага інстытута (1959). Служыў у Савецкай Арміі (1959—1961). Працаваў завучам Тамашоўскага дзіцячага дома, настаўнікам Камароўскай сярэдняй школы Брэсцкага раёна.
У 1962—1969 гадах аспірант, малодшы навуковы супрацоўнік Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы Акадэміі навук Беларускай ССР.
У 1965 скончыў аспірантуру пры Інстытуце літаратуры імя Я. Купалы АН БССР і быў залічаны навуковым супрацоўнікам гэтага ж інстытута. У 1965 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю (Інстытут літаратуры імя Я. Купалы Акадэміі навук Беларускай ССР — «Праблема традыцый і наватарства ў сучаснай беларускай лірыцы»).
У 1969—1976 гадах — інструктар аддзела культуры, загадчык сектара мастацкай літаратуры ЦК КПБ. З 1976 года — намеснік дырэктара Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы Акадэміі навук Беларускай ССР па навуковай рабоце. З 1977 года адначасова загадчык аддзела Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы АН Беларускай ССР. Член СП СССР з 1972.
У 1987 годзе абараніў доктарскую дысертацыю (Інстытут літаратуры імя Я. Купалы Акадэміі навук Беларускай ССР — «Сучасная беларуская паэзія: творчая індывідуальнасць і літаратурны працэс».
З 1998 года — дырэктар, з 2006 года — галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Навуковая і педагагічная дзейнасць
У друку выступае як крытык і літаратуразнавец з 1962 года.
Вывучае гісторыю, тэорыю і метадалогію беларускай літаратуры і літаратурнай крытыкі XX стагоддзя, творчасць Я. Купалы, Я. Коласа, М. Багдановіча, І. Мележа, А. Куляшова, П. Броўкі, М. Танка, А. Пысіна, П. Панчанка, В. Зуёнка.
Падрыхтаваў 14 кандыдатаў навук.
Выдаў брашуры «Лірычны летапіс часу» (1967), «Ленін у сэрцы» (1968), «Сучасная беларуская паэзія» (1969), «Пафас жыццесцвярджэння: Вобраз чалавека актыўнай жыццёвай пазіцыі ў сучаснай беларускай паэзіі» (1985). Аўтар манаграфіі «Традыцыі і наватарства» (1972), «Сучасная беларуская паэзія: Творчая індывідуальнасць і літаратурны працэс» (1983), «Іван Мележ: Нарыс жыцця і творчасці» (1985), зборнікаў літаратурна-крытычных артыкулаў «Упоравень з часам» (1976), «Як само жыццё» (1980), «Ля аднаго вогнішча» (1984), «Класікі і сучаснікі» (1987), «Ад даўніны да сучаснасці» (2001), «Я. Купала. Жыццё і творчасць» (2002). Адзін з аўтараў кнігі «У. І. Ленін і Кастрычніцкая рэвалюцыя ў беларускай літаратуры» (з С. Лаўшуком, Л. Савік, 1987).
Грамадская дзейнасць
Уваходзіць у склад Праўлення Саюза пісьменнікаў Беларусі, уваходзіў у склад Грамадскага савета пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Бібліяграфія
Аўтар больш 300 публікацый, сярод якіх 11 манаграфій.
Узнагароды
Лаўрэат Літаратурнай прэміі ў галіне крытыкі імя Уладзіміра Андрэевіча Калесніка за кнігу «Янка Купала : Новы погляд» (1996), прэміі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2005), спецыяльнай прэміі Старшыні Прэзідыума Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2022) за цыкл работ «Літаратура, гісторыя, свядомасць як чыннікі фарміравання беларускай дзяржаўнасці».
Заслужаны дзеяч культуры Беларусі (2017).
Флінтшыр
Флінтшыр (Sir y Fflint) — графства на поўначы Уэльса.
Сёняшняе графства Флінтшыр з'явілася на свет у 1996 г., калі былое графства Кліўд было падзелена на тры меншыя графствы.
На тэрыторыі графства дзейнічае завод Toyota, які вырабляе рухавікі, таксама працуе завод Airbus.
Мяжуе з графствамі Дэнбішыр на захадзе і Рэксем на поўдні.
Вэлыкі Далыны
Вэлыкі Далыны (Великі Долини) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Нью-Ёрк Нікс у сезоне 2018/2019
Сезон 2018/2019 стаў 73-м сезонам у НБА ў гісторыі франшызы Нью-Ёрк Нікс.
Антыной
Антыной (Αντινοος, Antinous) (каля  — ) — грэчаскі юнак, выхадзец малаазійскай правінцыі Віфінія, палюбоўнік рымскага імператара Адрыяна, абагаўлёны пасля смерці. У Егіпце Антыноя атаясамлялі з Асірысам.
Біяграфія
Меркавана, Адрыян пазнаёміўся з Антыноем у 124 г., калі праязджаў праз Віфінію. З 128 г. юнак неадступна знаходзіўся пры імператары. Антыной загінуў у кастрычніку 130 года ў водах Канопскага Ніла пры нявысветленых акалічнасцях — у якасці магчымай прычыны называлі самагубства, рытуальную ахвяру, забойства і няшчасны выпадак.
Адрыян заснаваў горад Антынопаль на месцы гібелі свайго фаварыта, узвёў у яго гонар статуі ў некалькіх гарадах, было выканана таксама мноства яго скульптурных партрэтаў. Маштабы увекавечання яго памяці былі выключнымі — да нас дайшло больш выяў Антыноя, чым іншых вельмі знакамітых (і значна больш выбітных) рымлян: Антыной Фарнезскі, Антыной Бельведэрскі, Антыной Дэльфійскі і інш. Пасля сваёй гібелі Антыной стаў шанавацца як бог, які памірае і ўваскрасае, і яго культ быў гэтак папулярны, што нават ганіўся ў працах апалагетаў ранняга хрысціянства.
Прыдворныя астраномы вылучылі на небе сузор’е Антыной, якое спарадычна выкарыстоўвалася аж да XIX стагоддзя, але зараз адмененае.
3-і Брэсцкі завулак (Мінск)
3-і Брэсцкі завулак — завулак у мікрараёне Курасоўшчына Кастрычніцкага раёна Мінска. Назву атрымаў у гонар аднайменнай вуліцы, што знаходзіцца побач.
Размяшчэнне
Пачынаецца ад скрыжавання з Брэсцкай вуліцай, заканчваецца скрыжаваннем з 3-м завулкам Зубачова. Таксама перасякаецца з Кобрынскай вуліцай. Скрыжаваннем з 4-м Брэсцкім завулкам падзелены на дзве часткі, якія размяшчаюцца на адлегласці 40 метраў адна ад адной.
Аляксандр Уладзіміравіч Папоў (плывец)
Аляксандр Уладзіміравіч Папоў (Алекса́ндр Влади́мирович Попо́в; нар., Свярдлоўск-45, Свярдлоўская вобласць, РСФСР) — савецкі і расійскі плывец, 4-разовы алімпійскі чэмпіён, 6-разовы чэмпіён свету, 21-разовы чэмпіён Еўропы, шматразовы рэкардсмен свету і Еўропы, заслужаны майстар спорту СССР (1992), кавалер і ганаровы член Міжнароднага алімпійскага камітэта.
Адзін з дамінуючых плыўцоў на сусветным узроўні ў 1990-х гадах. Дзеліць з Уладзімірам Сальнікавым рэкорд сярод усіх савецкіх і расійскіх плыўцоў па колькасці залатых алімпійскіх узнагарод — па 4.
(875) Німфея
875 Німфея — невялікі, але даволі яркі астэроід галоўнага пояса. Адкрыты 19 мая 1917 года нямецкім астраномам Максам Вольфам у абсерваторыя Гайдэльберг-Кёнігштуль, Германія. Астэроід названы ў гонар стыхійных сіл, якія паводле старажытнагрэчаскай міфалогіі ўвасабляліся ў выглядзе дзяўчын — німф. Німфея не перасякае арбіту Зямлі, і робіць поўны абарот вакол Сонца за 4,08 года.
Факультэт прыродазнаўства БрДУ імя А. С. Пушкіна
Факультэт прыродазнаўства Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А. С. Пушкіна быў створаны ў 1950 годзе як факультэт прыродазнаўства. 1 кастрычніка 1995 года рэарганізаваны ў біялагічны і геаграфічны факультэты. З 1 верасня 2021 года геаграфічны факультэт расфарміраваны, а кафедра геаграфіі і прыродакарыстання геаграфічнага факультэта ўключана ў структуру біялагічнага факультэта, які перайменаваны ў факультэт прыродазнаўства (загад рэктара ад 29 червеня 2021 года № 386).
Спартыўнае скалалажанне на летніх Алімпійскіх гульнях
Спартыўнае скалалажанне дэбютавала на Алімпійскіх гульнях 2020 года ў Токіа, Японія. Першапачаткова Алімпіяда павінна была адбыцца ў 2020 годзе, але з-за пандэміі COVID-19 была перанесена на 2021 год. Кіраўнічы орган — Міжнародная федэрацыя спартыўнага скалалажання (IFSC).
Заяўка на ўключэнне
Уключыць у праграму Алімпійскіх гульняў прапанавала Міжнародная федэрацыя спартыўнага скалалажання (IFSC) у 2015 годзе. У верасні 2015 года спартыўнае скалалажанне было ўключана ў шорт-ліст разам з бейсболам, софтболам, скейтбордынгам, сёрфінгам і каратэ для ўключэння ў летнія Алімпійскія гульні 2020 года; а ў чэрвені 2016 года выканаўчы савет Міжнароднага алімпійскага камітэта (МАК) абвясціў, што падтрымае прапанову аб уключэнні ўсіх відаў спорту ў шорт-ліст Гульняў 2020 года. Нарэшце, 3 жніўня 2016 года ўсе пяць відаў спорту (улічваючы бейсбол і софтбол разам як адзін від спорту) былі зацверджаны для ўключэння ў праграму Алімпійскіх гульняў 2020 года.
Фармат спаборніцтваў
На летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года розыгрыш медалёў адбыўся ў дзвюх дысцыплінах — мужчынскім і жаночым мнагаборстве. Фармат спаборніцтваў аб’яднаў тры дысцыпліны спартыўнага скалалажання: хуткаснае лажанне, боўлдэрынг і лажанне на складанасць. Гэта рашэнне выклікала шырокую крытыку ў свеце скалалажання.
Члены IFSC патлумачылі, што Алімпійскі камітэт прызначыў ім толькі адзін залаты медаль для кожнага полу, і яны не жадаюць выключаць хуткаснае скалалажанне. Мэта IFSC на Алімпійскіх гульнях 2020 года заключалася ў тым, каб прызнаць скалалажанне і тры яго дысцыпліны алімпійскімі відамі спорту; змены фармату могуць адбыцца пазней. Гэтая тактыка аказалася паспяховай, бо яны атрымалі другі камплект медалёў для летніх Алімпійскіх гульняў 2024 года, дзе лажанне на хуткасць будзе асобным відам, адрозным ад камбінаванага спаборніцтва па скалалажанні на складанасць і боўлдэрынгу.
Медальны залік
Па стане на Алімпійскія гульні 2020:
Замкавая вуліца (Ліда)
За́мкавая вуліца — вуліца ў гістарычным цэнтры Ліды, адна з найбольш старажытных ў горадзе. Праходзіць ля сцен Лідскага замка, з поўдня і захаду. Канфігурацыя вуліцы змянілася апошні раз у 2010 годзе. Яна цяпер злучае праспект Перамогі з вуліцай Савецкай. Захаваўся фрагмент жылой забудовы пачатку XX ст., у якім увасоблены асноўныя мастацка-стылявыя напрамкі гэтага перыяду.
Няцотны бок
Лідскі замак мае адрас: вуліца Замкавая, 1. Узведзены ў XIV ст. па ініцыятыве князя Гедыміна. Адноўлены ў кан. ХХ — пач. ХХІ ст.
Дом № 5 пабудаваны з цэглы як жылы. Размяшчэнне дома абумовіла складаную канфігурацыю яго плана — шматграннік са скругленым вуглом. Двухпавярховы аб’ём накрыты двухсхільным дахам. Фасады маюць плоскаснае вырашэнне, пазбаўлены дэкору. Планіроўка зменена. Дом — помнік жыллёвай архітэктуры з рысамі канструктывізму. Цяпер тут гандлёвыя ўстановы.
Дом № 7 пабудаваны з цэглы. У 1939-41 тут жыў Валянцін Таўлай, паэт, грамадскі дзеяч, рэдактар газеты «Уперад». У 1965 на доме ўсталявана мемарыяльная дошка. Зараз тут размяшчаецца літаратурны аддзел Лідскага гісторыка-мастацкага музея.
Цотны бок
Дамы № 2, 4 — інтэрнат і адміністрацыйны корпус будаўнічага трэста, узведзены ў другой палове ХХ ст.
Дом № 8 пабудаваны з цэглы як жылы. Размешчаны адасоблена. Двухпавярховы, вырашаны ў выглядзе кампактнага аб’ёму з двухсхільным чарапічным дахам. Галоўны фасад шырокім поясам падзелены на два ярусы. Ідэнтычна вырашаны і дваровы фасад. Тарцы будынка завершаны шчытамі. Цяпер тут адміністрацыйныя ўстановы.
Помнік Гедыміну
Помнік Гедыміну, вялікаму князю літоўскаму, заснавальніку Лідскага замка, пастаўлены ў скверы на плошчы 600-годдзя Ліды, на рагу вуліц Грунвальдскай і Замкавай, каля паўночнай сцяны замка ў 2019 годзе.
Баранава
Назву Баранава маюць:
Свята-Пакроўская царква (Мінкавічы)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у в. Мінкавічы Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудавана ў пачатку 20 ст. з дрэва як стараабрадніцкая.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Невялікі храм вырашаны прамавугольным зрубам, накрытым двухсхільным дахам. Над франтонам галоўнага фасада ўзведзена чатырохгранная званіца з цыбулепадобнай галоўкай, над алтарнай часткай — макаўка. Уваход аформлены двухслуповым ганкам з двухсхільным пакрыццём. Гарызантальна ашаляваныя сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі з аканіцамі.
Антоніу Карлус Рыбейру ды Андрада
Анто́ніу Ка́рлус Рыбе́йру ды Андра́да (Antônio Carlos Ribeiro de Andrada, 5 верасня 1878, Барбасена, Мінас-Жэрайс, Бразільская імперыя —, Рыа-дэ-Жанэйра, Бразілія) — бразільскі юрыст і палітычны дзеяч, губернатар штата Мінас-Жэрайс у 1926—1930 гадах.
Біяграфія
Антоніу Карлус скончыў Юрыдычны факультэт універсітэта Сан-Паўлу ў 1891 годзе і да 1902 года займаўся юрыдычнай практыкай. Працаваў пракурорам у горадзе Уба, выкладаў сусветную гісторыю і камерцыйнае права ў Акадэміі гандлю ў Жуіс-ды-Форы.
У 1902 годзе быў прызначаны на пасаду міністра фінансаў Мінас-Жэрайса, у 1905—1906 працаваў мэрам Белу-Арызонты. У наступным годзе Антоніу Карлуса выбралі ў Сенат Мінас-Жэрайса.
У 1911 годзе Рыбейру ды Андрада быў выбраны ў Палату дэпутатаў Бразіліі. У 1917 годзе ён пакінуў Кангрэс і заняў пасаду міністра фінансаў ва ўрадзе Венсеслау Браса. У 1918 годзе вярнуўся ў Палату дэпутатаў, а ў 1925 годзе стаў сенатарам.
У 1926 годзе Антоніу Карлус узначаліў штат Мінас-Жэрайс. Паводле «палітыкі кавы з малаком» менавіта ён як губернатар Мінас-Жэрайса павінен быў быць кандыдатам ад улады на прэзідэнцкіх выбарах у 1930 годзе. Аднак прэзідэнт Бразіліі Вашынгтан Луіс абвясціў сваім пераемнікам Жуліу Прэстыса, губернатара Сан-Паўлу.
Рыбейру ды Андрада адмовіўся падтрымаць кандыдатуру Прэстыса і далучыўся да апазіцыйнага Ліберальнага альянсу Жэтуліу Варгаса. Пасля паражэння Варгаса на выбарах Антоніу Карлус стаў галоўным архітэктарам рэвалюцыі 1930 года.
У 1932—1933 гады Рыбейру ды Андрада ўзначальваў Канстытуцыйную асамблею Бразіліі, пасля прыняцця Канстытуцыі ў 1934—1937 гадах займаў пасаду старшыні Палаты дэпутатаў краіны. Некалькі дзён выконваў абавязкі прэзідэнта ў 1935 годзе падчас візіту Варгаса ў Уругвай і Аргенціну. Пасля абвяшчэння Варгасам «Эстаду Нову» пакінуў палітычную арэну.
Памяць
У гонар Антоніу Карлуса названы два муніцыпалітэты ў штатах Мінас-Жэрайс і Санта-Катарына.
Юсцінскі раён
Юсцінскі раён (Юсти́нский райо́н, Үстин район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэспублікі Калмыкія Расійскай Федэрацыі, у межах якой утвораны муніцыпальны раён Юсцінскае раённае муніцыпальнае ўтварэнне.
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Цаган Аман.
Геаграфія
Плошча тэрыторыі раёна — 7996 км², з іх 754,2 тыс. гектараў — сельскагаспадарчыя ўгоддзі.
Юсцінскі раён размешчаны ва ўсходняй зоне Рэспублікі Калмыкія, у межах пустыннай зоны, у падзоне эфемерава-белапалынных пустыняў на бурых глебах. Клімат раёна засушлівы, рэзка кантынентальны. З асноўнай тэрыторыяй раёна рэзка кантрастуе невялікі ўчастак, размешчаны на левым беразе ракі Волгі, у Волга-Ахтубінскай пойме, дзе ў 1995 годзе быў арганізаваны Прыродны парк Рэспублікі Калмыкія.
Адлегласць ад г. Эліста — 290 км. Раён знаходзіцца ў межах Прыкаспійскай нізіны.
Юсцінскі раён мяжуе на поўдні з Яшкульскім, на захадзе — з Кетчэнераўскім, на паўночным захадзе — з Акцябрскім раёнамі Калмыкіі, на ўсходзе — з Енатаеўскім, Харабалінскім і Нарыманаўскім раёнамі Астраханскай вобласці.
Міхаіл Віктаравіч Башура
Міхась Віктаравіч Башура (нар., в. Амговічы, , Мінская вобласць) — беларускі пісьменнік і выдавец.
Біяграфія
Цяпер працуе галоўным рэдактарам выдавецтва «Паперус», якое з’яўляецца часткай культурніцкай пляцоўкі «Беларуская Прастора».
Творчасць
Пісаць вершы пачаў яшчэ ў школе. Дэбютаваў у 1994 годзе ў часопісе «Першацвет». Вершы друкаваліся ў часопісах «Першацвет», «Крыніца», газетах «Культура», «Беларуская маладзёжная», «Понедельник», «Наша Ніва». У 1996 годзе выдаў друкапіс «Снег у сне, ці Снежны сон. Сон у снезе, ці Снежны сон». Аўтар кніг «Паліванне на мух (са шланга)» (2002) і «Думкі — гэта не гульня» (2010).
NGC 2235
NGC 2235 (іншыя абазначэнні — ESO 87-13, AM 0621-645, DRCG 50-52, PGC 18906) — эліптычная галактыка (E2) ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4793
IC 4793 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чэмпіянат свету па снукеры 2018
Чэмпіяна́т све́ту 2018 (World Snooker Championship 2018, таксама вядомы як Betfred World Snooker Championship 2018 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 21 красавіка па 7 мая 2018 года ў тэатры Крусібл, у Шэфілдзе, Англія. Найпрэстыжнейшае і найбуйнейшае па рэйтынгавых ачках і прызавых грошах снукернае спаборніцтва, а таксама трэцяе спаборніцтва Трайной кароны ў сезоне 2017/2018. Турнір стаў 84-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе, і 42-м сусветным першынствам, якое праходзіла у тэатры Крусібл. Кампанія Betfred у восьмы раз і ў чацвёрты раз запар стала спонсарам чэмпіянат свету.
Турнір
Чэмпіянат свету 2018 года стаў 84-м чэмпіянатам свету па снукеры, які праходзіць штогод з 1927 года з перапынкамі з 1941 па 1945 гады і з 1958 па 1963 гады. Турнір з'яўляецца адным з трох турніраў Трайной снукернай кароны (разам з чэмпіянатам Вялікабрытаніі і Мастэрс), а таксама самым прэстыжным і самым высокааплатным з усіх снукерных спаборніцтваў. З самога заснавання чэмпіянат свету праходзіў у розных гарадах Англіі, а таксама на востраве Джэрсі (1957), у Паўднёва-Афрыканскай Рэспубліцы (1965) і ў Аўстраліі (1971, 1975). З 1977 года сусветнае першынства праходзіць на арэне тэатру Крусібл у Шэфілдзе.
Чэмпіянат свету 2018 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association) і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама з'яўляўся 20-м і апошнім рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2017/2018.
Прызавыя грошы
Кампанія Betfred у восьмы раз і ў чацвёрты раз запар спансіравала чэмпіянат свету па снукеры. Прызавы фонд турніру ўзрос у параўнанні з мінулым годам на £218,000 і склаў £1,968,000 (найвышэйшы прызавы фонд снукернага турніру ў гісторыі снукера). Таксама на £50,000 больш у параўнанні з чэмпіянатам свету 2017 атрымаў пераможца турніру — £425,000, якія сталі новым рэкордным першым прызам асобнага турніру ў гісторыі снукера. Такім чынам, галоўны снукерны прыз упершыню перасягнуў адзнаку ў 400 тысяч фунтаў.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады.
Гермес Бельведэрскі
У 1543 годзе Папа Павел III набыў статую за 1000 дукатаў у чалавека, сядзіба якога знаходзілася пад сценамі замка Св. Анёла. Верагодна, менавіта там яна і была выяўлена. На працягу XVI і XVII стагоддзяў слава пра гэты твор разнеслася па ўсёй Еўропе: мармуровыя копіі замовілі для сябе Карл I Сцюарт, Людовік XIV і Пётр I. Пусэн бачыў у ім ідэал класічных прапорцый, а Вінкельман (які прымаў статую за выяву Мелеагра) асабліва захапляўся прапрацоўкай твару.
З часоў Эніа Квірына Вісконці лічыцца даказаным, што скульптура адлюстроўвае бога Гермеса. Ідэалізаваны твар, перакінутая праз плячо халаміда і паслаблены кантрапост паказваюць на тое, што арыгіналам для гэтай копіі Адрыянава кіравання магла служыць згубленая праца Праксіцеля накшталт «Гермеса і Дыяніса».
Чэмпіянат свету па снукеры 2018
Фармат турніру
16 пераможцаў трэцяга кваліфікацыйнага раўнда і 16 гульцоў, якія трапілі на чэмпіянат без кваліфікацыі, гулялі ў асноўнай стадыі на выбыванне, пачынаючы з 1/16 фіналу, дзе члены дзвюх гэтых груп гулялі паміж сабой. Лёсаванне турніру прадвызначала немагчымасць сустрэчы гульцоў топ-16 раней за 1/8 фіналу, гульцоў топ-8 раней чвэрцьфіналаў, гульцоў з першай чацвёркі сеяных раней паўфіналу і двух першых сеяных раней фіналу чэмпіянату свету. Пяць раўндаў асноўнай стадыі праходзілі на працягу семнаццаці дзён на самай вядомай снукернай арэне ў свеце ў тэатры Крусібл у Шэфілдзе, Англія.
Удзельнікі
У асноўнай стадыі чэмпіянату свету 2018 прымалі ўдзел 16 гульцоў, якія мелі найвышэйшыя нумары пасеву, а таксама 16 снукерыстаў, якія перамаглі ў матчах трэцяга кваліфікацыйнага раўнда.
У 2018 годзе ў Крусібл патрапілі 4 дэбютанты: Крыс Уэйклін (55), Цепчая Ун-Ну (58), Ліам Хайфілд (64) і Лю Хаацянь (68).
З усіх удзельнікаў максімальную колькасць чэмпіёнскіх тытулаў меў Роні О’Саліван (5 тытулаў: 2001, 2004, 2008, 2012, 2013) і ў выпадку чарговай перамогі мог зраўняцца са Стывам Дэвісам, які выйграў 6 чэмпіянатаў свету. Апроч О'Салівана чэмпіёнамі свету станавіліся яшчэ сем удзельнікаў турніру: Джон Хігінс (4 тытулы: 1998, 2007, 2009, 2011), Марк Сэлбі (3 тытулы: 2014, 2016, 2017), Марк Уільямс (2 тытулы: 2000, 2003), Сцюарт Бінэм (2015), Ніл Робертсан (2010), Грэм Дот (2006) і Шон Мёрфі (2005).
Самым узроставым удзельнікам асноўнай стадыі чэмпіянату свету 2018 года стаў 43-гадовы Джо Пэры. Марку Уільямсу падчас турніру таксама было 43 гады, а Джону Хігінсу, Роні О’Салівану і Роберту Мілкінсу — па 42. Самым маладым гульцом, які патрапіў на сусветнае спаборніцтва, стаў 20-гадовы Лю Хаацянь. Луку Брэсэлю падчас спаборніцтва было 23 гады, а Крысу Уэйкліну, Кайрэну Уілсану і Джэку Лісоўскі — па 26.
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх чэмпіянатах свету.
Катыроўкі букмекераў
21 красавіка, у дзень пачатку чэмпіянату свету афіцыйны спонсар турніру кампанія Betfred выставіла наступныя каэфіцыэнты на перамогу ўдзельнікаў ва ўсім чэмпіянаце.
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У 31 матчы чэмпіянату свету 2018 года снукерысты аформілі 84 соценныя брэйкі, што на 10 сэнчуры больш, чым у 2017 годзе. Колькасць серый, вышэйшых за 50 ачкоў, дасягнула 417 брэйкаў, што ў сярэднім азначае больш за 13 паўсоценных серый у матчы.
Лідарамі па колькасці соценных брэйкаў сталі фіналісты Марк Уільямс і Джон Хігінс з 11 і 10 серыямі адпаведна. Паўфіналісты Бары Хокінс і Кайрэн Уілсан аформілі 9 і 7 сэнчуры адпаведна. Чатыры найлепшыя гульцы чэмпіянату сталі лідарамі і паводле колькасці брэйкаў «50+»: Хігінс выканаў 53 серыі, Уільямс — 47, а Хокінс і Уілсан — 40 і 33 адпаведна. Прыз за найвышэйшы брэйк, зроблены ў асноўнай стадыі турніру, роўны £10000, атрымаў Джон Хігінс, які аформіў серыю ў 146 балаў у матчы другога раўнда супраць Джэка Лісоўскі.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Belcanto Airlines
Belcanto Airlines — прыватная беларуская грузавая авіякампанія, якая выкарыстоўвае самалёты Іл-76ТД.
ТАА «Авіякампанія БЕЛКАНТО» была зарэгістравана ў Адзіным дзяржаўным рэестры 4 жніўня 2020 года. Сертыфікацыю па тэхнічным абслугоўванні і рамонце авіяцыйнай тэхнікі кампанія атрымала ў лістападзе 2021 года, а сертыфікат эксплуатанта паветранага судна ІЛ-76ТД з бартавым нумарам EW-576TH, без якога нельга здзяйсняць камерцыйныя пералёты, быў атрыманы ў жніўні 2022 года.
17 красавіка 2023 года падчас канфлікту ў Судане ў аэрапорце Хартум было знішчана мінімум 14 самалётаў, адным з іх быў борт ІЛ-76ТД кампаніі Belcanto Airlines.
Прасцейшыя
Прасцейшыя (Protozoa) — царства жывых арганізмаў групы эўкарыёт (паводле іншых класіфікацый належаць да царства пратыстаў ). Разглядаюцца як зыходны этап у эвалюцыі шматклетачных жывёл.
Апісанне
Вядома некалькі дзясяткаў тысяч відаў. Падзяляюца на 5 (па іншых класіфікацыях да 9) тыпаў:
Пашыраны ўсюды. Жывуць у марскіх і прэсных водах, у глебе, многія — паразіты, узбуджальнікі хвароб чалавека і жывёл. На Беларусі найбольш трапляюцца жгуцікавыя, саркодавыя, інфузорыі, мікраспарыдыі, міксаспарыдыі, сярод выкапнёвых — прамянёвікі і фарамініферы.
Памеры пераважна мікраскапічныя (0,002—0,15 мм), у некаторых буйнейшыя (да 2 см). Адасобленыя або каланіяльныя арганізмы. Форма зменлівая (амёбы), шарападобная (прамянёвікі), прадаўгаватая (інфузорыі). Вонкавы слой цытаплазмы ўтварае пелікулу, у караняножак — ракавіна. Маюць адно або некалькі ядраў аднолькавай (апаліны) або рознай (большасць інфузорый) будовы. У цытаплазме размешчаны скарачальныя, стрававальныя, выдзяляльныя вакуолі, фібрылярныя ўтварэнні і інш. арганелы, якія выконваюць пэўныя функцыі. Рухаюцца з дапамогай псеўдаподый, жгуцікаў, раснічак. Здольныя да фотасінтэзу або жывяцца гатовымі арганічнымі рэчывамі, многія — драпежнікі. Размнажэнне бясполае (дзяленне, пачкаванне) або палавое (кан’югацыя, капуляцыя). Многія прасцейшыя пры чаргаванні форм размнажэння маюць складаныя жыццёвыя цыклы (асабліва спаравікі). У неспрыяльных умовах утвараюць цысты.
З'яўляюцца кормам для заабентасу, зоапланктону, малявак рыб і інш. Некаторыя паразітычныя прасцейшыя выкарыстоўваюцца для барацьбы з насякомымі — шкоднікамі сельскагаспадарчых і лясных раслін. Амёбы, інфузорыі і іншыя шырока выкарыстоўваюцца ў біяфізічных, генетычных, цыталагічных і іншых даследаваннях. Прасцейшыя — важная састаўная частка кругавароту рэчываў у біясферы, удзельнічаюць у ачыстцы забруджаных вод, фарміраванні донных адкладаў.