cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
XI з’езд КП(б)Б
Парадак дня: даклады аб рабоце ЦК (Д. Я. Сулімаў) і ЦКК ВКП(б) (Д. З. Лебедзь), справаздачы ЦК (В. Г. Кнорын), ЦКК (А. Я. Калнін) і рэвізійнай камісіі КП(б)Б (А. А. Чарнушэвіч); даклады аб асновах 5-гадовага плана развіцця народнай гаспадаркі БССР і СССР (М. М. Галадзед), аб рабоце ў вёсцы (І. П. Рыжоў), аб выніках нацыянальна-культурнага будаўніцтва і палітычна-асветніцкай работы (У. М. Ігнатоўскі); выбары кіруючых органаў КП(б)Б.
З'езд арыентаваў планавыя органы БССР на фарсіраванне тэмпаў індустрыялізацыі, у сельскай гаспадарцы — выкарыстанне розных формаў кааперавання, развіццё калектыўных формаў пры далейшай інтэнсіфікацыі і павышэнні прадукцыйнасці працы. Рэлігія разглядалася як ідэалогія антысавецкіх элементаў. У ажыццяўленні нацыянальнай палітыкі акцэнты зроблены на развіццё нацыянальнай культуры і народнай адукацыі, беларусізацыі. Дагматызавана формула класавага (пралетарскага) інтэрнацыянальнага выхавання, што стварала глебу для сектанцкіх скажэнняў у адносінах да культурнай спадчыны і нацыянальнай культуры.
1935 год у гісторыі музыкі
1935 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Абу Бакр аль-Багдадзі
Ібрахім Авад Ібрахім Алі аль-Бадры (ابراهيم عواد ابراهيم علي البدري, нар. 28 ліпеня 1971, наваколлі Самары, Ірак — 26 кастрычніка 2019), таксама Абу Бакр аль-Багдадзі альбо Абу Дуа — лідар тэрарыстычнай групоўкі «Ісламская дзяржава», самаабвешчаны халіф.
Біяграфія
Як мяркуецца, Абу Бакр аль-Багдадзі нарадзіўся каля іракскага горада Самара ў 1971 годзе. Яго сапраўднае імя — Ібрахім Авад Ібрахім Алі аль-Бадры.
У 2005 годзе Абу Бакр быў упамянуты ў справаздачы разведкі ЗША як палявы камандыр «Аль-Каіды» ў горадзе Эль-Кайм у заходняй пустыні Ірака на мяжы з Сірыяй.
Першапачаткова аль-Багдадзі кіраваў адным з падраздзяленняў «Аль-Каіды», але ўступіў у канфлікт з іншымі членамі групоўкі, з-за чаго яго атрад адкалоўся ад арганізацыі.
З лютага па снежань 2004 Абу Бакр аль-Багдадзі быў зняволеным у амерыканскім лагеры Бука.
15 кастрычніка 2006 г. ён стварае тэрарыстычную арганізацыю «Ісламская дзяржава».
У 2011 дзяржаўны дэпартамент ЗША абвясціў, што выплаціць 10 млн долараў за інфармацыю, якая прывядзе да арышту або смерці Абу Бакр аль-Багдадзі.
18 сакавіка 2015 Абу Бакр трапіў пад авіяўдар сіл празаходняй кааліцыі па аўтамабільным канвою на мяжы Ірака і Сірыі. Аднак яму ўдалося выжыць.
Паводле некаторых даных, аль-Багдадзі спрабаваў збегчы ў сірыйскую правінцыю Ідліб у канцы 2017 года. Крыніцы ва ўрадзе ЗША распавялі, што не ведалі, калі аль-Багдадзі прыбыў у мухафазу, аднак адзначылі, што ён выбраў гэтае месца, бо рэгіён быў адзінай тэрыторыяй, непадкантрольнай сірыйскаму ўраду.
Меркавалася, што пасля гэтага аль-Багдадзі пераязджаў з месца на месца на ўсходзе Сірыі, быў нервовым і скардзіўся на здраднікаў. Акрамя таго, крыніцы агенцтва распавялі, што лідар ІД пастаянна насіў пояс смяротніка, прымушаў рабіць гэта сваіх паплечнікаў і не карыстаўся мабільным тэлефонам. Пастаянны стрэс пагоршыў дыябет аль-Багдадзі — яму ўвесь час даводзілася сачыць за ўзроўнем цукру ў крыві і прымаць інсулін. З-за гэтага ён не мог выконваць пост у святы для мусульман месяц Рамадан і забараняў пасціцца сваім паплечнікам.
22 жніўня 2018 года Абу Бакр аль-Багдадзі заклікаў сваіх прыхільнікаў працягваць «джыхад» у відэазвароту, які трансліраваўся праз Telegram-каналы баевікоў ІД. У прапагандысцкім паведамленні, якое доўжылася амаль гадзіну, ісламіст сцвярджаў, што «халіфат будзе захаваны». Ён таксама заклікаў сваіх прыхільнікаў здзейсніць тэракты ў некалькіх арабскіх краінах, у Азіі і Афрыцы, дзе розныя радыкальныя групоўкі прысягалі яму на вернасць. Акрамя таго, лідар узяў адказнасць за стральбу, якая адбылася ў канцы ліпеня ў канадскім Таронта.
Апошнія некалькі месяцаў жыцця Абу Бакр аль-Багдадзі баяўся здраднікаў, хаваўся пад зямлёй і часам пераапранаўся ў пастуха.
26 кастрычніка з’явіліся паведамленні аб тым, што аль-Багдадзі быў ліквідаваны амерыканскімі вайскоўцамі ў сірыйскай правінцыі Ідліб. 27 кастрычніка Прэзідэнт ЗША Дональд Трамп пацвердзіў, што Абу Бакр аль-Багдадзі, лідар тэрарыстычнай групоўкі «Ісламская дзяржава», мёртвы. Трамп паведаміў, што амерыканскія вайскоўцы высадзіліся з васьмі верталётаў. У выніку перастрэлкі былі забіты набліжаныя аль-Багдадзі. Сам лідар «Ісламскай дзяржавы» спрабаваў уцячы з дому праз тунэль, аднак пад пагрозай немінучага захопу падарваў сябе. Разам з ім загінулі трое яго непаўналетніх дзяцей. Аб сваёй датычнасці да спецаперацыі заявілі таксама прадстаўнікі Ірака, Турцыі і сірыйскіх курдаў.
Драгомышль
Драгомышль (Дрого́мишль) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Мікалай Сапега
Імя Мікалай мела некалькі прадстаўнікоў роду Сапегаў:
Анна (гурт)
«Анна» — украінскі рок-гурт. Выконвае песні ў жанрах рэпкор ды ню-метал.
Гурт заснаваны 12 кастрычніка 2002 года ў Львове. Вакаліст Віктар Навасёлаў і гітарыст Юры Падцаркоўны, якія тады гралі разам у групе «Misery», вырашылі сабраць калектыў з мэтай граць іншую музыку. Да іх далучыўся ўдарнік Вадзім Баюк і басіст Міхась Сала. Ужо 1 лютага 2003 года адбыўся дэбют гурта ў мясцовым рок-клубе «Фіра». Канцэртная дзейнасць гурта працягнулася ў гарадах Цярнопаль, Івана-Франкоўск ды Кіеў. Улетку 2003 году быў запісаны дэма-альбом пад назвай «Проба», які не выдаваўся з прычыны нізкай якасці запісу.
Узімку 2004 году з-за творчых меркаванняў гурт пакінуў Юры Падцаркоўны. Праз нейкі час яго замяніў гітарыст Сяргей Несцярэнка (экс-удзельнік «Годо», «Базука Бенд», «Кула»). З прыходам Сяргея гурт дужа змяніўся — са старога матэрыялу засталося толькі некалькі песняў.
Музыкі ізноў завіталі ў студыю, для таго каб запісаць новы матэрыял. Першыя поспехі пачаліся вясной 2004 года. «Anna» стала фіналістам фестывалю «Перлини Сезону 2004» у г. Запарожжа. Потым, улетку, фіналістам фестывалю «Інший Вимір 2004». Гэты фестываль даў магчымасць зрабіць прафесійны запіс двух песняў у г. Івана-Франкоўск, якія ўвайшлі ў зборнік «Інший Вимір». У кастрычніку таго ж году гурт запрасілі на гала-канцэрт фестывалю «Нів-Року 2004». Агулам у 2004 годзе музыкі адыгралі каля 50 канцэртаў па ўсёй Украіне.
16 чэрвеня 2005 года ў львоўскім клубе «Лялька» адбыўся першы ў гісторыі «Анна» сольны канцэрт.
Пасля перамогі ў фестывалі «Тарас Бульба 2006» гурт запісаў сваю першую паўнавартасную кружэлку — «Karmatrash» — якую прэзентаваў канцэртам у Львове 9 сакавіка 2008 года. На прэзентацыі альбому «Анна» выступала разам з іншым украінскім альтэрнатыўным бэндам — «ТОЛ», з якім музыкі цесна супрацоўнічаюць.
Шпіталі
Шпіталі́ (, Шпитали) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сцяпанкаўскага сельсавета.
NGC 5555
NGC 5555 (іншыя абазначэнні — ESO 579-15, MCG −3-36-11, IRAS14160-1854, PGC 51124) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Боцькі
Бо́цькі (Boćki, па-падляску: Boťki) — вёска ў Польшчы, на рацэ Нужац. Уваходзіць у склад Бельскага павета Падляскага ваяводства, сядзіба вясковай гміны Боцькі.
Гісторыя
У 1502 годзе мясцовасць на аснове абмену ўладаннямі з Станіславам Мантэвічам і Іванам Глябовічам пераходзіць ва ўладанне Івана Сапегі. Побач з Боцькамі, у вёсцы Дубна, ён пабудаваў палац. Праўдападобна тады і пачалося будаўніцтва першай царквы. У 1509 годзе Іван Сапега атрымаў ад Жыгімонта Старога магдэбургскае права для Боцькаў. На аснове дакумента ў Боцьках дазвалялася будаваць корчмы і праводзіць тры кірмашы ў год.
Па фундацыі Івана Сапегі ў 1513 годзе заснаваны Святадухаўскі касцёл. Да 1583 года Сапегі пасяляюць у мястэчку яўрэяў. У 1571 годзе ў Боцьках пражывала 1400 жыхароў, мелася 235 дамоў, 4 млыны, парафіяльная школа. У 1580 годзе горад наведвае Стэфан Баторый у падзяку за ваенную актыўнасць Багдана Сапегі.
У XVII стагоддзі мястэчка заняпала ў сувязі з падзеламі сярод Сапегаў і шведскімі войнамі. Станам на 1674 год у Боцьках пражывала 463 чалавек, з іх 54 % уніятаў, 25 % рымакаталікоў і 21 % яўрэяў. У гэтым часе ў мястэчку 6 вуліц (Бельская, Бранская, Дуненская, Дворская, Залуская і Зарачанская).
У 1726 годзе Юзаф Францішак Сапега фундуе ў Боцьках кляштар францысканцаў рэфарматаў з касцёлам Св. Юзафа і Антонія Падуанскага. У 1739 годзе луцкі біскуп Стэфан Рупнеўскі асвяціў збудаваны касцёл. У 1744 годзе пасля смерці Юзафа Францішка Сапегі праз шлюб яго дачкі Тэрэзы з Іахімам Каралем Патоцкім Боцькі ўваходзяць ва ўладанні Патоцкіх.
У 1769 годзе расійскія войскі знішчаюць Боцькі (Юзаф Патоцкі быў прыхільнікам Барскай канфедэрацыі).
У 1795 годзе ў выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай Падляшша разам з Боцькамі адыходзіць да Прускага Каралеўства. На канец XVIII стагоддзя ў горадзе налічвалася 1513 жыхароў, з іх 666 яўрэяў.
У 1807 годзе паводле Тыльзіцкага перамір’я Падляшша перададзенае Расійскай імперыі. У 1832 годзе ліквідаваны кляштар рэфарматаў. Касцёл перададзены мясцовай рымакаталіцкай парафіі. У 1860 годзе ў горадзе пражывала 405 рымакаталікоў, 290 праваслаўных і 743 яўрэі. У 1897 годзе у Боцьках пражывалі 2640 жыхары, ў тым ліку 1400 яўрэяў.
У 1934 годзе ў сувязі са скарачэннем колькасці жыхароў у Боцькаў адбіраюцца гарадскія правы.
У 1939—1944 гадах у складзе Бельскага раёна Беластоцкай вобласці. У 1975—1998 гадах вёска ўваходзіла ў склад Беластоцкага ваяводства.
Вядомыя асобы
У Боцьках пахаваны Яўстах Севярын Сапега (1916—2004), прафесійны паляўнічы, паручнік кавалерыі Польскага Войска, гісторык роду Сапегаў.
Дубравыця (Яварыўскі раён)
Дубравыця (Ду́бровиця) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Хальказін
Хальказі́н, халькацыт, медны блішчак (χαλκός — медзь;) — мінерал, сульфід медзі Сu2S; адна з асноўных састаўных частак медных руд (змяшчае да 80 % медзі).
Выкарыстоўваецца для выплаўлення медзі. У Беларусі трапляецца ў гнейсах і гранітоідах крышталічнага фундамента.
Акімаўскі завод сельскагаспадарчага інвентару
Акімаўскі завод сельскагаспадарчага інвентару — колішняе прадпрыемства, якое дзейнічала з 1907 г. у маёнтку Акімаўскае Слуцкага павета. Вырабляў дробны сельска-гаспадарчы інвентар. У 1914 г. працавала больш за 50 рабочых. У 1921 г. рэарганізаваны ў сельска-гаспадарчую майстэрню.
1931 год у гісторыі музыкі
1931 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Д.П.Б.Ч.
«Д.П.Б.Ч.» — сёмы студыйны альбом беларускага рок-гурта «N.R.M.», запісаны і выпушчаны ў 2013 годзе. Альбом быў створаны пасля сыходу папярэдняга лідара групы — Лявона Вольскага.
Другакананічныя кнігі
Другакананічныя кнігі  — азначэнне шэрагу кніг Старога Запавету, арігінальны яўрэйскі тэкст якіх не быў вядомы пры складанні біблейскага канону, бо не збярогся, але яны былі ўключаны ў Септуагінту. У праваслаўі гэтыя кнігі ўключаюцца ў склад Святога Пісьма, уважаюцца карыснымі для чытання, але пазначаюцца зорачкай і называюцца «некананічнымі». У каталіцызме іх аўтарытэт лічыцца роўным з першакананічнымі (г.зн. астатнімі, якія маюць яўрэйскі арыгінал), за выключэннем Другой і Трэцяй кніг Ездры і Трэцяй кнігі Макавеяў, якія аднесены да апокрыфаў. У пратэстантызме і іўдаізме лічацца апокрыфамі.
Паходжанне назвы
Падзел на протакананічныя (г.зн. аднесеныя да канону першымі) і другакананічныя (г.зн. аднесеныя да канону другімі) упершыню быў зроблены Сікстам Сіенскім у 1566 годзе на Трыдэнцкім саборы і пазней быў выкладзены ім у працы Bibliotheca Sancta.
Нейрахірургія
Нейрахірургія — раздзел хірургіі, які займаецца пытаннямі аператыўнага лячэння захворванняў нервовай сістэмы.
Асноўнымі часткамі нейрахірургіі з’яўляюцца:
У Беларусі дзейнічае Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтр неўралогіі і нейрахірургіі.
Мікалай Ян Манугевіч
Мікала́й Ян Мануге́віч (Mikołaj Jan Manugiewicz;  — ) — суфраган варшаўскі, біскуп сейненскі.
Біяграфія
З армянскага шляхецкага роду Манугевічаў.
У 1774—1782 гадах прафесар Замойскай Акадэміі. У 1785 годзе ў Рыме высвечаны на каплана. Быў пробашчам у Касках. У 1809 годзе стаў сябрам варшаўскага капітула, у 1815 годзе — гнезненскай, у 1816 годзе — калегіяльнай у Ловічы. З 27 верасня 1822 года — біскуп тытулярны Тармакускі і суфраган варшаўскі. Сакраваны на біскупа 10 лістапада 1822 года. 19 снежня 1825 года прызначаны сейненскім біскупам (інгрэс адбыўся 9 ліпеня 1826 года). Заснаваў духоўную семінарыю ў Сейнах. 16 мая 1827 года стаў сенатарам Царства Польскага.
Жорныска
Жорныска (Жо́рниська) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дварэц (Дзятлаўскі раён)
Дварэ́ц — аграгарадок у Беларусі, на рацэ Моўчадзь. Цэнтр сельсавета Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Насельніцтва 810 чал. (1997). Знаходзіцца за 13 км на паўднёвы ўсход ад Дзятлава, за 5 км ад чыгуначнай станцыі Наваельня.
Дварэц — даўняе мястэчка гістарычнай Наваградчыны.
Гісторыя
Упершыню Дварэч згадваецца ў XV стагоддзі як уладанне князя Фёдара Даўголдавіча, пазней Свідрыгайлы, з 1451 — канцлера літоўскага Міхала Кезгайлы. У 1516 годзе Мікалай Кезгайла збудаваў тут касцёл, паселішча атрымала статус мястэчка. Мясцовасць уваходзіла ў склад Наваградскага павета Навагрудскага ваяводства.
У 1554—1555 Дварэц знаходзіўся ва ўладанні Івана Гарнастая, з 1555 да канца XVI стагоддзя — Соф'і Кезгайлаўны. У канцы XVI ст. маёнтак перайшоў да Завішаў. У XVII стагоддзі ў тутэйшым касцёле знаходзіўся цудоўны абраз Маці Боскай.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Дварэц апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, дзе стаў цэнтрам воласці Слонімскага павета. Станам на 1804 у мястэчку было 59 двароў, у 1870-я — 77 двароў, 2 царквы, касцёл, капліца, 2 малітоўныя дамы, школа, багадзельня, 9 крамаў, 3 шынкі, рэгулярна праводзіліся 2 кірмашы.
У Першую сусветную вайну Дварэц занялі нямецкія войскі, пазней бальшавікі. 15 красавіка 1919 згуртаванне польскага войска пад камандаю маёра адбіла мястэчка з рук бальшавікоў. Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Дварэц апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Слонімскім павеце.
У 1939 Дварэц увайшоў у склад БССР, дзе стаў цэнтрам сельсавета. Статус паселішча панізілі да вёскі. 3 25 снежня 1962 да 6 студзеня 1965 Дварэц уваходзіў у склад Навагрудскага раёна. Станам на 1971 у вёсцы было 222 двары, на 1993 — 311 двароў, на 1997 — 302 двары.
Інфраструктура
У Дварцы працуюць сярэдняя школа, дом культуры, бібліятэка, бальніца, амбулаторыя, аптэка, пошта.
Эканоміка
Ільнозавод, дрэваапрацоўчае прадпрыемства «Палац», сельская гаспадарка.
Вядомыя асобы
У вёсцы жыў і пахаваны беларускі грамадскі дзеяч і паэт Віталь Губарэвіч.
Хрыстафор
Тэатр гумару «Хрыстафо́р» — беларускі прыватны тэатр, мастацкім кіраўніком якога з’яўляўся заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь Яўген Крыжаноўскі. Акцёрамі тэатра з’яўляліся Аляксандр Бугаеў, Уладзімір Варанкоў, Васіль Анціпаў, Мікалай Драчынскі і Сяргей Навіцкі. Прыпыніў існаванне 31 снежня 2017 года з-за творчых рознагалоссяў пасля амаль 30-гадовай працы.
Павел Сапега (ваявода новагародскі)
Павел Іванавіч Сапега (каля 1490 — 1579) — вялікалітоўскі дзяржаўны і ваенны дзеяч. Дзяржаўца браслаўскі (1517—1547), маршалак гаспадарскі (1519—1557), ваявода падляшскі (1556—1558) і новагародскі з 1558.
Біяграфія
Удзельнічаў у вайне з Маскоўскай дзяржавай у 1534—1535 гадах, Інфлянцкай вайне (1558—1582) у 1561 годзе.
Браў удзел у васьмі соймах на працягу 1559—1568 гадоў. Быў праціўнікам Люблінскай уніі, аднак акт уніі падпісаў. Вызнаваў праваслаўе, у пэўны час жыцця — кальвінізм.
Упершыню ажаніўся з Аленай Гальшанскай, з якой меў сыноў Аляксандра, Мікалая і Багдана, а таксама дачок Багдану і Марыну. Другі раз пабраўся шлюбам з Аляксандрай Хадкевіч, з якой меў сына Андрэя, а таксама дачок Васілісу, Раіну і Марыну. Пахавалі Паўла Сапегу ў царкве Св. Троіцы ў Вільні.
Суздаль
Суздаль — горад-запаведнік, уваходзіць у Залатое кальцо Расіі, ва Уладзіміра-Суздальскі гісторыка-мастацкі і архітэктурны музей-запаведнік.
Вялікая колькасць архітэктурных помнікаў: Суздальскі Крэмль, манастыры (Спаса-Яўфім'еў, Пакроўскі, Аляксандраўскі, Рызапалажэнскі, Васільеўскі), Ансамбль гандлёвай плошчы, помнікі пасаду і шмат іншых, уключаючы помнікі драўлянага дойлідства. У горадзе каля 30 цэркваў.
Нефцякамск
Нефцякамск (Нефтекамск, Нефтекама) — горад (з 1963) у Расіі, у складзе Башкартастана. Насельніцтва 119,1 тыс. чал. (2006). Заснаваны ў 1957 годзе.
Indela-9
Апісанне
Корпус планера выкананы з кампазітных матэрыялаў і разлічаны на шматразовае прымяненне. Палётнае заданне можа выконвацца аўтаномным і радыёкарэктуемым спосабамі. Дрон выкарыстоўвае оптыка-электронную сістэму з убудаваным лазерным дальнамерам. Сістэма падвескі двухвосевая з прамым прывадам, цалкам інтэгравана. Канструкцыя апарата ўладкована такім спосабам, што яе пілатажна-навігацыйнае абсталяванне можна мяняць і пераўкамплектоўваць (па жаданні заказчыка), што ў сваю чаргу павялічвае дыяпазон магчымых задач.
Нефцякамск
Горад размешчаны на рацэ Кама, за 220 км ад Уфы. Чыгуначная станцыя.
Indela-9
Апісанне
Важнай асаблівасцю беспілотніка з’яўляецца наяўнасць электрарухавіка, чаго не было ў папярэдніх распрацоўках кампаніі «Indela».
Нефцякамск
Вядучыя галіны народнай гаспадаркі электраэнергетыка (Карманаўская ДРЭС) і нафтаздабыча.
Indela-9
Характарыстыкі
Размах крылаў «Indela-9» даволі вялікі ў параўнанні з яго папярэднікам «Indela-6» – 9,1 м. Максімальная ўзлётная нагрузка складае 65 кг, а колькасць паліва — 20 л. Цяга аднаго рухавіка роўна 12,5 кВт, што дазваляе развіваць хуткасць да 140 км/г. Працягласць палёту — 10 гадзін, а статычны столь — 4 км.
Аліўскі мір
Аліўскі мір 1660 — мірны дагавор паміж Швецыяй і Рэччу Паспалітай з яе саюзнікамі Аўстрыяй і Брандэнбургам. Падпісаны 3 мая 1660 у Аліўскім манастыры паблізу Гданьска пры пасрэдніцтве Францыі. Завяршыў (разам з Капенгагенскім мірам 1660) Паўночную вайну 1655—1660. Паводле Аліўскага міра кароль Рэчы Паспалітай Ян ІІ Казімір адмовіўся ад прэтэнзій на шведскую карону. Швецыя замацавала за сабой Эстляндыю з астравамі Эзель і амаль усю Ліфляндыю, захопленыя ёй у XVI — пачатку XVII ст.
Іа (фільм)
«Іа» (Io) — мастацкі фільм 2022 года рэжысёра Ежы Скалімоўскага. Галоўныя ролі ў фільме выканалі, , і Ізабэль Юпэр. Карціна з’яўляецца сумеснай вытворчасцю Польшчы і Італіі.
Прэм’ера фільма адбылася 19 мая 2022 года ў межах асноўнай конкурснай праграмы 75-га Канскага кінафестывалю, дзе карціна была ўдастоена Прыза журы і.
Сюжэт
Свет — загадкавае месца, калі глядзець на яго вачыма жывёлы. Іа, шэры вослік з меланхалічнымі вачыма, сустракае на сваім жыццёвым шляху добрых і дрэнных людзей, адчувае радасць і боль, праходзіць праз кола фартуны, якое выпадкова ператварае поспех у катастрофу, а адчай — у неспадзяванае шчасце. Але ні на імгненне ён не губляе сваёй нявіннасці.
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 4 кінаўзнагародамі і яшчэ 9 намінацыямі.
Адаменка
Назву Адаменка маюць:
Каштоўная папера
Каштоўная папера - дакумент маёмаснага зместу, з якім нейкае права звязанае такім чынам, што без гэтага дакументу не можа быць ані ажыццяўленае, ані перададзенае іншай асобе без гэтага дакументу.
Класіфікацыя
У залежнасці ад выражаных на іх правоў каштоўныя паперы адрозніваюцца паводле некалькіх прынцыпаў:
Завадзіў (Яварыўскі раён)
Завадзіў (Зава́дів) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Клятвенная нявінніца
Клятвенная нявінніца (virgjineshtëvirgjineshtë) — жанчына, якая добраахвотна прыняла клятву (поўнай адмовы ад шлюбу і сэксуальнага жыцця) і пераймае мужчынскую ролю ў сям'і. Пасля прынясення клятвы перад старэйшынамі вёскі з «клятвеннай нявінніцай» абыходзяцца як з мужчынам. Яна носіць мужчынскую вопратку, вядзе мужчынскі лад жыцця і мае права голасу ў кіраванні абшчынай нароўні з мужчынамі.
Дадзены феномен мае месца ў Албаніі. Упершыню пра існаванне «клятвенных дзеў» заходнееўрапейскім даследчыкам і падарожнікам стала вядома на рубяжы XIX—XX стагоддзяў. З'ява да гэтага часу сустракаецца ў кансерватыўных паўночных правінцыйных рэгіёнах Албаніі, хоць і паступова знікае.
Адной з прычын, якая прымушае дзяўчыну прымаць клятву бясшлюбнасці, з'яўляецца нежаданне ўступаць у навязаны ёй абшчынай шлюб. Іншым найважнейшым матывам можа быць адсутнасць мужчын на чале сям'і. Пры такім становішчы жанчыны ў сям'і аказваюцца неабароненымі і не маюць прадстаўніка ў савеце абшчыны. І толькі ў выпадку, калі адна з жанчын пераймае ролю мужчыны, сям'я мае абаронцу сваіх інтарэсаў у савеце. Такая сітуацыя можа паўстаць, напрыклад, пасля смерці бацькі — галавы сям'і, калі ў нёй адсутнічаюць іншыя паўналетнія мужчыны. У гэтым выпадку «мужчынам» становіцца адна з незамужніх жанчын, прыняўшы клятву цноты.
Піньёнэ
Пін'ёнэ (Pignone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ла Спецыя.
Насельніцтва складае 633 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 19020. Тэлефонны код — 0187.
Pignone
Шарль Азнавур
Шарль Азнавур (Charles Aznavour, Շառլ Ազնավուր;, Парыж — ) — французскі -шансанье, аўтар песень, армянскага паходжання, пасол Арменіі ў Швейцарыі. Сапраўднае імя — Шахнур Вагінак Азнавуран (Շահնուր Վաղինակ Ազնավուրյան).
Часта сустракаецца крыху скажоны варыянт другога імя — Варынаг, з-за няслушнага французскага напісання — Varenagh. Быў адным з найпапулярных выканаўцаў у Францыі, а таксама далёка за яе межамі. З 5 мая 2009 года з’яўляўся паслом Арменіі ў Швейцарыі і сталым прадстаўніком краіны ў штаб-кватэры ААН.
Азнавур стварыў прыкладна 1000 песень, сыграў у 60 фільмах і прадаў больш за 100 млн дыскаў. Паводле сумеснага апытання часопіса «TIME» і CNN (1998), Азнавур прызнаны лепшым эстрадным выканаўцам XX стагоддзя. Пражываў у Швейцарыі, лічыў сябе армянінам і французам.
Біяграфія
Бацькі — армянскія імігранты Міхаэль Азнавуран і Кнара Багдасаран  — праехаўшы праз Еўропу, затрымаліся ў Парыжы ў чаканні візы ў ЗША. Тут, у парыжскім прадмесці Сен-Жэрмен-дэ-Прэ, і нарадзіўся Шахнур Вагінак Азнавуран, таму сям’я вырашыла застацца ў Францыі. Бацька Шарля спяваў у рэстаранах, намагаўся займацца прадпрымальніцтвам, дзеля чаго заснаваў уласны каўказскі рэстаран «Le Caucase», аднак вымушаны быў зачыніць яго ў 1930 годзе.
Ужо з ранніх гадоў бацькі прывучалі Шарля да сцэны, і ў дзевяцігадовым узросце ён кінуў школу і пачаў выступаць пад сцэнічным імем «Азнавур». Спачатку выконваў ролі ў п’есах, у 1936 годзе дэбютаваў у кіно. Падчас Другой сусветнай вайны Шарль працягваў выступы ў акупаваным Парыжы, дзякуючы чаму мог гадаваць сям’ю (бацька пайшоў добраахвотнікам на фронт).
У 1944 пачаў супрацоўніцтва з акцёрам П’ерам Рашэ, з гэтага часу пачынаюцца яго першыя спробы напісання і выканання песень. У 1946 годзе яго выступленне пачула Эдзіт Піяф, якая запрасіла яго разам з Рашэ ў супольны тур па Францыі і ЗША. У 1950 годзе, пасля таго, як П’ер Рашэ эміграваў у Канаду, Шарль пачаў выступаць сам пад псеўданімам Шарль Азнавур. У 1954 дабіўся першага поспеху як спявак, выканаўшы ў ЗША сваю песню «Маё жыццё».
У 1964 годзе ўпершыню выступіў з гастролямі ў Савецкім Саюзе. У 1970-я Азнавур меў пастаянныя выступы і замежныя гастролі. У 1973 годзе ў Лондане яго песня «Яна» была ўганараваная залатога, а пасля і платынавага дыску — узнагароды, якой ніколі дагэтуль не атрымлівалі французы.
Пасля Спітацкага землятрусу Азнавур заняўся дабрачыннай дзейнасцю дзеля дапамогі пацярпелым. У яго гонар названа плошча ў Ерэване, а ў найбольш пацярпелым ад землятрусу горадзе — Гюмры — пастаўлены помнік. Шарль Азнавур уваходзіць у Міжнародны савет павераных Фонду Арменіі, які сабраў больш за 150 млн долараў ЗША на гуманітарную дапамогу і аднаўленне інфраструктуры Арменіі. У 2004 годзе спявак атрымаў найвышэйшае званне Нацыянальныя героя, а ў 2008 — ганаровае грамадзянства Арменіі. У 2011 годзе ў Ерэване быў адкрыты музей Шарля Азнавура.
Асабістае жыццё
Азнавур быў тройчы жанаты: з Мішленай Ругель (1946) , Эвелін Плесі (1956) і Уляй Тэрсель (1967). Меў шэсць дзяцей: Сэду і Шарля ад першага шлюбу; Патрыка ад другога; дзецям ад трэцяга шлюбу надаў рускія імёны Каця, Міша і Коля. Пражывае ў швейцарскім Сен-Сульпі.
Задэбры
Задэбры (Заде́брі) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5556
NGC 5556 (іншыя абазначэнні — ESO 446-50, IRAS14176-2901, MCG -5-34-9, DDO 243, UGCA 389, AM 1417-290, PGC 51245) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Леанід Рыгоравіч Рахленка
Леанід Рыгоравіч (Гдальевіч) Рахленка (, г.п. Церахоўка, Добрушскі раён — ) — беларускі акцёр, рэжысёр. Народны артыст Беларусі (1946) і Народны артыст СССР (1966), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР (1970).
Біяграфія
У 1925—1927 гадах навучаўся ў Ленінградскім інстытуце сцэнічнага мастацтва (Расійская СФСР) на курсе Леаніда Віўена і Сяргея Радлава. З 1926 года ў Ленінградскім рабочым тэатры пралеткульта. У 1929—1981 гадах у Беларускім тэатры імя Янкі Купалы, дзе ў 1937—1941 гадах займаў пасаду мастацкага кіраўніка. Адначасова ў 1956—1958 і 1967—1969 гадах быў мастацкім кіраўніком студый пры тэатры.
Члены Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1946 года.
Творчасць
Выкананыя ім ролі былі адметныя выразнасцю душэўных уласцівасцей, светапогляднай абагульненасцю і падрабязнасцю распрацоўкі. Ён выканаў наступныя ролі ў адпаведных пастаноўках:
Яго пастаноўкі вызначаліся дакладнасцю вобразнай будовы, тонкай распрацоўкай характараў і акцёрскай спалучанасцю. На памостках Купалаўскага тэатра ён паставіў:
Грамыка
Грамыка — прозвішча.
Багдзюкі (Жабінкаўскі раён)
Багдзюкі́ (, Богдюки) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хмелеўскага сельсавета.
Да 30 ліпеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Пелішчанскага сельсавета Камянецкага раёна, да 17 верасня 1966 года — у склад Жабінкаўскага раёна, 17 верасня 1966 года ўключана ў склад Сакскага сельсавета.
Казанская ікона Божай Маці
Гісторыя
У 1579 годзе у Казані пасля пажару, які знішчыў спачатку царкву Мікалая Тульскага, а затым і частку горада, народу «з’явіўся» святы лік. Маленькай Матроне, дачцы купца, прыснілася Багародзіца, якая паказвала месца на пажарышчы, дзе быў пахаваны абраз. Да здзіўлення людзей ён быў знойдзены і выглядаў так, быццам яго толькі што напісалі. Ніхто не ведаў ні прызначэння абраза Казанскай Божай Маці, ні таго, адкуль ён узяўся, але неўзабаве народ пераканаўся ў яго цудоўнай сіле: мноства людзей было вылечана. На месцы з’яўлення абраза пабудавалі жаночы Багародзіцкі манастыр, у якім першай манашкай, а затым і ігуменняй стала Матрона.
Купарвасы
Купарва́сы — тэхнічная назва крышталегідратаў сульфатаў некаторых цяжкіх металаў.
Найбольш пашыраныя:
FeSO4·7H2O
(гл. злучэнні жалеза),
CuSO4·5H2O
(гл. злучэнні медзі),
,
ZnSO4·7H2O
.
Мінесота (рака)
Мінесота (Minnesota) — правы прыток ракі Місісіпі ў штаце Мінесота, ЗША. Даўжыня ракі складае 534 км. Плошча яго басейна — каля 44 000 км², з якіх 38 200 км² знаходзяцца на тэрыторыі Мінесоты і 5200 км² ў Паўднёвай Дакоце і Аяве.
Рака бярэ пачатак на паўднёва-захадзе штата Мінесота на возеры Біг-Стон і плыве на паўднёвы ўсход да Манкейта, пасля чаго паварочвае на паўночны ўсход.
Рыка-дэль-Гольфа-дзі-Спецыя
Рыка-дэль-Гольфа-дзі-Спецыя (Riccò del Golfo di Spezia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ла Спецыя.
Насельніцтва складае 3443 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 96 чал./км². Займае плошчу 36 км². Паштовы індэкс — 19020. Тэлефонны код — 0187.
Зарубаны
Зарубаны (Заруба́ни) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5557
NGC 5557 (іншыя абазначэнні — UGC 9161, MCG 6-31-93, ZWG 191.74, PGC 51104) — эліптычная галактыка (E1) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Туймазы
Туймазы (Туймазы) — горад (з 1960) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Туймазінскага раёна Башкартастана. Насельніцтва 97,0 тыс. чал. (2007). Заснаваны ў 1912 годзе.
Горад размешчаны ў цэнтры Бугульмінска-Белябееўскага ўзвышша на беразе ракі Усень.
Стайкі (Вілейскі раён)
Ста́йкі (, Стайки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1794 годзе як вёска ў фальварку Стайкі, уласнасць Людвігі Багдановіч. На 1800 год у маёнтку Старынкі, 14 двароў, 94 жыхары. У 1834 годзе вотчынны маёнтак Вікенція Багдановіча; 411 сялянскіх душ. На 1865 год у Крайскай воласці, уласнасць Севярына Багдановіча: маёнтак (288 сялян, 31 аднадворац), фальварак (1 двор, 26 жыхароў) і вёска (14 двароў, 12 жыхар). У 1886 годзе адкрыта школа граматы. Паводле перапісу 1897 года 46 двароў, 437 жыхароў; хлебазапасны магазін; маёнтак (4 двары), пасёлак (4 двары, 13 жыхароў). У 1902 годзе заснаваны вінакурны завод. На 1908 год цэнтр сельскай грамады ў Крайскай воласці Вілейскага павета Віленскай губерні, 27 двароў, 343 жыхары, 354 дзес. надзелаў.
На 1938 год у Ільянскай вясковай гміне, уласнасць Міхаіла Багдановіча (4 двары, 43 жыхары) і вёска (91 двор, 483 жыхары). У лістападзе 1939 года далучаны да БССР, з 15 студзеня 1940 года ў Ільянскім раёне Вілейскай вобласці, з 12 кастрычніка 1940 года ў Альковіцкім сельсавеце, створаны калгас імя Чырвонай Арміі.
З чэрвеня 1941 года да 3 ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. 3 фронту не вярнуліся 15 жыхароў.
У 2003 годзе 104 двары, 187 жыхароў; клуб, магазін. 28 мая 2013 года вёска перададзена са скасаванага Альковіцкага сельсавета ў Ільянскі сельсавет.
Уладзімір Маркавіч Пасікаў
Уладзімір Маркавіч Пасікаў (10 жніўня 1922 — 15 студзеня 1984) — разведчык; камандзір аддзялення, узвода пешай разведкі 933-га стралковага палка 254-й стралковая дывізія 2-га Украінскага фронту, сяржант.
Біяграфія
Нарадзіўся 10 жніўня 1922 года ў вёсцы Мікольск Горацкага раёна Магілёўскай вобласці ў сялянскай сям'і. Беларус. Скончыў 7 класаў. Працаваў у калгасе, затым на чыгунцы.
У Чырвонай Арміі і ў баях Вялікай Айчыннай вайны з верасня 1941 года. Абараняў Ленінград, Маскву, ваяваў на Ленінградскім, 2-м і 1-м Украінскіх франтах.
Разведчык 933-га стралковага палка малодшы сяржант Уладзімір Пасікаў на чале групы разведчыкаў у ноч на 31 мая 1944 года на паўночным захадзе ад румынскага горада Ясы пракраўся на вышыню, якую абараняў вораг. Разведчыкі пад камандаваннем малодшага сяржанта Пасікава выявілі размяшчэнне агнявых кропак, закідалі гранатамі бліндаж, знішчыўшы звыш аддзялення салдат праціўніка.
Загадам па 254-й стралковай дывізіі ад 14 чэрвеня 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях малодшы сяржант Пасікаў Уладзімір Марковіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Матэа Рэнцы
Біяграфія
У юнацтве быў важатым скаўцкага атрада, рэдагаваў нацыянальны скаўцкі часопіс «Camminiamo Insieme». Вывучаў права ў Фларэнтыйскім універсітэце. Член Італьянскай народнай партыі з 1996 года, стаў кіраўніком яе правінцыйнай арганізацыі 1999 годзе. У 2002—2007 гадах належаў да партыі «Маргарытка: Дэмакратыя — гэта свабода». Пазней быў абраны прэзідэнтам правінцыі Фларэнцыя ў 2004 годзе, выйграўшы 58,8 % галасоў на выбарах 12 чэрвеня 2004 як кандыдат ад левацэнтрысцкай кааліцыі (стаўшы самым маладым прэзідэнтам правінцыі ў Італіі). 9 чэрвеня 2009 выйграў выбары мэра Фларэнцыі (47,6 % галасоў), у параўнанні з 32 % Джавані Галіі.
Уладзімір Маркавіч Пасікаў
Біяграфія
Камандзір аддзялення, узвода пешай разведкі 933-га стралковага палка сяржант Уладзімір Пасікаў з разведчыкамі даручанага яму аддзялення 21 жніўня 1944 года ў баі за населены пункт Варавешцій, размешчаны ў дзесяці кіламетрах на захад ад румынскага горада Ясы, гранатамі і агнём з аўтаматаў знішчыў да дзесяці варожых пехацінцаў, а чацвярых узяў у палон.
Матэа Рэнцы
Біяграфія
Ад 22 лютага 2014 года прэм'ер-міністр Італіі. 5 снежня 2016 Матэа Рэнцы прызнаў паражэнне на канстытуцыйным рэферэндуме і абвясціў пра сваю адстаўку.
Уладзімір Маркавіч Пасікаў
Біяграфія
Загадам па 4-й гвардзейскай арміі ад 29 верасня 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях сяржант Пасікаў Уладзімір Марковіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Матэа Рэнцы
Сям'я
У 1999 годзе ажаніўся з настаўніцай Ан'езэ Ландзіні, у іх трое дзяцей: сыны Франчэска і Эмануэле, дачка Эстэр.
Уладзімір Маркавіч Пасікаў
Біяграфія
12-13 студзеня 1945 года камандзір аддзялення, узвода пешай разведкі 933-га стралковага палка сяржант Уладзімір Пасікаў пры вызваленні польскага горада Хмельнік асабістым прыкладам першым падняў байцоў у атаку і першым уварваўся ў варожую траншэю, у баях забіў шасцярых праціўнікаў, а дваіх узяў у палон.
Затока (Яварыўскі раён)
Затока (Зато́ка) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Уладзімір Маркавіч Пасікаў
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 10 красавіка 1945 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі сяржант Пасікаў Уладзімір Марковіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
У 1947 годзе старшына Пасікаў дэмабілізаваны. Вярнуўся ў родную вёску Мікольск Горацкага раёна. Працаваў брыгадзірам паляводчай брыгады, з 1964 года — трактарыстам у калгасе. Памёр 15 студзеня 1984 года.
Узнагароджаны ордэнамі Славы 1-й, 2-й, 3-й ступені, медалямі.
Юзафіны (Дзятлаўскі раён)
Юзафі́ны (, Юзефины) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
Іван Сідаравіч Лазарэнка
Іван Сідаравіч Лазарэ́нка (Иван Сидорович Лазаренко;  — ) — удзельнік Першай сусветнай вайны, Грамадзянскай вайны ў Расіі, Грамадзянскай вайны ў Іспаніі, савецка-фінляндскай і Вялікай Айчыннай войнаў. Генерал-маёр. Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
І. С. Лазарэнка нарадзіўся ў станіцы Стара-Міхайлаўская (заразцяпер у Расіі). Працаваў пастухом, потым забойшчыкам на шахце ў Данбасе.
Кець
Кець (селькуп.: Ӄыыт, Кеть) (у вярхоўях — Вялікая Кець) — рака ў Сібіры, у Краснаярскім краі і Томскай вобласці Расіі, правы прыток ракі Об.
Іван Сідаравіч Лазарэнка
Біяграфія
У 1915 годзе прызваны ў армію. У час Першай сусветнай вайны вахмістр эскадрона 107-га Паўночна-Троіцкага кавалерыйскага палка узнагароджаны чатырма Георгіеўскім крыжамі. З кастрычніка 1917 г. І. С. Лазарэнка ў Чырвонай гвардыі, з 1918 г. у Чырвонай арміі. Баец 5-й Украінскай арміі К. Я. Варашылава, камандзір ўзвода, эскадрона Першай Коннай арміі, камандзір палка 2-й Данской дывізіі. У 1925 годзе скончыў Стралкова-тактычныя курсы ўдасканалення камсаставу РСЧА «Выстрал», Ваенную акадэмію імя Фрунзэ. З 1925 года камандаваў ротай, батальёнам. З 1935 года І. С. Лазарэнка на пасадзе камандзіра разведвальнага батальёна 49-й стралковай дывізіі. У 1936 годзе ўдзельнік грамадзянскай вайны ў Іспаніі на пасадзе ваеннага саветніка 5-га корпуса рэспубліканскай арміі. З сакавіка 1938 года — памочнік камандзіра 38-й стралковай дывізіі, з кастрычніка 1939 года камандзір Карэльскага ўмацаванага раёна. З 31 студзеня 1940 года І. С. Лазарэнка камандзір створанай 49-й стралковай дывізіі, дзейнічаўшай у час савецка-фінскай вайны на Карэльскім перашыйку і ўзбярэжжы Фінскага заліва.
У пачатку 1941 года дывізія была перакінутая ў Заходнюю Асобую ваенную пад Брэст, дзе прыняла ўдзел у баявых дзеяннях раніцай 22 чэрвеня. У ліпені 1941 года генерал Лазарэнка быў арыштаваны разам з іншымі камандзірамі Заходняга фронту і 17 верасня 1941 г. прыгавораны да расстрэлу, які 10 верасня быў заменены на 10 гадоў выпраўленчых работ у лагерах на тэрыторыі КоміАССР. 21 кастрычніка 1942 года І. С. Лазарэнка вызвалены і накіраваны на фронт на пасадзе намесніка камандзіра 146-й стралковай дывізіі ў званні палкоўніка. Са студзеня 1943 года — намеснікам камандзіра 413-й стралковай дывізіяй. З 16 лістапада 1943 года — камандзір 369-й стралковай дывізіі. У 1944 годзе І. С. Лазарэнка адноўлены з званні генерал-маёра.
Кець
Геаграфія
Даўжыня — 1621 км, плошча басейна — 94,2 тыс. км². Бярэ пачатак з балот Об-Енісейскага водападзелу. Працякае па Заходне-Сібірскай раўніне, па тэрыторыях Краснаярскага края і Томскай вобласці. Да ўпадзення ракі Арлоўкі вельмі звілістая, ніжэй разбіваецца на шматлікія пратокі, якія маюць шмат перакатаў і ў нізкую ваду нярэдка перасыхаюць. У Об Кець упадае двума рукавамі — Тагурскім (ніжэй горада Калпашова) і Нарымскім, бягучым уздоўж Обі да Нарыма.
Іван Сідаравіч Лазарэнка
Біяграфія
Дывізія пад камандаваннем І. С. Лазарэнкі вызначылася у час Магілёўскай аперацыі. У ходзе баёў 23—25 чэрвеня 1944 года дывізія фарсіравала рэкі Проня і Бася, нанеслі значныя страты праціўніку, вызвалілі некалькі населеных пунктаў. Загінуў С. І. Лазарэнка ў баі ў раёне вёсак Драчкава і Хаўмы (Чавускі раён Магілёўскай вобласці).
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 21 ліпеня 1944 года за ўмелае камандаванне дывізіяй, узорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераічнасць генерал-маёру Івану Сідаравічу Лазарэнку пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Кець
Геаграфія
Разводдзе з мая па жнівень. Замярзае ў канцы кастрычніка — пачатку лістапада, ускрываецца ад лёду ў канцы красавіка — пачатку мая.
Іван Сідаравіч Лазарэнка
Біяграфія
Быў пахаваны ў Крычаве, 28 чэрвеня 1944 г. перапахаваны ў скверы па вуліцы Першамайскай у Магілёве.
Рэабілітацыя
У красавіку 2010 года па ўяўленні Галоўнай ваеннай пракуратуры Расійскай Федэрацыі Ваенная Калегія Вярхоўнага суда Расіі адмяніла прысуд ад 17 верасня 1941 года як «не адпаведны фактычным акалічнасцям справы». У рашэнні суда было паказана: «Дзеянні камандзіра дывізіі генерал-маёра Лазарэнкі І. С. не ўваходзілі ў супярэчнасць з патрабаваннямі дзеючых у той момант кіруючых дакументаў, адпавядалі становішчу і атрыманым ад штаба корпуса загадам».
Студзянец (прыток Нёмана)
Студзянец, Вангінскі канал — рака ў Беларусі, у Лідскім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток Нёмана.
Даўжыня — 9,5 км. Плошча вадазбору 38 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 5,8 м/км.
Пачынаецца каля вёскі Белеўцы, упадае ў Нёман за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі Моцевічы. Рэчышча каналізаванае на працягу 8,7 км: ад вытоку да вёскі Андрашоўшчына.
Набіванка
Набіва́нка, ці набо́йка, выбо́йка — спосаб аздаблення тканіны ўзорам з дапамогай дошкі-клішэ з рэльефным малюнкам; тканіна, аздобленая такім спосабам; від народнага дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.
Гісторыя
Вядома з 3-га тыс. да н.э. ў Індыі, пашырана ў многіх народаў свету.
На Беларусі існавала са старажытнасці, была развітым відам мастацтва ў 12 ст. Найбольшага росквіту дасягнула ў 16—17 ст. у сувязі з дзейнасцю рамесніцкіх цэхаў. Цэнтрамі вырабу набіванкі ў 19 ст. былі Бабруйск, Веліж (цяпер Смаленская вобласць), Віцебск, Магілёў, Невель (цяпер Пскоўская вобласць), Орша, Полацк, была пашырана ў вёсках Віцебшчыны, Гомельшчыны, Магілёўшчыны. У канцы 19 ст. рамяство заняпала ў сувязі з фабрычнай вытворчасцю набіваных тканін. Да сярэдзіны 20 ст. набіванку выраблялі асобныя майстры.
Выраб
Звычайна набіванку рабілі ў адзін колер, найчасцей сіні (таму набойшчыкаў часта называлі сінейшчыкамі). Рысунак набівалі і на афарбаваную тканіну (крашаніна). Выкарыстоўвалі пераважна алейныя фарбы.
У 19 стагоддзе быў пашыраны спосаб «набойкі глінай»: тканіну з нанесеным белай глінай, купарвасам, вішнёвым клеем і інш. рысункам фарбавалі (пераважна ў сіні колер), пасля чаго гліну і інш. адмывалі, у выніку атрымлівалі неафарбаваны рысунак на сінім фоне.
Пры вырабе рознакаляровых набіванак для кожнага колеру рабілі асобную дошку, якую цалкам выразалі з дрэва. З 19 ст. для перадачы тонкіх ліній і кропак разны ўзор дошак сталі чаргаваць з металічным (тонкімі пласцінамі і цвікамі, набітымі ў дошку), што давала магчымасць ствараць тонкі разнастайны рысунак.
Узоры ў набіванцы на Беларусі
Рысунак беларускай набіванкі лаканічны, найчасцей закампанаваны «ў клетачку», «у сетку», «у шлячкі». Найбольш пашыраны геаметрычны (зорачкі, кругі, клеткі) і стылізаваны раслінны арнамент (кветкі, пупышкі вярбы, лісце, хвалістыя сцяблінкі і інш.). Трапляюцца зааморфныя матывы (выявы жывёл, фантастычных птушак). Беларускай набіванцы характэрна выкарыстанне ў адным рысунку невялікай колькасці дэкаратыўных элементаў, што пры рапортным паўторы стварала гармонію форм і рытму. Стылістычна беларуская набіванка звязана з іншымі відамі народнага мастацтва (ткацтва, вышыўка, размалёўка).
Востраў Узнясення
Востраў Узнясення (Ascension Island) — востраў у Атлантычным акіяне, уваходзіць у склад брытанскай заморскай тэрыторыі Астравы Святой Алены, Узнясення і Трыстан-да-Кунья. Агульная плошча — 91 кв. км. Насельніцтва — 1100 чал. (2005 г.).
Гісторыя
Лічыцца, што першаадкрывальнікам вострава з’яўляецца партугальскі мараплавец Жуан да Нова, які ўбачыў востраў у 1501 г. У 1503 г. ён быў паўторна адкрыты іншым партугальцам Афонсу дэ Альбукерке ў дзень Узнясення Гасподня, адкуль і ўзнікла яго назва. У 1701 г. востраў быў даследаваны Вільямам Дампірам. Хаця людзі рэдка высаджваліся на беразе, у XVIII ст. востраў Узнясення з’яўляўся своеасаблівым месцам сустрэчы для пірацкіх і ваенных караблёў з розных краін.
У 1815 г., калі на востраў Святой Алены быў сасланы Напалеон I Банапарт, брытанскія ўлады палічылі мэтазгодным таксама стварыць ваенную базу на востраве Узнясення. 22 кастрычніка 1815 г. ён быў анексаваны Вялікабрытаніяй. Першапачаткова ў спісах каралеўскіх ваенна-марскіх сіл востраў пазначаўся як каменны карабель «Узнясенне» з класіфікацыяй «ваенны шлюп меньшага класу». Востраў выкарыстоўваўся як база для забеспячэння брытанскіх караблёў, што патруліравалі ў Гвінейскім заліве.
У 1836 г. сюды наведваўся Ч. Дарвін.
Шыротна-імпульсная мадуляцыя
Шыротна-імпульсная мадуляцыя (ШІМ — pulse-width modulation, PWM), ці мадуляцыя праз змену шырыні імпульсаў (pulse-duration modulation, PDM) — працэс кіравання шырынёй (прагальнасцю) высокачастотных імпульсаў правілам, якое задае нізкачастотны сігнал. У электроніцы гэта можа быць кіраванне сярэднім значэннем выходнага напружання праз змены трываласці замкнутага стану электрычнага (электрамеханічнага) ключа, напрыклад, у схеме ключавога стабілізатара напружання.
Востраў Узнясення
Гісторыя
У 1899 г. праз востраў прайшоў падводны кабель, які злучаў Вялікабрытанію з Паўднёвай Афрыкай.
Шыротна-імпульсная мадуляцыя
Аналагавая ШІМ
ШІМ-сігнал генеруецца аналагавым кампаратарам, на адзін уваход якога падаецца апорны сігнал значна большай частаты, чым мадулюючы ў выглядзе «трохкутніка» ці «пілы», а на другі — мадулюючы сталы аналагавы сігнал. Частата выходных імпульсаў ШІМ адпавядае частаце «зубоў» пілы. У той частцы перыяду, калі сігнал на пазітыўным уваходзе вышэй сігнала на негатыўным уваходзе, на выхадзе атрымліваецца адзінка, аднак, калі сігнал на пазітыўным уваходзе ніжэй сігнала на негатыўным уваходзе — нуль.
Востраў Узнясення
Гісторыя
У 1922 г. востраў Узнясення быў фармальна далучаны да вострава Святой Алены. Такім чынам, тут усталёўвалася цывільнае кіраўніцтва.
Пад час II Сусветнай вайны на востраве быў пабудаваны аэрапорт Вайдэвейк, былі размешчаны амерыканскія ваенныя, якія абслугоўвалі бяспечныя пералёты ў Афрыку і Еўропу. У сувязі з падзеямі Халоднай вайны амерыканскія ваенныя ў 1956 г. вярнуліся зноў. У 1982 г. Вялікабрытанія выкарыстоўвала востраў для вядзення вайны з Аргенцінай.
Лідскі Троіцкі ўніверсітэт
Лідскі Троіцкі ўніверсітэт (Leeds Trinity University) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Лідс.
Шыротна-імпульсная мадуляцыя
Лічбавая ШІМ
У двайковай лічбавай тэхніцы, выхады ў якой могуць выводзіць толькі адно з двух значэнняў, набліжэнне пажаданага сярэдняга ўзроўня выходнага сігнала з дапамогай ШІМ ёсць абсалютна натуральным спосабам. Схема настолькі ж простая: пілападобны сігнал генеруецца N-бітавым лічыльнікам.
Лідскі Троіцкі ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Вучэльня першапачаткова заснаваная для забеспячэння кваліфікаваных выкладчыкаў для каталіцкіх школ, яна паступова пашыралася і цяпер прапануе ступені бакалаўрыяту, магістратуры і аспірантуры па шэрагу гуманітарных і сацыяльных навук.
Герцагства Аўстрыя
Герцагства Аўстрыя (Herzogtum Österreich) — адна з дзяржаў Свяшчэннай Рымскай імперыі, створаная ў 1156 годзе, дзякуючы Privilegium Minus, калі Усходняя марка была аддзелена ад Баварыі і ўзведзена ў герцагства з уласным правам.
Шыротна-імпульсная мадуляцыя
Фільтрація уваходнага сигнала
У тых випадках, калі патрэбна, набліжэнне формы выходнага сігнала ШІМ да адпаведнага яму ўваходнага сигнала забяспечваецца інтэгруючымі элементамі, ролю якіх можа граць інэрцыйнасць стану кіраванага ШІМ элемента (напрыклад, награвальнага элемента) альбо для гэтага выкарыстоўваецца інтэгруючы элемент — фільтр нізькіх частот.
Лідскі Троіцкі ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Універсітэт з'яўляецца членам Асацыяцыі каталіцкіх каледжаў і ўніверсітэтаў Вялікабрытаніі.
Востраў Узнясення
Гісторыя
1 верасня 2009 г. пачала дзейнічаць новая Канстытуцыя, якая фармальна зраўнавала правы вострава Узнясення з востравам Святой Алены ў складзе брытанскай заморскай тэрыторыі Астравы Святой Алены, Узнясення і Трыстан-да-Кунья.
Геаграфія
Востраў Узнясення значна аддалены ад буйных масіваў сушы — 1600 км ад узбярэжжа Афрыкі і 2250 км ад узбярэжжа Паўднёвай Амерыкі. Утвораны вулканічнай дзейнасцю каля 50 тыс. гадоў таму. Але ў перыяд пасля адкрыцця вывяржэнняў не назіралася.
Шыротна-імпульсная мадуляцыя
Перавагі ШіМ
Перамыканне адбываецца з вялікай хуткасцю, такой, якая патрэбна для пэўнага тыпу нагрузкі. Гэта можа абюывацца некалькі разоў на хвіліну для электрапечы; 100 Гц для электралампы; ад некалькіх да дзясяткаў кГц для электрарухавіка альбо ад дзясяткаў да сотняў кГц для аўдыёўзмацняльніка і камп'ютарна блоку сілкавання.
Востраў Узнясення
Геаграфія
Большае частка паверхні ўяўляе сабой застылыя вулканічныя конусы і лававыя струмені. Усяго налічваецца 44 малых і вялікіх кратараў. Найвышэйшы пункт — пік гары Грын (859 м). Берагі абрывістыя. На паўночным захадзе ў зал. Кларэнс размешчаны адзіны пляж Лонгбіч.
Шыротна-імпульсная мадуляцыя
Перавагі ШіМ
Для ацэнкі эфектыўнасці кіравання мае значэнне працоўны цыкл (duty cycle) пад якім маецца на ўвазе суадносіны працягласці уключанага стану ('on' time) да прынятага перыяду импульсаў; малы duty cycle адпавядае рэжыму энэргазберагання, бо крыніца энэргіі вымкнена большасць часу. Duty cycle выражаецца ў адсотках, 100% адпавядае ўключанаму стану на ўвесь перыяд.
Востраў Узнясення
Геаграфія
Пастаянных паверхневых вадацёкаў няма. Дзякуючы дажджавым водам узімку ўтвараецца толькі так званы ручай Дампіра.
Шыротна-імпульсная мадуляцыя
Перавагі ШіМ
Галоўнай перавагай ШІМ з'яўляецца малая страта энэргіі на электронным перамыкачы. Ён збольшага перабывае або ў вымкненым стане, калі яго супраціўленне максімальнае, або ў рэжыме насычэння — з мінімальным супрацівам, то бок або ток, або падзення напружання на ім блізкія да нулю. ШІМ таксама арганічна спалучаецца з лічбавымі тэхналогіямі, вялікая колькасць ШІМ-кантролераў вырабляецца ў выглядзе мікрасхем. Класічным прыкладам з'яўляюцца мікрасхемы UC3842…UC3844.