cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
18-ы літоўскі ўланскі полк
Кампанія 1813 года
Загадам аб арганізацыі VIII корпуса Вялікай Арміі ад 27 чэрвеня 1813 г. было канчаткова вырашана ўліць тое, што засталося ад 18-га ў склад 6-га палка ўлан польскіх, дзе яны прынялі ўдзел у бойках кампаніі 1813—1814 гадоў. Але ўжо ў жніўні 6-ы полк увайшоў у 1-ую дывізію IV корпуса рэзервовай кавалерыі Келлермана. Сам палкоўнік Пшаздецкі атрымаў пасаду ў штабе князя Панятоўскага. У шэрагах 6-га палка яны біліся пад 15 верасня 1813, дзе ўланы атакавалі і звярнулі два палкі казакоў. Пад Лаўтэрбахам 21 верасня яны апракінулі і пераследвалі значна праўзыходзячыя іх лікам рэгулярныя часткі ворага, а 4 кастрычніка ля Зехмы хвацкім нападам рассеялі рускіх гусар і казакоў, узяўшы больш за дзвесце палонных. 16 кастрычніка, у першы дзень знакамітай, 6-ы ўланскі полк страціў за чвэрць гадзіны забітымі і параненымі больш за палову сваіх ваяроў, але ў крытычны момант адкінуў суперніка, перашкодзіўшы яму развіць поспех. Пры Лейпцыгу ў палон да непрыяцеля трапіў К. Пшаздзецкі, які атрымаў раненне ў галаву. Бой быў прайграны, французскі імператар мусіў адступаць.
Напрыканцы існавання
Са складзенага 14 лістапада 1814 года колькаснага спісу былых палкоў Княства Варшаўскага і Вялікага Княства Літоўскага вядома, што стан 18-га палка быў наступны: 1 палкоўнік, 1 маёр, 3 капітаны, 2 падпаручыкі, 7 падафіцэраў, 7 жаўнераў; агулам 7 афіцэраў і 14 падафіцэраў ды жаўнераў. Вынікам, з тых, хто са зброяй ў руках у шэрагах 18-га ўланскага пакінуў Літву на зыходзе 1812 года, дадому павярнулася толькі 4 адсоткі (калі лічыць па найбольшай колькасці з рапарту 1812 г.). Пасля адрачэння Напалеона польска-літоўскія палкі, якія ваявалі на яго баку, былі ўзяты імператарам Аляксандрам I на расійскае ўтрыманне. У канцы ліпеня палкі прыбылі ў Княства Варшаўскае, што праз год, па рашэнні Венскага кангрэса, будзе далучана да Расіі як Каралеўства Польскае. Тут з польскіх фарміраванняў ізноў вылучылі былыя палкі Вялікага Княства Літоўскага. Іх накіравалі ў розныя дэпартаменты для перафарміравання, папаўнення да штатнай колькасці і пераўзбраення.
Прыняты ў пачатку 1815 года штат новага войска прадугледжваў (па фінансавых і іншых прычынах) захаванне толькі 12 пяхотных і 8 кавалерыйскіх палкоў. Іншыя (у тым ліку ўсе палкі Вялікага Княства Літоўскага) падлягалі расфарміраванню, а іх асабісты склад перадаваўся ў астатнія часткі. Падрабязнасці пасляваеннага жыцця былых нясвіжскіх уланаў нам пакуль невядомыя. Дакладна можна казаць, што нехта з іх сышоў у адстаўку, астатнія працягнулі службу ў арміі Каралеўства Польскага ці Літоўскім асобным корпусе Расійскай імператарскай арміі.
Адыгэ-Хабльскі раён
Адыгэ-Хабльскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Карачаева-Чаркескай Рэспублікі Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — аул Адыгэ-Хабль.
Геаграфія
Адыгэ-Хабльскі раён размешчаны ў паўночна-заходняй частцы рэспублікі і мяжуе з землямі Хабезскага і Абазінскага раёнаў на поўдні, з Атрадненскім раёнам Краснадарскага края на захадзе, з Качубееўскім раёнам Стаўрапольскага края на поўначы, з Прыкубанскім раёнам на ўсходзе, а таксама з Нагайскім раёнам, які дзеліць тэрыторыю Адыгэ-Хабльскага раёна на дзве няроўныя часткі.
Паводле занальнага раянавання тэрыторыя раёна з поўначы на поўдзень дзеліцца на 2 зоны — раўнінную і перадгорную, раўніны прыкметна пераважаюць. Сярэднія вышыні на тэрыторыі раёна вагаюцца ад 400 да 700 метраў над узроўнем мора.
Гідраграфічная сетка на тэрыторыі раёна прадстаўлена ў асноўным рэкамі. Найбольш буйныя — Кубань, Вялікі Зелянчук, Малы Зелянчук, Вялікі Шчаблонак і Малы Шчаблонак.
Агульная плошча тэрыторыі раёна — 323,37 км² (з 2008 года).
Спіс самых касавых фільмаў
Фільмы прыносяць даход з некалькіх крыніц, уключаючы, продаж і арэнду на лічбавых носьбітах, мерчандайзінг, а таксама правы на тэлевізійныя трансляцыі і. Тым не менш асноўным паказчыкам камерцыйнага поспеху фільма лічацца тэатральныя касавыя зборы, галоўным чынам з-за даступнасці даных у параўнанні з іншымі паказчыкамі, а таксама з-за гістарычнай практыкі. У артыкуле прадстаўлены спіс самых касавых фільмаў за ўсю гісторыю кінематографа (як па намінальным кошце, так і з улікам інфляцыі), касавых лідараў па гадах і храналогія самых касавых фільмаў, а таксама самых касавых серый фільмаў і кінафраншыз. Усе табліцы складаюцца на аснове міжнароднага пракату па даных сайта «Box Office Mojo», калі не пазначана іншая крыніца.
Традыцыйна мюзіклы, і гістарычныя драмы былі самымі папулярнымі жанрамі, але ў XXI стагоддзі па касавых зборах сталі пераважаць кінафраншызы. Лідзіруючыя пазіцыі сярод іх на цяперашні момант займаюць фільмы аб супергероях. Сумарныя зборы фільмаў перавышаюць 28 млрд $, а карціна «Мсціўцы: Фінал», чацвёртая частка сагі пра «» і 22-і фільм серыі, займае другое месца ў спісе. Таксама прыкметнае месца займаюць чароўны свет Дж. К. Роўлінг,, «» і «». Хоць большасць фільмаў у спісе з’яўляюцца рэмейкамі ці сіквеламі, узначальвае спіс арыгінальная кінастужка «Аватар». Нязменна добрымі паказчыкамі адзначаюцца мультфільмы, сярод якіх найбольшы поспех маюць карціны «Walt Disney Animation Studios», «Pixar» , «» і «Illumination».
NGC 2626
NGC 2626 (іншае абазначэнне — ESO 313-N*4) — эмісійная туманнасць і адбівальная туманнасць у сузор’і Ветразі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 5236
IC 5236 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Статар
Ста́тар — нерухомая частка машыны або механізму, унутры якой размешчана круцільная частка машыны — ротар. Найболей часта выкарыстоўваюцца ў вытворчасці помп, кампрэсараў, вентылятараў, вытворчасці электрычных машын, рухавікоў, генератараў і турбін і інш.
Дыялектыка
Дыялектыка (διαλεκτική  (транслітарацыя Диалэктике) — мастацтва спрачацца, разважаць) — лагічная форма і спосаб рэфлексійнага тэарэтычнага мыслення, якое мае сваім прадметам супярэчанні мыслення і яго зместу. У вузкім сэнсе — назва гнасеалагічнага метаду (метадалагічнага прынцыпу пазнання), які рэалізуецца па схеме «тэзіс — антытэзіс — сінтэз».
У гісторыі філасофіі выдзяляюцца тры асноўныя гістарычныя формы дыялектыкі:
У гісторыі філасофіі найслынныя мысляры вызначалі дыялектыку як :
Гісторыя развіцця паняцця
Першыя філасофскія вучэнні паўсталі 2500 гадоў таму ў Індыі, Кітаі і Старажытнай Грэцыі. Раннія філасофскія вучэнні насілі стыхійна-матэрыялістычны і наіўна-дыялектычны характар. Гістарычна першай формай дыялектыкі з'явілася антычная дыялектыка. Ва ўсходняй мудрасці тэарэтычнае мысленне прайшло той жа шлях: апора на парнасць катэгорый мыслення, пошук адзінай падставы ў розных, да прамой супрацьлегласці даспелых паняццяў і ідэй, вобразаў і сімвалаў як у эзатэрычных, так і у вядомых усім філасофскіх напрамках і школах. Хоць для еўрапейца іх экзатычная форма не зусім звыклая, але яна — форма адзінства і барацьбы супрацьлегласцей у змесце памыснага. Яна настройвала тэарэтычнае мысленне егіпцян, арабаў, персаў, індыйцаў, кітайцаў і іншых усходніх мысляроў на ўсведамленне усеагульных яго форм, на іх змястоўную класіфікацыю, на пошук разумнага падставы іх взаимоопределяемости. І ў цэнтры большасці з іх — супрацьлегласць мудрага сузірання вечнага сэнсу быцця мітуслівым дзеяння ў свеце мінушчага. Шлях дасягнення такой здольнасці ў смыслапачуццёва-цялесным дасягненні гармоніі з сабой і светам пераадоленнем процілеглых момантаў перажывання і дзеяння.
Дыялектыка ў антычнасці
Філосафы ранняй грэчаскай класікі казалі аб усеагульным і вечным руху, у той жа час уяўляючы сабе космас у выглядзе завершанага і цудоўнага цэлага, у выглядзе чаго-то вечнага і ў спакоі. Геракліт і іншыя грэчаскія філосафы далі формулы вечнага станаўлення, руху як адзінства супрацьлегласцей. Арыстоцель лічыць вынаходнікам дыялектыкі Зянона Элейскага, які прааналізаваў супярэчнасці, якія ўзнікаюць пры спробе асэнсаваць паняцці руху і мноства. На аснове філасофіі Геракліта і элеатаў ў далейшым паўстала чыста адмоўная дыялектыка ў мізэрных сафістаў, якія ў няспыннай змене рэчаў, якія супярэчаць адна адной, а таксама і паняццяў ўбачылі адноснасць чалавечай веды і даводзілі дыялектыку да крайняга скептыцызму, не выключаючы і маралі.
Сам Арыстоцель адрознівае «дыялектыку» ад «аналітыкі» як навуку аб верагодных меркаваннях ад навукі аб доказе. Арыстоцель ў вучэнні аб чатырох прычынах — матэрыяльнай, фармальнай, рухаючай і мэтавай — сцвярджаў, што ўсе гэтыя чатыры прычыны існуюць у кожнай рэчы цалкам неадметна і тоесна з самой рэччу.
Платон ўслед за элеатамі (Элейская школа) вызначае сапраўднае быццё як тоеснае і нязменнае, тым не менш у дыялогах «Сафіст» і «Парменід» абгрунтоўвае дыялектычныя высновы аб тым, што вышэйшыя роды існага могуць думкі толькі такім чынам, што кожны з іх ёсць і не ёсць, роўны сабе самому і не роўны, тоесны сабе і пераходзіць у сваё «іншае». Таму быццё заключае ў сабе супярэчнасці: яно адзінае і множнае, вечнае і мінучае, нязменнае і зменлівае, спачывае і рухаецца. Супярэчнасць ёсць неабходная ўмова для падахвочванні душы да разважання. У Платона даецца дыялектыка пяці асноўных катэгорый: руху, супакою, адрозненні, тоеснасці і быцця, у выніку чаго быццё трактуецца ў Платона «ў якасці актыўна самасупярэчнай каардынаванай паасобнасці».
У дыялогу «Сафіст» Платон выкладае вучэнне пра роды існага. Аналізуючы суадносіны паняццяў быцця, руху і спакою, Платон кажа аб несумяшчальнасці спакою з рухам; паколькі ж і рух, і супакой існуюць, то, значыць, быццё сумяшчальна і з тым, і з іншым. Такім чынам, маецца тры рода: быццё, супакой, рух.
Кожны з гэтых трох родаў ёсць іншае ў адносінах да астатніх двух родаў і тоеснае ў адносінах да самога сябе. У сувязі з гэтым узнікае пытанне аб суадносінах родаў тоеснага і іншага з родамі спакою і руху: ці супадаюць яны паміж сабой або адрозніваюцца?
Паколькі і спакой, і рух як тоесныя кожны сабе датычныя тоеснасці, і пры гэтым яны адрозніваюцца паміж сабой, то ні супакой, ні рух не супадаюць з тоесным. Паколькі і спакой, і рух як іншыя па адносінах да іншых родах датычныя іншаму і пры гэтым адрозніваюцца паміж сабой, то ні супакой, ні рух не супадаюць з іншым. Такім чынам, спакой і рух адрозныя ад тоеснага і іншага.
Платон робіць выснову пра пяць нязводных адзін да аднаго радах існага — быцця, спакоі, руху, тоесным і іншым.
Дыялектыка ў традыцыйнай кітайскай філасофіі
У кітайскай філасофіі дыялектыка традыцыйна звязваецца з катэгорыямі Інь і ян, ўзыходнымі да старажытных паданнях аб узаемадзеянні пасіўнай жаночай сілы — інь і актыўнай мужчынскай — ян. З пункту гледжання кітайскіх мысляроў, гэтыя катэгорыі адлюстроўваюць узаемасувязь і ўзаемаератварэнне процілеглых бакоў з'явы адзін у аднаго. Да прыкладу, «Ян» — светлае, «Інь» — цёмнае; «Ян» пераходзіць у «Інь» — жорсткае стае мяккім; «Інь» пераходзіць у «Ян» — цёмнае святлее і г. д.
Першасныя субстанцыі, што напаўняюць Сусвет і спараджаюць і захоўваюць жыццё, або сілы Ян і Інь, аб якіх гаворыцца ў кнізе «Іцзін», абумоўліваюць сутнасць 5 элементаў прыроды: металу, дрэва, вады, агню, зямлі; 5 натуральных станаў: вільгаці, ветру, цяпла, сухасці, холаду; 5 асноўных чалавечых функцый: мімікі, прамовы, зроку, слыху, мыслення, і 5 асноўных афектаў: ​​клопату, страху, гневу, радасці, сузіральнасці.
Дыялектыка ў Сярэднія вякі
У сярэднія вякі дыялектыка з'яўлялася часткай сямі вольных мастацтваў і разумелася звычайна ў шырокім сэнсе як здольнасць весці спрэчку з дапамогай пытанняў і адказаў, мастацтва складаць сілагізмы, выкарыстоўваючы імавернасныя і праўдападобныя аргументы па прапанаваным пытанні, а таксама мастацтва класіфікацыі паняццяў, падзелу рэчаў на роды і віды.
Праблема будучыні асэнсоўвалася шмат у чым на аснове дыялектыкі. Недасканалы «зямны свет», які з'яўляецца светам Бога-Сына, звязваўся з дасканалым «нябесным светам» Бога-Айца не толькі з дапамогай містычнага Бога-Духа, але і з дапамогай дыялектычных хадоў думкі. У сярэднявечнай філасофіі меліся ўсе тыя ключавыя элементы дыялектыкі, у тым ліку і так званы закон адмаўлення адмаўлення, якія пазней Гегель і камуністычная філасофія ўключылі ў сваю «дыялектыку прыроды, грамадства і мыслення». Мэта сярэднявечнай дыялектыкі — паспрабаваць схапіць свет адразу ў абодвух яго выявах, сакральнай і свецкай, сублімаванай і нізіннай. Сярэднявечная культура спалучае ў адзінства палярныя супрацьлегласці: нябеснае і зямное, спірытуальнае і груба цялеснае, жыццё і смерць.
Панаванне монатэістычных рэлігій у сярэднія вякі перанесла дыялектыку ў вобласць тэалогіі; Арыстоцель і неаплатанізм выкарыстоўваліся пры гэтым для стварэння схаластычнай распрацаваных вучэнняў аб асабістым абсалюце. У неаплатонікаў (Плацін, Прокл) словам «дыялектыка» пазначаецца навуковы метад аналізу і сінтэзу, які зыходзіць з Адзінага, каб да Адзінага вярнуцца. У Мікалая Кузанскага ідэі дыялектыкі развіваюцца ў вучэнні пра тоеснасць веды і няведання, аб супадзенні максімуму і мінімуму, аб вечным руху, аб супадзенні супрацьлегласцяў, аб любым ў любым і гэтак далей.
У нямецкай класічнай філасофіі
Нямецкі класічны ідэалізм разглядаў рэчаіснасць не толькі як прадмет пазнання, але і як прадмет дзейнасці. Так, у тэорыі пазнання Кант развівае дыялектычныя ідэі ў вучэнні аб «антыноміях». Аднак дыялектыка розуму, паводле Канта, — ілюзія, і яна ўстараняецца, як толькі думка вяртаецца ў свае межы, абмежаваныя пазнаннем адных з'яў. Пазней у тэорыі пазнання (у «Навукавучэнні») Фіхтэ развіў «антытэтычны» метад вывядзення катэгорый, які змяшчае важныя дыялектычныя ідэі. Шэлінг ўслед за Кантам развівае дыялектычнае разуменне працэсаў прыроды.
Істотную ролю паняцце дыялектыкі гуляе ў філасофіі Гегеля. Для яго дыялектыка — гэта такі пераход аднаго вызначэння ў іншае, у якім выяўляецца, што гэтыя вызначэнні аднабаковыя і абмежаваныя, гэта значыць утрымліваюць адмаўленне саміх сябе. Таму дыялектыка, згодна з Гегелям, — «рухаючая душа ўсякага навуковага разгортвання думкі і ўяўляе сабой адзіны прынцып, які ўносіць у змест навукі іманентную сувязь і неабходнасць…».
Глыбіннай асновай гегелеўскай дыялектыкі з'яўляецца сярэднявечная канцэпцыя гісторыі — развіццё ў дачыненні да чалавечага грамадства хрысціянскай дактрыны Бога і чалавека, так што дыялектыкa Гегеля — гэта распаўсюд не толькі на грамадства, але і на прыроду ключавых ідэй хрысціянскага разумення сувязі Бога і чалавека. Асноўныя ідэі гегелеўскай дыялектыкі зводзяцца да наступнага: «…Усё канчатковае, замест таго, каб быць трывалым і канчатковым, наадварот, імгненнае і мінуча», паколькі, «будучы ў сабе самім іншым, выходзіць за межы таго, што яно ёсць непасрэдна, і пераходзіць у сваю супрацьлегласць».
Дыялектыка марксізму
Паняцце дыялектыкі ў сваіх творах выкарыстоўвалі Карл Маркс і Фрыдрых Энгельс, якія перавялі яе ў матэрыялістычную плоскасць. Адрозненне сваёй дыялектыкі ад гегелеўскай Маркс выказаў у зацвярджэнні, што філасофія Гегеля перавернутая з ног на галаву. Менавіта таму варта адрозніваць дыялектыку Гегеля ад яе інтэрпрэтацыі ў дыялектыцы марксізму.
Маркс разумее філасофію як навуку і спрабуе пабудаваць яе па навуковаму метадзе. Свядомасць Марксам разумеецца як уласцівасць матэрыі адлюстроўваць саму сябе, а не як самастойная сутнасць. Матэрыя знаходзіцца ў пастаянным руху і развіваецца. Дыялектыка жа выступае ў якасці закона развіцця гэтай матэрыі.
Паслядоўнікамі Маркса, галоўным чынам, савецкімі, была створана асаблівая філасофская школа — дыялектычны матэрыялізм. У сістэматызацыі дыялектыкі, якая з'яўлялася агульнапрынятай у дыялектычным матэрыялізмам ў 1960-1980-я гг., Некаторыя з вядучых ідэй Гегеля называліся «прынцыпамі», іншыя — «законамі». Гэтая сістэматызацыя ўключала наступныя палажэнні:
Дыялектыка сёння
У XX стагоддзі даследаваннем дыялектыкі як у гістарычным плане (дыялектыка ў антычнасці і ў нямецкай класічнай філасофіі), так і ў тэарэтычным займаўся Мікалай Гартман.
Некаторыя сучасныя філосафы, такія як Люсьен Сеў і Жан-Мары Бром зноў звяртаюцца да дыялектыкі, разглядаючы выключна ў адносінах да чалавечага дзеяння, дзейнасці. Яны адмаўляюць дыялектыку прыроды і існаванне навуковых законаў, якія існуюць па-за чалавечага дзеяння. Аднак, пасля Другой сусветнай вайны, шэраг філосафаў (Рышар Левантан, Стэфан жэ Гулд, Аляксандр Зіноўеў, Патрык Торт) шырока выкарыстоўваюць дыялектыку ў сваіх працах, разглядаючы яе і як прадмет вывучэння. У XXI стагоддзі маюцца працы Бертэла Олма, Паскаля Шарбано і Эварыста Санчэс-Паленсія, у якіх дыялектыка ўводзіцца ў навуку, нароўні з дыялектычным матэрыялізмам Маркса і Энгельса.
Такім чынам, дыялектыка дазваляе рабіць выразнымі і даступнымі супярэчнасці ў навуцы (антаганістычныя тэндэнцыі), так бы мовіць, незвычайныя і парадаксальныя сітуацыі, якія сустракаюцца ў назіраннях і навуковых эксперыментах.
«Строга кажучы, змест дыялектыкі мяняецца з прагрэсам навукі, бо, у пэўным сэнсе, гэта змест ёсць сама навука, заснаваная на прынцыпах абстракцый. Вось пераказ дыялектычных прынцыпаў, першапачаткова сфармуляваных Энгельсам (1878), у інтэрпрэтацыі Ж. М. Брома: (Прынцыпы дыялектыкі, 2003):
Заўважым, што Жорж Палітцэр (1936) сумяшчае прынцыпы 3 і 5. Гэта не выклікае нязручнасці, так як змест прынцыпаў яшчэ не было вызначана… Змена нашых навуковых ведаў вядзе да пастаяннага перагляду зместу гэтых прынцыпаў.» (Эварист Санчэс-Паленсія, «Дыялектычнага прагулка ў навуцы», 2012).
Матэрыялістычная дыялектыка знайшла шэраг пацверджанняў ў біялогіі (Рышар Левантан, Стэфан жэ Гулд). Жывыя арганізмы сваім фізіка-хімічна дэтэрмінаваных развіццём і вызначаным зместам інфармацыі, падпарадкаваныя бясконцым зменаў у сваім метабалізме і эвалюцыі. У гэтым сэнсе, канцэпцыя дыялектыкі прыроды, прапанаваная Энгельсам, можа быць выкарыстана.
Згодна з Эварыстам Санчэс-Паленсія, дыялектыка дазваляе дазваляць супярэчнасці ў навуцы, незвычайныя і парадаксальныя, ва ўсіх відах ведаў, уключаючы прыкладную матэматыку, аднак у першую чаргу сацыялогію і псіхалогію. Фактычна, на яго думку, дыялектыка не з'яўляецца логікай са сваімі дакладнымі законамі, а больш агульным каркасам, у які ўпісваюцца эвалюцыйныя з'явы.
Эдускунта
Эдускунта (eduskunta, riksdagen) — аднапалатны парламент Фінляндыі. Складаецца з 200 дэпутатаў. Знаходзіцца ў Хельсінкі ў Будынку Парламента (eduskuntatalo, riksdagshuset).
Парламент у Фінляндыі абірае ўрад, прымае рашэнні па дзяржаўным бюджэце, ратыфікуе міжнародныя дагаворы. Дэпутаты маюць права падаваць законапраекты ад уласнай асобы або ад асобы партыі. Апошнія выбары адбыліся 17 красавіка 2011.
Сучаснай Эдускунце папярднічаў Сейм
Епіскапы Лодзінска-Пазнаньскай епархіі
Епіскапы Лодзінска-Пазнаньскія — кіраўнікі Лодзінска-Пазнаньскай епархіі Польскай аўтакефальнай праваслаўнай царквы:
Новакубанка (Акмолінская вобласць)
Новакубанка — сяло ў Шартандзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Новакубанскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 19 км на захад ад цэнтра пасёлка Шартанды. Код КАТА — 116843100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1810 чалавек (893 мужчыны і 917 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1893 чалавекі (946 мужчын і 947 жанчын).
Яўстах Каятан Сапега
Яўстах-Каятан Сапега (, Веркі каля Вільні — ) — прадстаўнік роду Сапегаў, сын князя Францішка Сапегі ад яго жонкі графіні Розы (Пелагеі-Розы) Патоцкай.
Біяграфія
У маладосці служыў у расійскай кавалерыі. Падарожнічаў па Еўропе. Натуралізаваўся ў Велікабрытаніі: атрымаў грамадзянства і захаваў княскі тытул, што сталася выключэннем у брытанскім правадаўстве.
Пасля смерці бацькі (1829) атрымаў вялізныя ўладанні ў Беларусі.
У 1830—1831 удзельнічаў у Лістападаўскім паўстанні, быў падпаручнікам у штабе галоўнакамандуючага генерала Яна Скшынецкага, адзначаны залатым крыжам «Віртуці Мілітары». Пасля паражэння паўстання ў эміграцыі ў Францыі. Адхіліў прапанову Мікалая I прыняць канфіскаваныя маёнткі ўзамен за вернападданую прысягу, у выніку чаго музейныя зборы, бібліятэкі і архівы Сапегаў вывезены ў Санкт-Пецярбург. Памёр у Парыжы.
Дзмітрый Філімонавіч Прышчэпаў
Дзмі́трый Філімо́навіч Прышчэ́паў (, Калодніца, цяпер Крупскі раён, Мінская вобласць —, Мінск, БССР) — беларускі савецкі дзяржаўны і грамадскі дзеяч, народны камісар земляробства БССР у 1924—1929 гадах.
Праводзіў у 1920-х гадах аграрную палітыку пад лозунгам «Беларусь — чырвоная Данія», якая складалася ў свабодзе выбару сялянамі формаў землекарыстання, размяшчэнні сялянскіх гаспадарак на хутарах. Узяў удзел у першым узбуйненні тэрыторыі БССР.
Раннія гады
Нарадзіўся 9 лістапада 1896 года ў вёсцы Калодніца Сенненскага павета. Бацька — беззямельны селянін — быў парабкам. У дзяцінстве Дзмітрый, як старэйшы ў сям’і, працаваў пастухом. Вучыўся ў царкоўна-прыходскай школе, потым — у земскай школе ў Чарэі (цяпер — Чашніцкі раён Віцебскай вобласці), пасля заканчэння якой экстэрнам здаў экзамен на званне народнага настаўніка. Працаваў па спецыяльнасці нядоўга: у 1915 годзе быў прызваны ў армію, удзельнік Першай сусветнай вайны. Прайшоў паскораны курс Віленскага ваеннага вучылішча і атрымаўшы чын прапаршчыка адпраўлены спачатку ў запасны полк, а праз некаторы час — на Заходні фронт камандзірам роты 698-га Шаргарадскага пяхотнага палка. У кастрычніку 1917 года быў абраны салдатамі камандзірам палка і старшынёй палкавога ваенна-рэвалюцыйнага камітэта.
З наступнага года працягнуў службу ў Чырвонай Арміі, дзе камандаваў 2-м Смаленскім палком, які ахоўваў дэмаркацыйную лінію, потым — намеснікам старшыні Сенненскага павятовага выканкама. У 1918 годзе ўзначаліў антыбальшавіцкае паўстанне супраць харчразвёрсткі ў Сянне.
На савецкай службе
З’яўляўся старшынёй Веліжскага павятовага рэўкама. У 1922—1923 гадах — старшыня Аршанскага павятовага выканкама. З пачатку 1924 года — намеснік старшыні Віцебскага губвыканкама, член Часовага Белеларускага бюро ЦК РКП(б) па пытанні ўзбуйнення тэрыторыі БССР. У сакавіку 1924 года разам з Язэпам Адамовічам падпісаў акт пра далучэнне Віцебскай губерні да БССР. З сакавіка 1924 да кастрычніка 1929 гг. старшыня савета Беларускага цэнтральнага саюза сельскагаспадарчых і прамысловых таварыстваў. У 1924—1929 гадах — намеснік наркама, наркам земляробства БССР, старшыня сельскагаспадарчай секцыі (аддзела) Інбелкульта.
Падчас свайго знаходжання на пасадзе наркама земляробства праводзіў аграрную палітыку, галоўнай адметнасцю якой было «забяспечэнне ўсіх магчымасцяў для выбару сялянствам формаў землекарыстання». Згодна з гэтым планам, які быў разлічаны на пяць гадоў, на хутары і пасёлкі ў беспрымусовым парадку меркавалася перасяліць 130 тысяч сялянскіх гаспадарак. Ужо ў 1925 годзе чвэрць беларускіх сялян была хутаранамі. Пасля паездкі ў Данію ў 1927 годзе апублікаваў артыкул «Сельская гаспадарка Даніі і Усходняй Прусіі ў параўнанні з беларускай». У ім Дзмітрый Прышчэпаў прыйшоў да высновы аб неабходнасці моцнага развіцця сельскай гаспадаркі, яе вытворчай кааперацыі і індустрыялізацыі. На яго думку, Беларусь мусіла браць прыклад не з усходніх суседзяў, дзе існаваў спрадвечны абшчынны парадак жыцця, што «прыдушыў гаспадарчую ініцыятыву сялянства», а з Даніі, якая хоць «бедная па прыродзе, як і наша Беларусь, але так пабагацела ад сялянскай прамысловасці».
У 1927 годзе ўсесаюзны план па збожжанарыхтоўках у БССР быў выкананы толькі на 70%, што стала падставай для пачатку ўсеагульнай калектывізацыі. У верасні 1929 года Прышчэпаў, які з траўня таго ж года быў намеснікам старшыні Дзяржаўнай планавай камісіі і членам Эканамічнай нарады БССР, быў абвінавачаны ў правым ухіле і зняты з пасады наркама, а таксама выключаны з партыі за «правядзенне варожай справе сацыялізму палітыкі, якая выяўлялася ў патуранні кулацтву, прымусовай хутарызацыі». Быў прызначаны кіраўніком Палескай вопытнай станцыяй у Скрыгалаве (цяпер — у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці).
Рэпрэсіі. Смерць
Арыштаваны ў менскім Першым Доме Саветаў 19 ліпеня 1930 года па сфабрыкаванай справе «Саюза вызвалення Беларусі». Пасля катаванняў спрабаваў скончыць жыццё самагубствам, але паўжывы быў дастаны з пятлі. 18 сакавіка 1931 года прыгавораны калегіяй АДПУ БССР за «дапамогу кіраўніцтву «СВБ» у правядзенні контррэвалюцыйных мерапрыемстваў» да 10 гадоў працоўна-папраўчых лагераў. Этапаваны ў Беламорска-Балтыйскі лагер АДПУ Карэла-Фінскай АССР, потым — у Паўночна-Усходні лагер НКУС Далёкаўсходняга краю. Вызвалены ў чэрвені 1937 года.
У жніўні 1937 года зноў арыштаваны ў Магадане і ў студзені 1939 года этапаваны ў Менск, дзе ў лістападзе быў асуджаны да расстрэлу. Памёр у турэмнай бальніцы Мінска ад паралічу сэрца.
Рэабілітаваны па другім прысудзе ў 1956 годзе, па першым — у 1988 годзе.
Сям’я
Быў жанаты, меў дачку.
Ацэнкі
На думку дэкана гістарычнага факультэта БДУ Сяргея Ходзіна, Дзмітрый Прышчэпаў сапраўды разглядаў захаванне абшчынных адносін у вёсцы як пэўны перажытак часу, аднак ён не ідэалізаваў ні хутарскую, ні калектыўную форму вядзення гаспадаркі. Да адной з галоўных заслуг Прышчэпава таксама быў аднесены ўдзел у распрацоўцы зямельных кодэксаў БССР 1924 і 1925 гадоў, якія, у адрозненні ад расійскіх, былі складзены з улікам беларускай спецыфікі землекарыстання. Па меркаванні Ходзіна, Прышчэпаў застанецца ў беларускай гісторыі «прыкладам годнага кіраўніка і адказнага грамадзяніна».
Крымская Народная Рэспубліка
Крымская Наро́дная Рэспу́бліка (Къырым Халкъ Джумхуриети, Qırım Halq Cumhuriyeti) — дзяржаўнае ўтварэнне на Крымскім паўвостраве, што было абвешчана ў снежні 1917. Фактычна рэспубліка не адбылася, паколькі ў студзені 1918 уладу на паўвостраве захапілі бальшавікі. Крымская Народная рэспубліка была адным з першых у свеце праектаў дэмакратычнай рэспублікі сярод мусульман.
Гісторыя
Лютаўская рэвалюцыя 1917 года, апроч іншага, прывяла да актывізацыі і арганізацыйнага фармавання нацыянальна-дэмакратычных рухаў нацыянальных ускраін Расіі.
У сакавіку 1917 года ў Сімферопалі прайшоў Усекрымскі мусульманскі зьезд, на якім паўтаратысячны дэлегатскі корпус абраў пастаянны ворган — Мусульманскі выканаўчы камітэт (Мусвыканкам) з 50 чалавек.
Старшынёй Мусвыканкама быў абраны былы настаўнік, салдат С. Д. Хататаў. Ключавыя пасады занялі Наман Чэлебіджыхан (часовы камісар духоўнага праўленьня і адначасова Таўрычны муфтый) і Джафер Сейдамет (камісар Вакуфнай камісіі).
Мусвыканкам актыўна прыступіў да кіравання ўнутраным жыццём крымскіх татараў: рыхтаваліся змены ў сферы адукацыі, выпускаліся газеты, рабіліся крокі па стварэнні крымскататарскіх вайсковых частак, ўстаноўваліся сувязі з іншымі нацыянальнымі рухамі на тэрыторыі Расійскай імперыі
Першым пастановай Мусульманскага камітэта стала пастанова аб народнай асвеце, і толькі ў другую чаргу ён паклапаціўся аб стварэнні ўзброенай падтрымкі — мусульманскіх добраахвотніцкіх частак. Татарскі батальён быў прызнаны законнай рэвалюцыйнай часткай Усерасійскім Часовым урадам, які нават павялічыў яго, перавёўшы для гэтага ў Сімферопаль запасную частку коннага татарскага палка.
1-2 кастрычніка 1917 г. (паводле старога стылю) на з'ездзе прадстаўнікоў крымскататарскіх арганізацый, скліканым Мусвыканкамам, была прынятая пастанова аб тым, што ў тагачаснай сытуацыі, пытанне пра далейшы лёс Крыма павінен вырашаць Курултай крымскіх татар. Курултай адкрыўся 26 лістапада ў ханскім палацы ў (Бахчысараі). Ён узяў на сябе ўсе паўнамоцтвы Мусульманскага выканкаму, абвясціў аднаўленне Крымскай дзяржаўнасці па прынцыпе народнай рэспублікі/Канстытуцыйнай манархіі, пасля чаго абвясціў сабе парламентам Крымскай дзяржавы. Наман Чэлебіджыхан узначаліў урад.
Урад Крыма абапіраўся на ўзброеныя сілы «Крымскага рэвалюцыйнага штабу», утворанага ў лістападзе 1917 гаду Мусвыканкама. Іншыя народы шматнацыянальнага Крыму таксама далучыліся да фармаваньня крымскіх вайсковых сіл. З самага пачатку працэсу стварэньня татарскіх нацыянальных частак у сяброўскія адносіны з Сімферопальскім мусульманскім салдацкім камітэтам увайшоў ўкраінскі Полк імя гетмана Дарашэнка. Ад грэкаў і рускіх паступіла прапанова сфармаваць 3-ці Крымскі конны полк з выхадцаў Крыму ўсіх нацыянальнасцяў, акрамя татараў. Ужо ў студзені 1918 г. быў створаны дывізіён гэтага палка. Добраахвотнікі палка коней прыводзілі з сабой. У пачатку 1918 году былі сфармаваны таксама грэцкі батальён, яўрэйскі атрад, армянская і польская роты. У Крымскіх войсках служылі таксама французскія вайскоўцы, а менавіта авіятары пад камандаваннем палкоўніка Монтэрэе.
Мусульманскі корпус генерала Мацвея Сулькевіча так і не быў пераведзены ў Крым, да канца свайго існавання застаючыся на Румынскім фронце ва ўмовах поўнага развалу арміі, баёў з бальшавікамі і румынскай акупацыяй. Пасля наступу аўстра-вугорскай арміі ў сакавіку 1918 г. корпус быў разброены аўстрыйцамі каля Ціраспаля. Сам Сулькевіч з часткай салдат корпусу, крымскімі татарамі, змог прыехаць у Крым толькі ў красавіку 1918 г., калі там ужо знаходзіліся часткі нямецкага войска.
NGC 2627
NGC 2627 (іншыя абазначэнні — OCL 714, ESO 431-SC20) — рассеянае скопішча ў сузор’і Компас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нагайскі раён (Карачаева-Чаркесія)
Нагайскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Карачаева-Чаркескай Рэспублікі Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Эркен-Шахар.
Геаграфія
Нагайскі раён размешчаны ў паўночнай частцы Карачаева-Чаркескай Рэспублікі. Плошча тэрыторыі раёна — 209,59 км² (з 2013 года), што складае каля 1,47 % ад тэрыторыі Карачаева-Чаркесіі.
Мяжуе з Адыгэ-Хабльскім раёнам на ўсходзе і захадзе (падзяляючы яго, такім чынам, на дзве часткі), Хабезскім раёнам на поўдні, а таксама з Качубееўскім раёнам Стаўрапольскага края на поўначы.
IC 5238
IC 5238 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Тукан.
Джэферсан Дэвіс
Джэ́ферсан Фі́ніс Дэ́віс (Jefferson Finis Davis,  — ) — амерыканскі ваенны, дзяржаўны і палітычны дзеяч, першы і адзіны прэзідэнт Канфедэратыўных Штатаў Амерыкі падчас Грамадзянскай вайны ў ЗША.
Нарадзіўся ў штаце Кентукі ў сям’і фермера і вырас на баваўняных плантацыях брата ў Місісіпі і Луізіяне. Скончыў Ваенную акадэмію ЗША ў Вест-Пойнце; шэсць гадоў служыў у званні лейтэнанта ў войску, пазней вярнуўся туды добраахвотнікам для ўдзелу ў Амерыкана-мексіканскай вайне, дзе камандаваў палком. Быў ваенным міністрам пры прэзідэнце Пірсе, а таксама сенатарам ад штата Місісіпі.
Дэвіс, уладальнік буйной баваўнянай плантацыі і значнай колькасці рабоў, быў добра вядомы як прыхільнік рабаўладання. Ён выступаў супраць сепаратызму, аднак падтрымліваў ідэю суверэннасці штатаў. 18 лютага 1861 года Дэвіс уступіў на пасаду прэзідэнта Канфедэратыўных Штатаў Амерыкі і займаў яе на працягу Грамадзянскай вайны ў ЗША аж да свайго арышту 10 траўня 1865 года. Быў абвінавачаны ў дзяржаўнай здрадзе, аднак так і не паўстаў перад судом і праз два гады быў вызвалены.
Бераніка I
Бераніка (? — каля 279 да н.э.): жонка Пталамея I (з 317 да н.э.), дачка Мага. Разам з Пталамеем I была абагоўлена ў Егіпце. Вядомая яе верагодная выява на гіпсавым рэльефе, які захоўваецца ў Аляксандрыі, а таксама на залатых манетах, якія Пталамей III выбіваў у гонар яе і Пталамея I.
Дом Блуа-Шампань
Родапачынальнікам гэтага дому лічыцца Цібо Стары, але аснову магутнасці роду заклаў яго сын, Цібо I дэ Блуа. Ён і яго нашчадкі сабралі ў сваіх руках графствы Блуа, Шартра, Шатадэна, Труа, Мо і інш., затым сталі графамі Шампані і каралямі Навары.
Кантралюючы таксама архібіскупства Буржскае, яны канкуравалі ў сваёй магутнасці з графамі Анжуйскімі, а таксама з каралямі Францыі з Капетынгскай дынастыі, дамен якіх атачалі іх уладанні.
Чэмпіянат Мінскай вобласці па футболе
Чэмпіянат Мінскай вобласці па футболе — чацвёрты (пасля Вышэйшай, Першай і Другой ліг) дывізіён чэмпіянату Беларусі па футболе.
Гісторыя
Федэрацыя футбола мінскай вобласці заснавана ў 1994 годзе. У тым жа годзе стала структурным падраздзяленнем БФФ. Першым старшынёй ФФМА быў Георгій Валянцінавіч Гоман (30.09.1946 — 24.02.2006). Судья вышэйшай нацыянальнай катэгорыі, адзін з самых аўтарытэтных беларускіх арбітраў, правёў мноства гульняў на ўзроўні чэмпіянатаў СССР і суверэннай Рэспублікі Беларусь, больш за сто разоў выступаў у якасці інспектара матчаў чэмпіянату краіны. Георгій Валянцінавіч ўнёс вялікі ўклад у станаўленне і развіццё футбола ў Мінскай вобласці. У 2003 годзе Федэрацыя футбола Мінскай вобласці была рэарганізавана ў ГА «Федэрацыя футбола Мінскай вобласці», тут жа пасля рэарганізацыі ўступіла ў шэрагі членаў АБФФ.
У сакавіку 2006 года старшынёй ФФМА быў абраны Алег Вікенцьевіч Чыкун.
== Пераможцы ==
BioShock 2
BioShock 2 — камп’ютарная гульня ў жанры шутар ад першай асобы, распрацаваная студыяй 2K Marin для Microsoft Windows, PlayStation 3 і Xbox 360. Рэліз адбыўся 9 лютага 2010. Гульня з’яўляецца працягам BioShock (2007). Версія для OS X была выпушчаная 29 сакавіка 2012 Feral Interactive.
Дзеянне гульні разгортваецца ў выдуманым горадзе Захапленне ў 1968 годзе, праз восем гадоў пасля падзей першай гульні. Галоўным героем з’яўляецца адзін з першых прататыпаў Вялікіх Татуляк — істот, чые органы імплантуюцца ў вадалазныя касцюмы. Вялікі Татулька на імя Дэльта не памятае падзеі папярэдняга дзесяцігоддзя, і мае задачу знайсці сваю сястрычку, з якой ён быў звязаны. Баючыся, што гэтая сустрэча можа разбурыць яе планы, Сафія Лэмб, галоўны антаганіст ў гульні, пасылае супраць героя мутантаў, якія называюць сябе «Сям'ёй Захаплення».
Каштанавыя глебы
Каштанавыя глебы — тып глеб сухіх стэпаў, што ўтвараюцца ва ўмовах кантынентальнага засушлівага клімату з раслінным покрывам з кавылю, тыпчаку, розных відаў палыну. Пашыраныя ў Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы, на поўдні Еўразіі.
Уласцівасці
Гумусавы гарызонт 20-25 см.
Гімн Науру
Гімн Науру — кампазіцыя «Nauru Bwiema» («Науру, Радзіма наша»). Аўтар слоў — (Margaret Hendrie), аўтар музыкі —  (Laurence Henry Hicks). Гімн зацверджаны ў 1968 годзе.
Nauru Bwiema
Каштанавыя глебы
Уласцівасці
Выкарыстоўваюцца пад пасевы збожжавых, алейных і кармавых культур, пашы і сенажаці.
Класіфікацыя
Асноўныя падтыпы:
Нефермаат
Нефермаат I (пахаваны ў мастабе № 6 у Медуме) — егіпецкі прынц, сын фараона Снофру. Ён быў візірам і насіў тытулы старэйшага сына валадара, захавальніка пячаткі ўладара і жраца Баст. Яго імя азначае «Маат прыгожая» ці «З дасканалай справядлівасцю».
Біяграфія
Нефермаат быў старэйшым сынам Снофру, фараона і заснавальніка Егіпта, і яго першай жонкі. Ён быў зводным братам Хуфу.
Жонкай Нефермаата была, таксама вядомая як Атэт. Пятнаццаць дзяцей Нефермаата названы ў яго грабніцы, гэта сыны Хеміуну, Ісу, Тэта, Хентымерэш і дачкі Джэфатсэн і Ісэсу, якія намаляваны дарослымі, у той час, як сыны Ітысэн, Інкаэф, Серфка, Вехемка, Шэпсеска, Кахент, Анхершэрэтэф, Анхерфенеджэф, Бунеб, Шэпсеснеб і Небхенет і дачка Пагеці намаляваны дзяцьмі. Яго сын Хеміуну, магчыма, тоесны з чаці, які з'яўляецца меркаваным дойлідам Вялікай піраміды фараона Хуфу (Хеопса) у Гізе. Адна з сясцёр Нефермаата, мела сына, якога таксама звалі.
Грабніца
Нефермаат быў пахаваны ў мастабе 16 у Медуме. Ён быў адным з некалькіх сваякоў фараона Снофру, пахаваных разам з ім у Медуме. Грабніца вядомая спецыяльнай тэхнікай, якая выкарыстоўвалася для малявання сцэны. Скульптары-разьбяры выразалі рэльеф малюнкаў, які потым запаўняўся каляровай пастай. Гэты метад быў працаёмкім і паста, як правіла, пасля высыхання ішла расколінамі і потым выпадала. Дзякуючы гэтаму метаду, сцены атрымліваліся ярка афарбаванымі. Гэтая грабніца з'яўляецца адзіным вядомым на сённяшні дзень прыкладам, паказваючым гэтую тэхніку. Той факт, што тынкоўка трэснула ў выніку страты пасты, верагодна, прывяло к таму, што майстры адмовіліся ад выкарыстання такога тыпу ўпрыгожвання.
Медумскія гусі
Грабніца Нефермаата таксама вядома сцэнай, якую называюць «Медумскія гусі» ці «Гусі з Медума» (у цяперашні час яна знаходзіцца ў Каірскім музеі). Сцэна выкананая з афарбаванай тынкоўкі, была знойдзена ў 1871 годзе і  і снята імі са сцяны, каб быць перанесенай у музей.
Алтайскае (Акмолінская вобласць)
Алтайскае — сяло ў Шартандзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Новакубанскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 17 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра пасёлка Шартанды. Код КАТА — 116843200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 180 чалавекі (102 мужчыны і 78 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 143 чалавекі (80 мужчын і 63 жанчыны).
Крыпта Святога Леанарда
У канцы XI стагоддзі пачаліся будаўнічыя працы над саборам пад назвай ‘Hermanowska’. Верагодна, што фундатарам гэтага праекта быў Уладзіслаў I Герман. Сабор быў асвячоны ў 1142 годзе. Пра гэта збудаванне вядома мала: яго выява маецца на адной з пячатак XIII стагоддзя. Фрагменты яго захаваліся да нашых дзён — гэта падмуркі Гадзіннікавай вежы, ніжняя частка сцен вежы «Сярэбраных звонаў» і падземная крыпта Св. Леанарда
У 1118 годзе ў ёй быў пахаваны біскуп Маўрый, хоць пазней з яго магілы былі выняты патэна і пацір.
Архітэктура
Крыпту Св. Леанарда, пабудаваную з велізарных, старанна абчасаных каменных блокаў, адрознівае строгая і ясная манументальнасць. Крыпта падзелены тры нефы васьмю кароткімі калонамі з грубымі базамі і надзвычай лаканічнымі па формах, паўкруглымі капітэлямі. На калоны абапіраюцца магутныя крыжовыя скляпенні, значнасць значнасць і цяжар якіх падкрэсліваюцца папружнымі аркамі.
Алтар быў выкананы ўжо ў XIX стагоддзі па праекце Віяле ле Дзюка.
Пахаванні
У склепе пахаваны шматлікія польскія каралі і вядомыя гістарычныя дзеячы. Папа Рымскі Ян Павел II правёў сваю першую імшу на алтары ў крыпце Святога Леанарда 2 лістапада 1946 года, праз адзін дзень пасля яго пасвячэння ў святары.
Імплікацыя
Імплікацыя (implico — шчыльна звязваю) — лагічная аперацыя, у выніку якой утвараецца складанае выказванне з двух выказванняў шляхам лагічнай звязкі. Працэс адпавядае злучніку «калі..., тады (у такім выпадку)...». У імплікацыйным выказванні выдзяляюць антэцэдэнт (выказванне, да якога далучаецца частка «калі...») і кансеквент (выказванне, што адпавядае слову «тады (у такім выпадку)...»).
У класічнай матэматычнай логіцы зыходзяць з паняцця матэрыяльнай імплікацыі, якая вызначаецца з дапамогай функцыі імавернасці (ісціннасці): імплікацыя ілжывая ў выпадку вернасці антэцэдэнта і ілжывасці кансеквента і верная ва ўсіх іншых выпадках.
106-я гвардзейская паветрана-дэсантная дывізія
106-я Гвардзейская чырванасцяжная ордэна Кутузава II ступені паветрана-дэсантная дывізія — злучэнне ў складзе Паветрана-дэсантных войскаў Расіі. Месца дыслакацыі — Тула, Разань і Нара-Фамінск. Сфармавана 26 красавіка 1944 года.
NGC 2628
NGC 2628 (іншыя абазначэнні — UGC 4519, MCG 4-21-12, ZWG 120.20, IRAS08374+2342, PGC 24381) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Наталля Мікалаеўна Наважылава
Біяграфія
Спартыўнай гімнастыкай займаецца з дзяцінства. Выступала на чэмпіянатах Савецкага Саюза. У 13 год стала кандыдатам у майстры спорту, у 16 - майстрам спорту. Скончыла БДУФК.
У 1992-м годзе адчыніла ў Мінску першы ў Беларусі фітнэс-клуб. Праз два гады адчыніла фітнэс-клуб "Багіра" на Плошчы Перамогі, які існуе дагэтуль. Сярод кліентаў клуба была нават нявестка Аляксандра Лукашэнкі Лілія. Таксама "Багіра" займаецца падрыхтоўкай фітнэс-трэнераў.
З 1994 па 2001 год была вядучай тэлеперадачы "Урокі з Наталляй Наважылавай", якая выходзіла на беларускім тэлебачанні. Па словах Наталлі, яна не атрымоўвала грошай за гэтую працу, але перадача была добрай рэкламай для фітнэс-клуба "Багіра".
Спартовыя дасягненні
Майстар спорту па спартыўнай гімнастыке, чэмпіёнка СССР.
Інструктар міжнароднага класа катэгорыі Elite.
Грамадска-палітычная дзейнасць
Наталля Наважылава - сяброўка грамадскага аб'яднання "Гавары праўду". Разам з іншымі сябрамі аб'яднання арганізоўвала дваровыя спартакіяды
У 2019-м годзе вылучалася кандыдатам у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў па 104-й акрузе ў Мінску, аднак яе кандыдатура не была зарэгістравана.
На прэзідэнцкіх выбарах 2020 года з'яўлялася даверанай асобай Андрэя Дзмітрыева.
Пасля таго, як гандбольны клуб "Віцязь-Леон" быў пазбаўлены памяшкання для трэніровак з-за грамадскай пазіцыі гульцоў, дазволіла праводзіць трэніроўкі ў памяшканні фітнэс-клуба "Багіра"
Па словах Наталлі Наважылавай, яе 90-гадовыя бацькі прымалі ўдзел у Маршах пенсіянераў восенню 2020 года.
Першы дапаможны краацкі полк
Першы дапаможны краацкі полк - часовы полк легкай пяхоты Вялікага Войска Напаляона, які ен стварыў з асобных батальёнаў Першага і Другога палкоў ілірыйскіх стральцоў, якія пазычыў у Аўстрыі.
= Вайсковая гісторыя =
Полк складаўся з славянамоўных народаў, якія знаходзіліся пад аўстрыйскім панаваннем. Полк у 1812 годзе папоўніў батальен з рэкрутаў з беларускага генерал-губернатарства. Вайсковымі справамі пры генерал-губернатары займаўся Юзаф Антоні Касакоўскі-брыгадны генерал Вялікага Войска. Па яго прозвішчу ў некаторых дакумантах літвінскіх стральцоў з усходняй Літвы менавалі стральцы Касакоўскага.
Полк прайшоў ад Літвы да Смаленска, потым да Масквы. Рэшткі вярнуліся назад.
= Строй = Строй французскай легкай пяхоты з зяленымі кантамі.
= Сцягі палкавыя =
= Артыфакты з музеяў і прыватных калекцый =
У прыватных калекцыях есць гузікі з латуні плакіраваныя белым мяталам. На іх лічбы 1 і 2 у дудках. Кант падвойны, ножка свідраваная пляскатая. Адлітыя ў Варшаве. Знаходзяць іх у Расіі. Верагодна, гузікі батальенаў Першага і Другога палкоў ілірыйскіх стральцоў, якія складалі Першы дапаможны краацкі полк.
Дыялектычны матэрыялізм
Дыялекты́чны матэрыялі́зм — мадэль, кірунак у філасофіі, які сцвярджае першапачатковую ролю матэрыі ў гнасеалагічным плане. Метадалагічным прынцыпам выкрыцця ісціны, вывучэння рэчаіснасці ў дыялектычным матэрыялізме з’яўляецца дыялектычны прынцып, дыялектыка.
Распрацаваны Карлам Марксам, Фрыдрыхам Энгельсам і Уладзімірам Леніным.
Наўруанская мова
Наўруанская мова (таксама мова науру; Dorerin Naoero) — адна з, самая атыповая з іх. Зведала вельмі моцны ўплыў з боку палінезійцаў.
Родная мова народа науру. З’яўляецца адной з дзяржаўных моў Рэспублікі Науру (разам з англійскай). Носьбітамі мовы з’яўляецца прыкладна палова жыхароў Науру (каля 7 тысяч чалавек), пры гэтым амаль усе яны — двухмоўныя.
Магілёўцаў
Магілёўцаў — прозвішча.
Сурэй
Сурэй (Surrey) — гістарычнае і цырыманіяльнае графства ў паўднёвай Англіі, частка рэгіёна Паўднёва-Усходняя Англія, адно з так званых «Хатніх графстваў» (Home Counties). Адміністрацыйны цэнтр — лонданскі бора Кінгстан-апон-Тэмс, хоць гістарычны горад графства — Гілфард. Насельніцтва — 1098300 чалавек (ацэнка 2007 года).
Значную частку тэрыторыі графства займаюць лясы. Ёсць крэйдавыя ўзгор’і. Пагоркі Норт Доўнс перасякаюць Сурэй з захаду на ўсход і дзеляць яго на дзве часткі: паўночную — урадлівую і паўднёвую — пагорыстую і перасечаную. Заходняя частка Сурэя ў значнай ступені пакрыта верасам; на паўднёвым захадзе шмат пагоркаў. Адзіная значная рака — Вэй.
IC 5239
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дом па вуліцы Леванеўскага, 3
Дом па вуліцы Леванеўскага, 3 — будынак у гістарычным цэнтры Брэста.
Гісторыя
Аднасекцыйны жылы дом пабудаваны ў 1928 годзе з цэглы. 25 ліпеня 1998 года ў доме адкрыты музей гісторыі горада Брэста.
Архітэктура
Аднатыпны з домам № 11. Будынкі № 3, 5, 7, 9, 11 ствараюць своеасаблівы сіметрычны ансамбль — характэрны прыклад тыпавой секцыйнай і асабняковай забудовы гэтага раёна.
Аднапавярховы прамавугольны ў плане будынак з невялікім прысядзібным участкам. Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя грунтуецца на кантрасце прыземістага паверха і высокага пластычнага даху. Бакавыя фасады і фігурны атык мезаніна, які выходзіць на галоўны фасад, дэкарыраваны лапаткамі, люкарнамі, сандрыкамі. На 1-м паверсе трохпакаёвая кватэра, у мансардзе — двухпакаёвая. Асобныя ўваходы ў кватэры размешчаны ў нішах галоўнага фасада. Нішы створаны 2 аркамі з вуглавой апорай, маюць крыжовыя скляпенні.
Андрэй Станіслаў Сапега
Андрэй Станіслаў Сапега ( — ) — прадстаўнік роду Сапегаў, сын Яна Пятра Сапегі. Староста ўсвяцкі ў 1612—1623 і ваўкавыскі з 1645, кашталян троцкі ў 1641—1644 і віленскі з 1644. Пасол на соймы, дэпутат Трыбунала ВКЛ. Удзельнічаў у войнах з туркамі (1621), шведамі (1622—1628).
Біяграфія
З чарэйска-ружанскай лініі магнацкага роду Сапегаў гербу «Ліс», сын Яна Пятра і Соф’і Вейгэр. Меў братоў Яна Юзафа і Паўла Яна.
Браў удзел у Хоцінскай бітве, (1621). Цягам 1622—1628 удзельнічаў у ваенных дзеяннях са Швецыяй. У 1633 далучыўся да караля і вялікага князя Уладзіслава Вазы ў яго выправе на дапамогу Смаленску, які трымаў аблогу Маскоўскай дзяржавы.
Праз канфлікт з уласнай радзінай даволі запознена атрымаў дзяржаўныя пасады, абіраўся паслом на соймы, а таксама дэпутатам Галоўнага Трыбунала.
Уэйбрыдж
Уэйбрыдж (Weybridge) — горад у раёне Элмбрыдж, графства Сурэй, на паўднёвым усходзе Англіі. З поўначы ён мяжуе з Тэмзай у вусці ракі Уэй, ад назвы якой горад і атрымаў сваё імя. Упершыню згадваецца ў Кнізе страшнага суда ў 1086 годзе.
Ніуэ (народ)
Ніу́э (саманазва Niuē) — палінезійскі народ, карэннае насельніцтва вострава Ніуэ. Размаўляюць на мове ніуэ. У наш час абсалютная большасць ніуэ жыве ў Новай Зеландыі (23 тыс. чал.) і толькі 900 на радзіме. Маецца абшчына ніуэ на астравах Кука. Агульная колькасць - каля 25 тыс. чал.
Гісторыя
Востраў Ніуэ быў населены ў другой палове першага - першай палове другога тысячагоддзя н.э. Мяркуецца, што існавала 2 розныя плыні палінезійскай міграцыі, бо ў мінулым вылучалася 2 часткі астравіцян моту і тафіці, якія размаўлялі на розных дыялектах, адрозніваліся знешне (тафіці мелі больш смуглявую скуру і кудлатыя валасы) і знаходзіліся ў варожых адносінах адна да адной. Слова моту на палінезійскіх мовах значыць востраў, а словам тафіці самоанцы пазначалі выхадцаў з Меланезіі, у тым ліку знешніх палінезійцаў.
У легендах і паданнях ніуэ кажацца пра барацьбу з танганцамі, якая адбывалася да прыбыцця еўрапейцаў.