cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ірына Муцуаўна Хакамада
Біяграфія
З 1980 года — малодшы навуковы супрацоўнік НДІ Дзяржплана РСФСР. З 1989 года занялася прадпрымальніцкай дзейнасцю. Была адным з кіраўнікоў кааператыва «Сістэмы + праграмы», дырэктарам Інфармацыйна-аналітычнага цэнтра, галоўным экспертам і членам біржавога савета Расійскай таварна-сыравіннай біржы (РТСБ).
Тройчы абіралася ў Дзяржаўную Думу Федэральнага Сходу Расійскай Федэрацыі. Двойчы — як незалежны дэпутат па Арэхава-Барысаўскай акрузе г. Масквы. З 1994 года — член Камітэта Дзяржаўнай Думы па эканамічнай палітыцы. З’яўлялася членам Дэлегацыі Дзяржаўнай Думы Расійскай Федэрацыі ў Парламенцкай асамблеі Савета Еўропы. У 1994 годзе была арганізатарам дэпутацкай групы "Ліберальна-дэмакратычны саюз «12 снежня». З 1996 года — член Камітэта Дзяржаўнай Думы па бюджэце, падатках, банках і фінансах.
У 1997 годзе пастановай Урада Расійскай Федэрацыі прызначана Старшынёй Дзяржаўнага Камітэта Расійскай Федэрацыі па падтрымцы і развіццю малога прадпрымальніцтва. З’яўлялася членам камісіі Урада Расійскай Федэрацыі па эканамічных рэформах, старшынёй Кансультатыўнага савета па падтрымцы і развіццю малога прадпрымальніцтва ў дзяржавах-удзельніцах СНД. Удзельнічала ў працы Палітычнага кансультатыўнага Савета пры Прэзідэнце Расійскай Федэрацыі, Грамадскага савета па малому прадпрымальніцтву пры Старшыні Савета Федэрацыі Федэральнага Сходу Расійскай Федэрацыі.
У 1999 годзе ўзначаліла Інстытут развіцця прадпрымальніцтва.
У снежні 1999 года, будучы лідарам дэмакратычнай партыі «Саюз правых сіл», зноў абрана Дэпутатам Дзяржаўнай Думы Федэральнага Сходу Расійскай Федэрацыі III склікання па Усходняй выбарчай акрузе г. Санкт-Пецярбурга. У перыяд са студзеня па чэрвень 2000 года з’яўлялася членам Камітэта Дзяржаўнай Думы па бюджэце і падатках і старшынёй Камісіі па абароне правоў інвестараў. У чэрвені 2000 года была абрана намеснікам Старшыні Дзяржаўнай Думы Федэральнага Сходу Расійскай Федэрацыі.
Зміцер Аляксандравіч Паліенка
Зміцер Аляксандравіч Паліенка (нар., г. Мінск, Беларусь) — палітычны зняволены , вязень сумлення , сацыяльны актывіст.
Біяграфія
Зміцер Паліенка нарадзіўся 26 мая 1994 года ў Мінску. Скончыў школу № 120 у Мінску. Потым Мінскі дзяржаўны прафесійны ліцэй № 9. Працаваў на заводзе МАЗ.
З 15-ці гадоў з’яўляўся актывістам беларускага аддзялення Нацыянал-бальшавісцкай партыі, удзельнічаў у іх акцыях, за што неаднаразова быў асуджаны ў адміністрацыйным парадку.
Затым З. Паліенка стаў самастойна займацца сацыяльнай дзейнасцю, арганізоўваў збор паштовак для палітвязняў, займаўся разнастайнымі сацыяльнымі праблемамі.
Вясной 2014 г. З. Паліенка далучыўся да анархістаў.
Храналогія пераследу
9 мая 2012 года, будучы актывістам НБП, разам з Аляксандрам Паляковым вывесіў расцяжку супраць будаўніцтва гатэля «Пекін» каля парку 40-годдзя Перамогі ў Мінску. Быў затрыманы міліцыяй, пасля трохгадзіннай гутаркі адпушчаны як непаўнагадовы. Яго папярэдзілі, што з бацькамі выклічуць на размову ў інспекцыю па справах непаўнагадовых.
Затрыманы ў канцы мая 2012 г., напярэдадні візіту ў Мінск прэзідэнта Расіі Уладзіміра Пуціна. Асуджаны на 10 сутак адміністрацыйнага арышту.
22 жніўня 2013 г. Цэнтральны суд г. Мінска прызнаў З. Паліенку вінаватым у правядзенні 6 жніўня 2013 г. акцыі каля Міністэрства абароны. Побач з Мінабароны была вывешана расцяжка «Далоў войска нявольнікаў!». Суд пакараў яго штрафам у 12 базавых велічынь. 4 кастрычніка 2013 г. Мінскі гарадскі суд адмяніў пастанову суда Цэнтральнага раёна аб прыцягненні да адміністратыўнай адказнасці З. Паліенку.
25 кастрычніка 2013 г. З. Паліенка быў прэвентыўна затрыманы на прахадной завода МАЗ, дзе працаваў і дастаўлены ў аддзяленне міліцыі. Абвінавачаны ў дробным хуліганстве. Асуджаны на 6 сутак арышту. Верагодная прычына затрымання — пасяджэнне Савета кіраўнікоў МЗС краін СНД, якое прайшло ў Мінску 24 кастрычніка 2013 года.
26 снежня 2013 г. З. Паліенка ізноў быў прэвентыўна затрыманы на прахадной завода МАЗ. Актывіста даставілі ў РУУС Заводскага раёна і склалі пратакол па артыкуле 17.1 КаАП РБ — «дробнае хуліганства». 27 снежня 2013 г. яго асудзілі на 15 сутак адміністрацыйнага арышту. Затрыманне адбылося напярэдадні акцыі «Стоп падатак».
4 сакавіка 2014 г. З. Паліенка быў затрыманы за графіці «Далоў паліцэйскую дзяржаву!». Быў моцна збіты супрацоўнікамі міліцыі, патрабаваў хуткую дапамогу. Толькі пасля таго як пачаў ускрываць вены, хуткая была выклікана і ён быў адвезены ў шпіталь, пазней аштрафаваны.
Чарговае прэвентыўнае затрыманне З. Паліенкі адбылося напярэдадні Дня волі 22 сакавіка 2014 г. На аўдыёзапісе чуваць, як супрацоўнік міліцыі ўпрошвае актывіста адчыніць дзверы кватэры: «Дима, пожалей меня, открой двери». Суд адбыўся 25 сакавіка. З. Паліенку абвінавацілі ў дробным хуліганстве і пакаралі арыштам на 13 сутак.
Пасля вызвалення з ЛПП працягваў займацца актыўнай дзейнасцю.
6 і 7 красавіка 2016 г. быў асуджаны на штрафы за ўдзел у пікетах каля расійскага пасольства і каля міністэрства адукацыі ў Мінску.
26 красавіка 2016 г. суд Цэнтральнага раёна Мінска, суддзя — М. Хома, вынес пастанову пакараць актывіста З. Паліенку штрафам у памеры 20 базавых велічынь за ўдзел у акцыі салідарнасці з украінскай лётчыцай Надзеяй Саўчанка, якая адбылася 2 красавіка 2016 г. каля расійскага пасольства ў Мінску.
28 красавіка 2016 г. суд, суддзя — Е. Круковіч, пакараў З. Паліенку штрафам у 20 базавых велічынь за ўдзел у Дні волі 25 сакавіка.
29 красавіка 2016 г. З. Паліенка быў затрыманы за ўдзел у рэгулярнай акцыі раварыстаў «Крытычная маса», якія спрабуюць адстаяць свае правы на велаінфраструктуру ў горадзе. 29 красавіка 2016 года ў Мінску адбыўся жорсткі разгон велапрабегу. Акцыя была гвалтоўна спыненая супрацоўнікамі міліцыі, з прымяненнем непрапарцыйнай сілы. Было затрымана шесць чалавек. З іх — чатырох абвінавацілі ў парушэнні правіл дарожнага руху і ў непадпарадкаванні супрацоўнікам міліцыі. Пазней супраць двух затрыманых, Зміцера Паліенкі і Стаса Канавалава, была ўзбуджаная крымінальная справа па артыкуле 364 КК РБ — «Гвалт ці пагроза гвалту ў дачыненні да супрацоўніка органаў унутраных спраў».
6 мая 2016 г. стала вядома, што З. Паліенку перавялі ў СІЗА г. Жодзіна. Яму прад’явілі абвінавачванне па арт. 364 КК РБ.
12 мая 2016 г. суддзя Цэнтральнага суда г. Мінска Вікторыя Шабуня прысудзіла З. Паліенку, які ў гэты час знаходзіўся ў жодзінскім СІЗА, штраф у 60 базавых велічынь за ўдзел у пікеце каля расійскага пасольства, які адбыўся 18 красавіка 2016 г.
Праваабарончы цэнтр «Вясна» выступіў з заявай з нагоды ўтрымання пад вартай удзельніка «Крытычнай масы» З. Паліенкі. Праваабаронцы патрабавалі вызваліць З. Паліенку да канца следства, а таксама спыніць пераслед удзельнікаў мірных сходаў і назіральнікаў.
Міжнародная праваабарончая арганізацыя «Нuman Rights Watch» у сваім штогадовым Сусветным дакладзе аб сітуацыі з правамі чалавека за 2016 г. асудзіла затрыманне З. Паліенкі.
20 ліпеня 2016 года Праваабарончы цэнтр «Вясна» праінфармаваў Рабочую групу па адвольных затрыманнях Савета па правах чалавека ААН аб зняволенні З. Паліенкі.
У Мінску праходзілі акцыі салідарнасці ў падтрымку З. Паліенкі.
Акцыя салідарнасці з З. Паліенкам прайшла ў Екацярынбургу.
11 кастрычніка 2016 г. пачаўся суд над З. Паліенкам. У апошнім слове на судовым працэсе З. Паліенка назваў існуючы палітычны рэжым у Беларусі дыктатурай, заявіў, што яго пераследуюць за палітычную барацьбу з рэжымам і прачытаў верш нядаўняга палітвязня І. Аліневіча «Забітае сумленне».
12 кастрычніка 2016 года, пасля пяці месяцаў знаходжання пад вартай, З. Паліенка быў асуджаны Цэнтальным судом г. Мінска, суддзя В. Есьман, па артыкуле 364 КК РБ і па ч. 2 артыкула 343 КК РБ (выраб і распаўсюд парнаграфічных матэрыялаў або прадметаў парнаграфічнага характару) на два гады зняволення з двухгадовай адтэрміноўкай. Суд пастанавіў вызваліць З. Паліенку з-пад варты наўпрост у зале суда.
8 снежня 2016 года З. Паліенку і Вячаслава Касінерава затрымалі ўвечары ў скверы Котаўка ў Мінску, пасля таго як яны расклеілі плакаты ў абарону дрэў. Дзве гадзіны іх пратрымалі ў Савецкім РУУС г. Мінска, пасля чаго адпусцілі.
27 снежня 2017 г. Мінскі гарадскі суд разгледзеў апеляцыйную скаргу З. Паліенкі і пакінуў у сіле прысуд Цэнтральнага раённага суда.
7 красавіка 2017 г. суд Заводскага раёна Мінска, суддзя Алена Капцэвіч, разгледзеў пытанне аб адмене адтэрміноўкі крымінальнага пакарання З. Паліенку. У віну яму былі пастаўлены невыкананне абавязку аб працаўладкаванні, парушэнне рэжыму падчас адтэрміноўкі пакарання, два адміністратыўныя спагнанні. Суд адмяніў адтэрміноўку і пастанавіў накіраваць яго ў калонію.
Прааналізаваўшы судовы працэс, праваабаронцы прыйшлі да высновы, што пазбаўленне волі на 1,5 гады З. Паліенкі мае характар палітычна матываванага пераследу з мэтай спынення ягонай публічнай дзейнасці. Яны прызналі яго палітычным вязнем.
14 красавіка 2017 г. была апублікавана сумесная заява праваабарончых арганізацый Беларусі з патрабаваннем неадкладнага вызвалення З. Паліенкі.
22 жніўня 2017 года З. Паліенка быў прызнаны праваабарончай арганізацыяй Amnesty International вязнем сумлення. У заяве Amnesty International канстатуе, што З. Паліенка «быў зняволены выключна за мірнае ажыццяўленне сваіх правоў на свабоду слова і свабоду мірных сходаў» і патрабуе вызваліць яго неадкладна і безумоўна.
24 кастрычніка 2018 года Паліенка выйшаў на волю.
Рэферэндум па статусу Фалклендскіх астравоў (2013)
У выніку рэферэндуму пры яўцы ў 91% практычна ўсе выбаршчыкі (99,8%) прагаласавалі за захаванне за Фалклендамі статусу заморскай тэрыторыі Вялікабрытаніі. Кіраўнік міжнароднай групы назіральнікаў Брэд Сміт заявіў, што рэферэндум быў свабодным і справядлівым волявыяўленнем і праводзіўся ў адпаведнасці з міжнароднымі стандартамі і законамі. У выпадку, калі б жыхары Фалклендаў адкінулі захаванне цяперашняга палітычнага статусу астравоў, то прайшоў бы яшчэ адзін рэферэндум па магчымых альтэрнатывам. Канчатковы варыянт пытання быў ​​сфармуляваны 21 лістапад 2012.
Пытанне
На рэферэндум было вынесена наступнае пытанне:
Гісторыя
Член Заканадаўчай асамблеі Фальклендскіх астравоў Гэвін Шорт абвясціў 12 чэрвеня 2012 аб намеры астраўнога ўрада правесці рэферэндум у пачатку 2013. Ён заявіў:
Пазіцыя Аргеціыны
Урад Аргеціыны заявіў, што вынік рэферэндуму не паўплывае на тэрытарыяльныя прэтэнзіі Аргентыны на астравы, старшыня сенацкага камітэта па замежных справах Даніэль Фільмус сказаў, што рэферэндум не мяняе пазіцыю Аргентыны.
Сяргей Міхеевіч Мелкіх
Сяргей Міхеевіч Мелкіх ( — ) — беларускі тэрапеўт, доктар медыцынскіх навук (1934), прафесар (1922), член-карэспандэнт АН БССР (1940), Заслужаны дзеяч навук БССР (1938).
Скончыў медыцынскі факультэт Маскоўскага ўніверсітэта (1900), працаваў асістэнтам у клініках Масквы, затым загадваў кафедрамі тэрапіі Беларускага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Займаўся пытаннямі злаякасных анемій, пухлін, малярыі, лейкозаў. Адным з першых ужыў пнеўматоракс пры туберкулёзе лёгкіх, арганізаваў люмінесцэнтную лабараторыю для ранняй дыягностыкі рака, ініцыяваў стварэнне першага ў БССР гематалагічнага аддзялення.
Пахаваны на Вайсковых могілках г. Мінска (Беларусь).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Працоўнага Чырвонага Сцяга (1943), медалямі.
NGC 2130
NGC 2130 (іншае абазначэнне — ESO 86-SC37) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вольная барацьба
Вольная барацьба — гэта адзінаборства двух спартсменаў.
Вольнай барацьба называецца ў параўнанні з грэка-рымскай (класічнай) барацьбой, бо яе правілы даюць барцу большую свабоду ў выбары прыёмаў. Лічыцца, што вольная барацьба паходзіць з Англіі, адкуль яе завезлі ў Амерыку, дзе яна развівалася ў двух кірунках:
У праграму Алімпійскіх гульняў вольная барацьба ўключана з 1904 г., жаночая барацьба - з 2004 г. Чэмпіянаты свету арганізоўваюцца з 1951 г., чэмпіянаты Еўропы — з 1928 г. У Міжнародную федэрацыю аматарскай барацьбы — ФІЛА (FILA; заснавана ў 1912 як IWU - Міжнароднае аб'яднанне барцоў, сучасныя арганізацыйныя формы набыла ў 1954 г. ) уваходзіць больш за 120 краін (звесткі 1997 г.).
Прыёмы вольнай барацьбы дзеляцца на дзве групы: барацьба ў стойцы і барацьба ў па́ртэры. Механізмы рухаў у прыёмах барацьбы можна падзяліць на тры асноўныя групы:
Еўрапейскі ўніверсітэт прыкладных навук
Еўрапейскі ўніверсітэт прыкладных навук (University of Applied Sciences Europe) — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Ізерлон.
Агульная характарыстыка
Установа была заснавана ў 2000 годзе Дзітрыхам Вальтэрам, які таксама быў яе прэзідэнтам да 30 лістапада 2010 года.
У сакавіку 2017 года ўстанова паглынула Берлінскую школу тэхнічнага мастацтва і ў наступным месяцы была перайменавана ў Еўрапейскі ўніверсітэт прыкладных навук. Універсітэт кампаніі «Global University Systems» з красавіка 2018 года. Установа фінансуецца за кошт платы студэнтаў за навучанне.
Казімір Кабылінскі
Казі́мір Маце́й Кабылі́нскі (Kazimierz Maciej Kobyliński;,   — ) — удзельнік паўстання 1863—1864 гадоў.
Біяграфія
Валодаў маёнткам Залясяны.
Спачатку загадваў конным аддзелам у паўстанчым атрадзе пад камандаваннем Валерыя Урублеўскага. Разам з ім у аддзеле былі і яго сыны Адольф і Уладзіслаў, зяць Рафал Карыцкі, з  Адольф і пляменнік Адольф Навасельскі, які стаў ягоным ад’ютантам.
Вядома, што коннікі Кабылінскага захапілі Ружаны, акружылі казарму і абаззброілі салдат. Царскія войскі пазней дагналі паўстанцаў ля Вялікага Кута, аднак у баі атрымалі паражэнне і адышлі, пакінуўшы сваіх забітых і параненых на полі.
17—18 ліпеня 1863 года аб’яднаныя сілы Казіміра Кабылінскага (56 коннікаў), Фелікса Гурскага (46 коннікаў) і Міхала Квапішэўскага (38 конных) атрымалі перамогу над казакамі ў бітве пад Шапятовам.
Увосені атрад Кабылінскага дзейнічаў у ваколіцах Калушына (цяпер у Мазавецкім ваяводстве). Браў удзел у баях з расійскімі войскамі 27 кастрычніка пад Куфлевам, 29 кастрычніка пад Чырвонкай. У абодвух выпадках паўстанцы атрымалі паражэнне. Пасля гэтага да атраду Кабылінскага далучыліся конныя аддзелы Казіміра Нарбута і Людвіка Лютынскага.
На загад палкоўніка Адама Андрэя Зялінскага аб’яднаны атрад рушыў у бок Мінску на дапамогу, па дарозе злучыўшыся з конніцай Міхала Гейдэнрайха-Крука. 4 лістапада ў баі паміж Меняй, Сёдлай і Пясэчнай аб’яднаныя атрады паўстанцаў процістаялі войскам капітана Гольштэйна. У гэтым баі паўстанцы страцілі 20 чалавек забітымі, сярод якіх быў і Казімір Кабылінскі. Пасля яго гібелі 200-асобавы ліцвінскі атрад быў аб’яднаны з коннікамі Янкоўскага, Лянецкага, Зялінскага і Крука.
Меў жонку Вікторыю з Казаковічаў.
Скарбовы Трыбунал Вялікага Княства Літоўскага
Скарбовы Трыбунал Вялікага Княства Літоўскага — адміністрацыйная і судовая ўстанова ў Вялікім Княстве Літоўскім, якая ажыццяўляла кантроль за даходамі і расходамі дзяржаўнага скарбу, разглядала справы, звязаныя з нявыплатай падаткаў дзяржаве.
Гісторыя
Бярэ пачатак ад утворанай на сойме 1591 г. скарбовай камісіі ВКЛ, якая павінна была разлічыць польных пісараў, спадкаемцаў памёршых падскарбіяў, паборцаў і шафараў па ўсіх грашовых разліках, пачынаючы з часоў вялікага князя літоўскага і караля польскага Стэфана Баторыя. У склад камісіі ўвайшоў вялікі падскарбі ВКЛ, 4 сенатары і па 1 прадстаўніку з кожнага ваяводства ВКЛ. Пераемніцай камісіі стала створаная ў 1598 г. дэпутацыя з 2 сенатараў і 2 соймавых паслоў, якая павінна была рэвізаваць скарб ВКЛ, пачынаючы з разлікаў 1591 г. Соймам 1613 г. у Вільні створаны Скарбовы Трыбунал з тымі ж функцыямі, якому даручана выбраць даўгі ў скарб ВКЛ з правам судзіць даўжнікоў па справах з 1609 г. У склад Скарбовага Трыбунала ўвайшлі падскарбі, 6 сенатараў і прадстаўнікі ад ваяводстваў (некаторых з іх абралі ўжо на сойме, астатнія былі выбраны на мясцовых сойміках). У часы Жыгімонта III Скарбовы Трыбунал склікаўся ў 1613, 1621, 1626, 1629 (двойчы) і 1631 гг., у часы Уладзіслава IV — у 1633, 1634, 1635 і 1647 гг.
У 1726 г. пастановай Гродзенскага сойма частка функцый Скарбовага Трыбунала перададзена Трыбуналу Вялікага княства Літоўскага. Скарбовы Трыбунал скасаваны з утварэннем у 1764 г. Скарбовай камісіі Вялікага княства Літоўскага.
Функцыі
Засядаў Скарбовы Трыбунал ў Вільні, у яго рабоце прымалі ўдзел прадстаўнікі войска. Скарбовы Трыбунал судзіў справы, якія датычылі войска, разглядаў скаргі цывільных на вайскоўцаў і, наадварот, ажыццяўляў канфіскацыю тавараў і інш. Войска давала справазаачу Скарбоваму Трыбуналу па сваіх грашовых даходах і расходах.
Тачмамед Ніязмамедаў
Тачмамед Ніязмамедаў (1914—1943) — старшы сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944), Герой Туркменістана.
Біяграфія
Тачмамед Ніязмамедаў нарадзіўся ў 1914 годзе ў вёсцы Джэджырс (цяпер — Гызыларбацкі этрап Балканскага велаята Туркменістана). Пасля заканчэння педвучылішча працаваў спачатку настаўнікам, затым дырэктарам у школах. У кастрычніку 1941 года Ніязмамедаў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З лістапада 1942 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Да верасня 1943 года гвардыі старэйшы сяржант Тачмамед Ніязмамедаў быў памочнікам камандзіра кулямётнага ўзвода 3-га эскадрону 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро. У ноч з 27 на 28 верасня 1943 года ўзвод Ніязмамедава пераправіўся праз Дняпро у раёне вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і прыняў актыўны ўдзел у баях за захоп і ўтрыманне плацдарма на яго заходнім беразе. 30 верасня 1943 года ў раёне вёскі Галкі таго ж раёна Ніязмамедаў на чале кулямётнага разліку адбіў нямецкую контратаку, толькі асабіста знішчыўшы каля 10 салдатаў і афіцэраў праціўніка. 14 лістапада 1943 года Ніязмамедаў загінуў у баі. Пахаваны ў вёсцы Вышамір Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявога задання камандавання ў барацьбе з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі старшы сяржант Тачмамед Ніязмамедаў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама пасмяротна быў узнагароджаны ордэнам Леніна. Пасмяротна ўдастоены звання «Герой Туркменістана».
У гонар Ніязмамедава названы вуліца ў Гызыларбаце і школа ў вёсцы Чукур Гызыларбацкага этрапа, усталяваны бюст у Гызыларбаце.
Малам’яйн
Малам’ян — сталіца нацыянальнай акругі (штата) Мон у М’янме, трэці па насельніцтву горад краіны. Каля 400000 жыхароў. Стаіць на рацэ Салуін і з’яўляецца портам на беразе Андаманскага мора.
75 % насельніцтва складаюць моны; бірманцы, англа-бірманцы, кітайцы, індыйцы і карэны складаюць меншасць. Малам’яйн быў першай сталіцай Брытанскай Бірмы з 1827 па 1852 год пасля таго, як Тэнасерым і Аракан перайшлі да брытанцаў па пагадненні ў Яндаба, горад быў абраны як добры порт для вывазу ціка.
У 1860 годзе каталіцкім Брацтвам хрысціянскіх школ была адкрыта дзеючая дагэтуль першая ў краіне школа для бедных. Выраб каўчуку і мінеральнай сыравіны. Вытворчасць і апрацоўка драўніны.
Полацкія павятовыя маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Полацкага павета.
(25) Факея
(25) Факея — астэроід галоўнага пояса, які належыць да светлага спектральнага класа S і ўзначальвае аднайменнае сямейства астэроідаў. Ён быў адкрыты 6 красавіка 1853 года французскім астраномам Жанам Шакарнакам у Марсельскай абсерваторыі, Францыя і названы ў гонар старажытнагрэчаскага горада Факея, порта ў Іоніі (заходняя частка паўвострава Малая Азія), жыхары якога заснавалі Масілію (цяпер Марсель) каля 600 года да н.э..
Лонданскі метрапалітэн
Ло́нданскі метрапалітэ́н — сістэма ліній метрапалітэну ў Лондане (Вялікабрытанія); спалучае наземныя і падземныя лініі. Самы стары і адзін з найбуйнейшых у свеце метрапалітэнаў. Жыхары Лондана называюць свой метрапалітэн the Underground («падземка») ці the Tube («труба»).
Аляксандр Мікалаевіч Гранькоў
Клубная кар’ера
Пачаў кар’еру ў жодзінскім «Тарпеда», потым перайшоў у мінскае «Дынама», у 2004—2005 гадах гуляў за салігорскі «Шахцёр», з якім выйграў чэмпіёнства ў сезоне 2005. У 2006 годзе адправіўся ва Украіну ў крыварожскі «Крыўбас», але не згуляў ніводнага матча і вярнуўся ў жодзінскае «Тарпеда».
У 2009 годзе другі раз перайшоў у «Шахцёр». Доўгі час быў асноўным апорным паўабаронцам, але ў сезоне 2013 стаў з’яўляцца на полі толькі эпізадычна.
У лютым 2014 года перайшоў у «Смалявічы-СТІ», але з-за праблем са здароўем так і не згуляў за смалявіцкі клуб і завяршыў кар’еру.
NGC 2131
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
ФК Сасуола
«Сасуола» (Sassuolo) — італьянскі футбольны клуб з горада Сасуола, рэгіён Эмілія-Раманья. Заснаваны ў 1922 годзе. У цяперашні час клуб выступае ў Серыі A, пры гэтым толькі з сезона 2013/14 клуб упершыню прабіўся ў найвышэйшы італьянскі дывізіён. У сувязі з тым, што мясцовы стадыён у Сасуола не мае неабходнай ліцэнзіі на правядзенне матчаў Серыі А, клуб свае хатнія матчы праводзіць на стадыёне «Чыта дэль Трыкалорэ» ў суседнім горадзе Рэджа-Эмілія, які быў набыты клубам у снежні 2013 года. Першую перамогу ў Серыі A ў гісторыі клуба «Сасуола» атрымаў у хатняй гульні супраць «Балонні» (2:1), дзякуючы галам Берардзі і Флора Флорэса.
Гартэнзія
Гартэ́нзія, гідрангія (Hydrangea) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Кусты вышынёй 1—3 м, некаторыя віды — невялікія дрэвы і ліяны. Лісце простае, чаргаванае, на чаранках, эліпсоіднай або яйцападобнай формы, даўжынёй 5—20 см. Кветкі белага колеру, у шчыткападобных або мяцёльчатых суквеццях. Плод — шматнасенная каробачка.
Расліны ядавітыя.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліны роду распаўсюджаны на тэрыторыі Паўднёвай і Усходняй Азіі, у Паўднёвай і Паўночнай Амерыцы. Вільгацелюбівыя расліны. Цвітуць у чэрвені—жніўні. Размнажаюцца насеннем, садовыя формы — адводкамі, чаранкамі, атожылкамі, дзяленнем куста. Усе часткі расліны з'яўляюцца атрутнымі.
Віды
Род налічвае 35 (52 ) відаў. Некаторыя з іх:
IC 4712
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вылічэнне
Вылічэнне — матэматычнае пераўтварэнне, якое дазваляе ператвараць уваходзячы паток інфармацыі у выхадны, з адрознай ад першай структурай. Калі глядзець з пункту гледжання тэорыі інфармацыі, вылічэнне — гэта атрыманне з уваходных даных новых ведаў.
Гэты тэрмін выкарыстоўваецца ў шырокім дыяпазоне значэнняў, ад арыфметычнага вылічэння сумы лікаў да вылічэння шанцаў на перамогу ў спаборніцтве з выкарыстаннем складанага эўрыстычнага аналізу.
Прыклады
Множанне 2 на 2 — гэта простае алгарытмічнае (арыфметычнае) вылічэнне. Для статыстычнай ацэнкі верагодных вынікаў выбараў на аснове апытанняў грамадскай думкі таксама выкарыстоўваюцца алгарытмічныя вылічэнні, але вынікі прадстаўляюцца не дакладнымі лічбамі, а як інтэрваламі імавернасцей.
Брытанскі кангрэс трэд-юніёнаў
Брытанскі кангрэс тред-юніёнаў (TUC) (The Trades Union Congress, TUC) - вядучы прафсаюзны цэнтр у Вялікабрытаніі.
Кангрэс быў створаны на ўстаноўчым з'ездзе прафсаюзаў у Манчэстэры ў 1868 годзе. Гістарычна кангрэс звязаны з Лейбарысцкай партыяй, аднак з'яўляецца незалежным ад яе.
Электрычнае супраціўленне
Электры́чнае супраціўле́нне — скалярная фізічная велічыня, якая характарызуе ўласцівасць правадніка ствараць перашкоды праходжанню электрычнага току. Хвалевае электрычнае супраціўленне змяняюць адаптары.
Пазначаецца звычайна лацінскай літарай R, вымяраецца ў Омах.
Электрычнае супраціўленне выкарыстоўваецца ў выпадках лінейнай залежнасці электрычнага току ў правадніку ад прыкладзенага напружання, і з'яўляецца каэфіцыентам прапарцыянальнасці паміж падзеннем напружання U і сілай току I
Фізічная прырода супраціўлення
Па велічыні электрычнага супраціўлення рэчывы можна падзяліць на:
Асобным класам стаяць звышправаднікі, якія не ствараюць электрычнага супраціўлення току.
Эліят Рычардсан
Эліят Лі Рычардсан (Elliot Lee Richardson;, , Масачусетс — , Бостан, Масачусетс) — дзяржаўны дзяржаўны дзеяч, міністр абароны ЗША (1973) і міністр гандлю (1976—1977).
Іў Кляйн
Іў Кляйн (фр. Yves Klein;,  — , , Францыя) — французскі мастак-наватар, адна з найбольш значных фігур пасляваеннага еўрапейскага мастацтва.
Кратар Гейла
Кратар Гейла (Gale crater) — ударны кратар на Марсе, названы ў гонар Уолтэра Фрэдэрыка Гейла, астранома-аматара, які назіраў Марс у канцы XIX стагоддзя і апісаў наяўнасць каналаў на чырвонай планеце. Яго дыяметр каля 154 км і ён мае каардынаты 5.4°S 137,8°E. Геалагічны ўзрост кратара складае прыкладна ад 3,5 да 3,8 мільярдаў гадоў.
Асаблівасці
Незвычайнай асаблівасцю кратара Гейл з'яўляецца велізарны насып вакол цэнтральнага піка. Аб'ект складаецца са слаістага матэрыялу, вышынёй 5,5 км над паўночным дном кратара і 4,5 км над паўднёвым дном — ледзь вышэй паўднёвага беражка самога кратара, які, магчыма, быў закладзены на працягу прыблізна 2 мільярдаў гадоў. Паходжанне гэтага ўзвышэння не вядома, але даследаванні паказваюць, што гэта рэшткі эрозіі асадкавых пластоў, якія калісьці запаўнялі кратар цалкам, магчыма, першапачаткова нанесены на дне возера. Аднак маюць месца дыскусіі наконт гэтага. Назіранні за слаістымі адкладамі магчымыя з верхняй часткі насыпа, што наводзіць на думку пра эолавыя працэсы, але паходжанне пластоў ніжняй часткі застаецца неадназначным.
Даследаванні
6 жніўня 2012 года ў раён кратара паспяхова здзейсніў пасадку марсаход Curiosity Марсіянскай Навуковай Лабараторыі. Тэлеметрыя была атрымана ў 9:31 (мінскі час). Ужо праз пяць хвілін атрыманы першыя чорна-белыя здымкі, на адным з якіх бачна цень самога марсахода на марсіянскім грунце.
Ізерлон
Ізерлон (Iserlohn) — горад у Германіі, размешчаны на тэрыторыі федэральнай зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія.
Першыя сляды пасялення чалавека на тэрыторыі сучаснага горада датуюцца канцом I тысячагоддзя н.э., сам горад упершыню згадваецца ў 1150 годзе. У XVIII—XIX стагоддзях Ізерлон перажыў эканамічны ўздым дзякуючы металаапрацоўчай прамысловасці і дзесяцігоддзямі быў другім па велічыні горадам Вестфаліі (пасля Мюнстэра). Сёння, акрамя апрацоўкі металаў, эканоміка ў асноўным характарызуецца хімічнай і медыцынскай вытворчасцю і паслугамі. Ізерлон атрымаў вядомасць дзякуючы хакейнаму клубу «Iserlohn Roosters, Dechenhöhle» і піву з прыватнага бровара «Iserlohn». З-за вялікіх лясных масіваў у горадзе Ізерлон атрымаў мянушку «Лясны горад».
NGC 2132
NGC 2132 — група зорак у сузор’і Жывапісец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Казімір Нарбут (1838—1903)
Казімір Нарбут (Kazimierz Narbutt,  — 1903, Кракаў, Польшча) — адстаўны капітан, удзельнік Вызваленчага паўстання 1863 года.
Біяграфія
Пасля задушэння паўстання жыў у эміграцыі. Служыў у французскім і швейцарскім войску. Пазней вярнуўся ў Польшчу і быў землеўладальнікам. Пахаваны ў Кракаве на Ракавіцкіх могілках.
Чарналучынскі
Чарналучынскі (Чернолу́чинский) — дачны пасёлак у Омскім раёне Омскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Чарналучынскага гарадскога паселішча. Насельніцтва — 1549 чал. (2021). Дачны пасёлак размешчаны на беразе ракі Іртыш, прыкладна за 55 км ад Омска.
ФК Эмпалі
«Эмпалі» (Empoli) — італьянскі футбольны клуб з горада Эмпалі, правінцыя Таскана. Заснаваны ў 1920 годзе. Хатнія матчы праводзіць на стадыёне «Карла Кастэлані» умяшчальнасцю каля 20 000 гледачоў.
Грунвальд
Грунвальд (Grunwald) — вёска ў Аструдскім павеце Вармінска-Мазурскага ваяводства, цэнтр гміны Грунвальд.
Насельніцтва: 800 жыхароў (2006).
15 ліпеня 1410 пры Грунвальдзе адбылася буйная бітва.
Умрэйка
Умрэйка — прозвішча.
Яўген Львовіч Шварц
Яўген Львовіч Шварц (Евге́ний Льво́вич Шва́рц; 9(21).10.1896,  —, ) — савецкі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і ўрача. Вучыўся на юрыдычным факультэце Маскоўскага ўніверсітэта (1914—1916). У друку выступіў у 1923 годзе; супрацоўнічаў з часопісамі «Вожык» і «Чыж». Тонкім разуменнем дзіцячай псіхалогіі, гумарам, жывым адчуваннем паэзіі дзяцінства адзначаны аповесці Шварца («Прыгоды Шуры і Марусі», «Чужая дзяўчынка», абедзве — 1937; «Першакласніцы», 1949). Эксцэнтрычная выдумка, дасціпная гульня са значэннем і гучаннем слова выявіліся ў яго першых п’есах («Ундэрвуд», пастаноўка 1929; «Скарб», пастаноўка 1933, выданне 1934; сатырычная камедыя «Прыгоды Гогенштаўфен», 1934). Шварц выкарыстаў сюжэты народных казак, казак Х. К. Андэрсена для стварэння ўласнага мастацкага свету і жывых арыгінальных характараў: п’есы «Голы кароль» (1934, надрукаваны 1960), «Чырвоная капялюшык» (1937), «Снежная каралева» (1938), «Цень» (1940).
У гады вайны стварыў антыфашысцкую п’есу-памфлет «Цмок» (1944, пастаноўка 1962 рэжысёр М. П. Акімавым у Ленінградскім тэатры камедыі). У пасляваенныя гады ў драматургіі Шварца ўзмацнілася ўвагу да псіхалагічных і бытавых падрабязнасцяў жыцця сучаснага чалавека — п’есы «Звычайны цуд» (1956), «Аповесць пра маладых мужа і жонку» (1958). Па яго сцэнарыях зняты фільмы «Папялушка» (1947), «Першакласніца» (1948), «Дон Кіхот» (1957, паводле М. Сервантэса) і інш.
Свірскі раён
12 кастрычніка 1940 года падзелены на 15 сельсаветаў: Вішнеўскі, Выгаляненцкі, Жукойненскі, Канстанцінаўскі, Караняцкі, Кемелішкаўскі, Клюшчанскі, Косцевіцкі, Куцкоўскі, Нястанішкаўскі, Рыценскі, Свірскі, Супраненцкі, Сырмежскі, Шэметаўскі. З 20 верасня 1944 года ў Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Куцкоўскі, Рыценскі і Супраненцкі сельсаветы, Косцевіцкі сельсавет перайменаваны ў Спондаўскі, Нястанішкаўскі — у Лылойцінскі, Выгаляненцкі — у Сыраваткінскі. 25 красавіка 1958 года вёска Свір атрымала статус гарадскога пасёлка, скасаваны Свірскі сельсавет. 3 красавіка 1959 года скасаваны Жукойненскі, Караняцкі, Кемелішкаўскі, Клюшчанскі сельсаветы, утвораны Некрашунскі сельсавет. 31 жніўня 1959 года раён скасаваны, гарадскі пасёлак Свір з падпарадкаванымі Свірскаму пассавету населенымі пунктамі (21 населены пункт: Алешкі, Бурдалішкі, Валодзькі, Варанец, Варашылкі, Глінішча, Запаліна, Камарова, Куркулі, Куцькі, Лушчыкі, Навасёлкі, Нецькі, Пігуляўшчызна, Свір-Ляскоўскі, Свір-Стацкоўскі, Тушча, Усцінава, Чорная Лужа, Шылакі і Яцынікі), Канстанцінаўскі, Сырмежскі і Шэметаўскі сельсаветы далучаны да Мядзельскага раёна, Некрашунскі, Спондаўскі сельсавет і 26 населеных пунктаў, падпарадкаваных Свірскаму пассавету (Альхоўка, Бабарыха, Баравыя, Бялькішкі, Галыніха, Голы Бор, Дубнікі, Завідзіненты, Залуцкоўшчызна, Крываносы, Купшчызна I, Купшчызна II, Малая Недрашля, Недрашля I, Недрашля II, Радзюшы-Тушча, Радзюшы I, Радзюшы II, Ройсцішкі, Руднішкі, Сіні Ручай, Страча-Мацееўшчызна, Стрыпялішкі, Супраненты, Хацілкі і Чорны Бор), — да Астравецкага раёна, Вішнеўскі, Лылойцінскі, Сыраваткінскі сельсаветы — да Смаргонскага раёна.
Анні Эрно
Анні Эрно, народжаная Дзюшэн (Annie Ernaux, née Duchesne; нар., Лільбон) — французская пісьменніца, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры 2022 года.
Біяграфія і творчасць
Анні Дзюшэн нарадзілася 1 верасня 1940 года ў Лільбоне. Дзяцінства яе прайшло ў Нармандыі, у Іўто, дзе яе бацькі трымалі невялікае кафэ. Скончыўшы Руанскі ўніверсітэт, яна выкладала літаратуру ў пачатковай і ў сярэдняй школе (у Анэсі-ле-В’ё і ў Пантуазе), а затым перайшла на дыстанцыйнае навучанне.
Першы раман Эрно, «Les Armoires vides», быў апублікаваны ў 1974 годзе. У ім прысутнічаюць выразныя аўтабіяграфічныя матывы, што будзе ўласціва таксама і для наступнай творчасці пісьменніцы. Усе яе раманы тым ці іншым чынам адлюстроўваюць сапраўдныя эпізоды яе біяграфіі: дзяцінства, сацыяльную кар’еру, замужжа і мацярынства, адкрыццё ўласнай сексуальнасці, аборт, рак грудзей, хвароба і смерць маці. Раманы Эрно, у якіх асабістыя ўспаміны накладваюцца на калектыўную памяць пакалення, уяўляюць сабой сапраўднае сведчанне эпохі. Па словах самой пісьменніцы, яна аддае перавагу не тварыць у рамках традыцыйных жанраў, а шукаць уласную форму самавыяўлення. Большая частка яе твораў выходзіла ў выдавецтве «Галімар».
Анні Эрно — лаўрэат шэрагу літаратурных прэмій: прэміі Рэнадо (1984, раман «La Place»), прэміі Маргерыт Дзюрас (2008, «Les Années»), прэміі Франсуа Марыяка (2008, «Les Années»), Прэміі французскай мовы (2008, за сукупнасць творчасці). З 2014 года яна таксама з’яўляецца ганаровым доктарам Універсітэта Сержы-Пантуаз.
6 кастрычніка 2022 года атрымала Нобелеўскую прэмію па літаратуры. Шведская акадэмія прысудзіла ўзнагароду «за мужнасць і клінічную вастрыню, з якімі яна раскрывае карані, адчужанасць і калектыўныя абмежаванні асабістай памяці».
Беларускія пераклады
Паасобныя творы на беларускую пераклаў Уладзіслаў Гарбацкі.
Лільбон
Лільбон (Lillebonne) — горад на поўначы Францыі, рэгіён Нармандыя, дэпартамент Прыморская Сена, акруга Гаўр, кантон Бальбек. Размешчаны за 36 км на ўсход ад Гаўра і за 49 км на захад ад Руана. Праз горад працякае рака Бальбек (Камерс), прыток Сены.
Насельніцтва — 8845 чалавек (2018).
Вора (прыток Клязьмы)
Вора (Во́ря) — рака ў Маскоўскай вобласці Расіі, левы прыток ракі Клязьма.
Даўжыня — 108 км, плошча вадазбору — 1220 км² (па іншых звестках даўжыня — 99 км, плошча вадазбору — 1160 км²).
Касцёл Дабравешчання Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Перстунь)
Касцёл Дабравешчання Найсвяцейшай Дзевы Марыі — рымска-каталіцкі храм у в. Перстунь (Гродзенскі раён).
Вора (прыток Клязьмы)
У верхнім цячэнні ручай, рэчышча афармляецца толькі пасля праходжання праз возера Азярэцкае і вакольныя балоты. Працякае праз гарады Хацькова і Краснаармейск. У горадзе Ласіна-Пятроўскі ўпадае ў раку Клязьму за 551 км ад яе вусця.
Касцёл Дабравешчання Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Перстунь)
Гісторыя
У вёсцы Перстунь у 1780 годзе адміністрацыяй Гродзенскай эканоміі была створана грэка-каталіцкая парафія. Святыню пабудавалі на ўсходняй ускраіне вёскі ў 1818 годзе, тады ж яе і асвяцілі як грэка-каталіцкую царкву. Храм з цэглы быў узведзены ў стылі позняга класіцызму і атынкаваны.
Гітлераўцы моцна пашкодзілі касцёл пры адступленні, але ён ўсё ж такі дзейнічаў да 1960-х гадоў. Потым будынак знаходзіўся ў паўразбураным стане, але вернікі збіраліся тут без ксяндза. Касцёл быў адноўлены ў 1990 годзе. Ён быў даследаваны экспедыцыяй Музея старажытнабеларускай культуры яшчэ ў 1970-х гадах, але атрымаў статус помніка архітэктуры толькі ў 1990-х.
Архітэктура
Касцёл уяўляе сабою адносна невялікую базіліку, прамавугольную ў плане з прамавугольнай апсідай, арыентаванай на ўсход. Да галоўнага фасада быў прыбудаваны магутны бабінец у духу класіцызму, над ім узвышаецца цыліндрычная трохярусная шатровая вежа-званіца. 2-пакаёвая сакрыстыя далучана да паўднёвага боку апсіды, а сакрыстыя з паўночнага боку хутчэй нагадвае нішу, чым асобнае памяшканне. Да алтарнай сцяны дабудавана кацельня.
Інтэр’ер, падзелены чатырма магутнымі крыжастымі слупамі на 3 нефы, перакрыты плоскай падшыўной дашчатай столлю. Тытульны абраз Звеставання Найсвяцейшай Панны Марыі размешчаны над аркай прэзбітэрыя. Іканастас, які застаўся ад царквы, быў не знішчаны, а перанесены да алтарнай сцяны і прыстасаваны пад рымска-каталіцкі інтэр’ер. За царскімі дзвярамі размешчаны табэрнакулюм. Цяпер у нішах іканастаса знаходзяцца каталіцкія абразы: св. Ваўжынца, Найсвяцейшага Сэрца Езуса, Панны Марыі, св. Стэфана. У другім ярусе злева направа размяшчаюцца абразы з жыцця Езуса Хрыстуса: Нараджэння Езуса, Ахвяравання, Апошняй Вячэры, Малітвы ў Аліўным садзе і Унебаўшэсця. У тарцы левага нефа ўсталяваны алтар св. Ганны, правага — Божай Міласэрнасці. На левым слупе пры алтары размешчана фігура Найсвяцейшага Сэрца Езуса, а на правым — фігура Божай Маці, Каралевы Польшчы. Над уваходам у касцёл навісае балкон хораў з арганам.
Касцёльны ўчастак абнесены бутавай агароджай з брамай у выглядзе 4-х невялікіх атынкаваных слупоў.
Уладзімір Ігнатавіч Кандраценя
Уладзімір Ігнатавіч Кандраценя (сакавік 1917, вёска Смалічы,, Мінская вобласць — ) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і.
У 1935 годзе скончыў рабфак у Бабруйску, у 1939 годзе — літаратурна-лінгвістычнае аддзяленне Мінскага педагагічнага інстытута, быў накіраваны настаўнікам у Чырвонаслабадскую сярэднюю школу, але быў прызваны ў Чырвоную Армію. Служыў у Заходняй Беларусі, быў супрацоўнікам армейскай газеты. На пачатку Вялікай Айчыннай вайны вайсковая часць трапіла ў акружэнне, і ён апынуўся ў палоне. Уцёк з лагера і вярнуўся дадому. Па некаторых звестках па прапанове камандавання партызанскага атрада ўладкаваўся настаўнікам у Чырвонаслабадскую школу. У верасні 1942 г. перабраўся ў Слуцк, працаваў дворнікам у сірочым прытулку, дзе стварыў падпольную групу, якая ў снежні 1942 года была выдана правакатарам. Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1938 года.
Расстраляны немцамі 23.02.1943 г. у Слуцку, пахаваны ў вёсцы Смалічы.
Творчасць
У 1932 г. мазырская газета «Палеская праўда» змясціла апавяданне «Спаганяюць падаткі». Выступаў на старонках часопісаў «Полымя рэвалюцыі», «Полымя», «Штэрн». Асобным выданнем выйшла кніга апавяданняў «Любоў» (1938, 1939).
Панцялей Ігнатавіч Ярмоленка
Панцялей Ігнатавіч Ярмоленка (1909—1984) — старшыня Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Панцялей Ярмоленка нарадзіўся 7 верасня 1909 года ў вёсцы Пруды (цяпер Шклоўскі раён Магілёўскай вобласці Беларусі). Атрымаў пачатковую адукацыю, працаваў вадзіцелем у калгасе. У лютым 1942 года Ярмоленка быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. Са жніўня таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Да верасня 1943 года гвардыі сяржант Панцялей Ярмоленка камандаваў гарматай 198-га гвардзейскага стралковага палка 68-я гвардзейскай стралковай дывізіі 40-й арміі Варонежскага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро.
24 верасня 1943 года падчас баёў на плацдарме на заходнім беразе Дняпра ў раёне вёскі Балыка-Шчучынка Кагарлыцкага раёна Кіеўскай вобласці Украінскай ССР Ярмоленка асабіста знішчыў некалькі дзясяткаў салдат і афіцэраў праціўніка, а таксама падавіў некалькі агнявых кропак.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 13 лістапада 1943 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання і праяўленыя пры гэтым геройства і мужнасць» гвардыі сяржант Панцялей Ярмоленка быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 3357.
У 1947 годзе ў званні старшыны Ярмоленка быў дэмабілізаваны. Пражываў у вёсцы Ліманнае Серышэўскага раёна Амурскай вобласці, працаваў старшынёй калгаса, затым майстрам сушыльнага агрэгата. Памёр 24 кастрычніка 1984 года, пахаваны ў Ліманным.
Быў таксама узнагароджаны шэрагам медалёў.
Летнія Алімпійскія гульні 1980
Летнія Алімпійскія гульні 1980, афіцыйна вядомыя як Гульні XXII Алімпіяды (1980 Summer Olympics), праходзілі ў Маскве, сталіцы СССР, з 19 ліпеня да 3 жніўня 1980. Гульні 1980 афіцыйна адкрываў Леанід Брэжнеў. Некаторыя краіны Захаду байкатавалі Алімпійскія гульні ў Маскве, з-за ўводу войскаў СССР на тэрыторыю Афганістана.
Акрамя Масквы гульні XXII Алімпіяды праходзілі ў Ленінградзе, Кіеве, Мінску і Таліне.
(26) Празерпіна
(26) Празерпіна — астэроід галоўнага пояса, які належыць да светлага спектральнага класа S. Ён быў адкрыты 5 мая 1853 года нямецкім астраномам Робертам Лютэрам у Дзюсельдорфскай абсерваторыі, Германія і названы ў гонар Празерпіны, старажытнарымскай багіні падземнага царства, дачкі Юпітэра і Цэрэры.
Эбейты
Эбейты (Эбейты́) — самае вялікае салёнае возера Омскай вобласці Расіі, размешчана на паўднёвым захадзе рэгіёну на стыку межаў трох раёнаў — Маскаленскага, Палтаўскага і Ісількульскага. Мае вялізныя запасы лячэбных гразяў. Даўжыня возера, паводле звестак розных даследчыкаў, складае ад 12 да 13,9 кіламетраў, шырыня — ад 7 да 11,7 кіламетраў, акружнасць — 34 кіламетры. Плошча возера нясталая і цяпер па розных ацэнках складае ад 90 да 113 км². Глыбіня возера вагаецца ў розныя гады ад 0,6 да 3 метраў.
У 1979 годзе возера Эбейты абвешчана водным помнікам прыроды.
Усходняя місія езуітаў у Альбярціне
Усходняя місія езуітаў у Альбярціне — місія езуітаў, якая пачала дзейнасць 4 лістапада 1924 года ў Альбярціне (цяпер Слонім) з мэтай паступовага пераводу праваслаўнага насельніцтва беларускіх ваяводстваў Польшчы ў каталіцтва праз неаўніяцтва і дзейнасці сярод расійскіх эмігрантскіх асяродкаў (частка Папскай камісіі «Pro Russia»).
Андрэй Пятровіч Звягінцаў
Андрэ́й Пятро́віч Звя́гінцаў (Андре́й Петро́вич Звя́гинцев; ) — расійскі кінарэжысёр, сцэнарыст, акцёр.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Новасібірску. Тамсама ў 1984 годзе скончыў акцёрскі факультэт тэатральнай вучэльні (майстэрня Л. Бялова). У далейшым пераехаў у Маскву, дзе ў 1990 годзе скончыў акцёрскі факультэт ГІТІСа (майстэрня Я. Лазарава).
У далейшым удзельнічаў у тэатральных пастаноўках («Гульня ў класікі» (1993), «Месяц у вёсцы» (1997)), здымаўся ў кіно ў эпізодах. У 2000 дэбютаваў як рэжысёр.
Найбольшую вядомасць атрымаў пасля выхаду фільма «Вяртанне» (2003), які атрымаў дзве кінапрэміі «Ніка», двух «Залатых ільвоў» (як найлепшы фільм і найлепшы рэжысёрскі дэбют), двух «Залатых арлоў».
Быў жанаты з актрысай Ірынаю Грынёвай. Пражылі разам 6 гадоў, пасля чаго разлучыліся.
Воўна
Воўна — сабраная для перапрацоўкі поўсць жывёл (авечак, коз, вярблюдаў, трусаў, лам і іншых). Галоўным чынам у прамысловасці перапрацоўваецца авечая воўна.
На Беларусі авечую воўну нарыхтоўвалі два разы ў год — увесну і ўвосень, калі стрыглі авечак. Састрыжаную воўну сартавалі і разрыхлялі: расскубалі рукамі, расчэсвалі ўручную драўлянымі і драцянымі шчоткамі, пазней таксама на механічных часалках (воўначосках) — вадзяных, паравых. Разрыхленая воўна выкарыстоўваецца пасля для вырабу тканых, вязаных і валеных рамесных прадметаў.
Міфалогія
У беларускіх паданнях звычайна выток ракі ці крыніцу вядзмарка заткнае воўнай, пасля чаго тая больш не цячэ. У беларускіх казках, каб выклікаць цудоўнага каня, спальвалі воўну трох колераў — шэрую, вараную і рыжую. У беларускіх казках Цмок, праціўнік Грамавіка, ляжыць каля каранёў Сусветнага дрэва на чорнай воўне.
У беларускіх замовах ад змеяў «змяя змяіная» ляжыць пад дубам на чорнай воўне.
Уцёс (Баранавіцкі раён)
Уцёс (, Утёс) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малахавецкага сельсавета. Размешчана за 26 км на паўднёвы захад ад Баранавіч, за 14 км ад чыгуначнай станцыі Лясная на лініі Баранавічы—Брэст, на аўтадарозе Брэст—Слуцк.
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 года ў Востраўскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, дзейнічалі хлебазапасны магазін, крама, карчма. У пачатку XX ст. адкрыта народнае вучылішча.
З 1921 года ў складзе Польшчы, вёска Востраўскай гміны Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў БССР. З 12 кастрычніка 1940 года цэнтр сельсавета Навамышскага раёна Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года Баранавіцкага раёна.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 40 аднавяскоўцаў. Пасля вайны створаны калгас.
У 1972 годзе далучаны суседнія вёскі Гайкоўцы, Забярвечча, Хваявата.
Да 26 чэрвеня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Уцёскага сельсавета.
Інфраструктура
Працуюць выканкам сельсавета, саўгасная сядзіба, майстэрні па рамонце с.-г. тэхнікі, ветэрынарны ўчастак, Дом быту, лесапільня, сярэдняя школа, клуб, бібліятэка, аддзяленне сувязі, аўтаматычная тэлефонная станцыя, магазін, фельчарска-акушэрскі пункт.
Рэвізора
Аб праграме
На сайце тэлеканала «Пятница!», жыхары розных гарадоў пакідаюць водгукі аб наведанных імі грамадскіх установах. На аснове гэтых водгукаў, супрацоўнікі праграмы «Ревизорро» складаюць спіс месцаў для праверкі. Сэнс праграмы заключаецца ў тым, што здымачная група без папярэджання, наведвае грамадскае месца, для таго каб яго супрацоўнікі не змаглі падрыхтавацца да іх візіту, і паказвае гледачам праграмы плюсы і мінусы гэтай установы. У некаторых выпусках праграмы ўдзельнічаюць гледачы, якія разам з вядучай карыстаюцца паслугамі устаноў, правяраюць якасць ежы і чысціню памяшканняў.
Уладальнікі ўстаноў нярэдка прапаноўваюць грошы супрацоўнікам «Рэвізора», для таго каб яны загадзя папярэдзілі іх пра візіт здымачнай групы і паказалі іх установу ў больш выгадным для тэлегледачоў святле. Аднак супрацоўнікі праграмы адпрэчваюць падобныя прапановы, так як сэнс праграмы заключаецца менавіта ў бесстароннім сведчанні і дэманстрацыі фактаў рэчаіснасці.
Вядучыя
З самага пачатку трансляцыі тэлеперадачы «Рэвізора» вядучай праграмы з’яўлялася Алена Лятучая. У красавіку 2016 года стала вядома, што Лятучая пакідае пасаду вядучай і стане прадзюсарам праграмы і тэлеканала.
13 красавіка пасаду вядучай праграмы афіцыйна заняла Вольга Раманоўская. 13 кастрычніка 2016 года Алена Лятучая вярнулася ў праект.
30 кастрычніка 2017 года Лятучая са скандалам сышла з тэлеканала «Пятніца!» на «Першы канал», дзе стала весці новы праект «Лятучы атрад», але ў студзені 2018 года праграма была закрыта. 15 лістапада 2017 года новай вядучай «Рэвізора» стала Настасся Самбурская. Прэм’ера 6-га сезона з Настассяй Самбурскай адбылася 30 студзеня 2018 года.
З 7-га сезона яе сувядучай стала Іда Галіч. Сам фармат праграмы быў зменены. Вядучыя ацэньвалі гастранамічныя славутасці гарадоў.