cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фрыда Карлсан
Спартыўная кар’ера
Фрыда Карлсан упершыню паднялася на подыум міжнародных спаборніцтваў на юніёрскім чэмпіянаце свету 2018 года, дзе яна стала чэмпіёнкай у скіятлоне і двойчы бронзавым прызёрам у спрынце і эстафеце. На наступным чэмпіянаце свету сярод юніёраў 2019 года ў Лахці яна выйграла два залатыя медалі ў індывідуальных гонках і бронзу ў эстафеце.
Адразу пасля юніёрскага чэмпіянату свету 17 лютага 2019 года Фрыда дэбютавала на этапе Кубка свету ў італьянскім Конэ, дзе заняла 7-е месца ў паасобнай гонцы на 10 км класічным стылем, і ў апошні момант была ўключана ў склад зборнай Швецыі на дарослы чэмпіянат свету ў Зефельдзе.
На чэмпіянаце свету па лыжных відах спорту 2019 года ў аўстрыйскім Зефельдзе Фрыда зрабіла сапраўдны фурор, выйграўшы поўны камплект медалёў. У сваёй першай гонцы Карлсан заняла 5-е месца ў скіятлоне (лепшая сярод шведак, менш за 10 сек пройгрышу срэбны прызёр), а ўжо ў наступнай гонцы стала сярэбраным прызёрам у 10-кіламетровай раздзелцы класікай, прайграўшы 12,2 сек толькі знакамітай Тэрэзе Ёхаўг. 28 лютага была ўключана ў складзе зборнай Швецыі на эстафетную гонку, дзе прабегла другі этап класічным стылем. На фінішы перамогу Швецыі прынесла Сціна Нільсан, такім чынам, Карлсан ва ўзросце 19 гадоў стала чэмпіёнкай свету. У апошняй гонцы на 30 км вольным стылем Фрыда заняла трэцяе месца пасля норвежек Тэрэзы Ёхаўг і Інгвільд Эстберг.
Поль Дэшанель
Поль Эжэн Луі Дэшанель (Paul Eugène Louis Deschanel,, Брусель — , ) — французскі палітык, прэзідэнт Францыі (Трэцяя рэспубліка, з лютага па кастрычнік 1920 года). Пахаваны на могілках Манпарнас.
Страча
Стра́ча — рака ў Пастаўскім, Мядзельскім і Астравецкім раёнах Беларусі, правы прыток Віліі.
Даўжыня ракі 59 км. Плошча вадазбору 1140 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 9,1 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1 ‰.
Назва
Назва балцкага паходжання. У асяроддзі літоўскамоўных аўтахтонаў фігуруе форма назвы Strėčia. Гістарычна зафіксавана «Стряча» («у Свире на Стряче», 1518 год).
Тая ж аснова ў назве сожскай ракі Стрячи (каля Рослаўля).
Рачная назва зведала эвалюцыю: Страча < Стряча < *Съряча < *Sirinčia. Адпачатная назва лепш захавалася ў назве вёскі Серанчаны (польск. Sieręczany, рус. Серенчаны), ад якой назва Серанчанскага возера.
Ені Юхансан
Ені Юхансан (швед. Jennie Johansson; нар. года, Хедэмура, Швецыя) — шведская плыўчыха, чэмпіёнка свету 2015 года ў заплыве на 50 метраў брасам. Шматразовая призёрка чэмпіянатаў Еўропы. Прадстаўляла Швецыю ў плаванні на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года. Спецыялізуецца ў плаванні брасам на дыстанцыях 50 і 100 метраў.
Страча
Назва
Праз гэтае праточнае возера цячэ (уцякае з яго і выцякае) рака, што цяпер лічыцца правым прытокам Страчы. Раней яна найімаверней лічылася самой Страчай, бо даўжэйшая за прыток з возера Малая Швакшта, які цяпер лічыцца пачатковым цячэннем Страчы. Выток з Малой Швакшты часам на картах пазначаецца як асобная рака Шыльва (ад літоўскага šilventi «гайдацца, калыхацца»).
Адпачатная балцка-літоўская назва *Sirinčia (ад балцкага *Sirinta) ад кораня Sir-, ад якога таксама літоўская рачная назва Sirija.
Ені Юхансан
У 2012 годзе ў складзе зборнай Швецыі прыняла ўдзел у Алімпійскіх гульнях у Лондане, прыняўшы ўдзел у заплывах на 100 метраў брасам і ў заплыве камбінаванай эстафеты 4 × 100 метраў, у абедзвюх дысцыплінах заняла выніковае 10-е месца.
Страча
Назва
Звязана з літоўскім sirenti «накропваць, капаць; цекці, струменіць; памалу варыцца; бегчы дробнымі крокамі» . Далей да індаеўрапейскага *ser- «цекці, шпарка рухацца».
Ені Юхансан
У 2015 годзе на чэмпіянаце свету ў Казані выйграла званне чэмпіёнкі свету ў заплыве на 50 метраў брасам, паўтарыўшы свой уласны асабісты рэкорд 30,05. Таксама стала сярэбраным прызёрам чэмпіянату ў заплыве камбінаванай эстафеты 4 × 100 метраў, у якім зборная Швецыі саступіла менш секунды камандзе Кітая.
Страча
Назва
Корань Sir- з балцкім гідранімічным пашыральнікам -nt-, як і ў азёрных назвах Вісяты (< *Veisintas ), Дрывяты (< *Druvintas ). Ён таксама ў літоўскіх гідронімах тыпу Gamanta, Laukantė, Ušantė.
Назва Страча (< *Sirinčia) значыць «Плыткая (рака)».
У рэгіёне, арыентаваным на Нарачанскія азёры, з поўначы на поўдзень, у Вілію, менш-больш паралельна адна адной цякуць тры ракі, назвы якіх ад кораня *ser-: *Sirinta, *Serma, *Serva (> Страча, Сермеж, Сэрвач). Паходжанне гэтых аднакарэнных старабалцкіх назваў можа быць аднесенае да часоў, калі пасля сыходу ледавіка ўзнікла водная структура Нарачанскага Паазер’я.
Асноўныя прытокі
Справа: Лынтупка, Струна. Злева: Свірыца, Тушчанка. Прымае сцёк з меліярацыйных каналаў.
Агульнае
Выцякае на захад з возера Малыя Швакшты Пастаўскага раёна, цячэ па паўднёва-заходніх схілах Свянцянскіх град, упадае ў Вілію за 2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Міхалішкі (Астравецкі раён). Цячэ праз ландшафтны заказнік Блакітныя азёры. У басейне ракі шмат азёр, з якімі рака злучана рэчкамі, ручаямі, пратокамі (Свір, Вішнеўскае, Вялікія Швакшты і Малыя Швакшты, Балдук, Глубля, Глубелька, Вераб’і, Губіза, Ёдзі, Саранчаны, Тушча і інш.).
Даліна ў верхнім цячэнні невыразная, на астатнім працягу трапецападобная. Пойма двухбаковая, забалочаная, яе шырыня 50—150 м. Рэчышча моцна звілістае, у верхнім цячэнні камяністае, ёсць парогі. Шырыня рэчышча ў межань у верхнім і сярэднім цячэнні 8—12 м, у ніжнім 15—20 м. Рака каналізаваная на працягу 6,1 км (за 3 км на паўднёвы захад ад вёскі Альшэва да вёскі Селевічы). Каля вёскі Альхоўка (Астравецкі раён) у 1951 годзе на рацэ створана Альхоўскае вадасховішча.
Гісторыя
2 лютага 1944 года над ракой Страчай адбыўся бой паміж польскімі партызанамі 5-й Віленскай брыгады Арміі Краёвай і групай з 1 600 савецкіх партызанаў. Салдаты Арміі Краёвай адступілі праз раку са стратамі: 2 загінуўшых і 6 параненых.
Пуанкарэ
Пуанкарэ (Poincaré) — прозвішча.
Нова-Ільінка
Нова-Ільінка — сяло ў Шэманаіхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Первамайскай пасялковай адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна за 33 км на поўдзень ад раённага цэнтра, горада Шэманаіха. Код КАТА — 636857300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 456 чалавек (210 мужчын і 246 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 470 чалавек (219 мужчын і 251 жанчына).
Лабанок
Лабанок — беларускае прозвішча.
Юрый Паўлавіч Калмакоў
Ю́рый Па́ўлавіч Калмако́ў (нар., с. Малмыж, Нанайскі раён, Хабараўскі  край, РСФСР) — беларускі біятлансіт. Заслужаны майстар спорту СССР (1974).
Вуліца Вільняўс
Вуліца Ві́льняўс, або Ві́льнюская вуліца (традыцыйная беларуская назва — Ві́ленская ; Vilniaus gatvė, ulica Wileńska)  — вуліца ў цэнтральнай частцы Вільні, у Старым Горадзе. Звязвае Зялёны мост з скрыжаваннем вуліц Дамініканскай, Троцкай і Нямецкай.
Юрый Паўлавіч Калмакоў
Біяграфія
Скончыў у 1977 годзе Беларускі інстытут фізічнай культуры. Чэмпіён свету (1973, г. Лейк-Плэсід, ЗША; 1974, Раўбічы, БССР), СССР (1968, 1975) у эстафеце 4 х 7,5 км. Пераможца і прызёр міжнародных і ўсесаюзных спаборніцтваў. У 1977—1991 гг. трэнер Спартыўнага клуба БВА.
Вуліца Вільняўс
Архітэктурныя дамінанты вуліцы — комплекс кляштара бенедыкцінак з касцёлам Святой Кацярыны ў стылі віленскага барока, палац Радзівілаў у стылі рэнесансу і Малы палац Радзівілаў, помнікі архітэктуры XVII—XVIII стагоддзяў. Сярод мясцовых славутасцей вылучаўся палац Аскеркаў.
Гісторыя
Вуліца атрымала назву ад ракі Віліі, куды яна вяла ад гістарычнага Рынка. У 1536 годзе цераз раку Вілію перакінулі першы мураваны мост, які пазней атрымаў назву Зялёнага.
У доме № 20 на рагу з Новай вуліцай (не захаваўся) у 1908—1910 гадах знаходзілася рэдакцыя газеты «Наша Ніва». Менавіта сюды прыйшоў у верасні 1908 года Іван Луцэвіч (Янка Купала), які стаў супрацоўнікам газеты на грамадскіх пачатках (з 1914 года заняў пасаду рэдактара).
Пасля Другой сусветнай вайне савецкія ўлады перайменавалі вуліцу ў імя літоўскага паэта Людаса Гіры. У наш час вуліцы вярнулі традыцыйную гістарычную назву.
Агульныя звесткі
Даўжыня каля 1,2 км. Нумарацыя дамоў пачынаецца ад скрыжавання з Жыгімонцкай вуліцай. З правага заходняга боку вуліцы дамы з няцотнымі нумарамі, з левага ўсходняга боку — цотная нумарацыя.
Перасякаецца вуліцамі Альберта Гаштольда (налева) і Маставой (направа), праспектам Гедзіміна. З правага боку адыходзяць гістарычная Пясковая (цяпер Вінцэнта Кудзіркі), Дабрачынная, Людвісарская і Бенедыкцінская, з левага — Яўхіма Лялевеля, Ісландская, Паланская і Клайпедская вуліцы.
Паміж Зялёным мостам і праспектам Гедзіміна мае асфальтавую праезную частку, паміж праспектам Гедзіміна і вуліцамі Троцкай і Дамініканскай — брукаваную.
Юрылава
Юры́лава (, Юрилово) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Задор’еўскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Ізбішчанскага сельсавета.
Кайса Клінг
Кайса Клінг (швед. Kajsa Kling; нар., Орэ) — шведская гарналыжніца. Прызёр этапу Кубка свету, удзельніца двух Алімпійскіх гульняў.
Кар’ера
На Алімпіядзе ў Ванкуверы Клінг выступала толькі ў гіганцкім слаламе і заняла ў ім 26-е месца.
У пачатку посталімпійскага сезона 2010/11 шведка атрымала цяжкую траўму калена на этапе ў Земерынгу і была вымушаная прапусціць амаль увесь сезон. Пасля вяртання ў Кубак свету Клінг доўга не магла вярнуць сабе форму. Так у сезоне 2011/12 яна ўсяго тройчы трапляла ў лік трыццаці наймацнейшых гарналыжніц, а ў наступным сезоне — і зусім двойчы.
У сезоне 2013/14 Клинг выступіла значна больш паспяхова. Яна некалькі разоў прабівалася ў дзесятку наймацнейшых, а на этапе ў Санкт-Морыц упершыню патрапіла на подыум у супергіганце, стаўшы другой. На Алімпіядзе ў Сочы шведка выступіла ў трох дысцыплінах, але не змагла прабіцца нават у дзясятку наймацнейшых.
Адвакаты, пазбаўленыя ліцэнзіі ў час палітычнага крызісу ў Беларусі
Гэты спіс змяшчае адвакатаў, якія прадстаўлялі палітычных зняволеных або пацярпелых ад катаванняў і пераследу ў час палітычнага крызісу ў Беларусі і былі пазбаўлены ліцэнзіі за сваю дзейнасць.
Пасля выбараў 2020 года
Інстытут правоў чалавека і Фонд Дж. Клуні «За справядлівасць» (CFJ) у сумесным звароце асудзілі хвалю рэпрэсій супраць адвакатуры ў Беларусі, у выніку якой адвакаты былі пазбаўленыя ліцэнзіі на ажыццяўленне адвакацкай дзейнасці, у тым ліку абаронца Марыі Калеснікавай Людміла Казак. Сустаршыня IBAHRI Майкл Кірбі заявіў :
Паводле слоў Кірбі, гэта супярэчыць 16-му прынцыпу Асноўных прынцыпаў ААН, які тычыцца ролі юрыстаў і абвяшчае: ўрады павінны стварыць умовы, каб юрысты маглі выконваць усе свае прафесійныя функцыі без запалохвання, перашкод, пераследаў або неналежнага ўмяшання; юрысты «не павінны пакутаваць або падвяргацца пагрозам», а таксама судоваму пераследу або адміністрацыйным, эканамічным альбо іншым санкцыям за любыя дзеянні, прынятыя ў адпаведнасці з прафесійнымі абавязкамі, стандартамі і этыкай.
16 красавіка 2021 года дэпутаты Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Беларусі прынялі ў першым чытанні законапраект «Аб змяненні законаў па пытаннях адвакацкай дзейнасці», які ўносіць змены ў закон «Аб адвакатуры і адвакацкай дзейнасці ў Рэспубліцы Беларусь». Змены ў закон аб адвакатуры ўступяць у сілу ў лістападзе 2021 года. Прадстаўнік лідаркі пратэстнага руху Святланы Ціханоўскай па прававых пытаннях Сяргей Зікрацкі назваў пяць ключавых змен у законе, якія знішчаюць незалежную адвакатуру ў Беларусі :
Эстонскі мастацкі музей
Эстонскі мастацкі музей (Eesti Kunstimuuseum) — найбуйнейшы мастацкі музей Эстоніі, які складаецца з чатырох філіялаў, размешчаных у Таліне.
Гісторыя музея
Эстонскі мастацкі музей быў заснаваны 17 лістапада 1919 года, але толькі ў 1921 годзе ён атрымаў сваё першы пастаяннае будынак — пабудаваны ў XVIII стагоддзі Кадрыёргскі палац у парку Кадрыёрг. Адно з самых прыгожых месцаў Таліна — гэта Кадрыёргскі палац. Будынак і прылеглы парк выкананы ў стылі паўночнага барока. У 1929 годзе палац быў нацыяналізаваны для перабудовы і рэканструкцыі ў рэзідэнцыю прэзідэнта. Эстонскі мастацкі музей размяшчаўся на некалькіх часовых плошчах да 1946 года, калі зноў быў размешчаны ў Кадрыёргскім палацы.
Час працы:
Музей адкрыты ў парадку выключэння 30 снежня з 11.00 да 18.00 і 31 снежня з 11.00 да 15.00.
Музей зачынены: Таксама музей зачыняецца на тры гадзіны раней 23 лютага, 22 чэрвеня, 23 і 31 снежня.
Кошт квітка:
Агульны білет (Кадрыёргскі мастацкі музей і музей Мікеля):
Філіялы
У канцы 1970-х і ў 1980-я гады былі адкрыты першыя філіялы Эстонскага мастацкага музея. Да 2008 годзе музей складаўся з пяці філіялаў. 31 сакавіка 2008 года пасля дваццаці чатырох гадоў працы быў зачынены філіял Эстонскага мастацкага музея Дом-музей Крысц'яна Рауда.
На бягучы момант Эстонскі мастацкі музей складаецца з чатырох філіялаў:
Анатоль Георгіевіч Лабанок
Анатоль Георгіевіч Лабанок (нар., ) — беларускі мікрабіёлаг. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1991; член-карэспандэнт з 1984), доктар біялагічных навук (1978), прафесар (1983). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (1998).
Біяграфія
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут (1961). З 1967 года малодшы навуковы супрацоўнік, загадчык лабараторыі Аддзела мікрабіялогіі АН БССР, у 1973—1975 гадах загадчык Аддзела мікрабіялогіі АН БССР. У 1975—2004 гадах дырэктар Інстытута мікрабіялогіі НАН Беларусі. У 1997—2002 гадах акадэмік-сакратар Аддзялення біялагічных навук НАН Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя работы звязаны з даследаваннем біягенезу пазаклеткавых мікробных ферментаў, фізіялогіі і біяхіміі мікробнага антаганізму, дэградацыі ксенабіётыкаў. Ім растлумачаны механізм рэгуляцыі ўтварэння мікробных депалімераз пры адсутнасці ў асяроддзі спецыфічнага індуктара. Вывучаны поліферментныя сістэмы мікраарганізмаў з малекулярна-функцыянальнай гетэрагеннасцю і сінергічным эфектам дзеяння. Распрацаваны біятэхналогіі атрымання ферментных прэпаратаў для прамысловасці, сельскай гаспадаркі і медыцыны.
Кукурбітарыя
Кукурбітарыя (Cucurbitaria) — род сумчатых грыбоў сямейства.
Апісанне
Пладовыя целы (псеўдатэцыі) цесна згуртаваныя або адзіночныя, чорныя, чорна-бурыя, няправільна-шарападобныя або шарападобныя, з круглаватай адтулінай, гладкія ці шурпатыя; размешчаныя ў паглыбленай у субстрат, потым выступаючай добра развітай стоме. Сумкі падоўжана-цыліндрычныя, у большасці відаў з ножкай, 8-споравыя. Споры яйцападобныя, эліпсоідныя, жаўтавата-карычневыя.
Арэал і экалогія
Пашыраны ў Еўразіі і Паўночнай Амерыцы. Развіваюцца на адмерлых галінках дрэвавых і кустовых раслін, садзейнічаюць іх частковай мінералізацыі. На Беларусі найчасцей трапляюцца,  — на шыпшыне, ,.
Ганцавічы (Лагойскі раён)
Га́нцавічы (, Ганцевичи) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Ганцавіцкага сельсавета.
Сара Хектар
Сара Хектар (Sara Hector; нар. г., Сандвікен, Еўлебарг) — шведская гарналыжніца. Прызёр і пераможца этапаў Кубка свету, двухразовы бронзавы прызёр чэмпіянату свету.
У спаборніцтвах пад эгідай FIS Хектар пачала выступаць са снежня 2007 года. У канцы 2009 года шведка дэбютавала на Кубку свету. У гэты ж перыяд яна заваявала першы медаль на юніёрскіх чэмпіянатах свету: на першынстве 2010 года яна заваявала бронзу ў слаламе. Праз год, у Кран-Мантане яна стала чэмпіёнкай свету ў гіганцкім слаламе а ў 2012 годзе заваявала ў гэтай дысцыпліне сярэбраны медаль, сабраўшы поўны камплект медалёў юніёрскіх першынстваў свету.
У 2011 годзе Хектар увайшла ў склад шведскай зборнай на чэмпіянат свету, дзе індывідуальна выступіла толькі ў гіганцкім слаламе і заняла ў ім 17-е месца. Акрамя таго заваявала бронзавы медаль разам са зборнай у камандных спаборніцтвах.
На Алімпіядзе ў Сочы шведка выступіла ў трох відах праграмы. Яе лепшым вынікам стала трынаццатае месца ў камбінацыі.
У сезоне 2014/15 Хектар упершыню патрапіла на подыум, стаўшы другой у гіганцкім слаламе на хатнім этапе ў Орэ. У канцы 2014 года ў аўстрыйскім Кюхтаў Сара Хенктар выйграла спаборніцтвы ў гіганцкім слаламе, атрымаўшы першую перамогу ў кар’еры.
Пенабскот
Пенабскот (саманазва: Panawahpskek), таксама ўсходнія абенакі (Eastern Abenaki), пентагуэ (Pentagouets) — алганкінскі народ, карэнныя жыхары ўсходу Канады і ЗША. Агульная колькасць (2016 г.) - 3 900 чал.
Пенабскот склаліся як асобная група індзейцаў у XVI - XVII стст. у выніку аб'яднання шэрагу вандроўных груп абенакі. Уваходзілі ў канфедэрацыю Вабанакі, супрацьстаялі іракезам, асабліва махокам. У канцы XVII - XVIII стст. зблізіліся з пасамакуоды, разам з якімі ўдзельнічалі ў войнах з брытанцамі на баку Францыі, а потым ЗША.
Традыцыйныя заняткі — рыбалоўства, паляванне, збіральніцтва. З канца XX ст. адраджаюцца традыцыйныя рамёствы — пляценне абутку і кошыкаў, выраб музычных інструментаў і каркасных лодак, крытых бярозавай карой. Большасць вернікаў — каталікі і пратэстанты.
Мастурбацыя
Мастурбацыя, ананізм (manus — рука + turbare — турбаваць) — форма задавальнення індывідам палавой цягі шляхам раздражнення ўласных эрагенных зон або эрагенных зон партнёра (так званая ўзаемная мастурбацыя, пры якой партнёры стымулююць адзін аднаго — петынг). У навукова-папулярнай літаратуры і публіцыстыцы таксама сустракаецца назва ананізм, ад імя па постаці з Старога Запавету Анана, або рукаблудства.
Мастурбацыя і грамадства
Адэпты традыцыйных рэлігій упэўненыя, што мастурбацыя грахоўная. Апроч рэлігійных забарон, існуюць шырока распаўсюджаныя, але без фактычных падстаў, забабоны наконт глыбокіх паталагічных зменаў у арганізме або росту валасоў на далонях, якія выклікае мастурбацыя.
Як сведчыць беларускі фальклор, на падлеткавую мастурбацыю як на сродак зняцця сексуальнай напругі ў традыцыйнай супольнасці практычна не звярталі вялікай увагі:
Віды мастурбацыі
У асноўным мастурбацыя звязаная з раздражненнем так званых безумоўных эрагенных зон, да якіх адносяць геніталіі. Пры гэтым адрозніваюць генітальную і анальную формы мастурбацыі.
ажыццяўляецца ў абодвух палоў шляхам ласак анальнай адтуліны і заднепраходнага каналу, уводзячы ў прамую кішку палец альбо іншыя прадметы, вадкасці і газы. Пры гэтым індывід можа адначасова лашчыць другасныя эрагенныя зоны.
Анальная і генітальная мастурбацыі могуць ажыццяўляцца адначасова.
З пункта гледжання сучаснай медыцыны, мастурбацыя не з'яўляецца адхіленнем ад нормы ні ў падлеткаў, ні ў дарослых людзей.
Станоўчы ўплыў
Варта адзначыць некалькі пунктаў, па якіх мастурбацыя аказвае станоўчы ўплыў.
Жукаў (горад)
Жукаў (Жу́ков) — горад у Цэнтральнай федэральнай акрузе Расійскай Федэрацыі, адміністрацыйны цэнтр Жукаўскага раёна Калужскай вобласці. Утварае гарадское паселішча «Горад Жукаў». Размешчаны на паўночным усходзе вобласці за ~ 12 км на паўднёвы ўсход ад чыгуначнай станцыі Обнінск, за ~ 100 км на паўднёвы захад ад Масквы і за ~ 90 км ад Калугі, на рацэ Угодка, прытоку Пратвы. Музей Жукава.
Фестывальная (станцыя)
Фестывальная — станцыя ў Шэманаіхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Первамайскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 636857400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва станцыі складала 58 чалавек (30 мужчын і 28 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 45 чалавек (23 мужчыны і 22 жанчыны).
Ламінат
Ламінат — агульнаўжывальная назва падлогавага пакрыцця на аснове драўнянавалакністай пліты высокай шчыльнасці. Слова «ламінаваны» ў перакладзе з латыні азначае слаісты. Верхнім пластом з’яўляецца ахоўна-дэкаратыўная зносатрывалая плёнка.
Будова
Дошка ламінату ўяўляе сабою канструкцыю, што складаецца з чатырох пластоў:
Класы ламіната
У наш час вырабляюць ламінат 4 асноўных класаў (па EN13329). Класы — тэрмін адносны. У нямецкім, аўстрыйскім і бельгійскім ламінаце зносатрываласць адпавядае паказніку AC, які дэманструе зносатрываласць верхняга ахоўнага пласта. Сам тэрмін «клас» з паказнікамі ад 31 да 34 дэманструе шчыльнасць і магчымасць вытрымліваць нагрузку самой HDF асновай (драўняная пліта). Менавіта таму, часцяком можна сустрэць бюджэтныя гатункі ламінату з паказнікамі AC5 на 32 класе. Гэта азначае не што іншае, як тое, што ламінат мае аснову для побытавых памяшканняў з падвышанай нагрузкай на верхні пласт. Кітайскія вытворцы карыстаюцца гэтай блытанінай і пішуць толькі «33 клас» хоць верхні ахоўны пласт можа вар’іравацца ад AC3 да AC5, але гэты паказнік вельмі рэдка ўказваецца. Менавіта таму два аднолькавых з выгляду ламінату 33 класа ад розных вытворцаў могуць служыць зусім па рознаму. Табер тэст (taber test), пры якім абразіўная галоўка круціцца выконваючы абароты (часта сустракаецца тэрмін як «абароты ламінату»), якраз і паказвае зносатрываласць па класіфікацыі AC. У залежнасці ад буйнасці абразіўнага матэрыялу, адзін і той жа ламінат можа прайсці тэставанне з вышэйшымі ці ніжэйшымі паказальнікамі.
Гісторыя стварэння
Прабацька ламінаванага паркету, вядомага сёння, быў распрацаваны ў 1977 годзе ў шведскай кампаніі Pergo, якая ў той час з’яўлялася часткай групы Perstorp. Канструкцыя першага ламінату адрознівалася ад сучаснай: дэкаратыўны пласт быў насычаны меламінавай смалой, ніжняя частка дошкі выраблялася з ламінату на аснове фенольнай смалы. Пад уздзеяннем высокага ціску і тэмпературы абодва пласты інтэгравалі на аснову з дапамогай тэрмаактыўнага клею.
Прайшло 10 гадоў, і фірма «Хорнітэкс» распрацавала прынцыпова новую тэхналогію вытворчасці ламінату. Адбывалася шліфаванне дзвюх драўнянавалакністых пліт, паміж адшліфаванымі бакамі размяшчалася клейкая плёнка з фенольнай смалы. Далей зверху накладалася спачатку дэкаратыўная папера, насычаная меламінавай смалой, потым верхні пласт плёнкі, што змяшчае мінеральныя часціцы, у тым ліку прыродны мінерал Карунд. Ніжні бок пакрываўся крафт-паперай з фенольным насычэннем. У выніку сціскання пад уздзеяннем высокага ціску і тэмпературы і фармавалася ламінаваная дошка.
Падрыхтоўка
Ламінат (пліта HDF) з’яўляецца драўняным падлогавым пакрыццём і разам з плюсамі дрэва, схільны разбурацца пад ўплывам вільгаці. Таму большасць вытворцаў патрабуе класці пад ламінат параізаляцыйную плёнку таўшчынёй 200 мікрон (поліэтылен, герметычна склеены паміж сабой). Апроч таго, ламінаваныя падлогі вельмі патрабавальныя да роўнасці падлогі, дапускаецца перапад не больш 3 мм на 1 пагонны метр.
Паміж ламінатам і параізаляцыйнай плёнкай, таксама трэба класці «падкладку». Гэта матэрыял, таўшчынёй ад 2 да 10 мм з пенаполістыролу (часам фальгаванага), успененага поліэтылену, драўняна-папяровай масы ці корка. Асноўная яго задача — знішчэнне перападаў, а таксама магчымасці ўзнікнення рыпаў. У якасці дадатковых уласцівасцей выступаюць цеплаізаляцыя і шумаізаляцыя. Некаторыя гатункі падкладак, за кошт таўшчыні, дазваляюць класці ламінат і на падлогі з вялікімі няроўнасцямі, што супярэчыць інструкцыі па кладцы ламінату большасці вытворцаў.
Злучэнне замкоў ламінату
Усе сучасныя ламінаваныя падлогі без клеявыя. Плашкі падлогі злучаюцца паміж сабой з дапамогай замка, што прысутнічае на кожнай плашцы. Замкі можна падзяліць на 3 віды:
Догляд за ламінатам
Ламінат у існасці — гэта драўняная аснова ў трывалай абгортцы, і вільгаць для яго страшная толькі з бакоў. Ламінат павінен быць сухім, і калі вы разлілі на яго вадкасць, то яе трэба прыбраць. Існуюць такія гатункі ламінату, якія могуць быць скарыстаны для падлог у памяшканнях з падвышанай вільготнасцю, прыкладам, у ванных пакоях. Звычайна на ўпакоўцы ламінату стаіць маркіроўка, што гаворыць пра тое, ці можна яго класці там, дзе заўсёды сыра. Асабліва баіцца уздзеяння вады ў такіх відах ламінату сістэма мацаванняў. Таму нават вільгацеўстойлівую падлогу трэба насуха праціраць мяккай тканінай адразу ж пасля таго, як на яе трапіла вада. Пры мантажы ламінату, асабліва ў памяшканнях, дзе часта робіцца прыбіранне (калідор, кухня) рэкамендуецца скарыстаць адмысловы герметык для замкоў. Ён не склейвае панэлі паміж сабой, але ў той жа час добра бароніць іх ад пранікнення вільгаці.
Найбольш шкодная для ламінату гарачая вада: ён можа ўздыбіцца, дэфармавацца, страціць выгляд. Калі падлога залітая цалкам (ці працяглы час), то рэкамендуецца спачатку прыбраць усю ваду, потым зняць плінтус (калі ёсць магчымасць прыбраць ваду з зазораў з дапамогай мыйнага пыласоса) і даць падлозе абсохнуць каля тыдня. Выкарыстоўваць фены і іншыя награвальныя прыборы не трэба — скразняк нашмат лепш выветрыць і прасушыць памяшканне.
Асаблівага догляду, як паркет, ламінат не патрабуе. Досыць рэгулярна выдаляць пыл з яго паверхні пыласосам, а раз на тыдзень праводзіць вільготнае прыбіранне насуха адціснутай анучай. Не часцей 1 разу ў год спецыялісты рэкамендуюць апрацоўваць ламінат адмысловай масцікай для ламінату. Важна запомніць, што ні пры якіх акалічнасцях нельга выкарыстоўваць для догляду за ламінатам сродкі, прызначаныя для паркету: у іх склад уваходзіць пчаліны воск, які разбурае ламінаваны пласт. Гэтак жа ламінат разбураюць мыйныя сродкі з высокім утрыманнем гліцэрыны (для бляску). Гліцэрына пракрадаецца ў стыкі ламеляў і разбурае беражкі, успушваючы іх.
Вытворчасць
Першапачаткова ўся вытворчасць ламінаваных падлог была сканцэнтравана ў Еўропе. У наш час вытворчасць ступіла ў краіны ўсходняй Еўропы і ў Азію. Існуе вельмі шмат ламінату, вырабленага ў Кітаі. Першапачаткова ламінат з Кітая прыходзіў на зялёнай HDF-аснове, і лічылася, што ён больш вільгацетрывалы. Потым наступіў этап, калі кітайцы выпускалі ламінат на карычневай аснове з зялёнымі замкамі. Але насамрэч зялёны колер быў нічым іншым, як маркетынгавым ходам. Першапачаткова зялёную HDF-аснову вырабіла нямецкая кампанія Kronoflooring (на сённяшні дзень Krono Original), якая пераследавала мэты тым самым абараніць свой тавар ад падробак. Пасля Кітай таксама стаў вырабляць ламінат на зялёнай аснове, імкнучыся прыпадобніцца нямецкаму. Ва ўспрыманні спажыўца такі «каляровы» ламінат надоўга замацаваўся як найболей якасны і таму дарагі. На сённяшні дзень «зялёны трэнд» губляе сваю актуальнасць, і замкі, як і сам аснову перасталі фарбаваць у ненатуральныя колеры.
Тэрмін эксплуатацыі паводле класа
Класы эксплуатацыі пазначаюць колькі часу ламінат будзе захоўваць свой выгляд пры розных нагрузках на яго. Існуе еўрапейская норма (EN 13329), якая складаецца з 18 тэстаў, пасля правядзення якіх ламінату прысвойваецца той ці іншы клас. Гэта норма вылучае 2 вялікія групы ламінаваных падлогавых пакрыццяў: ламінаты камерцыйнай эксплуатацыі і ламінаты хатняга выкарыстання.
Ламінаты камерцыйнай эксплуатацыі — гэта ламінаты з тэрмінам службы ў камерцыйных памяшканнях ад 3 да 6 гадоў. Адпаведна, калі падлога камерцыйнай эксплуатацыі выкарыстоўваецца дома, то тэрмін жыцця ламінату павялічваецца ў два-тры разы. Многія гарантыі звыш 10 гадоў азначаюць, што дадзеная падлога праляжыць гэтулькі менавіта ў хатніх умовах, але ніяк не ў камерцыйных.
Сёння найбольш пашыраны клас ламінату. У офісах ужываецца ў прыёмных, перагаворных, невялікіх кабінетах.
Ламінаты хатняга выкарыстання — гэта ламінаты, тэрмін эксплуатацыі якіх не перавышае 5-6 гадоў у хатніх умовах. Звычайна гэта падлогі на 6 ці 7-мм пліце ДВП ці нават MDF. Адметная асаблівасць гэтых падлог — цана. Ламінаты хатняга выкарыстання дзеляць на ўмоўныя 3 групы:
21, 22, 23 класы ламінату зняты з вытворчасці.
Жалуды
Жалуды́ (, Желуды) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Лачын
Лачын (Laçın) — горад (з 1923 года) у Азербайджане, адміністрацыйны цэнтр Лачынскага раёна. Размешчаны на левым беразе ракі Акары, на паўднёва-заходніх схілах Карабахскага хрыбта, на аўтадарозе Сцепанакерт — Гарыс, за 60 км ад Сцепанакерта.
Гісторыя
Лачынскі калідор быў адзіным наземным маршрутам, які злучае Арменію з Нагорным Карабахам у тых межах, у якіх ён існаваў у савецкі час як аўтаномная вобласць у складзе Азербайджана. Непасрэднай мяжы з гэтай вобласцю тагачасная Армянская ССР не мела. З 1992 года ў выніку Карабахскай вайны горад Лачын знаходзіўся пад армянскім кантролем.
У адпаведнасці з пагадненнем, падпісаным паміж Арменіяй і Азербайджанам пасля вайны ў Нагорным Карабаху ў 2020 годзе, абедзве краіны павінны былі пабудаваць дарогі ў абыход Лачынскага калідора на працягу трох гадоў. Азербайджан у 2022 годзе здаў свой маршрут у эксплуатацыю і патрабаваў ад Арменіі зрабіць тое ж самае, а ад Расіі — вывесці сваіх міратворцаў. 26 жніўня Азербайджан вярнуў горад. Азербайджанская армія размясцілася ў Лачыне, пад кантроль таксама былі ўзятыя вёскі Забух і Сус.
Мікалай Міхайлавіч Аляхновіч
Мікалай Міхайлавіч Аляхновіч (нар., Варонічы, , Гродзенская вобласць) — беларускі фізік. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1996; чл.-кар. З 1989), доктар фізіка-матэматычных навук (1988), прафесар (1991). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (1999).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт у 1957 годзе. У 1957—1959 гадах малодшы навуковы супрацоўнік Фізіка-тэхнічнага інстытута. З 1959 года малодшы навуковы супрацоўнік, старшы інжынер Аддзела фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў АН БССР. У 1963—1968 гадах малодшы, старшы навуковы супрацоўнік Інстытута фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў. У 1968—1989 гадах загадчык лабараторыі, у 1989—1993 гадах галоўны навуковы супрацоўнік, у 1993—2004 гадах дырэктар Інстытута фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў, адначасова ў 1997—2002 гадах. акадэмік-сакратар Аддзялення фізікі, матэматыкі і інфарматыкі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. З 2004 галоўны навуковы супрацоўнік Аб’яднанага інстытута фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў, з 2007 года Навукова-практычнага цэнтра па матэрыялазнаўстве Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя даследаванні прысвечаны праблемам хімічнай сувязі ў цвёрдых целах, дыфракцыі рэнтгенаўскіх прамянёў у рэальных крышталях, атрымання новых матэрыялаў, у тым ліку з выкарыстаннем высокіх ціскаў. Развіў метады эксперыментальнага вызначэння прасторавага размеркавання электроннага зарада і патэнцыялу ў крышталях і вызначэння па іх фізічных уласцівасцей, раскрыў кавалентна-іонны характар ​​хімічнай сувязі ў важнай групе паўправадніковых крышталёў. Развіў рэнтгенаўскі дыфракцыйна-палярызацыйны аналіз рэальных крышталёў. Выявіў і даследаваў з’явы двухпромневга пераламлення і дэпалярызацыі рэнтгенаўскага выпраменьвання пры дыфракцыі ў дыслакацыйных крышталях, на аснове якіх развіў полярыметрыю рэнтгенаўскага дыяпазону частот. Прапанаваў спосабы монахраматызацыі рэнтгенаўскага сінхроннага вымярэння з пераўтварэннем палярызацыі. На аснове эфектаў дынамічнага рассейвання рэнтгенаўскіх прамянёў для скажоных монакрышталёў са статыстычным размеркаваннем дэфектаў распрацаваў метады ідэнтыфікацыі тыпу дэфектаў, ацэнкі іх параметраў, а таксама спосабы прэцызійнага вызначэння структурных фактараў і характарыстык дынамікі крышталічнай рашоткі. Пабудаваў дыяграмы стану для аксідных сістэм, атрымаў і даследаваў шэраг новых метастабільным пераўскітных фаз сегнетаэлектрыкаў.
Тагіл
Тагі́л (Таги́л) — рака ў Свярдлоўскай вобласці Расіі, правы прыток ракі Тура (басейн Іртыша).
Даўжыня ракі 414 км. Плошча вадазбору 10,1 тыс. км². Сярэдні расход вады каля 40 м³/с. Сярэдні аб’ём сцёку 1,262 км³/год. Бярэ пачатак на ўсходнім схіле Сярэдняга Урала. Месца вытоку — гара Перавал за 7 км на захад ад горада Новаўральск. Цячэ пераважна на паўночны ўсход, упадае ў Туру каля вёскі Балатоўскае, за 16 ​​км па цячэнні вышэй вёскі Санкіна. У вярхоўях ёсць парогі, у нізоўях рака даволі звілістая.
Жыўленне змяшанае, з перавагай снегавога. Ваганні ўзроўню вады за год каля 3,3 м. Сярэдні нахіл воднай паверхні прыкладна 1 м/км. Замярзае ў пачатку лістапада, вызваляецца ад лёду ў другой палове красавіка.
На рацэ гарады Верхні Тагіл, Ніжні Тагіл, вадасховішчы Верхне-Тагільскае, Ніжне-Тагільскае. Прытокі: Салда.
Будапешцкі мемарандум
Будапешцкі мемарандум — міжнародная дамова пра гарантыі бяспекі ў сувязі з далучэннем Украіны да «Дамовы пра нераспаўсюджанне ядзернай зброі», прыняты 5 снежня 1994 гады паміж Украінай, ЗША, Расіяй і Вялікабрытаніяй пра «бяз'ядзерны статус» Украіны. Дамова ўтрымоўвае пункты, якія прадстаўляюць Украіне гарантыі яе суверэнітэту і бяспекі.
Абавязацельствы
Паводле дадзенага Мемарандума, ЗША, РФ і Вялікабрытанія абавязаліся:
Бораўск
Бораўск (Бо́ровск) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Бораўскага раёна Калужскай вобласці. У XIV—XV стст. — адзін з цэнтраў Серпухаўска-Бораўскага княства. У 2000 годзе ўвайшоў у спіс гістарычных гарадоў Расіі. Мае ганаровае найменне «Горад воінскай доблесці» (2017). Насельніцтва — 11 210 чал. (2016). Завод «Вега», філіял Цэнтра суднарамонта «Зорачка» Тэкстыльныя і трыкатажныя прадпрыемствы, прадпрыемствы харчовай прамысловасці.
Сабор Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Тромсё)
Сабор Найсвяцейшай Дзевы Марыі ( Vår Frue kirke) — каталіцкі храм, знаходзіцца ў горадзе Тромсё, Нарвегія. Царква з’яўляецца кафедральным саборам тэрытарыяльнай прэлатуры Тромсё. Сабор Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Тромсе з’яўляецца самым паўночным каталіцкім саборам у свеце.
Гісторыя
Узімку 1944—1945 гг. царква выкарыстоўвалася для размяшчэння бежанцаў з Фінмарка. 14 мая 1969 года царква пацярпела ад пажару, які здарыўся ў горадзе. У 1967 годзе ў храме размяшчалася каталіцкая школа. У чэрвені 1989 сабор Найсвяцейшай Дзевы Марыі наведаў Рымскі Папа Ян Павел II, які наведваў Нарвегію з пастырскім візітам.
У цяперашні час парафія Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Тромсё аб’ядноўвае каля 500 вернікаў розных нацыянальнасцяў, якія пражываюць у Тромсё, сярод якіх большасць складаюць нарвежцы, палякі і філіпінцы.
Зялінскі
Зялінскі — прозвішча.
Анатоль Іванавіч Свірыдзёнак
Анатоль Іванавіч Свірыдзёнак (,, Віцебская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне матэрыялазнаўства. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1986; чл.-кар. з 1984), доктар тэхнічных навук (1976), прафесар (1981).
Біяграфія
Скончыў Беларускі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту (1959). З 1959 года — у Аддзеле механікі палімераў (з 1969 года — Інстытут механікі металапалімерных сістэм) АН БССР, з 1967 года — загадчык лабараторыі, з 1969 намеснік дырэктара па навуковай рабоце, у 1979—1982 гадах — в.а. дырэктара, з 1982 года — дырэктар інстытута, адначасова ў 1987—1992 гадах — член Прэзідыума АН БССР. У 1990—2006 гадах — дырэктар, з 2006 па 2020 гады — загадчык лабараторыі Навукова-даследчага цэнтра праблем рэсурсазберажэння НАН Беларусі. З 1991 года — галоўны рэдактар ​​часопіса «Трэнне і знос».
Памёр 3 красавіка 2023 года.
Навуковая дзейнасць
Работы ў галіне матэрыялазнаўства палімерных кампазітаў, трэння і зносу цвёрдых тэл. Распрацаваў навуковыя асновы стварэння кампазіцыйных матэрыялаў, метады кіравання структурай і фрыкцыйнымі ўласцівасцямі металапалімерных сістэм, метады і прыборы для даследавання паверхневых уласцівасцяў палімераў і кампазітаў на іх аснове. Сумесна з вучнямі правёў комплексныя даследаванні ўзаемасувязі структуры і уласцівасцяў кампазіцыйных матэрыялаў фрыкцыйнага прызначэння. Ініцыяваў развіццё ў Беларусі даследаванняў у галіне нанатрыбалогіі і біямеханікі ступні. Распрацоўваў метадалагічныя пытанні рэсурсазберажэння. Аўтар больш за 250 навуковых прац, у тым ліку 16 манаграфій, больш за 150 вынаходак.
Марыя Піеціля Хольмнер
Марыя Піеціля Хольмнер (швед. Maria Pietilä Holmner, нар. года, Умеа) — шведская гарналыжніца, шасціразовы прызёр чэмпіянатаў свету (чатыры разы ў камандным першынстве і па разе ў слаламе і гіганцкім слаламе). Спецыялістка слаламных дысцыплін.
На Алімпіядзе-2010 у Ванкуверы стартавала ў двух дысцыплінах: гіганцкі слалам — 24-е месца, слалам — 4-е месца (0,32 сек пройгрышу трэцяга месца).
За сваю кар’еру ўдзельнічала ў пяці чэмпіянатах свету, на якіх заваявала чатыры ўзнагароды.
У канцы лістапада 2010 года выйграла свой першы ў кар’еры этап Кубка свету, перамогшы ў слаламе ў амерыканскім Аспене. Цікава, што Марыя паказала лепшы час у абедзвюх спробах слалама.
Су-25
Су-25 (выраб «Т-8», па кадыфікацыі НАТА: Frogfoot) — савецкі і расійскі штурмавік, браніраваны дагукавы ваенны самалёт. Прызначаны для непасрэднай падтрымкі сухапутных войск над полем бою днём і ноччу пры прамой бачнасці цэлі, а таксама для знішчэння аб’ектаў з зададзенымі каардынатамі кругласутачна ў любых метэаўмовах. Падчас выпрабаванняў у ДРА ў ВПС СССР атрымаў мянушку «Грак».
Су-25 упершыню падняўся ў паветра 22 лютага 1975 года. Самалёты гэтага тыпу эксплуатуюцца з 1981 года, прымалі ўдзел у мностве ваенных канфліктаў. 8 кастрычніка 2009 года Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі абвясціла аб аднаўленні закупак штурмавікоў гэтага тыпу для ВПС Расіі.
Гісторыя
Пры распрацоўцы штурмавіка былі выкананы навукова-даследчыя і доследна-канструктарскія работы па 40 тэмах, выраблена і выпрабавана каля 600 узораў і макетаў. У лютым 1975 года прататып штурмавіка, які меў працоўнае пазначэнне Т-8, быў узняты ў паветра, а ў сакавіку 1981 г. штурмавік быў прыняты на ўзбраенне ВПС СССР пад пазначэннем Су-25.
З красавіка па чэрвень 1980 года дзве машыны Су-25 праходзілі ў Афганістане выпрабаванне ў баявых умовах (Аперацыя «Ромб»). Пад прыкрыццём самалётаў Су-17 працавалі па мэтам фугаснымі бомбамі, а таксама НУРСамі, здзяйсняючы па 3-4 вылету ў дзень. Усяго на двух машынах было выканана 100 выпрабавальных палётаў, у тым ліку — 44 баявых.
З ліпеня 1981 па кастрычнік 1982 гады ў Афганістане была праведзена аперацыя «Экзамен» (часам сустракаецца назва «Ромб-2»): у 80-м Сіта-Чайскім штурмавым палком была сфарміравана 200-я асобная штурмавая авіяэскадрылля (камандзір А. М. Афанасьеў). За ўвесь перыяд эскадрылля выканала больш за 2000 баявых вылетаў, з-за памылкі пілота была страчана адна машына.
Даводка і мадэрнізацыя
Су-25, як і Су-24М паступова замяняюцца на Су-34. Так баявыя магчымасці ў першых двух значна менш апошняй. Мадэрнізаваныя версіі Су-25СМ/СМ3 і Су-24М/М2 толькі адцягваюць зняцце з узбраення. Магчыма, што Су-39, які зараз распрацоўваецца, стане спецыялізаваным «забойцам беспілотнікаў». Асноўная перавага Су-39 перад іншымі баявымі самалётамі ў малой крэйсерскай хуткасці. З-за гэтага самалёт можа працяглы час пераследваць варожы БПЛА і не ўпадаць у штопар. Таксама ролю штурмавікоў эфектыўна здольныя выконваць ударныя верталёты Мі-28Н і Ка-52 (карабельная версія Ка-52К «Катран» атрымала новую РЛС «Арбалет» здольную наводзіць ракеты на дзясяткі кіламетраў, што дазволіла верталёту потым заходзіць у небяспечную зону 10-20 кіламетраў ад мэты дзе яго можа збіць СПА малой далёкасці). Су-34 напрыклад здольны выяўляць «патэнцыйныя мэты тыпу танкі або БМП» на адлегласці да 75 кіламетраў. Пераважная большасць наменклатуры кіраваных ракет Су-25СМ/СМ3 мае далёкасць паражэння не больш за 10 кіламетраў, што стварае высокую верагоднасць быць збітым зенітнымі ракетамі. Станцыі РЭБ «Віцебск», устаноўленыя на Су-25СМ3, здольныя збіваць навядзенне варожых ракет, аднак усё адно застаецца высокая верагоднасць страціць самалёт. Таксама існуе вялікі патэнцыял па павелічэнні далёкасці кіраваных ракет на ўдарных верталётах, што зноў вядзе да непатрэбнасці Су-25СМ/СМ3.
Рухавік
Рухавікі Су-25 размяшчаюцца паабапал фюзеляжа ў спецыяльных мотагандалах у месцы спалучэння крыла з фюзеляжам. Рухавікі валодаюць соплам і паветразаборнікі. Міжрамонтны рэсурс складае 500 гадзін.
Раннія версіі Су-25 абсталёўваліся двума безфарсажнымі турбарэактыўным рухавікамі Р-95Ш цягай па 4100 кгс кожны. Рухавікі валодалі сярэднім удзельным выдаткам паліва ў 1,28 кг/кгс гадзіну і аўтаномным электрычным запускам.
Пазней на штурмавікі пачалі ўсталёўваць больш дасканалыя Р-195 з павялічанай да 4300 кгс цягай. Рухавікі Р-195 доўгі час былі сакрэтнымі, у прыватнасці, у прадстаўленым на авіясалоне ў Францыі ў 1989 годзе самалёце Т-8-15 рухавікі Р-195 былі заменены на Р-95Ш. Канструкцыя была ўзмоцнена ў параўнанні з прататыпам Р-13. Рухавік вытрымлівае прамое трапленне 23-мм снарада і захоўвае працаздольнасць пры шматлікіх менш сур’ёзных баявых пашкоджаннях. Гэтак жа было зніжана інфрачырвонае выпраменьванне, што робіць самалёт менш уразлівым для ракет з ІЧ-галоўкамі саманавядзення.
Рухавікі Р-95 і Р-195 былі прызнаныя самымі надзейнымі ў сваім класе.
Рухавікі забяспечваюцца палівам з 4 убудаваных паліўных бакаў з агульным аб’ёмам да 3660 літраў, таксама магчымая падвеска да 2 падвесных паліўных бакаў (ПТБ-800) ёмістасцю па 840 літраў кожны. Такім чынам, агульны аб’ём паліўных бакаў можа складаць да 5300 літраў.
Абароненасць, сістэма жыццезабеспячэння і выратавання
Су-25 з’яўляецца ў цэлым добра абароненым самалётам, на сістэмы забеспячэння баявой жывучасці прыходзіцца 7,2 % нармальнай узлётнай масы або 1050 кг. Жыццёва важныя сістэмы штурмавіка дублююцца і экрануюцца менш важнымі.
Асаблівая ўвага нададзена абароне крытычна важных вузлоў і элементаў — кабіны пілота і паліўнай сістэмы.
Кабіна пілота выконваецца зварной з авіяцыйнай тытанавай брані АБВТ-20. Таўшчыні бранявых пліт складаюць ад 10 да 24 мм. Лабавое шкло забяспечвае супрацькульную абарону і ўяўляе сабой шклаблокі таўшчынёй 55 мм. Ззаду пілот абаронены сталёвы бранявой спінкай таўшчынёй 6 мм. Пілот практычна цалкам абаронены ад абстрэлу з любой ствольнай зброі калібрам да 12,7 мм, а па найбольш небяспечных напрамках — калібрам да 30 мм.
Выратаванне пілота пры крытычнай паразе самалёта забяспечваецца крэслам К-36Л, які забяспечвае выратаванне пілота на ўсіх рэжымах, хуткасцях і вышынях палёту. Перад катапультаваннем ліхтар кабіны скідаецца. Кіраванне катапультавання ажыццяўляецца ўручную з дапамогай кіраўнікоў ручак, за якія неабходна пацягнуць абедзвюма рукамі.
Узбраенне
Су-25 абсталёўваецца магутным комплексам узбраення — авіягармата, авіябомбамі рознага калібра і прызначэння, кіраванымі і некіравальнымі ракетамі «паветра-зямля», кіраванымі ракетамі «паветра-паветра». Усяго на штурмавік можа ўсталёўвацца 32 віду ўзбраенняў. Самалёт валодае ўбудаванай 2-ствольнай 30-мм авіяцыйнай гарматай ГШ-30/02, астатняе ўзбраенне размяшчаецца на самалёце ў залежнасці ад тыпу задач. Самалёт валодае 10 кропкамі для дадатковага ўзбраення і грузаў (па 5 пад кожным полукрылом). Для падвеса ўзбраенняў «паветра-зямля» выкарыстоўваюцца пілоны БДЗ-25, а для падвескі УР «паветра-паветра» — авіяцыйныя пускавыя прылады АПУ-60.
Усць-Талаўка (Казахстан)
Усць-Талаўка — пасёлак у Шэманаіхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Усць-Талаўскай пасялковай адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна за 9 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра, горада Шэманаіха. Код КАТА — 636863100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 6081 чалавек (2867 мужчын і 3214 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражываў 5771 чалавек (2700 мужчын і 3071 жанчына).
Арктычны сабор
Гісторыя
У сярэдзіне 1950-х гадоў савет Тромсдалена (раёна Тромсё) прыняў рашэнне аб будаўніцтве парафіяльнай царквы. У 1957 годзе да разгляду быў прыняты план архітэктара Яна Інвэ Ховіга, які затым быў перапрацаваны. 9 лістапада 1962 года было прынята канчатковае рашэнне аб будаўніцтве. Работы пачаліся 1 красавіка 1964 года, а ўжо 19 снежня 1965 года царква была асвечана біскупам Монрадам Нордэрвалам.
Архітэктура
Знешне будынак, які складаецца з двух злітых трохвугольных канструкцый, пакрытых алюмініевымі пласцінамі, павінны выклікаць асацыяцыю з айсбергам. Разам з гэтым царква нагадваесуседні востраў Håja. Вышыня заходняга партала сабора - 35 метраў.
Закалюжжа
Закалю́жжа (, Закалюжье) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Арктычны сабор
Інтэр’ер
Царква разлічана на 720 вернікаў.
У алтарнай частцы знаходзіцца вітраж, створаны мастаком Віктарам Спарэ ў 1972 годзе. Карціна адлюстроўвае руку Бога, ад якой зыходзяць тры прамяні святла — на вялізную постаць Ісуса Хрыста і побач з ім людзей.
Мікалай Аляксандравіч Львоў
Мікалай Александравіч Львоў (Никола́й Алекса́ндрович Львов;, маёнтак  каля Таржка, цяпер Цвярской вобласці — , Масква) — адзін з найвыдатных і рознабаковых прадстаўнікоў : архітэктар-паладыянец, графік, паэт, , музыкант.
Біяграфія
Належаў да. Сын небагатага цвярскога памешчыка Аляксандра Пятровіча Львова і Праскоўі Фёдараўны, народжанай Хрыпуновай.
У 1769 Львоў паступіў у Праабражэнскі полк. Шмат займаўся самаадукацыяй. У школе Бібікава (Ізмайлаўскі полк) стварыў кружок «Чатырох разумных абшчыннікаў», куды ўвайшлі М. Восіпаў, М. і П. Ермалаевы. З канца 1770 вакол Львова склалася кола людзей, аб’яднаных агульнымі поглядамі, творчымі пошукамі, жыццёвымі пазіцыямі. Апроч шваграў Дзяржавіна і Капніста, да яго належалі І. І. Хемніцэр, Д. Р. Лявіцкі, У. Л. Баравікоўскі і Е. І. Фамін.
У 1779 г. тайна абвянчаўся з, чые родныя сёстры былі ў шлюбе з паэтамі Дзяржавіным і. У Львовых было два сыны і тры дачкі.
Львоў, адзін з самых эрудзіраваных і дасціпных людзей свайго часу, займаўся архітэктурай, археалогіяй, хіміяй, геалогіяй, механікай, збіраў народныя песні, стварыў вершаваны пераклад Анакрэонтавых песень, быў таленавітым гравёрам і малявальшчыкам. У 1783 Львоў быў выбраны ў Расійскую Акадэмію, з 1785 быў ганаровым членам Акадэміі мастацтваў.
Як архітэктар Львоў вядомы сваімі пабудовамі ў Пецярбургу і наваколлях; як аўтар сабораў — Барысаглебскага ў Таржку (1785-96) і Святога Іосіфа ў Магілёве (пабудаванага ў памяць аб сустрэчы Кацярыны II з імператарам Іосіфам II), сядзібных комплексаў у Цвярской, Наўгародскай і Маскоўскай губернях.
У архітэктурнай творчасці быў прыхільнікам антычнай класікі і італьянскага архітэктара XVI ст. А. Паладзіа (перавёў і выдаў трактат «Чатыры кнігі Паладыевай архітэктуры»). Талент Львова-канструктара выявіўся ў пошуках новых будаўнічых матэрыялаў, распрацоўцы спосабаў землябітнага будаўніцтва, ацяплення і вентыляцыі будынкаў. Разнастайнасць інтарэсаў Львова знайшло адлюстраванне і ў тэматыцы яго кніг: ад прац пра печы і каміны і пра ўжыванне землянога вуглю да «Летапісца вялікага рускага» (Летописца великого русского) і вядомага зборніка «Збор рускіх народных песень з іх галасамі» (Собрание русских народных песен с их голосами; 1790), да якога аўтар напісаў свой трактат «Пра рускія народныя спевы» (О русском народном пении). Вялікую цікавасць ён праяўляў да праблемы народнасці, што знайшло адлюстраванне ў яго лібрэта да камічнай оперы Е. І. Фаміна «Ямшчык на падставе» (Ямщики на подставе; «Ігрышча незнарок») (1787). Львоў з’яўляўся адным з заснавальнікаў пейзажнага стылю ў рускім садаводстве.
Цудоўны малявальшчык, ён стварыў праект зоркі і знакаў ордэна Святога Уладзіміра, новых знакаў ордэна Святой Ганны. Планаваў выпусціць «Слоўнік мастакоў і мастацтваў» (Словарь художников и художеств), але гэта праца не была выдадзены, а рукапіс — страчаны.
Знайшоў і апублікаваў з прадмовай два летапісы Старажытнай Русі: «Летапісец рускі ад прышэсця Рурыка да скону Іаана Васільевіча» (Летописец русский от пришествия Рурика до кончины Иоанна Васильевича; 1792) і «Падрабязны летапіс ад пачатку Расіі да Палтаўскай Баталіі» (Подробную летопись от начала России до Полтавской Баталии; 1798—1799).