cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Узунжал
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 241 чалавек (134 мужчыны і 107 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 239 чалавек (120 мужчын і 119 жанчын).
Ураджайная (Ляхавіцкі раён)
Ураджа́йная (, Урожайная) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Да 1971 года вёска мела назву Вошкаўцы.
Шалабай (Усходне-Казахстанская вобласць)
Шалабай — сяло ў Жармінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Шалабаеўскай сельскай акругі. Код КАТА — 634489100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1658 чалавек (809 мужчын і 849 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1104 чалавекі (567 мужчын і 537 жанчын).
Марцін Яўгенавіч Арцюх
Марцін Арцюх (нар. ) — беларускі футбаліст, нападнік магілёўскага «Дняпра».
Клубная кар’ера
Да 2018 года не гуляў на прафесійным узроўні, выступаючы за родную ваўкавыскую «Змену» ў чэмпіянаце Гродзенскай вобласці. У пачатку 2018 года разам з аднаклубнікам Вадзімам Дзярнейкам праходзіў прагляд у клубе Першай лігі «Слонім-2017» і ў выніку пачаў у яго складзе сезон 2018. У складзе слонімскай каманды стаў трывала з’яўляцца на полі, у асноўным выходзячы на замену.
У жніўні 2018 года быў запрошаны на прагляд у «Гарадзею» і неўзабаве падпісаў кантракт. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 24 верасня 2018 года ў матчы супраць гродзенскага «Нёмана» (0:2), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. У сезоне 2018 яшчэ чатыры разы выйшаў на замену ў асноўнай камандзе, гуляў таксама за дубль, у лістападзе адсутнічаў з-за траўмы. У сезоне 2019 гуляў у асноўным за дубль «Гарадзеі», зрэдку прыцягваўся да асноўнай каманды, часам адсутнічаў з-за траўм. У снежні 2019 года падоўжыў кантракт з «Гарадзеяй» на два гады, аднак у красавіку 2020 года па пагадненні бакоў пакінуў каманду і неўзабаве вярнуўся ў «Слонім-2017» , дзе спачатку выхадзіў на замену, а хутка замацаваўся ў стартавым складзе.
У сакавіку 2021 года далучыўся да «Баранавічаў», дзе стаў адным з асноўных ігракоў, па выніках сезона 2021 з 9 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды. У студзені 2022 года адправіўся на прагляд у «Іслач» і ў выніку падпісаў кантракт з клубам. У складзе каманды пераважна выхадзіў на замену. У жніўні 2023 года пакінуў «Іслач» і хутка стаў іграком магілёўскага «Дняпра».
Тумашы (Ляхавіцкі раён)
Ту́машы (, Тумаши) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Марцін Яўгенавіч Арцюх
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
NGC 6991-1
NGC 6991-1 — рассеянае скопішча ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Акцябрскі сельсавет (Слуцкі раён)
Акця́брскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Селішча.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Слуцкага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Акцябр. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Слуцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Слуцкім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Цалевічы. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Селішча. 28 мая 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Беліцкага (аграгарадок Акцябр, вёскі Еўлічы, Машчыцы і Цалевічы), Знаменскага (вёска Селішча) і Сяражскага (вёска Бязвехавічы, пасёлкі Бязверхавічы, Рэтаўшчына) сельсаветаў.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета — 1736 чалавек, з іх 94,2 % — беларусы, 4,5 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 8 населеных пунктаў.
Меш-кі-аг-гашэр
Меш-кі-аг-гашэр — міфічны заснавальнік першай дынастыі шумерскага горада Урука.
Футбольныя шчыткі
Футбольныя шчыткі з'яўляюцца неад'емным атрыбутам футбольнай формы. Яны прызначаны, перш за ўсё, для абароны ног ад фізічных пашкоджванняў.
Меш-кі-аг-гашэр
Імя Меш-кі-аг-гашэра ўнесена ў спіс валадароў Шумера, дзе кажацца тое, што ён быў жрацом і кіраваў 324 гады. Згодна спісу, бацькам першага валадара з'яўляўся бог сонца Уту.
Футбольныя шчыткі
Гісторыя футбольнага шчытка
Мяркуюць, што першым футбалістам, які пачаў выкарыстоўваць шчыткі, з'яўляецца гулец англійскага футбольнага клуба Нотынгем Форэст Сэм Уэлер Уідоусан. У 1874 годзе ён прымацаваў паверх шарсцяных гетраў укарочаную пару шчыткоў для крыкета. Спачатку гульцы не ўспрынялі такое новаўвядзенне, але пазней яго пачалі выкарыстоўваць іншыя футбалісты. .
Меш-кі-аг-гашэр
У адрозненні ад сваіх знакамітых пераемнікаў, накшталт Энмеркара, Лугальбанды і Гільгамеша, Меш-кі-аг-гашэр не быў эпічным героем, яго імя адсутнічае ў шумерскім фальклоры.
Футбольныя шчыткі
Гісторыя футбольнага шчытка
Першыя шчыткі для футбола ўскладнялі свабоду перамяшчэння футбалістаў на полі і былі несумяшчальныя з узрастаючым тэмпам гульні. Таму неўзабаве, футбольныя шчыткі сталі насіць карацейшымі, а абарона зводзілася да найбольш схільнай да траўм пярэдняй частцы нагі.
Прызначэнне
Футбольныя шчыткі прызначаны, у першую чаргу, для размеркавання нагрузкі па ўсёй паверхні, што дазваляе мінімізаваць сілу удараў. Шчыткі не здольныя паглынуць значную колькасць энергіі і прадухіліць пералом косці, калі наносяцца ўдары вялікай сілы.
Матэрыялы
Матэрыялы, з якіх вырабляюца сучасныя футбольныя шчыткі валодаюць энергапаглынаючай здольнасцю і засцерагаюць нагу футбаліста ад траўмаў. Шчыткі вырабляюцца з наступных сінтэтычных матэрыялаў:
Мікрапорыстая гума - лёгкі, але не настолькі трывалы матэрыял, як шкловалакно.
Поліўрэтан - цяжкі і трывалы матэрыял, які забяспечвае найлепшую абарону ад магчымых траўмаў.
Пластык - лёгкі матэрыял з невялікай ступенню абароны.
З якой мэтай выкарыстоўваюць футбольныя шчыткі
Вялікагаленачная косць ў значнай ступені з'яўляецца неабароненай уздоўж пярэдняй медыяльнай паверхні, паколькі яна размяшчаецца непасрэдна пад скурай, і ёй не хапае амартызацыі, у параўнанні з іншымі касцямі, якіх акружаюць мышцы. Таму вялікагаленачная косць больш схільна да траўмаў у выніку нанесеных па ёй удараў, аж да пераломаў. Такія траўмы вельмі балючыя, таму што надкосніца мае шмат балевых рэцэптараў.
Энмеркар
Энмеркар — міфічны валадар (лугаль) горада Урука, герой шумерскага эпасу.
Паходжанне вобразу
У спісе валадароў Шумера Энмеркар разглядаецца як другі валадар Урука, які кіраваў пасля Меш-кі-аг-гашэра 420 гадоў. Характэрна тое, што ён названы манархам, што пабудаваў сам горад Урук, паколькі пры Меш-кі-аг-гашэры існавала толькі пэўная мясцовасць з храмам Эана, перамешчаным з неба на зямлю багіняй Інанай. Усе астатнія запісы пра Энмеркара з'яўляюцца перад усім літаратурнымі творамі, таму ён разглядаецца большасцю даследчыкаў як міфічная постаць. Мяркуецца, што яго вобраз склаўся ўжо ў перыяд Джэмдзет-Наср. Тым не меней, знаходка археолагамі на месцы архаічнага Урука таблеткі з надпісам «валадар Араты», прывяла да думкі, што пэўныя міфалагічныя падзеі маглі быць адлюстраваннем сапраўдных гістарычных фактаў.
Культурны герой
Энмеркар — культурны герой Шумера, які, згодна запісам пра яго, вынайшаў клінапіснае пісьмо, пачаў будаўніцтва цагляных муроў і ірыгацыю.
Эпічны герой
Энмеркар — галоўны герой цыклу эпічных паэм пра спаборніцтва Урука і багатай далёкай краіны Араты за дамінаванне і добразычлівасць багіні Інаны.
Энсукушсірана, валадар Араты, быццам бы кідае выклік Энмеркару і дасылае ў Шумер чараўніка, дзеянні якога выклікаюць голад. На баку Энмеркара выступае чараўніца, дасланая богам Уту. Яна перамагае арацкага чарадзея ў магічным спаборніцтве і забівае яго.
Энмеркар мяркуе падпарадкаваць Арату, каб упрыгожыць урукскі храм каштоўнымі металамі і камяняімі, што ёсць у гэтай краіне. Інана раіць яму пачаць перагаворы з валадаром Араты праз пасланца. Валадар Араты адмаўляецца падпарадкавацца Уруку, патрабуе наўзамен збожжа і ў барацьбе за дабразычлівасць Інаны прызначае Энмеркару некалькі невыканальных заданняў. Але Энмеркар дзякуючы свайму розуму выконвае іх. У Араце пачынаюцца голад і засуха, насельніцтва аказваецца на баку Энмеркара. Інана прымае бок лугаля Урука і пастанаўляе весці гандаль з Аратай.
У дзвюх паэмах пра Лугальбанду Энмеркар узгадваецца як манарх Урука. Ён то вядзе вайну супраць Араты, то звяртаецца да багіні Інаны, каб яна дапамагла адбіць націск амарэяў.
Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса 1976
2-я прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса была абвешчана 21 снежня 1976 года. Найлепшымі фільмамі былі абраны дзве карціны «'» і «'».
Гвадалахарская аперацыя
Гвадалахарская аперацыя — адна з найбуйнейшых аперацый грамадзянскай вайны ў Іспаніі. З’яўлялася чацвёртай спробай нацыяналістаў генерала Франсіска Франка і яго замежных саюзнікаў захапіць сталіцу краіны горад Мадрыд.
Перадгісторыя
Спробы прыхільнікаў Франка завалодаць Мадрыдам пачаліся яшчэ ў кастрычніку 1936 года. Падчас восеньскіх баёў сілы паўстанцаў пацярпелі няўдачу. У канцы снежня і пачатку студзеня ў ходзе т.зв.«Туманнай бітвы» ажыццёўлена паўторная спроба ўзяць сталіцу, але і яна завяршылася безвынікова. У лютым 1937 года армія Франка ўдарыла ў раёне ракі Харама, з мэтай перакрыць дарогу на Валенсію і акружыць Мадрыд. Гэта аперацыя таксама правалілася.
Планы і сілы
Пасля Харамы пачалася падрыхтоўка новага наступлення на Мадрыд. Вырашальная роля ў аперацыі адводзілася італьянскім войскам, якія мелі задачу раптоўным ударам уздоўж аўтастрады Сарагоса — Мадрыд праз Гвадалахару прарвацца да сталіцы. Італьянскі корпус (да 40 000 байцоў, каля 200 гармат, 120 танкаў і 90 самалётаў) пад камандаваннем генерала Марыа Раата засяродзіўся ў раёне Сігуэнсы ў складзе двух пяхотных і двух мотамеханізаваных дывізій. Гвадалахарскі кірунак абараняла 12-я пяхотная дывізія рэспубліканцаў (да 10 000 байцоў пры 22 гарматах).
Раата ставіў задачу ў першы ж дзень авалодаць гарадамі Трыхуэкэ, Брыуэга і Тарыха, а праз 4 дня ўвайсці ў Мадрыд.
Баявыя дзеянні
Раніцай 8 сакавіка 2-я італьянская пяхотная дывізія, узмоцненая 2 атрадамі замежнага легіёна, пачала наступленне на ўчастку Мірабуэна-Лас-Інвьернас. Аднак італьянцам з вялікімі стратамі ўдалося толькі 9 сакавіка заняць Брыуэгу і 10 сакавіка — Трыхуэкэ. Рэспубліканскае камандаванне падцягнула дывізіі Лістэра, Галана, Нанэці і часткі 11-й і 12-й інтэрнацыянальных брыгад пад камандаваннем генерала Лукача (Матэ Залка). У ходзе баявых дзеянняў непасрэдна была задзейнічана 1-я бранятанкавая брыгада Рэспублікі, касцяк якой склалі байцы 4-й механізаванай брыгады з Бабруйска. 13 сакавіка дывізія Лістэра нанесла контрудар і заняла Трыхуэкэ. 18 сакавіка ўдарная група генерала Лукача перайшла ў контрнаступленне і авалодала Брыуэгай. 19—20 сакавіка рэспубліканскія войскі пераследавалі разгромленыя часці італьянскага корпуса, якія адышлі на Сігуэнсу, дзе іх змянілі франкісцкія войскі.
Анастасія Алегаўна Куляшова
Анастасія Алегаўна Куляшова (нар. ) — беларуская плыўчыха. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавая прызёрка Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2015 года на дыстанцыі 200 м комплексным плаваннем.
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года на дыстанцыі 100 м батэрфляем.
Малінаўка (Блеўчыцкі сельсавет)
Малі́наўка (, Малиновка) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блеўчыцкага сельсавета.
Жанааул (Жармінскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 136 чалавек (66 мужчын і 70 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 85 чалавек (49 мужчын і 36 жанчын).
1-ы завулак Крупскай (Гомель)
1-ы завулак Крупскай — завулак у Чыгуначным раёне горада Гомеля. Адносіцца да жылога масіву Прудок. Праходзіць ад вуліцы Шылава да возера Бурае Балота. Перасякаецца з вуліцамі Крупскай і 2-й Светлай. На яго выходзяць вуліцы 2-я Ураджайная, 1-я Светлая, 1-я Грамадзянская і абедзве часткі 2-й Грамадзянскай. Пераважае індывідуальная забудова.
З гісторыі
Правобраз завулка вядомы з плана 1838 г. як кароткае адгалінаванне ад асноўнай вуліцы вёскі Прудок на захад уздоўж тагачасных могілак (не блытаць з цяперашнімі Прудкоўскім могілкамі). Ва ўсходнім (паўднёва-ўсходнім) напрамку яму адпавядала мяжа вясковых агародаў. Уся працягласць завулка прасочваецца па нямецкіх аэрафотаздымках чэрвеня 1941 г. Забудова на той час пераважала ў яго заходняй частцы і ў раёне вуліцы, якая сёння называецца Крупскай. На паўднёвым усходзе гэта быў шлях між палеткаў. У 1961 г. завулак ужо меў сучасную назву. Звесткі аб ранейшых яго найменнях у краязнаўчай літаратуры не сустракаюцца. Па словах старажылаў яшчэ ў 1990-я гг. на частцы завулка захоўвалася брукаванае пакрыццё. Старыя бетонныя слупкі бар’ернага агароджання захоўваюцца і сёння на адрэзку ўздоўж безыменнага сквера (станам на жнівень 2022 г.).
Сучаснасць
На завулку знаходзяцца:
Возера Бурае Балота, на якое выходзіць завулак, прыдатна для рыбнай лоўлі, заняткаў веславаннем і часткова купання.
Мацкевічы
Мацке́вічы (, Мацкевичи) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блеўчыцкага сельсавета.
NGC 6991-2
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Алмалы (Усходне-Казахстанская вобласць)
Алмалы — сяло ў Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Зайсанскай гарадской адміністрацыі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 59 чалавек (30 мужчын і 29 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 27 чалавек (13 мужчын і 14 жанчын).
NGC 6992
NGC 6992 (іншае абазначэнне — CED 182B) — эмісійная туманнасць у сузор’і Лебедя. З'яўляецца часткай шырокай туманнасці Вэлюм (з усходняга боку).
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксей Ігаравіч Куцанаў
Аляксей Ігаравіч Куцанаў (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
На Кубку Беларусі па плаванні 2014 года заняў 5-е месца на дыстанцыі 200 м на спіне.
Арсеній Алегавіч Кухараў
Арсеній Алегавіч Кухараў (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Патаян
Патаян (Patayan) — археалагічная культура на паўднёвым захадзе ЗША і паўночным захадзе Мексікі. Існавала ўздоўж ракі Хіла і ў нізоўях ракі Каларада на працягу VIII — першай паловы XVI стст. н. э.
Арсеній Алегавіч Кухараў
Дасягненні
На Чэмпіянаце свету на кароткай вадзе 2013 года заняў 12-е месца на дыстанцыі 4х100 комплексным плаваннем.
Патаян
Культура Патаян была адкрыта і ўпершыню апісана амерыканскім археолагам Малькальмам Роджэрсам у 1945 г. Сваю назву атрымала ад індзейцаў юма, на мове якіх значыць «старыя людзі». Для культуры характэрна ўзнікненне на месцы, раней населеным носьбітамі значна больш архаічнага ладу жыцця. Першай прыкметай яе пачатку з'яўляюцца рэшткі керамікі, якія прасочваюцца прыкладна з 700 г. Патаян не мела ўнутраных рэгіянальных асаблівасцей, а таму не падзяляецца на дробныя археалагічныя культуры. Мяркуецца, што першасным месцам узнікнення было вусце ракі Каларада.
Арсеній Алегавіч Кухараў
Дасягненні
Чэмпіён Беларусі 2014 года на дыстанцыі 100 м вольным стылем.
Патаян
Малькальм Роджэрс прапанаваў падзяляць патаян на аснове знойдзеных керамічных вырабаў на наступныя перыяды:
Арсеній Алегавіч Кухараў
Дасягненні
Чэмпіён Беларусі на кароткай вадзе 2011 года на дыстанцыі 100 м вольным стылем, срэбраны прызёр на дыстанцыі 400 м вольным стылем, бронзавы прызёр на дыстанцыі 200 м вольным стылем.
Патаян
Носьбіты патаян займаліся земляробствам у перыяд разліву рэк, паляваннем і збіральніцтвам. Жылі ў невялікіх паселішчах да 10 хацін. Сезонна перабіраліся ў перадгор'і, дзе туліліся ў скальных жытлах. Захаваіся петрогліфы, што паляўнічыя пакідалі ўздоўж сцяжын. Існуюць сведчанні мірных кантактаў і канфліктаў з прадстаўнікамі суседняй культуры хахокам.
Чорны хлеб і чорная кава
Чорны хлеб і чорная кава (Czarny chleb i czarna kawa) — традыцыйная п’еса, якая апісвае жыццё ў турме.
Аўтарам песні быў тагачасны студэнт Акадэміі фізычнага выхавання ў Кракаве Ежы Філас (пазней – Ежы Важынскі). Песня была створана ў 1974 годзе ў турме на вуліцы Чарнецкага ў Кракаве, дзе знаходзіўся Важынскі, асуджаны за публічныя спевы палітычных песень каля помніка Адаму Міцкевічу ў Кракаве. Першапачаткова Важынскі быў прысуджаны да штрафу, аднак не заплаціў яго, а суд прызначыў яму пакаранне ў выглядзе 72 сутак арышту.
Песня была выкананая: Hetman, Imperium, Redox, Pidżama Porno, Menele, Strachy na Lachy, Ampótacja, Firma і Dzieciuki.
У 2015 годзе ў папраўчай установе ў Бяла-Падлясцы быў створаны відэакліп на песню.
Арыгінальны тэкст
Czarny chleb i czarna kawa,
Opętani samotnością,
Myślą swą szukają szczęścia,
Które zwie się wolnością…
Трусік Джоджо
«Тру́сік Джо́джо» (Jojo Rabbit) — амерыканскі трагікамедыйны фільм рэжысёра Тайкі Уайціці, які выйшаў на экраны ў 2019 годзе.
Сюжэт
Няўклюдны 10-гадовы нямецкі хлопчык Джоджо, які страціў бацьку, спрабуе знайсці сваё месца ў свеце. Аднагодкі кпяць з яго, а мама мяркуе, што дзіця само сабе выдумляе праблемы. А хлопчык хоча мець бацьку і пачынае мець зносіны з уяўным сябрам — Адольфам Гітлерам, які зусім не падобны да знаёмага ўсім фюрара Трэцяга рэйха.
Буёўскае
Буёўскае — возера ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Мошна, за 2 км у напрамку на захад ад гарадскога пасёлка Лёзна.
Плошча паверхні Буёўскага возера 0,72 км². Даўжыня 2,65 км, найбольшая шырыня 0,38 км, даўжыня берагавой лініі 5,84 км. Найбольшая глыбіня 13 м, сярэдняя 6,2 м. Плошча вадазбору 9,4 км². Аб'ём вады ў возеры 4,46 млн м³.
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з захаду на ўсход, лагчыннага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй да 3 м, на поўначы возера да 10 м. Берагі вышынёй да 0,6 м, пясчаныя. Заходнія і ўсходнія берагі сплавінныя. Берагавая лінія слабазвілістая. Дно возера карытападобнай формы. Зона мелкаводдзя вузкая і пясчаная. Астатняя частка дна возера выслана крэменязёмістым сапрапелем.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, акунь, лінь, плотка, гусцяра, краснапёрка і іншыя рыбы.
Уздоўж паўднёвага берага возера пралягае аўтамабільная дарога.
Зенкенбергскі прыродазнаўчы музей
Зенкенбергскі прыродазнаўчы музей (Senckenberg Naturmuseum) — музей натуральнай гісторыі ў Франкфурце-на-Майне. Гэта найбуйнейшы (побач з Берлінскім музеем натуральнай гісторыі) музей натуральнай гісторыі ў Германіі з мноствам цікавых экспанатаў з вобласці біялогіі і геалогіі.
У музеі знаходзіцца адна з найбуйнейшых выстаў дыназаўраў у Еўропе. Адной з галоўных каштоўнасцяў з'яўляецца арыгінал скамянелага дыназаўра з захаваўшайся лускаватай скурай. Таксама музей презентуе буйнейшую ў свеце пастаянную калекцыю птушак (1000 экзэмпляраў). У 2010 годзе музей меў амаль 517.000 наведвалінікаў. Будынак Зенкенбергскага музея быў узведзены ў 1904-1907 гадах па праекту архітэктара Людвіга Нэера (Ludwig Neher). Перад будынкам знаходзяцца две вялікія копіі дыназаўраў, зробленых згодна з апошнімі навуковымі высновамі і ў арыгінальным памеры.
18 відаў дыназаўраў прадстаўляюць найбольш поўную выстаўку дыназаўраў у Германіі. Самы вялікі шкілет належыць 18-метроваму дыпладоку з кар'еру Bone Cabin Quarry ў штаце Ваёмінг (ЗША). Сабраны з арыгінальных дэталяў за выключэннем чэрапа шкілет заўрапода, падараваны Амерыканскім музеем натуральнай гісторыі (American Museum of Natural History) з нагоды адкрыцця, быў першым дыназаўрам, прадстаўленым ў музеі.
NGC 6993
NGC 6993 (іншыя абазначэнні — PGC 65671, ESO 529-11, MCG -4-49-7, IRAS20509-2539) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Казярог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ціткаўшчына
Ці́ткаўшчына (, Титковщина) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
NGC 6995
NGC 6995 (іншае абазначэнне — CED 182C) — эмісійная туманнасць у сузор’і Лебедзь. З'яўляецца часткай шырокай туманнасці Вэлюм (з паўночнага боку).
Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса 1975
1-я прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса была абвешчана ў 1975 годзе. Найлепшымі фільмамі былі абраны дзве карціны: «» і «Палёт над гняздом зязюлі».
NGC 6995
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Біржан
Біржан — аул у Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Біржанскай сельскай акругі. Код КАТА — 634633100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1109 чалавек (576 мужчын і 533 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 1075 чалавек (554 мужчыны і 521 жанчына).
NGC 6996
NGC 6996 (іншае абазначэнне — OCL 197) — рассеянае скопішча ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Навінкі (Капыльскі раён)
Наві́нкі (, Новинки) — пасёлак у Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блеўчыцкага сельсавета.
Акарал (Усходне-Казахстанская вобласць)
Акарал — сяло ў Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Біржанскай сельскай акругі. Код КАТА — 634633200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 317 чалавек (167 мужчын і 150 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 172 чалавекі (93 мужчыны і 79 жанчын).
Уладзіслаў Іванавіч Завадскі
Уладзіслаў Завадскі (нар., Самахвалавічы) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Фалько» з Чаркасаў.
Клубная кар’ера
У лютым 2017 года пасля прагляду быў арандаваны клубам «Смалявічы-СТІ». У якасці аднаго з асноўных ігракоў каманды дапамог ёй выйсці ў Вышэйшую лігу.
У пачатку 2018 года рыхтаваўся да новага сезона разам з «Гарадзеяй», а ў сакавіку быў аддадзены ў арэнду ў мазырскую «Славію». У ліпені 2018 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Гарадзею». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 24 верасня 2018 года ў матчы супраць гродзенскага «Нёмана» (0:2), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. ДА канца сезона 2018 яшчэ некалькі разоў згуляў за асноўную каманду, а ў сезоне 2019 заставаўся ў дублі гарадзейцаў, толькі аднойчы выйшаў на замену ў матчы Кубка Беларусі.
У пачатку 2020 года трэніраваўся з мазырскай «Славіяй», аднак пераход не адбыўся. Пазней далучыўся да мінскіх «Крумкачоў», з якімі ў лютым падпісаў кантракт. Аднак у камандзе толькі часам выхадзіў на замену. У ліпені 2020 года перабраўся ў «Ашмяны-БДУФК». Гуляў за каманду да канца сезона 2020, пасля чаго яна знялася са спаборніцтваў.
У пачатку 2021 года далучыўся да клуба Другой лігі «Фалько» з Чаркасаў.
Гаслаўшчына
Гасла́ўшчына (, Гославщина) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Начаўскага сельсавета.
Кацярына Дзмітрыеўна Кушнер
Дасягненні
Пераможца Першынства Беларусі 2015 года на дыстанцыі 100 м батэрфляем.
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года на дыстанцыі 200 м батэрфляем.
Huldre
Удзельнікамі групы з’яўляліся Лаўра Эміліе Бек (скрыпка), Ласе Олуфсан (гітара), Б’ярне Крысціянсен (бас), Якаб Лун (ударныя), Троэльс Дуэхольм Нёргар (колавая ліра і флейты) і Нана Барслеў (вакал).
Яны выпусцілі адно дэма і два студыйных альбома.
Гісторыя
У 2010 годзе яны выпусцілі аднайменную дэма-версію. Дэбютны альбом «Intet Menneskebarn» быў выпушчаны ў 2012 годзе на лэйбле Gateway Music. Альбом атрымаў станоўчыя водгукі на дацкім сайце heavymetal.dk дзе ён атрымаў 10/10 магчымых балаў. Таксама альбом атрымаў такія адзнакі і ў шэрагу замежных СМІ ў жанры метал.
Гурт правёў два развітальныя канцэрты спачатку ў Воксхале ў Орхусе і праз два тыдні ў Пумпэхусэце ў Капенгагене ў сакавіку 2019 года. На апошнім канцэрце Heidra іграла ў перапынку паміж двума выступамі гурта.
NGC 6997
NGC 6997 — рассеянае скопішча ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Куаныш (Зайсанскі раён)
Куаныш — сяло ў Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Біржанскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 24 км на поўнач ад раённага цэнтра, горада ]Зайсан. Код КАТА — 634633300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 506 чалавек (260 мужчын і 246 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 430 чалавек (211 мужчын і 219 жанчын).
Сухоўчыцы (Капыльскі раён)
Сухо́ўчыцы (, Суховчицы) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блеўчыцкага сельсавета.
Данііл Алегавіч Лагіновіч
Данііл Алегавіч Лагіновіч (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраны прызёр Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2014 года на дыстанцыі 100 м вольным стылем.
Грушаўка (Ляхавіцкі раён)
Гру́шаўка (, Грушевка) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Начаўскага сельсавета.
NGC 6998
NGC 6998 (іншыя абазначэнні — PGC 65925, ESO 464-14, A 2058-28) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Мікраскоп.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Heidra
Heidra — англамоўны дацкі метал-гурт з Капенгагена. Heidra пачалі іграць у 2006 годзе. Гурт складаецца з Мортэна Брульда, Марціна У. Енсена, Ямеса Х. Аткіна, Карласа Г. Р. і Дэніса Стокмара.
У 2008 годзе яны выпусцілі міні-альбом «The Saga». У 2011 годзе яны выпусцілі самастойны рэліз «Northern Tales» ў якасці дэма-версіі. У 2012 годзе ён быў дапоўнены міні-альбомам «Sword to Vengeance», які атрымаў дзесяць балаў з дзесяці на heavymetal.dk.
Дэбютны альбом гурта «Awaiting Dawn» быў выпушчаны ў 2014 годзе і атрымаў добрыя водгукі, у прыватнасці на Gaffa, дзе ён быў названы «дацкім хэві-металічным дэбютам года» і тады таксама heavymetal.dk далі гурту дзевяць балаў з дзесяці. Devilution даў тры балы з пяці, у 2014 годзе яны таксама выступалі ў Капенгагене.
На развітальным канцэрце гурта Huldre у 2019 годзе Heidra іграла ў перапынку паміж двума сэтамі.
Антоні Дызмас Ляхніцкі
Антоні Дызмас Ляхніцкі ( — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Сям’я
Сын вількамірскага стольніка Юзафа Ляхніцкага і Розы з Богушаў. Меў брата Ігнація Рамана Ляхніцкага.
У маладосці служыў у войску (у пяцігорскай брыгадзе). У 1778 годзе прызначаны люстратарам гарадоў у Троцкім, Ковенскім і Гарадзенскім павеце ў сувязі са скасаваннем магдэбургскага права ў малых гарадах Вялікага Княства Літоўскага. У 1785 годзе абраны дэпутатам Трыбунала ВКЛ. З 1786 года каралеўскі шамбялян, вількамірскі абозны ў 1788—1793 гадах, стольнік у 1793—1794 гадах. У 1789 і 1790 гадах абіраўся членам цывільна-вайсковай камісіі Вількамірскага павета, у 1791—1794 гадах пісар гродскі віленскі, у 1794 годзе віцэ-прэзідэнт Вільні. У пачатку 1794 года абраны дэпутатам Трыбунала ВКЛ. Віленскім актам паўстання 24.4.1794 прызначаны членам Найвышэйшай літоўскай рады, а пасля яе роспуску — членам Цэнтральнай дэпутацыі Вялікага княства Літоўскага.
У 1797 годзе харужы Віленскага павета, у 1802 годзе — старшыня 1-га дэпартамента галоўнага суда Віленскай губерні, у 1805 годзе маршалак шляхты Віленскага павета. У 1808 годзе прызначаны членам судова-адукацыйнай камісіі па ўпарадкаванні адукацыйных фундушаў у Віленскай навучальнай акрузе (старшыня камісіі — Тамаш Ваўжэцкі). З 1811 года гранічны суддзя Віленскай губерні.
У час вайны 1812 года пры адступленні расійскай арміі М. Барклай-дэ-Толі прызначыў Ляхніцкага Прэзідэнтам Вільні (хутка быў заменены французскімі ўладамі на мэра М. Ромера). З 1815 года член Радзівілаўскай камісіі, што разглядала юрыдычную прыналежнасць радзівілаўскіх уладанняў.
Флер’янова
Флер'яно́ва (, Флерьяново) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Віталь Валер’евіч Лапо
Віталь Валер'евіч Лапо (нар. ) — беларускі плывец. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Флер’янова
Гісторыя
Да другой паловы XIX ст. на гэтым месцы было чыстае поле. Гэтыя землі перайшлі ў спадчыну Яну Отану Бохвіцу (1855—1915) ад бацькі Фларыяна, пісьменніка і філосафа, жанатага з Паўлінай Маеўскай, роднай сястрой маці Адама Міцкевіча Барбары Маеўскай. Сам Ян Бохвіц маладым афіцэрам расійскай арміі прымаў удзел у Крымскай вайне, а пасля яе заканчэння атрымаў шырокую папулярнасць у сваіх родных мясцінах як гарачы прыхільнік скасавання прыгонніцтва. За ўдзел у нацыянальна-вызваленчым паўстанні 1863 г. быў кінуты за краты ў Дынабургскую крэпасць. Пасля года турмы быў памілаваны, пасля чаго шчыра ўзяўся за працу па аднаўленні разбураных уласных сядзіб. Спачатку пабудаваў палац непадалёку ад вёскі Вошкаўцы і назваў яго імем бацькі Фларыянава, а заклаўшы новы палацава-паркавы ансамбль на рэчцы Качарэшцы пад Баранавічамі, назваў яго імем сваёй маці — Паўліпава (цяпер Паўлінава).
Віталь Валер’евіч Лапо
Дасягненні
Пераможца Спартакіяды Беларусі сярод ДЮСШ 2013 года на дыстанцыі 200 м на спіне.
Флер’янова
Гісторыя
У Фларыянаве таксама быў закладзены эксперыментальны сад, у якім вырошчваліся новыя гатункі пладовых дрэваў, што прыносіла гаспадарцы даволі высокія даходы. Пасля Яна Отана, жанатага з Феліцыяй Булгак, маёнтак перайшоў да яго сына Тадэвуша (1863—1930), які ажаніўся з Браніславай Цывінскай. Пасля Тадэвуша Фларыянавам валодаў яго сын Ян Бохвіц (1894—1937), жанаты з Марыяй Гольстэн. Апошнімі гаспадарамі маёнтку да 2-й сусветнай вайны былі блізкія родзічы Яна Бохвіца.
Парк і палац
Палац быў пабудаваны Янам Отанам Бохвіцам каля 1870 годзе. Будынак быў драўляны, узведзены на высокім падмурку, часткова аднапавярховы, часткова мансардавы. З боку парку існавала веранда. Палац быў накрыты гладкім гонтавым дахам. Пазней да палацу з двух бакоў дабудавалі ў стылі неаготыкі мураваныя прыбудоўкі. Пасля заканчэння будоўлі і рэканструкцыі палац налічваў 19 пакояў (15 на першым паверсе і 4 на другім). На другім паверсе знаходзіўся вялікі салён, аздоблены ў неагатычным стылі. У палацы не было старадаўняй спадчыннай мэблі, а толькі набытая ў час будаўніцтва палаца. На першым паверсе акрамя бібліятэкі існавала сталовая. На сценах пакояў першага і другога паверхаў вісела невялікая калекцыя малюнкаў мастакоў Арлоўскага і Фялінскага. Перад І-й сусветнай вайной частка мастацкіх твораў і літаратуры была перавезена ў Нясвіжскі палац.
Пры будаўніцтве палаца вакол яго быў закладзены ўнікальны парк. Алея вяла да палаца ад уязной брамы, якая ў І-ю сусветную вайну была разрабавана. Дзверы брамы як арыгінальная каштоўнасць былі зняты і вывезены ў Германію. Паміж брамай і палацам цягнуўся доўгі газон, абсаджаны жывой агароджай. Пасярэдзіне газона расла вялікая ліпа. Газоны з кветкавымі клумбамі абкружалі палац з усіх бакоў.
Наведнікі Флер’янова
У канцы XIX — пачатку XX стагоддзя флер’яноўскі фальварак быў адным з асяродкаў беларуска-польскіх культурных зносін. Пры апошнім яго ўладальніку ў доме быў створаны летні пансіянат, які наведвалі Эліза Ажэшка — добрая знаёмая Тадэвуша Бохвіца, нобелеўскі лаўрэат у галіне літаратуры Уладзіслаў Рэймант, літаратурны крытык Юзаф Катарбінскі і многія іншыя. «У гэтай прыгожай вёсцы я адчуваю сябе больш моцнай, чым калі-небудзь. Вёска патанае ў зялёных раскошных дрэвах, квітнее слупкамі касачоў і дыванамі незабудак, спявае мільёнамі галасоў, якія звіняць, шэпчуць у крышталі духмянага паветра, — пісала Эліза Ажэшка з Флер’янова. — …Я прагну яшчэ раз у жыцці правесці лета, карыстаючыся гасціннасцю панства Бохвіцаў, якія тут уладкавалі выгодны і ладны пансіянат для людзей такіх, як я, у вясковым значэнні бяздомных».
Сёння ў Флер’янове пра Ажэшку нагадвае стары дуб, пасаджаны пісьменніцай у 1909 годзе. А таксама закладзены 21 красавіка 2011 года парк са 100 дубкоў. Саджанцы для парку былі ўзрошчаны з жалудоў ад дрэва, пасаджанага Элізай Ажэшка.
Каратал (Зайсанскі раён)
Каратал — сяло ў Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Каратальскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 28 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра, горада ]Зайсан. Код КАТА — 634635100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2958 чалавек (1510 мужчын і 1448 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 2790 чалавек (1457 мужчын і 1333 жанчыны).
Джэсіка Чэстэйн
Джэсіка Мішэль Чэстэйн (Jessica Michelle Chastain; нар. 24 сакавіка 1977, Сакрамента, Каліфорнія, ЗША) — амерыканская і.
Яўген Міхайлавіч Літвінковіч
Яўген Міхайлавіч Літвінковіч (нар., ) — папулярны ва Украіне спявак з Беларусі, аўтар і выканаўца. Фіналіст шоу «Украіна маэ талант — 4» ў 2012 годзе і супер-фіналіст шоу «Х-фактар — 3» на пачатку 2013 года.
Дзяцінства і юнацтва
З 7 гадоў вучыўся ў школе № 5 з музычна-харэаграфічным ухілам. У 10 гадоў паступіў у мастацкую школу, якую скончыў з адзнакай. Паралельна займаўся дзюдо, самба. Стаў кандыдатам у майстры спорту па самба. Прымаў удзел у гульнях Клуба вясёлых і знаходлівых. Пасля 9 класа школы паступае ў мастацка-рэстаўрацыйнае вучылішча, але не скончыў яго, пачаўшы займацца прадпрымальніцкай дзейнасцю.
Пачатак музычнай кар’еры
Займаючыся на кірмашы продажам акуляраў і пальчатак, Яўген паралельна ўладкоўваецца на палову стаўкі гукааператара ў мясцовы ДК «Ровесник», у якім забяспечвае музычнае суправаджэнне рэпетыцый узорнай студыі эстраднай песні «Серебряная трель» пад кіраўніцтвам педагога Нэлі Амбарцумян. Звярнуўшы ўвагу на здольнасці Яўгена да спеваў, яму прапануюць пачаць займацца гэтым сур’ёзна.
У 2006 годзе атрымаў гран-пры ў гарадскім фестывалі «Жодзінская вясна», дзе атрымоўвае каляровы тэлевізар «Гарызонт» у якасці прыза і свой першы Гран-пры як пераможца ў катэгорыі выканаўцаў ад 16 да 25 гадоў. У 2009 годзе ён становіцца фіналістам конкурсу «Новыя галасы Беларусі» ў межах іспытаў салістаў-вакалістаў для Прэзідэнцкага аркестра і прымае ўдзел у канцэртах «Музычныя вечары ў Мірскім замку» з песняй «Дружба» дуэтам са знакамітай беларускай выканаўцай, удзельніцай конкурсу «Еўрабачання — 2013» ад Беларусі Аленай Ланской.
У ліпені 2009 года Яўген становіцца ўладальнікам Гран-пры Х Міжрэгіянальнага конкурсу маладых выканаўцаў эстраднай песні ў горадзе Веліж Смаленскай вобласці Расіі.
У 2009—2010 гадах прымае ўдзел у праекце беларускага нацыянальнага тэлеканала ОНТ «Музычны суд».
У верасні 2011 года Яўген становіцца пераможцам Міжнароднага фестывалю «Молодежь России и Беларуси в XXI веке вместе» ў Мыцішчах ў намінацыі «За лучшее актёрское мастерство» (разам з яшчэ адной жодзінскай удзельніцай Валянцінай Паўлавай).
24 верасня 2011 года падчас святочнага канцэрта з нагоды Дня горада Жодзіна Яўген атрымаў вышэйшую ўзнагароду гарадскога выканаўчага камітэта — Ганаровую грамату за поспехі ў галіне культуры, якую яму перадалі старшыня гарвыканкама Жодзіна Міхаіл Амельянчук і генеральны дарэктар ААТ «БелАЗ» Петр Пархомчык.
На пачатку 2012 года Яўген праходзіць іспыты на ўдзел у шоу «Академия Талантов» на канале ОНТ, аднак пакідае конкурс пасля першага эфіру.
На працягу 4-х гадоў Яўген праходзіць іспыты для ўдзелу ў конкурсе «Новая Волна» ў 2010, 2011 (фіналіст), 2012 (паўфіналіст). У 2013 годзе ён прымае ўдзел у іспытах ужо ад Украіны.
У 2012 годзе ён выступае на фестывалі «Славянский Базар».
Поспех ва Украіне
На кастынгу шоу Украіна мае талент ў Харкаве 31 сакавіка 2012 года выканаў песню Alyosha «Sweet People», з якою ён прадстаўляў Украіну на конкурсе «Еўрабачанне 2010». Выступ меў велізарны поспех у слухачоў. Адзінадушнымі былі і суддзі. Яўген трапіў у паўфінал шоу, дзе выступіў у прамым эфіры з песняй Лаліты Міляўскай «Мой Фетиш». Паводле рашэння суддзяў Яўген пакідае шоу, аднак атрымоўвае запрашэнне ад Ігара Кандрацюка (члена журы) прыняць удзел у другім, выключна вакальным, талант-шоу «Х-факцёр». Тым не менш, калі арганізатары шоу «Україна має талант» прынялі рашэнне дадаць яшчэ адно месца ў фінале, туды трапіў менавіта Яўген, як лідар галасавання гледачоў. У якасці конкурснай песні на гэты раз была абрана «Катастрофически» Дыяны Арбенінай. Па выніках фінальнага галасавання і рашэння суддзяў Яўген займае трэцяе месца. Песні, якія былі выкананы за перыяд удзела ў талент-шоу «Україна має Талант-4»:
У кастрычніку 2012 года на экраны выйшаў эфір кастынгу трэцяга сезона шоу Ікс-Фактар, на якім спявак выканаў рускую (аўтарскую) версію песні Harel Skaat «Milim» пад назвай «Слова остались мне», якая затым увайшла ў дэбютны альбом «Знаки зодиака». Ніводнага разу не патрапіўшы ў намінацыю, Яўген становіцца супер-фіналістам шоу і займае другое месца па выніках народнага галасавання, якое пераможцам вызначыла ўкраінскую выканаўцу Аіду Нікалайчук.
Пасля заканчэння шоу Яўген разам з іншымі яго найбольш паспяховымі ўдзельнікамі едзе ў гастрольны тур па 19 гарадах Украіны (12 студзеня — 3 лютага 2013)
Песні, якія былі выкананы ў талент-шоу «Х-фактор-3»:
Знаки Зодиака
Пасля заканчэння шоу «Х-фактор» Яўген падпісаў 5-гадовы кантракт з прадзюсарскім цэнтрам украінскага тэлеканала СТБ і пачаў працаваць над першым альбомам.
Таксама ў 2013 годзе быў створаны маскоўскі фан-клуб Яўгена Літвінковіча, які ўзначаліў Філіп Кіркораў.
7 сакавіка 2013 года на канцэрце «Фактор Весны», прысвечаным Міжнароднаму жаночаму дню, Яўген прэзентаваў сваю першую аўтарскую песню «Знаки Зодиака». Ён актыўна працуе над новымі песнямі, запісам свайго першага альбома «Знаки Зодиака», а таксама шмат выступае ў розных гарадах Украіны. 14 сакавіка 2013 года — дата адкрыцця афіцыйнага сайта Яўгена Літвінковіча.
2 і 3 сакавіка 2013 года зняты кліп на песню «Знаки Зодиака». Рэжысёрам відэа стаў Максім Літвінаў. Кліп пабачыў свет 23 мая. 6 красавіка 2013 года праходзіць фан-сустрэча спевака, на якой ён робіць аб’яву пра свой першы сольны канцэрт, які меў адбыцца 31 мая. У другой палове красавіка пачынаецца продаж квіткоў, якія былі раскуплены ўсяго за тыдзень. Сумесна з каналам СТБ Яўген прымае рашэнне аб правядзенні ў той жа дзень дадатковага сольнага канцэрта, квіткі на які таксама былі прададзены за некалькі дзён. Абодва сольных канцэрта праходзяць у памяшканні Нацыянальнай музычнай акадэміі Украіны імя П. І. Чайкоўскага (Кіеўскай кансерваторыі) з аншлагам.
Падчас канцэрта быў прэзентаваны першы альбом выканаўцы — «Знаки Зодиака», у які, акрамя аднайменнай песні, ўвайшлі песня «Мама» (муз. Л. Шырына, Ю. Ващука; сл. Н. Тамбоўцава), а таксама 4 песні, якія выконваліся Яўгенам на шоу «Х-фактор-3».
К Тебе
Пасля ашаламляльнага поспеху першых сольных канцэртаў спевака было аб’яўлена аб падрыхтоўцы гастрольнага тура па буйных гарадах Украіны.
У жніўні 2013 года здымаецца кліп на песню «К Тебе», рэжысёр якога—знакаміты кліпмейкер Аляксандр Філатовіч. Прэзентацыя кліпа прайшла на галоўнай плошчы Кіева на вялізным экране пасля арганізаванага па ініцыятыве спевака і яго прадзюсара і падтрыманага прыхільнікамі Яўгена арыгінальнага флэш-моба.
Канцэртны тур «К Тебе» па 14 буйнейшых гарадах Украіны прайшоў з 6 па 21 лістапада 2013 года. Адначасова з пачаткам тура выйшаў і аднайменны альбом, у складзе якога 4 песні з першага альбома «Знаки Зодиака» («Мама», «К Тебе», «Вот так-то лучше», «Знаки зодиака»), а таксама новыя песні, аўтарам большасці з якіх з’яўляецца сам Яўген. Адна з песень — «Аномалия» — была прэзентавана 16 кастрычніка 2013 года ў эфіры ўкраінскага музычнага канала М1.
Здесь и Сейчас
У маі 2014 года падчас фіналу шоу «Україна має талент 6» была прэзентавана загалоўная песня альбома «Тут і Цяпер», а таксама песня на ўкраінскай мове «Дійду да меті», напісаная яшчэ адным удзельнікам шоў «Х-фактар» Аркадзем Вайцюком
У гэтым жа годзе Яўген і канал СТБ датэрмінова скасоўваюць кантракт аб супрацоўніцтве, пасля чаго артыст працягвае кар’еру самастойна.
Улетку 2014 года Яўген запісвае песню «Охотница» з украінскай спявачкай Рэнатай Штыфель.
У другой палове 2014 спявак шмат гастралюе па Украіне. 25 Лістапада выходзіць другі альбом «Здесь и сейчас» і праходзіць тур у яго падтрымку, які ахоплівае 12 гарадоў Украіны. Новы альбом ўключае ў сябе новыя песні, напісаныя самім Яўгенам і іншымі аўтарамі, а таксама некалькі песень з першага альбома «К тебе».
Notre Dame de Paris
28 і 29 сакавіка ў Палацы «Украіна» ў Кіеве праходзіць прэм’ера канцэрта песень з мюзікла «Notre Dame de Paris». Яўгену Літвінковічу дастаецца роля Клапэна, караля Двара Цудаў. У ходзе канцэрта Яўген выконвае наступныя арыі: «Les Sans-Papiers», «La Cour des Miracles», «Condamnés» — сольна, а таксама «Fatalité», «Où Est-Elle?», «Libérés», «L’Attaque De Notre-Dame» сумесна з іншымі салістамі.
Праца і прызнанне ў Беларусі
У канцы лістапада — пачатку снежня 2013 года Яўген быў запрошаны выступіць у музыкальным марафоне ў горадзе Баранавічы. У межах праекта ён выступіў на творчай вечарыне Леаніда Шырына з песняй «Мама», у канцэрце выпускнікоў талент-шоу «Академия Талантов», а таксама атрымаў прэмію «Песня года-2013».
NGC 6999
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жарскія (Ляхавіцкі раён)
Жа́рскія (, Жарские) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Начаўскага сельсавета.
Дзень Украінскага казацтва
Дзень украінскага казацтва (День Українського козацтва) — свята Украіны. Адзначаецца штогод 1 кастрычніка на дзень Пакроваў Прасвятой Багародзіцы.
Гісторыя свята
Паводле «Летапісу Маларосіі, або гісторыі казакаў-запарожцаў і казакаў Украіны, або Маларосіі» (Парыж, 1788) французскага дыпламата Жана-Бенуа Шэрэра, Пакровы Прасвятой Багародзіцы быў для казакаў вялікім святам, бо Дзеве Марыі Марыі пасвечана іх царква. Гэтым днём пры патрэбе казакі абіралі або пераабіралі старшын.
Дзень украінскага казацтва адзначаецца ва Украіне паводле Указа Прэзідэнта Украіны ад 07.08.1999 № 966/99 на дзень свята Пакроваў Прасвятой Багародзіцы 14 кастрычніка. Прэзідэнт Украіны гэтую дату ўлічваючы гістарычнае значэнне і заслугі казацтва ў зацвярджэнні ўкраінскай дзяржаўнасці і яго важкі ўнёсак у сучасны працэс дзяржаўнага будаўніцтва.
Ва Украіне няма важнейшага за казацтва фактару, які б быў і цэнтрам, і скрыжаваннем, і зместам пераважнай большасці сацыяльных працэсаў, і важнейшага за казацтва кампаненту нацыянальнай і тэрытарыяльнай кансалідацыі. Менавіта гэты феномен спрыяў фарміраванню такога ладу жыцця ўкраінскага этнасу, які дапамог яму выжыць ва ўмовах не толькі без уласнай дзяржавы, але і ў часы татальнага знішчэння ўсяго нацыянальнага, самабытнага. За апошнія тры з паловай стагоддзя ўкраінскі народ тройчы падымаўся на змаганне за сваю дзяржаўную незалежнасць.
Першы магутны ўсплёск адраджэння ўласнай дзяржаўнасці прыпаў на эпоху Казаччыны. Другая спроба стварыць дзяржаву паводле казацкіх традыцый дэмакратызму і роўнасці адбылася ў перыяд рэвалюцыйных падзей 1917—1920 гадоў. Трэцяя — у цяперашні час. У канцы 1980-х года цікавасць да свайго мінулага і гістарычнай памяці разам з актывізацыяй палітычнага жыцця ва Украіне пацягнулі за сабой узнікненне казацкіх грамадскіх суполак: Казацкага зямляцтва (1984), якое ў 1989 годзе ператварылася ў Данецкі курэнь украінскага казацтва; спартовай школы казацкага мастацтва «Баявы гапак» у Львове (1985); Запарожскага казацкага таварыства «Запарожская Сеч» (1990); «Казацкага таварыства Кіеўшчыны» (1990) і іншых. Летам 1990 года святкавалася 500-годдзе першай гістарычнай згадкі ўкраінскіх казакаў. Асаблівым размахам вызначыліся ўрачыстыя імпрэзы на востраве Хорціца ў Запарожжы і сяле Капуліўка на Сечаслаўшчыне. Шырокае святкаванне дало штуршок стварэнню шэрагу рэгіянальных арганізацый украінскага казацтва — Карпацкая Сеч (Львоўшчына), Палеская Сеч (Жытоміршчына), Прыкарпацкая Сеч (Івана-Франкоўшчына), Кальміўская паланка (Данецкая вобласць), Букавінская Сеч (Чарнівеччына), Херсонскі кош, Валынская Сеч, Закарпацкая Сеч і іншыя. Іх сябры актыўна падтрымлівалі дэмакратычныя працэсы і стварэнне незалежнай украінскай дзяржавы. На Усеўкраінскай устаноўчай казацкай радзе 14 кастрычніка 1991 года абвешчана стварэнне адзінага ўсеўкраінскага таварыства Украінскае казацтва, якое аб’яднала ўсе рэгіянальныя казацкія структуры Украіны і ўкраінскай дыяспары. На 10-годдзе пачатку казацкага руху 16 верасня 2000 года ў Кіеве адбыўся З’езд казакаў-заснавальнікаў Украінскага казацтва. Да 1995 года працэсы адраджэння казацтва ва Украіне сутыкнуліся з пэўным супрацівам асобных дзяржаўных структур: правакацыі падчас правядзення казацкай рады ў Пераяславе-Хмяльніцкім (1992), затрыманне казацкай старшыны падчас ушанавання памяці П. Сагайдачнага ў Кіева-Магілянскай акадэміі (1994), забарона пахавання з удзелам казакаў Патрыярха Уладзіміра (Раманюка) паблізу Свята-Сафіеўскага сабора (1995) і іншае.
15 лістапада 2001 года прынята палажэнне «Пра Нацыянальную праграму адраджэння і развіцця Украінскага казацтва на 2002—2005 гады». Мэта Нацыянальнай праграмы — далейшае развіццё і зацвярджэнне казацтва як грамадскай сілы, здольнай значна ўплываць на працэс кансалідацыі грамадства. Нацыянальная праграма прадугледжвае ўдзел украінскага казацтва ў вайскова-патрыятычным выхаванні моладзі; стварэнні, адраджэнні, аднаўленні і ахове запаведных месцаў і аб’ектаў; правядзенне адукацыйных, культурна-асветніцкіх імпрэз, навукова-даследчай, прапагандысцкай і выдавецкай працы; арганізацыі турызму, спартовых спаборніцтваў; ажыццяўленне гаспадарчай, прыродаахоўнай і міжнароднай дзейнасці.
З 1991 года стала арганізуюць конныя паходы «Казацкімі шляхамі», з 1992 — замежныя паходы казацкай чайкі «Свята Пакроваў» да берагоў Францыі і Англіі, з 1996 года ў Кіеве штогод праводзяць фестываль-турнір баявых мастацтваў «Казацкая слава», з 1999 года ў Запарожжы праходзіць штогадовы фестываль нацыянальных відаў адзінаборстваў, а ў Дняпры — усеўкраінскі чэмпіянат казацкага марскога мнагабор’я. Перыядычна стартуе рэгата памяці Сірка па маршруце Кіеў-Запарожжа-Басфор. У 2001 годзе створана Усеўкраінская федэрацыя казацкага двубою і Міжнародная федэрацыя баявога гапака.
Казакі распрацавалі ўласную тактыку бою: «галас» — казакі ішлі ў бой у адвольным парадку; «табар» — войска рухалася паходным строем; «самаакопванне» — сродак індывідуальнай абароны.