cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Арагорн
Біяграфія
У 20-гадовым узросце Арагорн даведаўся сваё сапраўднае імя і радавод ад свайго сваяка і выхавальніка Элранда, які ўручыў Арагорну Пярсцёнак Барахіра і абломкі Нарсіла. Ад скіпітара Анумінаса Арагорн адмовіўся, матывуючы тым, што «не прыйшоў час». У той жа год Арагорн сустрэў і палюбіў Арвен, 2700-гадовую дачку Элранда, якая вярнулася з Лорыэна, радзімы сваёй маці. Пасля размовы з ёй Арагорн на 30 гадоў пакінуў Рывендэл і стаў 16-м правадыром дунэдайн (рэшткаў свайго народа, рассеянага падчас грамадзянскіх і рэгіянальных войнаў стагоддзямі раней), змагаючыся са слугамі Саўрана.
У 2956 г. Т. Э. ён сустрэўся з Гэндальфам і стаў яго сябрам.
У 2957—2980 гг. Т. Э. Арагорн праходзіў службу пад імем Торонгіла ў войску караля Рохана Тэнгела (бацькі караля Таэдэна) і намесніка Гондара Экцеліяна II (бацькі Дэнатара). Ён імкнуўся процідзейнічаць пагрозе з боку Саўрана і яго саюзнікаў, якая расла, што спрыяла росту маральнага духу ў абаронцаў Захаду. У бітвах ён набыў неацэнны вопыт, які пасля ўжыў у Вайне Пярсцёнка. У 2980 г. з невялікай эскадрай гондарскіх караблёў ён выступіў у паход на Умбар, які быў захоплены піратамі, патапіў многія іх караблі і захапіў у палон іх камандзіраў. Аднак пасля перамогі ў Умбары Торонгіл, да расчаравання сваіх людзей, пакінуў войска і ў адзіночку пайшоў на Усход у бок Мордара.
Пазней у 2980 г., ён наведаў Лорыэн і там зноў сустрэўся з Арвен. C блаславення Галадрыэлі на ўзгорку Керын Амрат Арагорн абручыўся з Арвен, даўшы ёй рэліквію яго дома — кальцо Барахіра. Арвен адказала яму згодай, адмовіўлася ад свайго эльфійскага паходжання і прыняла Дар Смерці. Там жа падчас знаходжання Брацтва Пярсцёнка ў гасцях у эльфаў Арагорн атрымаў новае імя — Элесар. Элранд, турбуючыся ад тым, што пасля замужжа сваёй дачкі, ён больш яе ніколі не ўбачыць, паставіў Арагорну ўмову: шлюб магчымы толькі ў выпадку, калі Арагорн стане каралём Арнара і Гондара.
Сілу не згубіць вандроўны лёс.
Былая слава марна не згіне,
Старых каранёў не кране мароз.<Br /> Абудзіцца з попелу дух палымяны,
З цемры заззяе святло новых дзён,
Меч абламаны будзе скаваны,
Пазбаўлены трону — узыдзе на трон.
У 3018-3019 гг. Т. Э. Арагорн удзельнічаў у Вайне Пярсцёнка. У 3018 г. стаў членам Брацтва Пярсцёнка, пасля падзення Гэндальфа ў бездань пад мостам Казад-Дума ўзначаліў атрад. Удзельнічаў у бітве за Хельмаву Падзь у Рохане і вызваленні паўднёвых земляў Гондара ад піратаў. Правёў войска Сцежкай Мёртвых на поўдзень і раптоўнай атакай вырашыў зыход бітвы з арміяй Саўрана на Пеленнорскіх Палях. Затым узначаліў паход на Мордар, прывёў войскі да Чорнай Брамы і кіраваў войскамі ў няроўным баі на Кормалленскім полі. З 1 мая 3019 г. Т. Э. — кароль уз'яднанага каралеўства Арнара і Гондара Арагорн II Элессар. Тады ж заключыў шлюб з Арвен і пражыў з ёй 120 гадоў. Памёр у 120 г. Ч. Э., яго цела спачывае ў Мінас Анор (былым Мінас Тырыт). Пасля яго смерці трон уз'яднанага каралеўства прыняў яго сын Эльдарыён.
Апісанне
Толкін дае кароткае, але падрабязнае апісанне Арагорна ў «Брацтве Пярсцёнка»: хударлявы, загарэлы і высокі, з чорнымі валасамі з сівізной, шэрыя вочы на строгім бледным твары. У «Аповесці аб Арагорне і Арвен» у дадатку да «Уладара Пярсцёнкаў» ён указаў аб яго характары, часта змрочным і сумным, але з нечаканымі момантамі весялосці. Праз некаторы час пасля выхаду ў свет кнігі Толкін пісаў, што рост Арагорна складае прынамсі 6 футаў 6 цаляў (198 см).
Але, як і самыя простыя людзі, Арагорн не быў абаронены ад сваіх уласных страхаў і сумневаў.
Бодыль (прэмія)
«Бодыль» (Bodilprisen) — галоўная кінапрэмія Даніі, якая прысуджаецца Дацкай нацыянальнай асацыяцыяй кінакрытыкаў. Прэмія была ўстаноўлена ў 1948 годзе, цырымонія ўручэння праходзіць штогадова ў Капенгагене.
Кормак Мак-Карці
Аўтар шэрагу раманаў, п’ес і кінасцэнарыяў. Асноўныя жанры — паўднёвая готыка, вестэрн, постапакаліптыка. Лаўрэат Пулітцэраўскай прэміі і Прэміі Джэймса Тэйта Блэка за раман «Дарога». У 1992 годзе атрымаў Нацыянальную кніжную прэмію і Нацыянальную кніжную прэмію крытыкаў за раман «Коні, коні». Паводле рамана Мак-Карці «Старым тут не месца» (2005), у 2007 годзе зняты аднайменны фільм, які атрымаў чатыры прэміі «Оскар» Акадэміі кінематаграфічных мастацтваў, у тым ліку ў намінацыі «Лепшы фільм».
Бодыль (прэмія)
Прэмія названа ў гонар дзвюх знакамітых дацкіх актрыс — Бодыль Іпсен і Бодыль К’ер.
Кормак Мак-Карці
Раман Мак-Карці «Крывавы мерыдыян» (1985) унесены ў спіс «100 лепшых кніг на англійскай мове, выдадзеных у перыяд 1923—2005 гадоў» паводле версіі часопіса Time. У 2006 годзе The New York Times змясціла «Крывавы мерыдыян» на другое месца ў спісе лепшых амерыканскіх раманаў, апублікаваных за апошнія 25 гадоў.
Літаратурны крытык Харальд Блюм назваў Мак-Карці адным з чатырох найбуйнейшых амерыканскіх пісьменнікаў свайго часу, у шэрагу з Донам Дэліла, Томасам Пінчанам і Філіпам Ротам.
У 2010 годзе The Times паставіла раман «Дарога» на першае месца ў сваім спісе «100 лепшых мастацкіх і навукова-папулярных кніг за апошнія 10 гадоў». Кормака Мак-Карці часта называюць сучасным Фолкнерам. Таксама Мак-Карці, паводле шведскай Svenska Dagbladet, усё часцей згадваецца як кандыдат на Нобелеўскую прэмію па літаратуры.
Старшы фела (правадзейны член) і член Савета апекуноў Інстытута Санта-Фэ, член амерыканскага філасофскага таварыства (2012).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і паспяховага юрыста, з шасці дзяцей быў трэцім па старшынстве. Імя «Чарлз», атрыманае па нараджэнні, змяніў на «Кормак» у гонар легендарнага ірландскага караля, паводле іншых звестак, зрабіў гэта па патрабаванні сям’і — па-гэльску імя значыць «сын Чарлза».
У 1937 годзе сям’я Мак-Карці пасялілася ў Ноксвіле ў штаце Тэнесі, дзе Кормак вучыўся ў каталіцкай школе, пасля яе заканчэння паступіў ва Універсітэт Тэнесі, два гады вывучаў гуманітарныя навукі.
У 1953 годзе прызваны ў Армію ЗША, чатыры гады, з іх два на Алясцы, праслужыў у ВПС ЗША. Пасля дэмабілізацыі вярнуўся ва універсітэт. Два апавяданні, апублікаваныя ў студэнцкай газеце ў 1959 і 1960 гадах, былі яго літаратурным дэбютам і прынеслі першыя ўзнагароды.
Ферары (аўтагоначная каманда)
Скудэры́я Фера́ры (Scuderia Ferrari) — італьянская аўтагоначная каманда, што ўяўляе сабой падраздзяленне аўтамабільнай кампаніі Ферары (Gestione Sportiva), якое займаецца гонкамі. Хоць гэта падраздзяленне працягвае займацца гоначнай дзейнасцю шматлікіх кліентаў Ферары і прыватных каманд, яго асноўныя высілкі і фінансы засяроджаны на камандзе Формулы-1, Scuderia Ferrari.
Кормак Мак-Карці
Біяграфія
У 1965 годзе атрымаў спецыяльную стыпендыю Амерыканскай акадэміі мастацтваў і літаратуры і адправіўся на радзіму продкаў у Ірландыю на акіянскім лайнеры Sylvania. У падарожжы пазнаёміўся з англійскай спявачкай і танцоркай Эн Дэлайл, з якой неўзабаве ажаніўся. У 1965 годзе ў выдавецтве Random House выходзіць дэбютны раман Мак-Карці, напісаны пад уплывам Уільяма Фолкнера —.
Ферары (аўтагоначная каманда)
Каманда бярэ ўдзел у гонках Формулы-1 з 1950 года дагэтуль і з’яўляецца самай старой і паспяховай камандай у чэмпіянаце. Шматлікіх італьянскіх заўзятараў каманды часта завуць «тыфозі» (tifosi). Scuderia Ferrari перакладаецца з італьянскага як «Стайня Ферары», скудэрыямі таксама часам завуць і іншыя каманды Формулы-1, прыкладам, Scuderia Toro Rosso.
Кормак Мак-Карці
Біяграфія
У 1966 годзе Мак-Карці атрымаў яшчэ адзін грант, цяпер ад Фонда Ракфелера, і адправіўся з жонкай у маштабны тур па Заходні і Паўднёвай Еўропе. Пэўны час пісьменнік жыве на востраве Івіса, дзе заканчвае другі раман, «Цемра звонку» («Outer Dark») — змрочную сагу пра грэх, адкупленне і гвалт. Як і першы раман, твор атрымаў прыязную крытыку.
У 1967 годзе сям’я вяртаецца ў Амерыку і селіцца ў гарадку у Тэнесі. Праз два гады, калі атрымаў ганаровую стыпендыю Гугенхайма за «пісьменніцкае майстэрства», Мак-Карці купляе стары свіран паблізу Луісвіля ў Тэнесі, і ўласнымі рукамі ператварае яго ў дом.
У 1973 годзе выходзіць раман «Дзіця Гасподняе» («Child of God»), часткова заснаваны на рэальных падзеях. Рэакцыя крытыкі гэтым раз была змяшаная — аўтар не толькі эксперыментуе з літаратурнай формай, змешвае розныя стылі і цалкам ігнаруе двукоссі, але і закранае, смялей за ранейшае, «небяспечныя» тэмы — сексуальныя адхіленні (у тым ліку некрафілію і педафілію), гвалт, сацыяпатыю, выжыванне любым коштам, расізм.
У 1976 годзе Мак-Карці разышоўся з другой жонкай, афіцыйна развод аформлены толькі праз некалькі гадоў, і пераехаў у Эль-Паса ў Тэхас, дзе жыў да нядаўняга часу.
Застаючыся фінансава незалежным дзякуючы стыпендыям і грантам, Мак-Карці працягвае працаваць над новымі кнігамі. У 1985 годзе публікуюць яго першы агульнапрызнаны шэдэўр — «Крывавы мерыдыян, або Заходняя барва на Захадзе» («Blood Meridian, or the Evening Redness in the West»). Пачынаючы з гэтага рамана, які апавядае пра бандытаў-паляўнічых на скальпы, проза Мак-Карці імкнецца да жанру вестэрна — пераасэнсаванага на прынцыпова новым узроўні. Інтэрпрэтацый «Крывавага мерыдыяна» столькі ж, колькі і крытыкаў, які чыталі яго. У 2006 годзе па выніках апытання, праведзенага сярод пісьменнікаў і выдаўцоў, раман увайшоў у лік найвялікшых амерыканскіх раманаў апошняй чвэрці XX ст. і заняў у спісе другую пазіцыю.
Аднак сапраўднае прызнанне да Мак-Карці прыйшло з выхадам у 1992 годзе рамана «Коні, коні», які разам з «За мяжой» («The Crossing», 1994) і «Гарадамі прэрыі» («Cities of the Plain», 1998), утварыў так званую «Памежную трылогію».
На пачатку XXI ст. на творчасць Мак-Карці, ужо сталага класіка, звярнулі ўвагу кінематаграфісты. За экранізацыяй рамана «Коні, коні…» ў 2005 годзе, вядомыя браты Коэны знялі «Старым тут не месца», паводле аднайменнай кнігі 2005 года. Фільм Коэнаў даволі дакладна перадае сюжэт і дух літаратурнай асновы — жорсткага вестэрна ў сучасных дэкарацыях — і адзначаны больш за 75 кінаўзнагародамі, у тым ліку чатырма прэміямі «Оскар» (за лепшы фільм, лепшую рэжысуру, лепшую ролю другога плана (Хаўер Бардэм у ролі Антона Чыгура) і лепшы сцэнарый).
У верасні 2009 года выйшаў на экраны фільм паводле найсвяжэйшага твора Мак-Карці — рамана «Дарога», уганараванага найпрэстыжнейшай у ЗША літаратурнай узнагародай, Пулітцэраўскай прэміяй. У кнізе, якая мае аглушальны поспех па ўсім свеце, аўтар упершыню звяртаецца проста да фантастычнага жанру — дзеі адбываюцца ў постапакаліптычнай будучыні Зямлі, спустошанай невядомай катастрофай. Бацька і сын, якім пашанцавала, або не пашанцавала, выжыць, ідуць бясконцай дарогай, у спадзяванні дабрацца да цёплых краёў.
Цяпер Кормак Мак-Карці жыве ў горадзе Тэсук, штат Нью-Мексіка, на поўнач ад Санта-Фэ, з трэцяй жонкай — Джэніфер Уінклі, і сынам у гэтым шлюбе — Джонам. Інтэрв’ю дае крайне рэдка і пра сваю творчасць разважаць не любіць, таму большасць яго раманаў адкрыта для тлумачэнняў.
Паводле прызнання Мак-Карці, ён недалюблівае аўтараў, якіх «не цікавяць пытанні жыцця і смерці» — напрыклад, Генры Джэймса і Марселя Пруста. «Для мяне гэта не літаратура», — кажа пісьменнік. Любімай кнігай Мак-Карці называе «Мобі Дзік» Германа Мелвіла і кампаніі навукоўцаў аддае перавагу перад кампаніяй літаратараў.
У 2007 годзе вядучая вядомага ток-шоў Опра Уінфры параіла раман Мак-Карці «Дарога» ў сваім кніжным клубе. У выніку, Мак-Карці пагадзіўся даць сваё першае інтэрв’ю тэлебачанню. Яно транслявалася на шоў Опры Уінфры 5 чэрвеня 2007 года. Інтэрв’ю адбылося ў бібліятэцы Інстытута Санта-Фэ. Мак-Карці сказаў Уінфры, што не знаёмы ні з кім з пісьменнікаў і аддае перавагу кампаніі навукоўцаў. Падчас інтэрв’ю распавёў некалькі гісторый з жыцця, якія ілюструюць крайнюю ступень галечы, не раз ім перажытыю за пісьменніцкую кар’еру. Ён таксама распавёў пра досвед бацькоўства ў сталым веку і пра тое, што менавіта васьмігадовы сын натхніў яго на ідэю рамана «Дарога». Мак-Карці заявіў, што аддае перавагу «простым дэкларатыўным сказам» і ніколі не ўжывае кропак і косак. Таксама ён не ўжывае двукоссяў для дыялогаў і лічыць, што няма прычын «пэцкаць старонкі дзіўнаватымі маленькімі значкамі».
Мак-Карці памёр у 2023 годзе ў сваім доме ў Санта-Фэ.
Касцёл Святога Антонія Падуанскага (Беласток)
Гісторыя
Першы драўляны храм быў пабудаваны ў 1908 годзе палякамі, якія перасяліліся ў Сібір пасля сталыпінскай рэформы.
У красавіку 2017 года касцёл згарэў (ён быў адным з двух драўляных касцёлаў пачатку ХХ стагоддзя, якія захаваліся ў Расіі). Супольнасць парафіянаў абвясціла пра збор сродкаў на яго аднаўленне. Ахвяраванні прыходзілі з Польшчы, Германіі, Вялікабрытаніі, ЗША і Расіі, было сабрана каля 110 тысяч еўра. Летам 2019 года пачалося будаўніцтва. Першае набажэнства прайшло на Божае Нараджэнне ў 2019 годзе, калі будаўніцтва яшчэ ішло.
Касцёл пабудаваны з брусу.
Сікім
Геаграфія
Большая частка тэрыторыі пакрытая пагоркамі і гарамі (масіў Канчэнджанга дасягае вышыні 8586 м) і непрыдатная для сельскай гаспадаркі, частка схілаў выкарыстоўваецца для тэрасавага земляробства. Каля адной трэці плошчы штата пакрыта лясамі. Сікім — адзін з нямногіх штатаў Індыі, дзе рэгулярна ідуць дажджы.
Эканоміка
Эканоміка штата пераважна аграрная, заснаваная на традыцыйных метадах земляробства. Па прычыне горнага рэльефу і неразвітой інфраструктуры ў штаце няма буйной прамысловасці. Вядзецца здабыча карысных выкапняў. Хутка развіваюцца турызм і іншыя галіны сферы паслуг (у т.л. азартныя гульні).
Насельніцтва
Большасць жыхароў Сікіма — пахары, нашчадкі непальцаў, якія перасяліліся сюды ў 18-19 стст., яны гавораць на непальскай мове індаеўрапейскай моўнай сям’і. Карэннае насельніцтва Сікіма — бхотыя, што перасяліліся сюды з Тыбета ў 14 ст., і лепча, якія жылі на гэтай тэрыторыі з дагістарычных часоў, — гавораць на мовах сіна-тыбецкай сям’і.
60 % насельніцтва вызнае індуізм, 30 % — будызм, 7 % — хрысціянства.
Леанід Якаўлевіч Сагалаў
Леанід Якаўлевіч Сагалаў (, г. ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1963 годзе БПІ. 3 1963 года працаваў у БелНДІПдзіпрасельбуд, з 1967 у інстытуце «Белпрампраект», з 1971 у Саюзмашпраекце, з 1977 года — галоўны архітэктар праектаў Беларускага філіяла Дзіпрамяса.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1969 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя работы: будынак інстытута «БелНДІПдзіпрасельбуд» (1973), інжынерны корпус завода «Прамсувязь» (1973), лабараторны корпус Інстытута цепла- і масаабмену АН Беларусі (1972), гармалзавод № 3 (1983) у Мінску, гармалзаводы ў Гомелі, Слуцку (1980—1982); карпусы Беларускага аўтамабільнага завода ў Жодзіне (1977, усе ў сааўтарстве), прыладабудаўнічыя заводы ў Волагдзе, Растове Вялікім, Рагачове (1973—1976); вытворчы і інжынерны карпусы прадпрыемстваў машынабудавання і прыладабудавання ў Новасібірску, Барнауле, Казані, Мінску, Брэсце, Гомелі (1973—1976); прадпрыемствы мясной і малочнай прамысловасці ў Барысаве, Бярозе, Слуцку, Віцебску, Баранавічах, Клецку, Полацку, Гродне, Навагрудку і інш. (1978—1990).
Лардара
Насельніцтва складае 176 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 19 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 38080. Тэлефонны код — 0465.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы S.Michele.
Сярж Мядзведзеў
Сярж Мядзведзеў, таксама Сяржук Мядзведзеў, Серж Мядзведзеў (нар. 1985) — беларускі перакладчык, паэт, праграміст.
Навучаўся ў Беларускім Калегіюме і Перакладніцкай майстэрні.
NGC 3840
NGC 3840 (іншыя абазначэнні — UGC 6702, MCG 3-30-70, ZWG 97.91, IRAS11413+2021, PGC 36477) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Леў.
Сярж Мядзведзеў
Пераклаў сярод іншага «Байцоўскі клуб» Чака Паланюка, «Чараўніка краіны Оз» Фрэнка Баўма, «Дарогу» Кормака Мак-Карці, паасобныя творы Артура Конан Дойла, О. Генры.
Луі Уэльскі
Прынц Луі Уэльскі (Prince Louis of Wales; поўнае імя Луі (Людовік) Артур Чарлз (Карл) Уэльскі, Louis Arthur Charles of Wales; нар. 23 красавіка 2018, Лондан, Вялікабрытанія) — трэці ўнук караля Карла ІІІ, а таксама малодшы сын прынца Уэльскага Уільяма і прынцэсы Кэтрын Уэльскай. Займае чацвёртае месца ў чарзе спадчыннікаў брытанскага прастола.
NGC 3840
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Трасцяніца (Камянецкі раён)
Трасцяні́ца (, Тростяница) — вёска ў Беларусі, у Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ратайчыцкага сельсавета.
SETI@home
SETI@home (ад Search for Extra-Terrestrial Intelligence at Home — пошук пазаземнага жыцця дома) — навуковы некамерцыйны праект добраахвотных вылічэнняў на платформе BOINC, створаны даследчым цэнтрам SETI пры Каліфарнійскім ўніверсітэце ў Берклі, які выкарыстоўвае свабодныя вылічальныя рэсурсы на камп’ютарах добраахвотнікаў для аналізу радыёвыпрамянення, атрыманых праектам SETI. Праект падтрымліваецца лабараторыяй касмічных навук Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Берклі і з’яўляецца часткай сусветных ініцыятыў SETI.
SETI@home быў упершыню прадстаўлены шырокаму грамадству 17 мая 1999 года. Ён заняў на той момант трэцяе па масштабу месца сярод даследаванняў, якія вяліся на той момант і выкарыстоўвалі размеркаваныя вылічэнні праз Інтэрнэт, пасля праекта пошуку простых лічбаў Мерсена, запушчанага ў 1996 годзе і падтрыманага distributed.net у 1997 годзе. Разам з MilkyWay@home і Einstein@home гэта трэці буйны праект такога тыпу, які даследуе з’явы міжзорнай прасторы як сваю асноўную мэту.
Амвросій (Юшкевіч)
Амвросій (у свеце Андрэй Юшкевіч) (каля 1690, Маларосія — ) — праваслаўны царкоўны дзеяч Рэчы Паспалітай і Расіі, архіепіскап вяліка-наўгародскі і вяліка-луцкі.
Біяграфія
Першапачатковую адукацыю атрымаў у польскіх школах, а канчатковую — у Кіева-Магілянскай акадэміі, дзе застаўся настаўнікам. Па прыняцці манаства ў 1731 прызначаны ігуменам Віленскага Свята-Духавага манастыра, канфліктаваў з каталіцкім духавенствам. У 1734 узведзены ў сан архімандрыта Маскоўскага Сіманавага манастыра, адкуль у тым жа годзе пераведзены настаяцелем Іпацеўскага. У лютым 1736 прызначаны валагодскім епіскапам, але ад 1739 жыў у Пецярбургу, прысутнічаючы ў пасяджэннях Сінода, сябрам якога заставаўся да скону. 29 мая 1740 прызначаны епіскапам наўгародскім, ад 3 жніўня 1742 — архіепіскап. Адчыніў у кастрычніку таго ж года духоўную семінарыю ў Антоніевым манастыры, склаў адмысловы рэгламент і штат семінарыі. На карысць семінарыі ахвяраваў сваю бібліятэку. 5 красавіка 1742 разам з Арсенем Мацяевічам прадставіў імператарцы Лізавеце свае здагадкі аб рэформе вышэйшага царкоўнага кіравання, якія больш спагадалі аднаасобнаму кіраванню царквой у асобе патрыярха або мітрапаліта, а не сінадальнай форме кіравання. Аднак зварот застаўся незаўважаным. Наступны раз звярнуўся з просьбай аб узнаўленні патрыяршаства 10 мая 1744, зноў безвынікова. Пахаваны ў прытворы саборнай царквы Раства Багародзіцы ў Антоніевым манастыры.
Працы
Аўтар працы «Грунтоўнае паказанне рознасцей паміж грэчаскай і рымскай папскай царквой» (у рукапісе) і казанняў: на шлюб прынцэсы Ганны Леапольдаўны (Санкт-Пецярбург, 1739, на рускай і лацінскай мовах), на дзень нараджэння Імператрыцы Лізаветы, на яе ўваход у Маскву; у дзень каранавання; у дзень Міхала Арханёла; на мір са Швецыяй (усе выдадзеныя ў Маскве ў 1742); у дзень усшэсця Імператрыцы Лізаветы на пасад (Масква, 1743); на 15 ліпеня 1744 (Масква, 1744). Шматлікія пропаведзі Амвросія засталіся ў рукапісах.
Абдэль Азіз Бутэфліка
Абдэль Азіз Бутэфліка (араб: عبد العزيز بوتفليقة; нар. 2 сакавіка 1937, г. Уджда, Марока — 17 верасня 2021, Алжыр, Алжыр) — алжырскі дзяржаўны дзеяч, Прэзідэнт Алжыра (1999—2019).
На чале дзяржавы
У 2013 годзе перанёс інсульт і з таго часу амаль не з’яўляўся на публіцы. Тым не менш, Бутэфліка быў пераабраны на чацвёрты тэрмін у 2014 годзе.
Памёр 17 верасня 2021 года ў Алжыры
Сям’я
Быў жанаты са жніўня 1990 года, дзяцей не меў. Яго жонка Амал Трыкі ў апошні час з ім не жыла, жыла ў Парыжы.
Спіс вуліц Свіслачы (Пухавіцкі раён)
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г.п. Свіслач Пухавіцкага раёна
Махамед Ганушы
Махамед Ганушы (محمد الغنوشي, нар. 18 жніўня 1941) — туніскі палітык, прэм'ер-міністр Туніса (17 лістапада 1999 — 27 лютага 2011), належыць да кіруючай партыі краіны Канстытуцыйны дэмакратычны рух. Да гэтага ў 1992—1999 Ганучы быў міністрам па справах міжнароднага супрацоўніцтва і замежных інвестыцый. Пасля ўцёкаў прэзідэнта Бен Алі ў выніку дзяржаўнага перавароту 2011 — на працягу некалькіх гадзін 14—15 студзеня 2011 выконваў абавязкі кіраўніка дзяржавы. Пасля новай хвалі пратэстаў сышоў і з пасады кіраўніка ўрада.
NGC 6471-2
NGC 6471-2 (іншыя абазначэнні — UGC 10973, MCG 11-21-24, ZWG 321.38, ZWG 322.9, KAZ 159) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Ваенны факультэт БДАА
Ваенны факультэт БДАА(ВФ БДАА) — адзін з факультэтаў Беларускай дзяржаўнай акадэміі авіяцыі. Факультэт пачынае сваю гісторыю з ваеннай кафедры Мінскага авіяцыйна-тэхнічнага вучылішча грамадзянскай авіяцыі, якая была створана ў 1993 годзе. У 2007 годзе ваенная кафедра была пераўтворана ў ваенны факультэт Мінскага дзяржаўнага вышэйшага авіяцыйнага каледжа.
Факультэт падрыхтоўвае афіцэраў і прапаршчыкаў авіяцыйна-тэхнічнага профілю для ваенна-паветраных сіл і войскаў СПА Узброеных Сіл РБ і ўнутраных войскаў МУС РБ.
Склад факультэта
Факультэт мае ў сваім складзе наступныя кафедры:
Рэно (аўтагоначная каманда)
Рэно́ (Renault) — каманда Формулы-1, утвораная ў годзе кампаніяй-аўтавытворцам Renault. Пасля сезона года пакінула Формулу-1, аднак працягвала пастаўляць рухавікі іншым камандам. Ізноў бярэ ўдзел у гонках з года пасля куплі каманды Benetton. Нягледзячы на змену ўладальніка і назвы, тытунёвая кампанія Mild Seven заставалася тытульным фундатарам каманды аж да канца 2006 года. Поўная назва каманды з 2007 года па 2009 — ING Renault F1 Team. У 2010 годзе каманда звалася Renault F1 Team. У 2011 годзе каманда звалася Lotus Renault GP. У канцы 2011 года акцыянерам каманды стала кампанія Lotus Cars, і тая была пераназвана ў Лотус (Lotus F1 Team).
Пасля Гран-пры Абу-Дабі 2015 года было абвешчана, што пасля выплаты абавязкаў Lotus F1 Team каманда будзе куплена аўтаканцэрнам Renault і стане яго завадской камандай. Пілотамі будуць Джалін Палмер і Пастар Мальданада, якія былі падпісаны яшчэ да куплі Lotus. Пазней стала вядома, што Мальданада заменіць Кевін Магнусэн.
Канцылярыя
Канцыля́рыя (Cancellaria, ад cancelli — рашотка, загародка ці памост для абнародавання распараджэнняў улад) — аддзел установы, заняты справаводствам, а таксама памяшканне гэтага аддзела.
Назву «канцылярыя» насілі некаторыя дзяржаўныя установы ў Расіі ў XVIII — пачатку XX ст. Напрыклад,  — орган палітычнага вышуку.
Рудня-Нісімкавіцкі нацыянальны польскі сельсавет
Ру́дня-Нісі́мкавіцкі нацыянальны польскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чачэрскага раёна БССР. Цэнтр — вёска Рудня Нісімкавіцкая.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Рудня-Нісімкавіцкі сельсавет у складзе Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Чачэрскага раёна. 30 снежня 1927 года рэарганізаваны ў Рудня-Нісімкавіцкі нацыянальны польскі сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чачэрскім раёне БССР. 29 кастрычніка 1934 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Нісімкавіцкага сельсавета.
Маё-Баньё (дэпартамент)
Маё-Баньё (Mayo-Banyo) — адзін з 5 дэпартаментаў рэгіёна Адамава ў Камеруне. Знаходзіцца ў паўднёва-заходняй частцы рэгіёна, займаючы плошчу ў.
Адміністрацыйным цэнтрам дэпартамента з’яўляецца горад Баньё (Banyo). Мяжуе з Нігерыяй на паўночным захадзе, а таксама дэпартаментамі: Донга-Мантэн (на захадзе), Нун (на паўднёвым захадзе), Мбан і Кім (на поўдні), Джарэм (на ўсходзе) і Фаро і Дэа (на поўначы).
Адміністрацыйны падзел
Дэпартамент Маё-Баньё падзяляецца на 3 камуны:
NGC 6472
NGC 6472 (іншыя абазначэнні — NPM1G +67.0154, PGC 2703230) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Лазіна
Лазіна (Lasino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 1277 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 85 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 38076. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi San Pietro.
Хацінава (Камянецкі раён)
Хаці́нава (, Хотиново) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ратайчыцкага сельсавета.
Палата
Палата́ (Полота) — рака ў Пскоўскай вобласці Расіі і Полацкім раёне Беларусі, правы прыток Заходняй Дзвіны.
Вольга Вячаславаўна Смірнова
Вольга Вячаславаўна Смірнова (нар., ) — расійская артыстка балета, прыма-балерына Нацыянальнай балетнай трупы Нідэрландаў. Лаўрэат прэміі Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі (2020).
Палата
Даўжыня 93 км, у межах Беларусі 86 км. Плошча вадазбору 651 км², у межах Беларусі 470 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 4,8 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,5 ‰.
Вольга Вячаславаўна Смірнова
Біяграфія
Нарадзілася ў Санкт-Пецярбургу. У 2011 годзе скончыла Акадэмію рускага балета імя А. Я. Ваганавай (педагог Людміла Кавалёва) і была прынята ў балетную трупу Вялікага тэатра. Педагогам-рэпетытарам артысткі стала Марына Кандрацьева, затым Вольга рэпетавала пад кіраўніцтвам Марыі Алаш.
Палата
Назва
Назва Палата балцкага паходжання. Звязаная з латышскім pali "паводка, затапленне вадой прылеглай да ракі мясцовасці", palas "забалочаны бераг возера", літоўскім palios "балаціна на месцы зарослага возера". Гідранімічныя аналагі — назвы літоўскіх рэк Pala, Palėja, латышскай ракі Pala. Гэты ж корань Pal- і ў назве возера Палазер'е (ад Pal-ežeras "Возера, што разлілося") на процілеглым ад Палаты баку Дзвіны.
Вольга Вячаславаўна Смірнова
Біяграфія
Пастаянна брала ўдзел у гастролях Акадэміі рускага балета — выступала ў складзе акадэміі ў Японіі, Вялікабрытаніі, Італіі, Літве, Венгрыі, Грэцыі і Партугаліі. У 2004 годзе прыняла ўдзел у сумесным канцэрце АРБ і Школы Каралеўскага балета Вялікабрытаніі, які адбыўся ў Лондане.
Палата
Назва
У назве Палаты корань Pal- пашыраны пашыральнікам -at-, які таксама ў літоўскіх гідронімах тыпу Amatà, у балцкіх гідронімах Гардата (< Gard-atà) і Аката (Акатовка < Ak-atà) на Павоччы (Аката — прыток Гардаты). Фармант -at- шырока прысутны ў літоўскім словаўтварэнні (sveik-as "здаровы" — sveik-atà "здароўе").
Значэнне назвы Палата можна перадаць як "Разліўкая рака", "Рака, што разлілася" або нават аднаслоўна "Разліў". Магчыма, назва сягае часоў пасляледавікоўя, як і назва Палазер'я — возера ў складзе кангламерацыі азёраў, якія ў пасляледавіковы час утваралі адно вялікае азярышча.
Вольга Вячаславаўна Смірнова
Біяграфія
У маі 2011 года ўдзельнічала ў гала-канцэрце зорак памяці Галіны Уланавай з цыкла «Іконы рускага балета», які прайшоў на сцэне лонданскага тэатра Калізей. У ліпені гэтага ж года ўдзельнічала ў гала-канцэрце зорак міжнароднага балета ў рамках I Міжнароднага конкурсу балета і харэаграфіі, які адбыўся ў Пекіне.
Палата
Асноўныя прытокі
Справа: Лешніца, Лютая, Страдань. Злева: Тросніца, Чартоўка.
Вольга Вячаславаўна Смірнова
Біяграфія
Сярод балетных партый, выкананых ёю ў Вялікім тэатры: Адэта-Адылія («Лебядзінае возера»), Нікія («Баядэрка»), прынцэса Аўрора («Спячая прыгажуня»), вядучая жаночая партыя («Дыяменты» з балета «Каштоўнасці», Тэрпсіхора («Апалон Мусагет»), Таццяна («Анегін»), Маргарыта Гацье («Дама з камеліямі»), Аспічыя («Дачка фараона»), Б’янка («Утаймаванне наравістай»), Бэла («Герой нашага часу») , Анастасія («Іван Грозны»), маркіза Самп’етры («Марка Спада»), уладарка дрыяд («Дон Кіхот») і іншыя.
Палата
На рацэ
Гарады: Полацк.
Вольга Вячаславаўна Смірнова
Біяграфія
У маі 2014 года адбыўся яе дэбют у якасці запрошанай артысткі ў Амерыканскім тэатры балета: выступіла ў партыі Нікіі ў балеце «Баядэрка» (рэдакцыя Н. Макаравай) у Нью-Ёрку.
Палата
Агульнае
Выцякае з возера Колпіна за 1,4 км на паўночны ўсход ад вёскі Колпіна Невельскага раёна (у межах Гарадоцкага ўзвышша), цячэ праз возера Неклач (Расія), па Полацкай нізіне (у вярхоўі праз лясныя масівы) і возера Ізмак. Вусце ў межах горада Полацк. Найвышэйшы ўзровень разводдзя ў пачатку красавіка, сярэдняя вышыня над межанным узроўнем 4 м, найбольшая 5 м (1931 г.). Замярзае ў 1-й дэкадзе снежня, крыгалом у пачатку красавіка. Веснавы ледаход 4 суткі.
Вольга Вячаславаўна Смірнова
Біяграфія
У кастрычніку 2014 года выступіла ў якасці запрошанай артысткі ў Марыінскім тэатры ў ролі Адэты-Адыліі ў балеце «Лебядзінае возера» (рэдакцыя К. Сяргеева) у Санкт-Пецярбургу.
Палата
Агульнае
Даліна трапецападобная, шырынёй 100—400 м. Пойма двухбаковая, у нізоўі чаргуецца па берагах, месцамі адсутнічае (шырыня 150—300 м). Рэчышча моцназвілістае, на асобных участках у верхнім і сярэднім цячэнні на працягу 14,2 км каналізаванае: шырыня яго 5—10 м, ніжэй упадзення ракі Лютая месцамі да 30 м. Густата рачной сеткі 0,4 км/км². Азёрнасць вадазбору каля 4 %.
Вольга Вячаславаўна Смірнова
Біяграфія
У снежні 2015 і студзені 2016 выступіла ў якасці запрошанай артысткі з балетнай трупай Монтэ-Карла ў балеце «Casse-Noisette Compagnie» харэографа Жана-Крыстафа Маё ў княстве Манака.
Палата
Агульнае
У басейне ракі азёры Колпіна, Ізмак, Чарвятка, Неклач, Дрэтунь, Нядружна, Уклейна, Скобрае, Хляўкі, Кабылінае, Тросна, Улогава, Чамісца, Акунец, Макачы, Калодзезь, Качарышка, Рудзенькія, Рыстунец, Падсіцішкі, Праскурна, Капаловішча, Крупань, Нядружна, Хатнежык, Карасінка, Шчаўбініца, Рабяціна, Валова і інш.
Рака выкарыстоўваецца ў якасці прыёмніка меліярацыйных сістэм.
Вольга Вячаславаўна Смірнова
Біяграфія
Пасля ўварвання Расіі на Украіну пакінула Вялікі і паступіла ў трупу Нацыянальнага балета Галандыі, дзе яе педагогам-рэпетытарам стала Ларыса Ляжніна. Артыстка паведаміла, што яна «супраць гэтай вайны ўсімі фібрамі сваёй душы».
Гранат (род раслін)
Грана́т (Punica) — род кветкавых раслін сямейства.
Пашыраны ў Пярэдняй, Сярэдняй і Малой Азіі. Растуць гранаты на схілах гор ці ў далінах рэк.
Найбольш вядомы від.
Будзішчанскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Будзішчанскі (Будзішча-Палескі) сельсавет у складзе Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Будзішча Палескае. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Чачэрскага раёна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чачэрскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перайменаваны ў Будзішча. 29 кастрычніка 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Нісімкавіцкага сельсавета.
Акулінка (археалагічныя помнікі)
Акулінка — археалагічныя помнікі: гарадзішча і 2 могільнікі каля в. Акулінка (Мазырскі раён, Гомельская вобласць).
Гарадзішча
У 1957 г. абследавалі Л. Д. Побаль, у 1961 г. П. Ф. Лысенка, у 1976 г. У. Ф. Ісаенка. Культурны пласт 0,5 м. Знойдзены крамянёвыя прылады працы, наканечнікі стрэл, ляпная кераміка, рэшткі ганчарнага посуду XII — XIII стст. Датуецца II ст. да н.э. — II ст. і належыць носьбітам зарубінецкай культуры.
Могільнік—2
Знаходзіца за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі, ва ўрочышчы Капцы. 20 курганоў вышынёй 0,5 м, дыяметрам 3—6 м, 3 насыпы вышынёй 2—2,5 м, дыяметрам 12—14 м. Выявілі ў 1960 г. У. Ф. Ісаенка і І. М. Цюрына, абследавалі ў 1961 г. П. Ф. Лысенка, у 1976 г. У. Ф. Ісаенка.
Папахі на вежах
«Папахі на вежах» (Папахи на башнях) — сатырычнае апавяданне расійскага пісьменніка Віктара Пялевіна, упершыню апублікаванае ў 1995 годзе ў часопісе «Огонёк».
Змест
Шаміль Басаеў разам са сваімі баявікамі без асаблівага супраціўлення захоплівае Маскоўскі Крэмль. Ён мяркуе, што дадзены захоп будзе мець вялікае палітычнае і эканамічнае значэнне. Аднак неўзабаве ўсё ператвараецца ў абсурд. СМІ спаборнічаюць за тое, каб асвятляць гэтыя падзеі. У палон добраахвотна здаюцца мноства медыйных персон, якія робяць сабе на гэтым імідж. У Крамлі пачынаюць здымаць рэкламныя кліпы, а таксама тэлешоў «Папахі на вежах», дзе рэкламны час каштуе 250 000 долараў за хвіліну. Многія баявікі адмаўляюцца ад сваіх ідэй: «Разумееш ... Раней мы змагаліся за ідэю, так? А ў Маскву прыехалі, так зразумелі, што ідэй у гэтым свеце вельмі шмат бывае. Любую выбірай, так?». На Басаева неўзабаве перастаюць звяртаць увагу. Усвядоміўшы, што сітуацыя выходзіць з-пад кантролю, Басаеў пакідае Крэмль і Маскву разам з невялікай групай верных яму баявікоў. Напрыканцы ён кажа ў бок Масквы: «гора табе, Вавілон, горад моцны!».
Гэтым апавяданням Пялевін дэманструе, што пасля распаду Савецкага Саюза ролю «зомбіфікатара» ўзяло на сябе тэлебачанне.
Судан (значэнні)
Судан — шматзначны тэрмін.
NGC 6473
NGC 6473 — галактыка ў сузор’і Дракон.
Баёна
Баёна (Bayonne, ) — горад і камуна на паўднёвым захадзе Францыі, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі ў дэпартаменце Атлантычныя Пірэнеі. Стаіць у вусце ракі Адур. Курортны прыгарад Баёны — Біярыц.
Спіс аб’ектаў PGC (1929001—1930000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1929001—1930000)
Сістэмны блок
Сістэмны блок (computer case) — шасі, напоўненае апаратным забеспячэннем для стварэння камп’ютара. Функцыянальна ўяўляе сабою аснову для стварэння і далейшага пашырэння вылічальнай сістэмы.
Змесціва сістэмнага блока
Змесціва сістэмнага блока ў значнай ступені залежыць ад вылічальнай сістэмы ў цэлым, яе задач, мэт і форм-фактару. У выпадку рацыянальнага выкарыстання, сістэмны блок у большай ступені адпавядае патрэбам вылічальнай сістэмы. У залежнасці ад вылічальнай сістэмы, у сістэмным блоку могуць знаходзіцца розныя кампаненты апаратнага забеспячэння:
Апроч таго, у канструкцыі шасі прадугледжаны для перыферыйных прылад, якія запаўняюцца ў прыватнасці назапашвальнікамі — цвёрдым дыскам(дыскамі), SSD, аптычным прывадам, кардрыдарам і да т.п.
Франтальная панэль корпуса камп’ютара можа быць абсталявана кнопкамі ўключэння і перазагрузкі, індыкатарамі сілкавання і назапашвальнікаў, гнёздамі для падлучэння слухавак і мікрафона, інтэрфейсамі перадачы дадзеных (USB, FireWire).
У выпадку выкарыстання ў складзе ЦАД ці вылічальнага кластара, які усталёўваецца ў стойку, абсталёўваюцца сродкамі тэлеметрычнага кіравання і кантролю (прыкладам на аснове камутатараў ці кіруючага ПЗ, арыентаванага на вэб-інтэрфейс).
Антаны (Камянецкі раён)
Антаны́ (, Антоны) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.
Дрэздэнка
Дрэздэнка (Drezdenko, Driesen) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 430 км на захад ад Варшавы і за 50 км на ўсход Гожава Велькапольскага. Уваходзіць у склад Стшэлецка-Дрэздэнэцкага павета Любушскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Дрэздэнка. Займае плошчу 10,72 км². Насельніцтва 10,3 тыс. чалавек.
Лаваронэ
Лаваронэ (Lavarone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 1110 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 42 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 38046. Тэлефонны код — 0464.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Floriano.
Міхаэль Вільман
Міхаэль Леапольд Лукас Вільман (ням.: Michael Leopold Lukas Willmann,, (цяпер г. Калінінград, Расійская Федэрацыя) —, Леўбус (цяпер в. Любёнж) Сілезія (цяпер Польшча) — нямецкі мастак.
Біяграфія
Першыя ўрокі жывапісу атрымаў у бацькі, Крысціяна Петэра. Вырашальным для творчага развіцця М. Вільмана паслужыла паездка ў Галандыю і Фландрыю, якая адбылася каля 1650 года, падчас якой ён пазнаёміўся з карцінамі, якія аказалі на яго ўплыў Рубенса, Рэмбранта і Ван Дэйка. З-за недахопу сродкаў Вільман не змог наведаць Італію, каб завяршыць сваю мастацкую адукацыю.
Зін эль-Абідзін Бен Алі
Зін эль-Абідзін Бен Алі (3 верасня 1936, Хамам-Сус — 19 верасня 2019, Саудаўская Аравія) — другі прэзідэнт Туніса (7 лістапада 1987 — 14 студзеня 2011).
Міхаэль Вільман
Біяграфія
У 1657—1658 гадах М. Вільман служыў мастаком пры берлінскім двары, нядоўга ў Празе, затым у Брэслаў, дзе каля 1656 года ў яго ўзнік канфлікт з мясцовай гільдыяй мастакоў. У 1660 годзе жывапісец пераехаў і пасяліўся ў Леўбусе, абзавёўся сям’ёй, адкрыў мастацкую майстэрню і пражыў да канца жыцця, працуючы, у асноўным, для мясцовых цыстэрцыянцаў. Пазней пасяліўся ў манастыры Лейбус, дзе пісаў алтарныя карціны для навакольных манастыроў, а таксама пейзажы, царкоўныя партрэты і міфалагічныя карціны («Выкраданне Еўропы», 1679).
Зін эль-Абідзін Бен Алі
Біяграфія
Сям’я была шматдзетнай — у ёй раслі шэсць хлопчыкаў і пяць дзяўчынак. Сярэднюю адукацыю атрымаў у ліцэі ў Сусе. Калі быў старшакласнікам, уключыўся ў актыўную падпольную дзейнасць за незалежнасць сваёй краіны. Ваяваў у шэрагах моладзевай арганізацыі, з’яўляючыся сувязным паміж раённымі аддзяленнямі Сацыялістычнай дустураўскай партыі. Яго некалькі разоў арыштоўвалі, кідалі ў турму, падвяргалі допытам.
American Chopper
«American Chopper» — амерыканскі -серыял, які транслюецца на «Discovery Channel», вытворчасці «». У цэнтры серыяла — (яго часта называюць старэйшым) і яго сын  (таксама вядомы як Полі або проста малодшы), якія вырабляюць матацыклы ў стылі. «» знаходзіцца ў. Супрацьлеглыя працоўныя і творчыя стылі каманды бацькі і сына і іх выніковыя слоўныя спрэчкі былі адметнай рысай серыяла да 2008 года, калі выбуховая спрэчка прывяла да спынення працы Пола-малодшага і яго сыходу, каб заснаваць канкуруючую чопер-кампанію, «».
Зін эль-Абідзін Бен Алі
Біяграфія
Пачаў службу ў якасці штабнога афіцэра. 10 год кіраваў службай ваеннай бяспекі. Служыў ваенным аташэ ў Марока і Іспаніі. Быў кіраўніком канцылярыі міністра абароны, затым — генеральным дырэктарам Службы нацыянальнай бяспекі. З 1980 па 1984 — пасол у Польшчы, назірае разгортванне крызісу ў польскай дзяржаве. Па вяртанні на радзіму праз некаторы час становіцца міністрам унутраных спраў.
Міхаэль Вільман
Біяграфія
Біблейскія сюжэты займалі асноўнае месца ў творчасці Вільмана. Шматлікія фрэскі мастака да сённяшняга дня ўпрыгожваюць цэрквы і манастыры Сілезіі.
American Chopper
Серыял першапачаткова трансляваўся на «Discovery Channel» з сакавіка 2003 года. У снежні 2007 года серыял пераехаў на даччынны канал «Discovery», пачынаючы з 18-гадзіннага марафону. Прэм’ера першага сезона на TLC адбылася ў студзені 2008 года. 6 сезон пачаўся ў красавіку 2009 года, але серыял быў адменены TLC у лютым 2010 года. У ліпені 2010 года TLC абвясціла, што Тэўтулы вернуцца ў новай серыі «American Chopper: Senior vs. Junior». Прэм’ера «Senior vs. Junior» адбылася на TLC, але неўзабаве была перанесена на «Discovery» у сярэдзіне першага сезона. «Discovery Channel» абвясціў, што шоў скончыцца паказам «The Chopper Live: The Revenge» 11 снежня 2012 года пасля 10 гадоў.
Міхаэль Вільман
Біяграфія
Сучаснікі называлі мастака «сілезскім Рафаэлем».
Зін эль-Абідзін Бен Алі
Біяграфія
У 1987 прызначаны прэм’ер-міністрам краіны. У лістападзе таго ж года ажыццявіў дзяржаўны пераварот і заняў пасаду прэзідэнта Туніса.
У выніку дзяржаўнага пераварота ў студзені 2011 пакінуў пасаду і ўцёк у Саудаўскую Аравію.
NGC 6474
NGC 6474 (іншыя абазначэнні — UGC 10989, MCG 10-25-92, ZWG 300.68, IRAS17462+5718, PGC 60850) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Arcyria obvelata
Arcyria obvelata від слізевікоў з сямейства.
Апісанне
Плазмодый белы.
Відавае размежаванне
Arcyria obvelata характарызуецца жаўтлявым колерам і асабліва эластычным капіліцыем. , вядомая з Францыі, вонкава падобная, асабліва калі зеленаватая афарбоўка слабая. Від мае больш доўгія сцеблы, якія часта зрастаюцца паміж сабой і пашыраюцца толькі да 6 мм, мала эластычны капіліцый. Мікраскапічна сцеблы ўтрымліваюць невялікую колькасць спорападобных цыст або іх зусім няма.
Арэал і экалогія
Від распаўсюджаны ў Цэнтральнай Еўропе, а таксама ва ўсім свеце.
Arcyria obvelata асабліва любіць расці на амаль цалкам сухой мёртвай драўніне іглічных парод. Былі ўстаноўлены супольнасці з, , , , , , , і.
Міхаіл Міхайлавіч Сомаў
Міхаіл Міхайлавіч Со́маў (Михаил Михайлович Сомов;  — ) — савецкі акіянолаг, палярны даследчык, доктар геаграфічных навук (1954), Герой Савецкага Саюза (1951).
Біяграфія
М. М. Сомаў нарадзіўся ў Маскве. З 1928 года жыў і працаваў ва Уладзівастоку. У 1929 годзе паступіў на суднабудаўнічы факультэт Далёкаўсходняга політэхнічнага інстытута. У 1933 годзе перапыніў вучобу і быў прыняты на пасаду лабаранта ў Ціхаакіянскі інстытут рыбнай гаспадаркі, дзе прымаў удзел у Ціхаакіянскай экспедыцыі пад кіраўніцтвам П. Ю. Шмідта і К. М. Дзяругіна. Пазней ён пераходзіць на працу ва Упраўленне бяспекі руху суднаў Далёкага Усходу на пасаду навукова-тэхнічнага супрацоўніка гідраметэаралагічнага аддзела. З 1934 года М. М. Сомаў у Маскве. У 1937 годзе скончыў Маскоўскі гідраметэаралагічны інстытут. З 1938 годзе залічаны ў склад экспедыцыі па лядовай разведцы з паветра цэнтральнай Арктыкі. З 1939 года працаваў у Арктычным інстытуце ў Ленінградзе і вучыўся ў аспірантуры пры ім. У 1939 годзе прымаў удзел у першым паходзе па Паўночнаму марскому шляху. У 1940 годзе М. М. Сомаў залічаны ў аспірантуру Арктычнага інстытута. У час Вялікай Айчыннай вайны ў Чырвонай Арміі з лістапада 1941 года. Удзельнічаў у лядовых аперацыях у складзе Беламорскай флатыліі, адбіцці атакі нямецкага крэйсера «Адмірал Шэер» на востраў Дзіксан у жніўні 1942 года. У 1943 годзе звольнены ў запас у званні капітана. У 1948—1949 гадах прымаў удзел у Высокашыротных паветраных экспедыцыях «Поўнач-2» і «Поўнач-4». У 1950 годзе абараніў М. М. Сомаў абараніў кандыдацкую дысертацыю і быў прызначаны гідролагам Цэнтральнага штаба марскіх аперацый у Галоўным упраўленні Паўночнага марскога шляху. У 1950—1951 гадах узначальваў дрэйфуючую станцыю «Паўночны плюс-2». З 1951 года М. М. Сомаў на пасадзе намесніка дырэктара па навуковай частцы Арктычнага інстытута. У 1954 годзе абараніў доктарскую дысертацыю. У 1955 годзе прызначаны начальнікам першай Комплекснай антарктычнай экспедыцыі Акадэміі навук СССР, якая 13 лютага 1956 года першую савецкую навуковую абсерваторыю «Мірны» ў Антарктыдзе. У ліпені 1957 года М. М. Сомаў прызначаны намеснікам дырэктара па антарктычных даследаваннях Арктычнага навукова-даследчага інстытута, у 1962 годзе — начальнікам восьмай сезоннай савецкай антарктычнай экспедыцыі.
Жыў і працаваў М. М. Сомаў у Ленінградзе. Памёр 30 снежня 1973 года. Пахаваны на могілках у пасёлку Камарова (Курортны раён Санкт-Пецярбурга).
Навуковая і грамадская дзейнасць
Асноўныя навуковыя працы М. М. Сомава па вывучэнню лядовага рэжыму палярных мораў і забеспячэнню арктычнай навігацыі лядовымі прагнозамі. У 1958—1964 гадах быў прадстаўніком СССР у Спецыяльным камітэце па антарктычных даследаваннях (сучасны Навуковы камітэт па антарктычным даследаванням (SCAR)).
Востраўскі сельсавет (Клічаўскі раён)
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Свіслацкага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Востраў. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Свіслацкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Клічаўскага раёна БССР. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перайменаваны ў Стары Востраў. З 20 верасня 1944 года ў складзе Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Кабылянкаўскага сельсавета.
Андрэй Рудаміна-Дусяцкі
Андрэй Рудаміна-Дусяцкі (каля 1595 — ) — каталіцкі рэлігійны дзеяч, місіянер у Кітаі.
Прадстаўнік шляхецкага роду Рудамінаў-Дусяцкіх герба «Трубы», сын Яна.
У 1625 як місіянер выехаў у партугальскія калоніі Гоа, Макаа, потым у Кітай. Аўтар рэлігійных твораў на кітайскай мове.
Мікалай Іванавіч Кудраўцаў
Мікалай Іванавіч Кудраўцаў (  — ) — грамадзянскі інжынер, архітэктар.
Адукацыя
Нарадзіўся ў 1827 годзе. Паступіў у 1842 годзе ў Пецярбургскае будаўнічае вучылішча, якое скончыў у 1851 годзе з чынам калежскага рэгістратара.
Прафесійная дзейнасць
Быў прызначаны на службу архітэктарскім памочнікам у пензенскую будаўнічую і дарожную камісію, а праз чатыры гады быў пераведзены ў Архангельскую губерню. У 1865 годзе, за пераўтварэннем камісій, пакінуты па-за штатам і прылічаны да.
З 25 студзеня 1865 года быў малодшым архітэктарам віцебскага губернскага праўлення.
У 1868 годзе М. Кудраўцаў атрымаў месца малодшага архітэктара будаўнічага аддзялення вяцкага, а ў 1871 годзе — архангельскага губернскага праўлення. У 1872 годзе ён зноў прылічыўся да Тэхнічна-будаўнічага камітэта і праз год прызначаны малодшым інжынерам пскоўскага губернскага праўлення.
У 1874 годзе выйшаў у адстаўку, а ў жніўні таго ж года памёр.
Юрай Янашык
Юра́й Я́нашык (Juraj Jánošík, вымаўляецца, Jerzy Janosik, Jánosik György; хрышчаны 25 студзеня 1688 — ) — вядомы славацкі злачынец, герой шматлікіх легенд і мастацкіх твораў, дзе яго вобраз значна міфалагізаваны. З XIX стагоддзя Янашык стаў сімвалам супраціву прыгнёту не толькі на поўначы каралеўства Венгрыя (цяперашняя Славакія), але таксама і сярод гураляў і палякаў з Падгалля. Падчас антынацысцкага паўстання ў Славакіі імя Янашыка насіла адна з партызанскіх груп.
Біяграфія
Юрай Янашык нарадзіўся ў вёсцы Церхава пад Габсбургскай манархіяй (цяпер у раёне Жыліна) у сям’і Марціна Янашыка і Ганны Чышнікавай. Ахрышчаны ў касцёле Найсвяцейшай Тройцы ў Варыне, хроснымі бацькамі Юрая сталі Якуб Мер’яд і Барбара Крыштафікава. Меў старэйшую сястру Барбару і малодшых братоў Яна, Марціна і Адама.
У пятнаццацігадовым узросце далучыўся да куруцкіх паўстанцаў. Пасля паражэнні пад Трэнчынам быў прызваны ў габсбургскае войска. Увосень 1710, служачы ахоўнікам у Бітчы, дапамог уцячы вязню Томашу Вугарчыку, з якім яны стварылі бандыцкую ватагу. Пасля выхаду Вугарчыка Янашык стаў яе аднаасобным правадыром. Банда дзейнічала пераважна ў паўночна-заходняй Венгрыі (цяперашняя Славакія), уздоўж ракі Ваг між Важцам і Віхаднай, хоць часам даходзілі нават да Польшчы і Маравіі. Па большай частцы іхнімі ахвярамі станавіліся заможныя купцы. Пад камандаваннем Янашыка банда цвёрда прытрымлівалася прынцыпу не забіваць сваіх ахвяр; аднойчы яны дапамаглі выпадкова параненаму святару. Таксама часткова мае пацверджанне легенда пра тое, што яны дзяліліся нарабаваным дабром з бедакамі.
Суд над ім адбываўся ў Ліптаўскім Святым Мікулашы 16—17 сакавіка 1713 года. Ён атрымаў смяротны вырак, аднак дакладная дата яго выканання невядомая. Паводле легенды, якая стала прапагандавацца ў XIX стагоддзі, яго падчапілі левым бокам на крук і такім чынам пакінулі паміраць. Гэты спосаб забойства ўжываўся ў дачыненні да завадатараў ватагаў. Аднак існуюць таксама звесткі, што ён быў павешаны.
Памяць
У 1947 годзе ў Чэхаславакіі была выдадзена дзвюхкронавая манета з партрэтам Янашыка.
На беларускую мову Ядвігай Бяганскай перакладзены раман Яна Грушоўскага «Янашык». Максім Танк прысвяціў славацкаму народнаму герою верш.
Гіпофіз
Гіпофіз (hypophysis — адростак; сінонімы: ніжні мазгавы прыдатак, пітуітарная залоза) — мазгавы прыдатак ў форме круглявага ўтварэння, размешчанага на ніжняй паверхні галаўнога мозгу ў касцяной кішэні, званай турэцкім сядлом, выпрацоўвае гармоны, якія ўплываюць на рост, абмен рэчываў і рэпрадуктыўную функцыю. З'яўляецца цэнтральным органам эндакрыннай сістэмы; цесна ўзаемадзейнічае з гіпаталамусам.
Уладзімір Эдуардавіч Сакалоўскі
Уладзімір Эдуардавіч Сакалоўскі (нар., Менск — , Мінск) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар БССР (1979). Кандыдат архітэктуры (1966), дацэнт (1972).