cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жак Карцье
Першая экспедыцыя
У 1533 годзе кароль Францыі Францыск I даў згоду брэтонцу Жаку Карцье на экспедыцыю для «адкрыцця невядомых зямель у Новым Свеце», узнагародзіўшы яго тытулам «капітана і стырніка караля». Галоўнай мэтай плаванняў Карцье быў пошук шляху ў Кітай. 20 красавіка 1534 года два карабля водазмяшчэннем каля 60 тонаў кожны і з камандай па 60 чалавек адплылі з Сен-Мало. Праз 20 дзён, гэта значыць 10 мая, экспедыцыя дасягнула берагоў Ньюфаўндленда ля мыса Бонавіста. Падчас першай высадкі на таямнічы бераг матросы папоўнілі свае запасы свежай дзічынай і паплылі далей уздоўж берагоў Ньюфаўндленда. Абмінуўшы паўночны ўскраек вострава, караблі павярнулі на паўднёвы захад, і поглядам маракоў адкрыўся абсяг заліва Святога Лаўрэнція.
На востраве Прынца Эдуарда французы ўбачылі індзейцаў, верагодна мікмакаў, якія перапраўляліся ў чоўнах праз рэчку. Ля берагоў Гаспэ да караблёў нечакана наблізіліся дзве флатыліі па 40—50 каноэ, у якіх былі індзейцы, якія размахвалі футравымі скуркамі на наканечніках дзідаў. Гэта было відавочнай прыкметай, што тут ужо маглі пабываць еўрапейцы. Індзейцы выкрыквалі нейкія прывітанні, скакалі і «рабілі розныя знакі сяброўства і радасці». Карцье не давяраў «дзікім» — два стрэлы карабельнай артылерыі над галовамі індзейцаў рассеялі іх лёгкія і хуткія каноэ.
У панядзелак, 6 ліпеня, на паўвостраве Гаспэ французы сустрэлі групу індзейцаў на чале з правадыром Данаконам. Гэта былі іракезы, размаўляючыя на лаўрэнційскай мове, якія лавілі ў тых месцах рыбу. 24 ліпеня 1534 года Карцье паставіў на новай зямлі крыж з надпісам: «Няхай жыве кароль Францыі!», аб'явіўшы гэтыя тэрыторыі ўласнасцю французскага караля. Прысутнічаўшы пры гэтым правадыр Данакона спачатку пратэставаў, але пасля падарункаў правадыр перастаў пярэчыць.
24 ліпеня Жак скончыў сваё першае плаванне, але ўваходу ў раку Св. Лаўрэнція гэтак і не заўважыў, узяўшы з сабой двух індзейскіх юнакоў Дамагая і Таігнаагну. Вярнуўшыся ў Францыю 5 верасня 1534 года, Карцье склаў карту свайго падарожжа. На ёй было відаць, што за Ньюфаўндлендам знаходзіцца шырокае ўнутранае мора, якое адкрывае далейшы праход у глыб кантынента. Жак быў перакананы, што ён дасягнуў азіяцкага ўзбярэжжа. Устаноўленыя з індзейцамі кантакты і магчымыя камерцыйныя выгады ад асваення адкрытых земляў заахвоцілі караля Францыі даць санкцыю на другое падарожжа Карцье.
Другая экспедыцыя
19 мая 1535 года Карцье на трох караблях, гэта значыць «La Petite Hermine» (водазмяшчэнне 60 тон), «L'Émérillon» (40 тон), «la Grande Hermine» (120 тон), адплыў з Францыі і праз 50 дзён дабраўся да заліва Святога Лаўрэнція. Разам з ім вярнуліся і два захопленыя ім падчас мінулага паходу маладыя індзейцы, якія і паказалі праход у вусце ракі Святога Лаўрэнція.
Аргазм
Арга́зм — раптоўная разрадка назапашанага сексуальнага ўзбуджэння ў час цыклу сексуальных рэакцый, што прыводзіць да рытмічных, міжвольных цягліцавых скарачэнняў у вобласці таза, якія характарызуюцца сексуальным задавальненнем. Аргазмы, якія адчуваюць мужчыны і жанчыны, кантралююцца аўтаномнай нервовай сістэмай. Звычайна яны звязаны з міжвольнымі дзеяннямі, якія ўключаюць цягліцавыя спазмы ў розных частках цела, агульнае адчуванне эйфарыі і, часта, рухі цела і вакалізацыі. Перыяд пасля аргазму (вядомы як няўзрушны, або рэфрактэрны перыяд) звычайна ёсць расслабляльным вопытам, які тлумачыцца выкідам нейрагармонаў аксітацыну і пралактыну, а таксама эндарфінаў (або «эндагеннага марфіну»).
Жак Карцье
Другая экспедыцыя
7 верасня 1535 года Карцье знайшоў індзейскую вёску Стадакон і шматлікую групу індзейцаў іракезаў, на наступны дзень да французаў прыбыў сам вярхоўны правадыр іракезаў Данакон. Карцье меў намер рухацца далей да таго месца, дзе, па словах індзейцаў, знаходзілася паселішча Хашэлага. Данакон не хацеў, каб еўрапейцы прасоўваліся вышэй па рацэ, асцерагаючыся, мабыць, іх магчымага саюза з іншымі індзейскімі плямёнамі, таксама не жадаючы выпускаць магчымасці абмену таварамі. Але ўсе спробы адгаварыць Карцье рухацца да Хашэлаге аказаліся беспаспяховымі. 19 верасня 1535 года з адным караблём і дзвюма баркасамі ён падняўся ўверх па цячэнні ракі Святога Лаўрэнція, пакінуўшы сваіх перакладчыкаў і частку людзей у форце, падрыхтаванага да зімы. Не даходзячы да Хашэлагі, Карцье прыйшлося пакінуць карабель, бо рака падзялялася на некалькі вузкіх пратокаў. Дабрацца да запаветнай мэты ён здолеў толькі на баркасе. Хашэлага быў нашмат большым за Стадакон, і больш за тысячу іракезаў прыбылі ў рачны край, каб сустрэць французаў. У месцы іх прыбыцця зараз размяшчаецца мост, названы імём вандроўніка. Экспедыцыя не здолела далей прасунуцца, паколькі прасоўванню ўверх па рацэ перашкаджалі парогі. Карцье быў перакананы, што гэты шлях вёў у Кітай, а парогі здаваліся яму адзінай перашкодай на шляху туды.
Аргазм
Аргазм у чалавека звычайна ўзнікае ў выніку фізічнай сексуальнай стымуляцыі пеніса ў мужчын (звычайна суправаджаецца эякуляцыяй) і клітара ў жанчын. Сексуальная стымуляцыя можа ажыццяўляцца самастойна (мастурбацыя) або з сексуальным партнёрам (пранікальны секс, секс без пранікнення або іншая сексуальная актыўнасць).
Уплыў аргазму на здароўе разнастайны. Падчас сексуальнай актыўнасці існуе мноства фізіялагічных рэакцый, у тым ліку расслаблены стан, які ствараецца пралактынам, а таксама змены ў цэнтральнай нервовай сістэме, такія як часовае зніжэнне метабалічнай актыўнасці вялікіх частак кары галаўнога мозгу, у той час як у лімбічных (г. зн. «памежных») частках галаўнога мозгу няма змен або метабалічная актыўнасць павялічваецца. Існуе шырокі спектр сексуальных дысфункцый, такіх як анаргазмія.
Жак Карцье
Другая экспедыцыя
Пасля наведвання Хашэлагі, неўзабаве пераназванай у Манрэаль, Карцье вярнуўся ў Стадакону, дзе заставаліся два яго карабля. Вяртацца ў Францыю было ўжо позна, бо зімовая Атлантыка не абяцала нічога добрага падарожнікам. Карцье вырашыў зімаваць у Канадзе. Еўрапейцы збудавалі ўмацаваны форт, вырыўшы вакол глыбокія траншэі і ўсталяваўшы артылерыю, бо адносіны з індзейцамі да гэтага часу апынуліся сапсаванымі. У снежні сярод еўрапейцаў пачалася цынга. Да сярэдзіны лютага з 110 французаў заставаліся здаровымі менш дзесяці. Невядома, што абяцала бы ім першая зіма ў Канадзе, калі б індзейцы не навучылі іх лячыцца настойкай з лісця і кары аднаго дрэва, вядомага ў Гуроне пад назвай «анеда», верагодна туя заходняя. Гэты сродак, верагодна, і выратаваў экспедыцыю ад катастрофы, дазволіўшы 85 французам перажыць зіму. Карцье абвясціў дзіўнае адкрыццё лекаў, як Божае пасланне і цуд.
Выратаваныя французскія вандроўнікі адплацілі чорнай няўдзячнасцю мясцовым жыхарам. Перад тым як адплыць у зваротны шлях, Карцье захапіў 10 індзейцаў, у тым ліку іх правадыра Данакону, які памёр у Францыі ў 1539 годзе ад хваробы. Ён хацеў павезці іх у Францыю, каб кароль мог асабіста пачуць апавяданні аб казачна багатай краіне пад назвай Каралеўства Сагеней. 6 мая караблі Карцье ўзялі курс на радзіму і праз тры тыдні прыбылі ў Сен-Мало.
Трэцяя экспедыцыя
17 кастрычніка 1540 года Францыск I загадаў Жаку Карцье вярнуцца ў адкрытыя ім землі, каб пачаць іх каланізацыю. Меркавалася, што яе ўзначаліць Карцье. Аднак 15 студзеня 1541 года кіраўніком новай экспедыцыі быў прызначаны, прыдворны гугенот і набліжаны караля, названы першым генерал-лейтэнантам французскай Канады. Карцье жа адводзілася роля асноўнага штурмана і навігатара. Пакуль Раберваль чакаў артылерыі і забеспячэння, неабходнага для замацавання на новых землях, ён дазволіў Жаку Карцье адплысці раней на сваіх суднах.
23 мая 1541 года Карцье адбыў з Сен-Мало ў сваю трэцюю экспедыцыю на пяці суднах. На гэты раз аб думцы знайсці праход да ўсходу прыйшлося забыцца. Мэтай экспедыцыі былі знайсці «Каралеўства Сагенея» і яго багацці, а таксама заснаваць сталыя паселішчы ўздоўж ракі Святога Лаўрэнція. Пасяленцы прывезлі з сабой насенне культурных раслін і жывёл. Дасягнуўшы Стадаконы, Карцье ізноў сустрэўся з індзейцамі, але вырашыў не будаваць тут паселішчы. Мінуючы некалькі міляў уверх па рацэ да месца, якое раней запрыкмеціў, ён стварыў новае паселішча, якое зараз з'яўляецца горамад Кап-Руж. Іншы форт быў пабудаваны на скале, якая ўзвышалася над паселішчам, для дадатковай абароны.
Французы з пачаткам свайго пасялення пачалі збіраць тое, што паводле іх меркавання было дыяментамі і золатам, але па вяртанні ў Францыю высвятлілася, што гэта былі кварцавыя крышталі і жалезныя пірыты. Адгэтуль існуе пахабная прымаўка «фальшывыя, як канадскія дыяменты» («faux comme les diamants du Canada»). Два судны былі пасланыя дадому з некаторымі з гэтых карысных выкапняў 2 верасня. Паставіўшы задачу для пакінутых у фартах, Карцье 7 верасня на баркасах адправіўся на пошукі «Сагенеі». Яму атрымалася дасягнуць Хашэлагі, але дрэннае надвор'е і шматлікія рачныя парогі ізноў перашкодзілі яму. Пра зіму 1541—1542 гадоў запісаў не захавалася, але як відаць, адбылася сутычка, у якіх мясцовыя індзейцы забілі каля 35 французскіх пасяленцаў. Карцье адправіўся ў Францыю ў пачатку чэрвеня 1542 года, нечакана сустрэўшыся з Рабервалем і яго караблямі побач узбярэжжа Ньюфаўндленда.
Апошнія гады жыцця
Астатнюю частку жыцця Карцье правёў у родным Сен-Мало і размешчаным непадалёк ад яго памесце, працуючы перакладчыкам з партугальскай мовы. Памёр мараплавец падчас эпідэміі ў забыцці.
Яго цела было пахаваны ў Саборы Сен-Венсен.
Дзённікі экспедыцый
Дзённікі першай экспедыцыі былі апублікаваныя ў 1565 годзе Ramusio на італьянскай, у 1580 годзе Florio на англійскай, у 1598 годзе Raphaël du Petit-Val на французскай. Варыянт французскага манускрыпта, апрацаваны Marc Lescarbot, захоўваецца ў BN (экспанат 841 калекцыі Мора), арыгінал не захаваўся. Манускрыпт з BN вывучаўся квебекскім літаратурным і гістарычным грамадствам у 1843 годзе, Michelant і Ramé ў 1867 годзе, HP Biggar у 1924 годзе, J. Pouliot у 1934 годзе, Th. Beauchesne ў 1946 годзе.
Падчас зімоўкі ў Стадаконе Карцье склаў даведнік з інфармацыяй аб рэлігіі і звычаі лаўрэнтыйскіх іракезаў. Слова з мовы лаўрэнтыйскіх іракезаў «Канада» (вёска) стала назвай тэрыторыі і — пазней — дзяржавы Канада. Аднак ужо наступная французская экспедыцыя дэ Шамплейна не знайшла ніякіх слядоў іракезскай групы народнасцей, якія будуць размаўляць на лаўрэнтыйскай мове, якія былі цалкам знішчаны ў выніку вайны з гуронамі і паўднёвымі іракезамі.
Водныя маршруты рэгіёну, працяглыя Richelieu, рака Святога Лаўрэнція, Атава, давалі падставы меркаваць, што кантынент нашмат шырэй, чым лічылася раней. Рака Атава вяла да «прэснаводнага мора».
Дзённікі трэцяй экспедыцыі былі апублікаваныя не ў поўным аб'ёме ў 1600 годзе Hakluyt на англійскай, у аснову іх лёг дакумент, знойдзены ў Парыжы ў 1583 годзе і пазней згублены. Аўтарства гэтага дакумента ўсталяваць не ўдалося.
Знешнасць
Прыжыццёвых партрэтаў Карцье не захавалася. Вядома, што пасля 1542 года Pierre Desceliers зрабіў двухцалёвы накід на Harleian Mappemonde. У 1836 годзе Léopold Massard апублікаваў партрэт Карцье, зроблены па гэтым накіды. Таксама вядомы малюнак на карце Vallard, датаваны 1547 годам і аднацалевы малюнак у Ramusio, датаваны 1556 годам. У 18-19 стагоддзях былі апублікаваныя таксама партрэты, зробленыя François Riss (1839 год) і Michelant. Ні адзін з партрэтаў, акрамя першага накіда, не валодае дастатковай ступенню дакладнасці.
Мачужычы
Мачу́жычы (, Мачужичи) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лагойскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Знаменкаўскага сельсавета.
Красная Шэманаіха
Красная Шэманаіха — сяло ў Шэманаіхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Разінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 6 км на поўнач ад раённага цэнтра, горада Шэманаіха. Код КАТА — 636849100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 776 чалавек (371 мужчына і 405 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 752 чалавекі (370 мужчын і 382 жанчыны).
Курганскі сельсавет
Назву Курга́нскі сельсавет маюць:
Эякуляцыя
Эякуля́цыя (ejaculatio — выкіданне, вывяржэнне; сінонім — семявывяржэнне) — выдзяленне насеннай вадкасці з мачаспускальнага канала ў мужчын, якое звычайна суправаджаецца аргазмам. Як правіла, з'яўляецца вынікам палавых зносін або формаў палавой актыўнасці, якія яго замяняюць. Таксама можа адбывацца падчас сну (палюцыя). Часам выклікацца захворваннем прастаты.
Адваротная матрыца
Адваротная матрыца — такая матрыца A−1, пры дамнажэнні на якую, зыходная матрыца A дае ў выніку адзінкавую матрыцу E:
Квадратная матрыца абарачальная тады і толькі тады, калі яна нявыраджаная, гэта значыць яе вызначнік не роўны нулю. Для неквадратных матрыц і выраджаных матрыц адваротных матрыц не існуе. Аднак магчыма абагульніць гэта паняцце і ўвесці псеўдаадваротныя матрыцы, падобныя на адваротныя па многіх уласцівасцях.
Матрыца 2х2
Абарачэнне матрыцы 2х2 магчыма толькі пры ўмове, што.
Іспанскі бурштын
Іспанскі бурштын — від выкапнёвых смол, які сустракаецца на тэрыторыі Іспаніі. Сфарміраваўся ў сярэдзіне мелавога перыяду, у і  вяках. Вядомы дзякуючы шматлікім знаходкам насякомых і іншых членістаногіх. Пояс радовішчаў іспанскага бурштыну цягнецца з усходу на поўнач Іберыйскага паўвострава. Лічыцца, што іспанскі бурштын з розных радовішчаў мог прадукавацца рознымі групамі мезазойскіх раслін, такімі як прадстаўнікі сямействаў і. Усяго вядома каля 120 радовішчаў іспанскага бурштыну, з дзесяці з іх апісваліся розныя інклюзы. Найбуйнейшае радовішча іспанскага бурштыну з уключэннямі насякомых і іншых членістаногіх, вядомае як Эл Саплаа, знаходзіцца ў Кантабрыі, на поўначы Іспаніі.
Анізагамія
Анізагамія, гетэрагамія — тып палавога працэсу, пры якім мужчынскія і жаночыя палавыя клеткі (гаметы), што зліваюцца пры апладненні, адрозніваюцца памерам, формай або паводзінамі пры зліцці. Напрыклад, у некаторых водарасцяў анізагамія заключаецца ў зліцці мужчынскіх і жаночых гамет, адна з якіх менш рухомая або большая за другую. Часам гэты працэс называюць гетэрагаміяй, а паняцце «анізагамія» выкарыстоўваюць у адносінах да прасцейшых, якім у палавым працэсе ўласцівы капуляцыя і кан'югацыя. Для вышэйшых раслін і мнагаклетачных жывёл, а таксама для некаторых грыбоў характэрна аагамія.
Нулявая матрыца
Нулявая матрыца — гэта матрыца памеру m\times n,, усе элементы якой роўныя нулю.
Прыкметы
Нулявая матрыца, і толькі яна, мае ранг 0.
Гэта азначае, што толькі нулявая матрыца валодае ўласцівасцю даваць нулявы слупок пры памнажэнні справа на любы вектар-слупок, і аналагічна для множання на вектар-радок злева.
Іншым наступствам гэтага факту з'яўляецца нулёвасць ўсіх матрыц памеру m ×0 и 0× n, з прычыны таго, што ранг матрыцы m × n не перавышае min( m , n ).
Бедржых Вшэмір фон Берхтальд
Бедржых Вшэмір фон Берхтальд (Bedřich Karel Eugen Všemír hrabě Berchtold z Uherčic; Фрыдрых Берхтальд, Friedrich von Berchtold; 1781—1876) — чэшскі урач і батанік.
Біяграфія
Бедржых Вшэмыр фон Берхтальд пасля заканчэння ў 1804 годзе Карлава ўніверсітэта заставаўся пры. Апроч заняткаў доктарскай практыкай большую частку свайго часу прысвячаў прыродазнаўчым навукам, у першую чаргу батаніцы.
Пасля 11 гадоў медыцынскай практыкі ён прыняў рашэнне заняцца выключна навукай і цалкам прысвяціць сябе даследаванню прыроды. З навуковымі мэтамі ён з 1834 па 1842 гады здзейсніў шэраг падарожжаў па шматлікіх еўрапейскіх краінах, Паўночнай Афрыцы і Малой Азіі, у 1846 годзе ён пабываў у Паўднёвай Амерыцы большую частку часу падарожнічаючы па Бразіліі.
Яго імем быў названы род раслін, пазней гэта назва ўвайшла ў сінаніміку роду.
Палюцыя
Палюцыя (pollutio ) — міжвольнае семявывяржэнне, не звязанае з палавым актам. Бывае ў начны і дзённы час. Начныя палюцыі — нармальная фізіялагічная з’ява, у падлеткаў сведчаць пра дасягненне імі пэўнага этапу палавога выспявання. У дарослых мужчын бываюць палавым устрыманні. Дзённыя палюцыі падзяляюцца на адэкватныя і неадэкватныя. Адэкватныя бываюць пад уздзеяннем сексуальна-эратычнага ўзбуджэння (напр.дотыкі, пацалункі), неадэкватныя ўзнікаюць пад уплывам несексуальных раздражняльнікаў станоўчага і адмоўнага характару (весялосць, хваляванне, страх і інш.). Дзённыя неадэкватныя палюцыі патрабуюць спецыяльнага лячэння.
Адзінкавая матрыца
Адзінкавая матрыца — квадратная матрыца, элементы галоўнай дыяганалі якой роўныя адзінцы поля, а астатнія роўныя нулю.
Азначэнне
Квадратная матрыца памеру (парадку n), дзе e_{ii}=1 для ўсякага  для ўсякіх i\ne j, называецца адзінкавай матрыцай парадку n.
Адзінкавая матрыца з'яўляецца частковым выпадкам скалярнай матрыцы.
Абазначэнне
Адзінкавая матрыца памеру n\times n звычайна абазначаецца E_n і мае выгляд:
Гэтак жа выкарыстоўваецца і іншае пазначэнне: I_n.
Заўвага
Калі ўзяць дзве матрыцы — матрыцу A і адзінкавую E — то, прывядзеннем матрыцы A да адзінкавай метадам Гауса, можна дамагчыся адначасовага прывядзення матрыцы E да матрыцы A^{-1} наступным чынам: неабходна вырабляць над адзінкавай матрыцай тыя ж пераўтварэнні, якія вырабляюцца пры прывядзенні A да адзінкавай. Матрыца, атрыманая з адзінкавай матрыцы E будзе роўная A^{-1}.
Пархава
Па́рхава (, Пархово) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лагойскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Знаменкаўскага сельсавета.
Аляксандр Аскольдавіч Іваноў
Аляксандр Аскольдавіч Іваноў (, г. Алматы, Казахстан) — беларускі стралок.
Майстар спорту  СССР міжнар. класа (1977). Чэмпіён Еўропы ў камандным і бронзавы прызёр у асабістым першынстве (1977, Бухарэст), чэмпіён СССР у камандным першынстве (1979). Скончыў у 1986 годзе БДУ. З 1986 года малодшы навуковы супрацоўнік Інстытута фізіка-арганічнай хіміі АН Беларусі. З 1996 года трэнер нацыянальнай каманды Беларусі па спартыўнай стральбе.
Жаночая эякуляцыя
Жаночая эякуляцыя ці сквірт (ад squirt — струмень) — выкіданне празрыстай вадкасці падчас аргазму з мачаспускальнага канала ў жанчын.
Уладзімір Іванавіч Шаўчэнка
Уладзімір Іванавіч Шаўчэнка (, п. Праскавея, Свята-Крастоўскі павет, Стаўрапольская губерня — пасля сакавіка 1944) — беларускі гісторык, прафесар. Дэкан гістарычнага факультэта БДУ ў 1943—1944 гадах.
Жаночая эякуляцыя
Паходжанне
Вакол мачаспускальнага канала ў жанчын маецца залозная тканка, падобная да тканкі мужчынскай прадсталёвай залозы. Пры аргазме, калі похва сцягвае урэтру, гэтая залоза выпрацоўвае празрыстую вадкасць, якая выкідваецца з урэтры рухам мышцаў.
Уладзімір Іванавіч Шаўчэнка
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і вясковага агранома і настаўніцы. Бацька Уладзіміра Іванавіча памёр ад сыпнога тыфу ў 1919 годзе. Яго дзед Даніла Шаўчэнка з’яўляўся далёкім родзічам Тараса Шаўчэнкі.
Жаночая эякуляцыя
Паходжанне
Сакрэт па сваім хімічным складзе практычна не адрозніваецца ад мужчынскай спермы, з тым адрозненнем, што ў ім няма народкаў.
Уладзімір Іванавіч Шаўчэнка
Біяграфія
У 1923 годзе ў Есентуках закончыў школу другой ступені, пасля вучыўся ў мужчынскай класічнай гімназіі і рэальным вучылішчы. У 1924 годзе паступіў у Маскоўскі вышэйшы літаратурна-мастацкі інстытут, пасля двух з паловай гадоў навучання ў якім па спецыяльнасці «Антычная літаратура» перапаступіў на гісторыка-лінгвістычны факультэт Ленінградскага дзяржаўнага універсітэта. У 1929 годзе пасля завяршэння навучання ва універсітэце пачаў працаваць у якасці бібліёграфа, затым літаратуразнаўцы ў Акадэміі навук СССР.
Жаночая эякуляцыя
Паходжанне
Пры моцнай сексуальнай узрушанасці жанчына здольная вырабляць «семявывяржэнне» пры кожным аргазме. Пры параўнанні аб'ёму жаночага эякуляту за мякінай акт можа напоўніць кубачак, у той час як з пенісу выйдзе ~5-8 мл спермы.
Уладзімір Іванавіч Шаўчэнка
Біяграфія
У 1933 годзе зацверджаны дацэнтам (па кафедры гісторыі) Пскоўскага педагагічнага інстытута.
З другой паловы 1930 гадоў працуе прафесарам Магілёўскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны эвакуіруецца ў Йашкар-Алу, дзе становіцца дырэктарам Інстытута ўдасканалення настаўнікаў. З 1942 года працуе ў ЦК КП(б)Б, рэдактарам ва Усеславянскім камітэце, супрацоўнікам Савінфармбюро. Пасля аднаўлення дзейнасці БДУ і гістарычнага факультэта на чыгуначнай станцыі Сходня пад Масквой загадам рэктара прызначаецца спачатку Вучоным сакратаром і загадчыкам кафедры старажытнай гісторыі, а 6 снежня 1943 года — выканаўцам абавязкаў дэкана гістарычнага факультэта, якую займае да сакавіка 1944 года.
Свята-Троіцкая царква (Бездзеж)
Царква Прасвятой Тройцы — помнік драўлянага дойлідства ў аграгарадку Бездзежы Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Царква пабудавана ў 1784 годзе з дрэва на падмурку ўніяцкай царквы 1-й паловы XVII ст. Паводле загада гродзенскага генерал-губернатара ў 1865 годзе перабудавана ў праваслаўны храм па праекце архітэктара Мсціслава Барташэўскага на вылучаную казной суму 1 000 рублёў. .
Архітэктура
У аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі храма і рашэнні галоўнага фасада спалучаюцца традыцыі мясцовага драўлянага дойлідства з уплывам мураванага будаўніцтва эпохі барока. Кампазіцыя будынка складаецца з двух прамавугольных у плане зрубаў рознай шырыні. Перад царквой — прамавугольная ў плане званіца-брама, накрытая двухсхільным дахам.
Асноўны зруб і апсідны прыруб маюць аднолькавую вышыню і пакрыты агульным дахам, апяразаны карнізам з вялікім вынасам, які над апсідай пераходзіць у трохвугольныя застрэшкі. Двухсхільная кроквенная страха завяршаецца трыма вальмамі над апсідай і паўвальмай на галоўным фасадзе. Яго фланкіруюць дзве чацверыковыя вежы, завершаныя пукатымі гранёнымі купаламі з макаўкамі. Сцены вертыкальна ашаляваны, шчыты франтонаў запоўнены дэкаратыўнай шалёўкай з нашчыльнікамі. Прамавугольныя аконныя праёмы аздоблены разнымі ліштвамі. Уваход зроблены праз вялікі ганак з разнымі калонкамі і балясінамі.
Інтэр’ер зальны, з чатырма слупамі ў сярэдзіне, над уваходам хоры; захаваліся абразы XVII—XVIII стст. Іканастас з разнымі царскімі варотамі выкананы ў 1872 г.
Брама-званіца
Перад царквой пастаўлена званіца-брама: два ярусы-чацверыкі пад двухсхільным дахам. Яны мацуюць «забраную ў слупы» канструкцыю, гарызантальна ашаляваны. Брама вырашана арачным праёмам. Верхні чацвярык званіцы мае невялікія здвоеныя праёмы на тарцах. Мастацкім рарытэтам з’яўляецца падпісны звон 1776 г.
У 2000-х гадах брама-званіца была перабудавана.
Курганскі сельсавет (Рагачоўскі раён)
Курга́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2011 года вёска) Курганне.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Гарадзецкага раёна Бабруйскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Рагачоўскага раёна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Рагачоўскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе Доўскага раёна, які 5 красавіка 1935 года перайменаваны ў Журавіцкі раён. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Рыскоў. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Курганне. З 17 снежня 1956 года сельсавет у складзе Рагачоўскага раёна. 14 красавіка 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Серабранскага сельсавета (вёска Малашкавічы).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1061 чалавек, з іх 93,3 % — беларусы, 3,8 % — рускія, 0,8 % — украінцы.
Ігар Вацлававіч Аржахоўскі
Ігар Вацлававіч Аржахоўскі (, Менск — ) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (1975), прафесар (1980).
Біяграфія
Скончыў Горкаўскае сувораўскае ваеннае вучылішча (1951), Горкаўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. І. Лабачэўскага (гісторыка-філалагічны факультэт, 1961; аспірантура, 1964).
Працаваў у Горкаўскім дзяржаўным універсітэце імя М. І. Лабачэўскага (1963—1976), Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1976, гістарычны факультэт, кафедра гісторыі Расіі, прафесар, у 1976—1998 — загадчык кафедры расійскай і славянскай гісторыі).
Звышнатуральнае (серыял)
Здымкі серыяла праходзяць у Брытанскай Калумбіі, Канада, а стварэнне серыяла заняло больш за дзесяць гадоў, улічваючы тое, што стваральнік шоу Эрык Крипке на працягу многіх гадоў распрацоўваў праект шоў. пілотны эпізод паглядзела 5,69 мільёна чалавек, а рэйтынгі першых чатырох эпізодаў дазволілі СБ замовіць поўны першы сезон. Спачатку Крыпке планаваў завяршыць гісторыю на трэцім сезоне, аднак пазней вырашыў зняць поўных пяць сезонаў. У пятым сезоне завяршылася асноўная сюжэтная лінія шоу і Крыпке пакінуў пост шоуранера праекта. Тэлесерыял працягнуўся з Серай Гэмбл (6-7 сезоны), Джэрэмі Карверам (8-11 сезоны) і Эндру Дабам і Робертам Сінгэрам (з 12 сезону) у якасці шоўранераў.
Скалярная матрыца
Скалярная матрыца — дыяганальная матрыца, элементы галоўнай дыяганалі якой роўныя. Частковым выпадкам скалярнай матрыцы з'яўляецца адзінкавая матрыца.
Уласцівасці
Diagonal matrix
Свідна (Лагойскі раён)
Сві́дна (, Свидно) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лагойскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Знаменкаўскага сельсавета.
Іван Аляксандравіч Іванкоў
Іван Аляксандравіч Іванкоў (нар. 10 красавіка 1975 года, Мінск, Беларуская СССР) — беларускі гімнаст. У 1994 і 1997 гадах чэмпіён свету ў мнагаборстве і 1994 і 1996 гадах на чэмпіянаце Еўропы.
Іванкоў выступаў больш дзесяці гадоў на міжнароднай арэне. Нягледзячы на дасягненні ў выступленнях на чэмпіянатах свету, Еўропы і іншых спаборніцтвах ён ні разу не заваяваў медаля на Алімпійскіх гульнях.
Біяграфія
Іванкоў нарадзіўся ў Мінску ў 1975 годзе. Займацца гімнастыкай пачаў у 6 гадоў. У 14 гадоў стаў членам маладзёжнай зборнай СССР.
Іванкоў зарэкамендаваў сябе ў якасці аднаго з наймацнейшых гімнастаў на юнацкім чэмпіянаце Еўропы-1991 у Грэцыі, дзе ён перамог у мнагаборстве, вольных практыкаваннях на кані, перакладзіне і кольцах.
На чэмпіянаце Еўропы сярод юніёраў у 1992 годзе Іван дапамог заваяваць беларускай камандзе залаты медаль. На першым для сябе чэмпіянаце свету ў 1993 годзе, ён выйграў бронзавы медаль на кольцах. У 1994 годзе стаў прарыўным у спартыўнай кар’еры Іванкова. На чэмпіянаце свету 1994 года ў Брысбене, ён выйграў залатую і бронзавую медалі. У тым жа годзе ён выйграў спаборніцтвы ў мнагаборстве на чэмпіянаце Еўропы ў Празе і добра паказаў сябе ў іншых міжнародных спаборніцтвах. На спаборніцтвах у Брысбне, Іванкоў атрымаў траўму ахілава сухажылля. Траўмы вымусілі яго прапусціць чэмпіянат свету 1995 года ў Сабаэ. Пасля поспеху на чэмпіянаце Еўропы ў 1996 годзе Іван лічыўся адным з асноўных прэтэндэнтаў на медалі на Алімпійскіх гульнях 1996 года ў Атланце. Аднак пасля прыбыцця ў Атланту Іванкоў пашкодзіў ахілава сухажылле і не змог выступіць на Алімпійскіх гульнях.
Пасля траўмы ахілава сухажыллі Іванкову запатрабавалася хірургічнае ўмяшанне і сур’ёзная шматмесячная рэабілітацыя. Праз год пасля траўмы Іван вярнуўся да спаборніцтваў і выйграў свой другі залаты медаль у мнагаборстве на чэмпіянаце свету 1997 года. У тым жа годзе скончыў Беларускую акадэмію фізічнага выхавання і спорту.
У 2001 годзе ён прывёў беларускую каманду да залатога медалю на чэмпіянаце свету ў Генце, Бельгія. У індывідуальных практыкаваннях ён заняў другое месца ў мнагаборстве. Два гады праз, Беларусь фінішавала 13-й на чэмпіянаце свету ў Анахайме і не змагла патрапіць на Алімпійскія гульні 2004 года ў Афінах. Іванкоў выступаў у Афінах у індывідуальных спаборніцтвах. Пасля выступленняў на чэмпіянатах свету 2005 і 2006 гадоў Іванкоў вырашыў завяршыць спартыўную кар’еру.
Асабістае жыццё
У 2001 годзе Іванкоў жаніўся з інструктарам па фітнесе Сюзанай. Яны развяліся ў 2007 годзе, і ў тым жа годзе ён ажаніўся ў другі раз. У апошнія гады ён пражываў у Аклахоме і працаваў трэнерам у Акадэміі гімнастыкі. У 2001 годзе ён стаў хросным бацькам сына Аляксея Немава. У 2009 годзе Іванкоў пачаў працаваць трэнерам у Ілінойсе. У наш час ён валодае трэнажорнай залай у Масачусетсе.
Сперма
Сперма (ад грэч. σπερμα — насенне), семя, эякулят (эйякулят), кнура́  — вадкасць (каламутная, глейкая, светла-шэрага колеру), вылучаемая пры палавым акце мужчынамі, а таксама самцамі жывёл. Складаецца з народкаў і насеннай вадкасці.
Развіццё спермы пачынаецца ў перыяд палавога сталення, дасягае максімуму ў спелым веку і памяншаецца да старасці.
Аб’ём спермы, вылучальнай пры кожным палавым акце, адрозніваецца ў розных відаў:
Рэчывы, якія змяшчаюцца ў сперме: аскарбінавая кіслата, кальцый, характэрныя для кожнай групы крыві антыцела, хлор, халестэрын, халін, цытрынавая кіслата, фруктоза, дэзаксірыбануклеінавая кіслата, цынк, вітамін В12, глутацыённ, іназіт, малочная кіслата, магній, азот, фосфар, калій, натрый, спермін, мачавіна, гіалуранідаза, гіалуронавая кіслата, піравінаградная кіслата, спермідзін, мачавая кіслата.
Апладатвараючыя дзеянні спермы залежаць ад колькасці і якасці народкаў. Колькасць народкаў у сперме жывёл неаднолькава (у барана каля 30 %, у быка каля 14 %, кнара, жарабца 7—8 %) і можа вар’іраваць у адной і той жа жывёлы ў залежнасці ад умоў жыцця. У большасці бесхрыбетных і некаторых хрыбетнікаў: жывёл, рыб, земнаводных, гадаў, шматлікіх птушак і сысуноў назіраецца сезоннасць вылучэння спермы. Пры некаторых паталагічных станах арганізма сперма можа быць пазбаўленая народкаў (азоаспермія), мець іх у невялікай колькасці (алігаспермія), утрымоўваць нерухомыя (некраспермія) або анамальныя народкі (цератаспермія).
Досыць рэдка, але сустракаецца алергія на сперму. Смяротных зыходаў пакуль не было, але з-за цяжкасцей дыхання, крапіўніцы і ацёкаў жанчыны часам патрабуецца шпіталізацыя. Хутчэй рэакцыя выяўляецца ў смыленні і апуханні палавых органаў пасля каітуса.
Жан Венсан Фелікс Ламуру
Жан Венса́н Фелікс Ламуру́ (Jean Vincent Félix Lamouroux; 3 мая 1779, Ажэн — 26 сакавіка 1825) — французскі альголаг і заолаг.
Ён унёс важны ўнёсак у альгалогію (вучэнне пра водарасці). У 1824 годзе Ламуру налічваў ужо 590 відаў водарасцей, тады як яшчэ пяць гадоў назад (1819) — 342. Яму належыць лепшая спроба альгалагічнай сістэматызацыі ў першай траціне XIX стагоддзя, хоць ён дзіўным чынам адносіў каралінавыя з чырвоных водарасцей да жывёл (каралавых паліпаў) пад імем Polypiers calcifères. Памылка гэта трымалася даволі доўга і была выпраўлена спачатку Швейгерам, а потым Кютцынгам і Дэкенам.
Серабранскі сельсавет
Серабра́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Серабранка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Свержанскі сельсавет у складзе Рагачоўскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Свержань. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Рагачоўскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе Доўскага раёна, які 5 красавіка 1935 года перайменаваны ў Журавіцкі раён. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Серабранка, сельсавет перайменаваны ў Серабранскі. З 17 снежня 1956 года ў складзе Рагачоўскага раёна. 14 красавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Доўскага (10 населеных пунктаў: Кусочак, Новая Серабранка, Ракуціна, Свержань, Сіпораўка, Слабада, Старая Серабранка, Фёдараўка, Хмелянец і Юдзічы) і Курганскага (1 населены пункт: Малашкавічы) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў.
Карл Францавіч Рулье
Карл Францавіч Рулье́ (Сarl (Karl) Rouillier (Rouille), Карл Францевич Рулье;  — ) — расійскі вучоны, палеантолаг, заолаг, эвалюцыяніст, ардынарны прафесар Маскоўскага ўніверсітэта (1842).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Ніжнім Ноўгарадзе ў сям’і французскага імігранта. Першапачатковую адукацыю атрымаў у сям’і, потым у прыватных пансіёнах. З 1829 года выхаванец, з 1831 года студэнт Маскоўскага аддзялення Медыка-хірургічнай акадэміі. Акадэмію скончыў у 1833 годзе і быў зацверджаны лекарам першага аддзялення. З-а недахопу сродкаў паступіў на службу малодшым лекарам у рыжскі драгунскі полк. У 1836 годзе выйшаў у адстаўку і па прапанове Г. І. Фішэра фон Вальдгейма заняў пасаду рэпетытара на кафедры заалогіі і мінералогіі Медыка-хірургічнай акадэміі. У 1937 годзе абараніў дысертацыю на званне доктара медыцыны і адначасова з выкладчыцкай дзейнасцю заняў пасаду захавальніка Заалагічнага музея Маскоўскага ўніверсітэта, з 1940 года — яго дырэктара. У 1937 годзе абраны членам Маскоўскага таварыства выпрабавальнікаў прыроды, пасаду сакратара якога займаў у 1840—1851 гадах. У 1840 годзе быў запрошаны чытаць лекцыі па заалогіі ў Маскоўскім універсітэце. З 1842 года экстраардынарны прафесар, з 1850 года ардынарны прафесар кафедры заалогіі физіка-матэматычнага аддзялення філасофскага факультэта.
Навуковая дзейнасць
Сярод апублікаваных прац:
Касцёл Божай Міласэрнасці (Ліда)
Касцёл Божай Міласэрнасці — каталіцкі храм у Лідзе Гродзенскай вобласці, размешчаны ў раёне «Маладзёжны», па вул. Ангелінай, 5.
Гісторыя
Мясцовая парафія заснавана ў 1994 годзе. У маі гэтага ж года вернікі ўсталявалі на ўездзе ў мікрараён Маладзёжны крыж і хутка збудавалі часовую капліцу, якая была асвечана 4 снежня. У чэрвені 1995 пачалі капаць катлаван пад фундамент будучай святыні ў стылі постмадэрнісцкіх трактовак неабарока. Касцёл пад тытулам Божай Міласэрнасці быў узведзены паводле праекта архітэктара Арманда Скаўроньскага і інжынера Гераніма Паўлоўскага з Зялёнай Гуры (Польшча).
15 красавіка 2007 г., у нядзелю Божай Міласэрнасці, ардынарый Гродзенскай дыяцэзіі біскуп Аляксандр Кашкевіч асвяціў касцёл.
Архітэктура
Касцёл уяўляе сабой асіметрычную трохнефную базіліку з трансептам (утвораны рознымі ў архітэктурным плане капліцамі), прамавугольнай апсідай з сегментарнай алтарнай сцяной, фланкаванай дзвюма сакрыстыямі. Правы вугал галоўнага фасада святыні адзначаны асіметрычнай велічнай трох’яруснай вежай-званіцай.
Інтэр’ер касцёла падзелены трыма парамі калон на тры нефы і завершаны бетоннымі перакрыццямі (плоскімі над цэнтральным нефам і схільнымі над бакавымі) на такіх жа бэльках. Святыню ўпрыгожваюць пяць алтароў. Галоўны алтар — тытульны, Божай Міласэрнасці (двух’ярусная неабарокавая кампазіцыя са штучнага мармуру на аснове спараных калон карынфскага ордэра), левы бакавы — св. Яна Хрысціцеля, правы — Укрыжавання; яшчэ два алтары змешчаны ў капліцах крылаў трансепта: злева — Маці Божай Вострабрамскай, справа — св. Юзафа. Над уваходам знаходзіцца паўкруглы балкон арганных хораў на дзвюх калонах. Касцёльны ўчастак абнесены металічнай агароджай на цагляных атынкаваных слупках з трохпралётнай неа-барокавай уваходнай брамай. У касцёльны комплекс уваходзіць і дзвюхпавярховая каменная плябанія з каплічкай Маці Божай перад ёй.
Таццяна Міхайлаўна Івінская
Таццяна Міхайлаўна Іві́нская (у шлюбе Белашапка; нар., ) — беларуская баскетбалістка. Заслужаны майстар спорту СССР (1980).
Чэмпіёнка Алімпійскіх гульняў 1980 года ў Маскве, чэмпіёнка свету, Еўропы (1973, 1985).
Біяграфія
Нарадзілася 27 сакавіка 1958 года ў Віцебску. Калі Таццяне было 5 месяцаў, яе бацька, супрацоўнік Віцебскага абкама КПСС, быў знойдзены павешаным у санаторыі.
Займацца баскетболам пачала з 3 класа па прыкладзе сваіх старэйшых брата і сястры. Першы трэнер — Людміла Іосіфаўна Гусева.
Першы яе значны поспех звязаны з Усесаюзнымі юнацкімі гульнямі, якія праходзілі ў Вільнюсе ў 1973 годзе, дзе яна вызначала гульню зборнай Беларускай ССР, умела дзейнічаючы пад шчытом, а каманда па выніках турніра заняла трэцяе месца. На здольную дзяўчынку звярнулі ўвагу трэнеры юніёрскай зборнай СССР.
У 1982 годзе скончыла Беларускі інстытут фізічнай культуры.
Пасля заканчэння сезона 1985/86 прыняла рашэнне завяршыць гульнёвую кар’еру з-за наступстваў траўм і стала працаваць супрацоўнікам спартыўнай кафедры Беларускага дзяржаўнага інстытута народнай гаспадаркі.
У пачатку 1990-х правяла адзін сезон у Польшчы, але задавальнення ад гульні не атрымлівала. Акрамя таго, абвастрыліся старыя спартыўныя траўмы, а кіраўніцтва клуба не захацела поўнасцю разлічыцца з баскетбалісткай па кантракце. У выніку Белашапка вярнулася ў Мінск, дзе з 1992 года на пряцягу 5 гадоў працавала трэнерам у адной з ДЮСШ.
У 2000 годзе зноў пачала працаваць на спартыўнай кафедры Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта.
Лін Сван
Лін Марыя Сван (швед. Linn Maria Svahn; нар. года, Люкселе, Вестэрботэн, Швецыя) — шведская лыжніца, пераможца этапаў Кубка Свету, уладальніца Малога хрустальнага глобуса ў спрынтарскіх гонках, бронзавы прызёр Чэмпіянату свету сярод юніёраў у эстафеце (2019). Спецыялізуецца на спрынтарскіх дысцыплінах.
Біяграфія
Першыя поспехі ў лыжах на міжнародным узроўні прыйшлі да Лін Сван яшчэ на юніёрскім этапе кар’еры. На Чэмпіянаце свету сярод юніёраў-2019 у Лахці яна выйграла бронзавы медаль у эстафеце. А праз пару тыдняў маладая спартсменка дэбютавала ў Кубку свету, гэта адбылося 16 сакавіка 2019 года ў шведскім Фалуне, у спрынтарскай гонцы, дзе яна заняла 21 месца.
У наступным сезоне да Лін прыйшлі першыя сур’ёзныя поспехі. 14 снежня 2019 года яна атрымала першую перамогу на этапе Кубка Свету, гэта адбылося ў швейцарскім Давосе. Далей былі асабістыя перамогі ў спрынтарскіх гонках у Дрэздэне і Фалуне.
Белы Камень (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 307 чалавек (150 мужчын і 157 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 289 чалавек (141 мужчына і 148 жанчын).
Савет Еўропы
Савет Еўропы — найстарэйшая міжнародная палітычная арганізацыя на кантыненце. Галоўнымі мэтамі Савета Еўропы з’яўляюцца: абарона правоў чалавека, развіццё дэмакратыі і ўмацаванне вяршэнства права ва ўсіх краінах-сябрах Савета. Стварэнне арганізацыі датуюць 5 траўня 1949 г., а колькасць яе сяброў складае 46 краін. Штаб-кватэра размешчаная ў г. Страсбург (Францыя).
Лейтматывам дзейнасці Савета Еўропы з’яўляецца імкненне гарантаваць пачуццё чалавечай годнасці прадстаўнікам усіх народаў, якія насяляюць Еўропу. Шлях да акрэсленых мэтаў, паводле падставовых каштоўнасцей арганізацыі, ляжыць праз агульныя намаганні яе сяброў: у галінах тэрарызму, арганізаванай злачыннасці, карупцыі, махлярства ў кіберпрасторы, кланавання і парушэнняў біяэтыкі, гвалту ў адносінах да дзяцей і жанчын, гандлю людзьмі.
Найбольш вартым стымулам у працы Савета Еўропы з’яўляюцца ўзгодненыя па выніках пасяджэнняў канвенцыі — дакументы, якія гарманізуюць «стракатае» заканадаўства краін-сяброў згодна са стандартамі Савета. Самым вядомым прыкладам такой канвенцыі лічыцца Еўрапейская Канвенцыя аб абароне Правоў Чалавека і асноўных свабод, у якой апісаныя тыя правы і свабоды, якія сябры Савета абавязаліся гарантаваць сваім грамадзянам. Паза гэтай канвенцыяй, падчас дзейнасці арганізацыі былі прыняты больш за 200 дакументаў такога тыпу, а апроч таго — пэўная колькасць рэзалюцый, рэкамендацый для асобных краін.
Дзейнасць Камітэта міністраў
Падставай дзейнасці Камітэта міністраў з’яўляюцца Статут Савета Еўропы і Правілы працэдуры. Да дзейнасці Камітэта міністраў належаць:
Міністры
Міністры замежных спраў дзяржаў-сяброў Савета Еўропы. Дзейсны склад міністраў можна спраўдзіць тут.
Сустрэчы на ўзроўні міністраў адбываюцца адзін раз на год, у траўні ці ў лістападзе. Гэтыя сустрэчы-«сесіі» звычайна праходзяць у Страсбургу на працягу аднаго поўнага альбо двух няпоўных дзён.
Звычайна большая частка сесій праходзіць у форме палітычнага дыялогу, аднак міністры могуць абмяркоўваць любыя пытанні, зыходзячы з цікавасці да іх з боку ўдзельнікаў, за выключэннем пытанняў нацыянальнай абароны.
Нягледзячы на тое, што пратаколы сесій носяць канфідэнцыяльны характар, пасля заканчэння кожнай з іх публікуецца справаздача. Міністры таксама могуць зрабіць адну ці некалькі заяў.
Сталыя прадстаўнікі
Сталыя прадстаўнікі, якія выступаюць ад імя міністраў, абмяркоўваюць большую частку наяўных пытанняў. Яны таксама праводзяць асобныя сустрэчы па пытаннях выканання правоў чалавека (выканання пастановаў) і па стане выканання абавязацельстваў, узятых на сябе дзяржавамі-сябрамі пры іх далучэнні да арганізацыі. Ад верасня 1999 года сталыя прадстаўнікі звычайна сустракаюцца кожную сераду.
Кама Сутра
Камасутра (сан. कामसूत्र таксама Кама Сутра) ўяўляе сабой старажытны індыйскі тэкст, прысвечаны тэме камы — каханню. Шматлікімі разглядаецца як засноўвалая праца аб каханні ў санскрыцкай літаратуры. Аўтар тэксту — Вацьсьяяна. Поўная назва гэтага твора — Вацьсьяяна кама сутра («Афарызмы аб каханні, прыналежныя Вацьсьяяне»). Лічаць, што аўтар жыў у 3–4 стагоддзях н. э., верагодна, у эру Гуптаў.
Савет Еўропы
Сталыя прадстаўнікі
Дзейсны склад сталых прадстаўнікоў можна спраўдзіць тут.
Старшынства
Перадача старшынства ў Камітэце міністраў адбываецца па прынцыпе ратацыі ў алфавітным парадку (англійская мова) кожныя шэсць месяцаў на адпаведнай сесіі Камітэта міністраў.
Кама Сутра
Назва твора паходзіць ад старажытнаіндыйскага бога кахання Камы, які (паводле Вед) «саманарадзіўся» з сэрца вярхоўнага бога Брахмы. Кама Сутра была напісана дзеля асветніцтва індыйскіх грамадзян (пераважна багатых) у справах кахання. Паводле дадзенага твора, неабходнымі атрыбутамі фізічнай блізасці з’яўляюцца музыка, танцы, кветкі, паэзія, размова і пэўныя адценні зубоў, адзення, валасоў, пазногцяў і скуры, а таксама некаторыя экзатычныя дзеянні (напр. «гульня на музычных чарках, напоўненых вадой»). У цэлым Кама Сутра прысвечана парадам наконт уступлення ў шлюб і спосабаў яго захавання, а таксама класіфікацыі любоўных гульняў, апісанню сексуальных поз, адносін з куртызанкамі, дадатковых сродкаў забяспячэння пачуццёвага задавальнення і да т.п. Лічыцца адным з самых вядомых і папулярных у свеце эратычных твораў.
Савет Еўропы
Бюро
Бюро было створана ў 1975 годзе для аказання дапамогі ў працы сталых прадстаўнікоў. Ад траўня 2001 года яно складаецца з шасці членаў: старшыні, двух папярэдніх і трох будучых старшынёў.
Кама Сутра
Склад кнігі
Камасутра ўтрымоўвае 35 раздзелаў, сабраных у 7 падзелах, кожны з якіх напісаны спецыялістам у адпаведнай вобласці. Часткі завуцца так:
Савет Еўропы
Бюро
Бюро збіраецца ў сярэднім два разы на месяц і выконвае функцыі адміністрацыйнага і пратакольнага характару, у тым — па падрыхтоўцы сесій Камітэта міністраў. На бюро абмяркоўваюцца пытанні каардынацыі мерапрыемстваў, якія праводзяцца старшынямі Камітэта міністраў, а таксама праграм, якія яны распрацоўваюць і выконваюць.
Сакратарыят
Сакратарыят Камітэта міністраў складаецца з 26 супрацоўнікаў. Яго ўзначальвае Сакратар Камітэта міністраў, ранг якога адпавядае Генеральнаму дырэктару. Сакратарыят абслугоўвае сустрэчы на ўзроўні міністраў і сесіі сталых прадстаўнікоў.
Парламенцкая Асамблея
Парламенцкая Асамблея Савета Еўропы (ПАСЕ) — своеасаблівы «мозг» арганізацыі, бо да яго абавязкаў належыць генерыраванне і абмеркаванне памыслаў, якія пазней стануць падставай палітык, абавязковых да выканання на ўзроўні краін. Такая значная роля ПАСЕ чыніць яе адным з двух галоўных статутных органаў Савета Еўропы, дзе прадстаўленыя інтарэсы асноўных палітычных партый, існых у дзяржавах-членах Арганізацыі. Такім чынам, у рамках Асамблеі адбываецца супрацоўніцтва прадстаўнікоў парламенцкіх структур 47 краін Еўропы, а ў перыяд ад 1989 г — і краін Цэнтральна-Усходняй Еўропы на правах «спецыяльна запрошаных» сяброў (ўдзел у пленарных пасяджэннях Асамблеі і ў працы яе камісій без права голасу).
Кама Сутра
Склад кнігі
Камасутра апісвае ўсяго 64 сексуальныя пазіцыі, завучы іх «мастацтвамі». Ватьсьяяна лічыў, што ёсць 8 спосабаў займацца каханнем, па 8 пазіцый у кожным спосабе. У кнізе яны завуцца «64 мастацтвы». Раздзел, які пералічвае сексуальныя пазіцыі, найболей шырока вядомы, і як кніжныя развалы, так і Інтэрнэт маюць шмат розных яе перакладаў (часцяком вельмі далёкія ад арыгінала). Часта гэты раздзел нават прымаюць за ўсю кнігу цалкам.
Савет Еўропы
Арганізацыя працы ПАСЕ
318 членаў Асамблеі і 318 іх намеснікаў выбіраюцца або прызначаюцца нацыянальнымі парламентамі з іх уласнага складу. Колькасць парламентарыяў ад кожнай краіны вагаецца ад 2 да 18 у залежнасці ад колькасці яе насельніцтва. Склад нацыянальных дэлегацый у Асамблеі павінен прапарцыйна адлюстроўваць усе асноўныя палітычныя сілы або групы, прысутныя ў нацыянальным парламенце.
У Асамблеі прадстаўленыя пяць палітычных груп: Група сацыялістаў (САЦ), Група Еўрапейскай народнай партыі / хрысціянскія дэмакраты (ЕНП / ХД), Група еўрапейскіх дэмакратаў (ГЕД), Альянс лібералаў і дэмакратаў у падтрымку Еўропы (АЛДЕ), а таксама Група аб’яднаных еўрапейскіх левых (АЕЛ). Некаторыя парламентарыі не належаць ні да адной з названых палітычных груп.
Чатыры разы ў год у зале пасяджэнняў Палаца Еўропы ў Страсбургу праходзяць тыднёвыя пленарныя пасяджэнні Парламенцкай асамблеі. Яны адкрытыя для публікі.
Старшыня Асамблеі абіраецца з ліку яе членаў, па традыцыі — на тры паслядоўных аднагадовых тэрміны. Старшыня і яго намеснікі (іх у цяперашні час 18), кіраўнікі пяці палітычных груп, а таксама старшыні Камісій ПАСЕ складаюць Бюро Асамблеі. Акрамя гэтага, Асамблея выбірае Генеральнага сакратара Савета Еўропы, яго намесніка, Генеральнага сакратара Парламенцкай Асамблеі, суддзяў Еўрапейскага суда па правах чалавека, а таксама Камісара па правах чалавека.
Кама Сутра
Склад кнігі
Акадэмічны пераклад Камасутры можна знайсці ў наступнай кнізе: Ватсьяяна М. Камасутра Пёр. з санскр., уступіць. артыкул і коммент. А. Я. Сыркіна. — М.: Навука. Выдавецкая фірма «Усходняя літаратура», 1993.
Савет Еўропы
Прадстаўніцтва дзяржаў-сяброў у ПАСЕ
Азербайджан (6 ас.), Албанія (4 ас.), Андора (2 ас.), Арменія (4 ас.), Аўстрыя (6 ас.), Балгарыя (6 ас.), Бельгія (7 ас.), Венгрыя (7 ас.), Боснія і Герцагавіна (5 ас.), Германія (18 ас.), Грузія (7 ас.), Грэцыя (7 ас.), Данія (5 ас.), Злучанае Каралеўства (18 ас.), Ірландыя (4 ас.), Ісландыя (3 ас.), Іспанія (12 ас.), Італія (18 ас.), Кіпр (3 ас.), Латвія (3 ас.), Літва (4 ас.), Ліхтэнштэйн (2 ас.), Люксембург (3 ас.), Паўднёвая Македонія (3 ас.), Малдова (5 ас.), Мальта (3 ас.), Манака (2 ас.), Нарвегія (5 ас.), Нідэрланды (7 ас.), Партугалія (7 ас.), Польшча (12 ас.), Расія (18 ас.), Румынія (10 ас.), Сан-Марына (2 ас.), Сербія (7 ас.), Славакія (5 ас.), Славенія (3 ас.), Турцыя (12 ас.), Украіна (12 ас.), Фінляндыя (5 ас.), Францыя (18 ас.), Харватыя (5 ас.), Чарнагорыя (3 ас.), Чэхія (7 ас.), Швейцарыя (6 ас.), Швецыя (6 ас.), Эстонія (3 ас.).
Статус назіральніка ў Парламенцкай асамблеі маюць парламенты Канады, Ізраіля і Мексікі.
Кама Сутра
Беларускія пераклады
У 2000 годзе ўрыўкі Камасутры пераклаў у ARCHE Сяргей Сматрычэнка.
Савет Еўропы
Прадстаўніцтва дзяржаў-сяброў у ПАСЕ
Дзеянне статусу «спецыяльна запрошанага» для Беларусі было прыпынена 13 студзеня 1997 года.
16 сакавіка 2022 года Камітэт міністраў Савета Еўропы прыняў рашэнне аб спыненні паўнамоцтваў Расіі ў арганізацыі з гэтага дня, пасля 26 год удзелу ў рабоце арганізацыі. Напярэдадні ўрад Расіі паведаміў аб выхадзе з Савета Еўропы і намеры дэнансаваць Еўрапейскую канвенцыю па правах чалавека.