cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 1759
NGC 1759 (іншыя абазначэнні — ESO 305-1, MCG -6-12-2, AM 0459-384, PGC 16547) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Разец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Джардана Бруна (опера)
Джардана Бруна — опера ў 2 дзеях і 6 карцінах з пралогам кампазітара С. А. Картэса, упершыню пастаўленая рэжысёрам С. Штэйнам дырыжорам Я. Вашчаком у 1977 годзе ў Мінскім тэатры оперы і балета.
Гісторыя стварэння
У 1973 годзе кампазітар прапанаваў Уладзіміру Халіпу папрацаваць над лібрэта оперы, прысвечанай апошнім гадам Джардана Бруна, якая мела першапачатковую назву «Ерэтык».
Прэм’ера оперы пад назвай «Джардана Бруна» адбылася ў Мінскім тэатры оперы і балета ў 1977-м годзе. Годам пазней спектакль атрымаў прэмію за лібрэта і музыку і быў паказаны ў Маскве на сцэне Вялікага тэатра падчас гастроляў.
Сюжэт
Опера пачынаецца з пралогу, першыя дзве карціны першай дзеі адбываюцца ў трыбунале інквізіцыі Венецыі, трэцяя карціна — у астрозе ля моста ўздыхаў. У другой дзеі падзеі адбываюцца спачатку ў Фаскары, а ў апошніх дзвюх карцінах у астрозе святой службы ў Рыме.
2025 год у гісторыі кіно
2025 год будзе адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
IC 4416
IC 4416 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Жаночая зборная Беларусі па футболе U-19
Жаночая зборная Беларусі па футболе U-19 (таксама Жаночая зборная Беларусі па футболе да 19 гадоў) прадстаўляе Беларусь на чэмпіянаце Еўропы па футболе U-19. Таксама зборная прымае ўдзел у Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі.
Пацік (Мыроніўскі раён)
Пацік (Поті́к) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Палёвэ (Мыроніўскі раён)
Палёвэ (Польове́) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Сунды
Су́нды (Urang Sunda) — аўстранезійскі народ, карэнныя насельнікі заходняй часткі вострава Ява ў Інданезіі. Агульная колькасць (2013 г.) - 36 705 тыс. чал. Ад назвы сундаў паходзіць найменне Зондскіх астравоў.
Паходжанне
Сунды з'яўляюцца аўстранезійцамі, нашчадкамі перасяленцаў 2 тысячагоддзя да н. э. Яны звязваюць пачатак сваёй гісторыі з плато Прыанган на захадзе Явы, створанага "калі богі пасміхаліся". Відавочна, у фарміраванні судскага народа і яго суцэльнай культуры вызначальную ролю адыграла сундская індуісцкая дзяржава, якая існавала ў VII - XVI стст.
Традыцыйная культура
Традыцыйны занятак — земляробства. Вырошчваюць рыс, кукурузу, чай, какава, тытунь і г. д. Жывёлагадоўля мае дадатковае значэнне. Трымаюць буйвалаў, коней, курэй, качак. На марскім узбярэжжы важнай формай здабычы з'яўляецца рыбалоўства. Акрамя таго, рыбу разводзяць на рысавых палетках і ў штучных сажалках. Распаўсюджаныя рамёствы — ткацтва, пляценне (асабліва добра вядомы плеценыя капелюшы), апрацоўка металаў, выраб керамікі і інш. У нашы дні многія сунды жывуць у буйных гарадах і працуюць у прамысловасці.
Насельнікі сельскай мясцовасці жывуць у буйных вёсках нага́ры, якія маюць лінейную планіроўку і будуюцца недалёка ад вады. Каркасныя хаціны ладзяць з бамбуку або дрэва, ставяць на па́лі, крыюць драўлянай дранкай або чарапіцай. Сучасныя сунды імкнуцца ўзводзіць тыпавыя цагляныя дамы, аднак старыя хаціны ўсё яшчэ выкарыстоўваюцца з-за іх мабільнасці. Яны проста разбіраюцца і пераносяцца ў іншае месца.
Звычайная ежа — звараны на пару рыс з прыправамі і рагі, падлівы з цыбулі. Да яго падаецца мяса і садавіна. Асабліва папулярны бананы. Вараць розныя кашы з кукурузы і клубянёвых культур. П'юць чай і каву, пальмавае віно і піва.
Аснова жаночай вопраткі — саронг. Валасы багата мажуць алеем і сцягваюць на патыліцы ў вузел. Мужчыны апранаюць пад доўгі саронг штаны, на галаву — чорны капялюшык. Знакамітыя сундскія доўгія плеценыя капелюшы, якія выдатна ахоўваюць ад спякотнага сонца, у нашы дні робяць амаль выключна на продаж. І жанчыны, і мужчыны любяць розныя ўпрыгожванні з высакародных металаў. Да XX ст. быў распаўсюджаны звычай падпілоўваць і фарбаваць зубы.
Суседская абшчына дэса на чале старасты куву займаецца пераважна адміністрацыйным кіраваннем, хаця да канца XIX ст. яна таксама пераразмяркоўвала землі, мела абшчыннае жытло, займалася ірыгацыяй. У другой палове XX ст. улады Інданезіі садзейнічалі ўмацаванню кааператываў і арганізацый узаемнай дапамогі. Сем'і пераважна малыя нуклеарныя. Главой сям'і можа быць як бацька, так і маці, але большая частка маёмасці перадаецца па мужчынскай лініі.
Фальклор сундаў надзвычай багаты. Для яго характэрна вялікая колькасць гістарычных і міфалагічных паданняў, якія перадаюцца ў вершаванай форме чытырохрадкоўяў. Многія музычныя інструменты робяць з бамбуку. У вёсках і гарадах распаўсюджаны гамеланы. Сунды маюць багатыя танцавальныя традыцыі. Найбольш папулярны народны танец джайпанган можа ўключаць эратычныя элементы. Народны лялечны тэатр ваянг голек абыгрывае як бытавыя жартоўныя сцэны, так і ісламскія рэлігійныя падданні.
Мова
Сундская мова — аўстранезійская, блізкая да мадурскай і малайскай, у меншай ступені да яванскай. На ёй размаўляе каля 15% жыхароў Інданезіі. Падзяляецца на 6 буйных дыялектаў. Дыялект прыянган лічыцца літаратурным.
Мяжонка (Чэрвеньскі раён)
Мяжо́нка (, Межёнка) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Калодзежскага сельсавета.
Вуліца Кірава (Наваполацк)
Вуліца Кірава (, улица Кирова) — вуліца ў цэнтральнай частцы Наваполацка, названая ў гонар савецкага дзяржаўнага і палітычнага дзеяча Сяргея Кірава.
Апісанне
Размешчана ў цэнтральнай частцы горада (3-ці мікрараён) і цягнецца з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад ад вуліцы Маладзёжнай да вуліцы Блахіна. Працягласць вуліцы складае 450 метраў, рух аўтамабільнага транспарту па вуліцы аднастаронні. Рэгулярны рух грамадскага транспарту па вуліцы адсутнічае.
Масальскі
Масальскі — прозвішча.
Базардзюзю
Базардзюзю — вяршыня Водападзельнага хрыбта Вялікага Каўказа на мяжы Азербайджана і Расіі (Дагестан). Вышыня 4466 м. Базардюзю — самая высокая гара ў Азербайджане. Складзена гліністымі сланцамі і парфірытамы. З вяршыні Базардюзю ў пачатку XX стагоддзя спускаліся восем невялікіх леднікоў, найбольшы з якіх меў да 1 кіламетра ў даўжыню і насіў назву Тыхіцар.
Жлобінскі заапарк
Жлобінскі заапарк — заапарк у г. Жлобін. Заснаваны ў 1991 годзе як заалагічны парк. З 2001 года гарадскі заапарк. З 2008 года сучасная назва. Агульная плошча 0,4 га.
У заапарку (2011) утрымліваюцца каля 60 відаў звяроў і птушак. На тэрыторыі размешчаны секцыі птушак, дробных грызуноў, капытных і драпежных жывёл. Маецца штучны вадаём для вадаплаўных птушак. Сярод насельнікаў заапарку — алені, казулі, лісы, ваўкі, ламы, пясец, дзікабраз, камерунскі казёл, янот-паласкун, трусы, папугаі, буслы, паўліны, вялікая разнастайнасць курэй і качак, а таксама жывёл, занесеныя ў Чырвоную кнігу Беларусі — буры мядзведзь, арлан-белахвост, сярэднеазіяцкая і балотная чарапахі.
Усходні Тымор
Дэмакратычная Рэспубліка Усходні Тымор (ДРУТ), Усходні Тымор, або Тымор-Ле́шці (парт.: Timor-Leste, тэтум: Timór Lorosa'e ), афіцыйна Дэмакратычная Рэспубліка Тымор-Ле́шці (парт.: República Democrática de Timor-Leste, тэтум: Repúblika Demokrátika Timór-Leste), — дзяржава, якая займае паўночна-усходнюю частку і невялікі анклаў на захадзе вострава Тымор (найболей буйны з Малых Зондскіх астравоў) і прылеглыя астравы Атаура (Камбінг) і Жаку. Агульная плошча — 14,9 тыс.кв.км. Насельніцтва — каля 1 млн чалавек (2005 г.), у асноўным прадстаўнікі меланезійскай групы. Сталіца — Горад Дылі. Тэрытарыяльна-адміністрацыйны апарат — 13 раёнаў. Афіцыйныя мовы — партугальская (ёю рэальна валодае каля 5 % насельніцтва) і мясцовы тэтум. Інданезійская (па розных ацэнках, у той або іншай ступені яе выкарыстаюць да 80 % усходнетыморцаў) і англійская (2 %) маюць статус адміністрацыйных моў. Час: апярэджвае мінскі на 4 гадзіны (улетку) і на 5 гадзіны (узімку). Нацыянальнае свята — Дзень абвяшчэння незалежнасці Дэмакратычнай Рэспублікі Усходні Тымор — 28 лістапада (у гэты дзень у 1975 упершыню была абвешчаная незалежнасць ДРУТ, неўзабаве анексіраванай Інданезіяй).
Клімат трапічны вільготны. Сярэднегадавая тэмпература — звыш 26 °C. Адрозніваюць два сезоны: дажджлівы і сухі.
Mount & Blade
Mount & Blade (літар. Верхам з клінком) — камп’ютарная гульня ў жанры ралявы баявік з адкрытым светам, якая была распрацавана турэцкай кампаніяй TaleWorlds і выдадзеная Paradox Interactive для Microsoft Windows у 2008 годзе. На рускай мове гульня была выдадзеная кампаніямі Snowball Interactive і 1С пад назвай «Mount & Blade: История героя» (Гісторыя героя). Беларускага перакладу гульні няма.
Дзеянні гульні адбываюцца ў выдуманым свеце, які нагадвае сярэднявечную Еўропу, з некалькімі дзяржавамі, якія ваююць адна з адной. У адрозненне ад многіх камп’ютарных гульняў падобнай тэматыкі, Mount & Blade не змяшчае фэнтэзійных элементаў накшталт магіі ці выдуманых істот і з’яўляецца свайго роду сімулятарам сярэднявечнага жыцця. У гульні вялікую ролю гуляюць вандроўкі і бітвы верхам на кані на чале ўзброенага атрада — у такіх бітвах могуць прымаць удзел дзясяткі і сотні ваяроў з абодвух бакоў. Mount & Blade не змяшчае акрэсленага сюжэта, замест гэтага прапануе гульцу мноства заняткаў, будзь то жыццё найміта, гандляра ці феадальнага лорда.
Mount & Blade атрымала ў цэлым станоўчыя адзнакі крытыкі: рэцэнзенты высока адзначылі баявую сістэму і свабоду, якая даецца гульцу; крытыку выклікала прымітыўная графіка і аднастайныя, часта паўторныя заданні і лакацыі. Навокал Mount & Blade узнікла суполка, якая чынна займаецца стварэннем мадыфікацый да гульні. У далейшым былі выдадзеныя два самастойных дадаткі: «Mount & Blade: Warband», якое пашырае гульню і дадае ў яе шматкарыстальніцкі рэжым, і «Mount & Blade: Агнём і мячом», які пераносіць падзеі гульні з выдуманага месца дзеяння у гістарычную Еўропу XVII стагоддзя. У 2020 годзе выходзіць у ранні доступ гульня «Mount & Blade II: Bannerlord».
Геймплей і баявая сістэма
У гульні няма якога-небудзь акрэсленага сюжэта і выразнай мэты. Усе атрымліваемыя заданні накіраваныя на атрыманне грошай і/або досведу (за выключэннем некалькіх заданняў), уплываюць альбо на адносіны з лордамі, альбо на адносіны з гарадамі, вёскамі ці цэлымі дзяржавамі. Таксама ў гульні ёсць прэтэндэнты на прастол адной з фракцый, прыняўшы бок якіх, гулец можа развязаць грамадзянскую вайну, стварыць імперыю і звергнуць караля.
Усходні Тымор
Гісторыя
Пасля падзення ў Інданезіі дыктатуры (1998) новы інданезійскі ўрад правёў 30 жніўня 1999 плебісцыт, на якім каля 80 % жыхароў Усходняга Тымора выказаліся за незалежнасць. Узброенныя выступленні праінданезійскіх сіл прывялі да ўводу на тэрыторыю Усходняга Тымора ў верасні 1999 войск ААН і стварэння Часовай адміністрацыі. У жніўні 2001 адбыліся выбары ў Канстытуцыйную асамблею, якая ў кастрычніку 2001 прыняла канстытуцыю Усходняга Тымора. У красавіку 2002 прэзідэнтам Усходняга Тымора выбраны кіраўнік узброенай барацьбы за незалежнасць, лідар ФРЭТЫЛІН Ш. Гужмау. 20 мая 2002 абвешчана незалежнасць Усходняга Тымора.
Насельніцтва
Каля 95 % каталікі. Кіраўніком Рымскай каталіцкай царквы на Усходнім Тыморы ў сакавіку 2004 года прызначаны біскуп Альберта Рыкарда дэ Сілва. Астатняя частка насельніцтва вызнае іслам і традыцыйныя мясцовыя вераванні.
Дзяржаўны лад
Унітарная дэмакратычная рэспубліка парламенцкага тыпу. У адпаведнасці з Канстытуцыяй, прынятай у сакавіку 2002 года, кіраўнік дзяржавы — прэзідэнт (з красавіка 2002 году — Шанана Гужмау) абіраецца прамым галасаваннем тэрмінам на 5 гадоў (наступныя прэзідэнцкія выбары ў 2007). Асноўная паўната выканаўчай улады засяроджана ў руках прэм’ер-міністра (з мая 2002 года — Мары Алкатыры), прызначанага прэзідэнтам па паданні парламенцкай большасці.
Mount & Blade
Блізкі бой
Баявая сістэма блізкага бою складаецца з чатырох розных атак (у асноўным, гэта рубячы удар злева, справа, зверху, а таксама ўдар, які коле) і чатырох відаў іх адлюстравання. Зброя блізкага бою падзяляецца на некалькі тыпаў:
Таксама ёсць спалучэнні: з кідальнай зброяй часта спалучаецца дрэўкавая (дроцікі) і аднаручнае (сякеры). Некалькі абмежаванняў: класічныя — двуручнік не спалучаецца ні з чым інакшым, снарады для лука і арбалета павінны быць у зброевых слотах; спецыфічнае — дзве аднаручныя зброі выкарыстоўваць нельга з-за сістэмы кіравання блакаваннем.
Усходні Тымор
Дзяржаўны лад
Вышэйшы заканадаўчы орган — аднапалатны парламент, валодае шырокімі ўладнымі паўнамоцтвамі па кіраванні дзяржавай. Складаецца з 88 дэпутатаў, уключаючы прэм’ер-міністра і членаў урада. 13 дэпутатаў прадстаўляюць 13 адміністрацыйных раёнаў і 75 абіраюцца па прапарцыйнай сістэме. У цяперашнім скліканні (наступныя парламенцкія выбары прызначаныя на жнівень 2006) дамінуе партыя ФРЭТЫЛІН (Рэвалюцыйны фронт за незалежнасць Усходняга Тымору) — 57,4 %, астатнія партыі — Дэмакратычная, Сацыяльна-дэмакратычная партыя Усходняга Тымора, Тыморская сацыяльна-дэмакратычная асацыяцыя — кожная маюць меней 10 % парламенцкіх месцаў.
Mount & Blade
Вярховы бой
Вярховы бой значна адрозніваецца ад звычайнага. Удары робяцца гэтак жа, як і ў пешым баі. Пры атацы праціўніка на вялікай хуткасці значна павялічваецца ўзровень пашкоджанняў. Тое ж самае адносіцца да кідальнай зброі. Пашкоджанні могуць нанесці як гульцу, гэтак і яго каню, нарэшце гулец можа пазбавіцца каня і працягнуць бой пешым, ці спаймаць новага каня, пакінутага на полі бою.
Калі карыстацца дрэўкавай зброяй, становіцца даступным «рыцарскі ўдар», які наносіць значныя пашкоджанні. Для яго здзяйснення трэба разагнацца да акрэсленае хуткасці, націснуць x (ч), каб узвесці зброю ў баявое палажэнне, і пры ўдачным пападанні ў ворага аўтаматычна адбываецца «рыцарскі ўдар».
Усходні Тымор
Дзяржаўны лад
Тым не менш, у краіне захоўваецца пагроза дэстабілізацыі, у аснове чаго ляжаць такія фактары, як вельмі цяжкае сацыяльна-палітычнае становішча ў краіне, а таксама канфлікты паміж наяўнымі ў кіраўніцтве групоўкамі. У студзені 2006 года ДРУТ звярнулася ў СБ ААН з просьбай аб падаўжэнні мандата Аддзялення ААН ва Усходнім Тыморы.
Mount & Blade
Стварэнне і развіццё арміі
Уласная армія гульца можа папаўняцца з нанятых у вёсках сялян, добраахвотнікаў з тавернаў у гарадах, нявольнікаў, калі-нікалі папаўненні адбываюцца па заданнях на трэніроўцы навабранцаў. Усе тыпы войскаў набіраюць досвед у баю і пераходзяць у наступныя званні, да дасягнення найболей моцных у сваім класе. У некаторых выпадках тып можа быць зменены, напрыклад, навабранца-пехацінца можна пакінуць развівацца у пяхоце альбо зрабіць стралком.
Асобна ў тавернах можна наняць кампаньёнаў, якія спецыялізуюцца, напрыклад, на фартыфікацыі або гандлі (для палягчэння аблог замкаў ці гандлёвых аперацый, пакуль гулец не развіў сябе ў дадзеным напрамку да дастатковага ўзроўню). Пры захопе замка адмысловец можа быць пастаўлены на пост губернатара, а з войскаў складаецца гарнізон. Калі замак будзе пераданы кіраўніком іншаму лорду, войскі губляюцца. Калі кіруемы спецыялістам замак захапляецца, той спрабуе ўратавацца ў іншы замак гульца, пры яго наяўнасці.
Усходні Тымор
Знешняя палітыка
У верасні 2002 года Усходні Тымор стаў 191-м членам ААН. Рэспубліка аформіла членства ў Сусветным банку, МВФ, Руху недалучэння, актыўна імкнецца да скарэйшага далучэння да механізмаў палітыка-эканамічнага ўзаемадзеяння ў субрэгіёнах ПУА і ПЦР. У ліпені 2005 прыняты ў АРФ. Выяўляючы цікавасць да АСЕАН, у бліжэйшы час далучацца да Асацыяцыі не плануе.
Эканоміка
Эканоміка развітая вельмі слаба, аснову складае сельская гаспадарка, у якой занята звыш 80 % насельніцтва. Асноўная прадукцыя — кава (13 тыс.тон у 2004/2005 фінансавым годзе), маіс, рыс. Слаба развітыя таксама рыбалоўства і дрэваздабыча.
Mount & Blade
Водгукі
Асабліва высока аглядальнікі адзначылі баі ў гульні. Крытыкі Eurogamer, GameSpot, IGN і PC Advisor назвалі баявы складальнік лепшай рэалізацыяй сярэднявечных бітваў з калі-небудзь створаных. Але не ўсе рэцэнзенты станоўча адгукнуліся пра баявую сістэму; PC Zone адзначылі ў якасці недахопу значныя адрозненні ў рэалізацыі пешага боя і верхавога.
Усходні Тымор
Эканоміка
З моманту стварэння дзяржава існуе, па сутнасці, дзякуючы масіраванай фінансавай падтрымцы сусветнай супольнасці, якая ажыццяўляецца як у рамках т.зв. міжнароднага клуба донараў, так і на двухбаковай аснове. Асноўны донар — Аўстралія.
Грашовая адзінка — долар ЗША. З лістапада 2003 года ў зварот уведзеная разменная грашовая адзінка — цэнтаў (1 долар = 100 цэнтаваў (май 2008)).
Mount & Blade
Водгукі
Mount & Blade крытыкавалі за паўторныя заданні, дыялогі і лакацыі, а таксама за нізкую якасць графікі. Eurogamer адзначылі, што графічны рухавік, тым не менш, «можа і прыцягнуць да сябе гульцоў». GameSpot таксама назвалі дыялогі з NPC больш падобнымі да «кансультацыі па даведніку Кальрадыі, чым да чалавечае гутаркі».
Жлобінскі аквапарк
Жлобінскі аквапарк — спартыўна-забаўляльны комплекс у г. Жлобін. Заснаваны ў 2008 годзе (арх. В. М. Бяспалаў, У. Талочка, В. Яворская і інш.). Агульная плошча аквазоны складае 1500 м². Уваходзіць у склад Цэнтра алімпійскага рэзерву па хакеі з шайбай і плаванні.
Складаецца з 2 актыўных зон: забаўляльнай і зоны адпачынку. У першую ўваходзяць 2 басейны няправільнай формы (дзіцячы — памерам 12×8 м, дарослы — 30×16 м), вінтавая водная горка працягласцю 76 м, горная рака, гейзеры, гідрамасажныя і жамчужныя ванны, джакузі. Зона адпачынку прадстаўлена рускай, турэцкай і фінскай саунамі з джакузі, масажнымі кабінетамі, гарызантальнымі і вертыкальнымі салярыямі. На тэрыторыі Жлобінскага аквапарка размешчаны парыкмахерская, рускі більяр, кавярня, 5D-кінатэатр, камп'ютарная зала.
Прызёр рэспубліканскага турыстычнага конкурсу «Спазнай Беларусь» у намінацыі «Найлепшы турыстычны аб’ект» (2009).
Пуставіты (Мыроніўскі раён)
Пуставіты (Пустові́ти) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Княства Чарнагорыя
Княства Чарнагорыя (чарн. Књажевина Црна Гора, Knjaževina Crna Gora) — колішняя дзяржава ў паўднёва-ўсходняй Еўропе. Княства існавала з 13 сакавіка 1852 года па 28 жніўня 1910 года, калі было абвешчана каралеўствам князем Ніколай, які затым і стаў каралём.
Сталіцай княства з'яўляўся горад Цэтынэ. Дзяржаўнай валютай быў перпер, які быў уведзены ў абарот у 1906 годзе. Тэрыторыя былога княства ў гэты момант размяшчаецца ў цэнтральнай частцы сучаснай рэспублікі Чарнагорыя.
Гісторыя
Княства было ўтворана 13 сакавіка 1852 года, калі князь Даніла (вядомы таксама як Уладыка Даніла II), вырашыў скласці з сябе сан уладыкі (епіскапа) і жаніцца. Такім чынам Чарнагорыя з тэакратычнай дзяржавы ператварылася ў свецкую.
Пасля забойства князя Данілы 13 жніўня 1860 года, Нікола I, які з'яўляўся яго пляменнікам, стаў наступным кіраўніком Чарнагорыі.
NGC 1760
NGC 1760 (іншае абазначэнне — ESO 85-EN19) — эмісійная туманнасць у сузор’і Залатая Рыба.
Княства Чарнагорыя
Гісторыя
28 жніўня 1910 года, княства Чарнагорыя было абвешчана каралеўствам, і яго першым каралём стаў Нікола I.
NGC 1760
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Княства Чарнагорыя
Канстытуцыя
Князь Даніла выкарыстоўваў законы Пятра I Петравіча-Негаша ў якасці ўзору для свайго Асноўнага закона, ствараць які ён пачаў з 1855 года (Законнік Данілы Першага). У аснове праекта Данілы, які быў першай канстытуцыяй у чарнагорскай гісторыі, ляжалі традыцыі чарнагорскага народа. Былі выдадзены законы, якія абаранялі прыватную ўласнасць. Былі адменены ўсе прэтэнзіі на Котарскі заліў (тады — тэрыторыя Аўстрыі). Тэкст закона пачынаўся з фразы:
Аляксандр Мікалаевіч Сак
Аляксандр Мікалаевіч Сак (, в. Сёгда, Навагрудскі павет — (?), НКУС, ) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч, паэт, каталіцкі святар. Першы муж пісьменніцы Я. Бяганскай.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і селяніна-каваля. Напачатку вучыўся народным. а потым у гарадскім вучылішчы ў Навагрудку, потым паступіў у Пінскае рэальнае вучылішча, у якім правучыўся 3,5 гады. У 1907 быў арыштаваны і выключаны з вучылішча па падазрэнні ў рэвалюцыйнай дзейнасці. Праз 2 гады быў выпушчаны на волю з-за не адсутнасці доказаў у следства. З 1911 года вучыўся ў Пецярбургу ў Інстытуце лясной гаспадаркі. У 1913 пасля трэцяга курса спыніў вучобу і паступіў у Магілёўскую рымска-каталіцкую духоўную семінарыю ў Пецярбургу, якую скончыў у 1917.
Пасвячоны ў святара ў 1917 годзе. Душпастырскую дзейнасць распачаў у Магілёўскай губерні (мясцовасці Фашчоўка, каля в. Мікуліна, у Аршанскім павеце).
Удзельнік з’езда беларускіх каталіцкіх святароў у Мінску (24—25.5.1917), член саюза ксяндзоў-беларусаў.
З 19.12.1918 жыў у мястэчку Сянно. У 1919—1921 пробашч у Свяцілавіцкім касцёле і адміністратар у Шклове. Духоўныя ўлады Магілёўскай архідыяцэзіі ў 1922 і 1924 мелі намер накіраваць А. Сака для службы ў Петраград, але ён папрасіў пакінуць яго ў Беларусі. Служыў святаром на Міншчыне і Мазыршчыне, у Койданаве і Хойніках.
Прыхільнік беларусізацыі рэлігійнага жыцця беларусаў — каталікоў, шырока выкарыстоўваў беларускую мову ў душпастырскай дзейнасці.
З вясны 1924 жыў у Мінску, дзе часта гасцяваў у Янкі Купалы. Да гэтага перыяду адносяцца многія лірычныя вершы, паэмы і вершаваныя драматургічныя творы.
Пераследаваўся савецкімі ўладамі. 17.12.1929 змушаны быў публічна адмовіцца ад святарскага сану.
Працаваў стыль-рэдактарам у Беларускім дзяржаўным выдавецтве.
24.7.1930 арыштаваны ДПУ БССР па справе «Саюза вызвалення Беларусі». Асуджаны на 5 гадоў працоўна-папраўчых лагераў, да 1934 адбываў тэрмін на будаўніцтве Беламорска-Балтыйскага канала. Зноў арыштаваны 25.8.1937. Расстраляны.
Ромашкы (Мыроніўскі раён)
Ромашкы (Ро́машки) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
IC 4417
IC 4417 — галактыка тыпу E-S0 (эліптычная спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Расава (Мыроніўскі раён)
Расава (Расава) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Фракцыя Чырвонай Арміі
«Фракцыя Чырвонай Арміі» (РАФ, RAF — Rote Armee Fraktion) — нямецкая леварадыкальная тэрарыстычная арганізацыя, якая дзейнічала ў ФРГ і Заходнім Берліне ў 1968—1998 гадах.
Заснавана ў 1968 годзе Андрэасам Баадэрам, Гудрун Энслін, Хорстам Малерам, Ульрыкай Майнхаф, Ірмгард Мелер і інш. Была названа ў гонар рэвалюцыйных армій СССР, Кітая і Кубы. Арганізавана па ўзоры паўднёваамерыканскіх партызанскіх груп, такіх як Тупамарас (Уругвай). Яе ўдзельнікі разглядалі сваю дзейнасць як гарадскую партызанскую вайну, накіраваную супраць дзяржаўнага апарата і класа буржуазіі.
Адказная за здзяйсненне 34 забойстваў, серыі банкаўскіх налётаў, выбухаў ваенных і грамадзянскіх устаноў і замахаў на высокапастаўленых асоб.
Гісторыя арганізацыі, якую таксама называюць аб'яднаннем (Vereinigung), налічвае 4 пакаленні. 20 красавіка 1998 года групоўка афіцыйна абвясціла пра самароспуск.
Іракезскія мовы
Іраке́зскія мо́вы — сям'я моў паўночнаамерыканскіх індзейцаў, распаўсюджаная на ўсходзе ЗША і Канады. У наш час носьбіты іракезскіх моў таксама сустракаюцца на захадзе ЗША, пераважна ў Аклахоме. Уключае 16 вядомых моў.
Паходжанне
Большасць даследчыкаў лічаць, што іракезскія мовы першасна фарміраваліся на ўсходзе сучасных ЗША. Згодна асноўнай гіпотэзе, першапачаткова існавала агульны прота-іракезская мова, якая каля 3500 - 3800 гадоў таму падзялілася на паўночную і паўднёвую галіны.
Сімонэ Дзадза
Сімонэ Дзадза (Simone Zaza; нар., Палікора, Італія) — італьянскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Італіі (2014—2018).
Бадуі
Бадуі (саманазва urang Kanekes ) — карэнныя насельнікі заходняй часткі вострава Ява ў Інданезіі. Жывуць у ізаляванай мясцовасці (каля 50 км²) у правінцыі Бантэн (120 км ад Джакарты). Агульная колькасць (2016 г.) - 26 тыс. чал.
Паходжанне
У Інданезіі бадуі разглядаюцца як субэтнічная група сундаў, а не самастойны народ, паколькі яны размаўляюць на архаічным дыялекце сундскай мовы. Аднак культура бадуеў мае дастаткова выразныя адрозненні. Лічыцца, што яны паходзяць ад выхадцаў з сундскай індуісцкай дзяржавы Паджаджаран, якая прыйшла ў заняпад пад ціскам мусульман у XVI ст. Продкі бадуеў, каб не прымаць іслам, былі вымушаны ратавацца ў гарах і захоўваць ізаляваны лад жыцця.
Асаблівасці культуры
Галоўны занятак бадуяў — падсечнае ручное земляробства. Асноўнай гаспадарчай культурай з'яўляецца рыс. Таксама вырошчваюць садавіну, гародніну, клубневыя. Распаўсюджана збіральніцтва.
Зямля належыць буйным грамадам, якія аб'ядноўваюць адразу некалькі вёсак. Акрамя таго, існуюць вясковыя абшчыны, на чале якіх стаяць жрацы пуун, і родавыя калектывы, што звычайна жывуць у адной вялікай хаціне. На мяжы тэрыторыі, населенай бадуямі, вёскі могуць мець адразу дзве абшчыны — бадуйскую на чале пуун і сундскую на чале старасты-мусульманіна. Жытлы бадуяў і сундаў месцяцца паасобку. Сем'і вялікія пашыраныя. Спадчына размяркоўваецца па мужчынскай лініі. Разводы не забаронены, але сустракаюцца надзвычай рэдка.
Бадуі будуюць лёгкія слупавыя хаціны на па́лях і крыюць іх лісцем сагавай пальмы. Асноўнае адзенне мужчын і жанчын — саронг, які робяць з белай баваўнянай тканіны.
Святы маюць пераважна рэлігійны характар, хаця шчыльна звязаны з земляробчым календаром. Фальклор надзвычай разнастайны. Асабліва вылучаюцца легендарныя паданні пантун лалакан.
Рэлігія
Сваёй асноўнай рэлігіяй бадуі лічаць будызм. Будысцкія рытуалы і загады адыгрываюць вялікую ролю ў сямейным жыцці. Аднак у астатнім бадуйскі будызм з'яўляецца сумяссю індуісцкіх і старажытных анімістычных вераванняў, а таксама культу продкаў. Бадуі вераць у мноства багоў і духаў. На чале іх пантэону стаіць бажаство Батара Тунгал, які, як лічаць даследчыкі, мае рысы індыйскага бога Шывы. Сярод духаў вылучаюцца духі продкаў (адным з іх лічыцца Буда) і духі-лелембут, што даюць жыццё навакольнаму свету.
Бадуі праводзяць свае абрады ў патаемных ад іншаверцаў месцах, сярод старажытных мегалітычных збудаванняў. Найбольш важнае свяцілішча Арча Домас — гэта шматступенная штучная тэраса з 800 менгірамі. Яно разглядаецца як месца спачынку душ бадуяў, а таму пільна ахоўваецца ад сундаў і прадстаўнікоў іншых народаў.
Менавіта рэлігія вызначае ізаляваны характар бадуйскага грамадства. Яна абмяжоўвае права бадуя пакідаць сваю вёску, мець сталыя кантакты з іншаверцамі (у іншым выпадку, патрабуецца рытуальнае ачышчэнне), паказваць ім свайго пуун, выкарыстоўваць сучасныя тэхналогіі, чытаць і пісаць, і г. д.
Задзіночанне беларускіх студэнтаў
З 2001 года пазбаўлена рэгістрацыі на тэрыторыі Беларусі. Быўшы ад самага заснавання антыбальшавіцкай арганізацыяй, ЗБС працягвае дзейнасць у адстойванні каштоўнасцяў дэмакратыі і акадэмічных свабодаў у Беларусі. У 2021 годзе арганізацыя стала асацыяцыяй, у якую ўвайшлі стачкамы і студэнцкія ініцыятыўныя групы беларускіх ВНУ, якія паўсталі на хвалі пратэстаў 2020 года.
Дзейнасць у 1990-я
У 1992 годзе ЗБС былі афіцыйна зарэгістраваны ў Міністэрстве юстыцыі Рэспублікі Беларусь як «Рэспубліканскае моладзевае грамадскае аб’яднанне „Задзіночаньне Беларускіх Студэнтаў“».
З 1999 года ЗБС з’яўляецца паўнапраўным сябрам ESU (Еўрапейскі саюз студэнтаў).
Дзейнасць у 2000-я
Увесну 2000 года адбыўся шэраг пікетаў супраць абавязковага размеркавання студэнтаў, якія ініцыявалі суполкі ЗБС. У выніку дэпутат Навасяд у 2001 годзе сабраў 35 тысяч подпісаў студэнтаў супраць размеркавання.
16 жніўня 2001 года правялі акцыю «Аранжавы настрой». Каля дваццаці актывістаў былі апранутыя ў аранжавыя майкі і раздавалі апельсіны ды мандарыны.
7 верасня 2001 года прадстаўнікі праваахоўных органаў апісалі перадвыбарчыя матэрыялы і атрыбутыку на штаб-кватэры арганізацыі.
У 2001 годзе рашэннем Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь ЗБС пазбавілі афіцыйнай рэгістрацыі.
15-16 мая 2004 года ЗБС ладзілі канферэнцыю «Правы студэнтаў», на якой прынялі Усеагульную дэкларацыю правоў студэнтаў.
Дзейнасць у 2010—2015 гады
Падчас прэзідэнцкай кампаніі 2010 года зладзілі акцыю «Грамадзянін». Мэтай акцыі было жаданне паказаць, хто на самой справе стварае Беларусь — грамадзяне. Галоўныя накірункі дзейнасці кампаніі: інфармаванне грамадзян пра выбары, праца з выбарчымі камісіямі і праца з дзяржаўнымі інстытутамі.
У 2014 годзе ЗБС ладзіў кінапрагляды ў падземных пераходах, за што 19 верасня было затрымана каля 30 чалавек, а 2 актывіста ЗБС былі арыштаваная на 5 і 6 дзён.
Адраджэнне ЗБС
У 2016 годзе арганізацыя заявіла аб сваёй перазагрузцы, аб’яднаўшы сілы з актывістамі руху супраць платных пераздач у БДУ, якія праводзілі рэзанансны ў грамадстве марш студэнтаў у снежні 2015 года.
У 2017 годзе падчас пратэстаў супраць дэкрэта № 3 актывісты ЗБС заснавалі «Студэнцкі Блок» для падтрымкі асноўных патрабаванняў пратэсту, а таксама з патрабаваннямі вызваліць усіх затрыманых студэнтаў, адмяніць абавязковае размеркаванне студэнтаў і спыніць ціск у навучальных установах. Падчас пратэстаў было затрымана 4 актывіста ЗБС. У 2018 годзе ЗБС прымала ўдзел у святкаванні 100-годдзя Беларускай Народнай Рэспублікі, мела сваю пляцоўку каля Вялікага тэатра оперы і балета. Таксама ў гэтым жа годзе актывістамі ЗБС была запушчана студэнцкая зніжкавая картка Unicard, якая з’яўляецца аналагам сусветна вядомай карткі ISIC («International Student Identity Card»).
У 2019 годзе актывісты ЗБС разам з ініцыятывамі «Вучоба найважней», Legalize Belarus, а таксама блогерамі аб’ядналіся ў «Моладзевы блок», каб удзельнічаць у маючых адбыцца парламенцкіх выбарах. Актывістамі было вылучана 8 кандыдатаў у дэпутаты пры падтрымцы партыі «Беларуская сацыял-дэмакратычная Грамада», а таксама партыі «Зялёныя».
Увесну 2020 года ладзілі спачатку акцыю «Ха-ха я тут памру» і заклікалі да студэнцкага страйку, каб прыцягнуць увагу да неэфектыўнай палітыкі беларускіх уладаў у сувязі з распаўсюджваннем COVID-19 у Беларусі. За гэта з МДЛУ была адлічана сяброўка Рады ЗБС Лізавета Пракопчык. Праваабарончы цэнтр «Вясна» прызнаў яе адлічэнне палітычна матываваным. Рэктар МДЛУ Наталля Баранава сцвярджае, што адлічэнне не матывавана палітычна.
Пасля жніўня 2020-га
Пасля арыштаў і пераследу ў Беларусі, шэраг актывістаў ЗБС пасяліліся за мяжой і разам з іншымі студэнцкімі актывістамі працягнулі дзейнасць дыстанцыйна.
23 лютага 2021 года ЗБС аб’явіў аб рэарганізацыі ў кааліцыю незалежных студэнцкіх аб’яднанняў 15 універсітэтаў Беларусі. Кіраўнічым органам ЗБС стала Нацыянальная Студэнцкая Рада (НСР) — калегіяльна-прадстаўнічы орган, у якім прапарцыйна прадстаўлены ўваходзячыя ў ЗБС студэнцкія аб’яднанні БарДУ, БДАМа, БДАМу, БДМУ, БДПУ, БДТУ, БДУ, БДУІР, БДУКМ, БДУФК, БДЭУ, ВДМУ, ГрДУ, МДЛУ, ПДУ. 28 красавіка да ЗБС таксама далучылася студэнцкае аб’яднанне БрДТУ.
14 мая 2021 года пачаўся судовы працэс над актывістамі ЗБС па «справе студэнцтва 12 лістапада». Па закліку ЗБС пад будынак суда прыйшло каля 200 чалавек, у тым ліку дыпламаты краін ЕС. У залю пусцілі толькі блізкіх сваякоў, стыхійны збор пад будынкам суда разагнаў АМАП. Затрымалі 14 чалавек.
Парламенцкія выбары ў Германіі (1949)
Парламенцкія выбары ў Германіі 1-я дэмакратычныя выбары пасля Другой сусветнай вайны), якія прайшлі 14 жніўня 1949 г.
Вынікі выбараў
* Партыі якія сфармавалі кааліцыю пасля выбараў.
Людміла Эдуардаўна Макарына-Кібак
Людміла Эдуардаўна Макарына-Кібак (нар., Хойнікі, Гомельская вобласць) — беларускі ўрач-отарыналарынголаг, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI і VII скліканняў.
Біяграфія
Скончыла Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «Лячэбная справа», Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне сацыяльнай сферай».
Працавала ўрачом-отарыналарынголагам, загадчыкам отарыналарынгалагічнага аддзялення Брэсцкай абласной бальніцы; галоўным урачом Рэспубліканскай бальніцы паталогіі слыху, голасу і маўлення; дырэктарам Рэспубліканскага навукова-практычнага цэнтра отарыналарынгалогіі.
З’яўлялася дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага склікання, была старшынёй Пастаяннай камісіі па ахове здароўя, фізічнай культуры, сямейнай і маладзёжнай палітыцы, уваходзіла ў склад рабочых груп Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па супрацоўніцтве з парламентамі Каралеўства Бельгія і Рэспублікі Узбекістан.
У Палаце прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання з’яўляецца старшынёй Пастаяннай камісіі па ахове здароўя, фізічнай культуры, сямейнай і маладзёжнай палітыцы. Мае памочніцу — Юлію Арцюх.
Доктар медыцынскіх навук, дацэнт. Аўтар 143 навуковых публікацый. Галоўны рэдактар навуковага часопіса «Отарыналарынгалогія. Усходняя Еўропа».
Асабістае жыццё
Замужам, мае сына і дачку.
1930-я
1930-я гады — дзесяцігоддзе, якое ўключае гады з 1930 па 1939.
IC 4418
IC 4418 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Камп’ютарная платформа
Платформа (камп’ютарная) — апаратны альбо праграмны комплекс, які служыць асновай для разнастайных вылічальных сістэм.
Апаратная платформа
Ніжні слой шматузроўневай арганізацыі вылічальнай сістэмы (апаратура, аперацыйная сістэма, прыкладное праграмнае забеспячэнне), на якім карыстаюцца АС і прыкладным ПЗ. Апаратныя платформы адрозніваюцца адно ад аднаго архітэктурай цэнтральнага працэсара і выкарыстанымі шынамі сувязі функцыянальных блокаў.
Кожнай апаратнай платформе адпавядаюць сумяшчальныя з ёй аперацыйныя сістэмы і прыкладныя праграмы, якія могуць на ёй запускацца.
Платформа АС
ПК 2014 уяўяле сабой агульную арганізацыю выконвання прыкладных праграм, вызначаючы, напрыклад, парадак запуску праграмы, схему ўжывання ёй адраснай прасторы, зафіксаваныя ў архітэктуры аперацыйнай сістэмы, плюс — Інтэрфейс праграмавання праграм (API), на ўзроўні аперацыйнай сістэмы.
Пры разгляданні сумяшчальнасці, ці падабенства, на ўзроўні аперацыйных сістэм, напрыклад, сістэмных выклікаў, файлавых сістэм і асяроддзя карыстальніка, пры параўнанні роднасных аперацыйных сістэм (напрыклад, UNIX) альбо сямейства (напрыклад, Microsoft Windows), гаворка ідзе пра сумяшчальнасць на ўзроўні API аперацыйнай сістэмы, напрыклад, у рамках сямейства АС, а не абстрактнага паняцця «платформа»
Кросплатформавае праграмнае забеспячэнне
Кросплатформавасць праграмнага забеспячэння — магчымасць выконваць яго, без перакампілявання праграмы, як на розных апаратных платформах, так і пад кіраваннем розных аперацыйных сістэм (інакш кажучы, магчымасць запуску выканальнага файла на платформах розных АС).
Тыповая мэта стварэння кросплатформавага праграмнага забеспячэння — «перажыць» тую пэўную платформу, для якой яно стваралася.
Прыкладаамі праграмнага забеспячэння, якое выконваецца на розных апаратных платформах і пад кіраваннем розных аперацыйных сістэм, з’яўляюцца разнастайныя праграмы, напісаныя на мовах праграмавання для віртуальных машын, такіх як PHP, Perl, Python, Java, і шматлікія іншыя, а таксама — кросплатформавыя асяроддзі распрацоўкі праграм.
NGC 1761
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Світлэ (Мыроніўскі раён)
Світлэ (Сві́тле) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Вуліца Ктатарава (Наваполацк)
Вуліца Ктатарава (, улица Ктаторова) — вуліца ў паўночна-заходняй частцы Наваполацка, названая ў гонар першага кіраўніка Наваполацкага НПЗ Алега Ктатарава.
Апісанне
Першапачатковая назва - вуліца Нафтавікоў. У 1975 годзе вуліца атрымала сучасную назву. Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада (3-ці мікрараён) і цягнецца з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад ад узбярэжжа Заходняй Дзвіны да прамзоны і трамвайнага дэпо, пасля чаго пераходзіць у вуліцу Прамысловую. Вуліца перасякае такія вуліцы, як Паркавая і Маладзёжная, да яе прымыкаюць вуліцы Школьная, Дзяржынскага, Блахіна і Слабадская. Працягласць вуліцы складае 2700 метраў. Забудова тыпавая, цагляная і панэльная, з павярховасцю пераважна ў 5 паверхаў.
Новая Ніва (Чэрвеньскі раён)
Но́вая Ні́ва (, Новая Нива) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Хутарскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Калодзежскага сельсавета.
Залатая літара
Залатая Літара — штогадовая суб’ектыўная літаратурная прэмія, якая ўручаецца пісьменнікам Адамам Глобусам за лепшую кнігу года.
Асаблівасці
Уручаецца з 2004 года. Нешматлюднае мерапрыемства традыцыйна адбываецца ў сакавіку, праводзіцца ў маленькіх кавярнях Мінска («Стары Менск», «Акварыўм»).
Тарасіўка (Мыроніўскі раён)
Тарасіўка (Тара́сівка) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Брэсцкі дзяржаўны прафесійны ліцэй чыгуначнага транспарту
Гісторыя
Брэсцкае вучылішча чыгуначнага транспарту было створана ў сістэме Працоўных рэзерваў у 1944 годзе. Адно з найстарэйшых прафесійна-тэхнічных навучальных устаноў Беларусі.
На падставе загаду Брэсцкага абласнога ўпраўлення працоўных рэзерваў № 1 ад 16 жніўня 1944 года з’явілася Брэсцкае чыгуначнае вучылішча № 7. Яно размясцілася ў будынку былой Тэхнічнай чыгуначнай школы, побач з чыгуначным тэхнікумам, створаным у 1940 годзе. Заняткі пачаліся 22 верасня 1944 года.
Вучылішча рыхтавала спецыялістаў па прафесіях: памочнік машыніста паравозаў, слесар па рамонце вагонаў і аўтатармазоў, дзяжурны па станцыі, слесар па рамонце паравозаў. Кантынгент установы складалі выхаванцы дзіцячых дамоў і моладзь вольнага прыёму з 4-7 класамі адукацыі. Тэрмін навучання складаў два гады. Усяго Брэсцкае ЧВ-7 выпусціла 1685 рабочых.
У 1955 годзе ЧВ-7 пераўтворана ў Брэсцкае тэхнічнае вучылішча № 10 з тэрмінам навучання ад дзесяці месяцаў да двух гадоў. ТВ-10 рыхтавала рабочых па спецыяльнасцях: дарожны майстар, брыгадзір шляху, электраманцёр СЦБ, дзяжурны па станцыі, каваль свабоднага кавання. Усяго было выпушчана 1045 рабочых.
У 1961 годзе ТВ-10 рэарганізавана ў ДПТВ-27, якое падрыхтавала з 1962 па 1970 гады 2848 спецыялістаў па прафесіях: праваднік, манцёр, аўтаслесар, памочнік машыніста цеплавоза, каваль, слесар, мантажнік.
У 1969 годзе ДПТВ-27 пераўтворана ў Брэсцкае сярэдняе прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 27 (СПТВ-27) з 3-х і 4-х гадовым тэрмінам навучання па падрыхтоўцы высокакваліфікаваных працоўных з агульнай сярэдняй адукацыяй па спецыяльнасцях: дзяжурны па станцыі, аўтаслесар, электраманцёр кантактнай сеткі, памочнік машыніста цеплавоза, электраманцёр СЦБ, аглядчык-рамонтнік вагонаў, брыгадзір шляху. У той жа час у вучылішчы ішла падрыхтоўка спецыялістаў на базе сярэдняй адукацыі.
У 1984 годзе Брэсцкае СПТВ-27 чыгуначнага транспарту рэарганізавана ў Брэсцкае ПТВ-27 чыгуначнага транспарту з падрыхтоўкай кадраў на базе няпоўнай сярэдняй адукацыі (9 класаў) і поўнай сярэдняй адукацыі. У 2000 годзе ПТВ-27 перайменавана ў Брэсцкае прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 27 чыгуначнага транспарту. 17 лістапада 2003 года перайменавана ў Брэсцкае дзяржаўнае прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 27 чыгуначнага транспарту.
8 лютага 2008 года Брэсцкае дзяржаўнае прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 27 чыгуначнага транспарту перайменавана ў Брэсцкі дзяржаўны прафесійны ліцэй чыгуначнага транспарту.
Выпускнікі
Усяго за сваю гісторыю ліцэй выпусціў больш за 18 тысяч спецыялістаў. Сярод выпускнікоў ёсць узнагароджаныя ордэнамі «Знак Пашаны»: Павел Іосіфавіч Піліпчук — выпускнік 1948 года; Васіль Рамановіч Гілеціч, Мікалай Генадзевіч Забельскі — выпускнікі 1951 года; «Ордэнам Леніна»: Іван Іванавіч Маркавіч — выпускнік 1947 года.
Многія выпускнікі ўзнагароджаны медалём «За працоўную доблесць»: Аляксей Рыгоравіч Ніканюк, Анатоль Аляксандравіч Паўлючук, Васіль Васільевіч Пракапюк, Іван Сямёнавіч Ліпко; медалём «За доблесную працу»: Васіль Сямёнавіч Шацілавіч — выпускнік 1946 года, Анатоль Мікітавіч Мышленік, Уладзімір Яфімавіч Кавалеўскі — выпускнікі 1950 года, Уладзімір Аляксеевіч Сідарук — выпускнік 1956 года. Некаторыя выпускнікі ўдастоены звання «Ганаровы чыгуначнік»: Г. Ф. Ільяшэвіч, М. В. Круглей, Н. М. Грыцук, В. Р. Гілеціч, М. А. Храпун.
Трэба адзначыць, што ў Брэсцкім чыгуначным каледжы ў якасці выкладчыкаў працуе шмат былых выпускнікоў ліцэя. У Брэсцкім аддзяленні Беларускай чыгункі амаль 80 % работнікаў — гэта выпускнікі ліцэя.
Інфрастурктура
Для навучэнцаў створана база для заняткаў спортам і адпачынку: спартыўная зала, цір, дыскаклуб. Працуюць гурткі тэхнічнай творчасці, мастацкай самадзейнасці, студыя эстраднай песні. Кожны год вясной мемарыяльны атрад вучылішча нясе Ганаровую вахту Памяці ля вечнага агню Славы ў Брэсцкай крэпасці-герой.
IC 4419
IC 4419 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Тулынці
Тулынці (Ту́линці) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Роберт Годард
Роберт Хатчынгс Годард (Robert Hutchings Goddard, Вустэр,  — ) — амерыканскі вучоны, адзін з піянераў сучаснай ракетнай тэхнікі.
Уільям Годвін
Уільям Годвін (William Godwin, ; — ) — англійскі журналіст, палітычны філосаф і раманіст, папярэднік анархізму. Муж пісьменніцы-феміністкі Мэры Уолстанкрафт, бацька пісьменніцы Мэры Шэлі.
Роберт Годард
Пасля атрымання ступені бакалаўра ў Вустэрскім Політэхнічным інстытуце ў 1908 годзе ён навучаўся на фізічным факультэце Універсітэта Кларка, атрымаўшы ступені магістра ў 1910 годзе і кандыдата навук (PhD) ў 1911 годзе. З 1914 года ён пачаў канструяваць ракетныя рухавікі, атрымліваючы фінансавую падтрымку Смітсанаўскага таварыства. З 1919 года ён напісаў шэраг прац пра магчымасці палёту на Месяц.
Уільям Годвін
Біяграфія
Годвін нарадзіўся 3 сакавіка 1756 года ва Уісбічы (графства Кембрыджшыр) у сям'і дысентэрскага прапаведніка. У 1773 годзе паступіў у дысентэрскі каледж у Хокстане каля Лондана, пасля заканчэння якога стаў дысідэнцкім сельскім святаром. У 1784 годзе апублікаваў свае пропаведзі пад назвай «Гістарычныя эскізы ў шасці пропаведзях». Знаёмства з працамі Русо, Гольбаха і Гельвецыя канчаткова расхісталі яго рэлігійныя перакананні. Пасля няўдалай спробы заснаваць школу для навучання хлопчыкаў, беззваротна аддаўся літаратурнай працы. Неўзабаве пачынае супрацоўнічаць у штомесячным палітычным і гістарычным часопісе «Англійскі агляд» (The English Review). З 1786 года супрацоўнічаў у ліберальным «Новым штогодніку» (New Annual Register), дзе вёў гістарычны аддзел.
У 1793 годзе выйшла кніга Годвіна «Даследаванне аб палітычнай справядлівасці», а ў 1794 годзе — вядомы раман «Рэчы як яны ёсць, ці Калеб Вільямс», у якім Годвін папулярызаваў думкі, выказаныя ім у «Даследаванні аб палітычнай справядлівасці».
Роберт Годард
У 1914 зарэгістраваны два значныя патэнты ў ракетатэхніцы. Першы, US Patent 1102653 апісваў шматступенную ракету. Другі, US Patent 1103503 апісваў ракету якая працуе на бензіне і вадкім аксідзе азоту.
Уільям Годвін
Біяграфія
У маі 1794 года арыштаваны і абвінавачаны ў дзяржаўнай здрадзе члены радыкальна-дэмакратычнага «Карэспандэнцкага таварыства» Брытаніі за прапаганду палітычных рэформ. Абвінавачванне падтрымліваў лорд-галоўны суддзя Эйр (Eyre). Апублікаваная ў газеце ананімна артыкул Годвіна «Беглая крытыка абвінавачвання прад'яўленага лордам-галоўным суддзём Эйрам вялікаму журы прысяжных» перадрукавана брашурай і распаўсюджвалася па ўсёй краіне. У выніку суд вымушаны быў саступіць ціску і апраўдаць усіх абвінавачваных. Пасля таго як аўтарства Годвіна стала вядома, папулярнасць яго дасягнула апагею.
Роберт Годард
Годард запусціў сваю першую ракету на вадкім паліве 16 сакавіка 1926 года ў ОБерне (Масачусетс). Ракета пад назвай «Нэлі» памерам з чалавечую руку на працягу 2,5 с узляцела на вышыню каля 12 м. Гэта падзея стала важнай дэманстрацыяй магчымасцяў вадкасных ракетных рухавікоў.
Акрамя касмічных падарожжаў Годард займаўся і іншымі задачамі. Напрыклад, ён прапанаваў ідэю рэактыўнага гранатамёта, і першыя амерыканскія мадэлі гранатамётаў «Базука» былі створаны менавіта на аснове прац Годарда.
Уільям Годвін
Біяграфія
У 1805 годзе заснаваў выдавецтва пад назвай «Юнацкая бібліятэка», якое ён вёў на працягу дваццаці гадоў.
Памёр Годвін 7 красавіка 1836 года ў Лондане.
Школьная вуліца (Наваполацк)
Школьная вуліца (, Школьная улица) — вуліца ў паўночна-заходняй частцы Наваполацка.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада (2-гі мікрараён) і цягнецца з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход ад вуліцы Ктатарава да вуліцы Кірава. Працягласць вуліцы складае 730 метраў. Забудова тыпавая, цагляная і панэльная, з павярховасцю пераважна ў 5 паверхаў.
Валянціна Васілеўна Пражэева
Валянціна Васілеўна Пражэева (, Свярдлоўск, СССР —, Мінск, Беларусь) — беларуская артыстка тэатра лялек. Заслужаны артыст Рэспублікі Крым (2001).
Біяграфія
Скончыла ў 1962 годзе Рэспубліканскія курсы пры Міністэрстве культуры Беларусі па спецыяльнасці «рэжысура народных тэатраў». 3 1963 года артыстка Беларускага дзяржаўнага тэатра лялек. На фарміраванне творчай асобы Пражэевай паўплываў Ан. А. Ляляўскі.
Творчасць
Разнапланавая артыстка. Прафесійнае валоданне лялькамі розных сістэм, праца ў драматычным плане, выразная моўная характарнасць дазваляюць актрысе ствараць яркія запамінальныя вобразы. Сярод роляў: у спектаклях для дзяцей — Мачаха («Папялушка» ), тыграня Петрык («Тыграня Петрык» ), Кібальчыш («» паводле А. Гайдара), шчаня Мікі («» ), Баба-Яга («Васіліса Прыгожая» К. Чарняк), Фімушка («Званы-лебедзі» і ; лаўрэат фестывалю тэатраў лялек Прыбалтыкі і Беларусі, г. Каўнас, Літва, 1971), Баба («Дзед і Жораў» В. Вольскага; лаўрэат фестывалю тэатраў лялек Прыбалтыкі і Беларусі, Мінск, 1974); у спектаклях для дарослых — прынцэса Дысперанда («Чортаў млын» І. Штока), Галатэя («Цудоўная Галатэя»  і ), Ева («» Штока), дачка Бабы-Ягі («Да трэціх пеўняў» В. Шукшына), дзяўчына Машка («Ляўша»  і  паводле М. Ляскова), Эльвіра Рэнесанс («» У. Маякоўскага), фрау Босенгейм («Прыгоды бравага салдата Швейка» паводле Я. Гашака), Шарлота («3 Парыжам скончана!..» паводле п’есы А. Чэхава «Вішнёвы сад») і інш. Дыпломы Міжнародных фестываляў тэатраў лялек.
Ходарыў (Мыроніўскі раён)
Ходарыў (Хо́дорів) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Алесандра Фларэнцы
Алесандра Фларэнцы (Alessandro Florenzi; нар., Рым, Італія) — італьянскі футбаліст, паўабаронца клуба «Мілан» і нацыянальнай зборнай Італіі.