cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Яўген Багарнэ
Масонства і Багарнэ
20 чэрвеня 1805 года была заснавана першая Вялікае ложа Італіі — Вялікі ўсход Італіі, першым Вялікім майстрам (камандорам) якой стаў Яўген Багарнэ. Ён заставаўся на пасадзе Вялікага майстра да 1814 года.
Сям’я і дзеці
14 студзеня 1806 года, у Мюнхене (Баварыя), Яўген ажаніўся з Аўгустай (1788—1851), прынцэсай Баварскай, дачкой Максіміліяна I, караля Баварыі і Аўгусты, ландграфіні Гесэн-Дармштацкай. Ад яе меў 7 дзяцей:
Міхалеўка (Навадугінскі раён)
Міхалеўка (Михалевка) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Allium sarawschanicum
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Афганістане, паўночным Іране, Туркменістане, Таджыкістане, Узбекістане.
Бедная рыфма
Бе́дная ры́фма — тэрмін, якім абазначаюць шэраг бедных на сугуччы рыфмаў.
Да беднай рыфмы перш за ўсё адносіцца мужчынская адкрытая рыфма, у якой супадаюць толькі галосныя гукі: люблю́ — маю́, край — быва́й, пайшо́ў — зноў і г. д. Не вызначаецца багаццем сугуччаў і мужчынская закрытая рыфма, у якой не супадаюць пераднаціскныя зычныя: ног — даро́г, дым — ім, сцяг — вяка́х і г. д.
Як бедная рыфма ўспрымаюцца таксама аднародныя граматычныя рыфмы, асабліва пры злоўжыванні імі. У першую чаргу гэта адносіцца да т. зв. флексійных рыфмаў — дзеяслоўных (хо́дзіць — паво́дзіць, пыта́е — сяда́е) і назоўнікавых (нага́мі — сцяга́мі, васілё́чак — звано́чак).
У паэтычным творы бедныя рыфмы звычайна выступаюць побач з іншымі сугуччамі, гукавымі паўторамі, з багатымі і глыбокімі рыфмамі, што ў значнай ступені кампенсуе іх гукавую малапрыкметнасць.
Уладзімір Іванавіч Поткін
Уладзімір Іванавіч Поткін (нар., п. Чырвоныя Бакі, Горкаўская вобласць, Расія) — беларускі хімік. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2000), акадэмік НАН Беларусі (2021). Доктар хімічных навук (1996).
Біяграфія
Скончыў Горкаўскі дзяржаўны ўніверсітэт ім. М. І. Лабачэўскага (1975).
У 1978—1993 гадах малодшы навуковы супрацоўнік, старшы навуковы супрацоўнік, у 1993—2005 гадах намеснік дырэктара, адначасова з 2003 года загадчык аддзела арганічнай хіміі Інстытута фізіка-арганічнай хіміі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Распрацаваў метады атрымання і правёў даследаванне хімічных уласцівасцяў нітрагалагенбутадыенаў, выявіў іх высокую рэакцыйную здольнасць у працэсах нуклеафільнага вінільнага замяшчэння, што адкрывае іх выкарыстанне ў арганічным сінтэзе. Прапанаваў спосабы селектыўнага замяшчэння нітрагрупы і атамаў галагена, якія дазваляюць паслядоўна ўводзіць у малекулу діена 1, 2, 3 і 4 розных астатку і атрымліваць поліфункцыянальныя злучэнні розных класаў. Распрацаваў метады атрымання розных гетэрацыклічных сістэм з адной і двума нітрагрупамі, а таксама кетагрупай у бакавым ланцугу і падыход да пабудовы цяжкадаступных бензазецінавых і бензазетавых сістэм. Выявіў рэакцыю нітразлученняў, якая прыводзіць да пабудовы ізатіазольнага цыклу. Атрымаў разнастайныя функцыянальныя вытворныя ізатіазолу, у тым ліку недаступны раней ізамер вядомых рострегулюючых прэпаратаў 4,5-діхлорізатіазол-3-карбонавую кіслату, якая валодае высокай песціцыднай актыўнасцю. Распрацаваў хімічныя і электрахімічныя метады сінтэзу замешчаных карбаранаў і металакарбаранаў. Сінтэзаваныя злучэння валодаюць комплексам карысных уласцівасцяў для выкарыстання ў якасці кампанентаў высокатрывалых каразійнастойкіх кампазіцыйных матэрыялаў, тонкаплёнкавых святлоадчувальных пакрыццяў, хімічных сродкаў аховы раслін, антысептыкаў. Шэраг атрыманых рэчываў праявіў высокую проціпухлінную актыўнасць, тіацыана- і галагензамяшчальных дікарбаніда-ундэкабараты перспектыўныя для бор-нейтраназахватной тэрапіі рака.
Аўтар больш за 190 навуковых прац, у тым ліку манаграфіі, 13 вынаходак.
Паркер (фільм)
«Паркер» (Parker) — крымінальны трылер рэжысёра Тэйлара Хэкфарда па матывах серыі кніг Дональда Уэстлейка. Прэм’ера ў ЗША адбылася 25 студзеня 2013 года.
Сюжэт
У цэнтры фільма — прафесійны злодзей, які жыве па кодэксе гонару — ніколі не красці грошы ў людзей, якія ў іх маюць патрэбу.
Сыраваткі
Сырава́ткі (, Сыроватки) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
У 1954—1986 гадах цэнтр Сыраваткінскага сельсавета.
IC 464
IC 464 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Рысь.
Спасылкі
IC 464
Галька
Галька — акатанныя ў рознай ступені абломкі горных парод дыямэтрам ад 1 да 10 см. Акатыванне востравугальных абломкаў адбываецца пад дзеяннем цякучай вады рэк або азёрных і марскіх прыбярэжных хваль. Марская галька звычайна мае больш плоскую форму, чым рачная. Па велічыні галькі падзяляюцца на дробныя (1—2,5 см), сярэднія (2,5—5 см) і буйныя (5—10 см). Галька ўжываецца галоўным чынам у дарожным будаўніцтве.
Мазжэрава
Мазжэрава (Мозжерово) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Інкубацыя ікры ў роце
Інкубацыя ікры ў роце — спосаб выношвання нашчадкаў, уласцівы некаторым відам рыб і амфібій.
Недахопам выношвання ікры і нашчадкаў у роце з'яўляецца невялікая колькасць ікрынак. Перавагі такога спосабу ўзнаўлення заключаюцца ў магчымасці хуткай змены месцазнаходжання гнязда ў выпадку ўзнікнення пагрозы і ў эканоміі жыццёвай энергіі самкі, якая інкубуе ікру ў роце, за кошт памяншэння колькасці вырабленых ікрынак.
Яркімі прадстаўнікамі рыб, якія інкубуюць ікру ў роце, з'яўляюцца многія афрыканскія [ цыхліды].
Спартак
Спартак (Spartacus; год нараджэння дакладна невядомы (каля 110 да н.э.), Фракія — 71 да н.э., каля ракі Сілары, Апулія) — рымскі раб-гладыятар, узначаліў паўстанне на тэрыторыі сучаснай Італіі ў перыяд 74 да н.э. — 71 да н.э. Яго армія, якая складалася з гладыятараў-уцекачоў і рабоў, разбіла ў шэрагу бітваў некалькі рымскіх легіёнаў. Гэтыя падзеі ўвайшлі ў гісторыю як Паўстанне Спартака, трэцяе па часе найбуйнейшае паўстанне рабоў у Рыме пасля двух сіцылійскіх паўстанняў.
Пачатак паўстання
У 74 г. да н.э. Спартак і каля 200 яго паслядоўнікаў паднялі паўстанне. Захапіўшы нажы на кухні школы гладыятараў і зброю ў яе арсеналах, паўстанцы беглі да Везувія каля Неапаля. Там да іх далучыліся рабы з суседніх плантацый і іншых гладыятарскіх школ. Група рабавала і руйнавала акругу, хоць Спартак, верагодна, прыкладаў усе высілкі, каб уціхамірыць іх. Яго найбліжэйшымі памочнікамі сталі гладыятары з Галіі Крыкс, Гай Ганік і Эномай. З часам колькасць паўстанцаў папаўнялася новымі беглымі рабамі, пакуль, па некаторых сцвярджэннях, памер арміі не дасягнуў 1000 (па іншых падліках толькі 100). Паводле даных італьянскага пісьменніка Рафаэла Джаваньёлі, які вельмі падрабязна апісаў структуру арміі рабоў і імёны камандзіраў кожнага яе падраздзялення, у перыяды найбольшага размаху паўстання армія Спартака дасягала 80000 або трохі больш чалавек.
Прычынай поспеху паўстання Спартака было тое, што Рым у гэты перыяд вёў тры цяжкія вайны на двух процілеглых канцах свету — у Іспаніі, Фракіі і Малой Азіі. У Іспаніі ішла барацьба з Квінтам Серторыем; у гэтай ваеннай кампаніі камандаваў Гней Пампей Вялікі. У Малой Азіі рымляне ваявалі з усходнім кіраўніком Мітрыдатам. У ролі галоўнакамандуючага выступаў рымскі вайскавод Луцый Ліцыній Лукул. На Балканах рымляне сканчалі акупацыю Фракіі пад камандаваннем Марка Лукула.
На момант пачатку паўстання ў Рыме, і наогул ва ўсёй Італіі, не было ніводнага дзеючага баяздольнага легіёна. Таму Спартак са сваёй дрэнна экіпіяванай арміяй гладыятараў і рабоў стаў сапраўды вельмі сур'ёзнай пагрозай Рыму. Сенат Рыма меў толькі навабранцаў, набраных спехам рэкрутаў, якія былі лёгкай мішэнню для арміі паўстанцаў. Перавышэнне агульнай колькасці ўсіх рабоў над колькасцю ўсіх свабодных грамадзян Рыма, было такім вялікім, што рабіла ўсеагульнае паўстанне рабоў сур'ёзнай пагрозай рэспубліцы.
Сенат, не надаўшы значэння паўстанню, адправіў прэтара Клаўдзія Глабра (па іншай версіі яго намен быў Клодзій; прэнамен невядомы) усяго толькі з 300 нявопытных рэкрутаў, нядаўна набраных у армію. Яны перакрылі шляхі, якія ішлі ад Везувія, але Спартак са сваімі людзьмі, выкарыстаўшы вяроўкі з вінаграднай лазы, спусціўся па іншым стромкім схіле вулкана, зайшоў да ўрадавых атрадаў з тылу і прымусіў іх да ўцёкаў. Флор высоўвае версію, што паўстанцы спусціліся ў жарало Везувія і выйшлі на схіл праз скразны ход.
Ваенныя поспехі
Армія Спартака разбіла яшчэ два рымскія легіёны, адпраўленыя для яе знішчэння перад тым, як устаць на зімовыя кватэры. У лагеры Спартака былі не толькі здольныя насіць зброю мужчыны, але і жанчыны, дзеці, старыя людзі. Увесну яны рушылі на поўнач, у Галію. Сенат адправіў супраць іх двух консулаў (Луцыя Гелія Публіколу і Гнея Карнелія Лентула Кладзіяна), кожнага з двума легіёнамі. Больш за 10000 германцаў на чале з Крыксам, якія адлучыліся ад асноўнага войска з-за рознагалоссяў са Спартаком, былі разгромлены прэтарам Квінтам Арыем каля гары Гаргана ў Апуліі. Крыкс пры гэтым загінуў. Аднак Спартаку ўдалося перамагчы спачатку Лентула, а затым і Гелія. Дасягнуўшы Муціны (суч. Модэна), ён разбіў легіён Гая Касія Лонгіна, кіраўніка Цызальпійскай Галіі.
Рашэнне застацца ў Італіі
Пасля адпачынку армія Спартака рушыла на поўдзень і разбіла яшчэ два легіёны Марка Ліцынія Краса, найбагацейшага ў той час рымляніна. На зыходзе 72 да н.э. Спартак дабраўся да Рэгіума (суч. Рэджа-дзі-Калабрыя) на Месінскім праліве. Ён дамовіўся з кілікійскімі піратамі даставіць яго з людзьмі ў Сіцылію, а тым часам 8 легіёнаў Краса перакрылі яму выхад з Калабрыі, вырыўшы роў і пабудаваўшы ўмацаванні ад мора да мора. Сенат адклікаў у Італію Гнея Пампея з Іспаніі і Марка Лукула з Фракіі.
Піраты ашукалі Спартака. Ён прарваў умацаванні Краса і рушыў да Брундзізія (суч. Брындзізі), аднак Крас нагнаў яго на мяжы Апуліі і Луканіі. У баі паўстанцы былі разбіты, а Спартак неўзабаве меркавана загінуў у ракі Сілары. Паводле адной з літаратурных крыніц, Спартак быў забіты салдатам з Пампеяў па імі Фелікс, які ўжо пасля вайны на сцяне свайго дому ў Пампеях выклаў мазаікай выяву свайго бою са Спартаком. Пасля бітвы рымляне знайшлі 3000 цэлых палонных легіянераў у лагеры пераможаных. Цела Спартака, аднак, так і не знайшлі.
Прыкладна 6000 захопленых рабоў былі раскрыжаваны ўздоўж Апіевай дарогі ад Капуі да Рыма. Крас так і не аддаў загаду зняць целы з крыжоў, яны віселі на іх гадамі, а, магчыма, дзесяцігоддзямі (Крас быў забіты парфянамі каля крэпасці Сенака праз 18 гадоў пасля разгрому Спартака).
Яўген Іванавіч Клімчанка
Яўген Іванавіч Клімчанка (, в. Лагаўшчына, Талачынскі раён, Віцебская вобласць — ) — работнік прамысловасці, Герой Сацыялістычнай Працы.
Біаграфія
З 1941 года працаваў слесарам-інструментальшчыкам у Новасібірску.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Быў курсантам школы авіямеханікаў, камандзірам аддзялення чыгуначных войск на Забайкальскім фронце і ў Забайкальскай ваеннай акрузе.
Пасля звальнення ў запас у 1949 годзе пачаў працаваць на Мінскім трактарным заводзе, які яшчэ будаваўся. Яму было даручана падрыхтаваць інструмент для вытворчасці будучай тэхнікі. Сваё майстэрства перадаў маладым рабочым і падрыхтаваў больш за 40 вучняў.
З 1944 года — член ВКП(б), а з 1976 года — член ЦК КПСС. З’яўляўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР у 1970—1974 гадах.
Вендрыж (станцыя)
Ве́ндрыж (, Вендриж)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчана ў пасёлку Вендрыж; на лініі Асіповічы I — Магілёў II, паміж прыпыначным пунктам Хонава і прыпыначным пунктам Панізоў.
Рачное
Рачное:
Джоні Дэп
Джон Крыстафер «Джоні» Дэп II (John Christopher «Johnny» Depp II; нар. 9 чэрвеня 1963 г., Авенсбора, штат Кентукі, ЗША) — амерыканскі акцёр, рэжысёр, музыкант, сцэнарыст і прадзюсар. Лаўрэат прэміі «Залаты глобус» за ролю ў фільме Ціма Бёртана «Суіні Тод, дэман-цырульнік з Фліт-стрыт».
Найбольшую вядомасць атрымаў за ролі ў фільмах Ціма Бёртана, а таксама за ролю капітана Джэка Вераб'я ў серыі фільмаў «Піраты Карыбскага мора».
Лютомерск
Лютомерск (Lutomiersk) — горад у Паб’яніцкім павеце Лодзьскага ваяводства Польшчы, сядзіба аднайменнай гміны. У 2021 годзе горад налічваў 1 600 жыхароў.
Марэна
Марэ́на (ад moraine), марэнныя адклады — скопішчы несартаванага ці слабасартаванага абломкавага матэрыялу, які пераносіцца або адкладваецца ледавікамі і ўтварае марэнны рэльеф.
Склад і ўтварэнне марэны
Паводле свайго складу марэны вельмі разнастайныя. Матэрыял марэны складаецца з валуноў, глыб, галькі, жвіру, змешаных з пяском, алеўрытам і глінай. Характэрнымі літалагічнымі рознасцямі з’яўляюцца валунны супесак і валунны суглінак. Колер марэны ад чырвона-бурага да зеленавата-шэрага з рознымі адценнямі. Грануламетрычны склад марэны: фракцыя памерам больш за 1 мм — 7 % (валуны, галька, жвір), 1—0,1 мм — 68 % (пяскі, алеўрыт), менш за 0,01 мм — 25 % (гліны).
Адрозніваюць марэны сучасных рухомых ледавікоў і адкладзеныя. Рухомыя марэны падзяляюцца на паверхневыя і ўнутраныя (уласцівыя далінным або міжгорным ледавіковым патокам) і донныя (трапляюцца ва ўсіх тыпах ледавікоў). Паверхневыя марэны ўтвараюцца з абломкавага матэрыялу, знесенага са скалістых схілаў даліны або адкладзенага пры адтаванні з тоўшчы лёду.
NGC 762
NGC 762 (іншыя абазначэнні — MCG -1-6-6, MK 1012, IRAS01544-0538, PGC 7322) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) у сузор’і Кіт.
Марэна
Склад і ўтварэнне марэны
Па размяшчэнні на паверхні ледавіка вылучаюць бакавую і сярэдзінную марэны. Бакавая марэна ўтварае валы ўздоўж двух бакоў ледавіковага «языка». Пры зліцці ледавікоў бакавыя марэны аб’ядноўваюцца ў адзін вал па сярэдзіне ледавіка — сярэдзінныя марэны (можа быць некалькі). Унутраная марэна ўключана ў тоўшчу лёду. Донная марэна ўяўляе сабой адарваны ад ложа абломкавы матэрыял, заключаны ў прыдонных слаях лёду. Адкладзеная марэна — найбольш характэрны тып ледавіковых адкладаў, утвараецца з усіх тыпаў рухомых марэн у час руху, прыпынку і канчатковага раставання ледавіка. Падзяляецца на асноўную, абляцыйную і канцавую. Найбольш пашырана на тэрыторыях, якія перакрываліся ў чацвярцічны перыяд мацерыковымі ільдамі. Асноўная марэна — масіўная, радзей лускаватая ці плітчастая, мае абломкавы матэрыял, складае ў асноўным раўніны і нізіны, дзе залягае ў выглядзе пластоў. Утвараецца пераважна з доннай марэны. Часта перакрыта тонкім слоем абляцыйнай марэны, або марэны адтавання, якая ўзнікае ў стадыі дэградацыі ледавіка з унутранай і верхніх слаёў доннай марэны. Гэты тып марэны пашыраны ў паласе развіцця форм рэльефу пасіўнага (мёртвага) лёду (камаў, озаў і іх масіваў). Канцавыя марэны складаюцца з абломкавага матэрыялу, які намнажаўся ў франтальнай частцы ледавіка, дзе часта перамяшаны прынесены і мясцовы матэрыял. Назіраюцца дыслацыраваныя слаі парод, ёсць глыбы адорвеняў плейстацэнавых і даплейстацэнавых парод. Сярод іх часта ўтвараюцца напорныя марэны. Канцавыя марэны складаюць узвышшы і канцова-марэнныя грады.
NGC 762
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Буштына
Буштына (Буштино) — пасёлак гарадскога тыпу ў Закарпацкай вобласці Украіны ў складзе Цячыўскага раёна на рацэ Ціса.
Геаграфія
Пасёлак размешчаны ва ўсходняй частцы Закарпацця, у нізіне за назвай Мармароская катлавіна, у месцы ўпадзення ракі Тэрэблі ў Цісу, насупраць астраверхіх вяршыняў Гутынскага хрыбта, за 8 кіламетраў ад раённага цэнтра. 16 чэрвеня 1872 г. быў адкрыты ўчастак Сату-Марэ — Каралёва — Буштына Венгерскай Паўночна-Усходняй чыгункі, а 19 лістапада 1872 г. — участак Буштына — Сегед. Праз населены пункт праходзіць аўтамагістраль дзяржаўнага значэння Мукачава — Рагатын і чыгунка Чоп — Салотвына, дзякуючы якім Буштына мае ўдалае спалучэнне з іншымі населенымі пунктамі не толькі Закарпацця, але і ўсёй Украіны і іншых дзяржаў. Пасёлак мае выразна акрэсленыя межы: з поўдня па рацэ Ціса праходзіць мяжа з сёламі Яблуніўка і пасёлкам Вышкава, з захаду — вёскай Стэбліўка, з поўначы — сёламі Навабарава і Ваніговэ, з усходу — сяло Руськэ Полэ.
Плошча ўсіх зямель пасёлка складае 2566 га, з іх населенага пункта — 1001 га. Насельніцтва Буштына складае 8500 чал. тут пражываюць украінцы, венгры, рускія, румыны, ромы, славакі, немцы і інш. Клімат умерана-кантынетальны з цёплым летам і мяккай зімой. На працягу года пераважаюць паўднёва-заходнія вятры, што дзьмуць у сувязі з арыентацыяй даліны ракі Ціса. Тэрыторыя пасёлка мае раўнінны рэльеф. Праз Буштына працякаюць рэкі Цярэбля і Ціса.
Марэна
Склад і ўтварэнне марэны
На тэрыторыі Беларусі пашыраны плейстацэнавыя марэны. Яны адсутнічаюць у далінах рэк урэзаных у даплейстацэнавыя пароды і на невялікіх размытых участках на поўдні краіны. Сярэдняя магутнасць марэны аднаго зледзянення 5-30 м, максімальная да 100 м. Марэны займаюць 50 % аб’ёму плейстацэнавай тоўшчы, перамяжаюцца з іншымі генетычнымі тыпамі адкладаў.
Марэнны рэльеф
Фарміраванне марэннага рэльефу звязана з ледавіковай экзарацыяй, акумуляцыяй марэннага матэрыялу і флювіягляцыяльных адкладаў.
Вылучаюць тыпы марэннага рэльефу:
У горных далінах марэнны рэльеф прадстаўлены бакавымі марэнамі, градамі канцавых марэн, цыркамі, трогамі і інш.
На Беларусі найбольш выразны ў зоне паазерскага зледзянення. Усяго на тэрыторыі Беларусі вылучаюць наступныя палосы краявых марэнных утварэнняў:
Аршанская і слаўгарадская палосы краявых утварэнняў пазначаюць межы паазерскага і сожскага ледавікоў (адпаведна). Астатнія ж палосы краявых утварэнняў пазначаюць толькі асобныя стадыі і фазы ў развіцці ледавіковага покрыва чацвярцічнага перыяду.
Градкі (Смалявіцкі раён)
Гра́дкі (, Грядки) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Да 12 лістапада 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Пліскага сельсавета.
Гарады, вызначаныя ўказамі ўрада
— японскія гарады з адмысловым адміністрацыйна-прававым статусам, прысвоеным указам Кабінета міністраў Японіі ў адпаведнасці з Законам аб мясцовым самакіраванні. Органы самакіравання гэтых гарадоў упаўнаважаны прымаць рашэнні па некаторых пытаннях, якія звычайна вырашаюцца толькі на ўзроўні прэфектуры, напрыклад у вобласці гарадской сістэмы адукацыі, сацыяльнага забеспячэння, гарадскога планавання і ліцэнзавання прадпрыемстваў малога бізнесу.
У сваю чаргу, гарады з гэтым статусам падзяляюцца на, органы кіравання якіх упаўнаважаны вырашаць некаторыя пытанні адміністрацыйнага ўзроўню (напрыклад, у вобласці рэгістрацыі, падатку на нерухомасць, медыцынскага страхавання і г.д.).
Па законе, гарады, вызначаныя ўказамі ўрада, павінны мець прынамсі 500 000 чалавек насельніцтва (да 2005 года гарадамі, вызначанымі ўказамі, станавіліся толькі гарады-мільянеры).
Варта адзначыць, што Токіа лічыцца сталічнай прэфектурай, і таму не прэтэндуе на статус горада, вызначанага ўказам урада.
646
646 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. 646 год нашай эры, 646 год 1 тысячагоддзя, 46 год VII стагоддзя, 6 год 5-га дзесяцігоддзі VII стагоддзя, 7 год 640-х гадоў.
IC 466
IC 466 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) у сузор’і Аднарог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Антоні Філіповіч-Дубовік
Антоні Адамавіч Філіповіч-Дубовік (Антон Філіповіч-Дубовік, таксама Антон Філіповіч-Дубоўнік; 15 снежня 1865, маёнт. Пятроўшчына, Вілейскі павет — 18 снежня 1930, Вільня) — віленскі будаўнічы тэхнік і архітэктар, аўтар праектаў мноства прыватных дамоў і некалькіх дзясяткаў касцёлаў у сучасных Літве і Беларусі.
Біяграфія
Паходзіў з беларускага шляхецкага роду Філіповічаў-Дубовікаў герба «Побаг». Сын Адама (нар. каля 1822) і Ізабэлы Смольскай. Нарадзіўся 15 снежня 1865 года ў маёнтку Пятроўшчына Вілейскага павета. Ахрышчаны 4 студзеня 1866 года ў Будслаўскім касцёле. Меў братоў Яна (нар. 1864) і Міхала (нар. 1871).
Скончыў інжынерныя курсы ў. Скончыў Інстытут грамадзянскіх інжынераў у Пецярбургу. Працаваў у Мінску, Беластоку, Брэсце, Курску. Некаторы час працаваў у прыватным праектна-будаўнічым бюро «Канструктар» у Вільні. У 1899—1910 гадах памочнік Віленскага гарадскога архітэктара і на гэтай пасадзе ажыццяўляў нагляд за будаўніцтвам розных будынкаў у Вільні, у тым ліку і. Спраектаваў звыш 230 будынкаў, з іх 76 храмаў у Беларусі і Літве. Асноўныя яго праекты ажыццёўлены ў Вільні, дзе ў пачатку XX стагоддзя было пабудавана па праектах Філіповіча-Дубовіка мноства прыватных дамоў (каля 160).
Яму належыць самы ранні ўзор стылю мадэрн у горадзе — яго ўласная віла на гары Таурас (1903; вуліца М. Валанчаус 3), будынак складанага асіметрычнага плана, з аконнымі праёмамі ў форме падковы і пялёстка. Фасад упрыгожваюць гнуткія лініі карнізаў і дэкораў з раслінным арнаментам, характэрны для стылю сэцэсіі. Акцэнт высокага франтона галоўнага фасада складае рэльеф з гербам Філіповічаў. Раслінныя матывы архітэктар здолеў спалучаць з рэмінісцэнцыямі формаў барока, якое ў пачатку XX стагоддзя стала разумецца як знак мясцовай нацыянальнай і спецыяльна Віленскай традыцыі..
Рэканструяваў у новым стылі дом на рагу вуліц Замкавай і Літарацкай у Вільні (1911); па яго праекце частка фасада аздобленая паліванымі керамічнымі пліткамі.
Пахаваны на могілках Роса.
Праекты
Пабудаваныя па праектах Філіповіча-Дубовіка будынкі маюць рысы мадэрну і неаготыкі. Дзякуючы яму мадэрн у Вільні набыў рысы масавага стылю з характэрнымі прыкметамі, такімі як каваныя металічныя рашоткі гаўбцоў, разьбяныя дзверы, з датай або лацінскім прывітаннем на парозе. Храмы, якія будаваліся па праектах Філіповіча-Дубовіка (,, , ; 1903—1919) параўнальна невялікіх памераў, стройных прапорцый, у неагатычным стылі.
Выпадковая рыфма
Выпадко́вая ры́фма — рыфма, з'яўленне якой у творы абумоўлена не патрэбамі паэтычнага сэнсу, а толькі выпадковай сугучнасцю словаў. Гэта — рыфма дзеля рыфмы. Часам «дзеля рыфмы» паэт адважваецца на непажаданыя паэтычныя асацыяцыі, што ўзнікаюць у выніку сугучнасці выпадковых для дадзенага тэксту словаў:
Імкненне абавязкова падабраць дакладнае сугучча вядзе, здараецца, да няправільнага карыстання словам, ужывання яго не ў тым значэнні ці не ў той форме, якую вымагае паэтычны кантэкст.
Гацца
Гацца (Gazzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Падуя.
Насельніцтва складае 3924 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 173 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 35010. Тэлефонны код — 049.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 764
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мархачава
Мархачава (Морхачево) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Пірафіты
Пірафіты — група раслін, устойлівых да ўздзеяння агнём: пажары прарэжваюць іх крону, але спрыяюць іх развіццю, угнойваючы глебу попелам. Самая вядомая з такіх раслін —, вядомы пад народнай назвай «неапалімая купіна». Іншыя расліны, якія адносяцца да пірафітаў — з роду вастракільніца і некаторыя віды дуба.
Некаторыя расліны рэгулярна адчуваюць уплыў пажараў, калі тэмпература кароткачасова павышаецца да сотняў градусаў. Пажары асабліва частыя ў саваннах, у сухіх жорсткалістых лясах і хмызняковых зарасніках тыпу чапараля. Там вылучаюць групу раслін-пірафітаў, устойлівых да пажараў. У дрэў саваннаў на стаўбурах тоўстая корка, насычаная вогнетрывалымі рэчывамі, якія надзейна абараняюць унутраныя тканкі. Плады і насенне пірафітаў маюць тоўстыя, часта адраўнелыя покрывы, якія расколваюцца ад уздзеяння агню.
Зарын
Зарын — ізапрапілавы эфір метылфосфарнай кіслаты, вадкасць без колеру і паху, змешваецца ва ўсіх адносінах з вадой і арганічнымі растваральнікамі.
Адкрыццё
Зарын быў адкрыты ў 1938 годзе ў Вуперталі ў Бергскай Зямлі Германіі двума нямецкімі навукоўцамі, якія хацелі стварыць мацнейшыя пестыцыды. Зарын з’яўляецца другім паводле таксічнасці пасля замана з чатырох атрутных рэчываў G-серыі, створаных у Германіі. G-серыя — першае і самае старое сямейства баявых атрутных рэчываў нервова-паралітычнага дзеяння: GA (табун), GB (зарын), GD (заман) і GF (цыклазарын). Зарын, адкрыццё якога адбылося ўслед за табунам, назвалі ў гонар яго даследнікаў: Schrader, Ambros, Ru"diger і Van der LINde.
Фізіялагічнае ўздзеянне
Зарын — атрутнае рэчыва, якое валодае нервова-паралітычным дзеяннем. Выклікае паражэнне пры любым відзе ўздзеяння, асабліва хутка — пры інгаляцыі. Першыя прыкметы пашкоджання (міёз і цяжкасць дыхання) з’яўляюцца ў целе чалавека пры канцэнтрацыі зарыну ў паветры 0,0005 мг/л (праз 2 хвіліны). Сярэднесмяротная канцэнтрацыя — 0,075 мг/л — дасягаецца пры дзеянні зарыну на органы дыхання цягам адной хвіліны, канцэнтрацыя ў 0,12 мг/л — пры дзеянні праз скуру. Паўлятальнай дозай з’яўляецца 24 мг/кг вагі, пры якой гіне 50 % асоб пры траплянні на адкрытую скуру. Паўлетальнай дозай пры пераральным (праз рот) увядзенні з’яўляецца 0,14 мг/кг вагі.
Бела-Мацейкава
Бе́ла-Маце́йкава (, Бело-Матейково) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Азінскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Бельскага сельсавета, да 10 кастрычніка 2013 года — у склад Адамоўскага сельсавета.
Сквер імя Герцэна (Магілёў)
Гісторыя
Закладзены па загадзе магілёўскага губернатара Міхаіла Мікалаевіча Мураўёва ў 1829 годзе на месцы былога Блізкага вала і называўся Мураўёўскім, з 1917 года называўся Дняпроўскім, у 1919 годзе скверу прысвоена імя рускага публіцыста-рэвалюцыянера Аляксандра Іванавіча Герцэна.
Сальнікі
Назву Сальнікі маюць:
Морган Фрымэн
Морган Фрымэн (Morgan Freeman; нар. ) — амерыканскі, і наратар, лаўрэат прэміі «Оскар». Адзін з самых папулярных і шаноўных акцёраў у Галівудзе.
647
647 — невысакосны год, пачаўся ў панядзелак. 647 год нашай эры, 647 год 1 тысячагоддзя, 47 год VII стагоддзя, 7 год 5-га дзесяцігоддзя VII стагоддзя, 8 год 640-х гадоў.
Святлана Аганесаўна Навасардзян
Святла́на Агане́саўна Навасардзя́н (Սվետլանա Հովհաննեսի Նավասարդյան; нар. 29 кастрычніка 1946, Алаверды, Армянская ССР, СССР) — вядомая армянская, ,. Народная артыстка Армянскай ССР (1984).
Біяграфія
Святлана Аганесаўна Навасардзян нарадзілася 29 кастрычніка 1946 года ў горадзе Алаверды Армянскай ССР.
З 1974 года выкладае ў Ерэванскай кансерваторыі (з 1981 года дацэнт, з 1989 — прафесар). Гастралюе і праводзіць майстар-класы за мяжой, выступала на міжнародных музычных фестывалях у Браціславе, Варне, Эхтэрнаху (Люксембург), Парыжы.
У рэпертуары Святланы Навасардзян звыш шасцідзесяці канцэртаў для фартэпіяна з аркестрам, у тым ліку — усе канцэрты І. С. Баха, В. А. Моцарта, Л. Бетховена, І. Брамса, Ф. Шапена, І. Ф. Стравінскага, Ф. Пуленка, Р. Штрауса, Б. Бартака, А. І. Хачатурана; сольныя манаграфічныя праграмы. Яе гульні ўласцівыя валявая мэтанакіраванасць, глыбіня трактовак, артыстычнасць.
Neolamprologus multifasciatus
Neolamprologus multifasciatus — від сямейства Cichlidae, эндэмік возера Танганьіка. Самцы дасягаюць 5 см у даўжыню, а самкі ўсяго толькі 2,5 см. Гэта робіць іх аднымі з самых маленькіх відаў цыхлідаў у свеце. Афарбоўка светлая, са шматлікімі чорнымі вертыкальнымі палосамі ўпоперак цела. Насяляе паблізу ўзбярэжжа Неатума возера Танганьіка, дзе ўтварае вялікія калоніі. Паводзіны рыбак звязаны з ракавінамі малюскаў у якіх яны жывуць.
Сяляцічы
Сяля́цічы (, Селятичи) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Да 17 лістапада 1986 года хутар уваходзіў у склад Сыраваткінскага сельсавета.
Мысава (Навадугінскі раён)
Мысава (Мысово) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Верасы (прыпыначны пункт)
Верасы́ (, Верасы)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны за 7,2 км на паўднёвы захад ад пасёлка Мухавец; на лініі Брэст-Паўднёвы — Уладава, паміж станцыяй Бярнады і прыпыначным пунктам Прылукі.
Будслаўскі сельсавет
Бу́дслаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мядзельскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Будслаў.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Крывіцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 27 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана частка скасаванага Вераб’ёўскага сельсавета (11 населеных пунктаў: Антанова, Арэхава, Бараўкі, Баркоўшчына, Забегі, Загор’е, Ілава, Каралінава, Петрачкі, Рэпішча, Яцкавічы). З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Мядзельскага раёна.
IC 467
IC 467 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Жырафа.
Беларуская чыгуначная грамада
Беларуская чыгуначная грамада ў Маскве — грамадска-палітычная і прафесійная арганізацыя беларускіх чыгуначнікаў – бежанцаў 1-й сусветнай вайны. Існавала ў 1918 г., зарэгістравана Беларускім нацыянальным камісарыятам 25 мая 1918 г. Асноўныя задачы: нацыянальна-культурнае адраджэнне Беларусі, развіццё прамысловасці, гандлю, асветы; беларусізацыя чыгункі, удасканаленне і развіццё чыгуначнай сеткі і іншых шляхоў зносін на Беларусі. Палітычная платформа: федэрацыя дэмакратычнай Беларусі з Савецкай Расіяй, роўнасць усіх нацый і рэлігій, роўнае выбарчае права, выбарнасць судовай адміністрацыі, права на арганізацыю народнай міліцыі, кантроль дзяржавы над вытворчасцю, свабода забастовак, 8-гадзінны працоўных дзень, аддзяленне царквы ад дзяржавы, адкрыццё на Беларусі сваіх ВНУ; увядзенне беларускай мовы ў справаводства органаў мясцовага самакіравання, судоў і навучальных устаноў.
648
648 — высакосны год, пачаўся ў аўторак. 648 год нашай эры, 648 год 1 тысячагоддзя, 48 год VII стагоддзя, 8 год 5-га дзесяцігоддзі VII стагоддзя, 9 год 640-х гадоў.
Дарожны
Да 23 сакавіка 1987 года пасёлак уваходзіў у склад Пліскага сельсавета.
Катарына Монсдотэр
Катарына Монсдотэр, альбо Карын (швед. Каtarinа Månsdotter; 6 лістапада 1550 — 13 верасня 1612) — каханка караля Эрыка XIV, а затым яго жонка і каралева Швецыі.
Ранні перыяд жыцця
Карын нарадзілася ў Стакгольме ў сям’і салдата, пазней ахоўніка турмы па мянушцы Монс (яе прозвішча — гэта імя па бацьку, літаральна «дачка Монса») і яго жонкі Інгрыд. Яе маці паходзіла з сялянскай сям’і ў Упландзе і, як кажуць, прадавала гародніну на плошчы. Мяркуецца, што яе бацькі памерлі ў 1560 годзе. Паводле легенды, Эрык XIV упершыню заўважыў, як яна прадавала арэхі на плошчы ў Стакгольме, і быў настолькі здзіўлены яе прыгажосцю, што ўзяў яе да двара як сваю каханку. На праўдзе Карын Монсдотэр была ў 1564 годзе служанкай Карын, жонкі даверанага прыдворнага музыканта караля Герта Кантара, які меў у сваім доме карчму і гасцявы дом і, верагодна, яго гасцей абслугоўвалі афіцыянткі. Пазней яна была пакаёўкай сястры караля, прынцэсы Лізаветы, і ў 1565 годзе стала каханкай караля.
Каралеўская фаварытка
Напэўна, Карын уступіла ў адносіны з Эрыкам вясной 1565 года. Статус, відаць, быў амаль афіцыйны, бо яна атрымала дарагую вопратку і адкрыта з’яўлялася з каралём пры двары, атрымала таксама ўласныя пакоі і слуг. Улетку 1565 года яна была каралеўскай свіце ў Скары, дзе была забяспечана з запасаў зарэзерваваных для арміі, што сведчыцт пра яе новы статус. У каралеўскіх рахунках гаворыцца, што ёй далі новы і дарагі гардэроб і ўласны персанал, у тым ліку і ўласнага былога працадаўцу: Карын, жонку Герта Кантара. Калі ў 1566 годзе нарадзілася яе дачка Сігрыд, да яе ставіліся як да законнай прынцэсы. Да гэтага ў караля паралельна было некалькі каханак, такіх як Агда Персдотэр і Дорэдзі Валянцінсдотэр, але калі Карын увайшла ў яго жыццё, ён распусціў іх усіх. Яна таксама атрымала адукацыю і навучылася чытаць і пісаць. Яго стаўленне да яе выклікала вялікае здзіўленне. У той час былі думкі, што яна была ведзьмай, ці выкарыстоўвала любоўнае зелле, каб растлумачыць глыбокую прыхільнасць Эрыка.
Паведамляецца, што ў Карын быў жаніх да таго, як яна сустрэлася з Эрыкам, прапаршчык па імі Максіміліян. Пасля таго, як яна стала каралеўскай палюбоўніцай, яму ўдалося патрапіць у палац, дзе яго выявіў Карл і адвёў каралю, які яго забіў. Па словах летапісца Даніэля Хунда, на самой справе ён апынуўся ў пастцы Эрыка, які папрасіў Карын паслаць яго. Сапраўдная гісторыя невядома.
Партрэт Карын Монсдотэр быў зроблены толькі на малюнках яе мужа ў няволі і ў бюст апошніх яе дзён на яе магіле (выявілася, што партрэт, які доўгі час лічылі, што гэта яе сястра). Яе апісалі як вельмі прыгожую з доўгімі русымі валасамі і нявіннымі вачыма, і, здаецца, яе асоба была спакойнай, сціплай і натуральнай. Кароль быў псіхічна няўстойлівым, і, здаецца, яна была адзінай, хто мог суцешыць яго і супакоіць, што прымусіла яе ацаніць яго сваякоў, якія палічылі яе карыснай для яго. У яе не было асабістых ворагаў пры двары, але яе не паважалі, і іх шлюб у 1568 годзе быў расцэнены як скандал і, магчыма, паспрыяў яго звяржэнню з трона. Недзе ў 1567 годзе Эрык вырашыў ажаніцца на Карын у адпаведнасці з дамовай, заключанай ім з саветам у 1561 годзе, у якой яму было абяцана ажаніцца з кім заўгодна. Яго планы падтрымаў яго саветнік Ёран Персан, бо замежныя перамовы праваліліся, і карэнная арыстакратка ў якасці каралевы пагражала б пазіцыі Персана. Паведамляецца, што Карын была добрай сяброўкай жонкі Персана Ганны Андэрсдотэр, якая, відаць, часта суправаджала яе падчас падарожжаў паміж рознымі каралеўскімі палацамі.
Невядома, ці мела Карын Монсдотэр які-небудзь палітычны ўплыў, але ў шведскай гісторыі шырока вядомы вобраз, калі яна служыла процівагай саветніку караля Ёрану Персану; карціна Георга фон Розена праз трыста гадоў (1871) ілюструе гэта, малюючы караля на падлозе, збітага з панталыку сваімі ўнутранымі дэманамі, з Карын Монсдотэр, якая трымае яго за руку, падобнай на нявіннага анёла, які дае яму сілы супрацьстаяць націску, і Ёран Персан, які стаіць на другім баку ад яго, спрабуючы прымусіць яго падпісаць дакумент.
Тагачаснікі, асабліва дваране пры двары, рана выкарыстоўвалі яе, каб звярнуцца да Эрыка ад іх імя, і, здаецца, яна зрабіла для гэтага ўсё магчымае, што ілюструецца ў час забойстваў Стурэ ва Упасале у 1567 годзе, што, магчыма, можа апісаць як форму яе ўплыў на Эрыка. У маі 1567 года Эрык лічыцца псіхічна хворым. Ён пасадзіў у турму некалькіх мужчын са знатнага роду Стуры, сярод якіх быў і граф Свантэ. Графіня Марта Стурэ, сястра былой каралевы Маргарыты Леёнхувуд, звярнулася да Карын Монсдотэр з просьбай абараніць зняволеных. Карын запэўніла, што ніхто не пашкодзіць зняволеным. Пазней той жа раніцай кароль наведаў Свантэ Стурэ ў турме, упаў перад ім на калені і выпрасіў сяброўства. Аднак пазней у той жа дзень зняволеныя Стурэ былі пакараны. Неўзабаве Эрык знік, а Карын удзельнічала ў пошуках; яго знайшлі ў намесніцтве Адэнсала.
Карын Монсдотэр тры разы ахвяравала сёстрам абацтва Вадстэна паміж 1566 і 1568 гадамі, і адзначаецца, што яе самае вялікае ахвяраванне было зроблена падчас хваробы Эрыка ў 1567 годзе.
Каралева
10 лютага 1568 года Карын была ўзмоцнена і яна атрымала афіцыйную пячатку каралевы. У лісце да сваіх законных сясцёр, прынцэс Сафіі і Лізаветы, адзначаецца, што яна сцерла першы чарнавік, які фармальна называў іх «Дарагія сёстры», і што яна называла сябе не «каралевай», а «абранай каралевай», што тлумачыцца тым, што яна ведала, што яе пазіцыя не была цалкам прынята ў арыстакратыі. Паведамляецца, што Эрык планаваў забіць сваіх братоў і іншых ворагаў да вяселля, але пра гэтыя планы іх павінна была папярэдзіць Карын Монсдотэр праз каралеву-ўдаву Катарыну Стэнбок. Пазней было адзначана, што гэтыя людзі не прысутнічалі на вяселлі.
Падчас свайго знаходжання на пасадзе каралевы Карын рабіла падарункі сваім сябрам і сваякам, такім як Ганна Нільсдотэр і Хамарсторп, якая была ідэнтыфікаваная як яе сястра, нягледзячы на яе іншае імя па бацьку, яе стрыечныя браты па бацькоўскай лініі ў Скуклостэры і яе «Fränka» (што азначае «жанчына сваячка») Ганна Эрыксдотэр. Каралева Карын адзначала, што атрымала два каралеўскіх маёнткаў ў 1568 годзе: на 1 мая, яна прадаставіла даход ад Рёрстранда ў Сольне Торб’ёрну Клокарэ ў Стакгольме, а 24 ліпеня, яна прадаставіла Алебі ў Ботчырке Ласэ Якабсану, падпісаўшы сябе ў першым дакуменце як «Карын Монсдотэр», а ў другім — «Катарына Регіна». У абодвух выпадках яна апісала розныя прывілеі і ўмовы для ўладальнікаў. Прадастаўленне каралеўскіх уладанняў і вызначэнне іх прывілеяў было чымсьці, што звычайна рабілі манархі, і апісвала яе асабісты ўплыў.
Неўзабаве пасля каранацыі браты Эрыка паўсталі, і ён апынуўся ў турме.
Пазбаўленне волі
Карын была заключаны з Эрыкам спачатку ў Каралеўскім палацы Стакгольма, а затым у замку Турку (1570—71), у замку Кастэльхольма ў Аландзе, у Грыпсхольме (1571—73) і ўВестероскім замку (1573). Неўзабаве пасля таго, як яны апынуліся ў зняволенні, іх дзяцей аддалі пад апеку каралевы ўдавы Катарыны Стэнбок і іх французскай гувернанткі Іаганы (Жанны) дэ Эрбавіль, але ў 1570 годзе яны зноў уз’ядналіся з бацькамі. Карын нарадзіла дваіх дзяцей у палоне ў 1570 і 1572 гадах, абодва памерлі ў турме. Падчас іх зняволення паведамлялася, што Карын папракала Эрыка за людзей, якіх ён забіў падчас яго кіравання, «паколькі ён ва ўладзе забіваў нявінных людзей, тым самым выклікаў турэмнае зняволенне і пакуты сваёй жонкі і дзяцей, такія як і на сябе».
Улетку 1569 года адбылася спроба вызвалення зняволеных і аднаўлення Эрыка на яго троне (змова 1569 года) была зроблена групай змоўшчыкаў на чале з галоўнай дамай Карын Элін Андэрсдотэр і асабістым сакратаром Карын Томасам Якабсанам. Змова была выяўлена, а Андэрсдотэр і Якабсан пакараныя смерцю. Эрык быў датычны да планаў, але ў дакументах не згадваецца, ці была Карын, хоць вядучыя змоўшчыкі працавалі на яе. Вядома, што Эрык як мінімум тры разы падвяргаўся фізічнаму гвалту з боку свайго утрымальніка, але не лічыцца, што гэта адбылося ў прысутнасці Карын.
Каралева Карын і яе дзеці былі разлучаны з мужам 14 чэрвеня 1573 года, каб не дапусціць нараджэння больш законных нашчадкаў. Кароль Эрык апісаў гэта ў сваім дзённіку так: «Мая жонка была адабрана ў мяне гвалтам». Карын і яе дзеці былі дастаўлены ў замак Турку (Аба) у Фінляндыі, дзе яна знаходзілася пад хатнім арыштам да смерці мужа праз чатыры гады. У гэтыя гады былі выяўлены дзве змовы з мэтай аднаўлення Эрыка: змова Марнэ і яшчэ дзве змовы праз два гады. У 1575 годзе ў яе забралі сына і адправілі ў Польшчу для апекі езуітаў, але ёй дазволілі захаваць дачку. У 1577 годзе яна атрымала вестку пра смерць мужа. З ёй абыходзіліся з дабрынёй і перадалі ёй каралеўскі маёнтак Люксіяла ў Кангасале, Фінляндыя, дзе яна пражыла астатняе жыццё.
Удава
Карын Монсдотэр двойчы вярталася да шведскага двара. У 1577 годзе, нядаўна аўдавеўшы, яна адправілася ў Стакгольм, каб прасіць фінансавай падтрымкі, якую потым атрымала. Другі раз гэта адбылося ў 1582 годзе, калі яна сустрэлася з каралевай Кацярынай Ягелон і каралевай-удавой Катарынай Стэнбок у замку Сварцё, што называлася «Сустрэча трох каралеў Кацярын».
У 1587 годзе яе дачка Сігрыд была прызначана нявесткай дачкі новага караля, прынцэсы Ганны, якая пайшла за братам каралём Жыгімонтам у Варшаву, дзе ён быў абраны каралём. Карын суправаджала яе ў падарожжы. У Варшаве яна зноў сустрэла сына Густава, праз дванаццаць гадоў пасля таго, як яго забралі ў яе. Яна ўбачыла яго яшчэ раз у Эстоніі ў 1595 годзе, і ў адрозненне ад папярэдняй сустрэчы, гэтая сустрэча была пацверджана. Цяпер ён быў католікам, забыўся на яе, і яны не маглі размаўляць адзін з адным, бо ён забыўся на шведскую мову, адзіную на якой Карын магла размаўляць; яна магла ідэнтыфікаваць яго толькі па родных плямах. Ён быў бедны і працаваў наймітам. Яна спрабавала дапамагчы яму фінансава і на працягу ўсяго жыцця спрабавала атрымаць дазвол на яго вяртанне ў Швецыю, але больш ніколі яго не бачыла. Яе дачка Сігрыд, наадварот, выйшла замуж за двух шведскіх шляхціцаў і часта праводзіла час з маці.
Карын стала паважанай і ўпадабанай у Фінляндыі; падчас вялікага сялянскага паўстання дубіннай вайны ў 1596-97 паўстанцы ўстрымаліся ад рабавання яе маёнтка. Яна таксама паспяхова кіравала справамі маёнтка; у 1587 годзе сядзіба Люксіяла была адным з самых прыбытковых маёнткаў у Фінляндыі, а ў 1599 годзе стала другім па прыбытку. Яна захоўвала свой нейтралітэт падчас канфлікту фінскай арыстакратыі з Карлам IX Шведскім у 1597-99. Яе дачка, жонка якой была аддана каралю Жыгімонту, была вымушана бегчы з Карлам IX у Рыгу ў 1598 годзе, але калі яна вярнулася ў 1603 годзе, Карын знайшла ёй прытулак.
У жніўні 1605 года Карл IX даў указанне перанесці Карын і яе пляменніцу (дачку яе сястры, якая, відаць, заставалася з ёй) у Стакгольм. Невядома чаму, але, магчыма, гэта адбылося з-за палітычнай сітуацыі ў Расіі, удзельнікам якой быў яе сын. Аднак інструкцыі так і не былі выкананы. У 1606 годзе Карын папрасіла ў Карла дазволу вызваліць сваіх арандатараў ад каралеўскіх падаткаў, каб яна магла выкарыстаць іх падатковыя грошы, каб купіць свабоду свайго сына, які ў той час быў у палоне ў Расіі, але кароль адмовіўся. У 1607 годзе Карын, тым не менш, забараніла арандатарам плаціць каралеўскія падаткі. Тады кароль паслаў ёй сваіх прадстаўнікоў, каб яны патлумачылі, што гэта непрымальна. Неўзабаве гісторыя скончылася смерцю сына ў няволі. Яна мірна памерла пасля перыяду хваробы ў Люксіяле. Пахавана ў саборы Турку.
Карын Монсдотэр была першай каралеўскай каханкай шведскага манарха, якая стала каралевай з часоў Крысціны Абрахамсдотэр у 1470 годзе. Хоць тры каралевы Швецыі ў яе ж стагодзьдзі ня былі каралеўскай крыві, але былі дваранкамі, Катарына Монсдотэр была толькі адзінай, перш чым Сільвія (1976), якая была простым чалавекам — не лічачы каралевы Дэзірэ, якая, хоць і нарадзілася простым чалавекам, стала прынцэсай Понтэ-Корва за чатыры гады да таго, як стаць шведскай каралевай.
Дзеці
У Карын Монсдотэр былі наступныя дзеці з каралём:
Спадчына
У яе гонар названы астэроід 832 Карын.
Нікіціна
Нікіціна — жаночая форма прозвішча Нікіцін, тапонім.
Насонава (Навадугінскі раён)
Насонава (Насоново) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Х’ю Грант
Х’ю Грант (Hugh Grant, поўнае імя Х’ю Джон Мунга Грант (Hugh John Mungo Grant); нар. 9 верасня 1960, Лондан) — брытанскі акцёр.
У асноўным здымаецца ў рамантычных камедыях і меладрамах. Акцёр вядомы сваім амплуа сэрцаеда — як у жыцці, так і на кінаэкране. Найбольш вядомыя фільмы з яго ўдзелам — «Чатыры вяселлі і пахаванні» (1994), «Розум і пачуцці» (1995), «Нотынгем Хіл» (1999), «Дзённік Брыджыт Джонс» (2001), «Рэальная каханне» (2003).
NGC 766
NGC 766 (іншыя абазначэнні — UGC 1458, MCG 1-6-19, ZWG 413.19, PGC 7468) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Рыбы.
Партызанская брыгада «Звязда»
Партызанская брыгада «Звязда» — партызанская брыгада, створаная ў жніўні 1942 года на базе Горацкага атрада, аформленага ў маі 1942 года. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Горацкага, Дрыбінскага, Шклоўскага, Аршанскага і Дубровенскага раёнаў. На жнівень 1942 года ў брыгадзе было 620 партызан. У канцы верасня ў сувязі з абмежаванымі магчымасцямі манёўраў ва ўмовах карных аперацый брыгада была разгрупавана на невялікія групы і атрад, агульнае кіраўніцтва якімі ажыццяўлялі камандзіры групы атрадаў Дз. Ф. Вайстроў, М. І. Кітаеў.
Гісторыя
Партызаны праводзілі баявыя дзеянні на чыгуначным участку Орша — Крычаў. У жніўні — верасні 1942 года падарвалі 9 і абстралялі 3 эшалоны, разбурылі тэлефонна-тэлеграфную лінію Шклоў — Горкі — Дрыбін, знішчылі 17 аўтамашын. У кастрычніку 1942 — лютым 1943 года правялі 16 баёў з карнікамі. Вясной 1943 года некалькі груп улілося ў атрад, які ў красавіку 1943 перабазіраваўся ў Чавускі раён і ў чэрвені ўвайшоў у партызанскі полк «Трынаццаць» як 4-ы батальён, які ў жніўні 1943 года быў разгорнуты ў 17-ю партызанскую брыгаду.
Гіпердактылічная рыфма
Гіпердактылі́чная ры́фма — такі від рыфмы, калі націск у сугучных словах падае далей чым на трэці склад ад канца. У беларускай паэзіі сустракаецца вельмі рэдка і толькі на чацвёртым ад канца складзе. Вось прыклад гіпердактылічнай рыфмы з народнай песні:
Анатоль Сяргеевіч Івашчанка
Анатоль Сяргеевіч Івашчанка  — беларускі паэт і літаратуразнавец. Лаўрэат літаратурнай прэміі «Дэбют».
Гіпердактылічная рыфма
У сучаснай паэзіі гіпердактылічная рыфма ўжываецца ў спалучэнні з мужчынскай і жаночай рыфмамі ў вершах розных жанраў. Вялікі мастацкі эфект дасягаецца раптоўным з'яўленнем рэдкай гіпердактылічнай рыфмы на фоне іншых, больш прывычных, рыфмаў.
Анатоль Сяргеевіч Івашчанка
Біяграфія
Скончыў аспірантуру пры Інстытуце літаратуры імя Я. Купалы НАН Беларусі. Кандыдат філалагічных навук (2010). Супрацоўнік рэдакцыі часопісу «Дзеяслоў».
Стопіча
Стопіча — вапняковая пячора, якая знаходзіцца на схілах гары Злацібор у Дынарскіх Альпах, у заходняй частцы Сербіі.
Даўжыня пячоры складае 1691,5 м. Аб’ём падземнай паражніны складае больш за 120000 м³, а яе плошча — 7911,5 м².
Галякова
Галяко́ва (, Голяково) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Адамоўскага сельсавета.
Allium scaberrimum
Allium scaberrimum — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў заходнім Міжземнамор’і.
Апісанне
Шматгадовая расліна 40-80 см. Цыбуліна малая яйцападобная, акружаная шматлікімі жаўтлявымі цыбулінкамі. Сцябло прамое, цыліндрычнае, пакрыта лісцем на траціну. Кветкі бледна-белыя, у шчыльным шматкветкавым шарападобным парасоніку. Пылавікі вельмі бледна-жоўтыя.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў заходнім Міжземнамор’і (Марока, Алжыр, Туніс [магчыма, вымер], Іспанія, Італія, Францыя).
Расце на палях і на абочынах дарогі. Ён можа дасягаць да 1200 м у Францыі і 1400 м у Алжыры.
Пагрозы
Асноўнымі пагрозамі гэтага віду з’яўляюцца змены ў землекарыстанні і тэхніцы земляробства і выкарыстанне пестыцыдаў, асабліва ў Іспаніі. Сітуацыя ў Паўночнай Афрыцы падрабязна не вядомая, але каля Сетыфа ў Алжыры сітуацыя драматычная з-за некантралюемай урбанізацыі і развіцця інфраструктуры.
Лірахвосты
Лірахвосты, ці птушкі-ліры (Menuridae) — сямейства птушак атрада вераб'іных. Уключае ў сябе два віды аўстралійскіх птушак, якія жывуць на зямлі. Лірахвосты лічацца нацыянальнымі аўстралійскімі птушкамі, нягледзячы на тое, што ў натуральным асяроддзі пасялення яны сустракаюцца рэдка. Лірахвосты таксама добра вядомыя з-за дзіўнай прыгажосці свайго велізарнага хваста самца — ён раскрывае хвост для дэманстрацыі або пры заляцанні.
Лімонная кіслата
Лімонная (цытрынавая) кіслата (2-гідроксі-1,2,3-прапантрыкарбонавая кіслата, 3-гідроксі-3-карбаксіпентандыёвая) (C6H8O7) — трохасноўная карбонавая кіслата.