cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Роберт Шуман
Нарадзіўся ў Цвікаў (Саксонія) у сям'і кнігавыдаўца і пісьменніка Аўгуста Шумана (1773—1826). З 1830 браў урокі кампазіцыі і фартэпіяна ў Лейпцыгу. Аднак, захапіўшыся эксперыментамі з механічнымі прыладамі, пашкодзіў сабе рукі і вымушаны быў абмежавацца кампазітарскай кар'ерай. У 1840 годзе ажаніўся з Кларай Вік, дачкой свайго настаўніка па фартэпіяна, якая стала першай выканаўцай многіх яго фартэпіянных твораў.
Творчая спадчына Шумана ахоплівае:
Трэіза
Трэіза (Treiso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 802 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 89 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 12050. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione di Maria.
Амантау (Карагандзінская вобласць)
Амантау — сяло ў Нурынскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Амантаўскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 587 чалавек (313 мужчын і 274 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 27 чалавек (18 мужчын і 9 жанчын).
NGC 4833
NGC 4833 (іншыя абазначэнні — GCL 21, ESO 65-SC4) — шаравое скопішча ў сузор’і Муха.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ozzfest 2001: The Second Millennium
«Ozzfest 2001: The Second Millennium» ― зборнік жывых запісаў з « 2001».
Юрыца Булят
Юрыца Булят (Jurica Buljat, нар., , СФРЮ) — харвацкі футбаліст, абаронца клуба «Новаля» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Харватыі.
Карына Генадзеўна Сандовіч
Карына Генадзеўна Сандовіч (нар., Мінск, Беларусь) — беларуская спартсменка (гімнастыка, акрабатыка спартыўная), чэмпіёнка (2919) і мнагакратны бронзавы прызёр І і ІІ Еўрапейскіх гульняў (2015, Баку; 2019, Мінск). Інструктар нацыйнай каманды Рэспублікі Беларусь па акрабатыцы спартыўнай.
Іванішкі
Іва́нішкі (, Иванишки) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Карына Генадзеўна Сандовіч
Узнагароды
Ганаровая грамата Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь.
Юрыца Булят
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў родным горадзе Задар у клубе «Земунік», пазней перайшоў у «Задар», у складзе якога ў 2004 годзе дэбютаваў у чэмпіянаце Харватыі. У 2005 годзе перайшоў у «Хайдук» са Спліта, з якім чатыры разы браў срэбраныя медалі чэмпіянату, а ў 2010 годзе выйграў Кубак Харватыі.
Іванішкі
Да 3 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Яхімаўшчынскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Багданаўскага сельсавета.
Юрыца Булят
Клубная кар’ера
У 2011 годзе перайшоў у ізраільскі клуб «Макабі» з Хайфы за 1 млн еўра. Па заканчэнні сезона 2011/12 пакінуў каманду ў якасці свабоднага агента і пазней вярнуўся ў «Задар». Сезон 2013/14 правёў у Другой Бундэслізе ў клубе «Энергі» з Котбуса, пасля чаго зноў далучыўся да «Задара».
Вясной 2015 года перайшоў у харкаўскі «Металіст», але не здолеў замацавацца ў складзе і па заканчэнні сезона 2014/15 пакінуў клуб. У 2016 годзе гуляў за ўзбекскі «Бунёдкар», з якім заваяваў срэбраныя медалі чэмпіянату. У лютым 2017 года перайшоў у іншы клуб з Ташкента — «Пахтакор», аднак улетку пасля набыцця клубам новых ігракоў быў выстаўлены на трансфер.
У ліпені 2017 года падпісаў кантракт з чэмпіёнам Беларусі — барысаўскім БАТЭ. Спачатку выступаў у асноўным складзе каманды на пазіцыі цэнтральнага абаронцы, а са жніўня не гуляў з-за траўмы. У лістападзе 2017 года вярнуўся ў стартавы склад. У лютым 2018 года па пагадненні бакоў разарваў пагадненне з БАТЭ.
У лютым 2019 года, правёўшы паўгады без клуба, вярнуўся ў Харватыю, папоўніўшы склад «Інтэра» з Запрэшыча, дзе гуляў да канца сезона 2018/19. У студзені 2020 года далучыўся да саудаўскага клуба «Хатайн», а ў лютым 2021 года стаў іграком «Задара» ў трэцяй лізе Харватыі. У жніўні 2022 года перабраўся ў «Новалю» з рэгіянальнай лігі.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юніёрскія і моладзевыя зборныя Харватыі. Дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Харватыі 26 мая 2010 года ў матчы супраць Эстоніі. Быў уключаны ў заяўку Харватыі на чэмпіянат Еўропы 2012 у Польшчы і Украіне, але так і не з’явіўся на полі.
Малы Бобрывец
Малы Бобрывец (Малый Бобрывец) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Юлія Івончык
Юлія Івончык (нар. ) — беларуская спартсменка (гімнастыка, акрабатыка спартыўная), чэмпіёнка і двухкратны бронзавы прызёр ІІ Еўрапейскіх гульняў (2019, Мінск). Скончыла БДУФК. Інструктар нацыйнай каманды Рэспублікі Беларусь па акрабатыцы спартовай.
Узнагароды
Ганаровая грамата Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь.
Сфагнавыя балоты
Сфагнавыя балоты — разнавіднасць водна-балотных угоддзяў, звычайна верхавых балот, пераважная ва ўмераных шыротах лясной і лесатундравай зон.
Сфагнавыя балоты фармуюцца ў вільготных нізінах і пакрытыя тоўстым покрывам імхоў роду. Пад пластом моху знаходзяцца ў асноўным кіслыя бескіслародныя воды.
Воды ў сфагнавых балотах кіслыя, бедныя пажыўнымі рэчывамі і з паніжаным утрыманнем кіслароду, што стварае ўмовы, якія несумяшчальныя з нармальнымі ўмовамі жыцця большасці жывых істот, у тым ліку і бактэрый распаду. Такія ўмовы перашкаджаюць раскладанню паваленых дрэў, пылка і іншых арганічных рэчываў, якія могуць заставацца пад паверхняй балота на працягу тысяч гадоў.
Сфагнавыя балоты часта выпуклай формы, бо сфагнумы лепш растуць у цэнтры балоты, дзе слабей мінералізацыя вады.
Балоты знаходзяцца пад пагрозай знікнення з-за асваення зямель, змены воднага абмену і забруджвання сцёкавых вод.
Флора
Флора сфагнавых балот прадстаўлена такімі травяністымі раслінамі і нізкімі хмызнякамі, як, , , , , відамі рода ,.
Фаўна
Сярод відаў фаўны сфагнавых балот сустракаюцца такія, як и  (аўстралійскія жабы рода ).
Мацілеўка
Мацілеўка (Мацилевка) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Інстытут транспарту і сувязі
Інстытут транспарту і сувязі (Rīgas Aeronavigācijas institūts) — латвійская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Рызе.
Агульная характарыстыка
Інстытут транспарту і камунікацый заснаваны ў 1999 годзе, з’яўляецца пераемнікам часткі праграм і навукова-выкладчыцкай традыцыі Рыжскага авіяцыйнага ўніверсітэта. Акрэдытаваны ў Латвіі на нявызначаны перыяд часу. Статут вучэльні зацверджаны Кабінетам Міністраў Латвійскай Рэспублікі. Інстытут акрэдытаваны некалькімі міжнароднымі арганізацыямі. Выпускнікі атрымліваюць дыпломы дзяржаўнага ўзору. Інстытут таксама ўключаны ў каталог Міжнароднай арганізацыі грамадзянскай авіяцыі (ІКАО).
Вучэльня рыхтуе ўсе тыпы і ўзроўні спецыялістаў з вышэйшай адукацыяй: бакалаўраў, магістраў і дактароў. На трох факультэтах абітурыентам прапануецца 18 адукацыйных праграм, сярод якіх інфарматыка, электроніка, тэлекамунікацыі, інфармацыйныя сістэмы, робататэхніка і інш. Факультэт транспарту і лагістыкі рыхтуе спецыялістаў па наступных спецыяльнасцях: камерцыйная эксплуатацыя транспарту, транспарт і бізнес-лагістыка, тэхнічная эксплуатацыя авіяцыйнага транспарту, авіяцыйны транспарт і інш. Таксама факультэт менеджменту і эканомікі рыхтуе спецыялістаў па эканоміцы, кіраванню бізнесам і кіраванню нерухомасцю і інш.
Смільгінішке (Даўгелішкіская сянюнія)
Смільгі́нішке (Smilginiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 7 км ад Качаргішке. Насельніцтва 6 чал. (2001 г.).
Хведар Шыбут
Хведар Шыбут (, паводле іншых звестак, в. Дунайчыцы, , Мінская вобласць — , Норт-Плейт, Небраска, ЗША) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч. прыхільнік Беларускай цэнтральнай рады на эміграцыі.
У пачатку 1920-х арганізоўваў беларускае культурнае жыццё, стварыў у Дунайчыцах тэатральны гурток. У 1924 далучыўся да паланафільскай Беларускай часовай рады. У 1925—1926 быў членам Беларускага сялянскага саюза. Падчас нямецкай акупацыі ў гады Другой сусветнай вайны працаваў у беларускай грамадзянай адміністрацыі. З лета 1944 — на эміграцыі. У 1945 стаў кіраўніком бацькоўскага камітэта Беларускай гімназіі ў Рэгенсбургу. У 1950 пераехаў у ЗША. Пасяліўся ў Пуэбла (штат Каларада). З канца 1950-х гадоў пачаў выконваць абавязкі прадстаўніка Беларускага кангрэсавага камітэта Амерыкі на штат Каларада.
Слабодка (прыток Ластаянкі)
Даўжыня ракі 16 км. Плошча вадазбору 74 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,3 м/км. Выток ракі знаходзіцца за 2 км у напрамку на паўночны захад ад вёскі Трасечаняты Ашмянскага раёна. Вадазбор на паўднёвай частцы Ашмянскага ўзвышша. Упадае ў Ластаянку прыкладна за 0,7 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Арляняты Смаргонскага раёна. Рэчышча Слабодкі каналізаванае ў верхнім цячэнні.
NGC 4834
NGC 4834 (іншыя абазначэнні — MCG 9-21-67, ZWG 270.34, PGC 44136) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Трэцца-Тынела
Трэцца-Тынела (Trezzo Tinella) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 350 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 35 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 12050. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Крупецкі сельсавет
Кру́пецкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Добрушскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр і адзіны населены пункт — аграгарадок Крупец.
Утвораны 30 снежня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна Гомельскай акругі БССР шляхам аб’яднання скасаваных Навакрупецкага, Навашляхаўскага, Новажыццёўскага і Старакрупецкага сельсаветаў. Цэнтр — вёска Новы Крупец. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Церахоўскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе Добрушскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. 14 красавіка 1960 года ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Добрушскага гарсавета перададзены пасёлак Зара. У 1963 годзе ў склад сельсавета з адміністрацыйнага падпарадкавання Добрушскага гарсавета перададзены пасёлак Зара Новай Жызні. 29 жніўня 1974 года скасаваны пасёлкі Ляскі I і Ляскі II. 26 кастрычніка 1989 года 5 населеных пунктаў (вёска Ігаўка, пасёлкі Высакаполле, Майскі, Пакроўскі і Ясенкі) былі перададзены ў склад Рассветаўскага сельсавета. 10 чэрвеня 2014 года вёскі Новы Крупец і Стары Крупец аб’яднаны ў адзін населены пункт — аграгарадок Крупец.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (2 населеныя пункты) — 1203 чалавекі, з іх 90,2 % — беларусы, 6,2 % — рускія, 1,6 % — цыганы, 1,2 % — украінцы, 0,6 % — малдаване.
Сталасць памяці
Упершыню была паказана ў галерэі Жульена Леві ў 1932 годзе. З 1934 года знаходзіцца ў Нью-Ёркскім музеі сучаснага мастацтва, які атрымаў яго ад ананімнага ахвяравальніка. Шырока прызнаецца і часта згадваецца ў папулярнай культуры. Часам называецца больш апісальнымі (але неафіцыйнымі) назвамі, такімі як «Мяккі гадзіннік» альбо «Гадзіннік, які растае».
Вахтанг Міхайлавіч Чабукіяні
Вахтанг Міха́йлавіч Чабукіяні (ვახტანგ მიხეილის ძე ჭაბუკიანი; 27 лютага [12 сакавіка] 1910, Тыфліс —, ) — грузінскі артыст балета, , ,. Герой Сацыялістычнай Працы (1990). Народны артыст СССР (1950). Лаўрэат Ленінскай прэміі (1958) і трох Сталінскіх прэмій (1941, 1948, 1951).
Спутнік V
«Спутнік V», «Спадарожнік V» (Спутник V) — зарэгістраваная як «Гам-кавід-вак», камбінаваная вектарная вакцына супраць каронавіруснай інфекцыі COVID-19. Распрацавана расійскім Нацыянальным даследчым цэнтрам эпідэміялогіі і мікрабіялогіі імя Н. Ф. Гамалеі і зарэгістраваная 11 жніўня 2020 года Міністэрствам аховы здароўя РФ як першая ў свеце. Рэгістрацыя і апублікаваныя дадзеныя аб эфектыўнасці вакцыны выклікалі розныя ацэнкі спецыялістаў і СМІ.
Вакцына атрымана біятэхналагічным шляхам, пры якім не выкарыстоўваецца патагенны для чалавека вірус SARS-CoV-2. Прэпарат складаецца з двух кампанентаў, у склад кожнага з якіх уваходзіць рэкамбінантныя адэнавірусны вектар на аснове адэнавірусу чалавека.
Паводле дадзеных распрацоўшчыкаў, апублікаваных у часопісе «The Lancet», эпідэміялагічная эфектыўнасць вакцыны «Спадарожнік V» па прамежкавых выніках фазы III клінічных выпрабаванняў склала 91,6 %; эфектыўнасць вакцыны супраць сярэдняй або цяжкай ступені COVID-19 склала 100 %.
З 10 снежня 2020 года па Расіі пачалася бясплатная вакцынацыя на добраахвотнай аснове. Gam-COVID-Vac першапачаткова быў ухвалены для распаўсюджвання ў Расіі, а затым у 59 іншых краінах (па стане на красавік 2021 г.) па папярэдніх выніках даследаванняў I–II фазы, апублікаваных 4 верасня 2020 г. Зацвярджэнне ў пачатку жніўня Gam-COVID-Vac было сустрэта крытыкай у СМІ і дыскусіямі ў навуковай супольнасці адносна таго, ці было адабрэнне апраўданым пры адсутнасці надзейных навуковых даследаванняў, якія пацвярджаюць бяспеку і эфектыўнасць.
Нікалаеўка (Ершыцкі раён)
Нікалаеўка (Николаевка) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Балыктыколь (Карагандзінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 872 чалавекі (460 мужчын і 412 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 219 чалавек (116 мужчын і 103 жанчыны).
Траян Бэсеску
Траян Бэсеску (Traian Băsescu, года) — прэзідэнт Румыніі з 20 снежня 2004 года. Да гэтага — мэр Бухарэста (2000—2004), у 1992—1996 гадах — дэпутат парламента, у 1991—1992 і ў 1996—2000 гадах — міністр транспарту. У 1980-я ўзначальваў гандлёвае агенцтва «Наўром», а таксама працаваў капітанам гандлёвага судна.
Біяграфія
Прыхільнік еўраінтэграцыі Румыніі. У 2005 годзе высунуў план аб'яднання Румыніі і Малдовы да чаканага ўступлення Румыніі ў ЕС. Гэты план не знайшоў падтрымкі з боку кіраўніцтва Малдовы.
19 красавіка 2007 г. парламент краіны абвясціў прэзідэнту імпічмент. Прычынай гэтага сталі высновы спецыяльнай парламенцкай камісіі, якая выявіла, што ў сваіх дзеяннях кіраўнік румынскай дзяржавы «перавысіў паўнамоцтвы, дадзеныя яму канстытуцыяй краіны».
Alauda razae
Даўжыня невялікая, 15 — 18 см, самцы буйней і колькасна пераўзыходзяць самак. Апярэнне у ніжняй частцы цела белае і аднастайнае, уверсе і на грудзях сустракаюцца чорныя і карычневыя палоскі. На галаве ўздымаецца чубок.
Траян Бэсеску
Біяграфія
19 мая 2007 прайшоў рэферэндум па пытанні адстаўкі прэзідэнта Румыніі. Па яго выніках большасць (75 %) галасавалі выказаліся за тое, каб Траян Бэсеску працягнуў выконваць свае абавязкі ў якасці прэзідэнта Румыніі.
Alauda razae
Харчаванне ў асноўным складаецца з лічынак, насення, цыбулін, матылькоў і конікаў. Насякомых знаходзяць, раздзіраючы дзюбай сухую зямлю.
Маданскі край
Маданскі край (Madonas novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Латвіі ў вобласці Відзэмэ. Край складаецца з чатырнаццаці валасцей і горада Мадана, які з'яўляецца цэнтрам края.
Плошча края — 2153,4 км².
Паводле ацэнкі на 1 студзеня 2015 года насельніцтва края складае 23 778 пастаянных жыхароў, на 1 студзеня 2010 года — 27 732 чалавекі.
Суперкубак Беларусі па футболе 2022
Суперкубак Беларусі па футболе 2022 — трынаццаты розыгрыш Суперкубка Беларусі, штогадовага футбольнага матча, у якім сустракаюцца чэмпіёны Вышэйшай лігі чэмпіянату Беларусі і пераможцы Кубка Беларусі мінулага сезона.
Матч адбыўся 5 сакавіка 2022 года. У ім прынялі ўдзел «Шахцёр» з Салігорска, чэмпіён Беларусі 2021, і БАТЭ з Барысава, уладальнік Кубка Беларусі 2020/2021. Забіўшы мяч у кампенсаваны час, перамогу атрымаў БАТЭ, які такім чынам зноў авалодаў Суперкубкам пасля чатырохгадовага перапынку.
Самацэнзура
Самацэнзура — адмысловае самаабмежаванне аўтара ў абнародаванні пэўнай інфармацыі. Прычыны самацэнзуры могуць быць такімі:
Змест і характар інфармацыі, якую аўтар вырашае не публікаваць можа быць розным. Гэта могуць быць пэўныя падрабязнасці прыватнага жыцця як самога аўтара, так і іншых асоб, якія ён ці яна лічыць недапушчальнымі для агалоскі. Таксама гэта можа быць інфармацыя, якая можа выклікаць абурэнне і непаразуменне іншых. Напрыклад, у многіх культурах лічыцца недапушчальным, калі станоўчы персанаж мастацкага твору ўжывае наркотыкі ці з'яўляецца гомасэксуалістам, і аўтар можа адмовіцца ад развіцця такога сюжэту. Нярэдка інфармацыя падвергнутая самацэнзуры можа быць напісана "у стол" ці распаўсюджвацца сярод найбольш даверанных сяброў.
Найбольшую ўвагу даследчыкаў цэнзуры и праваабаронцаў прыцягваюць сітуацыі, калі самацэнзура звязана з палітыкай. Самымі распаўсюджанымі з'яўляюцца выпадкі адмовы ад абнародавання крытыкі дзеянняў ўлады ці нязгоды з яе рашэннямі ў краінах з таталітарным ці аўтарытарным рэжымам. Але на самой справе палітычная самацэнзура магчыма і ў краінах, дзе правы грамадзян на свабоду слова, друку і пераканні парушаюцца адносна рэдка. У сучаснай Расіі многія палітычныя апаненты ўлады адносна свабодна крытыкуюць яе ў СМІ, што сведчыць аб значнай дэмакратызацыі грамадства ў параўнанні з сітуацыяй у былым СССР. Але ў адным з сваіх тэлевыступленняў расійскі гумарыст М. Задорнаў заявіў, што кіраўніцтва пэўных сродкаў масавай інфармацыі не жадае даваць яму эфірны час па прычыне боязі канфліктаў з уладай і магчымасці згубіць свае рабочыя месцы.
Ігнатава (Валожынскі раён)
Ігна́тава (, Игнатово) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Ігнатаўскага сельсавета. Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Багданаўскага сельсавета.
Паўлінка
«Паўлінка» — п’еса Янкі Купалы (камедыя ў двух актах ), напісаная ў 1912 годзе. Упершыню выдадзена асобным выданнем у 1913 годзе ў Пецярбургу ў выдавецтве «Загляне сонца і ў наша аконца».
Сюжэт
Гісторыя аб тым, як дзяўчына абрала сабе жаніха насуперак бацькоўскай волі. Камедыя шчодра аздоблена нацыянальным каларытам, народным гумарам ды своеасаблівымі прыкметамі драматычных калізій пачатку мінулага стагоддзя.
Галоўная гераіня разумная, дасціпная і вострая на язык Паўлінка. Гэтая вольналюбівая і здольная пастаяць за сябе і за сваё каханне дзяўчына ідзе ў жыццё самастойнай дарогай. Яна закахалася ў мясцовага настаўніка Якіма Сароку, вобраз якога ўвасабляе новыя павевы ў жыцці вёскі. Яе прываблівае тое святло новых ідэй, якія ён нясе. Аднак на шляху закаханых становяцца перашкоды патрыярхальныя, кансерватыўныя сілы. Але Паўлінка знаходзіць у сабе мужнасць ім супрацьстаяць.
У фінале п’есы падзеі разгортваюцца драматычна — яе каханага Якіма арыштавалі па даносу бацькі Паўлінкі. Такім чынам звычайная сямейна-бытавая калізія перарастае ў глыбокі сацыяльна-палітычны канфлікт, а сама п’еса з бытавой камедыі пераўвасабляецца ў сацыяльна-праблемную.
Пастаноўкі
Упершыню камедыя была пастаўлена на сцэне 27 студзеня (9 лютага) 1913 года ў Вільні на вечарынцы ў рабочым клубе «Сокал» Беларускім музычна-драматычным гуртком. Першай выканаўцай ролі Паўлінкі была С. Маркевіч (Маркевічанка). На прэм’еры прысутнічаў Купала, які адмыслова для гэтага прыехаў з Пецярбургу. 9 (22 лютага) «Паўлінка» была таксама прадстаўлена ў Пецярбургу. Ініцыятарам пастаноўкі выступіў беларускі навукова-літаратурны гурток студэнтаў Пецярбургскага ўніверсітэта. Гэтым разам ролю Паўлінкі выконвала Паўліна Мядзёлка. У жніўні 1913 года спектакль быў пастаўлены і ў Беларусі — ў пажарным будынку ў Радашковічах (рэжысёр — Фларыян Ждановіч). У красавіку 1917 года спектакль распачаў дзейнасць Першага беларускага таварыства драмы і камедыі, з якога фактычна вырас БДТ-1, а потым тэатр, які сёння мы называем імем Купалы.
Гэты спектакль, багаты на камедыйныя сітуаці, жарты, песні і танцы, у 1944 годзе быў пастаўлены ў г. Томску, пад час знаходжання тэатру ў эвакуацыі. З тых часоў «Паўлінка» карыстаецца вялікім поспехам у гледачоў, не сыходзячы са сцэны тэатра.
Спектакль «Паўлінка» з’яўляецца класікай тэатральнага мастацтва Беларусі, галоўнай візітоўкай мінскага Купалаўскага тэатру. 27 студзеня 2013 года яму споўнілася 100 сцэнічных год. Амаль 68 сезонаў купалаўскі тэатр пачынаў менавіта з «Паўлінкі». Спектакль ідзе ў пастаноўцы Льва Літвінава, калі ў 1944 годзе трупа была ў эвакуацыі ў Томску. І з заканчэннем рэканструкцыі тэатральнага будынку першай на абноўленай сцэне сыграюць менавіта «Паўлінку».
«Паўлінкай» адкрываецца і закрываецца кожны тэатральны сезон Купалаўскага, і гэта адзін з самых папулярных і любімых гледачамі спектакляў. Рашэннем Рады пры Мінкультуры ад 11 снежня 2019 года «тэатральны феномен Купалаўскай „Паўлінкі“» ўнесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў Беларусі.
Ной-Ульм
Ной-Ульм (Neu-Ulm) — горад у Германіі, у зямлі Баварыя, на рацэ Дунай, за 90 км ад Штутгарта і за 140 км ад Мюнхена.
Геаграфія
Ной-Ульм знаходзіцца ў месцы зліцця рэк Блаў і Ілер з Дунаем. Насупраць горада, на іншым беразе ракі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг, знаходзіцца горад Ульм.
Гісторыя
Гісторыя Ной-Ульма да 1810 года
Утварыўся ў 1810 годзе, калі Баварыя забрала сабе задунайскія ўмацаванні Ульма.
Смільгінішке (Рымшэўская сянюнія)
Смільгі́нішке (Smilginiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Грышкішке. Насельніцтва 11 чал. (2001 г.).
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Відзы Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Нікуліна (Ершыцкі раён)
Нікуліна (Никулино) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Лотас
Ло́тас (Nelumbo) — род двухдольных раслін, адзіны прадстаўнік сямейства.
Апісанне
Шматгадовыя буйныя водныя, часам земнаводныя травы з развітым карэнішчам. Надводнае лісце буйное, шчытападобнае, доўгачаранковае, высока ўзнімаецца над вадой, тое, што плавае, — крутлявае, плоскае, падводнае — сядзячае, лускападобнае. Тканкі з вялікімі паветраноснымі лопасцямі. Кветкі дыяметрам да 30 см, ружовыя або жоўтыя, адзіночныя, на доўгіх кветаносах. Пялёсткі і тычынкі шматлікія. Плод — шматарэшак. Насенне захоўвае ўсходжасць да некалькіх тысяч гадоў.
Распаўсюджанне
Рэлікт трацічнага перыяду. сустракаецца ў Паўднёвай Еўропе (напрыклад, дэльта ракі Волга), Паўднёва-Усходняй Азіі і Паўночна-Усходняй Аўстраліі. — у Паўночнай і Цэнтральнай Амерыцы. У Індыі, Карэі, Кітаі, Японіі культывуецца.
Віды
Паводле інфармацыі базы дадзеных The Plant List род Лотас аб'ядноўвае тры віды :
Выкарыстанне
Усе часткі расліны маюць у сабе вітамін C і каўчух, у чаранках і праростках — ядавітае рэчыва нелюмбін. Насенне і карэнішча ўжываюцца ў ежу і на корм жывёле. Харчовыя, лекавыя і кулыавыя расліны; старажытная культура народаў Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі, амерыканскіх індэейцаў.
Трыніта
Трыніта (Trinità) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giorgio.
Дыманоўскае
Дымано́ўскае, Даманаўскае — возера ў Віцебскім раёне ў басейне ракі Лучоса, за 18 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад Віцебска.
Дыманоўскае злучана ручаём з возерам Доўгае.
У возеры водзяцца лешч, шчупак звычайны, акунь, плотка, краснапёрка і іншыя віды рыб.
Плывунец шырачэнны
Плывунец шырачэнны ці Найшырэйшы плывунец (Dytiscus latissimus) — насякомае атраду цвердакрылыя (Coleoptera), сямейства плывунцы (Dytiscidae).
Апісанне
Цела даўжынёй 36-44 мм, шырокаавальнае, слабавыпуклае, зеленавата-бурае. Надкрылы моцна расшыраныя за кошт шырокіх пляскатых эпіплеўраў, надкрылы самцоў з 2 радамі крапінак на дыску. На пярэдніх лапках 1000—1200, на сярэдніх 200—500 дробных прысосак, анальны стэрніт на канцы з невялікай выемкай. Надкрылы самак з 10 падоўжнымі баразёнкамі, якія не даходзяць да верхавіны, анальны стэрніт з глыбокай выемкай пасярэдзіне.
Арэал
Еўропа (паўночная і сярэдняя палосы). У Беларусі адзначаны ў наваколлі г. Белаазёрск Бярозаўскага, г.п. Плешчаніцы Лагойскага раёнаў, у вёсках Домжарыцы Лепельскага, Караліна Стаўбцоўскага, Лахва Лунінецкага, Чамярын Пінскага раёнаў.
Супраціўленне матэрыялаў
Супраціўленне матэрыялаў (ва ўжытку - супрамат) - частка механікі дэфармаванага цвёрдага цела, якая разглядае метады інжынерных разлікаў канструкцый на трываласць, калянасць і ўстойлівасць пры адначасовым задавальненні патрабаванняў надзейнасці, эканамічнасці і даўгавечнасці. Супраціўленне матэрыялаў ставіцца да фундаментальных дысцыплінах агульнаінжынернай падрыхтоўкі спецыялістаў з вышэйшай тэхнічнай адукацыяй, за выключэннем спецыяльнасцей, не звязаных з праектаваннем аб'ектаў, для якіх трываласць з'яўляецца важным паказчыкам.
Плывунец шырачэнны
Арэал
Жыве ў буйных стаячых вадаёмах (азёры, старыцы рэк).
Супраціўленне матэрыялаў
Азначэнне
Супраціўленне матэрыялаў грунтуецца на паняцці «трываласць», што з'яўляецца здольнасцю матэрыялу супрацьстаяць прыкладзеным нагрузкам і ўздзеянняў без разбурэння. Супраціўленне матэрыялаў аперыруе такімі паняццямі як: ўнутраныя намаганні, напружання, дэфармацыі. Прыкладзеная вонкавая нагрузка да некаторага цела спараджае ўнутраныя намаганні ў ім, процідзейныя актыўнага дзеяння вонкавай нагрузкі. Унутраныя намаганні, размеркаваныя па сячэннях цела, называюцца высілкамі. Такім чынам, знешняя нагрузка спараджае ўнутраную рэакцыю матэрыялу, якая характарызуецца высілкамі, якія ў сваю чаргу прама прапарцыйныя дэфармацый цела. Дэфармацыі бываюць лінейныя, такія як падаўжэнне, скарачэнне, зрух і вуглы павароту сячэнняў. Асноўныя паняцці супраціўлення матэрыялаў ацэньваюць здольнасць матэрыялу супраціўляцца вонкавым уздзеянням з'яўляюцца:
Сувязь з іншымі навукамі
В тэарэтычнай часткі супраціўленне матэрыялаў грунтуецца на матэматыцы і тэарэтычнай механіцы, у эксперыментальнай часткі - на фізіцы і матэрыялазнаўстве і ўжываецца пры праектаванні машын, прыбораў і канструкцый.
Задачай супраціўлення матэрыялаў, як аднаго з раздзелаў механікі суцэльны асяроддзя, з'яўляецца вызначэнне дэфармацый і напружанняў у цвёрдым пругкім целе, якое падвяргаецца сілавым або цеплавога ўздзеяння.
Гэтая ж задача сярод іншых разглядаецца ў курсе тэорыі пругкасці. Аднак метады вырашэння гэтай агульнай задачы ў тым і іншым курсах істотна адрозніваюцца адзін ад аднаго. Супраціўленне матэрыялаў вырашае яе галоўным чынам для бруса, грунтуючыся на шэрагу гіпотэз геаметрычнага або фізічнага характару. Такі метад дазваляе атрымаць, хоць і не ва ўсіх выпадках, цалкам дакладныя, але досыць простыя формулы для вылічэння высілкаў. Таксама паводзінамі дэфармаваных цвёрдых цел пад нагрузкай займаецца тэорыя пластычнасці.
Гіпотэзы і дапушчэння
Разлік рэальных канструкцый і іх элементаў з'яўляецца альбо тэарэтычна немагчымым, альбо практычна непрымальным па сваёй складанасці. Таму ў супраціве матэрыялаў ужываецца мадэль ідэалізаванага дэфармаванага цела, якая ўключае наступныя дапушчэння і спрашчэння:
Гэтыя палажэнні абмежавана дастасавальныя да вырашэння канкрэтных задач. Напрыклад, для вырашэння задач устойлівасці зацвярджэння 4-6 не справядлівыя, зацвярджэнне 3 справядліва не заўсёды.
Тэорыі трываласці
Трываласць канструкцый вызначаецца з выкарыстаннем тэорыі разбурэння - навукі аб прагназаванні ўмоў, пры якіх цвёрдыя матэрыялы руйнуюцца пад дзеяннем знешніх нагрузак. Матэрыялы, як правіла, падпадзяляюцца на тыя, якія руйнуюцца далікатна і пластычна. У залежнасці ад умоў (тэмпературы, размеркавання высілкаў, выгляду нагрузкі і т. п.) большасць матэрыялаў можа быць аднесена да далікатных, пластычных або абодвум відах адначасова. Тым не менш, для большасці практычных сітуацый, матэрыялы могуць быць класіфікаваны як далікатныя або пластычныя. Нягледзячы на ​​тое, што тэорыя разбурэння знаходзіцца ў распрацоўцы ўжо больш за 200 гадоў, узровень яе прымальнасці для механікі суцэльных асяроддзяў не заўсёды дастатковы.
Матэматычна тэорыя разбурэння выяўляецца ў выглядзе розных крытэрыяў разбурэння, справядлівых для канкрэтных матэрыялаў. Крытэрыем разбурэння з'яўляецца паверхню разбурэння, выяўленая праз напружання або дэфармацыі. Паверхня разбурэння падзяляе "пашкоджаны" і "не пашкоджаны» станы. Для "пашкоджанага" стану цяжка даць дакладнае фізічнае вызначэнне, гэта паняцце варта разглядаць як працоўнае вызначэнне, якое выкарыстоўваецца ў інжынерным супольнасці. Тэрмін «паверхня разбурэння», які выкарыстоўваецца ў тэорыі трываласці, не варта блытаць з аналагічным тэрмінам, які вызначае фізічную мяжу паміж пашкоджанымі і не пашкоджанымі часткамі цела. Даволі часта фенаменалагічны крытэрый разбурэння аднаго і таго ж віду выкарыстоўваюцца для прагназавання далікатнага і пластычнага разбурэння.
Сярод фенаменалагічных тэорый трываласці найбольш вядомымі з'яўляюцца наступныя тэорыі, якія прынята называць «класічнымі» тэорыямі трываласці:
Класічныя тэорыі трываласці маюць істотныя абмежавані для іх прымянення. Так тэорыі найбольшых нармальных высілкаў і найбольшых дэфармацый дастасавальныя толькі для разліку трываласці далікатных матэрыялаў, прычым толькі для некаторых пэўных умоў нагрузкі. Таму гэтыя тэорыі трываласці сёння ўжываюць вельмі абмежавана. З пералічаных тэорый найбольш часта выкарыстоўваюць тэорыю Мора, якую таксама называюць крытэрыем Мора-Кулона. Кулон у 1781 г. на аснове выкананых ім выпрабаванняў устанавіў закон сухога трэння, які выкарыстаў для разліку ўстойлівасці падпорных сценак. Матэматычная фармулёўка закона Кулона супадае з тэорыяй Мора, калі ў ёй выказаць галоўныя напружання праз датычныя і нармальныя напружання на пляцоўцы зрэзу. Вартасцю тэорыі Мора з'яўляецца тое, што яна дастасаваная да матэрыялаў, якія маюць розныя супраціву сціску і расцяжэння, а недахопам тое, што яна ўлічвае ўплыў толькі двух галоўных высілкаў - максімальнага і мінімальнага. Таму тэорыя Мора не дакладна ацэньвае трываласць пры трохвосеваму напружанаму стане, калі неабходна ўлічваць усе тры галоўныя напружання. Акрамя таго, пры выкарыстанні гэтай тэорыі не ўлічваецца папярочнае пашырэнне матэрыялу пры зруху. На гэтыя недахопы тэорыі Мора неаднаразова звяртаў увагу А. А. Гвоздзеў, які даказаў неўжывальнасць тэорыі Мора для бетону.
На змену «класічным» тэорыям трываласці ў сучаснай практыцы прыйшлі шматлікія новыя новыя тэорыі разбурэння. Большасць з іх выкарыстоўваюць розныя камбінацыі інварыянтаў тэнзар высілкаў Кашы. Сярод іх найбольш вядомыя наступныя крытэрыі разбурэння:
Пералічаныя крытэрыі трываласці прызначаныя для разліку трываласці аднародных (гамагенных) матэрыялаў. Некаторыя з іх выкарыстоўваюцца для разліку анізатропных матэрыялаў.
Для разліку трываласці неаднародных (не гамагенных) матэрыялаў выкарыстоўваецца два падыходу, званыя макра-мадэляваннем і мікра-мадэляваннем. Абодва падыходу арыентаваны на выкарыстанне метаду канчатковых элементаў і вылічальнай тэхнікі. Пры макра-мадэляванні папярэдне выконваецца гамагенізацыя - умоўная замена неаднароднага (гетэрагеннай) матэрыялу на аднастайны (гамагенны). Пры мікра-мадэляванні кампаненты матэрыялу разглядаюцца з улікам іх фізічных характарыстык. Мікра-мадэляванне выкарыстоўваюць у асноўным у даследчых мэтах, так як разлік рэальных канструкцый патрабуе празмерна вялікіх выдаткаў машыннага часу. Метады гамагенізацыі шырока выкарыстоўваюцца для разліку трываласці каменных канструкцый, у першую чаргу для разліку сцен-дыяфрагмаў калянасці будынкаў. Крытэрыі разбурэння каменных канструкцый улічваюць разнастайныя формы разбурэння каменнай мура. Таму паверхня разбурэння, як правіла. прымаецца ў выглядзе некалькіх перасякальных паверхняў, якія могуць мець розную геаметрычную форму.
Прымяненне
Метады супраціўлення матэрыялаў шырока выкарыстоўваюцца пры разліку апорных канструкцый будынкаў і збудаванняў, у дысцыплінах звязаных з праектаваннем дэталяў машын і механізмаў.
Як правіла, менавіта з-за ацэначнага характару вынікаў, якія атрымліваюць з дапамогай матэматычных мадэляў гэтай дысцыпліны, пры праектаванні рэальных канструкцый усе трывальныя характарыстыкі матэрыялаў і вырабаў выбіраюцца з істотным запасам (у некалькі разоў адносна выніку, атрыманага пры разліках).
У студэнцкім асяроддзі супраціўленне матэрыялаў лічыцца адной з найбольш складаных агульнапрафесійных дысцыплін, у асноўным з-за цяжкай сухі падачы тэорыі, адсутнасці добрых наглядных навучальных дапаможнікаў, камп'ютарнага мадэлявання і навучальнага відэа, што дало багатую ежу студэнцкаму фальклору і спарадзіла цэлы шэраг жартаў і анекдотаў.
NGC 4835
NGC 4835 (іншыя абазначэнні — ESO 269-19, AM 1255-455, IRAS12552-4559, PGC 44409) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кемптэн (Альгой)
Кемптэн (, Cambodunum) — горад у Германіі, горад зямельнага падпарадкавання, размешчаны ў зямлі Баварыя. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Швабія. Насельніцтва — 62 060 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 63,29 км². Афіцыйны код — 09 7 63 000.
Кемптэн з’яўляецца найстарэйшым заснаваным рымлянамі горадам у Германіі.
Ozzfest Live
«Ozzfest Live» ― зборнік жывых трэкаў, узятых з першага фестываля «». Трэкі былі запісаны ў два розныя дні «Ozzfest» 25―26 кастрычніка 1996 года.
Аб’яднаны фронт эфіопскіх федэралісцкіх і канфедэралісцкіх сіл
Аб’яднаны фронт эфіопскіх федэралісцкіх і канфедэралісцкіх сіл, АФЭФКС — кааліцыя ўзброеных груповак, якая стаіць на пазіцыях захавання федэралісцкага кіравання ў Эфіопіі. Супрацьстаіць ураду Абія Ахмеда Алі.
Стварэнне
У жніўні 2021 года лідар Народнага Фронту вызвалення Тыграя (НФВТ) Дэбрэцыан Гебрэмікаэль і прэс-сакратар Гетачу Рэда заявілі, што сілы абароны Тыграя вядуць перамовы з Вызваленчай арміяй Арома (ВАА) аб супрацоўніцтве ў барацьбе з урадавымі войскамі. Са слоў прадстаўніка Одаа Тарбіі, групоўкі пачалі каардынаваць свае дзеянні і стратэгію.
Да канца кастрычніка да перамоваў далучыліся яшчэ некалькі паўстанцкіх груп. 5 лістапада было абвешчана, што альянс будзе складацца з дзевяці арганізацый.
Склад
На момант стварэння АФЭФКС меў у складзе наступныя групоўкі :
Распад
31 студзеня 2022 года Фронт рэвалюцыйна-дэмакратычнага адзінства Афара абвясціў, што дыстанцуецца ад кааліцыі з-за абвінавачвання тыграйскіх сіл у забойстве мірных жыхароў у Афары. 19 кастрычніка Народна-вызваленчы рух Бенішангула падпісаў мірнае пагадненне з рэгіянальным урадам і таксама выйшаў з альянсу. 2 лістапада мірны дагавор з урадам Эфіопіі заключыў і Народны фронт вызвалення Тыграя. У снежні пачаліся перамовы ўладаў з Дэмакратычнай партыяй Кімант.
Франкатып
Франкаты́п — вынік механічнага франкіравання паштовых адпраўленняў, як правіла, ад буйных дзяржаўных ведамстваў, камунальных службаў, навуковых устаноў, дзелавых структур, грамадскіх арганізацый і г. д. Уяўляе сабой адбітак знака паштовай аплаты разам або побач з каляндарным паштовым штэмпелем.
Асаблівасці
Неабходнасць франкатыпу выклікаецца вялікімі аб'ёмамі службовай перапіскі арганізацыі. Усведамляючы неабходнасць механізацыі працэсу, арганізацыя часта заключае дагавор з паштовым ведамствам і атрымлівае права самастойнай франкіроўкі сваіх паштовых адпраўленняў з дапамогай спецыяльных франкіравальных машын. У якасці прыкладу такой арганізацыі можна прывесці «Белтэлекам».
Як правіла, франкатып друкуецца адной фарбай (па правілах Сусветнага паштовага саюза — чырвонай, аднак гэта ўмова выконваецца не ўсімі). Малюнак яго дастаткова прымітыўны: адзін або некалькі авалаў, кругоў, квадратаў, прамавугольнікаў, многавугольнікаў з лічбамі ўнутры, якія пазначаюць намінал адпраўлення ў бягучай валюце. Ён з'яўляецца часткай адзінага адбітка, які змяшчае таксама дату адпраўлення, назву і часам дзяржаўную прыналежнасць арганізацыі-адпраўшчыка, часам невялікія тэксты рэкламнага і агітацыйнага характару.
У некаторых краінах (Францыя, ЗША) франкатыпы могуць прастаўляцца не толькі непасрэдна на адпраўленнях, але і на спецыяльных папяровых стужках, што налепліваюцца на адпраўленні. Гэта актуальна ў выпадках, калі апошняе мае вялікі, нестандартны аб'ём і яго цяжка франкіраваць машынай. Зрэшты, такія стужкі можна сустрэць і на пісьмах.
Класіфікацыя
Франкатыпы можна класіфікаваць па наступных прыкметах :
Гісторыя
Папярэднікі франкатыпаў вядомыя з XIX ст. Аднак у той час ліставанне не дасягала маштабаў, дастатковых для акупнасці механізацыі ручной працы па франкіроўцы паштовых адпраўленняў, таму пераважная большасць такіх спроб абмяжоўвалася кароткатэрміновымі эксперыментамі. Першую ўдалую спробу ўкаранення франкатыпаў здзейсніў Карл Ухерман, які паставіў машыну ўласнай канструкцыі пошце Нарвегіі ў 1903 г.
Наступнай краінай, якая пачала выкарыстоўваць франкатыпы, была Новая Зеландыя ў 1904 г. Далейшае распаўсюджванне франкатыпаў адбылося па сканчэнні Першай сусветнай вайны: з 1922 г. франкіравальныя машыны ўвяла Вялікабрытанія, з 1923 г. — Германія і Швейцарыя, з 1924 г. — Францыя і г. д. Вялікае значэнне для распаўсюджвання франкатыпаў мелі рашэнні VII Сусветнага паштовага кангрэса (Мадрыд, 1920 г.), якія дазволілі іх выкарыстанне ў міжнародных паштовых зносінах.
Калекцыяніраванне
Калекцыяніраванне франкатыпаў з'яўляецца адной з галін філатэліі і называецца механафіліяй, хаця такі тэрмін не з'яўляецца агульнапрынятым.
Зацікаўленасць філатэлістаў франкатыпамі адносна невялікая з-за беднасці выяўленчых магчымасцей франкатыпаў, аднак у некаторых дзяржавах існуюць таварыствы калекцыянераў, выдаецца адпаведная спецыяльная літаратура. У 1970-х — 1980-х гг. назіраўся скачкападобны рост выкарыстання механічнай франкіроўкі, частка філатэлістычнай грамадскасці пачала баяцца выціскання звычайных марак са штодзённага звароту. Аднак апошняе было звязана не з распаўсюджваннем франкатыпаў (якія не выйшлі за межы камерцыйнага ліставання), а з падзеннем аб'ёмаў прыватнага ліставання з-за развіцця новых сродкаў сувязі (мабільная тэлефанія, інтэрнэт). Напрыклад, па стане на 2008 г., 80 % заказных лістоў у Расіі зыходзілі ад розных бюджэтных арганізацый.
Мазсалацкі край
Мазсалацкі край (Mazsalacas novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Латвіі, у рэгіёне Відзэмэ. Край складаецца з чатырох валасцей і горада Мазсалаца, які з'яўляецца цэнтрам края. Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года склала 3953 чалавекі. Плошча края — 417 км².
Новая Мацілеўка
Новая Мацілеўка (Новая Мацилевка) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Анастасія Алістратава
Анастасія Алістратава (нар., Гродна, Беларусь) — беларуская спартсменка (гімнастыка спартыўная), бронзавы прызёр ІІ Еўрапейскіх гульняў (2019, Мінск).
Выхаванка Гродзенскай ДЮСШАР.
Сяргей Васільевіч Рахманінаў
Сяргей Васільевіч Рахманінаў (1 красавіка (20 сакавіка па старым стылі) 1873, Сямёнава, Старарускі павет, Наўгародская губерня, Расійская імперыя — 28 сакавіка 1943) — расійскі, ,.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Маскоўскую кансерваторыю па класе фартэпіяна (1891, у А. Зілоці) і кампазіцыі (1892, у С.Танеева і А. Арэнскага). У 1895 канцэртаваў па Расіі і за мяжой. У 1897—98 дырыжор Маскоўскай прыватнай рускай оперы С. Мамантава, у 1904—06 — Вялікага тэатра. 3 1917 за мяжой, пераважна ў ЗША. У II сусветную вайну даваў канцэрты ў фонд Чырвонай Арміі.
Творчасць
Сярод твораў кампазітара оперы «Алека» (1892), «Скупы рыцар» і «Франчэска да Рыміні» (абедзве паст. 1904); кантата «Вясна» (1902), вакальна-сімфанічная паэма «Званы» (1913); сімфанічная паэма «Востраў мёртвых» (1909), «Тры рускія песні» для аркестра і хору (1926); 3 сімфоніі (1895, 1907, 1936), Сімфанічны танцы (1940), 4 канцэрты (1891, 1901, 1909, 1926); Рапсодыя на тэму Паганіні (1934) для фартэпіяна з аркестрам, фартэпіянныя варыяцыі, 2 фартэпіянныя санаты (1907, 1913), цыклы фартэпіянных п’ес. Больш за 80 рамансаў звязаны з вершамі рускіх паэтаў, сярод іх «Не спявай, прыгажуня, пры мне» («Не пой, красавица, при мне») на словы А. Пушкіна, «Вясеннія воды» («Весенние воды») на словы Ф. Цютчава, «У маўчанні ночы таямнічай» («В молчаньи ночи тайной») на словы А. Фета і інш. Меладычны дар С. Рахманінава выявіўся ў песні «Вакаліз» (1915), якая злучае тыпова рускую распеўнасць са строгай рытмічнай астынатнасцю барочнай арыі. У галіне камернай інструментальнай музыкі значнымі творамі з’яўляюцца «Элегічнае трыа. Памяці вялікага мастака П. І. Чайкоўскага» (1893) і саната для віяланчэлі і фартэпіяна (1901).
Выканальніцкае мастацтва С. Рахманінава — адно з вышэйшых дасягненняў сусветнага піянізму XX ст.
Свяцкі парк
Закладзены ў канцы XVIII — пач. XIX ст. Размешчаны на двух узгорках, у лагчыне — сістэма вадаёмаў на розных узроўнях, за імі хваёвы лясны масіў. Цэнтр кампазіцыі — Свяцкі палац XVIII ст. з партэрам перад ім. На поўнач ад палаца невялікая адкрытая пляцоўка (раней быў ружоўнік), абмежаваная з трох бакоў дрэвавымі масівамі з падлескам і ўзлескамі, з усходняга боку прымыкае пладовы сад, па перыметры абсаджаны мясцовымі лісцевымі пародамі дрэў. У парку больш за 30 відаў дрэў і кустоў. 3 экзотаў растуць дугласіі.
Пётр Маркавіч Ляўкоў
Пётр Маркавіч Ляўкоў (12 ліпеня 1910 — 31 сакавіка 1968) — савецкі вайсковец, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, поўны кавалер ордэна Славы, камандзір разліку 76-міліметровай гарматы 885-га стралковага палка 290-й стралковай дывізіі 3-й арміі 2-га і 1-га Беларускіх франтоў, сяржант.
Біяграфія
Нарадзіўся 12 ліпеня 1910 года ў вёсцы Аляксандраўка-1 Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі ў сялянскай сям'і. Скончыў 3 класа. Працаваў на шахце ў горадзе Данецку.
У Чырвонай Арміі і ў баях Вялікай Айчыннай вайны з кастрычніка 1941 года.
Камандзір разліку 76-мм гарматы 885-га стралковага палка чырвонаармеец Пётр Ляўкоў у баях за плацдарм на рацэ Нараў 12 кастрычніка 1944 года пры прарыве абароны праціўніка ў раёне вёскі Напрукі, размешчанай у пяці кіламетрах на поўдзень ад польскага горада Ружаны, камандуючы байцамі, падавіў два кулямёта. У баі пад вёскай Калоня пры адбіцці контратакі перавышаючых сіл пяхоты і танкаў праціўніка знішчыў звыш аддзялення пяхоты.
Загадам па 290-й стралковай дывізіі ад 13 лістапада 1944 года за мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях, чырвонаармеец Ляўкоў Пётр Маркавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
16 студзеня 1945 года каля вёскі Бараве, што ў 20-ці кіламетрах на поўдзень ад польскага населенага пункта Краснаселля, пры адбіцці контратакі праціўніка разлік Пятра Ляўкова ліквідаваў чатыры кулямёта з прыслугай і шмат варожых салдатаў і афіцэраў.
Загадам па 3-й арміі ад 7 сакавіка 1945 года за мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях, сяржант Ляўкоў Пётр Маркавіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
21 і 28 красавіка 1945 года ў раёне пятнаццаці кіламетраў на паўднёвы ўсход ад германскага горада Бонсдарф з даручанай яму гарматы камандзір разліку Пётр Ляўкоў — 885-ы стралковы полк — разбіў бронетранспарцёр, тры аўтамашыны, рассеяў звыш за ўзвод праціўнікаў, чым садзейнічаў наступленню стралковага батальёна Чырвонай Арміі. 28 красавіка 1945 года на подступах да сталіцы Германіі Пётр Ляўкоў у баі быў паранены, але не пакінуў поле бою, працягваючы кіраваць гарматным разлікам да заканчэння бою.
Прадстаўленне да ордэна Славы 1-й ступені падпісаў камандуючы 1-м Беларускім фронтам Маршал Савецкага Саюза Жукаў Г. К.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі сяржант Ляўкоў Пётр Маркавіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
У 1945 годзе Ляўкоў П. М. дэмабілізаваны. Працаваў у калгасе. Жыў у горадзе Слаўгарадзе Магілёўскай вобласці. Памёр 31 сакавіка 1968 года.
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, Славы 1-й, 2-й, 3-й ступені, медалямі.
У Слаўгарадзе імем кавалера ордэна Славы трох ступеняў. П. М. Ляўкова названа адна з вуліц.
Мінскі планетарый
Мінскі планетарый Мінскага дзяржаўнага палаца дзяцей і моладзі, Мінскі планетарый — планетарый у Мінску (у парку імя Горкага).
Гісторыя
29 ліпеня 1965 года — адкрыццё планетарыя і абсерваторыі.
8 ліпеня 2011 года — закрыццё на касметычны рамонт (на летні перыяд).
Апісанне
Планетарый: зорная зала на 120 чалавек (для зорных сеансаў — 100) абсталяваны купалападобным экранам і оптыка-механічным апаратам «Планетарый» (мадэль ZKP-1 фірмы Carl Zeiss, ГДР). Абсерваторыя: У вежы (6 м) абсерваторыі ўстаноўлены тэлескоп-рэфрактар (фокусная адлегласць — 1950 мм, павелічэнне — 300-кратнае, фірма Carl Zeiss), пры дапамозе якога (пад кіраўніцтвам спецыялістаў) наведвальнікі могуць назіраць нябесныя аб’екты.
Праекты і мерапрыемствы
Пры планетарыі 1 лістапада 2008 года створаны клуб аматараў астраноміі «Аш-ню».
Час працы
Аўторак-нядзеля з 9.00 да 18.00, панядзелак — выходны.
Сеансы: з 10.00 да 17.00 (інтэрвал — 1 гадзіна, працягласць сеансу — 40 хвіл).
Умяшчальнасць зорнай залы — 100 чалавек.
Салавейчык
Салавейчык — прозвішча.
Баршына
Баршына — сяло ў Нурынскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Баршынскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 157 км на паўднёвы заход ад раённага цэнтра, пасёлка Кіеўка. Код КАТА — 355237100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1434 чалавекі (700 мужчын і 734 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 530 чалавек (271 мужчына і 259 жанчын).
Швабах
Шва́бах (Schwabach) — горад у Германіі, у зямлі Баварыя. Насельніцтва — каля 40 тысяч чалавек. Швабах — таксама назва ракі, якая працякае праз горад.
Саджунай
Саджу́най (Sodžiūnai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Губавы. Насельніцтва 12 чал. (2001 г.).
Вальдзіеры
Вальдзіеры (Valdieri) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 971 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 6 чал./км². Займае плошчу 153 км². Паштовы індэкс — 12010. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марцін Турскі.
Каралінова (Валожынскі раён)
Караліно́ва (, Каролиново) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Багданаўскага сельсавета.
NGC 4835A
NGC 4835A (іншыя абазначэнні — ESO 269-15, FGCE 1010, IRAS12543-4606, PGC 44271) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.