cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Літаратурны музей Максіма Багдановіча
Дзейнасць музея
Музей вядзе навукова-фондавую, культурна-адукацыйную, экспазіцыйна-выставачную дзенасць па сваім профілі. Для наведвальнікаў праводзяцца экскурсіі, лекцыі, музейна-педагагічныя заняткі, разнастайныя вечарыны, імпрэзы, прэзентацыі выстаў. У выставачнай зале музея адбываюцца прэзентацыі кніг і ўручэнні літаратурных прэмій. Раз на два гады музей арганізуе навуковую канферэнцыю, прысвечаную Максіму Багдановічу і яго ўплыву на сучасную культуру, па выніках якой выдаецца зборнік навуковых дакладаў. Традыцыйна ў музеі праводзяцца мерапрыемствы да Дня нараджэння Максіма Багдановіча (9 снежня) і да Дня памяці паэта (25 мая). У апошнюю нядзелю ліпеня ў філіяле «Фальварак Ракуцёўшчына» праходзіць штогадовае Свята паэзіі і песні «Ракуцёўскае лета».
Рогава
Рогава — тапонім.
Гаўрыіл Іванавіч Салаўёў
Гаўрыіл Іванавіч Салаўёў (23 сакавіка 1913, в. Алешуніна, цяпер Іванаўская вобласць — 8 мая 1982, Масква) — камандзір 3-га ўзвода 3-га эскадрону 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай Чарнігаўскай кавалерыйскай дывізіі, сфарміраванай у снежні 1941 года ў горадзе Уфе як 112-я Башкірская кавалерыйская дывізія, 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Гвардыі лейтэнант. Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся 23 сакавіка 1913 года ў вёсцы Алешуніна у сям’і селяніна. Рускі. Скончыў 4 класы сельскай школы. Працаваў вучнем сталяра, сталяром у Кінешме. У 1935—1937 гадах праходзіў тэрміновую службу ў Чырвонай Арміі, у 100-м кавалерыйскім палку 25-й кавалерыйскай дывізіі. Вярнуўшыся дадому, працаваў сталяром на фабрыцы № 2 у Кінешме.
Галаеўка
Галаеўка (Галаевка) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельскага паселішча.
Гаўрыіл Іванавіч Салаўёў
Біяграфія
У верасні 1941 года быў зноў прызваны ў армію і накіраваны ў кавалерыйскае вучылішча ў горад Чкалаў. Пасля расфарміравання вучылішча ў ліпені 1942 гады накіраваны на фронт. Скончыў курсы малодшых лейтэнантаў Заходняга фронту.
Галаеўка
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Галаеўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Гаўрыіл Іванавіч Салаўёў
Біяграфія
У дзеючай арміі з снежня 1942 года. Ваяваў на Сталінградскім, Цэнтральным і Беларускім франтах. Быў паранены. Увесь баявы шлях прайшоў у складзе 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі. Быў камандзірам узвода разведкі. Малодшы лейтэнант Салаўёў вызначыўся ў баях за вызваленне Левабярэжнай Украіны.
Галаеўка
Гісторыя
Да 1929 года ў складзе Рослаўскага павета Смаленскай губерні.
Гаўрыіл Іванавіч Салаўёў
Біяграфія
Узвод пад камандаваннем Салаўёва першым фарсіраваў раку Сноў і, захапіўшы плацдарм, сяло Клачкова, забяспечыў пераправу асноўных сіл і наступленне на Чарнігаў. На плацдарме на рацэ Дняпро Салаўёў зноў у першых шэрагах. Яго ўзвод адбіў 3 контратакі праціўніка, які імкнуўся знішчыць пераправу палка каля вёскі Галкі. Асабіста знішчыў некалькі дзесяткаў гітлераўцаў.
Галаеўка
Гісторыя
1930—1961 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці (з 1937 года — Смаленскай вобласці).
Гаўрыіл Іванавіч Салаўёў
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання і праяўленыя мужнасць і гераізм у баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі гвардыі малодшаму лейтэнанту Салаўёву Гаўрылу Іванавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
У верасні 1944 года быў накіраваны на вучобу на Чырванасцяжныя вышэйшыя афіцэрскія кавалерыйскія курсы імя Будзёнага. Тут сустрэў дзень Перамогі. У студзені 1946 года скончыў вучобу, службу праходзіў на пасадзе камандзіра мотастралковага ўзвода 99-га гвардзейскага мотастралковага палка. У кастрычніку 1946 года гвардыі лейтэнант Салаўёў звольнены ў запас.
Галаеўка
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года ..
Гаўрыіл Іванавіч Салаўёў
Біяграфія
Жыў у Маскве. Працаваў сталяром на прадпрыемствах Масквы і Маскоўскай вобласці. Памёр 8 мая 1982 года. Пахаваны ў Маскве на Кунцаўскіх могілках.
Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Айчыннай вайны 1-й ступені, двума ордэнамі Чырвонай Зоркі, медалямі.
Памяць
У горадзе Заволжску Іванаўскай вобласці ўстаноўлены бюст Героя. Імя Г. І. Салаўёва высечана залатымі літарамі на мемарыяльных дошках разам з імёнамі ўсіх 78-мі Герояў Савецкага Саюза 112-й Башкірскай кавалерыйскай дывізіі, устаноўленых у Нацыянальным музеі Рэспублікі Башкартастан і ў Музеі 112-й Башкірскай кавалерыйскай дывізіі.
Ражны (Браварскі раён)
Ражны (Рожни́) — вёска ў Браварскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Казімір Свёнтак
Яго Эмінэнцыя Казімір Свёнтак (, Валкаўскі павет, Ліфляндская губерня, Расійская імперыя — , , Брэсцкая вобласць, Беларусь) — беларускі і польскі рымска-каталіцкі царкоўны дзеяч. У 1994 годзе стаў першым кардыналам у гісторыі незалежнай і суверэннай Беларусі.
Біяграфія
Казімір Свёнтак нарадзіўся ў горадзе Валк (праз які ў прамым сэнсе слова праходзіць мяжа сучасных Латвіі і Эстоніі) у шляхецкай сям’i этнічна польскага паходжання. Падчас Першай сусветнай вайны сям’я Свёнткаў была ў эвакуацыі, а пасля апынулася на тэрыторыі Заходняй Беларусі ў Баранавічах, дзе Казімір Свёнтак скончыў гімназію імя Тадэвуша Рэйтана. У 1933 годзе будучы кардынал паступіў у Пінскую вышэйшую духоўную семінарыю і ўжо ў красавіку 1939 быў пасвечаны ў святары i распачаў душпастырскую дзейнасць на пасадзе вікарыя ў г. п. Пружаны.
У красавіку 1941 года Казімір Свёнтак быў арыштаваны савецкімі ўладамі па абвінавачванні ў шпіянажы i два месяцы ўтрымліваўся ў турме ў Брэсце. У канцы чэрвеня 1941 года ў выніку нямецкай акупацыі выйшаў з турмы і вярнуўся ў Пружаны. Пасля вайны застаўся з парафіянамі. У снежні 1944 года ён зноў быў арыштаваны савецкімі ўладамі i асуджаны на 10 гадоў пазбаўлення волі. Зняволенне адбываў у лагерах Сібіры і Комі АССР. У 1954 вярнуўся ў Беларусь, з 1.12.1954 — пробашч у Пінску. З 13.4.1991 архібіскуп, мітрапаліт Мінска-Магілёўскі, апостальскі адміністратар Пінскай дыяцэзіі. У 1991 годзе стаў архібіскупам Мінска-Магілёўскім.
30.10.1994 Папа Ян Павел II надаў Казіміру Свёнтку сан кардынала. Старшыня Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі (1999—2006). 14 чэрвеня 2006 Папа Бенедыкт XVI прыняў прашэнне 91-гадовага кардынала Казіміра Свёнтка пра вызваленне ад кіраўніцтва архідыяцэзіяй. Пры гэтым Свёнтак застаўся апостальскім адміністратарам Пінскай дыяцэзіі. Памёр 21 ліпеня 2011. Пахаваны ў крыпце кафедральнага касцёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Пінску.
Залесна
Зале́сна (, Залесна) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Залесненскага сельсавета.
Юр’я (Кіраўская вобласць)
Юр’я (Юрья́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кіраўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Юр’янскага муніцыпальнага раёна. Утварае Юр’янскае гарадское паселішча, адзіным населеным пунктам якога з’яўляецца. Пасёлак знаходзіцца за 50 км на паўночны захад ад абласнога цэнтра — горада Кірава. Размешчаны на рацэ Юр’я, блізу упадзення яе ў раку Вялікую.
Беларуска-індыйскія адносіны
Беларуска-індыйскія адносіны — дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларуссю і Рэспублікай Індыяй.
Індыя адной з першых прызнала незалежнасць Беларусі. Дыпламатычныя адносіны былі ўсталяваны ў красавіку 1992. Прэзідэнт Беларусі двойчы наведваў Індыю з афіцыйнымі візітамі, падчас апошняга — у красавіку 2007 — у Нью-Дэлі была падпісана супольная дэкларацыя, якая адлюстроўвае высокі ўзровень узаемаразумення паміж дзвюма краінамі ў палітычнай сферы і вызначае асноўныя кірункі супрацоўніцтва. Высокія бакі таксама дамовіліся павысіць аб’ём гандлёвага абароту з цяперашніх амаль 200 млн да 500 млн долараў у 2010. У 2009 годзе Беларусь экспартавала ў Індыю тавараў на 487,8 млн долараў, чым дасягнула па гэтым пункце максімуму.
Малое Уланава
Мало́е Ула́нава (, Малое Уланово) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Kepler-452 b
Kepler-452 b — экзапланета на арбіце жоўтага карліка у сузор’і Лебедзя. Выяўлена касмічным тэлескопам «Кеплер». Пра адкрыццё было публічна абвешчана НАСА 23 ліпеня 2015 года. Гэта першая планета калязямнога памеру, выяўленая ў прыдатнай для жыцця зоне падобнай да Сонца зоркі спектральнага класа G2. Зорка Kepler-452 знаходзіцца на адлегласці светлавых гадоў ад Сонечнай сістэмы.
Паводле індэксу падабенства Зямлі (ESI) Kepler-452 b саступае Kepler-438 b і знаходзіцца на шостым месцы.
Фізічныя характарыстыкі
Перыяд абарачэння планеты Kepler-452 b роўны 384,84 зямных сутак. Kepler-452 b большая на 63 % і старэйшая на 1,5 млрд гадоў за Зямлю, але знаходзіцца на арбіце ва ўнутранай вобласці прыдатнай для жыцця зоны сваёй зоркі. Інсаляцыя, якая ствараецца бацькоўскай зоркай на планеце ў 1,1 разы перавышае інсаляцыю, якую стварае Сонца на Зямлі. Без уліку парніковага эфекту, сярэдняя паверхневая тэмпература ацэньваецца ў 265 K.
Русаніў
Русаніў (Руса́нів) — вёска ў Браварскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Зарайск
Зарайск — горад у Расіі, горад раённага падпарадкавання, адміністрацыйны цэнтр Зарайскага раёна Маскоўскай вобласці. Насельніцтва складае 23,8 тыс. жыхароў (2010 год). Займае 611-е месца сярод гарадоў Расіі і 54-е сярод гарадоў вобласці.
Размешчаны за 145 км на паўднёвы ўсход ад Масквы, на правым беразе ракі Асётр (прыток Акі). Канцавая чыгуначная станцыя на лініі ад горада Лухавіцы (без пасажырскага руху).
IC 969
IC 969 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ванеса V-белае
Ванеса V-белае (Nymphalis vaualbum) — дзённы матылёк з сямейства німфалід.
Апісанне
Зверху на задніх крылах сінія плямы адсутнічаюць, замест іх вылучаюцца карычнева-жоўтыя плямы на цёмным фоне. У кастальнай вобласці задняга крыла — белая пляма. Пярэднія крылы таксама з белай прывяршыннай плямай. Агульны фон карычнева-чырвоны. Знізу задняе крыло з белым V-падобным знакам на канцы дыскальнай ячэйкі. Пярэдняе крыло зубчастае, з вялікім выманнем. Даўжыня пярэдняга крыла — 25-32 мм.
Распаўсюджанне
Усходняя Еўропа; тэрыторыя былога СССР: Еўрапейская частка Расіі (поўнач (лакальна), цэнтр, поўдзень (лакальна)), Карпаты, Каўказ, поўдзень Сібіры, Далёкі Усход, Сярэдняя Азія; Азія: Турцыя, Карэя, Японія; Паўночная Амерыка: поўдзень Канады, некаторыя паўночныя штаты ЗША.
Біялогія
Яйкі адкладаюцца колцавымі кладкамі на галінах кармавых раслін.
Вусені харчуюцца на вербах, таполі, вязе. Маладыя вусені жывуць у гняздзе скапленнямі, дарослыя адзінкава знізу на лісці. Кукалка вісіць на ствалах і галінках.
Іскене
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 484 чалавекі (244 мужчыны і 240 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 528 чалавек (280 мужчын і 248 жанчын).
Трэбухіў (Браварскі раён)
Трэбухіў (Тре́бухів) — вёска ў Браварскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Трэбухіў было ў складзе Гогаліўскай воласці Асцёрскага павета Чарнігаўскай губерні.
Еленка (Крупскі раён)
Е́ленка (, Еленка) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бобрскага сельсавета.
Дубоўка (Полацкі раён)
Дубо́ўка (, Дубовка) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Фарынаўскага сельсавета.
Сінагога Бэйс Ісраэль
Сінагога Бэйс Ісраэль — сінагога, якая знаходзіцца ў Мінску па адрасе вул. Даўмана, 13-б. Гэта галоўная сінагога яўрэйскай абшчыны Мінска.
Сінагога была пабудавана ў 1913 годзе па ініцыятыве артадаксальных яўрэяў. У 1994 вярнуўся да гэтай яўрэйскай абшчыны галоўны рабін Беларусі, які жыве тут.
Фалёнкі
Фалёнкі (Фалёнки) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кіраўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Фалёнскага раёна і Фалёнскага гарадскога паселішча. За 151 км ад горада Кіраў. Вёска Фалёнкі была заснавана ў канцы XVII — пачатку XVIII стагоддзяў, у вотчыне Верхачапецкага манастыра. У 1898 годзе пабудавана чыгуначная станцыя, а разам з ёй станцыйны пасёлак. У 1913 годзе пры станцыі пабудаваны драўляны храм Георгія Перамаганосца. У 1918 годзе пасёлак становіцца цэнтрам воласці, у 1929 годзе — цэнтрам Фалёнскага раёна. У 1957 годзе Фалёнкі атрымалі статус рабочага пасёлка. У 1996 годзе рашэннем Кіраўскай абласной думы аднесены да пасёлка гарадскога тыпу.
Герб Клімавічаў
Герб Клімавічаў — геральдычны сімвал Клімавічаў, дараваны гораду 16 жніўня 1781: «у блакітным полі залатая пчала».
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 15 жніўня 2001. У гербавым матрыкуле краіны значыцца пад №70.
Афіцыйнае апісанне:
Дзерабуж
Дзерабуж (Деребуж) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Дзерабуж абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Рослаўскага павета Смаленскай губерні.
1930—1961 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці (з 1937 года — Смаленскай вобласці).
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года ..
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Славутасці
У 3 км на ўсход ад вёскі каля вусця ракі Стомяць комплекс археалагічных помнікаў :
Жэрэмі Мацьё
Жэрэмі́ Мацьё́ (Jérémy Mathieu; нар., Люксёй-ле-Бен, Францыя) — французскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Францыі (2011—2016).
«Сашо»
Жэрэмі з’яўляецца выхаванцам клуба «Сашо». У складзе «ільвянятаў» дэбютаваў у 2002 годзе ў чэмпіянаце Францыі ў гульні супраць каманды «Седан». Разам з «Сашо» Жэрэмі заваяваў першы трафей у сваёй прафесійнай кар’еры — Кубак французскай Лігі 2004 года.
«Тулуза»
У 2005 годзе Мацьё перайшоў у «Тулузу». Другі сезон, у якім футбаліст гуляў за «Тулузу», апынуўся нечакана ўдалым для каманды, гэта значыць «Тулуза» заняла трэцяе месца ў чэмпіянаце, заваяваўшы пуцёўку ў папярэдні этап Лігі чэмпіёнаў. І хоць наступны сезон быў куды менш паспяховы — каманда з цяжкасцю захавала месца ў эліце — малады абаронца звярнуў на сябе ўвагу адразу некалькіх еўрапейскіх клубаў, у прыватнасці, «Ромы», «Бардо» і «Джэноа».
«Валенсія»
Аднак, Жэрэмі зрабіў іншы выбар: у 2009 годзе, пасля заканчэння тэрміну кантракта з «Тулузай», футбаліст падпісаў 3-гадовае пагадненне з іспанскай «Валенсіяй» і ўжо ў наступным сезоне дэбютаваў за свой ​​новы клуб у чэмпіянаце Іспаніі і Лізе Еўропы. 6 снежня 2009 года Жэрэмі забіў свой ​​першы мяч у іспанскім першынстве: на яго рахунку пераможны гол у матчы супраць «Атлетыка» (Більбаа), які завяршыўся з лікам 2:1 на карысць «Валенсіі».
«Барселона»
Улетку 2014 года Мацьё перайшоў у «Барселону» за 20 мільёнаў еўра, стаўшы найдаражэйшым абаронцам у гісторыі ва ўзросце пасля 30 гадоў. Спачатку гуляў у аснове каталонскага клуба, але пазней страціў месца ў складзе.
«Спортынг»
У ліпені 2017 года стаў іграком лісабонскага «Спортынга».
У чэрвені 2020 года ў сувязі з траўмай калена прыняў рашэнне аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
У зборную Францыі футбаліст упершыню быў выкліканы ў 2007 годзе для ўдзелу ў таварыскім матчы супраць зборнай Славакіі, але ўдзелу ў гульні на прымаў, згуляўшы за каманду рэзервістаў зборнай Францыі з рэзервовым складам зборнай Славакіі.
4 кастрычніка 2011 года Мацьё быў выкліканы ў зборную галоўным трэнерам Ларанам Бланам, для ўдзелу ў адборачных матчах чэмпіянату Еўропы 2012 супраць зборнай Албаніі і зборнай Босніі і Герцагавіны, аднак удзелу зноўку не прымаў. Першую сваю гульню Жэрэмі правёў 11 лістапада 2011 года ў таварыскай сустрэчы супраць зборнай ЗША (1:0).
Дасягненні
«Сашо»:
«Спортынг»:
Балах Шэр Мазары
Балах Шэр Мазары (нар. ) — пакістанскі дзяржаўны дзеяч. Быў выконваючым абавязкі прэм’ер-міністра Пакістана.
Біяграфія
Нарадзіўся ў невялікім пасёлку Кот-Карам-Хан. Пасля таго як прэзідэнт Пакістана Гулам Ісхак Хан распусціў Нацыянальную і правінцыйную асамблеі 19 красавіка 1993 года, ён прызначыў Мазары выконваючым абавязкі прэм’ер-міністра. Усеагульныя выбары былі запланаваны на 14 ліпеня 1993 года.
Паўнамоцтвы Мазары, як выконваючага абавязкі прэм’ер-міністра, скончыліся 26 мая 1993 года, калі Вярхоўны суд Пакістана адмяніў ўказ Прэзідэнта і аднавіў Наваза Шарыфа ў якасці прэм’ер-міністра краіны.
Сабаліўка (Браварскі раён)
Сабаліўка (Соболі́вка) — вёска ў Браварскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Шантарскія астравы
Геаграфія
Шантарскія астравы размешчаны на паўднёвым захадзе Ахоцкага мора прыкладна за 265 км ад паўночнай часткі вострава Сахалін, 287 км ад вусця ракі Амур, 707 км ад горада Хабараўск, 5712 км ад Масквы і 6306 км ад Мінска. Бліжэйшы да архіпелага населены пункт Чумікан знаходзіцца за 100 км на захад.
Вылучаюць 15 астравоў і мноства дробных астраўкоў і скал. Самы буйны востраў Вялікі Шантар займае плошчу каля 1766 км². Некаторыя малыя астравы сфарміраваны базальтамі 56 — 37 млн гадоў таму. Аднак большая частка сушы складаецца са значна маладзейшых геалагічных пластоў, у якіх пераважаюць вапнякі і крамянёвыя пароды. Мяркуюць, што ў апошнюю ледавіковую эпоху паверхня Шантарскіх астравоў не была пад ільдом.
Рэльеф узгорысты, шмат скал. Частку ўзбярэжжа атачаюць пясчаныя і галечныя пляжы. Найвышэйшая кропка — гара Вясёлая (701 м, па іншых дадзеных 720 м) на Вялікім Шантары. На астравах ёсць маляўнічыя рэкі, вадаспады і азёры.
Клімат субарктычны прахалодны, больш характэрны для паўночнай часткі Ахоцкага мора. Лёд растае каля ўзбярэжжа толькі ў пачатку ліпеня, а ў жніўні пачынаецца восеньскае пахаладанне.
Прырода
Паверхня астравоў пакрыта лісцевымі і хваёвымі лясамі. Фаўна прадстаўлена 200 відамі птушак. Найбуйнейшы насельнік сушы — буры мядзведзь. Узбярэжжа астравоў і навакольныя воды наведваюць шматлікія ластаногія і кіты. У рэках нерастуюць ласосепадобныя.
Гісторыя
Расійскія казакі маглі бачыць Шантарскія астравы з заходняга ўзбярэжжа Ахоцкага мора яшчэ ў канцы XVII ст. Аднак іх адкрыццё звычайна прыпісваецца казацкай экспедыцыі 1713 г.
У 1728 г. з’явіўся імператарскі ўказ Пятра II займацца на Шантарах паляваннем на пушных звяроў.
У 1828 г. было заснавана паселішча Руска-Амерыканскай кампаніі. Аднак яно не мела сталага характару. У XIX ст. на Шантарскіх астравах таксама будаваліся часовыя базы амерыканскіх кітабояў. З сярэдзіны XIX ст. на астравах вяліся навуковыя даследаванні.
У 1926 г. на Шантарскія астравы была арганізавана экспедыцыя прадпрыемства «Дальрыба», пасля якой на востраве Вялікі Шантар быў пабудаваны пасёлак і арганізаваны саўгас. Але пазней яны былі ліквідаваны з-за стратнасці.
У 1999 г. на Шантарскіх астравах быў арганізаваны дзяржаўны прыродны заказнік. Вядзецца абмеркаванне стварэння нацыянальнага парка.
У наш час на востраве Вялікі Шантар працуе метэаралагічная станцыя. Сезонна астравы наведваюць турысты, паляўнічыя, рыбакі і вучоныя. Сталага насельніцтва няма.
Аўдыторэ
Аўдыторэ (Auditore) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пезара-э-Урбіна.
Насельніцтва складае 1628 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 80 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 61020. Тэлефонны код — 0722.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nicola da Tolentino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Званіца
Званіца — асобнае вежападобнае збудаванне або частка храма ў сакральнай архітэктуры, на якой месціліся званы.
Драўляныя званіцы
Першым вядомым адлюстраваннем драўлянай званіцы на Беларусі з’яўляецца гравюра Браўна 1572 года. Збудаванні гэтага тыпу былі вельмі распаўсюджаны на Беларусі. З XVI ст. сталі вядомыя і галоўныя віды званіцаў:
Па вонкавым вырашэнні на:
Найбольш пашыранымі на Беларусі былі квадратныя ў плане двухярусныя званіцы.
Мураваныя званіцы
Мураваныя званіцы звычайна былі яруснымі або аркаднымі.
Каменка (хутар, Шчучынскі раён)
Ка́менка (, Каменка) — хутар у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Новы Цік
Новы Цік (Но́вий Тік) — вёска ў Дэмыдзіўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барэмэльскай вясковай абшчыны.
Ажуройсці (Пастаўскі раён)
Ажуро́йсці (, Ажуройсти) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Тужа
Тужá (Тужá) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кіраўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Тужынскага раёна і Тужынскага гарадскога паселішча. Размешчаны на рацэ Тужа ніжэй упадзення ў яе правага прытоку ракі Ян. За 219 км ад горада Кіраў. Заснаваны 25 мая 1702 года па ўказе імператара Пятра I аб будаўніцтве царквы ў імя Уваскрэсення Хрыстова ў Піжамскай воласці, паселішча атрымала назву Васкрасенскае. У 1796 годзе перайменавана ў Піжамскае. У 1929 годзе ўтвораны Тужынскі раён, у 1935 годзе пасёлак атрымаў назву Тужа.
З 1971 года пасёлак гарадскога тыпу.
Світыльня
Світыльня (Світи́льня) — вёска ў Браварскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Дараўской
Дараўской (Даровской) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дараўскім раёне Кіраўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Дараўскага гарадскога паселішча. Размешчаны ў месцы зліцця рэк Дараўкі і Кобры (басейн Вяткі), за 61 км на паўночны захад ад чыгуначнай станцыі Кацельніч. Адлегласць да адміністрацыйнага цэнтра 184 км. Адлегласць да бліжэйшай чыгуначнай станцыі 61 км.
Гамора
Гамора (Gamora) — выдуманы персанаж коміксаў выдавецтва «Marvel Comics». Гамора — прыёмная дачка суперзлодея Танаса і апошняя прадстаўніца сваёй расы. Яе звышздольнасці: звышчалавечыя сіла (падымае да 20 тон), спрыт і рэгенерацыя. Часам яна выяўляе любоўную цікавасць да супергерояў, такім як Адам Уорлак і Нова, таксама з'яўляецца членам групы, вядомай як Вартавыя Галактыкі.
Кордава (Іспанія)
Ко́рдава (Córdoba) — горад на поўдні Іспаніі (Андалусія), цэнтр аднайменнай правінцыі.
Сучаснасць
Ініцыятыва ЕС — культурная сталіца Еўропы — закранула і Кордаву. Горад прэтэндуе на набыццё гэтага статусу ў 2016 годзе.
Скыбын (Браварскі раён)
Скыбын (Скиби́н) — вёска ў Браварскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
IC 970
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рашаль (горад)
Рашаль (Роша́ль) — горад абласнога падпарадкавання ў Маскоўскай вобласці Расіі, на рацэ Воймега, за 145 км на ўсход ад Масквы і 21 км ад раённага цэнтра — Шатура. Насельніцтва — 21,0 тыс. (2010).
Камсамол (Атыраўская вобласць)
Камсамол — сяло ў Макацкім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Камсамольскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 721 чалавек (378 мужчын і 343 жанчыны). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 750 чалавек (392 мужчыны і 358 жанчын).
Пашэва
Пашэва (Па́шева) — вёска ў Дэмыдзіўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барэмэльскай вясковай абшчыны.
Вячаслаў Ксенафонтавіч Зубовіч
Вячаслаў Ксенафонтавіч Зубовіч (нар., Растоў-на-Доне, РСФСР) — беларускі вучоны ў галіне акушэрства і педыятрыі. Доктар медыцынскіх навук (1978), прафесар (1987).
Біяграфія
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут (1955). З 1960 г. у НДІ аховы мацярынства і дзяцінства (з 1979 намеснік дырэктара). Навуковыя працы па праблемах перынаталогіі, узаемасувязях у сістэме маці-плод-нованароджанае дзіця, уплыву на арганізм наступстваў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС.
Юрый Паўлавіч Бондар
Ю́рый Па́ўлавіч Бо́ндар (нар. 11 красавіка 1973, Мінск) — беларускі палітолаг і дзяржаўны дзеяч. Кандыдат палітычных навук (2007), дацэнт (2009). Міністр культуры Рэспублікі Беларусь (2017—2020).
Біяграфія
Скончыў у 1997 годзе юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «правазнаўства». З 2001 года ў Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў, працаваў на пасадах выкладчыка, старшага выкладчыка, прарэктара па адміністрацыйна-гаспадарчай рабоце.
У 2006 годзе абараніў дысертацыю на саісканне вучонай ступені кандыдата палітычных навук па спецыяльнасці «тэорыя палітыкі, гісторыя і метадалогія палітычнай навукі» ў Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. У 2007 годзе скончыў Інстытут дзяржаўнай службы Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «дзяржаўнае кіраванне сацыяльнай сферай». З 2008 года — першы прарэктар БДУКМ. У 2009 годзе прысвоена вучонае званне дацэнта па спецыяльнасці «паліталогія». У лютым 2013 года быў назначаны на пасаду рэктара БДУКМ. У 2014 годзе быў выбраны дэпутатам па Чыгуначнай выбарчай акрузе Мінска, намеснікам старшыні Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў XVII склікання.
З верасня 2017 — у Міністэрстве культуры Рэспублікі Беларусь. 28 верасня 2017 года Прэзідэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам прызначаны міністрам культуры Беларусі. 19 лістапада 2020 года вызвалены ад пасады міністра культуры Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Юрый Бондар з’яўляецца аўтарам шматлікіх артыкулаў, дакладаў, навуковых публікацый, вучэбна-метадычных комплексаў. Займаецца палітычнай навукай, параўнальным аналізам палітычных даследаванняў у Беларусі і Расіі, палітычнай культурай і адукацыяй.
Сям’я
Сын Паўла Іванавіча Бондара (нар. 1943), доктара гістарычных навук.
Погляды
У 2019 годзе ў інтэрв’ю перадачы «Ничего личного» на тэлеканале АНТ адмоўна выказаўся пра пашырэнне беларускай мовы ў дзяржаўнай сферы: «Я катэгарычна супраць адміністрацыйных мераў па ўкараненні беларускай мовы, мы гэта прайшлі ў пачатку 1990-х».
Меркаванні
Са слоў былой старшыні ўпраўлення культуры і народнай творчасці Міністэрства культуры Наталлі Задзяркоўскай, Юрый Бондар «не паказаў сябе дастаткова жорстка. У той ступені, якую патрабаваў час».
Мухамад Хан Джунеджа
Мухамад Хан Джунеджа (-) — 12-ы прэм’ер-міністр Пакістана.
Біяграфія
Мухамад Хан Джунеджа нарадзіўся ў горадзе Сіндхры правінцыі Сінд у 1932 годзе. Джунеджа пачаў сваю палітычную кар’еру ў Пакістане ў 21 год, пасля таго як скончыў сельскагаспадарчы ўніверсітэт у Вялікабрытаніі. У 1962 годзе быў абраны членам правінцыйнай Асамблеі Заходняга Пакістана. У ліпені 1963 гады ён быў прызначаны міністрам аховы здароўя ў Заходнім Пакістане. У перыяд з 1985 года па 1988 год Мухамад быў прэм’ер-міністрам Пакістана. У 1990 годзе ён стаў членам Нацыянальнага сходу Пакістана. Памёр праз тры гады ад цяжкай хваробы і быў пахаваны ў Ісламабадзе.
Казлоўка (Полацкі раён)
Казло́ўка (, Козловка) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Фарынаўскага сельсавета.
Валяр’ян Якаўлевіч Авяр’янаў
Валяр’ян Якаўлевіч Авяр’янаў (Валерьян Яковлевич Аверьянов;,  — , ) — вучоны ў галіне радыётэхнікі і электронікі. Доктар тэхнічных навук (1964). Прафесар (1968). Ганаровы член Міжнароднай Акадэміі прыкладной электронікі (1994). Заслужаны рацыяналізатар БССР (1967). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
В. Я. Авяр’янаў нарадзіўся ў горадзе Уладзімір (Расія). Удзельнічаў у будаўніцтве абарончых рубяжоў пад Масквой у раёне горада Вязьма. У 1942 годзе скончыў Маскоўскі інстытут інжынераў сувязі і быў накіраваны на фронт. З мая 1942 г. начальнік сувязі 76-а гвардзейскага мінамётнага палка, 317-а гвардзейскага мінамётнага палка. Удзельнік Сталінградскай бітвы, Беларускай і Кёнігсбергскай аперацый. Са студзеня 1948 г. начальнік сувязі 1377-а зенітнага артылерыйскага палка (Група савецкіх войскаў у Германіі). З мая 1948 г. В. Я. Авяр’янаў ад’юнкт у Ваеннай артылерыйскай акадэміі радыёлакацыі, з 1951 г. старэйшы выкладчык, з 1953 г. намеснік начальніка, начальнік кафедры радыёпрыёмных устройстваў. У 1954—1954 гг. на пасадзе начальніка кафедры ў Гомельскім вышэйшым інжынерным радыётэхнічным вучылішчы Войскаў СПА краіны, з 1957 г. начальнік кафедры радыёперадаючых і радыёпрёмных устройстваў у Мінскім вышэйшым інжынерным радыётэхнічным вучылішчы Войскаў СПА краіны.
У 1974 годзе палкоўнік В. Я. Авяр’янаў звольнены ў запас. З 1976 г. працаваў у Мінскім радыётэхнічным інстытуце (БДУІР), загадчык кафедры антэн і ўстройстваў ЗВЧ.
Навуковая дзейнасць
В. Я. Авяр’янаў займаўся даследаваннямі разнесеных радыёлакацыйных станцый у мэтах павелічэння далёкасці дзеяння бартавых радыёлакацыйных прыцэлаў і галовак саманавядзення ракет, праблем радыёлакацыі нізкалётаючых цэляў, уздзеяння актыўных памех на работу радыёлакацыйных станцый. Аўтар электра-дыпольнай тэорыі шаравой маланкі, вялікай колькасці філасофскіх і навукова-метадычных работ. Аўтар шэрагу патэнтаў.
Сярод апублікаваных прац:
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступені, ордэнам Чырвонай Зоркі, медалямі «За абарону Сталінграда», «За ўзяцце Кёнігсберга», «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «Ветэран Узброеных Сіл СССР» і інш.
Міхаіл Юр’евіч Герман
Міхаіл Юр’евіч Герман (Михаил Юрьевич Герман;,  — , ) — савецкі і расійскі пісьменнік, гісторык мастацтва, доктар мастацтвазнаўства, прафесар, член Міжнароднай асацыяцыі мастацкіх крытыкаў (AICA) і Міжнароднага Савета музеяў (ICOM), член Міжнароднага ПЭН-клуба і Саюза расійскіх пісьменнікаў, член Саюза журналістаў Санкт-Пецярбурга і Міжнароднай Федэрацыі журналістаў (IFJ). Галоўны навуковы супрацоўнік Рускага музея.
Біяграфія
Гады Вялікай Айчыннай вайны правёў у эвакуацыі ў адным з сёлаў Молатаўскай вобласці. У 1957 годзе скончыў Ленінградскі інстытут жывапісу, скульптуры і архітэктуры, пасля чаго два працаваў у музеі-запаведніку «Паўлаўск» экскурсаводам.
Быў жанаты з Наталляй Віктараўнай Чарновай-Герман.
Памёр 7 мая 2018 года ў Санкт-Пецярбургу.
Мацава
Ма́цава (, Мацево) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як вёска ў складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Урт
Урт (L'Ourthe, Aiwe d' Oûte) — рака ў Бельгіі, правы прыток Мааса.
Даўжыня ракі — 165 км, плошча басейна — 3624 км². Рака ўтвараецца сутокай рэчак Заходні і Усходні Урт, вытокі якіх знаходзяцца ў Ардэнах блізу Уфаліза ў правінцыі Люксембург, далей працякае па тэрыторыі правінцыі Льеж, дзе ўпадае ў Маас у горадзе Льеж.
Брацтва Святога Вінцэнта Ферэра
Брацтва Святога Вінцэнта Ферэра (па-лацінску: Fraternitas Sancti Vincentii Ferrerii, па-французску: Fraternité Saint-Vincent-Ferrier) — каталіцкая манаская супольнасць традыцыяналісцкага кірунку.
Брацтва стварылася ў 1979 годзе і было першапачаткова седэвакантысцкім, але пазней прымірылася са Святым Прастолам і 28 кастрычніка 1988 года атрымала статус рэлігійнага інстытута пантыфікальнага права. У літургіі святары Брацтва ўжываюць стары Дамініканскі абрад, у манаскім жыцці абапіраюцца на традыцыі Дамініканскага ордэна. Брацтва не належыць да ордэна, хаця выказвала пажаданне ўвайсці ў яго.
Адзіны кляштар Брацтва носіць імя Святога Фамы Аквінскага і знаходзіцца ў паўночна-заходняй Францыі.
Эпітэт
Эпітэт (ад ἐπίθετον — «прыкладзенае») — вызначэнне пры слове, якое ўплывае на яго выразнасць. Выяўляецца пераважна прыметнікам, але таксама прыслоўем ("горача любіць"), назоўнікам ("весялосці шум"), лічэбнікам ("другое жыццё"), дзеясловам ("жаданне забыцца").
Эпітэт - слова або цэлы выраз, які, дзякуючы сваёй структуры і асаблівай функцыі ў тэксце, набывае некаторае новае значэнне або сэнсавае адценне, дапамагае слову (выразу) здабыць маляўнічасць, насычанасць. Нярэдка ўжываецца ў прозе, найперш у прадстаўнікоў лірычнай стылёвай плыні (у Я. Брыля: шчодрае неба, пераспелы жаніх, босая вёска, малады смех, бязлобая галава, казённыя вочы), асабліва часта — ў паэзіі. Эпітэт адрозніваецца ад звычайнага граматычнага азначэння сваёй пераноснай, вобразнай сутнасцю. У мастацкіх творах азначэнне і эпітэт ужываюцца, як правіла, побач, ствараючы агульны яскравы малюнак. Эпітэт — адзін з самых дзейсных і шырока распаўсюджаных паэтычных тропаў.
Льеж
Льеж (Liège, Luik, Lidje, Lüttich, Leodicum, Leodium) — горад у Бельгіі (Валонія), у сутоцы рэк Маас і Урт, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Льеж. 194 тыс. жыхароў (з агламерацыяй 600 тыс.)
Гісторыя
У часы Рымскай імперыі горад зваўся Леодыем. У 705 годзе тут прыняў пакутніцкую смерць маастрыхтскі біскуп Ламберт, пасля прылічаны да ліку святых. У 721 годзе святы Губерт перанёс сюды цэнтр дыяцэзіі. Пры князі-біскупе Нотгер (972—1008) Льежская дыяцэзія стала цэнтрам мааскай раманікі.
У Сярэднявеччы ішла барацьба паміж цэхавымі рамеснікамі, дваранствам і духавенствам за вяршэнства ў Льежы. У 1312 г. прыхільнікі дваранства былі спалены гараджанамі ў царкве Св. Марціна. У XV стагоддзі Льеж паспяхова супрацьстаяў спробам уключыць яго ў склад Бургундскіх Нідэрландаў. Двойчы (у 1467 і 1468 гг.) яго руйнаваў Карл Смелы.
Залаты век Льежа прыйшоўся на пачатак XVI стагоддзя, калі біскупскую кафедру займаў Эрар з роду Ламаркаў. Пры ім Льеж стаў цэнтрам вытворчасці зброі, які да XIX стагоддзя вырас у адзін з першых сучасных вуглездабыўных і сталеліцейных цэнтраў. Пасля супярэчнасці паміж біскупамі і гараджанамі абвастрыліся. Дэмакратычныя прынцыпы кіравання горадам былі канчаткова адменены ў 1681 годзе. Падчас войнаў за англійскую і іспанскую спадчыну на мяжы XVIII стагоддзя Льеж пацярпеў як ад англічан, так і ад французаў.
Льежская рэвалюцыя (1789) спыніла палітычнае панаванне біскупства. У 1795—1815 гг. Льеж служыў адміністрацыйным цэнтрам французскага дэпартамента Урт. Льежскія гараджане сталі адной з галоўных сіл руху за незалежнасць Бельгіі (1830). Пасля індустрыялізацыі горад быў старанна ўмацаваны на выпадак нападу немцаў (1891), аднак падчас абедзвюх сусветных войнаў знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй (гл. штурм Льежа).
Здарэнні
13 снежня 2011 года ў цэнтры горада, на Плошчы святога Ламбарда, адбыўся растрэл мірных жыхароў: 32-гадовы Нордзін Амрані кінуў некалькі гранат і адкрыў аўтаматны агонь у бок людзей, якія знаходзіліся на аўтобусным прыпынку, у выніку чаго 5 чалавек загінулі, 125 атрымалі раненні.
IC 971
IC 971 — галактыка тыпу SBc у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Смыкіў (Дэмыдзіўскі раён)
Смыкіў (Сми́ків) — вёска ў Дэмыдзіўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барэмэльскай вясковай абшчыны.
Він Дызель
Він Дызель (Vin Diesel, сапраўднае імя Марк Сінклер — Mark Sinclair; нар. 18 ліпеня 1967) — амерыканскі акцёр, кінарэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар. Заснавальнік прадзюсарскіх кампаній One Race Films і Racetrack Records, Tigon Studios. У 2002 годзе стаў уладальнікам прэміі канала «MTV» у намінацыі «Лепшая экранная каманда» за ролю Дамініка Тарэта ў фільме «Фарсаж».
Дзяцінства
Марк Сінклер нарадзіўся 18 ліпеня 1967 года ў акрузе Аламіда, Каліфорнія, ЗША. З самага нараджэння ён разам са сваім братам-блізнюком Полам, які быў зусім не падобны на Віна, рос і гадаваўся маці Дэлар, якая была псіхіятрам і захаплялася астралогіяй. Сям’я жыла ў нью-ёрцкім шматкватэрным доме і адчувала недахоп грошай. Свайго сапраўднага бацьку будучы акцёр не ведаў. Він Дызель ніколі не казаў пра сваю нацыянальную прыналежнасць, але падкрэсліваў прыналежнасць да розных культур.
У 1970 годзе, ва ўзросце трох гадоў, у Віна Дызеля выявіліся першыя схільнасці да акцёрскай работы. Падчас наведвання цырка хлопчык ледзь было не прыняў удзел у выступе трупы, але яго спыніла маці, якая была тады з ім. Прыкладна ў гэты ж час у Віна Дызеля з’явіўся айчым Ірвін са зводнымі малодшай сястрой Самантай і малодшым братам, што адмоўна адбілася на грашовым дабрабыце. Але менавіта айчым, які працаваў кіраўніком тэатра і які выкладаў акцёрскае майстэрства ў Нью-Ёрцкім універсітэце, вельмі істотна паўплываў на фармаванне характару і імкненняў хлопчыка. Ірвін часта вадзіў сваіх дзяцей на тэатральныя прадстаўленні і прэм’еры кінафільмаў.
Дзейнасць у тэатры
Прыход Віна Дызеля на памост адбыўся цалкам выпадкова. У 1974 годзе, калі яму было 7 гадоў, ён разам з бандай такіх жа хлапчукоў, як і ён, вырашыў прабрацца ў адзін з мясцовых тэатраў, каб пагуляць з рэквізітам. Але на памосце апынуліся людзі, якія рэпетавалі спектакль. Група з Вінам Дызелем была заўважаная рэжысёрам. Замест таго, каб выклікаць паліцыю, гэта жанчына паклікала дзяцей і, даўшы ім у рукі сцэнарый, прымусіла прачытаць тэкст па ролях. Лепш за ўсіх атрымалася ў Віна, таму жанчына прапанавала даваць 20 долараў за кожнае яго выступленне на памосце.
Неўзабаве адбылася прэм’ера першага спектакля з удзелам Віна Дызеля — «Дзверы для дыназаўра». Яго выступленне было настолькі ўдалым, што менавіта з гэтага моманту ён пачаў марыць аб кар’еры акцёра. Аж да 17 гадоў ён выступаў на памосце тэатра, удасканальваючы свае майстэрства. Шмат у чым гэтаму паспрыяў і яго айчым.
Асабістае жыццё юнага Віна Дызеля было не зусім удалым у адрозненне ад яго акцёрскай кар’еры. У дзяцінстве ён быў параўнальна высокім і меў хударлявы целасклад. Да таго ж па характары быў яшчэ і сарамлівым. Таму будучы закаханым ў школе ў адну з сваіх аднагодак, ён ніяк не адважваўся да яе падысці, у адрозненне ад свайго брата Пола, які быў вельмі папулярны на дыскатэках. Таму на працягу некалькіх гадоў Він Дызель старанна займаўся ў спартзалах.
У 1984 годзе, дасягнуўшы ўзросту 17 гадоў, будучы акцёр зразумеў, што праца ў тэатры не прынясе яму істотных даходаў. Да гэтага часу ён быў ужо даволі здаровым дзецюком, што дазволіла яму без усялякага намагання ўладкавацца выкідалай у адзін з папулярных начных клубаў «Тунель» на Манхэтэне. Менавіта тады акцёр змяніў свае сапраўднае імя на «Він Дызель», а галаву стаў галіць нагала. За тыя тры гады працы выкідалай Він дамогся поспехаў у асабістым жыцці, а таксама паспеў паўдзельнічаць у шматлікіх бойках.
У гэты ж час Він Дызель паступіў у Хантэрскае вучылішча, дзе вывучаў англійскую мову і класічную літаратуру. Пры гэтым ён вучыўся пісаць і сцэнарыі, каб у будучыні, як казаў акцёр, выкарыстоўваць свае таленты для напісання роляў. У 1987 годзе ён кідае вучобу і надакучыўшую працу ў клубе і адпраўляецца са свайго роднага Нью-Ёрка пакараць Лос-Анджэлес, марачы стаць зоркай кіно.
Акцёрскі талент Віна Дызеля ў Галівудзе тады ніхто не ацаніў. Таму, пабыўшы некаторы час без працы і займеўшы даўгі, ён уладкаваўся на тэлебачанне ў якасці прадаўца ў тэлекраму. На працягу года працы Він Дызель добра зарэкамендаваў сябе і здолеў зарабіць трохі грошай. Пры гэтым ён старанна працаваў па 18 гадзін у дзень. Але акцёр разумеў, што прадавец і зорка кіно — гэта не адно і тое ж. Таму ён вярнуўся назад у Нью-Ёрк.
Пачатак здымак у кіно
Сваю першую ролю (эпізадычную) Він Дызель выканаў у 1990 годзе ў драме Пэні Маршал «Абуджэнне». Акцёр, які сыграў непрыкметную ролю санітара, нават не быў паказаны ў тытрах. А сам фільм пазней быў намінаваны на прэмію «Оскар».
Тады ж маці падарыла сыну кнігу «Стварэнне фільма коштам не даражэй старэнькага аўто», напісаную Рыкам Шмітам. Гэтым яна хацела як бы сказаць Віну Дызелю, што фільм можна зняць і сваімі сіламі за невялікія грошы. Акцёру спадабалася тая мысль і пасля таго, як ён старанна вывучыў кнігу, пачаў пісаць сцэнарый для поўнаметражнай стужкі «Валацугі». Але неўзабаве зразумеў, што не ў сілах скончыць працу. Таму ён пераключыўся на нешта больш простае, вырашыўшы зняць кароткаметражку. Так ў 1995 годзе ўсяго за некалькі дзён Він Дызель напісаў сцэнарый і здолеў зняць фільм «Шматаблічны» пад музыку, напісаную ім жа. Карціна была вельмі блізкая па духу самому Віну і прысвечана множнасці культур і індывідуальнасці асобы. Акрамя таго, што ён сам зняўся ў галоўнай ролі, згуляўшы Майка, ён выступіў і ў якасці прадзюсара, выдаткаваўшы на вытворчасць 20-хвіліннага фільма ўсяго 3000 долараў ЗША. Падчас здымак Він Дызель атрымліваў мноства папрокаў і негатыўных водгукаў з боку людзей, таму так і не дарабіў канчатковую версію фільма, адклаў яго на нявызначаны тэрмін. Але дзякуючы падтрымцы айчыма Він ўсё-ткі скончыў сваю кароткаметражку. Трохі пазней яна была паказана групе прыкладна з 200 чалавек у адным з кінатэатраў Манхэтэна. У выніку фільм атрымаў станоўчыя водгукі і быў паказаны на Канскім кінафэстывалі ў маі 1995 года. Праз 4 гады, 17 жніўня 1999 г., фільм выйшаў у ЗША.
Менавіта дзякуючы такому поспеху «шматаблічны» Він Дызель вярнуўся ў Лос-Анджэлес, дзе зноў пачаў працаваць тэлепрадаўцом і капіць грошы. На іх ён збіраўся экранізаваць сваю першую задумку — карціну «Валацугі». У 1996 годзе пасля 8 месяцаў руплівай працы ён разам са сваім сябрам Джонам Сэйлам назапасілі больш за 50 тысяч долараў, што дазволіла ім прыступіць да здымак фільма. Він Дызель выканаў галоўную ролю ў сваёй карціне — Рык. У пачатку 1997 года — 18 студзеня, фільм «Валацугі» быў паказаны на кінафестывалі «Сандэнс». Водгукі пра карціну апынуліся станоўчымі, таму ў Віна з’явіліся дадатковыя сродкі для раскруткі яго фільма. Аднак продажы былі не вельмі вялікія (у ЗША фільм выйшаў праз амаль 11 гадоў — 15 студзеня 2008 года). Таму, зноў адчуваючы недахоп сродкаў, Він Дызель вярнуўся ў Нью-Ёрк.
Але зусім скора з Вінам Дызелем звязаўся адзін з слуг Стывена Спілберга, які заўважыў пачаткоўца акцёра пасля прэм’еры фільма «Валацугі» на фестывалі. Аказалася, што знакаміты рэжысёр жадаў асабіста сустрэцца з ім. Пасля іх гутаркі Стывен Спілберг запрасіў Віна Дызеля зняцца ў фільме «Выратаваць радавога Раяна» пра Другую сусветную вайну з Томам Хэнксам у адной з галоўных роляў. Гэта быў першы вопыт Віна ў вялікім кіно. Падчас здымак ён хадзіў са сваёй відэакамерай і здымаў усё, што адбываецца, што вельмі ўразіла Стывена Спілберга. Па сцэнарыі, напісаным спецыяльна для Віна Дызеля, акцёр выканаў у карціне другарадную ролю — радавога Адрыяна Капарза, якога забілі ў першай палове фільма. Прэм’ера фільма адбылася 24 ліпеня 1998 года і за ўвесь час пракату ён сабраў амаль 500 мільёнаў долараў. У пачатку 1999 года карціна атрымала 11 намінацый на прэмію «Оскар», 5 з якіх выйграла. Стывен Спілберг стаў лаўрэатам як «Лепшы рэжысёр». Сам жа Він Дызель разам са сваімі таварышамі па фільме, выканаўцамі галоўных роляў, быў намінаваны на прэмію Гільдыі кінаакцёраў ЗША ў катэгорыі «Лепшае выкананне роляў групай акцёраў».
У 1999 годзе выйшаў мультфільм «Сталёвы гігант», зняты рэжысёрам Брэдам Бердам і які распавядае пра добрага, але не зразумелага людзьмі з-за сваіх гіганцкіх памераў, робата. Він Дызель агучыў галоўнага героя гэтай карціны зноў жа дзякуючы поспеху яго фільма «Валацугі». Так здарылася, што на фестывалі «Сандэнс» яго заўважыла адна з жанчын, якая працавала на Брэда Берда і дапамагала яму ў ажыццяўленні набору работнікаў. Яна прапанавала Віну Дызелю прайсці праслухоўванне перад здымкамі мультфільма. У выніку ён абышоў многіх вядомых галівудскіх акцёраў і прыняў удзел у карціне. Мультфільм быў вельмі цёпла прыняты гледачамі, але ў пракаце ён нават не акупіў сябе, сабраўшы ўсяго 23 мільёны долараў супраць 70, затрачаных на яго вытворчасць. Гэта адбылося з-за таго, што таварыства Братоў Варнераў перад прэм’ерай правяло слабую рэкламную кампанію.
Прызнанне і слава
У гэты ж час на амерыканскім тэлебачанні быў паказаны фільм «Чорная дзірка», дзе Він Дызель згуляў пакуль яшчэ нікому невядомую ролю Рычарда Б. Рыдыка. 18 лютага 2000 года на экраны выйшла фантастычная карціна «Апраметная цемра», дзе акцёр выканаў галоўную ролю. Змест кіно просты. Група касмічных падарожнікаў у выніку аварыі патрапіла на невядомую планету, якую насялялі зласлівыя пачвары, якія выпаўзаюць на паверхню па начах. Аднак Він Дызель, які валодаў дастатковай харызмай, здолеў годна згуляць ліхадзея Рычарда Б. Рыдыка, які ўмеў бачыць у цемры і сталаўшага адзінай надзеяй на выратаванне тых, хто выжыў. Тым не менш здымкі праходзілі для акцёра няпроста — ён ледзь не вывіхнуў плячо, а з-за спецыяльных кантактных лінзаў, якія рабілі яго вочы святлівымі ў цемры, пашкодзіў сабе вочы. Пасля яму прыйшлося праходзіць курс рэабілітацыі ў адной з бальніц. У выніку фільму з бюджэтам у 23 мільёны долараў ўдалося больш чым у 2 разы перавысіць зборы над выдаткамі.
2001 год замацаваў поспех Віна Дызеля. 18 чэрвеня на амерыканскія экраны выйшаў баявік «Фарсаж» рэжысёра Роба Кохэна, дзе акцёр сыграў ролю Дамініка Тарэта, завадатара банды вулічных гоншчыкаў, якія займаюцца дробным разбоем. Таксама адну з галоўных роляў выканаў тады яшчэ невядомы Пол Уокер. З-за таго, што сцэнарый фільма быў напісаны на аснове матэрыялу, апублікаванага ў часопісе «Вайд» і які распавядае пра гонкі, якія нелегальна праводзяцца ў Лос-Анджэлесе, Віну Дызелю перад здымкамі прыйшлося адправіцца ў гэты горад, каб самому ўсё ўбачыць. Акрамя гэтага акцёр прайшоў падрыхтоўку ў школе каскадзёраў. Такі падыход да здымак не толькі акцёраў, але і рэжысёра, які здолеў годна падабраць музыку і якасна зняць усе сцэны пагоні і трукаў, дазволіў сабраць для фільма даход, ў некалькі разоў перасягнуўшы сродкі, затрачаныя на яго вытворчасць. У 2002 годзе на цырымоніі ўзнагароджання прэміяй канала «Эмціві» Він Дызель і Пол Уокер ўзнагароджаныя ў намінацыі «Лепшая экранная каманда». Акрамя гэтага Він Дызель быў намінаваны ў катэгорыі «Лепшая мужчынская роля», але прайграў Уілу Сміту, які сыграў у фільме «Алі».
За тое кіно Він Дызель палучыў свой першы заробак у памеры некалькіх мільёнаў долараў ЗША. Далей Він Дызель не захацеў зняцца ў працягу. Ён хацеў за свой удзел у кіно вялікіх грошай. Яму іх не далі, бо вытворцы думалі, што галоўнае ў кіно не ўдзел Віна Дызеля, а мноства пагонь і вялікая колькасць возаў. Вытворцы настойвалі на «танным» вяртанні акцёра ў кіно. 30 красавіка 2002 года Він Дызель адмовіўся ад удзелу ў здымках. Разам з ім адмовіўся ад удзелу Роб Кохэн. Аднак вытворцы аказаліся правыя. Кіно было знятае і выйшла на экраны летам 2003 года. Зняў фільм рэжысёр Джон Сінглтан «Падвойны фарсаж», патраціўшы 76 мільёнаў долараў ЗША, сабраў 236 мільёнаў долараў ЗША.
Працяг кар’еры
У канцы 2001 года ў Італіі адбылася прэм’ера фільма «Вышыбалы», вытворчасць якога была пачата яшчэ ў 1999 годзе і выхад некалькі разоў адкладаўся. У многіх іншых краінах карціна выйшла на шырокія экраны толькі ў 2002 годзе. Він Дызель выканаў ролю Тэйлара Рыза, сябра сына аднаго з уплывовых мафіёзных босаў Брукліна.
9 жніўня 2002 года ў ЗША і Канадзе выйшаў баявік «Тры іксы» рэжысёра Роба Кохэна. Він Дызель выканаў ролю Ксандэр Кейджа — яскравага асілка, злёгку падобнага на Джэймса Бонда. Самі здымкі фільма праходзілі ў канцы 2001 года ў Лос-Анджэлесе і Празе, а бюджэт карціны, першапачаткова ў 70 мільёнаў долараў, вырас да 120 мільёнаў. Сам удзел Віна Дызеля ў пачатку быў пад сумненнем з-за занадта вялікага ганарару ў 10 мільёнаў долараў, запытанага ім. Меркавалася на галоўную ролю запрасіць Юэна Макгрэгара. Але Роб Кохэн настаяў на тым, каб менавіта Він Дызель здымаўся ў фільме. Да таго ж акцёр (каб запалучыць такія вялікія грошы) быў прызначаны начальнікам вытворчасці карціны. У 2003 годзе акцёр быў намінаваны на прэмію канала «Эмціві» у катэгорыі «Лепшая мужчынская роля».