cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дом спецыялістаў (Віцебск)
Архітэктура
У кампазіцыі 50-кватэрнага будынка выдзелена кутняя пяціпавярховым частка з крамай на першым паверсе. Астатняя частка будынка мае 4 паверхі. Выразнасць фасадаў дасягаецца рытмам групоўкі аконных праёмаў, балконаў з глухой агароджай, лоджый, эркераў, вертыкальна зашклёных лесвічных клетак. Дом складаецца з секцый, на лесвічную пляцоўку выходзяць 2 кватэры (3 - і 4-пакаёвыя). Пакоі маюць убудаванае абсталяванне. Падчас Віцебска-Аршанскай наступальнай аперацыі пры вызваленні Віцебска ад нямецкіх акупантаў 26 чэрвеня 1944 г капітан Д. В. Мясаедаў усталяваў на будынку чырвоны сцяг. У 1959 годзе ў гонар гэтай падзеі на доме спецыялістаў устаноўлена мемарыяльная дошка.
Новае Сяло (Павяцкі сельсавет)
Но́вае Сяло́ (, Новое Село) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска, пазней засценак у складзе гміны Друя Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 18 сакавіка 1963 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Друйскага пассавета.
Белы шакалад
Белы шакалад — кандатарскі выраб, які атрымліваецца на аснове какавы, малака (ці прадуктаў яго перапрацоўкі) і цукру, у склад якога ўваходзіць не менш 20 % масла какавы і не менш 14 % сухіх рэчываў малака (і/ці прадуктаў яго перапрацоўкі), у тым ліку не менш 3,5 % малочнага тлушчу. У склад белага шакаладу не ўваходзяць какава цертая і какава-парашок. Акрамя гэтага, Упраўленне па кантролю за якасцю прадуктаў харчавання і лекаў ЗША абмяжоўвае ўтрыманне ў белым шакаладзе цукру ці іншых падсалоджвальнікаў 55-ю працэнтамі.
Вынайдзены ў Швейцарыі пасля Першай сусветнай вайны. Прамыслова вырабляецца з 1930 кампаніяй Nestlé.
У белым шакаладзе значна паніжана колькасць тэабраміну і кафеіну ў параўнанні з тымі відамі шакаладу, дзе прысутнічае какава-парашок, што робіць магчымым яго спажыванне асобамі, якія з медыцынскіх прычын пазбягаюць прымаць названыя псіхаактыўныя рэчывы.
Парушэнец парасоністы
Парушэнец парасоністы, Станаўнік мужчынскі , Грушніча (Chimaphila umbellata) — расліна сямейства.
Батанічнае апісанне
Вечназялёная расліна вышынёй да 20 см, са скурыстым падоўжана-ланцэтным лісцем, клінавата звужаным да аснавання. Па краі лісце пілаватае, зверху цёмна-зялёнае, бліскучае, знізу — бледна-зялёнае, размешчанае амаль кольцамі. Ружовыя кветкі сабраны ў суквецці-парасонікі на даволі доўгіх ножках. Плод — каробачка.
Экалогія
Сустракаецца ў хваёвых, змешаных і букавых лясах. Лекавая расліна.
Ахова
Мае патрэбу ў ахове.
Антыфашызм
Гісторыя ўзнікнення
З развіццём і распаўсюджваннем італьянскага фашызму, ідэалогія Нацыянальнай фашысцкай партыі сустрэла ўсё больш ваяўнічую апазіцыю італьянскіх камуністаў і сацыялістаў. Такая арганізацыя, як Італьянскі анархістскі саюз, нарадзілася для барацьбы з нацыяналістычнай і фашысцкай хваляй пасляваеннага перыяду. Такім чынам, як толькі фашызм аб'яднаўся ў адзіную ідэалогію, у адказ паўстала ваяўнічая левая апазіцыя.
Асноўныя сведкі
Існуе розніца паміж антыфашызмам як палітычным рухам і як асабістым выбарам асобнага чалавека. У шырокім сэнсе, антыфашыст - гэта любы чалавек, нязгодны з ідэалогіяй фашызму або які ўдзельнічае ў антыфашысцкіх акцыях прамога дзеяння. Антыфашызм можна ўмоўна падпадзяліць на: левы антыфашызм, які выступае супраць фашызму пад сцягам левых ідэалогій (камунізму і сацыялізму); ліберальны антыфашызм, які выступае з пункту гледжання класічнага лібералізму, анархізму і антытаталітарізму; хрысціянскі антыфашызм, які бачыць у фашызме перш за ўсё ворага традыцыйных хрысціянскіх каштоўнасцяў. Варта адрозніваць палітызаваных антыфашыстаў і людзей, якія маюць антырасісцкія і агульначалавечыя перакананні, якіх нельга назваць антыфашыстамі з-за адсутнасці ў іх пэўных палітычных поглядаў.
У цяперашні час антыфашызм стаў неад'емнай часткай шматлікіх палітычных і культурных плыняў, у прыватнасці анархізму, большасці галін субкультуры скінхэдаў, хардкор руху і яго адгалінаванняў і іншых плыняў, так ці інакш роднасных культуры панк. Тэрмін «антыфа», скарочаны варыянт ад слова антыфашыст, быў прыдуманы журналістамі і з'яўляецца сваеасаблівым мемам, з дапамогай якога яны пазначаюць сучасных антыфашыстаў.
8 лютага адзначаецца Дзень юнага антыфашыста, які быў зацверджаны чарговы Асамблеяй ААН. Гэты памятны дзень адзначаецца з 1964 года ў гонар загінулых удзельнікаў антыфашысцкіх дэманстрацыяў - французскага школьніка Даніэля Феры (1962) і іракскага хлопчыка Фадыла Джамаля (1963), савецкіх маладагвардейцаў (1943) Алега Кашавога, Любові Шаўцовай, Дзмітрыя Агурцова, Віктара Субоціна, Сямёна Астапенка, расстраляных у гэты дзень нацыстамі.
Італія
У Італіі фашысцкі рэжым Беніта Мусаліні выкарыстаў тэрмін "антыфашыст" для апісання сваіх апанентаў. Тайная паліцыя Мусаліні была афіцыйна вядомая як Organizzazione per la Vigilanza e la Reppressione dell'Antifascismo (OVRA), што перакладаецца з італьянскага як «Арганізацыі за пільнасць і прыгнечанне антыфашызму»).
У Каралеўстве Італія ў 1920-х гадах антыфашысты - многія з рабочага руху - змагаліся супраць супраць уздыму фашысцкага лідара Беніта Мусаліні. Пасля таго, як 3 жніўня 1921 года Італьянская сацыялістычная партыя (PSI) падпісала дагавор аб супакаенні з Нацыянальнай фашысцкай партыяй, а прафсаюзы прынялі стратэгію прымірэння, члены працоўнага руху, не пагадзіліся з гэтай стратэгіяй. Генеральная канфедэрацыя працы (ВКТ) і ИОО адмовіліся афіцыйна прызнаваць антыфашысцкую міліцыю, у той час як Італьянская камуністычная партыя (ВСК) загадала сваім сябрам пакінуць арганізацыю. PCI арганізаваў некаторыя баявыя групы, але іх дзеянні былі адносна нязначнымі, і партыя падтрымлівала негвалтоўную, законную стратэгію. Італьянскі анархіст Севярына дзі Джавані, які з'ехаў ў Аргенціну пасля Маршу 1922 года ў Рыме, арганізаваў некалькі выбухаў супраць італьянскай фашысцкай супольнасці.
Італьянскі ліберальны антыфашыст Бэнедэта Крочэ напісаў «Маніфест антыфашысцкай інтэлігенцыі», апублікаваны ў 1925 годзе. Іншым вядомым італьянскім ліберальным антыфашыстам у той час быў П'еро Гобетти.
Паміж 1920 i 1943 гадамі некалькі антыфашысцкіх рухаў былі актыўнымі сярод славенцаў і харватаў на тэрыторыях, далучаных да Італіі пасля Першай сусветнай вайны. Найбольш ўплывовай была баявая паўстанцкая арганізацыя TIGR, якая праводзіла шматлікія дыверсіі, а таксама напады на прадстаўнікоў фашысцкай партыі і ваенных. Большая частка падземнай структуры арганізацыі была знойдзена і дэмантаваная OVRA у 1940 і 1941 гадах, а пасля чэрвеня 1941 года большасць яе былых актывістаў далучылася да славенскіх партызан.
Славенія
У Італіі першае антыфашысцкае супраціўленне паўстала ў славенскім меншасці ў 1920-1947. Фашысты хацелі пазбавіць славенцаў сваёй культуры, мовы і этнічнай прыналежнасці. Забаранялася выкарыстанне славенскай мовы ў грамадскіх месцах, у тым ліку ў цэрквах, не толькі ў шматнацыянальных раёнах, але і ў раёнах, дзе насельніцтва было выключна славенскім. Дзеці, калі яны размаўлялі па-славенскі, маглі быць пакараныя італьянскімі настаўнікамі. Славенскіх настаўнікаў, пісьменнікаў і святароў адправілі на іншы бок Італіі.
Першая антыфашысцкая арганізацыя пад назвай TIGR была створана ў 1927 годзе для барацьбы з фашысцкім гвалтам. Яго партызанская барацьба працягвалася з канца 1920-х да сярэдзіны 1930-х гадоў.
Славенскае антыфашысцкае супраціўленне ў Югаславіі падчас Другой сусветнай вайны ўзначальваў Фронт вызвалення славенскага народа. Правінцыя Любляна, акупаваная італьянскімі фашыстамі, убачыла дэпартацыю 25 000 чалавек, што складае 7,5% ад агульнай колькасці насельніцтва, запоўніўшы канцэнтрацыйны лагер Раб і канцлагер Гонарс і іншыя італьянскія канцлагера.
Германія
Пасля таго, як у Веймарскай рэспубліцы да ўлады прыйшоў Гітлер, Камуністычная Партыя Германіі і Сацыял-дэмакратычная партыя Германіі арганізавалі супраціў яго рэжыму.
Пры партыях антыфашысцкага напрамку фарміраваліся ўзброеныя арганізацыі(напрыклад, камуністычны Рот Фронт).
Пасля, вядомыя антыфашысцкія дзеячы, такія як Эрнст Тэльман, былі рэпрэсаваныя.
З 1961 года Сацыялістычная адзіная партыя Германіі выкарыстоўвала тэрмін «Антыфашысцкая абарона» (German: Antifaschistischer Schutzwall) у якасці афіцыйнай назвы Берлінскай сцяны, што рэзка адрозніваецца ад урада Заходняга Берліна, якое часам ставілася да яго як да «Сцяна сораму».
Пасля ўз'яднання Германіі ў 1990 годзе шматлікія антыфашысцкія групы сфармаваліся ў адказ на рост правага экстрэмізму. Па дадзеных Федэральнага ўпраўлення па абароне канстытуцыі Германіі, сучасны антыфашысцкі рух у Германіі ўключае тых, хто гатовы выкарыстоўваць гвалт. Ваяўнічыя паводзіны супраць паліцыі з'яўляюцца выразам «Autonome Szene» і часткай канцэпцыі «Antifaschistische Aktion». У антыфашысцкім руху фігуруюць ілюстрацыі з дэвізамі, якія часам патрабуюць не толькі гвалту супраць паліцыі або скінхэдаў, але і суддзяў. Ёсць такі лозуні, як «антыфашызм азначае напад» не толькі супраць неанацызму, але і супраць грамадзянскай і капіталістычнай сістэмы. У сучасным выкарыстанні антыфашызм часам скарачаецца да «антыфа».
Адной з найбуйнейшых антыфашысцкіх кампаній у Германіі ў апошнія гады была спроба блакаваць штогадовыя неанацысцкія маршы ў Дрэздэне.
Францыя
У 1920-х і 1930-х гадах у Французскай Трэцяй рэспубліцы антыфашысты супрацьстаялі агрэсіўным ультраправым групам, такім як французскае рух «Аксье Франсэз», якія дамінавала ў акрузе студэнтаў Лацінскага квартала. Пасля таго, як фашызм перамог праз уварванне, Французскі Супраціў (французская: La Résistance française) змагаўся супраць нацысцкай акупацыі Германіі і супраць калабарацыйнага рэжыму Вішы.
Вялікабрытанія
Уздым Брытанскага саюза фашыстаў Освальда Мослі ў 1930-х гадах быў негатыўна прыняты Камуністычнай партыяй Вялікабрытаніі, сацыялістамі з Лейбарысцкай партыі і Незалежнай рабочай партыі, анархістамі, ірландскімі каталіцкімі докамі і габрэямі з працоўнага класа ва ўсходняй частцы Лондана. Паміж бакамі разгарэўся канфлікт. Вышэйшай кропкай у бітве стала бітва на Кабельнай вуліцы, калі антыфашысты пыталіся спыніць марш БСФ. Першапачаткова, кіраўніцтва нацыянальнай камуністычнай партыі хацела правесці масавую маніфестацыю ў Гайд-парку ў знак салідарнасці з рэспубліканскай Іспаніяй замест мабілізацыі супраць БСФ, але мясцовыя партыйныя актывісты выступілі супраць гэтага.
У антыфашысцкім руху былі дэбаты з нагоды тактыкі. Хаця многія былыя вайскоўцы з Іст-Энда ўдзельнічалі ў гвалце супраць фашыстаў, лідар Камуністычнай партыі Філ Пірацін асудзіў гэтую тактыку і замест гэтага заклікаў да буйных дэманстрацый. У дадатак да ваяўнічага антыфашысцкага руху ў Брытаніі было не менш ліберальнага антыфашызму.
Пасля Другой сусветнай вайны яўрэйскія ветэраны вайны ў 43-й групе працягнулі традыцыю баявых сутыкненняў з брытанскімі фашыстамі. У 60-х гадах 62-я група працягвала барацьбу з неанацыстамі.
У 1989-1991 гадах пасля краху камунізму зноў адбыўся ўсплёск фашысцкай актыўнасці ў Еўропе. У 1991 годзе кампанія супраць фашызму ў Еўропе (CAFE) каардынавала вялікі баявы пратэст супраць візіту ў Лондан французскага правага лідара Жан-Мары Ле Пэн. Гэта выклікала ўсплёск антыфашысцкіх арганізацый па ўсёй Еўропе. Толькі ў Вялікабрытаніі ў 1992 годзе шэраг левых груповак сфармавалі антыфашысцкія арганізацыі, такія як Узноўленая Антынацыская Ліга, Моладзь Сацыялістычнай партыі супраць расізму ў Еўропе і Рабочая рэвалюцыйная камуністычная партыя супраць расізму.
ЗША
У Злучаных Штатах у 1930-х гадах існавалі фашысцкія арганізацыі, такія як «Сябры Новай Германіі», Нямецкі амерыканскі Бунд і Ку-клукс-клан.
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны ў зварот ўвайшоў тэрмін «дачасны антыфашыст", каб апісаць амерыканцаў, якія моцна хваляваліся або працавалі супраць фашызму, напрыклад, змагаючыся за рэспубліканцаў у грамадзянскай вайне ў Іспаніі, да таго, як фашызм разглядаўся як непасрэдная і жыццёвая пагроза Злучаным Штатам (што адбывалася ў асноўным пасля ўварвання Германіі у Польшчу і пасля нападу на Пёрл-Харбар). Мелася на ўвазе, што такімі асобамі былі камуністы ці камуністычныя прыхільнікі, чыя лаяльнасць да Злучаных Штатаў была падазронай.
Швецыя
Antifascistisk Aktion (AFA) - гэта антыфашысцкая група, заснаваная ў Швецыі ў 1993 годзе. Кіраўніцтва AFA прапагандуе гвалт супраць нэанацыстаў. Некаторыя з асноўных сродкаў масавай інфармацыі назвалі іх левымі экстрэмістамі. У рэдакцыйным артыкуле газеты Expressen сцвярджалася, што ярлык антыфашыста ўводзіў у зман з-за метадаў арганізацыі [46], такіх як крадзеж спісу падпісчыкаў у газеце нацыянал-дэмакратаў і пагроза падпісчыкам. Іншыя крытыкі кажуць, што гурт не паважае свабоду слова, таму што некаторыя члены напалі на ўмераных кансерватараў і іншых нацыяналістаў.
Вернаму (камуна)
Камуна Вернаму (Värnamo kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Ёнчэпінг у паўднёвай Швецыі.
Вернаму 78-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Вернаму.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 33 012 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Антон Анатолевіч Галянкоў
Антон Галянкоў (нар., Карэіз, Крым) — украінскі футбаліст, паўабаронца крымскага клуба «Севастопаль».
Клубная кар’ера
Антон Галянкоў нарадзіўся ў Карэізе, недалёка ад Ялты. Футболам пачынаў займацца ў шостым класе, пайшоўшы па слядах старэйшага брата, які наведваў на той момант секцыю па футболе. Пасля завяршэння навучання 2,5 года гуляў за аматарскі клуб «Чарнаморнафтагаз» (Сімферопаль) у чэмпіянаце Крыма. Пасля гэтага быў запрошаны ў «Фенікс-Ільічовец»» (Калініна), які выступаў у Першай лізе чэмпіянату Украіны. Далей Галянкоў 1,5 гады гуляў у дублюючым складзе запарожскага «Металурга».
«Мікалаеў»
Не здолеўшы прабіцца ў асноўны склад каманды Прэм'ер-лігі, Галянкоў вярнуўся ў першынство Крыма, дзе яго знайшоў трэнер МФК «Мікалаеў» Руслан Забранскі. У сезоне 2010/11, калі мікалаеўцы аформілі вяртанне ў Першую лігу, Галянкоў згуляў усяго ў трох матчах, але ўжо ў сезоне 2012/13, калі «карабелы» заваявалі высокае 5-е месца ў Першай лізе, паўабаронца з’яўляўся ў Мікалаеве адным з найважнейшых ігракоў атакі. Спалучаў у сваёй гульні хуткасць і агрэсію, галявы нюх і калектывізм. У тым сезоне крымскі футбаліст правёў найбольшы час на поле сярод усіх сваіх партнёраў, а ў апытанні партала UA-Футбол галоўны трэнер і капітан «карабелаў» адзначылі яго, як аднаго з найлепшых выканаўцаў усяго чэмпіянату. Партал football.ua аддаў яму 3-е месца на пазіцыі правы паўабаронца Першай лігі сезона 2012/13, а газета «Николаевские новости» назвала найлепшым іграком сезона ў складзе МФК «Мікалаеў».
Пасля паспяховага сезона на трэнерскім мастку «карабелаў» Забранскага нечакана змяніў Алег Федарчук. Новы трэнер далучыў да асноўнага складу «Мікалаева» новых ігракоў, але лідараў мінулага сезона — Галянкова і Чорнага — пакінуў у камандзе. Пасля чарады няўдалых матчаў Федарчук абвінаваціў гэтых ігракоў у дрэннай гульні і нежаданні працягваць кар’еру ў камандзе. З часам трэнер прыбраў былых лідараў не толькі з асноўнага складу, але і наогул з заяўкі. Бліжэй да зімы пасля датэрміновага сыходу Федарчука на чале каманды быў пастаўлены памагаты не столькі яго, колькі Забранскага — Уладзімір Панамарэнка. Ён вярнуў у асноўны склад і Чорнага, і Галянкова, і ў выніку «карабелы» здабылі перамогу над адным з лідараў чэмпіянату, ахтырскім «Нафтавіком» у гасцях.
«Александрыя»
Зімой Галянкоў у статусе вольнага агента пакінуў праблемны МФК «Мікалаеў». Праходзіў прагляд у львоўскіх «Карпатах», але ў выніку разам з Чорным перабраўся ў склад аднаго з лідараў Першай лігі — «Александрыі». З гэтай камандай паўабаронца стаў спачатку срэбраным прызёрам, а ў наступным сезоне — і пераможцам Першай лігі.
19 ліпеня 2015 года ў першым туры чэмпіянату Украіны 2015/16 у гульні супраць данецкага «Шахцёра» дэбютаваў у Прэм'ер-лізе. 27 снежня таго ж года стала вядома, што футбаліст вырашыў не працягваць кантракт з «Александрыяй», жадаючы працягнуць кар’еру ў іншым клубе.
«Тарпеда-БелАЗ»
У студзені 2016 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Тарпеда-БелАЗ», з якім неўзабаве падпісаў кантракт. У жодзінскім клубе гуляў у аснове ў якасці флангавага паўабаронцы, чаргуючы выхады ў стартавым складзе і на замену. Па заканчэнні сезона ў снежні 2016 года пакінуў «Тарпеда-БелАЗ».
«Севастопаль»
У лютым 2017 года стаў іграком крымскага клуба «Севастопаль».
Кіраўскі мост
Кі́раўскі мост — мост у цэнтры горада Віцебска цераз раку Заходняя Дзвіна. Злучае вуліцу Кірава (правы бераг) і Замкавую вуліцу (левы). Даўжыня моста — 236 метраў.
Драўляны палевы мост
Да 1860-х гадоў цераз Заходнюю Дзвіну ў Віцебску існаваў толькі драўляны палевы мост, які перабудоўвалі кожны год пасля яго разбурэння крыгаходам і паводкай. Адбывалася гэта звычайна ў чэрвені. Палевы мост знаходзіўся ў пачатку сучасных вуліц Талстога і Энгельса. Рэшткі палевага моста можна было назіраць да нядаўніх часоў у гады, калі Заходняя Дзвіна моцна мялела летам. У 2010 годзе яны былі выдаленыя пры паглыбленні дна ракі.
Дзвінскі мост
У 1866 годзе да горада была падведзена чыгунка і пабудаваны чыгуначны вакзал у правабярэжнай частцы Віцебска. Гораду патрабавалася надзейная і пастаянная сувязь асноўнай левабярэжнай часткі горада з правабярэжнай часткай — Задзвіннем, дзе знаходзіўся вакзал. Для гэтага, у 1863 годзе, было пачата будаўніцтва моста па праекце 1838 інжынераў Эмі і Грына, на тым месцы, дзе зараз размяшчаецца Кіраўскі мост. Праект быў падобны да праекта моста, пабудаванага ў 1840 годзе на Сен-Жэрменскай атмасфернай чыгунцы. Будаўніцтвам моста кіраваў падпалкоўнік А. П. Фетынг. Мост быў 4-пралётным з металічнымі двухшарнірнымі аркамі на бутабетонных апорах, і меў даўжыню каля 225 метраў. Мост атрымаў назву Дзвінскі.
27 красавіка 1919 года не менш за 100 чалавек загінулі пры крушэнні парахода «Надзея», які сутыкнуўся з каменным лёдарэзам апоры Дзвінскага моста.
У Вялікую Айчынную вайну Дзвінскі мост быў разбураны. На яго месцы ў 1955 годзе быў пабудаваны сучасны Кіраўскі мост (архітэктары В. Ладыгіна, Я. Заслаўскі, інжынер І. Гельфман ).
Канструкцыя
Кіраўскі мост 3-пралётны з бесшарнірнымі аркамі з маналітнага жалезабетону. Рэчышчавыя апоры на кесонавых апірышчах, берагавыя асновы на палевых. Правабярэжная набярэжная (вуліца Ільінскага) прапушчана ў асобны пралёт. Агульная даўжыня моста — 236 метраў. Сярэдні пралёт — 66 метраў, крайнія — 60 м. На мосце прадугледжана праезжая частка на 4 паласы руху і 2 тратуары па баках ад праезжай часткі. У пачатку моста, на правым беразе, устаноўлены 2 дэкаратыўныя калоны з ліхтарамі. Там жа збудаваныя лесвіцы ад набярэжнай на мост. На левым беразе ўладкаваныя 2 дэкаратыўныя тумбы. Мост асвятляецца стылізаванымі «пад даўніну» ліхтарамі.
Бераст
Бе́раст, Вяз малы, Вяз грабалісты, Карагач , Вяз ліставаты (Ulmus minor ці Ulmus foliacea) — лістападнае дрэва ці куст роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Дрэва вышынёй 10—30 (8—25 ) м. Кара цёмна-шэрая, глыбока патрэсканая. Крона шырокацыліндрычная, густая. Лісце нераўнабокае, на доўгіх чаранках, цвёрдае, пілаватае, знізу на жылках пакрытае чырвонымі кропкавымі залозкамі. Кветкі ў густых пучках. Плод — крылатка.
Арэал і экалогія
Распаўсюджаны у Еўропе, Міжземнамор’і, на Каўказе, у Сярэдняй Азіі. На тэрыторыі Беларусі бераст трапляецца ў Брэсцкай, Гродзенскай, Гомельскай абласцях. Расце ў мяшаных і шыракалістых лясах. Цвіце ў красавіку. Народныя назвы: лём, ільмак.
Святлолюбівая, засухаўстойлівая расліна. Поліморфны від. Лёгка ўтварае гібрыды з іншымі відамі роду.
Выкарыстанне
Кара бераста багатая дубільнымі і фарбавальнымі рэчывамі. Расліна прыдатная для замацавання схілаў. Вырошчваецца ў якасці дэкаратыўнага дрэва ў садах і парках. Драўніна (асабліва наплывы) выкарыстоўваецца ў сталярнай справе.
Галавенчыцы (Чавускі раён)
Галаве́нчыцы (, Головенчицы) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Вайнілаўскага сельсавета.
Allium breviscapum
Allium breviscapum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Іране.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў заходнім Іране.
25 красавіка
25 красавіка — сто пятнаццаты (сто шаснаццаты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Уладзімір Гаўрылавіч Еўтух
Уладзі́мір Гаўры́лавіч Е́ўтух (, в. Заполле Гродзенскай вобласці, Беларуская ССР —, г. ) — беларускі савецкі грамадска-культурны дзеяч, архітэктар. Кандыдат тэхнічных навук (1979). Старшыня Дзяржбуда БССР, першы намеснік Старшыні Савета Міністраў БССР, прэзідэнт ЗАТ «Інвест-Сістэм», дэпутат Вярхоўнага Савета БССР, народны дэпутат СССР.
Агапанава
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 30 км на паўночны захад ад Смаленска, за 3 км на паўночны захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель. За 14 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя 416 км на лініі Смаленск — Віцебск. Недалёка ад вёскі знаходзіцца возера Каспля. За 3 км ад вёскі знаходзіцца парк-гатэль «Барвіха».
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Уладзімір Гаўрылавіч Еўтух
Біяграфія
Уладзімір Гаўрылавіч Еўтух нарадзіўся 3 студзеня 1932 года ў сялянскай сям’і ў вёсцы Заполле Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці Беларускай ССР. У 1939 годзе Уладзімір Еўтух становіцца вучнем пачатковай школы в. Заполле, у 1950 годзе заканчвае 10 класаў Карэліцкай сярэдняй школы. З 1950 па 1953 гады курсант Маскоўскага ваенна-інжынернага вучылішча ў Калінінградзе. Па заканчэнні вучылішча яму прысвойваюць званне лейтэнанта і накіроўваюць у вайсковую часць горада Маладзечна, дзе ён служыць камандзірам сапёрнага ўзвода. У 1955 годзе звальняецца з шэрагаў Савецкай Арміі па стану здароўя.
Агапанава
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена 26 верасня 1943 года.
Уладзімір Гаўрылавіч Еўтух
Біяграфія
У 1962 годзе завочна скончыў будаўнічы факультэт Беларускі політэхнічны інстытут па спецыяльнасці прамысловае і грамадзянскае будаўніцтва.
Працоўны шлях Уладзімір Еўтух пачаў у 1956 годзе, пачаўшы майстрам завода зборнага жалезабетону № 6 трэста № 2 «Будіндустрыя». Член КПСС з 1956 года. З 1960 па 1963 гады — начальнік лабараторыі, начальнік цэха, вытворчасці, сакратар парткама домабудаўнічага камбіната № 1 Мінпрамбуда БССР. З 1963 па 1966 гады — намеснік загадчыка аддзела будаўніцтва і гарадской гаспадаркі Мінскага прамысловага абкама КПБ, з 1965 года — загадчык аддзела будаўніцтва і гарадской гаспадаркі Мінскага гаркама КПБ. З 1966 па 1969 год — кіраўнік будаўнічага трэста № 4 Мінпрамбуда БССР горада Мінска. З 1969 па 1975 год — загадчык аддзела будаўніцтва і гарадской гаспадаркі ЦК КПБ. З 1975 па 1979 год — загадчык сектара прамысловага і транспартнага будаўніцтва аддзела будаўніцтва ЦК КПСС.
У 1971—1975 гадах дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР.
З 1979 па 1986 гады — старшыня Дзяржбуда БССР. Сябра Беларускага саюза архітэктараў з 1980 года.
З 1986 па 1990 гады — першы намеснік Старшыні Савета Міністраў БССР.
З 1990 года — пенсіянер (пенсія саюзнага значэння, з 1994 года за асаблівыя заслугі перад Рэспублікай Беларусь). Пасля сыходу на пенсію, прадоўжыў працоўную дзейнасць. З 1991 па 1992 гады — саветнік Дзяржбуда БССР. З 1992 па 1994 год — прэзідэнт Беларускай інжынерна-камерцыйнай асацыяцыі забудоўшчыкаў. З 1994 па 1996 гады — прэзідэнт закрытага акцыянернага таварыства «Інвест-Сістэм». З 1996 па 1999 гады — старшыня праўлення АКБ «Беларускі Біржавы Банк».
З 1990 па 2010 год з’яўляўся таксама старшынёй Камітэта па мясцовым аблігацыйных пазыках пры Праўленні адкрытага акцыянернага таварыства «Белбізнесбанк», старшынёй назіральнага Савета закрытага акцыянернага таварыства «Інвест-Сістэм».
Уладзімір Еўтух памёр 7 красавіка 2010 г. на 79-м годзе жыцця ў г. Мінску. Пахаваны на Усходніх могілках г. Мінска.
Дзейнасць
Кіраваў будаўніцтвам Палаца спорту, комплексу Белдзяржуніверсітэта, павільёна ВДНГ БССР, жылых раёнаў па праспекце Пушкіна, Зялёны Луг у Мінску. Праводзіў даследаванні па арганізацыйна-тэхналагічных асновах фарміравання структур вытворча-будаўнічых аб’яднанняў, укараненні дасягненняў навукі, тэхнікі і перадавога досведу, павышэнні эфектыўнасці вытворчасці, прымяненні новых метадаў планавання і эканамічнага стымулявання, па зніжэнні рэсурсаёмістасці будаўніцтва на аснове дамоўных коштаў.
Кашалева
Кашале́ва (, Кошелево) — аграгарадок у Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Кашалеўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 10 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Навагрудак, за 172 км ад Гродна, за 13 км ад чыгуначнай станцыі Наваельня.
Утаракханд
Утаракханд (Uttarakhand) — штат на поўначы Індыі, гранічыць з КНР, Непалам, а таксама са штатамі Утар-Прадэш, Хімачал-Прадэш, Хар’яна. Займае 18-е месца сярод штатаў па плошчы (53 566 км²) і 19-е па насельніцтву (8,5 млн чалавек, 2008). Адміністрацыйны цэнтр — Дэхрадун.
Назва Утаракханд сустракаецца ў старажытных індуісцкіх рукапісах, перакладаецца з санскрыта як «паўночная краіна»: uttara (उत्तर) — поўнач, khaṇḍ (खण्ड्) — краіна ці рэгіён.
Геаграфія
Уключае рэгіёны Кумаон і Гархвал. 93 % плошчы штата занятае гарамі, 64 % пакрыта лесам. На тэрыторыі штата знаходзяцца вытокі Ганга і Джамны.
Эканоміка
6-мільярдны ВУП штата (2004) утвараецца ў значнай ступені за кошт сельскай гаспадаркі, а таксама турызму — рэкрэацыйнага, экстрэмальнага і рэлігійнага. Тут размешчаны шматлікія прыродаахоўныя тэрыторыі, кліматычныя курорты і месцы паломніцтваў індуістаў.
Насельніцтва
Індуізм вызнае 85 % насельніцтва, іслам — 10,5 %, сікхізм — 2,5 % (2001). Насельніцтва хіндзімоўнае, значную частку складаюць непальскія народнасці.
Жыжала
Жыжала (Жи́жало) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мядзведзеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Кікінскага сельскага паселішча.
Інспектарат C (Акруга Вільня)
Яно ахоплівала тэрыторыю даваенных Пастаўскага і Дзісненскага паветаў. Яе камандзірам быў маёр Стэфан Свяхоўскі «Суліма», «Каліна».
Загоранка
Заго́ранка (, Загоренка) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Антонаўскага сельсавета.
Інспектарат C (Акруга Вільня)
Вясной 1943 года маёр С. Свяхоўскі быў цяжка паранены ў баі з немцамі. Інспектарат С быў ўключаны ў Інспектарат В. Абавязкі камандуючага аб'яднанымі інспектаратамі ўзяў на сябе маёр Мечыслаў Патоцкі «Węgielny».
Вуліца Савецкай Арміі (Віцебск)
Вуліца Савецкай Арміі (былая назва: Шашэйная) — вуліца ў цэнтры Віцебска, у Чыгуначным раёне. Мае працягласць 350 метраў, ад вуліцы Касманаўтаў да вуліцы Ільінскага. Перайменавана ў 1948 годзе ў гонар 30-годдзя Савецкай Арміі.
Кусціна
Ку́сціна (, Кустино) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Кашалеўскага сельсавета.
Гайдар
Гайдар — прозвішча і псеўданім.
Павяцце
Павя́цце (, Повятье) — аграгарадок у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 12 км у напрамку на поўнач ад горада Мёры, за 192 км ад Віцебска, на рацэ Вята.
Доўгая Грэбля (Карукіўскі раён)
Доўгая Грэбля (Довга Гребля) — пасёлак у Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карукіўскай гарадской абшчыны.
Залессе (Чавускі раён)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Антонаўскага сельсавета.
Бярэзінскае зледзяненне
Бярэ́зінскае зледзяне́нне — другое раннеантрапагенавае зледзяненне на тэрыторыі Беларусі. Наступіла пасля белавежскага міжледавікоўя. Адбылося каля 480—390 тысяч гадоў назад. Ледавік насунуўся са Скандынавіі і ўкрыў амаль усю тэрыторыю Беларусі (магчыма, за выключэннем крайняга паўднёвага ўсходу). У час адной са стадый бярэзінскага зледзянення часткова сфарміраваліся Гродзенскае, Навагрудскае, Мінскае і іншыя краявыя ўзвышшы Беларускай грады.
Марэнныя, канцова-марэнныя, водна-ледавіковыя, азёрна-ледавіковыя і перыгляцыяльныя адклады дасягаюць магутнасці больш за 200 м. Марэны складзены пераважна з суглінкаў, супескаў, пяскоў і жвіру з валунамі, маюць шэры, шэра-зялёны і блакітна-шэры колер, уключаюць адорвені мелу і інш. даледавіковых адкладаў. Найбольш пашыраны на паўднёвым захадзе, захадзе і ў цэнтральнай частцы тэрыторыі Беларусі, на поўдні захаваліся ў ледавіковых лагчынах, на паверхню выходзяць у далінах Нёмана, Дняпра і Сажа.
Бярэзінскае зледзяненне адпавядае англійскаму і эльстэрскаму ў Заходняй Еўропе, міндэльскаму-2 у Альпах, санскім зледзяненням Польшчы і окскаму на тэрыторыі Расіі.
Віцебскі клуб металістаў
Віцебскі клуб металістаў (вуліца Энгельса, 2) — помнік савецкай архітэктуры Віцебска 1920—1930-х гадоў. Размешчаны на набярэжнай Заходняй Дзвіны.
Гісторыя
Пабудаваны па праекце архітэктара А. Васільева ў 1929 (1932 ) годзе.
У 1941 годзе, падчас нямецкай акупацыі, у будынку і на навакольнага тэрыторыі знаходзілася Віцебскае гета. У пасляваенныя гады ў будынку размяшчаўся драматычны тэатр імя Якуба Коласа. У 1947 годзе тут адбываўся суд над фашысцкімі злачынцамі. У 1959 годзе ў былым клубе металістаў быў адкрыты Дом культуры Віцебскага раёна, які знаходзіўся ў будынку да 2006 года.
У цяперашні час будынак пустуе. У 2009 годзе тут здарыўся пажар на трэцім паверсе, выгарэлі інтэр'еры.
Архітэктура
Будынак пабудаваны ў стылі канструктывізму для клуба металістаў. Мае складаную канфігурацыю плана, строгія архітэктурныя формы. Складаецца з 2-х груп памяшканняў. Першая група — відовішчная (вестыбюль, фае, глядзельная зала, пабудаваная ў 1940 годзе спартыўная зала, дапаможныя памяшканні). Другая група памяшканняў, размешчаная ў двухпавярховай частцы будынка, — клубная.
Цікавыя факты
Будынак, пабудаваны па аналагічным праекце, да вайны існаваў ў Мінску, але ў Вялікай Айчыннай вайны быў разбураны.
Афонькі
Афонькі (Афоньки) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 4 км на паўночны захад ад Смаленска, за 0,5 км на паўночны ўсход ад аўтадарогі Смаленск — Невель. За 11 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Ракітная на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Кшанавіцы
Кшанавіцы (Krzanowice) — горад на поўдні Польшчы на мяжы з Чэхіяй. Размешчаны за 380 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 90 км на паўднёвы захад ад Катавіцаў. Уваходзіць у склад Рацібожскага павета Сілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Кшанавіцы. Займае плошчу 3,19 км². Насельніцтва 2,2 тыс. чалавек.
Ціс
Ціс (Taxus) — род вечназялёных хвойных дрэў і кустоў сямейства цісавых.
Апісанне
Вышыня да 10 м. Крона яйкападобная. Кара чырванаватая або бура-чырвоная. Ігліца лінейная, адзіночная, размешчана спіральна або ў 2 рады.
Ценевынослівая расліна. Жыве да 2-3 тыс. гадоў.
Пашырэнне
Радзіма Еўропа, Азія, Паўночная Амерыка.
Ціс мае шмат садовых форм. Устойлівы да гарадскіх умоў. Драўніна трывалая да гніення.
Віды
Паводле звестак The Plant List на 2013 год, да роду Ціс належаць з дзевяці відаў :
Даліна манументаў
На тэрыторыі даліны працуе парк «Даліна манументаў», які належыць племя наваха. Даліна служыць адной з найбольш вядомых турыстычных славутасцяў ЗША; на яе тэрыторыі здымаліся сцэны шэрагу кінастужак (сярод іх — шматлікія вестэрны Джона Форда, у тым ліку «Дыліжанс», «Мая дарагая Клеменціна», «Шукальнікі»; «Бестурботны яздок», «Назад у будучыню 3», «Форэст Гамп», «Доктар Хто» і інш.), а таксама кліпы і рэкламныя ролікі, прысвечаныя «каўбойскай» тэматыцы.
Ветланда (камуна)
Камуна Ветланда (Vetlanda kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Ёнчэпінг у паўднёвай Швецыі.
Ветланда 67-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Ветланда.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 26 297 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 12 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Істакі
І́стакі (, Истоки) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ганчарскага сельсавета.
Гісторыя
Вопіс парафій Лідскага дэканату 1784 г. згадвае Істакі ў складзе Беліцкай парафіі, як двор Статкевіча. Тут меліся стаў і канал, з крыніц, якія там выцякаюць, працавала 2 млыны, карчма.
Паніжнікі
Пані́жнікі (, Понижники) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Гісторыя
Да 14 красавіка 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Мальцаўскага сельсавета.
Адраджэнне моў
Адраджэнне моў (моўнае адраджэнне, таксама ажыўленне, ці аднаўленне моў) — працэс, які можа мець два значэнні:
Найбольш вядомы і удалы прыклад першага тыпа — іўрыт — поўнасцю адроджананая з мовы, якая вымерла два тысячагоддзі таму і якая захавалася толькі ў кніжным выглядзе, і якая стала дзяржаўнай мовай і роднай для некалькіх мільёнаў чалавек. Іншыя прыклады значна меней удалыя: корнская, мэнская мовы. Вядомы таксама спробы выкарыстання старажытных моў для вусных зносін, але якія звычайна не маюць мэты стварэння стабільнай групы носьбітаў: старажытнаанглійская, пруская мовы, санскрыт.
Сярод прыкладаў другога тыпа: ірландская мова, гэльская, маньчжурская, асобныя індзейскія мовы (у прыватнасці маках).
Падчас адраджэння першага, а зрэдку і другога тыпа, зыходная моўная сістэма відазмяняецца, як у сферы вымаўлення (мову засвойваюць людзі з роднымі мовамі, якія маюць іншыя фанетычныя сістэмы), так і ў сферы лексікі (шмат слоў не захавалася ці не існавала раней). Марфалогія і сінтаксіс падвяргаюцца меньшым зменам.
Бабні
Бабні (Бабни) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 103 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 19 км на паўночны захад ад Смаленска, за 9 км на паўночны ўсход ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Лушчанка. За 19 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Красны Бор на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Анастасьіна (Смаленскі раён)
Анастасьіна (Анастасьино) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 13 км на паўночны захад ад Смаленска, за 10 км на паўночны ўсход ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Лушчанка. За 16 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Красны Бор на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Палікарп Ётэйка
Палікарп Ётэйка (Ютэйка) (Polikarp Joteyko, Polikarpas Joteika;, Шавельскі павет  — каля ) — мастак, чыя творчасць цесна звязана з мастацкім жыццём Літвы і Беларусі. Брат мастака Яна Ётэйкі.
Біяграфія
У 1841—1847 выкладаў малюнак у Свіслацкай гімназіі, з 1847 — у Мінскай мужчынскай гімназіі. Паводле некаторых звестак, таксама выкладаў у Слуцкай і Нясвіжскай гімназіях
Дакладная дата смерці невядомая.
Творчасць
Стварыў партрэты Вінцэнта Гецольда — адміністрацыйнага сакратара Віленскага ўніверсітэта, Н. Юргелевіча (абодва ў 1827),  — прафесара алгебры Віленскага ўніверсітэта, Яна Рудаміны — выкладчыка Віленскага ўніверсітэта, Восіпа Кавалеўскага — польскага гісторыка і арыенталіста, і іншых. Яго працам уласцівы лірызм і рамантычныя рысы, яркая каляровая палітра, дакладнае мадэляванне формаў і псіхалагічных характарыстык асоб.
Маладагвардзійск
Маладагвардзійск (Молодогвардійськ) — горад раённага значэння ў Луганскай вобласці Украіны, падпарадкаваны Краснадонскаму гарадскому савету горада Краснадон. Асноўная занятасць насельніцтва — прадпрыемствы вугальнай прамысловасці. (Холдынгавая кампанія «Краснадонвугаль»).
Адукацыя
Агульнаадукацыйныя навучальныя ўстановы
Пазашкольныя навучальныя ўстановы
Сярэдне-спецыяльныя навучальныя ўстановы
Насельніцтва
Паводле дэмаграфічных дадзеных насельніцтва горада імкліва скарочваецца, што з’яўляецца вынікам закрыцця шахт, адсутнасці вышэйшых навучальных устаноў і нястачы працы. Рээміграцыйная хваля спрыяе таму, што частка насельніцтва павяртаецца да сваёй гістарычнай радзімы, пакідаючы калісьці перспектыўны горад.
Гісторыя
Першыя свідравіны былі тут прасвідраваныя яшчэ ў 1936 годзе, аднак шырокая разведка вугальных пластоў пачалася з 1944 года. Праз пяць гадоў была завершаная разведка пластоў Атаманскага комплексу для талаўскіх шахт, а да 1952 года — Самсонаўскіх вугальных палёў. Услед за геологоразведчиками у данецкі стэп дашлі шахтабудаўнікі. У жніўні 1951 года яны прыступілі да будынка першай шахты будучага горада — «Гарэхаўскай», а праз два года — «Талоўскай». Адначасова з закладкай шахты «Гарэхаўская» непадалёк ад яе пачаткаў будавацца шахцёрскі пасёлак. Спачатку ў ім будаваліся аднапавярховыя хаты, а ў 1952 годзе Міністэрства вугальнай прамысловасці СССР прыняло рашэнне аб будаўніцтве пасёлка індустрыяльным метадам. Узімку 1953 года ў стэпы з’явіліся геадэзісты і праектоўнікі, услед за імі дашлі будаўнікі. Сюды, на новае будаўніцтва, прыбывала моладзь з шматлікіх абласцей Украіны, Беларусі, Расіі. Жылі ў вагончыках, намётах.
25 лютага
25 лютага — пяцьдзясят шосты дзень года па Грыгарыянскім календары
Спіс тэатральна-відовішчных устаноў, значна пашкоджаных падчас расійскага ўварвання ва Украіну (2022)
У спісе прадстаўлены тэатральна-відовішчныя ўстановы, якія атрымалі значныя разбурэнні падчас уварвання Расіі ва Украіну 2022 года.
Кіеўскае паўстанне (1113)
Кі́еўскае паўста́нне 1113 года — выступленне жыхароў Кіева супраць злоўжыванняў княжацкай адміністрацыі на чале з баярынам Пуцятам Вышацічам (спекуляцыя хлебам і соллю, закабаленне вольных людзей ліхвярамі і знаццю і іншае).
Пачалося пасля смерці вялікага кіеўскага князя Святаполка Ізяславіча. Паўстанцы разграмілі двор Пуцяты і ўладанні ліхвяроў.
Дэкандоль
Дэкандоль — прозвішча.
Папковічы
Папко́вічы (, Попковичи) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Кашалеўскага сельсавета.
Зялёная Рошча (Чавускі раён)
Зялёная Ро́шча (, Зелёная Роща) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Вайнілаўскага сельсавета.
Да 16 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Усушкаўскага сельсавета, да 1964 года — у склад Гарбавіцкага сельсавета , да 23 снежня 2009 года — у склад Антонаўскага сельсавета.
Баронькаўскі сельсавет
Баро́нькаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Касцюковіцкага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Баронькі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Баронькаўскі (Барэйкаўскі) сельсавет у складзе Бялынкавіцкага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Касцюковіцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Гаўрыленскага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 20 населеных пунктаў. 26 лютага 1992 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Мокраўскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1070 чалавек, з іх 96,2 % — беларусы, 2,8 % — рускія, 0,4 % — украінцы.
Вуліца Дзімітрава (Віцебск)
Вуліца Дзімітрава — вуліца ў цэнтральнай частцы Віцебска (Чыгуначны раён). Названая ў 1933 годзе ў гонар балгарскага палітычнага дзеяча Георгі Дзімітрава (ранейшая назва Лінная). Працягласць ад вуліцы Савецкай Арміі да Ганчарнай складае м. Забудавана 2—4-павярховымі дамамі. Між вуліцай Дзімітрава і вуліцай Будзённага размешчана зялёная зона. На сваім працягу вуліца перасякаецца з вуліцамі Кірава, Зяньковай, Еўсцігнеева, Генерала Белабародава.
Тэрмаклін
Термаклін, або пласт тэмпературнага скачка — пласт вады, у якім градыент тэмпературы рэзка адрозніваецца ад градыентаў слаёў, што знаходзяцца вышэй альбо ніжэй. Узнікае пры наяўнасці неперамяшальных слаёў вады з рознай тэмпературай. Можа мець магутнасць ад некалькіх метраў да дзясяткаў метраў.
Падзяляецца на сезонны і глыбакаводны. Сезонны тэрмаклін узнікае і разбураецца на працягу гадавога ходу тэмпературы, напрыклад, пры раставанні льдоў або павелічэнні сцёку цёплых вод у моры. Звычайна размяшчаецца на глыбінях не больш за 200 метраў. Глыбакаводны існуе пастаянна, ахопліваючы тоўшчу вады да 2000 метраў.
Рэфракцыя гуку ў тэрмакліне прыкметна мяняе свае ўласцівасці. Часта градыент ў ім змяняе знак — і тады вышэй тэрмакліну рэфракцыя з’яўляецца станоўчай, і гукавыя прамяні адхіляюцца да паверхні, а ніжэй яго наадварот — адмоўнай, і гукавыя прамяні адхіляюцца да дна. Сам пласт пры гэтым здольны адлюстроўваць гук, прапускаючы толькі яго малую долю, і такім чынам экранаваць шумлівыя аб’екты (крыніцы гуку).
Апошняя ўласцівасць шырока выкарыстоўваецца ў тактыцы падводных лодак і супрацьлодкавых сіл. Падводная лодка можа хавацца пад тэрмаклінам. У сваю чаргу, супрацьлодкавыя сілы могуць выкарыстоўваць сродкі выяўлення, якія апускаюць пад пласт скачка.
Металімніён  — пласт воднай тоўшчы невялікага вадаёма паміж эпілімніёнам і гіпалімніёнам, у межах якога адбываецца рэзкае падзенне тэмпературы і падвышэнне шчыльнасці вады з глыбінёй.
Статут Уладзіміра Манамаха
Стату́т Уладзі́міра Манама́ха 1113 года — законы вялікага кіеўскага князя Уладзіміра Манамаха (княжыў у Кіеве ў 1113—1125), змешчаныя ў пашыранай рэдакцыі Рускай праўды.
Статут быў прыняты прадстаўнікамі вышэйшай феадальнай знаці ў сяле каля Кіева пасля ўступлення Уладзіміра Манамаха на велікакняжацкі прастол.
Статут складаецца з 69 артыкулаў, якія змяшчаюць нормы крымінальнага, цывільнага і судовага права. Пад уплывам Кіеўскага паўстання 1113 года статут рабіў некаторыя ўступкі гарадскім нізам: вызначаліся крыніцы халопства (гл. халопы), некалькі абмяжоўвалася ўлада гаспадара над закупамі, ліхвярскі працэнт не мог перавышаць 25 % гадавых, забаранялася ператвараць у раба неплацежаздольнага купца-даўжніка, калі ён стаў такім з-за няшчаснага выпадку.
Бібліятэка Кангрэса
Бібліятэ́ка Кангрэ́са (The Library of Congress) — нацыянальная бібліятэка ЗША, адна з найбуйнешых бібліятэк свету. Знаходзіцца ў Вашынгтоне. З’яўляецца навуковай бібліятэкай Кангрэса ЗША, абслугоўвае ўрадавыя органы, даследчыя ўстановы, навуковых супрацоўнікаў, прыватныя фірмы і прамысловыя кампаніі, школы. Адмысловы аддзел Бібліятэкі Кангрэса займаецца афармленнем аўтарскіх правоў. Аформіць аўтарскае права можна і ў інтэрнэце, запоўніўшы бланк форму на сайце Бібліятэкі Кангрэса.
Папкі (Мёрскі раён)
Папкі́ (, Попки) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Банны Востраў (вёска)
Банны Востраў (Банный Остров) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 16 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 18 км на паўночны захад ад Смаленска, за 1,5 км на паўночны ўсход ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Удра. За 14 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Ракітная на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Яўген Аляксандравіч Якаўлеў
Яўген Аляксандравіч Якаўлеў (, Астрахань) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: забудова цэнтра г. Ушачы, добраўпарадкаванне Цэнтральнай плошчы, 4-, 5-, 9-павярховыя жылыя дамы ў г. Ушачы (1974—1976), эксперыментальныя жылыя дамы ў г. Падсвілле (1974) і Віцебску (1975), уніфікаваныя вырабы з кангруэнтных элементаў для сельскай гаспадаркі і прамысловасці (збожжасховішчы, складскія і вытворчыя памяшканні).
MARC21
MARC 21 — аб'яднанне фарматаў USMARC (фармат Бібліятэкі Кангрэса ЗША) і CAN/MARC (Нацыянальнай Бібліятэкі Канады).
MARC 21 дазваляе выкарыстоўваць кадзіроўкі MARC-8 ці Unicode (UTF-8).
Заходняя Бенгалія
Заходняя Бенгалія (West Bengal) — штат на ўсходзе Індыі, на ўзбярэжжы Бенгальскага заліва. Займае 18-е месца сярод штатаў па плошчы (88 752 км2) і 4-е па насельніцтву (90,3 млн. чалавек, 2010). Адміністрацыйны цэнтр — Калькута. Гранічыць з Бангладэш, Бутанам, Непалам, штатамі Асам, Сікім, Арыса, Джхаркханд, Біхар. Кіруючая партыя (на працягу трох дзесяцігоддзяў) — Камуністычная партыя Індыі (марксісцкая).
Геаграфія
Заходняя Бенгалія прасціраецца ад Гімалаяў на поўначы да Бенгальскага заліва на поўдні. Ганг — галоўная рака рэгіёна, меншыя рэкі — Дамодар, Аджай і Кангсабаці.
Эканоміка
Заходняя Бенгалія з'яўляецца трэцім па велічыні ўклада донарам дзяржаўнага бюджэту Індыі. Галоўны сектар эканомікі штата па частцы занятасці — сельская гаспадарка (рыс, пшаніца, тытунь, фасоль, джут). Значнае месца ў сельскагаспадарчай прадукцыі штата займае высакаякасны чай, асабліва з раёна Дарджылінг. Па долі ў ВУП першае месца займае сектар паслуг (51%), абганяючы сельскую гаспадарку (27%) і прамысловасць (22%). Прамысловасць сканцэнтравана ў раёне Колькаты і (здабываючая) ў багатых мінеральнай сыравінай заходніх перадгор'ях.
Насельніцтва
Пераважная большасць насельніцтва — бенгальцы. Афіцыйныя мовы — бенгальская і англійская, шырока распаўсюджаная хіндзі, у раёне Дарджылінг гавораць па-непальску. Індуізм спавядае 72,5 % насельніцтва, іслам — 25,2 % (2001).
Хандрыла звычайная
Апісанне
Двухгадовая або шматгадовая шыза-зялёная расліна, як правіла, з адзінкавым сцяблом да 1 м. Карані сыходзяць глыбока, да двух метраў. Ніжняе лісце адваротна-ланцэтападобнае, вельмі нерэгулярна зубчастае. Кветкі жоўтыя. Суквецці каля 1 см у дыяметры, з 9—12 кветак. Сямянкі ад 6 да 9,5 мм. Перыяд цвіцення з ліпеня па верасень.