cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канстанцін VII Парфірародны
Валадаранне
15 мая 908 года Леў VI зрабіў Канстанціна сваім суправіцелем, каб забяспечыць яму трон, аднак у 912 імператар памёр і ўладу прыняў яго брат Аляксандр. Аднак і ён памёр праз год, пакінуўшы 8-гадовага Канстанціна пад апекай рэгентаў. Пасля няўдалага мецяжу ў 913 годзе на чале савета рэгентаў стаў патрыярх Канстанцінопальскі Мікалай Містык.
У 920 годзе ўладу ўзурпаваў друнгарый візантыйскага флоту Раман I Лакапін, абвешчаны суправіцелем. Яшчэ ў 919 ён ажаніў 14-гадовага Парфірароднага са сваёй дачкой Аленай. Канстанцін апынуўся адхілены ад рэальнай улады і прысвяціў сябе самаадукацыі і навукам. У 944 годзе Рамана I зрынулі яго сыны, спадзяючыся кіраваць самастойна, аднак гэта выклікала народныя хваляванні, якія сціхлі толькі калі імператарам абвясцілі Канстанціна. Праз 40 дзён іх спаслалі ў манастыр.
Памёр Канстанцін у 959 годзе. Паводле некаторых звестак, ён быў атручаны сваім сынам Раманам II Малодшым.
Палітычная дзейнасць
У сваёй палітыцы Канстанцін VII выражаў інтарэсы сталічнага чынавенства, выступаючы супраць цэнтрабежных тэндэнцый правінцыйнай знаці. Актывізаваў ваенныя дзеянні супраць арабаў. Пачатак апынуўся няўдалым, і пасланае на адваяванне Крыта войска была разбіта (949).
Візантыйскія арміі перайшлі Еўфрат (952), але былі адкінуты. Заваяванні на Усходзе былі адноўлены дзякуючы Нікіфару Фоку і Іаану Цымісхію. Вышэйшым дасягненнем рамейскай зброі стала ўзяцце Самасаты (958).
Канстанцін VII прызначыў на пасаду «паракімомена» (1-га міністра) еўнуха Васіля Лекапена (сына зрынутага імператара Рамана I), які набыў велізарны ўплыў і захоўваў яго пры наступных імператарах.
Літаратурная дзейнасць
Канстанцін VII таксама вядомы як адзін з найадукаванейшых людзей эпохі, заступнік і выдавец кампілятыўных зборнікаў, аўтар сачыненняў «Пра фемы», «Пра цырымоніі», «Пра кіраванне імперыяй», якія з’яўляюцца найважнейшымі крыніцамі для вывучэння гісторыі Візантыі, Кіеўскай Русі і іншых краін.
Ён, у прыватнасці, апісвае («Пра цырымоніі»), візіт княгіні Вольгі ў Канстанцінопаль (957) і яе хрышчэнне. Дзявятая глава «Пра кіраванне імперыяй» (каля 950) утрымлівае кароткае апісанне эканамічнага і палітычнага ладу Русі.
Сям’я
Сын:
Спасылкі
Сачыненні Канстанціна VII:
Драгабыль
Драгабы́ль (, Дрогобыль) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навамышскага сельсавета. Знаходзіцца за 18 км ад Баранавічаў, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Дамашэвічы.
Гісторыя
Вядома з сярэдзіны XVI стагоддзя, уласнасць Хадкевічаў.
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) далучана да Расійскай імперыі.
У 1870 годзе вёска і фальварак належалі Залатніцкаму і знаходзіліся ў складзе Сталовіцкай воласці Навагрудскага павета. У 1897 годзе ў вёсцы працаваў хлебазапасны магазін.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Сталовіцкай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. Сумежна з вёскай знаходзіўся аднайменны фальварак.
З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года акупавана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Да 21 студзеня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Сталовіцкага сельсавета, да 17 лютага 1975 года — у склад Гірмантаўскага сельсавета.
Карабова
Карабо́ва (, Коробово) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Вялікае Княства Літоўскае
Згадваецца ў 1758 годзе як цэнтр маёнтка ў Віцебскім ваяводстве ВКЛ.
Ганчароўка (Рэчыцкі раён)
Ганчаро́ўка (, Гончаровка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вышамірскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Ганчарова-Падзельскага сельсавета.
Модулі пругкасці
Мо́дулі пру́гкасці — велічыні, якія характарызуюць пругкія ўласцівасці (пругкасць) цвёрдых цел.
Вызначаюць каэфіцыент залежнасці паміж дэфармацыяй і прыкладзенымі механічнымі напружаннямі. Пры малых дэфармацыях, калі справядлівы закон Гука, гэтая залежнасць лінейная, а модулі пругкасці з'яўляюцца каэфіцыентамі прапарцыянальнасці.
Пры расцяжэнні-сцісканні нармальнаму напружанню адпавядае модуль падоўжанай пругкасці
E
(модуль Юнга), роўны адносінам нармальнага напружання
да адноснага падаўжэння
ε
Напружанаму стану чыстага зруху адпавядае модуль зруху
G
, роўны адносінам датычнага напружання
τ
да вугла зруху
γ
вызначае здольнасць матэрыялу супраціўляцца зменам формы пры захаванні аб'ёму.
Модуль аб'ёмнага сціскання (аб'ёмны модуль пругкасці) — адносіны ўсебаковага нармальнага напружання
σ
да адноснага аб'ёмнага сціскання
Δ
характарызуе здольнасць матэрыялу супраціўляцца зменам яго аб'ёму, які не суправаджаецца зменамі формы.
Пругкія ўласцівасці цвёрдых цел характарызуе і каэфіцыент Пуасона
, роўны адносінам адноснага папярочнага сціскання сячэння
ε'
(пры аднабаковым расцяжэнні) да адноснага падоўжнага падаўжэння
Для аднароднага ізатропнага цела модулі пругкасці аднолькавыя па ўсіх напрамках, для анізатропнага — пастаянныя
,
маюць розныя значэнні ў розных напрамках.
Значэнні модуляў пругкасці залежаць ад хімічнага саставу матэрыялаў, іх апрацоўкі, тэмпературы. Модулі пругкасці выкарыстоўваюцца пры разліках на трываласць, жорсткасць, устойлівасць і інш.
Дзераўная (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) далучана да Расійскай імперыі, у Слонімскай, з 1797 года Літоўскай, з 1801 года Гродзенскай губернях.
У 1862 годзе адкрыта народнае вучылішча. У 1886 годзе цэнтр Дзераўнянскай воласці Слонімскага павета, у вёсцы дзейнічалі вінакурня, вадзяны млын, царква і капліца. У 1897 годзе ў вёсцы хлебазапасны магазін, капліца, карчма.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 9 ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Да 22 сакавіка 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Палонкаўскага сельсавета.
Каронныя землі
Каронныя землі, або каронныя ўладанні (Crown Dependencies) — уладанні брытанскай кароны, якія не ўваходзяць у склад Злучанага Каралеўства, але не з'яўляюцца пры гэтым заморскімі тэрыторыямі. Каронныя землі ніколі не мелі статусу калоній. У іх лік уваходзяць: бейлівікі Джэрсі і Гернсі (Нармандскія астравы), а таксама востраў Мэн у Ірландскім моры. Агульная плошча — 766 км², насельніцтва — 245 269 чал. (2011).
Кожная каронная тэрыторыя мае ўласныя нумарныя знакі (GBG — Гернсі, GBA — Олдэрні, GBJ — Джэрсі, GBM — Мэн), даменнае імя (.gg — Гернсі, .je — Джэрсі, .im — Мэн), а таксама код Alpha3 па ISO 3166-1 (GGY — Гернсі, JEY — Джэрсі, IMN — Мэн), зарэзерваваныя спачатку для Сусветнага паштовага саюза, а затым афіцыйна прызнаныя Міжнароднай арганізацыяй па стандартызацыі 29 сакавіка 2006 года.
Пошта вострава Мэн выпускае ўласныя паштовыя маркі, атрымліваючы істотны даход ад продажу спецыяльных выпускаў калекцыянерам.
Гернсі, Джэрсі і Мэн выпускаюць банкноты і чаканяць манету. Гэтыя банкноты звяртаюцца на тэрыторыі абодвух бейлівікаў нароўні з англійскімі фунтамі і шатландскімі банкнотамі. Яны не з'яўляюцца афіцыйным плацёжным сродкам у Вялікабрытаніі, аднак часта іх усё адно прымаюць.
Палітычны статус
Ніводная з каронных земляў не ўваходзіць у склад Злучанага Каралеўства — кожная з іх з'яўляецца самастойна кіраванай тэрыторыяй. Не ўваходзяць каронныя землі і ў Еўрапейскі саюз. Усе тры каронныя землі з'яўляюцца членамі Брытанска-Ірландскага Савета. З 2005 года на чале ўрада кожнай з каронных земляў стаіць галоўны міністр. Каронныя землі не з'яўляюцца незалежнымі дзяржавамі, заканадаўчая ўлада на гэтых тэрыторыях належыць выключна брытанскаму парламенту. Брытанскі манарх у кожным з уладанняў прадстаўлены лейтэнант-губернатарам (цяпер гэта галоўным чынам цырыманіяльная пасада).
Каронныя землі разам са Злучаным Каралеўствам складаюць Брытанскія астравы. З пункту гледжання брытанскага заканадаўства пра грамадзянства іх разглядаюць як частка Злучанага Каралеўства. Аднак яны маюць права самастойна вырашаць пытанні забеспячэння жыллём і працаўладкавання (у гэтым стаўленні жыхары Вялікабрытаніі разглядаюцца тут нароўні з замежнымі грамадзянамі).
У каронных землях ёсць некалькі палітычных партый, аднак большасць кандыдатаў балатуюцца як незалежныя.
Гернсі
Бейлівік (тэрыторыя пад юрысдыкцыяй бейліфа) Гернсі (The Bailiwick of Guernsey) уключае астравы Гернсі, Сарк, Олдэрні і Херм. Мясцовы парламент завецца Штаты Гернсі (States Guernsey ці States of Deliberation).
Некаторыя з астравоў нададзены адноснай аўтаноміяй. Востраў Сарк уяўляе сабой рэшткк феадальнага ўладання, які кіруецца Кіраўніком (Seigneur of Sark), мае парламент (Галоўныя палаты, Chief Pleas). На востраве Олдэрні таксама ёсць парламент (Штаты) і выбарны прэзідэнт.
Джэрсі
Бейлівік Джэрсі складаецца з вострава Джэрсі і малых незаселеных астраўкоў вакол яго.
Востраў Мэн
Парламент вострава Мэн — Тынвальд (Tynwald) прэтэндуе на званне найстарэйшага з цяпер дзеючых — першы раз ён быў скліканы ў 979 годзе (ісландскі Альтынг з'явіўся ў 930 годзе, аднак не склікаўся ў 1799—1844 гадах). Тынвальд складаецца з Палаты каманераў (The House of Keys), якая абіраецца ўсенародна, і Заканадаўчага савета (Legislative Council), які абіраецца шляхам ускоснага галасавання; якія могуць засядаць паасобку ці сумесна. Законы, якія выдаюцца парламентам, называюцца актамі тынвальда. На востраве фарміруецца савет міністраў, які ўзначальваецца галоўным міністрам.
Зорны шлях IV: Вандраванне дадому
«'''Зорны Шлях IV. Вандраванне дадому'''» (ангел. Star Trek IV: The Voyage Home) — чацвёрты поўнаметражны навукова-фантастычны фільм, дзеянне якога адбываецца ў сусвеце Зорнага шляху.
Сюжэт
«Вандраванне дадому» з'яўляецца працягам сюжэту трэцяга фільма (У пошуках Спока).
Час дзеяння - зорная дата 8390. Экіпаж загінулага карабля «USS 1701 Enterprise» пад камандаваннем капитана Кірка вяртаецца на захопленым клінгонском караблі дадому на Зямлю, рыхтуючыся панесці пакаранне за згон зоркалёта і сабатаж.
У той жа час каля Землі з'яўляецца касмічны зонд невядомага паходжання. Ён валодае дзіўнай уласцівасцю дэзактываваць усе прыборы паблізу і транслюе на Зямлю сігналы якія негатыўна ўплываюць на зямное надвор'е і пагражаюць вынішчыць жыццё на планеце. Камандзе Кірка атрымоўваецца высвятліць, што ён на мове гарбатых кітоў. Каб спыніць разбуральны сігнал, трэба паслаць адказ зонду, што могуць зрабіць толькі гарбатыя кіты, але да XXIII стагоддзя яны цалкам вымерлі. Капітан Кірк з камандай адпраўляецца ў мінулае (у канец XX стагоддзя), каб прывезці з сабой кітоў і прадухіліць згубу роднай планеты.
Тэрмадынамічная імавернасць
Тэрмадынамі́чная імаве́рнасць, ці статысты́чная вага́ — колькасць спосабаў, пры дапамозе якіх можа быць рэалізаваны пэўны стан фізічнай сістэмы.
У адрозненне ад матэматычнай імавернасці
P
0 ≤ P ≤ 1
), тэрмадынамічная імавернасць
Спіс аб’ектаў PGC (960001—961000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (960001—961000)
Тэрмадынамічная імавернасць
W ≥ 1
.
У тэрмадынаміцы стан сістэмы вызначаецца значэннямі шчыльнасці, ціску, тэмпрературы і іншых вымерных велічынь, т.зв. параметраў стану, якія характарызуюць сістэму ў цэлым (макрастан). Канкрэтны макрастан сістэмы можа рэалізавацца мноствам спосабаў (мікрастанаў), якія адрозніваюцца класічным ці квантавым размеркаваннем часціц сістэмы па каардынатах, імпульсах і энергіях.
Сувязь паміж тэрмадынамічнай імавернасцю і энтрапіяй выражаецца прынцыпам Больцмана.
Тэрмадынамічная імавернасць выкарыстоўваецца ў статыстычнай фізіцы для вызначэння характарыстык сістэмы, якая знаходзіцца ў тэрмадынамічнай раўнавазе.
Дзятлаўка (Рэчыцкі раён)
Дзя́тлаўка (, Дятловка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вышамірскага сельсавета.
Кошчава
Ко́шчава (, Кощево) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Да 16 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Бікложскага сельсавета, да 20 мая 1960 года — у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Дрычын (Асіповіцкі раён)
Дры́чын (, Дричин) — аграгарадок у Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Дрычынскага сельсавета.
Знаходзіцца за 33 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Асіповічы, за 194 км ад Магілёва, каля правага берага ракі Пціч, на аўтамабільнай дарозе.
Вёска Дрычын утварылася ў пачатку XX стагоддзя. У 1924—1957 гадах вёска ў складзе Жыцінскага сельсавета. З 23 ліпеня 1957 года цэнтр Дрычынскага сельсавета.
Зорная (Баранавіцкі раён)
Зо́рная (, Зорная) — былая вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 7 км на захад ад цэнтру Баранавіч. Уваходзіла ў склад Навамышскага сельсавета. У 2012 годзе вёска Зорная ўвайшла ў склад горада Баранавічы.
Гісторыя
Раней населены пункт меў назву Муцькавічы, якая ўпамінаецца ў дакументах 1798 года.
У 1897 годзе вёска Муцькавічы ў Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, дзейнічалі хлебазапасны магазін і капліца.
У пачатку XX стагоддзя 39 двароў, 282 жыхары.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР.
Жыцін (Асіповіцкі раён)
Жы́цін (, Житин) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Дрычынскага сельсавета.
Зорная (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Жыцін (Асіповіцкі раён)
У 1924—1957 гадах цэнтр Жыцінскага сельсавета.
Зорная (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
У 1969 годзе вёска Муцькавічы перайменавана ў Зорную.
Вядомыя асобы
У 1949 годзе ў вёсцы нарадзіўся Уладзімір Сцяпанавіч Русак, праваслаўны публіцыст, даследчык гісторыі Рускай праваслаўнай царквы.
Духанаўка
Духа́наўка (, Духановка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вышамірскага сельсавета.
Консул-суфект
Калі Актавіян Аўгуст заснаваў прынцыпат, ён змяніў палітычны характар консульства, пазбавіўшы яго большай часткі ваенных паўнамоцтваў, хоць захавалася старшынства ў Сенаце папераменна абодвух консулаў. Узроставы цэнз для заняцця пасады консула таксама быў зніжаны. Хоць гэта пасада ўсё яшчэ была вялікім гонарам — консул фактычна быў канстытуцыйным главой дзяржавы — і служыў неабходнай перадумовай для наступнага заняцця іншых пасад (напрыклад, консульскага намесніцтва), многія консулы складалі паўнамоцтвы да заканчэння года, каб дазволіць іншым людзям скончыць тэрмін кансулату ў якасці суфектаў. Часта консул-суфект, у сваю чаргу, сыходзіў у адстаўку, і прызначаўся іншы суфект. (Гэта практыка дасягнула свайго піка пры Комадзе, калі на працягу 190 года пасаду консула займалі дваццаць пяць чалавек). У выніку каля паловы тых, хто пабываў на пасадзе прэтара, маглі дасягнуць і консульства. Магістратам, якія займалі пасаду консула на 1 студзеня (так званыя ардынарныя консулы consules ordinarii, адз. лік: consul ordinarius), выпадаў гонар звязаць свае імёны з гэтым годам.
Да IV стагоддзя консулы прапаноўваліся імператарам і выбіраліся сенатам. Калі імператар хацеў аказаць гонар пэўнаму сенатару, ён мог падзяліць з ім кансулат; напрыклад, Траян быў ардынарным консулам у студзені і лютым 100 года разам з Секстам Юліем Францінам. Імператары часта станавіліся ардынарнымі консуламі, але не консуламі-суфектамі (Светоній паведамляе, што адзіным выключэннем быў Клаўдзій у трэцяе консульства). Канстанцін I (ці, магчыма, Канстанцый II) перадаў права вылучэння консулаў-суфектаў, якое было прэрагатывай імператара, у рукі сената, далучыўшы да іншых, ніжэйшых магістратур (квестара і прэтара), якія таксама выбіраліся сенатам. Пасля падзелу імперыі ў 395 годзе, у Канстанцінопалі ніякіх пасад консулаў-суфектаў, відаць, ніколі не стваралася, хоць заходняя імперыя працягвала прызначэнні на гэту пасаду, якая ўсё больш страчвала свой уплыў.
Канцы (Асіповіцкі раён)
Канцы́ (, Концы) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Дрычынскага сельсавета.
Кузьмінка
Кузьмі́нка (, Кузьминка) — былая вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Вышамірскага сельсавета.
Ліквідавана 12 жніўня 2011 года.
Брагінскі замак
Брагінскі замак — абарончае збудаванне XV—XVII ст. у Брагіне.
Размяшчаўся на дзядзінцы старажытнарускага часу, вядомага з 1147 года. З XVI ст. належаў князям Вішнявецкім, згаданы ў дзельчым лісце 1574 года братоў князёў Аляксандра і Міхаіла Вішнявецкіх.
Пляцоўка памерам 90х70 м, умацаваная валам вышынёй 5-6 м, шырынёй у аснове больш за 10 м. Паводле інвентара 1574 года, на вале былі сцены-гародні з усходамі на бланкаванне, абарончая вежа з боку р. Брагінкі, брама была зроблена ў адной з гародзен наверсе якой збудавана вялікая святліца. Злева ад уезду ў лініі гародняў стаяла драўляная царква Святой Тройцы «зо всим тым нарядом, розным церковным золотом и серебром и книгами». На двары былі падклецці, спіжарні, пограб і «светлицы в стене». Да брамы вёў мост на палях, апошняе звяно якога было «ўзводам», то-бок падымалася на замкавы бок.
У 1648 годзе жыхары Брагіна адчынілі браму казакам палкоўнікаў Антона Нябабы і Хвяська. За гэта горад быў разбураны карным атрадам Рэчы Паспалітай, а жыхары пакараны. Замак больш не аднаўляўся і ператварыўся ў гаспадарчы «двор» князёў Вішнявецкіх.
Красныя Буднікі
Кра́сныя Бу́днікі (, Красные Будники) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Да 16 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Бікложскага сельсавета, да 20 мая 1960 года — у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Крамок
Крамо́к (, Кремок) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Дрычынскага сельсавета.
Казлякевічы
Казляке́вічы (, Козлякевичи) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навамышскага сельсавета. Знаходзіцца за 8 км на паўночны захад ад Баранавічаў.
Гісторыя
Вядома з 1567 года.
У 1884 годзе працавала царкоўна-прыходская школа. У 1897 годзе вёска ў Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, у вёсцы хлебазапасны магазін, карчма.
У пачатку XX стагоддзя ў вёсцы 87 двароў, 582 жыхары. Побач знаходзіўся маёнтак — 2 двары, 19 жыхароў.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. Побач з вёскай размяшчаўся аднайменны фальварак — 1 дом, 5 жыхароў.
З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Міхаіл VI Стратыётык
Міхаіл VI Стратыётык (? — 1059) — візантыйскі імператар, які кіраваў у 1056—1057 гг.
Біяграфія
Пры Канстанціне Манамаху Міхаіл займаў пасаду лагафета стратыёцкай казны. На прастол яго высунула група сталічных чыноўнікаў на чале з Львом Параспандылам. Паміраючая імператрыца Феадора зацвердзіла іх выбар. Міхаіл стаў імператарам Візантыі ўжо вельмі старым (Дашкаў: «Міхаіл Стратыётык»).
Прыняўшы ўладу 31 жніўня 1056 года, Міхаіл стаў шчодра раздаваць чыны і ўзнагароды. Пра гэта стала вядома воінам, і самыя адборныя з іх у велікодныя дні 1057 года прыбылі ў сталіцу Канстанцінопаль, у надзеі дамагчыся такой жа, а то і большай ласкі.
Аднак імператар Міхаіл абыйшоўся з імі зусім не так, як яны чакалі: перш за ўсё ён вылаяў іх усіх, а затым вывеў на сярэдзіну іх правадыра Ісака Камніна, і наступнага за ім, Кеўкамена, і аблаяў яго за тое, што той ледзь было не страціў Антыёхію. Таварышы, якія чакалі ласкі, а атрымалі абразы, спрабавалі ўступіцца за іх, але Міхаіл прымусіў іх замоўкнуць і ўсім адмовіў у сваёй ласцы.
Гэта сцэна наогул надзвычай узбурыла душы военачальнікаў і выклікала ў іх мяцежныя намеры. Неўзабаве яны арганізавалі змову, а карону ўгаварылі аддаць Камніну, які выбіваўся сярод іх не толькі родам, але і царскай знешнасцю.
Прайшло зусім мала чакай, і змоўшчыкі на чале велізарнай войска, сцягнутага з усходніх фем імперыі, падступілі да сталіцы. Міхаіл сабраў супраць іх армію ў заходніх фемах. У жніўні недалёка ад Нікеі імператарскія войскі пацярпелі ад мяцежнікаў цяжкае паражэнне.
Бабічы
Назву Бабічы маюць:
Міхаіл VI Стратыётык
Біяграфія
Міхаіл быў вымушаны ўступіць з Ісакам у перамовы: прапанаваў яму ўсынаўленне і тытул кесара. Той спачатку пагадзіўся, аднак усеагульнае абурэнне Міхаілам перакінулася ў саму сталіцу. Частка сінклітыкаў разам з патрыярхам абвясцілі Ісака імператарам, а Міхаіла абвінавацілі ў разнастайных грахах. Калі мітрапаліты прыйшлі да Міхаіла і сталі ўгаворваць таго адрачыся, ён, пасля некаторых ваганняў, скінуў пурпурныя туфлі, прыняў схіму і пасяліўся ў прыватным доме.
Лецяшын (Рэчыцкі раён)
Лецяшы́н (, Летешин) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вышамірскага сельсавета.
Пецюкевіч
Пецюкевіч — прозвішча.
Сямёнаўка (Рэчыцкі раён)
Сямёнаўка (, Семёновка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вышамірскага сельсавета.
У 1926—1954 гадах цэнтр Сямёнаўскага сельсавета.
Уаргла
Уаргла:
Абэ
Абэ — прозвішча.
Таварыства перасоўных мастацкіх выставак
Таварыства перасоўных мастацкіх выставак (Товарищество передвижных художественных выставок), або Перасоўнікі (Передвижники) — творчае аб’яднанне расійскіх мастакоў, якое існавала ў апошняй траціне XIX стагоддзя. У эстэтычным плане ўдзельнікі Таварыства, або перасоўнікі, мэтанакіравана супрацьпастаўлялі сябе прадстаўнікам афіцыйнага акадэмізму. Заснавальнікамі грамадства былі І. М. Крамской, Р. Р. Мясаедаў, М. М. Гэ і В. Р. Пяроў. У сваёй дзейнасці перасоўнікі натхняліся ідэямі народніцтва. Перасоўнікі вялі актыўную асветніцкую дзейнасць, у прыватнасці, арганізуючы перасоўныя выстаўкі; жыццё Таварыства будавалася на кааператыўнай аснове.
Лугавая (Баранавіцкі раён)
Лугава́я (, Луговая) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навамышскага сельсавета. За 14 км на паўночны захад ад Баранавічаў.
Таварыства перасоўных мастацкіх выставак
Гісторыя
На пачатку 1860-х гадоў Расійская імперыя ўступіла ў эпоху Вялікіх рэформ Аляксандра II. Сялянскай рэформай было адменена прыгоннае права, праведзены Земская і Судовая  рэформы, Рэформа гарадскога самакіравання, Ваенная рэформа. Ажыццяўлялася мадэрнізацыя ўсіх сфер жыцця дзяржавы і грамадства; будавалася новая Расія — больш паспяховая за тую, што пацярпела паражэнне ў Крымскай вайне.
Лугавая (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
Згадваецца ў дакументах з 1798 года як вёска Дурневічы.
У 1897 годзе вёска ў Гарадзішчанскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, у вёсцы хлебазапасны магазін, ветраны млын.
Таварыства перасоўных мастацкіх выставак
Перасоўнікі
Ідэя аб’яднання маскоўскіх і пецярбургскіх мастакоў на аснове стварэння перасоўнай выстаўкі была выкладзена ў лісце групы маскоўскіх мастакоў да сваіх калегаў у Санкт-Пецярбургскую Арцель мастакоў. Арцель, акрамя І. Крамскога і К. Лемаха, ідэю стварэння Таварыства не ўспрыняла, але іншыя мастакі-пецябруржцы, якія прыходзілі на «чацвяргі» ў Арцель, горача яе падтрымалі. У верасні 1870 г. заснавальнікі Таварыства (17 чалавек ) падалі прашэнне міністру ўнутраных спраў А. Я. Цімашаву з просьбай зацвердзіць праект статуту Таварыства. Другога лістапада 1870 г. статут быў зацверджаны. У § 1 статуту абвяшчалася: «Таварыства ставіць мэтай: арганізацыю… ва ўсіх гарадах імперыі перасоўных мастацкіх выставак у відах: а) дастаўленне жыхарам правінцый магчымасці знаёміцца з рускім мастацтвам… б) развіцця любові да мастацтва ў грамадстве; в) палягчэння для мастакоў збыту іх твораў.» Статутам вызначалася, што справамі Таварыства кіруе агульны сход яго членаў і кіраўніцтва, дзе ўсе пытанні вырашаюцца галасаваннем (рашэнні прымаюцца большасцю галасоў); прыём у члены Таварыствы праводзіцца галасаваннем на агульным сходзе. Статут заставаўся ў нязменным выглядзе 18 гадоў, да красавіка 1890 года, калі быў прыняты новы статут, паводле якога дэмакратычныя прынцыпы прыняцця рашэнняў у Таварыстве значна звужаліся.
Лугавая (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Гарадзішчанскай гміне.
Таварыства перасоўных мастацкіх выставак
Перасоўнікі
Першая выстаўка Таварыства адкрыта ў Пецярбургу 29 лістапада 1871 г. у будынку Акадэміі мастацтваў. На выстаўцы былі паказаны працы 16-ці мастакоў. Пасля Пецярбурга выстаўка экспанавалася ў Маскве, Кіеве і Харкаве. Усяго былі паказаны 82 творы 20-ці мастакоў. Асаблівы поспех на выстаўцы мелі «Гракі прыляцелі», карціна М. М. Гэ «Пётр I дапытвае царэвіча Аляксея Пятровіча ў Пецяргофе», скульптура М. М. Антакольскага «Іван Грозны». У цэлым выстаўка была паспяховай і стала значнай падзеяй у культурным жыцці Расіі. Мастацтва перасоўнікаў апынулася запатрабаваным у расійскім грамадстве. Вялікую ролю ў развіцці мастацтва перасоўнікаў гуляў вядомы грамадскі дзеяч, даследчык мастацтва і крытык У. В. Стасаў; калекцыянер і мецэнат П. М. Траццякоў, набываючы ў сваю галерэю творы перасоўнікаў, аказваў ім важную матэрыяльную і маральную падтрымку. Многія з прац перасоўнікаў былі зроблены па замове Паўла Міхайлавіча Траццякова. За паўстагоддзя свайго існавання Таварыства правяло 47 перасоўных выставак. Апроч штогадовых выставак Таварыства ладзіла і паралельныя выстаўкі, для гарадоў, куды асноўныя выстаўкі не траплялі. Гэтыя выстаўкі складаліся з твораў перасоўнікаў не прададзеных на асноўных выстаўках. Па меры накаплення такіх твораў і арганізоўвалася выстаўка. Геаграфія паказу паралельных выставак была шырэйшай чым у асноўных выставак. Так, першая паралельная выстаўка была паказана ў 12-ці гарадах Расіі.
Росквіт дзейнасці Таварыства перасоўнікаў прыйшоўся на 1870—1880-я гады. У склад перасоўнікаў у розны час уваходзілі І. Я. Рэпін, В. І. Сурыкаў, М. М. Дубаўскі, У. Я. Макоўскі, І. М. Пранішнікаў, А. К. Буланаў, І. І. Шышкін, В. М. Максімаў, К. А. Савіцкі, А. М. Васняцоў, В. М. Васняцоў, А. І. Куінджы, П. І. Келін, В. Д. Паленаў, М. А. Ярашэнка, Р. С. Лявіцкі, І. І. Левітан, В. А. Сяроў, А. М. Корын, А. А. Архіпаў, В. А. Сурэнянц, В. К. Бялыніцкі-Біруля, А. В. Мараваў, І. М. Крамской, М. П. Багданаў-Бельскі, В. Р. Пяроў.
Апроч членаў Таварыства ўдзельнікамі перасоўных выставак былі мастакі-экспаненты : М. М. Антакольскі, В. В. Верашчагін, А. П. Рабушкін, І. П. Трутнеў, Ф. А. Чырко і інш. Колькасць удзельнікаў-экспанентаў на выстаўках заўсёды была большая за колькасць удзельнікаў членаў Таварыства. З экспанентаў высоўваліся кандыдаты ў члены Таварыства (да прыёму кандыдата ў члены Таварыства справа даходзіла рэдка). Права голасу ў Таварыстве экспаненты не мелі. Гэта спараджала супрацьстаянне ў асяроддзі перасоўнікаў па лініі старыя—новыя пакаленні, што, ва ўмовах з’яўлення ў пачатку стагоддзя новых аб’яднанняў мастакоў рознай скіраванасці, вяло да адтоку таленавітай моладзі. У 1901 г. з Таварыства выйшлі адразу 11 мастакоў. На паслабленне Таварыства працавала і тэндэнцыя да месніцтва паміж Пецярбургскім і Маскоўскім аддзяленнямі. Арганізацыя страчвала сваю былую прывабнасць і запатрабаванасць, і, у гэтых умовах, апынулася няздольнай да абнаўлення. Апошнім главой таварыства, выбраным у 1918 годзе, быў Павел Аляксандравіч Радзімаў. Ён імкнуўся адрадзіць Таварыства, але высілкі апынуліся дарэмнымі. У 1922 г. адбылася апошняя выстаўка перасоўнікаў. У 1923 г. Таварыства спыніла сваё існаванне.
Лугавая (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
30 ліпеня 1964 года Дурневічы перайменаваны на Лугавую.
Да 17 лютага 1975 года ўваходзіла ў склад Гірмантаўскага сельсавета.
Таварыства перасоўных мастацкіх выставак
Мастацкія прынцыпы
Для карцін перасоўнікаў былі характэрны абвостраны псіхалагізм, сацыяльная і класавая скіраванасць, высокае майстэрства тыпізацыі, рэалізм, які мяжуе з натуралізмам, трагічны ў цэлым погляд на рэчаіснасць. Вядучымі стылямі ў мастацтве перасоўнікаў былі імпрэсіянізм і рэалізм.
Магіляны
Назву Магіля́ны маюць:
Крывіна
Кры́віна (, Кривино) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Да 16 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Бікложскага сельсавета, да 20 мая 1960 года — у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Пясчанка (Асіповіцкі раён)
Пясча́нка (, Песчанка) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Дрычынскага сельсавета.
Сакі
Назву Сакі маюць:
Валадарск (Рэчыцкі раён)
Валада́рск (, Володарск) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбаўскага сельсавета.
У 1926—1954 гадах цэнтр Валадарскага сельсавета. Да 1 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Камсамольскага сельсавета.
Лізавета Баснійская
Лізавета Баснійская, Лізавета Катраманіч (Kotromanić Erzsébet, Elżbieta Bośniaczka;, Навіград (суч. Харватыя) — ) — другая жонка караля Венгрыі і Польшчы Людовіка I Вялікага. Пасля смерці жонка была рэгенткай пры сваёй непаўналетняй дачцы Марыі, якая стала венгерскай каралевай. Малодшая дачка Лізаветы Баснійскай, Ядвіга, стала каралевай Польшчы, была кананізавана Каталіцкай царквой.
Дзяцінства
Лізавета была дачкой бана Босніі Стэфана II з дому Катраманічаў. Яе маці, Лізавета Куяўская, была ўнучкай інаўроцлаўскага князя Земамысла.
Стэфан II адпрэчыў прапанову сербскага караля Стэфана IV Душана арганізаваць шлюб Лізаветы з яго сынам, таму што не жадаў саступаць каралю Сербіі земляў, якія той жадаў атрымаць у якасці пасагу. Лізавета Польская, маці караля Венгрыі Людовіка I, садзейнічала таму, каб Лізавета пераехала ў Буду. Пасля трох гадоў жыцця пры венгерскім двары каралева-маці арганізавала шлюб караля Людовіка і Лізаветы, хоць апошняй было толькі 13 гадоў. Першая жонка караля Венгрыі, Маргарыта Люксембургская, памерла, не пакінуўшы Людовіку дзяцей.
Замужжа
Вяселле адбылося ў Будзе 20 чэрвеня 1353 года. Вяселлю магла перашкодзіць тая акалічнасць, што Людовік і Лізавета знаходзіліся ў чацвёртай ступені сваяцтва праз князёў Куявіі, а шлюб сваякоў такой ступені Царквой у звычайных акалічнасцях забараняўся. Праблема была вырашана пасля таго, як Папа Інакенцій VI даў дыспенсацыю і пацвердзіў законнасць гэтага шлюбу.
Лізавета ніколі не была каранавана як каралева Венгрыі і не мела аніякай улады пры двары, знаходзячыся пад поўным кантролем сваёй свякрухі. У 1370 годзе Людовік стаў таксама і каралём Польшчы. Лізавета не была каранавана і як польская каралева, стаўшы такім чынам адной з пяці польскіх каралеў, якія не праходзілі гэту цырымонію.
Людовік і Лізавета не мелі дзяцей у першыя сямнаццаць гадоў шлюбу. Лізавету лічылі бясплоднай, а ўлічваючы той факт, што ад першай жонкі ў Людовіка таксама не было спадчыннікаў, гэта акалічнасць, здавалася, гарантавала дынастычны крызіс. Аднак сітуацыя рэзка змянілася, і за чатыры наступныя гады каралева нарадзіла трох дочак — Кацярыну (1370 год), Марыю (1371 год) і Ядвігу (1373 год). Старэйшая дачка памерла ва ўзросце 8 гадоў, пасля чаго Марыя стала разглядацца як спадчынніца абодвух прастолаў — венгерскага і польскага. Вядома, што Лізавета напісала кнігу па выхаванні сваіх дочак.
Рэгенцтва
У 1382 годзе Людовік сканаў, 10-гадовая Марыя стала каралевай Венгрыі, а Лізавета выконвала ролю рэгента і фактычнага кіраўніка краіны. Вялікую ўладу пры двары Лізаветы набыў палацін Міклаш Гараі. У Польшчы, аднак, сітуацыя пайшла па іншым сцэнарыі. Шляхта на з'ездах выступіла супраць узыходжання Марыі на польскі прастол, запатрабавала прызнаць спадчынніцай польскага прастола тую венгерскую прынцэсу, якая будзе жыць увесь час у Польшчы, і склала для абароны гэтай пастановы канфедэрацыю. За гэтым пачалася барацьба палітычных партый, якая даходзіла да адкрытай міжусобіцы. Лізавета прапанавала ў якасці кандыдатуры на польскі трон сваю малодшую дачку Ядвігу, што дазволіла б выканаць умову пастаяннага пражывання ў Польшчы. Пасля двух гадоў перамоў 15 лістапада 1384 года Ядвіга была каранавана ў Кракаве. Пасля яна выйшла замуж за вялікага князя літоўскага Ягайлу, была падпісана Крэўская унія пра дынастычны саюз паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Польшчай, прычым Лізавета была адным з бакоў, якія ўдзельнічалі ў перамовах. Асабістая унія паміж Венгрыяй і Польшчай была такім чынам канчаткова разарвана.
Барацьба за прастол
Марыя была заручана з Жыгімонтам Люксембургскім. Прадстаўнікі магутных венгерскіх і харвацкіх дваранскіх родаў, аднак, былі настроены супраць яго і падтрымлівалі кандыдатуру на венгерскі прастол Карла III, караля Неапаля, апошняга прадстаўніка Анжуйскай дынастыі па мужчынскай лініі. І Жыгімонт і Карл пагражалі прыйсці ў Венгрыю з войскам, першы збіраўся рэалізаваць заручыны, ажаніцца з Марыяй і кіраваць разам з ёй; другі не прызнаваў законнасці яе каранацыі і збіраўся зрынуць яе з венгерскага трона.
Паколькі ў абодвух выпадках Лізавета страчвала рэальную ўладу, яна пачала перамовы з каралём Францыі Карлам V, прапануючы руку Марыі яго сыну Людовіку Арлеанскаму. Сітуацыя ўскладнялася яшчэ і тым, што для разрыву заручын з Жыгімонтам быў неабходны папскі дазвол, а Венгрыя і Францыя прызнавалі розных Папаў ва ўмовах Вялікай заходняй схізмы. Клімент VII, якога прызнавала Францыя, даў дазвол на разрыў заручын, пасля чаго ў красавіку 1385 года адбылося ўмоўнае вяселле па даверанасці паміж Марыяй і Людовікам Арлеанскім, якая праходзіла ў час адсутнасці жаніха.
Ні Жыгімонт, ні большая частка венгерскай шляхты не прызналі гэты шлюб. Праз чатыры месяцы Жыгімонт уварваўся ў Венгрыю з войскам і нягледзячы на процідзеянне Лізаветы сам ажаніўся з Марыяй. Пасля таго, як Жыгімонт увосень 1385 года вярнуўся ў Багемію, прыхільнікі Карла III дапамаглі яму на кароткі час захапіць уладу ў краіне. Каранацыя Карла адбылася ў снежні 1385 года, Лізавета і Марыя былі прымушаны на ёй прысутнічаць. Лізавета, аднак, не змірылася са звяржэннем з прастола сваёй дачкі, праз некалькі месяцаў пасля каранацыі Карл быў забіты па яе загадзе.
Палон і смерць
Пасля забойства Карла пачалося паўстанне супраць Лізаветы, цэнтрам якога была Харватыя, звязаная з Венгрыяй асабістай уніяй. Харваты абвясцілі законным каралём Уладзіслава, сына Карла III, які пасля яшчэ шмат гадоў беспаспяхова змагаўся за венгерскі трон. Спрабуючы супакоіць сітуацыю, Лізавета і Марыя ў суправаджэнні палаціна Міклаша Гараі і ўзброенай аховы накіраваліся ў Харватыю. Па дарозе каралеўская карэта патрапіла ў засаду, ахова была перабіта, Міклаш Гараі забіты, а Лізавета з Марыяй узяты ў палон.
Палоненыя каралевы былі пасаджаны ў Навіградскі замак непадалёк ад Задара. Лізавета спрабавала тайна звязацца з Венецыяй, просячы дапамогі, але яе лісты былі перахоплены турэмшчыкамі. Удава Карла Маргарыта Дураца, якая была супраць планаў мужа стаць венгерскім каралём, настойвала на помсце. 16 студзеня 1387 года Лізавета была задушана ў вязніцы на вачах у дачкі. Марыя была вызвалена з палону войскамі свайго мужа Жыгімонта і кіравала Венгрыяй разам з ім аж да 1395 года, калі памерла пры родах. Барацьба Жыгімонта супраць караля Неапаля Уладзіслава і харватаў, якія падтрымлівалі яго, працягвалася аж да 1409 года, калі Уладзіслаў прадаў Далмацыю Венецыянскай рэспубліцы і адмовіўся ад далейшай барацьбы, сканцэнтраваўшы на італьянскіх справах.
Лізавета Баснійская была спачатку пахавана ў Задары, пазней яе цела было перавезена ў Секешфехервар, у пахавальню венгерскіх каралёў. Пасля яе ніводная жанчына не кіравала Венгрыяй аж да Марыі Тэрэзіі. У 1381 годзе Лізавета Баснійская вылучыла сродкі на стварэнне ракі Святога Сімяона Стоўпніка, мошчы якога захоўваюцца ў царкве Святога Сімяона ў Задары. Рака лічыцца адным з шэдэўраў харвацкага ювелірнага мастацтва. Адна з вуліц Задара названа ў яе гонар «Вуліцай Лізаветы Катраманіч».
Гарноўка
Гарно́ўка (, Горновка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбаўскага сельсавета.
Рунныя камяні ў Елінгу
Малы камень
На малым камені, усталяваным каля 955 года, першым дацкім каралём Гормам Старым высечаны надпіс: kurmr kunukr karthi kubl  thusi aft   thurui kunu sina tanmarkar but, што азначае: Горм кароль зрабіў памятны камень у гонар Цюры, сваёй жонкі, Даніі ўладар/валадарка. Гэты першы пісьмовы ўспамін назвы краіны Danmark, знойдзены ў межах самой Даніі. Сама назва была вядома прынамсі за 75 гадоў да ўзвядзення манумента: у геаграфічным апісанні Паўночнай Еўропы, зробленым уэсэкскім каралём Альфрэдам Вялікім дацкая тэрыторыя завецца «dene mearc».
Вялікі камень
Вялікі камень у Елінгу з'яўляецца свайго роду «сведчаннем пра нараджэнне» Даніі. Камень вышынёй 2,43 метра, які важыць каля 10 тон, быў усталяваны каралём Харальдам I Сінязубым не раней за 965 год з надпісам, які абвяшчае, што: Haraltr kunukr bath kaurua kubl thausi aft kurm fathur sin auk aft thaurui muthur sina sa haraltr ias sar uan tanmaurk ala auk nuruiak auk tani karthi kristna, гэта значыць: Харальд кароль паставіў гэты камень у гонар Горма, бацькі свайго, і Цюры, маці сваёй. Харальд, які заваяваў усю Данію і Нарвегію, хто хрысціў датчан.
Вычасаная на камені выява раней была каляровай. Каляровую копію каменя можна ўбачыць у нацыянальным музеі. Рунныя камяні размешчаны ў двары Елінгскай царквы паміж двума вялікімі пахавальнымі курганамі. Яны з'яўляюцца сведчаннямі эпохі пераходу скандынаваў ад язычніцтва да хрысціянства. Камяні, разам з магільнікамі і царквой, занесены ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
За сваю доўгую гісторыю камяні падвяргаліся ўздзеянню надвор'я, што прывяло да з'яўлення расколін. У 2008 годзе эксперты ЮНЕСКА, вывучыўшы іх стан, прапанавалі перанесці камяні ў памяшканне. Аднак Камітэт па культурнай спадчыне Даніі вырашыў пакінуць камяні на іх гістарычным месцы, надзейна ўкрыўшы шклянымі вітрынамі. У конкурсе, на які было прадстаўлена 157 праектаў, быў выбраны аптымальны дызайн ахоўных канструкцый. Праект быў рэалізаваны ў 2012 годзе.
Крывое Сяло (Бешанковіцкі раён)
Крыво́е Сяло́ (, Кривое Село) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Да 16 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Бікложскага сельсавета, да 20 мая 1960 года — у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Калас
Калас — прозвішча.
Берагавая Слабада
Берагава́я Слабада́ (, Береговая Слобода) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбаўскага сельсавета.
Гісторыя
Вынікі археалагічных раскопак паказваюць, што першае пасяленне людзей каля вёскі існавала ў першабытнаабшчынным часе, задоўга да ўтварэння вёскі. На заходняй ускраіне знаходзіцца стаянка каменнага века.
У вёсцы бытуе паданне, што нібыта ў гэтым месцы ў гады Паўночнай вайны сышліся два атрады — шведскі і рускі. Адбыўся кровапралітны бой. Ноччу пакінутыя ў жывых і абсалютна знясіліныя рускія салдаты адкінулі шведаў і перамаглі, натхнёныя самой Божай Маці.
У 1926—1927 гадах цэнтр Берагава-Слабадскога сельсавета.
Дземенка (Асіповіцкі раён)
Дзе́менка (, Деменка) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяззеўскага сельсавета.
Да 2017 года ўваходзіла ў склад Карытненскага сельсавета.
Мір (Баранавіцкі раён)
Мір (, Мир) — аграгарадок у Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навамышскага сельсавета. Размешчаны за 10 км на паўночны захад ад Баранавічаў.
28 студзеня 1983 года пасёлку саўгаса-камбіната «Мір» прысвоена назва Мір.
Магіляны (Баранавіцкі раён)
Магіля́ны (, Могиляны) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навамышскага сельсавета. Размешчаны за 10 км на захад ад Баранавічаў.
Гісторыя
У 1897 годзе вёска ў Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
У пачатку XX стагоддзя ў вёсцы 31 двор, каля 180 жыхароў. Побач знаходзіўся маёнтак Магіляны — 6 двароў, 53 жыхары.
Алея шахідаў
Алея шахідаў (Şəhidlər Xiyabanı; да 1990 г. — Парк Кірава / Нагорны парк, Киров Паркы / Дағлыг Парк) — брацкая магіла ў Баку, дзе пахаваныя «шахіды» — у асноўным ахвяры «Чорнага студзеня» (126 чалавек) і азербайджанцы, якія загінулі ў Карабахскай вайне. На Алеі існуе таксама безназоўная магіла, у якой пахаваныя неапазнаныя целы забітых.
Гісторыя
На месцы Алеі Шахідаў раней размяшчаліся мусульманскія могілкі, дзе былі пахаваныя целы ахвяр сакавіцкіх падзей 1918 года ў Баку. Пасля ўсталявання савецкай улады ў 1920 годзе могілкі былі знішчаны, пахаваныя целы вывезены, а на гэтым месцы быў разбіты парк імя Сяргея Кірава.
Падзеі 1990 года
У студзені 1990 года ў Нагорны парк былі перанесены з плошчы «Азадлыг» (Azadlıq meydanı — «плошча свабоды», былая «плошча Леніна») целы людзей, якія загінулі ў ходзе трагічных падзей у ноч з 19 на 20 студзеня 1990 года. 20-21 студзеня на алеі былі выкапаны больш за 120 магіл. Пахаванне працягваліся некалькі гадзін. 22 студзеня былі пахаваныя яшчэ 50 чалавек. Трое з іх былі ахвярамі сакавіцкай разні 1918 года, целы якіх былі выяўленыя ў парку пры капанні магіл. На ўсіх трох магілах напісана «Шахіда 1918 года». На магілах і месцах смерцяў былі расстаўленыя кветкі, у асноўным чырвоныя гваздзікі, што ператварыліся ў Азербайджане ў жалобныя кветкі.
Памяць
17 студзеня 2000 года прэзідэнт Азербайджанскай Рэспублікі Гейдар Аліеў выдаў указ «Аб прысваенні ганаровага звання „Шахід 20 студзеня“», у якім прыведзены поўны спіс загінулых і зніклых без вестак.
Алея шахідаў — адно з месцаў у Баку, якія, як правіла, наведваюць ганаровыя госці.
Караны
Кара́ны (, Караны) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяззеўскага сельсавета.
Да 2017 года ўваходзіла ў склад Карытненскага сельсавета.
Новы (Баранавіцкі раён)
Но́вы (, Новый) — пасёлак у Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навамышскага сельсавета.
Другая бітва пры Артуа
Друга́я бі́тва пры Артуа́ (9 мая 1915 — 18 чэрвеня 1915) — няўдалае сумеснае наступленне войскаў Антанты на пазіцыі германскай арміі ў Артуа, падчас Першай сусветнай вайны.
Падрыхтоўка
У адказ на германскае наступленне ў раёне Іпра, саюзнікі падрыхтавалі сумеснае наступленне ў Артуа. Задачай быў прарыў пазіцыйнага фронту, каб вайна зноў набыла характар манеўранай. Англійская армія павінна была наступаць на Неў-Шапель, французская — на Арас, каб выйсці да Дуэ і захапіць панавальныя вышыні на захад ад горада. Таксама прадугледжваліся дапаможныя ўдары асобных частак англійскай, французскай, а таксама бельгійскай армій.
Аперацыя была забяспечана сіламі і сродкамі, французская армія наступала на фронце ў 20 км, і павінна была прарваць ўчастак у 10 км, брытанская армія наступала на фронце ў 10 км, і атакавала фронт у 6 км. Саюзнікі мелі двухразовую перавагу над германскай арміяй на ўчастку прарыву.
Ход падзей
З 9 мая пачалася артылерыйская падрыхтоўка, якая апынулася вельмі паспяховай, амаль на ўсім участку прарыву акопы першай пазіцыі былі параўнаныя з зямлёй, кулямёты большай часткай знішчаныя, а ўкрыцці і сховішчы разбураныя. Атакуючыя паглыбіліся на 2-4 км у абарону германцаў, найбольш паспяхова дзейнічала дывізія генерала Петэна.
Наступленне англійскай арміі ў раёне Неў-Шапель правалілася, заняўшы толькі першую лінію акопаў і прасунуўшыся ўсяго толькі на 600 м, англійскія войскі спыніліся. Да 25 мая генерал Фрэнч аддаў загад спыніць атакі.
Французская армія з 16 чэрвеня па 18 чэрвеня, правяла яшчэ адно наступленне, аднак, нягледзячы на вялікія страты, дамагчыся істотных вынікаў французскай арміі не ўдалося. У выніку другой аперацыі ў Артуа, якая доўжылася з перапынкамі на працягу 6 тыдняў, французы занялі тэрыторыю ў 7 км па фронце і 3-4 км у глыбіню, а англічане — 6 км па фронце і 900 м у глыбіню. У ходзе бітвы саюзнікі выдаткавалі велізарную колькасць артылерыйскіх снарадаў (больш за 2 100 000). Аднак задача прарыву не была выкананая. Саюзным войскам таксама не ўдалося адцягнуць нямецкія войскі з Усходняга фронту на Заходні.
Гэтае няўдалае наступленне яшчэ раз паказала бесперспектыўнасць аператыўнага прарыву абмежаванымі сіламі і ў адной кропцы фронту.
Мікалай Сяргеевіч Калядка
Мікалай Сяргеевіч Каля́дка (нар., Любань, Мінская вобласць) — беларускі дырыжор. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1994).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі музычна-педагагічны інстытут імя Гнесіных (1975), Літоўскую кансерваторыю (Вільнюс, 1985, клас Ю. Домаркаса). З 1979 года — дырыжор Нацыянальнага акадэмічнага тэатра оперы і балета Беларусі.
Творчасць
Творчасці М. Калядкі ўласцівы тонкае адчуванне музычных стыляў, рамантычная ўзнёсласць, эмацыянальнасць. Пад яго музычным кіраўніцтвам пастаўлены балеты «Дон Кіхот» Л. Мінкуса (1979, 1989), «Па-дэ-катр» Ц. Пуні (1981), оперы «Яўген Анегін» П. Чайкоўскага (1986), «Баль-маскарад» Дж. Вердзі (1988), «Медыум» Дж. К. Меноці (1989), «Князь Наваградскі» А. Бандарэнкі (1992), «Воўк і сямёра казлянят» А. Уладзігерава (1984). Дырыжыраваў таксама шматлікімі іншымі операмі.
Глыбаў (Рэчыцкі раён)
Глы́баў (, Глыбов) — аграгарадок у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбаўскага сельсавета.
Знаходзіцца за 21 км у напрамку на паўночны захад ад горада Рэчыца, за 70 км ад Гомеля.
Воплі Відоплясова
«Воплі Відоплясова» (па-беларуску Воплі Відаплясава) — украінскі рок-гурт, утвораны ў 1986 годзе. Лідар гурта — вакаліст Алег Скрыпка.
Сёння «Воплі Відоплясова» — адзін з самых папулярных у свеце ўкраінскіх рок-калектываў, дае да 200 канцэртаў у год і, па словах вядомага расійскага журналіста Арцемія Траецкага, «Стаў эталонам „Жыва-канцэртнага“ ўсходнеславянскага рок-бэнда, і эталонам да гэтага часу непераўзыйдзеным».