cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дзмітрый Іванавіч Шыраканаў
Навуковы ўклад
На аснове прынцыпу гістарызму распрацавана канцэпцыя пазнавальнай і эўрыстычнай сутнасці філасофскіх паняццяў і катэгорый як цэласнай сістэмы. Паказана аднабаковасць і неабгрунтаванасць прынцыпу жорсткага дэтэрмінізму, які атрымаў шырокую распаўсюджанасць у філасофскай літаратуры. Была прапанавана разгорнутая характарыстыка паняццяў рознай ступені агульнасці і іх лакальных і глабальных узаемасувязей, даследаваны шляхі (канкрэтна-навуковыя, агульнанавуковыя і філасофскія) фарміравання такіх паняццяў у катэгарыяльных структурах і сістэмах, якія яны ўтвараюць. На аснове аналізу паняцця субстанцыі раскрыта ўзаемадзеянне дзвюх форм катэгарыяльных адносін — каўзальна-дэтэрмінісцкай і структурна-сістэмнай, якія ўзаемадапаўняюць адна другую.
Аўтар 130 навуковых прац, у тым ліку 4 манаграфій, суаўтар 14 манаграфій.
Ушанаванне
Ордэн «Знак Пашаны» (1967), медаль «За доблесную працу» (1970). За калектыўную працу беларускіх даследчыкаў «Дэтэрмінізм, сістэмы, развіццё» ён узнагароджаны Залатым медалём ВДНГ. Ордэн Францыска Скарыны (1999). Прэмія акадэмій навук Украіны, Беларусі і Малдовы 2010 г.
Парк Бальмаседа
Бальмаседа (Parque Balmaceda) — гарадскі парк у сталіцы Чылі горадзе Сант’яга. Размешчаны уздоўж паўднёвага берага ракі Мапоча ў раёне Правідэнсія. Першапачаткова быў створаны пад назвай Японскі парк у 1930 годзе, падчас Другой сусветнай вайны быў перайменаваны ў Брытанскі парк. Пазней, у 1945 годзе, назва была зменена на сучасную ў гонар прэзідэнта Чылі ў 1886—1891 гадах Хасэ Мануэля Бальмаседа.
Парк працягваецца ад плошчы Бакведана на захадзе да плошчы Авіяцыі на ўсходзе, на захадзе ён пераходзіць у парк Фарэсталь, на поўдні да яго прылягае парк Бустамантэ. У парку размешчана літаратурнае кафэ. На супрацьлеглым беразе ракі знаходзіцца раён Барыё Белавіста, вядомы сваім начным жыццём і вялікай колькасцю рэстаранаў і крам.
Спасылкі
Гісторыя парка Бальмаседа
Дубкі (Маладзечанскі раён)
Дубкі́ (, Дубки) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Радашковіцкага сельсавета.
Гісторыя
30 ліпеня 1964 года вёска Бараны была перайменавана ў вёску Дубкі.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Граніцкага сельсавета.
Дыягеніт
Дыягеніты — тып каменных метэарытаў, якія з'яўляюцца падгрупай HED метэарытаў. Прадстаўляюць сабой збедненыя кальцыем базальтавыя ахандрыты, амаль цалкам складаюцца з высокамагнезіальнага піраксэна (гіперстэна) і, у нязначных колькасцях, плагіаклаза і алівіна. На дадзены момант вядома каля 40 метэарытаў гэтай групы.
Лічыцца, што дыягеніты складаюцца з магматычных парод, якія ўтварыліся глыбока ў кары астэроіда (4) Веста, дзе, па меры астывання астэроіда, адбывалася іх павольная крышталізацыя ў форме крышталяў. Гэтыя крышталі складаюцца ў першую чаргу з магнію і ортапіраксэну, з невялікай колькасцю плагіаклазу і алівіну.
Сваю назву гэтыя метэарыты атрымалі ў гонар Дыягена Апаланійскага, старажытнагрэцкага філосафа, які першым выказаў здагадку пра пазаземнае паходжанне метэарытаў.
Прэзідэнцкія выбары ў Джыбуці (1993)
Прэзідэнцкія выбары ў Джыбуці — першыя выбары на шматальтэрнатыўнай аснове, якія прайшлі 7 мая 1993.
Гранічы
Гра́нічы (, Граничи) — аграгарадок у Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Радашковіцкага сельсавета.
Гісторыя
Уваходзіла ў склад Вілейскага павета Расійскай імперыі. У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Краснае.
У 1919 годзе польскі 2-і полк пяхоты Легіёнаў ваяваў супраць бальшавікоў пад Гранічамі.
У 1940—1954 гадах цэнтр Граніцкага сельсавета Радашковіцкага раёна, у 1954—1973 гадах вёска ў складзе Сычавіцкага сельсавета, з 1973 года да 2013 года цэнтр Граніцкага сельсавета Маладзечанскага раёна.
Загорцы (Маладзечанскі раён)
Заго́рцы (, Загорцы) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Радашковіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Граніцкага сельсавета.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Кобрын)
Свята-Петра-Паўлаўская царква — праваслаўны храм у г. Кобрын. Помнік драўлянага дойлідства.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1465 годзе. Спачатку знаходзілася ў цэнтры Кобрына на Базарнай плошчы. Адзначана ў «люстрацыі» 1563 г. каралеўскага рэвізора Дзмітрыя Сапегі і на плане горада 1798 г. У пачатку 1800 года яе наведваў А. В. Сувораў, дом якога знаходзіўся паблізу. З 1847 г. святаром тут быў царкоўны дзеяч, гісторык А. М. Кульчыцкі. З-за аварыйнага стану і небяспекі разбурэння ў 1857 г. закрыта. У 1862 г. перабудавана паводле праекта архітэктурнага памочніка Вендэнбаума.
Да 100-годдзя гадавіны смерці Суворава ў 1900 годзе было прынята рашэнне на месцы гэтай царквы пабудаваць цагляны храм, на які збіраліся ахвяраванні па ўсёй краіне. У сувязі з гэтым старая царква была ў 1913 г. перанесена на могілкі (сучасная вуліца Першамайская), і перабудавана. Да Першай сусветнай вайны быў закладзены падмурак новай царквы і сабраны будаўнічы матэрыял, але будаўніцтву храма перашкодзіла акупацыя Кобрына немцамі ў 1915 годзе.
Архітэктура
Царква (даўжыня 25 м, шырыня 19,4 м, вышыня 5,25 м) складаецца з двух’яруснай шатровай званіцы, асноўнага аб’ёму і прамавугольнай у плане апсіды. Квадратны ў плане асноўны аб’ём завершаны цыбулепадобнай галоўкай. Гарызантальна ашаляваныя сцены прарэзаны прамавугольнымі вокнамі.
Інтэр’ер
У інтэр’еры апсіда вылучана драўляным разным іканастасам, царскія вароты якога выкананы на матыў спляценняў вінаграднай лазы вакол абразоў. Абразы 18 — 19 ст. «Маці Божая з дзіцем» (копія карціны Дж. Беліні), «Спас Пантакратар», «Архангел Міхаіл», «Архангел Гаўрыіл», «Мікалай Цудатворац», «Маці Божая Жыровіцкая», «Апосталы Пётр і Павел». Дзесяць абразоў на тэму пакут Хрыста напісаны ў 18 ст. адным майстрам у стылі барока — «Узяцце Хрыста ў палон», «Суд Хрыста ў Пілата», «Катаванне Хрыста», «Адзяванне цярновага вянца», «Нясенне крыжа», «Укрыжаванне» і інш.
Помнік Аляксандру Міцкевічу
Каля царквы пастаўлены надмагільны помнік Аляксандру Міцкевічу (1801—1871) — малодшаму брату паэта Адама Міцкевіча, прафесару права Харкаўскага ўніверсітэта, уладальніку кобрынскага маёнтка з сярэдзіны 19 ст. Помнік уяўляе сабой вертыкальную кампазіцыю з фігурай анёла з крыжам, абвітым кляновай галінкай.
БелХард
Група кампаній «БелХард» (BelHard) — буйны беларускі холдынг, з 1994 года прадстаўляе сусветны рынак больш за 30 кірункаў дзейнасці ў сектары ІКТ.
Холдынг аб’ядноўвае 9 юрыдычных асоб і з’яўляецца ІТ-інтэгратарам, адным з лідэраў усходнееўрапейскага рынку вытворчасці праграмнага забеспячэння, прадстаўленага некалькімі брэндамі. Кампанія ЗАТ «БелХард Груп» уваходзіць у першую тройку членаў Асацыяцыі распрацоўшчыкаў інфармацыйных тэхналогій Нацыянальнага інфапарка са снежня 2002 года. ЗАТ «БелХард Груп» — членам Беларускай гандлёва-прамысловай палаты са снежня 2002 года. ТАА «БелХард Дэвелапмент» з’яўляецца рэзідэнтам Парка высокіх тэхналогій з лютага 2007 года. БелХард — сталы ўдзельнік міжнародных канферэнцый па праблемах развіцця ІТ-сектара (у сферы інтарэсаў знаходзяцца ў т.л. прыкладныя даследаванні), робіць уклад у развіццё адукацыі ў сферы ІТ, мае досвед арганізацыі алімпіяды для папулярызацыі ІТ, іншых мерапрыемстваў, накіраваных на дабрабыт грамадства агулам. БелХард з’яўляецца аўтарам праекта «ІТ-краіна» і многіх іншых, накіраваных на рост якасці жыцця і інтэлектуальнай рэалізацыі суб’ектаў гаспадарання. У складзе ЗАТ «БелХард Груп» адукацыйны кірунак прадстаўляе ІТ-Акадэмія БелХард.
Прэзідэнцкія выбары ў Джыбуці (1999)
Прэзідэнцкія выбары ў Джыбуці прайшлі 9 красавіка 1999.
Вайна за брэтонскую спадчыну
Вайна за брэтонскую спадчыну (guerre de Succession de Bretagne) або вайна дзвюх Жанн (guerre des deux Jeanne) — другарадны ваенны канфлікт, які выбухнуў падчас Стагадовай вайны ў 1341—1364 гг. паміж Домам Блуа і Домам Манфор за кантроль над герцагствам Брэтань.
Вайна пачалася пасля смерці герцага Жана III Брэтонскага, які не пакінуў спадкаемцаў. Жанна дэ Пенцьеўр і Жанна Фландрская аспрэчвалі адна ў адной спадчыннае права і, у рэшце рэшт, падштурхнулі сваіх мужоў, Жана дэ Манфора і Карла дэ Блуа заявіць свае правы на герцагства. У тыя часы Англія і Францыя ўжо некалькі год знаходзіліся ў стане канфлікту (Стагадовая вайна пачалася ў 1337 годзе). Эдуард III абвясціў сябе каралём Францыі, і Жан дэ Манфор прынёс яму амаж. А Карл дэ Блуа пакляўся ў адданасці свайму дзядзьку, Філіпу VI.
Ірына Паўлаўна Рэвуцкая
Ірына Паўлаўна Рэвуцкая (, Мінск) — беларускі архітэктар. Кандыдат архітэктуры (1988), дацэнт (1993). Член-карэспандэнт Беларускага грамадскага аб’яднання архітэктараў і дзеячаў будаўнічых навук (БААрх).
Вайна за брэтонскую спадчыну
У 1341 годзе французы ўзялі ў палон Жана дэ Манфора і аддалі герцагства Карлу дэ Блуа, але ў 1342 годзе Эдуард III высадзіўся ў Брэсце. Жана дэ Манфора кінулі ў турму, Жанна Фландрская звар’яцела. У 1343 годзе было заключана перамір’е.
Ірына Паўлаўна Рэвуцкая
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1968 годзе. Працавала ў Белбыттэхпраекце, з 1975 года — асістэнт, старшы выкладчык, з 1993 года дацэнт кафедры архітэктуры жылых і грамадскіх будынкаў Беларускага політэхнічнага інстытута. Чытае лекцыйныя курсы «Тыпалогія жылых і грамадскіх будынкаў», «Тэорыя архітэктуры», вядзе практычныя заняткі па «Архітэктурным праектаванні», кіруе дыпломным праектаваннем, вытворчай праектнай практыкай, падрыхтоўкай аспірантаў і магістраў.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года. Пражывае ў Мінску.
Вайна за брэтонскую спадчыну
Status quo саблюдаўся аж да да паражэння французаў у бітве пры Арэ ў 1364 годзе. Перамога праанглійскай партыі дазволіла ў 1365 годзе заключыць першую Герандскі дагавор, якая зрабіла законным спадкаемцам Жана IV Брэтонскага. Жан у сваю чаргу падпісаў саюзны дагавор з Англіяй.
Ірына Паўлаўна Рэвуцкая
Творчасць
Сааўтар больш як 20 аб’ектаў бытавога абслугоўвання, пабудаваных у Беларусі. Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): дамы быту ў Магілёве, Гомелі (1970), пральні на вул. Кнорына (1972), Сонечнай (1974), доследна-механічны завод Мінбыта БССР (1974) у Мінску, тыпавы праект комплекснага прыёмнага пункта для сельскай мясцовасці. Аўтар аб’ектаў грамадзянскага будаўніцтва, праектаванне якіх выконвалася ў Творчай майстэрні архітэктара В. М. Аладава і ў БелНДІБ.
Асноўныя кірункі навуковых даследаванняў — архітэктурная тыпалогія жылых і грамадскіх будынкаў, праблемы ўдасканалення архітэктуры шматкватэрных жылых будынкаў, экалагічныя праблемы сучаснай архітэктуры жылых і грамадскіх будынкаў. Апублікавала ў айчынных і замежных навуковых часопісах і зборніках, у матэрыялах навуковых канферэнцый больш за 60 навуковых прац паводле дадзеных праблем, у тым ліку з’яўляецца сааўтарам рэкамендацый па праектаванні «Архітэктурнае рашэнне фасадаў з выкарыстаннем адкрытых і зашклёных прыкватэрных прастор і эркераў» (Мінск, 2004) і манаграфіі «Адаптоўвальнае жыллё» (Мінск, 2005).
Брала ўдзел у выкананні дзяржбюджэтных і гасдамоўных навукова-даследчых прац, выкананых на кафедры «Архітэктура жылых і грамадскіх будынкаў», а таксама ў правядзенні навуковых даследаванняў сумесна з інстытутамі БелНДІБ і НДПТІБ. Удзельнічае ў распрацоўцы нарматыўна-тэхнічнай дакументацыі па праектаванні навучальных будынкаў у Рэспубліцы Беларусь.
Боканькі
Боканькі — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 22 км на паўднёвы захад ад горада Полацк, на поўнач ад вёскі Мураўшчына, у басейне ракі Нача.
Плошча паверхні 0,08 км². Даўжыня 0,51 км, найбольшая шырыня 0,19 км. Даўжыня берагавой лініі 1,2 км.
Размешчана сярод марэнных узгоркаў вышынёй 5—8 м, разарных у верхняй частцы. Уздоўж урэзу вады расце хмызняк, на захадзе — забалочаная пойма шырынёй 3 м. Злучана ручаём з возерам Ракуціна.
Іаган Эдуард Эрдман
Біяграфія
Іаган Эдуард Эрдман вывучаў тэалогію у Дэрпцкім універсітэце, а затым у Берліне, там жа ў 1834 годзе абараніў дысертацыю. Знаходзіўся пад уплывам Гегеля.
З 1836 года і да самай смерці выкладаў ва ўніверсітэце Хале, з 1839 года прафесар.
Асноўнай навуковай заслугай Эрдмана з'яўляецца двухтомны «Нарыс гісторыі філасофіі» (Grundriß der Geschichte der Philosophie; 1866), у якім прадпрынятая спроба прадставіць гісторыю філасофіі як бесперапынны ланцужок адказаў на вечныя пытанні, якія стаяць перад чалавецтвам. Эрдману належаць таксама кнігі «Цела і душа» (Leib und Seele; 1837), «Асновы псіхалогіі» (Grundriß der Psychologie; 1840), «Асновы логікі і метафізікі» (Grundriß der Logik und Metaphysik; 1841) і іншыя.
Камарнікі (Маладзечанскі раён)
Кама́рнікі (, Комарники) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Радашковіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Краснае.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Граніцкага сельсавета.
Эдвард Роп
Эдвард фон Роп (Ropp;, маёнтак Ліксна, Дынабургскі павет, Віцебскай губерніі, цяпер Латвія — ) — рэлігійны і грамадска-палітычны дзеяч Літвы, Беларусі і Польшчы.
Біяграфія
Бацька паходзіў з прыбалтыйскага нямецкага баронскага роду, маці — з роду Плятэраў. У 1875 г. скончыў Імператарскі Санкт-Пецярбургскі ўніверсітэт, Ковенскую рымска-каталіцкую духоўную семінарыю (1886), удасканальваў тэалагічную адукацыю ў Інсбрукскім і Фрэйбургскім універсітэтах. 3 1889 г. ксёндз у Лібаве, з 1896 г. канонік Жмудскай дыяцэзіі. 3 1902 г. біскуп ціраспальскі, у 1904-1907 гг. — віленскі. Быў супраць атаясамлівання каталіцызму з польскасцю, спрыяў увядзенню літоўскай і беларускай моў у царкоўнае жыццё. Належаў да кансерватыўнага крыла краёўцаў. Ініцыятар і заснавальнік Канстытуцыйна-каталіцкай партыі Літвы і Беларусі (1906). У пачатку 1906 заснаваў газету «Nowine Wilenskie» («Віленскія навіны»), у 1906—1909 валодаў газетай «Kurier Litewski». Дэпутат I Дзяржаўнай думы (1906), уваходзіў у «Кола тэрытарыяльнае» (аб'ядноўвала польскіх дэпутатаў ад Беларусі, Літвы і Украіны) і ў фракцыю аўтанамістаў. Вельмі прыхільна паставіўся да мясцовых нацыянальных рухаў і пытанняў, што выклікала незадавольненне афіцыйных улад. У кастрычніку 1907 г. загадам міністра ўнутраных спраў адхілены ад кіравання дыяцэзіяй па абвінавачанні ў антыдзяржаўнай дзейнасці і патуранні рэвалюцыйнаму руху. Каля 10 гадоў жыў у маёнтку Нішча Віцебскай губерні пад наглядам паліцыі. Абавязкі адміністратара Віленскай дыяцэзіі пачаў выконваць мінскі дэкан Казімір Міхалкевіч. У ліпені 1917 г. прызначаны архібіскупам Магілёўскай рымска-каталіцкай архідыяцэзіі з рэзідэнцыяй у Петраградзе. У пачатку 1919 г. арыштаваны Петраградскай ЧК як заложнік. У выніку хадайніцтва папы рымскага і за дазвол праехаць у Расію з Германіі савецкаму партыйнаму дзеячу К. Радэку вызвалены і адпраўлены ў Польшчу. Там працягваў рэлігійную і грамадскую дзейнасць. Да 1931 г. фармальна лічыўся архібіскупам магілёўскім.
Кліманты
Клі́манты (, Климанты) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Радашковіцкага сельсавета.
Музей-сядзіба Тадэвуша Касцюшкі
Мемарыяльны музей-сядзіба Тадэвуша Касцюшкі — мемарыяльны музей, прысвечаны Тадэвушу Касцюшку. Знаходзіцца каля горада Косава па вуліцы Т.Касцюшкі, дом 108. У студзені 2003 года было прынята рашэнне Брэсцкага аблвыканкама «Аб аднаўленні сядзібнага дома Т.Касцюшкі і стварэнні мемарыяльнага музея». Урачыстае адкрыццё дома — музея адбылося 23 верасня 2004 года.
Музей Т. Касцюшкі — хата, у якой 4 лютага 1746 года нарадзіўся Андрэй Тадэвуш Банавентура Касцюшка — вялікі сын беларускай зямлі, нацыянальны герой Польшчы, ЗША, ганаровы грамадзянін Францыі. Першапачаткова сядзіба была пабудавана ў 1720 годзе бацькам Т.Касцюшкі. У гады другой сусветнай вайны згарэла, а праз 60 год была адноўлена на старым фундаменце, з родным склепам, якія былі знойдзены падчас археалагічных раскопак у 2003 годзе.
Музей падзяляецца на мемарыяльную і гістарычную часткі. Мемарыяльная частка (сені, кухня, пакой маці, працоўны кабінет бацькі Касцюшкі, гасціная) папаўняецца мэбляй 18-19 ст. У гістарычным пакоі знаходзяцца матэрыялы археалагічных раскопак 2003 года, манеты, медалі, грашовыя банкноты з партрэтам Т.Касцюшкі, герб і генеалагічнае дрэва роду Касцюшкаў, зброя сялян-паўстанцаў — косы касіянераў і інш.
Наведвальнікам музея прапануецца цікавая экскурсія па ўсіх пакоях мемарыяльнай часткі і бібліяграфічныя звесткі пра Касцюшку, якія замацоўваюцца праглядам 18-хвіліннага фільма, створанага пры фінансавай падтрымцы ЮНЕСКА.
З 2009 года ўведзена новая паслуга, якая дазваляе маладым парам зарэгістраваць свой шлюб у музеі, на тэрыторыі музея, на востраве.
12 мая 2018 года адбылося ўрачыстае адкрыццё помніка Тадэвушу Касцюшку. Помнік быў адліты ва Украіне паводле праекту беларускага скульптара Гэніка Лойкі.
Эдуард Эрдман
Эдуард Эрдман (Eduard Erdmann; 5 сакавіка 1896, Вендэн, Расійская Імперыя — 21 чэрвеня 1958, Гамбург) — нямецкі і. Траюрадны пляменнік філосафа Іагана Эдуарда Эрдмана.
Біяграфія
Вучыўся музыцы ў Рызе ў піяністаў Брора Мёлерстэна (вучня Лешаціцкага) і Жана дзю Шатэна і арганіста Домскага сабора Харальда Кройцберга, затым, з 1914 г., у Берліне ў піяніста Конрада Анзорге і кампазітара Хайнца Тысена.
У 1920-я гг. Эрдман лічыўся адным з вядучых піяністаў Германіі, сумяшчаючы ў рэпертуары твора Бетховена і сучасных кампазітараў. Быў таксама прызнаны як прыкметная фігура сярод нямецкіх кампазітараў, пачынаючы з паспяховай прэм'еры яго Першай сімфоніі ў 1919 г. (прысвечана Альбану Бергу), уваходзіў у кола асноўных удзельнікаў Дзён новай музыкі ў Донаўэшынгене. З 1925 г. быў прафесарам Кёльнскай Акадэміі музыкі, аднак у 1935 г. з-за канфлікту з нацысцкім рэжымам сыйшоў у адстаўку і практычна перастаў выступаць і публікавацца.
У 1946 г. даў першыя пасля перапынку канцэрты, пачаўшы з цыклу з чатырох вечароў, прысвечанага забароненым у гітлераўскія часы кампазітарам: (Шонбергу, Хіндэміту, Кшэнеку і інш.). У 1950 г. вярнуўся да выкладання на пасадзе прафесара Гамбургскай Вышэйшай школы музыкі. 5 чэрвеня 1958 г. выступіў з апошнім канцэртам (на карысць хворы Клары Хаскіл). Значная частка кампазітарскай спадчыны Эрдмана так і засталася не выдадзенай і практычна не выконваецца. Позняе выкананне Эрдманам санат Франца Шуберта атрымала высокую ацэнку спецыялістаў. Серджыу Чэлібідаке вылучаў таксама яго працу з творамі Іагана Себасцьяна Баха.
Сусветная прэмія саўндтрэкаў 2019
19-я цырымо́нія прысуджэ́ння Сусве́тнай прэ́міі саўндтрэ́каў адбылася 18 кастрычніка 2019 года ў Генце, Бельгія. Цырымонія стала завяршаючай падзеяй 46-га Генцкага кінафестывалю.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў  і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны жоўтым колерам фона    і прыводзіцца першым.
Раённы музейны комплекс Напалеона Орды
Раённы музейны комплекс Напалеона Орды — музейны комплекс, заснаваны на падставе рашэння № 532 Іванаўскага райвыканкама ад 21 чэрвеня 2005 г. «Аб стварэнні раённага музейнага комплексу Н. Орды ў в. Варацэвічы аддзела культуры Іванаўскага райвыканкама». Першых наведвальнікаў музей прыняў у жніўні 2007 г. Асноўная дзейнасць музея накіравана на папулярызацыю творчай спадчыны Н. Орды. У дадзены момант уведзена першая чарга раённага музейнага комплексу — карцінная галерэя Н. Орды. Экспазіцыя карціннай галерэі размешчана ў 5 залах: тры залы прысвечаны творчай спадчыне Н. Орды, чацвёртая — творчасці мясцовых мастакоў, пятая зала — часовыя выставы. За апошнія сем гадоў на базе музея былі праведзены шэсць рэспубліканскіх пленэраў мастакоў і адзін пленэр скульптараў-рэзчыкаў. За 2011 г. музей наведала болей за 7 тысяч чалавек (за апошнія 7 гадоў — больш за 35 тысяч наведвальнікаў), фонды музея налічваюць 1744 экспанаты. Найбольш значныя калекцыі музея — выяўленчае мастацтва і рэчавая. Асноўная дзейнасць музея — правядзенне экскурсій, музейна-педагагічных заняткаў, канцэртных праграм.
Кастра (значэнні)
Кастра — шматзначны тэрмін:
Сушына
Назву Су́шына маюць:
Кодзеўцы (Маладзечанскі раён)
Ко́дзеўцы (, Кодевцы) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Радашковіцкага сельсавета.
Гісторыя
Уваходзіла ў склад Вілейскага павета Расійскай імперыі. У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Краснае.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Граніцкага сельсавета.
Мастацкі музей Брэста
Брэсцкі мастацкі музей — філіял Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея. Заснаваны 13 сакавіка 2000 г. у г.Брэст рашэннем Брэсцкага аблвыканкама. Адкрыты для наведвальнікаў 17 мая 2002 г. у Паўднёвай казарме Брэсцкай крэпасці. Аснову экспазіцыі філіяла склала калекцыя выяўленчага і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея, стварэнне якой пачалося ў 1951 г. Найбольш шырока ў ёй прадстаўлена творчасць брэсцкіх мастакоў.
Агульная плошча памяшканняў музея 1670 м². Плошча экспазіцыі 1100 м², размешчана ў 10 залах. Таксама дзейнічаюць 2 выставачныя залы плошчай 140 м².
Экспазіцыя храналагічна ахоплівае ўвесь перыяд існавання Брэсцкай абласной арганізацыі Саюза мастакоў Беларусі і дазваляе ўявіць шлях развіцця выяўленчага мастацтва Берасцейшчыны 2-й палавіны 20 — пачатку 21 ст. Адкрываюць экспазіцыю работы брэсцкай мастачкі А. І. Фяцісавай з цыкла «Таямніцы старога горада» з краявідамі Брэста, партрэтамі палітычных і дзяржаўных дзеячаў эпохі Сярэднявечча. Таксама экспануецца макет г. Брэст 17 — 18 ст., выкананы па праекце А. І. Фяцісавай навучэнцамі Брэсцкага політэхнічнага каледжа. У 2-й зале дэманструюцца работы беларускіх мастакоў, прысвечаныя Вялікай Айчыннай вайне. Сярод іх асобае месца займаюць карціны пра гераічную абарону Брэсцкай крэпасці. Тры залы прысвечаны жывапісу і скульптуры, экспануюцца творы мастакоў Берасцейшчыны, у тым ліку П. А. Данелія, М. Д. Чурабы, І. Я. Фяцісава, Э. С. Куфко, прадстаўлены творчыя пошукі маладых мастакоў. Экспазіцыю наступных 2 залаў складаюць творы графікаў. Сярод іх работы П. Ю. Татарнікава, Г. І. Вяля, Л. Б. Алімава. Асобны яе раздзел прысвечаны дэкаратыўна-прыкладному мастацтву, сярод экспанатаў габелены А. Ф. Гуршчанковай і Д. М. Вымаркавай, таксама вылучаюцца работы мастака-ювеліра М. П. Кузьміча. У музеі прадстаўлены віды народных мастацкіх промыслаў: ткацтва і вышыўка, ганчарства, салома- і лозапляценне, размалёўка па дрэве і шкле, мастацкая апрацоўка дрэва, а таксама работы народных майстроў І. Ф. Супрунчыка і М. В. Тарасюка, майстра саломапляцення В. І. Гаўрылюка, творы самадзейных мастакоў Ю. П. Сергіенкі, П. С. Мысліўца, А. В. Івашкі і інш.
Сушына (возера, басейн Начы, каля вёскі Мамонава)
Су́шына  — возера ў Беларусі, у Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 26 км на паўднёвы захад ад горада Полацк, каля вёскі Мамонава, у басейне ракі Нача.
Ганцавіцкі раённы краязнаўчы музей
Ганцавіцкі раённы краязнаўчы музей — музей, створаны ў г.Ганцавічы 1 студзеня 1997 года паводле рашэння Ганцавіцкага райвыканкама. Адкрыты для наведвальнікаў 20 кастрычніка 2002 года да 120-годдзя з дня нараджэння класіка беларускай літаратуры Якуба Коласа. Музеем кіравалі Іван Іванавіч Караленка, Сцяпан Львовіч Разумец. З 2004 дырэктар Ала Васілеўна Занька.
Сушына (возера, басейн Начы, каля вёскі Мамонава)
Плошча паверхні 0,04 км². Даўжыня 0,36 км, найбольшая шырыня 0,15 км. Даўжыня берагавой лініі 0,82 км.
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны вышынёй да 5 м (на ўсходзе да 7 м), на поўначы і ўсходзе разараныя. Вакол возера забалочаная пойма шырынёй 20—70 м, на поўдні пад хмызняком.
Ганцавіцкі раённы краязнаўчы музей
Асноўны фонд музея (на 01.01.2009 г.) налічвае 2083 адзінак захоўвання, навукова-дапаможны — 2501 адзінак. Плошча экспазіцыі 146 м². Фонды музея складаюць калекцыі археалагічных знаходак з раскопак помнікаў каменнага і бронзавага вякоў на тэрыторыі раёна, рэчавая калекцыя, нумізматыкі, фотаматэрыялаў пра жыццё і побыт гараджан, жывапісу і дэкаратыўна-прыкладному мастацтву, дакументаў. У ліку найбольш цікавых экспанатаў насценны гадзіннік, падараваны асабіста імператарам Аляксандрам III К. А. Крупенічу, былому майстру чыгуначнай станцыі Малькавічы, шкляныя шары — прадукцыя шклозавода Краеўскага і Столе, праваслаўныя абразы 18—20 ст. Асноўная экспазіцыя размешчана ў 4 экспазіцыйных і выставачнай залах.
Зала «Прырода» знаёміць з разнастайнымі ландшафтамі Ганцавіцкага раёна, яго лясамі, рэкамі і азёрамі, раслінным і жывёльным светам, карыснымі выкапнямі, таксама прадстаўлена дыярама «Возера Чырвонае». У зале «Археалогія» зберагаюцца калекцыі каменных сякер нёманскай культуры і культуры лейкападобных кубкаў эпохі неаліту, свідраваных сякер эпохі бронзы. У зале «Гісторыя» экспануюцца матэрыялы аб сацыяльна-эканамічным і культурным развіцці Ганцаўшчыны ў 1910—30-я г. У экспазіцыі дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва прадстаўлены калекцыі ручнікоў, паясоў, посцілак, беларускага адзення. Прадметы побытавага і гаспадарчага прызначэння беларускіх сялян дэманструюцца ў экспазіцыі «Сялянская хата». Асобная экспазіцыя прысвечана жыццю і творчасці Якубу Коласа, які ў 1902—04 пачынаў педагагічную дзейнасць у школе ў в. Люсіна. Подзвігу беларускага народа ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі прысвечана экспазіцыя «Вялікая Айчынная вайна». Зала «Ганцаўшчына пасляваенная» знаёміць з матэрыяламі аб узнаўленні і развіцці прадпрыемстваў г. Ганцавічы, сацыяльна-эканамічным і культурным развіцці Ганцавіцкага раёна ў пасляваенны час. У гэтай зале размешчаны экспазіцыі «Гісторыя пажарнай часці», «Прадпрыемствы горада», «Ганцаўшчына культурная, літаратурная, спартыўная».
У выставачнай зале праводзяцца мастацкія і гісторыка-пазнавальныя выстаўкі: «Абразы 18—20 ст.», «Ганцавічы: гісторыя і людзі», «Традыцыйныя народныя промыслы», «Прыродная спадчына Ганцаўшчыны», «Ганцаўшчына 1941—45 гг.» і інш., а таксама музейна-педагагічныя гадзіны, заняткі, вечары-партрэты.
Будынак Белпобыттэхпраекта
Пабудаваны ў 1976—1982 гг. паводле практа архітэктураў П. Кракалёва і В. Алейнікавай у ансамблі з шасціпавярховым Домам мод-2 (вул. Мельнікайтэ № 4), з якім аб'яднаны на ўзроўні трэцяга паверху крылом.
Будынак інстытута Белпобыттэхпраекта пабудаваны на каркаснай аснове з выкарыстаннем керамзітабетонных панелей у выглядзе кесонаў, якія ўзбагачаюць пластыку фасадаў. На ўзроўні дзявятага паверху рытм аконных праёмаў перарваны стужкай балконаў. Памяшканні аб'яднаныя калідорам, у цэнтры якога ліфтавы вузел. На другім паверсе ўваход у круглую ў плане канферэнц-залу, вырашаную амфітэатрам.
Анатоль Іванавіч Расейкін
Анатоль Іванавіч Расейкін (, с. Ацяшава, Ацяшаўскі раён, Мардоўская АССР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1961 годзе. Працаваў архітэктарам, старшым архітэктарам, кіраўніком групы архітэктараў у Віцебскграмадзянпраекце, Гомельскім філіяле Белдзяржпраекта, з 1969 года — галоўны архітэктар Віцебскіх ПКМ Белжылпраекта, з 1981 года — Белдзіпрагандлю.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1964 года. Пражывае ў Віцебску.
Максімаўка (Маладзечанскі раён)
Максі́маўка (, Максимовка) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Радашковіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Граніцкага сельсавета.
Яўген Міхайлавіч Гаўрыленка
Яўген Міхайлавіч Гаўрыле́нка (, Гомель) — беларускі лёгкаатлет, бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў. Майстар спорту міжнароднага класа (1971).
Кар’ера
Чатырохразовы чэмпіён СССР у, , і.
У 1976 годзе стаў рэкардсменам СССР у бегу з бар’ерамі на 400 метраў з вынікам 49,02 секунды.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Вацлаў Костак-Бярнацкі
Вацлаў Костак-Бярнацкі (Wacław Kostek-Biernacki;, , Расійская імперыя — , , ПНР) — дзяржаўны дзеяч міжваеннай Польшчы.
Маладыя гады
З 1904 года дзеяч Польскай сацыялістычнай партыі. У 1909 годзе ўступіў ва Французскі Замежны легіён. Падчас Першай сусветнай вайны яго полк апынуўся на фронце, Костак-Бярнацкі быў паранены і патрапіў у нямецкі палон, адкуль бег у Кракаў. У Польшчы ўступіў у Польскую вайсковую арганізацыю Юзафа Пілсудскага. Быў салдатам I Брыгады Легіёнаў Польскіх, дзе ў 1918 даслужыўся да афіцэра. У часцях устанаўліваў дысцыпліну па ўзоры Замежнага легіёна, арганізоўваў ваенную жандармерыю.
Дзейнасць у мірны час
У мірны час быў афіцэрам польскай арміі і ўвесь час знаходзіўся пры Пілсудскім, якога абагаўляў. Пасля майскага перавароту 1926 года ўлада перайшла ў рукі прыхільнікаў Пілсудскага.
У 1930 Костак-Бярнацкі быў прызначаны камендантам Брэсцкай крэпасці, якая служыла турмой для палітвязняў, праціўнікаў Пілсудскага, у тым ліку былых парламентарыяў, асуджаных у час Брэсцкага працэсу.
З 1 ліпеня 1931 па 8 верасня 1932 быў ваяводам Навагрудскага ваяводства, а з 8 верасня 1932 па 2 верасня 1939 — ваяводам Палескага ваяводства. Пры ім нацыянальная палітыка польскіх улад на Палессі набыла выразны асіміляцыйны характар з выкарыстаннем рэпрэсіўных метадаў.
Паколькі беларускую мову назвалі сваёй толькі 6,6 %, а ўкраінскую — 4,8 % жыхароў, то была зроблена спроба трактаваць Палессе як адметны рэгіён, а сама назва «паляшук» стала моцна прапагандавацца. Ваявода Костак-Бярнацкі настойваў на неабходнасці асаблівай палітыкі адносна Палесся. У прыватнасці, на Палессі жыло шмат праваслаўных (77,6 %) з моцнымі прарускімі настроямі і культам цара, а таксама з рускай мовай, таму ў мэтах польскай дзяржавы было надаць праваслаўнай царкве польскі характар праз пэўныя захады. Сярод апошніх найбольш важным бачылася ўвядзенне польскай мовы ў праваслаўнае набажэнства і навучанне рэлігіі ў школе. Такія змены не выклікалі вялікага супраціву, і таму наступным крокам уладаў стала патрабаванне вядзення метрычных кніг толькі па-польску. Костак-Бярнацкі быў праціўнікам пашырэння ўплыву ўніятаў, бо бачыў у грэкакаталіцкай царкве чыннік, які «русіфікаваў палешукоў і ўзмацняў украінскі сепаратызм».
У палескага ваяводы ўзніклі пэўныя непаразуменні з пінскім біскупам Зыгмунтам Лазінскім, які быў супраць выкарыстання рэлігіі з мэтай паланізацыі нацыянальных меншасцей, аднак, наступны біскуп Казімір Букраба (1933—1939) падтрымаў палітыку ваяводы.
У красавіку 1933 года Костак-Бярнацкі звярнуўся ў з просьбай надаць яму надзвычайныя паўнамоцтвы «для барацьбы са шкоднымі элементамі», якія замінаюць хуткай асіміляцыі палешукоў. Ужо ў справаздачах ваяводы за лістапад — снежань 1934 года адзначаецца, што «беларусы за паўтары гады не правялі на Палессі ніводнай акцыі». Уплыў украінскага руху на Палессі ад 1932 года таксама няўхільна змяншаўся. Былі зліквідаваныя ўсе вясковыя бібліятэкі-чытальні, а таксама зачынена адзіная ўкраінская школа гэтага таварыства ў Брэсце.
Будучы Палескім ваяводам адказваў за працу канцлагера ў Бярозе-Картузскай.
Другая сусветная вайна
3 верасня 1939 года Костак-Бярнацкі прызначаецца Галоўным грамадзянскім камісарам у рангу міністра. Яму падпарадкоўваліся ўсе грамадзянскія адміністрацыі на тэрыторыі аператыўных дзеянняў арміі. Бярнацкі-Костка стаў трэцім чалавекам у дзяржаве пасля прэзідэнта Ігнацы Масціцкага і маршала Эдварда Рыдз-Сміглы.
У верасні 1939 знаходзіўся ў акружэнні маршала Рыдз-Сміглы. Разам з усім штабам прыбыў у Брэсцкую крэпасць, якая павінна была стаць стаўкай галоўнакамандуючага. Калі 17 верасня 1939 года Чырвоная Армія ўварвалася ў межы II Рэчы Паспалітай, Костак-Бярнацкі быў ужо на граніцы з Румыніяй. У той жа дзень штаб арміі перайшоў граніцу.
Жыццё ў Румыніі
У Румыніі палякі, якія перайшлі граніцу былі інтэрнаваны і паселены ў мясцовасці Краёва без права выезду. Усю вайну Костак-Бярнацкі вёў ціхае жыццё ў Румыніі і не ўдзельнічаў у палітычнай дзейнасці.
Арышт і зняволенне
Пасля заканчэння войны новы польскі ўрад запатрабаваў ад Румыніі выдаць «злачынцаў», у тым ліку і Костку-Бярнацкага. Яго падвяргалі жорсткаму следству на працягу 8 гадоў, у выніку чаго яго здароўе было сапсавана (рэўматызм дайшоў да такой ступені, што ён нават не мог трымаць лыжку). У сакавіку 1953 года яму ўручылі абвінаваўчы акт, па якім ён вінаваціўся ў здрадзе Радзіме, супрацоўніцтве з немцамі на шкоду польскаму народу, фашызацыі краіны да 1939 года, здзеках над палітвязнямі, падтрымцы Рыдз-Сміглы ў перамовах з немцамі і іншых злачынствах.
Пасля нядоўгага працэса Костку-Бярнацкага прысудзілі да смяротнага пакарання, аднак замянілі яго на пажыццёвае зняволенне. У выніку дзвюх амністый, тэрмін быў скарочаны спачатку да 15 гадоў, а потым да 7,5 гадоў. З прычыны таго, што да гэтага моманту Костак-Бярнацкі ўжо правёў у зняволенні 11 гадоў, ён быў вызвалены.
Бярнацкі-Костка памёр у Варшаве ў 1957 годзе.
Іван Пятровіч Раткоў
Іван Пятровіч Раткоў (, в., цяпер Канакоўскі раён, Цвярская вобласць — ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі архітэктурны інстытут у 1941 годзе. Працаваў у Сібтранспраекце, кіраўніком групы архітэктараў у Белдарпраекце, начальнікам Полацкага абласнога аддзела будаўніцтва і архітэктуры, галоўным архітэктарам праектаў, кіраўніком майстэрні ў Белдзяржпраекце, з 1969 па 1975 г. — галоўным архітэктарам праектаў у Мінскграмадзянпраекце.
Лунінецкі раённы краязнаўчы музей
Асноўны фонд музея налічвае 10754 адзінак захоўвання (на 01.01.2015), навукова-дапаможны — 2900 адзінак. Плошча экспазіцыйных памяшканняў — 170 м².
Іван Пятровіч Раткоў
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1949 года.
Лунінецкі раённы краязнаўчы музей
Аснову экспазіцыі складаюць калекцыі: археалогія, этнаграфія, гісторыя тэхнікі, нумізматыка, дакументы, фотадакументы, друкаваныя выданні, баністыка, сфрагістыка, фалерыстыка. Найбольш цікавыя рэчы з калекцый музея: сякеры каменнага веку; зуб маманта; 2 грамафоны ХІХ ст.; экспанаты, якія сведчаць пра знаходжанне на Лунінеччыне Якуба Коласа і А. Блока, пра рэвалюцыйныя падзеі 1905 г., 1917 г., пра перыяд уваходжання тэрыторыі раёна ў склад Польшчы (1921—1939 гг.); калекцыя шкляных вырабаў — цукерачніцы, крэманкі, селядзечніцы; асабістыя рэчы партызан перыяду Вялікай Айчыннай вайны; прадметы побыту лунінчан пасляваеннага перыяду; вырабы Лунінецкага завода электрарухавікоў і інш. Экспазіцыя музея размешчана ў 5 залах.
Іван Пятровіч Раткоў
Творчасць
Аўтар праектаў аднаўлення і рэканструкцыі дэпо, складаў, вакзалаў, воданапорных веж на Беларускай чыгунцы (1944—1948), дамоў адпачынку, прафтэхвучылішчаў (1956-69), 9-павярховага шматсекцыйнага і аднасекцыйных жылых дамоў з убудавана-прыбудаванымі гандлёвымі памяшканнямі (1975) у Салігорску, інтэр’ераў Палаца культуры ў Светлагорску і іншых гарадах рэспублікі.
Музей Беларускага Палесся
Музей Беларускага Палесся — музей у Пінску, размешчаны ў будынку езуіцкага калегіума, па адрасе плошча Леніна, 22.
Гісторыя
Заснаваны 1 ліпеня 1926 года. Адкрыты 5 красавіка 1936 года. З 1940 года — Пінскі гісторыка-краязнаўчы музей, з 1954 года — Пінскі краязнаўчы музей. Паводле рашэння ЦК КПБ ад 1978 года і Міністэрства культуры БССР ад 4 студзеня 1979 года на базе Пінскага краязнаўчага музея створаны Беларускі дзяржаўны музей сацыялістычнага пераўтварэння Палесся. Музей размяшчаўся ў доме па вуліцы Леніна, 27.
У 1980 годзе было прынята рашэнне аб поўнай перадачы музею будынка калегіума.
1 лістапада 1990 года перайменаваны ў Музей Беларускага Палесся.
Экспазіцыя
Сёння ў музеі працуюць часовыя экспазіцыі: «Гісторыя Піншчыны», «Прырода Палесся», «Піншчына ў гады Вялікай Айчыннай вайны» «Рускае мастацтва XIX—XX стст.», «Партрэтны жывапіс XVIII—XIX стст.», «Беларускі жывапіс 1950 — 1980-х гг.», «Промыслы і рамёствы Палесся», «Гарадскі побыт пачатку XX ст.», галерэя партызанскай славы. У фондах музея на 01.07.2012 г. налічвалася 66783 адзінкі асноўнага фонду і 15696 адзінак навукова-дапаможнага фонду. Зараз галоўнымі задачамі супрацоўнікаў музея з’яўляюцца пабудова пастаяннай экспазіцыі, стварэнне электроннага каталога музейных прадметаў, навукова-адукацыйная і выставачная работа.
Мемарыяльны музей Івана Сікоры
Мемарыяльны музей Івана Сікоры — музей, створаны ў 1988 г. у вёсцы Алашкі (Шаркаўшчынскі раён, Віцебская вобласць). У 1999 г. будынак музея капітальна адрамантаваны.
Музей збірае і захоўвае матэрыял аб жыцці і дзейнасці садавода-селекцыянера Івана Сікоры. У музеі 11 раздзелаў: развіццё садоўніцтва ў Беларусі; кабінет І. П. Сікоры; бібліятэка І. П. Сікоры; М. Прышвін, Л. Лявонаў у лёсе І. П. Сікоры; перапіска І. П. Сікоры з доктарам навук, прафесарам М. А. Лісавенкам; навукова-даследчая праца І. П. Сікоры; П. Сергіевіч, М. Машара; А.К .Шчаслівы (фатаграфіі, ксеракопіі, арыгіналы пісем вучонага); энтузіясты садоўніцтва; І. П. Сікора і юныя натуралісты; дары садоў.
У 2002 г. было прывіта 240 саджанцаў, з іх 100 штук — гатунку «Памяць Сікоры», 100 штук — «Беларуская малінаўка», 20 — «Сікораўская антонаўка», 20 — белы наліў. Пасаджана 150 кустоў чорных парэчак. Саджанцы, вырашчаныя супрацоўнікамі музея, рэалізоўваюцца насельніцтву.
Іванец
Плошча паверхні 0,04 км². Даўжыня 0,31 км, найбольшая шырыня 0,27 км. Даўжыня берагавой лініі 0,75 км.
Размешчана за 800 м на поўнач ад возера Каравайна, сярод лесу. Праз возера цячэ рака Быстрыца (злучае яго з возерам Каравайна).
24-я асобная механізаваная брыгада (Украіна)
24-я асобная механізаваная брыгада імя караля Данілы (24-та окрема механізована бригада імені короля Данила) — фарміраванне (злучэнне, механізаваная брыгада) УС Украіны.
Была створана 1 верасня 2003 года на базе 24-й Жалезнай імя князя Данілы Галіцкага механізаванай дывізіі. 1 верасня 2006 года адбыліся імпрэзы па выпадку трэціх угодак утварэння брыгады. Месца сталай дыслакацыі 24 АМБР — Явараў, Ільвоўская вобласць.
Умоўнае найменне — Вайсковая часць А0998.
Гісторыя дывізіі
Пасля распаду Савецкага Саюза 24-я мотастралковая дывізія УС СССР засталася па месцы дыслакацыі на тэрыторыі Прыкарпацкай вайсковай акругі. 18 лютага 1992 года асабовы склад дывізіі разам са сваім камандзірам палкоўнікам Чацвёравым Сяргеем Аляксеевічам прыняў прысягу на вернасць народу Украіны. Так 24-я дывізія апынулася ў складзе Узброеных сіл Украіны. 19 красавіка 2001 года 24-ы Явараўскай механізаванай Жалезнай дывізіі Узброеных сіл Украіны указам № 268/2001 падпісаным прэзідэнтам Украіны Л. Кучмай было прысвоена ганаровае імянное найменне «імя князя Данілы Галіцкага» (24 механізована Самара-Ульянівська Бердичівська Залізна ордэны Жовтневої Революції тричі орденів Червоного Прапора орденів Суворава і Багдана Хмельницького дивізія імені князя Даніла Галицького).
Гісторыя брыгады
У рамках аптымізацыі УСУ, рашэннем Урада Украіны 1 верасня 2003 года злучэнне было перафарматавана ў 24-ю Жалезную ія. князя Данілы Галіцкага асобную механізаваную брыгаду (24 АМБР) 13-га армейскага корпуса (Аператыўнае камандаванне «Захад») Сухапутных войскаў Узброеных Сіл Украіны. У 2004 годзе 24 АМБР была прызнана лепшай брыгадай у аператыўным камандаванні «Захад», а ў 2005 годзе Міністр абароны Украіны Анатоль Грыцэнка назваў брыгаду лепшым фарміраваннем Сухапутных войскаў Узброеных Сіл Украіны. Ваяры брыгады бралі ўдзел у міратворчых місіях у Косава і Іраку, у камандна-штабных вучэннях «Артэрыя 2007», «Узаемадзеянне 2010», а таксама ў міжнародных вучэннях «Шчыт міра» ў рамках сумеснай праграмы Украіны і НАТА — «Партнёрства дзеля міру». Вайскоўцы брыгады неслі службу ў складзе 1-га асобнага адмысловага батальёна УСУ імя гетмана Пятра Сагайдакавага, які ў якасці нацыянальнага кантынгенту ўвайшоў у сумесны ўкраінска-польскі міратворчы батальён «Укрполбат» у складзе міжнароднага кантынгенту НАТО — «KFOR» ; месца дыслакацыі — амерыканская база «Bondsteel» у Косава.
У лістападзе 2014 у склад 24-й асобнай механізаванай брыгады ўвайшоў 8-ы батальён тэрытарыяльнай абароны Чарнавіцкай вобласці, які атрымаў новае найменне: 8-ы асобны мотапяхотны батальён. Як паведаміў камандзір батальёна, змен у структуры батальёна не адбылося.
Баявыя дзеянні на ўсходзе Украіны (2014)
Падчас узброенага канфлікту на ўсходзе Украіны у 2014 годзе на базе 24 АМБР былі ўтвораны некалькі «цяжкіх» батальённых тактычных груп, якія былі разгорнутыя ў раёне Славянска, Чырвонага Лімана, Краматорска і Лісічанска. Увесь задзейнічаны асабовы склад брыгады быў занесены ў спісы ўдзельнікаў антытэрарыстычнай аперацыі, якая праводзіцца СБУ Украіны у Данецкай і Луганскай абласцях з 14 красавіка 2014 года.
11 ліпеня 2014 года батальённа-тактычная група 24 АМБР падчас вылучэння на мяжу з Растоўскай вобласцю для ўзмацнення Паўднёвай армейскай групоўкі АТО, якая знаходзілася ў гэтым раёне, патрапіла пад абстрэл з рэактыўнай усталёўкі БМ-21 «Град» арміі ДНР поруч Зеленаполья ў 17 км да паўднёвага ўсходу ад горада Ровенькі, Свярдлоўскі раён, Луганская вобласць. Са слоў афіцэра, які прысутнічаў на месцы бою, страты склалі 50 загінулых і 100 параненых вайскоўцаў. Гэтыя дадзеныя распаўсюдзіла ўкраінскае навінавае агенцтва «УНИАН». Пасля абстрэлу батальённа-тактычная група 24 АМБР працягнула весці бой у асяроддзі. Пазней, камандзір 24 АМБР палкоўнік Аляксандр Паўлюк быў адхілены ад камандавання брыгадай.
У ліпені 2014 года батальённа-тактычная група 24-й брыгады разам з 3 АБАН Нацыянальнай гвардыі Украіны «Данбас» удзельнічала ў баях за Лісічанск. Камандзір «Данбаса», ваюючы пад псеўданімам «Сямён Сяменчанка», высока ахарактарызаваў вайсковы дух і баявыя якасці вайскоўцаў 24 АМБР, выяўленых імі падчас баёў за горад, якія завяршыліся ўзніманнем сцяга Украіны над будынкам Лісічанскага гарсавета.
На канец ліпеня працягвала заставацца ў Паўднёвым катле, уся цяжкая тэхніка часці была знішчана.
Падчас баёў на ўсходзе Украіны асабовы склад 24 АМБР панёс страты. 19 чэрвеня 2014 года ў баях пад Ямпалем, Красналіманскі раён, і Закотным, Красналіманскі раён, у Данецкай вобласці, загінулі сем вайскоўцаў брыгады, уключаючы камандзіра 1-га механізаванага батальёна і камандзіра разведроты штабнога батальёна.
У сярэдзіне ліпеня 2014 года на Львоўшчыне прайшлі пахаванні вайскоўцаў брыгады, загінулых пад Зеленапольем на Данбасе; у Явараўскім раёне і па ўсёй Львоўскай вобласці была абвешчана жалоба.
Да 10 жніўня 2014 года ўсе тры батальёна брыгады былі разгромлены ў Паўднёвым Катле і раёне Саур-Магілы.
Парк Іспаніі (Расарыа)
Парк Іспаніі (ісп. Parque de España) — гарадскі парк у горадзе Расарыа (Аргенціна). Ён уключае ў сябе парк і культурны цэнтр агульнай плошчай 10 000 м², размешчаны непадалёк ад гістарычнага цэнтра горада, на беразе ракі Парана.
Культурны цэнтр знаходзіцца на поўначы парка. Ён быў спраектаваны каталонскім архітэктарам Арыёлем Бахігасам і ўключае тэатр на 500 месцаў, канферэнц-залу, тры выставачных галерэі мастацтва і відэатэку. Паўднёвы фасад будынку цэнтра ўяўляе сабой набор адкрытых лесвіц, дзе могуць сядзець каля 5 000 гледачоў падчас канцэртаў ці паказаў. Культурны цэнтр быў створаны на грошы іспанскага ўрада на землях, выдзеленых муніцыпалітэтам Расарыа ў межах святкавання 500-годдзя з дня адкрыцця Амерыкі. Яго ўрачыста адчынілі ў лістападзе 1992 года ў прысутнасці прынцэсы Крысціны з Іспаніі. Цэнтр прымаў мерапрыемствы Трэцяга міжнароднага кангрэса іспанскай мовы, які адбыўся ў Расарыа ў лістападзе 2004 года.
Малыя Бакшты
Малы́я Ба́кшты (, Малые Бакшты) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Радашковіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Граніцкага сельсавета.
Помнік Янку Купалу (Вязынка)
Помнік Янку Купалу — помнік у в. Вязынка Маладзечанскага раёна, дзе нарадзіўся класік беларускай літаратуры Янка Купала. Размешчаны побач з музеем у Купалаўскім мемарыяльным запаведніку «Вязынка».
Гісторыя
Першапачаткова пастаўлены ў 1949 годзе пры ўваходзе ў Цэнтральны сквер у Мінску. Аўтары — скульптар З. І. Азгур і архітэктар І. М. Рудэнка. Перанесены ў 1972 годзе ў Вязынку.
Апісанне
Уяўляе сабой пагрудны бронзавы бюст паэта на чорным прамавугольным пастаменце з лабрадарыту. Вышыня пастамента складае 2,5 м, скульптуры 1,5 м. Кампазіцыя бюста франтальная, скульптурныя формы вылучаюцца стрыманасцю. На пастаменце радкі з купалаўскага верша. Пляцоўка каля помніка выкладзена шэрымі плітамі, тут жа пасаджана 60 кустоў руж як сімвал шасцідзесяці пражытых паэтам гадоў.
Дом мод-2
Дом мод-2 — шасціпавярховы будынак у Мінску, размешчаны па адрасе вул. Мельнікайтэ № 4.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1976—1982 гг. паводле праекта архітэктараў П. Кракалёва, В. Алейнікавай , А. Муладжанавай, Ю. Аўсянога у ансамблі з будынкам інстытута Белпобыттэхпраекта (вул. Мельнікайтэ № 2), з якім аб’яднаны на ўзроўні трэцяга паверху крылом.
Архітэктура
Дом мод мае арыгінальную ярусную прасторавую кампазіцыю ў пластычных гранёных формах. Вертыкальная накіраванасць першага—трэцяга паверхаў дасягаецца пілонамі і вузкімі аконнымі праёмамі. Чацверты—шосты паверхі маюць гарызантальную кампазіцыю, якая ствараецца чаргаваннем стужачнага зашклення і міжпаверхавымі бетоннымі паясамі. Будынак завяршае прамавугольны ў плане двухпавярховы аб’ём, дзе размешчаныя тэхнічныя памяшканні. Унутры вестыбюль, двухсветлавы салон заказаў, зала на 300 месцаў для дэманстрацыі мадэляў, сталоўка, адміністрацыйныя, вытворчыя памяшканні. У апрацоўцы інтэр’ераў выкарыстаныя светлы і блакітна-ружовы мармур, ракушачнік, дэкаратыўная тынкоўка, акмігран.
Вітраж «Свята зямлі беларускай»
У 1990-я гг. хол быў падзелены на невялікія памяшканні для арэнды, ад чаго пацярпеў вітраж. У пачатку 2000-х гг. у будынку нібы здарыўся пажар, які таксама пашкодзіў манументальны твор. З прычыны таго, што вітраж меў патрэбу ў рэстаўрацыі, яго вырашылі ўвогуле прыбраць.
Жужаль
Жужаль — возера ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці, за 24 км на паўночны захад ад горада Віцебск, за 0,7 км на ўсход ад вёскі Іванава, у басейне ракі Шэвінка.
Плошча паверхні 0,03 км². Даўжыня 0,25 км, найбольшая шырыня 0,18 км. Даўжыня берагавой лініі 0,62 км.
Вакол возера забалочаны лес.
HD (значэнні)
HD — абрэвіятура:
Малы Бор
Малы́ Бор (, Малый Бор) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Радашковіцкага сельсавета.
Гісторыя
З 1921 года вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Краснае. З 1939 года ў БССР.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Граніцкага сельсавета.
RCA (раздым)
[[Выява:RCA Connector (photo).jpg|thumb| Раздымы RCA для відэасігналу і стэрэафанічнага гуку.
Жоўты — відэёсігнао, белы — монафанічны сігнал ці левы канал стэрэафанічнага аўдыёсігналу, чырвоны — правы канал стэрэафанічнага аўдыёсігналу. ]]