cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гарадзішча (Брагінскі раён)
Гісторыя
Лістом ад 14 чэрвеня 1742 года ваявода віленскі, вялікі гетман ВКЛ князь Міхал Сервацы і княгіня Тэкля з Радзівілаў Вішнявецкія фундуш у чарговы раз пацвердзілі. Прычым сказана было, што ўгоддзі манастырскія распасціраліся да млыну Horodyskiego. 20 кастрычніка 1750 года гайдамацкі ватажка Іван Падаляка паведаміў у Кіеўскім гродскім судзе (у Жытоміры) : …ідучы да Брагіня каля млыноў, што завуцца Гарадзішчам, здыбалі аднаго чалавека, з імя і прозвішча невядомага, які таксама ўзяўся дабраахвотна праводзіць, і пайшлі да Брагіня…  З тарыфа Кіеўскага ваяводства 1754 года вядома, што ў вёсцы Гарадзішча было 2 халупы (хаты млынароў?), з якіх «do grodu» (Оўруцкага замка) выплачвалася 9 грошаў, «na milicję» (на вайсковыя патрэбы павета і ваяводства) 1 злоты і 6 грошаў.
Паводле перапісаў яўрэйскага насельніцтва 1765, 1778 і 1784 гадоў у Гарадзішчы пражывалі адпаведна 6, 4 і 4 чалавекі (głowy), якія належалі да Брагінскага кагалу.
Ася Іванаўна Патапава
Сям’я
У шлюбе з архітэктарам Юрыем Патапавым (1930—2020).
Гарадзішча (Брагінскі раён)
Гісторыя
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) паселішча апынулася ў межах Чарнігаўскага намесніцтва, з 1796 года ў складзе адноўленага Рэчыцкага павета спачатку Чарнігаўскай, потым Маларасійскай, а з 29 жніўня 1797 года Мінскай губерні Расійскай імперыі. З крыніцы, заснаванай на матэрыялах рэвізіі 1795 года, даведваемся, што вёскі Гарадзішча, Углы, Каманоў, Сялец, хутар Малейкі, якія належалі Людвіку і Алаізію Ракіцкім, у «оренду поступлено капитану Сандеру». . На плане Генеральнага межавання Рэчыцкага павета 1797 года пазначана як слабада.
У 1811 годзе валоданне графа Людвіка Ракіцкага. У «Списках населенных мест Минской губернии по уездам, приходам, еврейским обществам со сведениями об их расположении и народонаселении [Дело]: 1857 г.» засведчана, што 90 жыхароў вёскі Гарадзішча належалі да прыходу Сялецкай Праабражэнскай царквы.
У парэформенны перыяд Гарадзішча належала да Брагінскай воласці. Абшарнік Канстанцін Прозар і яго сёстры ў 1876 годзе тут і ў аднаіменным маёнтку (гл.: Тэльман) мелі 2 вадзяныя, 1 конны млын, 1 вятрак, сукнавальню, завод па вытворчасці жалеза. У 1897 годзе дзейнічала крама. На 1909 год у вёсцы Гарадышча (Городыще) налічвалася 26 двароў, 233 жыхары. .
9 лютага 1918 года, яшчэ да падпісання Брэсцкага міру з бальшавіцкай Расіяй (3 сакавіка), Германія перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Гарадзішча, аднак, апынулася ў складзе часова створанай 15 чэрвеня Палескай губерні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. Прычым, старастай (губернатарам) гетман Украінскай Дзяржавы Павел Скарападскі прызначыў уладальніка суседняга з вёскай аднаіменнага двара (маёнтка), галаву Рэчыцкай павятовай управы Пятра Аскаравіча Патона. Ад 18 мая тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы».
Дваццатая папраўка да Канстытуцыі ЗША
Тэкст папраўкі
Раздзел 1. Тэрміны паўнамоцтваў Прэзідэнта і Віцэ-прэзідэнта мінаюць апоўдні 20-го дня студзеня, а тэрміны паўнамоцтваў сенатараў і кангрэсменаў Палаты прадстаўнікоў – апоўдні 3-го дня студзеня таго года, калі зазначаныя паўнамоцтвы павінны былі б скончыцца, калі б гэты артыкул не быў ратыфікаваны; і з гэтага моманту пачынаюць вылічацца тэрміны паўнамоцтваў іх пераемнікаў.
Гарадзішча (Брагінскі раён)
Гісторыя
1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езду КП(б) Беларусі Брагінская воласць увайшла ў склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, аднак 16 студзеня яна разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі перададзена ў склад РСФСР.
Дваццатая папраўка да Канстытуцыі ЗША
Тэкст папраўкі
Раздзел 2. Кангрэс збіраецца, прынамсі адзін раз на год, і такое паседжанне пачынаецца апоўдні 3-го дня студзеня, калі толькі Кангрэс праз прыняцце закону не назначыць іншы дзень.
Раздзел 3. Калі да таго дня, з якога пачынаецца тэрмін паўнамоцтваў абранага Прэзідэнта, наступіць яго смерць, Прэзідэнтам становіцца абраны Віцэ-прэзідэнт. Калі Прэзідэнт не быў абраны да дня, з якога пачынаецца тэрмін яго паўнамоцтваў, ці калі абраны Прэзідэнт не адпавядае патрабаванням да кандыдата на гэтую пасаду, тады абраны Віцэ-прэзідэнт выконвае абавязкі Прэзідэнта датуль, пакуль Прэзідэнт не зможа адпавядаць зазначаным патрабаванням;  Кангрэс, калі ні выбраны Прэзідэнт, ні выбраны Віцэ-прэзідэнт не адпавядаюць патрабаванням да кандыдатаў на сваю пасаду, можа праз прыняцце закона вызначыць, хто менавіта будзе выконваць абавязкі Прэзідэнта, або вызначыць парадак абрання асобы, якой належыць выконваць абавязкі Прэзідэнта. Гэта асоба будзе выконваць адпаведныя абавязкі, пакуль Прэзідэнт або Віцэ-прэзідэнт не зможа адпавядаць патрабаванням, прад'яўляным да кандыдата на гэту пасаду.
Гарадзішча (Брагінскі раён)
Гісторыя
8 снежня 1926 года Брагін і яго значна пашыраную тэрытарыяльна воласць вярнулі БССР.
Дваццатая папраўка да Канстытуцыі ЗША
Тэкст папраўкі
Раздзел 4. Кангрэс можа ,праз прыняцце закону ,прадугледзець меры на выпадак смерці каго-небудзь з асоб, з якіх Палата прадстаўнікоў, калі права выбару пераходзіць да яе, абірае Прэзідэнта, і на выпадак смерці каго-небудзь з асоб, з якіх Сенат, калі права выбару пераходзіць да яго, абірае Віцэ-прэзідэнта.
Гарадзішча (Брагінскі раён)
Гісторыя
У 1930 годзе арганізаваны калгас «Чырвонае Гарадзішча», працавала гамарня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны са жніўня 1941 года да 23 лістапада 1943 года вёска была акупавана.
Дваццатая папраўка да Канстытуцыі ЗША
Тэкст папраўкі
Раздзел 5. Раздзелы 1 і 2 уступаюць у сілу ў 15-й дзень кастрычніка, пасля ратыфікацыі гэтага артыкулу. Раздзел 6. Гэты артыкул не ўступае ў сілу, пакуль ён не будзе ратыфікаваны ў якасці Папраўкі да Канстытуцыі, легіслатурамі трох чвэрцей асобных штатаў на працягу сямі гадоў пасля яе прадстаўлення.
Гарадзішча (Брагінскі раён)
Гісторыя
У складзе калгаса імя Э. Тельмана (цэнтр — пасёлак Тэльман).
Дваццатая папраўка да Канстытуцыі ЗША
Тэкст папраўкі
"Section 1.
The terms of the President and Vice President shall end at noon on the 20th day of January, and the terms of Senators and Representatives at noon on the 3d day of January, of the years in which such terms would have ended if this article had not been ratified; and the terms of their successors shall then begin.
NGC 6148
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дваццатая папраўка да Канстытуцыі ЗША
Тэкст папраўкі
Section 2.
The Congress shall assemble at least once in every year, and such meeting shall begin at noon on the 3d day of January, unless they shall by law appoint a different day.
Section 3.
If, at the time fixed for the beginning of the term of the President, the President elect shall have died, the Vice President elect shall become President. If a President shall not have been chosen before the time fixed for the beginning of his term, or if the President elect shall have failed to qualify, then the Vice President elect shall act as President until a President shall have qualified; and the Congress may by law provide for the case wherein neither a President elect nor a Vice President elect shall have qualified, declaring who shall then act as President, or the manner in which one who is to act shall be selected, and such person shall act accordingly until a President or Vice President shall have qualified.
Section 4.
The Congress may by law provide for the case of the death of any of the persons from whom the House of Representatives may choose a President whenever the right of choice shall have devolved upon them, and for the case of the death of any of the persons from whom the Senate may choose a Vice President whenever the right of choice shall have devolved upon them.
Section 5.
Sections 1 and 2 shall take effect on the 15th day of October following the ratification of this article.
Section 6.
Дваццаць першая папраўка да Канстытуцыі ЗША
Гэта папраўка адмяніла "сухі закон" у ЗША. Прынята дзеля спыненя алкагольнай кантрабанды і самагонаварэння ў краіне Ратыфікавана 5 снежня 1933 г.
Тэкст папраўкі
Раздзел 1. Васямнаццаты артыкул паправак да Канстытуцыі Злучаных Штатаў адмяняецца.
Раздзел 2. Перавозка ці ўвоз у які-небудзь штат, на якую-небудзь тэрыторыю ці ў якое-небудзь уладанне Злучаных Штатаў для даставы або спажывання алкагольных напіткаў у парушэнне законаў дзейсных у іх, сапраўдным забараняецца.
"Section 1.
The eighteenth article of amendment to the Constitution of the United States is hereby repealed.
The transportation or importation into any state, territory, or possession of the United States for delivery or use therein of intoxicating liquors, in violation of the laws thereof, is hereby prohibited.
Section 3.
This article shall be inoperative unless it shall have been ratified as an amendment to the Constitution by conventions in the several states, as provided in the Constitution, within seven years from the date of the submission hereof to the states by the Congress."
Абрамшчынская шарсцяная мануфактура
Абра́мшчынская шарсцяна́я мануфакту́ра — колішняя мануфактура, якая дзейнічала ў 1830—1845 гадах у пасёлку Абрамшчына Гродзенскага павета. Мела 6 станкоў. У 1844 годзе працавалі 50 рабочых.
Рова
Ро́ва — рака ў Смалявіцкім і Барысаўскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Бярэзіна (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 29 км. Плошча вадазбору 245 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9 ‰. Пачынаецца за 5 км у напрамку на захад ад гарадскога пасёлка Зялёны Бор Смалявіцкага раёна, за 2 км на поўнач ад вёскі Замосце. Вусце за 2 км на паўднёвым усходзе ад вёскі Навасёлкі Барысаўскага раёна. Вадазбор на паўночнай частцы Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Рэчышча на трох участках каналізаванае: выток — 2,2 км на ўсход ад Зялёнага Бору (8,0 км); паўднёвая ўскраіна вёскі Слабодка Барысаўскага раёна — 0,3 км вышэй вусця ракі Чарніца (2 км); вёска Краснае Барысаўскага раёна — вусце (9 км). Асноўныя прытокі — Чарніца (злева) і Маска (справа).
У верхнім цячэнні падыход да ракі забалочаны, у гэтых месцах на ёй водзяцца бабры.
Каля ракі знаходзяцца вёскі: Слабодка, Засценак, Краснае, Персцень.
Душа
Душа — асаблівая нематэрыяльная сутнасць, што не залежыць ад цела і вызначае жыццё, здольнасці і асобу чалавека. Вера ў душу, якая складае сутнасць анімізму, спазнала змены ў працэсе рэлігійнага развіцця чалавецтва. У сучасных рэлігіях душа разглядаецца не як вытанчаная копія чалавека, а як нешта нематэрыяльнае і бесцялеснае, як божы дар, які чалавек атрымлівае пры нараджэнні і траціць у момант смерці. Большасць рэлігій прызнае або бессмяротнае існаванне душы ў замагільным свеце (хрысціянства, іслам), або бясконцае перасяленне яе з аднаго цела ў другое (будызм). Згодна з многімі ідэалістычнымі, дуалістычнымі філасофскім кірункамі і рэлігійнымі плыням, душа гэта несмяротная субстанцыя, нематэрыяльная сутнасць , у якой выказана боская прырода чалавека , якая дае пачатак і абумоўліваецца жыццём, здольнасцю адчування, мыслення, свядомасці, пачуццяў і волі, што супрацьпастаўляецца целу.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Вялікія Жухавічы)
Свята-Петра-Паўлаўская царква — праваслаўны храм у цэнтры вёскі Вялікія Жухавічы Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці. Помнік народнага дойлідства.
Архітэктура
Да прамавугольнага зруба далучаны квадратны прытвор і пяцігранная апсіда з нізкімі бакавымі рызніцамі. Аб'ёмы пры дапамозе трохвугольных застрэшкаў накрыты агульным дахам, цэнтр якога завершаны фігурнай вежачкай. Агульную сіметрычна-восевую пабудову царквы парушае прыбудова да бакавога фасада невялікага прыдзела. Гарызантальна ашаляваныя сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах. Побач з царквой у 19 ст. пастаўлена мураваная двух'ярусная званіца пад шатровым дахам, завершаным голоўкай на чацверыковым барабане (мела 4 званы).
Інтэр'ер
У інтэр'еры трох'ярусны іканастас на 11 абразоў. Абразы 18 — 19 ст.: «Апосталы Фама і Іаан», «Святая Кацярына», фератрон «Маці Божая з дзіцем» і «Георгій Перамоганосец» (мяжа 18 - 19 ст.).
Уладзімір Уладзіміравіч Цагельнік
Уладзімір Уладзіміравіч Цагельнік (нар., в. Рудск, Іванаўскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі матэматык, спецыяліст у галіне дыферэнцыяльных ураўненняў. Доктар фізіка-матэматычных навук (2003), прафесар (2008).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: аналітычная тэорыя дыферэнцыльных ураўненняў.
Узнагароды
Нагрудны знак «Выдатнiк адукацыi» (2014) і інш.
Чыкан’ёла
Чыкан'ёла (Cicognolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Нгуен Хыу Ан
Нгуен Хыу Ан (Nguyễn Hữu An; 1 кастрычніка 1926 — 9 красавіка 1995) — старшы генерал-лейтэнант В’етнамскай народнай арміі, удзельнік Індакітайскай і В’етнамскай войнаў.
Біяграфія
Нарадзіўся 1 кастрычніка 1926 года ў камуне Труёнг Ен, раён Гіявінь, правінцыя Нінбінь.
У гады В’етнамскай вайны камандаваў войскамі Паўночнага В’етнама ў бітве пры Я-Дранг. У 1974 годзе атрымаў званне генерал-маёра. Падчас Вясновага наступлення 1975 года быў камандуючым 2-га корпуса. У баях за Сайгон менавіта яго байцы ўзнялі сцяг Фронту нацыянальнага вызвалення Паўднёвага В’етнама на даху Палаца Незалежнасці аб 11:30 30 красавіка 1975 года, што лічыцца завяршэннем вайны.
У пасляваенны перыяд працягнуў службу ва в’етнамскіх узброеных сілах. У 1980 годзе атрымаў званне генерал-лейтэнанта. Шэсць гадоў праз павышаны да старшага генерал-лейтэнанта (генерал-палкоўніка). Займаў ключавыя пасады ва ўзброеных сілах, уключаючы памочніка генеральнага інспектара, намесніка начальніка па сумяшчальніцтве начальніка штаба і выконваючага абавязкі камандуючага 2-й ваеннай акругай (1984—1987), дырэктара Ваеннай акадэміі (1988—1991) і дырэктара Акадэміі нацыянальнай абароны (1991—1995).
Памёр 9 красавіка 1995 гады ў Ханоі ва ўзросце 68 гадоў.
У культуры
У амерыканскім кінафільме 2002 года «Мы былі салдатамі» (рэжысёр Рэндал Уолес) ролю Нгуен Хыу Ана выканаў в’етнамскі акцёр Дон Зыонг, які за гэта быў абвінавачаны ў сябе дома ў «здрадзе Радзімы» і вымушаны быў эміграваць у ЗША.
Карааул (Абайскі раён)
Карааул — сяло ва Абайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Карааульскай сельскай акругі. Код КАТА — 633230100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 5403 чалавекі (2641 мужчына і 2762 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 5010 чалавек (2378 мужчын і 2632 жанчыны).
Андрэй Цікота
Андрэй Цікота (, хутар Плавушка, Свянцянскі павет —, пас. Навачунка, ваколіцы Брацка, Расія) — беларускі рэлігійны і грамадскі дзеяч, каталіцкі святар усходняга абраду. Адзін з творцаў беларускага хрысціянскага руху ХХ ст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і на хутары Плавушка непадалёку ад фальварка Тупальшчына Дуброўскай воласці Свянцянскага павета Віленскай губерні ў сялянскай сям’і Фелікса і Разаліі Цікотаў. 15 снежня 1891 года быў ахрышчаны паводле лацінскага абраду ў рымска-каталіцкім храме мястэчка Жодзішкі.
Пачатковую і сярэднюю адукацыю атрымаў у Ашмянах.
У маі 1909 вытрымаў экзамен на званне аптэкарскага вучня пры экзаменацыйнай камісіі Віленскай навучальнай акругі. З верасня 1909 — клерык Віленскай духоўнай каталіцкай семінарыі. Падчас вучобы належаў да беларускага культурна-асветнага гуртка. У ліку лепшых студэнтаў пасланы вучыцца на казённы кошт у Пецярбург, дзе ў 1912 прыняты ў Мітрапалітальную духоўную каталіцкую акадэмію, тут удзельнічаў у працы беларускага гуртка. Пасвячоны ў святары ў 1914. Удзельнік I з’езда беларускіх каталіцкіх святароў у Мінску (24-25.5.1917). Член саюза ксяндзоў-беларусаў. Душпастырскую дзейнасць распачаў у Маладзечне (1917-18). У 1918 абраны сябрам Рады Беларускай Народнай Рэспублікі. У верасні 1919 увайшоў у склад Часовага Беларускага нацыянальнага камітэта ў Мінску. З адкрыццём беларускай каталіцкай семінарыі ў Мінску запрошаны на пасаду прафесара-выкладчыка. У гады польска-савецкай вайны 1920 пэўны час знаходзіўся пад арыштам. На пачатку 1920-х гадоў уступіў у навіцыят айцоў марыянаў у Друі. Выязджаў у ЗША, дзе займаўся місіянерскай дзейнасцю. Пад час візітацыі марыянскіх кляштараў у Паўночнай Амерыцы наведаў кляштар айцоў салатынаў, дзе сустракаўся з беларускім святаром Я. Тарасевічам.
Генерал марыянаў і адміністратар католікаў усходняга абраду ў Харбіне
У 1933 быў абраны генеральным суперыёрам (генералам) Ордэну айцоў марыянаў, увесь час працягваў апекаваць рэлігійныя і адукацыйныя ўстановы Друі. У 1939 быў прызначаны Апостальскім адміністратарам для каталікоў усходняга абраду ў Маньчжурыі замест Фабіяна Абрантовіча, які быў арыштаваны восенню 1939-га савецкімі ўладамі падчас вяртання з сваёй радзімы пры спробе нелегальна перайсці мяжу.
Арышт, лагер, смерць
22 снежня 1948 быў арыштаваны кітайскай камуністычнай міліцыяй і 25 снежня разам з чатырма іншымі святарамі быў перададзены савецкім органам. З 27 снежня знаходзіўся ў папярэднім зняволенні ў Чыце, паводле сведчанняў, паводзіў сябе на следстве мужна, падвяргаўся катаванням. Прыклад а. Андрэя Цікоты заахвоціў аднаго з святароў адмовіцца ад адрачэння ад Бога і Царквы, да якога яго вымусіў следчы. Падчас допытаў у Чыцінскай турме архімандрыту Андрэю Цікоту прапаноўвалі перайсці ў праваслаўе, але ён катэгарычна адмовіўся ад гэтага. Пазней савецкія ўлады, ведаючы яго вялікі духоўны аўтарытэт і здольнасці, прапанавалі яму пасаду першага ў Беларусі мітрапаліта незалежнай ад Ватыкану Каталіцкай Царквы. Не зважаючы на моцна падарванае ў турэмных умовах і ў выніку допытаў здароўе архімандрыт Цікота рашуча адкінуў гэту правакацыйную прапанову.
28 верасня 1949 архімандрыт Андрэй Цікота быў завочна абвінавачаны ў арганізацыі тэрарыстычнае групоўкі ў ліцэі Святога Мікалая ў Харбіне, антысавецкай агітацыі і шпіянажы на карысць Ватыкана і Японіі па арт. 58-6 ч. 1, 58-4, 58-11. Яму і ўсім харбінскім місіянерам прысудзілі 25 гадоў зняволення ў лагеры. Праз Іркуцк яго накіравалі ў «Ангарлаг», спачатку ў Тайшэт на будаўніцтва Байкала-Амурскай магістралі. Адтуль 19 студзеня 1950 яго забралі і перавезлі ў Чукшу. З красавіка 1951 ён адбываў пакаранне ў лагпункце Нова-Чунка Шыткінскага раёна Іркуцкай вобласці. З чэрвеня 1951 яго зноў вярнулі адбываць пакаранне ў Тайшэт. Увесь гэты час у ён быў цяжка хворы, а перад смерцю, паводле ўспамінаў іншых зняволеных, пазбаўлены медыцынскае дапамогі.
Памёр у зняволенні 11 лютага 1952 у шпіталі № 38 (Чукша, 2-і аддзел) асобага лагеру № 7 «Азерлага» (для палітвязняў). Пахаваны на шпітальных лагерных могілках у ваколіцах Брацка Іркуцкай вобласці. Магіла была пазначана простым калком і сёння яе знайсці практычна немагчыма. Афіцыйная прычына смерці — спыненне сардэчнай дзейнасці пры агульнай інтаксікацыі арганізма, выкліканай туберкулёзным менінгітам.
Крымінальная справа на архімандрыта Андрэя Цікоту знаходзіцца ва Упраўленні ФСБ Расіі па Омскай вобласці.
Беатыфікацыя
З ініцыятывы Каталіцкай Царквы ў Расіі 31 мая 2003 года ў Рыме афіцыйна быў распачаты працэс беатыфікацыі Слугі Божага архімандрыта Андрэя Цікоты. Віцэ-пастулятарам працэсу Слугі Божага Андрэя Цікоты з’яўляецца беларускі святар-марыянін а. Вячаслаў Пялінак, у задачу якога ўваходзіць збор разнастайных дакументаў і пошук сведкаў.
На радзіме святара на могілках у Жодзішках, побач з магілай старэйшага брата Фелікса Цікоты — дзеяча беларускага руху, на Дзяды 2003 года гарадзенскімі грэка-каталікамі быў усталяваны сімвалічны памятны крыж архімандрыту Андрэю Цікоту. Яго вырабіў каваль-мастак Юрый Мацко, а скульптар Уладзімір Панцялееў выканаў на камені барэльефную шыльду. Асвячэнне помніка здзейсніў Апостальскі візітатар БГКЦ архімандрыт Сяргей Гаек, марыянін.
22 мая 2012 года на былых лагерных могілках каля пасёлка Навачунка, на 116-м кіламетры ад Тайшэта, дзе пахаваны Цікота, быў пастаўлены памятны крыж і адслужаная памінальная імша.
Спіс аб’ектаў PGC (1919001—1920000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1919001—1920000)
Тадэвуш Тамашэўскі
Тадэвуш Тамашэўскі (Tadeusz Tomaszewski; 26 лістапада 1881 — 10 жніўня 1950) — польскі палітык, юрыст, кіраўнік ўрада Польшчы ў выгнанні.
Вывучаў права ў Варшаўскім і Маскоўскім універсітэтах. З 1901 года — сябар Польскай сацыялістычнай партыі. Неаднаразова арыштоўваўся расійскімі ўладамі, што, аднак, не перашкаджала яму займацца адвакацкай дзейнасцю ў Варшаве. Падчас Першай сусветнай вайны быў сябрам патрыятычных арганізацый, якія імкнуліся дамагчыся незалежнасці Польшчы, што ім ў рэшце і ўдалося ў 1918 годзе. Удзельнічаў у распрацоўцы Канстытуцыі Польшчы 1921 года. У верасні 1939 года выехаў у Румынію, пазней у Францыю і Вялікабрытанію. Удзельнічаў у працы ўрада Польшчы ў эміграцыі. У 1949 годзе змяніў Тадэвуша Камароўскага на пасадзе кіраўніка ўрада Польшчы ў выгнанні, але займаў гэтую пасаду крыху больш за год. Ён быў вымушаны сысці ў адстаўку з-за праблем са здароўем і раптоўна памёр праз два тыдні пасля адстаўкі.
Лозкі (Буда-Кашалёўскі раён)
Ло́зкі (, Лозки) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Крыўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 20 км на поўдзень ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 24 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На заходняй ускраіне Канава Чырвоная (прыток ракі Уза).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель. Планоўка складаецца з прамалінейнай шыротнай вуліцы, да якой на ўсходзе далучаецца крывалінейная вуліца. Забудова двухбаковая, драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з пачатку XIX стагоддзя як вёска ў Беліцкім, затым Гомельскім паветах Магілёўскай губерні. Па рэвізіі 1858 года ў валоданні памешчыка Клячкоўскага. У 1909 годзе ў Целяшоўскай воласці.
У 1926 годзе ў Уваравіцкім раёне Гомельскай акругі. У 1929 годзе арганізаваны калгас «Чырвоныя Лозкі», працавалі вятрак і гамарня. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 28 жыхароў вёскі. У 1959 годзе ў складзе калгаса імя М. І. Калініна (цэнтр — вёска Івольск).
NGC 6149
NGC 6149 (іншыя абазначэнні — UGC 10391, MCG 3-42-11, ZWG 109.21, PGC 58183) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спіс вуліц Дзяржынска
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Дзяржынск
Мікалай Уладзіміравіч Праўдзін
Мікалай Уладзіміравіч Пра́ўдзін (Николай Владимирович Правдин;  — ) — вучоны ў галіне эксплуатацыі чыгуначнага транспарту, доктар тэхнічных навук (1969), прафесар (1970). Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР (1978).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Галіч (Кастрамская вобласць, Расія). Скончыў школу, у 1949 годзе — Маскоўскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту. Працаваў у будаўнічым упраўленні ў Кастраме, ва Усесаюзным навукова-даследчым інстытуце чыгуначнага транспарту, Усесаюзным навукова-даследчым інстытуце будаўніцтва і планавання чыгунак, Якуцкай экспедыцыі Акадэміі навук СССР. Скончыў аспірантуру і ў 1954 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. З 1954 года працаваў у Беларускім інстытуце чыгуначнага транспарту (сучасны Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт транспарту), дзе са студзеня 1958 да верасня 1961 года займаў пасаду дэкана факультэта кіравання працэсамі перавозак. У 1999 годзе вярнуўся ў Маскву і працаваў у Расійскім універсітэце транспарту.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Навуковая дзейнасць М. У. Праўдзіна звязаная з праблемамі развіцця транспартных вузлоў, прагназавання транспартных патокаў, узаемадзеяння розных відаў транспарту. Аўтар больш за 200 навуковых прац, у тым ліку манаграфій і падручнікаў. Сярод апублікаванага:
Аўтар дзіцячых кніжак «„Стрела“ набирает скорость» и «Приключение Уголька и дядюшки Антрацита». Член Саюза журналістаў СССР і пазаштатны карэспандэнт газеты «Известия».
Пётр Якаўлевіч Чаадаеў
Пётр Якаўлевіч Чаадаеў (Пётр Я́ковлевич Чаада́ев; 7 чэрвеня 1794, Масква — 14 (26) красавіка 1856, Масква) — рускі філосаф (па ўласнай ацэнцы — «хрысціянскі філосаф») і публіцыст, абвешчаны ўрадам вар'ятам за свае творы, у якіх рэзка крытыкаваў рэчаіснасць рускага жыцця. Яго працы былі забароненыя да публікацыі ў імператарскай Расіі.
У 1829—1831 стварае свой галоўны твор — «Філасафічныя лісты». Публікацыя першага з іх у часопісе «Тэлескоп» ў 1836 годзе выклікала рэзкую незадаволенасць уладаў з-за выяўленага ў ім горкага абурэння з нагоды адлучэння Расіі ад «сусветнай выхавання чалавечага роду», духоўнага застою, якое перашкаджае выкананню наканаванай звыш гістарычнай місіі. Часопіс быў зачынены, а Чаадаеў — абвешчаны вар'ятам.
Акшынкаўскі сельсавет
Акшы́нкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Акшынка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Акшынкаўскі (Акшынскі, Якшынскі) сельсавет у складзе Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Веткаўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Малкаванесцераўскага і Скачок-Габраўскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Веткаўскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Свяцілавіцкага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. З 17 снежня 1956 года ў складзе Веткаўскага раёна, з 25 снежня 1962 года — Гомельскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — адноўленага Веткаўскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Акшынкаўскага сельсавета 12 населеных пунктаў. 28 студзеня 1991 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Навілаўскага сельсавета.
Чынджа-дэ’-Боці
Чынджа-дэ'-Боты (Cingia de' Botti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 1218(2007 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 91 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 26042. Тэлефонны код — 0375.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Раман Усяславіч
Паводле Леаніда Аляксеева, Раман быў маладзейшы за Давыда, Барыса і Глеба Усяславічаў (парадак паводле Аляксеева). Невядома які ўдзел меў Раман, але, імаверна, адтуль яго выгнаў Глеб. Менш імаверную здагадку выказаў Валянцін Янін, што Раман быў старэйшым сынам полацкага князя Усяслава Брачыславіча і яго наступнікам на стальцы. Да гэтай думкі схіляецца і Алег Рапаў, з удакладненнем, што Раман мог страціць полацкі сталец у міжусобіцы і вымушаны быў жыць у выгнанні. Паводле «Аповесці мінулых гадоў», Раман памёр у 1116 у Мураме, паводле Ніканаўскага летапісу — у Разані ў 1114. Удава Рамана, вядома толькі як Раманава, прыняла пострыг, да яе ў манастыр прыйшла вучыцца, а пасля таксама пастрыглася, пляменніца мужа — Прадслава Святаславаўна.
Свята-Пакроўская царква (Вялікія Князікоўцы)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у вёсцы Вялікія Князікоўцы Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў 1870 годзе з бутавага каменю. Сярод мураванай агароджы пастаўлена двухслуповая двух’ярусная брама-званіца.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Вырашана кубападобным аб’ёмам пад шатровым дахам з цыбулепадобнай галоўкай, да якога далучаны прамавугольны ў плане прытвор пад двухсхільным пакрыццём і пяцігранная апсіда. У дэкоры выкарыстаны аркатурныя фрызы, ліштвы з сандрыкамі арачных аконных праёмаў, вуглавыя лапаткі.
Дзягільна
Дзя́гільна (, Дягильно) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзяржынскага сельсавета.
Тэатральная (станцыя метро, Кіеў)
Тэатральная (Театра́льна, ) — 28-я станцыя Кіеўскага метрапалітэна, размешчаная на Святошынска-Броварскай лініі, паміж станцыямі «Хрэшчатык» і «Універсітэт». Адкрыта 6 лістапада 1987 года пад назвай «Ленінская» (ад вуліцы Леніна, зараз - Багдана Хмяльніцкага, дзе размешчаная станцыя). Цяперашняя назва - з 2 лютага 1993, ад размешчаных паблізу Рускага драматычнага тэатра імя Лесі Украінкі і Нацыянальнай оперы Украіны.
З'яўляецца часткай перасадачнага вузла паміж Святошынска-Броварскай і Сырэцка-Пячэрскай. Таксама побач са станцыяй знаходзяцца Цэнтральны універмаг і Музей прыродазнаўства.
Гісторыя
Станцыя ўбудаваная ў дзеючую лінію адмыслова як перасадачны пункт на Сырэцка-Пячэрскую лінію. На поўдзень ад старых тунэляў перагона «Універсітэт» - «Хрэшчатык» пачалі будаўніцтва станцыі і пад'язных тунэляў. На завяршальным этапе будаўніцтва новы вузел далучылі да існуючай лініі. Пры гэтым на працягу паўгода, з 31 сакавіка па 1 кастрычнiка 1987 г., калі лінія апынулася разарванай напалам, паміж «Універсітэтам» і «Хрэшчатыкам» цягнікі не хадзілі. На гэты перыяд транспартныя зносіны паміж «Універсітэтам» і «Хрэшчатыкам» выконваў часовы тралейбусны маршрут нумар 32, рухам ад Кіева-Пячэрскай Лаўры да Чыгуначнага вакзала. Саму станцыю адкрылі крыху больш чым праз месяц пасля аднаўлення руху, прымеркаваўшы адкрыццё на 6 лістапада - напярэдадні 70-й гадавіны Вялікай Кастрычніцкай рэвалюцыі. У той жа дзень быў і зачынены тралейбусны маршрут нумар 32.
Старыя тунэлі, даўжынёй больш за 300 м кожны, знаходзяцца ў закансерваваныv стане і часткова пераразаюцца зборам станцыі «Залатыя вароты». Для прафілактычных аглядаў да тунэляў маецца доступ праз службовыя праходы.
Архітэктура
Па прычыне таго, што праектная назва станцыі была «Ленінская», архітэктарам паставілі мэту стварыць афармленне падземнага вестыбюля, прысвечанае Леніну. У першым праекце калектыў архітэктараў пастараўся зрабіць акцэнт на тым, што Ленін любіў як чалавек. Аднак гэты праект быў адхілены і станцыя набыла інтэр'ер у афіцыёзным стылі.
У афармленні пераважае граніт чырвона-карычневых тонаў Лезнікоўскага радовішча ў Жытомірскай вобласці (з таго самага, адкуль у 1929 г. узяты камень для Маўзалею Леніна), якім аздобленыя пілоны і тарэц цэнтральнай залы. У нішах пілонаў з боку цэнтральнай залы былі ўсталяваныя металічныя гарэльефы ў выглядзе сцягоў з цытатамі з прац Леніна на рускай і ўкраінскай мовах (у лютым 2014 года падчас «Ленінапада» дэмантаваныя). У тарцы залы размешчаны бронзавы бюст Леніна. У 2014 годзе ён быў зачынены фальшстеной, на якой у лістападзе 2014 г. выкананы каляровы малюнак глядзельнай залы Кіеўскай оперы. З боку пасадачных платформаў цэнтральная частка пілонаў аздобленая светла-шэрым мармурам.
Падсвятленне цэнтральнага і платформенных залаў - закарнизнае. Шляхавыя сцены аздоблены белым мармурам.
Верхні цыліндрычны падземны вестыбюль цалкам з'яўляецца кампазіцыяй «Спіраль часу», якая складаецца з гарэльефаў і барэльефаў, якія ўвасабляюць адлюстраванне гістарычных падзей, якія ператвараюцца ў птушак і прамяні, і нарэшце збежных ў цэнтры зводу, дзе зманціраваны вялікая люстра з мяккім белым святлом.
Перасадкі
У сярэдзіне залы станцыі размешчаны чатыры галерэі-праходу над платформай другога шляху, вядучыя да чатырохстужачнага аднамаршавага эскалатара, па якім можна перайсці на станцыю «Залатыя Вароты».
Расклад адпраўлення цягнікоў
Адкрыццё - 05:43, закрыццё - 00:18. Адпраўленне першага цягніка ў накірунку:
Адпраўленне апошняга цягніка ў накірунку:
Пераход на станцыю «Залатыя вароты» працуе з 05:50 да 0:27.
Леанід Антонавіч Чэркас
Леанід Антонавіч Чэркас (, в. Доктаравічы, Капыльскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі матэматык, спецыяліст у галіне якаснай тэорыі і тэорыі біфуркацый аўтаномных сістэм на плоскасці. Доктар фізіка-матэматычных навук (1987), прафесар (1988).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У. І. Леніна (1959; аспірантура, 1962). Працаваў у Магілёўскім машынабудаўнічым інстытуце (1962—1964, кафедра вышэйшай матэматыкі, старшы выкладчык); Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (1964—2011; кафедра вышэйшай матэматыкі, прафесар, у 1969—1971 і 1981—1998 — загадчык кафедры).
Кенгірбай бі
Кенгірбай бі — аул у Абайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Кенгірбайбійскай сельскай акругі. Код КАТА — 633233100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1237 чалавек (627 мужчын і 610 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 1039 чалавек (524 мужчыны і 515 жанчын).
Клёндайк
«Клёндайк» — рускамоўны поп-рок гурт з Мінска, утвораны ўвосень 2003 года пад кіраўніцтвам франтвумен Каці Пытлевай і клавішніка «Neuro Dubel» Максіма Івашына. Па выніках 2005 года быў прызнан найлепшым сярод маладых калектываў паводле апытання «Музыкальной газеты».
Удзельнік фестываляў «Открытое небо» (Мінск, 2005), «ВотСтог» (Наваполацк, 2005), «Танцы на палянцы» (Мінск, 2005), «Рок за Бобров» (Бабруйск, 2005).
У 2007 годе гурт выдаў дэбютны альбом «Разное время», прэзентацыя якога прайшла 1 чэрвеня ў МІнску.
Гісторыя
Першапачаткова ўдзельнікі гурта гралі ў гурце «Клевер», і з яго сышла вакалістка Аліса Зелянкевіч. На яе месца была запрошана Каця Пытлева з гурта «Персона», а гурт стаў звацца «Клёндайк».
Ацэнкі
«Музыканты парадавалі сваімі аддачай і паводзінамі на сцэне», — галоўны рэдактар сайта «tvordom.com» Янка Бусел адзначыў па выніках нумару «Клёндайк» у рамках вечарыны брытанскага року ў сакавіку 2005 года.
Лугавы
Лугавы́ (, Луговый; да 4 снежня 1964 года пасёлак імя Сталіна) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чабатовіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 19 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 56 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель. Планоўка складаецца з кароткай амаль прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і забудаванай аднабакова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Партыя народнай свабоды
Партыя народнай волі (Партия народной свободы; ПАРНАС), раней — Рэспубліканская партыя Расіі — Партыя народнай волі (РПР-ПАРНАС) — расійская правацэнтрысцкая партыя.
Дзейнасць
Партыя створана ў лістападзе 1990 году на базе часткі руху «Дэмакратычная платформа», чые прадстаўнікі пакінулі КПСС з-за нязгоды з большасцю на 28 з’ездзе. 14 сакавіка 1991 года Мінюст РСФСР зарэгістраваў з’яднанне з Рэспубліканскай партыяй Расійскай Федэрацыі (РПРФ), якая стала адной з трох першых партый Расіі. Партыя была прадстаўлена ў Дзярждуме чатырох скліканняў (у складзе кааліцый і блокаў). У 2000-х, з’яднаўшыся з шэрагам арганізацый, РПР павялічыла сваю колькасць, уваходзіла ў кааліцыю «Іншая Расія» і брала ўдзел у «Маршах нязгодных». У 2007 годзе партыя была пазбаўленая рэгістрацыі. У 2010 годзе РПР увайшла ў кааліцыю «За Расію без самавольства й карупцыі» (пазней — партыя «ПАРНАС»). У 2013 годзе стала паўнапраўным членам Саюза лібералаў і дэмакратаў за Еўропу.
Дзейнасць у 2010-я гады
У 2011 годзе ЭСПЧ прызнаў незаконным пазбаўленне рэгістрацыі, і з 5 мая 2012 года Мінюст РФ вярнуў партыі ранейшую дзяржрэгістрацыю. У 2010 годзе РПР увайшла ў кааліцыю «За Расію без самавольства й карупцыі» (пазней — партыя «ПАРНАС»). У 2013 годзе стала паўнапраўным членам Саюза лібералаў і дэмакратаў за Еўропу. Потым сябры ПАРНАСА ўступілі ў Рэспубліканскую партыю і 16 чэрвеня 15-ы з’езд з’яднанай апазіцыйнай партыі пераназваў РПР у «РПР-ПАРНАС». 2 жніўня Мінюст выдаў сведчанне з новай назвай, а новыя статут і праграма партыі афіцыйна набылі моц. «РПР-ПАРНАС» — гэта фактычна Партыя народнай волі, а юрыдычна — РПР. Новага ўстаноўчага з’езду і стварэння новай партыі не было, а «РПР» і «РПР-ПАРНАС» — адна і тая ж партыя з тым жа самым рэгістрацыйным нумарам. 5 ліпеня 2015 года на з’ездзе партыі было прынята рашэнне пра скарачэнне назвы да «ПАРНАС».
Кіраўнікі
Старшыня «ПАРНАС» — Міхаіл Касьянаў (да 2015 году з’яўляўся адным з сустаршыняў разам з Уладзімірам Рыжковым і Барысам Нямцовым). Найвышэйшы орган — Федэральны палітычны савет галоўным чынам з рэгіянальных аддзяленняў. Выканаўчы дырэктар партыі — Марыя Яблонская.
Індаеўрапеістыка
Індаеўрапеістыка — раздзел лінгвістыкі, даследуе жывыя і мёртвыя індаеўрапейскія мовы. Індаеўрапеістыка займаецца выяўленнем агульнаіндаеўрапейскіх моўных з’яў, праблемамі класіфікацыі розных галін ўнутры сям’і, арэальнымі кантактамі ў рамках індаеўрапейскіх моў, рэканструкцыяй індаеўрапейскай прамовы, культуры і гісторыі праіндаеўрапейцаў.
Гісторыя
Ля вытокаў навукі стаялі нямецкі мовазнавец Ф.Боп і дацкі вучоны Р. К. Раск. Асноўныя дасягненні 1-га перыяду ў развіцці індаеўрапеістыкі — вызначэнне кола індаеўрапейскіх моў, стварэнне першай параўнальна-гістарычнай граматыкі і асноў індаеўрапейскай этымалогіі.
2-і перыяд (другая палова 19 стагоддзя) вызначаецца працамі нямецкіх мовазнаўцаў А.Шлайхера, І.Шміта, А.Фіка (індаеўрапейская этымалогія).
3-і перыяд (канец 19-пачатак 20 стагоддзя) звязаны з младаграматызмам, а таксама з працамі П. Ф. Фартунатава, Ф.дэ Сасюра, А.Мее, Х.Педэрсена і інш.
Развіццё
Развіццё навукі характарызуецца пашырэннем матэрыялу даследаванняў (адкрыццё хецкай і іншых анаталійскіх моў), увагай да малавядомых моў, новымі тэорыямі ў галіне вакалізму і кансанантызму (ларынгальная тэорыя, акцэнтуацыя), структура іменных асноў і кораня, арыгінальнымі ідэямі, звязанымі са структурай склонавай парадыгмы і дзеяслова, новымі гіпотэзамі пра дыялектны падзел старажытнага індаеўрапейскага кантынуума і яго генетычных сувязях з настратычнымі мовамі (Э.Бенвеніст, Е.Курыловіч, Ф.Шпехт, Ю.Покарны, В.Пізані, Дж. Дэвота, В.Порцыг, В. У. Іванаў і інш.)
Ананіцкі сельсавет
Ана́ніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Сітнікі.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Пудзецкаслабодскі сельсавет у складзе Пухавіцкага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Пудзецкая Слабада. У 1927 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Капскія. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Пухавіцкім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе Рудзенскага раёна, з 12 сакавіка 1935 года — Пухавіцкага раёна. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Сітнікі. Пад час Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года тэрыторыя сельсавета была акупіравана нямецкімі войскамі. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Ананічы, сельсавет перайменаваны ў Ананіцкі. 30 лістапада 1973 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Сітнікі. 28 мая 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Турынскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 991 чалавек, з іх 93,2 % — беларусы, 4,6 % — рускія, 1,1 % — украінцы.
Духаўшчынскі раён
Духаўшчы́нскі раён (Духовщинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Духаўшчына.
Геаграфія
Плошча раёна — 2610 км².
Тэрытарыяльна раён мяжуе: на поўначы з Цвярской вобласцю, на захадзе з Дзямідаўскім раёнам, на паўднёвым захадзе са Смаленскім раёнам, на поўдні з Кардымаўскім раёнам, на паўднёвым усходзе з Ярцаўскім раёнам, на ўсходзе з Холм-Жыркоўскім раёнам Смаленскай вобласці.
Вялікую частку раёна займае Духаўшчынскае ўзвышша, якое з’яўляецца водападзелам басейнаў рэк Дзвіны і Дняпра. На тэрыторыі раёна знаходзяцца вытокі рэчак Дражня і Хмосць. У паўночнай частцы рэльеф паніжаецца і тут месцяцца найбуйнейшыя балоты вобласці: Свіцкі і Вярвіскі мох. Азёры: Вяліста і Махнач.
Глебы ў раёне дзярнова-падзолістыя, на поўначы і ў цэнтральнай частцы — сярэдне- і сільнападзолістыя. Лясы займаюць 54,2 % тэрыторыі.
На тэрыторыі раёна знаходзіцца частка нацыянальнага парку Смаленскае паазер’е, з унікальнымі азёрамі і карэннымі лясамі.
Гісторыя
Духаўшчынскі (тады — Духаўскі) павет быў утвораны ў 1777 годзе ўа выніку пераносу павятовага цэнтра з сяла Касплі ў Духаўшчыну. У існым выглядзе раён утвораны ў 1929 годзе на тэрыторыі былых Духаўшчынскага і Парэцкага паветаў.
Дэмаграфія
Колькасць насельніцтва — 17 тыс. чалавек (2008).
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
У раёне маецца 2 гарадскія і 6 сельскіх паселішчаў:
Гарадскія паселішчы
Сельскія паселішчы
Транспарт
Чыгуначная лінія Смаленск — Сошна (Азёрны) і далей да чыгуначнай лініі Масква — Рыга (злучаюцца ў Цвярской вобласці). Паралельна яе аўтадарога Смаленск — Нялідава.
Лютэранства
Гісторыя
Назва «Лютэранства» паходзіць ад прозвішча Марціна Лютэра. Марцін Лютэр (1483—1546 гг.), манах Рымска-каталіцкай царквы, доктар багаслоўя Вітэнбергскага ўніверсітэта ў Германіі. Пры вывучэнні Бібліі заўважыў у Слове Божым некаторыя ключавыя ісціны, якія былі добра вядомыя першым хрысціянам, але з часам у сілу розных акалічнасцяў развіцця царквы былі пакінутыя без увагі і амаль забытыя. Лютэр, а таксама іншыя багасловы пачалі адраджэнне аўтарытэту гэтых ісцін. Гэтая падзея вядома ў гісторыі як Рэфармацыя царквы ў XVI стагоддзі. Канчаткова веравучэнне выкладзена ў 1530 у «Аўгсбургскім спавяданні» (за што лютэранскую царкву часам называюць аўгсбургскай). З Германіі лютэранская царква распаўсюдзілася ў краіны Еўропы — Аўстрыю, Венгрыю, Францыю, Нідэрланды, краіны Скандынавіі, Прыбалтыку, а пасля і ў Паўночную Амерыку. На поўначы Германіі, у Скандынавіі і Прыбалтыцы (Латвія і Эстонія) лютэранства стала пануючай рэлігіяй.
Сутнасць канфесіі
Галоўны пастулат тэалогіі лютэранства — выратаванне асабістай верай, якая даруецца Богам, без дапамогі царквы. Сувязь Бога і чалавека набывае ўнутраны, асабісты харакгар, царква перастае быць пасрэднікам паміж Богам і індывідам. Усе вернікі прызнаюцца роўнымі перад Хрыстом, святары страчваюць палажэнне асобага саслоўя, адмаўляюцца каталіцкія іерархія, манаства, бясшлюбнасць святароў. Рэлігійныя суполкі самі запрашаюць пастараў і выбіраюць кіруючыя органы — кансісторыі. Крыніцай веравучэння з’яўляецца Біблія, якую вернік мае права самастойна тлумачыць. У кірхах (храмах) няма абразоў. 3 7 таінстваў каталіцкай царквы засталіся хрышчэнне і прычасце. Набажэнства вядзецца на роднай мове. У кульце лютэранства ўвасабляецца прынцып таннай царквы.
Раман Адзяжыньскі
Раман Адзяжыньскі (Roman Władysław Odzierzyński; 28 лютага 1892, Львоў — 9 ліпеня 1975, Лондан) — польскі ваенны і палітычны дзеяч, генерал, юрыст, кіраўнік урада Польшчы ў выгнанні.
Вывучаў права і паліталогію ў Львоўскім універсітэце. У 1919 годзе стаў доктарам права. З 1910 года служыў у аўстра-венгерскай арміі, скончыў афіцэрскую артылерыйскую школу. Атрымаў званне лейтэнанта (1914) і падпаручніка (1916). З 1918 года — у Войску польскім у званні капітана. Удзельнік савецка-польскай вайны. Пазней зрабіў паспяховую ваенную кар’еру, стаўшы ў 1935 годзе камендантам артылерыйскай школы ў Торуні. Удзельнічаў у абароне Варшавы ў 1939 годзе, але пасля паразы і акупацыі краіны быў вымушаны эміграваць у Румынію, затым у Францыю і Вялікабрытанію, дзе камандаваў артылерыяй ў брытанскіх ваенныя аперацыі, у тым ліку ў Іраку. Пасля вайны вярнуўся ў Вялікабрытанію, дзе працаваў міністрам абароны і міністрам унутраных спраў ва ўрадзе Польшчы ў выгнанні. У 1950 годзе змяніў Тадэвуша Тамашэўскага на пасадзе прэм’ер-міністра ў выгнанні. У 1966—1968 гадах быў сябрам «Рады трох» — органа, які выконваў абавязкі прэзідэнта Польшчы ў выгнанні.
Лютэранства
Лютэранства на Беларусі
Самая першая згадка аб з’яўленні лютэранства на Беларусі адносіцца да 1535 году, калі князь Юры Сямёнавіч выдзяліў зямлю для пабудовы лютэранскай царквы. Першым лютэранскім прапаведнікам быў Авраам Кулёва, які ў 1539 годзе ў Вільні ў касцеле св. Ганны пачаў распаўсюджваць лютэранскае веравучэнне. З пачаткам Рэфармацыі на Беларусі лютэранства не набыла такога вялікага распаўсюджвання, як кальвінізм. У асноўным лютэранскае вучэнне вызнавалі асобы нямецкага, латвійскага ці літоўскага находжання. У Вільні каля 1560 года на Нямецкай вуліцы была пабудавана кірха, якая праіснавала да 1944 года. У час знаходжання Беларусі ў складзе Рэчы Паспалітай, афіцыйныя ўлады хоць і талерантна ставіліся да лютэранства, але праводзілі палітыку Контррэфармацыі.
Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай лютэране адчулі нават нейкае палягчэнне з боку Расійскіх улад. Так, у 1775 годзе ў Полацку была заснавана новая парафія, а ў 1780 годзе расійская імператрыца Кацярына II пры наведванні Магілёва распарадзілася перадаць зноў заснаванай лютэранскай парафіі невыкарыстоўваны праваслаўны будынак. На плане Мінска 1809 года з’явілася лютэранская царква, а ў Віцебску ў 1833 годзе над лютэранскую царкву была парададзен будынак былога касцела XVIII века. Аднак расійскія ўлады ўстанавілі шэраг абмежаванняў у адносінах да лютэран: зварот праваслаўных у лютэранства з’яўлялася ў Расіі крымінальным злачынствам, а для пабудовы «іншаслаўнай» царквы патрабавалася згода мясцовых праваслаўных царкоўных уладаў і г.д. I толькі лібералізацыя расійскіх законаў аб рэлігіі пасля рэвалюцыі 1905 года зрабіла магчымым для некалькіх сотняў вернікаў у беларускіх губернях Імперыі вярнуцца (або звярнуцца) з праваслаўя ў лютэранства.
Пасля падзелу Беларусі на ўсходзе бальшавіцкая ўлада паклала канец існаванню лютэранскіх парафіяў. У Мінску, Полацку, Віцебску, Слуцку, Магілёве і шэрагу іншых гарадоў у канцы 1930-х гг НКУС БССР правяло, акрамя «польскай аперацыі», таксама і дзве спецыяльныя аперацыі па масавым рэпрэсіям супраць насельніцтва нямецкага і латышскага нацыянальнага паходжання, паколькі гэтыя асобы і складалі тады пераважнае колькасць беларускіх лютэран. У Заходняй Беларусі ў пачатку 1920-х гг. лютэранскія парафіі ўвайшлі ў склад Касцёла Евангелічна-Аўгсбургскай Польшчы і гэтак праіснавалі да Другой сусветнай вайны. Набажэнствы вяліся па-польску і па-нямецку. Да прыходу савецкай арміі ў 1944 годзе ў Беларусі ўжо амаль не заставалася асоб нямецкага паходжання, а адважыўся застацца ў СССР татальна рэпрэсавалі сталінскія ўлады. У савецкі перыяд дзеючых лютэранскіх цэркваў у Беларусі не існавала ўвогуле. Так, напрыклад, будынак лютэранскай царквы ў Гродне стала абласным архівам да пачатку 1990-х гг., Брэсцкая царква была перабудавана амаль да непазнавальнасці і прыстасаваны пад кінатэатр «Змена», а ў Полацку будынак царквы займае мясцовы музей.