cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Баркун
Батанічнае апісанне
Двухгадовыя, радзей аднагадовыя кветкавыя травяністыя расліны. Сцябло прамое, галінастае, вышынёй да 1,5—2 м. Лісце трайчастае. Кветкі дробныя, паніклыя, рознага колеру, сабраныя ў пазушныя гронкі. Часцей за ўсё кветкі белыя, жаўтаватыя і бэзавыя. Плод — невялікі стручок.
Пашырэнне і экалогія
Род налічвае каля 25 відаў, пашыраных у Еўропе, Азіі, Паўночнай Афрыцы. Інтрадуктаваны ў Паўночнай Амерыцы і Аўстраліі. На тэрыторыі Беларусі 3 дзікарослыя віды:, ,.
Выкарыстанне
Кармавыя, лекавыя, меданосныя, сідэральныя і араматычныя расліны. Выкарыстоўваюцца ў харчовай, лікёра-гарэлачнай прамысловасці, медыцыне і сельскай гаспадарцы.
Нацыянальны музей гісторыі і мастацтва
Гісторыя
Як і многія іншыя культурныя ўстановы, музей зараз цалкам фінансуюцца дзяржавай, хоць заснаваны Нацыянальны музей гісторыі і мастацтва Люксембурга быў выключна энтузіястамі.
Уласна ідэя стварэння грамадскага музея ў Люксембурга ўзыходзіць да канца XVIII стагоддзя. Тады французская ўлады мела намер стварыць «Музей дэпартамента Фарэт» (фр. Musée du Département des Forêts). Ідэя гэтай музейнай установы, якая так ніколі і не паўстала, заключалася ў захаванні ўладай помнікаў мастацтва, у прыватнасці, і праз канфіскацыю царкоўнага маёмасці. Адзін з прадметаў, набытых для фарміравання музейнай калекцый на адкрытым продажы ў 1796 годзе - астранамічны гадзіннік - да гэтага часу знаходзяцца ў экспазіцыі музея.
У 1845 году люксембургскія гісторыкі і археолагі, зацікаўленыя ў захаванні гістарычнай і мастацкай спадчыны сваёй краіны, аб'ядналіся пад эгідай адзінай арганізацыі «Таварыства па вывучэнні і захаванні помнікаў у Вялікім герцагстве Люксембург» (фр. Société pour la recherche et la conservation des monuments historiques dans le Grand-Duché de Luxembourg), якое ў далейшым называлася больш коратка «археалагічнае таварыствам (Société archéologique). Гэта таварыства ўзяло на сябе клопат па фарміраванні музейных калекцый.
У 1869 годзе каралеўскім указам быў заснаваны Інстытут Вялікага Герцагства (l'Institut Grand-Ducal), гістарычнае аддзяленне якога было адказнае за захаванне археалагічных і гістарычных калекцый, гэты год можна лічыць датай заснавання музея.
Розныя наступныя этапы дзейнасці структуры былі накіраваны на прадастаўленне музею пастаяннай асновы - стварэнне Камісіі па будаўніцтве будынка для ўтрымання калекцыі (1874), Конкурс на будаўніцтва будынка Нацыянальнага музея (1919) нарэшце ўвянчаліся поспехам - музейны праект стаў рэальнасцю ў 1922 годзе з набыццём асабняку Collart-de-Scherff, размешчанага на Marché-aux-Poissons.
Рудня (рака)
Ру́дня — рака ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Усвяча (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 21 км. Плошча вадазбору 88 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,28 ‰. Пачынаецца за 4 км на паўднёвы захад ад вёскі Кавалёва. Вусце за 0,5 км на ўсход ад вёскі Новааляксандраўка.
Асноўны прыток — Думанка (справа).
Педра Радрыгес Ледэсма
Пе́дра Радры́гес Ледэ́сма (Pedro Rodríguez Ledesma; нар., Санта-Крус-дэ-Тэнэрыфэ, Іспанія) — іспанскі футбаліст, нападнік італьянскага клуба «Лацыа» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Іспаніі.
Клубная кар’ера
Пачаў сваю кар’еру ў камандзе аднаго з ніжэйшых іспанскіх дывізіёнаў «Сан-Ісідра» на родных Канарскіх астравах у сезоне 2003/04, адзначыўшыся гульнямі як за юнацкі, гэтак і за асноўны склад. Адтуль перабраўся ў юніёрскую каманду «Барселоны», за розныя юніёрскія і моладзевыя каманды «сіне-гранатавых» адгуляў тры сезоны.
Першы матч за асноўны склад «Барселоны» правёў 11 верасня 2007 года ў фінале Кубка Каталоніі, дзе яго каманда саступіла «Хімнастыку» з Тарагоны з лікам 1:2. 12 студзеня 2008 года Педра дэбютаваў у першай камандзе, правёўшы адну хвіліну пераможнага матча супраць «Мурсіі» (4:0). З сезона 2009/10 трывала замацаваўся ў асноўным складзе «Барселоны».
У жніўні 2015 года за 19 млн фунтаў перайшоў у лонданскі «Чэлсі», падпісаўшы чатырохгадовы кантракт. У ліпені 2020 года было абвешчана, што па заканчэнні сезона 2019/20 нападнік пакідае англійскі клуб.
У жніўні 2020 года падпісаў трохгадовы кантракт з «Ромай». У ліпені 2021 года новым трэнерам «Ромы» стаў Жазэ Маўрынью, які не разлічваў на нападніка і не ўключыў яго ў склад для падрыхтоўкі да наступнага сезона. У жніўні 2021 года Педра перайшоў у «Лацыа», што стала першым прамым пераходам палявога футбаліста паміж рымскімі клубамі за апошнія 40 гадоў.
Міжнародная кар’ера
У 2010 годзе трапіў у заяўку зборнай Іспаніі па футболе на чэмпіянат свету 2010 ў Паўднёва-Афрыканскай Рэспубліцы, дзе стаў чэмпіёнам свету. У 2012 годзе разам са зборнай стаў чэмпіёнам Еўропы. Свой першы хет-трык Педра аформіў 12 кастрычніка 2012 года ў матчы на мінскім стадыёне «Дынама» супраць зборнай Беларусі (0:4).
Клубныя
«Барселона»:
«Чэлсі»:
Міжнародныя
Іспанія:
Сям’я
Старэйшы брат Педра Кірыян Радрыгес Ледэсма выступае ў цяперашні час у адным з клубаў іспанскіх ніжэйшых дывізіёнаў.
Інфармацыя
Інфармацыя (Informatio — усведамленне, растлумачэнне, пераказ, ад Informare — надаваць форму) — у шырокім сэнсе абстрактнае паняцце, якое мае мноства значэнняў, у залежнасці ад кантэксту. У вузкім сэнсе гэтага слова — звесткі (паведамленні, даныя) незалежна ад формы іх прадстаўлення. Звесткі аб аб'ектах жывой або нежывой прыроды, іх уласцівасцях і узаемным уплыве адзін на аднаго.
У сучаснай навуцы разглядаюцца два віды інфармацыі.
У цяперашні час не існуе адзінага вызначэння інфармацыі як навуковага тэрміну. З пункту гледжання розных абласцей ведаў, дадзенае паняцце апісваецца сваім спецыфічным наборам прыкмет. Паводле канцэпцыі Шэнана, інфармацыя — гэта знятая нявызначанасць, г. зв. звесткі, якія павінны зняць у той ці іншай ступені існуючую ў спажыўца да іхняга атрымання нявызначанасць, пашырыць ягонае разуменне аб’екта карыснымі звесткамі.
Інфармацыя (у агульным сэнсе) — гэта ўсё, што можа ўспрыняць чалавек.
Віктар Васілевіч Шчэрба
Біяграфія
Скончыў Ананіцкую васьмігадовую школу, затым Мар’інагорскі сельскагаспадарчы тэхнікум. Пасля службы ў арміі ў 1968—1970 гадах навучаўся на біялагічным факультэце Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1971—1976). Паступіў у аспірантуру, у 1983 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па спецыяльнасці «Мікрабіялогія», атрымаў вучоную ступень кандыдата біялагічных навук.
У 1976—2012 гадах працаваў у Інстытуце мікрабіялогіі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, вядучы (станам на 2003 год), потым галоўны навуковы супрацоўнік.
Жонка — Валянціна Міхайлаўна Шчэрба, педагагічная работніца, узнагароджана знакам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь». Дачка — Людміла Шчэрба, паэтка і пісьменніца.
Навуковая дзейнасць
Дысертацыя на саісканне вучонай ступені кандыдата біялагічных навук «Биосинтез маннита мицелиальным грибом Penicillium decumbens БИМ Г-138» (1983).
Удзельнік і дакладчык на шматлікіх міжнародных навуковых канферэнцыях.
Аўтар 85 навуковых прац (станам на 2003 год), артыкулаў у навуковых выданнях «Микология и фитопатология», «Микробиология», «Биохимия» і за мяжой. Суаўтар «Методических рекомендаций по применению липокаротиноидного препарата на основе гриба Laetiporus sulphureus „Липокар“ в промышленном птицеводстве» Інстытута эксперыментальнай ветэрынарыі імя С. М. Вышалескага.
Распрацаваў харчовыя дабаўкі на аснове грыбоў шыітаке, кардыцэпс, чага, бярозавы трут і іншых, якія выйшлі ў фармацэўтычную вытворчасць і прадаюцца ў аптэчнай сетцы.
Вынаходнік, аўтар шматлікіх патэнтаў, у т.л. :
BMW Neue Klasse
BMW Neue Klasse (BMW Новы клас) — сямейства аўтамабіляў BMW, якое аб’ядноўвае мадэлі 1500 (Е115), 1600 (E116), 1800 (Е118), 2000 (Е121), 2000C/CA/CS (E120).
З 1962 па 1972 год у агульнай колькасці было зроблена 329 626 аўтамабіляў сямейства.
З 1972 года топавыя чатырохдзверныя седаны Neue Klasse былі заменены буйнейшай і больш прэстыжнай пятай серыяй BMW E12. А топавыя мадэлі купэ — 2000С і 2000CS у 1969 годзе саступілі месца шасціцыліндравым мадэлям пачынаючы з 2800CS.
«Новы клас» захаваў кампанію BMW ад фінансавага спусташэння і стаў адпраўной кропкай для многіх пазнейшых серый BMW.
Гісторыя
У канцы 50-х гадоў мінулага стагоддзя BMW выраблялі дарагія аўтамабілі, якія не карысталіся дастатковым попытам. Малагабарытныя аўтамабілі Isetta і мадэль 700 ледзь утрымлівалі кампанію на плыву. Пачалі імкліва ўзрастаць даўгі, зменшыліся продажы.
Па меры аднаўлення эканомікі Германіі, рос і попыт на аўтамабілі, які BMW не магла задаволіць гэтым мадэльным шэрагам: сярод кансерватыўных васьміцыліндравых седанаў і маленькіх машын не было прапановы для сярэдняга класа. Распрацоўка такой машыны пачалася ў 1953 годзе. Пачатак серыйнай вытворчасці быў запланаваны на 1958—1959 гады. Аднак усё больш хісткае фінансавае становішча прымусіла BMW спыніць праект у канцы 1958 года з-за недахопу сродкаў.
У 1959 годзе сур’ёзна разглядалася пытанне аб продажы кантрольнага пакета акцый BMW яго прамому канкурэнту — канцэрну Daimler. Каб пазбегнуць гэтага, савет дырэктараў прымае рашэнне аб выпуску новага аўтамабіля сярэдняга класа, які павінен быў значна палепшыць становішча кампаніі.
Распрацоўка новага аўтамабіля, у фінансава неспакойныя для BMW часы, стала магчымай дзякуючы інвестыцыям. Ён уклаў вялікую частку сямейных грошай, за тры месяцы знайшоў банкі, згодныя выдаць яму крэдыты, і скупіў амаль палову акцый BMW. Паправіўшы матэрыяльнае становішча кампаніі, Герберт Квандт узяўся за змяненне канцэпцыі вытворчасці.
Так BMW запускае новую мадэль — BMW 1500, з’яўленне якой сімвалізавала канчатак крызісу фірмы. Аўтамабіль быў прадстаўлены шырокай публіцы ў верасні 1961 года на Франкфурцкім аўтасалоне IAA. Дзве белыя машыны прыцягнулі велізарную колькасць наведвальнікаў. Аўтамабіль атрымаў станоўчыя водгукі. Нягледзячы на тое, што гэтая мадэль аўтамабіля была яшчэ не гатовая для масавай вытворчасці, да чэрвеня 1962 г. было сабрана каля 25 тысяч папярэдніх заявак на аўтамабіль, падмацаваных авансам. Вытворчасць была распачата толькі ў восені 1962 года.
18 жніўня 1965 года быў зроблены 100-тысячны аўтамабіль сямейства.
Да 1972 года ў агульнай колькасці было зроблена 329 626 аўтамабіляў. Гэта быў вялікі поспех, які вывеў BMW з крызісу.
1500, 1600
Першынцам новага сямейства стала 1500 (E115) — самая малалітражная мадэль серыі. Аўтамабіль меў 1,5-літровы чатырохцыліндравы рухавік магутнасцю 59 кВт (80 к.с.), развіваў максімальную хуткасць 150 км/г і паскараўся з 0 да 100 км/г за 16 с. Прэзентацыя мадэлі адбылася ў верасні 1961 г. на Франкфурцкім аўтасалоне IAA. Перадсерыйны выпуск пачаўся ў лютым 1962 года, серыйная вытворчасць вялася з кастрычніка 1962 па снежань 1964 года. Усяго выраблена адзінак BMW 1500.
З 1964 года на большасці рынкаў мадэль 1500 была заменена на 1600 (E116). Візуальна 1600 не адрознівалася ад 1500, але была істотна больш дасканалай тэхнічна. Рухавік выкарыстоўваў поршні, уніфікаваныя з рухавіком 1800, і развіваў 85 к. с.
У 1967 годзе мадэль заняла 2-е месца па выніках еўрапейскага конкурсу «Аўтамабіль года».
BMW 1600 выпускалася да 1966 года. Усяго з сакавіка 1964 па красавік 1966 года было пабудавана машын BMW 1600.
У 1966 годзе з’явілася двухдзверная версія 1600 — 1600-2, якая пазней была перайменавана ў 1602 (E114), якая мела мала агульнага з чатырохдзверным седанам 1600 і заснавала незалежную серыю мадэлей — гэтак званую «02-серыю».
1800
Другі член сямейства — BMW 1800 (E118) — з’явіўся ў верасні 1963 года.
У красавіку 1971 года 1800 атрымала знешні выгляд мадэлі 2000 з шырокімі прастакутнымі фарамі і прастакутнымі заднімі ліхтарамі.
У ліпені 1972 года вытворчасць была скончана. Усяго было пабудавана BMW 1800.
1800 TI
Версія 1800 TI (Touring International) мела рухавік магутнасцю 81 кВт (110 к. с.). Павелічэнне магутнасці было дасягнута шляхам павелічэння ступені сціску да 9,5:1 і ўсталявання двух карбюратараў Solex. Пярэднюю вось абсталявалі стабілізатарам папярочнай устойлівасці. Таксама паставілі крыху шырэйшыя 14-цалёвыя колы (5х14 замест 4,5х14, якія былі на BMW 1800).
Выпушчана 21 116 аўтамабіляў BMW 1800 TI.
1800 TI/SA
Пачынаючы з сярэдзіны 60-х, новы BMW стартуе практычна ва ўсіх еўрапейскіх аўтамабільных спаборніцтвах. Некаторыя з іх скончыліся для BMW вельмі паспяхова. Так, у 1964 годзе здолеў выйграць нямецкі чэмпіянат па кальцавых аўтагонках. Яшчэ адна значная перамога — другое месца ў бельгійскай гонцы «Spa 24 Hours» у 1965-м.
У 1965 г. была выпушчаная амалагацыйная серыя з 200 аўтамабіляў 1800 TI/SA. Усе аўтамабілі мадэлі 1800 TI/SA адпавядалі тэхнічным патрабаванням Еўрапейскага Чэмпіянату сярод легкавых аўто.
Версію 1800 TI/SA абсталявалі мадэрнізаваным варыянтам рухавіка М10, абсталяванага двума карбюратарамі Weber DCOE-45. У выніку, магутнасць стандартнага М10 павялічылася амаль у два разы — да 180 к.с., а максімальная хуткасць BMW 1800 TI / SA ўзрасла да 200 км / г. Таксама на BMW 1800 TI / SA была ўжыта мадэрнізаваная тармазная сістэма (дыяметр тармазных дыскаў быў большы, чым у базавай версіі) і надзейная падвеска (узбуйнены пярэдні вузел).
Агульны тыраж спорткара BMW 1800 TI/SA склаў 200 асобнікаў, большую частку раскупілі еўрапейскія аўтааматары (у ЗША патрапілі ўсяго 25 аўто).
2000 (TI, tilux, tii)
У канцы студзеня 1966 года з’явілася мадэль 2000 (E121). Яна пазіцыянавалася як машына бізнес-класа і мела больш камфартабельны салон. Седану гэтай мадыфікацыі ўласцівы незвычайныя для BMW прастакутныя фары. Аўтамабіль абсталёўваўся двухлітровым рухавіком, магутнасцю 100 к.с. Акрамя стандартнай, выпускаліся і больш магутныя версіі — 2000 Ti і 2000tii.
2000ti (touring international) абсталёўвалася рухавіком ад 1800ti, магутнасць якога павялічылі да 135 к.с. Самая раскошная і дарагая версія 2000ti звалася BMW 2000tilux. 2000 tii абсталёўвалася рухавіком з непасрэдным упырскам паліва (адсюль і назва 2000tii — touring international, injected) і механічным нагнятальнікам, дзякуючы чаму магутнасць склала 180 к. с.
BMW 2000 Ti быў зняты з вытворчасці ўлетку 1968 года. BMW 2000 tilux выпускаўся да сакавіка 1970 года. Яго пераемнікам з канца 1969 года стаў BMW 2000 tii з інжэктарным рухавіком.
BMW 2000 карыстаўся нязменнай папулярнасцю да самага канца выпуску. Вытворчасць BMW 2000 і 2000 tii скончылася ў чэрвені 1972 года. Усяго было пабудавана седаны BMW 2000 усіх мадыфікацый, у тым ліку  машыны BMW 2000 tii.
2000 (C/CA/CS)
У чэрвені 1965 года з’явілася спартыўная машына з кузавам купэ (Е120). За аснову ўзялі мадэль 3200CS, а распрацоўку кузава вяло атэлье Karmann. Купэ выпускалася ў дзвюх версіях — 2000C і 2000CS, якія адрозніваліся толькі рухавіком.
Ілья Васілевіч Рашчэня
Ілья Рашчэня (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Гомель».
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай «Зоркі-БДУ», з 2014 года пачаў выступаць за каманду ў Першай лізе, з цягам часу замацаваўся ў аснове. Па выніках сезона 2018 дапамог камандзе выйсці ў Вышэйшую лігу. Сам, аднак, быў выведзены з асноўнага складу і падтрымліваў форму з дублем, а ў сакавіку 2019 года быў аддадзены ў арэнду ў крымскі клуб «Інкамспорт», які ўзначальваў беларускі спецыяліст Юрый Свіркоў. У маі 2019 года пасля звальнення Свіркова пакінуў каманду ўслед за ім.
У ліпені 2019 года быў аддадзены ў арэнду ў «Смалявічы». Замацаваўся ў стартавым складзе каманды і дапамог ёй выйсці ў Вышэйшую лігу. У студзені 2020 года падпісаў паўнавартасны кантракт са «Смалявічамі». У верасні 2020 года па пагадненні бакоў пакінуў клуб і неўзабаве далучыўся да «Слуцка». У «Слуцку» стаў трывалым іграком асновы.
У ліпені 2021 года па пагадненні бакоў пакінуў слуцкі клуб і неўзабаве далучыўся да астраханскага «Валгара». У чэрвені 2023 года пакінуў астраханскі клуб па заканчэнні кантракта.
У жніўні 2023 года стаў іграком «Гомеля».
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2013 года быў у складзе юнацкай зборнай Беларусі (да 17 гадоў) на кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы, аднак на поле не выхадзіў. У кастрычніку 2015 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
BMW Neue Klasse
2000 (C/CA/CS)
Кузавы ствараліся ў Оснабруку на заводзе Karmann, а канчатковая ручная зборка ажыццяўлялася на заводзе Мільбертсгофен у Мюнхене. З 22 лістапада 1965 года па 11 ліпеня 1970 года на заводзе Wilhelm Karmann GmbH было выпушчана 13 151 кузаваў, а з 18 жніўня 1968 года па 24 лютага 1970 года 549 гатовых аўтамабіляў. Такім чынам было выраблена 13 700 купэ. Усяго было пабудавана адз. BMW 2000 °C (пераважна з аўтаматычнай каробкай перадач) і адз. BMW 2000 CS.
Пазней, на мадэрнізаваным шасі 2000CS было распрацавана купэ BMW E9.
Дызайн і канструкцыя
На платформе сямейства выпускалася некалькі мадэляў чатырохдзвярных седанаў і двухдзвярное купэ. Тэхнічнай асновай сямейства быў чатырохцыліндравы рухавік BMW M10, працоўны аб’ём якога ў залежнасці ад мадэлі вар’іраваўся ад 1500 да 2000 см³.
Седан
Дызайн кузава быў распрацаваны італьянскім дызайнерам ў супрацоўніцтве з. У выніку аўтамабіль атрымаў сучасны кузаў з акулавым носам і амаль плоскімі бакавінамі. Аўтамабілі «новага класа» былі аднымі з першых BMW, на задняй стойцы якіх быў ужыты характэрны элемент дызайну баварскіх машын, празваны.
Інтэр’ер
Аўтамабілі 1966 мадэльнага года атрымалі новыя больш контурныя сядзенні, дзвярны падлакотнік з ручкай, у прыборнай панэлі латок на тунэлі трансмісіі. На заднім сядзенні з’явіўся цэнтральны падлакотнік.
Найбольш істотныя змены інтэр’ер зведаў у ліпені 1968 года. Аўтамабіль атрымаў цалкам новую прыборную панэль з высокім шчытком прыбораў, новае рулявое кола з трыма спіцамі, новыя панэлі дзвярэй. Былі палепшаны вентыляцыя і ацяпленне.
Шасі
У аўтамабіля было перадавое шасі з незалежнай падвескай ўсіх колаў (спераду — стойкі, ззаду — касыя рычагі), пярэднія дыскавыя тармазы.
Купэ
Для сямейства «Neue Klasse» была характэрная тая асаблівасць, што за выключэннем рухавікоў, седаны і купэ мелі мала агульнага ў канструкцыі.
Кузаў уяўляў сабой двухдзверны хардтоп — шкло бакавых вокнаў апускалася, не пакідаючы паміж сабой цэнтральнай стойкі. Асаблівасцю дызайну мадэлі былі адсутнасць звыклай радыятарнай рашоткі. Замест яе — «глухі» металічны ліст, з прарэзанымі традыцыйнымі для BMW «ноздрамі». За пярэднім бамперам быў шэраг дадатковых вертыкальных вентыляцыйных адтулін. Пярэднія ліхтары мелі складанай формы рассейвальнікі, якія закрывалі падвоеныя галаўныя фары. Гэта не адпавядала правілам Паўночнай Амерыкі, таму там машыны прадаваліся з круглымі фарамі без накрывак. Сярод іншых стылістычных адметнасцяў купэ былі храміраваная паласа ўздоўж кузава на вышыні дзвярных ручак і характэрны выгіб задніх стоек («выгіб Хофмайстара»).
Салон аўтамабіля абшываўся выключна тканінай, а прыборная панэль мела аздабленне дрэвам.
У абедзвюх мадыфікацыях пад капотам стаяў чатырохцыліндравы матор M10 з павялічаным да 2-х літраў аб’ёмам, але 2000С мела адзін карбюратар Solex 40 PDSI, а на 2000CS такіх карбюратараў было два. Змены ў рухавіку ўключалі павелічэнне на 5 мм дыяметра цыліндраў, усталёўку больш буйных клапанаў, выкарыстанне каленчатага вала з васьмю процівагамі. Магутнасць рухавіка складала 100 к. с. (мадэль 2000C), а ў версіі 2000CS магутнасць дасягала 120 конскіх сіл.
Тармазы — дыскавыя з гідраўлічным прывадам на пярэдніх колах і барабанныя на задніх.
Хасэ Манастэрыа Ітуартэ
Хасэ Манастэрыа Ітуартэ (José Monasterio Ituarte; 1882 — 1952) — іспанскі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант. Удзельнік Рыфскай вайны і грамадзянскай вайны ў Іспаніі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1882 годзе. У арміі з 1904 года. Служыў у кавалерыі і ўдзельнічаў у Рыфскай вайне ў Марока. У 1935 годзе прызначаны памочнікам ваеннага міністра Хасэ Марыя Хіль-Роблеса. У 1936 годзе далучыўся да змовы супраць урада Народнага Фронту, якая прывяла да грамадзянскай вайны ў Іспаніі.
Напярэдні прызначаны камандзірам кавалерыйскага палка «Кастыльехас», які базаваўся ў Сарагосе. З пачаткам ліпеньскага паўстання падняў бунт у сваім падраздзяленні і далучыўся да фракцыі нацыяналістаў. Восенню прыме ўдзел у бітве за Мадрыд, дзе будзе кіраваць адной з брыгад узмоцненай Мадрыдскай дывізіі. Пазней узначаліў 1-ю кавалерыйскую дывізію, якой будзе камандаваць на працягу ўсёй вайны.
Пасля вайны даслужыўся да звання генерал-лейтэнанта і быў прызначаны генерал-капітанам першай V ваеннай акругі (Сарагоса), а затым і III (Валенсія). Вядомы як адзін з апазіцыянераў рэжыму фалангістаў і прыхільнікаў аднаўлення манархіі.
Памёр у 1952 годзе.
Багданіўка (Вінніцкі раён)
Багданіўка (Богдані́вка) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Беларускі інстытут стратэгічных даследаванняў
Белару́скі інстыту́т стратэгічных дасле́даванняў (БІСД) (Белорусский институт стратегических исследований, БИСИ) — дзяржаўная навукова-даследчая ўстанова, падпарадкаваная Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
БІСД з’яўляецца «фабрыкай думкі» («Think Tank»), заснаванай Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь 12 лютага 2019 года на базе Інфармацыйна-аналітычнага цэнтра (ІАЦ) пры Адміністрацыі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у мэтах інфармацыйна-аналітычнага забеспячэння дзейнасці дзяржаўных органаў і службовых асоб па стратэгічных напрамках знешняй і ўнутранай палітыкі. Акрэдытаваны Дзяржаўным камітэтам па навуцы і тэхналогіях Рэспублікі Беларусь і Нацыянальнай акадэміяй навук Беларусі як навуковая арганізацыя.
Эпас пра Гільгамеша
«Эпас пра Гільгамеша», або паэма «Аб ўсё пабачыўшым» (ša nagba imuru) — адзін з найстарэйшых захаваных літаратурных твораў у свеце, самы значны твор, напісаны клінапісам, адзін з найвялікшых твораў літаратуры Старажытнага Усходу. «Эпас» ствараўся на акадскай мове на аснове шумерскіх паданняў на працягу паўтары тысячы гадоў, пачынаючы з XVIII — XVII стагоддзяў да н. э. Яго найбольш поўная версія была знойдзена ў сярэдзіне XIX стагоддзя пры раскопках клінапіснай бібліятэкі цара Ашурбаніпала у Ніневіі. Яна была запісана на 12 шасціслупковых таблічках дробным клінапісам, уключала каля 3 тысяч вершаў і была датавана VII стагоддзем да н. э. Таксама ў XX стагоддзі былі знойдзены фрагменты іншых версій эпасу, у тым ліку і на хурыцкай і хецкай мовах.
Галоўнымі героямі эпасу з'яўляюцца Гільгамеш і Энкіду, аб якіх таксама дайшлі асобныя песні на шумерскай мове, некаторыя з іх былі створаны яшчэ ў канцы першай палавіны III тысячагоддзя да н. э. У герояў быў адзін і той жа праціўнік — Хумбаба (Хувава), які ахоўвае святыя кедры. За іх подзвігамі сочаць багі, якія ў шумерскіх песнях носяць шумерскія імёны, а ў эпасе аб Гільгамешы — акадскія. Аднак у шумерскіх песнях адсутнічае сувязны стрыжань, знойдзены акадскім паэтам. Сіла характару акадскага Гільгамеша, веліч яго душы — не ў знешніх праявах, а ў адносінах з чалавекам Энкіду. «Эпас пра Гільгамеша» — гэта гімн дружбе, якая не проста спрыяе пераадоленню знешніх перашкод, але ператварае, надае высакароднасць.
Таксама ў эпасе адлюстраваны многія погляды філасофіі таго часу на навакольны свет (элементы касмагоніі, гісторыя пра «Вялікі патоп» у позняй рэдакцыі), этыку, месца і лёс чалавека (пошукі бессмяротнасці). У многім «Эпас пра Гільгамеша» параўноўваюць з творамі Гамера — «Іліядай», за якую ён старэйшы за на тысячу гадоў, і «Адысеяй».
Гісторыя знаходкі «Эпасу»
У 1849 годзе англійскі археолаг Осцін Генры Лэярд у выніку раскопак выявіў асірыйскі горад Ніневія. Падчас далейшых раскопак у горадзе была знойдзена клінапісная бібліятэка цара Ашурбаніпала. Клінапісныя таблічкі з гэтай бібліятэкі асістэнт Лэярда, Армузд Расам, які раскапаў у 1852 годзе другую частку бібліятэкі, перадаў у Брытанскі музей.
Пазней даследаваннямі знойдзеных таблічак займаўся таленавіты самавук, асістэнт егіпецка-асірыйскага аддзялення музея Джордж Сміт. 3 снежня 1862 г. ён выступіў з дакладам у «Таварыстве біблейскай археалогіі». У дакладзе ён заявіў, што знайшоў міф пра патоп, падобны на запісаны ў Бібліі. Гэта паведамленне выклікала сенсацыю і ўсеагульную цікавасць. Газета «Дэйлі тэлеграф» нават паабяцала 1000 фунтаў таму, хто знойдзе адсутныя фрагменты падання. Джордж Сміт скарыстаўся гэтым і адправіўся ў Месапатамію.
Працягваючы дэшыфроўку таблічак, Сміт выявіў, што паведамленне пра патоп з'яўляецца часткай нейкай вялікай паэмы, якую валіланяне называлі «Паданнямі аб Гільгамешы». Па сцвярджэннях пісцоў, «Паданні» складаліся з 12 песень, кожная з якіх складала каля 300 радкоў. Неўзабаве ён зразумеў, што часткі апавядання не хапае, бо некалькі таблічак адсутнічаюць. У выніку арганізаванай ім у 1873 экспедыцыі ўдалося знайсці 384 таблічкі, сярод якіх аказалася і адсутная частка «Эпасу».
У пачатку і сярэдзіне XX стагоддзя быў знойдзены шэраг іншых таблічак з фрагментамі «Эпасу» на розных мовах.
Раннія паданні пра Гільгамеша
«Эпас пра Гільгамеша» ствараўся на працягу паўтары тысячы гадоў. Да нашага часу дайшлі клінапісныя таблічкі, у якіх песні пра Гільгамеша, якія з'яўляюцца часткай «Эпасу», запісаныя на чатырох мовах Старажытнага Усходу — шумерскай, акадскай, хурыцкай і хецкай. Найстаражытнейшыя з тэкстаў напісаны на шумерскай мове. Пры гэтым найбольш важнай лічыцца версія на акадскай мове, якая з'яўляецца велізарным мастацкім дасягненнем.
Захаваныя шумерскія паданні пра Гільгамеша не аб'яднаныя ў нейкую групу твораў. Усяго іх захавалася дзевяць, і ўсе яны адносяцца да катэгорыі эпічных помнікаў. Тры паданні вядомыя толькі па пераказах, астатнія шэсць захаваліся і былі выдадзеныя.
Раннія паданні адносяцца да так званага Ніпурскага канона, які быў часткай акада-шумерскага эпасу. Першапачаткова іх пратографы, верагодна, з'яўляліся часткай цыкла, які апавядаў пра кіраўнікоў горада Урука з Першай дынастыі Урука. Акрамя эпасу аб Гільгамешы, які быў пятым кіраўніком Урука, да нашага часу дайшлі паданні аб Энмеркары, другім кіраўніку Урука, і Лугальбандзе, чацвёртым кіраўніку і бацьку Гільгамеша.
Акада-шумерскія паданні, звязаныя з Гільгамешам, захаваліся ў спісах, датаваных пачаткам II тысячагоддзя да н. э. (каля XVIII стагоддзя да н. э.). Аднак на аснове шматлікіх апісак і недакладнасцей пісцоў, а таксама на аснове характару мовы, які выглядаў архаічным для гэтага часу, даследчыкі лічаць, што паэма была створана значна раней. З улікам таго, што паэма, мяркуючы па ўсім, была створана да ўстанаўлення царамі Ура адзінства боскага пантэона, а таксама на аснове дадзеных аб распаўсюджанні акадскай мовы на поўдні Месапатаміі, стварэнне паэмы адносяць да XXIII—XXI стагоддзяў да н. э.
У цяперашні час вядомыя наступныя паданні:
Ніхто ўжо не помніў аб Гільгамешы як аб гістарычнай асобе, калі ствараліся гэтыя паданні. Напісаныя ў жанры эпічнай паэмы, яны прымітыўныя па зместу і архаічныя па форме, чым моцна адрозніваюцца ад акадскай паэмы аб Гільгамешы, якая была створана ненашмат пазней.
Стварэнне «Эпасу»
На думку даследчыкаў «Эпасу», першыя песні пра Гільгамеша былі створаны яшчэ ў канцы першай палавіны III тысячагоддзя да н. э. Першыя таблічкі, якія дайшлі да нашага часу, былі створаны на 800 гадоў пазней. Прыкладна да гэтага часу адносяць і стварэнне акадскай версіі паэмы, якая, верагодна, канчаткова склалася ў апошняй трэці III тысячагоддзя да н. э. У 2-м тысячагоддзі да н. э. у Палесціне і Малой Азіі была створана іншая версія акадскай паэмы — «перыферыйная». Да гэтага ж часу адносяць і пераклад «Эпасу» на хурыцкую і хецкую мовы. Ад канца другога тысячагоддзя і да VII—VI стагоддзяў да н. э. быў створаны канчатковы варыянт «Эпасу» — «ніневійскі», які і быў знойдзены ў бібліятэцы Ашурбаніпала.
У аснову «Эпасу» леглі як міфалагічныя матывы, заснаваныя на рэлігійных вераваннях шумераў, так і гістарычныя легенды. Гільгамеш быў гістарычнай асобай — лугалем шумерскага горада Урука каля 2800—2700 гадоў да н. э. Яго імя, якое на шумерскай мове ўмоўна перадаецца як «Більгамес» (), згадваецца ў шумерскай таблічцы са спісам шумерскіх кіраўнікоў, датаванай пачаткам II тысячагоддзя да н. э. Аднак дастаткова рана Гільгамеш стаў абагаўляцца. З XVIII стагоддзя да н. э. яго імя ў форме «Більгемес» або «Більгамес» упамінаецца сярод шумерскіх божастваў. Вакол яго ўзніклі шматлікія легенды, у якіх ён уяўляўся боскім героем, сынам багіні Нінсун і героя Лугальбанды (па іншай версіі — духа «лілу»). Пазней імя Гільгамеша стала вельмі папулярна ў Вавілоніі, Хецкім царстве і Асірыі, з ім звязваўся вобраз героя, які змагаецца са звярамі, яго спадарожнікам быў герой паўбык-паўчалавек. Пазней лічылася, што Гільгамеш — бажаство, якое абараняе людзей ад дэманаў, суддзя замагільнага свету. Яго выявы змяшчалі ля ўваходу ў дом, бо лічылася, што такім чынам жыллё абаранялася ад злых духаў. У той жа час у афіцыйным кульце Гільгамеш нейкай асаблівай ролі не адыгрываў.
Сюжэт
Галоўнымі героямі «Эпасу» з'яўляюцца паўбог Гільгамеш — магутны воін, цар Урука, а таксама Энкіду — дзікі чалавек, якога багіня Аруру стварыла з гліны. Багіня стварыла Энкіду ў адказ на просьбы жыхароў Урука, незадаволеных іх уладаром — Гільгамешам, якога яны абвінавачваюць у тым, што буянства яго не ведае граніц. Энкіду павінен процістаяць Гільгамешу, а магчыма, і перамагчы яго.
Энкіду з цывілізаваным жыццём не знаёмы, жыве ў стэпе сярод дзікіх жывёл і не падазрае аб тым, для чаго ён створаны. Пры гэтым у Гільгамеша ўзнікаюць уявы, з якіх ён разумее, што яму наканавана знайсці сябра.
Аднойчы ва Урук прыйшла вестка аб тым, што ў стэпе з'явіўся нейкі магутны чалавек, які не дае паляваць, абараняючы жывёл. Гільгамеш вырашае паслаць да яго блудніцу, лічачы, што гэта прымусіць звяроў пакінуць Энкіду. Мэты сваёй ён дабіўся — Энкіду быў спакушан, пасля чаго блудніца забірае яго з сабой у горад, дзе ён далучаецца да цывілізацыі і ўпершыню спажывае хлеб і віно.
У горадзе Энкіду сустракаецца з Гільгамешам. Паміж імі адбываецца паядынак, але перамагчы нікому з іх не ўдаецца. Пасля гэтага яны становяцца сябрамі і ўдваіх пачынаюць здзяйсняць подзвігі. Яны ўступілі ў бітву з лютым Хумбабай, які ахоўвае горныя кедры, затым іх сапернікам становіцца жахлівы бык, якога паслала багіня Іштар, раз'юшаная на Гільгамеша за яго адмову падзяліць з ёй каханне. Забойства Хумбабы выклікае гнеў багоў, які абвальваецца на Энкіду, у выніку чаго той памірае.
Смерць Энкіду ўразіла Гільгамеша, ад гора ён бяжыць у пустыню, сумуе па другу, яго адчай велізарны. Гільгамеш у першы раз разумее, што ён смяротны, і ўсведамляе, што смерць — гэта лёс усіх людзей.
У выніку сваіх блуканняў Гільгамеш аказваецца на востраве блажэнных, дзе жыве Ут-напішцім — чалавек, які адзін з усіх стаў бессмяротным. Гільгамеш жадае зразумець, як гэта ўдалося Ут-напішціму, які расказвае пра гісторыю сусветнага патопу, пасля якога выжыў адзін ён. Пасля гэтага Ут-напішцім кажа Гільгамешу, што дзеля яго другі раз савет багоў не стане збірацца. Далей ён прапануе Гільгамешу знайсці спосаб перамагчы сон, аднак гэта аказваецца нездзяйсняльным.
Жонка Ут-напішціма, якая пашкадавала героя, угаварыла мужа зрабіць яму на развітанне падарунак. Гільгамеш атрымлівае веды аб кветцы вечнай маладосці, якую вельмі цяжка знайсці. Гільгамешу ўдалося знайсці, але не паспытаць кветку: калі ён вырашыў выкупацца, змяя з'ядае кветку, скідае скуру і становіцца маладой.
Пасля таго, што адбылося, герой вярнуўся ва Урук, дзе прапанаваў свайму стырнавому Уршанабі прагуляцца з ім па сценах горада, якія былі пабудаваныя самім Гільгамешам. Гільгамеш паказвае сцены і выказвае надзею, што нашчадкі будуць помніць пра яго ўчынкі.
У XII песні, якая мае пазнейшае паходжанне і была механічна далучана да «Эпасу», з'яўляецца даслоўным перакладам на акадскую мову другой часткі шумерскай паэмы «Гільгамеш і вярба». Яна апавядае аб тым, як Энкіду вырашае спусціцца ў падземны свет, каб вярнуць барабан, але пры гэтым парушае магічныя забароны і не можа вярнуцца назад. Гільгамеш звяртаецца з просьбай да багоў, у выніку яму было дазволена пагутарыць з духам Энкіду, які расказаў, якая бязрадасная доля мёртвых. Гэта частка, нягледзячы на тое, што яна не ўвязана з папярэднім сюжэтам, дазволіла падкрэсліць думку аб тым, што смерці нікому пазбегнуць не ўдасца.
«Эпас пра Гільгамеша» і Біблія
Вялікую цікавасць даследчыкаў выклікае апавяданне пра патоп, выкладзены ў табліцы XI «Эпасу» (радкі 9-199). У ім Утнапішцім расказвае Гільгамешу аб тым, як ён аказаўся адзіным, хто выжыў у стыхійным бедстве. Упершыню літаратурны пераклад гэтага апавядання быў апублікаваны ў снежні 1872 года Джорджам Смітам пад назвай «Уяўленні халдзеяў пра патоп», і ён выклікаў вялікую цікавасць не толькі ў Вялікабрытаніі, але і ва ўсім свеце.
У 1914 годзе Арно Пёбель апублікаваў фрагмент шумерскай таблічкі, у якім змяшчаецца апісанне патопу. Мяркуючы па ўсім, іменна дадзены тэкст з'яўляецца першакрыніцай апавядання пра патоп, які потым быў арганічна звязаны з «Эпасам».
Многія даследчыкі звярнулі ўвагу на адпаведнасць апісання патопу ў «Эпасе» з Сусветным патопам, аб якім расказваецца ў Бібліі, у выніку чаго была выказана здагадка аб тым, што апісанне Сусветнага патопу ў Бібліі ўзыходзіць іменна да «Эпасу аб Гільгамешы». І гэтая гіпотэза выкарыстоўвалася ў якасці аднаго з аргументаў для абвяржэння святасці Бібліі.
У той жа час з улікам таго, што легенды пра патоп існуюць у многіх блізкаўсходніх народаў, існуе гіпотэза аб тым, што і «Эпас», і Біблія запазычылі звесткі пра патоп з агульнай крыніцы.
Даследчыкі знаходзяць у Бібліі і іншыя паралелі з «Эпасам». У прыватнасці, існуе падабенства паміж гісторыямі Энкіду і Шамхат і біблейскім апавяданнем аб Адаме і Еве. Словы гаспадыні багоў Сідуры Гільгамешу (табліца X) фактычна пераказваюцца ў «Кнізе Эклеізіяста» (Экл, 9: 7-10).
IC 1672
IC 1672 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Андрэй Васілевіч (княжыч друцкі)
Андрэй Васілевіч з князёў Друцкіх (2-я палова XIV ст. — 12 жніўня 1399) — вялікалітоўскі арыстакрат.
Сын друцкага князя Васіля Міхайлавіча. Згадваецца аднойчы, сярод загінулых у бітве на Ворскле 12.08.1399 года, пры гэтым названы пасынкам князя Дзмітрыя Альгердавіча.
На думку А. В. Кузьміна, магчыма, таксама згадваецца судовай граматай вялікага князя Вітаўта як князь Андрэй Васіла ў спрэчцы з князем Свідрыгайлам за мяжу ўладання. Аднак, названая грамата, сумнеўная ад першай публікацыі, аказалася фальсіфікатам, зробленым паводле сапраўднай судовай граматы вялікага князя Вітаўта ў спрэчцы за ловішча паміж нейкім Вігайлам і не названым імем біскупам.
113-ы партызанскі полк
113-ы партызанскі полк — савецкае партызанскае падраздзяленне створанае ў студзені 1944 года на базе 113-га партызанскага атрада Клічаўскага аператыўнага цэнтра.
113-ы партызанскі атрад
У ліпені 1941 года ў Смалявіцкім, потым у Бялыніцкім раёнах пачала фарміраваццаа група на чале з К. М. Белавусавым, да сакавіка 1942 года аформлена ў атрад, які ў ліпені ўвайшоў у Клічаўскі аператыўны цэнтр як 113-ы партызанскі атрад. 27 лістапада 1942 года атрад уключаны ў 6-ю Магілёўскую партызанскую брыгаду, у ліпені 1943 года — асобным атрадам у Магілёўскую (раённую) ваенна-аператыщную групу.
Партызаны атрада вялі баі па ачышчэнню і абароне партызанскай зоны ад нямецкіх акупацыйных войск. У студзені 1942—ліпені 1943 гадоў самастойна разам з іншымі атрадамі разграмілі нямецкія гарнізоны і апорныя пункты ў вёсках Вялікія Бялевічы, Прыхабы, Гарадзішча, Цяхцін, Аксенькавічы, Дасовічы, Падзевічы, Пушча. У кастрычніку 1942 года, лютым, маі, ліпені, жніўні 1943 года каля чыгуначнай станцыі Тошчыца падарвалі больш за 730 рэек.
113-ы партызанскі полк
У студзені 1944 года на базе 113-га партызанскага атрада быў сфарміраваны 113-ы партызанскі полк. У маі 1944 года знішчылі 8 аўтамашын, падарвалі эшалон на ўчастку Магілёў—Шклоў. 20 чэрвеня 1944 года ў аперацыі «Рэйкавая вайна» скоўваў боем часці 60-й рэзервовай мотамеханізаванай дывізіі вермахта, якія размяшчаліся ў в. Гуслішча і Гусянка Магілёўскага раёна.
30 чэрвеня 1944 года полк (920 партызан, 3 батальёны) злучыўся з Чырвонай Арміяй.
Памяць
У 1967 годзе ў в. Гарадзішча Магілёўскага раёна ў гонар палка пастаўлены абеліск.
Любатынь
Любаты́нь (, Люботынь) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Шынданд
Шынданд (شين ډنډ, Šindand) — горад і цэнтр павета Шынданд, правінцыі Герат, Афганістан.
Шынданд быў заснаваны на месцы сярэднявечнага іранскага горада Сабзевар.
На паўночнай ускраіне горада размешчаны буйны аэрадром (ваеннай і грамадзянскай авіяцыі), які выкарыстоўваўся ў гады Афганскай вайны (1979—1989) ваенна-паветранымі сіламі АКСВА, пазней ВПС афганскіх, амерыканскіх і італьянскіх сіл антыталібскай кааліцыі. Межы горада заключаны ў шашы кальцавой аўтадарогі, якую праклалі пры фінансавай падтрымцы іранскага ўрада ва ўсіх заходніх-прыгранічных з Іранам раёнах Афганістана. Пры падтрымцы афганскай арміі функцыянуе бясплатная медыцынская клініка, якая забяспечвае медыцынскае абслугоўванне насельніцтва горада. Геаграфічна горад размешчаны на ўскраіне даліны Зірка — аднаго з галоўных цэнтраў вытворчасці маку ў Заходнім Афганістане.
Сезон НБА 2015/2016
Сезон НБА 2015/2016 — 70-ы сезон Нацыянальнай Баскетбольнай Асацыяцыі.
Вэрбіўка (Лыпавэцкі раён)
Вэрбіўка (Вербі́вка) — вёска ў Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Жак Афенбах
Жак Афенбах (Jacques Offenbach; 20 чэрвеня 1819, Кёльн — 5 кастрычніка 1880, Парыж) — французскі кампазітар і музыкант, заснавальнік і найбольш яркі прадстаўнік французскай класічнай аперэты.
3 1833 у Парыжы. Вучыўся ў Ф. Галеві (кампазіцыя). Іграў у тэатральных аркестрах, выступаў як віяланчэліст і дырыжор. У 1855—62 кіраваў створаным ім тэатрам «Буф-Парызьен». Аўтар сусветна вядомых аперэт: «Арфей у пекле» (1858), «Прыгожая Алена» (1864), «Парыжскае жыццё» (1866), «Перыкола» (1868), «Дачка тамбурмажора» (1879) і інш. У цэнтры большасці аперэт Ж. Афенбаха — з’едлівая сатыра, пародыя на буржуазна-арыстакратычнае грамадства. Музыка Ж. Афенбаха адметная вытанчанасцю, палкай танцавальнай рытмікай. 3 твораў лірычнага плана вылучаецца рамантычная опера «Казкі Гофмана» (1881).
І. Салярцінскі лічыў Афенбаха «адным з адораных кампазітараў XIX стагоддзя».
Давід дэ Хеа
Даві́д дэ Хе́а Кінта́на (David de Gea Quintana; нар., Мадрыд, Іспанія) — іспанскі футбаліст, брамнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Іспаніі (2014—2020).
Біяграфія
У 2011 годзе перайшоў у «Манчэстэр Юнайтэд», дзе на працягу 12 гадоў быў асноўным брамнікам. З 1 ліпеня 2023 года стаў свабодным агентам, не здолеўшы дамовіцца пра ўмовы новага кантракта з клубам, а праз тыдзень брамнік заявіў пра сыход з «Манчэстэр Юнайтэд».
Дасягненні
«Атлетыка»:
«Манчэстэр Юнайтэд»:
Камунікацыя
Камунікацыя — працэс перадачы звестак ад адной істоты да іншай. З’яўляецца знакаваапасродкаванымі ўзаемінамі паміж прынамсі двума дзейнікамі, якія падзяляюць набор знакаў і правілы іх распазнання. Камунікацыя вызначаецца «вусным, пісьмовым або іншым знакавым паведамленнем або абменам думкамі, меркаваннямі або іншымі звесткамі». Працэс суправаджаецца складаннем, накіраваннем і паведамленнем звестак адпраўніком атрымальніку праз выкарыстанне адпаведнага сродку. Пасля распазнання паслання атрымальнік устанаўлівае з адпраўніком зваротную сувязь. Усе іх праявы вымагаюць наяўнасці адпраўніка, паслання і будучага атрымальніка. Аднак для іх ажыццяўлення не патрабуецца прысутнасць атрымальніка ў час сувязі або ўсведамленне ім намеру адпраўніка перадаць паведамленне. Усе ўдзельнікі мусяць мець агульнае поле ўзаемадзеяння. Вуснымі сродкамі ёсць прамова, песня і адценне голасу. Калямоўнымі — рухі цела, дакрананне, зрокавы кантакт, малюнак, пісьмо і музыка.
Полава (прыпыначны пункт)
По́лава (, Полово)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны за 0,6 км на паўднёвы захад ад вёскі Пятровічы, за 2,4 км на ўсход ад вёскі Полава; на лініі Варапаева — Друя, паміж прыпыначным пунктам Гута і прыпыначным пунктам Дэмбава.
Ліпяны (гміна)
Ліпя́ны (Lipiany) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пыжыцкага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ліпянах. Плошча гміны складае 94,62 км². Станам на 2013 год у гміне Ліпяны пражывалі 6093 чалавек, шчыльнасць — 64 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 16 населеных пунктаў.
Таліца (рака)
Та́ліца — рака ў Беларусі, у Старадарожскім, Слуцкім і Любанскім раёнах Мінскай вобласці, правы прыток ракі Арэса (басейн Прыпяці).
Даўжыня ракі 40 км. Плошча вадазбору 455 км². Пачынаецца каля вёскі Мядзведня ў Старадарожскім раёне. Упадае ў Арэсу каля горада Любань. Рэчышча каналізаванае. Асноўныя прытокі — рэкі Бярозаўка і Няжараўка, Дубнікоўскі канал (правыя).
Каля ракі населеныя пункты Языль, Таль і інш.
Вэрнянка
Вэрнянка (Верня́нка) — вёска ў Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Цмелеў
Цмелеў (Ćmielów) — горад у Польшчы, размешчаны за 180 км на поўдзень ад Варшавы і за 165 км на паўночны ўсход ад Кракава. Уваходзіць у склад Астравецкага павета Свентакшыскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Цмелеў. Плошча 13,34 км². Насельніцтва 3 тыс. чалавек.
Транспарт
Чыгуначная станцыя.
Цыстопус казлабародавы
Цыстопус казлабародавы (Pustula obtusata) — від ааміцэтавых грыбоў. З'яўляюцца расліннымі патагенамі.
Ляўкова (Талачынскі раён)
Ляўко́ва (, Левково) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
The Encyclopedia of Fantasy
The Encyclopedia of Fantasy («Энцыклапедыя фэнтэзі») — даведнік па фэнтэзі 1997 года пад рэдакцыяй Джона Клюта і  <span class="ref-info" style="font-size:85%; cursor:help; color:#888;" title="на английском языке ">(англ.) русск.. Аўтары (колькасць асобных і сумесных артыкулаў): Джон Клют (1024 і 66), Джон Грант (697 і 38),  <span class="ref-info" style="font-size:85%; cursor:help; color:#888;" title="на английском языке ">(англ.) русск. (338 і 2), Дэвід Лэнгфорд (191 і 40), Браян Стейблфорд (191 і 8), Рон Тайнер (141 і 32), Біл Коттер (75), Грэгары Філі (68 і 7) і іншыя.
Гісторыя
Кніга была добра прынятая. Яна атрымала прэмію Ітана, прэмію Х'юга , Сусветную прэмія фэнтэзі , прэмію «Локуса» і Мифопоэтическую прэмію. Профільнае выданне  <span class="ref-info" style="font-size:85%; cursor:help; color:#888;" title="на английском языке ">(англ. <span class="ref-info" style="font-size:85%; cursor:help; color:#888;" title="на английском языке ">) русск. апісала The Encyclopedia of Fantasy як «першую ў сваім родзе» і «выдатную і лёгка чытаецца».
З лістапада 2012 года поўны тэкст The Encyclopedia of Fantasy даступны ў інтэрнэце ў якасці дадатку да дополняемому анлайн-выданню The Encyclopedia of Science Fiction. Аднак, рэдактары The Encyclopedia of Science Fiction заявілі, што ў іх няма планаў на абнаўленне The Encyclopedia of Fantasy, па меншай меры, у агляднай будучыні.
Фармат і змест
The Encyclopedia of Fantasy выкарыстоўвае сістэму класіфікацыі падобную The Encyclopedia of Science Fiction, але не ўключае паказальнік тэматычных артыкулаў. Ён пазней быў уключаны ў онлайн-версію. Адно з асноўных адрозненняў заключаецца ў тым, што няма артыкулаў, якія адносяцца да выдавецкай справе.
У The Encyclopedia of Fantasy часта ўводзіліся новыя тэрміны для тых артыкулаў, замест таго, каб выкарыстоўваць тыя, якія раней з'яўляліся ў крытычнай літаратуры.
Альбрэхт
А́льбрэхт (Albrecht, ад старажытнагерм. Adelberaht) — нямецкае мужчынскае імя, якое сустракаецца таксама ў ролі прозвішча. Іншыя варыянты таго ж імя — Альберт, Абель, Брэхт. Імя Альбрэхт насілі некаторыя еўрапейскія (пераважна нямецкія) манархі і князі (уключаючы імператараў Свяшчэннай Рымскай імперыі) і іншыя прадстаўнікі знакамітых родаў, у тым ліку Гогенцолернаў і Габсбургаў.
Скураты (Івацэвіцкі раён)
Скураты́ (, Скураты) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Квасевіцкага сельсавета.
Гісторыя
Упершыню ў пісьмовых крыніцах вёска згадваецца 23 кастрычніка 1597 года як вёска Косаўскай воласці Слонімскага павета, якая была ў арэндзе ў пана Дзмітрыя Васільевіча Кіяніна. Сяло невялікае, ворнай зямлі было ўсяго “волок шесть, моркгов шестнадцать, прутов дванадцать пол”.
У 1846 у вёсцы было 42 дамы, у якіх пражывала 328 чалавек. Усе разам яны мелі 463 дзесяціны ворнай зямлі, 144 дзесяціны сенакосу. У вёсцы было 11 коней, 92 валы, 54 каровы, 140 авечак, 83 свінні, 9 пчаліных вульяў. За валоданне зямлёй сяляне павінны былі плаціць грашовы чынш.
у 1905 годзе ў вёсцы жылі 617 чалавек.
Да 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Бялавіцкага сельсавета, да 17 лістапада 1980 года — у склад Верашкоўскага сельсавета.
IC 1673
IC 1673 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Паштальён
Паштальён (ад Postiglione) — служачы паштовага ведамства; чалавек, які разносіць пошту, г.зн. лісты, газеты і пасылкі, тэлеграмы і паштовыя пераводы.
Андрэй Рыгоравіч Сангушка
Андрэй Рыгоравіч Сангушка (? — 1591) — князь, прадстаўнік кавельскай галіны роду Сангушкаў.
Яго жонкай была Соф'я Сапега (? — пасля 1592), дачка кіеўскага кашталяна Паўла Сапегі. Меў з ёй дзяцей:
Пасля смерці Андрэя Сангушкі яго жонка выйшла замуж паўторна за Андрэя Тышкевіча.
Пасека (Барысаўскі раён)
Да 8 красавіка 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Жыцькаўскага сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года — у склад Кішчынаслабодскага сельсавета.
Скасавана 15 чэрвеня 2022 года.