cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Адраджэнне яўрэйскай мовы
Перадумовы
Існаванне яўрэйскай мовы пацвярджаецца з 10-га стагоддзя да Нараджэння Хрыстова да 1 стагоддзя ад Н.Х. Надалей да 1880-х гадоў яна ўжывалася толькі ў якасці малітоўнай, пісьмовай і службовай мовы. У Сярэднявеччы захоўвалася праз ужыванне ў набажэнствах кніг Старога Запавету (Пяцікніжжа, кнігі прарокаў, Песня песень Саламона, кніга Руф, Плач Ераміі, кніга Прапаведніка, кніга Эсфір і Псалмы) і Мішны. Працягвала ўжывацца іўдзейскімі святарамі пры напісанні меркаванняў аб Талмудзе. Яўрэйскае вымаўленне галосных і зычных гукаў захоўвалася дзякуючы прамаўленню ў іўдзейскіх храмах.
Адраджэнне пісьменства
Першыя дзесяцігоддзі адраджэння мовы яўрэйскае пісьменства ўзнаўлялася ў гарадах Еўропы. Яўрэйскія асветнікі 18—19 стагоддзяў ужывалі ў сваіх творах выключна слоўнік Старога Запавету і дзеля большай шанаванасці надавалі перавагу квяцістым выразам з найрадзей ужыванымі словамі. У 1886 годзе Саламон Абрамовіч (псеўд. Мендэль Сфорым; 1836—1917, нар. ў мястэчку Капыль, Слуцкі павет, Мінская губерня) пачаў ужываць і слоўнік іўдзейскіх святароў Сярэдневякоўя разам з сінтаксісам еўрапейскіх моў. Ад гэтага часу па-яўрэйску выдаваліся навуковыя кнігі, газеты і часопісы і вяліся пасяджэнні сіянісцкіх згуртаванняў. У 1900-я гады ў выніку перасялення яўрэйскае пісьменства пачало пашырацца ў Палесціне.
Мікалай Абрамавіч Вігдорчык
Мікалай (Натан) Абрамавіч Вігдорчык (, г. Мінск —, г. Ленінград) — дзеяч расійскага рэвалюцыйнага руху, урач, , аўтар шэрагу прац па пытаннях сацыяльнага страхавання і прафесійных захворванняў. У 1924—1951 гадах — прафесар Ленінградскага ўніверсітэта ўдасканалення ўрачоў. Дэлегат I з’езду РСДРП (1898).
Біяграфія
У 1898 годзе скончыў медыцынскі факультэт Кіеўскага ўніверсітэта. Яшчэ будучы студэнтам, прымаў актыўны ўдзел у сацыял-дэмакратычным руху ў Кіеве, працуючы ў групах «Працоўная справа», «Кіеўскі саюз барацьбы за вызваленне рабочага класа» і «Працоўная газета». Падчас падпольнай працы да I з’езда РСДРП, прымаў удзел у кіеўскай рабочай газеце «Наперад» (1896-97) і ў «Працоўнай газеце» (1897).
У сакавіку 1898 года прымаў удзел у I З’ездзе РСДРП у Мінску. Ён і Барыс Эйдэльман прадстаўлялі на з’ездзе «Працоўную газету».
Большая частка нелегальных артыкулаў, брашур і пракламацый, якія выйшлі за гэты перыяд у Кіеве, належыць пяру Вігдорчыка. Да таго ж часу адносіцца і першая навуковая праца Вігдорчыка па пытаннях сацыяльнага страхавання — «Аб страхаванні рабочых ад няшчасных выпадкаў». У 1899 годзе яго арыштоўваюць у Ніжнім Ноўгарадзе па справе кіеўскай сацыял-дэмакратычнай арганізацыі.
З 1902 па 1905 год правёў у спасылцы ў Енісейскай губерні, дзе служыў сельскім лекарам. 1905 і 1906 гады правёў за мяжой у Берліне і Вене, вывучаючы ўнутраныя хваробы і пытанні сацыяльнага страхавання. З 1906 года пасяліўся ў Пецярбургу, дзе прыняў жывы ўдзел у распрацоўцы пытанняў сацыяльнага страхавання рабочых, у тым жа годзе адыходзіць ад палітычнай дзейнасці.
З 1918 года працаваў у савецкіх страхавых арганізацыях Ленінграда і Іркуцка. Удзельнік 2-га Усерасійскага з’езда урачэбных секцый і секцыі лекараў Усемедыкасанпрацы (дэпутат ад Петраграда). Па пастанове Палітбюро ЦК РКП(б) ад 8 чэрвеня 1922 года арыштаваны ў Петраградзе і высланы на 2 гады ў Кіркрай, затым у Іркуцк. У 1923 годзе абіраецца дацэнтам па кафедры сацыяльнай гігіены Іркуцкага універсітэта. У 1924 годзе абраны прафесарам па кафедры прафесійных хвароб у Дзяржаўным інстытуце для ўдасканалення лекараў у Ленінградзе. У тым жа годзе арганізуе Ленінградскі інстытут па вывучэнню прафесійных хвароб і становіцца яго дырэктарам. Яму належыць новая методыка вызначэння інваліднасці.
Бібліяграфія
Вігдорчык выпусціў больш за 200 друкаваных прац. Сярод іх папулярныя брашуры: Як міністр клапоціцца аб працоўных, Новая перамога (1897) і іншыя.
З навуковых прац найбольш буйныя:
Вільдфлуш
Вільдфлуш — прозвішча.
Мэры Тод Лінкальн
Мэры Эн Тод Лінкальн (Mary Ann Todd Lincoln,  — ) — жонка 16-га прэзідэнта ЗША Аўраама Лінкальна, першая лэдзі ЗША з 1861 па 1865 год.
У 1861 Аўраам Лінкальн уступіў на пасаду прэзідэнта ЗША. У якасці першай лэдзі Мэры выдаткавала шмат часу на мадэрнізацыю Белага дома. Таксама падчас Грамадзянскай вайны яна часта рабіла паездкі па шпіталях, дзе наведвала параненых салдат. Мэры Лінкальн выступала супраць рабства і падтрымлівала палітыку свайго мужа ў дачыненні да захавання саюза.
Праз пяць дзён пасля заканчэння вайны, 14 красавіка 1865 года, Аўраам Лінкальн быў застрэлены на спектаклі ў тэатры Форда. Жонка, якая знаходзілася побач з мужам падчас прадстаўлення, так і не змагла акрыяць пасля трагедыі. У 1875 годзе сын Роберт змясціў яе ў псіхіятрычную клініку. Рэшту жыцця Мэры Лінкальн правяла ў Францыі. Памерла яна ў 1882 годзе ва ўзросце 63 гадоў.
Будынак Магілёўскага кадэцкага вучылішча
Будынак Магілёўскага кадэцкага вучылішча — будынак у Магілёве, размешчаны сярод гістарычнай забудовы цэнтральнай часткі горада, на скрыжаванні Пажарнага завулка (№ 27) і вуліцы Карла Маркса. Пабудаваны ў 1985 годзе па праекце архітэктараў У. Кузняцова і Н. Кузняцовай як навучальны корпус Магілёўскага педагагічнага вучылішча. Да апошняга часу ў будынку размяшчалася Магілёўскае абласное кадэцкае вучылішча.
Архітэктура
Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя будынка вырашана з улікам асіметрыі ўчастку, маштабу і вышыні навакольных будынкаў. Будынак складаецца з двух аб’ёмаў: 4-павярховага навучальнага корпуса і 2-павярховага корпуса сталовай, якія функцыянальна ўзаемазлучаныя паміж сабой і з будынкам інтэрната № 5 МДУ імя А. А. Куляшова. Дзякуючы плоскаснаму рашэнню фасадаў, іх гарызантальнаму і вертыкальнаму чляненню, дэталіроўцы, своеасабліва выкананаму даху будынак арганічна ўпісаўся ў існы архітэктурны ансамбль забудовы, не руйнуючы мастацкага вобраза асяроддзя.
Рака памяці
Рака памяці — мемарыяльны знак у памяць аб ахвярах тэракта 11 красавіка 2011 года ў Мінскім метро, размешчаны ля ўвахода на станцыю метро «Кастрычніцкая»
Гісторыя
Выбух на станцыі метро «Кастрычніцкая» ў Мінскім метрапалітэне прагрымеў 11 красавіка 2011 года. У выніку тэракта 11 чалавек загінулі на месцы, 4 памерлі ў бальніцах. Цялесныя пашкоджанні рознай ступені цяжкасці атрымалі 315 грамадзян.
У верасні 2011 года па рашэнні Мінгарвыканкама «Аб увекавечанні памяці трагічна загінуўшых грамадзян на станцыі метро „Кастрычніцкая“» быў аб'яўлены адкрыты конкурс на стварэнне памятнага знака, пераможцам якога стаў скульптар Канстанцін Селіханаў з мемарыяльным знакам «Рака памяці».
Помнік быў устаноўлены ля ўвахода на станцыю метро «Кастрычніцкая», на тым месцы, куды людзі прыносілі кветкі адразу пасля трагічных падзей, і дзе пазней знаходзілася часовая дошка памяці. Адкрыццё адбылося ў гадавіну трагедыі, 11 красавіка 2012 года, у ім узялі ўдзел старшыня Мінгарвыканкама Мікалай Ладуцька, прадстаўнікі кіраўніцтва горада, родныя і блізкія загінулых. Акрамя таго каля ўваходу ў метро сабралася больш за дзвесце чалавек, многія з якіх усклалі кветкі да памятнага знака і запалілі памінальныя свечкі.
Апісанне
Кампазіцыя «Рака памяці» выканана з бронзы, белага мармуру і чорнага граніту і ўвасабляе своеасаблівы «партал» у мінулае і адначасова роздум пра будучыню. Памеры помніка складаюць 3 м у даўжыню і 2,3 м у вышыню. На бронзавай стэле адлюстраваны 15 хваль, на грэбені якіх — прозвішчы 15 загінуўшых у трагедыі. Акрамя імёнаў кампазіцыя змяшчае таксама дату тэракта, якая сімвалізуе спынены час на электронным табло.
Тралейбусная кантактная сетка
Тралейбусная кантактная сетка — паветраная кантактная сетка, прызначаная для перадачы электраэнергіі з цягавых падстанцый на электрарухомы склад тралейбуса.
Канструкцыя
Асноўнымі элементамі кантактнай сеткі з'яўляюцца:
У якасці апоры для кантактнай сеткі могуць выкарыстоўвацца як слупы, разлічаныя на вагу кантактнай сеткі, так і сцены будынкаў і збудаванняў. Таксама выкарыстоўвацца жалезабетонныя або металічныя слупы розных відаў, якія могуць адначасова служыць апорамі вулічнага асвятлення. Мацаванне кантактнай падвескі да сцен будынкаў ажыццяўляецца з выкарыстаннем шума- і вібрагасільнікаў.
Да спецыяльных частак кантактнай сеткі адносяцца:
Тэхнічныя патрабаванні
Нарматыўная вышыня кантактных правадоў над узроўнем дарожнага палатна ў пунктаз падвешвання знаходзіцца ў межах 5,7 ± 0,1 м. Дапускаюцца адступлення ад нормы ўнутры будынкаў тралейбусных паркаў да 5,2 м, у брамах будынкаў тралейбусных паркаў — да 4,7 м і пад штучнымі збудаваннямі — да 4,2 м з выкананнем патрабаванняў паступовай змены вышыні падвешвання кантактных правадоў. Пры гэтым провад з напругай станоўчай палярнасці размяшчаецца бліжэй да цэнтра праезнай часткі, а адмоўнай — бліжэй да тратуара.
Базмахпюр
Базмахпю́р (Բազմաղբյուր) — сяло ў марзе Арагацотн, на захадзе Арменіі. Базмахпюр даслоўна перакладаецца з армянскай, як «мноства крыніц». Размешчана за 7 км на паўночны захад ад Аштарака.
Тралейбусная кантактная сетка
Тэхнічныя патрабаванні
Напружанне ў кантактнай сеткі тралейбуса ў большасці выпадкаў складае 600 вольт. Падзенне напружання ў любым пункце кантактнай сеткі не павінна перавышаць 15%.
Асаблівасці канструкцыі
Асаблівасці ў канструкцыі кантактнай сеткі тралейбуса абумоўлены тым, што ў адрозненні ад рэйкавага транспарту тралейбус не мае пастаяннага электрычнага кантакту з паверхняй, якую можна было б выкарыстоўваць у якасці другога провада, а таксама патрабаваннем манеўранасці — тралейбусу патрэбна магчымасць адхіляцца ад кантактнай сеткі як мінімум на суседнюю паласу руху. У сувязі з гэтым паўсталі наступныя асаблівасці:
У сваю чаргу, неабходнасць выкарыстання (у большасці выпадкаў) штангавых токапрымачоў дыктуе дадатковыя патрабаванні:
Усе гэтыя асаблівасці робяць тралейбусную кантактную сетку параўнальна складанай і цяжкай і, такім чынам, ствараюць параўнальна вялікую нагрузку на апоры і, у выніку гэтага, прад'яўляюць больш высокія патрабаванні да саміх апор.
Простая некампенсаваная падвеска на гнуткіх папярочках
Такая падвеска простая ў збудаванні і не складаная ў абслугоўванні. Пры выкарыстанні гэтага тыпа падвескі існуе верагоднасць правісання кантактнага провада, што ў большай ступені адбіваецца на зносе токапрымачоў і самаго провада. Кап пазбегнуць гэтага, зняньшаюць крок размяшчэння апор, з-за чаго, з'яўляецца неабходнасць больш дакладнага кантралявання нацяжэння кантактнага провада. Дадзены від кантактнай падвескі забяспечвае найменшую максімальную хуткасць руху тралейбуса.
Перавагі: прастата, малыя выдаткі на пабудову.
Недахопы: значнае правісанне правадоў, дрэнная эластычнасць сеткі.
Папярочна-ланцуговая некампенсаваная падвеска
Гэты тып падвескі ідэнтычны з папярэднім, аднак яго канструкцыя значна паляпшае якасць мацавання кантактнага провада, а менавіта яго гарызантальную і вертыкальную стабілізацыю і пасуе аднаўзроўневаму размяшчэнню станоўчага і адмоўнага правадоў.
Прадольна-ланцуговая падвеска на кранштэйне
Прадольна-ланцуговая падвеска атрымала вялікае распаўсюджванне на постсавецкай прасторы разам са звычайнай папярочнай і папярочна-ланцуговай падвескамі. На прыгарадных або вынасных лініях дазваляе павялічыць крок размяшчэння апор. Гэта адзін з самых распаўсюджаных спосабаў падвескі кантактнай сеткі на прамых участках магістральных ліній мінскай тралебуснай сеткі. Гэтая падвеска можа выконвацца кампенсаванай і некампенсаванай, а таксама на гнуткіх папярочках.
Перавагі: добрая эластычнасць, добры кантакт, даступнасць высокіх хуткасцяў руху.
Недахопы: складанасць узвядзення, вялікая вага.
Варыянт мацавання кантактнага провада на кранштэйне пры павароце лініі
Перавагі: магчымасць праходжання тралейбусамі паваротаў на вялікіх хуткасцях.
Недахопы: абмежаванасць ўжывання.
Маятнікавая падвеска
Маятнікавая падвеска дазваляе выключыць як сезонныя рэгулявання нацяжэння кантактных правадоў, так і складаныя механізмы стабілізацыі нацяжэння. Акрамя таго, яна забяспечвае досыць добрую эластычнасць кантактнай сеткі. Найбольш выгадна выкарыстоўваць такую схему падвескі ў рэгіёнах з рэзка кантынентальным кліматам (з вялікай (больш за 40 ° С) гадавой амплітудай тэмпературы атмасфернага паветра).
Перавагі: добрая эластычнасць, выключае сезонныя рэгулявання нацяжэння кантактных правадоў і складаныя механізмы стабілізацыі нацяжэння.
Недахопы: складанасць канструкцыі, вялікі кошт.
Алег Леанідавіч Сліжэўскі
Алег Леанідавіч Сліжэўскі (нар., Гродна, БССР, СССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр юстыцыі Рэспублікі Беларусь (2011—2021), член Цэнтральнай камісіі Рэспублікі Беларусь па выбарах і правядзенні рэспубліканскіх рэферэндумаў (2007—2021). Фігурант санкцыйных спісаў ЕС, ЗША, шэрагу іншых краін.
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаў на гродзенскім заводзе «Радыёпрыбор». У 1990—1992 гадах служыў ва Узброеных сілах Рэспублікі Беларусь. У 1998 годзе скончыў Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы па спецыяльнасці «Правазнаўства», у 1999 годзе там жа скончыў магістратуру. Са снежня 1996 па сакавік 1999 года — судовы выканаўца. З сакавіка 1999 па лістапад 2002 года — галоўны спецыяліст, намеснік начальніка аддзела арганізацыйнага забеспячэння дзейнасці судоў упраўлення юстыцыі Гродзенскага аблвыканкама.
13 снежня 2011 года прызначаны Міністрам юстыцыі Рэспублікі Беларусь. 16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе ўрада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь, а 17 снежня 2015 года ўказам прэзідэнта № 500 зноў зацверджаны на пасадзе міністра
18 кастрычніка 2021 года вызвалены ад пасады міністра юстыцыі Рэспублікі Беларусь у сувязі з пераходам на працу ў структуру Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
Санкцыі ЕС, ЗША і іншых краін
Сліжэўскі неаднаразова станавіўся суб’ектам забароны на паездкі і замарожвання актываў Еўрапейскім Саюзам як Чорнага спісу Еўрасаюза: пасля прэзідэнцкіх выбараў 2006 года як кіраўнік аддзела грамадскіх арганізацый, партый і няўрадавых арганізацый Міністэрства юстыцыі, прэзідэнцкіх выбараў 2010 года як кіраўнік аддзела грамадскіх арганізацый, партый і няўрадавых арганізацый Міністэрства юстыцыі і член ЦВК.
Згодна з рашэннем Савета Еўрапейскага саюза ад 15 кастрычніка 2012 года, у якасці міністра юстыцыі, члена Цэнтральнай выбарчай камісіі і былога кіраўніка аддзела грамадскіх арганізацый і палітычных партый Міністэрства юстыцыі чыноўнік адказваў за парушэнні міжнародных выбарчых стандартаў. На сваёй пасадзе ў Міністэрстве юстыцыі і згодна з кантролем, які ён ажыццяўляе над судовай сістэмай, Сліжэўскі прымаў актыўны ўдзел у рэпрэсіях супраць грамадзянскай супольнасці і дэмакратычнай апазіцыі шляхам адмовы ў рэгістрацыі недзяржаўных арганізацый і палітычных партый, што ў многіх выпадках прыводзіла да іх ліквідацыі. Еўрапейскія санкцыі былі знятыя 15 лютага 2016 года.
31 жніўня 2020 года Сліжэўскі быў уключаны ў спіс асобаў, на якіх накладзена бестэрміновая забарона на ўезд у Латвію, пяцігадовая забарона на ўезд у Эстонію і забарона на ўезд у Літву ў сувязі з тым, што сваімі дзеяннямі ён арганізаваў і падтрымаў фальсіфікацыю прэзідэнцкіх выбараў 9 жніўня і наступнае гвалтоўнае падаўленне мірных пратэстаў. Восенню 2020 года Сліжэўскага як члена ЦВК зноўку ўключылі ў Чорны спіс Еўрасаюза (за парушэнне выбарчага працэсу, невыкананне асноўных міжнародных стандартаў справядлівасці і празрыстасці, фальсіфікацыю вынікаў выбараў ), а таксама ў санкцыйныя спісы Канады, Вялікабрытаніі , Швейцарыі. 20 лістапада да кастрычніцкага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя і Украіна.
Таксама Сліжэўскі па выніках «прынцыпова недэмакратычных», паводле ЗША, прэзідэнцкіх выбараў 2006 года з лютага 2007 года знаходзіцца ў санкцыйным спісе спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб за дзеянні, якія падрываюць дэмакратычныя працэсы і інстытуты.
Вялікае Белае
Вялікае Белае — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Свіна, за 50 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Полацк, за 0,7 км на паўднёвы захад ад вёскі Белае.
Плошча паверхні возера 1,45 км². Даўжыня 2,65 км, найбольшая шырыня 0,81 км. Даўжыня берагавой лініі 7,5 км. Найбольшая глыбіня 10,2 м, сярэдняя 5,4 м. Аб’ём вады ў возеры 8,06 млн м³. Плошча вадазбору 3,2 км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны стромкія, пясчаныя, вышынёй 11—17 м. Берагавая лінія слабазвілістая, утварае некалькі заліваў. Берагі возера высокія і стромкія, паўночныя — сплавінныя. Пойма шырынёй да 15 м, сухая, у паўночна-заходняй частцы пераходзячая ў верхавое балота. Каля 53 % плошчы дна Вялікага Белага да глыбіні 5 м выслана пяском, да глыбіні 6—7 м апясчаненым ілам, глыбей — сапрапелем. У паўночнай частцы возера востраў плошчай 0,1 га і водмель з глыбінямі да 0,1 м.
Возера эўтрофнае, слабапраточнае. У паўночнай частцы ў Вяліка Белае ўпадае ручай (пратока) з возера Гваздок.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, акунь, лешч, гусцяра, плотка, краснапёрка і іншыя віды рыб. Расце ахоўны від раслін — палушнік азёрны, занесены ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь.
У паўночна-усходняй частцы Вялікае Белае мяжуе з возерам Малое Белае і аддзяляецца ад яго перашыйкам шырынёй каля 50 м.
Цягавая падстанцыя
Цягавая падстанцыя — у агульным выпадку, электраўстаноўка для пераўтварэння і размеркавання электрычнай энергіі.
Цягавыя падстанцыі прызначаныя для паніжэння электрычнага напружання і наступнага пераўтварэння (выпроствання) тока (для падстанцый пастаяннага току) з мэтай перадачы яго ў кантактную сетку для забеспячэння электрычнай энергіяй электравозаў, трамваяў і тралейбусаў. Цягавыя падстанцыі бываюць пастаяннага і пераменнага току.
Віды падстанцый
Цягавыя падстанцыі бываюць пастаяннага і пераменнага току.
Цягавыя падстанцыі будуюцца ўздоўж палатна чыгункі на адлегласці 5-25 км для падстанцый пастаяннага току і 50-80 км для падстанцыі пераменнага току. Гэта адлегласць залежыць як ад чашчыні руху цягнікоў, так і ад профілю шляху. Атрымліваюць электраэнергію ад падстанцый энергазабеспячальных арганізацый па паветраных і кабельных лініях электраперадачы напругай 10-220 кВ. Электраэнергія паступае ў адкрытую размеркавальную прыладу, а затым на паніжальны трансфарматар. З паніжальнага трансфарматара электраэнергія паступае на цягавы трансфарматар, адкуль яна падаецца на пераўтваральны агрэгат (выпрамнік). З пераўтваральнага агрэгата выпрастаны ток падаецца на асноўную і рэзервовую сістэмы шын і размяркоўваецца ў кантактную сетку праз хуткадзейныя аўтаматы.
Цягавыя падстанцыі пераменнага току маюць тое жа прызначэнне, што і падстанцыі пастаяннага току, за выключэннем таго, што ў іх адсутнічаюць пераўтваральныя агрэгаты для выпроствання току.
На ўсіх цягавых падстанцыях існуе размеркавальная прылада для размеркавання і транспарціроўкі электрычнай энергіі напругай 35-0,4 кВ як чыгуначным, так і іншым спажыўцам.
У метро цягавыя падстанцыі маюць намінальную выходную напружанне 825 В, а трамваяйныя і тралейбусныя - 600 В — ў большасці гарадоў, у прыватнасці постсавецкіх, або 750 У ў некаторых гарадах Еўропы і Амерыкі.
Тураўскія крыжы
Тураўскія крыжы — каменныя крыжы XII ст. ў горадзе Тураве і яго наваколлях. Вядома больш за 10 каменных крыжоў у Тураве, Пагосце, Хлупіне, Перарове, Верасніцы, Аздамічах і інш. З'яўляюцца сімвалам веры і прадметам пакланення для хрысціян.
Найбольш вядомым з крыжоў з'яўляецца Святы (Тураўскі) крыж (вышынёй 2 м, шырынёй 0,7 м). Да 1979 г. ён стаяў на могілках вёскі Пагост на беразе Прыпяці, пасля быў перавезены ў Гомельскі абласны краязнаўчы музей, але па просьбе жыхароў быў вернуты назад і цяпер захоўваецца ў царкве вёскі Пагост. У Гомельскім абласным краязнаўчым музеі можна пабачыць 2 іншыя крыжы (вышынёй 1 м, шырынёй 0,6 м), якія стаялі на тураўскіх Барысаглебскіх могілках.
У вёсках Пагост і Верасніца над крыжамі былі пабудаваны капліцы.
Вышыня тураўскіх крыжоў складае ад 1 да 2 м, шырыня ад 0,6 да 1 м. Яшчэ ў пачатку XX стагоддзя на крыжы вешалі стужкі, лампадкі, пакрывалі іх хусткамі, прыносілі ахвяры — манета, палатно, мяса, рыбу. Да крыжоў накіроўваліся хрэсныя ходы. Асабліва шмат людзей збіралася на Узвіжанне.
Паводле паданняў, тураўскія крыжы прыплылі з Кіева уверх па Дняпры і Прыпяці і затым апынуліся сярод палёў; яны нібыта ахоўваюць ад розных хваробаў. Пра адзін з тураўскіх крыжоў расказваюць, што калі бацькі прасілі паслаць выздараўленне іх сыну, то ў небе з'явілася велічная агністая постаць жанчыны, якая сказала, што дапаможа. Хлопчык выздаравеў, і на наступны дзень у Прыпяці знайшлі каменны крыж. Яго выцягнулі на бераг і ўстанавілі на высокім месцы.
Будынак Тэхналагічнага парку (Магілёў)
Будынак Тэхналагічнага парку Магілёў — будынак у цэнтры Магілёва, размешчаны па Ленінскай вуліцы, 63.
Будынак пабудаваны ў 1985 годзе па праекце архітэктара В. Кільчыцкага як лабараторны корпус Магілёўскага навукова-вытворчага аб’яднання па распрацоўцы і вытворчасці прагрэсіўнай тэхналагічнай аснасткі, сродкаў механізацыі і аўтаматызацыі (ПКТІАМ).
Архітэктура
З’яўляецца вышыннай дамінантай забудовы вул. Ленінскай. Пляцоўка, на якой размешчаны 9-павярховы аб’ём, з поўначы абмежавана скверам, з захаду — вул. Ленінскай. Будынак калідорнага тыпу, абсталяваны 2 ліфтамі, размешчанымі ў цэнтры і аб’яднанымі ліфтавым холам. Лесвічная клетка прылягае да ліфтавага хола і вынесена па вертыкалі за плоскасць галоўнага фасада, што ўзбагачае яго пластычнае рашэнне. На 1-м паверсе размяшчаліся вестыбюль, эксперыментальны ўчастак, на 2-м — зала пасяджэнняў навукова-тэхнічнага савета, злучаная пераходам з актавай залай інстытута, на наступных паверхах — адміністрацыйныя памяшканні і праектна-канструктарскія аддзелы. У вонкавым аздабленні будынка выкарыстаны дэкаратыўная тынкоўка, абліцавальная плітка карычневага колеру і інш. аддзелачныя матэрыялы.
Міска
Міска — від сталовага посуду, як правіла для вадкіх страў (супы, поліўкі). Функцыянальна блізкія да глыбокіх талерак.
Міскі бываюць керамічнымі, металічнымі, шклянымі, драўлянымі, пластыкавымі і нават папяровымі. Маюць форму паўсферы, што збліжае міску з кубкам. Аднак міска буйнейшая і з яе не п'юць, а ядуць лыжкай. Таксама міскай называюць посуд для кармлення сабак.
Галіна Васілеўна Вігурская
Галіна Васілеўна Вігурская (, в. Люлінцы, Барскі раён, Вінніцкая вобласць —, Кіеў ) — украінская пісьменніца- і.
Творчасць
Апублікавала шэраг артыкулаў пра культурныя сувязі Беларусі з Украінай.
Балаавіт
Балааві́т (Բալահովիտ) — сяло ў марзе Катайк, у цэнтры Арменіі. Насельніцтва займаецца жывёлагадоўляй, садоўніцтвам і пладаводствам.
Славутасці
У вёсцы знаходзіцца царква 19 стагоддзя, старажытныя грабніцы 2-1 тысячагоддзя да н.э.
Секцыйны ізалятар
Асноўная задача секцыйнага ізалятара — забяспечыць надзейную ізаляцыю секцый, не абмяжоўваючы пры гэтым магчымасці праезду праз яго токапрымачоў. Асноўнай перашкодай з'яўляецца электрычная дуга, якая ўзнікае пры праходзе токапрымача. Каб паменшыць ўздзеянне дугі выкарыстоўваецца дугагасільная прылада, якая складаецца з шпулькі і дугагасільнай камеры. У выпадку з'яўлення дугі яна захапляецца магнітным полем дугагасільнай шпулькі ў дугагасільную камеру, дзе расцягваецца, астуджаецца і згасае. Нягледзячы на наяўнасць дугагасільнай камеры, пры праходзе секцыйнага ізалятара кіроўцам электрычнага рухомага складу неабходна адключаць рухавік.
Канструкцыя
Нягледзячы на асаблівасці мацавання, усе секцыйныя ізаляты маюць аднолькавыя канструктыўныя элементы:
Аляксандр Андрэевіч Пятроў (акцёр)
Біяграфія
Нарадзіўся 25 студзеня 1989 года ў горадзе Пераслаўлі-Залескім Яраслаўскай вобласці. Вучыўся на эканамічным факультэце ВНУ. Падчас вучобы ўваходзіў у склад каманды «КВЗ», быў членам студэнцкага савета, іграў у тэатры-студыі «антрэпрызы» пад кіраўніцтвам В. А. Іваненка.
На тэатральным фестывалі ў горадзе Пахвістнева (Самарская вобласць) на майстар-класах пазнаёміўся з педагогамі ГІТІСа, у тым ліку з Леанідам Хейфец, пасля чаго вырашыў пакінуць эканамічны факультэт на другім курсе і паступіў у РАЦІ-ГІТІС, які скончыў у 2012 годзе.
Кар’ера
Дэбютаваў у кіно ў 2010 годзе ў эпізадычнай ролі ў серыяле «Галасы». У 2012 годзе сыграў галоўную ролю ў фэнтэзійным серыяле «Пакуль цвіце папараць».
У 2012—2013 гадах служыў у Маскоўскім тэатры «Et Cetera».
25 студзеня 2013 года быў прыняты ў трупу Маскоўскага драматычнага тэатра імя М. М. Ярмолавай пад кіраўніцтвам Алега Меньшыкава.
У 2019 годзе падпісаў эксклюзіўны кантракт з кінакампаніямі Art Pictures Studio і «Вадарод», які абавязвае яго на працягу двух гадоў здымацца толькі ў праектах гэтых студый.
Асабістае жыццё
З 2015 года сустракаўся з актрысай Ірынай Старшенбаум. У 2017 годзе яны абвясцілі пра заручыны, але ў чэрвені 2019 года паведамілі пра разрыў.
З 2019 году знаходзіцца ў адносінах з актрысай Стасяй Міласлаўскай, з якой пазнаёміўся падчас здымак фільма «Стральцоў».
Стыў Карэл
Найбольш вядомы па ролі шалапутнага менеджара Майкла Скота ў камедыйным тэлесерыяле «Офіс», за выкананне якой стаў уладальнікам прэмій «Залаты глобус» і Гільдыі кінаакцёраў ЗША, а таксама неаднаразова вылучаўся на прэмію «Эмі». На кінаэкране найбольшае прызнанне для Карэла атрымала яго роля псіхапатычнага мультымільянера ў драме «Паляўнічы на ліс» (2014), за якую ён быў ганараваны шэрагу ўзнагарод, у тым ліку намінацыі на прэмію «Оскар».
Адамаў яблык
Складзена з пласцінак шчытападобнага храстка гартані. Назва ад біблейскай легенды пра праглынуты Адамам яблык.
World Open 2010 (снукер)
World Open 2010 (таксама вядомы як 12bet.com World Open 2010 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 18 па 26 верасня 2010 года ў шатландскім выставачным цэнтры, у Глазга, Шатландыя. Турнір стаў 29-м розыгрышам World Open, які быў заснаваны ў 1982 годзе пад назвай Professional Players Tournament, а таксама праходзіў пад назвай Гран-пры. Прызавы фонд турніру склаў £502,500, з якіх £100,000 атрымаў пераможца.
Палітычны статус македонскай мовы
Паліты́чны ста́тус македонскай мовы — дыскусія вакол пытання існавання асобнай македонскай мовы, якая гістарычна разгортваецца сярод лінгвістаў розных пунктаў гледжання, а таксама грамадска-палітычныя фактары, звязаныя з падобнымі спрэчкамі.
Усходнія паўднёваславянскія дыялекты, распаўсюджаныя ў сучаснай Паўночнай Македоніі, з’яўляюцца часткай дыялектнага кантынууму, які распасціраецца ад сербскахарвацкіх штакаўскіх дыялектаў праз тарлацкія дыялекты (на паўночны ўсход ад Македоніі) да заходніх і ўсходніх балгарскіх дыялектаў. Македонская мова, як балгарская, сербская, харвацкая, баснійская мовы, прадстаўляе сабою стандартызаваную форму адных з гэтых дыялектаў.
У лінгвістычным дачыненні адносіцца да ўсходняй падгрупы паўднёваславянскай групы славянскай галіны моў. Дзяржаўная мова Паўночнай Македоніі.
Македонскі пункт гледжання
Паводле македонскага пункту гледжання, прадстаўленага ў сучаснай македонскай навуковай літаратуры, македонская мова стала першай агульнаславянскай пісьмовай мовай дзякуючы ўвядзенню Кірылам і Мяфодзіем славянскай літаратурнай мовы, якая засноўвалася на паўднёвамакедонскіх дыялектах паблізу Фесалонікаў — роднага горада асветнікаў. Пазней Македонія патрапіла пад уладу балгараў, а візантыйцы сталі разглядаць усё славянскае насельніцтва Македоніі як балгараў.
Крстэ Петкаў Місіркаў, адзін з першапраходцаў у станаўленні літаратурнай македонскай мовы, нібыта сцвярджаў, што яго суайчыннікі працягваюць размаўляць па-балгарску, а Балгарыя з’яўляецца іх айчынай.
Балгарскі пункт гледжання
Незважаючы на тое, што Балгарыя стала першай краінай, якая прызнала незалежнасць Македоніі пасля распаду Югаславіі, большасць тамтэйшых вучоных, а таксама пэўная частка грамадства лічыць македонскую мову адной з формаў балгарскай мовы. Між тым, пасля дыпламатычных цяжкасцей, выкліканых акадэмічнымі дыскусіямі, урад Балгарыі ў 1999 годзе прызнаў абцякальную фармулёўку: «афіцыйная мова Рэспублікі Македонія паводле яе Канстытуцыі».
Балгарская лінгвістыка звычайна кіруецца пунктам гледжання, у адпаведнасці з якім славянскае маўленне Паўночная Македоніі з’яўляецца складовай часткай балгарскага дыялектнага арэалу, на карысць чаго прыводзяцца агульныя падабенствы македонскіх дыялектаў з балгарскімі. Разам з гэтым, на думку балгарскіх даследчыкаў насельніцтва Македоніі да 1945 года не разглядала ўласную мову як асобную ад балгарскай, а македонскія і югаслаўскія лінгвісты, што працавалі над кадыфікацыяй новай літаратурнай мовы, асабіста канцэнтраваліся на павелічэнні адрозненняў новай мовы ад балгарскай і набліжэнні яе да сербскай. Таксама, як мяркуюць балгарскія даследчыкі, македонскія дзеячы культуры звярталіся да фальсіфікацыяў і наўмысных няправільных тлумачэнняў гістарычных сведчанняў з мэтай абгрунтавання існавання асобнай македонскай нацыянальнай свядомасці да 1940-х гадоў. Падобныя тэзісы дазваляюць шэрагу балгарскіх вучоных меркаваць, што македонская не з’яўляецца асобнай мовай, а іншай пісьмовай нормай, створанай на аснове балгарскіх дыялектаў. У прыватнасці, гэтая фармулёўка была падрабязна разгледжаная ў выданні Балгарскай Акадэміі Навук 1978 года пад назваю «Адзінства балгарскай мовы ў сучаснасці і мінулым».
Як сцвярджаюць балгарскія навукоўцы, славянскае насельніцтва Македоніі азначала сваю прыналежнасць да балгараў задоўга да першых увасабленняў македонскага нацыянальнага руху; цягам усяго асманскага панавання славянамоўнае насельніцтва Мезіі, Фракіі і Македоніі акрэслівала ўласную мову як балгарскую, сваю нацыянальную прыналежнасць — як балгарскую. Так, сербскі даследчык С. Веркавіч, які на працягу доўгага часу працаваў у Македоніі адзначаў, што македонцы лічаць сябе балгарамі і лічаць уласнае славянскае маўленне балгарскай мовай; раннія народныя творы Македоніі перыяду XVIII-ХІХ стст., друкаваныя грэчаскім алфавітам, указвалі ўласную мову як балгарскую, што рабілі таксама і аўтары гэтых выданняў.
Між тым, першыя ўзоры балгарскіх фанетыкі і граматыкі, складзеныя сербскім літаратарам Вукам Караджычам, засноўваліся на разлоскім дыялекце — адным з дыялектаў Македоніі, а тагачасная балгарская літаратурная мова перажывала сваё паўторнае ўзнікненне і шмат у чым абапіралася на досвед архаічнай царкоўнаславянскай арфаграфіі, дзякуючы чаму адрозненні між дыялектамі Балгарыі і Македоніі змяншаліся.
Па нарастанні балгарскага нацыянальнага руху з другой паловы ХІХ ст. некаторыя гарады Македоніі сталі аднымі з першых, хто высоўваў патрабаванні па наданні балгарамоўнай адукацыі і святароў. Тым не менш, да 1860-х гадоў цэнтральнабалканскі рэгіён Балгарыі заняў пануючае месца ў мясцовых лінгвістычных і літаратурных рухах, да чаго спрычынілася лепшая адукацыя ў гэтай мясцовасці ў параўнанні з іншымі рэгіёнамі Балгарыі. У выніку гэтага з перамогай ідэі пра нацыянальную мову з асновай на народных дыялектах перавагу атрымалі дыялекты цэнтральнай Балгарыі, якія былі найбольш прадстаўленыя ў падобных рухах.
Некаторыя іншыя балгарскія нацыянальныя дзеячы сцвярджалі пра патрэбу большага прадстаўніцтва македонскіх дыялектаў у фармаванні балгарскай літаратурнай мовы, аднак гэтыя меркаванні ігнараваліся або ўспрымаліся негатыўна. У 1871 годзе ў артыкуле «Македонскае пытанне» балгарскага публіцыста Петка Славейкава быў раскрытыкаваны македонскі нацыянальны рух (македанізм), а ў 1887 сербскі даследчык і дзеяч культуры Стаян Навакавіч апісваў македанізм як патэнцыйны саюзнік пашырэння Сербіі на поўдзень з уключэннем Македоніі, насельніцтва якой тагачаснымі вучонымі амаль заўсёды лічыўся балгарамі. У пэўнай ступені на карысць падобным сербскім ідэалогіям адыгрывала боязь некаторых македонцаў перад стаўленнем з боку балгарскіх уладаў.
Да 1912—1918 гг. большасць македонцаў вывучала літаратурную балгарскую мову. Усе дзеячы македонскіх палітычных рухаў выкарыстоўвалі ў мемуарах і карэспандэнцыі балгарскую мову, не разглядаючы яе як замежную. Падобныя пункты гледжання былі характэрныя нават для дзейнасці Унутранай македонскай рэвалюцыйнай арганізацыі ў 1920-1930-х гг. падчас афармлення ідэі асобнай македонскай нацыі.
Пачынаючы з 1930-х гадоў балгарскія камуністы і Камінтэрн імкнуліся спрыяць македонскаму руху як аднаму з сродкаў дасягнення аўтаноміі ў складзе тагачаснай Югаславіі, што такім чынам, стала фактарам развіцця македонскай мовы, культуры і літаратуры. Пры ўтварэнні македонскай рэспублікі ў складзе сацыялістычнай федэратыўнай Югаславіі ўзнікнуў моўны канфлікт між прасербскімі і прабалгарскімі македонскімі дзеячамі, аднак першыя атрымалі большы палітычны ўплыў, з-за чаго іх погляды сталі ўплываць на тагачасную македонскую моўную палітыку.
Камуністычны ўрад Югаславіі імкнуўся да стварэння федэрацыі з Балгарыяй, што пацягнула стварэнне культурнай аўтаноміі на паўднёвым захадзе Балгарыі, дыялекты якой досыць блізкія да македонскай мовы. Некаторыя даследчыкі разглядаюць гэтыя падзеі як прызнанне македонскай мовы з боку балгарскіх камуністаў, аднак пасля расколу паміж Ціта і Сталіным падобныя праекты адышлі на другі план, гэтая дата таксама з’яўляецца пачаткам першых сцвярджэнняў балгарскіх лінгвістаў адносна нібыта сербізацыі македонскай мовы. На афіцыйным узроўні Балгарыя працягвала працэс уніфікацыі македонскай нацыі, але ў рамках выключна Балканскай федэрацыі. Тым не менш, ужо ў 1950-60-х гг. між кіраўніцтвамі Балгарыі і Югаславіі пачаліся спрэчкі наконт палітыкі македанізацыі, што адлюстравалася нават двухбаковых зносінах паміж краінамі.
Прэтэнзіі па сербізацыі
Нягледзячы на тое, што кадыфікацыя македонскай мовы накіроўвалася на стварэнне ўлснай літаратурнай мовы, асобнай як ад балгарскай, так і сербскай, некаторыя балгарскія даследчыкі разглядаюць македонскую мову як моцна сербаваную, асабліва ў галіне лексікі. На думку балгарскага даследчыка Коста Царнушанава існавала некалькі спосабаў сербізацыі македонскай мовы.
Сербскі пункт гледжання
Сербія афіцыйна прызнае македонскую мову як асобную. Паводле звестак перапісу насельніцтва краіны 2002 года прыкладна 26 000 чалавек вызначылі сваю нацыянальную прыналежнасць да македонцаў.
Грэчаскі пункт гледжання
Паводле грэчаскага пункту гледжання, які, у тым ліку, прадстаўляецца і ў афіцыйным асяроддзі, тэрмін Македонія мае дачыненне толькі да старажытнай Македоніі і аднайменнага рэгіёна ў складзе Грэцыі.
На думку Д. А. Флоўдаса сваю сучасную назву Рэспубліка Македонія атрымала толькі ў 1944 годзе з мэтай падвышэння ўплыву ў рэгіёне Ёсіпа Ціта, у выніку гэтага падобную назву з прыметнікам «македонская» атрымала і мясцовая мова, якая раней лічылася заходнімі дыялектамі балгарскай мовы. Грэцыя на афіцыйным узроўні не прымае назва Рэспубліка Македонія, лічачы яго патэнцыйным сродкам тэрытарыяльных прэтэнзій на аднайменны рэгіён Грэцыі. У сучаснай Грэцыі публікуецца шэраг літаратуры, у якой высоўваюцца тэзісы пра штучны характар македонскай мовы.
У рэгіёнах Грэцыі, памежных з Македоніяй, існуе прыкметная дзеля славянскага насельніцтва з не вельмі вызначанай этнічнай самаідэнтыфікацыяй, якія маюць уласныя паўднёваславянскія дыялекты (г.зв. эгейска-македонскія дыялекты). Большая частка гэтых дыялектаў класіфікуюцца лінгвістамі як македонскія.
Іншыя погляды
Як мяркуе амерыканскі лінгвіст Горэйс Лунт, які склаў першую англійскую граматыку македонскай мовы, балгарскія сцверджанні пра невядомасць македонскай мовы да Другой сусветнай вайны не маюць падстаў, што таксама верна і для іх грэчаскіх паплечнікаў. Прафесар антрапалогіі Лорынг Дэнфарт падкрэслівае, што ўсе мовы падчас працэсу стандартызацыі маюць пэўны гістарычны або палітычны кантэкст, на яго думку факт палітычнага кантэксту кадыфікацыі македонскай мовы не з’яўляецца аргументам на карысць не асобнага характару македонскай мовы.
Італьянскі лінгвіст Віторэ Пізані высоўваў меркаванне, згодна з якім македонская мова з’яўляецца вынікам палітычных пераўтварэнняў. Падобнае меркаванне выказаў перад сваёй смерцю і Венка Маркоўскі, адзін з выбітных македонскіх пісьменнікаў, які, у тым ліку, браў удзел у працы камісіі па стварэнні македонскага алфавіта. Нямецкі лінгвіст Фрыдрых Шольц сцвярджаў, што македонская нацыянальная свядомасць паўстала толькі ў пачатку ХХ ст. і асабліва ўмацавалася паміж дзвюма сусветнымі войнамі, аўстрыйскі лінгвіст Ота Кранштайнер меркаваў, што македонскія лінгвісты штучна ўвялі адрозненні ад балгарскай мовы з мэтай набліжэння да сербскай. Амерыканскі гісторык Д. П. Гупчык сцвярджаў, што да 1944 года большасць лінгвістаў падзяляла балгарскія погляды адносна македонскай мовы.
Бамбакашат
Бамбакаша́т (Բամբակաշատ) — сяло ў марзе Армавір, на захадзе Арменіі. Размешчана за 5 км на паўднёвы захад ад горада Армавір, за 3 км на поўдзень ад сяла Актэмбер, за 4 км на паўночны ўсход ад сяла Нор-Армавір, за 2 км на поўнач ад сяла Джрашэн і за 4 км на паўночны захад ад сяла Айкаван.
Тралейбусная стрэлка
Тралейбусная стрэлка — механізм, які накіроўвае штангі тралейбуса ў месцах разгалінавання кантактнай сеткі.
Асаблівасць штангавых токапрымачоў складаецца ў тым, што башмак токапрымача накіроўваецца кантактным провадам. Каб тралейбус паехаў у патрэбным кірунку, неабходна ў гэты жа бок накіраваць абедзве штангі.
Канструкцыя
Стрэлка складаецца з двух палоў, устаноўленых на правадах тралейбуснай кантактнай сеткі. Гэтыя, ізаляваныя адзін ад аднаго, паловы маюць па электрамагніту, якія пры спрацоўванні адхіляюць свае стрэлачныя пер'я. Для кіравання электрамагнітамі існуюць розныя схемы.
Канструкцыя тыпавой стрэлкі уключае ў сябе:
Віды
У тралейбусных сістэмах краін былога СССР ўжываецца кіраванне па току. Калі тралейбусу неабходна прайсці направа, то тралейбус праходзіць стрэлку з выключаным сілавым ланцугом. Пры гэтым праз шпулькі стрэлкі цячэ невялікі ток, пер'я стрэлкі застаюцца ў зыходным становішчы. Пры левым павароце тралейбус праходзіць стрэлку з уключананым сілавым ланцугом. У выніку гэтага ствараецца электрычны ланцуг: кантактны провад (станоўчы) - левая шпулька стрэлкі - левая штанга - актыўны супраціў - правая штанга - правая шпулька стрэлкі - кантактны провад (адмоўны). Пры гэтым спрацоўваюць абедзве электрамагнітныя шпулькі і пераводзяць перья стрэлкі для левага напрамкі руху. У такім становішчы яны ўтрымліваюцца да таго часу, пакуль башмакі абедзвюх штангаў ня пройдуць стрэлку. Пасля праходу башмакоў ланцуг разрываецца і шпулькі абясточваецца, а пер'я стрэлкі пад дзеяннем спружын вяртаюцца ў становішча для руху ў правым кірунку. Таксама існуюць стрэлкі, дзе для павароту ў той ці іншы бок неабходна дзейнічаць наадварот, то бок налева — з растуленым ланцугом, а направа — з замкнёным. Такія стрэлкі сустракаюцца ў Кіеве, Роўна, Саратаве і Уфе.
Падобную канструкцыю мае селектрычная стрэлка (Selectric switch), дзе кантакты робяцца скошанымі (звычайна на 45°). Пры гэтым у прамым напрамку тралейбус праходзіць без пераключэння стрэлкі, а для пераключэння робіць круты паварот, (направа — ў краінах з правабаковым рухам). Скос забяспечвае замыканне кантактаў і пераключэнне стрэлкі.
Таксама ўжываецца індукцыйныя і радыёкіраванне пер'ямі стрэлкі. У такім выпадку ў кіроўцы няма неабходнасці апераваць праходжаннем току праз сілавы ланцуг машыны, што павышае хуткасць праходжання стрэлкі. Прымяненне дыстанцыйнага кіравання таксама дазваляе пазбегнуць «падразання» наперадзе ідучага тралейбуса наступнай за ім машынай — кіруючая логіка забараняе пераключэнне пёраў да праходжання башмакамі штангаў ўсіх элементаў стрэлкі. Нярэдка стрэлкі з дыстанцыйным бескантактавым прывадам забяспечваюцца святлафорам для ўказання палажэння пер'еў. Гэты святлафор таксама можа мець забараняльны сігнал для папярэджання «падразання». Радыёкіраванне ажыццяўляецца кадаваным сігналам, пераключэнне адбываецца пры атрыманні дакладнага радыёкода.
Царква Святога Аляксандра Неўскага (Баранавічы)
Царква Святога Аляксандра Неўскага — мураваны праваслаўны храм у горадзе Баранавічы Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Раней у цэнтры горада Баранавічы была могілкавая царква ў гонар святога дабравернага князя Аляксандра Неўскага і могілкі. Пасля Вялікай Айчыннай вайны царква была знесена ў сувязі з перапланіроўкай горада. Пазней, калі паўстала ідэя аб будаўніцтве ў Баранавічах храма, назваць яго вырашылі ў памяць аб разбураным храме ў гонар Аляксандра Неўскага.
Абшчына Прыхода храма Святога благавернага князя Аляксандра Неўскага была арганізавана ў 1992 годзе. Першым пробашчам парафіі і галоўным ініцыятарам будаўніцтва стаў Баранавіцкі благачынны мітрафорны протаіерэй Аляксандр Дзічкоўскі, праектныя працы выканаў заслужаны архітэктар Рэспублікі Беларусь Макарэвіч Леанід Васільевіч.
Гады існавання
22 лістапада 1998 года богаслужэнне ў храме ўзначаліў Высокопреосвящен-но- Філарэт, Мітрапаліт Мінскі і Слуцкі, Патрыяршы Экзарх Усяе Беларусі. 12 верасьня 2008 году, у дзень прастольнага свята, Прыход адсвяткаваў 10-годдзе з дня асвячэння Свята-Аляксандра-Неўскага храма.
У 2000 годзе быў пабудаваны царкоўна-прыходскай дом, у 2003 годзе-вадасвятны капліца, у 2011 годзе — надвратная званіца.
Жыццё Прыхода
Пры храме Святога дабравернага князя Аляксандра Неўскага г. Баранавічы дзейнічаюць братэрства Сьвятога князя Аляксандра Неўскага, сястрыцтва прп. Еўфрасінні Полацкай, асноўнымі задачамі якіх з’яўляецца ўдзел у місіянерскай і дабрачыннай дзейнасці парафіі, аказанне дапамогі састарэлым і адзінокім людзям, якія жывуць у нястачы. Прыход цесна супрацоўнічае з дабрачыннымі арганізацыямі: «Цэнтрам карэкцыйнага развіцця дзяцей інвалідаў», «Таварыствам інвалідаў па зроку г. Баранавічы», «Тэрытарыяльным цэнтрам абслугоўвання насельніцтва», «Беларускай асацыяцыяй дапамогі маладым інвалідам і маці дзяцей інвалідаў». Пры храме існуе працоўная майстэрня для людзей з абмежаваннямі ПУП «Быць разам».
Ад прыходу на тэлеканале «Інтэкс» кожную нядзелю выходзіць праваслаўная тэлеперадача «Святло Праваслаўя», на Баранавіцкім радыё — праграма «Праваслаўная пропаведзь», праводзяцца лекцыі ў Баранавіцкім дзяржаўным універсітэце, Баранавіцкім цэнтры павышэння кваліфікацыі медработнікаў, арганізуецца цыкл «Праваслаўных чытанняў» ў Гарадской Бібліятэцы, па нядзельных днях дзейнічае прыхадская бібліятэка, у сярэдняй школе № 17 г. Баранавічы праходзяць факультатыўныя заняткі па «Асновам праваслаўнай культуры».
Святары Прыхода штотыдзень праводзяць гутаркі аб сакрамэнце хросту для хросных і бацькоў, а таксама аб Таемства шлюбу для лю-дзей, якія ўступаюць у шлюб. Праводзяцца гутаркі пра духоўнае жыццё з маладымі інвалідам ПУП «Быць разам» працоўнай майстэрні пры парафіі. Кожную суботу святары Прыхода наведваюць хворых людзей у Баранавіцкім анкалагічным дыспансеры. Праводзіцца гутарка, затым служыцца малебен аб здароўі, якія жадаюць вызнаюцца і прычашчаюцца Святых Хрыстовых Тайн.
Бардзрашэн (Арарат)
Бардзрашэ́н (Բարձրաշեն) — сяло ў марзе Арарат, у цэнтры Арменіі. На паўночны захад ад сяла размешчаны ўскраіны Ерэвана, за 4 км на поўдзень размешчана сяло Ланджазат, а на паўднёвы ўсход размешчана Завашэнскае вадасховішча, якое размешчана на р. Азат, цясніна якой уключана ў пералік аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Роберт Тэнісавіч Вільдфлуш
Роберт Тэнісавіч Вільдфлуш (, в. Мацевічы,  — ) — беларускі вучоны ў галіне аграхіміі. Доктар сельскагаспадарчых навук (1955), прафесар (1956). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1965).
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы па вывучэнні і распрацоўцы прыёмаў эфектыўнага выкарыстання ўгнаенняў. Даследаваў лакальны спосаб унясення асноўнага ўгнаення на дзярнова-падзолістых суглінкавых глебах БССР.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Леніна (1966), Працоўнага Чырвонага Сцяга (1961), “Знак Пашаны” (1949), медалямі, Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР (1965). На адным з карпусоў Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі ў яго гонар устаноўлена мемарыяльная дошка.
Узнагароды і памяць
Узнагароджаны ордэнам Леніна (1966), ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга (1961) і «Знак Пашаны», медалямі, Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР (1965). На адным з карпусоў Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі ў яго гонар устаноўлена мемарыяльная дошка.
ФК Рэал Сарагоса
«Рэал» з Сарагосы займае 9 радок у вольнай табліцы чэмпіянату Іспаніі. Шосты клуб Іспаніі па колькасці перамог у кубку краіны, клуб перамагаў у гэтым спаборніцтве шэсць разоў. «Сарагоса» таксама мае перамогу ў Кубку ўладальнікаў кубкаў, што была дасягнута ў сезоне 1994/95.
Традыцыйна дома клуб гуляе ў белых кашулях і гэтрах з сінімі шортамі. У гасцях каманда апранаеццца ў адзенне жоўта-чорнага колеру. Хатняя арэна завецца «Ла Рамарэда» і змяшчае 34 595 гледачоў.
Сябры і супернікі
Сярод традыцыйных праціўнікаў варта вылучыць «Асасуну» з Памплоны, што прадстаўляе суседнюю правінцыю Навара. Паміж гарадамі 145 кіламетраў, але калі каманды гуляюць адзін супраць аднаго, стадыён звычайна месціць шмат прадстаўнікоў гасцявога клуба.
Таксама існуе і арагонскае дэрбі, калі на пляцу сустракаюцца «Рэал Сарагоса» і «Уэска».
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Міхаіл Фёдаравіч Барысаў
Міхаіл Фёдаравіч Барысаў (, в. Міхайлаўскае, Алтайская губерня —, Масква) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
З 1930 года жыў у горадзе Камень (цяпер горад Камень-на-Обі Алтайскага краю). Скончыў 9 класаў школы.
У войску са жніўня 1941 года. Да лістапада 1941 года навучаўся ў 2-м Томскам артылерыйскай вучэльні.