cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Абсалютная тэрмадынамічная тэмпература
Тэмпература з тэрмадынамічнага пункта гледжання
Калі нейкая цеплавая машына, паглынаючы колькасць цеплыні Q1 пры T1 вылучае цеплыню Qs пры тэмпературы ў адзін градус, а іншая машына, паглынуўшы цеплыню Q2 пры T2, вылучае тую ж самую цеплыню Qs пры тэмпературы ў адзін градус, то машына, паглынальная Q1 пры T1 павінна пры тэмпературы T2 вылучаць цеплыню Q2.
Вядома, паміж цеплынёй Q і тэмпературай T існуе залежнасць і цеплыня Q1 павінна быць прапарцыйна Qs. Такім чынам, кожнай колькасці цеплыні Qs, вылучанай пры тэмпературы ў адзін градус, адпавядае колькасць цеплыні, паглынутай машынай пры тэмпературы T, роўна Qs, памножанаму на некаторую нарастаючую функцыю f тэмпературы:
Паколькі знойдзеная функцыя ўзрастае з тэмпературай, то можна лічыць, што яна сама па сабе вымярае тэмпературу, пачынаючы са стандартнай тэмпературы ў адзін градус. Гэта азначае, што можна знайсці тэмпературу цела, вызначыўшы колькасць цеплыні, якая паглынаецца цеплавой машынай, што працуе ў інтэрвале паміж тэмпературай цела і тэмпературай у адзін градус. Атрыманая такім чынам тэмпература завецца абсалютнай тэрмадынамічнай тэмпературай і не залежыць ад уласцівасцяў рэчыва. Такім чынам, для зварачальнай цеплавой машыны выконваецца роўнасць:
дзе S — энтрапія.
Для сістэмы, у якой энтрапія S можа быць функцыяй S(E) яе энергіі Е, тэрмадынамічная тэмпература вызначаецца як:
IC 4872
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фёдар Лаўрэнцьевіч Каралёў
Фёдар Лаўрэнцьевіч Каралёў ( — ) — беларускі ваенны ўрач-хірург, палкоўнік медыцынскай службы.
Біяграфія
Пасля заканчэння Смаленскага медыцынскага інстытута (1930) працаваў загадчыкам Алексінскай бальніцы Смаленскай вобласці. З 1931 года ў Чырвонай Арміі, праходзіў службу ў якасці малодшага ўрача кавалерыйскага палка, начальніка ваеннага шпіталя. Браў актыўны ўдзел у савецка-фінляндскім ваенным канфлікце. У гады Вялікай Айчыннай вайны — начальнік медыцынскай часткі шпіталяў некалькіх франтоў. Пасля вайны быў галоўным хірургам Ваенна-медыцынскага ўпраўлення, Ваенна-медыцынскага аддзела Беларускай ВА (1952-57).
Пахаваны на Усходніх могілках г. Мінска (Беларусь), участак 26.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, Чырвонага Сцяга, медалямі.
Армія Людова
Армія Людова (Armia Ludowa) — падпольная ўзброеная арганізацыя Польскай рабочай партыі, утвораная з пераўтварэння Гвардыі Людовай, дзейнічала ў акупаванай Польшчы, створаная з мэтай узброенай барацьбы супраць нямецкіх акупантаў паводле дэкрэта Краявой Рады ад 1 студзеня, 1944 і фармальна падпарадкоўваўся гэтай Радзе. Галоўнакамандуючым Арміі Людовай стаў генэрал Міхал Роля-Жымерскі, начальнікам Генэральнага штабу — Францішак Юзьвяк, былы камэндант Гвардыі Людовай.
Баявая дзейнасць
Галоўныя баявыя намаганні ў мэтах падтрымкі Чырвонай Арміі ў тыле савецка-германскага фронту накіравала на разбурэнне камунікацый у раёне акупаванай Польшчы, камунікацый праціўніка. Акрамя таго, яна наносіла ўдары па акупацыйнаму тэрарыстычнаму апарату (абарона мірнага насельніцтва ад перасяленняў), ладзіла дыверсіі ў эканоміцы, змагалася супраць пацыфікацыі і антыпартызанскіх экспедыцый. Найбуйнейшай такой аперацыяй стала атака 12 снежня 1944 г. аддзела Я. Галкі, псеўд. «Kędziora» ў лагеры ў Бычках каля Скерневіц і вызваленне 160 вязняў. Найбуйнейшай акцыяй у рабоце па адабранні зброі ў праціўніка стаў напад 23 сакавіка 1944 г. рэйдавых груп на склад зброі ў Марках пад Варшавай і захоп 200 вінтовак, 10 аўтаматаў і 2 ручных кулямётаў, а таксама дзесяткаў тыс. патронаў.
17 лютага 1944 г. асобая баявая група пры Галоўным штабе Арміі Людовай пад камандаваннем падпалкоўніка Ежы Фанковіча, які правёў акцыю па атрыманні архіва Урадавай дэлегацыі ў Польшчы на ​​Познаньскай вул. 12, паводле Інстытуту нацыянальнай памяці, адзін з удзельнікаў акцыі быў афіцэрам гестапа, але невядома, ці ведалі пра гэта іншыя ўдзельнікі. У выніку адчувальная падпольная сетка Арміі Краёвай была зламана, а Армія Людова атрымала дадзеныя аб даваенных паліцэйскіх агентах у шэрагах камуністычнага руху.
Аж да вызвалення войскі Арміі Людовай вялі цяжкія баі з нацысцкай паліцыяй, войскамі СС і вермахта, якія спрабавалі ўціхамірыць сваю глыбінку, а да канца студзеня 1945 г. змагаліся з адступаючымі рэшткамі нацыстаў, раскіданымі па лясах. Страты Арміі Людовай склалі каля 8 тыс. забітымі і арыштаванымі.
Разам з польскімі салдатамі ў складзе Арміі Людовай былі і савецкія грамадзяне. Арміі Людовай мела пастаянныя цесныя сувязі з савецкімі партызанамі і іх штабамі на Украіне і Беларусі.
(47) Аглая
(47) Аглая — буйны цёмны астэроід галоўнага пояса, які належыць да цёмнага спектральнага класа B. Ён быў адкрыты 15 верасня 1857 года нямецкім астраномам Робертам Лютэрам у Дзюсельдорфскай абсерваторыі і названы ў гонар Аглаі, малодшай з трох харыт (грацый), дачкі Зеўса і Эўрыномы ў старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Нюрнберг
Нюрнберг (Nürnberg, Niamberg) — горад у Германіі, размешчаны ў цэнтральнай частцы Баварыі, на рацэ Пегніц. Нюрнберг з’яўляецца 2-м па колькасці насельніцтва горадам Баварыі (пасля Мюнхена) і 14-м па Германіі (503 673 чал. па даным на 2009 год). Найбуйнейшы эканамічны і культурны цэнтр Франконіі і яе неафіцыйная сталіца.
Нюрнберг утварае разам з гарадамі Фюрт і Эрланген трохвугольнік, які з’яўляецца асновай сярэднефранконскага рэгіёна і адным з 23 буйных баварскіх цэнтраў. Бліжэйшыя гарады (акрамя Фюрта і Эрлангена) — Інгальштат, каля 100 км на поўдзень, Рэгенсбург, каля 100 км усходней і Вюрцбург, каля 100 км на паўночны захад. Мюнхен знаходзіцца за 170 км на поўдзень, Штутгарт за 160 км на паўднёвы захад і Франкфурт-на-Майне за 186 км на паўночны ўсход.
Вітэрба (правінцыя)
Вітэрба (Provincia di Viterbo) — правінцыя ў Італіі, у рэгіёне Лацыа. Сталіцай правінцыі з’яўляецца аднайменны горад Вітэрба. Правінцыя Вітэрба знаходзіцца на поўначы Лацыа, мяжуе з тасканскімі правінцыямі Граcета і Сіена. Займае 3615,24 км². Тэрыторыя правінцыі была населена яшчэ ў часы этрускаў, на гэтай тэрыторыі знаходзіліся этрускія гарады і паселішчы: Тарквінія, Тусканія, Ветрала і Вітэрба. У 310 годзе да нашай эры гэтыя краі былі захопленыя рымлянамі, а ў 774 годзе нашай эры — лангабардамі.
Фульдскія аналы
Фульдскія аналы (Annales Fuldenses) — аналы, якія асвятляюць гісторыю Франкскай дзяржавы з 680 па 901 год. Найбольш каштоўная частка з 838 года, дзе апісаны падзеі ва Усходне-франкскім каралеўстве. Аналы назвы па месцы складання іх большай часткі і захоўваўння рукапісу — Фульдскім абацтве.
Аўтарства
З-за таго, што аўтараў Фульдскіх аналаў было некалькі, твор прынята дзяліць на шэраг частак. Думаюць, што аўтарам першай часткі быў Эйнхард. Другая частка Фульдскіх аналаў складзена Рудольфам Фульдскім, які працаваў у Майнцы. Трэцяя частка — працяг аналаў Рудольфа, напісана яго вучнем, манахам Фульдскага кляштара Мейнхардам.
Змест
Першая частка апісвае падзеі да 838 года, гэта кампіляцыя Лоршскіх і іншых ранніх аналаў, а з падзей 741 года асноўная крыніца Аналы каралеўства франкаў. Гэта найменш каштоўная частка аналаў, бо яе першакрыніцы дайшлі да нашага часу.
Другая частка Фульдскіх аналаў асвятляе падзеі 838—864 гадоў. Першыя гады апісаны рэтраспектыўна, затым ідуць пагадовыя запісы. Гэта ўжо цалкам самастойны твор, які яшчэ апісвае гісторыю ўсёй Франкскай дзяржавы, аднак выключна з пазіцыі каралёў Усходне-франкскага каралеўства. У ёй галоўнай тэмай з'яўляецца барацьба караля Людовіка II Нямецкага за гегемонію на прасторы былой імперыі Людовіка I Набожнага. Яна змяшчае заклікі да новага аб'яднання Франкскай дзяржавы пад уладай каралёў Усходне-франкскага каралеўства. Акрамя гэтага асвятляюцца ўнутраныя падзеі і барацьба з нарманамі. Пачынаючы з 860 года апісваюцца пераважна падзеі ва ўсходняй частцы былой Франкскай дзяржавы.
Трэцяя частка Фульдскіх аналаў апісвае падзеі 864—882 гадоў. У гэтай частцы аналаў увага аўтара ўжо цалкам засяроджана на падзеях ва Усходне-франкскім каралеўстве, згадкі пра падзеі па-за ім вельмі рэдкія. Пасля 882 года Фульдскія аналы распадаюцца на два самастойныя працягі, названыя, па месцы іх стварэння, Майнцкім і Баварскім.
Майнцкі працяг (да 887 года) напісана асобай, блізкай да архібіскупа Ліўтберта. Інтарэсы аўтара засяроджаны на Франконіі. Падзеі тлумачацца ім з пункту гледжання інтарэсаў каралёў Усходне-франкскага каралеўства.
Баварскі працяг (да 901 года) складзены ў Рэгенсбургу. У гэтай частцы таксама прадстаўлена гісторыя толькі Усходне-франкскага каралеўства, а на першы план выходзяць адносіны са славянамі, данамі і венграмі.
Значэнне аналаў
Фульдскія аналы -- галоўная крыніца па гісторыі Усходне-франкскага каралеўства, тым жа, чым для Заходне-франкскага каралеўства з'яўляюцца Сен-Берцінскія аналы. Дапоўненыя звесткамі з хронікі Рэгінона Прумскага, аналы даюць поўную карціну гісторыі ўсходняй часткі Франкскай дзяржавы ў перыяд кіравання тут дынастыі Каралінгаў.
Выданні
На лацінскай мове.
На рускай мове.
Ламія Аджы Башар
Ламія Аджы Башар (لمياء حجي بشار; нар. 1998) — іракская праваабаронца езідскага паходжання. Была захопленая ІДІЛ і знаходзілася ў сексуальным рабстве. Пасля ўцёку прызнана ААН ганаровым паслом па барацьбе супраць рабства і атрымала шэраг міжнародных праваабарончых прэмій.
Раннія годы
У Іраку ў сям’і Башар засталіся будынак і фермерскае гаспадарства. Там яна хадзіла ў школу.
Смілавіцкі парк
Смілавіцкі парк знаходзіцца ў гарадскім пасёлку Смілавічы Чэрвеньскага раёна (Мінская вобласць, Беларусь).
Закладзены ў канцы ХІХ ст. Плошча каля 3 га.
Парк пейзажны. Утварае суцэльны дрэвавы масіў, у складзе якога трапляюцца каштоўныя экзоты —, , і інш., растуць інтрадуцэнты — , , , , , ,  і інш.
Дрэвавыя экзоты — каштоўныя дэкаратыўныя і матачныя расліны.
Пікардыя
Пікардыя (Picardie) — рэгіён на поўначы Францыі. На поўначы мяжуе з рэгіёнам Нор-Па-дэ-Кале, на паўночным усходзе мае невялікую мяжу з Бельгіяй, на ўсходзе — з рэгіёнам Шампань-Ардэны, на поўдні — з Іль-дэ-Франс, на захадзе — з Верхняй Нармандыяй, на паўночным захадзе выходзіць да Ла-Манша. Плошча 19 399 км². Насельніцтва (па стане на 2008 год) 1 900 534 чалавек. У склад Пікардыі ўваходзяць 3 дэпартаменты: Эна, Уаза і Сома. Адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы горад — Ам’ен (134 381 жыхар).
Маршал Польшчы
Маршал Польшчы (Marszałek Polski) — найвышэйшая вайсковая ступень ва Узброеных сілах Польшчы. Ніжэйшай вайсковай ступенню з’яўляецца генерал.
Гісторыя
11 сакавіка 1920 года Юзаф Пілсудскі, як Галоўнакамандуючы ўзброеных сіл Польшчы надаў і зацвердзіў сябе першым Маршалам Польшчы. У панядзелак 15 лістапада 1920 года на Замкавым пляцы ў Варшаве была цэрымонія свяшчэннага уручэння булавы першаму Маршалу Польшчы Юзафу Пілсудскаму. Булава — гэта сімвал улады і абсалютнага паслушання.
Світлаводск
Світлаво́дск (Світловодськ; 1961—1962 — Хрушчоў, 1962—1969 — КрамГЭС) — горад абласнога значэння ў Кіраваградскай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Світлаводскага раёна. Размешчаны на ўзбярэжжы Крамянчугскага вадасховішча ракі Дняпро (прыстань), за 25 км ад чыгуначнай станцыі Паўлыш (на лініі Крэмэнчук — Знам’янка).
Краснікі (Рослаўльскі раён)
Краснікі (Красники) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Краснікі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Кастыроўскага сельскага паселішча.
Марк Максімавіч Мокін
Марк Мокін (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік магілёўскага «Дняпра».
Клубная кар’ера
Выступаў за юнацкія каманды магілёўскага «Дняпра», а ў красавіку 2022 года падпісаў першы прафесійны кантракт з клубам. 7 мая 2022 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы супраць жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ» (0:1), калі выйшаў на замену ў другім тайме. У далейшым працягваў з’яўляцца на полі, пераважна выходзячы на замену. 4 ліпеня 2022 года адзначыўся сваім першым голам у Вышэйшай лізе, паразіўны браму «Мінска» (выніковы лік 2:4), тым самым стаўшы трэцім наймаладзейшым аўтарам гола ў беларускім чэмпіянаце.
У снежні 2022 года падоўжыў кантракт з магілёўскім клубам.
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2021 года і кастрычніку 2022 года выступаў за юнацкую зборную Беларусі да 17 гадоў у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы, а ў сакавіку 2023 года — у элітным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
Паталагічная фізіялогія ў Беларусі
На Беларусі развіццё паталагічнай фізіялогіі звязана з адкрыццём кафедры паталагічнай фізіялогіі пры БДУ (1928), працамі А. Ю. Бранавіцкага.
Навуковыя даследаванні праводзяцца ў медыцынскіх інстытутах Мінска, Гродна, Віцебска па пытаннях росту пухлін, ліхаманкі, тэрмарэгуляцыі, рэгуляцыі сардэчнай дзейнасці і сасудзістага тонуса і інш.
Вядучыя беларускія спецыялісты па паталагічнай фізіялогіі — Ф. І. Вісмант, А. А. Крыўчык, А. В. Лявонава, Д. А. Маслакоў, Ю. Я. Радзівонаў.
NGC 2316
NGC 2316 (іншыя абазначэнні — NGC 2317, LBN 1021) — адбівальная туманнасць і эмісійная туманнасць у сузор’і Аднарог.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 2316, NGC 2317.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Брэмен
Гісторыя
Першыя паселішчы на Везэры ўзніклі паміж I і VIII стагоддзямі. Ужо ў 150 годзе александрыйскі географ Клаўдзій Пталемей згадвае адно з такіх паселішчаў пад імем Fabiranum (у іншым варыянце Phabiranum).
Горад Брэмен быў заснаваны ў 787 годзе Карлам Вялікім у якасці біскупскай рэзідэнцыі. Росквіт горада пачаўся з 845 года, калі ён знаходзіўся пад кіраваннем архібіскупа Адальберта.
У 1186 годзе Брэмен атрымаў ад германскага караля Фрыдрыха І Барбаросы гарадскія правы. У 1260 горад далучаецца да Ганзейскага саюза. Імклівае эканамічнае развіццё дазваляе Брэмену выйсці з пад улады архібіскупа і стаць свабодным горадам. Сімваламі гэтай свабоды сталі ўзведзеныя на галоўнай плошчы Роланд (1404) і будынак ратушы (1409).
З 1646 года вольны імперскі горад. У 1815—1933 вольны горад.
У Другую сусветную вайну база ВМФ нацысцкай Германіі, разбураны.
З 1949 года цэнтр аднайменнай зямлі ФРГ.
Транспарт
Буйны марскі порт на р. Везер за 130 км ад яе радзення ў Паўночнае мора.
Мальва мускусная
Мальва мускусная (Malva moschata) — від раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Расліна 20-100 см вышынёй, з мускусным пахам. Сцеблы прамыя, разгалінаваныя, цыліндрычныя, пакрытыя валасінкамі.
Прыкаранёвае лісце доўгачарашковае, амаль круглявае, у больш ці менш пальчатарассечанага сцябловага лісця хвосцікі карацей. Знізу пакрытае белымі валасінкамі.
Кветкі часцей адзінкавыя, радзей да трох у пазухах лісця; на верхавіне расліны шматлікія, сабраныя ў суквецці. Чашачка падзелена на трохкутныя долі, густа пакрыта валасінкамі. Вяночак у 2-2,5 разы перавышае чашачку, бледна-ружовы, за зваротнаяйкападобнымі пялёсткамі.
Плод складаецца з 15-20 густа сабраных вакол канічнага карпафора плодзікаў.
Гаспадарчае значэнне і прымяненне
З'яўляецца папулярнай садовай раслінай.
Дае меданосным пчолам багаты ўзятак нектара.
Юрый Генадзьевіч Назаранка
Юрый Генадзьевіч Назаранка (нар., Слонім, Гродзенская вобласць, БССР, СССР) — беларускі ваенны дзеяч. Першы намеснік міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь, генерал-маёр з 2020 года. Фігурант санкцыйных спісаў ЕС, ЗША, шэрагу іншых краін.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 красавіка 1976 года ў Слоніме Гродзенскай вобласці. Бацька — афіцэр, служыў у ваенна-паветраных сілах. Сям’я пераязджала разам з бацькам па розным кропкам былога Савецкага Саюза, а пасля распаду СССР вярнулася ў Беларусь.
У 1997 годзе скончыў факультэт унутраных войск Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь. Па яго заканчэнні быў размеркаваны ў 1-ю роту 3-й асобнай Чырвонасцяжнай брыгады спецыяльнага прызначэння (воінская часць 3214), камандаваў ротай разведкі спецыяльнага прызначэння, быў начальнікам штаба 1-га батальёна, камандзірам 3-га батальёна спецыяльнага прызначэння гэтай воінскай часці. У 1998 годзе прайшоў кваліфікацыйныя выпрабаванні на права нашэння крапавага бярэта.
З 2007 па 2009 год навучаўся на камандна-штабным факультэце Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь. У чэрвені 2009 года стаў першым намеснікам камандзіра часці — начальнікам штаба воінскай часці 5526 у Брэсце.
У кастрычніку 2014 года прызначаны камандзірам Спецыяльнага атраду хуткага рэагавання воінскай часці 3214, у лютым 2016 года — камандзірам спецыяльнага атраду хуткага рэагавання 3-й асобнай Чырвонасцяжнай брыгады спецыяльнага прызначэння: 16 сакавіка 2016 года міністр унутраных спраў Беларусі Ігар Шуневіч пераўтварыў Спецыяльны атрад хуткага рэагавання (САХР) у воінскую часць 3032 у складзе 3-й асобнай Чырвонасцяжнай брыгады спецыяльнага прызначэння. Рашэнне зацвердзілі на прапанову камандзіра САХРа Назаранкі, бо ў атрада з’явіліся ўласныя службы.
З сакавіка 2018 года кіраваў штабам Службы бяспекі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. 15 кастрычніка 2019 года прызначаны намеснікам міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь — камандуючым унутранымі войскамі. 18 чэрвеня 2020 года Назаранку прысвоена воінскае званне генерал-маёра. 19 лістапада 2020 года прызначаны першым намеснікам міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь — начальнікам міліцыі грамадскай бяспекі.
Назаранка кіраваў унутранымі войскамі, якімі ажыццяўлялася беспрэцэдэнтна жорсткае здушэнне мірных пратэстаў пасля прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2020 года.
Санкцыі ЕС, ЗША і іншых краін
31 жніўня 2020 года ўключаны ў спіс асоб, на якіх накладзена бестэрміновая забарона на ўезд у Латвію, пяцігадовая забарона на ўезд у Эстонію і забарона на ўезд у Літву ў сувязі з тым, што «сваімі дзеяннямі ён арганізаваў і падтрымаў фальсіфікацыю прэзідэнцкіх выбараў 9 жніўня і наступнае гвалтоўнае здушэнне мірных пратэстаў». 29 верасня 2020 года Назаранка быў дададзены ў санкцыйнцыя спісы Вялікабрытаніі і Канады.
2 кастрычніка 2020 года Назаранку ўнеслі ў спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША і Чорны спіс Еўрасаюза. Пры абгрунтаванні ўвядзення санкцый ЗША было адзначана, што Назаранка нясе адказнасць за дзеянні, якія падрываюць дэмакратычныя працэсы і інстытуты ў Беларусі: кіраўнік унутраных войск МУС, ён знаходзіўся на перадавой, здушаў права на мірны пратэст, а таксама публічна падзякаваў вайскоўцам, якія ўдзельнічалі ў разгоне пратэстаў і журналістаў у Мінску. Савет Еўрапейскага саюза пры ўвядзенні санкцый адзначыў, што Назаранка як намеснік міністра ўнутраных спраў і камандуючы ўнутранымі войскамі адказны за кампанію рэпрэсій і запалохвання, якую праводзіць МУС, у прыватнасці ўнутраныя войскі пад яго камандаваннем, пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года, у прыватнасці адвольныя арышты і жорсткае абыходжанне, у тым ліку катаванні, мірных дэманстрантаў, а таксама запалохванне і гвалт у дачыненні да журналістаў, застаўшыся актыўным пры рэжыме Лукашэнкі ў якасці першага намесніка міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь — начальніка міліцыі грамадскай бяспекі.
13 кастрычніка 2020 года да кастрычніцкага пакету санкцый ЕС далучылася Швейцарыя, 20 лістапада — Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштейн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя і Украіна.
Абласны камітэт КПСС
Абласны камітэт КПСС, неафіцыйна абкам партыі; у краях, дзе не было абласцей, называўся крайкам — вышэйшы орган абласной арганізацыі КПСС паміж абласнымі канферэнцыямі КПСС. Абіраўся абласнымі канферэнцыямі КПСС. Існаваў ва ўсіх абласцях. Абласныя камітэты КПСС падпарадкоўваліся цэнтральным камітэтам камуністычных партый саюзных рэспублік (у РСФСР — Цэнтральнаму камітэту КПСС).
Гісторыя
У 1919 годзе ранейшыя камітэты РКП (б) былі замененыя губернскія арганізацыямі РКП (б), у ходзе рэформы адміністрацыйна-тэрытарыяльнага дзялення ў 1924-1929 гг. губернскія арганізацыі былі рэарганізаваны ў абласныя арганізацыі.
Першы сакратар
Першы сакратар абласнога камітэта КПСС — вышэйшая службовая асоба абласной арганізацыі КПСС, абіраўся абласным камітэтам КПСС па прапанове сакратарыята цэнтральнага камітэта камуністычнай партыі саюзнай рэспублікі. Намінальна вышэйшай службовай асобай вобласці лічыўся старшыня выканаўчага камітэта абласнога савета народных дэпутатаў, аднак фактычна больш важнае становішча ў кіраванні вобласцю займаў першы сакратар абласнога камітэта КПСС. Праца на гэтай пасады фактычна была абавязковая для далейшага прасоўвання па службе (рабоце на кіруючых пасадах у цэнтральным апараце ЦК рэспублікі або Саюза). Але таксама гэтая пасада часта выкарыстоўвалася і як «ганаровая ссылка», калі непажаданага або вінаватага партыйнага работніка ўзроўню Палітбюро, Сакратарыята, загадчыка аддзела ЦК адсылалі кіраваць вобласцю.
Роля ў кіраванні
З-за аднапартыйнай сістэмы і вынікаючай з яе нязменнасці кіруючай партыі на працягу многіх дзесяцігоддзяў статус члена абласнога камітэта КПСС быў вышэй, чым статус члена абласнога савета народных дэпутатаў, а адпаведна статус члена бюро абласнога камітэта КПСС вышэй чым статус члена выканаўчага камітэта абласнога савета народных дэпутатаў.
З статута КПСС ад 1972 года
Кіруючыя органы рэспубліканскіх, краявых і абласных арганізацый партыі
43. Вышэйшым органам абласной, краявой, рэспубліканскай партыйнай арганізацыі з'яўляецца абласная, краявая партыйная канферэнцыя або з'езд кампартыі саюзнай рэспублікі, а ў прамежку паміж імі — абласны камітэт, краявы камітэт, ЦК кампартыі саюзнай рэспублікі.
Дыегу Алвіс
Дые́гу А́лвіс Карэ́йра або Дыега Алвес (Diego Alves Carreira; нар., , Бразілія) — бразільскі футбаліст, брамнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Бразіліі (2011—2017).
Абласны камітэт КПСС
З статута КПСС ад 1972 года
''45. Абласныя, краявыя камітэты, ЦК кампартый саюзных рэспублік абіраюць бюро, у тым ліку сакратароў камітэта. Для сакратароў абавязковы партыйны стаж не менш за пяць гадоў. На пленумах камітэтаў зацвярджаюцца таксама старшыні партыйных камісій, загадчыкі аддзеламі гэтых камітэтаў, рэдактары партыйных газет і часопісаў. Для разгляду бягучых пытанняў і праверкі выканання ў абкаме, крайкамах партыі і ЦК кампартый саюзных рэспублік могуць стварацца сакратарыяты.''
Дыегу Алвіс
Клубная кар’ера
Пачаў прафесійную кар’еру ў «Атлетыку Мінейру». У 2007 годзе перайшоў у іспанскую «Альмерыю», якая ўпершыню ў сваёй гісторыі выйшла перад гэтым у Ла Лігу. Першапачаткова ён прайграваў месца ў аснове брамніку Давіду Кабенья, але затым стаў часцяком гуляць у стартавым складзе і дапамог клубу дасягнуць выніковага 8 месца.
Абласны камітэт КПСС
З статута КПСС ад 1972 года
46. Пленум абласнога, краявога камітэта, ЦК кампартыі саюзнай рэспублікі склікаецца не радзей аднаго раза ў чатыры месяцы.
Але варта ўлічыць, што Статут партыі фактычна быў толькі арыенцірам, і не ўсе дзеянні партыйных арганізацый на месцах цалкам адпавядалі Статуту партыі.
Дыегу Алвіс
Клубная кар’ера
Пасля таго, як Кабенья перайшоў у склад «Рая Вальекана» ў жніўні 2008 года, Алвіс стаў асноўным брамнікам клуба ў сезоне 2008/09.
У 2011 годзе бразільскі галкіпер уз’яднаўся са сваім былым настаўнікам Унаі Эмеры, заключыўшы кантракт з «Валенсіяй». За «кажаноў» Дыегу дэбютаваў у Лізе чэмпіёнаў, 13 верасня 2011 года ён адыграў увесь матч супраць бельгійскага «Генка». У далейшым замацаваўся ў якасці асноўнага брамніка «Валенсіі».
У ліпені 2017 года іспанскі клуб пацвердзіў пераход Дыегу Алвіса ў «Фламенгу». У складзе «Фламенгу» брамнік выйграў шэраг тытулаў, у тым ліку двойчы стаў чэмпіёнам Бразіліі і двойчы перамог у Кубку Лібертадорэс. Пакінуў клуб па заканчэнні сезона 2022.
У лютым 2023 года стаў іграком іспанскай «Сельты», аднак, не згуляўшы ніводнай хвіліны за каманду, ужо ў красавіку 2023 года пакінуў клуб.
Міжнародная кар’ера
Алвес быў абраны для ўдзелу ў Летніх Алімпійскіх гульнях 2008 у Пекіне, але ніводнага матча гэтак і не згуляў; усе 5 матчаў браму абараняў Рэнан. 11 лістапада 2011 года Дыега дэбютаваў у зборнай Бразіліі, ён адгуляў «на нуль» у таварыскім матчы супраць зборнай Габона.
Клубныя
«Атлетыку Мінейру»:
«Фламенгу»:
Міжнародныя
Бразілія:
Эрнст Яндль
Эрнст Яндль (Ernst Jandl;, Вена), аўстрыйскі пісьменнік.
Вывучаў германістыку і англіцыстыку, доктар філалогіі (1950), настаўнік гімназіі ў Вене.
Літаратурныя публікацыі з 1952, за якія атрымаў мноства прэмій, у тым ліку і літаратурную прэмію Георга Бюхнера (1984).
IC 4873
IC 4873 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бен Афлек
Бенджамін Гіза «Бен» Афлек-Болт (Benjamin Geza «Ben» Affleck-Boldt;, Берклі, Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі , ,. Лаўрэат прэміі «Оскар» за сцэнарый да фільма «Разумнік Уіл Хантынг» (сумесна з Мэтам Дэйманам), а таксама антыпрэмій «Залатая маліна» як горшы акцёр у фільмах «Джыльі», «Падшыванец» і «Гадзіна адплаты». Быў намінаваны на «Залатую маліну» за «Армагедон» і «Пёрл-Харбар».
Спасылкі
Інтэрв'ю:
Сіена (значэнні)
Сіена:
Сіена (правінцыя)
Сіена (Provincia di Siena) — правінцыя ў Італіі, у рэгіёне Таскана, адміністрацыйны цэнтр — горад Сіена. Плошча — км², насельніцтва —  жыхары (2005), шчыльнасць насельніцтва — 68,3 чал./км². Складаецца з 36 камун, у тым ліку ў сталіцы. Мяжуе на поўначы з правінцыяй Фларэнцыя, на паўночны ўсход — Арэца, на паўднёвым усходзе з правінцыямі Перуджа і Тэрні (рэгіён Умбрыя), на поўдні з правінцыяй Вітэрба (рэгіён Лацыа), на паўднёвым захадзе з правінцыяй Грасета і на захадзе з правінцыяй Піза.
(768) Струвэяна
(768) Струвеана (Struveana) — астэроід галоўнага пояса, які быў адкрыты 4 кастрычніка 1913 савецкім астраномам Рыгорам Нявуйміным у Сімеізскім абсерваторыі Пулкаўскай абсерваторыі і названы ў гонар сямейнай дынастыі астраномаў Васіля Якаўлевіча Струвэ, Ота Васільевіча Струвэ і Германа Отавіча Струвэ.
Ракета-носьбіт
Раке́та-но́сьбіт (РН, таксама раке́та касмі́чнага прызначэ́ння, РКП) — апарат, які дзейнічае па прынцыпе рэактыўнага руху і прызначаны для вывядзення карыснай нагрузкі ў касмічную прастору.
Часам тэрмін «ракета-носьбіт» ужываецца ў расшыраным значэнні: ракета, прызначаная для дастаўкі ў пэўны пункт (у космас, у далёкі раён Зямлі ці акіяна) карыснай нагрузкі (штучныя спадарожнікі Зямлі, касмічныя караблі, ядзерныя і няядзерныя баявыя блокі). У такой трактоўцы тэрмін «ракета-носьбіт» аб’ядноўвае тэрміны «ракета касмічнага прызначэння» і «міжкантынента́льная балісты́чная раке́та».
Смілавіцкае падняцце
Смілавіцкае падняцце (ад назвы г.п. Смілавічы Чэрвеньскага раёна) — тэктанічная структура ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобл., ускладняе Прыаршанскую монакліналь Беларускай антэклізы па ўчастку сучлянення з Чэрвеньскім структурным залівам Аршанскай упадзіны. Вылучана электра- і сейсмаразведкамі, буравымі работамі.
Выдзяляецца па паверхні фундамента, рыфейскіх, вендскіх і сярэднедэвонскіх адкладах, выцягнута у паўночна-ўсходнім напрамку. Памеры 23х10,5 км. Амплітуда 150 м. Паўночна-заходняе крыло ўскладнена разрыўным парушэннем паўночна-ўсходняга распасцірання амплітудай 100 м.
Фарміраванне Смілавіцкага падняцця адбывалася ў рыфейскі, вендскі і дэвонскі час.
Міядраг Сібінавіч
Міядраг Сібінавіч (Миодраг Сибиновић; нар., Заечар) — сербскі філолаг, лінгвіст, перакладчык, тэарэтык перакладу, літаратар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў настаўніцкай сям’і у горадзе Заечар (Усходняя Сербія). Па заканчэнні гімназіі (г. Кнежавац і г. Негацін, Усходняя Сербія) у 1955 годзе паступіў у Бялградскі ўніверсітэт.
Джон Майкл Талбот
Джон Майкл Талбот (John Michael Talbot; нар., Аклахома-Сіці, Аклахома, Злучаныя Штаты Амерыкі) — каталіцкі манах, амерыканскі спявак, кампазітар і гітарыст, заснавальнік ордэна The Brothers and Sisters of Charity (Браты і Сёстры Міласэрнасці).
Міядраг Сібінавіч
Біяграфія
У 1959 годзе скончыў філасофскі факультэт Бялградскага ўніверсітэта (кафедра ўсходніх і заходніх славянскіх моў і літаратур, спецыяльнасць руская мова і літаратура). Супрацоўнікам і выкладчыкам філалагічнага факультэта Бялградскага універсітэта Сібінавіч стаў у 1960 годзе. Доктарскую дысертацыю «Лермантаў ў сербскай літаратуры» абараніў у 1970 годзе.
У званні дацэнта і прафесара на сваім факультэце, а таксама на іншых факультэтах, дзе выкладаў Сібінавіч, ён чытае наступныя курсы: Уводзіны ў літаратуразнаўства, Руская народная літаратура, Старажытнаруская літаратура, Беларуская літаратура XVIII стагоддзя, Беларуская літаратура першай паловы XIX стагоддзя, Руская паэзія сярэдзіны XIX стагоддзя, Увядзенне ў тэорыю перакладу, Руская лірычная паэзія XVIII і XIX стагоддзяў (спецкурс), Руская паэма (спецкурс), Паэтыка Сяргея Ясеніна (спецкурс). Будучы маладым дацэнтам, Сібінавіч два гады працаваў выкладчыкам на кафедры славянскай філалогіі філалагічнага факультэта МДУ. Курсы Сібінавіч па рускай народнай літаратуры і тэорыі перакладу являютса першымі курсамі, прачытанымі па гэтых навуковым дысцыплінах у Бялградскім універсітэце. Сібінавіч таксама выкладаў, па сумяшчальніцтве, у Навасадскам універсітэце і універсітэтах Прышціны і Скоп’е.
У 1996 годзе па ініцыятыве вучонага савета МДУ Міядраг Сібінавіч удастоены звання ганаровага доктара Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Праекты
Сібінавіч быў навуковым кіраўніком наступных навукова-даследчых праектаў: Гісторыя і паэтыка сербскага літаратурнага перакладу (праект філалагічнага факультэта Бялградскага універсітэта), Літаратурныя і культурныя сувязі славян (кіраўнік праекта, сумесна з Інстытутам літаратуры і мастацтва, Бялград), Сербская літаратура і культура ў еўрапейскім кантэксце (сумесны праект філалагічнага факультэта Бялградскага універсітэта, філасофскага факультэта Навасадскага універсітэта і Навасадскай акадэміі мастацтваў).
Сібінавіч быў ініцыятарам і арганізатарам міжнародных навуковых сімпозіумаў «Руская эміграцыя ў сербскай культурe ХХ стагоддзя» (1993), «Руская эміграцыя ў сербскай і іншых славенскіх краін ХХ стагоддзя» (1995) і «Ясенін ў канцы ХХ стагоддзя» (1997), што адбыліся на філалагічным факультэце Бялградскага універсітэта.
Дасягненні
Асаблівы ўклад Сібінавіча — ў вывучэнне літаратурна-гістарычных і тэарэтычных аспектаў перакладу. Ён апублікаваў больш за 300 прафесійных і навуковых прац і 20 аўтарскіх кніг у галіне літаратуразнаўства. З’яўляецца аўтарам раздзелаў па рамантызму ў вядомай сербскай гісторыі рускай літаратуры «Руская літаратура I—II», апублікаванай у выдавецтве «Нолит». Яго працы апублікаваныя на рускай, чэшскай, французскай, беларускай і ўкраінскай мовах у Расіі, Чэхаславакіі, Балгарыі, Беларусі, Украіны і Швейцарыі.
З 1983 па 1985 гады Сібінавіч быў прарэктарам па вучэбнай рабоце Бялградскага універсітэта, а з 1984 па 1989 г. — старшынёй Савета па адукацыі Сербіі.
На працягу сваёй працоўнай дзейнасці Сібінавіч быў членам рэдкалегіі ці рэдактарам наступных навуковых часопісаў: • Књижевна историја (Бялград), адзін з заснавальнікаў і член рэдакцыйнага савета; • Живи језици (Бялград), часопіс Таварыства замежных моў і літаратур Сербіі, галоўны рэдактар; • Преводилац (Бялград), часопіс Асацыяцыі прафесійных і навуковых перакладчыкаў Сербіі, член рэдакцыйнага савета; • Филолошки преглед (Бялград), член рэдкалегіі; • Зборник за славистику Матице српске (Нові Сад), галоўны рэдактар; • Слов’янський свiт (Київ), (Кіеў), член рэдакцыйнага савета Міжнароднай рэдкалегіі; • УКРАС (Київ), член рэдакцыйнага савета міжнароднай рэдкалегіі.
У розныя перыяды свайго жыцця Сібінавіч прымаў актыўны ўдзел у прафесійнай і арганізацыйнай дзейнасці Саюза таварыстваў славістаў Югаславіі, Таварыства славістаў Сербіі, Таварыства замежных моў і літаратуры Сербіі, Асацыяцыі літаратурных перакладчыкаў Сербіі. Прымаў удзел у падрыхтоўцы да стварэння Сербская-Расійскага таварыства дружбы Сербіі. З’яўляецца адным з заснавальнікаў сербска-ўкраінскага грамадства Рэспублікі Сербіі. Быў старшынёй Камітэта славістаў Югаславіі з 1990 года, а ў 1991 годзе быў абраны членам Міжнароднага камітэта славістаў (у 1998 годзе ён падаў у адстаўку на абедзве пасады).
Сібінавіч актыўна займаецца перакладам літаратурных твораў на сербскую мову. Адрэдагаваў многія выданні рускіх і ўкраінскіх, беларускіх і грузінскіх пісьменнікаў на сербскай мове. Пераклаў больш за 80.000 радкоў з рускай, беларускай, украінскай, чэшскай, балгарскай, македонскай, армянскай і грузінскай паэзіі. Будучы членам рэдакцыйнай калегіі навуковага выдання поўнага збору твораў Дзесанкі Максімавіч, Сібінавіч сабраў і адрэдагаваў 8 і 9 том гэтага выдання, у якія ўвайшлі паэтычныя пераклады паэткі.
У 1989 годзе першым перавёў (з рускіх падрадкоўнікаў) і апублікаваў з адпаведным прадмовай ў знакамітым сербскім выдавецтве «Српска књижевна задруга» древнегрузинскую паэму «Віцязь у тыгровай шкуры» Шота Руставелі.
На працягу доўгіх гадоў Сібінавіч — выступае на літаратурнай трыбуне Каларчавага народнага універсітэта ў Бялградзе, у Рускім доме, Культурным цэнтры Бялграда, Бібліятэцы горада Бялграда і іншых культурных установах Бялграда, а таксама Сербіі і былой Югаславіі, часта сумесна з музыкамі, акцёрамі і мастакамі.
Сібінавіч з’яўляецца ініцыятарам або ўдзельнікам многіх праектаў, прысвечаных развіццю культурнага супрацоўніцтва і папулярызацыі рускай, украінскай і беларускай літаратуры ў сербскай культуры (вялікая выстава ў Нацыянальнай бібліятэцы Сербіі Пушкін і сербская культура, 1999 год; аўтар праекта і перакладаў для тэлевізійнага цыклу Паэзія Пушкіна, з трох серый, прадстаўленага на Радыё-тэлебачанні Сербіі ў 2000 годзе, у якім сербскія акцёры чыталі вершы А. С. Пушкіна на сербскай мове; уступныя гаворкі пра рускіх пісьменніках ў рамках тэлевізійнага цыкла перадач «Знакамітыя людзі сусветнай літаратуры» Школьнай праграмы РТС, удзел у тэлецыкла з нагоды 100-годдзя з дня нараджэння С. Ясеніна; серыя лекцый і літаратурных вечароў у гарадах Сербіі з нагоды 200-годдзя з дня нараджэння А. С. Пушкіна і 100-годдзя з дня нараджэння С. Ясеніна і інш.). З яго перакладаў вершаў Ганны Ахматавай «Вершы і нарысы» ў 1999 годзе сeрбская актрыса Вольга Савіч сачыніла і выканала ў Інстытуце культуры Сербіі манадраму «Ганна Ахматава».
Узнагароды
За пераклад «Анталогіі беларускай паэзіі» (серб. Антологија белоруске поезије, Бялград, 1993) у 2001 годзе Сібінавіч атрымаў беларускую нацыянальную мемарыяльную грамату «1000 год хрысціянства». За пераклад анталогіі ўкраінскай паэзіі (Српско Сараева, Баня Лука, 2002) у 2004 годзе ён атрымаў Украінскую міжнародную прэмію ім. Івана Франка. Лаўрэат прэміі «Мілаш Джурыч» за пераклад паэзіі (Ганна Ахматава, «Вершы і эсэ», Паидеиа, Бялград, 1999), прэміі за найлепшы пераклад рускай літаратурнай прозы «Доктар Йован Максімавіч» (Т. Талстой, Кис, «Геопоетика», Бялград, 2002).
За сваю дзейнасць з нагоды святкавання 200-годдзя Пушкіна ў 1999 годзе Сібінавіч атрымаў медаль Урада Расійскай Федэрацыі. Сібінавіч быў узнагароджаны «Прэміяй за дасягненні ў галіне мастацкага перакладу» Асацыяцыі літаратурных перакладчыкаў Сербіі (2004), «Прэміяй за дасягненні ў літаратуры» Асацыяцыі пісьменнікаў Сербіі (2012) і «Прэміяй за дасягненні ў навуцы» грамадства славістаў Сербіі (2017). Арганізатары фестывалю «Смедзеревская паэтычная восень» прысудзілі Сібінавічу ў 2016 годзе ганаровую грамату ім. Златка Красны за пераклады сучаснай паэзіі.
Нільс Юэль
Нільс Юэль (Niels Juel;  — ) — дацкі адмірал. Паходзіць з роду Юэль.
Біяграфія
Нільс Юэль нарадзіўся ў сям’і двараніна Эрыка Юэля.
У красавіку 1643 года пачаў службу пажам у будучага караля Даніі, герцага Фрыдэрыка.
У 1647—1648 гадах вучыўся ў «Рыцарскай акадэміі для маладых дваран» на востраве Зеландыя, пасля чаго шмат падарожнічаў па Еўропе. Тады ж праявіў цікавасць да марской справы, следствам чаго стала яго служба ў галандскім флоце і ўдзел у большасці бітваў Першай Англа-галандскай вайны (1652—1654 гады). Неўзабаве стаўшы камандзірам карабля, Юэль пад начальствам К. Тромпа і Руйтэра браў удзел у бітвах з англічанамі і з піратамі у Міжземным моры.
Калі ў 1656 годзе адносіны яго радзімы са шведамі абвастрыліся, ён вярнуўся ў Данію. Кароль Фрэдэрык ІІІ прызначыў яго афіцэрам флоту, Юэль атрымаў у камандаванне карабель 1-га рангу «Sorte Rytter», аднак у рэальных баявых дзеяннях удзелу не прымаў.
У 1657 годзе Нільс Юэль атрымаў званне адмірала і камандуючага галоўнай базай флоту ў Хольмене, Капенгаген. Пад яго камандаваннем дацкая эскадра захоплівае шведскія гандлёвыя судны ў Зундзе. Прыняў удзел пад камандаваннем адмірала Хенрыка Бельке ў адбіцці спробы высадкі шведскага дэсанта 12-14 верасня каля Фальстэбру.
Узімку 1657—1658 гадоў прыняў актыўны ўдзел у абароне Капенгагена ад шведскай арміі караля Карла Х, якая аблажыла яго. Скарыстаўшыся дапамогай галандскага флоту пад камандаваннем адмірала Васенара ван Абдама, Юэль вывеў дацкі флот у мора і спрыяў зняццю шведскай блакады.
Скарыстаўшыся перамір’ем, Юэль ажаніўся з Маргрэтэ Ульфельт у 1661 годзе, у шлюбе з якой быў шчаслівы, меў сына і дачку. У мірны час займаўся гаспадарчымі справамі і стаў суднаўладальнікам. Новы кароль Даніі Крысціян V узнагародзіў яго ордэнам Данеброг.
Улетку 1675 года разгарэлася новая вайна са Швецыяй (т.зв. Сконская вайна). Камандванне над дацкім флотам было даручана вопытнаму нарвежскаму адміралу Корту Адэлеру Сівертсену, а пасля яго раптоўнай смерці ў лістападзе таго ж года — Юэлю, як меркавалася, на час, таму што кароль жадаў бачыць на пасадзе камандуючага праслаўленага галандскага адмірала Карнеліса Тромпа. Але пакуль на дапамогу дацкаму флоту прыбыла толькі галандская эскадра камадора Бінкеса. Дзейнічаючы да прыбыцця Тромпа самастойна, Нільс Юэль 1 мая 1676 года высадзіў дэсант на востраў Готланд, які быў ім паспяхова захоплены, чым падняў свой прэстыж у вачах караля.
27 мая 1676 года Тромп бярэ камандаванне дацкім флотам. Юэлю ён давярае кіраванне авангардам флоту. Пачаліся актыўныя дзеянні аб’яднанага флоту датчан, галандцаў і брандэнбуржцаў. У час гэтай кампаніі Юэль удзельнічае 1 чэрвеня ў бітве каля вострава Эланд, у час якой узначалены ім авангард флоту адзначыўся актыўным вядзеннем бою, пры яго непасрэдным удзеле быў захоплены шведскі лінейны карабель «Нептунус», а шведскі флот панёс істотныя страты, у тым ліку былі забітыя два адміралы, і прымушаны ўцякаць. Скарыстаўшыся гэтымі поспехамі, дацкая сухапутная армія перанесла ваенныя дзеянні на тэрыторыю Швецыі.
Пасля гэтага Юэль стаў актыўна рыхтавацца да сустрэчы з вельмі моцным Балтыйскім флотам шведаў. Галандскі флот Тромпа выйшаў на дапамогу Юэлю, які, тым не менш, намерваўся даць бой шведам менавіта сіламі дацкага флоту. Таму ён 1 ліпеня ўступіў у бой каля бухты Кёгэ, у якім атрымаў рашучую перамогу над больш моцным шведскім флотам пад камандаваннем адмірала Хенрыка Горна. У далейшым дацкі флот пад камандаваннем Юэля ўдзельнічаў у падтрымцы наземных аперацый сухапутнай арміі.
Пасля заканчэння вайны Юэль у 1678 годзе атрымлівае месца ў Каралеўскім савеце, а пасля смерці старэйшага адмірала Бельке ў 1683 годзе становіцца афіцыйным главой Савета адміралцейства, актыўна займаючыся будаўніцтвам новых баз флоту і яго ўсебаковым умацаваннем.
З 1690 года Юэля сталі апаноўваць хваробы, 8 красавіка 1697 года ён памёр і быў пахаваны ў Хольменс Кірке — галоўнай царквы флоту.
Статуя адмірала Нільса Юэля пастаўлена ў Капенгагене насупраць будынка, які служыў штаб-кватэрай найбуйнейшай у Даніі фірмы, якая ажыццяўляла марскія перавозкі —— Усходне-Азіяцкай кампаніі.55.6775°N, 12.58583°W
Гомельскае таварыства ўрачоў
Гомельскае таварыства ўрачоў, Таварыства гомельскіх урачоў. Дзейнічала ў 1898 — 1900 гг. Ставіла за мэту вывучэнне санітарнага стану Гомельскага павету, складанне яго медыцынскай тапаграфіі і санітарнай карты, высвятленне прычын і адшуканне спосабаў прадухілення эпідэмічных і іншых хвароб, збор і навуковую распрацоўку статыстычных звестак аб стане здароўя і смяротнасці насельніцтва павета, пашырэнне медыка-санітарных ведаў і інш. Заснавальнік і старшыня — доктар медыцыны Дз. Кастрыцкі. Распушчана міністрам унутраных спраў нібыта па прычыне парушэня статута, фактычна з-за непрымальнага для ўлад нацыянальнага складу таварыства (колькаснай перавагі яўрэяў).
Слонімскі шпіталь
Слонімскі шпіталь размешчаны на сучаснай вуліцы Я. Купалы, 49 у г. Слонім.
Пабудаваны У XVIII ст. з цэглы побач з Андрэеўскім касцёлам.
Прамавугольны ў плане аднапавярховы будынак, накрыты двухсхільным дахам. Плоскасныя, пазбаўленыя архітэктурнага дэкору фасады рытмічна члянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі. Унутраная планіроўка калідорная, з вестыбюлем у цэнтры. У канструкцыю сцен (таўшчыня каля 1 м) былі ўмураваны грубкі (зберагліся часткова).
Жамойты
Жамойты ці часам жэмайты, жмудзь (саманазва — Žemaitē, Žemaičiai) — этнічная группа сучасных літоўцаў у Заходняй Літве, жыхары гістарычнай вобласці Жамойць. Захоўваецца жамойцкая гаворка літоўскай мовы, часам разгляданая як асобная мова, на ўсходзе Жамойці размаўляюць на заходнеаўкштайтскай гаворцы літоўскай мовы. Асноўнае веравызнанне — каталіцтва, на паўднёвым-захадзе ёсць таксама лютэране. Прыкладная колькасць — каля 500 тыс. чалавек.
Жамойты ў перыяд да стварэння Вялікага Княства Літоўскага
Традыцыйна даўніх жамойтаў суадносяць з археалагічнай культурай грунтовых могільнікаў жамойтаў (V—XIV стст.). Археалагічныя дадзеныя паказваюць, што тэрыторыя сучаснай Жамойці ў I—IV стст. (разам з землямі, дзе пазней сфарміруюцца балцкія плямёны земгалаў, селаў і латгалаў) адносілася да аднаго арэала — культуры курганоў з каменнымі вянцамі (I—V стст.), для якой таксама характэрны абрад трупапалажэння і розная арыентацыя мужчынскіх (галавой на паўночны-захад) і жаночых паграбенняў (на паўднёвы-усход), што сведчыць аб этнічным адзінстве насельніцтва той тэрыторыі тады. У V ст. курганны абрад пахавання знікае і замяняецца паўсюль грунтовымі пахаваннямі з трупапалажэннем, а насельніцтва культуры курганоў з каменнымі вянцамі распадаецца на плямёны жамойтаў, земгалаў, латгалаў і селаў. Адольфас Таўтавічус лічыў жамойтаў аўтахтонамі Жамойці — выхадцамі з Цяльшайскага ўзвышша. А Рэгіна Волкайтэ-Кулікаўскене лічыла, што продкі жамойтаў былі выхадцамі з заходняй часткі даліны ракі Дубісы, якія змяшаліся з мясцовым насельніцтвам.
Жамойты жылі пераважна на паселішчах у драўляных хатах, займаючыся земляробствам, жывёлагадоўляй і рамяством (ганчарства; ліццё жалеза, бронзы, срэбра; ткацтва і інш.). З VII—VIII стст. пачынаюць будавацца ўмацаваныя паселішчы (драўляныя гарадзішчы), дзе засяроджваліся рамесная вытворчасць і племянная знаць. Тыпам арганізацыі грамадства быў родаплемянны лад, а сацыяльная структура была прадстаўлена трыма-чатырма праслойкамі — знаццю, дружыннікамі знаці, свабоднымі абшчыннікамі і рабамі. Рэлігіяй былі родавыя культы (язычніцтва). Была распаўсюджана традыцыя шанавання святых камянёў (валуноў) з выемкамі круглай формы ці ў выглядзе адціскаў ног ці іншых абрысаў.
Грунтовыя пахаванні (а таксама трупапалажэнні з арыентацыяй мужчынскіх (галавой на паўночны-захад) і жаночых паграбенняў (на паўднёвы-усход)) аж да сярэдзіны XIII ст., калі пачаўся працэс стварэння Вялікага Княства Літоўскага, выразна адрозніваюць культуру грунтовых могільнікаў жамойтаў ад курганнага тыпу пахаванняў, характэрнага для археалагічнай культуры ўсходнелітоўскіх курганоў (на Віленшчыне), якую даследчыкі традыцыйна атаясамліваюць з некалькімі аб'яднаннямі літоўскіх плямён. На працягу V—X стст. назіраецца блізкасць культуры жамойтаў і земгалаў.
Выразным адрозненнем пахавальнага абрада на тэрыторыі жамойтаў аж да сярэдзіны XIII ст. было заўсёды трупапакладанне, а не спальванне, як гэта стала характэрна з V ст. для культуры ўсходнелітоўскіх курганоў. У IX—XI ст. як рэдкае выключэнне на грунтавых могільніках у Жамойці з'яўляецца трупаспаленне. З XII ст. трупаспаленні практыкуюцца часцей, але пераважна на акраінах арэала жамойтаў. Сучасныя літоўскія даследчыкі (А. Лухтанас, Р. Волкайтэ-Кулікаўскене, У. Жулкус) таксама адзначаць стракатасць арэала Жамойці і сучаснай Цэнтральнай Літвы (Аўкштайтыі) у XІ—XІІ ст. у археалагічных адносінах у параўнанні з культурай усходнелітоўскіх курганоў і могільнікамі куршаў.
Такая рыса абраднасці як пахаванне разам з нябожчыкамі коней (як правіла, неспаленых конскіх галоў, капыт і скур), што практыкавалася ў X—XII стст. у Жамойці, прыйшла з захаду — з тэрыторыі культуры грунтавых могільнікаў з трупаспаленнем у сучаснай цэнтральнай Літве (Аўкштайтыі), на якую ў сваю чаргу паўплывалі гэтыя традыцыі культуры ўсходнелітоўскіх курганоў і прусаў. Аднак гэтая рыса мае рэдкі, нерэгулярны характар, больш сціплая па колькасці коней (як правіла — аднаго) і распаўсюджана толькі на паўднёва-заходняй частцы Жамойці. У той жа час для культуры ўсходнелітоўскіх курганоў з X па пачатак XIII ст. характэрны пахаванні ў курганах разам з нябожчыкам (трупаспаленне) яго коней (трупапалажэнне ці радзей трупаспаленне), колькасць якіх магла дасягаць 18—20 галоў.
З пачаткам XIII ст. на Віленшчыне замест культуры ўсходнелітоўскіх курганоў прыходзяць грунтовыя пахаванні (помнікі пачатку XIII—XIV стст.), але захоўваюцца абрад трупаспалення і (зрэдку) пахаванні з конямі. Адкрытым застаецца пытанне, ці звязаны пераход да грунтовых могільнікаў на Віленшчыне з уплывамі ўсходніх славян ці іншых культур балтаў (напрыклад, жамойтаў) альбо іншымі прычынамі.