cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гваздзевіцы
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Мішэль Марган
Мішэль Марган (Michèle Morgan; народжаная Сімона Рэнэ Русель, Simone Renée Roussel; —) — французская актрыса тэатра і кіно, легенда французскага кінематографа, уладальніца прэміі Канскага кінафестывалю за найлепшую жаночую ролю (1946), прэмій «Сезар» (1992) і «Залаты леў» (1996) за выдатныя заслугі ў кінематографе, уладальніца імянной зоркі на Алеі Славы ў Галівудзе (1960). Найбольшую вядомасць акторцы прынесла галоўная роля ў фільме «Набярэжная туманоў» (1938) рэжысёра Марселя Карнэ.
Спіс аб’ектаў PGC (1984001—1985000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1984001—1985000)
Паўднёва-Каралінскі ўніверсітэт у Эйкене
Паўднёва-Каралінскі ўніверсітэт у Эйкене (University of South Carolina Aiken) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў горадзе Эйкен у штаце Паўднёвая Караліна.
З'яўляецца часткай Сістэмы Паўднёва-Каралінскага ўніверсітэта.
Агульная характарыстыка
Універсітэт прапануе адукацыйныя праграмы на атрыманне ступеняў бакалаўра і магістра.
Кампус універсітэта размешчаны на 183 га у горадзе Эйкен у 18 мілях ад горада Агаста, штат Джорджыя, і ў 60 мілях ад горада Калумбія, штат Паўднёвая Караліна.
У 2019 годзе ўніверсітэт заняў 1-е месца сярод лепшых дзяржаўных рэгіянальных навучальных устаноў на Поўдні ЗША.
Франопаль (Брэсцкі раён)
Франо́паль (, Франополь) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Радваніцкага сельсавета. Размешчаны за 36 км на паўднёвы ўсход ад Брэста, за 20 км ад чыгуначнай станцыі Жабінка.
Радзіма ўдзельніка рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі, ганаровага грамадзяніна Брэста Васіля Пятровіча Ласковіча.
Гісторыя
У XIX стагоддзі вёска — цэнтр маёнтка ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. У 1858 годзе маёнтак ва ўладанні А. Соладава, які меў 221 дзесяціну зямлі. У 1897 годзе працавалі хлебазапасны магазін, лаўка. Адносілася да Радваніцкай сельскай грамады.
У 1905 годзе вёска ў Радваніцкай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. Непадалёку знаходзілася аднайменнае паселішча (12 жыхароў). Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Радваніцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну нямецка-фашысцкія акупанты знішчылі 39 двароў, загубілі 13 жыхароў; на фронце загінулі 18 вяскоўцаў.
Ермалаеў
Ермалаеў — прозвішча.
Вікторыя Іванаўна Гранкоўская
Вікторыя Іванаўна Гранкоўская (нар. ) — палітычная зняволеная, абвінавачаная і асуджаная падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.
Біяграфія
Нарадзілася ў вёсцы Касцюкі, Дзятлаўскі раён Гродзенскай вобласці. Калі ёй было два гады, бацькоў не стала, таму разам са старэйшым за яе на тры гады братам Яўгенам выхоўвалася бабуляй у гарадскім пасёлку Наваельня. Пасля школы навучалася ў Гродзенскім каледжы мастацтваў, пазней год адпрацоўвала па размеркаванні ў Дзятлаўскай дзіцячай школе мастацтваў. Падчас працы там Вікторыя была адзначана граматай за высокі ўзровень падрыхтоўкі юных мастакоў за ўдзел у абласным пленэры юных мастакоў у Свіслачы, дзе яе вучні атрымалі ўзнагароды.
Пасля навучалася ў БНТУ на архітэктурным факультэце, дзе была старастай групы. Падпрацоўвала ў розных месцах: была нянькай, працавала на атракцыёнах у парку, распрацоўвала візітоўкі і лагатыпы для розных кампаній. Займалася дапамогай бяздомным жывёлам, збірала грошы на іх лячэнне, вазіла па ветэрынарных клініках, знаходзіла гаспадароў.
1 верасня 2020 Вікторыю затрымалі, калі яна збірала подпісы пад петыцыяй да рэктара, у якой прасіла не прымяняць санкцыі да студэнтаў, што ўдзельнічаюць у мірных акцыях. За гэта яна была арыштавана і асуджана на 7 сутак, якія адбывала ў ІЧУ у Жодзіна. 27 кастрычніка яе выклікалі ў рэктарат і азнаёмілі з загадам аб адлічэнні, нягледзячы на тое, што яна добра вучылася і мела 100 % наведвальнасць, атрымлівала павышаную стыпэндыю. Пасля адлічэння Вікторыя была на выпрабавальным тэрміне у архітэктурным бюро, дзе паспела адпрацаваць некалькі дзён да свайго затрымання. Напярэдадні дзяўчына паспела падаць дакументы ў чэшскі ўніверсітэт і запісацца на курсы праграмавання.
12 лістапада 2020 года Вікторыя Гранкоўская была арыштавана супрацоўнікамі КДБ пасля працоўнага дня, калі яна разам з калегай накіроўвалася дадому. Затрыманне адбывалася ў межах справы студэнтаў і выкладчыкаў ВНУ паводле ч. 1 арт. 342 КК (арганізацыя альбо ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак), пасля чаго была змяшчана пад варту ў СІЗА КДБ, затым была пераведзена ў СІЗА на Валадарскага.
23 лістапада 2020 года сумеснай заявай пятнаццаці арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі Хельсінскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр, была прызнана палітычнай зняволенай. У сваёй заяве праваабаронцы адзначылі, што лічаць пазбаўленне волі абвінавачаных па студэнцкай справе адвольным і палітычна матываваным. 20 студзеня 2021 года сумеснай заявай чатырнаццаці ўкраінскіх праваабарончых арганізацый, сярод якіх, , , , арышт Вікторыі Гранкоўскай, як і іншых затрыманных па гэтай справе студэнтаў, быў прызнаны незаконным і кваліфікаваны як.
11 лютага 2021 года шэфства над палітзняволенай узяў Олівер Качмарэк (Oliver Kaczmarek), дэпутат Бундэстага і чалец Дэлегацыі па сувязям з Беларуссю. З гэтай нагоды ён адзначыў: «''Вікторыя Гранкоўская — адна з многіх людзей у Беларусі, якія месяцамі сядзелі за кратамі за мірны пратэст супраць фальсіфікацыі выбараў, гвалту і рэжыму Аляксандра Лукашэнкі. Каб падтрымаць намаганні па вызваленні Вікторыі Гранкоўскай, я ўзяў на сябе хроснае бацькоўства. Я патрабую, каб яе вызвалілі неадкладна''».
24 мая 2021 у судзе падчас апытання сведак начальнік службы бяспекі БНТУ Юрый Ануфрыеў зноў, як і падчас следства, паказаў, што лічыць Вікторыю Гранкоўскую арганізатарам акцый на тэрыторыі БНТУ. На пытанне абаронцы Вікторыі пра тое, што ён спачатку сцвярджаў, што не ведае Вікторыю, а пасля назваў яе арганізатарам, Ануфрыеў засведчыў: «Мне паказваў першы прарэктар (Георгі Вяршына) яе на відэазапісах і сказаў, што яна была арганізатарам». 16 ліпеня 2021 года суд Савецкага раёна Мінска прысудзіў Вікторыі Гранкоўскай, якая не прызнала віну, два з паловай гады пазбаўлення волі.
Адбывала тэрмін зняволення ў гомельскай калоніі. Вызвалілася 30 лістапада 2022 года.
Тар
Тар:
Уладзімір Андрэевіч Ціхаміраў
Біяграфія
Скончыў Харкаўскае ваеннае вучылішча. На фронце з 1941 года, у баях за Нясвіж быў цяжка паранены, трапіў у палон. Уцёк з лагера смеці, арганізаваў у Чэрвеньскім раёне партызанскую групу, з мая 1942 года — атрад, быў камандзірам гэтага атрада. У сакавіку 1942 — ліпені 1944 гадоў быў камандзірам 12-й кавалерыйскай партызанскай брыгады імя І. В. Сталіна. Удзельнік разгрому Квантунскай арміі Японіі (1945). З 1948 года жыў у Мінску.
Памяць
Яго імем названа вуліца ў г. п. Чырвоная Слабада Чэрвеньскага раёна.
Жыццёвая прастора на Усходзе
Жыццёвая прастора на Усходзе (Lebensraum im Osten) — тэрмін нацыянал-сацыялістычнай прапаганды, адбівалы планы засялення германскімі народамі (арыйцамі ў разуменні нацыянал-сацыялістычных правадыроў) тэрыторый ва Усходняй Еўропе. Упершыню гэты тэрмін з'явіўся яшчэ ў вільгельмінскую эпоху, але пасля нацысцкі рух надаў яму расава-біялагічны кантэкст. Імкненне здабыць шырокія тэрыторыі для «народа без прасторы» (Volk ohne Raum) паслужыла адной з ідэалагічных асноў для распрацаванага Генрыхам Гімлерам Генеральнага плана «Ост». У яго рамках была прадугледжана буйнамаштабная дэпартацыя «расава непажаданага» насельніцтва, яго заняволенне і эканамічная эксплуатацыя.
Перадгісторыя
Фрыдрых Ратцэль (1844—1904) увёў ва ўжытак гэты тэрмін у сваіх навуковых працах «Палітычная геаграфія» (1897) і «Жыццёвая прастора» (1901). Пры гэтым ён перанёс тэорыі Чарльза Дарвіна аб барацьбе за выжыванне ў жывёльным свеце на адносіны паміж народамі і апісваў дзяржавы як жывыя істоты, якія знаходзяцца ў пастаяннай барацьбе за жыццёвую прастору, а далейшае існаванне якіх залежыць ад яго наяўнасці.
Тэрмін быў падхоплены Фёлькішэ бевегунг і Усегерманскім саюзам (Alldeutscher Verband) і выкарыстаны ў сувязі са шматлікімі на той момант нямецкімі меншасцямі ва Усходняй Еўропе (фольксдойчэ) і планамі іх экспансіі. Лічылася, што зямлі, якія належалі ім, не павінны быць страчаны, а мэтай павінна быць заснаванне новых паселішчаў. Стаўленне да заморскіх калоній Германскай імперыі пры гэтым было негатыўным. Неабходным лічылася прастора для «па-ўсегерманску» арыентаванай «пасяленчай палітыкі ў буйным маштабе». Для гэтага разглядаліся не пазаеўрапейскія калоніі, а «непасрэдна сумежны з германскай Айчынай Усход. Туды нас вядзе лёс. Компас германцаў паказвае на Усход». Нямецкія эмігранты ў Амерыцы павінны былі быць накіраваны на Усход. Дамінантным ідэалам Фёлькішэ бевегунг была чыстакроўная германская дзяржава на «народнай зямлі» краін Цэнтральнай і Усходняй Еўропы, населеная нямецкімі сялянамі і рамеснікамі, «бацькамі будучых воінаў». Ужо ў 1875 годзе Паўлем дэ Лагардам было прадстаўлена бачанне германскай дзяржавы, межы якой распасціраюцца
Моцную папулярызацыю атрымала ідэя прасторы на ўсходзе ў 1926 годзе з выхадам рамана Ганса Грыма «Народ без прасторы» (Volk ohne Raum).
Чэмпіянат Расіі па баскетболе сярод жанчын
Вышэйшая ліга Расіі — гэта нацыянальная жаночая ліга Расіі, першы розыгрыш якой быў праведзены ў сезоне 1992. Першым чэмпіёнам стаў маскоўскі «ЦСКА».
Галіна Акімаўна Арчакова
Галіна Акімаўна Арчакова (11 лістапада 1939, Хабараўск) — савецкая і беларуская шахматыстка, майстар спорту СССР па шахматах (1969), дзевяціразовая чэмпіёнка Беларускай ССР па шахматах (1958, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1966, 1968, 1972), кандыдат тэхнічных навук. У складзе каманды БССР бронзавы прызёр трэцяй Спартакіяды народаў СССР па шахматах (1963).
Біяграфія
У 1960-я гады была адной з наймацнейшых шахматыстак Беларусі. У 1956 годзе ўпершыню выступіла на чэмпіянаце Беларусі па шахматах сярод жанчын, заняўшы 3 месца. У перыяд з 1950-х да пачатку 1970-х гадоў шматкроць перамагала на чэмпіянатах. У 1969 годзе ў Мінску прайшоў кваліфікацыйны матч, дзе яна выйграла ў Клары Скегінай з лікам 8,5: 5,5 і атрымала званне майстра спорту па шахматах.
Тройчы ўдзельнічала ў фіналах чэмпіянатаў СССР па шахматах сярод жанчын (1962, 1965, 1966). У 1964 годзе стала чэмпіёнкай ДСТ «Буравеснік». Шэсць разоў прадстаўляла каманду Беларускай ССР у першынствах СССР паміж камандамі саюзных рэспублік па шахматах (1958—1963), заваяваўшы ў 1962 годзе другое месца ў асабістым заліку, а ў 1963 стала трэцяй у камандным і асабістым заліках. Таксама з’яўляецца шахматным трэнерам і суддзёй вышэйшай нацыянальнай катэгорыі.
У 1961 годзе скончыла Беларускі політэхнічны інстытут. З 1963 па 1994 год працавала ў Цэнтральным навукова-даследчым інстытуце комплекснага выкарыстання водных рэсурсаў, з’яўлялася вядучым навуковым супрацоўнікам. Мае навуковыя публікацыі.
Ганчары (Смаленскі раён)
Ганчары (Гончары) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Валокаўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 6 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 24 км на паўночны захад ад Смаленска, за 7 км на поўнач ад аўтадарогі. За 8 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя 416 км на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Тар (фільм)
«Тар» (Tár) — амерыканская 2022 года, пастаўленая рэжысёрам  па ўласным сцэнарыі. Галоўную ролю выканала Кейт Бланшэт.
Прэм’ера фільма адбылася 1 верасня 2022 года ў межах асноўнай конкурснай праграмы 79-га Венецыянскага кінафестывалю.
Сюжэт
Сусветна прызнаная дырыжорка і кампазітарка Лідыя Тар становіцца першай у гісторыі жанчынай-дырыжоркай Берлінскага філарманічнага аркестра. Яна дае інтэрв’ю, выпускае кнігі, выкладае і на новай пасадзе прыступае да рэпетыцый сімфоніі №5 Малера, а таксама клапоціцца аб сваёй партнёрцы — першай скрыпцы аркестра — і маленькай прыёмнай дачцэ. Але калі адна з яе былых падапечных забівае сябе, бездакорная рэпутацыя Лідыі аказваецца пад пагрозай.
Нейтрына
Такаакі Кадзіта і Артур Мак-Дональд атрымалі Нобелеўскую прэмію па фізіцы 2015 года «за адкрыццё нейтрынных асцыляцый, якія паказваюць, што нейтрына маюць масу».
Віды і ўласцівасці
Вядома 3 тыпы нейтрына: электроннае нейтрына
ν
, мюоннае нейтрына
, таоннае нейтрына
і адпаведныя ім антычасціцы
e
,
μ
і
τ
(звесткі аб
ντ
ускосныя і магчыма, што
).
Кожны з тыпаў нейтрына пры ўзаемадзеянні з іншымі часціцамі можа пераўтварыцца ў адпаведны зараджаны лептон. Існуюць эксперыментальныя пацвярджэнні нейтрынных асцыляцый  — пераўтварэнняў аднаго тыпу нейтрына ў другі (прапанавана Б. М. Пантэкорва ў 1957). У сваю чаргу, нейтрынныя асцыляцыі сведчаць аб тым, што нейтрына маюць ненулявыя масы спакою, і лептонныя зарады не захоўваюцца.
Існуюць тэарэтычныя перадумовы, якія прадказваюць існаванне чацвёртага тыпу нейтрына —. Адназначнага эксперыментальнага пацвярджэння іх існавання (напрыклад у праектах, ) пакуль няма.
Невядома, ці з’яўляецца нейтрына антычасціцай самой сабе (гл. ).
Невядома, ці парушаецца CP-інварыянтнасць пры нейтрынных асцыляцыях.
Маса
Нейтрына маюць ненулявую масу, але гэтая маса вельмі малая. Верхняя эксперыментальная ацэнка сумы мас усіх тыпаў нейтрына складае ўсяго 0,28 эВ. Розніца квадратаў мас нейтрына розных пакаленняў, атрыманая з асцыляцыйных эксперыментаў, не перавышае 2,7⋅10-3 эВ².
Гісторыя адкрыцця
Існаванне электроннага нейтрына было прадказана В. Паўлі (1930—1933) на падставе законаў захавання энергіі і імпульсу ў рэакцыях β-распаду.
было зарэгістравана амерыканскімі фізікамі Ф. Райнесам і у 1953—1956 гадах.
Крыніцы нейтрына
Выпрамяняюцца нейтрына пры пераўтварэннях атамных ядраў (β-распадзе, захопе электронаў і ), распадах элементарных часціц і інш. Працэсы, якія вядуць да ўтварэння нейтрына, адбываюцца ў рэчыве Зямлі і яе атмасферы за кошт касмічнага выпрамянення, у нетрах Сонца, зорак і інш. (гл. нейтрынная астраномія, нейтрынная астрафізіка). Штучна нейтрына атрымліваюць з дапамогай магутных ядзерных выпрамяняльнікаў, ядзерных рэактараў, паскаральнікаў зараджаных часціц.
Славацкі медыцынскі ўніверсітэт у Браціславе
Славацкі медыцынскі ўніверсітэт у Браціславе — славацкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у Браціславе.
Агульная характарыстыка
Універсітэт заснаваны ў 1953 годзе як Славацкая акадэміі паслядыпломнай медыцынскай адукацыі. Ад 25 чэрвеня 2002 года існуе па цяперашняй назвай. Адзіная вышэйшая дзяржаўная навучальная ўстанова медыцынскага профілю ў Славакіі, якая забяспечвае падрыхтоўку медыкаў па ўсіх трох узроўнях (бакалаўр, магістр, доктар). Мае некалькі філіялаў у рэгіёнах Славакіі.
Mundaneum
Mundaneum — інфармацыйнае сховішча, званае таксама «горад ведаў», якое знаходзілася ў Брусэлі. Было заснавана двума навукоўцамі, Полем Атле і Анры Лафантэнам, у 1920 годзе і праіснавала да 1934 года. Будынак, у якім размяшчаўся Mundaneum, атрымаў назву Сусветны палац (Palais Mondial). З 1998 года ў Монсе існуе прысвечаны яму музей. У наш час Mundaneum разглядаецца як адзін з папярэднікаў Інтэрнэту і лічыцца аб'ектам еўрапейскай культурнай спадчыны.
Гісторыя
Распрацоўка Mundaneum была пачата ў 1895 годзе бельгійскімі навукоўцамі і юрыстамі Полем Атле і Анры Лафантэнам. Абодва былі перакананыя ў тым, што веды могуць спрыяць міру. Мэтай Mundaneum было аб'яднанне ў адным месцы ўсіх ведаў аб свеце ва ўсіх яго формах (кнігі, плакаты, газеты з усяго свету і г. д.) у гіганцкай і інавацыйнай бібліяграфіі. Аднак, улічваючы маштабы задачы, распрацоўшчыкі павінны былі засяродзіцца на пэўных галінах і ў асноўным абмяжоўваліся міжнароднай дакументацыяй.
Праект стварэння «горада ведаў» (Mundaneum), прадстаўлены Атле і Лафантэнам, быў падтрыманы бельгійскім урадам, які разлічваў, што гэта падмацуе прэтэнзіі Бельгіі на тое, каб прыняць Лігу нацый у Брусэлі. Пад праект было выдзелены памяшканні і фінансаванне. У 1920 годзе Mundaneum быў размешчаны ў левым крыле палаца, які знаходзіцца ў брусэльскім Парку пяцідзесяцігоддзя. Атле спачатку назваў свой праект Palais Mondial — «Сусветны палац». Экспазіцыя складалася з шаснаццаці дыдактычных залаў, бібліяграфічнай картатэкі, якая змяшчала дванаццаць мільёнаў картак, а таксама музея прэсы, у якім захоўвалісь 200 тыс. асобнікаў газет з усяго свету, выпушчаных у перыяд паміж 1895 і 1914 гадамі. Mundaneum утрымліваў фонды і шырокія калекцыі архіваў: Міжнародны музей прэсы, Універсальны іконаграфічны рэпертуар (плакаты, паштоўкі, фатаграфіі), Універсальны даведнік дакументацыі, Энцыклапедыю Universalis Mundaneum, якая складаецца са зборніка схем, канцэптуялізаваных Полем Атле, у тым ліку Mondothèque, асабістыя працы Анры Лафантэна і Поля Атле, тэматычныя зборнікі па фемінізму, пацыфізму і анархізму, а таксама архівы валанцёрскай групы «сябры Palais Mondial».
Былі наняты дадатковыя людзі, якія прыступілі да працы. Праз некаторы час інфармацыйныя рэсурсы Mundaneum дазволілі запусціць пошукавы сэрвіс, якім мог скарыстацца любы чалавек у свеце, адправіўшы запыт па пошце або тэлеграфам — нешта накшталт аналагавай пошукавай сістэмы. Запыты на розныя тэмы, ад бумерангаў да балгарскай фінансавай сістэмы, паліліся з усіх куткоў свету, і іх колькасць склала больш за 1500 у год.
У 1934 годзе бельгійскі ўрад страціў цікавасць да праекту. Mundaneum прыйшлося перавесці ў меньшае памяшканне, а праз некаторы час спыніць прыём запытаў на інфармацыю. Нямецкая акупацыя Бельгіі канчаткова разбурыла праект. Немцы расчысцілі ўчастак, на якім размяшчаўся Mundaneum, знішчыўшы тысячы скрынь з індэкснымі карткамі, каб вызваліць месца для выставы мастацтва Трэцяга рэйха. Інстытут Mundaneum ў Гаазе, які ствараецца аўстрыйскім філосафам і сацыёлагам Ота Нейратом, у супрацоўніцтве з Полем Атле, быў таксама зачынены, з-за эміграцыі Нейрата ў Англію падчас нямецкага ўварвання ў Нідэрланды.
Музей Mundaneum
Музей Mundaneum быў адкрыты ў 1998 г. у архіўным цэнтры бельгійскага горада Монс, дзякуючы шматгадовай працы па яго стварэнню. Пасля смерці Атле усё, што ацалела ад Mundaneum, было закінута ў адным з памяшканняў будынка анатамічнага тэатра Брусэльскага свабоднага ўніверсітэта. Прафесар Чыкагскага універсітэта Уорд Бойд Рэйвард (Warden Boyd Rayward), дысертацыя якога была прысвечана дзейнасці Поля Атле, знайшоў у архівах дакументы, якія дазволілі знайсці рэшткі «горада ведаў». Ён выявіў пакой, які нагадваў маўзалей, завалены кнігамі і гарамі папер, пакрытымі павуціннем. Праца Рэйварда дапамагла аднавіць цікавасць да працы Атле, што ў сваю чаргу прывяло да стварэння музея Mundaneum ў горадзе Монс (1993). Сёння адноўлены ў музеі Mundaneum прапануе зірнуць на Сетку, якой бы яна магла б быць: доўгія шэрагі высоўных скрынь з мільёнамі індэксных картак Атле, якія паказваюць на архіў у задняй пакоі, набітай кнігамі, плакатамі, фатаграфіямі, газетнымі выразкамі і ўсялякімі іншымі артэфактамі.
У 2012 годзе музей Mundaneum і Google абвясцілі аб сваім супрацоўніцтве ў прысутнасці прэм'ер-міністра Бельгіі Эліа Дзі Рупа, каб падкрэсліць ролю, якую гуляюць заснавальнікі Mundaneum, Поль Атле і Анры Лафантэн, у якасці піянераў сеткі Інтэрнэт.
Mundaneum, які атрымаў статус элемента еўрапейскай спадчыны, сёння называюць «папяровым інтэрнэтам» і «папяровым Гуглам».
Сусветны горад
Сусветны горад — нерэалізаваны ўтапічны праект, задуманы Полем Атле ў 1910 годзе, які павінен быў, падобна сусветным выставам, аб'яднаць усе вядучыя інстытуты свету. Сусветны горад павінен быў распаўсюджваць веды для астатняга свету і будаваць свет і ўніверсальнае супрацоўніцтва. Ідэя Атле аб стварэнні ўтапічнага горада, прысвечанага міжнародным інстытутам, шмат у чым натхніла сучасная публікацыя ў 1913 годзе нарвежска-амерыканскага скульптара Хендрыка Крысціяна Андэрсана і французскага архітэктара Эрнэста Хебрара з ўражлівай серыі планаў Beaux-Arts для Сусветнага цэнтра камунікацыі (1913). Для дызайну свайго Сусветнага горада Атле супрацоўнічаў з некалькімі архітэктарамі. Такім чынам, была распрацавана цэлая серыя праектаў для Сусветнага Горада. Найбольш прадуманымі планамі былі: дызайн Мунданума (1928) і Сусветнага горада (1929) Ле Карбюзье ў Жэневе побач з палацам Лігі Нацый, праект Віктара Буржуа ў Тэрвурэне (1931) побач з Музеем Конга, зноў Ле Карбюзье (у супрацоўніцтве з Huib Hoste) на левым беразе ў Антверпене (1933 г.), Морыс Хейманс ў заліве Чэсапік паблізу ад Вашынгтона (1935 г.) і Станіслас Ясінскі і Рафаэль Дэлвіл на левым беразе Антверпена (1941 г.).
Планы горада, разлічанага на размяшчэнне мільёна жыхароў, рабіліся для месцаў у Бруселі, Антверпене, Жэневе (побач з Лігай Нацый), Парыжы і нават у Злучаных Штатах. З кожным змяненнем геаграфічнай і палітычнай сітуацый Поль Атле адаптаваў праект, спрабуючы павялічыць шанцы на яго рэалізацыю.
У гэтых розных праектах праграма Сусветнага Горада заставалася больш ці менш фіксаванай, уключаючы сусветны музей, сусветны універсітэт, сусветны бібліятэчны і дакументацыйны цэнтр, офісы для міжнародных асацыяцый, офісы і пасольствы для народаў, алімпійскі цэнтр, жылы раён і парк, звязаныя Авеню нацый.
Нягледзячы на падтрымку многіх прыхільнікаў праекта, сярод палітыкаў і іншых, гэты праект так і не быў здейснены.
Аляксей Мікалаевіч Ермалаеў
Біяграфія
Аляксей Ермалаеў нарадзіўся 10 (23) лютага 1910 года ў сялянскай сям’і, якая пражывала ў Цвярской губерні (па іншых крыніцах — у Санкт-Пецярбургу).
З 1920 года вучыўся ў Петраградзе ў балетнай школе А. Л. Валынскага, дзе яго педагогам быў М. Г. Легат, а з 1921 па 1926 гады — у Петраградскай балетнай школе (з 1937 — Ленінградскае харэаграфічнае вучылішча, цяпер Акадэмія рускага балета імя А. Я. Ваганавай), дзе за шэсць гадоў прайшоў усю школьную праграму ў класе У. І. Панамарова.
У 1926 годзе быў залічаны салістам у балетную трупу Ленінградскага тэатра оперы і балета (цяпер Марыінскі тэатр). У 1930 годзе яго запрасілі ў Маскву ў Вялікі тэатр, у якім працаваў да канца сваіх дзён.
З імем А. Ермалаева звязана стварэнне новага кірунку ў мужчынскім танцы, якое адказвала агульным тэндэнцыям гераізацыі балета, павышэння гульнявога, драматычнага складніка, увядзення ў практыку класічнага балета элементаў народнага танца. А. Ермалаеў валодаў віртуознай тэхнікай танца, пастаянна яе удасканальваючы і ўскладняючы класічныя элементы. Ствараючы рознахарактарныя ролі, ён сцвярджаў у балеце мужны і валявы вобраз. У гэтым жа кірунку дзейнічалі і выбітныя балетмайстры, якія працавалі з ім — В. І. Вайнанен і Л. М. Лаўроўскі.
А. Ермалаеў працаваў над тэхнікай танца на мяжы магчымасцяў, але гэты кірунак яго творчасці быў абмежаваны сур’ёзнай траўмай. Пачынаючы з 1939 года ён засяроджваецца на ролях, якія патрабуюць не бравурнай выканальніцкай тэхнікі, а драматычнага майстэрства, пантамімы.
У 1939 годзе выступіў як балетмайстар. Ставіў таксама балеты ў Беларускім тэатры оперы і балета (Мінск).
З 1960 года і да канца сваіх дзён працаваў педагогам і балетмайстрам-рэпетытарам у Вялікім тэатры. Пад яго кіраўніцтвам займаліся «зоркі балета» — М. Ліепа, М. Лаўроўскі, В. Васільеў, А. Гадуноў, Б. Акімаў, Н. Фёдараў і інш.
Разм з Ю. І. Сланімскім паставіў балет «Салавей» М. Крошнера (1939).
Шэрпы
Паходжанне
Згодна паданням шэрпаў, іх продкі перасяліліся з паўднёва-усходняга Тыбета ў даліны каля гары Эверэст. Сама назва народа перакладаецца з тыбецкай мовы як «усходнія людзі». Распаўсюджана думка, што перасяленне адбылося каля 600 гадоў таму, калі ў Тыбеце адбывалася барацьба супраць імперыі Юань і паміж рознымі школамі будызму. Аднак ясных доказаў гэтай гіпотэзы няма. Генетычнае даследаванне, апублікаванае ў 2015 г. , прадэманстравала тое, што шэрпы і тыбетцы сапраўды маюць адзінае паходжанне, але іх лініі падзяліліся ў перыяд ад 1500 гадоў таму да 940 гадоў таму.
Культура
Шэрпы насяляюць горныя раёны на вышыні 2500 м — 4800 м. Даследаванні паказалі, што дзякуючы асаблівай генетычнай мутацыі іх арганізм болей эфектыўна выкарыстоўвае кісларод і такім чынам болей прыстасаваны да вялікіх вышынь, дзе ў астатніх людзей назіраецца болей востры кіслародны голад. Выказваецца меркаванне, што карысная для горцаў мутацыя была атрымана ў спадчыну дзякуючы гібрыдызацыі іх продкаў з дзянісаўскім чалавекам.
У мінулым асноўным заняткам шэрпаў была качавая жывёлагадоўля. У нашы дні пераважае адгонная жывёлагадоўля і земляробства. Трымаюць якаў, кароў, радзей коней і авечак. Шэрпы не забіваюць свойскую жывёлу і не ядуць яе мяса, хаця могуць ужываць мяса, набытае ў прадстаўнікоў іншых народаў. Затое ў паўседзённай кухні важную ролю адыгрываюць малочныя прадукты, асабліва масла. Вырошчваюць бульбу, кукурузу, ячмень, пшаніцу, гародніну. Палеткі ўзворваюць адналопасным плугам, запрэжаным валамі. Узворванне, а таксама праца за межамі хатняй гаспадаркі лічацца мужчынскімі заняткамі. Астатняя праца размяркоўваецца паміж мужчынамі і жанчынамі. З сярэдзіны XX ст. шырока распаўсюджана суправаджэнне альпіністаў, якія імкнуцца ўзысці на Эверэст.
Памеры паселішчаў залежаць ад наяўнасці зямлі, прыдатнай да апрацоўкі. Высакагорныя вёскі могуць мець усяго некалькі пабудоў. У далінах, размешчаных ніжэй, часам налічваецца да некалькіх сотняў жытлаў, прычым у іх жывуць прадстаўнікі іншых народаў, якія трымаюць крамы, гасцініцы, займаюцца рамяством. Пераважаюць двухпавярховыя каменныя дамы, умацаваныя драўлянымі бярвеннямі і крытыя драўлянай дахоўкай. Ніжні паверх выкарыстоўваецца як свіран. Верхні паверх з'яўляецца жытлом. Да ўваходу прыбудоўваюць ганак.
Шэрпы падзяляюцца на некалькі родавых арганізацый, у якіх сваяцтва адлічваецца па мужчынскай лініі. Роды могуць валодаць пэўнымі землямі, млынамі, будынкамі, але прысядзібныя надзелы знаходзяцца ў прыватнай маёмасці. У мінулым вылучаліся заможныя людзі пембу. Яны выконвалі адміністрацыйныя функцыі і нават збіралі падаткі. У нашы дні ўлада знаходзіцца ў дзяржаўнай адміністрацыі.
Распаўсюджаны малыя нуклеарныя сем'і. Існуе традыцыя братэрскай паліандрыі. Палігінія не забаронена, але сустракаецца рэдка. Звычайна шлюбы заключаюцца па дамоўленасці. Ім папярэднічаюць працяглыя перамовы, заручыны, абмен падарункамі і ўзаемная працоўная дапамога. Дзяўчына пасля вяселля атрымоўвае пасаг. Сыны могуць прэтэндаваць на роўную долю спадчыны бацькоў. У малодшага сына яна часцяком крыху большая, паколькі традыцыйна старыя бацькі пераходзяць жыць да яго. Каля траціны ўсіх шлюбаў скончваюцца разводамі.
Народныя святы звязаны з будысцкім рэлігійным календаром. Найбольш маляўнічым з'яўляецца свята цам, якое суправаджаецца танцамі з маскамі, пантамімай і спевамі. Пры будысцкіх кляштарах практыкуюцца розныя віды рэлігійнага мастацтва.
Мова
Родная мова шэрпаў блізкая да тыбецкай. Традыцыйна карыстаюцца тыбецкім пісьмом, аднак у Непале адбываецца паступовы пераход да дэванагары.
Рэлігія
Вернікі спавядаюць тыбецкую форму будызму. Галоўнымі рэлігійнымі цэнтрамі з'яўляюцца кляштары. Разам з гэтым, у буйных вёсках звычайна ёсць жанатыя ламы, якія выконваюць святарскія функцыі і трымаюць сваю гаспадарку.
Allium proliferum
Allium proliferum — шматгадовая травяністая расліна з роду сямейства. Від гібрыднага паходжання [ ], агароднінная культура, прыдатная для вырошчвання ранняй вясной.
Від, верагодна, паходзіць з Кітая, у Еўропу быў завезены ў сярэднія вякі.
Батанічнае апісанне
Лісце шырокае трубчастае, вышынёй да 40 см, расце ўсё лета. Суквецце пасаджана на трубчастую стрэлку, на якой замест кветак утвараюцца паветраныя цыбуліны. Вышыня стрэлкі можа дасягаць 1 метра. Пасля ад суквецця ўтвараецца новая кветкавая стрэлка, якая таксама сканчаецца суквеццем з паветранымі цыбулінкамі. Такім чынам можа фармавацца ад 2 да 4 узроўняў. Паветраныя цыбуліны, маюць вагу каля 1,5 г, на кожным суквецці ўтвараецца ад 3 да 30 такіх цыбулінак.
Размнажэнне адбываецца вегетатыўным спосабам, ад паветраных або прыкаранёвых цыбулін.
Таксанамія
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да, пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род быў выдзелены ў асобнае сямейства  , аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства.
Выкарыстанне
Пёры ў свежым выглядзе ідуць у ежу, для салаты і як заправа да супоў і гарніру. Цыбулінкі прымяняюцца для марынавання.
Людовік (герцаг Бургундскі)
Людовік, герцаг Бургундскі (Louis duc de Bourgogne;  — ) — дафін Францыі з 1711 года, сын Людовіка Вялікага Дафіна і Марыі Ганны Баварскай, старэйшы ўнук Людовіка XIV.
Атрымаў выхаванне ў духу каталіцкай набожнасці апошніх гадоў кіравання Караля-Сонца. З 1702 года дзед увёў герцага Бургундскага ў Дзяржаўны савет (да гэтага часу яго малодшы брат Філіп ужо стаў каралём Іспаніі Філіпам V). На прынца ўплывала прыдворная «набожная партыя» (devots), і ён сам неўзабаве завёў уласную групоўку, куды ўваходзілі яго настаўнік Фенелон, герцагі дэ Бавіе і дэ Шэўроз, а таксама Луі дэ Сен-Сімон (вядомы мемуарыст). Кружок падтрымліваў ідэю «асветнага абсалютызму» і дваранскай алігархіі з вялікай колькасцю кансультатыўных арыстакратычных «саветаў», якія адначасова абмяжоўвалі самаўпраўнасць караля і адціскалі ад стырна ўлады буржуазію. Заўчасная смерць герцага Бургундскага перашкодзіла планам яго кружка здзейсніцца, аднак некаторых падобных тэндэнцый незалежна працягвалі прытрымлівацца рэгент — Філіп II Арлеанскі і яго пераемнікі. Пры рэгенцтве нядоўгі час праіснавала полісінодыя, сістэма калектыўнага кіравання, а на працягу 1715—1789 года буржуазія сістэматычна абмяжоўвалася ў правах займаць дзяржаўныя пасады (у адрозненне ад умеранага дэмакратызму, уласцівага ў гэтай справе Людовіку XIV).
Пасля смерці бацькі ў 1711 годзе герцаг Бургундскі стаў спадчыннікам прастола і дафінам, аднак ужо ў лютым 1712 года сканаў разам са сваёй жонкай Марыяй-Адэлаідай Савойскай ад эпідэміі адзёру. Ад гэта хваробы праз месяц памер і іх старэйшы сын, 4-гадовы герцаг Брэтонскі. Малодшае двухгадовае дзіця, герцаг Анжуйскі, выжыў і пасля смерці прадзеда стаў у 1715 годзе каралём Людовікам XV.
Бітва пры Нахеры
Бітва пры На́херы (batalla de Nájera, bataille de Nájera, battle of Nájera), таксама вядома як бітва пры Наварэце — бітва паміж войскамі двух прэтэндэнтаў на сталец Кастыліі і Леона: Педра Жорсткага, якога падтрымлівалі англічане, і Генрыхам (Энрыке) II, якога падтрымлівалі французы. Улічваючы склад удзельнікаў, часта разглядаецца як эпізод Стагадовай вайны. Па мерках XIV ст. бітва лічыцца вельмі буйной: сумарная колькасць войскаў, якія бралі ўдзел у ёй, значна большая за, напрыклад, вядомыя бітвы пры Крэсі і Пуацье. Адбылася 3 красавіка 1367 года.
Allium acidoides
Allium acidoides — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік М’янмы.
Таксанамія
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да, пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род быў выдзелены ў асобнае сямейства  , аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства.
Распаўсюджанне
Эндэмік М’янмы.
Мікалай Мікалаевіч Косцікаў
Мікала́й Мікала́евіч Ко́сцікаў — беларускі дзяржаўны і гаспадарчы дзеяч, намеснік старшыні Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (1990—1994; да 1991 года Савет Міністраў БССР).
Біяграфія
У 1976 годзе скончыў Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі (завочна).
Працаваў на Мінскім заводзе аўтаматычных ліній: ад слесара-зборшчыка да начальніка цэха. З 1972 па 1978 гады працаваў на Мінскім станкабудаўнічым заводзе імя Кірава: начальнік цэха, намеснік дырэктара, галоўны інжынер. У 1978—1984 гадах на Мінскім вытворчым аб’яднанні імя Кірава па выпуску працяжных і адразных станкоў: галоўны інжынер, генеральны дырэктар. У 1984—1990 гадах на пасадзе міністра мясцовай прамысловасці БССР. У 1990—1991 гадах быў намеснікам старшыні Савета Міністраў БССР, з 1991 да 1994 года — Рэспублікі Беларусь.
Узнагароды і званні
Узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, ордэнам «Знак Пашаны».
Нацыянал-сацыялістычная прапаганда
Нацыянал-сацыялістычная прапаганда — адзін з асноўных кірункаў дзейнасці Нацыянал-сацыялістычнай нямецкай рабочай партыі (НСДАП). Падобная прапаганда падчас Веймарскай рэспублікі была накіравана на захоп улады ў краіне, у часы нацыянал-сацыялізму яна служыла ўмацаванню палітычнай улады. У змястоўным плане прапаганда нацыянал-сацыялістаў канцэнтравалася ўсяго на некалькіх тэмах, якія яны ператваралі ў запамінальныя лозунгі, апелюючы да пачуццяў насельніцтва.
Галоўнымі тэмамі нацыянал-сацыялістычнай прапаганды былі расізм і антысемітызм, ідэалогія «адзінага нямецкага народа» і ваеннай гераічнасці, вобраз нацыянал-сацыялістычнай жанчыны і безумоўны культ фюрара. Цэнтральнае месца ў нацыянал-сацыялістычнай прапагандзе займала палітыка ў вобласці кіно. Вядучую ролю адыгралі таксама масавыя грамадскія мерапрыемствы і маршы, школьнае выхаванне і ўласныя арганізацыі — гітлерюгенд і Саюз нямецкіх дзяўчын, а таксама матэрыяльныя палёгкі насельніцтву.
Галоўным органам па распаўсюджвання і кантролю нацыянал-сацыялістычнай прапаганды з'яўлялася кіруемае міністрам прапаганды Іозефам Гебельсам Рэйхсміністэрства народнай асветы і прапаганды.
Нагіма Хамідулаўна Галеева
Нагіма Хамідулаўна Галеева (, Санкт-Пецярбург, Расія) – беларуская артыстка оперы (мецца-сапрана), камерная спявачка. Заслужаная артыстка Рэспублікі Беларусь (1994).
Жыццё і творчасць
Скончыла Музычнае вучылішча пры Пецярбургскай кансерваторыі (1974, спевы, клас В.Цеплаухавай), Пецярбургскую кансерваторыю (1980, сольныя спевы, клас І.Аляксеева).
У 1967-80 працавала лабарантам шэрагу навуковых, вучэбных і праектных устаноў Санкт-Пецярбурга, у тым ліку ў 1969-77 у Тэхналагічным інстытуце.
У 1980-2011 годзе салістка Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Рэспублікі Беларусь.
Да вяршынь творчасці адносяцца партыі ў операх Дж. Вердзі, у першую чаргу Амнерыс, Эбалі і Азучэна («Аіда», «Дон Карлас» і «Трубадур»). Сярод лепшых партый: Любаша («Царская нявеста» М.Рымскага-Корсакава), Канчакоўна («Князь Ігар» А.Барадзіна). Стварыла стылістычна дасканалы вобраз Графіні ў оперы П.Чайкоўскага) «Пікавая дама».
Гастраліравала ў Венгрыі, Германіі, Ізраілі, Іспаніі, Малдове, Партугаліі, Расіі, Украіне, Францыі, Швейцарыі і інш.
У 2011 годзе завяршыла кар'еру.
Ацэнка творчасці
Паводле водгукаў крытыкі, валодае моцным, прыгожага тэмбру голасам, высокай музычнай і сцэнічнай культурай.
Жанна Пакен
Жанна Пакен (фр. Jeanne Paquin,  — ) — французская мастачка-мадэльер, вядомая сучасным і інавацыйным дызайнам. Яна была адной з першых жанчын-куцюр’е і адным з піянераў сучаснага моднага бізнесу.
Біяграфія
Жанна Пакен, народжаная Жанна Мары-Шарлот Бекерс, нарадзілася ў 1869 годзе ў Сен-Дэні, паўночным прыгарадзе Парыжа, у сям’і лекара. Яшчэ падлеткам пачала вывучаць швейную справу ў невялікім атэлье, а праз некалькі гадоў яна атрымала месца ў доме моды «Руф», дзе прайшла шлях ад майстрыхі да галоўнай краўчыхі, якая ўзначальвала атэлье.
У лютым 1891 года Жанна выйшла замуж за Ісідора Рэнэ Жакоба Пакена, з якім стварыла ў Парыжы ў 1891 годзе дом высокай моды Paquin, які праіснаваў да 1956 года і меў асаблівую вядомасць і рэпутацыю ў першай трэці XX стагоддзя. Жанна была галоўным дызайнерам, а яе муж кіраваў бізнэсам, займаўся адміністрацыйнымі справамі фірмы, працаваў з кліентамі.
У 1898 годзе яны адкрылі філіял свайго Дома моды ў Лондане, затым у 1912 годзе ў Буэнас-Айрэсе і ў Нью-Ёрку, а таксама ў 1914 годзе ў Мадрыдзе. Філіял знакамітага House of Paquin у Нью-Ёрку на Пятай авеню спецыялізаваўся на футры. Сярод яе кліентак з’явіліся прадстаўніцы арыстакратычных і манархічных сем’яў. Пасля смерці мужа ў 1907 годзе Жанна Пакен кіравала бізнесам разам са сваёй сям’ёй да 1920 года. Паміж 1912 і 1920 гадамі Пакен стварала калекцыі адзення для актыўных жанчын. У 1913 годзе яна першай з жанчын-мадэльераў атрымала ордэн Ганаровага легіёна.
Яна стварыла шэраг касцюмаў па эскізах Лявона Бакста і Поля Ірыба. Асабліва знакамітай стала калекцыя «Танга» (1914).
Драгічынскі павет
Драгічынскі павет (Powiat drohiczyński) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Палескага ваяводства Польскай Рэспублікі. Адміністрацыйны цэнтр — мястэчка Драгічын.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора ў складзе Заходняй Беларусі адышоў да Польшчы. Утвораны 1 сакавіка 1921 года. Пасля ўз’яднання Заходняй Беларусі з БССР Драгічынскі павет года ўвайшоў у склад Пінскай вобласці. года павет скасаваны.
Складаўся з 12 вясковых гмін (10 у 1939) і 2 мястэчкаў. Агульная плошча павета — 2351 км², насельніцтва — 97.000 чалавек, шчыльнасць — 41 чал. на км².
Увек
Увек, Укек — адзін з галоўных гарадоў Залатой Арды ў XIII—XIV стст. Знаходзіўся каля вусця р. Увекаўка паблізу сучаснага г.Саратаў. Увек названы ў ліку іншых золатаардынскіх гарадоў арабскімі пісьменнікамі Ібн Батутай і Абу-ль-Фідай. У пачатку XIV ст. Чаканіў свае манеты. Руіны Увека даследавалі ў канцы XIX — пачатку XX стст. Знойдзены рэшткі будынкаў, лазняў, мячэцей, палацаў, ганчарныя печы, мусульманскія некропалі. У 1913 г. А.А.Каратковым быў раскапаны маўзалей XIV ст. з багатым жаночым пахаваннем. На Увекскім гарадзішчы знойдзены хумы для вады і збожжа, паліўная і непаліўная кераміка, фрагменты каменных пасудзін, кафля, водаправодныя трубы, сярэбраныя і медныя золатаардынскія манеты, бронзавыя ідальчыкі, крыжы (рэшткі хрысціянскага культу). Горад спыніў сваё існаванне ў канцы XIV ст.
Урад Расійскай Федэрацыі
Урад Расійскай Федэрацыі — федэральны выканаўчы орган дзяржаўнай улады Расійскай Федэрацыі.
Падсправаздачны Прэзідэнту Расійскай Федэрацыі і падкантрольны Дзяржаўнай Думе.
Статус і парадак яго дзейнасці вызначаны раздзелам 6 Канстытуцыі Расійскай Федэрацыі і палажэннямі Федэральнага канстытуцыйнага закона «Аб Урадзе Расійскай Федэрацыі».
Паўнамоцтвы
Урад Расійскай Федэрацыі ажыццяўляе сваю дзейнасць на аснове Канстытуцыі Расійскай Федэрацыі, федэральных канстытуцыйных законаў, федэральных законаў і нарматыўных указаў прэзідэнта Расійскай Федэрацыі (артыкул 2 Закона «Аб Урадзе Расійскай Федэрацыі»).
На падставе артыкула 114 Канстытуцыі Расійскай Федэрацыі Урад ажыццяўляе наступныя паўнамоцтвы:
На падставе i ў выкананне Канстытуцыі Расійскай Федэрацыі, федэральных законаў, нарматыўных указаў Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі Урад выдае пастановы і распараджэнні, забяспечвае іх выкананне. Падзаконныя пастановы і распараджэнні ўрада абавязковыя да выканання ў Расійскай Федэрацыі. Пастановы і распараджэнні Урада ў выпадку іх супярэчнасці Канстытуцыі Расійскай Федэрацыі, федэральным законам і ўказам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі могуць быць адмененыя прэзідэнтам Расійскай Федэрацыі.
Асабісты прыём грамадзян членамі Урада ажыццяўляюцца ў парадку арт. 126 Пастановы Урада РФ ад 01.06.2004 № 260 «Аб Рэгламенце Урада Расійскай Федэрацыі і Палажэнні аб Апараце Урада Расійскай Федэрацыі» і арт. 13 Федэральнага Закона № ФЗ-59 «Аб парадку разгляду зваротаў грамадзян РФ».
Склад Урада Расійскай Федэрацыі
Урад Расійскай Федэрацыі складаецца са Старшыні Урада Расійскай Федэрацыі, намеснікаў Старшыні Урада Расійскай Федэрацыі і федэральных міністраў. Старшыня Урада Расійскай Федэрацыі прызначаецца Прэзідэнтам Расійскай Федэрацыі са згоды Дзяржаўнай Думы. У выпадку трохкратнага адхілення Дзяржаўнай Думай прадстаўленых кандыдатур Прэзідэнт Расійскай Федэрацыі прызначае Старшыню Урада Расійскай Федэрацыі, распускае Дзяржаўную Думу і прызначае новыя выбары. Прэзідэнт Расіі не мае права распускаць Дзяржаўную думу на гэтай падставе на працягу апошніх шасці месяцаў дзеяння яго паўнамоцтваў, у перыяд дзеяння ваеннага або надзвычайнага становішча на ўсёй тэрыторыі дзяржавы, а таксама ў выпадку ініцыявання Дзяржаўнай думай працэдуры адхілення прэзідэнта ад пасады ў парадку імпічменту. Намеснікі Старшыні Урада Расійскай Федэрацыі і федэральныя міністры прызначаюцца на пасаду і вызваляюцца ад пасады Прэзідэнтам Расійскай Федэрацыі па прапанове Старшыні Урада Расійскай Федэрацыі. Структура федэральных органаў выканаўчай улады (Урада Расійскай Федэрацыі) зацвярджаецца ўказам Прэзідэнта Расіі на падставе прапановы Старшыні Урада Расійскай Федэрацыі, якая накіроўваецца на працягу тыднёвага тэрміну пасля яго прызначэння (арт. 112 Канстытуцыі Расійскай федэрацыі). У выніку адміністрацыйнай рэформы 2004 года быў удакладнены статус і размеркаванне функцый паміж федэральнымі міністэрствамі, федэральнымі службамі і федэральнымі агенцтвамі. Акрамя таго, федэральныя органы выканаўчай улады падзеленыя на тыя, што знаходзяцца ў падпарадкаванні Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі (г.зв. «сілавыя ведамствы») і ўрада Расійскай Федэрацыі.
Парламенцкія выбары ў Германіі (1933, лістапад)
Парламенцкія выбары ў лістападзе 1933 года (Reichstagswahl) — пазачарговае агульнанароднае галасаванне па выбарах германскага парламента — Рэйхстаг. Адбыліся 12 лістапада 1933 адначасова з рэферэндумам па пытанні аб выхадзе Германіі з Лігі Нацый. Другія выбары пасля прыходу да ўлады нацыянал-сацыялістаў; першыя пасля забароны дзейнасці ўсіх партый, за выключэннем нацыянал-сацыялістычнай. Выбаршчыкам быў прапанаваны адзіны спіс кандыдатаў без магчымасці ясна выяўленага галасавання «супраць».
Палітычны кантэкст выбараў
Перыяд пасля выбараў Рэйхстага, якія адбыліся 5 сакавіка 1933 года, характарызаваўся фарміраваннем аднапартыйнай дыктатуры нацыянал-сацыялістаў, выключэннем іншых сіл з легальнага палітычнага працэсу.
Да моманту правядзення галасавання з парламента былі выгнаныя камуністы (8 сакавіка 1933); выдадзены закон «Аб ліквідацыі бядотнага становішча народа і дзяржавы» (Gesetz zur Behebung der Not von Volk und Reich, Ermächtigungsgesetz, 23 сакавіка 1933), які перадаў усю паўнату дзяржаўнай улады ўраду; праведзена публічная акцыя па спаленні кніг, якія не адпавядаюць ідэалогіі нацыянал-сацыялізму (10 мая 1933); па абвінавачванні ў нацыянальнай здрадзе была забароненая найбуйнейшая апазіцыйная палітычная сіла — Сацыял-дэмакратычная партыя (22 чэрвеня 1933). 14 ліпеня 1933 былі распушчаныя ўсе палітычныя партыі за выключэннем нацыянал-сацыялістычнай і ўведзеная забарона на стварэнне новых партый.
На міжнароднай арэне Германія апынулася ў ізаляцыі. Вялікабрытанія выступіла з ініцыятывай аб усталяванні міжнароднага кантролю над германскімі ўзбраеннямі. У адказ Гітлер заявіў аб выхадзе з перамоў па раззбраенні і паставіў пытанне аб выхадзе Германіі з Лігі Нацый. Гэты крок выклікаў шырокую грамадскую падтрымку, віншавальны ліст кіраўніку ўрада, у прыватнасці, накіраваў Марцін Німёлер.
На 12 лістапада былі прызначаныя новыя парламенцкія выбары і рэферэндум па пытанні аб выхадзе з Лігі Нацый. Дата галасавання была прызначаная не выпадкова — яна была максімальна набліжаная да 11 лістапада, даты падпісання Камп’енскага перамір’я.
Агітацыйная кампанія
Асноўным лозунгам выбарчай кампаніі нацыянал-сацыялісты зрабілі заклік «з Гітлерам супраць вар’яцтва ўзбраення» (Mit Hitler gegen den Rüstungswahnsinn). Ён атрымаў шырокую грамадскую падтрымку. 11 лістапада са зваротам да народа ў падтрымку ўрада ў радыёзвароце выступіў прэзідэнт Паўль фон Гіндэнбург. З аналагічнымі заявамі выступілі вядомы лекар Фердынанд Зауэрбрух, філосаф Марцін Хайдэгер, драматург Герхарт Гаўптман. У падтрымку адзінага спісу выступіла каталіцкая царква і буйныя прадпрымальнікі.
Вынікі галасавання
Па выніках выбараў кандыдаты ад адзінага спісу нацыянал-сацыялістаў занялі ўсе месцы ў рэйхстагу (661), у тым ліку 22 крэслы, якія прызначаліся для «спецыяльна запрошаных» для ўдзелу ў працы парламента асоб. У буйных гарадах было зафіксавана значнае пратэстнае галасаванне. У Любеку было зафіксавана 22 % несапраўдных галасоў. У прыгарадзе Гамбургу Альтоне за спіс прагаласавалі толькі 77,4 % выбаршчыкаў, у самім Гамбургу — 78,1. У Брэмене нацыстаў падтрымалі 79,6 %, у Берліне — 78,6 %, у Лейпцыгу — 79,8 %. У сярэднім па краіне нацысты атрымалі 92,11 % галасоў (39 655 224 — «за», 3 398 249 несапраўдных бюлетэняў; агульная колькасць выбаршчыкаў — 45 178 701).
Рыцар Пятрусь герба «Тры яблыкі»
«Рыцар Пятрусь герба „Тры яблыкі“» (Les Mille et Une Prouesses de Pépin Troispommes) — французскі анімацыйны серыял пра прыгоды юнага рыцара. Беларускамоўны дубляж зроблены тэлеканалам «БелСат».
Allium aciphyllum
Батанічнае апісанне
Цыбуліны цыліндрычныя, патоўшчаныя ў аснове, дыяметрам 0.8-1 см; абалонка цёмна-карычневая, сеткаватая. Лісце прыкладна роўнае сцяблінкам, ≈ 1 мм шырынёй, зверху жалабковае. Сцябло 15-25 см, цыліндрычнае, пакрытае ліставымі похвамі толькі ў аснове. Парасонікі малакветкавыя. Калякветнік бледна-чырвоны; вонкавыя сегменты яйцападобныя, ≈ 3.5 × 1.8 мм; унутраныя даўгаватыя, ≈ 4 × 2 мм. Перыяд цвіцення: жнівень — кастрычнік.
Распаўсюджанне
Эндэмік паўночнага Сычуаня, Кітай.
Бронзавы слімак
Бронзавы слімак (Бронзовая улитка) — літаратурная прэмія за найлепшыя фантастычныя творы, апублікаваныя на працягу года на рускай мове. Уручалася штогод у Санкт-Пецярбургу з 1992 па 2012 год. Прэмія заснаваная Андрэем Мікалаевым і Аляксандрам Сідаровічам у 1992 годзе. Правобразам прэміі з’яўлялася прэмія Барыса Стругацкага, якая ўручалася ў 1991 годзе.
Прэмія ўручалася ў некалькіх намінацыях: за найлепшую фантастычную публікацыю буйной формы (раман), сярэдняй формы (аповесць), малой формы (апавяданне, навела), а таксама за найлепшы крытыка-публіцыстычны твор, прысвечаны праблемам фантастыкі.
Старшынёй і адзіным членам журы з’яўляўся Барыс Стругацкі, такім чынам дадзеная прэмія — «самая суб’ектыўная» з прэмій расійскай фантастыкі.
Сярод узнагароджаных — Віктар Пялевін, Дзмітрый Быкаў, Яна Дубінянская, Юлія Зоніс.