cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Уладзіслававіч Казулін
Біяграфія
2001 год — выбары прэзідэнта РБ, па іх выніках у БДУ Лукашэнку падтрымала прыкладна толькі пятая частка студэнтаў і супрацоўнікаў. На другім з’езде настаўнікаў 3 лістапада 2001 года Лукашэнка прызнаўся, што не заслужыў ад БДУ такога выніку.
17 лістапада 2003 указам прэзідэнта вызвалены ад пасады рэктара БДУ ў сувязі са скандалам вакол УП «Унікашмет БДУ» (УП «Унидрагмет БГУ»). На пасаду рэктара БДУ быў прызначаны Васіль Стражаў.
10.4.2005 абраны на аб’яднальным з’ездзе старшынёй Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада). У 2005 стаў заснавальнікам і каардынатарам грамадзянскай ініцыятывы па стварэнні Агульнанацыянальнага руху «Воля народа». У снежні 2005 А. Казулін быў зарэгістраваны кандыдатам у прэзідэнты Беларусі. На выбарах атрымаў 2,3 % галасоў. 25 сакавіка 2006 быў арыштаваны падчас масавых выступаў грамадзян супраць вынікаў прэзідэнцкіх выбараў і асуджаны на 5,5 гадоў пазбаўлення свабоды «за злоснае хуліганства і арганізацыю масавых беспарадкаў». Увосень 2006 вытрымаў працяглую 53-хдневную галадоўку, патрабуючы разгляду беларускага пытання ў Савеце Бяспекі ААН. Аляксандр Казулін прызнаны «Міжнароднай Амністыяй» Вязнем сумлення.
З моманту зняволення А. Казуліна (сакавік 2006) абавязкі старшыні БСДП (Г) выконваў Анатоль Ляўковіч. 4 сакавіка 2007 А. Казулін перавыбраны старшынёй БСДП (Г). 26 лютага 2008 быў вызвалены на трое сутак для ўдзелу ў пахаваннях жонкі — Ірыны Казулінай, якая памёрла 23 лютага 2008 на 49-м годзе жыцця ад цяжкай працяглай хваробы. 3 жніўня 2008 на з’ездзе БСДП (Г) быў перавыбраны лідар партыі, замест вязня А. Казуліна лідарам партыі абраны яго былы намеснік Анатоль Ляўковіч. Аляксандр Казулін памілаваны 16 жніўня 2008 разам з Андрэям Кімам і Сяргеем Парсюкевічам паводле спецыяльнага ўказа прэзідэнта. 21 снежня 2008 Казулін заявіў аб выхадзе з БСДП (Г).
Мае двух дочак. Захапляецца вялікім тэнісам, валейболам, шахматамі.
Узнагароджаны медалём «За трудовое отличие».
Прыгажуня і пачвара (фільм, 1991)
«Прыгажуня і пачвара» (Beauty and the Beast) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Disney Animation» 1991 года. Пераможца прэміі «Эні» (1992) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».
Гарады-сіці Вялікабрытаніі
Статус горада-сіці (city) афіцыйна прысвоены ў Вялікабрытаніі 69 гарадам:
Спіс разбіты па правінцыям Вялікабрытаніі, далей адсартаваны па іх арыгінальных англійскіх назвах. У слупку «(Дыяцэзіяльны) сабор» ўказаны кафедральныя саборы дыяцэзій англіканскай царквы, наяўнасць якіх была да 1888 года падставай для прысваення гораду статусу «сіці». C 1888 года, наяўнасць сабора перастала ўплываць на статус «сіці», таму ўсе прысваенні пасля гэтай даты пазначаны як «не было».
Гары Потэр і Дары Смерці
«Гары Потэр і Дары Смерці» (Harry Potter and the Deathly Hallows) — сёмы і апошні раман з серыі пра Гары Потэра, напісанай Джаан Роўлінг. Кніга была выдадзена 21 ліпеня 2007 года ў Вялікабрытаніі выдавецтвам «Bloomsbury», у Злучаных Штатах выдавецтвам «Scholastic Inc» і ў Канадзе выдавецтвам «Raincoast Books».
Роўлінг скончыла пісаць раман у студзені 2007 года. Да яго публікацыі Bloomsbury выдаткавала 10 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў, каб утаіць змест кнігі. «Гары Потэр і Дары Смерці» была выдадзена ў 93 краінах і стала самай хуткапрадаванай кнігай, якою застаецца і сёння. У першыя 24 гадзіны пасля публікацыі было прададзена 15 мільёнаў копій, у тым ліку больш за 11 мільёнаў у Злучаных Штатах Амерыкі і 1 — у Вялікабрытаніі. Папярэдні рэкорд у 9 мільёнаў належаў шостай частцы серыі «Гары Потэр і Прынц-паўкроўка». Раман пераклалі больш як на 120 моў.
«Гары Потэр і Дары Смерці» была адаптавана ў кіно ў дзвюх частках, першая з якіх выйшла ў лістападзе 2010 года і зарабіла больш за $960 мільёнаў у пракаце. Прэм’ера другой адбылася 15 ліпеня 2011 года і касавыя зборы склалі больш за $1,34 мільярда, што стала рэкордам сярод экранізацый раманаў пра Гары Потэра. Абедзве часткі здабылі збольшага спрыяльныя водгукі кінакрытыкаў.
Сабор Святога Разарыя (Ванкувер)
Сабор Святога Разарыя (Cathédrale du Saint-Rosaire, Holy Rosary Cathedral) — каталіцкая царква ў горадзе Ванкувер (Канада). Гарадскі архітэктурны помнік; кафедральны сабор архідыяцэзіі Ванкувера.
Гісторыя
Першы храм прыходу Святога Разарыя быў пабудаваны ў 1885 годзе. У 1899—1900 гадах на месцы старога храма была збудавана новая царква ў стылі французскай готыкі. 8 снежня 1900 года адбылося асвячэнне храма, які стаў кафедральным саборам архідыяцэзіі Ванкувера.
Рандзісонэ
Рандзісонэ (Rondissone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1748 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 164 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 10030. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Мякоціна (Смаленская вобласць)
Мякоціна (Мякотино) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ельнінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Беларусы ў Перце
Беларусы ў Перце зарганізаваліся ў 1952 годзе. Дадзеная супольнасць беларусаў найменш прадстаўленая сярод аўстралійскіх у крыніцах.
Дзейнасць
6 студзеня 1952 года на сходзе ў Міхася Раецкага старэйшага ў Келмскоце (раён Перта) была створаная першая тутэйшая беларуская арганізацыя — аддзел Задзіночання Беларускіх Ветэранаў, які злучыў беларускіх вайскоўцаў. Жанчыны ж былі з’яднаныя аддзелам Згуртавання Беларускіх Жачынаў. Мэтай першых арганізацый было наладжванне беларускага жыцця.
Аддзел Задзіночання Беларускіх Ветэранаў на чале з Міхасём Раецкім старэйшым стаў арганізатарам нацыянальных святкаванняў беларусаў, ініцыяваў удзел беларусаў у міжнацыянальных выставах 1953—1954 гадоў. У красавіку 1953 года аддзел ініцыяваў некалькі радыёперадач пра Беларусь на мясцовай радыёстанцыі.
Дзейнасць тутэйшых беларусаў прыцягвала і тых, хто жыў за сотню міляў. Супольнасць не зазнала палітычнага расколу на прыхільнікаў Рады БНР і БЦР, бо цалкам падтрымлівала Раду БНР. Аднак, 28 чэрвеня 1956 года ў Перце адбыўся надзвычайны з’езд сяброў Згуртавання Беларускіх Ветэранаў, які пастанавіў, з прычыны супрацоўніцтва Даната Яцкевіча з БВФ, стварыць сваю асобную арганізацыю, якая доўга не праіснавала.
Да сярэдзіны 1950-х гадоў была арганізаваная тутэйшая парафія БАПЦ з настаяцелем айцом Барысам (Камінскім). У 1956 годзе на сродкі, сабраныя з розных асяродкаў беларусаў Аўстраліі і іншых краінаў была купленая дзялянка пад свой дом, што таксама падтрымаў архіяпіскап Сяргей. У 1957 годзе ўладыка Сяргей пераехаў у Перт. Дом меркаваўся як рэлігійны і грамадскі цэнтр беларусаў. Спачатку гэтым апекаваўся аддзел Згуртавання Беларускіх Ветэранаў, потым Беларускае аб’яднанне ў Заходняй Аўстраліі (БАЗА), якое пачало дзейнічаць з 1960-х гадоў.
У сакавіку 1968 года Беларускі Народны Дом афіцыйна быў адчынены. Яго будавала 20 чалавек. Аднак, з пераездам архіяпіскапа ў Адэлаіду і айца Барыса ў Мельбурн, на тутэйшых беларусаў не было святара, з-за чаго рэлігійнае жыццё тут заняпала.
У 1970-х гадах беларускае жыццё Перта амаль не згадваецца на старонках беларускіх газет, толькі ў нарысах Кастуся Чабатара пра Аўстралію ў «Божым Шляхам».
У 1984 годзе ў Перце пачала працу беларуская секцыя радыё. З сярэдзіны 1980-х гадоў Беларускае аб’яднанне ў Заходняй Аўстраліі рэгулярна ладзіць нацыянальныя мерапрыемствы, удзельнічае ў імпрэзах. Таксама ў 1980-я гады праходзіла змена пакаленняў у ходзе якога тутэйшае беларускае жыццё не пацярпела.
У 1990 годзе ў Перт прыехаў з Ангельшчыны айцец Уладзімір (Зайка), які аднавіў тут рэлігійнае жыццё. Дзякуючы яму, 14 лютага 1992 года беларусы набылі ўласную дзялянку на метрапольных могілках Караката.
Андрэ Барсак
Андрэ Барсак (, Феадосія —, Парыж) — французскі рэжысёр, тэатральны мастак, драматург.
Біяграфія
Вучыўся ў Школе дэкаратыўных мастацтваў у Парыжы ў 1924-26 гадах. У 1928-30 гадах мастак у тэатры «Атэлье», з 1940 года ўзначальваў яго. Аўтар дэкарацыйнага афармлення і рэжысёр спектакляў: «Хітрыкі Скапэна» Мальера, «Эўрыдыка» Ж.Ануя, «Браты Карамазавы» паводле Ф.Дастаеўскага і інш. Працаваў як мастак у кіно. Аўтар камедыі «Агрыпа, ці Шалёны дзень», некалькіх інсцэніровак літаратурных твораў, артыкулаў пра тэатр.
Міжнародны дзень роднай мовы
Міжнародны дзень роднай мовы, міжнародны дзень матчынай мовы (на іншых афіцыйных мовах ААН: International Mother Language Day, Día Internacional de la Lengua Materna, la Journée internationale de la langue maternelle, اليوم العالمي للغة الأم, 國際母語日, Международный день родного языка) — адмысловы дзень, абвешчаны на 30-й сесіі ЮНЕСКА па прапанове Бангладэш (1999). Мае на мэце заахвочванне моўнай разнастайнасці і шматмоўнай адукацыі, а таксама спрыянне ўсведамленню моўных і культурных традыцый, якія грунтуюцца на ўзаемаразуменні, цярпімасці і дыялогу. Дзень святкавання — 21 лютага быў абраны таму, што ў гэты дзень у 1952 загінулі пяць студэнтаў, якія змагаліся за наданне бенгальскай мове статусу дзяржаўнай у тагачасным Пакістане, усходняя частка якога пазней стала незалежнай дзяржавай Бангладэш.
Свята было заснавана рашэннем 30‑й сесіі Генеральнай канферэнцыі ЮНЕСКА ў лістападзе 1999 года і адзначаецца з 2000 года ЮНЕСКА мае намер стварыць сістэму адсочвання стану моў, якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення, і садзейнічаць выпраўленню становішча. Паводле ацэнак ЮНЕСКА палова з 6 тысяч моў свету знаходзіцца пад пагрозай знікнення. Генеральная Асамблея ААН падтрымала рашэнне пра абвяшчэнне Міжнароднага дня роднай мовы і заклікала дзяржаў-членаў ААН і Сакратарыят ААН садзейнічаць абароне і захаванню ўсіх моў народаў свету.
Беларусь
Дні роднай мовы пачалі ладзіцца дзяржаўнымі ўстановамі Беларусі толькі ад часу залічэння ў 2009 годзе Арганізацыяй Аб'яднаных Нацый па пытаннях адукацыі, навукі і культуры беларускай мовы да ліку загрожаных. Ад таго часу бібліятэкі прысвячаюць святу кніжныя выставы беларускамоўных выданняў. Праводзяць мерапрыемствы, прысвечаныя Міжнароднаму дню роднай мовы, у т.л. у выставу «Захаваем моўную і культурную разнастайнасць і шматмоўе» ў Мінску. Музеі ладзяць публічныя чытанні беларускамоўных твораў мастацкай літаратуры пісьменнікамі, акцёрамі, мастакамі і дзяржаўнымі дзеячамі.
З 2008 года Таварыства беларускай мовы праводзіць у гэты Дзень агульнабеларускія дыктоўкі паводле беларускамоўных твораў. Таксама праводзяцца прэзентацыі новых беларускамоўных кніг, беларускамоўныя дыскатэкі і канцэрты.
У 2020 годзе самая буйная імпрэза да Дня роднай мовы адбылася ў мінскім культурным хабе ОК16. На шасці пляцоўках праходзілі майстар-клясы, лекцыі, квэсты, фудтракі і канцэрты. Пад канец свята выступіў Лявон Вольскі.
Аднаполыя шлюбы ў Германіі
Закон, які легалізуе аднаполыя шлюбы ў Германіі (афіцыйна: Закон аб увядзенні права на заключэнне шлюбу для асоб аднаго полу, Gesetz zur Einführung des Rechts auf Eheschließung für Personen gleichen Geschlechts), быў прыняты нямецкім парламентам 30 чэрвеня 2017 года. Бундэстаг прагаласаваў за папраўкі ў Германскае грамадзянскае ўлажэнне (грамадзянскі кодэкс ФРГ), паводле якіх шлюб можа заключацца таксама і паміж асобамі аднаго полу. Такім чынам, аднаполыя пары былі цалкам ўраўнаваны з разнаполымі ў пытаннях шлюбу. Праект быў ухвалены бундэсратам 7 ліпеня і зараз чакае подпісу прэзідэнта, што з'яўляецца фармальнасцю ў нямецкай заканадаўчай сістэме. Пасля набыцця моцы законам новыя грамадзянскія саюзы, даступныя аднаполым парам з 2001 года, больш заключацца не будуць, а ўжо заключаныя — захаваюцца. Першыя аднаполыя шлюбы змогуць быць заключаны 1 кастрычніка 2017 года.
Грамадская і палітычная сітуацыя
Паводле рэпрэзентатыўнага апытання, вынікі якога былі апублікаваны ў студзені 2017 года, каля 83 % насельніцтва Германіі падтрымліваюць увядзенне «шлюбу для ўсіх» (Ehe für alle). Найбуйнейшыя партыі Германіі (сацыял-дэмакраты, свабодныя дэмакраты, зялёныя і левыя) выступаюць за легалізаванне аднаполых шлюбаў у краіне, аднак большая частка прадстаўнікоў хрысціянскіх дэмакратаў выступае супраць поўнага ўраўнавання аднаполых і разнаполых пар у пытаннях шлюбу, лічачы дастатковым існаванне інстытута грамадзянскіх партнёрстваў для аднаполых пар. Да лета 2017 года ў Бундэстагу знаходзіліся тры законапраекты аб легалізаванні аднаполых шлюбаў — ад Бундэсрата, ад Левам партыі і ад Партыі зялёных.
Заключэнне аднаполых грамадзянскіх партнёрстваў было магчыма ў Германіі яшчэ з 2001 года. Аднак, заключэнне шлюбу было прадугледжана толькі для разнаполых пар. Шлюбы аднаполых пар, заключаныя ў краінах, дзе аднаполыя шлюбы легалізаваны, на тэрыторыі ФРГ прызнаюцца толькі як грамадзянскія партнёрствы.
У выключных выпадках, аднаполыя шлюбы ўжо з 2008 года ўсё ж могуць легальна існаваць у Германіі. Аднак, гэта магчыма толькі ў строга абмежаваных выпадках, а менавіта — калі адзін з сужэнцаў прайшоў аперацыю па хірургічнай карэкцыі полу, а шлюб быў заключаны яшчэ да правядзення працэдуры. Да 2008 года афіцыйная змена пашпартнага полу транссексуалаў, якія знаходзяцца ў шлюбе, афіцыйна не прызнавалася дзяржавай да таго часу, пакуль не быў скасаваны шлюб. Пасля гэтага былыя сужэнцы маглі заключыць зарэгістраванае грамадзянскае партнёрства. У 2008 годзе Канстытуцыйны суд Германіі пастанавіў, што такі прымус да скасавання шлюбу з'яўляецца неправамерным.
Заканадаўчыя ініцыятывы і парламенцкія дэбаты (2010—2012)
У сакавіку 2010 года Сенат Берліна на чале з мэрам Берліна Клаусам Воверайтам абвясціў пра тое, што будзе змагацца ў бундэсраце за ўвядзенне ў Германіі аднаполых шлюбаў для ўсіх жадаючых. Ініцыятыву Берліна падтрымалі нямецкія ЛГБТ-арганізацыі. 24 верасня 2010 года бундэсрат адхіліў прапанову Берліна падтрымаць легалізаванне аднаполых шлюбаў. Ініцыятыву сталічнага кіраўніцтва ўхвалілі толькі ўрада зямель Брандэнбург, Брэмен і Паўночны Рэйн-Вестфалія. 22 чэрвеня 2011 года з аналагічнай ініцыятывай у бундэсраце выступіў ужо ўрад зямлі Гамбург.
29 чэрвеня 2011 года першы законапраект пра легалізаванне аднаполых шлюбаў у нямецкі парламент быў унесены «Партыяй Зялёных». Пасля першых парламенцкіх дэбатаў, якія адбыліся 21 верасня 2011 года, ініцыятыва была цалкам падтрымана сацыял-дэмакратамі. Хрысціянскія дэмакраты выступілі катэгарычна супраць, спасылаючыся на абарону дзяцей і інстытута шлюбу. У снежні 2011 года на берлінскім з'ездзе Сацыял-дэмакратычнай партыі дэлегаты аднагалосна прагаласавалі за легалізаванне аднаполых шлюбаў. У снежні 2011 года імі была ўнесена прапанова, якая заклікала ўрад распрацаваць адпаведны законапраект.
9 мая 2012 года рэкамендаваў прапанаваны раней законапраект «зялёных» да адхілення. У камітэце яго падтрымалі толькі левыя і сацыял-дэмакраты. Супраць выступілі прадстаўнікі хрысціянскіх дэмакратаў, свабодныя дэмакраты і чатыры члены «зялёных». Пры гэтым, свабодныя дэмакраты падпарадкаваліся ціску сваіх партнёраў па кааліцыі, нягледзячы на тое, што яшчэ ў красавіку 2012 гады ўключалі ў сваю партыйную праграму легалізацыю аднаполых шлюбаў. 28 чэрвеня 2012 года ў Бундэстазе адбыліся слуханні па законапраекце «зялёных». Па патрабаванні «зялёных», галасаванні па законапраекце праходзілі адкрыта. За прыняцце закона прагаласавалі 260 з 581 парламентарыяў, супраць — 309, устрымаліся — 12; не галасавалі — 39. Такім чынам, законапраект быў адхілены.
Заканадаўчыя ініцыятывы і парламенцкія дэбаты (2013—2017)
22 сакавіка 2013 года бундэсрат, у якім пасля чарговых выбараў большасць месцаў занялі прадстаўнікі сацыял-дэмакратаў і зялёных, падтрымаў ініцыятыву ўрадаў Гамбурга і іншых зямель аб легалізацыі аднаполых шлюбаў. Аднак патрабаванне зямель было праігнаравана ў бундэстагу. У чэрвені 2015 года пасля рэферэндуму ў Ірландыі, легалізавалага аднаполыя шлюбы ў гэтай краіне, бундэсрат ізноў унёс у бундэстаг заяву з патрабаваннем да ўрада прыняць закон аб аднаполых шлюбах. Паралельна ў бундэстаг быў прапанаваны і законапраект, распрацаваны ўрадамі зямель Рэйнланд-Пфальц, Бадэн-Вюртэмберг, Шлезвіг-Гольштэйн і Цюрынгія.
У кастрычніку 2013 года другі законапраект аб легалізацыі аднаполых шлюбаў быў унесены фракцыяй Левай партыі. Пасля першых дэбатаў у бундэстагу, якія адбыліся ў снежні 2013 года, законапраект быў блакаваны фракцыяй ХДС/ХСС і адпраўлены на разгляд у прававы камітэт. У чэрвені 2015 года фракцыя «зялёных» унесла ў бундэстаг яшчэ адзін законапраект аб аднаполых шлюбах. Першае чытанне дакумента адбылося 18 чэрвеня, пасля чаго ён таксама быў адпраўлены ў прававы камітэт, дзе са снежня 2013 года ўжо «ляжаў» і законапраект «левых».
Такім чынам, да лета 2017 года ў Прававым камітэце бундэстагу на разглядзе знаходзілася ўжо тры розныя законапраекты аб легалізацыі аднаполых шлюбаў. З прычыне таго, што кіруючая кааліцыя доўгі час не магла дамовіцца па гэтым пытанні, разгляд гэтых дакументаў у прававым камітэце на працягу некалькіх гадоў пераносіўся з пасяджэння на пасяджэнне і не дапушчаўся для паўторнага разгляду ў парламенце. У маі 2017 года прадстаўнікі Партыі зялёных падалі заяву ў Канстытуцыйны суд Германіі з просьбай абавязаць Прававы камітэт прыняць рашэнне па дадзеных законапраектах не пазней 30 чэрвеня 2017 года — даты апошняга пасяджэння да новых парламенцкіх выбараў. Аднак 20 чэрвеня Канстытуцыйны суд адхіліў іск «зялёных», абгрунтаваўшы гэта адсутнасцю ў парламента абавязку прымаць канчатковае рашэнне па тых ці іншых законапраектах на працягу вызначанага выбарнага перыяду.
Легалізацыя ўлетку 2017 года
у час перадвыбарнай кампаніі ўлетку 2017 года партыі SPD, FDP і «Зялёныя» абвясцілі патрабаванне легалізаваць аднаполыя шлюбы як адну з умоў стварэння кіруючай кааліцыі. 26 чэрвеня 2017 года канцлер Германіі Ангела Меркель у адным з інтэрв'ю зрабіла нечаканае для ўсіх заяву пра тое, што галасаванне па пытанні аднаполых шлюбаў у парламенце павінна быць рашэннем па сумленні (Gewissensentscheidung), а не навязаным рашэннем большасці. Гэта выказванне было вытлумачана як дазвол галасаваць па пытанні легалізацыі аднаполых шлюбаў па асабістым сумленні, не прытрымліваючыся партыйнай дысцыпліны.
Прадстаўнікі «сацыял-дэмакратаў», ухапіўшыся за словы Меркель, 30 чэрвеня пры падтрымцы «зялёных» і «левых» пераадолелі ХДС/ХСС і змаглі вынесці на позву дня апошняга парламенцкага пасяджэння законапраект, які з 2015 года знаходзіўся ў прававым камітэце. Большасцю галасоў (393 — «за», 226 — «супраць») дэпутаты прагаласавалі за законапраект бундэсрата, які дазваляе аднаполым парам браць шлюб (з правам на ўсынаўленне дзяцей). Галасаванне праходзіла адкрыта і пайменна. Само Меркель прагаласавала супраць, пры гэтым каля чвэрці членаў яе партыі прагаласавалі за легалізацыю аднаполых шлюбаў. Старшыня фракцыі ХДС/ХСС у бундэстагу рэзка раскрытыкаваў паводзіны SPD і назваў рашэнне свайго партнёра па кааліцыі «парушэннем даверу».
Пасля прыняцця законапраекта бундэстагам ён быў ізноў адпраўлены ў бундэсрат для ўхвалення. 7 ліпеня 2017 года дакумент быў зацверджаны ў бундэсраце большасцю галасоў. Першыя аднаполыя шлюбы змогуць быць заключаны 1 кастрычніка 2017 года.
Спрэчкі наконт адпаведнасці закона канстытуцыі ФРГ
Паводле меркавання былога прэзідэнта Канстытуцыйнага суда, для набыцця моцы законам неабходна змяненне канстытуцыі, таму што Канстытуцыйны суд у сваіх папярэдніх рашэннях заўсёды тлумачыў шлюб як саюз мужчыны і жанчыны. Сённяшні прэзідэнт Канстытуцыйнага суда чакае ў сувязі з гэтым паступленне іскаў супраць аднаполых шлюбаў. У той жа час існуюць і процілеглыя меркаванні. У прыватнасці, прадстаўнікі СДПГ настойваюць на тым, што змянення канстытуцыі не патрабуецца, таму што само вызначэнне шлюбу ў ёй не даецца, а артыкул 6 сцвярджае толькі, што «шлюб і сям’я стаяць пад асобай абаронай дзяржавы». Такім чынам, сцвярджэнне пра тое, што шлюб — гэта абавязкова саюз мужчыны і жанчыны, непасрэдна не змяшчаецца ў тэксце Канстытуцыі ФРГ, а з’яўляецца тлумачэннем Канстытуцыйнага суда, якое можа таксама змяняцца ў залежнасці ад сацыяльных змен, што адбываюцца ў грамадстве — гэта ўжо не раз здаралася ў канстытуцыйнай гісторыі ФРГ. У прыватнасці, у сваім рашэнні ад 19 лютага 2013 года, якое тычылася правоў на шматступеннае ўсынаўленне ў зарэгістраваных партнёрствах, суд адзначыў, што калі зарэгістраваныя партнёры пражываюць разам з родным ці прыёмным дзіцем аднаго з партнёраў у сацыяльна-сямейнай супольнасці, то яны ўтвараюць сям’ю, якая таксама павінна быць абароненая паводле артыкула 6 Канстытуцыі Германіі.
Член бундэстагу ад фракцыі ХДС/ХСС ужо заявіў пра намер падаць скаргу ў Канстытуцыйны суд з просьбай праверыць прыняты закон на адпаведнасць Канстытуцыі ФРГ. З аналагічнымі заявамі выступіла і не прадстаўленая ў бундэстагу партыя «Альтэрнатыва для Германіі». Паводле меркавання міністра ўнутраных спраў краіны Томаса дэ Мезьера, які сам галасаваў супраць закона, у праціўнікаў аднаполых шлюбаў у канстытуцыйным судзе будуць добрыя шанцы для адмены закона. Міністр юстыцыі ФРГ Гайка Маас, у сваю чаргу, не бачыць ні супярэчання закона з канстытуцыяй, ні неабходнасці ў змяненні канстытуцыі ў сувязі з легалізацыяй аднаполых шлюбаў.
У выпадку рэальнай падачы канстытуцыйнай скаргі, канчатковае рашэнне па аднаполых шлюбах можа зацягнуцца яшчэ на месяцы ці нават гады. У той жа час, канстытуцыйная скарга на праверку якога-небудзь закона на адпаведнасць канстытуцыі можа быць пададзена толькі асобамі, якія непасрэдна лічаць сябе пацярпелымі ад гэтага закона. Таму спроба апратэставання закона ў Канстытуцыйным судзе з боку прыватных асоб — праціўнікаў аднаполых шлюбаў немагчымая. Аднак, паводле законаў ФРГ, абстрактная праверка канстытуцыйнасці любога закона можа быць ініцыявана самім федэральным урадам Германіі, або групай дэпутатаў бундэстага (не менш як чвэрццю яго складу), або ўрада які-небудзь зямлі.
Значэнне рашэння
Прыняты закон дапаўняе § 1353 Германскага грамадзянскага ўлажэння (грамадзянскі кодэкс ФРГ) новым абзацам, паводле якога шлюб можа быць заключаны «паміж двума асобамі рознага ці аднаго полу». Пры гэтым закон не абавязвае цэрквы і іншыя рэлігійныя аб'яднанні прызнаваць ці заключаць аднаполыя шлюбы. Афіцыйнае прадстаўніцтва Каталіцкай царквы ў Германіі выступіла з асуджэннем прынятага бундэстагам рашэння. У той жа час Евангелічная царква Германіі, у цэлым, падтрымала новы закон, пры гэтым, аднак, адзначыўшы, што аднагалоснасці па гэтым пытанні ўнутры царквы не назіраецца.
Пасля набыцця моцы законам аднаполыя пары змогуць рэгістраваць шлюбы гэтак жа, як і разнаполыя, гэта значыць аднаполыя сужэнцы атрымаюць тыя ж самыя правы, што і разнаполыя, у тым ліку магчымасць сумеснага ўсынаўлення дзяцей, што не было дазволена для партнёраў, якія знаходзіліся ў грамадзянскім саюзе. Інстытут грамадзянскіх саюзаў, які існуе з 2001 года, будзе скасаваны. Ужо заключаныя саюзы працягнуць сваё дзеянне ў выглядзе «як ёсць» і не будуць аўтаматычна ператвораны ў шлюбы. Аднак аднаполыя партнёры, якія знаходзяцца ў іх, змогуць па заяве ператварыць партнёрства ў паўнавартасны шлюб. Закон набудзе моц праз тры месяца пасля афіцыйнай публікацыі ў афіцыйным парламенцкім весніку.
Закон аб аднаполых шлюбах не змяняе правіл, паводле якіх заканадаўча вызначаюцца бацькі нованароджаных дзяцей. Паводле § 1591—1592 Грамадзянскага кодэкса ФРГ, маткаю дзіцяці лічыцца жанчына, якая нарадзіла яго. Бацькам дзіцяці аўтаматычна прызнаецца муж маці, калі ён не апратэстоўвае бацькоўства. Пры гэтым паводле закона зусім не важна, ці з'яўляецца гэты мужчына сапраўды біялагічным бацькам дзіцяці. Новы закон не распаўсюдзіў гэтае правіла на жонку маці. Яна можа атрымаць права таксама называцца маткаю дзіцяці, але толькі пасля працэдуры ўсынаўлення.
Маскоўская сельскагаспадарчая акадэмія імя К. А. Ціміразева
'''Расійскі дзяржаўны аграрны ўніверсітэт — МСГА імя К. А. Ціміразева''' (Российский государственный аграрный университет — МСХА им. К. А. Тимирязева) — вядучая і найстарэйшая аграрная вышэйшая навучальная ўстанова Расіі.
Поўнае назва: федэральная дзяржаўная бюджэтная адукацыйная ўстанова вышэйшай адукацыі «Расійскі дзяржаўны аграрны ўніверсітэт — МСГА імя К. А. Ціміразева» (скарочана, ФДБАУ ВА РДАУ — МСГА імя К. А. Ціміразева).
Акадэмія носіць імя вядомага навукоўца-фізіёлага раслін Клімента Аркадзьевіча Ціміразева і таму ў гутарковай мове выкарыстоўваюць назву: «Ціміразеўская акадэмія».
Знаходзіцца ў распараджэнні Міністэрства сельскай гаспадаркі.
Гісторыя
Датай заснавання лічыцца 3 снежня 1865 года, калі выйшла распараджэнне аб адкрыцці Пятроўскай земляробчай і лясной акадэміі. 25 студзеня 1866 года адбылося адкрыццё лекцый.
Імперскі перыяд
27 кастрычніка 1865 года зацверджаны Статут акадэміі. 3 снежня 1865 года абвешчана распараджэнне ўрада аб яе адкрыцці; адкрыты два аддзяленні — сельскагаспадарчае і лясное.
25 студзеня 1866 года прачытаны першыя лекцыі. З 1871 года пачалося выкладанне садаводства і агародніцтва.
Паводле новага Статуту ад 16 чэрвеня 1873 года акадэмія стала дзяржаўнай вышэйшай навучальнай установай. У 1878—1879 гадах у акадэміі быў арганізаваны лесагаспадарчы музей, закладзены лясны гадавальнік, на вопытным полі адкрылася метэаралагічная станцыя.
У 1889 годзе прыняты новы Статут, ліквідавана лясное аддзяленне, таксама зменена назва — Пятроўская сельскагаспадарчая акадэмія.
1 лютага 1894 года акадэмія была закрыта. У чэрвені 1894 года заснаваны Маскоўскі сельскагаспадарчы інстытут. У 1895—1898 гадах закладзены батанічны сад.
Савецкі перыяд
У 1917 года адноўлена назва — Пятроўская сельскагаспадарчая акадэмія, зменены статут і арганізацыйная структура, створаны новыя навучальныя планы і праграмы.
У снежні 1923 года зацвердажана новая назва Сельскагаспадарчая акадэмія імя К. А. Ціміразева; навучанне было трохгадовым, існавала 3 факультэты: агранамічны, эканамічны і інжынерны.
У пачатку 1930-х гадоў на базе факультэтаў акадэміі створаны Гідрамеліярацыйны інстытут, Інстытут інжынераў сельскагаспадарчай вытворчасці, Інстытут рыбнай прамысловасці.
У 1941 годзе Сельскагаспадарчая акадэмія імя Ціміразева з’яўлялася вышэйшай навучальнай установай Наркамзема СССР і мела паштовы адрас: горад Масква, Новая шаша, дом 10.
Сучасны перыяд
У 1994 год годзе зацверджаны Статут і назва Маскоўская сельскагаспадарчая акадэмія імя К. А. Ціміразева (МСГА). У 2001 годзе прыняты новы Статут акадэміі.
20 чэрвеня 2005 годзе акадэмія пераназвана ў Федэральную дзяржаўную адукацыйную ўстанову «Расійскі дзяржаўны аграрны ўніверсітэт — МСГА імя К. А. Ціміразева» (ФДАУ ВПА РДАУ — МСГА імя К. А. Ціміразева).
11 верасня 2008 года Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі № 1343 у мэтах захавання гісторыка-культурнай спадчыны народаў Расійскай Федэрацыі ўніверсітэт уключаны ў Дзяржаўны збор асабліва каштоўных аб'ектаў культурнай спадчыны народаў Расійскай Федэрацыі.
20 мая 2013 года загадам Міністэрства сельскай гаспадаркі Расійскай Федэрацыі была распачата рэарганізацыя ўніверсітэта шляхам далучэння да яго федэральнай дзяржаўнай бюджэтнай адукацыйнай установы вышэйшай прафесійнай адукацыі «Маскоўскі дзяржаўны аграінжынерны ўніверсітэт імя В. П. Гарачкіна» і федэральнай дзяржаўнай бюджэтнай адукацыйнай установы вышэйшай прафесійнай адукацыі «Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт прыродаўладкавання».
4 красавіка 2014 года загадам Міністра сельскай гаспадаркі Расійскай Федэрацыі № 15-у аб зацвярджэнні Змен і дадаткаў № 1 у Статут ФДБАУ ВПА РДАУ-МСГА імя К. А. Ціміразева федэральная дзяржаўная бюджэтная адукацыйная ўстанова вышэйшай прафесійнай адукацыі «Маскоўскі дзяржаўны аграінжынерны ўніверсітэт імя В. П. Гарачкіна» і федэральная дзяржаўная бюджэтная адукацыйная ўстанова вышэйшай прафесійнай адукацыі «Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт прыродаўладкавання» далучаны да федэральнай дзяржаўнай бюджэтнай адукацыйнай установы вышэйшай прафесійнай адукацыі «Расійскі дзяржаўны аграрны ўніверсітэт — МСГА імя К. А. Ціміразева».
Знешняя палітыка Азербайджана
Знешняя палітыка Азербайджана — сукупнасць адносін Азербайджанскай Рэспублікі з іншымі дзяржавамі і міжнароднымі структурамі.
Азербайджан з'яўляецца членам такіх арганізацый як ААН, Рух недалучэння, СНД, АБСЕ, Партнёрства НАТА па пытаннях свету, СЕАП, Сусветнай арганізацыі аховы здароўя, Азіяцкага банка развіцця, Азіяцкага банка інфраструктурных інвестыцый, Еўрапейскага банка рэканструкцыі і развіцця, Савета Еўропы, ДЗУСЕ, МВФ і Сусветнага банка.
Арменія
Напружаныя адносіны паміж сучаснымі Азербайджанам і Арменіяй маюць глыбокія гістарычныя карані. У канцы 1980-х гадоў армянскае большасць насельніцтва Нагорна-Карабахскай аўтаномнай вобласці Азербайджанскай ССР выступіла з патрабаваннямі аб перадачы вобласці ў склад Армянскай ССР. Гэтыя патрабаванні былі падтрыманы кіраўніцтвам Арменіі. Разрастаецца этнапалітычных канфлікт прывёў да этнічных чыстак з абодвух бакоў і узброеным сутыкненняў, якія пасля распаду СССР перараслі ў поўнамаштабную вайну, падчас якой пад кантроль армянаў перайшлі некаторыя раёны Азербайджана, прылеглыя да тэрыторыі былой НКАВ. Яшчэ з канца 1980-х азербайджанскае кіраўніцтва ўвяло эканамічную блакаду НКАВ і Арменіі, спыніўшы транспартнае паведамленне з Арменіяй.
У 1994 годзе пры пасярэдніцтве Расеі, Азербайджан, Арменія і непрызнаная Нагорна-Карабахская Рэспубліка падпісалі трохбаковае пагадненне аб спыненні агню, якое ў апошнія 3-4 гады перыядычна парушаецца з узаемнымі абвінавачваннямі. Боку займаюць пазіцыі, адпаведныя іх становішчу на момант падпісання дамовы. Большая частка Нагорнага Карабаха, а таксама шэраг прылеглых да яго тэрыторый кантралюецца Нагорна-Карабахскай Рэспублікай, якая падтрымлівае цесныя сувязі з Рэспублікай Арменія, у прыватнасці, якая выкарыстоўвае яе нацыянальную валюту — драм.
Азербайджан і іншыя дзяржавы-члены ААН лічаць Нагорны Карабах часткай Азербайджана. Кіраўніцтва Азербайджана не раз падкрэслівала, што ў выпадку, калі армянскі бок не вызваліць акупаваныя тэрыторыі і ў нагорна-карабахскага перагаворным працэсе не адбудзецца зрухаў, то гэта будзе азначаць, што ўсе мірныя магчымасці дазволу канфлікту вычарпаныя і Азербайджан будзе вымушаны звярнуцца да сілавых метадаў яго дазволу.
Аб неабходнасці новай вайны ў Карабаху кажуць і многія дэпутаты парламента рэспублікі. Азербайджан нарошчвае ваенную моц, што выклікае негатыўную рэакцыю з боку шэрагу проармянских кангрэсменаў ЗША, і заяўляе аб неабходнасці ізаляваць Арменію ад рэгіянальных праектаў.
Γражданам Арменіі і іншых дзяржаў, якія маюць армянскае паходжанне, будзе адмоўлена ва ўездзе ў Азербайджан.
2 лістапада 2008 г прэзідэнтамі Азербайджана, Арменіі і Расіі была падпісана дэкларацыя, якая тычыцца Карабахскага канфлікту. Лідары трох дзяржаў дамовіліся сумесна працаваць над аздараўленнем сітуацыі на Каўказе. «Прэзідэнты, прадметна і змястоўна абмеркаваўшы стан і перспектывы ўрэгулявання нагорна-карабахскага канфлікту палітычнымі сродкамі шляхам працягу прамога дыялогу паміж Азербайджанам і Арменіяй пры пасярэдніцтве Расеі, ЗША і Францыі, заяўляюць, што будуць спрыяць аздараўленню сітуацыі ў Паўднёвым Каўказе і забеспячэнню ўстанаўлення ў рэгіёне становішча стабільнасці, бяспекі шляхам палітычнага ўрэгулявання канфлікту », гаворыцца ў дэкларацыі.
Расія
Дыпламатычныя адносіны паміж Азербайджанскай Рэспублікай і Расійскай Федэрацыяй былі ўсталяваныя 4 красавіка 1992 года. Асноватворным дакументам дагаворна-прававой базы двухбаковых адносін з'яўляецца Дагавор аб дружбе, супрацоўніцтве і ўзаемнай бяспекі паміж Расійскай Федэрацыяй і Азербайджанскай Рэспублікай (падпісаны 3 ліпеня 1997 года).
Расія прымае актыўны ўдзел у працэсе палітычнага ўрэгулявання карабахскага канфлікту.
Развіваецца гандлёва-эканамічнае супрацоўніцтва. У 2008 г. знешнегандлёвы абарот паміж Азербайджанам і Расіяй склаў 2,403 млрд даляраў. У сувязі з спыненнем з 1 Студзень 2007 года паставак расейскага газу ў Азербайджан у структуры тавараабароту павялічылася доля несырьевых тавараў.
Азербайджан ажыццяўляе праз тэрыторыю Расійскай Федэрацыі транспарціроўку нафты па маршруце Баку-Новарасійск. З 2007 г. у сувязі з уводам у эксплуатацыю новага маршруту транспарціроўкі нафты «Баку-Тбілісі-Джэйхан» і пераразмеркаваннем экспартных патокаў азербайджанскай нафты транзіт праз расейскую тэрыторыю істотна скараціўся.
Развіваецца ваенна-тэхнічнае супрацоўніцтва. У 2003 г. было падпісана міжурадавае пагадненне аб ваенна-тэхнічным супрацоўніцтве, а ў 2006 г. — міжурадавае пагадненне аб узаемнай ахове правоў на вынікі інтэлектуальнай дзейнасці, якія выкарыстоўваюцца і атрыманыя ў ходзе двухбаковага ваенна-тэхнічнага супрацоўніцтва.
Расія да 2012 года арандавала ў Азербайджане Габалінскай РЛС — адну з складовых частак расійскай сістэмы сачэння за пускамі балістычных ракет. Габалінскай РЛС была пабудавана ў савецкі час у якасці аднаго з найважнейшых элементаў сістэмы супрацьракетнай абароны СССР. Пасля атрымання Азербайджанам незалежнасці і пераходу РЛС у яго ўласнасць Расея працягвала яе выкарыстанне, нягледзячы на ўсе перыпетыі ўнутрыпалітычнай жыцці Азербайджана.
Толькі ў 2002 г. было падпісана пагадненне аб статусе, прынцыпах і ўмовах выкарыстання Расеяй Габалінскай радыёлакацыйнай станцыі (РЛС «Дар'ял»), а ў 2007 г. — міжурадавы пратакол аб статусе упаўнаважаных прадстаўнікоў Расіі і Азербайджана, прызначаных для выканання гэтага пагаднення.
У 2007 г. расійскае прапанову аб выкарыстанні Габалінскай РЛС у распрацоўваецца ЗША сістэме ПРА атрымала падтрымку азербайджанскага кіраўніцтва.
10 снежань 2012 г. Расея прыпыніла эксплуатацыю Габалінскай РЛС з прычыны таго, што бакі не прыйшлі да дамоўленасці датычна арэнднай кошту. У 2013 годзе РЛС была перададзена Азербайджану, расійскія вайскоўцы пакінулі гарнізон, а ўсё абсталяванне было дэмантавана і вывезена ў Расію.
На території Азербайджану проживає Чыма біженців в е Чечні, у таго числі учасників Збройны дій супраць російських військ. Азербайджанська територія Протяг тривалого гадзіне, за повідомленнями ЗМІ, використовувалася чеченськими сепаратыстамі як транзітны країна І свого роду тилова база, дэ, зокрема, праходзілі відновлення поранені бойовики. Бойовикам порівняно лёгка ўдавалася перетинати кардон між Азербайджанам І Дагестанам. 15 Вересня 2004 російські Уладзі після тэракту ў Беслані зачыніць всі прикордонні сухопутні пераходзь для аўтатранспарту тая людзей І відкрили їх лише праз півтора місяці після переговорів між прэзідэнтамі, а також затримань І видачі російським уладам Груп колишніх бойовиків. У Баку було закрито чеченське представництво.
У даний гадзіну повідомляється пра розвиток взаємодії правоохоронних тая судоў органів двох країн, розвитку прикордонного співробітництва, в е урахуванням загальної ситуації на Кавказі тая виходячи із завдань боротьби супраць міжнародного тероризму.
Триває робата в е делімітації вялікадзяржаўнага кардона в е Азербайджанам. Табарам на катах 2008 р погоджена Лінія кардона, аформлена робочими пратаколамі, картографічними І описовими дакументамі, склалось 301,1 км (в е 336,5 км), тобто делімітували 90% держкордону.
Некаторыя іншыя аспекты расійска-азербайджанскіх адносін:
Іран
Адносіны Азербайджана і Ірана па ранейшаму застаюцца досыць напружанымі. Яны абвастрыліся пасля жудаснага скандалу вакол публікацыі ў урадавай газеце «Іран» абразлівых для азербайджанцаў карыкатуры і тэксту. На карыкатуры намаляваны хлопчык, паўтаралы на фарсі слова «прусак», пакуль прусак, які знаходзіцца перад ім, не пытае ў яго па-азербайджанскіх: «Што?»
У жніўні 2007 года адбыўся афіцыйны візіт прэзідэнта Ірана Махмуда Ахмадзінежада ў Азербайджан, падчас якога былі падпісаны важныя для дзвюх краін пагаднення. Сярод такіх будаўніцтва двух ГЭС на рацэ Араз (Ордубадская — на азербайджанскія сродкі і Маразадская — на іранскія), спрашчэнне візавага рэжыму паміж Нахічэванскай аўтаноміі і Іранам, будаўніцтва новага аўтамабільнага маршруту паміж іранскай і азербайджанскім бакамі горада Джульфы і Нахічэванскай аўтаноміі.
Крызіс, які ўзнік вакол іранскай ядзернай праграмы і расійска-амерыканскія супярэчнасці з нагоды размяшчэння ракет ПРА ў выпадку «іранскай пагрозы», не маглі не закрануць Азербайджан. У інтэрв'ю расійскаму тэлебачанню ад 18 Кастрычніка 2006 г. Ільхам Аліеў сказаў:
«''Не хацелася б меркаваць негатыўнага развіцця вакол Ірана. І Азербайджана мяжа з Іранам больш за тысячу кіламетраў, наладжаны актыўныя трансгранічныя кантакты, у Іране пражывае больш за палову этнічных азербайджанцаў, а гэта такія ж азербайджанцы, якія пражываюць і тут. Любое абвастрэнне становішча ў нашым рэгіёне, безумоўна, будзе мець вельмі цяжкія наступствы для ўсіх краін, так як сёння і ў палітычным, і ў эканамічным, і ваенным плане краіны рэгіёну досыць ўзаемазвязаны. Дэстабілізацыя ў адной з іх можа мець катастрафічныя наступствы, і нават цяжка выказаць здагадку, якімі яны будуць .''»
Антоніа да Сангала Малодшы
Антоніа да Сангала Малодшы (Antonio da Sangallo il Giovane;,  — , Тэрні; народжаны Антоніа Кардзіні (Antonio Cordini)) — фларэнційскі архітэктар эпохі Высокага Адраджэння. Пляменнік і вучань Джуліяна да Сангала і Антоніа да Сангала Старэйшага.
Працаваў у Рыме пад кіраўніцтвам Брамантэ і Перуцы. Яго тварэннем з'яўляецца Палацца Фарнезэ ў Рыме (будаўніцтва распачата ў 1513 годзе, скончана Мікеланджэла). Сангала прыняў эстафету галоўнага архітэктара сабора Св. Пятра ў 1539 годзе і пашырыў першапачатковы план Брамантэ, але даводзіць будаўніцтва да лагічнага завяршэння прыйшлося яго пераемніку Мікеланджэла.
З 1503 года працаваў у майстэрні Брамантэ ў Рыме. Пабудаваў шматлікія ўмацаванні (у Парме, з 1525, і інш.). Стаўшы пасля смерці Рафаэля (1520) галоўным архітэктарам сабора Св. Пятра ў Рыме, прапанаваў план у відзе лацінскага крыжа (які заменены Мікеланджэла на роўнаканцовы). Сталым пабудовам Антоніа да Сангала Малодшага: палацца Фарнезэ (1513—34, будаўніцтва скончана Мікеланджэла і Джакама дэла Порта), банк Санта-Спірыта (1523—24), палацца Сакеці (1543), усё ў Рыме, — уласцівыя адмова ад папавярховага дзялення фасадаў і апераджальная ранняе барока масіўная цэласнасць аб'ёмаў.
2024 год у гісторыі астраноміі
2024 год будзе адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Людвігія чырваналістая
Людвігія чырваналістая (Ludwigia alternifolia) — від шматгадовых травяністых раслін сямейства.
Арэал і экалогія
Паходзіць з кантынентальнай Паўночнай Амерыкі. Асяроддзе пражывання ўключае ў сябе вільготныя, забалочаныя мясцовасці.
Апісанне
Жоўтыя кветкі з’яўляюцца ў чэрвені-жніўні.
Значэнне і выкарыстанне
Выкарыстоўваецца як акварыумная расліна.
Лабатамія
Прэфрантальная лабатамія (ад Λοβός — доля і τομή — разрэз), таксама вядомая як лейкатамія (ад λευκός — белы і τομή — разрэз) — форма псіхахірургіі, нейрахірургічная аперацыя, сутнасць якой — разрэз тканак, што злучаюць лобныя долі мозга з яго астатняй часткай. Следства такога ўмяшальніцтва — выключэнне ўплыву лобных доляў мазгоў на астатнія структуры цантральнай нервнай сістэмы.
Новая Беліца
Назву Но́вая Бе́ліца маюць:
Тарас
Тарас — беларускае прозвішча, утворанае ад мужчынскага імя.
Ісхой (камуна)
Ісхой (Ishøj Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Ховедстадэн. Плошча — 25,94 км², што складае 0,06 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 20687 чал. (мужчыны — 10327, жанчыны — 10360; іншаземныя грамадзяне — 3136).
Майстэрня сацыяльнага кіно
Майстэрня сацыяльнага кіно» — беларуская некамерцыйная культурна-інфармацыйная ўстанова, заснаваная ў 2013 годзе ў Мінску. Сфера дзейнасці: сацыяльнае кіно і медыя.
Напрамкі дзейнасці
Установа працуе па 4 кірунках: Тэмы, закранутыя ў рэалізаваных сацыяльных праектах: інклюзія людзей з інваліднасцю ў грамадстве, хатні гвалт, культура ,гандаль людзьмі, мясцовае развіццё. Праводзяцца бясплатныя курсы, майстар-класы па кінавытворчасці і рэкламе, таксама інтэнсіўныя трэнінгі для школьнікаў і студэнтаў па ўводзінах у відэавытворчасць. У 2015 годзе заснавана праграма падтрымкі маладых кінематаграфістаў KINOSPRINT ,у рамках якой упершыню быў праведзены пітчынг праектаў. Вынікам праграмы стала фінансаванне трох кароткаметражных фільмаў на экалагічную тэматыку. У 2016 годзе зняты кароткаметражны фільм на тэму хатняга гвалту “Палова мяне”. У 2017 годзе прэзентаваны зборнік дакументальных фільмаў пра былых вязняў канцлагераў (праект "Кіна-дыялог"). Усе праекты маюць сацыяльную скіраванасць.
Выкладчыкі
ЗША: Крысцін Эчам,кінакрытык; Дэвід Маршал, рэжысёр; Ці Сі Джонстаўн, рэжысёр і прадзюсар.
Польшча: Павел Квасьнеўскі,прадзюсар.
Беларусь: Віктар Аслюк, рэжысёр; Юрый Ігруша, прадзюсар; Аляксей Макаранка, рэжысёр; Вольга Дашук, рэжысёр; Андрэй Палупанаў, рэжысёр; Ганна Беларэцкая, гукарэжысёр; Андрэй Курэйчык; Аляксандр Алейнікаў, аператар-пастаноўшчык; Надзея Ількевіч, культурны менеджар, прадзюсар; Максім Жбанкоў, культуролаг; Сяргей Якубоўскі, прадзюсар; Станіслаў Турко, рэжысёр; Ян Карпаў, крэатыўны дырэктар; Сяргей Філазаповіч, крэатыўны дырэктар; Наталля Чыжэўская, эксперт у вобласці Тэорыі рашэння вынаходніцкіх задач, Сяргей Бягун, эксперт у сферы рэкламы.
NGC 4286
NGC 4286 (іншыя абазначэнні — IC 3181, UGC 7398, MCG 5-29-65, ZWG 158.83, KUG 1218+296, PGC 39846) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ордэн (значэнні)
О́рдэн ад Orden або ordo — шэраг, парадак.
Раменка (Смаленская вобласць)
Раменка (Раменка) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ельнінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Даніэль Бруль
Даніэль Сесар Марцін Бруль Гансалес Дамінга (Daniel César Martín Brühl González Domingo; нар., , Каталонія, Іспанія), больш вядомы як Даніэль Бруль (Daniel Brühl) — нямецкі акцёр.
Дзяцінства
Даніэль нарадзіўся ў Барселоне, Каталонія (Іспанія), у сям'і нямецкага рэжысёра Хана Бруля і яго жонкі, настаўніцы з Каталоніі.
Неўзабаве пасля яго нараджэння сям'я пераехала ў Кёльн, Германія, дзе ён і вырас. Паколькі нарадзіўся ў інтэрнацыянальнай сям'і, свабодна размаўляе на іспанскай, нямецкай, французскай, англійскай мовах, таксама валодае і каталонскай.
Кар'ера
Даніэль пачаў сваю акцёрскую кар'еру ў юным узросце, але глабальны прарыў адбыўся ў 2003 годзе пасля выхаду фільма «Гуд бай, Ленін!», у якім ён згуляў галоўную ролю Алекса Кернера. За гэту ролю ён атрымаў узнагароду Еўрапейскай Кінаакадэміі як лепшы акцёр.
У 2004 годзе ўпершыню паспрабаваў сябе ў англамоўным фільме «Дамы ў ліловым», згуляўшы разам з такімі легендамі брытанскага кінематографа, як Джудзі Дэнч і Мэгі Сміт. У гэтым жа годзе атрымаў узнагароду за лепшую акцёрскую працу (выбар аўдыторыі) за фільм «Навошта думкі пра каханне?», і адначасова намінаваны на аналагічную намінацыю за фільм «Выхавальнікі».
У верасні 2006 года ў Іспаніі выйшаў фільм «Сальвадор», адзначаны на фестывалі ў Канах. У гэтай працы Даніэль Бруль згуляў галоўную ролю — Сальвадора, каталонскага анархіста ў часы рэжыму Франка.
Новыя працы Даніэля складаюцца з англійска-расійскі фільм «Па этапе», дзе ён гуляе маладога нацыста.
У чэрвені 2006 ён здымаўся ў фільме «2 дні ў Парыжы», рамантычнай камедыі, знятай французскай актрысай Жулі Дэльпі, якая таксама здымаецца ў гэтай карціне.
Даніэлю Брулю паступае мноства прапаноў ад розных рэжысёраў. Скончаны здымкі фільма «Крабат», заснаваным на вядомай дзіцячай кнізе, дзе ён выконвае ролю Тонды. Гэта праца пабачыла свет у Германіі ў самым пачатку 2008 года.
Аўтамабіль Янкі Купалы
Аўтамабіль Янкі Купалы — Chevrolet Master Deluxe GA, выпушчаны ў 1937 годзе, які з 1939 да 1942 года належаў паэту. У 2009—2010 гадах аўтамабіль быў адрэстаўраваны і ў красавіку 2010 года на працягу трох дзён выстаўляўся ў Дзяржаўным літаратурным музеі Янкі Купалы ў Мінску, пасля чаго быў перавезены ў філіял музея ў вёсцы Ляўкі, дзе захоўваецца цяпер. На бягучы момант кошт аўтамабіля перавышае 100 тысячаў еўра.
Янка Купала вельмі любіў свой аўтамабіль і нават прыходзіў у Саюз беларускіх пісьменнікаў з кнігамі па аўтамабільнай справе, але з-за невядомых прычын сам ніколі так і не сеў за руль.
Гісторыя
Аўтамабіль Chevrolet GA Master DeLuxe быў падараваны Янку Купалу ва ўласнае карыстанне ў 1939 годзе асабіста першым сакратаром ЦК КП(б)Б Панцеляймонам Панамарэнкам. Некалькі гадоў дагэтуль кіраўніцтва БССР ужо падаравала Янку Купалу іншы аўтамабіль — ГАЗ-М-1 савецкай вытворчасці, які ў 1939 годзе і быў заменены на лімузін Chevrolet.
У чэрвені 1941 года Янка Купала на Chevrolet з жонкай выехаў у эвакуацыю з Менску, куды ўжо не вярнуўся. Спачатку яны скіраваліся на аўтамабілі ў Маскву, пазней — у Казань, Чэбаксары і Пячышчы ў Татарстане.
Пасля смерці Янкі Купалы ў 1942 годзе аўтамабіль стаў уласнасцю ўдавы паэта Уладзіславы Францаўны Луцэвіч. Пры дапамозе яе намаганняў пасля сканчэння Вялікай Айчыннай вайны аўтамабіль быў вернуты спачатку ў Маскву, а затым і ў Мінск, і ў 1950 годзе ў якасці прыватнага інвентара Янкі Купалы трапіў у фонд музея Янкі Купалы. Да 1955 года Chevrolet быў на хаду, а ў 1957 годзе аўтамабіль быў закансерваваны і з таго часу з’яўляецца музейным экспанатам.