cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фінская кухня
Мясныя стравы
Мясныя стравы фінскай кухні з'яўляюцца ў значнай ступені вынікам уплыву шведскай кухні (напрыклад, мясныя тэфтэлі, шырока вядомыя ва ўсім свеце пад назвай «шведскія фрыкадэлькі»). Тыпова фінскімі можна лічыць стравы з аленіны і мяса дзікіх жывёл, ласіны і мядзведзіны (штогод у сувязі з істотным ростам папуляцый ласёў і мядзведзяў выдаецца вялікая колькасць ліцэнзій на іх адстрэл).
Сярод традыцыйных мясных страў:
Гарніры
У якасці гарніру найбольш часта ўжываюцца стравы з бульбы, асабліва пюрэ, прыгатаванае з дапамогай тоўстых вяршкоў. У параўнанні з бульбай іншая гародніна ўжываецца значна радзей.
Традыцыйнай галоўнай стравай лічыцца калалаатыка (тушаная бульба з селядцом). Таксама ў Фінляндыі гатуюць разнастайныя кашы, напрыклад, каалівелі — капусная каша, для прыгатавання якой, акрамя капусты, выкарыстоўваецца пярловая крупа, гарох, морква, бручка і малако.
Шырокую вядомасць, у тым ліку за межамі Фінляндыі, атрымала страва калакука (kalakukko, у даслоўным перакладзе — «рыбны певень»), пірог з прэснага жытняга цеста, начынку для якога робяць з рыбы і бекону (сала). Калакука лічыцца калядным дэлікатэсам.
Іван Аляксандравіч Кірэйчык
Іван Аляксандравіч Кірэйчык (, в. Гута,, Брэсцкая вобласць — ) — беларускі пісьменнік, паэт, журналіст.
Творчасць
Літаратурную творчасць пачаў падчас службы ў арміі. Вершы, апавяданні і нарысы І. Кірэйчыка прасякнуты публіцыстычным, грамадзянскім пафасам, шчырасцю пачуццяў, дабрынёй, трывогай за родную зямлю.
Дэбютаваў вершамі ў газеце «Страж Балтыкі», а таксама ў калектыўным зборніку «Песня, рождённая морем». Аўтар кніг паэзіі «Аснова» (1977), «З маіх крыніц» (1994).
Найбольш плённа і ярка ўвасобіўся яго талент у публіцыстыцы. Цікавыя зместам, жывыя па форме нарысы і апавяданні склалі кнігі «Багацце душы — людзям», «Пялёсткавы бераг», «Каласам хіліцца долу», «Калінавая квецень». Многія празаічныя творы І. Кірэйчыка змяшчаліся ў калектыўных зборніках «Вернутае шчасце», «Люблю будзённы дзень». У літаратурным запісе І. Кірэйчыка выйшлі кнігі партызанаў Р. Лазабеева «Лясныя пабрацімы» і М. Качана «Апалены ранак».
Памяць
У сакавіку 2010 года ў вёсцы Гута на месцы, дзе знаходзіўся дом, у якім жыў Іван Аляксандравіч Кірэйчык усталяваны памятны знак.
На сайце ўстановы культуры «Ганцавіцкі раённы краязнаўчы музей» прадстаўлена фотавыстаўка «Іван Кірэйчык — паэт, пісьменнік, журналіст».
Баранец
Баранец — беларуская назва некалькіх родаў раслін.
Купальская ноч (фільм)
«Купальская ноч» — беларускі мастацкі фільм, зняты у 1983 годзе на мінскай студыі «Тэлефільм» Дзяржтэлерадыё БССР (Дзяржтэлерадыё СССР). На здымках выкарыстана адзенне з этнаграфічнага музея горада Маладзечна.
Сюжэт
З фільма:
У эпізодах
Жыхары вёскі Гліннае, школьнікі і студэнты горада Маладзечна.
Гімн Коста-Рыкі
Нацыянальны гімн Коста-Рыкі (Himno Nacional de Costa Rica) — дзяржаўны гімн Коста-Рыкі. Музыка гімна была напісана ў 1852 годзе Мануэлем Марыяй Гуцьерасам і ў наступнымі годзе зацверджана. У 1903 годзе былі прыняты словы Хорхэ Марыі Селедона Брэнеса. Канчатковае зацвярджэнне гімн атрымаў у 1949 годзе.
Іспанскі тэкст гімна
Noble patria, tu hermosa bandera
bajo el límpido azul de tu cielo
En la lucha tenaz,
de fecunda labor
que enrojece del hombre la faz,
conquistaron tus hijos
eterno prestigio, estima y honor.
¡Salve, o tierra gentil!
¡Salve, o madre de amor!
Cuando alguno pretenda
tu gloria manchar,
verás a tu pueblo valiente y viril,
la tosca herramienta en arma trocar.
Salve oh Patria tu pródigo suelo,
dulce abrigo y sustento nos da;
¡vivan siempre el trabajo y la paz!
Будынак Эдускунты
Будынак парламента (Эдускунты) (Eduskuntatalo, Riksdagshuset) — будынак у Хельсінкі, у якім засядае аднапалатны фінскі парламент Эдускунта.
Пабудаваны у стылі манументальнага класіцызму на праспекце Манергейма (Mannerheimintie) у 1926—1931 гадах па праекце архітэктара Іохана Сірэна.
Архітэктура
Масіўны кубічны будынак Эдускунты мае агульную вышыню 25 метраў, шырыню — 54, даўжыню — 75 метраў і 6 узроўняў-паверхаў. Архітэктар выкарыстаў традыцыйныя мастацкія сродкі, якія даўно сталі сімвалам улады. На галоўным фасадзе будынка, аздобленага ружова-шэрым фінскім мармурам, 14 калон карынфскага ордара, які са старажытных часоў выкарыстоўваецца ва ўрадавых пабудовах, вышынёй ў чатыры паверхі. Будынак Парламента некалькі разоў пашыраўся і дабудоўваўся, і цяпер разам з падземнымі мае 11 паверхаў, з абодвух бакоў прыбудаваны карпусы-крылы. Інтэр’ер таксама вытрыманы па большай частцы ў класіцыстычным стылі, аднак у ім ужо прысутнічаюць элементы функцыяналізму і ар-дэко. Лесвіцы выкананы з мармуру, у аздабленні і стварэнні прадметаў інтэр’ера шырока выкарыстаны граніт, мармур, дрэва (карэльская бяроза, дуб, арэх).
Монцыя
Род названы ў гонар італьянскага батаніка.
Таксанамія
Род Монцыя ўключае 11 відаў :
Дзень шведскай культуры
Дзень шведскай культуры (ruotsalaisuuden päivä svenska dagen) — агульнадзяржаўнае свята ў Фінляндыі. яго адзначаюць 6 лістапада, як дзень культуры шведскамоўных фінаў і іх права выкарыстоўваць родную шведскую мову на тэрыторыі Фінляндыі. Свята супадае з адзначаемым у той жа час у Швецыі днём Густава Адольфа.
Гісторыя
Свята было ўсталявана ў Вялікім Княстве Фінляндскім у 1908 годзеў сувязі з рашэннем Шведскай народнай партыі адзначаць дзень шведскай культуры. Зараз мерапрыемствы дня кардынуюцца Шведскай Асамблеяй Фінляндыі.
Шведская мова з’яўляецца адной з афіцыйных моў Фінляндыі. Шведсакмоўныя грамадзяне складаюць каля 6 % насельніцтва краіны.
Бэрэзнэ (значэнні)
Назву Бэрэзнэ маюць:
Калакука
Калакука (kalakukko) — фінскі (рэгіён Сава) нацыянальны пірог з рыбай і салам, запечаныя ў жытняе цеста.
Вонкава нагадвае вялікі кавалак жытняга хлеба. Для начынкі бяруць сяляву або акуня, свініну або маладое сала. Калі сала недастаткова прасалілася, яго замяняюць кропам і соллю. Пякуць на працягу 4-6 гадзін у печы. Пірог не губляе смакавых якасцей на працягу 6 тыдняў. Да калакукі ставяць шклянку вяршкоў або малака.
Мямі
Мямі (Mämmi) — традыцыйная фінская велікодная страва. Гатуецца з жытняй мукі і соладу з даданнем солі і цукру. Кашу на працягу некалькіх гадзін пякуць у печы пры нізкай тэмпературы. Мямі ўтрымоўвае шмат бялку, валокнаў і мікраэлементаў, у прыватнасці, жалеза — малакаларыйная страва. Ядуць звычайна халодным з вяршкамі, цукрам або ванільным крэмам.
Гірландая
Гірландая — дынастыя фларэнційскіх мастакоў эпохі Адраджэння.
Герб Коста-Рыкі
Герб Коста-Рыкі — афіцыйны герб Коста-Рыкі з 21 кастрычніка 1964 года.
Сімволіка
Два караблі сімвалізуюць Карыбскае мора і Ціхі акіян. Караблі таксама сімвалізуюць марскую гісторыю краіны, а ўзыходзячае сонца сімвалізуе свабоду. Тры гары сімвалізуюць тры галоўныя горныя ланцугі Коста-Рыкі, а таксама сімвалізуюць месцазнаходжанне краіны. Сем зорак — сімвал сямі правінцый Коста-Рыкі.
У верхняй частцы шчыта размешчаны надпісы па-іспанску «Коста-Рыка» і «Цэнтральная Амерыка».
Гісторыя
У перыяд існавання Цэнтральнаамерыканскай федэрацыі функцыі герба Коста-Рыкі выконваў герб федэрацыі. Аднак у 1824 г. быў усталяваны герб для Коста-Рыкі. Ён уяўляў сабой дыск з выявай працягнутай рукі сярод 10 вулканаў і надпісу «Свабодная дзяржава Коста-Рыка».
УНП
УНП — абрэвіятура, якая азначае:
Баранец (Астравыя)
Баранец (Arnoseris) — манатыпны род кветкавых раслін сямейства.
Другасныя метабаліты
Баранец малы з’яўляецца крыніцай простага кумарыну  і, лютэаліну 7-O-β-D-глюказіду і 3-O-метылкверцэціну.
Заканадаўчая Асамблея Коста-Рыкі
Заканадаўчая Асамблея Коста-Рыкі (Asamblea Legislativa de Costa Rica) — аднапалатны парламент, заканадаўчы орган ўрада Коста-Рыкі. Будынак Заканадаўчай Асамблеі размешчаны ў сталіцы краіны Сан-Хасэ ў раёне Эль-Кармэн.
Парламент Коста-Рыкі складаецца з 57 дэпутатаў, якія выбіраюцца ў ходзе прамых усеагульных выбараў на аснове прапарцыянальнага прадстаўніцтва. Дэпутаты абіраюцца на тэрмін 4 гады. Па папраўцы да Канстытуцыі 1949 года дэпутаты не могуць працаваць два тэрміны запар, але маюць права вылучаць сваю кандыдатуру пасля перапынку на наступных выбарах.
Дыяцэзія Мікелі
Дыяцэзія Мікелі (Mikkelin hiippakunta) — адна з дзевяці дыяцэзій Евангелічна-лютэранскай царквы Фінляндыі. Створана ў 1987 годзе ў горадзе Саванліна. У 1924 годзе кафедра была перанесена ў Выбарг, але пасля далучэння горада да Савецкага саюза, новым месцазнаходжаннем біскупа стаў горад Мікелі.
Структура
У дыяцэзію Мікелі уваходзяць 49 прыходаў, аб'яднаных у 7 пробстваў.
Кафедральны сабор
У сувязі з тым, што галоўны горад кафедры двойчы мяняўся, то ў розны час статус кафедральнага мелі розныя будынкі. Пршапааткова гэта быў Сабор Санваліна, потым Сабор Выбарга, зараз — Кафедральны сабор Мікелі.
Бэрэзнэ
Бэрэзнэ (Березне) — горад у Ровенскай вобласці Украіны, цэнтр Бэрэзніўскага раёна.
Гісторыя
Першае пісьмовае згадванне пра паселішча адносіцца да 1445 года. У 1549 годзе з насельніцтва спаганялі падатак 20 грошаў з «дыму». Мар’яна Сямашка, дачка Мікалая Сямашки, прынесла свайму мужу Станіславу Даніловічу паселішча і замак як пасаг. 27 сакавіка 1793 г. пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай мястэчка ўваходзіць у склад Расійскай імперыі; насельніцтва складае 1086 жыхароў. Канец XIX стагоддзя — насельніцтва мястэчка складала 3,4 тыс. У 1920 годзе паселішча ўвайшло ў склад Польшчы і атрымала статус горада Кастопальскага павета Валынскага ваяводства. У 1939 годзе ўваходзіць у склад Савецкага Саюза; у Ровенскай вобласці УССР. У 1941 годзе горад занялі нямецкія войскі. У 1944 годзе заняты часткамі Савецкай Арміі. У 1957 годзе паселішча атрымлівае статус пасёлка гарадскога тыпу. 21 снежня 2000 года пастановай Вярхоўнай Рады Украіны пасёлак гарадскога тыпу Бэрэзнэ аднесены да катэгорыі гарадоў раённага значэння. У 2002 годзе па дадзеных Усеўкраінскага перапісу насельніцтва 2001 г. у горадзе пражывала 13669 чал.
Бітва за Місурату
Бітва за Місурату — адна з бітваў грамадзянскай вайны ў Лівіі.
Значэнне і характар бітвы
Трэці па колькасці жыхароў горад Лівіі — Місурата — засяляла племя, варожае Муамару Кадафі. Горад знаходзіцца за 150—200 км на ўсход ад Трыпалі, і ў прыкладна такой жа адлегласці на захад ад Сірта — двух галоўных апірышчаў кадафістаў. Такім чынам, Місурата, якая выступіла на баку паўстанцаў, з аднаго боку апыналася ў тыле ўрадавай арміі, а з другога боку сама перарэзала тэрыторыі падкантрольныя Кадафі, і як бы была перашкодай на дарозе войскам Кадафі на Бенгазі. Таму за горад адбываліся самыя разлютаваныя баі за ўсю грамадзянскую вайну. Бітву за Місурату параўноўваюць са Сталінградскай.
Бітва
Пад уплывам поспехаў паўстанцаў на ўсходзе краіны, а таксама ў знак салідарнасці з жыхарамі Бенгазі, рушылі ўслед дэманстрацыі, а затым ўспыхнулі паўстанні і на захадзе Лівіі. 27 лютага паўстанцы захапілі пасля бою горада Эз-Завія і Місурата. Перад тварам шматлікіх мецяжоў войскі Кадафі засяродзілі свае сілы для барацьбы з паўстанцамі ў Трыпалітаніі, што дазволіла паўстанцам з Кірэнаікі распачаць адносна паспяховы ў пачатку марш на Трыпалі праз багатыя нафтай раёны.
17 сакавіка з’явілася паведамленне, што войскі Кадафі ўзялі пад кантроль горад Місурату. Тым не менш, кадафісты кантралявалі толькі частку горада, вулічныя баі працягваліся. Паўсталым на руку шмат у чым згулялі кантэйнеры з порта, якія былі размешчаны ў цэнтры горада на асноўных скрыжаваннях і напоўнены пяском, такім чынам танкавыя сілы войскаў Кадафі апынуліся скаваны і ў выніку завязлі ў вулічных баях.
Наступныя тры месяцы ішлі разлютаваныя вулічныя баі з выкарыстаннем бронетэхнікі, флоту, авіяцыі, артылерыі і снайпераў. Найбольш напружаная абстаноўка была ў раёне аэрапорта, які некалькі разоў пераходзіў з рук у рукі. Сілы НАТА здзяйснялі ракетныя, у тым ліку атакі ВМФ, і авіяцыйнае ўдары па горадзе, знішчаючы як ваенныя, так і грамадзянскія аб’екты.
Наступныя падзеі
16 мая караблі НАТА перахапілі каля порта Місураты катэр з выбухоўкай. У камандаванні мяркуюць, што з дапамогай замініраванага катэры сілы Муамара Кадафі мелі намер знішчаць суда, якія накіроўваюцца ў порт. Як гаворыцца ў заяве, караблі альянсу заўважылі ў моры два катэры, якія накіроўваліся ў бок порта. На борце было выяўлена каля тоны выбуховых рэчываў і два манекена. Ваенныя заключылі, што катэр меркавалася падарваць пры набліжэнні караблёў або судоў.
Чыжоўка-Арэна
«Чыжоўка-Арэна», поўная назва — «Шматфункцыянальны культурна-спартыўны і забаўляльны комплекс “Чыжоўка-Арэна“») — шматфункцыянальны комплекс у горадзе Мінск, Беларусь. Арэна размяшчаецца на поўдні горада ў мікрараёне Чыжоўка, на беразе Чыжоўскага вадасховішча, на частцы тэрыторыі парку імя 900-годдзя Мінска. Афіцыйнае адкрыццё адбылося 25 снежня 2013 года.
Другая па велічыні пасля «Мінск-Арэны» лядовая пляцоўка краіны, яна была пабудавана да чэмпіянату свету па хакеі 2014 года і прыняла 30 матчаў гэтага турніру, у тым ліку два чвэрцьфіналы.
У аснове праекта архітэктара Марата Гроднікава — вобраз дзвюх кропель вады, якія перацякаюць адна ў адну: сучасны будынак са шкла і металу гарманічна ўпісваецца ў прыродны ландшафт Чыжоўскага вадасховішча. У маштабны комплекс, пабудаваны з улікам сусветнага вопыту і стандартаў Міжнароднай федэрацыі хакея, уваходзяць вялікая арэна (агульная плошча 39073,27 м²), малая арэна (19452 м²) і злучальная зона (9 344 м²), дзе знаходзіцца цэнтр адпачынку і забаў.
Вялікая арэна выкарыстоўваецца для правядзення хакейных турніраў і буйных матчаў, спаборніцтваў па фігурным катанні і шорт-трэку, пры неабходнасці трансфармуецца ў пляцоўку для гульнявых відаў спорту, адзінаборстваў, цяжкай атлетыкі і гімнастыкі, а таксама выставак, канцэртаў і шоу. Лядовая пляцоўка (30х60 м) з бартавой сістэмай, якая плавае, спраектавана па ўзоры большасці арэн клубаў Нацыянальнай хакейнай лігі. Дзякуючы бартам, якія амартызуюцца, паніжана рызыка траўмавання гульцоў. Умяшчальнасць трыбун вялікай арэны — 8807 чалавек, акрамя таго, паміж партэрам і верхнім узроўнем знаходзяцца 43 VІР-ложы на 500 месцаў. У вялікай арэне акрамя сямі раздзявалак і экіпіровачнага цэнтра ёсць станцыя антыдопінгавага кантролю і пункт першай дапамогі.
Малая арэна прызначана для прафесійных трэніровак і спаборніцтваў спартсменаў, а таксама масавага катання на каньках. Акрамя лядовай пляцоўкі і 15 раздзявалак, яна змяшчае аднаўленча-аздараўленчы цэнтр (з трыма саўнамі), дзве спартыўныя залы і адміністрацыйныя памяшканні.
Нацыянальна-палітычная нарада (1920)
Нацыяна́льна-паліты́чная нара́да 1920 го́да — сход сябраў Народнай рады Беларускай Народнай Рэспублікі, сфармаванай ёй Рады народных міністраў і дыпламатычных прадстаўнікоў БНР. Адбылася 20 кастрычніка 1920 года ў Рызе (Латвія). Мела на мэце выпрацоўку стаўлення да «Дамовы аб замірэнні і прэлімінарных умовах міру паміж РСФСР і УССР з аднаго боку і Польшчай з другога» ад 12 кастрычніка 1920 года, а таксама да акупацыі Вільні і Віленшчыны войскамі генерала Люцыяна Жалігоўскага 9 кастрычніка 1920 года.
Была заслуханая справаздача Рады народных міністраў Вацлава Ластоўскага. На нарадзе выступілі з дакладамі Язэп Варонка, Клаўдзій Дуж-Душэўскі, Кастусь Езавітаў, Васіль Захарка, Пётра Крачэўскі, Ластоўскі, Язэп Мамонька. Акрамя сацыялістаў-рэвалюцыянераў і сацыялістаў-федэралістаў, якія ўваходзілі ў Народную раду і Раду народных міністраў БНР, у нарадзе ўдзельнічаў сацыял-дэмакрат Антон Аўсянік, прысутнічалі таксама Аляксандр Вальковіч, Юры Гладкі, У. Грунтоў, Уладзмір Пігулеўскі, Янка Чарапук.
Нарада прыняла рэзалюцыю, у якой асудзіла падпісанне прэлімінарнага міру і пастанавіла лічыць яго «для беларускага народу неабавязковым», выказалася за неабходнасць усімі спосабамі і сродкамі і надалей весці барацьбу за незалежнасць і непадзельнасць Беларускай Народнай Рэспублікі з усімі яе ворагамі, патрабаваць абавязковага ўдзелу дэлегацыі ўрада БНР у рыжскіх перамовах аб міры. Нарада прызнала дзейнасць урада Ластоўскага «згоднай з воляй усяго беларускага народа». На нараду прыехаў сябра Прэзідыума Найвышэйшай Рады БНР Кузьма Цярэшчанка. Ад імя Найвышэйшай рады ён склаў яе паўнамоцтвы і прызнаў Народную раду адзіным паўнамоцным прадстаўніком беларускага народа. Народная Рада БНР стала ізноў называцца Радай БНР. Было вырашана стварыць вакол урада Ластоўскага адзіны нацыянальны блок. Гэтае рашэнне было выкананае на Першай Усебеларускай канферэнцыі 1921 года ў Празе. Віленскае пытанне Нарада прызнала справай толькі Беларусі і Літвы. Пасля нарады была заключаная дамова паміж урадамі БНР і Літвы аб узаемным прызнанні і сумеснай барацьбе супраць польскіх акупантаў у Віленскім краі і Заходняй Беларусі.
Пасля Нарады далейшая дзейнасць урада Ластоўскага ў Рызе стала немагчымай, паколькі Латвія паводле ўмоў мірнай дамовы з РСФСР (жнівень 1920) абавязвалася не падтрымліваць сілы, скіраваныя супраць Савецкай Расіі. Урад Ластоўскага пераехаў у Коўна (Каўнас) — сталіцу Літоўскай Рэспублікі.
Фінскі нацыянальны тэатр
Фінскі нацыянальны тэатр (Suomen Kansallisteatteri, Finlands nationalteater) — самы стары прафесійны тэатр Фінляндыі, размешчаны на Чыгуначнай плошчы (Rautatientori) ў цэнтры Хельсінкі. Заснаваны ў 1872 годзе. Будынак тэатра збудавана на прывакзальнай плошчы ў 1902 годзе. Перад фасадам тэатра знаходзіцца помнік фінскаму пісьменніку Алексісу Ківі.
Гісторыя тэатра
Драматычны тэатр, на аснове якога пазней быў створаны Фінскі нацыянальны тэатр, быў заснаваны ў 1872 годзе ў горадзе Поры драматургам Каарла Бергбумам і яго сястрой Эміліяй. Да 1902 г. насіў назву Фінскага тэатра. Апроч драматычных спектакляў тут з 1873 г. ставіліся і оперы, аднак 1879 г. оперная трупа адлучылася ад тэатра. З 1902 г. тэатр стаў працаваць ва ўласным будынку на прывакзальнай плошчы ў Хельсінкі, пабудаваным па праекце архітэктара Оні Тар'янэ, дзе размяшчаецца і сёння.
Фінскі нацыянальны тэатр мае даўнія творчыя сувязі са шматлікімі буйнымі тэатрамі Еўропы і ўвесь час абменьваецца з імі гастролямі і творчымі дэлегацыямі.
Будынак тэатра
Будынак тэатра, пабудаваны ў 1902 годзе па праекце арх. Оні Тар'янэ, выкананы ў нацыянальна-рамантычным стылі (паўночны мадэрн) і нагадвае багата дэкараваны замак са шматлікімі архітэктурнымі ўпрыгожваннямі ў выглядзе вежак, калон, спічастых вокнаў, аркамі, ляпнінай. Сцены будынка выкананы з шэрага фінскага граніту, а дах пакрыты чырвонай дахоўкай.
Western Union
The Western Union Company (Вестэрн Юніён) — амерыканская кампанія, якая спецыялізуецца на прадастаўленні паслуг грашовага пасярэдніцтва. Заснавана ў 1851 годзе. З’яўляецца адным з лідараў на рынку міжнародных грашовых пераводаў. У рэйтынгу Fortune 500 у 2009 годзе кампанія заняла 451-ю пазіцыю, пасунуўшыся з 473-га радка ў 2008 годзе. Прыбыткі кампаніі за 2007 год склалі $ 4,9 млрд долараў ЗША, а колькасць транзакцый склала 572 млн. Да пераходу да грашовых пераводаў кампанія аказвала паслугі ў сферы тэлеграфнай сувязі.
Паўночнаамерыканская штаб-кватэра кампаніі змешчана ў Грынвуд-Віледжы, штат Каларада, а галоўны офіс міжнароднай службы маркетынгу і камерцыйных паслуг знаходзіцца ў Монтвейле, Нью-Джэрсі.
Цэлесцін (мінерал)
Уласцівасці
Крышталізуецца ў рамбічнай сінгоніі. Утварае таблітчастцыя і прызматычныя крышталі, зярністыя, шкарлупістыя агрэгаты. Колер блакітны, белы, шэры, чырванаваты, зеленаваты, зрэдку бясколерны. Бляск шкляны. Крохкі. Цвёрдасць 3—3,5 па шкале Моаса. Шчыльнасць 3,9—4 г/см³. Змяшчае да 56,41 % SrO, часта прымесі CaO ў суадносінах 1:1 да аксіду стронцыю і да 20—26 % аксіду барыю.
Паходжанне і радовішчы
Мае метасаматычнае, вулканагенна-асадкавае, жыльнае эпігенетычнае, асадкавае і інш. паходжанне. Трапляецца ў выглядзе ўкрапанікаў, гнёзд, жэод, канкрэцый, буйных лінзавадобных і жылападобных цел.
Радовішчы ў Аўстрыі, Вялікабрытаніі, Германіі, Італіі, Іране, ЗША, Кітаі, Канадзе, Мексіцы, Расіі, Турцыі і інш.
Выкарыстанне
Цэлесціт з’яўляецца асноўнай рудой на стронцый. Выкарыстоўваецца пры вырабе марозаўстойлівай сталі ў чорнай металургіі, у вытворчасці феерверкаў і трасіруючых куль, шкла і керамікі, у радыёэлектроніцы, пры рафінаванні бураковага цукру.
Еўрапейская кінапрэмія 1988
1-я цырымо́нія прысуджэ́ння Еўрапе́йскай кінапрэ́міі за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 26 лістапада 1988 года ў Заходнім Берліне.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона    і прыводзіцца першым.
Галоўны корпус Хельсінкскага ўніверсітэта
Галоўны корпус Хельсінкскага ўніверсітэта (Helsingin yliopiston päärakennus) цэнтральны будынак універсітэцкага комплексу Хельсінкскага ўніверсітэта, які размешчаны на заходніма боку Сенацкай плошчы ў Хельсінкі і з’яўляецца неад’емнай часткай яе архітэктурнага ансамбля.
Гісторыя
Неабходнасць у новым будаўніцтве ўзнікла пасля таго, як у 1827 годзе ў Турку згарэў будынак найстарэйшай адукацыйнай установы Фінляндыі — Імператарскай акадэміі, якая ўзнікла ў 1640 годзе як Акадэмія Аба. Новы корпус, узведзены па праекце нямецкага архітэктара Карла Энгеля, які з’яўляецца аўтарам усіх будынкаў на Сенацкай плошчы, адчыніў дзверы студэнтам і выкладчыкам у 1832 годзе.
У 1937 годзе ўніверсітэцкі будынак быў пашыраны да памераў цэлага квартала (архітэктар І. С. Сірэн).
Большая частка старога Універсітэта была разбурана ў выніку паветраных бамбардзіровак падчас Другой сусветнай вайны ў 1944 годзе, і ў тым ліку Актавая зала Універсітэта разам з размешчанымі там мастацкімі каштоўнасцямі. Адноўленая зала была адкрыта ў 1948 годзе. Рэканструкцыя старой часткі будынка Універсітэта была зроблена ў 1990 годзе да 350-гадовага юбілею. Будынак універсітэцкага інстытута «Портанія» быў выкананы па праекце Аарнэ Эрвіна (1910—1977). З боку галоўнага фасада размешчаны манумент «Хельсінкі» працы Эдуардэ Чыліды — гэтую скульптуру падарыў Культурны фонд Фінляндыі да 350-гадовага юбілею ўніверсітэта (1990).
Архітэктура
Будынак пабудаваны ў неакласіцыстычным сталі і шмат у чым абліччам нагадвае Палац урада (Valtioneuvoston linna), размешчаны насупраць, на ўсходнім боку плошчы. Такая сіметрыя толькі ўзмацняе строгую ўрачыстасць плошчы, падобны прыём быў выкарыстаны на Капіталійскай плошчы ў Рыме, якую архітэктар і ўзяў за ўзор пры праектаванні.
Будынак універсітэта мае мноства іншых аналогій з грэчаскім дойлідствам: іанічныя калоны на фасадзе былі характэрны для збудаванняў, звязаных з навукай і мастацтвам, на першым паверсе яны паўтаралі калоны Эрэхтэёна, а на другім — Парфенона на афінскім Акропалі, вестыбюль уяўляе сабой двухпавярховы адкрыты перыстыль; актавая зала нагадвае грэчаскі тэатр.
Пагарэлецкі сельсавет (Нясвіжскі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Нясвіжскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 9 жніўня 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сноўскага сельсавета.
Жаан Алькавер
Жаан Алькавер і Маспонс ([ʒuan əɫkove]; -) — іспанскі балеарскі пісьменнік, паэт, публіцыст і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Атрымаў ступень бакалаўра ў Балеарскім інстытуце перад саісканнем вучонай ступені ў галіне права ў Барселоне. Пасля таго, як стаў адвакатам (1878), вярнуўся на Мальёрку і займаў розныя пасады ў судовай сістэме вострава. Адначасова пачаў палітычную кар’еру, быў баевіком ліберальнай партыі свайго сябра Антоніа Маўра, яе кульмінацыя было абранне дэпутатам у Генеральныя картэсы (1893). Пасля кароткага знаходжання ў Мадрыдзе, вярнуўся дадому на Балеарскія астравы і адмовіўся ад палітычнай дзейнасці.
Сваю вядомасць як паэта і літаратурныя здольнасці Жаан Алькавер неўзабаве стаў ужываць для атрымання і сацыяльнага статусу. Пакрысе перастаў пісаць на каталонскай мове, аддаючы перавагу для сваіх вершаў іспанскай. «Poesías» (Вершы) — яго першая паэтычная кніга (1887), «Nuevas poesías» (Новыя вершы, 1892), «Poemas у Armonias» (Вершы і гармонія, 1894) і «Meteoros. Poemas, apólogos у Cuentos» [Метэоры. Вершы, апалогіі і апавяданні, 1901), адлюстроўваюць гэту тэндэнцыю да аднамоўнасці, хоць у першыя два зборнікі ўключаны асобныя вершы на каталонскай мове. Але два наступныя зборнікі цалкам на іспанскай мове. Гэта паэзія, натхнёная рамантызмам, пераймае іншых паэтаў, такіх як Бекер і Кампаамор, мае моцную экспрэсію паэтычнага голасу, але імкнецца ўнікнуць рытарычнай празмернасці і пампезнасці. Зборнікі былі добра прыняты крытыкамі.
Асабістыя варункі перагукваліся агульнымі ўмовамі: на Мальёрцы рамантычная літаратура занепадае, грамадства мадэрнізуецца, узнікаюць культурныя сувязі з Каталоніяй і палітычны каталанізм пачаў заваёўваць папулярнасць на востраве. Усё гэта заахвоціла паэта пашырыць свае літаратурныя гарызонты, далучыцца да больш шырокага руху і займець сувязі, у асноўным праз свае сяброўства з Сант’яга Русінолам і Хасэпам Карнера, з каталонскай культурнай дзейнасцю. Гэты крок прывёў яго да новага ўспрымання мастацтва і літаратуры, сэнс якіх палягаў ужо не ў вынаходлівай і займальнай лёгкай ігры, а ў сацыяльнай уцягнутасці, паэт лічыў, што паэзія мусіць мець рэзананс і служыць карыснай мэце ў грамадстве, з якога і натхняцца.
У 1904 годзе Алькавер даў семінар у барселонскім Атэнеўме пад назвай «Humanització de l’art» (Гуманізацыя мастацтва), які лічыцца яго важнейшай дэкларацыяй пра мастацтва лірычнай кампазіцыі. У гэтым тэксце ён абараняў перакананне, што ўдзел паэта мусіць быць эстэтычна раскрыты ў яснай і зразумелай паэзіі, у добра выяўленай форме. Аднак, ён выказаў сваю непрыязнасць да інтэлектуалізаванай паэзіі і тых літаратурных школ і кірункаў, якія грунтаваліся толькі на выдумцы. Таму ён быў на паўдарогі паміж спантанным тыпам паэзіі, як у Жаана Марагаля, і лірызмам, пабудаваным на дасканалай форме, але сентыментальна сухім, як у парнаскіх паэтаў. У адпаведнасці з паваротам векавых поглядаў на праўду і жыццё, Алькавер будзе трымацца паэтычнага стылю, звязанага з жыццёвым досведам, які мог глыбока спалучацца з пачуццём чалавечнасці чытача.
Кнігай, якая найлепш ілюструе яго лірычную тэорыю, — «Cap al tard» (Калі ўжо позна, 1909), цалкам напісаная каталонскай. У гэтым зборніку не звязаных паміж сабой вершаў чутны лірычны голас, разлічаны на розных людзей, якія апісвае многія малёрскія тыпажы. Алькавер зрабіў гэта праз формы і ідэй, узятыя з папулярных уяўленняў, як у вершах «Balanguera», якія будзе адаптаваны да музыкі Амадэу Вівеса і сталі цяперашнім гімнам Мальёркі. Раздзел, названы «Элегіі» — кульмінацыйны ў кнізе, тут паэт паказвае ў крыху старонняга ракурсу перажытыя ім бацькоўскія пакуты, але пераадольвае гэты боль, ператварае яго ў пачуцці, якія могуць быць адчуты ўсімі. У «Poèmes bíblics» (Біблейскія вершы, 1918), — апошнім сваім зборніку вершаў, зноў выкарыстоўвае розныя паэтычныя тыпажы, гэтым разам натхнёныя Бібліяй, але не дасягнуў дасканаласці папярэдняга зборніка.
Статус інтэлектуала Алькавера, як і Мігеля Коста-і-Лёбера, быў прызнаны і ацэнены літаратарамі таго часу, асабліва прадстаўнікамі малёрскай школы (Escola mallorquina). Быў сябрам «Academia De Bones Lletres» (Акадэміі прыгожай славеснасці, 1913), прэзідэнтам барселонскіх Кветкавых гульняў (Jocs Florals, 1916) і сябрам Інстытута каталонскіх даследаванняў (Institut d’Estudis Catalans, 1916)
Міхаіл Васілевіч Вадап’янаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і селяніна. У лютым 1918 года добраахвотна ўступіў у Чырвоную Армію, служыў шафёрам-матарыстам, затым бортмеханікам і пілотам ў авіяцыі. Пасля Грамадзянскай вайны лётаў на самалётах па трасах Масква — Іркуцк, Масква — Ленінград, першым адкрыў паветраную лінію на в. Сахалін. Скончыў ваенна-авіяцыйную школу лётчыкаў (1929). У сакавіку — красавіку 1934 года ўдзельнічаў у выратаванні экіпажа ледакола «Чэлюскін», за што быў удастоены звання Героя Савецкага Саюза. У 1937 годзе ўдзельнічаў у паветранай экспедыцыі на Паўночны полюс. У час Вялікай Айчыннай вайны камандаваў авіядывізіі. З 1946 года ў адстаўцы. Аўтар рамана «Кірэевы» (1956), аповесцяў, апавяданняў, аўтабіяграфічнай кнігі «Палярны лётчык» (1952) і кнігі «Валерый Чкалаў» (1954). Узнагароджаны 4 ордэнамі Леніна, 4 ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Айчыннай вайны 1-й ступені і медалямі.
Вылячэнне служкі з адсечаным вухам
Вылячэнне служкі з адсечаным вухам або вылячэнне вуха раба святара - падзея евангельскага апавядання, адзін з цудаў Ісуса Хрыста.
Біблейскае апавяданне
Калі да Хрыста і Яго вучняў наблізіўся натоўт і стала ясна, што справа кончыцца арыштам Хрыста і Яго магчымым асуджэннем, то адзін з вучняў вынуў меч, ударыў слугу святара і адсек яму правае вуха.
Ісус, аднак сказаў, каб яны перасталі, а пасля, дакрануўшыся да вуха чалавека, вылечыў яго. Гэтае вылячэнне следуе за пацалункам Іуды і з'яўляецца апошнім цудам, запісаным ў кананічных Евангеллях перад Укрыжаваннем Ісуса.
Гарадзейскі сельсавет
Гарадзе́йскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Гарадзея.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Нясвіжскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 9 жніўня 1960 года ў склад сельсавета з Навасёлкаўскага сельсавета перададзены вёскі Завітая I і Завітая II. 12 жніўня 1970 года да сельсавета далучана частка скасаванага Лысіцкага сельсавета. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Астроўскага сельсавета (8 населеных пунктаў: аграгарадок Астроўкі, вёскі Краснагоркі, Макашы, Малінаўка, Новіны, Прасці, Стаўпішчы, Янчыцы).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (13 населеных пунктаў) — 3604 чалавекі, з іх 93,8 % — беларусы, 4,0 % — рускія.
Стражніца КАП «Каменны Воз»
Стра́жніца Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Каме́нны Воз» (польск. Straznica KOP «Kamienny Woz») — васямнаццатая стражніца Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якая размяшчалася каля вёскі Хралы ў 1924—1939 гадах.
Гісторыя
У межах першага этапа арганізацыі Корпуса аховы памежжа, які праводзіўся ў верасні 1924 года, была створана трэцяя памежная брыгада, а ў яе складзе — сёмы памежны батальён. Трэцяя памежная рота «Дзіўнікі», якая падпарадкоўвалася батальёну, мела ў сваім распараджэнні 6 стражніцаў, адной з якіх з’яўляўся «Каменны Воз».
Па звестках 1932 года стражніца ахоўвала адрэзак дзяржаўнай мяжы працягласцю 5523 метраў, вызначанага памежнымі слупамі 257 і 261, а ў 1938 годзе — адрэзак мяжы шырынёй у 8450 метраў, размешчаны паміж слупамі 247 і 261. Ад 1932 г. памежнікі сталі дыслакавацца ў адмыслова пабудаваным будынку, які з камандаваннем роты злучала брукаваная дарога даўжынёй 11.7 км і палявая дарога працягласцю 2 км.
17 верасня 1939 г. пачаўся паход Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь, у ходзе якога жаўнеры стражніцы «Каменны Воз» уступілі ў бой з адзінкамі пятай стралковай дывізіі і трынаццатага аддзелу аховы памежжа НКУС. У выніку бітвы тэрыторыя гарнізона была захоплена савецкімі войскамі, а яго камандзір Павел Палчыньскі забіты.
Паводле ўспамінаў мясцовых жыхароў, на момант наступлення чырвонаармейцаў Палчыньскі знаходзіўся ў свайго сябра на стражніцы «Гразі», аднак, дазнаўшыся пра сітуацыю, хутка вярнуўся на матацыкле і загадаў жаўнерам адступаць, а сам, засеўшы з кулямётам на вежы стражніцы, трымаў абарону, якая доўжылася гадзіну. Забіўшы шмат савецкіх салдатаў, камандзір быў смяротна паранены кінутай у вежу гранатай. Савецкі афіцэр забараніў дабіваць Палчыньскага, сказаўшы: «Хай пакутуе» і дадаўшы: «Вось так трэба ваяваць».
Будынак стражніцы
Стражніца размяшчалася ў будынку, пабудаваным у 1932 годзе паводле зацверджанага ў 1925 г. тыповага праекту. Падмурак быў выкладзены з цэглы, цокаль — з каменя, залітага бетонам. Паміж падмуркам і зрубам пракладаўся ізаляцыйны пласт з гудрона. Таўшчыня драўляных знешніх і ўнутраных сценаў з хвоі дасягала 16 см, а яловых перагародак — 10 см. Дах быў пакрыты ацынкаванай бляхай. Вежа стражніцы, прымацаваная да даху нітамі і шрубамі, мела ўваходную лесвіцу. У будынку стаялі 6 печаў, узведзеных на металічных падставах. На кухні знаходзіліся два катлы. Таксама дзейнічала прыбіральня.
На месцы разабранай у паваенны час стражніцы захаваліся бетонны ганак і падмуркі, а на прылеглай да яе тэрыторыі — рэшткі брукаванай дарогі. Мясцовасць, якая некалі была палеткам, цяпер засеяна Псуеўскім лесам.
Ушанаванне памяці
У ліпені 2011 г. пры расхінанні супрацьпажарнага рова непадалёку ад месца размяшчэння былой стражніцы былі знойдзены чалавечыя косці, пазней ідэнтыфікаваныя як парэшткі яе апошняга камандзіра Паўла Палчыньскага. Паводле ўзгадак жыхароў вёскі Шо, цела Палчынскага таемна пахавалі два браты, якія сябравалі з камандзірам. 17 верасня 2011 г. парэшткі былі перапахаваны на Капцёўскіх могілках у Глыбокім.
На месцы, дзе ў 1924—1939 гадах стаяў будынак стражніцы, быў пастаўлены каталіцкі крыж, які асвяціў ксёндз Троіцкага касцёла Мечыслаў Янчышын.
Аляксандр Сцяпанавіч Галавачоў
Алякса́ндр Сцяпа́навіч Галавачо́ў (нар. 15 чэрвеня 1935, в. Недайка, Буда-Кашалёўскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі навуковец-эканаміст, педагог. Доктар эканамічных навук (1988), прафесар (1990). Заслужаны работнік адукацыі Беларусі (2001). Акадэмік Беларускай інжынернай акадэміі (1997).
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэхналагічны ўніверсітэт (1963). З 1953 года працаваў у сістэме лясной гаспадаркі Беларусі. З 1968 года ў Беларускім эканамічным універсітэце (у 1988—1991 гг. загадчык кафедры). У 1978—1980 гг. і 1983—1985 гг. дарадца-кансультант пра Міністэрстве вышэйшай адукацыі Кубы. З 1991 года ў Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (загадчык кафедры, у 1993—1999 гг. прарэктар). З 2003 года ў Мінскім інстытуце кіравання (Мінскі інавацыйны ўніверсітэт).
Аўтар навуковых прац па праблемах адукацыі ў Беларусі, прадукцыйнасці працы, развіцця банкаўскай справы і грашова-крэдытнай палітыкі, сацыяльнай арыентацыі эканамічнай сістэмы, прыватызацыі, рыначнай эканомікі. Аўтар шэрагу навучальных дапаможнікаў для ВНУ.
Вымя
Вы́мя — орган, сфармаваны малочнымі залозамі самак некаторых млекакормячых жывёл, асабліва часта сустракаецца ў жвачных, такіх як каровы, козы, алені. Размяшчаецца вымя ў галіне жывата або пахвіннай вобласці, складаецца з некалькіх доляй. Колькасць доляй адрозніваецца ў розных жывёл. Так, у авец, коз і кабыл вымя складаецца з адной пары доляй, у кароў — з двух пар, злітых у адно цэлае, у свінняў вымя складаецца з пакетаў, размешчаных сіметрычна ўздоўж белай лініі жывата. Колькасць пакетаў вар'іруе ад 8 да 14. Кожны пакет мае дзве, радзей тры неадметныя знадворку долі і такое ж колькасць цыстэрнаў, пераходзячых у сасковыя каналы. Малако выпрацоўваецца ў сакраторнай эпітэліі драбнюткіх паражнін — альвеол, размешчаных вакол малочных пратокаў, апошнія адкрываюцца ў малочныя цыстэрны. Утрыманне малака ў выменяў адбываецца за кошт капілярнага эфекту, а таксама сфінктарных цягліцаў, размешчаных вакол буйных малочных пратокаў. Для вытворчасці 50 літраў малакакарове патрабуецца прапусціць праз вымя 25 000 літраў крыві.
Вымя знадворку пакрыта мяккай, эластычнай скурай, утваральнай вялікая колькасць зморшчын. Дзякуючы высокай эластычнасці, залоза можа значна павялічвацца ў аб'ёме пры запаўненні ёмістага сістэмы малаком.
Памеры і форма выменяў і саскоў залежаць ад пароды, ўзросту, індывідуальных асаблівасцяў, перыяду лактацыі, фізіялагічнага стану жывёльнага.
Правільная гігіена выменяў сельскагаспадарчых жывёл вельмі важная ў малочнай прамысловасці, прадухіляе мастыты і забяспечвае рэгулярнае, багатае вылучэнне малака. Існуюць касметычныя сродкі па догляду за скурай выменяў, паколькі пры даенні або кармленні маладняку скура схільная парэпання і раздражненне.
Пасля забою самак большасці сельскагаспадарчых жывёл іх вымя рэдка ўжываецца ў ежу. Некаторае выключэнне складае каровае вымя, относящееся к субпродуктам первой категории. У шэрагу нацыянальных кухняў — у прыватнасці, у Паўднёвай Амерыцы — яно досыць часта рыхтуецца як асобна, так і ў сумесі з іншымі ялавічнага субпрадуктамі.
Пагарэлецкі сельсавет
Назву Пагарэ́лецкі сельсавет маюць:
Нордман
Нордман — прозвішча.
Спіс аб’ектаў PGC (2221001—2222000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2221001—2222000)
Людміла Яўгенаўна Уліцкая
Людміла Яўгенаўна Уліцкая (Людми́ла Евге́ньевна Ули́цкая; нар. г., Даўлеканава, Башкірская АССР) — расійская пісьменніца,  і. Першая жанчына-лаўрэат прэміі «Рускі Букер» (2001). Лаўрэат прэміі «Вялікая кніга» (2007, 2016). Творы Людмілы Уліцкай перакладзены на 25 моў.
Сяргей Пясецкі
Сяргей Пясецкі (Sergiusz Piasecki;, Ляхавічы, Слуцкі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя — , Лондан, Лонданскае графства, Англія, Вялікабрытанія) — адзін з найбольш яскравых польскіх пісьменнікаў беларускага паходжання XX стагоддзя.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і беларускі і зрусіфікаванага паляка. З пачаткам Першай сусветнай вайны разам з сям’ёй быў эвакуяваны ва Уладзімір (Расія). Сёмы клас расійскай гімназіі для Пясецкага скончыўся турмой, калі ён паспрабаваў пераканаць гімназійнага інспектара ў сваёй рацыі з дапамогай рэвальвера. Неўзабаве Пясецкі ўцякае з турмы.
У 1927 годзе польскі суд асуджае Пясецкага за рабаўніцтва на 15 гадоў турмы. Напачатку Пясецкі трымае галадоўкі, дабіваецца абароны правоў вязняў. На сёмым годзе зняволення ў Пясецкага прачынаецца літаратурны дар. Турэмная адміністрацыя рада такому павароту і не перашкаджае.
Роднымі мовамі пісьменніка былі беларуская і руская. Польскую мову Пясецкі вывучаў падчас пісання кніг. Таму яго творы вельмі лёгка чытаюцца беларусам.
Турэмная проза Пясецкага прыцягнула ўвагу вядомага польскага пісьменніка і журналіста Мельхіёра Ваньковіча (1892—1974). Ваньковіч заахвоціў Пясецкага працягваць пісьменніцкую працу і дапамог выдаць першую кніжку — «Каханак Вялікай Мядзведзіцы». Выданне і нечуваны поспех кніжкі сталі для Пясецкага ключом, які адчыніў яму дзверы турмы.
У 1946 годзе эмігруе на Захад, спачатку ў Італію, потым у Вялікабрытанію. У Італіі ён выкрадае ў аднаго з выдаўцоў дакументы, з дапамогай якіх атрымлівае правы і грошы ад наступных перавыданняў сваіх твораў. Іншыя выдавецтвы друкавалі яго кнігі без выплаты ганарараў.
Памёр ад рака ва Уэльсе, Вялікабрытанія, пахаваны ў Гасцінгсе. На яго надмагільным камяні высечаная Вялікая Мядзведзіца.
Творчасць
Проза С. Пясецкага грунтавалася на найбольш экстрэмальных жыццёвых прыгодах. Першы раман «Пяты этап», напісаны ў 1934 годзе, канфіскавала турэмная цэнзура. Толькі аўтабіяграфічнаму раману «Каханак Вялікай Мядзведзіцы» («Kochanek Wielkiej Niedzwiedzicy»), пра «кантрабандысцкі» перыяд жыцця Сяргея Пясецкага, пашчасціла ў 1937 годзе выйсці за турэмныя сцены і быць апублікаваным. Мабыць, гэта кніжка, а таксама антысавецкая сатыра «Запіскі афіцэра Чырвонай Арміі» («Zapiski oficera Armii Czerwonej»), прынеслі хвораму на сухоты Пясецкаму сусветную вядомасць і датэрміновае вызваленне з турмы. За два перадваенныя гады раман быў перакладзены і выдадзены на 11 мовах свету.
«Запіскі афіцэра чырвонай арміі» — дзённікавыя апавяданні ад імя малодшага лейтэнанта Мішкі Зубава пра свае ўражанні ад візіту ў Заходнюю Беларусь з 17 верасня 1939 года да студзеня 1945 года — Ліду, Вільню і яе ваколіцы. Твор густа перасыпаны чорным гумарам, смешны, хоць часам гэты смех вельмі горкі і нават балючы. Беларускае кніжнае выданне пабачыла свет у Мінску ў 2005 годзе, пераклад на беларускую зрабіў Алесь Астраўцоў.
Пясецкі пісаў да самай сваёй смерці ў 1964 годзе. Аўтар 12 раманаў, а таксама навел, кінасцэнарыяў, публіцыстычных артыкулах. Паводле твораў пісьменніка здымаліся мастацкія фільмы і тэлевізійныя серыялы, у т.л. у Італіі быў зняты серыял паводле аповесці «Каханка».
Цікавыя факты
Сяргей Пясецкі прысвяціў беларускім атаманам, з якімі ён быў разам у «Зялёным дубе», раздзел «Забытыя героі» сваёй кнігі «Ніхто дабром не дасць збаўлення», якая выйшла з 1947 г. у Рыме. Там Пясецкі пісаў: «''Тады праславіліся мянушкі беларускіх партызанскіх правадыроў Крука і Дзергача, праўдзівых прозвішчаў якіх не падам. Моніч меў з німі сувязь, але трымаўся асобна. Зашмат быў смелы і любіў свабоду, каб падлягаць некаторым уплывам і абмежаванням''».
Казлоўскі сельсавет (Нясвіжскі раён)
Казло́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Казлы.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1546 чалавек, з іх 95,9 % — беларусы.
Быхаўшчынскі сельсавет
Бы́хаўшчынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Быхаўшчына.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Нясвіжскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ланскага сельсавета.
Мінскі манетна-рэчавы скарб
Мінскі скарб — манетна-рэчавы скарб, знойдзены ў 1988 годзе ў Мінску на скрыжаванні вуліц Валадарскага і Гарадскі вал пры пракладцы цеплатрасы. Экскаватар зачапіў сярэбраны падсвечнік, які рабочыя прынялі за снарад.
Мінскі скарб складаецца з 547 сярэбраных прадметаў агульнай вагай 13 кг.: манеты, медалі і посуд. Манеты і ўзнагароды Расійскай імперыі канца XIX ст. Сярод прадметаў — блюда і кубак XVII ст., падсвечнікі, датаваныя 1783 г. і зробленая мінскім майстрам Борухам Тапазам, шкатулка, падораная ў XVIIІ ст., мяркуючы па подпісу, грузінскай князёўне Кацярыне Батурынай-Менглерыйскай і дэкаратыўная сервіроўка фабрыкі І. С. Губкіна — афіцыйнага пастаўшчыка імператарскага двара. Губкін у 1841 г. заснаваў у Маскве фабрыку залатых і сярэбраных вырабаў, якая спецыялізавалася галоўным чынам на вырабах з пазалочанага срэбра.
Еўрапейская кінапрэмія 1989
2-я цырымо́нія прысуджэ́ння Еўрапе́йскай кінапрэ́міі за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 25 лістапада 1989 года ў Парыжы.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона    і прыводзіцца першым.
Грынвіч (Канектыкут)
Грынвіч (Greenwich) — горад у акрузе Фэрфілд ў штаце Канектыкут. Самы паўднёвы горад штата, самы заходні горад Новай Англіі. Насельніцтва — 62396 чалавек (2013 года), быў заснаваны ў 1640 годзе як частка калоніі Нью-Хейвен. Гэта адно з найстарэйшых паселішчаў Канектыкута.
Лысіцкі сельсавет
Лы́сіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Вялікая Лысіца.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Нясвіжскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. 24 жніўня 1951 года ў склад Ішкальдскага сельсавета Гарадзішчанскага раёна перададзена вёска Петкавічы. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 12 жніўня 1970 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Гарадзейскага і Сноўскага сельсаветаў.
Рудольф Гес
Рудо́льф Ва́льтэр Ры́хард Гес  (Rudolf Walter Richard Heß;  — ) — нямецкі дзяржаўны і палітычны дзеяч, член НСДАП, намеснік Гітлера па партыі (21 красавіка 1933 — 12 мая 1941), рэйхсміністр без партфеля (29 чэрвеня 1933 — 12 мая 1941), Рэйхсляйтар (2 чэрвеня 1933 — 12 мая 1941). Обергрупенфюрар СС і обергрупенфюрар СА. Адзін з асноўных нямецкіх ваенных злачынцаў на Нюрнбегскім трыбунале. Прысуджаны да пажыццёвага зняволення.
Маладыя гады
Рудольф Гес, старэйшы з трох дзяцей у сям’і, нарадзіўся 26 красавіка 1894 года ў Александрыі, Егіпет, у сям’і Фрыца Геса, багатага гандляра з Баварыі, і яго жонкі Клары Гес (у дзявоцтве — Мюнх). Брат Рудольфа — Альфрэд, нарадзіўся ў 1897 годзе, а яго сястра — Маргарыта, нарадзілася ў 1908. Сям’я жыла на ўзбярэжжы Міжземнага мора на вілле каля Александрыі. Толькі пасля 1900 года сям’я праводзіла лета ў Германіі ў фіхтэльсткіх гарах, што зараз на мяжы з Чэхіяй. Гес наведваў нямецкамоўную пратэстанцкую школу ў Александрыі з 1900 па 1908 год, пасля чаго вярнуўся ў Германію і працягнуў адукацыю ў горадзе Бад-Годэсберг. Рудольф паказваў добрыя здольнасці ў матэматыцы, але бацька хацеў, каб сын пераняў сямейны бізнес, таму Гес-старэйшы адправіў сына вучыцца ў Швейцарыю ў 1911 годзе ў Вышэйшую школу эканомікі горада Нойшатэль. Пасля трох гадоў навучання Гес атрымаў месца ў гандлёвай кампаніі Гамбурга.
Першая Сусветная вайна
Адразу пасля пачатку вайны Гес быў запісаны ў 7-ы Баварскі полк палявой артылерыі. Баявым «хрышчэннем» для Геса стала бітва на Соме супраць брытанцаў, затым — першая бітва за Іпр. 9 лістапада 1914 года ён быў пераведзены ў 1-ы пяхотны полк, які стаяў пад Арасам. Рудольф у красавіку 1915 года атрымаў званне гефрайтара (яфрэйтар) і жалезны крыж 2-й ступені. Пасля падрыхтоўкі ў мюнстэрскім трэніровачным лагеры Гес прасунуўся ў званнях да віцэ-фельдфебеля і атрымаў Баварскі ваенны крыж. Вярнуўся на фронт у лістападзе 1915 года. Атрымаў запаленне лёгкіх і прабыў у шпіталі 2 месяцы. У маі 1916 года Гес пачаў удзельнічаць у бітве пад Вердэнам, а 12 чэрвеня атрымаў раненне шрапнеллю ў левую руку і далонь. Пасля некалькіх месяцаў выздараўлення Рудольф быў пасланы ізноў у раён Вердэна, дзе і прабыў да канца 1916 года.
Гес стаў камандзірам узвода 10-й роты 18-га Баварскага рэзервовага пяхотнага палка, які знаходзіўся ў Румыніі. Там ён быў паранены 2 разы. Першы раз — 23 ліпеня 1917 года, калі асколак патрапіў у левую далонь, а другі раз — 8 жніўня таго ж года, калі куля патрапіла ў грудзі. Тады ж Гес быў адпраўлены ў шпіталь спачатку ў Венгрыю, а потым — у Германію. У кастрычніку Рудольф артымаў званне лейтэнанта, і быў рэкамендаваны да атрымання жалезнага крыжа 1-й ступені, але так яго і не атрымаў.
Пасля Каляд з сям’ёю, аб чым паклапаціўся бацька Геса, Рудольф дабіўся дазволу запісацца ў лётную школу. Таму пасля святаў Гес адправіўся ў Мюнхен, дзе паспяхова здаў неабходныя іспыты. 14 кастрычніка Геса выпусцілі з лётнай школы, але паўдзельнічаць у паветраных баях той не паспеў, бо 11 лістапада было аб’яўлена перамір’е.
Гес быў звольнены з арміі ў снежні 1918 года. Дабрабыт сям’і рэзка пайшоў на спад, бо бізнес, які мела сям’я Гесаў у Егіпце, быў канфіскаваны брытанцамі. Рудольф далучыўся да таварыства Туле (антысеміцкай правай групы руху Фёлькіша), і таксама ўступіў у Фрайкорп (параваенная добраахвотная арганізацыя, якая дзейнічала ў Германіі ў тыя часы). У Баварыі ў тыя часы мела месца крывавая барацьба між групоўкамі левых (камуністы) і правых радыкалаў (адзін з іх — Фрайкорп). Гес не быў у баку ад гэтай барацьбы, увесну 1919 года Рудольф быў лідарам атрада, які распаўсюджваў антысеміцкія лістоўкі ў Мюнхене.
Марына Міхайлаўна Раскова
Мары́на Міха́йлаўна Раско́ва (Мари́на Миха́йловна Раско́ва;,  — , пад Саратавам) — савецкая лётчыца-штурман, маёр (1942), Герой Савецкага Саюза (02.11.1938). Член КПСС з 1940.