cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхаіл Рыгоравіч Сачак
Міхаіл Рыгоравіч Сачак (, в. Варонічы, Слонімскі раён, Гродзенская вобласць —, ) — беларускі хірург, прафесар. Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. У 1955 годзе скончыў Віцебскі медыцынскі інстытут. У 1961 годзе працаваў галоўным урачом Лепельскага раёна. У 1963 годзе прызначаны галоўным хірургам Віцебскага абласнога аддзела аховы здароўя. У 1975 годзе абараніў доктарскую дысертацыю «Аднаўленне функцый лёгкага». У 1979 годзе стаў рэктарам Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута. З 1996 года на пасадзе загадчыка кафедры.
Навуковая дзейнасць
Мае 9 вынаходстваў, 340 друкаваных прац.
Кэнто Місао
Кэнто Місао (三竿 健斗; нар. ) — японскі футбаліст. У 2017—2018 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Міхаіл Рыгоравіч Сачак
Узнагароды і званні
Ордэн «Знак Пашаны», 3 Ганаровыя граматы Вярхоўнага Савета БССР. Медаль Пірагова, Выдатнік аховы здароўя, Выдатнік адукацыі і Вынаходнік СССР, Ганаровы грамадзянін Віцебска. Чалавек года Віцебшчыны — 2013.
Клаке
Своеасаблівую структуру тканіны можна стварыць рознымі прыёмамі пераплёту, злучэння дзвюх тканін хімічным спосабам або ўцісканнем у тканіну прафіляваных узораў.
Трыкатаж з падобнай структурай таксама выпускаецца пад назвай клаке.
Асаблівасці і прымяненне клаке
Клаке вырабляюць з бавоўны, воўны, шоўку і штучных валокнаў. Тканіны маюць вагу 100—250 г/м² адносна не мнутся, характэрная структура захоўваецца нават пасля мыцця.
Выкарыстанне: блузкі і сукенкі (часта элегантнага крою).
Вязанае клаке
Вязанае клаке вырабляецца ў выглядзе двухслаёвага эластычнага трыкатажу з гандлёвай назвай джэрсі клаке. Выкарыстоўваецца для элегантных блэйзераў і сукенак.
Нова-Калінкін мост
Нова-Калінкін мост — аўтадарожны арачны мост цераз Абводны канал у Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны востраў і левы бераг канала. Мост уваходзіць у спіс аб’ектаў культурнай спадчыны Расіі рэгіянальнага значэння. Мост размяшчаецца па восі Стара-Пецяргофскага праспекта. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Барысаў мост, ніжэй — мост Сцяпана Разіна. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна (0,9 км) — «Нарвская». З 1828 года мост называўся Нарвскім, бо быў пабудаваны ў Нарвскай частцы горада. У 1849 годзе ўзнікла назва Новы Калінкінскі або Новы Калінкаўскі мост, ад двух іншых Калінкіных мастоў: Вялікага Калінкіна цераз Фантанку і Мала-Калінкіна цераз Екацярынінскі канал. Сучасная назва з’явілася ў 1857 годзе.
IC 2023
IC 2023 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Расціслаў Іванавіч Янкоўскі
Расціслаў Іванавіч Янкоўскі (,, СССР — , ) — савецкі і беларускі тэатра і кіно. Народны артыст Беларусі. Народны артыст СССР (1978). Старэйшы брат Алега Янкоўскага.
Біяграфія
Расціслаў Янкоўскі нарадзіўся 5 лютага 1930 года ў Адэсе ў сям’і спадчыннага двараніна, былога штабс-капітана лейб-гвардыі Сямёнаўскага палка. Род Янкоўскіх мае беларускія і польскія карані.
У 1930-х гадах бацька быў рэпрэсаваны, двойчы арыштоўваўся. Пасля яго вяртання сям’я пераехала з Адэсы ў Рыбінск. Падчас вайны жылі ў (Казахстан), затым у Ленінабадзе (Бустон, Таджыкістан), дзе бацька працаваў на будаўніцтве.
Падчас навучання ў школе Расціслаў займаўся ў гуртку мастацкай самадзейнасці, іграў камедыйныя ролі. Тады ж ён пачаў займацца боксам і стаў чэмпіёнам Таджыкістана сярод юнакоў. Па заканчэнні школы ажаніўся, працаваў дыспетчарам аўтабазы ​​ў Ленінабадзе, працягваў удзельнічаць у самадзейнасці Палаца культуры, дзе яго заўважыў кіраўнік мясцовага тэатра Д. М. Ліхавецкі і прапанаваў працаваць у тэатры. Спачатку Расціслаў адмаўляўся, бо не было адукацыі, але яму прапанавалі вучыцца тэатральнай справе паралельна акцёрскай дзейнасці. Р. Янкоўскі згадзіўся на прапанову, вучыўся ў студыі пры тэатры і быў заняты ў спектаклях тэатра: «Макар Дубрава», «Апошнія» М. Горкага.
У 1951 годзе скончыў Тэатральную студыю пры, да 1957 года працаваў у гэтым тэатры.
У 1957 годзе разам з жонкай Нінай і сынам Ігарам пераехаў у Мінск, быў прыняты акцёрам у Дзяржаўны рускі драматычны тэатр Беларускай ССР імя М. Горкага (цяпер Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя Максіма Горкага), дзе праслужыцў да канца жыцця.
З 1995 па 2010 год — старшыня Міжнароднага кінафестывалю «Лістапад» у Мінску (у лістападзе 2010 года перадаў свае паўнамоцтвы Генадзю Давыдзьку).
Сакратар Праўлення (1988—1998), член рады і прэзідыума (з 1998 года) Саюза тэатральных дзеячаў Беларусі.
Дэпутат Вярхоўнага Савета Беларускай ССР (1985—1990). Выказваўся ў падтрымку замацавання статусу беларускай мовы, як дзяржаўнай.
У палітычных спрэчках 1990-х гадоў Янкоўскі ўстаў на бок Аляксандра Лукашэнкі. З 2000 года — член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога склікання.
Член Міжнароднай акадэміі тэатра пры Расійскім дабрачынным грамадскім фондзе садзейнічання тэатру і тэлебачанню «Маскі» (2001).
Памёр 26 чэрвеня 2016 года ў Мінску. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках
Творчасць
Мастацтва Р. Янкоўскага адметна актыўнасцю творчага пошуку, вострым драматызмам, сцэнічным тэмпераментам, яркасцю характарыстыкі вобразаў.
Выканаў вядомыя ролі класічнага і савецкага рэпертуару. Сярод лепшых прац у Дзяржаўным рускім драматычным тэатры БССР: Арбенін («» М. Ю. Лермантава), Наркіс («» А. М. Астроўскага), Якаў («Апошнія» М. Горкага), Макбет, Антоній («», «» У. Шэкспіра), Нагульнаў («» па М. А. Шолахаву), Фёдар («» ), Фёдар Таланаў («Нашэсце» ), Левінсон («» паводле А. А. Фадзеева), Віктар Байцоў («Іркуцкая гісторыя» ), Віктар («Варшаўская мелодыя» Л. Г. Зорына), Людовік («» М. А. Булгакава), Сцяпан Судакоў («Гняздо глушца» ), Кшыштаф Максімавіч («Час пік» па ), Джэры Раян («Двое на арэлях» ), Барыс («Пад адным небам» А. І. Маўзона), Крыленка («Галоўная стаўка» К. Губарэвіча), Альховік («Трывога» А. Л. Петрашкевіча), Фларыян Гайшун («Вяртанне ў Хатынь» па А. М. Адамовічу).
Снімаецца ў кіно.
Ролі ў тэатры
Сыграў больш за 160 вядучых роляў у класічным, сучасным і замежным рэпертуары, самыя значныя з якіх:
Сельчы
Сельчы (Selci) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыеці.
Насельніцтва складае 1094 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 141 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 2040. Тэлефонны код — 0765.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Радзынь Падляскі (гміна)
Ра́дзынь Падля́скі (Radzyń Podlaski) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Радзыньскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Радзыні Падляскім. Плошча гміны складае 155,17 км². Станам на 2004 год у гміне Радзынь Падляскі пражывалі 8053 чалавекі, шчыльнасць — 51,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 20 населеных пунктаў.
Закон Пашэна
Закон Пашэна названы ў гонар Фрыдрыха Пашэна, які сфармуляваў гэты закон у 1889 годзе.
Дэ Ля Ру і Мюлер (De La Rue and Muller) першымі выявілі залежнасць прабойнага напружання U ад здабытку ціску газу p і адлегласці паміж электродамі L. Аднак іх вынікі не былі заўважаныя і зацытаваныя у працы Пашэна. Пашэн даследаваў запальванне разраду пастаяннага току паміж сферычнымі электродамі, змяняючы адлегласць L паміж імі. Ён паказаў, што прабойнае напружанне U залежыць толькі ад здабытку pL, а не асобна ад ціску p і зазору L. Гэты закон шырока вядомы як закон Пашэна. У адпаведнасці з законам, найменшае напружанне запальвання газавага разраду паміж двума плоскімі электродамі (у аднастайным электрычным полі) ёсць велічыня пастаянная (і характэрная для дадзенага газу) пры аднолькавых значэннях pL. Закон Пашэна азначае, што крывыя запальвання U (p), вымераныя для розных адлегласцей паміж электродамі L, павінны накласціся адна на адну, калі іх пабудаваць як функцыю U(pL). Пры выкананні закона Пашэна напружанне ў мінімуме крывой запальвання, а таксама здабытак pL павінны захоўвацца нязменнымі, пастаяннымі.
Дайлідскі сельсавет
Дайлі́дскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Дайліды.
Закон Пашэна
Лісоўскі і іншыя (Lisovskiy, Yakovin, Yegorenkov) даследавалі пробай газаў нізкага ціску ў цыліндрычных трубках рознага радыусу R, розных адлегласцях L паміж плоскімі электродамі, розных матэрыялах электродаў ў дыяпазоне адносіны L/R ≤ 3. Яны паказалі, што звычайны закон Пашэна для прабоя газу ў сталым электрычным полі выконваецца толькі для кароткіх разрадных трубак, у якіх стаўленне міжэлектроднага прамежку да радыусу трубкі L/R ≤ 1. Для бόльшых значэнняў L/R трэба карыстацца мадыфікаваным законам U = f (pL, L/R). Пры L/R > 1 павелічэнне адлегласці паміж электродамі L ссоўвае крывыя запальвання U(p) у вобласць больш высокіх прабойных напружанняў U і больш нізкіх ціскаў газу (пры выкананні звычайнага закона Пашэна крывыя запальвання з ростам адлегласці паміж электродамі ссоўваюцца ў дыяпазон больш нізкіх ціскаў газу пры нязменным напружанні ў мінімуме крывой запальвання).
Дайлідскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Іўеўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 3 мая 1962 года цэнтр сельсавета перанесены ў гарадскі пасёлак Іўе, а сельсавет перайменаваны ў Іўеўскі сельсавет.
Іўеўскі сельсавет
І́ўеўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — горад (да 2000 г. гарадскі пасёлак) Іўе (не ўваходзіць у склад).
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Іўеўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Лукашынскага сельсавета.
3 мая 1962 года цэнтр Дайлідскага сельсавета перанесены ў гарадскі пасёлак Іўе, а сельсавет перайменаваны ў Іўеўскі, у склад сельсавета з адміністрацыйнага падпарадкавання Іўеўскага пассавета перададзены 19 населеных пунктаў (Вялікі Збойск, Галенава, Галяноўка, Ганаўшчына, Ганчары, Дзешавічы, Дзяманты, Дуды, Дындылішкі, Лукашына, Малы Збойск, Пазяняты, Паўлавічы, Саўгуці, Старчаняты, Стоневічы, Стрыжаняты, Шаптуны і Яславічы). 30 мая 1988 года ў склад сельсавета з Ліпнішкаўскага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў (вёскі Бярэзаўцы, Драбышы, Дунай, Едкавічы, Карпавічы, Красоўшчына, Русакі, Сенькавічы і Судрогі). 18 красавіка 2017 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Морынскага сельсавета (19 населеных пунктаў: аграгарадок Морына, вёскі Бурдукі, Вялікія Сонтакі, Галенава, Галяноўка, Дуды, Дындылішкі, Залейкі, Збойск, Каўкелі, Крывічы, Лугавая, Малыя Сонтакі, Масткі, Навасёлкі, Паўлавічы, Старчаняты, Стоневічы, Яславічы).
Сіднейская тэлевежа
Сіднейская тэлевежа (вядомая таксама як AMP Tower або Centrepoint Tower) — самае высокае ў Сіднеі і другое па вышыні ў Аўстраліі пасля Q1 у Голд-Косце будынак, гіпербалоідная канструкцыя. Таксама гэта другі па вышыні будынак у Паўднёвым паўшар’і (самы высокі — Sky Tower у Оклендзе, Новая Зеландыя). Але ў той жа час галоўная назіральная пляцоўка на Сіднейскай тэлевежы знаходзіцца больш чым на 50 метраў вышэй, чым у Оклендскай Sky Tower. Сіднейская тэлевежа з’яўляецца членам Сусветнай федэрацыі вышынных веж.
Вышыня вежы — 305 метраў (1001 фут). Самы верхні паверх размяшчаецца на вышыні ў 260 метраў. Будынак спраектаваны ў 1970 годзе, будаваўся ў перыяд з 1975 па 1981 гады. Сума, выдаткаваная на будаўніцтва будынка — 36 мільёнаў аўстралійскіх долараў. Галоўны архітэктар будынка — Дональд Крон.
Гвардзейск
Гвардзейск (да 7 верасня 1946 — ням. Tapiau — Тапіяу; літ. Tepliuva — Тэплюва; польск. Tapiawa / Tapiewo — Тапява / Тапева) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Гвардзейскага раёна Калінінградскай вобласці. Насельніцтва 13,1 тыс. чалавек (2009).
Нова-Каменны мост
Нова-Каменны мост — аўтадарожны рамны мост цераз Абводны канал у Цэнтральным / Фрунзенскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны востраў і левы бераг Абводнага канала. Сучасны мост пабудаваны на месцы акведука, які існаваў з 1820-х гадоў. Размешчаны ў створы Лігаўскага праспекта. Побач з мостам размешчаны Крыжаўзвіжанскі сабор. Вышэй па цячэнні знаходзяцца Прадцечанскі мост, ніжэй — Баравы мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Абводны канал».
IC 2024
IC 2024 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Сетка.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Радлаў (гміна, Малапольскае ваяводства)
Ра́длаў (Radłów) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тарноўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Радлаве. Плошча гміны складае 86,02 км². Станам на 2013 год у гміне Радлаў пражывалі 9804 чалавек, шчыльнасць — 113,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Лутава (вёска)
Лу́тава (, Лутово) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сарочынскага сельсавета.
Люгдэ
Люгдэ (Lügde) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Ліпэ. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 88,61 км². Афіцыйны код — 05 7 66 052.
Горад падзяляецца на 10 гарадскіх раёнаў.
Помнік шахцёрам-першапраходцам (Салігорск)
Помнік шахцёрам-першапраходцам — помнік у Салігорску, размешчаны на вул. Казлова, каля гасцініцы «Новае Палессе».
У 1949 годзе па поўнач ад г. п. Старобін беларускія геолагі выявілі адно з буйнейшых у Еўропе, 2-е па велічыні ў СССР радовішча калійных солей. Пласты, прыгодныя для прамысловай здабычы надземным спосабам (магутнасць 2,3—6,5 м), залягаюць па глыбіні 350—900 м. На базе радовішча пабудаваны 4 калійныя камбінаты, якія ўваходзяць у вытворчае аб’яднанне «Беларуськалій» і даюць 45 % агульнасаюзнай вытворчасці калійных угнаенняў.
У 1978 годзе ў гонар салігорскіх шахцёраў — піянераў горнаруднай прамысловасці Беларусі — узведзены 5-метровы помнік з бетону працы скульптара Г. Буралкіна. На шырокім пастаменце перад глыбамі (імітуюць сільвініт) са слядамі разцоў горнага камбайна ўстаноўлена скульптура маладога шахцёра, абліцаваная меддзю. У гордай паставе фігуры і ў жэсце напрацаваных рук перададзена пачуццё годнасці гаспадара зямных нетраў. Дынамічнаму руху фігуры, яе абагульненаму ўвасабленню адпавядае чаканная пластыка. Выразнасць кампазіцыйнага вырашэння, яснасць і дакладнасць мастацкай характарыстыкі надаюць вобразу манументальнасць.
Брусніцы
Брусні́цы звычайныя, Брусніцы , Брушніцы , Брусніца (Vaccinium vitis-idaea) — зімова-зялёны кусцік, від роду  сямейства.
Назва
Відавая назва vitis-idaea у перакладзе уласна азначае — «вінаградная лаза з гары Іда» (востраў Крыт). Назва vitis-idaea для брусніц упершыню прыводзіцца ў і Геснера. Антычныя пісьменнікі брусніцы не згадвалі.
Сярод беларускіх назваў такія, як брусніцы, брушніца, брусніка, баруўка, брушніца , бружыніца, мучыльнік , брусніца, бруснічнік.
Біялагічнае апісанне
Шматгадовы вечназялёны кусцік вышынёй 10—30 см з доўгім паўзучым карэнішчам, прамастойным ці ўзыходным галінастым сцяблом.
Карэнішча гарызантальнае з прыўзнятымі галінастымі парасткамі вышынёй 10-30 см.
Лісце чарговае, частае, скурыстае, на кароткіх хвосціках, зваротнаяйкападобнае або эліптычнае, з суцэльнымі загнутымі краямі, бліскучае, даўжынёй 2-3 см, шырынёй да 1,5 см, зімуючае, мае на ніжняй паверхні маленькія кропкавыя ямачкі. У гэтых ямачках знаходзіцца булавападобнае ўтварэнне, у якім клеткі сценак напоўнены слізістых рэчывам, здольным паглынаць ваду. Змочваючы верхнюю паверхню ліста вада пераходзіць на ніжні бок, напаўняе ямкі і паглынаецца.
Кусцікі брусніцы, парасткі якой часам павінны пракладаць сабе дарогу ў гнілым пні паміж карой і драўнінай, могуць дасягаць у даўжыню аднаго метра, паміж тым як тыя калівы, якія растуць побач на зямлі, маюць звычайна вышыню ад 8 да 15 см.
Кветкі абодваполыя, правільныя, сабраныя па 10-20 шт зверху, густыя, панікаючыя гронкі.
Свен Гедын
Свен Андэрс Гедын (Sven Anders Hedin,, Стакгольм, Швецыя — ) — шведскі падарожнік.
Нова-Міхайлаўскі палац
Нова-Міхайлаўскі палац — помнік архітэктуры федэральнага значэння, вялікакняскі палац, размешчаны ў цэнтры Санкт-Пецярбурга па адрасе Дварцовая набярэжная, 18 і Мільённая вуліца, 19 (Шталмайстарскі корпус). Архітэктар — Андрэй Іванавіч Штакеншнейдэр, палац лічыцца трэцяй буйной вялікакняскай рэзідэнцыяй, збудаванай па праекце дойліда. Пабудаваны ў 1857—1862 гадах спецыяльна для вялікага князя Міхаіла Мікалаевіча — сына імператара Мікалая I. Будаўніцтва палаца звязана з жаніцьбай князя з Бадэнскай прынцэсай Цэцыліяй Аўгустай. У горадзе ўжо меўся адзін Міхайлаўскі палац, жыллё для Міхаіла было вырашана назваць Нова-Міхайлаўскім. У цяперашні час у палацы працуе шэраг устаноў РАН.
Свен Гедын
Біяграфія
У 1893—1902 гадах даследаваў Тыбет і паўночны захад Цэнтральнай Азіі.
Брусніцы
Біялагічнае апісанне
Вяночак белы або бледна-ружовы, спаенапялёсткавы, званочкавы, з чатырма некалькі адхіленнымі лопасцямі. Чашачка чатырохраздзельная. Тычынак — 8. Песцік — 1. Завязь ніжняя. Вяночкі брусніц падчас цвіцення панікаюць, гэта абараняе пылок ад волкасці. У пылавіках пылок знаходзіцца ў выглядзе шчыльнай масы, але патроху пушыцца і высыпаецца порцыямі праз дзірачкі, размешчаныя на канцах пылавікоў. Цвіце ў канцы вясны — пачатку лета каля 15 дзён.
Формула кветкі: 12px.
Свен Гедын
Біяграфія
У 1905—1908 гадах з Трапезунда (цяпер горад Трабзон, Турцыя) праз паўночна-усходні Іран, Кашмір дасягнуў вытокаў рэк Брахмапутра і Сатледж.
Міністэрства жывёлагадоўлі БССР
Міністэ́рства жывёлагадо́ўлі Белару́скай ССР было ўтворана 13 мая 1946 года на базе Упраўлення жывёлагадоўлі Наркамата земляробства БССР.
Свен Гедын
Біяграфія
Адкрыў Гандысышань.
Брусніцы
Біялагічнае апісанне
Пылковыя зёрны размешчаны ў тэтраэдрычных тэтрадах, маюць амаль шарападобную форму. Даўжыня палярнай восі асобнага зярна 23-30 мкм, экватарыяльны дыяметр 30-39 мкм. У абрысе круглява-трохкутныя, 42-45 мкм у дыяметры. Разоры датыкаюцца паміж сабой, даўжыня паўбаразны 13-17 мкм, шырыня 4,5-6,5 мкм; краі разор роўныя, канцы злёгку адцягнутыя, прытупленыя і накіраваны ў бок дыстальнай паверхні; мембрана разор гладкая. Экзіна покрыўная, таўшчынёй 0,7-1 мкм. Тэкстура плямістая. Пылок цёмна-шэрага колеру.
Міністэрства жывёлагадоўлі БССР
У 1947 годзе Міністэрства земляробства, Міністэрства тэхнічных культур і Міністэрства жывёлагадоўлі были аб'яднаны ў Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР.
Брусніцы
Біялагічнае апісанне
Плады — шарападобныя чырвоныя ці белавата-ружовыя сакавітыя салодкія ягады з прыемнай кіслінай і лёгкім гаркаватым прысмакам даспяваюць у жніўні — верасні (ураджайнасць 150—200 кг/га). Могуць трымацца пад снегам да вясны.
Свен Гедын
Біяграфія
У 1923 годзе здзейсніў кругасветнае падарожжа праз Паўночную Амерыку, Японію, Манголію і Сібір.
Міністэрства жывёлагадоўлі БССР
Міністры
Увесь час існавання Міністэрства яго ўзначальваў Васіль Міронаў.
Брусніцы
Распаўсюджванне і экалогія
Расце па сухіх і сырых іглічных лясах і лісцяных лясах, хмызняках, часам на тарфяных балотах у Еўрапейскай частцы Расіі, на Урале, у Сібіры і на Далёкім Усходзе, Каўказе, паўночным усходзе Казахстана. У Беларусі трапляюцца па ўсёй тэрыторыі часта ў лясах, хмызняках, на высечках, мохавых балотах.
Ягады брусніц, якія рэзка вылучаюцца сваім чырвоным колерам на фоне зялёнай лістоты, паядаюцца жывёламі і птушкамі. Птушкі ж разносяць на вялікія прасторы непераваранае насенне і спрыяюць распаўсюджванню брусніц.
Свен Гедын
Біяграфія
У 1927—1935 гадах вывучаў Кітай, Манголію, Заходні Тыбет і Усходні Туркестан.
Брусніцы
Распаўсюджванне і экалогія
Карані брусніц густа аплецены міцэліем грыба. Ніткі грыба прымаюць глебавыя растворы з мінеральнымі рэчывамі і перадаюць іх караням брусніц.
Каверкот
Каверкот — шарсцяная тканіна сярэдняй і цяжкай таўшчыні з тонкай рызінкай і ўзорамі рознай формы. У аснове выкарыстоўваецца нітка 33 або 36 тэкс з, уток часам з. Звычайна яго ткуць армаваным атласам з пяці перапляценняў (таксама званым каверкотавым перапляценнем) або шматрадковай двухступеньчатай саржай з меншым. Каверкот выкарыстоўваецца для класічных паліто, мужчынскіх касцюмаў, жаночых касцюмаў і (прыкладна да 1960-х) лыжных штаноў.
Свен Гедын
Бібліяграфія
Выбраныя творы:
Каверкот
Каверкот мае некаторае падабенства з габардзінам. Тканіны з камвольнай пражы маюць аздабленне з гладкай паверхняй, вырабы з часцей за ўсё злёгку начэсваюць.
Брусніцы
Распаўсюджванне і экалогія
Брусніцы вонкава падобныя на прадстаўнікоў роду.
Пчолы наведваюць кветкі, збіраючы нектар і часткова пылок.
Каверкот
З гісторыі каверкоту ў англійскай модзе
Каверкот з’явіўся на рынку ў канцы XIX стагоддзя з першапачатковым прызначэннем для верхавой язды і палявання. Аднак прыкладна ў 1890 годзе ў моду ўвайшлі элегантныя паліто з каверкоту максімальнай даўжынёй каля 86 см з разрэзамі па баках (10-15 см). Кожны мужчына, які клапаціўся аб сучаснай вопратцы, павінен быў мець у сваім гардэробе каверкот. Тканіна выраблялася толькі ў пэўных каляровых адценнях ад светлага да ярка-жоўта-карычневага. У 1893 годзе пачалі прадаваць каверкоты на 15 см даўжэй, якія насілі як паліто. У 1950-я гады ў моду ўвайшлі паліто з адкрытай нагруднай кішэняй.
Брусніцы
Хімічны склад
Ягады ўтрымліваюць бялкі, арганічныя кіслоты (бензойную, яблычную, лімонную, воцатную, мурашыную, шчаўёвую і іншыя), да 9 % цукроў (фруктоза, цукроза, глюкоза), пекціны, мінеральныя і дубільныя рэчывы, гліказіды арбуцын, вакцынін, вітаміны C, B9, PP, карацін, катэхіны, фітанцыды, антацыяны і іншыя. Брусніцы багатыя марганцам.
Шкоднікі і хваробы
Парасткі брусніц паражаюцца грыбком. Пры гэтай паразе сцябло і лісце скручваюцца і атрымліваюць бледна-ружовую афарбоўку. Здалёк такія парасткі здаюцца дзіўнымі кветкамі і рэзка вылучаюцца на фоне здаровых зялёных кустоў брусніцы. Часта з прычыны паразы грыбком сцеблы даўжэюць, скручваюцца і даюць ўражанне венікаў, а лісты кароцяцца, ніжнія з іх ператвараюцца ў лускавінкі.
Каверкот
З гісторыі каверкоту ў англійскай модзе
Каверкотавыя тканіны для паляўнічых паліто першапачаткова былі вельмі тоўстымі, вага дасягала 900 г/м², у XXI стагоддзі яны сталі меншымі прыкладна ўдвая, а каляровыя адценні змяніліся на варыянты ад цёмна-сіняга да бежавага.
Брусніцы
Ужыванне
У скандынаўскіх краінах папулярнае бруснічнае варэнне ў якасці гарніру да мясных страў. Такі ж ужытак мелі і ў беларускай кулінарыі: да смажаніны брусніцы запякалі ў гаршках або варылі ва ўласным саку.
У навуковай медыцыне ў якасці лекавай сыравіны выкарыстоўваюцца лісце (Folium Vitis idaeae) — яго адвар і настой ўжываюцца як дэзінфікуючы, супрацьгніласны і мачагонны сродак — і парасткі брусніц. Нарыхтоўваюць сыравіну увесну да красавання, пакуль бутоны яшчэ зялёныя, і ўвосень пры поўным паспяванні пладоў. Лісце абскубваць з куста або зразаюць парасткі і сушаць на гарышчы, пад падстрэшкамі або ў сушылках пры тэмпературы 35-40 °C. Захоўваюць у сухім, добра праветраным памяшканні. Тэрмін прыдатнасці сыравіны 3 гады.
Культываванне
Звесткі пра першыя спробы культывавання брусніц ставяцца да 1745 года. У Цэнтральным гістарычным архіве Санкт-Пецярбурга ёсць указ Лізаветы Пятроўны, у якім загадваецца ў Царскім садзе «партери убирать брусницею и бушбомами», а таксама ўказ 1765 года Канцылярыі ад будынкаў, у якім прадпісваецца майстру Фоку адшукаць спосабы обсадить ў Пецяргофе, у Манплізе і ля Шахматнай гары замест бушбома «от бываемых великих морозов вызябает».
У культуры і мастацтве
Вядома выслоўе, дзе брусніца выступае сінонімам прыгажосці і маладосці жанчыны : «Маладзіца як брусніца».
Спадар
Спадар — адна з формаў звароту да іншага чалавека ў Беларусі. У жаночым родзе — «спадарыня» або «спадарычна» (да незамужняй), пры звароце да грамады — «спадарства».
Фанетычна слова «спадар» утварылася ад слова «гаспадар» шляхам паступовага спрашчэння гукавай структуры (адкідання спачатку прыстаўнога «г», потым прыстаўнога «а»). Аднак, на думку Жураўскага, выпадкі ўжывання словаў тыпу «спадар», «аспадар», «аспадарства» ў старабеларускіх тэкстах правільней адносіць да вынікаў скажэння ў запісе гукавай структуры словаў «гаспадар» і «гаспадарства»; пры гэтым колькасць выпадкаў ужывання правільных формаў адносіцца да колькасці выпадкаў ужывання скажоных формаў як «тысячы да адзінак». Сучасныя спробы абгрунтавання гістарычнасці ўжывання слова, як напрыклад, у тэкстах Крамко і Лучыц-Федарца, на думку Жураўскага, церпяць на пэўную палітызаванасць.
Найбольш падрабязную распрацоўку паходжання слова «спадар» як звароту зрабіў Янка Станкевіч. У артыкуле ў «Беларускай газэце» ад 15.4.1942 ён падаў 7 цытат са старабеларускіх тэкстаў, з якіх 2 паходзяць з Кітабаў. З ліку гэтых цытат, на думку Жураўскага, толькі слова «спадарыня» ў Баркулабаўскім летапісе пач. 17 ст. можна з пэўнай нацяжкай аднесці да ветлівых зваротаў.
На думку Жураўскага, слова «спадар», як форма звароту, было зусім невядомае беларусам да часоў нямецкай акупацыі (1941—1944). Увядзенне гэтага слова як звароту Жураўскі тлумачыць тым, што калабаранты жадалі знайсці замену як «савецкаму» (у іх разуменні) звароту «таварыш», так і «польскаму» (у іх разуменні) звароту «пан»; пры гэтым першымі адрасантамі звароту былі нямецкія высокія чыноўнікі, а потым зварот быў перанесены і на беларусаў. Замацаванне звароту «спадар» у якасці афіцыйнага вядомае ўжо ў пастанове канферэнцыі акруговых і раённых школьных інспектараў (Менск, 15 — 17.12.1941): "Вучань павінен зварочвацца да настаўніка словамі «спадар настаўнік». На думку Жураўскага, для насельніцтва зварот аказаўся незразумелым і яно ім не карысталася; і менавіта таму ў «Беларускай газэце» былі надрукаваныя «аж тры» непадпісаныя артыкулы пра паходжанне гэтага слова (15.4.1942, 10.2.1943, 6.5.1944), аўтарам якіх, на думку Жураўскага, бясспрэчна быў Янка Станкевіч. У асяроддзі беларускай эміграцыі пасля Другой сусветнай вайны слова «спадар» з прычыны звязанасці з калабарацыяй некалькі дзесяцігоддзяў не прыймалася часткай эміграцыі на чале з Міколам Абрамчыкам — замест яго тут ужывалі слова «гаспадар»; пазней, аднак, у эмігранцкім асяроддзі перамагло г.зв. БЦР-аўскае гледзішча, і ўжо ў 1990-я гг. слова «спадар» фактычна з'яўлялася адзінай формай звароту сярод беларускай эміграцыі.
У час падзення савецкай сістэмы словы «спадар» і «гаспадар» як формы звароту былі вернутыя ў Беларусь, прычым, на думку Жураўскага, першынство ў гэтым належыць Аляксандру Баршчэўскаму (Алесь Барскі). Форма «гаспадар», за якую выступаў, м.інш., Адам Мальдзіс, не прыжылася. Пэўная папулярнасць формы звароту «спадар» (і вытворных ад гэтага) у беларускім грамадстве, на думку Жураўскага, тлумачыцца палітычнымі матывамі (набралым сілу «заходніцтвам») і дрэнным веданнем гісторыі.
Аўгустдорф
Аўгустдорф (Augustdorf) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Ліпэ. Насельніцтва — 9583 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 42,21 км².
Нова-Цагляны мост
Нова-Цагляны мост — аўтадарожны бэлечны мост цераз Волкаўку ў Фрунзенскім раёне Санкт-Пецярбурга. Размешчаны па цотнай (паўднёвай) набярэжнай Абводнага канала, ля ўпадзення Волкаўкі ў Абводны канал. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Лесапільны мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Абводны канал». Першапачаткова (з 1849 года) мост называўся Цагляным, бо яго асновы былі абліцаваныя цэглай. З 1908 года, пасля перанясення моста на новае месца, атрымаў назву Нова-Цагляны.
Янушкавіцкі сельсавет
Яну́шкавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лагойскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Янушкавічы. Размешчаны на паўночным усходзе раёна.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1676 чалавек, з іх 95,9 % — беларусы, 3,1 % — рускія, 0,4 % — украінцы.
Сельгаспрадпрыемствы:
Барнтруп
Барнтруп (Barntrup) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Ліпэ. Насельніцтва — 8910 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча 59,46 км². Афіцыйны код — 05 7 66 012.
Горад падзяляецца на 5 гарадскіх раёнаў.
Карманоўскае
Кармано́ўскае — возера ў Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Клява, за 16 км у напрамку на паўночны захад ад горада Бялынічы, за 0,1 км на захад ад вёскі Карманоўка.
Плошча паверхні возера 0,3 км². Даўжыня 0,75 км, найбольшая шырыня 0,62 км. Даўжыня берагавой лініі 2,25 км. Найбольшая глыбіня 7,5 м. Аб’ём вады каля 1 млн. м³.
Катлавіна возера рэшткавага тыпу, круглаватай формы. Схілы катлавіны спадзістыя. Вышыня схілаў 3—5 м. Вакол возера забалочаная пойма. Берагі нізкія, пясчаныя, месцамі забалочаныя. Мелкаводдзе вузкае і пясчанае. Дно выслана слоем сапрапелю.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, акунь, плотка, карась.
Неса Абрамаўна Ізраіцель
Неса Абрамаўна Ізраі́цель (нар., г.п. Хіславічы, Смаленская вобласць, Расія) — беларуская вучоная ў галіне мікрабіялогіі. Доктар медыцынскіх навук (1972), прафесар (1976).
Біяграфія
Скончыла ў 1946 годзе Мінскі медыцынскі інстытут і з 1948 года працуе ў ім.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па пытаннях склеромнай інфекцыі, клебсіелёзаў, імуналогіі, хранічных інфекцый і інш.
Радлаў (гміна, Апольскае ваяводства)
Ра́длаў (Radłów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Алескага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Радлаве. Плошча гміны складае 116,87 км². Станам на 2013 год у гміне Радлаў пражывалі 4 427 чалавек, шчыльнасць — 37,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 12 населеных пунктаў.
Ольшанскія могілкі
О́льшанскія могілкі, у беларускіх крыніцах часам Альша́нскія могілкі (Olšanské hřbitovy) — найбуйнейшыя могілкі ў Празе. Размешчаны ў раёне Жыжкаў (Прага 3), станцыя метро «Жэліўскага» (траса А). Найбуйнейшыя могілкі Чэхіі і адны з найбуйнейшых у Еўропе: на іх пахавана каля 2 мільёнаў чалавек, займаюць плошчу больш за 50 га, даўжыня алей складае 42 км.
Гісторыя
Могілкі названыя па назве колішняй вёскі Ольшаны каля Жыжкава, вядомай з XIV стагоддзя. У 1679 годзе ўладальнікі маёнтка прадалі гораду частку сваіх зямель, каб хаваць тут памерлых ад чумы. У 1682 годзе пабудаваны, якія лічыліся заступнікамі цяжка хворых. Калі ў 1787 годзе імператар Іосіф II забараніў пахаванні пры касцёлах у межах горада, прыгарадныя Ольшанскія могілкі, па рашэнні гарадскіх улад, сталі цэнтральнымі для ўсёй правабярэжнай часткі Прагі. Могілкі значна разрасліся і з брацкіх могілак для беднякоў ператварылася ў вельмі прэстыжнае месца, дзе хавалі прадстаўнікоў самых знатных родаў Чэхіі, дзякуючы чаму захавался багатых пахавальняў і раскошных надмагілляў.
аддзяляе каталіцкія могілкі ад праваслаўных і яўрэйскіх. Праваслаўны ўчастак гарадскія ўлады вылучылі ў 1905 годзе, дзякуючы клопатам протаіерэя Мікалая Рыжкова, настаяцеля праваслаўнай царквы свц. Мікалая. У наступным годзе сюды перанеслі з ліквідаваных Карлінскіх вайсковых могілак рэшткі 45 «храбрых расійскіх афіцэраў, якія ад атрыманых імі ран у бітве пад Дрэздэнам і Кульмам у жніўні месяцы 1813 года ў горадзе Празе памерлі». Быў таксама перанесены і 7 мая 1906 урачыста адкрыты адрэстаўраваны помнік загінулым. Пасля 1917 года ў Прагу хлынулі эмігранты з Расійскай імперыі. Праваслаўны ўчастак на Ольшанах хутка запоўніўся, і ў 1923 і 1927 яго пашырылі. Выхадцы з Расіі стварылі «Брацтва для пахавання праваслаўных рускіх грамадзян і для аховы і ўтрыманні ў парадку іх магіл у Чэхаславакіі» (скарочана — Успенскае брацтва), якое ўзяло на сябе ўзвядзенне могілкавай капліцы пасля таго, як памяшканне, дзе раней адпявалі праваслаўных, была пераабсталявана ў крэматорый. Храм у неарускім стылі (арх. Уладзімір Брант і студэнты-архітэктараы Пашкоўскі і бар. С. Г. Клот) на галоўнай алеі заклаў 11 верасня 1924 года епіскап Пражскі Сергій (Каралёў). 22 лістапада 1925 года была асвячоная мітрапалітам Яўлогіем (Георгіеўскім) у саслужэнні з прыбыўшым з Сербіі епіскапам Шабацкім Міхаілам, епіскапам Сергіем, архім. Алексіем (Кабалюком) і шматлікім праваслаўным духавенствам з Чэхаславакіі, Францыі, Югаславіі і Прыкарпацкай Русі, у прысутнасці прадстаўнікоў чэхаславацкага ўрада, дыпламатычнага корпуса і мноства гасцей. Царква ўпрыгожваюць мазаікі, выкананыя па эскізах Івана Білібіна. На сцяне храма вісіць дошка ў памяць пахаваных тут воінаў Белай гвардыі.
Праект планіроўкі і азелянення тэрыторыі праваслаўнай часткі Ольшанскіх могілак бязвыплатна стварыў чэшскі прафесар К. Машак. Пры гэтым былі высаджаны пароды дрэў, характэрныя для паўночна-заходніх абласцей Расіі.
У на праваслаўнай частцы размешчаны тры вайсковыя мемарыялы — чэхам, што загінулі ў час Першай сусветнай вайны, савецкім воінам, якія вызвалялі Прагу (пахаваны 427 салдат), і брытанскім салдатам Другой сусветнай вайны.
На поўдзень ад праваслаўнай часткі могілак, за сцяной знаходзяцца яўрэйскія могілкі, на якіх пахаваны Франц Кафка (яго магіла знаходзіцца на ўчастку № 21, каля сцяны).
Албанская мова
Албанская мова (gjuha shqipe  або shqip ) — мова албанцаў уласна Албаніі, Грэцыі, Паўночнай Македоніі, Сербіі (у асноўным Косава), Чарнагорыі, Ніжняй Італіі і Сіцыліі;
Мае некалькі дыялектаў, з якіх паўночныя, т. зв. гегскія, больш старажытнага паходжання, што выяўляецца ў захаванні гука «н», тады як у іншых гаворках ён перайшоў у «р», хоць у той жа час прыпадабненне «nd» і «mb» гукам «nn» і «mm», a таксама часта сустракаемая назалізацыя галосных «y» і «а» носяць на сабе адбітак пазнейшай эпохі. Гаворкі, якія ўжываюцца на поўдзень ад ракі Шкумб, носяць агульную назву тоскскіх; тым жа характарам у істотных рысах адрозніваюцца албанскія гаворкі Грэцыі і Італіі. Да пачатку ХХ ст. літаратурная албанская мова засноўваўся на тоскскіх дыялектах, з ХХ ст. перавагу атрымліваюць гегскія дыялекты, распаўсюджаныя на поўначы Албаніі і ў Косава.
Лік гаворачых — каля 6 млн. чалавек.
На думку рада лінгвістаў, на роднаснай албанскай мове гаварылі старажытныя ілірыйцы. Амаль да XIX ст. ёю ніхто навукова не займаўся, і было дакладна не вядома, да якой моўнай групы яна належыць. Нарэшце было вызначана, што яна ўваходзіць у індаеўрапейскую сям'ю моў, хоць гістарычна вывучаць яе вельмі цяжка па той прычыне, што вельмі складана аддзяліць карэнныя албанскія словы і формы ад велізарнай колькасці запазычаных слоў з грэчаскай, лацінскай, раманскіх, турэцкай і славянскіх моў.
Пісьменнасць
На пісьме ў албанскай мове з 1908 года выкарыстоўваецца варыянт лацінскага алфавіта з дыякрытычнымі знакамі. Раней, у XIX ст., прадпрымаліся спробы стварыць арыгінальнае пісьмо (т. зв. «эльбасанскі алфавіт» і «алфавіт Бютакук’е»).
Сучасны албанскі алфавіт
Баскская нацыяналістычная партыя
Баскская нацыяналістычная партыя (Euzko Alderdi Jeltzalea, Partido Nacionalista Vasco — EAJ-PNV) — палітычная партыя, якая дзейнічае пераважна ў Іспаніі, прасоўвае ідэалогію баскскага нацыяналізму і ідэю стварэння незалежнай альбо аўтаномнай дзяржавы баскаў. Партыя дзейнічае і на тэрыторыі Францыі, але не гуляе там прыкметнай ролі. Мае прадстаўніцтва ў Венесуэле, Аргенціне, Мексіцы, Уругваі, Чылі, ЗША і іншых краінах з прыкметнай басконскай дыяспарай.
Партыя была заснавана ў падполлі 31 ліпеня 1895 года ідэолагам баскскага нацыяналізму Сабіна Аранай; стала першай палітычнай арганізацыяй, якая выступала за нацыянальнае вызваленне баскаў. Падчас існавання Другой Іспанскай Рэспублікі ў 1936-м Краіна Баскаў атрымала аўтаномію, з-за чаго многія члены БНП змагаліся ў грамадзянскай вайне на баку Народнага фронту. Пры Франсіска Франка партыя знаходзілася пад забаронай, а яе лідары ў асноўным знаходзіліся ў эміграцыі, і ў падполлі з’явіліся новыя баскскія нацыяналістычныя арганізацыі, у тым ліку тыя, што выступалі пад лозунгамі ўзброенай барацьбы (як, напрыклад, ЭТА). Пасля падзення рэжыму Франка і аднаўлення аўтаноміі Краіны Баскаў узніклі новыя палітычныя арганізацыі, такія як Батасуна, «Баскская Салідарнасць» і іншыя. У выніку размежавання паміж новымі партыямі і БНП (Батасуна і «Баскская салідарнасць» занялі больш левую пазіцыю ў параўнанні з БНП), партыя стала імкнуцца да хрысціянскай дэмакратыі. У цяперашні час прэзідэнтам партыі з'яўляецца Іньіга Уркулью, а нефармальным лідарам — Хуан Хасэ Ібарэчэ.
Нобелеўскі камітэт
Нобелеўскі камітэт — арганізацыя, якая выконвае вялікую частку працы па выбары лаўрэатаў Нобелеўскіх прэмій. Існуе 5 Нобелеўскіх камітэтаў, кожны з якіх прымае рашэнне ў адной з пяці намінацый, заснаваных Нобелем.
Чатыры Нобелеўскіх камітэта, якія працуюць над прэміямі па фізіцы, хіміі, фізіялогіі і медыцыне і літаратуры, з’яўляюцца спецыяльнымі органамі Шведскай каралеўскай акадэміі навук, Каралінскага інстытута і Шведскай акадэміі. Гэтыя камітэты толькі вылучаюць кандыдатаў на прэмію, канчатковыя рашэнні прымаецца на «вялікіх асамблеях», на якія збіраюцца ўсе члены акадэмій пры выбары лаўрэата прэмій па фізіцы, хіміі і літаратуры і 50 членаў Нобелеўскай асамблеі Каралеўскага інстытута для прэміі па фізіялогіі і медыцыне. Нобелеўскую прэмію міру прысуджае пяты, нарвежскі Нобелеўскі камітэт, які размешчаны ў Стортынгу (парламенце Нарвегіі) і які з’яўляецца часткай Нарвежскага Нобелеўскага інстытута, прычым ён як абірае кандыдатаў, так і прымае канчатковае рашэнне.
Абранне лаўрэатаў Прэміі Шведскага дзяржаўнага банка па эканамічных навуках памяці Альфрэда Нобеля (якая фармальна не з’яўляецца Нобелеўскай прэміяй) праводзіцца аналагічна абранні іншых лаўрэатаў.
Шыдэр-Шваленберг
Шыдэр-Шваленберг (Schieder-Schwalenberg) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Ліпэ. Насельніцтва — 8779 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 60,07 км². Афіцыйны код — 05 7 66 060.
Горад падзяляецца на 9 гарадскіх раёнаў.
IC 2025
IC 2025 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Сетка.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ляснеўшчына
Лясне́ўшчына (, Лесневщина) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сарочынскага сельсавета.
Стымільяна
Стымільяна (Stimigliano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыеці.
Насельніцтва складае 2097 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 184 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 2048. Тэлефонны код — 0765.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Cosma e Damiano.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Нова-Маскоўскі мост
Нова-Маскоўскі мост — аўтадарожны рамны мост цераз Абводны канал у Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны востраў і левы бераг Абводнага канала. Размешчаны ў створы Маскоўскага праспекта. Побач з мостам размешчаны Фрунзенскі ўнівермаг, будынкі былога Скотапрыгоннага двара. Вышэй па цячэнні знаходзяцца Масляны мост, ніжэй — Варшаўскі мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Фрунзенская» (270 м). З 1829 па 1830-я гады мост называўся Чыгунным, з 1836 па 1846 года Маскоўскім, з 1849 па 1868 года ўжывалася назва Стара-Маскоўскі. Сучасную назву мост атрымаў у 1860 годзе.
Гольф
Гольф (golf) — спартыўная гульня, у якой асобныя ўдзельнікі альбо каманды спаборнічаюць, заганяючы маленькі мячык у спецыяльныя лункі ўдарамі клюшак, імкнучыся прайсці адведзеную дыстанцыю за мінімальную колькасць удараў.
Гісторыя
Лічыцца, што гульня ў гольф зарадзілася ў Шатландыі і была вынайдзена пастухамі, якія з дапамогай посахаў (будучых клюшак) заганялі камяні ў трусіныя норы. Меркавана гульня існавала ўжо ў XIV стагоддзі, а ў XV стагоддзі ў Шатландыі выйшла некалькі законаў, якія забаранялі гуляць у «гоўф». У XVII стагоддзі клюшкамі ў мяч гулялі ўжо ў Нідэрландах. Гульня ў яе сучасным выглядзе аформілася ў XIX стагоддзі ў Шатландыі.
Пляцоўка для гольфа
Пляцоўка для гольфа складаецца з серыі лунак, кожная з якіх мае сваю стартавую пляцоўку (teeing ground). Стартавая пляцоўка адзначаецца двума пазнакамі, якія паказваюць дапушчальныя межы зоны, дзе можа быць усталяваны калок для мяча (tee). Таксама часткай пляцоўкі з’яўляюцца гладкае поле (fairwayteeing ground) і няроўная пляцоўка (rough) і іншыя перашкоды (hazard). Фінальнай часткай пляцоўкі з’яўляецца лунка, якая, для магчымасці арыентавання, пазначаецца якой-небудзь выявай (найчасцей сцяжком). Лунка размяшчаецца на спецыяльным лужку «грын» (putting green), дзе вышыня травы мінімальная. У іншых месцах вышыня травы можа быць самай рознай для таго, каб абцяжарыць мінанне пляцоўкі.
Большасць лунак размяшчаецца на лініі прамой бачнасці ад стартавай пляцоўкі да грына, аднак некаторыя лункі могуць адхіляцца ў правы або левы бакі. Такія лункі звычайна называюцца «доглег» (dogleg, як адсылка да формы сабачай лапы). Лунка можа называцца «левы доглег» або «правы доглег» у залежнасці ад таго, у якім баку ад прамога курсу яна размешчана. Часам кірунак на лунку можа выгінацца двойчы, у гэтым выпадку лунка завецца «двайны доглег».
Тыповая пляцоўка для гольфа складаецца з 18 лунак, але таксама распаўсюджаны пляцоўкі з дзевяццю лункамі, якія гуляюцца, адпаведна, два разы за раунд.
Першапачатковыя шатландскія пляцоўкі ў асноўным размяшчаліся на дзюнах (links), якія размяшчаліся побач з берагам і былі пакрыты пластом зямлі. Гэта прывяло да ўзнікнення тэрміна «лінкс», які азначае пляцоўку для гольфа ля ўзбярэжжа, пабудаваную на пясчанай натуральнай аснове.
Джозеф Кук
Джозеф Кук (, Стафардшыр, Англія - ​​30 ліпеня 1947, Сідней, Аўстралія) — аўстралійскі палітык, шосты прэм'ер-міністр краіны.
Палітычная кар'ера
У 1891 годзе Кук стаў членам заканадаўчага сходу Новага Паўднёвага Уэльса. У той час ён прадстаўляў лейбарысцкую партыю, раскол у якой адбыўся ўжо ў 1893 годзе. Прычынай расколу быў свабодны гандаль. Джозеф Кук стаў лідарам фракцыі свабоднага гандлю і пакінуў партыю ў 1894 годзе. Разам з тым ён захаваў сваё месца ў заканадаўчым сходзе, акрамя таго, у яго быў міністэрскі партфель ва ўрадзе Джорджа Рэйда. У 1901 годзе Кук сышоў у федэральную палітыку.
Джозеф Кук заставаўся ў федэральнай палітыцы 20 гадоў. Ён прадстаўляў выбарчую акруга Парамата ў заканадаўчым сходзе краіны. За гэты час ён быў міністрам абароны ў 1909-1910 гадах (пры Альфрэдзе Дыкіне), другім чалавекам у апазіцыі ў 1910-1913 гадах. Пасля гэтага ён змяніў Альфрэда Дыкіна на пасадзе лідара ліберальнай партыі і выйграў выбары ў маі 1913 года з перавагай у адно крэсла. 8 чэрвеня 1914 генерал-губернатар распусціў урад Джозефа Кука, так як паўсталі рознагалоссі па адным з законапраектаў. Фармальна Кук заставаўся на пасадзе да 17 верасня, калі яго змяніў Эндру Фішэр. За гэты час пачалася Першая сусветная вайна.
Знаходзячыся ў апазіцыі, Кук падтрымліваў ваенныя рэформы Фішэра і Х'юза, што прывяло да зліцця партый 7 лютага 1917 г. Пасля гэтага Кук стаў намеснікам прэм'ер-міністра. Кук суправаджаў Х'юза на мірнай канферэнцыі і падпісанні Версальскага дагавора ў 1919 годзе. З красавіка па верасень 1921 г. Кук выконваў абавязкі прэм'ер-міністра.
З 1921 па 1927 Кук займаў пасаду вярхоўнага камісара Аўстраліі ў Лондане, пасля гэтага вярнуўся ў Сідней.
Міністэрства тэхнічных культур БССР
У 1947 годзе Міністэрства земляробства, Міністэрства тэхнічных культур і Міністэрства жывёлагадоўлі были аб'яднаны ў Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР.
Міністры
Увесь час існавання Міністэрства яго ўзначальваў Павел Нікіцін.
Шланген
Шланген (Schlangen) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Ліпэ. Насельніцтва — 8770 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 75,98 км². Афіцыйны код — 05 7 66 064.
Камуна падзяляецца на 3 сельскія акругі.
Гёталанд
Гёталанд або Ёталанд (Götaland, Gothia, Gothland, Gothenland, Gotland, Gautland, Geatland) — гістарычная назва паўднёвай часткі Швецыі (назва ад паўночна-германскага племя гаўтаў, ці гётаў, ётаў, якія ў старажытнісці насялялі востраў Готланд). Адна з трох зямель Швецыі, якая складаецца з 10 правінцый. Геаграфічна знаходзіцца ў паўднёвай Швецыі, на поўначы мяжуе з зямлёй Свеаланд, з глухімі лясамі Тыведэн, Цюласкуг і Кульмардэн, якія ствараюць мяжу паміж дзвюма землямі.
Займае 22 % плошчы краіны, дзе жыве амаль 50 % яе насельніцтва.
Сёя Накадзіма
Сёя Накадзіма (中島 翔哉; нар. ) — японскі футбаліст. У 2018—2019 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Помнік студэнтам і выкладчыкам Беларускага політэхнічнага інстытута
Помнік студэнтам і выкладчыкам Беларускага політэхнічнага інстытута — помнік у Мінску, размешчаны ў скверы каля будынка галоўнага корпуса Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта (былы БПІ). Стэла па праекце архітэктара Ільі Дзятлава пастаўлена ў 1975 годзе на ўшанаванне памяці студэнтаў і выкладчыкаў інстытута, якія загінулі на франтах Вялікай Айчыннай вайны і ў партызанскай барацьбе супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў.
Лінда Хэмілтан
Лінда Кэрал Хэмілтан (Linda Carroll Hamilton; нар. 26 верасня 1956, Солсберы, штат Мэрыленд) — амерыканская актрыса, вядомая па ролі Сары Конар ў фільмах «Тэрмінатар» і «Тэрмінатар 2: Судны дзень».
Занзан
Занзан (Zanzan) — адзін з дзевятнаццаці рэгіёнаў Кот-д’Івуара, які размяшчаецца ў паўночна-ўсходняй частцы краіны, мяжуе з Буркіна-Фасо і Ганай. Адміністрацыйны цэнтр — Бандуку. Плошча — 38 000 км², насельніцтва складае 957 314 чалавекі (на 2007 год).
Яўген Васілевіч Мірановіч
Яўген Васілевіч Мірановіч  — беларускі і польскі гісторык, грамадска-культурны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся на Беласточчыне. У 1980 годзе скончыў філіял Варшаўскага ўніверсітэта ў Беластоку (факультэт гуманітарных навук).
Галоўныя кірункі даследаванняў — беларуска-польскія стасункі, беларускі нацыянальны рух у Польшчы, найноўшая гісторыя Польшчы і Беларусі. Доктарскую дысертацыю на тэму «Беларуская нацыянальная меншасць у Народнай Польшчы (1944—1949)» абараніў у 1990 на факультэце журналістыкі і палітычных навук Варшаўскага ўніверсітэта, а габілітацыю «Нацыянальная палітыка Польскай Народнай Рэспублікі» ў 2000 на факультэце гістарычных навук таго ж універсітэта.
Я. Мірановіч — адзін з ініцыятараў стварэння ў 1990 годзе Беларускага дэмакратычнага аб'яднання. З 1992 г. галоўны рэдактар тыднёвіка «Ніва», з 1997 — старшыня яго праграмнай рады.
Яўген Мірановіч — загадчык кафедры беларускай культуры Беластоцкага ўніверсітэта, аўтар шэрагу кніг, навуковых і публіцыстычных артыкулаў. Рэдактар часопіса «Białoruskie Zeszyty Historyczne»
Джэймс Фенімар Купер
Творчасць
Першы раман «Перасцярога» (1820). Гістарычны раман «Шпіён» (1821) расказвае пра вайну за незалежнасць у Паўночнай Амерыцы 1775—83. Рамантычная паэтызацыя мора ў раманах «Лоцман» (1823), «Чырвоны карсар» (1827), «Марская чараўніца» (1830). У цэнтры нацыянальнай эпапеі з 5 раманаў («Піянеры», 1823; «Апошні з магікан», 1826; «Прэрыя», 1827; «Следапыт», 1840; «Зверабой», 1841) праблемы ўзаемастасункаў прыроды, чалавека і цывілізацыі. Пенталогія вызначаецца рысамі прыгодніцкай, гістарычнай і філасофскай прозы, дасканалай распрацоўкай індзейскай тэмы, якой упершыню нададзена трагічнае гучанне. Аўтар сатырычнага рамана «Манікіны» (1835), «Еўрапейскіх нататкаў» (т. 1—5, 1836—38) і інш. У 1840-я г. апублікаваў каля 20 раманаў.
На беларускую мову асобныя творы Дж. Ф. Купера пераклалі Г. Далідовіч, Я. Саламевіч.
IC 2027
IC 2027 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Персей.