cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Паўстанне Камвіны Нсапу
Паўстанне
9 лютага ў Цхімбулу пачаліся баі паміж апалчэнцамі і ўзброенымі сіламі ў выніку этнічных рэпрэсій з боку мяцежнікаў. У баях як мінімум шэсць чалавек загінулі, у тым ліку адзін мірны жыхар. На наступны дзень сутычак узброенымі сіламі зафіксавана ад 60 да 75 забітых. Таксама як мінімум два вайскоўцы паранены. 14 лютага прэс-сакратар Арганізацыі Аб’яднаных Нацый па правах чалавека Ліз Тросэл абвясціла, што паміж 9 і 13 лютага ўрадавымі сіламі былі забіты па меншай меры 101 чалавек.
Апастэрыёрная мова
Апастэрыёрная мова (ад лацінскага выраза a posteriori — з наступнага) — штучная мова элементы якой пазычаны з існых моў, у адрозненне ад апрыёрных моў. Вылучаюць таксама апрыёрна-апастэрыёрныя і апастэрыёрна-апрыёрныя мовы, залежна ад перавагі тых або іншых рыс.
Апастэрыёрныя мовы можна падзяліць на тры тыпы:
Паўстанне Камвіны Нсапу
Паўстанне
Праз некалькі дзён было выкладзена відэа, дзе кангалезскія вайскоўцы забіваюць мірных жыхароў у вёсцы Мванза Ломба. Міністр правоў чалавека Мары-Анжэ Мушобеква заявіла, што відэа не было праверана аўтэнтыфікацыяй, а міністр сувязі Ламберт Мендэ Омаланга заявіў, што яго здымалі ў іншай краіне, каб нашкодзіць рэпутацыі арміі ДРК.
Святлана Аляксандраўна Кізілава
Святлана Аляксандраўна Кізілава (у дзявоцтве Бусыгіна; нар., г. Северадзвінск, Архангельская вобласць, РСФСР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
У 1977—1981 гадах вучылася на архітэктурным аддзяленні Архангельскага камунальна-будаўнічага тэхнікума. У 1981—1983 гадах працавала тэхнікам-архітэктарам у ДСПІ «Саюзпраектверф».
Паўстанне Камвіны Нсапу
Паўстанне
Адначасна паведамлялася, што два журналісты нібыта атрымалі пагрозы смерці за асвятленне канфлікту.
Святлана Аляксандраўна Кізілава
Біяграфія
Член Беларускага саюза архітэктараў з 2000 года.
Паўстанне Камвіны Нсапу
Паўстанне
18 лютага баевікі атакавалі Вялікую Малорскую семінарыю. Гэта быў першы раз, калі яны напалі на католікаў. Неўзабаве пасля нападу абодва біскупа Лвізы, фельчан Мванамы Галумбулула і архіепіскап Кіншасы Ларан Монсэнва Пасіня, асудзілі гвалт, а віцэ-губернатар Лулуа Джасцін Мілонга заклікаў паўстанцаў пачаць мірныя перамовы з урадам. Між тым міратворчыя войскі MONUSCO увайшлі ў Нганзу і Малале ў Кананге, каб аднавіць парадак.
З-за сутычак многія бацькі перасталі адпраўляць дзяцей у школы. Аднак 26 лютага віцэ-губернатар Лулуа Джасцін Мілонга заявіў, што «маразм» трэба скончыць і дзеці павінны вярнуцца да навучальных заняткаў.
26 сакавіка паўстанцы захапілі 46 паліцэйскіх. Шасцярых з захопленых баевікі адпусцілі, таму што тыя гаварылі на мясцовай гаворцы, а астатніх — абезгаловілі. Зброя і транспарт паліцэйскіх былі таксама захоплены.
Да пачатку 2018 года ўрад вызваліў большасць раёнаў у Касаі і прылеглых да іх рэгіёнах, якія раней знаходзіліся за паўстанцамі. Тым не менш баі працягваліся, і новы ўсплёск гвалту ў лютым 2018 года прымусіў каля 11 тысяч чалавек у дадзенай правінцыі пакінуць свае дамы. 15 верасня Ндаэ Калонга Нсабанга, лідар паўстанцкай кааліцыі, здаўся ўраду ў Кананзе. Большасць яго сіл, у тым ліку 7 камандзіраў, а таксама 600 байцоў, таксама склалі зброю.
Наступствы
Сітуацыя з бяспекай у рэгіёне зноў пагоршылася ў маі 2019 г. Незадаволеныя тым, што новая ўлада не выканала сваіх абяцанняў, некаторыя з паўстанцаў аднавілі супраціў. Горад Кананга асабліва пацярпеў ад уздыму гвалту. Тут адбылася серыя буйных сутычак, падчас якіх некалькі байцоў Камвіна Нсапу здолелі выратавацца, у тым ліку чатыры баевікі, якія падазраваліся ў забойстве двух экспертаў ААН. Паводле Дзіцячага фонду ААН, у рэгіёне Касаі 653 школы і 223 паліклінікі былі разрабаваны на фоне новых баёў паміж паўстанцамі і ўрадавымі сіламі.
Злачынствы
Канфлікт паступова ператварыўся з антыўрадавага паўстання ў міжэтнічнае супрацьстаянне. Большасць людзей у апалчэнні Камвіна Нсапу паходзілі з народа луба і, як паведамляецца, тэрарызавалі пэндэ і чоквэ . 24 сакавіка 2017 года апалчэнцы забілі і абезгалоўлілі па меншай меры 40 паліцэйскіх і пашкадавалі шасцярых, якія размаўлялі на мясцовай мове.
Таксама паведамляецца, што палова членаў апалчэння Камвіна Нсапу на момант удзелу ў паўстанні знаходзілася ва ўзросце да 14 гадоў, некаторыя з іх да 5 гадоў , а ўлады ДР Конга сцвярджалі, што гэта дзеці-салдаты ваявалі пад уздзеяннем наркотыкаў.
Рэакцыя
11 лютага 2017 года Місія Арганізацыі Аб’яднаных Нацый па стабілізацыі ў Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга (MONUSCO) заявіла ў сваёй заяве, што «занепакоена канфліктам у Касаі». Яна асудзіла «вербаванне і выкарыстанне дзяцей-салдат» мяцежнікамі і «непрапарцыйнае выкарыстанне сілы» кангалезскімі войскамі.
У сваім ангеле 16 лютага 2017 г. Папа Францішак заклікаў спыніць гвалт, асабліва з выкарыстаннем дзяцей-салдат. Ён сказаў: «Я глыбока пакутую за ахвяры, асабліва за дзяцей, вырваных з сем’яў і школ, каб яны выкарыстоўваліся як салдаты».
19 лютага 2017 года намеснік прэс-сакратара Дзярждэпартамента ЗША Марк К. Тонер заклікаў правесці расследаванне відэазапісу меркаванай расправы з жыхарамі вёскі Мванза Ломба. Міністэрства замежных спраў і міжнароднага развіцця Францыі таксама заклікала правесці расследаванне па відэа. У афіцыйнай заяве гаворыцца, што «Францыя асуджае крывавы гвалт, які разгарэўся ў рэгіёне». Краіна заклікала ўлады Конга і сілы бяспекі ўзяць на сябе асноўную адказнасць за абарону грамадзянскага насельніцтва.
13 сакавіка 2017 года ў Касаі былі забіты два следчыя ААН. І ўрады Конга, і апалчэненне Камвіны Нсапу абвінавацілі адзін аднаго ў інцыдэнце. Відэа, апублікаванае кангалезскім урадам 24 красавіка, паказвае на датычнасць апалчэння.
Парфырыўка
Парфырыўка (Порфи́рівка, Porfiryevka) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Светнік
Све́тнік, Зорка  , Ліхніс (Lýchnis , раней Coronaria) — род кветкавых раслін сямейства гваздзіковыя.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя расліны вышынёй 40—100 см. Сцябло прамое, круглявае, шурпатае ад валасінак. Лісце ланцэтна-яйкападобнае, з абодвух бакоў шурпатае, вострае, у пачатку трохі сэрцападобнае.
Кветкі абодваполыя, каля 2 см у дыяметры, сабраныя на верхавіне сцябла ў галоўчатыя суквецці. Пялёсткі кармінава-чырвоныя. Плод — каробачка.
Выкарыстанне
Лекавыя, дэкаратыўныя і меданосныя расліны.
Свідзіна
Свідзі́на (Swida) — падрод раслін роду у сямействе.
Батанічнае апісанне
Лістападныя кусты або дрэвы вышынёй 1,5—6 м. Лісце супраціўнае, суцэльнае, чаранковае. Кветкі белыя, у шчытка- ці парасонападобных суквеццях. Плод — сакаўная, чорная або белая касцянка.
Таксанамія
Уключаны як падрод у род, часам вылучаюць у асобны род.
Каля 20—30 відаў.
Касцёл Святога Роха
Касцёлы Святога Роха:
Свідзіна
Арэал і біялогія
Пашыраны ва Усходняй Азіі і Паўночнай Амерыцы. У Беларусі 1 від —. Трапляецца на схілах у лісцевых і мяшаных лясах. Больш за 10 відаў прайшлі інтрадукцыйную праверку ЦБС НАН РБ. Выведзена шмат садовых форм.
Прыбэрэжнэ (Сакскі раён)
Прыбэрэжнэ (Прибере́жне, Qara Töbe) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Светлякі
Светлякі́ (Lampyridae) — сямейства жукоў, характэрнай асаблівасцю якіх з’яўляецца наяўнасць органаў свячэння на апошніх брушных сегментах. Сямейства налічвае каля 2000 відаў.
Асаблівасці біялогіі
Органы свячэння часцей за ўсё размешчаны пад празрыстай куцікулай, утвораны буйнымі фотагеннымі клеткамі, якія шчыльна аплецены трахеямі і нервамі. Пад гэтымі клеткамі знаходзяцца адбівальнікі святла — клеткі, запоўненыя крышталямі мачавой кіслаты. Па трахеі да фотагенных клетак паступае кісларод, неабходны для акісляльных працэсаў. Здольнасцю свяціцца валодаюць не толькі імага жукоў, але і іх лічынкі і яйкі.
У 2021 годзе міжнародная навуковая група абвясціла аб выяўленні продка светлякоў, узрост якога складае 100 мільёнаў гадоў. Закамянелыя казуркі добра захаваліся ў знойдзеным у М’янме кавалку бурштыну. Па сцвярджэнні навукоўцаў, яны належаць да сямейства Cretophengodidae, якое ўяўляе сабой родапачынальніка сённяшніх светлякоў. Продкі светлякоў, імаверна, выкарыстоўвалі светлавыя сігналы для абароны ад натуральных ворагаў, уключаючы мурашак, жаб і птушак — яны не свяціліся, як цяперашнія жукі-светлячкі для прыцягнення партнёраў і спарвання.
Пераклад
Пераклад — дзейнасць па сэнсавай інтэрпрэтацыі тэксту на адной мове і па стварэнні новага, эквівалентнага тэксту на іншай мове. Не гледзячы на тое, што разуменне іншых моў мела месца і да з'яўлення пісьма, перакладніцкая дзейнасць распачалася са з'яўленнем пісьмовай літаратуры. Гэтак, вядомы няпоўны пераклад шумерскага Эпаса пра Гільгамеша (к. 2000 да н.э.) на мовы Паўднёва-Заходняй Азіі, выкананы ў другім тысячагоддзі да нашай эры.
Мэтай перакладу з'яўляецца ўсталяванне адносін эквівалентнасці паміж зыходным і перакладным тэкстам (для таго, каб абодвы тэксты неслі ў сабе аднолькавы сэнс). Гэтыя абмежаванні ўключаюць кантэкст, правілы граматыкі зыходнай мовы, традыцыі пісьма, яго ідыёмы і г. д.
Пры перакладзе з адной мовы на другую заўсёды існуе рызыка таго, што ідыёмы перацякуць у недарэчнай форме ў выніковую мову. У той жа час, калькаванне і запазычванне словаў можа ўзбагаціць мову, на якую перакладаецца тэкст. Сапраўды, перакладанне і дапамагала ў фарміраванні моў, на якія ажыццяўляліся пераклады.
З узрастаннем патрэбнасцей бізнесу, пасля Індустрыяльнай рэвалюцыі, задачы па перакладзе былі фармалізаваныя — гэтак паўсталі асобныя перакладніцкія школы і спецыялізаваныя асацыяцыі.
Першапачаткова пераклад выконваўся выключна чалавекам, але з-за працаёмкасці працэсу перакладу ў 1940-х гадах перад інжынерамі паўстала задача аўтаматызацыі перакладніцкага працэсу (машынны пераклад), або прынамсі дапамогі ў перакладзе (аўтаматызаваны пераклад). З развіццём Інтэрнэту паўстаў цэлы рынак перакладніцкіх паслуг, а таксама пачалося развіццё моўнай лакалізацыі.
Рэфератыўны
Рэфератыўны пераклад з'яўляецца відам скарочанага пісьмовага перакладу. Па аб'ёму інфармацыі ён большы за анатацыйны пераклад і, безумоўна, меншы за поўны пісьмовы пераклад. Назва "рэфератыўны" паказвае, што перакладчык павінен "пераказаць" тэкст сваімі словамі і апусціць пры гэтым неістотныя дэталі. Звычайна перакладчыку тлумачаць колькі старонак тэксту павінна атрымацца, які павінен быць памер шрыфту і г.д.
Літаратурны
Літаратурны альбо адэкватны пераклад - гэта найбольш распаўсюджаны від поўнага пісьмовага перакладу. Не трэба блытаць з мастацкім перакладам, бо такі від выкарыстоўваюць каб перакладаць не толькі мастацкую літаратуру, але і тэхнічную дакументацыю, матэрыялы па медыцыне, фармакалогіі, юрыспрудэнцыі, фінансам. Адрозніваецца ад літаральнага перакладу тым, што мае мэтай перадачу поўнага сэнсу ўсяго тэксту. Пры гэтым словы могуць перакладацца "не па слоўніку", а сітуатыўна. Напрыклад, англійскую фразу I'm happy to be involved in the business правілы літаратурнага перакладу не дазваляюць перадаць літаральна "Я шчаслівы быць уцягнутым у гэты бізнес", бо сэнс фразы іншы: "Я рад удзельнічаць у гэтай справе". Такі від перакладу дапускае трансфармацыі сказу на ўзроўні слоў ці граматычных структур сказу.
Анатацыйны
Анатацыйны пераклад — від скарочанага пісьмовага перакладу. Меншы па аб'ёму інфармацыі за рэфератыўны пераклад Як піша пра яго беларускі перакладазнаўца В. С. Сляповіч, такі пераклад "не перавышае аднаго абзаца; часам ён можа быць абмежаваны двума-трыма сказамі . У такім выпадку задача перакладчыка толькі ў тым, каб перадаць сутнасць тэксту.
Нярэдка выкарыстоўваецца для знаёмства з інфармацыяй увогуле. Распаўсюджаны ў форме анатацый на міжнародных мовах да навуковых артыкулаў і тэзісаў навуковых прамоў, апублікаваных у зборах.
Поўны
Поўны пісьмовы пераклад — перадача тэксту без скарачэнняў з адной мовы на другую. Ён з'яўляецца найбольш распаўсюджаным відам пісьмовага перакладу. Можа быць літаратурным альбо літаральным. Выкарыстоўваецца пры неабходнасці перадаць важную інфармацыю сродкамі замежнай ці роднай мовы ва ўсіх падрабязнасцях. Такім перакладам звычайна карыстаюцца пры перадачы юрыдычнай інфармацыі (напрыклад, тэкст дагавора), апісанні правілаў эксплуатацыі тэхнічнага абсталявання, у мастацкай і публіцыстычнай літаратуры.
Тэхнічны
Тэхнічны пераклад — від літаратурнага перакладу, звязаны з пісьмовай альбо вуснай перадачай тэхнічнай інфармацыі з адной мовы на другую. Адрозніваецца ад мастацкага перакладу адзінствам тэрміналогіі — г.зн., калі пэўны прыбор назвалі трансфарматарам, яго ўжо нельга назваць адаптарам ці яшчэ неяк. Словы адной і той жа мовы могуць мець адно значэнне ў лексіцы агульнага ўжывання і зусім іншае — ў тэхнічнай лексіцы, і гэта стварае цяжкасці перакладу. Так, англійскае слова file можа азначаць і папку, і камп'ютарны файл, і напільнік.
Машынны
Машы́нны перакла́д – працэс перакладу тэкстаў з адной натуральнай мовы на іншую цалкам спецыяльнай камп’ютарнай праграмай. Таксама называецца кірунак навуковых даследванняў, звязаных з стварэннем такіх сістэм.
Сінхронны
Сінхронны пераклад — від вуснага перакладу, пры якім перакладчык перакладае на мэтавую мову сінхронна, адначасова з успрыманнем на слых прамовы на зыходнай мове. Сінхронны пераклад выконваецца, як правіла, з выкарыстаннем спецыяльнага абсталявання для сінхроннага перакладу.
На практыцы назіраюцца тры разнавіднасці сінхроннага перакладу:
Мастацкі
Мастацкі пераклад — адзін з відаў літаратурнага (адэкватнага) перакладу. Адрозніваецца ад іншых відаў літаратурнага перакладу неабходнасцю перадаваць вобразы мастацкай літаратуры, гульню слоў альбо каламбуры, рыфму і рытм (пры перакладзе вершаваных твораў). Гэта можа прыводзіць да поўнага змянення тэксту арыгінала. Нават да з'яўлення новага мастацкага твору, напісанага па матывах існуючага. (Напрыклад, беларускім чытачам больш знаёмы Бураціна А. Талстога, чым яго прататып Пінокіа). Прыкладамі ўдалых мастацкіх перакладаў песень на беларускую можна назваць "Молі Мэлоўн", якую поўнасцю пераклалі з англійскай (Molly Mallone) з захаваннем рытму, рыфмы і сюжэту, а таксама песню "Прыгажуня", якая з'яўляецца беларускай версіяй англійскай песні "Pretty woman".
Літаральны
Літаральны пераклад — гэта адзін з відаў поўнага пісьмовага перакладу. Адрозніваецца ад літаратурнага тым, што выкарыстоўваецца для перадачы значэння кожнага асобнага слова альбо асобнай фразы, а не поўнага сэнсу сказу ці тэксту. Не трэба блытаць з машынным перакладам, бо апошні скіраваны, як і літаратурны пераклад, на перадачу сэнсу тэксту, але атрымоўваецца больш літаральным, чым зроблены чалавекам, бо многія сітуацыі перакладу патрабуюць выбару альтэрнатывы, на што машына звычайна не здольна.
Літаральны пераклад робіцца «ўручную». Ім карыстаюцца пры перакладзе сказаў з аднолькавай структурай і адназначнымі адпаведнасцямі значэнняў асобных слоў сказу (Напрыклад, французскі сказ Nana va à Bagdade перадаецца па-беларуску літаральна: «Нана едзе ў Багдад»). Таксама літаральны пераклад шырока выкарыстоўваюць у філалагічных даследаваннях. Так, многія біблеісты карыстаюцца рознымі падрадковымі перакладамі Бібліі, дзе тэкст надрукаваны на мовах арыгіналу — старажытнаяўрэйскай, арамейскай і старажытнагрэчаскай — перакладзены паслоўна на родную мову даследчыка.
Касцёл Святога Роха (Палачаны)
Касцёл Святога Роха — мураваны каталіцкі храм у вёсцы Палачаны Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Парафія згадваецца з 1669 года. У 1996 годзе адрадзілася ў Палачанах. Вернікам быў перададзены будынак старой калгаснай канторы. У 2005 годзе 2 лютага проба­шчам парафіі быў прызначаны ксёндз Сяргей Бараўнёў.
Кансэкрацыя касцёла адбылася 1 мая 2007 года біскупам Антоніем Дзям’янкам. Першая святая Камунія была 3 чэрвеня 2007 года, а 22 ліпеня 2007 года адбылася канфірмацыя.
16 жніўня 2008 года была пабудавана і асвечана каля касцёла капліца Маці Божай Фацімскай, асвячаў архібіскуп Тадэвуш Кандрусевіч.
Руннэ
Руннэ (Ру́нне, Başmaq) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Светлякі (род)
Светлякі́ (Lampyris) — род цвердакрылых з сямейства светлякоў.
Апісанне
Даўжыня 10—20 мм. Галава з сяжкамі на ілбе схаваная пад шчытападобнай, пашыранай пярэднегрудкай, заднія кольцы брушка маюць звычайна органы свячэння. Апошні тэргіт без выемкі. Фасфарычнае святло, якое выдаецца імі, служыць, відаць, галоўным чынам, для прыцягнення адзін да аднаго розных палоў; свецяць таксама лічынкі і яйкі. Лічынкі плоскія, 6-ногія. Самец мае вялікія круглыя вочы, кароткія сяжкі, тонкія падоўжаныя надкрылцы і развітыя крылы; самка зусім пазбаўленая крылаў або мае толькі зачаткавыя элітры і падобная вонкава да лічынкі. Сілкуюцца слімакамі і смаўжамі. Развіваюцца ў лясным подсціле.
На тэрыторыі Беларусі сустракаецца (народная назва — іванаў чарвяк).
Сістэматыка
У складзе роду:
Рамашкынэ
Рамашкынэ (Рома́шкине, Soqur Quyu) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Салдацкэ (Сакскі раён)
Салдацкэ (Солда́тське, Secevut) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Прывітнэ (Сакскі раён)
Прывітнэ (Приві́тне, Bölek Acı) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Стаўпавэ (Сакскі раён)
Стаўпавэ (Стовпове́, Quruvlı) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Свінакроп
Свінакроп, або Шпергель (Spergula) — род травяністых раслін сямейства. На тэрыторыі Беларусі 5 відаў:, , , і. Трапляюцца ў хваёвых лясах, на ўзлесках, лугах, палях і агародах.
Батанічнае апісанне
Гэта пераважна аднагадовыя травы, якія развіваюць узыходзячыя або моцна галінастыя ад карэнішча сцёблы, з лінейнымі супраціўным лісцем, з перапончатымі, парамі-зрослымі прылісткамі. Дробныя белыя кветкі сабраны ў друзлых відэльцападобных суквеццях (дыхазіях). Кветка правільная, абодваполая.
Спіс відаў
Род уключае каля 13 відаў :
Сызіўка
Сызіўка (Си́зівка, Saya) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Трудавэ (Сакскі раён)
Трудавэ (Трудове́, Bay Geldi) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Стэпавэ (Сакскі раён)
Стэпавэ (Степове́, Qambar) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Уютнэ (Сакскі раён)
Уютнэ (Ую́тне, Otar Moynaq) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Тунэльнэ
Тунэльнэ (Туне́льне, Küçük Orta Mamay) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Свінауйсце
Свінауйсце (Świnoujście, да 1945 года Свінэмюндэ (ням. Swinemünde) — горад на правах павета ў Заходнепаморскім ваяводстве Польшчы. Размешчаны на берагах астравоў Узнам і Волін, паміж якімі знаходзіцца вузкі праліў, які злучае Шчэцінскі заліў з Балтыйскім морам, і астравы Карсібур. Марскі порт, курорт. Адлегласць па прамой паміж гарадамі Свінауйсце да Мінска 871 км, да Варшавы — 497 км.
Сувораўскэ (Сакскі раён)
Сувораўскэ (Суво́ровське, Bağay) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Свінауйсце
Насельніцтва — 41 337 жыхароў (2014 год).
Канюшына сунічная
Канюшына сунічная, Гарлінка (Trifolium fragiferum) — від шматгадовых травяністых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая расліна вышынёй 10-20 см, з узыходзячым або ляжачым, слаба галінастым сцяблом.
Лісце тройчатае, да 20 см даўжынёй, валасістае, на доўгіх хвосціках. Ліставыя пласцінкі эліптычныя або яйкападобныя, з белаватым або чырванаватым узорам.
Суквецці — галоўкі. Кветкі матыльковыя, ад ружовых да мяса-чырвоных.
Плод — бледны боб з 1-2 насенінамі.
Цвіце з мая па чэрвень.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўрапейскай часткі Расіі, у Заходняй Сібіры і на Каўказе. Расце на вільготных лугах, па берагах рэк, ручаёў, балотцаў.
Значэнне і прымяненне
Вырошчваецца як кармавая расліна.
Спіс аб’ектаў PGC (2473001—2474000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2473001—2474000)
Фурманавэ
Фурманавэ (Фурма́нове, Mamut Bay) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Фрунзэ (Сакскі раён)
Фрунзэ (Фру́нзе, Frunze) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Валерый Уладзіміравіч Кісель
Валерый Уладзіміравіч Кісель (, г. Бабруйск, Магілёўская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1967 годзе з адзнакай СШ № 4 г. Бабруйска, у 1972 годзе з адзнакай архітэктурны факультэт БПІ па спецыяльнасці «Архітэктура». У 1972—1983 гадах працаваў у інстытуце «Белдзяржпраект», архітэктар, старэйшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў; з 2004 года галоўны архітэктар Творчай майстэрні архітэктара Дулевіча Г. А..
Член Саюза архітэктараў СССР з 1978 года, навуковы сакратар секцыі жылых і грамадскіх будынкаў Саюза архітэктараў Беларусі (1990—1992).
Узнагароды
Узнагароджаны бронзавым медалём ВДНГ СССР (1979) за ўдзел у праектаванні комплексу будынкаў па пр. Машэрава (цяпер пр. Пераможцаў) у г. Мінску.
Васіль Канстанцінавіч Карунас
Васіль Канстанцінавіч Карунас (, г. п. Шарашова, Пружанскі раён, Брэсцкая вобласць — ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1973 годзе Брэсцкі інжынерна-тэхнічны інстытут. Пасля заканчэння інстытута працаваў у Мінскім абласным філіяле Інстытута «Белдзяржпраект». У 1973—1974 гадах служыў у Савецкай Арміі. Архітэктар, старшы архітэктар, кіраўнік групы, з 1985 года галоўны архітэктар праектаў у інстытуце «Мінскпраект»; у 1990—1993 гадах галоўны архітэктар праектаў у творчай майстэрні У. М. Тарноўскага пры Саюзе архітэктараў Беларусі; у 1993—2013 гадах кіраўнік персанальнай творчай майстэрні.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года. Жыў у Мінску.
Творчасць
Першы вялікі праект — дэталёвая планіроўка Акадэмгарадка на 50 тыс. жыхароў (1960, сумесна з Л. Есьман). Затым былі выкананы праекты забудовы мікрараёнаў Уручча-1, 2, 3 (1983—1984 ); праект забудовы мікрараёна Малінаўка-4. Удзельнічаў у распрацоўцы праекта жылога гарадка Рось, які ўяўляў сабой комплексны праект жылых 3-4 павярховых дамоў, а таксама поўнага набору комплексаў культурна-бытавога абслугоўвання, школы, дашкольнага выхавання, бальніцы, ПДП і праект забудовы пасёлка «Сосны» (1975), праекты рэканструкцыі забудовы Алімпійскага спартлагера «Стайкі» (1979)
Працы ва ўласнай творчай майстэрні спраектаваў АЗС з аўтамыйкай з дынамічным казырком і павільёнам, які глядзіць у бок пр. Дзяржынскага ў раёне вул. Жукава-Глаголева (2003); аўтамыйку з адміністрацыйнымі памяшканнямі па вул. Валадзько, дзе архітэктура найбольш упісаная ў прыродны ландшафт (2005); бізнес-цэнтр па пр. Дзяржынскага «Рубін» — вуглавы будынак з дугападобным акцэнтам і вялікімі эркерамі на 6, 7 паверхах (2009).
Узнагароды
Лаўрэат дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне літаратуры, мастацтва і архітэктуры (1998, у сааўтарстве) за праект жылога гарадка Рось. За гэты ж праект міжнароднае журы дзявятага Сусветнага Форума «Інтэрарх-2000» узнагародзіла яго сярэбраным медалём, а таксама спецыяльным прызам Праграмы развіцця ААН.
Чабатарка
Чабатарка (Чобота́рка, Çobatar) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Чэрвонэ (Сакскі раён)
Чэрвонэ (Черво́не, Çervonoye) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Хутарок
Хутарок (Хуторо́к, Acı Bayçı) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Свінуха
Свінуха, Свінушка, Капытнік (Paxillus) — род шапкавых грыбоў сямейства свінухавых парадку балетавых.
Апісанне
Пладовае цела грыба — шапка на ножцы. Шапка лейкападобная з падагнутым хвалістым краем, карычнева-бураватая. Пласцінкі зыходныя. Мякаць на зломе цямнее. Ножка цыліндрычная, суцэльная. Споры эліпсоідныя, гладкія. вохрыстыя. Неядомая, мае ядавітыя рэчывы.
Распаўсюджанне
Пашыраны ў Еўразіі (10 відаў) і Паўночнай Амерыцы. На тэрыторыі Беларусі 4 віды свінух:, , і. Сапратрофы. Трапляюцца з ліпеня па кастрычнік паасобку або групамі ў лясах на глебе або гнілой драўніне.
Свіслач (Гродзенскі раён)
Сві́слач (, Свислочь) — аграгарадок у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, на рацэ Свіслач. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета. За 22 км на паўднёвы ўсход ад Гродна.
Свірыдавічы
Назву Свіры́давічы маюць:
Гай Светоній Транквіл
Гай Светоний Транквіл (Gaius Suetonius Tranquillus) — рымскі пісьменнік, гісторык і вучоны-энцыклапедыст, які жыў прыблізна ў 75-160 гадах. Дакладны год нараджэння не ўстаноўлены, але ў жыццяпісе Нерона ён паведамляе, што быў падлеткам, калі на Усходзе з'явіўся самазванец, які выдаваў сябе за Нерона (89)
Жыццё і агульная характарыстыка навуковых заняткаў
Належаў па паходжанні да саслоўя вершнікаў. З жыццяпісу Калігулы вынікае, што дзед Светонія займаў нязначную пасаду пры імператары. Бацька яго, Светоній Лет, трыбун XIII парнага легіёна, удзельнічаў у барацьбе Атона з Вітэліем. Пры Даміцыяне Светоній жыў у Рыме, займаючыся рыторыкай і граматыкай; сябраваў з Плініем Малодшым, па хадайніцтве якога Траян надаў яму сан трыбуна; пры Адрыяне быў імператарскім сакратаром (magister epistolarum), але трапіў у няласку за непачцівае стаўленне да жонкі імператара Сабіны і, аддаліўшыся ад двара, аддаўся энцыклапедычна-літаратурным заняткам, па прыкладзе Варона. З іншых крыніц вядомыя назвы яго шматлікіх прац, пераважна напісаных па-грэчаску, прысвечаных літаратуры, філасофіі і прыродзе. Гэта быў руплівы збіральнік, які пакінуў шмат каштоўных звестак аб гістарычных, археалагічных і літаратурных прадметах. Крыніцамі для яго служылі архівы, публічныя акты, гістарычныя творы, мемуары і вуснае паданне. Светоній адным з першых нехрысціянскіх пісьменнікаў паведаміў аб з'яўленні паслядоўнікаў Ісуса Хрыста. Хоць гэта не зусім дакладна: у тэксце ідзе гаворка пра «іудзеяў, усхваляваных нейкім Хрыстом», а гэта імя было распаўсюджана на Блізкім Усходзе ў арамейскамоўным асяроддзі.
Шышкынэ (Сакскі раён)
Шышкынэ (Ши́шкине, Naydorf) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Шалашы (Украіна)
Шалашы (Шалаші́, Qara Çora Molla) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Шаўмян (Украіна)
Шаўмян (Шаумя́н, Şaumân) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
У адпаведнасці з законамі пра дэкамунізацыю ва Украіне мае быць перайменаваная на Яны Кёгенеш (Яни Кьогенеш, Yañı Kögeneş).
Шаўкавычнэ (Сакскі раён)
Шаўкавычнэ (Шовкови́чне, Temeş) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Яркэ (Сакскі раён)
Яркэ (Ярке́, Knâjeviçi) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Штармавэ (Сакскі раён)
Штармавэ (Штормове́, Qart Biy) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Віктар Львовіч Кобызеў
Віктар Львовіч Кобызеў (нар., Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1982 годзе БПІ. У 1982—1983 гадах працаваў мастаком-канструктарам у «Белбытрэкламе». У 1983—1985 гадах начальнік мастацкага бюро на Мінскім заводзе шасцерняў; у 1985—1987 гадах архітэктар у «Белрэстаўрацыі». У 1985—1997 гадах архітэктар, вядучы архітэктар у інстытуце «Мінскпраект», у 1997—2004 гадах архітэктар у будаўнічай фірме «ГлобалСтрой», з 2005 года галоўны архітэктар праектаў у ТАА «АрсПраект».
З 2011 года выкладчык архітэктурнага праектавання кафедры «Дызайн архітэктурнага асяроддзя» БНТУ.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1988 года, член Саюза дызайнераў Беларусі з 2008 года.
Творчасць
Аўтар прыватных дамоў, інтэр’ераў кватэр, катэджаў, офісаў. Яго працы публікаваліся ў каталогах і часопісах «Интерьер+Дизайн», «Лучшие интерьеры», «Архітэктура і будаўніцтва Беларусі», «Мажардом».
Удзельнік і прызёр архітэктурных конкурсаў.
Спіс аб’ектаў PGC (2474001—2475000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2474001—2475000)
Пётр Міхайлавіч Бахараў
{{Ваенны дзеяч унутраныя войскі {{{!}} Style = «background: transparent» {{!}} {{Медаль Залатая Зорка}} {{!}}- {{!}} {{Ордэн Леніна}} {{!}} {{!}} {{Ордэн Айчыннай вайны 2 ступені}} {{!}} {{!}} {{Ордэн Чырвонай Зоркі}} {{!}}} }} Пётр Міхайлавіч Бахараў (, в. Грыневічы,, Мінская вобласць — ) — падпалкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Пётр Бахараў нарадзіўся 7 студзеня 1920 года ў вёсцы Грыневічы Лагойскага раёна Мінскай вобласці ў сялянскай сям’і. Пасля заканчэння сярэдняй школы працаваў у калгасе, пасля манцёрам радыёвузла ў сяле Ніжні Інгаш Краснаярскага краю. У 1940 годзе быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію.
З чэрвеня 1941 года — на Паўднёва-Заходнім, Бранскім, Цэнтральным, Беларускім, 1-м Беларускім франтах Вялікай Айчыннай вайны. У 1943 годзе уступіў у ВКП(б). Да верасня 1943 года гвардыі лейтэнант Пётр Бахараў быў камсоргам батальёна 239-га гвардзейскага стралковага палка 76-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро пры фарсіраванні Дняпра ў Брагінскім раёне.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года гвардыі лейтэнант Пётр Бахараў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Пасля заканчэння вайны Бахараў служыў ва ўнутраных войсках МУС СССР. У 1967 годзе ў званні падпалкоўніка быў звольнены ў запас. Пражываў у Краснаярску. Памёр у лістападзе 1986 года. Пахаваны ў Краснаярску.
Быў таксама ўзнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені і Чырвонай Зоркі, а таксама шэрагам медалёў.
Сексуальная самаідэнтыфікацыя
Сексуальная ідэнтычнасць — адзін з пяці кампанентаў чалавечай сексуальнасці, які вызначаецца як самаідэнтыфікацыя індывіда з людзьмі, якія маюць тую ці іншую сексуальную арыентацыю, самаадчуванне ў якасці індывіда з гэтай сексуальнай арыентацыяй.
Канюшына ружовая
Канюшына ружовая, Краснабай (Trifólium hybrídum) — травяністая расліна; від роду Канюшына падсямейства Матыльковых сямейства Бабовыя.
Сексуальная самаідэнтыфікацыя
Кампаненты сексуальнасці
Даследчыкі вылучаюць розныя кампаненты чалавечай сексуальнасці:
Тыпы сексуальнай ідэнтычнасці
Сучаснай сексалогіі вядомыя тры магчымых тыпы сексуальнай ідэнтычнасці:
Канюшына ружовая
Апісанне
Канюшына ружовая— шматгадовая расліна з трубчастымі ўзыходзячымі галінастымі сцебламі вышынёй ад 30 да 80 см Лісточкі зваротнасэрцападобныя або авальныя. Кветкавыя галоўкі густыя, шарападобныя, на даўгаватых ножках, пазухавыя. Вяночак з белага пераходзіць у ружовы, а пры адцвітанні — у буры. Плод даўгаваты, плоскі, з тонкім каляплоднікам, змяшчае ад 1 да 3 насенін; цалкам спелыя — цёмна-аліўкавага колеру. Цвіце летам, плады дае ў канцы лета і ў пачатку восені. Кветкі духмяныя.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны па ўсёй Паўночнай і Сярэдняй Еўропе. Упершыню стала разводзіцца ў Швецыі.
Таксанамічнае становішча
Від Канюшына ружовая уваходзіць у род трыбу  падсямейства  сямейства.
Марк Анатолевіч Захараў
Марк Анатолевіч Захараў (Марк Анатольевич Захаров; 13 кастрычніка 1933, Масква — 28 верасня 2019, Масква) — савецкі і расійскі рэжысёр театра і кіно, акцёр, сцэнарыст, педагог, літаратар, грамадскі дзеяч. Мастацкі кіраўнік і галоўны рэжысёр Маскоўскага тэатра імя Ленінскага камсамола («Ленкам») (1973—2019).
Заслужаны дзеяч мастацтваў Расіі (1977), Народны артыст СССР (1991). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1987) і трох Дзяржаўных прэмій Расійскай Федэрацыі (1992, 1997, 2002). Поўны кавалер ордэна «За заслугі перад Айчынай». Герой Працы Расійскай Федэрацыі (2018).
Творчасць
Паставіў спектаклі: «Іваноў» А. Чэхава (1973), «"Юнона" і "Авось"» А. Вазнясенскага і А. Рыбнікава (1980), «Тры дзяўчыны ў блакітным» Л. Петрушэўскай (1985), «Памінальная малітва» паводле Шолам-Алейхема, «Мудрэц» паволле А. Астроўскага (абодва 1989), «Вар'яцкі дзень, або Жаніцьба Фігаро» П. Бамаршэ (1993) і інш. Драматычным творам імкнуўся надаць сугучную сучасным праблемам трактоўку; спектаклі выразныя структурай, часта насычаны музыкай і танцам.
Сексалогія
Сексалогія — навуковая дысцыпліна, якая вывучае ўсе праявы сексуальнасці чалавека, уключаючы як спробы ахарактарызаваць звычайную сексуальнасць, так і вывучэнне зменлівасці сексуальных практык, уключаючы і так званыя парафіліі (ці сексуальныя дэвіяцыі).
Сучасная сексалогія — мультыдысцыплінарнае поле даследаванняў, у якім выкарыстоўваюцца метады шэрагу сумежных дысцыплін: біялогіі, медыцыны, псіхалогіі, статыстыкі, эпідэміялогіі, педагогікі, сацыялогіі, антрапалогіі, а часам і крыміналістыкі. Яна вывучае развіццё сексуальнасці і развіццё сексуальнага кантакту, уключаючы тэхніку палавых зносін і расстройствы палавой сферы. Даследчыкі дакументуюць сексуальнасць самых розных груп грамадства, такіх як людзі з абмежаванымі фізічнымі магчымасцямі, дзяцей, пажылых людзей, і выпадкі сексуальнай паталогіі, такія як паталагічную апантанасць сексам ці сексуальныя дамаганні ў адносінах да дзяцей.
Варта адзначыць, што сексалогія — апісвальная, а не прадпісвальная дысцыпліна. Яна спрабуе дакументаваць вызначаныя аспекты рэальнасці, а не прадпісваць, якія паводзіны будуць этычнымі або маральнымі. Сексалогія часта станавілася прадметам канфліктаў паміж яе прыхільнікамі, а таксама тымі, хто мяркуюць, што сексалогія замахваецца на сакральныя асновы чалавечага жыцця, або тымі, хто аспрэчвае, з філасофскага пункта гледжання, прэтэнзіі сексолагаў на аб'ектыўнасць і эмпірычную метадалогію.
Галіны сексалогіі
Вылучаецца некалькі адносна самастойных кірункаў даследаванняў у рамках сексалогіі:
Людміла Сяргееўна Кліцунова
Людміла Сяргееўна Кліцунова (, Менск — )  — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1959 годзе архітэктурнае аддзяленне БПІ, у 1970 годзе курс удасканалення ў Маскоўскім архітэктурным інстытуце. У 1959—1990 гадах працавала ў інстытуце «Мінскпраект», архітэктар, старэйшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, кіраўнік брыгады, з 1979 года галоўны архітэктар праекта.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1969 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): забудова парку ў Заводскім раёне, мікрараён па вул. Ванеева (1963); квартал Інстытута народнай гаспадаркі на скрыжаванні Партызанскі пр. — вул. Ванеева (1963) квартал вул. В. Харужай 2 (1967); квартал вул. Някрасава — Бялінскага — Я. Коласа (1969); мікрараён «Чыжоўка-6» (1969); эскіз забудовы магістралі Я. Коласа (1975), эскіз забудовы магістралі вул. В. Харужай (1976), эскіз забудовы вул. Варвашэні (1976), мікрараён вул. Горкага — Сурганава — Някрасава (1976), мікрараён вул. Я. Коласа — Бялінскага — Турнірная (1968), мікрараён вул. Я.Коласа — Турнірная — Скарыны (1969), мікрараён Горкага — В. Харужай — Крапоткіна (1969), парк 900-годдзя горада Мінска ў Чыжоўцы (1976), эскіз забудовы магістралі М. Горкага (1971), рэканструкцыя магістралі Я. Коласа, інтэрнат па вул. Гая і па вул. Крапоткіна (1973), мікрараён вул. Горкага — Варвашэні — Крапоткіна (1974), мікрараён «Зялёны Луг-6» (1982), мікрараён «Паўднёвы Захад-5, 6» (1983), мікрараён «Паўднёвы Захад-6» (1984), мікрараён «Малінаўка-1-3» (1985—1988).
У 1992—2000 гадах удзельнічала ў афармленні музея «Дудуткі» ў якасці дызайнера.
Аўтар артыкулаў у часопісе «Архітэктура і будаўніцтва».
Узнагароды
Узнагароджана медалём «Ветэран працы» (1987), бронзавым медалём ВДНГ СССР (1983), знакам «Ударнік камуністычнай працы» (1977). Яе імя было 4 разы занесена на Дошку Пашаны Інстытута «Мінскпраект».
Касцёл Святога Юзафа (Маладзечна)
Касцёл Святога Юзафа — мураваны каталіцкі храм у горадзе Маладзечна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Першая парафія ў Маладзечне ўзгадваецца з 1499 г. Касцёл св. Юзафа быў пабудаваны ў 1930-я гг., зачынены ў 1956 г. і пасля быў знішчаны.
Парафія адроджана ў 1990 г. Новы касцёл кансэкраваны ў 1997 г.
З нагоды 10-годдзя пабудовы і кансэкрацыі касцёла біскуп Антоній Дзям’янка правёў імшу.
Асексуальнасць
Асексуальнасць — вызначэнне або самавызначэнне людзей, якія не адчуваюць ці адчуваюць слабую палавую цягу.
Дэбаты
Дагэтуль вядуцца дыскусіі наконт таго, варта лічыць асексуальнасць чацвёртай арыентацыяй або палавой канстытуцыяй. Таксама ўсё яшчэ няма адзінага меркавання наконт вызначэння асексуальнасці, асабліва датычна таго, пазбаўлены асексуал палавой цягі наогул ці ж, у рамках вызначэння, можа мець адносна слаба выяўленую палавую цяга.
Вывучэнне
Адносна асексуальнасці было мала даследаванняў, аднак тыя з іх, што былі праведзены, сцвярджаюць, што яна як мінімум не меней распаўсюджана, чым, да прыкладу, гомасексуальнасць (Богарт, 2005).
Асексуальнасць і рэлігія
Шматлікія вераванні і некаторыя рэлігійныя секты лічаць асексуальнасць больш высокім духоўным станам, напроста злучаючы паняцці святасці, чысціні і бязгрэшнасці з адсутнасцю сексу і сексуальных намераў. Цалкам асексуальна будыйская нірвана (якая, зрэшты, азначае свабоду наогул ад усіх жаданняў). Шэраг асексуалаў лічаць, што адсутнасць у іх «прымітыўных жаданняў» робіць іх больш духоўнымі, акрамя таго, ёсць асексуалы, якія лічаць гэта самай вышэйшай духоўнай пазіцыяй. Некаторыя асексуалы заводзяць дзяцей па сваім жаданні, і некаторыя вераванні ўсхваляюць і дзяцей, і асексуальнасць. Больш таго, паводле некаторых рэлігійных перакананняў, сексуальнасць сама па сабе святая або з'яўляецца дарам Бога. Напрыклад, некаторыя разнавіднасці Тантры закранаюць палавыя адносіны, а асобныя віды неапаганства і Нью-эйдж уключаюць канцэпцыю святасці сексуальнасці.
У сапраўдны момант асексуальнасць, як правіла, не сутыкаецца з рэлігійным неўхваленнем.
Асексуальнасць у мастацтве
Мяркуючы па ўсім, цалкам асексуальны і ўслаўлены Шэрлак Холмс Конан Дойля, а таксама іншы знакаміты персанаж дэтэктываў — міс Марпл Агаты Крысці. Наогул, у англійскай класічнай літаратуры можна сустрэць нямала персанажаў, якія вядуць сябе цалкам асексуальна.
У навукова-фантастычным рамане Г. Гарысана і М. Мінскі «Выбар па Цьюрынгу» галоўны герой пераадольвае палавую цягу і становіцца асексуалам.
Спіс аб’ектаў PGC (1080001—1081000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1080001—1081000)
Закон (права)
Закон з'яўляецца асноўнай крыніцай права ў краінах кантынентальнай прававой сям'і.
Прэзідэнт Балівіі
Прэзідэнт Балівіі — глава дзяржавы і ўрады Балівіі. Паводле дзеючай Канстытуцыі прэзідэнт выбіраецца на ўсеагульных выбарах на 5-гадовы тэрмін. Выбраным лічыцца кандыдат, які набраў большасць галасоў (больш 50 % галасоў). Калі пераможца не вызначаны, парламент на сумесным паседжанні абедзвюх палат выбірае прэзідэнта з двух кандыдатаў, якія атрымалі простую большасць галасоў.
Дзеючы прэзідэнт Балівіі Луіс Арсэ уступіў на сваю пасаду 8 лістапада 2020 года.
Сёстры змёртвыхпаўстанкі
Сёстры змёртвыхпаўстання Пана нашага Ісуса Хрыста або Сёстры змёртвыхпаўстанкі — жаночая манаская кангрэгацыя. Заснавальніцы — слугі божыя Цэліна і Ядвіга Бажэнцкія, маці і дачка. Заснавана ў Рыме ў 1891 годзе.
Гісторыя супольнасці
Цэліна Бажэнцкая прыбыла ў Рым у 1875 г. Там прыйшла да яе думка пра манаскае жыццё. Пад уплывам ксяндза-генерала змёртвыхпаўстанцаў Пятра Семяненькі яна вырашыла разам з дачкой Ядвігай заснаваць жаночае адгалінаванне гэтай супольнасці, як кантэмплацыйна-чыннае, задачай якой было духоўна адраджэнне жанчыны, дзякуючы навучанню і хрысціянскаму выхаванню дзяўчат. У 1891 г. прыйшло жаданае зацвярджэнне манаскай канстытуцыі Папам Львом XIII.
У тым жа годзе Цэліна з сёстрамі адкрыла ў Кентах каля Бельска (Польшча) першы манаскі дом, у 1896 г. яна пачала апостальскую працу ў Балгарыі, у Чанстахове і Варшаве, а ў 1900 — у ЗША. Новая супольнасць развівалася дынамічна, што прымусіла сёстраў пашыраць свой харызмат, які праявіўся ў клопаце аб развіцці апасталату ў парафіях, (у шырокім разуменні) у экуменізме і хрысціянскім выхаванні свецкіх. Пры жыцці заснавальніцы паўсталі ў суме 22 суполкі. Яна памерла ў Кракаве 26 кастрычніка 1913 г. Папа Пій XII адкрыў у Рыме беатыфікацыйны працэс маці Цэліны яшчэ ў 1944 г., а дэкрэт аб гераічнасці яе цнот падпісаў Ян Павел II у 1982 г. У 2002 г. у Кракаве духоўныя ўлады разам з медыкамі, адказныя за беатыфікацыю, даследавалі справу па меркаванаму выздараўленню Андрэя Мехежынскага — Віктара, праўнука маці Цэліны, які пасля малітвы аб заступніцтве Божай Слугі Цэліны быў цудоўным чынам вылечаны з цяжкага пашкоджання пазваночніка. Гэты цуд паскорыў заканчэнне беатыфікацыйнага працэсу. Дакументацыя па гэтай справе была перададзена Кангрэгацыі па Кананізацыйных Справах у Рым. 16 снежня 2006 г. Бенедыкт XVI падпісаў дэкрэт, які зацвярджаў цудоўнае вылячэнне, дзякуючы заступніцтву Божай Слугі с. Цэліны.
У Беларусі
Раней у Беларусі было 3 дамы сёстраў. Станам на 2012 года заставаўся толькі адзін дом у Наваполацку.
Прэзідэнт Перу
Прэзідэ́нт Перу́ (Presidente del Perú) — кіраўнік дзяржавы ў Перу, вышэйшая дзяржаўна пасада краіны.
Паводле канстытуцыі Перу прэзідэнт вызначае ўнутраную і знешнюю палітыку дзяржавы, а таксама з’яўляецца галоўнакамандуючым арміі і паліцэйскіх сіл Перу. На працягу гісторыі Рэспублікі Перу роля прэзідэнта ў палітычным жыцці краіны змянялася, як і яго правы і абавязкі. Таксама ў розны час мяняўся і тытул кіраўніка Перу, але ў заходняй гістарыяграфіі ўсіх кіраўнікоў рэспубліканскага Перу прынята называць прэзідэнтамі.
Паводле Канстытуцыі Перу 1993 года прэзідэнт выбіраецца ўсеагульным тайным галасаваннем тэрмінам на 5 гадоў. Інаўгурацыя прэзідэнта праходзіць кожны раз 28 ліпеня, гэты дзень з’яўляецца нацыянальным святам і выхадным днём. З 7 снежня 2022 года прэзідэнт Перу — Дзіна Балуартэ.
Спіс аб’ектаў PGC (2475001—2476000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2475001—2476000)
Касцёл Святога Айца Піо (Маладзечна)
Касцёл Святога Айца Піо — мураваны каталіцкі храм у горадзе Маладзечна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Парафія заснавана ў 1919 г. У час Другой сусветнай вайны касцёл быў разбураны. Парафія адроджана ў 2003 г., калі айца-капуцына Тадэвуша Кавальскага кардынал Казімір Свёнтак прызначыў пробашчам аднайменнай новастворанай парафіі, і быў атрыманы дазвол на будаўніцтва касцёла. У 2003 годзе перад скверам на перакрыжаванні вуліц Вялікі Гасцінец і Міра быў пастаўлены крыж, пасля з’явілася вялікая вайсковая палатка, у якой адпраўляліся Святыя Імшы.
На Божае Нараджэнне ў 2004 годзе адбылася першая Імша ў пабудаванай цаглянай капліцы. А ў 2005 годзе былі закладзеныя падушкі пад фундамент новага касцёла.
Фелікс Хартман
Фелікс Хартман (Felix Hartmann; 30 верасня 1893 — 6 ліпеня 1974) — нарвежскі афіцэр у СС падчас Другой сусветнай вайны. Меў непасрэднае дачыненне да вынішчэння ў Беларусі яўрэяў і партызан.
Біяграфія
Бацькі Хартмана былі немцамі, яго бацька быў генеральным консулам Германіі ў Нарвегіі. Падчас Першай сусветнай вайны Хартман ваяваў на Усходнім і Заходнім франтах, на нямецкім баку. Атрымаў Жалезны крыж першага класа.
Пасля Першай сусветнай вайны ўдзельнічаў у фарміраванні Нарвежскай федэрацыі ветэранаў вайны. Гэта прывяло да стварэння Міжнароднага задзіночання ветэранаў, лідарам якога пэўны перыяд быў Хартман.
Падчас Другой сусветнай вайны ён дасягнуў звання штурмбанфюрара.
Хартман гэтаксама, верагодна, распрацаваў план па адміністрацыі Нарвегіі ў Беларусі.
Андрэй Катлярчук кажа пра Хартмана наступнае:Гэта быў чалавек, які кіраваў усімі масавымі забойствамі, і рабіў Халакост у Беларусі, праводзіў антыпартызанскія акцыі. Хартман быў нарвежцам, але ўжо ў І сусьветную вайну ён змагаўся на нямецкім баку, стаў афіцэрам нямецкага войска. Потым ён застаўся ў Германіі. Быў у ветэранскіх арганізацыях Баварыі, дзе менавіта і нараджалася ідэя нацызму, пануючай белай расы. Прапанова выйшла ад яго. Ён лістуецца з нарвежцамі, з Гімлерам, і прапануе: а ці ня ўзяць нам (нарвежцам) пад свой кантроль Беларусь?Пасля вайны быў асуджаны падчас чысткі здраднікаў. Вёў бізнес «Felix Hartmann A/S» да смерці ў 1974 годзе.
Цацкі
Цацкі:
Тройца (значэнні)
Тройца
Канюшына лубінавая
Марфалогія
Мае галінастыя, верацёнападобныя патоўшчаныя карані. Сцеблы простыя ці галінастыя, прамыя, 20-50 см вышынёй, гладкія або толькі ў верхняй частцы злёгку пухнатыя. Лісце пяцернае, лісточкі ланцэтападобныя. Кветкі лілова-пурпурныя, ружовыя ці белыя, сабраныя ў аднабокую парасонікавую галоўку.
Распаўсюджанне
Расце на лугах, у негустых лясах, на іх ўскраінах, па берагах рэк і азёр, у альпійскім поясе гор.
Распаўсюджаны ва Усходняй Еўропе, Сярэдняй Азіі (поўнач), Сібіры, на Далёкім Усходзе. Распаўсюджаны па ўсім Горным Алтаі.
Хімічны склад
У надземнай часткі канюшыны лубінавай ўстаноўлены флавоноіды і вітаміны — C, P, каратын. У лісці, сабраных на Курайскім хрыбце, выяўленыя 127 мг% аскарбінавай кіслаты, 4, 7 мг% караціну і 1440 мг% вітаміна P, 22,81 % бялку.
Гаспадарчае выкарыстанне
Выдатны меданос, дае шмат нектара і пылка. Для жывёл з’яўляецца высокахарчовым кормам.
Таксанамічнае становішча
Від Канюшына лубінавая уваходзіць у род трыбу  падсямейства  сямейства.
Выкарыстанне ў медыцыне
Канюшына лубінавая ўжываецца ў тыбецкай медыцыне пры хваробах печані, жаўтусе і жоўцевыводных шляхоў.
Мікалай Дарагастайскі
Мікалай Дарагастайскі (Аляхновіч; каля 1530 — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Вялікі стольнік літоўскі (з 1566), ваявода полацкі (з 1576); староста ваўкавыскі (з 1576) і лепельскі (з 1577). Быў таксама цівуном гандынскім (з 1566), дзяржаўцам вялёнскім, шарашоўскім (з 1574) і бейсаголаўскім. Прымаў удзел у сойме звычайным 1590/1591 гадоў.
Удзельнічаў у рэдагаванні Статута Вялікага Княства Літоўскага (1566), у падрыхтоўцы Люблінскай уніі (1569). Браў удзел у Інфлянцкай вайне (1558—1582), заняў Невель (1580), вызначыўся пры адваёве Полацка, за што Стэфан Баторый прызначыў яго камендантам полацкага замка.
Маёнткі
''«Месяца октебра 13 дня. Пан Миколай Дорогостайский, столник господарский, ставил почту з ыменей своих — з ыменья Ошменского, Войславенского и Жоснянского, в повете Ошменском лежачих, коней сем; з ыменья Новодворского, з ыменья Станковского в повете Менском лежащих, а к тым именьям данники Вирненские, и в Рогачове коней шесть; з ыменья Кортянского в земли Жомойтской коней десеть; з ыменья Гринковского в повете Упицком кони два; з ыменья Покгир в повете Виленском конь один. Всих коней оказал с повинности двацать осм; то есть по гусарску — с тар., древ., пнцр., при.; а особливе по казацку коней осм — з сагай., з рогати.. Всих коней тридцать шесть. Он же ставил драбов осмнадцать з ручни., з мечи, з секирки» .''
Неба
Неба — прастора над Зямлёй або паверхняй любога іншага астранамічнага аб'екта. У цэлым, небам звычайна называюць панараму, якая адкрываецца пры назіранні з паверхні Зямлі (або іншага астранамічнага аб'екта) у кірунку космасу.
Неба над Зямлёй па-рознаму афарбавана ў розныя перыяды сутак. Днём бясхмарнае неба мае блакітны колер, цёмны над галавой, больш светлы над гарызонтам. Афарбоўка неба абумоўлена рэлееўскім рассейваннем святла на флуктуацыях шчыльнасці паветра. Раніцай і да вечара вобласці над гарызонтам афарбаваны ў ружова-чырвоны колер. Ноччу неба чорнае. На працягу ночы, а часам і днём у бясхмарным небе бачны зямны спадарожнік Месяц і зоркі.
У воблачнае надвор'е неба зацягваюць аблокі. У небе можна назіраць іншыя аптычныя з'явы: вясёлкі, палярнае ззянне, маланкі, пасмы дажджу і г.д. Зорнае неба — сукупнасць свяціл, бачных ноччу на небасхіле.