cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Казялец (персанаж)
Біяграфія
Сябар галоўнага героя Геральта, перажыў разам з ім шмат прыгодаў, ўвесь час трапляючы ў нейкія недарэчныя сітуацыі. Навучыўся пісаць у прыватнай школе ва ўзросце васьмі гадоў, вершы і мелодыі пачаў складаць у дванаццаць (з-за кахання). Іграў пры дварах каралёў Недаміра, Візіміра, Вензлава. Вымушаны ўжываць псеўданім, бо зманіў жонку князя Раймунда, князёўну Ганну Генрыету і ўцякаў ад яго гневу. Чатыры гады вывучаў «сем вольных навукаў» у Оксенфурцкім універсітэце, атрымаў дыплом. Таксама выкладаў там на кафедры Трубадурства і паэзіі. Атрымаў славу п'яніцы і гулякі. Некаторы час жыў у Веспулі, кабеты з Навіграда, пакуль яна не выкрыла яго нявернасці. Час ад часу шпіёніць для Сігізмунда Дыйкстры, кіраўніка тайных службаў караля Візіміра Рэданскага.
Знешнасць і характар
Узрост — каля 40 гадоў. Як кажа пра яго Дыйкстра: «Мае гадоў каля сарака, выглядае на трыццаць, уяўляе, што яму дваццаць, а робіць так, быццам бы яму дзесяць». Казялец з'яўляецца маладым прывабным мужчынам, якога з-за прыгажосці час ад часу блытаюць з эльфам. У яго адзенні пераважае салатавы, яркі колер. Носіць капялюш з пяром чаплі. Цераз плячо перакінута лютня, падарунак эльфаў. Казялец занадта ўпэўнены ў сваім таленце, непаўторнасці і прыгажосці. Часта кажа тое, чаго не трэба было б казаць, з-за чаго ў яго з Геральтам пачынаюцца непрыемнасці. Ёсць своеасаблівай супрацьлегласцю вобразу Геральта.
Творчасць
Казялец — аўтар шматлікіх балад і вершаў, але ў кнігах яны згадваюцца толькі ўрыўкамі. Найбольш вядомыя творы Казяльца: «Зоркі над гасцінцам», «Час княжання», «Пра каралеву Мар'ен і чорнага крумкача», «Пра вясёлую млынарку», «Вечны агонь» або «Зіма», «Паўстагоддзя паэзіі», балады пра «ільвёнка» з Цынтры. Больш-менш вядомыя чытачам становяцца толькі ўрыўкі з мемуар «Паўстагоддзя паэзіі» (Pół wieku poezji), якія Казялец пачаў пісаць пасля дэзертырства Геральта з рывійскай арміі. Відавочна, гэтыя мемуары — адзін з нешматлікіх помнікаў літаратуры паўночнікаў, што перажылі ледавіковы перыяд.
Спадчына (клуб)
Спадчына — гісторыка-асветны клуб. Створаны ў сакавіку 1984 года ў Мінску з мэтай прапаганды і папулярызацыі беларускай культуры і гісторыі. Кіраўніцтва ажыццяўляе рада. На пасяджэнні запрашаюцца пісьменнікі, грамадскія дзеячы, абмяркоўваюцца іх навуковыя паведамленні і рэфераты.
На дабрачынныя сродкі і ахвяраванні клубам зроблены і пастаўлены помнікі Максіму Багдановічу ў Яраслаўлі, Францыску Скарыне, Міколу Гусоўскаму (абодва 1998, Мінск), Ефрасінні Полацкай (1999, Мінск, 2000, Полацк), Адаму Багдановічу (1998, Халопенічы).
Пры клубе дзейнічае фальклорны гурт, які праводзіць фальклорныя святы (гуканне вясны, Купалле, Каляды).
Рональд Дэйвіс (мастак)
Рональд Дэйвіс (Ronald Davis; нар., Санта-Моніка, Каліфорнія) — амерыканскі мастак-абстракцыяніст, вядомыя працы ў напрамках геаметрычнай абстракцыі, абстрактнага ілюзіёнізму, лірычнай абстракцыі. Удзельнічаў у амаль семідзесяці персанальных і сотнях групавых выстаў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Санта-Моніцы, штат Каліфорнія. Дзіцячыя гады правёў Шаене, штат Ваёмінг. У 1955—1956 годзе вучыўся ў Ваёмінгскім універсітэце. У 1959 годзе ва ўзросце 22 гадоў захапіўся жывапісам. У 1960—1964 вучыўся ў Інстытуце мастацтваў Сан-Францыска. Моцны ўплыў на станаўленне мастака аказаў абстрактны экспрэсіянізм, які панаваў у тыя гады. У 1962 годзе Дэйвіс атрымаў грант Ель-Нарфолкскай летняй школы. У 1963 годзе Дэйвіс звярнуўся да напрамкаў жывапісу жорсткіх контураў, геаметрычнай абстракцыі і аптычнага мастацтва, і да 1964 года яго работы былі паказаны ў буйных музеях і галерэях. З 1965 па 1971 год жыў і працаваў у Лос-Анджэлесе. з 1972 па 1990 год — у Малібу, Каліфорнія. У 1991 годзе пераехаў у Ароё-Хонда, штат Нью-Мексіка, у прыгарадзе Тааса.
Халормсстадаскогур
Халормсстадаскогур (ісл.: Hallormsstaðaskógur), ці лес Халормсстадзюр — самы буйны лясны масіў у Ісландыі. Знаходзіцца ва ўсходняй частцы краіны, размешчаны ў асноўным уздоўж усходняга ўзбярэжжа возера Лагарфлёўт, на паўднёвы захад ад горада Эгільсстадзір. Агульная плошча масіва складае каля 2.300 га, у тым ліку агароджаная частка — 740 га, з якіх палова (370 га) занятая натуральнымі бярозавымі лясамі, 177 га — насаджэннямі завезеных парод дрэў. З 1905 года ахоўваецца Ісландскай лясной службай.
Гісторыя
У 1899 годзе Альтынгам былі прынятыя першыя лесаахоўныя законы, пасля чаго на тэрыторыі вакол фермы Халормсстадзюр, дзе захаваліся бярозавыя лясы ў натуральным стане, у 1903 годзе былі створаныя пітомнікі, у якіх пачаліся эксперыменты з пасадкамі замежных парод дрэў. Асноўная частка лесаахоўнай тэрыторыі была агароджаная ў 1905—1908 гадах з мэтаю аховы пасадак ад авечак, пасля агароджа пашыралася ў 1927 і 1957 гадах. Сучасная плошча тэрыторыі, якая ахоўваецца, складае 1.854 га, і займае 15-кіламетровы ўчастак уздоўж узбярэжжа Лагарфлёўта. Асноўная праца па стварэнню лесанасаджэнняў пачалася ў 1950-х гадах і з таго часу практычна не спыняецца.
Апісанне
Проста на ўсход ад лесапітомнікаў (размешчаныя ў асноўным вакол гарадка Халормстадзюр, які даў назву лесу і знаходзіцца амаль дакладна ў яго цэнтры), якія зараз здольныя вырошчваць 3—4 мільёны дрэваў за год, знаходзіцца выдатны дэндрарый («лясны музей») з больш як за 70 парод дрэў, размешчаных на плошчы 30 га, у якім можна прасачыць гісторыю аднаўлення ісландскіх лясоў.
Рэкрэацыя
Халормсстадаскогур — папулярнае месца ўнутранага турызму. Для такой краіны, як Ісландыя, дзе агульная плошча лясоў складае крыху больш за 1 % тэрыторыі, лес падобных памераў — незвычайная з'ява, што прыцягвае сюды шматлікіх наведвальнікаў. Па лесе пракладзена каля 40 км тропак і турыстычных маршрутаў. Акрамя таго, на тэрыторыі лесу размяшчаецца некалькі гасцініц і рэстаранаў, тут жа знаходзіцца Атлавік (Atlavík) — значны кемпінг, у якім штогод летам праходзіць Фестываль Усходу (Austfirðinga).
NGC 7681
NGC 7681 (іншыя абазначэнні — PGC 71558, UGC 12620, MCG 3-59-63, ZWG 454.74) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Пегас.
Забалацце (Мастоўскі раён)
За́балацце (, Заболотье) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пескаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пацавіцкага сельсавета.
Інжынерны факультэт завочнай адукацыі Беларуска-Расійскага ўніверсітэта
Інжынерны факультэт завочнай адукацыі (ІФЗА БРУ) — адзін з факультэтаў Беларуска-Расійскага ўніверсітэта.
Гісторыя
Створаны ў 1962 годзе як завочны факультэт. З 1 чэрвеня 2015 года — інжынерны факультэт завочнай адукацыі.
Дзмітрый Ягоравіч Трэмасаў
Дзмітрый Ягоравіч Трэмасаў (, в. Вялікае Кірдзяшава, Нараўчацкі раён, Пензенская вобласць —, г. Электрасталь) — Герой Савецкага Саюза (1942).
Біяграфія
У 1936 годзе прыехаў з бацькамі ў горад Электрасталь у Падмаскоўе. У пачатку вайны працаваў на будаўніцтве ўмацаванняў пад Масквой, затым кіраваў франтавой сельгасбрыгадай у калгасе. У студзені 1943 года быў прызваны ў рады Савецкай Арміі. У складзе 212-й стралковай дывізіі ўдзельнічаў у вызваленні Беларусі ад захопнікаў. Быў у ліку першых воінаў-вызваліцеляў пінскай зямлі — яго полк выбіў акупантаў з першых населеных пунктаў на поўдні Пінскага раёна ў сакавіку 1944 года.
9 ліпеня 1944 года ў баі ў Лапаціна са сваім кулямётам уплаў фарсіраваў раку Стыр. Адзін на варожым беразе 7 гадзін адбіваўся ад немцаў кулямётным агнём і гранатамі. Утрымліваючы плацдарм, ён даў магчымасць свайму палку перагрупавацца, паспяхова фарсіраваць раку, адкінуць суперніка і вызваліць Лапаціна.
Аляксандра Іванаўна Клімава
Аляксандра Іванаўна Клі́мава (, Самадураўка, Кустанайская губерня, РСФСР —, Мінск) — беларуская актрыса тэатра і кіно, педагог, грамадскі дзеяч. Народная артыстка СССР (1969). Народная артыстка Беларускай ССР (1963).
Біяграфія
Нарадзілася 1 кастрычніка 1921 года ў вёсцы Самадураўка Кустанайскай губерні РСФСР (цяпер пас`kfr Затабольск у Костанайскай вобласці Казахстана).
Дзяцінства і юнацтва прайшлі ў Магнітагорску. Скончыла сярэднюю і музычную школы і ў 1941 годзе пачала працоўную дзейнасць на металургічным камбінаце.
Займалася ў драматычным гуртку пры Доме металургаў. Першыя крокі ў акцёрскім мастацтве зрабіла на сцэне Магнітагорскага народнага тэатра. У 1942—1945 гадах — актрыса Магнітагорскага драматычнага тэатра імя А. С. Пушкіна. Падчас Вялікай Айчыннай вайны выступала ў ваенных шпіталях.
У 1945 год у паступіла ў Маскоўскае вышэйшае тэатральнае вучылішча імя М. С. Шчэпкіна (клас В. М. Пашэннай).
Пасля заканчэння вучылішча ў 1949 годзе была запрошана ў Адэскі рускі драматычны тэатр імя А. Іванова, на сцэне якога працавала да 1951 года. У 1951—1954 гадах — актрыса Кіеўскага РДТ імя Л. Украінкі, у 1954—1956 — Харкаўскага РДТ імя А. С. Пушкіна. Працавала таксама ў Свярдлоўску і Маскве.
У 1956—2004 гадах — актрыса Мінскага драматычнага тэатра імя М. Горкага.
Выканала больш за 80 галоўных роляў класічнага і сучаснага рэпертуару. Набыла славу вядучай актрысы гераічнага плана і атрымала шырокае прызнанне ў тэатральнай грамадскасці і гледачоў.
У 1981—1988 гадах выкладала ў Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце.
Смітсанаўская астрафізічная абсерваторыя
Смітсанаўская астрафізічная абсерваторыя (САА) з’яўляецца даследчым падраздзяленнем Смітсанаўскага інстытута, з галаўным падраздзяленнем у Кембрыджы (штат Масачусетс), дзе яна аб’яднана з Гарвардскай універсітэцкай абсерваторыяй у складзе Гарвард-Смітсанаўскага цэнтра астрафізікі.
Гісторыя
Смітсанаўская астрафізічная абсерваторыя была заснавана ў 1890 Самуэлем Пірпантам Лэнглі, перш за ўсё для даследаванняў Сонца. Лэнглі памятаюць сёння як піянера авіяцыі, але ён атрымаў адукацыю астранома і быў першым амерыканскім вучоным, які вылучыў астрафізіку ў асобную дысцыпліну. Лэнглі вынайшаў балометр і выявіў інфрачырвонае выпраменьванне ад Сонца.
Аляксандра Іванаўна Клімава
Біяграфія
Памерла 13 мая (па іншых крыніцах — 14 мая) 2005 года. Пахавана ў Мінску на Усходніх могілках.
Смітсанаўская астрафізічная абсерваторыя
Гісторыя
У 1955 САА пераязджае з Вашынгтона (акруга Калумбія) у Кембрыдж, каб далучыцца да Гарвардскай універсітэцкай абсерваторыі і пашырыць яго штат, магчымасці, і, што найбольш важна, навуковую вобласць. Фрэд Віпл, першы дырэктар САА ў гэту новую эру, прыняў рашэнне: стварыць міжнародную сетку кіравання спадарожнікамі — рашэнне, якое зробіць САА піянерам і лідарам у касмічных даследаваннях.
Аляксандра Іванаўна Клімава
Творчасць
За працы працы ў тэатры імя Горкага Аляксандра Клімава сыграла больш за 80 галоўных роляў класічнага і сучаснага рэпертуару. Сярод тэатральных роляў: Машо («Жывы труп» Л. Талстога), Ніна Арбеніна («Маскарад» М. Лермантава), Марыя Сцюарт («Марыя Сцюарт» Ф. Шылера), Клеапатра, лэдзі Макбет, Гертруда («Антоній і Клеапатра», «Макбет», «Гамлет» У. Шэкспіра), Ларыса, Купава («Беспасажніца», «Снягурачка» А. Астроўскага), Ніла Сніжко («Барабаншчыца» А. Салынскага), Гелена («Варшаўская мелодыя» Л. Зорына), прынцэса Касманаполіс («Салодкагалосая птушка юнацтва» Т. Уільямса), Спірыдонава («Шостае ліпеня» М. Шатрова), Камісар («Аптымістычная трагедыя» У. Вішнеўскага), Кацька («Варвары» М. Горкага), Зубрыч («Трывога», А. Петрашкевіча), Жанчына («Вяртанне ў Хатынь» А. Адамовіча), жанчына ў белым («Апошняя інстанцыя» М. Матукоўскага), Тэрэза («Дзень нараджэння Тэрэзы» Г. Д. Мдывані) і іншыя.
Смітсанаўская астрафізічная абсерваторыя
Гісторыя
У 1973 сувязі паміж САА і Гарвардам былі ўзмоцнены і фармалізаваны стварэннем аб’яднанага Гарвард-Смітсанаўскага цэнтра астрафізікі.
Аляксандра Іванаўна Клімава
Творчасць
Акрамя працы ў тэатры А. Клімава знялася больш чым у 30 мастацкіх і тэлевізійных фільмах, сярод якіх «Каранцін», «Вытокі», «Залаты ганак», «Таму што кахаю», «Па сямейных абставінах», «Радуніца», «Сыны ідуць у бой», «Побач з вамі», «Уся каралеўская раць», «Па сакрэту ўсяму свету», «Атланты і карыятыды», «Шапка Манамаха» і іншыя.
Смітсанаўская астрафізічная абсерваторыя
САА сёння
У наш час больш за 300 вучоных у САА ўключаны ў шырокую праграму даследаванняў у вобласці астраноміі, астрафізікі, даследаванняў Зямлі.
Аляксандра Іванаўна Клімава
Творчасць
Творчасці актрысы прысвечаны хранікальна-дакументальныя фільмы «Актрыса — мая прафесія» (1970) і «Апошні спектакль» (1998).
Смітсанаўская астрафізічная абсерваторыя
САА сёння
Кіраўніцтва САА прыкладае высілкі да развіцця арбітальных абсерваторый і вялікіх наземных тэлескопаў, у вобласці ўжывання камп'ютараў да астрафізічных праблем і інтэграцыі лабараторных вымярэнняў, тэарэтычнай астрафізікі і назіранняў у вобласці электрамагнітнага спектра, што вельмі паспрыяла сучаснаму разуменню Сусвету.
Аляксандра Іванаўна Клімава
Узнагароды і званні
Таксама ўзнагароджана шэрагам ганаровых грамат і дыпломаў.
Смітсанаўская астрафізічная абсерваторыя
САА сёння
САА кіруе рэнтгенаўскай абсерваторыяй Чандра з Кембрыджа. Сумесна з Арызонскім універсітэтам САА таксама кіруе абсерваторыяй MMT. САА належыць Абсерваторыя імя Уіпла.
Залужачча
Залужачча (Залужечье) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Краснінскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
UTC+11:00
UTC+11 — часавы пояс.
Завудаіўскэ
Завудаіўскэ (Заудаївське) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Баган (Баганскі раён)
Баган размешчаны ў паўднёвай частцы Барабінскай нізіны на рацэ Баган, за 360 км на паўднёвы-захад ад Новасібірска, за 40 км на паўднёвы ўсход ад горада Купіна, за 60 км на паўночны захад ад горада Карасук.
Балабошкі
Балабо́шкі (, Балабошки) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах фальварак у складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Куцькава (Краснінскі раён)
Куцькава (Кутьково) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Краснінскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Знам’янка (Прылуцкі раён)
Знам’янка (Зна́м'янка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Абрагам бен Ёшыягу
Абрагам бен Ёшыягу (, г. Трокі — ) — караімскі рэлігійны дзеяч, паэт, лекар. Яго бацька Ёшыяху-га-Шофет быў лекарам і старастам караімскай абшчыны ў Троках. Абрагам бен Ёшыягу грунтоўна ведаў усходнія і лацінскую мовы, цікавіўся натуральнымі навукамі. Аўтар кніг «Бейт Абрагам» (па містыцы), «Бейт Оцар», «Сефер га Рэфна» (абедзве па медыцыне), 3 літургічных паэтычных твораў (з іх адзін апублікаваны ў Вільні ў караімскім малітоўніку). Ад караля Польшчы і вялікага князя ВКЛ Яна III Сабескага атрымаў тытул прыдворнага лекара.
Эрэбру (камуна)
Камуна Эрэбру (Örebro kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Эрэбру ў цэнтральнай Швецыі.
Эрэбру 64-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Эрэбру.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 138 484 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 14 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Радзёнкаў
Радзёнкаў (Radzionków, Radzionkau) — горад на поўдні Польшчы. Размешчаны за 280 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 20 км на поўнач ад Катавіцаў, частка Верхнесілезскага прамысловага раёна. Уваходзіць у склад Тарнагурскага павета Сілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 13,2 км². Насельніцтва 16,8 тыс. чалавек.
Зоф’я Вільчынская
Біяграфія
Нарадзілася 5 студзеня 1915 года ў Ваўкавыску.
Дэбютавала ў кіно ў міжваенны перыяд, знялася ў 30 фільмах.
Ад 1944 года на сцэне варшаўскага тэатра вадэвіля. Пасля вайны выступала ў тэатрах Лодзі: Гонг (1946), Сірэна (1947), Агульным (1951—1958), 7.15 (1959—1965), Імя Ярача (1966—1977). У 1987 годзе — выканаўца галоўнай ролі ў тэатры імя Адама Міцкевіча ў Чэнстахове.
Апошнія гады жыцця правяла ў Доме артыстаў — ветэранаў польскай сцэны ў Скалімуве, дзе і памерла 16 мая 2010 года. Пахавана на прыхадскіх могілках у Варшаве.
Жан-Бедэль Бакаса
Жан-Бедэль Бакаса (Jean-Bédel Bokassa; 22 лютага 1921 - 3 лістапада 1996) — прэзідэнт Цэнтральнаафрыканскай Рэспублікі з 1 студзеня 1966 года па 4 снежня 1976, а затым імператар Бакаса I з 4 снежня 1976 па 20 верасня 1979, маршал (19 мая 1974). Адзін з самых эксцэнтрычных дыктатараў XX стагоддзя.
Пазнейшыя падзеі
1 снежня 2010 года прэзідэнт ЦАР Франсуа Базізэ падпісаў указ пра поўную рэабілітацыю Жан-Бедэля Бакасы, у адпаведнасці з якім зрынуты імператар быў «адноўлены ва ўсіх правах». Базізэ назваў Бакасу «вялікім гуманістам» і «сынам нацыі, прызнаным усімі ў якасці вялікага будаўніка» і падкрэсліў ''«Я жадаю гаварыць пра Бакасу. Ён пабудаваў краіну, а мы разбурылі ўсё, што ён пабудаваў»''.
12 студзеня 2011 года французскі Замак Ардзікур, раней які належаў Жан-Бедэлю Бакасе, быў прададзены на аўкцыёне за 915 тысяч еўра. Замак знаходзіцца пад Парыжам і размяшчае жылой плошчай амаль у 550 кв.м. На яго тэрыторыі таксама знаходзіцца дом для прыслугі, парк і аўтамабільны гараж.
Яўген Паўлавіч Кудрашоў
Яўген Паўлавіч Кудрашоў (, г. Асташкаў, Калінінская (Цвярская) вобласць, Расія — ) — беларускі эканаміст. Кандыдат эканамічных навук (1966), дацэнт (1973).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: эканамічная тэорыя; эканоміка працы.
Узнагароды
Узнагароды: званне «Заслужаны работнік вышэйшай школы Беларускай ССР» (1978), нагрудны знак «Выдатнік асветы СССР» (1986) і інш.
UTC+11:30
UTC+11:30 — часавы пояс, які цяпер не выкарыстоўваецца.
Спасылкі
Huso horario
Выдуманы сусвет
Выдуманы сусвет, аўтарскі сусвет, аўтарскі свет, другасны свет — тэрмін, які ўжываецца крытыкамі і прыхільнікамі ў стаўленні да сусветаў фантастычных твораў, дзеянне якіх адбываецца ў рэальнасцях, адрозных ад Зямлі па фізічных і/ці геаграфічных рэаліях. У шырэйшым сэнсе тэрмін ужываецца ў адносінах да ўмоў любога фантастычнага твора, нават калі яго дзеянне, паводле сюжэту, адбываецца на Зямлі (гл. напрыклад, Сусвет ”Артэміса Фаўла”). Аналагічны тэрміну «сэтынг» у ролевых гульнях.
Класіфікацыя
Далучэнне сусвета да катэгорыі выдуманых з'яўляецца прадметам спрэчак. Паводле некаторых навукоўцаў, сусвет можа быць 1) рэальны, 2) выдуманы цалкам, 3) выдуман з элементамі рэальнасці. У супрацьвес гэтаму, Шмід, Долежэл і іншыя катэгарычна адмаўляюць у праве існавання змешанаму сусвету, паколькі любы рэальны элемент, які апынуўся ў выдуманай рэальнасці, робіцца ўласна выдуманым аналагам. Дапушчаючы існаванне змешаных сусветаў, да іх можна аднесці творы, заснаваныя на фактычных падзеях, але з выдуманымі аўтарскімі дадаткамі.
Вызначае выдуманасць сусвета або аўтар (Серль), або сам тэкст (Хамбургер). Апошніі аб'ектыўны падыход атрымаў найменшую падтрымку спецыялістаў, які пагадзіліся ў тым, што аб'ектыўных індыкатараў выдуманасці сусвета не існуе. Дзеля класіфікацыі сусвета прапанавана выкарыстоўваць знешнія праявы выдуманасці, таксама розныя з пункту гледжання розных спецыялістаў: указанні аўтара (Серль); наўмысныя змаўчанні, разбурэнне арыентыроўкі, а таксама кантэкстуальныя прыкметы, як публікацыя ў межах пэўнай серыі ці ў пэўным выданні (Марцінес, Шэфель); ”паратэксты” - загадоўкі, прысвячэнні, прадмовы (Жаннет); выкарыстанні мінулай формы дзеяслова дзеля будучых падзей (Хамбургер). Найбольш агульнымі прызнакамі выдуманасці з'язляюцца безумоўныя апісанні чужой свядомасці, у рэальнасці недаступныя або выказаныя ў выглядзе меркаванняў, замкнёнасць сусвету твора, які не прыводзіць спасылкі на нейкія рэальныя падзеі, а выкарыстоўвае іх унутраныя выдуманыя аналагі.
У адпаведнасці з класіфікацыяй Раже Каюа, выдуманыя сусветы маюць наступнае дзяленні:
Станіслаў Лем пашырае гэту класіфікацыю, дадаючы яе паняццем дэтэрмінізм: на яго думку, казка мае поўнае перадвызначанасць, бо ў ёй дабро заўсёды перамагае зло, і гэтым яна адрозніваецца ад рэальнасці; міф, як від казкі, таксама мае перадвызначанасць, але іншага плана: учынкі герояў падпарадкаваны сіле вышэйшага року, а не іх уласным жаданням; фэнтэзі ўяўляе сабой сучасны від казкі, у якой дапушчаюцца адхіленні ад перадвызначанасці і ўплыў выпадковых фактараў, якія перашкаджаюць перамозе дабра. Адсюль многія творы, якія прынята адносіць да навукова-фантастычных, мэтазгодна аднесці менавіта да фэнтэзі ці нават казкі.
Законы
Роберт Макі настойвае, што асноўная ўласцівасць выдуманага сусвета - унутраная несупярэчлівасць: усталяваныя правілы гэтага сусвету не павінны мяняцца, а падзеі падпарадкоўваюцца адзіным прынцыпам прычынна-следчых сувязяў. Станістаў Лем адзначае, што выдуманы сусвет не можа мяняць сваю прыналежнасць да казкі, літаратуры жахаў ці навуковай фантастыкі. Аўтар абавязаны тлумачыць падзеі ў яго сусвеце аднолькавым чынам і не пакідаць іх без тлумачэнняў. Спробы пераходзіць ад аднаго класа выдуманых сусветаў да другога ператварае твор у пародыю, бо гэты пераход дзейнічае на фоне наяўных літаратурных прыёмаў і разглядаецца толькі ў кантэксце супрацьстаяння ім. І Макі, і Лем таксама вызначаюць, што адпраўная кропка кропка дзеля стварэння выдуманага сусвету - рэальны свет, пры гэтым Макі раскрывае праблему стварэння другасных сусветаў - на базе ўжо існуючых у літаратуры, а не проста адштурхоўваючыся ад рэальнасці.
Тым не менш, выдуманым сусветам уласцівыя лагічныя парадоксы. Напрыклад, у сусвеце Дж. Р. Р. Толкіна (”Уладар Пярсцёнкаў” і іншыя творы) існуе ”Праблема арлоў” - магчымасць даставіць Пярсцёнак на Арадруін з дапамогай арлоў (у канцы кнігі яны выратоўваюць герояў з Мордара) у той час як у самім сюжэце героі вымушаны былі здзесніць усё падарожжа пешкі.
Глухавічы
Глу́хавічы (, Глуховичи) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Чамярыскага сельсавета.
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (236 сем'яў) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. Вёска ліквідавана 20 жніўня 2008 года.
Размяшчэнне
У 5 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 29 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 134 км ад Гомеля.
Транспартная сістэма
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, да якой на захадзе пад вострым кутом далучаецца кароткая прасталінейная, шыротная вуліца. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.
Прамакрылыя
Прамакрылыя, ці прастакрылыя (Orthoptera) — атрад насякомых.
Глухавічы
Гісторыя
Найранейшая згадка пра «село Глуховичи з людми отчизными, куничниками, з даню грошовою и медовою, з дубровами, з лесами, з чертежами, полми и сеножатми и з ловы пташними» сустракаецца ў лісце ад 15 сакавіка 1574 года князя Аляксандра Аляксандравіча Вішнявецкага брату князю Міхаілу Аляксандравічу Вішнявецкаму аб раздзеле айчызнага маёнтку Брагін Кіеўскага павета Каралеўства Польскага. Уладальнікам яго стаў князь Міхаіл. З 2-й паловы XVII стагоддзя — у валоданні Канецпольскіх. Дзейнічала Міхайлаўская царква (з 1752 года захоўваліся метрычныя кнігі). Пасля 2-га падзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. З 1811 года ў валоданні Ракіцкіх. У 1842 годзе на сродкі графа Ракіцкага замест старой, пабудавана новая драўляная царква. У 1850 годзе дзейнічала царкоўнапрыходская школа. У 1885 годзе працавала народнае вучыліща. Працаваў спіртаачысціцельны завод Д. Т. Мысліна (паравы рухавік, 8 працоўных).
Прамакрылыя
Апісанне
Даўжыня ад некалькіх міліметраў да 10 см. Цела прадаўгаватае, сціснутае з бакоў, зеленаватае, жаўтаватае, шараватае. Ротавыя органы грызучыя. Заднія ногі скакальныя. Пярэднія крылы скурыстыя, заднія перапончатыя, у шэрагу відаў кароткія або рэдукаваныя. Брушка 10-членікавае з нячленістымі прыдаткамі — цэркамі, у самак з яйцакладам. У некаторых відаў ёсць органы слыху і гукавы апарат. Большасць расліннаедныя, ёсць драпежнікі і ўсёедныя.
Развіццё з няпоўным ператварэннем. Характэрна фазавая зменлівасць — полімарфізм. Адно пакаленне за год.
Глухавічы
Гісторыя
У 1930 годзе дзейнічала пачатковая школа. У 1931 годзе арганізаваны калгасы «Узыходны расвет» і імя М. І. Калініна, працавалі паравы млын, конная крупадрабілка (з 1928 года), вятрак (з 1916 года), 2 гамарні, цыркулярка. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў баі за вызваленне Глухавіч і суседніх вёсак 27 лістапада 1943 года загінулі 3 салдата і 1 партызан (пахаваны ў брацкай магіле каля Дома культуры). На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 288 мясцовых жыхароў, у памяць пра загінулых у 1967 годзе збудаваны абеліск. У 1962 годзе да вёскі далучана вёска Двор Глухавічы. У 1970 годзе — васьмігадовая школа, Дом культуры, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, майстэрня побытавага абслугоўвання, крама.
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Дублінскага сельсавета.
Прамакрылыя
Сістэматыка
Вядомы з верхняга карбону (каля 270 млн г. назад). 2 падатрады: з надсямействамі, , ,  і  з надсямействамі , , , ,. Каля 20 тысяч відаў.
Значэнне
Некаторыя віды — шкоднікі сельскагаспадарчых культур.
Глухавічы
Гісторыя
Знаходзіцца кантрольны пункт па назіранню за мясцовасцю, жыхары пераселены ў чыстыя месцы.
NGC 7682
NGC 7682 (іншыя абазначэнні — PGC 71566, UGC 12622, MCG 0-59-47, ZWG 380.62, ARP 216, VV 329, NPM1G +03.0615) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іўкіўці (Прылуцкі раён)
Іўкіўці (І́вківці) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Дом Саветаў (Санкт-Пецярбург)
Дом Саветаў — будынак, пабудаваны ў 1936—1941 гадах групай архітэктараў пад кіраўніцтвам акадэміка Н. А. Троцкага — Я. М. Лукіным, М. А. Шапілеўскім і іншымі. Знаходзіцца на Маскоўскай плошчы ў Санкт-Пецярбургу, Маскоўскі праспект, 212.
У будынку каля сямісот працоўных памяшканняў, зала пасяджэнняў на тры тысячы чалавек.
Архітэктура і гісторыя будынка
Цэнтральная васьміпавярховага частка будынка: чатырнаццацікалонны порцік, завершаны скульптурнай групай на тэму сацыялістычнага будаўніцтва (скульптар М. В. Томскі) і гербам РСФСР (скульптар І. У. Крастоўскі).
Бакавыя пяціпавярховыя крылы размешчаны сіметрычна, акцэнтаваныя порцікамі. На ўсходнім фасадзе Дома Саветаў выступае паўратонда залы пасяджэнняў. Пры аздабленні будынка (была завершана пасля 1945 года) выкарыстоўваліся граніт, мармур і каштоўныя пароды дрэва.
Пасля Вялікай Айчыннай вайны ў Доме Саветаў працавалі розныя навуковыя інстытуты, затым абароннае прадпрыемства НВА «Ленінец». Цяпер у будынку размешчаны бізнес-цэнтр «Маскоўскі» (уласнік будынка — НВА «Ленінец»).
Абдул Гані Барадар
Мула Абдул Гані Барадар (нар.1968, Вітмак, Урузган, Каралеўства Афганістан) таксама вядомы як мула Барадар Ахунд, з’яўляецца сузаснавальнікам руху «Талібан» у Афганістане. Ён быў намеснікам мулы Махамеда Амара. Барадар быў захоплены ў Пакістане камандай супрацоўнікаў міжслужбовай выведкі і Цэнтральнага выведвальнага ўпраўлення (ЦРУ) у лютым 2010 года і вызвалены 24 кастрычніка 2018 года па просьбе ЗША.
Ранняе жыццё і кар’ера ў Талібане
Барадар нарадзіўся ў 1968 годзе ў вёсцы Ветмак раёна Дэ-Рахвод у правінцыі Урузган. Ён Пуштун Дурані з племя Паплзаі. Ён ваяваў у 1980-я гады ў савецка-афганскай вайне ў Кандагары (пераважна ў раёне Панджвей) і служыў у афганскіх маджахедах супраць афганскага ўрада, які падтрымліваўся Савецкім Саюзам. Пазней ён кіраваў медрэсэ ў Майвандзе, правінцыя Кандагар, разам са сваім былым камандзірам Махамадам Амарам. Як паведамляюць заходнія СМІ, Амар і Барадар могуць быць швагерамі праз шлюб з дзвюма сёстрамі. У 1994 годзе ён дапамог Амару сфармаваць Талібан на поўдні Афганістана.
Падчас праўлення талібаў (1996—2001) Барадар займаў розныя пасады. Паведамляецца, што ён быў губернатарам правінцый Герат і Німруз і камандуючым корпусам на захадзе Афганістана. Несакрэтны дакумент Дзярждэпартамента ЗША абазначыў яго як былога намесніка начальніка штаба арміі і камандуючага цэнтральным армейскім корпусам Кабула, у той час Інтэрпол заяўляе, што ён быў намеснікам міністра абароны Талібану.
Вайна ў Афганістане
Пасля тэрактаў 11 верасня 2001 года ЗША ўварваліся ў Афганістан і зрынулі Талібан з дапамогай афганскіх войскаў. Барадар ваяваў супраць Паўночнага альянсу, які падтрымліваўся ЗША, і, паводле Newsweek, «сеў на матацыкл і павёз свайго старога сябра [Амара] у бяспеку ў горы» ў лістападзе 2001 года, калі абарона Талібану разбуралася. Адна гісторыя сцвярджае, што звязаныя з ЗША афганскія сілы сапраўды захапілі Барадара і іншых дзеячаў Талібану дзесьці ў гэтым месяцы, але пакістанская выведка дамаглася іх вызвалення. Іншая гісторыя, пра якую паведамляла нідэрландская журналістка Бэт Дам, сцвярджае, што Барадар на самай справе выратаваў жыццё Хаміду Карзаю, калі той увайшоў у Афганістан, каб стварыць сілы супраць талібаў.
Новы ўрад Афганістана быў арганізаваны ў адпаведнасці з Бонскім пагадненнем у снежні 2001 года; Хамід Карзай займаў пасаду часовага лідара, а пазней — прэзідэнта Афганістана. Тады Барадар апынуўся ў баі з міжнароднымі сіламі і нядаўна створаным афганскім урадам. Шмат калег-талібаў былі забітыя на працягу многіх гадоў пасля першага ўварвання, у тым ліку канкурэнт Барадара, мула Дадула быў забіты ў правінцыі Гільменд у 2007 годзе. Барадар ў рэшце рэшт узначаліў Шура-е-Квета і стаў дэ-факта лідарам талібаў, накіроўваючы паўстанцаў з Пакістана. З пункту гледжання тэмпераменту ён апісваецца як «старамодны пуштунскі племянны кіраўнік» і прыхільнік кансенсусу.
Нягледзячы на сваю ваенную дзейнасць, Барадар, як паведамляецца, стаяў за некалькімі спробамі пачаць мірныя перамовы, у прыватнасці ў 2004 і 2009 гадах і шырока разглядаецца як патэнцыйна ключавая фігура мірнай дамовы.
Захоп у лютым 2010 года
8 лютага 2010 года ён быў захоплены пад Карачы падчас ранішняга рэйду   і прадстаўнікі ЗША сцвярджалі, што захоп можа стаць «пераломным момантам» у барацьбе з талібамі. Пакістан пацвердзіў захоп толькі праз больш чым тыдзень, і не было ніякіх пацверджанняў ад пакістанскіх чыноўнікаў аб тым, што гэта была сумесная амерыканска-пакістанская аперацыя, што міністр унутраных спраў Пакістана Рэхман Малік адмаўляў. Іншыя крыніцы выказалі здагадку, што захоп быў шчаслівай выпадковасцю, і Барадар быў затрыманы разам з іншымі ў рэйдзе, праведзеным на аснове выведкі, пададзенай ЗША. Акрамя газеты «Dawn», гісторыя ў асноўным пакідалася без увагі ў пакістанскай прэсе, калі яна першапачаткова з’явілася.
Нягледзячы на тое, што некаторыя аналітыкі бачылі захоп Барадара значным зрухам у пазіцыі Пакістана, іншыя сцвярджалі, што Пакістан захапіў Барадара, каб спыніць перамовы з урадам Карзая, каб Пакістан атрымаў месца за сталом  — таму што дамова паміж талібамі і ўрадам Карзая маглі пазбавіць Пакістан уплыву ў Афганістане.
Іншае меркаванне сцвярджае, што пакістанскі генерал Ашфак Парвез Каяні выкарыстоўваў серыю арыштаў талібаў, каб падоўжыць сваю кар’еру пасля запланаванай даты выхаду на пенсію ў лістападзе, тэарэтычна, гэта павысіла яго становішча сярод амерыканскіх палітыкаў і, такім чынам, прымусіла пакістанскі ўрад утрымліваць яго.
Наступствы
Паведамлялася, што афганскі ўрад вёў сакрэтныя перамовы з Барадарам, і яго арышт абурыў прэзідэнта Хаміда Карзая. Нягледзячы на неаднаразовыя заявы аб тым, што Пакістан даставіць Барадара ў Афганістан, калі яго афіцыйна папросяць, і што яго экстрадыцыя працягваецца, бо ён быў выключаны са спісу лідараў талібаў, якіх планаваўся вызваліць Пакістан у лістападзе 2012 года.
Мула Абдул Каюм Закір стаў военачальнікам талібаў пасля арышту Барадара. Дзевяць лідараў талібаў, уключаючы Барадара, былі вызваленыя 23 лістапада 2012 года.
Вызваленне
25 кастрычніка 2018 года талібы пацвердзілі, што Пакістан вызваліў мулу Барадара. Пасля ён быў прызначаны кіраўніком дыпламатычнага офіса талібаў у Дохе, Катар. Спецпрадстаўнік Вашынгтона Залмай Халілзад сцвярджаў, што мула Барадар быў вызвалены па просьбе ЗША.
У лютым 2020 года Барадар ад імя талібаў падпісаў пагадненне аб вывадзе амерыканскіх войскаў з Афганістана. Аднак у сакавіку 2021 года прэзідэнт Байдэн заявіў, што вывад усіх амерыканскіх войскаў з Афганістана да 1 мая, як патрабуецца ў пагадненні, будзе «жорсткім».
Магчымы прэзідэнт Афганістана
Мяркуецца, што Барадар павінен стаць прэзідэнтам Афганістана пасля звяржэння ўрада Ашрафа Гані Талібанам у жніўні 2021 года.
Вольга Генадзеўна Бурлакова
Вольга Генадзеўна Бурлакова (, Баранавічы) — беларуская актрыса і тэлевядучая. Радыёвядучая і вядучая на тэлеканале «СТБ».
Біяграфія
Бацькі звычайныя рабочыя завода і ніякага дачынення да мастацтва не маюць.
Творчая біяграфія
Запатрабаваная актрыса ў Расіі.
Лаўры
Лаўры́ (, Лавры) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пескаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пацавіцкага сельсавета.
UTC+12:00
UTC+12 — часавы пояс для наступных краін і тэрыторый:
Мікалай Іванавіч Тупальскі
Мікалай Іванавіч Тупальскі (нар., в. Рабковічы, Баранавіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі педагог, спецыяліст у галіне тэорыі і методыкі навучання замежным мовам. Кандыдат педагагічных навук (1968), прафесар (1990).
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны педагагічны інстытут (спецыяльнасць «Нямецкая мова», 1953). Працаваў у Задзвейскай пачатковай школе (Баранавіцкі раён, 1947—1949), СШ № 8 г. Гродна (1952—1953), Гродзенскім абласным аддзеле народнай адукацыі (1953—1954, метадыст), Беларускім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (1954—1962, старшы выкладчык кафедры «Замежныя мовы», у 1954—1955 — загадчык кафедры), Беларуска-Расійскім універсітэце (1962—2008, прафесар кафедры «Беларуская, руская і замежныя мовы», у 1963—2000 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: навукова-педагагічныя асновы распрацоўкі новых падручнікаў для сярэдняй і вышэйшай школы; удасканаленне арганізацыі і методыкі выкладання германскіх моў (нямецкая, англійская) у тэхнічнай вну.
UTC+13:45
UTC+13:45 — часавы пояс, які выкарыстоўваецца на архіпелагу Чацем падчас летняга часу.
Сарокіна (Краснінскі раён)
Сарокіна (Сорокино) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Краснінскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
197
197 — невысакосны год, пачаўся ў суботу. 197 год нашай эры, 197 год 1 тысячагоддзя, 97 год II стагоддзя, 7 год 10-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 8 год 190-х гадоў.
Косукэ Ота
(太田 宏介; нар. ) — японскі футбаліст. У 2010—2015 годах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Лешчанская шкляная мануфактура
Ле́шчанская шкляна́я мануфакту́ра — колішняя мануфактура, якая дзейнічала ў 1832—1864 гадах у вёсцы Лешчанка (зараз Краснапольскі раён Магілёўскай вобласці). Вырабляла аконнае шкло. У 1864 годзе мела 2 драўляныя карпусы, 3 свірны, 5 іншых памяшканняў, 3 печы для выплаўкі шкла; працавала 87 чалавек, вырабоена 1500 скрынак шкла.
Храпава (Смаленская вобласць)
Храпава (Храпово) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Краснінскага гарадскога паселішча.
Мікалай Васілевіч Томскі
Мікалай Васілевіч Томскі (Никола́й Васи́льевич То́мский; сапраўднае прозвішча — Грышын; 6 [19] снежня 1900, с. Рамушава, Старарускі павет, Наўгародская губерня, Расійская імперыя —, , СССР) — савецкі, расійскі скульптар-манументаліст, педагог, грамадскі дзеяч. Прэзідэнт Акадэміі мастацтваў СССР (1968—1983). Акадэмік Акадэміі мастацтваў СССР (1949; член-карэспандэнт 1947). Народны мастак СССР (1960). Герой Сацыялістычнай Працы (1970). Лаўрэат Ленінскай прэміі (1972), пяці Сталінскіх прэмій (1941, 1947, 1949, 1950, 1952), і Дзяржаўнай прэміі СССР (1979).
Сігізмунд Тальберг
Сігізмунд Тальберг (ням.: Sigismund Thalberg;,  — , Пасіліпа, каля Неапаля, Італія) — аўстрыйскі кампазітар і піяніст-віртуоз.
Біяграфія
У Пецярбургу Тальберг вымушаны быў паўтарыць фантазіі на оперу Дж. Расіні «Майсей» тры разы запар; ён атрымаў немалы ганарар ад продажу дзвюх тысяч асобнікаў яе ў першы ж дзень выхаду з друку. Гэта ж Фантазія зрабіла сенсацыю ў Лондане, і Тальберг атрымаў канцэртны ангажэмент з аплатай у 12 тысяч франкаў у месяц.
У Бруселі публіка засыпала музыканта кветкамі, а аўстрыйскі двор аказаў яму бліскучы прыём. Пасля выканання «Майсея» ў Галандыі кароль узнагародзіў Тальберга ордэнам і дыяментавай табакеркай. Францыя ўзнагародзіла яго ордэнам Ганаровага легіёна.
Спадчына (зборнік)
«Спадчына» — чацвёрты зборнік вершаў Янкі Купалы, ўпершыню выдадзены ў 1922 годзе ў Мінску ў Беларускім кааператыўна-выдавецікм таварыстве «Адраджэнне». Першы паэтычны зборнік Янкі Купалы савецкага часу на беларускай мове. Тыраж зборніку склаў 4 тысячы асобнікаў. Рукапіс быў падрыхтаваны Купалам яшчэ ў 1919 годзе.
Апісанне
Назву зборніку даў аднанйменны філасофска-патрыятычны верш. Зборнік утрымлівае ў сабе вершы і паэмы, напісаныя ў 1913—1919 гадах, а таксама творы жалейкаўскай пары, якія раней не былі надрукаваныя з-за цэнзурных перашкодаў.
Зборнік складаецца з шасці асобных раздзелаў. Аўтарскі падзел твораў не супадае з тэматычным падзелам твораў зборніку. Галоўныя тэмы зборніку :
Адметнасць і значэнне зборніку
Паэтычныя вобразы ваеннай лірыкі, створаныя ў традыцыях народнага эпасу, кранаюць трагізмам і палкім гуманістычным пратэстам супраць вайны. Паасобныя творы пабудаваныя на рытміка-лексічным прынцыпе беларускіх народных галашэнняў. Прапускаючы праз сэрца боль, пакуты ўсяго чалавецтва, паэт не трапляе ў бездань адчаю. Ён паказвае свайго лірычнага героя ў гуманістычным вымярэнні свабоды, сцверджання сілы.
Філасофскія творы Купалы з іх маштабнай метафарычнасцю, гіпербалізмам, прароцтвам выявілі страснае памкненне паэта да гармоніі чалавецтва і яго гатоўнасць да ахвярнасці ў імя гуманістычных ідэалаў. Нізка філасофскіх санетаў Купалы адзначаная пошукамі сэнсу існавання чалавека і грамадства, пачуццём адказнасці асобы за недасканаласць грамадскага жыцця.
Інтымная лірыка зборніку раскрывае асобу паэта ў складаным перапляценні сацыяльных тэм, у глыбока асабістым трагедыйным успрыйманні свету. Цыкл пачынаецца своеасаблівым пралогам — светлай «паганскай» паэмай «Яна і я», а заканчваецца вершамі, ў якіх ў сферу інтымнага ўключана адчуванне драматызму зямнога жыцця. Інтымная лірыка Купалы адметная незвычайнай музычнай поліфаніяй.
Вядомы купалазнаўца Уладзімір Гніламёдаў заўважае:
Праскоўя Лазараўна Калола
Праскоўя Лазараўна Калола (, в. Падкасоўе, Навагрудскі раён, Гродзенская вобласць —, г. Баранавічы) — беларускі работнік сельскай гаспадаркі (звеннявая льнаводчага звяна), Герой Сацыялістычнай Працы (1949).
Біяграфія
З 1948 года ўзначальвала звяно па гадоўлі лёну калгаса «Бальшавік» Любчанскага раёна.
Узнагароды
Герой Сацыялістычнай Працы (1949), узнагароджана ордэнамі Леніна, Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалём «За баявыя заслугі», медалямі ВДНГ СССР.
UTC+12:45
UTC+12:45 — часавы пояс, выкарыстоўваецца на астравах Чатэм.
Huso horario
Горват
Горват — прозвішча.
NGC 7683
NGC 7683 (іншыя абазначэнні — PGC 71565, UGC 12623, MCG 2-59-48, ZWG 431.74, KARA 1020) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Каніўшчына (Прылуцкі раён)
Каніўшчына (Канівщи́на) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Данііл Ільіч Астраў
Данііл Ільіч Астраў (Даниил Ильич Астров; нар., г. Магілёў — ) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1904 годзе ў г. Магілёве ў сям’і краўца. У 1924 годзе скончыў прафтэхшколу абутнікоў, атрымаў спецыяльнасць нарыхтоўшчыка абутку, але практычна па гэтай спецыяльнасці не працаваў. Вучачыся ў прафтэхшколе, быў актывістам камсамольскай ячэйкі, іграў у духавым аркестры, пасля заканчэння яе ў 1924—1925 гадах працаваў у гаркаме камсамола эканомработнікам. У 1925 годзе стаў членам УКП(б).
З 1934 па 1937 год працаваў кіраўніком Белхарчгандлю, а на працягу года, з канца 1937 па канец 1938 года — намеснікам старшыні гарвыканкама, з канца 1938 года па ліпень 1941 года — старшынёй Магілёўскага гарвыканкама, быў дэпутатам гарадскога і абласнога Саветаў, удзельнічаў у працы XVII усесаюзнай партыйнай канферэнцыі.
У 1939—1940 гг. сур’ёзна хварэў, лячыўся ў Маскве, нейкі час не працаваў. Па стане здароўя медкамісіяй пры Магілёўскім гарваенкамаце бацька быў прызнаны непрыдатным у мірнае і абмежавана прыдатным у ваенны час. Ён быў палітруком запасу III чаргі. З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны яму было даручана забяспечваць насельніцтва і вайсковыя падраздзяленні харчам, медыцынскім абслугоўваннем. Ён адказваў за арганізацыю эвакуацыі прадпрыемстваў, матэрыяльных каштоўнасцяў і насельніцтва.
На Яўрэйскіх могілках Магілёва яму пастаўлены кенатаф. Побач пахаваная жонка.
Сям’я
У шлюбе з Бэлай Давыдаўнай (1906—1988) меў двух дочак. Дачка Фаіна Данілаўна Астрава (нар. 1932) у 1995 рэпатрыявалася ў Ізраіль, жыла ў Кір’ят-Шмане.
Тэрэзіенштадцкае гета і Чырвоны Крыж
Тэрэзіенштадцкае гета і Чырвоны Крыж — элемент нацыскай прапаганды, ў якой актыўным ўдзельнікам з’яўляўся Міжнародны камітэт Чырвонага Крыжа і яго нацыянальныя аддзяленні.
Падчас Другой сусветнай вайны, Тэрэзіенштадцкае гета выкарыстоўвалася нацыстамі як «ўзорнае гета» ў прапагандыскіх мэтах і для падману прадстаўнікоў Чырвонага Крыжа. Нямецкі Чырвоны Крыж наведаў гета ў 1943 годзе і падаў адзіную дакладную справаздачу аб гета, апісваючы перанаселенасць і недаяданне. У 1944 годзе гета было «упрыгожана» пры падрыхтоўцы наведвання дэлегацыі Міжнароднага камітэта Чырвонага Крыжа і ўрада Даніі. Дэлегацыя наведала 23 чэрвеня; Дэлегат Міжнароднага камітэту Чырвонага Крыжа Морыс Росэль напісаў станоўчы даклад аб гета і сцвярджаў, што з Тэрэзіенштадт нікога не катуе. У красавіку 1945 года іншай дэлегацыі МКЧК дазволілі наведаць гета; нягледзячы на адначасовае вызваленне іншых канцлагераў, дэлегаты працягвалі паўтараць памылковыя высновы Росэля. СС перадалі гета Міжнароднаму камітэту Чырвонага Крыжа 2 мая, за некалькі дзён да заканчэння вайны.
Чырвоны Крыж
Падчас Халакосту Міжнародны камітэт Чырвонага Крыжа (МКЧК) знаходзіўся ў нейтральнай Швейцарыі. Яе палітыка заключалася ў захаванні строгага нейтралітэту і пазбяганні ўмяшання ў расавы пераслед нацыстаў, які разглядаўся як унутраная справа Германіі. Ужо ў 1933 годзе МКЧК атрымліваў просьбы ўмяшацца на карысць вязняў канцлагераў, але не прымаў нямецкіх запрашэнняў наведаць канцлагеры. Карл Якаб Буркхардт, чыноўнік МКЧК, які прымаў большасць ключавых рашэнняў адносна нацысцкай Германіі, заявіў на пасяджэнні ў верасні 1935 года, што «небяспечна займацца» канцэнтрацыйнымі лагерамі; ён быў упэўнены, што такія візіты будуць выкарыстаны нацыстамі ў прапагандысцкіх мэтах. Буркхардт у рэшце рэшт наведаў канцлагер Дахау; яго галоўная скарга заключалася ў тым, што палітвязняў і злачынцаў не трымалі асобна. МКЧК лічыў сваёй асноўнай увагай ваеннапалонных, краіны якіх падпісалі Жэнеўскую канвенцыю 1929 года, якая не распаўсюджваецца на грамадзянскіх асоб. Аднак, як падкрэсліў Хубер на прэс-канферэнцыі з нямецкімі рэпарцёрамі ў 1940 годзе, статут МКЧК не абмяжоўваў місію арганізацыі толькі затрыманымі, падпадаючымі пад дзеянне Жэнеўскіх канвенцый. З пачатку вайны ў 1939 годзе МКЧК распачаў невялікія меры па аказанні дапамогі грамадзянскім асобам, хоць рычагі ўздзеяння МКЧК супраць нямецкага ўрада былі абмежаваныя з-за адсутнасці ў гэтых затрыманых абароны ў адпаведнасці з міжнародным правам.
Пасля захопу ўлады Адольфам Гітлерам у 1933 годзе Нямецкі Чырвоны Крыж вырашыў прыстасавацца да нацысцкага рэжыму, а не распускацца. У 1937 годзе кіраўніком нямецкага Чырвонага Крыжа стаў генерал Шуцштафель СС Эрнст-Роберт Гравіц. Ён прымаў цеснае дачыненне да Праграмы Т-4 (забойства інвалідаў) і нацысцкіх эксперыментаў над людзьмі.
Тэрэзіенштадт
Тэрэзіенштадт — гібрыдны канцлагер і гета, створаны СС у лістападзе 1941 года ў горадзе-крэпасці Тэрэзін, размешчаным у пратэктараце Багеміі і Маравіі (акупаваныя немцамі Чэхіі). Адначасова гэта была дарожная станцыя да лагераў знішчэння і «пенсіённае паселішча» для пажылых і вядомых яўрэяў, каб увесці ў зман свае суполкі наконт палітыкі знішчэння гэбрэяў. Прыкладна з 155 000 чалавек, адпраўленых у Тэрэзіенштадт да канца вайны, 35 000 памерлі ў гета ад голаду і хвароб і 83 000 загінулі пасля дэпартацыі ў розныя гета, лагеры знішчэння і іншыя месцы забойстваў. Кіраваў гета Савет старэйшын на чале з «яўрэйскім старэйшынам», які адказваў за выкананне нацысцкіх загадаў.
Спробы адпраўкі пасылак
У 1942 годзе Міжнародны камітэт Чырвонага Крыжа пацвердзіла існаванне габрэйскага гета ў Тэрэзіенштаце і выявіла, што можна дасылаць лекі, падштурхнуўшы іх паспрабаваць гэтую стратэгію ў іншых канцлагерах. Неўзабаве пасля гэтага Роланд Марці, дэлегат МКЧК у Берліне, папрасіў дазволу на пробны візіт у Тэрэзіенштадт, разлічваючы, што атрымаць дазвол будзе лягчэй, чым для іншых лагераў, але яго запыт быў адхілены. Нямецкі Чырвоны Крыж сцвярджаў, што ў Тэрэзіенштаце дастаткова ежы і прыпасаў, і таму пасылкі Чырвонага Крыжа не патрэбныя. У траўні 1943 года Міжнародны камітэт Чырвонага Крыжа атрымаў пацвярджэнне, падпісанае габрэйскім старэйшынам у Тэрэзіенштаце, што некаторыя харчовыя пасылкі дайшлі да яго. Намаганням МКЧК па адпраўцы харчовых пасылак у канцэнтрацыйныя лагеры перашкодзіла адмова Амерыканскага Чырвонага Крыжа лабіраваць саюзнікаў з мэтай выключэння з блакады нацысцкай Германіі імпарту прадуктаў харчавання, прызначаных для канцлагераў. Каб пазбегнуць выкачвання пасылак СС, МКЧК было дазволена адпраўляць іх толькі названым атрымальнікам.
Запыт на візіт Чырвонага Крыжа (чэрвень 1943)
Дацкі ўрад, Дацкі Чырвоны Крыж, дацкі кароль Крысціян X і дацкае духавенства таксама ціснулі на нямецкі Чырвоны Крыж, каб дазволіць візіт з-за 450 дацкіх яўрэяў, якія былі дэпартаваныя туды ў кастрычніку 1943 года. Дацкі Чырвоны Крыж пачаў адпраўляць 700 харчовых пасылкак у месяц, дацкім вязням яшчэ да таго, як яны атрымалі на гэта дазвол. Падчас візіту ў Данію ў лістападзе 1943 года Эйхман паабяцаў дацкім прадстаўнікам, што ім будзе дазволена наведаць вясной 1944 года. Чырвоны Крыж падвяргаўся ўзрастаючаму ціску з боку габрэйскіх арганізацый і ўрада Чэхаславакіі ў выгнанні з мэтай умяшання на карысць яўрэяў. Галоўнае ўпраўленне імперскай бяспекі разглядала гэты візіт як магчымасць паставіць пад сумнеў паведамленні аб знішчэнні, якія даходзяць да заходніх краін, але хацела дастаткова падрыхтаваць гета, каб дэлегацыя Міжнароднага камітэту Чырвонага Крыжа атрымала добрае ўражанне.