cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Якаб Шпорэнберг
Кар’ера ў СС
У 1937 годзе быў пераведзены ў сістэму РСХА інспектарам СБ і паліцыі бяспекі ў Кёнігсбергу. У красавіку 1938 г. абраны дэпутатам Рэйхстага. З 26 верасня 1939 г. па 18 чэрвеня 1940 г. — камандзір оберабшніта СС «Рейн» (штаб-кватэра у Вісбадэне), адначасова з 1 кастрычніка 1939 г. па 24 ліпеня 1940 г. — найвышэйшы кіраўнік СС і паліцыі вобласці «Рэйн». З 18 чэрвеня 1940 г. па 30 красавіка 1941 г. — камандзір адпаведнага оберабшніта «Паўночны ўсход» (са штаб-кватэрай у Кёнігсбергу), а з 21 чэрвеня 1940 г. па 1 траўня 1941 г. — найвышэйшы кіраўнік СС і паліцыі ў вобласці «Паўночны ўсход». У 1940 г. у складзе частак СС удзельнічаў у баях на Заходнім фронце. У траўні — чэрвені 1941 г. прайшоў стажыроўку ва Паліцыі парадку і РСХА. З 21 ліпеня па 14 жніўня 1941 г. — кіраўнік СС і паліцыі ў Генеральнай акрузе Беларусь (са штаб-кватэрай у Мінску). Адначасова з жніўня 1941 года камандзіраваны ў штаб СС, які займаўся барацьбой з партызанамі на Усходзе. Адзін з найбліжэйшых супрацоўнікаў Эрыха фон дэм Бах-Зелеўскага. Кіраваў барацьбой з партызанамі і правядзеннем карных аперацый у Мінскай акрузе. У прыватнасці займаўся стварэннем на базе тутэйшых паляўнічых суполак СС спецыяльных атрадаў па вынішчэнню парашутных дэсантаў.
Да сакавіка 1943 года быў афіцэрам для асабліва важкіх даручэнняў пры імперскім камісары Украіны Эрыху Коху. Адзін з арганізатараў нацысцкага тэрору на Поўдні Расеі. 16 жніўня 1943 г. быў прызначаны кіраўніком СС і паліцыі ў Люблінскім раёне. У лістападзе правёў аперацыю «Свята ўраджаю» (Ernetefest, у ходзе якой у канцлагеры Майданек, Траўнікі і Панятова было накіравана 22—23 тыс. габрэяў. 22 ліпеня 1944 г. са сваім штабам пакінуў Люблін і быў накіраваны на кіраўніцтва будаваннем умацаванняў па лініі Вісла — Ніда у Радамскім раёне. 5 лістапада 1944 г. тэлефонным званком з Кракава атрымаў распараджэнне прыбыць у Нарвегію, 8 лістапада прыбыў у Кёнігсберг для сустрэчы з найвышэйшым кіраўніком СС і паліцыі Нарвегіі Вільгельмам Рэдысам, які знаходзіўся на лячэнні ў лякарні. 13 лістапада з Рэдысам і Хайнцам Рохам, прызначаным кіраўніком СС і паліцыі ў Паўночнай Нарвегіі, вылецеў у Осла. Пасля прыёму ў Тэрбавена рушыў у васьмідзённы інспекцыйны тур па Паўночнай Нарвегіі. З 21 лістапада 1944 г. па травень 1945 г. — кіраўнік СС і паліцыі ў Паўднёвай Нарвегіі.
Арышт, суд і пакаранне
11 траўня 1945 г. арыштаваны заходнімі саюзнікамі ў Нарвегіі і пераведзены ў спецыяльны лагер (Special Camp XI для ваеннапалонных ў Паўднёвым Уэльсе. 3 кастрычніка 1946 г. пераведзены у Лонданскую акружную турму, пасля быў перададзены польскім ўладам. У 1950 г. стаў перад польскім судом у Варшаве і за планаванне і ўдзел у аперацыі «Свята ўраджаю» прысуджаны да смяротнай кары праз павешанне. 6 снежня 1952 г. прыгавор быў прыведзены ў выкананне.
У культуры
Шпорэнберг паслужыў прататыпам для обергрупенфюрара СС Якаба Спорэнберга з прыгодніцкага рамана Джэймса Ролінса «Чорны ордэн». У рамане ён носіць званне обергрупенфюрара СС, хоць яго сапраўднае званне — групенфюрар СС.
Мае дзевяностыя
«Мае дзевяностыя» — аўтабіяграфічны раман беларускага пісьменніка Альгерда Бахарэвіча, выдадзены ў 2018 годзе ў выдавецтве «Янушкевіч». Кніга пра маладосць пісьменніка і рэчаіснасць 1990-х гадоў.
Сюжэт
Аўтар, маладосць якога прыпала на гэты час, у сваёй аўтабіяграфічнай кнізе спрабуе паказаць найноўшую гісторыю краіны праз гісторыю сталення асобы. Кніга апісвае 1990-я гады і горад Мінск у першыя гады незалежнасці Беларусі. Апошнія гады СССР вачыма вучня сярэдняй школы, вольнае студэнцтва, літаратурная рэвалюцыя, беларускі панк-рок, драмы і камедыі асабістага жыцця.
Будаўнічыя канструкцыі
Будаўні́чыя канстру́кцыі — асноўныя канструкцыйныя элементы будынкаў і збудаванняў. Адрозніваюць нясучыя канструкцыі, агараджальныя канструкцыі і будаўнічыя канструкцыі дапаможнага прызначэння: унутраныя перагародкі, лесвічныя маршы і пляцоўкі, аконныя рамы-вітражы і інш. Агараджальныя канструкцыі часта з’яўляюцца і нясучымі, напрыклад, сцены і перагародкі ў грамадскіх будынках, рэзервуары, абалонкі, скляпенні і інш.
Мае дзевяностыя
Сюжэт
Дзевяностыя аўтар сустрэў школьнікам Алегам у мінскім мікрараёне Шабаны, а развітаўся з імі пісьменнікам Альгердам. Паміж гэтымі падзеямі было навучанне ў педінстытуце, галасаванне за Зянона Пазняка, праца карэспандэнтам у газеце трактарнага завода, заснаванне і заняпад уласнага панк-гурта «Правакацыя», літаб’яднанне «Крыніца», Бум-Бам-Літ. У гэты час у Беларусі было насычанае палітычнае жыццё, праходзілі мітынгі, выбары, забастоўкі, галадоўкі.
Будаўнічыя канструкцыі
Будаўнічыя канструкцыі падзяляюцца на жалезабетонныя, бетонныя, каменныя, металічныя, драўляныя, азбестацэментныя, пнеўматычныя канструкцыі. Выкарыстоўваюцца таксама канструкцыі са шклапластыкаў (часам у спалучэнні з клеенай драўнінай або фанерай і інш.).
Будаўнічыя канструкцыі разлічваюць на трываласць, устойлівасць і ваганні з улікам вонкавай нагрузкі, уласнай вагі, уплыву тэмпературы, усадкі і іншых фактараў. Пры выкарыстанні будаўнічых канструкцый вялкае значэнне надаецца іх тыпізацыі і ўніфікацыі, удасканаленню тэхналогіі іх вытворчасці, выкарыстанню лёгкіх эфектыўных матэрыялаў, укараненню аптымальных канструкцыйных вырашэнняў.
Новамыкалаіўка
Новамыкалаіўка (Новомиколаївка) — тапонім ва Украіне.
Кірыл Летаўт
Каятан Кірыл Летаўт (, Расійская імперыя —, Львоў, Аўстра-Венгрыя) — грэка-каталіцкі манах Дабравешчанскага кляштара ў Малых Лядах, які атрымаў вядомасць як апошні базыльянін гістарычнай Літвы (ці апошні беларускі базыльянін ).
Біяграфія
Дакладнае месца нараджэння Кірыла Летаўта невядома. Род Летаўтаў быў дастаткова пашыраны ў Вялікім Княстве Літоўскім, з-за чаго складана вызначыць з якой часткі краіны ён паходзіў. Ян Пазняк адзначаў, што «прозвішча Летаўт выразна кажа, што быў ён „gente Lituanus“ і нарадзіўся дзесьці ў Літве паміж 1800 і 1810 гг.». Сам манах пры гэтым адчуваў сабе палякам у культурным плане і быў гарачым польскім патрыётам, зрэшты як і пераважная большасць яго калегаў у той час.
Да 1839 года Летаўт знаходзіўся ў Тадулінскім кляштары і быў «нізведзены» ў царкоўныя служкі. Г. І. Шавельскі пісаў, што манахамі вестка аб скасаванні Берасцейскай уніі была ўспрынята дрэнна і ўзгадаў прозвішча а. Кірыла Летаўта, які «рашуча адмовіўся ад уз’яднання». Г. І. Шавельскі памылкова сцвярджаў, што Летаўт у 1846 годзе ўсё ж далучыўся да праваслаўнай царквы, аднак насамрэч пасля Тадулінскага кляштара епіскапам Лужынскім ён быў накіраваны ў Полацкі богаяўленскі манастыр.
Праз нейкі час пасля атрымання волі а. Кірыл Летаўт жыў у Вільні, дзе сябраваў са спадарствам Рэнігераў і Максевічаў, а таксама пазнаёміўся з суддзём Казімірам Максевічам. Для сваіх сяброў а. Кірыл рабіў фотаздымкі ў віленскай студыі Юзафа Чаховіча. Рэдактар «Беларускай крыніцы» па адным з такіх здымкаў апісаў базыльяніна як «старца з шляхетнымі і поўнымі дабрыні рысамі твару». Пасля паўстання 1863—64 гадоў ганенні на ўніятаў аднавіліся. Хаваючыся, ён жыў у доме Мамерта Рэнігера, дзе штодзённа служыў імшу. Таксама, у той час Летаўт у значнай ступені страціў зрок.
Кірыл Летаўт смуткаваў па манаскім жыцці, таму праз нейкі час Казімір Максевіч адвёз яго ў у Дабромылі (Усходняя Галіцыя). Летаўта везлі праз добра ахоўваную мяжу на малым вазку апранутага ў сялянскую вопратку. 6 жніўня 1885 года манах напісаў ліст да Казіміра Маскевіча, дзе ўзгадваў і кланяўся лекарам, якія адведвалі яго ў Вільні. Гэта быў апошні ўласнаручна напісаны ліст а. Кірыла, пасля чаго ён цалкам страціў зрок і займеў уласнага сакратара (спачатку —, потым — ). У лісце ад 2 мая 1889 года маецца прыпіска ад Д. Ткачука, дзе паведамляецца, што ''«на сваім 90-м годзе жыцця а. Летаўт цалкам здаровы»''. У адным з наступных лістоў ад 24 кастрычніка 1890 года базыльянін узгадаў пра дапамогу ад рускага ўрада, а менавіта пра прызначанае яму міністрам утрыманне ў памеры 99 рублёў.
Пасля гэтага Кірыл Летаўт жыў яшчэ паўгода і памёр ад гангрэны. Пахаванне адбылося ў першую нядзелю студзеня 1892 года. Службу вёў грэка-каталіцкі святар-інфулат, а ў пахаванні ўдзельнічала шмат духавенства абодвух абрадаў. Пахаваны ў Львове на Лычакаўскіх могілках.
Галубіўка
Распараджэннем Кабінета міністраў Украіны ад 7 лістапада 2014 г. горад унесены ў Спіс населеных пунктаў, на тэрыторыі якіх органы дзяржаўнай улады Украіны часова не ажыццяўляюць свае паўнаважанні.
Кірыл Летаўт
Біяграфія
10 студзеня 1892 года «Кур’ер Познанскі» паведаміў: ''«а. Кірыл Летаўт, апошні базыльянін былой літоўскай правінцыі, сумная ахвяра Сямашкі, які яго гнобіў да свайго канца, … памёр 1 студзеня гэтага года ў Львоўскім кляштары айцоў базыльянаў. …. Раней, 26 лістапада 1887 г., у тым жа кляштары памёр таварыш а. Кірыла, а. Самуэль Чарнаруцкі, перадапошні базыльянін Літвы, які здолеў раней уцячы з маскоўскіх рук»''.
Сям’я
У лісце ад 16 ліпеня 1888 года Кірыл Летаўт упершыню ўзгадаў пра стрыечнага брата, зяця яго памерлага брата Урублеўскага, уладальніка хутара. Была ў яго і родная сястра, да якой базыльянін не меў даверу.
Слаўгарад (Днепрапятроўская вобласць)
Слаўгарад (Сла́вгород) — пасёлак гарадскога тыпу ў Сынэльныкаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Чыгуначная станцыя на лініі Запарожжна - Сынэльныкавэ.
Царычанка
Царычанка (Царича́нка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Царычанскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр.
У ХІХ стагоддзі мястэчка Царычанка было ў складзе Царычанскай воласці Кабэлякскага павета Палтаўскай губерні.
Дзядзюшка
Дзядзюшка — беларускае прозвішча.
Канстанцін Заслонаў (фільм)
«Канстанцін Заслонаў» — чорна-белы мастацкі фільм, пастаўлены на кінастудыі «Беларусьфільм» у 1949 годзе рэжысёрамі Аляксандрам Файнцымерам і Уладзімірам Корш-Сабліным.
Прэм'ера фільма ў СССР адбылася 12 верасня 1949 года.
Сюжэт
Фільм апавядае пра дзейнасць на акупаванай тэрыторыі БССР партызанскага атрада пад кіраўніцтвам Канстанціна Сяргеевіча Заслонава.
Агараджальныя канструкцыі
Агараджа́льныя канстру́кцыі — будаўнічыя канструкцыі, якія складаюць вонкавую частку будынкаў ці падзяляюць іх на асобныя памяшканні. Засцерагаюць будынкі ад вільгаці, ветру, шуму, тэмпературы. Часта адначасова выконваюць функцыі нясучых канструкцый. Адрозніваюць вертыкальныя (сцены, перагародкі) і гарызантальныя (перакрыцці, пакрыцці, дахі).
Паводле канструкцыі агараджальныя канструкцыі бываюць: маналітныя, зборныя і зборна-маналітныя; простыя (аднаслойныя) і комплексныя (мнагаслойныя); з дробных (пліт, шчытоў, насцілаў) і буйнапамерных (буйнаблочныя, буйнапанэльныя і каркасна-панэльныя) элементаў. Робяць з бетону, жалезабетону, армацэменту, сталі,, цэглы, каменю, драўніны, шкла, пластмасаў, паветранепранікальных тканін і плёнак і інш.
Асноўныя патрабаванні да агараджальных канструкцый  — механічная трываласць, жорсткасць, вільгаце-, вогне- і марозаўстойлівасць, даўгавечнасць, архітэктурная выразнасць. Удасканаленне агараджальных канструкцый ідзе ў бок змяншэння іх масы і кошту, паляпшэння цеплафізічных уласцівасцяў і канструкцыйных вырашэнняў, павышэння ступені заводскай гатоўнасці.
Спіс аб’ектаў PGC (2270001—2271000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2270001—2271000)
Новамыкалаіўка (Днепрапятроўская вобласць)
Новамыкалаіўка (Новомиколаївка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны. У пасёлку знаходзіцца чыгуначная станцыя "Вэрхнёдніпроўск" на лініі Дніпро - Вэрхіўцэвэ.
Мален (востраў)
Востраў Мален знаходзіцца ў 12 км ад узбярэжжа Брэтані, у 537 км на паўднёвы захад ад Парыжа, сталіцы Францыі. Уяўляе сабою паверхню падводнага плато. Суша складзена з граніту і асадкавых парод. Найбольшая вышыня — 26 м.
Востраў быў населены ўжо ў неаліце. Знойдзены ўмацаваны каменны будынак бронзавага веку. Яго насельнікі займаліся рыбалоўствам і паляваннем на цюленяў, выраблялі кераміку. Старажытныя рымляне называлі яго Медыёна (Mediona Insula). Сучасная назва паходзіць ад слова moel (літаральна «лысы» або «бязлесы»). У познім сярэднявеччы трапіў пад уладу Ліёнскага біскупства, з'яўляўся цэнтрам вырабу соды з водарасцяў. У XVII — XVIII стст. выкарыстоўваўся французскімі і англійскімі карсарамі.
У XIX ст. з'яўленне сучаснай хімічнай прамысловасці зрабіла вытворчасць соды стратнай. Ізаляванасць вострава і непрыбытковасць рыбалоўства вымушала мясцовых жыхароў пераязджаць на мацярык. З канца XX ст. імкліва развіваецца турызм.
Мыкалаіўка (Пэтрыкіўскі раён)
Мыкалаіўка (Миколаївка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Пэтрыкіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Палітыка Чарнагорыі
Чарнагорыя — адна з самых маладых краін на карце свету. Сёння гэта парламенцкая рэспубліка. Пачынаючы з 1990, краінай кіруе Дэмакратычная партыя сацыялістаў Чарнагорыі. Унітарная дзяржава, дзеліцца на 23 муніцыпалітэты. З’яўляецца адным з заснавальнікаў Міжземнаморскага Саюза і членам Арганізацыі Аб’яднаных Нацый, Сусветнай гандлёвай арганізацыі, Арганізацыі па бяспецы і супрацоўніцтве ў Еўропе, Савета Еўропы, Арганізацыі Паўночнаатлантычнага дагавора і Цэнтральнай еўрапейскай асацыяцыі свабоднага гандлю.
Дзяржаўны лад
Дзяржаўны лад Чарнагорыі — гэта парламенцкая рэспубліка. Згодна з Канстытуцыяй 2007 года, Чаргнагорыя — гэта прававая, дэмакратычная, экалагічная, сацыяльна справядлівая дзяржава, заснаваная на вяршэнстве закону. Зрэшты, міжнародныя арганізацыі падвяргаюць дэмакратычнасць краіны сумневу: паводле індэкса дэмакратыі Чарнагорыя — гэта пераходны рэжым, або 81-е месца ў свеце, на адной прыступцы з Бенінам.
Заканадаўчая ўлада
Скупшчына Чарнагорыі (Skupština Crne Gore) — аднапалатны парламент — прымае законы, ратыфікуе дагаворы, прызначае прэм'ер-міністра, міністраў, суддзяў усіх судоў, зацвярджае бюджэт краіны. Адзін дэпутат прадстаўляе 6000 выбаршчыкаў, таму колькасць парламенцкіх крэслаў, у адпаведнасці з дэмаграфіяй, змяняецца ад выбараў да выбараў: у парламенце 2016–2020 дэпутатаў 81, у 2012–2016 іх было 74. Увесь постсацыялістычны час рэй у чарнагорскай палітыцы вядзе Дэмакратычная партыя сацыялістаў Чарнагорыі.
Выканаўчая ўлада
Уся паўната выканаўчай улады належыць ураду на чале з прэм'ер-міністрам, якія прадстаўляюць выканаўчаую ўладу і разам з парламентам ажыццяўляюць заканатворчасць. Намінальным кіраўніком дзяржавы з'яўляецца прэзідэнт, што абіраецца прамым галасаваннем на пяцігадовы тэрмін. Прэзідэнт мае даволі шырокі спектр функцый: прадстаўляе краіну на міжнароднай арэне, падпісвае законы, прызначае парламенцкія выбары, прапануе парламенту кандыдатуру прэм'ер-міністра. У 2018 прэзідэнтам Чарнагорыі стаў Міла Джуканавіч, які ўжо займаў гэтую пасаду ў 1998–2002, а ў 1991-1998 быў прэм'ер-міністрам.
Знешняя палітыка
Пасле абвяшчэння незалежнасці 3 чэрвеня 2006 суверэнная Чарнагорыя распачала будаўніцтва самастойнай знешняй палітыкі. Чарнагорыя — адна з рэдкіх балканскіх краін, што падтрымлівае добрыя адносіны з усімі суседзямі без вынятку. Стратэгічнай мэтай Чарнагорыі з'яўляецца членства ў ЕС. Другім прыярытэтам было сяброўства ў НАТА, безумоўна, больш проста ажыццявімае: Чарнагорыя стала 29-м членам альянса 5 чэрвеня 2017 года. На думку Чарнагорыі, членства ў НАТА забяспечыць палітычную стабільнасць і скароціць шлях да запаветнага ЕС.
Адміністрацыйны падзел
Чарнагорыя ўключае ў сябе 23 абшчыны (муніцыпалітэты), уключаючы дзве гарадскіх — Падгорыцу і Цэтынэ. Абшчына Падгорыца падзелена на дзве аўтаномныя часткі. З 2011 ў Чарнагорыі афіцыйна выдзяляюцца тры рэгіёны: Паўночны, Цэнтральны і Прыморскі, якія адпавядаюць ментальнаму ўспрыняццю краіны яе жыхарамі і выкарыстоўваюцца статыстыкай і медыя.
Спіс аб’ектаў PGC (1027001—1028000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1027001—1028000)
Чэпік
Чэпік — шматзначнае паняцце.
Тамакіўка
Тамакіўка (Томаківка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Тамакіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр.
Каліноўскія герба «Калінова»
Каліноўскія герба Калінова — беларускі і польскі шляхецкі род герба Калінова. Паходзяць ад Анджэя Каліноўскага. Род падзяліўся на 13 галін, унесеных у Расійскай імперыі ў I і IV часткі РК Віленскай, Гродзенскай, Віцебскай, Валынскай, Ковенскай, Мінскай, Магілёўскай і Падольскай губерняў і ў спісы шляхты Каралеўства Польскага. Адна з галін роду ў 1818 годзе атрымала графскую годнасць у Аўстрыйскай імперыі.
Радавод
Анджэй (? — 1531) — заснавальнік роду (герб Калінова)
Мацей (герб ?), нашчадак Амбражэя, у 1769 прадаў маёнтак Калінава ў Бельскай зямлі
Анджэй (герб ?), ж. — 1) Юзафіна Палонская (?-1835); 2) 1845 Зоф'я Палонская (?-1845), сястра папярэдняй; 3) Зоф'я Путкамер, дачка Марылі Верашчакі
Ян (герб ?), ж. — Марыя Лышкоўская
Колін О’Донах’ю
Колін О’Донах'ю (Colin O'Donoghue) — ірландскі акцёр тэлебачання, тэатра і кіно.
Біяграфія
Колін нарадзіўся і вырас у горадзе Дроэда ў графстве Лаўт у рымска-каталіцкай сям'і. Перш ён вучыўся ў гімназіі Дандалка, а затым паступіў у школу акцёрскага майстэрства The Gaiety School of Acting у Дубліне. Ва ўзросце 16 гадоў О’Донах'ю на месяц адправіўся ў Парыж для вывучэння французскай мовы.
Кар'ера
Ранняя кар'ера Коліна была звязана як з тэатрам, так і з працамі на тэлебачанні ў Ірландыі і Вялікабрытаніі. У 2009 годзе ён прыняў удзел у здымках трэцяга сезона гістарычнага тэлесерыяла «Цюдары» у ролі Філіпа, герцага баварскага. У 2011 у Коліна адбыўся дэбют у галівудскім фільме ў жанры драмы і містыкі «Абрад», дзе ён сыграў нароўні з вядомым акцёрам Энтані Хопкінсам. Для праслухоўвання ў фільме О’Донах'ю спецыяльна падрыхтаваў відэа ў хатняй студыі яго сяброў і адправіў у Злучаныя Штаты.
Апроч акцёрства, Колін іграе на гітары і спявае ў гурце пад назвай „The Enemies“, утвораным у 2003 годзе ў Ірландыі.
Уладзімір Іосіфавіч Дзядзюшка
Біяграфія
У 1923—1937 гадах — артыст Беларускага трэцяга дзяржаўнага драматычнага тэатра, з 1937 — акцёр БелАДТ імя Я. Купалы. Асаблівага поспеху дасягнуў у нацыянальнай драматургіі. В. Дзядзюшка — адзін з найбольш яркіх прадстаўнікоў беларускага нацыянальнага тэатра, акцёр глыбока народны, самабытны. Бліскучы народны гумар, выдатнае майстэрства на працягу многіх гадоў паказваў у спектаклі «Паўлінка» Я. Купалы ў ролі Сцяпана Крыніцкага. Мяккасць, лірызм і гумар уласцівыя многім яго сцэнічным персанажам. У яго творчасці мяккі пластычны малюнак ролі, востра выяўленыя рысы характару, псіхалагічна матываваныя ўчынкі спалучаліся з яркім нацыянальным каларытам.
Здымаўся ў кіно і тэлевізійных пастаноўках: «Суд», «Людзі на балоце» і інш. Памёр 30 сакавіка 1973. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Мыкалаіўка (Крыварожскі раён)
Мыкалаіўка (Миколаївка) — колішні пасёлак гарадскога тыпу ў Шырокаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Нарвежскі кінафестываль
Нарвежскі кінафестываль (Den norske filmfestivalen, The Norwegian International Film Festival) — штогадовы міжнародны кінафестываль, які праходзіць у жніўні ў нарвежскім горадзе Хёўгесун. Ён акрэдытаваны Міжнароднай федэрацыяй асацыяцый кінапрадзюсараў, як адзін з чатырох пазаконкурсных кінафестываляў ігравога кіно. Фестываль праводзіцца з 1973 года. У рамках кінафестывалю ўручаецца кінапрэмія «Аманда».
Удзел у фестывалі
Удзел у фестывалі абмежаваны. У ім могуць удзельнічаць толькі кінапрафесіяналы, прадстаўнікі сродкаў масавай інфармацыі і афіцыйныя прадстаўнікі мясцовых і агульнанацыянальных органаў дзяржаўнага кіравання. Акрэдытацыя для ўдзелу павінна быць завершана да канца чэрвеня.
Мыкалаіўка (Крыварожскі раён)
Фармальна да гэтага часу пасёлак з'яўляецца цэнтрам Мыкалаіўскага пасялковага савета, але ўся адміністрацыя савета пераведзена ў сяло Карпіўка. У 2011-2012 гг. Мыкалаіўка была цалкам знесена. Па стане на 2012 г. з усяго пасёлка незасыпанымі засталіся толькі мясцовыя могілкі, якія таксама будуць засыпаны ў недалёкай перспектыве. Аднак нягледзячы на гэта афіцыйная статыстыка фіксуе тут наяўнасць насельніцтва - па стане на 2015 г. у пасёлку фармальна пражывае (прапісана) 2 чалавекі.
Інтэрвенцыя ЗША і іх саюзнікаў у Сірыі
Інтэрвенцыя ў Сірыі — ваеннае ўмяшанне ЗША і шэрагу іншых заходніх і блізкаўсходніх дзяржаў у грамадзянскую вайну ў Сірыі з афіцыйна заяўленай мэтай барацьбы супраць тэрарыстычнай арганізацыі «Ісламская дзяржава», а таксама звязанай з «Аль-Каідай» групоўкай «Фронт аль-Нусра». Пачалася 22 верасня 2014 года з нанясення авіяўдараў па аб’ектах на сірыйскай тэрыторыі ў рамках ваеннай аперацыі супраць «Ісламскага дзяржавы». Каардынацыю авіяўдараў ажыццяўляла Цэнтральнае камандаванне Узброеных сіл ЗША.
Акрамя нанясення авіяўдараў па тэрарыстах, амерыканцы дапамаглі курдам на поўначы Сірыі стварыць баяздольныя войскі, якія правялі наступ на тэрыторыі, падкантрольныя ІДІЛ, і атрымалі над ім перамогу. Амерыканскае камандаванне таксама не хавала, што адна з мэтаў прысутнасці амерыканскіх войскаў у Сірыі — процівага іранскаму ўплыву, «Хезбале», праіранскім шыіцкім групоўкам, якія падтрымліваюць урад Асада.
Група з 60 краін, якая дзейнічае пад кіраўніцтвам ЗША, аформілася як міжнародная кааліцыя (Global Coalition to Counter the Islamic State of Iraq and the Levant (ISIL)) на сустрэчы ў Брусэлі 3 снежня 2014 года. Аперацыі, якія ажыццяўляюцца гэтай групай у Сірыі, праводзяцца без згоды законнага міжнародна прызнанага ўрада Сірыі, які неаднаразова патрабаваў «неадкладна распусціць незаконную міжнародную кааліцыю», створаную без дазволу ўрада САР і па-за рамкамі ААН. Урад Сірыі неаднаразова звяртаўся ў Савет Бяспекі ААН з заклікам прыцягнуць да адказнасці ЗША, якія ўзначальваюць кааліцыю, «якая здзяйсняе наўмысныя злачынствы супраць мірнага насельніцтва, разбурае бальніцы, школы, масты і плаціны, што стала дадаткам да злачынстваў тэрарыстычных арганізацый».
За першыя 13 месяцаў аперацыі ў выніку авіяўдараў, па даных ЗША, былі забітыя каля 3700 тэрарыстаў, у тым ліку 3276 баевікоў ІД і 374 члены «Аль-Каіды». З кастрычніка 2015 года, пасля ўступлення Расіі ў вайну з ІД у Сірыі, масавыя авіярэйды міжнароднай кааліцыі змяніліся адзінкавымі палётамі. Акрамя ваенных цэляў, удары таксама наносіліся па аб’ектах нафтавай прамысловасці, электрастанцыях і ваенных базах, якія надалей маглі выкарыстоўваць наступаючыя сірыйскія ўрадавыя войскі.
17 верасня 2016 года авіяцыя міжнароднай кааліцыі нанесла ўдар па пазіцыях сірыйскіх урадавых сілаў у раёне горада Дэйр-эз-Зор, забіўшы 62 вайскоўцаў і параніўшы больш за сто чалавек, пасля чаго ІД адразу ж атакавала пазіцыі ўрадавых войскаў. Сірыйскія ўлады расцанілі авіяналёт як «небяспечную і непрыкрытую агрэсію».
7 красавіка 2017 года амерыканскія ВМС нанеслі ўдар крылатымі ракетамі «Тамагаўк» па базе сірыйскіх ВПС Эш-Шайрат у правінцыі Хомс у адплату за хімічную атаку у горадзе Хан-Шэйхун.
Кульмінацыяй удзелу авіяцыі кааліцыі ў сірыйскай кампаніі сталі баі за Раку (сталіцу «Ісламскай дзяржавы» ў Сірыі) у 2017 годзе. Толькі ў лютым 2017 года ў горадзе і яго наваколлях было нанесена больш за 300 авіяўдараў. Па даных ААН, у выніку Рака была на 80 % разбурана.
19 снежня 2018 года ў ЗША было абвешчана пра пачатак вываду амерыканскіх войскаў з Сірыі — па словах прэзідэнта Трампа, у сувязі з выкананнем асноўнай задачы — знішчэння тэрарыстычнай групоўкі «Ісламская дзяржава». У той жа час, па словах прэс-сакратара адміністрацыі ЗША Сары Сандэрс, ЗША і іх саюзнікі працягнуць сумесную працу з мэтай «пазбавіць радыкальных ісламскіх тэрарыстаў тэрыторыі, фінансавання, падтрымкі і любых спосабаў пранікнення праз межы».
На момант гэтай заявы на тэрыторыі Сірыі знаходзілася, па розных звестках, ад 2 да 2,2 тыс. вайскоўцаў арміі ЗША. Па даных СМІ, у Сірыі за 2015—2018 гг. былі створаны 12 амерыканскіх ваенных баз і два аванпасты: чатыры ваенныя аб’екты ў правінцыі Хасеке, шэсць — у правінцыі Алепа, адзін — у Дэйр-эз-Зоре, два — у Рацы, а таксама база Гэт-Танф на поўдні правінцыі Хомс.
22 лютага 2019 года афіцыйны прадстаўнік Белага дома Сара Сандэрс паведаміла, што пасля вываду амерыканскіх войскаў з Сірыі там застанецца невялікі «міратворчы кантынгент» колькасцю каля 200 чалавек. Аднак скарачэння кантынгенту не было.
Хто смяецца апошнім (фільм)
«Хто смяецца апошнім» — беларускі камедыйны фільм, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм» рэжысёрам Уладзімірам Корш-Сабліным. Сцэнарыст: Кандрат Крапіва. Кампазітар: Дзмітрый Раманавіч Камінскі. Прэм’ера: 31 студзеня 1955 года (кіно).
Акцёры: Леанід Рахленка, Лідзія Шынко, Глеб Глебаў, Уладзімір Уладамірскі, Лілія Драздова, Іван Шаціла, Барыс Платонаў, Зінаіда Браварская, Лідзія Ржэцкая, Генрых Грыгоніс, Павел Малчанаў, Таццяна Аляксеева, Эдуард Шапко, Р. Раксанава, Алімпіяда Шах-Парана, Б. Ямпольскі.
Сюжэт
Па матывах аднайменнай сатырычнай камедыі Кандрата Крапівы, пра прайдзісветаў і падхалімаў, якія пракраліся ў навуковыя ўстановы. У цэнтры фільма — вобраз ілжэвучонага Гарлахвацкага і яго памагатага Зёлкіна.
Лыхіўка
Лыхіўка (Ли́хівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў П'ятыхацкім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Крынычкы
Крынычкы (Крини́чки) — пасёлак гарадскога тыпу ў Крынычанскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр.
Тэрмінатар
Тэрмінатар (ад terminare — абмяжоўваць, завяршаць):
Мэліяратыўнэ
Мэліяратыўнэ (Меліоративне) — пасёлак гарадскога тыпу ў Новамаскоўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Паселішча ўзнікла ў канцы 1960-х гадоў у сувязі з будаўніцтвам канала Дняпро — Данбас.
Магдалыніўка
Магдалыніўка (Магдали́нівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Магдалыніўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр.
Мэжава
Мэжава (Межова́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Мэжоўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр. Чыгуначная станцыя на лініі Ясынувата — Сынэльныкавэ.
Курыліўка
Курыліўка (Кури́лівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Пэтрыкіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны на беразе Дняпра насупраць горада Кам’янскэ.
Слабада (Іжскі сельсавет)
Слабада — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Іжскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Іжа, пазней (1932) у складзе гміны Вішнева.
Каралеўцы
Карале́ўцы (, Королевцы) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Іжскага сельсавета. Вядомая з 1443 года як вёска Іжа.
У 2012 годзе ў Каралеўцах 61 жылы двор, 90 жыхароў.
Мар’іўка
Мар’іўка (Мар’ївка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Днепрапятроўскай вобласці Украіны, падпарадкаваны гарадскому савету Марганца. Паселішча знаходзіцца на правым беразі Дняпра каля горада Марганец.
Люстра (фільм)
«Люстра» (Зеркало) — аўтабіяграфічны фільм Андрэя Таркоўскага.
Сюжэт
Аляксей (Ігнат Данільцаў) глядзіць тэлевізар, дзе паказваюць, як доктар лечыць заіклівага хлопчыка. Падзеі адбываюцца ў трох часавых пластах: да, у час і пасля вайны. Фільм складаецца са сноў і ўспамінаў Аляксея, яны датычаць збольшага маці, вясковай хаты, дзе Аляксей гадаваўся, а таксама Аляксеевай жонкі Наталлі і яго сына Ігната. Галоўныя падзеі ў жыцці героя — развод маці, паваеннае дзяцінства — падаюцца плаўна, паступова змяняючы адна адну. Сямейныя размовы надаюць ўтульнасці стужцы, у фінале — няспешная размова юных бацькоў Аляксея пра дзіця, якое яны толькі яшчэ чакаюць. Галоўны герой кінаапавядання — Аляксей, знаходзіцца ў кадры толькі дзіцём. Сталым на «поўны рост» яго не паказваюць: мы чуем толькі голас (І. Смактуноўскі), бачым яго рукі, і яго самога — камера нібыта глядзіць яго вачыма. У фільме шмат дакументальных уставак Грамадзянскай вайны ў Іспаніі, Вялікай Айчыннай, пагранічнага канфлікту з Кітаем, запуску савецкіх стратастатаў. Фільм суправаджаецца вершамі Арсенія Таркоўскага ў выкананні аўтара, музыкаю Баха, Пёрсела ды іншых кампазітараў.
У ролях
Тэкст ад аўтара чытае Інакенцій Смактуноўскі. Вершы чытае Арсеній Таркоўскі.
Лужыцкі алфавіт
Лужыцкі алфавіт заснаваны на базавым лацінскі алфавіце, але змяшчае дыякрытычныя знакі — акут і гачак, што робіць яго падобным на чэшскі і польскі алфавіты.
Алфавіт выкарыстоўваецца ў лужыцкіх мовах, хаця асобныя літары выкарыстоўваюцца толькі ў адной з дзвюх моў (верхнялужыцкай ці ніжнялужыцкай).
Алфавіт
У больш ранняй версіі ніжнялужыцкі алфавіт уключаў літары b́, ṕ, ḿ і ẃ для абазначэння палаталізаваных зычных гукаў. Цяпер замест ніх выкарыстоўваюць дыграфы bj, mj, pj и wj.
Алёс (значэнні)
Алёс
Крычаўскае паўстанне 1743—1744 гадоў
Кры́чаўскае паўста́нне 1743—1744 гадо́ў — буйное антыфеадальнае выступленне сялян Крычаўскага староства князёў Радзівілаў. Выкліканае ўзмацненнем феадальнага прыгонніцкага прыгнёту і жорсткай эксплуатацыяй сялян. Паўстанне ўзначалілі мясцовыя сяляне Васіль Вашчыла і яго паплечнікі Іван Карпач, Стэсь Бачко, Васіль Вецер і іншыя. Падаўлена войскам Гераніма Фларыяна Радзівіла, удзельнікі жорстка пакараны.
Перадумовы
Крычаўскае староства размяшчалася на мяжы з Расіяй і лічылася ўласнасцю караля Рэчы Паспалітай, аднак было перададзена ў «дзяржанне» магнацкаму роду Радзівілаў, якія здавалі яго ў арэнду. Арандатары былі зацікаўлены ў тым, каб за вызначаны тэрмін паспець атрымаць як мага больш прыбытку, а таму парушалі вызначаныя Радзівілам інвентары, дзе вызначаліся павіннасці сялян. За два гады арандатары Валкавіцкія сабралі з сялян больш за 100 тысяч залатовак звыш інвентара. Сяляне скардзіліся Радзівілу на вышэйшыя за норму павіннасці. Праблемай староства былі таксама прастоі каралеўскага войска, якое, незадаволенае пастаўкамі правіянту, займалася рабункамі і нярэдка ўчыняла забойствы.
У 1730-х гадах староства было ў арэндзе ў братоў Гдайлы і Шмуйлы Іцкавічаў, падчас чаго становішча сялян стала вельмі складаным. Арандатары вымагалі ў сялян павышанага чыншу, нярэдка не выдавалі квіткоў пра аплату і потым ізноў патрабавалі грошы. За карыстанне млынам Іцкавічы бралі не дзясятую, як звычайна, а сёмую мерку збожжа.
Крычаўцы слалі князю Гераніму Фларыяну Радзівілу скаргі, але слугі арандатараў лавілі іх на дарогах і чынілі расправу. Войт вёскі Селішчы, Васіль Вашчыла, быў пакараны за тое, што ездзіў са скаргамі. Аднойчы Вашчыла быў збіты і кінуты ў астрог, а другім разам пакараны 150 бізунамі. Радзівіл, дзеля праверкі скаргаў, прысылаў сваіх камісараў, але Іцкавічы падкуплялі іх або абвяшчалі камісарамі сваіх людзей. Прыкладна так жа дзейнічаў і наступны арандатар, Марцыян Літавор Храптовіч. Крычаўцы пісалі ў сваіх скаргах пра тое, што «пан Храптовіч не лепшы за жыда-арандатара».
Хада паўстання
Хваляванні пачаліся ў канцы 1743 года, калі ўзброеныя сяляне пачалі нападаць на маёнткі шляхты, дамы купцоў і ліхвяроў, дзяліць іх маёмасць, знішчаць судовыя і даўгавыя кнігі, разганяць адміністрацыю. На чале паўстання сталі Васіль Вашчыла і бурмістар Іван Карпач, а таксама Стэсь Бочка, Васіль Вецер, Навум Буян і іншыя.
15 студзеня 1744 года Геранім Фларыян Радзівіл дзеля задушэння паўстання накіраваў у Крычаў значную колькасць войскаў на чале з палкоўнікам Пястжэцкім. Галоўныя сілы паўстанцаў у той час знаходзіліся ва ўсходняй частцы староства за ракой Сож. 18 студзеня паўстанцы падышлі да Крычава і атакавалі яго сіламі каля 2 тысяч чалавек, яны былі падтрыманыя беднатой гораду. Аднак добра абучанае і ўзброенае войска, падтрыманае артылерыяй замка, вымусіла сялян адступіць. Больш за 100 сялян загінула, 500 паранена і 77 узята ў палон, з якіх толькі 3 засталіся жывымі: старац і 2 бурмістры, астатнія былі павешаныя або пасаджаныя на кол. Паўстанцы адступілі і каля вёскі Царкавішча стварылі новы лагер.
У новым лагеры атрад паўстанцаў стаў папаўняцца людзьмі і ў хуткім часе іх колькасць дасягнула каля 4000 чалавек. Быў распрацаваны план акружэння і асады замка, якую меркавалася распачаць 26 студзеня. Пачуўшы пра такія намеры, Пястжэцкі вырашыў ударыць першы, ён нядаўна атрымаў падмацаванне з Себежа і Невеля, у яго распараджэнні мелася 400 спрактыкаваных салдат.
У ноч перад асадай на лагер паўстанцаў нечакана напалі атрады Пятжэцкага. Захопленыя знянацку сяляне адступілі, пакінуўшы на полі бою больш за 200 забітых і шмат параненых, 176 чалавек, у тым ліку і некаторыя кіраўнікі паўстання, трапілі ў палон. . У пачатку лютага 1744 паўстанне было задушана канчаткова, 60 паўстанцаў пасля бою былі жывымі пасаджаныя на калы ці павешаныя на круках і шыбеніцах.
Вынікі
Геранім Фларыян Радзівіл абмежаваўся асобнымі саступкамі. Радзівіл замяніў прымусовыя работы на будах грашовым чыншам, зняў некаторыя абмежаванні ў сялянскім гандлі, аб'явіў пра намер не здаваць староства ў арэнду і іншыя саступкі.
Scolytus
Scolytus — род жукоў-слонікаў з падсямейства караедаў. Прадстаўнікі роду (каля 120 відаў) распаўсюджаныя ў Паўночным паўшар'і і на большай частцы Паўднёвай Амерыкі.
Апісанне
Даўжыня дарослых насякомых вар'іруе ад 1,5 да 5,2 мм. Афарбоўка мае разнастайныя адценні ад цёмна-чырвона-карычневага да амаль чорнага, з прысутнасцю на целе некаторых відаў жукоў папярочных перавязяў.
Імага дадзенага роду характарызуюцца наступнымі прыкметамі:
Экалогія
Жывуць у іглічных і шыракалістых лясах, а таксама лесапасадках. Большасць відаў спецыялізаваныя алігафагі, то ёсць гэтым відам кармавымі раслінамі служаць нешматлікія роднасныя віды. Большасць такіх відаў харчуюцца толькі відамі, якія адносяцца да адзінага роду.
Віды
Некаторыя віды:
Чарніцкі (значэнні)
Чарніцкі — прозвішча і тапонім.
Каірскі міжнародны кінафестываль
Каірскі міжнародны кінафестываль (مهرجان القاهرة السينمائي الدولي, Cairo International Film Festival) — штогадовы міжнародны кінафестываль, які праходзіць у сталіцы Егіпта, горадзе Каір.
Гісторыя
Каірскі міжнародны кінафестываль быў заснаваны ў 1976 годзе і стаў першым міжнародным кінафестывалем, які праходзіць у арабскім свеце. Акрамя таго, ён з’яўляецца найстарэйшым і адзіным міжнародным конкурсным кінафестывалем, прызнаным FIAPF на Блізкім Усходзе і ў Афрыцы. Адным з натхняльнікаў кінафестывалю стаў крытык Камаль эль-Малакх, які наведаў ў 1975 годзе «Берлінале».
На першым фестывалі 1976 былі прадстаўлены каля 100 фільмаў з 33 краін свету, 14 фільмаў з 14 краін змагаліся за галоўны прыз.
З 1988 года Каірскі кінафестываль праводзіцца ў Каірскім нацыянальным культурным цэнтры, у прыватнасці, у памяшканні Каірскага опернага тэатра.
Гасцямі і лаўрэатамі Каірскага міжнароднага кінафестывалю станавілася мноства зорак сусветнага кінематографа: Амар Шарыф, Клаўдзія Кардынале, Джон Малкавіч, Нікалас Кейдж, Сафі Ларэн, Джына Лалабрыджыда, Сальма Хаек, Марчэла Мастраяні, Курт Расэл, Пітэр О’Тул, а таксама сусветна вядомыя кінарэжысёры — Роберт Уайз, Эліа Казан, Олівер Стоўн, Мікеланджэла Антаніоні і многія іншыя.
Натуральны лагарыфм
Натуральны лагарыфм — гэта лагарыфм па аснове e, дзе e — ірацыянальная пастаянная, роўная прыблізна 2,718 281 828. Натуральны лагарыфм звычайна абазначаюць як ln(x), loge(x), а часам проста log(x), калі аснова e маецца на ўвазе.
Натуральны лагарыфм ліку x (запісваецца як ln(x)) — гэта паказчык ступені, у якую трэба ўзвесці лік e, каб атрымаць x. Напрыклад, ln(7,389...) роўны 2, бо e2=7,389.... Натуральны лагарыфм самога ліку e (ln(e)) роўны 1, бо e1 = e, а натуральны лагарыфм 1 (ln(1)) роўны 0, бо e0 = 1.
Натуральны лагарыфм можна вызначыць для любога дадатнага рэчаіснага ліку a як плошча пад крывою y = 1/x ад 1 да a. Прастата гэтага азначэння прывяла да з'яўлення назвы «натуральны». Гэта азначэнне можна пашырыць на камплексныя лікі.
Як і ўсе лагарыфмы, натуральны лагарыфм адлюстроўвае множанне ў складанне: Такім чынам, лагарыфмічная функцыя з'яўляецца ізамарфізмам групы дадатных рэчаісных лікаў адносна множання на групу рэчаісных лікаў па складанню, які можна прадставіць як функцыю:
Лагарыфм можна вызначыць па любой дадатнай аснове, не роўнай 1, а не толькі для e, але лагарыфмы для іншых асноў адрозніваюцца ад натуральнага лагарыфма толькі сталым множнікам, і, як правіла, вызначаюцца праз натуральны. Лагарыфмы бываюць карысныя пры рашэнні ўраўненняў, у якіх невядомыя стаяць у паказчыку ступені. Напрыклад, лагарыфмы выкарыстоўваюцца, каб вылічыць пастаянную распаду і час распаду ў задачах на радыеактыўны распад. Лагарыфмы выконваюць значную ролю ў многіх галінах матэматыкі і іншых навук, прымяняюцца ў фінансавых разліках пры рашэнні задач звязаных са складаным працэнтам.
Гісторыя
Упершыню натуральны лагарыфм упамянуў Ніколас Меркатар у сваёй працы Logarithmotechnia, апублікаванай у 1668 годзе, хоць настаўнік матэматыкі Джон Спайдэл яшчэ ў 1619 годзе склаў табліцу натуральных лагарыфмаў. Раней функцыю называлі гіпербалічным лагарыфмам, бо яна адпавядае плошчы пад гіпербалай. Іншы раз яе называюць Неперавым лагарыфмам, хоць першапачатковае значэнне гэтага тэрміна было трохі іншае.
Руская і савецкая сістэма
Натуральны лагарыфм прынята абазначаць як «ln(x)», дзесятковы лагарыфм (па аснове 10) — як «lg(x)», а іншыя асновы ўказваюцца яўна пры сімвале «log».
У многіх працах па дыскрэтнай матэматыцы, кібернетыцы, інфарматыцы аўтары выкарыстоўваюць абазначэнне «log(x)» для лагарыфмаў па аснове 2, але такое ўжыванне не з'яўляецца агульнапрынятым і патрабуе тлумачэння альбо ў спісе выкарыстаных абазначэнняў, альбо (пры адсутнасці такога спіса) зноскай ці каментарыем пры першым выкарыстанні.
Дужкі вакол аргумента лагарыфмаў (калі гэта не вядзе да памылковага чытання формулы) звычайна не пішуць, а пры ўзвядзенні лагарыфма ў ступень паказчык прыпісваюць непасрэдна к знаку лагарыфма: ln2 ln3 4x5 = [ln([ln(4x5)]3)]2.
Англа-амерыканская сістэма
Матэматыкі, статыстыкі і частка інжынераў звычайна выкарыстоўваюць для абазначэння натуральнага лагарыфма ці «log(x)», ці «ln(x)», а для лагарыфма па аснове 10 — «log10(x)».
Некаторыя інжынеры, біёлагі і іншыя спецыялісты заўсёды пішуць «ln(x)» (ці зрэдку «loge(x)»), калі маюць на ўвазе натуральны лагарыфм, а запіс «log(x)» у іх абазначае log10(x).
У тэарэтычнай інфарматыцы, тэорыі інфармацыі і крыптаграфіі «log(x)» звычайна абазначае лагарыфм па аснове 2 «log2(x)» (хоць часта для двайковага лагарыфма ўжываецца абазначэнне lg(x)).
У мовах праграмавання
У найбольш ужывальных мовах праграмавання і пакетах прыкладных праграм, у тым ліку ў C, C++, SAS, MATLAB, Фартран і BASIC, функцыя «log» або «LOG» адносіцца да натуральнага лагарыфма.
У ручных калькулятарах натуральны лагарыфм абазначаецца ln, тады як log служыць для абазначэння лагарыфма па аснове 10.
Паходжанне тэрміна натуральны лагарыфм
На першы погляд можа паказацца, што раз наша сістэма злічэння мае аснову 10, то гэта аснова больш «натуральная», чым аснова e. Але матэматычна лік 10 не з'яўляецца асабліва адметным. Яго выкарыстанне хутчэй звязана з культурай, лік 10 агульны для многіх традыцыйных сістэм злічэння, і звязана гэта, мабыць, з лікам пальцаў у людзей. Некаторыя культуры стваралі свае сістэмы злічэння з іншымі асновамі: 5, 8, 12, 20 і 60.
loge з'яўляецца «натуральным» лагарыфмам, бо ўзнікае аўтаматычна і паяўляецца ў матэматыцы вельмі часта. Напрыклад, разгледзім задачу дыферэнцавання лагарыфмічнае функцыі :
Калі аснова b роўная e, то вытворная раўняецца проста 1/x, а пры x = 1 гэта вытворная роўная 1. Іншым абгрунтаваннем, паводле якога аснова e лагарыфма з'яўляецца найбольш натуральнаю, ёсць тое, што такі лагарыфм лёгка вызначыць праз просты інтэграл ці нескладаны рад Тэйлара, чаго нельга сказаць пра іншыя лагарыфмы.
Акрамя таго, ёсць некаторыя абгрунтаванні "натуральнасці", не звязаныя з інтэграваннем і дыферэнцаваннем. Так, напрыклад, ёсць некалькі простых радоў з натуральнымі лагарыфмамі. П'етра Менголі і Мікалай Меркатар называлі іх logarithmus naturalis за некалькі дзесяцігоддзяў да таго, як Ньютан і Лейбніц распрацавалі дыферэнцыяльнае і інтэгральнае злічэнне.
Азначэнне
Фармальна, для дадатнага ліку a яго натуральны лагарыфм ln(a) можна вызначыць як плошчу пад крывой графіка 1/x ад 1 да a, г. зн. як інтэграл:
Гэта сапраўды лагарыфм, бо ён задавальняе асноўную ўласцівасць лагарыфма:
Гэта можна паказаць, разбіваючы інтэграл для ln(ab) і робячы замену зменнай x = at у другім інтэграле:
Лік e можна вызначыць як рэчаісны лік a такі, што ln(a) = 1.
Вытворная, рад Тэйлара
Вытворная натуральнага лагарыфма роўная
Адсюль можна атрымаць раскладанне ln(1+x) у рад Тэйлара каля 0, т. зв. рад Меркатара:
Падстаўляючы x-1 замест x, атрымаем формулу для ln(x) пры 0 < x ≤ 2, а іменна: Ці ў разгорнутай форме:
З дапамогаю рада Меркатара можна атрымаць наступны выраз, справядлівы для любога х, большага за 1 па абсалютнай велічыні:
Гэты рад падобен на.
Таксама заўважым, што функцыя адваротная сабе, таму каб вылічыць натуральны лагарыфм ліку y, трэба проста падставіць замест x значэнне
Натуральны лагарыфм у інтэграванні
Натуральны лагарыфм дазваляе проста інтэграваць функцыі выгляду g(x) = f '(x)/f(x): першаісная функцыі g(x) мае від ln(|f(x)|). Гэта вынікае з ланцуговага правіла і наступнага факта:
Ці іначай:
і
Ніжэй прыведзены прыклад для g(x) = tan(x):
Няхай f(x) = cos(x) і f'(x)= - sin(x):
дзе C —.
Натуральны лагарыфм можна праінтэграваць с дапамогаю інтэгравання па частках:
Лікавае значэнне
Каб вылічыць значэнне натуральнага лагарыфма ліку |x| < 1, можна выкарыстаць раскладанне ў рад Тэйлара ў выглядзе:
Каб атрымаць лепшую скорасць збежнасці, можна скарыстаць наступную тоеснасць:
Для ln(x), пры x > 1, чым бліжэй значэнне x к 1, тым большая скорасць збежнасці. У дасягненні гэтага таксама могуць дапамагчы лагарыфмічныя тоеснасці:
Такія метады прымяняліся яшчэ да з'яўлення калькулятараў, калі выкарыстоўваліся лікавыя табліцы і ажыццяўляліся пераўтварэнні, падобныя да прыведзеных вышэй.
Высокая дакладнасць
Для вылічэння натуральнага лагарыфма з вялікай колькасцю дакладных лічбаў рад Тэйлара не эфектыўны, бо збягаецца павольна. Калі x блізкі да 1, можна выкарыстаць метад Ньютана, каб абярнуць экспаненцыяльную функцыю, чый рад збягаецца хутчэй.
Яшчэ адной альтэрнатывай для вельмі высокай дакладнасці разлікаў з'яўляецца формула :
m выбрана так, што дасягалася дакладнасць p біт. (У большасці выпадкаў для m дастаткова значэння 8.) Больш таго, пры выкарыстанні гэтага метаду, можна, наадварот, эфектыўна вылічыць паказчыкавую функцыю, прымяніўшы метад Ньютана для абарачэння натуральнага лагарыфма. (Пастаянныя ln 2 і пі можна вылічыць загадзя з любой патрэбнай дакладнасцю, карыстаючыся любым вядомым хутка збежным радам.)
Вылічальная складанасць
Вылічальная складанасць натуральных лагарыфмаў (пры выкарыстанні арыфметыка-геаметрычнага сярэдняга) роўная O(M(n) ln n). Тут n — колькасць дакладных лічбаў, з якою трэба вылічыць натуральны лагарыфм, а M(n) — вылічальная складанасць перамнажэння двух n-значных лікаў.
Непарыўныя дробы
Хоць для прадстаўлення лагарыфма невядома простых непарыўных дробаў, ёсць аднак некалькі, у тым ліку:
Камплексныя лагарыфмы
Такім чынам, лагарыфм нельга вызначыць на ўсёй камплекснай плоскасці, і нават пры гэтым ён мнагазначны — любы камплексны лагарыфм можна замяніць на «раўназначны» лагарыфм, дабавіўшы любое цэлае кратнае 2πi. Камплексны лагарыфм можа быць адназначным толькі на разрэзанай камплекснай плоскасці. Напрыклад, ln i = 1/2 πi ці 5/2 πi ці −3/2 πi, і г.д.
Сколіт лёмавы
Сколіт лёмавы, Забалоннік вялікі вязавы (Scolytus scolytus) — від жукоў-даўганосікаў з падсямейства караедаў.
Апісанне
Даўжыня цела дарослых насякомых 4,5—5 мм. Лоб са згусткам кароткіх жаўтлява-бурых валасінак, пасярэдзіне менш густыя валаскі рудавата-бурага колеру. Брушка ў рэдкіх доўгіх залацістых валасінках, якія тырчаць.
Экалогія
Асобіны харчуюцца на вязе.
Мая цудоўная лэдзі (фільм, 1964)
«Мая цудоўная лэдзі» (My Fair Lady) — музычны фільм 1964 года рэжысёра Джорджа К’юкара, створаны на аснове п’есы Бернарда Шоу «Пігмаліён» і аднайменнага мюзікла Фрэдэрыка Лоу. Восем прэмій «Оскар», у тым ліку за найлепшы фільм.
Баравыя (Іжскі сельсавет)
Баравыя — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Іжскага сельсавета.
Размешчана на паўднёвым беразе Вішнеўскага возера.
Дварэц (Іжскі сельсавет)
Дварэц— вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Іжскага сельсавета. На 2012 год 13 двароў, 17 жыхароў.
Размешчана на аўтадарозе паміж вёскамі Іжа і Лыцавічы.
Спіс аб’ектаў PGC (2271001—2272000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2271001—2272000)
Берасніха
Берасні́ха (, Бересниха) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Іжскага сельсавета.
Размешчана на беразе Слабадскога возера. Забудова — хаатычная.
Гісторыя
У XVIII ст. вядома як засценак.
З 1921 года ў Іжскай гміне, з 1932 года ў Куранецкай гміне Вілейскага павета Польскай Рэспублікі.
Аднойчы ў казцы
«Аднойчы ў казцы» (Once Upon a Time) — амерыканскі тэлесерыял канала ABC у жанры фэнтэзі. Прэм’ера адбылася 23 кастрычніка 2011 года. 3 лістапада 2011 года, пасля паспяховага выхаду першых двух эпізодаў, ABC прадоўжыў серыял на поўны сезон з 22 эпізодаў. 10 мая 2012 года ABC прадоўжыў серыял на другі сезон, прэм’ера якога адбылася 30 верасня. 10 мая 2013 года канал прадоўжыў серыял на трэці сезон, які стартаваў 29 верасня.
Трэці сезон будзе падзелены на дзве часткі, першыя дванаццаць эпізодаў будуць паказаны да новага года, пасля чаго серыял возьме паўзу аж да 9 сакавіка 2014 года. «Аднойчы ў казцы», нароўні з чатырма іншымі мыльнымі драмамі канала («Нэшвіл», «Скандал», «Помста» і «Анатомія страсці»), пераходзіць такім чынам у тэлесезоне 2013-14 гадоў на новы фармат вяшчання, з двух блокаў, якія транслююцца практычна без перапынкаў.
У маі 2013 года ABC замовіў спін-оф серыяла пад назвай «Аднойчы ў краіне цудаў», які выйшаў увосень 2013 года.