cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Гардзейка
Біяграфія
Вызвалены 24 лістапада 1954 г. Застаўся жыць ў Магадане. У 1959 г. скончыў Магаданскі горна-геалагічны тэхнікум, працаваў геолагам. У Беларусь вярнуўся ў студзені 1965 года, уладкаваўся на работу ў аб’яднанне «Беларуськалій». З 1978 г. на пенсіі.
Жыў і памёр у Салігорску.
Мэтаніўка
Мэтаніўка (Метанівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Патэрсан (Нью-Джэрсі)
Патэрсан — горад у штаце Нью-Джэрсі, акруга Пасейік, ЗША. Трэці па велічыні горад штата. Дзякуючы паспяховаму гандлю шоўкам у XIX стагоддзі атрымаў мянушку Шаўковы горад. Размешчаны на плато Підмант. Названы ў гонар У. Патэрсана.
Заснаваны 11 красавіка 1831 года як невялікае мястэчка і спачатку адносіўся да акругі Эсэкс, а з 7 лютага 1837 адносіўся да новаўтворанай акругі Пасейік. 14 красавіка 1851 года, на падставе вынікаў праведзенага рэферэндуму Патэрсан быў пераўтвораны ў горад. Паўторнае пераўтварэнне ў горад было ажыццёўлена 14 сакавіка 1861 года.
Гімн Армянскай ССР
Дзяржаўны гімн Армянскай ССР — дзяржаўны гімн Армянскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі ў 1944—1991 гадах.
IC 3508
IC 3508 — галактыка тыпу S0    R  ў сузор’і Валасы Веранікі.
Людміла Мікалаеўна Чумак
Людміла Мікалаеўна Чумак (, в. Крамяніца, Зэльвенскі раён, Гродзенская вобласць — ) — беларускі мовазнавец, спецыяліст у галіне рускага і беларускага мовазнаўства. Доктар філалагічных навук (1999), прафесар (2004).
Біяграфія
Скончыла Гродзенскі дзяржаўны педагагічны інстытут (спецыяльнасць «Руская мова і літаратура», 1971), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (аспірантура, 1976). Працавала ў Парэцкай СШ (Лідскі раён, Гродзенская вобласць), СШ № 12 г. Гродна, Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1977, філалагічны факультэт, кафедра прыкладной лінгвістыкі, у 1994—2008 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: сінтаксіс сучаснай рускай мовы; руская мова як замежная; сацыялінгвістыка; лінгвакультуралогія.
Герман Вісліцэнус
Герман Вісліцэнус (ням.: Hermann Wislicenus;, , Цюрынгія — , , Правінцыя Шлезвіг-Гальштэйн) — нямецкі жывапісец гістарычнага жанру.
Біяграфія
З 1844 года вучыўся ў Дрэздэнскай вышэйшай школе выяўленчых мастацтваў пад кіраўніцтвам Э. Бендэмана і Ю. Шнора фон Каральсфельда і праявіў вялікі талент ужо ў першай сваёй карціне «Дастатак і Галеча» (Дрэздэнская галерэя).
У 1853 годзе рушыў услед за П. фон Карнеліусам у Італію, дзе пазнаёміўся з мастацтвам назарэйцаў. Правёўшы некалькі гадоў у Рыме, атрымаў месца прафесара ў Веймарскім мастацкім вучылішчы, адкуль у 1868 годзе перайшоў на пасаду прафесара гістарычнага жывапісу ў Дзюсельдорфскую акадэмію мастацтваў, і з тых часоў займаўся пераважна манументальным жывапісам, адрозніваючыся ў ім высакароднасцю стылю і ізя.
Вядомы, як прадстаўнік ідэалістычнай і нацыянальнай прускай рамантычнай канцэпцыі мастацтва.
Любэшыўска Воля
Любэшыўска Воля (Любешівська Во́ля) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любэшыўскай пасялковай абшчыны.
Галіна Мікалаеўна Сакалова
Біяграфія
Нарадзілася ў Камсамольску-на-Амуры. У 1959 годзе скончыла Разанскі дзяржаўны радыётэхнічны ўніверсітэт. Была размеркавана ў Мінск і да 1969 года працавала на інжынерных пасадах на шэрагу прамысловых прадпрыемстваў. У 1969—1972 гадах вучылася ў аспірантуры пры Інстытуце сацыялогіі Акадэміі навук СССР. З 1972 па 1978 год працавала ў Беларускім дзяржаўным універсітэце старшым навуковым супрацоўнікам. У 1975 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю. З 1978 года працавала ў Інстытуце філасофіі і права Акадэміі навук БССР, дзе з 1984 года займала пасаду загадчыка аддзела сацыялогіі. З 1989 года Г. М. Сакалова ў Інстытуце сацыялогіі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Займала пасады кіраўніка аддзела сацыялогіі працы і эканамічнай сацыялогіі, аддзела сацыяльна-эканамічных і палітычных даследаванняў, аддзела эканамічнай сацыялогіі і сацыяльнай дэмаграфіі. Адначасова працавала ў Беларускім дзяржаўным універсітэце — прафесар кафедры сацыялогіі.
Навуковая дзейнасць
Г. М. Сакалова лічыцца заснавальнікам беларускай навуковай школы сацыялогіі працы і эканамічнай сацыялогіі. Займалася распрацоўкай метадалагічных асноў тэорыі сацыялогіі працы і тэорыі эканамічнай сацыялогіі і абгрунтавала іх узаемасувязь. Пад яе кіраўніцтвам абаронены 8 доктарскіх і 32 кандыдацкіх дысертацый. Аўтар больш за 700 навуковых прац.
Сярод апублікаванага:
Сарыкапа
Сарыкапа́ (Сарықопа) — бяссцёкавае салёнае возера на паўночным захадзе Казахстана, у Кастанайскай вобласці. Возера размешчана ў цэнтральнай частцы Тургайскай лагчыны, на вышыні 101,2 м над узроўнем мора.
Плошча возера складае 184 км² (пры высокім напаўненні — да 336 км²). Даўжыня 27,6 км, найбольшая шырыня 13,2 км. Плошча вадазбору 985 км², у Сарыкапу ўпадаюць рэкі Сарыазен і Тэкэ. Возера дробнае, складаецца з некалькіх плёсаў, якія адрозніваюцца па мінералізацыі: адны апрасняюцца, іншыя назапашваюць солі. Заходні бераг спадзісты, усходні — да 5—10 м вышыні. Сілкаванне снегавое.
Мышарыўка
Мышарыўка (Ми́шарівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Касцяёўскі сельсавет
Касцяё́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лёзненскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Касцяёва.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Высачанскага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Высачанскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у складзе Лёзненскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 19 лютага 1958 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Бабінавіцкага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 7 населеных пунктаў: Глінкі, Забары, Касцяёва-Янава, Ордзеж, Рублева 2-е, Салаўёва і Сасновая Наспа.
Ламбецкі мост
Ламбецкі мост (Lambeth Bridge) — стальны аркавы мост праз Тэмзу ў Лондане, размешчаны паміж Воксхальскім і Вэстмінстэрскім мастамі, злучае раёны Мілбанк і Ламбет.
Ламбецкі мост быў адкрыты 19 ліпеня 1932 года на месцы вісячага пешаходнага моста, які існаваў раней. Мае 4 апоры, нагадвае па канструкцыі Воксхальскі мост, але ў ім пераважае чырвоны колер, сімвалізуючы колер лаў у Палаце Лордаў. У абодвух канцах моста знаходзяцца скульптуры ананасаў у гонар Дж. Традэскантэ-малодшага, першым, хто здолеў выгадаваць ананасы ў Англіі.
8 cm Feldkanone M. 18
8 cm Feldkanone M. 18 (8-см палявая гармата М.18)— стаяла на ўзбраенні Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. Гармата была распрацаваны фірмай Böhler каб замяніць 8 cm Feldkanone M. 05. Нягледзячы на тое, што варыянт фірмы Böhler быo заснован на значна больш інавацыйным праекце, чым канкурэнты, перавага была аддадзена 8 cm Feldkanone M. 17 фірмы Škoda. Толькі крыху больш за 100 такіх гармат было выраблена да канца вайны. Пад час Другой сусветнай вайна захопленая зброя выкарыстоўвалася нацысцкай Германіяй пад пазначэннем 8 cm leichte Feldkanone 18(ö).
Чэмпіянат свету па летнім біятлоне
Чэмпіяна́т све́ту па ле́тнім біятло́не — міжнародныя спаборніцтвы па летнім біятлоне, якія праходзяць з 1996 года. Сучасныя чэмпіянаты свету ўключаюць у сябе толькі лыжаролерныя гонкі (з 2010 года) і ўключаюць спаборніцтвы ў спрынце, гонцы пераследвання і змешанай эстафеце.
Кросавыя гонкі
Кросавыя гонкі на чэмпіянатах свету праводзіліся з 1996 па 2009 год.
Лыжаролерныя гонкі
Лыжаролерныя гонкі на чэмпіянатах свету праводзяцца з 2006 года.
Любатын (Любэшыўскі раён)
Любатын (Люботи́н) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любэшыўскай пасялковай абшчыны.
Воксхальскі мост
Воксхальскі мост (Vauxhall Bridge) — аркавы мост праз Тэмзу ў Лондане, уяўляе сабой канструкцыю са сталі і граніту.
Мост быў здадзены эксплуатацыю 26 мая 1906 года, злучаючы Воксхал на паўднёвым беразе і Вэстмінстэр на паўночным. Да сучаснага моста на яго месцы існаваў жалезны Рэгенцкі мост, пабудаваны ў 1809—1816 гадах, які пазней стаў называцца Воксхальскім. Мост мае 4 апоры і пяць пралётаў, афарбаваны ў чырвоны і жоўты колеры.
На апорах абапал моста размешчана 8 скульптур, якія сімвалізуюць сабой ганчарную справу, тэхніку, архітэктуру, сельскую гаспадарку, навукі, вытанчаныя мастацтвы, мясцовыя ўлады і ўтварэнне.
Панчышынэ
Панчышынэ (Панчи́шине) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Stadthalle Fürth
«Stadthalle» — шматмэтавая арэна ў Фюрце, Германія. Была адкрытая ў 1982 годзе і займае плошчу ў 2,500 м². Сярод знакамітасцяў, якія выступалі на «Stadthalle», Чак Беры, Фрэнк Запа, Эліс Купер, Тэд Ньюджэнт, Озі Осбарн, гурты «Бісці Бойз» і «Run-DMC». З 2006 года на арэне праходзіць снукерны турнір «Пол Хантэр Класік», які ў 2016 годзе стаў паўнавартасным рэйтынгавым турнірам, адным з двух, якія праходзяць на тэрыторыі Германіі.
Мікалай Андрэевіч Лісіцын
Мікалай Андрэевіч Лісіцын (, в. Вострыцы-2, Мажайскі раён, Маскоўская вобласць, Расія — люты ) — беларускі эканаміст. Кандыдат эканамічных навук (1955), прафесар (1980). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі дзяржаўны эканамічны інстытут (1952; аспірантура, 1955). Працаваў у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1955, дэкан завочнага планава-эканамічнага факультэта, прафесар, загадчык кафедры арганізацыі і планавання прамысловых прадпрыемстваў).
Узнагароды
Званне «Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР» (1975) і інш.
Локня (Пскоўская вобласць)
Локня (Ло́кня) — пасёлак гарадскога тыпу ў Пскоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Лакнянскага раёна. Знаходзіцца за 205 км на паўднёвы ўсход ад Пскова. Чыгуначная станцыя на лініі Дно — Новасакольнікі. Стала мястэчкам ў 1901 годзе ў сувязі з будаўніцтвам чыгункі Дно — Новасакольнікі. Назва — ад ракі Локня, якая працякае паблізу. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1941 года.
У пасёлку дзейнічаюць мэблевая фабрыка, хлебакамбінат. Друкарня.
Курына
Ку́рына — вёска ў Курынскім сельсавеце Віцебскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Цэнтр Курынскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 29 км у напрамку на паўночны ўсход ад Віцебска на правым беразе Заходняй Дзвіны на аўтадарозе  Віцебск — Сураж. Праз вёску працякае прыток Заходняй Дзвіны рака Кастаўлянка, якая выцякае з возера Кастаўе.
Гісторыя
У пачатку XX стагоддзя ў вёсцы Курына Курынскай воласці Віцебскага павета пражывала 327 чалавек у 40 дварах. У вёсцы знаходзілася каменная царква святога Мікалая, пабудаваная ў 1824 годзе (захаваліся руіны). У 1872 годзе М. Кусцінскі раскапаў каля вёскі 2 курганы.
У час Вялікай Айчыннай вайны вёска была спаленая нямецкімі захопнікамі.
У 1998 годзе ў вёсцы 117 двароў.
Інфраструктура
У Курына філіял ААТ «Віцебскі райаграпрамсервіс», сельская бібліятэка Віцебскай РЦБС, бальніца сястрынскага догляду.
Міжгайці (Любэшыўскі раён)
Міжгайці (Міжга́йці) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любэшыўскай пасялковай абшчыны.
Вядомыя асобы Уладзіміра (Расія)
Вядомыя ўраджэнцы Уладзіміра:
Бэрэжанскі раён
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 41114 чалавек, плошча — 661 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 25 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння і 56 сёлаў.
Лаеру
Лаеру (Laerru) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 1029 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 52 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 7030. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Margherita.
Якуб Ермаловіч
Якуб Ермаловіч (, в. Вяшэўка, Ігуменскі павет, Мінская губерня, цяпер, Мінская вобласць — , ) — беларускі празаік.
Біяграфія
Арыштаваны 2.10.1936; асуджаны да зняволення. У 1939 годзе прысуд адменены, вызвалены быў толькі ў чэрвені 1941 г. (са зняццем судзімасці).
У перыяд нямецкай акупацыі жыў у вёсцы Вяшэўка. З верасня 1944 г. настаўнік беларускае мовы і літаратуры ў Беразіне, потым у сярэдняй школе ў вёсцы Пагост Бярэзінскага раёна. У 1959 годзе завочна скончыў Магілёўскі педінстытут. Член СП БССР з 1961 г. Пахаваны ў вёсцы Вяшэўка.
Іван Іванавіч Гольц-Мілер
Іван Іванавіч Гольц-Мілер (, Іяганішкеры, Панявежскі павет, Ковенская губерня —, ) — рускі , і тэатральны рэцэнзент, удзельнік рэвалюцыйнага руху 1860-х.
Паходжанне
Нарадзіўся ў сям’і чыноўніка. Бацька, Іван Іванавіч Гольц-Мілер (1806—1876), быў пазашлюбным сынам дзеда Л. М. Талстога — і Кацярыны Якаўлеўны Пярфільевай, якая памерла родамі. Прозвішча было ўзята ад павівальнай бабкі. Такім чынам, Іван быў траюрадным братам пісьменніка, але хутчэй за ўсё нават не ведаў пра гэта.
Адукацыя і далейшае жыццё
Выдатна скончыў Мінскую гімназію ў 1860 годзе і адразу ж паступіў на Маскоўскага ўніверсітэта. Разам з іншымі студэнтамі прымаў удзел у друкаванні і распаўсюджванні забароненых твораў А. І. Герцэна,, Т. Р. Шаўчэнкі. У 1861 арыштаваны пасля даносу як удзельнік рэвалюцыйнага гуртка. У турме ўдзельнічаў у складанні «».
З турмы Гольц-Мілер вярнуўся ў Мінск, адкуль неўзабаве быў высланы пад канвоем у заштатны гарадок Карсун Сімбірскай губерні, дзе бязвыезна правёў два гады пад наглядам паліцыі.
У 1865 годзе дзякуючы клопатам бацькі Івану было дазволена працягваць адукацыю ў адным з правінцыйных універсітэтаў. Ён выбраў Адэсу. Тут ён удзельнічаў у стварэнні рэвалюцыйнай арганізацыі. На сустрэчы новага, 1867 года ён агучыў гарачую прамову, якая прызывала да звяржэння самадзяржаўя, за што быў высланы з горада.
У 1867—1869 гадах жыў у Мінску, вандраваў па Расіі. Улетку 1869 года Гольц-Мілер зноў прыехаў у Адэсу, дзе праходзілі гэты час студэнцкія хваляванні. Баючыся яго ўплыву на моладзь, наварасійскі генерал-губернатар дамогся высылкі Гольц-Мілера з Адэсы і забароны жыхарства і ў іншых універсітэцкіх гарадах.
У 1870 здейсніў няўдалую спробу самагубства.
Памёр ад туберкулёзу ў Арле, дзе і быў пахаваны.
Творчасць
З 1959 года выступаў з артыкуламі пра тэатр у газеце «Минские губернские ведомости». Друкаваўся ў часопісах «Современннк», «Отечественные записки». Падчас жыцця ў Адэсе, дзе друкаваў у 1865-66 тэатральныя нататкі ў газеце «».
Перад смерцю пачаў рыхтаваць зборнік сваёй паэзіі, але публікацыя так і не адбылася.
Паэт некрасаўскай школы. У Мінску напісаў вершы «З верай за справу», «Сум раз’ядае мне сэрца» і інш. Яго верш лепшы «Слу-шай!» («Как дело измены, как совесть тирана…»), пакладзены ў 1860-я на музыку кампазітарам, стаў папулярнай рэвалюцыйнай песняй.
Паэтычная спадчына Гольц-Мілера невялікая па аб’ёме. Яна складае крыху больш за 80 вершаў. З іх менш за палову было надрукавана пры жыцці паэта. Гольц-Мілер быў таксама таленавітым перакладчыкам з французскай, англійскай, нямецкай і польскай моў. Ён пераклаў вершы, Д. Г. Байрана, Н. Ленау, А. Міцкевіча і іншых блізкіх яму па духу паэтаў.
Сарыкольскі хрыбет
Сарыкольскі хрыбет (Раште Кух Сарикол) — горны хрыбет ва Усходнім Паміры, цягнецца ўздоўж мяжы Таджыкістана і Кітая. Цягнецца ад даліны ракі Маркансу да адгор’яў Гіндукуша, агінаючы з поўначы катлавіну з азёрамі Шаркуль і Рангкуль. Служыць водападзелам басейнаў ракі Тарым, возера Каракуль і Амудар’і.
Вышыня хрыбта вагаецца ад 4500 да 5800 м, вышэйшая кропка — гара Лявірдыр (6351 м). Працягласць — каля 350 км. Складзены галоўным чынам крышталічнымі сланцамі і гранітоідамі. У ніжняй частцы схілаў — разрэджаная расліннасць халоднай высакагорнай пустыні. Вышэй 5000 м — даліны і схілавыя ледавікі. На тэрыторыі Таджыкістана размешчана 240 ледавікоў агульнай плошчай 144 км².
IC 3509
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Федэрацыя студэнтаў і школьнікаў Кот-д’Івуара
Федэрацыя студэнтаў і школьнікаў Кот-д’Івуара, ФСШКІ (Fédération estudiantine et scolaire de Côte d'Ivoire, FESCI) — івуарыйская асацыяцыя школьнікаў і студэнтаў.
ФСШКІ была створана ў 1990 годзе групай студэнтаў на чале з Марсьялем Жазефам Аіпо, які стаў першым генеральным сакратаром арганізацыі. Сваёй мэтай удзельнікі руху ставілі барацьбу за пашырэнне сваіх правоў, што не былі прадстаўлены ім рэжымам Дэмакратычнай партыі Кот-д’Івуара. Федэрацыя атрымала падтрымку тагачаснай галоўнай апазіцыйнай партыі — Івуарыйскага народнага фронту.
У 2000 годзе паміж студэнтамі двух суперніцкіх аддзяленняў ФСШКІ, якія змагаліся за кантроль над кампусамі, разгарэўся канфлікт. Кожны з бакоў у наступным годзе прызначыў свайго генеральнага сакратара, Жан-Іў Тыбадэ для адной і Поля Геі для іншай. Раскол у Федэрацыі дасягнуў кульмінацыі ў красавіку 2001 года.
У 2000-х гадах, на фоне грамадзянскай вайны, арганізацыя дзейнічала як апалчэнне, выступіўшы на баку прэзідэнта Ларана Гбагбо. У ходзе канфлікту члены Федэрацыі былі абвінавачаны ва ўчыненні розных злачынстваў. У прыватнасці, у 2004 годзе члены руху з Абіджанскага ўніверсітэта разбурылі міжнародны ліцэй імя Жана-Мерма.
17 красавіка 2011 ФСШКІ склала зброю і вярнулася да мірнай дзейнасці.
Новазеландская біягеаграфічная вобласць
Новазеландская біягеаграфічная вобласць — біягеаграфічная вобласць, якая ўваходзіць у царства. Займае Паўднёвы і Паўночны астравы Новай Зеландыі, астравы Макуоры, Окленд, Чатэм і інш. (ад 29 да 54° паўднёвай шыраты).
У флоры больш за 1800 відаў вышэйшых раслін, з якіх больш за 3/4 эндэмічныя. Шмат раслін-неабіёнтаў. Пераважаюць сямействы:, , , , , , , і інш. Шмат папарацей, у т.л. буйных дрэвападобных, эпіфітаў і ліян. Генетычна раслінны і жывёльны свет вобласці звязаны з флорай і фаунай крайняга поўдня Паўднёвай Амерыкі і Паўдёва-Усходняй Аўстраліі. Фауна бедная па відах, астраўнога тыпу. З млекакормячых (акрамя неабіёнтаў) 2 эндэмічныя віды лятучых мышэй. Птушак больш за 200 відаў, шмат эндэмічных. Характэрны марскія птушкі:, , , і інш. З нелятаючых характэрны, некаторыя. З паўзуноў (20 відаў) пашыраны эндэмічныя роды геконаў (5 відаў) і сцынкаў (9 відаў). Найбольш характэрны паўзун —. З земнаводных — жабы з роду. Прэснаводных рыб мала (1 від вугра, некалькі відаў з сямейства і інш.). Фаўна насякомых багатая (матылёў больш за 1000 відаў). Шматлікія наземныя малюскі.
Дымаўшчына
Дымаўшчына — вёска ў Лятчанскім сельсавеце Віцебскага раёна Беларусі, за 10 км на захад ад Віцебска, за 400 метрах ад аўтадарогі (Віцебск—Полацк).
На поўнач ад вёскі размешчаны арніталагічны заказнік мясцовага значэння «Дымаўшчына», створаны ў 1979 годзе для аховы унікальных згуртаванняў птушак на зарослых тарфяных кар'ерах на месцы верхавога балота.
Гісторыя
У пачатку XX ст. сядзіба Дымаўчына Мішкаўскай воласці Віцебскага павета належала дваранцы І. А. Карташовай. У сядзібе было 4 двары, 17 жыхароў.
Мукашын
Мукашын (Му́кошин) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любэшыўскай пасялковай абшчыны.
Зборная Паўночнай Македоніі па футболе
Зборная Паўночнай Македоніі па футболе прадстаўляе Паўночную Македонію на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах. Арганізацыяй, які ажыццяўляе кантроль і кіраванне зборнай, з’яўляецца Футбольная федэрацыя Македоніі.
Пабірка
Пабірка (Побі́рка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Бой за базу «Мэры-Эн»
База агнявой падтрымкі Мэры-Эн была размешчана так, каб перашкодзіць перамяшчэнню варожых войскаў і тэхнікі па калідоры К-7 і сцежцы Дак Роўз (адгалінаванні сцежкі Ха Шы Міна). Меркавалася, што база будзе часовай. Аднак, яна працягнула існаваць на пастаяннай аснове, на базе размяшчалася па меншай меры адна рота арміі ЗША. На момант нападу на базе знаходзіўся 231 амерыканскі салдат.
Агнявую базу планавалася перадаць Арміі Рэспублікі В’етнам (АРВН). Для падтрымкі аперацый АРВН на поўдні 21 артылерыст АРВН разам з двума 105-мм гаўбіцы знаходзіліся на Мэры-Эн.
На працягу некалькіх месяцаў, якія папярэднічалі атацы, актыўнасць ворага ў гэтым раёне была нізкай, а кантакты — нячастымі. Адсутнасць значных баявых дзеянняў у апошні час, а таксама падрыхтоўка да перадачы базы падраздзяленням УСПВ стварылі ў амерыканскіх салдат ілжывае пачуццё бяспекі. Атака сапёраў была раптоўнай і вельмі паспяховай, з наступствамі для апарата кіравання 23-й пяхотнай дывізіі. Бітва была апісана як «апантанасць в’етконгаўцаў, якія кідалі ранцы ў камандны бункер, рэзалі амерыканцаў у сне і знішчылі ўсё абсталяванне сувязі». Расследаванне нападу было даручана начальніку штаба арміі Уільяму Уэстморленду. Прычынамі былі названы невыкананне службовых абавязкаў, пасіўнае паводзіны і правалы ў камандаванні з боку афіцэраў. Абвінавачванні былі прад’яўлены шасці афiцэрам, у тым ліку камандзіру 23-і дывізіі і памочніку камандзіра.
Сарэнта
Сарэнта (Sorrento, Surriento) — горад у Італіі, у рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Неапаль. Насельніцтва складае 16506 чалавек (на 2004 г.), шчыльнасць насельніцтва - 1740 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс - 80060. Тэлефонны код - 081. Заступнікам населенага пункта лічыцца святой пустэльнік Антанін. Свята штогод адзначаецца 14 лютага.
Комплекс непаўнацэннасці
Комплекс непаўнацэннасці — гэта сукупнасць псіхалагічных і эмацыянальных адчуванняў чалавека, якія выражаюцца ў пачуцці асабістай недасканаласці і ірацыянальнай веры ў перавагу навакольных людзей над сабой. Комплекс непаўнацэннасці ўзнікае па разным прычынам, такім як: дыскрымінацыя, душэўныя траўмы, асабістыя памылкі і няўдачы і г. д. Комплекс непаўнацэннасці значна ўплывае на самаадчуванне і паводзіны чалавека.
Людзі, якія пакутуюць ад комплексу непаўнацэннасці, бачаць сябе як штосьці нязначнае і недасканалае. У многіх пацыентаў па гэтай прычыне развіваюцца дэпрэсіі, з-за якіх ў цяжкіх выпадках можа з’явіцца небяспека самагубства.
Нярэдка чалавеку характэрны спробы кампенсаваць асабістую непаўнацэннасць з дапамогай выстаўлення сябе напаказ у якасці ахвяры. Для маскіроўкі ў маладых мужчын непаўнацэннасці часта назіраюцца павышаная агрэсіўнасць і ўжыванне алкаголю, а таксама сімвалы статусу, такія як, напрыклад, залатыя ўпрыгожванні, спартыўныя аўтамабілі, характэрная вопратка і г. д. Празмерная фанабэрыстасць таксама можа сведчыць пра парушанае пачуццё ўласнай годнасці.
Комплекс непаўнацэннасці ў цэлым з’яўляецца негатыўнай з’явай. Аднак у некаторых выпадках ён можа матываваць чалавека на дасягненне пазітыўных мэт у жыцці.
Развіццё комплексу непаўнацэннасці
Альфрэд Адлер лічыў, што комплекс непаўнацэннасці развіваецца ў дзяцей па некалькім прычынам :
Фізічныя недахопы часта імкнуцца кампенсаваць узмоцненымі трэніроўкамі. Напрыклад, Дэмасфен, які заікаўся з дзяцінства, стаў адным з лепшых аратараў; Вілма Рудольф, якая ў дзяцінстве хварэла на поліяміэліт, з-за чаго доўгі час мела праблемы з хадзьбой, стала трохразовай алімпійскай чэмпіёнкай у лёгкай атлетыцы. Адлер мяркуе, што выдатныя людзі дамагаліся сваіх вынікаў, у тым ліку ў творчасці, у працэсе пераадолення асабістых комплексаў непаўнацэннасці.
Пачуццё непаўнацэннасці і дэпрэсіі, якія вынікаюць з гэтага, нярэдка маюць карані ў раннім дзяцінстве. Навукова даказана, што недастатковая ўвага да дзіцяці і пастаянная крытыка могуць падарваць развіццё здаровага пачуцця ўласнай годнасці ў падлетка.
Пры гэтым трэба адзначыць, што Зігмунд Фрэйд у «Лекцыях па ўводзінах у псіхааналіз» пісаў:
Ведаю, што вы многа чулі пра пачуццё непаўнацэннасці, якое характарызуе якраз неўротыкаў. Яно праяўляецца ў так званай мастацкай літаратуры. Пісьменнік, які выкарыстаў словазлучэнне «комплекс непаўнацэннасці», ліча, што гэтым ён задавальняе ўсе патрабаванні псіхааналізу і ўзнімае свой твор на больш высокі псіхалагічны ўзровень. На самай справе штучнае словазлучэнне «комплекс непаўнацэннасці» у псіхааналізе амаль не ўжываецца. Ён не з’яўляецца для нас чымсьці простым, тым больш элементарным. Зводзіць яго да самаўспрымання магчымага недаразвіцця органаў, як гэта любяць рабіць прадстаўнікі школы так званай індывідуальнай псіхалогіі, здаецца нам недальнабачным зманам. Пачуццё непаўнацэннасці мае глыбока эратычныя карані. Дзіця адчувае сябе непаўнацэнным, калі заўважае, што яно нялюбае, гэтак жа як і дарослы. Адзіны орган, які можа разглядацца як непаўнацэнны, гэта рудыментарны пеніс, клітар дзяўчынкі. Але па большай частцы пачуццё непаўнацэннасці адбываецца з стаўлення Я да свайго Звыш-Я, з'яўляючыся, як і пачуццё віны, выразам напружання паміж імі. Пачуццё непаўнацэннасці і пачуццё віны ўвогуле цяжка аддзяліць адзін ад аднаго. Магчыма, было б правільна бачыць у першым эратычнае дапаўненне да пачуцця маральнай непаўнацэннасці. Гэтаму пытанню размежавання паняццяў мы ў псіхааналізе надавалі мала ўвагі.
Дзякуючы таму, што комплекс непаўнацэннасці стаў такім папулярным, я дазволю сабе зрабіць тут невялікае адступленне. У аднаго гістарычнага дзеяча нашага часу, які жыве і дагэтуль, але адышоў ад спраў, з прычыны радавой траўмы мела месца недаразвіццё адной з рук. Вельмі вядомы пісьменнік нашых дзён, які ахвотней за ўсё пісаў біяграфіі выдатных людзей, заняўся жыццём гэтага згаданага мной чалавека. Але ж цяжка задушыць у сабе патрэбу ўглыбіцца ў псіхалогію, калі пішаш біяграфію. Таму наш аўтар адважыўся на спробу пабудаваць усё развіццё характару свайго героя вакол пачуцця непаўнацэннасці, якое было выклікана гэтым фізічным дэфектам. Але пры гэтым ён недаглядзеў адзін маленькі, але немалаважны факт. Звычайна маці, якім лёс дала хворага або непаўнацэннага дзіцяці, спрабуюць папоўніць гэтую несправядлівасць празмернай любоўю. У нашым выпадку ганарлівая маці павяла сябе па-іншаму, яна адмовіла дзіцяці ў каханні з-за яго недахопу. Калі ён стаў магутным чалавекам, то ўсімі сваімі дзеяннямі даказаў, што так ніколі і не дараваў сваёй маці. Калі вы ўявіце сабе значэнне матчынага кахання для дзіцячага душэўнага жыцця, вы, мабыць, разумова зробіце папраўкі ў тэорыю непаўнацэннасці біёграфа.
Хутчэй за ўсё Фрэйд меў на ўвазе кайзера Вільгельма II, які з нараджэння пакутаваў ад фізічнага недахопу — пашкоджанне левай рукі, якая была карацейшая за правую на 15 см.
Побач з псіхалагічнымі фактарамі развіцця комплексу непаўнацэннасці не менш важная роля і іншых знешніх фактараў — дэмаграфічных, сацыяльных, палітычных, рэлігійных. Нярэдка прадстаўнікі меншасцяў, якія сталі ахвярамі дыскрымінацыі, пакутуюць ад комплексу непаўнацэннасці ў адной або некалькіх са згаданых катэгорый. Напрыклад, сярод этнічных меншасцяў часта сустракаецца комплекс этнічнай непаўнацэннасці. Сярод людзей, якія выраслі ў небагатых сем’ях, на фоне заможнасці іншых можа сфармавацца комплекс класавай непаўнацэннасці і г.д.
Трэцяя Устаўная грамата
Трэцяя Устаўная грамата — юрыдычны акт, прыняты Радай БНР 25 сакавіка 1918 года ў Мінску, у доме Маліна, згодна з ёй Беларуская Народная Рэспубліка абвяшчалася незалежнай дзяржавай.
Карыда (значэнні)
Карыда:
Трэцяя Устаўная грамата
Гісторыя прыняцця
Трэцяя Устаўная грамата была прынята ва ўмовах, калі паводле Брэсцкага міру Савецкая Расія пагадзілася на акупацыю тэрыторыі Беларусі Германіяй.
Дакумент падвёў вынік унутранай барацьбы ў кіраўніцтве Беларускай Народнай Рэспублікі (БНР) і ў Беларускай сацыялістычнай грамадзе (БСГ) пасля прыняцця Другой Устаўнай граматы да народаў Беларусі. Незалежніцкая плынь у БСГ (Я. Лёсік, А. Прушынскі, С. Рак-Міхайлоўскі, А. Смоліч, Б. Тарашкевіч і інш.) была незадаволена 2-й Устаўнай граматай. Фактычны лідар БСГ А. Смоліч 9 сакавіка звярнуўся з лістом да І. Луцкевіча, у якім сцвярджаў, што ў кіраўніцтве БНР няма «добра свядомых» людзей, г.зн. прыхільнікаў незалежнасці Беларусі. Калі 18 сакавіка сабралася Рада Усебеларускага з’езда 1917 г., незалежнікі дамагліся перайменавання яе ў Раду БНР. Яны прынялі пастанову аб кааптацыі ў склад заканадаўчага органа БНР В. Ластоўскага, А. і І. Луцкевічаў, Я. Станкевіча, Д. Сямашкі і Я. Туркевіча — прадстаўнікоў Віленскай беларускай рады (ВБР), якая 19 лютага напярэдадні прыняцця Першай Устаўнай граматы да народаў Беларусі аб’явіла аб разрыве сувязі паміж Беларуссю і Расіяй. 23 сакавіка В. Ластоўскі, браты Луцкевічы, Станкевіч і Туркевіч прыбылі ў Мінск. У гэты дзень быў атрыманы адказ германскага ўрада на заяву Народнага сакратарыята Беларусі ад 9 сакавіка аб абвяшчэнні БНР. У тэлеграме гаварылася, што рэйхсканцлер Г. фон Гертлінг не можа прыняць заяву Народнага сакратарыята, бо гэта азначала б умяшанне ва ўнутраныя. велікарускія справы. Урад Германіі па-ранейшаму лічыў Беларусь састаўной часткай Расіі і не прызнаваў БНР. Паколькі бальшавікі ў час адыходу з Мінска 19 лютага вывезлі з сабой авуары Дзяржаўнага банка, з 23 сакавіка Народны сакратарыят вырашыў звярнуцца па пазыку да ўрада Украінскай Народнай Рэспублікі. На гэтым пасяджэнні прысутнічалі прадстаўнікі ВБР. Пасля нарады з братам А. Луцкевіч прапанаваў «абвясціць поўную незалежнасць Беларусі ад Расіі — хаця бы на знак пратэсту проці аддачы Расіяй часці Беларусі чужым», г.зн. Германіі. Прапанова А. Луцкевіча была з разуменнем сустрэта Народным сакратарыятам. Яго старшыня Я. Варонка заявіў, што яе трэба абмеркаваць на пасяджэнні фракцыі БСГ, паколькі прадстаўнікі гэтай партыі складалі большасць у Радзе БНР. У фракцыі група членаў БСГ на чале з М. Краўцовым напачатку выказалася супраць прапановы дзеячаў БНР, але ўрэшце згадзілася з большасцю.
Одноклассники
«Одноклассники» — расійская сацыяльная сетка, якая належыць VK. На пачатак ліпеня 2017 года першы па папулярнасці сайт у Арменіі, чацвёрты ў Расіі, Казахстане і Азербайджане, сёмы ва Украіне, 24-ы — у свеце. Праект запушчаны 4 сакавіка 2006 года.
Трэцяя Устаўная грамата
Гісторыя прыняцця
25 сакавіка у 8 гадзін раніцы Трэцяя Устаўная грамата была прынята большасцю галасоў.
Одноклассники
Сайт мае 14 моўных інтэрфейсаў: рускі, англійскі, армянскі, азербайджанскі, грузінскі, казахскі, кіргізскі, румынскі (для Малдовы), румынскі (для Румыніі), нямецкі, таджыкскі, турэцкі, узбекскі, украінскі.
Трэцяя Устаўная грамата
Асноўныя палажэнні
У грамаце пацвярджаліся правы і свабоды грамадзян, гарантаваныя 2-й Устаўнай граматай.
Падпісанты
Арыгінальная грамата ўяўляе сабой машынапісны аркуш паперы, падпісаны з адваротнага боку і замацаваны дзяржаўнай пячаткай.
У культуры
Роўна праз два гады пасля абвяшчэння незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі Янка Купала напісаў верш «25.III.1918 — 25.III.1920. Гадаўшчына — памінкі» :
Прыняццю Трэцяй Устаўной граматы прысвяцілі свае вершы Вінцук Адважны, Алесь Змагар , Міхась Машара , Наталля Арсеннева , Рыгор Барадулін («25 сакавіка») , Ніл Гілевіч.
Піліп Лаўрэнцьевіч Коханаў
Пілі́п Лаўрэ́нцьевіч Ко́ханаў (, вёска Мілаславічы — 2008 год, Мінск, Беларусь) — беларускі камуністычны і дзяржаўны дзеяч, міністр фінансаў Беларускай ССР (1951—1965), намеснік старшыні Савета Міністраў Беларускай ССР і старшыня Дзяржплана Беларускай ССР (1965—1978). Дэпутат Вярхоўнага Савета Беларускай ССР. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 7 — 9 скліканняў. Заслужаны эканаміст БССР (1978). Член ЦК КПБ (1952—1973).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1911 годзе ў сялянскай сям'і ў вёсцы Мілаславічы (сёння — Клімавіцкі раён). З пачатку 30-х гадоў XX стагоддзя працаваў рознарабочым, малатабойцам на коксабензольным заводзе ў Варашылаўградскай вобласці Украіны, калгаснікам, рахункаводам, сакратаром сельскага савета ў вёсцы Мілаславічы.
З 1935 года жыў у Мінску, дзе служыў эканамістам-інспектарам, намеснікам начальніка, начальнікам Бюджэтнага ўпраўлення Наркамата фінансаў Беларускай ССР. Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя Куйбышава (1932—1936). Удзельнічаў у Вялікай Айчыннай вайне. Пасля дэмабілізацыі вярнуўся ў Мінск.
У ліпені 1946 года быў прызначаны намеснікам міністра фінансаў Беларускай ССР. З 1951 па 1965 года — міністр фінансаў Беларускай ССР, з 1965 па 1978 год — намеснік Старшыні Савета Міністраў Беларускай ССР і старшыня Дзяржплана Беларускай ССР.
Абіраўся дэлегатам XX—XXI, XXIV—XXVII з'ездаў КПБ, дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 7-га склікання (1966—1970), 8-га склікання (1970—1974) і 9-га склікання (1974—1979), Вярхоўнага Савета БССР (1951—1967).
Памёр у 2008 годзе.
Яніна Дзіславаўна Правалінская-Карольчык
Яніна Дзіславаўна Карольчык (нар., в. Хрышчонавічы, ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў штурханні ядра. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (2000).
Чэмпіёнка Алімпійскіх гульняў 2000, чэмпіёнка сусвету 2001, бронзавы прызёр Чэмпіянату Еўропы 1998, 4-е месца на Чэмпіянаце Еўропы 2010.
Палітычныя погляды
Падпісала адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Стайня
Ста́йня, або каню́шня — гаспадарчая пабудова для ўтрымання коней. Вядома са старажытнасці ў многіх народаў свету.
У сучасных спецыялізаваных гаспадарках вылучаюць асобна стайні для жарабцоў-вытворнікаў, племянных кабыл, маладняку, трэнінгавыя. Пры табунным утрыманні будуюць стайні толькі для вытворнікаў і трэнінгавыя. Уключае секцыі, стойлы ці праварыны для жывёл, цэнтральны кармагноевы праход і дапаможныя памяшканні (фуражную, збруйную, інвентарную і інш.)
Беларусь
На Беларусі пашырана з X—XI стст. З XVI ст. вядомы стайні драўляныя, мураваныя і мяшанай канструкцыі ў тэхніцы «прускага муру» або дрэва ў цагляныя слупы — шулы. Канструкцыяй і кампазіцыяй маглі нагадваць хлявы. Ставілі іх паблізу ўязных брам або ў складзе гаспадарчых комплексаў, накрывалі саломай, драніцай, гонтай, на дахах рабілі металічныя флюгеры. У XVII ст. часам над цэнтральнай часткай стайні былі абарончыя збудаванні, залы, вежы. У некоторых сядзібах 2-3 стайні будавалі пад адным дахам або блакіравалі хлявамі, вазоўнямі, карэтнымі майстэрнямі; часам дзве стайні злучаліся павеццю. У буйных сядзібах і замках сумяшчаліся з манежамі.
IC 3510
IC 3510 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Стайня
Беларусь
У XVII—XIX стст. стайні ўваходізілі ў комплексы корчмаў і аўстэрый, пастаялых двароў, паштовых станцый, ратуш і інш.
IC 3510
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Нові Бэрэзычы
Нові Бэрэзычы (Но́ві Бере́зичі) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любэшыўскай пасялковай абшчыны.
Пагарыла
Пагарыла (Погорі́ла) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Джон Традэскант малодшы
Джон Традэскант малодшы (John Tradescant, 4 жніўня 1608 — 22 красавіка 1662) — англійскі  батанік , натураліст (прыродазнавец)  і садоўнік.
Біяграфія
Джон Традэскант малодшы нарадзіўся ў графстве Кент 4 жніўня 1608 года. Ён быў сынам Джона Традэсканта старэйшага.
Джон Традэскант малодшы ездзіў за раслінамі для Ламбецкага саду ў Віргінію (ЗША).
Джон Традэскант малодшы памёр у Ламбеце 22 красавіка 1662 года.
Ушанаванні
У гонар Джона Традэсканта старэйшага і яго сына Джона Традэсканта малодшага шведскі вучоны Карл Ліней назваў род паўночнаамерыканскіх травяністых раслін сямейства Камелінавыя —.
Палацава-паркавы комплекс Дзяконскіх (Каштанаўка)
Пала́цава-па́ркавы ко́мплекс Дзяко́нскіх — рэшткі сядзібна-палацавага комплексу ў вёсцы Каштанаўка Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца за 7 км ад Пружан і за 73 км ад Брэста. Агульная плошча забудовы складае 989 м². Ахоўваецца дзяржавай.
Гісторыя
Альбін Дзяконскі ўпарадкаваў стары лес ля палацу, перарабіўшы яго на пейзажны парк. Тут была праведзена меліярацыя, выкапаныя каналы, усталяваныя шлюзы, пашыраныя сажалкі. Плошча парку складала 10 га. У паўднёва-заходняй частцы былі вялікія насаджэнні лістоўніцы польскай, уздоўж дарожак раслі бэз і чаромха.
Ад Альбіна сядзіба дасталася яго сыну Мар’яну і яго жонцы Яніне з Корсакаў. У 1890 годзе ўладальніцай была Марыя Дзяконская.
Апошнімі ўладарамі былі Януш Дзяконскі (сын Мар’яна) і Марыя Орда. Узімку ў іхнім палацы ладзіліся балі, на святы запрашаліся цыганы. У маёнтку быў нават тэлефон — рэдкая рэч для тых часоў. З прыходам Саветаў Януш быў рэпрэсаваны, і пасля 1940 яго лёс невядомы. Ягоную жонку бальшавікі прымусілі капаць бульбу, а ў яе доме пасяліліся ваенныя. Праз пэўны час Марыя з дачкой Янінай выехала ў Варшаву, а пасля вайны — у Аргенціну.
Нядаўна аддзел культуры Пружанскага раённага выканаўчага камітэта перадаў аб’ект у бязвыплатнае выкарыстанне мясцоваму прадпрымальніку Івану Мартынюку, які займаецца аднаўленнем сядзібы.
Апісанне
Большая частка каштоўнасцей палацу — мастацкія палотны, старадаўняя мэбля, срэбныя вырабы, кнігі — былі страчаны пад час войнаў. За савецкім часам у сядзібе размяшчалася крама, кантора мясцовай гаспадаркі. Ад 1996 года палац закінуты, цяпер у паўразбураным стане. З гаспадарчых пабудоў застаўся будынак вінакурнага завода.
Парк
У аснову кампазіцыі пейзажнай часткі пакладзены прынцып дальняе перспектывы. Яе пярэдні план складаў паркавы партэр, сярэдні — выцягнутая ўздоўж восі вялікая адкрытая паляна. Вось перспектывы завяршалася воднай сістэмай з двух сажалак, пратокай з масткамі, вялікім пагоркам.
За савецкім часам парк таксама моцна пацярпеў. У выніку безгаспадарчых адносін парк зарос і здзічэў, паступова выкарчоўваецца і засаджваецца агародамі, каналы і сажалкі абмялелі.
Але
Але — прозвішча, тапонім.
Іван Міхайлавіч Грыцук
Іва́н Міха́йлавіч Грыцу́к (нар., в. Мацеевічы, Кобрынскі павет, Палескае ваяводства, Польская Рэспубліка) — беларускі дзяржаўны дзеяч, былы міністр сувязі Беларусі (1980—1994).
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаў ў 1950 годзе пасля заканчэння Брэсцкага рамеснага вучылішча сувязі. Працаваў начальнікам раённых вузлоў сувязі Гродзенскай вобласці, кіраўніком Гродзенскага абласнога вытворча-тэхнічнага кіравання сувязі.
З 1976 года — першы намеснік Міністра сувязі БССР. У 1979 годзе скончыў Усесаюзны завочны электратэхнічны інстытут сувязі.
Са студзеня 1980 па верасень 1994 года — Міністр сувязі і інфарматыкі Беларусі.
Патэрсан
Патэрсан:
Самаджвадзі парты
Самаджвадзі парты (літар. Сацыялістычная партыя) — палітычная партыя ў Індыі, пазіцыяніруе сябе як дэмакратычная сацыялістычная партыя. Базіруецца ў штаце Утар-Прадэш.
Узнікла пры распадзе палітычнай арганізацыі Джаната Дал (Народная ліга), асноўнай да з'яўлення Бхаратыя джаната парты апазіцыйнай сілы ў краіне.
У Лок Сабха (ніжняй палаце індыйскага парламента) 15-га склікання валодае 22 мандатамі — 3-я па колькасці дэпутатаў партыя. Кіраўнік партыі — Мулаям Сінгх Ядаў, у мінулым — галоўны міністр Утар-Прадэша і міністр абароны Індыі.
Саша (Вінніцкая вобласць)
Саша (Са́ша) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Валянцін Іванавіч Выбарнаў
Валянцін Іванавіч Выбарнаў (, Уладзімір, Расія — ) — беларускі эканаміст. Кандыдат эканамічных навук (1963), прафесар (1978). Заслужаны эканаміст БССР (1983). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Ганна Леанідаўна Сола
Га́нна Со́ла (нар., ) — беларуская біятланістка. Чэмпіёнка свету сярод юніёраў 2015 года ў эстафеце.
На Чэмпіянатах свету
Ганна Сола паказала трэці вынік у спрынце на чэмпіянаце свету-2021 у славенскай Паклюцы. Яна прабегла дыстанцыю 7.5 км за 21 мінуту 33.1 секунды, не дапусціўшы ніводнага промаху.
Кар’ера ў Кубку свету
Дэбютавала ў Кубку свету 5 снежня 2015 года ў спрынтарскай гонцы ў Эстэрсундзе (Швецыя), заняла 37 месца і такім чынам адразу ж трапіла ў ачковую зону.
10 снежня 2021 года атрымала перамогу на этапе Кубка свету, выйграўшы спрынт у Гохфільцэне (Аўстрыя).
IC 3511
IC 3511 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Сцяпан Антонавіч Жабінскі
Сцяпан Антонавіч Жабінскі (, в. Рудаўка, Ваўкавыскі павет, Гродзенская губерня, цяпер Свіслацкі раён, Гродзенская вобласць — ) — рэдактар, грамадскі дзеяч.
IC 3511
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сцяпан Антонавіч Жабінскі
Жыццяпіс
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў Свіслацкую настаўніцкую семінарыю. У 1914—1917 гадах у дзеючай Рускай імператарскай арміі. У 1920 годзе старшыня Свіслацкага валаснога рэўкама.
З 1923 года член КПЗБ. Удзельнік партызанскага руху ў Заходняй Беларусі. Арыштоўваўся польскімі ўладамі. На «працэсе 45-ці» асуджаны да 4 гадоў зняволення, вывалены 1 студзеня 1927 года. Пасля вызвалення прыняў рашэнне аб выездзе разам з сям’ёй у БССР. У канцы 1927 года быў прыняты на працу ў газету «Звязда», атрымаў пасаду загадчыка сектара замежнай інфармацыі, часам выступаў з публікацыямі на старонках газеты. У першыя дні лютага 1933 года быў пераведзены на працу ў прадстаўніцтва ЦК КПЗБ пры ЦК КПБ.
Арыштаваны 20 лістапада 1933 года ў Мінску. Асуджаны паводле пастановы калегіі АДПУ СССР 9.1.1934 года як «член контррэвалюцыйнай арганізацыі БНЦ» да 3 гадоў папраўча-працоўных лагераў. Вызвалены 11.6.1936 года.
У пасляваенны час жыў у Віцебску. Напісаў успаміны. Рэабілітаваны трыбуналам БВА 18.4.1956 года. Асабовая справа С. Жабінскага № 10182-с захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Баршчыўскі раён
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 67849 чалавек, плошча — 1006 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 2 пасялковых і 42 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 2 пасёлкі гарадскога тыпу і 70 сёлаў.
Сет Мак-Фарлейн
Сет Вудберы Мак-Фарлейн (Seth Woodbury MacFarlane, нар., Кент, штат Канектыкут) — амерыканскі акцёр, аніматар, сцэнарыст, прадзюсар, рэжысёр, музыкант і спявак. Таксама агучвае герояў анімацыйных тэлесерыялаў. Ён стаў вядомы дзякуючы стварэнню серыялаў «Грыфін», «Амерыканскі татка!» і «Шоў Кліўленда». У 2013 годзе Мак-Фарлейн заняў пост вядучага 85-й цырымоніі ўручэння прэміі «Оскар».
Ілья Восіпавіч Фрумін
Ілья Восіпавіч (Іосіфавіч) Фрумін (Фрумин Илья Осипович;,  — , ) — савецкі вучоны ў галіне артапедыі і траўматалогіі. Доктар медыцынскіх навук.
Пажог
Пажог (Пожо́г) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любэшыўскай пасялковай абшчыны.
Брыгада КАП «Падолле»
Брыга́да Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Падо́лле» (Brygada KOP «Podole») — чацвёртая брыгада Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якая размяшчалася ў 1925—1939 гадах на тэрыторыі Тарнопальскага ваяводства.
Гісторыя
На паседжанні палітычнага камітэта Рады міністраў Польскай Рэспублікі, якое адбывалася 21—22 жніўня 1924 года было прынята рашэнне аб стварэнні адмысловага ўзброенага фармавання для аховы ўсходняй мяжы, з прычыны чаго 12 верасня 1924 г. польскае Міністэрства вайсковых спраў выдала распараджэнне аб стварэнні Корпуса аховы памежжа, а 17 верасня таго ж года — дапаўненне з указаннем яго структуры. На другім этапе арганізацыі гэтага вайсковага ўтварэння на падставе загада міністэрства вайсковых справаў Польшчы была заснавана чацвёртая памежная брыгада.
Яна была размешчана на тэрыторыі Тарнопальскага ваяводства з мэтай аховы яго ўсходняй мяжы і заступіла на службу 12 сакавіка 1925 г. Адзінкай для яе фармавання быў 54-ы пяхотны полк. У склад брыгады ўвайшлі 12-ы, 13-ы і 14-ы памежныя батальёны, а таксама 12-ы, 13-ы і 14-ы кавалерыйскія эскадроны. Даўжыня ўчастка памежнай паласы, вызначанай для аховы брыгадай складала 342 км, глыбіня дасягала 30 км. Камандаванне знаходзілася ў Чартківе.
У 1926 г. на ўзроўні брыгады была ўтворана школа для ўнтэр-афіцэраў пяхоты, якая была размешчана ў Вялікіх Мастах пры 25-ым батальёне, пазней ліквідаваная ўлетку 1928 года. Замест яе і іншых падобных установаў у крэпасці Асавец на Падляшшы быў адчынены школьны батальён Корпуса аховы памежжа. Па звестках 1928 года, брыгада ахоўвала дзяржаўную мяжу даўжынёй 365.134 км.
З мэтай павелічэння патрэбнай колькасці кваліфікаваных вайскоўцаў-сапёраў, 1 красавіка 1928 года быў адчынены навучальны цэнтр для іх падтрыхтоўкі пры 25-ым памежным батальёне, а ў 1931 г. сапёрныя роты з’явіліся пры ўсіх памежных брыгадах. Яны дзяліліся на 4 часткі і называліся паводле адзінак іх размяшчэння. У брыгадзе «Падолле» была ўтворана рота трэцяга тыпу, якая ўтрымлівала два ўзводы па тры дружыны і гаспадарчую дружыну. Штат роты складаўся з трох афіцэраў, дзевяці унтэр-афіцэраў і васьмідзесяці шараговых жаўнераў.
Загадам камандавання ад 23 лютага 1937 года была распачата першая фаза рэканструкцыі Корпуса аховы памежжа «R.3», у выніку чаго дадзеная брыгада была рэарганізавана шляхам выключэння палка «Чарткіў», што ўваходзіў у склад брыгады і рэканструкцыі яе камандавання. «Падоллю» стала падпарадкоўвацца станцыя паштовых галубоў «Бучач». У верасні 1937 года ў складзе падраздзялення з’явіўся дывізіён лёгкай артылерыі «Чарткіў».
Паводле распараджэння камандзіра Корпуса аховы памежжа Яна Крушэўскага па справе зменаў кватэрмайстарства, 1 красавіка 1939 г. у брыгадзе была ўтворана пасада памежнага афіцэра ў званні капітана.
У жніўні 1939 года брыгада «Падолле» была мабілізавана ў склад 36-й пяхотнай дывізіі. Першы раз яна адбылася 27 жніўня падчас тэрміновай мабілізацыі, другі раз — 31 жніўня, уходзе ўсеагульнай мілітарызацыі. 30 жніўня 1939 года камандаванне брыгады было расфармавана, а яе паўнамоцтвы перайшлі да камандавання палка «Чарткіў».
Цецярук
Цецяру́к палявы́ (Lyrurus tetrix, або Tetrao tetrix) — птушка сямейства фазанавых атраду курападобных.
Апісанне
Даўжыня да 57 см, маса да 1,8 кг. Самцы («касачы») чорныя з сінявата-фіялетавым адлівам, брыво чырвонае, на крыле белая паласа, хвост лірападобны (адсюль лацінская назва роду), падхвосце белае. Самкі меншыя за самцоў, шэрыя, стракатыя. Корміцца пупышкамі, каташкамі, парасткамі і насеннем дрэў, ягадамі, збожжам і іншым, птушаняты — жывёльным кормам. Паляванне дазволенае толькі на самцоў у час такавання.
Арэал
Пашыраны ў лясной і лесастэпавай зонах Еўразіі. У Беларусі звычайны аселы від, найбольш шматлікі ў Паазер’і і Палессі.
Выкарыстанне
Падрыхтоўка тушкі да тэрмічнай апрацоўкі і прыгатаванне аналагічныя глушцу.
Мара (Сардзінія)
Мара (Mara) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 808 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 43 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 7010. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Прадцеча.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Стэпаніўка (Гайсынскі раён)
Стэпаніўка (Степа́нівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Свабодная армія Ірака
Свабодная іракская армія (الجيش العراقي الحر‎, Аль-Джайш Аль-Іракі Аль-Дур) — суніцкая паўстанцкая групоўка, сфарміраваная ў заходніх суніцкіх правінцыях Ірака з іракскіх прыхільнікаў баевікоў Свабоднай сірыйскай арміі.