cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Себасцьян Кабат
Нарадзіўся ў сям'і Джона Кабата ў Венецыі. Год нараджэння застаецца меркаваным. Першы запіс датычыцца 11 снежня 1484 г., калі Себасцьян разам з бацькам атрымаў венецыянскае грамадзянства. У далейшым сам не аднойчы падкрэсліваў, што з'яўляецца грамадзянінам Венецыянскай рэспублікі. У маленстве разам з сям'ёй жыў у Венецыі і Іспаніі, і ў 1497 г. пераехаў у Англію. Паводле ўзгадкі самога Себасцьяна, прымаў удзел у англійскай экспедыцыі 1497 г. з Брысталя ў Новы свет на чале свайго бацькі Джона Кабата. У 1505 г. атрымаў ад Генрыха VII штогадовую выплату ў 20 фунтаў стэрлінгаў за службу ў Брысталі.
У 1508—1509 гг. узначальваў экспедыцыю праз Атлантычны акіян. Хрыстафор Калумб і Джон Кабат лічылі, што знайшлі шлях у Азію. Аднак да 1507 г. стала вядома, што Амерыка з'яўляецца самастойным кантынентам. Экспедыцыя Себасцьяна Кабата была накіравана для адкрыцця паўночнага праходу у Ціхі акіян. Пра яе вядома галоўным чынам праз пераказы іспанскіх пасрэднікаў, да якіх пазней звяртаўся Себасцьян Кабат.
Узначальваў іспанскую экспедыцыю 4 сакавіка 1525 г. — жніўні 1530 г. у раён Ла-Плата для пошукаў паўднёвага праходу ў Ціхі акіян. З-за сутычак з індзейцамі і недахопу правіянту яна скончылася беспаспяхова. Себасцьян Кабат быў высланы іспанскімі ўладамі ў Аран, аднак у 1533 г. памілаваны.
Карэзана
Карэзана (Caresana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Себасцьян Кабат
У 1547 г. зноў пераехаў у Англію. Удзельнічаў у стварэнні Маскоўскай кампаніі. У канцы жыцця вёў перапіску з каралём Іспаніі, у якой абяцаў падараваць невядомыя тры сакрэты за дазвол вярнуцца ў гэту краіну. Перапіска перарвалася ў канцы 1557 г. відавочна з-за смерці Себасцьяна Кабата.
Карэзана
Насельніцтва складае 1081 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 46 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 13010. Тэлефонны код — 0161.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Matteo.
Празорава (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Цэнтр мас
Цэнтр мас (або Цэнтр іне́рцыі) — пункт, які з’яўляецца характарыстыкай размеркавання мас у механічнай сістэме. Пры разглядзе механічнай сістіэмы ў шэрагу выпадкаў дапушчальна прыняць яе за матэрыяльны пункт, маса якога роўная да масы сістэмы, а палажэнне ў прасторы вызначаецца палажэннем цэнтра мас.
Палажэнне (радыус-вектар) цэнтра мас механічнай сістэмы вызначаюцца за наступнай формулай:
дзе і m_i — адпаведна радыус-вектары і масы элементаў сістэмы.
Для суцэльнага цела (з непарыўным размеркаваннем масы) цэнтр мас вызначаецца як аб'ёмны інтэграл
Паняцце цэнтра мас не з’яўляецца эквівалентным да паняцця цэнтра цяжару. Тым не менш, калі значэнне паскарэння вольнага падзення (g) аднолькавае для ўсіх пунктаў сістэмы, цэнтры мас і цяжару супадаюць.
Азярэчня (вёска)
Азярэчня (Озеречня) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 6 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 30 км на ўсход ад горада Сафонава, за 10 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Дыма. За 5 км на поўнач ад вёскі чыгуначная станцыя 286 км
NGC 4407
NGC 4407 (іншыя абазначэнні — NGC 4413, IRAS12239+1253, UGC 7538, VCC 912, MCG 2-32-49, ZWG 70.76, PGC 40705) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Ардылева
Ардылева (Ордылево) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 28 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 40 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 21 км на поўнач ад аўтадарогі. За 25 км на поўдзень ад вёскі чыгуначная станцыя Алфёрава.
NGC 4407
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4407, NGC 4413.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Федэрацыя хакея Рэспублікі Беларусь
Федэрацыя хакея Рэспублікі Беларусь — арганізацыя, што займаецца правядзеннем на тэрыторыі Беларусі спаборніцтваў па хакеі са шайбай. З’яўляецца правапераемнікам Федэрацыі хакея Беларускай ССР, заснаванай у 1959 годзе. Заснавана 6 сакавіка 1992 года, сябра ІІХФ з 6 мая 1992 года.
Федэрацыя хакея праводзіць Адкрыты (міжнародны) чэмпіянат Беларусі. У структуру чэмпіянату ўваходзіць экстраліга прафесійных хакейных каманд, вышэйшая ліга, у якой іграюць фарм-клубы каманд экстралігі, юніёрская ліга, а таксама першынства юнацкай лігі ў сямі ўзроставых групах.
12 сакавіка 2015 года ў Мінску адбылася нечарговая канферэнцыя Федэрацыі хакея Рэспублікі Беларусі. На ёй быў прыняты варыянт абноўленага лагатыпу. У лагатыпе выкарыстаны элементы нацыянальнага арнаменту, а таксама выявы двух перакрыжаваных клюшак і шайбы. 28 красавіка 2015 года Выканаўчы камітэт Федэрацыі хакея Рэспублікі Беларусь зацвердзіў новы лагатып, што стала першым крокам у рамках агульнага рэбрэндынга.
Качаргішке
Кача́ргішке (Kačergiškė), традыцыйная беларуская назва — Качэргішкі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за каля аўтамабільнай дарогі, за 6 км на ўсход ад Мікалаваса. На ўсход ад вёскі працякае рака Дзісна. Дзейнічае касцёл Святога Яна Хрысціцеля (пабудаваны ў 1993 г.).
Алесь Вініцкі
Алесь (Аляксей) Вініцкі (, в. Малева, цяпер  —, Лос-Анджэлес) — гісторык беларускай эміграцыі.
Біяграфія
Скончыў Нясвіжскую настаўніцкую семінарыю, працаваў настаўнікам. У Першую сусветнай вайны быў мабілізаваны, скончыў, ваяваў на фронце. Даслужыўся да звання капітана, за баявыя заслугі ўзнагароджаны пяццю знакамі ордэнаў (Георгія, Ганны, Станіслава і інш.). Пасля рэвалюцыі вярнуўся на радзіму, адкрыў у роднай вёсцы пачатковую беларускую школу.
Школа ў Малеве была зачынена польскімі ўладамі. Працаваў настаўнікам у народных школах. Удзельнічаў у беларускім руху. Пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР працаваў дырэктарам сярэдняй школы. Падчас Другой сусветнай вайны займаўся школьніцтвам на акупаванай тэрыторыі Нясвіжскага раёна, адчыніў беларускую 4-х гадовую настаўніцкую семінарыю ў Нясвіжы. У канцы вайны быў вывезены на прымусовыя працы ў Трэці Рэйх, працаваў на фабрыцы і ў сельскай гаспадарцы. Вызвалены саюзнікамі, застаўся ў амерыканскай зоне акупацыі.
У Германіі актыўна ўдзельнічаў у стварэнні Беларускага камітэта ў Рэгенсбургу. Адзін са стваральнікаў Беларускага цэнтральнага камітэта, дзе займаў пасаду рэферэнта па арганізацыі беларусаў, а затым стаў старшынёю. Быў сябрам Рады БНР, займаў урад міністра асветы і рэлігійных спраў. Удзельнічаў у аднаўленні Беларускай праваслаўнай аўтакефальнай царквы на чужыне. Працаваў у Беларускай гімназіі імя Янкі Купалы, у т.л. некаторы час кіраваў ёй. Быў адміністратарам газеты «Бацькаўшчына».
У 1956 г. эмігрыраваў у ЗША. Працаваў на фабрыцы. Па выхадзе на пенсію А. Вініцкі заняўся зборам матэрыялаў для кнігі пра беларусаў у Германіі ў 1939—1951 гадах. Працу над матэрыяламі А. Вініцкі скончыў незадоўга да сваёй смерці, але на выданне не было сродкаў. Матэрыялы былі перадрукаваны на машынцы, памножаны ў колькасці 15 асобнікаў і ў такім выглядзе дасланы ў бібліятэкі Лондана, Мюнхена, Нью-Ёрка, а таксама асабіста некаторым беларускім гісторыкам на эміграцыі. Паўнавартаснае выданне выйшла толькі ў 1994 годзе (Мінск, «Тэхналогія»).
Спадчына
Асабісты архіў А. Вініцкага ў 1974 годзе быў перададзены яго сынам Леанідам у Беларускі інстытут навукі і мастацтва ў Нью-Ёрку. Частка матэрыялаў пераслана і ў Скарынаўскую бібліятэку ў Лондане. Па словах Леаніда Вінніцкага, у архіве засталіся неапублікаваныя матэрыялы па гісторыі беларускага скаўтынгу, гісторыі асветы на Беларусі, пра рэлігійныя справы.
Адзін з экзем­пляраў матэрыялаў трапіў да гісторыка Юрыя Туронка, у 1991 годзе гэты экземпляр быў перавезены Ганнай Сурмач з Польшчы ў Мінск з мэтай выдання ў Беларусі. Вяліся перамовы з выдавецтвам «Беларуская Энцыклапедыі», за выданне ўзяўся загадчык яе рэдакцыі гісторыі М. Ткачоў. З-за смерці М. Ткачова кніга ў выдавецтве «Беларуская Энцыклапедыя» не выйшла. Урэшце, дачка Вініцкага — Ірэна, заключыла дагавор з выдавецтвам «Тэхналогія», дзе ў 1994 годзе выйшла кніга «Матэрыялы да гісторыі беларускай эміграцыі ў Нямеччыне ў 1939—1951 гадох».
Кіраўскі сельсавет (Слуцкі раён)
Кі́раўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Кірава.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Цараўскі сельсавет у складзе Слуцкага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Цараўцы. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Слуцкім раёне БССР. 15 лютага 1935 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў Кірава, а сельсавет у Кіраўскі. З 21 чэрвеня 1935 года ў Слуцкім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. 10 ліпеня 1939 года ў склад Чапялёўскага сельсавета Старобінскага раёна перададзена вёска Шабунькі. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Івана-Агародніцкага сельсавета, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Навадворцы. 10 мая 1960 года ў склад сельсавета з Ісернскага сельсавета перададзены вёскі Іграева і Працавічы. 22 верасня 1980 года цэнтр сельсавета вернуты ў вёску Кірава. 12 мая 2020 года скасавана вёска Малая Падзер (увайшла ў склад Слуцка).
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета — 2653 чалавекі, з іх 94,5 % — беларусы, 4,4 % — рускія.
Пазаматачная цяжарнасць
Пазаматачная цяжарнасць — развіццё аплодненай яйкаклеткі па-за маткай (у матачнай трубе, яечніку, брушной поласці). Прычыны: запаленчыя захворванні палавых органаў, пухліны, эндакрынныя захворванні, выкарыстанне гарманальных сродкаў. Часцей бывае трубная пазаматачная цяжарнасць (95-98 %). Эктапічная цяжарнасць уключае ўсе віды пазаматачнай цяжарнасці і матачную цяжарнасць з няправільнай лакалізацыяй плоднага яйка. Пры пазаматачнай цяжарнасці (на 2-3 месяцы цяжарнасці) разрываецца ёмішча плода з вонкавым або небяспечным для жыцця ўнутранным крывацёкам (рэзкі боль жывата, зніжэнне артэрыяльнага ціску, непрытомнасць, шок). Асабліва небяспечны крывацёк развіваецца пры разрывах у шыйцы маткі, у рудыментарнай матцы. Лячэнне хірургічнае.
Пісок (Мастыскі раён)
Пісок (Пісо́к) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Лотар Матэус
Лотар Герберт Матэус (Lothar Herbert Matthäus; нар. ) — нямецкі футбаліст, абаронца і паўабаронца. Чэмпіён свету 1990 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ.
Станкі (Радаманаўскае сельскае паселішча)
Станкі (Станки) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Радаманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Срэбра ў геральдыцы
Срэ́бра — адзін з двух геральдычных металаў, традыцыйная назва для белага колеру ў геральдыцы. У геральдычнай літаратуры прысутнічае таксама назва «срэбраны».
Асаблівасці
У гербах прынцаў выражаецца тэрмінам «lune», у гербах пэраў — «perle», ва ўсіх іншых — «argent».
У гербах выкарыстоўвалася ўласна срэбра або іншы белы метал, а таксама «срэбраная» або белая фарба. Калі жадалі падкрэсліць, што гербавая фігура «жывая», то пры блазаніраванні асабліва абгаворвалі, што ўжываецца «белы» як самастойны колер.
Шрафіроўка
Графічна ў чорна-белым варыянце колер пазначаецца незафарбаваным полем.
Сімволіка колеру
Срэбра ў геральдыцы традыцыйна сімвалізуе нявіннасць, беззаганнасць, мудрасць, ціхамірную радасць, цнатлівасць, высакародства, чысціню, шчырасць, надзею, праўдзівасць, малодшую галіну роду.
У сярэдневяковай астраноміі срэбру адпавядаў Месяц, у алхіміі — жэмчуг, стыхія — вада.
Гімн Батсваны
Шчаслівая будзь, слаўная зямля (мова сетсвана Fatshe leno la rona) - дзяржаўны гімн Батсваны, зацверджаны пасля атрымання незалежнасці ў 1966 г. Напісаны Кгалемангам Тумедыска Мотсетэ.
Словы на сетсвана
Fatshe leno la rona,
Ke mpho ya Modimo,
Ke boswa jwa borraetsho;
A le nne ka kagiso.
Tsogang, tsogang! banna, tsogang!
Emang, basadi, emang, tlhagafalang!
Re kopaneleng go direla
Lefatshe la rona.
La chaba ya Botswana,
Ka kutlwano le kagisano,
E bopagantswe mmogo.
Прыпеў
Фелікс Зальтэн
Фелікс Зальтэн (Felix Salten; 6 верасня 1869 — 8 кастрычніка 1945) — аўстрыйскі пісьменнік, журналіст, крытык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1869 ў Будапешце ў яўрэйскай сям’і, імя пры нараджэнні — Зігмунд Зальцман. Ва ўзросце 4 тыдняў пераехаў з сям’ёй у Вену. Калі Феліксу споўнілася 16 гадоў, яго бацька збанкрутаваў, і Фелікс, кінуўшы вучобу ў школе, стаў працаваць страхавым агентам і адначасова спрабаваць свае сілы ў літаратуры. Удзельнічаў у літаратурнай суполцы Маладая Вена і праз некаторы час атрымаў пасаду тэатральнага крытыка ў венскіх газетах (Wiener Allgemeine Zeitung, Zeit). У 1900 публікуе першы зборнік сваіх кароткіх апавяданняў. У 1901 аўтар шматлікіх артыкулаў аб тэатры і літаратуры. Пасля захопу Аўстрыі фашысцкай Германіяй Зальтэн з’ехаў у Цюрых ў Швейцарыі. Аўтар драмы «Радавы», антыманархічнай сатыры «Кніга каралёў», раманаў «Вольга Фрогемут», «Бразготкі званочак» і іншых. У 1901 арганізаваў першае ў Вене літаратурнае кабарэ (Jung-Wiener Theater Zum lieben Augustin), якое праіснавала нядоўга.
Захапляўся паляваннем, пільна назіраў за паводзінамі жывёл, што пазней стала асновай яго знакамітай казкі «Бэмбі» (1923), экранізаванай Уолтам Дыснеем у 1942 годзе, і працягу — «Дзеці Бэмбі».
Антанін Запатацкі
А́нтанін За́патацкі, (Antonín Zápotocký; 19 снежня 1884 года, Закаланы каля Кладна — 13 лістапада 1957 года, Прага) — чэхаславацкі дзяржаўны дзеяч, камуніст. Займаў пасады прэм'ер-міністра Чэхаславакіі ў 1948—1953 і Прэзідэнта Чэхаславакіі ў 1953—1957 гадах.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і чэшскага сацыял-дэмакрата Ладзіслава Запатацкага (1852—1916). У 1900—1921 з'яўляўся членам Чэхаславацкай сацыял-дэмакратычнай рабочай партыі (ЧСДРП), прыхільнік левага крыла. У 1921 быў адным з заснавальнікаў (нароўні з К. Готвальдам) Камуністычнай партыі Чэхаславакіі, абраны членам яе ЦК. У 1922—1929 займаў пасаду сакратарачы ЦК партыі. Член Палітбюро (з 1954 Прэзідыума) ЦК КПЧ у 1929—1939 і з 1945. Кандыдат у члены Выканкама Камінтэрна з 1935 (у 1928—1937 член Выканкама Прафінтэрна).
У паваеннай Чэхаславакіі разам з 1-м сакратаром ЦК КПЧ Клементам Готвальдам праводзіў рэпрэсіі і паказальныя працэсы (у прыватнасці, над Рудальфа Сланскага, у арышце якога ён прыняў непасрэдны ўдзел, і іншымі дзеячамі камуністычнага руху). Пасля смерці Готвальда заняў пасаду прэзідэнта краіны. Пры ім быў працягнуты жорсткі курс Готвальда, поўнай рэабілітацыі рэпрэсаваных не адбылося, працягваліся новыя рэпрэсіі (у прыватнасці, у 1954 годзе быў асуджаны Густаў Гусак), хоць рэжым Запатацкага адрозніваўся адмовай ад паказальных працэсаў. Выступаў супраць фарсіраванага курсу на калектывізацыю, за прыярытэт дзяржаўных органаў над партыйнымі з-за чаго меў рознагалоссі з Антанінам Новатным. У рамане чэшскага пісьменніка Яна Козака «Гняздо Бусла» апісваецца радасная рэакцыя славацкіх сялян на прамову Запатацкага ад 2 жніўня 1953 года: «Пан прэзідэнт дазволіў нам гаспадарыць як мы жадаем».
Творчасць
Аўтар раманаў з гісторыі чэшскага рабочага руху: «Устануць новыя байцы», «Бурны 1905 год», «Чырвоная паланіца над Кладнам», «Світанак».
Свята-Міхайлаўская царква (Нач)
Свята-Міхайлаўская царква — праваслаўны храм у в. Нач Ганцавіцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца на могілках. Пабудавана ў 1870 г. з дрэва.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Вырашана прамавугольным з 2-граннай алтарнай часткай зрубам пад вальмавым дахам, вынас якога на фасадзе падтрыманы 4 слупамі. Сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі і дзвярнымі праёмамі. У канцы 1980-х гадоў сцены абабітыя нерыфлёным шыферам.
Прэмія «Спадарожнік» за найлепшы анімацыйны або змешаны мастацкі фільм
Прэмія «Спадарожнік» за найлепшы анімацыйны або змешаны мастацкі фільм уручаецца штогод з 1996 года. Гэту прэмію ўручаюць не толькі анімацыйным фільмам, але і кінафільмам, у якіх ёсць істотныя элементы анімацыі і камп'ютарнай графікі.
Аорыст
Ао́рыст (ἀ-όριστος — «(дакладна) не абмежаваны») — простая дзеяслоўная форма, уласцівая многім старажытным і некаторым сучасным індаеўрапейскім мовам.
Абазначае адзінкавае мінулае дзеянне (стан) без паказу яго працягласці.
У старабеларускай літаратурнай мове аорыст ужываўся рэдка.
Утвараўся ад асновы інфінітыва пры дапамозе суфіксаў -х-, -с-, -ш- («быхъ, бы, бы, быхомъ, бысте, быша» — «я, ты, ён быў; мы, вы, яны былі»).
У сучаснай беларускай мове не захаваўся, але форма 2-й і 3-й асобы адз. л. аорыста дзеяслова «быти» ператварылася ў нязменную часціцу «бы» («б») і служыць сродкам перадачы мадальнасці («меў бы», «калі б»).
Спартак (стадыён, Шклоў)
Спарта́к — футбольны стадыён з натуральным пакрыццём у горадзе Шклоў, Беларусь. Узведзены ў 1999 годзе ў Гарадскім парку. Максімальная ўмяшчальнасць стадыёна складае 2500 гледачоў. З'яўляецца хатнім стадыёнам футбольнага клуба «Спартак» (Шклоў).
Перамога (кінатэатр, Мінск)
Кінатэа́тр «Перамо́га» — кінатэатр у горадзе Мінску, помнік архітэктуры пасляваеннага перыяду аўтарства Іосіфа Лангбарда і Міхаіла Бакланава ў стылі сацыялістычнага класіцызму. Месціцца па адрасе вуліца Інтэрнацыянальная, 20.
Гісторыя
Да Кастрычніцкай рэвалюцыі на месцы кінатэатра месціўся кляштар бенедыкцінак XVII стагоддзя. У 1920-я гады было прынятае рашэнне аб будаўніцтве ў Менску клуба харчавікоў на месцы былога кляштара, праект распрацаваў Андрэй Бураў. У часе будаўніцтва клуба харчавікоў частка муроў і падвальныя памяшканні былога кляштара, перакрытыя скляпеннямі, былі захаваныя. Будынак клуба харчавікоў (пазней клуб імя Сталіна) быў пабудаваны ў 1929 годзе ў стылі канструктывізму і меў складаную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю з глыбокім курданёрам. Будынак клуба быў моцна пашкоджаны ў часе Другой сусветнай вайны ў 1944 годзе.
У 1945—1948 гадах у інстытуце «Белдзяржпраект» быў распрацаваны праект аднаўлення і рэканструкцыі будынка клуба пад кінатэатр «Перамога». Аўтары праекта — Іосіф Лангбард і Міхаіл Бакланаў.
Былі захаваныя асноўныя канструктыўныя элементы былога клуба, а кампазіцыя галоўнага фасада, які выходзіў на вуліцу Інтэрнацыянальную, была вырашаная ў формах сацыялістычнага класіцызму. Заканчэнне будаўніцтва і адкрыццё кінатэатра адбылося ў 1950 годзе.
Архітэктура
Пры будаўніцтве выкарыстаныя рэшткі разбуранага ў Другую сусветную вайну клуба харчавікоў (архітэктар Андрэй Бураў, 1929 г.). Да прамавугольнага ў плане аб’ёму з 2 бакоў далучаныя больш нізкія аб’ёмы, якія выступаюць за агульныя контуры збудавання. Цэнтральная частка галоўнага фасада прыўзнятая, вырашаная ў выглядзе манументальнага чатырохкалоннага порціка, перад ёй высокі ганак. Бакавыя фасады расчлянёныя лапаткамі, дэкараваныя ляпнымі элементамі. Вокны прамавугольныя. Аснову кампазіцыі будынка складае глядзельная зала (першапачаткова на 600 месцаў), злучаная агульным фае з малой лекцыйна-канцэртнай залай. У малой зале 2 рады квадратных калонаў, уздоўж сценаў вестыбюля калоны карынфскага ордара з развітым антаблементам, на які апіраюцца крыжыпадобныя скляпенні. У астатніх частках будынка столь плоская. У архітэктуры будынка, аздабленні фасадаў і інтэр’ераў выкарыстаныя элементы класіцызму.
Каміла Хасэ Села
Ніводная з постацей іспанскай культуры не выклікае такой разнастайнасці ацэнак, як Каміла Хасэ Села. Яго асабістае жыццё служыла і працягвае служыць крыніцай для розных чутак.
Біяграфія
Каміла Хасэ Села нарадзіўся ў мястэчку Ірыя Флавія, якое адносіцца да муніцыпалітэта Падрон, што ў Галісіі, у сям'і мытнага службоўца. З 1925 года месцам пражывання сям'і Каміла становіцца Мадрыд. У 1934 годзе пачаў вывучаць медыцыну, але неўзабаве кінуў. Пазней, ужо пасля Грамадзянскай вайны пачаў вывучаць права і філасофію, аднак вучобу не скончыў. Падчас Грамадзянскай вайны спачатку выступаў на баку рэспубліканцаў, але неўзабаве перайшоў да франкістаў. Пасля адпрэчыў дыктатуру Франка і заняў незалежную і правакацыйную пазіцыю.
У 1944 годзе ўзяў шлюб з Расарыа Кондэ Пікавеа, якая стала для яго неадлучнай спадарожніцай і асабістым сакратаром да таго моманту, як у 80-х гадах пісьменнік не закахаўся ў маладую журналістку Марыну Кастаньё (нар. 14 сакавіка 1957 года). У 1991 годзе быў зарэгістраваны шлюб Селы з Кастаньё, якая стала пасля яго смерці 17 студзеня 2002 года аднаасобнай спадчынніцай маёмасці пісьменніка, у завяшчанні Селы не знайшлося месца нават яго адзінай унучцы Каміле.
У 1954 годзе Каміла пераехаў на Маёрку, дзе двума гадамі пазней пачаў выдаваць літаратурны часопіс «Паперы Сон Армаданса». У гады дыктатуры ў гэтым часопісе выйшлі шматлікія творы іспанскіх аўтараў, якія знаходзіліся ў выгнанні. У 1957 годзе быў абраны сябрам Каралеўскай Акадэміі іспанскай мовы.
Творчасць і прызнанне
Каміла Хасэ Села паспрабаваў свае сілы практычна ва ўсіх літаратурных жанрах: раман, аповесць, апавяданне, казка, мемуары, падарожныя нататкі, артыкул, п'еса, паэзія, пераклад.
Склаў слоўнікі: «Сакрэтны слоўнік» (1968—1971) і «Эратычная энцыклапедыя» (1976). Села з'яўляецца доктарам Honoris causa ўніверсітэтаў свету. Вяршыняй прызнання творчасці з'явілася прысуджэнне яму Нобелеўскай прэміі па літаратуры ў 1989 годзе.
Сярод іншых прэстыжных прэмій: Нацыянальная літаратурная прэмія 1984 года за раман «Мазурка для двух трупаў» (1983), Прэмія прынца Астурыяс 1987 года, Прэмія «Планеты» 1994 года за раман «Крыж Святога Андрэса» (1994), Прэмія Сервантэса 1995 года за творчы шлях у літаратуры. У 1996 годзе кароль Хуан Карлас I прысвоіў Селе тытул маркіза Ірыа Флавіа. Пахаваны Каміла Хасэ Села ў галісійскім горадзе Падрон.
Сцяпанікі (Гагарынскі раён)
Сцяпанікі (Степаники) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Радаманаўскага сельскага паселішча.
Ганаровая грамата Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь
Ганаровая грамата Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь.
Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь узнагароджваюцца грамадзяне і арганізацыі Рэспублікі Беларусь, а таксама грамадзяне замежных дзяржаў за заслугі ў развіцці заканадаўства, парламентарызму, мясцовага самакіравання, ва ўмацаванні дэмакратыі, міждзяржаўных і міжпарламенцкіх сувязей, за дзейнасць па забеспячэнні правоў і свабод грамадзян, вялікі ўклад у фарміраванне і рэалізацыю сацыяльнай і эканамічнай палітыкі Рэспублікі Беларусь.
Імперфект
Імперфе́кт (ад imperfectum — незакончаны) — у індаеўрапейскіх мовах простая дзеяслоўная форма прошлага часу, якая абазначае працяглае дзеянне ў мінулым.
У стараславянскай і старажытна-рускай мовах імперфект абазначаў незакончанасць або шматразовасць і ўтвараўся ад асновы інфінітыва з дапамогай суфікса «ѣах- > -аах-(-яах-) > -ах-(-ях-)»: «несѣахъ > несяахъ > несяхъ» — «я нёс» ці «я насіў».
У 12—13 ст. ва ўсходне-славянскіх мовах перастаў быць жывой формай. Ролю імперфекта выконваюць дзеясловы незакончанага трывання. У сучасных славянскіх мовах імперфект як жывая форма захоўваецца ў балгарскай і македонскай мовах.
2000 год у гісторыі кіно
2000 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Манул
Ману́л (ад manuul ) (Otocolobus manul, Felis manul) — адзіны від падроду Otocolobus сямейства каціных, часам вылучаюць у асобны род.
Назва
Сваю другую назву — кот Паласа — ён атрымаў у гонар нямецкага натураліста Петэра Паласа, які адкрыў манула на ўзбярэжжы Каспійскага мора ў XVIII стагоддзі. Лацінская назва Otocolobus паходзіць ад грэчаскага us, otos — вуха, kolobos — выродлівы, г.зн. «выродлівае вуха».
Апісанне
Вонкава падобны на свойскага ката. Даўжыня цела да 60-65 см, хваста да 30-31 см, маса да 3,5-5 кг. Тулава масіўнае, лапы кароткія і тоўстыя, галава шырокая, сплошчаная, вушы маленькія, круглявыя, шырока расстаўленыя. На тулаве і на хвасце пышная поўсць; хвост адносна кароткі і выглядае «абсечаным». На шчоках пучкі падоўжаных валасоў — бакі. Поўсць на спіне мае 9000 валаскоў на 1 см² даўжынёй 7 см. Афарбоўка буравата- або вохрыста-шэрая з вузкімі папярочнымі палосамі на задняй частцы цела.
Пашырэнне
Сустракаецца ў арыдных абласцях Цэнтральнай і Сярэдняй Азіі, на Іранскім нагор’і. У горы паднімаецца да 4800 м. Паўсюль рэдкі, месцамі на мяжы знікнення. У Расіі сустракаецца ў Алтайскім краі, Бураціі і ў Чыцінскай вобласці. Унесены ў Чырвоную кнігу Расіі, у Чырвонай кнізе МСАП яго стан ацэнены як блізкі да ўразлівага.
Разводзіцца ў заапарках. На пачатак 1980 года ў заапарках свету ўтрымліваліся 54 манулы. У няволі добра размнажаецца.
Асаблівасці біялогіі
Гон праходзіць у лютым, цяжарнасць каля 60 дзён, у прыплодзе 2-6 кацянят, якія нараджаюцца сляпымі, бачаць на 10-12-ы дзень, самастойна паляваць пачынаюць на 3-4-м месяцы жыцця. Палавой спеласці дасягаюць на першым годзе жыцця. Працягласць жыцця да 12 гадоў.
Шанцы
Ша́нцы, або шанс (ад Odds) - лічбавае выражэнне, якое выкарыстоўваецца ў азартных гульнях і статыстыцы, каб адлюстраваць праўдападобнасць таго, што пэўная падзея адбудзецца. Шанцы выражаюцца ў выглядзе "А да Б", дзе А і Б, традыцыйна, з'яўляюцца цэлымі лікамі.
У азартных гульнях шанцы з'яўляюцца дзеллю паміж памерамі ставак бакоў, якія ўдзельнічаюць у закладзе або пары́. Такім чынам, «шанцы 6 да 1» азначаюць, што першы бок (звычайна букмекер) робяць стаўку ў шэсць разоў больш за другі бок.
У статыстыцы, шанцы ўяўляюць імавернасць таго, што падзея адбудзецца. Такім чынам, «шанцы 6 да 1» азначае, што існуе шэсць магчымых зыходаў, у кожным з якіх падзея не адбудзецца, і адзін зыход, калі падзея адбудзецца. Іншымі словамі, імавернасць таго, што падзея не адбудзецца, ў шэсць разоў больш за імавернасць таго, што падзея адбудзецца.
Выкарыстоўванне шанцаў у азартных гульнях і статыстыцы цесна ўзаемазвязана. Калі стаўкі з'яўляюцца справядлівым, то шанцы, прапанаваныя для бакоў, выдатна адлюстроўваюць адносныя імавернасці. Калі шанцы, прапанаваныя для гульцоў не адпавядаюць імавернасцям, то адзін з бакоў у пары́ (закладзе) мае перавагу над другім.
Тэрміналогія
Шанцы выражаюцца ў выглядзе «А да Б», дзе А і Б з'яўляюцца цэлымі лікамі. Для прастаты выкарыстання, слова "да" пры напісанні замяняецца на сімвал касой рысы «/» або «\», працяжніка «-» або двукроп'я «:». Такім чынам, «6/1», «6-1» і «6:1» ўзаемазаменныя напісанні «шанцы 6 да 1».
Шанцы супраць
Калі імавернасць таго, што падзея не адбудзецца большая за імавернасць таго, што падзея адбудзецца, то для ўдакладнення можна выкарыстоўваць фразу «шанцы супраць». Так, запіс шанцаў «6 да 1» (6 супраць падзеі і 1 за) можна ўдакладніць да запісу «6 да 1 супраць». Для гульца, «шанцы супраць» азначаюць з аднаго боку, што колькасць выйгрышу можа большай, чым стаўка, з другога боку — стаўка можа выйграць з меншай імавернасцю, чым прайграць.
Шанцы за
Запіс «шанцы за» з'яўляюцца поўнай супрацьлегласцю запісу «шанцы супраць», і выкарыстоўваецца калі падзея хутчэй за ўсё адбудзецца. Гэта вызначаецца або меншай першай лічбай у запісу («1 да 2»), або выкарыстоўваць постфікс «за» («2 да 1 за»). Звярніце ўвагу, што гулец, які ставіць на «шанцы за» і перамагае, будзе у прыбытку: ён атрымае і выйгрыш (але меншы за стаўку) і сваю стаўку. Напрыклад, калі шанцы «2 да 1 за», а гулец ставіць 200 рублёў, то калі стаўка выйграе, ён атрымлівае 100 рублёў па стаўцы і саму стаўку ў памеры 200 рублёў (усё разам - 300 рублёў).
Выкарыстоўванне ў статыстыцы
Шанцы здзяйснення той ці іншай падзеі або прапановы ўяўляюць сабой дзель імавернасці таго, што падзея адбудзецца, да імавернасці таго, што падзея не адбудзецца. Напрыклад, шанцы таго, што выпадкова абраным днём тыдня будзе нядзеля роўны 1/(7-1) = «1/6» або «1:6» — 1 выпадак выйгрышны, 6 нявыйгрышных.
Шанцы трэба не блытаць з імавернасцю: імавернасць таго, што выпадкова абраным днём тыдня разлічваецца як дзель паміж выйгрышных выпадкаў (1 дзень) да ўсіх магчымых варыянтаў (як выйгрышных, так і нявыйгрышных — 7 дзён). Такім чынам, імавернась таго, што выпадкова абраным днём тыдня будзе нядзеля роўна 1/7.
Шанцы з'яўляюцца выразам адносных імавернасцей. Часцей «шанцамі» паказаны шанцы супраць, а не шанцы за. Напрыклад, імавернасць таго, што выпадкова абраным днём тыдня будзе нядзеля роўна 1/7, такім чынам, шанцы за тое, што выпадковы дзень прыпадае на нядзелю роўны 1:6. І наадварот, шанцы супраць таго, што выпадковы дзень прыпадае на нядзелю роўны 6:1. Першы выраз абазначае колькасць спосабаў, якія не дазваляюць дасягнуць зыходу, другі выраз — колькасць спосабаў дасягнення спрыяльнага зыходу.
Часам, у тэорыі імавернасцей і, выкарыстоўванне шанцаў можа быць больш зручнымі і натуральным, чым выкарыстоўванне імавернасцей. Гэта здараецца пры вырашэнні задач паслядоўнага прыняцця рашэнняў, напрыклад, у задачах на спыненне (у рэальным часе) на апошняй канкрэтнай падзеі. Гэтая задача вырашаецца з дапамогай.
Матэматычна, шанцы — гэта адносіны імавернасцей — дзель імавернасці здзяйснення падзеі да імавернасці нездзяйснення той жа самай падзеі, адваротная імавернасць. Працягваючы, адносіны шанцаў — дзель шанцаў адной падзеі да шанцаў другой. Або іншымі словамі, адносіны шанцаў — дзель дзелі імавернасцей, або адносіны адносін імавернасці да імавернасці:
Адносіны шанцаў часта выкарыстоўваюцца пры аналізе клінічных выпрабаванняў.
Карэзанаблат
Карэзанаблот (Caresanablot) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Cecilia.
Плэшэвычы
Плэшэвычы (Плеше́вичі) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 2005
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 2005 (UK Championship 2005, таксама вядомы як Travis Perkins UK Championship 2005 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 5 па 18 снежня 2005 году на арэне Barbican Centre, у Ёрку, Англія. Турнір стаў 29-м розыгрышам чэмпіянату Вялікабрытаніі, які штогод праходзіць з 1977 году. Кампанія Travis Perkins спансавала турнір трэці раз запар. Прызавы фонд турніру склаў £495,875, з якіх £70,000 атрымаў пераможца.
Дудзенішке
Дудзе́нішке (Dūdėniškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 8 км ад Казокіне. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Асташкава (Сафонаўскі раён)
Асташкава (Осташково) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва – 13 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 38 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 7 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Вязьма. За 12 км на поўдзень ад вёскі чыгуначная станцыя Алфёрава на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Старасельскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Парламент Батсваны
Парламент Батсваны (Parliament of Botswana) - заканадаўчы орган Батсваны.
Склад
Парламент складаецца з адной палаты Нацыянальнай Асамблеі і Прэзідэнта, абіранага парламентам на пяцігадовы тэрмін.
Палата правадыроў з'яўляецца кансультатыўным органам і не ўваходзіць у склад парламента.
NGC 4408
NGC 4408 (іншыя абазначэнні — ZWG 158.107, PGC 40668) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Першамайскі сельсавет (Слуцкі раён)
Першама́йскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Гольчычы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Гольчыцкі сельсавет у складзе Грэскага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Гольчыцы. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Грэскім раёне БССР. У 1931 годзе сельсавет перайменаваны ў Першамайскі, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Першамай. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у Слуцкім раёне. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Грэскага раёна, з 21 чэрвеня 1935 года Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Грэскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Палікараўскага сельсавета, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Гольчыцы. З 17 снежня 1956 года сельсавет у складзе Слуцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 15 населеных пунктаў. 5 сакавіка 1981 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў Гольчычы.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета — 1399 чалавек, з іх 98,5 % — беларусы, 1,3 % — рускія.
Актавіа Пас
Актавіа Пас (Octavio Paz;  — ) — мексіканскі пісьменнік, паэт і дыпламат, даследчык цывілізацый Захаду і Усходу.
Біяграфія
Актавіа Пас, выхоўваўся на ўскраіне Мехіка, у сям’і прагрэсіўнага палітычнага журналіста Актавіа Паса-старэйшага, адваката і прыхільніка грамадскіх рэформ, маці — Жазефіна Лазана Пас, сям’я якой паходзіла з іспанскай правінцыі Андалусія.
Актавіа сам пісаў, у доме быў велічэзны пакой з кнігамі. Гэта не магло не ўплыць на далейшы шлях юнака. Таксама, у дзяцінстве, на Паса глыбока паўплываў дзед з боку бацькі, дзяржаўны дзеяч і пісьменнік, які адным з першых пачаў са спагадай маляваць у сваіх творах індзейскае насельніцтва Мехіка.
Пазней Пас звяртаўся да ўспамінаў пра родны сэрцу куток:
Актавіа Пас яшчэ ў дзяцінстве знаёміцца з лепшымі творамі іспанскай літаратуры свайго часу, а таксама з такімі аўтарамі, як Ніцшэ, Маркс, Гюго і Русо. Асабліва ўразіла яго «Бясплодная зямля» Т. С. Эліята. У 1931 годзе сямнаццацігадовы Пас заснаваў свой першы літаратурны часопіс, «Поручні» (Barandal), а ў дзевятнаццаць гадоў ён выпусціў свой першы зборнік вершаў пад назвай «Дзікі месяц» (Luna silvestre). Пас наведваў лекцыі ў Нацыянальным універсітэце Мехіка, але не скончыў. Замест гэтага ён з’ехаў на Юкатан, адкрыў там сярэднюю школу і паглыбіўся ў вывучэнне гісторыі Мексікі.
Творы
Асобныя вершы Паса пераклалі на беларускую мову Лявон Баршчэўскі, Макс Шчур , Юлія Цімафеева.
Іаан Наўгародскі
Нарадзіўся ў Ноўгарадзе. Быў спачатку прэсвітэрам пры. Праславіўшыся богаўгоднымі подзвігамі, Іаан пасля смерці святога Аркадзя быў абраны наўгародцамі на епіскапскую кафедру.
У 1165 быў узведзены ў сан архіепіскапа, які захоўваўся за наступнымі наўгародскімі ўладыкамі. Разам з братам Гаўрыілам (у манастве Рыгорам), пабудаваў некалькі цэркваў (сярод іх царква Дабравешчання ў Аркажах, пабудаваная ў 1179 за 70 дзён, верагодна, да 10-гадовага юбілею перамогі наўгародцаў над Суздальскім войскам).
Праслаўлены на Саборы 1547 года пры мітрапаліце ​​Маскоўскім Макарыю як агульнарасійскі святы. Памяць святога Іаана святкуецца 7 верасня па юліянскім календары.
Пнікут
Пнікут (Пні́кут) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Паўлава (Сафонаўскі раён)
Паўлава (Павлово) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 10 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 40 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 23 км на поўнач ад аўтадарогі. За 27 км на поўдзень ад вёскі чыгуначная станцыя Алфёрава.
Катылярыя
Катылярыя (Catillaria) — род лішайнікаў.
Батанічнае апісанне
Слаявіна ў выглядзе аднароднай корачкі, рэдка ўтварае лопасці, развіваецца на паверхні або паглыблена ў субстрат. Пладовыя целы (апатэцыі) сядзячыя ці паглыблены ў слаявіну. Сумкі булавападобныя ці цыліндрычныя 8(12)-споравыя. Споры бясколерныя, дробныя, авальныя або падоўжаныя да палачкападобных, прамыя ці злёгку выгнутыя, двухклетачныя.
Распаўсюджанне і экалогія
Пашыраны па ўсім Зямным шары. Пасяляюцца на драўняных і камяністых субстратах.
Філіпава (Гагарынскі раён)
Філіпава (Филиппово) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Радаманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Тхал
Пустыня Тхал размешчана ў Пенджабе (Пакістан). Гэта - шырокі рэгіён, пераважна, паміж рэкамі Джхелум і Інд ў наваколлі плато Патхохар. Даўжыня з поўначы на поўдзень складае 305 км, максімальная шырыня складае 112 км, у той час як мінімальная шырыня складае 32 км. Гэтая вобласць падзелена на раёны Бхакар, Хушаб, Міянвалі, Джханг, Лая, і Музафаргар. Геаграфічна яна нагадвае пустыні Чалістан і Тар.
Харвацкая банавіна
Харвацкая банавіна (Banovina Hrvatska) — правінцыя (банавіна) у Каралеўстве Югаславія, якая існавала з 1939 па 1941 год.
Гісторыя
Харвацкая банавіна была створана ў 1939 у выніку пагаднення Цветкавіча — Мачэка, каб аб'яднаць большасць харватаў у складзе адной адміністрацыйнай адзінкі. Новая банавіна атрымала шырокую аўтаномію. Банам быў Іван Шубашыч. У 1941 тэрыторыя банавіны ўвайшла ў склад Незалежнай дзяржавы Харватыя, а ў 1945 была размеркавана паміж Харватыяй, Босніяй і Герцагавінай і Ваяводзінай (у складзе Сербіі) у складзе СФРЮ.
Геаграфія
Харвацкая банавіна была самай вялікай банавінай Югаславіі і размяшчалася ў заходняй частцы каралеўства, галоўным чынам на тэрыторыі сучаснай Харватыі і 40 % тэрыторыі Босніі і Герцагавіны. Банавіна была ўтворана з Саўскай і Прыморскай банавін, таксама ўключыўшы ў сябе частка тэрыторыі Дунайскай, Врбаскай, Дрынскай і Зэцкай банавін. Банавіна межавала на северы з Драўскай банавінай і Венгрыяй, на ўсходзе з Дунайскай, Дрынскай, Врбаскай і Зэцкай банавінамі, на поўдні з Адрыятычным морам, на захадзе з Адрыятычным морам і Італіяй. Сталіцай банавіны быў Заграб.
Насельніцтва
Банавіна была заснавана з мэтай засяродзіць у яе межах усё харвацкае насельніцтва Югаславіі. У выніку 74 % насельніцтвы складалі харваты, 19 % сербы. З 99 котараў банавіны харваты складалі большасць у 81, сербы ў 17, башнякі у 1.
Мауна-Кеа
Мауна-Кеа  — гара, патухлы вулкан шчытавога тыпу на Гавайскіх астравах.
Вышыня вулкана 4205 м. Складзены з алівіна-базальтавых і андэзітавых лаў. Кратар не захаваўся. Вулкан мае плоскую вяршыню, амаль увесь час укрытую снегам. На схілах растуць трапічныя лясы і хмызнякі.
Пума
Пума, мясцовыя назвы кугуар, горны леў, серабрысты леў (Puma concolor) — жывёла класа сысуноў атрада драпежных сямейства каціныя. Сустракаецца ў Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы. Да 1993 г. мела назву Felis concolor. Пашырана ў Амерыцы ад Паўднёвай Аляскі да Магеланава праліва. Жыве пераважна ў гарах, на ўскрайках лясоў, адкрытых ландшафтах і ў джунглях. 2 падвіды (пума ўсходняя і пума фларыдская) занесены ў Чырвоную кнігу МАСП.
Даўжыня цела да 197 см, хваста да 82 см, маса да 110 кг. Вушы шырокія, закругленыя. Поўсць густая, кароткая. Афарбоўка аднаколерная, жаўтавата-бурая, знізу светлая. Драпежнік. Нараджае 2-3 (зрэдку да 5) кацянят раз у 2-3 гады.
Паповычы (Мастыскі раён)
Паповычы (Попо́вичі) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Генадзь Віктаравіч Прыбытка
Генадзь Віктаравіч Прыбытка (нар., г. Янаў) — беларускі гісторык, мовазнаўца. Спецыяліст па гісторыі барацьбы магнацкіх груповак у ВКЛ у XVII—XVIII ст. Кандыдат гістарычных навук (2000).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1963 годзе ў Янаве.
Скончыў у 1987 годзе філалагічны факультэт Маскоўскага абласнога педагагічнага інстытута імя Н. Крупскай.
У 2000 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Барацьба магнацкіх груповак у Вялікім Княстве Літоўскім у сярэдзіне XVII ст. (1655—1668 гг.)».
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: унутрыпалітычная гісторыя ВКЛ XVII—XVIII ст., шляхецкія канфедэрацыі ў Беларусі, беларусы ў Маскве ў XVI—XVII ст.
Воле Шайінка
Акінвандэ Воле Бабатундэ Шайінка (Воле Сайінка, Akinwande Oluwole "Wole" Soyinka,  13 ліпеня 1934, Абеакута) — нігерыйскі драматург, пісьменнік, паэт. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1986) «За стварэнне тэатра велізарнай культурнай перспектывы і паэзіі».
Свята-Троіцкая царква (Мікасецк)
Свята-Троіцкая царква — праваслаўны храм у в. Мікасецк Мядзельскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
На паўднёвай ускраіне вёскі. Пабудавана ў 1926 годзе з дрэва.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Вырашана прамавугольным зрубам з прыдзелам з паўночнага бакавога фасада, накрытых перакрыжаваннымі двухсхільнымі дахамі, завершанымі 4 галоўкамі. Да галоўнага фасада далучана двух’ярусная чацверыковая званіца з шатровым верхам і галоўкай. Ашаляваныя дошкамі з нашчыльнікамі фасады члянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Лонданскае пагадненне (1915)
Ло́нданскае пагадне́нне — сакрэтны дагавор паміж Італіяй і краінамі Антанты, падпісанае ў Лондане 26 красавіка 1915 года прадстаўнікамі Італіі, Вялікабрытаніі, Францыі і Расіі. Вызначала ўмовы ўступлення Італіі ў Першую сусветную вайну.
Умовы пагаднення
Згодна з пагадненнем, Італія пакідала Траісты саюз і далучалася да Антанты, што ўжо было ўстаноўлена сакрэтным пагадненнем, падпісаным у Лондане 4—5 верасня 1914 года. Акрамя таго, на працягу месяца Італія павінна была абвясціць вайну Германіі і Аўстра-Венгрыі, што і было зроблена (дэкларацыя аб абвяшчэнні вайны была апублікавана 23 мая таго ж года). Наўзамен Італія прэтэндавала па заканчэнні вайны на частку зямель, якія належалі Аўстра-Венгрыі, а таксама на іншыя тэрыторыі. Італіі павінны былі адысці: Сербскаму каралеўству былі абяцаны: Чарнагорскаму каралеўству прызначаліся: Таксама (аднак менш вызначана) Сербіі былі абяцаны:
Італія прапанавала і саюзнікі пагадзіліся, што пытанне пра далейшы лёс узбярэжжа Харватыі паміж Істрыяй і Задарам павінен быць урэгуляваны пасля вайны. Італія таксама настойвала на тым, што Сербія не павінна быць паведамлена аб дамоўленасцях. Аднак 4 жніўня 1915 года саюзнікі накіравалі сербскім уладам афіцыйную ноту, якая пацвярджае пасляваенныя тэрытарыяльныя прэтэнзіі Сербіі і Чарнагорыі.
Пагадненне трымалася ў таямніцы, аднак было апублікавана пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі ў Расіі (апублікавана ў газеце «Известия» ў лістападзе 1917 года).
Лёс пагаднення пасля вайны
На Парыжскай мірнай канферэнцыі прадстаўнікі Італіі настойвалі на вядзенні перамоваў толькі са сваімі былымі саюзнікамі, прадстаўнікамі Сербіі і Чарнагорыі, але не з прадстаўнікамі пераможанага боку, уключанымі ў склад дэлегацыі новага дзяржаўнага ўтварэння, Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў. Канкрэтна, італьянская дэлегацыя выказвала пратэст супраць удзелу ў канферэнцыі двух харватаў і двух славенцаў, трое з якіх былі дэпутатамі, а адзін — міністрам у аўстрыйскім кабінеце ў час вайны.
Другі ліст Яна
Аўтарства
Аўтар пазначаны ў пачатку ліста, але без дакладнага імя, а толькі як «старшыня» ці «стары чалавек» (перадаецца аднолькава ў грэчаскай мове). У антычныя часы некаторыя даследчыкі лічылі, што аўтарам ліста мог быць Ян Прасвітар, пра якога пісаў Папій. Аднак абсалютная большасць хрысціян была ўпэўненая, што аўтар ліста не хто іншы, як Ян Багаслоў. Ліст звернуты да невядомай Пані, абранай Богам, і да яе дзяцей. Існуюць меркаванні, што адрасат ліста — не асоба, а Царква, да якой звяртаецца апостал.
Доўгі час ліст быў амаль невядомы і не цытаваўся першымі хрысціянскімі пісьменнікамі, і таму не быў уключаны ў спіс кананічных кніг Новага Запавету. Магчыма, гэтак адбылося з-за невялікіх памераў ліста.
Мэта напісання ліста
Мэта напісання амаль тая ж, што і ў першым лісце: апостал жадае засцерагчы Царкву ад людзей, якія адвярнуліся ад вучэння Хрыста і прапаведуюць уласныя погляды. Таму аўтар вельмі задаволены, што ягоныя чытачы прытрымліваюцца сапраўднага вучэння, а таксама засцерагае ад ілжэвучэння.
Змест ліста
Ліст вельмі малы, у ім толькі 13 вершаў, а таму складаецца з аднаго раздзела. Ліст пачынаецца з традыцыйнага прывітання, пасля якога аўтар выказвае радасць, што ўся сям’я Пані жыве згодна праўды. Апостал заклікае чытачоў да ўзаемнай любові, таму што гэта і ёсць сэнс Запавета. Ян засцерагае ад падманшчыкаў, якія ўносяць ілжэвучэнні. Небяспека іх вучэння настолькі вялікая, што аўтар нават загадвае не вітацца з ілжэбратамі.
Месца і час напісання ліста
Дакладна вызначыць месца і час ліста напісання ліста немагчыма, мабыць усе тры ліста былі напісаны прыкладна ў адзін час. Таму мяркуюць, што ліст мог быць напісаны ў Эфесе ў 90-я гады н.э.
Брэсцкі дзяржаўны каледж будаўнікоў
Брэсцкі дзяржаўны каледж будаўнікоў — дзяржаўная сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў Брэсце. Размяшчаецца па адрасе Прыгарадная вуліца, 27.
Гісторыя
У перыяд аднаўлення разбураных вайной гарадоў і вёсак Беларусі ў Брэсце ў снежні 1944 года была сттворана школа фабрычна-заводскага навучання № 35 будаўнікоў. Школа ФЗН фарміравалася з ліку дзяцей, якія засталіся ў гады вайны без бацькоў, а таксама дзяцей з малазабяспечаных сем’яў. Базавым прадпрыемствам яе стала ўпраўленне № 27 абарончага будаўніцтва. Заняткі праводзіліся ў памяшканні барачнага тыпу. За шэсць месяцаў падлеткаў навучалі нескладаным прафесіям сталяра-беладрэўшчыка, цесляра, тынкоўшчыка, слесара-сантэхніка, муляра-печніка.
Для размяшчэння школы ФЗН № 35 былі перададзены жылыя дамы па вуліцы Куйбышава: двухпавярховы жылы дом № 25, аднапавярховыя дамы 46, 44, 42 з усімі пабудовамі ў дварах, сядзібамі і дрэванасаджэннямі. Памяшканне па вуліцы Пушкіна № 26 было дадзена ФЗН № 35 для размяшчэння майстэрняў.
Юры Ратас
Біяграфія
У 2002 годзе скончыў Талінскі тэхнічны ўніверсітэт, атрымаў ступень магістра эканомікі. У 2005 годзе скончыў інстытут права Тартускага ўніверсітэта, спецыяліст правазнаўства. Мэр Таліна з лістапада 2005 па сакавік 2007 года. Займаў пасаду віцэ-мэра з красавіка 2003 па кастрычнік 2004 і з сакавіка 2005 па лістапад 2005 года. З 5 лістапада 2016 года старшыня Цэнтрысцкай партыі Эстоніі.
Брэсцкі дзяржаўны каледж будаўнікоў
Гісторыя
Ужо ў 1946 годзе ў школе ФЗН меліся дзве майстэрні: сталярная размяшчалася па вуліцы Савецкай, 22, слясарня — па вуліцы Пушкінскай, 52.
Рэспубліка аднаўляла народную гаспадарку. Выпускнікі школы ФЗН № 35 абавязаны былі прапрацаваць на прадпрыемстве чатыры гады запар. Да таго ж маладыя спецыялісты забяспечваліся жыллём, споднім і пасцельнай бялізнай.
У 1955 годзе школа ФЗН № 35 была перайменавана ў ФЗН № 12, а ў 1956 годзе — у будаўнічую школу № 12.
У 1957 годзе з мэтай падрыхтоўкі кваліфікаваных рабочых-будаўнікоў для будоўляў Міністэрства будаўніцтва БССР была арганізавана Брэсцкая будаўнічая школа № 6. Кантынгент навучэнцаў — 200 чалавек. Размяшчалася будаўнічая школа № 6 у будынку па вуліцы Будзённага, 36. 2 ліпеня 1958 года будаўнічая школа № 6 ператворана ў будаўнічае вучылішча № 6. У 1959 годзе выпускнік вучылішча Віннік, брыгадзір муляроў Брэсцкага БВ-16, узнагароджаны сярэбраным медалём ВДНГ СССР і ордэнам «Знак Пашаны».