cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Градзірня (вытворчасць солі)
Градзірня  — збудаванне, якое выкарыстоўваецца ў вытворчасці солі для выдалення вады з салянага раствора шляхам выпарэння, што павялічвае ў ім канцэнтрацыю мінеральных соляў. Вежа складаецца з драўлянай сценападобнай рамы з пучкоў галля (звычайна цярноўніку), якое неабходна замяняць прыкладна кожныя 5 — 10 гадоў, паколькі яны забіваюцца мінеральнымі рэчывамі з цягам часу. Салёная вада бяжыць уніз па вежы і часткова выпараецца; у той жа час некаторыя мінералы з раствора трапляюць на сцены з галінак.
Градзірні могуць быць знойдзеныя ў шэрагу курортных гарадоў, у першую чаргу ў Германіі, а таксама Польшчы і Аўстрыі. Мінеральныя воды распыляюцца ў паветры і лічыцца, што гэта мае дабратворнае ўздзеянне на здароўе, аналагічна таму, якое бывае ад удыхання марскога паветра.
Вялікі комплекс градзірняў размешчаны ў горадзе Цехацінек у Польшчы. Гэта цалкам драўляная канструкцыя была пабудавана ў 19 стагоддзі Станіславам Сташыцам. Комплекс складаецца з трох градзірняў з агульнай даўжынёй больш за 2 км. Многія турысты наведваюць яго па стане здароўя.
Іван Мікалаевіч Карачараў
Біяграфія
15 кастрычніка 1943 года Карачараў адным з першых у сваім падраздзяленні пераправіўся праз Днепр у раёне вёскі Крупейкі Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР. Падчас пераправы яго плыт быў пацеплены, а сам Карачаров атрымаў раненне, але тым не менш здолеў дабрацца да заходняга берага і ўступіць у бой. У той жа дзень Карачараў загінуў у баі. Пахаваны ў пасёлку Лоеў.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года чырвонаармеец Іван Карачараў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама пасмяротна быў узнагароджаны ордэнам Леніна.
Гетэрозіс
Гетэрозіс — паскарэнне росту і павелічэнне памераў, павышэнне жыццястойкасці і пладавітасці гібрыдаў першага пакалення пры розных скрыжаваннях як жывёл, так і раслін. У другім і наступных пакаленнях гетэрозіс звычайна згасае. Адрозніваюць гетэрозіс сапраўдны — здольнасць гібрыдаў пакідаць вялікую колькасць пладавітых нашчадкаў, і гігантызм - павелічэнне ўсяго гібрыднага арганізма або асобных яго частак. Гетэрозіс выяўлены ў разнастайных мнагаклетачных жывёл і раслін (у тым ліку і самаапыляльнікаў). Падобныя з гетэрозісам з’явы назіраюцца пры палавым працэсе і ў некаторых аднаклетачных. У сельскагаспадарчых жывёл і вырошчваемых раслін гетэрозіс нярэдка прыводзіць да значнага павышэння прадукцыйнасці і ўраджайнасці.
Гетэрозіс і адваротная яму інбрэдная дэпрэсія (імбрыдынг) былі вядомыя яшчэ старажытным грэкам, у прыватнасці Арыстоцелю. Першыя навуковыя даследаванні гетэрозісу ў раслін праведзены нямецкім батанікам І. Кельрэйтэрам (1760). Чарлз Дарвін абагульніў назіранні аб карысці скрыжаванняў (1876). Тэрмін "Гетэрозіс" прапанаваў амерыканскі генетык Г. Шэл (1914); ён першы атрымаў "двайныя" міжлінейныя гібрыды кукурузы. Асновы метаду прамысловага вырошчвання гэтых гібрыдаў распрацаваў Д. Джонс (1917 г.). Выкарыстанне гібрыдызацыі ў сельскай гаспадарцы пашыраецца з году ў год, што стымулюе і тэарэтычныя даследаванні гетэрозісу. Асобіны з моцна выяўленым гетэрозісам маюць перавагі пры натуральным адборы, і таму праявы гетэрозісу ўзмацняюцца, што спрыяе павелічэнню генетычнай зменлівасці. Нярэдка ўзнікаюць ўстойлівыя генетычныя сістэмы, якія забяспечваюць пераважнае выжыванне гетэразігот па многіх генах.
Rhododendron molle
Rhododendron molle — від раслін роду, родам з Кітая і Японіі, дзе ён расце на вышыні да 2500 метраў ад ўзроўню мора. Гэта хмызняк, які расце да 0,5-2 м у вышыню, з даўгаватым або даўгавата-ланцэтным лісцем, 5-11 на 1,5-3,5 см у дыяметры. Кветкі жоўтыя з цёмна-чырвонымі плямамі.
Вацлаў Ганка
Ва́цлаў Га́нка (Vác(es)lav Hanka;, Горжыневес пад Кёніггрэцам — , ) — чэшскі філолаг і паэт, дзеяч нацыянальнага адраджэння. Вядомы як складальнік фальшывых Краледворскага і Зеленагорскага рукапісаў.
Раннія гады
Вацлаў Ганка нарадзіўся ў Горжыневесе пад Кёніггрэцам. У 1807 годзе быў адпраўлены ў школу, каб пазбегнуць выкліку ў аўстрыйскае войска. Пасля сканчэння паступіў у Пражскі ўніверсітэт, дзе заснаваў суполку развіцця чэшскай мовы. У 1813—1814 гадах вывучаў права ў Вене, дзе выдаваў чэшскую газету і пазнаёміўся з заснавальнікам славянскай філалогіі Ёсефам Добраўскім.
Рукапісы
16 верасня 1817 года Ганка паведаміў, што знайшоў у вежы царквы ў Кёнігінгофе-ан-дэр-Эльбэ (Двор каралеўны над Лабай) рукапіс багемскіх паэм XIII стагоддзя, а ў наступным годзе — што атрымаў ад ананіма рукапіс, які быў названы «Зеленагорскім» пасля таго, як была апублікавана версія пра выяўленне яго ў Грунбергскім замку (Зялёная гара) каля Непамука.
«Рукапісы каралеўскага двара і Зялёнай гары» (Rukopisy Královédvorský a Zelenohorský) былі апублікаваны ў 1818 годзе з паралельным перакладам на сучасную чэшскую мову, а таксама з нямецкім перакладам Свобады. Арыгіналы рукапісаў Вацлаў Ганка перадаў у Багемскі музей у Празе, дзе працаваў бібліятэкарам з 1822 года.
Аднак яшчэ да публікацыі Добраўскі назваў урывак «Зеленагорскага рукапісу», вядомы як «Суд Лібушэ», відавочнай падробкай, хоць і паверыў у аўтэнтычнасць «Краледворскага рукапісу». Не паверыў Ганку і другі яго настаўнік — славенец Ерней Копітар. Аднак усё маладое пакаленне сустрэла «адкрыцці» Ганкі з захапленнем. Праз некалькі гадоў змяніў сваё меркаванне і Добраўскі. Аднак сучасныя чэшскія даследчыкі лічаць «Зеленагорскі рукапіс» падробкай.
14 чэрвеня 1827 года Вацлаў Ганка, шукаючы па просьбе кёнігсбергскага прафесара Э. Г. Графа ў Пражскім музеі слоўнікі з нямецкімі глосамі, наткнуўся на лацінскамоўны энцыклапедычны слоўнік «Mater Verborum» з упісанымі на яго старонках чэшскімі глосамі. Ён выдаў іх у алфавітным парадку ў 1833 годзе як найістотнейшую крыніцу звестак пра старажытначэшскую мову. Праведзены пазней, ужо пасля яго смерці Адольфам Патэрам палеаграфічны аналіз паказаў, што большасць чэшскіх глосаў сфабрыкаваныя з лацінскіх. Цяпер большасць славістаў лічыць чэшскія глосы «Mater Verborum» маланадзейнай крыніцай.
Дзякуючы Ганку (і яго імавернаму суаўтару Ёсефу Лінду) спраўдзіліся чаканні дзеячаў чэшскага нацыянальнага адраджэння — «знайшліся» помнікі старажытнага пісьменства, якія не саступалі па даўнасці і разнастайнасці зместу рускім і сербскім помнікам, і да таго ж утрымлівалі карціну гераічнай і дэмакратычнай мінуўшчыны Чэхіі, а таксама антынямецкія нападкі.
Літаратурна-навуковая дзейнасць
Вацлаў Ганка пісаў таксама вершы, склаў пяцітомнік фальклору «Старажытныя паданні» (1817—1826), выдаў «Кароткую гісторыю славянскіх народаў» (1818).
У выніку мовазнаўчай спрэчкі з Францішкам Палацкім правёў рэформу арфаграфіі чэшскай мовы (увёў выкарыстанне v замест w, au замест ou). Паводле прапанаванага Ёсефам Добраўскім плану склаў «Чэшскую граматыку» (1822) і «Польскую граматыку» (1839).
Пераклаў на чэшскую «Слова пра паход Ігаравы» (1821) з кансультацыямі Добраўскага і Аляксандра Шышкова; пасля выдаў і нямецкі пераклад «Слова», з якім быў знаёмы Аляксандр Пушкін. Выдаў Рэймскае (1846) і «Астрамірава Евангеллі» (1853). За публікацыю першага з іх быў узнагароджаны крыжам ордэна святой Ганны ад расійскага цара Мікалая I і брыльянтавым пярсцёнкам ад аўстрыйскага імператара Фердынанда I.
Узімку 1848 года стаў выкладчыкам (з 1849 года — прафесар) славянскіх моў у Пражскім універсітэце, дзе працаваў да скону.
Панславізм
Цягам амаль паўстагоддзя Ганка вёў актыўную працу па абмене інфармацыяй між славістамі розных краін. Збольшага дзякуючы яго высілкам Прага стала буйным цэнтрам славістыкі. У 1848 годзе Вацлаў Ганка ўзяў удзел у Пражскім славянскім кангрэсе, а таксама іншых мірных падзеях рэвалюцыі 1848—1849 гадоў з пазіцый панславізму. Стаў заснавальнікам палітычнага таварыства «Slovanská Lípa» і быў абраны ў імперскі рэйхсрат у Вене, аднак адмовіўся ад гэтай пасады.
Адыграў значную ролю ў знаёмстве чэхаў з рускай літаратурай, быў абраны сябрам-карэспандэнтам Пецярбургскай Акадэміі навук.
Сканаў у Празе 12 студзеня 1861 года, пахаваны на Вішаградскіх могілках.
Выкрыццё фальсіфікацыяй
Палеаграфічны аналіз «Mater Verborum», праведзены Адольфам Патэрам, стаў істотным крокам на шляху прызнання падробленасці старажытных рукапісаў, знойдзеных Ганкам. Адной з мэт падробкі чэшскіх глосаў было падмацаванне сапраўднасці Краледворскага і Зеленагорскага рукапісаў. Імёны славянскіх бостваў і назвы планет, прыведзеныя ў «Mater Verborum», цягам паўстагоддзя фігуравалі ў якасці крыніц па славянскай міфалогіі; да цяперашняга часу яны сустракаюцца там-сям у ненавуковых сачыненнях па паганстве.
Першым крокам да выкрыцця фальсіфікацыі Краледворскага і Зеленагорскага рукапісаў было прызнанне найноўшай падробкай «Любоўнай песні караля Вацлава» паводле рашэння асаблівай камісіі Чэшскага музея 1857 года, скліканай на патрабаванне Юліуса Фейфаліка.
Канчаткова фальшывасць абодвух рукапісаў з розных пунктаў погляду (тэхніка-палеаграфічнага, гістарычнага і лінгвістычнага) была навукова даведзеная толькі на мяжы XIX і XX стагоддзяў. Значную ролю ў каардынацыі дзеянняў спецыялістаў у розных галінах навукі ў 1880-я — 1890-я гады адыграў будучы прэзідэнт Чэхаславакіі Томаш Масарык, які і сам выступаў на старонках часопіса «Athenaeum» як крытык рукапісаў з эстэтычнага пункту гледжання.
Быў выяўлены факт напісання рукапісаў на абрэзках старажытнага пергаменту, з якога быў змыты стары тэкст (палімпсест); прымяненне берлінскага лазурку, які пачаў вырабляцца ў XVIII стагоддзі; змешванне напісанняў рознага часу і няўпэўнены почырк (абвядзенне абрысаў, падчысткі), на 6 тысяч словаў — каля тысячы памылак у старажытначэшскай мове, фактычныя анахранізмы і г. д. У вырабе рукапісаў з вялікай доляй імавернасці ўзяў удзел таксама Ёсеф Лінда, хутка выяўленая падробка якога («Песня пад Вышаградам») ужываецца ў тэксце. У 1899 годзе нават з’явілася версія пра тое, што ў Краледворскім рукапісе Ганка пакінуў аўтарскі знак — зашыфраваны лацінскі надпіс «Hanka fecit» (Ганка зрабіў), аднак гэта не пацвердзілася.
Бадай, самая «шкодная» Ганкава фальсіфікацыя — апавяданне пра перамогу Яраслава з Штэрнберка пад Оламаўцам над мангола-татарамі ў 1242 годзе (адна з песняў Краледворскага рукапісу). Гэтая міфічная бітва вандруе з адной гістарычнай працы ў іншую і пасля выкрыцця фальсіфікацый, яна нават трапіла ў трэцяе выданне Вялікай савецкай энцыклапедыі.
Ушанаванне памяці
Імя Вацлава Ганкі ўнесена ў.
На роднай хаце Вацлава Ганкі ў Горжыневесе ўсталяваная мемарыяльная таблічка з выразам «Народы не паміраюць, пакуль жыве мова».
NGC 315
NGC 315 (іншыя абазначэнні — UGC 597, MCG 5-3-31, ZWG 501.52, PGC 3455) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Заступава
Заступава (Заступово) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Аляксандраўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Allium karacae
Allium karacae — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Турцыі.
Дзіпах (Люксембург)
Дзіпах (Люксембург) (люксемб. Dippech, фр. Dippach) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Дзіпах (Люксембург) з'яўляецца часткай кантона Капелен. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 3591 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаецца 1381 хатняя гаспадарка. Займае плошчу 17,42 км ² (па займаемай плошчы 70 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 352 м. (96 месца з 116 камун), найменшая 277 м. (87 месца з 116 камун).
Максім Рыгоравіч Апарын
Максім Рыгоравіч Апарын (1920—1943) — старшы сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Максім Апарын нарадзіўся ў жніўні 1920 года ў вёсцы Новашалкоўнікава Барабінскай воласці Томскага павета Томскай губерні (цяпер — Барабінскі раён Новасібірскай вобласці) у сялянскай сям’і. Вучыўся ў сярэдняй школе, але з-за смерці бацькі быў вымушаны перапыніць вучобу і ўладкавацца на працу ў калгас «Наш край» у Барабінскім раёне. У кастрычніку 1939 года быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію Барабінскім раённым ваенным камісарыятам, служыў у памежных войсках НКУС СССР, у Находкінскім пагранатрадзе, быў стралком, кулямётчыкам, затым старшыной марскога пагранпаста «Шамора».
У лістападзе 1942 года сяржант Апарын быў залічаны ў 43-й Даурскай стралковы полк. З пачатку 1943 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Удзельнічаў у баях на Цэнтральным фронце, у бітвах пад Малаархангельскам і Сеўскам, бітве на Курскай дузе.
Да кастрычніка 1943 года старшы сяржант Максім Апарин камандаваў гарматай агнявога ўзвода 43-га Даурскага стралковага палка 106-ай Забайкальскай стралковай дывізіі 65-й арміі. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро.
15 кастрычніка 1943 года полк пачаў фарсіраванне Дняпра. Падчас пераправы агнём артылерыі праціўніка быў знішчаны плыт, на якім перапраўляўся разлік Апарына, і гармата патанула. Перахапіўшы трос, Апарин сумеснымі намаганнямі з байцамі іншага разліку выцягнуў гармату са дна ракі. Выцягнуў гармату на бераг, разлік адразу ж уступіў у бой. Агнём гарматы былі знішчаныя дзот і дзве агнявыя кропкі, што забяспечыла прасоўванне наперад стралковых падраздзяленняў. Да 16 кастрычніка нямецкія войскі кінулі ў бой танкі. Разлік быў атакаваны трыма варожымі танкамі, аднак атака была адбітая, нягледзячы на тое, што ў баі загінуў наводчык, астатнія байцы былі параненыя, гармата было моцна пашкоджана, а сам Апарын быў кантужаны. У далейшых баях на плацдарме агнём прылады Апарын давёў лік знішчаных агнявых кропак праціўніка да 10. Увечары 16 кастрычніка на плацдарм пачалі высаджваць асноўныя сілы дывізіі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года за «мужнасць і гераізм, праяўленыя на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі» старэйшы сяржант Максім Апарын быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
IC 24
IC 24 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эль-Тыгрэ
Эль-Тыгрэ (ісп.: El Tigre), з ісп.. Тыгр — вулкан на аднайменным востраве ў Гандурасе, у заліве Фансека. Разам з суседнім востравам Сакатэ-Грандэ належыць муніцыпалітэту Амапала дэпартамента Валье. На востраве пражывае 5432 чал. (2001).
2018 год у гісторыі тэлебачання
2018 год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.
Эль-Тыгрэ
Востраў знаходзіцца ў 10 км ад узбярэжжа Гандураса. Плошча - 20 км ². Вышыня вулкана - 783 м. Дыяметр - 5 км. Эль-Тыгрэ з'яўляецца самым паўднёвым вулканам Гандураса.
Еўдакім Дзянісавіч Волкаў
Еўдакім Дзянісавіч Волкаў (1922—1943) — старшы лейтэнант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Еўдакім Волкаў нарадзіўся 9 сакавіка 1922 года ў вёсцы Кароткае (цяпер Почэпскага раёна Бранскай вобласці) у сям’і селяніна. У 1933 годзе разам з сям’ёй пераехаў на хутар Нова-Пехаўскі Тбіліскага раёна Краснадарскага краю. Скончыў сярэднюю школу-сямігодку. У 1941 годзе быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1942 годзе скончыў пяхотнае вучылішча і быў накіраваны на фронт. Прымаў удзел у баях на Паўднёва-Заходнім, Сталінградскім і Цэнтральным франтах. Удзельнічаў у Сталінградскай бітве, Сеўскайй аперацыі, Курскай бітве і бітве за Дняпро. Да кастрычніка 1943 года старшы лейтэнант Еўдакім Воўкаў камандаваў мінамётнай ротай 685-га стралковага палка 193-й стралковай дывізіі 65-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас вызвалення Гомельскай вобласці Беларускай ССР.
Рота Волкава адбіла дзве варожыя атакі на заходнім беразе ракі Сож. У баі Волкаў асабіста знішчыў 10 варожых салдат і афіцэраў. Падчас фарсіравання Дняпра рота сваім агнём падтрымала дэсантны батальён, пасадзейнічаўшы яму ў захопе плацдарма. 15 кастрычніка 1943 года Волкаў загінуў у баі. Пахаваны ў брацкай магіле ў пасёлку Лоеў Гомельскай вобласці.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» старшы лейтэнант Еўдакім Воўкаў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнам Леніна і медалём «За адвагу». У гонар Волкава названы вуліцы ў Лоеве і вёсцы Нова-Пехоўскае Краснадарскага краю.
Котава (Манастыршчынскі раён)
Котава (Котово) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Аляксандраўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Летнія Паралімпійскія гульні 2020
Летнія Паралімпійскія гульні 2020 (афіцыйна — XVI Паралімпійскія летнія гульні) — мультыспартыўныя спаборніцтвы, якія мелі адбыцца ў Токіа ў 2020 годзе, але былі перанесены на 2021 год з-за ўспышкі каранавіруса. Гульні ўрачыста адкрыліся 24 жніўня 2021 года і працягваліся да 5 верасня. Спаборніцтвы ішлі на тых самых аб'ектах, дзе праходзілі Летнія Алімпійскія гульні 2020. Арганізатары вырашылі праводзіць Гульні без гледачоў па прычыне эпідэміялагічнай сітуацыі.
Цырымонія адкрыцця
Цырымонія адкрыцця адбылася на Алімпійскім стадыёне ў Токіа 24 жніўня 2021.
Медальны залік
Усяго на Паралімпіядзе ў Токіа было разыграна 539 камплектаў узнагарод у 22 відах спорту. Перамогу ў агульным медальным заліку атрымала каманда Кітая, якая заваявала 96 залатых, 60 сярэбраных і 51 бронзавую ўзнагароду. Другой стала зборная Вялікабрытаніі (41-38-45), трэцяй — ЗША (37-36-31), чацвёртай — Расіі (36-33-49). Беларусь на гульнях у шасці відах спорту прадстаўлялі 20 спартсменаў, якія заваявалі сем медалёў.
Рыбчанка
Назву Рыбчанка маюць:
Маўрысіа Фунес
Карлас Маўрысіа Фунес Картахена (ісп.: Carlos Mauricio Funes Cartagena; нар. 18 кастрычніка 1959 года, Сан-Сальвадор) — прэзідэнт Сальвадора з 1 чэрвеня 2009 года. Абраны ад левага Фронту нацыянальнага вызвалення імя Фарабунда 15 сакавіка 2009 года. Атрымаў перамогу над кандыдатам ад правацэнтрысцкага Нацыянальнага рэспубліканскага альянсу (АРЭНА) Радрыга Авілай, атрымаўшы каля 51 % галасоў.
Неўзабаве пасля сваёй інаўгурацыі ён падпісаў пагадненне аб аднаўленні дыпламатычных адносін паміж Сальвадорам і Кубай, спыненых за 50 гадоў да гэтага.
Альфрэд Гетнер
Альфрэд Гетнер (Alfred Hettner;,  — , ) — нямецкі географ, асноўны тэарэтык і заснавальнік харалагічнай навуковай школы.
Навуковая кар’ера
Альфрэд Гетнер нарадзіўся ў сям’і вядомага дрэздэнскага літаратуразнаўца і мастацтвазнаўца Германам Гетнера. У 1882-84 і 1888-90 падарожнічаў па Паўднёвай Амерыцы, па вяртанні ў Нямеччыну апублікаваў справаздачы аб гэтых экспедыцыях, якія прыцягнулі да маладога навукоўца ўвагу навуковай супольнасці. Інтарэсы Гетнера былі разнастайныя — ад геамарфалогіі і кліматалогіі да сацыяльна-эканамічнай геаграфіі і картаграфіі.
У 1894-99 Гетнер быў прафесарам Лейпцыгскага ўніверсітэта, у 1899—1928 выкладаў у Гайдэльбергскім універсітэце. У 1895 ім быў заснаваны часопіс «Geographische Zeitschrift», галоўным рэдактарам якога ён быў на працягу сарака гадоў. У 1920-31 гадах Гетнер узначальваў Гайдэльбергскае аддзяленне Нямецкага каланіяльнага таварыства, арганізацыі, якая займалася вывучэннем пытанняў, звязаных з германскімі калоніямі.
IC 25
IC 25 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сібірскі дзяржаўны аэракасмічны ўніверсітэт імя акадэміка М. Ф. Рашатнёва
'''Сібірскі дзяржаўны аэракасмічны ўніверсітэт імя акадэміка М. Ф. Рашатнёва, СібДАУ''' (Сибирский государственный аэрокосмический университет имени академика М. Ф. Решетнёва, СибГАУ) — універсітэт у Расіі, які спецыялізуецца на падрыхтоўцы высокакваліфікаваных кадраў для аэракасмічнай прамысловасці і машынабудавання, а таксама грамадзянскай авіяцыі.
Гісторыя
Сібірскі дзяржаўны аэракасмічны ўніверсітэт быў заснаваны ў 1960 годзе па загадзе Савета міністраў СССР. Прычынай яго стварэння была неабходнасць сумяшчаць навучанне і вытворчасць у машынабудаўнічай галіне Краснаярска. Краснаярскі машынабудаўнічы завод браў на працу студэнтаў навучальнай установы, якая ў той час належала Краснаярскаму тэхналагічнаму інстытуту. Першым рэктарам быў Яўген Капусцянскі.
У 1970-я гады на заводзе адбылася пераарыентацыя вытворчасці. Замест старых балістычных ракет сярэдняга радыусу дзеяння пачалася вытворчасць новай ракеты марскога базіравання. У 1977 годзе ў закрытым горадзе Жалезнагорску адкрываецца Філіял № 2, сфарміраваны ў НВА ПМ. Яго кіраўніком быў Міхаіл Рашатнёў, выбітны савецкі канструктар касмічных апаратаў. Пры ім падрыхтоўка спецыялістаў для аэракасмічнай галіны ў СібДАУ набыла зусім новы выгляд: былі абсталяваныя новыя кафедры, з'явілася ўласнае ўніверсітэцкае абсталяванне, работнікі і студэнты ўніверсітэта пачалі ўдзельнічаць у навуковым жыцці Краснаярскага рэгіёна і СССР.
У 2002 годзе САА зрабілася Аэракасмічным універсітэтам. У гэты час рэктар Белякоў працягвае развіццё ўніверсітэта, пашыраючы структуру факультэтаў і кафедраў, адкрывае філіялы ў іншых гарадах Расіі. З 2010 году рэктарам стаў Ігар Кавалёў, які працягвае курс Белякова.
Земляны Вал
Земляны́ Вал — гістарычны раён Мінска, размешчаны ўздоўж гарадскіх земляных умацаванняў.
Вал пачынаўся на поўнач ад Замчышча, праходзіў на захад Ракаўскага завулка (сучасная назва вуліца Вызвалення), потым да вуліцы Хлебнай (не захавалася), пасля ішоў дадолу па Нова-Раманаўскай (Раманаўская Слабада), перасякаў Нямігу, затым ішоў на захад ад Пішчалаўскага замка і далей па верхняй частцы вуліцы Трубнай (Берсана) на вуліцу Каломенскую (Свярдлова) да вуліцы Магазіннай (Кірава), уздоўж яе ў Губернатарскі сад (Цэнтральны дзіцячы парк імя Максіма Горкага).
Гісторыя
У XVI — XVIII стст. старая частка Менска была абмежаваная земляным валам, і горадам лічылася толькі тэрыторыя ўсярэдзіне. Месца вала дагэтуль можна прасачыць у планіроўцы горада.
З землянымі валамі звязаныя такія мінскія вулічныя тапонімы, як Завальная — «за валам», Загародняя (сучасная Абутковая) — «за горадам». У цяперашні час пра існаванне ўмацаванняў нагадвае вуліца Гарадскі Вал.
Кашмір
Кашмі́р (Кашміры: कॅशीर, کٔشِیر; Догры: कश्मीर; Ладакхі: ཀཤམིར; Балці: کشمیر; Гаджры: کشمیر; Пунчы/Чыбхалі: کشمیر; Шына: کشمیر; Уйгурская мова: كەشمىر ; Дэванагары: कश्मीर) — спрэчная вобласць на паўночным захадзе паўвострава Індастан, гістарычна былое княства ў Гімалаях. Падзел Кашміра не замацаваны афіцыйнымі пагадненнямі пра межы, а сам рэгіён з’яўляецца ачагом напругі паміж краінамі, якія займаюць яго, першым чынам Індыяй і Пакістанам.
Кашмір мяжуе з Афганістанам на поўначы, Сіньцзян-Уйгурскім і Тыбецкім аўтаномнымі раёнамі Кітая на ўсходзе, штатамі Індыі Хімачал-Прадэш і Пенджаб на поўдні і Пакістанам на захадзе.
Сёння Кашмір раздзельны на індыйскі штат Джаму і Кашмір (уключаючы правінцыю Ладакх) агульнай плошчай 101 387 км² і насельніцтвам 10,1 мільёнаў жыхароў; самаабвешчаную непрызнаную дзяржаву Азад Кашмір («свабодны Кашмір») плошчай 13 000 км² і насельніцтвам 3,6 мільёна жыхароў, кантралюемае Пакістанам; «паўночныя тэрыторыі» плошчай 72 500 км² і насельніцтвам 1 млн жыхароў, якія знаходзяцца пад кантролем Пакістана; і невялікую тэрыторыю пад юрысдыкцыяй Кітая плошчай 37 555 км² і некалькімі тысячамі жыхароў. Агульная плошча Кашміра складае 222 236 км².
Харальд Гёфдынг
Харальд Гёфдынг (Harald Høffding;, Капенгаген — ) — дацкі філосаф.
Лабкова (Манастыршчынскі раён)
Лабкова (Лобково) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Аляксандраўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Дзіферданж
Дзіферданж (люксемб. Déifferdang, фр. Differdange) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Дзіферданж з'яўляецца часткай кантона Эш-сюр-Альзет. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 21346 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 8484 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 22,18 км ² (па займаемай плошчы 43 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 427 м. (37 месца з 116 камун), найменшая 277 м. (87 месца з 116 камун).
NGC 316
NGC 316 — зорка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дом па Савецкай вуліцы, 6 (Пінск)
Дом па Савецкай вуліцы, 6 — будынак у гістарычным цэнтры Пінска, на рагу з вуліцай Міцкевіча. Пабудаваны ў 1928 г.
Архітэктура
Пабудаваны ў стылі канструктывізму з цэглы. Яго двухпавярховы аб’ём мае выцягнуты прамавугольны галоўны фасад, на якім вылучаецца плоскі ўваходны рызаліт з атыкавым завяршэннем і вертыкальнай стужкай зашклёнай лесвічнай клеткі. Шырокія аконныя праёмы аб’яднаны доўгімі балконамі і завяршальным магутным парапетам. Мае калідорную планіроўку з 2 міжпаверхавымі лесвіцамі.
Фінансавы крызіс эпохі Сёва
Увядзенне новым урадам Танака Гііці трохтыднёвых банкаўскіх канікул прывяло да завяршэння крызісу, і наступныя ўрады перайшлі да практыкі ўзбуйнення банкаў і ліквідацыі маленькіх і фінансава няслушных. У 1932 у краіне налічвалася 625 банкаў замест амаль двух тысяч, якія існавалі да крызісу, а большая частка сродкаў сканцэнтравалася ў Вялікай пятёрцы: банках Міцуі, Міцубісі, Сумімота, Ясуда і Даіці.
IC 27
IC 27 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Allium karelinii
Allium karelinii — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Цэнтральнай Азіі.
Распаўсюджанне
Распаўсюджанне: Казахстан, Кыргызстан, Манголія, Кітай — Сіньцзян.
Сен-Сюльпіс
Парыжская царква Сен-Сюльпіс (l'église Saint-Sulpice) знаходзіцца ў 6-й акрузе французскай сталіцы, паміж Люксембургскім садам і бульварам Сен-Жэрмэн; будынак езуіцкага стылю з незавершаным класічным фасадам архітэктара Джавані Сервандоні. Названая ў гонар святога Сюльпіса (Сульпіцыуса Набожнага), архіепіскапа часоў Меравінгаў, які жыў у VII стагоддзі.
Гісторыя
Раскопкі XVIII стагоддзя выявілі магілу X стагоддзя, што даказвала існаванне на гэтым месцы як мінімум капліцы. Гісторыя цяперашняга будынка пачалася ў сярэдзіне XVII стагоддзя, калі Ганна Аўстрыйская 20 лютага 1646 года заклала першы камень царквы (па іншай версіі, гэта быў герцаг Арлеанскі). Работы па ўзвядзенню доўжыліся больш за 130 гадоў, змяняючы архітэктараў — Крыстоф Гамар (Christophe Gamard), Луі Лево (Louis Le Vau), Даніэль Гітар (Daniel Gittard). Паўднёвую няскончаную званіцу пачынаў узводзіць у 1749 годзе архітэктар Уда дэ Маклаўрэн.
Ледзь царква была скончана ў 1870 годзе, як ужо на наступны год паўночная званіца была часткова разбурана прускімі войскамі.
Рудзея (правы прыток Расты)
Рудзе́я, Рудзейка — рака ў Магілёўскім і Чавускім раёнах, правы прыток ракі Раста (басейн Дняпра).
Назва
Назва балцкага паходжання.
Звязана з літоўскім rudas «руды, цёмна-жоўты», raudas «чырванаваты, чырвоны».
Гідранімічныя аналагі — літоўскія рачныя назвы тыпу Rudė, Rudesa, Rudija, Rud-upė.
На ўсходзе старабалцкай тэрыторыі гэты ж балцкі корань Rud- з пашыральнікам -g- у назве сожскай ракі Рыдага (< *Raudega), з пашыральнікам -m- — у назвах дняпроўскіх рэк Рудамка, Рудам’я, Рудаманка, дзвінскай ракі Рудамея, ад *Raudama, ад якога і літоўскі гідронім Raudam-ita.
Блізкім колерам матываваныя і назвы Сярцея, Сярціслаўка (< *Serteja, *Sertisla), ад sartas «руды, светла-карычневы». Асаблівае засяроджанне такіх «каляровых» рэчак у міжрэччы Дзвіны і Дняпра на захадзе Смаленшчыны, дзе недалёка адна ад адной у Дняпро цякуць Сярцея і Рудамка, а на поўначы ад іх у Дзвіну цякуць Сярцея і Рудамея.
У назве Рудзея пашыральнік -ej-, як у водных назвах Асвея, Мярэя, Вярэя. Пашыральнік -ej- выкарыстоўваецца ў літоўскім слова- і назваўтварэнні (tekėti «цекці» — tekėja «цячэнне»). Блізкія пашыральнікі -ij-, -uj- у водных назвах Ілія, Бабруя.
Назва значыць «Рудая (рака)», як і назвы тыпу Сярцея.
Гідраграфія
Даўжыня 40 км. Плошча вадазбору 318 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 1,8 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9 м/км. Пачынаецца на паўночнай ускраіне вёскі Макоўня Магілёўскага раёна, вусце ў межах вёскі Цемналессе Чавускага раёна. Асноўны прыток — рака Чарняўка (справа). Цячэ па Аршанска-Магілёўскай раўніне. Даліна трапецападобная, шырынёй 0,2—0,5 км, у асобных месцах да 1 км. Пойма перарывістая, чаргуецца па берагах (шырыня 0,1—0,15 км). Рэчышча на працягу 7,9 км ад вытоку каналізаванае, ніжэй па цячэнню звілістае.
На рацэ вадасховішча Рудзея. Уздоўж ракі населеныя пункты Грыбаны, Макаранцы, Брылі, Гародня, Рудзея і інш.
Берлінскі вольны ўніверсітэт
Берлінскі вольны ўніверсітэт (Freie Universität Berlin) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Берлін.
Агульная характарыстыка
Вучэльня з'яўляецца дзяржаўным даследчым універсітэтам. Вольны ўніверсітэт Берліна з'яўляецца адным з 11 самых прэстыжных нямецкіх даследчых універсітэтаў у рамках Ініцыятывы па павышэнню кваліфікацыі нямецкіх універсітэтаў. Вольны ўніверсітэт Берліна нязменна ўваходзіць у дзясятку лепшых універсітэтаў Германіі, валодаючы адмысловымі перавагамі ў галіне мастацтваў і гуманітарных навук, за якімі ідуць сацыяльныя навукі. Ён заўжды займае лідзіруючыя пазіцыі ў міжнародных універсітэцкіх рэйтынгах.
Універсітэт быў заснаваны ў Заходнім Берліне ў 1948 годзе пры падтрымцы ЗША ў пачатку Халоднай вайны як фактычны заходні працяг Універсітэта Фрыдэрыка Вільгельма, які апынуўся ва Усходнім Берліне і сутыкнуўся з моцнымі камуністычнымі рэпрэсіямі; яго назва апелюе да статусу Заходняга Берліна як часткі заходняга вольнага свету, у адрозненне ад кантраляванага камуністамі універсітэта ва Усходнім Берліне.
Майскае (Манастыршчынскі раён)
Майскае (Майское) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Аляксандраўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Ян Отчанашак
Ян О́тчанашак (Jan Otčenášek; 19 лістапада 1924, Прага — 24 лютага 1979, Прага) — чэшскі пісьменнік і драматург.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і стальмаха. Скончыў у 1943 годзе бізнес-школу, працаваў у Германіі, пасля на заводзе Avia Motors.
Пасля вайны далучыўся да пракамуністычнай арганізацыі «» («Авангард»), пасля ўступіў у Камуністычную партыю Чэхіі. У 1947—1951 гадах працаваў у Асацыяцыі хімічнай і металургічнай прамысловасці, пасля — у Сакратарыяце Саюза чэхаславацкіх пісьменнікаў.
Сканаў ад раку лёгкіх.
Петра Медэ
Петра Марыя Медэ (Petra Maria Mede, нар., Стакгольм, Швецыя) — шведская тэлевядучая, комік і шоўмэн.
Петра вырасла ў шведскім горадзе Гётэбарг. Яе кар'ера на тэлебачанні пачалася ў 2005 годзе. Вядома па сваіх ролях у некалькіх гумарыстычных шоу і як вядучая многіх тэлепраграм.
У 2009 годзе была вядучай шведскага адбору на Еўрабачанне — Melodifestivalen 2009. Тады ж была абраная лепшым комікам-жанчынай у Швецыі.
Петра была зацверджана вядучай конкурсу Еўрабачанне 2013, які прайшоў у Мальмё.
Вацлаў Чтвртэк
Вацлаў Ца́фаўрак, больш вядомы пад псеўданімам Вацлаў Чтвртэк, які ў 1959 годзе афіцыйна зрабіў сваім імем (,, Аўстра-Венгрыя — , , Чэхаславакія) — дзіцячы і моладзевы пісьменнік, аўтар апавяданняў, раманаў і п’есаў пра сучасных дзяцей і калыханак. Кавалер Ордэна Усмешкі.
Біяграфія
Падчас Першай сусветнай вайны сям’я з’ехала з Прагі да яго дзеда ў Ічын. Пазней Вацлаў Цафаўрак скончыў гімназію ў Празе, скончыў курс у акадэміі бізнесу і па жаданні бацькі пачаў вывучаць права, аднак пасля трох семестраў кінуў. Пасля стаў фінансавым дырэктарам у Хебе, а ў часе Другой сусветнай вайны працаваў фінансавым дырэктарам у Празе.
Пасля сканчэння вайны пачаў супрацоўнічаць з дзіцячымі часопісамі «Brouček», «Sedmihlásek», «Vlaštovička», пазней з «Mateřídouška», «Ohníček», «Pionýr», «Pionýrské noviny» і з чэшскім радыё, дзе стаў кіраўніком вяшчання для дзяцей і моладзі. З 1960 года цалкам прысвяціў сябе літаратурнай дзейнасці. У 1975 годзе стаў ганаровым грамадзянінам Ічына, які часта ўзгадваў у сваіх творах.
Найбольшую вядомасць атрымалі яго казкі і апавяданні, якія былі адаптаваны для тэлебачання. У супрацы з Чэхаславацкім тэлебачаннем з’явіліся мультсерыялы, напрыклад «Pohádky z mechu a kapradí», «Maková panenka», «Rumcajs», «Víla Amálka» і іншыя.
Азіяцкі квартал Парыжа
Азіяцкі квартал Парыжа (quartier asiatique de Paris) — адзін з кварталаў у 13-й акрузе французскай сталіцы вакол праспектаў Іўры (avenue d'Ivry) і дэ Шуазі (avenue de Choisy).
Гэта самы вялікі азіяцкі квартал у Еўропе. Жыхары квартала — большай часткай эмігранты з В’етнама, Кітая, Лаоса і Камбоджы, а таксама кітайцы Французскай Палінезіі і Французскай Гвіяны, в'етнамцы з Новай Каледоніі — утвараюць мясцовую азіяцкую абшчыну.
Гісторыя азіяцкага квартала пачынаецца ў 1920-х, калі некалькі кітайскіх студэнтаў пасяліліся ў 13-й акрузе Парыжа, дзе яны стварылі пад кіраўніцтвам Чжоў Эньлая французскую секцыю Камуністычнай партыі Кітая.
Першыя хвалі масавай азіяцкай іміграцыі пачаліся ў сярэдзіне 1970-х з бежанцаў, якія ратуюцца ад палітычнай сітуацыі ў Паўднёва-Усходняй Азіі (вайна ў В'етнаме і Лаосе, грамадзянская вайна ў Камбоджы). Прыбываюць масы кітайскіх перасяленцаў з паўднёвай частцы Кітая, з-за чаго квартал пачынаюць называць чайна-таўнам. 13-ю акругу яны выбіраюць з-за наяўнасці мноства пустых будынкаў: высоткі былі пабудаваныя ў рамках плана «Італія 13» для парыжскіх «япі», але не атрымалі поспеху сярод мэтавай аўдыторыі. Жыццё ў квартале сярод азіятаў часта разглядаецца як пераходны крок па прыбыцці ў Францыю. Тыя, хто прыбыў у папярэдніх хваляў іміграцыі, у многіх выпадках перабіраюцца жыць у іншыя раёны або прыгарады.
Рыбчанка (рака)
Даўжыня ракі 30 км, з іх 26 км у Маладзечанскім раёне. Плошча вадазбору 518 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 3,9 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,7 м/км.
Утвараецца ад зліцця рэк Вязынка і Гуйка ў гарадскім пасёлку Радашковічы, цячэ пераважна на паўночных схілах Мінскага ўзвышша, упадае ў Ілію за 1,4 км на паўночны захад ад вёскі Беражок.
Асноўныя прытокі: Удра, Канатопка (справа), Бервячанка (злева). Даліна ў верхнім і ніжнім цячэнні трапецападобная, яе шырыня 3—4 км, у сярэднім цячэнні не выражана. Пойма на вялікім працягу двухбаковая (шырыня 0,5—1 км), парасла хмызняком, забалочаная. Рэчышча звілістае, у межах Радашковічаў (1,5 км) каналізаванае, яго шырыня ў межань 15—17 м. У маляўнічай мясціне на рацэ зона адпачынку «Рыбчанка». Каля вёскі Раёўка сажалка плошчай 0,15 км².
Магчымы ператок вады з ракі Баравічанка па канале.
Каля вёскі Удранка на рацэ ў 1980 годзе быў пабудаваны санаторый «Сасновы бор» разам з прылеглым гідрапаркам: фантанамі, каскадамі, 7 выспамі, якія злучаны паміж сабой масткамі.
Генрых Гюбш
Біяграфія
Пасля вучобы ў Гайдэльбергскім універсітэце і ў школе Фрыдрыха Вайнберга ў Карлсруэ ён актыўна вандраваў па Грэцыі і Італіі. У 1831 годзе прызначаны даглядчыкам за будынкамі (Oberbaurat) у Карлсруэ. Праектаваў шмат цэркваў і іншых грамадскіх будынкаў, у асноўным у Бадэне.
У сваёй кнізе «У якім стылі мы мусім будаваць?» (Style sollen wir bauen?, 1828) адыходзіць ад Вайнбергскага неакласіцыстычнага стылю. У 1862 годзе ў Карлсруэ напісаў кнігу «Die altchristlichen Kirchen» па архітэктуры базілік, якая была апублікавана на французскай мове пад назвай «Monuments de l’architecture chrétienne».
Яму прыпісваюць стварэнне «стылю круглых арак» у нямецкай архітэктуры.
Кухня (тэлешоу)
«Ку́хня» — беларуская гумарыстычная, якая з’явілася 26 верасня 2010 года. Шоу выходзіла ў эфіры тэлеканала «АНТ» у 21:05. Вядучыя — Георгій Калдун, Яўген Булка і Мікалай Камка.
Агульныя звесткі
Стваральнікі тэлепраграмы пазіцыянуюць яе як «некулінарнае шоу». У кухонных дэкарацыях праходзяць адкрытыя размовы: абмяркоўваюцца актуальныя пытанні і падзеі, што адбываюцца ў Беларусі. прэм’ернага выпуску стаў мастацкі кіраўнік тэатра «Хрыстафор» Яўген Крыжаноўскі:
Рэакцыя
Каментатарамі адзначаецца, што вядучыя перадачы смела, як для рэалій Беларусі, жартавалі на тэму прэзідэнцкіх выбараў 2010 года, але пасля саміх выбараў праграма знікла з сеткі вяшчання.
Малышава (Манастыршчынскі раён)
Малышава (Малышево) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Аляксандраўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
IC 28
IC 28 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
2010 год у гісторыі тэлебачання
2010 год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.
Тэлаўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Якаба Гагебашвілі
Тэлаўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Якаба Гагебашвілі — грузінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Тэлаві.
Гісторыя
Заснаваны ў 1940 годзе як Тэлаўскі педагагічны інстытут, з моманту свайго заснавання насіў імя грузінскага педагога і грамадскага дзеяча Якаба Гагебашвілі. У сувязі з 60-годдзем з дня свайго заснавання, у 1999 годзе яму быў прысвоены статус дзяржаўнага ўніверсітэта. Універсітэт з'яўляецца аўтаномнай дзяржаўнай вучэльняй. Навучанне праводзіцца на грузінскай мове. Навучанне ў універсітэце праходзіць у тры этапы: бакалаўрыят, магістратура і дактарантура. Ва ўніверсітэце таксама дзейнічае праграма вышэйшай прафесійнай адукацыі.
Міс Марвел (серыял)
«Міс Марвел» (Ms. Marvel) — амерыканскі міні-серыял, створаны Бішай К. Алі для Disney+, заснаваны на коміксах выдавецтва «Marvel Comics» Камале Хан / Міс Марвел. Серыял уваходзіць у чацвёртую фазу кінасусвету Marvel.
Прэм’ера «Міс Марвел» адбылася 8 чэрвеня, а заключная серыя выйшла 13 ліпеня 2022 года. Серыял з’яўляецца прыквелам фільма «Марвелы» (2023), у якім Іман Велані зноў будзе выконваць ролю Камалы, а таксама вернуцца і іншыя ўдзельнікі серыяла.
Сюжэт
Амерыканка пакістанскага паходжання і мусульманка з Джэрсі Камала Хан здабыла суперздольнасці пасля ўздзеяння Тумана Тэрыгена. Ён быў выпушчаны кіраўніком звышлюдзей Чорным Громам і абудзіў у людзях старажытныя гены. У выніку Камала атрымала здольнасць расцягваць сваё цела і змяняць вонкавае аблічча.
Водгукі
Серыял атрымаў станоўчыя водгукі, асабліва за крэатыўны візуальны стыль і гульню Іман Велані.
Allium karyeteini
Allium karyeteini — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў паўднёвай Турцыі і Сірыі.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў паўднёвай Турцыі і Сірыі.
Агюстэн Жан Фрэнель
Агюстэн Жан Фрэнель (Augustin-Jean Fresnel;  — ) — французскі фізік, адзін са стваральнікаў хвалевай тэорыі святла.
Біяграфія
У 1823 годзе Фрэнэль быў абраны членам Парыжскай АН. У 1825 годзе стаў членам Лонданскага каралеўскага таварыства. Яго імя ўнесена ў спіс найвялікшых вучоных Францыі, змешчаны на першым паверсе Эйфелевай вежы.
Міжурадавы орган па развіцці
Міжурадавы орган па развіцці — гандлёвы блок з васьмі краін Афрыкі. У яго ўваходзяць ўрады такіх дзяржаў, як Судан, Джыбуці, Эфіопія, Эрытрэя, Самалі, Паўднёвы Судан (прыпынена членства з 2021 года ). Створаны ў 1996 годзе, прыйшоўшы на змену Міжурадаваму органу па засухі і развіццю. Аркамя пытанняў эканамічнага супрацоўніцтва, займаецца міратворчымі місіямі: у 2007 годзе ў Самалі размешчана місія міжурадавага органа па падтрыманні міру.
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе, Прэм’ер-ліга  — галоўнае штогадовае клубнае спаборніцтва Беларусі па міні-футболе. Чэмпіянат праводзіцца з 1990 года.
Маслава (Манастыршчынскі раён)
Маслава (Ма́слово) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Аляксандраўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Беларуская песенная камісія
Беларуская песенная камісія. Існавала ў 1923—1924 гг. пры Дзяржаўным інстытуце музычнай навукі ў Маскве.
Апрацавана больш як 250 мелодый для хору і салістаў, частка іх апублікавана ў зборніку «Беларускія народныя песні. Сольныя і харавыя з акампанементам фартэп’яна» (выпуск 1, 1928) і ў серыі «Беларускія народныя песні» (1929—1930). Найбольш каштоўныя апрацоўкі Грачанінава (для хору «Ішла каляда», «Перад Пятром», «Чаму селязень», «Перапёлка», «Ішоў раёк», для голасу з фартэп’яна «Зазвінела пчолочка», «Калыханка»), Аладава (харавыя «Ой, загуду», «Мужык жыту прадае», «На гары жораў круціўся»), Прохарава (харавыя «Ой, рана на Йвана», «Ах ты, зорка мая»).
Падасінавік
Падасінавік, краснагаловік, краснюк (Leccinum aurantiacum) — шапкавы базідыяльны грыб сямейства.
Апісанне
Пладовае цела грыба — шапка на ножцы. Шапка дыяметрам 5—20 см, паўшарападобная, слабааксамітнавалакністая або гладкая, цёмна-чырвоная ці чырвона-аранжава-карычневая. Мякаць шчыльная, белая, на зломе сінее, потым чарнее. Трубачкі свабодныя. Ножка цыліндрычная, белая з цёмна-бурымі або чорна-бурымі лускавінкамі. Споры гладкія, бураватыя, верацёнападобныя.
Распаўсюджанне
Пашыраны ў Паўночным паўшар’і, у т.л. па ўсёй Беларусі. Расце пераважна ў асінавых лясах у чэрвені — верасні. Трапляецца ў лясах з бярозай, радзей з дубам, елкай, хвояй.
Ёсць некалькі форм. Падасінавік дуброўны з цагельна-бураватай шапкай і пурпурова-бурымі лускавінкамі на ножцы. Падасінавік жоўта-буры, або асінавік расце ў хваёвых лясах, мае чорна-бурыя лускавінкі на ножцы.
Выкарыстанне
Ядомы грыб.
IC 29
IC 29 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Джон Кэр’ю Эклс
Сэр Джон Кэр’ю Эклс (John Carew Eccles;, Мельбурн, Аўстралія — , Лакарна, Швейцарыя) — аўстралійскі нейрафізіёлаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1963 годзе.
Шоша
Шо́ша — рака ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці, у басейне Заходняй Дзвіны.
Джон Кэр’ю Эклс
Біяграфія
Са сваім калегам, заснавальнікам сучаснай нейрахірургіі Уайлдэрам Пенфілдам, які выканаў звыш 10 000 аперацый на мозгу, Эклс напісаў кнігу «Таямніца чалавека».
Кнігу «Асоба і мозг» («The Self and Its Brain») Джон Эклс напісаў у суаўтарстве з адным з самых уплывовых філосафаў навукі XX стагоддзя К. Р. Поперам.
Шоша
Даўжыня ракі 30 км. Плошча вадазбору 304 км², азёрнасць каля 5 %. У басейне ракі азёры Белае, Шо, Белае, Мылічына, Гаранскае і інш.
Сярэднегадавы расход вады ў вусці 2 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,5 м/км. Даліна Шошы скрынкападобная, звілістая, шырынёй 0,5—2 км, месцамі да 4 км. Пойма вузкая, чаргуецца па берагах, месцамі адсутнічае. Рэчышча звілістае, слабаразгалінаванае; яго шырыня ад 3—5 м у верхнім цячэнні да 12 м у сярэднім і ніжнім. Берагі стромкія. У сярэднім цячэнні прымае сцёк з меліярацыйных каналаў.
NGC 317B
NGC 317B (іншыя абазначэнні — NGC 317-2, IRAS00548+4331, UGC 594, KCPG 19B, MCG 7-3-10, 5ZW 42, ZWG 536.13, PGC 3445) — спіральная галактыка з перамычкай і развітымі рукавамі (SBbc). Знаходзіцца ў сузор’і Андрамеда. Складае ўзаемадзейную пару з галактыкай NGC 317A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
У галактыцы была выяўлена звышновая SN 1999gl (дата першага назірання—14 снежня 1999).
Уджыджы
Уджыджы (Ujiji) — старадаўні горад на захадзе Танзаніі, на возеры Танганьіка. Заснаваны арабамі як цэнтр гандлю нявольнікамі. Асноўны пункту ўматлікіх афрыканскіх падарожжаў еўрапейцаў 19 стагоддзя. Менавіта тут Рычард Бёртан у 1858 г. пешым з еўрапейцаў выйшаў да возера Танганьіка, тут Давід Лівінгстан сустрэўся са Стэнлі ў 1871 годзе, тут Кэмеран знайшоў ў 1874 годзе паперы памерлага Лівінгстана.
Зугдзідскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Шата Месхіі
Зугдзідскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Шата Месхіі — грузінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Зугдыды.
Гісторыя
Зугдзідскі дзяржаўны педагагічны oніверсітэт імя Шота Месхіі ўтвораны 13 ліпеня 2007 года. Вышэйшая навучальная ўстанова была створана на базе Зугдзідскага філіяла Тбіліскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Іванэ Джавахішвілі, прафесійнага ліцэя і аграрна-эканамічнага каледжа.
Пастановай урада Грузіі ад 15 мая 2008 года вышэйшая навучальная ўстанова была названа ў гонар выбітнага грузінскага гісторыка і грамадскага дзеяча Шоты Месхіі і была названа Зугдзідскім дзяржаўным інстытутам імя Шоты Месхіі.
Пастановай урада Грузіі ад 9 кастрычніка 2009 года вучэльня змяніла сваю назву на Зугдзідскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Шота Месхіі.
Міхейкава (Манастыршчынскі раён)
Міхейкава (Михейково) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Аляксандраўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Савойская опера
Савойская опера (Savoy opera) — від камічнай оперы, які развіўся ў віктарыянскай Англіі ў канцы XIX стагоддзя. Найбольш паспяховымі папулярызатарамі былі і. Назва оперы паходзіць ад, які пабудаваў імпрэсарыа для пастаноўскі спектакляў Гілберта і Салівана, а затым і іншых кампазітараў-лібрэтыстаў. Большая частка савойскіх опер, якія не былі напісаныя Гілбертам і Саліванам, альбо не змаглі замацавацца ў асноўным рэпертуары, альбо зніклі з гадамі, пакінуўшы тэрмін «Савойская опера» практычна сінонімам творам Гілберта і Салівана. Савойскія оперы (у абодвух сэнсах) аказалі асноўны ўплыў на стварэнне сучаснага мюзікла.
Гілберт, Саліван, Карт і іншыя брытанскія кампазітары, лібрэтысты і прадзюсары віктарыянскай эпохі, а таксама сучасная брытанская прэса і літаратура называлі творы такога роду «камічнымі операмі», каб адрозніць іх змест і стыль ад часта рызыкоўных кантынентальных еўрапейскіх аперэт, якія яны жадалі выцесніць. Большасць апублікаванай літаратуры пра Гілберта і Салівана з таго часу называе гэтыя творы «Савойскімі операмі» або «камічнымі операмі». Тым не менш, Penguin Opera Guides і многія іншыя агульныя музычныя слоўнікі і энцыклапедыі адносяць творы Гілберта і Салівана да аперэт.