cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шамуа (Вале-д’Аоста)
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Велікамучанік Панцеляймон.
Гаішча (Валожынскі раён)
Гаі́шча (, Гаище) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Святлана Андрэеўна Навумава
Святлана Андрэеўна Навумава (,  —, ) — вядомы беларускі вучоны — палітолаг і паліттэхнолаг.
Біяграфія
Нарадзілася ў г. Каўнасе, Літоўскай ССР. У перыяд з 1973 па 1978 год навучалася на гістарычным факультэце Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Яе аднакурснікам, у прыватнасці, быў вядомы сёння расійскі палітолаг.
З 1982 г. вучылася ў аспірантуры Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў Мінску, у 1988 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю па філасофіі.
З 1987 па 1994 гады выкладала ў Мінскім дзяржаўным педагагічным інстытуце, з 1994 па 2001 гады працавала ў Рэспубліканскім інстытуце вышэйшай школы пры БДУ, брала ўдзел у дзейнасці Прэзідэнцкай камісіі па адукацыі. Адначасова працавала ў Міжнародным інстытуце палітычных даследаванняў у Мінску.
З 2001 па 2004 год была кіраўніком кафедры палітычных і сацыяльных навук у ЕГУ, а пасля закрыцця ЕГУ ў Мінску брала актыўны ўдзел у барацьбе за аднаўленне ўніверсітэта ў выгнанні. У новым ЕГУ ў Вільні стала дырэктарам магістарскай праграмы па еўрапейскіх даследаваннях. З 2005 па 2009 гг. працавала прафесарам на факультэце філасофіі і палітычных навук. Была судырэктарам рэгіянальнага цэнтра найноўшых даследаванняў і адукацыі і сурэдактарам навуковага часопіса «Перекрестки. Журнал исследований Восточно-европейского пограничья». За час сваёй працы ў ЕГУ падрыхтавала некалькі дзясяткаў магістраў палітычных навук, многія з кіраўнікоў беларускіх НДА атрымалі падрыхтоўку ў магістарскіх праграмах пад кіраўніцтвам С. А. Навумавай. У ЕГУ чытала курсы «уводзіны ў палітычную навуку», «уводзіны ў паліталогію», «асновы палітычнай тэорыі», «сучасныя тэорыі грамадзянскай супольнасці», «Беларусь як палітычны праект».
Як паліттэхнолаг і палітычны кансультант працавала ў выбарчых кампаніях на прэзідэнцкіх выбарах 1994, 2001 і 2010 года, выбарах у Вярхоўны Савет 1995 года, выбарах у Палату Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу 2000 г. Была адным з заснавальнікаў і актыўных удзельнікаў грамадзянскай кампаніі «Гавары праўду» і працавала ў штабе кандыдата ў Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь Уладзіміра Някляева. Пасля акцый пратэсту ў сувязі з вынікамі выбараў яе выклікалі ў КДБ, праводзілі вобыскі, што адмоўна адбілася на стане яе здароўя.
Навуковая дзейнасць
У сферы навуковых інтарэсаў Навумавай былі паліталогія, тэорыя палітыкі, тэорыі дэмакратыі, публічная палітыка, сучасны палітычны працэс. Займалася навуковымі даследаваннямі ў галіне паліталогіі, працавала ў Рэспубліканскім інстытуце вышэйшай школы і Міжнародным інстытуце палітычных даследаванняў у Мінску. Праходзіла стажыроўкі ў Расіі (1991), Канадзе (1997), ЗША (1999), Нідэрландах (2008).
Сям'я
Бацька — Навумаў Андрэй Рыгоравіч (1912—1982) — удзельнік Савецка-фінскай і Вялікай Айчыннай войнаў, удзельнічаў у вызваленні Літвы ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Быў настаўнікам рускай мовы, а пасля — дырэктарам сярэдняй школы.
Маці — Навумава (Ігнатовіч) Рэгіна Францаўна (1925—1980) — скончыла гістарычны факультэт МДУ у 1951 г., выкладала навуковы камунізм.
Муж — Горлаў Валерый Васільевіч (1949—1997) — кандыдат матэматычных навук, член «Амерыканскай матэматычнай супольнасці», выкладаў у БДУ, дзе фактычна стварыў кірунак матэматычнай логікі.
Сын — Горлаў Андрэй Валер'евіч (нар. 1984 г.) — бакалаўр паліталогіі.
Памяць
У 2011 годзе грамадскім аб’яднаннем «Гавары праўду» і супольнасцю экспертаў у сферы палітыкі заснавана прэмія Святланы Навумавай.
Кансо
Кансо (Canso Strait, détroit de Canso) — праліў, які аддзяляе паўвостраў Новая Шатландыя ад вострава Кейп-Брэтан.
Праліў Кансо з’яўляецца часткай заліва Св. Лаўрэнція паміж паўднёвым берагам вострава Кейп-Брэтан і паўночным берагам паўвострава Новая Шатландыя.
Насып Кансо (Canso Causeway) праз праліў Кансо злучае востраў Кейп-Брэтан і паўвостраў Новая Шатландыя ў адну канадскую правінцыю.
Маркастаў
Маркастаў (Маркоста́в) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Зымнэўскай вясковай абшчыны.
Тонга
То́нга (Tonga) — астраўная краіна ў Палінезіі, у паўднёвай частцы Ціхага акіяна, на поўдні ад Самоа, і на захадзе ад Фіджы.
Аэрагель
Аэрагель (ад aer — паветра і  — замарожаны) — клас матэрыялаў, якія ўяўляюць сабой гель, у якім вадкая фаза цалкам замешчана газападобнай. Такія матэрыялы валодаюць рэкордна нізкай шчыльнасцю і дэманструюць шэраг унікальных уласцівасцяў: цвёрдасць, празрыстасць, гарачатрываласць, надзвычай нізкую цеплаправоднасць і г. д. Распаўсюджаныя аэрагелі на аснове аморфнага дыяксіду крэмнія, гліназёму, а таксама аксідаў хрому і волава. У пачатку 1990-х атрыманы першыя ўзоры аэрагеля на аснове вугляроду.
Тонга
Плошча — 748 км². Насельніцтва — 104 тыс. чал. (2008), у асноўным танганцы. Сталіца — Нукуалофа.
Аэрагель
Структура
Аэрагель ставяцца да класа мезапорыстых матэрыялаў, у якіх паражніны займаюць не менш за 50 % аб’ёму. Як правіла, гэты працэнт дасягае 90-99, а шчыльнасць складае ад 1 да 150 кг/м³. Па структуры аэрагель прадстаўляе сабой дрэвападобную сетку з аб’яднаных у кластары наначасціц памерам 2-5 нм і часу памерамі да 100 нм.
Гісторыя
Першынство ў вынаходстве прызнана за хімікам Стывенам Кістлером (Steven Kistler) з Ціхаакіянскага каледжа (College of the Pacific) у Стоктане, Каліфорнія, ЗША, які апублікаваў у 1931 годзе ў часопісе Nature свае вынікі.
Тонга
Прырода
Астравы дзеляцца на тры асноўныя групы: Вавау, Хаапай і Тонгатапу. Самыя буйныя астравы маюць вулканічнае паходжанне, астатнія — каралавыя. У 1995 у выніку вулканічнай дзейнасці ў групе Хаапай утварыўся новы востраў. Актыўныя вулканы знаходзяцца на астравах Тофуа і Ніуафаоу. Вулканічныя астравы больш высокія. Сярод іх вылучаюцца Тофуа і Као (з найвышэйшай вяршыняй архіпелага 1046 м). Каралавыя астравы дзеляцца на нізкія і паднятыя, сярэдняй вышынёй ад 20 да 80 м (в. Тонгатапу). На в. Вавау асобныя ўчасткі паднятыя да 150—200 м. На складзеным вапнякамі в. Эуа (плошча 86,4 кв. км, максімальная вышыня 312 м) развіты карст.
Аэрагель
Гісторыя
Кістлер замяняў вадкасць у гелі на метанол, а потым награваў гель пад ціскам да дасягнення крытычнай тэмпературы метанолу (240 °C). Метанол сыходзіў з геля, а не памяншаючыся ў аб’ёме; адпаведна, і гель «высыхаў», амаль не сціскаючысь.
Тонга
Прырода
На вулканічных пародах, распаўсюджаных нават на каралавых астравах, сфармаваліся ўрадлівыя чырвоныя глебы. На маладых вулканічных астравах глебавае покрыва часта адсутнічае.
Флора астравоў Тонга налічае 263 роды. На найбольш вільготных наветраных схілах высокіх вулканічных астравоў распаўсюджаныя вільготныя трапічныя лясы, месцамі ў значнай ступені высечаныя. На сухіх зацішных схілах і на месцы зведзеных лясоў часта пасяляюцца хмызнякі. Амаль цалкам занятыя лясамі некаторыя невялікія каралавыя астравы плошчай каля 0,5 км², паднятыя на 4-6 м над узроўнем мора. На в. Као (плошча 12,4 км²), што мае форму конусу, лясы паднімаюцца толькі да 450—500 м над у.м. Далей сустракаюцца зараснікі высокай папараці (1,5-2 м), якія яшчэ вышэй змяняюцца нізкарослай папараццю. На даволі востраве Эуа (86,4 км²) захаваліся самыя старажытныя карэнныя дажджавыя трапічныя лясы. Выключна пад плантацыі і іншыя сельскагаспадарчыя ўгоддзі выкарыстоўваюцца такія астравы, як Нуапапу (2,64 км²) і Намука (7,05 км²).
Відавая разнастайнасць сысуноў абмежавана. Распаўсюджаныя завезеныя еўрапейцамі пацукі і мышы, а з мясцовых відаў — лятучыя лісіцы (сямейства крылановых), шанаваныя насельніцтвам. Фаўна птушак багацейшая і ўключае чыюкаў, галубоў, драчоў, фрэгатаў і інш. Налічаецца 15 відаў мясцовых птушак. Паўзуны прадстаўленыя змеямі і яшчаркамі, казуркі — маскітамі, мурашкамі, жукамі. Прыбярэжныя воды багаты рыбай і малюскамі. Сустракаюцца марскія чарапахі і марскія змеі.
Аэрагель
Уласцівасці
Па вонкавым выглядзе аэрагель паўпразрыстыя. За кошт рэлееўскага рассейвання святла на дрэвападобных структурах яны выглядаюць блакітнаватымі ў адлюстраваным святле і светла-жоўтымі у святлі, ў які праходзіць.
Віды аэрагеляў
Найбольш распаўсюджаныя кварцавыя аэрагелі, па шчыльнасці сярод цвёрдых цел яны саступаюць толькі металічным мікрарашоткам, чыя шчыльнасць можа дасягаць — 0,9 кг/м³, што на адну дзесятую менш лепшых паказчыкаў шчыльнасці аэрагеля — 1 кг/м³. У паветраным асяроддзі пры нармальных умовах шчыльнасць такой металічнай мікрарашоткі роўная 1,9 кг/м³ за кошт унутрарашотачнага паветра. Гэта ў 500 разоў менш шчыльнасці вады і ўсяго ў 1,5 разы больш шчыльнасці паветра. Кварцавыя аэрагелі прапускаюць святло ў мяккім ўльтрафіялеце і бачнай вобласці (з даўжынёй хвалі больш 300 нм) і інфрачырвоным дыяпазоне, аднак у інфрачырвонай вобласці прысутнічаюць тыповыя для кварца паласы гідраксілу пры 3500 см−1 і 1600 см−1. Дзякуючы надзвычай нізкай цеплаправоднасці (~ 0,017 Вт/(м·К) ў паветры пры атмасферным ціску),, меншай, чым цеплаправоднасць паветра (0,024 Вт/(м·К)), яны ўжываюцца ў будаўніцтве ў якасці цеплаізалюючых і цеплаутрымліваючых матэрыялаў. Тэмпература плаўлення кварцавага аэрагеля складае 1200 °C.
Тонга
Гісторыя
Астравы Тонга заселены палінезійцамі ў II-м тысячагоддзі да н.э. У X ст. на Тонга ўсталявалася ўлада правадыроў-жрацоў туі-тонга; у XV ст. рэлігійная і свецкая ўлады падзелены. У 1616 г. галандскія мараплаўцы В.Схаўтэн і Я.Лемер адкрылі 1-я з астравоў Тонган; у 1643 г. А. Я. Тасман адкрыў буйнейшы з іх — Тангатапу; 1773—1774 гг. Тонга даследаваў Дж. Кук, які назваў іх астравамі Таварыства. У 1797 г. на Тонга з'явіліся еўрапейскія місіянеры. У 1831 г. яны схілілі ў хрысціянства правадыра астравоў Вавау — Таўфа'ахау Тупоу, які аб'яднаў пад сваёй уладай усе астравы Тонга і абвясціў сябе каралём Тонга пад імем Георга Тупоу I (1845—1893). У 1875 г. прынята Канстытуцыя Тонга, створаны парламент, значную частку якога складаюць прадстаўнікі традыцыйнай арыстакратыі.
У 1900 г. Вялікабрытанія навязала каралю Георгу Тупоу II (1893—1918) дагавор, які ператварыў Тонга ў брытанскі пратэктарат. Новы дагавор 1958 г. даў Тонга права знешнеэканамічных зносін. У 1968 г. брытанскі ўрад заключыў дагавор з каралём Таўфа'ахау Тупоу IV (1966—2006) пра пераход Тонга да незалежнасці; 4 ліпеня 1970 г. абвешчана незалежнасць Тонга.
Аэрагель
Віды аэрагеляў
Гліназёмныя аэрагелі з аксіду алюмінія з дадаткамі іншых металаў выкарыстоўваюцца ў якасці каталізатараў. На базе алюмааксідных аэрагеляў з дадаткамі гадалінія і тэрбія ў НАСА быў распрацаваны дэтэктар высакахуткасных сутыкненняў: у месцы сутыкнення часціцы з паверхняй адбываецца флюарэсцэнцыі, інтэнсіўнасць якой залежыць ад хуткасці сутыкнення.
Выкарыстанне
Акрамя шматлікіх тэхнічных ужыванняў, абумоўленых вышэйпералічанымі унікальнымі ўласцівасцямі, аэрагель знакаміты перш за ўсё выкарыстаннем у праекце «Стардаста» у якасці матэрыялу для пастак касмічнага пылу.
Паколькі паказчык праламлення аэрагеля займае прамежкавае становішча паміж паказчыкамі праламлення газападобных і вадкіх (цвёрдых) рэчываў, аэрогель выкарыстоўваецца як радыятар ў дэтэктарах зараджаных часціц.
Аэрагелі могуць выкарыстоўвацца ў якасці газавых і вадкасных фільтраў.
У пачатку 2006 некаторыя кампаніі, напрыклад, United Nuclear, заявілі аб пачатку продажаў аэрагеля арганізацыям і прыватным асобам. У залежнасці ад памеру і формы ўзору, цана складае ад $ 25 (фрагменты) да $ 125 (кавалачак, змяшчальны на далоні).
Яхіро Кадзама
(風間 八宏; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1980—1983 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
NGC 5239
NGC 5239 (іншыя абазначэнні — UGC 8589, MCG 1-35-15, ZWG 45.40, IRAS13339+0737, PGC 48023) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рыгор Міхайлавіч Стронгін
Рыгор Міхайлавіч Стронгін (, Чэрвень —, Дзяржынск) — вынаходнік.
Біяграфія
У Вялікую Айчынную вайну на Чарнарэчанскім хімічным заводзе, што ў Ніжагародскай вобласці, дзе працаваў начальнікам аддзела Рыгор Стронгін, нарадзілася славутая супрацьтанкавая зброя — лёгкаўзгаральная сумесь «КС».
Пасля вайны заняўся вытворчасцю ядахімікатаў для барацьбы з саранчою і іншымі шкоднікамі сельскагаспадарчых культур. За арганізацыю вытворчасці гексахларану ў масавым маштабе супрацоўнікі завода атрымалі ў 1950 годзе званне лаўрэатаў Сталінскай прэміі.
Стронгіну і яго паплечнікам належыць вынаходніцтва і лекаў для барацьбы з туберкулёзам. Праца адзначана Дзяржаўнай прэміяй СССР.
У 1954 годзе кандыдата тэхнічных навук Р. Стронгіна выбіраюць старшынёю праўлення абласнога аддзялення Усесаюзнага хімічнага таварыства імя Д. Мендзялеева, членам прэзідыума Усесаюзнага таварыства.
Шмат намаганняў для заснавання ў Дзяржынску тэхнічнай бібліятэкі. Яна і цяпер лічыцца адной з лепшых у Ніжагародскай вобласці.
У 1963—1970 гадах займаў пасаду загадчыка кафедры неарганічных рэчываў Горкаўскага політэхнічнага інстытута.
Узнагароды
Прысвоілі званне заслужанага вынаходніка РСФСР. Лаўрэат Сталінскай прэміі, двойчы лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР, ён быў узнагароджаны ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, «Знак Пашаны», медалямі. У 1987 годзе прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін горада Дзяржынск Ніжагародскай вобласці».
Малюнак
Малю́нак — выява выкананая на плоскай паверхні з дапамогай графічных матэрыялаў.
Матэрыяламі, якія выкарыстоўваюцца для стварэння малюнка могуць з’яўляцца любыя матэрыялы, якія пакідае графічны след на плоскай паверхні. Самымі папулярнымі матэрыяламі з’яўляюцца аловак, вугаль, туш, чарніла, крэйда і г.д.
Тэхніка малюнка, звычайна, мае назву ў залежнасці ад матэрыялу, які выкарыстоўваецца ў стварэнні малюнка.
Малюнак можа выконвацца як самастойна, так і для дапамогі ў стварэнні жывапісных, графічных, скульптурных працаў ці архітэктурных праектаў. Малюнкі, якія выкарыстоўваюцца для стварэння вялікіх мастацкіх працаў, могуць мець уласную мастацкую каштоўнасць.
Малюнак выкарыстоўваецца ў якасці тэхнічнай базы для стварэння буйных мастацкіх працаў, з-за чаго вывучаецца мастакамі, скульптарамі і архітэктарамі (існуе нават адукацыйны курс «акадэмічнага малюнка»). Малюнкі ствараюцца мастакамі пад час вывучэння натуры, пад час пошуку кампазіцыйных рашэнняў графічных, жывапісных і скульптурных твораў (эскізы), пад час разметкі карціны (падрыхтоўчы малюнак для жывапісу).
Малюнак, як самастойны твор, утварае ў еўрапейскім мастацтве асобны від графікі.
Рэферэндум у Ісландыі (1944)
Рэферэндум у Ісландыі адбыўся 24 мая 1944. На рэферэндум выносіліся два пытанні: разрыў уніі з Даніяй і прыняцце новай рэспубліканскай канстытуцыі.
Таранэ Алідусты
Таранэ Алідусты (перс. ترانه علیدوستی‎; нар. года, Тэгеран, Іран) — іранская актрыса.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і Хаміда Алідусты, гульца футбольнай зборнай Ірана, а яе маці была скульптарам. У кінематографе дэбютавала ва ўзросце 17 гадоў, сыграўшы галоўную ролю ў фільме Расула Садр Амелі «Я — Таранэ, мне 15 гадоў». Гэтая праца прынесла ёй Бронзавага леапарда як лепшай актрысе на кінафестывалі ў Лакарна, а таксама Крыштальнага сімурга як лепшай актрысе на кінафестывалі Фаджр, што зрабіла яе самай юнай уладальніцай гэтай прэміі. Таране Алідусці актыўна супрацоўнічае з выдатным іранскім рэжысёрам Асгарам Фархадзі, зняўшыся ў цэлым шэрагу яго карцін: «Цудоўны горад», «Асяроддзе феерверкаў», «Аб Элі» і «Каміваяжор». За ролю ў апошнім яна прэтэндавала на званне найлепшай актрысы ў асноўным конкурсе Канскага кінафестывалю 2016 года. З’явілася яна таксама і ў фільме класіка іранскага кінематографа Абаса Кіярастамі, сыграўшы адну з больш чым сотні глядачак у кіназале ў фільме 2008 года «Шырын». Свае здымкі ў кіно Таранэ Алідусты сумяшчае з ролямі ў тэатры. У 2017 годзе адмовілася прысутнічаць на цырымоніі кінапрэміі «Оскар», выказаўшы такім чынам пратэст у адрас палітыкі Д. Трампа.
Таранэ Алідусты затрымалі ў снежні 2022 г. пасля публікацыі ў Інстаграме, прысвечанай пакаранню аднаго з удзельнікаў пратэстаў пасля смерці Махсы Аміні. Алідусты крытыкавала ў ёй міжнародныя арганізацыі за тое, што яны не рэагуюць на дзеянні ўлад Ірана. Праз 3 тыдні была вызвалена пад залог.
Партрэт Кацярыны Астрожскай
Партрэт Кацярыны Астрожскай (Portret Katarzyny z Lubomirskich Ostrogskiej) — карціна невядомага аўтарства, створаная ў 1597 годзе, якая захоўваецца ў Нацыянальным музеі ў Варшаве.
Апісанне
На палатне памерам 121,5×200 см намалявана шляхцянка Катажына Астрожская з Любамірскіх. Партрэт створаны ў год яе шлюбу з князем Янушам Астрожскім (1554—1620), кашталянам кракаўскім з 1593 года, ваяводам валынскім.
Жонка аднаго з заможных магнатаў паказана ганарлівай і непрыступнай. Кацярына Астрожская намалявана ў рост у касцюме іспанскай моды. З-пад багата аздобленага жамчужынамі галаўнога ўбору спадае доўгая накідка. Сукенка аліўкава-ружовага колеру з багата вышытымі арнаментальнымі ўзорамі расліннага і жывёльнага характару. На плечы накінуты кароткі плашч-пелярына, падбіты футрам і аздоблены залатым шыццём і жамчужынамі. У левай руцэ княгіня трымае рукавічку і канец накідкі. Правая рука ляжыць на стале, які пакрыты чырвоным абрусам з залатымі матузамі. На стале — гадзіннік падарожнага тыпу і ключ ад яго як сімвал хуткабежнасці часу і абмежаванасці чалавечага жыцця.
Кампазіцыя партрэта пабудавана па дыяганальна-цэнтрычнай схеме, прыкладна такой, якая ў аснове партрэтаў Кацярыны Слуцкай і Мельхіёра Гедройца. Мастак шмат увагі аддаў паказу цудоўна вышытай сукенкі, атрыбутаў княжацкай улады — кароны і герба. Вытанчаны застылы твар прыгожа мадэліраваны складаным колерам. Блізкасць да партрэта Кацярыны Слуцкай праяўляецца і ў рэнесансна-маньерыстычным разуменні чалавека. Постаць і твар трактаваны вялікімі плоскасна-дэкаратыўнымі плямамі і нагадваюць «пастэльны, крыху прыглушаны ў колеры габелен».
Мастак па звычаю таго часу укладваў шмат сімвалічнасці ў партрэт. Напрыклад, на чатырохпольным шчыце паказаны гербы сваякоў Кацярыны: бацькоў Любамірскіх (Шранява) і Браніцкіх (Грыф) і бабуль — (Грусой) і  (Котвіч). У кульмінацыі княжацкай мітры Астрожскага вялікае значэнне мае дэкаратыўнае адзенне мадэлі. Сімволіку матываў гафту грунтоўна асэнсавала Ванда Дрэчка ў 1967 годзе. Гэта своеасаблівы вясельны тост для маладой жанчыны, таму што змяшчае элементы, якія адносяцца да сферы кахання і шлюбу з усімі яго аспектамі.
Паўночныя Марыянскія астравы
Агульныя звесткі
Тэрыторыя — 477 км ². Сталіца на востраве Сайпан. Усяго 16 астравоў, самыя буйныя — Сайпан, Цініян, Рота, Паган.
Насельніцтва каля 86 тыс. чалавек. Этнічны склад: пераважна выхадцы з Філіпін, кітайцы, рэфалуваш і чамора.
Мовы
Афіцыйныя мовы чамора, рэфалуваш і англійская.
Рэлігія
Веравызнанне: пераважае каталіцызм.
Мыкулычы (Уладзімір-Валынскі раён)
Мыкулычы (Мику́личі) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Зымнэўскай вясковай абшчыны.
Марый Эл
Рэспубліка Марый Эл (Республика Марий Эл, Марий Эл Республик, Мары Эл Республик), Марый Эл (Марий Эл, Марий Эл, Мары Эл) — рэспубліка на ўсходзе еўрапейскай часткі Расіі, суб'ект Расійскай Федэрацыі, уваходзіць у склад Прыволжскай федэральнай акругі. Паводле канстытуцыі Рэспублікі Марый Эл, з'яўляецца рэспублікай (дзяржавай) у складзе Расійскай Федэрацыі.
На поўначы і ўсходзе мяжуе з Кіраўскай вобласцю, на паўднёвым усходзе — з Рэспублікай Татарстан, на паўднёвым захадзе — з Рэспублікай Чувашыя, на захадзе — з Ніжагародскай вобласцю. Сталіца — горад Іашкар-Ала.
Геаграфія
Марый Эл размешчана на ўсходзе Усходне-Еўрапейскай раўніны, у сярэднім цячэнні Волгі. Вялікая частка рэспублікі знаходзіцца на левабярэжжы Волгі. Заходнюю частку левабярэжжа займае багністая Марыйская нізіна.
На захадзе рэспублікі Волга прымае буйны прыток Вятлугу. На ўсход па нізіне працякаюць левыя прытокі Волгі, якія бяруць пачатак на паўднёвых схілах Вяцкага Увала: Малая Какшага з прытокамі Малы Кундыш і Вялікая Ошла, Вялікая Какшага з прытокам Вялікай Кундыш, Рутка. У іх далінах шмат лясных азёр.
На правым беразе Волгі размешчаны толькі адзін з 14 раёнаў рэспублікі — Горнамарыйскі, які займае паўночную ўскраіну Прыволжскага ўзвышша. Тут у Волгу ўпадаюць прытокі Сура, Тарба, Юнга, Малая Юнга, Сундыр. На Волзе ў межах рэспублікі размешчаны Чабаксарскае і Куйбышаўскае вадасховішчы.
Зіма, як правіла, пачынаецца ў лістападзе. Сярэдняя тэмпература зімы: −18…19 °C. Самы халодны месяц — студзень. Рэспубліка Марый Эл — месца для заняткаў зімовымі відамі спорту: лыжы, канькі. Вясна, праважна, прахалодная і сухая.
Марый Эл размешчана ў падтаёжнай зоне. Глебы пераважна дзярнова-падзолістыя,балотныя, шэрыя лясныя. Змяшаныя лясы (сасна, піхта, елка, бяроза) займаюць звыш 50 % тэрыторыі (у асноўным на захадзе і ў цэнтральных раёнах). Па рачных далінах — дубова-ліпавыя лясы. Захаваліся воўк, буры мядзведзь, лісіца, лось, рысь, бабёр, крот і інш. Баравая і вадаплаўная птушка. На тэрыторыі Марый Эл — нацыянальны парк Марый Чодра, запаведнік Вялікая Какшага.
Карысныя выкапні: торф, гліна, будаўнічы камень, вапнякі, шкляныя і сілікатныя пяскі, мінеральныя крыніцы.
Гісторыя
Людзі на тэрыторыі Марый Эл пасяліліся 40 — 30 тысяч гадоў назад. З пачатку I-га тысячагоддзя да н.э. развіваліся земляробства і жывёлагадоўля. Да VII ст. да н.э. склаўся старажытна-марыйскі этнас (саманазва мары, іншыя народы называлі іх чарамісы), які з гэтага часу жыў на тэрыторыі сучаснай Марый Эл і суседніх абласцей па левым (лугавым), з XI—XII стст. і правым (горным) берагах Волгі. Вылучаліся 3 асноўныя групы марыйскага этнасу: марыйцы лугавыя (левабярэжныя), горныя (правабярэжныя) і ўсходнія. З XI ст. марыйцы межавалі з рускімі княствамі і. У 1236 г. яны заваяваны мангола-татарамі і з 1240-х гг. знаходзіліся ў складзе Залатой Арды. З XV ст. прыволжскія марыйцы ўваходзілі ў Казанскае княства, а паўночна-заходнія (пры р. Вятлуга) — у склад Вялікага княства Маскоўскага; у іх з'явіліся і ўласныя князі. У выніку марыйцы прызналі ўладу расійскага цара. У 2-й палове XVI ст. на марыйскіх землях пабудаваны гарады Какшайск, Казьмадзямьянск, Царовакакшайск і інш. У XVII ст. ў краі ствараліся маёнткі рускіх памешчыкаў, адбывалася рассяленне рускіх сялян, аднак б.ч. зямель належала дзяржаве. Асноўная маса карэннага насельніцтва плаціла ясак (даніну) цару. Марыйцы ўдзельнічалі ў сялянскіх войнах пад кіраўніцтвам І. Балотнікава (1606—1607 гг.), С. Разіна (1670—1671 гг.), Е. Пугачова (1773—1775 гг.). З XVIII ст. ўзмацніўся працэс русіфікацыі і пераводу ў праваслаўе (усходнія марыйцы хрысціянства не прынялі і захавалі традыцыйныя вераванні). У 1779—1782 гг. марыйскія землі падзелены паміж Казанскай, Ніжагародскай, Вяцкай губерняў. Пасля адмены прыгоннага права асноўным заняткам насельніцтва заставаліся земляробства і жывёлагадоўля, аднак з'явіліся буйныя фабрычна-заводскія прадпрыемствы: Звянігаўскі суднамех, Нікалаеўскі хрусталёва-шкланя заводы і інш. Насельніцтва краю ўдзельнічала ў рэвалюцыі 1905—1907 гг.
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 г. у Царовакакшайску, Юрыне, Казьмадзямьянску і інш. узніклі Саветы, у якіх пераважалі меншавікі і эсэры. У чэрвені 1917 г. у г. Бірск (Башкартастан) адбыўся 1-ы Усерасійскі з'езд марыйцаў. Пасля Кастрычніцкага паўстання 1917 г. савецкая ўлада перамагла ў большасці мясцін краю, летам 1918 г. задушаны буйныя антыбальшавіцкія выступленні. У ліпені 1918 г. утвораны аддзел мары Наркамнаца РСФСР. 4 лістапада 1920 г. дэкрэтам ВЦВК і СНК РСФСР утворана Марыйская аўтаномная вобласць (насельніцтва 338,5 тыс. чал., у т.л. марыйцаў 183 тыс.) з цэнтрам у г. Чырвонакакшайск (з 1927 г. Йашкар-Ала). 5 снежня 1936 г. яна пераўтворана ў Марыйскую Аўтаномную Савецкую Сацыялістычную Рэспубліку (Марыйская АССР). У 1920 — 1930-я гг. развівалася дрэваапрацоўчая, цэлюлозна-папяровая прамысловасць. У выніку калектывізацыі сельскай гаспадаркі асабліва пацярпела жывёлагадоўля (у 1941 г. колькасць жывёлы ў Марый Эл была меншая, чым у 1916 г.). У 1944 г. Марыйская АССР накіравала ў дапамогу вызваленай Беларусі 50 трактароў. У кастрычніку 1990 г. Вярхоўны Савет Марыйскай АССР прыняў дэкларацыю аб дзяржаўным суверэнітэце. У 1992 г. рэспубліка падпісала федэратыўны дагавор з Расіяй і прыняла назву Марыйская Рэспубліка (Марый Эл).
Насельніцтва
Насельніцтва 716,9 тыс.чалавек (2005, 728,0 тыс. у 2002). Шчыльнасць насельніцтва 30,9 чал./км² (2005), удзельная вага гарадскога насельніцтва 63,1 % (2005). У насельніцтве Іашкар-Алы і Волжску, а таксама шэрагу сёлаў у ваколіцах Іашкар-Алы і на захадзе рэспублікі пераважаюць рускія. У сельскай мясцовасці пераважае марыйскае насельніцтва, у Горнамарыйскім раёне — горныя марыйцы, па мове і культуры якія адрозніваюцца ад лугавых марыйцаў. У Звянігаўскім раёне размешчана некалькі чувашскіх сёлаў. Татарскае насельніцтва сканцэнтравана пераважна ў Іашкар-Але і Волжску.
Нацыянальны склад: рускія — 47,5 %, марыйцы — 42,9 %, татары — 6 %, чувашы 1 %.
Край падзяляецца на 14 раёнаў і 6 гарадскіх акруг. Буйнейшыя гарады Іашкар-Ала, Волжск, Казьмадзямьянск.
Прамысловасць
Асноўныя галіны прамысловасці — машынабудаванне і металаапрацоўка (металарэзныя прылады, прыборы, сродкі аўтаматызацыі, тэхналагічнае абсталяванне для лесанарыхтовак і лесасплава, прадпрыемстваў гандлю і грамадскага харчавання, машыны і абсталяванне для жывёлагадоўлі і кормавытворчасці), лясная, дрэваапрацоўчая і цэлюлоза-папяровая, лёгкая і харчовая (мяса-малочная). Найбуйныя прадпрыемствы: ЗАТ «Іашкар-Алінскі мясакамбінат», Марыйскі машынабудаўнічы завод, Завод паўправадніковых прыбораў, Іашкар-Алінскія заводы ляснога машынабудавання (абсталяванне для лесанарыхтовак) і інструментальны, АТ «Марыйхоладмаш» (халадзільнае абсталяванне), механічны завод (веласіпеды; г. Іашкар-Ала), завод «Электрааўтаматыка» (г. Іашкар-Ала), Марыйскі цэлюлоза-папяровы камбінат (г. Волжск), АТ «Марбіяфарм» (лекавыя сродкі), завод штучных скур. Галоўныя прамысловыя цэнтры — гарады Іашкар-Ала, Волжск, Казьмадзямьянск, Звянігава.
Сельская гаспадарка
Вядучая галіна сельскай гаспадаркі — жывёлагадоўля (малочная і мяса-малочная жывёлагадоўля, свінагадоўля, авечкагадоўля, птушкагадоўля). Вырошчваюць збожавыя (ячмень, авёс, жыта, пшаніца) і кармавыя культуры, лён, хмель, гародніна, бульба.
Транспарт
На тэрыторыі рэспублікі дзейнічае 1 аэрапорт межрэспубліканскага значэння. У Марый Эл ёсць чыгуначны вакзал і два аўтавакзалы, 14 чыгуначных станцый, 51 пасажырская аўтастанцыя, рачны порт у горадзе Казьмадзямьянску на р. Волга, чатыры парты мясцовага значэння, прыстасаваныя для разгрузкі барж. Суднаходства па Волзе і Вятлузе.
Рэкрэацыйны патэнцыял
У рэспубліцы застаюцца куткі некранутай таёжнай прыроды, якія выкарыстоўваюцца жыхарамі гарадоў рэспублікі і суседніх рэгіёнаў для адпачынку. Распрацаваны пешыя турыстычныя маршруты, конныя маршруты, рэгулярна праводзяцца водныя паходы на байдарках па рацэ Вялікая Кокшага і на азёрах (Яльчык, Таір), каля рэк пабудаваны базы адпачынку, санаторыі і летнія лагеры.
Шамдэпра
Шамдэпра (Champdepraz) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Francesco di Sales.
NGC 5240
NGC 5240 (іншыя абазначэнні — UGC 8587, MCG 6-30-56, ZWG 190.34, PGC 47971) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хакасія
Хакасія, Рэспубліка Хакасія — суб’ект Расійскай Федэрацыі. Размешчана на поўдні Усходняй Сібіры. Адміністрацыйны цэнтр — горад Абакан. Утворана 20 кастрычніка 1930 года як Хакаская аўтаномная акруга. У 1992 годзе пераназвана ў Рэспубліку Хакасію. Падзяляецца на 8 раёнаў. Уключае пяць гарадоў: Абакан, Чарнагорск, Саянагорск, Абаза, Сорск.
Геаграфія
Заходнюю частку займаюць усходнія схілы Кузнецкага Алатау (вышыня да 2178 м, гара Верхні Зуб) і Абаканскі хрыбет (вышыня да 1984 м); на поўдні і паўднёвым усходзе паўночныя адгор’і Заходняга Саяна (вышыня да 2930 м, гара Карагош). На ўсходзе Мінусінская і Чулыма-Енісейская катлавіны. Карысныя выкапні: каменны вугаль, жалезныя і медна-малібдэнавыя руды, золата, гіпс, мармур. Клімат рэзка кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня ад −15 да −21 °C, ліпеня 17-20 °C. Ападкаў ад 300 мм у катлавінах да 700 мм у гарах. Галоўныя рэкі — Енісей (з прытокам Абакан), Том, Белы і Чорны Іюс (басейн ракі Об). Шматлікія азёры з прэснай вадой (Чорнае, Фыркал, Іткуль) і салёнай (Беле, Шыра). Глебы чарназёмныя, у гарах дзярнова-падзолістыя, горна-таежныя і горна-тундравыя. Стэпавая расліннасць катлавін змяняецца ў гарах хвойнымі (лістоўніца, кедр, хвоя, піхта) лясамі, горнымі тундрамі, альпійскімі і субальпійскімі лугамі. Пад лесам 40 % тэрыторыі. Запаведнікі Малы Абакан, Чазы, часткова Алтайскі.
Гермашышкі
Гермашы́шкі (, Гермашишки) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Кейп-Ёрк
Паўвостраў Кейп-Ёрк ахоплівае плошчу каля 137 000 км², а яго працягласць з поўначы на поўдзень складае больш за 600 км. Усходняя частка паўвострава гарыстая (вышынёй да 555 м), а заходняя — нізінная. Эўкаліптавыя (на захадзе) і вільготныя трапічныя лясы (на ўсходзе).
Здабыча баксітаў (радовішча Уэйпа). Некалькі нацыянальных паркаў.
Спіс аб’ектаў PGC (1887001—1888000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1887001—1888000)
Нэхварошча (Уладзімір-Валынскі раён)
Нэхварошча (Нехворо́ща) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Зымнэўскай вясковай абшчыны.
Воземлянскі бой (1941)
Воземлянскі бой адбыўся паміж партызанскім атрадам «Чырвоны Кастрычнік» (камандзір Ц. П. Бумажкоў) сумесна з падраздзяленнем Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі (камандзір падпалкоўнік Лявонцій Васільевіч Курмышоў) і нямецкімі войскамі ў в. Воземля Акцябрскага раёна 18 ліпеня 1941 года.
Партызанская разведка ўстанавіла сілы праціўніка і дакладнае размяшчэнне яго агнявых сродкаў. 18 ліпеня 1941 года па чыгуначнай ветцы Бабруйск — Рабкор бронецягнік № 52 (лейтэнант Калакольцаў) нечакана для немцаў падышоў да в. Воземля і адкрыў артылерыйскі агонь па штабе нямецкай дывізіі і агнявых пунктах ворага. Пасля артабстрэлу зводны атрад чырвонаармейцаў 66-га стралковага корпуса і партызан пад камандаваннем інструктара райкама КП(б)Б С. В. Маханько атакаваў праціўніка. У выніку бою праціўнік страціў забітымі каля 80 салдат і афіцэраў, была вызвалена в. Воземля. Партызаны захапілі палонных і значныя трафеі. 55 броне- і аўтамашын, 2 радыёстанцыі, 27 матацыклаў, 45 коней з павозкамі і грузам, аператыўныя дакументы нямецкага штаба. Захопленых палонных, дакументы і трафеі партызаны перадалі ў 21-ю армію РСЧА.
Марына Францаўна Паплаўская
Марына Францаўна Паплаўская (Марина Францівна Поплавська;, Наваград-Валынскі, Жытомірская вобласць, Украінская ССР — года, каля в. Мілая, Кіева-Святошынскі раён, Кіеўская вобласць, Украіна) — украінская актрыса, прадзюсар, комік, педагог. Прыма праектаў «Дызель Студыё». Кавалер Ордэна «За заслугі» III ступені (2018, пасмяротна), Ганаровы грамадзянін Жытоміра (2018, пасмяротна).
Біяграфія
Марына Паплаўская нарадзілася 9 сакавіка 1970 года ў горадзе Наваград-Валынскі ў сям’і Франца Пятровіча Паплаўскага і Ніны Аляксандраўны Філіпавай. Мела сястру Людмілу. Скончыла філалагічны факультэт Жытомірскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Івана Франко па спецыяльнасці «украінская мова і літаратура».
Пасля заканчэння ўніверсітэта пачала працаваць у Жытомірскай школе № 26, а потым № 33. Прапрацавала там настаўніцай украінскай мовы і літаратуры больш за 20 гадоў. Таксама Марына вяла мясцовы драмгурток.
У 1998 годзе яны выступаюць у Вышэйшай лізе КВЗ. Пазней каманда неаднаразова прымае ўдзел у музычным фестывалі «Галасісты КіВіН», атрымлалі ўзнагароды ў 1997 і 2011 гадах. Пасля паспяховых выступаў Марыну запрашаюць на НТВ для ўдзелу ў скетч-шоў «На траіх».
З 2015 года яна брала ўдзел у гумарыстычнай перадачы «Дызель-шоу».
20 кастрычніка 2018 года каля 06:43 раніцы загінула на 49-м годзе жыцця ў аўтакатастрофе ў Кіеўскай вобласці каля вёскі Мілая, калі аўтобус з акцёрамі з Дызель-шоу урэзаўся ў грузавік.
Acer Aspire One
Acer Aspire One — лінейка нэтбукаў кампаніі Acer. Першыя мадэлі былі анансаваны на выставе Computex-2008.
Экран мадэляў першага пакалення (AOA110/AOA150) мае дыяганаль 8,9 цаляў (22,6 см), у другім пакаленні даступныя мадэлі з экранамі ў 10,1 цалі (25,6 см, мадэлі AOD150, AOD250, AOD255, AOD270, AO531, Pro AO531) і 11,6 цалі (29.4 см, мадэль AO751).
Амаль усе мадэлі заснаваны на платформе, якая складаецца з працэсара Intel Atom N270/N280 і чыпсэта Mobile Intel 945GSE Express (GMA950) з паўднёвым мостам 82801GBM (ICH-7m). У мадэлі AO751 выкарыстоўваецца звязак з працэсара Intel Atom Z520 1.33 Ггц з чыпсэтам Intel US15W (GMA500).
У якасці аперацыйных сістэм прадусталяваны Linpus Linux (AOA110), Windows XP Home ці Windows Vista Home Basic (AO751). Мадэль Aspire One Pro 531, накіраваная на бізнес-сектар, прапануецца з сістэмамі Windows XP Home, XP Professional і Vista Business, а з канца 2009 і пачала 2010 гадоў — Windows 7 Home Edition. Адна з нешматлікіх мадэляў нэтбукаў, якая мае адразу некалькі фанклубаў, з актыўным абмеркаваннем лінейкі, форумамі і часткамі вікі.
Найменне мадэляў першага пакалення (наменклатура) тып носьбіта: 110-SSD, 150-HDD; OS: A- Linpus Linux, B-Windows XP; Колер: B-Галубы, K-Чорны, W-Белы.
Недахопы
== Габарыты і вага == * у таўшчыні паказваецца самае тонкае/тоўстае месца нэтбука
** варыянт з HDD цяжэй, чым з SSD
Характарыстыкі
* — апцыянальна
Uzi
Uzi — сямейства пісталетаў-кулямётаў, якія выпускаюцца ізраільскім канцэрнам Israel Military Industries (IMI). Назва «Uzi» была дадзена ў гонар канструктара зброі Узіэля Галя.
Гісторыя
У першыя гады існавання дзяржавы Ізраіль, войска маладой дзяржавы адчувала катастрафічны недахоп сучаснага і, што важней за ўсё, надзейнай стралковага ўзбраення.
Толькі што скончылася Вайна за незалежнасць, і ў войска, створанага літаральна падчас вайны, на ўзбраенні была толькі та зброя, якую атрымалася завезьці ў краіну нелегальна або ізноў жа нелегальна вырабіць у падпольных майстэрнях. Разнабой калібраў і сістэм зброі быў фантастычным, але галоўнае — большая частка зброі была цалкам састарэлай.
Адным з найбольш удалых узораў быў кампактны і надзейны пісталет-кулямёт Sa 23 чэхаславацкай вытворчасці канструкцыі Я. Халечака, які меў вельмі арыгінальную кампаноўку — набойнік устаўляўся, як у звычайным пісталеце, у дзяржальню, а затвор у вельмі пярэднім становішчы «набягаў» на ствол. Гэта быў першы ў свеце серыйны ПК, створаны па гэтай схэме, якай ў наступным атрымала вялікае распаўсюджванне.
Калі ўрад Ізраіля прыняў рашэнне стварыць сваю зброю, простую ў вытворчасці і эксплуатацыі, у конкурсе перамог праект маладога афіцэра Узіэля Галя, які і быў прыняты на ўзбраенне ў 1954 годзе пад назвай «Узі». Гэты ПК пераняў чэхаславацкую канструкцыю, але стаў больш тэхналагічны і адаптаваны для ўмоў вайны ў пясчанай пустыні (што выказалася ў наяўнасці ў бакавінах затворнай скрынкі вялікіх кішэняў для адводу забруджванняў).
Сам Галь вельмі не жадаў, каб зброя была названа яго імем, але яго просьбу аб гэтым праігнаравалі.
Упершыню «Uzi» выявіў сябе ў дзеяннях падчас Суэцкага крызісу 1956 года. Менавіта тамака ён упершыню здабыў сусветную славу, і менавіта з таго моманту пачалося яго трыумфальнае шэсце па свеце.
У Шасцідзённай вайне пяхота, узброеная «Узі», штурмавала сірыйскія ўмацаванні на Галанскіх вышынях. Невялікія памеры і лёгкасць перазарадкі зрабілі яго незаменным для штурму вузкіх і цесных бетонавых бункераў.
На сённяшні дзень «Узі» стаў адным з найбольш масавых ПК у свеце: па дадзеных канцэрна IMI, на канец 2001 года аб’ем продажаў пісталетаў-кулямётаў маркі «Узі» дасягнуў 2,5 мільярдаў долараў ЗША. Больш чым у 95 краінах свету «Узі» складаецца на ўзбраенні войскаў або органаў правапарадку.
У самім Ізраілі пісталеты-кулямёты «Узі» сёння выкарыстоўваюцца ў асноўным у тылавых і дапаможных частках, паменшаныя і больш сучасныя варыянты складаюцца на ўзбраенні войскаў спецыяльнага прызначэння.
Канструкцыя
Засцерагальнік, ён жа перакладнік рэжыму агню, размешчаны на левым боку зброі, поруч дзяржальні. На задняй частцы дзяржальні таксама размешчаны адмысловы засцерагальнік, які дапускае стральбу толькі пры поўным ахопе дзяржальні рукой.
Спускавы механізм забяспечвае два рэжыму агню: адзінкавы і аўтаматычны. Перакладнік, ён жа засцерагальнік, размешчаны на левым боку зброі, поруч дзяржальні. На задняй частцы дзяржальні таксама размешчаны адмысловы засцерагальнік, які запускае стральбу толькі пры поўным ахопе дзяржальні рукой.
Складаны прыклад прымацаваны да стволавай скрыні ззаду. У асноўнай мадэлі прыклад складаецца ўніз, у больш кампактных мадыфікацый, такіх як «Mini-Uzi» і «Micro-Uzi», ён выкананы складваючымся ўбок.
Пісталеты-кулямёты «Uzi» выкарыстаюць стандартны патрон 9x19 мм Парабелум. Існуючыя магазіны бываюць на 25, 32, 40 і 62 патрона.
Перазарадка «Uzi» па прынцыпе «рука знаходзіць руку» (дзяржальня зброі служыць таксама гарлавінай для магазіна) вельмі зручная, асабліва ў цёмны час сутак.
Кадзуо Одзакі
(尾崎 加寿夫; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1981—1983 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Eversmannia exornata
Eversmannia exornata — від матылькоў з сямейства.
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла 10-11 мм. Фон белы, ля краёў кожнага крыла карычневы малюнак, на заднім крыле два невялікіх хвосцікі.
Імага лётаюць з канца чэрвеня да сярэдзіны ліпеня. Кармавыя расліны невядомыя.
Арэал
Рэліктавы від шыракалістых лясоў, адзіны прадстаўнік сямейства у Еўрапейскай Расіі і Сібіры. Сустракаецца таксама ў сярэднім Паволжы, па поўдні Сібіры, Прыамур’і, Прымор’і, у Японіі і на паўночным усходзе Кітая. У сярэдняй паласе Расіі знойдзены на паўднёвым усходзе Смаленскай вобласці, на паўночным усходзе Бранскай і Іванаўскай абласцей, на поўдні і ўсходзе Яраслаўскай і Маскоўскай абласцей, на поўначы Тульскай вобласці, поўначы і цэнтры Разанскай вобласці, у цэнтры Уладзімірскай вобласці; паказваўся для Саратаўскай губерні; у Сібіры жыве на ўсходзе Новасібірскай вобласці, у Алтайскім краі, Кемераўскай вобласці, поўдні Томскай вобласці, поўдні Краснаярскага край ю, усходзе Чыцінскай вобласці.
Юлій Саламонавіч Берзін
Юлій Саламонавіч Берзін (,  — ) — савецкі пісьменнік.
Нарадзіўся ў 1904 г. ў Полацку Віцебскай губерні ў яўрэйскай сям'і рамесніка. У пачатку 20-х гадоў служыў у РСЧА. Скончыў Юрыдычны факультэт Ленінградскага ўніверсітэта. Літаратурнай працай займаўся з 1926 г., уваходзіў у літаратурную суполку «Смена», член Саюзу пісьменнікаў. У 1927 г. у выдавецтве «Прибой» выйшаў яго раман «Форд». Ён аўтар цікавых і таленавітых кніжак «Конец девятого полка» (1929), «Оптимистический роман» (1930), «Нокаут» (1931), «Возвращение на Итаку» (1934) і інш. Арыштаваны 10 лютага 1938 г. Да арышту пражываў у Ленінградзе, канал Грыбаедава, д. 9, кв. 18. Абвінавачваўся ў тым, што «з 1930 г. з'яўляўся актыўным удзельнікам антысавецкай права трацкісцкай арганізацыі сярод пісьменнікаў Ленінграда» (арт. 58-10, 58-11 і 58-8 КК РСФСР). Пастановай Асобай Нарады пры НКУС СССР ад 2 ліпеня 1939 г. Берзін Ю. С. «за актыўны ўдзел у антысавецкай права трацкісцкай арганізацыі» быў асуджаны да зняволення ў ППЛ тэрмінам на 8 гадоў. 2 ліпеня 1939 г. быў этапаваны ў Паўночусходлаг. 26 сакавіка 1942 г. паўторна арыштаваны і 16 мая 1942 г. асуджаны Ваенным трыбуналам войск НКУС пры Дальдбудзе за «сістэматычную паражэнцкую прафашысцкую агітацыю сярод зняволеных» да расстрэлу. 11 чэрвеня 1942 г. прысуд быў прыведзены ў выкананне. Вызначэннем № 513-Н-57 Ваеннага трыбуналу Ленінградскай ваеннай акругі 8 мая 1957 г., справа вытворчасцю спынена за адсутнасцю складу злачынства. Рэабілітаваны.
Пра што гавораць мужчыны
«Пра што гавораць мужчыны» (О чём говорят мужчины) ― кінакамедыя 2010 года рэжысёра, знятая па матывах спектакля «Размовы мужчын сярэдняга ўзросту аб жанчынах, кіно і алюмініевых відэльцах» з удзелам акцёраў камічнага тэатра «». Прэм’ера фільма ў Расіі прайшла 4 сакавіка 2010 года.
«Пра што гавораць мужчыны» ― трэцяя экранізацыя спектакляў тэатра «Квартэт І». Папярэднімі двума былі фільмы «» (2007) і «». Пасля паспяховага кінапракату было абвешчана аб стварэнні працягу — «».
Мідуэй
Атол Мідуэй (Midway atoll) — атол плошчай 6,2 км², знаходзіцца ў паўночнай частцы Ціхага акіяна (у заходняй групе Гавайскага архіпелага). Тэрыторыя належыць ЗША.
Гісторыя
Астравы былі адкрытыя амерыканскім капітанам Бруксам у 1859 годзе. З 1867 афіцыйна належаць ЗША. Сваю назву (анг: Midway — сярэдзіна шляху) атол атрымаў па прычыне таго, што знаходзіцца на паўдарогі паміж Каліфорніяй і Японіяй.
Першыя жыхары — з 1903 года, калі пракладвалі транс-ціхаакіянскі тэлеграфны кабель. З 1935 па 1947 — пункт запраўкі палівам для міжкантынентальных авіяпералётаў.
З 1941 да 1993 на востраве размяшчалася ваенна-марская база ЗША. Зараз атол мае статус нацыянальнага запаведніка ЗША.
Захоўваецца ў эксплуатацыйным стане адна ўзлётна-пасадачная паласа (2400 м) і запас авіяпаліва — на выпадак экстранай пасадкі самалётаў.
Насельніцтва
У 1940-1970-я гады колькасць часовага насельніцтва (персанал базы) дасягала 2 тыс. чал. Цяпер на Мідуэй пражываюць каля 40 зменных супрацоўнікаў запаведніка.
Актавын
Актавын (Окта́вин) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Зымнэўскай вясковай абшчыны.
Spermophilopsis leptodactylus
Spermophilopsis leptodactylus — млекакормячае сямейства.
Распаўсюджанне
Краіны пражывання: Афганістан, Іран, Казахстан, Таджыкістан, Туркменістан, Узбекістан. У Афганістане ён быў запісаны да 1000 м над узроўнем мора. Як правіла, звязаны з пясчаным месцамі пражывання пустыні (напрыклад, пясчаныя дзюны) і стэпамі. Звычайна не сустракаецца ў аграрных абласцях, хоць можа пашкодзіць насаджэнні ў межах свайго засушлівага асяроддзя.
Пагрозы і ахова
Імаверна, няма сур’ёзных пагроз для гэтага віду ў цэлым. Не вядома, ці прысутнічае від у абароненых абласцях.
NGC 5241
NGC 5241 (іншыя абазначэнні — MCG -1-35-6, IRAS13340-0808, PGC 48043) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алфімава
Алфімава — прозвішча, тапонім.
Мірка Цветкавіч
Мірка Цветкавіч (Мирко Цветковић; нар., Заечар) — сербскі дзяржаўны дзеяч, эканаміст, кандыдат эканамічных навук. Старшыня Ураду Сербіі.
Біяграфія
Мірка Цветкавіч нарадзіўся 16 жніўня 1950 года ў горадзе Заeчар ва ўсходняй Сербіі, у беднай сям’і.
Бацькі — бацька Србалюб, эканаміст па адукацыі. Дзед быў настаўнікам, забіты ў 1941 годзе ў Крагуевацы нямецкімі захопнікамі.
Пачатковую і сярэднюю школу скончыў у Заeчары. Скончыў эканамічны факультэт Бялградскага ўніверсітэта. Там абараніў кандыдацкую дысертацыю і кваліфікацыйную працу на доктарскую ступень.
У 1980-я гады быў у ліку першых сербскіх экспертаў, якія працавалі дараднікамі Сусветнага банка. Быў заняты ў праектах у Пакістане, Індыі і Турцыі.
Цветкавіч працаваў у Эканамічным Інстытуце на працягу шасці гадоў, сем гадоў у кансультатыўнай фірме і фірме CES Mecon, дзе працаваў як кансультант.
Аўтар шэрагу навуковых артыкулаў, пераважна па эканоміцы.
Валодае англійскай мовай. Грае на кларнеце.
Праца Цветкавічa ва Урадзе
З студзеня 2001 працаваў намеснікам міністра Эканомікі і Прыватызацыі. З 2003 да 2004 ён быў Дырэктарам Агенцтва Прыватызацыі, пад яго кіраўніцтвам была распрацавана праграма прыватызацыі і ажыццёўлена яе тэхнічная падрыхтоўка. Пасля адстаўкі не рабіў абсалютна ніякіх заяў і не ўдзельнічаў у грамадскім жыцці, заняўшыся аналітычнай і кансультацыйнай дзейнасцю.
У 2005 ён стаў Адмысловым Дараднікам пры Кансультацыі Селектарнай сувязі прэзідэнта.
У 2007 годзе, тады яшчэ невядомы шырокай публіцы, па ініцыятыве Б. Тадзіча, быў прызначаны міністрам фінансаў Сербіі.
Прэм’ер-міністр Сербіі
27 чэрвеня 2008 Прэзідэнт Борыс Тадзіч абраў Цветкавіча Прэм’ер-міністрам пасля парламенцкіх выбараў, якія былі праведзеныя ў траўні.
7 ліпеня абраны прэм’ер-міністрам. У выніку галасавання ў парламенце давер Цветкавічу і яго кабінету выказалі 127 дэпутатаў парламента. У момант прызначэння Старшынёй Урады — беспартыйны.
Функцыянаванне новага кабінета міністраў, па словах Цветкавіча, будзе будавацца на прынцыпах еўрапейскай інтэграцыі, змагання за захаванне косаўскай аўтаноміі ў складзе Сербіі, умацавання эканомікі і сацыяльнай сферы, змагання з карупцыяй і крыміналам і выканання міжнародных абавязанняў. Ён таксама паабяцаў паскорыць эканамічныя і іншыя рэформы, прадугледжаныя дамовай з ЕС. Цветкавіч заявіў, што ён і члены яго ўрада прыхільныя справе захавання Косава ў складзе Сербіі: «Паміж чальцамі кааліцыі існуе поўная згода адносна таго, што новы ўрад ніколі не прызнае незалежнасці Косава».
Новы прэм’ер-міністр Сербіі мае рэпутацыю эканаміста-тэхнакрата і, як піша «Палітыка», не належыць да «балканскага тыпа лідара». Цветкавіч карыстаецца вялікім аўтарытэтам сярод эканамістаў і бізнесменаў.
Сям’я
Цветкавіч жанаты, і мае двух дзяцей (дачка Вольгу і сына Аляксандра).
Астраўныя тэрыторыі ЗША
Астраўныя тэрыторыі ЗША (анг.: Insular areas) - тэрытарыяльныя ўладанні ЗША, якія не ўваходзяць у склад якога-небудзь з 50 штатаў краіны або Федэральнай акругі Калумбія. Астраўной тэрыторыяй можа звацца пратэктарат, садружнасць, вольна асацыяваная дзяржава, залежная тэрыторыя і г.д.
Жыхары шэрагу астраўных тэрыторый лічацца грамадзянамі ЗША, хаця не плацяць федэральных падаткаў і не могуць удзельнічаць у прэзідэнцкіх выбарах. Тавары, вырабленыя на астраўных тэрыторыях, могуць мець пазнаку Made in USA.
У лік астраўных тэрыторый уваходзяць ўладанні ў Ціхім акіяне і Карыбскім моры.
Астрывок (Уладзімір-Валынскі раён)
Астрывок (Остріво́к) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Зымнэўскай вясковай абшчыны.
Верхняя Рака (акруга Гамбіі)
Ве́рхняя Рака́ (Upper River) — акруга на ўсходзе Гамбіі.
Людміла Іванаўна Алфімава
Людміла Іванава Алфімава (дзявочае прозвішча — Кадыгроб; нар., ) — украінская актрыса тэатра і кіно, заслужаная артыстка Украіны (2003).
Шампаршэ
Шампаршэ (Champorcher) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Верхняя Рака (акруга Гамбіі)
Геаграфія
На захадзе мяжуе з акругай Цэнтральная Рака, на поўначы, усходзе і поўдні з Сенегалам. Праз усю тэрыторыю акругі з усходу на захад працякае рака Гамбія.
Людміла Іванаўна Алфімава
Біяграфія
У дзяцінстве Людміла Алфімава марыла стаць лётчыцай, навучалася ў Харкаўскім аэраклубе. Лётала на самалёце Як-18. Але стаць пілотам рэактыўнага самалёта было не наканавана — дзяўчат у лётныя вучылішчы не прымалі.
Паступіла ў Харкаўскі тэатральны інстытут, які скончыла ў 1958 годзе (майстэрня Л. Сердзюка і М. Пакатыла). Пасля заканчэння інстытута пачала працаваць у Кіеўскім тэатры юнага гледача. У 1960—1963 гадах была актрысай Кіеўскага тэатра юнага гледача. З 1963 года — актрыса кінастудыі ім. А. Даўжэнкі.
Шампаршэ
Насельніцтва складае 412 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 6 чал./км². Займае плошчу 68 км². Паштовы індэкс — 11020. Тэлефонны код — 0125.