cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Перыферыйная прылада
Перыферыйная прылада (Peripheral device) — апаратура, якая дазваляе ўводзіць інфармацыю ў камп'ютар альбо выводзіць яе з яго.
Перыферыйныя прылады з'яўляюцца апцыянальнымі і тэхнічна могуць быць адключаны ад камп'ютара без страты яго працаздольнасці. Аднак пераважная большасць камп'ютараў выкарыстоўваецца разам з тымі ці іншымі перыферыйнымі прыладамі.
Вылучаюць тры асноўных тыпы перыферыйных прылад:
Прыклады
Звычайна перыферыйнай прыладай завуць дапаможнае абсталяванне, такое як камп'ютарная мыш альбо клавіятура, якія тым ці іншым спосабам падключаюцца да камп'ютара і працуюць сумесна з ім. Карткі пашырэння, нават відэакарткі, таксама належаць да перыферыі, яны падключаюцца па шынах ISA, PCI, PCI-X, PCI-express і іншым.
Аператыўная памяць (RAM, памяць з адвольным доступам) з'яўляецца памежным выпадкам. Негледзячы на тое, што яна часта падключаецца да персанальных камп'ютараў і сервераў у выглядзе асобных плат (з інтэрфейсам SDRAM, DDR, DDR2 і інш.), яна з'яўляецца абавязковым кампанентам, без якога камп'ютар не можа функцыянаваць.
Ужын (Старарускі раён)
У́жын (Ужин) — вёска ў Старарускім раёне Наўгародскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Геаграфія
Размешчана ў паўднёвай частцы Наўгародскай вобласці на паўднёвым беразе возера Ільмень за 24 км ад горада Старая Руса.
Гісторыя
На карце 1840 года была пазначана як Ужыно. На карце 1847 года тут было пазначана 52 двары.
Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі па снукеры 2013
Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі 2013 — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 8 па 14 ліпеня 2013 года на арэне стадыёна Бендыга, у Бендыга, Аўстралія. Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі 2013 стаў 15-м розыгрышам турніру. Прызавы фонд турніру склаў А$, з якіх А$ атрымаў пераможца.
Рэйтынгавыя ачкі
Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі 2013 меў мінімальна магчымае сярод паўнавартасных рэйтынгавых турніраў размеркаванне рэйтынгавых ачкоў, пры якім пераможца атрымаў 5000 балаў. Аналагічнае размеркаванне ачкоў было толькі на адкрытых чэмпіянатах Індыі і Уэльса, а таксама на German Masters.
Даната
Даната (Donato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Пётр.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
.mr
.mr — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Маўрытаніі.
Toppdomän
Геаграфія Нарвегіі
Нарвегія займае заходнюю, горную частку Скандынаўскага паўвострава. Гэты буйны масіў складзены пераважна гранітамі і гнейсамі характарызуецца перасечаным рэльефам. Паўвостраў асіметрычна падняты да захаду, у выніку заходнія, нарвежскія, схілы вельмі стромкія і кароткія. На поўначы знаходзіцца самая паўночная кантынентальная кропка Еўропы — мыс Нордкін.
Рэльеф
На поўдні ў межах Нарвегіі размешчана шырокае нагор’е. На поўначы ад мяжы Нарвегіі і Фінляндыі вышэй 1200 м уздымаюцца ўсяго некалькі вяршыняў, але па кірунку да поўдня вышыні гор паступова павялічваюцца, дасягаючы максімальных адзнак 2469 м (гара Гальхёпіген) у масіве Ютунхеймен. Іншыя ўзнятыя ўчасткі нагор’я толькі нешмат саступаюць па вышыні. Там нярэдка сустракаюца голыя скалы, пазбаўленыя глебава-расліннага покрыва. Вонкава паверхня шматлікіх гор больш нагадвае слабхвалістае плато, і такія ўчасткі носяць назву «віда».
Падчас вялікага ледавіковага перыяду ў гарах Нарвегіі было развіта злядненне, але сучасныя ледавікі невялікія. Самыя значныя з іх — у гарах Ютунхеймен і ў паўночнай частцы Нарвегіі. Звычайна снегавая лінія ў Нарвегіі знаходзіцца на вышынях 900—1500 м. Шматлікія асаблівасці рэльефу краіны сфармаваліся падчас ледніковага перыяду. Верагодна, тады было некалькі мацерыковых злядненняў, і кожнае з іх спрыяла развіццю эрозіі, паглыбленню і выпростванню старажытных рачных далін і іх ператварэнню ў маляўнічыя, са стромкімі схіламі трогі U-падобнай формы, што глыбока праразаюць паверхню нагор’яў.
Пасля раставання мацерыковага ледавіка былі затопленыя нізоўі старажытных далін, дзе ўтварыліся фіёрды. Фіёрдавыя берагі дзівяць незвычайнай маляўнічасцю і маюць вельмі важнае гаспадарчае значэнне. Шматлікія фіёрды вельмі глыбокія. Напрыклад, Согне-фіёрд, размешчаны ў 72 км на поўнач ад Бергена, у ніжняй частцы дасягае глыбіні 1308 м. Ланцуг прыбярэжных астравоў — т.зв. скергор абараняе фіёрды ад моцных заходніх вятроў, якія дзьмуць з Атлантычнага акіяна. Некаторыя астравы ўяўляюць сабой аголеныя скалы, аб якія разбіваецца прыбой, іншыя дасягаюць значных памераў.
Гідралогія
Большасць нарвежцаў жывуць на берагах фіёрдаў. Найважнейшыя — Осла-фіёрд, Хардангер-фіёрд, Согне-фіёрд, Нур-фіёрд, Стур-фіёрд і Тронхеймс-фіёрд.
На ўсходзе Нарвегіі знаходзяцца самыя вялікія рэкі, уключаючы Глому даўжынёй 591 км, Гёўла, Отра, Танаэльв. На захадзе краіны рэкі кароткія і хуткія (рака Ранэльва). У паўднёвай Нарвегіі шмат маляўнічых азёр. Найбуйнае ў краіне возера М'ёса. У канцы 19 ст. было збудавана некалькі невялікіх каналаў, якія злучаюць возера з марскімі партамі на паўднёвым узбярэжжы, але ў цяперашні час яны выкарыстоўваюцца мала. Гідраэнергарэсурсы рэк і азёр Нарвегіі ўносяць істотны ўклад у яе эканамічны патэнцыял.
Клімат
Нягледзячы на паўночнае становішча, Нарвегіі ўласцівы спрыяльны клімат з прахалодным летам і адносна мяккай (для адпаведных шырот) зімой — вынікам уздзеяння Гальфстрыму. Сярэдняя гадавая колькасць ападкаў вагаецца ад 3330 мм на захадзе, куды ў першую чаргу паступаюць вільготныя вятры, да 250 мм у некаторых адасобленых рачных далінах на ўсходзе краіны. Сярэдняя тэмпература студзеня каля 0 °C характэрная для паўднёвага і заходняга ўзбярэжжаў, тады як ва ўнутраных раёнах яна паніжаецца да −4 °C і меней. У ліпені сярэднія тэмпературы на ўзбярэжжа каля 14 °C, а ва ўнутраных раёнах — каля 16 °C.
Глебы
Урадлівыя глебы пакрываюць усяго каля 4 % усёй тэрыторыі Нарвегіі і сканцэнтраваны пераважна ў наваколлях Осла і Тронхейма.
Расліннасць
У арктычным раёне звычайна сустракаюцца паўночны алень, лемінг, пясец і гага. У лясах да самога поўдні краіны водзяцца гарнастай, заяц, лось, лісіца, вавёрка і, у невялікай колькасці, воўк і буры мядзведзь. Высакародны алень распаўсюджаны ўздоўж паўднёвага ўзбярэжжа. Нацыянальны парк: Бёргеф’ель, Юнкердаль.
Барыс Міхайлавіч Левін
Барыс Міхайлавіч Ле́він (, Віцебск —, Віцебск) — беларускі акцёр. Заслужаны артыст БССР (1967).
Ынталы (Акмолінская вобласць)
Ынталы — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Урумкайскай сельскай акругі. Код КАТА — 117061900.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 199 чалавек (99 мужчын і 100 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 72 чалавекі (36 мужчын і 36 жанчын).
G5 Entertainment Group
G5 Entertainment Group — гэта група кампаній, штаб-кватэра якіх знаходзіцца ў Стакгольме з 2006 года і ў Нью-Ёрку з 2019 года. G5 распрацоўвае і публікуе бясплатныя прыгодніцкія і галаваломныя гульні, такія як The Secret Грамадства, схаваны горад і каштоўнасці Рыма. Група мае больш за 628 супрацоўнікаў у офісах у Стакгольме, Мальце, Сан-Францыска, Маскве, Харкаве, Львове і Калінінградзе.
Гісторыя
G5 Entertainment была заснавана ў 2001 годзе ў Маскве Уладам Суглобавым, Аляксандрам Табуновым і Сяргеем Шульцам як фірма па распрацоўцы гульняў. Першай мабільнай гульнёй G5 для загрузкі стала Fight Hard 3D. Fight Hard 3D атрымаў некалькі ўзнагарод, у тым ліку "Лепшая гульня для мабільных тэлефонаў 2003" ад Расійскай канферэнцыі распрацоўшчыкаў гульняў і быў выпушчаны на шматлікіх аператарах мабільнай сувязі CDMA па ўсім свеце. G5 стала першай заснаванай у Расіі студыяй распрацоўкі гульняў, якая працавала з Electronic Arts над першай у свеце мабільнай гульнёй The Simpsons, якая выйшла ў свет, а таксама супрацоўнічала з Disney Mobile у стварэнні мабільных гульняў "Піраты Карыбскага мора". G5 выпусціў сваю першую бясплатную мабільную гульню Virtual City Playground у 2011 г. 16 мая 2016 года G5 абвясціла, што атрымала больш за 100 мільёнаў долараў даходу ад сваіх мабільных гульняў са схаванымі аб'ектамі. У 2018 годзе G5 атрымала прыбытак у памеры 1,45 млрд. шведскіх крон. У Швецыі акцыі G5 каціруюцца на Галоўным рынку Nasdaq Stockholm пад сімвалам G5EN.ST, і ў Нью-Ёрку на OTCQX пад сімвалам GENTF. Даход G5 вырас на 27% у другім квартале, а сярэдняя колькасць актыўных карыстальнікаў штомесяц павялічылася на 13%. Акцыі павялічваюцца ў сярэднім на 40% у год з моманту выхаду кампаніі ў Швецыю ў 2006 годзе.
Джыдская дэкларацыя (2023)
Джыдскі дагавор або Джыдская дэкларацыя аб прыхільнасці абароне грамадзянскага насельніцтва Судана: пагадненне Суданскіх Узброеных сіл і Сіл аператыўнай падтрымкі аб кароткатэрміновым спыненні агню і гуманітарных мерапрыемствах (Jeddah Declaration of Commitment to Protect the Civilians of Sudan: the Sudanese Armed Forces and the Rapid Support Forces Agreement on a Short-Term Ceasefire and Humanitarian Arrangements) — міжнароднае пагадненне, заключанае для ўстанаўлення міру ў Судане. Дакумент падпісаны 20 мая 2023 года ЗША, Саудаўскай Аравіяй і прадстаўнікамі генералаў Абдэля аль-Бурхана і Махамеда Дагала. Дагавор уступіў у сілу праз 48 гадзін, 22 мая. Пагадненне павінна было ўсталяваць тыднёвае спыненне агню для размеркавання гуманітарнай дапамогі мірным жыхарам. Тэрмін дзеяння дамовы раптоўна скончыўся пасля ўсплёску сутыкненняў 23 мая, праз дзень пасля ўступлення ў сілу.
Перадгісторыя
15 красавіка 2023 года на тэрыторыі Судана пачаліся сутыкненні паміж Узброенымі сіламі Судана (УСС) на чале з Абдэлем Бурханам і ваенізаванай арганізацыяй «Сілы аператыўнай падтрымкі» (САП), якую ўзначаліў Махамед Дагала. Баявыя дзеянні спачатку ахапілі сталічны Хартум, а хутка і розныя іншыя часткі краіны. Сам канфлікт стаў следствам барацьбы за ўладу паміж Бурханам і Дагала, а таксама няўдалай спробы інтэграцыі САП у шэрагі арміі.
Першапачаткова асобныя СМІ назвалі падзеі спробай дзяржаўнага перавароту. З часам у медыя загаварылі аб перарастанні барацьбы ў грамадзянскую вайну. Сутыкненні выклікалі гуманітарны крызіс у сталіцы краіны і прыпыненне паветраных зносін. Міжнародная супольнасць аднадушна выказалася ў нейтральным ключы і заклікала бакі да міру. Аднак асобныя дзяржавы і замежныя сілы былі абвінавачаны ў падтрымцы таго ці іншага боку.
УСС і САП неадразова абвяшчалі аб часовым спыненні баявых дзеянняў, але не адно перамір’е не выконвалася фракцыямі канфлікту, таму супрацьстаянне працягвалася.
Падрыхтоўка
Так як дамоўленасці аб перамір’і ў дамове не было, то прадстаўнікі ўзброеных фракцый сабраліся зноў, але другая сустрэча не прынесла ніякіх вынікаў. Трэцяя сустрэча была праведзена бакамі для ўсталявання кароткага, але больш эфектыўнага спынення агню. 20 мая ў Джыдзе фракцыі дамовіліся аб тыднёвым спыненні агню, пачынаючы з 21:45 22-га чысла.
Рэалізацыя
Ужо на 23-га чысла перамір’е фактычна не выконвалася. Баявыя дзеянні працягваліся. Больш за тое, паступалі паведамленнямі аб зверствах, такіх як забойства некалькіх сірот і жорсткае абыходжанне з грамадзянскімі асобамі. 29 мая перамір’е падоўжана да 3 чэрвеня. 31 мая суданская армія прыпыніла свой удзел у пагадненні. 1 чэрвеня ЗША і Саудаўская Аравія цалкам прыпыняюць дзеянне дамовы. Белы дом таксама ўвёў санкцыі ў дачыненні да чатырох фірмаў: двух, звязаных з Дагала, і двух, звязаных з Бурханам. Гэта стала адказам на шматлікія парушэнні рэжыму спынення агню і напады на мірных жыхароў.
7 чэрвеня бакі аднавілі перамоўны працэс.
NGC 1998
NGC 1998 (іншыя абазначэнні — ESO 204-15, PGC 17434) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Жывапісец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Антон Аўсянік
Анто́н Аўся́нік (13 чэрвеня 1888, в. Кабылле, цяпер Вілейскі раён, Мінская вобласць — пасля 1933) — беларускі палітык і дыпламат, дзеяч Беларускай Народнай Рэспублікі. Удзельнік нацыянальна-вызваленчага руху ў Заходняй Беларусі, пасол сейма Польшчы першай кадэнцыі (1922—1927), сябра Беларускага пасольскага клуба.
Біяграфія
Нарадзіўся 13 чэрвеня 1888 года ў вёсцы Кабылле, Вілейскага павета Віленскай губерні. Паходзіў з сялянскай сям’і, вучыўся ў мясцовых школах. Скончыў Харкаўскі тэхналагічны інстытут, вучыўся на суднабудаўнічым факультэце Пецярбургскага політэхнічнага інстытута (паводле некаторых звестак скончыў гэты ўніверсітэт). Атрымаў званне інжынера. У часе вучобы ў Санкт-Пецярбурзе далучыўся да беларускага нацыянальнага руху, уступіў у Беларускую сацыялістычную грамаду. Некалькі гадоў працаваў у Бабруйску, ствараючы там беларускія грамадска-палітычныя арганізацыі.
Удзельнічаў у выбарах дэлегатаў на Усебеларускі з’езд, паводле некаторых крыніц удзельнічаў у ім у снежні 1917 года.
Беларуская Народная Рэспубліка
3 красавіка 1918 года ўвайшоў у Раду Беларускай Народнай Рэспублікі ў якасці дэлегата Бабруйскай павятовай рады. Неўзабаве ўвайшоў у склад Прэзідыума Рады БНР, а ў пачатку траўня — у сенёрэн-канвент Рады БНР. 12 красавіка Антон Аўсянік быў выбраны сакратаром Рады БНР замест захварэлага Кастуся Езавітава. 26 красавіка, сярод іншых, падпісаў ад імя ўрада і Рады БНР тэлеграму нямецкаму кайзеру Вільгельму II, што прывяло да выхаду часткі сяброў Рады з яе складу і расколу БСГ. 29 красавіка ён падпісаў наказ Народнага Сакратарыята Беларусі мясцовым Беларускім Радам за народнага сакратара ўнутраных спраў БНР.
Па расколе Беларускай сацыялістычнай грамады ўлетку 1918 года стаў адным з лідараў Беларускай партыі сацыялістаў-федэралістаў, у Радзе БНР уваходзіў у Аб’яднаны сацыялістычны блок. Паводле гісторыка Анатоля Сідарэвіча, па распадзе БСГ Аўсянік далучыўся да Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі. У чэрвені 1918 года на час ад’езда з Менска Лявона Зайца замяшчаў апошняга пасадзе кіраўніка спраў Народнага сакратарыята. 6 чэрвеня Антон Аўсянік стаў сябрам створанай Народным сакратарыятам арганізацыйнай камісіі дзеля заснавання ўніверсітэта ў Менску. Акрамя таго, уваходзіў у склад Камісіі ў міжнародных справах Рады БНР.
У ліпені 1918 года Народны Сакратарыят накіраваў Аўсяніка з складзе дэлегацыі БНР у Берлін. Невядома, ці адбылася паездка. У верасні—лістападзе 1918 года Антон Аўсянік быў сакратаром Надзвычайнай дэлегацыі Рады БНР, якая 19 верасня накіравалася ў Кіеў дзеля перамоў з урадам Украінскай дзяржавы. Дэлегацыя спрабавала дабіцца афіцыйнага прызнання незалежнасці БНР Украінай, а таксама вызначыць межы паміж дзяржавамі, вынікам стала абяцанне фінансавай дапамогі і дапамогі ў стварэнні беларускіх узброеных сіл.
Беларуская вайсковая камісія
За часам польскай акупацыі, 12 жніўня 1919 года абраны ў прэзідыум Часовага беларускага нацыянальнага камітэта. 19 верасня ў складзе дэлегацыі сенёрэн-канвента Рады БНР удзельнічаў у сустрэчы з кіраўніком польскай дзяржавы Юзафам Пілсудскім у Шляхецкім доме ў Менску. У час сустрэчы дэлегацыя прасіла Пілсудскага прызнаць незалежнасць Беларускай Народнай Рэспублікі, даць магчымасць аднавіць працу яе органаў, паступова перадаць уладу Радзе БНР, выдаць грашовую пазыку, сфармаваць беларускае войска побач з польскім дзеля змагання з бальшавікамі. Ніякіх абяцанняў ад польскага лідара дэлегацыя не атрымала.
У сярэдзіне кастрычніка 1919 года ўвайшоў у склад дэлегацыі Цэнтральнай беларускай рады Віленшчыны і Гродзеншчыны, якая накіравалася ў Варшаву на перамовы з польскімі ўладамі аб беларуска-польскім супрацоўніцтве. Дэлегацыя прадставіла польскаму боку прапанову аб стварэнні Беларускай дывізіі і падала кандыдатуры ў сябры Беларускай вайсковай камісіі (БВК). 22 кастрычніка Антон Аўсянік, сярод іншых, быў афіцыйна зацверджаны Юзафам Пілсудскім як сябра Беларускай вайсковай камісіі.
Ёсць прыкметы таго, што Антон Аўсянік, у часе сяброўства ў БВК, не быў лаяльным да Польшчы. Увосень 1919 года ў Смаленску было падпісанае пагадненне паміж бальшавікамі і Беларускай партыяй сацыялістаў-рэвалюцыянераў (БПСР), паводле якога апошнія бралі абавязак пашыраць свой уплыў на БВК. Паводле беларускага гісторыка Юрыя Грыбоўскага, Антон Аўсянік быў адным з прыхільнікаў БПСР у БВК. Паводле звестак тагачаснай польскай выведкі, яны мусілі, сярод іншага, перашкаджаць вярбоўцы, а таксама прыцягваць да дзейнасці былых чырвонаармейцаў. Іх таксама падазравалі ў тым, што праз сетку акруговых штабоў яны выклікалі антыпольскія настроі сярод жаўнераў і мірнага беларускага насельніцтва. Аднак сцверджанні, сфармуляваныя ў пратаколе супраць Антона Аўсяніка, абмяжоўваліся сцвярджэннем, што БПСР вырашыла ўступіць з ім у кантакт. На думку гісторыка Алега Латышонка, гэта не азначае, што Аўсянік пачаў супрацоўніцтва.
У час пленарнага пасяджэння БВК 1 ліпеня 1920 года Антон Аўсянік быў адным з шасці сяброў, якія прагаласавалі за звальненне ўсяго складу БВК і прыняцце рэзалюцыі на імя Юзафа Пілсудскага і «найвышэйшых беларускіх устаноў», у якой гаварылася, што «яны не адчуваюць сябе здольнымі ў бягучы момант узначаліць цяжкую і адказную працу па фармаванні беларускага войска». У выніку гэтага рашэння адбыўся крызіс у БВК. Старшыня Павел Аляксюк падаў у адстаўку, а шасцёра сяброў, якія падтрымалі пастанову, стварылі часовы прэзідыум БВК, Антон Аўсянік стаў яго старшынёй. 23 жніўня Аўсянік пайшоў у адстаўку са складу БВК. 3 кастрычніка Галоўнае камандаванне Войска Польскага абвясціла, што прыняла яго адстаўку разам з усім складам Беларускай вайсковай камісіі.
Дзейнасць у Літве і Заходняй Беларусі
З 24 траўня 1920 года ў Вільні. У ліпені выехаў у Коўна (тагачасная сталіца Літвы) у якасці дыпламатычнага прадстаўніка Беларускай Народнай Рэспублікі пры ўрадзе Літвы. 31 ліпеня ён пісаў Вацлаву Ластоўскаму, што ўручыў даверчую грамату.
28 верасня 1920 года Рада Народных Міністраў БНР звярнулася да ўрадаў Савецкай Расіі і Польшчы з патрабаваннем удзелу Беларускай Народнай Рэспублікі ў мірнай канферэнцыі ў Рызе, прапанаваўшы паслаць на яе сваю дэлегацыю, у склад якой быў уключаны Аўсянік. Бальшавікі і палякі не дапусцілі беларусаў і прадстаўнікоў Усходняй Галіччыны на канферэнцыю. Аўсянік, сярод іншых, падпісаў супольны пратэст беларускай і ўсходнегаліцкай дэлегацый «проці імперыялістычнага захвату іхніх зямель на аснове рыскай прэлімінарнай умовы».
У канцы кастрычніка — пач. лістапада 1920 года Антон Аўсянік быў сакратаром дэлегацыі БНР для перамоў з урадам Літвы. Яго подпіс стаіць пад дамовай ад 11 лістапада 1920 года, пасля падпісання дамовы ён быў прызначаны Надзвычайным дыпламатычным прадстаўніком БНР у Літве. Беларуска-літоўская дамова прадугледжвала фармаванне на тэрыторыі Літвы беларускіх вайсковых частак. Аўсянік кіраваў пашырэннем беларускіх аддзелаў у Літве, якія былі прызначаныя ўрадам Ластоўскага для барацьбы супраць Польшчы ў выпадку літоўска-польскага канфлікту.
У якасці дыпламатычнага прадстаўніка ў студзені 1921 года вёў перамовы з паўнамоцным прадстаўніком РСФСР А. Аскельродам аб прызнанні БНР. Той рэкамендаваў Ураду БНР дамаўляцца з рэвалюцыйным камітэтам ССРБ. На думку Аўсяніка, «''перагаворы Ураду Б.Н.Р. з Урадам Савецкай Беларусі умацавалі-б яшчэ больш праконаньне як некаторых Дзержаў Эўропы, так і самой Савецкай Расіі, што справа беларуская — хатняя справа Расіі''». Пры гэтым у студзені 1921 года ён і Ластоўскі заявілі: «''У адносінах да Савецкай Беларускай Рэспублікі Урад Б. Н.Р. хоча захаваць прыязные адносіны», а таксама адзначалі, што ССРБ, на іх думку «есьць адна са ступеняй да поўнага здзейсьненьня незалежнасьці і непадзельнасьці Беларусі''». Працуючы ў Коўне, Аўсянік адзначаў няшчырасць літоўскага боку, дакладваў Ластоўскаму, што літоўскі ўрад вядзе палітыку, якая можа нашкодзіць беларускай справе. У траўні 1921 года выехаў з Коўна ў Вільню, якая на той час была сталіцай марыянеткавай Сярэдняй Літвы, пазней далучанай да Польшчы.
Увосень 1922 года Беларускі цэнтральны выбарчы камітэт вылучыў кандыдатуру Антона Аўсяніка ў паслы Польскага сейма. Аўсянік вылучаўся як селянін і беспартыйны ў Вілейскім павеце. Абраны ў паслы, уваходзіў у Беларускі пасольскі клуб, займаў пасаду сакратара. Актыўны ўдзельнік нацыянальна-вызваленчага руху ў Заходняй Беларусі, арыштоўваўся польскімі ўладамі. Паводле гісторыка Аляксандры Бергман, па абранні на пасаду пасля Аўсянік далучыўся да Беларускай партыі незалежных сацыялістаў. Браніслаў Тарашкевіч лічыў Аўсяніка саветафілам, і пісаў, нібыта той ужо ў статусе парламентарыя пераходзіў польска-савецкую граніцу. Пасольскія паўнамоцтвы Антона Аўсяніка скончыліся 27 лістапада 1927 года, звестак пра далейшую ягоную дзейнасць няма.
Лічыцца, што ў пачатку 1930-х гадоў выехаў у БССР і быў арыштаваны ў 1933 годзе. Далейшы лёс невядомы.
Берасцейская (станцыя метро, Мінск)
«Берасце́йская»  — запланаваная станцыя Чацвёртай лініі Мінскага метрапалітэна, якая будзе размешчана на скрыжаванні вуліцы Уманскай і праспекта Дзяржынскага, паміж станцыямі метро «Лакаматыўная» і «Тучынка». Стане перасадачнай станцыяй на «Міхалова» Маскоўскай лініі.
Раян Бертранд
Раян Дамінік Берт ранд (Ryan Dominic Bertrand; нар., Саўтуарк, Лондан, Англія) — англійскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Англіі (2012—2017). Адзіны футбаліст у гісторыі, які дэбютаваў у Лізе чэмпіёнаў УЕФА адразу ў фінале гэтага спаборніцтва.
Берасцейская (станцыя метро, Мінск)
На праектных схемах развіцця Мінскага метрапалітэна першапачаткова была пазначана як «пр. Дзяржынскага» (пр. Дзержинского). У маі 2017 года Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт на сваім сайце распачаў галасаванне па выбары назваў новых станцый, станцыі было прапанавана надаць назву «Берасцейская». Гэтая назва выбрана ў сувязі з тым, што праспект Дзяржынскага вядзе у бок г. Берасця (цяпер Брэст), які ў 2019 годзе будзе святкаваць сваё тысячагоддзе.
18 студзеня 2018 года рашэннем Мінгарвыканкама была афіцыйна зацверджана назва «Берасцейская».
Трышынскія могілкі
Трышынскія могілкі — могілкі ў Брэсце, размешчаныя па Маскоўскай вуліцы. Узніклі да 1900 года. Плошча складае 5,7 га. Гісторыка-культурная каштоўнасць мясцовага значэння.
Гісторыя
Могілкі былі заснаваны не пазней за XV стагоддзе. Першапачаткова тут хавалі жыхароў суседніх — Трышына, Крушыны, Гузняў і Шпановічаў. Пасля пераносу Брэст-Літоўска ў 1835 годзе за 2 км на ўсход Трышынскія могілкі сталі найбліжэйшымі да горада, і прадстаўнікі розных хрысціянскіх канфесій сталі стыхійна хаваць на іх сваіх нябожчыкаў. Аднак пасля адкрыцця рымска-каталіцкага некропаля на паўночна-ўсходняй ускраіне горада, колькасць каталіцкіх пахаванняў тут рэзка скарацілася, і могілкі сталі праваслаўным.
Пастаўлены абеліскі на брацкай магіле савецкіх воінаў, што загінулі ў барацьбе супраць ворагаў Савецкай улады, на магіле 24 жыхароў Брэста, якія загінулі ў першы дзень Вялікай Айчыннай вайны, і на магіле савецкіх грамадзян, расстраляных нямецка-фашысцкімі акупантамі ў 1941—1944 гадах. Да 1960-х гг. на могілках існавала драўляная Свята-Траецкая царква.
Закрыта для пахаванняў у 1969 годзе.
80-гадовы плюшч звычайны на Трышынскіх могілках — батанічны помнік прыроды мясцовага значэння.
Аляксандр Аляксандравіч Какорын
Алякса́ндр Алякса́ндравіч Како́рын (прозвішча пры нараджэнні — Карташо́ў ; Александр Александрович Кокорин; нар. 19 сакавіка 1991, Валуйкі, Белгародская вобласць)  — расійскі футбаліст, нападнік кіпрскага клуба «Арыс» з Лімасола (у арэндзе з «Фіярэнціны») і былы ігрок нацыянальнай зборнай Расіі. Удзельнік чэмпіянату Еўропы 2012, 2016 і чэмпіянату свету 2014 года.
«Дынама»
Перад сезонам 2008 Аляксандр падпісаў трохгадовы кантракт з маскоўскім «Дынама». Клуб адчуваў цяжкасці з нападаючымі, у выніку чаго 17-гадовы Какорын дэбютаваў у расійскай Прэм’ер-лізе ў матчы 24-га тура супраць «Сатурна» і забіў гол у матчы, які скончыўся на карысць дынамаўцаў з лікам 2:1, стаўшы самым маладым аўтарам гола ў тым чэмпіянаце.
«Анжы»
3 ліпеня 2013 года на сходзе дырэктароў «Дынама» Какорын сказаў, што жадае працягнуць кар’еру ў «Анжы». Сума адчэпных склала 19 млн еўра. 10 ліпеня афіцыйны сайт «Анжы» абвясціў, што Аляксандр далучыцца да каманды ў найбліжэйшыя дні.
Вяртанне ў «Дынама»
16 жніўня 2013 года Какорын вярнуўся ў «Дынама», так і не згуляўшы за «Анжы» ніводнага матча. Разам з ім «Дынама» папоўнілі Ігар Дзянісаў і Юрый Жыркоў.
«Зеніт»
8 кастрычніка 2018 года разам з паўабаронцам «Краснадара» Паўлам Мамаевым апынуўся ўцягнутым у крымінальную справу за драку і збіццё чыноўнікаў у маскоўскім кафэ. 8 мая 2019 года быў прысуджаны да 1,5 гадоў зняволення. Па заканчэнні сезона 2018/19, у якім «Зеніт» стаў чэмпіёнам Расіі, пакінуў каманду.
У верасні 2019 года выйшаў на свабоду і падпісаў новы кантракт з «Зенітам», аднак РФС адмовіўся рэгістраваць іграка па-за перыядам заявак, таму ён зможа згуляць за клуб толькі са студзеня 2020 года.
«Фіярэнціна»
У студзені 2021 года перайшоў у італьянскую «Фіярэнціну», аднак не замацаваўся ў складзе, часцей заставаўся на лаўцы запасных. У жніўні 2022 года на правах арэнды далучыўся да кіпрскага «Арыса».
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2011 года сваёй добрай гульнёй Какорын заслужыў выклік у нацыянальную зборную Расіі на таварыскі матч супраць зборнай Грэцыі, у якім адбыўся яго дэбют за зборную.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ва Украіне
Спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ва Украіне налічвае сем найменняў (2014): шэсць культурных і адзін прыродны аб’ект.
Лапіцкі
Лапіцкі — прозвішча.
Адамава
Назву Адамава маюць:
Пятроўшчына (Мінск)
Пятро́ўшчына — колішняя вёска, цяпер мясцовасць у паўднёва-заходняй частцы Мінска, на беразе Мышкі (прытоку Лошыцы басейна Свіслачы).
На паўднёвым захадзе ад Грушаўкі.
Гісторыя
Упершыню згадваецца пад 1492 годам як Пятроўскі двор, належаў пісару гаспадарскаму Пятрашку Любічу, напэўна, быў яго галоўнай сядзібай, ад яго імя і названы. Да маёнтка Пятроўскага двара між іншага належаў млын на Пцічы і бортная зямля паміж Барысаўскай і Лагойскай дарогамі. Палову вымелка з млына і названую бортную зямлю, а таксама дзесяціну «от всякого збожья» з зямель у Вербковичах і Пятроўскага двара Пятрашка запісаў на царкву Узнясення Хрыстова ў Менску.
У 1567 годзе згадваецца як сяло Пятровічы, належала П. Крантоўскаму і У. Хмялеўскаму. У XVII—XVIII ст. сустракаецца паланізаваная назва «Петраўшчызна». У 1667 годзе маёнтак Петраўшчызна, 7 дымоў, уласнасць каталіцкай царквы. У 1791 годзе ў маёнтку была карчма, 23 дымы, уласнасць Жыжэмскага. У 1800 годзе панскі двор і вёска, шляхецкая ўласнасць І. Жыжэмскага, 15 двароў, 106 жыхароў, на рацэ Пятроўшчына млын на адзін пастаў, уязная карчма, цагельны завод, на якім працавала 6 сялян. У  1858 годзе ўласнасць Н. Чарноцкага. У 1897 годзе вёска Сеніцкай воласці, 43 двары, 272 жыхары, капліца, хлебазапасны магазін, карчма; у маёнтку 2 двары, 17 жыхароў.
На 1909 год у вёсцы было 40 двароў, 241 жыхар; у маёнтку двор, 16 жыхароў; урочышча (карчма), 10 жыхароў, урочышча (кузня), 7 жыхароў. У 1924 годзе ў Падгайскім сельсавеце Самахвалавіцкага раёна, з 1931 года ў адміністрацыйным падпарадкаванні Менскага раёна. 20 студзеня 1960 года вёска пералічана са складу скасаванага Мядзвежынскага сельсавета ў Шчомысліцкі сельсавет. З 1978 года ў складзе Мінска.
Вясковая вуліца Прылуцкая пераназвана ў вуліцу Пятроўшчына, а вуліца Вадаправодная — у завулак Пятроўшчына. Масавы знос вёскі пачаўся ў 2-й палове 2000-х, калі пабудаваны дамы ў квартале праспектаў Дзяржынскага і Газеты Праўда і вуліцы Алібегава. Вясковая забудова часткова захавалася па вуліцы Пятроўшчына.
Сучаснасць
Назва вёскі захавалася ў найменнях вуліцы і завулка Пятроўшчына. Імем вёскі названа станцыя метро Пятроўшчына. Захаваліся вясковыя могілкі.
.mt
.mt — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Мальты.
Toppdomän
.ms
.ms — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Мантсерата (Малыя Антыльскія астравы). Існуе з 6 сакавіка 1997 года. Дамены могуць быць зарэгістраваны як на другім, так і на трэцім узроўнях пад .com.ms, .net.ms, .org.ms, .edu.ms і .gov.ms. Толькі прызнаныя навучальныя ўстановы могуць знаходзіцца пад .edu.ms.
.gov.ms прызначаны выключна для ўрада Мансерата. Іншых абмежаванняў на на атрыманне існуе. Дамен можа быць даўжынёй ад аднаго да 63 знакаў.
Mimus patagonicus
Апісанне
Сустракаецца ў Аргенціне і Чылі, дзе жыве сярод кустоў і ў дэградаваных лясах. Цела даўжынёй да 23 см, вага — да 65 г. У гняздзе 3-6 яек.
IC 3936
IC 3936 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Белін
Назву Бе́лін маюць:
Герань лясная
Герань лясная (Geranium sylvaticum) — від шматгадовых травяністых раслін сямейства.
Назва
Герань лясная, геранія лесавая, дуброўка.
Апісанне
Сцяблы дасягаюць у вышыню 30—80 см, прамастаячыя. Кветкі буйныя, сабраны па дзве. У залежнасці ад глебавых умоў, колер кветак вар’іруецца ад ружавата-ліловага да блакітнага.
Квітнее ў чэрвені—ліпені.
Таксанамія
Від Герань лясная ўваходзіць у род сямейства  парадку.
Значэнне і выкарыстанне
Герань лясная — кветка графства Шэфілд ў Вялікабрытаніі.
З кветак лясной герані выраблялі шэра-блакітны фарбавальнік, які выкарыстоўваўся ў старажытнай Еўропе, каб афарбаваць воінскія плашчы. Меркавалася, што гэта абароніць іх у баі.
.mw
.mw — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Малаві. Уведзены 3 студзеня 1997 года. Даступная рэгістрацыя імёнаў другога і трэцяга ўзроўню ў даменных зонах — .mw, .ac.mw, .co.mw, .com.mw, .coop.mw, .edu.mw, .gov.mw, .int.mw,. net.mw, .org.mw. Зарэгістраваць імя дамена можа любая фізічная, юрыдычная асоба, рэзідэнт, нерэзідэнт Малаві. Кіруецца кампаніяй Malawi Sustainable Development Network Programme.
Toppdomän
Дзмітрый Аляксеевіч Панкоў
Дзмітрый Аляксеевіч Панкоў (нар. , Мінск) — беларускі эканаміст. Доктар эканамічных навук (1998), прафесар (2001).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (спецыяльнасць «Бухгалтарскі ўлік», 1981). Працаваў у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (улікова-эканамічны факультэт, кафедра бухгалтарскага ўліку, аналізу і аўдыту ў галінах народнай гаспадаркі, прафесар, з 1999 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: бухгалтарскі ўлік; эканоміка спорту; фінансавы аналіз.
Узнагароды
Нагрудны знак «Выдатнік адукацыі» (2003), ганаровыя граматы Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2007), Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2008).
Вялікі Каўказ
Вялікі Каўказ — горная сістэма паміж Чорным і Каспійскім морамі, разам з Малым Каўказам складае горную краіну Каўказскія горы.
Вялікі Каўказ уяўляе сабою велічнае горнае збудаванне. Ён распасціраецца больш чым на 1 150 км з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход, ад раёна Анапы і Таманскага паўвострава да Апшэронскага паўвострава на ўзбярэжжы Каспія, побач з Баку. Шырыня яго вагаецца ад 32 км у раёне Наварасійска да (максімальнай) 180 км у раёне мерыдыяна Эльбруса і 160 км у Дагестане.
Універсітэт гастранамічных навук
Універсітэт гастранамічных навук (Università degli Studi di scienze gastronomiche) — італьянская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у мястэчку Паленца, муніцыпалітэт Бра ў П’емонце.
NGC 1999
NGC 1999 (іншае абазначэнне — LBN 979) — эмісійная туманнасць і адбівальная туманнасць у сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шчырасць
Шчырасць  — адзін з аспектаў сумленнасці, праўдзівасці, адсутнасць супярэчнасцяў паміж рэальнымі пачуццямі і намерамі ў дачыненні да іншага чалавека (або групы людзей) і тым, як гэтыя пачуцці і намеры падаюцца яму на словах.
Важнейшая прыкмета няшчырасці — няўзгодненасць паміж славеснымі заявамі і невербальнымі знакамі (жэстамі, мімікай, інтанацыяй), якія чалавек, што прамаўляе, не заўсёды можа кантраляваць.
Звычайна шчырасць расцэньваецца як станоўчая якасць. Аднак шчырасць уступае ў супярэчнасць з ветлівасцю, з нормамі заходняга этыкету, якія абмяжоўваюць выказванне «ў вочы» негатыўных адзнак, якія могуць быць крыўднымі ці абразлівымі з пункту гледжання суразмоўцы. З пункту гледжання бусідо падобная адсутнасць шчырасці лічыцца крывадушнасцю.
.mz
.mz — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Мазамбіка.
Toppdomän
Кунтушовы строй
Кунтушовы строй — мужчынскі касцюм шляхты і багатага мяшчанства ў ВКЛ у XVII — пачатку XIX стагоддзя, галоўнымі часткамі якога з’яўляліся кунтуш і жупан.
Гісторыя
Лічыцца, што кунтушовы строй сфарміраваўся ў канцы XVI — пачатку XVII стагоддзя і да пачатку XIX стагоддзя эвалюцыяніраваў у адпаведнасці з модай. Нязменнымі заставаліся спалучэнне ў комплексе дзвюх прадметаў адзення, падпярэзванне тканым поясам, пераважнае прызначэнне як святочнага, выхаднога ўбрання.
У XVIII стагоддзі, калі ў Рэчы Паспалітай справы ішлі не вельмі, слуцкі пояс і кунтушовы строй былі сінонімамі патрыятызму і сармацкага духу.
Апісанне
У аснове кунтушовага строю ляжала ўсходняя традыцыя двайной вопраткі. Акрамя ўласна кунтуша і жупана ён быў дапоўнены падкрэслена дарагімі, шыкоўнымі элементамі. У комплекс уваходзілі высокія жаўтавата-вохрыстых тонаў саф’янавыя боты, шапка, ювелірнай работы сярэбраныя ці залатыя гузікі, брошы-засцежкі з каштоўнымі камянямі, на галаўны ўбор, тканы пояс і шабля. Кожная з такіх дэталяў не толькі мела характэрны выгляд, прызначэнне, але дапасоўвалася да ўсяго строю па форме, дэкору і колеру, складаючы разам завершаны ансамбль.
Дарцана
Дарцана (Dorzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Рагоз
Раго́з, Пухоўка (Týpha) — род кветкавых раслін сямейства. Налічвае каля 15 відаў (каля 20, на тэрыторыі былога СССР каля 15 відаў ).
Батанічнае апісанне
Балотныя і водныя расліны вышынёй да 4 м з тоўстымі паўзучымі карэнішчамі. Сцёблы неразгалінаваныя, патоўшчаныя ў ніжняй частцы. Лісце шырока- і вузкалінейнае, плоскае, часам даўжэйшае за сцябло. Кветкі дробныя, у шчыльных цыліндрычных суквеццях (катахах). Верхняя частка суквецця складаецца з тычынкавых кветак, ніжняя — з песцікавых кветак трох відаў. Плод — арэшак з дробнымі валаскамі.
Арэал
Пашыраны пераважна ва ўмераных паясах. На тэрыторыі Беларусі сустракаюцца 2 віды: і.
Спіс відаў
Род па даных Каралеўскіх батанічных садоў К’ю ўключае 30 первічных і 7 гібрыдагенных відаў :
Хантайскае вадасховішча
Створана ў 1970—1975 гг. у выніку будаўніцтва Усць-Хантайскай ГЭС за 60 км ад вусця Хантайкі. Плошча воднай паверхні 1561 км² (2120 км² ). Праектны поўны аб’ём 23,52 км³, карысны — 13,43 км³. Плошча вадазбору 293 000 км². Даўжыня вадасховішча 160 км, найбольшая шырыня 9 км. Глыбіні да 420 м. Ваганні ўзроўню вады да 13 м (сярэдняе шматгадовае значэнне — 8 м). Вадасховішча слабапраточнае. Берагавая лінія значна парэзаная. Замярзае вадасховішча ў кастрычніку, вызваляецца ад лёду ў чэрвені — пачатку ліпеня.
Выкарыстоўваецца ў мэтах рэгулявання сцёку. Каля гідравузла ГЭС знаходзіцца раён Снежнагорск горада Нарыльска (з 2004 года, раней – гарадскі пасёлак Снежнагорск), якому адміністрацыйна падпарадкаваны Снежнагорск.
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 1981
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 1981 (UK Championship 1981, таксама вядомы як Coral UK Championship 1981 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 22 лістапада па 5 снежня 1981 года ў Guild Hall у Прэстане, Англія. Турнір стаў пятым розыгрышам чэмпіянату Вялікабрытаніі, які штогод праходзіць з 1977 года. Прызавы фонд турніру склаў £40,000, з якіх £10,000 атрымаў пераможца.
Леанід Леанідавіч Іваноў
Леанід Леанідавіч Іваноў (, Магілёў — ) — беларускі музыкант і дырыжор, дацэнт.
Біяграфія
У 1964 годзе скончыў Беларускую дзяржаўную кансерваторыю і быў накіраваны на працу ў Магілёўскае музычнае вучылішча імя Рымскага-Корсакава. З 1966 года працаваў намеснікам дэкана па вучэбнай рабоце, а з 1973 года — дырэктарам музвучылішча. У 1990 годзе адкрыўся педагагічны факультэт філіяла Беларускай акадэміі музыкі, і Л. Л. Іваноў стаў яго дэканам, на працягу 8 гадоў ажыццяўляў кіраванне дзвюма вучэбнымі ўстановамі.
Член Беларускага саюза музычных дзеячаў з 1991 года.
Узнагароды
Заслужаны выкладчык БССР, заслужаны дзеяч мастацтваў БССР, узнагароджаны медалём Францыска Скарыны. За высокія дасягненні ў прафесійнай і грамадскай дзейнасці ў 2000 годзе Магілёўскі аблвыканкам прысвоіў музыканту Ганаровае званне «Чалавек года». У 2003 годзе Л. Л. Іванову прысуджана Спецыяльная прэмія Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у намінацыі «Музычнае мастацтва», у 2008 годзе — ганаровае званне «Народны артыст Беларусі».
Звання «Ганаровы грамадзянін горада Магілёва» ўдастоены ў 2003 года.
Класічная мова мая
Класічная мова мая — самая старажытная пісьмова засведчаная мова з моўнай сям'і мая. Асноўная мова надпісаў класічнага перыяду мая.
Генетычныя сувязі
На цяперашні час мяркуецца, што кодэксы і іншыя класічныя тэксты мая былі створаны пісцамі, звычана жрацамі мая, на літаратурнай форме мовы чольці. Магчыма, маяскія вярхі ўжывалі гэту мову як лінгва франка на ўсёй мая-моўнай прасторы. Аднак магчыма, што тэксты таксама маглі запісвацца і на іншых мовах мая Петэнскага басейна і Юкатана, найперш на юкатэкскай. Таксама існуюць некаторыя пацвярджэнні таго, што пісьмо мая магло час ад часу выкарыстоўвацца для запісу маяскіх моў Гватэмальскага нагор'я. Аднак, у выпадку напісання тэкстаў на іншых мовах, яны маглі быць запісаны чольці-моўнымі пісцамі і такім чынам мець элементы мовы чольці.
Пісьменства
Класічная мая — галоўная мова, на якой ствараліся помнікі пісьменства дакалумбавых мая, і асабліва шырока прадстаўлена ў надпісах з нізінных рэгіёнаў у перыяд каля 200—900 гг. н.э. Пісьмовая сістэма (вядомая як пісьмо мая) па сваіх прынцыпах была ў нечым падобна да складова-ідэаграфічных пісьменнасцей, такіх як шумерскі клінапіс, у якім выкарыстоўваліся спалучэнні логаграфічных і складовых знакаў (графем). Корпус пісьменнасці мая дае ўяўленне аб асноўных складовых знаках, якія адлюстроўваюць фаналогію класічнай мовы мая, пашыранай у рэгіёне ў той час, і маглі таксама спалучацца ці дапаўняцца яшчэ большай колькасцю лагаграм. Таму выразы класічнай мовы мая маглі запісвацца мноствам спосабаў: ці толькі лагаграмамі, ці лагаграмамі з фанетычнымі дапаўненнямі (камплементамі), лагаграмамі і складовымі знакамі, ці выключна спалучэннем складовых знакаў. Напрыклад, у адной распаўсюджанай мадэлі запісу карані многіх дзеясловаў і назоўнікаў перадаваліся лагаграмамі, тады як іх граматычныя афіксы запісваліся складовымі знакамі, прыкладна як у японскай пісьменнасці.
Граматыка
Як большасць іншых маяскіх моў, класічная мая мела парадак дзеяслоў-дзейнік-дапаўненне (VSO) і была эргатыўнай мовай. Будучы полісінтэтычнай мовай, для перадачы граматычнай функцыі яна выкарыстоўвала як прыстаўкі, так і суфіксы. Назоўнікі не скланяліся і не мелі граматычнага роду. Таксама ў мове быў цэлы клас непераходных дзеясловаў, якія перадавалі прасторавае размяшчэнне аб'екта. Акрамя таго, мова мела лічыльныя словы для абазначэння колькасці ў назоўнікаў і выкарыстоўвала дваццатковую сістэму злічэння. Дзеясловы не спрагаюцца па часах, але сэнсава змяняюцца радам відавых часціц.
Ужын (возера)
У́жын (Ужин) — возера на паўночным усходзе Валдайскага раёна Наўгародскай вобласці Расіі. Размешчана ў цэнтры Валдайскага ўзвышша на тэрыторыі Валдайскага нацыянальнага парка. Адміністрацыйна ўваходзіць у склад Рошчынскага сельскага паселішча.
Ужын злучаны з Валдайскім возерам штучным каналам «Копкай», пабудаваным у 1862 годзе на месцы рэчкі Федасееўкі для паскарэння цячэння ракі Валдайкі. Будаўніцтва вялося на сродкі Іверскага манастыра.
На беразе возера знаходзяцца пасёлак Рошчына, вёскі Ужын, Церахова, Нелюшка, а таксама рэзідэнцыя Прэзідэнта Расіі «Доўгія Броды» (іншая назва — «Валдай»).
IC 3937
IC 3937 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Валянціна Цімафееўна Петрачкова
Валянціна Цімафееўна Петрачкова (, Рудня, Смаленская вобласць —, ) — беларуская актрыса. Заслужаная артыстка Беларусі (1984).
Біяграфія
Нарадзілася 21 мая 1939 года ў Рудні.
Скончыла студыю Беларускага тэатра імя Якуба Коласа. З 1958 года працуе ў Беларускім нацыянальным драматычным акадэмічным тэатры імя Якуба Коласа.
Зінаіда Аляксандраўна Дзмітрыева
Зінаіда Аляксандраўна Дзмі́трыева (Зинаида Алесандровна Дмитриева;  — ) — беларуская вучоная ў галіне бульбаводства, доктар сельскагаспадарчых навук (1976), прафесар (1979). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1976).
Біяграфія
Нарадзілася ў вёсцы Стругі Красныя Пскоўскай губерні (сучасны гарадскі пасёлак у Расіі). У 1950 годзе скончыла Ленінградскі сельскагаспадарчы інстытут. З 1957 года ў Беларускім НДІ бульбаводства і плодаагародніцтва, у 1964—1982 гг. — яго дырэктар.
Навуковая дзейнасць
З. А. Дзмітрыевай належаць працы па ўдасканаленню спосабаў вырошчвання бульбы ва ўмовах механізаванай вытворчасці.
Сярод апублікаванага:
Успенаюр’еўка
Успенаюр’евка — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Успенаюр’еўскай сельскай акругі. Код КАТА — 117063100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1162 чалавекі (560 мужчын і 602 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 912 чалавек (459 мужчын і 453 жанчыны).
Факультэт эканомікі і права МДУ імя А. А. Куляшова
'''Факультэт эканомікі і права МДУ імя А. А. Куляшова''' — адзін з факультэтаў Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Аркадзя Куляшова.
Гісторыя
У 1998 годзе на базе гістарычнага факультэта адбыўся першы набор на спецыяльнасць «Дзяржаўнае і муніцыпальнае кіраванне», а з 1 снежня гэтага ж года распачаў сваю дзейнасць эканамічны факультэт, што з’явілася адной з падстаў атрымання навучальнай установай статусу класічнага ўніверсітэта.
У 1999 годзе факультэт пашырыўся яшчэ адкрыццём новых спецыяльнасцей — «Правазнаўства» і «Сацыялогія». У гэтым жа годзе на завочным аддзяленні пачалася падрыхтоўка па спецыяльнасцях «Дзяржаўнае і муніцыпальнае кіраванне» і «Правазнаўства».
28 чэрвеня 2001 года рашэннем Савета ўніверсітэта факультэт змяніў сваю назву на «Факультэт экономікі і права».
З 2004 года на факультэце адкрыліся новыя спецыяльнасці: «Эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве» (дзённае і завочнае навучанне), «Менеджмент» (дзённая форма навучання).
У 2013 годзе пачалася падрыхтоўка студэнтаў па спецыяльнасці «Бізнес-адміністраванне», а ў 2015 годзе па спецыяльнасці «Эканамічнае права»
Кафедры
У склад факультэта эканомікі і права ўваходзяць чатыры кафедры:
Віцебскае праектна-канструктарскае бюро аўтаматызаваных сістэм кіравання
Гісторыя
Віцебскае ПКБ АСК было створана ў жніўні 1970 года як аддзел Цэнтральнага навукова-даследчага і праектна-тэхналагічнага інстытута арганізацыі і тэхнікі кіравання (ЦНДІТК) Міністэрства прамысловасці БССР. У 1973 годзе аддзел быў ператвораны ў аддзяленне ЦНДІТК. Загадам Міністэрства прыборабудавання, сродкаў аўтаматызацыі і сістэм кіравання СССР № 319 ад 15 лістапада 1973 года — у праектна-канструктарскае бюро.
З 1985 года Віцебскае ПКБ АСК увайшло ў склад Мінскага навукова-вытворчага аб’яднання «Цэнтрсістэм». З 1986 года Віцебскае ПКБ АСК нароўні з ЦНДІТК з’яўлялася рэгіянальным цэнтрам па пастаўцы праграмных сродкаў вылічальнай тэхнікі арганізацыям і прадпрыемствам краіны незалежна ад іх ведамаснай прыналежнасці і падпарадкаванасці.
Загадам Міністэрства прамысловасці Рэспублікі Беларусь ад 24.09.2003 г. № 383 быў вызначаны статус рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Віцебскае праектна-канструктарскае бюро аўтаматызаваных сістэм кіравання» як даччынага прадпрыемства навукова-даследчага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «ЦНДІТК». Загадам Міністэрства прамысловасці Рэспублікі Беларусь ад 21.12.2006 г. № 892 правы заснавальніка даччынага прадпрыемства былі перададзены вытворчаму рэспубліканскаму ўнітарнаму прадпрыемству «Завод паўправадніковых прыбораў» НВА «Інтэграл». У 2013 годзе Інтэграл стаў холдынгам, а Віцебскае ПКБ АСК унітарным навукова-вытворчым прадпрыемствам у яго складзе.
Загадам ААТ «Інтэграл» — кіруючай кампаніі холдынгу «Інтэграл» № 124 ад 16 сакавіка 2015 года Віцебскае ПКБ АСК рэарганізавана шляхам далучэння да кіруючай кампаніі холдынгу з 30 чэрвеня 2015 года. Пры гэтым сваю асноўную дзейнасць і адносіны з заказчыкамі прадпрыемства спыніла. Былыя супрацоўнікі 12 мая 2015 года заснавалі прыватнае ПКБ «Віцебск».
Ляонас Бістрас
Ляонас Бістрас (Leonas Bistras;, , Курляндская губерня, Расійская імперыя (цяпер — Латвія) — , , Літоўская ССР, СССР) — літоўскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, прэм’ер-міністр Літоўскай Рэспублікі (1925).
Біяграфія
У 1911 годзе стаў членам партыі хрысціянскіх дэмакратаў. У 1911 годзе ён скончыў Лібаўскую гімназію і паступіў на медыцынскі факультэт Жэнеўскага універсітэта. З 1912 па 1914 год вывучаў медыцыну ў Тартускім універсітэце. З 1913 па 1914 год працаваў у рэдакцыі газеты «Viltis». У 1914 годзе без экзаменаў быў прыняты ў жамойцкую духоўную семінарыю, але мабілізаваны ў пачатку Першай сусветнай вайны. У 1914—1918 гадах служыў фельчарам у арміі Расійскай імперыі. У 1921 годзе ён скончыў універсітэт Фрыбура са ступенню доктара філасофіі.
У 1919 годзе кіраўнік прэс-службы, галоўны рэдактар ​​газеты «Lietuva». З 1 верасня 1922 па ліпень 1940 года дацэнт факультэта тэалогіі і філасофіі Літоўскага ўніверсітэта. Працаваў рэдактарам шматлікіх газет «Ateitis» (1921—1923), «Laisvė» (1921—1922), «Žodis» (1931), «Rytas» (1926—1939). Пераклаў некалькі папскіх энцыклік.
У 1922 годзе ён быў абраны старшынёй Першага Сейма, калі ў 1923 годзе той быў распушчаны, ва ўрадзе Э. Галванаўскаса заняў пасаду міністра адукацыі (29 чэрвеня 1923—18 чэрвеня 1924 год), якую займаў ва ўрадах А. Туменаса (18 чэрвеня 1924—4 лютага 1925 год), А. Вальдзямараса (17 снежня 1926—3 мая 1927 год) і Ё. Чарнюса (28 сакавіка па 21 лістапада 1939 года). На пасадзе міністра праводзіў строгую палітыку абавязковай рэлігійнай адукацыі і прызначэння настаўнікаў з членаў партыі партыі хрысціянскіх дэмакратаў.
З 25 верасня 1925 да 15 чэрвеня 1926 года займаў пасаду прэм’ер-міністра, міністра нацыянальнай абароны, а з 21 красавіка 1926 года — міністра замежных спраў. Спрыяў стварэнню Літоўскай царкоўнай правінцыі. З 1928 па 1940 гады займаў пасаду старшыні партыі хрысціянскіх дэмакратаў.