cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 4696B
NGC 4696B (іншыя абазначэнні — ESO 322-81, MCG -7-26-45, DCL 205, IRAS12446-4058, PGC 43155) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Левічэ
Левічэ (Levice) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П'емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 236 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 16 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 12070. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant Antonio.
Аляксандраўка
Назву Алякса́ндраўка маюць:
Карма (балота)
Карма — балота на поўначы Барысаўскага раёна Мінскай вобласці. Нізіннага тыпу. У вадазаборы рэк Бярэзіна і Гайна. Плошча 5,5 тыс. га. Сярэдняя глыбіня торфу 1,7 м. Асушаная частка балота выкарыстоўваецца пад ворыва і сенажаць. У расліным покрыве вольха, асіна, бяроза, з травяністых раслін — асокі.
Людвік Шпіцнагель
Людвік Шпіцнагель (Ludwik Spitznagel; псеўд. U.G.W., U.U.W.;, , Расійская імперыя — , Сноў, Навагрудскі павет, Расійская імперыя) — польскі паэт эпохі рамантызму, усходазнавец, перакладчык, мовазнавец, сябар Юльюша Славацкага.
Сям’я і раннія гады
Нарадзіўся ў сям’і прафесара Віленскага ўніверсітэта Фердынанда Шпіцнагеля і Марыі Ферстэр. Пачатковую адукацыю атрымаў пад апекай свайго бацькі і абраных ім выхавальнікаў. Паводле успамінаў А. Адынца, яшчэ не дасягнуў дзесяцігадовага ўзросту, Людвік ужо займаўся перакладамі.
Сістэматычнае навучанне пачалося толькі ў 1818 годзе, адданы ў чацвёрты клас гімназіі пры Віленскім універсітэце.
Прафесійная адукацыя
У 1821 годзе ва ўзросце 15 гадоў стаў студэнтам Віленскага ўніверсітэта. У 1823 годзе ён заснаваў невялікі студэнцкі саюз, члены якога былі «найбольш адукаваныя, асабліва ў матэматыцы», званы «Шпіцнагелеўскі саюз». Таксама падчас навучання Л. Шпіцнагель далучыўся да руху філарэтаў, у 1822—1823 гадах быў актыўным удзельнікам літаратурнага клуба «Касталія», заснаванага Янам Чачотам, куды яго прыахвоцілі Антон Адынец і Аляксандр Ходзька.
Універсітэт Шпіцнагель не скончыў, прыпыніўшы навучанне ў 1824 годзе. Хутчэй за ўсё, прычынай гэтаму стала жаданне бацькі Людвіка прыпыніць яго ўдзел у філарэцкім руху, і рашэнне адправіць сына працягваць адукацыю ў Санкт-Пецярбургу.
Пасля заканчэння ў 1826 годзе ў Санкт-Пецярбургу, дзе вучыўся ў французскага арыенталіста, быў намінаваны на пасаду  ў расійскім  ў Александрыя.
Апошнія месяцы і смерць
Перад ад’ездам на месца службы ў студзені 1827 года вярнуўся ў Вільню, каб развітацца з сям’ёй і сябрамі, сустрэўся тут у тым ліку з Ю. Славацкім, які прысвяціў Людвіку верш у элегічным настрою («Да Людвіка Шпіцнагеля», 1827). А. Адынцу накіраваў ліст, паабяцаўшы прыехаць у Варшаву.
Якія былі прычыны для самагубства, цяжка вырашыць. Антон Адынец бачыў іх у «разгарачаным уяўленні» і безразважнай адвазе. Людвік меў схільнасць да подзвігаў, рабіў незлічоныя праверкі фізічнай трываласці (напрыклад, падчас ён «хацеў выпрабаваць сябе» і ледзь не паплаціўся за гэта жыццём), пры гэтым несумяшчальнасць рэальнасці і мары вызывала ў яго «агіду да жыцця».
Аляксандр Ходзька, а за ім і іншыя філаматы ў ліставанні з ссылкі называлі прычынай самагубства непадзеленае каханне да Анэлі Рдултоўскай, сястры Канстанціна Рдултоўскага, у якім Людвік нібы адкрыўся перад паездкай на Усход, але неўзаемна. Пацвярджаюць гэтую гіпотэзу два творы Шпіцнагеля, якія засталіся ў рукапісах: Garść snowskiej ziemi і List pożegnalny, але, хутчэй за ўсё, першы з іх з’явіўся яшчэ падчас наведвання Снову ў ліпені 1824 года, а другі не падобны на твор, што выйшаў з-пад пяра Людвіка Шпіцнагеля. Абодва творы прысвечаны рамантычнаму развітанню з каханай, а не трагічнаму развітанню з жыццём.
ў ліставанні з А. Адынцом схілялася да раўнаважнага ўплыву на Людвіка непадзеленага кахання і хваробы, пазней званай перыядычны псіхоз ў стадыі меланхоліі. Згадваліся неаднаразовыя спробы самазагубстваў, якія нібыта прадухіляліся сябрамі.
у сваім эсэ «Таямніца Людвіка Шпіцнагеля» высунуў тэорыю, што самазабойства ў Снове было сфабрыкавана з мэтай прыхаваць сапраўднае заданне, якое атрымаў Шпіцнагель у расійскай дыпламатычнай службе. Разам з, усходазнаўцам і калегам з Вільні, ён мог быць тайным агентам у падтрымцы грэчаскага паўстання супраць Асманскай імперыі. Але праўдападобнасць гэтай гіпотэзы вельмі малая.
Навуковая дзейнасць
Фердынанд Шпіцнагель быў буйным спецыялістам у галіне ўсходніх моў, таму не выглядае незвычайным той факт, што Людвік зацікавіўся вывучэннем арабскай мовы і ўсходазнаўствам. На глебе цікавасці да Усходу Людвік зблізіўся з Канстанцінам Рдултоўскім, аўтарам першага ў Еўропе даследавання творчасці Шата Руставелі.
Акрамя выбітных мовазнаўчых здольнасцей меў вялікую цікавасць да батанікі і іншых прыродазнаўчых навук.
Людвік Шпіцнагель быў прапагандыстам усходазнаўста. Шпіцнагель ведаў шаснаццаць моў: грэчаскую, лацінскую, рускую, французскую, італьянскую, нямецкую, англійскую, іспанскую, літоўскую, венгерскую, арабскую, фарсі, турэцкую, іўрыт, арамейскую і халдзейскую і пачаў сваю кар’еру дыпламата.
У час знаходжання ў Пецярбургу, верагодна, у 1825 годзе «без выгоды» навучаў ўсходнім мовам Адама Міцкевіча.
Карыстаўся прызнаннем філаматаў, між іншым, Кіпрыян Дашкевіч прысылаў «нашаму ўсходазнаўцу» ўсходнія дробязі для вопісу.
Літаратурная дзейнасць
З 1820 года вядомы яго вершы, якія ён у асноўным публікаваў у «». Верагодна, што ў той самы час паўстала паэма ў 12 песнях, прысвечаная вызваленню Вены, спрыяльна адзначаная Лявонам Бароўскім. Ад гэтай паэмы захаваўся толькі ўрывак з песні першай.
Падчас навучання ва ўніверсітэце Л. Шпіцнагель апублікаваў наступныя творы: Wiersz o poezji dydaktycznej, ''Mieczysław III. Legenda і Zemsta. Powieść'', два апошніх творы былі натхнёныя «Poezjami» Адама Міцкевіча. Яшчэ адзін з апублікаваных твораў прысвячаўся Канстанціну Рдултоўскаму, гэта быў «Do Konstantego Rdułtowskiego, zamierzając z nim podróż na Wschód». Апошні твор паўстаў, верагодна, падчас наведвання Людвікам маёнтку Рдултоўскіх у Снове у ліпені 1824, калі ён закахаўся ў сястру Канстанціна Анэлю.
Падчас вучобы сярод іншага перакладаў з арабскай на польскую мову частку «Ламіят аль-араб»  і з персідскай на французскую мову фрагмент паэмы «Іскандэр-намэ» Нізамі Гянджэві.
Сяброўства з Юльюшам Славацкім
Людвік быў блізкім сябрам Юльюша Славацкага. У сваім «Дзённіку» Славацкі так адзначыў смерць Шпіцнагеля:
П’еса «Крык рабіны»
Гісторыя кахання Людвіка да Анэлі Рдултоўскай стала асновай для п’есы «Крык рабіны». Яна была пастаўлена ў 1949 годзе ў Польшчы, а тэкст выйшаў у тым жа годзе некалькімі выданнямі. Дзеянне п’есы адбывалася ў маёнтку Рдултоўскіх на Наваградчыне, г. зн. у Снове, але аўтар памылкова зрабіў каханай не Анэлю, а яе родную сястру Лаўру.
У прэм’ернай пастаноўцы рэжысёра (1949, Варшава ) яго ролю выконваў, у пастаноўцы  (1949, Познань ) — Здзіслаў Салабурскі, у пастаноўцы Ежы Ронарда Буянскага (1949, Кракаў ) — Казімеж Віткевіч, у пастаноўцы  (1969, Тэатр польскага радыё ) — Анджэй Навакоўскі і.
Макулатура (часопіс)
«Макулатура» — беларускі літаратурны часопіс. Творчы праект, створаны сумесна мастачкай Васілісай Палянінай-Календа і пісьменнікам Сяргеем Календам. Першы нумар пабачыў свет у 2012 годзе. Часопіс быў заснаваны як валанцёрскі і некамерцыйны, вольны і непадцэнзурны праект.
Калатовіна (Смаленская вобласць)
Калатовіна (Колотовино) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Траццякоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
1010-я гады ў гісторыі мастацтва
У 1010-х гадах у свеце адбыліся шэраг падзей, якія пакінулі след у гісторыі мастацтва.
Карламан II
Карламан II (866 - 12 снежня 884), заходнефранкскі кароль (879 - 882) сумесна правіў са сваім братам Людовікам III. Малодшы сын Людовіка Заікі.
Бацька Карламана памёр падчас выправы супраць вікінгаў у 879 г. Карламан і Людовік сталі суправіцелямі. У сакавіку 880 г. адбыўся падзел дзяржавы. Карламану дасталіся Бургундыя і Аквітанія.
Сіна-тыбецкія мовы
Сіна-тыбецкія мовы (раней называліся таксама кітайска-тыбецкімі) — буйная моўная сям'я, распаўсюджаная ва Усходняй, Паўднёва-Усходняй і Паўднёвай Азіі. Аб'ядноўвае каля 300 моў. Агульная колькасць носбітаў гэтых моў складае не менш за 1,2 млрд чалавек, такім чынам, па колькасці носбітаў дадзеная сям'я займае другое месца ў свеце пасля індаеўрапейскай.
Карламан II
Тым часам супраць каралей паўстаў князь Базон, які ў ліпені 879 г. аб'явіў аб незалежнасці Праванса. Летам 880 г. браты выступілі супраць бунтаўнікоў і здабылі Макон, і некаторыя землі Базона. Затым аб'ядналі свае сілы з каралём усходнефранкскім Карлам Тоўстым і ў жніўні 880 г. асадзілі В’ен. Аблога працягвалася да лістапада, аднак поспеху не прынесла. Вьен быў захоплены летам 882 г.
Сіна-тыбецкія мовы
Сіна-тыбецкая сям'я падзяляецца на дзве падсям'і - кітайскую (сініцкую), якая складаецца з некалькіх кітайскіх моў (традыцыйна названых дыялектамі), у тым ліку дунганскай мовы і мовы бай, і тыбета-бірманскай (усе астатнія мовы). Колькасць носбітаў кітайскіх моў перавышае 1 млрд чалавек.
Карламан II
У жніўні 882 г. памёр Людовік III і Карламан стаў адзіным каралём заходнефранкскім. Аднак каралеўства знаходзілася ў дрэнным стане, міжусобныя войны і набегі вікінгаў усё больш паслаблялі яго.
Карламан памёр падчас палявання 12 снежня 884 г. Яго пераемнік стаў Карл Тоўсты.
Паяжарыне (Ігналінскі раён)
Паяжары́не (Paežerinė) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 8 км ад Казіцішкіса. Стараверскія могілкі.
Камарова (Духаўшчынскі раён)
Камарова (Комарово) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Траццякоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Задуброўе (Бярэзінскі раён)
Задубро́ўе (, Задубровье) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагосцкага сельсавета.
Pro Evolution Soccer 3
Pro Evolution Soccer 3 — трэцяя гульня Konami з серыі Pro Evolution Soccer. Гэта першая гульня серыі, якая выпушчана на PC.
NGC 4696C
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Лімонэ-Піемонтэ
Лімонэ-П'емонтэ (Limone Piemonte) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 1564 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 22 чал./км². Займае плошчу 71 км². Паштовы індэкс — 12015. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro in Vincoli.
Баймырза (Бухар-Жыраўскі раён)
Баймырза — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр сельскай акругі Баймырза. Знаходзіцца прыкладна за 61 км на захад ад раённага цэнтра, пасёлка Батакара. Код КАТА — 354069100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1936 чалавек (950 мужчын і 986 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1916 чалавек (955 мужчын і 961 жанчына).
Эхнатон
Аменхатэп IV (пазней Эхнатон) — фараон XVIII дынастыі, які правіў Егіптам прыблізна ў 1351—1334 гадах да н.э., знакаміты рэлігійны рэфарматар, падчас кіравання якога адбыліся значныя змены ў егіпецкім жыцці — у палітыцы і ў рэлігіі. Сын Аменхатэпа III і царыцы Тэе.
Смактуны
Смактуны́, Трэматоды (Trematoda) — клас паразітычных плоскіх чарвей. Паразіты рыб, земнаводных, паўзуноў, млекакормячых жывёл і чалавека. Выклікаюць трэматадозы.
Апісанне
Даўжыня ад 0,1 мм да 1,5 м. Цела двухбакова-сіметрычнае, ланцэтападобнае, грушападобнае, зрэдку круглявае або ніткападобнае, брудна-белае, шараватае, жоўта-белае, ружаватае, часта з цёмнымі плямамі. Маюць скурна-мускульны мяшок з эпітэлію і шматслойнай мускулатуры. Звычайна маюць 2 (ротавы і брушны), радзей 1 прысосак. Ёсць нервовая, выдзяляльная, стрававальная сістэмы. Крывяноснай і дыхальнай сістэм няма.
Асаблівасці біялогіі
Кормяцца крывёю, лімфай, тканкамі гаспадара. Пераважна гермафрадыты. Развіцце складанае, з чаргаваннем пакаленняў (размнажаюцца не толькі палаваспелыя формы, але і лічынкі) і зменай гаспадароў. Палаваспелыя (марыты) адкладваюць яйцы, з якіх у навакольным асяроддзі ці ў целе прамежкавых гаспадароў (пераважна малюскаў) выходзяць лічынкі (мірацыдыі). Прамежкавыя і дадатковыя гаспадары — малюскі, насякомыя, апалонікі, рыбы.
Класіфікацыя
Адрозніваецца каля 20 тысяч відаў. Найбольш вядомыя, , , , , і інш.
Лявошкава
Лявошкава (Леошково) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Траццякоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Аўстранезійскія мовы
Аўстранезійскія мовы — сям’я моў, распаўсюджаных на Тайвані, у Паўднёва-Усходняй Азіі (Інданезія, Філіпіны, Малайзія, Бруней, Усходні Тымор), Акіяніі і на Мадагаскары. Адна з найбуйнейшых сем’яў як па колькасці моў (звыш 1000), так і па колькасці носьбітаў — больш за 300 мільёнаў чалавек (пачатак XXI стагоддзя, ацэнка).
Локцева (Смаленская вобласць)
Локцева (Локтево) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Траццякоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Бачная зорная велічыня
Бачная зорная велічыня (m) — мера колераўспрымання нябеснага цела, як яго бачыць назіральнік на Зямлі, адкарэктаваная да значэння, якое яна мела б пры адсутнасці атмасферы. Чым ярчэй аб'ект, тым менш яго зорная велічыня. Як правіла, у якасці асновы для вызначэння велічыні выкарыстоўваюць бачны спектр (Vmag), але і іншыя вобласці спектру, такія як бліжняя інфрачырвоная вобласць ў J-дыяпазоне, таксама выкарыстоўваюцца. У бачнай частцы спектру Сірыус самая яркая зорка на начным небе, у той час як у інфрачырвоным J-дыяпазоне, самай яркай будзе Бетэльгейзе.
Гісторыя
Шкала, якая выкарыстоўваецца цяпер для ўказання велічыні, бярэ свой пачатак у эліністычным спосабе раздзялення зорак, бачных няўзброеным вокам, па шасці велічыням. Яркія зоркі ў начным небе называліся зоркамі першай велічыні (m = 1), тады як самыя слабыя называліся шостай велічыні (m = 6) і былі на мяжы магчымасцяў зрокавага ўспрымання чалавека (без дапамогі тэлескопа). Сучасная сістэма больш не абмяжоўваецца шасцю велічынямі ці толькі бачным святлом, а яркія аб'екты маюць адмоўную велічыню.
Вылічэнне
Прыклад: Сонца і Месяц
Бачная зорная велічыня Сонца -26,74 (больш яркая), а сярэдняя бачная зорная велічыня поўнага Месяца -12,74 (менш яркая).
Розніца ў зорнай велічыні:
Змяненне ў яркасці:
Джумагалі Калдыкараеў
Джумагалі Калдыкараеў (Жумангалі; 1922—1944) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, памочнік наводчыка супрацьтанкавага стрэльбы (ПТР) 7-га гвардзейскага знішчальна-супрацьтанкавага дывізіёна 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі чырвонаармеец.
Біяграфія
Нарадзіўся 28 сакавіка 1922 года ў ауле Іван-Яб, цяпер Хаджэкалійскага раёна Каракалпакстану (Узбекістан), у сям’і селяніна. Казах.
Адукацыя няпоўная сярэдняя. З 1937 года жыў і працаваў у калгасе імя Кірава Калінінскага раён Ташаузкай вобласці Туркменскай ССР. Скончыў курсы, працаваў трактарыстам.
Вясной 1941 года быў прызваны ў Чырвоную Армію Калінінскім РВК Ташаузкай вобласці. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з 1941 года.
Асабліва вызначыўся ў баях пры фарсіраванні ракі Дняпро і ўтрыманні плацдарма на правым беразе. У ноч на 27 верасня 1943 года чырвонаармеец Калдыкараеў у складзе трох разлікаў ПТР адным з першых пераправіўся на правы бераг Дняпра ў 20 км на поўнач ад вёскі Камарын (цяпер пасёлак Брагінскага раёна Гомельскай вобласці). Захапіўшы ўчастак варожых траншэй, воіны ўтрымлівалі яго, забяспечваючы фарсіраванне ракі ротай.
За гэты бой у кастрычніку 1943 года быў прадстаўлены да прысваення звання Герой Савецкага Саюза. Але заслужаную ўзнагароду Калдыкараеў атрымаць не паспеў. 26 студзеня 1944 года ў баі ў раёне горада Мазыр (Гомельская вобласць Беларусі) чырвонаармеец Калдыкараеў загінуў. Пахаваны ў горадзе Мазыр.
Юхнаўскі заказнік
У флоры 315 відаў вышэйшых сасудзістых раслін, у т.л. 6 відаў ахоўных: купальнік чорны, пылкагалоўнік даўгалісты, баранец звычайны, лілея кучаравая, чына горная, пярэсна еўрапейская. У фаўне 5 відаў амфібій, 5 — рэптылій, 78 — птушак (у т.л. каршачок і касманогі сыч), 14 — млекакормячых (у т.л. казуля, дзік, лясны тхор, янотападобны сабака, лясная куніца, гарнастай і інш.).
NGC 4696D
NGC 4696D (іншыя абазначэнні — ESO 322-88, MCG -7-26-49, DRCG 56-10, DCL 228, PGC 43249) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Цэнтаўр.
Пагавайціс
Пагава́йціс (Pagavaitis) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 1 км на ўсход ад Палушэ, каля возера Гавіс.
Франсіска Пісара
Франсіска Пісара-і-Гансалес (Francisco Pizarro y González, каля 1475 — 26 чэрвеня 1541) — іспанскі канкістадор, які захапіў імперыю інкаў і заклаў горад Ліма.
Rhododendron ponticum
Rhododendron ponticum - від шматгадовых кветкавых раслін роду сямейства.
Назва
У англійскай мове мае назву «звычайны рададэндран» (common rhododendron).
Батанічнае апісанне
Вечназялёнае хуткарослае дрэва або вялікі куст вышынёй да 6 м. Лісце зваротна-ланцэтнае скурыстае 6-18 см, цёмнае зверху і светлае знізу. Ранняй вясной з'яўляюцца трубчастыя чырванавата-пурпурныя з жоўтымі плямамі кветкі, сабраныя ў суквецці-пучкі.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Расце вакол Чорнага мора на Балканах і Іберыйскім паўвостраве на балотах і ў лясах. Выжывае ў розных умовах ад глыбокай цені да асветленых месцаў. Інвазіўны від у многіх краінах Еўропы. Выкапневыя рэшткі ў ірландскім торфе сведчаць, што расліна расла там каля 302000-428000 гадоў таму, калі клімат быў цяплейшы.
Практычнае выкарыстанне
Rhododendron ponticum адна з самых папулярных для вырошчвання дэкаратыўных раслін у Еўропе.
Ядавітасць
Мёд рададэндрану змяшчае можа быць атрутны для людзей. Андрамедатаксіны вылучаюцца раслінамі для абароны ад насякомых. Большасць атрутных раслін не вылучае яд у нектар, паколькі ён можа адпужваць апыляльнікаў. Аднак некаторыя расліны такія як рададэндран і па невядомых прычынах прадукуюць яд у нектар. Даследаванні на чмялях паказалі, што доўгае кармленне атрутай рададэндрану не прычыняе ім шкоды. Аднак пчолы паміралі праз гадзіну пасля паглынання яду. Паводзіны змяняюцца пад дзеяннем атруты, яны трацілі больш часу на палёт і чыстку сябе.
У мінулым атрутны мёд рададэндрану выкарыстоўвалі для ваенных мэтаў. Напрыклад, цар Мітрыдат VI Еўпатар загадаў пакінуць соты з мёдам на шляху падступаючай рымскай арміі на чале з Пампеем Вялікім у 65 годзе да н.э. Атручаных мёдам рымскіх салдат выразала армія Мітрыдата.
Мышагрэбава
Мышагрэбава (Мышегребово) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Траццякоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
З Новым годам!
«З Новым годам!» — дэбютны студыйны альбом беларускага рок-гурта «Zet», які быў выдадзены ў 2000 годзе.
Касцёл Божага Цела
Каталіцкія храмы, прысвечаныя Божаму Целу.
Ecdysozoa
Ecdysozoa — надтып двухбакова-сіметрычных жывёл Прапанаваны на аснове малекулярна-генетычных даследаванняў генаў рыбасомнай РНК малых субадзінак рыбасом. Пазней гэтая канцэпцыя была пацверджана ў даследаваннях генаў іншага локуса, які ўключаў так званыя гены Hox, адказныя за развіццё ва ўсіх білатэральных жывёл. Аднак выдзяленне гэтай групы не з’яўляецца агульнапрынятым, і існуе значная колькасць публікацый, якія адмаўляюць экдызазойскую гіпотэзу.
Філагенез
, якая паказвае сямейныя адносіны Ecdysozoa :
Клубча
Клу́бча (, Клубча) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагосцкага сельсавета.
Ля касцёла
Ля касцёла ці '''Ля касцёла. Нядзельны дзень''' — карціна мастака Фердынанда Рушчыца, напісана ў Багданаве ў 1899 годзе. Раней была адзінай у Беларусі карцінай мастака, захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь.
Апісанне
Мастак неаднаразова звяртаўся да тэмы мясцовага храма, адлюстроўваў яго з розных ракурсаў. Выдатны прыклад беларускага драўлянага дойлідства другой паловы XVII стагоддзя Касцёл Міхаіла Арханёла, які выяўлены на карціне, на жаль, да нашага часу не захаваўся — згарэў падчас Другой сусветнай вайны. Мы маем магчымасць бачыць яго, дзякуючы фатаграфіям сябра Рушчыца, Яна Булгака, а карціна дазваляе адчуць настрой вясновага цёплага дня, адчуць яднанне зямлі, святла, людзей, нябёсаў, гулкімі гукамі, якія льюцца з палатна.
Карціна вы­ка­на­на ў ха­рак­тэр­ным для Рушчыца сты­лі сім­ва­ліч­на­га пей­за­жу: лю­дзі ні­ко­лі не трап­ля­юць у цэнтр гля­дац­кай ува­гі, іх воб­ра­зы раз­мы­тыя і пад­крэс­ле­на без­абліч­ныя — мас­так пра­па­ноў­вае нам у кож­ным на­ма­ля­ва­ным ім ча­ла­ве­ку па­знаць ся­бе і стаць саў­дзе­ль­ні­кам та­го ці інша­га яго тво­ра.
Яркі блакіт вясновага неба, палосы цёплых прамянёў сонца на драўляных збудаваннях працяты асаблівым пранізлівым каханнем і лагодай. Бачны бабінец старэнькага ўрослага ў зямлю касцёла. У яго ўпаўзаюць пахілыя старэчыя фігуркі быццам чарада доўгіх дзесяцігоддзяў, што прайшлі перад яго позіркам; старыя паважна стаяць наводдаль. Гракі на голых галінках дрэў; экспрэсіўныя бела-ружовыя аблокі, надзвычайная блакітная пранізлівасць неба, а ўдалечыні — сінія ўзгоркі і невыказны сум. На ажыўшай зямлі свята — ізноў вярнулiся вясна і жыццё.
Лізіа
Лізіа (Lisio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 221 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 28 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 12070. Тэлефонны код — 0174.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione di Maria.
Мост на Дрыне
«Мост на Дрыне» (На Дрини ћуприја/Na Drini ćuprija) — раман югаслаўскага пісьменніка Іва Андрыча. Быў напісаны, калі аўтар жыў у Бялградзе, у час Другой сусветнай вайны, і ўпершыню апублікаваны ў 1945 годзе. У 1961 за стварэнне рамана аўтар быў уганараваны Нобелеўскай прэміяй у галіне літаратуры.
Змест рамана
Цэнтральны вобраз рамана, які стаў тытульным для ўсяго твора — мост праз раку Дрына ў горадзе Вішаград (цяпер з'яўляецца часткай Рэспублікі Сербскай, Боснія і Герцагавіна). У 1571 годзе мост быў узведзены на сродкі Мехмед-пашы Сокалавіча.
Раман апісвае гістарычны перыяд, які ахоплівае амаль чатыры стагоддзі — пачынаючы з часу росквіту Асманскай імперыі, калі тэрыторыя горада ўваходзіла ў яе склад, і да пачатку XX стагоддзя, калі ў 1914 годзе адбылося Сараеўскае забойства, якое стала нагодай для пачатку Першай сусветнай вайны.
У рамане аўтар не толькі апісвае рэальныя падзеі гісторыі рэгіёну, не толькі даставерна адлюстроўвае побыт і традыцыі апрычонай многанацыянальнай супольнасці, якая склалася на тэрыторыі Вішаграда і ўсяго Балканскага паўвострава, але і дадае ў апавяданне легенды і паданні, казкі і міфы гэтага ўнікальнага асяроддзя.
Літоўская хроніка
«Літоўскія хронікі», «літоўскія летапісы» (Lietuvos metraščiai) — зборная назва, якой у літоўскай гістарыяграфіі азначаюцца тры летапісныя зводы з ліку беларуска-літоўскіх летапісаў; гэтыя зводы азначаюцца, адпаведна, як 1-я рэдакцыя («Летапісец вялікіх князёў літоўскіх»), 2-я рэдакцыя («Хроніка Вялікага княства літоўскага...») і 3-я рэдакцыя («Хроніка Быхаўца»).
Рабочы рух (значэнні)
Рабочы рух — рух, накіраваны на абарону правоў і інтарэсаў рабочага класа.
Таксама Рабочым рухам называецца шэраг арганізацый:
Ялоўскі заказнік
Ялоўскі — біялагічны заказнік рэспубліканскага значэння ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. на вярховых балотах Ялоўскае і Коча. Заснаваны ў 1979 годзе для захавання ў прыродным стане месцаў росту журавін. Плошча заказніка складае 963 га.
На ўсходзе заказніка Пакнамерскія Вялікае (плошча 12 га) і Малое (плошча 7,7 га) азёры. Глебы тарфяніста-глеевыя, тарфяна-глеевыя і тарфяна-балотныя, на мінеральных астравах — дзярнова-падзолістыя супясчана-пясчаныя.
У раслінным покрыве — хваёва-кусцікава-сфагнавыя фітацэнозы з перавагай журавін. Лясы (хвойнікі і бярэзнікі) на балотных і забалочаных землях займаюць каля 50 % тэрыторыі заказніка.
Цэцылія Рэната Габсбург
Цэцылія Рэната Габсбург, Цэцылія Рэната Аўстрыйская (Cecylia Renata Habsburżanka, Cäcilia Renata von Habsburg;, , цяпер Аўстрыя — , ) — каралева польская і вялікая княгіня літоўская, жонка Уладзіслава Вазы.
Біяграфія
Першапачатковай кандыдатурай на жонку Уладзслава Вазы прапаноўвалася французская князёўна Людвіка Марыя Ганзага, але пасля пад націскам каталіцкай партыі (узначальвалі Альбрыхт Станіслаў Радзівіл і Ежы Асалінскі) выбар быў спынены на Габсбуржанцы. 15 жніўня 1637 у Вене адбыўся шлюб per procura (Уладзіслава замяняў брат Ян Казімір Ваза), уласна ж шлюб адбыўся 12 верасня 1637 у Варшаве. 13 верасня ў варшаўскай кафедры святога Яна адбылася каранацыя. Гэта была першая ад часоў Уладзіслава Лакетка каранацыя ў польскай гісторыі, што адбылася па-за межамі Кракава. У 1639 Цэцыліі Рэнаце было перададзенае ва ўладанне Бабруйскае староства, дзе ў 1643 яна заснавала горад Казімір.
Цэцылія Рэната была цяжарная тройчы. У 1640 яна нарадзіла сына Жыгімонта Казіміра (памёр у веку сямі гадоў), 8 студзеня 1642 — дачку Марыю Ганну Ізабелю (памерла 7 лютага таго ж года). Трэцяе ж дзіця нарадзілася мёртвым у 1644. Праз дня, 24 сакавіка 1644, ад заражэння памерла і сама Цэцылія Рэната. Была пахавана ў кафедры на Вавелі ў Кракаве.
Людовік III Сляпы
Людовік III Сляпы (Louis III l'Aveugle, Ludovico III il Cieco, каля.  —, В’ен) — імператар Захаду (901—905), кароль Праванса (887—928), кароль Італіі (900—905), кароль Ніжняй Бургундыі (887—928), сын Базона В’енскага, караля Ніжняй Бургундыі, і Ірменгарды, дочкі імператара Людовіка II. Быў жанаты на Адэлаідзе Бургундскай.
Біяграфія
Аднак уладу Людовіка над Італіяй аспрэчваў Берэнгар I, які вымусіў яго пакінуць краіну. Вярнуўшыся ў 904 годзе, Людовік авалодаў Ламбардыяй, аднак 21 ліпеня 905 года Берэнгар I узяў яго ў палон у Вероне, асляпіў і выслаў у Праванс, дзе ён і заставаўся да канца жыцця. Памёр 28 чэрвеня 928 года ў В’ене.
Юкігасэн
Юкігасэн (雪合戦) (ад "снег" (雪) і "бітва" (合戦)) — камандная гульня ў снежкі, якая з'явілася ў канцы 1980-х у Японіі. У цяперашні час штогадовыя спаборніцтвы праводзяцца ў Японіі, Швецыі, Фінляндыі, Расіі і Нарвегіі.
== Гісторыя == Гульня «юкігасэн» паўстала з звычайнай гульні ў снежкі ў 1987 годзе. У 1988 годзе ў горадзе Собецу Собецу (壮瞥町) (Хакайда) былі прыняты правілы юкігасэна, якія пасля сталі ўсеяпонскімі.
25 лютага 1989 там жа прайшоў першы Усеяпонскі чэмпіянат па юкігасэну Сёва-Сіндзан Сёва-Сіндзан (昭和新山).
У 1991 годзе ў чэмпіянаце ўдзельнічалі ўжо 156 мужчынскіх каманд і 15 каманд у жаночай секцыі спаборніцтваў.
У 1993 годзе была ўтворана Японская федэрацыя юкігасэна, на сустрэчы якой у 2000 годзе былі ўстаноўлены цяпер дзеючыя правілы.
З 1995 года спаборніцтвы таксама праводзяцца ў Кеміярві (Лапландыя), з 2005 - у Вардзё (Нарвегія), з 2007 года - у Маунт Булер (штат Вікторыя, Аўстралія) , з 2009 - у Лулеа (Швецыя).
Правілы
Правілы гульні надзвычай простыя, але ў ёй важная не толькі фізічная падрыхтоўка, але і стратэгічны склад розуму. Мэта гульні - захоп сцяга каманды суперніка шляхам зняцця яго з падстаўкі і выбіванне гульцоў праціўніка снежкамі. Перад пачаткам гульні абедзве каманды ўзводзяць на роўнай пляцоўцы ўмацавання з снегу. Падчас гульні за імі хаваюцца ад снежак праціўніка. Гульнявой матч ідзе тры перыяды, па тры хвіліны кожны з перапынкамі па 1 хвіліне. На перыяд выдаецца па 90 снежак. Каманда, якая выйграла два перыяду з трох, становіцца пераможцам матчу. Выйгрыш вызначаецца захопам сцяга або вялікім лікам гульцоў, якія засталіся ў гульні.
Каманда
Каманда складаецца з 10 чалавек: сем гульцоў і два запасных. З 7 гульцоў трое - абаронцы, чацвёра - нападнікі. Адзін з семярых - капітан. Калі ў камандзе на пачатак перыяду менш 7 гульцоў, яна дапускаецца да гульні, але суперніку даецца па 1 ачку за кожнага адсутнага гульца.
Абаронцы могуць выкарыстоўваць усё поле цалкам, а нападнікі - толькі цэнтральную яго частку. Калі нападнік заступае за мяжу поля або «двара», ён выбывае з гульні. Калі абаронца заступае за мяжу поля, ён выбывае з гульні.
На палове суперніка можа знаходзіцца не больш за 3 актыўных гульцоў каманды. Калі за цэнтральную лінію заступае чацвёрты, каманда прайграе перыяд з лікам 0-10.
Замены вырабляюцца ў перапынку паміж перыядамі. У працэсе замены гульцы абменьваюцца камізэлькамі з нумарамі.
У працэсе гульні гульцы спрабуюць «выбіць» гульцоў іншай каманды снежкамі. Гулец, у якога трапіў сняжок, выбывае з гульні. Калі якая-небудзь з каманд губляе ўсіх гульцоў, перыяд сканчаецца і каманда прайграе.
Калі два гульца трапляюць адзін па аднаму снежкамі, выбываюць абодва.
Разметка поля
Афіцыйныя спаборніцтвы праводзяцца на поле 40 на 10 метраў, падзеленым напалову цэнтральнай лініяй. Дзве лініі аддзяляюць «двары» каманд плошчай 10 х 8 метраў. На тэрыторыі кожнага «двара» размяшчаецца «хатняе» сховішча 90 см у вышыню, 90 см у даўжыню і 45 см у шырыню. Сховішча ставіцца па цэнтры вузкага боку поля ў 2 метрах ад мяжы.
Гарачыня ў Азіі (2023)
Пачынаючы з красавіка 2023 года, рэкордная гарачыня закранула многія краіны Азіі, у тым ліку Індыю, Бангладэш, Кітай, Тайланд і В’етнам. Устаноўлена некалькі рэгіянальных тэмпературных рэкордаў. Гарачыня стала прычынай шматлікіх смерцяў з-за цеплавога ўдару, а таксама выклікала адключэнне электрычнасці ў многіх краінах.
Юкігасэн
Разметка поля
На цэнтральнай лініі размяшчаецца цэнтральнае сховішча 90 см у вышыню, 185 см у даўжыню і 45 см у шырыню. Акрамя таго, на цэнтральна частцы поля размяшчаюцца 4 хованкі 90 х 90 х 45.
Гарачыня ў Азіі (2023)
Агляд
Часткі Тайланда і В’етнама пацярпелі ад густога смогу. Як адзначалі эксперты, спалучэнне экстрэмальнай гарачыні і забруджвання паветра можа прывесці да павелічэння рэспіраторных, сардэчна-сасудзістых і нырачных захворванняў, і гэтыя наступствы будуць пагаршацца з-за змены клімату.
Юкігасэн
Разметка поля
Сцягі ставяцца за 2 метры ад межаў «двароў» кожнай каманды па цэнтры.
Гарачыня ў Азіі (2023)
Агляд
Майскае даследаванне, праведзенае World Weather Attribution, паказала, што змена клімату ў Індыі і Бангладэш павялічыла верагоднасць хвалі гарачыні як мінімум у 30 разоў, і што змяненне клімату павысіла тэмпературу як мінімум на 2°C (3,6°F).
Юкігасэн
Экіпіроўка
Усе гульцы каманды абавязаны насіць шлем на працягу ўсяго знаходжання на гульнявым полі. Усе гульцы каманды павінны быць апранутыя ў камізэлькі з нумарамі: 1-4 - нападнікі, 5-7 - абаронцы.
Забароненыя шыпы ці металічная абіўка на чаравіках, шчыты любога віду і тыпу.
Снежкі
Перад гульнёй кожная каманда павінна зрабіць сабе па 90 снежак дыяметрам ад 6,5 да 7 см на кожны перыяд гульні. У працэсе гульні ляпіць снежкі забаронена. Снежкі, якія ўпалі, можна падбіраць і выкарыстоўваць, калі сняжок цэлы больш чым на дзве траціны.
У працэсе гульні можна перадаваць або перакочваць снежкі гульцам сваёй каманды. Перакідаць снежкі гульцам сваёй каманды забаронена.
Гулец можа запасціся снежкамі для наступнага выкарыстання (напрыклад, на вяршыні або за сховішчам). Таксама любую колькасць снежак можна пераносіць у руках. Выкарыстоўваць адзенне, камізэльку з нумарам або іншыя прыстасаванні для пераноскі снежак забаронена.
Выйгрыш і падрахунак ачкоў
Каманда, якая захапіла сцяг суперніка, выйграе перыяд з лікам 10-0. Захоп уласнага сцяга дае 0 ачкоў.
Каманда, якая выбіла ўсіх гульцоў праціўніка, выйграе перыяд з лікам 10-0.
Калі перыяд заканчваецца па заканчэнні часу, камандам налічваецца па 1 ачку за кожнага гульца, хто застаўся ў гульні. Выйграе каманда з большым лікам ачкоў.
Матч выйграе каманда, якая выйграла 2 перыяды з 3.
NGC 4696E
NGC 4696E (іншыя абазначэнні — ESO 322-90, MCG -7-26-50, DRCG 56-62, DCL 233, PGC 43262) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Рачыца (Бярозаўскі раён)
Рачы́ца, або Рэчыца (, Речица) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сакалоўскага сельсавета. Размешчана за 12 км ад Бярозы, за 7 км ад чыгуначнай станцыі Бронная Гара.
Гісторыя
Згадваецца ў 1559 годзе ў «Рэвізіі пушчаў і пераходаў звярыных» Вялікага Княства Літоўскага каля Здзітаўскай пушчы як урочышча Рэчыцы, дзе «людзей дзве службы». У канцы XIX ст. у Пескаўскай воласці Слонімскага павета Гродзенскай губерні. Паводле перапісу 1897 года вёска межавала з сядзібай казённага ляснога аб'ездчыка. Пры вёсцы працавала карчма, побач былі 2 казённыя старажоўкі. Урочышча належала памешчыцы Буслоўскай, у ім меўся і дом з 2 жыхарамі.
З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе вёска ў Пескаўскай гміне Косаўскага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска Сакалоўскага сельсавета. У 1941—1944 гадах акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі 20 жыхароў вёскі, на фронце загінулі 13 воінаў-землякоў. Паводле перапісу ў 1970 годзе — у калгасе «33-я гадавіна Кастрычніка», дзейнічалі пачатковая школа, клуб.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з захаду паралельных вуліц, арыентаваных з паўночнага ўсходу на паўднёвы ўсход, злучаных у цэнтральнай і паўночнай частках 2 кароткімі вуліцамі, паўднёва-заходняя частка прымыкае ад чыгуначнай лініі Бронная Гара—Белаазёрск, частка забудовы пераходзіць за чыгунку.
7-я армія (Германская імперыя)
7-я а́рмія (7. Armee / Armeeoberkommando 7 / A.O.K. 7) — воінскае аб’яднанне армейскага узроўню Імперскай Германскай Арміі падчас Першай сусветнай вайны.
Гісторыя баявых дзеянняў
Была сфармавана падчас мабілізацыі ў жніўні 1914 года на базе II Армейскай Інспекцыі.
Займала левы фланг германскіх арміяў на Заходнім фронце. Абараняла Эльзас-Латарынгію падчас Пагранічнай бітвы, калі французскія войскі згодна з планам спрабавалі яе вярнуць.
Пад канец вайны ўваходзіла ў склад Групу армій кронпрынца.
Эдуард III
Эдуард III, Эдвард III (Edward III; 13 лістапада 1312 — ) — кароль Англіі з 1327 з дынастыі Плантагенетаў, сын караля Эдуарда II і Ізабелы Французскай, дачкі караля Францыі Філіпа IV Прыгожага. Старэйшым сынам Эдуарда III быў Эдуард Чорны Прынц.
Торунь
Торунь (Toruń) — горад на правах павета на поўначы Польшчы, у Куяўска-Паморскім ваяводстве. Знаходзіцца на рацэ Вісла. Адлегласць па прамой паміж гарадамі Торунь — Мінск 595 км, да Варшавы — 186 км.
Насельніцтва 197 812 жыхароў (2021 год).
Гісторыя
Горад узнік вакол замка, заснаванага тэўтонскімі рыцарамі (1231). У 1232 годзе атрымаў гарадское права. У 1264 годзе непадалёку ад Торуні заснаваны Новы горад, у 1454 годзе абедзве гарадскія часткі аб’ядналіся. Значны гандлёвы цэнтр, член сярэдневяковай Ганзы.
Сезон 2017 ФК Славія-Мазыр
У 2017 годзе футбольны клуб «Славія-Мазыр» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Торунь
Гісторыя
З 1454 года ў складзе Польшчы. Радзіма М. Каперніка. Тут падпісаны мірныя дагаворы, якія завяршылі Вялікую вайну (1409—1411) з удзелам ВКЛ і скончылі Трынаццацігадовую вайну (1454—1466). З канца XVI ст. асяродак лютэранства.
Сезон 2017 ФК Славія-Мазыр
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Торунь
Гісторыя
З 1793 года горад у Прусіі (акрамя 1807—1815, калі ён уваходзіў у Варшаўскае герцагства), яе значная памежная крэпасць. З 1920 года ў Польшчы, важны ваенна-рачны порт, галоўная база Віслінскай флатыліі польскіх ВМС. У 2-ю сусветную вайну далучаны да Германіі. З 1945 года зноў у складзе Польшчы, у 1975—1999 гадах адміністрацыйны цэнтр Тарунскага ваяводства.
Прамысловасць
Развіваецца хімічная, машынабудаўнічая, харчовая, шарсцяная, швейная, паліграфічная прамысловасць.
Сезон 2017 ФК Славія-Мазыр
Прыйшлі ў клуб
* У арэнду
Торунь
Транспарт
Вузел чыгунак і аўтадарог. Порт на р. Вісла.
Сезон 2017 ФК Славія-Мазыр
Пакінулі клуб
* У арэнду
Торунь
Славутасці
Уваходзіць у Спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Захаваліся руіны замкаў XIII—XV ст. У раёнах Старога горада і Новага горада рэшткі гарадскіх умацаванняў, ратуша (XIII ст. — 1603), гатычныя касцёлы Св. Яна (каля 1250 — XV ст.), Св. Якуба (1309—1315), Дзевы Марыі (1350—1370), гатычныя і барочныя збожжасховішчы (XIV—XVII ст.), дамы ў стылях готыкі, рэнесансу і барока. Вылучаюцца грамадскія пабудовы ў духу эклектыкі (універсітэт, пач. ХХ ст., неаготыка), стылю мадэрн і функцыяналізму. Помнік М. Каперніку (1853).
Даўлет IV Гірэй
Даўле́т IV Гірэ́й (III Devlet Geray; 1730—1780) — крымскі хан з дынастыі Гірэяў (1769—1770, 1775—1777), сын хана Арслана Гірэя, унук хана Даўлета II Гірэя.
Біяграфія
З 1750 па 1756 года Даўлет Гірэй быў сераскірам Буджацкай арды. У 1767 годзе Даўлет Гірэй быў прызначаны калгой. Заняўшы ў першы раз ханскі прастол у 1769 годзе, Даўлет IV Гірэя прызначыў калгой і нурэдзінам сваіх братоў Шахбаза Гірэя і Мубарэка Гірэя. У 1775 годзе Даўлет IV Гірэй, другасна абраны ханам, прызначыў калгой і нурэдзінам сваіх малодшых братоў Шахбаза Гірэя і Мубарэка Гірэя.
Галоўнай задачай, пастаўленай асманскім султанам перад Даўлетам IV Гірэем у яго першае кіраванне, быў удзел хана ў распачатай нядаўна руска-турэцкай вайне (1768—1774). Даўлет IV Гірэй стаў збіраць войска, але, як апынулася, далёка не ўсё ў Крыме былі зацікаўлены ў поспеху кампаніі. Некаторыя беі вырашылі атрымаць выгаду ў сітуацыі, у якой рускія атрымлівалі верх над асманамі. Гэтыя людзі ўступілі ў тайныя перамовы з Расіяй і фактычна сарвалі мабілізацыю войска. У выніку ханскі ўдзел у вайне апынулася маларэзультатыўным для туркаў і кіраўнік пазбавіўся трона па абвінавачванні ў бяздзейнасці. У 1773 годзе быў пасланы султанам для вызвалення Крыма, занятага Далгарукавым. Праз Каўказ і Керч Даўлет Гірэй увайшоў у Крым і запанаваў там замест Сахіба II Гірэя, якога падтрымлівалі рускія войскі. Патрабаваў ад асманскага султана, каб той скасаваў заключаны з Расіяй дагавор аб незалежнасці Крыма, вярнуў паўвостраў пад сваё вяршэнства і ўзяў Крым пад сваю абарону. Стамбул, асцерагаючыся новай вайны з Пецярбургам, не вырашыўся на гэта.
У 1777 годзе расійскі стаўленік, калга-султан Шахін Гірэй, на чале нагайскіх войскаў і пры садзейнічанні рускай арміі заняў Крым. Да яго схіліліся таксама крымскія беі, сярод якіх ранейшы хан Даўлет IV Гірэй быў непапулярны з-за свайго намеру пакараць іх за падтрымку Сахіба II Гірэя. Пакінуў Крым і пасяліўся ў горадзе Візэ, дзе пасля і памёр.
Какаду-інка
Какаду-інка, таксама какаду маёра Мітчэла, таксама пустынны какаду (Lophocroa leadbeateri, сін. Cacatua leadbeateri, сін. Kakatoe leadbeateri) — птушка сямейства какаду.
Ботнэт
Ботнэт (botnet, МФА: ; паходзіць ад слоў robot і network) — гэта камп’ютарная сетка, якая складаецца з некаторай колькасці хостаў, з запушчанымі ботамі — аўтаномным праграмным забеспячэннем. Часцей за ўсё бот у складзе ботнэта з'яўляецца праграмай, якая патаемна ўсталёўваецца на прыладу ахвяры і якая дазваляе зламысніку выконваць нейкія дзеянні з выкарыстаннем рэсурсаў заражанага камп'ютара. Звычайна выкарыстоўваюцца для нелегальнай ці неўхваленай дзейнасці — рассылання спаму, перабору пароляў на аддаленай сістэме, нападаў на адмову ў абслугоўванні.
Астахаўка
Астахаўка — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі Баймырза. Код КАТА — 354069200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 314 чалавек (145 мужчын і 169 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 296 чалавек (148 мужчын і 148 жанчын).
Хайнань (востраў)
Хайнань ( — Хайнаньдао )  — востраў на паўднёвым усходзе Кітая. Абмываецца Паўднёва-Кітайскім морам. Разам з шэрагам дробных астравоў уваходзіць у аднайменную правінцыю. Плошча вострава складае 33 920 км².
Клімат
Клімат субэкватарыяльны. Сярэднегадавая тэмпература паветра +24 °C. На востраве 300 сонечных дзён.
Аменхатэп II
Аменхатэп II — фараон Старажытнага Егіпта, які кіраваў прыблізна ў 1428 - 1397 гадах да н. э., з XVIII дынастыі. Сын і спадкаемец самага магутнага фараона Егіпта Тутмаса III і яго жонкі Мерытра Хатшэпсут, дачкі Хатшэпсут.
Жонка - царыца Мерытамон.
Какаду чорны пальмавы
Чорны пальмавы какаду, таксама чорны какаду, таксама арападобны какаду (Probosciger aterrimus) — птушка сямейства какаду. Адзіны від рода.
Запіскі афіцэра Чырвонай Арміі
Напісанне раману пачалося ў маі 1946 года. Аўтар пісаў кнігу паводле памяці і сваіх нататак. Пра напісанне гэтакага раману Пясецкі задумваўся ўжо ў 1940 годзе.
Форма і змест
Гэты гратэскны раман быў напісаны ў форме дзённіка, які вёўся з 22 верасня 1939 года па 1 студзеня 1945 года, які прысвечаны (у залежнасці ад палітычнай сітуацыі) Сталіну, Гітлеру, Чэрчылю, Сікорскаму і Рачкевічу і зноў Сталіну. Стыль навязвае сінтаксіс і фармуляванне сказаў на манер рускай мовы.
Дзеянне разгортваецца ў Вільні, Лідзе і ваколіцах.
Пагурбе
Пагурбе́ (Pagurbė), традыцыйная беларуская назва — Пагурбы  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 1 км ад Грыбеная. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Вішаградскі мост
Вішаградскі мост, ці мост Мехмеда-пашы, — 11-пралётны каменны мост даўжынёй 180 метраў, перакінуты праз раку Дрыну ў баснійскім горадзе Вішаградзе. Уяўляе сабой значны помнік сярэднявечнага турэцкага інжынернага мастацтва. Прынята лічыць, што мост быў выбудаваны ў 1577 г. па праекце самога Сінана, а замоўцам выступіў выхадзец гэтых краёў, Мехмед-паша Сокалавіч.
Гісторыя
Апроч эстэтычных і інжынерных добрых якасцей, Вішаградскі мост вядомы сваёй бурнай гісторыяй. Падчас Першай сусветнай вайны тры пралёты моста былі разбураны, падчас Другой сусветнай вайны пацярпелі яшчэ пяць пралётаў.
Марыя Якаўлеўна Баравік
Біяграфія
У 1985 годзе выйшла яе кніга паэзіі «Поле долі», у 1995 — зборнік паэзіі «Вір пяшчоты і журбы». Піша і для дзяцей — казкі, загадкі, вершы. Член Саюза беларускіх пісьменнікаў з 1992 года. Жыве ў Падсвіллі.
Іван Фёдаравіч Крук (актывіст)
Іван Фёдаравіч Крук (нар. вёска Кажан-Гарадок, Брэсцкай вобласці) – дэпутат Астравецкага райённага савета, кандыдат у дэпутаты на парламенцкіх выбарах ў 2016 г., праваабаронца, член ПЦ «Прававая дапамога насельніцтву», каардынатар грамадскай кампаніі «Астравецкая атамная – гэта злачынства!», сябра АГП, актывіст Руху «За Свабоду», палітвязень Беларусі.
Біяграфія
Іван Крук, сын рэпрэсаванага святара. Пасля школы паехаў у Валгаградскую вобласць – у пасёлак Суравікіна, дзе паступіў у вучылішча і атрымаў спецыяльнасць механізатара. Вярнуўся дадому, некаторы час прапрацаваў матарыстам. Быў прызваны ў войска. Служыў у Гродзенскім палку сувязі. Затым скончыў мінскую школу міліцыі, пазней – Калінінградскі дзяржаўны ўніверсітэт. Юрыст. Больш за трыццаць гадоў працаваў у праваахоўных органах. Быў намеснікам начальніка крымінальнага вышуку ў Гродна, начальнікам крымінальнага вышуку ў Астраўцы, працаваў у Ваўкавыску.
Цяпер на пенсіі, займаецца праваабарончай дзейнасцю.
У 1995 г. быў абраны ў Астраўцы дэпутатам мясцовага Савета. Выступаў супраць вынікаў рэферэндуму 1995 г. Пачаў займацца праваабаронай. Падтрымаў яго ў гэтым вядомы беларускі праваабаронца Барыс Звозскаў.
Падчас прэзідэнцкай кампаніі ў 2006 г. збіраў подпісы за А. Мілінкевіча і А. Казуліна. У гэты час была ўзбуджаная крымінальная справа ў дачыненні на сына І. Крука – Аляксандра, нібыта за крадзёж. У сувязі з гэтым у кватэры І. Крука міліцыянты праводзілі ператрус. Было канфіскавана некалькі асобнікаў дэмакратычных бюлетэняў. Пры спробе канфіскацыі кампутара, І. Крук кінуў сістэмны блок на падлогу і разбіў яго. 03 лютага 2006 г. супраць яго была ўзбуджаная крымінальная справа. Пасля таго, як І. Крук быў асуджаны, крымінальная справа супраць яго сына Аляксандра была спыненая.
10 ліпеня 2006 г. з Астравецкага раённага аддзела міліцыі быў накіраваны ў Смаргонскі следчы ізалятар. Затым  адбываў пакаранне ў калоніі строгага рэжыму  №13 у г. Глыбокае. 18 кастрычніка 2006 г., падчас зняволення, у І. Крука памерла маці, з якой ён не змог развітацца.
10 студзеня 2007 г. быў вызвалены. Каб прадухіліць яго сустрэчу з сябрамі і паплечнікамі пры выхадзе з калоніі, быў вызвалены на гадзіну раней прызначанага тэрміну, вывезены міліцыяй за 50 кіламетраў у Пастаўскі раён і там адпушчаны. Быў вымушаны дабірацца дадому ў Астравец самастойна.
19 ліпеня 2008 г. І. Крук быў затрыманы на аўтадарозе ў г. Ашмяны і дастаўлены ў Ашмянскі РАУС. Збіраўся балатавацца на парламенцкіх выбарах па Іўеўскай акрузе, куды ўваходзяць і Ашмяны. З сабой меў улёткі са зваротам Аб’яднаных дэмакратычных сілаў Беларусі і сваім здымкам на другім баку. Улёткі былі канфіскаваныя.
26 чэрвеня 2009 г. суд Астравецкага раёна (суддзя Дзямешчык) палічыў адміністрацыйным правапарушэннем факт перадачы І. Круком свайму суседу бюлетэняў «Мірны атам», «Астравецкі веснік», «Глоток воздуха» і газеты «Новы час», якія ўтрымлівалі матэрыялы, датычныя праблемы пабудовы АЭС у рэгіёне. Затым газеты былі канфіскаваныя міліцыяй.
Суд аштрафаваў І. Крука на 700000 рублёў за «распаўсюд друкаваных перыядычных выданняў без выходных дадзеных выдаўца». І. Крук палічыў, што парушанае яго права на інфармаванне насельніцтва аб праблемах раёна, і звярнуўся са скаргай у абласны суд. Абскарджванні у Гродзенскім абласным і Вярхоўным судах станоўчых вынікаў не прынеслі. Вычарпаўшы ўсе ўнутраныя сродкі прававой абароны І. Крук звярнуўся ў Камітэт па правах чалавека ААН. Увосень 2015 г. Камітэт па правах чалавека ААН прызнаў  у гэтай справе парушэнне права І.Крука на свабоду распаўсюду інфармацыі. Камітэт падкрэсліў, што накладаючы на ​​чалавека, які не з’яўляецца выдаўцом абавязацельствы, выкладзеныя ў артыкуле 22 Закона аб сродках масавай інфармацыі, дзяржава тым самым абмяжоўвае свабоду выказвання меркаванняў. Камітэт рэкамендаваў беларускаму ўраду прадаставіць І. Круку эфектыўны сродак прававой абароны, уключаючы пакрыццё судовых выдаткаў і панесенай ім сумы штрафу. Дзяржава павінна прыняць меры па недапушчэнні аналагічных парушэнняў у будучыні. На жаль, беларускія ўлады не выканалі гэтае рашэнне.