cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Зміцер Занкевіч
Творчасць
Пісаў на польскай мове. Пры жыцці надрукаваны два творы: «Містычны кедр» (Супрасль,1717) і «Правадыр малютак» (Супрасль, 1717). У першым выкладзены жыццепісы Святога Васіля Вялікага, апякуна базыльян, і 18 яго сваякоў, кананізаваных Царквой.Частка тэкстаў перакладзена аўтарам з грэчаскай і лацінскай моваў на польскую. Другая кніга катэхітычнага зместу. На пачатку змешчана прысвячэнне пятнаццаццігадоваму Міхалу Радзівілу, унуку Кацярыны Сабескай, фундатаркі базыльянскага манастыра ў Белай.
Каштоўнай крыніцай па гісторыі ордэна базыльян з’яўляецца складзены З.Занкевічам рукапісны «Манаскі катафалк» (каля 1718). У яго ўвайшлі біяграфіі 136 манахаў базыльянскага ордэна, у тым ліку уніяцкіх епіскапаў і мітрапалітаў з 1680 па 1718 гг. Твор часткова апублікаваны ў 1973 г. украінскім даследчыкам. З гэтага ж зборніка, верагодна, паходзіць кароткі жыццепіс холмскага ўніяцкага епіскапа Якава Сушы на лацінскай мове, надрукаваны І. Назарко ў 1971 г. . Зміцер Занкевіч-аўтар працы пра заснаванне Лаўрышаўскага манастыра «Натыфікацыя пра Лаўрышаўскі манастыр»(1701), напісанай на падставе (апублікавана ў 2012 г.). У рукапісу засталіся творы: «Катэхізіс», «Маральная тэалогія», «Штодзённыя медытацыі», каментары на Евангелле.
Апостальскі адміністратар
Апостальскі Адміністратар (administrator apostolicus) — прызначаны Папам Рымскім кіраўнік Апостальскай адміністратуры або часовы выканаўца абавязкаў біскупа ў вакантнай або занятай дыяцэзіі, частцы дыяцэзіі або прыраўнанай да дыяцэзіі асобнай Царкве; таксама можа выступаць як духоўная асоба, надзеленая поўнай царкоўнай уладай над групай вернікаў (напрыклад, усходняга абраду). Прававы статус адміністратара падрабязна ўстанаўляецца ў папскай пастанове аб прызначэнні на пасаду. Апостальскі Адміністратар для дыяцэзіі прызначаецца тады, калі маюць месца сур'ёзныя перашкоды для кіравання ёю (напрыклад, адмова біскупа ад выканання службовых абавязкаў, выхад біскупа на пенсію) або ўтвараецца новая дыяцэзія. Калі Апостальскі Адміністратар прызначаецца для занятай дыяцэзіі, то паўнамоцтвы дыяцэзіяльнага біскупа і яго генеральнага вікарыя прыпыняюцца.
ФК Дынама Заграб
«Дынама» (Građanski nogometni klub Dinamo Zagreb) — харвацкі футбольны клуб з Заграба. Заснаваны ў 1945 годзе на аснове трох заграбскіх клубаў (расфармаваных кампартыяй Югаславіі): «Граджанскі», «Канкордыя» і ХАШК. Свае матчы праводзіць на стадыёне «Максімір». З’яўляецца найлепшым клубам Харватыі ў перыяд незалежнасці па колькасці тытулаў. 24-разовы чэмпіён Харватыі, 16-разовы ўладальнік Кубка Харватыі і пераможца сямі Суперкубкаў Харватыі. Клуб усю сваю гісторыю правёў у найвышэйшым дывізіёне, яшчэ будучы ўдзельнікам Першай лігі Югаславіі з 1946 па 1991 год, і потым з 1992 года выступае ў Першай лізе Харватыі.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Гатычная архітэктура
Паняцце
Тэрмін «готыка» ўпершыню з’явіўся ў творах Джорджа Вазары (1511—1574 гг.). У гэты час ён меў адназначна адмоўны сэнс і ахопліваў вельмі шырокі адрэзак часу. Для Вазары гатычная архітэктура ўключала абсалютна ўсе пабудовы, якія з’явіліся ў Заходняй Еўропе пасля рымскага перыяду і да пачатку Рэнесанса. У XIX ст. пасля ўвядзення ў навуковы ўжытак терміна «раманскі стыль», былі ўдакладнены і межы готыкі: XII—XV/XVI ст. Пры гэтым вылучаюць раннюю, высокую і познюю готыку.
Асаблівасці
Гатычная архітэктура прадстаўлена шматлікімі пабудовамі — тут ёсць і свецкія будынкі і своеасаблівая планіроўка гарадоў, але галоўны помнік готыкі — гэта сабор, які трэба разглядаць як вышэйшы ўзровень сінтэзу архітэктуры, скульптуры, мастацтва (вітражы). Пры гэтым вялізная прастора сабора літаральна рвалася ў неба. Рытму пабудовы падпарадкоўваліся статуі. Узмацнялі ўражанне незвычайныя эфекты ад святла, якое праходзіла праз маляўнічыя вітражы. Тэхнічнай асновай готыкі стала вынаходства складанай каркаснай структуры. Спачатку рабілі каркас звода з каменных слупоў. Потым прамежкі паміж аркамі (нервюрамі) запаўнялі больш лёгкімі камянямі. Умацоўвалі звод пры дапамозе апорных слупоў — контрфорсаў, пасля чаго звод звязвалі з контрфорсамі спецыяльнымі апорнымі аркамі — аркбутанамі. У выніку шырокія масіўныя муры, якімі вызначаліся раманскія пабудовы, сталі непатрэбнымі — вага скляпення размяркоўвалася на большую плошчу (праз контрфорсы). Цяпер архітэктары вельмі проста праразалі муры высокімі вокнамі і шырокімі аркамі, якія рваліся ўгару.
У плане гатычны сабор уяўляў сабой трох- ці пяцінефную базіліку з трансептам, дэамбулаторыем (паўкруглы абыход хора), да якога прымыкаў «вянок капэл» (радыяльныя капэлы — месцы для малітвы асобнай сям’і). Абавязковымі элементамі гатычнага касцёла было акно круглай формы з асаблівым малюнкам вітража («гатычная ружа») і наяўнасць дзвюх вежаў у заходняй частцы будынка (апошні элемент, мабыць, своеасаблівы перажытак германскага язычніцтва). Справа ў тым, што паводле светаўспрымання старажытных германцаў пасля заходу сонца менавіта з захаду прыходзяць дэманы цемры, ад якіх і абаранялі людзей вежы.
Найбольш вядомымі помнікамі гатычнага стылю лічацца Кёльнскі сабор (пяцінефная базіліка, даўжыня — 144 м, вышыня — 157 м, будаўніцтва пачата ў 1248 г., закончана ў асноўным у 1560 г., цалкам — у 1842—1880 гг. з выкарыстаннем сучасных будаўнічых матэрыялаў і тэхналогій) і сабор Парыжскай Божай Маці (пяцінефная базіліка, даўжыня — 129 м, вышыня вежаў — 69 м, будаваўся ў 1163—1250 гг., вежы былі незавершаны).
У канцы XIII ст. будаўніцтва гатычных сабораў пакрыху спыняецца. У 1284 г. абрушыліся зводы сабора ў Бавэ. Прыпынілася будаванне сабораў у Нарбоне (1286 г.), Кёльне (1322 г.), Сіене (1366 г.), што тлумачылася тэхнічным тупіком, у які трапілі будаўнікі. Зыходзячы з набору рабочых эскізаў, вядомых як «Альбом » (каля 1235 г.), можна зрабіць выснову, што пры пабудове сабора дойліды амаль выключна арыентаваліся на геаметрычныя прапорцыі, асновы якіх былі закладзены тэалогіяй і сімволікай лічбаў. Падобная практыка магла спрацоўваць толькі да моманту, пакуль не пачыналіся складанасці, звязаныя з супраціўленнем матэрыялаў, аб чым сярэдневяковыя дойліды проста не ведалі.
Неагатычная архітэктура
Мода на готыку вярнулася ў сярэдзіне XVIII стагоддзя, першапачаткова атрымаўшы распаўсюджванне сярод брытанскіх арыстакратаў. У эпоху рамантызму на хвалі ідэалізацыі Сярэднявечча готыкай «захварэла» і кантынентальная Еўропа. Такія аўтары, як Джон Роскін, пераацанілі ўвесь шлях развіцця еўрапейскай архітэктуры з новых пазіцый, якія не прадугледжвалі прыярытэту антычнасці. Француз Віёле-ле-Дзюк рэалізаваў нямала маштабных праектаў рэканструкцыі паўразбураных помнікаў Сярэднявечча, «дадумаўшы» адсутныя элементы і падхарашыўшы многія з іх. Агастэс П’юджын зрабіў неаготыку нацыянальным стылем Брытанскай імперыі віктарыянскага перыяду. У калоніях змешванне готыкі з нацыянальнымі традыцыямі давала такія мудрагелістыя гібрыды, як інда-сарацынскі стыль.
Услед за рэстаўрацыяй гатычных збудаванняў пачалася актыўная дабудоўка гатычных сабораў Іспаніі, Германіі, Чэхіі (закінутых яшчэ ў часы Сярэднявечча, як, напрыклад, Кёльнскі сабор), а ў XX стагоддзі прыйшлося падымаць з руін гатычныя саборы, знішчаныя падчас сусветных войнаў. На тэрыторыі Расійскай імперыі найбуйнейшым замоўцам неагатычных збудаванняў напачатку XX стагоддзя выступала каталіцкая царква, якая развярнула праграму будаўніцтва касцёлаў для сваёй паствы.
Вывучэнне спадчыны гатычнай архітэктуры
Аднаўленне і рэстаўрацыя помнікаў гатычнай архітэктуры ідуць рука ў руку са старанным вывучэннем архіваў, надмагілляў эпохі готыкі, археалагічнымі раскопкамі. Сакратар французскага гістарычнага камітэта Эжэн Дзідрон-старэйшы на працягу 37 гадоў (з 1844 па 1881) публікаваў «Археалагічныя аналы» з архіўнымі тэкстамі, імёнамі забытых сярэднявечных майстроў, чарцяжамі пабудоў той эпохі, а таксама легендамі пра ўзвядзенне сярэднявечных будынкаў. Вучоны Эміль Маль апрацаваў велізарны аб’ём інфармацыі па раманскай і гатычнай архітэктуры, назапашанай рознымі даследчыкамі. Ганс Ханлозер у 1935 годзе апублікаваў капітальнае даследаванне так званага альбома Вілара дэ Анекура, унікальнага помніка-рукапісу і практычна дзённіка архітэктара эпохі готыкі першай паловы XIII стагоддзя.
Сярод значных навуковых падзей XX стагоддзя — Міжнародны калоквіум 1983 года ў горадзе Рэн (Францыя) па праблемах вывучэння сярэднявечнага мастацтва і гатычнай архітэктуры.
Падмосткі
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Падмосткі абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Ельнінскага павета Смаленскай губерні.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Артэк
Артэк — міжнародны дзіцячы цэнтр. Размешчаны на паўднёвым беразе Крыма ў пасёлку Гурзуф. У савецкі час — самы знакаміты піянерскі лагер СССР і візітная картка піянерскай арганізацыі краіны.
«Лагер-санаторый у Артэку» (першапачатковая назва дзіцячага цэнтра) створаны ў 1925 годзе па ініцыятыве старшыні Расійскага таварыства Чырвонага Крыжа, ураджэнца Гродна Зіновія Пятровіча Салаўёва. Першым яго кіраўніком стаў доктар Фёдар Фёдаравіч Шышмароў. Першая змена «Артэка» адкрылася 16 чэрвеня 1925 года. Паступова «Артэк» з невялікага летняга намётавага лагера вырас ў адзін з самых буйных у свеце комплексаў дзіцячага адпачынку.
Ганаровымі гасцямі «Артэка» ў розныя гады былі Жан-Бедэль Бакаса, Леанід Брэжнеў, Юрый Гагарын, Індзіра Гандзі, Урха Кеканен, Мікіта Хрушчоў, Джавахарлал Неру, Ота Шміт, Лідзія Скоблікава, Пальміра Тальяці, Хо Шы Мін, Бенджамін Спок, Міхаіл Таль, Валянціна Церашкова, Леў Яшын. У ліпені 1983 года «Артэк» наведала амерыканская дзяўчынка Саманта Сміт.
Падобныя, хоць і менш знакамітыя, піянерскія лагеры былі і ў іншых рэспубліках СССР. Другое месца па прэстыжнасці займаў Усерасійскі піянерскі лагер «Арляня» (Краснадарскі край, РСФСР). Далей ішлі рэспубліканскія лагеры адпачынку «Зубраня» (Мінская вобласць, БССР), «Акіян» (Прыморскі край, РСФСР) і «Маладая гвардыя» (Адэская вобласць, УССР).
Эверы Брукс
Эверы Брукс (Avery Brooks; нар. 2 кастрычніка 1948) — амерыканскі, які сыграў ролю камандуючага касмічнай станцыяй Бенджаміна Лафаета Сіска ў тэлевізійным серыяле «Зорны шлях: Глыбокі космас 9».
Біяграфія
Эверы Брукс нарадзіўся 2 кастрычніка 1948 у Індыяне.
Глушні
Глушні́ (, Глушни) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Ф’ястра
Ф'ястра (Fiastra) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мачэрата.
Насельніцтва складае 591 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 10 чал./км². Займае плошчу 57 км². Паштовы індэкс — 62033. Тэлефонны код — 0737.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вэсэлэ (Радывыліўскі раён)
Вэсэлэ (Весе́ле) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Камяніца Польска (гміна)
Камяні́ца По́льска (Kamienica Polska) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Чэнстахоўскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Камяніцы Польскай. Плошча гміны складае 46,72 км². Станам на 2004 год у гміне Камяніца Польска пражывалі 5466 чалавек, шчыльнасць — 119,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 6 салецтваў.
Мезенаўка
Ме́зенаўка (, Мезиновка, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны за 2,4 км на паўночны захад ад вёскі Старая Мезенаўка; на лініі Інстытут Культуры — Баранавічы-Палескія, паміж прыпыначным пунктам Асіна і станцыяй Коласава.
Гэнзэрыўка
Гэнзэрыўка (Ге́нзерівка) — вёска ў Ягатынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Рок-каранацыя ’98
Рок-каранацыя '98 адбылася 30 студзеня 1999 года ў канцэртнай залі «Мінск» і з'яўлялася юбілейнай пятай па ліку. Вядучым цырымоніі быў радыёвядучы Віталь Сямашка. Вылучэнне твораў і выканаўцаў у намінацыі адбывалася шляхам галасавання грамадскага журы. Рэдакцыяй музычных і забаўляльных праграм Беларускага тэлебачання ў 1999 годзе была створана і паказана тэлеверсія цырымоніі.
Арганізатары і правядзенне
Арганізатарамі правядзення цырымоніі з'яўляліся «Класс-клуб ДК» і «Ковчег», мастаком-пастаноўшчыкам — Веніямін Маршак, гукарэжысёрам — Алег Каранькоў, прадзюсарамі — Юрый Цыбін, Генадзь Шульман. Традыцыйна адкрыла цырымонію выступленне ўладальнікаў галоўнай рок-кароны мінулага года — гурта N.R.M. У перапынку перад абяшчэннем галоўнага прыза адбылося выступленне дуэта Алег Спіцын і Чармэн. У фінале цырымоніі выстпіў ансамбль Песняры. Рэжысёр тэлеверсіі — Сяргей Хох, аператары — Канстанцін Карніенка, Алег Соркін, Валерый Сініца, Аляксей Краснюк, гукарэжысёр — Мікалай Гелін, аператарскі кран — Маріна Міненка, Сяргей Барадзін, адміністратары — Уладзімір Біндзюкоў, Алеся Благадава, мантаж — Аляксандр Шабанаў, рэдактар — Анатоль Вечар.
Намінанты і лаўрэаты
Пераможцы ў намінацыях надрукаваны цёмным і. У дужках пазначаны ганаровыя госці, якія абвяшчалі пераможцаў у намінацыях.
Гліцэрыды
Наменклатура
Гліцэрыды (ацілгліцэролы) — эстэры гліцэрыны і тлустых кіслот.
Існуюць тры віды гліцэрыдаў: Алеі і тлушчы ў асноўным змяшчаюць трыгліцерыды, але пад дзеяннем натуральных ферментаў (ліпазы) яны гідралізуюцца да мона- і дыгліцэрыдаў і вольных тлустых кіслот.
Навадвор’е (Смалявіцкі раён)
Навадво́р'е (, Новодворье) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Усяжскага сельсавета.
IC 1163
IC 1163 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Каталіцтва ў Канадзе
Каталіцкая Царква ў Канадзе з'яўляецца часткай сусветнай Каталіцкай царквы ў Канадзе. Колькасць каталікоў у краіне складае каля 13 мільёнаў чалавек. Большасць каталікоў у Канадзе пражываюць у правінцыі Квебек, дзе яны складаюць каля 83 % ад агульнай колькасці насельніцтва.
Гісторыя
На пачатку XVI стагоддзя на тэрыторыю сённяшняй Канады разам з першымі еўрапейскімі пасяленцамі сталі прыбываць каталіцкія місіянеры. Пасля заснавання горада Квебек у 1608 годзе ў Канадзе пачалася місіянерская дзейнасць Каталіцкай царквы. У краіну сталі прыбываць манахі францысканцы, аўгусцінцы, урсулінкі. У 1611 годзе ў Новую Францыю прыбылі айцы езуіты. Езуіты засноўвалі селішча сярод індзейцаў, самым вядомым з якіх была місія «Святай Марыі сярод Гурон». Сталыя ўзброеныя канфлікты паміж Англіяй і Францыяй за новыя калоніі ў Паўночнай Амерыцы істотна ўплывалі на прапаведніцкую дзейнасць езуітаў, якія былі ўцягнуты ў войны супрацьстаялых індзейскіх плямёнаў. З 1642 па 1649 гг. ад рук індзейцаў загінулі восем айцоў езуітаў, якія ў 1933 годзе былі кананізаваны.
Рымскі Папа Аляксандр VII у 1657 годзе заснаваў першую пастаянную каталіцкую структуру — Апостальскі вікарыят Паўночнай Амерыцы з цэнтрам у горадзе Квебек, першым ардынарыям якой быў прызначаны біскуп Франсуа дэ Манмарансі-Лаваль. У 1674 г. Рымскі Папа Клімент X ператварыў Апостальскі вікарыят у ранг архідыяцэзіі.
З паражэннем французскіх войскаў у 1759 г. Канада перайшла пад кіраванне Вялікабрытаніі, якая стала перашкаджаць прыезду з Францыі каталіцкіх місіянераў. У Канадзе была забаронена дзейнасць Ордэна Езуітаў. У 1774 годзе ў Канадзе быў выдадзены «Акт Квебека», які дазваляў рэлігійную свабоду. Падчас грамадзянскай вайны ў ЗША англійскія ўлады, каб канадскія католікі не падтрымлівалі барацьбу за незалежнасць паўночна-амерыканскіх штатаў, дазволілі прыяжджаць у Канаду каталіцкім святарам.
Гадуніўка (Ягатынскі раён)
Гадуніўка (Годуні́вка) — вёска ў Ягатынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Каталіцтва ў Канадзе
Гісторыя
У XIX ст. колкасць каталікоў у краіне значна павялічвалася. У Канаду сталі прыбываць шматлікія эмігранты з Ірландыі. У 1843 годзе ў Канаду вярнуліся езуіты. У 1844 годзе ў краіне ўжо было восем каталіцкіх дыяцэзій.
У 1867 г. Канада стала незалежнай. Каталіцкая царква пачала імкліва развівацца. Рымскі Папа Пій IX утварыў у Канадзе новыя каталіцкія мітраполіі ў Галіфаксе, Таронта, архідыяцэзію Святога Баніфацыя ў Вініпегу, а таксама дзесяць іншых дыяцэзій. У 1886 годзе былі створаны яшчэ тры архідыяцэзіі ў Манрэалі, Атаве і Кінгстане.
У канцы XIX ст. ў краіну сталі прыбываць украінскія грэка-каталікі з Заходняй Украіны, для якіх у 1912 годзе быў утвораны асобны ардынарыят. У 1941 годзе ардынарыят быў ператвораны ў Апостальскі экзархат. У 1956 годзе Святым Прастолам была заснавана Вініпегская мітраполія для грэка-каталікоў. У цяперашні час у Канадзе існуе свая ўкраінская грэка-каталіцкай семінарыя ў Робліне.
9 — 21 верасень 1984 Канаду наведаў з пастырскім візітам Рымскі Папа Ян Павел II.
XX стагоддзе
У XX ст. Каталіцкая царква ў Канадзе прымала актыўны ўдзел у грамадска-палітычным жыцці краіны. У 20-я гады ствараліся каталіцкія прафсаюзы рабочых. У 1943 годзе была створана Канферэнцыя каталіцкіх біскупаў Канады. Пасля Другой сусветнай вайны сталі ўзнікаць шматлікія рухі, сярод якіх найбольш вядомы каталіцкі рух «Дом Марыі», заснаваны расіянкай Кацярынай Дохерці.
У XX ст. актыўна развіваліся каталіцкія перыядычныя выданні. У 1994 годзе выходзілі каля дзесяці газет, 21 штотыднёвік і 11 часопісаў.
Спіс аб’ектаў NGC (7001—7840)
На гэтай старонцы размешчаны спіс аб’ектаў 7001-7840 «Новага агульнага каталога» (NGC).
Інфармацыя пра сузор’і ўзята ў праз Web-сервіс VizieR. Марфалагічныя тыпы галактык і аб’ектаў Малога Магеланавага воблака вызначаны паводле базы дадзеных NASA/IPAC Extragalactic Database. Іншая інфармацыя, калі крыніца не паказаная асабліва, — з базы дадзеных SIMBAD.
Тэатр у Эпідаўры
Тэатр у Эпідаўры (θέατρο της Επιδαύρου) найбольш добра захавашыўся са, дзейнічае і пры гэтым вылучаецца выключнай акустыкай і эстэтыкай. Размешчаны ў  паблізу ад  недалёка ад вёскі Лігурыён (Λυγουριό).
Гісторыя
Антычны старажытнагрэчаскі тэатр быў пабудаваны паміж 340 і 330 гг. да н. э. архітэктарам Паліклетам Малодшым з горада Аргас, згодна з запісам Паўсанія. Тэатр быў пабудаваны для забавы знаці асклепіёна ў Эпідаўры — лічылася, што тэатр спрыяльна ўплывае на псіхічнае і фізічнае здароўе пацыентаў. Старажытны тэатр умяшчаў больш за 15000 гледачоў і быў падзелены на дзве часткі. 21 рад з месцамі для звычайных людзей і 34 ніжніх радоў для святароў і кіраўнікоў.
Старажытны тэатр быў адкрыты пасля раскопак, якія правёў археолаг Панагіс Кавадзіас (Παναγιώτης Καββαδίας), пад эгідай Афінскага Археалагічнага Таварыства ў перыяд 1870—1926 гадоў.
Праз некалькі гадоў, у 1938 годзе тэатр прыняў першы пасля археалагічных работ спектакль. Гэта была пастаноўка трагедыі Сафокла «» з  і Алену Пападакі ў галоўных ролях. Выступы спыніліся з-за Другой сусветнай вайны. У пачатку 50-х былі праведзены рэстаўрацыйныя работы, каб мець магчымасць прымаць большую колькасць гледачоў і з 1955 года праводзіцца тэатральны фестываль у Эпідаўры, дзе кожнае лета дэманструюцца пастаноўкі на сцэне антычнага тэатра. У рамках фестывалю ў Эпідаўры ўдзельнічалі некаторыя з найвялікшых грэчаскіх і замежных артыстаў, у тым ліку вядомая грэчаская оперная спявачка Марыя Калас.
Карытнэ (Радывыліўскі раён)
Карытнэ (Кори́тне) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Чэмпіянат свету па снукеры сярод ігракоў да 21 года 2013
Пераможцам турніру стаў кітайскі аматар 19-гадовы Лу Нін.
Франсуа П’ер Гіём Гізо
Франсуа П'ер Гіём Гізо (François Pierre Guillaume Guizot,, Нім — , Валь-Рышэ) — французскі гісторык, крытык, палітычны і дзяржаўны дзеяч.
Грыгарыўка (Ягатынскі раён)
Грыгарыўка (Григорі́вка) — вёска ў Ягатынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Прадзамча
Прадзамча, або форбург — дадатковае фартыфікацыйнае ўмацаванне замка. Прадзамча ставілася звычайна з найбольш небяспечнага боку, каб абмежаваць прамы падыход да замка. Абарончыя збудаванні прадзамча выконваліся ў той жа сістэме, што і ўмацаванні замка.
Прадзамча магло дасягаць вялікіх памераў і набываць функцыі самастойнай абарончай адзінкі. У гэтым выпадку яно атрымлівала назву Ніжні, або Дольны замак.
Птахіна
Птахіна (Птахино) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Птахіна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Ельнінскага павета Смаленскай губерні.
Дабранычыўка
Дабранычыўка (Добрани́чівка) — вёска ў Ягатынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Азербайджанскі тэхнічны ўніверсітэт
Азербайджанскі тэхнічны ўніверсітэт (Azərbaycan Texniki Universiteti) — вышэйшая тэхнічная дзяржаўная ўстанова адукацыі ў Азербайджане. Універсітэт дзейнічае з 1950 года і ў цяперашні час з’яўляецца адной з вядучых ВНУ краіны.
Гісторыя
14 лістапада 1920 года савецкі ўрад пастанавіў закрыць і замяніць яго Бакінскім політэхнічным інстытутам. У новай школе асноўная ўвага надавалася падрыхтоўцы інжынераў у сельскай гаспадарцы, грамадзянскім будаўніцтве, электрамеханіцы, эканоміцы і нафце. У 1923 годзе школа змяніла назву на Азербайджанскі політэхнічны інстытут. У сакавіку 1929 года Камуністычная партыя Азербайджана пастанавіла падзяліць установу на тры незалежныя школы, якія ахопліваюць сельскую гаспадарку, эканоміку і нафту. Павялічаныя запатрабаванні інжынераў у іншых абласцях па-за межамі нафты прывялі да пашырэння навучальнага плана школы, і ў 1934 годзе яна змяніла назву на Азербайджанскі прамысловы інстытут (АзПІ), паколькі яна была аб’яднаная з грамадзянскім будаўніцтвам.
У 1950 годзе ўрад заснаваў асобны Азербайджанскі політэхнічны інстытут (АзПІ). У 1970 годзе ў Гянджы быў заснаваны філіял АзПІ.
У 1993 годзе АзПІ змяніў статус і стаў Азербайджанскім тэхнічным універсітэтам.
IC 1164
IC 1164 — галактыка тыпу * (зорка) у сузор’і Малая Мядзведзіца.
Белпошта
Рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Белпошта» (РУП «Белпошта»; да 1 жніўня 2004 г. — Рэспубліканскае дзяржаўнае аб’яднанне «Белпошта») было ўтворана ў верасні 1995 года. З 13 мая 1947 года Беларусь — член Сусветнага паштовага саюза.
Галоўная задача РУП «Белпошта» — найболей поўнае задавальненне запатрабаванняў насельніцтва, дзяржаўных органаў кіравання, прадпрыемстваў і арганізацый у паслугах паштовай сувязі на нацыянальным і міжнародным узроўнях.
Мэты, дэклараваныя прадпрыемствам:
Удзел у пераследзе недзяржаўнай прэсы
У жніўні 2020 года «Белпошта» перастала дастаўляць падпісчыкам недзяржаўную грамадскую-палітычную газету «Народная Воля». Пазней «Белпошта» адмовілася распаўсюджваць «Народную Волю», падала ў суд на гэтую газету і на «Свободные новости плюс»: паводле «Белпошты», паслугі па дастаўцы часткі іх тыражу былі аказаныя.
У лістападзе 2020 года «Белпошта» не ўнесла 4 буйныя недзяржаўныя газеты ў свой падпісны каталог на 2021 год. У красавіку 2021 года «Белпошта» адмовілася браць на рэалізацыю ў сваіх аддзяленнях і ўключаць у падпісны каталог на 2-е паўгоддзе 2021 года прыватнае баранавіцкае выданне «Intex-press». У чэрвені 2021 года генеральны дырэктар «Белпошты» заявіла пра неўключэнне ў падпісны каталог на 2-е паўгоддзе 2021 года яшчэ адной недзяржаўнай газеты («Новы Час»), западозрыўшы выданне ў публікацыі матэрыялаў, якія парушаюць заканадаўства аб СМІ.
Карл III (герцаг Савойскі)
Карл III Савойскі, таксама Карл Добры (Carlo III di Savoia detto il Buono; 10 кастрычніка 1486 — 17 жніўня 1553) — герцаг Савойскі з 1504 года. Большая частка герцагства з 1536 года і аж да яго смерці знаходзілася ва ўпраўленні пляменніка герцага — караля Францыі Францыска I, які разглядаў яе як плацдарм для вядзення Італьянскіх войнаў з Габсбургамі.
Даўбенкі
Даўбе́нкі (, Довбенки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Жазеф Фушэ
Жазеф Фушэ, герцаг Атранцкі (Joseph Fouché, duc d'Otrante;, Лё-Пельрэн каля Нанта — 25 ці , Трыест — французскі палітычны і дзяржаўны дзеяч.
Рудня-Альхоўка
Ру́дня-Альхо́ўка (, Рудня-Ольховка) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чабатовіцкага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Альхоўскага (Рудня-Альхоўскага) сельсавета.
Жазеф Фушэ
Рэвалюцыя
Рэвалюцыя заспела яго начальнікам каледжу ў горадзе Нант; ён пакінуў яго і выступіў у тым жа горадзе адвакатам і разам з тым гарачым сябрам крайніх радыкальных клубаў. У 1792 годзе абраны ў канвент, дзе далучыўся да партыі мантаньяраў. У ліку іншых ён ваціраваў за пакаранне смерцю Людовіка XVI, супраць апеляцыі да народа і супраць адтэрміноўкі. У сакавіку 1793 года Фушэ быў адпраўлены канвентам у дэпартамент Ніжняй Луары, з абавязаннем сабраць там апалчэнне; у чэрвені адпраўлены ў заходнія і цэнтральныя дэпартаменты, каб там «запрашаць грамадзян узброіцца супраць вандэйцаў». Падчас гэтай камандзіроўкі ён узмоцнена ўкараняў рэвалюцыйныя ідэі. Так, у Неверы ён забараніў усякія рэлігійныя маніфестацыі па-за цэрквамі, не выключаючы і пахаванняў, якім надаў такім чынам чыста грамадзянскі характар; з могілак ён выдаліў крыжы і паставіў статую сну з подпісам: «Смерць ёсць вечны сон».
У кастрычніку 1793 года ён разам з Кала д’Эрбуа быў адпраўлены ў Ліён для аднаўлення там спакою пасля федэралісцкага паўстання, што ён і выканаў, растраляўшы мноства народу; пасля ён хваліўся ўладкованым там кровапраліццем. Ён вярнуўся ў Парыж незадоўга да пакарання смерцю Дантона і быў абраны старшынёй клуба якабінцаў.
Аднак, нечакана, ён стаў ганіць крайнасці тэрору і з’явіўся супернікам Рабесп’еру, які дамогся яго выдалення з клуба якабінцаў і збіраўся прыняць яшчэ больш строгія меры супраць яго, калі пазенне і пакаранне смерцю Рабесп’ера, у якім Фушэ прымаў дзейны ўдзел, зусім змяніла ўзаемныя адносіны партыі. Нягледзячы на тое, што Фушэ пасля 9 тэрмідора з’яўляўся ў шэрагах умераных, ён усёткі ў жніўні 1795 года быў арыштаваны, як тэрарыст, але агульная амністыя 4 брумера IV года вызваліла яго.
На службе дырэкторыі
У 1798 годзе ён, па рэкамендацыі Бараса, з якім быў у добрых адносінах, атрымаў пасаду пасланца ў Цызальпінскую рэспубліку, але хутка яго адклікалі адтуль з прычыны прадпрынятай ім разам з генералам Брунам спробы дзяржаўнага перавароту, зробленае ў выглядах імпрэзы крайняй дэмакратыі, і перавялі пасланцам у Галандыю. У жніўні 1799 года ён быў прызначаны міністрам паліцыі.
У гэтай пасадзе Фушэ, больш за дзе б там ні было, апынуўся на сваім месцы. Здаўна прысвечаны ў інтрыгі розных партый і асобных асоб, ён выдатна ведаў іх адносіны і ўнутраны стан і ўмеў па-майстэрску карыстацца сваімі ведамі; ён здолеў цудоўна арганізаваць шпіёнства і правакатарства, дзякуючы чаму ў значнай ступені кіраваў дзейнасцю шматлікіх асоб і панаваў над імі.
На службе ў Напалеона
Тым часам усходзіла зорка Напалеона, і Фушэ вырашыў стаць на яго бок і энергічна падтрымаць яго пры ўчыненні ім перавароту 18 брумера. Ад старога радыкалізму засталося ўжо вельмі трохі: Фушэ ў першыя ж дні пасля перавароту прыняў строгія меры супраць якабінцаў, клуб якіх быў ім зачынены яшчэ да 18 брумера, забараніў 11 часопісаў і т.п. Аднак ён не здолеў папярэдзіць замах на жыццё Напалеона пры дапамозе пякельнай машыны (1800 год), што выклікала незадаволенасць Напалеона супраць яго. Тым не менш ён захаваў сваю пасаду да верасня 1802 года. Напалеон узнагародзіў яго грашовым дарункам у 2 400 000 франкаў і пасадай сенатара. Няздольнасць яго намеснікаў сачыць за дзеяннямі і задумамі варожых Напалеона партый і асоб (хоць яны расчынілі змову Кадудалю і Пішэгру) і паслугі, аказаныя яму Фушэ ў якасці сенатара пры заснаванні імперыі, прымусілі Напалеона, у ліпені 1804 года, ізноў прызначыць яго міністрам паліцыі.
Па некаторых вестках Фушэ быў супраць растрэлу герцага Энгіенскага (сакавік 1804 года) і яму нават прыпісваюць па гэтай нагодзе словы: «Гэта горш, чым злачынства, гэта — палітычная памылка», але гэта сумніўна, бо ці наўрад Фушэ ў такім разе атрымаў бы міністэрскую пасаду. У 1809 годзе Фушэ атрымаў тытул герцага Атранскага і значны маёнтак. З 1809 года Фушэ, прадугледжваючы падзенне Напалеону, уступіў у таемныя перамовы з аднога боку з легітымістамі, з іншага — з рэспубліканцамі, а таксама з англійскім урадам.
Напалеон хутка адчуў гэта і даў Фушэ адстаўку (1810 год). Тады Фуше спаліў ці схаваў значную колькасць важных дакументаў свайго міністэрства, жадаючы паставіць у цяжкае становішча пастаўленага Напалеонам сачыць за ім Савары, ці, можа быць, скарыстацца імі пасля супраць Напалеона. Асцерагаючыся пераследаў за гэта, ён схаваўся за мяжу. У 1811 годзе Фушэ атрымаў дазвол вярнуцца ў Парыж і хутка дамогся прызначэння на пасаду пасланца ў Неапаль (1813).
Як толькі Людовік XVIII вярнуўся ў Парыж, Фушэ апынуўся ў ліку гарачых прыхільнікаў Бурбонаў. Але калі Напалеон пакінуў востраў Эльба і высадзіўся ў Францыі, то Фушэ вітаў яго як збавіцеля айчыны, і Напалеон, дзеля ўласнае бяспекі, павінен быў у трэці раз прызначыць яго міністрам паліцыі. Фушэ і гэтым разам працягваў свае таемныя перамовы з Людовікам XVIII і Метэрніхам. Пасля Ватэрлоа ён настойваў на адрачэнні Напалеона і быў членам часовага ўрада, прызначанага палатамі; на гэтай пасадзе ён садзейнічаў другой рэстаўрацыі. Людовік XVIII ва ўзнагароду прызначыў яго ў чацвёрты раз на тую ж пасаду міністра паліцыі.
Познія гады
Аднак, нападкі на яго ўльтрараялістаў, якія не жадалі прабачыць яму яго рэвалюцыйнага мінулага, прымусілі Людовіка XVIII перамясціць яго на пасаду французскага пасланца ў Дрэздэне (верасень 1815 года). Тут нагнаў яго дэкрэт 6 студзеня 1816 года пра выгнанне з Францыі каралязабойцаў. Фушэ страціў сваё месца і з’ехаў у Аўстрыю, дзе натуралізаваўся і правёў канец жыцья. Ён пакінуў сваім сынам 14 млн франкаў.
Выдадзеныя ў 4 тамах у Парыжы 1828—1829 «Memoires de Joseph F., duc d’Otrante» — не сапраўдныя; Фушэ сапраўды напісаў мемуары, але яны дагэтуль не апублікаваны і лёс іх невядомы. У апошнія гады жыцця ён напісаў, у выглядзе апраўдання, некалькі палітычных памфлетаў, якія ўяўляюць мала цікавасці, з прычыны фактычных недакладнасцяў, што складаюцца ў іх.
Літаратура
Значная літаратура, адмыслова прысвечаная Фушэ яшчэ пры яго жыцці і ў першыя часы пасля яго смерці, уяўляе сабой шэраг памфлетаў, галоўным чынам вельмі варожых яму і таксама часта пакутуючых моцнымі перабольшаннямі і скажэннямі рэчаіснасці. Больш грунтоўныя біяграфіі напісалі C-te de Martel («Étude sur F.», Парыж, 1873—79) і  — Луі Мадлен L. Madelin, «Fouche. 1759—1820» (Парыж, 1901).
Бобатаў-Кук
Бобатаў-Кук — вяршыня горнага масіва Дурмітар ў Дзінарскім нагор'і, Чарнагорыя.
Вышыня над узроўнем мора - 2523 метра (2521 м). У яснае надвор'е з вяршыні можна ўбачыць гару Лоўчан, размешчаную практычна на іншым канцы краіны на Адрыятычным узбярэжжы, а таксама горы Капаёнік і Тара ў Сербіі. Раней Бобатаў-Кук лічыўся вышэйшым пунктам Чарнагорыі.
Першае зарэгістраванае ўзыходжанне здзейсніў ў 1883 годзе Оскар Баўман.
Файруза Балк
Файруза Балк (англ. Fairuza Balk, нар. 21 мая 1974 года, Каліфорнія, ЗША) — амерыканская актрыса. Самыя вядомыя фільмы з удзелам Файрузы Балк — «Вяртанне ў краіну Оз», «Востраў доктара Мора», «Вядзьмарства» і «Амерыканская гісторыя Ікс».
Біяграфія
Файруза Балк нарадзілася ў Каліфорніі ў 1974 годзе. Яе бацька, Саламон Фелдхаўз, займаўся фолк-музыкай, некаторы час жыў у Турцыі, вывучаючы культуру і мову гэтай краіны. Збольшага пад уплывам ўсходняй культуры ён абраў і імя для дачкі — Файруза (біруза). У 1985 годзе Файруза была зацверджана на ролю Дораці Гейл ў фільме «Вяртанне ў краіну Оз», пасля чаго да яе прыйшла шырокая вядомасць. За сваю акцёрскую кар'еру яна знялася больш чым у сарака фільмах і серыялах. У 1997 годзе бойка, якую Файруза Балк і Робін Тані выканалі ў канцы фільма «Вядзьмарства», была прызнана лепшай кінабойкай года і ўзнагароджана адпаведнай прэміяй. У 1999—2000 годзе Файруза разам з актрысай Крысцінай Рычы знялася ў відэакліпе на песню «Natural Blues» амерыканскага дыджэя Moby. Гэты відэакліп быў намінаваны на прэмію MuchMusic Video Awards, якія ўручаюцца ў Таронта, як «Лепшае міжнароднае відэа».
1899 год у гісторыі астраноміі
1899 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Ньюпарт (Род-Айленд)
Ньюпарт (Newport) — горад, цэнтр аднайменнай акругі штата Род-Айленд. Размешчаны на востраве Акіднек, прыкладна за 48 км на поўдзень ад сталіцы штата, горада Правідэнс. У цяперашні час вядомы як папулярнае месца летняга адпачынку, а таксама сваімі віламі, вядомымі як Мансіёны Ньюпарта. У Ньюпарце знаходзіцца каталіцкі ўніверсітэт Солв Рэджайна і база ВМС ЗША, на якой знаходзяцца цэнтр трэніроўкі, марское вучылішча і база падводных лодак. Горад заснаваны ў 1639 годзе. 24672 жыхароў (2010).
Ф’ёрдзімонтэ
Ф'ёрдзімонтэ (Fiordimonte) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мачэрата.
Насельніцтва складае 231 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 11 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 62030. Тэлефонны код — 0737.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna del Soldato.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Малавішэрскі раён
Малавішэрскі раён (Малови́шерский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Наўгародскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Малая Вішэра.
Геаграфія
Плошча — 3 280,98 км². Раён размешчаны на поўначы Наўгародскай вобласці. З захаду раён мяжуе з Наўгародскім і Чудаўскім раёнамі, з усходу — з Любыцінскім і Акулаўскім, з поўдня — з Красцецкім раёнамі, з поўначы мяжуе з Кірышскім раёнам Ленінградскай вобласці.
На тэрыторыі раёна знаходзяцца азёры Бельскае, Спаскае, Сохлае, Чорнае, Фалькоўскае, працякаюць рэкі Мста, Вялікая Вішэра, Малая Вішэрка (ці Малая Вішэра) і Вярэб’е.
Мамолі
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Заборскага сельсавета.
Трубічына
Трубі́чына (, Трубичино) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Усяжскага сельсавета.
Нікольскае (Камандорскія астравы)
Нікольскае (Никольское) — сяло, адзіны населены пункт на Камандорскіх астравах, адміністрацыйны цэнтр Алеуцкага раёна Камчацкага края Расіі. Насельніцтва — 676 чал. (2010 г.).
Геаграфія
Знаходзіцца ў паўночна-заходняй частцы вострава Берынга каля прасторнай бухты за 538 км на паўночны ўсход ад Петрапаўлаўска-Камчацкага, за 6831 км ад Масквы, 7308 км ад Мінска.
Клімат марскі вільготны. Сярэднегадавая тэмпература паветра +2,8 °C.
Гісторыя
Заснавана ў 1826 г. у сувязі з перасяленнем на Камандорскія астравы групы алеутаў і руска-алеуцкіх крэолаў. У 1871—1891 гг. разам з астравамі было здадзена ў арэнду амерыканскай кампаніі «Gutchinson, Cool & Co». У гэты час былі пабудаваны сталыя сучасныя жытлы (некаторыя захаваліся да нашага часу, хаця моцна перабудаваныя), а таксама царква (згарэла ў 1980-х гг.). У 1923 г. была ўсталявана савецкая ўлада. З 1932 г. цэнтр Алеуцкага раёна. У наш час з’яўляецца адзіным населеным пунктам Камандорскіх астравоў.
Інфраструктура
Са знешнім светам Нікольскае звязана праз марскі порт і аэрапорт.
Дзюбіўка (Ягатынскі раён)
Дзюбіўка (Дзю́бівка) — вёска ў Ягатынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Жараўка
Жараўка (Жора́вка) — вёска ў Ягатынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Бяздоннае (возера, Слонімскі раён)
Бяздо́ннае — возера ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці ў басейне ракі Іванаўка (Акоўка), за 25 кіламетраў у напрамку на захад ад горада Слонім, прыкладна за 0,8 км на захад ад вёскі Клепачы.
Плошча паверхні возера 0,2 км². Даўжыня 0,76 км, найбольшая шырыня 0,53 км. Плошча вадазбору 1,8 км². Возера праточнае — працякае рака Іванаўка (Акоўка).
Паводле мясцовага падання, у даўнія часы на месцы возера была вёска. Аднойчы завітаў сюды Бог у абліччы старога жабрака і папрасіў кавалак хлеба. Толькі адна жанчына злітавалася над ім, дала яму бохан у дарогу. Вырашыў Бог пакараць людзей за сквапнасць, а жанчыну папярэдзіў, каб ішла з вёскі і не азіралася. Але яна не вытрымала і на пагорку за вёскай азірнулася — за спінай раскінулася вялікае возера. А жанчына ператварылася ў камень, падобны на жаночую фігуру з доўгай касой.
Пуцяціна (Пачынкаўскі раён)
Пуцяціна (Путятино) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Пуцяціна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Ельнінскага павета Смаленскай губерні.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Scythris sinensis
Scythris sinensis — від матылькоў сямейства Scythrididae.
Апісанне
Размах крылаў 10-14  мм. Пярэднія крылы шэра-чарнаватыя, а заднія — цёмна-бэжавыя.
Малакавоз
Малакавоз (скарачэнне ад [малако] + [вазіць] — тып адмысловай тэхнікі, разнавіднасць аўтамабіля-цыстэрны ці прычэпа, прызначанага для перавозкі малака. Цеплаізаляцыя цыстэрны дазваляе транспартаваць малако на працягу 10 гадзін пры тэмпературы паветра да +35 градусаў. Кузаў малакавоза выканан у выглядзе цыстэрны ці бункера, вырабленых з нержавеючай сталі. У СССР з-за недастатковага ўзроўню прамысловай вытворчасці аўтацыстэрны для перавозкі малака вырабляліся з алюміневых сплаваў. Праблема алюміневых сплаваў у тым, што яны не адказваюць асноўным патрабаванням, прад'яўляемым да перавозкі харчовых прадуктаў, асноўная прычына -- акісленне. Адзіны матэрыял, які пры кантакце з харчовымі прадуктамі не акісляецца --нержавеючая сталь.
Scythris sinensis
Апісанне
Лічынкі харчуюцца на  і.
Дабрыца (прыток Дняпра)
Дабры́ца — рака ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, правы прыток Дняпра.
Даўжыня ракі 24 км. Плошча вадазбору 149 км². Пачынаецца за 1 км у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Сялец. Упадае ў Дняпро каля горада Рагачоў. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,8 м/км. Рэчышча каналізаванае ў верхнім і ніжнім цячэнні.
Каля ракі населеныя пункты Станькаў, Церахоўка, Старое Сяло, Шчыбрын.
Малакавоз
Разнавіднасці малакавозаў
Існуюць малакавозы, выкананыя на базе аўтамабіляў, прычэпаў і паўпрычэпаў. Таксама існуюць вагоны-малакавозы.
Прымяненне
Малакавозы прымяняюцца для збору малака малаказборшчыкамі для малаказаводаў.
Вядомыя кіроўцы малакавозамі
Каля 20 гадоў працаваў кіроўцам малакавоза вядомы савецкі акцёр.
Scythris sinensis
Арэал
Насяляе ва Усходняй Азіі, Еўропе, Цэнтральнай Расіі, на поўдні Сібіры і Паўночнай Амерыкі (Пенсільванія).
Пераклад Бібліі Дзекуць-Малея
Перакла́д Лу́каша Дзе́куць-Мале́я — чатыры беларускамоўныя Евангеллі, выдадзеныя «тарашкевіцай» цягам 1926—1930 гадоў у перакладзе баптысцкага прэсвітара з Брэста Лукаша Дзекуць-Малея на пачатку 1920-х гадоў.
Узяцца за справу перакладу Лукаша Дзекуць-Малея разам з жонкай вымусіў недахоп рэлігійных выданняў на пачатку XX стагоддзя. У 1927—1930 гадах баптысцкае выдавецтва «Компас» надрукавала паасобныя Евангеллі і некалькі брашураў беларускай мовай.
Пры перакладзе Дзекуць-Малей карыстаўся дапамогай і заўвагамі Антона Луцкевіча, які ўзяўся перакладаць цэлы Новы Запавет. У 1931 іх супольны пераклад Новага Запавету і псалмоў быў выдадзены ў Гельсінгфорсе (Фінляндыя).
Пасля гэты пераклад перавыдаваўся яшчэ тройчы (1948, 1985 і 1991), дасягнуўшы агульнага тыражу амаль 50 000 асобнікаў. Ён дагэтуль лічыцца адным з найлепшых беларускіх перакладаў. Да з'яўлення свайго перакладу ім карысталіся каталіцкія святары падчас набажэнстваў, аддаючы перавагу нават перад перакладам ксяндза Чарняўскага.
Мароз (значэнні)
Мароз — з’ява прыроды. Таксама можа мець наступныя значэнні:
Сенека (народ)
Сенека (саманазва: Onöndowága, літаральна «людзі ўзвышша») — індзейскі народ, карэнныя жыхары ЗША і Канады. Уваходзяць у лігу іракезаў.
Жывуць пераважна ў штатах Аклахома, Нью-Ёрк і правінцыі Антарыа. Агульная колькасць (2017 г.) — каля 10 000 чал.
Засупоіўка
Засупоіўка (Засупо́ївка) — вёска ў Ягатынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Scythris subseliniella
Scythris subseliniella — від матылькоў сямейства. Навуковая назва была ўпершыню апублікавана ў 1876 годзе.
Насяляе ў Еўропе.
IC 1165
IC 1165 (також позначається як IC 1165A) — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Каменец Замбкавіцкі (гміна)
Каме́нец Замбкаві́цкі (Kamieniec Ząbkowicki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Замбкавіцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Каменцы Замбкавіцкім. Плошча гміны складае 96,24 км². Станам на 2010 год у гміне Каменец Замбкавіцкі пражывалі 8696 чалавек, шчыльнасць — 91,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Артур Паўлавіч Вадэр
Артур Паўлавіч Вадэр (, вёска Горбава, цяпер Лёзненскі раён, Віцебская вобласць —, Талін) — эстонскі савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч, кандыдат гістарычных навук (1972). Член КПСС з 1943. Старшыня Прэзідыума Вярхоўнага Савета ЭССР (1970—1978).
Біяграфія
Нарадзіўся 16 лютага 1920 года ў вёсцы Горбава (цяпер Лёзненскі раён, Віцебская вобласць) у сям’і эстонскага селяніна. Скончыў ВПШ пры ЦК КПСС (1954, завочна). З 1937 года на педагагічнай і камсамольскай рабоце. У 1941—42 гадах у Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З 1943 года на адміністрацыйна-педагагічнай, з 1948 года — на партыйнай рабоце.
У 1948 годзе накіраваны на партыйную працу ў Эстонію. У 1952—59 гадах — сакратар Талінскага гаркама КП Эстоніі. У 1959—63 гадах у апараце ЦК КПСС. У 1963—64 гадах — старшыня Камітэта партыйна-дзяржаўнага кантролю ЦК КП Эстоніі пры Савеце Міністраў Эстонскай ССР, сакратар ЦК КП Эстоніі і намеснік старшыні Савета Міністраў Эстонскай ССР. У 1964—70 2-і сакратар ЦК КП Эстоніі. З 1970 года — старшыня Прэзідыума Вярхоўнага Савета Эстонскай ССР, намеснік старшыні Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР (з 1971). Кандыдат у члены ЦК КПСС у 1966—71 гадах. Член ЦК КПСС з 1971 года. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 6—9-га скліканняў. Узнагароджаны ордэнам Леніна, ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі, трыма іншымі ордэнамі, а таксама медалямі.
Памёр 25 мая 1978 года ў Таліне.
Дудкі (Шчучынскі раён)
Дудкі́ (, Дудки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Салаўёў (Чабатовіцкі сельсавет)
Салаўёў (, Соловьёв) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чабатовіцкага сельсавета.
Да 18 студзеня 1965 года пасёлак уваходзіў у склад Смычкоўскага сельсавета.
Дэнебола
Дэнебола (β Льва / β Leonis) — трэцяя па яркасці зорка ў сузор'і Льва пасля Рэгула і Альгіебы. Гэта зорка спектральнага класа А, размешчаная прыкладна на адлегласці 36 светлавых год ад Зямлі. Яе свяцільнасць ў 12 разоў пераўзыходзіць Сонца. Бачны бляск складае 2,14 m.
Парфінскі раён
Парфінскі раён (Парфинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Наўгародскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — рабочы пасёлак Парфіна.
Геаграфія
Раён размешчаны ў цэнтральнай частцы Наўгародскай вобласці. Плошча тэрыторыі — 1 591,12 км². Мяжуе з раёнамі Наўгародскай вобласці: на захадзе са Старарускім, на поўначы з Красцецкім, на ўсходзе з Дзямянскім. На паўночным захадзе тэрыторыя раёна выходзіць да возера Ільмень. Найбуйнейшыя рэкі — Пала, Рэдзья і Ловаць. На тэрыторыі раёна знаходзіцца каля сотні азёр, амаль палова з іх у раёне дэльты ракі Ловаць.
Галіна Уладзіміраўна Палянская
Галіна Уладзіміраўна Палянская (нар., г. Валгаград, РСФСР) — беларускі архітэктар. Кандыдат архітэктуры, дацэнт.
Біяграфія
Скончыла БПІ, аспірантуру Славацкай вышэйшай тэхнічнай школы. Працавала архітэктарам у праектным інстытуце «Мінскпраект»; асістэнтам, старэйшым выкладчыкам, дацэнтам кафедры «Горадабудаўніцтва», намеснікам дэкана, дэканам архітэктурнага факультэта БПІ (пасля БНТУ).
З 2004 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. Старшыня пастаяннай камісіі па жыллёвай палітыцы, будаўніцтве, гандлі і прыватызацыі Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. Кіраўнік дэлегацыі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь у Міжпарламенцкай асамблеі праваслаўя, старшыня камісіі па адукацыі ў Міжпарламенцкай асамблеі праваслаўя, кіраўнік рабочай групы Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь  па супрацоўніцтве са славацкім парламентам, член рабочай групы Нацыянальнага сходу  Рэспублікі Беларусь па працы з нямецкім парламентам.
Грамадская дзейнасць
Член горадабудаўнічага савета Камітэта архітэктуры Мінгарвыканкама, намеснік старшыні Мінскай гарадской арганізацыі грамадскага аб'яднання «Белая Русь», член Савета Беларускага саюза архітэктараў.
Узнагароды
Узнагароджана медалём «За працоўныя заслугі» (6 снежня 2011), ордэнам прападобнай Ефрасінні Полацкай (20 кастрычніка 2020) , медалём ордэна прападобнай Ефрасінні Полацкай Беларускай праваслаўнай царквы, Ганаровымі граматамі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Мінгарвыканкама, Мінаблвыканкама. Ганаравана званнем «Мінчук года». Мае падзяку Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Граўлакс
Граўлакс (gravlax, graavilohi, gravlaks, graflax) — скандынаўская страва з сырога ласося, прыпраўленая соллю, цукрам і кропам. Граўлакс звычайна ўжываецца дробна нарэзаным у якасці аперытыву або закускі і суправаджаецца спецыяльным соусам — hovmästarsås (або gravlaxsås), кропам або гарчыцай, з хлебам або з бульбай.
У Сярэднявеччы граўлакс рабілі рыбакі з слабасалёнай сёмгі, якую зарывалі ў пясок падчас прыліву. Слова «граўлакс» паходзіць ад скандынаўскіх слоў grav (яма) і lax (або laks), што азначае ласось. Такім чынам, граўлакс — гэта ласось, пахаваны ў зямлі.
У крамах можна набыць вэнджаны граўлакс, але гэта адступленне ад класічнага рэцэпта, згодна з якім рыба павінна быць сырой.
Ян Францавіч Слома
Ян Францавіч Слома (нар. ) — беларускі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў бегу на 400 метраў, 800 метраў. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Пераможац Кубка Беларусі 2016 года ў бегу на 800 метраў з вынікам 1.47,87.
Чэмпіён Беларусі 2016 года ў бегу на 800 метраў з вынікам 1.48,87.
Трыпс люцэрнавы
Трыпс люцэрнавы (Thrips phalerata) — від трыпсаў з роду.
Апісанне
Цела імага ад чорна-бурага да чорнага колеру, даўжынёй 1.2-1.4 мм. Крылы цёмныя, са светлай папярочнай паласой каля аснавання; 2-і членік лапак без зубчыкаў або грудкоў на ўнутраным краі.
Арэал
Расія: Прыморскі край; Сібір, еўрапейская частка. Казахстан, Сярэдняя Азія, Закаўказзе, Еўропа.
Экалогія
Зімуюць лічынкі ў глыбокім пласце глебы. Дарослыя асобіны вылятаюць вясной. Яйкі адкладаюць ў тканку пупышак, бутонаў і кветкаў. На адным суквецці 80-100 яек.
Значэнне
Пашкоджвае суквецці канюшыны, лубіна, люцэрны і іншых бабовых.