cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Заходне-Украінская Народная Рэспубліка
Судовая ўлада
Заканадаўствам ЗУНР былі ўсталяваныя падвышаныя патрабаванні да асоб, якія мелі жаданне стаць суддзямі. У прыватнасці, пасля заканчэння вышэйшай навучальнай установы яны былі павінны прайсці двухгадовае стажыраване, і толькі пасля гэтага маглі стаць суддзямі ў выпадку паспяховай здачы спецыяльнага экзамену.
Насельніцтва
Згодна з Аўстра-Венгерскім перапісам 1910 года, на тэрыторыі абвешчанай Заходне-Украінскай Народнай Рэспублікі пражывала каля 5 400 000 асоб. Сярод іх 3 291 000 тысяч (прыблізна 60 %) украінцаў, 1 351 000 (прыблізна 25 %) палякаў, 660 000 (прыблізна 12 %) яўрэяў. Рэшту складалі немцы, венгры, румыны, чэхі, славакі, цыганы, армяне і інш. У местах і мястэчках пражывалі пераважна палякі і яўрэі, у сельскай жа мясцовасці ў абсалютнай большасці пераважалі ўкраінцы. Такое размеркаванне месца пражывання апынулася ў будучыні праблемным, бо найбуйнейшы горад і адміністрацыйны цэнтр рэгіёна Львоў, які заснаваў кароль Даніла Раманавіч, быў у большасці населеным на той момант палякамі і лічыўся важным цэнтрам польскай культуры. Канфлікт за гэты горад быў непазбежным.
Сігэо Яэгасі
(八重樫 茂生; нар. — ) — былы японскі футбаліст. У 1956—1968 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Лян Вэньбо
Лян Вэньбо (, нар., , Хэйлунцзян, Кітай) — кітайскі прафесійны гулец у снукер. Пераможца адкрытага чэмпіянату Англіі 2016 года і фіналіст Шанхай Мастэрс 2009 года і чэмпіянату Вялікабрытаніі 2015 года. Чвэрцьфіналіст чэмпіянату свету 2008 года. Адзін з двух кітайскіх снукерыстаў (разам з Дзінам Цзюньхуэем), які перамагаў на рэйтынгавых турнірах. З кастрычніка 2013 года ўваходзіць у топ-32, а з кастрычніка 2016 — у топ-16 сусветнага рэйтынгу. Пажыццёва дыскваліфікаваны ў 2023 годзе па абвінавачанні ў датычнасці да арганізацыі дагаварных матчаў у 2022 годзе.
Кар'ера
У 2005 годзе выйграў чэмпіянат свету сярод гульцоў да 21 года і, такім чынам, атрымаў запрашэнне ў мэйн-тур. У свой першы прафесійны сезон Лян Вэньбо кваліфікаваўся на чэмпіянат Брытаніі, дзе зрабіў вышэйшы для яго на той момант брэйк — 134 ачкі. Дзякуючы гэтаму ён падняўся на 77-ы радок у рэйтынгу снукерыстаў. А на чэмпіянаце свету кітаец здзейсніў сенсацыю, перамогшы экс-чэмпіёна Кена Доэрці 10:5 і Джо Свэйла. І хоць у чвэрцьфінале Лян саступіў Роні О'Салівану, ён усталяваў нацыянальны рэкорд — дагэтуль яшчэ ніхто з прадстаўнікоў Кітая не дасягнуў стадыі 1/4 на чэмпіянаце свету. На сезон 2010/11 Лян Вэньбо заняў 16-ы радок у афіцыйным рэйтынгу.
У кваліфікацыі на рэйтынгавы чэмпіянат Бахрэйна Лян Вэньбо зрабіў максімальны брэйк.
Лян лічыцца другім гульцом у снукер ў КНР пасля Дзін Дзюньхуэя. На Азіяцкіх гульнях 2006 у катарскай Досе ён выйграў залаты медаль у камандным турніры і срэбны ў індывідуальным.
У 2005 годзе ва ўзросце 18 гадоў атрымаў уайлдкард на адкрытым чэмпіянаце Кітая і такім чынам дэбютаваў у асноўнай стадыі рэйтынгавага турніру, пасля чаго атрымаў спецыяльнае запрашэнне ў мэйн-тур і з сезона 2005/2006 далучыўся да прафесіяналаў. У 2008 годзе дэбютаваў на чэмпіянаце свету і дайшоў да чвэрцьфінальнай стадыі, якая да сённяшняга дня застаецца яго найлепшым вынікам на найбуйнейшым снукерным турніры, а ў 2009 годзе дайшоў да першага рэйтынгавага фіналу на Шанхай Мастэрс, дзе саступіў Роні О’Салівану (5:10), і дэбютаваў на чэмпіянаце Вялікабрытаніі, дайшоўшы да чвэрцьфіналу, упершыню ўвайшоўшы ў топ-16 сусветнага рэйтынгу ў наступным сезоне. Пасля гэтага надоўга страціў форму, вылецеўшы з топ-32, і толькі ў 2015 годзе дайшоў да другога рэйтынгавага паўфіналу на German Masters, а ў сезоне 2015/2016 выйшаў у свой адзіны фінал турніру Трайной кароны на чэмпіянаце Вялікабрытаніі, дзе прайграў Нілу Робертсану (5:10), і на кароткі тэрмін вярнуўся ў топ-16, што дазволіла яму дэбютаваць на найбуйнейшым запрашальным турніры, Мастэрс, у 2016 годзе. У сезоне 2016/2017 здабыў свой першы рэйтынгавы тытул на адкрытым чэмпіянаце Англіі і ўпершыню падняўся на найвышэйшае для сябе 11-е месца ў рэйтынгу, а пазней дайшоў да пятага рэйтынгавага паўфіналу на Сусветным Гран-пры 2017 года.
У агульнай колькасці займаў адзінаццатае месца ў сусветным рэйтынгу больш за чатыры месяцы. Апроч рэйтынгавай перамогі выйграў нізкарэйтынгавы адкрыты чэмпіянат Чжэнчжоу у 2013 годзе і запрашальны Міжнародны чэлендж Пекіна ў 2009 годзе, а таксама быў у фінале чэмпіянату свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі ў 2015 годзе. Тры разы прадстаўляў зборную Кітая на кубках свету разам з Дзінам Цзюньхуэем, прывёўшы каманду да перамог у 2011 і 2017 гадах. Таксама за нацыянальную зборную кітайскі спартовец выйграў срэбны медаль Сусветных гульняў 2013 года ў Калі, два залатыя медалі Азіяцкіх гульняў у камандным разрадзе разам з Дзінам Цзюньхуэем і Цянем Пэнфэем (2006, 2010) і срэбны медаль Азіяцкіх гульняў у адзіночным разрадзе (2006). За прафесійную кар'еру аформіў больш за 180 сэнчуры-брэйкаў і ўваходзіць у топ-35 гульцоў з найбольшай колькасцю соценных серый у гісторыі снукера, а таксама зарабіў больш за 800 тысяч фунтаў, уваходзячы ў топ-50 снукерыстаў у гісторыі па гэтым паказчыку. У 2008 годзе выканаў свой адзіны максімальны брэйк.
На першым рэйтынгавым турніры сезону, Шанхай Мастэрс, Лян Вэньбо зрабіў сенсацыю — быўшы цёмным конікам, ён па чарзе перайграў Пітэра Эбдана, 5:1, Алістэра Картэра, 5:0, Рыкі Уолдэна, 5:3, Шона Мёрфі, 6:5, і выйшаў у фінал, дзе сустрэўся з Роні О'Саліванам. Лян ўсё ж саступіў яму, 05:10, але атрымаў 5600 рэйтынгавых ачкоў, што дазволіла яму перамясціцца з 27-га на 13 радок папярэдняга рэйтынгу. Тым самым ён стаў часова лепшым кітайскім гульцом, адабраўшы гэты «тытул» у Дзін Цзюньхуэя, які валодаў ім бесперапынна на працягу 4-х гадоў.
На чэмпіянаце Вялікабрытаніі 2009 Лян таксама паказаў добрую гульню: выйграў 9:3 у 1/16 фіналу ў Раяна Дэя, 9:2 у Марка Кінга ў 1/8 фіналу і выйшаў у чвэрцьфінал на дзеючага чэмпіёна свету, Джона Хігінса, але прайграў яму з лікам 2:9.
Не прайшоўшы кваліфікацыю на два турніры (Welsh Open і хатні China Open), Лян Вэньбо ў трэці раз запар выйшаў у фінальную частку чэмпіянату свету, у апошнім раўндзе кваліфікацыі ўпэўнена перайграўшы Рода Лоулера, 10:2. У 1/16 турніру Лян саступіў Роні О'Салівану з лікам 7:10, і ў афіцыйным рэйтынгу на сезон 2010/11 ён заняў 16-е, найвышэйшае для сябе месца.
Асабістае жыццё
Лян Вэньбо любіць класічную музыку, у прыватнасці, Бетховена. Таксама з музычных прыхільнасцей можна адзначыць яго захапленне гуртом «Beyond» з Ганконга. Любіць фільмы з Джэкі Чанам. Захапляецца футболам, заўзятар клуба Манчэстэр Сіці, Англія. Таксама гуляе ў настольны тэніс сумесна ўсё з тым жа Дзінам Дзюньхуэем.
Будынак Вярхоўнай Рады Украіны
Будынак Вярхоўнай Рады Украіны (Будинок Верховної Ради) — будынак у Кіеве (вуліца Міхаіла Грушэўскага, 5) пабудаваны ў 1939 годзе па праекце архітэктара Уладзіміра Забалотнага. Будынак украінскага парламента выкарыстоўваецца для правядзення паседжанняў Вярхоўнай Рады Украіны.
Гісторыя будаўніцтва
У пачатку 1934 года пасля пераносу сталіцы УССР з Харкава ў горад Кіеў быў распрацаваны і зацверджаны генеральны план будаўніцтва і рэканструкцыі гораду над Дняпром.
У лютым 1936 года быў абвешчаны конкурс на лепшы праект будынку Вярхоўнага Савета УССР, да якога былі прыцягнуты вядучыя спецыялісты, вядомыя ва Украіне архітэктары В. Рыкаў, У. Забалотны, С. Грыгор’еў і Я. Штэйнберг. Журы спыніла свой ​​выбар на праекце, прапанаваным Уладзімірам Забалотным.
Будынак украінскага парламента ўзводзіўся на працягу 1936—1939 гадоў і ў пачатку лета 1939 года быў прыняты дзяржаўнай камісіяй з ацэнкай «выдатна».
З 25 ліпеня 1939 годзе ў будынку Вярхоўнага Савета Украіны па вуліцы Грушэўскага, 5, праходзяць пасяджэнні ўкраінскага парламента.
Падчас Вялікай айчыннай вайны будынку былі нанесены значныя пашкоджанні. У працэсе рэканструкцыі ў 1948—1952 гадах па праекце У. Забалотнага да галоўнага будынка была дабудавана трохпавярховая паўночна-заходняя частка для службовых памяшканняў, што мае ў плане паўколцавую замкнёную форму з унутраным дваром.
Падчас рэстаўрацыйных работ 1985 года, якія ажыццяўляліся пад кіраўніцтвам Н. Чмутавай, перад рызалітамі цэнтральнага ўваходу былі ўсталяваны чатыры скульптурныя групы (скульптар В. Зноба), што прадугледжвалася праектам У. Забалотнага. Гэтыя скульптуры прадстаўляюць розныя пласты насельніцтва Украіны: рабочых, сялян, вучоных, інтэлігенцыю.
25 лютага 2014 года са шпіля будынку Вярхоўнай Рады Украіны зрэзалі камуністычную зорку.
Радзо Судзукі
(鈴木 良三; нар. ) — японскі футбаліст. У 1961—1968 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Чэлбачэб
Геаграфія
Астравы Чэлбачэб маюць каралавае паходжанне, месцяцца на вяршынях старажытнага вулканічнага падводнага хрыбта. Сфарміраваліся ў выніку працэсаў субдукцыі і вагання ўзроўню сусветнага акіяна. Астравы практычна цалкам складаюцца з вапнякоў. Дзякуючы эрозіі многія з іх набылі незвычайныя формы. Вільготны субэкватарыяльны клімат спрыяў развіццю мясцовай расліннасці. Упрыгожаныя шапкай густой зеляніны, з мноствам рыфаў, гротаў і пячор, Чэлбачэб выглядаюць надзвычай маляўніча і з’яўляюцца візітнай карткай краіны Палау.
Прырода
Астравы Чэлбачэб пакрыты густымі хмызнякамі і ліянамі. У нізінах сустракаюцца какосавыя гаі, папараці і мангры. На астравах селяцца птушкі, сустракаюцца казуркі і яшчаркі. У навакольных водах выяўлена 385 відаў каралаў, багатая марская фаўна.
Гісторыя
У нашы дні астравы Чэлбачэб фактычна з’яўляюцца незаселенымі, але ў мінулым тут жылі людзі. У 2006—2007 гг. археолагі знайшлі ў пячорах Учэліўнгс і Амедакел пахаванні 2890 г. да н. э. — 1420 г. да н. э. Яны належылі старажытным перасяленцам, якія адрозніваліся вельмі малым ростам.
У сярэдзіне 2 тысячагоддзя да н. э. на Чэлбачэб з’явіліся мікранезійцы, продкі сучасных палаўанцаў. Згодна іх легендам, большасць жыхароў буйных астравоў Палау перасяліліся на іх толькі ў XVII — XVIII стст. з Чэлбачэб. На Скалістых астравах захаваліся рэшткі каменных пабудоў і вёсак, пакінутых у тую пару. Прычыны масавага перасялення да канца не зразумелы. Тубыльцы Чэлбачэб займаліся пераважна рыбалоўствам. Знойдзены прылады рыбалоўства, якія адносяцца да канца 2 тысячагоддзя да н. э. Магчыма, што перасяленне было выклікана часовым вычарпаннем мясцовых рыбных рэсурсаў, кліматычнымі зменамі, што выклікалі частыя ўраганы, ростам важнасці земляробства, ваеннымі сутычкамі і г. д.
Хісао Камі
(上 久雄; нар. ) — японскі футбаліст. У 1964—1968 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Рыбакоўскае
Рыбако́ўскае, Рыбакоўка — возера ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Свячанка, за 19 км у напрамку на захад ад горада Сянно, каля вёскі Рыбакоўшчына, прыкладна за 2 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад вёскі Прыветак, каля мяжы з Чашніцкім раёнам.
Зенітны ракетны комплекс
Зенітны ракетны комплекс (ЗРК; سمت + rocchetta + complex — напрамак + верацяно + спалучэнне) — функцыянальна звязаныя баявыя і тэхнічныя сродкі для знішчэння паветраных цэляў ракетамі (ЗКР). Ёсць адным з асноўных сродкаў супрацьпаветранай абароны (СПА). Мае, сродкі выяўлення, апазнавання, мэтаўказання і кіравання, прылады перавозу і рамонту, крыніцы электрасілкавання. Функцыянальнае і тактычнае звязанне некалькіх ЗРК адзіным загадным пунктам утварае зенітную ракетную сістэму.
Рыбакоўскае
Плошча паверхні возера 0,125 км². Даўжыня 0,55 км, найбольшая шырыня 0,26 км, даўжыня берагавой лініі 1,35 км.
Катлавіна возера круглаватай формы. Берагавая лінія слаба звілістая. Ручаямі возера злучана з ракой Свячанка.
Зенітны ракетны комплекс
ЗРК распрацавалі пры канцы Другой сусветнай вайны. У 1950-я гады паступіў на ўзбраенне ў войскі ЗША і СССР. Адрозніваюць наземныя і карабельныя; далёкага дзеяння (на адлегласці звыш 100 км), сярэдняй (30—100 км) і малой (10—30 км) адлегласці, бліжняга дзеяння (да 10 км); усепагодныя і неўсепагодныя; стацыянарныя і рухомыя (самаходныя, буксавальныя і пераносныя).
Беларусь
Падраздзяленні СПА Узброеных сіл Рэспублікі Беларусь валодаюць ЗРК далёкага дзеяння (С-200В «Вега»), сярэдняй далёкасці «С-300» (С-300П і С-300В), малой далёкасці «Бук» і блізкага дзеяння «Аса» (Аса-АКМ) і «Тор» (Тор-М2).
1790 год у гісторыі астраноміі
1790 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Варыстар
Варыстар (vari(able) (resi)stor — пераменны рэзістар) — паўправадніковы рэзістар, электрычнае супраціўленне якога залежыць ад прыкладзенага напружання.
Паводле канструкцыі бываюць у выглядзе дыска, таблеткі, стрыжня, пацеркі і інш. Маюць сіметрычную нелінейную вольт-амперную характарыстыку. Выкарыстоўваецца ў прыладах для стабілізацыі і рэгулявання напружання і току, электрычнай аховы, мадулятарах і памнажальніках частаты.
Міцуо Камата
(鎌田 光夫; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1958—1969 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Уладзімір Мікалаевіч Герасімовіч
Уладзімір Мікалаевіч Герасімовіч (, Мінская вобласць —) — беларускі палітык і дыпламат.
Біяграфія
5 кастрычніка 1997 года быў прызначаны намеснікам міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
20 студзеня 1999 года быў прызначаны намеснікам міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь. 11 жніўня 2000 года быў вызвалены з гэтай пасады і назначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Нідэрландах, а таксама Пастаянным прадстаўнікам Рэспублікі Беларусь пры Арганізацыі па забароне хімічнай зброі. Адстаўлены з гэтых пасад быў 14 жніўня 2008 года.
Western and Atlantic Railroad
Western and Atlantic Railroad (W&A) — гістарычная чыгунка, якая некалі размяшчалася ў паўднёва-ўсходніх Злучаных Штатах і злучала Атланту (штат Джорджыя) з Чатанугай (штат Тэнесі. Была заснавана ў 21 снежня 1836 года як Western and Atlantic Railroad of the State of Georgia, цяперашняя назва з 9 мая 1850 года. У наш час дарога цалкам уваходзіць у склад CSX Transportation.
Атрымала шырокую вядомасць у сувязі з інцыдэнтам, які адбыўся падчас грамадзянскай вайны, вядомым цяпер як Вялікая паравозная гонка.
Пракоп Малы
Пракоп Малы, Прокупек (? — 30 мая 1434, Ліпаны) — чэшскі дзеяч гусіцкага руху, святар, адзін з военачальнікаў, якія ўзначалілі табарытаў пасля смерці Яна Жыжкі.
Нарадзіўся, верагодна, у другой палове XIV стагоддзя, далучыўся да арміі Яна Жыжкі яшчэ ў маладым узросце. Згадваецца ў гістарычных крыніцах пачынаючы з 1424 года як член Арэбіцкага брацтва і паплечнік святара Амбража (блізкі сябар Яна Жыжкі). З 1428 года быў галоўным начальнікам (спраўцам) «сірот» (аднаго з радыкальных кірункаў гусітаў).
У 1427 годзе Пракоп Малы і другі гусіцкі правадыр Пракоп Голы нанеслі разгромнае паражэнне арміі аўстрыйскага эрцгерцага. Затым, у 1428—1432 гадах, яны неаднаразова ўрываліся ў Венгрыю, Саксонію, Маравію і Сілезію і нават беспаспяхова аблажылі Вену.
Загінуў у бітве супраць саюза каталікоў і ўмераных гусітаў пад Ліпанамі разам з іншым правадыром табарытаў — Пракопам Вялікім, пасля чаго табарыцкі рух практычна спыніў сваё існаванне.
Чарняўка (прыток Обалі)
Чарня́ўка — рака ў Гарадоцкім і Шумілінскім раёнах Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Обаль (басейн Заходняй Дзвіны).
Масасі Ватанабэ
(渡辺 正; нар. — ) — японскі футбаліст. У 1958—1969 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Уладзімір Шнэк
Уладзімір Шнэк (, Менск —, Мельбурн, Аўстралія; Псеўданімы: Случанскі) — беларускі пісьменнік, дзеяч беларускай дыяспары.
Біяграфія
Сын Сцяпана Шнэка, брат Алега Шнэка. Вучыўся ў Мінскай афіцэрскай школе Беларускай краёвай абароны. Летам 1944 года пакінуў Беларусь. Па капітуляцыі Германіі жыў у лагерах для перамешчаных асоб, займаўся скаўтынгам. У 1950 годзе выехаў у Аўстралію, жыў у Мельбурне.
Хутка па прыездзе ў Аўстралію далучыўся да беларускай грамады ў Мельбурне, стаў сябрам Аддзелу Беларускага Аб’яднання ў Вікторыі, узначаліў скаўцкі «Зьвяз імя Ўсяслава Чарадзея». Прыхільнік Беларускай цэнтральнай рады. З 1956 года старшыня аддзела Беларускага аб’яднання ў штаце Вікторыя. У 1958—1961 гг. завочна вучыўся ў Мастацкім Інстытуце ў Мельбурне, далучыўся да Згуртавання Мастакоў у Вікторыі. У 1969—1972 гг. скончыў і дастаў дыплом механічнага чарцёжніка.
Памёр 3 лютага 1995 года.
Творчасць
Выдаваў часопіс «На варце» як орган Краёвага Штабу БВФ і гумарыстычны дадатак да яго «Ёрш». У 1958 годзе выдаў гістарычны раман «Драбы», за свае грошы апублікаваў паэму Лявона Случаніна «Рагнеда». Падрыхтаваў і выдаў альбом «Беларуская Краёвая Абарона» (1984).
Гарызонт падзей
Гарызонт падзей — уяўная мяжа ў прасторы-часе, якая падзяляе тыя падзеі (пункты прасторы-часу), якія можна злучыць з падзеямі на святлападобнай (ізатропнай) бесканечнасці святлападобнымі геадэзічнымі лініямі (траекторыямі светлавых прамянёў), і тыя падзеі, якія так злучыць нельга. Паколькі звычайна святлападобных бесканечнасцей у дадзенай прасторы-часе дзве: тыя, якія адносяцца да мінулага і да будучыні, то і гарызонтаў падзей можа быць два: гарызонт падзей мінулага і гарызонт падзей будучыні. Спрошчана можна сказаць, што гарызонт падзей мінулага падзяляе падзеі на тыя, на якія можна паўплываць з бесканечнасці, і на якія нельга; а гарызонт падзей будучага аддзяляе падзеі, аб якіх можна што-небудзь даведацца, хоць бы ў бесканечна аддаленай перспектыве, ад падзей, пра якія даведацца нічога нельга. Гэта звязана з тым, што скорасць святла з’яўляецца крайняй скорасцю распаўсюджвання любых узаемадзеянняў, так што ніякая інфармацыя не можа распаўсюджвацца хутчэй.
Чэмпіянат свету па снукеры 2006
Чэмпіянат свету 2006 (World Snooker Championship 2006, таксама вядомы як 888.com World Snooker Championship 2006 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 15 красавіка па 1 мая 2006 года на арэне тэатра Крусібл, у Шэфілдзе, Англія. Турнір стаў 72-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе. Кампанія 888 Holdings упершыню спансавала чэмпіянат свету. Прызавы фонд турніру склаў £896,240, з якіх £200,000 атрымаў пераможца.
Гарызонт падзей
Гарызонт падзей звычайна з’яўляецца 3-мернай гіперпаверхняй. Неабходнай і дастатковай умовай яго існавання з’яўляецца прасторападобнасць хоць бы часткі святлападобнай (ізатропнай) бесканечнасці. Варта адзначыць, што гарызонт падзей — паняцце інтэгральнае і нелакальнае, бо ў яго вызначэнні ўдзельнічае святлападобная бесканечнасць, г. зн. усе бесканечна аддаленыя вобласці прасторы-часу. Таму ў сваім непасрэдным наваколлі гарызонт падзей нічым не вылучаны, што прадстаўляе праблему пры лікавых разліках у агульнай тэорыі адноснасці. Для вырашэння гэтай праблемы прапанаваныя некаторыя паняцці, якія блізкія па ўласцівасцях да гарызонту падзей, але якія вызначаюцца лакальна: дынамічны гарызонт, пасткавая паверхня і ўяўны гарызонт (apparent horizon).
Гарызонт падзей чорнай дзіркі
Гарызонт падзей будучыні з’яўляецца неабходнай прыкметай чорнай дзіркі як тэарэтычнага аб’екта. Гарызонт падзей сферычна-сіметрычнай чорнай дзіркі называецца сферай Шварцшыльда і мае характэрны памер, званы гравітацыйным радыусам.
Знаходзячыся пад гарызонтам падзей, любое цела будзе рухацца толькі ўнутры чорнай дзіркі і не зможа вярнуцца назад у знешнюю прастору. З пункту гледжання назіральніка, які свабодна падае ў чорную дзірку, святло можа свабодна распаўсюджвацца як у напрамку да чорнай дзіры, так і ад яе. Аднак пасля перасячэння гарызонту падзей нават святло, якое распаўсюджваецца ад назіральніка вонкі, ніколі не зможа выйсці за граніцы гарызонту. Прадмет, які трапіў унутр гарызонту падзей, у рэшце рэшт, верагодна, трапляе ў сінгулярнасць, а перад гэтым выцягваецца ў струну з прычыны высокага градыента сілы прыцягнення чорнай дзіры (прыліўных сіл).
Энергія, магчыма, можа пакідаць чорную дзірку з дапамогай т. зв. выпраменьвання Хокінга, якое прадстаўляе сабой квантавы эфект. Калі так, сапраўдныя гарызонты падзей у строгім сэнсе ў зкалапсаваўшых аб’ектаў у нашым Сусвеце не фарміруюцца. Тым не менш, так як астрафізічна зкалапсаваўшыя аб’екты — гэта вельмі класічныя сістэмы, то дакладнасць іх апісання класічнай мадэллю чорнай дзіры дастатковая для ўсіх магчымых астрафізічнай прыкладанняў.
Броўнаўскі рух
Броўнаўскі рух - бязладны рух мікраскапічных бачных часціц цвёрдага рэчыва, узважаных ў вадкасці або газе, выкліканы цеплавым рухам часціц вадкасці ці газу. Броўнаўскі рух ніколі не спыняецца. Броўнаўскі рух звязаны з цеплавым рухам, але не варта змешваць гэтыя паняцці. Броўнаўскі рух з'яўляецца следствам і сведчаннем існавання цеплавога руху.
Броўнаўскі рух - найбольш нагляднае эксперыментальнае пацверджанне ўяўленняў малекулярна-кінэтычнай тэорыі аб хаатычным цеплавым руху атамаў і малекул. Калі прамежак назірання дастаткова вялікі, каб сілы, якія дзейнічаюць на часціцу з боку малекул асяроддзя, шмат разоў мянялі свае кірункі, то сярэдні квадрат праекцыі яе зрушэння на якую-небудзь вось (у адсутнасць іншых знешніх сіл) прапарцыйны часу.
Пры вывадзе закона Эйнштэйна мяркуецца, што зрушэнні часціцы ў любым кірунку роўнаверагодныя і што можна занядбаць інерцыяй броўнаўскай часціцы ў параўнанні з уплывам сіл трэння (гэта дапушчальна для досыць вялікіх часоў). Формула для каэфіцыента D заснаваная на ўжыванні закона Стокса для гідрадынамічнага супраціўлення руху сферы радыусам А ў вязкай вадкасці. Суадносіны для А і D былі эксперыментальна пацверджаны вымярэннямі Ж. Перэна (J. Perrin) і T. Сведберга (T. Svedberg). З гэтых вымярэнняў эксперыментальна вызначаны пастаянная Больцмана k і пастаянная Авагадра Nа. Акрамя паступальнага броўнаўскага руху, існуе таксама вярчальны броўнаўскі рух - бязладнае кручэнне броўнаўскай часціцы пад уплывам удараў малекул асяроддзя. Для вярчальнага броўнаўскага руху сярэдняе квадратычнае вуглавоее зрушэнне часціцы прапарцыйнае часу назірання. Гэтыя суадносіны былі таксама пацверджаныя вопытамі Перэна, хоць гэты эфект значна цяжэй назіраць, чым паступальны броўнаўскі рух.
Адкрыццё
З'ява адкрыта Робертам Броўнам ў 1827 годзе, калі ён праводзіў даследаванні пылку раслін.
Пабудова класічнай тэорыі
У 1905 году Альбертам Эйнштэйнам была створана малекулярна-кінетычная тэорыя для колькаснага апісання броўнаўскага руху. У прыватнасці, ён вывеў формулу для каэфіцыента дыфузіі сферычных броўнаўскіх часціц :
дзе D — каэфіцыент дыфузіі, R — універсальная газавая пастаянная, T — абсалютная тэмпература, N_A — пастаянная Авагадра, a — радыус часціц, \xi — дынамічная вязкасць.
Эксперыментальнае пацверджанне
Формула Эйнштэйна была пацверджана вопытамі Жана Перэна і яго студэнтаў у 1908-1909 гг. У якасці броўнаўскіх часціц яны выкарыстоўвалі зярняткі смалы мастыкавага дрэва і гумігута - густога млечнага соку дрэў роду гарцынія. Справядлівасць формулы была ўсталяваная для розных памераў часціц - ад 0,212 мкм да 5,5 мкм, для розных раствораў (раствор цукру, гліцэрына), у якіх рухаліся часціцы
Броўнаўскі рух як немаркаўскі выпадковы працэс
Добра распрацаваная за апошняе стагоддзе тэорыя броўнаўскага руху з'яўляецца набліжанай. І хоць у большасці практычна важных выпадкаў тэорыя дае здавальняючыя вынікі, у некаторых выпадках яна можа запатрабаваць ўдакладнення. Так, эксперыментальныя работы, праведзеныя ў пачатку XXI стагоддзя ў Політэхнічным універсітэце Лазаны, Універсітэце Тэхаса і Еўрапейскай малекулярна-біялагічнай лабараторыі ў Гейдэльберзе (пад кіраўніцтвам С. Джэнна) паказалі адрозненне паводзін броўнаўскай часціцы ад тэорыі Эйнштэйна - Смалухоўскага, што было асабліва прыкметным пры павелічэнні памераў часціц. Даследаванні закраналі таксама аналіз руху навакольных часціц асяроддзя і паказалі істотны ўзаемны ўплыў руху броўнаўскай часціцы і выкліканы ёю рух часціц асяроддзя адна на адну, гэта значыць наяўнасць «памяці» ў броўнаўскай часціцы, або, іншымі словамі, залежнасць яе статыстычных характарыстык у будучыні ад усёй перадгісторыі яе паводзінаў у мінулым. Дадзены факт не ўлічваўся ў тэорыі Эйнштэйна - Смалухоўскага.
Працэс броўнаўскага руху часціцы ў вязкаму асяроддзі, наогул кажучы, адносіцца да класа немаркаўскіх працэсаў, і для больш дакладнага яго апісання неабходна выкарыстанне інтэгральных стахастычных ураўненняў.
Гравітацыйная лінза
Гравітацыйная лінза — масіўнае цела (планета, зорка) або сістэма цел (галактыка, скопішча галактык, скопішча цёмнай матэрыі), якая змяняе сваім гравітацыйным полем кірунак распаўсюджвання электрамагнітнага выпраменьвання, падобна да таго, як змяняе напрамак светлавога прамяня звычайная лінза.
Як правіла, гравітацыйныя лінзы, здольныя істотна сказіць выяву фонавага аб’екта, уяўляюць сабой досыць вялікія скопішчы масы: галактыкі і сукупнасці галактык. Больш кампактныя аб’екты, напрыклад, зоркі, таксама адхіляюць прамяні святла, аднак на такія малыя вуглы, што зафіксаваць такое адхіленне не ўяўляецца магчымым. У гэтым выпадку можна толькі заўважыць кароткачасовае павелічэнне яркасці аб’екта-лінзы ў той момант, калі лінза пройдзе паміж Зямлёй і фонавым аб’ектам. Калі аб’ект-лінза яркі, то заўважыць такое змяненне нерэальна. Калі ж аб’ект-лінза не яркі ці не бачны зусім, то такая кароткачасовая ўспышка цалкам можа назірацца. Падзеі такога тыпу называюцца мікралінзаваннем. Цікавасць тут звязана не з самім працэсам лінзавання, а з тым, што ён дазваляе выявіць масіўныя і не бачныя ніякім іншым спосабам скопішчы матэрыі.
Яшчэ адным напрамкам даследаванняў мікралінзавання стала ідэя выкарыстання каўстык для атрымання інфармацыі як пра сам аб’ект-лінзу, так і пра тую крыніцу, чыю святло яна факусіруе. Пераважная большасць падзей мікралінзавання цалкам упісваецца ў здагадку, што абодва целы сферычнай формы. Аднак у 2-3 % усіх выпадкаў назіраецца складаная крывая яркасці, з дадатковымі кароткімі пікамі, якая сведчыць аб фарміраванні каўстык у лінзаваных выявах. Такая сітуацыя можа мець месца, калі лінза мае няправільную форму, напрыклад, калі лінза складаецца з двух або больш цёмных масіўных цел. Назіранне такіх падзей безумоўна цікава для вывучэння прыроды цёмных кампактных аб’ектаў. Прыкладам паспяховага вызначэння параметраў падвойнай лінзы з дапамогай вывучэння каўстык можа служыць выпадак мікралінзавання OGLE-2002-BLG-069. Акрамя таго, маюцца прапановы па выкарыстанні каўстычнага мікралінзавання для высвятлення геаметрычнай формы крыніцы, альбо для вывучэння профілю яркасці працяглага фонавага аб’екта, і ў прыватнасці для вывучэння атмасфер зорак-гігантаў.
Тэорыя
Гравітацыйную лінзу можна разглядаць як звычайную лінзу, але толькі з каэфіцыентам пераламлення, які залежыць ад становішча. Тады агульнае ўраўненне для ўсіх мадэлей можна запісаць наступным чынам :
дзе
η
— каардыната крыніцы,
ξ
— адлегласць ад цэнтра лінзы да пункта пераламлення (прыцэльны параметр) у плоскасці лінзы,
Ds
,
Dd
— адлегласці ад назіральніка да крыніцы і лінзы адпаведна,
— адлегласць паміж лінзай і крыніцай,
— вугал адхілення, вылічаецца па формуле:
Σ
ξ0
, а адпаведную ёй велічыню ў плоскасці крыніцы
і ўвесці адпаведныя безразмерныя вектары
і
Тады, калі ўвесці функцыю, т.зв. патэнцыял Ферма, можна запісаць ураўненне наступным чынам :
Часам зручна выбраць маштаб
, тады
y
— гэта вуглавое становішча выявы і крыніцы адпаведна.
Румынская мова ва Украіне
Румынская мова ва Украі́не (румунська мова в Україні) — адна з моў нацыянальных меншасцей Украіны, у вялікай ступені распаўсюджаная сярод румынаў краіны. Паводле перапісу насельніцтва 2001 года румынскую мову назвалі роднай 142 671 чалавек (0,3% насельніцтва Украіны). Амаль усе румынамоўнае насельніцтва (98,9%) пражывае на тэрыторыі дзвюх абласцей, Чарнавіцкай (108 859 чалавек) і Закарпацкай (32 224 чалавек), дзе яны складаюць 11,9% і 2,6% насельніцтва адпаведна. Румынамоўнае насельніцтва абсалютна пераважае ў Герцаеўскім раёне (92,2%), а таксама складае значную долю насельніцтва Глыбоцкага (40,1%), Старажынецкага (35,4%) раёнаў Чарнавіцкай вобласці і Цячаўскага (12,4%) і Рахаўскага (11,5%) раёнаў Закарпацкай вобласці.
Гісторыя румынскай мовы ва Украіне
У Паўночнай Букавіне з даўніх часоў жылі ўсходнеславянскія плямёны ціверцаў і улічаў. У X—XI ст. уваходзіла ў склад Кіеўскай Русі; у XII—XIII (першай палове XIV) стст. — у складзе Галіцкага, пазней Галіцка-Валынскага княства і ўключала гарады Васілеў, Гарадок, Сучава, Онут, Кіцмань, Рапужынцы і інш. Пасля татарскага нашэсця (і заняпаду Галіцка-Валынскага княства) сувязі Букавіны з галіцка-валынскімі землямі аслаблі, і напачатку XIV стагоддзя ўтварылася самакіравальная Шыпінская зямля з цэнтрам у горадзе Шыпінцы, якая (гэтак жа як і Болахаўская зямля) прызнавала вяршэнства золатаардынскіх ханаў. У 1340-50-х гадах букавінскія землі знаходзіліся пад уладай Венгрыі, а з 1360-х гадоў знаходзіліся ў складзе Малдаўскага княства, якое напачатку XVI ст. падпала пад уладу Асманскай імперыі.
Букавіна Паўднёвая — гістарычная назва тэрыторыі, якая ўваходзіць у склад вобласці Сучава Румынскай рэспублікі. У мінулым часткова ўваходзіла ў склад рымскай правінцыі Дакія. Карэнным насельніцтвам Букавіны былі тыя плямёны Малдовы, якія пазней сталі адным са складовых элементаў малдаўскай нацыі. Разам з тым у Букавіне Паўднёвай пражывалі славяне (пачынаючы з VI ст.), іх уплыў адбіўся на культуры і мове мясцовага насельніцтва. На працягу X—XI стагоддзяў у Букавіне развіваліся дробныя валашскія княствы. Пасля мангола-татарскага нашэсця ў XIV ст. Букавіна стала ядром аб'яднання валашскіх земляў і пасля ўтварылася Малдаўскае княства.
У Паўднёвай Букавіне знаходзіцца старажытная сталіца Малдовы XIV — пачала XVI стст. — Сучава, манастыр Путна з грабніцамі князёў і наогул самыя ўшанаваныя і найстаражытнейшыя манастыры Малдовы. Пад назвай Букавіна ["Вялікая Букавіна"] гэта вобласць (Букавіна Паўднёвая) згадваецца ўжо ў дагаворы 1412 года паміж польскім каралём Уладзіславам Ягайла і венгерскім каралём Жыгімонтам. Пазней (1527) Малдаўскае княства стала васалам Асманскай імперыі.
Распаўсюджанасць
Родная мова румынаў паводле дадзеных перапісаў
Юрай Мігаш
Юрай Мігаш (Juraj Migaš;, ) — чэхаславацкі і славацкі дыпламат, колішні пасол Славакіі ў Венгрыі.
Біяграфія
У 1976—1983 навучаўся ў Маскоўскім дзяржаўным інстытуце міжнародных адносін (МГИМО). У 1985 атрымаў доктарскую ступень на факультэце права Браціслаўскага ўніверсітэта імя Коменскага. У 1997 наведваў курсы для дыпламатаў у Вестмінстэрскім універсітэце ў Лондане.
Ікуо Мацумота
(松本 育夫; нар. ) — японскі футбаліст. У 1966—1969 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Карл XI
Карл XI (Karl XI, 24 лістапада 1655, замак Трэ Крунур, Стакгольм — 15 красавіка 1697, там жа) — кароль Швецыі c 1660 па 1697 (самастойна з 1672), з Пфальц-Цвейбрукенскай дынастыі. Сын Карла X і Гедвігі Элеаноры Гольштэйн-Готарпскай.
Рэгенцтва
Да яго паўналецця краінай кіравалі Магнус Дэлагардзі і рэгенцкі савет; яны паспяшаліся заключыць мір з усімі суседнімі дзяржавамі, з якімі ваяваў Карл X. У 1660 г. быў заключаны мірны дагавор у Аліве паміж Швецыяй і Рэччу Паспалітая, у якім прынялі ўдзел і Брандэнбург, і імператар: Лівонія была фармальна саступлена Швецыі, і польскі кароль назаўжды адмовіўся ад сваіх прэтэнзій на шведскі прастол. У Капенгагене быў заключаны мір паміж Швецыяй і Даніяй, у 1661, у Кардысе — паміж Швецыяй і Расіяй. Знешняя палітыка Швецыі падчас рэгенцтва вагалася паміж Францыяй і яе ворагамі — Англіяй і Галандыяй; унутры дзяржава цярпела ад смут і беспарадкаў.
Самастойнае кіраванне
Карл быў абвешчаны паўналетнім (1672); рыксдаг, скліканы па гэтым выпадку, пастанавіў працягваць рэдукцыю Карла X. У сілу саюза з Францыяй Швецыя павінна была заняць вайной Брандэнбург; але шведы цярпелі паражэнне за паражэннем, прайгралі бітву пры Фербеліне (1675), страцілі амаль усе свае ўладанні па ўсёй тэрыторыі. У альянс з Брандэнбургам уступіў і Крысціян V Дацкі. Вайну з Даніяй вырашыла бітва пры Лундзе (у снежні 1676), адна з самых кровапралітных у паўночнай гісторыі, якая скончылася поўным паражэннем датчан. Перамога падняла настрой шведаў; замоўклі нараканні і пратэсты, кароль з большай энергіяй мог працягваць вайну. На моры перамагалі датчане, на сушы — шведы. У Памераніі брандэнбургскія войскі занялі Штэтын. Дацкая і брандэнбургская вайна скончыліся ў 1679 годзе, першая — мірам у Лундзе, другая — мірам у Сен-Жэрмен-ан-Ле.
Рэформы
Пасля 1679 Карл аддаўся ўнутраным рэформам; галоўным яго саветнікам быў Юхан Юленшэрна. У знешніх справах вырашана было трымацца самастойнай палітыкі і таму канчаткова парваць з Францыяй. Мір на поўначы мог быць умацаваны толькі збліжэннем з Даніяй, што і было дасягнута дагаворам аб нейтралітэце для абароны гандлёвых зносін скандынаўскіх народаў і дынастычным саюзам Карла XI і дацкай прынцэсы Ульрыкі Элеаноры Ольдэнбургскай.
Унутры краіны рэдукцыя аслабіла дваранства і арыстакратыю; кароль палічыў магчымым зусім адмяніць усякія дзяржаўныя формы, якія стрымлівалі яго, што і было здзейснена, са згоды рыксдага, у 1680. Кароль мог цяпер склікаць рыксдаг, калі яму было заўгодна. Дзяржаўны савет быў пераназваны ў савет каралеўскі. Неўзабаве ў рукі караля перайшлі рэдукцыя, заканадаўчая ўлада і права накладаць падаткі: саслоўі страцілі сваё ранейшае значэнне. Абмежавана была свабода друку; духавенства распаўсюджвала ў народзе вучэнне пра боскае паходжанне каралеўскай улады. Эканамічны лад дзяржавы дасягнуў дзякуючы рэдукцыі квітнеючага стану. Рэдукцыя дала дзяржаве капітал са штогадовым даходам у 2,5 млн. далераў; яна ж ліквідавала залежнасць сялян ад дваранства.
Маючы ў сваіх руках дастатковыя матэрыяльныя сродкі, Карл прыняўся за рэформу ваеннай справы. Дзяржава была падзелена на вобласці, з якіх кожная была абавязана ўтрымліваць пэўную колькасць коннага войска (rusthåll — зямля, з якой утрымліваецца конны салдат). Дзякуючы гэтым рэформам у Швецыі было 38 тыс. чал. пастаяннага войска, у правінцыях — 25 тыс. Была пабудавана новая ваенная гавань — Карлскруна.
У зноў набытых (ад Даніі) правінцыях на поўдні Швецыі (Сконэ, Блекінгэ і Халанд) шведская мова была зроблена мовай царквы і школ, быў адноўлены Лундскі ўніверсітэт, уведзены шведскія законы. Свае балтыйскія ўладанні Карл жадаў таксама цясней звязаць са Швецыяй; але тут рэдукцыя выклікала моцнае нараканне, і супраць караля склалася апазіцыя на чале з Паткулем. Агульнаму дабрабыту каралеўства садзейнічалі ўведзеныя каралём паляпшэння ў горнай справе, у гандлі і прамысловасці. Часты голад у апошнія гады валадарання Карла выклікаў вялікія бедствы ў паўночнай Швецыі, Фінляндыі і остзейскіх правінцыях. У 1686 г. выйшаў новы закон аб царкве, паводле якога духавенства было падпарадкавана дзяржаве і ўведзіліся новы катэхізіс, новы служэбнік і малітоўнік.
Сям’я
Дзеці ад Ульрыкі Элеаноры Ольдэнбургскай:
Дыэлектрык
Дыэлектрык (διά + ἤλεκτρον — праз + бурштын) — рэчыва, якое амаль не праводзіць электрычны ток і можа ў знешнім электрычным полі. Асноўныя ўласцівасці: дыэлектрычная пранікальнасць, дыэлектрычная ўспрымальнасць і электрычная трываласць.
Віды
Дыэлектрыкі бываюць цвёрдыя (бурштын, слюда, шкло і эбаніт), вадкія (вада і ) і газападобныя (усе газы). Падзяляюцца на непалярныя (малекулы маюць сіметрычную будову і цэнтры цяжару дадатных і адмоўных зарадаў супадаюць), палярныя (малекулы пры адсутнасці знешняга электрычнага поля маюць адрозны ад 0 дыпольны момант) і іонныя крышталі (крышталічная рашотка з правільным чаргаваннем іонаў розных знакаў і ўтварэннем 2 іонных падрашотак). Адпаведна адрозніваюць электронную (дэфармацыйную), арыентацыйную (дыпольную) і іонную палярызацыю. Механізмы палярызавання залежаць ад віду хімічнай сувязі.
Выкарыстанне
У тэхніцы дыэлектрыкі выкарыстоўваюцца ў якасці матэрыялаў. У кандэнсатарах служаць для павелічэння ёмістасці. У паўправадніковай электроніцы выкарыстоўваюцца дыэлектрычныя стужкі (аморфныя, шклопадобныя і палімерныя) для ўтварэння структур метал-дыэлектрык-метал і метал-дыэлектрык-паўправаднік. На аснове кантактаў у выглядзе тонкага слоя, які падзяляе 2 звышправаднікі кантакты Джозефсана), створаныя маламагутныя звышвысокачастотныя, хуткадзейныя элементы памяці вылічальных прылад і квантавыя інтэрферометры.
Беларусь
У Беларусі даследванні фізічных уласцівасцей дыэлектрыкаў пачаліся ў 1935 годзе ў Беларускім політэхнічным інстытуце Міхаіл Безбародаў). З 1959 г. вядуцца ў Інстытуце фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Ясуюкі Кувахара
(桑原 楽之; нар. ) — японскі футбаліст. У 1966—1970 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Уладзімеж Цімашэвіч
Уладзімеж Цімашэвіч (,, Польшча) — польскі грамадска-палітычны дзеяч, юрыст, выкладчык.
У часы Польскай Народнай Рэспублікі з'яўляўся старшынёй Аб'яднання польскіх студэнтаў у Варшаўскім універсітэце і членам ПАРП. Пасля скасавання ПНР ён не ўступіў у створаную ў 1990 годзе Сацыял-дэмакратычную партыю Польшчы, але ў 1999 годзе стаў членам Саюза дэмакратычных левых сіл. Быў прэм'ер-міністрам Польшчы ў 1996—1997 гадах. Быў міністрам замежных спраў ва ўрадзе Лешака Мілера (2001—2004), а затым ва ўрадзе Марака Белькі (2004—2005). Маршал (старшыня) Сойма Польшчы (2005) і адзін з кандыдатаў на пасаду прэзідэнта ў 1990 (у першым туры атрымаў 9,21 % і заняў 4 месца) і 2005 (адмовіўся). Пасля 2005 года не прымаў удзелу ў палітыцы.
У кастрычніку 2007 года быў, аднак, абраны ў Сенат як адзіны беспартыйны кандыдат.
Сям’я
Сын Марыяна і Рэнаты Цімашэвічаў. Сям’я маці паходзіць з Валыні, бацькі — з Ваўкавыска, адкуль падчас Першай сусветнай вайны эвакуіравалася ў Сімбірск, дзе і нарадзіўся Марыян Цімашэвіч, будучы польскі ваенны, палкоўнік. Сёння ў Беларусі пражывае вельмі шмат сваякоў Уладзімежа Цімашэвіча. У 1972 Уладзімеж ажаніўся з Барбарай Апановіч з Падляшша, мае з ёй дачку Малгажату і сына Тамаша.
Чэмпіянат свету па снукеры 2004
Чэмпіянат свету 2004 (World Snooker Championship 2004, таксама вядомы як Embassy World Snooker Championship 2004 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 17 красавіка па 3 мая 2004 года на арэне тэатру Крусібл, у Шэфілдзе, Англія. Турнір стаў 70-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе. Кампанія Embassy у чарговы раз спансавала турнір. Прызавы фонд турніру склаў £1,378,920, з якіх £250,000 атрымаў пераможца.
Эйдзо Югуці
(湯口 栄蔵; нар. — ) — былы японскі футбаліст. У 1969—1970 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Ёзаф Мігаш
Ёзаф Мігаш (Jozef Migaš; нар., Пушаўцы, Чэхаславакія) — славацкі палітык і дыпламат, былы спікер Народнага Савета (1998 —2002 ) і выканаўца абавязкаў прэзідэнта Славакіі разам з Мікулашам Дзурындам (1998—1999).
Біяграфія
Па заканчэнні Кіеўскага нацыянальнага ўніверсітэта імя Тараса Шаўчэнкі працаваў у Славацкай акадэміі навук у Кошыцах, пасля быў выкладчыкам у Вышэйшай школе палітыкі пры Цэнтральным камітэце Камуністычнай партыі Славакіі. У 1989 годзе разам з настроенымі на рэформы камуністамі згуртаваўся вакол Петэра Вейса ў Партыі дэмакратычных левых (SDL). У 1995—1996 гадах — надзвычайны і ўпаўнаважаны пасол Славакіі ва Украіне.
У 1996—2001 гадах узначальваў Партыю дэмакратычных левых (SDL). У 1998—2002 гадах — спікер Народнага Савета разам з Мікулашам Дзурындам. У 2009—2014 гадах — пасол Славакіі ў Расійскай Федэрацыі.
У 2016 годзе Ёзэф Мігаш быў прызначаны паслом Славакіі ў Беларусі. 9 мая 2020 года, нягледзячы на распаўсюджванне COVID-19 у Беларусі, Ёзэф Мігаш узяў удзел ва ўрачыстасцях у Мінску з нагоды заканчэння Другой сусветнай вайны. У МЗС Славакіі палічылі, што пасол парушыў прынцыпы камунікацыі са штаб-кватэрай, не расказаўшы аб намеры. У выніку Ёзэф Мігаш падаў у адстаўку, якая была прынятая. Як распавёў Ёзаф Мігаш прэсе, яго ўдзел у парадзе быў прынцыповай пазіцыяй. Пазней Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка назваў здарэнне міжнародным скандалам, а 15 чэрвеня 2020 падпісаў указ аб узнагароджанні дыпламата ордэнам Скарыны.
З'яўлецца братам Юрая Мігаша, колішняга пасла ў Венгрыі.
Першая бітва за Эз-Завію
Бітва за Эз-Завію — адна з бітваў грамадзянскай вайны ў Лівіі ў лютым — сакавіку 2011 года падчас якога моцна пацярпеў горад Эз-Завія.
Горад хутка трапіў у рукі паўстанцаў, якія аб’ядналіся з салдатамі-дэззртырамі. Эз-Завія была тым цэнтрам паўстання, які быў бліжэй за ўсё да Трыпалі. Яна стала асноўным напрамкам для ўдару войскаў Кадафі. Горад быў абложаны і рэгулярна падвяргаўся нападам прыхільнікаў урада супраць паўстанцаў, якія акапаліся ў цэнтры. Апошні штурм доўжыўся тыдзень і ўзначаліла яго Брыгада Хаміса, найбольш падрыхтаваная баявая адзінка лівійскай арміі. Паўстанне ў горадзе ў рэшце рэшт было задушана, і армія Кадафі ўсталявала поўны кантроль над горадам, пачаўшы пошук падазраваных у сувязях з паўстанцамі.
Спіс зорак сузор’я Пегаса
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Пегаса да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Андрэй Вадзімавіч Дапкюнас
Андрэ́й Вадзі́мавіч Дапкю́нас (, Мінск) — беларускі дыпламат, Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Аўстрыйскай Рэспубліцы і па сумяшчальніцтве ў Славеніі (з 2020).
Біяграфія
У 1985 годзе скончыў перакладчыцкі факультэт Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута замежных моў. У 1989—1990 гадах у якасці аспіранта-даследчыка навучаўся ў Лонданскай школе эканомікі. Абараніў дысертацыю «Палітычная культура моладзі Вялікабрытаніі» у Беларускім дзяржаўным універсітэце. Кандыдат філасофскіх навук (1991).
На дыпламатычнай службе з 1992 года. Працаваў другім сакратаром у Пастаянным прадстаўніцтве Рэспублікі Беларусь пры ААН у Нью-Ёрку (1992—1994) і на розных кіраўнічых пасадах у Міністэрстве замежных спраў Рэспублікі Беларусь. На працягу амаль 10 гадоў (1995—2004) кіраваў амерыканскім рэгіянальным падраздзяленнем Міністэрства замежных спраў Беларусі.
З 2004 года па люты 2011 года быў Пастаянным прадстаўніком Рэспублікі Беларусь пры Арганізацыі Аб’яднаных Нацый. 13 снежня 2011 года зноў прызначаны кіраўніком беларускай дыпламатычнай місіі пры ААН у Нью-Ёрку.
Сутыкненні ў Бені-Валід
Сутыкненні ў Бені-Валідзе — баявыя сутыкненні ў лівійскім Бені-Валідзе ў 2012 годзе.
Андрэй Вадзімавіч Дапкюнас
Біяграфія
У 2006 годзе працаваў старшынёй Выканаўчага савета Дзіцячага фонду ААН (ЮНІСЕФ). У 2008 годзе з’яўляўся намеснікам старшыні Эканамічнага і Сацыяльнага Савета ААН (ЭКАСАС). Быў першым прадстаўніком Рэспублікі Беларусь, які звярнуўся да Генеральнай Асамблеі ААН на беларускай мове.
Сутыкненні ў Бені-Валід
Ход падзей
Сутыкненні пачаліся 23 студзеня 2012 года ў сувязі з інцыдэнтам у Бені-Валідзе, калі байцы міліцыі «Брыгада 28 мая» хацелі арыштаваць мясцовых жыхароў пры нявысветленых абставінах. Байцы брыгады і яе штаб былі атакаваны мясцовымі апалчэнцамі, якія затым узялі на кантроль горад. Матывы двух асноўных варожых бакоў, «Брыгады 28 мая» і «Брыгады 93», застаюцца нявызначанымі і спрэчнымі. Канфлікт быў выкліканы, па першых паведамленнях, нападам прыхільнікаў забітага лідара краіны Кадафі на мясцовых чыноўнікаў Нацыянальнага Пераходнага Савета. Тым не менш мясцовыя племянныя лідары і жыхары адмаўлялі ўдзел прыхільнікаў Кадафі, заяўлялі, што іх мэтай было стварэнне ўласнага савета ў сваім горадзе. Міністр замежных спраў Вялікабрытаніі таксама тлумачыў, што гэта не напад прыхільнікаў Кадафі на сілы НПС, а наступства спрэчак паміж племяннымі лідарамі і новай уладай.
Андрэй Вадзімавіч Дапкюнас
Біяграфія
7 жніўня 2017 года быў вызвалены з пасады прадстаўніка Беларусі пры ААН і прызначаны на пасаду намесніка міністра замежных спраў.
20 ліпеня 2020 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Аўстрыйскай Рэспубліцы і па сумяшчальніцтве ў Славеніі; Пастаянным прадстаўніком Рэспублікі Беларусь пры міжнародных арганізацыях у Вене і па сумяшчальніцтве пры Арганізацыі па бяспецы і супрацоўніцтву ў Еўропе (АБСЕ).
Нарвская ратуша
На́рвская ра́туша (Narva raekoda) — будынак ратушы у эстонскім горадзе Нарве,гісторыка-архітэктурны помнік стылю барока. Падчас II сусветнай вайны была зруйнавана, пасля вайны (у пачатку 1960-х) адноўлена.
Апісанне
У архітэктурным плане Нарвская ратуша ўяўляла сабой трохпавярховы каменны, выкананую з плітняка, з высокім цокальным паверхам, двума паверхамі з тасканскай пілястрымі і трэцім полуэтажу над калонамі. Цэнтр фасаду не меў пілястраў, трохкутны франтон з гадзіннікам служыў як бы працягам і завяршэннем пляскатай сцяны. Грэбень з вострым даху быў упрыгожаны башткою з двума галерэямі. Шпіль башты вянчаў каваны флюгер у выглядзе жураўля, які абапіраецца на яблык (праца майстра Грабена). Да галоўнага ўваходу вялі падвойныя лесвіцы з ажурнымі рашоткамі. Малюнак рашотак утрымліваў элементы нарвскага герба (рыбы, меч і ядра). Сам уваход у ратушу ўпрыгожваў партал, выраблены, верагодна, Н. Мілліхам. Ён уключаў у сябе герб гарадоў, апраўленым пальмавымі лісцем і тры алегарычныя фігуры, што сімвалізуюць тры галоўныя прынцыпу, згодна з якімі павінны прымацца рашэнні ў ратушы: Справядлівасць, Мудрасць і Умеранасць.
У інтэр'еры нарвскай ратушы на першым паверсе знаходзіўся вялікі хол, перакрыты размаляванымі кроквамі. Па абодвух баках размяшчаліся шэрагі пакояў. Лесвіца на заднім плане вестыбюля вялі на другі паверх, дзе знаходзілася вялікая зала пасяджэнняў магістрату (пазней думы). У паўночнай частцы другога паверха знаходзілася пакой суду вышэйшай інстанцыі, канцылярыя і зала чаканняў, у паўднёвым самым крыле — адпаведна памяшканне суда ніжэйшай інстанцыі і гандлёвая палата. У цокальным паверсе размяшчалася палата мер і вагі, турма і падсобныя памяшканні.
Гісторыя
Нарвскую ратушу пабудавалі па ініцыятыве шведскага каралеўскага двара. За аснову быў узяты праект Г. Тейфеля. Спачатку праект задумваўся ў стылі барока, але пры зацвярджэнні канчатковага праекта ў Стакгольме былі ўнесеныя пэўныя змены, якія надавалі будынку рыс так званага галандскага класіцызму.
Будаўнічыя работы па ўзвядзенню ратушы ў Нарве былі пачатыя 1668 года пад кіраўніцтвам Захарыяса Хоффмана-малодшага і Юргена Бішоффа, завершаны — за тры гады (1671).
Падчас Другой сусветнай вайны 1944 года будынак нарвскай ратушы было зруйнавана савецкай авіяцыяй, як і астатнія барочнага цэнтра горада Нарвы.
Ужо ў Эстонскай ССР у 1960—63 гадах нарвскую ратушу аднавілі. Былі адрэстаўраваны фасады і партал, вонкавыя сходы з ажурнымі гратаванням, размаляванай столь вестыбюля, парадныя сходы, барочны шалом ратушовай вежы.
Масакацу Міямато
(宮本 征勝; нар. — ) — японскі футбаліст. У 1958—1971 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Густаў II Адольф
Густаў II Адольф (Gustav II Adolf, Gustavus Adolphus, 9 снежня 1594, Стакгольм, Швецыя — 6 лістапада 1632, Лютцэн, каля Лейпцыга) — кароль Швецыі (1611—1632), сын Карла IX і Крысціны Гольштэйн-Готарпскай. Насіў мянушкі «Снежны кароль» і «Леў Поўначы».