cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гісторыя Шанхая
У складзе Кітайскай рэспублікі
Калі ў 1931 годзе ў выніку Мукдэнскага інцыдэнту японская Квантунская армія уварвалася ў Маньчжурыю, вырашыў зладзіць аналагічны «інцыдэнт» у Шанхаі. Аднак у выніку баёў, якія доўжыліся каля месяца, размешчаная ў Шанхаі 19-я армія адбіла ў 1932 годзе японскае ўварванне. Тым не менш Шанхай быў абвешчаны дэмілітарызаванай зонай, Кітаю забаранялася трымаць гарнізоны таксама ў суседніх Сучжоу і Куньшане. Японія атрымала права размясціць у горадзе абмежаваны воінскі кантынгент. Кітайцы ўспрынялі дагавор як прыніжэнне, на іх думку, заходнія дзяржавы здрадзілі ім, не звярнуўшы ўвагу на абарончы для Кітая характар вайны і вялікія страты. Рыхтуючыся да непазбежных новых сутычак з Японіяй, кітайскі ўрад даручыў герою абароны Шанхая генералу падрыхтаваць абарончыя пазіцыі на захад ад Шанхая, а таксама навучыць шанхайскую паліцыю (аб’яднаную ў «атрады па падтрыманні парадку») пяхотнай тактыцы, каб пры неабходнасці выкарыстоўваць паліцэйскіх як салдат. Тым часам японцы, будуючы ў Шанхаі прамысловыя будынкі, праектавалі іх з улікам магчымасці выкарыстання ў баявых дзеяннях у якасці апорных пунктаў. У выніку, якая ішла на працягу некалькіх месяцаў 1937 года, стала адной з самых кровапралітных бітваў япона-кітайскай вайны: спрабуючы выбіць японцаў з Шанхая, Чан Кайшы кінуў у бой свае лепшыя войскі, і яны адступілі, будучы цалкам абяскроўленымі, толькі апынуўшыся пад пагрозай траплення ў акружэнне ў выніку высаджаных у іх у тыле японскіх марскіх дэсантаў. Пакінуты для прыкрыцця адступлення батальён на вачах у міжнароднага сэтлменту.
«Самотны востраў» змыты хваляй
На акупаванай частцы Шанхая японскія ўлады стварылі марыянеткавы кітайскі «Урад вялікага шляху». У сакавіку 1938 года стварыў у Нанкіне, японцы зладзілі шэраг акцый у яго падтрымку на тэрыторыі Цэнтральнага Кітая, якая кантралявалася японскімі войскамі. Менш чым праз месяц Рэфармаваны ўрад прадэманстраваў сваю ўладу над Шанхаем, стварыўшы Наглядны ямэнь для наздора за дзейнасцю гарадскіх уладаў Шанхая. Кіраўнік «Урада вялікага шляху» фармальна прызнаў уладу рэфармаванага ўрада 3 мая 1938 года. 30 сакавіка 1940 года «Рэфармаваны ўрад Кітайскай Рэспублікі» быў зліты японцамі з «» ў праяпонскі марыянеткавы ўрад Кітайскай рэспублікі, улада якога распаўсюдзілася і на Шанхай.
З 1933 года з Еўропы ў Шанхай пачалі прыбываць яўрэйскія бежанцы (у асноўным, бежанцыз Германіі і Аўстрыі праз Італію). Пасля пачатку Другой сусветнай вайны японскі дыпламат Тыунэ Сугіхара, які служыў у Літве, дапамог больш чым 6000 польскім і літоўскім яўрэям, уцекачам ад пераследу нацыстаў, пакінуць краіну, выдаючы транзітныя японскія візы, па якіх быў магчымы выезд на Далёкі Усход праз тэрыторыю СССР. Японскі ўрад адправіў гэтых «асоб без грамадзянства» ў Шанхай, дзе іх уладкаваннем занялася сфармаваная тут яўрэйская абшчына. У 1943 годзе японскія ўлады перасялілі 18 тысяч шанхайскіх яўрэяў на тэрыторыю сучаснага раёна, дзе ўтварылася.
Пасля пачатку вайны на Ціхім акіяне японскія войскі 8 снежня 1941 года ўвайшлі на тэрыторыю шанхайскіх замежных канцэсій, і інтэрнавалі там грамадзян краін, з якімі Японія апынулася ў стане вайны, у выніку «самотны востраў» спыніў сваё існаванне. 1 жніўня 1943 года японская адміністрацыя перадала падкантрольную ёй тэрыторыю пад уладу марыянеткавага кітайскага ўрада. Тым часам урады Вялікабрытаніі і ЗША, каб прадэманстраваць ураду Чан Кайшы, што яны таксама не забываюць пра кітайскія інтарэсы, таксама фармальна адмовіліся ад сваіх экстэрытарыяльных правоў у Шанхаі на карысць кітайскага ўрада.
У складзе КНР
У пачатку XXI стагоддзя Шанхай прэтэндуе на тое, каб вярнуць сабе званне горада сусветнага ўзроўню і стаць цэнтрам усёй Усходняй Азіі. Па меры развіцця горад пастаянна мяняецца. У 2011 годзе быў ліквідаваны раён, чыя тэрыторыя была далучана да раёна Хуанпу. У 2015 годзе спыніў сваё існаванне знакаміты раён, чыя тэрыторыя ўвайшла ў склад раёна.
Камарова (Свірскі сельсавет)
Камаро́ва (, Комарово) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Свірскага сельсавета.
Гісторыя
У 1846 г. маёнтак Свянцянскага павета Віленскай губерні, валоданне памешчыка Барткевіча, 24 душы мужчынскага полу, 60 дзесяцін прыдатнай для земляробства зямлі. У 1868 г. у маёнтку 17 двароў, 212 жыхароў; працавалі вінакурны завод і вадзяны млын. У 1904 г. маёнтак Камароўшчызна Свірскай воласці Свянцянскага павета, валоданне Старжынскіх, 15 жыхароў. У ліпені 1920 г. арганізаваны камітэт беднаты, старшыня М. І. Позныш. У 1921 г. тут існавала ячэйка Партыі незалежнай (3 чал.). У маі 1922 г. арыштаваны У. Позныш, адзін з членаў партыі. Вяскоўцы выступілі ў абарону таварыша, паліцыя адкрыла агонь. 4 жыхара вёскі за арганізацыю «бунту» былі адпраўлены ў Свянцянскую дэфензіву.
З 12.10.1940 г. у Куцькаўскім сельсавеце Свірскага раёна Вілейскай, з 20.09.1944 г. Маладзечанскай абласцей, з 16.07.1954 г. у Свірскім сельсавеце (з 25.04.1958 г. гарпасялковы Савет), з 31.08.1959 г. Мядзельскага раёна, з 20.01.1960 г. Мінскай вобласці. У 1940 г. на месцы маёнтка арганізаваны калгас «17 верасня», Свірская МТС, адкрыта хата-чытальня. У 1944 г. гітлераўцы спалілі 44 гаспадаркі вёскі Куцькі (у 1940 г. былі 74 гаспадаркі). У 1945 г. у вёсцы Камарова адноўлены калгас і МТС. У 1949 г. арганізаваны калгас імя Вышынскага ў вёсцы Куцькі. У Камарова ў гэты час працавалі клуб, крама, сямігадовая школа, МТС, школа механізацыі сельскай гаспадаркі.
З 1964 Камарова — цэнтр саўгаса «Канстанцінава», з 04.09.1991 г. — калгаса «Канстанцінава».
Да 12.11.1966 г. вёскі Камарова і Куцькі.
У 2013 годзе Свірскі пасялковы савет быў скасаваны, і Камарова ўвайшло ў склад Свірскага сельсавета.
Памятныя мясціны
У цэнтры вёскі помнік 29 землякам, якія загінулі ў Айчыннай вайне (пастаўлены ў 1965 г.)
Культурныя ініцыятывы
Ад 2005 года ў Камарове праводзіцца фестываль народных промыслаў і рамёстваў «Камарова — Кола дзён». У чэрвені 2015 года ён прайшоў дзесяты раз
Седэртэлье (камуна)
Камуна Седэртэлье (Södertälje kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Стакгольм у цэнтральнай Швецыі.
Седэртэлье 167-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Седэртэлье.
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 12 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Міхал Апанасавіч Вітушка
Міха́л Віту́шка (Псеўданімы: Чорны Кот;,  — , ) — беларускі актывіст у міжваеннай Польшчы, калабарацыяніст падчас 2-й сусветнай вайны, кіраўнік арганізацыі беларускага антысавецкага супраціву «Чорны кот».
Біяграфія
Атрымліваў адукацыю ў Клецкай і Віленскай беларускіх гімназіях, апошнюю скончыў у 1930 годзе. Вучыўся ў Пражскім універсітэце і Варшаўскім політэхнічным інстытуце, уваходзіў у кіраўніцтва Аб’яднання беларускіх студэнцкіх арганізацый і Асветнага таварыства беларусаў у Варшаве.
Пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР выконваў абавязкі начальніка міліцыі ў Нясвіжы. Арыштаваны органамі НКУС, неўзабаве вызвалены.
У ліпені 1941 года прыязджае з Нясвіжа ў Мінск, дзе бургамістр горада Вітаўт Тумаш прызначае яго намеснікам Дзмітрыя Касмовіча, каменданта гарадской паліцыі і начальніка аправізацыйнага аддзела гарадской управы. Адзін з стваральнікаў беларускай паліцыі ў Мінску. У жніўні 1941 года Міхал Вітушка камандзір аднаго з аддзелаў Беларускай самааховы на Заходнім Палессі, якая сумесна з Палескай Сеччу вяла партызанскія дзеянні супраць адступалых савецкіх войск. Увосень 1941 года пасля ўсталявання цывільнай нямецкай улады з’язджае ва ўсходнюю ваенную зону Беларусі. У канцы кастрычніка 1941 года разам з Радаславам Астроўскім і Дзмітрыем Касмовічам арганізуе мясцовую адміністрацыю ў Бранску, сярод іншага займаецца зборам цёплых рэчаў у насельніцтва для Вермахта. Вясной 1942 года займаецца арганізацыяй нямецкай службы парадку ў Бранскай акрузе. 20 красавіка 1942 года накіраваны ў Смаленск, дзе таксама разам з Р. Астроўскім і Дз. Касмовічам арганізуе мясцовую адміністрацыю і службу парадку. Міхал Вітушка ўваходзіў у Цэнтральны камітэт Беларускай незалежніцкай партыі, ад якога атрымаў чын генерала. Загадам галоўнага ўпраўлення Імперскай Бяспекі ў Берліне пра прызначэнне (зацвярджэнне) «туземных камандзіраў» аперацыі «Любімая Котка» на тэрыторыі генеральнага камісарыяту Беларусь ад 27 лістапада 1943 года прызначаны кіраўніком арганізацыі «Чорны кот». У чэрвені 1944 года ўдзельнічаў у II Усебеларускім кангрэсе. Адзін з арганізатараў планаванага антынямецкага выступу ў Мінску, з мэтай абвяшчэнне незалежнай беларускай дзяржавы. З лета 1944 года — афіцэр дэсантнага батальёна «Дальвіц», маёр Беларускай краёвай абароны.
Узнагароды
7 чэрвеня 1950 года Рада Беларускай Народнай Рэспублікі выдала дэкрэт, паводле якога, узнагародзіўся Міхал Вітушка Ордэнам Пагоні. Таксама быў узнагароджаны Ордэнам Зялезнага Рыцара 3-га класу.
Яўрэйскі ўніверсітэт (Мінск)
Яўрэйскі ўніверсітэт — ўстанова адукацыі, якая існавала пад рознымі назвамі з 1995 па 2004 г. у Мінску.
Гісторыя
У лютым 1995 г. быў адкрыты Яўрэйскі ўніверсітэт у Мінску (рэктар — дацэнт Зелік Майсеевіч Пінхасік). Пра паходжанне гэтай арганізацыі захаваліся некаторыя ўспаміны:
Васка Нуньес дэ Бальбоа
Васка Нуньес дэ Бальбоа (Vasco Núñez de Balboa; 1475, Херэс-дэ-лос-Кабальерас — 12 студзеня 1519, Дар'ен, Панама) — іспанскі канкістадор, які заснаваў першы еўрапейскі горад у Амерыцы і першым з еўрапейцаў выйшаў да берагоў Ціхага акіяна, адкрыў востраў Рэй.
Яўрэйскі ўніверсітэт (Мінск)
Гісторыя
2 верасня 2003 г. міністр адукацыі Аляксандр Радзькоў выдаў загад зачыніць МГІ да 11 верасня 2004 г, на той момант 500 студэнтаў навучаліся ў гэтым інстытуце па спецыяльнасцях «сучасныя замежныя мовы», «культуралогія», «дызайн», «міжнародны маркетынг». Вучоны савет БДУ 18 верасня 2003 г. прыняў рашэнне аб рэарганізацыі МГІ ў 2004 г.: на базе Інстытута быў створаны Факультэт гуманітарных навук і мастацтваў, частку спецыяльнасцяў замацавалі за Факультэтам міжнародных адносін БДУ, З. М. Пінхасік стаў намеснікам дэкана ФМА БДУ, заняткі абодвух факультэтаў працягвалі праводзіць у памяшканнях па Маякоўскага, 96. У 2004 г. рэашэнне было выканана. Інфармацыя пра Яўрэйскі ўніверсітэт і Міжнародны гуманітарны інстытут адсутнічае на сайце былога Гуманітарнага факультэта.
Жаркава
Жа́ркава (, Жарково) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Турынскага сельсавета.
Лос-Анджэлес Лэйкерс у сезоне 2018/2019
Сезон 2018/2019 стаў 71-м сезонам у НБА ў гісторыі франшызы Лос-Анджэлес Лэйкерс.
Дзям’янкава (Манастыршчынскі раён)
Дзям’янкава (Демьянково) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Мінскае гета (серыя афортаў)
Мінскае гета — серыя афортаў Лазара Рана, прысвечаная Мінскаму гета і яго вязням. Захоўваецца ў калекцыі Дрэздэнскай карціннай галерэі.
Гісторыя
У 1950-х Лазар Ран пачаў серыю афортаў «Мінскае гета» і працаваў над ёй доўга і скрупулёзна. З аднаго боку вельмі складаная тэхніка патрабавала дакладнасці, а з іншай — тэма гэтага цыклу была настолькі асабістай, што кожная праца нараджалася ў пакутах. На серыю «Мінскае гета» ў Рана пайшло 20 гадоў. Афіцыйна пазначаецца, што даты стварэння серыі 1962—1972 гады.
У 1979 годзе пры садзейнічанні нямецкай мастачкі Леа Грундзік альбом гэтых гравюр быў набыты.
Апісанне
Сам мастак гэтага не сцвярджаў, але імаверна, што на выявах серыі сустракаюцца партрэты яго маці, жонкі, сястры і трох дзяцей, якія загінулі ў Мінскім гета.
Цыкл уключае 17 чорна-белых лістоў, выкананых у тэхніцы афорту.
Выстаўкі
Серыя афортаў Лазара Рана «Мінскае гета» доўгія гады не экспанавалася на выстаўках. У 1979 пры пасярэдніцтве нямецкага мастака Леа Грундзік альбом гэтых гравюр закупіла Дрэздэнская карцінная галерэя. Толькі ў 1991 годзе афорты былі паказаны на выстаўцы ў Палацы культуры тонкасуконнага камбіната імя Ц. Я. Кісялёва. Пасля гэтага у канцы 90-х гадоў, мастацтвазнаўца Ларыса Фінкельштэйн зноў экспанавала гэтыя творы ў сваёй галерэі «Брама».
У ліпені 2014 года ў Нацыянальным гістарычным музеі Беларусі ў Мінску працавала выстаўка, прысвечаная памяці Мінскага гета. Экспазіцыя складалася з мастацкіх работ Лазара Рана, прадстаўленых калекцыянерам Андрэем Філатавым, а таксама з экспанатаў Музея гісторыі і культуры яўрэяў Беларусі.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2005/2006
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2005/2006 — 14-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
NGC 588
NGC 588 — частка галактыкі ў сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Комсіна
Гісторыя
У 1921 г. вёска гміны Рэчкі Вілейскага павета Віленскага ваяводства, 14 двароў, 74 жыхары. З 12.10.1940 г. у Княгінінскім сельсавеце Крывіцкага раёна Вілейскай, з 20.09.1944 г. Маладзечанскай, з 20.01.1960 г. Мінскай абласцей, з 25.12.1962 г. ў Мядзельскім раёне. У 1948 г. у вёсцы створаны калгас «Камсамолец». З 1957 вёска ў складзе саўгаса «Крывічы» (цэнтр — вёска Княгінін).
Прэмія Вольфа ў сельскай гаспадарцы
Прэмія Вольфа ў сельскай гаспадарцы прысуджаецца адзін раз у год Фондам Вольфа ў Ізраілі. Гэта адна з шасці прэмій Вольфа, створаных Фондам, якая ўручаецца з 1978 года.
Прэмія часам лічыцца эквівалентам «Нобелеўскай прэміі па сельскай гаспадарцы».
Дзеньгубаўка (Манастыршчынскі раён)
Дзеньгубаўка (Деньгубовка) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Нікольск (Валагодская вобласць)
Нікольск (Нико́льск) — горад (з 1780) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Нікольскага раёна Валагодскай вобласці. Насельніцтва — 7976 чал. (2016). Горад размешчаны на правым беразе ракі Юг (правы прыток Малой Паўночнай Дзвіны), за 442 км на ўсход ад Волагды.
Памятныя мясціны
Срэценскі сабор 1790—1882 гг., які знаходзіцца на цэнтральнай плошчы горада, Казанская царква (арх. Ф. фон Фрыдэ; канец XIX ст.-пачатак XX ст.), будынкі былога духоўнага вучылішча (1882) і земскага ўпраўлення (сярэдзіна XIX ст.). Нікольскі гісторыка-мемарыяльны музей паэта А. Я. Яшына.
Жамчужныя астравы
Жамчужныя астравы (Archipiélago de las Perlas) — група астравоў у паўночна-ўсходняй частцы Панамскага заліва Ціхага акіяна, за 70 км на паўднёвы ўсход ад горада Панама. Належаць Рэспубліцы Панама.
Агульная плошча — каля 400 км². Уключаюць 16 буйных і каля двухсот невялікіх астраўкоў (усяго 90 астравоў маюць назвы). Найбуйнейшы з іх — востраў Рэй, цэнтр лоўлі жэмчугу. Востраў Кантадора вядомы як курорт.
Нікольск
Назву Нікольск маюць:
Паланечка
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню Паланечка згадваецца ў XVI стагоддзі як мястэчка ў Новагародскім павеце, уладанне Рудамінаў-Дусяцкіх. Пазней мясцовасць перайшла да Радзівілаў, за якімі ў канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзяў тут збудавалі цагляны палац, у якім размяшчаліся вялікія бібліятэка, архіў, творы мастацтва і калекцыя манет. Першым яго гаспадаром быў князь Мацей Радзівіл, павенчаны з Альжбетай Хадкевіч.
У 1751 годзе ў мястэчку ўзведзены драўляны касцёл Святога Юрыя. У 1777 годзе мястэчка наведаў рускі пісьменнік Дзяніс Фанвізін на шляху з Масквы ў Францыю. Ён пакінуў запісы аб мястэчку і яго ваколіцах.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Паланечка апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у складзе Навагрудскага павета. У 1819 годзе тут пабудаваны вадзяны млын.
Паводле інвентару 1844 года ў мястэчку было 58 двароў з поўнымі надзеламі і 32 двары з прысядзібнымі дзялянкамі. У местачкоўцаў было каля 50 кароў, 26 коней. Гаспадар Паланечкі князь Канстанцін Радзівіл вызначаўся прагрэсіўнымі поглядамі, падтрымліваў сувязі і сустракаўся з патрыятычнымі дзеячамі Расіі, Польшчы і Беларусі. У 1845 пад яго апякунствам тут знаходзілася рэдакцыя часопісу «Народ і час», які выдаваў Я. Філіповіч (выйшаў толькі 1 нумар). К. Радзівіла ў Паланечцы наведаў паэт Уладзіслаў Сыракомля. У часы нацыянальна-вызваленчага паўстання (1863—1864) у ваколіцах мястэчка дзейнічалі паўстанцкія аддзелы.
У сярэдзіне 1880-х гадоў пад назвай Паланечка існавалі 3 населеныя пункты: мястэчка — 62 двары, касцёл, капліца, земскае народнае вучылішча, вадзяны млын, крама; вёска (9 двароў) і маёнтак.
Найноўшы час
У 1909 годзе сяло ў Жухавіцкай воласці Навагрудскага павета.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Паланечка апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе стала цэнтрам гміны Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. У гэты час існавалі мястэчка (99 двароў) і фальварак.
У 1939 годзе Паланечка ўвайшла ў склад БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай вобласці. 12 кастрычніка 1940 года стала цэнтрам сельсавета. Статус паселішча панізілі да вёскі.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 7 ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінуў 71 аднасяльчанін.
З 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У 1940—1960 гадах цэнтр Паланечкаўскага сельсавета. Да 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Вольнаўскага сельсавета, да 21 ліпеня 1986 года — у склад Савіцкага сельсавета.
Да 26 чэрвеня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Паланечкаўскага сельсавета.
Інфраструктура
Працуюць выканкам сельсавета, калгасная сядзіба, рамонтныя сельскагаспадарчыя майстэрні, ветэрынарны ўчастак, сярэдняя школа, клуб, бальніца, аптэка, аддзяленне сувязі, бібліятэка, магазін.
Марыяна Акіндзінаўна Шчоткіна
Марыя́на Акіндзі́наўна Шчо́ткіна (нарадзілася 20 лістапада 1958 года, востраў Кільдын Мурманскай вобласці РСФСР) — беларуская дзяржаўная дзеячка, міністр працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Марыяна Шчоткіна нарадзілася 20 лістапада 1958 года на востраве Кільдын Тэрыберскага раёна Мурманскай вобласці РСФСР.
У 1982 годзе скончыла Ленінградскі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. А. Жданава па спецыяльнасці «фізіка», у 2007 годзе — Акадэмію кіравання пры прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «дзяржаўнае кіраванне сацыяльнай сферай».
1982—1986 — інжынер вытворчага аб’яднання «Інтэграл», інжынер Паўночнага філіяла Акустычнага інстытута імя М. Андрэева ў Севераморску.
1986—2003 — настаўніца фізікі, намесніца дырэктара школы, дырэктарка школы, начальніца ўпраўлення адукацыі адміністрацыі Фрунзенскага раёна г. Мінску.
2003—2005 — намесніца кіраўніка адміністрацыі Ленінскага раёна г. Мінска.
З 2007 года — намесніца, першая намесніца Міністра працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь.
З 4 снежня 2009 года — Міністр працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь.
23 чэрвеня 2010 года абраная старшынёй Савета па сацыяльнай палітыцы пры Інтэграцыйным камітэце ЕўрАзЭС.
Член Рэспубліканскага Савета РГА «Белая Русь».
Барыс Міхайлавіч Максімовіч
Барыс Міхайлавіч Максімовіч (, Цвер, Расія — ) — інжынер шляхоў зносін, спецыяліст у галіне эксплуатацыі чыгунак. Доктар тэхнічных навук (1962), прафесар (1963).
Марыяна Акіндзінаўна Шчоткіна
Сям’я
Замужам, мае сына.
Барыс Міхайлавіч Максімовіч
Біяграфія
Скончыў Пецярбургскі інстытут інжынераў шляхоў зносін (1916). Працаваў на Бесарабскай чыгунке (1916—1919), Паўднёвай акрузе шляхоў зносін (Харкаў, з 1921), Туркестанскай акрузе шляхоў зносін (з 1922), Упраўленні Маскоўска-Балтыйска-Беларускай чыгункі (Масква, 1923—1933), Галоўнам упраўленні руху Міністэрства шляхоў зносін СССР (з 1943), Усесаюзным цэнтральным навукова-даследчым інстытуце чыгуначнага транспарту (1933—1942, 1949—1955), Маскоўскім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (1955—1963), Беларускім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (1964—1973, прафесар, прафесар-кансультант кафедры «Эксплуатацыя чыгунак»).
Марыяна Акіндзінаўна Шчоткіна
Узнагароды
Узнагароджана ордэнам Пашаны, юбілейнымі медалямі, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Еўразійскай эканамічнай супольнасці, медалём «За супрацоўніцтва» (Саюзная дзяржава), удастоена ганаровага звання «Заслужаны працаўнік сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь» (2019), мае Падзяку Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Барыс Міхайлавіч Максімовіч
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: арганізацыя руху паяздоў; прапускная і правазная здольнасць чыгунак у розных умовах эксплуатацыі.
Узнагароды
Ордэны Працоўнага Чырвонага Сцяга, «Знак Пашаны» і інш.
Марыго
Невялікая рыбалавецкая вёска, якую потым назвалі Марыго, атрымала статус сталіцы пад час кіравання караля Луі XVI, які пабудаваў форт Сен Луі, у заліве Марыго. Сёння гэта самы значны будынак горада.
Марыго тыповы карыбскі горад, з лёгкімі драўлянымі дамамі. Кірмашы праходзяць кожную сераду і суботу, на іх можна знайсці какосы, авакада, розныя гатункі рыбы і іншыя разнастайныя тавары.
NGC 587
NGC 587 (іншыя абазначэнні — UGC 1100, MCG 6-4-37, ZWG 521.45, IRAS01296+3506, PGC 5746) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Трыкутнік.
Вядомыя асобы Варонежа
Вядомыя ўраджэнцы Варонежа:
Гігіена
Гігіена (ад грэч. Υγιεινός — «гаючы») — вобласць навукі, у прыватнасці медыцыны, якая вывучае ўплыў ўмоў жыцця, працы на чалавека і якая распрацоўвае прафілактыку розных захворванняў; забяспечвае аптымальныя ўмовы для існавання; захоўвае здароўе і падаўжае жыццё.
Дзеньгубаўка Пясочня
Дзеньгубаўка Пясочня (Деньгубовка Песочня) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Крайко
Крайко — прозвішча.
Сігтуна (камуна)
Камуна Сігтуна (Sigtuna kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Стакгольм у цэнтральнай Швецыі.
Сігтуна 226-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Мерста.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 42 272 чалавек (станам на студзень 2013 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 16 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
The Smiths
The Smiths — брытанскі рок гурт, заснаваны ў 1982 годзе ў Манчэстэры. Лічыцца адным з найважнейшых прадстаўнікоў брытанскай незалежнай сцэны 1980-х гадоў. Музыка гурта паўплывала на творчасць такіх гуртоў як «The Cranberries», «Radiohead», «The Killers», «My Chemical Romance», «Bloc Party», «The Stone Roses», «Blur», «Suede», «Oasis», «The Libertines», «The Organ», «Brand New», «The Verve», «Belle and Sebastian» і «Doves».
Дмынічы
Дмынічы (Дмыничи) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Грундзіг
Грундзіг — прозвішча.
Аліса ў Залюстроўі
«Аліса ў Залюстроўі», «Скрозь люстэрка, і што ўбачыла там Аліса» (Through the Looking-Glass, and What Alice Found There) — сусветна вядомая кніга-казка англійскага пісьменніка Льюіса Кэрала, напісаная ў 1871 годзе як працяг «Алісіных прыгод у дзівоснай краіне».
1493
1493 — невысакосны год, пачаўся ў аўторак. 1493 год нашай эры, 493 год 2-га тысячагоддзя, 93 год XV стагоддзя, 3 год 10-га дзесяцігоддзя XV стагоддзя, 4 год 1490-х гадоў.
Зара (Пухавіцкі раён)
Зара́ (, Заря) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Турынскага сельсавета.
Гісторыя
Паводле перапісу 1926 г. пасёлак.
Кічменгскі Гарадок
Кічменгскі Гарадок (Ки́чменгский Городо́к) — сяло, раённы цэнтр Кічменгска-Гарадзецкага раёна Валагодскай вобласці.
Адміністрацыйны цэнтр муніцыпальнага ўтварэння Гарадзецкага і Кічменгска-Гарадзецкага муніцыпальнага раёна. За 477 км ад Волагды. Лесапрадпрыемствы, сяльгаспрадпрыемствы.
Сямынь
Сямынь — горад субправінцыйнага значэння ў правінцыі Фуцзянь (КНР), найбуйнейшы порт правінцыі на ўзбярэжжы Тайванскага праліва. Размешчаны на астравах і прылеглым узбярэжжы мацерыка паміж Цюаньчжоу (на поўнач) і Чжанчжоу (на поўдзень).
NGC 582
NGC 582 (іншыя абазначэнні — UGC 1094, MCG 5-4-65, ZWG 502.105, IRAS01291+3313, PGC 5702) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Гістарычныя помнікі Ноўгарада і ваколіц
Гістарычныя помнікі Ноўгарада і ваколіц (Исторические памятники Новгорода и окрестностей, Historic Monuments of Novgorod and Surroundings) — зборная назва, пад якою ЮНЕСКА ў 1992 годзе ўнесла ў спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны сярэдневяковую архітэктурную спадчыну Ноўгарада (з 1999 года — Вялікі Ноўгарад):
Памятныя манеты Цэнтрабанка Расіі
1 красавіка 2009 года Цэнтральны банк Расіі выпусціў памятныя манеты з каштоўных металаў калекцыйнага і інвестыцыйнага значэння з выявамі гістарычных помнікаў Ноўгарада і прыгарадаў. Манеты выйшлі ў серыі «Расія ў Сусветнай культурнай спадчыне ЮНЕСКА» («Россия во Всемирном культурном наследии ЮНЕСКО») і прымеркаваныя да 1150-годдзя Вялікага Ноўгарада.
Азяроды
Гісторыя
У 1904 г. вёска Княгінінскай воласці Вілейскага павета Віленскай губерні, 167 жыхароў. З 1896 годзе ў вёсцы працавала школа граматы. У 1921 г. у Крывіцкай гміне Вілейскага павета Віленскага ваяводства, 12 двароў, 56 жыхароў. З 12.10.1940 г. у Княгінінскім сельсавеце Крывіцкага раёна Вілейскай, з 20.09.1944 г. Маладзечанскай, з 20.01.1960 г. Мінскай абласцей, з 25.12.1962 г. ў Мядзельскім раёне.
У 1940 г. 13 двароў, 62 жыхары. У Вялікую Айчынную вайну ў верасні 1943 г. гітлераўцы спалілі 10 двароў, забілі 2-х жыхароў вёскі. У 1957 г. вёска ў складзе саўгаса «Крывічы» (цэнтр — вёска Княгінін).
Арыяна Нідэрландская
Яе Каралеўскае Высокасць Арыяна, прынцэса Нідэрландаў і прынцэса Аранская-Насаў (Prinses Ariane, prinses der Nederlanden, prinses van Oranje-Nassau; нар. 10 красавіка 2007, Гаага) — трэцяя і малодшая дачка караля Нідэрландаў Вілема-Аляксандра і каралевы Максімы, малодшая ўнучка прынцэсы Беатрыкс. Займае трэцяе месца ў лініі атрымання ў спадчыну прастола Нідэрландаў (пасля двух старэйшых сясцёр — Катарыны-Амаліі, якая нарадзілася 7 снежня 2003 года, і Алексіі, якая нарадзілася 26 чэрвеня 2005 года).
Тарнагскі Гарадок
Тарнагскі Гарадок (Та́рногский Городо́к) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Тарнагскага раёна Валагодскай вобласці і Тарнагскага сельскага паселішча. Назва вёскі паходзіць ад назвы ракі Тарнага, пры ўпадзенні якой у Кокшэньгу і знаходзіцца сяло. Знаходзіцца за 340 км ад Волагды. Агульная плошча сяла — 452,75 га. Насельніцтва — 5365 чалавек (2010).
Прадпрыемствы харчовай прамысловасці, па нарыхтоўцы і перапрацоўцы драўніны.
Горсткін мост
Горсткін мост — пешаходны мост-цеплаправод цераз раку Фантанку ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Спаскі і Безыменны астравы. Размешчаны ў створы вуліцы Яфімава, злучаючы яе з паўднёвым (цотным) бокам набярэжнай Фантанкі. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Сямёнаўскі мост, ніжэй — Абухаўскі мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Садовая», «Сянная плошча», «Спаская». Сваю назву мост атрымаў у 1910 годзе па найменні Горсткінай вуліцы. Да гэтага мост называўся Калпіцынскім пешаходным, ад прозвішча інжынера, які пабудаваў яго.
Капусціна (Манастыршчынскі раён)
Капусціна (Капустино) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Чарноўка
Чарно́ўка — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Чарнуйка на поўдзень ад вёскі Смароднік.
Плошча паверхні возера 0,14 км², даўжыня 0,72 км, найбольшая шырыня 0,28 км. Даўжыня берагавой лініі 1,78 км. Найбольшая глыбіня возера 10,7 м, сярэдняя 3,6 м. Плошча вадазбору 63,3 км². Аб'ём вады ў возеры 0,51 млн. м³.
Катлавіна возера эварзійнага тыпу, выцягнутая з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны умерана стромкія вышынёй 9—12 м. На вышыні 1,6 м тэраса. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія, забалочаныя. На возеры востраў плошчай каля 0,1 га. Найбольшыя глыбіні ў паўднёвай частцы возера. Глыбіні да 2 м займаюць каля 36 % плошчы. Дно на мелкаводдзі пясчанае, на большых глыбінях выслана гліністым ілам.
Возера эўтрофнае. Расліннасць распаўсюджваецца да глыбіні 2 м. Прыбярэжная надводная расліннасць займае палосу да 30 м. Праз возера працякае рака Чарнуйка (прыток ракі Обаль).
У возеры водзяцца мянтуз, шчупак, лешч, плотка, акунь і іншыя рыбы.
Офісная калядная вечарынка
«Офісная калядная вечарынка» (Office Christmas Party) — амерыканскі камедыйны фільм рэжысёраў. Сусветная прэм’ера фільма адбылася 9 снежня 2016 года.
Уладзімір Андрэевіч Кулажанка
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў вялікай сялянскай сям’і. З 1946 на журналісцкай і партыйнай рабоце. Скончыў Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КПБ (1953) і Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС (1959). З 1964 у БДУ, з 1983 у Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (у 1983—93 загадчык кафедры).
Навуковыя працы па тэарэтычных праблемах узнаўленчага працэсу на макра- і мікраўзроўні ў сістэме АПК, аграрных і валютна-крэдытных адносінах. Распрацаваў метад эканамічнай ацэнкі зямлі як носьбіта ўрадлівасці, сродку працы і фактару сельскагаспадарчай вытворчасці. Адзін з аўтараў навучальнага дапаможніка «Асновы эканамічнай тэорыі» (1995).
Прапагандаваў перавагі рынкавай эканомікі. Меў сталую рубрыку ў газеце «Народная Воля», вёў адмысловую перадачу на Радыё «Свабода». У 1993—1996 гадах уваходзіў у склад ценявога кабінета апазіцыі БНФ, а на прэзідэнцкіх выбарах працаваў у камандзе Зянона Пазняка.
Пахаваны на могілках у пас. Калодзішчы, Мінскі раён.
Вялікі Патам
Вялікі Па́там (Большо́й Па́том ) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Іркуцкай вобласці, правы прыток ракі Лена.
Даўжыня ракі 570 (460 км). Плошча вадазбору 28 400 (29 600 ) км². Сярэдні расход вады 360 (350 ) м³/с, аб’ём сцёку — 11,046 км³/год. Выток ракі і вадазбор знаходзяцца на Патамскім нагор’і. Упадае ў Лену за 2334 км ад яе вусця, вышэй па цячэнню ад вусця ракі Алёкма. Рэчышча звілістае, з парогамі і перакатамі. У жыўленні ракі пераважаюць снегавое і дажджавое. Замярзае ў кастрычніку, вызваляецца ад лёду ў маі. Суднаходная ў нізоўях у перыяд высокага ўзроўню вады.
Прытокі: Бугарыхта, Джэмкукан, Мурукан (Маракан), Анангра, Мара, Салатах, Таймендра, Вялікі Туюкан, Талы Туюкан, Хайверга, Руская рэчка, Левы Турсук, правы Турсук, Юёсе-Куталаах, Басылаайка, Дбаргаалаах, Куталаах, Тампер, Малая Таймендра, Вялікая Таймендра, Нырыылаах, Талахтаах, Кудукта і іншыя рэкі і ручаі. У басейне ракі 445 азёраў агульнай плошчай 15,6 км².
Каля ракі пасёлак Маракан і сяло Вялікі Патам (Бадайбінскі раён).
Эпідэміялогія
Эпідэміялогія (ἐπιδημία — на народ;  — вывучэнне) — агульмедыцынская навука, якая вывучае прычыны, заканамернасці ўзнікнення і распаўсюджвання захворванняў рознай этыялогіі, а таксама ўмовы ўзнікнення пэўных станаў здароўя (не хваробы) у розных папуляцыях.
Умоўна эпідэміялогію можна размежаваць на інфекцыйную і неінфекцыйную, але абедзве галіны выяўляюць фактары рызыкі і з’яўляюцца краевугольнымі камянямі грамадскага здароўя і медыцынскай навукі, даюць навуковае абгрунтаванне для практычных медыцынскіх і палітычных рашэнняў у вобласці аховы здароўя. Эпідэміёлагі дапамагаюць з, зборам і статыстычным аналізам дадзеных, інтэрпрэтацыяй і распаўсюджвання вынікаў (у тым ліку і часам ).
Асноўныя напрамкі эпідэміялагічных даследаванняў уключаюць захворванняў, расследаванне,  за хваробамі, , , а таксама параўнанне эфектыўнасці лячэння, напрыклад, у. У сваёй рабоце эпідэміёлагі выкарыстоўваюць веды такіх навуковых дысцыплін, як:
Прадметам вывучэння эпідэміялогіі з’яўляецца захваральнасць — сукупнасць выпадкаў хваробы на пэўнай тэрыторыі ў пэўны час сярод пэўнай групы насельніцтва.
Партрэт Міхала Казіміра Агінскага
Партрэт Міхала Казіміра Агінскага, дзяржаўнага дзеяча Рэчы Паспалітай, створаны ў 1755 годзе.
Апісанне
Міхал Казімір паказаны ў поўны рост. Яго фігура ў малінавым кафтане добра вылучаецца на фоне рамантычнага пейзажу. Выбраны даволі складаны ракурс, дзякуючы якому дынаміка рухаў асобы добра спалучаецца з акружэннем. Перад гледачом паўстае валявы, упэўнены ў сваіх дзеяннях чалавек. Па характары вырашэння партрэт М. К. Агінскага з’яўляецца параднай выявай. Аб гэтым сведчаць агульны кампазіцыйны лад твора і пільная ўвага аўтара да дэталяў. Сцэна бітвы, як і сціснуты ў руцэ героя эфес шаблі, военачальніцкае жазло, зорка ордэна Белага Арла, апавядаюць аб вяльможы, грамадскім дзеячы.
На героі карціны парадны касцюм вышэйшага саслоўя. Міхал Казімір апрануты ў суконны, кармазінавага колеру каптан- без каўняра з шырокімі абшлагамі-раструбамі на рукавах. Краі полаў да таліі, каўнерны выраз каптана абшыты залацістакарычневым аксамітам з сярэбраным шыццём. 3 такога ж аксаміту шырокія абшлагі і нагавіцы, запраўленыя ў высокія чорныя боты на даволі высокім абцасе са шпорамі. Вышыўкай сярэбранай ніццю ўпрыгожаны таксама праразныя кішэні з фігурным клапанам. На рукавах з-пад абшлагаў каптана выступаюць тонкія карункі белай кашулі. Праз плячо павязана блакітная муаравая стужка Ордэна Белага Арла.
Пад каптаном на шэры шаўковы камзол з сярэбранай вышыўкай надзеты, паверх якога апяразаны слуцкі пояс, на шыі павязаны чорны шаўковы гальштук, а на галаве белы напудраны парык з буклямі і касіцай.
Эйпен
Эйпен (Eupen, МФА : ; Eupen) — горад і камуна ў Бельгіі, у правінцыі Льеж, непадалёк ад мяжы з Германіяй. Сталіца нямецкамоўнай супольнасці і еўрарэгіёна Маас-Рэйн. Насельніцтва - прыкладна 18 000 жыхароў (2007). У 1977 годзе ў склад Эйпена увайшоў Кетэніс, былы да гэтага самастойнай камунай.
Горад складаецца з двух частак, Верхняга горада і Ніжняга горада. Ніжні горад размешчаны на рацэ Ведр. У Верхнім горадзе знаходзіцца чыгуначны вакзал.
Горацкія павятовыя маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Горацкага павета.
Мір
Мір — стан спакою і гармоніі, перыяд між войнамі. Ужываецца як у значэнні міру ў душы чалавека, так і між групамі людзей, народамі і дзяржавамі. У апошнім выпадку мір абазначае не адсутнасць канфліктаў, а згоду вырашаць канфлікты без прыбягання да гвалту. Мір грунтуецца на неваеннай знешняй палітыцы паміж дзяржавамі, уліку нацыянальных інтарэсаў кожнай з бакоў, а таксама на дамовах, альбо іншых дакументах, заключаных паміж бакамі. Нярэдка мір перарываецца вайной. Без мір няма ні грамадскай, ні асабістай бяспекі. Паводле некаторых дадзеных, пасля 1945 года на планеце было ўсяго толькі 26 мірных дзён.
NGC 579
NGC 579 (іншыя абазначэнні — UGC 1089, MCG 5-4-64, ZWG 502.103, KUG 0128+333, IRAS01289+3321, PGC 5691) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Трыкутнік.
Мір
Звязаныя з мірам тэрміны пацыфізм, пацыфікація паходзяць ад рымскага бога міру Пакса (pax).
NGC 579
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Мір
Тэрыторыі — захавальнікі міру
На Зямлі існуюць такія тэрыторыі, у якіх мір доўжыўся вельмі доўгія гады.
На тэрыторыі Заходняй Еўропы мір доўжыцца ўжо 72 гады, з моманту заканчэння Другой сусветнай вайны. Гэта самы доўгі перыяд міру ў Еўропе. Але нават тут дзейнічаюць сепаратысцкія тэрарыстычныя арганізацыі, як то ЭТА і ІРА. Таксама вайсковыя кантынгенты многіх заходнееўрапейскіх краін, як і наогул еўрапейскіх, удзельнічаюць у войнах у іншых рэгіёнах.
Арганізацыі
Для захавання міру на тэрыторыі ўсёй планеты дзяржавы ствараюць сумесныя аб'яднанні. Прыкладам такога аб'яднання можа служыць Арганізацыя Аб'яднаных Нацый.
Крэмер
Крэмер — прозвішча.
Набярэжная ракі Фантанкі
Набярэжная ракі Фантанкі — набярэжная ў Санкт-Пецярбургу, пачынаецца ад пачатку ракі Фантанкі (у Няве) і заканчваецца ў месцы ўпадзення Фантанкі ў Вялікую Няву. Набярэжная праходзіць паабапал ракі, левая (цотная, усходняя) яе частка пачынаецца раней правай (па правым баку, на ўчастку, абмежаваным Нявой, Фантанкай, Мойкай і Лебядзінай канаўкай, знаходзіцца Летні сад).
На набярэжных рэкі Фантанкі арганізаваны аднабаковы рух: па правым беразе транспартны паток ідзе ў бок Летняга саду, па левым — да Галернага вострава. З 16 кастрычніка 2017 года арганізавана веласіпедная паласа.
Эпідэмія
Эпідэмія (ἐπιδημία — павальная хвароба, ад ἐπι — на, сярод і δῆμος — народ) — шырокае распаўсюджанне якога-небудзь інфекцыйнага захворвання (чума, оспа, тыф, халера, грып, свіны грып і г.д.).
Хаакін Альмунія
Хаакін Альмунія Аман (Joaquín Almunia Amann;, Більбаа) — іспанскі і еўрапейскі палітык. Займаў шматлікія пасады ва ўрадзе Іспаніі і ў Еўрапейскай камісіі; з 9 лютага 2010 года — віцэ-старшыня Еўрапейскай камісіі і камісар па пытаннях канкурэнцыі.
Вожага
Вожага (Во́жега) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Важагодскага раёна Валагодскай вобласці Расіі. Размешчаны каля ракі Вожага (упадае ў возера Вожэ). Чыгуначная станцыя за 140 км на поўнач ад абласнога цэнтра — Волагды, з якой пасёлак таксама звязвае аўтадарога.
Дата ўтварэння пасёлка — 1895 год; яго з’яўленне звязваюць з будаўніцтвам чыгункі Волагда — Архангельск, якое пачалося ў 1894 годзе.
Дарослыя
«Дарослыя» (Grown Ups) — камедыйны фільм рэжысёра з Адамам Сэндлерам у галоўнай ролі. У жніўні 2013 года выйшаў працяг — «».
Солентуна (камуна)
Камуна Солентуна (Sollentuna kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Стакгольм у цэнтральнай Швецыі.
Солентуна 283-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — прадмесце Стакгольма Солентуна.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 66 859 чалавек (станам на студзень 2013 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 2 гарадскія пасяленні (tätort):
Жыгалаўка (Манастыршчынскі раён)
Жыгалаўка (Жигаловка) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Ілья Яфімавіч Ліпскі
Ілья Яфімавіч Ліпскі (Ilja Lipskis; ? — ?) — расійскі прадпрымальнік, дырэктар-распарадчык ў Вільні.
Біяграфія
У 1875 годзе заснаваў у Вільні, на якім займаўся не толькі кіраўніцтвам, але і тэхнічным удасканаленнем.
Вытворчасць стала найбуйнейшай у Паўночна-Заходнім краі (400 тысяч вёдраў у год), а ў 1902 — найбуйнейшым у Расіі (больш за 2 млн вёдраў у год). На розных міжнародных выстаўках завод атрымаў больш за 30 медалёў, у тым ліку вялікі срэбны на Ніжагародскім усерасійскім кірмашы (1896), срэбны на Міжнароднай выстаўцы ў Бардо і залаты на Міжнароднай выстаўцы ў Чыкага (1893), залаты на Міжнароднай выстаўцы ў Парыжы (1900), залатых на выстаўках у Рэймсе, Брусэлі, Адэсе, Пецярбургу.
Узнагароды
За сваю дабрачынную дзейнасць Ліпскі ў 1909 быў ганараваны званнем нашчадкавага ганаровага грамадзяніна.
Пётр Пятровіч Цыбульскі
Пётр Пятровіч Цыбу́льскі ( — ) — вучоны ў галіне тэхналогіі сельскагаспадарчай вытворчасці, доктар сельскагаспадарчых навук (1994).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Ажуны Вілейскай вобласці (зараз у Віцебскай вобласці Беларусі). У 1967 годзе скончыў Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі (сучасны Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт) і працаваў у ім з 1974 года. У 1978 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Исследование и разработка способа электродной тепловой обработки кормового картофеля», у 1994 годзе доктарскую на тэму «Повышение качества кормов электротехнологическими способами в условиях Республики Беларусь». З 1995 года займаў пасаду загадчыка кафедрай.
Навуковая дзейнасць
П. П. Цыбульскаму належаць навуковыя працы па пытаннях выкарыстання электратэхналагічных метадаў апрацоўкі кармоў у сельскагаспадарчай вытворчасці. Аўтар шэрагу патэнтаў.
Сярод апублікаванага:
Бінт
Бінт (Binde — стужка, павязка) — стужка тканіны (марля, палотна, фланель), ўжываецца для перавязкі ран, накладання павязкі, пераплёту кніг, фіксацыі.
NGC 953
NGC 953 (іншыя абазначэнні — UGC 1991, MCG 5-7-1, ZWG 504.104, ZWG 505.1, PGC 9586) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Юрый Саколін
Юрый Саколін (нар. ) — беларускі бадмінтаніст.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне
Парны разрад
Мікс
Кожына (Манастыршчынскі раён)
Кожына (Кожино) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Петраградскі востраў
Петраградскі востраў (да 1914 (Санкт-)Пецярбургскі востраў, да 1703 года Фамін востраў, фін. Koivusaari 'Бярозавы востраў') — востраў у вусці Нявы, у Петраградскім раёне Санкт-Пецярбурга. Самы вялікі востраў Петраградскай стараны. Даўжыня — 4,2 км, шырыня — 2,5 км. Плошча — 6,35 км². Злучаны Троіцкім мастом з Цэнтральным раёнам, Біржавым і Тучковым — з Васільеўскім востравам, Мала-Пятроўскім — з Пятроўскім востравам, Лазараўскім і Вялікім Крастоўскім — з Крастоўскім востравам, Сампсоніеўскім і Грэнадзерскім — з Выбаргскай стараной, сям’ю невялікімі мастамі цераз Карпаўку — з Аптэкарскім востравам.
Кожына (Манастыршчынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Асалухі
Асалухі — шумерскі бог магіі, заступнік горада Куара.
Паходжанне
Імя Асалухі прасочваецца ў пісьмовых крыніцах з перыяду трэцяй дынастыі Ура. Галоўным месцам яго шанавання быў прыморскі горад Куара, хаця некаторыя даследчыкі лічаць, што ён быў прыняты куарцамі з пантэона болей старажытнага горада Эрыду. Характэрна тое, што імя Асалухі паходзіць не з шумерскай мовы. Таму высоўваюцца меркаванні, што постаць Асалухі з'явілася ў шумерскай міфалогіі ў эпоху да перасялення шумераў у Месапатамію або была запазычана ў выніку кантактаў з усходнімі народамі.
У Вавілоне і Асірыі Асалухі адносілі да другарадных багоў-анунакаў. На акадскай мове яго імя гучала як Асарулуду. У Энума Эліш падобнае імя ў якасці аднаго з 50 пачэсных імёнаў надаецца Мардуку. Гэта, а таксама тое, што раннія выявы Мардука нагадвалі аблічча Асалухі, спарадзіла ў сучасных даследчыкаў думку, быццам бы ў вавілонскі перыяд (2 тысячагоддзе да н. э.) постаці Мардука і Асалухі сінкрэтызаваліся. Тым не меней, да сярэдзіны 1 тысячагоддзя да н. э. Асалухі працягваў заставацца самастойным бажаством.
Функцыі
На выявах Асалухі часцяком быў узброены рыдлёўкай і матыкай, таму высоўваецца думка, што ў ранні перыяд ён з'яўляўся заступнікам земляробаў. У шумерскіх міфах апавядалася, быццам бы ён першым падняў трывогу, калі на зямлі з'явіліся дэманы і атрымаў ад свайго бацькі Энкі параду, як змагацца з імі. Таму да Асалухі звярталіся за дапамогай супраць злых духаў і вядзьмарства. Лічылася, што ён можа гаіць хворых і цяжарных. Яго жонка Панунанкі разглядалася як памагатая пры родах. Асалухі заведваў любоўнай магіяй, ад яго імя рабіліся чары для абуджэння кахання.
Аблічча
Асалухі як сын валадара вод Энкі звязваўся з вадою як ачышчальным пачаткам, таму шумеры называлі яго «другім Энкі», «вялікім ведуном», «вялікім патопам, вызначальнікам лёсу». У храмавым гімне Асалухі даюць эпітэты «вельмі моцны князь», «ззянне», «ззяе бы золатам праведнага чалавека». У тэксце трэцяй дынастыі Ура ён названы «княскі бык», «суддзя», «усход сонца», «самароднае золата». Пра яго казалася, што ён валодае палаючым мячом і ведае ваду. На выявах меў меч, часам — рыдлёўку або матыку.
Курух
Курух (саманазва: कुड़ुख, Kuṛuḵẖ), ораан (उराँव) — народ на ўсходзе паўвострава Індастан. Жывуць пераважна ў Індыі і Бангладэш, таксама ў Бутане і Непале. Нашчадкі курух складаюць пэўную частку індыйскіх абшчын у Гаяне і Маўрыкіі. Агульная колькасць (2019 г.) - 4 678 тысяч чал.
Паходжанне
Да канца XVIII ст. курух жылі пераважна на плато Чхота-Нагпур, адкуль пачалі рассяляцца ў суседнюю Бенгалію ў пошуках працы. Лінгвісты лічаць, што продкі курух мігрыравалі на ўсход Індыі з заходняга ўзбярэжжа. Самі курух апавядаюць, што былі выгнаны з роднай зямлі заваёўнікамі. Сучасныя даследаванні паказваюць, што перасяленне продкаў курух на ўсход адбылося вельмі даўно, каля I ст. да н. э. У адрозненні ад суседдзей-мунда курух размаўляюць на дравідыйскай мове. Мунда называюць іх ораан («вандроўныя»). Саманазва курух паходзіць ад імя міфічнага старажытнага валадара.
Асаблівасці культуры
Землі, населеныя курух, з'яўляюцца ўкрапваннямі ў тэрыторыі іншых народаў. Асабліва доўга курух жылі сярод мунда. Этнатэрытарыяльныя аб'яднанні звычайна называюць плямёнамі. На самой справе, яны ўяўляюць сабою шэраг вёсак на чале выбранага правадыра парха раджа. Жыхары некаторых ізаляваных аб'яднанняў маюць сваё тэрытарыяльнае найменне. Найважнейшае сацыяльнае аб'яднанне — патрылакальны род. Усяго іх налічваецца 14. Прадстаўнікі родаў могуць насяляць розныя вёскі, але звычайна ў кожнай вёсцы дамінуе адзін род. На ўскраінах вёсак селяцца прадстаўнікі іншых народаў і каст, якія ўцягнуты ў абслугоўванне абшчыннай гаспадаркі. Вясковым жыццём кіруюць мужчынскія рады, што выбіраюць старасту. Адзін з іх можа стаць парха раджа. Нават у нашы дні большасць сем'яў пашыраныя. Маладыя людзі ўступаюць у шлюб вельмі рана. Распаўсюджаны шлюбныя дамовы паміж сем'ямі. Пасагі і выкупы нявест не практыкуюцца. Дазволены разводы і паўторныя шлюбы.
Традыцыйнымі гаспадарчымі заняткамі курух з'яўляюцца паляванне і збіральніцтва. Аднак у нашы дні большасць займаецца сельскай гаспадаркай. Дарослыя мужчыны і жанчыны часцяком працуюць адыходнікамі на гарадскіх прадпрыемствах, камерцыйных чайных плантацыях, руднях і г. д. Некаторыя групы курух прадуць бавоўну, займаюцца пляценнем, наймаюцца цеслярамі і будаўнікамі. Курух не падзяляюцца на касты, ужываюць у ежу мяса, трымаюць свінняў і курэй. Любімы алкагольны напой — піва, што вараць з рысу. Яго ўжываюць падчас святочных дзён. Мужчыны жуюць тытунь, мужчыны і жанчыны таксама паляць самаробныя цыгары або трубкі. Узровень адукацыі ў курух вышэйшы, чым у суседніх племянных супольнасцях.
Вёскі складаюцца з хацін асобных сем'яў. Пашырана ўзвядзенне каркасных жытлаў з глінянымі сценамі і чарапічнымі дахамі. У старых хацінах няма вокнаў. Унутраная прастора падзелена на два пакоі. Адзін выкарыстоўваецца для гаспадарчых патрэб, у ім трымаюць курэй. Другі — для адпачынку. Для іншай свойскай жывёлы ўзводзяць асобныя будынкі. Юнакі селяцца ў абшчынных інтэрнатах дхумкурыя.
Касцёл Святога Юрыя (Паланечка)
Касцёл Святога Юрыя — рымска-каталіцкі касцёл з рысамі неаготыкі і мадэрну ў в. Паланечка (Баранавіцкі раён, Брэсцкая вобласць). Належыць да Баранавіцкага дэканату Пінскай дыяцэзіі.
Курух
Асаблівасці культуры
Традыцыйная мужчынская вопратка складаецца з баваўнянага саронга з чырвонымі краямі, галаўных караляў з латуні ці срэбра, у святочныя дні — цюрбана. Вельмі папулярны розныя ўпрыгожванні: пацеркі, завушніцы, кольцы, бомы, птушынае пер'е. Жанчыны апранаюць сары, металічныя ўпрыгожванні, робяць татуіроўкі на ілбе і скронях.