cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ford Motor Company
Гісторыя
16 сакавіка 1958 года быў выраблены 50-мільённы аўтамабіль маркі. Юбілейны Ford Thunderbird сышоў з канвеера завода ў Дырбарне.
Вытворчасць Ford у Беларусі
З 1997 па 2000 г. на заводзе «Форд Юніён» у вёсцы Абчак пад Мінскам збіраліся камерцыйныя аўтамабілі Ford Transit і легкавыя Ford Escort. Магутнасці заводу дазвалялі збіраць да 6000 машын штогод. 12 мая вытворчасць аўтамабіляў была спыненая ў сувязі з нізкім попытам на прадукцыю. Агулам за амаль тры гады на беларускім заводзе былі сабраныя 3660 машын Ford.
Аўтобусы
Школьныя аўтобусы:
Камерцыйныя аўтобусы
а таксама:
Восава (Бярэзінскі сельсавет)
Во́сава (, Осово) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бярэзінскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ушанскага сельсавета.
Ха Шы Мін
Ха Шы Мін (Hồ Chí Minh;  — ) — в’етнамскі камуністычны дзеяч, кіраўнік жнівеньскай рэвалюцыі ў В’етнаме, першы прэзідэнт Дэмакратычнай Рэспублікі В’етнам (ДРВ). Сапраўднае імя — Нгуен Шынь Кунг і Нгуен Тат Тхань. Яшчэ адзін псеўданім — Нгуен Ай Куок («Нгуен-патрыёт»).
Біяграфія
Нарадзіўся 19 мая 1890 г. ў правінцыі Нгеян.
У 1911 з’ехаў за мяжу, дзе працаваў матросам. З 1916 па 1923 год жыў у ЗША, Англіі, Францыі. У 1920 г. ўступае у Французскую камуністычную партыю. З дапамогай новых сяброў-аднапартыйцаў трапіў у Савецкі Саюз, дзе працягнуў палітычную дзейнасць і канчаткова сфарміраваўся як камуністычны лідар.
З 1920-х гадоў — актывіст Камінтэрну.
З 1946 па 1955 гг. быў прэм’ер-міністрам Паўночнага В’етнама. З 1946 па 1969 гг. — прэзідэнт Паўночнага В’етнама. Пахаваны у Ханоі, у маўзалеі, на плошчы Бадзінь.
Міхаіл Георгіевіч Базенянкоў
Міхаіл Георгіевіч Базенянкоў (, г. Рослаўль, Расія —, Мінск) — футбаліст і футбольны трэнер, заслужаны трэнер СССР (1957), хакеіст, тэнісіст.
Клубная кар’ера
У лістападзе 1964 года стаў першым загаднікам ізноў створанай кафедры футбола і хакея Беларускага дзяржаўнага інстытута фізічнай культуры і працаваў у гэтай пасадзе да 1977 года. У 1977—1982 гадах быў дэканам факультэта спартовых гульняў і адзінаборстваў
Рафаэле Таранціні
Рафаэле Таранціні (Raffaele Tarantini; 23 верасня 1895 — 31 сакавіка 1936) — італьянскі інжынер, лётчык і вайсковец. Удзельнік Першай сусветнай і Другой італа-эфіопскай войнаў.
Ранняе жыццё
У 1911 годзе паступіў у ваеннае вучылішча Нунцыатэлы ў Неапалі ў шаснаццацігадовым узросце. Пасля заканчэння вучобы ў 1914 годзе паступіў на інжынерны факультэт Каралеўскага політэхнічнага універсітэта ў Неапалі. Аднак Таранціна не прайшоў навучанне да канца, паколькі сышоў добраахвотнікам на фронт пасля ўступлення Італіі ў Першую сусветную вайну.
Першая сусветная вайна
У чэрвені 1915 года Таранціні паступіў на службу ў 229-ы батальён тэрытарыяльнага апалчэння, а затым, у лістападзе, быў пераведзены ў 89-ы пяхотны полк пад камандаваннем падпалкоўніка Чэзарэ Калбертальда. Падраздзяленне было разгорнута недалёка ад ракі Ізонца, паміж Бэнізіза і Капарэта. На вайне ён вызначыўся вялікай адвагай. Аднойчы яму ў адзіночку ўдалося ўзяць у палон некалькіх аўстрыйскі салдат. За гэта Таранціні быў узнагароджаны Сярэбраным медалём.
У пачатку сакавіка 1916 года яго брыгада перакінута на плато Азіяга з-за на пагрозы верагоднага наступлення аўстрыйскіх войскаў пад камандаваннем генерала Франца Конрада фон Гётцэндорфа. 20 мая пачаліся жорсткія баі. У гэты момант Таранціні яшчэ раз прадэманстраваў свой гераізм, спыніўшы паніку і адступленне сярод сваіх таварышаў па службе, за што атрымаў бронзавы медаль «За ваенную доблесць».
З чэрвеня па жнівень 1916 года Таранціні ўдзельнічаў у баях у раёне гор Інтэрота, Буса-дэль-Тэрмінэ і Коль-дэль-Роса.
Служба ў авіяцыі
Падчас Першай сусветнай у Таранціні з’явілася жаданне стаць авіятарам. У верасні яго адправілі на аэрадром Сан-Джуста-ды-Піза, дзе ён праходзіў навучанне. У маі 1917 года Таранціна атрымаў ліцэнзію лётчыка.
Неўзабаве Таранціні быў прызначаны ў 9-ю бамбардзіровачную эскадрыллю. З ліпеня 1918 года служыў у 182-й эскадрыллі, лётаючы на Са.41. Пасля катастрафічных вынікаў бітвы пры Капарэце і наступнага прарыву італьянскага фронту, база 182-й эскадрыллі перамешчаная з Падуі у Геды.
Нягледзячы на ўмоўна неспрыяльны ход канфлікту, Таранціні здзяйсняў разведвальныя палёты, якія прыносілі каштоўныя дадзеныя, што прынесла яму новы сярэбраны медаль «За ваенную доблесць» і званне капітана.
У ліпені Таранціна ўзяў на сябе камандаванне 6-й эскадрыллі Капроні, якая складалася з адзінаццаці лётчыкаў. На гэтай пасадзе ён знаходзіўся аж да канца Першай сусветнай.
Пасляваенны перыяд
У 1919 годзе Таранціна сышоў з аэранавігацыйнай службы і аднавіў вучобу на інжынерным факультэце, які скончыў у красавіку 1920 года. Затым ён уступае ў Італьянскі саюз барацьбы.
У красавіку 1923 года Таранціна вярнуўся на ваенную службу ў авіяцыю. З чэрвеня па жнівень 1924 года ён знаходзіўся ў складзе 7-й бамбардзіровачнай эскадрыллі, а затым пераходзіць у вышэйшае кіраўніцтва інжынераў і авіяцыйных збудаванняў.
У кастрычніку 1927 года ў рамках IV Міжнароднага кангрэса аэранавігацыі ў Рыме Таранціна прадстаўляе праект грамадзянскага аэрапорта паблізу Остыі, які быў папярэднікам будучага аэрапорта Ф’юмічына.
У кастрычніку 1935-га Таранціні адправіўся ў Францыю, дзе працаваў над электрыфікацыяй чыгуначнай лініі Кунеа—Вентымілья, атрымаўшы хвалу як ад італьянскіх, так і ад французскіх уладаў.
Італа-эфіопская вайна
Калі Італія ўварвалася ў Абісінію (Эфіопію), Таранціні папрасіўся вярнуцца на службу ў авіяцыйную эскадрыллі. Аднак яго просьба не была выканана. Тады ён запісаўся добраахвотнікам у Каралеўскую армію, дзе яго ўключылі ў 2-ю эрытрэйскую дывізію каралеўскіх каланіяльных войскаў Эрытрэі.
31 сакавіка 1936 года, падчас бою ў цясніне Мекана, Таранціна загінуў.
Амфіпрора прыбраная
Амфірора прыбраная (Amphiprora ornata) — від дыятомавых водарасцей сямейства.
Арэал
На тэрыторыі Беларусі адзначана ў літаралі азёр Кашо Гарадоцкага і Сасноўскае Шумілінскага раёнаў, у рацэ Прыпяць.
T (раман)
«t» — дзявяты раман Віктара Пялевіна, упершыню выдадзены ў кастрычніку 2009 года тыражом 150 000 экзэмпляраў.
Агульныя звесткі
Раман апавядае пра шлях майстра баявых мастацтваў графа Т. (адсылка да Льва Талстога), які збег з сваёй хаты ад царскай ахранкі і з невядомай яму мэтай прабіраецца ў Опціну Пустынь, якая ў кантэксце дадзенага рамана знаходзіць рысы ня знакамітай мясціны праваслаўя, а ці то нейкай Шамбалы, ці то незразумелага месца духоўнага прасвятлення, якое існуе ў рэальным свеце. Потым «Опціна» ператвараецца ў салаўёўскую, і тут ужо ўсё становіцца яшчэ больш незразумелым і заблытаным. Па дарозе ў Опціну пустынь граф Т. сустракае кабалістычную істоту Арыэля. Арыэль разам з пяццю літаратурнымі неграмі самі прыдумваюць і пішуць апавяданне пра графа Т., пра што Арыэль і распавядае графу. Аднак Т. не вельмі падабаецца быць у падначаленні ў нейкіх пецярых сумніўных тыпаў. А таму ён спрабуе перахапіць у іх ініцыятыву і самому стаць аўтарам. Гэта і ёсць галоўная інтрыга кнігі — адносіны аўтара з уласнымі персанажамі і роля чытача ва ўсім гэтым.
Тэматыка
Рэлігійная тэматыка рамана знаходзіць рысы адагматычнасці і атэізму. У рамане Бог ператвараецца ў кошку, дадзены спасылкі на нейкія старажытнаегіпецкія трактаты, сцвярджэнне, што рэлігію прыдумалі для яўрэяў егіпцяне, потым з'яўляюцца грэчаскія міфалагічныя рака Стыкс і пачвара Цэрбер. Усё гэта на фоне «мяккага прэсінгу» рэаліямі сённяшняга моманту і спасылкамі да папярэдніх твораў (змёрзлы Стыкс, Цэрбер і граф Талстой згадваюцца ў рамане «Чапаеў і Пустэча», адсылкай да якога з'яўляецца таксама малады Чапаеў і, верагодна, яго будучы конь). Ідэя аўтара аб пераходзе рэальнай улады ў краіне ад бандытаў да ФСБ («ДПП (NN)») служыць стартавай кропкай для гіперрэалістычнасці, якая атрымліваецца ў выніку сюжэтнай лініі: «то падымаем духоўнасць, то кланяемся сілавой вежы, то ўсё згортваем і габлюем шутэр — што заўгодна, абы адбіць крэдыт». Твор прыводзіць да разумення таго, што ўсё — пустата і марнасць. Аўтар творыць чытача, чытач творыць аўтара — шарада для розуму.
Піпірышке
Піпіры́шке (Pipiriškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 7 км ад Казокіне. Насельніцтва 12 чал. (2001 г.).
Старае Муцішча
Старае Муцішча (Старое Мутище) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Даброміна (станцыя)
Даброміна (Добромино) — станцыя Маскоўскай чыгункі на лініі Смаленск — Ельня, паміж прыпыначнымі пунктамі 541 км і 551 км. Станцыя размешчана ў вёсцы Даброміна Глінкаўскага раёна.
NGC 4751
NGC 4751 (іншыя абазначэнні — ESO 323-29, MCG -7-27-11, DCL 340, IRAS12500-4223, PGC 43723) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Міхаіл Дзяркач
Міхаіл Дзяркач (Михайло Деркач; чэрвень, Лубны, Расійская імперыя — , Лос-Анджэлес, ЗША) — адміністрацыйны палкоўнік арміі Украінскай Народнай Рэспублікі, падпалкоўнік.
Біяграфія
У 1918 служыў у Асобнай Запарожскай дывізіі Арміі УНР і Арміі Украінскай дзяржавы. У 1920 — чыноўнік і гістарыёграф. У 1921—1923 быў выдаўцом лагернай газеты «Жалезны Стралец» (Залізний Стрілець) і літаратурнага часопіса «Вясёлка» (Веселка).
У 1924—1944 знаходзіўся на эміграцыі ў Польшчы, у г. Катавіцы, займаўся актыўнай грамадскай дзейнасцю. З 1950 жыў у эміграцыі ў ЗША.
Пахаваны на могілках у Галівудзе.
Раз’езд 189 км
Раз’езд 189 км — раз’езд у Жанааркінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Ераліеўскай сельскай акругі. Код КАТА — 354453600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 257 чалавек (133 мужчыны і 124 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 243 чалавекі (114 мужчын і 129 жанчын).
Oasis
Oasis  — музычны гурт з Манчэстэра, Вялікабрытанія, адзін з найбольш уплывовых гуртоў брыт-попу.
Гісторыя
Браты выраслі на поўдні Манчэстэра ў сям'і ірландскіх каталікоў. Пакуль малодшы брат Ліам Галахер хадзіў у школу, Ноэл, які атрымаў у падарунак на 11-ы дзень нараджэння гітару ад свайго бацькі, захапіўся панк-рокам, і, як і многія яго аднагодкі, атрымліваў задавальненне ад прагулаў, рабавання і хуліганства. Ва ўзросце 13 гадоў Ноэл быў асуджаны ўмоўна на паўгады за абрабаванне раённай крамы, і пасля гэтага здарэння ўсур'ёз вырашыў заняцца музыкай, беручы прыклад з гітарыста Smiths Джоні Мара. Ліам Галахер не захапляўся музыкай да 1989 года, пакуль старэйшы брат не прывёў яго на канцэрт Inspiral Carpets. Ноэл пасябраваў з удзельнікам гэтага гурта Клінтам Бунам, потым стаў тэхнікам гурта і паехаў з музыкамі ў вялікае турнэ. У 1991 ён патэлефанаваў дадому, і маці сказала яму, што Ліам Галахер таксама стаў музыкам і сабраў свой уласны гурт.
Гітарыст Пол Артур з мянушкай Bonehead (англ.Тупіца) (нар. 23 ліпеня 1965), барабаншчык Тоні Мак-Кэрал і Пол Мак-Гіган (нар. 9 мая 1971) ігралі разам пад іменем Rain, а пасля таго, як Ліам Галахер стаў вакалістам гурта, яны змянілі назву на Oasis.
У 1992 годзе пасля канцэрту ў Манчэстэры да іх далучыўся Ноэл. Ён стаў гітарыстам і аўтарам амаль што ўсіх песень гурту. У маі 1993 года яны выступілі ў Глазга, дзе зрабілі моцнае ўражанне на ўладальніка лэйблу Creation Records Алана Мак-Гі, які прысутнічаў на канцэрце выпадкова.
Пад канец 1993 года выйшаў дэбютны сінгл «Columbia». Кампазіцыя адразу ж трапіла ў плэй-ліст BBC Radio, што было вельмі рэдкім выпадкам, улічваючы палітыку радыёстанцыі. У пачатку наступнага года прэса літаральна абрушылася на гурт, крытыкуючы галоўным чынам амаральныя паводзіны музыкантаў. З-за пастаяннага ўжывання наркотыкаў і алкаголю было сарвана некалькі канцэртаў, і гэта прывяло да напружанай атмасферы ўнутры калектыву.
Нягледзячы на гэта ў маі 1994 года сінгл «Supersonic» трапіў у брытанскі Top 40, а наступны сінгл «Shakermaker», выпушчаны праз два месяцы, дабраўся да 11-га радка брытанскага хіт-параду сінглаў. Неўзабаве выйшаў сінгл «Live Forever», у якім вельмі адчуваўся ўплыў The Beatles, а на вокладцы дыску быў намаляваны дом, у якім вырас Джон Ленан. Сінгл трапіў у першую дзясятку альбомаў Вялікабрытаніі. Гэта сведчыла пра тое, што дэбютны альбом гурта чакае вялікі поспех, і ў верасні 1994 года першы альбом Definitely Maybe заняў першы радок у хіт-парадзе Вялікабрытаніі.
У 1995 годзе гурт пачаў заваёўваць Злучаныя Штаты. Пасля некалькіх канцэртаў хіты Oasis падабраліся да самага Top 50 часопісу Billboard. У сярэдзіне года барабаншчык Мак-Кэрал пакінуў гурт, а яго месца заняў Алан Уайт (нар. 26 мая 1972). Разам з ім гурт пачаў працаваць над сваім другім альбомам «(What's the Story) Morning Glory?», які выйшаў у кастрычніку 1995 года і стаў адным з найлепшых поп-альбомаў 90-х гадоў. Сінглы «Roll With It» і «Some might say» занялі першыя радкі чартаў у Вялікабрытаніі. Акрамя гэтага валікі поспех мелі хіты «Wonderwall» і «Don't look back in anger».
У 1997 годзе Oasis выпусцілі свой трэці па ліку альбом «Be here now», якому папярэднічаў сінгл «D'you Know What I Mean?». Песня заняла першае месца ў брытанскім хіт-парадзе. Фанаты з нецярпеннем чакалі выхаду дыску, а ў дзень рэлізу каля крамаў грамафоннага запісу выстраіліся вялікія чэргі. Цягам 24 гадзін было прададзена 800 тыс. экзэмпляраў. Хаця ў альбоме ўсё яшчэ адчуваецца моцны ўплыў The Beatles, там аказалася шмат аўтэнтычных песень. «Stand by me», якая стала адной з найлепшых песень Ноэла Галахера і грандыёзная «All around the world», зробленая ў духу «Hey Jude», вельмі хутка атрымалі папулярнасць у слухачоў па ўсім свеце.
У 1998 годзе выйшаў зборнік хітоў гурта, які ўключыў у сябе канцэртныя версіі хітоў «Acquiesce» і «Stay Young». У жніўні наступнага года гурт пакінулі Артур і Мак-Гіган, на змену якім прыйшлі гітарыст Джэм Арчэр (экс-Heavy Stereo) і бас-гітарыст Эндзі Бэл (экс-Ride, Hurricane № 1). У 2000 годзе гурт выпусціў чацвёрты па ліку студыйны альбом «Standing on the shoulder of giants». Нягледзячы на поспех першага сінглу «Go Let it Out», які дэбютаваў у лютым на першым месцы, альбом не змог дасягнуць поспеху сваіх папярэднікаў.
У красавіку 2002 года гурт зноў трапіў на вяршыні хіт-парадаў з сінглам «The Hindu Times», а затым яны выпусцілі новы альбом «Heathen Chemistry». Ліам Галахер прыняў удзел у запісу новых альбомаў Death in Vegas і Prodigy.
Фармалін
Фармалі́н, фармол — водны раствор фармальдэгіду. Звычайна ўтрымлівае 37—40 % фармальдэгіду і 6—15 % метанолу (інгібітар полімерызацыі).
Бясколерная вадкасць з рэзкім характэрным пахам. Пры захоўванні мутнее ў выніку выпадзення асадку полімерызаванага фармальдэгіду (парафармальдэгіду). З павышэннем тэмпературы ўстойлівасць пры захоўванні ўзрастае. Шчыльнасць 1110,9—1076,4 кг/м³ (пры тэмпературы 18 °С). Вадародны паказчык 2,8—4,0.
Выкарыстанне
Фармалін з'яўляецца зручнай формай захоўвання і транспарціроўкі фармальдэгіду. Выкарыстоўваецца пры дэзінфекцыі і дэзадарацыі, пратручвання насення, у гарбарнай вытворчасці ў якасці дубільнага рэчыва. Фармалін таксама выкарыстоўваюць ў працэсах бальзаміравання і захоўвання біялагічных прэпаратаў.
Ельня (Ганцавіцкі раён)
Е́льня (, Ельня) — вёска ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Любашаўскага сельсавета.
Пампарата
Пампарата (Pamparato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 372 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 11 чал./км². Займае плошчу 35 км². Паштовы індэкс — 12087. Тэлефонны код — 0174.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio vescovo e martire.
Аляксеева (Смаленская вобласць)
Аляксеева (Алексе́ево) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дабромінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Тэрэза Абалевіч
Тэрэза Абалевіч  — польскі філосаф навукі, філосаф рэлігіі. Сябра Кангрэгацыі сясцёр Беззаганнага зачацця святой панны Марыі. Спецыалізуецца на вывучэнні рэлігійнай творчасці Сямёна Франка, Уладзіміра Салаўёва, Мікалая Лоскага, Аляксея Лосева, Мікалая Бярдзяева і іншых рускіх рэлігійных мысляроў XIX—XX стст.
Адукацыя
Пасля заканчэння базавай школы ў 1991 годзе паступіла ў медыцынскі каледж № 2 г. Мінска (цяпер Беларускі дзяржаўны медыцынскі каледж). Але з цягам часу змяніла свой жыццёвы курс на вывучэнне рэлігійнай філасофіі.
Навуковая дзейнасць
Тэрэза Абалевіч апублікавала звыш за 300 артыкулаў па рускай рэлігійнай філасофіі, а таксама па тэме ўзаемаадносін паміж навукай і рэлігіяй. Яе кнігі выдадзены на 4 мовах: польскай, французскай, рускай і англійскай. У сваю чаргу, займаецца перакладам філасофскай літаратуры на польскую мову і з польскай на рускую.
Маяк (гара, Валожынскі раён)
Гара Мая́к — марэнны ўзгорак на Мінскім узвышшы, на ўсходзе Валожынскага раёна Мінскай вобласці. Чацвёрты па вышыні пункт Беларусі (пасля гары Дзяржынскай, гары Лысай, гары Дубавай), найвышэйшы пункт Валожынскага раёна.
Геалогія і рэльеф
Вышыня над узроўнем мора складае 335 м. Буйны марэнны ўзгорак з вяршыняй авальнай формы. Паўночны і паўночна-ўсходні схілы выпуклыя (стромкасць 10-15°), паўднёвы і заходні — пакатыя (стромкасць 5°).
Узгорак складзены чырвона-бурымі, часткова завалуненымі суглінкамі, месцамі глінамі, укрыты лёсападобнымі (пылаватымі) суглінкамі. Каля падэшвы бяруць пачатак рэкі Уша (прыток Віліі) і Свіслач (прыток Бярэзіны).
Глебава-расліннае покрыва
Глебы дзярнова-падзолістыя сярэднесугліністыя, значна змытыя. Верхняя частка гары ўкрыта лесам, астатняя пад хмызняком.
Гістарычныя звесткі
Да 1939 года ўзгорак знаходзіўся на тэрыторыі Польшчы, за 2 км ад.
Як дабрацца
Дабрацца грамадскім транспартам з Мінска можна электрацягніком у кірунку Маладзечна, сыходзіць на прыпыначным пункце Анусіна. Потым пешшу 5 км у бок вёскі Шапавалы. Найвышэйшае месца на гары пазначана металічным трыянгулятарам.
Старое Шчэрбіна
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Гномы (Міжзем’е)
Гномы (Dwarves) — у свеце Толкіна раса, створаная Валам Аулэ без дазволу Ілуватара. Але з часам яны сталі вольным народам Міжзем'я.
Гісторыя народаў
Зарадзіліся гномы ў пячорах. З самага пачатку іх было сем.
Такім чынам у часы Другой Эпохі, гномам было дадзена сем пярсцёнкаў, да якіх паспеў дакрануцца Саўран, але гномы не пайшлі за цёмным уладаром.
Менавіта пра іх у большасці расказваецца ў «Хобіце», дзе апавядаецца вяртанне захопленай Смогам гары Эрэбар (Адзінокая гара).
Канстанцін Андрэевіч Тон
Канстанцін Андрэевіч Тон ( — ) — рускі архітэктар, які распрацаваў т. зв. «руска-візантыйскі стыль» храмавага дойлідства, які атрымаў шырокае распаўсюджанне ў часы кіравання Мікалая I. Сярод найбольш вядомых пабудоў — храм Хрыста Збавіцеля і Вялікі Крамлёўскі палац. Рэктар Імператарскай Акадэміі мастацтваў. Брат архітэктараў і  Тонаў.
Адукацыя
Канстанцін Тон нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу ў сям'і абруселага нямецкага, быў адным з трох братоў. Вучыўся ў (школа пры ) з 1801 па 1804.
У 1804 годзе Канстанцін быў прыняты ў выхаванцы Імператарскай Акадэміі мастацтваў і з 1808 года адмыслова вывучаў у ёй архітэктуру пад кіраўніцтвам галоўнага настаўніка А. Н. Вараніхіна. У 1815 годзе скончыў акадэмічны курс са званнем мастака 1-й ступені і малым залатым медалём, прысуджаным яму за праект будынка сената, і быў пакінуты пры акадэміі, каб пасля быць пасланым у чужыя краі.
Першыя праекты
У 1817 годзе адбылася перамена начальства акадэміі, і Тон, пакінуўшы акадэмію, вызначыўся на службу пры новаствораным у Санкт-Пецярбургу. Акрамя таго, тады ж, ён распрацаваў праект «Нямецкага Тракціра» на Крастоўскім востраве. У пачатку 1818 года Тон склаў па зададзенай акадэміяй праграме праект кірмашу, за які ён быў пасланы на 6 гадоў у Італію.
Еўрапейская стажыроўка
У Рыме ён заняўся вывучэннем помнікаў антычнага дойлідства і параўнаннем першахрысціянскіх храмаў з цэрквамі найноўшых часоў. Потым ён зрабіў працяглую экскурсію на поўдзень Італіі і ў Сіцылію, а па вяртанні ў Рым злажыў праект царквы ў форме старажытнай базілікі, але прыстасаванай да праваслаўнага набажэнства, прычым даў ёй звонку выгляд грэчаскіх храмаў. Услед за гэтым праектам, Тон скампанаваў па задачы Рымскай акадэміі праект шпіталя.
У 1822 годзе Тон наведаў Фларэнцыю, дзе прадставіў свае працы мясцовай акадэміі і дзякуючы ім быў прыняты ў яе члены. Пабываўшы потым у Генуі, Равене, Балонні, Мілане і Павіі, ён з'явіўся ў Жэневу, дзе склаў праект загараднага дома для былога прыдворнага ювеліра Дзюваля, а затым адправіўся праз Дыжон у Парыж і заняўся там маляваннем начыста сваіх неапалітанскіх і сіцылійскіх эцюдаў.
Вярнуўшыся ў Рым, Тон засяродзіў свае працы на рэстаўрацыі помнікаў антычнага дойлідства. Сярод іх праекты аднаўлення храма Фартуны ў Прэнестэ і, асабліва, палаца Цэзара ў Рыме на Палацінскім узгорку, даставілі Тону рэпутацыю вучонага мастака. Апошні праект звярнуў на яго ўвагу імператара Мікалая I, па загадзе якога Тон, у 1828 годзе, быў прылічаны да Кабінету Яго Вялікасці, з утрыманнем па 3 000 рублёў у год.
Вяртанне ў Пецярбург
У тым жа годзе Тон вярнуўся ў Санкт-Пецярбург, дзе ён атрымаў даручэнне перарабиць былую канферэнц-залу Акадэміі мастацтваў у галерэю для размяшчэння гіпсавых злепкаў, зладзіць новую канферэнц-залу і наогул перарабіць некаторыя часткі будынка. Услед за тым Тон атрымаўшы званне акадэміка і пасаду прафесара 2-й ступені па частцы архітэктуры (у 1830 годзе).
У тым жа годзе, вернікі царквы святой Кацярыны, за Калінкіным мостам у Санкт-Пецярбургу, з прычыны драхласці свайго храма, задумалі збудаваць замест яго новы. У сваім праекце, прадстаўленым на конкурс, Тон надаў храму форму, якая нагадвае маскоўскія пяціглавыя саборы. Праект вельмі спадабаўся імператару, і Тону было загадана самому вырабіць яго пабудову.
Пачатак будаўніцтва Храма Хрыста Збавіцеля (1829—1836)
Яшчэ раней, у 1829 годзе, акадэміі быў перададзены на разгляд пытанне аб маскоўскім храме Хрыста Збавіцеля. Першапачаткова абраная для яго мясцовасць на была прызнана, па розных прычынах, нязручнай, і сам праект, складзены, прызнаны немагчымым; мелася быць распрацаваць новы праект для яго пабудовы ў іншым пункце Масквы. Гэтая задача была ўскладзена на Тона з абавязковай умовай, каб новы велічны храм меў старадаўні рускі стыль. Імператару вельмі спадабаўся прапанаваны Тонам новы праект храма Хрыста Збавіцеля, узвядзенне якога заняло ўсё далейшае жыццё апошняга.
Запаведнымі сцежкамі беларускай зямлі
«Запаведнымі сцежкамі беларускай зямлі» — беларускі дакументальны фільм, зняты «Film Studio Aves» па замове Міністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Рэспублікі Беларусь.
Змест
Магутныя зубры сярод векавых дубраў. Імклівыя арлы над бясконцымі непраходнымі балотамі. Нястомныя ваўкі, няўлоўныя рысі і непрадказальныя мядзведзі дрымучых пушч. Чароды легкакрылых птушак у сінявокай краіне… Усё гэта — запаведная Беларусь, — некранутая прырода, захаваная людзьмі для нашай сучаснасці і будучыні…
NGC 4752
NGC 4752 (іншыя абазначэнні — ZWG 71.58, PGC 43555) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Старшаўка (Ельнінскі раён)
Старшаўка (Старшевка) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Аменхатэп III
Аменхатэп III — фараон Старажытнага Егіпта, які кіраваў прыблізна ў 1388—1351 гадах да н.э., з XVIII дынастыі. Сын Тутмаса IV і царыцы Мутэмуі (Мут-ма-уа).
Белая Грыва
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Аменхатэп III
Час кіравання Аменхатэпа III разглядаецца як адзін з найвялікіх перыядаў росквіту старажытнаегіпецкай цывілізацыі, пра што сведчаць грандыёзныя храмавыя комплексы і цудоўныя помнікі скульптуры, вытанчаныя туалетныя штучкі і шматлікія іншыя творы мастацтва, якія лічацца шэдэўрамі лепшых егіпецкіх збораў музеяў свету. Нягледзячы на багацце гэтых сведчанняў, Аменхатэп III усё яшчэ застаецца фігурай шмат у чым загадкавай і супярэчлівай. З аднаго боку, ён як ніхто іншы шанаваў традыцыйных егіпецкіх богаў і будаваў ім раскошныя храмы, з іншага боку, менавіта ў яго эпосе, калі царскае самаабагаўленне дасягнула нябачанага размаху, ляжаць карані будучай амарнскай рэформы.
Заводскаслабодскі сельсавет
Заводскаслабо́дскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Завадская Слабада.
Гісторыя
6 красавіка 1973 года цэнтр Хонаўскага сельсавета перанесены з вёскі Малое Хонава ў вёску Завадская Слабада, а сельсавет перайменаваны ў Заводскаслабодскі.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1218 чалавек, з іх 94,7 % — беларусы, 3,7 % — рускія, 0,7 % — украінцы, 0,7 % — армяне.
Склад
У склад сельсавета ўваходзіць 27 населеных пунктаў (2009 г.):
Скасаваныя населеныя пункты на тэрыторыі сельсавета:
Народнае антыкрызіснае ўпраўленне
Гісторыя
28 кастрычніка 2020 года член Прэзідыума Каардынацыйнай Рады беларускай апазіцыі Павел Латушка заявіў аб стварэнні народнага антыкрызіснага кіравання, якое адказна за пачатак перамоў, а таксама забяспечыць стабільнасць у Беларусі на перыяд пераходу ўлады.
6 лістапада Павел Латушка заявіў, што беларуская апазіцыя будзе заклікаць замежныя дзяржавы спыніць супрацоўніцтва з уладамі Беларусі і пачаць крымінальны пераслед тых, хто адказны за гвалт у дачыненні да беларускіх грамадзян.
11 лістапада НАУ апублікавала два сцэнарыя па транзіту ўлады ў Беларусі.
14 лістапада НАУ апублікавала даныя з унутраных справаздач МУС Рэспублікі Беларусь па колькасці затрыманых і колькасці пратаколаў аб адміністрацыйных правапарушэннях. Згодна з імі, за перыяд з 9 жніўня па 3 лістапада ў Беларусі было затрымана больш за 25 800 чалавек за «парушэнне заканадаўства аб масавых мерапрыемствах і здзяйсненне іншых правапарушэнняў пры іх правядзенні». За гэты ж час супрацоўнікі МУС склалі больш за 24 тысячы пратаколаў аб адміністрацыйных правапарушэннях.
НАУ сумесна з ініцыятывай BYPOL займаліся рэалізацыяй праекта «Адзіная кніга рэгістрацыі злачынстваў». 1 снежня 2020 года адбылася прэзентацыя праекта.
Строіна
Строіна (Строина) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Піворай
Піво́рай (Pivorai), традыцыйная беларуская назва — Півавары  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дзіджасаліскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Дзісны, на рацэ Бірвеце. Насельніцтва 37 чал. (2001 г.).
Грады (Бярэзінскі раён)
Гра́ды (, Грады) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бярэзінскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ушанскага сельсавета.
Герб Салікамска
Герб Салікамска — геральдычны сімвал гарадской акругі Салікамск Пермскага края Расіі. Быў зацверджаны рашэннем Салікамскай Думы 12 лютага 2009 года.
Апісанне
На залатым полі на зялёнай зямлі знаходзіцца чорны калодзеж (для здабычы солі). Паабапал калодзежа стаяць два слупы, на якіх ляжыць барабан з колам на правым слупе. Унутры калодзеж сярэбраны, таксама сярэбраныя вяроўка на барабане, разлітая соль на калодзежы і вакол яго на зямлі.
Шісторыя
Першы герб горада Салікамска быў зацверджаны 17 ліпеня 1783 года. За аснову цяперашняга герба ўзялі гэты герб. У 1862 годзе быў трохі герб абноўлены, але асноўная частка была захавана. У часы СССР герб быў адменены, а Салікамск страціў статус горада (быў пераўтвораны ў вёску). Толькі 27 кастрычніка 1999 года быў адноўлены герб, які быў зацверджаны ў 1783—1862 гадах.
Аменхатэп
Фараоны XVIII-й дынастыі:
Іншыя дзеячы:
Кызылжар (Жанааркінскі раён)
Кызылжар — пасёлак у Жанааркінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Кызылжарской пасялковай адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна за 153 км на захад ад раённага цэнтра, пасёлка Атасу. Код КАТА — 354457100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 1530 чалавек (775 мужчын і 755 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 1620 чалавек (805 мужчын і 815 жанчын).
Мадонна канцлера Ралена
«Мадонна канцлера Ралена» (De Maagd van kanselier Rolin) — карціна мастака Яна ван Эйка, датаваная 1435 годам.
Апісанне
На карціне намалявана Дзева Марыя з немаўлём Ісусам на каленах, якую карануе анёл, насупраць яе канцлер Рален. Дзеючыя асобы размяшчаюцца ў італьянскай лоджыі, дэкараванай калонамі і барэльефамі. На заднім плане бачны горад, які перасякае рака. Верагодна, гэта бургундскі горад Ацён, радзіма Ралена. Некаторыя са шматлікіх зямельных уладанняў канцлера ў наваколлях Ацёна ўключаны ў пейзаж.
Маленькі сад з кветкамі (ружы, касачы, ландышы, півоні), які бачны за калонамі, сімвалізуе бязгрэшнасць Дзевы Марыі. За садам праглядаюцца дзве мужчынскія фігуры, якія стаяць спіной да гледача. У чалавеку, адзетым у сінія адзенні з чырвоным цюрбанам на галаве і з посахам у левай руцэ, многія бачаць аўтапартрэт самога мастака. (На аўтапартрэце Яна ван Эйка з калекцыі Нацыянальнай галерэі ў Лондане («Партрэт чалавека ў чырвоным цюрбане») мы заўважаем на мастаку такі ж чырвоны цюрбан). Побач з фігурамі бачныя два паўліны, сімвалы неўміручасці і гонару.
Праблема
Прабле́ма (πρόβλημα) у шырокім сэнсе — складанае тэарэтычнае або практычнае пытанне, якое патрабуе вывучэння, дазволу; у навуцы — супярэчлівая сітуацыя, якая выступае ў выглядзе процілеглых пазіцый у тлумачэнні якіх-небудзь з'яў, аб'ектаў, працэсаў і якая патрабуе адэкватнай тэорыі для яе вырашэння; у жыцці праблема фармулюецца ў зразумелым для людзей выглядзе «ведаю што, не ведаю як», гэта значыць вядома, што трэба атрымаць, але не вядома, як гэта зрабіць.
Важнай перадумовай паспяховага вырашэння праблемы служыць яе правільная пастаноўка.
Няслушна пастаўленая праблема, або псеўдапраблема, адводзіць у бок ад вырашэння сапраўдных праблем. У сістэмалогіі алгарытм сістэмна-арганізацыйнай дзейнасці пачынаецца з этапу «Праблема», які характарызуецца як прымушальны фактар дзеяння (недахоп ці праява чаго-небудзь).
Праблемай пераважна называецца пытанне, якое не мае адназначнага рашэння (са ступенню нявызначанасці). Наяўнасцю нявызначанасці праблема адрозніваецца ад задачы.
Сукупнасць магчымых пытанняў, узаемазвязаных аб'ектам разгляду, называецца праблематыкай.
Вайславец (Куяўска-Паморскае ваяводства)
Вайславец (Wojsławiec) — вёска ў Польшчы. Уваходзіць у склад Накельскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Насельніцтва 62 чалавекі. У 1950—1998 гадах уваходзіла ў Быдгашчскае ваяводства.
Астан Уэб
Астан Уэб ( — 21 жніўня 1930) — брытанскі архітэктар, творчасць якога прыпала на канец XIX — пачатак XX стагоддзя. Прэзідэнт Каралеўскай акадэміі мастацтваў у 1919—1924 гадах.
Біяграфія
Астан Уэб нарадзіўся 22 мая 1849 года ў сям’і мастака Эдварда Уэба ў Лондане. Ён атрымліваў пачатковую архітэктурную адукацыю ў вядомых у той час архітэктараў Роберта Бэнкса і Чарльза Бары з 1866 па 1871 год. Пасля гэтага ён год правёў у падарожжах па Еўропе і Азіі. У 1874 годзе Астан вяртаецца ў Лондан і стварае сваю ўласную студыю.
З пачатку 1880-х гадоў Астан уступіў у Каралеўскі інстытут брытанскіх архітэктараў і пачаў працаваць у партнёрстве з Інгрэс Бел. Іх першай буйной работай быў дызайн будынка суда ў Бірмінгеме.
Да канца кар’еры Уэбу дапамагалі яго сыны, Марыс і Філіп. Астан Уэб выконваў абавязкі прэзідэнта Каралеўскага інстытута брытанскіх архітэктараў з 1902 па 1904 гады, і быўшы абраны членам Каралеўскай Акадэміі ў 1903 годзе, выконваў абавязкі яе прэзідэнта ў 1919—1924 гадах. Ён быў пасвечаны ў рыцары ў 1904 годзе, атрымаў Каралеўскі залаты медаль па архітэктуры ў 1905 годзе і быў першым лаўрэатам Залатога медалю Амерыканскага інстытута архітэктуры, якога ён быў удастоены ў 1907 годзе.
Асноўныя працы
У сакавіку 1889 года, кансісторыя французскай пратэстанцкай царквы Лондана задзейнічала Астана Уэба для распрацоўкі новай царквы. Царква была ўзведзена ў 1891—1893 гадах на плошчы Соха ў Лондане. Гэта царква з’яўляецца адной з найбольш выдатных Астана Уэба ў неагатычным стылі.
Сухой Пачынак
Сухой Пачынак (Сухо́й Почи́нок) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Фелікс Савон
Фелікс Савон Фабрэ (Félix Savón Fabré,, Сан-Вісентэ, Гуантанама, Куба —) — кубінскі баксёр-аматар, трохразовы алімпійскі чэмпіён і 6-разовы чэмпіён свету сярод аматараў.
Адзін з трох трохразовых алімпійскіх чэмпіёнаў па боксе (нараўне з венграм Ласла Папам і кубінцам Тэафіла Стывенсанам). У 2001 годзе Савона быў ганараваны Алімпійскага ордэна МАК.
Магілёўскі дзяржаўны абласны ліцэй №1
Магілёўскі дзяржаўны абласны ліцэй № 1 — установа адукацыі Магілёўскай вобласці, уваходзіць у склад вучэбна-метадычнага комплекса на базе Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэту імя Аркадзя Куляшова.
Гісторыя
У канцы 20-га стагоддзя ў сістэме народнай адукацыі Рэспублікі Беларусь з’явіліся навучальныя ўстановы новага тыпу: каледжы, ліцэі, гімназіі. Першай падобнай навучальнай установай у горадзе Магілёве стаў абласны ліцэй пры МДУ імя А. А. Куляшова па вуліцы Вароўскага.
Ліцэй пры Магілёўскім дзяржаўным педагагічным інстытуце імя А. А. Куляшова створаны згодна з рашэннем Магілёўскага аблвыканкама № 5 ад 17 красавіка 1990 года і адкрыты 1 ліпеня 1990 года. Ліцэй існуе як самастойная юрыдычная адзінка і падпарадкоўваецца упраўленню адукацыі Магілёўскага аблвыканкама.
У 1997 годзе ў сувязі з атрыманнем Магілёўскім дзяржаўным педагагічным інстытутам статусу універсітэта ліцэй быў перайменаваны ў Магілёўскі абласны ліцэй пры МДУ імя А. А. Куляшова.
Гісторыя будынка ліцэя
1892 / 1893—1917 — Жаночае епархіяльнае вучылішча Духоўнага ведамства.
1918 — Школа чырвоных камандзіраў.
У гады ВАВ — Гестапа.
1947—1951 — Педагагічнае вучылішча.
1957—1990 — школа-інтэрнат № 1 горада Магілёва БССР.
З 1990 — Абласны ліцэй.
Дасягненні вучняў
Вучнямі ліцэя атрыманы 21 дыплом на міжнародных алімпіядах, 313 дыпломаў на рэспубліканскіх.
Профільнае навучанне
У ліцэі працуюць профільныя класы з фізіка-матэматычным, хіміка-біялагічным, грамадазнаўчым і філалагічным накірункамі.
Парольда
Парольда (Paroldo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 239 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 20 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 12070. Тэлефонны код — 0174.
Ісландскі конь
Ісландскі конь — парода коней, якіх вырошчваюць у Ісландыі. Яе характэрныя рысы — невялікі рост (да 144 см у карку), каржакаватасць і грубаватасць, вялікая галава, густая, дыхтоўная чолка, даўгія грыва і хвост. Масці коней могуць быць розныя — напрыклад, рудая, гнядая, шэрая, вараная, пегая, альбо з рыскамі на нагах. Ісладнскіх коней не трэба блытаць з поні, нягледзячы на іх падабаенства.
Парольда
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria Addolorata.
Ісландскі конь
Ісландскія коні дасягаюць зрэласці позна — у 7-8 год, але жывуць доўга — да 40 год. Гадуюцца ў г.зв. табунным развядзенні, на свежым паветры. Толькі з надыходам зімы іх заганяюць ва ўкрыцці. Коні не пужаюцца маразоў, бо абрастаюць тоўстай, дыхтоўнай поўсцю, і рэдка хварэюць.
Асаблівасць іх у тым, што яны пяціалюрны. Яны валодаюць трыма асноўнымі алюрамі — крокам, рыссю і галопам, а таксама скейдам і тэльтам — чатырохтактным хуткім алюрам (пяреднія ногі робяць крокавыя рухі, а заднія рушаць далёка наперад, што дазвалляе каню энергічна рухацца наперад.
Васілёва (Глінкаўскі раён)
Васілёва (Василёво) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дабромінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Азелаінавая кіслата
Азелаі́навая кіслата (нонандыявая кіслата) НООС(СН2)7СООН — двухасноўная гранічная карбонавая кіслата. Валодае ўсімі хімічнымі ўласцівасцямі, характэрнымі для карбонавых кіслот. Солі і эфіры азелаінавай кіслаты называюцца азелаінатамі. Пры піролізе яе нерастваральных у вадзе солей (Ca, Mn) утвараецца цыклаактанон.
Уласцівасці
Тэмпература дэкарбаксілявання 320—340 °C
Энтальпія згарання (ΔH0сгор) − 4777 кДж/моль.
Ужыванне
Ужыванне ў медыцыне
Прэпараты азелаінавай кіслаты валодаюць бактэрыястатычнай актыўнасцю ў дачыненні да Propionibacterium acnes і Staphylococcus epidermidis, зніжаюць выпрацоўку тоўстых кіслот, якія спрыяюць узнікненню акнэ. Памяншаюць утварэнне камедонаў. Уплываючы на ​​працэс арагавенне клетак эпідэрмісу, душаць рост і актыўнасць анамальных меланацытаў, якія выклікаюць гіперпігментацыю тыпу мелазмы. Аказваюць супрацьугравое дзеянне. Дапамагае пры лёгкіх сонечных апёках, здымае пачырваненні і ўхіляе шнары ад вугроў.
Уваходзіць у склад крэмаў і геляў АкнеСтоп, Акне-Дэрма, Азелекс (Azelex), Азогель, Азікс-Дэрм (Azix-Derm), Фіневін (Finevin), Фінацэя (Finacea), Скинорен (Skinoren), Скіноклір (Skinoklir) і іншых.
NGC 4753
NGC 4753 (іншыя абазначэнні — UGC 8009, MCG 0-33-16, ZWG 15.29, IRAS12498-0055, PRC D-23, PGC 43671) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кнігі Царстваў
Кнігі Ца́рстваў — чатыры гістарычныя кнігі Старога Запавету ў Септуагінце і ў праваслаўным каноне. У іўдзейскім кодэксе святых кніг (Танаху) складаюць толькі дзве кнігі: Сефер Шмуэль і Сефер Млахім.
Падзел на чатыры кнігі з'явіўся найперш у александрыйскіх перакладчыкаў. Зрэшты, праваслаўная царква ў кананічным злічэнні кніг утрымала старажытны іўдзейскі падзел на дзве кнігі. У грэчаскай Бібліі (Септуагінце) усе чатыры кнігі носяць агульную назву «Βασιλέιωι», гэта значыць «кнігі Царстваў», таму што ў першай і другой кнігах выяўленыя падзеі непасрэдна-боскага (тэакратычнага) царства, якое было ўласціва народу Божаму, і царства чалавечага, якога пажадаў Ізраіль па прыкладзе паганскіх народаў, а ў трэцяй і чацвёртай адлюстраваны лёс Іўдзейскага і Ізраільскага царстваў.
Аўтарамі кніг Царстваў лічаць прарокаў, якія пераемна занатоўвалі падзеі свайго часу. Так, напрыклад, паводле сведчання іўдзейскага падання і першага раздзелу кнігі летапісаў, аўтарамі 1 і 2 кнігі Царстваў былі прарокі Самуіл (24 раздзелы), Нафан і Гад, а трэцяй і чацвёртай — Ахія Сіламлянін (3Цар. 11:29), Ада і Ісая (2Пар. 30:11}}, 2Пар. 33:32 і інш.). Верагодна, 3 і 4 кнігі Царстваў прыведзены ў цяперашні выглад і склад пісьменнікам часоў Вавілонскага палону, як мяркуюць — Ездрам, які карыстаўся «Гісторыяй Саламона» (3Цар. 11:41), «Летапісам цароў іўдзейскіх» і «Летапісам цароў Ізраільскіх» (гл. 3Цар. 14:19, 29; 3Цар. 15:7; 3Цар. 16:5, 14; 4Цар. 1:18; 4Цар. 8:23; 4Цар. 10:34 і інш.). Летапісы гэтыя не варта змешваць з дзяржаўнымі актамі і афіцыйнымі запісямі, якія вялі прыдворныя чыноўнікі ў Іўдзейскім царстве (гл. 3Цар. 4:3; 4Цар. 18:18, 37), аднак наўрад ці існавалі ў Ізраільскім.
Чыноўнікі ад ураду не маглі так строга крытычна і пагрозліва выкрывальна ставіцца да дзейнасці цароў, як гэта робяць складальнікі «летапісаў», што служылі крыніцай 3 і 4 кніг Царстваў. Ёсць меркаванне, заснаванае на іўдзейскім паданні, паводле якога 3 і 4 кнігі Царстваў складзеныя прарокам Ераміем, аднак гэту думкю нельга прыняць: трэцяя і чацвёртая кнігі Царстваў складзеныя ў другі перыяд Вавілонскага палону (гл. 4Цар. 25:27 і наст.) і ў зямлі паланення, тым часам як прарок Ерамія апошнія гады жыцця правёў не ў Вавілоне, а ў Егіпце. Кнігі Царстваў ахопліваюць каля 600 гадоў жыцця яўрэйскага народа, ад нараджэння прарока Самуіла да вызвалення Іяхоніі з вязніцы ў 37-м года па яго перасяленні ў Вавілон (каля 1170—567 да н.э.).
Кніга першая, пачынаючы гісторыю яўрэйскага народа ад нараджэння Самуіла, даводзіць яе да смерці цара Саула — 110 гадоў; другая апісвае валадаранне Давіда — 40 гадоў: трэцяя выкладае гісторыю ад Саламона да Іасафата — 120 гадоў, чацвёртая — ад смерці Ахава да палону вавілонскага — каля 335 гадоў.
Агульнай мэтай напісання ўсіх кніг Царстваў можна ўявіць выяўленне палітычнага стану (шчаснага ці благога) яўрэйскага народа ў сувязі з рэлігійна-маральным ягоным жыццём ці стану веры пры царах. У прыватнасці, аўтары 1 і 2 кніг падрабязным выкладаннем падзей з жыцця Самуіла і Давіда хацелі адлюстраваць па магчымасці дакладны вобраз іўдзейскага прарока — у асобе Самуіла, а цара — у асобе Давіда. Мэта складальнікаў 3 і 4 кніг Царстваў складалася ў тым, каб прадставіць карціну паступовага заняпаду іўдзейскага і ізраільскага царстваў у сувязі з прычынамі гэтай з’явы — пагардай да прароцкага слова і асабліва ідалапаклонствам.
Біблія Францыска Скарыны
Захаваўся 21 экзэмпляр кнігі Царстваў, з іх толькі 2 поўныя. Выданне ўпрыгожана 12 гравюрамі (па адной гравюры ў пачатку кожнай кнігі, а таксама 7 гравюраў у 3-яй кнігі Царстваў), 5 застаўкамі і 115 ініцыяламі. У канцы кнігі змешчаны партрэт Скарыны з той жа формы, што і ў кнізе Ісуса Сірахава. Чатыры вялікія застаўкі папярэднічаюць тэксту кожнай кнігі, на іх выяўлены шчыт з зацменнем сонца і дзікія людзі, якія апіраюцца на незапоўненыя гербавыя шчыты. У некаторых экзэмплярах у шчытах ад рукі дапісаны манаграмы "0СН". Малая застаўка змешчана перад тэкстам пасляслоўя. Ініцыялы вылучаюць пачаткі раздзелаў.
Сцяг Салікамска
Сцяг Салікамскай гарадской акругі Пермскага края Расіі — знак, які выкарыстоўваецца для вывешвання на дзяржаўных будынках у гэтай акрузе разам са сцягам Расіі. Сцяг быў зацверджаны 12 лютага 2009 года рашэннем Салікамскай гарадской Думы.
Апісанне
Сцяг Салікамска — палотнішча тканіны жоўтага колеру, які мае суадносіны шырыні і даўжыні 2:3. Пасярэдзіне сцягу знаходзіцца выява калодзежа (для здабычы солі) на зялёнай зямлі (глебе). Паабапал калодзежа стаяць два слупы, на якіх вісіць барабан (на які намотана вяроўка, якая спускаецца ў калодзеж) з колам. Па краях калодзежа і каля калодзежа на зямлі ёсць разлітая соль (сярэбраны колер).
Тлумачэнне сцягу
Сцяг быў створаны на аснове герба Салікамскай гарадской акругі, які быў распрацаваны на аснове герба 1783 года. Калодзеж для здабычы солі азначаў, што гэта быў галоўны занятак жыхароў горада Салікамск. Жоўты (залаты) колер азначаў багацце і дабрабыт Салікамска. Белы (сярэбраны) колер азначаў чысціню мысляў жыхароў Салікамска, якія думалі аб дзяржаве і аб сваёй краіне.
Кападастр
Нармальны (стандартны) строй: E B(H) G D A E.
Строй пры ўсталёўцы каподастра на першым ладу: F C G# D# A# F.
У фартэпіяна і раялі кападастрам называюць металічную планку (прышрубоўваецца да вірбельбанку або чыгуннай рамы), якая прыціскае струны да струннага штабіку.
Георгій (Каніскі)
У 1993 годзе архіепіскап Георгій быў прылічаны да ліку мясцовашанаваных святых Беларускай праваслаўнай царквы.
Жыццё і дзейнасць
Нарадзіўся ў шляхецкай сям’і. Скончыў Кіева-Магілянскую акадэмію (1743). Прыняў манаскі пострыг у Кіева-Пячэрскай лаўры. У 1745—1755 гадах выкладчык, прафесар, рэктар Кіева-Магілянскай акадэміі. Вучань і паслядоўнік прафесараў С. Кулябякі, Ф. Пракаповіча, С. Тадароўскага. У 1755 годзе пасвячоны на епіскапа Магілёўскага (Беларускага). У 1757 годзе адкрыў у Магілёве пры архірэйскім доме друкарню і перавыдаў скарочаны тэкст «Катэхізіса» Ф. Пракаповіча ў сваім перакладзе на «рускі дыялект». У 1757 годзе стварыў пры Спаскім манастыры школьныя класы і заснаваў духоўную семінарыю. Сабраў шмат дакументаў па гісторыі праваслаўнай царквы. У 1765 годзе на аўдыенцыі караля і вялікага князя Станіслава Аўгуста выступіў з прамовай у абарону правоў праваслаўных і іншых дысідэнтаў, якая была перакладзена на еўрапейскія мовы як узор абароны верацярпімасці.
Г. Канінскі звяртаўся па дапамогу праваслаўным у Рэчы Паспалітай да расійскіх імператрыц Лізаветы і Кацярыны II. Тройчы (1759, 1760, 1768) на жыццё Г. Каніскага рыхтаваліся замахі. Ратуючыся ад замаху, у 1768 годзе Каніскі выехаў у Расію (Смаленск), дзе заставаўся Магілёўскім епіскапам у выгнанні.
Вярнуўся пасля 1-га падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 годзе. У 1793 годзе архіепіскап Каніскі абраны ў Сінод. Намаганнямі Г. Каніскага была арганізавана праваслаўная Мінская епархія.
Памяць
У снежні 1992 года ў Магілёве ў гонар Г. Каніскага на архіепіскапскім доме, дзе ён жыў, адкрыта мемарыяльная дошка.
У жніўні 1993 года рашэннем Сінода Беларускай праваслаўнай царквы па блаславенні патрыярха Аляксія II архіепіскап Георгій праслаўлены (кананізаваны) у ліку мясцовашанаваных святых Беларускай праваслаўнай царквы. Яму складзеныя служба і акафіст. Святкаванне царкоўнай памяці свяціцеля адбываецца 13 / 26 лютага — у дзень яго праведнага спачыну, і 24 ліпеня / 6 жніўня — у дзень яго праслаўлення.
Беларускія пераклады
Драму «Уваскрэсенне мёртвых» на беларускую мову пераклаў Анатоль Брусевіч
Платумас (Ігналінскі раён)
Пла́тумас (Platumos) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 8 км ад Сянас Дукштаса. Насельніцтва 5 чал. (2001 г.).
Токарава (Ельнінскі раён)
Токарава (То́карево) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Вір (альбом)
Апроч музыкі «Старага Ольсы» ў альбом уключаны запісы Змітра Сідаровіча, гурту «Contredanse» (цяпер «Lituus»).
Карл III Прастак
Карл III Прастак фр. Charles III le Simple (  — ) — кароль заходнефранкскі ў 898—922 гадах, сын Людовіка II Заікі, паходзіў з дынастыі французскіх Каралінгаў.