cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Петроній Максім
Сям'я
Будучы імператар Флавій Петроній Максім нарадзіўся каля 396 года (магчыма, у 397 годзе). Дакладнае яго паходжанне дагэтуль невядома, аднак у наш час лічыцца, што ён прыналежаў да шляхетнага рымскага роду. Сваяк пазнейшага імператара Алібрыя, Максім меркавана быў сынам праконсула Афрыкі Аніцыя Прабіна, унукам уплывовага палітычнага дзеяча і консула другой паловы IV стагоддзя і Аніцыі Фальтоніі Пробы.
Электрум
Даволі рэдкі мінерал. Сустракаецца ў гідратэрмальных радовішчах, кварцавых і халцэдонавых жылах. Уваходзіць у склад залатых руд. Сустракаюцца самародкі масай да 400 г.
Петроній Максім
Сям'я
Напэўна, што паведамленне, якое належыць гісторыку, што расказвае пра траты нейкага багацея Максіма на прэтуру свайго сына, адносіцца да бацькі Петронія. Пазнейшыя аўтары, такія як Пракопій Кесарыйскі і Георгій Кедрын, расказваюць пра сваяцтва Петронія Максіма з узурпатарам IV стагоддзя Магнам Максімам, але іх аповеды, на думку гісторыка Ральфа Мэзісена, — «чыстая спекуляцыя»". Магчыма, прэфект Рыма Петроній Перпена Магн Квадраціян быў сваяком імператара, а консул 523 года Флавій Максім — нашчадкам.
Кар'ера
Да прыходу да ўлады Петроній Максім зрабіў бліскучую кар'еру сенатара. Калі паведамленне Алімпіядора ставіцца менавіта да яго, то можна выказаць дапушчэнне, што каля 411 года ён займаў пасаду прэтара, у тую эпоху чыста цырыманіяльную (яе носьбіт адказваў за фінансаванне дарагіх цыркавых гульняў), і правёў прэтарскія гульні. Прыблізна ў 415 годзе, ва ўзросце каля 18 гадоў, Петроній Максім быў трыбунам і натарыем (ніжэйшая імперская сакратарская пасада). Потым з 416 па 419 год ён знаходзіўся на пасадзе Захаду, то бок ведаў падаткаабкладаннем і кіраваў рознымі дзяржаўнымі прадпрыемствамі.
Са студзеня ці лютага 420 года па жнівень ці верасень 421 года Петроній Максім быў прэфектам горада Рыма, а пасля недоўгачасовага перапынку займаў гэту пасаду другасна (прыкладна да 439 года); знаходзячыся на гэтым пасту, Максім рэстаўраваў. Апроч таго, ён таксама быў на Захадзе ў перыяд паміж 421 і 439 гадамі; ён знаходзіўся на гэтым пасту або паміж дзвюма префектствами над Рымам, або падчас другога знаходжання на гэтай пасадзе. У 433 годзе Максім быў консулам разам з усходнім імператарам Феадосіем II.
Са жніўня 439 года па люты 441 года ён знаходзіўся на пасту прэфекта прэторыя Італіі (у тым жа годзе Эпархій Авіт быў прэфектам прэторыя Галіі), у 443 годзе атрымаў другое консульства з. Паміж 443 і 445 гадамі Максім пабудаваў форум у Рыме на Цэлійскім узгорку, паміж Лабіканскай дарогай і Базылікай Святога Клімента. Цягам гэтага года ён нядоўгі час з'яўляўся найболей магутным чалавекам у Рыме — аж да ўступу ў званне консула ў наступным годзе палкаводца Заходняй імперыі Флавія Аэцыя. Да 10 снежня 445 года Петронію Максіму было прысвоена ганаровае званне патрыкія (гэтым днём датаваны першы дакумент, адрасаваны яму як патрыкію).
Мусібыць, што варожасць паміж Петроніем Максімам і Аэцыем, уплывовым патрыкіем і вайсковым магістрам Захаду, прывяла да падзей, якія паступова паслабілі Заходнюю Рымскую імперыю. Асноўную выгаду з гэтага супрацьстаяння выняў Максім, які ўступіў на прастол у выніку двух забойстваў: спачатку Аэцыя ў 454 годзе, а потым і заходняга рымскага імператара Валентыніяна III 16 сакавіка 455 года.
Забойства Аэцыя
Паводле паведамлення гісторыка, Петроній Максім набыў істотны ўплыў на імператара Валентыніяна III і пераканаў яго ўласнаруч здзейсніць забойства Аэцыя. Пракопій Кесарыйскі выкладае сваю версію падзей. Згодна яго аповеду, у Максіма была вельмі прыгожая жонка; імператар захацеў уступіць з ёй у сувязь, але атрымаў адмову, пасля чаго задумаў дамагчыся свайго падманам.
Запрасіўшы Максіма ў палац, Валентыніян прапанаваў яму згуляць у шахматы. Яны дамовіліся, што пераможаны выплаціць пераможцу вызначаную суму грошай золатам. Імператар выйграў; атрымаўшы ў якасці закладу пярсцёнак Максіма, ён паслаў з ім слуг у дом пераможанага, загадаўшы сказаць яго жонцы, што муж загадвае ёй неадкладна з'явіцца ў палац, каб вітаць імператрыцу Ліцынію Еўдаксію. Жанчына паверыла імператарскім слугам і прыйшла, пасля чаго Валентыніян згвалтаваў яе ў адным з далёкіх пакояў палаца. Вярнуўшыся дамоў, яна ўсё расказала Максіму. Спачатку яна вінаваціла мужа ў здрадзе, мяркуючы, што гэта ён перадаў яе ў рукі імператара. Максім пакляўся адпомсціць, аднак яго галоўным імкненнем усё ж заставалася збавенне ад даўняга ненавіснага праціўніка — Аэцыя.
Паводле слоў Іаана Антыяхійскага, Петроній Максім выдатна разумеў, што не зможа адпомсціць Валентыніяну, пакуль Аэцый будзе жывы. Таму ён таемна змовіўся з еўнухам Валентыніяна, прыміцэрыем свяшэчннай спачывальні, які доўга змагаўся з услаўленым палкаводцам за кантроль над імператарам. Удвух Максім і Іраклій пераканалі Валентыніяна, што Аэцый мае намер забіць яго і захапіць прастол. Насамрэч Аэцый планаваў жаніць свайго сына Гаўдэнцыя з дачкой імператара (меркавана, ); паміж ім і Валентыніянам ужо было складзена пагадненне наконт гэтага. Валентыніян, угледзеўшы ў гэтым нагоду для падозранняў, паверыў Максіму і Іраклію і пагадзіўся забіць свайго вайскавода. Падчас сустрэчы з Аэцыем 21 верасня 454 года імператар нанёс военачальніку першы ўдар, усадзіўшы меч у яго грудзі, а слугі на чале з Іракліем дабілі цяжка-параненага.
Забойства Валентыніяна III
Пасля гібелі Аэцыя Максім папрасіў Валентыніяна прызначыць яго на пасаду, якую займаў забіты (то бок зрабіць яго консулам), але імператар адмовіўся, бо Іраклій параіў яму не даваць нікому такой жа ўлады, як Аэцыю. Паводле Іаана Антыяхійскага, Максім быў так раздражнёны адмовай Валентыніяна прызначыць яго, што задумаў забіць імператара. Ён выбраў у якасці саўдзельнікаў Апцілу і Траўсцілу, двух скіфаў, што ваявалі пад камандаваннем Аэцыя і пасля яго смерці сталі імператарскімі вартаўнікамі.
Раптоўная смерць Валентыніяна III пакінула Заходнюю Рымскую імперыю без законнага спадчынніка прастола. На трон разлічвалі некалькі кандыдатаў, якіх падтрымвалі розныя групы імперскай бюракратыі і вайскоўцы. У прыватнасці, армія падзялілася на тры часткі, ідучы за трыма асноўнымі кандыдатамі: Максіміянам, які быў Аэцыя, сынам егіпецкага купца Дамніна, які пабагацеў у Італіі; будучым імператарам Маярыянам, які камандаваў арміяй пасля смерці Аэцыя і карыстаўся падтрымкай імператрыцы Ліцыніі Еўдаксіі; нарэшце, самім Петроніем Максімам, за якога выступаў рымскі сенат. Урэшце Максім перамог канкурэнтаў, умела размяркоўваючы грошы паміж урадоўцамі імператарскага палаца, і 17 сакавіка ўзышоў на трон.
Кіраванне і згуба
Атрымаўшы фактычную ўладу, Максім вырашыў парадніцца з, каб абгрунтаваць законнасць свайго кіравання , і жаніўся з Ліцыніяй Еўдаксіяй, удавой Валентыніяна III. Ліцынія выйшла за яго замуж неахвотна, бо здагадвалася, што менавіта Петроній арганізаваў забойства яе мужа. Праспер Аквітанскі піша, што Максім забараніў ёй аплакваць Валентыніяна. Сам імператар толькі паспрыяў умацаванню гэтых падозранняў, бо не толькі не караў смерцю забойцаў, але і ўзвысіў іх. У Канстанцінопалі, сталіцы Усходняй Рымскай імперыі, Максіма адмовіліся прызнаць імператарам Захаду; спрабуючы ўмацаваць сваё становішча, ён прызначыў Эпархія Авіта вайсковым магістрам Галіі і адправіў яго ў Талозу, каб заручыцца падтрымкай вестгоцкага караля. Пра спробы Максіма забяспечыць лаяльнасць арміі таксама сведчыць то, што за нядоўгі час яго кіравання ў Рыме былі адчаканены шмат залатых манет, якімі плацілі пенсіён вайскоўцам. Пры гэтым ніводнай медзянай ці срэбнай манеты, датаванай гэтым перыядам, не захавалася.
Імператар скасаваў заручыны дачкі Ліцынію Еўдаксіі з, сынам караля вандалаў Гейзерыха, якая меркавана была часткай мірнага дагавора Валентыніяна III з вандаламі. Гэта выклікала лютасць Гейзерыха, які шукаў падставу для таго, каб адгукнуцца на просьбу Ліцынію пра дапамогу; вандалы пачалі рыхтавацца да ўварвання ў Італію. Ліцынія Еўдаксія не магла спадзявацца на істотную дапамогу ад Усходняй Рымскай імперыі: яе бацька Феадосій II і цётка Пульхерыя да таго часу сканалі, і дзяржавай кіраваў незнаёмы ёй чалавек. Паводле легенды, яна прасіла дапамогі ў вандалаў, жадаючы адпомсціць за Валентыніяна — паводле паведамлення Пракопія Кесарыйскага, Петроній Максім прызнаўся Ліцыніі, што забіў імператара з-за кахання да яе.
Кечкемет
Ке́чкемет (Kecskemét) — горад у цэнтральнай частцы Венгрыі, у рэгіёне Паўднёвы Альфёльд, адміністрацыйны цэнтр медзье Бач-Кішкун. Восьмы па велічыні горад краіны, насельніцтва — 114 226 чалавек (2012).
Петроній Максім
Кіраванне і згуба
Максім выехаў з Рыма 31 мая 455 года, але быў схоплены натоўпам раз'юшаных гараджанаў, якія закідалі яго камянямі да смерці (паводле версіі гісторыка Іардана, ён быў забіты «нейкім рымскім салдатам па імі Урс» ) (вядома, што пазней два салдаты, рымлянін і, спрачаліся паміж сабой, хто з іх нанёс імператару смяротны ўдар). Яго цела было разарвана на кавалкі і кінута ў Тыбр. Паводле версіі Праспера Аквітанскага, Максім быў забіты сваімі слугамі. Ёсць розныя думкі адносна даты смерці Максіма: Эдуард Гібан сцвярджаў, што забойства імператара адбылося 12 чэрвеня; Ральф Мэсізен зваў дату 22 мая, а Майкл Грант і  — 31 мая (апошняя версія на сённяшні дзень найболей пашырана). Кіраванне Петронія Максіма падоўжылася ўсяго 78 дзён. Яго сын ад першага шлюбу, Паладый, які насіў тытул цэзара паміж 17 сакавіка і 31 мая і жаніўся са сваёй зборнай сястрой (меркавана Еўдакіяй), відаць, таксама быў забіты.
Кечкемет
Геаграфія і транспарт
Кечкемет знаходзіцца ў 86 кіламетрах на паўднёвы ўсход ад Будапешта і на такой жа адлегласці на паўночны захад ад Сегеда. Праз горад праходзіць аўтамагістраль Будапешт — Кечкемет — Сегед, іншыя дарогі ідуць на захад да Шольта і на ўсход, у бок Кунсентмартана і Бекешчабы. У горадзе ёсць чыгуначная станцыя, час у дарозе на цягніку ад Будапешта — 1 г. 20 хвіл.
Петроній Максім
Кіраванне і згуба
2 чэрвеня 455 года, праз тры дні пасля смерці Максіма, Гейзерых выступіў з, пасля чаго захапіў безабаронны Рым. Замест таго, каб зрабіць супраціўленне ворагу, рымляне выслалі насустрач вандалам працэсію, якую ўзначальваў Папа Рымскі Леў I з прадстаўнікамі духавенства. Дзякуючы ўгаворванням Льва Гейзерых адмовіўся ад расправы над палоннымі і абавязаўся бараніць будынкі ад пажараў, а таксама загадаў вандалам устрымацца ад разаніны ў горадзе. Рабаванне Рыма доўжылася чатырнаццаць дзён і начэй; апошнія рэшткі дзяржаўных скарбаў і прыватных багаццяў старанна згружаліся на вандальскія караблі. Варвары спустошылі імператарскія палацы, знялі з пазалочаны дах, захапілі трафеі імператара Ціта, узятыя ім пры штурме Іерусаліма ў 73 годзе, і многія іншыя каштоўнасці. Разам з здабычай у Карфаген адправілася імператрыца Ліцынія Еўдаксія з дочкамі Плацыдзіяй і Еўдакіяй.
Кечкемет
Этымалогія
Назва горада ўтворана ад венгерскага слова kecske (казёл) і адлюстроўвае даўнія жывёлагадоўчыя традыцыі рэгіёна. Казёл намаляваны таксама на гербе горада.
Петроній Максім
Кіраванне і згуба
пісаў пра кіраванне Петронія Максіма ў лісце да Серана: "«<…> Калі, прыклаўшы ўсе магчымыя высілкі, ён дасягнуў ненадзейнай вяршыні імператарскай велічы, галава яго закруцілася пад каронай з прычыны неабмежаванай улады… Калі ён дамогся звання аўгуста і пад гэтай падставай быў завостраны за дзвярамі палаца, ён стагнаў і вохкаў адранку да ночы, таму што дасягнуў вяршыні сваіх славалюбівых намераў… Таму што, хоць ён прайшоў праз усе высокія прыдворныя пасты мірна і спакойна, узвысіўшыся над дваром як імператар, ён стаў выяўляць вылучную жорсткасць, душачы хваляванні сярод салдатаў, грамадзянаў і саюзных народаў. І ўсё гэта выявілася найболей выяўна перад яго сконам, якая была дзіўнай, хуткай і жудаснай: пасля таго як Фартуна доўгі час песціла яго, яго апошні здрадлівы ўчынак утапіў яго ў кроў, нібы скарпіёна, які ўразіў сябе сваім жа хвастом. Нейкі Фульгенцый гаварыў, што быццам бы чуў з вуснаў самога Петронія Максіма, калі ён быў абцяжараны ношай Імперыі і тужыў па былым спакоі, галашэнні: „Ты шчаслівец, Дамокл, прысуджаны сядзець на балі пад аголеным мячом, таму што не павінен пакутаваць ад сваіх каралеўскіх абавязкаў больш, чым доўжыцца адна трапеза !“»"
Кечкемет
Гісторыя
Старажытнае паселішча, якое існавала на месцы Кечкемета, было цалкам знішчана нашэсцем манголаў у XIII стагоддзі. Аднак дзякуючы выгоднаму геаграфічнаму становішчу на скрыжаванні гандлёвых шляхоў Кечкемет хутка быў адноўлены, у 1348 годзе кароль Людовік I Вялікі дараваў яму права горада.
Петроній Максім
Вынікі кіравання
Кіраванне Петронія Максіма працягвалася ўсяго 78 дзён, таму рабіць высновы пра асобу імператара цяжка. З яго кар'еры бачна, што ён меў досвед грамадзянскага кіравання, але не быў вайскоўцам. Паколькі Петроній Максім не кантактаваў з арміяй, надалей яго кіраванне магло б быць істотна абцяжарана. Кароткі перыяд улады Петронія Максіма напамінае пра эпоху недаўгавечных салдацкіх імператараў — з тым адрозненнем, што большую ўладу зараз мелі германскія палкаводцы.
Кечкемет
Гісторыя
У XVI—XVII стст. горад, як і ўся Цэнтральная Венгрыя, падпаў пад уладу Асманскай імперыі, аднак Кечкемет карыстаўся прывілеем плаціць падаткі непасрэдна будайскаму пашы, дзякуючы чаму знаходзіўся пад яго заступніцтвам і пазбег разбурэнняў і татальных рабаванняў. У XVIII стагоддзі ў наваколлях горада інтэнсіўна развівалася жывёлагадоўля, у XIX стагоддзі яго пачатак выцясняць вінаградарства і садаводства. Да канца XIX стагоддзя Кечкемет ператварыўся ў найважнейшы гандлёвы цэнтр рэгіёна. Рост дабрабыту горада прыкметна адбіўся на яго абліччы, тут былі пабудаваны некалькі раскошных палацаў у стылі ар-нуво, новая ратуша, царква і калегіум ордэна піяраў і іншыя выдатныя будынкі.
Петроній Максім
Вынікі кіравання
Такім чынам, фактычныя носьбіты ўлады знаходзіліся па-за Рымам. Гэта спрыяла фармаванню цікавай унутрыпалітычнай сітуацыі: зараз сенат мог уплываць на падзеі, якія адбываліся/ вакол прастола. Чым бліжэй да Італіі ссоўвалася мяжа з германскімі каралеўствамі, тым менш абароненым пачувалася насельніцтва вечнага горада, тым менш яно было задаволена кіраваннем. Таму багатыя патрыкіі сталі будаваць маёнткі на Сіцыліі, каб пазбегнуць пастаяннай пагрозы, што навісала над Рымам.
Кечкемет
Гісторыя
Пасля Другой сусветнай вайны ў горадзе было пабудавана некалькі індустрыяльных прадпрыемстваў, у 1950 годзе Кечкемет стаў сталіцай самага вялікага па плошчы венгерскага медзье Бач-Кішкун. У 1975 годзе некранутыя стэпавыя тэрыторыі побач з горадам быў аб’яднаны ў нацыянальны парк Кішкуншаг.
Спорт
У горадзе ёсць вядомы аднайменны футбольны клуб «Кечкемет», які выступае ў вышэйшай лізе чэмпіянату Венгрыі. Клуб вядзе сваю гісторыю з 1911 года, з’яўляецца ўладальнікам Кубка Венгрыі. 11 чэрвеня 2011 у горадзе, на стадыёне «Сектаі», які ўмяшчае 6300 гледачоў, прайшло свята ў гонар стагоддзя клуба.
Цікавая інфармацыя
Кечкемет шырока вядомы ў краіне і за мяжой як сталіца вытворчасці знакамітай абрыкосавай палінкі (barack palinka). Акрамя ўжывання ў якасці алкагольнага напоя, кечкемецкая палінка выкарыстоўваецца для падрыхтоўкі дэсертаў і кактэйляў. Вельмі любіў гэты напой кароль Англіі Эдуард VIII.
Аляксандр Іванавіч Карніцкі
Аляксандр Карніцкі (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца венгерскага клуба «Мезёкёвешд» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Прафесійную кар’еру пачаў у 2009 годзе ў складзе «Баранавічаў». Пасля гуляў за іншыя клубы Першай лігі — «Полацк» і «Граніт».
«Гомель»
У снежні 2012 года перайшоў у «Гомель», дзе адразу стаў іграком асновы. Звычайна выступаў на пазіцыі апорнага паўабаронцы. Згодна са статыстыкай InStatFootball, стаў найлепшым іграком чэмпіянату 2013 адразу ў некалькіх намінацыях (колькасць выйграных адзінаборстваў, колькасць паспяховых перахватаў, колькасць парушэнняў на іграку). Акрамя таго, 7 ліпеня 2013 года вызначыўся голам, забітым са сваёй паловы поля ў браму «Тарпеда-БелАЗ».
У лістападзе 2013 года была дасягнута дамоўленасць аб пераходзе Карніцкага ў БАТЭ, да якога ён далучыўся па заканчэнні сезону ў снежні.
БАТЭ
У першай палове сезону 2014 з’яўляўся на полі нерэгулярна. Увосені, аднак, пачаў дэманстраваць выдатную гульню і замацаваўся ў асноўным складзе барысаўчан на пазіцыі атакуючага паўабаронцы. 16 кастрычніка 2014 года аформіў хет-трык у матчы з салігорскім «Шахцёрам», а 22 лістапада 2014 года аддаў чатыры галявыя перадачы ў матчы з «Гомелем». У выніку стаў самым карысным іграком другой паловы чэмпіянату (агулам пасля падзелу лігі на шасцёркі забіў 7 галоў і аддаў 6 галявых перадач).
«Хапаэль»
1 верасня 2016 года падпісаў трохгадовы кантракт з ізраільскім клубам «Хапаэль» з Раананы. Спачатку трывала гуляў у аснове, але ў пачатку 2017 года страціў месца ў складзе, і ў лютым пагадненне «Хапаэля» з паўабаронцам было разарвана.
Вяртанне ў «Гомель»
Неўзабаве пасля зыходу з «Хапаэля» вярнуўся ў Беларусь і стаў трэніравацца з «Гомелем», шукаючы варыянты працягу кар’еры за мяжой. У выніку, аднак, вырашыў застацца ў гомельскім клубе, падпісаўшы ў сакавіку кантракт да канца сезону 2017. У «Гомелі» зноў стаў трывалым іграком асновы, да лета правёў за клуб 11 матчаў і забіў 4 галы.
«Тосна»
У чэрвені 2017 года накіраваўся на прагляд у расійскі клуб «Тосна», з якім у выніку падпісаў кантракт. Замацаваўся ў асноўным складзе «Тосна» і дапамог камандзе выйграць Кубак Расіі, аднак па выніках сезону 2017/18 клуб страціў месца ў Прэм’ер-лізе і спыніў існаванне.
«Сепсі»
У ліпені 2018 года стаў іграком румынскага клуба «Сепсі».
«Мезёкёвешд»
У чэрвені 2019 года падпісаў двухгадовы кантракт з венгерскім клубам «Мезёкёвешд».
Павел Сяргеевіч Паўлючэнка
Павел Паўлючэнка (нар. ) — беларускі футбаліст, брамнік узбекскага клуба «Пахтакор» з Ташкента і нацыянальнай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Выхаванец магілёўскага футбола, у 2014 годзе пачаў выступаць за дубль мясцовага «Дняпра». Па выніках сезона 2014 «Дняпро» страціў месца ў Вышэйшай лізе і дубль быў расфарміраваны, у сезоне 2015 Павел быў запасным брамнікам у асноўнай камандзе. У сезоне 2015 стаў выступаць за асноўны склад, выйграўшы канкурэнцыю з вопытным Русланам Капанцовым. Згуляўшы ў 20 матчах у Першай лізе, дапамог магілёўскаму клубу вярнуцца ў элітны дывізіён.
У снежні 2016 года падоўжыў кантракт з магіляўчанамі да канца 2018 года. Сезон 2017 распачаў у дубліруючым складзе. У ліпені 2017 года, так і не згуляўшы за «Дняпро» ў Вышэйшай лізе, перайшоў у брэсцкае «Дынама», дзе спачатку быў трэцім брамнікам. 27 жніўня 2017 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў гасцявым матчы брэстчан супраць мазырскай «Славіі» (2:1), правёўшы на полі ўсе 90 хвілін. З кастрычніка 2017 года стаў трывала з’яўляцца ў стартавым складзе дынамаўцаў. Усяго ў сезоне 2017 правёў за «Дынама» 7 матчаў, у якіх прапусціў 2 галы, і дапамог клубу заняць чацвёртае месца ў чэмпіянаце.
У сезонах 2018—2019 быў другім брамнікам дынамаўцаў пасля Аляксандра Гутара. У снежні 2019 года падоўжыў кантракт з брэсцкім клубам да канца 2020 года. У сезоне 2020 пасля сыходу Гутара стаў часцей з’яўляцца на полі, чаргуючыся з Сяргеем Ігнатовічам.
У студзені 2021 года перайшоў у іншы брэсцкі клуб — «Рух». Стаў трывалым іграком стартавага складу каманды, па выніках сезона 2021 быў прызнаны найлепшым брамнікам чэмпіянату Беларусі.
У ліпені 2023 года ў якасці свабоднага агента папоўніў склад узбекскага «Пахтакора».
Міжнародная кар’ера
31 мая 2017 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў канцы таварыскага матча супраць Расіі (0:7). У далейшым стаў асноўным брамнікам моладзевай зборнай.
13 лістапада 2017 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі, правёўшы на полі другі тайм таварыскага матча супраць Грузіі (2:2).
Геранекветныя
Гэта ў большасці травы, часам хмызнякі, рэдка невялікія дрэвы. Лісты чарговыя ці радзей процілеглыя, простыя цэльныя ці глыбока рассечаныя, з прылісткамі ці без іх. Кветкі звычайна ў цымозных суквеццях, двухполыя ці радзей аднаполыя, актынаморфныя ці рэдка злёгку зігаморфныя, з двайным калякветнікам. Чашалісцікаў свабодных ці зрослых у аснове 5 ці рэдка 4, рэдка пялёсткі адсутнічаюць. Тычынак 10 у 2 кругах, рэдка іх 15 у 3 кругах. Гінецэй цэнакарпны з 5(2–3, 8) карпел са стылодыямі, што зрасліся ў просты слупок. Завязь верхняя, з 2(1), некалькімі і больш-менш вісячымі семязачаткамі ў кожным гняздзе. Плады розных тыпаў.
Рытаў
Рытаў:
Новасвятое
Новасвятое (, Новосвятое) — былы пасёлак у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Заходаўскага сельсавета.
Ліквідаваны ў 2015 годзе.
Юрый Васільевіч Малышаў
Юрый Васільевіч Малышаў (27 жніўня, 1941, горад Нікалаеўск, Валгаградская вобласць — 8 лістапада 1999, Звёздный гарадок) — савецкі касманаўт двойчы Герой Савецкага Саюза.
Сямён Адамавіч Яроцкі
Сямён Адамавіч Яроцкі (, в. Капланцы,  — ) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Магілёўскай і Брэсцкай абласцей ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
З 1924 года на культурна-асветніцкай, адміністрацыйна-гаспадарчай і партыйнай працы, з 1939 2-і сакратар Жлобінскага, Бярозаўскага РК КП(б)Б.
З чэрвеня 1941 года на Заходнім фронце. З восені 1941 адзін з арганізатараў падпольнай групы ў Бярэзінскім раёне. У маі — лістападзе 1942 і маі 1943 — ліпені 1944 камандзір 345-га партызанскага атрада, у лістападзе 1942 — маі 1943 3-й Бярэзінскай партызанскай брыгады, адначасова член Бярэзінскага падпольнага РК КП(б)Б, у ліпені — жніўні 1943 камандзір Бярэзінскай ваенна-аператыўнай групы, у снежні 1943 — чэрвені 1944 сакратар Бярозаўскага падпольнага РК КП(б)Б.
З 1945 на партыйнай працы.
Гельмут Дуз
Гельмут Дуз (Helmut Duhs; нар. 1971) — генеральны дырэктар унітарнага прадпрыемства «А1».
Нарадзіўся ў г. Клагенфурт (Аўстрыя) у 1971 годзе. У 1990 годзе атрымаў дыплом па спецыяльнасці «Інжынер па тэхнічных сродках сувязі», а ў 1993 скончыў Венскі ўніверсітэт у галіне бізнес-адміністравання і праграмавання. У 2002 годзе атрымаў другую адукацыю ў Дунайскім універсітэце па праграме MBA для кіраўнікоў.
Прафесійную кар’еру пачаў у 1992 годзе ў якасці кансультанта па распрацоўцы і ўкараненні праграмн ага забеспячэння для кантролінгу. З 1996 года працаваў у холдынгу A1 Telekom Austria Group на розных кіруючых пасадах у фінансавым сектары. У 2004 годзе прызначаны дырэктарам mobilkom austria group services GmbH, а таксама членам выканаўчай рады mobilkom austria group.
У 2009 годзе Гельмут Дуз стаў адным з 40 лаўрэатаў прэміі «GTB’s Forty under Forty 2009» па меркаванні экспертнай групы выдання Global Telecoms Business. У 2019 Гельмут быў узнагароджаны ўзнагародай «Медыяперсона года» за рэбрэндынг А1.
Субатлантычны перыяд
Субатлантычны перыяд — апошні кліматычны перыяд галацэну, доўжыцца дагэтуль. Сярэднегадавая тэмпература ў субатлантычным перыядзе ў сярэднім знаходзілася ніжэй за ўзровень атлантычнага перыяду. У межах субатлантычнага перыяду адбываліся тэмпературныя ваганні, якія прыводзілі да экалагічных эфектаў, што аказвалі ўплыў на жыццё і дзейнасць людзей.
Субатлантычны перыяд пачаўся з сярэдзіны 1 тыс. да н.э. завяршэннем пахаладання жалезнага веку і пачаткам рымскага кліматычнага оптымуму, які доўжыўся да пачатку 4 ст. н.э. Менавіта да гэтага часу адносіцца класічная антычнасць.
Пасля гэтага кароткага песімуму клімат ізноў пацяплеў з 800 па 1200 гг., прычым сярэднегадавая тэмпература паднялася амаль да ўзроўню рымскага оптымуму. Гэты перыяд называецца сярэдневяковым пацяпленнем, паколькі храналагічна супадае з кульмінацыяй еўрапейскага Сярэднявечча. Пацяпленне дазволіла, у прыватнасці, вікінгам засяліць Ісландыю і Грэнландыю. У гэты час адбылася большая частка крыжовых паходаў, а тэрыторыя Візантыі скарачалася пад ударамі Асманскай імперыі.
Заканчэнне сярэдневяковага пацяплення датуецца пачаткам 14 стагоддзя. На гэты перыяд прыпадаюць многія задакументаваныя выпадкі масавага голаду і эпідэмій, у прыватнасці, чумы («чорная смерць»). У гэты час многія паселішчы спусцелі і былі закінуты. Мяркуецца, што насельніцтва Цэнтральнай Еўропы скарацілася амаль напалову.
Значна даўжэйшым і халодным быў наступны песімум, які дасягнуў кульмінацыі паміж 1550 і 1860  гадамі — ён вядомы пад назвай малы ледавіковы перыяд. У гэты час адбываюцца буйныя сацыяльныя ўзрушэнні (Трыццацігадовая вайна, Вялікая французская рэвалюцыя). Паралельна пасля позняга Рэнесансу пачынаецца Эпоха Асветы і індустрыялізацыя.
За малым ледавіковым перыядам ідзе сучасны кліматычны оптымум, узмоцнены антрапагеннымі фактарамі, такімі, як парніковы эфект.
Бен Барнс
Бенджамін Томас «Бен» Барнс (Benjamin «Ben» Barnes; нар. 20 жніўня 1981 года, Лондан, Вялікабрытанія) — англійскі і, вядомы ролямі ў фільмах «Хронікі Нарніі: Прынц Каспіян», «Хронікі Нарніі: Заваёўнік Світанку», «Дорыян Грэй», «Сёмы сын».
Раннія гады
Бен нарадзіўся 20 жніўня 1981 года ў Лондане. Бацька Томас Р. Барнс — прафесар псіхіятрыі Лонданскага імперскага каледжа, які спецыялізуецца на шызафрэніі, маці Трыша Барнс з’яўляецца вядучым брытанскім шлюбным тэрапеўтам і сусветна вядомым кансультантам па пытаннях сям’і і шлюбу, член брытанскай асацыяцыі тэрапеўтаў, якія займаюцца шлюбнымі і сексуальнымі праблемамі (British Association of Marital and Sexual Therapists), брат Джэк (на 3 гады маладзейшы).
Бен вучыўся ў Кінгстанскім універсітэце (Kingston University), скончыўшы ў 2004 годзе са ступенню бакалаўра па англійскай мове і драме, а таксама быў членам Нацыянальнага музычнага маладзёжнага тэатра (National Youth Music Theatre) з 1997 па 2003 год. Спявае, іграе на барабанах і фартэпіяна.
Спіс аб’ектаў PGC (933001—934000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (933001—934000)
Бен Барнс
Акцёрская кар’ера
Прафесійны дэбют Барнса адбыўся ў 2004 годзе — ён выканаў ролю Дантэ Габрыэля Расеці ў спектаклі «Loving Ophelia». Сваю экранную кар’еру ён пачынаў з маленькіх роляў у англійскіх тэлевізійных шоу, такіх як «Liquid News», «Making Up Your Mind», «Doctors» і «Split Decision». У 2006 годзе ён атрымаў ролю Дэйкіна ў спектаклі «Аматары гісторыі» («The History Boys»). Барнс спяваў у групе «Hyrise» і ў 2004 годзе браў удзел у складзе гэтай групы ў брытанскім адборы на конкурс Еўрабачанне.
Пазней Бен з’явіўся ў двух фільмах: «Зорны пыл», дзе выканаў невялікую ролю юнага бацькі Трыстана Торна, і «Больш чым Бен» , дзе сыграў Паўла Цяцерскага (Собака).
Пасля таго, як яму прапанавалі ролю прынца Каспіяна ў фільме «Прынц Каспіян», Барнс скасаваў кантракт з «The History Boys». На Уэст-Эндзе Барнса замяніў Джэймі Кінг. Бен падпісаў кантракт з Walt Disney Pictures і Walden Media на тры фільмы. У годзе на экраны выйшаў фільм «Хронікі Нарніі: Заваёўнік Світанку».
У маі года выйшаў фільм з удзелам Бена «Лёгкія паводзіны», дзе ён сыграў Джона Уітэйкера. У верасні таго ж года адбылася прэм’ера экранізацыі твора Оскара Уайльда «Партрэт Дорыяна Грэючы» рэжысёра Олівера Паркера, у якой Барнс сыграў галоўную ролю.
У лістападзе 2008 становіцца апекуном брытанскага дабрачыннага фонду «Загадай жаданне» («Make a Wish»), які займаецца выкананнем жаданняў цяжкахворых дзяцей.
Асабістае жыццё
Аддае перавагу не распаўсюджвацца пра сваё асабістае жыццё.
Гімн Непала
Мы — тысячы кветак (सयौं थुँगा फूलका) — дзяржаўны гімн Непала, прыняты пасля адмены манархіі 3 жніўня 2007 года і напісаны ў нацыянальным стыле.
Максім Андрэевіч Рыбакоў
Максім Рыбакоў (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца шклоўскага «Спартака».
Клубная кар’ера
Вучыўся ў спецыяльным футбольным класе Мінскага сувораўскага вучылішча, з 2010 года гуляў за «Спартак» з роднага Шклова ў Другой лізе і чэмпіянаце вобласці. У 2011 годзе далучыўся да магілёўскага «Дняпра», дзе стаў выступаць за дубль. Па выніках сезона 2011 «Дняпро» выбыў у Першую лігу і дубль быў расфарміраваны, Максім стаў гуляць за фарм-клуб «Дняпро-2» у Другой лізе, дзе у 35 матчах адзначыўся 15 галамі. Пасля вяртання магілёўскага клуба ў элітны дывізіён у 2013 годзе зноў выступаў за дубль, часам прыцягваўся да асноўнай каманды. У канцы 2014 года з’яўляўся ў стартавым складзе магіляўчан, аднак па выніках сезона «Дняпро» зноў выбыў у Першую лігу.
У 2015—2016 гадах быў гуляў за магілёўскую каманду ў Першай лізе, звычайна выходзячы на замену. Па выніках сезона 2016 дапамог клубу вярнуцца ў Вышэйшую лігу. У снежні 2016 года падоўжыў кантракт з магіляўчанамі на адзін год. У сезоне 2017 не меў трывалага месца ў аснове, часам заставаўся на лаўцы запасных.
У студзені 2018 года пакінуў «Дняпро» і неўзабаве стаў іграком «Белшыны». Пачынаў сезон у стартавым складзе, але пазней траўму і з ліпеня да канца сезона не з’яўляўся на полі. У студзені 2019 падоўжыў кантракт з «Белшынай». Сезон 2019 амаль поўнасцю прапусціў з-за траўмы, толькі ў лістападзе зноў стаў з’яўляцца на полі.
У студзені 2020 года зноў далучыўся да «Дняпра». Стаў асноўным іграком каманды і дапамог ёй перамагчы ў Другой лізе. У студзені 2021 года падоўжыў кантракт з магілёўскім клубам. У сезоне 2021 заставаўся асноўным іграком магіляўчан. У студзені 2022 года пакінуў «Дняпро» і завяршыў прафесійную кар’еру, у якасці аматара стаў выступаць за шклоўскі «Спартак».
Кіслічныя
Кіслічныя (Oxalidaceae) — сямейства кветкавых раслін.
Апісанне
Гэта шматгадовыя, іншы раз аднагадовыя травы, рэдка драўнінныя расліны з чарговымі, звычайна складанымі чаранковымі лістамі, большай часткай без прылісткаў. Кветкі двухполыя, актынаморфныя, з 5 пяцічленных кругоў. Чашачка захоўваецца пры пладах. Пялёсткі свабодныя, іншы раз некалькі зрослыя ў аснове. Тычынак, як правіла, 10 (іншы раз 5 з іх пераўтвораны ў стамінодыі), у двух кругах. Тычынкавыя ніці ўнізе зрослыя. 5 пладалісцікаў зрастаюцца ніжнімі часткамі, утвараюць пяцігняздовую верхнюю завязь з некалькімі, двума ці адным семязачаткам у кожным гняздзе. Верхнія часткі пладалісцікаў застаюцца свабоднымі, 5 стылодыяў з галоўчатымі рыльцамі. Плады — каробачкі, рэдка ягады.
Мацоні
Мацу́н (մածուն), або мацо́ні (მაწონი) — кісламалочны напой армянскага паходжання з ферментаванага малака, традыцыйны элемент армянскай і грузінскай нацыянальных кухняў. Шырока пашыраны на Каўказе, у Малой Азіі і на Блізкім Усходзе. Гатуецца з паранага малака кароў, авечак, коз, буйвалаў ці іх сумесі.
Этымалогія
Слова мацун (մածուն), якое перакладаецца з армянскай мовы як «кіслае малако», паходзіць ад дзеясловаў манул (մածնուլ) «кіснуць, згортвацца» і мацуц’анел (մածուցանել) «заквашваць». Меркавана слова ўзыходзіць да агульнага індаеўрапейскага кораня і мае кагнаты ў роднасных мовах: «ёгурт» і mastu «кіслыя вяршкі». Надалей слова з армянскай мовы трапіла ў шэраг іншых моў.
Сікора
Сікора — прозвішча.
Cifrapalota
Другая калекцыя належала, пасля Ферэнцу Клюксу. Сам Ферэнц Клюкс быў простым пекарам, але таксама з’яўляўся знатаком жывапісу, менавіта ён купіў калекцыю Вольфнера ў сына Іштвана Фаркаша. быў мецэнатам і выдаўцом часопіса «Мастацтва» (Művészet). Ён аплачваў стыпэндыю пачынаючым таленавітым мастакам, сярод іх такія знакамітасці як Ласла Меднянскі і. У сваю чаргу тыя адорвалі яго сваімі карцінамі. У выніку чаго самая вялікая калекцыя карцін Ласла Меднянскага знаходзіцца менавіта ў Карціннай галерэі Кечкемета. Гэту калекцыю дапаўняюць работы і.
Трэцяя і самая вялікая калекцыя галерэі — гэта творы мастака (1904—1980), якая складаецца з 2000 карцін і 8000 рысункаў.
У 2002 г. у Карціннай галерэі горада праходзіла выстаўка выяўленчага мастацтва Біенале Сучаснай хрысціянскай іканаграфіі. Некаторыя творы, прадстаўленыя на выставе, былі падораны галерэі, дзякуючы чаму калекцыі папоўніліся яшчэ некалькімі шэдэўрамі.
Мадонна з дзіцем (Джота)
Мадонна з дзіцем (Madonna col Bambino) — карціна Джота дзі Бандонэ, датаваная каля 1325—1330 гадоў, якая захоўваецца ў Нацыянальнай галерэі мастацтва ў Вашынгтоне.
Апісанне
Мадонна з дзіцем, магчыма, з'яўляецца адной з частак поліптыха ці алтара з Мадоннай і Святымі працы Джотта. На дзвюх астатніх частках паказаны і.
Карціна з'яўляецца адзіным палатном з тых, што пэўна прыпісваюцца Джота, за межамі Еўропы. Мадонна з дзіцем на руках намалявана ў палову росту на залатым фоне, у адпаведнасці з традыцыяй чатырнаццатага стагоддзя, якая працягвала манеру візантыйскіх абразоў.
EBay
eBay Inc. (nasdaq: EBAY) — амерыканская кампанія, стваральнік першых буйных анлайнавых аўкцыёнаў eBay. Заснаваны ў 1995 годзе eBay з’яўляецца адным з найбольш яскравых і паспяховых прыкладаў сярод так званых бурбалак даткомаў. Цяпер гэта шматмільярдны бізнес, які прадстаўлены больш чым у 30 краінах. eBay вырас з першапачаткова аўкцыёну фармату «ўстаноўленнага часу» ў аўкцыён фармату «Набыць цяпер» як стандартны прынцып шопінгу. Да верасня 2009 года кампанія валодала вядомым прадуктам Skype.
Гісторыя развіцця
Штаб-кватэра eBay знаходзіцца ў Сан-Хасэ. Стваральнік сайту — іранскі праграміст французскага паходжання П’ер Амідз’яр, які першапачаткова вёў гэту старонку як персанальную.
Адзін з першых лотаў, прададзенных на eBay, была зламанная лазарная ўказка за 14,83 долары. Здзіўлены Амідз’яр звязаўся з пераможцам аўкцыёну з пытаннем, ці зразумеў той, што лазарная ўказка зламаная. У адказе па электроннай пошце пакупнік патлумачыў, што ён з’яўляецца калекцыянерам зламанных указак.
У лістападзе 1996 года eBay падпісаў сваё першае ліцэнзыйнае пагадненне з кампаніей Electronic Travel Auction на выкарыстанне тэхналогіі SmartMarket для продажу квіткоў на летакі і іншыя турысцкія прадукты. Рост быў фенаменальным: у студзені 1997 года сайт правёў 2 млн аўкцыёнаў, у параўнанні з 250 тыс. напрацягу ўсяго 1996 года. Кампанія афіцыйна змяніла назву свайго сэрвісу з AuctionWeb на eBay у верасні 1997 года.
Першапачаткова сайт належыў Echo Bay Technology Group, кансалтынгавай фірме Амідз’яра. Ён спрабаваў спачатку зарэгістраваць даменнае імя echobay.com, але не знайшоў яго, бо яно было занята Echo Bay Mines, золатаздабываючай кампаніяй. Таму было вырашана скараціць назву аўкцыёну да eBay.com.
Кампанія паступова пашырала катэгорыі тавараў, якія выстаўляліся на таргі: ад прадметаў калекцыянавання да практычна любых тавараў. Бізнес рос хутка і ў лютым 2002 года кампанія набыла IBazar, падобны еўрапейскі анлайн-аўкцыён, заснаваны ў 1995 годзе, а затым купіла плацёжную сістэму PayPal.
Белая вежа (фестываль)
«Белая вежа» — беларускі міжнародны тэатральны фестываль, які штогод праходзіць у Брэсце. Заснаваны ў 1996 годзе ў Камянцы (Брэсцкая вобласць).
З’яўляецца найстарэйшым штогадовым тэатральным фестывалем Беларусі. Яго арганізатарам з’яўляецца Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь. Ладзіцца на некалькіх памостках: на 2 у Брэсцкім акадэмічным тэатры драмы, у абласным грамадска-культурным цэнтры, у парку і на плошчы Леніна. У ходзе фестывалю ўручаецца да 10 узнагарод, у тым ліку лялечным тэатрам.
Гісторыя
У 2007 годзе на 13-й «Белай вежы» тэатры з 23 краін спаборнічалі за 13 узнагарод.
У верасні 2009 года на 14-м фестывалі выступіла 25 тэатраў з 4 краін Азіі (Азербайджана, Арменіі, Ірана і Таджыкістана) і 5 краін Еўропы, у тым ліку 4 з 5 суседніх: Літвы, Польшчы, Расіі, Украіны і Малдовы. У верасні 2010 году 15-ы фестываль «Белая вежа» сабраў 37 тэатраў з 21 краіны. Яго арганізатарам ад заснавання выступала Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь.
У верасні 2012 года на 17-м фестывалі «Белая вежа» выступілі тэатры з 5 краін Азіі (Азербайджана, Арменіі, Ізраіля, Ірана і Японіі) і 5 краін Еўропы, у тым ліку трох з 5 суседніх: Польшчы, Украіны, Расіі, Малдовы і Эстоніі. Пагатоў з Расіі прыехала 9 тэатральных калектываў.
7—14 верасня 2013 года прайшоў 18-ы фестываль «Белая вежа». У ім удзельнічалі 23 тэатры, якія паказалі 24 спектаклі на 8 мовах. Тэатральныя калектывы прыехалі з 13 краін: 4 краін Азіі — Азербайджана, Арменіі, Ізраіля і Японіі; 1 краіны Афрыкі — Егіпта; 8 краін Еўропы, у тым ліку 4 з 5 суседніх — Літвы, Польшчы, Расіі, Украіны, Грэцыі, Славакіі, Чэхіі і Швецыі. Паказы адбыліся на 5 сцэнах: у 2 залах Брэсцкага акадэмічнага тэатра драмы, абласным грамадска-культурным цэнтры, парку і на плошчы Леніна. Усе білеты распрадалі за 2 тыдні, цэны на якія даходзілі да 200 000 рублёў ($22). Пагатоў арганізацыйны камітэт ажыццявіў адбор да ўдзелу сярод 210 заявак. Найбольшую колькасць спектакляў паставілі тэатры Беларусі і Польшчы.
У верасні 2014 года адбыўся 19-ы фестываль, на якіх тэатры з 13 краін паказалі 25 спектакляў. Білеты каштавалі ад 40 000 ($4,42) да 250 000 рублёў ($27,6). На юбілейную 20-ю «Белую вежу» ў 2015 годзе запрасілі 12 пераможцаў мінулых гадоў. Сярод звыш 100 заявак на ўдзел выбралі новыя тэатры. За 9 дзён на 6 пляцоўках паказалі 22 спектаклі з 13 краін, якія наведалі 7,5 тысяч гледачоў. Упершыню ў фестывалі ўдзельнічалі прадстаўнікі Туніса, адкуль прыехаў тэатр «Новы погляд» з пастаноўкай «Д-Сізіф». Сярод 22 паказаных спектакляў 7 былі беларускімі.
9—16 верасня 2016 года на 20-м фестывалі «Белая вежа» выступілі 26 тэатраў з 17 краін. Сярод іх упершыню выступіла тэатральная трупа з Туркменістана (Дзяржаўны рускі драматычны тэатр). Білеты каштавалі ў сярэднім 10 дэнамінаваных рублёў ($5) і пакрылі звыш 70 % выдаткаў на фестываль. Рэшту забяспечылі спонсары і бюджэт Брэсцкай вобласці. У верасні 2017 года на 22-м фестывалі паказалі 28 спектакляў з 14 краін. З іх 11 атрымалі дыпломы.
За 23 гады існавання фестывалю «Белая вежа» ў Брэсце яго ўдзельнікамі сталі тэатры з 58 краін, у тым ліку з Афрыкі (Алжыр і Туніс) і Паўднёвай Амерыкі (Венесуэла).
Гімн Камбоджы
«Велічнае Каралеўства» (បទនគររាជ, Бат Ноко Рыать) — дзяржаўны гімн Каралеўства Камбоджа, таксама з'яўляецца назвай старажытнага каралеўства кхмераў.
Тэкст гімна ў практычнай транскрыпцыі
Сом пуок тевотда реокса моха ксат йэнг Аой бан рун рыанг даой тьей монгкол серей суосдей Йэнг кхньом прэах анг сом тьрок краом млуп прэах барамей Ней прэах норобадей вонг ксатра даель санг прасат тхма Круп кронг даен Кхмае боран тхкаонг тхкан
Прасат сейла камбанг кандаль прей Куо аой срамай нык даль сак Моха Ноко Тьіэт Кхмае доук тхма кунг вонг ныв ла рынг пэнг тьумха Йэнг Санкхэнм по пхоар преінг самнанг рабах Кампутьіэ Моха рат каэт міэнг йу ангваенг хаэй
Круп ват арам лы тае со сап тхоа Сот даой амна румлык кун куп сахсна Тьо йэнг тьіэ неок тьыэ тьеок смах смак там баеб дон та Кунг тае тевотда нынг тьуой тьром тьрэнг пкат пканг прайаоть аой Даль пратех Кхмае тьіэ Моха Ноко
Тэкст гімна на беларускай мове
Нябёсы, беражыце нашага Караля І даруйце шчасце і славу яму Быць уладаром нашых лёсаў і душ, Таго, хто атрымаў у спадчыну ад стваральных Манархаў, праўленне старажытным ганарлівым Каралеўствам.
Храмы, што дрэмлюць у лесе, Успамінаюць аб бляску Мохан Накор. Як скала, кхмерская нацыя вечная. Будзем верыць у лёс Кампучыі, Імперыі, што кінула выклік стагоддзям.
Ад па́гад ўзносяцца песні На славу рэлігіі будысцкай святой. Нашых продкаў будзем адданыя веры, Тады нябёсы раскрыюць сваю шчодрасць Да старажытнай кхмерскай краіны, Мохан Накор.
Васіль Георгіевіч Болдыраў
Васі́ль Гео́ргіевіч Бо́лдыраў (Василий Георгиевич Болдырев; 5 красавіка 1875 года, горад Сызрань Сімбірскай губерні, Расійская імперыя — 20 жніўня 1933 года, СССР) — рускі ваенны і дзяржаўны дзеяч, генерал-лейтэнант. Удзельнік антыбальшавіцкага супраціву на Усходзе Расіі. Вярхоўны галоўнакамандуючы войскаў Дырэкторыі.
Дачка
Дачка — ступень роднасці, дзіцё жаночага полу адносна бацькоў. Дачка аднаго з сужэнцаў, няродная другому — падчарка, адносна другога. Дзіця жаночага полу, няроднае абодвум сужэнцам — прыёмная дачка.
Права
У старажытных Афінах права атрымання спадчыны пераходзіла да дачок пры адсутнасці сыноў, але бліжэйшы сваяк мужчынскага полу мог дамагацца такой спадчыны, нават ад мужа жанчыны, калі яны ажаніліся да атрымання ёю спадчыны. Дачка, чыя спадчына пераходзіла да бліжэйшага сваяка-мужчыны, мела права патрабаваць, каб ён даў ёй пасаг або ажаніўся з ёй. Апекай дачок-спадчынніц займаўся архонт, які мог спагнаць пеню за крыўды сам або праз суд. Салонава заканадаўства дазваляла завяшчанне спадчыны іншым асобам, калі сярод нашчадкаў былі толькі жанчыны, але спадчыннікі тады павінны былі ажаніцца з жанчынамі-нашчадкамі.
Абрамаўка
Назву Абрамаўка маюць:
Ядзерныя сілы
За кошт ядзерных сіл нуклоны могуць утвараць устойлівыя сістэмы — атамныя ядры. Вывучэнне ядзерных сіл важнае для далейшага высвятлення структуры атамных ядзер, механізмаў ядзерных рэакцый і іншага.
Ліхаманка Зіка
Ліхаманка Зіка (таксама — інфекцыя, выкліканая вірусам Зіка) — вострае інфекцыйнае захворванне, якое выклікае вірус Зіка з роду. Яго адносяць да арбавірусных інфекцый. Працякае адносна дабраякасна, з недоўгачасовай ліхаманкай без выражанай інтаксікацыі, сыпу. У апошні час хвароба прыцягвае да сябе пільную ўвагу з-за магчымасці значнага сусветнага распаўсюджвання, лёгкага заражэння падарожнікаў, а таксама з-за верагоднага высокатэратагеннага дзеяння віруса, якога падазраюць у сувязі з павелічэннем колькасці нованароджаных з прыроджанай заганай — мікрацэфаліяй, якая выяўлена сёння ў эндэмічных па вірусе раёнах Бразіліі.
Кароткая гістарычная даведка
У 1947 годзе навукоўцы, якія даследавалі жоўтую ліхаманку, правялі вірусалагічнае даследаванне крыві на вышыні ліхаманкі ў адной з малп, злоўленай у лесе (на мове абарыгенаў «Зіка» літаральна азначае «зараснікі») недалёка ад навукова-даследчага інстытута вірусаў у Энтэбэ, Уганда. Навукоўцы чакалі, што выявяць звычайны вірус жоўтай ліхаманкі, але вылучаны імі агент хоць і належаў да флавівірусаў, але да гэтага не быў вядомы. Таму яны яго апісалі, як вірус Зіка. У 1952 годзе ва Угандзе, Танзаніі і 1954 годзе ў Нігерыі вірус удалося вылучыць ад чалавека. З часу адкрыцця да 2007 года пацверджаныя выпадкі Зіка-віруснай інфекцыі ў Афрыцы і Паўднёва-Усходняй Азіі былі рэдкімі. Але ў 2007 годзе спачатку ўзнікла вялікая эпідэмія хваробы на астравах Мікранезіі, а трохі праз, у Палінезіі. Успышка распаўсюдзілася на астравы Кука і Новую Каледонію.
У 2016 годзе ўрада шэраг краін Лацінскай Амерыкі (напрыклад, Ямайкі, Сальвадора, Калумбіі) папрасілі жанчын адкласці цяжарнасць у сувязі з успышкай ліхаманкі Зіка ў рэгіёне. Бразільскі міністр аховы здароўя Марселу Каштру прызнаў, што краіна не спраўляецца з барацьбой супраць камара Aedes aegypti, галоўнага пераносчыка віруса Зіка, колькасць заражаных якім пераходзіць у. У прыватнасці ў Бразіліі за 2014 год было зарэгістравана каля 150 нованароджаных з мікрацэфаліяй, у наступным 2015 годзе падазрэнняў на мікрацэфалію было парадку 4000.
Эпідэміялогія
Крыніца інфекцыі і рэзервуар у дзікай прыродзе застаюцца невядомымі. Найбольш верагодна, што людзі з’яўляюцца крыніцай інфекцыі прынамсі падчас вострых праяў у іх захворвання. Хвароба перадаецца іншым людзям трансмісіўным шляхам — праз укусы камароў роду Aedes, часцей за ўсё, віду Aedes aegypti, у трапічных і экватарыяльных рэгіёнах.
Акрамя таго, існуе высокая ступень верагоднасці вертыкальнай перадачы. У 2009 годзе ўсталяваны факт палавой перадачы віруса ад чалавека да чалавека. Пра працягласць і сілу імунітэту пасля перанесенай хваробы пакуль дакладна невядома. Хвароба ўяўляе небяспеку з-за магчымасці лёгкага заражэння падарожнікаў у рэгіёнах Акіяніі і Амерыкі.
Кірыл Генадзевіч Алексіян
Кірыл Алексіян (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай школы «Змена», пасля трапіў у БАТЭ. Гуляў за дубль, з 2009 года пачаў трапляць у асноўную каманду. У 2011 годзе згуляў у хатнім матчы Лігі чэмпіёнаў супраць «Барселоны», выйшаўшы на замену на 60-й хвіліне.
Другую палову 2012 года правёў у арэндзе ў клубе «Брэст», а ў лютым 2013 года быў аддадзены ў арэнду «Гомелю». Не змог замацавацца ў аснове гомельскага клуба.
У жніўні 2013 года на правах арэнды перайшоў у «Граніт», а ў сакавіку 2014 года стаў іграком «Граніта» ўжо на трывалай аснове. Замацаваўся ў аснове мікашэвіцкага клуба і дапамог яму выйсці ў Вышэйшую лігу.
У студзені 2015 года пакінуў «Граніт» па заканчэнні кантракта і адправіўся на прагляд у харвацкі клуб «Істра-1961». У выніку падпісаў кантракт з іншым харвацкім клубам «Хрвацкі Драгаволяц». Улетку 2015 года, аднак, пакінуў Харватыю, так і не дамовіўшыся аб пераходзе ў «Істру-1961».
Восенню 2015 года вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком клуба Першай лігі «Смалявічы-СТІ», але ўжо ў студзені 2016 года пакінуў яго. У сакавіку 2016 знаходзіўся на праглядзе ў «Граніце», але падпісаннем кантракта ён не скончыўся. У выніку, у красавіку папоўніў склад мінскага «Тарпеда». У снежні 2016 года па заканчэнні кантракта пакінуў сталічны клуб.
У лютым 2017 года праходзіў прагляд у гродзенскім «Нёмане», аднак у выніку падпісаў кантракт з літоўскім клубам «Ёнава». У жніўні 2017 года вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком сталічных «Крумкачоў». У складзе «Крумкачоў» стаў асноўным левым абаронцам, аднак у кастрычніку 2017 года выбыў з-за траўмы. Застаўся ў камандзе і ў сезоне 2018, калі яна не была дапушчана да ўдзелу ў Вышэйшай лізе і заявілася ў Другую лігу. Па выніках сезона 2018 дапамог «Крумкачам» выйсці ў Першую лігу.
У лютым 2019 года падоўжыў кантракт са сталічным клубам, які змяніў афіцыйную назву на НФК. У сезоне 2019 заставаўся іграком стартавага складу, з чэрвеня па жнівень не гуляў з-за траўмы, пасля вярнуўся ў склад. У лютым 2020 года пакінуў сталічны клуб.
У сакавіку 2020 года папоўніў склад пінскай «Хвалі», дзе гуляў да лета. У пачатку 2021 года далучыўся да «Оршы», гуляў там да жніўня.
Міжнародная кар’ера
У 2012 годзе згуляў два матчы за моладзевую зборную Беларусі.
Абруб
Назву Абру́б маюць:
Селядцова (возера)
Селядцо́ва — возера ў Беларусі, у Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Свольна, за 22 км у напрамку на паўночны ўсход ад Верхнядзвінска, за 0,5 км на поўдзень ад вёскі Селядцова, за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі Задзежжа.
Плошча паверхні 0,16 км². Даўжыня 0,63 км, найбольшая шырыня 0,38 км, даўжыня берагавой лініі 2,25 км. Плошча вадазбору 3,75 км².
Катлавіна Селядцова рэшткавага тыпу, размешчана ў забалочаным паніжэнні. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй 6—10 м. Берагавая лінія ўтварае ў паўднёвай частцы возера вузкі заліў.
Возера бяссцёкавае.
Сяргей Мікалаевіч Люпаў
Сярге́й Мікала́евіч Лю́паў (Сергей Николаевич Люпов; 19 кастрычніка года, горад Казань Казанскай губерні, Расійская імперыя — 19 лістапада 1945 года, горад Усурыйск, СССР) — рускі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант. Удзельнік антыбальшавіцкага супраціву на Усходзе Расіі.
План «Гельб»
Жоўты план, Гельб-план, План «Гельб» (Fall Gelb) — кодавая назва нямецкага плана бліцкрыгу супраць краін сучаснага Бенілюкса: Бельгіі, Галандыі, Люксембурга, а таксама Францыі у 1940 годзе. Пазней быў часткова рэалізаваны падчас гітлераўскага наступу, вядомага як Французская кампанія. План стаў адным з этапаў «Дзіўнай вайны», якая была ўмела выкарыстана нямецкім камандаваннем як свайго роду стратэгічная паўза-перадышка. Гэта дазволіла Германіі паспяхова завяршыць Польскую кампанію, рэалізаваць план акупацыі Даніі і Нарвегіі (Дацка-Нарвежская аперацыя), а таксама падрыхтаваць уварванні ва Францыю (уласна План «Гельб»), канчаткова замацаваць вынікі Аншлюса (анексія Аўстрыі) і захопу Судэтаў. Як развіццё гэтага плана разглядаўся План «Рот».