cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мая
Месцы пражывання сённяшніх мая
Вызначыць агульную колькасць мая і дакладны рэгіён іх пражывання складана, бо значная колькасць нашчадкаў вялікай цывілізацыі размаўляе ўжо на іспанскай мове. Выразна адрозніваюць сябе юкатэк (мая Юкатана), тэкціцек, лакандон і некаторыя іншыя народы мая. Калі вызначаць па самаатаесамленню, то больш за ўсё мая пражывае ў паўднёвых штатах Мексікі: Ч'япас, Кампечэ, Юкатан, Кінтана-Роа і Табаска. У Белізе мая складаюць 10 % насельніцтва. У Гватэмале да народу мая сябе прылічвае больш за палавіну 12-мільённага насельніцтва краіны. Мая таксама пражываюць у заходняй частцы Гандураса і Сальвадора.
Камерны аркестр
Камерны аркестр — невялікі калектыў (звычайна, 4-12 чалавек), які выконвае камерную музыку.
Да з'яўлення сімфанічных аркестраў (у XIX стагоддзі) былі фактычна адзіным тыпам аркестравага калектыву (выключэнне тут складаюць некаторыя оперныя і аратарыяльныя партытуры XVII-XVIII стагоддзяў, якія ўключаюць арган ці пашыраны састаў духавых і ўдарных інструментаў, у тым ліку оперы Клаўдзіа Мантэвердзі, араторыі Георга Фрыдрыха Гендэля і інш.). Пачынаючы з XVII стагоддзя камерныя аркестры часта меліся пры дварах герцагаў і іншых дваран, якія маглі дазволіць сабе ўтрымліваць маленькі аркестр. Так, напрыклад, Іаган Себасцьян Бах з 1703 года быў скрыпачом у камерным аркестры герцага Іагана Эрнста III.
У XIX стагоддзі камерныя аркестры паступова выцясняюцца сімфанічнымі.
У XX стагоддзі камерныя аркестры зноў атрымліваюць распаўсюджанне — не ў апошнюю чаргу як рэакцыя на велізарныя саставы познерамантычных аркестраў (напрыклад, павялічаныя аркестравыя саставы ў партытурах Рыхарда Вагнера, Антона Брукнера, Густава Малера, Рыхарда Штраўса, Аляксандра Скрабіна).
Творы для камернага аркестра ў XX стагоддзі пісалі Арнольд Шонберг (Камерная сімфонія № 1), Алан Хаванес ("Анахід", фантазія для камернага аркестра, Сімфонія № 6 для камернага аркестра), Альфрэд Шнітке (Канцэрт № 3 для скрыпкі з аркестрам) і інш.
Квезаль
Квезаль (таксама вядомая як Кецаль, Квезал гватэмальскі;) (Pharomachrus mocinno) — самая буйная птушка атрада трогападобных. Занесена ў Міжнародную Чырвоную кнігу, як выміраючы від.
Пальчыкі
Па́льчыкі (, Пальчики) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Студзёнкаўскага сельсавета.
Баравікі (Старадарожскі раён)
Баравікі́ (, Боровики) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Языльскага сельсавета.
IC 1551
IC 1551 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кецалькаатль
Кецалькаатль (на мове наўатль Quetzalcoatl "ke.ʦal.ˈkoː.waːtɬ" «птушкападобны змей») — імя бажаства старажытнай Амерыкі, адзін з галоўных багоў ацтэкскага пантэона і пантэона іншых цывілізацый Цэнтральнай Амерыкі.
Чаркесы
Чаркесы, адыгэ — народ у Расіі, карэннае насельніцтва Карачаева-Чаркесіі. Жывуць таксама ў Турцыі, Сірыі, Іарданіі і іншых краінах Паўднёва-Заходняй Азіі. У краінах Паўднёва-Заходняй Азіі пад назвай «чаркесы» аб’ядноўваюцца змяшаныя паміж сабой прадстаўнікі паўночнакаўказскіх народаў (адыгейцы, кабардзінцы, убыхі, інгушы, чачэнцы, асеціны, лезгіны і інш.), продкі якіх перасяліліся з Расіі ў другой палове XIX — пачатку XX стагоддзяў. Адносяцца да балкана-каўказскай расы вялікай еўрапеоіднай расы. Размаўляюць кабардзіна-чаркескай мове абхаза-адыгскай групы паўночнакаўказскай сям’і. Пісьменнасць на рускай графічнай аснове.
Кецалькаатль
Паходжанне
Імя бога паходзіць ад назвы невялікай птушкі кецаль (кетсаль, кетцаль, квезал) з яркім смаргдавым апярэннем. Яна высока шанавалася ў традыцыйных культурах Амерыкі як сімвал свабодалюбнасці, бо не жыве ў няволі.
Бог Кукумац, падобны Кецалькаатлю, быў вядомы ўжо ў V - VIII стст. да н. э. старажытным тальтэкам. Тады ён увасабляў вятры, што прыносілі з Атлантыкі вільгаць на палі. У I - VI стст. культ Кукумаца распаўсюдзіўся ў іншых частках Цэнтральнай Амерыкі. Індзейцы мая называлі яго Кукульканам.
Кукумацу—Кецалькаатлю прыпісваліся ўласцівасці першага галоўнага бога, стваральніка свету, людзей і культуры земляробства, уладара стыхій і ранешняй зоркі, заступніка жрацоў і двайнят. Ён таксама называўся першым гаспадаром тальтэкскага міфічнага горада Талана (магчыма, іх сталіцы Тулы, вярхоўныя жрацы якой пазней насілі імя Кецалькаатля).
Культ у ацтэкаў
Ацтэкі перанялі тальтэкскі вобраз бога праз сваіх папярэднікаў хуастэкаў. Яму таксама надаваліся імёны Эекатля (бога ветру), Шалотля (бога двайнят і пачвар), Тлаўіскальпантэкутлі (бога Венеры) і інш.
Кецалькаатль маляваўся як барадаты чалавек у масцы з велізарнымі вуснамі, часам у хуастэкскай вопратцы (высокай шапцы і насцегнавой павязцы са скуры ягуара, плюмажом з пер'я кецаля, нагруднай пласціне ў выглядзе ракавіны), або як змея, пакрытага пер'ем.
Галоўным цэнтрам шанавання лічылася Чалула (Мексіка).
Ацтэкі верылі, што адыход Кецалькаатля на ўсход, у краіну Тлілан-Тлапалан, мае часовы характар, і ён яшчэ вернецца. Па іроніі, у год Кецалькаатля на амерыканскім узбярэжжы высадзіліся іспанскія канкістадоры, якія разбурылі дзяржаву ацтэкаў.
Фёдар Сяргеевіч Бандарчук
Фёдар Сяргеевіч Бандарчук (Фёдор Серге́евич Бондарчу́к; нар., , РСФСР, СССР) — савецкі і расійскі акцёр, прадзюсар кіно і тэлебачання, кінарэжысёр, сцэнарыст, стваральнік кліпаў, тэлевядучы, рэстаратар. Старшыня савета дырэктараў АТ «Ленфільм». Сябра Вышэйшай рады палітычнай партыі «Адзіная Расія».
Сын актрысы, народнай артысткі РСФСР Ірыны Канстанцінаўны Скобцавай і рэжысёра, народнага артыста СССР Сяргея Фёдаравіча Бандарчука.
Стваральнік фільмаў «9 рота» (самая касавая расійская карціна ў пракаце 2005 года, атрымала 7 розных кінапрэмій, 8 намінацый; у 2006 годзе вылучалася ад Расіі на суісканне ўзнагароды Амерыканскай кінаакадэміі «Оскар» у намінацыі «Лепшы фільм на замежнай мове»), дылогіі «Населены востраў» (першая частка стала самым касавым расійскім фільмам у пракаце краін Расіі і СНД у 2009 годзе), маштабнай ваеннай драмы «Сталінград» (у 2013 годзе вылучалася ад Расіі на суісканне ўзнагароды Амерыканскай кінаакадэміі «Оскар» у намінацыі «Лепшы фільм на замежнай мове») і фантастычнай драмы «Прыцягненне», якая стала другой цалкам акупілася ў пракаце карцінай рэжысёра (пасля «9 роты»).
Лаўрэат прэміі ТЭФІ-2003 у катэгорыі «Лепшы вядучы забаўляльнай праграмы» (Крэсла, СТС, 2003). Уладальнік прэміі «Залаты арол» (2011 год) у намінацыі «Лепшая мужчынская роля ў кіно» (фільм «Два дні»).
Старшыня апякунскага савета АРКФ «Кінатаўр», акадэмік Нацыянальнай кінематаграфічнай прэміі «Ніка», член Нацыянальнай Прэміі ў галіне кінематаграфіі «Залаты арол». Заснавальнік Групы кампаній «Галоўкіно».
Рожнява (раён)
Раён Ро́жнява — раён Славакіі. Знаходзіцца ў Кошыцкім краі. Мяжуе з Венгрыяй.
Статыстычныя даныя (2001)
Нацыянальны склад:
Канфесійны склад:
Кепел Эндэрбі
Кепел Эрл «Кеп» Эндэрбі (25 чэрвеня 1926,, Новы Паўднёвы Уэльс, Аўстралія — 8 студзеня 2015) — аўстралійскі палітык і суддзя; быў членам Палаты прадстаўнікоў, прадстаўляючы Аўстралійскую лейбарысцкую партыю ў перыяд з 1970 па 1975 год, і стаў старэйшым міністрам ва ўрадзе Гофа Уітлэма. Пасля заканчэння палітычнай кар'еры ён быў прызначаны суддзёй Вярхоўнага суда Новага Паўднёвага Уэльса.
Біяграфія
Вучыўся ў Вышэйшай школе горада, у 1944 годзе ён паступіў на вайсковую службу у авіяцыю, вывучаў права ў Сіднейскім і Лонданскім універсітэтах, з 1950 года працаваў як юрыст і выкладчык. З 1962 чытаў лекцыі ў (Канбера), у 1970 годзе быў абраны ў Парламент Аўстраліі. З 1972 па 1975 быў міністрам. З 1982 да адстаўкі ў 1992 годзе ён быў суддзёй Вышэйшага суда Новага Паўднёвага Уэльса. Выконваў розныя важныя функцыі ў мясцовых і агульнадзяржаўных юрыдычных установах Аўстраліі. З 2003 года быў старшынёй рэгіянальнага таварыства па дабравольнай эўтаназіі. Чэмпіён па гульне ў гольф сярод аматараў.
Эсперантыст
Эсперантыст з 1987 года, у 1992—1997 быў прэзідэнтам Аўстралійскай Эсперанта-Асацыяцыі. Удзельнічаў у арганізацыі і падрыхтоўцы 82-га Сусветнага кангрэса эсперантыстаў у Адэлаідзе (1997). Быў членам камітэта UEA і старшынёй Эсперантысцкай юрыдычнай асацыяцыі у 1996—2002 гадах. У 1998—2002 гадах быў прэзідэнтам UEA. Па вынікам галасавання, праведзеным часопісам La Ondo de Esperanto у 1999 годзе ён быў абвешчаны эсперантыстам года. Як прэзідэнт UEA ён заўсёды падкрэсліваў у сваіх выступленнях і артыкулах важнасць барацьбы за правы чалавека. Ён імкнуўся таксама да больш цеснага супрацоўніцтва паміж UEA і іншымі эсперанта-арганізацыямі, асабліва з Sennacieca Asocio Tutmonda, чыім членам ён быў таксама.
Валынка (Брэст)
Валынка — прадмесце Брэста. Размешчана ў Маскоўскім раёне.
Гісторыя
Узнікла ў XIII стагоддзі за 2,5 км на паўднёвы ўсход ад гістарычнага Берасця на гандлёвым шляху на Валынь як рамеслена-гандлёвае паселішча, якое пазней прыйшло ў заняпад. Затым сельскае паселішча, жыхары якога займаліся земляробствам. У XIX стагоддзі ўвайшло ў склад Брэста. У 1921—1939 гадах называлася Траўгутава.
Забудова
Забудова сядзібнага тыпу. Асноўныя вуліцы — Ковельская, Калгасная і інш. Тут размешчаны сярэдняя школа, магазіны і прадпрыемсты бытавога абслугоўвання паселішча.
Крушына (гміна)
Крушы́на (Kruszyna) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Чэнстахоўскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Крушыне. Плошча гміны складае 93,42 км². Станам на 2004 год у гміне Крушына пражывалі 4890 чалавек, шчыльнасць — 52,3 чал./км².
Дзікае паляванне 2
«Дзікае паляванне 2» (Дикая охота 2) — расійскі дакументальны фільм, створаны Паўлам Шараметам на тэлеканале ОРТ у 2002 годзе.
Сюжэт
Журналісцкае расследаванне Паўла Шарамета па гвалтоўных знікненняў лідараў апазіцыі Юрыя Захаранкі, Віктара Ганчара, бізнесмена Анатоля Красоўскага і журналіста Дзмітрыя Завадскага. Гэта яго другі фільм, які працягвае расследаваць абставіны выкрадання людзей у Беларусі. Першы фільм быў «Дзікае паляванне», які ў 2000 годзе быў паказаны на ОРТ, але ў Беларусі яго забаранілі да паказу.
Прэм’ера
Фільм паказаны па канале ОРТ 31 жніўня 2002 года ў 13:10 па мінскім часе, але на тэрыторыі Беларусі ў гэты час канал АНТ паставіў іншую праграму.
Пій III
Пій III (Pius PP. III, свецкае імя — Франчэска Нані Тадэскіні-Пікаламіні (Francesco Nanni-Todeschini-Piccolomini);  — ) — Папа Рымскі з 22 верасня па 18 кастрычніка 1503 года.
Біяграфія
Кандыдатамі на папскі прастол на канклаве, які быў сабраны пасля смерці Аляксандра VI, былі французскі кардынал д’Амбуаз і яго сябар Джуліяна дэла Раверэ, які вярнуўся з выгнання. Ні адзін з іх не атрымаў, аднак, большасці галасоў. Рымскім біскупам быў абраны пляменнік Пія II, кардынал Пікаламіні, які да таго ж меў толькі сан дыякана. Зрэшты, ён кіраваў Святым Прастолам нядоўга, гэта значыць усяго 27 дзён. Сучасныя яму храністы сцвярджалі, што Пій III быў атручаны, але доказы гэтаму сцвярджэнню не былі знойдзены.
Старыя могілкі
Старыя могілкі — назва некропаляў:
Чарамісінава
Чарамісінава (Череми́синово) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Чарамісінаўскага раёна Курскай вобласці Расіі. Размешчаны недалёка ад ракі Цім (басейн Дона), за 88 км па аўтамабільнай дарозе і 86 км па чыгунцы на паўночны ўсход ад Курска. Маслазавод. Інкубатарна-птушкагадоўчая станцыя. У пасёлку размешчана аднайменная чыгуначная станцыя аднапутнай цеплавознай лініі Курск — Варонеж (магістраль Варонеж — Кіеў). Таксама праз Чарамісінава праходзіць аўтамабільная дарога Курск — Шчыгры — Чарамісінава — Касторнае.
IC 1552
IC 1552 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Chevrolet Avalanche
Chevrolet Avalanche — пікап, які вырабляўся General Motors на базе Chevrolet Suburban з 2001 па 2013 год.
Chevrolet Avalanche GMT 800 (2001—2006)
Прататып пікапа на платформе Chevrolet Suburban быў прадстаўлены ў студзені 2000 года, а ў наступным годзе была пачата серыйная вытворчасць.
У 2002 годзе GM, як афіцыйны партнёр зімовых Алімпійскіх гульняў у Солт-Лэйк-Сіці, паставіла пікапы Chevrolet Avalanche для транспарціроўкі Алімпійскага агню. На шляху да алімпійскага стадыёна эстафета пераадолела 13500 міль і прайшла праз 46 штатаў.
Канструкцыя
Пікап прапаноўваўся ў дзвюх асноўных версіях — 1500 і 2500 (базавая і "heavy duty"). Аўтамабіль меў суцэльны корпус, прычым для павелічэння грузавога адсека магчыма было скласці задняе сядзенне і прыбраць заднюю сценку кабіны.
Рухавікі серыі Vortec — 5,3-літровы (290 к.с. і 441 Н·м) і 8,1-літровы (340 к.с. і 617 Н·м). Акрамя задняга, быў даступны прывад на чатыры колы. Паўнапрывадная трансмісія Autotrac Active 4WD — з падлучальным з дапамогай муфты пярэднім мостам, 4-ступеньчатай аўтаматычнай каробкай перадач і двухступеньчатым дэмультыплікатарам. Падвескі колаў — спружынныя, незалежная пярэдняя і залежная задняя.
Chevrolet Avalanche GMT 900 (2006—2013)
Другое пакаленне дэбютавала ў 2006 годзе.
Рухавікі — V8 аб'ёмам 5,3 літры магутнасцю 320 к.с. і аб'ёмам 6,0 літраў магутнасцю 355 к.с. Каробка перадач — чатырохступеньчатая, аўтаматычная.
У 2013 годзе выпуск быў спынены. Завяршэнне выпуску было адзначана спецыяльнай лімітаванай серыяй Black Diamond.
Малявічы (Вілейскі раён)
Маляві́чы (, Малевичи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хаценчыцкага сельсавета.
Воздух
«Воздух» (Паветра) — сёмы студыйны альбом беларускага гурта «J:морс», выдадзены ў 2015 годзе.
Крытыка
Музычны крытык Ягор Цывілька лічыць, што «альбом вельмі лёгкі, сапраўды паветраны». Музычны журналіст Зміцер Падбярэзскі мяркуе, што гэта «роўная, умела ўвасобленая праграма, хоць, як падалося, крыху залішне стрыманая». Музычны крытык Сяргей Будкін адзначае, «што адразу заўважаецца па праслухоўваньні ― грунтоўная праца над гучаньнем». Музычны журналіст Аляксандр Чарнуха з партала Experty.by выказаў меркаванне, што «прадказальны, досыць млявы матэрыял, магчыма, і не быў бы праблемай ― у якасці прыкладу сусветных маштабаў можна прывесці Coldplay», а «справа, хутчэй, у млявым гэтага матэрыяла пазіцыянаванні».
Прысцень
Прысцень (Пристень) — пасёлак гарадскога тыпу ў Курскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Прысценскага раёна. Утварае аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак Прысцень са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе.
Насельніцтва — 4942 жыхары (2020). Размешчаны за 78 км на паўднёвы ўсход ад Курска.
Вузлавая чыгуначная станцыя «Ржава» на лініі Курск — Белгарад (магістраль Масква — Харкаў), адгалінаванне (31 км) на Абаянь, станцыя абслугоўвае таксама лінію Стары Аскол — Губкіна — Сараеўка.
Папінка
Па́пінка (, Папинка) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Студзёнкаўскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Алексініцкага сельсавета.
Бадзягі
Бадзягі (Spongillidae) — сямейства прэснаводных губак з класа звычайных (Demospongia).
Апісанне
Нерухомыя каланіяльныя жывёлы, якія складаюцца з мноства злучаных паміж сабой асобін і жывуць пад вадой на глыбінях да 2 метраў. Па вонкавым выглядзе яны нагадваюць расліны. Памеры калоніі да 1 м. Цела шурпатае э непрыемнм пахам, шэрае, жаўтаватае, брудна-зялёнае. Шкілет крамянёвы.
Селяцца губкі на падводных прадметах. У вадаёмах Беларусі найчасцей трапляюцца 2 віды: жыве ў стаячых вадаёмах,  — у праточных вадаёмах.
Размнажаюцца палавым і бясполым (пачкаванаем) спосабамі. Маюць вялікую здольнасць да аднаўлення: з дробнага кавалачка вырастае самастойная асобіна. Кормяцца аднаклетачнымі арганізмамі і арганічнымі рэшткамі. Жывуць некалькі месяцаў. Увосень утвараюць круглявыя ўнутраныя пупышкі — гемулы, якія вясной даюць пачатак новай калоніі.
Сістэматыка
Роды:
Значэнне для чалавека
Могуць засмечваць гідратэхнічныя збудаванні. Ачышчаюць вадаёмы ад арганічных рэчываў.
Высушаныя бадзягі — народны сродак ад рэўматычных і іншых боляў. Ужываюцца ў выглядзе мазей.
Пратэсты ў Казахстане (2022)
Пратэсты ў Казахстане пачаліся 2 студзеня 2022 года пасля раптоўнага павышэння цэн на звадкаваны газ. Пачаўшыся ў Жанаазене на захадзе краіны, яны хутка распаўсюдзіліся на іншыя гарады: Алматы, Актау, Актабэ, Караганда, Нур-Султан, Шымкент, Какшэтаў, Уральск. Удзельнікі пратэстаў перайшлі ад эканамічных патрабаванняў да палітычных. Найбольш драматычныя падзеі разгортваліся ў Алматы, дзе адбыліся вулічныя баі паміж удзельнікамі пратэстаў і вайскоўцамі. Як паведаміла Генпракуратура Казахстана, за час беспарадкаў загінула 225 чалавек, сярод загіблых — 19 паліцыянтаў і вайскоўцаў.
Пратэстоўцы дамагліся зніжэння цэн на паліва, адстаўкі ўраду і сыходу Нурсултана Назарбаева з пасады кіраўніка Савета бяспекі Казахстана.
Перадумовы
Жанаазен, нафтаздабыўны горад у Мангістаўскай вобласці, сутыкнуўся з серыяй страйкаў і дэманстрацый рабочых у 2011 годзе ў сувязі з 20-й гадавінай Дня незалежнасці. Тады ў горадзе ўспыхнулі беспарадкі, у выніку якіх, паводле афіцыйных звестак, загінула 16 чалавек і было паранена 100 чалавек, бо сілы бяспекі Казахстана адкрылі агонь па дэманстрантах, якія патрабавалі паляпшэння ўмоў працы.
У той час цана на звадкаваны прыродны газ (СПГ) складала недзе 30-35 тэнге, і пасля яна не раз павышалася. На думку ўрада Казахстана гэта было выклікана высокім попытам.
У студзені 2020 года ў Жанаазене прайшла акцыя пратэсту, на якой жыхары горада патрабавалі зніжэння цаны на газ, якая паднялася з 55 да 65 тэнге, а ў студзені 2022 года вырасла да 120 тэнге.
Кіраўнік фонду Liberty Галым Агелеулаў падкрэсліваў, што за рэзкім павышэннем цэнаў на газ стаяць інтарэсы кіруючых эліт Казахстана, а найперш сям’і першага прэзідэнта краіны Нурсултана Назарбаева. Аднак стомленыя двухгадовым «ковідным» эканамічным крызісам спажыўцы не могуць і не хочуць плаціць за газ больш (у Казахстане ён выкарыстоўваецца не толькі для апалу, але і ў аўтамабілях).
Ход падзей
4 студзеня пратэсты сталі масавымі і перайшлі ў сутычкі з паліцыяй. Пратэстоўцы запатрабавалі адстаўкі ўраду і сыходу з палітыкі былога прэзідэнта Казахстана Нурсултана Назарбаева. Яны скандавалі: «Шал, кет!» («Стары, сыходзь!»).
Падчас сутычак сілавікі ўжывалі святлашумавыя гранаты, слезацечны газ. Адбываліся перастрэлкі. Пратэстоўцы ўзброіліся арматурай, палкамі, камянямі. Яны білі паліцыю, падпальвалі аўтамабілі. Частка сілавікоў, як у горадзе Актаў, перайшла на бок пратэстоўцаў.
Ранкам 5 студзеня прэзідэнт краіны Касым-Жамарт Такаеў адправіў урад у адстаўку.
Надзвычайнае становішча ўвялі ў сталіцы краіны Нур-Султане, Алмацінскай і Мангістаўскай абласцях да 19 студзеня. У Нур-Султане, Алматы, Мангыстаўскай вобласці ўвялі каменданцкі час з 23:00 да 7:00.
5 студзеня пратэстоўцы захапілі акімат Алматы, былую прэзідэнцкую рэзідэнцыю ў Алматы, разграмілі будынак з офісам кіруючай партыі «Нур Атан». У будынку акімату і пракуратуры Алматы, а таксама былой рэзідэнцыі пачаўся пажар. Пратэстоўцы захапілі будынак тэлеканала «Мир24», але не выходзілі ў эфір. Увечары 5 студзеня пратэстоўцы захапілі аэрапорт у Алматы. Па горадзе шмат разгромленых будынкаў, крамаў, спаленых аўтамабіляў.
Ва ўсёй краіне адключылі правадны інтэрнэт і галасавую сувязь, блакавалі мабільны інтэрнэт. Спынілі вяшчанне буйныя тэлеканалы Казахстана.
Пачаліся забастоўкі. Спынілі вытворчасць металургічныя заводы ў горадзе Балхаш, а таксама нафтагазавае прадпрыемства «Мангыстаўмунайгаз» у Мангістаўскай вобласці.
5 студзеня Касым-Жамарт Такаеў заявіў, што ўзначаліць Савет бяспекі Казахстана замест Нурсултана Назарбаева і паабяцаў дзейнічаць «максімальна жорстка». Ад пачатку масавых пратэстаў ні афіцыйныя ўлады, ні дзяржаўныя тэлеканалы і СМІ не ўзгадваюць імя Назарбаева, а таксама не паведамляюць, дзе ён і што з ім.
Пратэсты закранулі амаль усю краіну, у тым ліку буйныя гарады Шымкент, Караганду і Актабэ, а таксама многія іншыя гарады і пасёлкі. Марадзёры скарысталіся хваляй пратэсту, захапілі зброю, чынілі пагромы, рабаванні і крадзяжы.
У горадзе Талдыкарган пратэстоўцы павалілі помнік Назарбаеву. Пратэстоўцы запатрабавалі таксама сыходу з пасады Такаева.
Прэзідэнт Казахстана Касым-Жамарт Такаеў звярнуўся па дапамогу да АДКБ для пераадолення «тэрарыстычнай пагрозы». АДКБ згадзілася, 6 студзеня распачалася аперацыя АДКБ у Казахстане.
На 6 студзеня казахскія СМІ паведамілі пра дзясяткі забітых сярод цывільнага насельніцтва, 18 ахвяраў сярод сілавікоў, больш за тысячу пацярпелых чалавек, з іх 400 параненых у шпіталях. МУС Казахстана паведаміла больш як пра 2 тысячы затрыманых.
Раніцай 7 студзеня Касім-Жамарт Такаеў заявіў, што «ў значнай ступені наведзены канстытуцыйны лад ва ўсіх рэгіёнах краіны». Аператыўны штаб МУС Казахстана 9 студзеня паведаміў аб затрыманні 5969 чалавек.
10 студзеня абвясцілі агульнанацыянальную жалобу.
Віцебскае ваяводства
Гісторыя
Першапачаткова ахоплівала, верагодна, тэрыторыю Віцебскай зямлі, намеснікі якой з 1503 г. пачынаюць карыстацца тытулам ваяводы. Пытанні пра тое, у якоў ступені гэта суправаджалася пашырэннем іх паўнамоцтваў і ці ўплывала на ўзаемаадносіні ваяводы з іншымі намеснікамі паветаў Віцебскай зямлі (Аболецкім, Аршанскім, магчыма Магілёўскім), а таксама ўладальнікамі Друцкага княства дастаткова не вывучаны.
Ваявода ажыцяўляў ваеннае кіраўніцтва ў межах Віцебскай зямлі, а судовыя функцыі і кантроль за крыніцамі джяржаўных даходаў, верагодна ў межах Віцебскага павета. Па-за юрысдыкцыяй ваяводы знаходзіліся таксама княжацкія і панскія маёнткі, уладальнікі якіх падлягалі велікакняжацкаму суду, а адносна сваіх падданых карысталіся імунітэтам. Паводле вялікакняжацкіх прывілеяў, ваяводы ў Віцебскім ваяводстве (як і ў Полацкім) прызначаліся толькі са згоды мясцовай шляхты.
Пасля адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы 1565—1566 гг. Віцебскае ваяводства складалася з Віцебскага і Аршанскага паветаў; былі ўведзены павятовыя соймікі і іерархія службовых пасад паводле польскага ўзору: кашталян, падкаморы, суддзя земскі з падсудкам і пісарам і інш. Была ўстаноўлена харугва Віцебскага ваяводства — зялёнага колеру з выявай «Пагоні» ў белым полі. Функцыі ваяводы звяліся да кіравання апалчэннем шляхецкага ваяводства. Адначасова ён узначальваў замкавы суд Віцебскага павета, з 1569 г. засядаў у сенаце Рэчы Паспалітай. Намеснікам яго быў падваявода.
Савейкаўскі сельсавет
Саве́йкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дрысенскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Савейкі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Асвейскага раёна Полацкай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Асвейскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. З 8 жніўня 1959 года ў складзе Дрысенскага раёна. 20 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сенькаўскага сельсавета.
Спірэя японская
Спірэя японская (Spiraea japonica) — від лістападных дэкаратыўных кустоў роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Spiraea japonica мае простае лісце на жылаватых, свабодна галінаваных, прамых сцёблах. Сцёблы ад карычневага да чырвона-карычневага колеру, круглыя ​​ў сячэнни. Куст дасягае ад 1,2 метра да амаль 2 метраў у вышыню і амаль столькі ж у шырыню. Лісце, як правіла, авальнай формы ад 2,5 см да 7,5 см даўжынёй, мае зубчастае поле і чаргуецца ўздоўж сцябла. Суквецці ружовых кветак знаходзяцца на канцах галін. Насенне прыблізна 2,5 мм у даўжыню і знаходзіцца ў невялікіх бліскучых капсулах.
Арэал
Від паходзіць з Японіі, Кітая і Карэі. Паўднёва-Заходні Кітай з’яўляецца цэнтрам па захаванні біяразнастайнасці віду.
Выкарыстанне
Гэта звычайны дэкаратыўны від. Высокія формы вырошчваюцца як жывыя загарадзі. Нізкарослыя формы выкарыстоўваюцца ў якасці глебапакроўных раслін або для бардзюраў.
Агратэхніка
Рэкамендуецца вясновая абрэзка. Парасткі кароцяць да вышыні 15—20 см ад узроўня глебы. Улетку выдаляюць адцвіўшыя суквецці для падтрымання дэкаратыўнай формы куста.
Натуральныя разнавіднасці
syn.:Spiraea bodinieri H. Lev., Spiraea bodinieri var. concolor H. Lev., Spiraea esquirolii H. Lev. syn.: Spiraea fortunei Planch., Spiraea japonica var. fortunei Koidz. syn.: Spiraea callosa var. glabra Regel syn.: Spiraea callosa Thunb.
Элеанора Арагонская (каралева Навары)
Элеанора Арагонская яна ж Элеанора Наварская (Leonor de Aragón;  — ) — кіраўніца Навары ў 1462—1479 гадах, каралева Навары з 28 студзеня па 12 лютага 1479 года, дачка караля Арагона Хуана II і каралевы Навары Бланкі I з дынастыі Трастамара.
Біяграфія
Элеанора нарадзілася ў горадзе Алітэ (Навара) і была трэцім, малодшым дзіцем Хуана II Арагонскага і Бланкі I Наварскай. Пасля смерці Бланкі наварскі прастол узурпаваў Хуан II, пазбавіўшы спадчыны ўласных дзяцей.
У 1441 годзе Элеанора выйшла замуж за графа Гастона IV дэ Фуа і ў наступным годзе з’ехала з мужам у Беарн. У 1455 годзе бацька абвясціў Элеанору сваёй спадчынніцай і прызначыў яе кіраўніком Навары. У 1462 яны заключылі дагавор, паводле якога Элеанора прызнавала Хуана II каралём Навары і давала згоду на ўзяцце сваёй сястры Бланкі пад варту (іх брат Карл Віянскі ў той час ужо памёр).
У 1464 годзе Бланка памерла (падазраюць, што яна была атручана). У 1468 годзе бацька зняў Элеанору з пасады рэгента Навары, але ў 1471 ізноў прызначыў кіраўніцай каралеўства.
Пасля смерці Хуана II у 1479 годзе Элеанора стала каралевай Навары, але праз тры тыдні памерла. Ёй было 53 гады. Каралеўскі прастол атрымаў у спадчыну яе ўнук Францыск Феб пад рэгенцтвам маці.
Вялікае Салдацкае
Вялікае Салдацкае (Большое Солдатское) — сяло ў Курскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Вялікасалдацкага раёна, цэнтр Вялікасалдацкага сельсавета. Сяло знаходзіцца за 78 км на паўднёвы захад ад Курска, за 20 км ад бліжэйшай чыгуначнай станцыі Суджа. У сяле працякае рака Суджа. У цэнтральнай частцы пасёлка ёсць царква.
Аратукан (пасёлак гарадскога тыпу)
Аратукан (Оротука́н) — пасёлак гарадскога тыпу ў Ягаднінскім раёне Магаданскай вобласці, на правым беразе ракі Аратукан.
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1953 года.
Вядомыя ўраджэнцы і жыхары
Нарадзіліся ў Аратукане:
Барок (Старадарожскі раён)
Баро́к (, Борок) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Языльскага сельсавета.
Сант’Эльпідыа-а-Марэ
Сант'Эльпідыа-а-Марэ (Sant'Elpidio a Mare) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферма.
Насельніцтва складае 16573 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 320 чал./км². Займае плошчу 50 км². Паштовы індэкс — 63019. Тэлефонны код — 0734.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Elpidio abate.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Бакеліт
Бакеліт (ад імя бельгійскага хіміка і вынаходніка Леа Бакеланда) — рэактапласт, прадукт полікандэнсацыі фенолу з фармальдэгідам ў прысутнасці шчолачнага каталізатара. Выкарыстоўваецца ў якасці злучальніка ў вытворчасці абразіўных вырабаў халоднага і гарачага прэсавання і вальцавання, а таксама для іншых тэхнічных мэтаў. Бакеліт раствараецца ў спірце, пры працяглым награванні пераходзіць у нерастваральную і неплаўкую форму. Гэтая ўласцівасць бакеліту выкарыстоўваецца пры вырабе пластычных мас. Спіртавыя растворы бакеліту ўжываюць як лакі.
Армяністыка
Армяністыка, арменалогія, арменазнаўства (Հայագիտություն, Armenology) — падзел навукі, што займаецца вывучэннем армянскай мовы, гісторыі і культуры армянскага народа.
Гісторыя і развіццё. XVII — пачатак XX стагоддзя
Як самастойная навука армяністыка фармавалася ў XVII—XVIII стагоддзях, хоць цікавасць да Арменіі і армянскага народа назіралася яшчэ з антычнасці. Да XX стагоддзя армяністыка развівалася галоўным чынам за межамі Арменіі — у Еўропе і Расіі. Сярод галоўных яго цэнтраў — Венецыя, Вена, Масква, Санкт-Пецярбург, Тыфліс, Канстанцінопаль, Парыж, Лондан, Берлін, Лейпцыг, у самой Арменіі — Вагаршапат. Армяністыка цесна ўзаемазвязана з візантыстыкай, каўказазнаўствам, урарталогіяй, усходазнаўствам і іншымі кірункамі навукі.
Лінгвістыка
Ужо на мяжы XVII—XVIII стагоддзяў армянскія мысляры працуюць на подступах да параўнальна-гістарычнага мовазнаўства.
Археалогія
У Арменіі археалагічныя працы былі распачаты яшчэ напачатку XIX стагоддзя, аднак першыя сур'ёзныя раскопы пачаліся толькі з 1870-х гадоў. Адменна важнымі апынуліся раскопы Мікалая Мара ў Ані (1892—1893, 1904—1917) а таксама В. Белкі і К. Хехман-Хаупта ў Тапрак-Кале (Ван). У гэтай сферы важную ролю гулялі А. Калан тар (кіраваў раскопамі ў Ані ў 1914 годзе, а потым і ў многіх рэгіёнах Арменіі, заснаваў кафедру археалогіі ў Ерэванскім універсітэце), Т. Тараманян і іншыя.
IC 1553
IC 1553 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пацалуеў мост
Пацалуеў мост — аўтадарожны арачны мост цераз раку Мойку ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, які злучае Казанскі і 2-і Адміралцейскі астравы. Аб’ект культурнай спадчыны Расіі федэральнага значэння. Адно са знакавых месцаў Санкт-Пецярбурга, якое абрасло легендамі за кошт сваёй назвы. Мост згадваецца ў песні 1950-х гадоў «Ленінградскія масты» ў выкананні Леаніда Уцёсава.
Злучае вуліцу Глінкі з заходняй (няцотнай) набярэжнай ракі Мойкі. Побач з мостам размешчаны комплекс Новая Галандыя і будынак Марскіх Крукаўскіх казармаў (Цэнтральны ваенна-марскі музей).
Вышэй па цячэнні знаходзіцца Паштамцкі мост, ніжэй — Чырванафлоцкі мост.
У 1738 годзе камісія аб Санкт-Пецярбургскім будаўніцтве ўстанавіла для моста найменне Каляровы. Сучасная назва моста вядомая з 1790 года і дадзена па найменні піцейнага дома «Пацалунак» («Поцелуй») купца 3-ці гільдыі Нікіфара Васілевіча Пацалуева, які размяшчаўся на левым беразе ракі Мойкі, на рагу Мікольскай вуліцы з 1739 года.
Ягаднінскі раён
Ягаднінскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Магаданскай вобласці Расіі, у межах якой замест скасаванага муніцыпальнага раёна ўтворана муніцыпальнае ўтварэнне Ягаднінская гарадская акруга.
Сумесная заява лідараў пяці дзяржаў аб прадухіленні ядзернай вайны і недапушчэнні гонкі ўзбраенняў
Сумесная заява лідараў пяці дзяржаў, якія валодаюць ядзернай зброяй, аб прадухіленні ядзернай вайны і недапушчэнні гонкі ўзбраенняў (Joint Statement of the Leaders of the Five Nuclear-Weapon States on Preventing Nuclear War and Avoiding Arms Races, Déclaration conjointe des chefs d’Etat et de Gouvernement pour prévenir la guerre nucléaire et éviter les courses aux armements, 五个核武器国家领导人关于防止核战争与避免军备竞赛的联合声明, Совместное заявление лидеров пяти государств, обладающих ядерным оружием, о предотвращении ядерной войны и недопущении гонки вооружений) — сумесная заява лідараў Расіі, Кітая, ЗША, Францыі і Вялікабрытаніі пра недапушчальнасць ядзернай вайны. Дакумент быў падрыхтаваны па расійскай ініцыятыве і апублікаваны 3 студзеня 2022 года.
Сутнасць
У заяве было сказана, што галоўная адказнасць дзяржаў «ядзернай пяцёркі» складаецца ў недапушчэнні вайны паміж ядзернымі дзяржавамі; краіны працягнуць выконваць свае абавязацельствы па дамове аб нераспаўсюджванні ядзернай зброі і будуць умацоўваць мясцовыя меры па прадухіленні несанкцыянаванага прымянення гэтага тыпу зброі. Таксама ў ім згадваецца аб неабходнасці прадухілення гонкі ўзбраенняў.
У МЗС Расіі паведамілі, што першапачаткова дагавор планавалася апублікаваць перад дзесятай канферэнцыяй па разглядзе дзеяння дагавора аб нераспаўсюджванні ядзернай зброі, якая была перанесена на нявызначаны тэрмін з-за пагаршэння сітуацыі з COVID-19 у ЗША.
Благачынне Манастыроў Віцебскай епархіі
Благачынне Манастыроў Віцебскай епархіі, Благачынная акруга Манастыроў Віцебскай епархіі — акруга ў Віцебскай і Аршанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы.
Благачынныя настаяцелі
Ігумен Сергій (Канстанцінаў).
Крыніца-Здруй (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 9 населеных пунктаў.
З’езд настаўнікаў Мінскай губерні (1906)
Ход падзей
Размовы пра тое, каб аб’яднацца і стварыць свой настаўніцкі звяз, даўно вяліся ў асяродззі беларускіх настаўнікаў пачатку XX стагоддзя: так, у 1905 годзе ў Мінску ўжо адбыўся настаўніцкі з’езд. Гэтым разам, 9 ліпеня 1906 года шэраг настаўнікаў, пераважна з Мінскай губерні сабраліся ва ўрочышчы Прыстанька на беразе Нёмана, каб абмеркаваць палітычнае становішча ў краіне. На сходзе прысутнічалі 17 настаўнікаў шэрагу беларускіх губерняў: Сямён Самахвал, Алесь Райскі, Аляксандр Сянкевіч, Нікіфар Янкоўскі, Вікенцій Віяленцій, Фёдар Калечыц (з Мінскага павета), Іосіф Міцкевіч (з Ковенскай губерні), Канстанцін Міцкевіч, Адам Вайцяхоўскі (з Ігуменскага павета), Іван Лапцэвіч, Аляксей Аляшкевіч, Уладзімір Міцкевіч (з Бабруйскага павета), Антон Камароўскі (з Пінскага павета), Адам Мілюк (з Ашмянскага павета), Міхась Пальчэўскі (са Слуцкага павета), Іван Фёдараў (з Барысаўскага павета), Алесь Філіповіч. Старшыня з’езду Аляксандр Сянкевіч, настаўнік Мікалаеўшчынскай школы, зрабіў даклад аб палітычным становішчы ў дзяржаве. Ён прапанаваў стварыць сваю прафесійную арганізацыю і далучыцца да Расійскага з’вязу настаўнікаў. Настаўнікі чыталі свае вершы, купаліся ў Нёмане і падрыхтоўвалі пратакол з’езду. У канцы дня ўдзельнікі мерапрыемства вярнуліся ў вёску. Разам павячэралі ў школе, склалі і падпісалі пратакол з’езду. Настаўнікаў хацелі арыштаваць адразу, але за іх заступіліся сяляне. Хтосьці залез на званіцу, і царкоўны звон абудзіў усю вёску. Каля школы сабраўся людскі натоўп. Вяскоўцы гатовы былі ўзяцца за калы і царскія служкі не рашыліся забраць з сабой падазраваных.
Следства і суд
Пакуль вялося следства, двое з настаўнікаў, Аляксандр Сянкевіч і Нічыпар Янкоўскі, эмігравалі ў ЗША. Астатніх удзельнікаў, чыі подпісы стаялі пад пратаколам, звольнілі з пасады і забаранілі працаваць у школе. Апрача пратаколу, у рукі паліцыі трапіла лістоўка з заклікам дамагацца лепшай долі. Пакаралі за лістоўку Канстанціна Міцкевіча, хаця пісаў яе іншы настаўнік, якога Міцкевіч не выдаў. Следства вялося два гады і па яго выніках былі пакараны два настаўнікі: Якуб Колас і ягоны сябар-зямляк. У выніку, з 1908 па 1911 гады Якуб Колас адбываў пакаранне ў мінскай турме Пішчалаўскі замак, дзе ён пачаў пісаць паэмы «Новая зямля» і «Сымон-музыка».
Памяць
Якуб Колас напісаў верш «Сябрам», які ён прысвяціў настаўнікам, якія ўдзельнічалі ў з’ездзе.
Мікола Маляўка ў памяць аб гэтых падзеях напісаў санет «У Прыстаньцы, далей ад царскіх слуг».
Ва ўрочышчы Прыстанька ў 1993 годзе быў усталяваны помнік з’езду, які ўяўляе сабой два валуны, на адным з якіх ёсць шыльда з апісаннем падзеі
Валянцін Фёдаравіч Дудзін
Валянцін Фёдаравіч Дудзін (, с. Мажары, Мажарскі раён, Разанская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі архітэктурны інстытут у 1965 г. З 1965 г. — архітэктар, галоўны архітэктар праектаў у Белпрампраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1969 года. Пражывае ў г. Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: НДІ парашковай металургіі ў Мінску (1975), інжынерны корпус завода карданных валаў у Гродне (1974), завод па вытворчасці вырабаў з металічных парашкоў у Маладзечне (1980); у аўтарскім калектыве: СКБ-12 завода працяжных станкоў (1969), фабрыка каляровага друку (1982) у Мінску, БелАЗ у Жодзіне (1973).
Мінскі гарадавы
Мінскі гарадавы — бронзавая скульптура ў Мінску, размешчаная па вул. Гарадскі Вал, насупраць будынка Міністэрства ўнутраных спраў Беларусі. Атрымала дурную славу ў часы міністра ўнутраных спраў Ігара Шуневіча пасля шматлікіх інцыдэнтаў з затрыманнем людзей, якія спрабавалі кантактаваць з ёй.
Гісторыя
Рашэнне ўсталяваць скульптуру мінскаму гарадавому было прынята пры правядзенні рэканструкцыі будынка 1914 года, у якім у наш час размяшчаецца музей МУС, і прымеркавана да 100-годдзя міліцыі Беларусі, якое адзначалася ў 2017 годзе. 2 сакавіка 2017 года адбылося ўрачыстае адкрыццё скульптурнай кампазіцыі і музея, у якім прынялі ўдзел Міністр унутраных спраў Ігар Шуневіч, Міністр культуры Барыс Святлоў, старшыня Следчага камітэта Іван Наскевіча, старшыня Мінгарвыканкама Андрэй Шорац і іншыя адказныя асобы.
Апісанне
Аўтарам «Мінскага гарадавога» стаў скульптар Аляксандр Дранец. Канцэпцыя помніка належыць міністру ўнутраных спраў Ігару Шуневічу, які настаяў на прысутнасці ў кампазіцыі двух яе характэрных элементаў: маленькага беспароднага сабачкі, які ўтульна прыстроіўся каля ног гарадавога, і ліхтара, які па начах будзе гарэць над іх галовамі. Фігура царскага гарадавога выканана паводле архіўнай фатаграфіі. Як і гістарычны прататып ён мае розныя пагоны: у тыя часы на службу галоўным чынам бралі былых салдатаў — на адным плячы заставаўся армейскі пагон, з якім ён звальняўся, а на іншым — паліцэйскі, які яму выдавалі.
Цікавыя факты
З’яўленне скульптуры прымеркавана да 100-годдзя беларускай міліцыі, якая вядзе сваю гісторыю ад бальшавікоў — з 4 сакавіка 1917 года, калі баявыя атрады рабочых пад кіраўніцтвам Міхаіла Фрунзэ захапілі ў Мінску паліцэйскую ўправу і раззброілі паліцэйскіх, узяўшы горад пад свой кантроль. Аднак гарадавы — прадстаўнік гарадской паліцыі Расійскай імперыі, якіх і раззбройвалі бальшавіцкія атрады. У часе рэвалюцыйных падзей гарадавых арыштоўвалі і нават забівалі.
Выбачэнне перад скульптурай
У лістападзе 2018 года 17-гадовы падлетак у скачку даў скульптуры поўху. Гэта заўважылі міліцыянеры, якія затрымалі хлопца, апыталі і склалі адміністрацыйны пратакол паводле арт. 17.1 КаАП РБ («хуліганства»). Міністэрства ўнутраных спраў выклала на сваім Youtube-канале відэаролік, у якім падлетак выбачаецца перад скульптурай гарадовага і перад міліцыянтамі. Дзеянні супрацоўнікаў МУС выклікалі абурэнне ў грамадстве, якое палічыла іх празмернымі, тым больш, што скульптура не мае статусу гісторыка-культурнай каштоўнасці і не з’яўляецца помнікам.
16 лістапада блогер Яўген Ліпковіч запусціў на Petitions.by збор подпісаў за знос скульптуры, названай «маламастацкім творам», абгрунтаваўшы гэта тым, што яна «правакуе жыхароў і супрацоўнікаў міліцыі на неадэкватныя дзеянні».
Пасля відэа, апублікаванага МУС, беларусы арганізавалі флэшмоб, пачаўшы прасіць прабачэння ў помнікаў у сацсетках і публікуючы іх пад хэштэгамі #помнікпрабач (#памятникпрости).
17 лістапада 2018 года міліцыя затрымала і правяла выхаваўчую гутарку з мінчуком, які завязаў шалік скульптуры. Паводле меркавання супрацоўнікаў праваахоўных органаў «гэта скульптура з’яўляецца тварам МУС», таму «нічога на помнік вешаць не варта».
Раніцай 19 лістапада чатыры акцёркі «Свабоднага тэатра» прыйшлі да скульптуры гарадавога з сабакам, каб выказаць пратэст яе «асабліваму статусу». Яны пачалі яе цалаваць, абдымаць, каб «сагрэць», і рабіць сэлфі.​ Практычна адразу з Музея МУС выйшлі два міліцыянеры, якія папярэдзілі, што скульптуру цалаваць і нават датыкацца да яе нельга.
На пачатку снежня 2018 года анархісты паставілі каля скульптуры памінальны вянок з надпісам: «Іміджу МУС». Іх адправілі на ноч у ізалятар на Акрэсціна, пасля чаго суд аштрафаваў іх за «дробнае хуліганства». 18-гадовая студэнтка правяла два дні ў ізалятары за тое, што зрабіла выгляд быццам замахваецца на гарадовага нагой.
Паводле інфармацыі «Нашай Нівы» за іміджавы правал з выбачэннямі перад гарадавым звольнены начальнік упраўлення інфармацыі і грамадскіх сувязяў МУС Георгій Яўчар
Пасля сыходу Ігара Шуневіча з пасады міністра ўнутраных спраў, інцыдэнты вакол скульптуры скончыліся. Новы міністр Юрый Караеў сказаў, што з помнікам можна фатаграфавацца і «рабіць усё, што не абражае чалавечую годнасць».
У сярэдзіне лютага 2020 года ў сувязі з чуткамі аб затрыманні Ігара Шуневіча па «цукровай справе» да скульптуры прынеслі пачак цукру.
Гарганы
Гарганы (Ґорґани) — сістэма горных хрыбтоў у знешняй паласе Украінскіх Карпат, размешчаных у Івана-Франкоўскай і Закарпацкай абласцях. Распасціраюцца на 75 км з захаду-паўночнага захаду ад даліны Мізункі і Ракі на паўднёвы ўсход да даліны Прута. Шырыня з захаду на ўсход складае каля 40 км.
Назва паходзіць ад каменных асыпкаў, што завуцца «горган». Найвышэйшая гара масіву Гарганы — гара Сівуля вышынёй 1836 метраў. Раён вельмі папулярны сярод турыстаў, тут праходзяць найбольш дзікія маршруты ў Карпатах.
У Гарганах знаходзіцца перліна Карпат — возера Сінявір, Маняўскі вадаспад, гарналыжны курорт Букавель і яшчэ шмат цікавых славутасцяў.
Співак
Співак — прозвішча.
Дэвід Култхард
Дэвід Маршал Култхард MBE (анг. David Marshall Coulthard; 27 сакавіка 1971, Твінхольм, Керкубрышыр) — шатландскі аўтагоншчык, удзельнік чэмпіянатаў Формулы-1 з 1994 па 2008 г. Скончыў сваю кар'еру, выступаючы за каманду «Рэд Бул». Хоць Култхард ні разу не выйграваў чэмпіянат свету, ён лічыцца адным з найбольш паспяховых гоншчыкаў канца 1990-х - пачатку 2000-х гадоў, займаючы сёмае месца за ўсю гісторыю Формулы-1 па колькасці набраных за кар'еру ачкоў.
Азуфраль
Азуфраль (Azufral de Tuquerres) — вулкан у Калумбіі.
IC 1554
IC 1554 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Скульптар.
Азуфраль
Прыблізна 10-12 лававых купалаў Азуфраля можна ўбачыць у яго кальдэры: апошнія з іх узніклі каля 3 600 гадоў таму. Пра перыядычнасць і тэрміны вывыржэнняў Азуфраля вучоныя ў наш час дакладнымі звесткамі не валодаюць.
IC 1554
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Робін Шарма
Робін Ша́рма (Robin Sharma, нар. ) — канадскі пісьменнік, адзін з самых вядомых у Паўночнай Амерыцы спецыялістаў па матывацыі, лідарстве і развіцці асобы.
Шарль Люксембургскі
Шарль Люксембургскі ― прынц Люксембурга, сын спадчыннага вялікага герцага  і яго жонкі. Унук вялікага герцага Анры і вялікай герцагіні. Другі ў спісе ўспадкоўвання трона Люксембурга.
Робін Шарма
Робін Шарма атрымаў ступень juris doctor, працаваў адвакатам, пазней выпусціў сваю першую кнігу.
Іо
Іо́ (Ἰώ) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі дачка старажытнага аргіўскага цара і ў той жа час рачнога бога Інаха (паводле Кастара і многіх трагікаў, а таксама Вергілія і Авідзія ) і Аргіі. Аднак гэта бацькоўства супярэчыць звесткам, што першай каханай Зеўса стала Ніёба, унучка Інаха. Паводле іншых версій, Іо — або дачка Іаса, або (паводле Гесіёда і Акусілая) дачка Пірэна, або дачка Арестора. Паводле Істра, дачка Праметэя (змяшана з Ісідай), паводле іншых — Гермеса, паводле Антыкліда Афінскага — дачка Праметэя і жонка Дыяніса.
Робін Шарма
Аб’яднаўшы заходнія тэхналогіі дасягнення поспеху і максімальнай працаздольнасці з усходняй мудрасцю ўдасканалення розуму, цела і духу, ён пачаў дапамагаць іншым людзям у павышэнні якасці жыцця. Займаецца трыятлонам і тхэквандо.
Іо
Іо і Зеўс
Цудоўная Іо была жрыцай аргіўскай Геры, яе спакусіў Зеўс. Раўнівая багіня даведалася, што яе муж Зеўс закахаўся ў Іо. Падчас сваркі паміж Зеўсам і Герай Іо была ператворана ў белую карову. Некаторыя сцвярджаюць, што яе ператварыла Гера, іншыя кажуць, што гэта зрабіў сам Зеўс, ілжыва пакляўшыся, што ён не кахаў цудоўную дзяўчыну. З тых часоў тыя, хто дае клятвы кахання не наклікаюць гневу багоў у выпадку іх парушэння.
Робін Шарма
Робін Шарма з’яўляецца пастаянным удзельнікам радыё- і тэлепраграм кампаній «CBC» і «CBS», а яго выступленні апублікаваны ў такіх вядомых друкаваных выданнях, як «USA Today», «National Post» і «The Globe and Mail».
Іо
Іо і Зеўс
Гера ўпрасіла Зеўса падарыць ёй гэту карову і даручыла тысячавокаму Аргасу Панопту тайна адвесці яе ў Немейскі аліўкавы гай. Зеўс, у сваю чаргу, звярнуўся да свайго сына — бога крадзяжу і падману Гермеса — з тым, каб ён выратаваў Іо. Гермес усыпіў Аргаса ігрой на флейце, а затым адсек яму галаву.
Вызваленая Іо, аднак, па-ранейшаму заставалася ў вобразе нямой каровы. Даведаўшыся пра тое, што Аргус не справіўся з даручэннем, Гера стварыла страшнага авадня, каб ён паўсюль пераследваў і джаліў Іо.
Блуканні Іо
Дарэмна Іо бегла ад яго, спачатку патрапіўшы ў Дадону і дасягнуўшы мора, якое з тых часоў носіць назву Іанічнага, затым на поўнач, праз Баспор Кімерыйскі, які і атрымаў з-за гэтага сваю назву ( — каровін брод), у Азію. Пасля пераправы спынілася ў мясцовасці, названай Каровай. Вярнула розум у Канобе (Егіпет). Паводле іншых апавяданняў, нарадзіла Эпафа ў пячоры на Эўбеі, звернутай да Эгейскага мора.
Паводле Авідзія, яна ператворана ў карову і пасля блуканняў нарадзіла на берагах Ніла сына Эпафа. Зеўс пакляўся Геры, што не будзе кахаць Іо, і Гера вярнула ёй ранейшае аблічча. Паводле Эсхіла, Зеўс авалодаў ёю ў абліччы быка ўжо пасля таго, як яна ператварылася ў карову. Ёсць яшчэ апавяданне, што яна зачала сына, калі Зеўс крануў яе рукой. Паводле вытлумачэння, прыйшла ў Егіпет як засватаная нявеста.
Паводле іншай версіі выйшла замуж за егіпецкага цара Тэлегона. Таксама ў позняй антычнасці быў шырока распаўсюджаны варыянт міфа, паводле якога ў Егіпце яна стала багіняй Ісідай. Нарэшце, паводле яшчэ аднаго тлумачэння, была ператворана ў сузор'е Цяльца.
Сімволіка
Іо, паводле аднаго з вытлумачэнняў — рагатая багіня месяца, якая блукае па небе, пакрытаму незлічонымі зоркамі (вочы Аргуса). Імя меркавана паходзіць ад егіпецкага iw,’t «карова».
Дзеючая асоба трагедыі Эсхіла «Прыкаваны Праметэй», трагедый Херэмона і Акцыя «Іо», камедый Санірыёна, Платона, Анаксандрыда і Анаксілая «Іо».
У гонар Іо названы спадарожнік Юпітэра Іо, самы блізкі да планеты з чатырох галілеевых месяцаў, адкрыты з 1610 годзе, а таксама астэроід  (85) Іо, выяўлены ў 1865 годзе.
Шарма
Шарма — прозвішча.
Ермакова
Ермакова — жаночая форма прозвішча Ермакоў і тапонім.
Новая Гута (Вілейскі раён)
Но́вая Гу́та (, Новая Гута) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хаценчыцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Ілья.
У 1940—1957 гадах цэнтр Навагуцкага сельсавета.
Honda Element
Honda Element — кампактны красовер, які выпускаўся кампаніяй Honda з 2002 па 2011 год.
Апісанне
Кузаў — апорны, чатырохмесны, пяцідзверны. Бакавыя дзверы расчыняюцца ў розныя бакі, прычым пярэднія створкі даўжэй задніх. Цэнтральная стойка адсутнічае. Багажныя дзверы складаюцца з двух частак — асноўнай, якая падымалася ўверх, і меншай, якая адкідвалася ўніз. Паасобныя сядзенні задняга шэрагу маглі раскладвацца назад або адкідвацца ўздоўж бартоў. Матэрыялы абіўкі падабраны з разлікам на шматразовае мыццё.