cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Карл Густаў Юнг
Дзяцінства
Калі хлопчыку было шэсць месяцаў, яго бацькі прызначылі ў больш прэстыжны прыход у Лаўфене. Аднак, бацькі Карла не маглі прыйсці да паразумення. Эмілі Юнг была эксцэнтрычнай і дэпрэсіўнай жанчынай. Вялікую частку часу яна праводзіла ў спальні, дзе, па яе словах, мела зносіны па начах з духамі. Юнг больш меў зносіны з бацькам. Хоць, днём усё было нармальна, Юнг казаў, што ноччу яго маці станавілася дзіўнай і загадкавай. Ён сцвярджаў, што аднойчы ноччу ўбачыў злёгку светлую невыразную постаць, якая выходзіць з пакоя маці, галава фігуры была размешчана асобна ад шыі і парыла ў паветры перад целам.
Маці Юнга пакінула Лаўфен на некалькі месяцаў з прычыны шпіталізацыі пад Базелем праз нявызначаную хваробу. Бацька ўзяў з сабой Карла, каб убачыцца з незамужняй сястрой Эмілі ў Базелі, але пазней зноў вярнуўся дадому. Няспынныя эпізоды дэпрэсіі і падушанага настрою Эмілі Юнг паўплывалі на стаўленне Карла да жанчын: ён адчуваў «уласцівую ненадзейнасць» сярод жанчын. Пазней ён гэта апісваў, як «гандыкап, з якога ўсё пачалося». У 1879 годзе Юнга адправілі ў Клінгхондынген непадалёк ад Базеля. Змена месца жыхарства прымусіла Эмілі Юнг да больш цеснага кантакту з сям’ёй. Гэта выклікала ў яе сум.
Пачатак кар’еры
У 1900 годзе працаваў у Цюрыху, дзе дапамагаў Ойгену Блейлеру, які ўжо размаўляў з псіхіятрам з Аўстрыі Зігмундам Фрэйдам.
У 1906 годзе публікуе «Даследаванне слоўных асацыяцый», пазней адправіў копію Фрэйду. Паміж Юнгам і Фрэйдам з’явілася моцнае сяброўства. Яны супрацоўнічалі разам шэсць гадоў. Фрэйда крытыкавалі як «яўрэйскага псіхолага» і што яго ідэі «толькі для яўрэяў». У маладым Юнгу ён бачыў выратаванне ад гэтага антысемітызму.
У 1912 годзе Юнг публікуе «Сімвалы і метамарфозы. Лібіда» («Псіхалогія несвядомага»), у якім выяўлены тэарэтычныя рознагалоссі з Фрэйдам, гэта быў канец іх сяброўства, абодва лічылі, што не могуць памыліцца.
Аналітычная псіхалогія
У 1913 годзе заснаваў школу аналітычнай псіхалогіі — аднаго з кірункаў глыбіннай псіхалогіі (тэндэнцыі, устаноўкі, схаваныя за «паверхняй» свядомасці, у «глыбінях» індывіда). Развіваў ідэі пра пракалектыўныя формы псіхічнага, так званыя архетыпы «калектыўнага неўсвядомленага», якое з’яўляецца глыбіннай крыніцай, вытокам міфалогіі, рэлігіі, розных відаў мастацтва. Распрацаваў канцэпцыю двух псіхалагічных тыпаў (інтравертнага і экстравертнага), у аснову якой паклаў ідэі індывідуалізацыі і змены ўстановак асобы (установачныя тыпы).
Чалавек усходняй культуры, на яго думку, звычайна з’яўляецца інтравертам, бо яго свядомасць накіравана ў сябе, ён шукае выратавання ў самім сабе, ва ўдасканаленні сваёй духоўнасці, а чалавек заходняй культуры найчасцей лічыцца экстравертам, бо яго розум накіраваны на знешні свет, ён шукае выратавання не ў самім сабе, а ў панаванні над прыродай і ўсім навакольным светам. К. Г. Юнг лічыў, што характэрныя для Усходу і Захаду тыпы мыслення настолькі розныя, што збліжэнне паміж імі не толькі немагчыма, але і непажадана. Даследаваў таксама міфалогію, сярэднявечную алхімію, ёгу, праблемы парапсіхалогіі і інш.
Ён лічыў, што на архетыпічнай аснове грунтуюцца ўсе вялікія ідэі, і калі б усе традыцыі ў свеце былі страчаны адразу, то наступныя пакаленні ўсю міфалогію і гісторыю рэлігій пачалі б спачатку. Ірацыяналістычныя і містычныя бакі яго канцэпцыі выкарыстаны для аргументацыі тэалагічных канцэпцый, для абгрунтавання абстрактнага мастацтва і доказу неўсвядомленага характару мастацкай творчасці. Разам з тым працы Юнга садзейнічалі з’яўленню даследаванняў па параўнальнай міфалогіі, набыла вядомасць яго канцэпцыя псіхалагічных тыпаў.
Асноўныя ідэі, канцэпцыі сфармуляваны ў яго працах «Праблема душы сучаснага чалавека» (1928), «Аб архетыпах калектыўнага неўсвядомленага» (1934), «Псіхалогія і рэлігія» (1938), «Сучасны міф» (1958) і інш.; яго зборы твораў выдадзены ў 17 тамах у 1958—1976 гг. у Штутгарце.
NGC 6683
NGC 6683 (іншае абазначэнне — OCL 74) — рассеянае скопішча ў сузор’і Шчыт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Валерый Сямёнавіч Хвяжэнка
Валерый Сямёнавіч Хвяжэнка (нар., г. Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1963 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. У 1963—1966 гадах архітэктар Галоўкалгасбуда пры Савеце Міністраў БССР; у 1966—1973 гадах старэйшы архітэктар праектнай групы трэста «Белтрансбуд»; у 1973—1987 гадах кіраўнік групы, галоўны архітэктар праектаў інстытута «Мінскграмадзянпраект»; у 1987—1993 гадах галоўны архітэктар праектаў, галоўны спецыяліст — архітэктар тэхнічнага аддала інстытута «Мінсксельбудпраект»; у 1993 годзе вядучы спецыяліст аддзела прамысловага і грамадзянскага будаўніцтва Упраўлення дзяржаўнай пазаведамаснай экспертызы праектаў і каштарысаў пры Мінгарвыканкаме; у 1994 годзе галоўны архітэктар аддзела архітэктуры Дзяржбуда Рэспублікі Беларусь; у 1994—1997 гадах галоўны спецыяліст аддзела жыллёвай палітыкі Галоўнага ўпраўлення інфраструктуры жылля Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь; у 1997—2007 гадах намеснік начальніка аддзела перадпраектных работ, начальнік аддзела размяшчэння аб’ектаў і падрыхтоўкі архітэктурна-планіровачных заданняў, намеснік начальніка Упраўлення падрыхтоўкі праектавання і вядзення кадастравых работ Камітэта архітэктуры і горадабудаўніцтва Мінгарвыканкама; у 2007—2008 гадах начальнік аддзела падрыхтоўкі дазваленчай дакументацыі КУП «Мінскі гарадскі цэнтр інжынірынгавых паслуг»; з 2008 года галоўны эксперт па архітэктурна-планіровачных рашэннях Упраўлення жыллёва-грамадзянскага будаўніцтва і планіровачных работ Рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Галоўдзяржбудэкспертыза».
Член Саюза архітэктараў з 1976 года.
Творчасць
Праектаваў розныя аб’екты жыллёва-грамадзянскага, прамысловага і сельскагаспадарчага прызначэння: комплекс прафілакторыяў на 700 месцаў у Ждановічах Мінскага раёна (1979), 40-кватэрны жылы дом у г.п. Заслаўі па вул. Савецкай (1981), лячэбна-аздараўленчы комплекс у в. Кірава Слуцкага раёна (1982); 12-павярховыя жылыя дамы з блокамі абслугоўвання (стаматалагічная паліклініка, аптэка, кнігарня) па вул. Леніна ў г. Жодзіна (1984), акушэрска-гінекалагічны корпус цэнтральнай раённай бальніцы ў г.п. Любань (1984), комплекс піянерскіх лагераў-баз адпачынку ў раёне г.п. Ракаў (1985, Дыплом 1 ступені ВДНГ БССР), рэканструкцыя абласнога радзільнага дома ў г. Мінску (1987), 9-павярховы гараж-стаянка на 780 аўтамабіляў па вул. Аэрадромнай у г. Мінску, сельскі клуб у в. Вяззе Бярэзінскага раёна, саўгас «Камунар», фізкультурна-аздараўленчы комплекс з лазняй у Слуцкім раёне, н.п. Вясея, калгас імя Арджанікідзэ і іншыя аб’екты.
Актыўна ўдзельнічае ў архітэктурных конкурсах, напрыклад: на тэатр імя Я. Купалы ў г. Мінску (усесаюзны конкурс II прэмія, дыплом СА БССР), на оперны тэатр у г. Плоўдзіве, Балгарыя (міжнародны конкурс, 3-я прэмія) і інш.
Мае адно вынаходства (сумесна з архітэктарам А. І. Дыдышкам) на фасадную керамічную абліцавальную плітку (аўтарскае сведчанне выдадзена ў 1973 г. Дзяржаўным камітэтам па вынаходствах і адкрыццях СССР).
Узнагароды
2-я прэмія на Усесаюзным конкурсе за праект тэатра імя Я. Купалы ў Мінску.
Пэршатравэнск
Назву Пэршатравэнск маюць:
Сялец (Кобрынскі раён)
Сяле́ц (, Селец) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Сезар (прэмія, 2001)
26-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 24 лютага 2001 года ў Парыжы.
Валерый Іванавіч Бельскі
Біяграфія
Нарадзіўся 30 кастрычніка 1968 года ў в. Дзевашычы Бялыніцкага раёна Магілёўскай вобласці.
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію па спецыяльнасці «Эканоміка і кіраванне ў галіне АПК». У 1993—1995 гадах працаваў галоўным эканамістам у саўгасе «Каліноўскі» (Бялыніцкі раён).
У 1994—1997 гадах праходзіў вучобу ў аспірантуры Беларускага навукова-даследчага інстытута эканомікі і інфармацыі АПК, пасля якой да 1998 года працаваў там жа навуковым супрацоўнікам. У 1998—2002 гадах працаваў загадчыкам сектара цэнаўтварэння, намеснікам дырэктара, дырэктарам. У 2002—2006 гадах — першы намеснік дырэктара, в. а. дырэктара, у 2006—2008 гадах — першы намеснік дырэктара Інстытута аграрнай эканомікі НАН Беларусі, у 2008—2012 гадах — в. а. дырэктара, дырэктар Інстытута сістэмных даследаванняў у АПК НАН Беларусі.
З 2012 да 2015 года працаваў у Маскве памочнікам члена Калегіі (Міністра) па прамысловасці і аграпрамысловаму комплексу Еўразійскай эканамічнай камісіі. У 2015—2016 гадах — рэктар Інстытута падрыхтоўкі навуковых кадраў НАН Беларусі. З 2016 года працаваў дырэктарам Інстытута эканомікі НАН Беларусі.
30 студзеня 2020 года прызначаны намеснікам кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта. 4 чэрвеня 2020 года пераведзены на пасаду памочніка Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па пытаннях развіцця фінансава-крэдытнай сістэмы.
24 студзеня 2023 года прызначаны членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання па прэзідэнцкай квоце. 30 студзеня 2023 года абраны намеснікам Старшыні Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Сям’я
Жанаты, мае 2 дачок. Жонка — Аксана Бельская. Дачкі: Іна (1994 года нараджэння) і Вераніка (2016 года нараджэння).
Рыз Уізерспун
Лаура Джын Рыз Уізерспун (Laura Jeanne Reese Witherspoon;, Новы Арлеан, ЗША) — амерыканская і прадзюсар.
Прарывам для яе стала роля Эль Вудс ў камедыі «Бландынка ў законе», якая прынесла акцёрцы намінацыю на прэмію «Залаты глобус». Шырокае прызнанне крытыкаў Рыз атрымала, згуляўшы Джун Картэр, жонку Джоні Кэша, у фільме «Пераступіць рысу». За гэтую ролю актрыса была ўдастоена шматлікіх узнагарод, уключаючы прэміі «Оскар», «Залаты глобус» і BAFTA за лепшую жаночую ролю.
Пэршатравэнск (Днепрапятроўская вобласць)
Пэршатравэнск (Першотра́венськ) — горад у Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Гісторыя
Пэршатравэнск з'яўляецца адным з самых маладых гарадоў краю. Яго гісторыя непарыўна звязана з развіццём вугальнай прамысловасці ў Заходнім Данбасе. Адначасова з закладкай першых шахт будаваўся і рабочы пасёлак. Першы камень пад будаўніцтва шахцёрскага пасёлка быў закладзены 25 мая 1954 г. У 1956 г. увялі ў эксплуатацыю больш за 30 аднапавярховых жылых дамоў і пачала працаваць школа, у якой навучалася 7 вучняў. Ужо ў 1957 г. была здадзена першая чарга электрападстанцыі, з'явіліся сталовая, крамы, клуб. 16 жніўня 1957 г. новы пасёлак атрымаў назву Шахтарскэ і быў аднесены да катэгорыі рабочых пасёлкаў з падначаленнем Мікалаеўскаму сельскаму савету Петрапаўлаўскага раёна. У 1958 г. была адкрыта бальніца на 25 месцаў. У 1959 г. адбыўся перапіс насельніцтва, паводле якога ў пасёлку пражывала 5100 жыхароў. У 1960 г. рабочы пасёлак быў аднесены да катэгорыі пасёлкаў гарадскога тыпу, ён быў перайменаваны ў Пэршатравнэвэ, выведзены са складу Мікалаеўскага сельскага савета, тут быў утвораны Першамайскі пасялковы савет. 25 люты 1966 г. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета УССР пасёлак Пэршатравнэвэ атрымаў статус горада раённага падпарадкавання і быў перайменаваны ў Пэршатравэнск. У гэтым жа годзе горад быў падпарадкаваны Паўлаградскаму гарадскому савету.
Мікалай Леанідавіч Кузьмініч
Мікалай Леанідавіч Кузьмініч (нар., г. Орша, Віцебская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне тэорыі, методыкі і арганізацыі сацыяльна-культурнай дзейнасці, музыкант. Кандыдат педагагічных навук (1989), дацэнт (1993).
Біяграфія
Скончыў Мінскі інстытут культуры (спецыяльнасць «Культурна-асветніцкая работа», кваліфікацыя «Кіраўнік аркестра», 1980), Маскоўскі дзяржаўны інстытут культуры (аспірантура, 1988).
Навуковыя інтарэсы: тэорыя і гісторыя музычнай адукацыі; падрыхтоўка музычна-педагагічных кадраў.
NGC 6684
NGC 6684 (іншыя абазначэнні — PGC 62453, ESO 104-16, AM 1843-651) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гілберт і Джордж
Гілберт і Джордж (Gilbert & George, Гілберт Прош, нар. 1943 і Джордж Пасмар, нар. 1942) — брытанскія мастакі-авангардысты, працуюць у жанры перформансу, фатаграфіі. Праславіліся дзякуючы «жывой скульптуры».
Жыццё і творчасць
Гілберт і Джордж пазнаёміліся падчас вучобы ў мастацкім каледжы Сен-Марціна ў Лондане. З 1968 года жылі і працавалі разам, стварыўшы ўласны стыль «жывой скульптуры». Спачатку яны прыцягнулі да сябе ўвагу ў жанры перформансу. Самая вядомая іх праца — «Пад аркамі» 1969 года. У гэтым перформансе Гілберт і Джордж, апранутыя ў строгія касцюмы, пафарбаваўшы рукі і твар залатой фарбай, выконвалі механічныя жэсты пад гукі песенькі мюзік-хола. З пачатку 1970-х іх творчасць у асноўным складаюць фатаграфіі. Гэта буйныя кідкія кампазіцыі, часта агрэсіўнага ці эратычнага характару, са скаталагічнымі назвамі. Гілберт і Джордж — самыя вядомыя брытанскія мастакі-авангардысты свайго пакалення. У 1986 годзе яны былі ўдастоены Прэміі Цёрнера. Гілберт і Джордж жывуць і працуюць у Лондане, Вялікабрытанія.
Арман Гіёмен
Біяграфія
Арман Гіёмен нарадзіўся ў Парыжы 16 лютага 1841 года. У канцы таго ж года сям’я Армана пакінула Парыж і пераехала ў Мулен. У 1856 годзе Арман ва ўзросце 16 гадоў зноў вярнуўся ў Парыж і пачаў наведваць мастацкія заняткі ў муніцыпальнай школе, якія вёў скульптар Кэйлуэ. У 1860 годзе Гіёмен стаў працаваць у чыгуначнай кампаніі «Парыж-Арлеан». Але Арман не забыўся пра заняткі мастацтвам і неўзабаве стаў наведваць Акадэмію Сюіса ў Парыжы, дзе пазнаёміўся з Франсіска Альерам, Камілем Пісаро і Полем Сезанам. У 1863 годзе Гіёмен разам з Эдуарам Манэ, Камілем Пісаро і Полем Сезанам выставіў свае працы на знакамітай выставе «Салон адрынутых», хоць працы Армана не былі пазначаны пад яго імем.
Пазнаёміўшыся ў 1883 годзе з Полем Сіньякам, а затым і з Жоржам Сёра, ён пачынае працаваць у тэхніцы пуантылізму.
У 1891 годзе выйграў у гарадской латарэі 100 000 франкаў, і гэтае нечаканае багацце дало яму, нарэшце, магчымасць развітацца са сваёй адміністрацыйнай працай у Парыжы і пачаць падарожнічаць у пошуках новых, больш разнастайных матываў і відаў. Перш за ўсё мастак пабываў у Сен-Пале, дзе ім былі напісаны «Сэн-Пале, вусце Жыронда» (1892), «Горы ў Сен-Пале» (1893). У перыяд з 1893 па 1913 гады Гіёмен таксама пабываў у Крэзе, Кразане, у Агэ, Аверні, дэпартаменце Орн, Луэне, дэпартаменце Эр, Руане, а ў 1904 годзе наведаў Галандыю.
Пасля 1913 года мастак усё больш часу праводзіць у Кразане, узімку жывучы на ​​поўдні і часта бываючы ў Парыжы. Сярод найболей значных прац гэтых гадоў: «Вёска Пешадэр» (1895), «Пейзаж у Агэ» (1895), «Млын у Бушардонь» (1905), «Горы Кроза» (1918).
Брызгліна
Брызглі́на (Euonymus) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Вечназялёныя і лістападныя кусты або невялікія дрэвы. Галінкі гладкія ці ў густых бародаўках. Лісце авальна-падоўжанае, супраціўнае. Кветкі двухполыя, рознага колеру, пляскатыя, у паўпарасоніках, зрэдку — адзіночныя. Плод — скурыстая каробачка.
Арэал
Налічваецца каля 220 відаў. Пашыраны ў Еўропе, Азіі (асабліва ў Кітаі, Японіі, Індакітаі, Гімалаях), Амерыцы і Аўстраліі. На тэрыторыі Беларусі ў лясах, хмызняках па берагавых схілах рэк і ў ярах трапляюцца брызгліна бародаўчатая і брызгліна еўрапейская, вырошчваюць шэраг інтрадукаваных відаў.
Значэнне і выкарыстанне
Дэкаратыўныя, лекавыя (сардэчны, гіпатэнзіўны, ірвотны, слабіцельны, вітамінны сродак), інсектыцыдныя, тэхнічныя (драўнінныя, гутаперчаносныя, фарбавальныя і алейныя) расліны. Усе часткі брызгліны ядавітыя (маюць сардэчны гліказід эванізід), у лісці да 170 мг% аскарбінавай кіслаты.
Аляксандр II (імператар расійскі)
Аляксандр II Мікалаевіч, (17 (29) красавіка 1818, Масква — 1 (13) сакавіка 1881, Пецярбург) — імператар Расійскай Імперыі з 18 лютага (2 сакавіка) 1855 па 1 (13) сакавіка 1881, старэйшы сын імператара Мікалая I і Аляксандры Фёдараўны.
Біяграфія
Атрымаў хатнюю адукацыю. Па дасягненні паўналецця 22 красавіка 1834 (дзень прынясенні ім прысягі) Спадчыннік-цэсарэвіч быў уведзены сваім бацькам у склад асноўных дзяржаўных інстытутаў Імперыі: у 1834 у Сенат, у 1835 уведзены ў склад Свяцейшага Сінода, з 1841 член Дзяржаўнага Савета, у 1842 — Камітэта міністраў. У 1837 годзе Аляксандр здзейсніў вялікае падарожжа па Расіі і наведаў 29 губерніяў Еўрапейскай часткі, Закаўказзя і Заходняй Сібіры, а ў 1838—1839 гадах пабываў у Еўропе.
Воінская служба ў будучага імператара праходзіла даволі паспяхова. У 1836 годзе ён ужо стаў генерал-маёрам, з 1844 года поўны генерал, камандаваў гвардзейскай пяхотай. З 1849 года Аляксандр — начальнік ваенна-навучальных устаноў, старшыня Сакрэтных камітэтаў па сялянскай справе 1846 і 1848 гадоў. Падчас Крымскай вайны 1853—1856 гадоў з аб’яўленнем Пецярбургскай губерні на ваенным становішчы камандаваў усімі войскамі сталіцы.
Першым з яго важных рашэнняў пасля ўступлення на прастол было заключэнне Парыжскага міру ў сакавіку 1856 года. У сувязі з каранаваннем у жніўні 1856 года ён абвясціў амністыю дзекабрыстам, петрашэўцам, удзельнікам Польскага паўстання 1830—1831 гадоў, прыпыніў на 3 года рэкруцкія наборы, а ў 1857 годзе ліквідаваў ваенныя паселішчы.
Усвядоміўшы першачарговую важнасць рашэння сялянскага пытання, ён на працягу 4-х гадоў праяўляў імкненне адмяніць прыгоннае права. Прытрымваючыся ў 1857—1858 гадах «астзейскага варыянту» беззямельнага вызвалення сялян, ён у канцы 1858 года пагадзіўся на выкуп сялянамі надзельнай зямлі ва ўласнасць, гэта значыць на праграму рэформы, распрацаваную лібераламі, сумесна з аднадумцамі з серады грамадскіх дзеячаў (М. А. Мілюцін, Я. І. Растоўцаў, Ю. Ф. Самарын, У. А. Чаркаскі; Вял. кн. Алена Паўлаўна і інш.).
Аляксандр II упэўнена і паспяхова вёў традыцыйную імперскую палітыку. Перамогі ў Каўказскай вайне былі здабыты ў першыя гады яго праўлення. Удала скончылася пасоўванне ў Сярэднюю Азію (у 1865—1881 гадах у склад Расіі ўвайшла вялікая частка Туркестана). Пасля доўгага супраціву ён вырашыўся на вайну з Турцыяй 1877—1878 гадоў.
Пасля прыгнечання Польскага паўстання 1863—1864 гадоў і замаху Д. У. Каракозава на яго жыццё 4 красавіка 1866 года Аляксандр II пайшоў на саступкі ахавальнаму курсу, якія выказаліся ў прызначэнні на вышэйшыя дзяржаўныя пасты Д. А. Талстога, Ф. Ф. Трэпава, П. А. Шувалава. У 1867 годзе Аляска (Руская Амерыка) была перададзеная Злучаным Штатам.
Рэформы працягваліся, але млява і непаслядоўна, амаль усе дзеячы рэформ за рэдкім выключэннем, атрымалі адстаўку. У канцы свайго праўлення Аляксандр схіліўся да ўводзін у Расіі абмежаванага грамадскага прадстаўніцтва пры Дзяржаўным савеце.
Перажыў некалькі пакушэнняў: Каракозава (1866), Беразоўскага (1867), Салаўёва (1879), Халтурына (1880). 1 (13) сакавіка 1881 Аляксандр II быў смяротна паранены на набярэжнай Екацярынінскага канала ў Пецярбургу бомбай, кінутай нарадавольцам Ігнатам Грынявіцкім.
Зараз помнікі Аляксандру II усталяваны ў Маскве, Хельсінкі і Сафіі.
Зубаір
Зубаір — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Зубаіраўскай сельскай акругі. Код КАТА — 633849100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 516 чалавек (247 мужчын і 269 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 352 чалавекі (178 мужчын і 174 жанчыны).
Міхаіл (Ермакоў)
Епіскап Міхаіл (свецкае імя: Васіль Фёдаравіч Ермакоў;, Санкт-Пецярбург — , Кіеў) — праваслаўны дзеяч, архіепіскап.
Біяграфія
Скончыў Кіеўскае рэальнае вучылішча (1881), Кіеўскую духоўную семінарыю (1883), Кіеўскую духоўную акадэмію са ступенню кандыдата багаслоўя (1887). 19 чэрвеня 1887 года пастрыжаны ў манаства з імем Міхаіл, пазней — рукапаложаны ў іерадыякана і іераманаха. У 1887—1888 гадах выкладчык Свяшчэннага Пісання Кіеўскай духоўнай семінарыі. Са снежня 1888 года па 1890 год інспектар Арлоўскай духоўнай семінарыі. У 1890 годзе прызначаны в.а. інспектара (з 1891 года інспектар) Санкт-Пецярбургскай духоўнай акадэміі. Узведзены ў сан архімандрыта ў 1891 годзе.
У 1915 годзе разам з клірам Гродзенскай епархіі эвакуіраваўся ў Расію, пражываў у Маскве. Удзельнік Усерасійскага Памеснага сабора 1917—1918 гадоў. У маі 1921 года прызначаны патрыярхам Ціханам Экзархам ва Украіне з узвядзеннем у сан мітрапаліта. Актыўна выступаў супраць пашырэння абнаўленцтва на Украіне.
Арыштаваны 5 лютага 1923 года. Асуджаны Камісіяй НКУС УССР на 2 гады ссылкі ў Сярэднюю Азію. Вызвалены ў 1925 годзе, пераехаў у Маскву. Паўторна арыштаваны ў 1926 годзе, паводле прысуду высланы на Паўночны Каўказ. У верасні 1927 года вярнуўся з ссылкі, быў членам Часовага Патрыяршага Сінода. Памёр у Кіеўскім Свята-Міхайлаўскім манастыры.
Рэйхстаг (будынак)
Гісторыя
Будынак пабудаваны па праэкце франкфурцкага архітэктара Паўля Валота ў стылі італьянскага высокага Адраджэння. Першы камень у падмурак будынка германскага парламента заклаў 9 чэрвеня 1884 г. кайзер Вільгельм I. Будаўніцтва працягвалася дзесяць гадоў і завяршылася пры кайзеры Вільгельме II.
Нацысцкі перыяд
27 студзеня 1933 г. будынак рэйхстага згарэў у выніку падпалу. Нацысты абвінавацілі ў падпале камуністаў і выкарыстоўвалі яго для таго, каб атрымаць надзвычайныя паўнамоцтвы і расправіцца з палітычнымі праціўнікамі. Пасля гэтага рэдкія пасяджэнні рэйхстага (страціў усякае палітычнае значэнне) адбываліся не ў пацярпелым ад пажару будынку, а ў Кроль-Оперы, а ў 1942 г. спыніліся. Будынак выкарыстоўвалася для прапагандысцкіх сходаў, а пасля 1939 г. — у ваенных мэтах.
Падчас бітвы за Берлін савецкія войскі вялі штурм Рэйхстага. 30 красавіка 1945 г. на Рэйхстагу быў узняты Сцяг Перамогі, а 1 мая 115-м гвардзейскім знішчальным авіяцыйным палком пад камандаваннем Аляксандра Коса скінут Чырвоны сцяг з надпісам «Перамога». На сценах Рэйхстага савецкія салдаты пакінулі мноства надпісаў, частка з якіх (у тым ліку ў зале пасяджэнняў) захавалася і пакінутая пры реставрациях будынка. У 1947 годзе па распараджэнні савецкай камендатуры надпісы былі «адцэнзурэны», гэта значыць былі выдаленыя надпісы непрыстойнага характару і ўпісана некалькі «ідэалагічна вытрыманых».
Халодная вайна
9 верасня 1948 г. ў блакады Берліна перад будынкам рэйхстага праходзіў мітынг, які сабраў звыш 350 тысяч берлінцаў. На фоне разбуранага Рэйхстага са сталі знакамітым заклікам да сусветнай грамадскасці «Народы свету… Зірніце на гэты горад!» звярнуўся обер-бургамістр Эрнст Рэйтэр.
Берлінская сцяна, збудаваная 13 жніўня 1961 г., праходзіла ў непасрэднай блізкасці ад будынка Рэйхстага. Ён аказаўся на тэрыторыі Заходняга Берліна. Пасля будынак быў адноўлены і з 1973 г. выкарыстоўвалася пад экспазіцыю гістарычнай выставы і як зала пасяджэнняў органаў і фракцый бундэстага.
Аб’яднанне Германіі
Пасля ўз’яднання Германіі 4 кастрычніка 1990 г., на наступны дзень пасля фактычнай даты аб’яднання Германіі у Рэйхстагу адбылося першае пасяджэнне першага агульнагерманскага Бундэстага. 20 чэрвеня 1991 г. бундэстаг у Боне прымае рашэнне 338 галасамі супраць 320 пераехаць у Берлін ў будынак рэйхстага. Пасля правядзення конкурсу рэканструкцыя Рэйхстага была даручана англійскай архітэктару лорду Норману Фостэру. У маі 1995а савет старэйшын Бундэстагу пасля працяглых дэбатаў прымае рашэнне ўзвесці сучасны шкляны купал, усярэдзіне якога могуць хадзіць людзі.
Цяперашні час
Сення будынак рэйхстага — адна з турыстычных славутасцяў Берліна. Да лістапада 2010 года ў купал будынка і на назіральную пляцоўку на даху Бундэстага быў адкрыты свабодны доступ, аднак турыстам неабходна папярэдне зарэгістравацца на сайце Бундэстага. Германскі Бундэстаг з’яўляецца самым наведваемым парламентам у свеце. Пасля пераезду Бундэстагу ў Берлін у 1999 г. ў будынку рэйхстага пабывалі звыш 13 млн чалавек з усяго свету. Для параўнання: за час знаходжання германскага бундэстага ў Боне ў 1949—1997 гг. яго наведала каля 11,5 млн чалавек. Пасля таго, як 17 лістапада міністр унутраных спраў Томас дэ Мэзьер абвясціў аб падвышанай тэрарыстычнай пагрозе ў сувязі з магчымасцю пранікнення ў Германію ісламістаў, якія рыхтуюць тэракты на Каляды, будынак быў абнесен часовымі металічнымі загародамі, а купал зачынены для турыстаў. У цяперашні час купал адкрыты для наведвання турыстаў па папярэдняй запісу на сайце Бундэстага.
Чэрнэччына (Ахтырскі раён)
Чэрнэччына (Черне́ччина) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Вернер Гілес
Вернер Гілес (Werner Gilles;  — ) — нямецкі жывапісец і малявальшчык. Вучыўся ў Акадэміі мастацтваў у Каселі і ў мастацкай школе ў Веймары, потым адкрыў для сябе Баўхаўс і Фейнінгера, пад уплывам якога пачаў пісаць геаметрычныя карціны.
Лонданскае каралеўскае таварыства
Лонданскае каралеўскае таварыства па развіцці ведаў аб прыродзе (The Royal Society of London for the Improvement of Natural Knowledge), у паўсядзённай маўленчай практыцы Каралеўскае таварыства (The Royal Society) — вядучае навуковае таварыства Вялікабрытаніі, адно з найстарэйшых навуковых таварыстваў у свеце. Створана ў 1660 годзе і зацверджана Каралеўскай хартыяй ў 1662 годзе.
Гімн Ірака
Мая Радзіма (موطني) — дзяржаўны гімн Ірака.
«Мая Радзіма» была напісана ў 1934 палесцінскім Ібрагімам Туканам і, пакладзеная на музыку, хутка стала папулярнай песняй не толькі ў Палестыне, але і ва ўсім арабскім свеце. На наступны год пасля звяржэнні рэжыму Саддама Хусейна была зацверджана новым гімнам Ірака замест «Зямля дзвюх рэк». Таксама прызнаецца як неафіцыйны гімн Сірыяй і Алжырам.
Арыгінальны арабскі тэкст
مَــوطِــنــي 	 مَــوطِــنِــي
الجـلالُ والجـمالُ 	والسَّــنَاءُ والبَهَاءُ
فـــي رُبَــاكْ 	فــي رُبَـــاكْ
والحـياةُ والنـجاةُ 	والهـناءُ والرجـاءُ
فــي هـــواكْ 	فــي هـــواكْ
هـــــلْ أراكْ 	هـــــلْ أراكْ
سـالِماً مُـنَـعَّـماً 	وَ غانِـمَاً مُـكَرَّمَاً
هـــــلْ أراكْ 	فـي عُـــلاكْ
تبـلُـغُ السِّـمَـاكْ 	تبـلـغُ السِّـمَاك
مَــوطِــنِــي 	مَــوطِــنِــي
الشبابُ لنْ يكِلَّ هَمُّهُ 	أنْ تستَقِـلَّ أو يَبيدْ
نَستقي منَ الـرَّدَى 	ولنْ نكونَ للعِــدَى
كالعَـبـيـــــدْ 	كالعَـبـيـــــدْ
لا نُريــــــدْ 	لا نُريــــــدْ
ذُلَّـنَـا المُـؤَبَّـدا 	وعَيشَـنَا المُنَكَّـدا
لا نُريــــــدْ 	بـلْ نُعيــــدْ
مَـجـدَنا التّـليـدْ 	مَـجـدَنا التّليـدْ
مَــوطِــنــي 	مَــوطِــنِــي
الحُسَامُ و اليَـرَاعُ 	لا الكـلامُ والنزاعُ
رَمْــــــزُنا 	رَمْــــــزُنا
يهُــــــزُّنا 	يهُــــــزُّنا
عِـــــــزُّنا 	عِـــــــزُّنا
غايةٌ تُـشَــرِّفُ 	و رايـةٌ ترَفـرِفُ
يا هَـــنَــاكْ 	فـي عُـــلاكْ
Турная (Кобрынскі раён)
Турна́я (, Турная) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Сяргей Фёдаравіч Рубанаў
Сяргей Фёдаравіч Руба́наў (, в. Жабыкі, Дубровенскі раён  —, ) — дырэктар школы № 10 Слуцка, заслужаны настаўнік БССР (1957), кандыдат педагагічных навук (1969), Герой Сацыялістычнай Працы. Бацька Аляксандра Рубанава і Уладзіміра Рубанава.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і селяніна. У 1930 годзе скончыў Ляднянскую сямігодку, працаваў настаўнікам, вучыўся ў Мсціслаўскім педагагічным тэхнікуме. Пасля яго заканчэння працаваў у школах Слуцкага раёна і працягваў завочна вучыцца ў педінстытуце пры Беларускім дзяржаўным універсітэце. З 1939 па 1946 год знаходзіўся ў Савецкай Арміі. Удзельнічаў у Фінскай і Вялікай Айчыннай войнах. Удзельнік абароны Ленінграда.
У 1948 годзе завочна скончыў Маскоўскі дзяржаўны педінстытут. З гэтага года і па студзень 1987 года — дырэктар СШ № 10 горада Слуцка.
С. Ф. Рубанаў у складзе дэлегацыі прадстаўнікоў народнай адукацыі быў у Польшчы, Балгарыі, ГДР, Англіі. Ён вывучаў стан народнай адукацыі і выкладанне матэматыкі, а затым выступаў з паведамленнямі перад настаўнікамі школы і выказваў свае думкі ў артыкулах, надрукаваных у часопісе «Матэматыка ў школе».
Памёр у 1987 годзе, пахаваны ў Слуцку.
Узнагароды і званні
С. Ф. Рубанаву першаму з педагогаў Беларусі прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы. Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Працоўнага Чырвонага Сцяга, Айчыннай вайны I, II ступені, медалямі. Заслужаны настаўнік БССР (1957). Кандыдат педагагічных навук (1969)
Памяць
З 1988 года сярэдняя школа № 10 Слуцка носіць імя Сяргея Фёдаравіча Рубанава.
Эжарэліс
Эжарэліс (Ežerėlis) — горад у цэнтральнай Літве за 25 км ад Каўнаса. Уваходзіць у склад Каўнаскага раёна Каўнаскага павета. Горад адносіцца да этнаграфічнага рэгіёна Сувалкія. Колькасць насельніцтва складае каля 2,1 тыс. чалавек.
Гісторыя
Эжарэліс заснаваны адносна нядаўна, у 1918 годзе, калі ў наваколлі пачалася здабыча торфу ў Эжарэліскім балоце. У 1923 годзе колькасць насельніцтва налічвала каля 130 чалавек, а ўжо ў 1959 годзе — 2,2 тыс. чалавек.
Статус горада Эжарэліс атрымаў у 1956 годзе.
Насельніцтва
Насельніцтва да 1959 годзе вырасла да 2000 чалавек і стабілізавалася на гэтым узроўні. 99% насельніцтва складаюць літоўцы.
Арыяна Грандэ
Арыяна Грандэ-Бутэра (Ariana Grande-Butera; нар., Бока-Ратон, Фларыда, ЗША) — амерыканская спявачка, актрыса, аўтар песень, музычны прадзюсар, уладальніца прэміі «Грэмі».
Музычная кар’ера Арыяны пачалася ў 2011 годзе з запісу саўндтрэку да серыяла «Вікторыя-пераможца». У тым жа годзе яна заключыла кантракт з гуказапісвальнай кампаніяй Republic Records. У 2013 годзе ў яе выйшаў дэбютны альбом Yours Truly, які дэбютаваў на першым месцы ў амерыканскім чарце Billboard 200. Песня The Way з гэтага альбома займала ўпэўненыя пазіцыі ў першай дзясятцы чарта Billboard Hot 100, яе станоўча сустрэлі музычныя крытыкі.
Наступны альбом Арыяны Грандэ, My Everything (2014), таксама дэбютаваў на першай пазіцыі ў амерыканскім чарце. Альбом меў сусветны поспех дзякуючы хітам «Problem», «Break Free», «Bang Bang» і «Love Me Harder». З некалькімі песнямі з яго спявачка 34 тыдні бесперапынна знаходзілася ў першай дзясятцы амерыканскага чарта Billboard Hot 100. У 2015 годзе яна адправілася ў сусветны тур у падтрымку гэтага альбома, азагалоўлены The Honeymoon Tour.
Наступны альбом — Sweetener — выйшаў у 2018 годзе і заняў 1-е месца ў ЗША. Альбом быў прызнаны Амерыканскай акадэміяй гуказапісу найлепшым поп-альбомам 2018 года. Праз некалькі месяцаў пасля рэлізу альбома Sweetener, Арыяна Грандэ выпусціла альбом Thank U, Next (2019), які таксама заняў першы радок амерыканскага чарта Billboard 200. Альбом паўтарыў рэкорд гурта The Beatles: тры сінглы з Thank U, Next («7 Rings»), «Break Up With Your Girlfriend, I’m Bored» і «Thank U, Next») занялі першыя тры пазіцыі чарта Billboard Hot 100 адначасова. Песні Арыяны Грандэ часта б’юць рэкорды на стрымінг-сэрвісе Spotify. 18 сакавіка 2019 спявачка адправілася ў сусветнае турнэ Sweetener World Tour у падтрымку альбомаў Sweetener і Thank U Next.
Кленчнік
Кле́нчнік (радзей сустракаецца лацінізм ге́нуфлекто́рый) — прадмет мэблі, які ўяўляе сабой лаву або падушку, каб кленчыць падчас пэўных малітваў і рэлігійных абрадаў у некаторых хрысціянскіх канфесіях.
NGC 6684A
NGC 6684A (іншыя абазначэнні — PGC 62517, ESO 104-19, AM 1847-645) — галактыка ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Кондама
Кондама — рака ў Кемераўскай вобласці Расіі, левы прыток ракі Том.
Даўжыня 392 км. Вадазбор 8 270 км².
Асноўныя прытокі
Справа: Мундыбаш. Злева: Антроп.
На рацэ
Гарады: Таштагол, Калтан, Асіннікі, Навакузнецк.
Еўрапейская кінапрэмія 2011
24-я цырымо́нія прысуджэ́ння Еўрапе́йскай кінапрэ́міі за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 3 снежня 2011 года ў Берліне.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона    і прыводзіцца першым.
Хазарскі каганат
Хазарскі каганат, Хазарыя (650—969) — сярэднявечная дзяржава, створаная качавым народам — хазарамі. Вылучыўся з Заходне-Цюркскага каганата. Кантраляваў тэрыторыю Перадкаўказзя, Ніжняга і Сярэдняга Паволжа, сучаснага паўночна-заходняга Казахстана, Прыазоўя, ўсходнюю частку Крыма, а таксама стэпы і лесастэпы Усходняй Еўропы да Дняпра. Цэнтр дзяржавы першапачаткова знаходзіўся ў прыморскай частцы сучаснага Дагестана, пазней перамясціўся ў нізоўі Волгі. Частка кіруючай эліты прыняла іўдаізм. У палітычнай залежнасці ад хазараў знаходзілася частка ўсходнеславянскіх племянных саюзаў.
Хухра
Хухра (Ху́хра) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Украінка (Ахтырскі раён)
Украінка (Украї́нка) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
NGC 6685
NGC 6685 (іншыя абазначэнні — PGC 62220, UGC 11317, MCG 7-38-15, ZWG 228.21, NPM1G +39.0492) — галактыка ў сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Панямуне
Панямуне (Panemunė) — горад у заходняй Літве, на мяжы з Калінінградскай вобласцю Расіі. Горад размяшчаецца на беразе Нёмана. Уваходзіць у склад Таўрагскага павета, Пагегейскай сянюніі ў 8 км ад Пагегея.
З’яўляецца самым маленькім горадам Літвы, акрамя таго, гэта адзіны горад Літвы, які не з’яўляецца цэнтрам сянюніі. Колькасць жыхароў складае толькі каля 300 чалавек. Панямуне адносіцца да этнаграфічнага рэгіёна Малая Літва. Гарадскія правы паселішча атрымала ў 1968 годзе.
Пётр Маркавіч Аляшкоўскі
Пётр Маркавіч Аляшкоўскі (Пётр Ма́ркович Алешко́вский; нар., Масква) — рускі пісьменнік, тэле- і радыёвядучы, журналіст, гісторык, археолаг.
Біяграфія
Нарадзіўся 22 верасня 1957 года ў Маскве.
У 1979 годзе скончыў гістарычны факультэт Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя М. В. Ламаносава, вучыўся ў завочнай аспірантуры МДУ, але дысертацыю не напісаў.
Габрыэля Пузына
Габрыэля Альбіна Гюнтэр, замужам — княгіня Габрыэля Пузына, Габрыэля Пузыня (Gabriela Puzynina;,  — ) — польскамоўная паэтэса, пісьменніца і мемуарыстка з Віленскай губерні (Расійская Імперыя).
Пётр Маркавіч Аляшкоўскі
Біяграфія
У 1979—1985 гадах працаваў археолагам ва Усесаюзным аб’яднанні «Саюзрэстаўрацыя», удзельнічаў у работах па рэстаўрацыі помнікаў Рускай Поўначы: Ноўгарада, а таксама Кірыла-Белазерскага, Ферапонтава і Салавецкага манастыроў. Аўтар шэрагу артыкулаў па тэме «Старажытнаруская археалогія».
Габрыэля Пузына
Карысталася псеўданімам і крыптанімам «G.G.» (г.зн. «Габрыэля Гюнтэр»).
Пётр Маркавіч Аляшкоўскі
Біяграфія
У 1997 годзе вёў праграму «Назіральнік» на канале «ТВ-Центр». У 2000—2002 гадах быў намеснікам галоўнага рэдактара штотыднёвіка «Книжное обозрение». З 2007 па 2008 год вёў штотыднёвую калонку ў часопісе «Русский репортёр». З 2008 года піша нарысы ў той жа часопіс. Вядзе праграму «Азбука чытання» на радыё «Культура». На Радыё Расіі (Масква) і тэлеканале «Культура» вядзе гутаркі з навукоўцамі ў праграме «Факультэт непатрэбных рэчаў».
Габрыэля Пузына
Паходжанне і сям'я
Габрыэля Альбіна Гюнтэр нарадзілася ў Вільні ў каталіцкай сям'і графа Адама Гюнтэра (1782—1854) (з Ігуменскага павета Мінскай губерні) і графіні Аляксандры Тызенгаўз (каля 1790—1843) (з Літоўска-Віленскай губерні). Род графаў Гюнтэраў паходзіў з Германіі (з палатыната Ніжняга Рэйна), прадстаўнік якога Зыгмунт Гюнтэр фон Гейдэльсхайм асеў у 1518 г. у ВКЛ і асіміляваўся ў мясцовым шляхецкім асяроддзі, а ў XVIII ст. род ужо адносіўся да карэннай сярэднезаможнай шляхты Новагародскага ваяводства ВКЛ. Прозвішча «Гюнтэр» (Günter) у польскай і рускай транскрыпцыі пісалася і чыталася як «Гінтэр» (Ginter/Гинтер).
Баршчоўскі сельсавет (Рэчыцкі раён)
Баршчо́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Баршчоўка.
Пётр Маркавіч Аляшкоўскі
Творчасць
Друкуецца як празаік з 1989 года (часопіс «Волга»). Творы Аляшкоўскага надрукаваны ў часопісах «Дружба народов», «Юность», «Октябрь», «Столица», «Согласие», «Волга», «Золотой век».
Баршчоўскі сельсавет (Рэчыцкі раён)
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Дзятлавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Белабярэжскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Гомельскім раёне БССР. З 10 лютага 1931 года ў складзе Рэчыцкага раёна БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 2 красавіка 1959 года да сельсавета далучана частка скасаванага Капанскага сельсавета (6 населеных пунктаў: Аляксандраўка, Гранаўка, Дунай, Капань, Чырвоная Слабада і чыгуначная станцыя Сеназавод). 26 сакавіка 1987 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Борхаўскага сельсавета (8 населеных пунктаў: вёскі Борхаў, Заселле, Сітнякі, Чыжоўка, Якімаўка, пасёлкі Кленавіца, Якімаўка і хутар Бабры).
Габрыэля Пузына
Паходжанне і сям'я
Габрыэля была малодшай з трох дачок сваіх бацькоў.
Пётр Маркавіч Аляшкоўскі
Творчасць
Паводле ацэнак крытыкі, творы П. Аляшкоўскага заўсёды вылучаюцца вострым сюжэтам і арыгінальна асвойваемай літаратурнай традыцый, як у «гатычным» рамане, казцы, гістарычным апавяданні, так і ў рускай рэалістычнай аповесці з яе пільнай увагай да «маленькага чалавека».
Член Саюза пісьменнікаў Масквы з 1993 года.
Баршчоўскі сельсавет (Рэчыцкі раён)
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1677 чалавек, з іх 93,1 % — беларусы, 5,1 % — рускія, 0,8 % — украінцы.
Габрыэля Пузына
Паходжанне і сям'я
У 1851 г. выйшла замуж за князя Тадэвуша Юзафавіча Пузыну, шлюб з якім быў бездзетным.
Балата
Балата́ (, Болота) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Кіселявецкага сельсавета.
Сцежка Ха Шы Міна
Сцежка Ха Шы Міна (The Ho Chi Minh trail) альбо Сцежка Чыангшон (Đường Trường Sơn) — сукупнасць сухапутных і водных транспартных шляхоў агульнай працягласцю звыш 20 тыс. км на тэрыторыі Лаоса і Камбоджы, якія падчас вайны ў В’етнаме выкарыстоўваліся Дэмакратычнай Рэспублікай В’етнам для перакідання ваенных матэрыялаў і войскаў у Паўднёвы В’етнам для падтрымкі пракамуністычнага НФВПВ. З’яўлялася адным з ключавых фактараў, якія забяспечылі ваенную перамогу Паўночнага В’етнама.
Байтанат
Байтанат — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Зубаіраўскай сельскай акругі. Код КАТА — 633849200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 160 чалавек (75 мужчын і 85 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 144 чалавекі (72 мужчыны і 72 жанчыны).
Габрыэля Пузына
Выхаванне і адукацыя
Да шлюбу жыла ў набытым яе бацькам маёнтку Дабраўляны Свянцянскага павета Літоўска-Віленскай губерні. У Дабраўлянах бывалі Ігнат Ходзька (пазней ён адрэдагаваў і давёў да друку першы паэтычны зборнік Габрыэлі Пузыны) і Антоні Эдвард Адынец (пазней літаратурны радца і сябра паэтэсы), Ян Дамель, Юліян Корсак, Ян Рустэм, Андрэй Снядэцкі, Марыя Шыманоўская, Тамаш Зан.
Сцежка Ха Шы Міна
Тэрмін «Сцежка Ха Шы Міна», па па імені лідара в’етнамскіх камуністаў, распаўсюдзіўся ў ЗША і ў большай частцы свету. У В’етнаме шлях вядомы як «Сцежка Чыангшон», па назве аднайменнага горнага хрыбта, які цягнецца па заходняй мяжы краіны з поўначы на поўдзень.
Габрыэля Пузына
Культурная дзейнасць
Трымала літаратурны салон у маёнтку мужа Гарадзілава (цяпер Маладзечанскі раён), збірала мастацкую калекцыю, бібліятэку. У 1850-я г. гасцямі літаратурнага салону Габрыэлі Пузыні былі Уладзіслаў Сыракомля, Станіслаў Манюшка, Эдвард Жалігоўскі, Уладзіслаў Міцкевіч (сын паэта Адама Міцкевіча).
Сцежка Ха Шы Міна
Узнікненне
Тутэйшыя дарогі пралягалі праз гарыстую мясцовасць з малалікім насельніцтвам і густымі джунглямі. Некаторыя часткі будучай сцежкі выкарыстоўваліся кантрабандыстамі на працягу некалькіх стагоддзяў. У перыяд Індакітайскай вайны (1946—1954) за назалежнасць ад Францыі партызанскія атрады карысталіся гэтымі сцежкамі, каб хутка схавацца ад каланіяльнай арміі.
Габрыэля Пузына
Культурная дзейнасць
Разам з мужам падарожнічала па Заходняй Еўропе — наведала Германію і Францыю, у Парыжы завязала цеснае знаёмства з вядомымі польскамоўнымі пісьменнікамі-эмігрантамі — Антоніям Гарэцкім і Багданам Залескім.
Сцежка Ха Шы Міна
Узнікненне
Пасля атрымання незалежнасці краіна была падзелена на дзве часткі: на поўначы была абвешчаная Дэмакратычная Рэспубліка В’етнам, падтрыманая СССР і Кітаем, а на поўдні — Рэспубліка В’етнам, падтрыманая ЗША. Згодна з умовамі Жэнеўскага пагаднення 1954 года, у абодвух рэгіёнах павінны былі прайсці ўсеагульныя выбары, якія б спрыялі аб’яднанню краіны. Аднак паўднёвы ўрад на чале з Нго Дзінь З’емам раптам адмовіўся праводзіць выбары, што прывяло да росту незадаволенасць сярод апазіцыі. Неўзабаве ў краіне разгарнулася грамадзянская вайна, дзе ўрадавым сілам супрацьстаяў пракамуністычны НФВПВ, больш вядомы як В’етконг.
Габрыэля Пузына
Культурная дзейнасць
Як паэтэса вядомая з 12-гадовага ўзросту. Пісала толькі на польскай мове. Дэбютавала вершам у 1828 г. у варшаўскім часопісе «Motyl» пад крыптанімам «G. G.» Выдала некалькі зборнікаў лірычных і маралізатарскіх вершаў, пісала апавяданні, фельетоны, камедыі. У 1830−1840-х склалася як адмысловая паэтэса, у Вільні з друку выйшлі некалькі яе паэтычных зборнікаў: у 1843 г. «W imie Boże» («У імя Божае») і ў 1845 г. «Dalej w świat!» («Далей у свет!»). Другое выданне гэтых яе вершаў, дапоўненае новымі творамі, пад назвай «W imie Boże — Dalej w świat!» («У імя Божае — далей у свет!») выйшла ў Вільнюсе ў 1959 г. У 1857 годзе ў Вільне была выдадзена яе кніга «Małe a prawdziwe opowiadania» («Малыя ды праўдзівыя апавяданні»).
Сцежка Ха Шы Міна
Узнікненне
У 1959 годзе паўночнав’етнамскае кіраўніцтва прыняло рашэнне аб аказанні ваеннай падтрымкі паўстанцам. У маі таго ж года была створана 559-я транспартная група, перад якой была пастаўлена задача арганізаваць маршрут перакідання ваенных матэрыялаў у Паўднёвы В’етнам. Спачатку такі маршрут паўночнав’етнамцы паспрабавалі наладзіць непасрэдна праз дэмілітарызаваную зону паміж двума часткамі краіны. Дастаткова хутка гэты шлях быў перакрыты і новы маршрут прайшоў у абыход ДМЗ па тэрыторыі Лаоса. Гэтаму спрыяў той факт, што ў краіне разгарнулася грамадзянская вайна, і раёны краіны, якія мяжуюць з Паўночным і Паўднёвым В’етнамам, кантраляваліся камуністычным рухам Патэт Лаа. Камбоджа фармальна была нейтральнай.
Габрыэля Пузына
Культурная дзейнасць
У канцы жыцця на падставе дзённіка, які вяла з юначых гадоў, уласнай перапіскі і дакументаў напісала ўспаміны «Мая памяць», даведзеныя да 1867 г. Рукапіс, багата ілюстраваны малюнкамі, літаграфіямі і фотаздымкамі, уяўляў панараму жыцця ўсіх слаёў грамадства паўночна-заходняй Беларусі і Вільні, змяшчаў каштоўную інфармацыю пра мастацкае жыццё края. У ім шмат звестак пра сем'і Сапегаў, Радзівілаў, Пшаздзецкіх, Тызенгаўзаў, Вайніловічаў, маёнтак Дабраўляны і Дабраўлянскую збраёўню, Паставы, Дзярэчын, Віленскі ўніверсітэт, франка-расійскую вайну 1812 г., Лістападаўскае паўстанне 1830—1831 гг. у літоўска-беларускіх землях. Рукапіс успамінаў загінуў у 1944 г. у Варшаве. Часткова выдадзены А. Чарткоўскім і Г. Масціцкім у 1928 г.
Сцежка Ха Шы Міна
Функцыянаванне
559-я транспартная група пад камандаваннем палкоўніка Во Бама з 1959 года стала займацца транспартаваннем праз сцежку. Спачатку, гэтая група мела ў складзе два батальёна, атрымаўшы на ўзбраенне невялікую колькасць грузавікоў. Аднак асноўным яе грузавым сродкам былі ровары. Грузы таксама транспартаваліся пешымі насільшчыкамі і на сланах. У тым жа годзе у яе склад увайшлі два транспартных палка – 70-ы і 71-ы, і колькасць аўтамабіляў у ёй пачала расці. Во Бам неўзабаве атрымаў званне генерала, а камандаванне групы стала каардынаваць не толькі перавозкі, але і будаўнічыя работы па ўдасканаленні дарожнай сеткі на лаоскім маршруце. Да канца года ў двух яе палках было ўжо 6000 байцоў, не лічачы набраных на працы грамадзянскіх будаўнікоў і часцей аховы.
Габрыэля Пузына
Культурная дзейнасць
Некаторыя даследчыкі атаясамляюць з Альбінай Габрыэляй Пузынай Адэлю з Устроні.
Паасобныя вершы Габрыэлі Пузыны перакладзены Ірынай Багдановіч і іншымі.
Сезар (прэмія, 2003)
28-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 22 лютага 2003 года ў Парыжы.
Джэфры Раш
Джэфры Раш (Geoffrey Rush, ) — аўстралійскі кіна- і тэатральны акцёр. Лаўрэат прэмій «Оскар» (1997), «BAFTA» (1996, 1999), «Залаты глобус» (1997, 2005). Найбольш вядомыя фільмы з яго ўдзелам — «Бляск» (1996), «Закаханы Шэкспір» (1998), «Лізавета» (1998), «Пяро маркіза дэ Сада» (2000), «Фрыда» (2002) і трылогія «Піраты Карыбскага мора» (2003, 2006, 2007).
Сцежка Ха Шы Міна
Функцыянаванне
Да моманту адкрытага ўступлення ў вайну амерыканцаў 559-я група, якой да таго часу камандаваў генерал Фан Трон Тую, мела ў сваім складзе амаль 24000 чалавек, у яе склад уваходзілі шэсць аўтамабільных батальёнаў, два транспартных веласіпедных батальёна, лодачны транспартны батальён, восем інжынерна-сапёрных батальёнаў і 45 атрадаў тылавога забеспячэння, якія абслугоўвалі перавалачныя базы на маршрутах.
На той перыяд разам са сцежкамі па схілах гор і рачнымі маршрутамі транспартная група забяспечыла будаўніцтва некалькіх сотняў кіламетраў аўтамабільных дарог, частку якіх пакрылі жвірам і гацямі. Група таксама будавала масты, перавалачныя базы і склады, пункты адпачынку для асабістага складу транспартных падраздзяленняў, рамонтныя майстэрні, шпіталі, схроны і бункеры і ажыццяўляла не толькі дастаўку людзей і грузаў на поўдзень, але і дастаўку будаўнічых матэрыялаў для далейшага пашырэння камунікацый. Да сярэдзіны 1965 тут была створана велізарная лагістычная сістэма з мноства маршрутаў. З часам в’етнамцы пашыралі сцежку і змаглі пакрыць істотную частку аўтадарог асфальтам і зрабіць іх функцыянаванне незалежным ад сезону і дажджоў. В’етнамскія ваенныя будаўнікі пракладвалі масты ніжэй люстэркі вады на рэках, каб схаваць гэтыя пераправы ад авіяразведкі ЗША. Дарогі былі прыкрыты пастаяннай сістэмай СПА, якая складалася ў асноўным з буйнакаліберных зенітных кулямётаў.
Дзеянні ЗША
Паколькі ў прыгранічных раёнах Паўднёвага В’етнама пераважае гарыстая мясцовасць, сцежка Ха Шы Міна ўваходзіла на тэрыторыю краіны ў адносна невялікай колькасці зручных месцаў —напрыклад, у далінах А-Шаў, Я-Дранг, ваеннай зоне C і «Дзюбе папугая». У гэтых месцах на працягу шэрагу гадоў амаль пастаянна праводзіліся буйныя аперацыі і адбываліся бітвы. Амерыканскім войскам было забаронена ўрывацца на тэрыторыю Камбоджы і Лаоса з-за фармальнага нейтралітэту гэтых краін. Галоўнакамандуючы войскамі ў В’етнаме генерал Уільям Уэстморленд некалькі разоў прасіў прэзідэнта ЗША Ліндана Джонсана дазволіць правядзенне аперацый на тэрыторыі гэтых дзяржаў, каб перарэзаць маршрут, але ўвесь час атрымліваў адмову. Для дзеянняў на нейтральнай тэрыторыі было створана спецыяльнае сакрэтнае падраздзяленне MACV-SOG. Падраздзяленне займалася разведкай, устаноўкай датчыкаў сачэння, захопам палонных і невялікімі дыверсіямі