cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іаган Гутэнберг
1448—1455. Вынаходства друкарства
Іаган Гутэнберг не змог выплаціць Фусту працэнты, і Фуст звярнуўся ў суд. Працэс скончыўся прысягай Фуста, пра што быў складзены пратакол, запісаны натарыусам Гельмасбергерам 6 лістапада 1455 года; арыгінал гэтага акта, гэтак важнага для захавання за Гутэнбергам імя вынаходніка друкарства, у XIX стагоддзі быў адкрыты Карлам Дзяцка ў бібліятэцы Гётынгенскага ўніверсітэта (K. Dziatzko, «Sammlung bibliothekwissenschaftlicher Arbeiten» 1889 годзе і сл.). Паводле рашэння суда друкарня з усім яе прыладдзем перайшла да Фуста, і Гутэнбергу трэба была пачынаць справу з нуля.
1455—1468. Дзейнасць пасля суда
Ён уступіў у кампанію з Конрадам Гумеры і ў 1460 годзе выпусціў складанне Іагана Бальба з Генуі (1286), «Каталікон» (лацінская граматыка са слоўнікам). У 1465 годзе курфюрст Адольф прыняў Гутэнберга на службу, але 3 лютага 1468 года кнігадрукар памёр; ён быў пахаваны ў Майнцы, аднак сёння месцазнаходжанне яго магілы невядомае. Некаторыя крыніцы сцвярджаюць, што яго магіла знаходзілася на разбураных францысканскіх могілках.
Аўтарства вынаходства
Вынаходства Гутэнберга прыпісвалася ў розны час розным асобам (гл. Друкарства). Праўда канчаткова адноўлена Антоніем ван дэр Ліндэ ў працы 1878 года.
Гутэнберга-веданне
Даследаванню жыцця Гутэнберга, яго асобы, фактаў яго біяграфіі і яго значэння для гісторыі друкарства і гісторыі ў цэлым прысвечана вельмі значная колькасць навуковых і папулярных прац. Да сярэдзіны дваццатага стагоддзя колькасць складанняў па гутенберговской тэме ўжо перавышала тры тысячы адзінак, а надалей толькі павялічвалася. Рэвалюцыйнасць вынаходства Гутэнберга зрабіла яго, з аднаго боку, папулярным прадметам даследаванняў, што спрыяла развіццю ведаў пра яго і пра гістарычны перыяд, у які ён жыў. З іншага боку, незвычайная важнасць моманту пачатку друкарства ўзрушала некаторых даследчыкаў трактаваць факты не самай карэктнай выявай у спробе прыпісаць вынаходства іншым асобам, аспрэчыць месца зараджэнне друкарства і іншых перакручванняў, у надзеі выняць выгаду з гэтак важнай падзеі ў сусветнай гісторыі.
Спробы «адняць» аўтарства вынаходства ў Гутэнберга пачаліся ледзь не пры яго жыцці. Адпачатку павялася спрэчка, какай жа горад лічыць зыбкай друкарства: Майнц ці Страсбург? Хто ж насамрэч здзейсніў гэтак важны зрух у сусветнай гісторыі: Іаган Фуст і Петэр Шэфер, Іаган Ментэлін? Ці ж першаадкрывальнікам друкаванай кнігі быў нехта ў Кітаі?
У Германіі доўгі час Гутэнберг лічыўся толькі падручным нібы сапраўдвых вынаходнікаў — Фуста і Шэфера. Гэты пункт погляду падтрымваўся многімі (у прыватнасці, Іаганам Готшэдам). Нягледзячы на тое, што першасць Гутэнберга была пацверджана яшчэ ў васямнаццатым стагоддзі (Д. Келер, Д. Шопфлін), і Ментэлін і Фуст і дагэтуль згадваюцца ў гэтым плане, хочучы ўжо галоўным чынам у ненавуковым асяроддзі.
Апазнаванне старажытных друкаваных кніг па шрыфце — вядомая практыка ў вобласці гістарычнага кнігазнаўства. Пры зараджэнні друку амаль кожны выдавец знаходзіў свой шрыфт, дзякуючы чаму ёсць магчымасць нават па безназоўных фрагментах пазнаваць, руцэ якога друкара прыналежыць тая ці іншая старонка. У гутэнбергазнаўстве шрыфта-лагічны метад згуляў найважную ролю. Менавіта з яго дапамогай была ўсталявана спадчына Гутэнберга.
Яшчэ адным важкім фактарам у спробах вывучыць гісторыю знакамітага немца стала імкненне стварыць з яго нейкую «легенду», пабудаваць яго вобраз такім манерам, каб ён адпавядаў адведзенай яму ролі ў гісторыі. У дзевятнаццатым стагоддзі такая легенда была шчасна створана. Гутэнберг уяўляўся як утвораны прадстаўнік эліты, захоплены ідэяй асветы, які, выконваючы свае фінансавыя інтарэсы, аддаў сілы развіццю друкарства. Аднак, скампіляваны пад гэту легенду, выява не вытрымала праверкі часам, што прывяло да расколу ў гутенберговедении напачатку дваццатага стагоддзя. Залішняя канцэнтрацыя ўвагі на розных аспектах жыцця вынаходніка прыводзіла да перакосаў: часам у кіраўніка кута даследаванняў ставілася пытанне меркантыльнага характару, улічваліся толькі грашовыя аспекты дзейнасці, часам уся ўвага засяроджвалася на пытаннях паходжання, пацверджання прыналежнасці Гутэнберга элітным саслоўям. Некаторыя даследчыкі цаліком засяроджвалася на аналізе шрыфтоў, што прыносіла свае плады, але, ізноў жа, вяло да занадта вузкага пагляду на праблему ў цэлым.
Група даследчыкаў бачыла ў Гутэнбергу толькі таленавітага практыка, стваральніка першых майстэрскіх шрыфтоў, які з’яўляўся толькі друкаром і не быў колькі-небудзь заклапочаны мэтамі асветы. разглядаў Гутэнберга яшчэ больш абмежавана. У яго ўяўленні ён быў толькі тэхнічна адукаваным чалавекам, які стварыў адны з першых друкаваных кніг, прытым, у сілу менавіта навізны тэхналогій для свайго часу, дадзеныя выданні Цэдлер лічыў вельмі недасканалымі, асабліва ў параўнанні з далейшымі распрацоўкамі ў гэтай вобласці. Гэты пункт погляду цалкам упісваўся ва ўяўленні пра Гутэнберга як пра прыладу, складнік у механізме гістарычнага развіцця, з’яўленне якога было наканавана законамі гісторыі.
Пагляд на ўнёсак Гутэнберга з падобнай пазіцыі падпіхнуў развіццё даследаванняў пра тэхнічныя перадумовы вынаходства, і дадзены аспект атрымаў належнае расчыненне (працы Віктара Шолдэрэра (Victor Scholderer) Хельмута Леман-Хаўпта (Hellmut Lehmann-Haupt) і інш.), хоць для гэтага спатрэбілася амаль сто гадоў пошукаў. Аднак зрушэнне акцэнту з асобы на гістарычныя прычыны зноў жа прыводзіў да мімавольных перакручванняў.
Часта галоўнай прычынай з’яўлення друкарства звалася наканаванасць эканамічнага развіцця. Зараджэнне і развіццё капіталізму патрабавала падвышэння роўня ведаў, прыладай якога і стала друкарства. Калі выява Гутэнберга — грамадскага асветніка паказаў сваю аднабокасць, з’явілася выява Гутэнберга-справунку. У спробе знайсці адказ на пытанне, што ж рухала гэтым чалавекам, зразумелае шмат чым імкненне да асабістай выгады прыводзілася ў абгрунтаванне яго матываў: новыя часы дыктавалі новыя норавы, і ўяўленне пра бізнесмена, які спрабуе скарыстаць свежае вынаходства для ўласнай выгады, знайшло сваіх прыхільнікаў. Улічваючы які пацвярджаецца дакументамі факт, што справы Гутэнберга ішлі зусім не нядобра, а надалей рушыла ўслед і банкруцтва, Гутэнберг як асоба стаў ацэньвацца заўважна ў абніжаючым ключы, як нешчаслівы дзялок або як незаможны мастак, які не здолеў дасягнуць ніякага поспеху.
Выява Гутэнберга-справунка здолела дазволіць супярэчнасці, выкліканыя тым, што ў яго спадчыне знайшліся выданні вельмі шырокага дыяпазону, ад высокадухоўных да «кірмашовай літаратуры». Аднак на ключавое пытанне дадзены падыход прымальнага адказу даць не ў сілах. Выказваліся думкі, што Гутэнберг мог нават не ўсведамляць значэння свайго вынаходства. Яны наўрад ці адпавядаюць праўдзе, бо кожная буйная асоба, якая здзейсніла рэвалюцыйныя змены ў гісторыі чалавецтва, з’яўляецца, зазвычай, засяроджваннем галоўных канфліктаў свайго часу і ў сілу гэтага не можа быць асобай абмежаванай, замкнёнай у рамках вузкіх асабістых інтарэсаў.
Савецкае гутэнбергазнаўства пачало развіццё большай часткай у сувязі з які адзначаўся як у грамадскім жыцці, так і ў навуковым свеце пяцісотгоддзем вынаходства друкарства (якія адзначаліся ў 1940 годзе). Да гэтага часу якіх-небудзь сур’ёзных даследаванняў не было, Гутэнберг і яго вынаходства згадваліся толькі ў папулярызатарскіх мэтах. Першым аповедам пра Гутэнберга паслужылі звесткі з перакладзенай у 1720 годзе кнігі «Пра вынаходнікаў рэчаў» (De Inventoribus Rerum) Палідора Вяргілія Урбінскага. Перашкодай для развіцця гутенберговедения служыла нябытнасць у краіне дакументаў па дадзенай тэме і малая зацікаўленасць навуковай супольнасці. Адзначаны юбілей смог падняць гэта цікавасць і ў паваенныя гады пачалося больш заўважнае развіццё гэтай тэмы. Першы заўважны ўнёсак быў зроблены ленінградскім гісторыкам Уладзімірам Люблінскім, потым сталі з’яўляцца пераклады на рускую мову гістарычных гутэнбергаўскіх дакументаў, былі пададзены першыя дысертацыі на гэту тэму.
12 меншых прарокаў
12 меншых прарокаў (תרי עשר, Трэй Асар — «Дванаццаць»; δωδεκαπρόφητον, «Дванаццаць прарокаў»; Duodecim prophetae «Дванаццаць прарокаў») — апошняя кніга Нэвіім Яўрэйскай Бібліі. У хрысціянскім Старым Запавеце падзяляецца на дванаццаць асобных кніг, кожная з якіх адпавядае аднаму з прарокаў.
Мікалай Герасімавіч Кузняцоў
Мікала́й Гера́сімавіч Кузняцо́ў (, Мядзведкі, цяпер Котласкі раён  —, ) — савецкі ваенна-марскі дзеяч, Адмірал Флоту Савецкага Саюза (3 сакавіка 1955), у 1939—1947 і 1951—1955 узначальваў савецкі ВМФ (як Народны камісар Ваенна-марскога флоту (1939—1946), Ваенна-марскі міністр (1951—1953) і Галоўнакамандуючы). Член ЦК УКП(б) у 1939—1956 гг., Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 2 і 4-га скліканняў. У 1950-я—1980-я гады яго роля ў вайне часта замоўчвалася.
Пачатак кар’еры
Сын казённага сяляніна Герасіма Фёдаравіча Кузняцова (1861—1915). З 1917 года — пасыльны Архангельскага порта. У 1919 годзе 15-гадовы Мікалай Кузняцоў уступіў у Паўночна-Дзвінскую ваенную рачную флатылію, прыпісаўшы сабе два гады, каб быць прынятым (памылковы год нараджэння (1902-ы) да гэтага часу сустракаецца ў некаторых даведніках). У 1921—1922 гадах — страявы Архангельскага флоцкага экіпажа. З 1922 года служыў у Петраградзе, у 1923—1926 гадах вучыўся ў Ваенна-марскім вучылішчы імя М. В. Фрунзе, якое скончыў з адзнакай 5 кастрычніка 1926 года. Месцам службы абраў Чарнаморскі флот і крэйсер «Червона Украіна». Гэта быў першы з пабудаваных у СССР крэйсераў. Служыў камандзірам батарэі, камандзірам роты, старшым вахтавым начальнікам. У 1929—1932 гадах — слухач Ваенна-марской акадэміі, якую таксама скончыў з адзнакай. У 1932—1933 гадах — старшы памочнік камандзіра крэйсера «Чырвоны Каўказ». З лістапада 1933 па жнівень 1936 камандаваў крэйсерам «Червона Украіна», дзе давёў да дасканаласці сістэму баявой гатоўнасці адзіночнага карабля. У жніўні 1936 года адпраўлены на грамадзянскую вайну ў Іспанію, дзе быў галоўным ваенна-марскім саветнікам рэспубліканскага ўраду. Прыняў псеўданім дон Нікалас Лепанта, у гонар самай вялікай марской перамогі Іспаніі. Удзельнічаў у падрыхтоўцы і правядзенні баявых аперацый рэспубліканскага флота, забяспечваў прыём транспартаў з СССР. За службу ў Іспаніі узнагароджаны ордэнамі Леніна і Чырвонага Сцяга.
Са жніўня 1937 года — капітан 1-га рангу і намеснік камандуючага, са студзеня 1938 года па сакавік 1939 года — камандуючы Ціхаакіянскім флотам. 2 лютага 1938 года прысвоена чарговае воінскае званне флагман 2-га рангу. Сілы флота пад камандаваннем Кузняцова падтрымлівалі дзеянні сухапутных сіл падчас баёў ля возера Хасан.
У сакавіку 1939 года Кузняцоў прызначаны намеснікам Наркама ВМФ СССР. 3 красавіка 1939 года яму прысвоена пазачарговае воінскае званне флагман флоту 2-га рангу.
Наркам ВМФ СССР
Унёс вялікі ўклад ва ўмацаванне абезгалоўленага чысткамі флота перад вайной; правёў шэраг буйных вучэнняў, асабіста наведаў мноства караблёў, вырашаючы арганізацыйныя і кадравыя пытанні. Стаў ініцыятарам адкрыцця новых марскіх вучылішчаў і марскіх спецшкол (пасля нахімаўскага вучылішча). Таксама яго загадам у 1939 годзе была захавана старая Пецярбургская інжынерная навукова-педагагічная школа, быў вернуты назад у Ленінград Марскі інжынерны факультэт, і пад імем ВІТУ адноўленая Мікалаеўская інжынерная навукова-педагагічная школа. Пры яго актыўным удзеле былі прынятыя дысцыплінарны і карабельны статуты ВМФ. 24 ліпеня 1939 года па яго ініцыятыве ўведзены Дзень Ваенна-Марскога Флота. Пры ўвядзенні генеральскіх і адміральскіх званняў у чэрвені 1940 года яму было прысвоена званне адмірала. Яго загадам ў 1941 годзе было створана першае вадалазнае спецыяльнае падраздзяленне РАП (Рота асаблівага прызначэння).
Вялікая Айчынная вайна
Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны адмірал Кузняцоў зрабіў істотны ўклад у ўзмацненне баявой моцы, у павышэнне боегатоўнасці сіл і сродкаў ВМФ. Напярэдадні нападу Германіі на СССР прыняў дзейсныя меры па павышэнню боегатоўнасці флатоў, а ў ноч на 22 чэрвеня аддаў загад аб прывядзенні іх у поўную баявую гатоўнасць, што дазволіла пазбегнуць страт караблёў і марской авіяцыі.
Падчас вайны Кузняцоў быў членам Стаўкі Вярхоўнага Галоўнакамандавання, пастаянна выязджаў на караблі і франты. Флот прадухіліў уварванне на Каўказ з мора. Вялікую ролю ў супрацьдзеянні суперніку згулялі марская авіяцыя і падводны флот. ВМФ аказваў дапамогу саюзнікам, а акрамя таго, суправаджаў караблі, якія ідуць па Ленд-лізу. Значная роля надавалася марской адукацыі і ўліку вопыту вайны.
З 2 лютага 1945 года М. Г. Кузняцоў — член Дзяржаўнага Камітэта Абароны (ДКА).
У 1945 годзе ўдзельнічаў у складзе савецкай дэлегацыі ў рабоце Крымскай і Патсдамскай канферэнцый кіраўнікоў трох саюзных дзяржаў.
Першая апала
25 лютага 1946 года самастойны Наркамат ВМФ СССР быў скасаваны і Ваенна-марскі флот быў уключаны ў склад аб’яднанага Наркамата Узброеных Сіл СССР. Кузняцоў быў прызначаны галоўнакамандуючым ВМС — намеснікам Наркама (затым Міністра) Узброеных Сіл СССР. У студзені 1947 года ў выніку рознагалоссяў са Сталіным з нагоды праграмы далейшага развіцця ВМФ быў зняты з пасады Галоўнакамандуючага і ў лютым 1947 года прызначаны начальнікам Упраўлення ваенна-марскіх навучальных устаноў.
12 студзеня 1948 года Кузняцоў разам з групай адміралаў (Л. М. Галерам, У. А. Алафузавым і Г. А. Сцяпанавым) быў аддадзены Суду гонару Міністэрства Узброеных Сіл СССР пад старшынствам Маршала Савецкага Саюза Говорова. Абвінавачванне складалася ў тым, што ў 1942—1944 гадах яны без дазволу Урада СССР перадалі Вялікабрытаніі і ЗША сакрэтныя чарцяжы і апісанні высотнай парашутнай тарпеды, дыстанцыйнай гранаты, некалькіх карабельных артылерыйскіх сістэм, схемы кіравання стральбой, а таксама вялікая колькасць сакрэтных марскіх карт. Суд гонару прызнаў іх вінаватымі і пастанавіў хадайнічаць перад Саветам Міністраў СССР аб паданні вінаватых суду Ваеннай калегіі Вярхоўнага суда СССР.
2 — 3 лютага 1948 года Ваенная калегія Вярхоўнага суда СССР прызнала Кузняцова вінаватым у прад’яўленых яму абвінавачаннях, але, улічваючы яго вялікія заслугі ў мінулым, пастанавіла не прымяняць да яго крымінальнай пакарання. Адначасова Ваенная калегія пастанавіла хадайнічаць перад Саветам Міністраў аб зніжэнні Кузняцова ў воінскім званні да контр-адмірала. Астатнія абвінавачаныя былі асуджаныя на розныя тэрміны зняволення.
З чэрвеня 1948 Кузняцоў — намеснік Галоўнакамандуючага войскамі Далёкага Усходу па ваенна-марскім сілам.
З лютага 1950 — камандуючы 5-м ваенна-марскім флотам на Ціхім акіяне.
У студзені 1951 года Кузняцову было прысвоена «чарговае» вайсковае званне — віцэ-адмірал.
20 ліпеня 1951 года Кузняцоў ізноў узначаліў флот як Ваенна-марскі міністр СССР (да 15 сакавіка 1953 года), але званне адмірала флоту было вернута толькі 13 мая 1953 г. — пасля смерці Сталіна і зняцця судзімасці.
Другая апала
У 1953 — 1955 гг. Кузняцоў — першы намеснік Міністра абароны СССР — Галоўнакамандуючы ВМФ. 3 сакавіка 1955 года ў савецкай сістэме воінскіх званняў яго званне адмірал флота заменена на больш высокае «Адмірал Флота Савецкага Саюза» (якому належыла і Маршальская Зорка). У гэты перыяд Кузняцоў надаваў вялікую ўвагу тэхналагічным пераўзбраенням флоту, у прыватнасці, развіццю авіяносцаў.
Аднак у яго хутка сапсаваліся адносіны з міністрам абароны Маршалам Савецкага Саюза Г. К. Жукавым, з якім яны не цалкам ладзілі яшчэ ў час вайны. У снежні 1955 года Кузняцова пад падставай вінаватасці ў выбуху на лінкары «Новарасійск» знялі з пасады (хоць у гэты час ён знаходзіўся ў адпачынку па хваробе), а 17 лютага 1956 года ён паніжаны ў званні да віцэ-адмірала і адпраўлены ў адстаўку з зневажальнай фармулёўкай «без права працаваць у флоце».
Пісаў і публікаваў ўспаміны. Аўтар «афіцыйнай» кнігі «Курсам да перамогі» і мемуараў пра вайну, пра рэпрэсіі, пра Сталіна, якія былі выдадзеныя толькі пасмяротна; у іх ён рэзка крытыкуе партыйнае ўмяшальніцтва ў справы арміі і сцвярджае: «дзяржавай павінен кіраваць закон». У адрозненне ад многіх іншых «маршальскіх» успамінаў, запіскі напісаны Кузняцовым асабіста і адрозніваюцца добрым стылем. У афіцыйнай гісторыі вайны яго роля з-за апалы часта затушёвывалась.
Аднаўленне імя
Пасля адстаўкі Жукава ў 1957 годзе і Хрушчова ў 1964 годзе група ветэранаў ВМФ неаднаразова хадайнічала перад урадам аб тым, каб Кузняцоў быў адноўлены ў званні і уладкаваны ў Групу генеральных інспектараў Міністэрства абароны (што дало б яму, акрамя сімвалічных і матэрыяльныя перавагі). Тым не менш, усе гэтыя ініцыятывы сутыкаліся на супрацьдзеянне галаўкама ВМФ, пераемніка Кузняцова, С. Г. Гаршкова.
Пасля выступу новага Генеральнага сакратара ЦК КПСС Л. І. Брэжнева ў год 20-годдзя перамогі, у якім М. Г. Кузняцоў быў названы сярод выбітных ваеначальнікаў, ён стаў паступова ўваходзіць у грамадскае жыццё.
Нават пасмяротна Кузняцова не ўдавалася аднавіць у званні, пакуль Гаршкоў быў жывы. Толькі 26 ліпеня 1988 года Кузняцоў быў пасмяротна адноўлены ў званні Адмірала Флота Савецкага Саюза.
Памяць
Цяпер імем Кузняцова названы найбуйнейшы карабель расійскага флоту (Цяжкі авіянясучы крэйсер «Адмірал флота Савецкага Саюза Кузняцоў»), яму узведзены помнікі, яго імем названы флоцкія вучылішчы, плошчы і вуліцы ў многіх гарадах Расіі.
У Архангельску, дзе пачалася ваенна-марская кар’ера Мікалая Герасімавіча, яго імем названа вуліца, а ў 2010 годзе ўсталяваны помнік.
У 2004 годзе на флоце шырока адзначалася стагоддзе з дня яго нараджэння.
Загадам Міністра абароны Расійскай Федэрацыі №25 ад 27 студзеня 2003 года заснаваны ведамасны медаль Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі «адмірал Кузняцоў».
Рыбчынці (Хмільныцкі раён)
Рыбчынці (Рибчи́нці) — вёска ў Хмільныцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Шырэ
Шы́рэ (Shire River, Rio Chire) — рака ў Афрыцы, у Малаві і Мазамбіку, левы прыток ракі Замбезі.
Даўжыня ракі 402 (600 ) км. Плошча вадазбору каля 150 000 км². Рака бярэ пачатак у возеры Малаві (Ньяса), працякае па Усходне-Афрыканскім пласкагор'і. Каля спуску з пласкагор'я да даліны Замбезі на рацэ парогі і вадаспады. Найбольшы ўзровень вады ў рацэ у лістападзе—красавіку. Рака суднаходная ад вусця да вадаспада Кабарэга.
На рацэ ГЭС Нкула-Фолс і Тэдзі-Фолс.
Рубен Эстлунд
Клас Оле Рубен Эстлунд (Claes Olle Ruben Östlund, нар. ) — шведскі кінарэжысёр і сцэнарыст, двухразовы лаўрэат «Залатой пальмавай галіны» Канскага кінафестывалю.
Біяграфія
Нарадзіўся 13 красавіка 1974 года на востраве Сцюрсё ў Гётэборгскай камуне. Пасля заканчэння сярэдняй школы працаваў на лыжных курортах у Альпах падчас зімовых сезонаў, дзе і пачаў здымаць экстрэмальныя трукі сваіх сяброў-лыжнікаў. Кароткія спартыўныя відэа прыцягнулі ўвагу, і Рубен неўзабаве атрымаў працу ў прадзюсарскай кампаніі. У 1993—1998 гадах здымаў невялікія фільмы пра лыжнікаў на працягу зімовых сезонаў у італьянскіх Альпах, Канадзе і Валь д’Ізэр. У 2001 годзе скончыў Школу фатаграфіі і кіно ва Універсітэце Гётэборга. У 2002 годзе разам з Эрыкам Хемендорфам стаў заснавальнікам прадзюсарскай кампаніі «Plattform Produktion», якая ў далейшым прадзюсіравала яго фільмы. У 2004 годзе зняў па ўласным сцэнарыі свой першы поўнаметражны мастацкі фільм «Гітара-мангалоід».
Залядынне
Заляды́нне (, Залядынье) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Адрыжынскага сельсавета.
7 лютага 1972 года да Залядыння далучана вёска Валасані. У 1982—1986 гадах цэнтр Залядынскага сельсавета.
Пурвабхадра (каляндар Бхарація)
Пурвабхадра (पूर्वभाद्रपदा, Pūrva Bhādrapadā): накшатра календара Бхарація ў рашы Кумбха (на ¾) і рашы Міна (на ¼). Група з 2 зорак, галоўная з іх, верагодна, адпавядае 28w Рыбаў (у зорных каталогах: SAO-128513, HD-224617).
23 асіламарскія прынцыпы для штучнага інтэлекту
23 асіламарскія прынцыпы для штучнага інтэлекту (23 Asilomar AI Principles) або 23 законы Асіламара — пералік этычных норм і правіл, якіх у сваёй працы павінны трымацца навукоўцы і спецыялісты, што займаюцца распрацоўкамі звязанымі са штучным інтэлектам. Нормы распрацаваны міжнароднай супольнасцю падчас мерапрыемства, праведзенага 5-8 студзеня 2017 года ў Канферэнц-цэнтры, размешчаным на тэрыторыі дзяржаўнага парка Асіламар горада  у штаце Каліфорнія, ЗША. Арганізатарам канферэнцыі быў. У закрытай канферэнцыі ўдзельнічала каля 1000 даследчыкаў у галіне штучнага інтэлекту і робататэхнікі і каля 1500 экспертаў з іншых сфер, уключаючы бізнесмэна Ілана Маска і фізіка Стывена Хокінга.
IC 3689
IC 3689 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спіс браўзераў
Графічныя
Графічныя браўзеры апрацоўваюць тэкст на мовах разметкі (HTML, XML, CSS і г.д.) і ствараюць з яго візуальнае прадстаўленне. Гэты функцыянал часта вынесены ў асобную падпраграму, якая называецца рухавічком браўзера. Многія браўзеры выкарыстоўваюць адзін і той жа рухавічок, дадаючы уласны функцыянал паверх яго. Наступныя катэгорыі размяркоўваюць браўзеры па выкарыстаных імі рухавічках.
Хорхэ Вальдана
Хорхэ Альберта Франсіска Вальдана (Jorge Alberto Francisco Valdano Castellanos; нар. ) — аргенцінскі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1986 у складзе нацыянальнай зборнай Аргенціны.
Сяргей Міхайлавіч Ляшчоў
Сяргей Міхайлавіч Ляшчоў (нар., с. Аляксандраўскае, Стаўрапольскі край, Расія) — беларускі хімік, спецыяліст у галіне фізічнай і аналітычнай хіміі. Доктар хімічных навук (1995), прафесар (2000).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (хімічны факультэт, спецыяльнасць «Хімія», 1976).
Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (хімічны факультэт, кафедра аналітычнай хіміі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: экстракцыя арганічных рэчываў; даследаванне ўласцівасцей растваральнікаў.
Шатабхішаджа (каляндар Бхарація)
Шатабхішаджа (शतभिषज्, Śatabhiṣaj): накшатра календара Бхарація ў рашы Кумбха. Група з 100 зорак, галоўная з іх, верагодна, адпавядае 90f Вадалея (у зорных каталогах: SAO-146585, HD-219215) або адна з зорак з пары SAO-146595/HD-219449 і SAO-146620/HD-219688.
USS Winston S. Churchill (DDG-81)
«Уінстан Чэрчыль» (USS Winston S. Churchill DDG 81) — ракетны эсмінец на ўзбраенні ваенна-марскога флота Злучаных Штатаў Амерыкі. Ён названы ў гонар брытанскага прэм'ер-міністра Уінстана Чэрчыля. Уінстан Чэрчыль пабудаваны на Батскай суднабудаўнічай верфі ў горадзе Бат, штата Мэн. Будаўніцтва пачалося 7 мая 1998 года. Уінстан Чэрчыль быў спушчаны на ваду 17 красавіка 1999 года. 10 сакавіка 2001 года адбылася ўрачыстая перадача эсмінца войскам у Таўн Поінт-Парку ў горадзе Норфолк, штат Вірджынія. Яго портам прыпіскі з'яўляецца ваенна-марская станцыя Норфолк, штат Вірджынія. Ён з'яўляецца складовай часткай Авіяноснай ўдарнай групы дванаццаці (CSG-12).
Гісторыя
29 лістапада 1995 года, падчас візіту ў Вялікабрытанію, Прэзідэнт Біл Клінтан абвясціў у парламенце, што новы карабель будзе названы ў гонар Уінстана Чэрчыля, былога прэм'ер-міністра Вялікабрытаніі. Гэта быў першы эскадраны мінаносец і толькі чацвёрты ў ВМС ЗША ваенны карабель названы ў гонар брытанскага грамадзяніна.
Кантракт на будаўніцтва Уінстана Чэрчыля быў падпісаны з Батскай суднабудаўнічай верф'ю 6 студзеня 1995 года, і кіль быў закладзены 7 мая 1998 года. Уінстан Чэрчыль быў спушчаны на ваду 17 красавіка 1999 года, пастаўлены 13 кастрычніка 2000 года і ўведзены ў эксплуатацыю 10 сакавіка 2001 года. Спуск судна быў арганізаваны Лэдзі Соамс, дачкой Уінстана Чэрчыля, і г-жой Джанэт Коэн, жонкай міністра абароны ЗША. Яго першым камандзірам быў камандзір (цяпер контр-адмірал) Мічал Франкен.
14 мая 2001 года, Уінстан Чэрчыль перанёс першае выпрабаванне ля ўзбярэжжа Фларыды. Пад судна на невялікай адлегласці пад вадой закладаюлі міны і ўзарвалі, пры чым кожны выбух складаў 7 тон траціла. Праводзілі іх для збору дадзеных у дачыненні да жывучасці і страт у сучасным небяспечным асяроддзі. Уінстан Чэрчыль атрымаў невялікія пашкоджанні падчас гэтых трох тэстаў.
22 жніўня 2005 года, Уінстан Чэрчыль быў уцягнуты ў нязначнае сутыкнуўся з эсмінцам Макфол на ўзбярэжжы Джэксанвіла, Фларыда. Абодва карабля атрымалі нязначныя пашкоджанні, пацярпелых няма. Абодва карабля самастойна вярнуліся ў свой порт прыпіскі на ваенна-марской станцыі Норфалк.
22 студзеня 2006 года Уінстан Чэрчыль захапіў пірацкае судна ў Індыйскім акіяне, калі нёс варту ў якасці сіл па падтрыманню правапарадку ў рэгіёне.
Napalm Death
«Napalm Death» (Напалмавая смерць) — брытанскі грайндкор-гурт, заснаваны ў 1981 годзе. Гурт лічыцца адным з заснавальнікаў жанру «грайндкор», які ўзнік на стыку трэшкора і краст-панку, са значным уплывам жанру трэш-метала і дэт-метала, якія пачалі фарміравацца. Па меры развіцця іх музычнага стылю, «Napalm Death» усё больш эксперыментавалі з дэт-металам (сярэдні перыяд творчасці), далей гурт вярнуўся да сваіх грайндкор-каранёў, захаваўшы, аднак, значны дэт-складнік. Кампазіцыя «» была занесена ў «Кнігу рэкордаў Гінеса» як самая кароткая ў свеце песня — дакладная працягласць гэтага трэка складае 1,316 секунды.
Каўпыніца (рака)
Каўпы́ніца — рака ў Крупскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Нача (басейн Дняпра). Даўжыня 5 км. Пачынаецца за 1 км на захад ад вёскі Плавучае Галае, вусце за 0,5 км на поўдзень ад вёскі Колас. Рэчышча каналізаванае. У вярхоўі на месцы былых торфараспрацовак дачны кааператыў.
Утарабхадра (каляндар Бхарація)
Утарабхадра (उत्तरभाद्रपदा, Uttara Bhādrapadā): накшатра календара Бхарація ў рашы Міна. Група з 2 зорак, галоўная з іх, верагодна, адпавядае 63d Рыбаў (у зорных каталогах: SAO-109474, HD-4656).
К’ёнс
К'ёнс (Chions) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пардэнонэ.
Насельніцтва складае 5132 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 152 чал./км². Займае плошчу 33 км². Паштовы індэкс — 33083. Тэлефонны код — 0434.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Адкрыты ўніверсітэт (Нідэрланды)
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў заснаваны ў верасні 1984 года, што робіць яго самым маладым універсітэтам у Нідэрландах і адзінай установай, якая прапануе дыстанцыйнае навучанне на акадэмічным узроўні. Навучанне ў ВНУ характарызуецца большай ступенню свабоды з пункту гледжання месца, часу і тэмпу навучання, чым у звычайных універсітэтах. Навучальныя матэрыялы і рэпетытарства арыентаваны на самастойнае вывучэнне, як правіла, без наведвання лекцый студэнтамі. Яны могуць самастойна вызначаць тэмп вучобы і займацца дома.
Літоўскія традыцыйныя крыжы
Крыждзірбісце — традыцыйнае літоўскае мастацтва апрацоўкі і ўпрыгажэння крыжоў. Уключана ЮНЕСКА ў Спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны чалавецтва.
Выраб крыжоў складае важную частку літоўскай культуры. Хоць у цяперашні час яны звязаны з каталіцкай рэлігіяй — асноўнай рэлігіяй літоўцаў — літоўскія крыжы бяруць пачатак з дахрысціянскіх вераванняў літоўцаў і звязаны з язычніцкімі слупамі, якія сімвалізуюць сусветнае дрэва. На думку безыменнага аўтара з сайта travel.lt, пасля ўваходжання Літвы ў склад Расійскай імперыі ў пачатку XIX стагоддзя узвядзенне крыжоў было забаронена, а крыжы сталі таксама адным з сімвалаў літоўскага народа. Узвядзенне крыжоў было таксама забаронена ў савецкі перыяд.
Звычайна крыжы выразаюцца з дуба, часам ўтрымліваюць таксама металічныя элементы. Майстры, якія вырабляюць крыжы, былі вандроўнымі рамеснікамі і перамяшчаліся па ўсёй краіне. Самым знакамітым разьбяром крыжоў быў Вінцас Свірскіс (1835-1916), ад якога захавалася каля 50 крыжоў.
Стылізаваныя крыжы (Lietuviškasis kryžius) ставілі ля дарог, на могілках, каля дамоў, а таксама каля цэркваў. Крыжы маглі спалучаць элементы архітэктуры, скульптуры, жывапісу і мастацкага кавання, і былі вышынёй ад аднаго да пяці метраў. Часта літоўскія крыжы ўтрымліваюць сімвалы сонца, геаметрычныя сімвалы, выявы раслін, птушак, а таксама дрэва жыцця. Часам каля іх ставяць невялікія статуі. Крыжы сустракаюцца па ўсёй Літве, але іх асабліва шмат у Жамойці, Аўкштайціі і Дзукіі.
Каля Шаўляя размешчана Гара крыжоў — пагорак, на якім устаноўлены каля 50 тысяч крыжоў.
Аб’яднанне Германіі (1990)
Аб'яднанне Германіі 1990 года — далучэнне ГДР і Заходняга Берліна да ФРГ,  адбылося 3 кастрычніка 1990 года.
Гісторыя
Пасля Другой сусветнай вайны Германія была падзелена на 12 тэрыторый. 2 тэрыторыі адышлі да СССР і Польшчы, 1 тэрыторыя - незалежны Саар, 5 тэрыторый - зоны акупацыі СССР, ЗША (Брэмен і Паўднёвая Германія), Вялікабрытаніі і Францыі, і 4 берлінскіх зоны. У 1948 годзе тры зоны Вялікабрытаніі і ЗША аб'ядналіся ў Бізонію, да якіх затым далучылася Францыя (Трызонія), і была абвешчаная ФРГ. У 1949 годзе на тэрыторыі савецкіх зон абвешчаная ГДР. Берлінскі анклаў абвешчаны фармальна пад пратэктаратам ЗША, Вялікабрытаніі і Францыі. У 1953 годзе Саар увайшоў у ФРГ.
Паміж ГДР і ФРГ была мяжа з адмыслова ўскладненым рэжымам. У 1989 годзе Германія перайшла на палегчаны рэжым. Пасля гэтага пачаўся пераезд немцаў ГДР праз Аўстрыю ў ФРГ. Палегчаны рэжым у ГДР быў усталяваны ў лістападзе 1989 года.
У выніку аб'яднання на тэрыторыі былой ГДР былі створаны пяць новых зямель (Мекленбург-Пярэдняя Памеранія, Брандэнбург, Саксонія, Саксонія-Анхальт і Цюрынгія), а на частцы тэрыторыі ГДР і Заходняга Берліна - зямля Берлін. Межы земляў, якія ўваходзілі ў склад ФРГ да аб'яднання, не змяніліся.
Ом (адзінка вымярэння)
Ом (пазначэнне: Ом, Ω) — адзінка вымярэння электрычнага супраціўлення ў СІ. Ом роўны электрычнаму супраціўленню правадніка, паміж канцамі якога ўзнікае напружанне 1 вольт пры сіле пастаяннага току 1 ампер.
Хоць у Юнікодзе і прысутнічае значок ома (Ω, Ohm sign, ), але яго кананічным раскладаннем з'яўляецца загалоўная грэчаская літара амега (Ω,  ), г. з. гэтыя два знака павінны быць неадметныя з пункта гледжання карыстальніка. Рэкамендуецца для пазначэння ома выкарыстаць амегу.
Адзінка названая ў гонар нямецкага навукоўца Георга Сімона Ома.
Рэватхі (каляндар Бхарація)
Рэватхі (रेवती, Revatī): накшатра календара Бхарація ў рашы Міна. Група з 36 зорак, галоўная з іх, верагодна, адпавядае 99h Рыбаў (у зорных каталогах: SAO-92484, HD-9270).
IC 3690
IC 3690 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эстлунд
Эстлунд — прозвішча.
Губасцік
Губа́сцік (Mimulus) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны з простым або слаба разгалінаваным сцяблом. У ніжняй частцы сцябла маюцца рызомы або сталоны. Лісце простае, супраціўнае, з суцэльным або зубчастым краем. Кветкі адзіночныя ў пазухах лісця або сабраныя ў рыхлыя гронкападобныя суквецці. Колер кветак жоўты чырвоны, блакітны і інш. Часта кветкі рабыя. Плод — шматнасенная каробачка.
Арэал
Налічвае каля 120 відаў, пашыраных пераважна ў Паўночнай Амерыцы.
Таксанамія
Вядома каля 150 —155, некаторыя з іх:
Джасцін Бібер
Джасцін Дру Бібер (Justin Drew Bieber; г.) — канадскі поп-, музыкант,,  і. У 2008 годзе Скутэр Браўн азнаёміўся з яго ролікамі на YouTube і пазней стаў яго менеджарам. Браўн арганізаваў для Бібера сустрэчу з Ашэрам у Атланце, штат Джорджыя (ЗША). Неўзабаве Бібер стаў артыстам лэйбла «Raymond Braun Media Group» (RBMG), сумесным прадпрыемствам Браўна і Ашэра, а яшчэ пазней Эл Гэй Рэйд запрасіў яго ў «Island Records». Яго дэбютны сінгл, «One Time», быў выпушчаны ў 2009 годзе, дасягнуў першай дзясяткі ў Канадзе і трапіў у топ-30 у некаторых краінах. «My World», першы міні-альбом, быў выпушчаны 17 лістапада 2009 і стаў плацінавым у ЗША. Джасцін стаў першым артыстам, чые 7 песень з дэбютнага альбома патрапілі ў чарт «Billboard Hot 100».
Ігар Васілевіч Тапілін
Ігар Васілевіч Тапілін (нар., г. Краснадар, Расія) — беларускі мастак-пастаноўшчык.
Біяграфія
Скончыў у 1973 годзе Усесаюзны дзяржаўны інстытут кінематаграфіі ў Маскве. Вучыўся ў Ю. Піменава, І. Шпінеля. Удзельнік мастацкіх выставак з 1973 года. З 1973 года мастак-пастаноўшчык кінастудыі «Беларусьфільм», працуе таксама ў жывапісе.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1993 года. Член Саюза кінематаграфістаў з 1983 года. Жыве ў г. Мінску.
Творчасць
Асноўныя фільмы: «Пра чырвоную шапачку» (1975), «» (1976), «П’едэстал», «Чалавек, які браў інтэрв’ю» (1986), «Маці ўрагану» (1994), «Сівая легенда» (1995), «Маскоўская сувязь», «Супермозг», «» (1996), «На чыгунцы», «Бабін Яр» (2001); жывапісныя палотны «Нацюрморт» (1991), «Парк» (1993), «Трафарэты» (1995), «Пасьянс» і «Юдзіф і Алаферн» (абедзве 1997), «Адпачынаю» (1998), «Правінцыяльны горад» (2000) , «Горад», «Вячэра з маскай», «Бакал», «Тэатр», «Грамадзяне горада», «У парку».
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, фондах БСМ і Міністэрства культуры Расіі.
Георг Браўн
Георг Браўн (Georg Braun;,  — , ) — сярэдневяковы тэолаг і клірык. Укладальнік (супольна з Ф. Хогенбергам) і выдавец вядомага атласу еўрапейскіх гарадоў.
Укрыжаваны вол
«Укрыжаваны вол» (De geslachte os) — карціна галандскага мастака Рэмбранта, створаная ў 1655 годзе.
Отмар Вальтэр
Отмар Вальтэр (Ottmar Walter; — ) — нямецкі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1954 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ.
Укрыжаваны вол
З 1857 года захоўваецца ў музеі Луўр у Францыі. Падобныя карціны знаходзяцца ў музеях Глазга, Будапешта і Філадэльфіі.
Сярод даследчыкаў і мастацтвазнаўцаў няма адзінага меркавання наконт сюжэта карціны. Некаторыя лічаць, што аўтар напісаў карціну пад эмацыйным уплывам убачанага ў мясной краме ў Амстэрдаме. Іншыя лічаць, што туша вала сімвалізуе альбо ўкрыжаванага Хрыста, альбо ашкеназаў, закатаваных падчас пераследу ва Усходняй Еўропе.
Апісанне
Карціна мае памеры 95,5 на 68,8 сантыметраў. На ёй намалявана туша вала, прывязаная да драўлянай канструкцыі. На заднім плане — жанчына.
Хмяльніцкі раён
Хмяльніцкі раён (Хмельницький район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Хмяльніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Хмяльніцкі (Хмельницький).
Утвораны ў 1965 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 52332 чалавекі, плошча — 1220,1 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 38 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 76 сёлаў.
1791 год у гісторыі астраноміі
1791 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Дзмітрый Іванавіч Мяцеліца
Дзмітрый Іванавіч Мяцеліца (нар., г. Смаленск, Расія) — беларускі фізіка- і біяхімік. Доктар хімічных навук (1976), прафесар (спецыяльнасць «Біяхімія», 1988).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: біяарганічная хімія ферментатыўнага каталізу; хімічная і ферментатыўная кінетыка.
Узнагароды
Медаль СССР «Ветэран працы» (1990), прэмія спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па сацыяльнай падтрымцы адораных навучэнцаў і студэнтаў (1998) і інш.
Чымалайс
Чымалайс (Cimolais) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пардэнонэ.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Beata Vergine Maria Assunta.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
150-я партызанская брыгада імя Ф. М. Языковіча
'''150-я партызанская брыгада імя Ф. М. Языковіча''' — была створана ў снежні 1943 года ў Капаткевіцкім раёне на базе трох атрадаў вылучаных 125-й Капаткевіцкай партызанскай брыгадай. У снежні 1943 — студзені 1944 ажыццявіла рэйд у Дамачаўскі раён. Дзейнічала на акупаванай тэрыторыі Дамачаўскага, Дзівінскага, Целяханскага, Драгічынскага раёнаў БССР і Любэшыўскага раёна Валынскай вобласці. Брыгадзе нададзена імя сакратара Палескага падпольнага абкома КП(б)Б Ф. М. Языковіча, які загінуў у красавіку 1943 года.
Гісторыя
Партызаны разам з іншымі брыгадамі і атрадамі Паўднёвай зоны Брэсцкай вобласці толькі ў лютым — сакавіку 1944 года правялі 27 баёў, удзельнічалі ў абароне партызанскай зоны ў раёне Дняпроўска-Бугскага канала. 30 сакавіка 1944 года брыгада (541 партызан) злучылася з Чырвонай Арміяй. Пасля злучэння брыгада была ўключана ў баявы парадак 160-й дывізіі на ўчастку абароны правага берага Прыпяці ў Любэшыўскім раёне.
IC 3691
IC 3691 — галактыка тыпу I (нерэгулярная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Уладзімір Валянцінавіч Мяньшоў
Уладзімір Валянцінавіч Мяньшоў (Влади́мир Валенти́нович Меньшо́в, нар., — ) — савецкі і расійскі акцёр тэатра, кіно і тэлебачання, кінарэжысёр, сцэнарыст, прадзюсар, тэлевядучы. Заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1984), народны артыст РСФСР (1989), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1981) і прэміі «Оскар» у намінацыі «Лепшы фільм на замежнай мове» за фільм «Масква слязам не верыць».
Біяграфія
У 1961 годзе стаў студэнтам акцёрскага факультэта Школы-студыі МХАТ. У 1965 годзе скончыў Школу-студыю імя Неміровіча-Данчанкі пры МХАТ, у 1970 годзе — аспірантуру пры кафедры рэжысуры ва УДІК (майстэрня Міхаіла Рома). Для творчасці ўласціва імкненне да раскрыцця асобы ў востраканфліктных сітуацыях, у якіх адначасова надае сюжэту і героям лірычную і гумарыстычную афарбоўку. Паставіў фільмы «Розыгрыш» (1977), «Масква слязам не верыць» (1980, прэмія «Оскар» 1981), «Каханне і галубы» (1984), «Шырлі-мырлі» (1995), «Царэвіч Аляксей» (1997).
Зняўся ў фільмах «Чалавек на сваім месцы» (1973), «Апошняя сустрэча» (1974), «Асабістае меркаванне» (1977), «Пасля разводу», «Прыезд» (абодва 1982), «У пошуках зорак», «Магістраль» (абодва 1983), «Дарагі Эдысан», «Перахоп» (абодва 1986), «Дзе знаходзіцца „нофелэт“?» (1987), «Горад Зеро» (1988), «Ойча наш» (1989) і інш.
Памёр 5 ліпеня 2021 года ад наступстваў каранавіруснай інфекцыі.
Роберт Аляксандравіч Часнойць
Роберт Аляксандравіч Часнойць (нар. 1954) — беларускі ўрач-кардыёлаг, арганізатар аховы здароўя і дзяржаўны дзеяч. Кандыдат эканамічных навук. Заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь (2000).
Біяграфія
Скончыў Міхалішкаўскую СШ (1971), Гродзенскі медыцынскі інстытут (1977), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (1998). Працаваў галоўным урачом Гервяцкай участковай бальніцы, намеснікам начальніка і начальнікам Упраўлення аховы здароўя Гродзенскага аблвыканкама, у 2006—2010 гадах — першым намеснікам міністра аховы здароўя Беларусі.
У 2010 годзе быў абраны старшынёй Рэспубліканскага камітэта прафсаюза медыцынскіх работнікаў.
У 1999—2001 гадах быў дэпутатам Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў. З 2000 па 2004 гады — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Сёхэй Імамура
Сёхэй Імамура ( — ) — японскі кінарэжысёр і сцэнарыст. Набыў рэпутацыю аднаго з найбуйных пасляваенных рэжысёраў Японіі кінакарцінамі, у якіх з далягляду сацыяльных нізоў у часцяком сатырычнай манеры раскрываецца пачуццёвая і сэксуальная прырода чалавека. За сваю паўвекавую кар’еру паставіў каля 20 фільмаў. Старэйшы сын — рэжысёр і сцэнарыст Дайсукэ Тэнган.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Індычы)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква — мураваны праваслаўны храм у в. Індычы Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
У 1800 годзе па фундацыі Тамаша Канюшэўскага ў Індычах пабудавана драўляная ўніяцкая царква Нараджэння Божай Маці, пасля скасавання Уніі прыхаджане пераведзены ў праваслаўе. У 1960-я гады царква была разбурана.
Новая царква была пабудавана ў 1997 годзе.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы. Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам пад 2-схільным дахам з вальмай над алтарнай часткай, завершанай цубулепадобным купалам на гранёным барабане. Над фасадам надбудавана 2-ярусная 8-гранная шатровая званіца з макаўкай. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі.
Рэй Міланд
Рэй Міланд (Ray Milland;  — ) — амерыканскі і, уладальнік прэміі «Оскар» за найлепшую мужчынскую ролю ў 1946 годзе.
Валожынскі раён
Вало́жынскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мінскай вобласці Беларусі.
Дзікае поле
Дзікае поле, Поле - традыцыйная назва прычарнаморскіх стэпаў у XVI-XVII ст. У вузкім сэнсе — гістарычная назва неразмежаваных і слаба заселеных прычарнаморскіх стэпаў паміж сярэднім і ніжнім цячэнням Днястра на захадзе, ніжнім цячэнням Дона і Северскага Данца на ўсходзе, ад левага прытоку Дняпра — Самары і вярхоўяў прытокаў Паўднёвага Буга — Сынюхы і Ингула на поўначы, да Чорнага і Азоўскага мораў і Крыма на поўдні. У шырокім сэнсе - назва ўсяго Вялікага еўразійскага стэпу, які таксама называўся Вялікай Скіфіяй ў часы антычнасці або Вялікай Тартарыяй ў часы сярэднявечча ў еўрапейскіх і ўсходніх (пераважна персідскіх) крыніцах.
Уільям Эдуард Боінг
Біяграфія
Боінг вучыўся ў Ельскім універсітэце, але не атрымаў дыплома.
Валожынскі раён
Геаграфія
Клімат умерана кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня складае −6,7 °C, ліпеня — +17,5 °C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 659 мм. Вегетацыйны перыяд — 187 дзён.
Уільям Эдуард Боінг
Біяграфія
У 1903 пераехаў у Сіэтл, штат Вашынгтон, і спачатку, як і яго бацька, займаўся дрэваапрацоўчым бізнесам.
Дзікае поле
Займала тэрыторыю сучаснага Цэнтральнага Чарназем'я і частку сучаснай Украіны (басейны рэк Северскі Данец, Ворскла і інш.), а таксама землі Ніжняга Прыдоння, Сярэдняга і Ніжняга Паволжа. Тэрыторыя Дзікага поля ахоплівала акрамя дзікага стэпу вялікую частку асвоеных зямель, якія ўваходзілі ў склад Курскага, Ялецкага і часткова Разанскага княстваў. Да канца XIV ст. першыя 2 княствы спынілі сваё існаванне, а іх цэнтры, як і іншыя навакольныя гарады, ператварыліся ў гарадзішчы. У XIV — XVI ст. тэрыторыя Дзікага поля ўмоўна падзелена паміж ВКЛ (потым Рэччу Паспалітай) і Расійскай дзяржавай. Але гэты падзел не прызнаваўся нашчадкамі Залатой Арды (Вялікай Ардой, Крымскім ханствам), а Дзікае поле выкарыстоўвалася імі эпізадычна як качэўі (напрыклад, у 1490, 1491, 1501 гг.). Рэальнай улады над тэрыторыяй Дзікаг поля не мелі ні маскоўскі, ні літоўскі бок. Паводле дагавора 1503 вялікая частка Дзікага поля намінальна трапіла ў склад Расійскай дзяржавы. Паступова яго памеры скарачаліся. Калі ў 1-й палове XVI ст. Дзікае поле пачыналася адразу за Тулай, то ў сярэдзіне таго ж стагоддзя яно адсунулася да адноўленых гарадоў Арла, Данкава, Шацка і інш. 3 1571 г. «на Полі» пачала няспынна дзейнічаць агульнадзяржаўная расійская вартавая служба, арганізатарам якой быў баярын М.І.Варатынскі. Неўзабаве полем сталі называць тэрыторыю, на якой стаяла расійская ахова і дзейнічалі раз'езды. Да канца XVI ст. пабудаваны ці адноўлены шэраг гарадоў (Варонеж, Ліўны, Курск, Белгарад, Ялец і інш.), а сама тэрыторыю Дзікага поля стала часткай расійскіх зямель. У нізоўях Дона пачало канцэнтравацца аўтаномнае данское казацтва. Такім чынам, у канцы XVI ст. тэрмін «Поле» страціў першапачатковы сэнс, але працягваў ужывацца для абазначэння пэўнага геаграфічнага рэгіёна.
Уільям Эдуард Боінг
Біяграфія
У 1910 захапіўся авіябудаваннем і прыняў удзел у першай амерыканскай авіявыставе, якая праходзіла ў Лос-Анджэлесе, штат Каліфорнія. Ён падняў у паветра свой ​​першы самалёт ў 1915 годзе.
Валожынскі раён
Геаграфія
Паверхня хвалістая. На ўсходзе раёна размяшчаецца Мінскае ўзвышша, на поўначы — адгор’і Ашмянскага ўзвышша, на паўднёвым захадзе — Нёманская нізіна. Пераважаюць вышыні 150—250 м, максімальная адзнака — 335 м (гара Маяк каля в. Шапавалы).
Гісторыя
Валожынскі раён утвораны 15 студзеня 1940 года ў складзе Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — горад Валожын. 12 кастрычніка 1940 года падзелены на 21 сельсавет: Адамоўскі, Брыльскі, Бурмацкі, Вішнеўскі, Войштавіцкі, Гародзькаўскі, Даўбенскі, Дорскі, Забрэжскі, Ігнатаўскі, Ластаянцаўскі, Лоскаўскі, Ляшчоўскі, Мінцаўскі, Пяршайскі, Румскі, Сакаўшчынскі, Стайкаўскі, Сугваздаўскі, Узбалацкі, Філіпіняцкі.
Уільям Эдуард Боінг
Біяграфія
У апошнія гады ён адышоў ад спраў і заняўся гадоўляй коней. У канцы жыцця прадаў свой ​​пакет акцый і адасобіўся на ўласнай яхце ў берагоў Канады, дзе і памёр 28 верасня 1956 г..
Валожынскі раён
Гісторыя
20 верасня 1944 года раён увайшоў у склад Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года быў утвораны Багданаўскі сельсавет, скасаваны Адамоўскі, Бурмацкі, Войштавіцкі, Ігнатаўскі, Лоскаўскі, Ляшчоўскі, Мінцаўскі, Філіпіняцкі сельсаветы, Румскі сельсавет перайменаваны ў Белакорацкі. 26 ліпеня 1957 года скасаваны Ластаянцаўскі сельсавет. 12 чэрвеня 1968 года Стайкаўскі сельсавет перайменаваны ў Мінцінскі. З 20 студзеня 1960 года раён у складзе Мінскай вобласці, да раёна былі далучаны Гіравіцкі, Пятроўшчынскі, Ракаўскі і Яршэвіцкі сельсаветы Радашковіцкага раёна, Багданаўскі сельсавет перададзены ў склад Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. 26 жніўня 1961 года быў скасаваны Гіравіцкі сельсавет. 17 красавіка 1962 года да раёна былі далучаны Зарачанскі, Пральніцкі сельсаветы, 24 населеныя пункты Волменскага сельсавета і гарадскі пасёлак Івянец скасаванага Івянецкага раёна. 5 мая 1962 года Мінцінскі сельсавет перайменаваны ў Валожынскі, Пральніцкі — у Падневіцкі, Брыльскі сельсавет скасаваны.
25 снежня 1962 года Валожынскі раён быў ліквідаваны, яго тэрыторыя далучана да Маладзечанскага раёна за выключэннем гарадскога пасёлка Івянец, Волменскага, Зарачанскага і Падневіцкага сельсаветаў, якія ўвайшлі ў склад Стаўбцоўскага раёна.
6 студзеня 1965 года раён быў адноўлены, уключаў Белакорацкі, Валожынскі, Вішнеўскі, Гародзькаўскі, Даўбенскі, Дорскі, Забрэжскі, Залескі, Пяршайскі, Ракаўскі, Сакаўшчынскі, Сугваздаўскі, Узбалацкі, Яршэвіцкі сельсаветы Маладзечанскага раёна, гарадскі пасёлак Івянец, Волменскі, Зарачанскі, Падневіцкі сельсаветы Стаўбцоўскага раёна, Багданаўскі сельсавет (за выключэннем 24 населеных пунктаў) Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. 22 мая 1967 года ўтвораны Падбярэзскі сельсавет. 12 жніўня 1970 года Волменскі сельсавет перададзены Дзяржынскаму раёну. 16 жніўня 1973 года Даўбенскі сельсавет перайменаваны ў Бабровіцкі, 1 кастрычніка 1973 года Зарачанскі — у Івянецкі. 29 ліпеня 1976 года скасаваны Белакорацкі сельсавет. 5 сакавіка 1983 года Забрэжскі сельсавет перайменаваны ў Забрэзскі. 30 кастрычніка 2009 года скасаваны Бабровіцкі, Забрэзскі, Падбярэзскі, Сугваздаўскі сельсаветы. 28 мая 2013 года скасаваны Багданаўскі, Залескі, Пральніцкі, Сакаўшчынскі, Узбалацкі і Яршэвіцкі сельсаветы.
Цікавыя мясціны
Усе пералічныя помнікі прыроды адносяцца да класу геалагічных.
ТГМ 3Т
Апісанне
Корпус ТГМ 3Т — адкрыты, герметычны. Агрэгаты размешчаны па ўсёй машыне з мэтай забеспячэння аптымальнага разважвання: сілавы агрэгат, які складаецца з дызельнага рухавіка і аўтаматычнай каробкі пераключэння перадач, размешчаны ў сярэдняй частцы, механізм павароту — у насавой, а блок астуджэння — у кармавой частцы ля левага і правага бартоў. Месцы для кіроўцы і пяці пасажыраў размяшчаюцца вакол сілавога агрэгата.
Хадавая частка — гусенічная, якая на кожным з бартоў складаецца з пяці апорных каткоў з індывідуальнай тарсіённай падвескай і вядучага катка. Пераадоленне водных перашкод ажыццяўляецца ўплаў за кошт перамоткі гусеніц.
У базавым варыянце машына не ўзброена, аднак яе канструкцыя і кампаноўка дазваляюць усталёўваць рознае ўзбраенне :