cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ФК Сток Сіці
Раннія гады
У 1878 годзе клуб быў аб’яднаны з Крыкетным клубам імя Вікторыі. Клуба зноў пераехаў на сваю былую гульнявую пляцоўку, які неўзабаве стаў вядомы як «Вікторыя Граўнд». Прыкладна ў гэты ж час клуб прыняў сваю традыцыйную чырвона-белую перапялясую форму. У жніўні 1885 года клуб атрымаў статус прафесійнай каманды.
«Сток» быў адным з дванаццаці членаў-заснавальнікаў Футбольнай лігі, калі яна паўстала ў 1888 годзе. Клуб змагаўся ў першых двух сезонах, сканчаючы абодва разы чэмпіянат на апошнім радку выніковай табліцы. У 1890 годзе «Сток» не здолеў пераабрацца ў Лігу і ўступіў у саюз футбола, які яны адразу ж перамаглі, і такім чынам былі пераабраны ў Футбольнай лігу. «Сток» правёў наступныя 15 сезонаў у першым дывізіёне, дасягнуўшы ў 1899 годзе паўфіналу Кубку Англіі, пакуль не вылецеў з Лігі ў 1907 годзе. «Сток» збанкрутаваўся і на пачатку Першай сусветнай вайны не ўдзульнічаў у розыгрышу Футбольнай лігі. Падчас ваеннага перыяду, «Сток» увайшоў у Лігу Ланкашыра. Калі футбольныя турніры ў Англіі былі адноўлены ў жніўні 1919 года, «Сток» паўторна далучыўся да Лігі.
Уздым
У 1919 годзе клуб стаў уладальнікам «Вікторыі Граўнд». За гэтым рушыла ўслед будаўніцтва новай трыбуны, якая павялічыла агульную ёмістасць стадыёну да 50 тысяч чалавек. У 1925 годзе Сток-он-Трэнт атрымаў статусу горада, што дало магчымасць пераназваць клуб у «Сток Сіці» ў 1928 годзе.
У 1930-я гады дэбютаваў за клуб самы знакаміты з яго ігракоў, Стэнлі Мэцьюз. Стэнлі, які вырас у Хенлі і быў вучнем клуба, у першы раз выйшаў на пляцоўку ў футболцы клуба ў сакавіку 1932 года ў матчы супраць клуба «Бэры» ва ўзросце 17 гадоў. Да канца дзесяцігоддзя, Мэцьюз зарэкамендаваў сябе як у зборнай Англіі, гэтак як адзін з лепшых футбалістаў свайго пакалення. «Сток Сіці» дасягнуў прасоўвання ў Футбольную лігу ў 1933 годзе, аднак Мэцьюз згуляў толькі 15 гульняў у тым сезоне. Ён тым не менш забіць свой ​​першы гол за клуб у матчы супраць аднаго з прынцыповых супернікаў клуба «Порт Вейл» у пераможным матчы 3:1.
Да 1934 года сярэдняя наведвальнасць клуба ўзрасла да больш чым 23 тысяч чалавек, што, у сваю чаргу, дало магчымасць клубу павялічыць колькасць сродкаў, якія выдзяляюцца на трэнферную дзейнасць. Клуб стаў адным з лідараў англійскага футболу, і менавіта ў гэты перыяд клуб аформіў сваю рэкордную перамогу ў лізе, перайграўшы з лікам 10:3 «Вест Бромвіч Альбіён» у лютым 1937 года. У красавіку таго ж года клуб дасягнуў і рэкорду наведвальнасці, калі на гульні супраць «Арсенала» былі зафіксаваны на трыбунах 51 373 чалавекі. Фрэдзі Стыл забіў 33 галы ў сезоне 1936/37, што застаецца рэкордам клуба.
Далейшая гісторыя
У 1952 годзе клуб пакінуў Першы Дывізіён Футбольнай лігі, вышэйшую на той момант футбольную лігу Англіі. У 1960 годзе клубам стаў кіраваць Тоні Уодынгтан, а праз 2 гады ён вывеў каманду ў вышэйшы дывізіён. У 1972 годзе клуб заваяваў Кубак Футбольнай лігі, першы сур’ёзны трафей у сваёй гісторыі. 4 мая 2008 года клуб упершыню з 1985 года выйшаў у Прэм’ер-лігу, дзе выступаў да 2018 года.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 2004
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 2004 (UK Championship 2004, таксама вядомы як Travis Perkins UK Championship 2004 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 15 па 28 лістапада 2004 года на арэне Barbican Centre у Ёрку, Англія. Турнір стаў 28-м розыгрышам чэмпіянату Вялікабрытаніі, які штогод праходзіць з 1977 года. Кампанія Travis Perkins спансавала турнір другі раз запар. Прызавы фонд турніру склаў £525,000, з якіх £70,000 атрымаў пераможца.
Пептакокі
Пептакокі (Peptococcus) — род няспораўтваральных бактэрый шарападобнай формы. Трапляюцца ў кішачным тракце жывёл і чалавека, экскрыментах, брудзе. Пры пэўных умовах здольныя выклікаць септычныя інфекцыі.
Клеткі адзінкавыя, у парах, тэтрадах, агрэгатах. Нерухомыя, грамстаноўчыя, аблігатныя (абавязковыя) анаэробы.
Вылодаюць пратэалітычнай актыўнасцю, раскладаюць арганічныя злучэнні.
Пепсін
Пепсі́н (πέψις — страваванне) — пратэалітычны фермент страўнікавага соку жывёл і чалавека, які ажыццяўляе расшчапленне бялкоў. Малекулярная маса каля 35 000.
Утвараецца ў страўніку ў выглядзе неактыўнага пепсінагену, актывуецца пад уплывам салянай кіслаты страўнікавага соку.
Пепсін гідралізуе пептыдныя сувязі ў бялках і пептыдах з утварэннем больш простых пептыдаў і свабодных амінакіслот.
Прэпарат пепсіну ўжываюць пры хваробах страўнікавага тракту.
Спіс аб’ектаў PGC (2095001—2096000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2095001—2096000)
Ведран Чорлука
Ведран Чорлука (Vedran Ćorluka; нар., Модран, СФРЮ) — харвацкі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Харватыі (2006—2018). Ц цяперашні час працуе трэнерам у маскоўскім «Лакаматыве» і зборнай Харватыі.
Раннія гады
Ведран Чорлука ў васьмігадовым узросце ўступіў у шэрагі школы заграбскае «Дынама», дзе ў 2003 годзе атрымаў статус прафесійнага футбаліста і ўвайшоў у склад асноўнай каманды. У 2004 годзе «Дынама» аддало Чорлуку на павышэнне вопыту ў арэнду сціпламу «Інтэру» з Запрэшыча, там жа быў і яго партнёр па зборнай Лука Модрыч. За «Інтэр» ён правёў 27 матчаў і нават забіў 4 мячы, у тым сезоне «Інтэр» заваяваў срэбра ў чэмпіянаце Харватыі. Пасля такога пачатку кар’еры, ён без адмысловай працы замацаваўся ў складзе «Дынама», і ў першым жа сезоне ўзяў першае месца ў чэмпіянаце, адыграўшы 31 матч і забіўшы тры мячы. Не замарудзіў сябе чакаць і выклік у асноўную зборную краіны, дзе ён дэбютаваў летам 2006 года. У наступным сезоне 21-гадовы Ведран разам з клубам стаў чэмпіёнам Харватыі, уладальнікам кубка і суперкубка краіны, адыграўшы 30 матчаў і забіўшы 4 мячы. Пасля такіх падзей да Чорлукі пачалі прыглядацца замежныя клубы.
«Тотэнхэм Хотспур»
У 2008 годзе Чорлука быў набыты «Тотэнхэмам Хотспурам» за 12,5 млн фунтаў, дзе зноў уз’яднаўся з Модрычам. У першым сезоне за шпораў ён адгуляў 36 матчаў, і стаў фіналістам Кубка Футбольнай лігі.
«Баер»
31 студзеня 2012 года Чорлука быў аддадзены ў паўгадавую арэнду ў леверкузенскі «Баер 04».
«Лакаматыў»
У чэрвені 2021 года завяршыў кар’еру і перайшоў на трэнерскую працу ў «Лакаматыве» і зборнай Харватыі
Міжнародная кар’ера
Ведран дэбютаваў у зборнай Харватыі 16 жніўня 2006 года ў таварыскім матчы супраць зборнай Італіі ў італьянскім горадзе Ліворна. Футбаліст выйшаў на замену ў перапынку матча замест Антэ Серыча і дапамог харватам атрымаць перамогу з лікам 2:0.
Дасягненні
Дынама
Лакаматыў
Камаровічы (Петрыкаўскі раён)
Камаро́вічы (, Комаровичи) — аграгарадок у Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Камаровіцкага сельсавета.
ФК Нюрнберг
«Нюрнберг» (1. FC Nürnberg) — нямецкі футбольны клуб з горада Нюрнберг, які размяшчаецца ў федэральнай зямлі Баварыя. Заснаваны ў 1900 годзе. Дзевяціразовы чэмпіён Германіі (1920, 1921, 1924, 1925, 1927, 1936, 1948, 1961, 1968), уладальнік Кубка Германіі (1935, 1939, 1962, 2007). Ён быў заснаваны 4 мая 1900 года групай з васямнаццаці юнакоў, якія сабраліся ў мясцовым пабе пад назвай «Burenhütte», каб сабраць каманду для гульні ў футбол, а не рэгбі, бо на той час новая англійскія гульня станавілася ўсё больш папулярнай. Сёння клуб мае ў сваім складзе каманды па боксе, гандболе, хакеі на роліках і каньках, плаванню, лыжам, тэнісу.
Стадыён
Каманда гуляе свае хатнія матчы на стадыёне «Макс-Морлак-Штадыян», які знаходзіцца ў камунальнай уласнасці. Раней да 1990 года стадыён быў вядомы як «Гарадскі стадыён», да 2006 года — «Франкенштадыян». Ён з’яўляецца хатняй арэнай клуба з 1963 года і ў цяперашні час мае ўмяшчальнасць у 48 553 гледачоў пасля апошняга пашырэння стадыёна падчас зімовай паўзы ў сезоне 2009/10.
Стадыён быў пабудаваны ў 1928 годзе і быў вядомы як «Штадыян дэр Гітлерюгенд» з 1933 па 1945 гады. Першапачатковая ёмістасць была роўная 40 000 гледачам, але ў 1965 годзе ўмяшчальнайсць была павялічана да 65 000 гледачоў, а затым на стадыёне ў 1967 годзе адбыўся фінальны матч Кубка чэмпіёнаў 1967, дзе сустракаліся «Баварыя» і «Рэйнджэрс». Перамогу ў матчы атрымалі нямецкія футбалісты з «Баварыі» з лікам 1:0. У наступным арэна была адрамантавана да чэмпіянату свету 1974 і яшчэ нядаўняе пашырэнне дазволіла ёй прыняць 45 000 гледачоў у чатырох матчах папярэдняга раўнда і аднаго матча стадыі 1/16 фінала чэмпіянату свету па футболе 2006.
«Макс-Морлак-Штадыян» з 2006 года насіў камерцыйную назву «EasyCredit Stadium» па дамоўленасці з мясцовым банкам. Большасць фанатаў выступала з прапановай перайменавання стадыёна ў гонар Макса Морлака, але яны павінны былі чакаць прынамсі шэсць гадоў, каб гэта адбылося, бо паводле дамоўленасці менавіта такі перыяд стадыён будзе мець камерцыйную назву. У 2013—2017 гадах стадыён быў вядомы пад назвамі «Грундыг Штадыян» і «Нюрнберг». З ліпеня 2017 года стадыён нарэшце атрымаў афіцыйную назву «Макс-Морлак-Штадыян».
Фаставічы
Фа́ставічы (, Фастовичи) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Камаровіцкага сельсавета.
Огнен Вукоевіч
Огнен Вукоевіч (Ognjen Vukojević; нар., , СФРЮ) — былы харвацкі футбаліст, паўабаронца. Выступаў за нацыянальную зборную Харватыі (2007—2014). У цяперашні час працуе галоўным трэнерам моладзевай (да 20 гадоў) зборнай Харватыі.
Клубная
Вукоевіч з’яўляецца выхаванцам футбольнага клуба «Б’елавар», у складзе якога гуляў у трэцяй лізе чэмпіянату Харватыі. У 2003 годзе падпісаў свой ​​першы прафесійны кантракт з клубам «Славен Бялупа» з Капрыўніцы. У 2005 годзе перайшоў у бельгійскі «Льерс», але не здолеў там раскрыцца і ўжо ў снежні 2005 года вярнуўся на радзіму, у заграбскае «Дынама». У складзе «Дынама» замацаваўся ў сезоне 2006/07, стаў адным з лідараў каманды. 25 мая 2008 года падпісаў пяцігадовы кантракт з кіеўскім «Дынама», у інтэрв’ю прэс-службе клуба сказаў, што аддаў перавагу яму перад «Сэлтыкам», «Аяксам» і «Баварыяй».
У лютым 2013 года да канца сезону 2012/13 быў аддадзены ў арэнду ў маскоўскі «Спартак», а сезон 2014/15 правёў у арэндзе ў заграбскім «Дынама», разам з якім выйграў чэмпіянат і Кубак Харватыі. У чэрвені 2015 года перайшоў у венскую «Аўстрыю», якую пакінуў у 2017 годзе і завяршыў кар’еру.
Міжнародная
З жніўня 2007 года рэгулярна выклікаўся ў зборную Харватыі. Дэбютаваў за нацыянальную каманду 16 кастрычніка 2007 года ў таварыскай сустрэчы супраць зборнай Славакіі. У тым жа матчы забіў свой ​​першы гол за зборную.
Трэнерская
З 2017 года працаваў скаўтам у кіеўскім «Дынама» і нацыянальнай зборнай Харватыі. У маі 2019 года быў прызначаны галоўным трэнерам моладзевай (да 20 гадоў) зборнай Харватыі.
Дасягненні
«Дынама» Заграб
«Дынама» Кіеў
Іаган Генрых (маркграф Маравіі)
Іаган Генрых (Johann Heinrich), Я́н І́ндржых (Jan Jindřich;, Мельнік — ) — маркграф Маравіі з 1349 года, граф Ціроля ў 1335—1341 гадах, з Люксембургскай дынастыі.
Біяграфія
Іаган Генрых быў трэцім сынам караля Чэхіі Яна Люксембургскага і Лізаветы Пржэмыслаўны, дочкі чэшскага караля Вацлава II. Старэйшы брат Іагана Генрыха Карл IV стаў у 1346 годзе каралём Германіі і, пазней, імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі.
У 1330 годзе Іаган Генрых, якому было толькі восем (паводле іншых звестак сем) гадоў, ажаніўся з Маргарытай, спадчынніцай Цірольскага графства. Гэта быў дынастычны саюз, заключаны з мэтай спынення працяглай барацьбы паміж Люксембургскай і Горыцка-Цірольскай дынастыямі за чэшскі прастол. Ён мог забяспечыць далучэнне Люксембургамі вялізарных уладанняў цірольскіх графаў у паўднёвай Германіі (уключаючы Карынтыю і Крайну). Аднак, калі ў 1335 годзе Маргарыта Цірольская атрымала пасля смерці свайго бацькі прастол ў спадчыну, Ян Люксембургскі, паглынуты італьянскімі авантурамі, не змог замацаваць сваю ўладу ў яе ўладаннях. У выніку Карынтыя і Крайна адышлі да аўстрыйскіх Габсбургаў, а Маргарыце і Іагану Генрыху застаўся толькі Ціроль.
Кіраванне Іагана Генрыха ў Ціролі працягвалася нядоўга: у 1341 годзе ён быў выгнаны сваёй жонкай з графства, а неўзабаве Маргарыта выйшла замуж за Людвіга V Баварскага. Хоць Люксембургам удалося арганізаваць масіраваную прапагандысцкую кампанію супраць Маргарыты, з прыцягненнем Папы Рымскага, які адлучыў Маргарыту ад царквы і абвясціў яе самай пачварнай жанчынай у гісторыі, Ціроль быў страчаны для Іагана Генрыха.
У 1349 годзе, пасля ўступа Карла IV на прастол Чэхіі, Іаган Генрых атрымаў ад свайго старэйшага брата ў апанаж Маравію. У якасці маркграфа Маравіі Іаган Генрых знаходзіўся цалкам пад кантролем свайго больш выдатнага старэйшага брата і не праводзіў незалежную ад Чэхіі знешнюю палітыку.
У 1350 годзе ён ажаніўся ў другі раз з Маргарытай, дачкой князя опаўскага, ад якой меў некалькі дзяцей, у тым ліку і будучага германскага анты-караля Ёста Люксембургскага.
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 2000
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 2000 (UK Championship 2000, таксама вядомы як Liverpool Victoria UK Championship 2000 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 18 лістапада па 3 снежня 2000 года ў міжнародным цэнтры Борнмута у Борнмуце, Англія. Турнір стаў 24-м розыгрышам чэмпіянату Вялікабрытаніі, які штогод праходзіць з 1977 года. Прызавы фонд турніру склаў £440,000, з якіх £78,000 атрымаў пераможца.
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 2002
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 2002 (UK Championship 2002, таксама вядомы як PowerHouse UK Championship 2002 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 1 па 15 снежня 2002 года на арэне Barbican Centre, у Ёрку, Англія. Турнір стаў 26-м розыгрышам чэмпіянату Вялікабрытаніі, які штогод праходзіць з 1977 году. Кампанія PowerHouse упершыню спансавала турнір. Прызавы фонд турніру склаў £746,900, з якіх £100,000 атрымаў пераможца.
Пептыды
Пепты́ды — арганічныя рэчывы, якія маюць астаткі аднолькавых або розных амінакіслот, што злучаюцца пептыднай сувяззю.
Малекула пептыдаў — звычайна лінейны ланцуг з амінагрупай (—NH2) на адным і карбаксільнай групай (—COOH) на другім канцы ланцуга.
Бываюць пептыды з замкнёным ланцугом — цыклапептыды (таксіны, гармоны і антыбіётыкі).
Па колькасці амінакіслотных астаткаў адрозніваюць ды-, тры-, тэтрапептыды і г.д.. а таксама поліпептыды.
Да пептыдаў адносяць шэраг біялагічна актыўных рэчываў: глутатыён, анзерын, карназін, некаторыя гармоны (інсулін, глюкагон, вазапрэсін, аксітацын і інш.).
У жывых клетках пептыды сінтэзуюцца з амінакіслот ці ўтвараюцца пры ферментатыўным расшчапленні бялкоў. Шэраг актыўных пептыдаў і іх аналагі атрыманы штучна шляхам хімічнага сінтэзу.
Дасягненні хіміі пептыдаў спрыялі вырашэнню некаторых праблем біяхіміі і малекулярнай біялогіі (напрыклад, расшыфроўка генетычнага кода).
Пептыдная сувязь
Пептыдная сувязь — від аміднай сувязі; узнікае ў выніку ўзаемадзеяння α-амінагрупы (— NH2) адной амінакіслаты з α-карбаксільнай групай (— СООН) іншай амінакіслаты. Такія палімерныя малекулы (поліпептыдныя ланцугі) могуць складацца з соцень амінакіслотных звёнаў, а бялковая малекула — з аднаго ці некалькіх поліпептыдных ланцугоў.
З'яўляецца адзінай кавалентнай сувяззю, з дапамогай якой амінакіслотныя астаткі злучаюцца паміж сабой і ўтвараюць каркас бялковай малекулы. Мае (на 40 %) характар двайной (спалучанай) сувязі і таму карацей за адзінарную — С — N — сувязь. Часткова спалучаны характар — С — N —сувязі абумоўлівае плоскую канфігурацыю — С(О) — NН — групы (усе 4 атамы знаходзяцца ў адной плоскасці) і існаванне транс- (больш устойлівай) і цыс-форм.
Ферментатыўнае ўтварэнне пептыднай сувязі ў жывых клетках адбываецца ў біясінтэзе бялку.
Ёст (кароль Германіі)
Ёст Мараўскі, таксама Ёшт, або Ёдак (Jobst von Mähren, Jodoc(us) або Jošt Moravský;  —, Брно) — маркграф Маравіі з 1375 года, курфюрст Брандэнбурга з 1388 года, і кароль Германіі з 1 кастрычніка 1410 года з Люксембургскай дынастыі.
Біяграфія
Ёст быў старэйшым сынам мараўскага маркграфа Іагана Генрыха, брата імператара Карла IV, і Маргарыты, дачкі князя опаўскага. Ён атрымаў добрую адукацыю і досыць эфектыўна кіраваў спадчыннымі ўладаннямі свайго бацькі, аднак, паводле некаторых крыніц, адрозніваўся прагнасцю, вераломствам і ганарыстасцю.
Пасля смерці бацькі ў 1375 годзе Ёст падзяліў прастол Маравіі са сваім малодшым братам Пракопам. Аднак ужо ў 1381 годзе паміж братамі ўспыхнула вайна, якая працягвалася, з перапынкамі, да самай смерці Пракопа ў 1405 годзе.
У 1383 годзе стрыечны брат Ёста — кароль Германіі Венцэль — прызначыў яго генеральным вікарыем Італьянскага каралеўства.
У 1392 годзе Ёст уступіў у саюз з Жыгімонтам і Альбрэхтам IV Аўстрыйскім супраць караля Венцэля і свайго роднага брата Пракопа. Падчас вайны Ёсту ўдалося паланіць караля ў Бераўне (1394 год), але неўзабаве ён быў вымушаны вызваліць Венцэля. У 1397 годзе Ёст памірыўся з каралём і атрымаў за вызваленне апошняга Лужыцы і Брандэнбург.
Аднак вайна хутка разгарэлася зноў і працягвалася да 1405 года, прычым Ёст дзейнічаў у саюзе з Рупрэхтам Вітэльсбахам, якому ў 1400 годзе ўдалося зрынуць Венцэля з германскага прастола.
Пасля смерці Рупрэхта ў маі 1410 года Ёст быў выбраны каралём Германіі, але з-за супраціўлення Жыгімонта Люксембургскага, які таксама прэтэндаваў на імператарскі тытул, не паспеў каранавацца, а ў пачатку 1411 года сканаў.
Сям'я
Ёст быў у шлюбе з Лізаветай Пяст, дачкой Уладзіслава, князя апольскага і палаціна Венгрыі, аднак дзяцей не меў.
Капцэвічы (вёска, Капцэвіцкі сельсавет)
Капцэ́вічы (, Копцевичи) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Капцэвіцкага сельсавета.
Champion of Champions 1978 (снукер)
Champion of Champions 1978 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 2 па 3 лістапада 1978 года ў канферэнцыйным цэнтры Уэмблі у Лондане, Англія. Турнір стаў першым розыгрышам Champion of Champions. Прызавы фонд турніру склаў £4,000, з якіх £2,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Рэй Рыярдан, які перайграў пераможцу чэмпіянату Вялікабрытаніі Пэтсі Фэйгана з Ірландыі ў паўфінальным матчы (6:1), а ў напружаным фінальным паядынку быў мацней за пераможцу Мастэрс Алекса Хігінса з Паўночнай Ірландыі (11:9). Такім чынам, 46-гадовы Рыярдан выйграў свой 15-ы прафесійны тытул у кар’еры і трэці ў 1978 годзе (пасля чэмпіянату свету і Pontins Professional).
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру склаў £4000, з якіх £2000 атрымаў пераможца.
Удзельнікі
На турнір Champion of Champions 1978 былі запрошаны пераможцы найбуйнейшых турніраў сезона 1977/1978: чэмпіянату свету, чэмпіянату Вялікабрытаніі, Мастэрс і Пот Блэк.
Самым узроставым удзельнікам Champion of Champions 1978 года стаў 46-гадовы Рэй Рыярдан. Самым маладым гульцом, які патрапіў на турнір чэмпіёнаў 1978 года, стаў 27-гадовы Пэтсі Фэйган.
Ніжэй прадстаўлена табліца з інфармацыяй пра ўсіх удзельнікаў спаборніцтва.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаныя ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Тумака
Тумака (Bahía de Tumaco) — бухта Ціхага акіяна, якая размешчана на паўднёва-заходнім узбярэжжы Калумбіі.
Плошча бухты складае 1061,65 км². Найбольшая шырыня бухты 17 км, сярэдняя глыбіня 25—35 м. Межы бухты праводзяцца ад мыса Каскахаль на поўначы і да мангравых лясоў у дэльце ракі Міра на поўдні. У паўднёва-заходняй частцы бухты знаходзяцца шматлікія астравы як то: Бокаграндэ, Вакверыя, Ла Вісьёза, Сан-Андрэс-дэ-Тумака (ці Галла) і Морра. На беразе бухты месціцца горад Тумака — другі па значнасці порт краіны на Ціхім акіяне.
Верагодна, першымі еўрапецамі, якія наведалі бухту, сталі Дыега дэ Альмагра і Франсіска Пісара ў 1526 годзе.
На берагах бухты размешчана шмат цудоўных пясчаных пляжаў, за што горад Тумака атрымаў неафіцыйную мянушку «Жамчужына Ціхага акіяна».
ФК Рэйнджэрс
«Рэйнджэрс» (Rangers Football Club) ― шатландскі футбольны клуб з Глазга, гуляе ў Прэм’ершыпе. Клуб мае мянушкі the Gers, Teddy Bears і, акрамя таго, Light Blues. Часам клуб называюць «Глазга Рэйнджэрс», але слова Глазга ніколі не прысутнічала ў афіцыйнай назве клуба. Хатнія гульні праводзіць на стадыёне «Айбракс», які змяшчае 50,817 гледача, стадыён знаходзіцца ў паўднёва-заходняй частцы Глазга.
«Рэйнджэрс» 55 разоў перамагаў у нацянальным чэмпіянаце: больш, чым хто-небудзь з іншых клубаў у свеце. 27 разоў станавіўся ўладальнікам Кубка лігі Шатландыі, больш чым хто-небудзь у Шатландыі, і 34 разы перамагаў у Кубку Шатландыі. У 1961 годзе «Джарз» дайшоў да фіналу Кубка ўладальнікаў Кубкаў, стаўшы такім чынам першым брытанскім клубам, які дасягнуў фіналу еўрапейскіх кубкаў. У 1967 годзе клуб зноў патрапіў у фінал таго ж самага кубка, але таксама атрымаў паражэнне. І толькі ў 1972 годзе гэты трафей знайшоў сваё месца ў клубнай калекцыі. Акрамя таго ў 2008 годзе клуб дайшоў да фіналу Кубка УЕФА, а ў 2022 годзе — да фіналу Лігі Еўропы.
Клуб традыцыйна падтрымліваецца пратэстантамі і прыхільнікамі уніі з Англіяй (юніяністы). Галоўным супернікам клуба з’яўляецца «Сэлтык», тандэм двух клубаў вядомы як Старая Фірма (Old Firm), гульні паміж гэтымі камандымі маюць назву ― дэрбі Глазга.
Гісторыя
Чацвёра заснавальнікаў клуба ― браты Мойзэс і Пітэр Макнейл, Пітэр Кэмпбел і Уіліям Макбіт ― стварылі футбольную каманду і далі ёй назва па першым убачаным назве ў кніжцы. У маі таго ж года прайшла першая гульня клуба супраць каманды Callander F.C. на грамадскім плошчы Glasgow Green, гульня скончылася з лікам 0:0. Афіцыйнай датай заснавання клуба лічыцца 15 ліпеня 1873 года, калі клуб правёў свой першы штогадовы сход. У 1877 годзе клуб дайшоў да фіналу Кубка Шатландыі. Першае ў гісторыі дэрбі Старой Фірмы адбылося ў 1888 годзе, у год заснавання «Селтыка». «Рэйнджэрс» атрымаў паражэнне з лікам 5:2. У сезоне 1890/91 Джарз стаў адным з дзесяці ўдзельнікаў сфарміраванай шатландскай футбольнай лігі. К гэтаму часу «Рэйнджэрс» ужо гуляў на «Айбракс».
Не здолеўшы атрымаць пагаднення з крэдыторамі 14 чэрвеня 2012 года клуб быў вымушаны пачаць працэс банкруцтва. Яго актывы былі прададзены новай кампаніі, Sevco Scotland Ltd, якая ў далейшым была перайменавана ў Rangers Football Club Limited. Пасля клуб быў зноў далучаны да Шатландскай футбольнай асацыяцыі, прыняўшы шэраг умоў, як аднагадовую забарону на трансферы. Заяўка на ўдзел у Шатландскай Прэм’ер-лізе была адхілена, у дадатак да гэтага было вырашына размясціць «Рэйнджэрс» у ніжэйшым дывізіёне ў пачатку сезона 2012/13, а не ў першы дывізіён, як спачатку планавалася.
Эгрэгар
Эгрэ́гар (ад ἐγρήγορος «які не спіць») — у акультных і новых (нетрадыцыйных) рэлігійных рухах — душа рэчы, анёл, «ментальны кандэнсат», які спараджаецца думкамі і эмоцыямі людзей і атрымлівае самастойнае быццё.
Паводле меркавання прыхільнікаў, эгрэгарамі валодаюць рэліквіі, памятныя рэчы і іншыя прадметы, якія, на іх думку, дапамагаюць ім або, наадварот, нясуць праклён. Сіла і даўгавечнасць эгрэгара залежыць ад узгодненасці і колькасці групы. Сучасная навука не прызнае існавання эгрэгараў.
Паходжанне тэрміна
Першы аўтар, які выкарыстаў гэта слова ў сучасных мовах — Віктор Гюго. Слова з'яўляецца ў першым выпуску паэтычнага зборніка «Легенды стагоддзяў» (La Légende des siècles), спачатку як прыметнік, затым як назоўнік, з невыразным значэннем. Спатрэбілася, відаць, аўтару для рыфмы з -or. Французскае égrégore — стандартная перадача ἑγρήγορος, літаральна «які не спіць». Старажытнагрэчаскім словам часам пазначалі біблейскіх анёлаў ці анёлападобных духоў. Сустракаецца ў Кнізе прарока Данііла і ў кнігах Еноха (апокрыфы).
Французскі акультыст Эліфас Леві атаясамляў эгрэгараў з традыцыяй, якая тычыцца бацькоў гігантаў, «якія не спяць». Леві апісваў эгрэгараў як жудасных істот, якія «душаць нас без жалю, паколькі не ведаюць пра наша існаванне».
Канцэпцыя эгрэгараў як ментальнага кандэнсату была развіта Ордэнам розенкрэйцараў і Герметычным Ордэнам Залаты Світанак.
Мікулаш I (князь опаўскі)
Мі́кулаш Опаўскі (Mikuláš Opavský, каля 1255 — 25 ліпеня 1318) — пазашлюбны сын чэшскага караля Пржэмысла Отакара II, заснавальнік сілезскай галіны дынастыі Пржэмыславічаў.
Мікулаш быў пазашлюбным сынам караля ад прыдворнай дамы Маргарэты фон Шуенрынг. Ён быў узаконены бацькам са згоды рымскага Папы Урбана IV. З-за таго, што спадчыннікам чэшскага прастола павінен быў стаць яго адзінакроўны брат Вацлаў II, для Мікулаша ў 1269 годзе было створана Опаўскае княства.
Сімон Кезскі у «Дзеяннях гунаў і венграў» піша, што ў бітве на Мораўскім полі ў 1278 годзе Мікулаш біўся побач са сваім бацькам. Пасля паражэння чэхаў у гэтай бітве Мікулаш правёў два гады ў венгерскім палоне, быў выкуплены ў 1281 годзе, пасля чаго вярнуўся ў сваё княства. Яму прыйшлося змагацца за сваё ўладанне з Кунгутай Расціслаўнай, удавой памерлага Пржэмысла Отакара II. Калі ў 1285 годзе Кунгута выйшла замуж за пражскага магната Завішу Фалькенштэйнскага, то пачалося збліжэнне паміж Мікулашам і Рудольфам Габсбургам, чаму спрыяла жаніцьба Мікулаша з пляменніцай Рудольфа — Адэльгейдай. Тым не менш, барацьбу за княства Мікулаш прайграў, і сваіх уладанняў пазбавіўся.
Мікулаш стаў рабіць кар’еру пры чэшскім двары. З-за таго, што Вацлаў II хутка стаў каралём не толькі Чэхіі, але і Польшчы, Мікулаш стаў кракаўскім старостай (і нават пэўны час кіраваў Вялікай Польшчай).
Пасля смерці ў 1306 годзе Вацлава III Мікулаш стаў спрабаваць вярнуць сабе Опаўскае княства, аднак у 1308 годзе новы чэшскі кароль Іаган Люксембургскі аддаў Опаву легніцкаму князю Баляславу III. Мікулаш атрымаў ад Іагана за верную службу замак Плумлаў у паўднёвай Маравіі.
Сям’я і дзеці
У 1283 годзе Мікулаш ажаніўся з Адэльгейдай — пляменніцай германскага караля Рудольфа I. У іх было трое дзяцей:
Мядзвядка (маёнтак)
Мядзвядка — былы маёнтак Дамейкаў у 2-й палове XVIII—XIX ст., каля цяперашніх вёсак Вялікая і Малая Мядзвядка ў Карэліцкім раёне.
Опаўскае княства
О́паўскае княства (Ducatus Oppaviensis, Opavské vévodství), або Апа́ўскае княства (Księstwo Opawskie), або герцагства Тро́пау (Herzogtum Troppau) — княства, якое існавала ў Верхняй Сілезіі са сталіцай у горадзе Опава.
Мядзвядка (маёнтак)
Архітэктура маёнтка спалучала традыцыі народнага дойлідства і рысы барока. П-падобны ў плане аднапавярховы (з двухпавярховым левым крылом, накрытым чатырохсхільным дахам) драўляны будынак завершаны вальмавым дахам. Крылы дому ўтваралі курданёр перад галоўным уваходам. Сцены прарэзаны прамавугольнымі вокнамі, цэнтральная частка мела слупавую галерэйку тыпу «падчэняў». Планіроўка анфіладная.
Опаўскае княства
У 1269 годзе кароль Чэхіі Пржэмысл Отакар II узаконіў Мікулаша — свайго пазашлюбнага сына ад прыдворнай дамы Маргарэты фон Шуенрынг, і вылучыў для яго частка Маравіі са сталіцай у Опаве. Так утварылася Опаўскае княства, у якім кіравала галіна Пржэмыславічаў.
Пасля згасання роду Пржэмыславічаў багемскі трон у 1310 годзе перайшоў да Люксембургскай дынастыі. У 1318 годзе кароль Іаан Люксембургскі пацвердзіў для Мікулаша II Пржэмыславіча правы на леннае валоданне Опаўскім княствам. Мікулаш II ажаніўся з Ганнай Раціборжскай, сястрой князя Лешака Раціборжскага (багемскага васала з 1327 года). Калі Лешак памёр бяздзетным у 1336 годзе, кароль Іаан перадаў Раціборжскае княства ў кіраванне Мікулашу II, і два княствы кіраваліся ў рамках асабістай уніі да смерці Мікулаша II у 1365 годзе, калі яго спадчыннікам стаў яго старэйшы сын Ян I.
У 1377 годзе Ян I ізноў падзяліў княствы Опаўскае, Раціборжскае і Крноўскае, і дараваў іх сваім зводным братам Мікулашу III, Вацлаву I і Пржэмыслу I. Нашчадкі Пржэмысла ў выніку прадалі свае часткі ў 1456 годзе каралю Іржы з Подзебрадаў. У 1462 годзе Іржы перадаў Опаўскае княства свайму сыну Віктарыну. Віктарыну прыйшлося ў 1485 годзе аддаць княства Мацьяшу Корвіну, які зрабіў князем свайго пазашлюбнага сына Янаша.
У 1506 годзе кароль Уласла II дараваў Опаву князю Казіміру II Цешынскаму, які ажаніўся з дачкой Віктарына з Подзебрадаў і кіраваў княствам да сваёй смерці ў 1528 годзе, пасля чаго яно зноў адышло да Багеміі. Тым часам, у 1521 годзе, у сувязі са смерцю Валянціна Раціборжскага ўся опаўская лінія Пржэмыславічаў цалкам згасла, і ўсе іх уладанні адышлі да Багемскай кароне, якая ў 1526 годзе перайшла да Габсбургскай манархіі. У 1614 годзе імператар Мацвей Габсбург дараваў тытул «герцага Тропау» князю Карлу Ліхтэнштэйну. Пасля бітвы на Белай Гора 1620 года князь Карл Ліхтэнштэйн атрымаў і Крноўскае княства, і з таго часу глава Ліхтэнштэйнскага дому носіць тытул «герцаг Тропау і Егердорфа».
У 1742 годзе, пасля Першай Сілезскай вайны княства апынулася падзеленым ізноў: частка, размешчаная на поўнач ад ракі Опава (з гарадамі Леабшуц і Нойштат-ін-Обершлезіен) адышла да каралеўства Прусія; частка ж, размешчаная на поўдзень ад ракі (з гарадамі Крноў, Фройдэнталь, Фульнек і ўласна Тропау) увайшла ў склад правінцыі Аўстрыйская Сілезія (з 1804 года — каронная зямля).
Опаўскія князі
у 1311—1318 — у дамене Люксембургаў
Брады (Петрыкаўскі раён)
Брады́ (, Броды) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Колкаўскага сельсавета.
Лука Модрыч
Лука Модрыч (Luka Modrić; нар., , Югаславія) — харвацкі футбаліст, паўабаронца іспанскага клуба «Рэал Мадрыд» і нацыянальнай зборнай Харватыі.
У 2018 годзе быў прызнаны найлепшым іграком чэмпіянату свету ў Расіі, атрымаў званні футбаліста года па версіі ФІФА, найлепшага футбаліста сезона па версіі УЕФА і «Залаты мяч» France Football.
Ктэсій
Ктэ́сій Кні́дскі (Κτησίας ο Κνίδιος) — старажытнагрэчаскі гісторык другой паловы V — пачатак IV стст. да н.э.
Лука Модрыч
Біяграфія
26 красавіка 2008 года Модрыч падпісаў папярэдняе пагадненне з англійскім клубам «Тотэнхэм», згодна з якім ігрок павінен прайсці медыцынскае абследаванне і атрымаць дазвол на працу ў Вялікабрытаніі. Асноўны кантракт разлічаны на 6 гадоў, сума трансферу склала £16,5 млн, гэта рэкордная трансферная выплата клуба, пасля куплі Дарэна Бента ў 2007 годзе.
Ктэсій
Біяграфія
Дакладная дата нараджэння Ктэсія не вядомая, але існуе абгрунтаваная здагадка, што ён нарадзіўся каля 441 года да н.э.. Будучы гісторык быў выхадцам г. Кніда — спартанскай калоніі ў Малой Азіі.
Пасля Ктэсій у якасці палоннага апынуўся ў Персіі, пра што паведамляе Дыядор Сіцылійскі. Тут ён пражыў 17 гадоў, частку з якіх правёў пры двары цара з дынастыі Ахеменідаў Артаксеркса II, з'яўляючыся яго асабістым урачом. Ктэсій карыстаўся асаблівым даверам з боку маці Артаксеркса — Парысатыды. Ён суправаджаў Артаксеркса ў 401 г. да н.э. у паходзе супраць Кіра Малодшага (гл. бітва пры Кунаксе).
Лука Модрыч
Біяграфія
Улетку 2011 года з’явілася інфармацыя аб зацікаўленасці ў паслугах Модрыча кіраўніцтва лонданскага «Чэлсі», але «Тотэнхэм» адмовіўся прадаваць іграка ў «Чэлсі» за 30 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў. Узімку 2012 года з’явілася інфармацыя аб зацікаўленасці ў паслугах Модрыча кіраўніцтва «Манчэстэр Юнайтэд», якія прапануюць за хаўбека 50 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў.
Ктэсій
Біяграфія
У 399—397 гг. да н.э. Ктэсій (паводле яго ўласнага сцвярджэння — якое высмеяў у «Параўнальных жыццяпісах» Плутарх) выступаў у якасці пасродніка ў перамовах паміж Артаксерксам і афінскім военачальнікам Конанам, які камандаваў у той перыяд флотам кіпрскага цара Эвагора I.
Лука Модрыч
Біяграфія
27 жніўня 2012 года Модрыч падпісаў кантракт з мадрыдскім «Рэалам» тэрмінам на пяць гадоў. Іспанскі клуб заплаціў 35 млн фунтаў стэрлінгаў за трансфер харвата.
Ктэсій
Біяграфія
У 397 г. да н.э. Ктэсій вярнуўся ў родны Кнід, дзе і напісаў свае гістарычныя сачыненні.
Лука Модрыч
Біяграфія
У 2018 годзе Лука Модрыч прызнаны найлепшым іграком планеты па версіі ФІФА. У гэтым годзе ён выйграў з «Рэалам» Лігу чэмпіёнаў і ў складзе зборнай Харватыі стаў сярэбраным прызёрам чэмпіянату свету ў Расіі. 3 снежня 2018 года Лука Модрыч атрымаў «Залаты мяч» — прыз найлепшаму футбалісту года па версіі штотыднёвіка France Football.
Ктэсій
Сачыненні Ктэсія
Ктэсію належыць цэлы шэраг сачыненняў (гл. ніжэй), галоўным і найбольш вядомым з якіх з'яўляецца так званая «Персіка» (Περσικά), гэта значыць «Кніга пра Персія», або «Персідская гісторыя». Акрамя таго, Ктэсію належалі наступныя сачыненні, ад якіх (за выключэннем «Індыкі») не захавалася нічога, акрамя згадванняў пра іх існаванне ў пазнейшых аўтараў:
Лука Модрыч
Дасягненні
«Дынама»:
«Рэал»:
Харватыя:
Глагоўскае княства
Глаго́ўскае княства (Księstwo głogowskie), або Гло́гаўскае княства (Hlohovské knížectví), або герцагства Гло́гау (Herzogtum Glogau) — адно з сілезскіх княстваў, якім кіравалі сілезскія Пясты. Сталіцай быў Глогаў.
У 1177 годзе Конрад Танканогі, малодшы сын Уладзіслава II Выгнанніка, атрымаў асобнае ўладанне, цэнтрам якога стаў Глогаў. Конрад не меў дзяцей, і пасля яго смерці паміж 1180 і 1190 гадамі княства ў спадчыну было атрымана яго старэйшым братам Баляславам I Высокім.
Ізноў самастойным Глагоўскае княства стала пасля гібелі ў 1241 годзе ў бітве пры Лягніцы ўнука Баляслава Генрыха II Набожнага. Пры падзеле яго ўладанняў Глогаў перайшоў да Конрада I.
Пры сыне Конрада Генрыху III тэрыторыя княства паменшылася, таму што яго брат Конрад атрымаў у 1273 годзе Сцінаву і Жагань, а ў 1312 годзе (пасля яго смерці) аддзяліліся Алясніца і Волаў. Пасля таго як у 1331 годзе, не пакінуўшы спадчыннікаў, памёр сын Генрыха Прэмка II, чэшскі кароль Іаан Люксембургскі падпарадкаваў княства Чэхіі.
У 1337 годзе княства атрымаў Генрых I Яворскі, пасля смерці якога княства зноў адышло да Чэхіі. У 1349 годзе Карл IV падзяліў княства, пакінуўшы адну палову пад сваім кіраваннем, а іншую перадаўшы герцагу саганскаму Генрыху V Жалезнаму.
Пасля смерці ў 1476 годзе Генрыха XI (праўнука Генрыха V Жалезнага) пачалася барацьба паміж яго стрыечным братам герцагам саганскім Янам II Вар'ятам і цесцем Генрыха XI курфюрстам Брандэнбурга Альбертам III Ахілесам. Альберт III Ахілес захапіў у 1482 годзе паўночную частку герцагства. Ян II працягнуў вайну і гэта прывяло да таго, што ў 1488 годзе Мацвей Корвін адабраў герцагства ў Яна і перадаў яго свайму пазашлюбнаму сыну Яну Корвіну.
Пасля смерці ў 1490 годзе Мацвея Корвіна каралём Чэхіі стаў Уладзіслаў II Ягелон, які перадаў герцагства сваім братам Яну Ольбрахту і Жыгімонту. У 1506 годзе герцагства ўвайшло ў землі багемскай кароны, якія пасля 1526 гады былі атрыманы ў спадчыну Габсбургамі.
Аж да канца Першай сілезскай вайны Глогаў уваходзіў у склад Чэшскага каралеўства, а ў 1742 годзе перайшоў да Прусіі.
Кнід
Кнід (Κνίδος, таксама Стадыя і Трыёпія) — калонія лакедэманян на Трыяпійскім мысе карыйскага Херсанеса, пабудаваная часткай у Малой Азіі, часткай на злучаным з сушай дамбамі востраве, з дзвюма гаванямі, адна з якіх прызначалася для ваенных, іншая — для купецкіх суднаў. Буйны гандлёвы горад, цэнтр культу Афрадыты, адзін з шасці членаў Дарычнага саюза, месца правядзення Дарычных гульняў.
Гісторыя
Кнід згадваецца ўжо ў гамераўскіх гімнах. У глыбокай старажытнасці кнідцы, якія лічылі сябе нашчадкамі спартанцаў, каланізавалі Ліпарскія астравы і Корчулу ў Адрыятыцы. Герадот паведамляе, што пры наступе персаў на чале з Гарпагам кнідцы беспаспяхова спрабавалі пракапаць канал, каб ператварыць Трыяпійскі мыс у востраў Эгейскага мора.
Да 412 г. да н.э. Кнід выступаў на баку Афін у войнах са Спартай, затым кіраваўся самімі грамадзянамі ў духу дэмакратыі, у III ст. прызнаў уладу Пталамеяў. Славіўся абсерваторыяй астранома Эўдокса, медыцынскай школай і статуяй Афрадыты працы Праксіцеля. У рымскія часы захоўваў аўтаномію, спусцеў да VII ст. н.э.
У 1857-59 гг. разваліны Кніда былі даследаваны англічанамі пад кіраўніцтвам Ньютана, іх галоўнай знаходкай стала мармуровая статуя Дэметры. Падчас раскопак 1970-х гг. археолагамі быў адкрыты круглы ў плане дарычны храм Афрадыты, у якім быў выяўлены пастамент легендарнай статуі Афрадыты Кнідскай.
Фаркаш
Фаркаш — венгерскае прозвішча.
Зублішча
Зу́блішча (, Зублище) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Колкаўскага сельсавета.
Смуга (возера)
Смуга — возера ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці, за 10,5 км на паўночны захад ад горада Каменец, на паўночнай ускраіне вёскі Унучкі. Адносіцца да басейна ракі Лясная.
Плошча паверхні 0,022 км², даўжыня 0,5 км, шырыня 0,09 км. Даўжыня берагавой лініі 1,3 км. На паўднёвым захадзе злучана з сеткай меліярацыйных каналаў.
Колкі (Петрыкаўскі раён)
Ко́лкі (, Колки) — аграгарадок у Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Колкаўскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 59 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Петрыкаў, за 180 км ад Гомеля, за 36 км ад чыгуначнай станцыі Пціч. Каля паўднёва-ўсходняй ускраіны аграгарадка працякае рака Трэмля.
Берталан Фаркаш
Берталан Фаркаш (Bertalan Farkas;, Дзьюлахаза, Венгрыя) — першы венгерскі касманаўт. Герой Савецкага Саюза (1980). Герой Венгрыі (1980). Лётчык-касманаўт Венгрыі (1980).
Біяграфія
Скончыў ваеннае вучылішча лётчыкаў (СССР; 1972). З 1978 года ў Цэнтры падрыхтоўкі касманаўтаў імя Ю. А. Гагарына. 26.5—3.6.1980 з В. М. Кубасавым здзейсніў (як касманаўт-даследчык) палёт на касмічным караблі «Саюз-36» і арбітальнай станцыі «Салют-6» (асноўны экіпаж Л. І. Папоў, В. В. Румін) з прыстыкаваным да яе касмічным караблі «Саюз-35», на якім вярнуўся на Зямлю. У космасе правёў 7,87 сутак.
Лягніцкае княства
Лягні́цкае княства (Księstwo Legnickie), або Ле́гніцкае княства (Knížectví lehnické), або Герцагства Лігніц (Herzogtum Liegnitz) — адно з сярэдневяковых сілезскіх княстваў.
Гісторыя
У 1248 годзе Генрых III Белы дасягнуў паўналецця і запатрабаваў ад свайго старэйшага брата — сілезскага князя Баляслава II Рагаткі — сваю долю бацькаўскай спадчыны. Генрыха падтрымала ўрацлаўскае дваранства, і Баляславу прыйшлося аддаць яму цэнтральную частку княства, дзе знаходзіўся Уроцлаў — так з'явілася Урацлаўскае княства. Сам жа Баляслаў выдаліўся ў Лягніцу, побач з якой пачала развівацца здабыча золата. Пасля гэтага сваёй долі запатрабаваў іншы брат — Конрад — які раней выбраў сабе духоўную кар'еру і стаў біскупам Пасаўскім — так у 1251 годзе ўтварылася Глагоўскае княства.
Сын Баляслава Генрых V Пузаты, які стаў князем у 1278 годзе, здолеў пашырыць тэрыторыю княства. Пасля працяглай барацьбы з Генрыхам IV Пробусам ён здолеў пасля яго смерці ў 1290 годзе атрымаць пры падтрымцы чэшскага караля Вацлава II Урацлаўскае княства, аб'яднаўшы тым самым Лягніцкія і Урацлаўскія землі пад адзіным кіраваннем. Пасля смерці Генрыха ў 1296 годзе, яго сыну Баляславу III было ўсяго 5 гадоў, і ў выніку яго абарону ўзяў на сябе Вацлаў II, тым самым моцна павялічыўшы чэшскі ўплыў у Сілезіі. У 1303 годзе Баляслаў быў пасватаны за дачку Вацлава — сямігадовую Маргарэт.
У 1305 годзе сканаў Вацлаў II, а ў наступным годзе быў забіты яго сын і спадчыннік Вацлаў III, у выніку чаго Баляслаў III нечакана стаў адным з галоўных прэтэндэнтаў на чэшскі прастол. Зрэшты, яго барацьба за чэшскую карону і польскія землі апынулася беспаспяховай і пры гэтым падарвала эканоміку Лягніцка-Ўрацлаўскіх земляў. У 1311 годзе пад націскам мясцовых дваран Баляслаў III быў вымушаны падзяліць свае землі на тры княствы: Лягніцкае, Урацлаўскае і Бжэгскае. Бжэгскае было самым маленькім і самым бедным з трох, і таму было вырашана, што той, хто выбярэ яго, атрымае грашовую кампенсацыю ад двух іншых братоў. Быўшы старэйшым з трох братоў, Баляслаў меў права першым зрабіць выбар, і да здзіўлення многіх ён выбраў сабе Бжэгскае княства, тым самым атрымаўшы заадно і грошы для рашэння ўласных фінансавых праблем. Лягніцкае княства дасталася малодшаму брату — Уладзіславу. Праз год Болеслаў забраў Лягніцкае княства сабе, таму што Уладзіслаў не змог выканаць свае фінансавыя абавязацельствы па дзяльбе спадчыны. Уладзіслаў яшчэ два гады спрабаваў выплаціць доўг і вярнуць княства, але не атрымаў поспех у гэтым і выбраў сабе духоўную кар'еру.
Быўшы ўладальнікам Лягніцы і Бжэга, Баляслаў пачаў весці актыўную знешнюю палітыку, умешваючыся ў чэшскія і польскія справы. Гэта прывяло да канфлікту з яго братам Генрыхам IV, князем урацлаўскім, што вылілася ў канцы 1320-х гадоў у шэраг узброеных канфліктаў, у якіх Генрыха выратавалі толькі высокія сцены Уроцлава.
У 1329 годзе ў Сілезію нечакана вярнуўся Уладзіслаў, які прад'явіў свае прэтэнзіі на Лягніцкае княства і абвясціў сябе васалам чэшскага караля Яна Люксембургскага. Не маючы рэсурсаў для барацьбы супраць такога магутнага праціўніка, Баляслаў 9 мая 1329 года таксама прынёс ва Уроцлаве васальную прысягу чэшскаму каралю.
У 1419 годзе лягніцкая галіна Сілезскіх Пястаў згасла, і княства перайшло да бжэгскага князя Людвіга II. Ён не меў сыноў, таму ў 1449 годзе княства было анексавана чэшскім каралём як уладанне, якое засталося без уладальніка. Праз пяць гадоў княства было адноўлена і перададзена Фрыдрыху I, сыну дачкі Людвіга II.
Пасля таго як у 1526 годзе кароль Людовік II загінуў у Мохацкай бітве, усё землі багемскай кароны, уключаючы Лягніцкае княства, перайшлі да Габсбургскай манархіі. Пасля смерці ў 1675 годзе апошняга лягніцкага кіраўніка з сілезскіх Пястаў — Георга Вільхельма фон Лігніца — княства перайшло пад прамое габсбургскае кіраванне.
У сувязі з тым, што дзякуючы шлюбам XVI стагоддзя кіраўнікі Лягніцы былі таксама і нашчадкамі маркграфаў Брандэнбурга, прускі кароль Фрыдрых II выкарыстоўваў старую спрэчку ў якасці апраўдання для сваіх дзеянняў падчас Першай Сілезскай вайны. У выніку перамогі Прусіі княства ўвайшло ў яе склад і перастала існаваць як асобная адміністрацыйная адзінка.
Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Мясяцічы)
Свята-Параскева-Пятніцкая царква — драўляны праваслаўны храм у вёсцы Мясяцічы Пінскага раёна Брэсцкай вобласці, помнік драўлянага дойлідства.
Гісторыя
Пабудавана ў 1794 годзе. У 1899—1902 гадах настаяцелем царквы быў Мікалай Шамяціла. Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
Архітэктура
Трохзрубная, з прамавугольнымі ў плане асноўным зрубам і бабінцам і пяціграннай алтарнай апсідай. Асноўны зруб накрыты шатровым дахам з галоўкай на глухім барабане, бабінец і апсіда — вальмавымі. Пры ўваходзе тамбур з двухсхільным дахам. Сцены гарызантальна ашаляваныя, вокны прамавугольныя. Унутры памяшканні маюць плоскую бэлечную столь (спачатку асноўны зруб перакрываўся пірамідальным верхам). Над бабінцам — хоры.
Званіца
На паўднёвы захад ад царквы пастаўлена 2-ярусная званіца. Першы зрубавы вертыкальна ашаляваны ярус вылучаны шырокім гонтавым адлівам, другі — слупавы каркас, накрыты пакатым гонтавым шатровым дахам.
Боган
Боган — возера ў Пружанскім раёнеБрэсцкай вобласці, за 9 км на паўднёвы захад ад горада Пружаны, за 1 км на поўдзень ад вёскі Кацёлкі. Адносіцца да басейну ракі Мухавец.
Плошча паверхні 0,23 км², даўжыня 0,78 км, шырыня 0,5 км. Схілы катлавіны маюць вышыню да 2 м. Берагі нізкія, пясчана-тарфяністыя, забалочаныя, параслі хмызняком. Зарастае істотна. Плошча і ўзровень вады значна змяняюцца па сезонах.
У возеры водзяцца акунь, плотка, лешч, лінь і іншыя віды рыб.
Адасі
Адасі́ (, Адаси) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Конкавіцкага сельсавета.
Невен Субаціч
Невен Субаціч (Невен Суботић; нар., , СФРЮ) — сербскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Сербіі (2009—2013).
Раннія гады
Невен нарадзіўся ў сям’і баснійскіх сербаў. Калі яму споўнілася 5 гадоў, сям’я пераехада ў нямецкі горад Шэмберг. У Германіі Невен пачынаў сваю футбольную кар’еру. Ва ўзросце сямі гадоў Невен увайшоў у склад моладзевага клуба «Шварцэнберга». У 1999 годзе сям’я пераехада ў Солт-Лэйк-Сіці, дзе пражывала сваячніца Жэлька Субаціча, яго бацькі. У 2001 годзе сям’я пераехала ў штат Фларыда, дзе на Невен звярнуў увагу трэнер юнацкай зборнай ЗША Джон Элінгнер. У 2006 годзе юнак пераехаў у Германію, каб гуляць за клуб «Майнц 05».
«Майнц 05»
Субаціч дэбютаваў у складзе «Майнца» ў сезоне 2006/07 у матчы супраць мюнхенскай «Баварыі». Сезон 2007/08 каманда правяла ў Другой Бундэслізе, дзе Субаціч стаў адным з найлепшых абаронцаў.
«Барусія» Дортмунд
4 чэрвеня 2008 года Невен заключыў пяцігадовы кантракт з «Барусіяй». Дэбютаваў Субаціч у неафіцыйным матчы за Суперкубак Германіі, дзе дортмундцам супрацьстаяла «Баварыя» Мюнхен. Разам з «Барусіяй» двойчы стаў чэмпіёнам Германіі. Значную частку сезона 2013/14 прапусціў з-за траўмы, у сезоне 2015/16 праз праблемы са здароўем зноў перастаў трапляць у склад і выказаў жаданне пакінуць клуб. У студзені 2017 года на правах арэнды далучыўся да «Кёльна», па заканчэнні сезона 2016/17 улетку 2017 года вярнуўся ў «Барусію». У сезоне 2017/18 згуляў за дортмундскі клуб толькі ў чатырох матчах.
Апошнія гады
У студзені 2018 года перайшоў у французскі клуб «Сент-Эцьен». У ліпені 2019 года вярнуўся ў Германію, падпісаўшы кантракт з дэбютантам Бундэслігі берлінскім «Уніёнам».
Міжнародная кар’ера
У 2005—2006 гады Невен выступаў за моладзевыя каманды ЗША. У снежні 2008 года Невен Субаціч адмовіўся ад месцаў у зборных ЗША і Босніі і Герцагавіны і стаў іграком зборнай Сербіі. Яго дэбют у зборнай адбыўся 28 сакавіка 2009 года ў матчы супраць Румыніі. У 2014 годзе адмовіўся ад выступу за зборную, каб не атрымаць рэцыдыў траўмы калена.
Дасягненні
Барусія Дортмунд:
Кір Малодшы
Кір Малодшы — малодшы сын персідскага цара Дарыя II і яго зводнай сястры Парысатыды. Ён нарадзіўся не раней за 423 г. да н.э. і карыстаўся асаблівай любоўю маці, якая спадзявалася высунуць яго ў спадчыннікі прастола ў абыход старэйшага сына Арсака (Аршака) (пасля Артаксеркс II).
Калі Дарый вырашыў працягнуць барацьбу з Афінамі шляхам падтрымкі лакедэманян у Пелапанескай вайне, Парысатыдзе ўдалося (у 407 г.) пераканаць яго прызначыць юнага Кіра сатрапам Лідыі, Фрыгіі і Кападокіі, а таксама галоўнакамандуючым усіх войскаў у Анатоліі. У саюзе са спартанскім адміралам Лісандрам Кір перамог Афінскую імперыю і набыў папулярнасць у па-антыафінску настроеных полісах Элады.
Пасля смерці Дарыя ў Персію пад імем Артаксеркса II панаваў старэйшы брат Кіра, Аршак. Карыйскі сатрап Тысаферн, быўшы цесцем новага цара, тут жа стаў пераконваць яго ў змове Кіра, аднак дзякуючы заступніцтву маці таму ўдалося выехаць з Вавілона ў сваю сатрапію, дзе ён прыняўся з дапамогай грэчаскіх саюзнікаў рыхтаваць звяржэнне брата.
Пад маркай падрыхтоўкі паходу ў Пісідыю і спрэчкі з Тысафернам за гарады Іоніі Кір сабраў пад сваімі сцягамі да 20 000 ратнікаў, большасць з якіх складалі грэчаскія найміты. Увесну 401 г. да н.э. яны рушылі на паўднёвы ўсход. Дасягнуўшы берагоў Еўфрата, Кір абвясціў пра свой намер дамагацца звяржэння брата і без супраціўлення ўвайшоў у межы Месапатаміі.
Грэчаскія найміты Кіра атрымалі перамогу над спешна сабраным Артаксерксам пры падтрымцы Тысаферна войскам у бітве пры Кунаксе, але Кір загінуў і з яго смерцю перамога абярнулася паражэннем. Тысаферну хітрасцю ўдалося схапіць і забіць грэчаскіх правадыроў, уключаючы спартанца Клеарха. Грэкі, якія выжылі ў бітве, пад кіраўніцтвам Ксенафонта не без прыгод дабраліся да чарнаморскага ўзбярэжжа; падзеі гэтыя апісаны Ксенафонтам у знакамітым сачыненні «Анабасіс Кіра».
Акрыёны
Акрыёны (, Акрионы) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Конкавіцкага сельсавета.
Сякерычы (Петрыкаўскі раён)
Сяке́рычы (, Секеричи) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Колкаўскага сельсавета.
Месцазнаходжанне
У 62 км на паўночны ўсход ад Петрыкава, 38 км ад чыгуначнай станцыі Пціч (на лініі Лунінец - Калінкавічы), 191 км ад Гомеля.