cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сіры фон Эсэн
Сямейнае і асабістае жыццё
У 1877 годзе яна выйшла замуж за шведскага драматурга і пісьменніка Аўгуста Стрындберга. У той час яе шлюб са Стрындбергам лічыўся скандалам, бо, нягледзячы на тое, што першы муж фон Эсэн здзейсніў пералюб, Стрындберг быў абвінавачаны ў скасаванні шлюбу. Фактарам, які спрыяў скандалу, быў той факт, што Стрындберг лічыўся сацыяльна непрыдатным у якасці мужа для шляхты. Разам у іх нарадзілася чацвёра дзяцей: тры дачкі Керсцін (нарадзілася ў 1878 годзе), якая памерла неўзабаве пасля нараджэння, Карын Смірноў (нарадзіўся ў 1880 годзе) і Грэта (нарадзілася ў 1881 годзе) і сын Ганс (нарадзіўся ў 1884 годзе ў Лазане, Швейцарыя). Яны развяліся ў 1891 годзе пасля таго, як Стрындберг западозрыў фон Эсэн у доўгатэрміновым рамане са сваёй блізкай сяброўкай, датчанкай Мары Давід; Рэўнасць і непрыязнасць Стрындберга да Дэвіда выклікала сур’ёзныя разлады ў шлюбе на працягу апошніх гадоў. Неспакойны шлюб паміж фон Эсэн і Стрындбергам быў крыніцай матэрыялаў для шэрагу п’ес Стрындберга, у якіх часта бываюць няшчасныя адносіны, а таксама для рамана Стрындберга «Абарона дурня», які ён пачаў у 1887 годзе. У 1919 годзе была апублікавана падборка іх перапіскі з 1875 па 1876 год пад назвай «Ён і яна» ; Стрындберг хацеў надрукаваць гэты зборнік ужо ў сярэдзіне 1880-х гадоў як працяг свайго аўтабіяграфічнага рамана «Сын служанкі», але яго выдаўцы адмовіліся.
Фон Эсэн пераехаў у Фінляндыю ў 1893 годзе.
Акцёрская кар’ера
Сама фон Эсэн з дзяцінства хацела стаць актрысай, але гэта не разглядалася як падыходная прафесія для дваранкі. Перш за ўсё ёй перашкодзіў бацька, а потым і першы муж, і таму яна развялася з ім. Аднак Стрындберг заахвоціў яе заняцца акцёрскім майстэрствам. Яна не паступіла ў Dramatens elevskola (акцёрскую школу Каралеўскага драматычнага тэатра), замест гэтага вывучала драму прыватна пад апекай Кнута Альмлёфа і Бэці Дэланд.
У пачатку 1877 года яна дэбютавала ў Каралеўскім драматычным тэатры ў Стакгольме ў дзвюх працах. Яна ўзяла на сябе ролю Каміліі ў «Тэатральнай п’есе» Л. Лероя і галоўную ролю Джэйн Эйр у спектаклі Шарлоты Бірч-Пфайфер. Яе дэбют лічыўся ўмераным поспехам, і яна ўзяла ўдзел у якасці акцёра ў Каралеўскім драматычным тэатры, які працягваўся да 1881 года. Яна таксама выступала ў шведскім тэатры ў Хельсінкі, Фінляндыя, у перыяд 1882-93. Яна была рэжысёрам і вядучай лэдзі ў скандынаўскім эксперыментальным тэатры, заснаваным Стрындбергам у Капенгагене ў 1889 годзе, дзе яна сыграла галоўную ролю ў «Міс Джулі» і «Мэм Х» у «Мацнейшай». З 1894 года працавала рэпетытарам па акцёрскім майстэрстве ў Хельсінкі; адной з яе вучаніц была Марта Гедман.
Хоць крытыкі ў цэлым высока ацэньвалі яе грацыю, яе натуральны спосаб паводзін і інтэлектуальнасць інтэрпрэтацый, яны таксама адзначылі, што ў яе спектаклях не хапае энергіі і запалу, і што ў яе слабы голас. Стрындберг напісаў для яе некалькі п’ес, якія былі распрацаваны, каб прадэманстраваць яе акцёрскі стыль — сярод іх лічацца «Міс Джулі» і ў«Крэдыторах» роля Тэклі, яна лічыцца лепшай у гэтых ролях.
Пасля 1877 года фон Эсэн пісала артыкулы для газет і публікацый і перакладала п’есы. Яна была рэпарцёрам газеты Morgenbladet у Хельсінгфорсе (Фінляндыя) у 1876 годзе і ў Капенгагене (Данія) у 1881 годзе. Перакладчыцкай працай яна занялася і пасля пераезду ў Фінляндыю ў 1893 годзе. Яна таксама выступала з канцэртамі.
У культуры
У 1978 годзе ў шведскага аўтара Пера Олава Энквіста адбылася прэм’ера яго п’есы «Ноч трыбадаў»: Спектакль 1889 года (пазней названы «Трыбады»), у якой фон Эсэн з’яўляецца ключавым героем.
Кобрынскі лясгас
Гісторыя
ДДЛГУ «Кобрынскі лясгас» быў створаны ў 1939 годзе. У 2000 годзе яму быў прысвоены статус доследнага лясгаса.
Лясныя масівы
Лясы Кобрынскага лясгаса знаходзяцца ў падзоне грабавых дуброў (шырокалісцева-хваёвых лясоў). .
Агульная плошча лясгаса на 1 студзеня 2020 года складае 73843,9 га, у тым ліку пакрытай лесам зямлі 64204,9 га.
Гашчанаў (гміна)
Гашча́наў (Goszczanów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сярадзкага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гашчанаве. Плошча гміны складае 123,301 км². Станам на 2004 год у гміне Гашчанаў пражывалі 5852 чалавекі, шчыльнасць — 47,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 28 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 29 населеных пунктаў.
Афінскі акропаль
Першыя ўмацаванні на скалістым адгор'і плошчай 300 м на 130 м, які ўздымаецца на ўскраіне Афін, з'явіліся яшчэ задаўга да надыходу класічнага перыяду. Ужо ў часы архаікі тут размяшчаліся велічныя храмы, скульптуры, розныя прадметы культу. Акропаль таксама завуць «Кекропія» (Cecropia) ці «Кекропс» (Kekrops) — у гонар Кекропса, які па легендзе быў першым царом Афін і заснавальнікам Акропаля.
У 447 годзе да н.э. па ініцыятыве Перыкла на Акропалі пачалося новае будаўніцтва; кіраўніцтва ўсімі працамі было даручана знакамітаму скульптару Фідыю, які, мабыць і з'явіўся аўтарам праекта, які лёг у аснову ўсяго комплексу, яго архітэктурнага і скульптурнага аблічча. Над стварэннем ансамбля Акропаля працавалі таксама дойліды Калікрат, Іктын, Мнесікл, Архілох і іншыя.
У V стагоддзі Парфенон стаў царквой Маці Божай, статуя Афіны Парфенас была перавезена ў Канстанцінопаль. Пасля заваявання Грэцыі туркамі (у XV стагоддзі) храм ператварылі ў мячэць, да якой прыбудавалі мінарэты, затым — у арсенал; Эрэхтэён стаў гарэмам турэцкага пашы, храм Нікі Аптэрас быў разабраны, з яго блокаў складзена сцяна бастыёна. У 1687 годзе пасля траплення ядра з венецыянскага карабля выбух знішчыў амаль усю цэнтральную частку храма Афіны — Дзевы, пры няўдалай спробе венецыянцаў зняць скульптуры Парфенона некалькі статуй былі разбіты. Напачатку XIX стагоддзя англійскі лорд Элгін выламаў шэраг метоп, дзясяткі метраў фрыза і амаль усе захаваныя скульптуры франтонаў Парфенона, карыятыду — з порціка Эрэхтэёна.
Пасля абвяшчэння незалежнасці Грэцыі падчас рэстаўрацыйных прац (галоўным чынам у канцы XIX стагоддзя) па магчымасці было адноўлена старажытнае аблічча Акропаля: ліквідавана ўся позняя забудова на яго тэрыторыі, нанова выкладзены храм Нікі Аптэрас і г.д. Рэльефы і скульптуры храмаў Акропаля знаходзяцца ў Брытанскім музеі (Лондан), у Луўры (Парыж) і Музеі Акропаля. Скульптуры, якія заставаліся пад голым небам, цяпер заменены копіямі.
Чачалёўскае возера
Чачалёўскае возера — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца ў басейне ракі Дзісна, за 3,5 км на паўднёвым усходзе ад горада Глыбокае, каля вёскі Чачалі.
Плошча паверхні возера 0,53 км². Найбольшая глыбіня 3,3 м, сярэдняя 2,2 м. Даўжыня 1,14 км. Найбольшая шырыня 0,61 км. Даўжыня берагавой лініі 3,3 км. Аб'ём вады 1,19 млн. куб. м. Плошча вадазбору 64,5 км².
Возера эўтрофнае, праточнае. Праз возера цячэ рака Аржаніца, на поўначы ўпадае ручай з возера Белае. Зарастае да глыбіні 2,3 м на адлегласці 100—125 м ад берага.
У Чачалёўскім возеры водзяцца шчупак, акунь, плотка, карась, язь, лінь, краснапёрка і іншыя віды рыб.
NGC 7561
NGC 7561 — зорка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лесава (возера)
Лесава — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Нача, за 28 км у напрамку на паўднёвы захад ад Полацка, каля вёскі Лесава.
Плошча паверхні возера 0,91 км² (0,86 ). Даўжыня 2,38 км, найбольшая шырыня 0,81 км. Даўжыня берагавой лініі 7,26 км. Найбольшая глыбіня 4,9 м. Аб’ём вады ў возеры 1,72 млн м³. Плошча вадазбору 120 км².
Катлавіна Лесава выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень і складаецца з двух плёсаў. Схілы катлавіны маюць вышыню ад 4—5 (на паўночным усходзе) да 10—29 м. Паўднёва-ўсходнія схілы стромкія. Берагавая лінія звілістая. Берагі нізкія і парослыя хмызняком. Дно возера да глыбіні 1 м пясчанае і ілістае, на большых глыбінях высланае сапрапелем. На возеры ёсць востраў плошчай 0,06 км². Возера зарастае да глыбіні 2—2,6 м.
У паўночнай частцы Лесава злучаецца пратокай з возерам Забеліна. У паўднёвай частцы ўпадае рака Быстрыца і злучае Лесава з возерам Нявіда.
15 лістапада
15 лістапада — трыста дзевятнаццаты (трыста дваццаты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Рап’ёва
Рап'ёва (, Репьёво) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Турэцкага сельсавета.
Эўгеніюш Кабац
Эўгеніюш Кабац (Eugeniusz Kabatc, г. Ваўкавыск — , г. Варшава, Польшча) — польскі пісьменнік і перакладчык твораў беларускай літаратуры.
Творчасць
Па сцэнарах Кабаца знятыя фільмы: DECYZJA (1960), DYREKTORZY (1975, серыял, серыя 6), DOKTOR MUREK (1979).
Узнагароды
У 1965 годзе удастоены Залатога крыжа Заслугі, у 1981 годзе — Рыцарскага крыжа за адраджэнне Польшчы, у 1982 годзе Афіцэрскага крыжа за адраджэнне Польшчы.
Лінда Сембрант
Лінда Біргіта Сембрант (Linda Birgitta Sembrant; нар., Упсала) — шведская футбалістка, абаронца футбольнага клуба «Ювентус» і нацыянальнай зборнай Швецыі.
Клубная
Сембрант пачынала кар’еру ў футбольным клубе «Сервіа» (швед. SK Servia), які ўваходзіў у інфраструктуру клуба «Белінгэ». Хоць яе прыкладам для пераймання быў знакаміты шведскі нападаючы Хенрык Ларсан, яна стала абаронцам.
Сезон 2006/07 Сембрант правяла ў арэндзе ў Англіі ў складзе клуба «Лінкальн». Затым яна перайшла ў футбольны клуб АІК. У лістападзе 2010 года Сембрант уваходзіць у склад каманды «Гётэбарг». Праз год футбалістка пераходзіць у ФК «Цюрэса».
У канцы 2012 года Сембрант атрымала цяжкую траўму, з-за якой прапусціла сезон 2013 года.
У чэрвені 2014 года з-за фінансавых праблем «Цюрэса» знялася з чэмпіянату, і Сембрант пераёшла ў «Манпелье».
У зборнай
Выклікалася ў галоўную жаночую зборную Швецыі з лютага 2008 года. Удзельніца Чэмпіянату свету 2011 і футбольнага турніру летніх Алімпійскіх гульняў 2012 года ў Лондане. Сярэбраны прызёр летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года ў Рыа-дэ-Жанэйра.
На сусветным першынстве 2019 года, які праходзіў у чэрвені ў Францыі, Лінда ў другім матчы зборнай Швецыі супраць Тайланда забіла першы гол сваёй каманды, што ў выніку прынесла перамогу (5:1).
Эскуда Каба-Вердэ
Эскуда Каба-Вердэ (партугальскае вымаўленне «эшкуду», Cabo Verde Escudo) — грашовая адзінка дзяржавы Каба-Вердэ.
Адзін эскуда роўны 100 сентава. Міжнароднае абазначэнне - CVE.
У грашовым звароце знаходзяцца банкноты наміналам у 200, 500, 1000, 2000 і 5000 эскуда, а таксама манеты вартасцю 1, 5, 10, 20, 50 і 100 эскуда.
Арэх
Арэх (Juglans) — род лістападных дрэў сямейства арэхавых.
Батанічнае апісанне
Дрэвы вышынёй да 30 м, з густой, разгалістай кронай і светла-шэрай, бурай або амаль чорнай карой. Лісце вялікае, няпарнаперыстае. Кветкі раздзельнаполыя: мужчынскія ў доўгіх звіслых каташках, жаночыя адзіночныя або па некалькі ў гронках. Плод — сухая касцянка (арэх).
Арэал
Радзіма — Еўропа, Паўднёва-Усходняя Азія, Паўночная Амерыка.
На Беларусі інтрадукавана 10 відаў і форм. Найбольш вядомыя:, , , , ,. Цвітуць у красавіку-чэрвені, рэгулярана пладаносяць. Добра пераносяць гарадскія ўмовы.
Значэнне
Каштоўныя пладовыя, тэхнічныя і дэкаратыўныя дрэвы.
Мерліна (Краснінскі раён)
Мерліна (Мерлино) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
4 лістапада 1812 года ля вёсцы адбылася буйная бітва рускіх войскаў з корпусам французскіх войскаў пад камандаваннем Я. Багарнэ.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Мерліна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Елісейскі палац
Елісе́йскі пала́ц (Palais de l'Élysée) — рэзідэнцыя прэзідэнта Французскай рэспублікі ў Парыжы (VIII акруга, Фабур Сент-Анарэ, д. 55, недалёка ад Елісейскіх Палёў). У Елісейскім палацы адбываюцца таксама пасяджэнні Савета міністраў Францыі. У садах палаца ўвечары 14 ліпеня (раней Дзень узяцця Бастыліі) ладзяцца святкаванні з нагоды дня Французскай рэспублікі.
У Елісейскім палацы прэзідэнт прымае кіраўнікоў замежных дзяржаў, з ганаровай вартай Рэспубліканскай гвардыі.
Гісторыя
Будынак будаваўся для графа Эўро з сямейства Латур д'Авернь і яго жонкі (народжанай Кроза) як фешэнэбельны сталічны асабняк (hôtel de l'Élysée) архітэктарам Арман-Клодам Мале ў 1718—1722 у стылі Рэгенцтва. Пасля смерці графа ў 1753 г. набыты Людовікам XV для маркізы дэ Пампадур, а пасля яе смерці ў 1764 годзе перайшоў да далёкіх сваякоў караля.
Пры Напалеоне I упершыню выкарыстоўваўся для патрэб урада. У 1816 г. набыты Людовікам XVIII. У 1848 зроблены афіцыйнай рэзідэнцыяй прэзідэнта Другой рэспублікі Луі Напалеона Банапарта, які ў 1852 г. абвясціў сябе імператарам Напалеонам III і заняў звычайную манархавую рэзідэнцыю ў Цюільры. Сам жа Елісейскі палац быў перабудаваны па распараджэнню імператара ў 1853—1867 архітэктарам Лакруа, і з таго часу яго вонкавы выгляд не мяняўся.
NGC 7562
NGC 7562 (іншыя абазначэнні — PGC 70874, UGC 12464, MCG 1-59-24, ZWG 406.39) — эліптычная галактыка (E2) ў сузор’і Рыбы.
Мнесікл
Мнесікл (грэч. Μνησικλής) — старажытнаафінскі дойлід другой паловы V ст. да н.э., сучаснік Перыкла, які працаваў у стылі высокай класікі.
Працы
Найбольш вядомай яго працай з'яўляюцца Прапілеі — манументальныя ўваходная брама афінскага Акропаля, якая была пабудавана з 437 г. да н.э. да 432 г. да н.э. У двух вонкавых порціках Прапілеяў быў скапіраваны дарычны стыль калон Парфенона, абодва будынкі павінны былі складаць візуальнае адзінства. Порцікі злучае ўнутраная каланада ў іанічным стылі. Паўночнае крыло Прапілеяў займала пінакатэка. Першапачатковы праект гэтага збудавання, як было даказана Дэрнфельдам, меркаваўся значна больш грандыёзным, але не быў ажыцёўлены па прычынах, не вядомых з дакладнасцю. Мяркуюць, што тут мела ролю варожая Перыклу партыя, якая прыкрывалася рэлігійнымі меркаваннямі, з прычыны таго, што Прапілеі павінны былі заняць сабой частку ўчастку зямлі, прысвечанага Артэмідзе Браўроніі і знішчыць частку пеласгічнай сцяны, што лічылася свяшчэннай. Прапілеі засталіся няскончанымі з прычыны Пелапанескай вайны, якая ўспыхнула ў 431 годзе: сумы, прызначаныя для іх пабудовы, былі ўжыты на ваенныя выдаткі.
Мнесикл таксама працаваў на будаўніцтве Эрэхтэёна з 421 г. да н.э. да 405 г. да н.э.
Фрыц Шахермайр
Фрыц Шахермайр (Fritz Schachermeyr, 10 студзеня 1895, Урфар — 26 снежня 1987, Айзенштат) — аўстрыйскі гісторык, спецыяліст па старажытнай гісторыі, адзін з найстарых анцікаведаў Аўстрыі. Навуковыя інтарэсы Шахермайра закраналі шматлікія перыяды гісторыі старажытнага свету, аднак найбольшы ўнёсак Шахермайр унёс у даследаванне ранняй гісторыі Балканскага паўвострава і дзейнасці Аляксандра Македонскага.
Аносава (Краснінскі раён)
Аносава (Ано́сово) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Партугальская Вікіпедыя
Партугальская Вікіпедыя (па-партугальску: Wikipédia lusófona) — раздзел Вікіпедыі на партугальскай мове, заснаваны ў 2001 годзе. 26 студзеня 2006 колькасць артыкулаў у партугальскай Вікіпедыі дасягнула 100 000. Па стане на 11 сакавіка 2015 партугальскі раздзел Вікіпедыі ўтрымлівае 867.685 артыкулаў, займаючы па гэтым паказчыку 14 месца сярод усіх моўных раздзелаў Вікіпедыі.
Падлескі сельсавет
Падле́скі сельсаве́т — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Падлессе.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ляхавіцкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Жарабковіцкага сельсавета. 3 ліпеня 1972 года цэнтр перанесены ў вёску Жарабковічы, сельсавет перайменаваны ў Жарабковіцкі сельсавет.
6 красавіка 1981 года Падлескі сельсавет утвораны зноў у складзе 7 населеных пунктаў (вёскі Зубелевічы, Падлессе, Патапавічы, Рамашкі, Свісткоўшчына, Улазавічы, Шавялі), якія ўваходзілі ў склад Жарабковіцкага сельсавета. 20 снежня 2013 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Жарабковіцкага сельсавета.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета — 1459 чалавек, з іх 94,3 % — беларусы.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 7 населеных пунктаў: аграгарадок Падлессе, вёскі Зубелевічы, Патапавічы, Рамашкі, Свісткоўшчына, Улазавічы, Шавялі.
Клімат Азербайджана
Клімат Азербайджана пераходны ад умеранага да субтрапічнага. На клімат Азербайджана асноўны ўплыў аказваюць геаграфічнае становішча, рэльеф і Каспійскае мора. У межах краіны вылучаюцца некалькі тыпаў клімату, ад сухога і вільготнага субтрапічнага (Ленкарань) да горнага тундравага (высакагор'е Вялікага Каўказа).
Кліматычныя паясы
Па класіфікацыі кліматаў Кёпена, у Азербайджане назіраюцца 9 з 11 тыпаў клімату. Большая частка Азербайджана знаходзіцца ў субтрапічным поясе. Тут ёсць паўпустыні, клімат сухіх стэпаў, субтрапічны, сярэдні і халодны клімат. Сухі субтрапічны клімат характэрны для Апшэрона і Кура-Араксінскай нізіны. Вільготны субтрапічны клімат назіраецца толькі на поўдні Талышскіх гор. Умераны клімат, які назіраецца пераважна на пакрытых лясамі ўзвышшах Вялікага і Малога Каўказа, дзеліцца на сухі, умерана-цёплы сухі, умерана-цёплы вільготны і халодны. Халодны клімат назіраецца на высокіх горных хрыбтах, вяршынях Вялікага і Малога Каўказа, паясах альпійскіх і субальпійскіх лугоў.
Тэмпературны рэжым
Сярэднегадавыя тэмпературы змяняюцца ад 15 °С на нізінах да 0 °С у гарах. Сярэднія тэмпературы — ад +26 °С на раўнінах (максімум +32-35 ° C, але часам даходзіць і да +40 °C) да +5 °С у высакагор'ях, а среднеянварской адпаведна ад +3 °C да −10 °C.
На тэрыторыі рэспублікі абсалютны максімум тэмпературы паветра (+46 ° С) і мінімум (-33 ° С) назіраецца ў далінах Араза ў Нахчыванскай АР, які адрозніваецца рэзкім кантынентальным кліматам.
Ападкі
Лета сухое. Ападкі размяркоўваюцца нераўнамерна: 200—300 мм у год на раўнінах (у раёне Баку менш за 200 мм), 300—900 мм у перадгор’ях, 900—1400 мм у высакагор’ях Вялікага Каўказа, да 1700 мм у межах Ленкаранскай нізіны. Найбуйнейшыя ападкі выпадаюць на поўдні Ленкаранскай нізіны і схілах Талышскіх гор 1200—1700 мм. У Ленкарані максімум ападкаў прыходзіцца на зімовы перыяд, у гарах і перадгор’ях — на красавік — верасень.
Ямнае (Столінскі раён)
Я́мнае (, Ямное) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Стружскага сельсавета. Праз вёску праходзіць мяcцовая аўтамабільная дарога Столін — Струга — Альманы.
Гісторыя
Вядома з пачатку 1920-х гадоў. Паводле ўмоў Рыжскага мірнага дагавора 1921 года вёска апынулася ў складзе Польшчы, у Столінскай гміне Лунінецкага, затым Столінскага паветаў Палескага ваяводства.
Паводле першага перапісу насельніцтва Польшчы, які прайшоў 30 верасня 1921 года, вёска складалася з 19 двароў.
У выніку польскага паходу Чырвонай Арміі ў верасні 1939 года і ўз’яднання Заходняй Беларусі з Беларускай ССР вёска ў складзе Беларускай ССР. Перад Вялікай Айчыннай вайной у вёсцы 18 двароў. У 1944 годзе нямецкія акупацыйныя войскі спалілі вёску і загубілі 2 яе жыхароў.
Станам на 1 студзеня 2002 года ў вёсцы 84 двары. Працаваў магазін.
Перахрэсцеўскі сельсавет
Перахрэ́сцеўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Перахрэсце.
Царква ў гонар Святой Тройцы (Мінск)
Царква ў гонар Святой Тройцы — драўляны праваслаўны храм у горадзе Мінску. Знаходзіцца на вул. Каліноўскага, каля Усходніх могілак. Галоўны архітэктар праекта з’яўляецца А.Канцараў.
Гісторыя
4 чэрвеня 2001 года быў асвячоны падмурак. 26 верасня 2009 гады быў асвячоны храм архібіскупам Гомельскім і Жлобінскім Арыстархам.
Дворнае Сяло
Дво́рнае Сяло́ (, Дворное Село) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Знаходзіцца за 5 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Мёры і за 8 км ад чыгуначнай станцыі Мёры, за 185 км ад Віцебска.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарасы, пазней у складзе гміны Мёры Дзісенскага (з 1926 года Браслаўскага) павета Віленскага ваяводства.
Да 2004 года цэнтр Дварнасельскага сельсавета.
Клайпеда
Кла́йпеда (Klaipėda, Memel) — трэці паводле велічыні горад Літвы, размешчаны ў заходняй яе частцы, дзе Балтыйскае мора пераходзіць у Куршскі заліў. Адміністрацыйны цэнтр Клайпедскага павета і Клайпедскага раёна. Дзякуючы свайму адносна паўднёваму размяшчэнню Клайпеда — найбуйнейшы порт Літвы, гэта адзін з буйных незамярзальных марскіх партоў на беразе Балтыйскага мора і Куршскага заліва. Горад яшчэ ў савецкія часы набыў сабе славу папулярнага курорта.
Горад і прылеглы да яго рэгіён маюць асаблівую, адрозную ад астатняй Літвы гісторыю. Да 1923 года Клайпеда прыналежала Германіі, што адбілася на архітэктурным абліччы гэтай балтыйскай жамчужыны. У сілу сваёй гісторыі этнічнае і моўнае аблічча горада носіць шматнацыянальны характар. У ім пражывае, акрамя літоўцаў, значная колькасць рускіх, палякаў, беларусаў і шмат прадстаўнікоў іншых нацыянальнасцей.
Гісторыя
Першыя паселішчы куршаў на тэрыторыі сучаснага горада вядомыя з першых стагоддзях нашай эры.
У 1240 годзе Папа Рымскі прапанаваў каралю Нарвегіі Хокану IV магчымасць захапіць Самбію. Тым не менш, пасля асабістага прыняцця хрысціянства вялікага князя Міндоўга, тэўтонскія рыцары і група крыжакоў з Любека рушылі на Самбію, у 1252 годзе быў заснаваны замак Мемельбург. Будаўніцтва замка было скончана ў 1253 годзе. У Мемелі быў заснаваны гарнізон з войска Тэўтонскага ордэна, які ачоліў дойч майстар Эбергард фон Зайнэ. Дакументы з нагоды заснавання гарнізону былі падпісаны Эбергардам і біскупам 29 ліпеня і 1 жніўня 1252 года.
Увесну і ўлетку 1323 года, літоўскае войска на чале з Гедзімінам перайшло Нёман, аблажыла замак Мемель і ўзяло яго праз некаторы час, прымусіўшы ордэн запрасіць перамір’е ў кастрычніку. Мельнскі мір у 1422 годзе зафіксаваў мяжу паміж Тэўтонскім ордэнам і Вялікім Княствам Літоўскім на наступныя 501 год. Абноўлены горад атрымаў кульмскае права ў 1475 годзе.
Насуперак волі свайго губернатара і камандзіра, Эрыка Браўншвайг-Вольфенбютэля, Мемель прыняў лютэранства пасля пераўтварэння дзяржавы ордэна ў Прускае княства ў складзе Каралеўства Польскага, якое здзейсніў Альбрэхт Гогенцолерн у 1525 годзе. Гэта было пачаткам працяглага перыяду росквіту горада і порта. Праз горад на экспарт ішла пшаніца з тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага. Прускае княства было ўспадкавана Ёганам Сігізмундам, курфюрстам Брандэнбурга, у 1618 годзе. Такім чынам Брандэнбург-Прусія павялічыла свой актыўны ўдзел у рэгіянальнай палітыцы, што значна паўплывала на развіццё горада. У 1629—1635 гадах горад быў акупаваны Швецыяй на працягу некалькіх перыядаў падчас вайны Рэчы Паспалітай са Швецыяй 1625—1629 гадоў і Трыццацігадовай вайны.
Пасля падпісання Кёнігсбергскага дагавора 1656 года курфюрст Фрыдрых Вільгельм адкрыў порт Мемеля для Швецыі. У 1660 годзе была пацверджана пруская незалежнасць ад Польшчы і Швецыі паводле Аліўскага дагавора. Пабудова абарончай сістэмы вакол усяго горада, ініцыяваная ў 1627 годзе, прыкметна змяніла статус і перспектывы горада. У лістападзе 1678 года невялікае шведскае войска ўварвалася на прускую тэрыторыю, але не здолела захапіць крэпасць Мемеля.
З 1701 года горад у Прускім каралеўстве. З 1757 да 1762 года горад быў захоплены Расійскай імперыяй, а з 1871 года трапіў у склад Германскай імперыі. Пасля Першай сусветнай вайны з 1920 года горад быў перададзены пад кіраўніцтва Антанты і тут размясціўся французскі гарнізон.
Урад Літоўскай Рэспублікі жадаў далучыць горад, але не было ні гістарычных, ні этнаграфічных падстаў для абгрунтавання такіх дзеянняў. Каб атрымаць хоць якія падставы для прад’яўлення правоў на горад, літоўцы нанялі французскіх салдат, якія пераапрануўшыся ў грамадзянскае адзенне, з лозунгамі на літоўскай мове паднялі паўстанне, якое выглядала як «жаданне старажытнага літоўскага горада» далучыцца да Літвы.
У 1924 годзе горад быў пераданы Літве, але 22 сакавіка 1939 года Германія прад’явіла ўльтыматум з патрабаваннем вяртання Клайпеды, які Літва прыняла. 28 студзеня 1945 года Клайпеда была акупавана савецкімі войскамі і далучана да Літоўскай ССР. У горадзе размешчаны Клайпедскі ўніверсітэт.
1 ліпеня 1992 года быў зацверджаны герб горада.
Эканоміка
Клайпеда з’яўляецца найважнейшым эканамічны цэнтрам заходняй частцы Літвы і найбуйнейшым портам на літоўскім узбярэжжы Балтыйскага мора. Асноўныя галіны прамысловасці — хімічная і харчовая, дрэваапрацоўчая і мэблевая, упаковачная. Шырока развітыя суднабудаванне і суднарамонт. Важнае месца ў эканоміцы горада займае сфера паслуг, у якую ўваходзяць партовыя, лагістычныя, турыстычныя і многія іншыя паслугі. У горадзе налічваецца каля 2,5 тысячы прадпрыемстваў.
Асноўныя замежныя інвестары паходзяць з Даніі, Швейцарыі, Германіі, Нарвегіі, ЗША, Індыі, Украіны і Канады. У 2002 годзе на ўскраіне горада, паблізу порта, была арганізавана свабодная эканамічная зона (СЕС) плошчай у 412 га. У рамках СЕС працавала, на канец 2010 года, 17 прадпрыемстваў, з іх 40 % былі замежнымі, а інвестыцыі ў СЕС перавысілі 400 млн еўра. Наладжана вытворчасць электронных прылад, пластыкавага посуду, архітэктурнага шкла, металічных канструкцый, харчовай упакоўкі, біядызельнага паліва. Таксама працуюць рыбаапрацоўчыя і металаапрацоўчыя прадпрыемствы. Да буйных прадпрыемствай харчовай прамысловасці адносіцца бровар «Швітурыс», які дзейнічае з 1784 года. У цяперашні час ён належыць канцэрну «Carlsberg».
У Клайпедзе размешчаны нафтавы тэрмінал «Klaipedos Nafta». У 2014 годзе быў адкрыты Клайпедскі тэрмінал звадкаванага прыроднага газу, пабудаваны Літвой самастойна ўсяго за 3 гады. Гэта першы тэрмінал ЗПГ у краінах Балтыі, які забяспечыць Літве энергетычную незалежнасць.
Аўтамагістралі
Клапеда мае добра развітую сетку аўтадарог, якая звязвае горад з найбуйнейшымі гарадамі і прыморскімі курортамі Літвы. У Клайпедзе бяруць пачатак еўрапейскія магістралі E85 і E272.
Аўтобусы
У горадзе добра развіта аўтобусная сетка. Асноўным каардынатарам аўтобусных маршрутаў з’яўляецца грамадская ўстанова «Клайпедскі пасажырскі транспарт» (Klaipėdos kelevinis transportas). Установа для выканання сваіх функцый наймае перавозчыкаў, як прадпрыемства самакіравання «Клайпедскі аўтобусны парк», гэтак і прыватных перавозчыкаў. У аўтобусах квіткі каштуюць даражэй чым у кіёсках. Большасць мяшчан карыстаюцца электронным білетам. Таксама па горадзе курсіруюць маршрутныя таксі.
Новая аўтобусная станцыя пабудавана па прынцыпе дзяржаўнага-прыватнага партнёрства і належыць прадпрыемству самакіравання «Клайпедскі аўтобусны парк». Ад аўтобуснай станцыі ідуць аўтобусныя маршруты ў многія гарады Літвы, а таксама ў Рыгу і Рыжскі аэрапорт. Таксама ад аўтавакзалу курсіруюць маршрутныя таксі да Палангі і Палангскага аэрапорта.
Калікрат
Калікра́т (Καλλικράτης; нар. каля 470 г. да н.э. — † 420 г. да н.э.) — старажытнагрэчаскі архітэктар сярэдзіны V стагоддзя да н.э., які працаваў у Афінах. Браў удзел ў ажыцяўленні архітэктурнай праграмы Перыкла. Пабудаваў па праекце Іктына Парфенон (437—438 год да н.э.). Калікрат лічыцца таксама архітэктарам храма Нікі Аптэрас (427—424 да н.э.) — падабенства гэтага храма з храмам на рацэ Іліс (разбураны ў 1778) непадалёк ад Афін дазволіла прыпісаць апошні Калікрату. Акрамя таго, Калікрат у 443—442 да н.э. завяршыў збудаванне Доўгіх сцен, якія абаранілі дарогу з Афін у Пірэй.
У гонар Калікрата названы кратар на Меркурыі.
Спіс фіналаў чэмпіянатаў свету па снукеры
Чэмпіянат свету па снукеры (World Snooker Championship) — найбуйнейшы і найстарэйшы прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які быў заснаваны ў 1927 годзе. Турнір праходзіць на працягу 17 дзён у канцы красавіка і пачатку мая і ў храналагічным сэнсе з'яўляецца трэцім турнірам трайной снукернай кароны з сезона 1977/1978, калі ў календары з'явіўся чэмпіянат Вялікабрытаніі. Чэмпіянат свету не праводзіўся з 1941 па 1945 гады ў сувязі з Другой сусветнай вайной і з 1958 па 1963 гады ў сувязі з зніжэннем цікавасці да гэтага віда спорту. Спаборніцтва праходзіла ў розных гарадах Англіі, а таксама на востраве Джэрсі (1957), у Паўднёва-Афрыканскай Рэспубліцы (1965) і ў Аўстраліі (1971, 1975) да таго як у 1977 годзе не пераехала ў тэатр Крусібл у Шэфілдзе, дзе з таго часу праводзіцца штогод. Кіруючым органам, які ў цяперашні час арганізуе гэтае мерапрыемства з'яўляецца сусветная асацыяцыя прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association (WPBSA)). Да таго, як WPBSA узяла кантроль над прафесійным снукерам у 1968 годзе, чэмпіянат свету арганізоўвала асацыяцыя і кіруючы савет більярда (Billiards Association and Control Council (BACC)), за выключэннем шасці гадоў (1952—1957), калі пасля спрэчкі з арганізацыяй гульцы арганізавалі сваю замену чэмпіянату — Professional Matchplay Championship. Правілы турніру пацярпелі мноства змен з першага розыгрышу. З 1927 па 1951 гады чэмпіянат свету праходзіў па сістэме плэй-оф, пры гэтым у 1928 і 1932 гадах дзеючы чэмпіён турніру адразу гуляў у фінале з пераможцам папярэдніх раундаў, а ў 1931 і 1934 гадах у чэмпіянаце прымалі ўдзел толькі па два снукерысты: дзеючы чэмпіён і прэтэндэнт на тытул. У выніку канфлікту паміж гульцамі і BACC у 1952 годзе было праведзена два чэмпіянату: чэмпіянат, арганізаваны BACC, і чэмпіянат, арганізаваны самімі снукерыстамі (Professional Matchplay Championship). Пасля гэтага, з 1953 па 1957 гады Professional Matchplay Championship заняў месца чэмпіянату свету, аднак з-за нізкай папулярнасці і недахопу грошай пасля 1957 года чэмпіянат не праводзіўся. У 1964 годзе турнір адрадзіўся ў выглядзе чэлендж-матчаў: чэмпіянат складаўся з аднаго матча, у якім дзеючы чэмпіён турніру абараняў тытул у паядынку з прэтэндэнтам (з 1964 па 1968 гады было згуляна 7 чэлендж-матчаў). З 1969 года чэмпіянат свету зноў стаў праходзіць па сістэме плэй-оф, якая дзейнічае па сённяшні дзень. У 1980 годзе канчаткова была зацверджана колькасць фрэймаў у фінальным матчы чэмпіянату — 35 (да 18 перамог). З 1982 года ў турніры прымаюць удзел 32 снукерысты, якія гуляюць на выбыванне пачынаючы з 1/16 фіналу, а першы нумар пасеву атрымлівае леташні пераможца.
Прызавы фонд першага чэмпіянату свету ў 1927 годзе склаў £6.10 (6 фунтаў і 10 шылінгаў), а ў 1973 годзе ён складаў ужо £6,600, з якіх пераможца атрымаў £1,500, пасля чаго стаў хутка расці ў сувязі з з'яўленнем буйнога спонсару ў 1976 годзе — цыгарэтнага брэнду Embassy, які спансаваў турнір да 2005 года , а з 1978 года канал BBC пачаў штодзённыя трансляцыі гульняў чэмпіянату. У 2003 годзе прызавы фонд турніру склаў рэкордныя на той момант £1,815,250, пасля чаго знізіўся з-за забароны тытунёвым кампаніям спансіраваць спартыўныя падзеі на тэрыторыі Вялікабрытаніі і сыходу Embassy. На змену былому спонсару з 2006 года прыйшлі букмекерскія кампаніі і казіно, а ў 2014 годзе першы прыз снукернага турніру ўпершыню ў гісторыі дасягнуў £300,000 і працягвае расці, склаўшы ў 2018 годзе рэкордную суму ў £425,000. Апроч таго, прызавы фонт чэмпіянату ў 2018 годзе стаў рэкордным у гісторыі снукера — £1,968,000.
Джо Дэвіс, які выйграў 15 першых чэмпіянатаў свету (1927—1946), па сённяшні дзень з'яўляецца рэкардсменам па колькасці тытулаў турніру і па колькасці тытулаў, выйграных запар. Фрэд Дэвіс выйграў 3 чэмпіянаты ў 1948, 1949 і 1951 гадах, а таксама 5 турніраў Professional Matchplay Championship (1952—1956), стаўшы васьміразовым чэмпіёнам свету. Джон Палмэн выйграў апошні Professional Matchplay Championship у 1957 годзе, пасля чаго абараняў тытул ва ўсіх 7 чэлендж-матчах (1964—1968), зраўняўшыся з Фрэдам Дэвісам па колькасці перамог. Пасля замацавання сістэмы плэй-оф у 1969 годзе Рэй Рыярдан (1970, 1973—1976, 1978) і Стыў Дэвіс (1981, 1983—1984, 1987—1989) выйгралі па 6 сусветных перышнстваў, а Стывен Хендры стаў рэкардсменам па колькасці чэмпіёнскіх тытулаў у сучаснай снукернай эры з 7 перамогамі (1990, 1992—1996, 1999) і па колькасці чэмпіёнскіх тытулаў у сучаснай снукернай эры, выйграных запар, — 5 (1992—1996). Джон Хігінс, які выйграў свой першы тытул у 1998 годзе, у 2000-х гадах выйграў яшчэ тры чэмпіянаты (2007, 2009, 2011), стаўшы чатырохразовым чэмпіёнам свету, а Роні О’Саліван перамог на сямі сусветных першынствах (2001, 2004, 2008, 2012—2013, 2020, 2022).
Волкава (Краснінскі раён)
Волкава (Во́лково) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Партыле (камуна)
Камуна Партыле (Partille kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестра-Гёталанд у паўднёва-заходняй Швецыі.
Партыле 280-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Партыле.
Волкава (Краснінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Партыле (камуна)
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 4 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
15 мая
15 мая (15 траўня) — сто трыццаць пяты (сто трыццаць шосты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Accept
«Accept» (прымаць) — нямецкі рок-гурт, які грае ў стылі хэві-метал.
Набухіро Такэда
(武田 修宏; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1987—1994 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Тарасавічы (Карэліцкі раён)
Тара́савічы (, Тарасовичи) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Турэцкага сельсавета.
Сеты
Се́таўскае возера, Сеты — возера ў Беларусі, у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Дабрылаўка, за 11 км на поўнач ад горада Глыбокае, на ўсход вёскі Вераб’і, на паўднёвы ўсход ад вёскі Загор’е.
Плошча паверхні 0,49 км². Даўжыня возера 1,7 км, найбольшая шырыня 0,41 км. Даўжыня берагавой лініі 4,93 км. Найбольшая глыбіня 19,8 м, сярэдняя 8 м. Аб’ём вады 3,93 млн м³. Плошча вадазбору 4,72 км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 2—5 м (на захадзе і поўдні 10—27 м), разараныя, часткова пад хмызняком, на паўднёвым захадзе пад лесам. Берагавая лінія звілістая. Берагі нізкія, задзернаваныя, вышынёй да 0,3 м. На захадзе, паўночным усходзе і паўночным захадзе пойма шырынёй 3—50 м. Падводная частка катлавіны складаецца з двух плёсаў. Зона мелкаводдзя мае шырыню 5—10 м і займае каля 13 % плошчы дна. Дно выслана глеем, у зоне мелкаводдзя пясчанае.
Возера эўтрофнае. Шырыня паласы прыбярэжнай расліннасці да 50 м, месцамі адсутнічае. Злучана канавай з возерам Загорскае (Мурамшчына).
У возеры водзяцца шчупак, лешч, акунь, плотка і іншыя рыбы.
Чакра
Чакра (चक्र, літар. «круг», «кола», «дыск») у духоўных практыках індуізму — адзін з цэнтраў сілы і свядомасці, размешчаных ва ўнутраных (тонкіх) целах чалавека. У сучасным індуізме лічыцца, што ў целе чалавека чакрам адпавядаюць розныя нервовыя спляценні і залозы. У духоўных практыках індуізму чакры (або махавыя колы, якія рэгулююць механізм цела) — гэта пункты перасячэння Надзі, па якіх у целе чалавека працякае жыццёвая энергія (Прана, Цы).
Акрамя індуізму паняцце чакр выкарыстоўваецца ў некаторых сістэмах будызму, тантрычнага сексу і ёгі, у сучасных акультных сістэмах. Згадка пра чакры ёсць і ў ісламе.
NGC 7562A
NGC 7562A (іншыя абазначэнні — PGC 70880, UGC 12467, MCG 1-59-25, PGC 70881) — спіральная галактыка (Sd) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Эканамічны факультэт Беларуска-Расійскага ўніверсітэта
Эканамічны факультэт (ЭФ БРУ) — адзін з факультэтаў Беларуска-Расійскага ўніверсітэта.
Гісторыя
Эканамічны факультэт быў створаны ў 1994 годзе, першым дэканам факультэта быў Мікалай Станіслававіч Жаўток.
Склад факультэта
Факультэт мае ў сваім складзе наступныя кафедры:
Уцянскі павет
Уцянскі павет (Utenos apskritis) — павет на паўночным усходзе Літвы, займае частку этнаграфічнага рэгіёна Аўкштайція. Мяжуе з Латвіяй і Віцебскай вобласцю Беларусі, а таксама з Панявежыскім і Вільнюскім паветамі. Утвораны законам Літоўскай Рэспублікі аб тэрытарыяльна-адміністрацыйных адзінках, прынятым 19 ліпеня 1994. Адміністрацыйны цэнтр — горад Уцяна.
Рэгенсбургскі сабор
Рэгенсбургскі сабор (ням. Regensburger Dom, Kathedrale St. Peter) — гатычны сабор у Рэгенсбургу (Германія), галоўная царква Рэгенсбургскай епархіі. Сабор вельмі цікавы прыклад нямецкага кірунку ў готыцы і галоўны помнік гатычнай архітэктуры ў Баварыі. Будаўніцтва пачата ў 1275 і скончана ў 1634 годзе, за выключэннем веж, якія былі скончаны ў 1869 годзе.
Гісторыя
Першая згадка пра Рэгенсбургскі сабор — каля 700 года; мясцовае біскупства быў афіцыйна заснавана святым Баніфацыем у 739 годзе. У канцы VIII — пачатку ІХ ст. арыгінальны будынак быў перабудаваны ў каралінгскім стылі. На пачатку ХІ ст. сабор быў пашыраны на захад у раманскім стылі, у тым ліку былі ўзведзены атрый і дзве вежы.
Пасля пажараў у ХІІ ст., новы сабор быў запланаваны ў стылі высокай готыкі, ён быў пабудаваны на месцы раманскага папярэдніка з уключэннем некаторых ранейшых структур. Архітэктар, які адказваў за будаўніцтва новага сабора, прайшоў навучанне ў Францыі, гэтым тлумачыцца ўключэнне французскіх гатычных архітэктурных тэм. Да іх можна аднесці цэнтральны неф, які падзяляецца на тры секцыі, контрфорсы, скляпенні, і дзве вежы над фасадам. Да 1320 года тры хоры сабора былі гатовыя да выкарыстання, паміж 1385 і 1415 гадамі быў завершаны галоўны заходні партал. Большая частка будынку скончана каля 1520 года, тады сабор быў афіцыйна адкрыты.
Сабор перарабілі ў барочным стылі ў 1613—1649 гадах, была заменена мэбля і дададзены купал. У сярэдзіне ХІХ ст. быў яшчэ адзін напружаны перыяд будаўнічых работ. Па-першае, баварскі кароль Людвіг I загадаў правесці агульнае аднаўленне сабору і ануляванне барочных дапаўненняў у 1828—1841 гадах, што ўключала замену барочнага купала гатычным рабрыстым скляпеннем.
Паміж 1859 i 1869 гадамі вежы, а таксама іх шпілі, былі дабудаваны, і праз тры гады сабор цалкам завершаны.
У ХХ ст. былі праведзены некаторыя археалагічныя раскопкі ў нефе, падчас якіх была дададзена пахавальная крыпта для біскупаў (1984—1985).
Архітэктура і інтэр’ер
Заходні партал (1410) багата аздоблены аркамі, навесамі і скульптурамі біблейскіх сцэн, святых, каралёў і фантастычных істот. На дзвярах знаходзяцца інтрыгуючыя скульптуры Д’ябла (злева) і «Бабулі Д’ябла» (справа). Над тымпанам выяўлена Уваскрэсенне Хрыстова, дзе анёл трымае Хрыста за руку.
Ёсць таксама выветраныя з цягам часу скульптуры на контрфорсах паўднёвага боку, у тым ліку тыповы вобраз Judensau («Іудзейская свінаматка»), звернуты да былога яўрэйскага квартала. Скульптура даволі пашкоджаная, але паказвае габрэя, які смокча вялікую свінаматку. Гэта выява — зняважлівая і абразлівая, бо свіння нячыстая ў іўдаізме — была шырока распаўсюджаная ў нямецкамоўных краінах. Тры заходнія парталы вядуць да трох нефаў, якія дасягаюць вышэйшай кропкі ў алтарах Святой Урсулы (левы неф), хораў і Вярхоўнага Алтара (цэнтральны неф), і капліцы Зайлера (правы неф). Ёсць некалькі алтароў ў бакавых праходах (асабліва на паўночным баку), размешчаных у невялікіх нішах, а не прыдзелах.
Сярод некалькіх вядомых аб’ектаў у інтэр’еры — скульптура «Усмешлівы анёл» на паўднёва-заходнім слупе, якая з’яўляецца часткай групы Дабравешчання. Дзева Марыя размешчана праз неф на паўночна-заходнім слупе, правая рука Марыі злёгку прыпаднята адносіна анёла Гаўрыіла ў прывітанні, у левай руцэ яна трымае кнігу. Скульптура створана каля 1280 года мастаком, вядомым як Майстар святога Эрмінольда. Анёл выглядае вельмі вясёлым і даволі папулярны сярод наведвальнікаў. На ўсходніх слупах нефа — каменныя статуі святых Пятра і Паўла XIV ст.
У саборы знаходзіцца каля 100 выяваў святога Пятра, якому сабор прысвечаны. Сярод вядомых іх узораў — элегантная каменная статуя ў паўднёвым нефе і акно святога Пятра над паўднёвым парталам (каля 1320 года). Як практычна на ўсіх сярэднявечных выявах святога Пятра, ён апазнавальны па тым, што трымае вялікі ключ. На паўднёвай сцяне трансепта — распяцце XVI ст., якое змяшчае рэальныя чалавечыя валасы, паводле легенды яны вырастуць да каленяў Хрыста, калі Судны дзень будзе непазбежны.
У саборы захавалася ўразлівая колькасць сярэднявечных вітражоў. Большая частка датуецца паміж 1320 і 1370 гадамі, але ёсць нават некаторыя паходжаннем з 1220-1230-х гадоў.
Кульшычы (Мастоўскі раён)
Ку́льшычы (, Кульшичи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мастоўскага сельсавета.
16 ліпеня 1954 года перададзена з Воўпаўскага сельсавета Ваўкавыскага раёна ў склад Зарудаўеўскага сельсавета Мастоўскага раёна. Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Зарудаўеўскага сельсавета.
Людвішча
Людвішча — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Нача, за 24 км у напрамку на паўднёвы захад ад Полацка, за 0,5 км на паўночны захад ад вёскі Гуры.
Плошча паверхні возера 0,25 (0,32 ) км². Даўжыня 0,85 км, найбольшая шырыня 0,57 км. Даўжыня берагавой лініі 2,3 км. Плошча вадазбору 2 км². Найбольшая глыбіня 2 м. Аб’ём вады ў возеры 0,22 млн м³. Схілы катлавіны маюць вышыню да 7 м, паўночныя і заходнія невыразныя. Берагавая лінія слаба звілістая. Берагі нізкія, на захадзе возера забалочаныя і сплавінныя. Мелкаводдзе пясчанае. На большых глыбінях дно возера высланае сапрапелем. Значна зарастае падводнай расліннасцю. У паўночнай частцы возера злучаецца з сістэмай меліярацыйных каналаў і праз яе — з ракой Нача.
Нячатава
Няча́тава (, Нечатово) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Фядорскага сельсавета.
Іспанская Вікіпедыя
Іспанская Вікіпедыя (ісп.: Wikipedia en español) — раздзел Вікіпедыі на іспанскай мове.
Гэта 10-ы па велічыні раздзел Вікіпедыі ў свеце, заснаваны ў 2001 годзе. Змяшчае больш за 580 тысяч артыкулаў (на 29 сакавіка 2010).
30 мая 2005 колькасць артыкулаў у іспанскай Вікіпедыі дасягнула 50 000, 8 сакавіка 2006 - 100 000, 5 жніўня 2009 — 500 000.
Па якасці артыкулаў (прынамсі, па іх памеры: 40% больш за 2КБ) лічыцца другой з 10 буйнейшых вікіпедый пасля нямецкай.
Руфіджы
Руфі́джы — рака ў Афрыцы, у Танзаніі.
Утвараецца ад сутокаў рэк Лувегу і Кіламбера, якія пачынаюцца на ўсход ад возера Ньяса (Малаві). Даўжыня ракі 640 км, ад вытоку ракі Лувегу каля 1400 км, плошча басейна 178 000 км². Ніжняе цячэнне ў шырокай даліне. Упадае ў праліў Мафія Індыйскага акіяна. Сярэдні расход вады 1100 м³/с. Паводкі ад сакавіка да мая. Суднаходная ніжэй вадаспада Шугуры. У нізоўях жыве народ зарама.
Валянціна Аляксандраўна Скрабатун
Валянціна Аляксандраўна Скрабатун (у дзявоцтве — Дземідовіч;, в. Душава, Капыльскі раён, Мінская вобласць) — беларуская вяслярка ў акадэмічным веславанні.
Выступала за зборную Беларусі па акадэмічным веславанні ў 1990-х — 2000-х гадах. Бронзавая прызёрка летніх Алімпійскіх гульняў 1996 года ў Атланце, шматразовая пераможца этапаў Кубка свету, рэспубліканскіх і маладзёжных рэгат. На спаборніцтвах прадстаўляла спартыўнае таварыства «Дынама», заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Нарадзілася 23 ліпеня 1958 года ў в. Душава Капыльскага раёна Мінскай вобласці. Вучылася ў пацейкаўскай сярэдняй школе. Актыўна займацца акадэмічным веславаннем пачала ў раннім дзяцінстве, пазней трэніравалася ў мінскім фізкультурна-спартыўным таварыстве «Дынама».
У 1995 годзе чэмпіянаце свету ў Тамперэ (Фінляндыя) ў ворных васьмёрках з рулявой заняла пятае месца.
Дзякуючы шэрагу ўдалых выступленняў удастоілася права абараняць гонар краіны на летніх Алімпійскіх гульнях 1996 года ў Атланце — у складзе каманды, куды таксама ўвайшлі вясляркі Алена Мікуліч, Марына Знак, Наталля Волчак, Наталля Стасюк, Наталля Лаўрыненка, Тамара Віктараўна Самахвалава ‎і рулявая Яраслава Паўловіч, заваявала ў праграме ворных васьмёрак бронзавы медаль, прапусціўшы наперад толькі экіпажы з Румыніі і Канады.
У 1996 годзе скончыла спартыўна-педагагічны факультэт масавых відаў спорту Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта фізічнай культуры.
III акруга Парыжа
3. акруга Парыжа, Arrondissement du Temple, муніцыпальная акруга ў цэнтральнай частцы Парыжа. Засяленне раёна адбывалася галоўным чынам пры Карле V ў 13-14-х стагоддзях, але самыя старыя пабудовы адносяцца да XVI стагоддзя. Большую частку акругі займае так званы квартал Марэ.
Геаграфічнае становішча
3 акруга размешчана на правым беразе Сены. На поўначы ён мяжуе з 10-й, на ўсходзе з 11-й, на поўдні з 4-й, на захадзе з 1-й і 2-й акругамі.
Гаварчаў (гміна)
Гава́рчаў (Gowarczów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Канэцкага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гаварчаве. Плошча гміны складае 101,98 км². Станам на 2004 год у гміне Гаварчаў пражывалі 4976 чалавек, шчыльнасць — 48,8 чал./км².
NGC 7563
NGC 7563 (іншыя абазначэнні — PGC 70872, UGC 12465, MCG 2-59-15, ZWG 431.29) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
САЛЕА-Кобрын
САЛЕА-Кобрын — беларускае прадпрыемства ў г. Кобрыне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад холдынгу «Аўтакампаненты».
Гісторыя
Пасля ўз’яднання Заходняй Беларусі з БССР пачалося стварэнне саўгасаў і калгасаў. Для забеспячэння яе бесперабойнай работы патрэбна была адпаведная рамонтная база. ЦК ВКП(б) і СНК СССР прынялі рашэнне аб будаўніцтве ў вызваленых абласцях рамонтных прадпрыемстваў.
11 лютага 1940 года для прадпрыемства рашэннем райвыканкама перадалі два цагляныя дамы, драўляны хлеў па вул. Савецкай, а таксама прыватныя майстэрні па вул. Чырвонаармейскай і пл. Камсамольцаў, акумулятарную майстэрню па вул. Кастрычніцкай. На гэтай базе пачала дзейнічаць машынна-трактарная майстэрня (МТМ) для рамонту калгаснай тэхнікі.
Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны было завершана будаўніцтва першай чаргі будучага завода, здадзеныя ў эксплуатацыю машынна-сілавое, маторнае і разборна-зборнае аддзяленні, механічны цэх, выпрабавальная станцыя, склады, будынак адміністрацыі. Майстэрня, у штаце якой было 75 работнікаў, пачала праводзіць рамонт трактарных рухавікоў, агрэгатаў і аўтамабіляў. Пасля вызвалення Кобрына МТМ аднавіла працу ў верасні 1944 года. Восенню 1947 года МТМ рэарганізавана ў міжраённую майстэрню капітальнага рамонту (ММКР).
У 1949 годзе ММКР рэарганізавана ў Кобрынскі рамонтны завод, якому былі перададзеныя памяшканні і пабудовы былой машынна-трактарнай станцыі. Яны былі пераабсталяваныя пад вытворчыя плошчы аўтарамонтнага прадпрыемства.