cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гаўтама Буда
Жыццёвы шлях Гаўтамы Буды
«Вы дасягнулі толькі гэтай ступені засяроджвання?»
«Так, — адказаў Арада-Калама, — зараз, што ведаю я, ведаеш ты».
Тады Гатама падумаў: «Значыць, трэба шукаць чагосьці больш дзейснага.» І сышоў у Цэнтральную Індыю да мудраца Удрака Рамапутру, які навучаў засяроджванню розуму ў Сферы-Ні-Свядомасці, Ні-Не-Свядомасці (Свет-Ні-Прысутнасці [спазнання], Ні-Адсутнасці [спазнання], прыналежыць да Свету-Бяз-Формаў) і стаў вучыцца ў яго. За кароткі час, дасягнуўшы Сферы-Ні-Свядомасці, Ні-Не-Свядомасці, Гатама, пагаварыўшы з Удракой, як і з Арада-Каламой, пакінуў яго, сказаўшы сабе: «Не, гэта таксама не вядзе да Нірваны!» Сідхартха вырашыў аддацца найглыбейшаму аскетызму самастойна. Ён на працягу 6 гадоў абмяжоўваў сябе ў ежы, сне, не мыўся і хадзіў голым. Яго аўтарытэт сярод аскетаў быў вельмі высокі, у яго з'явіліся вучні і паслядоўнікі. Кажуць, што яго слава распаўсюджвалася, быццам гук вялікага гонга пад купалам неба.
Але ў рэшце рэшт Сідхартха прыйшоў да высновы, што ўсе яго аскетычныя дасягненні не набліжаюць да праўды, т. б. да спынення пакуты. Ён ізноў пачаў прымаць ежу, як раней, неўзабаве паслядоўнікі пакінулі яго. Сідхартха працягваў свае тулянні ў адзіноце, знаходзіў іншых настаўнікаў, але расчараваўся ва ўсіх вучэннях.
Аднойчы, на 49-ы дзень бесперапыннай медытацыі, у ноч поўні ў месяц весак (адпаведны траўню), размясціўшыся ў мясцовасці Гая ля ракі пад дрэвам джамбу ці бодхі (Ficus religiosa), і сканцэнтраваўшыся на ўзыходнае ранішняе зорцы, Сідхартха стаў Будай: «ён выйшаў з цямрэчы недасведчанасці і ўбачыў сусвет у праўдзівым святле» / 4 /. Гэта ёсць ключавой для будызму падзеяй, так званым «вялікім абуджэннем». Гэта было завяршэнне пошуку праўды, якія распачаў Сідхартха. Стаўшы Будай, гэта значыць «прасветленым», Сідхартха змяніўся, усвядоміўшы сваё вялікае прызначэнне — данесці праўду да людзей, паказаць чалавецтву шлях да выратавання, да збавення ад пакут.
Неўзабаве Буда пачаў прапаведаваць сваё вучэнне, у яго з'явіліся паслядоўнікі, якія ўтварылі першую манаскую абшчыну (сангха). Запаветы, якія павінен быў выконваць кожны манах, і правілы, па якіх жыла ўся абшчына, былі таксама абвешчаны Будай. Сорак гадоў блукаў ён разам са сваімі вучнямі па шматлюдных паселішчах і глухіх кутках Індыі, прапаведуючы сваё вучэнне.
Буда памёр, як сцвярджае традыцыя, у мястэчку Кушынагара ў выніку атручвання недабраякаснай ежай. Па легендзе, ён сканаў у стане медытацыі, схіліўшыся направа і падтрымліваючы галаву рукой. Гэта пастава захавана ў будыйскай іканаграфіі і тлумачыцца як пераход Буды ў Парынірвану — нірвану без рэшткі; гаворка ідзе пра стан, у якім ён больш не быў схільны да перараджэння. Цела яго было спалена ў адпаведнасці з тагачаснымі звычаямі, а прах падзелены паміж васьмю яго паслядоўнікамі, шэсць з якіх былі пасланыя манаскімі абшчынамі. Усе, хто атрымаў прах, пахавалі яго і ўзвялі кожны над сваёй часткай надмагільную піраміду (ступу). Культ ступ у розных архітэктурных варыянтах і дагэтуль распаўсюджаны ва ўсіх краінах будыйскага свету.
Акрамя таго, як гаворыць легенда, адзін з вучняў Буды здолеў выхапіць з агню пахавальнага вогнішча адзін з яго зубоў. З часам зуб таксама стаў аб'ектам культу: яго вельмі шанавалі, у час войнаў перавозілі ў мэтах бяспекі з краіны ў краіну. Урэшце, ён здабыў сталае месца знаходжання на Шры-Ланцы ў горадзе Кандзі, у яго гонар пабудаваны адмысловы храм Зуба Буды і штогод праводзяцца храмавыя святы. Апісанні гэтых свят сустракаюцца ў літаратуры, пачынаючы з V ст. н.э. Можна сказаць, што ў сутнасці сваёй яны мала змяніліся за мінулыя з тых часоў пятнаццаць стагоддзяў. На сённяшні дзень гэта галоўная рэліквія будызму.
Паводле будыйскіх тэкстаў, Буда на працягу шматлікіх кальп (1 кальпа — перыяд часу, роўны аднаму «дню Брахмы», роўны 4320 млн звычайных гадоў, у які Брахма стварае і паглынае Сусвет / 6 /) перараджаўся на зямлі ў выглядзе розных жывых істот — 83 разы святым, 58 разоў царом, 24 разы манахам, 18 разоў малпай, 13 разоў гандляром (купцом), 12 разоў курыцай, 8 разоў гусаком, 6 разоў сланом, а таксама рыбай, пацуком, цесляром, кавалём, жабай, зайцам і г. д. Усяго такіх перараджэнняў было 550. Паколькі свет за гэты час пагрузіўся ў цемру недасведчанасці, багі злічылі, што час яму нарадзіцца ў абліччы чалавека, дасягнуць пры жыцці прасвятлення, стаць Будай, пачаць прапаведаваць сваё вучэнне, паказаць чалавецтву шлях да выратавання. Так і адбылося.
Ва ўяўленні будыстаў Гаўтама — гэта архетып шматлікіх папярэдніх буд, які ўвасобіў у сабе рысы незлічоных індывідуальнасцей і які эвалюцыянаваў на працягу шматлікіх мільёнаў гадоў у барацьбе з сіламі зла. Паводле гэтага вучэння, буды з'яўляліся са спрадвечных часоў. Адны версіі сцвярджаюць, што да Гаўтамы на Зямлі жылі шэсць буд. Таму ў некаторых святых месцах будызму, напрыклад у Санчы і Бхархуце (Цэнтральная Індыя), былі ўзведзены сем ступ у гонар сямі буд і пасаджаны сем «святых» дрэў — бадзяноў. У іншых версіях паведамляецца пра існаванне 24 пакаленняў буд, у трэціх — пра тысячу пакаленняў. Дзякуючы бесперапыннаму ланцугу перараджэнняў цела Буды-Гаўтамы набыло незвычайныя ўласцівасці, утоеныя пад вонкавай абалонкай чалавечае істоты. Паводле павер'яў, гэта «духоўнае цела» маглі бачыць толькі праўдзівыя вернікі: «пышнае цела» Буды было каля пяці з паловай метраў вышынёй, залацістага колеру, ад яго зыходзілі прамяні, асвятляючы велізарныя прасторы. Такое ўяўленне пра «духоўнае цела» Буды з'яўляецца адлюстраваннем старажытнаіндыйскіх уяўленняў пра тое, што целы вялікіх людзей выпраменьваюць святло, а пры медытацыі (для тых, хто сузірае) інтэнсіўнасць свячэння павялічваецца.
Такія рэальная і міфалагічная біяграфіі заснавальніка будызму. Абвешчанае ім вучэнне стала асновай, на якой з часам было ўзведзена досыць вялікі будынак сусветнай рэлігіі. Дагэтуль чатыры месцы ў Індыі выклікаюць паломніцтва прыхільнікаў вучэння Буды:
--месца нараджэння — Капілавасту. Горад гэты, як было сказана вышэй, знаходзіўся ў Паўночнай Індыі, у перадгор'ях Гімалаяў, у вярхоўях ракі Гандакі, і быў разбураны яшчэ пры жыцці Буды;
--месца азарэння — Бодхі-Гая, дзе знаходзіўся гай Урувела, пад ценем якой Гатама аб'яднаў усе свае дасягненні, «прабудзіўся»;
--месца першай пропаведзі — Сарнат (каля Бенарэса), дзе, па выразе «легенд і казак былых пакаленняў», Буда пусціў у ход Кола Закона. Месца гэта дагэтуль захоўвае разваліны найстаражытнейшых інтэрнатаў;
Філасофія Гаўтамы Буды
Асноўная ідэя будызму, якая складаецца ў сцвярджэнні, што «жыццё ёсць пакута» і «існуе шлях да выратавання», не супрацьпастаўляе будызм іншым рэлігійным сістэмам. На працягу свайго жыцця Буда навучаў розным метадам, але пры жыцці Буды нічога не было запісана. Праз некалькі месяцаў пасля сыходу Буды сабраліся 500 яго вучняў (пазней гэты збор стаў вядомы як Першая будыйская рада), каб вусна зацвердзіць тое, чаму вучыў Буда. Вучні па памяці абменьваліся рознымі ўрыўкамі пачутых імі святых тэкстаў. Нягледзячы на тое, што гэты збор тэкстаў, вядомы пад назвай «Трыпітака», ці «Тры кошыкі», быў афіцыйна зацверджаны ўжо ў гэты ранні перыяд, запісаны ён было значна пазней. Напрыклад, палійскі канон быў запісаны ў пачатку 1 ст. н.э. у Шры-Ланцы. Прычынай гэтага было тое, што пісьмовая мова выкарыстоўвалася ў той час толькі ў камерцыйных ці адміністрацыйных мэтах і ніколі не выкарыстоўваўся для навуковых мэт ці мэт навучання. Гэтыя тэксты захоўваліся ў памяці, прычым вызначаныя групы людзей у манастырах былі адказныя за захаванне розных тэкстаў.
Не ўсе вучэнні Буды перадаваліся вусна так адкрыта. Лічылася, што некаторыя з іх прызначаны для будучыні, таму яны вусна перадаваліся з пакалення ў пакаленне настаўнікамі і вучнямі таемна. Часам вучэнні Буды, апублікаваныя ў значна пазнейшы час, справядліва падвяргаюцца крытыцы.
«Закон залежнага паходжання»
Цэнтральнай праблемай, над якой разважаў Гатама, была праблема крыніцы зла (пакут) у свеце. Паводле традыцыі, азарэнне Гатамы адзначылася адкрыццём Закона залежнага паходжання ці «Ланцуга прычыннасці» (санскр. праціцья-самутпада, палі патычча-самуппада). Закон апісвае паслядоўнасць прычын пакуты і падзей, якія вядуць да нараджэння, старасці і смерці. У арганічным свеце выразам Ланцуга прычыннасці з'яўляецца «Кола жыцця»—працэс перараджэнняў жывых істот, які складаецца з дванаццаці прыступак. Усе яны павінны быць пераадолены. Праблема, якая мучыла яго шматлікія гады, знайшла рашэнне. Разважаючы ад прычыны да прычыны / 7 /, Гатама дайшоў да крыніцы зла:
12. Існаванне ёсць пакута, бо ў ім складзены старасць, смерць і тысяча пакут.
11. Я пакутую, таму што я народжаны.
1О. Я народжаны, таму што належу да света быцця.
8. Я сілкую яго, бо я маю жаданні.
7. У мяне ёсць жаданні, бо я маю пачуванні.
6. Я адчуваю, бо я датыкаюся з навакольным светам.
5. Гэты судотык вырабляецца дзеяннем маіх шасці пачуццяў.
4. Мае пачуцці выяўляюцца, бо, як я ёсць асобай, я супрацьпастаўляю сябе безасабоваму.
2. Гэта свядомасць стварылася з прычыны маіх ранейшых існаванняў.
1. Гэтыя існаванні азмрочылі маю свядомасць, бо я не ведаў.
У будыйскай традыцыі гэту «формулу дванаццаці» (дванаццаць ніданаў) прынята пералічваць у зваротным парадку, прычым кожная прыступка мае сваю назву, тлумачэнне і прычыннасць:
2. Санскары, санкхары—звычкі і шаблоны розуму ў трох сусветах — ментальным, эмацыйным і фізічным. Іншымі словамі, уплыў мінулага на сучаснасць, якое выяўляецца як рэфлекс, аўтаматызм, а таксама шаблон стану. Санскары з'яўляюцца кармічнымі вынікамі авідзьі.
3. Віджнана, віджняна, віняна, ці алая-віджняна (санскр. «свядомасць-скарбніца», ці «свядомасць, якая ўсё захоўвае») — адзіная першапачатковая індывідуальная свядомасць, якая з'яўляецца невымоўнай. З'яўляецца вынікам наяўнасці санскары. У віджняне назапашваюцца сляды ўсіх мінулых дзеяў (карма) і ўтрымоўваюцца вызначаныя кармай «парасткі» ўсіх магчымых ідэй і аб'ектаў, якія з'яўляюцца ўласцівасцямі гэтай свядомасці.
4. Нама-рупа (літаральна «імя-форма»). Пазначае ўласцівасць усяго створанага ці выяўленага. Дадзенае паняцце выкарыстоўваецца ў выпадках, калі розум адзначае, што аб'ект, да якога ён звяртаецца, прыналежыць полю майі (сусветнай ілюзіі), і насамрэч нерэальны. Увесь Сусвет разглядаецца як мінучы, ён не ўяўляе сабой нічога, акрамя сумы кармаў усіх істот, якія знаходзяцца ў ім. Уяўляе сабой выраз віджняны ў той ці іншай форме.
5. Шад-аятана (шэсць органаў успрымання, якія абуджаюцца ў выніку актыўнасці віджняны — нама-рупы).
6. Спарша, ці пхасса—судотык, сувязь з прадметамі пасродкам шад-аятан.
7. Ведана—пачуванне, адчуванне задавальнення ці пакуты ад сувязі з прадметамі пасродкам шад-аятан як вынік працэсу спарша.
8. Трышна, ці танха (смага, пажадлівасць, жаданне дасягаць ці пазбягаць). Узнікненне велізарнай колькасці жаданняў як вынікаў працэсу ведана. У канчатковым рахунку, шматлікія дробныя жаданні спараджаюць галоўнае жаданне — жаданне да быцця.
9. Упадана (нязменная субстанцыя, ці матэрыял, з якога складаюцца ўсе прадметы і якое ёсць нішто іншае, як сам Брахман). У кантэксце «Ланцуга прычыннасці» дадзены тэрмін пазначае «матэрыялізацыю» упаданы ў адпаведнасці і ў згодзе з трышна.
10. Бхава—уласна быццё, а таксама азначае тып вонкавага, выяўленага стану быцця.
11. Джаці—становішча каго-небудзь у матэрыяльным свеце; яго бягучае асяроддзе, уключаючы сям'ю, сацыяльнае і эканамічнае становішча, і г. д. Якасная характарыстыка бхавы.
12. Цэлы шэраг з'яў-следстваў джаці: гора (шоку), скаргі (парыдевана), пакуты (духкха), і падушаныя станы, ці ментальныя хваробы (дурмана), раскладанне (джара), смерць (марана).
«Чатыры высакародных праўды» і «васьмярковы шлях»
Стрыжнем зместа будызму з'яўляецца пропаведзь Буды пра «чатыры высакародныя праўды» (санскр. ар'я-сацця, палі ар'я-сачча), якія адкрыліся яму ў знакамітую ноч прасвятлення пад смакоўніцай: ёсць пакута (дуккха); ёсць чыннік пакуты; ёсць свабода ад пакуты; ёсць шлях, які вядзе да свабоды ад пакуты. У гэтых праўдах, паводле Буды, увесь закон маральнага жыцця, які вядзе да вышэйшай асалоды. Тлумачэнню і развіццю гэтых становішчаў прысвечаны ўсе развагі і лагічныя пабудовы будызму / 3, 7 /.
Першая «высакародная праўда»
Першая «праўда» — «існуе пакута». Яе абавязкова без выключэнняў выпрабоўвае любая жывая істота, таму ўсякае жыццё — пакута. Нараджэнне ёсць пакута, праблема са здароўем і хвароба — пакуты, смерць — пакута, судотык з непрыемным — пакута, расстанне з прыемным — пакута. Неўладанне жаданым таксама вядзе да пакуты. Гэта значыць само Жыццё ва ўсіх яе праявах, — вось што такое пакута. У будызме пакутай робіцца і тое, што заўсёды лічылася радасцю. Родныя, блізкія, сябры, багацце, поспех, улада, уцехі пачуццяў — усё гэта лічыцца ланцугамі, якія скойваюць чалавека.
Дзякуючы сваім шасці пачуццям спазнання (зрок, слых, нюх, дотык, густ, свядомасць) чалавек уступае ў кантакты з навакольным асяроддзем, якая аказвае ўздзеянне на пяць яго скандх (пяць формаў існавання, дзякуючы якім выяўляецца прыхільнасць да зямнога: цела, пачуцці, успрыманні і адчуванні, імпульсы, акты свядомасці). Скандхі ўзбуджаюцца, спараджаючы пяць следстваў: дзейнасць, невуцтва, запал, жаданні і карму (літаральна «адплата»), якія пасля згубы старога фізічнага цела з'яўляюцца чыннікам пяці будучых следстваў: новага цела, пачуццяў, успрыманняў і адчуванняў, імпульсаў, свядомасці. Чалавек ізноў пачынае новае жыццё: ізноў нараджаецца, старэе, памірае, выпрабаваўшы ўсе выгляды гора, пакуты, трывогі роспачы. Гэты бясконцы працэс пераўвасабленняў завецца «Колам жыцця», ці сансарай. Круцячыся вечна ў гэтым коле, чалавек асуджаны на фізічныя і душэўныя пакуты, на пакуты ад свядомасці зменлівасці шчасця і дабрабыту.
Такім чынам, паводле будызму, момант пакуты спазнаецца не толькі на пачуццёвым досведзе, але і закладзены ў самым працэсе жыцця.
Другая «высакародная праўда»
«І вось, браце, высакародная праўда пра пачатак [прычыну, чыннік] пакуты. Праўдзіва! — той зародак пакуты ляжыць у смазе [жаданні, пажадлівасці], якая абракае на адраджэнне, у гэтай ненаеднай смазе, што вабіць чалавека то да таго, то да іншага, [яна] злучаная з людскімі асалодамі, у пажадлівасці запалу, у пажадлівасці будучага жыцця, у пажадлівасці падаўжэння існасці. Такая, браце, высакародная праўда пра пачатак пакутай» / 8 /.
Другая «праўда» — «маюцца чыннікі пакуты». Крыніцай пакуты з'яўляецца само жаданне, не істота яго, а сама яго наяўнасць: «смага, якая сябе падтрымлівае, хараство, спалучанае з запалам, то тым, то гэтым гатовае прывабіцца, а менавіта: смага валодаць, смага жыць, смага існаваць». Следствам выканання ці невыкананні жаданняў з'яўляецца назапашванне кармы, наяўнасць якой выклікае неабходнасць перараджэння.
Чалавек, устрымліваючыся ад дрэнных учынкаў ці, наадварот, здзяйсняючы іх стварае сабе добрую ці дрэнную карму ў будучыні. Але нават добрыя справы і намеры не ратуюць яго ад пераўвасабленняў і, такім чынам, ад пакут, бо дабро таксама з'яўляецца вынікам яго жаданняў. Менавіта жаданні ў першую чаргу вызначаюць якасць кармы і тым самым увесь час аднаўляюць і падтрымліваюць працэс пераўвасабленняў.
Трэцяя «высакародная праўда»
«І вось, браце, высакародная праўда пра спыненне пакут. Праўдзіва! — тое спыненне пакут ёсць знішчэнне смагі, перамога да канца над запалам, вылячэнне, вызваленне,…. Такая, о манахі, высакародная праўда пра спыненне пакут» / 8 /.
Трэцяя «праўда» — «можна спыніць пакуту». Сітуацыя, пры якой адсутнічае пакута, у прынцыпе, магчыма. Неабходным і дастатковым для гэтага ўмовай з'яўляецца поўная адсутнасць жаданняў. Поўнае выкараненне і добрых, і благіх жаданняў пазначаецца як нірвана (у перакладзе з санскрыцкага «згасанне», «астыванне»), калі чалавек выключаецца з працэсу перараджэння. Нірвана — канчатковая мэта існавання. Розныя школы і кірункі будызму па-рознаму разумеюць гэты стан. Але сыходзяцца ў адным: нірвана — не самазнішчэнне, а стан вызвалення ад свайго «я», поўнае згасанне эмацыйнае актыўнасці чалавека.
Чацвёртая «высакародная праўда»
"І вось, браце, высакародная праўда пра шлях, які вядзе да спатолення ўсялякага смутку. Праўдзіва! — то высакародны Васьмярковы Шлях — праўдзівае гледжанне, праўдзівы намер, праўдзівая гаворка, праўдзівыя ўчынкі, праўдзівы лад жыцця, праўдзівая стараннасць, праўдзівае разважанне, праўдзівае засяроджванне. Такая, о манахі, высакародная праўда пра шлях, які вядзе да спатолення ўсялякага смутку " / 8 /.
Чацвёртая «праўда» сцвярджае, што існуе шлях да спынення пакуты. Гэта так званы «высакародны васьмярковы шлях» ці «сярэдні шлях». Вызначэнне «васьмярковы» пазначае, што ён складаецца з васьмі прыступак-прадпісанняў. Вызначэнне «сярэдні» мае сваё тлумачэнне: гэты шлях сапраўды ляжыць пасярэдзіне паміж крайнасцямі ведыйскай рэлігіі з яе багатымі і маляўнічымі культамі, абрадамі і ахвярапрынашэннямі, з аднаго боку, і аскетамі — пустэльнікамі старажытнай Індыі, якія катавалі ў пошуках праўды сваё цела, з іншага боку. У агульным сэнсе, «сярэдні» значыць «які пралягаў паміж дабром і злом, каханнем і нянавісцю, сумленнем і непрыстойнасцю і да т.п.».
«Высакародны васьмярковы шлях»
«Дзве ёсць крайнасці, браце, якіх не павінен трымацца той, хто зрокся ад свету. З аднаго боку, — цяга да рэчаў, усё хараство якіх залежыць ад запалу і ад усяго больш, ад пачуццёвасці: гэта нізкі шлях юрлівасці, няварты для таго, хто аддаліўся ад мірскіх спакушэнняў. З іншага боку, шлях самакатаванняў, няварты, пакутлівы, бясплодны. Ёсць сярэдні шлях: браце, далёкі ад тых дзвюх крайнасцей, узвешчаны Дасканалым — шлях, які адчыняе вочы, што прасвятляе розум і вядзе той шлях да душэўнага свету, да ўзнёслай Мудрасці, да дасканаласці абуджэння, да Нірваны!
Які ж той сярэдні шлях, о манахі, — шлях далёкі ад абедзвюх крайнасцей, <…>, да Нірваны?
Праўдзіва! То васьмярковы Высакародны шлях: праўдзівае гледжанне, праўдзівы намер, праўдзівая гаворка, праўдзівыя ўчынкі, праўдзівы лад жыцця, праўдзівая стараннасць, праўдзівае разважанне, праўдзівае засяроджванне. Вось, браце, той сярэдні шлях, далёкі ад абедзвюх крайнасцей, узвешчаны Дасканалым, — той шлях, <…>, што вядзе <…> да Нірваны» / 8 /.
У больш падрабязным выкладзе «васьмярковы шлях» складаецца ў наступным:
1. Праўдзівае гледжанне: засваенне чатырох кардынальных праўд Буды — такі зыходны пункт як усведамленне сэнсу жыцця;
2. Праўдзівы намер: прыняцце гэтых праўд як жыццёвай праграмы і адхіленне ад прыхільнасці да свету; разуменне сэнсу жыцця становіцца ўнутрана значным матывам;
4. Праўдзівыя ўчынкі: рашэнне рэалізуецца ва ўчынках — нягвалт, не нанясенне шкоды жывому;
5. Праўдзівы лад жыцця: разгортванне праўдзівых учынкаў у лінію паводзін, учынкі [павінны] ўтворваць адзіны ланцуг;
6. Праўдзівая стараннасць: няспанне і пільнасць, бо благія думкі маюць уласцівасць вяртацца; адлюстраванне ў свядомасці ажыццёўленых учынкаў з пункту гледжання таго, наколькі яны адпавядаюць уласным рашэнням і вольныя ад благіх думак;
7. Праўдзівае разважанне ці памятанне: праведная думка — увесь час памятаць пра тое, што ўсё з'яўляецца мінучым; маральныя паводзіны ўключаюцца ў кантэкст зыходнага сэнсу жыцця;
8. Праўдзівае засяроджванне: духоўнае самапаглыбленне чалавека, які адхіліўся ад свету; выйсце за межы самай маралі як «сведчанне» ажыццяўлення «сэнсу жыцця». Апошняе, у сваю чаргу, праходзіць чатыры стадыі, якія цяжка паддаюцца апісанню:
а. Экстаз (чыстая радасць), выкліканы адзінотай і абмежаваннем сувязяў са светам, чыста сузіральным стаўленнем да яго;
б. Радасць унутранага спакою, выкліканая вызваленнем ад сузіральнае цікавасці;
в. Вызваленне ад радасці (экстазу) разам са свядомасцю вызвалення ўсіх адчуванняў цялеснасці і душэўных хваляванняў;
г. Дасканалы спакой, якая складаецца ў поўнай абыякавасці да ўсяго;
Кайданы
1. Ілюзія асобы;
2. Сумнеў;
3. Забабоны;
4. Целавы запал;
5. Нянавісць;
6. Прыхільнасць да Зямлі;
7.Жаданне асалоды і заспакаення;
8. Гонар;
Крупеніна (Смаленская вобласць)
Крупеніна (Крупенино) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гаўтама Буда
Кайданы
9. Самаздаволенне;
Крупеніна (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Гаўтама Буда
Кайданы
10. Невуцтва.
Самагубства было асабліва моцна забаронена Будаю, гэтак жа як і адыманне ўсякага жыцця. «Усё дрыжыць перад пакараннем, усё страшыцца смерці. Судзячы пра іншых па сабе, не забівай сам і не будзь чыннікам забойства» / 9 /.
Для дасягнення ўнутранага спакою і ўтаймавання думак служыць практыка медытацыі: практыкаванні ёгаў, сузіранне розных рэлігійных аб'ектаў (іх налічвалася да 40), разважанні на зададзеныя тэмы (напрыклад, пра Буду, пра смерць і інш.), рытмічнае і спакойнае дыханне, розныя стадыі трансу і экстазу, культываванне прыязнасці, спачування, сімпатыі да ўсіх жывых істот. Практыка медытацыі і выкананне нормаў маралі, паводле будыйскіх канонаў, дазваляюць засяродзіць увагу на разважанні пра сутнасць быцця. А з гэтага стану, той хто ідзе па «сярэднім шлясе» можа перайсці на шлях пачатку прасвятлення, спасцігнуць мудрасць (праджня). Аднак мудрасць дасягаецца не з дапамогай аналізу і назіранняў, а дзякуючы інтуіцыі і духоўнаму прасвятленню, раптоўнаму ўсведамленню праўды. Выпадкова пачутае слова, інтуітыўнае пачуццё растварэння, знікненні свайго «я», выпадкова прыкмечаная з'ява — усе гэтыя моманты могуць апынуцца штуршком да «прасвятлення». Розныя стадыі прасвятлення, якога дамагаецца чалавек дзякуючы самасузіранню і поўнай адхіленасці ад навакольнага свету, пераследваюць канчатковую мэту—згасанне ўсіх пачуццяў чалавека, сыход са «свету пакут», і з'яўляюцца апошнім этапам на шляху да нірваны.
Такім чынам, важнымі зыходнымі вучэння Буды з'яўляюцца тры адметныя характарыстыкі быцця (санскр. трылакшана, палі цілаккхана): вызначэнне жыцця як пакуты (санскр. духкха, палі дукха), прызнанне зменлівасці і зменлівасці свету (аніцья) і адсутнасць вечнай нязменнай душы (анатман).
Сімон Агар
Сімон Агар (Simon Ogar Veron, нар., Асаба, Нігерыя) — нігерыйскі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
У 2008 годзе трапіў у «Віцебск». Гуляючы за віцебскі клуб, аднойчы пасля выдалення брамніка стаў на браму, стаўшы такім чынам першым афрыканскім брамнікам у Беларусі. У віцебскім клубе двойчы быў прызнаны іграком года.
Пасля гуляў у жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ». У студзені 2012 года перайшоў у брэсцкае «Дынама», дзе стаў трывалым іграком асновы, выступаў на пазіцыі апорнага паўабаронцы.
У снежні 2013 года перайшоў у наваполацкі «Нафтан». У пачатку сезона некаторы час выступаў у асноўным складзе на пазіцыі апорнага паўабаронцы, але потым страціў месца ў аснове і стаў гуляць пераважна за дубль. Па заканчэнні сезона ў снежні 2014 года пакінуў наваполацкі клуб. Пазней праходзіў прагляд у «Віцебску», але не падышоў клубу.
У лютым 2016 года зноў далучыўся да брэсцкага «Дынама», з якім у сакавіку падпісаў кантракт. Распачаў сезон у якасці асноўнага апорнага паўабаронцы дынамаўцаў, але ўлетку страціў месца ў складзе. У студзені 2017 года стала вядома, што Агар пакідае Брэст.
У лютым 2017 года адправіўся на прагляд у «Ліду», і ў сакавіку афіцыйна стаў іграком гэтага клуба. У складзе «Ліды» стаў адным з асноўных ігракоў. У лютым 2019 года падоўжыў кантракт з лідчанамі.
У жніўні 2019 года перайшоў у «Смаргонь», дзе таксама стаў асноўным іграком. У снежні 2019 года стала вядома, што Агар застанецца ў смаргонскай камандзе ў сезоне 2020. У пачатку 2020 года трэніраваўся са «Смаргонню», аднак у лютым кантракт быў разарваны.
У жніўні 2020 года быў дыскваліфікаваны АБФФ на 2 гады па справе аб дагаварных матчах.
Магільна (гміна)
Магі́льна (Mogilno) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Магіленскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Магільне. Плошча гміны складае 256,11 км². Станам на 2004 год у гміне Магільна пражывалі 24 944 чалавекі, шчыльнасць — 97,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 31 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 71 населены пункт.
Муляраўскі сельсавет
Муля́раўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — пасёлак Муляраўка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Смятаніцкі сельсавет у складзе Петрыкаўскага раёна Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Смятанічы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Петрыкаўскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Петрыкаўскім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Курыціцкага сельсавета. 3 студзеня 1986 года цэнтр сельсавета перанесены ў пасёлак Муляраўка, сельсавет перайменаваны ў Муляраўскі.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета — 2050 чалавек, з іх 97,0 % — беларусы.
Radio Znad Wilii
Radio Znad Wilii, Радыё з-над Віліі — літоўская радыёстанцыя, вяшчае на польскай мове з Вільні.
Створана па ініцыятыве Чэслава Акіньчыца. Упершыню выйшла ў эфір 1 ліпеня 1992. Праграмы адрасаваны перадусім да палякаў, што жывуць у Літве.
У эфір выходзяць музычныя праграмы, навіны, дыскусійныя перадачы, конкурсы.
Частата 103,8 FM.
З 22.00 да 23.00 для Ліды, Паставаў, Ашмянаў на хвалях "Радыё з-над Віліі" вяшчае "Еўрапейскае радыё для Беларусі".
Ігар Мікалаевіч Ярмоленка
Ігар Мікалаевіч Ярмоленка (, Мінск — ) — беларускі хімік. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1986; чл.-кар. з 1972), доктар хімічных навук (1965), прафесар (1967).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1952).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны» (1981), медалём.
Навуковая дзейнасць
Работы ў галіне фізічнай хіміі валокнаў і плёнак палімераў і цеплатрывалых матэрыялаў. Устанавіў заканамернасці шэрагу працэсаў акіслення, термоліза, фатоліза і некаторых рэакцый этэрыфікацыі цэлюлозных матэрыялаў. Сінтэзаваў новыя вытворныя цэлюлозы, уключаючы эфіры цэлюлозы і неарганічных полікіслот. Стварыў новы від палімерных несярэбраных і маласярэбраных святлоадчувальных матэрыялаў, выявіўшы новую ўласцівасць палімераў з кіслотнымі групамі. Прапанаваў выкарыстанне іонаабменных валакністых сарбентаў для сорбцыі пры ачыстцы паветра і ў якасці субстанцый для вырошчвання раслін.
Аўтар больш за 450 навуковых прац, у т.л. 5 манаграфій, 200 вынаходстваў.
Інстытут агульнай і неарганічнай хіміі НАН Беларусі
Інстытут агульнай і неарганічнай хіміі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі быў утвораны ў 1959 годзе ў выніку падзелу Інстытута хіміі АН БССР на два інстытуты: Інстытут агульнай і неарганічнай хіміі АН БССР і Інстытут фізіка-арганічнай хіміі АН БССР. Інстытут замацаваны за Аддзяленнем хіміі і навук аб Зямлі і працуе ў складзе дзяржаўнага навукова-вытворчага аб’яднання «Хімічныя прадукты і тэхналогіі». Знаходзіцца на вуліцы Сурганава, 9.
Партызанская брыгада «Першамайская»
Склад
Брыгада была створана на базе атрадаў «Грозны», І. В. Маркава, «Стралкова» , «Золатава» , «Кастрычнік». У снежні 1943 года з брыгады былі вылучаны атрады імя Будзённага, імя Катоўскага, «Грозны» і на іх базе створана партызанская брыгада «25 гадоў БССР», у сакавіку 1944 года на базе атрада імя Суворава была створана партызанская брыгада імя А. В. Суворава. На момант злучэння з Чырвонай Арміяй у склад брыгады ўваходзілі:
Гісторыя
Партызаны ў верасні — кастрычніку 1943 года зрабілі 57 дыверсій, у выніку якіх падарвалі некалькі эшалонаў, знішчылі масты на чыгуначным участку Дварэц — Выгада і каля станцыі Дамашэвічы, 2 масты на рацэ Уша і каля вёскі Вялікія Жухавічы; на чыгуначным участку Баранавічы — Наваельня падарвалі больш за 900 рэек, у чэрвені 1944 года паміж станцыямі Нёман і Яцукі — больш за 570 рэек. Правялі шмат баёў па знішчэнню нямецкіх гарнізонаў, супраць карных экспедыцый. У ліпені 1943 года (з кавалерыйскім атрадам Дз. А. Дзенісенкі) вялі абарончыя баі на правым беразе Нёмана, і (з брыгадай імя Жукава) каля возера Кромань. У кастрычніку 1943 года разбілі нямецкі абоз каля вёскі Юравічы, знішчылі 34 аўтамашыны. У чэрвені 1944 года разам з брыгадай імя Суворава знішчылі нямецкі апорны пункт у вёсцы Купіск.
Памяць
У 1979 годзе ў вёсцы Ярэмічы Карэліцкага раёна ў гонар брыгады была пастаўлена стэла.
Вуліца Кірэенкі (Мінск)
Вуліца Кірэенкі — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска, названая ў гонар Кастуся Кірэенкі — беларускага пісьменніка, лаўрэата Дзяржаўнай прэміі БССР.
Размяшчэнне
Пачынаецца на скрыжаванні вуліц Адоеўскага і Еўфрасінні Полацкай, заканчваецца скрыжаваннем з вуліцай Панамарэнкі. Таксама перасякаецца з вуліцай Мядзвежына. Ідзе паралельна вуліцам Бельскага і Цімашэнкі. Большую частку вуліцы займае лесапаркавая зона. Забудова змяшаная — ёсць як шматпавярховыя, так і аднапавярховыя дамы.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па вуліцы адсутнічае, але на вуліцы Панамарэнкі ёсць прыпынак «Кірэенкі», на якім спыняецца шэраг аўтобусных і тралейбусных маршрутаў. Паблізу размешчана станцыя метро «Спартыўная».
Міхаіл Іванавіч Бушма
Міхаіл Іванавіч Бушма (нар. , в. Дзяляцічы, Навагрудскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі ўрач-фармаколаг. Доктар медыцынскіх навук (1991), прафесар (2003).
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1974; аспірантура, 1977). Працаваў у Інстытуце біяхіміі НАН Беларусі (1977—1999, галоўны навуковы супрацоўнік, з 1994 — загадчык лабараторыі біяхімічнай фармакалогіі), Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 1999, педыятрычны факультэт, кафедра фармакалогіі, прафесар, у 1999—2014 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: рэгуляцыя метабалізму ксенабіётыкаў; біямаркеры схільнасці да арганатаксічнасці ксенабіётыкаў; распрацоўка новых лекавых сродкаў.
Стаі (Барысаўскі раён)
Ста́і (, Стаи) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Перасадскага сельсавета.
Поўсціхава
По́ўсціхава (, Повстихово) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Воўкавіцкага сельсавета.
Разня ў Дэнгелат
Разня ў Дэнгелат — масавае забойства, здзейсненае 30 лістапада 2020 года ў вёсцы Дэнгелат (Тыграй, Эфіопія) падчас Тыграйскага канфлікту. У той дзень многія мясцовыя жыхары і прышлыя паломнікі сабраліся на імшы ў царкве, калі па іх адкрылі агонь вайскоўцы Узброеных Сіл Эрытрэі. Па розных даных, загінула ад 80 да 150 чалавек.
IC 1859
IC 1859 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сітніца (прыпыначны пункт)
Сі́тніца (, Ситница)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Сітніца.
Дом кіно
Дом кіно:
Любань (Ленінградская вобласць)
Любань — горад (з 1912 года) у Расіі, у Тосненскім муніцыпальным раёне Ленінградскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Любанскага гарадскога паселішча. Насельніцтва — 4188 чалавек (14 кастрычніка 2010 года).
Горад размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы раёна на рацэ Цігада (прыток Волхава), за 85 км на паўднёвы ўсход ад Санкт-Пецярбурга, за 30 км на паўднёвы ўсход ад Тосна.
Мантаёнэ
Мантаёнэ (Montaione) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 3667 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 35 чал./км². Займае плошчу 105 км². Паштовы індэкс — 50050. Тэлефонны код — 0571.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Уладзімір Якаўлевіч Шаінскі
Уладзі́мір Я́каўлевіч Шаі́нскі (,, Украінская ССР — , Сан-Дыега, Каліфорнія, ЗША) — савецкі і расійскі кампазітар. Народны артыст РСФСР (1986). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1981).
Біяграфія
Пасля вайны ў 1945 годзе Уладзімір Шаінскі паступіў у МДК імя П. І. Чайкоўскага на аркестравы факультэт. З 1949 па 1952 год працаваў ва аркестры Леаніда Уцёсава. Затым выкладаў у класе скрыпкі ў музычнай школе (1952—1954), у перыяд з 1954 па 1962 год працаваў аркестроўшчыкам, кампазітарам, музычным кіраўніком розных эстрадных аркестраў.
У 1962 годзе паступіў, а ў 1965 годзе скончыў кампазітарскі факультэт Бакінскай кансерваторыі імя У. А. Г. Гаджыбекава, дзе займаўся ў класе народнага артыста СССР К. А. Караева. Жыў і працаваў у Маскве да 2000 года.
З 2000 года жыў у Ізраілі, у 2004 годзе пераехаў у ЗША (Сан-Дыега, Каліфорнія).
Прэмія «Сезар» за найлепшую музыку
Прэмія «Сезар» за найлепшую музыку да фільма (César de la meilleure musique originale) — адна з асноўных узнагарод Акадэміі мастацтваў і тэхналогій кінематографа Францыі у межах нацыянальнай кінапрэміі «Сезар», што прысуджаецца штогод, пачынаючы з першай цырымоніі ў 1976 годзе.
Сухараўская вуліца (Мінск)
Сухараўская вуліца — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска, названая ў гонар мікрараёна Сухарава, праз які праходзіць.
Перасячэнні
Вуліца перасякаецца з шэрагам іншых вуліц:
Грамадскі транспарт
Па вуліцы пралягае шэраг аўтобусных (11, 42, 50с, 121) і тралейбусных (7, 8, 18, 38, 45, 57, 77) маршрутаў.
Макабоды (гміна)
Макабо́ды (Mokobody) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сядлецкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Макабодах. Плошча гміны складае 119,17 км². Станам на 2004 год у гміне Макабоды пражывалі 5343 чалавекі, шчыльнасць — 44,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 31 салецтваў.
Юрый Гедройц
Юрый Гедройц (? — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Гедройцаў. Сын Пятра Марцінавіча.
Вількамірскі падсудак з 1598 года і суддзя земскі з 1607 года.
Браціслаўская (станцыя метро, Кіеў)
Браціслаўская (Братиславська) — праектаваная канчатковая станцыя Падольска-Вігураўскай лініі Кіеўскага метрапалітэна.
Радашыцы
Радашыцы (Radoszyce) — горад у Польшчы, размешчаны за 160 км на поўдзень ад Варшавы і за 135 км на поўнач ад Кракава. Уваходзіць у склад Канэцкага павета Свентакшыскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Радашыцы. Займае плошчу 17,17 км². Насельніцтва 3,3 тыс. чалавек.
Яшчаратазавыя
Яшчаратазавыя (Saurischia) — адзін з двух галоўных атрадаў дыназаўраў. Адрозніваюцца тым, што лабковыя косці першапачаткова нахілены наперад (пазней у некаторых прадстаўнікоў — сегназаўры, драмеазаўры і іншыя — лабковыя косці адхіляюцца назад).
Да яшчаратазавых адносяцца:
Тэраподы
Тэраподы з'явіліся ў познім трыясе і жылі да канца мелавага перыяду. Гэта былі самыя буйныя драпежнікі на Зямлі на працягу ўсёй мезазойскай эры (напрыклад эрэразаўры, тыраназаўры, тарвазаўры).
Заўраподаморфы
Група заўраподаморфаў складалася з дзвюх падгруп:
Кладаграма
Гэта кладаграма прыведзена паводле Weishampel et al., 2004 :
Кладаграма паводле Марцінеса ў суаўтарстве з інш. калегамі, 2011 :
Мюсэ
Мюсэ — прозвішча.
Скідзель (станцыя)
Скі́дзель (, Скидель)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчана ў горадзе Скідзель; на лініі Масты — Гродна, паміж прыпыначнымі пунктамі Хвайняны і Бірулічы.
IC 1860
IC 1860 — галактыка тыпу E4 у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іван Дзмітрыевіч Шадр
Іван Дзмітрыевіч Шадр (Иван Дмитриевич Шадр, сапраўднае прозвішча — Іваноў, 30 студзеня (11 лютага) 1887, Шадрынск, цяпер Курганская вобласць —, ) — савецкі мастак, скульптар-манументаліст, прадстаўнік напрамку «акадэмічны мадэрн».
Вучыўся ў мастацка-прамысловай школе ў Екацярынбургу (1903—1907), у рысавальнай школе Таварыства заахвочвання мастацтваў у Санкт-Пецярбургу (1907—1908), у Парыжы (1910—1911), Рыме (1911—1912). Член Таварыства рускіх скульптараў (з 1926 года). Удзельнічаў у рэалізацыі плана манументальнай прапаганды.
Мокрска (гміна)
Мо́крска (Mokrsko) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вялюньскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мокрску. Плошча гміны складае 77,75 км². Станам на 2004 год у гміне Мокрска пражывалі 5452 чалавекі, шчыльнасць — 70,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 19 населеных пунктаў.
Зыгмунт Мікалаевіч Гедройц
Зыгмунт Мікалаевіч Гедройц (? — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Віленскі паборца ў 1578 годзе, падсудак з 1596 года, суддзя земскі з 1612 года.
Акры (рака)
Акры (парт. Rio Acre) — рака ў цэнтральнай частцы Паўднёвай Амерыкі.
Знаходзіцца на паўночным захадзе Бразіліі і поўначы Балівіі. Даўжыня ракі — 680 км.
Бярэ свой пачатак у перуанскіх Андах, пасля чаго працякаючы ва ўсходнім кірунку, утварае частку мяжы паміж Балівіяй і Бразіліяй. З'яўляецца правым прытокам ракі Пурус.
Ілаўля
Ілаўля:
Струпень
Стру́пень (, Струпень) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Перасадскага сельсавета.
Вёска стаіць на правым беразе ракі Плісы.
Дэнбішыр
Дэнбішыр (Sir Ddinbych, Denbighshire) — унітарная адміністрацыйная адзінка Уэльса, якая ўспадчыніла назву гістарычнага графства Дэнбішыр, але значна адрозніваецца ад яго па тэрыторыі. Асноўнаю крыніцаю даходу рэгіёна сёння з'яўляецца турызм.
Рацава
Ра́цава (, Рацево) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Воўкавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1624 годзе сяло Янавічы на месцы Рацава ў складзе Старасельскай воласці ва ўласнасці Льва Сапегі.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Жукнеўскага сельсавета.
Ілаўля (рака)
Ілаўля (Иловля́) — рака ў еўрапейскай частцы Расіі, левы прыток Дона.
Даўжыня Ілаўлі — 358 км, а плошча вадазборнага басейна — 9250 км². Сярэдні расход вады ля пасёлка Ілаўля — 9,6 м³/с. Працякае па Саратаўскай і Валгаградскай абласцях, у агульным напрамку на паўднёвы захад. Паміж пачаткам снежня і канцом сакавіка замярзае, улетку разбіваецца на асобныя плёсы. У старажытнасці паміж рэчышчам Ілаўлі ля сучаснага горада Камышына і Волгай існаваў валок з басейна Волгі ў Дон.
Геаграфія
Ілаўля бярэ выток на Прыволжскім узвышшы. Працякае па тэрыторыі Краснаармейскага раёна Саратаўскай вобласці, а таксама Камышынскага, Альхоўскага і Ілаўлінскага раёнаў Валгаградскай вобласці. Акрамя таго, басейн Ілаўлі збірае сцёк з правабярэжжа Волгі, часам падыходзячы на некалькі кіламетраў да рэчышча Волгі. Акрамя названых вышэй раёнаў, басейн Ілаўлі размешчаны таксама на тэрыторыі Жырноўскага, Катоўскага, Фралоўскага і Дубаўскага раёнаў Валгаградскай вобласці.
На Ілаўлі размешчаны горад Пятроў Вал. За 22 км ад месца ўпадзення ракі ў Дон знаходзіцца рабочы пасёлак Ілаўля. Упадае ў Дон злева на вышыні 36 м над узроўнем мора за 604 км ад вусця Дона.
Найбуйнейшыя прытокі — Шырай і Альхоўка, абодва правыя.
Станіслаў Браніслававіч Крычынскі
Станіслаў Браніслававіч Крычынскі (Stanisław Kryczyński;, г. Новы Сонч, Царства Польскае — ) — польскі гісторык, этнограф, арыенталіст.
Біяграфія
Паходзіў са збяднелай каталіцкай галіны татарскага княжацкага роду Крычынскіх. Вучыўся ва універсітэтах Кракава, Львова і Варшавы. У 1930-я гг. супрацоўнік «Татарскага штогодніка» і іншых татарскіх выданняў. Аўтар класічнай працы «Літоўскія татары» (1938), навуковых і навукова-папулярных публікацый, у т.л. біяграфій выдатных літоўскіх татараў для «Польскага слоўніка біяграфічнага».
Эзэаш Гедройц
Эзэаш Гедройц (? — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Гедройцаў. Сын Зыгмунта Мікалаевіча.
Пакаёвы дваранін каралевы ў 1621—1625 гадах, маршалак ваўкавыскі з 1625 года.
Абакашыс
Абакашыс — рака ў Паўднёвай Амерыцы.
Знаходзіцца ў Бразіліі. Рака бярэ свой пачатак у паўднёва-ўсходняй частцы ў штаце Амазонас, недалёка ад горада Порт-Віла Франка. Даўжыня ракі складае каля 610 км. Цячэ з захаду на ўсход. Мае шэраг буйных прытокаў. Упадае ў раку Мадэйра, прыток Амазонкі, з’яўляецца адным з найбуйнейшых яе прытокаў.
Перыяд высокай вады доўжыцца з кастрычніка да красавіка-мая.
Герб Растоўскай вобласці
Герб Растоўскай вобласці з'яўляецца знакам Растоўскай вобласці, прыняты 28 кастрычніка 1996 года.
Апісанне герба
У блакітным полі срэбны слуп з пастаўленай на блакітны хвалісты пояс барвовай (чырвонай) прыгоннай сцяной пра трох вежах, з якіх сярэдняя вышэй; ва ўскрайку — залаты колас, які накрывае блакітны хвалісты пояс.
Слуп суправоджаны гістарычнымі данскімі рэгаліямі: справа срэбным перначом па-над срэбных бабылёва хваста і насечкі накрыж; злева — срэбнай булавой па-над такімі ж насечкай з арлом і бунчуком накрыж.
Пахолак — чорны двухгаловы арол з залатымі дзюбамі і барвовымі языкамі, што мае на кожнай з галоў Расійскую імператарскую карону і каранаваны пасярэдзіне вялікай Расійскай каронай з блакітнымі стужкамі. За шчытом чатыры складзеных накрыж сцяга Растоўскай вобласці на залатых сцягавых тронках з дзідавымі наканечнікамі, шнурамі і пэндзлямі.
Сцягавыя тронкі перавіты стужкай ордэна Леніна.
Гісторыя
Герб Растоўскай вобласці створаны на аснове гістарычнага герба Вобласці Войска Данскога, зацверджанага імператарам Аляксандрам II 5 ліпеня 1878 года. Герб вобласці меў наступнае апісанне: «Шчыт, двойчы рассечаны, з галавою. У сярэднім срэбным полі, на лазуровым хвалявістым поясе, барвовая зубістая сцяна з трыма такімі ж зубістымі круглымі вежамі, з якіх сярэдняя вышэй. У правым барвовым полі залаты пярнач, за якім пакладзены ўскосна на-крыж, срэбны бабылёў хвост, на такім жа тронку, і срэбная ж насечка — эмблемы, падараваныя Войску Данскому Пятром Вялікім; у левай барвовай жа падлозе, срэбная булава, за якою на-крыж пакладзены ўскосна, срэбная насечка, упрыгожаная Імператарскім арлом і срэбны ж бунчук на такой жа дзідзе — эмблемы, падараваныя Войску Данскому Імператрыцаю Лізаветаю Пятроўнаю. У залатой частцы шчыта чорны Імператарскі арол, трыма каронамі ўпрыгожаны. Шчыт каранаваны Старажытнаю Царскаю каронаю; за шчытом, чатыры Імператарскія сцяга, злучаныя Аляксандраўскаю стужкаю».
Першы варыянт герба Растоўскай вобласці зацверджаны Законам ад 28 кастрычніка 1996 года (№ 32-ЗС). Афіцыйнае апісанне герба абвяшчала: «Герб Растоўскай вобласці ўяўляе сабою геральдычны шчыт, падзелены на тры роўныя вертыкальныя часткі. Над шчытом бачны вылятаючы залаты двухгаловы арол Дзяржаўнага герба Расійскай Федэрацыі. На бакавых вертыкальных частках шчыта на палях блакітнага колеру злева крыжавата размешчаны пярнач, насечка і бабылёў хвост, а справа — бунчук, булава і насечка. У сярэдняй частцы шчыта на шэрай падлозе размешчаны залаты колас, над ім знак ракі і выява трохвежавай крэпасці чырвонага колеру. За геральдычным шчытом і залатым арлом крыжавата размешчаны сцяг Расійскай Федэрацыі і Растоўскай вобласці: злева — на пярэднім плане Дзяржаўны сцяг Расійскай Федэрацыі, за ім Сцяг Растоўскай вобласці, справа — сцягі размешчаны ў зваротнай паслядоўнасці. Знізу геральдычны шчыт і тронкі сцягоў хвалявіста апраўляе чырвоная стужка, канцы якой упіраюцца ў спадальныя палатніны сцягоў. Крайнія кропкі герба маюць суадносіны вышыні да шырыні 1 : 0,9, у эталоне — 150×140 мм».
IC 1861
IC 1861 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Авен.
Герб Растоўскай вобласці
Гісторыя
Кампазіцыю герба Растоўскай вобласці распрацаваў Аляксей Курмановский на грунце старога герба Данской вобласці.
IC 1861
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Герб Растоўскай вобласці
Гісторыя
Апошняя версія герба зацверджана Заканадаўчым сходам і Губернатарам 5 снежня 1997 года (закон «Пра занясенне змен і дадаткаў у абласны закон „Пра герб Растоўскай вобласці“» № 47-ЗС). Закон набыў моц 2 лютага 1998 года пасля апублікавання ў газеце «Наш час». Як бачна з тэксту, змяніўся колер арла, выгляд ордэнскай стужкі і месцаванне сцягоў за шчытом.
Станпоркаў
Станпоркаў (Stąporków) — горад у Польшчы, размешчаны за 150 км на поўдзень ад Варшавы і за 150 км на поўнач ад Кракава. Уваходзіць у склад Канэцкага павета Свентакшыскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Станпоркаў. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 10,94 км². Насельніцтва 5,8 тыс. чалавек.
Герб Растоўскай вобласці
Гісторыя
Герб вобласці быў занесены ў Дзяржаўны геральдычны рэгістр РФ пад № 214.
Маравіца (гміна)
Мараві́ца (Morawica) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кялецкага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Маравіцы. Плошча гміны складае 140,45 км². Станам на 2012 год у гміне Маравіца пражывалі 14 634 чалавек, шчыльнасць — 104,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Мантэлупа-Ф’ёрэнціна
Мантэлупа-Ф’ёрэнціна (Montelupo Fiorentino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 13032 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 530 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 50056. Тэлефонны код — 0571.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Іаан.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Арнольф Янавіч Гедройц
Арнольф Янавіч Гедройц (? — пасля 1656) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Гедройцаў. Сын Яна (Януша).
Пінскі мечнік з 1641 года, чашнік у 1650 годзе, войскі з 1656 года.
Скокі (прыпыначны пункт)
Ско́кі (, Скоки)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Брэсцкай вобласці. Размешчаны на паўночна-заходняй ускраіне горада Брэста, за 1,8 км на поўдзень ад вёскі Скокі; на лініі Брэст-Цэнтральны — Голя, паміж станцыяй Брэст-Паўночны і прыпыначным пунктам Прыбужжа.