cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пільна
Пільна (Пи́льна) — пасёлак гарадскога тыпу ў Ніжагародскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Пільнінскага муніцыпальнага раёна. Насельніцтва — 6849 чал. (2017). Размешчаны на левым беразе ракі П’яны (прыток Суры). Чыгуначная станцыя Горкаўскай чыгункі на лініі Масква — Екацерынбург, за 177 км на паўднёвы ўсход ад Ніжняга Ноўгарада.
Казімірова (Палатоўскі сельсавет)
Казіміро́ва (, Казимирово) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Палатоўскага сельсавета.
Чэрнятын (Калыніўскі раён)
Чэрнятын (Черня́тин) — вёска ў Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Арт Тэйтум
Арт Тэйтум (Arthur «Art» Tatum;, Таліда, (Агая) — , Лос-Анджэлес) — амерыканскі джазавы піяніст і віртуоз.
Дзянісаўка
Дзянісаўка — тапонім.
Серхіа Бускетс
Се́рхіа Буске́тс Бу́ргас (Sergi Busquets i Burgos; нар., Сабадэль, Іспанія) — іспанскі футбаліст, паўабаронца амерыканскага клуба «Інтэр Маямі» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Іспаніі. Чэмпіён свету па футболе 2010. Сын Карлеса Бускетса, які абараняў браму «Барселоны» ў 1990-я гады. Серхіа быў параўнальна малавядомым іграком, калі ён далучыўся да першага складу «Барселоны» ў ліпені 2008 года, але ў выніку праз адносна кароткі перыяд часу, здолеў стаць не толькі выключным іграком клуба, але і важным іграком нацыянальнай зборнай менш за год пасля прафесійнага дэбюта ў клубе.
Клубная кар’ера
Дэбютаваў за галоўную каманду «Барселоны» 13 верасня 2008 года ў матчы супраць сантандэрскага «Расінга». А ў матчы 22 кастрычніка 2008 года ў Лізе чэмпіёнаў «Барселона» гуляла супраць швейцарскага «Базеля», дзе Серхіа забіў свой ​​першы мяч за «Барселону», той матч «Барселона» перамагла з лікам 5:0. Таксама ў Лізе чэмпіёнаў у апошнім групавым матчы каталонская каманда выйшла рэзервовым складам супраць данецкага «Шахцёра», Серхіа тады забіў свой ​​другі мяч за цяперашні клуб, і таксама ў Лізе чэмпіёнаў. 7 сакавіка 2008 года Бускетс забіў першы гол у Ла Лізе ў браму «Атлетыка» з Більбаа.
Серхіа ўдала канкураваў за месца ў асноўным складзе з Сейду Кейта і Яя Турэ. 27 мая 2009 года ён выйшаў у стартавым складзе «Барселоны» на фінал Лігі чэмпіёнаў, дзе іспанская каманда была мацней за «Манчэстэр Юнайтэд»» з лікам 2:0. З гэтай перамогай, Карлес і Серхіа Бускетс сталі толькі трэцімі бацькам і сынам, якія атрымлівалі перамогу ў найлепшым клубным турніры Еўропы, якія гулялі ў адным клубе. Да таго гэта зрабілі Мануэль Санчыс Марцінес і Мануэль Санчыс Антыюэла з мадрыдскага «Рэала», а таксама Чэзарэ і Паала Мальдзіні з італьянскага «Мілана».
На наступны сезон Гвардыёла падоўжыў выкарыстоўваць пераважна Бускетса замест Турэ. Серхіа наладзіў прадуктыўную гульню ў звязцы з Хаві і Іньестам. Выдатная гульня Бускетса падоўжылася і на сезоне 2010/11. Футбаліст нават выступаў на пазіцыі цэнтральнага абаронцы. 27 студзеня 2011 года Серхіа падоўжыў кантракт з каталонскім клубам да 2015 года.
У маі 2023 года абвясціў пра свой сыход з каталонскага клуба па заканчэнні сезона 2022/23.
У ліпені 2023 года папоўніў склад амерыканскага клуба «Інтэр Маямі», падпісаўшы кантракт на 2,5 гады.
Міжнародная кар’ера
2 красавіка 2009 года правёў дэбютную гульню за нацыянальную зборную Іспаніі, замяніўшы ў другім тайме Давіда Сільву ў матчы супраць зборнай Турцыі, які скончыўся перамогай іспанцаў з лікам 2:1.
Міжнародныя
Іспанія:
Пакроўскэ (Сэмэніўскі раён)
Пакроўскае ці Пакроўскэ (Покровське) — вёска ў Сэмэніўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўскай гарадской абшчыны.
Іваніўка (Гэйкіўскі сельсавет)
Іваніўка (Іванівка) — вёска ў Крыварожскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Леў XI
Біяграфія
Чацвёрты папа, які насіў прозвішча Медычы. Нарадзіўся ў Фларэнцыі 2 чэрвеня 1535. Пляменнік Льва X. Пасля прызначэння біскупам Пістоі, а потым арцыбіскупам Фларэнцыі, атрымаў у 1583 годзе ад Рыгора XIII кардынальскую шапку. Памёр на 24-ы дзень свайго пантыфікату.
Зайцаўка
Зайцаўка — тапонім.
Шэпііўка
Шэпііўка (Шепії́вка) — вёска ў Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Соні Кларк
Соні Кларк (Sonny Clark), сапр. Конрад Іціс Кларк (Conrad Yeatis Clark;  — ) — амерыканскі джазавы піяніст, які працаваў пераважна ў рамках ідыёмы хард-бопа.
Раннія гады
Нарадзіўся 21 ліпеня 1931 года ў невялікім вугальным горадзе Герміні, штат Пенсільванія, каля 40 кіламетраў на ўсход ад Пітсбурга. Бацькі Соні Кларка выраслі і сустрэліся ў сельскай мясцовасці ў штаце Джорджыя, адкуль пасля мігрыравалі ў Пенсільванію, спачатку — у горад Аліквіпа, дзе бацька Кларка працаваў на каменнавугальным складзе, а потым, праз пераслед з боку Ку-Клукс-Клана, вымушаны былі з'ехаць у шахцёрскі гарадок Герміні. Бацька Соні Кларка — Эмары Кларк — памёр ад антракозу лёгкіх неўзабаве пасля нараджэння Соні — 2 жніўня 1931 года. Соні Кларк быў выгадаваны сваёй маці — Рут Шэферд Кларк — а таксама старэйшымі братамі і сёстрамі, бо быў наймалодшым у сям'і.
Пасля смерці бацькі сям'я пераехала з дому, што належаў вугальнай кампаніі, у гатэль Redwood Inn у Герміні, дзе кожныя выходныя арганізоўваліся джазавыя танцавальныя вечарыны. Ва ўзросце 4 гадоў Соні Кларк пачаў вучыцца іграць на фартэпіяна. З ім займаўся прыватны настаўнік, а таксама яго старэйшы брат Джордж. У 6 год Соні Кларк пачаў іграць прафесійна на вечарынах у гатэлі. Дачка ўладальніка гатэля Джын Рэдвуд Дуглас успамінала, што акрамя фартэпіяна, Соні Кларк мог іграць на ксілафоне, гітары і кантрабасе. Гэтым ён прыцягнуў да сябе ўвагу радыё шоў, куды яго запрасілі сыграць бугі-вугі, а таксама газеты Pittsburgh Courier, якая апублікавала пра яго артыкул. Калі вучыўся ў школе, прафесійна іграў у Пітсбургу і бліжэйшых населеных пунктах. 7 жніўня 1946 года ягонае імя з'явілася ў праграме гістарычнага канцэрту «Night of the Stars», на якім выступілі вядомыя джазавыя піяністы — выхадцы з Пітсбурга, такія як Эрл Хайнс, Мэры Лу Уільямс, Білі Стрэйхорн, Эрал Гарнер і іншыя.
Кар'ера
У 1951 годзе старэйшы брат Кларка ўзяў яго з сабой у Лос-Анджэлес, каб наведаць цётку. Соні вырашыў застацца ў Каліфорніі, дзе ён іграў з прадстаўнікамі джазу заходняга ўзбярэжжа, такімі як Стэн Гетц, Арт Фармер, Аніта О'дэй і іншымі. У 1953 годзе ён першы раз паўдзельнічаў у студыйным запісы на лэйблы Verve разам з саксафаністам Уордэлам Грэем. Соні Кларк далучыўся да бэнду Оскара Пеціфорда і пераехаў у Сан-Францыска, дзе Кларк іграў разам з Бадзі ДэФранка на працягу двух з паловай гадоў, гастралюючы па Еўропе і ЗША. У 1955—1956 гадах іграў у Лос-Анджэлесе, зрабіў свой першы запіс пад сваім лідарствам у клубе Mocambo ў Окландзе. У лютым 1957 года, жадаючы вярнуцца на Усход і наведаць па дарозе сваіх родных, Соні Кларк уладкаваўся на працу да спявачкі Дзіны Вашынгтон. У 1957 годзе ён асеў у Нью-Ёрку, дзе пераключыўся на запатрабаваны ў горадзе стыль хард-боп, стаўшы сэсійным музыкам на прэстыжным лэйблы Blue Note. У якасці бэндлідара запісаў свой першы альбом «Dial S for Sonny». Усяго для Blue Note ён паўдзельнічаў у якасці лідара і сайдмэна ў 29 запісах, сыграўшы з такімі карыфеямі джаза, як Дональд Бёрд, Пол Чэмберс, Грант Грын, Джон Колтрэйн, Дэкстэр Гордан, Кені Бюрэл і іншымі.
Наркатычная залежнасць
Існуюць пацвярджэнні таго, што Соні Кларк пакутаваў ад гераінавай залежнасці. Напрыклад, захаваўся на стужцы яго візіт у лофт на Манхэтэне, дзе Соні Кларк пасля прымання гераіну ледзь не страціў прытомнасць, а затым праз гадзіну вярнуўся да стану смядомасці. Сэсіі на студыі толькі ўзмацнялі залежнасць, бо гуказапісваючыя кампаніі тых часоў імкнуліся падтрымліваць стабільны стан музыкаў, пазычаючы ім грошы, якія наркаманы адпрацоўвалі, робячы дадатковыя запісы. Яго ўсё большая і большая залежнасць перыядычна дасягала кульмінацыі, калі ён падоўгу адсутнічаў. З 1958 па 1961 гады ён меў шасці-, сямі- і трынаццацімесячны перыяды адлучкі. Апякунка джазавых музыкаў баранэса Паноніка Ротшыльд наняла Кларка кіроўцай аўто і дала яму прытулак у сваім доме ў Нью-Джэрсі, каб дапамагчы яму пазбавіцца ад наркатычнай залежнасці.
Апошнія гады жыцця і абставіны смерці
Пад канец 1962 года Соні Кларк быў шпіталізаваны пасля сардэчнага прыступу. Пасля выпіскі ў студзені 1963 года ён адыграў дзве ночы — 11 і 12 студзеня — у бары Junior's Bar, пасля чаго ён памёр ад перадазіроўкі наркотыкамі 13 студзеня 1963 года. Паводле некаторых крыніц, уладальнікі бара пераняслі труп у прыватную кватэру і толькі потым выклікалі паліцыю, каб не мець у будучыні праблемы з ліцэнзіяй на продаж алкаголю. Баранэса Паноніка Ротшыльд арганізавала перамяшчэнне цела нябожчыка ў родны горад і аплаціла пахаванне. Паводле некаторых сведак, прывезенае ў Пітсбург цела не належала Соні Кларку.
Музычная спадчына
Рэпутацыя Соні Кларка цярпела не толькі ад наркотыкаў, але ў некаторай ступені і ад таго факту, што стыль яго ігры многім здаваўся падманліва ненапружаным. Згодна з крытыкамі, яго музыка аб'ядноўвала мінорны блюз і моцны свінг. На кампазіцыі і стыль ігры Кларка паўплывалі Бад Паўэл і Хорас Сільвер. Трамбаніст Кёрціс Фулер адзначаў, што Кларк меў такое ж сур'ёзнае стаўленне да музыкі, як і Джон Колтрэйн. Піяніст Біл Эванс ушанаваў памяць Кларка сваёй кампазіцыяй «NYC's No Lark», што з'яўляецца анаграмай імя Соні Кларка. Пазней музыка Кларка прыцягнула ўвагу нью-ёркскіх авангардыстаў на чале з Уэйнам Хоравіцам. Сёння запісы Кларка больш папулярныя ў Японіі, чым у ЗША, нягледзячы на тое, што Кларк ніколі там не выступаў.
Кастэль-д’Аяна
Кастэль-д'Аяна (Castel d'Aiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Балоння.
Насельніцтва складае 1989 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 44 чал./км². Займае плошчу 45 км². Паштовы індэкс — 40034. Тэлефонны код — 051.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сапронькі
Сапро́нькі (, Сапроньки) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Славенскага сельсавета.
Луіджы Амедэа (прынц Савойскі і герцаг Абруццкі)
Прынц Луі́джы Амедэ́а Саво́йскі (Людвіг Амедэй, прынц Савойскі, цалкам: прынц Луіджы Амедэа Джузэпэ Марыя Фердынанда Франчэска д’Аоста, герцаг Абруццы — principe Luigi Amedeo Giuseppe Maria Ferdinando Francesco d`Aosta, duca degli Abruzzi) (, Мадрыд — ) — італьянскі прынц Савойскай дынастыі, падарожнік, адмірал.
Біяграфія
Яго бацька Амадэй, герцаг Аосцкі кароткі час (1871—73) займаў іспанскі прастол, а яго дзядзька Умберта I у 1878 годзе ўзышоў на трон Італіі. Луіджы, адзіны з трох дзяцей Амадэя, нарадзіўся ў Мадрыдзе падчас царствання свайго бацькі. У 1893—1894 гадах наведаў Эрытрэю. У 1894—1896 гадах здзейсніў кругасветнае падарожжа. У 1897 годзе першым узышоў на гару Святога Іллі (5489 м) на Алясцы.
Арктычная экспедыцыя
1899 год — найбольш вядомая і цяжкая палярная экспедыцыя герцага. Вясной, прыбыўшы з 10 суайчыннікамі ў Хрысціянію, герцаг набыў паравое кітабойнае судна «Джэсан» водазмяшчэннем 570 тон. Пераабсталяваўшы яго для плавання ў льдах і пераназваўшы ў «Stella Polare» («Палярную Зорку»), ён 12 чэрвеня выйшаў у Архангельск.
Успамінам аб наведванні Архангельска ў кнізе герцага прысвечана асобная глава, дзе ёсць згадкі і пра паляванні, арганізаванага ў яго гонар. Пазней усім удзельнікам палявання герцаг выслаў памятную фатаграфію з дароўным надпісам.
Экспедыцыя складалася з 20 чалавек, сярод навуковага складу былі капітан Умберта Каньі, лейтэнант Ф. Кверыні, доктар А. Кавалі Малінеллі. План экспедыцыі складаўся ў наступным: дасягнуць у раёне Зямлі Франца-Іосіфа, як магчыма большай паўночнай шыраты, арганізаваць там базу для зімоўкі, і пасля зімоўкі на сабачых запрэжках па лёдзе дасягнуць полюса.
Герцаг зладзіў зімовачную базу на востраве Рудольфа, у бухце Цепліц. Пасля заканчэння палярнай ночы экспедыцыя стала рыхтавацца да саннага паходу на Паўночны полюс. Аднак герцаг падчас зімоўкі адмарозіў руку, і яму давялося ампутаваць два пальца, што пазбавіла яго магчымасці прыняць удзел у паходзе. Ён даручыў кіраўніцтва полюснай партыяй капітану Каньі. 11 сакавіка 1900 года Каньі выступіў у дарогу і 25 красавіка дасягнуў 86° 34' з. ш., пабіўшы рэкорд Нансена 1895 года прыблізна на 30' (гэта значыць каля 35-40 кіламетраў). Тут партыя Каньі павярнула назад і 23 чэрвеня з вялікай цяжкасцю дасягнула базы на востраве Рудольфа. Па вяртанні групы Каньі «Стэла Поляре» 16 жніўня пакінула востраў Рудольфа і накіравалася на поўдзень. Прабіўшыся скрозь цяжкія льды, судна выйшла на свабодную ваду, і ў верасні экспедыцыя прыбыла ў Нарвегію. Падчас экспедыцыі быў даследаваны і нанесены на карту паўночны бераг вострава Рудольфа і канчаткова аспрэчана існаванне «Зямлі Петэрмана» і «Зямлі караля Оскара».
Наступныя гады
Наступная вялікая экспедыцыя ў 1909 годзе мела на мэце дасягненне другой па вышыні вяршыні свету К2 ў Каракаруме. Удзельнікам экспедыцыі ўдалося дасягнуць вышыні 6666 м. Альпіністы ішлі па маршруце, які пазней назвалі рабро Абруццкага. Пры спробе ўзыходжання на вяршыню Чагаліза атрымалася ўсталяваць сусветны рэкорд уздыму на вышыню для таго часу (7498 м).
Галэндры
Галэндры (Голендри) — пасёлак у Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Кацуры
Кацу́ры (, Кацуры)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Міхнавічы.
Прагрэс (Сэмэніўскі раён)
Прагрэс (Прогре́с) — вёска ў Сэмэніўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўскай гарадской абшчыны.
Спіс аб’ектаў IC (1 — 1000)
Спіс аб’ектаў Індэкснага каталога (IC) пранумараваных 1 — 1000. Гэты астранамічны каталог дапаўняе Новы агульны каталог, і ў асноўным складаецца з зорных скопішчаў, туманнасцяў і галактык.
IC 930
IC 930 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Вялікая Мядзведзіца.
Іваніўка (Сафііўскі сельсавет)
Іваніўка (Іванівка) — вёска ў Крыварожскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Алесь Мілюць
Біяграфія
Друкаваўся з 1928 года ў заходнебеларускіх левых і рэвалюцыйных газетах і часопісах, з 1939 — у стаўбцоўскай раённай газеце. Асноўныя матывы творчасці — пратэст супраць сацыяльнай і нацыянальнай несправядлівасці («Бярозы»), заклік да грамадзянскай актыўнасці і салідарнасці прыгнечаных, паэтызацыя маральнага самаўдасканалення («Мой ідэал», «Покліч»), апяванне хараства роднага краю («Вясною»), пасля 1939 услаўляў у вершах і артыкулах новае сацыялістычнае жыццё. Асобныя вершы змешчаны ў калектыўных зборніках «Мы іх не забудзем» (1949), «Сцягі і паходні» (1965), «Крывёю сэрца» (1967), «Ростані волі» (1990).
Валюта (архітэктура)
Валюта (voluta — завіток, спіраль) — пластычнае аздабленне ў выглядзе спіральнага завітка. Як элемент архітэктурнага ордара звычайна выкарыстоўваўся ў аздабленні капітэляў калон. У асобных выпадках форму валюты маюць архітэктурныя дэталі для сувязі частак будынка, а таксама кансолі карнізаў, упрыгожанні парталаў, дзвярэй, вокнаў і інш. Выкарыстоўвалася з часоў позняга Адраджэння і барока.
Палёўка (род раслін)
Палёўка (Myagrum) — манатыпны род кветкавых раслін сямейства. Адзіны прадстаўнік роду — Палёўка пранізалістая (Myagrum perfoliatum) L., Sp. Pl. 2: 640 (1753).
Батанічнае апісанне
Аднагадовая травяністая раліна вышынёй 20—60  см. Сцябло прамое. Лісце чаргаванае па даўжыні сцябла, простае, суцэльнае, шызае, падоўжанае, з завостранай верхавінкай і зубчастым краем. Прыкаранёвае лісце выцягнутае ў чаранок, стрэлападобнае каля асновы. Кветкі бледна-жоўтага колеру, з шасцю тычынкамі і чатырма пялёсткамі, у гронках. Плод — стручок булавападобнай формы, даўжынёй 5—6  мм.
Карашава (Шчучынскі раён)
Кара́шава (, Карашево) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дэмбраўскага сельсавета.
Арт Клокей
Артур «Арт» Клокей (Arthur "Art" Clokey,  — ) — амерыканскі мультыплікатар, вядомы папулярызацыяй жанру пластылінавай анімацыі, які стварыў персанажа Gumby.
Геаграфія Кітая
Кітайская Народная Рэспубліка знаходзіцца ва Усходняй Азіі. Плошча тэрыторыі КНР складае 9,6 млн км. Кітай з’яўляецца самай вялікай краінай у Азіі і трэцяй па плошчы краінай у свеце, саступаючы толькі Расіі і Канадзе. Прырода Кітая неверагодна разнастайная. У межах краіны ляжыць найбуйнейшае ў свеце нагор’е — Тыбет, а на мяжы з Непалам уздымаюцца горы-васьмітысячнікі, сярод якіх і Эверэст. Кітай валодае багатымі мінеральнымі, агракліматычнымі, воднымі рэсурсамі. Тут цячэ трэцяя ў свеце па даўжыні і шматводнасці рака — Янцзы. Вельмі востра стаіць пытанне аховы прыроды: лясы на ўсходзе Кітая амаль цалкам высечаны, а іх жывёльны свет — знішчаны, рэкі і азёры брудныя, паветрам у гарадах часта немагчыма дыхаць.
Геаграфічнае становішча
Кітай найбуйнейшая — краіна ва Усходняй Азіі. Сумарная даўжыня сухапутных межаў Кітая складае 22 117 км з 14 краінамі: Расія (40 км на паўночным захадзе і 3 605 км на паўночным усходзе), Манголія (4 677 км), КНДР (1 416 км), В’етнам (1 281 км), Лаос (423 км), М’янма (2 185 км), Індыя (3 903 км), Бутан (470 км), Непал (1 236 км), Пакістан (523 км) Афганістан (76 км), Таджыкістан (414 км), Кыргызстан (858 км) і Казахстан (1 533 км). Працягласць краіны з захаду на ўсход (ад Паміра да Шанхая) — каля 4,5 тыс. км, з поўначы на поўдзень (ад ракі Амур на мяжы з Расіяй да паўднёвага ўскрайку вострава Хайнань) — каля 4,1 тыс. км.
На ўсходзе на працягу 14 000 км абмываецца Жоўтым (з залівам Бахайвань), Усходне-Кітайскім і Паўднёва-Кітайскім марамі Ціхага акіяна. За Тайваньскім пралівам, раздзяляючы сабой два паўднёвых мора, ляжыць Тайвань — найбуйнейшы востраў Кітая, які займае дэ-факта незалежная Кітайская Рэспубліка, якую Пекін не прызнае. Тайвань аддзелены ад мацерыка Тайваньскім пралівам. Хайнань — другі па велічыні востраў, ляжыць праз нешырокі — ўсяго 30 км да паўвострава Лэйчжоў — Хайнаньскі праліў (або Цюйджоў).
КНР мае тэрытарыяльныя прэтэнзіі амаль да ўсіх сваіх суседзяў на сушы. На моры самым дыскусійным раёнам застаецца Паўднёва-Кітайскае мора.
Рэльеф
Складаная геалагічная будова абумовіла неверагодна разнастайны рэльеф. Рэльеф Кітая — гэта камбінацыя высокіх горных сістэм, глыбокіх міжгорных упадзін і вялікіх раўнін. На паўднёвым усходзе Кітая ляжыць самае вялікае нагор’е свету (2 млн кв.км, сярэдняя вышыня — 4,5 тыс.м.) — Тыбет, з поўдня аблямаванае высознымі Гімалаямі. Менавіта тут, на мяжы Кітая і Непала, у эпоху апошняга гораўтварэння выраслі самыя высокія горы свету, уключаючы Эверэст (8848 м). На захад ад Тыбету, у Каракаруме — яшчэ адной велічнай горнай сістэме — знаходзіцца другая вяршыня планеты — г. Чагары (8611 м). Вышыні Куньлуня, які апаясвае нагор’е з поўначы, — самага доўгага (2700 км) горнага ланцуга Азіі — дасягаюць 6,3—8,6 тыс. м. А ў перадгор’ях Цянь-Шаня знаходзіцца самая глыбокая ўпадзіна Цэнтральнай Азіі (і трэцяя ў свеце) — Турфанская (-154 м). Ад высокай расчлянёнай Цэнтральнай Азіі шырокімі ступенямі спускаюцца да Ціхага акіяна раўніны. Раўніны верхніх ступеняў — Чырвоны Басейн, Лёсавае плато — складзены лёсам, ніжніх — Сунляа і Вялікая Кітайская — магутнай тоўшчай урадлівага алювію рэк Янцзы і Хуанхэ. На поўдні і часткова на ўсходзе значную плошчу займаюць старыя невысокія маляўнічыя горы, часта паедзеныя карстам.
Карысныя выкапні
Кітай — адна з найбольш багатых карыснымі выкапнямі краіна. Тут здабываюць каменны вугаль, нафту, магніевыя і жалезныя руды, медзь, графіт, волава, сурму, ртуць, малібдэн, марганец, свінец, цынк, золата і інш. Асабліва вялікае значэнне маюць запасы нафты, вугалю, металічных руд і каштоўных металаў. Асноўнай крыніцай энергіі ў Кітаі з’яўляецца вугаль, па запасах якога Кітай саступае толькі ЗША і Расіі. Вугальныя радовішчы ў асноўным размешчаны ў Паўночным і Паўночна-Усходнім Кітаі. Самыя вялікія запасы вугалю сканцэнтраваны ў правінцыі Шаньсі (30 % агульнага аб’ёму запасаў) — Датунская і Янцюаньская вугальныя шахты. Буйныя рэсурсы маюцца таксама ў Паўночна-Заходнім Кітаі. Бядней вуглём іншыя раёны, асабліва паўднёвыя. Большая частка пакладаў прадстаўлена каменным вуглём.
Іншай важнай крыніцай энергарэсурсаў з’яўляецца нафта. Па запасах нафты Кітаю належыць прыкметнае месца сярод краін Цэнтральнай, Усходняй і Паўднёва-Усходняй Азіі. Радовішчы нафты выяўлены ў розных раёнах, але найбольш значныя яны ў Паўночна-Усходнім Кітаі (раўніна Сунгары-Нані), прыбярэжных тэрыторыях і шэльфе Жоўтага мора, а таксама ў некаторых ўнутраных раёнах — Джунгарскай катлавіне, Сычуані.
Кітай з’яўляецца найбуйнейшым у свеце вытворцам золата з 2007 года. У 2011 годзе аб’ём здабычы золата ў Кітаі павялічыўся на 5,89 % у параўнанні з 2010 годам і склаў 360,96 тон. Кітайскія кампаніі працягваюць актыўна асвойваць руднікі як у сваёй краіне, так і за мяжой. Таксама ў краіне вельмі вялікія залежы сланцаў, з якіх можна здабываць сланцавы газ. У 2015 годзе Кітай планаваў здабыць за 6,5 млрд кубаметраў сланцавага газу. Агульны аб’ём вытворчасці прыроднага газу ў краіне вырасце на 6 % з бягучага ўзроўню. Да 2020 года ў планах было выйсці на ўзровень здабычы ў дыяпазоне ад 60 млрд да 100 млрд кубаметраў сланцавага газу штогод.
Клімат
На поўначы і захадзе Кітая клімат умераны, рэзка кантынентальны. Вялізная кантынентальная маса абумоўлівае панаванне азіяцкага максімума ўзімку і вобласці нізкага ціску ўлетку. У замкнутых «ячэйках» катлавін вельмі халодная зіма (да -35 °C) і вельмі гарачае лета (сярэднія тэмпературы вышэй за +24 °C); ападкаў выпадае мала (150—300 мм). Пры руху на ўсход летнія тэмпературы амаль не змяняюцца, а зімовыя — растуць, але дадатнымі становяцца толькі на поўдзень ад вусця Янцзы. Расце і колькасць ападкаў: наветраныя ўсходнія схілы «ступеняў» атрымліваюць 500—800 мм, а паўднёва-ўсходняе ўзбярэжжа дзякуючы трапічным залевам і тайфунам — да 2000 мм — гэта вобласці мусоннага клімату з летнім максімумам.
Рэкі і азёры
У Кітаі мноства рэк, агульная працягласць якіх складае 220 000 км. Звыш за 5000 з іх нясуць воды, сабраныя з плошчы больш за 100 км² кожная. Рэкі Кітая адносяцця пераважна да басейна Ціхага акіяна — гэта Янцзы, Хуанхэ, Хэйлунцзян (Амур), Чжуцзян, Ланьцанцзян (Меконг), Сіцзян, Нуцзян. Брахмапутра (кітайская назва Ялу Цангпо) прарываецца праз Гімалаі да Індыйскага акіяна; на паўночным захадзе доўгі шлях да Обі і Паўночнага Ледавітага акіяна пачынае Іртыш. Вытокі ўсіх буйных рэк Кітая знаходзяцца ў гарах. Таючы снег на ўсходняй ўскраіне Тыбецкага плато забяспечвае вадой галоўныя артэрыі краіны. Рэкі ўнутранага басейна — іх агульная вадазборная плошча ахоплівае каля 36 % тэрыторыі краіны — нешматлікія, значна аддаленыя адна ад адной і на большасці участкаў змялелыя. Яны ўпадаюць у азёры ўнутраных раёнаў або губляюцца ў пустынях ці салёных багнах.
У Кітаі шмат азёр агульнай плошчай прыкладна 80 000 кв.км. Азёры ў Кітаі таксама можна падзяліць на дзве групы. Да першай адносяцца галоўным чынам звязаныя з вялікімі рэкамі, багатыя аквапрадуктамі прэснаводныя азёры, такія, як Паянху, Дунцінху і Тайху. Да ўнутраных адносяцца салёныя азёры, самае вялікае з якіх — возера Цынхай. Сярод азёр унутраных раёнаў шмат высмаглых, напрыклад Лабнор і Цзюйянь.
Маюцца таксама тысячы штучных азёр — вадасховішчаў. Уздоўж узбярэжжа цягнецца Вялікі канал Кітая, які злучае вусці рэк Янцзы, Хуайхэ і Хуанхэ. Канал быў пабудаваны ў VII—XIII стст. і мае сумарную даўжыню 2470 км.
Ландшафты
На засушлівых захадзе і поўначы пануюць пустыні (Гобі, Такла-Макан), паўпустыні і стэпы. Апошнія прасціраюцца ўздоўж лепей увільгатнёных ускраін плато Унутранай Манголіі. На вільготным мусонным усходзе пануюць лясы: на поўначы — змешаныя хвойна-шыракалістыя з карэйскага кедру, піхты, дубу, ясеню, ліпы, коркавага дрэва. Далей на поўдзень ў субтрапічным клімаце лясы становяцца вечназялёнымі — з’яўляюцца лаўр, магнолія, гінкга, смакоўніца. Па разнастайнасці лясных парод Кітай займае 1-е месца ў свеце. На асаблівасці фарміравання глебавых рэсурсаў Кітая аказала ўплыў шматвяковае вырошчванне найстаражытнейшай земляробчай культуры краіны — рысу. Яно прывяло да змянення глеб —фарміравання асобных разнавіднасцей, такіх, як «рысавыя балоцістыя» — на поўдні і ўсходне-карбанатныя — на Лёсавым плато.
Экалагічныя праблемы
У Кітаі найгоршая ў свеце сітуацыя з забруджваннем атмасферы. З 20 гарадоў з самым дымным небам 16 — кітайскія. Прычына таму — вугальная энергетыка і камунальная гаспадарка, імклівы рост аўтапарка. Ва ўмовах зімовага антыцыклону вялікія індустрыяльныя гарады паўночнага Кітая проста задыхаюцца ад смогу. Асабліва пакутуе Пекін, што ляжыць у замкнёным паніжэнні. Мяркуецца, што празмерная забруджанасць паветра выклікае рост лёгачных захворванняў, у тым ліку анкалагічных. Кітай падпісаў Кіёцкі пратакол, але не ўзяў на сябе ніякіх абавязкаў і не спяшаецца змяншаць выкіды вуглякіслага газу.
Рэкі Кітая, нават самыя вялікія, ператварыліся ў сапраўдныя сцёкавыя канавы. Гэта звязана з выкідамі неачышчаных прамысловых і камунальных водаў і з вельмі спрэчнымі стандартамі дапушчальнай канцэнтрацыі забруджвальнікаў. Забруджаны нават падземныя воды, да чаго спрычынілася сельская гаспадарка. Яна ж у адказе і за імклівую эрозію глебаў. Лічыцца, што з 1949 года Кітай згубіў пятую частку ворных земляў. Адбываецца гэта ў тым ліку з-за пашырэння пустынь, асабліва, пустыні Гобі. Паводле даследванняў 2007 года Кітай страчвае каля 4000 кв.км. прадукцыйных земляў штогод. Нягледзячы на тое, што з 1970-х на мяжы Гобі ствараюцца «зялёныя бар’еры», працяглыя засухі і нерацыянальныя метады вядзення сельскай гаспадаркі прыводзяць да пыльных бур, якія назаляюць паўночнаму Кітаю кожную вясну, часам даходзячы да Карэі і Японіі.
Раставанне леднікоў у Гімалаях можа патэнцыйна прывесці да недахопу вады для соцень мільёнаў чалавек.
Прыродная расліннасць ва ўсходнім, густазаселеным, Кітаі амаль цалкам зведзена — субтрапічныя лясы засталіся толькі на стромых схілах гор і ў нацыянальных парках. Следам за лясамі зніклі многія віды жывёл, напрыклад, алень давіда, кітайскі тыгр, якіх цяпер можна сустрэць толькі ў заапарках.
Верэя
Верэя — канструкцыя для павароту дзвярнога ці варотнага палатна, якая ўяўляе сабою сук дрэва са ствалом і разгалінаваннямі. Звычайна верэя мацавалася ў шуле.
Ігнацій Іванавіч Карпеза
Ігнацій Іванавіч Карпеза (нар., в. Кульгаёўка, Глыбоцкі раён, Віцебская вобласць — , Кіеў) — ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант (1946).
Біяграфія
У арміі з 1915 года, у Чырвонай Арміі з 1918 года. Удзельнік грамадзянскай вайны. Скончыў ваенную акадэмію імя Фрунзэ (1936). З 1936 года памочнік камандзіра, камандзір дывізіі, начальнік ваеннага вучылішча, камандзір корпуса.
У 1959 годзе звольніўся ў запас. Жыў у Кіеве.
Узнагароды
За баявыя заслугі генерал-лейтэнант І. І. Карпеза ўзнагароджаны 2 ордэнамі Леніна, 4 ордэнамі Чырвонага Сцяга і медалямі.
Конны Бор
Ко́нны Бор (, Конный Бор) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Палатоўскага сельсавета.
Жасарал
Жасарал — сяло ў Курмангазінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Дашынскай сельскай акругі. Код КАТА — 234653300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 383 чалавекі (187 мужчын і 196 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 145 чалавек (73 мужчыны і 72 жанчыны).
Дубровіца (значэнні)
Назву Дубровіца маюць:
Сергііўскэ (Сэмэніўскі раён)
Сергііўскэ (Сергі́ївське) — вёска ў Сэмэніўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўскай гарадской абшчыны.
Генрых Яўгенавіч Ціхановіч
Генрых Яўгенавіч Ціхановіч (, Мінск —, Мінск) — беларускі мастак – жывапісец, графік, майстар экслібрыса. Сын Я. Ціхановіча і Л. Галубок.
Біяграфія
Сябра Саюза мастакоў БССР з 1970. У 1997—1998 выкладчык Беларускай акадэміі мастацтваў.
Быў зацікаўлены тэмамі гістарычнага і сацыяльнага характару, стварыў драматычны свет вобразаў, уводзіў у кампазіцыю фантастычныя пласты, ствараў метафарычную прастору, абапіраючыся на канкрэтныя падзеі: «Мірная раніца» (1965), «1905 год» (1966), «Хто з мячом да нас прыйдзе…» (1967), Аблічча вайны" (1985), «Дзяды ў Курапатах» (1992), «Не спі, Радзіма» (1998), «Толькі б не было вайны», «Памяці сына» (абодва 2000). Аўтар партрэтаў «Ля сіняй бухты. М.Багдановіч» (1985), «Францыск Скарына» (1986), «Мой дзед Галубок» (1992), «Янка Купала. Сорак першы», «А. Міцкевіч. Вязень» (абодва 1998) і інш; лірычных пейзажаў «За акном майстэрні» (1985), «Браслаўскі краявід» (1990), «Няміга сніцца мне» (1995), эпахальная карціна «Веру уваскрэснеш», «Бітва пад Воршай» і інш.; серыя акварэлей «Нарачанская сюіта» (1972—1975), «Камаз будуецца» (1974), «Азёры Карэліі» (1980), «Незабыўны Байкал» (1981); афортаў «Наваполацкі нафтаперапрацоўчы камбінат» (1975), «Метрабудаўцы Мінска» (1982—1985); экслібрысаў.
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, фондзе Беларускага саюза мастакоў, Беларускім музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны, Літаратурным музеі Янкі Купалы, Музеі гісторыі тэатральнай і музычнай культуры Беларусі і інш. У Старадарожскім мастацкім музеі захоўваецца да 100 твораў мастака.
Пахаваны на Паўночных могілках.
Пуцявое развіццё
Пуцявое развіццё станцый — дадатковыя групы пуцей на станцыях, акрамя галоўных, прызначаныя для абгону, скрыжавання, прыёму і адпраўлення цягнікоў. Дазваляе, пры развітых шляхавых прыладах, вырабляць манеўровую работу па расфарміраванні і фарміраванні цягнікоў, рамонце лакаматываў і вагонаў, экіпіроўку лакаматываў і іншыя тэхнічныя аперацыі з цягнікамі. Пуцявое развіццё чыгуначных вузлоў павінна забяспечваць, акрамя аперацый, звычайных для працы станцый, якія ўваходзяць у вузел, таксама перадачу вагонаў паміж асобнымі сыходзяцца ў вузел чыгуначнымі лініямі, пропуск транзітных цягнікоў з адной лініі на іншую і пропуск цягнікоў з перапрацоўкай на асобных станцыях вузла.
Пуцявое развіццё пад’язных пуцей — група пуцей, якая забяспечвае ў адпаведнасці з аб’ёмам перавозак бесперабойную пагрузку і выгрузку грузаў, маневровую працу і рацыянальнае выкарыстанне вагонаў і лакаматываў.
Вінаробства
Вінаро́бства — прыгатаванне віна шляхам спіртавога браджэння з вінаграду, а таксама з соку пладоў і ягад.
Пуцявое развіццё
Пуцявое развіццё дэпо — група пуцей, якая забяспечвае зручную выдачу электрарухомага складу і прытрымліванне яго ў дэпо з мінімальным перасячэннем галоўных шляхоў і найменшай вытворчасцю манеўровых перамяшчэнняў. Пуцявое развіццё забяспечвае незалежны ўваход і выхад на станцыйную тэрыторыю.
Вінаробства
Тэхналагічныя працэсы вырабу вінаграднага віна падзяляюць на першаснае вінаробства (перапрацоўка вінаграду, прыгатаванне вінаматэрыялаў) і другаснае вінаробства (апрацоўка і вытрымка вінаматэрыялаў з мэтай надання ім пэўнага смаку, букета, паху і стабільнасці). Асноўны працэс першаснага вінаробства  — спіртавое браджэнне сусла, у якое ўводзяць чыстую культуру дражджэй; браджэнне можа адбывацца і на прыродных дражджах, якія ёсць у вінаградзе. Для прыгатавання мацаванага і дэсертнага віна разам з сокам зброджваюць ці настойваюць і здробнены вінаград. Для сухіх він сусла зброджваюць поўнасцю, для паўсухіх, моцных і дэсертных — часткова.
Найбойльш эфектыўныя для вытрымкі і захоўвання віна вінныя падвалы ці вінасховішчы — наземныя памяшканні з кандыцыяніраваннем паветра. Пры вытрымцы праводзяць даліўку, пераліўку, асвятленне, фільтрацыю, купаж, ахаладжэнне і інш. аперацыі, у выніку якіх віно набывае зададзеныя якасці.
У раёнах, дзе вырошчваюць вінаград, на працягу тысячагоддзяў існуе непрамысловае вінаробства. У хатніх умовах вырабляюць пераважна ардынарныя віны мацункам 9—12 %.
У прамысловасці для вытворчасці віна выкарыстоўваюць паточныя высокапрадукцыйныя лініі перапрацоўкі вінаграду, устаноўкі бесперапыннага браджэння, аўтаматызаваныя лініі разліву.
Іванаўскае
Іванаўскае:
Таццяна Барысаўна Марачкова
Біяграфія
Працавала выхавальнікам групы падоўжанага дня, настаўнікам беларускай мовы і літаратуры, намеснікам дырэктара па выхаваўчай рабоце СШ № 6 г. Крычава, інспектарам аддзела адукацыі, намеснікам загадчыка аддзела адукацыі Крычаўскага райвыканкама, дырэктарам СШ № 6 г. Крычава, дырэктарам гімназіі г. Крычава, кіраўніком спраў, першым намеснікам старшыні Крычаўскага райвыканкама, старшынёй Крычаўскага раённага Савета дэпутатаў.
З’яўлялася дэпутатам Крычаўскага раённага Савета дэпутатаў, Магілёўскага абласнога Савета дэпутатаў. Выбіралася дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Сасноўка 1
Сасно́ўка 1 (, Сосновка 1) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Славенскага сельсавета.
Франц Ёзэф Шпіглер
Франц Іозеф Шпіглер (*, Ванген у Альгоі; † , ) — нямецкі мастак барока. Вядомы ў першую чаргу сваімі фрэскамі, якія ўпрыгожваюць між іншым некаторыя кірхі і кляштары ўздоўж Верхняшвабскага шляху барока. Асноўным творам мастака лічыцца манументальна-дэкаратыўны роспіс столі кафедральнага сабора ў абацтве Цвіфальтэн.
Каска Бродзі
Каска Бродзі (Brodie helmet) - брытанскі сталёвы шлем, распрацаваны і запатэнтаваны ў 1915 годзе. Яго стваральнікам быў лонданец Джон Леапольд Бродзі.
Стварэнне шлема
У пачатку Першай сусветнай вайны, калі ваенныя дзеянні перайшлі ў пазіцыйную стадыю, аказалася, што існуючыя галаўныя ўборы, зробленыя са скуры або тканіны, не забяспечваюць дастатковай абароны салдат ад аскепкаў. Пасля ўвядзення французамі вельмі паспяховай каскі Адрыяна англічане вырашылі стварыць такую ​​ж каску для абароны сваіх салдат. Шлем (Helmet, steel, Mark I) быў створаны на ўзор сярэднявечнай капеліны. Вытворчасць ажыццяўлялі з ліставога металу шляхам экструзіі, такім чынам, каб атрымаць каску высокай трываласці. Іншай важнай перавагай каскі нескладанай канструкцыі з'яўляўся нізкі кошт вытворчасці. Мэтай шлема была абарона галавы і плячэй салдата ад паражэння свінцовымі фрагментамі боепрыпасаў. Шлем такой формы мог добра выканаць гэтую задачу, калі салдаты знаходзіліся ў акопах. Пасля выхаду з іх ён выяўляў свой асноўны недахоп - шлем практычна не абараняў боку галавы. Шлем першапачаткова быў забяспечаны скураным падтулейнікам і скураным раменьчыкам для падбародка. У 1936 годзе падтулейная прылада была заменена на новую, больш зручную версію (версія Мк.1 H2).
Каскі былі выраблены з ліставай сталі Гадфільда і прыняты на ўзбраенне брытанскай арміі ў 1915 годзе, і амерыканскай арміі ў 1917 годзе пад пазначэннем М1917, і шырока ўжываліся названымі бакамі ў гады Першай сусветнай вайны - агульная колькасць шлемаў гэтага тыпу перавысіла 7,5 млн асобнікаў. Вага шлема (Mark I), па словах вытворцы, складала прыкладна 1,2 фунта (0,5 кг) (па іншых дадзеных каля двух фунтаў). Таўшчыня сталі 0,9 мм.
У брытанскай арміі ён быў заменены на шлем Mk.II у 1939 годзе і шлем MK.III у 1943 годзе. У войску ЗША шлем Бродзі з нязначнымі зменамі выкарыстоўваўся да 1942 года, калі ён быў заменены шлемам M1.
Выявы
<Gallery> File:Steel helmets.jpg|Шматлікія каскі Бродзі на фабрыцы ў Таронта File:Canadian_troops_in_England, _1942.jpg|1942 File:British_helmet.JPG|Каска Mk II File:NRA_machinegunners.jpg|Салдаты НРА падчас япона-кітайскай вайны </Gallery>
(124) Алькеста
(124) Алькеста (Alkeste) — астэроід галоўнага пояса, прыналежны да светлага спектральнага класа S. Ён быў адкрыты 23 жніўня 1872 года германа-амерыканскім астраномам К. Г. Ф. Петэрсам у Клінтане, ЗША і названы ў гонар Алькесты, персанажа старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Кастэль-дэль-Рыа
Кастэль-дэль-Рыа (Castel del Rio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Балоння.
Насельніцтва складае 1233 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 23 чал./км². Займае плошчу 53 км². Паштовы індэкс — 40022. Тэлефонны код — 0542.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Ambrogio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Качанова
Качано́ва (, Качаново)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Патапаўка; на лініі Гомель — Жлобін, паміж прыпыначным пунктам Патапаўка і прыпыначным пунктам Шарыбаўка.
Самуіл Сямёнавіч Касцюк
Самуі́л Сямё́навіч Касцю́к — беларускі савецкі гаспадарчы, дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1907 годзе ў вёсцы. Член УКП(б) з 1928 года. Скончыў біялагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага універсітэта (1960).
З 1928 года — на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы. У 1928—1936 гадах — на дзяржаўнай і гаспадарчай рабоце ў Барысаўскім раёне.
У 1936—1940 гадах — старшыня Кіраўскага райвыканкама, 1-ы сакратар Кіраўскага раённага камітэтаКП(б) Беларусі.
У 1942—1945 гадах — кіраўнік справамі СНК Беларускай ССР.
З 1944 па 1947 год — міністр харчовай прамысловасці Беларускай ССР.
На працягу дзесяці гадоў, з 1947 па 1957 год, — міністр сельскай гаспадаркі Беларускай ССР.
У 1957—1959 — 1-ы намеснік міністра сельскай гаспадаркі Беларускай ССР, пасля да 1961 года намеснік міністра хлебапрадуктаў Беларускай ССР.
Член ЦК КПБ у 1949—1960 гадах, абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 3-га і 4-га скліканняў.
Круг-Рудка
Круг-Рудка — былая вёска ў Спярыжскім сельсавеце Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (33 сем'і) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. У 2005 годзе вёска была выключана са звестак па ўліку населеных пунктаў.
Размяшчэнне
У 7 км на паўднёвы захад ад Брагіна, 25 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 128 км ад Гомеля.
Транспартная сістэма
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарозе Камарын — Брагін.
Гісторыя
Заснавана напачатку XX стагоддзя. У 1920-е года павялічылася за кошт перасяленцаў з суседніх вёсак. У 1931 годзе арганізаваны калгас. У канцы 1930-х гадоў вёскі Круг і Рудка былі аб'яднаны ў адзін населены пункт — вёску Круг-Рудка. У 1959 годзе ўваходзіла ў склад калгасу імя М. І. Калініна (цэнтр — вёска Глухавічы). Да 8 студзеня 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Глухавіцкага сельсавета, пасля — у складзе Спярыжскага сельсавета.
Гуліўці (пасёлак)
Гуліўці (Гулівці) — пасёлак у Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Субараўка
Субараўка — тапонім.
Спіс аб’ектаў PGC (1697001—1698000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1697001—1698000)
Лісапытомнык (Украіна)
Лісапытомнык (Лісопитомник) — пасёлак у Крыварожскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Бражнік таполевы
Бражнік таполевы (Laothoe populi) — матылёк сямейства.
Апісанне
Матылек мае форму крылаў, якая імітуе сухі ліст. Размах крылаў 70-100 мм. Афарбоўка моцна вар’іруе: акрамя шэрых, сустракаюцца асобіны, якія маюць колер ад жоўтага да светла-карычневага.
Дае два пакаленні: I — красавік—чэрвень, II — ліпень—жнівень. Актыўны ноччу. На дрэвах трымаецца толькі пярэднімі лапкамі. Матылёк не харчуецца.
Вусень дасягае даўжыні 65-85 мм. Мае тры варыянты афарбоўкі: зялёную, светла-шэрую і сінявата-белую. Сустракаецца з чэрвеня па верасень. Харчуецца на таполях і вербах, радзей на ясені, дубе, бярозе, алешыне, глогу, кізільніку, яблыні, вязе.
Арэал ахоплівае Еўропу, Паўднёвае Міжземнамор’е, Сірыю, Паўночны Іран, Паўночна-Заходні Кітай. У СНД — еўрапейскую частку, Каўказ, Сярэднюю Азію, Заходнюю Сібір на ўсход да Бураціі.
Дуравічы
Назву Дуравічы маюць:
Калыніўка Друга
Калыніўка Друга (Кали́нівка Дру́га) — пасёлак у Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Мусііўка (пасёлак)
Мусііўка (Мусіївка) — пасёлак у Крыварожскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Церахова
Церахова — тапонім.
Віёт (мова)
Віёт (саманазва: Wishosk) — індзейская алгская мова, родная мова народа віёт. Апошні носьбіт віёт памёр у 1962 г.
Парус (архітэктура)
Парус ці ветразь — частка скляпення у выглядзе трохвугольніка, элемент купальнай канструкцыі, з дапамогай якога ажыццяўляецца пераход ад прамавугольніка асновы да купала ці барабана. У драўляным дойлідстве пры дапамозе ветразей ажыццяўляўся пераход ад чацвярыка да васьмярыка.
Стара Гутка
Стара Гутка (Стара Гу́тка) — вёска ў Сэмэніўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўскай гарадской абшчыны.
Красляне
Красля́не (, Кресляне) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дэмбраўскага сельсавета.
Цыганаўка
Цыганаўка — тапонім.
Пэрвамайскэ (Калыніўскі раён)
Пэрвамайскэ (Первомайське) — пасёлак у Хмільныцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Максіміліян Аляксандравіч Валошын
Максіміліян Аляксандравіч Валошын (прозвішча пры нараджэнні — Кірыенка-Валошын; 16 [28] мая 1877,, Расійская імперыя — , , Крымская АССР, РСФСР, СССР) — рускі , , -пейзажыст, мастацкі і літаратурны.
Біяграфія
Максіміліян Кірыенка-Валошын (нарадзіўся 16 (28) мая 1877 года ў Кіеве, у сям’і юрыста, калежскага саветніка).
Ранняе дзяцінства прайшло ў Таганрозе і Севастопалі.
Сваю сярэднюю адукацыю Валошын пачаў у 1-й Маскоўскай гімназіі.
Калі яны з маці пераехалі ў Кактэбель (1893), Максіміліян пайшоў у феадасійскую гімназію (будынак захаваўся, цяпер у ім Феадасійскі Дзяржаўны Фінансава-эканамічны інстытут (ФДФЭІ)).
З 1897 па 1899 Максіміліян вучыўся ў Маскоўскім універсітэце, быў адлічаны «за ўдзел у беспарадках» з правам аднаўлення, працягваць навучанне не стаў, заняўся самаадукацыяй. У 1900-х шмат падарожнічаў, займаўся ў бібліятэках Еўропы, слухаў лекцыі ў Сарбоне. У Парыжы ён таксама браў урокі малявання і гравюры у мастачкі Е. С. Круглікава.
Пасля рэвалюцыі Максіміліян Валошын жыў у Кактэбелі, у доме, пабудаваным у 1903—1913 гадах яго маці. Тут ён стварыў мноства акварэляў, якія склалі яго «Кактэбельскую сюіту».
У 1924 годзе з адабрэння Наркамасветы Валошын ператварае свой дом у Кактэбелі у бясплатны дом творчасці (пасля — Дом творчасці Літфонду СССР).
9 сакавіка 1927 г. зарэгістраваны шлюб Максіміліяна Валошына з Марыяй Сцяпанаўнай Забалоцкй (1887—1976), якая стаўшы жонкай паэта, падзяліла з ім цяжкія гады (1922—1932) і была яго апорай. Пасля смерці паэта яна здолела захаваць яго творчую спадчыну і сам «Дом паэта».
Валошын сканаў пасля другога інсульту 11 жніўня 1932 года ў Кактэбелі і быў пахаваны на гары Кучук-Янышар паблізу Кактэбеля. Свой дом Валошын завяшчаў Саюзу пісьменнікаў.
Георгій Аляксандравіч Таўстаногаў
Георгій Аляксандравіч Таўстаногаў (Гео́ргий Алекса́ндрович Товстоно́гов; 15 [28] верасня 1915 —, Ленінград) — савецкі тэатральны рэжысёр і педагог. Народны артыст СССР (1957). Доктар мастацтвазнаўства (1968). Герой Сацыялістычнай Працы (1983). Лаўрэат Ленінскай (1958), двух Сталінскіх (1950, 1952) і двух Дзяржаўных прэмій СССР (1968, 1978).
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2011
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2011 (21-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Вышэйшай лізе) — чэмпіянат па футболе сярод беларускіх каманд 2011 года.
Мёртвы лёд
Мёртвы лёд — маса нерухомага ледавіковага лёду, якая адарвалася ад крыніцы свайго жыўлення. Трапляецца каля ніжняга краю актыўнага ледавіковага языка і часта не мае выразнай мяжы з ім. Таўшчыня да некалікіх дзясяткаў метраў. У гарах мёртвы лёд звычайна ўкрыты магутным слоем марэны, што служыць прычынай працяглага захавання. Пры дэградацыі плейстацэнавых ледавікоў узнікалі значныя масы мёртвага лёду.
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2011
У турніры прымала ўдзел 12 каманд. Турнір прайшоў у тры кругі: спачатку 12 каманд вышэйшай лігі правялі класічны двухкругавы турнір — хатнія і гасцявыя матчы, а потым у трэцім круге згулялі паміж собой яшчэ па аднаму разу, пры гэтым каляндар трэцяга круга нацыянальнага першынства быў вызначаны шляхам жараб’ёўкі.
Чэмпіёнскі тытул шосты раз запар заваяваў клуб БАТЭ з Барысава, які ўсталяваў рэкорд по колькасці чэмпіёнскіх тытулаў у гісторыі Чэмпіянатаў Беларусі (8 тытулаў).
Па выніках сезона магілёўскі «Дняпро», заняўшы апошняе 12 месца, выбыў у першую лігу, а ФК «Віцебск» прыняў удзел у стыкавых матчах за права выступлення ў Вышэйшай лізе ў сезоне 2012 года. Саступіўшы па суме дзвюх сустрэч мінскаму «Партызану» (0:2 і 2:1), віцябляне страцілі месца ў вышэйшым дывізіёне.
Прадстаўніцтва па рэгіёнах
У 21-м чэмпіянаце Беларусі па футболе прымалі ўдзел футбольныя клубы з усіх абласцей краіны.
Асістэнты
Крыніца: Football.By
па турах
{| Cellpadding="0" CellSpacing="1" style="font-size:100%; border:1px solid #a0a0a0; padding:1px; text-align:center;"
Сэлышчэ (Сэмэніўскі раён)
Сэлышчэ (Се́лище) — вёска ў Сэмэніўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Нові Садкы
Нові Садкы (Нові Садки) — пасёлак у Крыварожскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Шорт-трэк на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 — 1500 метраў (мужчыны)
Спаборніцтвы па шорт-трэку сярод мужчын на дыстанцыі 1500 метраў на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 прайшлі 10 лютага. Месцам правядзення спаборніцтваў стаў лядовы палац спорту Айсберг. Кваліфікацыя спаборніцтваў пачалася ў 13:45 па мясцовым часе (UTC+4), паўфінал у 15:00, а фінал стартаваў у 16:00. Гэта быў першы від праграмы шорт-трэку, у якім былі разгуляныя медалі на Гульнях у Сочы. У спаборніцтвах прынялі ўдзел 36 спартсменаў з 18 краін. Дзеючым чэмпіёнам у гэтай дысцыпліне з'яўляўся паўднёвакарэйскі шорт-трэкіст Лі Джон Су.
Клаўдзіа Брава
Клаўдзіа Андрэс Брава Муньяс (Claudio Andrés Bravo Muñoz; нар., , Чылі) — чылійскі футбаліст, брамнік іспанскага клуба «Рэал Бетыс» і нацыянальнай зборнай Чылі.
«Кола-Кола»
У футбол Клаўдзіа Брава прывёў бацька, запісаўшы ў школу «Кола-Кола». У прафесійным футболе дэбютаваў у 2002 годзе. Дэбютаваў у асноўнай камандзе дзякуючы траўме Эдуарда Лобаса. У 2003 годзе Брава сам атрымаў траўму, аднак пасля стаў ключавым брамнікам сваёй каманды, а Лобас пакінуў клуб.
«Рэал Сасьедад»
Пасля перамогі ў Апертуры 2006 года Брава перайшоў у іспанскі «Рэал Сасьедад», падпісаўшы пяцігадовы кантракт і стаўшы самым маладым галкіперам Ла Лігі. Аднак у першым жа сезоне каманда заняла перадапошняе 19 месца ў чэмпіянаце і вылецела ў Сегунду, дзе выступала на працягу трох гадоў.
14 лютага 2010 года Брава забіў першы гол у сваёй кар’еры, са штрафнога, у гульні супраць «Хімнастыка», пры гэтым матч быў пераможным, а гульня скончылася з лікам 1:0. Аднак неўзабаве пасля гэтага ён перанёс цяжкую траўму калена, з-за якой быў вымушаны прапусціць канчатак сезона пераможным для баскаў.
На працягу двух наступных сезонаў каманда знаходзілася ў сярэдзіне табліцы Ла Лігі, а ў сезоне 2012/13 Клаўдзіа дапамог сваёй камандзе заняць 4 месца ў чэмпіянаце, што дало права яму і яго камандзе згуляць у Лізе чэмпіёнаў на наступны сезон. У першай палове 2014 года згуляў 200-ы матч у чэмпіянаце за «Рэал Сасьедад».
«Барселона» і «Манчэстэр Сіці»
Летам 2014 года перайшоў у «Барселону». У жніўні 2016 года стаў іграком «Манчэстэр Сіці». У сезоне 2016/17 быў асноўным брамнікам, пасля саступіў месца Эдэрсану. У сезоне 2018/19 не гуляў з-за траўмы. У жніўні 2020 года пакінуў «Манчэстэр Сіці».
«Рэал Бетыс»
У жніўні 2020 года падпісаў аднагадовы кантракт з клубам «Рэал Бетыс».
Міжнародная кар’ера
У 2004 годзе дэбютаваў у афіцыйных матчах за нацыянальную зборную Чылі.
Дасягненні
«Кола-Кола»:
«Барселона»:
«Манчэстэр Сіці»: