cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Джалу
Джалу (Джало; Jalo, Jalu, Gialo; جالو) — аазіс на ўсходзе Лівіі, у гістарычнай вобласці Кірэнаіка. Раней уваходзіў у муніцыпалітэт Адждабія (Кірэнаіка), з 2007 года, згодна з новым падзелам уваходзіць у муніцыпалітэт Эль-Ваха.
Размешчаны на паўночным краі Лівійскай пустыні, на паўночны захад ад Вялікага Пясчанага мора і ў 250 км на паўднёвы ўсход ад заліва Сідра (Вялікі Сірт).
Насельніцтва 4,5 тыс. чал. (1980), у асноўным берберы. Асноўныя населеныя пункты - Аўджыла, Амалія, Нафура, Эль-Эрг, Эль-Леба, Джалу. Толькі ў Аўджыле захавалася берберская мова аўджыла, на якой размаўляе старэйшае пакаленне. У астатніх паселішчах гавораць толькі па-арабску.
NGC 6364
NGC 6364 (іншыя абазначэнні — UGC 10835, MCG 5-41-13, ZWG 170.27, PGC 60228) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Геркулес.
Сальвадор Лурыя
Сальвадор Эдвард Лурыя (Salvador Edward Luria,, Турын — , Лексінгтан) — амерыканскі мікрабіёлаг італьянскага паходжання, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1969 годзе (сумесна з Максам Дэльбрукам і Алфрэдам Хершы) «за адкрыцці, якія тычацца механізму рэплікацыі і генетычнай структуры вірусаў».
Данііл Астапенкаў
Данііл Астапенкаў (нар. ) — беларускі прафесійны тэнісіст.
Шэдэн
Шэдэн (Scheden) — камуна ў Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Гётынген. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Дрансфельд. Насельніцтва — 2007 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 26,69 км². Афіцыйны код — 03 1 52 023.
Данііл Астапенкаў
Найвышэйшым дасягненнем з’яўляецца 48-е месца ў юніёрскім рэйтынгу ITF. Вышэйшую адзіночную пазіцыю сусветнага рэйтынгу — 1140 месца дасягнуў 21 лістапада 2022, парную — 497 месца — 27 лютага 2023 года.
Шэдэн
Камуна падзяляецца на 3 сельскія акругі.
Данііл Астапенкаў
Астапенкаў найбольш вядомы сваёй нечаканай перамогай у 2 сэтах запар над 15-й ракеткай свету і былой 8-й ракеткай свету Дыега Шварцманам падчас матча Кубка Дэвіса супраць Аргенціны 2020 года. У той час у Астапенкава не было рэйтынгу ATP.
Парны разрад: 3 (2–1)
{|
Бамбардзіроўшчык
Бамбардзіроўшчык — баявы самалёт, прызначаны для паражэння наземных і марскіх аб’ектаў праціўніка бомбамі ці ракетамі. Першыя бамбардзіроўшчыкі створаны напярэдадні Першай сусветнай вайны, у Расіі першы бамбардзіроўшчык — «» (1913). Найбольш тыповыя бамбардзіроўшчыкі на пачатку Другой сусветнай вайны: савецкі Пе-2, нямецкі Ю-87, англійскі «», амерыканскі «» і інш. Паводле канструкцыі сучасны бамбардзіроўшчык — суцэльнаметалічны манаплан (часам з крылом зменнай стрэлападобнасці), мае 2—8 рэактыўных рухавікоў. Палётная маса 35—227 т, хуткасць больш за 1000 км/гадз, далёкасць палёту без дазапраўкі да 18 тыс. км. Узбраенне: пушкі, да 20 ракет, бомбы да 23 т. Абсталяваны дапаможнымі сістэмамі і прыстасаваннямі для жыццезабеспячэння і выратавання экіпажа ў аварыйных умовах.
Да 1914 года
Першапачаткова замест бомб выкарыстоўваліся металічныя дроцікі (стрэлкі ці так званыя флэшэты) памерам крыху больш за аловак. Іх скідалі з самалёта на пяхоту і кавалерыю суперніка. Страла вагой 30 грамаў прабівала 150-міліметровы драўляны брусок.
Стваральнікам авіяцыйнай бомбы можна назваць італьянскага лейтэнанта Карла Цыпелі, які правёў шмат эксперыментаў з правобразамі авіяцыйных бомб. Галоўнай задачай было стварыць узрывальнік, які б спрацоўваў у найбольш зручны момант. Але вопыты з гранатамі, абсталяванымі выбухоўнікамі розных тыпаў, каштавалі жыцця самому вынаходніку.
Першае ў гісторыі (зафіксаванае) бомбамятанне ў баявых умовах здзейсніў італьянскі лётчык лейтэнант Гавоці. 1 лістапада 1911 года падчас італа-турэцкай вайны ён скінуў 4 бомбы вагой па 4,4 фунты (1,8 кг) на турэцкія войскі ў Трыпалі. У далейшым італьянцы сталі выкарыстоўваць бомбы вагой 10 кг, падрыхтаваныя гатовымі паражаючымі элементамі — шарыкамі ад карцечы.
Да пачатку Першай сусветнай вайны ў конкурсах на праектаванне аэрапланаў з’явіліся «бамбардзіровачныя» патрабаванні да праектаў баявых самалётаў. У прыватнасці на конкурсе 1912 года ў Расійскай імперыі рэгламентавалася, каб аэраплан даваў «найбольшыя зручнасці для абыходжання з агнястрэльнай зброяй і кідання бомбаў».
Першымі самалётамі, спецыяльна распрацаванымі для бамбардзіровак, былі італьянскі Caproni Ca-30 і брытанскі Bristol T.B.8, створаныя ў 1913 годзе. Яны былі абсталяваны прызматычным бомбавым прыцэлам у пярэдняй кабіне і цыліндрычным бамбаносцам у ніжняй пярэдняй частцы фюзеляжа, здольным несці дванаццаць 10-фунтавых (4,5 кг) бомб, якія можна было скідаць паасобку або ўсе адразу ў залежнасці ад неабходнасці.
Балясіна
Баля́сіны, балясы (ад βαλαύστιον — кветка дзікага граната) у архітэктуры — невысокія фігурныя слупкі ў выглядзе калон (часам з разьбяным дэкорам), якія падтрымліваюць парэнчы агародж балконаў, усходаў, парапета і інш, элемент балюстрады.
Вырабляюцца з дрэва, каменя, металу, мармуру, бетону і інш. Таксама могуць мець выгляд у адной плоскасці.
Бываюць плоскія, круглыя ці гранёныя ў сячэнні. Складаюцца з базы, ствала грушападобнай, прызматычнай, вазона- або келіхападобнай формы, нярэдка завяршаюцца плінтам.
Хакслі
Хакслі — прозвішча.
Гарошкаўка 2
Гаро́шкаўка 2 (, Горошковка 2) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Камянюцкага сельсавета.
Аркен (Усходне-Казахстанская вобласць)
Аркен — сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Аркенскай сельскай акругі. Код КАТА — 633475100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1008 чалавек (509 мужчын і 499 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 854 чалавекі (437 мужчын і 417 жанчын).
NGC 6365
NGC 6365 (іншыя абазначэнні — UGC 10833, IRAS17222+6212, MCG 10-25-18, ZWG 300.20, KCPG 511B, VV 232, Arp 30, PGC 60171) — спіральная галактыка (Sd) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўключаны ў атлас пекулярных галактык.
Індрыкатэрыі
Індрыкатэрыі (Indricotherium) — род вымерлых гіганцкіх бязрогіх насарогаў. Некалькі відаў. Вядомы з алігацэну і ранняга міяцэну Еўразіі.
Апісанне
Адрозніваліся ад іншых насарогаў буйнымі памерамі. Даўжыня да 7 метраў, вышыня да 5 метраў. Тулава кароткае, шыя доўгая, галава невялікая, ногі высокія, прамыя (калонападобныя), трохпальцыя, з моцна развітым сярэднім пальцам. На канцы хмызы 2 пары невялікіх верхніх і ніжніх біўняў (павялічаных разцоў). Карэнныя зубы прымітыўнай будовы. Карміліся лісцем і галінкамі кустоў і дрэў.
Канстанцін Іосіфавіч Паплаўскі
Біаграфія
З дзяцінства захапляўся музыкай і з васьмі гадоў навучыўся іграць на розных інструментах. У 1937 годзе паступіў у кансерваторыю г. Катавіцы (Польшча) на капельмайстарскі факультэт. Вучобу прыпыніла Другая сусветная вайна. Пасля яе заканчэння К. І. Паплаўскі некаторы час працаваў выкладчыкам музычнага вучылішча ў г. Маладзечна, з 1947 па 1952 года кіраваў створаным ім дзіцячым хорам Беларускага радыё. Адначасова вучыўся ў Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі. У 1951 годзе скончыў дырыжорска-харавы факультэт, у 1952 годзе гісторыка-тэарэтычны.
На працягу пяці гадоў (1975—1980) К. І. Паплаўскі выкладаў у Беларускай кансерваторыі. З 1981 года кіраваў Мінскім народным хорам Палаца культуры Беларускага рэспубліканскага савета прафесіянальных саюзаў.
Творчасць
У 1952 годзе разам з Генадзем Цітовічам стварае Беларускі дзяржаўны народны хор. Жыццё хору на працягу дваццаці трох гадоў было звязана з К. Паплаўскім, які быў спачатку яго галоўным хормайстрам, музычным, а пасля мастацкім кіраўніком.
Аўтар твораў для аркестра народных інструментаў «Чэрвеньскі росы», «Палеская рапсодыя», «Фантазія на беларускія народныя тэмы», песень «Край беларускі», «Песня дружбы», і інш.
Асобае месца сярод твораў Канстанціна Паплаўскага займае яго балада на вершы А. Грачанікава «Міннае поле».
Іхтыялогія
Іхтыялогія (ад грэчаскага ἰχθύς — «рыба» і λόγος, logos — «навука») — раздзел заалогіі, які займаецца ўсебаковым вывучэннем кругларотых і рыб.
Асноўныя разделы іхтыялогіі тыя ж самыя, што і заалогіі: сістэматыка, філагенетыка, анатомія, фізіялогія, экалогія, біягеаграфія, аднак прадметам іх прыкладання з’яўляюцца менавіта кругларотыя і рыбы. Традыцыйна значнае месца ў іхтыялогіі займае вывучэнне прамысловых кругларотых і рыб, у тым ліку з мэтай іх штучнага развядзення.
Міхаіл Уладзіміравіч Голуб
Біяграфія
Скончыў Уфімскі нафтавы інстытут (спецыяльнасць «Машыны і абсталяванне нафтавай і газавай прамысловасці», 1965). Працаваў у Брэсцкім дзяржаўным тэхнічным універсітэце (1980—2015, прафесар кафедры машыназнаўства, у 1987—2008 — загадчык кафедры, 1990—1999 — прарэктар па навуковай рабоце).
Навуковыя інтарэсы: газапрамысловае абсталяванне; тэхналогія атрымання і спосабы выкарыстання зносаўстойлівых кампазіцыйных матэрыялаў; ушчыльняльная тэхніка гідрамашын і іх надзейнасць.
Мар’яна Адольская
Мар’яна Адо́льская (Адамовіч) ( ?, г.  — ?) — танцоўшчыца.
Біяграфія
Вучылася ў яго балетных школах у Гродне (магчыма, у Г. Петынеці) і Паставах (у Ле Ду).
У верасні 1778 года ўдзельнічала як салістка ў школьным спектаклі «Сялянскі балет» Петынеці на сцэне прыдворнага тэатра Тызенгаўза ў Гродне (у праграмцы значылася як М. Адамовіч).
У 1783 годзе была сярод выканаўцаў балета «Шлюб самнiтаў».
Пасля смерці магната перададзена паводле яго завяшчання каралю Станіславу Аўгусту Панятоўскаму і ў 1785 годзе ўвайшла як другая салістка ў склад трупы «Таварыства танцоўшчыкаў яго каралеўскай вялікасці».
У 1789 годзе пакінула сцэну.
Хрысціянства ў Алжыры
Хрысціянства распаўсюдзілася ў Алжыры ў Рымскую эпоху. Хрысціянскі ўплыў паменшыўся падчас уварванняў вандалаў, але ўзмацніўся ў наступны Візантыйскі перыяд, паступова знік пасля арабскіх уварванняў у VII стагоддзі. Сёння іслам з'яўляецца дзяржаўнай рэлігіяй у Алжыры, Лівіі, Марока і Тунісе. Вызнаванне іншых рэлігій гарантуецца законам. Хоць бягучы лік хрысціян у Паўночнай Афрыцы нізкі, цэрквы, пабудаваныя французамі і італьянцамі, існуюць. Існуе шэраг сведчанняў, што шэраг паўночнаафрыканскіх мусульман звярнуліся ў хрысціянства ў апошнія гады. Агульная колькасць хрысціян застаецца вельмі нізкай. Працэнт хрысціянскага насельніцтва ў Алжыры складае менш чым 2 % (2009). У 2009, ААН налічыла 45 000 каталікоў і 10 000 пратэстантаў у краіне.
Найбольшая колькасць хрысціян жывуць у Кабіліі. У гэтым вілаеце доля хрысціян, па адзнаках, складае ад 1 % да 5 %.
Хрысціяне парой падвяргаюцца рэлігійна-матываваным нападам. У 1996 годзе мансеньёр П'ер Клавер'е, біскуп Арана, быў забіты ісламістамі. Аднак, рэлігійная варожасць, здаецца, паменшылася з тых часоў.
Каталіцызм
Рымска-каталіцкая царква была адноўлена ў Алжыры пасля французскага заваявання, Епархія была створана ў 1838 годзе. Напачатку 1980 года каталікоў у краіне было каля 45000, большасць з якіх былі замежнікамі ці арабамі, якія ажаніліся на францужанцы ці італьянцы.
Краіна падзелена на тры Епархіі і адну Архідыяцэзію:
Гл. таксама
Chiesa cattolica in Algeria
Яўген Сяргеевіч Шатохін
Яўген Сяргеевіч Шатохін (,  —, ) — беларускі мастак, педагог, грамадскі дзеяч. Ганаровы грамадзянін горада Альберт (Францыя), былы член праўлення Беларускага Саюза Мастакоў, уваходзіў у мастацкую суполку «Пагоня». З пачатку 1990-х гадоў член сейма КХП-БНФ.
Біяграфія
Памёр 22 студзеня 2012 года. Пахаваны ў Пінску.
Творчасць
Цыкл «Па Беламор’і» (малюнак, літаграфія, лінарыт, 1977—1981 г.г.);
Нізкі: «Паўночная вёска» (літаграфія, 1972 г.), «Засваенне Поўначы» (Літаграфія, 1973 г.) «Час палёту» (літаграфія, 1981 г.), «Паўночнае надвор’е» (малюнак,1984 г.), «Была вайна…» (афорт, 1984 г.), «Суханскія навальніцы» (малюнак, 1985 г.), «Блізкасць космасу» (афорт, 1985 г.), «Спатканне з восенню» (малюнак,1986 г.), «Вяртанне дамоў» (малюнак, 1988 г.), «Краявіды чыстай зоны» (малюнак, 1989 г.), «У Паўночнай Францыі» (акварэль, 1992—2001 г.г.), «Блакітны бераг у Правансе» (малюнак, 1997 г.), «Мой горад»(акварэль,1997-1998 г.г.), «Сцяжынкі Язэпа Драздовіча» (малюнак, 1999 г.), «Гарбузовая восень»(малюнак, 1999 г.), «Палескія вандроўкі» (малюнак, 1998—2001 г.г.), « Неба і зямля Фердынанда Рушчыца»(малюнак,2000 г.), «Маўклівыя сведкі. Прысвячаецца 80 угодкам Слуцкага Збройнага Чыну» (малюнак, 2000 г.), «Парыжскія масты» (малюнак, 2001 г.), «Я нарадзіўся тут …»(малюнак, 2001 г.), «Сцяжынкі Язэпа Драздовіча-II» (малюнак, 2001 г.), «На сваёй зямлі» (малюнак,2002 г.), «Grand guerre. Памяць» (малюнак,2002 г.), «Peronne — ville sur Somme», (афорт, 2003 г.), «Chemin de memoir», (афорт, 2003 г.), «Землякі Васіля Быкава», (малюнак, 2004 г.), «Цішыня ў Бычках» (малюнак, 2004 г.), «Прыпяцкія сюжеты. Прысвячаецца У.Караткевічу», (малюнак, 2005 г.), «На шляху памяці», (акварэль, 2005 г.), «Вушацкія аўтографы», (малюнак, 2006 г.), «Янаўскія росы», (малюнак, 2006 г.), «Па слядох Напалеона Орды», (малюнак, 2006 г.), «Першы снег у Валодзькаве», (малюнак, 2007 г.)
Памяць
У маі 2018 года Гуманітарна-асветніцкае грамадскае аб'яднанне «Садружнасць Палесся» прапанавала ўладам Пінска і мясцоваму Савету дэпутатаў надаць імя Яўгена Шатохіна гарадской мастацкай школе. Ініцыятыва не атрымала падтрымку чыноўнікаў.
Бледжа-Інферыёрэ
Блэджа-Інферыёрэ (Bleggio Inferiore) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 1084 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 42 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 38071. Тэлефонны код — 0465.
Індузій
Інду́зій (ад indusium — жаночая верхняя туніка) — невялікі эпітэліяльны выраст на паверхні ліста папарацей, які прыкрывае кучкі (сорусы) спарангіяў. Развіваецца з эпідэрмісу ліста, плацэнты, на якой сядзяць спарангіі, ці ўтвараецца загорнутым краем ліста.
Гвоздзь 1
Гвоздзь 1 (, Гвоздь 1) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Камянюцкага сельсавета.
Да 14 красавіка 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Навіцкавіцкага сельсавета.
NGC 6365A
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Сарыарка (Аягозскі раён)
Сарыарка — сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Сарыаркінскай сельскай акругі. Код КАТА — 633479100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1000 чалавек (515 мужчын і 485 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1059 чалавек (536 мужчын і 523 жанчыны).
Пульсар
Пульса́р — нейтронная зорка з моцным уласным магнітным полем, якая верціцца і выпраменьвае на частаце радыёхваль.
Мілісекундны пульсар — пульсар з перыядам электрамагнітнага выпраменьвання радыяцыі ў межах 1-10 мілісекунд. Мілісекундныя пульсары на Зямлі можна зафіксаваць па іх радыёчастотным і рэнтгенаўскім выпраменьваннях.
22-я ракетная брыгада
22-я ракетная брыгада (27 рбр) — ракетнае фарміраванне (злучэнне) Узброеных сіл СССР.
Да 1990 года дыслакавалася ў (Венгрыя). У 1990 годзе перадыслакавана ў Цэль Асіповіцкага раёна.
Мела на ўзбраенні ракеты з ядзернымі боегалоўкамі.
У 1996 годзе два дывізіёны брыгады пераўзброены на комплексы 9К79 («Точка»).
Расфарміравана ў 2005 годзе, 383-ці асобны ракетны дывізіён з яе складу ўвайшоў у 465-ю ракетную брыгаду, перадыслакавую ў Цэль красавіком 2005 года з Баранавіч.
Холмская епархія
Холмская епархія — царкоўна-адміністрацыйная адзінка (епархія), заснаваная ў 1230-я гады рускім каралём Данілам, спачатку ва Уграўску (яе епіскапам быў манах Іаасаф), пазней (каля 1240 г.) у г. Хэлмі.
Гісторыя дыяцэзіі
Даніла пабудаваў царкви св. Іаана Златавуста, св. Космы і Даміяна і Прасв. Маці Божая. Холмская епархія ўваходзіла ў склад Кіеўскай мітраполіі (пераходна — у XIV ст. да Галіцкай мітраполіі). У 1596 г пры епіскапе Дыянісіі Збіруйскім прыняў Берасцейскую унію. Вядомымі біскупамі былі Мяфодзій Цярлецкі (1630-1649), які абараняў грэка-каталіцкую царкву ад ціску рымска-каталіцкага (лацінскага) духавенства, і Якаў Суша (1652-1684); пры іх епархія перажывала вялікі росквіт, мела духоўную семінарыю і школу падзячных настаўнікаў. У Холмскай епархіі (Х.е.) значную ролю адыгрывалі манастыры: Холмскі, Яблачынскі і Туркавыскі. Пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 г. гэтае біскупства спачатку было падзелена (паўночная частка з Холмам засталася за Польшчай, а паўднёвая — пад Аўстрыяй). Так, у 1772 г. Холмская епархія налічвала 542 прыходы, а пасля далучэння гэтых зямель да Расійскай імперыі ў 1815 г. — 293.
З 1807 г. епархія ўвайшла ў склад Варшаўскага княства, у 1815 г. - да Каралеўства Польскага; з таго часу зазнала моцны ўплыў паланізацыі (гл. «Холмшчына»). З 1807 г. Холмская епархія належала да Галіцкай мітраполіі УГКЦ (гл. «Руская уніяцкая царква»); з 1830 года непасрэдна падпарадкоўвалася Ватыкану.
Пад Расійскай імперыяй
Пры біскупе Фердынанде Ціханоўскім (1810–1828) колькасць украінскіх каталіцкіх парафій скарацілася з 317 да 278. Расія аказвала ціск на яго наступніка Ф. Шымборскаго (1828–1851), патрабуючы пераходу ў праваслаўе, на што не пагадзіўся, але пагадзіўся «ачысціць» абрад ад лацінізмаў. У далейшым X.е. узначаліў І. Тарашкевіч, якому расійскія ўлады далі маскоўскага дарадцы І. Потыя. 1863 г. кандыдатам стаў біскуп І. Калінскі (1863–1866), які выявіў сябе паланафілам і супраціўляўся патрабаванням рэферэнта па рэлігійных справах у Варшаве князя Чаркаскага, які патрабаваў ачышчэння уніяцкага абраду. Затым расійскія ўлады змясцілі яго, і на пасаду адміністратара X.е. прызначаны масквіч І. Вайціцкі (1866–1868), які праводзіў прарасійскую палітыку і запрашаў на Холмшчыну святароў з Галіччыны (сярод іх быў будучы адміністратар - М. Попель). У 1868 г. Папа Пій IX асудзіў дзеянні Вайніцкага. Паколькі Ватыкан не прызнаў Вайціцкага, расійскія ўлады пагадзіліся на новага біскупа, якім стаў канонік са Львова Міхаіл Куземскі (1868–1871). Ён хацеў ачысціць абрад ад лацінскіх уплываў, але ў той жа час заставаўся верным Рыму. З-за цяжкасцей, якія ствараў яму царскі ўрад Расіі, ён быў вымушаны адмовіцца ад прастола і вярнуцца ў Львоў. Папа Рымскі не прызнаў адрачэння Куземскага, але лічыў яго холмскім біскупам да самай смерці ў 1879 годзе. У 1872 годзе Холмская епархія налічвала каля 240 тысяч вернікаў, аб'яднаных у 260 прыходаў.
Далучэнне епархіі да РПЦ
У 1875 г. улады прызначылі адміністратарам Х.е. згаданага Попеля, прыхільніка праваслаўя. 18 лютага 1875 года Попель ад імя Холмскага духавенства і Холмскай кансісторыі падаў прашэнне аб прыняцці ў склад Рускай праваслаўнай царквы 120 прыходаў. Пасля розных актаў гвалту 16 красавіка 1875 г. цар Аляксандр II «дазволіў» усынаўленне X. е. «рос. Маці Рускіх Цэркваў». У выніку «рос. уз'яднанне» 74 святары высланы ў Сібір, 60 сасланы ў Галіцыю; таксама было забіта некалькі вернікаў, а 600 выслана ў Сібір. Пасля незаконнай ліквідацыі уніі Х. е. далучылася да Варшаўскай праваслаўнай епархіі, а Попель стаў яе вікарыем. 1897 г. на яго месцы быў заменены рэктар Холмскай семінарыі маскоўскі клірык Ціхан. І 1902 г. Епіскапам Холмскім стаў Еўлогій (Васіль) Георгіеўскі. З 1905 г. X.е. аддзялілася ад Варшавы і стала асобнай з епіскапам Еўлогіем на чале.
Пад польскай уладай
Пасля Першай сусветнай вайны Холмская епархія была далучана да Варшаўскай архіепархіі, якую ўзначаліў мітрапаліт Дыянісій Валедынскі. У 1921 годзе польскі ўрад перадаў катэдру ў Холме рыма-каталіцкім святарам. Большая частка цэркваў была ўзята або разбурана або зачынена. Падчас нямецкай акупацыі Холмскі сабор і ацалелыя храмы былі вернуты праваслаўным украінцам, а Холмская епархія (пад назвай Холмска-Падляская) была адноўлена. — епіскапам прызначаны Агіенка (Іларыён), які ў 1944 годзе быў узведзены ў сан мітрапаліта Холмскай епархіі, якая налічвала тады 91 прыход. У Польшчы пасля ІІ сусветнай вайны Холмскае біскупства было канчаткова ліквідавана.
Arduino
Праект Arduino быў удастоены ганаровага згадвання пры ўручэнні прызоў Prix Ars Electronica 2006 у катэгорыі Digital Communities.
Апаратная частка
Плата Arduino складаецца з мікракантролера Atmel AVR (ATmega328 і ATmega168 у новых версіях і ATmega8 у старых), а таксама элементаў абвязкі для праграмавання і інтэграцыі з іншымі схемамі. На шматлікіх платах прысутнічае лінейны стабілізатар напружання +5В ці +3,3В. Тактаванне ажыццяўляецца на частаце 16 ці 8 МГц кварцавым рэзанатарам (у некаторых версіях керамічным рэзанатарам ). У мікракантролер папярэдне прашываецца загрузчык BootLoader, таму вонкавы праграматар не патрэбны.
На канцэптыйным узроўні ўсе платы праграмуюцца праз RS-232 (паслядоўнае злучэнне), але рэалізацыя гэтага спосабу адрозніваецца ў розных версіях. Плата Serial Arduino змяшчае простую інвертуючую схему для канвертавання ўзроўняў сігналаў RS-232 ва ўзроўні ТТЛ, і наадварот. Тыя платы, што рассылаюцца зараз, напрыклад, Diecimila, праграмуюцца праз USB, што ажыццяўляюцца дзякуючы мікрасхеме канвертара USB-to-Serial FTDI FT232R. У версіі платформы Arduino Uno у якасці канвертара ўжываецца мікракантролер Atmega8 у SMD-корпусе. Гэтае рашэнне дазваляе праграмаваць канвертар так, каб платформа адразу дэтэктавалася як мыш, джойстык ці іншая прылада па меркаванні распрацоўшчыка з усімі патрэбнымі дадатковымі сігналамі кіравання. У некаторых варыянтах, такіх як Arduino Mini ці неафіцыйнай Boarduino, для праграмавання патрабуецца далучэнне асобнай платы USB-to-Serial ці кабелю.
Платы Arduino дазваляюць выкарыстоўваць большую частку I/O вывадаў мікракантролера ў вонкавых схемах. Напрыклад, у плаце Diecimila даступна 14 лічбавых уводаў/вывадаў, 6 з якіх могуць выдаваць ШІМ сігнал, і 6 аналагавых уваходаў. Гэтыя сігналы даступныя на плаце праз кантактныя пляцоўкі ці штыравыя раздымы. Таксама даступны некалькі відаў вонкавых плат пашырэння, так званых «shields» («шчыты»), якія злучаюцца з платай Arduino праз штыравыя раздымы.
Праграмнае забеспячэнне
Інтэграванае асяроддзе распрацоўкі Arduino — гэта кросплатформавая праграма на Java, якая змяшчае ў сябе рэдактар кода, кампілятар і модуль перадачы прашыўкі ў плату.
Асяроддзе распрацоўкі заснавана на мове праграмавання Processing і спраектавана для праграмавання пачаткоўцамі, якія не знаёмы блізка з распрацоўкай праграмнага забеспячэння. Мова праграмавання падобна ўжывальнай у праекце Wiring. Строга кажучы, гэта C++, даданы некаторымі бібліятэкамі. Праграмы апрацоўваюцца з дапамогай прэпрацэсара, а потым кампілююцца з дапамогай AVR-GCC.
Версіі плат
Арыгінальныя платы Arduino вырабляе Smart Projects.
На дадзены момант даступныя 15 версій плат, пералічаныя ніжэй.
Адкрытыя архітэктуры і код
Дакументацыя, прашыўкі і чарцяжы Arduino распаўсюджваюцца пад ліцэнзіях Creative Commons Attribution ShareAlike 2.5 і даступны на афіцыйным сайце Arduino. Малюнак друкаванай платы для некаторых версій Arduino таксама даступны. Крынічны код для інтэграванага асяроддзя распрацоўкі і бібліятэк апублікаваны і даступны пад ліцэнзіяй GPLv2.
Платы пашырэнняў
Ардуіна і Ардуіна-сумяшчальныя платы спраектаваны такім чынам, каб іх можна было пры патрэбе пашыраць, дадаючы ў схему прылады новыя кампаненты. Гэтыя платы пашырэняў (шыльды) далучаюцца да Ардуіна праз усталяваныя на іх штыравыя раздымы.
Існуе мноства разнастайных па функцыянальнасці шыльдаў — ад простых, прызначаных для макетавання (прататыпавання), да складаных — плат кіравання крокавымі рухавікамі, плат бяздротавага доступу па пратаколам Bluetooth, ZigBee, WiFi, GSM і інш.
Прыклады шыльдаў:
Клоны
Вынікам аховы назвы стала адгалінаванне ад версіі платы Arduino Diecimila, зробленае групай карыстальнікаў, што прывяло да выпуску эквівалентнай платы, названай Freeduino. Назва Freeduino не з’яўляецца гандлёвай маркай і можа ўжывацца ў любых мэтах.
Некаторыя праграмна і апаратна сумяшчальныя прадукты пазбягаюць назвы «Arduino», карыстаючыся ў варыянтах уласнай назвы толькі «duino». Яны былі камерцыйна выпушчаны іншымі вытворцамі.
Каманда распрацоўшчыкаў
Ядро каманды распрацоўшчыкаў Arduino складаюць: Массімо Банцы (Massimo Banzi), Дэвід Куартылле (David Cuartielles), Том Іго (Tom Igoe), Джанлука Марціно (Gianluca Martino), Дэвід Мэлліс (David Mellis) і Нікалас Замбэцці (Nicholas Zambetti).
Пятро Сцяпанавіч Фядорчак
Пятро Сцяпанавіч Фядорчак (укр. Петро Степанович Федорчак нар.22 жніўня 1933 — 25 кастрычніка 2017)  — Прафесар кафедры гісторыі славян Прыкарпацкага нацыянальнага ўніверсітэта імя Васіля Стэфаніка. Даследчык дзяржаваўтварэння ў славянскіх краінах ХХ ст., гісторыі ўкраінска-польскіх адносін. Доктар навук (1976), выдатнік адукацыі Украіны (2000).
Біяграфія
Нарадзіўся 22 жніўня 1933 года ў сям'і сельскіх сялян. Ужо ў дашкольным узросце ён авалодаў граматай, навучыўся чытаць і пісаць. У 1939 годзе пайшоў у Расохацкую пачатковую школу, ператвораную пазней у сямігодку. У 1947 годзе паступіў у Каламыйскае педагагічнае вучылішча, пасля заканчэння якога атрымаў кваліфікацыю настаўніка пачатковых класаў.
У 1951 г. Пятро Федарчак стаў студэнтам гістарычнага аддзялення гісторыка-філалагічнага факультэта Івана-Франкоўскага (былога Станіслаўскага) педагагічнага інстытута, дзе праслухаў курсы ў вядучых тагачасных выкладчыкаў І.К.Васюты, П.М.Дзенісаўца, П.Т. Рушчанка, В. О. Духніча, Ю. І. Патлажан. Падчас вучобы ў інстытуце прымаў актыўны ўдзел у дзейнасці студэнцкіх гурткоў і семінараў, выступаў з дакладамі і паведамленнямі на канферэнцыях, рыхтаваў свае першыя навуковыя працы, а таксама актыўна займаўся спортам. Быў пераможцам Рэспубліканскага конкурсу студэнцкіх навуковых работ.
У 1955 годзе скончыў інстытут, атрымаўшы дыплом з адзнакай, рэкамендаваны да паступлення ў аспірантуру. На працягу наступных пяці гадоў ён працаваў настаўнікам гісторыі і геаграфіі ў школах Станіслава і займаўся факультатыўнай грамадскай работай, адначасова займаючыся навуковай працай. У 1960–1963 гадах вучыўся ў аспірантуры Кіеўскага дзяржаўнага ўніверсітэта ім Тараса Шаўчэнкі, дзе апублікаваў чатыры навуковыя артыкулы і кнігу. У аспірантуры Пятро Федарчак датэрмінова абараніў кандыдацкую дысертацыю па гісторыі заходніх абласцей Украіны.
З 1963 г. педагагічную і навуковую працу гісторык вёў у Івана-Франкоўскім дзяржаўным педагагічным інстытуце, які ў 1992 г. быў рэарганізаваны ў Прыкарпацкі ўніверсітэт. Прайшоў шлях ад старшага выкладчыка гістарычнага факультэта да прафесара. П. С. Федарчак выкладаў у інстытуце гістарычныя дысцыпліны, а з 1972 г. займаў пасаду загадчыка кафедры.
Сааўтар і член рэдкалегіі тома «Гісторыя гарадоў і сёл Украінскай ССР. Івана-Франкоўская вобласць», аўтар манаграфіі «Шляхам працоўных подзвігаў», сааўтар нарысаў па гісторыі Прыкарпацця «Насустрач мары», дакументальнага нарыса «Івана-Франкоўскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя В. С. Стэфаніка». Публікаваў артыкулы пра асаблівасці і спецыфіку выкладання сусветнай гісторыі ў педагагічным ВНУ і вопыт вывучэння гісторыі Украіны ў курсе сусветнай гісторыі. У 1976 годзе ён першым з выпускнікоў гістарычнага факультэта абараніў доктарскую дысертацыю па праблемах палітычнай гісторыі Украіны.
Памёр 25 кастрычніка 2017 г. у г. Івана-Франкоўску.
Узнагароды
Узнагароджаны званнямі «Выдатнік народнай адукацыі» (1977), «Выдатнік асветы Украіны» (2000), медалямі «За працоўную адзнаку» (1981), «Ветэран працы». У 1990 годзе яму было прысвоена ганаровае званне «Заслужаны работнік народнай адукацыі Украінскай ССР».
Ай-Кёль
Ай-Кёль (Ай-Көл) — невялікае горнае возера ў Баткенскай вобласці Кыргызстана. Знаходзіцца на паўночным схіле Туркестанскага хрыбта. Возера з'яўляецца вадаёмам завальнага паходжання. Узровень вады падымаецца летам, і спадае восенню і зімой. Возера замярзае ў перыяд з кастрычніка па сакавік.
Німеталь
Німеталь (Niemetal) — камуна ў Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Гётынген. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Дрансфельд. Насельніцтва — 1631 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 28,5 км². Афіцыйны код — 03 1 52 017.
Камуна падзяляецца на 4 сельскія акругі.
NGC 6366
NGC 6366 (іншае абазначэнне — GCL 65) — шаравое скопішча ў сузор’і Змеяносец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Каср-Бен-Гашыр
Бенгашыр (Бен-Гаска, Кастэлі Беніта ў часы італьянскага фашызму) горад у Лівіі, размешчаны ў 34 км на поўдзень ад Трыпалі.
У яго наваколлях размешчаны Міжнародны аэрапорт Трыпалі, які з'яўляецца галоўным аэрапортам у краіне.
Горад таксама з'яўляецца базай лівійскага футбольнага клуба Аль-Іціхад.
Джон Мэйсан Ніл
Джон Мэйсан Ніл (John Mason Neale;  — ) — англійскі гімнограф, англіканскі святар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Лондане, навучаўся ў кембрыджскім Трыніці-каледжы. Знакаміты найперш як аўтар і перакладчык рэлігійных гімнаў. З перакладаў найбольш вядомы англійскі тэкст гімна «Прыходзь, прыходзь, Эмануэль» (створаны часткова Нілам і часткова Генры Кофінам), а з новых тэкстаў — калядка «Добры князь Венцаў», напісаная на сярэднявечную мелодыю і з сюжэтам, пазычаным з чэшскіх крыніц (магчыма, у Вацлава Свобады).
Бачэнага
Бачэнага (Bocenago) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 398 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 50 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 38080. Тэлефонны код — 0465.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Margherita.
Ежы Валінскі
Ежы Валі́нскі (?, г.  — ) — танцоўшчык.
Біяграфія
Да 1785 года прыгонны А.Тызенгаўза. Вучыўся ў яго балетных школах у Гродне і Паставах (у Ф. Г. Ле Ду).
У 1785—1794 гадах уваходзіў у трупу «Таварыства танцоўшчыкаў яго каралеўскай вялікасці» ў Варшаве, удзельнічаў у спектаклях у каралеўскім замку і ў Лазенках, на сцэне Нацыянальнага тэатра.
Танцаваў сольныя партыі ў балетах «Казакі», «Лукас і Калінета», «Каралева Ванда».
Пасля паўстання 1794 года выступаў у Варшаве ў спектаклях антрэпрыз С.Галнiцкага і К.Аўсінскага.
У 1795 годзе працаваў у Гродне, пазней (да 1799 года) у трупах Трускаляскіх і В.Багуслаўскага.
У 1800—1823 гадах выкладчык танцаў.
Біягеаграфія
Біягеаграфія — навука, якая вывучае заканамернасці распаўсюджвання жывёл і раслін, а таксама характар фауны і флоры асобных тэрыторый. Біяграфія падзяляецца на зоагеаграфію (геаграфію жывёл) і фітагеаграфію (геаграфію раслін).
Сучасныя біягеаграфічныя даследаванні маюць некалькі кірункаў:
Вынікі даседаванняў па біягеаграфіі ўлічваюцца пры ахове і рацыянальным выкарыстанні прыродных рэсурсаў, а таксама правядзенні мерапрыемстваў па знешнім каранціне, ахове раслін і барацьбе з пераносчыкамі прыродна-ачаговых захворванняў чалавека і свойскіх жывёл.
Гісторыя
Пачатак біягеаграфіі пакладзены ў 19 стагоддзі працамі натуралістаў (А. Гумбальт, А. Дэкандоль, А. Уолес, Ф. Склетэр, П. Палас, М. А. Северцаў і інш.), якія вывучалі флору і фауну розных рэгіёнаў зямнога шара.
На Беларусі значны ўклад у развіццё біягеаграфіі зрабілі І. Д. Юркевіч, М. Дз. Несцяровіч, В. І. Парфёнаў, А. Е. Агаханянц і інш.
Пытанні біягеаграфіі распрацоўваюцца ў навукова-даследчых інстытутах АН Беларусі (эксперыментальнай батанікі, заалогіі, лесу, геалагічных навук, праблем выкарыстання прыродных рэсурсаў і экалогіі, Цэнтральным батанічным садзе), Беларускім геолагаразведачным НДІ.
Юндэ
Юндэ (Jühnde) — камуна ў Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Гётынген. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Дрансфельд. Насельніцтва — 1097 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 24,49 км². Афіцыйны код — 03 1 52 013.
Камуна падзяляецца на 2 сельскія акругі.
Біесімас
Биесимас — сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сарыаркінскай сельскай акругі. Код КАТА — 633479105.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 144 чалавекі (71 мужчына і 73 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 93 чалавекі (48 мужчын і 45 жанчын).
Качанная капуста
Вырошчванне качаннай капусты
Як правіла, капусту вырошчваюць рассадным спосабам, у асаблівасці раннія сарты. Так, ва ўсходняй частцы Еўропы насенне для расады капусты пачынаюць высейваць ужо з канца студзеня. Гатовую расаду высаджваюць у адкрыты грунт адначасова з сяўбой ранніх збожжавых (для ранніх гатункаў капусты) з другой паловы сакавіка да пачатку красавіка. Ураджай капусты збіраюць выбарачна, гэта значыць, калі галоўкі раслін становяцца цвёрдымі і дасягаюць спелага нармальнага памеру (каля 1 кг). Пры аптымальных умовах навакольнага асяроддзя і наяўнасці неабходных угнаенняў (аміячнай салетры і іншых) можна атрымаць дадатковы, другі ўраджай капусты. Каб дамагчыся гэтага, трэба адразу пасля ўборкі першага ўраджаю ўносіць азотныя ўгнаенні з разліку 25 г аміячнай салетры на 15 раслін. У пучках лісця варта пакінуць па некалькі прарослых пупышак, а астатнія выдаліць.
Познія сарты качаннай капусты можна вырошчваць безрасадным спосабам, пры гэтым, каб атрымаць добрыя і выраўнаваныя ўсходы, гнязда з насеннем неабходна мульчыраваць перагноем, зачыняць поліэтыленавай плёнкай і г. д. Калі гэтага не зрабіць, то нават пры кароткачасовай засухі парасткі могуць не ўзысці.
Капуста агародная ў культуры
Капуста належыць да ліку найважнейшых гароднінных раслін. Старажытнагрэцкі філосаф і матэматык Піфагор вельмі цаніў лячэбныя ўласцівасці капусты і займаўся яе селекцыяй. Паўднёвыя плямёны славян ўпершыню даведаліся аб капусце ад грэка-рымскіх каланістаў, якія жылі ў раёнах Прычарнамор'я. З часам пазнаёміліся з гэтай агародніннай культурай і на Русі.
Качанная капуста вырошчваецца як аднагадовая расліна на агародах па ўсім свеце, за выключэннем крайніх паўночных раёнаў і пустыняў. Як культурнае харчовае расліна распаўсюджана ва ўсіх краінах з умераным кліматам. Культура капусты агароднай ў халодны час года або ў гарах магчымая і ў субтропіках.
Харчовае значэнне капусты абумоўліваецца яе складам, які адрозніваецца ў залежнасці ад гатунку: азоцістых рэчываў 1,27—3,78 %, тлушчаў 0,16—0,67 і вугляводаў 5,25—8,56 %
Харчовая каштоўнасць на 100 г 24 ККал.
Лячэбныя ўласцівасці качаннай капусты
У якасці лекавага сыравіны выкарыстоўваюць лісце качаннай капусты (Folium Brassicae oleraceaeFolium Brassicae oleraceae). Яны ўтрымліваюць комплекс вітамінаў, у тым ліку вітамін C (да 70 мг%) і іншыя; каратын, поліцукрыды, бялкі, тиогликозид глюкобрассидин; багатыя мінеральнымі солямі.
Лячэбныя ўласцівасці капусты былі вядомыя яшчэ старажытным рымлянам. У навуковую медыцыну капуста была ўведзена пасля выяўлення противоязвенного фактару, названага вітамінам U. Сок з лісця рэкамендаваны для лячэння язвавай хваробы страўніка і дванаццаціперснай кішкі, гастрытаў і калітаў.
У народнай медыцыне свежы капусны сок здаўна выкарыстоўваюць для гаення якія гнояцца ран і язваў, пры паніжанай кіслотнасці, а таксама пры гастрытах, хваробах печані. Акрамя таго, лісце капусты спрыяюць выводзінам з арганізма халестэрыну. Капусны сок зніжае ўтрыманне цукру ў крыві, ўзмацняе вылучэнне залішняй вадкасці з арганізма і вельмі эфектыўны ў барацьбе з заваламі. Пры вострых энтэракалітах, падвышанай перыстальтыцы кішачніка, пры схільнасці да спазмаў кішачніка і жоўцевых хадоў ўжываць у ежу капусту не рэкамендуецца, так як, раздражняючы слізістую кішачніка і страўніка, капуста можа ўзмацніць спазмы і выклікаць болевыя адчуванні.
Капуста — каштоўны дыетычны прадукт, рэкамендуемы хворым падаграй, жоўцевакаменнай хваробай, атэрасклерозам, пры залішняй масе цела.
Хваробы і шкоднікі
,, , , , і ,.
Віталь Уладзіміравіч Галубовіч
Віталь Уладзіміравіч Галубовіч (нар., Гродна) — беларускі гісторык. Кандыдат гістарычных навук (2003).
Біяграфія
Скончыў у 1996 годзе гістарычны факультэт ГрДУ з адзнакай. У 1996—2005 гадах працаваў выкладчыкам кафедры гісторыі і сацыялогіі Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта, у 2005—2006 гадах— дацэнт кафедры гісторыі і тэорыі права ў Гродзенскім філіяле Беларускага інстытута правазнаўства, з 2006 года — дацэнт кафедры грамадскіх навук Гродзенскага дзяржаўнага аграрнага ўніверсітэта.
У 2003 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю «Кнігі запісаў Метрыкі Вялікага княства Літоўскага за час праўлення Уладзіслава Вазы (1633—1648 гг.) як крыніца па гісторыі Беларусі».
Навуковая дзейнасць
Адзін з нешматлікіх беларускіх спецыялістаў па гісторыі XVII стагоддзя. У сферы навуковых інтарэсаў — даследаванне аспектаў грамадска-палітычнага жыцця Вялікага Княства Літоўскага і яго рэгіёнаў у канцы XVI — XVIII стагоддзях, у прыватнасці гісторыя парламентарызму і прадстаўнічых устаноў у беларускіх рэгіёнах, пытанні гістарычнага развіцця шляхецкага стану (саслоўя).
Аўтар больш за 130 навуковых публікацый.
NGC 6367
NGC 6367 (іншыя абазначэнні — MCG 6-38-20, ZWG 198.41, NPM1G +37.0555, PGC 60251) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Анні-Фрыд Люнгстад
Дыскаграфія
Альбомы, зборныя пласцінкі і кампакт-дыскі
Шэленберг (феод)
Феод Шэленберг — гістарычная тэрыторыя ў княстве Ліхтэнштэйн. Раней належыла Свяшчэннай Рымскай імперыі. Феод утварыўся ў часы Гогенштаўфенаў. Сёння з'яўляецца выбарчай акругай пры выбарах у парламент.
Феод Шеленберг упершыню ўзгадваецца ў 1317 годзе, калі быў набыты ў валоданне графамі Вердэнбергу. У 1396 годзе кароль Венцэль перадаў замак графам Вадуца і даў феоду статус імперскага. У 1412 годзе сядзіба перайшла да графа Монтфорт-Тэтнанг, а ў 1417 годзе да роду Брандзісаў, якія валодалі графствам Вадуц, якія злучылі яе з феодам у 1434 годзе.
У далейшым Шэленберг з 1510 года належыў графам Зульца, а з 1613 года — Хоэнемса. Трыццацігадовая вайна спустошыла валоданне, зрабіўшы яго стратным, і імперская камісія пад кіраўніцтвам кемпценскага абата прыняла рашэнне выставіць яго на продаж. У 1699 годзе Шэленберг быў набыты князем Хансам Адамам I фон Ліхтэнштэйнам, якія набылі ў 1712 годзе таксама графства Вадуц. У 1719 годзе абодва валодання былі аб'яднаныя ў княства Ліхтэнштэйн, і тым самым феод Шэленберг быў ліквідаваны.
Гвоздзь 2
Гвоздзь 2 (, Гвоздь 2) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Камянюцкага сельсавета.
Сіцылійскі праліў
Сіцылі́́йскі пралі́́ў, Туніскі праліў (Canale di Sicilia) — праліў паміж Сіцыліяй і Тунісам. Ён прыкладна 160 км у шырыню і аддзяляе Тырэнскае мора і заходнюю частку Міжземнага ад усходняй часткі Міжземнага. Глыбінныя плыні ў праліве ідуць з усходу на захад, а тыя, што бягуць бліжэй да паверхні перамяшчаюцца ў процілеглым кірунку. Незвычайны паток вады ўяўляе цікавасць для акіянографаў.
Востраў Пантэлерыя знаходзіцца ў сярэдзіне праліва. Яго максімальная глыбіня дасягае 316 метраў.
Праліў не мае агульнапрызнанай назвы на англійскай мове; ён таксама завецца Cіцылійскі канал, канал Сіцыліі і канал Пантэлерыя. На італьянскай мове ён вядомы, як Canale di Sicilia ці Stretto di Sicilia. На сіцылійскай: Canali di Sicilia ці Strittu di Sicilia.
На французскай мове яго звычайна завуць Cap Bon Channel ці Kélibia Channel. Келібія (قليبية) з’яўляецца рэгіёнам у Тунісе, у паўднёвай частцы праліва.
Аляксандр Андрэевіч Прановіч
Аляксандр Андрэевіч Прановіч  (, в. Бабы, Пухавіцкі раён — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1981)
Біяграфія
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Пасля дэмабілізацыі з 1948 г. працаваў на чыгунцы манцёрам, потым брыгадзірам пуці. З 1955 г. дарожны майстар Асіповіцкай дыстанцыі пуці Беларускай чыгункі.
Званне Героя прысвоена за поспехі ў выкананні заданняў 10-й пяцігодкі. Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Кастрычніцкай Рэвалюцыі, Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалямі, дзвюма Ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР, знакам «Ганаровы чыгуначнік».
Бальбена
Бальбена (Bolbeno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 352 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 29 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 38079. Тэлефонны код — 0465.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Zenone.
Валатаўскі спуск (Гомель)
Валатаўскі спуск — стромкі спуск у Гомелі на адрэзку вуліцы Валатаўской ад скрыжавання з вуліцай Сожскай да рачнога порта на Падгорнай вуліцы. Знаходзіцца ў межах гістарычнага раёна «Каўказ».
Паходжанне і назва
Валатаўскі спуск з’яўляецца фрагментам колішняга яра. Узнікненне назвы можа быць звязана з блізкасцю яра і вуліцы Валатаўской, якая, у сваю чаргу, атрымала назву ад скіраванасці ў бок вёскі Валатава (або Волатава; сёння — Старая Валатава ў межах Гомеля). Пад назвай «Валатаўскі спуск» (або «Волатаўскі спуск») мясціна вядомая не пазней за пачатак XX стагоддзя. Як «Волотовскій спускъ» яна, напрыклад, згадваецца ў пераліку аб’ектаў, што ўваходзілі ў склад 2-й паліцэйскай часці Гомеля станам на 1914 года. У якасці афіцыйнай назвы выкарыстоўвалася і ў савецкі час прыблізна да сярэдзіны XX стагоддзя, г.зн. да аб’яднання Валатаўскога спуску з вуліцай Валатаўской пад агульнай назвай «Валатаўская вуліца». Неафіцыйна Валатаўскім спускам мясціну называюць гомельскія старажылы і аматары гісторыі Гомеля.
Хлебапечка
Гісторыя
Прататып сучаснай хлебапечкі з’явіўся ў Бостане ў пачатку XX стагоддзя. Першая ж сучасная бытавая хлебапечка была распрацавана ў 1987 год на японскай фірме «Matsushita Electric Industrial Company» (сёння — ). Распрацоўваючы хлебfпечку, супрацоўнікі кампаніі Matsushita сутыкнуліся з такой праблемай: выпрабавальны ўзор хлебапечкі не мог якасна замясіць цеста, з-за чаго скарыначка хлебу аказвалася перасушанай, а мякіш, наадварот — непрапечаным. Для вырашэння гэтай праблемы была выкарыстаная імітацыя тэхнікі ручнога прыгатавання цеста з дапамогай вертыкальных круглявых выступаў у хлебапякарнай форме, пра якія лапатка расцягвае і размінае цеста ў працэсе замесу.
Інавацыя японскіх інжынераў у тым, што яны аб’ядналі ў адной прыладзе цестамясільную машыну — форма для замешвання якой з’яўляецца хлебапякарнай формай, расстойную шафу і хлебапякарную печ, і аўтаматызавалі тэхналагічны працэс пад кіраўніцтвам камп’ютара.
Рыльскі манастыр (прыродны парк)
Прыродны парк «Рыльскі манастыр» (Природен парк „Рилски манастир“) — адзін з найбуйнейшых прыродных паркаў у Балгарыі (яго плошча складае 25253,5 га), размешчаны ў абшчыне Рыла Кюсцендыльскай вобласці. Ахоплівае пераважна горныя раёны (750-2713 м над узроўнем мора). Парк уключае ў сябе лясы і альпійскія лугі. Ён з'яўляецца другім па наведвальнасці прыродным паркам Балгарыі, пасля парку Вітоша. Мэтай стварэння прыроднага парку з'яўляецца абарона каштоўных відаў раслін і жывёл, а таксама развіццё турызму.
Гісторыя парку
Прыродны парк «Рыльскі манастыр» быў створаны ў 1992 годзе як прыродаахоўная тэрыторыя ў межах нацыянальнага парку Рыла. У 2000 годзе ён быў вылучаны з тэрыторыі нацыянальнага парку, каб дазволіць Рыльскаму манастыру аднавіць сваё права на валоданне часткай гэтых зямель (нацыянальнымі паркамі валодае толькі дзяржава). Большая частка парку знаходзіцца ва ўладаннях манастыра.
На тэрыторыі парку выдзелены прыродны запаведнік «Рыламанастырская гара» (плошча 36,65 км²). Найвышэйшай кропкай парку з'яўляецца гара Рылец (2713 м).
Прырода
Лясы займаюць 16 370 га плошчы парку, з якіх 3665,7 га ў запаведніку «Рыламанастырская гара». Сярэдні ўзрост лясоў складае 99 гадоў з агульным запасам 1 965 140 м³ і штогадовым прыростам на 21 354 м³. З дрэў у прыродным парку распаўсюджаныя бук, хвоя горная, хвоя звычайная і елка. Усяго ў парку расце каля 1400 відаў вышэйшых раслін, 80 з якіх занесены ў «Чырвоную кнігу Балгарыі».
У парку жыве каля 2600 відаў беспазваночных і 202 віды пазваночных жывёл. 32 віды пазваночных жывёл уключаны ў «Чырвоную кнігу Балгарыі», сярод іх альпійскі трытон, звычайная квакша, эскулапаў полаз, лясная куніца і беркут.
Аляксандр Абрамавіч Дракахруст
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і ваеннаслужачага. У ліпені 1941 прызваны ў Чырвоную Армію. Служыў салдатам інжынернага батальёна, камандзірам узвода. Удзельнічаў у баях на Паўднёва-Заходнім, Паўднёвым, 2-м Украінскім, 1-м Беларускім франтах, у штурме Берліна. Скончыў Маскоўскае ваенна-інжынернае вучылішча (1945) і завочна факультэт мовы і літаратуры Хабараўскага педагагічнага інстытута (1962). З 1946 — ваенны журналіст. У 1964—1971 — карэспандэнт газеты Чырванасцяжнай Беларускай ваеннай акругі «Во славу Родины». Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1961). Быў жанаты, меў сыноў Алега і Юрыя, унука Кірыла.
Творчасць
Дэбютаваў у друку ў 1939 (газета «Молодая гвардия», Адэса). Пісаў на рускай мове. Першы зборнік вершаў «Миру быть на земле!» (1951, Уладзівасток). Аўтар зборнікаў паэзіі «Цвет счастья» (1953, Уладзівасток), «Зарницы над сопками» (1959, Хабараўск), «Сменяет время караулы» (1961, дадатак да часопіса «Советский воин»), «Тревожный ветер» (1964), «Бухта смятенья» (1967), «И нет конца тревогам» (1969), «Мост» (1972), «Мои вы годы — эшелоны» (1975), «Раздорожье» (1979), «Притяжение» (1981, Хабараўск), «Лицо твое» (1982), «Сквозное ранение» (1983), «Дальняя связь» (выбранае, 1983), «Круговорот» (1986), «Исповедь» (1990).
Пераклаў на рускую мову шэраг вершаў і паэм М. Аўрамчыка, А. Астрэйкі, Р. Барадуліна, А. Вялюгіна, С. Гаўрусёва, С. Грахоўскага, А. Грачанікава, Е. Лось і некаторых іншых беларускіх паэтаў. Аўтар кнігі выбраных перакладаў з беларускай мовы «Журавлиная стая» (1988).
Узнагароды
Узнагароджаны двума ордэнамі Айчыннай вайны II ступені, двума ордэнамі Чырвонай Зоркі і медалямі.
NGC 6368
NGC 6368 (іншыя абазначэнні — UGC 10856, MCG 2-44-4, ZWG 82.32, IRAS17248+1135, PGC 60315) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Змеяносец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
3 (аператар сотавай сувязі)
3 (Three)— гандлёвая марка ў галіне мабільных тэлекамунікацый, якая належыць міжнароднаму канцэрну Hutchison Whampoa Limited. Месцазнаходжанне галоўнага офісу — Ганконг, прадстаўніцтвы маюцца ў шэрагу краін свету, сярод якіх Швецыя, Аўстрыя, Вялікабрытанія, Інданезія.
Шубартос
Шубартос — былое сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Скасавана ў 2017 годзе. Уваходзіла ў склад Сарыаркінскай сельскай акругі. Код КАТА — 633479400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 100 чалавек (48 мужчын і 52 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 40 чалавек (22 мужчыны і 18 жанчын).
Аляксандр Мікалаевіч Крамнік
Крамнік Аляксандр Мікалаевіч (, в. Лаўрыновічы, Гміна Зэльва, Ваўкавыскі павет, Беластоцкае ваяводства, Польская Рэспубліка) — кандыдат юрыдычных навук, прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 жніўня 1933 года ў в. Лаўрыновічы Ваўкавыскага павета Беластоцкага ваяводзтва (цяпер — Зэльвенскі раён Гродзенскай вобласці). У 1958 г. скончыў юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 1959 г. працаваў выкладчыкам, дацэнтам, загадчыкам кафедры канстытуцыйнага права, намеснікам дэкана юрыдычнага факультэта БДУ. З 1998 г. — дацэнт кафедры канстытуцыйнага права.