cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Солт-Піт
Парушэнні
У 2005 годзе у Солт-Піт загінулі двое афганскіх палонных. Паводле расследавання Міністэрства абароны ЗША, іх забілі.
Анатоль Яфімавіч Тарас
Анатоль Яфімавіч Та́рас (нар., прыгарад Гомеля; Псеўданімы: Дон Миллер, Жак Пино, Максим Петров) — беларускі пісьменнік, выдавец, журналіст, гісторык-аматар. Кандыдат педагагічных навук (1979), доктар навук у галіне інфармацыйных тэхналогій (1998).
Біяграфія
Скончыў у 1961 годзе мінскую СШ № 31. У 1961—1963 гадах працаваў рабочым на мінскіх заводах.
У 1963—1966 гадах праходзіў у ваеннай службы ў асобным разведвальна-дыверсійным батальёне 7-й танкавай арміі. У 1967—1975 гадах браў удзел у 11 аперацыях, што праводзіліся спецыяльнымі падраздзяленнямі Галоўнага ўпраўлення выведкі СССР у розных рэгіёнах свету (атрымаў шэраг урадавых узнагарод).
Скончыў у 1972 годзе філасофскае аддзяленне гістарычнага факультэта БДУ, у 1979 годзе — аспірантуру Акадэміі педагагічных навук СССР у Маскве.
Працаваў навуковым супрацоўнікам (1972—1981), старшым навуковым супрацоўнікам (1981—1989) НДІ педагогікі Міністэрства асветы БССР. У 1989—1991 гадах загадчык лабараторыі навукова-практычнага цэнтра «Сігнум». Працаваў рэдактарам у мінскіх выдавецтвах «Эридан» (1991—1994), «Красико-принт» (1994—1995), «МЕТ» (1995—1999). У 1999—2009 гадах галоўны рэдактар выдавецтва «Харвест». З лета 2009 году рэдактар гістарычнага альманаха «Деды».
Таксама мае ступень доктара навук у вобласці інфармацыйных тэхналогій (1998) і званне прафесара (1998) ад грамадскага аб’яднання «IAIT — Міжнародная акадэмія інфармацыйных тэхналогій», з 2000 году яго правадзейны член.
Навуковая дзейнасць
Рэдактар, укладальнік і аўтар каля 100 кніг, у т.л. «Войны Маскоўскай Русі з Вялікім Княствам Літоўскім і Рэччу Паспалітай у XIV—XVII ст.ст.» (2006), «Гісторыя імперскіх адносін: беларусы і рускія. 1772—1991» (2008), «Анатомія нянавісці: Руска-польскія канфлікты ў XVIII—XX стст.» (2009), «Грунвальд, 15 ліпеня 1410 года» (2010), «Навуковы антыкамунізм і антыфашызм» (2010), «Перадгісторыя беларусаў ад старажытнасці да XIII стагоддзя» (2010), «Касцёл у нашым жыцці: Да 100-годдзя Чырвонага касцёла» (2010), «Беларусь перад усім: Аб нацыянальнай беларускай ідэі» (2011), «1812 Трагедыя Беларусі» (2012).
Крытыка
У навуковым асяроддзі крытыкуецца як выдавец, што пры адсутнасці спецыяльнай адукацыі ажыццяўляе выданне кніг на разнастайную тэматыку ў залежнасці ад упадабанняў патэнцыйнай аўдыторыі. У прыватнасці, з акадэмічнага пункту гледжання гістарычныя творы аўтара, што прэтэндуюць на навуковую значнасць, маюць вялікі комплекс факталагічных і метадалагічных хібаў, тэндэнцыйных зацікаўленых выказванняў і адзначаюцца недапушчальнымі ў акадэмічнай навуцы катэгарычнымі выказваннямі; акрамя факталагічных хібаў адзначаецца адсутнасць спасылак на літаратуру, з якой аўтар запазычваў пэўныя высновы.
Іль-о-Кашон (востраў)
Іль-о-Кашон (Île aux Cochons, літаральна "востраў свінняў") — найбуйнейшы востраў заходняй групы архіпелага Кразэ. Агульная плошча - 67 км². Ненаселены.
Дудкіна (Сычоўскі раён)
Дудкіна (Дудкино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Іль-о-Кашон (востраў)
Геаграфія
Востраў Іль-о-Кашон месціцца на паўднёвым захадзе Індыйскага акіяна. Даўжыня з захаду на ўсход — 10,28 км. Найбольшая шырыня — 10,17 км.
Дудкіна (Сычоўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Іль-о-Кашон (востраў)
Геаграфія
Іль-о-Кашон сфарміраваўся на вулканічным падводным плато каля 0,5 млн гадоў таму і з'яўляецца маладзейшым з усіх астравоў Кразэ. Вулканічная актыўнасць працягвалася да 3 тысячагоддзя да н. э. З тых часоў на востраве захавалася некалькі конусаў і рэшткі піракластычных струмянёў. Найвышэйшы пункт — гара Рышар-Фой (770 м).
Дудкіна (Сычоўскі раён)
Гісторыя
У 2004—2015 гадах у складзе Бяхцееўскага сельскага паселішча.
Іль-о-Кашон (востраў)
Геаграфія
Клімат мяккі акіянічны з перавагай паўночна-заходніх вятроў. Сярэдняя гадавая тэмпература трымаецца ў прамежку 2,9°C — 7,9°C. Частыя ураганныя вятры і штормы.
Прырода
Аддаленасць Іль-о-Кашон і іншых астравоў Кразэ прывяла да значных абмежаванняў у распаўсюджанасці флоры і фаўны. Схілы гор з-за моцных вятроў пазбаўлены глебы і ўяўляюць сабою аголеныя прасторы. Травяністая расліннасць, блізкая па паходжанню да кергеленскай, сустракаецца ў далінах і нізінах. На востраве шмат птушак, у тым ліку рэдкія віды пінгвінаў, буравеснікаў і качак. На ўзбярэжжы спыняюцца ластаногія. Сваю назву Іль-о-Кашон атрымаў дзякуючы свінням, якія былі выпушчаны на востраў у канцы XVIII ст. і да сярэдзіны XIX ст. значна размножыліся ў адсутнасці натуральных ворагаў. У выніку свінні нанеслі значную шкоду мясцовай экалогіі. Іх статак быў ліквідаваны толькі ў XX ст.
У нашы дні Іль-о-Кашон уваходзіць у склад Нацыянальнага запаведніка Французскіх Паўднёвых тэрыторый.
Гісторыя
Востраў быў адкрыты ў 1772 г. французскай экспедыцыяй. У XIX ст. на ім спыняліся паляўнічыя на кітоў і цюленяў. У 1923 г. далучаны да ўладанняў Францыі.
Грэгуар Мэртэнс
Грэгуар Мэртэнс (Grégoire Maertens,, Бельгія) — Заходне-Фламандскі эсперантыст. Быў членам кіроўнага камітэта (Estraro) Сусветнай асацыяцыі эсперантыстаў UEA (Universala Esperanto-Asocio ці World Esperanto Association) з 1977 да 1992 года. З 1980 да 1986 года ён быў прэзідэнтам UEA і яго ганаровым членам з 1993 года.
Біяграфія
Грэгуар Мэртенс нарадзіўся ў Бругэ, дзе і стаў актыўным удзельнікам мясцовага эсперанта-руху 1940-х гадоў, стаў членам БЭФ (Belga Esperanto-Federacio ці бельгійская федэрацыя эсперанта).
Мэртенс стаў вывучаць эсперанта ў 16 гадоў у 1940 годзе ў клубе «Свет і справядлівасць» свайго роднага горада Бруге ў Бельгіі. Клуб у гады Другой Сусветнай вайны працаваў у падземным памяшканні. Пасля вайны ён, па даручэнні фламандскіх і бельгійскіх эсперанта арганізацый, выконваў розныя адміністрацыйныя заданні. З 1960 па 2004 год ён быў членам камітэта, а з 1977 па 1992 членам савета Сусветнай эсперанта-асацыяцыі UEA. Яго праца ў UEA працягвалася з 1980 па 1986 год, калі ён узначальваў Асацыяцыю ў якасці прэзідэнта, быўшы абраны на два тэрміны. Мэртенс доўгі час таксама з'яўляецца прэзідэнтам установы «Ходлер 68». Апроч таго, ён прымаў актыўны ўдзел у Еўрапейскім Саюзе эсперанта і Еўрапейскім цэнтры эсперанта ў Брусэлі.
Працаваў Мэртенс выкладнікам у AIS (Akademio Internacia de la Sciencoj ці Міжнароднай Акадэміі навук у Сан-Марына), дзе ён быў таксама скарбнікам з 1992 да 1995 год.
У 1993 годзе Мэртенс стаў ганаровым членам Асацыяцыі, а ў 2013 годзе абраны ганаровым прэзідэнтам установы Ходлер '68.
Літаратура
El la historio de la Esperanto-movado. Represo el la revuo iSPEGULOi, autuno 2008, pp. 134—158.
За ракой у дрэвах
«За ракой у дрэвах» (Across the River and into the Trees) — раман Эрнэста Хемінгуэя, апублікаваны ў верасні 1950 года. Назва рамана паходзіць ад апошніх слоў генерала арміі канфедэрацыі Томаса Джонатана Джэксана.
Радзім Гаўрылавіч Гарэцкі
Радзім Гаўрылавіч Гарэ́цкі (нар., Менск) — беларускі геолаг, акадэмік АН Беларускай ССР (1977, член-карэспандэнт з 1972), доктар геолага-мінералагічных навук. Заслужаны дзеяч навукі БССР (1978). Замежны член Расійскай акадэміі навук (1994).
Біяграфія
Нарадзіўся 7 снежня 1928 года ў Менску, у сям’і Гаўрылы Гарэцкага, аднаго з заснавальнікаў і першых правадзейных членаў Беларускай акадэміі навук і Ларысы Гарэцкай (у дзявоцтве Парфяновіч). Пляменнік Максіма Гарэцкага, беларускага пісьменніка.
У 1930-я гады Гарэцкія патрапілі пад палітычныя рэпрэсіі. Радзім Гарэцкі быў у высылцы, жыў і вучыўся ў Коле,, Мядзведжагорску, Рыбінску, Запарожжы, Салікамску, , Чкалаўску і інш.
Вучобу ў Маскоўскім нафтавым інстытуце Радзім Гарэцкі сумяшчаў з работай геолагам. Пасля яго заканчэння ў 1952 годзе прыняты ў, дзе працаваў да 1971 года , з 1977 года дырэктар гэтага інстытута, старшыня камісіі па тэктоніцы Беларусі і Прыбалтыкі.
З 1992 па 1997 год Радзім Гарэцкі быў віцэ-прэзідэнтам Акадэміі навук Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Важнае месца ў даследаваннях Гарэцкага займае стварэнне тэктанічных карт. Ён актыўна ўдзельнічаў у складанні Міжнароднай тэктанічнай карты Еўропы, Тэктанічнай карты Еўразіі і манаграфій да іх. За ўдзел у стварэнні Тэктанічнай карты Еўразіі Радзім Гарэцкі разам з шэрагам вучоных удастоены ў 1969 годзе Дзяржаўнай прэміі СССР.
У 1971 годзе пачаўся этап у навуковай дзейнасці Радзіма Гарэцкага, звязаны з Беларуссю. У снежні ён вярнуўся ў Мінск і стварыў у Інстытуце геахіміі і геафізікі АН БССР аддзел агульнай і рэгіянальнай тэктонікі. У кола яго навуковых інтарэсаў уваходзілі праблемы тэктонікі старажытных платформ, рэгіянальнай геалогіі, карысных выкапняў Беларусі. У 1972 годзе Гарэцкі быў абраны членам-карэспандэнтам АН БССР. У 1976 годзе калектыў спецыялістаў пад яго кіраўніцтвам стварыў Тэктанічную карту Беларусі і сумежных тэрыторый маштабу 1:500 000 і манаграфію «Тэктоніка Беларусі». У 1977 годзе абраны правадзейным членам АН БССР і прызначаны дырэктарам Інстытута геахіміі і геафізікі АН БССР. Важнае месца ў дзейнасці Радзіма Гарэцкага мелі сумесныя працы з замежнымі геолагамі. Радзім Гарэцкі адкрыў Базайскае радовішча ў Заходнім Казахстане.
Бібліяграфія
Аўтар 515 навуковых прац і больш за 300 навукова-папулярных выданняў, у тым ліку 46 манаграфій, 41 карты геалагічнага ўтрымання, 5 вынаходстваў.
Грамадская дзейнасць
З 1990 года Радзім Гаўрылавіч Гарэцкі член Рады, а з 1993 года прэзідэнт Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына». На Першым з’ездзе беларусаў свету (Мінск, 1993) выступіў з агульным дакладам «Нацыянальная ідэя і адбудова беларускай дзяржаўнасці».
Актыўна працаваў з беларускай дыяспарай, быў адным з арганізатараў з’ездаў беларусаў свету. Член рады Таварыства беларускай мовы, Беларускага фонду культуры і інш. У сваіх шматлікіх выступленнях, публікацыях у газетах і часопісах, многія з якіх сабраны ў асобнай кнізе «Шляхам адраджэння» (1997), Радзім Гарэцкі выступае за дэмакратыю і дзяржаўную незалежнасць Беларусі, адраджэнне беларускай мовы і культуры.
У 2000 годзе, сумесна з Генадзем Бураўкіным і Рыгорам Барадуліным, ініцыятар і арганізатар Усебеларускага з’езда за незалежнасць.
Зарэжжа
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Дунілавічы Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Па кім звоніць звон
«Па кім звоніць звон» (For Whom the Bell Tolls) — ваенны раман амерыканскага пісьменніка Эрнэста Хемінгуэя, апублікаваны ў 1940 годзе. У рамане распавядаецца гісторыя Роберта Джордана, амерыканскага добраахвотніка ў шэрагах рэспубліканцаў падчас Грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Раман расцэньваюць як адзін з лепшых у спадчыне аўтара, ён быў кандыдатам на Пулітцэраўскую прэмію 1941 года.
Хемінгуэй пачаў пісаць «Па кім звоніць звон» у 1939 годзе, працуючы на Кубе і ў ЗША. Праца над творам была скончана ў ліпені 1940 года, а ў кастрычніку яна была апублікаваная выдавецтвам Charles Scribner's Sons накладам у 75 тысячаў асобнікаў. Асновай для рамана стаў асабісты вопыт аўтара, набыты, калі ён працаваў у Іспаніі журналістам. Раман адразу ж атрымаў вядомасць, стаў кнігай месяца.
Эліграфам пісьменнік узяў словы англійскага паэта XVII ст. Джона Дона: «Няма чалавека, які быў бы, як востраў, сам па сабе: кожны чалавек ёсць частка Мацерыка, частка Сушы, і калі Хваляй знясе ў мора Берагавы Уцёс, меншай стане Еўропа, і тое ж будзе, калі змые край Мыса або разбурыць Замак твой ці Сябра твайго; смерць кожнага Чалавека прымяншае і мяне, бо я адзіны з усім Чалавецтвам, а таму не пытайся ніколі, па кім звоніць Звон: ён звоніць па Табе». Галоўны герой рамана, амерыканец Роберт Джордан, са зброяй у руках абараняе іспанскую рэспубліку і гіне, перакананы: «Свет — добрае месца, і за яго варта змагацца…».
На беларускую мову твор быў перакладзены Вадзімам Небышынцам і выдадзены ў 1991 годзе выдавецтвам «Мастацкая літаратура».
Team Fortress 2
Іста гульні
З першага погляду, можна падумаць, што TF2 — гэта самы звычайны мультыплэерны шутар з нейкай «дзіцячай» графікай, які толькі гэтым і вылучаецца сярод сваіх братоў па жанры. Але гэта далёка не так: Team Fortress 2 цвёрда завязана на суладнай гульні ўсёй каманды. Прычым каманды, якая складаецца не з адных і тых жа персанажаў, а з звязкаў розных класаў. Вось тут шматлікія і пачынаюць разумець усю красу гульні: ніколі нельга выканаць пастаўленую задачу (і ў выніку выйграць раўнд), гуляючы аднаму. У гульні проста няма персанажа-«універсала»: кожны клас прыстасаваны пад уласныя задачы. Класы гульні: выведнік, салдат, падпальшчык, падрыўнік, кулямётчык, інжынер, медык, снайпер, шпіён.
Мэты
Сам працэс адбываецца на картах. Карты могуць ствараць як распрацоўшчыкі, так і простыя гульцы званыя "мапмэйкерамі".Кожная карта ўяўляе сабой нейкі гульнявы рэжым. Афіцыйных: 7. Рэжымы: кантроль кропак, кантроль тэрыторыі, захоп разведданых, арэна, суправаджэнне, цар гары і гонка калясак.
Класы
Падрыўнік — шматфункцыянальны баец, укамплектаваны абсурднай колькасцю выбухоўкі. Падрыўнік ідэальны ў абароне кантрольных кропак на карце. Здольны абляпіць выбухоўкай падыходы, ачысціць участак гульнявога поля або праход для ўласнай каманды гранатнымі залпамі. Падрыўнік спадабаецца аматарам ствараць шмат шуму. Нават распрацоўшчыкі завуцца яго ліпучкі "занадта моцнымі".
Інжынер — аснова абароны любой каманды, майструе розныя карысныя прынады, напрыклад, станковы кулямёт, раздатчык, тэлепорт. Пісьменнае размяшчэнне гэтых дэвайсаў і здольнасць падтрымліваць іх у рабочым стане - вось ключавыя задачы інжынера.
Кулямётчык — не надта паваротлівы, затое мацнейшы персанаж гульні. Кулямётчык носіць з сабой цяжкі кулямёт і здольны зачысціць пакой поўны ворагаў. Ён ідэальна працуе ў пары з выведнікам.
Медык — падтрымка баяздольнасці каманды, медык неацэнны член каманды як у абароне, так і ў нападзе. Знаходзячыся ў групе тых, хто атакуе, ён пільна сочыць за станам здароўя кожнага чальца каманды. У абароне ён сочыць за станам абаронцаў і не дазволіць ім пакінуць свае пасты.
Падпальшчык — персанаж з агнямётам. Выкарыстоўваючы самаробны агнямёт, які нясе ў сабе 200 зарадаў і не мае перазарадкі, а таксама дадатковай зброяй ён можа выкарыстоўваць знаёмую ўсім з часоў першай гульні Team Fortress ракетніцу, драбавікі і іншыя агнямёты з рознымі характарыстыкамі, падпальшчык можа падпальваць праціўнікаў, зводзячы на ​​нішто іх здароўе з дапамогай наступных страт ад дагарання. З прычыны невялікай дальнабойнасці агнямётны падпальшчык з'яўляецца слаба эфектыўным на далёкіх дыстанцыях і больш прыдатны для засадаў і ў сітуацыях раптоўнасці, калі трэба заспець ворагаў знянацку.
Хоць падпальшчык і лічыцца атакуючым класам, ён досыць універсальны і мае унікальныя магчымасці. Выкарыстоўваючы сціснутае паветра, падпальшчык можа адлюстроўваць снарады, тушыць падпаленых саюзнікаў, адкідаць медыка ад яго пацыента (гэта дзейнічае нават на убер-зараджаных праціўнікаў), дэзарыентаваць ворагаў, падкідваючы іх у паветра і нават рабіць скачок на адлюстраванай ракеце.
Іншая важная роля падпальшчыка — праверка на шпіёна; пры дотыку полымя падпаліць (і адпаведна выкрые) як нябачнага, так і замаскіраванага шпіёна. Працуючы ў абароне, падпальшчык можа абараняць пабудовы інжынера ад шпіёнаў, здымаючы жучкі з пабудоў інжынера Крушыцелем, раз'яднальнікам ці неонавым анігілятарам. Падпальваць стрэлы сяброўскага снайпера, якія, у сваю чаргу, падпаляць ахвяру пры траплянні. А выкарыстоўваючы Палымяны скачок, падпальшчык можа забрацца туды, куды не трапіць звычайнымі спосабамі.
Падпальшчык носіць пакрыты азбестам камбінезон, які забяспечвае абарону ад страт з-за дзеянняў агнямётаў іншых падпальшчыкаў, хоць ён не дадае ніякага супраціву ад прамога ўрону ад агнямёта. Тры запальныя гранаты на мадэлі падпальшчыка носяць чыста касметычны характар ​​і не могуць быць выкарыстаныя.
У асяроддзі гульцоў да гэтага часу вядуцца спрэчкі, якія датычацца асобы падпальшчыкаў. Акрамя гэтага, невядома яго паходжанне. У роліку Meet the Pyro высвятляецца, што яго баяцца нават ва ўласнай камандзе. Таксама ў гэтым жа роліку паказваецца, што ўсё, што адбываецца ў гульні падпальшчыка, уяўляецца казачным светам пад назвай Піраландыя (Pyroland), прама процілеглым таму, што адбываецца на самой справе. Невядомы яго пол, узрост, біяграфія, месца нараджэння.
Выведнік — самы хуткі і ўтойлівы з усіх персанажаў. Выведнік паспяхова карыстаецца сваёй хуткасцю пры прарывах скрозь лініі абароны суперніка.
Снайпер — ніхто не здольны выйграць сутычку на дыстанцыі са снайперам. Знойдучы закутак і абкапаўшыся, ён здольны значна замарудзіць пасоўванне суперніка.
Салдат — асноўная ўдарная сіла ў наступе, салдат укамплектаваны разбуральнай ракетнай усталёўкай, хуткі і меней уразлівы, чым кулямётчык, залатая сярэдзіна.
Шпіён — шпіён вылучаецца на фоне астатніх празрыстасцю, кілер па жыцці. Здольнасць змяняць сваё аблічча і выглядаць сваім сярод чужых, нават больш - быць проста нябачным, усё гэта наводзіць жах на каманду суперніка, асабліва калі такое адбываецца ў глыбокім тыле.
Рыбцы
Рыбцы́ (, Рыбцы) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пярэжырскага сельсавета.
Назва
Назва ўтворана ад угодзевага ўрочышча Рыбцы, каля якога ўзнікла пасяленне.
Петракратыя
Петракратыя ці Петрадзяржава (ад petroleum «нафта» + κράτος «улада, дзяржава») — уладныя структуры, якія абапіраюцца на валоданне або распараджэнне [нафту]ю, або дзяржава, адзін з асноўных даходаў якой складае даход ад продажу гэтай сыравіны. Часам паняцце петракратыі пашыраюць на рэжымы, якія атрымліваюць асноўны даход ад продажу прыроднага газу або нафты і газу сумарна. Сама па сабе наяўнасць буйной нафтавай і газавай прамысловасці не вызначае петрадзяржаву; такія краіны, як Нарвегія, Канада і ЗША, з'яўляюцца буйнымі вытворцамі нафты, але таксама маюць разнастайную эканоміку. Петрадзяржавы таксама валодаюць высокаканцэнтраванай палітычнай і эканамічнай уладай, якая знаходзіцца ў руках эліты, а таксама непадсправаздачнымі палітычнымі інстытутамі, схільнымі да карупцыі.
Рыбцы
Геаграфія
Знаходзіцца за 27 км на паўночны захад ад горада Мар’іна Горка, чыгуначны прыпыначны пункт Рыбцы на лініі Мінск—Ачіповічы, каля шашы Рудзенск-Шацк.
Петракратыя
Апісанне
Паняцце «петрадзяржава» — «petrostate» — увёў у абарачэнне ў 1997 годзе Фернанда Караніл у сваёй кнізе «Чароўная дзяржава» — крытычнае даследаванне Венесуэлы як краіны, якую разарыла нафта, бо эліта, маючы сыравінныя прыбыткі, не змагла стварыць грамадства дабрабыту.
Тэрмін прымяняецца для характарыстыкі такіх краін, як Венесуэла, Егіпет, Іран, Расія, Саудаўская Аравія, і іншых, дзе ва ўладзе знаходзіцца нафта-сыравінная алігархія.
Рыбцы
Пад уладай Расійскай імперыі
У 19 – пачатку 20 стст. – вёска ў Пярэжырскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні, уластнасть Ваньковічаў.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
З канца чэрвеня 1941 г. да 4 ліпеня 1944 г. вёска акупіравана нямецкімі войскамі. У студзені 1943 г. вёска была спалена, забіта 108 жыхароў.
Марына Сяргееўна Вязоўская
Марына Сяргееўна Вязоўская (Мари́на Сергі́ївна В'язо́вська; нар. 2 снежня 1984, Кіеў, УССР) — украінскі матэматык. Кандыдат фізіка-матэматычных навук (Інстытут матэматыкі НАН Украіны, 2010), (Бонскі ўніверсітэт, 2013). З’яўляецца аўтарам рашэння задачы аб ўпакоўцы шароў у васьмімернай прасторы.
Біяграфія
Расла ў Кіеве, вучылася ў Кіеўскім прыродазнаўча-навуковым ліцэі № 145, прымала ўдзел у алімпіядах па матэматыцы. Вучылася на механіка-матэматычным факультэце Кіеўскага нацыянальнага універсітэта імя Тараса Шаўчэнкі. Кожны год займала прызавыя месцы на Міжнароднай студэнцкай алімпіядзе па матэматыцы у 2002—2005 гадах, заваяваўшы першыя прызы ў 2002 і 2005 гадах. Пасля гэтага працягнула навучанне ў Германіі і атрымала ступень магістра ў Кайзерслаўтэрне у 2007 годзе.
Служыла постдоктарскім даследчыкам у Берлінскай матэматычнай школе і Берлінскім універсітэце імя Гумбальта.
У цяперашні час — ардынарны прафесар у Федэральнай політэхнічнай школе Лазаны, Швейцарыя.
Задача аб ўпакоўцы шароў
У 2016 годзе Вязоўская вырашыла задачу аб ўпакоўцы шароў ў васьмімернай прасторы і, у суаўтарстве, — у 24-мернай. Раней задача ўпакоўкі шароў была вырашана толькі для прастор з трыма і менш вымярэннямі, а рашэнне трохмернага выпадку (гіпотэзы Кеплера) было выкладзена на 300 старонках тэксту з выкарыстаннем 50 000 радкоў праграмнага кода. Разам з тым, рашэнне Вязоўскай васьмімернага выпадку займае ўсяго 23 старонкі і з’яўляецца «ашаламляльна простым». На даследаванне гэтай задачы Вязоўскую натхніў Кіеўскі матэматык Андрэй Бандарэнка. Над рашэннем яна працавала два гады ў Берліне. За рашэнне задачы ўпакоўкі шароў Марыне Вязоўскай ў 2016 годзе прысуджана прэстыжная прэмія Салема.
Асабістае жыццё
Муж — фізік. Ёсць сын.
Заўвагі
<references group="к.">
Беларускае вольна-эканамічнае таварыства (Мінск)
Беларускае вольна-эканамічнае таварыства — грамадская арганізацыя, якая існавала ў Мінску ў 1921 — 1922(?) гадах пры Беларускім політэхнічным інстытуце.
Статутныя задачы: прыродна-гістарычнае і прамыслова-эканамічнае вывучэнне Беларусі, вырашэннем навукова-тэхнічных праблем, звязаных з патрэбамі мясцовай гаспадаркі. Старшыня прэзідыума вучоны М. К. Ярашэвіч, члены П. М. Капура, В. І. Пераход, С. В. Скандракоў. У таварыства ўваходзілі пераважна прафесары, выкладчыкі і студэнты Беларускага політэхнічнага інстытута.
Летам 1922 года мела 97 афіцыйных членаў. Супрацоўнічала з Наркаматам земляробства БССР. Арганізоўвала публічная лекцыі, чытанні, экспедыцыі. У студзені 1922 разам з Гістарычным і Педагагічным таварыствамі выступіла з ініцыятывай склікання з’езда Заходняй вобласці РСФСР па вывучэнні беларускага этнаграфічнага краю. Разам з Беларускай культурна-навуковай асацыяцыяй пры Пятроўскай сельскагаспадарчай акадэміі (Масква) летам 1922 года арганізавала і правяло навуковую экспедыцыю пад кіраўніцтвам прафесара М. Аганоўскага, з Народным камісарыятам земляробства БССР і прафесарам У. П. Бушынскім рыхтавала экспедыцыі глебавую і па этнаграфіі Беларусі. Пры таварыстве працавалі фізіка-матэматычная, лясная, сельскай гаспадаркі і іншыя секцыі. Сярод актывістаў аграхімік прафесар А. Т. Кірсанаў, лесазнаўцы К. Ф. Міран і Ч. І. Родзевіч, мікрабіёлаг К. І. Кудзін, беларускія навукоўцы П. М. Валодзька, М. Л. Гомза, П. П. Кашчанка, А. А. Кіскль, М. Ш. Міхалевіч, П. І. Сакун, інжынер-хімік М. Шпунт і інш.
Іван Пракопавіч Гаманкоў
Іван Пракопавіч Гаманкоў (, в. Яўкіна,, Смаленская вобласць — , г. ) — капітан Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Іван Гаманкоў нарадзіўся 27 лютага 1919 года ў весцы Яўкіна (цяпер — Шумяцкі раён Смаленскай вобласці) у сялянскай сям’і. У 1937 годзе скончыў Канстанцінаўскі шкляны тэхнікум у Данецкай вобласці, пасля чаго працаваў у Арцёмаўску на шкляным заводзе. У 1938 годзе Гаманкоў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1939 годзе ён скончыў Маскоўскае вучылішча пагранвойскаў. З першага дня Вялікай Айчыннай вайны — на яе франтах. Са снежня 1941 па верасень 1943 года ваяваў у партызанскім атрадзе на радзіме. За час вайны два разы прызнаваўся загінулым, абодва разы яго родным прыходзілі пахаванкі. Да красавіка 1945 года капітан Іван Гаманкоў камандаваў ротай 986-га стралковага палка 230-й стралковай дывізіі 5-й ударнай арміі 1-га Беларускага фронту. Вызначыўся ў час штурму Берліна.
24 красавіка 1945 года Гаманкоў разам са сваей ротай пераправіўся праз Шпрэе, захапіў на процілеглым беразе апорны пункт і адбіў некалькі варожых контратак. У тым баі ротай было знішчана 12 артылерыйскіх гармат, 5 кулямётаў, 3 мінамёты, а таксама больш за 120 салдат і афіцэраў праціўніка. Гаманкоў  атрымаў раненне, але поля бою не пакінуў, працягваючы кіраваць дзеяннямі роты.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 31 мая 1945 года «за мужнасць і гераізм, праяўленыя ў баях за Берлін» капітан Іван Гаманкоў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 8774.
Мельнскі мір
Ме́льнскі мір 1422 года заключаны паміж Польшчай і ВКЛ, з аднаго боку, і Тэўтонскім Ордэнам, з другога, 27 верасня 1422 года над возеры Мельна, ля сутоку рэк Вісла і Аса, пасля няўдалай для Ордэна вайны, выкліканай спробамі дамагчыся ад Папы Марціна V і імператара Жыгімонта I абвяшчэння несапраўдным Таруньскага міру 1411 года. Паводле Мельнскага міру крыжакі саступалі Польшчы частку Куявіі з Няшавай і канчаткова адмаўляліся ад прэтэнзій на Жмудзь, якая паводле ўмоў Таруньскага міра мусіла быць перададзенай Ордэну пасля смерці Вітаўта. Такім чынам Мельнскі мір завяршыў апошнюю вайну паміж Ордэнам і ВКЛ і канчаткова ўсталяваў мяжу паміж імі, якая праіснавала да Першай сусветнай вайны.
Іван Пракопавіч Гаманкоў
Біяграфія
Пасля заканчэння вайны Гаманкоў быў звольнены ў запас. У 1951 годзе ён скончыў Вышэйшую школу прафсаюзнага руху. Пражываў у Маскве, знаходзіўся на прафсаюзнай і гаспадарчай рабоце. Памер 8 лістапада 1980 года, пахаваны на Міцінскіх могілках Масквы.
Быў таксама ўзнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені і Чырвонай Зоркі, а таксама шэрагам медалеў.
Стары і мора
«Стары і мора» («The Old Man and the Sea») — раман Эрнэста Хемінгуэя, напісаны ў 1951 годзе на Кубе і апублікаваны ў 1952 годзе. Апошні буйны мастацкі твор Хемінгуэя, апублікаваны пры яго жыцці.
Усць-Абакан
Насельніцтва — 14966 чал. (2021). Пасёлак размешчаны ў стэпе Мінусінскай катлавіны, за 12 км на поўнач ад Абакана, на левым беразе Краснаярскага вадасховішча Енісея. Непасрэдна на захад ад пасёлка размяшчаецца траса Р257 «Енісей», якая аддзяляе яго ад горада Чарнагорска. На поўнач ад пасёлка знаходзяцца Падкунінскія горы.
Ключыкі (Сычоўскі раён)
Гісторыя
Да 1963 года вёска Магільніца.
У 2004—2015 гадах у складзе Бяхцееўскага сельскага паселішча.
Allium fibriferum
Allium fibriferum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Афганістана.
1731 год у гісторыі астраноміі
1731 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Лубянка (Свіслацкі раён)
Лубя́нка (, Лубянка) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Ханявіцкага сельсавета.
За 2 км у напрамку на поўдзень ад вёскі на рацэ Лубянка знаходзіцца створанае ў 1978 годзе вадасховішча Лубянскае.
Шчыт
Шчыт — від вайсковай амуніцыі, прызначаны для адбіцця атак халоднай ці агнястрэльнай зброі.
Слова «шчыт» паходзіць ад праслав. формы *ščitъ.
У геральдыцы шчыт з'яўляецца асновай усякага герба.
Седча (вёска)
Се́дча (, Седча) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пярэжырскага сельсавета.
Гісторыя
У 1966 г. далучана в. Міханавічы і Пасёлак торфапрадпрыемства «Міханавічы». 28.09.1967 г. да Седчы была далучаны пас. Новы. У 1939 г. да пас. Новы былі далучаны пасёлкі Рог і Дубраўка, а ў 1941 г. — пасёлкі Іванаўка і Ячанка.
Чыгуначны
Праз тэрыторыю вёскі праходзіць Мінскае аддзяленне Беларускай чыгункі Мінск — Гомель. Знаходзіцца прыпыначны пункт Седча
7 ліпеня
7 ліпеня — сто восемдзесят восьмы (сто восемдзесят дзевяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Пені-Лейн (Гуантанама)
Пені-Лейн (Penny Lane) — сакрэтны аб’ект ЦРУ на амерыканскай базе ў заліве Гуантанама. Назва комплексу з’яўлецца адсылкай да песні «Бітлз» «».
Функцыянал
На Пені-Лейн рыхтавалі падвойных агентаў з ліку асобных вязняў турмы Гуантанама, якіх выпускалі для пранікнення ў тэрарыстычныя арганізацыі.
Праграма па вярбоўцы зняволеных у якасці падвойных агентаў пачалася пасля тэракту 11 верасня 2001 года. Аднак у поўную сілу яна зарабіла ў 2003 годзе, калі ў турме стала больш асуджаных. Як распавялі агенцтву «Асашыэйтэд Прэс» у 2013 годзе супрацоўнікі ЦРУ на ўмовах ананімнасці, служба вербавала затрыманых для антытэрарыстычнай дзейнасці ў абмен на свабоду, бяспеку іх і іх сем’яў і фінансавыя ўзнагароды. Супрацоўніцтва прапаноўвалася дзясяткам вязням, аднак працаваць з іх сталі нямногія. З тымі, хто згаджаўся ўдзельнічаць у аперацыях па знішчэнні тэрарыстаў «Аль-Каіды», амерыканцы заключылі кантракт.
У цэлым, як сцвярджалі крыніцы ў амерыканскіх спецслужбах, немагчыма адназначна ацаніць вынікі праграмы. Нягледзячы на тое, што на забеспячэнне падвойных агентаў ЦРУ выдаткоўвала мільёны долараў, з многімі з іх пасля пачатку супрацоўніцтва ЗША страцілі сувязь. Толькі адзінкі працягнулі працаваць на ЦРУ і дапамаглі ведамству выявіць і знішчыць некалькі тэрарыстаў.
Умовы
Вязняў сялілі ў хатках недалёка ад асноўнай часткі турмы. Комплекс складаўся з васьмі будынкаў і быў схаваны ад старонніх вачэй за горным хрыбтом і ляснымі насаджэннямі. Кожны пакой, у якіх пражывалі зняволеныя, абсталёўваўся невялікай кухняй, душам, тэлевізарам і ложкам з матрацам.
Канюшкі (Сычоўскі раён)
Канюшкі (Конюшки) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Бяхцееўскага сельскага паселішча.
Ліпкі (Сычоўскі раён)
Ліпкі (Липки) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Калінаўка (Пастаўскі раён)
Калі́наўка (, Калиновка) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Дунілавіцкага сельсавета, да 27 снежня 1985 года — у склад Варапаеўскага пассавета. Да 1966 года вёска мела назву Кукішы.
Прыбалтыка
Прыбалтыка (Pabaltijys), таксама Балтыя, Балтыйскія краіны, краіны Балтыі (Baltija) — назва тэрыторыі ва Усходняй Еўропе, якая прымыкае з усходу да Балтыйскага мора. Уключае Латвію, Літву, Эстонію і Калінінградскую вобласць Расіі. Агульная плошча — 189,1 тыс. км².
Ежы Кавалеўскі
Ежы Кавалеўскі (нар., г. Ваўкавыск) — лекар, скакун у ваду, 12-ціразовы чэмпіён Польшчы па скачках з трампліна (1959, 1962, 1963, 1965, 1966, 1967) і вышкі (1959, 1963, 1965, 1966, 1967, 1970), удзельнік Алімпійскіх гульняў у Рыме (1960) і Мексіцы (1968). Майстар спорту.
Біяграфія
Пасля вайны яго сям’я пакінула Ваўкавыск і перабралася ў Польшчу.
Скончыў медыцынскі ўніверсітэт у Варшаве.
З 1970 года ў Канадзе, дзе адкрыў сваю клініку ў Таронта. Жонка Аніта-выпускніца Варшаўскай Акадэміі фізічнага выхавання. Мае сына Даніэля і дачка Агату.
Тадэвуш Ліхота
Тадэвуш Ліхота (нар., г. Ваўкавыск) — польскі дысідэнт часоў ПНР Тадэвуш Ліхота. Удзельнік рабочых пратэстаў у Шчэціне 1970—1971 гадах. Актывіст руху Салідарнасць, член Польскай сацыялістычнай партыі працы. Адзін з арганізатараў страйку супраціву на шчэцінскай суднаверфі імя Варскага 13 снежня 1981 года.
Біяграфія
Скончыў тэхнічную навучэльню. Працаваць пачаў у 18 гадоў — токарам у Шчэціне. У 1957—1961 гадах металург ў Кросна. Затым вярнуўся ў Шчэцін і да 1974 годзе з невялікім перапынкам працаваў на суднаверфі імя Варскага. Кароткі перыяд у 1967—1968 гадах быў аўтамеханікам ў прыватным гаражы.
У жніўні 1980 года актыўна ўключыўся ў страйкавы рух. Быў адным з лідэраў Салідарнасці ў Шчэціне, паплечнікам Марыяна Юрчыка. Удзельнічаў у I з’ездзе «Салідарнасці». Прафсаюзная арганізацыя суднаверфі імя Варскага займала радыкальныя пазіцыі ў супрацьстаянні з ПАРП, выступала супраць кампрамісаў з урадам ПНР, патрабавала перадачы ўсёй паўнаты ўлады Грамадскай радзе народнай гаспадаркі — прадстаўнічым органам працоўных калектываў.
Нароўні з прафсаюзным рухам, з’яўляўся адным з вядучых актывістаў нелегальнай Польскай сацыялістычнай партыі працы, лідэрам якой з’яўляўся Эдмунд Балука.
У першыя дні ваеннага становішча, 13-15 снежня 1981 года быў сярод арганізатараў забастоўкі на суднаверфі імя Варскага. Падаўленне ажыццяўлялася ўзброенай сілай з ужываннем бронетэхнікі. Быў арыштаваны і паўстаў перад судом паскоранай працэдуры. Быў асуджаны да 3 гадоў 6 месяцаў зняволення.
У 1984 годзе быў вызвалены па амністыі. Супрацоўнічаў з падполлем, распаўсюджваў нелегальныя выданні «KOS», «Tygodnik Mazowsze», «Grot». Неаднаразова затрымліваўся міліцыяй і дзяржбяспекай.
У 1985 эміграваў у Швецыю. Працаваў токарам. З 2003 года на пенсіі.
Мітынг 7 лістапада 1990 года (Мінск)
Хада акцыі
7 лістапада 1990 года стаў апошнім днём, калі ў Беларусі на дзяржаўным узроўні адзначаўся Дзень Вялікай Кастрычніцкай рэвалюцыі. Пасля афіцыйнага параду на галоўнай плошчы сталіцы, апазіцыя, ў другой палове дня, правяла свой мітынг, антыкамуністычнага характару. Афіцыйна мітынг быў дазволены. Мітынг адзначыўся вялікай колькасцю пратэстуючых, а таксама крэатыўнымі атрыбутамі (напр. гіпсавы чалавечы шкілет натуральных памераў, «раскрыжаваны» на камуністычнай зорцы). Таксама мітынг адзначыўся тым, што мітынгуючым удалося адціснуць шчыльныя строй міліцыянераў, якія выстраіліся каля помніка Леніна.
Пасля акцыі, як адзначалася ў інфармацыйным лісце пракуратуры рэспублікі ў ЦК КПБ, арганізатары і ўдзельнікі маніфэстацыі 7 лістапада парушылі яе графік, маршрут руху калоны, а пад канец акцыі прарвалі міліцэйскі ланцуг і нанеслі шкоду помніку Леніну на галоўнай плошчы Мінску.
Угодкі акцыі
7 лістапада 2010 года адбыліся 20-я ўгодкі дэманстрацыі БНФ 7 лістапада 1990 г. .
У літаратуры
Беларуская паэтэса Людміла Рублеўская напісала верш «7 лістапада 1990 года».
Мінічы (Свіслацкі раён)
Мі́нічы (, Миничи) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ханявіцкага сельсавета.
Халха-манголы
Ха́лха-манго́лы (Халх) — найбуйнейшая група усходніх манголаў, асноўная этнічная супольнасць Манголіі (82,40% ад усяго насельніцтва). Агульная колькасць у Манголіі (2010 г.) — 2 168 141 чал. У 2009 г. у Беларусі жыло 29 чал., якія адносілі сябе да халха-манголаў. З іх 11 чал. лічыла роднай мовай мангольскую, 2 чал. — беларускую.
Паходжанне
Назва Халх пачала ўжывацца да тэрыторыі вакол хрыбта Хэнтэй з другой паловы XVI ст. і значыла "шчыт". Яна магла азначаць мяжу Мангольскай імперыі або папросту горны рэгіён. У той час землі Халх мелі насельніцтва рознага этнічнага паходжання, у тым ліку групы тангутаў, тунгусаў і цюркаў, аднак большасць складалі непасрэдна манголы. Іх родава-племянная сістэма была разбурана яшчэ ў XIII ст. у выніку рэформ Чынгісхана і Угэдэя. На чале пэўных качавых аб'яднанняў стаялі феадалы, стаўленікі мангольскіх ханаў.
Канчатковае вылучэнне халха-манголаў адбылося ў XVII ст., калі заходнія манголы-айраты стварылі Джунгарскае ханства. Барацьба паміж халха-манголамі і джунгарамі садзейнічала іх адасабленню. У 1691 г. халха-мангольскі курултай прызнаў сваю падначаленасць імперыі Цын, хаця на месцах працягвалі кіраваць буйныя феадалы - ханы, а тэакратычная ўлада належыла будысцкаму кіраўніку - багдыхану.
У 1911 г. у выніку рэвалюцыі ў Кітаі імперыя Цын скончыла сваё існаванне. Пры падтрымцы РСФСР у 1921 г. была створана незалежная Манголія.
Субэтнічныя групы
У складзе халха-манголаў вылучаюцца групы халха-эльджыгенаў або элжгін, а таксама дарыганга.
Халха-эльджыгены жывуць у Заходняй Манголіі, недалка ад возера Убсу-Нур. Яны істотна не адрозніваюцца ад іншых халха-манголаў па сваёй мове і культуры, але суседзі далі ім асобнае найменне ў гонар іх легендарнага кіраўніка Эльджыген-хана, які быццам бы меў асліныя вушы.
Дарыганга насяляюць плато Дарыганга на паўднёвым усходзе Манголіі. У канцы XVII ст. іх продкі былі пераселены маньчжурскімі імператарамі з Унутранай Манголіі, каб пасвіць табуны імператарскіх коняў. Да новых насельнікаў таксама далучаліся палонныя джунгары і выхадцы з Цэнтральнай Манголіі. Дарыганга ўваходзілі ў маньчжурскую сістэму сцягавых аб'яднанняў гуса, адмененую толькі ў 1921 г. пасля далучэння іх зямель да Манголіі.
Дарыганга размаўляюць на тым жа дыялекце мангольскай мовы, што і астатнія халха-манголы, але маюць свае асаблівасці ў вопратцы, звычаях і традыцыях.
Мова
Халха-манголы размаўляюць на асобным дыялекце мангольскай мовы, які з'яўляецца ў Манголіі літаратурным. Пісьмовасць на аснове кірыліцы.
Ломы (Сычоўскі раён)
Ломы (Ломы) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Халха-манголы
Рэлігія
Большасць вернікаў спавядае будызм кірунку ваджраяна. Шырока распаўсюджаны шаманісцкія звычаі, шанаванне гор і камянёў, вера ў сакральныя знакі овоо.
Ломы (Сычоўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Бяхцееўскага сельскага паселішча.
Такарня
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пярэжырскага сельсавета.
Усеіндыйскі кангрэс прафсаюзаў
Усеіндыйскі кангрэс прафсаюзаў (УІКП)  — найстарэйшы прафсаюзны цэнтр Індыі. Быў створаны ў 1920 годзе. Дзейнасць прафсаюза цесна звязана з дзейнасцю Камуністычнай партыі Індыі.
У каланіяльнай Індыі барацьба УІКП за эканамічныя інтарэсы працоўных была цесна звязана з нацыянальна-вызваленчым рухам. Пасля таго, як Індыя атрымала незалежнасць, УІКП працягваў заставацца адным з вядучых прафцэнтраў краіны, нараўне з Індыйскім нацыянальным кангрэсам прафсаюзаў. УІКП - член Сусветнай арганізацыі прафсаюзаў з 1945 года. Мае друкаваны орган - «Прафсаюзны рэкорд».
Згодна з папярэдняй статыстыкай Міністэрства працы Індыі, у 2013 годзе ва УІКП налічвалася 14,2 мільёна членаў.
7 лістапада
7 лістапада — трыста адзінаццаты (трыста дванаццаты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Каліты (Пастаўскі раён)
Калі́ты (, Калиты) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Міхаіл Гапеевіч Булахаў
Міхаіл Гапеевіч Булахаў (, в. Маслакі,, Магілёўская вобласць — ) — беларускі мовазнавец. Заслужаны дзеяч навукі Беларусі (1971). Доктар філалагічных навук (1966), прафесар (1967).
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Магілёўскі педагагічны інстытут (1940). Працаваў настаўнікам беларускай мовы і літаратуры, рускай і нямецкай моў (1939—40). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Затым працаваў асістэнтам і загадчыкам кафедры рускай мовы Мінскага педінстытута (1948—52), навуковым супрацоўнікам і загадчыкам сектара сучаснай беларускай мовы і культуры мовы Інстытута мовазнаўства АН БССР (1952—56), загадчыкам кафедры рускай мовы БДУ (1965—75), у 1975—90 гг.— кафедры агульнага і рускага мовазнаўства Мінскага педінстытута. Быў адказным рэдактарам часопіса «Веснік БДУ. Серыя 4. Філалогія. Журналістыка. Педагогіка. Псіхалогія» (1969—75).
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Асноўныя кірункі яго навуковай дзейнасці — беларускае, рускае і славянскае мовазнаўства, удасканаленне методыкі выкладання лінгвістычных дысцыплін у вышэйшых установах. Працы вучонага (больш за 300)і у галіне мовазнаўства ахопліваюць праблемы сучаснай мовы, гісторыі мовы і ўзаемадзеяння беларускай мовы з іншымі славянскімі мовамі на розкых этапах іх развіцця. М. Г. Булахаў даследаваў мову старажытных беларускіх помнікаў дзелавога, публіцыстычнага і літаратурнага характару, твораў 17—20 ст., першадрукаў Ф. Скарыны («Аб словаўтварэнні скарынінскіх выданняў» 1968; «Аб задачах лінгвістычнага вывучэння кніжнай спадчыны Ф. Скарыны», 1967, і інш.), С. Буднага.
Яго трохтомнае даследаванне «Прыметнік у беларускай мове» (1964), «Гісторыя прыметнікаў беларускай мовы XIV—XVII стагоддзяў. Ч. 2. Сінтаксічны нарыс» (1971), «Гісторыя прыметнікаў беларускай мовы. Ч. 3. Лексіка-лагічны нарыс» (1973) на матэрыяле пісьмовых помнікаў XIV—XVII ст., фальклорных і дыялекталагічных помнікаў, сучаснай літаратурнай мовы ў гісторыка-этымалагічным плане прасочвае працэс складвання ў беларускай мове прыметніка як асобнага лексіка-граматычнага класа слоў, аналізуе развіццё яго семантыкі, граматычных форм і сінтаксічных функцый. Пры нарматыўнай класіфікацыі іх шырока прыменены статыстычныя метады.
М. Булахаў — сааўтар падручнікаў і навучальных дапаможнікаў для студэнтаў «Беларуская мова» (ч. 1—2, 1955, 1958), «Курс сучаснай беларускай літаратурнай мовы» ([т.] 1 — 3. 1957, 1959, 1961), «Граматыка беларускай мовы» (т. 1, 1962; т. 2, 1966). Гістарычныя вытокі гукавога ладу, граматычных катэгорый і форм, слоўнікавага фонду, устойлівых словазлучэнняў беларускай мовы асвятляў у калектыўнай працы «Нарысы па гісторыі беларускай мовы» (1957), у шэрагу манаграфій і артыкулаў пра паходжанне асобных слоў і выразаў, якія захаваліся ў беларускай мове ад старажытных часоў, калі яшчэ толькі акрэсліваліся спецыфічныя рысы мовы славян наогул і ўсходніх славян у прыватнасці. Упершыню выдаў дапаможнік «Практыкаванні і матэрыялы па гісторыі беларускай мовы» (1956; перавыдадзены ў 1969 г. пад назвай «Практыкаванні і матэрыялы па курсу гісторыі беларускан мовы»).
У шэрагу артыкулаў свайго энцыклапедычнага слоўніка «Слова аб палку Ігаравым» у літаратуры, мастацтве, навуцы» («„Слово о полку Игореве“ в литературе, искусстве, науке», 1988) М. Булахаў разглядае моўныя рысы помніка і пераклады яго на сучасную беларускую мову, зробленыя Я. Купалам, М. Багдановічам (урывак), М. Гарэцкім, Р. Барадуліным, В. Дарашкевічам, аналізуе працы беларускіх даследчыкаў старажытнага твора.
Аўтар энцыклапедычнага пяцітомнага даследавання «Опыт исторического словаря русской лингвистической терминологии».
Міхаіл Гапеевіч Булахаў быў навуковым кіраўніком 33 аспірантаў, кансультаваў 5 дактарантаў. 3 шэрагам дакладаў і паведамленняў выступаў на міжнародных славістычных кангрэсах, сімпозіумах і інш.
Язэп Ходзька
Язэп (Юзаф, Іосіф) Янавіч Ходзька (, м. Крывічы, Вілейскі павет, Віленская губерня, цяпер Мядзельскі раён Мінскай вобл. —, Тыфліс, цяпер Тбілісі) — геадэзіст, географ.
Allium filidens
Allium filidens — від травяністых раслін роду сямейства ; распаўсюджаны ад Сярэдняй Азіі да Пакістана.
Распаўсюджанне
Распаўсюджанне: Афганістан, Казахстан, Кіргізстан, Пакістан, Таджыкістан, Узбекістан.
Марыа Монці
Марыа Монці (Mario Monti, нар. 19 сакавіка 1943 года, Варэзэ, Ламбардыя, Каралеўства Італія) — італьянскі беспартыйны дзяржаўны і палітычны дзеяч, эканаміст, пажыццёвы сенатар, Старшыня Савета Міністраў Італіі c 16 лістапада 2011 г.
Малая Махаватка
Малая Махаватка (Малая Моховатка) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Бяхцееўскага сельскага паселішча.
Падчарнейкі
Падчарне́йкі (, Подчернейки) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ханявіцкага сельсавета.
The Beatles (альбом)
«The Beatles» — дзясяты падвоены студыйны альбом рок-гурта «The Beatles».
Бостанская бойня
«Бостанская бойня» (Boston massacre) альбо «інцыдэнт на Кінг-стрыт» (Incident on King Street) — сутычка паміж брытанскімі ваеннымі і жыхарамі горада Бостана, якая адбылася 5 сакавіка 1770 г.
Прычыны падзеі
Пасля Франка-індзейскакй вайны (1757—1763 гг.) брытанскі ўрад прыняў некаторыя непапулярныя меры адносна жыхароў 13 англійскіх калоній. Сярод іншага ім было забаронена перасяляцца на новыя землі Паўночнай Амерыкі, якія належалі Брытанскай Кароне. У выніку гэтага расла напружанасць паміж каланістамі і метраполіяй. Калі Брытанскі ўрад прыняў рашэнне ўвесці армію ў некаторыя гарады калоній, напружанасць дасягнула свайго піка.
Ход падзеі
Брытанскія вайсковыя патрулі рэгулярна былі аб’ектам насмешак з боку каланістаў. 5 сакавіка 1770 г. натоўп з некалькіх дзясяткаў бостанцаў распачаў пікет ля будынку мытні з англійскімі таварамі з абразамі у бок адзінага вартавога. На дапамогу вартавому прыйшоў вайсковы патруль капітана Прэнстана. Калі ў патруль пачалі кідаць снежкі і каменні, вайскоўцы сталі страляць на паражэнне. У выніку загінулі 3 бостанца, яшчэ 11 былі паранены, 2 з параненых памерлі. Мітынг быў спынены, але людзі разышліся толькі калі ўлады паабяцалі правесці аб’ектыўнае расследаванне здарэння. Сярод вайскоўцаў не было ні загінуўшых, ні параненых.
Значэнне падзеі ў гісторыі
Ацэнкі сучаснікаў гэтай падзеі былі рознымі, аб чым сведчыць той факт, што амерыканцы называюць яе бойняй ці разнёй, а брытанцы — інцыдэнтам. З аднаго боку Прэнстана і яго людзей асуджалі за забойства бяззбройных, і сам капітан разам з 8 салдатамі былі арыштаваны, іх судзілі і ўсіх апраўдалі за выключэннем двух салдат, прысуджаных да кляймення вялікага пальца. (Судзілі і некалькіх бостанцаў, і таксама апраўдалі.) З другога боку, адкрытым заставалася пытанне, ці была пагроза агрэсіі бостанцаў супраць брытанскіх вайскоўцаў. Трэба зазначыць, што снежкі і каменні магчыма выкарыстоўваць не толькі як сродак абразы, але і як сапраўдную зброю.
Пасля гэтай акцыі напружанне ў Бостане ўзрасло настолькі, што брытанская адміністрацыя вырашыла вывесці войскі з горада. Былі адменены многія непапулярныя законы, захаваўся падатак на чай як сімвал права метраполіі ўстанаўліваць падаткі ў калоніях.
Пазней яшчэ адна акцыя бостанцаў, вядомая як Бостанскае чаяпіцце, падняла новую хвалю процістаяння, каланістаў і метраполіі, што прывяло да Рэвалюцыйнай вайны за незалежнасць і ўзнікнення новай дзяржавы — ЗША.
У 1888 г. памяць 5 бостанцаў, загінуўшых у 1770 г., ушанавалі ўсталяваннем абеліска ў Бостане.
Пошукавая аптымізацыя
Пошукавая аптымізацыя (search engine optimization, SEO) — працэс карэктыроўкі HTML-кода, тэкставага напаўнення (кантэнта), структуры сайта, кантроль знешніх фактараў, якія ўлічваюцца ў алгарытмах сістэм пошуку, з мэтай падняцця пазіцый сайта ў выніках пошуку ў сістэмах пошука па асобных зваротах карыстальнікаў. Чым вышэй пазіцыя сайта ў выніках пошукаў, тым патэнцыйна больш патрэбных карыстальнікаў можа яго наведаць.