cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Слава Украіне!
Слава Украіне! (Слава Україні!) — украінскае вітанне, нацыянальны лозунг.
«Слава Украіне! Героям слава!» з’яўляецца лозунгам Кангрэсу ўкраінскіх нацыяналістаў.
Лозунг шырока выкарыстоўваецца ва Украіне з канца 2013 года падчас і пасля Еўрамайдана, ён таксама набыў папулярнасць як падбадзёрлівы вокліч падчас масавых спартыўных спаборніцтваў ва Украіне.
24 жніўня 2018 года на парадзе да Дня Незалежнасці Украіны ўпершыню было афіцыйна выкарыстана прывітанне «Слава Україні!» — «Героям Слава!».
4 кастрычніка 2018 года Вярхоўная Рада Украіны прыняла Закон «Аб унясенні змяненняў у статут Узброеных Сіл Украіны», якім было зацверджана новае вітанне ва ўкраінскай арміі і ўнесены змены ў Статут УСУ, дзе слова «таварыш» замянілі на «пан» і «пані».
Батанічны сад Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта
Батанічны сад Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта размешчаны за 6 км ад г.п. Негарэлае Дзяржынскага р-на Мінскай вобл.
Юрый Барысавіч Левітан
Юрый Барысавіч Левітан (, Уладзімір —, Бяссонаўка, Белгародская вобласць) — дыктар Усесаюзнага радыё, дыктар Дзяржаўнага камітэта СМ СССР па тэлебачанні і радыёвяшчанню. Народны артыст СССР (1980). Член ВКП(б) з 1941 года. Уладальнік рэдкага па тэмбры і выразнасці голасу.
У гады Вялікай Айчыннай вайны 1941—1945 чытаў паведамленні Саўінфармбюро і загады Вярхоўнага Галоўнакамандуючага І. Сталіна. Юрыю Левітану, дзякуючы ўнікальнаму тэмбру голасу, было даверана аб’яўляць пра узяцце Берліна і пра Перамогу.
Карнілаў
Карнілаў — прозвішча.
Беларуска-польска-расійскі слоўнік
«Беларуска-польска-расійскі слоўнік» (арыг. Biełaruska-polska-rasijski sloŭnik) — 16-томны трохмоўны слоўнік новай беларускай літаратурнай мовы (125 тыс. рэестравых слоў), складзены дробным памешчык Магілёўскай губерні Язэпам Ціхінскім, які каля 40 гадоў займаўся лексікаграфічнай дзейнасцю (1870-я — пачатак XX ст.) і па гэтай прычыне страціў зрок.
У рукапісным аддзеле Літоўскай АН імя Урублеўскіх захавалася толькі частка матэрыялаў складальніка (7308 с.), што ўцалела пасля Вялікай Айчыннай вайны і адшукана ў пачатку 1958 г. малодшым навуковым супрацоўнікам Інстытута мовазнаўства імя Я. Коласа АН БССР А. А. Вяржбоўскім (страчаны 4 тамы на літары Б, В, Н, О, Р, Ц, каля 3 тыс. с.).
Гісторыя ўзнікнення слоўніка
Працу па збіранні лексікі беларускай мовы для вялікага трохмоўнага «Biełaruska-polska-rasijskaga sloŭnika» дробны памешчык Магілёўскай губерні Я. Ціхінскі распачаў яшчэ ў 1870-я гады. Яна была завершана аўтарам толькі ў 1900-х гадах. Аб гэтым сведчаць надпісы, зробленыя на старонках рукапісу: над літарай Д (daliczania − dalikacicca) складальнік пазначыў алоўкам ''«1 styc. 1906», над літарай К (kaczacca — kaczan) «4 listap. 1906»'' (933, 3r). Даследчык М. Ф. Гуліцкі ўказвае на своеасаблівасць слоўнікавай працы, паколькі ў ёй выкарыстоўваецца трохмоўе, што абумоўлена грамадска-палітычнымі ўмовамі Беларусі таго часу. ''«Развіццё слоўнікавага саставу беларускай літаратурнай мовы ў XIX ст. адбывалася ва ўмовах існавання на Беларусі так званага полілінгвізму, калі рускія і польскія словы мелі шырокі доступ і ўзбагачалі яе моўна-стылістычныя сродкі»''. Ціхінскі імкнуўся адштурхнуцца пэўным сэнсе ад гэтых моў, пераважна абапіраючыся на наяўныя сродкі беларускай мовы.
Праца над слоўнікам адбывалася на працягу 40 гадоў, з гэтай прычыны аўтар страціў зрок. (Аб тэмпе яго працы сведчаць некаторыя факты. З 1904 г. пачаў пісаць у наступным тэмпе: том А на кожным з 11 аркушаў па 16 старонак мае даты: 1, 7, 9, 12, 16, 18, 20, 25 верасня, 8, 9, 19 кастрычніка 1905 г., 37 аркушаў тома К напісаны з 1 лістапада 1906 г. па 26 мая 1907 г.; 96 аркушаў тома Т (каля 30 тыс. слоў) напісаны за год і г.д.). Пасля 1917 г. Ціхінскі цяжка хварэў і ў новых эканамічных умовах не меў магчымасці выдаць слоўнік за ўласныя сродкі. У 1921 г. рукапіс трапіў прадстаўніку навукова-літаратурнага аддзела Народнага камісарыята асветы Беларусі. Пасля заснавання Інбелкульта перададзены ў бібліятэку Інстытута. 16-томны рукапіс перакладнога «Biełaruska-polska-rasijskaga sloŭnika» Ціхінскага ў 641 аўтарскі аркуш прадстаўляў на той час галоўную каштоўнасць Інстытута. М. Байкоў добра быў знаёмы з рукапісам слоўніка і адзначаў памер працы прыкладна ў 10 250 старонак на 150 тысяч слоў беларускай мовы.
Мегаструктура слоўніка
У мегаструктуру слоўніка Ціхінскага ўваходзяць аўтарская прадмова і корпус лексічных адзінак. У якасці прадмовы да рукапісу аўтар падае шэсць кароткіх заўваг, якія датычаць напісання беларускіх слоў і ілюстрацыйнага матэрыялу:
З прадмовы зразумела, што аўтар карыстаецца фанетычным прынцыпам у перадачы беларускіх рэестравых слоў. У слоўніку паслядоўна перадаецца
Корпус слоўніка
Корпус слоўніка Ціхінскага змяшчае 125 тыс. рэестравых слоў. Супраць іншых беларускіх перакладных прац XIX — пачатку XX ст., названы слоўнік самы абʼёмны. Крыніцы матэрыялу слоўніка пакуль што дакладна не высветленыя. ''«Вядома, Я. Ціхінскі прымаў актыўны ўдзел у дваранскіх выбарах і такім чынам быў знаёмы з шматлікімі валаснымі, павятовымі і губернскімі пісарамі, якія маглі дапамагаць яму збіраць картатэку, ад якой пакуль што нічога не знойдзена»''.
Словы ў корпусе размешчаны паводле лацінскага алфавіту, з выкарыстаннем часткова алфавітна-гнездавога спосабу, у выніку чаго слоўнік дасягнуў найбольшага ахопу лексікі, адлюстраваў яе сістэмныя сувязі, бо ў гняздо ўключаліся многія вытворныя словы: ''dár, darénia, dareawánia, darawáć, darýe, padarúnak, abdárany, abdarénie, abdarawány, abdarawánia, abdarawánie, abdarówywanie, abdarawá ć, abdarówywá ć,abdarýć, abdarýcial, abdarýcialka, abdarýwać. Нават у параўнанні са слоўнікам Насовіча, у слоўніку Ціхінскага больш дасканала выпісаны дэрываты: kachá́ć, pakacháć, zakacháć, kachácca, pakachácca, zakachácca, kachánaczak, kachánaczka, kachának, kachánka, kachánia, pakachánia, zakachánia, kachány, zakachány, kachánianki; коха́ненький, коха́нка, коха́нне, коха́нокъ, коха́ный, коха́ць, коха́цься''.
Слоўнікавыя артыкулы складаюцца па наступным прынцыпе: намінацыя (у беларускай лексемы пазначаны націск), сінонімы і лексічныя варыянты (калі яны ёсць), тлумачэнне, тэкставая ілюстрацыя:
Як відаць з прыведзеных прыкладаў, да кожнай лексемы даецца тлумачэнне на адпаведнай мове, чаго не назіраецца ў іншых беларускіх слоўніках таго часу (напрыклад слоўніку Івана Насовіча, у якім беларускія лексемы растлумачаны па-руску).
У параўнанні са слоўнікам Мядзведскага, лексікаграфічнае апісанне тэрмінаадзінак Ціхінскага зроблена больш дасканала. Так, да многіх загалоўных паняццяў аўтар падае акцэнталагічныя, фанетычныя і марфалагічныя варыянты, змешчаныя ў адным або розных артыкулах з адсылкай да галоўнага: danína і daṅ (930, 11r); kabzá, kobzá і kapszá (931, 6r); káchla, káfla і káfal (931, 7v); sábas, sábat і szábus (933, 1v); sahajdák і sajdák (933, 5v); saká, sóka і asaká (933, 6r)) або суправаджае іх шэрагам сінонімаў, якія ўтвараюць сінанімічныя рады: dalína ʻдалинаʼ − nizína - padól (930, 3r); kabán – wiaprúk – parsiúk (931, 2v).
Навуковыя назвы паслядоўна праакцэнтаваны, часам з указаннем рухомага націску: sahán (933, 5r), samabytność (933, 10v), kabálny, kabalistýczny i kabalístaŭski (931, 2r); sakrúszywacca і sakruszácca (933, 57v), забяспечаны часцінамоўнымі паметамі (kabiércawy pr. ковровый (931, 4r); kablón s.m. треска (931, 5 r)), адсылкамі (pabréżża – pabiareża, pabiareża – przybreże − прибережье (932, 20v)), этымалагічнымі даведкамі (dalmátyka z lacin. – далматика (930, 3v); dalihójda z litowsk. – przypiewek – припевъ (930, 1r); damahóh z greck. – демагогъ (930, 5r); kabatáż z hrancuz. − каботажъ (931, 3r)), багатым ілюстрацыйным матэрыялам: ''Kaadjútar ʻкоадьютаръʼ. Kaadjutar biskupa. Коадьютаръ бискупа (931, 1v); Káchla ʻкафляʼ. Pieczka z kafhaj. Кафлявая печь'' (931, 7v).
Аналіз рэестра слоўніка сведчыць, што складальнік усебакова раскрываў значэнні слоў, даваў ім кваліфікаванае, даходлівае тлумачэнне шляхам падбору польскіх і рускіх адпаведнікаў, у многіх выпадках дапаўняючы іх энцыклапедычнымі звесткамі: ''kábuz – кобецъ. Ptuszka z hatunka drapieżnych dziannych rodu sakalow, maje 13 hatunkaŭ. Птица изъ ряда хищныхъ дневныхъ породы соколовъ, имеетъ 13 сортовъ (931, 5v); zaalóhija ʻзоологіяʼ. Nawuka, szto maić za pradmiet usiakuju żywiolu i ich apisania. Наука, имеющая за предметъ животныхъ и ихъ описаніе'' (934, 3r).
Полісеманты выдзяляюцца ў межах аднаго артыкула са шматзначным рэестравым словам: ''Sadzíba ʻsaedziba, asada; kusok hruntu hdzie budynki, ahkrod, dwor. Pancki dwor u dziareŭniʼ (933, 4v); saldát ʻToj szto slużyć u wojska, bawicca żaŭnierkaju. Saldaciuha, rycar, wajaka, bahatyrʼ'' (933, 9r). У падачы амонімаў няма строга вытрыманай сістэмы: у адных выпадках яны размяжоўваюцца і прыводзяцца ў асобных слоўнікавых артыкулах, у другіх аб’яднаны ў адзін: Dalína ʻNizina, padolʼ; Daliná ʻAddalenia, adlehlaśćʼ (930, 3r); ''Kabála ʻTradycja, padania żydoŭskaja; umienia tajemnaja abcawać z duchami. Hadania u karty sztob wiedać szto budzić. Spisak, intryha, plotka, zmovaʼ'' (931, 2r).
Аснову слоўніка складае агульнаўжывальная лексіка беларускай мовы. Разам з тым у ім адзначана шмат рэгіянальных слоў пераважна з тэрыторыі ўсходняй Беларусі: pożnia, pachać, piańka, але не толькі: milta, paranasznik, pajedzie. Адначасова ў слоўніку адзначаецца шмат лексем, якія маглі існаваць толькі ва ўжытку адукаванай, інтэлігентнай часткі беларускамоўнага грамадства: abacadła, lamantar, abacadlanik, abanament, abanawać, abaraniać і інш.
Слоўнік Ціхінскага змяшчае і шмат анамастычных намінацый: тапонімы (Albania, Abchazja, Hawana, Dancyh, назвы міфалагічных істот (Minerwa, Jason), прозвішчы вядомых гістарычных асоб, уласныя імёны (Albin, Aksiuta). Тлумачэнне такога роду намінацый набліжана да энцыклапедычных артыкулаў.
Асаблівую каштоўнасць і матэрыял для вывучэння складаюць анамастычныя назвы, якія маюць дачыненне да гісторыі, культуры і этнаграфіі Беларусі:
Звяртаюць на сябе ўвагу адсутнасць функцыянальна-стылістычнай характарыстыкі слова, недастатковая распрацаванасць сістэмы граматычных памет, разнабой у адлюстраванні амонімаў, а таксама недахопы і памылкі ў перакладзе асобных семантычных адценняў слоў (papléchnik – popléchnik – заступникъ (932, 68v)), у адзнаках стылістычных характарыстык (sabáczka – lopuch – репейникъ (933, 4r), kabýlnik – mleczaj – груздь (931, 6r), sadúchi – smierć − смерть (933, 4r)), у падачы форм тэрмінаадзінак і іх адпаведнікаў (zaaktykawać – zaoblatować – явить (934, 2v), pabiaréżnik – prybrezny − прибережный (932, 12v)).
Аднак названыя недакладнасці не змяншаюць агульнай каштоўнасці рукапісу. Улічваючы такія станоўчыя бакі, як паўната рэестру, фанетычна дакладнае адлюстраванне асаблівасцей беларускай мовы, багацце афіксальнага словаўтварэння, лексічная шырыня слоўнікавага матэрыялу, дакладнае вызначэнне этымалогіі слова, праца Ціхінскага адыграла «немалаважную ролю як зыходны пункт у развіцці перакладной шматмоўнай лексікаграфіі».
Лёс рукапісу
Упершыню слоўнік Ціхінскага быў апісаны Міколам Байковым яшчэ ў 1922 г. Выдатны беларускі лексікограф вельмі высока ацэньваў працу свайго папярэдніка, прылічыўшы яе да галоўнай каштоўнасці Інбелкульта.
У 1930-я гады слоўнік пачалі рыхтаваць да друку. Але падрыхтаваная копія разам з рукапісам загінула ў час Вялікай Айчыннай вайны.
Аказалася, аднак, што існаваў яшчэ адзін варыянт працы беларускага даследчыка. З крыніц становіцца зразумелым тое, што Ціхінскі стварыў два экземпляры слоўніка.
Да Вялікай Айчыннай вайны Інстытут мовазнаўства з машынапіснай копіі, зробленай у Маскве, рыхтаваў слоўнік да выдання, аднак у 1941—1944 гг. рэдакцыйныя матэрыялы слоўніка загінулі ў Мінску разам з іншымі навуковымі каштоўнасцямі АН БССР (4 тамы на літары В, Н, О, Р, каля 3 тыс. старонак). Частка рукапісу, якая захавалася, адшукана ў пачатку 1958 г. малодшым навуковым супрацоўнікам Інстытута мовазнаўства імя Я. Коласа АН БССР А. А. Вяржбоўскім у фондах АН Літвы разам з лістом вядомага беларускага этнографа і фалькларыста М. Федароўскага ў лісце да дачкі складальніка ад 10 мая 1906 года, дзе даецца высовая ацэнка яго працы − тома А на 30 тыс. слоў. Па словах А. А. Вяржбоўскага, у час вайны рукапіс трапіў у Вільню. Пасля вызвалення горада розныя архіўныя матэрыялы, сярод якіх знаходзіўся рукапіс, у 1945 г. былі апячатаны і ў 1946 г. размеркаваны паміж Віленскім дзяржаўным універсітэтам, АН і Цэнтральным Архівам Літоўскай ССР, а часткова адпраўлены ў Мінск. Пра гэта сведчыць кароткае паведамленне ў літоўскай газеце «Tiesa» (бел. «Праўда») ад 9 сакавіка 1958 г. і рэцэнзія на «Biełaruska-polska-rasijski sloŭnik» навукоўца, надрукаваная 18 жніўня 1961 г. (машынапіс), якая захавалася ў фондах Беларускага дзяржаўнага архіва-музея літаратуры і мастацтва ў Мінску.
Пазней з’явіліся і іншыя працы — Эльжбеты Смулковай і Мікалая Гуліцкага, аднак дагэтуль 7 308 старонак віленскага рукапісу застаюцца маладаследаванымі.
У наш час рукапіс слоўніка зберагаецца ў аддзеле рукапісаў і рэдкіх кніг бібліятэкі Акадэміі Навук Літвы. Гэтая праца вельмі цікавая для даследчыкаў усіх трох славянскіх моў — беларускай, рускай і польскай.
NGC 6630
NGC 6630 (іншыя абазначэнні — ESO 103-26, IRAS18278-6319, PGC 62008) — галактыка ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Марк Аляксандравіч Асвяцімскі
Марк Аляксандравіч Асвяці́мскі (, г.    —  ) -  беларускі палітычны дзеяч.
Біяграфія
Да 1918 года ў  расійскай  партыі  эсэраў. У 1919—1920 гадах член  ЦК  Беларускай  партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў  (БПС-Р), у  1919—1924 гадах старшыня  яе  Слуцкага  камітэта, член  культурна-асветнага  таварыства  «Папараць-кветка»  ў Слуцку. У 1920 годзе  член  Беларускай рады Случчыны,  узначальваў  вярбовачны пункт Беларускай вайсковай камісіі  ў  Слуцку. У 1919  і 1921 гадах  быў  арыштаваны  ВЧК. У 1924 годзе адышоў  ад  палітычнай  дзейнасці. У 1930-я  гг. працаваў эканамістам  Гомельскага тлушчакамбіната. 11 лютага 1938 года арыштаваны, 1 лістапада 1938 года  прыгавораны  да  вышэйшай меры пакарання. Рэабілітаваны 13 ліпеня 1960 года.
Яромічы
Яро́мічы (, Ерёмичи) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Буховіцкага сельсавета.
У 1940—1976 гадах цэнтр Яроміцкага сельсавета.
Жабіна (возера, басейн Чарнаўкі)
Жа́біна — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 14 км на паўночны захад ад горада Гарадок, за 01,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Загуззе, у басейне ракі Чарнаўка.
Плошча паверхні 0,007 км². Даўжыня 0,17 км, найбольшая шырыня 0,12 км. Даўжыня берагавой лініі 0,4 км.
Размешчана сярод лесу. Схілы катлавіны вышынёй да 2 м. На захадзе да возера прымыкае балота.
Валана
Валана (Volano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Purificazione di Maria Vergine.
Перац струкавы
Пе́рац струкавы, або капсікум, або Перац (Capsicum) — род кветкавых раслін сямейства паслёнавых.
Апісанне
Шматгадовыя (у культуры — аднагадовыя) травы, кусты і паўкусты. — аднагадовая самаапыляльная расліна, мае шэраг разнавіднасцей, якія падзяляюць на салодкія і вострыя (горкія). Культывуюць таксама найбольш востры перац каенскі.
Арэал
Адрозніваецца 20 (паводле іншых звестак каля 50) відаў. Пашыраны ў Цэнтральнай, Паўднёвай Амерыцы і на астравах Галапагас. Плады перцу агародніннага, ці папрыкі, выкарыстоўвалі ў Амерыцы ацтэкі; у Еўропу іх прывёз Хрыстафор Калумб. Культывуюць у краінах з трапічным, субтрапічным і ўмераным кліматам.
Барышоўка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Барышоўка — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Барадуліхінскай сельскай акругі. Код КАТА — 633830200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 118 чалавек (64 мужчыны і 54 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 57 чалавек (27 мужчын і 30 жанчын).
HIM
«H.I.M.» — фінскі рок-гурт, заснаваны ў 1991 годзе вакалістам, гітарыстам і басістам. З 1999 па 2015 пастаянным удзельнікам з’яўляўся ўдарнік, а з 2001 года — клавішнік. У перыяд з 1997 па 2013 год гурт выпусціў восем студыйных альбомаў. З’яўляецца першым у свеце фінскім гуртом, чый альбом («») быў залатым дыскам. У Фінляндыі альбомы «», «», «» і «» атрымалі статусы плацінавых, «Razorblade Romance» — двойчы плацінавага.
Мікалаеўка (Буда-Кашалёўскі раён)
Мікалаеўка — вёска ў Губіцкім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Вакол лес. Паблізу ёсць паклады жалязняку.
Размяшчэнне
У 22 км на захад ад Буда-Кашалёва, 65 км ад Гомеля, 14 км ад чыгуначнай станцыі Забаб’е (на лініі Жлобін — Гомель).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель. Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, блізкай да шыротнай арыентацыі і забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з канца XIX стагоддзя як ваколіца ў Недайскай воласці Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні. У 1909 годзе 160 дзесяцін зямлі.
У 1929 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны акупанты спалілі 12 двароў; 18 жыхароў вёскі загінулі на фронце. У 1959 годзе ў складзе калгаса імя Ф. Энгельса (цэнтр — вёска Губічы).
Ахмед Хасан аль-Бакр
Біяграфія
У 1938 годзе ён паступіў у ваенную акадэмію. У 1941 годзе аль-Бакр прыняў актыўны ўдзел у антыбрытанскім паўстанні Рашыда Алі аль-Гайлані. Пасля падаўлення паўстання Ахмед Хасан быў выключаны з узброеных сіл, але ў 1957 годзе яму ўдалося аднавіцца. У наступным годзе ў Іраку адбылася рэвалюцыя.
Пруднік
Пруднік (Prudnik,, Neustadt in Oberschlesien) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы каля мяжы з Чэхіяй. Размешчаны за 380 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 50 км на паўднёвы захад ад Аполе. Адміністрацыйны цэнтр Прудніцкага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Пруднік. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 20,50 км². Насельніцтва 21,2 тыс. чалавек.
Яўсімавічы
Яўсі́мавічы (, Евсимовичи) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Буховіцкага сельсавета.
NGC 6631
NGC 6631 (іншае абазначэнне — OCL 59) — рассеянае скопішча ў сузор’і Шчыт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жабіна (возера, басейн Аўсянкі)
Жа́біна — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 32 км на паўночны ўсход ад горада Гарадок, за 2 км на поўдзень ад вёскі Забарок, на паўднёвы захад ад возера Цёста, у басейне ракі Аўсянка.
Плошча паверхні 0,006 км². Даўжыня 0,19 км, найбольшая шырыня 0,075 км. Даўжыня берагавой лініі 0,2 км.
Схілы катлавіны невыразныя, з усходу і захаду балота, з поўначы і поўдня — лес.
Чэмпіянат свету па шахматах сярод жанчын 2016
Чэмпіянат свету па шахматах сярод жанчын 2016 — матч за званне чэмпіёнкі свету па шахматах паміж дзеючай чэмпіёнкай свету Марыяй Музычук з Украіны і прэтэндэнткай на тытул Ху Іфань з Кітая. Запланаваны 10-гульнявы матч праходзіў з 1 па 14 сакавіка 2016 года ў Львове, Украіна.
14 сакавіка Ху стала пераможцай чэмпіянату, атрымаўшы перамогу ў дзявятай партыі і скончыўшы матч. Як і ў двух папярэдніх паядынках паміж шахматысткамі кітаянка выйграла пераканаўча, не прайграўшы ніводнай партыі.
Цукла
Цукла (Zuclo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 351 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 35 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 38079. Тэлефонны код — 0465.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Martino.
Лікург
Лікург (Λυκοΰργος) — легендарны спартанскі заканадавец 9—8 ст. да н.э., з імем якога спартанцы звязвалі свае асноўныя і найбольш старажытныя законы і звычаі. Грэчаскія аўтары 5—4 ст. да н.э. (Плутарх) прыпісвалі яму стварэнне асноўных інстытутаў спартанскага грамадства і дзяржаўнага ладу, сапраўднае афармленне якіх было вынікам доўгага пераходу ад першабытнага ладу да класавага грамадства ва ўмовах сацыяльнай барацьбы. Паводле распаўсюджанай версіі падання, Лікург, будучы дзядзькам і апекуном маладога спартанскага цара, фактычна кіраваў Спартай, увёў запазычаныя на востраве Крыт законы, якія быццам бы прадвызначылі эканамічны і палітычны лад Спарты.
Віктар Міхайлавіч Пінчук
Віктар Пінчук (Віктор Пінчук; ) — украінскі бізнесмен і філантроп. Па стане на студзень 2016 года «Форбс» уключыў яго ў спіс 1250-ці самых багатых людзей у свеце з агульным станам у $1,44 мільярдаў.
Заснавальнік і асноўны ўладальнік EastOne Group LLC, кампаніі па міжнароднаму інвеставанню, праектнаму фінансаванню і фінансавым кансультацыям, якая базуецца ў Лондане, а таксама Interpipe Group, адной з вядучых кампаній Украіны па сталеліцейнай прамысловасці. Уладальнік чатырох тэлевізійных каналаў і папулярнага таблоіда «Факты и комментарии» («Факты і каментарыі»). Быў членам Вярхоўнай Рады Украіны на працягу двух тэрмінаў запар з 1998 па 2006 гады. Жанаты з Аленай Пінчук, дачкой экс-прэзідэнта Украіны Леаніда Кучмы.
Іван Максімавіч Паддубны
Іван Паддубны (Іван Піддубний;  — ) — расійскі прафесійны барэц, паходжаннем з запарожскіх казакаў. Шасціразовы чэмпіён свету па барацьбе. Пачаў кар’еру каля 1900 года і за 40 гадоў прайграў толькі ў двух баях.
NGC 6632
NGC 6632 (іншыя абазначэнні — UGC 11226, MCG 5-43-18, ZWG 172.32, IRAS18230+2730, PGC 61849) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Абдэль Рахман Арэф
Абдэль Рахман Мухамед Арэф (араб. عبد الرحمن عارف `Абд аль-Raḥmān` Ārif) (1916 — 24 жніўня 2007, Аман) — палітычны і ваенны дзеяч Ірака. Прэзідэнт Ірака (1966—1968), прэм'ер-міністр Ірака (1967—1968).
Біяграфія
Заняў пасаду прэзідэнта пасля смерці свайго брата Абдэль Салама Арэта. Скінуты партыяй Баас падчас вайсковага перавароту 17 ліпеня 1968 года. Жыў у эміграцыі, затым вярнуўся на радзіму. Пасля падзення рэжыму Садама Хусейна зноў пакінуў краіну. Апошнія гады жыў у Іарданіі, дзе і памёр.
Алег Леанідавіч Алкаеў
Алег Леанідавіч Алкаеў (, Ленінск-Кузнецкі, РСФСР —, Берлін, Германія) — былы начальнік СІЗА № 1 (Мінск), аўтар кнігі «Расстрэльная каманда».
Біяграфія
Мае сярэднюю спецыяльную і вышэйшую адукацыю, палкоўнік унутранай службы. Больш за 30 гадоў прапрацаваў у пенітэнцыярнай сістэме СССР, Казахстана, а з пачатку 1990-х гадоў — Беларусі.
У дзень выхаду газет з гэтымі матэрыяламі Алкаеў пакінуў Мінск, некаторы час жыў у Маскве, а затым выехаў да сваякоў у Германію і з 25 ліпеня 2001 года жыве ў Берліне. У 2002 годзе ён атрымаў палітычны прытулак у Германіі. У 2006 годзе выдадзена кніга Алкаева «Расстрэльная каманда» (выд. «Беларускі Партызан», 2006. — 288 стар. — ISBN 5-91114-003-9). У анатацыі кнігі гаворыцца: Яго <Алкаева> адкрыты аповед пра турэмны побыт, правілы і парадкі раскрывае многія таямніцы гэтага закрытага свету. Шакавальныя падрабязнасці прывядзення ў выкананне смяротных прысудаў — першы сучасны дакумент аб працэдуры пакарання.
У студзені 2021 года была апублікавана размова Вадзіма Зайцава, тагачаснага старшыні КДБ, з двума людзьмі ад 11 красавіка 2012 года, дзе гаворка вялася сярод іншага і пра арганізацыю забойства пісьменніка і былога начальніка СІЗА-1 у Мінску Алкаева.
Знаменка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Знаменка — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Барадуліхінскай сельскай акругі. Код КАТА — 633830300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 130 чалавек (68 мужчын і 62 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 94 чалавекі (55 мужчын і 39 жанчын).
Сяргей Юр’евіч Давыдаў
Сяргей Давыдаў (нар., ) — былы расійскі футбаліст, нападнік.
Клубная кар’ера
Пазней выступаў за розныя клубы ніжэйшых расійскіх дывізіёнаў. З 2009 года — ігрок смаленскага «Дняпро». Пакінуў каманду ў 2016 годзе, некаторы час выступаў у міні-футболе, пасля чаго завяршыў кар’еру.
Барысаўка (Кобрынскі раён)
Бары́саўка (, Борисовка) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дзівінскага сельсавета.
Намыслаў
Пруднік (Namysłów, Namslau — Намслау) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы. Размешчаны за 300 км на паўднёвы захад ад Варшавы, за 60 км на поўнач ад Аполе і за 60 км на ўсход ад Уроцлава. Адміністрацыйны цэнтр Намыслоўскага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Намыслаў. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 22,62 км². Насельніцтва 16,2 тыс. чалавек.
Нафтаздабыўная прамысловасць Беларусі
Нафтаздабыўная прамысловасць Беларусі — спецыялізаваная галіна прамысловасці Беларусі, якая ўключае разведку, здабычу нафты і спадарожных ёй газаў, пачынае падрыхтоўку нафты для яе транспарціроўкі і перапрацоўкі.
Нафтаздабыўная прамысловасць Беларусі грунтуецца на радовішчах у Гомельскай вобласці.
Гісторыя
Першым пра гэта заявіў геолаг Аляксандр Розін. Падставай для пошукаў нафты сталі даследаванні Герасіма Багамолава, які патлумачыў купалападобныя структуры ў паўднёвай частцы краіны наяўнасцю нафты. А ўжо ў 1957 г. ўпершыню было сказана пра нафтаносны раён — беларускае Палессе.
Прамысловая распрацоўка першага на Беларусі радовішча нафты пачалася ў 1965 г. У 1966—1970 гг. уведзены ў эксплуатацыю Асташкавіцкае, Вішанскае і Давыдаўскае радовішчы Светлагорскага раёна. Да канца 1970-х гадоў разведана 18 радовішчаў, на якіх, нафта залягае ў сярэдніх і малых радовішчах плошчай ад 50 км² да 1—2 км².
У 1967 г. быў здабыты першы мільён нафты.
У чэрвені 2015 г. было завершана свідраванне самага глыбокага Перадрэчыцкага радовішча. Яго глыбіня — 6 755 метраў.
Здабыча
Дэбіт свідравін невялікі, асноўны спосаб здабычы — помпавы. Эфектыўнасць нафтаздабычы абумоўлена высокай якасцю нафты, дастатковай гаспадарчай асвоенасцю тэрыторыі. З усіх радовішчаў (больш за 30) па нафтаправодах нафта ідзн да Рэчыцкага і Асташкавіцкага, дзе праходзіць прамысловую падрыхтоўку (абязводжанне, абяссольванне, сепарацыя), потым падаецца ў нафтаправод «Дружба» і нафтаперапрацоўчыя заводы.
У 1965 г. было здабыта 39 тыс. т. За 1965—1990 гг. здабыта каля 90 млн т нафты. У 1998 г. было здабыта 1830 тыс. т (уключаючы газавы кандэнсат).
Ламаносаўскі раён (Ленінградская вобласць)
Ламаносаўскі муніцыпальны раён — муніцыпальнае ўтварэнне ў заходняй частцы Ленінградскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — горад Ламаносаў. Ламаносаўскі раён — адзінае муніцыпальнае ўтварэнне ў Ленінградскай вобласці, адміністрацыйны цэнтр якога знаходзіцца ў іншым суб’екце Федэрацыі: горад Ламаносаў уваходзіць у склад Петрадварцовага раёна Санкт-Пецярбурга.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года — 64 642 чалавек.
Гісторыя
Да 1927 года асноўная частка тэрыторыі раёна ўваходзіла ў склад Тракайскага павета Ленінградскай губерні.
У верасні 1927 гады ў складзе Ленінградскай акругі Ленінградскай вобласці ўтвораны Араніенбаумскі раён. У 1930 годзе ў сувязі з ліквідацыяй акруг увайшоў непасрэдна ў вобласць. У верасні 1939 года горад Араніенбаўм ператвораны ў самастойную адміністрацыйна-гаспадарчую адзінку з непасрэдным падначаленнем яго гарадской Рады Ленінградскай абласной Радзе.
У гады Вялікай Айчыннай вайны частка тэрыторыі раёна была акупавана.
У лютым 1948 года раён пераназваны ў Ламаносаўскі. У 1955 годзе ў яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Краснасельскага раёна. У 1963 годзе быў утвораны Гатчынскі сельскі раён, які ўключыў у сябе тэрыторыі скасаваных Гатчынскага і Ламаносаўскага раёнаў. Пры гэтым раённы Савет дэпутатаў працаўнікоў раёна быў перададзены ў падначаленне Ленінградскаму абласному (сельскаму) Савету дэпутатаў працаўнікоў, а гарадскі Савет дэпутатаў працаўнікоў горада Ламаносаў быў перададзены ў падначаленне Ленінградскаму абласному (прамысловаму) Савету дэпутатаў працаўнікоў. У 1965 годзе Ламаносаўскі раён быў адноўлены, прычым было вырашана не арганізоўваць раённы Савет дэпутатаў працаўнікоў і яго выканаўчы камітэт. У сувязі з гэтым пасялковыя і сельскія Саветы дэпутатаў працаўнікоў раёна былі перададзеныя ў падначаленне гарадскому Савету дэпутатаў працаўнікоў горада Ламаносава.
У 1973 года Сасновы Бор атрымаў статут горада абласнога падначалення.
У красавіку 1978 гады горад Ламаносаў перададзены ў адміністрацыйнае падначаленне Петродворцового раённай Рады горада Ленінграда. Ламаносаўская гарадская Рада народных дэпутатаў ператвораны ў Ламаносаўскую раённую Раду.
У 1996 года Ламаносаўскі раён і горад Сасновы Бор атрымалі статус муніцыпальнага ўтварэння.
1 студзеня 2006 года ў складзе раёна ўтвораны 2 гарадскія і 13 сельскіх паселішчаў.
NGC 6633
NGC 6633 (іншае абазначэнне — OCL 90) — рассеянае скопішча ў сузор’і Змеяносец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікалаеўка (Мікалаеўскі сельсавет, Буда-Кашалёўскі раён)
Мікалаеўка — аграгарадок, цэнтр Мікалаеўскага сельсавета Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай дарозе, затым па шашы Доўск — Гомель.
Планіроўка складаецца з прамалінейнай амаль шыротнай вуліцы, забудаванай з абодвух бакоў драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу. У 1987 годзе пабудаваны цагляныя дамы на 50 кватэр, у якіх змясціліся перасяленцы з забруджаных радыяцыяй месцаў пасля Чарнобыльскай катастрофы.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў Гарадзецкай воласці. Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні. Паводле інвентара 1848 года ў валоданні памешчыка былі вёска і фальварак. У 1852—1867 гадах працаваў цукровы завод. Размяшчаўся ў 3-павярховым будынку. У 1854 годзе меў 2 паравыя катлы і паравую машыну, у 1859 г. — 3 паравыя машыны (60 к.с.), 4 гідрапрэсы, 3 цэнтрыфугі, 3 дыфракцыйныя катлы. У 1859 г. працавалі 200 рабочых і 2 майстры.
Па рэвізскіх матэрыялах 1859 года ў складзе маёнтка Самойлаў. Па перапісу 1897 года знаходзіліся: хлебазапасны магазін, 2 вятракі, гамарня.
У 1930 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны акупанты ў 1944 году спалілі 47 двароў. За час вайны загінулі 105 жыхароў. З 28 чэрвеня 1973 года цэнтр Мікалаеўскага сельсавета. Цэнтр саўгаса «Шлях Ілліча». Працуюць пільня, сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, дзіцячы сад, аддзяленне сувязі, швейная майстэрня, магазін.
Батальны жанр
Батальны жанр (ад bataille — бітва) — жанр выяўленчага мастацтва, прысвечаны тэмам вайны і ваеннага жыцця. Галоўнае месца ў батальным жанры займаюць сцэны сухапутных, бітваў і ваенных паходаў. Мастак імкнецца захаваць асабліва важны або характэрны момант бітвы, паказаць героіку вайны, а часта і раскрыць гістарычны сэнс ваенных падзей, сюжэты могуць быць пабудаваны на гістарычных, дакументальна пацверджаных фактах, што збліжае батальны жанр з гістарычным. Сюжэты таксама могуць быць узяты з фальклорнага матэрыялу (легенды, паданні, прытчы і г. д.). Сцэны ваеннага побыту (у паходах, казармах, лагерах) часцяком звязваюць батальны жанр з бытавым.
Гісторыя жанру
Батальныя сюжэты вядомыя з глыбокай старажытнасці: сцэны перамог над ворагам, алегарычныя і сімвалічныя вобразы ў рэльефах, размалёўках і дробнай пластыцы Старажытнага Егіпта, Двухрэчча, Ірана; у расфарбоўцы вазаў, скульптурных кампазіцыях франтонаў храмаў, кампазіцыях рэльефаў і жывапісе Старажытнай Грэцыі; у эліністычным мастацтве (рэльефы ); рэльефах і карцінах з адлюстраваннем бітваў і трыумфаў Старажытнага Рыма; у мастацтве скіфаў, старажытных цывілізацый Амерыкі. У сярэднявеччы батальна-гістарычныя сюжэты пашыраны ў еўрапейскай і ўсходней кніжнай мініяцюры, у абразах (найбольш выразна пасля 15 стагоддзя), дэкаратыўна-прыкладным мастацтве, рэльефах Кітая і Камбоджы, індыйскіх размалёўках, японскім жывапісе.
Да эпохі Адраджэння ў Італіі ставяцца першыя досведы рэалістычнага малюнка бітваў. Паступова на змену афіцыйным баталіям прыходзяць выявы рэальных ваенных эпізодаў. У гэты час мемарыяльныя кампазіцыі ў гонар ваенных перамог стваралі Джота, Паала Учэла, П’ера дэла Франчэска, Леанарда да Вінчы, Мікеланджэла, Тыцыян, Я. Тынтарэта.
У 17 стагоддзі значную ролю ў станаўленні батальнага жанру адыгралі творы Д. Веласкеса, П. П. Рубенса, графіка Ж. Кало. У гэты час сфарміраваліся асноўныя тыпы кампазіцыйнай будовы твораў батальнага жанру: умоўна-алегарычная кампазіцыя з выявай палкаводца на фоне бітвы (Ш. Лебрэн, Францыя), невялікая батальная карціна з эфектнай дакументальна-хранікальнай выявай кавалерыйскага бою ці эпізодамі ваеннага побыту (, Італія;, Галандыя), сцэны марскіх баёў (В. ван дэ Велдэ, Галандыя). У 18 стагоддзі пашыраны ў мастацтве Францыі (А. Вато), Расіі (, А. Зубаў, ), Амерыкі (, Дж. С. Коплі, Дж. Трамбал).
У 19 стагоддзі ў батальным жанры працавалі, , , А. Вернэ (Францыя), А. Адам (Германія), Ф. Гоя (Іспанія), , Я. Матэйка, А. Арлоўскі (Польшча), (Бельгія), М. Алеш,  (Чэхія), , ,  (Расія). 3 канца 19 стагоддзя ў батальным жанры ўсё большая ўвага адцаецца адлюстраванню складаных псіхалагічных і філасофскіх праблем: творы А. Менцэля (Германія), (Італія),  (ЗША),  (Польшча), Н. Грыгарэску (Румынія),  (Балгарыя),,  (Францыя), І. Айвазоўскага, А. Багалюбава, В. Паленава, В. Верашчагіна, , В. Сурыкава (Расія).
У 20 стагоддзі, насычаным войнамі і рэвалюцыямі, карэнныя змены адбываюцца і ў батальным жанры: пашыраюцца яго межы і тэматычны дыяпазон, узмацняецца гісторыка-філасофскі падтэкст. У батальным жанры працуюць О. Дзікс і К. Кольвіц (Германія), Ф. Мазерэль (Бельгія), і  (Францыя), Ф. Ходлер (Швейцарыя),, І. Мештравіч (Харватыя),  (Сербія), Ф. Брэнгвін (Англія), О. Какошка (Аўстрыя), Р. Гутуза (Італія), ,  (Японія), К. Пятроў-Водкін, , ,  (Расія).
У беларускім мастацтве
У беларускім мастацтве батальныя кампазіцыі вядомыя ў творах дробнай пластыкі (пач. 12 стагоддзя), мініяцюрах Радзівілаўскага летапісу (15 ст.), абразках (15—16 ст.), стылізаваных выявах беларускіх воінаў на кафлі 16 ст., гравюрах Ф. Скарыны, М. Цюнта (16 ст.), Л. Хршчановіча, Г. Келера,, ілюстрацыях М. Вашчанкі (17 ст.), манументальным жывапісе 17—18 стагоддзяў.
У жывапісе найбольш ранні з вядомых твораў батальнага жанра — «Бітва пад Оршай» (каля 1515), блізкі па стылістыцы да твораў еўрапейскага Адраджэння (дакладнасць у паказе адзення, панарамы бітвы, тыпажу). У 17 стагоддзі серыю малюнкаў і карцін на тэмы ваенных паходаў князя Я. Радзівіла стварыў А. ван Вестэрфельд. Батальныя сцэны адлюстраваны на шпалерах Карэліцкай мануфактуры (18 ст.). У 19 ст. батальныя кампазіцыі ў жывапісе стваралі В. Ваньковіч, Ф. Смуглевіч, Я. Сухадольскі, В. Дмахоўскі, у графіцы — М. Кулеша, К. Кукевіч, Я. Дамель, М. Э. Андрыёлі, Ю. Фалат, А. Гротгер.
У жывапісе, графіцы і скульптуры 1-й трэці 20 стагоддзя да батальнага жанру звярталіся В. Волкаў, Я. Зайцаў, П. Гаўрыленка, М. Манасзон, І. Гембіцкі, А. Жораў. Вобразы і падзеі нацыянальнай гісторыі адлюстраваны ў творах М. Філіповіча, П. Сергіевіча. Героіка-рамантычны апавядальны характар уласцівы кампазіцыям у жывапісе, графіцы і скульптуры 1940 — пачатку 1960-х г. (творы І. Ахрэмчыка, Г. Бржазоўскага, М. Гуціева, І. Давідовіча, Я. Зайцава, С. Раманава, У. Сухаверхава, У. Хрусталёва, Я. Ціхановіча, А. Шыбнёва; скульптуры З. Азгура, А. Бембеля, А. Глебава, С. Селіханава).
Пошукі новых стылістычных рашэнняў у 1970-я г. вылучаюць творы батальнага жанру М. Савіцкага, В. Грамыкі, Г. Вашчанкі, А. Анікейчыка. У 1980-я г. — пачатку 1990-х гадоў у батальным жанры павялічваецца колькасць сімволіка-алегарычных элементаў, прытчавых вобразаў (жывапіс Б. Аракчэева, Ф. Бараноўскага, І. Белановіча, М. Глушко, А. Марачкіна, У. Мінейкі, П. Свентахоўскага, І. Стасевіча, І. Ціханава, Г. Ціхановіча, М. Якуніна; графіка Л. Асецкага, У. Басалыгі, С. Геруса, А. Дзямарына, А. Кашкурэвіча, Я. Куліка, М. Купавы, А. Паслядовіч, М. Селешчука; скульптурныя кампазіцыі, А. Заспіцкага, А. Курачкіна, В. Палійчука; манументальны жывапіс Л. Асядоўскага, У. Крываблоцкага, М. Савіцкага).
Гушчын
Гушчын — прозвішча.
Уладзімір (Нікольскі)
Епіскап Уладзімір (свецкае імя Васіль Сцяпанавіч Нікольскі;  — ) — праваслаўны дзеяч, епіскап.
Біяграфія
У 1851 годзе скончыў Курскую духоўную семінарыю. У 1859 годзе паступіў у Санкт-Пецярбургскую духоўную акадэмію і ў 1863 годзе скончыў яе.
З 18 ліпеня 1864 года — інспектар і прафесар Казанскай духоўнай семінарыі. З 10 ліпеня 1869 года — рэктар Самарскай духоўнай семінарыі.
16 сакавіка 1875 года хіратанізаваны ў епіскапа Брэсцкага, вікарыя Літоўскай епархіі. З 16 мая 1877 года — епіскап Ковенскі, вікарый Літоўскай епархіі.
Гермес Трысмегіст
Герме́с Трысмегі́ст ці Мерку́рый Трысмегіст, Гермес тройчы найвялікшы (Hermēs Trismegistós) — легендарны пісьменнік, заканадаўца, якому прыпісвалася аўтарства шэрагу твораў, нібыта запісаных з вуснаў самога бога Гермеса, аўтар тэасофскага вучэння, выкладзенага ў некалькіх кнігах грэка-егіпецкага паходжання, напісаных пад гэтым імем. Імя Г. Т. узята ад грэчаскага бога Гермеса (лац. Меркурыя, адпаведніка егіпецкага Тота), псіхапомпа і апякуна таемных ведаў, але ў герметычных кнігах Г. Т. не бог, а мудры чалавек, які атрымаў вучэнне ад бога. Ф. Скарына дзейнасць Г. Т. адносіць да невядомых часоў гісторыі Егіпта.
Вучэнне Г. Т., выкладзенае ў г.зв. герметычных кнігах, злучае ідэі егіпецкага палітэізму, іўдзейска-хрысціянскага манатэізму і грэчаскага філасофскага ідэалізму. У вучэнні пра чалавека перакрыжоўваюцца біблейская канцэпцыя пра чалавека — вобраз Божы і Бога — госпада ўсіх стварэнняў з егіпецка-гнастычнымі ўяўленнямі пра падшага бога-андрагіна. Мэта чалавека — злучыцца з Богам праз дасягненне дасканалае веды. Пад ведамі разумецца не дыскурсіўнае пазнанне (яно рэзка асуджаецца), а засяроджанае спасціжэнне ўсеагульнае ісціны пры адмове ад думак і жаданняў.
Вучэнне Г. Т. пра ідалаў і асобу валадара ўяўляе цікавасць сваім егіпецкім характарам. Паводле яго, найвышэйшы Бог стварае багоў а нябёсах, гэтаксама чалавек мае ўладу ствараць багоў у храмах, забяспечваючы там умовы для цудатворных і прароцкіх праяваў блізкіх да нас боскіх моцаў. Цар ёсць жывая праява найвышэйшага Бога, апошні сярод багоў, першы сярод людзей. На нябёсах жывуць багі, над якімі валадарыць Творца сусвету, у эфіры змяшчаюцца зоркі, якімі кіруе Сонца, у паветры жывуць душы і дэманы пад уладаю Месяца, на зямлі жывуць людзі пад уладай цара. Царскія душы боскія па прыродзе, валадары робяцца жорсткімі і несправядлівымі толькі пад уплывам злых дэманаў.
Алхімікі Сярэднявечча прыпісвалі Г. Т. аўтарства «Смарагдавай табліцы» — урыўку цьмянага зместу і невядомага паходжання, які лічыцца асновай алхімічнага вучэння — і па імю Г. Т. узялі для алхіміі назву «герметычная філасофія». Трысмегісту прыпісвалася таямнічая здольнасць шчыльна закаркоўваць сасуды (адсюль герметызацыя).
Альбарэда-д’Адыджэ
Альбарэда-д'Адзіджэ (Albaredo d'Adige) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верона.
Насельніцтва складае 5340 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 189 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 37041, 37040. Тэлефонны код — 045.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
NGC 6634
NGC 6634 — група зорак у сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Татарская конніца
Татарская конніца паўстала ў войску літоўскага князя Гедзіміна ў XIV стагоддзі з татараў, якія перасяліліся на тэрыторыю Вялікага Княства Літоўскага ў часы міжусобных войн ханаў Залатой арды, у прыватнасці хана Узбека, што ўвёў іслам. Значны прыток татараў адбыўся ў часы Вітаўта. Ад яго яны атрымалі прывілей на права валодання атрыманымі землямі і свабоду веравызнання, у абмен на абавязак вайсковай службы ў кавалерыйскіх харугвах. Так у 1410 годзе ў Грунвальдскай бітве ў складзе літоўскага войска прынялі ўдзел татарскія харугвы Джэлал ад-Дзіна.
У далейшым харугвы папаўняліся за кошт уцекачоў з Крымскага ханства. Пры рэарганізацыі каралём Уладзіславам IV Вазай у 1630-х гадах войска татарская кавалерыя ўвайшла ў склад народнага аўтараменту. З XVII стагоддзя ў харугвах лёгкай татарскай кавалерыі акрамя татараў служылі палякі, літоўцы і ўкраінцы, якія рэкрутаваліся па таварыскай сістэме. Такія харугвы былі распаўсюджаны ў прыватных войсках магнатаў Падолля і нізоўя Дняпра. Выкарыстоўваліся для выведкі, аховы, пераследу ворага. Кавалерысты не мелі ахоўнага рыштунка і ўзбройваліся лукамі і шаблямі, з 1676 года — кароткімі дзідамі. Пасля Вялікай Паўночнай вайны напачатку XVIII стагоддзя з-за неэфектыўнасці супраць сучасных войскаў татарскія харугвы прыйшлі ў заняпад, але яны паслужылі асновай для новага віду лёгкай кавалерыі — уланаў. Пад такой назвай іх сталі выкарыстоўваць у саксонскай арміі Аўгуста II Фрыдрыха, адкуль яны патрапілі ў войска Францыі.
Філіп Бафард Дэвідсан
Філіп Бафорд Дэвідсан-малодшы (Phillip Buford Davidson, Jr.; 26 лістапада 1915 — 7 лютага 1996) — амерыканскі ваенны разведчык, гісторык В’етнамскай вайны, удзельнік Другой сусветнай, Карэйскай і В’етнамскай войнаў.
Біяграфія
Пасля вайны служыў інструктарам у ваеннай школе разведкі (Форт-Лівенуорт, Канзас). У ходзе Карэйскай вайны займаў пасаду начальніка аддзела планавання і ацэнак у штабе генерала Макартура.
Падчас В’етнамскай вайны Дэвідсан у 1967—1969 гадах быў начальнікам ваеннай разведкі ЗША ў В’етнаме. Пасля гэтага ён камандаваў трэніровачным цэнтрам Арміі ў Форт-Ордаў (Каліфорнія). У 1971—1972 гадах быў памочнікам начальніка разведкі ў штаб-кватэры дэпартамента арміі. Даслужыўся да звання генерал-лейтэнанта.
Аўтар кніг «Ваюючы В’етнам: Гісторыя, 1946-1975» (Vietnam at War: The History 1946-1975) (1988) і «Таямніцы В’етнамскай вайны» (Secrets of the Vietnam War) (1990).
Памёр 7 лютага 1996 года ў Сан-Антоніа, Тэхас. Пахаваны на Арлінгтонскіх нацыянальных могілках.
Натчэз
Натчэз (саманазва: W'Nahk'-Chee) — індзейскі народ у ЗША. Агульная колькасць (2003 г.) — каля 6000 чалавек.
Нума Пампілій
Ну́ма Пампі́лій (Numa Pompilius) — другі пасля Ромула цар Старажытнага Рыма канца 8 — пачатку 7 ст. да н.э., з імем якога грэчаскія і рымскія гісторыкі звязвалі правядзенне прававых і рэлігійных рэформ.
Паданне прыпісвае Нуме Пампілію рэформу календара, паводле якога год падзяляўся на 12 месяцаў замест былых 10 і складаўся з 355 дзён. У галіне грамадзянскіх рэформ лічыцца першым рымскім царом, які надзяліў жыхароў участкамі зямлі і заахвоціў іх да земляробства. Для падтрымкі гандлю і промыслаў спецыяльна ўвёў культ бога Фідаса як увасабленне сумленнасці ў справах. Легендарная біяграфія Нумы Памцілія надзвычай багата міфамі, якія надавалі яго асобе свяшчэнны аўтарытэт.
Юрый Кандрацюк
Юрый Кандрацюк (Юрій Кондратюк, сапр. імя Аляксандр Шаргей (Олександр Шаргей);  — люты 1942) — украінскі інжынер і матэматык. Піянер у галіне касманаўтыкі і касмічных палётаў, тэарэтык, які ў пачатку XX стагоддзя распрацаваў «Трасу Кандрацюка», ключавую канцэпцыю для пасадкі і вяртання касмічных палётаў ад Зямлі да Месяца. Траса Кандрацюка пазней выкарыстоўвалася для чарчэння першага фактычнага палёту чалавека на Месяц. Раскрыў многія іншыя аспекты касмічных палётаў у сваіх працах.
Зрабіў свае навуковыя адкрыцці ва ўмовах вайны, ганенняў з боку ўлады і сур’ёзных захворванняў. Пад псеўданімам «Юрый Кандрацюк» ён хаваўся пасля Расійскай рэвалюцыі і стаў вядомым навуковай супольнасці.
Воса
Во́са (, Оса) — аграгарадок у Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дзівінскага сельсавета.
Да 2013 года Воса была цэнтрам Восаўскага сельсавета.
1933 год у гісторыі музыкі
1933 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Падзеі
23 мая прэм’ера оперы Кармэн у першым прафісійным тэатры.
Ныса
Ныса (Nysa,, Neisse) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы каля мяжы з Чэхіяй. Размешчаны за 360 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 50 км на паўднёвы захад ад Аполе. Адміністрацыйны цэнтр Ныскага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Ныса. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 27,5 км². Насельніцтва 44,2 тыс. чалавек.
Паднябеснае
Паднябеснае — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Барадуліхінскай сельскай акругі. Код КАТА — 633830400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 98 чалавек (47 мужчын і 51 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 56 чалавек (26 мужчын і 30 жанчын).
Брэсцкі абласны суд
Брэсцкі абласны суд — вышэйшы орган судовай улады на тэрыторыі Брэсцкай вобласці па грамадзянскіх, крымінальных, адміністрацыйных справах, падсудных судам агульнай юрысдыкцыі. Таксама ажыццяўляе нагляд за працай ніжэйстаячых судоў, вывучае судовую практыку, аналізуе і вядзе судовую статыстыку, аказвае дапамогу ніжэйстаячым судам у выкарыстанні заканадаўства. Размешчаны ў Брэсце па адрасе вул. Савецкіх пагранічнікаў, 41.
Брэсцкі абласны суд складаецца з 25 суддзяў, у тым ліку старшыні, першага намесніка і намеснікаў старшыні суда. У структурным плане складаецца з дзвюх судовых калегій, па грамадзянскіх і крымінальных справах, і прэзідыума.
Гісторыя
Брэсцкі абласны суд быў заснаваны ў снежні 1939 года ў адпаведнасці з пастановай Вярхоўнага Савета БССР ад 14 лістапада 1939 года аб прыняцці Заходняй Беларусі ў склад БССР. У арганізацыйную структуру Брэсцкага абласнога суда ўваходзілі 4 падраздзяленні: судовая калегія па крымінальных справах, судовая калегія па грамадзянскіх справах, бухгалтэрыя і канцылярыя. У сувязі з нямецкай акупацыяй з чэрвеня 1941 года Брэсцкі абласны суд сваю дзейнасць спыніў, аднавіў яе толькі ў ліпені 1944 года.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР ад 14 жніўня 1954 года ў абласным судзе быў утвораны прэзідыум, якому было дадзена права разгляду крымінальных і грамадзянскіх спраў у парадку нагляду па тых прыгаворах і рашэннях народных судоў, якія ўступілі ў сілу, а таксама перагляду ўласных прысудаў.