cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 3635
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 4003
NGC 4003 (іншыя абазначэнні — UGC 6948, MCG 4-28-105, ZWG 127.115, KCPG 312B, PGC 37646) — лінзападобная галактыка (SB0) у сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Іван Петравіч
Іван Петравіч (нар., Крагуевац, Сербія) — сербскі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец клуба «Раднічкі» з роднага горада Крагуевац, за асноўную каманду якога ў Суперлізе пачаў выступаць у сезоне 2011/12 і неўзабаве замацаваўся ў аснове. 10 мая 2014 года ў матчы з іваніцкім «Яварам» (3:3) адзначыўся голам са сваёй паловы поля.
У жніўні 2014 года падпісаў чатырохгадовы кантракт з бялградскім «Партызанам». Аднак, замацавацца ў складзе не здолеў, правёўшы за клуб толькі два матчы ў Суперлізе. У красавіку 2017 года пакінуў «Партызан». У другой палове 2017 года выступаў у другім дывізіёне Славеніі за клуб «Брэжыцы».
У лютым 2019 года зноў апынуўся ў Славеніі, стаўшы іграком клуба «Кршко». Пакінуў каманду па заканчэнні сезона 2018/19.
Міжнародная кар’ера
У складзе зборнай Сербіі да 19 гадоў выступаў на юніёрскім чэмпіянаце Еўропы 2012, дзе сербская каманда не здолела пераадолець групавы раўнд.
Транспартны сродак
Тра́нспартны сро́дак — тэхнічная прылада (машына), прызначаная для перасоўвання грузаў ці людзей.
У залежнасці ад характару дарог і асяроддзяў, для руху ў якіх прызначаны транспартны сродак, адрозніваюць:
Ніжні Бесцях
Ніжні Бесцях (Нижний Бестях; Аллараа Бэстээх) — пасёлак гарадскога тыпу ў Расійскай Федэрацыі, адміністрацыйны цэнтр Мегіна-Кангаласкага ўлуса (раёна) Рэспублікі Саха (Якуція). Размешчаны на правым беразе ракі Лена (амаль на супраць Якуцка) на раўніне Нёрукцяй. З Якуцкам злучаецца: летам паромнай пераправай праз раку Лена, зімой па лёдзе аўтатранспартам, у крыгаход паветраным шляхам і суднамі на паветранай падушцы. Адсюль пачынаюцца 2 дарогі федэральнага значэння М56 «Лена» і «Калымы», а таксама рэспубліканскага значэння «Амга». Насельніцтва 3363 (1979), 3997 (1989), 3327 (2002), 3175 (2010). Узнік у 1920 годзе як транспартна-перавалачны пункт. З 1971 года рабочы пасёлак у Мегіна-Кангаласкім раёне за 34 км ад райцэнтра сяла Мая.
Цаджыя Далорэс Луіза
Цаджыя Далорэс Луіза (нар., Яўндэ, Камерун) — камерунская футбалістка, паўабаронца жаночай футбольнай каманды «Дынама-БДУФК (Мінск)».
Біяграфія
Футбалістка гуляла за Нацыянальную зборную Камеруна U-17 і выступала на Чэмпіянаце свету па футболе сярод жанчын у 2016 годзе. Апошнім клубам Далорэс быў камерунскі «Louves Minproff de Yaounde».
У маі 2021 года падпіала кантракт з мінскім «Дынама».
Дамбыралы
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1245 чалавек (608 мужчын і 637 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 889 чалавек (451 мужчына і 438 жанчын).
Махападма Нанда
Махапа́дма На́нда (महापद्मनन्दः, IV ст. да н.э.) — старажытны індыйскі валадар, заснавальнік дынастыі і дзяржавы Нанда ў IV ст. да н.э..
Махападма Нанда лічыцца сынам Маханандзіна, валадара Паталіпутры, і жанчыны з варны шудр. Згодна эліністычным і рымскім аўтарам, што спасылаліся на Пора, Махападма быў цырульнікам, які захапіў уладу падманам. У джайнісцкай літаратуры названы сынам цырульніка і куртызанкі.
Рэфармаваў дзяржаўнае кіраванне, стварыў адзіную падатковую сістэму і ўвёў пасады зборшчыкаў падаткаў. Захаваліся манеты дзяржавы Нанда.
Груец
Груец (Grójec) — горад у Польшчы, за 45 км на поўдзень ад цэнтра Варшавы, адміністрацыйны цэнтр Груецкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Груец. Займае плошчу 8,57 км². Насельніцтва 16,6 тыс. чалавек (на 2018).
Лыскава
Лыскава — тапонім.
Сант’Андрэа-Фрыус
Сант'Андрэа-Фр'юс (Sant'Andrea Frius) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кальяры.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
M20 (аб’ект Месье)
M20 (каталог Месье), Трылістнік (Trifid) — дыфузная туманнасць у сузор'і Стральца.
Бокатаўскі сельсавет
Бо́катаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Бокатаўка.
Утвораны 22 ліпеня 1960 года ў складзе Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці БССР шляхам аб’яднання тэрыторыі скасаваных Семукацкага (за выключэннем 16 населеных пунктаў: Александроў, Альхоўка, Барок, Бярозаўка, Вялікія Бялевічы, Катвіна, Коркаць, Майшчына, Малыя Бялевічы, Мікалаеўка, Міхайлаўск, Навабеліца, Паддуб’е, Паўлаўск, Рубеж і Укружжа, якія былі перададзены ў склад Вендаражскага сельсавета) і Хонаўскага сельсаветаў. 4 чэрвеня 1965 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Малое Хонава, сельсавет перайменаваны ў Хонаўскі.
Інфарматыка
Інфарма́тыка (параўн. Informatik, Informatique, computer science ― камп’ютарныя навукі ― у ЗША, computing science ― вылічальная навука ― у Вялікабрытаніі) ― навука пра метады атрымання, назапашвання, захоўвання, пераўтварэння, перадачы і выкарыстання інфармацыі. Яна ўключае дысцыпліны, якія нейкім чынам датычацца апрацоўкі інфармацыі ў вылічальных машынах і вылічальных сетках: як абстрактныя, накшталт аналізу алгарытмаў, гэтак і даволі пэўныя, напрыклад, распрацоўка моў праграмавання. Інфарматыка не больш навука пра камп'ютары, чым астраномія - навука пра тэлескопы. Паводле тэзы Чэрча ― Цьюрынга, усе вядомыя тыпы вылічальных машын якасна эквівалентныя ў сваіх магчымасцях: любое дзеянне, выканальнае на адной вылічальнай машыне, таксама выканальна і на іншай. Тэзу часам падаюць як падмуркавы прынцып інфарматыкі, звяртаючы адмысловую ўвагу на машыну Цьюрынга і машыну фон-нэйманаўскай архітэктуры, бо яны маюць відавочнае падабенства з большасцю сучасных камп’ютараў. У межах сучаснай інфарматыкі навукоўцы вывучаюць таксама і іншыя тыпы машын, не толькі практычна здзейсныя (такія, як паралельныя і квантавыя камп'ютары), але і адмыслова абстрактныя матэматычныя мадэлі (да прыкладу, РАМ-машына, якая мае бясконцы лік рэгістраў).
Тэрмін інфарматыка ўзнік у 60-х гадах у Францыі для называння галіны, якая займаецца аўтаматызаванай перапрацоўкай інфармацыі, як зліццё французскіх слоў information і automatique (F. Dreyfus, 1972)[1]
Тэмамі даследаванняў у інфарматыцы з’яўляюцца пытанні: што можна, а што нельга рэалізаваць у праграмах і базах даных (тэорыя вылічальнасці і штучны інтэлект), якім чынам можна вырашаць спецыфічныя вылічальныя і інфармацыйныя задачы з максімальнай эфектыўнасцю (алгарытмы + базы даных), у якім выглядзе варта захоўваць і аднаўляць інфармацыю спецыфічнага тыпу (структуры і базы даных), як праграмы і людзі павінны ўзаемадзейнічаць адно з адным (карыстальніцкі інтэрфейс і мовы праграмавання і паданне ведаў) і т. п.
Уводзіны
Інфарматыка - маладая навуковая галіна, якая вывучае пытанні, звязаныя з пошукам, зборам, захаваннем, пераўтварэннем і выкарыстаннем інфармацыі ў розных галінах чалавечай дзейнасці. Генетычна інфарматыка звязана з вылічальнай тэхнікай, камп'ютарнымі сістэмамі і сеткамі, таму што менавіта камп'ютары дазваляюць ствараць, захоўваць і аўтаматычна апрацоўваць інфармацыю ў такой колькасці, што навуковы падыход да інфармацыйных працэсаў робіцца адначасова неабходным і  магчымым.
Да нашага часу тлумачэнне тэрміну “інфарматыка” (у тым сэнсе, як ён выкарыстоўаецца ў сучаснай навуковай і метадычнай літаратуры) яшчэ не ўсталявалася і не з'яўляецца агульнапрынятым. Звернемся да гісторыі пытання, якая ідзе з часу з'яўлення электронных вылічальных машын.
Паняцце інфармытыкі з'яўляецца такім жа складаным для якога-небудзь агульнага вызначэння, як, напрыклад, паняцце матэматыкі. Гэта і навука, і галіна прыкладных даследванняў, і вобласць паміждысцыплінарных даследванняў, і вучэбная дысцыпліна.
Гісторыя інфарматыкі
Тэрмін “інфарматыка” быў упершыню ўведзены ў Германіі Карлам Штэйбургам у 1957 годзе. У 1962 гэты тэрмін быў уведзены ў французскую мову Ф.Дрэйфусам, які таксама прапанаваў пераклады на некаторыя іншыя еўрапейскія мовы. У савецкай навукова-тэнічнай літаратуры тэрмін “інфарматыка” быў уведзены А.І. Міхайлавым, А.І. Чорным і Р.С. Гілярэўскім у 1968 годзе.
Асобнай навукай інфарматыка была прызнана толькі ў 1970-х; да гэтага яна развівалася ў складзе матэматыкі, электронікі і іншых тэхнічных навук. Некаторыя пачаткі інфарматыкі можна выявіць нават у лінгвістыцы. З моманту свайго прызнання асобнай навукай інфарматыка распрацавала ўласныя метады і тэрміналогію.
Першы факультэт інфарматыкі быў заснаваны ў 1962 годзе ва ўніверсітэце Перд'ю (Purdue University). Сёння факультэты і кафедры інфарматыкі ёсць у большасці універсітэтаў свету. У Расіі настаўнікі і выкладчыкі інфарматыкі з'явіліся ва ўсіх школах у 1985 годзе адначасова з першым падручнікам А. П. Яршова "Асновы інфарматыкі і вылічальнай тэхнікі". Ва ўсіх ВНУ Расіі выкладчыкі і кафедры інфарматыкі з'явіліся ў 1991 годзе.
4 снежня адзначаецца Дзень расійскай інфарматыкі. У гэты дзень у 1948 годзе, Дзяржаўны камітэт Савету міністраў СССР па ўкараненні перадавой тэхнікі ў народную гаспадарку зарэгістраваў пад нумарам 10475 вынаходніцтва І.С Брука і Б.І. Рамеева — лічбавую электронную вылічальную машыну.
Вышэйшай узнагародай за заслугі ў галіне інфарматыкі з'яўляецца прэмія Цьюрынга.
Падзелы інфарматыкі
Класіфікацыя падаецца па
Тэарэтычная інфарматыка
Гэта матэматычная дысцыпліна. Яна выкарыстоўвае метады матэматыкі для пабудовы і вывучэння мадэляў апрацоўкі, перадачы і назапашвання інфармацыі.
Агульная і матэматычная тэорыя сістэм. Дынамічныя сістэмы. Інфармацыйныя сістэмы. Вялікія і складаныя сістэмы. Структурны аналіз. Сістэмнае праектаванне.
Штучны інтэлект
Экспертныя сістэмы. База ведаў. Семантычныя сеткі. Паданне ведаў. Працэдуры і законы лагічнага вываду. Лагічная мадэль баз ведаў.
Інфармацыйныя сістэмы
Інфармацыйна-пошукавыя сістэмы. Інфармацыйныя сеткі і сістэмы.
Вылічальная тэхніка
Мікрапрацэсары. Персанальныя камп'ютары. Назапашвальнікі інфармацыі. Суперкамп'ютары. Вылічальныя сеткі.
Лясны
Лясны — тапонім.
Метагенез
Метагене́з — (мета...+ генезіс), заканамерная змена двух пакаленняў (аднага, якое размнажаецца полавым шляхам, і другога, здольнага толькі да бясполага размнажэння), уласцівая некаторым кішачнапполасцевым, чарвям, сальпам. Адна з формаў чаргавання пакаленняў.
Батальён КАП «Клецк»
Батальё́н Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Клецк» (польск.: Batalion KOP «Kleck») — дзявяты батальён Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, які размяшчаўся ў Клецку ў 1924—1939 гадах. Захаваныя казармы батальёна прызнаны гісторыка-культурнай каштоўнасцю Беларусі.
Складаўся з камандавання, узводу сувязі, кулямётнай, рэзервовай і трох памежных ротаў. Прымаў удзел у польскай абарончай вайне, а падчас пахода Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь — у абароне дзяржаўных межаў.
Гісторыя
На паседжанні палітычнага камітэта Рады міністраў Польскай Рэспублікі, якое адбывалася 21—22 жніўня 1924 года было прынята рашэнне аб стварэнні адмысловага ўзброенага фармавання для аховы ўсходняй мяжы, з прычыны чаго 12 верасня 1924 г. польскае Міністэрства вайсковых спраў выдала распараджэнне аб стварэнні Корпуса аховы памежжа, а 17 верасня таго ж года — дапаўненне з указаннем яго структуры. На першым этапе арганізацыі гэтага вайсковага ўтварэння на падставе загада генеральнага штаба ад 27 верасня 1924 года была заснавана другая памежная брыгада, а ў яе складзе — дзявяты памежны батальён.
У склад батальёна ўвайшлі чатыры пяхотныя роты, дружына камандзіра батальёна і ўзвод сувязі. Штат служачых налічваў 25 афіцэраў, 200 унтэр-афіцэраў і 603 шараговых жаўнераў. Ва ўзбраенні знаходзіліся 2 станкавыя кулямёты і 48 ручных кулямётаў, 48 мушкетонаў, 439 вінтовак, 280 карабінаў і 32 пісталеты. Транспартнымі сродкамі былі 15 конных вазоў, 1 матацыкл і 7 ровараў. Даўжыня ахоўванага батальёнам адрэзка мяжы складала 57 км, з іх ліку на адну роту даводзілася 19 км, на стражніцу — 5 км.
Адлегласць камандавання брыгады ад камандавання батальёна, размешчанага ў Клецку, была роўнай 45 км. У лістападзе 1924 г. падраздзяленне заступіла на службу ў Навагрудскім ваяводстве, дзе ў 1934 г. абараняла 59.473 км памежнай паласы.
Пад канец 1920-х г. у другой памежнай брыгадзе была арганізавана школа трэніроўкі выведвальна-следчых сабак, якую вырашылі размясціць пры дзявятым батальёне ў Клецку, аднак 31 студзеня 1934 года гэтая ўстанова была ліквідавана.
Дзеля павышэння колькасці кваліфікаваных вайскоўцаў спецыяльнага прызначэння 1 красавіка 1928 г. пры батальёне быў створаны цэнтр падрыхтоўкі сапёраў. Таксама замест існуючых кулямётных узводаў была заснавана кулямётная рота.
Пасля правядзення рэарганізацыі Корпуса аховы памежжа «R.2» батальён стаў складацца з камандавання, узвода сувязі, кулямётнай, рэзервовай і трох памежных ротаў. У лістападзе 1936 г. у падраздзяленні служылі 20 афіцэраў, 66 унтэр-афіцэраў, 23 звыштэрміновых і 572 шараговых жаўнераў.
Загадам камандавання ад 23 лютага 1937 года была распачата першая фаза рэканструкцыі Корпуса аховы памежжа «R.3», у выніку чаго батальён атрымаў новую працу. Ён стаў адміністрацыйнай адзінкай для кавалерыйскага эскадрона «Клецк», аднайменнага пастарунка жандармерыі і батарэі лёгкай артылерыі. У выніку рэалізацыі другой фазы рэфармавання КАП улетку 1937 года другая памежная рота «Хомінка» была заменена на другую памежную роту «Вароніна» са стражніцамі «Кунцаўшчына» і «Геленава», а таксама на першую памежную роту са стражніцамі «Морач» і «Колкі». Стражніца «Лазовіцы» трэцяй памежнай роты «Смолічы» батальёна «Клецк» была перададзена да другой роты «Сейлавічы» батальёна «Стоўбцы». Узвод сувязі роты «Вароніна» быў размешчаны ў казармах роты «Любянец», а яе камандаванне было размешчана разам з камандаваннем роты «Хомінка» батальёна «Людвікава».
15 мая 1939 года падраздзяленне стала гаспадарчым аддзелам, у выніку чаго пасада кватэрмайстара была пераназвана ў пасаду намесніка камандзіра па гаспадарчых справах.
Мабілізацыя і напад на батальён
31 жніўня 1939 года, у першы дзень усеагульнай польскай мабілізацыі, батальён стаў адзінкай ў складзе 96-га пяхотнага палка на чале з новым камандзірам — капітанам Зыгмунтам Кледзікам. 96-гі пяхотны полк увайшоў ў склад 38-й пяхотнай дывізіі, якая 6 верасня была падпарадкавана камандаванню арміі «Карпаты», перапраўлена да чыгуначных станцый у Стоўбцы і Лунінец і адтуль праз Здалбуніў і Львоў накіравана ў раён Пшэмысля і Дабромыля. Пасля заканчэння мабілізацыі 96-га пяхотнага палка батальён «Клецк» узмацніў свае сілы і працягнуў памежную службу. Камандзір батальёна на той час, падпалкоўнік Яцэк Юра, стаў камандзірам палка «Сноў».
Пасля аднаўлення батальён «Клецк» працягнуў ахову савецка-польскай дзяржаўнай мяжы даўжынёй у 37.738 км пад кіраўніцтвам камандзіра — капітана Станіслава Звойшчыка.
Культурна-асветніцкая дзейнасць
Дзейнасць батальёна не абмяжоўвалася толькі вайсковымі справамі. Ён валодаў уласным кінатэатрам, кіраваў камандай аматарскага тэатра і спрыяў дзейнасці ваеннага духавога аркестра, які ўтварыўся 1 верасня 1930 года, а таксама змешанага хору «Лютня», які пачаў дзейнічаць 15 кастрычніка 1930 г. Заснавальнікам і капельмайстарам аркестра і хору быў Юзаф Сакалоўскі.
Артылерыйская батарэя «Клецк»
У верасні 1937 года пры дзявятым батальёне на падставе загада камандзіра Корпуса аховы памежжа ад 26 верасня 1937 года была заснавана артылерыйская батарэя. У плане прыналежнасці батарэя адносілася да палка «Сноў», якому падпарадкоўвалася ва ўсіх пытаннях, акрамя навучальнага, дзе батарэя падлягала дзявятай артылерыйскай групе. На той час у ёй служылі 3 афіцэры, 11 унтэр-афіцэраў і 59 шараговых жаўнераў. Налічвалася 54 коней.
У красавіку 1939 года батарэя разам з батальёнам «Слабодка» была мабілізавана і перадыслакавана ў раён Аўгустава, дзе стала падпарадкоўвацца камандаванню самадзейнай аператыўнай групы «Нараў». Напачатку вераснёвай кампаніі батарэя разам з 3-ім пяхотным палком і батальёнам «Сейны» увайшла ў склад сувальскай кавалерыйскай брыгады, але непасрэднага ўдзелу ў ваенных дзеяннях не прымала. 9 верасня 1939 г. згуртаванне «Аўгустаў», якое скаладалася з 3-га пяхотнага палка, батальёна «Сейны» і батальёна «Клецк» стала падпарадкоўвацца камандаванню вайсковага акружнога корпуса №3. Уначы з 13 на 14 верасня батарэя была перадыслакавана са станцыі «Аўгустаў» да Усходняй Малапольшчы, а 17 верасня, знаходзячыся на перасячэнні маршрутаў да Львова, падраздзяленне было высаджана на чыгуначнай лініі Сарны—Кастопаль у Валынскім ваяводстве. Пасля гэтага, яна ўвайшла ў склад артылерыйскага дывізіёна, створанага ў рэзервовым Цэнтры лёгкай артылерыі №3 у Пружанах. Дывізіёнам камандаваў маёр артылерыі Стэфан Чэрнік. Пасля ён стаў непасрэдна падпарадкоўвацца камандзіру згуртавання Корпуса аховы памежжа генералу Вільгельму Орлік-Рукеману. У складзе гэтага згуртавання батарэя ўдзельнічала ў бітвах пад Шацкам і Вытычным.
Здарэнні
Захаваліся звесткі аб здарэннях на тэрыторыі, якую ахоўваў батальён «Клецк» з 17 па 30 студзеня 1925 г.:
NGC 4004
NGC 4004 (іншыя абазначэнні — NGC 4004A, IRAS11555+2809, UGC 6950, ZWG 157.65, MCG 5-28-60, VV 220, MK 432, KUG 1155+261, PGC 37654) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Манікуаган
Возера Манікуаган або Манікуаганскае вадасховішча (Manicouagan Reservoir) — кольцападобнае возера, размешчанае на Лаўрэнційскім узвышшы ў цэнтральнай частцы правінцыі Квебек, Канада. Знаходзіцца ў метэарытным кратары з аднайменнай назвай, мае плошчу 1942 км². У цэнтры возера знаходзіцца востраў Рэнэ-Левасёр, на якім размешчана гара Вавілон (952 м). Возера разам з востравам добра бачныя з космасу, з-за чаго таксама маюць назву «вока Квебека». У 2007 годзе возера Манікуаган было высунута на праводжаны тэлекампаніяй CBC конкурс Сямі цудаў Канады.
Гідраэлектрастанцыя
Плошча возера павялічылася ў 1960-х гадах, калі кампанія Hydro-Québec пабудавала серыю плацін (Манік-1, Манік-2 і г. д.) з гідраэлектрастанцыямі. Комплекс плацін таксама завецца праект Манік-Утард, паколькі размешчаны на рэках Манікуаган і Рыўер-оз-Утард.
Возера Манікуаган працуе ў якасці гідраўлічнага акумулятара — у перыяд зімовых халадоў паверхня возера апускаецца, паколькі турбіны электрастанцый працуюць увесь час для абагравання жыхароў правінцыі. Узровень вады ў возеры таксама апускаецца ў летні перыяд моцнай спякоты ў Новай Англіі, паколькі тым часам Hydro-Québec прадае электраэнергію ў ЗША.
IC 3636
IC 3636 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іегуда Жухавіцкі
Іегуда (Юліус) Жухавіцкі (1868, Астрашыцкі Гарадок — ?) — беларускі і.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Астрашыцкім Гарадку. Скончыў Венскую імператарскую кансерваторыю па класе скрыпкі.
Разам з выканаўчай дзейнасцю скрыпач плённа займаўся выкладчыцкай працай. Вёў клас скрыпкі ў Мінскім вучылішчы Г. Львовай. Адораных дзяцей з бедных сямей вучыў бясплатна. Сярод яго студэнтаў быў будучы знакаміты скрыпач Герман Саламонаў, з якім пазней ажаніліся на родных сёстрах.
У больш сталым узросце ён напісаў мемуары, а таксама апавяданні, якія апісваюць жыццё ў яго горадзе, Мінску, — старонкі фальклору і вельмі цікавыя матэрыялы па гісторыі яўрэйскага грамадскага жыцця ў канцы XIX стагоддзя і пачатку XX стагоддзя.
Ён быў зняволены ў Мінскім гета і загінуў разам са сваёй жонкай Ханай (народжанай Слапян), іх дочкамі і ўнукамі.
Узнагароды
У 1940 годзе было прысвоена званне Заслужанага педагога БССР.
Эахейд
Эахейд (Эаха, Эахайд) (Eochaid, пам. у ) — кароль Стратклайда (Альт Клута) з 878, кароль Альбы (Шатландыі) і піктаў з 878, сын караля Стратклайда Руна ап Артгала і дочкі Кенета I, караля Альбы.
Кратар Манікуаган
Кратар Манікуаган — ударны кратар у цэнтральнай частцы правінцыі Квебек, Канада, які сфармаваўся ў выніку сутыкнення з астэроідам дыяметрам 5 км. Удар астэроіда стварыў кратар каля 100 км у дыяметры, але падчас эрозіі і адкладу асадкавых парод бачны памер паменшыўся да 71 км. Гэта пяты па велічыні вядомы кратар на Зямлі. Мяркуецца, што гара Вавілон з'яўляецца цэнтральным пікам кратара. У наш час у кратары размяшчаецца возера Манікуаган.
Нядаўнія даследаванні паказалі, што расплаўленыя ў выніку сутыкнення пароды маюць узрост. Паколькі гэта да канца Трыясавага перыяду, сутыкненне не магло стаць прычынай трыясава-юрскага вымірання.
ФК Макслайн Рагачоў
«Макслайн» — беларускі футбольны клуб з горада Рагачоў, заснаваны ў 1983 годзе. У цяперашні час выступае ў Першай лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
Да 1991 года гуляў у Чэмпіянаце БССР, у 1992 годзе трапіў у новаствораную Трэцюю лігу чэмпіянату Беларусі. Пасля паспяховага сезона 1996 клуб перайшоў у Першую лігу, дзе гуляў да 2005 года. У сезоне 2005 страціў месца ў Першай лізе і па фінансавых прычынах спыніў існаванне.
Пасля футбольны клуб з Рагачова ўдзельнічаў у чэмпіянаце Гомельскай вобласці. У красавіку 2014 года клуб пад назвай «МКК-Дняпро» папоўніў склад удзельнікаў Другой лігі, але чэмпіянат клуб пачаў ужо як «Рагачоў-МКК». У выніку клуб апынуўся ў сярэдзіне табліцы, заняўшы 15 месца з 24.
У пачатку 2015 года, дзякуючы намаганням камерцыйнага дырэктара клуба Андрэя Іваненкі, клуб зрабіў значныя крокі для папулярызацыі: быў запушчаны клубны сайт, пачалі праводзіцца забаўляльныя мерапрыемствы на стадыёне. Адной жа з самых громкіх акцый стала заяўка ў склад каманды вядомага беларускага спевака Дзмітрыя Калдуна, які, аднак, так і не з’явіўся на полі. У чэмпіянаце ж справы клуба ішлі не лепшым чынам, ён хутка апынуўся ў канцы табліцы. У маі 2015 года Іваненка пакінуў сваю пасаду ў клубе. У выніку каманда скончыла сезон на 17-м месцы з 20.
У пачатку 2016 года каманда ўмацавалася шэрагам ігракоў «Жлобіна», які спыніў выступы ў Другой лізе, аднак пасля паспяховага старту (дзве перамогі ў першых двух турах) стала цярпець паражэнне за паражэннем. Так і не здолеўшы істотна палепшыць сітуацыю, «Рагачоў» завяршыў сезон на 11-м месцы з 13.
У пачатку 2017 года стала вядома, што з-за фінансавых праблем каманда можа не заявіцца ў Другую лігу. У красавіку афіцыйна стала вядома, што рагачоўскага клуба не будзе сярод удзельнікаў Другой лігі ў 2017 годзе.
У канцы 2019 года каманда з Рагачова была названа сярод меркаваных удзельнікаў Другой лігі наступнага сезона. У красавіку 2020 года рагачоўскі «Дняпро» афіцыйна вярнуўся на рэспубліканскі ўзровень. Пачатак сезона 2020 для каманды атрымаўся няўдалым, аднак пасля ўзмацення складу летам пайшлі перамогі, у тым ліку рагачоўская каманда нанесла адзінае ў сезоне паражэнне лідару — магілёўскаму «Дняпру». Тым не меней, гэтага не хапіла для выхаду ў фінальны раўнд.
У пачатку 2021 года клуб канчаткова перайшоў у прыватнае валоданне Андрэя Іваненкі, ад спонсарства змяніў назву на «Макслайн». Яшчэ больш узмацніўшы склад, рагачоўскі клуб у сезоне 2021 упэўнена перамог у Гомельскім дывізіёне, а ў плэй-оф Другой лігі дайшоў да фіналу, дзе ў дадатковы час саступіў «Астраўцу» (1:3). Другое месца дазволіла камандзе выйсці ў Першую лігу.
У сезоне 2022 «Макслайн» значна ўзмацніўся, запрасіўшы сярод іншых былога футбаліста зборнай Беларусі Сяргея Балановіча. Галоўным трэнерам каманды стаў малады Піліп Палякоў, але ўжо ў маі ён пакінуў клуб, і яго месца заняў Леанід Лагун. Рагачоўскі клуб добра пачаў сезон, але пазней шэраг няўдач адкінуў каманду ў сярэдзіну табліцы. У ліпені Лагун быў звольнены, а галоўным трэнерам быў прызначаны Юрый Пунтус. Пад яго кіраўніцтвам «Макслайн» здолеў вярнуцца ў барацьбу за выхад у Вышэйшую лігу. Разграміўшы ў перадапошнім туры «Астравец» (5:0), рагачоўская каманда забяспечыла чацвёртае месца і стыкавыя матчы за месца ў Вышэйшай лізе супраць дзяржынскага «Арсенала», дзе перамагла (2:3, 3:1) і выйшла ў элітны дывізіён.
Аднак, 28 лістапада 2022 года на паседжанні Выканкама АБФФ клубу было адмоўлена ў допуску для праходжання ліцэнзавання на ўдзел у Вышэйшай лізе з-за таго, што клуб з’яўляецца членам федэрацыі меней за належныя два гады. 30 лістапада АБФФ выпусціла афіцыйную заяву наконт адмовы. 19 снежня 2022 года Арбітраж АБФФ адхіліў апеляцыю «Макслайна» на рашэнне выканкама, такім чынам яно стала канчатковым.
У студзені 2023 года на паседжанні савета фундатараў і спонсараў клуба было вырашана, што «Макслайн» у сезоне 2023 прыме ўдзел у Першай лізе, пры гэтым перабазуецца ў іншы горад. 2 сакавіка 2023 года клуб афіцыйна абвясціў, што пераязджае ў Віцебск.
Цяперашні склад
Станам на жнівень 2023 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
M21 (аб’ект Месье)
M21 (каталог Месье) — рассеянае скопішча ў сузор'і Стральца.
Кіраванне
Кірава́нне (management) — дзеянне суб'екта накіраванае на змену і маніпуляцыю аб’ектамі і суб’ектамі рэальнасці па загадзя прадуманай праграме. Механізм ажыццяўлення улады, часта супастаўны з паняццямі дамінацыя і маніпуляцыя.
У тэорыі кіравання магчыма пастаноўка ўсяго двух задач:
Кіраванне як паняцце мае мноства вызначэнняў, у якіх выдзяляецца той ці іншы бок гэтага паняцця.
Гл. тэорыя кіравання.
Ruling
Рэферэндум аб незалежнасці Бугенвіля (2019)
Пытанне на рэферэндуме гучала так: Ці згодныя вы з тым, каб Бугенвілю было прадастаўлена:
Па даных мясцовага тэлеканала EMTV, рэферэндум адбыўся. Усяго апрацавана 181 067 бюлетэняў, за незалежнасць прагаласавала 176 928 чалавек (97,7 %), супраць — 3043 (2,3 %).
Перадгісторыя
З 1884 года паўднёва-ўсходняя частка вострава Новая Гвінея (Папуа) знаходзілася пад панаваннем Брытанскай імперыі, якая ў пачатку XX стагоддзя перадала яе Аўстраліі. Паўночная частка Саламонавых астравоў, куды ўваходзіць Бугенвіль, з 1885 года падпарадкоўвалася Германіі. У 1906 годзе Вялікабрытанія перадала Аўстралійскаму Саюзу калонію Брытанская Новая Гвінея. Падчас Першай сусветнай вайны Аўстралія захапіла Германскую Новую Гвінею. У 1920 годзе аўстралійцы атрымалі мандат Лігі Нацый на кіраванне былымі нямецкімі тэрыторыямі.
Пасля Першай сусветнай вайны (за выключэннем кароткай японскай акупацыі падчас Другой сусветнай вайны) Аўстралія кіравала Бугенвілем, пакуль у 1973 годзе рэгіёну не было прадастаўлена самакіраванне, а ў 1975 годзе Папуа — Новая Гвінея стала незалежнай дзяржавай.
Народ Бугенвіля, прадстаўлены меланезійскімі плямёнамі, з даўніх часоў заяўляў аб сваіх этнічных і культурных адрозненнях з людзьмі, якія насяляюць Папуа — Новую Гвінею, якая знаходзіцца ад вострава на адлегласці прыкладна ў 900 кіламетраў, і гэтыя настроі сыходзяць углыб стагоддзяў. Рух за незалежнасць паўстаў ў той час, калі Арганізацыя Аб’яднаных Нацый разглядала пытанне аб фарміраванні Папуа — Новай Гвінеі, але праблема прыцягнула ўвагу ўсяго свету толькі ў 1988 годзе, калі пратэсты на рудніку каля горада Пангуна, на якім здабывалі золата і медзь, сталі паўсюднымі. Рушыла ўслед дзесяцігадовая грамадзянская вайна, якая панесла, па розных ацэнках, ад 15 000 да 20 000 жыццяў. Асновай канфлікту стала незадаволенасць жыхароў астравоў, звязаная з цяжкімі ўмовамі працы, экалагічнай шкодай, якую наносіла распрацоўка карысных выкапняў і тым. Яны таксама не атрымлівалі дастатковай выгады ад велізарнага рэсурсу — рудніка па здабычы медзі і золата, цана якога ацэньваецца ў 58 мільярдаў долараў. Руднік быў закансерваваны падчас баявых дзеянняў і застаецца закрытым да гэтага часу.
Пытанне аб грамадзянскай вайне на востраве разглядалася ў ААН, быў падрыхтаваны даклад па выніках даследавання пытання ў Папуа — Новай Гвінеі (на востраве Бугенвіль дакладчык не быў па прычыне паломкі верталёта). Супрацьстаянне скончылася ў 2001 годзе мірным пагадненнем паміж урадам і паўстанцамі пры пасярэдніцтве Аўстраліі і Новай Зеландыі. Яно ўключала пункт аб стварэнні адзінага нацыянальнага правінцыйнага заканадаўчага органа — аўтаномнага ўрада Бугенвіля і ўтрымлівала абяцанне правесці рэферэндум аб незалежнасці.
Ход рэферэндуму
Рэферэндум быў арганізаваны незалежнай Камісіяй на чале з былым прэм’ер-міністрам Ірландыі Берці Ахернам. Пачынаючы з 23 лістапада, на працягу двух тыдняў грамадзяне Бугенвіля павінны былі аддаць свой голас альбо за большую аўтаномію, альбо за незалежнасць. Грамадзяне, якія пражывалі за мяжой, маглі адправіць бюлетэні па пошце. Пераважная большасць грамадзян, якія прынялі ўдзел у галасаванні на рэферэндуме, выказала жаданне жыць самастойна.
Працэс, у выніку якога Бугенвіль, магчыма, атрымае незалежнасць, можа цягнуцца гадамі. Рэферэндум аб незалежнасці не з’яўляецца абавязковым для выканання цэнтральнымі ўладамі ў Порт-Морсбі, сталіцы Папуа — Новай Гвінеі. Прадстаўнікі нацыянальных і рэгіянальных урадаў спачатку правядуць кансультацыі. Другім этапам можа стаць распрацоўка законапраекта, які заканадаўча замацоўвае аддзяленне Бугенвіля, і слуханні ў нацыянальным парламенце, дзе сфарміравана значная апазіцыя.
Жыхары вострава мяркуюць, асабліва ў больш ізаляваных рэгіёнах, што перамога на рэферэндуме за незалежнасць хутка прывядзе да фарміравання новай нацыі, і калі гэтага не здарыцца, то яны ў аднабаковым парадку зноў абвесцяць пра незалежнасць, як спрабавалі зрабіць гэта не адзін раз. Канчатковае рашэнне, прадастаўляць ці не незалежнасць павінны прыняць ўлады Папуа — Новай Гвінеі.
Ацэнкі
На Захадзе асцерагаюцца, што вольны Бугенвіль можа апынуцца ў сферы ўплыву Кітая, таксама перамога паўстанцаў можа мець больш шырокія наступствы ў рэгіёне і ў свеце. Незалежнасць Бугенвіля можа падштурхнуць іншыя аддаленыя правінцыі Папуа — Новай Гвінеі да спробаў таксама заявіць аб незалежнасці, што прывядзе да нестабільнасці ў адной з найбуйнейшых эканомік паўднёвай частцы Ціхага акіяна. Такія дзеянні могуць адпудзіць замежных інвестараў і прывесці да таго, што рэканструкцыя рудніка Пангуна, аднаго з найбуйнейшых у свеце рэсурсаў медзі, зацягнецца на нявызначаны тэрмін.
Міхайлаў
Міхайлаў — рускае прозвішча і тапонім.
15 cm schwere Feldhaubitze M. 14
15 cm schwere Feldhaubitze M. 14 (15-см цяжкая палявая гаўбіца M. 14) — цяжкая палявая гаўбіца, стаяла на ўзбраенні Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. Гармата выраблялася кампаніяй Škoda. Выкарыстоўвалася на ўсіх франтах як асноўная гаўбіца. Пасля сканчэння вайны да 1940-х гадоў выкарыстоўвалася ў войсках Чэхаславакіі (hruba houfnize vz. 14 hruba houfnize vz. 14/16), Венгрыі, Аўстрыі, Германіі (15 cm schwere Feldhaubitze M 14, 15 cm schwere Feldhaubitze M 14/16), Італіі (obice da 149/12 modello 14 obice da 149/13). Мадыфікацыя М.14/16 выраблялася з 1916 года, адрознівалася даўжэйшым дулам і зменшанай вагой снарада. Лафет меў сталёвыя колы. Пад дулам размяшчалася сістэма гідрапнеўматычнага тормазу.
NGC 4005
NGC 4005 (іншыя абазначэнні — NGC 4007, UGC 6952, MCG 4-28-107, ZWG 127.120, PGC 37661) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4005, NGC 4007.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Мікіта Мелказёраў
Мікіта Мелказёраў (нар., Хабараўск, Расія) — беларускі журналіст, блогер, найбольш вядомы як аўтар і вядоўца ютуб-канала «жыццё-маліна».
Біяграфія
У 5 гадоў маці адправіла яго ў Мінск да дзядулі з бабуляй, праз год вярнулася ў Беларусь сама. Пра стасункі з бацькам і расійскімі сваякамі казаў наступнае: «''З бацькам мы апошні раз стэлефаноўваліся, калі мне гадоў 11 было. Трэба быў дазвол на выезд за мяжу, і мама сказала: ну табе ж ён патрэбен, таму ты і тэлефануй. Цяпер з хабараўскіх сваякоў я маю зносіны толькі з бабуляй — яна ў мяне вельмі крутая — Марсэльеза Серапіёнаўна, дырэктарка дзіцячага садку, у які я хадзіў''».
У 2012 годзе скончыў журфак БДУ.
Сваю кар’еру Мікіта пачынаў як спартыўны журналіст. Працаваў у газеце «Всё про футбол», на інтэрнэт-партале «Трыбуна», затым перайшоў на Onliner.by.
3 чэрвеня 2021 года, калі сілавікі затрымалі аўтара ютуб-праекта «Чеснок» Аляксандра Івуліна, зразумеў, што яму небяспечна заставацца ў Беларусі і хутка з’ехаў. Пра падрабязнасці жыцця ў эміграцыі даваў інтэрв’ю папулярнаму расійскаму ютуб-блогеру Юрыю Дудзю.
У жніўні 2021 года трапіў у скандал з беларускай мовай: Мікіта на сваёй старонцы аб’явіў чэлендж — калі на яго Instagram падпішуцца 30 тысяч чалавек, ён запіша выпуск па-беларуску. Многія падпісанты абурыліся, што для кантэнту на роднай мове выстаўляюцца нейкія ўмовы. Пасля гэтай сітуацыі ён актыўна пачаў вывучаць і размаўляць усюды па-беларуску, аб чым ён таксама расказвае зараз на сваёй старонцы ў Instagram.
Інтэрнэт дзейнасць
Летам 2020 года на ютубе запусціў новы канал пад назвай «жыццё-маліна», дзе публікуе інтэрв’ю з самымі рознымі беларусамі — ад дзеячаў культуры да палітыкаў. Гасцямі выпускаў сталі такія грамадскія дзеячы як Зянон Пазняк, Святлана Ціханоўская, Павел Латушка, Сяргей Чалы, Арцём Шрайбман, Маргарыта Ляўчук, Кацярына Ваданосава, Дзмітрый Крук і іншыя.
25 красавіка 2022 года суд Цэнтральнага раёна Мінска прызнаў тэлеграм-канал, чат і лагатып канала «жыццё-маліна» «экстрэмісцкімі матэрыяламі».
Царква Раства Багародзіцы (Буйнавічы)
Размешчана па адрасу Гомельская вобл., в. Буйнавічы, вул. Першамайская 1.
Гісторыя
Царква ўпершыню згадваецца ў 1662 годзе, калі пан Стэфан Вайніловіч надзяліў прыход зямлёй. У 1761 годзе царква згарэла і новую на сродкі прыхажан пабудавалі толькі ў 1774 годзе, якая была асвечана праз год. Царква мела форму крыжа з купалам пасярэдзіне.
У прыход уваходзілі вёскі Буйнавічы (67 двароў), Злодзін (27 двароў) і Стадолічы (40 двароў). У 1775 да прыходу была прыпісана Свята-Пакроўская царква ў в. Стадолічы. У 1787 годзе ў Злодзіне мелася Свята-Міхайлаўская капліца. У 1802 годзе ў Буйнавічах разабралі старую ўніяцкую царкву і ў 1803 на сродкі прыхаджан пабудавалі новую праваслаўную. У 1859 годзе ў прыпісной Свята-Пакроўскай царквы ў Стадолічах мелася 9 дзесяцін зямлі.
У 1864 у прыходзе адкрылася два народныя вучылішчы (у вёсках Стадолічы і Буйнавічы). У 1873 царкву адрамантавалі на сродкі прыхаджан. Паводле "Апісання цэркваў і прызодаў Мінскай епархіі" 1879 года буйнавіцкая царква была драўляная, у форме падоўжанага крыжа. Дах жалезны, пафарбаваны ў зялёны колер. Меліся купал і званіца над уваходам з трыма званамі вагой каля 12, 8 і 6 кг кожны. Іканастас складаўся з пяці абразоў. Метрычная кніга захоўвалася з 1793 года. У склад прыхода ўваходзілі вёскі Буйнавічы, Буда, Злодзін, Сініцкае Поле, Стадолічы, а таксама хутары Вуглы, Грабяні, Заберажніца, Засунне, Заходы, Лазнічыцы, Ліснае, Луцкае, Ручное.
У 1887годзе ў вёсцы Сініцкае Поле мелася капліца ў гонар Іаана Багаслова, прыпісаная да Буйнавіцкага прыхода.
У 1913 меласяпяць школ у прыходзе. Акрамя народнага вучылішча ў Буйнавічах і аднакласнай царкоўнапрыхадской школы ў Стадолічах (з 1908) былі царкоўнапрыхадскія ў вёсцы Сініцкае Поле і земскія школы ў вёсках Злодзін і Буда-Сафіеўка.
Савет выратавання Анбара
Савет выратавання Анбара (مجلس إنقاذ الأنبار majlis inqadh al-Anbār) — кааліцыя апалчэнняў арабскіх плямён перыяду Іракскай вайны ў правінцыі Аль-Анбар. Створана былымі баасістамі і нацыяналістамі для барацьбы з Аль-Каідай і іншымі звязанымі з ёй тэрарыстычнымі групоўкамі, ад дзеянняў якіх пакутавала мясцовае насельніцтва. Характэрнай асаблівасцю арганізацыі з’яўляецца тое, што яна супрацоўнічала як з войскамі і саюзнікамі міжнароднай кааліцыі, так і з умераным крылом паўстанцкага руху.
Гісторыя
У вытокаў Савета выратавання Анбара стаіць асабістая трагедыя Абдула аль-Рышаві, шэйха аднаго з плямён, чый бацька і трое братоў былі забіты байцамі Аль-Каіды. У верасні 2006 года ён аб’яднаўся з іншымі пацярпелымі ад баевікоў, стварыўшы мясцовыя сілы самаабароны. Байцы аль-Рышаві тут жа падтрымалі «Ісламскую армію ў Іраку» ў яе канфлікце з радыкаламі.
Хадзілі чуткі, што шэйх і некаторыя іншыя члены СВА сімпатызуюць і нават дапамагаюць астатняму руху паўстанцаў, але пры гэтым удзельнічаюць у некаторых контрпартызанскіх аперацыях арміі ЗША і ўрада. Яны нават атрымалі аўтамабілі, зброю і боепрыпасы ад іракскіх і амерыканскіх сіл для барацьбы супраць радыкальных ісламістаў.
У сакавіку 2007 года Савет налічваў 41 племя з правінцыі Анбар. Гэта прывяло да рэзкага скарачэння гвалту ў правінцыі і вымусіла многіх баевікоў «Аль-Каіды» бегчы ў іншыя рэгіёны Ірака. Аднак групоўка пачала рыхтавацца да адказных дзеянняў. Ужо 25 чэрвеня быў забіты Фазаль Аль-Гаўд, губернатар Анбара і член Савета. 13 верасня лідар СВА аль-Рышаві разам з двума сваімі целаахоўнікамі загінуў ад выбуха прыдарожнай бомбай каля свайго дома ў Эр-Рамадзі.
Склад
У кааліцыю першапачаткова ўвайшло 30 буйных суніцкіх плямёнаў правінцыі. Пасля гэтая колькасць ўзрасла да 41. Фактычна групоўка ўваходзіла ў склад арганізацыі «Сыны Ірака», якая ўяўляла з сябе некалькі анбарскскіх апалчэнняў, што падтрымлівалі замежныя сілы і створаны імі новы ўрад краіны.
M22 (аб’ект Месье)
M22 (каталог Месье) — шаравое скопішча ў сузор'і Стральца.
Кенес (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 349 чалавек (170 мужчын і 179 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 664 чалавекі (323 мужчыны і 341 жанчына).
Кратар Зямлі Уілкса
Кратар Зямлі Уілкса — геалагічнае ўтварэнне, размешчанае пад ледзяным шчытом Антарктыды, у раёне Зямлі Уілкса, якое мае дыяметр каля 500 км. Мяркуецца, што гэта гіганцкі метэарытны кратар.
У 2006 групай пад кіраўніцтвам Ральфа фон Фрэзэ (Ralph von Frese) і Лэрэмі Потса (Laramie Potts) па даных вымярэнняў гравітацыйнага поля Зямлі спадарожнікамі GRACE быў выяўлены масавы канцэнтрат дыяметрам каля 300 км, вакол якога, па даных радыёлакацыі, знаходзіцца вялікая кальцавая структура. Такая камбінацыя характэрна для ударных кратараў.
Паколькі структура знаходзіцца пад Антарктычным ледзяным шчытом, прамыя яе назіранні пакуль немагчымыя. Існуюць альтэрнатыўныя тлумачэнні з'яўлення масавага канцэнтрату, такія як мантыйныя плюмы і іншыя віды буйнамаштабнай вулканічнай актыўнасці. Калі гэтае ўтварэнне сапраўды з'яўляецца ўдарным кратарам, то метэарыт, які стварыў яго, быў прыкладна ў 6 раз большы за метэарыт, які стварыў кратар Чыксулуб, які, як лічыцца, выклікаў масавае выміранне на мяжы мела і кайназоя. Існуе гіпотэза, што гэта імпактная падзея магла выклікаць пермска-трыясавае выміранне каля 250 млн гадоў назад.
Новаваранцоўскі раён
Новаваранцоўскі раён (Нововоронцовський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Херсонскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Новаваранцоўка (Нововоронцовка).
Утвораны ў 1935 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 22089 чалавек, плошча — 1000 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 12 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 18 сёлаў.
Бярозаўскі раён
Бяро́заўскі раё́н — раён у складзе Брэсцкай вобласці. Размяшчаецца ў цэнтральнай частцы Брэсцкай вобласці.
Плошча раёна складае 1412 км². Насельніцтва 64,5 тысяч чалавек (2014), гарадскога 56 %. Сярэдняя шчыльнасць 57 чалавек на 1 км². Цэнтр раёна — горад Бяроза. На тэрыторыі раёна горад Белаазёрск, 110 сельскіх населеных пунктаў. Падзяляецца на 15 сельсаветаў: Белаазерскі, Боркаўскі, Бярозаўскі, Высокаўскі, Здзітаўскі, Малецкі, Міжлескі, Нарутавіцкі, Першамайскі, Пескаўскі, Сакалоўскі, Сігневіцкі, Спораўскі, Стрыгінскі, Сялецкі.
Геаграфія
Раён займае паўднёва-ўсходнюю частку Прыбужскай раўніны і паўночна-заходнюю частку Прыпяцкага Палесся. Пашыраны краявыя ўтварэнні сожскага ўзросту па лініі Малеч—Бяроза—Бронная Гара.
Па тэрыторыі раёна працякае рака Ясельда з прытокамі Вінец, Жыгулянка. Знаходзяцца азёры Чорнае, Спораўскае, Белае, вадасховішча Сялец. 100 км² пад рэкамі і азёрамі. Лес займае 22,3 % тэрыторыі раёна.
Гісторыя
Утвораны 15 студзеня 1940 года ў складзе Брэсцкай вобласці БССР. 12 кастрычніка 1940 года падзелены на 18 сельсаветаў: Альшэўскі, Блудзенскі, Высокаўскі, Здзітаўскі, Кабакоўскі, Машковіцкі, Міжлескі, Нарутавіцкі, Пескаўскі, Пешкаўскі, Равяціцкі, Сакалоўскі, Самойлавіцкі, Сашыцкі, Сігневіцкі, Совінскі, Сялецкі, Углянскі.
Вялікая Айчынная вайна
З канца чэрвеня 1941 года раён акупіраваны нямецкімі войскамі. Ужо на пачатку ліпеня былі праведзены карныя аперацыі супраць партыйнага і камсамольскага актыву, арганізатараў і членаў калгасаў, сем’яў камандзіраў і палітработнікаў РСЧА, якія не паспелі эвакуіравацца.
У вёсцы Блудзень была створана першае камсамольскае падполле (кіруючае ядро — С. П. Ручыц, У. К. Саўчук, В. М. Галёнка) у раёне, а да канца 1941 года пачалі з’яўляцца першыя партызанскія групы (Л. Р. Здановіч, Ю. А. Бярэнчык). У маі 1942 года быў створаны Бярозаўскі «Камітэт барацьбы з нямецкімі акупантамі» на чале з Л. Р. Здановічам. Камітэт дапамагаў каардынаваць дзейнасць разрозненых партызанскіх груп. У 1943 годзе на тэрыторыі раёна дзейнічалі партызанскія брыгады імя П. К. Панамарэнкі, «Савецкая Беларусь», імя Я. М. Свярдлова, імя Ф. Э. Дзяржынскага. З лета 1943 года за партызанскімі атрадамі імя Дзімітрава і імя М. Ф. Гастэлы партызанскай брыгады імя П. К. Панамарэнкі была замацавана заходняя частка раёна, усходняя з верасня знаходзілася пад кантролем партызанскай брыгады «Савецкая Беларусь», а паўночная — партызанскага атрада імя М. І. Калініна.
24 чэрвеня 1943 года ЦК КП(б)Б зацвердзіў сакратаром Бярозаўскага падпольнага раённага камітэта КП(б)Б камандзіра партызанскага атрада № 345 Сямёна Адамавіча Яроцкага. Па ўказанні ЦК КП(б)Б і Беларускага штаба партызанскага руху 20 снежня 1943 года атрад перадыслацыраваўся з Бярэзінскага ў Бярозаўскі раён. 7 лютага 1944 года был укамплектаваны склад падпольнага райкама партыі. Падпольны райкам выдаваў газету «Пламя». 1 верасня 1943 года пачаў працу Бярозаўскі падпольны райкам камсамола, які стварыў сетку камсамольскіх арганізацый і груп, а ў партызанскіх атрадах раёна першасныя камсамольскія арганізацыі. Ядро падпольнага райкама камсамола знаходзілася ў партызанскай брыгадзе імя П. К. Панамарэнкі. Вясной 1944 года Бярозаўскі падпольны райкам КП(б)Б, выконваючы рашэнне партыі аб правядзенні вясновай сяўбы, аказаў сялянам раёна дапамогу ў правядзенні пасяўной. Напрыклад, брыгада «Савецкая Беларусь» выдала сялянам 320 цэнтнераў бульбы, 32 цэнтнераў аўса, 16 цэнтнераў ячменю, вылучыла 40 коней.
Нямецкія акупацыйныя ўлады не маглі змірыцца з фактам існавання ў тыле сваіх войскаў партызанскіх сіл. Таму супраць партызан, якія базіраваліся ў раёне, праводзіліся карныя аперацыі і экспедыцыі.
Пасляваенны час
16 ліпеня 1954 года скасаваны Машковіцкі, Нарутавіцкі, Равяціцкі, Сошыцкі сельсаветы, Альшэўскі сельсавет перайменаваны ў Ніўкаўскі, Высокаўскі сельсавет — у Перасудавіцкі, Пешкаўскі — у Боркаўскі, Совінскі — у Стрыгінскі. 12 студзеня 1960 года скасаваны Ніўкаўскі сельсавет, утвораны рабочы пасёлак Бярозаўскі. 14 красавіка 1960 года да раёна далучаны Малецкі і Падкрайчаўскі сельсаветы Пружанскага раёна. 25 чэрвеня 1960 года рабочы пасёлак Бярозаўскі перайменаваны ў Белаазёрск. 21 студзеня 1961 года скасаваны Падкрайчаўскі сельсавет. 25 снежня 1962 года да раёна далучаны Аброўскі, Быценскі, Бусяжскі, Бялавіцкі, Верашкоўскі, Волькаўскі, Дабрамысленскі, Даманаўскі, Доўгаўскі, Жытлінскі, Козікаўскі, Кушняроўскі, Любішчыцкі, Святавольскі, Стайкаўскі, Яглевіцкі сельсаветы, гарадскі пасёлак Івацэвічы, горад Косава скасаванага Івацэвіцкага раёна. 14 красавіка 1964 года ўтвораны Асавецкі сельсавет, Самойлавіцкі сельсавет перайменаваны ў Бярозаўскі, скасаваны Кабакоўскі сельсавет. 1 жніўня 1964 года Блудзенскі сельсавет перайменаваны ў Першамайскі. 6 студзеня 1965 года Аброўскі, Быценскі, Бусяжскі, Бялавіцкі, Верашкоўскі, Волькаўскі, Дабрамысленскі, Даманаўскі, Доўгаўскі, Жытлінскі, Козікаўскі, Кушняроўскі, Любішчыцкі, Святавольскі, Стайкаўскі, Яглевіцкі сельсаветы, гарадскі пасёлак Івацэвічы і горад Косава вернуты зноў утворанаму Івацэвіцкаму раёну. 16 верасня 1970 года рабочы пасёлак Белаазёрск атрымаў статус горада раённага падпарадкавання. 15 сакавіка 1971 года ўтвораны Белаазёрскі сельсавет. На 1 студзеня 1974 года ў складзе раёна было 117 населеных пунктаў. 21 лістапада 1977 года Асавецкі сельсавет перайменаваны ў Нарутавіцкі, Перасудавіцкі — у Высокаўскі, 18 студзеня 1988 года Здзітаўскі — у Спораўскі, Вуглянскі — у Здзітаўскі. 26 лютага 2002 года скасаваны Высокаўскі сельсавет. 17 верасня 2013 года скасаваны Белаазёрскі, Боркаўскі, Нарутавіцкі сельсаветы.
Славутасці
15 аб’ектаў Бярозаўскага раёна ўнесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў Рэспублікі Беларусь. Найбольш значныя з іх:
Транспарт
На тэрыторыі раёна праходзіць лінія Беларускай чыгункі з захаду на ўсход, аўтамабільная дарога М1/Е30 мяжа Рэспублікі Польшча — Брэст — Мінск — мяжа Расійскай Федэрацыі.
Мілаш Нікаліч
Мілаш Нікаліч (Милош Николић; нар., Ужыцэ, Сербія) — сербскі футбаліст, абаронца баснійскага клуба «Слога» з Добая.
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў клубе «Слога» Баіна-Башта ў зоне Дрына (чацвёрты дывізіён Сербіі). У першай палове сезона 2014/15 выступаў за «Слогу» з Пожагі ў сербскай лізе Захад (трэці дывізіён). У пачатку 2015 года далучыўся да «Слабады», аднак да канца сезона заставаўся іграком запасу, толькі аднойчы з’явіўшыся на полі.
У сакавіку 2018 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Слуцк». У першай палове сезона трывала з’яўляўся ў стартавым складзе случан, пазней стаў рэдка выхадзіць на поле. У снежні 2018 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Слуцк».
З пачатку 2019 года стаў выступаць за ўзбекскі клуб «Каканд 1912». У жніўні 2019 года вярнуўся ў Себрію і зноў стаў іграком «Слабады», аднак так і не згуляў за яе і ў студзені 2020 года адправіўся ў баснійскую «Младаст». У студзені 2021 года далучыўся да «Злацібар», але не дапамог клубу захаваць месца ў Сербскай Суперлізе. У жніўні 2021 года перайшоў у «Лозніцу».
У лютым 2023 года далучыўся да баснійскай «Слогі» з Добая.
Міхайлаўка
Назву Міха́йлаўка маюць:
IC 3637
IC 3637 — галактыка тыпу S0/D ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 4006
NGC 4006 (іншыя абазначэнні — UGC 6951, MCG 0-31-6, ZWG 13.15, PGC 37655) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Лядовы Палац спорту Мінскай вобласці
Лядовы Палац спорту Мінскай вобласці (поўная назва — Дзяржаўная ўстанова «Лядовы Палац спорту Мінскай вобласці»; раней быў вядомы як Мінскі лядовы палац спорту) — спорткомплекс у горадзе Мінску, Беларусь.
У сезоне 2012/13 у палацы праходзілі матчы хакейнага клуба «Юнацтва-Мінск» у Вышэйшай хакейнай лізе. Пасля клуб пераехаў на «Чыжоўка-Арэну».