cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Юзаф Патоцкі
Біяграфія
Юзаф Патоцкі пацярпеў паразу ў бітве пад Канецполем ў 1708 годзе. З 1709 года, пасля Палтаўскай бітвы, жыў у выгнанні ў Венгрыі і Турцыі. У 1714 годзе ён вярнуўся ў Рэч Паспалітую і разам з Тэадорам Патоцкім стаў лідарам апазіцыі да партыі магнатаў Чартарыйскіх, якая насіла назву «Фамілія».
Пахаваны ў Калегіяльнай царкве Найсвяцейшай Панны Марыі, Івана-Франкоўск.
Сям'я
Юзаф Патоцкі быў двойчы жанаты. Яго першай жонкай была Вікторыя Ляшчынская (памёрла ў 1732), дачка ваяводы падляшскага Вацлава Ляшчынскага (памёр у 1688) і Соф'і Крысціны Апалінскай (1643—1699), ад шлюбу з якой меў сына і дачку. У 1732 годзе другі раз ажаніўся з Людвікай Мнішак (1712—1785), ад шлюбу з якой дзяцей не меў. Дзеці:
Свята-Ільінская царква (Радашковічы)
Свята-Ільінская царква — праваслаўны храм у г.п. Радашковічы Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
На вуліцы Савецкай. Пабудавана ў 1942 годзе з дрэва на месцы храма, узведзенага ў 1847 годзе.
Архітэктура
Вырашана ў традыцыях народнага дойлідства. Аб'ёмна-прасторавая кампазіцыя складаецца з 3 частак: двух'яруснай чацверыковай званіцы, прамавугольнай у плане малітоўнай залы пад двухскатным дахам і гранёнай апсіды. Шацёр званіцы завершаны макаўкай на васьміграннай шыйцы. Сцены вертыкальна ашаляваны і прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах.
Косаўшчына
Назву Косаўшчына маюць:
Істрарумыны
Яшчэ ў XVIII стагоддзі арэал іх рассялення распасціраўся ад Трыеста на поўначы да шэрага адрыятычных астравоў на поўдні. Гістарычна роднай з'яўляецца істрарумынская мова. З XVII—XVIII стагоддзяў істрарумыны сталі двухмоўныя, а да канца XX стагоддзя практычна цалкам перайшлі на штакаўскі дыялект харвацкай мовы. Вернікі, гістарычна праваслаўныя, у харвацкім асяроддзі ўспрынялі каталіцтва. Імёны і прозвішчы цалкам хорватизированы (напр. Вальня Смілавіч, Гвазданучы Врзич і проч.). Гістарычны занятак истрорумын, як і ўсіх валашскіх груп — паўкачавое гавядніцтва, у наш час спалучаецца з успрынятым у славянаў земляробствам. У сярэдзіне ХХ стагоддзі невялікая група істрарумын эмігравала ў г. Нью-Ёрк, ЗША, дзе праводзіць дзейнасць па захаванні памяці пра дадзеную мову.
Гісторыя
Пытанне пра гісторыю і этнагенез народа дыскусійнае. На думку лінгвіста О. Дэнсушану, істрарумыны ўяўляюць сабою некалькі пластоў дакарумынскага насельніцтва розных эпох. У адрозненне ад аўтахонных раманамоўных далмацінаў, некалькі груп валахаў, у тым ліку і марлахі, мігравалі ў Істрыю з Дакіі паміж ІХ і ХIII стагоддзямі. Падчас сваёй працяглай міграцыі, дакорумынские групы ішлі спачатку на поўдзень, дзе кантактавалі з арумы намі і славянамі ў VIII-Х стагоддзях, а потым пайшлі на паўночны захад Балкан у XI-XIII стагоддзях. У істрарумынскай лексіцы таму адсутнічаюць венгерскія элементы, якіх шмат у румынскай.
Лаўрынавічы
Назву Лаўры́навічы маюць:
Свята-Успенская царква (Пярковічы)
Свята-Успенская царква — праваслаўны храм у в. Пярковічы Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на заходняй ускраіне вёскі, у сядзібна-паркавым ансамбле Віславухаў.
Гісторыя
Першая царква была пабудавана намаганнямі ўладальніка вёскі ўніяцкага епіскапа луцкага і астрожскага Кірылы Цярлецкага ў канцы XVI стагоддзя. Драўляная Свята-Успенская царква мела дзве невысокія вежы і купал над прэзбітэрыем. Храм стаяў на мураваным падмурку. Унутры меліся тры алтары, выкананыя ў мастацкай разьбе, царскія вароты і іншыя мастацкія каштоўнасці. У гэтай царкве ў 1607 (1605) годзе і быў пахаваны Кірыла Цярлецкі. Яго мошчы былі накрыты вялікай гранітнай плітою з надпісамі на латыні. Пад час шматлікіх войнаў XVII стагоддзя царква была спалена.
Цяперашнюю царкву фундаваў як уніяцкую на месцы папярэдняй падкаморы брэсцкі Зянон Віславух каля 1770 года. Завяршыў будаўніцтва ў 1805 годзе і аздобіў храм ягоны сын Віктар. Былі прадугледжаны асобныя крыпты для роду Віславухаў, у якіх былі пахаваны ўладальнікі сядзібы Зянон і Віктар з жонкамі. Таксама ў крыпту перанеслі парэшткі Кірылы Цярлецкага. У канцы XIX стагоддзя было зроблена падрабязнае апісанне надмагілля: ''«Магіла епіскапа Цярлецкага — з левага боку ад святога алтара, пад рызніцай, у склепе, наглуха закладзеным. Над ёю, у рызніцы змяшчаецца гарызантальна каменная пліта з зубчатай аздобай і з выразанымі на ёй словамі»''. На надмагіллі змешчаны кірылічны надпіс.
Рэшткі епіскапа захоўваліся ў крыпце да 1970-х гадоў. У наш час надмагілле Цярлецкага захоўваецца ў Музеі старажытнабеларускай культуры ў Мінску.
Пасля скасавання уніі храм быў перадазены праваслаўным вернікам. Пасля прыходу Савецкай улады ў 1939 годзе парэшткі пахаваных у крыпце былі параскіданы, а саму крыпту замуравалі. У 1961 годзе царкву зачынілі, аднак ў 1990 годзе намаганнямі мясцовых жыхароў яе аднавілі.
Архітэктура
Помнік архітэктуры позняга класіцызму. Храм вырашаны ў буйных манументальных формах. Аднанефны прамавугольны ў плане аб’ём пад двухсхільным дахам з вальмай над алтарнай сцяной. Дах па краях завершаны драўлянымі васьміграннымі барабанамі. Галоўны арачны ўваход вылучаны 4-паўкалонным порцікам з трохвугольным франтонам, які рытмічна спалучаецца з драўляным франтонам даху. Бакавыя фасады расчлянёны высока ўзнятымі арачнымі аконнымі праёмамі і масіўнымі спаранымі пілястрамі ў прасценках.
Русізм
У беларускай мове
Русізмы як запазычанні шырока прадстаўлены ў беларускай мове, што абумоўлена структурнай блізкасцю абедзвюх моў. У беларускай мове сярод запазычанняў з рускай мовы вылучаюць непасрэдна русізмы і словы, запазычаныя з іншых моў праз пасрэдніцтва рускай. Ужыванне русізмаў у маўленні абумоўлена інтэрферэнцыяй або мэтавай устаноўкай носьбіта мовы. Найчасцей русізмы назіраюцца як факты інтэрферэнцыі ў вусным маўленні беларуска-рускіх білінгваў.
Траянавы валы
Траянавы валы — назва сістэм старажытных валаў ва Украіне, у Малдове і Румыніі. Збудаванне іх часта злучаюць з дзейнасцю рымскага імператара Марка Ульпія Траяна ў Дакіі.
Буджак і Бесарабія
У гэтым рэгіёне вылучаюць дзве лініі валаў: Ніжні Траянаў вал і Верхні Траянаў вал.
Ніжні Траянаў вал
Ніжні Траянаў вал — знаходзіцца на тэрыторыі Малдовы і Украіны. Пачынаецца ў Вулканешскім раёне Малдовы і даходзіць да возера Сасык, Адэская вобласць, Украіна.
Верхні Траянаў вал
Верхні Траянаў вал — пачынаецца каля горада Бендэры (Малдова) і цягнецца да ракі Прут да сучаснага малдоўскага горада Леава.
Археалагічныя даследаванні адной з пляцовак вала на тэрыторыі Малдовы сведчаць пра тое, што вал быў насыпаны рымлянамі прыблізна на мяжы I—II стагоддзяў н.э. Таксама выяўлена, што ў III—IV стагоддзях вал выкарыстоўваўся для абароны ад рымлянаў, пры гэтым роў, выкапаны з паўночнага боку, быў засыпаны, а з паўднёвай — выкапаны новы.
Калі вал гэтай ёсць рэтраншэмент, пабудаваны Траянам, для агароджы правінцый Рымскіх ад набегаў варвараў; то пры збудаванні гэтай сцяны павінны былі быць выкананы патрэбныя ўмовы для выгоды абароны. — Але тут, наадварот, усе зыскі месцазнаходжання на боку, што прылягае з поўначы.
Раскопы Верхняга Траянава вала вяліся ў 1991 годзе на пляцоўцы паміж сёламі Градзішча і Селемет малдаўскім археолагам А. Рошка. Усяго было зроблена 15 зрэзаў вала. Матэрыялаў, якія можна было б скарыстаць для датавання вала, не выяўлена. Рова з паўднёвага боку не было. Адзінае, што можна з дакладнасцю аргументаваць, — гэта тое, што Верхні Траянаў вал меў антыкавалерыйскую канструкцыю і быў збудаваны дзеля забеспячэння бяспекі 2 кампаніі Траяна ад набегаў сармацкіх плямён, тагачасных хаўруснікаў докаў.
Паднястроўе
Траяновы валы Паднястроўя — сістэма валаў, якія знаходзяцца паміж гарадамі Цярнопаль і Камянец-Падольскі. Маюць перарывісты характар. Складаюцца з двух эшалонаў цэнтральнага ланцуга і хаатычна раскіданых валаў (асобныя з іх знаходзяцца нават на Букавіне).
Румынія
Траянавы валы Румыніі — умацаваная лінія даўжынёй каля 60 кіламетраў, перасякае пярэсмык паміж Дунаем і Чорным морам каля гарадоў Чэрнаводэ і Канстанца і складаецца з трох валаў — дзвюх земляных і аднаго каменнага. Вышыня валаў цяпер на розных пляцоўках вагаецца ад 3 да 6 метраў. Два земляныя валы знаходзяцца паўночней, а паўднёвы, каменны вал, паводле розных ацэнак з'яўляецца найбольш старажытным.
Акт ажыццяўлення правасуддзя
Акт ажыццяўлення правасуддзя (The Administration of Justice Act) - трэці з невыносных законаў, прынятых парламентам Вялікабрытаніі ў 1774 г. Прыняты 20 мая 1774 г. і пачаў дзейнічаць 1 чэрвеня таго ж года працягам дзеяння 3 гады. Абмяжоўваў судовае справаводства ў калоніі Масачусэтс.
Асноўныя палажэнні закона
Усе судовыя разбіральніцтва па справах аб забойствах і іншых злачыствах, за якія прысуджалася смяротнае пакаранне, здзейсненых дзяржслужачым падчас выканання прафессійных абавязкаў ва ўмовах супрацьстаяння грамадзянскім хаваляванням пераносілася з Масачусэтса ў іншую калонію ці ў Вялікабрытанію. Сведкі і іншыя ўдзельнікі следчага працэсу таксама мусілі ехаць на месца разбіральніцтва, іх бяспека гарантавалася (закон забараняў іх арышт ці затрыманне ў калоніі Масачусэтс), а таксама закон прадугледжваў кампенсацыю іх расходаў на паездку на месца правядзення судовых слуханняў. Закон заклікаў суддзяў, якія павінны былі разбіраць такую справу па-за межамі Масачусэтса, да аб'ектыўнасці (як быццам гэта злачынства было здзейснена на тэрыторыі Вялікабрытаніі) і,калі абвінавачаны жадае падаць прашэнне да губернатара правінцыі ці яго намесніка, прадугледжвалася магчымасць адкласці слуханні на нейкі разумны тэрмін.
Рэакцыя на Акт
Прыняцце гэтага і іншых невыносных законаў стала прычынай склікання 1-га i 2-га Кантынентальнага кангрэса, якія выпрацоўвалі контр-меры ў дачыненні да метраполіі, а потым і распачалі вайну за незалежнасць калоній.
Дакументы
The Administration of Justice Act Yale Law School. Lilian Goldman Law Library. The Avalon Project. Documents in Law, History and Diplomacy.
Невыносныя законы ў беларускім перакладзе
Станіслаў Матэвуш Жавускі
Станіслаў Матэвуш Жавускі (Stanisław Mateusz Rzewuski, 1662 — 4 лістапада 1728, Львоў) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Рэчы Паспалітай. Палкоўнік каралеўскі (1690), крайчы вялікі каронны (1702), рэферэндар вялікі каронны (1703), гетман польны каронны (1706—1726) і гетман вялікі каронны (1726—1728), ваявода падляшскі (1710—1726) і белзскі (1726—1728). Староста хэлмскі, драгавыскі, клодаўскі, навасельскі і любомльскі.
Біяграфія
Паходзіў з роду Жавускіх. Нарадзіўся ў 1662 годзе, сын падваяводы львоўскага і надворнага падскарбія кароннага Міхала Фларыяна Жавускага (памёр у 1687) і Ганны Дзержкаўны.
З 1690 года палкоўнік каралеўскі. У 1686 і 1691 гадах ўдзельнічаў у двух паходах польскай арміі на Малдаўскае княства. У 1693 у чале польскага пасольства ездзіў у Крымскае ханства. У тым жа годзе адправіўся з пасольствам Турцыю. У 1698 годзе ўдзельнічаў у ваеннай кампаніі супраць крымскіх татараў. У 1702 годзе быў прызначаны крайчым вялікім каронным.
У 1703 годзе кароль Аўгуст Моцны прызначыў Станіслава Матэвуша рэферэндарам вялікім каронным. У 1703 годзе, як регіментар каронных войскаў, удзельнічаў у падаўленні казацкага паўстання пад кіраўніцтвам Сямёна Палія на Правабярэжнай Украіне. У 1705 годзе прыняў удзел у бітве пад Варшавай. У наступным 1706 годзе Станіслаў Матэвуш Жавускі быў прызначаны гетманам польным каронным і камандаваў часткай польскіх войскаў у бітве пад Калішам. Пасля абмежавання гетманскіх паўнамоцтваў на сойме 1717 года перайшоў у апазіцыю да Аўгуста Моцнага.
У 1720 годзе Станіслаў Матэвуш Жавускі купляе Падгорацкі замак разам з навакольнымі вёскамі ў Канстанціна, сына польскага караля Яна Сабескага.
У 1726 годзе пасля смерці Адама Мікалая Сяняўскага Станіслаў Матэвуш Жавускі быў прызначаны гетманам вялікім каронным і ваяводай белзскім. Узнагароджаны ордэнам Белага Арла.
Памёр у Львове 4 лістапада 1728 года.
Сям’я
Станіслаў Матэвуш Жавускі быў двойчы жанаты. У 1690 годзе пабраўся першым шлюбам з Даротай Цэтнер, а ў 1694 годзе другі раз ажаніўся з Людвікай Куніцкай. Дзеці:
Рагозна (Жабінкаўскі раён)
Раго́зна (, Рогозно) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ленінскага сельсавета.
У 1940—1971 гадах цэнтр Рагозненскага сельсавета.
Георгій Андрэевіч Волкаў
Георгій Андрэевіч Волкаў (, г. Масква — ) — беларускі і рускі акцёр і рэжысёр. Народны артыст БССР (1967).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскае гарадское тэатральнае вучылішча ў 1944, Вышэйшыя тэатральныя курсы пры ў 1951.
Удзельнічаў у стварэнні Брэсцкага абласнога драматычнага тэатра — з 1944 года акцёр, з 1951 года акцёр і рэжысёр, у 1965−1979 гг. галоўны рэжысёр. У 1979—1985 гг. — загадчык кафедры, да 1987 г. выкладчык Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута.
Памёр 15 сакавіка 2000 года.
Творчасць
Вострая характарнасць у спалучэнні з тонкім псіхалагічным аналізам і лірызмам адрознівалі Волкава-акцёра.
Сярод лепшых роляў: («» К. Гальдоні, Трыстан («» Лопэ дэ Вэга), барон Врангель («Фінал» П. Строгава). Сярод пастановак «Юнацтва бацькоў» ) (1952), «У добры час» (1955), «Арганаўты»  (1963), «Дзень цішыні»  (1966), «Крамлёўскія куранты» М. Пагодзіна (1967), «» М. Горкага (1971), «Трэцяе пакаленне» М. Мірашнічэнка (1977).
Ажыццяўляў пастаноўкі твораў сучаснай беларускай драматургіі: «Выбачайце, калі ласка!» (1953) і «Зацюканы апостал» (1972) А. Макаёнка, «Сэрца на далоні» па І. Шамякіну (1966), «Людзі і камяні» (1968) і «Брэсцкі мір» (1969) К. Губарэвіча, «Усяго адно жыццё» А. Маўзона (1970), «Апошняя інстанцыя» (1975) і «Наследнік» (1976) М. Матукоўскага.
Федэральны прэзідэнт Аўстрыі
Федэральны прэзідэнт Аўстрыі (Österreichischer Bundespräsident) — федэральны кіраўнік аўстрыйскай дзяржавы. Хоць тэарэтычна ён мае вялікія канстытуцыйныя паўнамоцтвы, на практыцы дзейнічае, па большай частцы, толькі ў якасці цырыманіяльнага прадстаўніка. Прэзідэнт Аўстрыі абіраецца напрамую на ўсеагульных выбарах раз у шэсць гадоў. Офісы прэзідэнта знаходзяцца ў Леапольдынскам крыле імператарскага палаца Хофбург у Вене.
Многія былыя прэзідэнты набылі велізарную папулярнасць падчас знаходжання на пасадзе, і ніводны з прэзідэнтаў ніколі не прайграваў выбары, балатуючыся на другі тэрмін, аднак Курт Вальдхайм, які стаў прэзідэнтам у 1986 годзе, адмовіўся балатавацца на другі тэрмін у 1992 годзе. Пяць прэзідэнтаў памерлі падчас знаходжання на пасадзе і на сённяшні дзень усе былыя прэзідэнты памерлі. З 2004 па 2016 год пасаду займаў сацыял-дэмакрат Хайнц Фішэр.
Суша (значэнні)
Назву Су́ша маюць:
Якушоўка
Назву Якушоўка маюць:
Спіс аб’ектаў PGC (2065001—2066000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2065001—2066000)
Ягня Божае
Ягня Божае (, Agnus Dei) — адзін з тытулаў Ісуса Хрыста, які з'яўляецца ў Евангеллі ад Яна. У Ян. 1:29 запісана, што калі Ян Хрысціцель бачыць Ісуса і усклікае: «Вось Ягня Божае, Якое бярэ на Сябе грэх свету».
Хоць «Ягня Божае» адносіцца ў хрысціянскім вучэнні да Ісуса Хрыста ў Яго ролі ідэальнага ахвярапрынашэння, хрысталагічныя аргументы аддзяліць тэрмін ад канцэпцыі Старога Запавету «казла адпушчэння», калі жывёла падлягала пакаранню за грахі іншых без яе згоды. Хрысціянскае вучэнне сцвярджае, што Ісус выбраў пакуты на Галгофе, як знак Сваёй поўнай пакоры волі Айца Свайго, як «служкі і раба Божага». Ягня Божае, такім чынам, звязана з пасхальным Ягнём, якое разглядаецца як неад'емная частка хрысціянскага вучэння.
Львападобнае ягня, якое паўстае пасля забойства, каб даставіць перамогу, некалькі разоў з'яўляецца у кнізе Адкрыцці. Ягня таксама згадваецца ў лістах Паўла, у 1 Кар. 5:7 Павел звяртаецца да смерці Ісуса, Які з'яўляецца Пасхальным Ягнём.
Тытул Ягня Божае шырока выкарыстоўвалася ў хрысціянскіх малітвах, а Agnus Dei выкарыстоўваецца як стандартная частка каталіцкай імшы, а таксама класічных заходніх літургій англіканскай і лютэранскай цэркваў. Яно таксама выкарыстоўваецца ў літургіі і як форма малітвы. Agnus Dei таксама ўтварае частку музычнага афармлення для імшы.
У выяўленчым мастацтве матыў ягня быў шырока прадстаўлены з часоў сярэднявечча як стоячае ягня з арэолам з прыўзнятай пярэдняй ногой, трымаючай вымпел з чырвоным крыжам на белым фоне, хоць былі іншыя спосабы адлюстравання ягня.
У Евангеллі ад Яна
Тытул Ягня Божае з'яўляецца ў Евангеллі ад Яна, калі абвяшчаецца: «Вось Ягня Божае, Якое бярэ на Сябе грэх свету» (Ян. 1:29) тытул паўтараецца ў наступны дзень у Ян. 1:36. Гэтае другое прымяненне Ягня Божага адбываецца ў прысутнасці двух першых апосталаў Ісуса, якія адразу ж ідуць за Ім, звяртацца да Яго як Рабі з павагай і пазней прыводзяць іншых вучняў да Ісуса.
Гэтыя два абвяшчэнні Ісуса як Ягняці Божага цесна звязаны з абвяшчэннем Яна Хрысціцеля ў Ян. 1:34: «Я засведчыў, што гэты ёсць Сын Божы». З хрысталагічных пункту гледжання, гэтыя пракламацыі і спасланне Святога Духа ў выглядзе голуба ў Ян. 1:32 ўзмацняюць адзін аднаго, каб паказаць Боскую сутнасць асобы Хрыста. У хрысталогіі Яна абвяшчэнне «Які бярэ на Сябе грэх свету» пачынаецца разгортванне тэмы збаўлення ў ахвярнай смерці Ісуса, пасля Яго ўваскрэсення, пабудаванай і на іншых пракламацыях, такіх як «гэта сапраўды Збаўца свету», вымаўленыя самарыцянамі ў Ян. 4:42.
У Кнізе Адкрыцця
Кніга Адкрыцці ўключае ў сябе больш за дваццаць дзевяць спасылкі на львападобнае ягня («нібы заколатае»), якое забяспечвае перамогу ў манеры, якая нагадвае ўваскрослага Хрыста. У першым з'яўленні ў Адкрыцці (5:1-7) толькі ягня (з племя Іуды, і кораня Давіда) вартае, каб ўзяць скрутак ад Богасуд і зняць пячатку. У Адкр. 5:6. ягня звязана з сямі духаў Божых, якія ўпершыню з'яўляюцца ў Адкр. 1:4 і звязаныя з Ісусам, Які трымае іх разам з сямю зоркамі.
У Адкр. 21:14 ягня мае дванаццаць апосталаў. Уручэнне світка (гэта значыць кнігі, якая змяшчае імёны тых, хто будуць выратаваныя) Уваскрэсламу ягняці азначае змяненне ролі ягня. На Галгофе ягня прадстаўлена пакорнай волі Айца, але цяпер яму давяраны суд над чалавецтвам.
Рабочая міліцыя (ВНР)
«Рабочая міліцыя» (Munkásőrség) — парамілітарная арганізацыя Венгерскай сацыялістычнай рабочай партыі у 1957—1989 гадах. Створана дзеля абароны сістэмы «рэальнага сацыялізму» ў ВНР. У сілавым супрацьстаянні не ўжывалася, выкарыстоўвалася для партыйнага кантролю над грамадствам і ў якасці дапаможнай структуры падтрымання парадку. Распушчана падчас дэмантажу рэжыму ВСРП.
Міхай Бенюк
Міхай Беню́к (Mihai Beniuc; нар., в. Себіш, жудзец Арад, Румынія — ) — румынскі і. Акадэмік Румынскай АН (з 1955).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і Анастасіі і Весяліна Бенюкоў. Літаратурную дзейнасць пачаткаў у 1926 годзе ў школьнай газеце «Laboremus» (лац. давайце працаваць). У 1931 скончыў Клужскі ўніверсітэт па спецыяльнасці псіхалогія, сацыялогія і філасофія, працаваў у ім старшым выкладчыкам.
У 1946—1948 гадах Бенюк займаў пасаду культурнага саветніка ў Маскве, вярнуўшыся ў Румынію, жыў у Бухарэсце.
Творчасць
У духу рэвалюцыйнага рамантызму напісаны зборнікі «Песні пагібелі» (1938), «Новыя песні» (1940), «Згублены горад» (1943). Філасофскі роздум пра новы час, гісторыю чалавецтва і яго культуру, месца чалавека ў Сусвеце, жыццё і смерць у кнігах «Яблыня пры дарозе» (1954), «Матэрыя і мары» (1961), «Мазаіка» (1968), «Светачы на сутонні», «Этапы» (абедзве 1970), «Краіна ўспамінаў» (1976). Аўтар раманаў «На вастрыі нажа» (1959), «Прыглушаны выбух» (1971), п’ес, публіцыст, артыкулаў.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Радчыцк)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква — праваслаўны храм у вёсцы Радчыцку Столінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца ў цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1837—1841 гадах з цэглы па фундацыі пінскага павятовага харунжага (1814—1817) і пінскага павятовага маршалка (1823—1829) Аляксандра Скірмунта, бацькі Гелены Скірмунт. Аляксандр Скірмунт (1793—1845) пахаваны побач з храмам, магіла захавалася.
Архітэктура
Помнік архітэктуры позняга класіцызму. Адносіцца да тыпу крыжова-купальных храмаў. Вырашана цэнтрычным васьмігранным аб’ёмам, перакрытым драўляным гранёным паўсферычным купалам з цыбулепадобнай галоўкай у завяршэнні. Тарцы крылаў дэкарыраваны 4 порцікамі. Фасады прарэзаны стральчатымі аконнымі праёмамі (уплыў рэтраспектыўна-гатычнага стылю).
Інтэр’ер
Абраз «Маці Божая Адзігітрыя» (1760, перанесены з іканастаса царквы вёскі Рухча).
Свята-Успенская царква (Радзівонішкі)
Свята-Успенская царква — праваслаўны храм у в. Радзівонішкі Лідскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
Радзівонішскую царкву прыхаджане пабудавалі ў 1869 годзе. Намоленае месца ў Радзівонішках існавала дагэтуль, але невялікая ўніяцкая каплічка ўжо не адпавядала інтарэсам праваслаўнай часткі хрысціян. Калі пабудавалі царкву, уніяцкую капліцу раскідалі.
Восенню 1960 года па ініцыятыве мясцовых прадстаўнікоў савецкай улады царкву разрабавалі. Іконы, святыя кнігі, іншыя царкоўныя рэчы мясцовыя людзі ў асноўным захавалі. Ікону «Маці Божая» захаваў і вярнуў у царкву артыст Іван Кірчук.
Адбудоўваць храм пачалі ў 1991 годзе. У верасні 1998 года прыхаджане праз доўгі час сабраліся на першую службу.
Архітэктура
Помнік архітэктуры сінадальнага напрамку рэтраспектыўна-рускага стылю. Падоўжна-восевую кампазіцыю складаюць трох’ярусная званіца (васьмярык на 2 чацверыках) шатровая званіца з макаўкай, кароткая і нізкая трапезная, кубападобная малітоўная зала пад шатровым дахам, завершаным цыбулепадобнай галоўкай, пяцігранная апсіда. Фасады прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі ў кілепадобных ліштвах, дэкарыраваны аркатурнымі фрызамі, вуглавымі руставанымі лапаткамі.
Васіль Фёдаравіч Каленнікаў
Васіль Фёдаравіч Каленнікаў (1921—2007) — падпалкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Васіль Каленнікаў нарадзіўся 10 студзеня 1921 года ў вёсцы Насовічы (цяпер — Добрушскі раён Гомельскай вобласці). Скончыў сем класаў школы. У 1938 годзе Каленікаў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. Скончыў Вольскую ваенную авіятэхнічную школу. З мая 1943 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Удзельнічаў у Курскай бітве.
Да кастрычніка 1944 года, гвардыі капітан Васіль Каленнікаў быў насмеснікам камандзіра 78-га гвардзейскага штурмавога авіяпалка 2-й гвардзейскай штурмавой авіядывізіі 1-га Беларускага фронта. Да гэтага часа ён здзейсніў 130 баявых вылятаў, прычыніўшы ворагу вялікія страты ў баявой тэхніцы і жывой сіле.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 студзеня 1945 года «за мужнасць і гераізм, паказаныя ў баях з нямецкімі захопнікамі» гвардыі капітан Васіль Каленнікаў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» за нумарам 5816.
Пасля заканчэння вайны Каленнікаў працягнуў службу ў Савецкай Арміі. У 1955 годзе ён скончыў Ваенна-паветраную акадэмію. У 1960 годзе ў званні падпалкоўніка быў звольнены ў запас. Жыў у Астрахані, кіраваў Астраханскім аэраклубам, потым стаў выкладчыкам ваеннай справы ў Астраханскім кааператыўным тэхнікуме. Памер 2 верасня 2007 года, пахаваны ў Астрахані.
Быў таксама ўзнагароджаны двума ардэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Аляксандра Неўскага, двума ардэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені, ордэнам Чырвонай Зоркі, шэрагам медалёў.
Тамара Мікалаеўна Суша
Тамара Мікалаеўна Суша (нар. ) — беларускі лексікограф, педагог. Кандыдат філалагічных навук, дацэнт Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта, прафесар кафедры лексікалогіі англійскай мовы МДЛУ.
Вывучае праблемы супастаўляльнай лінгвістыкі, тэарэтычныя і практычныя пытанні перакладной лексікаграфіі на матэрыяле англійскай і беларускай моў.
У 1998 годзе ўзнагароджана медалём Францыска Скарыны за шматгадовую плённую навукова-педагагічную дзейнасць, значны асабісты ўклад у развіццё вышэйшай школы.
На працягу многіх гадоў з’яўлялася навуковым кіраўніком аўтарскага калектыву (навукова-метадычны цэнтр «Слоўнік», МДЛУ), які займаўся ўкладаннем англійска-беларускіх слоўнікаў. У розныя гады ў яго ўваходзілі: Алена Уладзіміраўна Таболіч; Алена Канстанцінаўна Шчука; Сталіна Адамаўна Ігнатава; Наталля Генрыхаўна Брэйво; Алена Мікалаеўна Шаўлова; Ларыса Валянцінаўна Вікторка; Аксана Васільеўна Семянькевіч; Юлія Мікалаеўна Кардубан; Пітэр Джон Мэё (Peter J. Mayo, Вялікабрытанія).
Англійска-беларускі слоўнік, выдадзены ў 2013 годзе, адносіцца да слоўнікаў сярэдняга памеру. Уключае каля 60 тысяч найбольш ужывальных слоў і ўстойлівых словазлучэнняў сучаснай англійскай мовы, тэрміналогію розных галін ведаў, агульна-палітычную лексіку, англамоўныя лінгвакультурныя рэаліі. У беларускай частцы ўлічаны «Правілы беларускай арфаграфіі і пунктуацыі» 2008 г. Слоўнік разлічаны на шырокае кола карыстальнікаў: перакладчыкаў, выкладчыкаў і студэнтаў вышэйшых навучальных устаноў, настаўнікаў і школьнікаў, а таксама ўсіх, хто карыстаецца і цікавіцца англійскай і беларускай мовамі.
Раду Беліган
Ра́ду Беліга́н (Radu Beligan; нар. 14 снежня 1918, Галбені, цяпер жудзец Бакэў, Румынія) — румынскі акцёр тэатра і кіно. Народны артыст Румыніі (1962). Ганаровы член Акадэміі Румыніі (2004).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і румына і грачанкі. У 1937—1938 гадах вывучаў права ў Бухарэсцкім універсітэце. Скончыў Каралеўскую акадэмію музыкі і драматычнага мастацтва, вучань Люсіі Струджа-Буланда і пісьменніка Эжэна Іанеска.
Выступаў у аматарскіх спектаклях. У 1938 годзе быў прыняты ў Рабочы тэатр, затым — у Нацыянальны тэатр у Бухарэсце. З 1939 года працаваў у тэатры і здымаўся ў кіно. У канцы 1940-х рэжысёр тэатра ў Бакэу.
У 1950—1965 гадах прафесар Інстытута тэатра і кіно ў Бухарэсце. Стварыў Тэатр камедыі ў Бухарэсце, якім кіраваў у 1961—1969 гг. У 1968—1990 гадах мастацкі кіраўнік Нацыянальнага тэатра імя І. Л. Караджале.
У 1969—1989 гадах член Цэнтральнага камітэта Камуністычнай партыі Румыніі, у 1961—1975 гадах дэпутат Вялікага Нацыянальнага сходу Румыніі.
У 1971 годзе выбраны старшынёй, а затым у 1977 годзе пажыццёвым Ганаровым прэзідэнтам Міжнароднага інстытута тэатра. Член фларэнційскай Акадэміі Le Muse.
У снежні 2013 года ўнесены ў Кнігу рэкордаў Гінэса, як «найстарэйшы актыўны тэатральны акцёр» на планеце.
Творчасць
Лірыка-камедыйны акцёр. У 1940—1950-я гг. ў камедыях Караджале выконваў ролі: Вентурыяна («Бурная ноч»), Данданаке («Згубленае пісьмо»; абедзве і ў кіно), Кандыдат («У дні карнавалу»); стварыў глыбока псіхалагічны вобразы Мірою («Безыменная зорка» М. Себасцьяна), Кавафу («Узвар’яванае ягня» А. Барангі), Тузенбаха («Тры сястры» А. Чэхава, Дзяржаўная прэмія Румыніі 1950), Хлестакова («Рэвізор» М. Гогаля). Выступае і як тэатральны рэжысёр. Здымаўся таксама ў кінафільмах «Звініць даліна», «Афера Протар», «Узрыў», «Гняздо саламандраў», «Партрэт пакалення» і інш.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Ракавічы)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква — праваслаўны храм у в. Ракавічы Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
На паўднёвай ускраіне вёскі. Пабудавана ў 1910-я гг. з цэглы на месцы храма 1876 г. У стадыі будаўніцтва адлюстравана на фотаздымку Я. Балзункевіча пачатку 20 ст.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Пабудавана паводле канона чатырохчасткавай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі. Над прытворам узведзена васьмерыковая шатровая званіца з цыбулепадобнай галоўкай. Праз кароткую трапезную званіца далучаецца да кубападобнага аб’ёму малітоўнай залы пад чатырохсхільным пакрыццём, завершаным цыбулепадобным купалам на васьмігранным барабане.
Шануецца абраз «Маці Божая».
Музей Войска Польскага
Музей Войска Польскага — музей у Варшаве, прысвечаны гісторыі ўзброеных сіл Польшчы ад узнікнення старажытнапольскай дзяржавы да Другой сусветнай вайны. Знаходзіцца на Іерусалімскіх алеях, 3, побач з Нацыянальным музеем Польшчы. З’яўляецца другім па велічыні музеем Польшчы пасля Нацыянальнага. Зарэгістраваны ў Дзяржаўным рэестры музеяў.
Гісторыя
Заснаваны Юзафам Пілсудскім у 1920 годзе. Мае багатую калекцыю старажытнай зброі (у тым ліку археалагічных знаходак), а таксама сцягоў польскіх легіёнаў і паўстанняў эпохі падзелаў Рэчы Паспалітай. Сярод экспанатаў музея — пазалочаны шлем ваяра часоў Баляслава I, мячы, сёдлы і даспехі некалькіх каралёў і палкаводцаў, гатычны рэлікварыі — трафей Ягайлы пасля Грунвальдскай бітвы, сапраўднае сядло Напалеона часоў егіпецкага паходу і яго капялюш, асабістыя рэчы Тадэвуша Касцюшкі, ваенная тэхніка ХХ стагоддзя.
У двары музея — выстава ваеннай тэхнікі. Працуюць філіялы — Музей польскіх ваенных тэхналогій і Катынскі музей у Чарнякоўскім форце (адкрыты ў 1993 годзе).
Плануецца адкрыццё новай пляцоўкі ў стылі сучаснага інтэрактыўнага музея (услед за поспехам музея Варшаўскага паўстання) на тэрыторыі Варшаўскай цытадэлі.
Першым дырэктарам музея быў польскі ваенны гісторык, музейны спецыяліст Браніслаў Гембажэўскі (1872—1941).
Даніла Іванавіч Валковіч
Біяграфія
У час 1-й сусветнай вайны ў бежанстве ў Вяцкай губерні. Пасля Кастрычніцкага перавароту 1917 супрацоўнік ВЧК — намеснік старшыні Малмыжскай павятовай камісіі Вяцкай губерні.
Член КПСС з 1918. З красавіка 1918 г. у Чырвонай Арміі, са жніўня 1920 на Заходнім фронце. Веў барацьбу з «бандытызмам» ў Бабруйскім, Мазырскім паветах. Ваяваў на Усходнім фронце супраць арміі Калчака.
У лютым 1934 прызначаны намеснікам наркама земляробства БССР.
Са жніўня 1934 па чэрвень 1937 другі сакратар ЦК КП(б)Б, з 30 мая па 8 верасня 1937 года старшыня СНК БССР. Член Бюро ЦК КП(б)Б з 3 жніўня па 25 кастрычніка 1937 года. Член ЦВК БССР у 1931-37.
Арышт
Арыштаваны ў пачатку верасня 1937. Асуджаны 26 лістапада 1937 ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР за «прыналежнасць да замежнай разведкі» да ВМП. Расстраляны.
6 верасня 1937 у Мінску па адрасе: вул. Кірава, д. 15, кв. 1, была арыштавана жонка Валковіча, Ганна Максімаўна (Майсееўна) Валковіч (Чарно), 1902 г. нараджэння, хатняя гаспадыня. 16 мая 1938 асобай нарадай пры НКВД СССР яна была асуджана як «член сям’і расстралянага здрадніка радзімы» да 8 гадоў папраўча-працоўных работ і этапавана ў Цемнікоўскі канцлагер НКВД Мардоўскай АССР. Вызвалена ў 1945. Далейшы лёс невядомы. Рэабілітавана 10 кастрычніка 1956.
Памяць
Яго імем названы вуліцы ў Гродне і Мастах.
Myrrhis odorata
Myrrhis odorata - гэта травяністая шматгадовая расліна, якая належыць да сямейства Парасонавых. Гэта адзін з двух агульнапрынятых відаў у родзе Myrrhis.
Этымалогія
Назва роду Myrrhis паходзіць ад грэчаскага слова myrrhis [μυρρίς] — міра, араматычны алей з Азіі з характэрным пахам. Відавая лацінская назва odorata азначае духмяны.
Апісанне
Высокая травяністая шматгадовая расліна вышынёй да 2 метраў, у залежнасці ад абставін. Лісце папарацепадобнае, 2-4-пёрыстае, дробнадысперснае, пёрыстае да 50 см даўжынёй, з бялявымі плямамі ў раёне цэнтральнай жылкі. Расліна мягкаваласістая і моцна пахне анісам пры расціранні. Кветкі крэмава-белыя, каля 2-4 мм у дыяметры, сабраныя ў буйныя парасонікі. Перыяд цвіцення цягнецца з мая па чэрвень. Плады выцягнутыя, 15-25 мм даўжынёй і 3-4 мм шырынёй.
Распаўсюджанне і месцы пражывання
Myrrhis odorata расце ў гарах Паўднёвай і Цэнтральнай Еўропы, ад Пірэнэяў да Каўказа. Яна была ўведзена і натуралізаваны ў іншым месцы ў пасяўных плошчаў, лясных палях, прыдарожных адхонаў, берагоў рэк і лугоў.
Вырошчванне і выкарыстанне
Ва ўрадлівай глебе добра расце з насення, і колькасць можа быць павялічана шляхам дзялення вясной і восенню
Яго лісце часам выкарыстоўваюцца ў якасці зеляніны і сырым, і вараным, яно мае даволі моцны смак, які нагадвае аніс. Карані і насенне таксама ядомыя. Акрамя таго, расліна мае гісторыю выкарыстання ў якасці лекавага сродку.
Як і блізкія яму аніс, фенхель і кмен, таксама можа быць выкарыстаны для араматызацыі аквавіты. У яго эфірных алеях пераважае анетол.
Адрыян Муту
Адрыя́н Му́ту (Adrian Mutu; 8 студзеня 1979, Кэлінешты, жудзец Арджэш, Румынія) — румынскі футбаліст (нападнік) і трэнер. Ігрок нацыянальнай зборнай Румыніі (2000—2013).
У цяперашні час працуе галоўным трэнерам азербайджанскага клуба «Нефтчы» з Баку.
Кар’ера
У маі 2016 года абвясціў аб завяршэнні прафесійнай кар’еры. Пэўны час працаваў функцыянерам, а ў красавіку 2018 года пачаў трэнерскую кар’еру, стаўшы галоўным трэнерам клуба «Валунтары». У ліпені 2018 года адправіўся ў клуб «Аль-Вахда» з ААЭ, дзе ўзначаліў моладзевую каманду. З 2020 года працаваў у Румыніі галоўным трэнерам моладзевай зборнай, клубаў «Універсітаця» і «Рапід».
У ліпені 2023 года быў прызначаны галоўным трэнерам бакінскага «Нефтчы».
Нэлі Уладзіміраўна Кім
Нэлі Уладзіміраўна Кім (нар., Шураб, Таджыкская ССР) — беларуская гімнастка, пяціразовая алімпійская чэмпіёнка, пяціразовая чэмпіёнка свету, двухразовая чэмпіёнка Еўропы і шматразовая чэмпіёнка СССР. Заслужаны майстар спорту СССР (1976).
Біяграфія
Бацька Нэлі Уладзімір Кім — карэец, а маці Альфія Сафіна — татарка. Пасля нараджэння Нэлі сям'я пераехала ў Шымкент. У Шымкенце Нэлі з 10 гадоў пачала займацца спортам у мясцовай ДЮСШ у трэнера Уладзіміра Байдзіна, стала мацнейшай гімнасткай Казахстана і неўзабаве заявіла пра сябе на ўсесаюзнай, а затым і на сусветнай арэне.
Кім была адной з лепшых гімнастак свету на працягу 1970-х гадоў, пры гэтым яна годна канкуравала з такімі зоркамі гімнастыкі, як Надзя Каманечы, Людміла Турышчава і Вольга Корбут. У 1975 годзе яна стала чэмпіёнкай Еўропы ў вольных практыкаваннях і разам з Вольгай Корбут абсалютнай чэмпіёнкай Спартакіяды народаў СССР. А праз год стала трохразовы алімпійскай чэмпіёнкай Манрэаля (1976).
У 1977 годзе Кім выйшла замуж за беларускага гімнаста Уладзіміра Ачасава і пераехала ў Мінск. Стала трэніравацца ў яго трэнера Мікалая Мілігула і выступаць за Беларускую ССР. У 1979 годзе стала абсалютнай чэмпіёнкай свету, а на маскоўскай Алімпіядзе 1980 зноў стала двухразовай алімпійскай чэмпіёнкай.
Пасля заканчэння кар'еры ў 1980 годзе Нэлі Кім доўгі час трэніравала розныя нацыянальныя зборныя па спартыўнай гімнастыцы (Рэспубліка Карэя, Італія, Беларусь), стала міжнародным арбітрам і судзіла ўсе найбуйнейшыя спаборніцтвы — Алімпійскія гульні, чэмпіянаты свету і Еўропы. У кастрычніку 2004 года на кангрэсе Міжнароднай федэрацыі гімнастыкі Нэлі Кім была абраная Прэзідэнтам Жаночага тэхнічнага камітэта Міжнароднай федэрацыі гімнастыкі і стала адным з галоўных ініцыятараў увядзення новай сістэмы судзейства ў спартыўнай гімнастыцы.
Узнагароджана двума ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга. У 1999 годзе Нэлі Кім была ўключана ў Міжнародную залу славы спартыўнай гімнастыкі, які знаходзіцца ў амерыканскім Аклахома-Сіці. У цяперашні час пасля разводу з другім мужам украінскім веласіпедыстам Валерыем Моўчанам пражывае ў ЗША, у Мінеапалісе. Дачка, таксама Нэлі, скончыла універсітэт у Чыкага.
Kung Fury
Kung Fury — кароткаметражны камедыйны баявік, створаны шведскім рэжысёрам Давідам Сандбергам, які таксама напісаў сцэнарый да фільма і граў у ім галоўную ролю. Фільм зняты ў стылістыцы папулярных у 80-х гадах баявікоў аб паліцыіі і баявых адзінаборствах і з’яўляецца данінай павагі ім.
Грашовыя сродкі на стварэнне фільма былі сабраныя з дапамогай краўдфандынгавага сэрвіса Kickstarter. Пры дэклараванай мэце творцы фільма ў 200 тыс. праект сабраў 630 019$. Канчатковая мэта ў 1 млн $, патрэбная для стварэння паўнаметражнага фільма так і не была дасягнута.
Сюжэт
У 1985 годзе дэтэктыў паліцыі Маямі Кунг Ф’юры і яго напарнік Драган пераследвалі чырвонага ніндзя, але загнаны ў вугал злачынца разрубіў Драган ударам мяча напалам. Пасля гэтага, у Кунг Ф’юры ўдарыла маланка і ўкусіла кобра, у выніку чаго ён атрымаў звышсілу «абранага» кунг-фу, з дапамогай якой ён знішчыў чырвонага ніндзя. Праз некаторы час у Маямі ажылы аркадны аўтамат пачынае знішчаць ўсё навокал, і спыніць яго даручаюць Кунг Ф’юры, што ён паспяхова здзяйсняе, заадно знішчыўшы суцэльны квартал. Шэф паліцыі Маямі, надзвычай раз’юшаны разбурэннямі, патрабуе, каб Кунг надалей працаваў з напарнікам, і прызначае ў якасці такога — Трыцэракопа (паліцыянта з галавой трыцэратапса). Кунг Ф’юры адмаўляе патрабаванні шэфа, баючыся страціць чарговага напарніка і прапаноўвае свае ўмовы: працаваць ён згодны толькі самотна. У гэты момант шэфу паліцыі тэлефануе Адольф Гітлер з пляжу Маямі і, насміхаючыся над паліцыяй, расстрэльвае праз тэлефонную слухаўку увесь паліцэйскі пастарунак. Кунг Ф’юры знішчае слухаўку і, з дапамогай хакера Хакермана, дазнаецца кім быў нападнік. Кунг расказвае Хакерману легенду аб вялікім майстры кунг-фу 40-х — Адольфу Гітлеру, Кунг-Фюрэру, які прагнуў стаць «абраным» і адправіўся ў будучыню, каб расправіцца з Кунг Ф’юры. Каб Кунг Ф’юры сам знішчыў Гітлера, Хакерман выпраўляе яго ў мінулае, у Нацыстскую Германію, але памыляецца часам і Кунг Ф’юры трапляе на дагістарычную Зямлю, па якой шпацыраюць дыназаўры і вікінгі — ваяўніцы Барбарыанна і Катана. Ваяўніцы, выслухаўшы гісторыю Ф’юры, выклікаюць скандынаўскага бога Тора, які, скарыстаўшы свой молат, выпраўляе Кунга скрозь час у Германію 40-х.
Ф’юры, прыбыўшы на базу Гітлера, у сутычцы знішчае значную колькасць яго прыхільнікаў, але Гітлер расстрэльвае Кунга з кулямёта. Адразу пасля гібелі Ф’юры, яму на дапамогу прыбываюць Тор, Хакерман, Трыцэракоп і ваяўніцы-вікінгі вярхом на дыназаўры. Усе разам яны знішчаюць усіх памагатых Гітлера. Ф’юры раптам ажывае ў выніку хакерскага ўзлома яго ран, і Гітлер спрабуе схіліць яго да супрацоўніцтва, але Кунг не паддаецца на ўгаворы і балючым ударам у пах нейтралізуе фюрэра. Канчаткова Гітлера дабівае Тор ударам М'ёльніра, прыхлопнуўшы фюрэра разам з залатым нацыстскім арлом, які спрабаваў прыкрыць фюрэра сваім целам.
Вярнуўшыся ў 1985-ы год Ф’юры зноў змагаецца з шалёным аркадным аўтаматам, але ўбачыўшы намаляваную на аўтамаце свастыку, разумее, што з Кунг Ф’юрэрам яшчё не скончана. Адольф Гітлер, тым часам, перасунуўшыся ў 1985-ы год праз удар молатам, пралятве на нацыстскім арле над Маямі і злобна рагоча.
Збор сродкаў
Давід Сандберг — шведскі рэжысёр, які раней займаўся стварэннем музычных кліпаў і тэлевізійнай рэкламы. У 2012 годзе ён спыніў камерцыйную дзейнасць і сканцэнтраваў свае намаганні на стварэнне камедыйнага баевіка аб 80-х гадах, натхнёны культавымі фільмамі тых часоў. Першапачаткова ён выдаткаваў 5000$ для стварэння першага трэйлера свайго фільма, каб прыцягнуць увагу да сваёй ініцыятывы.
Пасля гэтага, у снежні 2013 года Сандберг распачаў кампанію на сбор сродкаў на Кікстартары, ставячы мэту сабраць 200 000$ патрэбных яму для стварэння 30-хвіліннага фільма. Пазней была пастаўлена другая мэта ў памеры 1 мільён $, якія аўтар планаваў скарыстаць, каб ператварыць кароткаметражку ў поўнаметражны фільм. Другая мэта не была дасягнута, праект сабраў 630 019 долараў унёскаў ад 17 713 человек.
Здымкі
У ліпені 2014 года Сандберг аб’явіў, што ён і каманда пачынаюць новыя здымкі, з удзелам 30 інвестараў з Кікстартара, якім абяцалі ўдзел у фільме ў якасці статыстаў. Здымкі адбываліся ў Стакгольме, у выніку было знята некалькі новых сцэн і трукаў.
Дзеля адпаведнасці атмасферы фільмаў 80-х стваральнікі фільма змякчылі выразнасць стужкі і дадалі эфект зносу, каб стварыць ілюзію таго, што фільм дэманструецца на старым відэаплэеры, які грае зношаную VHS-касету.
Саўндтрэк
Музыку да фільма напісалі шведскія synthwave-музыкі Mitch Murder і Lost Years. Акрамя таго, частка кампазіцый была напісана Patrik Öberg, Christoffer Ling, Highway Superstar, і Betamaxx. Афіцыйна саўндтрэк плануецца да рэлиза на кружэлцы 8 ліпеня 2015 года.
На песню «True Survivor» Дэвіда Хассельхоффа, якая гучыць падчас фінальных тытраў і стала адной з візітовак фільма, быў зняты відэакліп, што ўтрымлівае шэраг змененых кадраў з фільма з удзелам самога Дэвіда Хассельхоффа. Відэа на песню, прэзентаванае на YouTube, на 3 ліпеня 2015 года сабрала больш за 13 мільёнаў праглядаў.
Рэліз
Фильм быў прэзентаваны ў Каннах 22 мая 2015 года на фестывалі «Quinzaine des réalisateurs», які адбываўся ў той жа час, што і Канскі кінафестываль. Потым, 28 мая быў выкладзены ў Steam и на YouTube. Таксама ён дэманстраваўся на шведскім тэлеканале SVT2 і на El Rey Network.
Іозеф Герхард Цукарыні
Вядомы працамі па флоры Далёкага Усходу, асабліва Японіі, выдадзенымі сумесна з Філіпам фон Зібальдам паводле матэрыялаў, сабраных апошнім; а таксама батанічнымі апісаннямі раслін, сабраных у іншых абласцях Зямлі (у прыватнасці, у Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы).
Вывучаў медыцыну і прыродазнаўчую гісторыю ва універсітэце ў Эрлангене (1815—1819) у Хрысціяна Нееса фон Эзенбека. Пасля заканчэння вучобы вярнуўся ў родны Мюнхен, дзе пачаў працу ў батанічным садзе пад кіраўніцтвам Франца Шранка.
У 1823 годзе абраны ад'юнктам Баварскай Каралеўскай акадэміі навук і выкладаў батаніку ў Каралеўскім ліцэі.
У 1824 годзе стаў чытаць лекцыі ў Медыка-хірургічным інстытуце ў Мюнхене, у 1826-м прызначаны экстраардынарным, а ў 1835-м — ардынарным прафесарам сельскагаспадарчай і лесаводчай батанікі ў Мюнхенскім універсітэце.
У 1827 годзе абраны членам-карэспандэнтам, а ў 1839 годзе — акадэмікам Баварскай акадэміі навук.
У 1836 годзе, пасля смерці Шранка, заняў месца захавальніка батанічнага саду.
З 1820 года апісваў і сістэматызаваў гербарый, сабраны ў Бразіліі Карлам фон Марцыусам.
Род раслін сямейства Марэнавыя названы Карлам Людвігам Блюмэ ў 1826 годзе ў яго гонар.
Фрыстайл на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 — хаф-пайп (мужчыны)
Спаборніцтвы па скі-хафпайпу ў фрыстайле сярод мужчын на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 адбыліся 18 лютага ў экстрым-парку Роза Хутар.
Упершыню на Алімпійскіх гульнях праводзіліся спаборніцтвы па гэтай дысцыпліне. 29 спартсменаў з 13 краін свету прынялі ў іх удзел. Першым Алімпійскім чэмпіёнам стаў амерыканец Дэвід Уайз.
Кваліфікацыя
Пачалася ў 16:45 па беларускім часе.
Фінал
Пачаўся ў 21:30 па беларускім часе.
Ёхан Рудальф Торбеке
Ёхан Рудальф Торбеке (Johan Rudolf Thorbeke,, Зволе — , Гаага) — нідэрландскі дзяржаўны дзеяч, вучоны, ліберал, адзін з самых вядомых галандскіх палітычных дзеячаў XIX стагоддзя.
Астравы Марыі
Астравы Марыі (Islas Marías) — група астравоў у Ціхім акіяне, адміністрацыйна належаць да мексіканскага штата Наярыт. Агульная плошча — 245 км². Насельніцтва (2005 г.) — 1116 чал.
Геаграфія
Архіпелаг Марыі ўключае 9 астравоў, што знаходзяцца ў 112 км ад мацерыковай часткі Мексікі. Найбуйнейшы востраў Марыя-Мадрэ займае плошчу 145,28 км². Паверхня гарыстая. Узбярэжжа большасці астравоў пакрыта скаламі і камяністымі пляжамі. Найвышэйшы пункт — мыс Ракалоса (616 м).
Клімат трапічны, дзякуючы сталаму ўздзеянню Ціхага акіяна больш мяккі, чым на астатняй тэрыторыі штата Наярыт.
Прырода
На астравах існуе некалькі экалагічных зон. Значная частка сушы пакрыта хмызнякамі і травамі, аднак існуюць невялікія па плошчы горныя лясныя масівы і прыбярэжныя мангры. Флора і фаўна адрозніваюцца распаўсюджваннем эндэмічных форм, у тым ліку мясцовымі відамі яшчарак, грызуноў, казурак і птушак. Сустракаюцца ластаногія, пінгвіны, ігуаны, кажаны, апосумы і інш. Навакольныя воды насяляюць рэдкія віды рыб, кітоў і дэльфінаў.
У 2010 г. ЮНЕСКА абвясціла астравы Марыі біясферным рэзерватам.
Гісторыя
Астравы Марыі былі адкрыты іспанскімі канкістадорамі ў 1532 г. У 1857 г. мексіканскі ўрад перадаў іх у арэнду прыватным асобам, аднак ніякай актыўнай эканамічнай дзейнасці яны не вялі. У 1879 г. сталі прыватнай маёмасцю сям'і Карпена, якая распачала здабычу солі. У 1905 г. архіпелаг зноў выкуплены федэральным урадам Мексікі. На востраве Марыя-Мадрэ была пабудавана турма, якая дзейнічае да нашых дзён.
Эміль Янінгс
Эміль Янінгс (Emil Jannings, сапраўднае імя — Тэадор Фрыдрых Эміль Яненц; 23 ліпеня 1884, Роршах — 2 студзеня 1950, Зальцкаммергут) — нямецкі акцёр, прадзюсар. Першы лаўрэат прэміі «Оскар за лепшую мужчынскую ролю».
Роджэр Бэкан
Роджэр Бэкан (Roger Bacon; 1214 — 11 чэрвеня 1294) — англійскі філосаф, вучоны, выкладчык Оксфардскага ўніверсітэта, францысканец. У 1266 годзе па прапанове свайго сябра, Папы Рымскага Клімента IV, ён пачаў сваю «Вялікую Працу» (Opus maius) — канспект усіх сусветных ведаў. У 1268 ён даслаў сваю працу разам з «Малою Працаю» (Opus minus) і іншымі артыкуламі Папе.
Брытанскія Віргінскія астравы на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014
Брытанскія Віргінскія астравы на зімовых Алімпійскіх гульнях выступілі другі раз за сваю гісторыю. Краіну прадстаўляў толькі адзін спартсмен — фрыстайліст Пітэр Крук.
Сабор Святога Мікалая (Фельдкірх)
Сабор Святога Мікалая ( Dom St. Nikolaus) — каталіцкі храм, размешчаны ў старой частцы горада Фельдкірх, Аўстрыя. Помнік гатычнай архітэктуры федэральнай зямлі Форарльберг. Касцёл Святога Мікалая з 12 жніўня 1968 года з'яўляецца кафедральным саборам дыяцэзіі Фельдкірха. Храм асвячоны ў гонар Святога Мікалая.
Гісторыя
Каслёл Святога Мікалая быў пабудаваны ў 1218 годзе на паўночным усходзе Фельдкірха па-за гарадскімі сценамі. Першапачаткова царква Святога Мікалая была прыхадской царквой.
У 1348, 1396 і 1460 гг. касцёл моцна пацярпеў ад пажараў. У 1478 годзе архітэктар Хансэ Штурнэ спраектаваў двускатны дах. У 1479 годзе была пабудавана званіца. Псеўдагатычны алтар у капліцы Дзевы Марыі быў збудаваны ў 1905 годзе.
У 1924 годзе ў касцёле ўсталяваны помнік загінулым воінам па праекце архітэктара Клеменса Холцмайстэра.
Уільям Вірт
Уільям Вірт (William Wirt;  —, Вашынгтон, акруга Калумбія, ЗША) — амерыканскі палітычны дзеяч, Генеральны пракурор ЗША.
Трансфэгэрашская шаша
Трансфэгэрашская шаша (Часам ужываецца: Трансфэгэрэшан, Трансфагарасан, Transfăgărăşan, DN7C) — горная шаша ў Карпатах, якая злучае румынскія вобласці Валахію і Трансільванію і праходзіць праз горны масіў Фэгэраш.
Найвышэйшага пункту дасягае на вышыні 2034 метры і з'яўляецца самай вышыннай дарагой Румыніі. Шаша была пабудавана ў 1970—1974 гадах на загад Нікалае Чаўшэску для ваенных патрэб. Будаванне вялося пераважна сіламі і сродкамі Румынскай арміі. Прычынай стварэння гэтага грандыёзнага праекта стала ўварванне войскаў краін Варшаўскага дагавора ў Чэхаславакію ў 1968 годзе, і Чаўшэску асцерагаўся падобных дзеянняў у дачыненні свайго рэжыму. Як і многія іншыя маштабныя праекты, будаванне Трансфэгэрашскай шашы запатрабавала велізарных выдаткаў: толькі дынаміту было выдаткавана парадку 6000 тон. Не абыйшлося і без ахвяр — на будаванні дарогі загінулі каля 40 чалавек.