cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алена Рыгораўна Кобец-Філімонава
Біяграфія
Пасля вызвалення Беларусі жыла ў Мінску, вучылася ў музычнай школе-дзесяцігодцы імя Л. Александроўскай. У 1954—1955 гадах займалася ў музычным вучылішчы пры кансерваторыі ў Ленінградзе. Працавала выкладніцай у музычных школах. У 1964—1966 гадах, у сувязі з камандзіроўкай мужа, жыла ў Грэцыі, вучылася ў Афінскай кансерваторыі, брала платныя ўрокі. Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1965 года.
У 1969 годзе закончыла аддзяленне Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі па класе фартэпіяна, у 1971 годзе — Вышэйшыя літаратурныя курсы пры літаратурным інстытуце імя М. Горкага ў Маскве. Працавала рэдактарам на кінастудыі «Беларусьфільм», у выдавецтве «Юнацтва». З лютага 1994 кіравала Мінскай гарадской асацыяцыяй ахвяр палітычных рэпрэсій, з верасня 1994 года некалькі гадоў была прэзідэнтам грамадскага аб’яднання «Беларуская асацыяцыя ахвяр палітычных рэпрэсій».
У 2002 годзе працавала над дакументальнымі аповедамі пра кінадраматургію свайго бацькі «Беларускія шванкі». Жыла ў Мінску, у канцы 2011 года пераехала ў Расію, дзе і памерла.
Памерла 15 чэрвеня 2013 года.
Творчасць
Пачынала пісаць на беларускай і рускай мовах. Выйшлі зборнікі вершаў «Казка пра месяц» (1963), «Залаты ручнік» (1972), «Лесной барабан» (1970), а таксама аповесць «Жаваранкі над Хатынню» (1977, рас. выданне 1973), зборнікі казак «Читайка и Гуляйка» (1963), «Семь художников» (1965), «Сказки старого Яниса» (1969), «Вянок дзівосаў» (1986), раман «Агні за перавалам» (1987).
У 1973 на сцэнарый пісьменніцы пастаўлены мультфільм «Вася Буслік і яго сябры». Укладальніца (у сааўтарстве) зборніка беларускай паэзіі «Земля с лазурными очами» (1979). У тым жа годзе выйшла кніга перакладаў навагрэчаскай паэзіі Яніса Рыцаса «Макронікас». Напісала кнігу нарысаў пра Грэцыю «В королевстве… но не сказочном» (1968).
У 1978 па матывах аповесці «Блакітны экспрэс» пастаўлены аднайменны спектакль. У 2001 на старонках часопіса «Полымя» былі надрукаваны ўспаміны пісьменніцы пра маленства — «На беразе Друці».
У 2004 годзе выдала аўтабіяграфічную кнігу-споведзь «Шлях да малітвы», у 2005 годзе — дакументальную аповесць «Распятая Хатынь», у 2006 годзе — кнiгу пра Рыгора Кобеца «Калі ўцякала сонца». У 2007 годзе выступіла як укладальніца кнігі «Карельские Куропаты. 1937—1938», у 2009 годзе — як укладальніца «Выбраных твораў» Рыгора Кобеца.
Творы пісьменніцы перакладаліся на кіргізскую, літоўскую, нямецкую, рускую, татарскую і ўкраінскую мовы.
Біла Крыныця (Херсонская вобласць)
Біла Крыныця (Біла Криниця) — пасёлак гарадскога тыпу ў Вэлыкаалэксандрыўскім раёне Херсонскай вобласці Украіны за 10 км ад раённага цэнтра і за 100 км ад Херсона. Чыгуначная станцыя на лініі Апосталавэ — Снігурыўка.
Грузінская Апостальская Аўтакефальная Праваслаўная Царква
Грузінская праваслаўная царква (афіцыйная назва: Грузінская Апостальская Аўтакефальная Праваслаўная Царква, საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესია) — аўтакефальная памесная царква, якая займае шостае месца ў дыптыхах славянскіх памесных цэркваў і дзявятае ў дыптыхах старажытных усходніх патрыярхатаў. Адна з найстаражытных хрысціянскіх цэркваў у свеце.
Кананічна распаўсюджваецца на тэрыторыю Грузіі і на ўсіх грузін, дзе б яны ні пражывалі, а таксама на тэрыторыю часткова прызнаных Абхазіі і Паўднёвай Асеціі і на поўнач Турцыі.
Юрыдычна: «Дзяржава прызнае выключную ролю грузінскай праваслаўнай царквы ў гісторыі Грузіі і разам з тым абвяшчае поўную свабоду рэлігійных перакананняў і веравызнання, незалежнасць царквы ад дзяржавы». Арт. 9 Канстытуцыі Грузіі.
Ранні перыяд
Паводле грузінскай легендарнай гісторыі, Грузія з'яўляецца апостальскім жэрабем Божай Маці.
Неўзабаве пасля гэтай падзеі, Апостал Андрэй адправіўся прапаведаваць хрысціянства. Спачатку ён пайшоў на поўнач ад Палесціны, затым павярнуў на ўсход, дасягнуў горада Трапезунда, які знаходзіўся ў той перыяд у межах заходне-грузінскага княства Эгрысі, пасля прапаведавання там Евангелля перайшоў у Іберыю, у зямлю Дыд-Адчары.
Там апостал пропаведдзю і тварэннем цудаў звярнуў мноства людзей у хрысціянства і хрысціў іх. Паставіўшы новазвернутым хрысціянам іерэяў і дыяканаў, пабудаваўшы храм у гонар Божай Маці і ўстанавіўшы царкоўны парадак, апостал пакінуў іх.
Перад сыходам Святога Андрэя з той зямлі, навазвернутыя прасілі яго пакінуць абраз Божай Маці, але апостал не пагадзіўся на такую просьбу, а загадаў зрабіць дошку, велічынёй, як гэты абраз, і прынесці яму. Калі дошка была гатова, ён паклаў яе на ікону Божай Маці, і абраз цалкам паўтарыўся на дошцы. Апостал аддаў хрысціянам новы абраз, які яны паставілі ў сваёй новай царкве. Затым Святы Андрэй адправіўся ў іншыя землі.
Адсюль ён адправіўся ў горад Ацкуря (недалёка ад сучаснага горада Ахалцыхэ). Дзе, паводле паданняў, падчас знаходжання апостала Андрэя адбылося некалькі цудаў — галоўнае з якіх, калі сваімі малітвамі святы апостал уваскрэсіў нядаўна памерлага чалавека. Затым, паставіўшы навазвернутым епіскапа, іерэяў і дыяканаў, святы Андрэй адправіўся ў іншыя краіны. Пакінуты Святым Андрэем нерукатворны абраз Божай Маці паставілі ў новым храме, узведзеным у гонар Багародзіцы.
Неўзабаве пасля апісаных падзей Андрэй адправіўся ў Ніглі, Кларджэці і ў Артан-Панкола, дзе ён пасля доўгай пропаведзі звярнуў у хрысціянства жыхароў тых месцаў і хрысціў іх. Затым ён вярнуўся ў Іерусалім на свята Вялікдня.
Пасля Сёмухі Святы Андрэй узяў з сабой апостала Сымона Кананіта, Матфія, Фадзея і іншых. З імі ён адправіўся спачатку да цара Аўгара, дзе, прапаведваў слова Божае і хрысціўшы жыхароў, пакінуў апостала Фадзея для зацвярджэння новай Царквы. Іншыя ж, абыходзячы з пропаведдзю гарады і вёскі Кападокіі і Понта, дасягнулі нарэшце Картлі (Іберыі). Далей, яны прайшлі частку Мтыўлецкай зямлі да ракі Чарохі.
Выгураўшчына-Траешчына
Выгураўшчына-Траешчына (у паўсядзённых зносінах кіяўлян проста Траешчына) (Вигу́рівщина-Троє́щина) — жылы масіў у г. Кіеве, размешчаны на левым беразе р. Дняпра. Тэрытарыяльна знаходзіцца ў Дзяснянскім раёне. Колькасць насельніцтва — 267,3 тысячы чалавек (2012), другі па велічыні жылы масіў ва Украіне.
Грузінская Апостальская Аўтакефальная Праваслаўная Царква
Ранні перыяд
Затым апосталы наведалі Сванеці ў час кіравання царыцы-ўдавы Піфадоры (Піфадарыда Понтская - жонка забітага Пантыйскага цара Палемона I), якая са шматлікімі падданымі прыняла хрысціянства і была хрышчоная самім Андрэем. У Сванеці пры царыцы застаўся апостал Матфій з іншымі вучнямі для зацвярджэння новазвернутых у хрысціянства, як сведчыць пра гэта блажэнны Еранім.
Выгураўшчына-Траешчына
На захадзе Выгураўшчына-Траешчына мяжуе з вёскай Траешчына. Паўднёвай мяжой масіва з’яўляецца праспект Ватуціна. Ўсходняй мяжой з’яўляецца прамзона. З поўначы мяжой Выгураўшчына-Траешчыны з’яўляецца поле, за якім знаходзіцца вёска Пагрэбы.
Грузінская Апостальская Аўтакефальная Праваслаўная Царква
Ранні перыяд
Са Сванеці Андрэй разам з Сымонам Кананітам адправіўся ў Асецію, дзе дасягнуў горада Фастафора. Тут апосталы многіх звярнулі ў хрысціянства.
Выгураўшчына-Траешчына
Гісторыя
Назва масіва ўзыходзіць да назвы аднайменнага сяла Траешчына. Што ж тычыцца назвы мясцовасці «Выгураўшчына», то ў пісьмовых крыніцах XVI—XVII стагоддзяў Выгураўшчына згадваецца як мясцовасць, падораная уладальнікам Янам Вігураю, Міхайлаўскага Залатаверхняга манастыра, што было юрыдычна замацавана універсалам Багдана Хмяльніцкага ў 1654 годзе.
Грузінская Апостальская Аўтакефальная Праваслаўная Царква
Ранні перыяд
Пакінуўшы Асецію, яны пайшлі ў Абхазію і дасягнулі горада Sebastopolis (цяпер Сухумі), дзе таксама звярнулі многіх.
Выгураўшчына-Траешчына
Траешчына ў гарадскім фальклоры
Падчас зносу вёскі Выгураўшчына яго жыхарам выдаваліся кватэры ў камунальных дамах у іншых раёнах горада. Таксама ў гэтым спальным раёне атрымлівалі кватэры прадстаўнікі ваенных і дзяржаўных структур. У 1980-х гадах многія людзі пры выбары кватэры аддавалі перавагу вялікай кватэры на Траешчыне ў новым доме, чым на Падоле ў маленькай старой кватэры, пабудаванай, у лепшым выпадку, у 1937 годзе. Таксама можна ўлічыць, што кошт кватэр і арэнда досыць нізкая, так як гэта спальны раён на левым беразе Кіева, што з’яўляецца выгадным для набыцця або арэнды жылля студэнтам і маладым сем’ям. Таксама распаўсюджана прымаўка: «Жизнь дала трещину — уедем на Троещину».
Грузінская Апостальская Аўтакефальная Праваслаўная Царква
Ранні перыяд
Тут Андрэй пакінуў апостала Сымона Кананіта з іншымі для зацвярджэння хрысціянства, сам жа адправіўся ў зямлю Джыкетаў.
Джыкеты не прынялі хрысціянства, і, больш таго, сам апостал ледзь не быў забіты. Пакінуўшы іх, Андрэй адправіўся ў Верхні Суадаг.
Жыхары Верхняга Суадага прынялі рэлігію ад апостала. Адсюль ён адправіўся да верхніх берагоў Чорнага мора, наведваючы гарады і вёскі, і нарэшце дасягнуў горада Патры ў Ахаі, дзе і прыняў смерць на крыжы.
З часу гэтага ганення амаль паўстагоддзя Іберыя не атрымлівала больш ніадкуль прапаведнікаў хрысціянства і не мела хрысціянсксіх кіраўнікоў.
Паводле меркавання гісторыка Грузінскай царквы Міхаіла Сабініна:
Ужо ў 100 годзе свяшчэннамучанік Клімент, біскуп рымскі, сасланы імператарам Траянам у бязлюдныя месцы Таўрыды, тварэннем цудаў і павучаннямі дапамагаў многім калхідцам застацца вернымі хрысціянству. Паводле меркавання Міхаіла Сабініна паміж сямюдзесяцці цэркваў, пабудаваных святым яшчэ пры яго жыцці на берагах Чорнага мора, была і Калхідская.
Тым часам, канчатковае зацвярджэнне хрысціянства і тое, што яно стала пануючай рэлігіяй,
Хрысціянства як дзяржаўная рэлігія
У перыяд паміж 318 і 337 гадамі, хутчэй за ўсё ў 324—326 гг. высілкамі святой роўнаапостальнай Ніны хрысціянства стала дзяржаўнай рэлігіяй Грузіі. Царкоўная арганізацыя знаходзілася ў межах Антыяхійскай царквы.
У 451 годзе, разам з Армянскай царквой, не прыняла рашэнняў Халкідонскага сабору і ў 467 годзе пры цары Вахтангу I стала незалежнай ад Антыёхіі, набыўшы статус аўтакефальнай Царквы з цэнтрам у Мцхеце (рэзідэнцыі вярхоўнага Каталікоса). У 607 годзе Царква прыняла рашэнні Халкідона, парушыўшы кананічнае адзінства з Армянскай Апостальскай Царквой.
Пры Сасанідах (VI—VII стст.) вытрымала барацьбу з персідскімі вогнепаклоннікамі, а ў перыяд турэцкіх заваяванняў (XVI—XVIII стст.) — з ісламам. Гэта знясільваючая барацьба прывяла да заняпаду грузінскага праваслаўя і страты цэркваў і манастыроў на Святой зямлі.
У 1744 годзе ў Грузінскай Царкве прайшлі рэформы, аналагічныя рэформам патрыярха Нікана ў Масковіі.
Грузінскі экзархат Расійскай Царквы
У 1801 годзе Грузія ўвайшла ў склад Расійскай імперыі. Паводле праекта, распрацаванага галоўнакамандуючым генералам А. П. Тармасавым і прадстаўленага Аляксандру I у 1811 годзе, ва Усходняй Грузіі замест 13 епархій утвараліся дзве: Мцхецка-Карталінская і Алавердска-Кахецкая. 21 чэрвеня 1811 года Найсвяцейшы Сінод зняў Каталікоса-Патрыярха Антонія II з пасады.
З 30 чэрвеня 1811 года да сакавіка 1917 года (дэ-факта) Царква ў Грузіі мела статус Грузінскага экзархата Расійскай Царквы; званне Каталікоса было скасавана. Першым экзархам 8 ліпеня 1811 года стаў Варлаам (Эрыставі) (30 жніўня 1814 — 14 мая 1817;
Да канца 1810-х быў скасаваны таксама і Абхазскі каталікасат, уключаны ў склад Грузінскага экзарха.
Пасля Варлаама (Эрыставі) экзархі прызначаліся з епіскапаў-негрузін, што нярэдка прыводзіла да трэнняў з мясцовым духавенствам і эксцэсаў, як, напрыклад, забойства Экзарха Нікана (Сафійскага) 28 мая 1908 года ў будынку Грузінска-Імерэцінскай сінадальнай канторы.
Аднаўленне аўтакефаліі. Найноўшы перыяд
12 сакавіка (25 сакавіка ) 1917 года на Мцхецкім саборы была абвешчана аўтакефалія Грузінскай царквы; месцаахоўнікам прастола Каталікоса быў выбраны епіскап Гурыйска-Мегрэльскі Леанід (Акрапідзэ). Апошні 13 сакавіка апавясціў Экзарха Грузіі архіепіскапа Карталінскага-Кахецінскага Платона (Раждзественскага) пра яго зняцце з кафедры, што не было прызнана Рускай праваслаўнай царквой.
Маскоўскі Патрыярх Ціхан сваім пасланнем ад 29 снежня 1917 года да Каталікоса Кірыяна II (Садзаглішвілі), абранага на Саборы ў верасні 1917 года, асудзіў самачынны характар аднаўлення аўтакефаліі больш старажытнай Грузінскай Царквы. Зносіны паміж Маскоўскім Патрыярхатам і Грузінскай Царквой было перапынена.
У 1927 годзе Грузінская царква перайшла на Новаюліанскі каляндар, але па ціскам вернікаў павінна была «адкласці» сваё рашэнне.
Афіцыйна зносіны былі адноўлена Вызначэннем Свяшчэннага Сінода РПЦ ад 19 лістапада 1943 года.
Прадстаяцель з 23 снежня 1977 года — Яго Святасць Каталікос-Патрыярх усяе Грузіі, Архіепіскап Мцхецкі і Тбіліскі і мітрапаліт Піцунды і Цхум-Абхазеты Ілія II.
Царква складаецца з 35 епархій, якія аб'ядноўваюць каля 300 абшчын; Абхазская епархія пасля 1992 года дэ-факта не ўваходзіць у склад Грузінскай Царквы. Таксама існуе кананічная неўрэгуляванасць у Паўднёвай Асеціі, дзе, паводле сцвярджэння Каталікоса Іліі II, «прысутнічаюць прадстаўнікі Рускай замежнай царквы».
Данэ-заа
Данэ-заа (саманазва: ᑕᓀᖚ, літаральна "сапраўдныя людзі"), у мінулым вядомы як бабры (Beavers) — паўночны атабаскі народ, карэнныя жыхары Канады. Агульная колькасць (2014 г.) - 2441 чал.
Да канца XVIII ст. данэ-заа насялялі паўночную частку Альберты і Брытанскай Калумбіі, займаліся паляваннем і збіральніцтвам. Асноўную сацыяльную адзінку складалі паляўнічыя групы па 25 - 35 чалавек. Пераважалі часовыя паселішчы з жытламі, падобнымі на тыпі і буданы.
У XVIII ст. данэ-заа ваявалі з кры, што захоплівалі іх традыцыйныя тэрыторыі. На мяжы XVIII - XIX стст. паміж імі было заключана перамір'е і ўсталявана мяжа. З 1793 г. мелі кантакты з еўрапейскімі гандлярамі, паляўнічымі і перасяленцамі. Актыўна ўдзельнічалі ў футравым гандлі. У 1900 г. быў падпісаны дагавор з урадам Канады.
У нашы дні большасць данэ-заа займаюцца сельскай гаспадаркай або працуюць у нафтавай прамысловасці. Толькі на поўначы некаторыя групы часткова захоўваюць лад жыцця сезонных паляўнічых. Вядуцца перагаворы з уладамі Альберты і Канады аб заключэнні новага дагавора.
Герб Французскай Гвіяны
Герб Французскай Гвіяны ўяўляе сабой шчыт, які складаецца з роўнашырокіх палос сіняга, чырвонага і зялёнага колераў. На сіняй паласе размешчаны тры французскія залатыя лілеі, якія з’яўляюцца сімвалам манархіі Францыі, і ўказваюць на тое, што тэрыторыяй валодае Францыя. Зверху размешчана лічба 1643. У 1643 годзе Французская Гаяна была далучана да Францыі.
На чырвонай паласе намалявана лодка, гружаная золатам, якая плыве па зялёнай рацэ. Лодка з золатам сімвалізуе прыродныя багацці тэрыторыі.
На зялёнай паласе размешчана 3 кветкі гарлачыка, якія ўяўляюць жывую прыроду тэрыторыі.
Аляксандр Паўлавіч Смародскі
Алякса́ндр Па́ўлавіч Смаро́дскі ( — ) — беларускі педагог, пісьменнік, краязнавец, грамадскі дзеяч.
Скончыў Пецярбургскі гістарычна-філалагічны інстытут у 1876 годзе. З 1876 года працаваў выкладчыкам Мінскай гімназіі, потым з 1878 года — сакратаром Мінскага губернскага статыстьгчнага камітэта. У 1904—1905 гадах рэдактар і выдавец вялікадзяржаўна-шавіністычнай газеты «Белорусский вестник». У 1880-я актыўна вывучаў і сістэматызаваў мінулае і сучаснае Мінскай губерні, у выніку напісаў шэраг прац, якія сталі пэўным унёскам у справу развіцця археалогіі і гістарычнага краязнаўства на Беларусі.
Найбольш вядомыя з іх: «3 нагоды 50-годдзя ўз’яднання ўніятаў з праваслаўнай царквой» (1889) «Стагоддзе Мінскай губерні» (1892), «Дзявяты археалагічны з’езд у Вільні» (1893), якая змяшчае бібліяграфічны паказальнік твораў, артыкулаў, нататак, што адносяцца да прадмету археалогіі па Мінскай губерні.
Дуглас Фэрбенкс
Дуглас Фэрбенкс (Douglas Fairbanks;  — ) — амерыканскі акцёр, зорка нямога кіно. Выканаўца роляў у вострасюжэтных і прыгодніцкіх фільмах. Заснавальнік уласнай кінафірмы «Фэрбенкс філм карпарэйшэн» пад патранатам «Paramount Pictures» (1917 год), саўладальнік фірмы «Юнайтыд Артыстс» (1919 год), прадзюсар і сцэнарыст шэрагу фільмаў. Аўтар брашуры «Жыць і ўсміхацца» (1917 год).
Грозава
Гро́зава (, Грозово) — аграгарадок у Капыльскім раёне Мінскай вобласці, каля ракі Вужанка. Уваходзіць у склад Грозаўскага сельсавета. Насельніцтва 427 чал. (2010). Знаходзіцца за 18 км ад Капылю, за 25 км ад чыгуначнай станцыі Цімкавічы; на аўтамабільнай дарозе Узда — Старыца.
Назва
Тапонім «Грозаў» утварыўся ад імя Гроза. Традыцыйная назва за савецкім часам была зменена на Грозава.
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню Грозаў упамінаецца ў першай палове XVI стагоддзя як вёска Слуцкага княства, уладанне Алелькавічаў. У 1538 годзе зямля Грозаўская падаравана Жыгімонтам Старым П. Корбуту «…за верныя і жыглівыя яго паслугі».
У першай трэці XVII стагоддзя Валадковічы заснавалі тут яшчэ адзін мужчынскі прыстанак у імя Яна Багаслова (скасаваны ў 1860 годзе, далучаны да Слуцкага Троіцкага манастыра)
Паводле інвентара 1650 года, існавалі аднайменныя двор (4 жылыя дамы і 5 гаспадарчых пабудоў) і фальварак, былі бровар, млын і гумно.
У другой палове XVII стагоддзя Грозаў перайшоў да Радзівілаў. На 1690 год тут было 66 двароў. У XVIII стагоддзі Грозаў знаходзіўся ва ўладанні Незабытоўскіх, за якімі атрымаў статус мястэчка. У 1791 годзе мясцовасць увайшла ў склад Случарэцкага павета.
Расійская імперыя
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Грозаў апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, дзе стаў цэнтрам воласці Слуцкага павета Мінскай губерні.
На 1800 год тут было 30 двароў, дзейнічалі 2 драўляныя манастыры (Яна Багаслова з царквой Успення Багародзіцы і Святога Мікалая з аднайменнай царквой) і капліца, працавалі карчма і млын, праводзіліся рэгулярныя кірмашы і штотыднёвыя таргі.
Паводле рэвізіі 1833 года маёнтак Грозава — уласнасць І. Мержыеўскага, 37 цяглых двароў, 427 душ.
Паводле інвентару Грозава 1845 г., у мястэчку было 19 сялянскіх двароў (52 мужчынскіх, 45 жаночых), якія мелі 4 моргі 140 прэнтаў пляцавай зямлі, памеры надзелаў розніліся: 100, 80, 60 і менш прэнтаў. Грозаўцы паншчыны не выконвалі, а плацілі чынш, неслі натуральную дарожную павіннасць і старажоўшчыну.
Павел Шпілеўскі ў «Падарожжы па Палессі і Беларускаму краю» (1853—1855) пакінуў наступнае апісанне Грозава: "Грозаў досыць ахайны: тут ёсць некалькі невялікіх лавак, вельмі прыстойных будынкаў і пастаялых двароў… Як і ўсялякае беларускае мястэчка, Грозаў напоўнены жыдамі, якія, праўда, жывуць на асобнай вуліцы і не маюць права сяліцца каля манастыра."
У сярэдзіне XIX стагоддзя уласнікам быў Севярын Мержыеўскі, які служыў міравым пасярэднікам. Падчас паўстання западозраны ў палітычнай недабранадзейнасці і высланы адміністрацыйным парадкам пад нагляд паліцыі ў Пензенскую губернію. Яго маёмасць на падставе ўказа ад 10.12.1865 падлягала абавязковаму продажу.
10 лістапада 1867 года Грозава набывае Людвіг Вітгенштэйн, муж Стэфаніі Радзівіл. Наступным уласнікам становіцца іх зяць Хлодвіг Гагенлоэ-Шылінгфурст. Набыты маёнтак быў аддадзены Вітгенштэйнамі ў арэнду Каралю Каліноўскаму (зяцю Севярына Мержыеўскага і брату святога Рафала Каліноўскага), які пасяліўся ў суседнім Гразоўку. У Грозаве ж у 1868 годзе ён пасяліў свайго бацьку Андрэя, былога дырэктара Шляхецкага Інстытута ў Вільні, у трэцім шлюбе жанатага на Сафіі Путкамер, дачцы Марыі Верашчакі. Доўгі час Грозава было цэнтрам жыцця сям’і Каліноўскіх, крэўных Мержыеўскім, хоць фармальна ім не належыла. Андрэй (пам. 1878) і Караль (пам. 1886) Каліноўскія пахаваныя на могілках у Грозаве.
Наватроіцкэ (Херсонская вобласць)
Наватроіцкэ (Новотроїцьке) — пасёлак гарадскога тыпу ў Наватроіцкім раёне Херсонскай вобласці Украіны, раённы цэнтр.
Грозава
Расійская імперыя
У 1864 годзе ў Грозаве адкрыта народнае вучылішча.
На 1905 год маем наступнае апісанне:"Мястэчка Грозаў знаходзіцца пры рацэ Вужанка на даволі высокім месцы і мае некалькі прыстойных будынкаў… У Грозаве дзве праваслаўныя цэрквы, праваслаўны манастыр, касцёл, два яўрэйскія малітоўныя дамы, сельская школа, крамы і бровар. У захаваных актах згадваецца завяшчанне падстоліны Горватавай ад 1748 года, у якім гаворыцца аб двух цэрквах у Грозаве — Мікалаеўскай і Ірынінскай і манастыры. Абедзве гэтыя цэрквы існуюць і ў наш час, а манастыр невялікі, але ўсё ў ім добра і вытанчана…"У 1912 годзе працавалі 2-класнае сельскае і 1-класнае народнае вучылішчы. На 1917 год — 188 двароў, вінакурны і медаварны заводы.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года мястэчка занялі нямецкія войскі, у жніўні 1919 — ліпені 1920 годаў і кастрычніку — лістападзе 1920 года — польскае войска.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Грозаў абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў лістападзе 1920 года ў Слуцку і мястэчку Семежава з беларускай міліцыі Слуцкага павета сфарміраваўся Грозаўскі полк. Да здушэння паўстання бальшавікамі (4 снежня 1920 года) улада ў мястэчку кантралявалася сіламі БНР.
На 1921 год у Грозаве працавалі спажывецкая таварыства, фельчарскі пункт, 2 школы, вінзавод; на 1923 год — 7-гадовая і яўрэйская школы, хата-чытальня, фельчар, 6 рамеснікаў (шаўцы, краўцы, кавалі). 20 жніўня 1924 года Грозава стала цэнтрам сельсавета Грэскага раёна, на гэты час тут было 182 двары. 8 ліпеня 1931 года мястэчка ўвайшло ў склад Капыльскага раёна (з 12 лютага 1935 года да 17 снежня 1956 года зноў у Грэскім раёне). У 1930-я гады ў Грозаве працавалі калгас «Інтэрнацыянал», кавальская, шавецкая, шапачная, прамысловая майстэрні, малаказавод, нафтавы млын, сукнавальня, крупадзёрка, салатопня. 27 верасня 1938 года статус паселішча панізілі да вёскі. У Другую сусветную вайну з 29 чэрвеня 1941 года да 1 ліпеня 1944 года Грозава знаходзілася пад нямецкай акупацыяй.
На 1971 год у Грозаве было 189 двароў, на 1997 год — 197 гаспадарак, машынны двор, ветэрынарны пункт, сярэдняя школа, дом культуры, бібліятэка, амбулаторыя, пошта, камбінат побытавага абслугоўвання насельніцтва, 5 крамаў. У 2000-я гады Грозава атрымала афіцыйны статус аграгарадка. На 2007 год — 167 гаспадарак, на 2010 год — 159.
Інфраструктура
У Грозаве працуюць школа, дашкольная ўстанова, бальніца, 2 бібліятэкі, дом культуры, пошта.
Малодшы палітрук
Малодшы палітрук (скар. ад Младший политический руководитель — малодшы палітычны кіраўнік) — першае воінскае званне сярэдняга ваенна-палітычнага саставу Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі з 1937 па 1942 год. Ніжэй звання палітрук. Адпавядала воінскаму званню лейтэнант.
Гісторыя
Па загаду НКА СССР № 166 ад 20 жніўня 1937 года, было ўведзена дадатковае ваеннае званне і, адпаведна, уведзены знакі для ваенна-палітычнага персаналу — малодшы палітрук.
Знакі адрознення
Для звання малодшы палітрук быў усталяваны знак адрознення — два кубікі ў пятліцы, як у лейтэнанта, адрозніваючыся толькі акантоўкай пятліц. Замест камандзірскай залацістай акантоўкі была чорная, як у астатніх палітработнікаў, а таксама малодшага камсаставу і чырвонаармейцаў.
Ваенаслужачыя палітычнага складу мелі на абодвух рукавах вышэй абшлага аднолькавыя для ўсіх званняў чырвоныя суконныя зоркі дыяметрам 55 мм. Зоркі па краі абшывалі чырвонай шаўковай ніткай, а ў цэнтры мелі вышытыя залацістай ніткай серп і молат.
Нава Маячка
Нава Маячка (Нова Маячка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Алэшкіўскім раёне Херсонскай вобласці Украіны. Паселішча заснавана ў пачатку ХІХ ст. Першапасяленцамі тут былі рускія стараверы, а таксама выхадцы з запарожскага казацтва.
Герб Паўднёвай Георгіі і Паўднёвых Сандвічавых астравоў
Герб Паўднёвай Георгіі і Паўднёвых Сандвічавых астравоў афіцыйна быў прыняты ў 1985 г., адразу ж пасля стварэння тэрыторыі. Да 1985 г. выкарыстоўваўся герб Фалклендскіх астравоў.
Шчытатрымальнікамі выступаюць марскі леў і золатавалосы пінгвін, якіх шмат водзіцца на астравах. Над шчытом узвышаецца паўночны алень, ад двух статкаў паўночнага аленя, выяўленых на астравах Паўднёвай Георгіі. Марскі леў стаіць на гары, у той час як пінгвін стаіць на лёдзе.
Пад шчытом размешчаны дэвіз Leo Terram Propriam Protegat (лац.: «Няхай леў абароніць сваю краіну»).
Герб таксама намаляваны на сцягу Паўднёвай Георгіі і Паўднёвых Сандвічавых астравоў
Славі
Славі (саманазва: Dine’e, літаральна «людзі») — паўночны атабаскі народ, карэнныя жыхары Канады. Агульная колькасць (1991 г.) — 5120 чал.
Да канца XVIII ст. славі насялялі прыпалярныя лясы Альберты, Брытанскай Калумбіі і часткова Паўночна-Заходніх тэрыторый, дзе займаліся рыбалоўствам, паляваннем і збіральніцтвам. Вылучаліся сваяцкія тэрытарыяльныя групы па 10 — 30 чалавек. Улетку яны маглі аб’ядноўвацца з суседнімі групамі для сумеснай арганізацыі святаў, паляванняў і лову рыбы. Такія часовыя летнія аб’яднанні аказвалі ўзаемадапамогу і карысталіся адзіным найменнем. Лічыцца, што група нахані магла быць продкавай у адносінах да наваха.
Назва славі была дадзена ім традыцыйнымі ворагамі кры, якія ператваралі іх у нявольнікаў (ад slave «раб»). З 1789 г. мелі сталыя кантакты з еўрапейцамі, удзельнічалі ў футравым гандлі.
У 1899 г., 1911 г. і 1921—1922 гг. розныя групы славі заключылі дагаворы з урадам Канады. У нашы дні вылучаюцца 10 самастойных груп, кожная з якіх прызнана першаснай нацыяй, мае правы на зямлю і самакіраванне.
У другой палове XX ст. большасць славі перасяліліся ў гарады, аднак многія працягваюць займацца сезонным паляваннем і рыбалоўствам.
Бету
Анто́ніу Албе́рту Ба́штуш Пімпарэ́л (António Alberto Bastos Pimparel; нар., , Партугалія) — партугальскі футбаліст, брамнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Партугаліі (2009—2018).
Клубная кар’ера
Бету з’яўляецца выхаванцам школы лісабонскага «Спортынга». Некалькі сезонаў гуляў за дубль каманды. У асноўны склад прабіцца гэтак і не здолеў, быў, у лепшым выпадку, трэцім брамнікам клуба і на поле ў складзе «ільвоў» не выйшаў ні разу. Упершыню пачаў атрымліваць гульнявую практыку ў клубе «Каса Пія», дзе гуляў адзін сезон, знаходзячыся ў арэндзе.
У 2004 годзе пакінуў «Спортынг». У «Шавішы» Бету зайграць не здолеў і яму зноў прыйшлося змяніць клуб. Правёўшы некалькі гадоў у розных партугальскіх клубах, у 2009 годзе Бету перайшоў у склад «Порту». Сума трансферу склала 750 тысяч еўра.
У 2013 годзе Бету паводле дагавору арэнды перайшоў у склад іспанскага клуба «Севілья», каб замяніць у браме Дыега Лопеса, які сышоў у мадрыдскі «Рэал». Пасля сканчэння арэнднага пагаднення севільцы выкупілі кантракт іграка. У складзе андалузскага клуба тройчы запар стаў пераможцам Лігі Еўропы. У сезоне з-за траўмы 2015/16 страціў месца ў аснове, і па заканчэнні сезона ў маі 2016 года пакінуў клуб.
6 жніўня 2016 года ў якасці свабоднага агента падпісаў двухгадовы кантракт са «Спортынгам». У складзе «Спортынга» быў другім брамнікам пасля Руй Патрысью, за сезон 2016/17 правёў 8 матчаў ва ўсіх турнірах. У ліпені 2017 года стаў іграком турэцкага клуба «Гёзтэпэ», які пасля доўгага перапынку выйшаў у Супер Лігу. Пакінуў каманду па заканчэнні кантракта ў жніўні 2020 года.
У верасні 2020 года далучыўся да «Лейшойнша», а ў сакавіку 2021 года па пагадненні бакоў пакінуў клуб і стаў іграком «Фарэнсі», дзе гуляў да канца сезона 2020/21. У лютым 2022 года перайшоў у фінскі ХІФК, пакінуў яго ў ліпені 2022 года і завяршыў кар’еру.
Міжнародная кар’ера
Бету дэбютаваў у асноўным складзе зборнай Партугаліі 10 чэрвеня 2009 года ў матчы супраць зборнай Эстоніі (0:0). Здолеўшы праявіць сябе ў канцы сезона 2009/10 Бету быў выкліканы галоўным трэнерам зборнай Карлушам Кейрушам на чэмпіянат свету 2010 ў якасці аднаго з дублёраў Эдуарду.
Дасягненні
«Порту»:
«Брага»:
«Севілья»:
Насенне
Памеры насення
Мінімальныя памеры маюць насенне архідных і заразіхавых; іх маса складае 0,001—0,003 мг. Максімальнага памеру дасягае насенне сейшэльскай пальмы Lodoicea maldivica (маса каля 20 кг).
Роля насення ў прыродзе і жыцці чалавека
Многія арганізмы (ад грыбоў і бактэрый да птушак і млекакормячых) сілкуюцца ў значнай ступені, а часам і выключна насеннем. Насенне складае аснову ежы такіх жывёл, як некаторыя насякомыя і іх лічынкі (напрыклад, мурашы-жняцы), зернеедныя птушкі, грызуны (бурундукі, вавёркі, хамякі і інш.).
Аснову рацыёну чалавека з часоў узнікнення земляробства ў большасці рэгіёнаў свету таксама складае насенне, у першую чаргу, культурных злакаў (пшаніцы, рысу, кукурузы і інш.). Галоўнае пажыўнае рэчыва, з якім чалавецтва атрымлівае найбольшую колькасць калорый, — крухмал, які змяшчаецца ў насенні злакаў. Важнай крыніцай бялкоў для чалавецтва служыць таксама насенне бабовых раслін — соі, фасолі і інш. Насенне з'яўляецца асноўнай крыніцай раслінных алеяў, якія здабываюць з насення сланечніка, рапсу, кукурузы, ільну, бавоўны і многіх іншых алейных культур.
Лепельскі дзяржаўны аграрна-тэхнічны каледж
Лепельскі дзяржаўны аграрна-тэхнічны каледж — установа адукацыі горада Лепель, Віцебская вобласць.
Гісторыя
Заснаваны 22 мая 1974 года Загадам Міністэрства меліярацыі воднай гаспадаркі БССР як Лепельскі гідрамеліярацыйны тэхнікум. З мая 1992 года падпарадкоўваецца Міністэрству сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь. З 1 верасня 2002 года сучасная назва.
У ліпені 2016 года каледж быў перададзены з Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь у Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь. Установа адукацыі «Лепельскі дзяржаўны прафесійны ліцэй» у адпаведнасці з рашэннем Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта ад 26 верасня 2016 года № 574 быў далучаны да ўстановы адукацыі «Лепельскі дзяржаўны агарна-тэхнічны каледж».
Прымае асоб з базавай і сярэдняй адукацыяй. Навучанне дзённае і завочнае, на бюджэтнай і камерцыйнай аснове.
Каледж рыхтуе тэхнікаў-механікаў (для сельскагаспадарчай вытворчасці, дарожнай, меліярацыйнай, воднай гаспадаркі), тэхнікаў-гідрамеліяратараў, тэхнікаў-тэхнолагаў-будаўнікоў (для воднага будаўніцтва).
Герб Фалклендскіх астравоў
Герб Фалклендскіх астравоў афіцыйна быў прыняты 29 верасня 1948 г.
Герб уяўляе сабой шчыт сіняга колеру з намаляваным на ім паруснікам «Desire» (Жаданне) на марскіх хвалях (сіне-белыя хвалістыя лініі), на якім англійскі марскі капітан, Джон Дэвіс адкрыў Фалклендскія Астравы ў 1592.
Дэвіз «Desire the Right» таксама адсылае нас да назвы карабля. У верхняй частцы шчыта размешчаны баран, да нядаўняга часу авечкагадоўля з’яўлялася галоўнай гаспадарчай дзейнасцю на астравах. Трава на гербе адлюстроўвае самую распаўсюджаную расліннасць астравоў. У XIX стагоддзі авечкагадоўля не была асноўнай крыніцай даходу ў бюджэце астравоў. Аснову гаспадаркі складала буйная рагатая жывёла, таму да 1925 года на гербе маляваўся бык замест барана.
Размах (статыстыка)
У арыфметыцы размах  набору, рада або выбаркі даных вызначаецца як розніца паміж найбольшым і найменшым значэннем, або як найбольшая розніца паміж максімумам і мінімумам выбаркі. Ён выражаецца ў тых жа адзінках вымярэння, што і ў арыгінальных даных.
Тым жа часам у апісальнай статыстыцы, канцэпцыя размаху мае больш складанае значэнне. Так, размахам можна назваць найменшы інтэрвал, які ўключае ўсе даныя выбаркі і адзначае статыстычную дысперсію. З-за таго, што размах залежыць толькі ад двух крайніх значэнняў (назіранняў), ён найбольш выкарыстоўваецца для апісання дысперсіі невялікіх набораў даных.
Непарыўныя незалежныя ідэнтычна размеркаваныя (НІР) выпадковыя велічыні
Для n непарыўных незалежных і ідэнтычна размеркаваных выпадковых велічынь з функцыяй размеркавання G(x) і функцыяй шчыльнасці імавернасці g(x). У гэтым выпадку выпадковая велічыня T_n абазначае іх размах, і вызначаецца як рознасць паміж найвялікшым і найменшым значэннем сярод, такім чынам.
Размеркаванне
Размах T_n мае інтэгральную функцыю размеркавання
. (пры t \geq 0; калі t < 0, то ).
Гумбель адзначаў, што «прыгажосць гэтай формулы цалкам псуецца тым фактам, што агулам мы не можам выразіць G(x+t) з дапамогай G(x) і што лікавае інтэграванне задоўгае і ўтомнае».
Калі размеркаванне кожнай X_i абмежаваны справа (або злева), тады асімптатычнае размеркаванне размаху роўна асімптатычнаму размеркаванню найвялікшай (найменшай) велічыні. Для больш агульных размеркаванняў асімптатычнае размеркаванне можа быць выражана як функцыя Беселя.
Моманты
Сярэдні размах задаецца формулай
дзе x(G) — адваротная функцыя. У выпадку, калі кожная X_i мае стандартнае нармальнае размеркаванне, сярэдні размах прадстаўляецца як
Непарыўныя незалежныя неідэнтычна размеркаваныя (ННР) выпадковыя велічыні
Для n непарыўных незалежных неідэнтычна размеркаваных выпадковых велічынь з функцыямі размеркавання  і функцыямі шчыльнасці імавернасці, размах мае функцыю размеркавання
Размеркаванне
Размах мае функцыю размеркавання мас
Звязаныя велічыні
Размах — гэта спецыфічны прыклад парадкавай статыстыкі. У прыватнасці, размах — гэта лінейная функцыя парадкавай статыстыкі, якая ўносіць яго ў поле L-ацэньвання.
1926 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1926 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Маргіналізацыя
Маргіналізацыя — у сацыялогіі сацыяльны працэс ператварэння ў маргінала (апускання ці пераходу мяжы да ніжэйшага слою на сацыяльнай лесвіцы). Маргіналізацыя азначае выключэнне з жыцця астатняга грамадства, выцясненне на яго край.
Акрамя страты матэрыяльных выгодаў, маргіналы таксама пазбаўляюцца магчымасці карыстацца паслугамі і дзяржаўнымі праграмамі. Перспектыва галечы і псіхічных разладаў часта становіцца прычынай катастрафічных наступстваў для жыцця, здароўя і псіхікі.
Пурытанства
Пурытанства — значная групоўка англійскіх пратэстантаў у XVI і XVII стагоддзях, якія ўключалі англійскіх кальвіністаў, але не абмяжоўваліся імі. Пурытанства ў гэтым сэнсе было заснавана некаторымі выгнаннікамі духавенства падчас панавання Марыі, неўзабаве пасля ўзыходжання Елізаветы I на англійскі сталец у 1558 годзе, у якасці актывістаў руху ў Царкве Англіі. Пазначэнне «пурытанскі» часцяком няправільна выкарыстоўваецца, у прыватнасці, заснаванае на дапушчэнні, што геданізм і пурытанства з'яўляюцца антонімамі. Гістарычна, гэтае слова выкарыстоўваецца ўніжальна, каб ахарактарызаваць групу пратэстанцкіх экстрэмістаў падобных да катараў у Францыі, і ў адпаведнасці з Томасам Фалерам у сваёй «Царкоўнай гісторыі» адносіцца да 1564 года, калі архібіскуп Мэцью Паркер упершыню выкарыстаў яго.
Дзейнасць пурытанаў была строга абмежавана ў Англіі законамі, якія кантралявалі рэлігійную практыку, але іх погляды былі прыняты суполкамі ў Нідэрландах, а затым у Новай Англіі, евангельскім духавенствам у Ірландыі, а затым ва Уэльсе. З часам погляды пурытанаў былі шырока распаўсюджаны сярод грамадства пропаведзямі і як частка сістэмы адукацыі, у прыватнасці, праз некаторыя з каледжаў Кембрыджскага ўніверсітэта.
Добрынскі манетна-рэчавы скарб
До́брынскі манетна-рэчавы скарб — скарб, знойдзены ў 1962 г. каля вёскі Добрына ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі.
Грыўня
Грыўня (маса 200,8 г), мела выгляд 8-граннага дроту (даўжыня 68 см), арнаментаванага па 4 верхніх гранях 4-пялёсткавымі разеткамі з рэльефнымі кропкамі ў цэнтры. На канцах дроту кубікападобныя галоўкі з усечанымі верхнімі вугламі, арнаментаваныя востравугольнымі разеткамі (на квадратных гранях) і фігурамі. Грыўня, магчыма, паўночна-заходняга паходжання (відавочна, з вострава Готланд), тыпалагічна блізкая грыўням Парэцкага манетнага скарбу.
Дзянісенкі (курганны могільнік)
Дзяні́сенкі — археалагічны помнік: курганны могільнік крывічоў у Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. За 500 м на паўднёвы ўсход ад вёскі, на беразе возера Лісна.
Складаецца з 2 частак: у паўднёвай — 29 курганоў, у паўночнай — 13. Курганы круглыя вышынёй 0,4 — 1 м, дыяметрам 5 — 12 м. У 1974 г. 9 насыпаў даследавала Зоя Сяргеева. Ва ўсіх даследаваных курганах зафіксавана перадмацерыковая попельная праслойка. Пахавальны абрад — трупапалажэнне на мацерыку (у чатырох курганах) і ў падкурганных ямах (у пяці).
Былі знойдзены жалезны утулкавы наканечнік дзіды з пяром рамбічнага сячэння, 3 нажы, падковападобная фібула са спіральнымі канцамі, галаўны вянок са спіралей і пласцін, бронзавыя крыжападобныя падвескі, паясныя кольцы, лірападобная спражка, пярсцёнкі з бронзавага дроту, шкляныя пацеркі.
Посуд ляпны і кругавы. Ляпныя пасудзіны (2) выцягнутыя, у адной венчык прамы, у другой злёгку адагнуты, адзін гаршчок арнаментаваны уздоўж шыйкі. Ганчарная пасудзіна прысадзістая, тулава з круглаватымі бакамі, венчык рэзка адагнуты вонкі. У курганах з трупапалажэннем на мацерыку выяўлены знаходкі X — XI стст., у курганах з трупапалажэннем у падкурганных ямах — XI — XII стст.
Бруну Алвіш
«Порту»
Алвіш пачынаў кар’еру ў «Порту», за які выступаў з 2001 па 2010 гады. Аднак 3 сезоны запар ён выступаў на правах арэнды адпаведна за «Фарэнсі», «Віторыю» з Гімарайнша і грэчаскі АЕК, куды яго запрасіў Фернанду Сантуш, добры знаёмы Алвіша. 15 кастрычніка 2005 года ў матчы «Порту» супраць «Бенфікі» ударыў галавой нападніка суперніка Нуну Гоміша.
«Зеніт»
3 жніўня 2010 года «Порту» афіцыйна абвясціў аб тым, што пецярбургскі «Зеніт» узгадніў умовы аб куплі абаронцы за 22 мільёны еўра. 30 верасня 2010 года ў матчы Лігі Еўропы 2010/11 супраць свайго былога клуба АЕК на 13-й хвіліне адкрыў лік сваім галам за «Зеніт».
«Фенербахчэ»
5 чэрвеня 2013 года перайшоў у «Фенербахчэ», падпісаўшы трохгадовы кантракт. З клубам стаў чэмпіёнам і ўладальнікам Суперкубка Турцыі.
Познія гады
6 чэрвеня 2016 года італьянскі «Кальяры» пацвердзіў падпісанне двухгадовага кантракта з Алвішам, які прыйшоў у клуб у якасці свабоднага агента. 31 мая 2017 года было абвешчана аб пераходзе Бруну Алвіша ў шатландскі «Рэйнджэрс». У ліпені 2018 года, разарваўшы кантракт з «Рэйнджэрс», папоўніў склад «Пармы».
У ліпені 2021 года пакінуў «Парму» пасля яе вылету ў Серыю B і далучыўся да партугальскага «Фамалікана», але ўжо праз два тыдні разарваў пагадненна з клубам. У верасні 2021 года стаў іграком грэчаскага клуба «Апалон Смірніс».
Міжнародная кар’ера
Дэбютаваў Бруну Алвіш у зборнай Партугаліі ў чэрвені 2007 года супраць зборнай Кувейта (1:1) пад кіраўніцтвам Луіса Феліпі Скалары.
Клубныя
«Порту»
«Фенербахчэ»
Міжнародныя
Партугалія
Асабістае жыццё
Бруну з’яўляецца сынам бразільскага футбаліста Вашынгтона, які пераехаў гуляць у Партугалію. Браты Бруну таксама з’яўляюцца футбалістамі. Жонку Алвіша клічуць Хут, пара мае двух дзяцей.
2-я армія (Германская імперыя)
2-я а́рмія (2. Armee / Armeeoberkommando 2 / A.O.K. 2) — воінскае аб’яднанне армейскага узроўню імперскай Германскай арміі падчас Першай сусветнай вайны.
Гісторыя
Удзельнічала ў баявых дзеяннях у складзе Заходняга фронта. Галоўнай задачай арміі, згодна с планам Шліфена, была падтрымка манёўра 1-ай арміі з мэтай абкружыць левы фланг французскай арміі каля Парыжу. 20 жніўня 2-ая армія аблажыла і 25 жніўня ўзяла ланцуг крэпасцяў вакол Намюра і ваявала супраць французскай 5-ай арміі пад камандаваннем генерала Шарля Ланрэзака ў бітвах пры Шарлеруа 23 — 24 жніўня 1914 года і пры Санкт-Квенціне 29 — 30 жніўня 1914 года.
2-я армія несла асноўны цяжар атацы саюзнікаў у бітве на Соме. З часам яна ўзмацнілася да такой ступені, што было прынята рашэнне падзяліць яе на дзве досыць магутных арміі. Такім чынам, 19 ліпеня 1916 года з правага (паўночнага) крыла 2-й арміі была сфармавана 1-я армія. Былы камандзір 2-й арміі генерал ад інфантэрыі Фрыц фон Белаў прыняў камандаванне 1-й арміяй, а 2-я армія атрымала новага камандуючага генерала ад артылерыі Макса фон Гальвіца. Фон Гальвіц таксама быў прызначаны камандзірам Групы армій Гальвіца, каб каардынаваць дзеянні абедзвюх армій на Соме.
У канцы вайны 2-я Армія ўваходзіла ў Групу армій Рупрэхта Баварскага.
Гл. таксама
Баявы расклад Германскай імперскай арміі ў 1914 годзе
BMW Z8
BMW Z8 — двухмесны спартыўны аўтамабіль, выпускаўся нямецкім вытворцам аўтамабіляў BMW у 2000—2003 гадах. Завадскі індэкс мадэлі E52. Усяго была выпушчана 5703 штук.
Апісанне
Стваральнік BMW 507 граф Альбрэхт Герц сказаў пра Z8: Калі б я праектаваў 507 сёння, то ён быў бы падобны на Z8.
Кузаў
Як і на 507-й кузаў зрабілі цалкам алюмініевым. Аснова — прасторавая рама. Панэлі злучаныя заклёпкамі (каля 1000) і зваркай. Асноўнымі апорнымі элементамі з’яўляюцца цэнтральны тунэль, парогавыя брусы і пярэднія ланжэроны. Рама выканана ў выглядзе літары "Y", што перашкаджае скручванню і робіць кузаў больш жорсткім. Пры ўдары на хуткасці 40 км/г монакок заставаўся без пашкоджанняў.
Рухавік
Пытанне пра тое, які ставіць рухавік, не стаяла. На 507-й стаяла 3.2-літровая "васьмёрка", самая магутная на той час з матораў BMW. Натуральна на Z8 паставілі самы лепшы матор V8 S62 (такі ж стаяў на M5). Аб'ём 4941 см3, магутнасць 400 к. с. пры 6000 аб/хв. і круцільны момант у 500 Н·м пры 3 800 аб/хв. Блок і галоўка рухавіка з алюмінія, па 4 клапана на цыліндр і, вядома ж, фірмовая сістэма Double VANOS, кіруючая фазамі адкрыцця і закрыцця клапанаў. Кожны цыліндр мае свой электронны дросель. Таксама аўтамабіль аснашчаны сістэмай змазкі з сухім картэрам.
Трансмісія
Як і належыць сапраўднаму спартыўнаму аўтамабілю, тут усталяваная 6-ступеньчатая механічная КПП фірмы Getrag. Такая ж усталёўвалася на M5, але з іншымі перадаткавымі лічбамі. Аднадыскавае счапленне, самарэгулюемае.
Хадавая частка
Падвеска ад іншых мадэляў, але дапрацаваная. Спераду — стойкі МакФерсан (як на M5) на двух алюмініевых рычагах, кожны з якіх злучаны з паваротным кулаком сваім шаравым шарнірам. Задняя — шматрычагавая ад 7-й серыі. Рэечнае рулявое кіраванне з пераменнай перадаткавай лічбай, забяспечанае гідраўзмацняльнікам. Рулявыя цягі з алюмінія. Тармазная сістэма — двухконтурная. На ўсіх колах вентыляваныя тармазныя дыскі.
У кіно
BMW Z8, з’яўляецца аўтамабілем Джэймса Бонда ў фільме "І цэлага свету мала".
ФК Рыу Аві
«Рыу Аві» (Rio Ave Futebol Clube) — партугальскі футбольны клуб з горада Віла-ду-Конды, які выступае ў Лізе Сагрыш. Заснаваны ў 1939 годзе. Хатнія матчы праводзіць на стадыёне «Эштадыу ду Рыу Аві», які ўмяшчае 12 815 гледачоў. Найвышэйшым дасягненнем клуба ў чэмпіянаце Партугаліі з’яўляецца пятае месца ў 1982 і 2018 гадах.
Гісторыя
Футбольны клуб «Рыу Аві» быў заснаваны ў 1939 годзе групай з пяці чалавек (Жуан Перэйра душ Сантуш, Албіну Марэйра, Жуан Дыяш, Эрнесту Брага і Жазэ Амару). На агульным галасаванні па выбары назвы клуба фігуравалі такія назвы, як «Vilacondense Futebol Clube» і «Vila do Conde Sport Club», але ў выніку была выбрана «Рыу Аві». Свой першы матч новаспечаны клуб правёў 6 мая 1939 года ў Бейрышы, дзе саступіў мясцовай камандзе. 29 студзеня 1940 года «Рыу Аві» афіцыйна абзаводзіцца ўласным стадыёнам, які атрымаў назву «Эштадыу да Авеніда».
Суфлёр
Суфлёр — работнік тэатра, які сочыць за ходам рэпетыцыі і спектакля па тэксце п'есы (суфлёрскі экзэмпляр) і пры неабходнасці падказвае акцёрам тэкст ролі (у музычным тэатры суфлёр сочыць па клавіры). Знаходзіцца ў суфлёрскай будцы, размешчанай каля лініі заслоны (ці ў адной з бакавых куліс) і схаванай ад гледачоў.
Сотнікаў
Сотнікаў — прозвішча.
Альвін Міташ
Біяграфія
Нарадзіўся 27 снежня 1869 года ў шматдзетнай сям'і настаўніка ў лужыцкай вёсцы Дажын у ваколіцах горада Лібій. У 1883 годзе паступіў у педагагічнае вучылішча ў Будзішыне, якое скончыў у 1889 годзе. З 1889 па 1982 год працаваў памочнікам настаўніка ў народных школах у лужыцкіх вёсках Клюкш і Комары. З 1892 года працаваў настаўнікам у Лейпцыгу. Наведваў лекцыі на хімічным факультэце Лейпцыгскага ўніверсітэта. У 1895 годзе паступіў у Лейпцыгскі ўніверсітэт, пасля заканчэння якога быў асістэнтам у фізіка-хімічным інстытуце, дзе працаваў пад кіраўніцтвам Вільгельма Оствальда. У 1901 годзе атрымаў доктарскую ступень у галіне хіміі. У 1903 годзе працаваў аналітычным хімікам на шахтах каля Стольберга і з 1904 года — у даследчай лабараторыі на Бадэнскай содава-анілінавай фабрыцы (BASF) у Людвігсхафене, дзе быў асістэнтам Карла Боша. З 1921 г. па 1933 год быў дырэктарам хімічнай лабараторыі ў Опаў. У 1933 годзе пасля смерці старэйшага сына выйшаў на пенсію і жыў у Гайдэльбергу да сваёй смерці ў 1953 годзе.
Яго імем названая вуліца ў Гайдэльбергу.
Навуковая дзейнасць
У сваёй даследчай дзейнасці займаўся каталізатарамі. У 1911 годзе разам з Карлам Бошам удзельнічаў у вынаходстве апарата па сінтэзу аміяку. Зарэгістраваў каля 80 вынаходак. За сваю навуковую дзейнасць атрымаў ганаровае званне доктара хіміі.
Патрабаванні венгерскіх рэвалюцыянераў (1956)
Патрабаванні венгерскіх рэвалюцыянераў - спіс з шаснаццаці пунктаў, складзены 22 кастрычніка 1956 года групай венгерскіх студэнтаў, якія змяшчалі ключавыя патрабаванні нацыянальнай палітыкі. Пасля антысавецкага (супраць СССР) марша пратэсту ў Будапешце, студэнты паспрабавалі ўвайсці ў галоўную радыёвяшчальную станцыю горада, каб агучыць праз радыё свае патрабаванні. Студэнты былі затрыманыя, і калі гараджане сабраліся каля радыёвяшчальнай станцыі, каб папрасіць аб іх вызваленні, паліцыя дзяржаўнай бяспекі адкрыла агонь па бяззбройным натоўпе, што стала пачаткам венгерскай рэвалюцыі 1956 году. Пункты патрабаванняў:
Паплаўцы (значэнні)
Паплаўцы — тапонім: