cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уладзімір Леанідавіч Абушэнка
Навуковыя інтарэсы
Культурсацыялогія, тэарэтычная сацыялогія, сацыялогія веды, сацыялогія і сацыяльная думка Лацінскай Амерыкі, гісторыя грамадска-палітычнай думкі ў Беларусі.
Выкладчыцкая дзейнасць
У межах выкладчыцкай дзейнасці чытаў курсы: «Тэарэтычная сацыялогія», «Сацыялогія культуры». У розныя часы таксама чытаў курсы: «Метадалогія і методыка сацыялагічных даследаванняў», «Гісторыя сацыялогіі», «Сацыялогія адукацыі», «Сацыялогія веды».
Пад навуковым кіраўніцтвам У. Л. Абушэнкі паспяхова абараніліся аспіранты: І. М. Красаўцава (тэма дысертацыі: «Методологические проблемы социологии чтения», 1998), С. А. Радзівонава (тэма дысертацыі: «Повседневность как поле презентации и репрезентации социальной реальности», 2002), А. А. Шэлест (тэма дысертацыі: «Становление новых типов религиозности в условиях социокультурных трансформаций», 2006) і А. У. Камароўскі (тэма дысертацыі: «Методология немецкого неовеберианства в социологическом изучении культуры», 2015).
Смерць
Памёр на сваім лецішчы ў Ратамцы 26 верасня 2015 года на 59-м годзе жыцця.
Развітанне з нябожчыкам адбылося 30 верасня. Пасля крэмацыі быў пахаваны на Усходніх могілках у Мінску.
Памяць
3 кастрычніка 2015 года ў Каўнасе (Літва) падчас адкрыцця цырымоніі надання Прэміі Міжнароднага Кангрэса даследчыкаў Беларусі памяць вучонага ўдзельнікі Кангрэса ўшанавалі хвілінай маўчання. Прамову ў памяць пра У. Л. Абушэнку прамовіў філосаф і метадолаг У. У. Мацкевіч.
У сакавіку 2016 года ў выдавецтве НАН Беларусі «Беларуская навука» пабачыў свет зборнік работ У. Л. Абушэнкі, падрыхтаваны вучнем вучонага А. У. Камароўскім: «Основания культурсоциологии: избранные труды» (Мінск, 2016. — ISBN 978-985-08-1981-9). У зборнік былі ўключаны выбраныя працы У. Л. Абушэнкі па гісторыі і тэорыі сацыялогіі, культурсацыялогіі і сацыяльнай тэорыі, даследаванні сацыяльнай і нацыянальнай ідэнтычнасці. Прэзентацыя кнігі адбылася 29 красавіка 2016 года ў Цэнтральнай навуковай бібліятэцы імя. Я. Коласа НАН Беларусі.
У канцы жніўня 2016 года вучнямі У. Л. Абушэнкі была абвешчана краўдсорсінгавая ініцыятыва па падрыхтоўцы да выдання аўтарскага курса лекцый, прачытанага вучоным у рамках магістратуры Інстытута падрыхтоўкі навуковых кадраў НАН Беларусі ў 2009/2010 навучальным годзе. Збор сродкаў на выданне кнігі праводзіўся з дапамогай краўдфандынга. Прэзентацыя кнігі, якая была выдадзена пад назвай «Современная социология: проблемы, рамки, основания» (ISBN 978-985-7051-22-9), адбылася 30 лістапада 2016 года ў Мінску.
24 верасня 2016 года ў рамках «Тыдня беларускага мыслення» (цыкла мерапрыемстваў, падчас якіх былі прадстаўлены вынікі развіцця філасофскай і інтэлектуальнай думкі Беларусі за апошнія 30 гадоў) у Мінску адбыліся:
Бібліяграфія
Аўтар больш за 400 навуковых публікацый. Найважнейшыя з іх:
Нутка (заліў)
Ну́тка (Nootka) — заліў на заходнім узбярэжжы вострава Ванкувер у Брытанскай Калумбіі (Канада).
Уяўляе сабою фіёрд каля 32 км у даўжыню. Характэрызуецца дастаткова вялікімі глыбінямі каля берагоў, нізкай салёнасцю вады з-за частых ападкаў і рэк, якія ўпадаюць у заліў. У Нутка перыядычна заходзяць кіты.
Адкрыты іспанцамі ў 1774 г. У 1778 г. даследаваны Дж. Кукам, які і даў яму сучасную назву. У 1789 г. іспанцы заснавалі на яго берагах калонію Санта-Крус-дэ-Нутка. Каб спыніць неўпарадкаваны гандаль індзейцаў з іншымі еўрапейскімі дзяржавамі, яны арыштавалі некалькі брытанскіх гандлёвых суднаў пад партугальскім сцягам, што выклікала міжнародны канфлікт. Для яго вырашэння і перагавораў з іспанцамі ў Ціхі акіян была накіравана экспедыцыя Дж. Ванкувера. Вынікамі перагавораў стаў шэраг дамоўленасцей, што вымусілі Іспанію адмовіцца ад выключных правоў на ціхаакіянскае ўзбярэжжа Новага Свету. У 1795 г. іспанская калонія ў заліве спыніла існаванне. У 1866 г. навакольныя землі былі ўключаны ў склад Канады.
EIZVA
«EIZVA» — музычны праект Алеся Мікуса, які, паводле ягоных слоў, з’яўляецца рэінкаранацыяй ягонага ранейшнага праекта «Крывакрыж», гурт нават карыстаецца суполкай «Крывакрыжа» ў сацыяльнай сетцы «У Кантакце» у якасці сваёй. Праект атрымаў вядомасць з-за створанага ў яго межах гімна Вейшнорыі, які стаў афіцыйным гімнам рэспублікі.
Змены
Спадар Мікус хоць і сцвярджаў пра тое, што праект з’яўляецца рэінкаранацыяй «Крывакрыжа», але без зменаў не абышлося, пра што ён паведаміў:"Толькі цяпер гэта будзе спакайнейшая, больш медытатыўная музыка. Першая песня можа і не прадстаўляе тыповы будучы саўнд, але настраёвасць перадае"
Гісторыя
Пра праект Алесь Мікус заявіў у 2016 годзе, але, паводле яго слоў, існаваў гурт на той момант ужо болей за год. У 2016 годзе 22 верасня быў выпушчаны сеціўны сінгл да Дня адзінства балтаў. Гурт не выдаў пакуль ніводнага альбома, але ўжо мае шэраг сеціўных сінглаў.
Яўген Уладзіміравіч Мядзько
Яўген Уладзіміравіч Мядзько (, Мінск — 1 снежня 2021) — беларускі архітэктар, мастак-аматар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1972 годзе. З 1972 года — аспірант, асістэнт, старшы выкладчык кафедры архітэктуры жылых і грамадскіх будынкаў Беларускага політэхнічнага інстытута.
Творчасць
Асноўныя працы: сельскія дамы (1986—1988), інтэр’еры Дома культуры ў Беразіно (1989), помнікі Францішку Багушэвічу ў Смаргоні (2009, скульптары Леў і Сяргей Гумілеўскія), М. Багдановічу у парку Жылібера ў Гродне (скульптары Леў і Сяргей Гумілеўскія; не рэалізаваны) , помнік Вінцэнту Дуніну-Марцінкевічу і Станіславу Манюшку (2016, скульптары Леў і Сяргей Гумілеўскія). Аўтар артыкулаў па пытаннях аўтаматызацыі праектавання. Аўтар карцін у жанры рамантычнага сюррэалізму і гарадскога пейзажу.
Аляксей Канідзеевіч Флегантаў
Аляксей Канідзеевіч Фле́гантаў ( — ) — удзельнік Грамадзянскай і Вялікай Айчыннай войнаў, адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Падмаскоўі і на тэрыторыі Беларусі падчас Вялікай Айчыннай вайны, генерал-маёр.
Біяграфія
У 1922—1941 гг. А. К. Флегантаў на савецкай і гаспадарчай рабоце ў Хабараўску, Кіеве, Маскве, член УЦВК СССР, кіраваў камітэтам па справах друку Далёкаўсходняга крайвыканкама.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў Чырвонай Арміі (з лета 1941 г.). Удзельнічаў у арганізацыі партызанскага руху на тэрыторыі Смаленскай і Маскоўскай абласцей. У жніўні 1942 года створаны па ініцыятыве Флегантава кавалерыйскі атрад пад яго камандаваннем быў накіраваны на тэрыторыю Беларусі. З кастрычніка 1942 г. па сакавік 1943 г. А. К. Флегантаў камандзір партызанскай брыгады «За Радзіму», дзейнічаўшай на тэрыторыі Маларыцкага і Дзівінскага раёнаў Брэсцкай вобласці, Асіповіцкага і Бабруйскага раёнаў Магілёўскай вобласці, Пухавіцкага і Чэрвеньскага раёнаў Мінскай вобласці, а таксама на тэрыторыі Валынскай вобласці Украіны.
11 сакавіка 1943 г. А. К. Флегантаў загінуў у баі з карнікамі ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Пахаваны ў брацкай магіле каля вёскі Макаўе Асіповіцкага раёна. Партызанскай брыгадзе «За Радзіму» 9 красавіка 1943 г. было прысвоена яго імя.
Церанколь (Качырскі раён)
Церанколь — сяло ў Качырскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Церанкольскай сельскай акругі. Код КАТА — 554830100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 8585 чалавек (4178 мужчын і 4407 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 7355 чалавек (3475 мужчын і 3880 жанчын).
Вірус стракатапялёсткавасці цюльпана
Вірус стракатапялёсткавасці цюльпана (Tulip breaking virus, TBV) — адзін з пяці сямейства, якія выклікаюць разрыў колеру кветак цюльпанаў. Гэтыя вірусы заражаюць расліны толькі з двух родаў сямейства лілейных: і.
Вірус стракатапялёсткавасці цюльпана найбольш вядомы сваімі драматычнымі ўздзеяннямі на колер калякветніка цюльпана, Ён вызывае эфект, што быў вельмі папулярны падчас галандскай «» XVII стагоддзя.
Вірус стракатапялёсткавасці цюльпана — член групы, тыпавым відам якой з’яўляецца. Аддаленая сералагічная сувязь паміж Вірус стракатапялёсткавасці цюльпана і вірусам  была выяўлена ў 1971 годзе.
Вірус таксама аслабляе цыбуліну і запавольвае распаўсюджванне расліны праз парасткаў; па меры прагрэсавання кожнае пакаленне цыбулін расце больш нізкарослым і слабым. У рэшце рэшт у расліны не застаецца сіл для цвіцення, і яна альбо распадаецца, альбо адсыхае, заканчваючы генетычную лінію. Па гэтай прычыне самыя вядомыя прыклады цюльпанаў са стракатаколеравых цыбулін — 'Semper Augustus' і the 'Viceroy'  — больш не існуюць.
Гісторыя
Назіранні Клузіуса працягваліся; у 1585 годзе ён першым заўважыў, што «разбітыя» расліны таксама павольна выраджаюцца. «…любы цюльпан, які змяняе свой першапачатковы колер, звычайна пасля гэтага сапсуецца, як хацеў бы толькі пацешыць вочы гаспадара гэтай разнастайнасцю колераў перад смерцю, як бы развітаўшыся з ім». Было невядома, што за гэты эфект быў адказны вірус, таму на працягу стагоддзяў заводчыкі лічылі, што менавіта ўмовы навакольнага асяроддзя аслабляюць цыбуліну і прымушаюць аднакаляровыя цюльпаны ламацца і губляць колер. Яны спрабавалі выклікаць «выпраўленне» праз частыя змены глебы, якія прымушалі цыбуліны пераходзіць на насенне; розную глыбіню пасадкі, з-за чаго расліне прыходзілася змагацца ў занадта глыбокім ці занадта мелкім пласце глебы; унясенне занадта вялікай або занадта малой колькасці перагною; выкарыстанне глебы, якая была альбо занадта беднай, альбо занадта багатай; альбо захоўванне цыбуліны ў адкрытых умовах, каб на іх «дзейнічалі» дождж, вецер, сонца і тэмпературныя перапады. Аднак ужо ў 1637 годзе галандскія кветкаводы змаглі вырабляць новыя зламаныя сарты з дапамогай прышчэпкі цыбулін, спалучаючы «зламаныя» цыбуліны, заражаныя вірусам, са здаровымі цыбулінамі, якія давалі аднастайна афарбаваныя кветкі.
У канцы XVIII стагоддзя сярод батанікаў, безумоўна, разглядалася ўяўленне пра тое, што «разрыў» цюльпанаў быў праявай нейкага хранічнага засмучэння альбо слабасці ў цыбуліне; але ўсе яны яшчэ больш-менш лічылі, што прычына ў неспрыяльных умовах навакольнага асяроддзя. Каментарый ў 1770 годзе аб тым, што: «Усе варыяцыі — гэта хвароба расліны, і нішто так не можа выклікаць гэта, як дэфект харчавання», выказаў такое агульнае стаўленне. Улічваючы недахоп ведаў пра інфекцыйныя захворванні чалавека ў гэты час (а таксама ў XIX стагоддзі), гэта не было незвычайнай высновай але дзіўна, што ў той час як хвароба цюльпанавай мазаікі мае значна больш уражлівую і дакументальную гісторыю, чым любы іншы вірус раслін, усведамленне таго, што гэта інфекцыйная хвароба раслін, не кажучы ўжо пра вірус, прыйшло дзіўна позна  — праз дзесяць гадоў пасля заканчэння Першай сусветнай вайны. «Вірус раслін» для патолагаў раслін у той час быў практычна сінонімам вірусу табачнай мазаікі, які быў выяўлены ў 1897 годзе, зусім хутка пасля таго, як бактэрыялогія паўстала ў якасці вучэбнага прадмета. Паколькі асноўныя характарыстыкі віруса табачнай мазаікі складаюцца ў тым, што ён пашкоджвае лісце і кветкі расліны, марудзіць рост парасткаў і паніжае колькасць і якасць ураджаю, навукоўцам спатрэбілася яшчэ дваццаць гадоў, перш чым «разрыў» цюльпанаў нават пачалі падазраваць у сувязі з вірусамі.
Выяўленне ўзбуджальніка
Да сярэдзіны 1920-х гадоў біяхімія стала развівацца, і яе ўплыў адчуваўся ў даследаваннях вірусаў. У рэшце рэшт, была праведзена серыя эксперыментаў па маніпуляцыях з цыбулінай, распачатая ў 1928 годзе Дораці Кейлі ў ў Мертане, Паўднёвы Лондан, Англія, якая прывяла да адкрыцця віруса. Запісы эксперыментаў Кейлі захоўваюцца ў цяперашнім месцазнаходжанні ўстановы ў Норфалку. Кейлі выявіла, што пры механічным пераносе заражанай тканкі з паражаных цыбулін на здаровыя ў, вірус, які выклікаў разрыў колеру, таксама будзе перададзены. Гэтыя эксперыменты былі ўдакладнены да драбнейшых колькасцей, што прывяло яе да правільнай высновы, што «вірусная ці ферментная інфекцыя» была сокапранікальнай, верагодна, перадавальнай насякомым, а ступень пашкоджвання была прапарцыйная колькасці ўнесенай заражанай тканкі.
У канчатковым выніку было паказана, што вірус нестабільна пераносіцца як мінімум чатырма відамі тлей, у прыватнасці (найбольш эфектыўны),,  і. У 1934 годзе МакКенні -Х’юс паведамляў, што перадаваў вірус паміж захоўваемымі цыбулінамі цюльпанаў, але гэта не было пацверджана. Перадача віруса не з’яўляецца пастаяннай, а значыць, гэта адбываецца шляхам кармлення насякомых. Пры няўстойлівай перадачы вірусы прымацоўваюцца да дыстальнага кончыка ў ротавай поласці насякомага, так што наступная расліна, якой яна сілкуецца, інакуліруецца вірусам. Вірус не ўплывае на насенне, якое вырабляе цыбуліну, толькі саму цыбуліну, яе лісце і кветкі, і на яе параснік.
У 1960-х гадах было паказана, што TBV мае гнуткія ніткавыя часціцы (у асноўным памерам каля 12 × 750 нм) і, нарэшце, вызначыўся вірусам. Генетычны код TBV цяпер часткова секвеніраваны і вірус прызнаны прадстаўніком роду Potyvirus (сямейства Potyviridae). Як і іншыя прадстаўнікі роду, ён зараз лёгка выяўляецца і ідэнтыфікуецца сералагічнымі, малекулярнымі і аптычнымі метадамі
Вірусныя штамы
Існуе два асобныя штамы віруса — Severe Tulip Breaking Virus (STBV) і Mild Tulip Breaking Virus (MTBV), для іх былі вызначаны тып і цяжар прыкмет, якія яны выклікаюць. У некаторых сартоў STBV выклікае поўнае разбурэнне або лёгкае разбурэнне, калі з-за недахопу антацыяну пігмент, які прысутнічае ў клетках павярхоўнага храмапласта, выцвітае, а светлы колер (белы або жоўты) унутранага мезафіла праяўляецца ў выглядзе няправільных разводаў або дробных пёраў. У тых жа сартоў MTBV выклікае «самаразрыў» або «цёмны разрыў», які ўзнікае таму, што антацыяны ўтвараюцца з лішкам, таму колер у клетках эпідэрмісу ўзмацняецца цёмнымі палоскамі або выцягнутымі крапінкамі і віхурамі. Разрыў звычайна адбываецца па краях і верхавінах пялёсткаў і чашалісцікаў. Самы распаўсюджаны тып разрыву, які сустракаецца ў натуральна заражаных раслін, званы «сярэднім разрывам», выкліканы заражэннем сумессю STBV і MTBV; як светлы разрыў, так і цёмны разрыў прысутнічаюць разам з некаторымі непарушнымі ўчасткамі ў розных частках аднаго пялёстка. Расліны, заражаныя сумессю штамаў, у маладосці могуць праяўляць абодва ўздзеяння, са светлымі сімптомамі разбурэння, абмежаванымі на базальнай частцы пялёстка і моцнымі цёмнымі парушэннямі ў верхніх частках. Хоць яны ўсё яшчэ могуць заразіцца, бела- і жоўта-колеравыя расліны не могуць разарваць колер, паколькі ў іх адсутнічаюць антацыяны; іх колер вызначаецца бясколернымі або жоўтымі пластыдамі ў мезафіле. Іншыя знешнія сімптомы могуць ўключаць у сябе ліставую.
Размеркаванне
Кантроль вірусу абцяжараны. Ён шырока распаўсюджаны па ўсім свеце і сустракаецца ва ўсіх умераных рэгіёнах, дзе вырошчваюць цюльпаны; асабліва распаўсюджаны ў паўднёвай Еўропе, дзе ў пачатку вегетацыі багата тлей-. Перадача віруса тлёй наносіць шкоду ў сектары кветкавых цыбулін на мільёны долараў штогод. і штогод ужываюцца ў сезон росту, каб знізіць перадачу віруса ў кветкавых цыбулінах, і сучасныя навукова-даследчыя праекты спрабуюць даведацца пра рызыку нестабільнай перадачы віруса ў сувязі з дынамікай папуляцыі тлі.
Зусім нядаўна дынаміка папуляцыі тлей на палях цюльпанаў адсочвалася на працягу трох вегетацыйных сезонаў. Адначасова з гэтым эксперыментальна даследавалі перыяд перадачы TBV, падвяргаючы невялікія ўчасткі цюльпанаў на працягу вызначаных інтэрвалаў часу сустракаемымі ў прыродзе тлямі. Нарэшце, тэрміны распаўсюджвання віруса былі звязаны з дынамікай папуляцыі тлі і ўмовамі надвор’я. У 2007 годзе было выяўлена, што перадача TBV пачалася ў красавіку, а першая тля была знойдзена толькі ў маі. Верагодна, першыя тлі сезона ўжо ў значнай ступені спрыялі перадачы віруса, якая назіралася лакальна на участках цюльпанаў. Акрамя таго, быў ідэнтыфікаваны другі, але асобны, ізалят TBV, што прывяло да распрацоўкі палепшанага аналізу выяўлення TBV. Гэтыя вынікі павінны забяспечыць распрацоўку кіруючых прынцыпаў абароны раслін, якія ўдакладняюцца з рызыкай перадачы віруса, што дапаможа знізіць экалагічны ўрон, нанесены пестыцыдамі.
Імкнучыся абмежаваць вірус, ЗША, Вялікабрытанія і іншыя краіны забараняюць камерцыйны продаж цыбулін ад раслін з разрывам колеру альбо цыбулін, якія, як вядома, заражаныя вірусам. Паколькі цыбуліны, інфіцыраваныя TBV, паступова перараджаюцца, вірус можна звесці да мінімуму, выдаляючы і знішчаючы «разарваныя» цыбуліны хутчэй, чым тля распаўсюджвае вірус на іншыя цыбуліны альбо перакрыжавана заражаных лілей-гаспадароў.
Сучасныя цюльпаны з разрывам колеру
Сёння цюльпаны, якія праяўляюць эфект «разрыву колеру», такія, як 'Rem’s Sensation', з’яўляюцца стабільнымі варыянтамі і атрыманы ў выніку размнажэння, а не наступстваў віруснай інфекцыі, хоць многія аматары цюльпанаў лічаць, што гэтыя «сучасныя» варыянты з’яўляюцца дрэннай заменай у параўнанні з даўно вымерлымі рэдкімі сартамі кшталту Semper Augustus. Сучасныя сарты цюльпанаў, заражаныя вірусам, далікатныя і звычайна значна меншыя, чым звычайныя здаровыя суквецці, са скарочанай даўжынёй сцябла. Існуе толькі некалькі разнавіднасцяў старых, сапраўды «разарваных» цюльпанаў, якія існуюць, напрыклад, 'Zomerschoon', але толькі таму, што горшыя аспекты віруса так ці інакш застаюцца дабраякаснымі. Адным з такіх прыкладаў з’яўляецца рэдкі 'Absalon', які датуецца 1780 годам, што валодае «дзіўнай» каляровай разнастайнасцю, якая паказвае полымя золата на фоне цёмна-шакаладнага колеру фону.
Перкалятар
Перкалятар — разнавіднасць чайніка (кававаркі) для прыгатавання кавы. Слова «перкалятар» паходзіць ад англ. percolation (у сваю чаргу ад лац. percōlāre) - «прасочванне». Перкалятар звычайна вырабляецца са сталі. У ходзе прыгатавання кавы ў перкалятары кіпень пад ціскам пранікае ў камеру з молатай абсмажанай кавай, прасочваецца праз яе і сцякае ў ёмістасць з гатовым напоем. Перкалятары былі найбольш распаўсюджаныя ў 1970-х гадах, аднак іх паступова выцеснілі аўтаматычныя капежная кававарка і фрэнч-прэс, а таксама рост папулярнасці эспрэса, на сённяшні дзень у прамысловых маштабах не выпускаюцца.
Гісторыя
Кафейнік, які працуе па прынцыпе перкаляцыі быў вынайдзены брытанцам Бэнджамінам Томпсанам, графам Румфардам, аднак яго вынаходніцтва не прадугледжвала выкарыстанне трубкі для ўздыму вады. Перкалятар ў сучасным выглядзе быў запатэнтаваны ў 1889 годзе амерыканскім фермерам Хансам Гудрычам. Патэнт прадугледжваў, у тым ліку, выкарыстанне камеры для нагрэву вады і трубкі для яе ўздыму ў верхнюю частку кафейнік.
NGC 5691
NGC 5691 (іншыя абазначэнні — UGC 9420, MCG 0-37-20, ZWG 19.73, IRAS14353-0011, PGC 52291) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кімберлі (плато)
Кімберлі (Kimberley) — плато на паўночным захадзе Аўстраліі. Вышэйшая кропка — гара Орд (936 м).
Плато складзена пераважна старажытнымі крышталічнымі пародамі і пясчанікамі, на ўсходзе — базальтам. Рассечана эрозіяй на асобныя плато і хрыбты. Пераважае субэкватарыяльны клімат. Расліннасць на поўначы плато прадстаўлена вечназялёным эўкаліптавым рэдкалессем, у далінах рэк пераважаюць лясы, на поўдні — арыднае рэдкалессе, на пясчанікавых плато — збожжавыя і хмызнякі.
Ісакава (Холм-Жыркоўскі раён)
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У 2004—2019 гадах у складзе Томскага сельскага паселішча.
Якаў Аркадзевіч Якаўлеў
Я́каў Арка́дзьевіч Я́каўлеў (сапраўднае прозвішча Эпштейн; 1896—1938) — савецкі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Акадэмік УАСГНІЛ (1935).
Біяграфія
Сын дробнага служачага (па іншых крыніцах настаўніка), яўрэй. Зарабляючы ўрокамі, атрымаў магчымасць вучыцца — спачатку ў рэальным вучылішчы, затым у Петраградскім політэхнічным інстытуце (не скончыў).
У 1913 годзе ўступіў у РСДРП, бальшавік.
Падчас Першай сусветнай вайны вёў партыйную працу ў рабочых гуртках за Неўскай Заставай і ў бальшавіцкай студэнцкай. Напярэдадні Лютаўскай рэвалюцыі быў арыштаваны ў сувязі з дэманстрацыяй ля Казанскага сабора. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі вёў у Петраградзе працу па арганізацыі рабочай міліцыі і салдацкіх камітэтаў; затым быў камандзіраваны ў Екацерынаслаў, дзе працаваў у якасці сакратара партыйнага камітэта і члена прэзідыума гарадскога савета. Якаўлеў некаторы час быў старшынёй Уладзімірскага губвыканкама і сакратаром Маскоўскага аблбюро металістаў (з красавіка 1918 г.).
Адзін з арганізатараў узброенага паўстання ў Харкаве 2 студзеня 1919 года, узначальваў бальшавіцкі рэўкам (Чырвоная Армія ўвайшла ў горад 3 студзеня). Рэабілітаваны 5 студзеня 1957 года. Браты — Давід і Ілля (апошні таксама рэпрэсаваны і расстраляны ў 1938 г.).
Уклад
Узначальваў камісію Палітбюро ЦК УКП(б) па пытаннях калектывізацыі, распрацаваўшую графік калектывізацыі, зацверджаны 5 студзеня 1930 г.
Спосабы правядзення калектывізацыі, за якую ен быў адказны як Наркамзем СССР, зімой-вясной 1930 года маюць аналагічныя яго папярэдняй практыцы рысы: выкарыстанне камбедаў, закрыццё цэркваў і т. п.
«Высунуў» Лысенка.
NGC 7484
NGC 7484 (іншыя абазначэнні — PGC 70505, ESO 407-6, MCG -6-50-26) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Заходнечэшскі ўніверсітэт у Пльзені
Характарыстыка
Універсітэт быў утвораны ў выніку зліцця Вышэйшай школы механікі і электратэхнікі і Педагагічнага факультэта ў Пльзені Карлавага ўніверсітэта. Першая ўстанова была заснавана ў 1949 годзе ў складзе Чэшскага тэхнічнага ўніверсітэта ў Празе. У 1953 годзе яна стала незалежнай ВНУ. Педагагічны факультэт быў створаны ў 1948 годзе як Пльзеньскі філіял педагагічнага факультэта Карлавага ўніверсітэта. У 1953 годзе ён стаў асобнай ВНУ, а пазней быў перайменаваны ў Педагагічны інстытут. Абедзве ўстановы аб'ядналіся ў 1991 годзе ў Заходнечэшскі ўніверсітэт.
Трэмецца
Насельніцтва складае 1310 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 164 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 22019. Тэлефонны код — 0344.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Народны камісарыят харчовай прамысловасці БССР
Наро́дны камісарыя́т харчо́вай прамысло́васці Белару́скай ССР быў утвораны 25 снежня 1936 года. З 1946 года пераўтвораны ў Міністэрства харчовай прамысловасці БССР.
Патрык Дойл
Патрык Дойл (Patrick Doyle; нар. ) — шатландскі кінакампазітар. Двухразовы намінант на прэмію «Оскар».
Поня (Вілейскі раён)
По́ня (, Поня) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгінаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1690 годзе — вёска, уласнасць ксяндза Банавентуры Шымкуна, доктара тэалогіі. У 1912 годзе вёска ў Мільчанскай воласці Барысаўскага павета. У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Даўгінава Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі. У 1938 годзе ў вёсцы 43 двары, 264 жыхары.
Да 4 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Мільчанскага сельсавета. У 2003 годзе — вёска, 23 двары, 32 жыхары.
Леанціна Прайс
Леанціна Прайс (нар., г. Лорэл, штат Місісіпі, ЗША) — амерыканская спявачка (сапрана).
Скончыла Джульярдскую музычную школу (1952). Як оперная спявачка дэбютавала ў 1951. У 1959 у тэатры «Ла Скала». 3 1961 салістка «Метраполітэн-опера» ў Нью-Ёрку. 3 1985 выступае як камерная спявачка.
Валодае голасам выключнай прыгажосці і насычанасці. Яе выкананне вылучаецца вялікім драматызмам, сілай экспрэсіі. Адна з лепшых выканальніц партый Аіды («Аіда» Дж. Вердзі) і Кармэн («Кармэн» Ж. Бізэ). Сярод іншых партый: Донна Ганна («Дон Жуан» В. А. Моцарта), Тоска («Тоска» Дж. Пучыні) і інш. Тонкі інтэрпрэтатар камерных вакальных твораў, у т.л. цыкла «Песні самотніка» С. Барбера, створанага для яе.
Бабінец (возера)
Бабінец — возера ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці, за 14 км на паўднёвы захад ад горада Жыткавічы, за 1,55 км на поўнач ад горада Тураў, на левабярэжнай пойме ракі Прыпяць.
Возера старычнае. Даўжыня 0,4 км, найбольшая шырыня 0,04 км. На поўдні шырокай пратокай злучана з Прыпяццю, на поўначы вузкай пратокай з возерам Аблуква. Зарастае.
Эдвард Лістоўскі
Эдвард Лістоўскі (Edward Listowski; 1861 — 11 мая 1922, Гродна) — вайсковец, палітычны дзеяч, першы прэзідэнт Гродна ў міжваенны час.
Вучоба і вайсковая кар’ера
Паходзіў з польскай, каталіцкай сям’і. Скончыў рэальную школу ў Варшаве і ў Пецярбургу. У 1870-я ўступіў у войска, дзе даслужыўся да звання капітана. Звольніўся ў запас у 1908 годзе ў чыне палкоўніка.
У час Першай сусветнай вайны быў чальцом падпольнай Польскай ваеннай арганізацыі. Яго родны брат Антоній Лістоўскі (1865—1927) таксама выбраў вайсковую кар’еру і вясной 1919 года камандаваў Палескай групай польскай арміі.
Палітычная і грамадская дзейнасць
Яшчэ да сыходу з войска пачаў палітычную кар’еру. Быў сябрам Гродзенскай гарадской Думы, а з 1907 году яе старшынёй. У 1910 годзе ўзначальваў пахавальны камітэт, які арганізоўваў пахаванне пісьменніцы Элізы Ажэшкі. З 1912 года — ганаровы суддзя Гродзенскага акруговага суда. Заказаў для памяшкання гарадской управы партрэт Пятра Сталыпіна ў мастака Маркава ў Кіеве і партрэт Элізы Ажэшкі ў мастака. Партрэты віселі побач у зале пасяджэнняў магістрата (сённяшні будынак па вул. Савецкай, 8).
Падчас дэбатаў наконт недахопу сродкаў на гарадскую гаспадарку сказаў: «Сам па сабе пералік страт не страшны, страшна жыццё з дня на дзень і няпэўная будучыня».
У чэрвені 1919, калі ў Гродне пачала ўсталёўвацца польская ўлада, Лістоўскі арганізаваў у горадзе курсы польскай мовы для ўсіх ахвотных. У 1921 годзе быў чальцом праўлення гарадскога таварыска-артыстычнага клуба «Муза». Памёр нечакана ад сардэчнага прыступу 11 мая 1922 года ў 15.00 пасля вяртання з працы дадому. Пахаваны на Фарных могілках у Гродне.
У 1924 годзе ў гонар Лістоўскага была пераназваная вуліца Паліцэйская (сёння Кірава), на якой знаходзілася адна з яго камяніц (сённяшні дом № 36). На вуліцы 1 Мая захаваўся асабняк 1899 года пабудовы, які належаў Лістоўскаму (сённяшні дом № 14). Вядома, што да 1927 года ў магістраце з’явіўся партрэт Эдварда Лістоўскага.
Бабінец (значэнні)
Бабінец — пярэдняя частка культавага збудавання, прызначаная для жанчын.
Іншыя значэнні:
Родныя гоні
Тэматыка
Гістарычная тэматыка прадстаўлена ў публікацыях А. Савіча, Д. Масальскага і А. Навіны, прысвечаных асвеце ў сярэдневяковай Беларусі, ролі моладзі ў беларускім нацыянальна-вызваленчым руху. 3 нарысамі аб прынцыпах навучання і выхавання ў беларускай школе выступаў С. Паўловіч (пад крыптанімам «С. П.»), з артыкулам пра акадэмічную канферэнцыю па рэформе беларускага правапісу і азбукі ў Мінску — Я. Станкевіч. Друкаваў вершы і паэмы М. Багдановіча, Н. Арсенневай, М. Васілька, П. Пестрака (пад псеўд. Звястун), В. Вальтара, Ф. Грышкевіча, А. Бартуля, апавяданні Палачанкі, У. Грыневіча, замалёўкі А. Мацейчыка, пераклады з У. Сыракомлі, А. Дадэ, артыкулы пра творчасць В. Дуніна-Марцінкевіча, М. Багдановіча, Ядвігіна Ш., Н. Арсенневай, новыя звесткі пра жыццё Ф. Скарыны («Аб годзе нараджэння Ф. Скарыны» I. Дварчаніна). Пра беларускую народную эстэтыку пісаў Р. Зямкевіч (пад псеўд. Суніца), пра зямельныя адносіны на Беларусі ў канцы XIX ст. — А. Зянюк. На старонках часопіса змешчаны беларускія народныя песні ў нотным запісе В. Багдановіча, Т. Трызны, А. Стаповіча, матэрыялы з гісторыі асветы, літаратурна-філасофскае эсэ Чэмера (У. Самойлы), артыкулы пра выдатных вучоных (І. Ньютана, Б. Спінозу). У асобным раздзеле асвятлялася праца гурткоў ТБШ. Меліся рубрыкі «Культурныя навіны», «Кнігапіс».
Bc
bc — інтэрактыўны інтэрпрэтатар C-падобнай мовы, які дазваляе выконваць вылічэнні з адвольнай дакладнасцю. Нярэдка выкарыстоўваецца ў якасці калькулятара ў камандным радку UNIX-падобных сістэм. Традыцыйная рэалізацыя bc была абалонкай для калькулятара dc, які прымаў выразы ў адваротнай польскай натацыі, і выконвала пераўтварэнні з інфікснай формы ў адваротную польскую. Сучасная версія Gnu bc рэалізаваная як асобная праграма. Большасць аператараў bc паўтараюць аналагічныя аператары C.
Аператары і ключавыя словы
Большасць аператараў  (акрамя  ) паўтарае аналагічныя аператары мовы Сі.
+,-,*,/ : складанне, адніманне, множанне, дзяленне % : знаходжанне астачы ^ : падвышэнне да ступені sqrt(i) : здабыццё квадратнага кораня з ліка i,  ,  ,  ,  ,   : параўнанне = : прысвойванне ++, -- : інкрэмент, дэкрэмент +=, -=, *=, /=, ^=, %= : прысвойванне з вылічэннем scale = i : вызначаецца дакладнасць вылічэння, i – колькасць лічбаў пася коскі ibase = i : вызначаецца аснова сістэмы злічэння для уваходных даных, дзе i з’яўляецца базісам (2 <= i <= 16) obase = i : вызначаецца аснова сістэмы злічэння для выходных даных last : Вывад апошняга вылічанага значэння
if(E)[S1…] else [S2…] : аператар выбару, калі E сапраўдна, выконваецца S1, калі не, то S2 while(E)[S…] : аператар цыклу, выконвае аператары S, пакуль выраз E сапраўдны for(E1;E2;E3)[S…] : аператар цыклу break : спыняе выконванне for ды while continue : завяршае бягучую ітэрацыю цыкла (працягвае цыкл, пераходзячы да наступнай ітэрацыі) halt : спыняе работу bc return : вяртае код 0 пры выхадзе з функцый return i : вяртае код зменнай i пры выхадзе з функцый define a(b) : вызначае сімвальнае імя, іменаваную канстанту ці функцыю. print <спіс> : друкуе спіс на экран
Функцыі матэматычнай бібліятэкі
Пры неабходнасці можна далучыць да калькулятара бібліятэку матэматычных функцый. Для гэтага трэба пазначыць у камандным радку ключ
Прыклады выкарыстання
Цыклічнае вылічэнне значэнняў функцыі. $ bc -lq for(i=1;i<=3;i++) 8*e(i)+sqrt(i) 22.74625462767236188288 60.52666235381829686664 162.41634619307021922088 Вылічэнне Пі, 200 знакаў пасля кропкі. $ bc -lq scale=200 4*a(1) Вывад на экран табліцы памнажэння 10х10. $bc -q for (i=1; i<=10; ++i){ for (j=1; j<=10; ++j) print i*j, "\t" print "\n" }
Кісялёва (Холм-Жыркоўскі раён)
Кісялёва (Киселево) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У 2004—2019 гадах у складзе Томскага сельскага паселішча.
Леанід Уладзіміравіч Маракоў
Леанід Уладзіміравіч Марако́ў (,  — ) — беларускі журналіст, пісьменнік, гісторык, энцыклапедыст, член Саюза беларускіх пісьменнікаў, правадзейны член міжнароднага ПЭН-клуба. Даследчык рэпрэсій савецкіх уладаў на Беларусі.
Біяграфія
Пляменнік Валерыя Маракова. Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт інфарматыкі і радыёэлектронікі (1984), працаваў на Мінскім заводзе ЭВМ. З 1987 інжынер-электроншчык на доследна-вытворчым прадпрыемстве па вырабу ўнікальных фізічных прыбораў і абсталявання АН СССР, інш. установах. З 1999 літ. супрацоўнік газеты «Голас Радзімы». З 2001 на творчай рабоце.
Літаратурная дзейнасць
Першае апавяданне «Яблыня» надрукаваў у газеце «ЛіМ» (1998). Публікуе нарысы аб жыцці рэпрэсаваных беларускіх пісьменнікаў, вострасюжэтныя апавяд. ў рэспублік. перыяд. друку (час. «Полымя», «Маладосць», «Крыніца», «Роднае слова», «Дзеяслоў», «Arche», «Беларусь», «Першацвет»; газ. «Советская Белоруссия», «Звязда», «Народная воля», «ЛіМ», «Наша ніва» і інш.). Даследуе лёс і мастацкую спадчыну рэпрэсаваных бел. пісьменнікаў. Напісаў кнігу пра жыццёвы і творчы шлях В. Маракова («В. Маракоў. Лёс. Хроніка. Кантэкст», 1999). Укладальнік даведніка «Вынішчэнне: рэпрэсаваныя беларускія літаратары» (2000), кнігі выбр. тв. В. Маракова і ўспамінаў пра яго «Рабінавая ноч» (2003), энцыклапед. даведніка ў 3 т. «Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі. 1794—1991» (2002—2003). Аўтар кніг прозы пра сучаснікаў у няпросты час пераходнага грамадства, пра праблемы маралі, кахання, станаўлення рыначных адносін, развіцця малага бізнесу. Творы Маракова перакладзены на рускую, нямецкую і англійскую мовы. Чл. Саюза бел. пісьменнікаў (2001), Саюза бел. журналістаў (2001), Міжнар. ПЭН-клуба (2002). Лаўрэат прэміі імя Ф. Багушэвіча (2006).
Асабістыя погляды
У 2012-16 гг. вёў старонку ў Facebook, дзе выкладаў свае кароткія апавяданні на рускай мове, а таксама рабіў нататкі адносна злабадзённых падзей і генетыкі. У алегарычнай форме выказваў прыхільнасць заходнееўрапейскім каштоўнасцям і негатыўнае стаўленне да цяперашняй сітуацыі ў Расіі.
Хвароба
У пачатку 2016 г. Леанід Маракоў перажыў інсульт, а 23 верасня злёг з пухлінай галаўнога мозгу " . Знаходзіўся ў цяжкім стане ў хоспісе. На яго лячэнне і дагляд у сацыяльных сетках збіралі грошы, так, С. А. Алексіевіч ахвяравала 1000 дол. ЗША, але згодна інфармацыі, апублікаванай дачкой пісьменніка Дыянай на яго ленце у Facebook 28 лістапада, гэтыя грошы яшчэ не былі пераданы членам сям'і . Памёр 17 снежня 2016 года . Пахаваны на Заходніх могілках 19 снежня 2016 г.
Бібліяграфія
1. Валерый Маракоў. Лёс. Хроніка. Кантэкст. Мн., 1999.
3. Непамяркоўныя. Апавяданні. Мн., 2001.
4. Непамяркоўныя — II. Апавяданні. Мн., 2001.
5. Трое. Апавяданні. Мн., 2001.
6. 100 мініяцюр. Пра жыццё, смерць і каханне. Мн., 2002.
8. Рэпрэсаваныя беларускія літаратары. Энцыклапедычны даведнік у 2 тамах. Т. 1. Мн., 2002.
9. Рэпрэсаваныя беларускія літаратары. Энцыклапедычны даведнік у 2 тамах. Т. 2. Мн., 2002.
10. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі. Энцыклапедычны даведнік у 10 тамах (15 кнігах). Т. 1. Смаленск, 2003.
11. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі. Энцыклапедычны даведнік у 10 тамах (15 кнігах). Смаленск, 2003. Т. 2.
13. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі. Энцыклапедычны даведнік у 10 тамах (15 кнігах). Мн., 2005. Т. 3. Кніга 2.
14. Толькі адна ноч. Мн., 2006.
15. Рэпрэсаваныя праваслаўныя свяшчэнна- і царкоўнаслужыцелі Беларусі 1917—1967. Энцыклапедычны даведнік у 2-х тамах. Т. 1. Мн., 2007.
16. Рэпрэсаваныя праваслаўныя свяшчэнна- і царкоўнаслужыцелі Беларусі 1917—1967. Энцыклапедычны даведнік у 2-х тамах. Т. 2. Мн., 2007.
17. Ахвяры і карнікі. Даведнік. Мн., 2007.
18. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі. Энцыклапедычны даведнік у 10 тамах (15 кнігах). Т. 4. Кніга 1. Рэпрэсаваныя настаўнікі Беларусі. 1917—1954. Мн., 2007.
20. Непамяркоўныя — III. Трэцяя спроба. Раман у апавяданнях. Мн., 2007.
21. Запісы забітага кантрабандыста. Апавяданні. Мн., 2008.
22. Непримиримые. Третья попытка. Рассказы. Авторизованный перевод с белорусского языка. Мн., 2008.
25. Рассказы: криминальные; о любви; убитого контрабандиста. Авторизованный перевод с белорусского языка. Мн., 2009.
26. Рэпрэсаваныя каталіцкія духоўныя, кансэкраваныя і свецкія асобы Беларусі. 1917—1964. Энцыклапедычны даведнік. Мн., 2009.
27. Рэпрэсаваныя медыцынскія і ветэрынарныя работнікі Беларусі. 1920—1960. Мн., 2010.
28. Непамяркоўныя. 2-е выданне, дапоўненае і перапрацаванае. Мн., 2012
29. Галоўная вуліца Мінска. 1880—1940. Кніга 1. Мн., 2013 (2012)
30. Галоўная вуліца Мінска. 1880—1940. Кніга 2. Мн., 2014
31. Планъ губернскаго города Минска 1873 года [Карты] / Падрыхтаваны Л.Мараковым, Мн., 2015. (Дадатак да 2-томнага энцыклапедычнага даведніка «Галоўная вуліца Мінска. 1880—1940.»)
32. Планъ губернскаго города Минска 1888 года [Карты] / Падрыхтаваны Л.Мараковым, Мн., 2015. (Дадатак да 2-томнага энцыклапедычнага даведніка «Галоўная вуліца Мінска. 1880—1940.»)
Сяргей Лугавеевіч Мяжэвіч
Сяргей Лугавеевіч Мяжэвіч (, в. Альхавец, Горацкі раён, Магілёўская вобласць — ) — беларускі архітэктар.
Леанід Уладзіміравіч Маракоў
Бібліяграфія
33. План Мінска 1911 г. [Карты] / Падрыхтаваны Л.Мараковым, Мн., 2016. (Дадатак да 2-томнага энцыклапедычнага даведніка «Галоўная вуліца Мінска. 1880—1940.»)
Падрыхтаваны (у 2009, 2013 гг.):
Сяргей Лугавеевіч Мяжэвіч
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію ў 1963 годзе. З 1966 года — старшы інжынер, кіраўнік групы архітэктараў, галоўны інжынер праектаў у Магілёўграмадзянпраекце.
Леанід Уладзіміравіч Маракоў
Бібліяграфія
1. Біяграфіі (разгорнутыя жыццяпісы рэпрэсаваных пісьменнікаў Беларусі, сотні фотаздымкаў, большая частка з якіх не друкавалася).
2. Самый Нижний Тагил. Сцэнар дэтэктыўна-прыгодніцкага поўнаметражнага фільма.
Сяргей Лугавеевіч Мяжэвіч
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Член КПСС з 1976 года. Пражываў у г. Магілёў.
Леанід Уладзіміравіч Маракоў
Бібліяграфія
Рыхтуецца (2010—2020 гг.):
1. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі. Энцыклапедычны даведнік у 10 тамах (15 кнігах). Мн., 2005. Т. 3. Кніга 3.
Сяргей Лугавеевіч Мяжэвіч
Творчасць
Асноўныя працы: жылыя пасёлкі Вараніно Быхаўскага (1969), Вільчыцы саўгаса-камбіната «Узыход» Магілёўскага (1972), Вішоў калгаса «Радзіма» Бялыніцкага (1977) раёнаў, машынна-трактарны двор у калгасе імя Кірава Шклоўскага раёна (1978), комплекс па гадоўлі цялятак у саўгасе «Усход» Быхаўскага раёна (1979).
Леанід Уладзіміравіч Маракоў
Бібліяграфія
2. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі. Энцыклапедычны даведнік у 10 тамах (15 кнігах). Т. 6. Рэпрэсаваныя службоўцы.
3. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі. Энцыклапедычны даведнік у 10 тамах (15 кнігах). Т. 7. Рэпрэсаваныя службоўцы.
Сяргей Лугавеевіч Мяжэвіч
Узнагароды
Узнагароджаны сярэбранымі медалямі ВДНГ СССР (1978, 1980).
Леанід Уладзіміравіч Маракоў
Бібліяграфія
4. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі. Энцыклапедычны даведнік у 10 тамах (15 кнігах). Т. 8. Жонкі «ворагаў народа».
5. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі. Энцыклапедычны даведнік у 10 тамах (15 кнігах). Т. 9. Беларусы ў расійскіх канцэнтрацыйных лагерах.
6. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі. Энцыклапедычны даведнік у 10 тамах (15 кнігах). Т. 10. Дадатак, агульныя імянны і геаграфічны паказальнікі.
7. Рэпрэсаваныя на тэрыторыі Беларусі латышы, літоўцы, немцы, эстонцы. Даведнік.
8. Рэпрэсаваныя землеўласнікі Беларусі. Даведнік.
9. Ахвяры і карнікі — II.
10. Short-story ці 100 мініяцюр — II.
11. The best. Навэлы.
12. Кніга Памяці. Раёны Беларусі (у тым ліку скарочаныя (скасаваныя). Шматтомнае выданне (больш за 100 тамоў). Т. 1. Аршанскі р-н. 1921—1941.
13. Кніга Памяці. Раёны Беларусі (у тым ліку скарочаныя (скасаваныя). Шматтомнае выданне (больш за 100 тамоў). Т. 2. Асвейскі р-н. 1924—1941.
15. Кніга Памяці. Раёны Беларусі (у тым ліку скарочаныя (скасаваныя). Шматтомнае выданне (больш за 100 тамоў). Т. 4. Бабруйскі р-н. 1920—1941.
17. Кніга Памяці. Раёны Беларусі (у тым ліку скарочаныя (скасаваныя). Шматтомнае выданне (больш за 100 тамоў). Т. 6. Барысаўскі р-н. 1920—1941.
18. Кніга Памяці. Раёны Беларусі (у тым ліку скарочаныя (скасаваныя). Шматтомнае выданне (больш за 100 тамоў). Т. 7. Бешанковіцкі р-н. 1923—1941.
19. ********************. 1929—1953 (назва даведніка да 2014 г. закрытая).
Яўгенія Катава
Яўгенія Катава, таксама вядомая як Жэня Катава (Zhenya Katava) — беларуская мадэль.
Біяграфія
Пачала кар’еру мадэлі ў 2011 годзе, яе рост 1,80 м, мае каштанавыя валасы і зялёныя вочы. У 2011 годзе ўдзельнічала ў дэфіле брэнда. У 2012 працавала з Джорджа Армані і Эрмана Сервіка. У 2013 была мадэллю Тані Тэйлар,, , і. Яна тры разы ўдзельнічала ў паказах і.
У лютым 2016 года з’явілася на вокладцы «Harper’s Bazaar Serbia», сербскім выданні «», фатографам выступіў Ёсі Міхаэлі.
У 2017 годзе прадстаўляла новы парфум ад Цьеры Мюглера.
У 2015-18 годзе мела стасункі з.
NGC 5692
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
NGC 642
NGC 642 (іншыя абазначэнні — ESO 413-14, MCG -5-5-3, VV 419, AM 0136-301, PGC 6112) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Мемарыяльная калона ў гонар прыняцця Канстытуцыі 1791 года (Лявонпаль)
Мемарыяльная калона ў гонар прыняцця Канстытуцыі 1791 года — помнік, размешчаны ў 0,8 км ад вёскі Лявонпаль (Мёрскі раён), паміж вёскамі Лявонпаль і Старое Грудзінава.
Гісторыя
Мемарыяльная калона пастаўлена ў 1792 годзе шляхціцам Янам Лапацінскім у сваім маёнтку Лявонпаль у Полацкім ваяводстве (на мяжы з Расіяй) ў гонар Канстытуцыі 3 мая, каб увекавечыць месца, дзе заканчваецца свабода і пачынаецца няволя.
Трэццонэ
Трэццонэ (Trezzone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 202 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 51 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 22010. Тэлефонны код — 0344.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Народны камісарыят аўтамабільнага транспарту БССР
Наро́дны камісарыя́т аўтамабі́льнага тра́нспарту Белару́скай ССР быў утвораны 28 ліпеня 1939 года. З 1946 года пераўтвораны ў Міністэрства аўтамабільнага транспарту БССР.
Паўнамоцтвы
На Народны камісарыят аўтамабільнага транспарту былі ўскладзены наступныя абавязкі:
Штэфан Ройтэр
Штэфан Ройтэр (Stefan Reuter; нар. ) — нямецкі футбаліст, абаронца і паўабаронца. Чэмпіён свету 1990 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ.
Ынталы (Паўладарская вобласць)
Ынталы — сяло ў Качырскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Церанкольскай сельскай акругі. Код КАТА — 554830200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 318 чалавек (172 мужчыны і 146 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 213 чалавек (116 мужчын і 97 жанчын).
Мармузіха
Мармузіха — возера ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці, за 12 км на поўдзень ад горада Жыткавічы, за 2,8 км на ўсход ад вёскі Боркі, на левабярэжнай пойме ракі Прыпяць.
Возера старычнае. Даўжыня 0,4 км, найбольшая шырыня 0,05 км. Паўднёвая частка возера істотна зарастае. На поўнач ад возера знаходзіцца вялікая сетка меліярацыйных каналаў.
Румянскія
Румянскі́я (, Румянские) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгінаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Даўгінава Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Вышэйшая школа экалогіі і кіравання ў Варшаве
Вышэйшая школа экалогіі і кіравання ў Варшаве — польская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Варшаве.
Агульная характарыстыка
Вышэйшая школа экалогіі і кіравання ў Варшаве з’яўляецца адной з найлепшых недзяржаўных тэхнічна-мастацкіх вышэйшых навучальных устаноў у Польшчы. Яна паўстала на падставе рашэння Міністэрства народнай адукацыі Польшчы ў ліпені 1995 года і зарэгістраваная пад нумарам 62. Яна ўжо больш за 25 гадоў навучае студэнтаў на стацыянарных (дзённых) і нестацыянарных (завочных) праграмах узроўню бакалаўрыяту, інжынера і магістра.
Установа валодае будынкамі, размешчанымі ў Варшаве, на вул. Альшэўскай, 12 (новы адміністрацыйна-вучэбны будынак — сядзіба ўстановы), вул. Рэйтана, 16, вул. Груецкай, 128 (тры паверхі) і нерухомасцю ў вёсцы Клаўдын-Ласкі (гміна Старэ Бабіцы), дзе знаходзіцца станцыя аховы прыроды і ландшафту.
Інэса Фёдараўна Брэгман
Інэса Фёдараўна Брэгман (нар., Барысаглебск, Варонежская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1968 годзе. Працавала ў Мінгарпраекце, Мінскпраекце, з 1975 года — вядучы архітэктар у Белжылпраекце. Член Саюза архітэктараў СССР з 1974 года (Мінск).
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): добраўпарадкаванне вадасховішчаў Заслаўскага, Драздоўскага (1973), Вяча (1975), ПДП пас. Ратамка Мінскага раёна (1973); праекты капітальнага рамонту жылых дамоў у Мінску, Віцебску, Гомелі, Брэсце, Магілёве (1976-80).
Клешніна (Холм-Жыркоўскі раён)
Клешніна (Клешнино) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Томскага сельскага паселішча.
NGC 5693
NGC 5693 (іншыя абазначэнні — UGC 9406, MCG 8-27-6, ZWG 248.11, KUG 1434+488, PGC 52194) — спіральная галактыка з перамычкай (SBd) ў сузор’і Валапас.
NGC 639
NGC 639 (іншыя абазначэнні — ESO 413-13, MCG -5-5-2, IRAS01367-3010, PGC 6105) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Валь-Рэцца
Насельніцтва складае 217 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 36 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 22010. Тэлефонны код — 0344.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.