cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дуўрскі замак
Гісторыя замка
У 1939 г. падчас Другой сусветнай вайны тунэлі былі пераабсталяваны спачатку ў бамбасховішча, затым камандны цэнтр і падземны шпіталь. У 1940 г. Адмірал Бертрам Рамсі (Bertram Ramsey) кіраваў эвакуацыяй англійскіх і французскіх войскаў з-пад Дзюнкерка (Аперацыя Дынама) менавіта з падземных тунэляў замка ў Дуўры.
У наш час замак пераўтвораны ў музей.
Свята-Мікалаеўская царква (Буда-Кашалёва)
Свята-Мікалаеўская царква — мураваны праваслаўны храм у горадзе Буда-Кашалёва Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці.
Гісторыя
На мяжы XIX—XX стагоддзяў у вёсцы Кашалёў быў пабудаваны драўляны храм. У пачатку 1930-х гадоў храм быў закрыты. З 1941 года храм у Буда-Кашалёве дзейнічаў у набытым жылым доме. У 1953 годзе храм згарэў і прыход пераехаў у малільны дом.
У 1989 годзе вернікі Свята-Мікалаеўскага малільнага дома звярнуліся ў мясцовыя органы ўлады з просьбай аб дазволе будаўніцтва новага храма. 25 снежня 1989 года было атрымана пісьмовае апавяшчэнне аб дазволе будаўніцтва новага храма. У верасні 1990 года благачынны Гомельскай акругі протаіерэй Стэфан Гладышчук здзейсніў чын асвячэння месца пад будаўніцтва храма. 19 мая 1994 года епіскап Гомельскі і Жлобінскі Арыстарх здзейсніў чын асвячэння храма.
Пры храме дзейнічае нядзельная школа.
Кумач
Кумач (ад kumāš) — баваўняная тканіна, афарбаваная ў , радзей у сіні колер. У XVIII — першай палове XIX стагоддзя кумач вырабляўся татарамі Казанскай губерні, з другой паловы XIX стагоддзя вытворчасць кумача асвоілі і на фабрыках іншых губерняў Расійскай імперыі. З другой паловы XVIII стагоддзя «кумачовы» ўспрымаўся як чырвоны колер.
Кумач ішоў на пашыў аднатонных сарафанаў з арнаментальнай вышыўкай («кумачнікаў») і аздабленне мужчынскіх кашуль (для кантрасных па колеры цвікляў, полікаў, аплікацыі). У Савецкім Саюзе з кумача рабілі сцягі і транспаранты, па гэтай прычыне слова «кумач» асацыявалася з чырвоным сцягам.
Дурэйка
Дурэйка — прозвішча.
Эндла (тэатр)
Эндла (Endla teater) — тэатр у Пярну, Эстонія.
Гісторыя
Папярэднікам будынка тэатра было вялікае складское памяшканне без вокнаў, пабудаванае ў Пярну для гастралюючых тэатральных труп у пачатку XIX стагоддзя і вядомае сярод жыхароў пад назвай «Planwagen». Яго памеры былі прыкладна 33 метраў у даўжыню і 10 метраў у шырыню. Першы цалкам эстонамоўны спектакль быў прадстаўлены ў ім у 1824 годзе. Гэта была буфанада ў двух актах «Permi Jago unne-näggo» у пастаўноцы талінскай нямецкай акцёрскай трупы, якая з’яўлялася адаптацыяй камедыі Аўгуста фон Кацэбу «Der Trunkenbold» (Азёрная чаша), ажыццёўленай Петэрам Андрэасам Іаганам Штэйнсбергам.
23 мая 1910 года адбылося ўскладанне краевугольнага каменя ў будаўніцтва новага тэатральнага будынка. Урачыстае адкрыццё адбылося 22 кастрычніка 1911 года. У якасці першага прадстаўлення ў ім была пастаўлена п’еса «Libahunt» (Пярэварацень), напісаная эстонскім драматургам Аўгустам Кіцбергам.
23 лютага 1918 года з балкона тэатра была абвешчана Дэкларацыя незалежнасці Эстоніі за дзень да яе абвяшчэння ў Таліне.
Тэатр згарэў ад пажару ў 1944 годзе, а яго руіны, якія выкарыстоўваліся ў якасці складскіх памяшканняў, былі ўзарваныя ў 1961 годзе. Новы будынак быў узведзены ў 1967 годзе ў азнаменаванне 50-годдзя Кастрычніцкай рэвалюцыі. 3 лістапада 1967 года была паказана п’еса Аўгуста Якабсона «Барацьба без лініі фронту». Галоўная зала новага тэатра ўмяшчала 600 месцаў, мела паваротную сцэну, у будынку меліся прасторныя рэпетыцыйныя залы.
З 1953 года па 1987 год тэатр насіў назву «Пярнускі драматычны тэатр імя Л. Койдула». У 1988 годзе тэатру вярнулі ранейшае імя — «Эндла».
Касцёл Святога Антонія Падуанскага (Раванічы)
Касцёл Святога Антонія Падуанскага — каталіцкі храм у аграгарадку Раванічы Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці. Размешчаны ў паўночнай частцы аграгарадка, на могілках.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1790—1799 гадах па фундацыі ўладальніка раваніцкага палацава-паркавага ансамбля Антонія Слатвінскага. Па яго задумцы, храм «павінен быў стаць магільным склепам фундатараў як сямейны маўзалей».
У 1800 годзе касцёл быў кансэкраваны пад тытулам Святога Антонія і атрымаў статус філіяльнага ў Бярэзінскай парафіі. Пры касцёле Слацвінскія ўтрымлівалі сталага святара.
У 1937 годзе будынак быў зачынены. Пасля Вялікай Айчыннай вайны, да 1985 года выкарыстоўваўся ў гаспадарчых мэтах як зернасховішча. У 1990-х гадах пацярпеў ад пажару і з таго часу знаходзіцца ў паўзруйнаваным стане.
Архітэктура
Помнік архітэктуры класіцызму. Невялікі квадратны ў плане будынак з прамавугольнай апсідай, да якой далучаны дзве бакавыя нізкія сакрысціі. Галоўны фасад аформлены чатырохкалонным порцікам з трохвугольным франтонам і спрошчанымі іанічнымі капітэлямі з разеткамі ў выглядзе кветак. Галоўны ўваход дэкарыраваны сандрыкам з франтончыкам і паўцыркульнай люкарнай, фланкіраваны арачнымі нішамі. Бакавыя і тыльныя фасады члянёны пілястрамі ў прасценках. Аконныя праёмы прамавугольныя.
Унутры зала была перакрыта цыліндрычным скляпеннем і аздоблена паліхромнай размалёўкай на біблейскія тэмы. На тарцовай сцяне мелася ілюзорная выява алтара. Над нартэксам зроблены хоры з парапетам у выглядзе антаблемента, куды вяла лесвіца ў тоўшчы сцяны. Пад касцёлам знаходзіцца крыпта.
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Мёрскага раёна
Гісторыка-культурныя каштоўнасці Мёрскага раёна — аб’екты архітэктуры, археалогіі, гісторыі і мастацтва, помнікі горадабудаўніцтва і запаведныя мясціны на тэрыторыі Мёрскага раёна Віцебскай вобласці, якія знаходзяцца пад дзяржаўнай аховай Рэспублікі Беларусь.
У Мёрскім раёне гісторыка-культурнымі каштоўнасцямі прызнаны 22 аб’екты, з якіх 17 — помнікі архітэктуры, 5 — помнікі гісторыі.
19 аб’ектаў — гісторыка-культурныя каштоўнасці рэгіянальнага значэння, 3 аб’екты — гісторыка-культурныя каштоўнасці рэспубліканскага значэння.
Садкы (Магілёў-Падольскі раён)
Садкы (Садки́) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Гусіты
Штуршком да ўзнікнення гусіцкага руху сталі выступленні Яна Гуса і яго паплечнікаў — Іераніма Пражскага і іншых. Гусіты асуджалі накапленне багаццяў царквой і духавенствам, заклікаючы вярнуцца да « евангельскай беднасці»; лічылі, што для таго, каб кожны чалавек мог зразумець «Закон Божы», набажэнствы павінны здзяйсняцца на чэшскай/роднай мове; крытыкавалі каталіцкае прычасце для духавенства хлебам і віном, а для свецкіх асоб толькі хлебам; даказвалі, што ў першапачатковым  хрысціянстве ўсё прычашчаліся аднолькава.
Пакаранне смерцю Яна Гуса (1415) і Ераніма Пражскага (1416) паводле рашэння Канстанцкага сабора выклікала выбух абурэння сярод чэхаў і стала штуршком да гусіцкіх войнаў.
У гусіцкіх руху з самага пачатку вызначыліся два крылы — умеранае (Чашнікі) і радыкальнае (Табарыты), які мелі розныя мэты.
Наступствы руху гусітаў
Далейшае развіццё сітуацыі прывяло да ўсталявання ў Чэхіі мірнага суіснавання дзвюх канфесій — каталікоў і чашнікаў, якое было канчаткова замацавана дагаворам у Кутна-Гуры (1485). Радыкальнай групай гусітаў былі так званыя « чэшскія (багемскія) браты», што пачалі фарміравацца ў 1457 годзе і адкалоліся ад чашнікаў у 1476. «Багемская браты» не прызнавалі таінстваў, адпрэчвалі перадіснаванне. Праблема суіснавання каталікоў і гусітаў у Чэхіі абвастрылася ў XVII стагоддзі ў сувязі з распаўсюджваннем у Чэхіі ідэй Рэфармацыі. У гэты час многія чашнікі зблізіліся з лютэранамі, а «багемскія браты» з  кальвіністамі. Імператары з дынастыі Габсбургаў у другой палове XVII стагоддзя імкнуліся да адмены правоў гусітаў, што прывяло да Трыццацігадовай вайны (1618—1648). Пасля паразы Чэхіі ў вайне царкоўныя арганізацыі гусітаў на доўгі час спынілі сваё існаванне.
Сучаснасць
Непасрэдна з часоў Гуса працягваюць дзейнічаць «Чэшскія браты», хоць яны афіцыйна не называюць сябе гусітамі.
Тастубек
Тастубек — сяло ў Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Мергенсайскай сельскай акругі. Код КАТА — 433249200.
Гусіты
Сучаснасць
Наступствы барацьбы паміж нацыянальным рэлігійным рухам гусітаў і каталіцкай царквой адбіваюцца на духоўным жыцці чэшскага народа да гэтага часу: чэхі з’яўляецца ў цяперашні час найбольш  атэістычнай народам у Еўропе.
Тастубек
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 53 чалавекі (29 мужчын і 24 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 90 чалавек (44 мужчыны і 46 жанчын).
Гусіты
Цікавыя факты
У 1452 гусіцкае пасольства прыбыло ў Канстанцінопаль для ўсталявання афіцыйных адносін з Праваслаўнай царквой. Дэлегацыя была сустрэта вельмі добразычліва, але паколькі на наступны год Канстанцінопаль паў, ніякіх практычных наступстваў гэта не мела.
23 сакавіка 1430 года Жанна д’Арк надыктавала ліст, які заклікаў да выступлення крыжаноснай арміі супраць гусітаў да таго часу, пакуль гусіты не вярнуцца да каталіцкай веры. Захоп яе салдатамі-бургундцамі двума месяцамі пазней вызваліў яе ад гэтай місіі.
Двухгадовыя расліны
Двухгадо́выя расліны — травяністыя расліны, жыццёвы цыкл якіх працягваецца 2 вегетацыйных перыяды.
У першы год жыцця ў такіх раслін развіваюцца вегетацыйныя органы (карані, сцябло, лісце). На другі год акрамя таго развіваюцца кветкі і плады.
Двухгадовымі раслінамі, напрыклад, з’яўляюцца, , , , , ,.
Сцяг Курганскай вобласці
Сцяг Курганскай вобласці з'яўляецца сімвалам Курганскай вобласці. Прыняты 1 снежня 1997 года.
Апісанне
Сцяг Курганскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно, шырыня і даўжыня якога суадносяцца як 1:2, падзеленае па гарызанталі на тры роўнавялікія палосы белага, зялёнага і белага колераў. У цэнтральнай частцы зялёнай паласы - курганная эмблема з герба Курганскай вобласці: два срэбных кургана (узгорка), адзін за адным, сілуэты курганоў падзеленыя зялёным контурам. Зваротны бок сцяга з'яўляецца люстраным адлюстраваннем яго асабовага боку.
Вялікія Кайбіцы
Вялікія Кайбіцы (Большие Кайбицы, Олы Кайбыч, Olı Qaybıç) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Кайбіцкага раёна Татарстана. Таксама цэнтр Вялікакайбіцкага сельскага паселішча. Знаходзіцца на паўднёвым захадзе Татарстана, за 18 км ад чыгуначнай станцыі Куланга, за 110 км ад Казані. Насельніцтва — 1600 чалавек (2010).
Сяло размешчана па абодвух берагах ракі Берля (прытоку Бірлі), за 2 км ад яе вусця.
Садкіўці (Магілёў-Падольскі раён)
Садкіўці (Са́дківці) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Дубенецкі сельсавет
Ду́бенецкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Столінскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Дубенец.
Гісторыя
Створаны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Столінскага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя сельсавета далучана да Беразноўскага сельсавета.
IC 2112
IC 2112 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лютэранскія могілкі (Полацк)
Лютэранскія могілкі — могілкі ў Полацку, размешчаны па вуліцы Гагарына. Былі закладзены на захад ад праваслаўных Чырвоных могілках. З цягам часу лютэранская і праваслаўная частка злучыліся. Мелі рэгулярную планіроўкі, былі зроблены роўныя сцежкі, што падзялялі могілкі на часткі, пахаванні рабіліся ў пэўным парадку. На могілках збудавана неакласіцыстычная капліца.
Самы стары з захаваных помнікаў у гэтай частцы помнік Штэрнгросу, які памёр 3 сакавіка 1796 года з надпісам па-руску. Гэта калона з чырвонага граніту была другі раз скарастана ў якасці надмагілля Нікулінасу (1919—1951).
Найбольш значнымі надмагільнымі помнікамі ў гэтай частцы з’яўляюцца мармуровыя крыжы прадстаўнікам вядомага роду Рульковіус Вальтэру (+05.09.1895) і Луізе ў сужэнстве Лундберг (+1900), дзеткам барона Пфайліцэр-Франка Элізабеце і Міхаэлю, памерлым у 1893 г., Эвеліне Зільбердорф з Сенгераў (06.06.1914) і Вільгельму Мічэрліху (+18.11.1894). Усе помнікі маюць надпісы ў нямецкай мове.
Меліся пахаванні латышоў братоў Яніса, Вальдэмара і Карліса Баладзітсаў, спачылых на мяжы XIX—XX стст. (не захаваліся). Захаваўся толькі прыгожы абеліск Янісу Кілблаксу (+24.04.1914) з надпісам у латгальскім дыялекце латышскай мовы. З прычыны наяўнасці сярод пахаванняў праваслаўных, напрыклад, доктара Сцяпана Яфімавіча Паўлоўскага (+27.05.1904) і яго маці Дар’і Антонаўны (+18.01.1893), можна казаць пра праваслаўна-лютэранскую лучнасць.
Пасля разбурэння ў 1930-х гадах Міхайлаўскіх могілак Чырвоныя становяцца галоўнымі гарадскімі могілкамі. На могілках маецца агульнае пахаванне ваенных, параненых у ліпені-верасні 1944 г. у часе баявых дзеянняў у Літве і Латвіі і памерлых у шпіталях № 1822, 1969, 2479.
З цягам часу лютэранская і праваслаўная частка злучыліся, бо прагал шырынёй у 20 метраў між імі занялі пахаванні савецкага часу (1930-х — 1970-х гадоў).
Ранбіна (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 27 населеных пунктаў.
Альхімовіч
Альхімовіч — беларускае і польскае прозвішча:
Баравыя (Чашніцкі раён)
Баравы́я (, Боровые) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Альшанскага сельсавета.
Валінфрэда
Насельніцтва складае 301 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 18 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 20. Тэлефонны код — 0774.
Скала
Скала — каменная груда са стромкімі схіламі і вострымі выступамі; выхад каменных горных парод са стромкімі схіламі і звычайна востраканцовымі вяршынямі.
Валінфрэда
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Скала
Скалы не пакрыты ці пакрыты малаважна вышэйшымі раслінамі, звычайна расліннасць складаюць мохі, водарасці і лішайнікі.
Скалы могуць знаходзіцца на значнай адлегласці ад моры ці акіяна, утвараць бераг, выступаць над воднай паверхняй у выглядзе невялікага вострава ці ўздымацца над глыбінямі на малаважнай адлегласці ад паверхні мора.
Валінфрэда
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вярхоўны суд Аўстраліі
Вярхоўны, або Высокі, суд Аўстраліі (High Court of Australia) з'яўляецца судом апошняй інстанцыі ў Аўстраліі, а таксама старэйшым судом аўстралійскай судовай іерархіі. Вярхоўны суд можа прымаць уласныя рашэнні, а таксама з'яўляецца апеляцыйным судом. Ён мае права праводзіць ацэнку юрыдычнай самастойнасці законаў, прынятых парламентам Аўстраліі і парламентамі штатаў, а таксама ў выпадку неабходнасці вырашаць спрэчкі і пытанні, звязаныя з розначытаннем канстытуцыі краіны. Вярхоўны суд дзейнічае паводле артыкула 71 Канстытуцыі Аўстраліі, паводле якой менавіта гэтаму юрыдычнаму інстытуту надаецца права прымаць найбольш важныя юрыдычныя рашэнні, звязаныя з дзейнасцю Федэрацыі. Дзейнасць Высокага суда і яго структура вызначаны Юрыдычным актам 1903 года.
Сцяг Варонежскай вобласці
Сцяг Варонежскай вобласці з'яўляецца сімвалам Варонежскай вобласці. Прыняты 5 ліпеня 2005 года.
Апісанне
Сцяг Варонежскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно чырвонага колеру адносінамі шырыні да даўжыні 2:3, якое прайгравае кампазіцыю герба Варонежскай вобласці: выходзячую ад дрэўка жоўтую гару, складзеную з буйных камянёў, на схіле якой — белы перакулены гарлач, які лье белую ваду.
Сафі Томпсан
Сафі Томпсан (Sophie Thompson; нар., Лондан) — брытанская актрыса.
Кар'ера
У кіно дэбютавала ў 1978 годзе, ва ўзросце 16 гадоў знялася ў 5 эпізодах тэлесерыяла «Вандроўнік у часе».
Асабістае жыццё
Сафі з сям'і акцёраў: бацька Эрык Томпсан, маці Філіда Ло, сястра — вядомая брытанская актрыса Эма Томпсан. Замужам за брытанскім акцёрам, сцэнарыстам, кампазітарам і музыкантам Рычардам Ламсдэнам. Сыны: Эрні Джэймс (нар. 1997) і Уолтар Эрык (нар. 2000).
Белыя скалы Дуўра
Белыя скалы Дуўра (White Cliffs of Dover) — крэйдавыя скалы на ўзбярэжжы Кента.
Сваю назву скалы атрымалі ад горада Дуўр, па абодва бакі якога яны размешчаны. Дуўрскія скалы дзякуючы яркаму колеру бачныя з французскага мыса Гры-Нэ («Шэрага мыса»). Вышыня скал дасягае 107 м. Хоць падобныя крэйдавыя скалы не рэдкасць для паўднёвага ўсхода Англіі, менавіта Дуўрскія з’яўляюцца найбольш папулярнымі. Ім прысвечана мноства твораў. Дуўрскія Белыя скалы здаўна служылі сярод маракоў сімвалам набліжэння да берагоў Англіі. Менавіта Белым скалам Англія абавязана рымскай назве «Альбіён» («albus» — «белы»).
Утварэнне Скал паходзіла ў мелавым перыядзе.
На скалах размешчаны Дуўрскі замак, празваны «Ключом да Англіі».
Людовік III (кароль Францыі)
Людовік III (863 - 5 жніўня 882) — кароль Заходне-Франкскага каралеўства (Францыі) у 879 - 882 гадах, з дынастыі Каралінгаў. Старэйшы сын Людовіка Заікі і Ансгарды Бургундскай.
Сэрэбрынці
Сэрэбрынці (Серебри́нці) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Тарлаўксхёбн
Тарлаўксхёбн Þorlákshöfn) — горад у Ісландыі.
Горад Тарлаўксхёбн размешчаны на паўднёвым узбярэжжы Ісландыі, на беразе Атлантычнага акіяна. Адміністрацыйна ўваходзіць у абшчыну Ёльфус сіслы Арнес рэгіёну Судурланд.
Тарлаўксхёбн - партовы горад, які ляжыць на адлегласці ў 52 кіламетры на паўднёвы-усход ад сталіцы краіны Рэйк’явіка. Колькасць насельніцтва горада складае 1.541 чалавека (на 1 снежня 2007 года). На плоскім паўднёвым узбярэжжы Ісландыі, дзе фактычна адсутнічаюць натуральныя бухты і залівы, Тарлаўксхёбн з'яўляецца адным з 2 акіянскіх партоў (нараўне з размешчаным на 400 кіламетраў на усход ад порта Хёбна). З Тарлаўксхёбна ходзіць рэгулярна таксама паром да вострава Хеймаэй (адлегласць складае 70 кіламетраў). Гараджане ў асноўным занятыя ў суднабудаванні і рыбалоўстве.
Піўчанка
Піўчанка — прозвішча.
Сіпішчава
Сіпі́шчава (, Сипищево) — аграгарадок у Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Малабахаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 15 кіламетраў на поўдзень ад горада Дуброўна, за 107 кіламетраў ад Віцебска, 23 кіламетры ад чыгуначнай станцыі Асінаўка.
Яан Каплінскі
Біяграфія
Нарадзіўся 22 студзеня 1941 гады. Сын паляка і эстонкі. Бацька, філолаг Ежы Каплінскі (1903—1943), быў арыштаваны ў першы год пасля далучэння Эстоніі да СССР у 1940 годзе і загінуў у зняволенні. Маці, Нора Каплінскі, была перакладчыцай французскай літаратуры. Яан вырас у Тарту і праводзіў летні час у сваякоў у ваколіцах Выру. Вучыўся ў Тартускім універсітэце, дыплом па раманскай філалогіі (1966). Фармаваўся ў коле тартускіх семіётыкаў (Ю. М. Лотман і інш.), разам з тым выпрабаваў глыбокі ўплыў усходняй філасофіі, перш за ўсё — будызму, адным з настаўнікаў у якім быў для яго выбітны тэолаг, філосаф, філолаг і паэт Уку Мазінг (1909—1985).
Помнік Грунвальду (Ваўкавыск)
Помнік Грунвальду ці Помніка 600-годдзю Грунвальдскай бітвы — помнік у г. Ваўкавыск Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
У 2008 годзе 44 жыхары Ваўкавыску звярнуліся да гарадскіх уладаў са зваротам адзначыць памяць мужнасці нашых землякоў у Грунвальдскай бітвы адкрыццём мемарыяльнай стэллы. З гісторыі Ваўкавышчыны вядома, што у той бітве загінула амаль уся Ваўкавыская харугва, якая прымала ўдзел у баталіі.
17 ліпеня 2011 года, з нагоды святкавання Дня горада, адбылося адкрыццё помніка. На адкрыццё былі прадстаунікі выканаўчых уладаў, дэлегаты ад буйных арганізацый і прадпрыемстваў гораду, польскія і расейскія госці, сябры Грамадскага аб’яднання «Беларускае добраахвотнае таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры», Праваабаронча-асветніцкага грамадскага аб’яднання Рух «За Свабоду» і простыя грамадзяне. З прадмовай выступаў старшыня Ваўкавыскага райвыканкаму Дз. Голец.
Субоціўка
Субоціўка (Субо́тівка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Парэцкі сельсавет (Гродзенскі раён)
Парэ́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Парэчча.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Парэцкага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 25 лістапада 1940 года ў складзе Гродзенскага раёна, з 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ліхацкага сельсавета. 17 лістапада 1959 года ў склад сельсавета з Гожаўскага сельсавета перададзена вёска Вярхполле. 10 снежня 1973 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Наварудскага сельсавета.
Знаходзіцца на поўначы Гродзенскага раёна, прыкладна ў 30 кіламетрах ад горада Гродна. На тэрыторыі сельсавета — 26 вёсак, 6 з якіх пападаюць у пагранічную зону Беларуска-Літоўскай мяжы.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3297 чалавек, з іх 53,1 % — палякі, 34,2 % — беларусы, 8,8 % — рускія.
Сцяг Томскай вобласці
Сцяг Варонежскай вобласці з'яўляецца сімвалам Томскай вобласці. Прыняты 29 мая 1997 года.
Апісанне
Сцяг Томскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно белага колеру з адносінамі шырыні сцяга да яго даўжыні — 2:3. У цэнтры полкі змяшчаецца малюнак герба Томскай вобласці памерам 1/3 ад яго плошчы. Зваротны бок сцяга люстрана паўтарае яго пярэдні бок. Белы і зялёны колеры герба і сцяга з'яўляюцца традыцыйнымі для Сібіры: зялёны сімвалізуе лес, белы — снег.
IC 2115
IC 2115 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ігар Васілевіч Дурэйка
Ігар Васілевіч Дурэйка (1922—1994) — беларускі спартсмен, спецыяліст у галіне спартыўнай медыцыны. Майстар спорту СССР па плаванні. Заслужаны трэнер Беларускай ССР. Заслужаны ўрач БССР (1980).
Біяграфія
З дзяцінства захапляўся плаваннем, але раскрыцца таленту ў поўнай меры перашкодзіла вайна.
Дзевятнаццацігадовы Ігар Дурэйка з першых дзён пайшоў на фронт. Быў разведчыкам, камандзірам дыверсійнай групы, якая дзейнічала ў глыбокім тыле праціўніка.
Пасля заканчэння вайны паступіў у Мінскі медыцынскі інстытут, пры гэтым працягваў займацца плаваннем.
Пасля заканчэння спартыўнай кар’еры стаў спецыялістам у галіне спартыўнай медыцыны. У 1952—1992 гадах працаваў у Рэспубліканскім дыспансеры спартыўнай медыцыны.
Спартыўная кар’ера
Быў уключаны ў складзе зборнай каманды СССР па плаванні. Разам з заслужаным майстрам спорту, майстрамі спорту і Уладзімірам Забеліным не раз усталёўваў рэкорды СССР у эстафетным плаванні 4 х 100 м брасам.
Ушанаванне памяці
Адкрыты чэмпіянат Беларусі па плаванні на кароткай вадзе прысвячаецца памяці заслужанага трэнера і ўрача Беларусі Ігара Васілевіча Дурэйкі.
Оскар Шындлер
Оскар Шындлер (28 красавіка 1908 — 9 кастрычніка 1974), нямецкі прадпрымальнік, які выратаваў падчас Другой Сусветнай вайны больш за 1200 яўрэяў.
Шыжага
Шыжага — сяло ў Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Акцябрскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 16 км на поўнач ад раённага цэнтра, горада Аральска. Код КАТА — 433253100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2423 чалавекі (1302 мужчыны і 1121 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 2198 чалавек (1133 мужчыны і 1065 жанчын).
Сугакы
Сугакы (Суга́ки) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вішкавічы
Ві́шкавічы (, Вишковичи) — вёска ў Беларусі, у Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Альшанскага сельсавета.
Алан Паркер
Сэр Алан Уільям Паркер (sir Alan William Parker; нар. 14 лютага 1944, Лондан — 31 ліпеня 2020) — брытанскі кінарэжысёр і сцэнарыст, старшыня Брытанскай рэжысёрскай гільдыі і заснавальнік брытанскага Камітэта па справах кіно.
Лехтэ Хайнсалу
Лехтэ Хайнсалу (Lehte Hainsalu; нар., Хааслава, Тартумаа) — эстонская пісьменніца і палітык. З’яўляецца адным з прадстаўнікоў эстонскай грамадскасці, якія падпісалі «Ліст 40». Яна належыць да «Клуба 20 жніўня», які аб’яднаў дэпутатаў Вярхоўнага Савета Эстонскай Рэспублікі 20 жніўня 1991 года ў прыняцці рашэння аб аднаўленні незалежнасці Эстонскай Рэспублікі. Ганаровы грамадзянін Тарту.
Біяграфія
Нарадзілася 31 кастрычніка 1938 года ў муніцыпалітэце Хааслава, Тартускі павет.
У 1956 годзе скончыла Тартускую сярэднюю школу № 2, а ў 1961 годзе — факультэт гісторыі і вывучэння мовы ў Тартускім дзяржаўным універсітэце па эстонскай філалогіі. З 1958 года з’яўляецца членам Саюза пісьменнікаў Эстоніі. У эпоху Эстонскай ССР Лехтэ Хайнсалу працавала ў газеце «Эдасі», пазней яна працавала на Тартускім машынабудаўнічым заводзе і выкладала сваю родную мову ў некалькіх школах Тарту. Таксама на працягу васьмі гадоў яна працавала ў ETV Tartu і з’яўлялася аўтарам сцэнара некалькіх серыялаў (напрыклад, «Lapsesuu»).
У 1980 годзе апынулася сярод падпісантаў «Ліста сарака». З 1981 па 1990 гады ўзначальвала Тартускае аддзяленне Саюза пісьменнікаў Эстоніі. У 1993—2003 гадах выкладала стылістыку ў Духоўнай акадэміі ў Тарту.
Апублікавала мноства зборнікаў вершаў, раманаў і дзіцячых кніг і атрымала шматлікія літаратурныя прызы.
Херувім
Херувім — у іўдаізме і хрысціянстве — вышэйшы чын сярод анёлаў. Ён знаходзіцца ў непасрэднай прысутнасці Божай. Згодна з Бібліяй, у яго шэсць крылаў: два для таго, каб закрываць твар, два для таго, каб закрываць ногі, і два для таго, каб лятаць.
Рэнчна (гміна)
Рэ́нчна (Ręczno) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пятркоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рэнчне. Плошча гміны складае 88,9 км². Станам на 2007 год у гміне Рэнчна пражывалі 3616 чалавек, шчыльнасць — 41 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Тарасіўка (Магілёў-Падольскі раён)
Тарасіўка (Тара́сівка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Малагарадзішчанскі сельсавет
Малагарадзі́шчанскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Малое Гарадзішча.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў Ляхавіцкім раёне Баранавіцкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у Брэсцкай вобласці. 9 чэрвеня 1958 года ў склад Пад’язаўлеўскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёскі Гукова і Літоўка). На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 6 населеных пунктаў. 16 сакавіка 1987 года ў склад сельсавета з Альхоўскага сельсавета вернута вёска Літоўка. Скасаваны 23 снежня 1997 года, тэрыторыя далучана да Альхоўскага сельсавета.
Сіглуфіёрдур
Сіглуфіёрдур - горад рыбакоў і гандляроў рыбай. У перыяд так званага «селядцовага буму» у 40-я - 50-я гады XX стагоддзя колькасць насельніцтва горада перавышала 3 тыс. чалавек. У цяперашні час колькасць жыхароў скарацілася да 1438 чалавек (на 2004 год). Шчыльнасць насельніцтва роўная 9,28 чал./км ². У горадзе ёсць музей рыбалоўства, штогод ўрачыста адзначаецца Свята рыбака.
Адлегласць ад Сіглуфіёрдура да сталіцы краіны Рэйк’явіка складае 401 кіламетр, аўтатранспартнае паведамленне стала магчымым толькі пасля будаўніцтва тунэляў.
Трапавэ
Трапавэ (Тропове́) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вівара-Рамана
Вівара-Рамана (Vivaro Romano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рым.
Насельніцтва складае 194 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 16 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 20. Тэлефонны код — 0774.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 2116
IC 2116 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Афрыканскі ягнятнік
Афрыканскі ягнятнік (Gyps coprotheres) — адзін з відаў сіпаў.
Від з’яўляецца эндэмікам Капскай вобласці і фінбоша, жыве ў дзікім выглядзе толькі на паўднёвым захадзе ПАР, але, аднак, зарэгістраваныя выпадкі з’яўлення афрыканскіх ягнятнікаў у Лесота і Батсване, да Зімбабвэ. Агульная колькасць не перавышае 10 тысяч асобін. Гняздуе на скальных участках. Як і іншыя сіпы, з’яўляецца тыповым падальнікам.
Хонькіўці
Хонькіўці (Хо́ньківці) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Стэфан Незабытоўскі
Стэфан Прэцлаў Незабытоўскі (Stefan Niezabytowski;  —, Парыж) — польскі і літоўскі ваенны дзеяч, удзельнік паўстання 1830—1831 гадоў.
Біяграфія
З 21 лютага 1812 года — падпаручнік 1-га швадрона 8-га ўланскага палка Княства Варшаўскага, што быў сфарміраваны коштам Дамініка Радзвіліла і ваяваў на баку Напалеона. Пасля паразы Французскай імперыі перайшоў на службу ў армію новаўтворанага Каралеўства Польскага. У 1819 годзе — падкаморы Навагрудскага павета. У 1820 годзе — паручнік войск польскіх. Пасля дэмабілізацыі жыў у маёнтку Свіслач, быў губернскім сакратаром. Падчас Лістападаўскага паўстання 1830—1831 гадоў стаў на чале паўстання ў Слонімскім павеце, прызначаны капітанам Навагрудскай кавалерыі і 13-га ўланскага палка, што быў утвораны з 3-га швадрона 13-га ўланскага палка Каралеўства Польскага. Адышоў разам з польскімі рэгулярнымі часцямі на чале з Генрыкам Дэмбінскім да Варшавы, атрымаў дыплом «Добра заслужаны Айчыне», а 15 верасня 1831 года — Залаты крыж пад № 2697.
Перайшоў прускую мяжу, дзе 5 кастрычніка 1831 года быў інтэрніраваны. З 1833 года жыў у Францыі, спачатку ў Мецы, са жніўня ў Трыезе, а пазней — у Парыжы, з красавіка 1834 года працаваў каміваяжорам.
З 1838 года — сябра Гісторыка-літаратурнага таварыства. 22 мая 1841 года стаў адным з арганізатараў Таварыства бацькоў польскіх сем’яў у эміграцыі.
Пахаваны на могілках Монмартра ў Парыжы.
Водар
Водар — прыемны пах. Такая назва паху мае дадатковую, эмацыйную характарыстыку (антонім гэтаму слову — смурод). Водар у чалавека можа выклікаць станоўчыя асацыяцыі (харчовыя, сексуальныя, звязаныя з бяспекай), і адпаведныя фізіялагічныя рэакцыі: паглыбленне дыхання, нярэдка — зніжэнне артэрыяльнага ціску і некаторае расслабленне цягліц пры знаходжанні ў зоне дзеяння прыемнага лятучага духмянага рэчыва.
Пеэтэр Тульвістэ
Пеэтэр Тульвістэ (Peeter Tulviste;,  — ) — эстонскі псіхолаг і дзяржаўны дзеяч, член Эстонскай акадэміі навук. Ганаровы грамадзянін Тарту.
Вучань А. Лурыя. У 1969 годзе скончыў факультэт псіхалогіі МДУ імя Ламаносава, у 1975 годзе там жа абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Аб сацыяльна-гістарычным развіцці пазнавальных працэсаў: на матэрыяле замежных эксперыментальна-псіхалагічных даследаванняў». У 1987 годзе абараніў у МДУ імя Ламаносава доктарскую дысертацыю на тэму «Культурна-гістарычнае развіццё вербальнага мыслення».
У 1969—1971 гадах — інжынер у Тартускім універсітэце, у 1974—1975 гадах — выкладчык на кафедры логікі і псіхалогіі Тартускага ўніверсітэта. У 1975—1978 гадах — старшы выкладчык кафедры псіхалогіі Тартускага ўніверсітэта. У 1978—1988 гадах — дацэнт кафедры псіхалогіі Тартускага ўніверсітэта. У 1988—1992 гадах — прафесар кафедры псіхалогіі Тартускага ўніверсітэта, у 1990—1991 гадах выкладаў ва Універсітэце Кларка ў Вустэры (штат Масачусетс, ЗША). У 1991—1993 гадах — кіраўнічы дэкан факультэта філасофіі Тартускага ўніверсітэта, у 1992 годзе выкладаў у Інстытуце германістыкі Гамбургскага ўніверсітэта, у 1992—1993 гадах — навуковы прарэктар Тартускага ўніверсітэта, у 1993—1998 гадах — рэктар Тартускага ўніверсітэта, у 1994—2004 гадах — віцэ-прэзідэнт Эстонскай акадэміі навук, у 2002—2003 гадах — галоўны дарадца па навуцы і адукацыі Вышэйшай ваеннай школы Узброеных сіл Эстоніі.
Вяжоўка
Вяжо́ўка (, Вежовка) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Іванскага сельсавета.
У 1931—1965 гадах цэнтр Вяжоўскага сельсавета. Да 2015 года вёска ўваходзіла ў склад Альшанскага сельсавета.
Вегетатыўныя органы
Вегетатыўныя органы — часткі цела расліннага арганізма, якія служаць для падтрымання яго індывідуальнай жыцця.
У ніжэйшых раслін вегетатыўнае цела (талом, або слаявіна) не рассечана на органы, а прадстаўлена адной клеткай (аднаклетачныя водарасці, ніжэйшыя грыбы), ніткамі з аднаго шэрагу клетак (міцэлій грыбоў) або калоніямі ў форме пласцінак, шароў і інш; у высокаарганізаваных водарасцей адзначаецца расчляненне талома на органы і тканкі. У вышэйшых раслін асноўныя вегетатыўныя органы — лісце, сцябло і корань. Лісце выконвае функцыі фотасінтэзу, газаабмену і транспірацыі; корань служыць для прымацавання раслін да субстрату і паглынання з глебы вады і мінеральных соляў; сцябло — орган, які злучае паміж сабой корань і лісце. Марфалагічная і анатамічная будова вегетатыўных органаў, прыстасаваны да выканання уласцівых ім функцый. Пры змене характару функцыі перажываюць адпаведныя змены і вегетатыўныя органы. Вегетатыўныя органы служаць таксама для вегетатыўнага размнажэння.
Ілья Іосіфавіч Кабакоў
Ілья Іосіфавіч Кабакоў (,  — ) — савецкі і амерыканскі мастак, прадстаўнік маскоўскага канцэптуалізму.
Куршэк
Куршэк — сяло ў Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акцябрскай сельскай акругі. Код КАТА — 433253300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 86 чалавек (47 мужчын і 39 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 142 чалавекі (79 мужчын і 63 жанчыны).
Рэндзіны (гміна)
Рэндзі́ны (Rędziny) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Чэнстахоўскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рэндзінах. Плошча гміны складае 41,36 км². Станам на 2007 год у гміне Рэндзіны пражывалі 9 776 чалавек, шчыльнасць — 233,2 чал./км².
Ілья Іосіфавіч Кабакоў
Біяграфія
Нарадзіўся 30 верасня 1933 года ў Днепрапятроўску ў сям’і слесара Іосіфа Бенцыянавіча Кабакова і бухгалтара Бэлы Юдэлеўны Саладухінай.
З 1956 года Ілля Кабакоў пачаў ілюстраваць кнігі для выдавецтва «Детгиз» (з 1963 года — «Дзіцячая літаратура») і для часопісаў «Маляня», «Мурзілка», «Вясёлыя карцінкі». З другой паловы 1950-х гадоў пачаў займацца жывапісам «для сябе».
Памёр 27 мая 2023 года.
Дзмітрый Данілавіч Лелюшэнка
Дзмі́трый Дані́лавіч Лелюшэ́нка ( —  — савецкі танкавы і агульнавайсковы камандзір. Генерал арміі (8 мая 1959). Двойчы Герой Савецкага Саюза (1940, 1945). Герой Чэхаславакіі (1970). Кандыдат ваенных навук.
Шлышкіўці
Шлышкіўці (Шлишкі́вці) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Могілкі Лійва
Могілкі Лі́йва (Liiva kalmistu — Пясочныя могілкі) — могілкі ў горадзе Таліне, Эстонія. Размешчана ў мікрараёне Лійва (вуліца Кальмісту 34). Агульная плошча — 64 га. Да 1978 года з’яўляліся самымі вялікімі могілкамі Таліна. Унесены ў Дзяржаўны рэгістр помнікаў культуры Эстоніі як помнік гісторыі.
Гісторыя
Могілкі выкарыстоўваюцца з 1935 года. Яго планіроўкай займаўся кіраўнік праектнага бюро будаўнічага аддзела талінскай гаруправы Херберт Ёхансан (1884—1964); ён жа спраектаваў могілкавыя будынкі.
Афіцыйнае адкрыццё могілак адбылося 22 верасня 1935 года.
На тэрыторыі могілак знаходзіцца збудаваная ў 1934—1935 гадах капліца (архітэктар Херберт Ёхансан, унесеная ў Дзяржаўны рэгістр помнікаў культуры Эстоніі як помнік архітэктуры), брацкая магіла 164 савецкіх ваеннапалонных і помнік ахвярам Чырвонага тэрору (два апошнія унесены ў Дзяржаўны рэгістр помнікаў культуры Эстоніі як помнікі гісторыі).
Уваход на могілкі, капліца і помнік утвараюць сабой галоўную вось дадзенай тэрыторыі.
Большая частка тэрыторыі могілак і, у прыватнасці, участак вакол капліцы, першапачаткова была лесам. Пры планаванні могілак меркавалася захаваць лясныя масівы ў прамежках паміж адведзенымі для пахавання кварталамі, аднак пазней, з ростам колькасці пахаванняў, ад гэтага плана потым адмовіліся. Праходы паміж магіламі першапачаткова былі вельмі шырокімі. Частка могілкавай тэрыторыі на ўсходзе, размешчаная за вуліцай Валдэку, захавала некранутыя лясныя масівы. У могілкавых кварталах дамінуюць прамыя рады магіл і пахаванні, падзеленыя строгімі бетоннымі агароджамі.
Сезон 2017 ЖФК Бабруйчанка
У 2017 годзе жаночы футбольны клуб «Бабруйчанка» з Бабруйска прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Мікалай Паўлавіч Палеціка
Мікалай Паўлавіч Палеціка (, г. Канатоп, Сумская вобласць, Украіна —, г. Іерусалім) — гісторык, эканаміст. Доктар гістарычных навук (1942), кандыдат эканамічных навук (1937).
Біяграфія
Скончыў Кіеўскі ўніверсітэт (гісторыка-філалагічны факультэт, 1919), Ленінградскі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Сусветная гаспадарка і сусветная палітыка», 1924). Працаваў у газеце «Ленинградская правда» і інш. (1923—1928), Ленінградскім тапаграфічным тэхнікуме (1929—1931), Ленінградскім інстытуце грамадзянскага і паветранага флоту (1930—1936), Ленінградскім дзяржаўным універсітэце (1936—1951), Сярэднеазіяцкім дзяржаўным універсітэце (1951—1953), Беларускім дзяржаўным універсітэце (1953—1972).
З 1973 годзе жыў у Ізраіле.
Навуковыя інтарэсы: гісторыя міжнародных адносін; гісторыя і крыніцазнаўства Першай сусветнай вайны; эканоміка авіяцыі.
Дом па Камсамольскай вуліцы, 30 (Брэст)
Дом па Камсамольскай вуліцы, 30 — будынак у Брэсце, размешчаны ў гістарычным цэнтры горада. Пабудаваны ў другой палове XIX — пачатку XX ст. з цэглы.
Архітэктура
Плоскасць галоўнага фасада падзелена пілястрамі на чатыры розныя па памеры часткі. Пілястрамі вылучаны часткі будынкі, дзе размешчаны: арачны праезд на тэрыторыю ўнутранага двара і галоўны ўваход у будынак. Арачны праезд ва ўнутраны двор, верагодна, закладзены пасля 1939 года, бо да гэтага часу існавала правіла, што на кожны ўчастак мусіць быў быць самастойны ўезд. З прычыны таго, што будынак займаў усю шырыню ўчастку, праезд мусіў быў быць у структуры будынка. Пасля 1939 года, пасля таго, як была праведзена нацыяналізацыя, гэта правіла перастала дзейнічаць. Цяпер на месцы праезда знаходзіцца аконны праём.
Архітэктурнае рашэнне будынка асіметрычнае, але ў той жа час, гэта асіметрыя прыкметная толькі пры ўважлівым разглядзе. Па гарызанталі сцяна галоўнага фасада падзелена простым міжпавярховым паяском. Другую і трэцюю гарызантальную лінію праводзяць падаконныя цягі першага і другога паверхаў. Завяршаецца сцяна галоўнага фасада развітым карнізам з сухарыкамі. Дваровай фасад у наш час атынкаваны. Ён першапачаткова меў простае рашэнне: аконныя і дзвярныя праёмы не мелі ліштваў. Акрамя простага па рашэнні карніза, дваровы фасад не мае архітэктурных дэталяў. Бакавы фасад з боку дому нумар 28, як і першапачаткова, не мае аконных ці дзвярных праёмаў. Дах будынка двухсхільны, пакрыты бляхай.
Асноўны акцэнт у архітэктурным рашэнні будынка зроблены на стварэнне выразнага вобраза галоўнага фасада. Архітэктурныя дэталі, такія як розныя па малюнку ліштвы, сандрыкі, філёнгі, паяскі, пілястры, карніз, выкананыя з выкарыстаннем разнастайнай па канфігурацыі фігурнай цэглы, стварылі запамінальны вобраз будынка, пабудаванага ў «цагляным стылі».
IC 2119
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Алтар
Алтар — у старажытныя часы алтаром называлася месца, на якім жрацы прыносілі ахвяраванні богу. Пазней, калі сталі будаваць пастаянныя бажніцы, так называлася галоўная ўсходняя частка гэтага будынка, у якой здзяйснялася богаслужэнне. У іўдзеяў алтары адрозніваліся паміж сабою па сваёй форме і архітэктуры ў залежнасці ад тых мэт, дзеля якіх яны служылі. У іх былі алтары для спальвання жывёлы і алтары бяскроўныя, на якіх спальвалі хлебныя дары і курылі фіміям.
У хрысціянскім царкоўна-рэлігійным кульце алтары з’явіліся толькі ў часы панавання рымскага імператара Канстанціна Вялікага (4 ст.), з 5 ст. пачалі ўпрыгожваць алтар крыжам, а з часоў папы Рыгора VI у каталіцкай царкве стала звычаем будаваць у касцёле па некалькі алтароў, адзін з якіх з’яўляўся галоўным. У праваслаўнай царкве алтаром прынята называць частку храма, прызначаную для свяшчэннаслужыцеляў і аддзеленую ад сярэдняй часткі храма высокім іканастасам.
Юркіўці (Магілёў-Падольскі раён)
Юркіўці (Юркі́вці) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сабне (гміна)
Са́бне (Sabnie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сакалоўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сабні. Плошча гміны складае 107,92 км². Станам на 2004 год у гміне Сабне пражывалі 4040 чалавек, шчыльнасць — 37,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Фіміям
Фіміям (θυμίαμα, ад  — палю; аналагічна царк. ладан (лявона)) — араматычнае рэчыва, якое выкарыстоўваецца для акурвання ў бажніцах розных канфесій. Таксама дым, які ўтвараецца пры спальванні такога рэчыва.
У пераносным сэнсе курыць фіміям — лісліва, празмерна ўсхваляць каго-небудзь.
Ярышыў
Ярышыў (Я́ришів) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сіпы
Сі́пы (Gyps) — род буйных драпежных птушак сямейства атрада, шырока распаўсюджаных у цёплым клімаце ўсходняга паўшар’я.
Маюць вонкавае падабенства з амерыканскімі грыфамі, аднак гэтыя дзве групы птушак блізкімі сваякамі не з’яўляюцца. Тыповыя падальнікі, вылучаюцца пераважна цёмным апярэннем, голай галавой (многія — голай шыяй), доўгімі і шырокімі крыламі. Здабычу знаходзяць выключна з дапамогай зроку (у адрозненні ад грыфаў, якія маюць добры нюх). Маюць магутную дзюбу, але слабыя ногі, няздольныя пераносіць здабычу. Характэрная анатамічная асаблівасць — вялікі аб’ём валля і страўніка для спажывання вялікай колькасці ежы.
Алесь Шашкоў
Алесь (Аляксандр Андрэевіч) Шашкоў (, Раманоўшчына,, Віцебская вобласць — ) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Па заканчэнні сярэдняй школы (1941) пайшоў у Савецкую Армію. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Быў двойчы паранены. Пасля дэмабілізацыі (1947) — адказны сакратар чашніцкай раённай газеты «Сцяг сацыялізму». У 1950 г. скончыў Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КПБ і стаў працаваць у газеце «Звязда». У 1954—1957 гг. — рэдактар аддзела часопіса «Калгаснік Беларусі». Скончыў Вышэйшыя літаратурныя курсы ў Маскве (1959), завочна — Літаратурны інстытут імя Максіма Горкага (1961). Працаваў адказным сакратаром рэдакцыі газеты «Літаратура і мастацтва», старшым рэдактарам на Беларускім радыё, галоўным рэдактарам у Міністэрстве культуры БССР, загадчыкам рэдакцыі ў выдавецтве «Народная асвета».
Творчасць
Друкуецца з 1947. Аўтар зборнікаў апавяданняў «Змена» (1951), «Абуджэнне» (1955), «На рачных плёсах» (1956), «Ранняй вясною» (1957), «Сонца тушыць зоркі» (1959), «На вадзе і такое здараецца» (1966), зборніка аповесцей «Лань — рака лясная» (1979), раманаў «Спытай сваё сэрца…» (1971), «Навальніца спее ў цішыні» (1995). У іх тэмы перажытага на вайне, пасляваеннага жыцця вёскі, складанасць і непаўторнасць чалавечых характараў.
Франк Ведэкінд
Біяграфія
Сын урача і актрысы, Франк Ведэкінд вучыўся ў Мюнхене і Цюрыху. З 1884 года ўваходзіў у колы мюнхенскага мадэрна. Пасля смерці бацькі ў 1888 атрымаў спадчыну. Як драматург выпрабаваў ўплыў Г. Бюхнера, Г. Ібсена, Ф. Ніцшэ, А. Стрындберга, Гаўптмана. З 1896 супрацоўнічаў з мюнхенскай сатырычным часопісам Сімпліцысімусам. Пісаў тэксты для палітычнага кабарэ.
Рэйн Аўн
Рэйн Аўн (Rein Aun;,  — , ) — эстонскі лёгкаатлет, сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў у дзесяціборстве.
Біяграфія
Рэйн Аўн нарадзіўся ў 1940 годзе ў Таліне і рана застаўся сіратой — яго бацька памёр, калі хлопчыку было 13 гадоў. Рэйн вучыўся ў спецыяльнай спартыўнай школе, ён добра бегаў на доўгія дыстанцыі, але абраў дзесяцібор’е. Аўн выступаў за Добраахвотнае спартыўнае таварыства (ДСТ) горада Тарту.
На Алімпійскіх гульнях 1964 года дзесяціборац стаў сярэбраным прызёрам, набраўшы 7842 ачкі і адстаўшы пры гэтым ад лідара, Вілі Гольдарфа, усяго на 45 ачкоў. У 1968 годзе на адным са спаборніцтваў ён палепшыў свой асабісты рэкорд да 7898 ачкоў, але на наступнай Алімпіядзе не змог завяршыць спаборніцтвы.
У 1995 годзе Рэйн Аўн памёр ад ліхаманкі. Пахаваны ў Таліне на могілках Лійва.
Вількішкес (Вільнюскі раён)
Вількішкес або Вількішкі (Vilkiškės) — вёска ў Бездоніскай сянюніі Вільнюскага раёна Вільнюскага павета Літвы.
Насельніцтва ў 2011 годзе складала 172 чалавека. Размешчана за 4 км ад Бездоніса, цэнтра сянюніі. Вёска з усіх бакоў аточана Лаварышскім лесам. Ёсць аўтобусны прыпынак. Першыя згадкі ў дакументах аб засценку з назвай Вільнішкі (Wilniszki, Вильнишки, Vilniškės) адносяцца да ХІХ стагоддзя. У перыяд паміж 1954 і 1976 годам назва вёскі трансфармавалася ў форму Вількішкі (Vilkiškės).
Канстытуцыя Аўстраліі
Канстытуцыя Аўстраліі (Constitution of Australia) — асноўны закон Аўстраліі, паводле якога ўрад Саюза ажыццяўляе кіраванне дзяржавай. Канстытуцыя Аўстраліі складаецца з некалькі дакументаў. Найбольш важным з'яўляецца Канстытуцыя Аўстралійскага Саюза. Канстытуцыя была ўхвалена на рэферэндумах, якія прайшлі ў краіне ў 1898—1900 жыхарамі аўстралійскіх калоній, і замацавана Канстытуцыйным Актам Аўстралійскага Саюза 1990 года, які з'яўляўся афіцыйным Актам Парламента Вялікабрытаніі.
Каралеўскае адабрэнне было падпісана каралевай Вікторыяй 9 ліпеня 1900 года, пасля чаго канстытуцыя набыла сілу закона. На тэрыторыі Аўстраліі канстытуцыя набыла сілу з 1 студзеня 1901 года. Нягледзячы на тое, што першапачаткова канстытуцыя замацоўвала шырокія правы за Парламентам Вялікабрытаніі, у наш час Аўстралія з'яўляецца незалежнай дзяржавай і парламент Вялікабрытаніі не мае права змяніць Канстытуцыю. Змены могуць быць зроблены толькі пасля рэферэндума, праведзенага на тэрыторыі Аўстраліі. Пісьмовы патэнт, які выдаецца каронай на зацвярджэнне Аўстралійскіх міністраў, таксама з'яўляецца часткай Канстытуцыі.
Спасылкі
Канстытуцыя Аўстраліі 1900, рэдакцыя 1988, рус
[http://kpzs.ru/osnovy-konstitucionnogo-stroya-avstralii/ В.А. ВІНАГРАДАЎ Асновы канстытуцыйнага ладу Аўстраліі]
Вегетатыўнае размнажэнне
Вегетатыўнае размнажэнне — утварэнне новай асобіны з мнагаклетачнай часткі цела бацькоўскай асобіны, адзін са спосабаў бясполага размнажэння, уласцівы мнагаклетачным арганізмам.
У водарасцей і грыбоў адбываецца шляхам аддзялення неспецыялізаваных участкаў талома ці праз утварэнне спецыялізаваных участкаў (вывадкавыя пупышкі водарасці сфацэлярыі і інш.)
У вышэйшых раслін адбываецца альбо як распад мацярынскай асобіны на дзве і больш даччыныя асобіны (напрыклад, пры адміранні паўзучых парасткаў або карэнішчаў, аддзяленне каранёвых атожылкаў), альбо як аддзяленне ад мацярынскай асобіны зародкаў даччыных (напрыклад, клубні, цыбуліны, вывадкавыя пупышкі).
Агратэхніка
Вегетатыўнае размнажэнне раслін адбываецца ў прыродзе самаадвольна, але чалавек таксама свядома размнажае расліны вегетатыўным спосабам. Так можна размнажаць расліны як цэлымі вегетатыўнымі органамі (дзяленнем куста, атожылкамі, цыбулінамі, клубнямі і інш.), так і іх часткамі (чаранкамі, карэнішчамі).
Адзін з пашыраных спосабаў вегетатыўнага размнажэння шматгадовых раслін у культуры — гэта дзяленне куста. Пры гэтым спосабе расліну выкопваюць і дзеляць на часткі неабходнай велічыні. Важна, каб на кожнай частцы кораня была хоць бы адна добрая пупышка.
Размнажэнне атожылкамі заснавана на ўтварэнні каранёў на парастку да таго, як ён будзе аддзелены ад мацярынскай расліны. Парастак прыгінаюць да зямлі і неглыбока закопваюць або прыціскаюць. Над паверхняй глебы пакідаюць толькі верхавіну парастка. Як толькі ўтворацца карані, атожылак аддзяляюць ад мацярынскай расліны і перасаджваюць на новае месца. Такім спосабам лёгка размнажаюцца парэчкі і агрэст. Пакаёвыя дрэвавыя расліны (фікус, драцэна) можна размнажаць паветранымі атожылкамі.