cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дзяржава Палесціна
Межы і насельніцтва
У прыватнасці, часовы павераны ў справах Дзяржавы Палесціна ў Расіі Фаед Мустафа (прадстаўнік партыі ФАТХ, якая прайграла на парламенцкіх выбарах у ПНА ў 2006 годзе, але ўтрымала кантроль над Заходнім берагам ракі Іардан) сцвярджаў :«Гэта датычыцца статусу Іерусаліма, дзе пазіцыя Палесціны супадае з пунктам гледжання міжнароднай супольнасці: Усходні Іерусалім становіцца сталіцай Палесціны, Заходні — сталіцай Ізраіля. Гэта тычыцца вяртання бежанцаў. Ёсць адпаведная рэзалюцыя Генасамблеі ААН 194 ад снежня 1947 года, мы згодныя з ёй. Ізраілю застаецца толькі выканаць яе — і пытанне будзе вырашана. Калі казаць коратка, то ўсё залежыць ад волі Ізраіля — калі Ізраіль спыніць акупацыю, вырашыць гэтую галоўную праблему, думаю, усе пытанні адразу вырашацца.» Варта адзначыць, што інтэрв’ю змяшчае недакладнасці — па названай рэзалюцыі Іерусалім пераходзіць пад кантроль ААН, а не Палесціны і Ізраіля (з чым Фаед, як відаць з тэксту інтэрв’ю, не згодны). Больш за тое, са сцвярджэннем Фаеда не згодны як законна выбраныя прадстаўнікі ад ХАМАС (не прызнаюць Ізраіль наогул), так і прадстаўнікі Ізраільскага ўрада. Пры гэтым, у Асноўным законе ПНА ў якасці яе сталіцы паказаны Іерусалім без ўказання на якую-небудзь яго частку.
У чэрвені 2009 года прэзідэнт Расіі Дзмітрый Мядзведзеў, выступаючы на ​​сустрэчы з пастаяннымі прадстаўнікамі краін-членаў Лігі арабскіх дзяржаў у Каіры, заявіў: «Абавязковым вынікам такога ўрэгулявання павінна стаць стварэнне незалежнай, суверэннай і жыццяздольнай палесцінскай дзяржавы са сталіцай ва Усходнім Іерусаліме, суіснаванне ў міры і бяспецы з усімі краінамі рэгіёну, зразумела, і з Ізраілем.».
Пры гэтым кіраўнікі ПНА неаднаразова заяўлялі пра тое, што іх мэтай з’яўляецца стварэнне дзяржавы, «свабоднай ад яўрэяў», што выклікае непрыманне і адпаведныя гістарычныя паралелі з палітыкай Трэцяга рэйха як у Ізраілі, так і за яго межамі.
902
902 — невысакосны год, пачаўся ў пятніцу. 902 год нашай эры, 902 год 1 тысячагоддзя, 2 год X стагоддзя, 2 год 1-га дзесяцігоддзя X стагоддзя, 3 год 900-х гадоў.
Канстанцін Мікалаевіч Басалыга
Канстанцін Мікалаевіч Басалыга (, в. Варкавічы,  — ) — прафесійны рэвалюцыянер. Брат Д. Басалыгі.
Біяграфія
Член КПСС з 1905 года. У перыяд Рэвалюцыі 1905—1907 гг. член ваенна-баявога штаба ў Харкаве, Севастопальскага камітэта РСДРП і рэдакцыі яго органа — газеты «Салдат». Вёў партыйную працу ў Харкаве, Адэсе, Екацерынадары, Севастопалі.
Дэлегат ад бальшавікоў Урала, даставіў У. І. Леніну мандат дэлегата ад бальшавікоў Усолля. У 1915 годзе сасланы ў Омск. Удзельнік Кастрычніцкай рэвалюцыі. Пасля рэвалюцыі на гаспадарчай працы ў Омску, Краснадары, Севастопалі, на Стаўрапаллі. У гады Вялікай Айчыннай вайны ў Севастопальскім народным апалчэнні. У вёсцы Варкавічы імем братоў Басалыг названая вуліца.
Шэрардыя
Шэрардыя, жэрардыя (Sherardia) — манатыпны род раслін сямейства. Уключае адзіны від — Шэрардыя палявая.
Род названы ў гонар брытанскага батаніка.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая травяністая расліна, 5-30 см вышынёй. Корань чырвоны, верацёнападобны. Сцеблы прасцёртыя, чатырохгранныя. Ніжняе лісце лапатавае, сабрана ў мутоўку па 4; верхняе — ланцэтнае, па 6 у мутоўцы.
Кветкі двухполыя, сабраны ў галоўкавыя суквецці. Чашачка з адгінам, шасцізубцовая. Вяночак варонкападобны, ружова-ліловы ці белы, адгін чатырохлопасцевы. Тычынак 4; слупок двураздельны; лычыкі галоўкавыя. Плод — сухі, падвойны, шурпаты арэшак.
Цвіценне май—верасень, плоданашэнне з чэрвеня.
Украінка (Білагірскі раён, Крым)
Украінка (Украї́нка, Töbenkӧy) — вёска ў Білагірскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ульянаўка (Білагірскі раён)
Ульянаўка (Улья́новка, Sultan Saray) — вёска ў Білагірскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Дзмітрый Мікалаевіч Басалыга
Дзмітрый Мікалаевіч Басалыга (Дмитрий Николаевич Бассалыго) (, в. Варкавічы,  — ) — прафесійны рэвалюцыянер, дзеяч кінамастацтва, і. Брат К. Басалыгі.
Біяграфія
Член КПСС з 1904 г. У перыяд Рэвалюцыі 1905—1907 гг. кіраваў баявой дружынай ў Харкаве. З 1906 года на нелегальнай партыйнай працы ў Севастопалі, Пермі, Екацярынбургу. Дэлегат. У 1908 г. кінуты ў Харкаўскую турму.
З 1910 г. у Маскве, працаваў на кінафабрыцы, адначасова вучыўся на юрыдычным факультэце ўніверсітэта і ў. Вёў рэвалюцыйную агітацыю сярод працоўных і Мыцішчаў, Удзельнік Кастрычніцкай рэвалюцыі і Грамадзянскай вайны.
У 1917 годзе быў мабілізаваны ў армію і накіраваны ў Саратаў для праходжання службы ў 92-м пяхотным запасным палку. Як сцвярджаў Басалыга, жыццё само паставіла перад палкавым камітэтам 92-га пяхотнага палка патрабаванне стварыць такі прафесійны драматычны тэатр, які быў бы сугучны сваім рэпертуарам рэвалюцыйнай эпохі і мог бы адказаць на запыты салдацкіх мас 70000-га гарнізона Саратава.
Пад кіраўніцтвам Д. М. Басалыгі, Б. Э. Дубавецкай, Н. В. Фірсава неўзабаве былі ўтвораны асноўныя службы тэатра, праведзены рамонт памяшканняў. Пачата было фарміраванне трупы.
У 1920—1921 гг. загадчык Цэнтральнага ўпраўлення тэатраў Наркамасветы РСФСР, у 1923—1926 гг. старшыня праўлення акцыянернага таварыства «Пралетарскае кіно». Рэжысёр і сцэнарыст кінафільмаў «З іскры полымя» (1924), «Мусульманка» (1925, залатыя медалі на Парыжскай выстаўцы) і іншых.
З верасня 1941 г. у Чырвонай Арміі. У 1944—1945 гг. выкладчык.
У вёсцы Варкавічы імем братоў Басалыг названая вуліца.
Зборная Балівіі па футболе
{{Зборная краіны па футболе
(Сант’яга, Чылі; 12 кастрычніка 1926) (Ла-Пас, Балівія; 22 жніўня 1993) {{Футбол|BOL}} 9:2 {{Футбол|HAI||R}} (Ла-Пас, Балівія; 3 сакавіка 2000) (Ліма, Перу; 6 лістапада 1927) {{Футбол|BRA||||||1889}} 10:1 {{Футбол|BOL||R}}} (Сан-Паўлу, Бразілія; 10 красавіка 1949) }}
Агульныя звесткі
Гістарычна склалася, што Балівія з’яўляецца адной з найслабых футбольных зборных Паўднёвай Амерыкі, таму на яе рахунку ўсяго тры ўдзелы ў чэмпіянаце свету па футболе — 1930, 1950 і 1994 года. Ні разу зборная не пераадольвала групавы этап, а ў шасці матчах трох турніраў набрала толькі адно ачко пры розніцы мячоў 1—20.
Стадыён
Тым не менш, зборная не лічыцца, як гэта прынята называць футбольным слэнгам, «пастаўшчыком ачкоў». Балівія праводзіць свае матчы ў Ла-Пасе, на стадыёне імя Эрнанда Сілеса. Ла-Пас размешчаны на вышыні 3600 метраў над узроўнем мора, што лічыцца недапушчальным для правядзення футбольных матчаў. Аднак ФІФА зрабіла выключэнне для Балівіі, і з тых часоў балівійцы гуляюць менавіта там. На стадыёне былі здабыты некалькі перамог над моцнымі сапернікамі, прычым гульцы саперніка скардзіліся часта на ўмовы надвор’я, да якіх даўно прывыклі балівійцы.
Дасягненні
Галоўным дасягненнем балівійцаў з’яўляецца выйграны ў 1963 годзе чэмпіянат Паўднёвай Амерыкі. Станам на верасень 2016 года зборная займае 75-е месца ў рэйтынгу ФІФА, а яе вышэйшым дасягненнем было 18-е месца ў ліпені 1997 года. Таксама балівійцы праславіліся ў адборачным турніры да чэмпіянату свету 2010 года, калі сенсацыйна разграмілі аргенцінцаў з лікам 6:1. У той сустрэчы вызначыліся найлепшы бамбардзір у гісторыі зборнай Хаакін Батэра (аформіў хет-трык), Марсела Марцінс Марэна, Алекс Ды Раса і Луіс Тарыка. Таксама балівійцы ў той жа адборачнай кампаніі змаглі перамагчы Бразілію з лікам 2:1. Яшчэ адным дасягненнем Балівіі з’яўляецца перамога на Летніх юнацкіх Алімпійскіх гульнях у Сінгапуры.
Яркэ Полэ (Кіраўскі раён)
Яркэ Полэ (Ярке́ По́ле, Qızıl Terçek) — вёска ў Кіраўскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Арыхіўка (Кіраўскі раён)
Арыхіўка (Орі́хівка, Keleçi) — вёска ў Кіраўскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Жэмчужына Крыму
Жэмчужына Крыму (Жемчу́жина Кри́му, Jemçujina Krıma) — вёска ў Кіраўскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Вуліца Свярдлова (Гродна)
Вуліца Свярдлова — вуліца ў цэнтральнай частцы горада Гродна. Названа ў гонар Я. М. Свярдлова ў 1940 годзе. Раней называлася Дзям'янаўская, Татарская, Баніфатарская. Праходзіць ад вуліцы Сацыялістычнай да вуліцы Будзённага. Працягласць каля 500 метраў. Пачала забудоўвацца з XV стагоддзя. У 1729 годзе на вуліцы быў пабудаваны кляштар баніфатараў, які не захаваўся да нашых дзён. У самым канцы XVIII стагоддзя Карл Шыльдхаўз пабудаваў для князёў Агінскіх палац на Дзям'янаўскай.
У канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў на канцы вуліцы ля высокага яра пабудаваны дзве вадацяжныя вежы. Падчас Вялікай Айчынай вайны вуліца часткова пашкоджана. У 1950-1970-я гады забудоўвалася 3-5 павярховымі жылымі дамамі, па першых паверхах якіх змяшчаліся крамы.
ХК Бабруйск
«Бабруйск» — прафесійны хакейны клуб з горада Бабруйск, Беларусь. Заснаваны ў 2018 годзе на аснове «Гомеля-2». Выступае ў Беларускай экстралізе Б.
Пруды (Кіраўскі раён)
Пруды (Пруди́, Alaç İşün) — вёска ў Кіраўскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Сыныцынэ
Сыныцынэ (Сини́цине, Baraq) — вёска ў Кіраўскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Сафііўка (Кіраўскі раён)
Сафііўка (Софі́ївка, Sofiyevka) — вёска ў Кіраўскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Садовэ (Кіраўскі раён)
Садовэ (Садо́ве, Qapıstalıq) — вёска ў Кіраўскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Пётр Іванавіч Шувалаў
Граф Пётр Іванавіч Шувалаў (Пётр Ива́нович Шува́лов,  — 4 [15] студзеня 1762, ) — кіраўнік рускага ўрада на зыходзе царствавання Лізаветы Пятроўны, генерал-фельдмаршал, канферэнц-міністр, камергер, сенатар, рэфарматар і вынаходнік. Бацька пісьменніка Андрэя Шувалава, ад якога паходзяць наступныя графы Шувалавы.
Спіс аб’ектаў PGC (1068001—1069000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1068001—1069000)
Сібірка
Сібірка (Sibiraea) — род з сямі відаў кветкавых раслін, якія адносяцца да сямейства.
Таксанамія
Сібірка была апісана Карлам Іаганам Максімовічам і надрукавана ў 6: 213, у 1879 годзе
Інзер (Беларэцкі раён)
Інзер (Инйәр, Инзер) — сяло ў Беларэцкім раёне Башкартастана, адносіцца да Інзерскага сельсавета. У канцы XVIII стагоддзя на месцы старой часткі Інзера знаходзілася башкірская вёска Хасанава. Паводле перапісу 1795 года ў Хасанава было 30 двароў. Сяло Інзер заснавана ў 1859 годзе. Да 17 снежня 2004 года мела статус рабочага пасёлка. Размешчана на беразе аднайменнай ракі, у месцы ўпадзення Малога Інзера.
Праз Інзер праходзіць аўтамабільная траса 80К-031 Уфа — Беларэцк. У пасёлку ёсць чыгуначная станцыя Інзер Куйбышаўскай чыгункі,
Адоеў
Адоеў (Одо́ев) — пасёлак гарадскога тыпу (з 1959) у заходняй частцы Тульскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Адоеўскага раёна Тульскай вобласці. Утварае аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне рабочы пасёлак Адоеў са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Насельніцтва — 5463 чал. (2018). Размешчаны на левым беразе ракі Упа, за 75 км на паўднёвы захад ад абласнога цэнтра горада Тулы на аўтадарозе Р139 Бялёў — Тула.
Церахаў
Це́рахаў — прозвішча.
Цярэнцьеў
Цярэнцьеў — прозвішча.
Сіцыёс
Сіцыёс, сіцыёз (Sicyos) — род кветкавых раслін сямейства.
Гузаль Рамазанаўна Сітдыкава
Гузаль Рамазанаўна Сітдыкава (Гүзәл Рамаҙан ҡыҙы Ситдиҡова; нар., пас. Інзер, Беларэцкі раён, Башкірская АССР, СССР) — башкірскі грамадскі і палітычны дзеяч, пісьменнік, перакладчык, народны дэпутат Вярхоўнага Савета Башкірскай АССР XII склікання (1991—1995), дэпутат Дзяржаўнага Сходу — курултая Рэспублікі Башкартастан 1—3 скліканняў (1995—2008), член Грамадскай Палаты Рэспублікі Башкартастан 1 склікання (2011—2012), старшыня Таварыства башкірскіх жанчын Рэспублікі Башкартастан (2004—2011), член Саюза пісьменнікаў Рэспублікі Бакартастан і РФ (1995). З 2012 года ўдзельнічае ў міжнародным валанцёрскім руху Вікімедыя.
Біяграфія
Нарадзілася 10 чэрвеня 1952 года ў пасёлку Інзер Беларэцкага раёна Башкірскай АССР. У 1967 годзе скончыла васьмігадовую школу, паступіла ў Беларэцкае педагагічнае вучылішча. З 1971 года працавала выхавацелькай у школе-інтэрнаце № 1, далей — у розных адукацыйных установах горада Беларэцка.
У 1980 годзе скончыла бібліятэчны факультэт Чалябінскага дзяржаўнага інстытута культуры. З 1983 года з’яўлялася супрацоўнікам, з 1986 года — загадчыцай аддзела, з 1987 года — намеснікам рэдактара Беларэцкай раённай газеты «Урал».
З 1989 па 1995 г. была галоўным рэдактарам раённай газеты «Урал» Беларэцкага раёна. Тады ж была абраная народным дэпутатам Вярхоўнага Савета Башкірскай АССР XII склікання (1991—1995 гг.).
Сібірка алтайская
Сібірка алтайская (Sibiraea laevigata) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Лістападны, вышынёй да 1 метра, галінасты куст, з густымі галінамі, з трывалымі каранямі, якія пранікаюць у вапняковыя скалы. Кара чырванавата-шаравата-карычневая, гладкая і бліскучая. Кветкі дыяметрам 6—7 мм, двухдомныя або гермафрадыты, і цвітуць у чэрвені і пачатку ліпеня. Размнажаецца насеннем, якое спее ў канцы верасня.
Арэал
У Харватыі расце ў хмызняках і насаджэннях чорнай хвоі і прыбярэжнага букавага лесу на поўначы і ў цэнтральным Велебіце.
Ахова
У Харватыі строга ахоўваецца з 4 верасня 1964 года.
Спіс аб’ектаў PGC (2427001—2428000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2427001—2428000)
Зборная Літвы па футболе
Зборная Літвы па футболе — нацыянальная футбольная каманда, якая прадстаўляе Літву на міжнароднай футбольнай арэне. Кіруючым органам зборнай выступае Літоўская футбольная федэрацыя. Каманда гуляла ў 1923—1940 гадах, у перыяд 1940—1990 была ў складзе зборнай СССР. Пасля 1990 года зноў гуляе самастойна.
Першая рэспубліка (1923—1940)
Першы міжнародны матч зборная згуляла 24 чэрвеня 1923 ў Каўнасе са зборнай Эстоніі і прайграла ёй з лікам 0:5. Першы гол літоўцы забілі 16 жніўня 1924 года ў Каўнасе зборнай Латвіі, але прайгралі з лікам 2:4. З ёй жа ў Рызе літоўцы ўпершыню згулялі ўнічыю, 1 верасня 1928 года з тымі ж латышамі ў Каўнасе адстаялі хатнюю нічыю.
Першую перамогу літоўцы атрымалі ў Таліне 24 жніўня 1924 над зборнай Эстоніі з лікам 2:1, а 15 жніўня 1930 года з тым жа лікам абгулялі зноў эстонцаў у Каўнасе. Апошнюю гульню яны правялі ў Каўнасе супраць Латвіі 13 кастрычніка 1940 года і з цяжкасцю выйгралі з лікам 4:3.
Усяго было сыграна 3 адборачныя матчы на чэмпіянаты свету 1934 і 1938 гадоў, адзін матч алімпійскага турніру 1924 года, 21 матч Кубка Балтыкі і 44 таварыскія матчы. З 10 турніраў на Кубак Балтыкі зборная двойчы, у 1930 і 1935 гадах, выйгравала яго.
Літоўская ССР (1941—1989)
Пасля таго, як Літва ўвайшла ў склад СССР, зборная была перафарміравана і стала зборнай Літоўскай ССР, якая мела ўнікальнае права выступаць асобнай камандай. Яна правяла ў савецкі час толькі дзве міжнародныя сустрэчы (абедзве ў Вільнюсе) супраць Кітая (23 ліпеня 1956 года, прайграла 0:1) і Лівіі (25 мая 1966, выйграла 6:0). Таксама ў 1948 і 1949 гадах выйграла Кубак Балтыкі, адыграла яшчэ 6 матчаў са зборнымі Латвійскай і Эстонскай ССР, а ў 1956 і 1979 гадах удзельнічала ў турнірах Спартакіяды народаў СССР.
Пасля 1990
Пасля аднаўлення незалежнасці Літоўскай Рэспублікі ў 1990 годзе федэрацыя футбола краіны не была ўключана ў УЕФА і ФІФА. Свой першы таварыскі матч зборная згуляла 27 мая 1990 супраць таксама непрызнанай зборнай Грузіі. Матч адбыўся ў Тбілісі і скончыўся з лікам 2:2. Прызнаныя нацыянальныя федэрацыі не вырашаліся на матчы са зборнай Літвы, таму першы афіцыйны матч удалося правесці толькі 15 лістапада 1991 года. У Клайпедзе зборная гуляла ў таварыскім матчы супраць зборнай Эстоніі і адразу ж дамаглася поспеху з лікам 4:1.
Лепшыя вынікі ў адборачных турнірах чэмпіянатаў свету і Еўропы — 3 месца ў адборы на Еўра-1996 і чэмпіянат свету 1998.
Хронотопь
«Хронотопь» — сеткавы кінематаграфічны праект аб міфалогіі сучаснага чалавека, рытуалах і абрадах нашага часу. Праект створаны калектывам аўтараў пад куратарствам Андрэя Кудзіненкі.
Пазіцыянуе сабе як погляд на рэчаіснасць, свабодны ад прапаганды, шаблонаў рынку, фарматаў фестывальнага мэйнстрыму. Шукае новыя формы існавання кінематографа: яго фінансавання, вытворчасці, дэманстрацыі, аб’яднання, навучання. У межах праекту створаны кароткія (у сярэднім 3—7 хвілін) эпізоды ў жанры ігравога ці дакументальнага кіно, мак’юмэнтары, анімацыі, якія аб’яднаныя ў альманахі. Створаны вэб-серыял, адукацыйныя праграмы, ладзяцца фестывалі, існуе прафесійнае таварыства ўзаемадапамогі па стварэнні незалежнага кіно.
Аляксей Іванавіч Самасуеў
Аляксе́й Іва́навіч Самасу́еў (нар., ) — беларускі палітык і дыпламат.
Біяграфія
Скончыў факультэт міжнародных эканамічных адносінаў Беларускага дзяржаўнага універсітэта (1998). На дыпламатычнай службе з 1999 года.
18 верасня 2018 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Фінляндскай Рэспубліцы, Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Каралеўстве Данія па сумяшчальніцтве.
Павел Міхайлавіч Пуставы
Па́вел Міха́йлавіч Пуставы́ (нар., Данецкая вобласць) — беларускі дыпламат.
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут замежных моў (1986), Дыпламатычную акадэмію МЗС Расіі (1990). На дыпламатычнай службе з 1999 года.
Займаў розныя пасады ў Міністэрстве замежных спраў, працаваў у пасольствах Беларусі на Кубе, быў часовым павераным у справах Рэспублікі Беларусь у Канадзе (2007—2010).
12 лютага 2019 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Каралеўстве Іспанія і пастаянным прадстаўніком Рэспублікі Беларусь пры Сусветнай турысцкай арганізацыі па сумяшчальніцтве.
Мікалай Ермалаевіч Пацкевіч
Мікала́й Ермала́евіч Пацке́віч (нар. ) — беларускі дыпламат.
Біяграфія
У 1995—2000 гадах быў намеснікам старшыні Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта. У 2000—2003 гадах быў саветнікам пасольства Рэспублікі Беларусь у Літоўскай Рэспубліцы. У 2003—2006 гадах працаваў у Міністэрстве замежных спраў Рэспублікі Беларусь — быў начальнікам упраўлення па каардынацыі замежнага эканамічнага дзеяння.
16 мая 2006 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Азербайджан.
Маладзёжная вуліца (Гродна)
Маладзёжная вуліца — вуліца ў цэнтральнай частцы горада Гродна. Знаходзіцца паміж вуліцамі Свярдлова і Кірава, перасякае вуліцу Маркса. Пряцягласць каля 500 метраў.
Гісторыя
Назву атрымала пасля 1944. Ранейшыя назвы Навікоўская (1560,1780, 1790), Дзявоцкая (акты магістрата XVII—XVIII стст.), пасля зноў Навікоўская, Брыгіцкі завулак і Новая, Паштовы завулак (1913), Назарэцянская, Бянецкага, Франштрасэ і Браўнбергерштрасэ.
Вуліца сфарміравалася ў два этапы. Найбольш ранні яе адрэзак — уздоўж брыгіцкага кляштара — склаўся не пазней сярэдзіны XVI ст. як вуліца, якая злучала Азёрскую з Дзям’янаўскай і напрацягу наступных стагоддзяў з’яўляўся самастойнай планіровачнай і урбаністычнай адзінкай. У XVI ст. вуліца складалася з шасці пляцаў і трох мяшчанскіх агародаў. Пачынаючы з 18 ст. усходні край вуліцы быў заняты кляштарнымі будынкамі брыгітак, якія з цягам часу скупілі таксама і ўчасткі на заходнім баку вуліцы. На канец XVIII ст. ла вуліцы мясціліся ўладанні кансісторскага пісара Урановіча, капеліста Юзафа Юшкевіча, намесніка брыгіцкіх юрыдык Казіміра Судніцкага, бераставіцкага пробашча і гродзенскага афіцыяла Яна Непамуцэна Кадлубоўскага, які быў добрым прыкладам рэпрэзентацыйнай забудовы вуліцы: на пляцы стаяла стайня, вазоўня і стары дом з сутарэннямі. Апошні пляц каля тагачаснай паўднёвай ускраіны вуліцы займаў шпіталь брыгітак. На гэтай вуліцы нейкі час жыў гродзенскі геадэт (землямер) Язэп Маркевіч, які ў часы Антонія Тызенгаўза працаваў галоўным землямерам у Гродзенскай каралеўскай эканоміі.
Частка вуліцы паміж К. Маркса і Кірава была пракладзена ў 1870-я гг. праз прыватныя землі Старавольскіх і стала называцца Новай (план 1912). На 1894 тут у доме Перліса знаходзілася паштовая конная станцыя.
Асноўная захаваная гістарычная забудова вуліцы, за выключэннем комплекса брыгітак, адносіцца да пасляпажаравага перыяду 1885 і мае рысы эклектыкі і мадэрну, а былы завод Старавольскіх меў і рысы канструктывізму.
Смалёўка зеленаватая
Смалёўка зеленаватая (Silene chlorantha) — від раслін сямейства, распаўсюджаны ў Еўразіі.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна, 30-80 см вышынёй. Сцеблы адзінкавыя, негалінаваныя, голыя. Прыкаранёвае лісце ланцэтнае, на доўгіх хвосціках, з выразнай сярэдняй жылкай; сцябловае лісце да верхавіны ўсё меншае, ад ланцэтнага да лінейнага. Суквецце вузка-мяцёлкавае, рэдкае; кветкі на тонкіх ніткападобных кветаножках, размешчаны на восі, радзей на кароткіх галінках. Прыкветкі плёнкавыя, бураватыя, па баках з рэдкімі вейчыкамі. Чашачка вузка цыліндрычная, пры плодзе булавападобная, голая, бледная, з зялёнымі жылкамі, часам злёгку пурпурна афарбаваная. Пялёсткі зеленаватыя, амаль да аснавання падзеленыя на лінейныя долі. Каробачка авальная, ≈ 8 мм даўжынёй, на кароткай (2 мм) ножцы.
Распаўсюджанне
Від распаўсюджаны ў Цэнтральнай і Усходняй Еўропе і ўмеранай Азіі.
Ва Украіне від расце на травяністых схілах, у светлых месцах — на ўсёй тэрыторыі, звычайны.
Анатоль Аляксеевіч Стэпусь
Анато́ль Аляксе́евіч Стэпусь (нар., Брэсцкая вобласць) — беларускі дыпламат.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт і Мінскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт.
Працаваў у Гандлёвым прадстаўніцтве Рэспублікі Беларусь у В’етнаме (1994—1998), у 2002—2004 гадах быў часовым павераным у справах Рэспублікі Беларусь у Японіі.
18 красавіка 2008 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Вялікай Сацыялістычнай Народнай Лівійскай Арабскай Джамахірыі.
З 2022 года працуе начальнікам упраўлення па працы з дыпламатычным корпусам Галоўнага ўпраўлення па абслугоўванні дыпламатычнага корпуса і афіцыйных дэлегацый «Дыпсэрвіс».
Андрэй Іванавіч Лучанок
Андрэй Іва́навіч Лучано́к (нар., ) — беларускі дыпламат.
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт (1994), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (2000).
Займаў розныя пасады ў Міністэрстве знешніх эканамічных сувязяў Рэспублікі Беларусь, пасля ў Міністэрстве замежных спраў, працаваў у пасольствах Беларусі ў Сірыі і Нідэрландах.
28 сакавіка 2019 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Аб’яднаных Арабскіх Эміратах і па сумяшчальніцтве ў Дзяржаве Кувейт, Каралеўстве Бахрэйн і Каралеўстве Саудаўская Аравія.
Валерый Валер’евіч Бараноўскі
Вале́рый Вале́р’евіч Барано́ўскі (нар., ) — беларускі дыпламат.
Біяграфія
Скончыў аддзяленне міжнародных зносін гістарычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага універсітэта (1995).
Займаў розныя пасады ў Міністэрстве знешніх эканамічных сувязяў Рэспублікі Беларусь, пасля ў Міністэрстве замежных спраў, працаваў у пасольствах Беларусі ва Украіне і Літве.
15 студзеня 2019 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Літоўскай Рэспубліцы.
18 чэрвеня 2021 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Куба. 21 сакавіка 2022 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Беларусі ў Нікарагуа па сумяшчальніцтве.
Спіс аб’ектаў PGC (2428001—2429000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2428001—2429000)
Авантуры Пранціша Вырвіча (фільм)
«Аванту́ры Пранціша́ Вы́рвіча» (Авантюры Прантиша Вырвича) — беларускі мастацкі фільм паводле рамана Людмілы Рублеўскай «Авантуры Пранціша Вырвіча, шкаляра і шпега». Зняты ў 2020 годзе, прэм’ера фільма не адбылася з палітычных прычын.
Сюжэт
Падзеі фільма разгортваюцца ў XVIII стагоддзі. Асноўнае месца дзеяння — тэрыторыя сучаснай Беларусі, ці тагачаснай Рэчы Паспалітай. Галоўны герой — беглы вучань менскага езуіцкага калегіума, малады шляхціц Пранціш са старажытнага роду Вырвічаў герба Гіпацэнтаўр. Разам са сваім слугой і сябрам, доктарам-алхімікам Баўтрамеем Лёднікам, ён трапляе ў вір інтрыг уплывовых магнатаў вакол трона Рэчы Паспалітай і барацьбы за магутны артэфакт — рамфею імператара Канстанціна.
Здымкі і пракат
Пра падрыхтоўку да работ над фільмам было абвешчана на прэс-канферэнцыі 11 чэрвеня 2018 года ў Мінску генеральным дырэктарам кінастудыі «Беларусьфільм» Уладзімірам Карачэўскім. Кастынг на галоўныя ролі завяршыўся ў кастрычніку. 18 лютага 2019 года адбыўся першы здымачны дзень. Здымкі фільма цягам 2019 года праходзілі ў Лідскім замку, Бабруйску, Міры, Нясвіжы. Спецыяльна для здымак на кінастудыі была зроблена машына на паравым рухавіку, якая апісана ў кнізе і нібыта створана паводле чарцяжоў Леанарда да Вінчы. Таксама, адмыслова да фільма, пабудавалі адпаведныя той эпохі дэкарацыі, было пашыта больш за 200 гістарычных касцюмаў, а акцёры перад здымкамі бралі ўрокі фехтавання і верхавой язды. Праца над карцінай завяршылася ў снежні 2019 года.
Перадпрэм’ерны паказ адбыўся 16 сакавіка 2020 года ў мінскім Доме кіно. Першапачаткова прэм’ера фільма была запланавана на 19 сакавіка 2020 года, з паказам стужкі ў рускамоўным варыянце. Але за некалькі дзён да прэм’еры кінастудыя «Беларусьфільм» вырашыла, што больш правільным будзе пераагучыць карціну і на беларускую мову, каб фільм выйшаў у пракат адначасова на дзвюх мовах, і прэм’ера была перанесеная на май 2020 года. У 2020 годзе дубляванне карціны на беларускую мову і выхад яго ў пракат не адбыліся праз эпідэмію COVID-19 і вострую фазу палітычнага крызісу пасля прэзідэнцкіх выбараў.
У 2021 годзе было абвешчана, што выхад у пракат фільма адбудзецца ў снежні, аднак за некалькі дзён да прэм’еры фільм пачалі прыбіраць з афіш беларускіх кінатэатраў. Прэм’ера фільма не адбылася. СМІ выказваюць здагадку, што фільм быў забаронены рэжымам Лукашэнкі праз тое, што ў ім здымаліся акцёры рэпрэсаванага Нацыянальнага акадэмічнага тэатра Янкі Купалы, якія сфармавалі тэатральную групу «Купалаўцы».
Васкакветнік вялікі
Васкакве́тнік вялікі (Cerinthe major) — від кветкавых раслін сямейства. Тыпавы від роду.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая травяністая расліна вышынёй да 65 см. Сцёблы прамастойныя, мясістыя, голыя. Лісце чаргаванае, простае. Кветкі паніклыя, ярка-жоўтыя, з цёмна-чырвонай або пурпуровай аблямоўкай каля асновы.
Смалёўка ляскаўка
Смалёўка ляскаўка (Siléne vulgáris) — шматгадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Назва
Першапачаткова расліна была апісана Конрадам Мёнхам, у працы Methodus plantas horti botanici et agri Marburgensis: a staminum situ describendi (1794) пад назвай. Назва, якую цяпер прызнаюць сапраўднай, была апублікавана ў 1869 годзе ў дзевятым выданні працы. Вядома вялікая колькасць сінонімаў, некаторыя з іх:
Беларускія назвы: ляскаўка, ласкавіца, ласкаўка, лускавіца, лускаўка, калетнік, ландыш белы, луснец , звончык , заячча капуста, заеччы мак, скрыпушка.
Распаўсюджанне
Расліна распаўсюджана ў Еўропе, Малой і Сярэдняй Азіі, на Каўказе, у Гімалаях, Манголіі, Японіі, Паўночнай Амерыцы і Паўночнай Афрыцы. Шырока распаўсюджаная на ўсёй тэрыторыі Расіі, акрамя арктычных і паўднёвых пустынных раёнаў.
Расце па лугах, узлесках, палянах, у светлых лясах, на высечках, пустках, абочынах дарог, па канавах; часцей сустракаецца на прырэчных лугах, пераважна ў паўднёвых абласцях засмечвае пасевы хлебных злакаў.
Біялагічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 40-100 см, голая, з прамым сцяблом. Лісце ланцэтнае або яйкападобна-ланцэтнае, даўжынёй да 10 см і шырынёй да 30 мм; шызае; ніжнія звужаныя ў кароткі хвосцік.
Кветкі на кароткіх кветаножках. Чашачка ўздутая, голая, даўжынёй 13-18 мм і шырынёй 7-10 мм, з 20 жылкамі. Пялёсткі ў 1,5—2 разы даўжэй чашалісцікаў, белыя, з рассечаным адгінам. Плод — шарападобная каробачка. Цвіце ў чэрвені—верасні, плоданасіць з ліпеня. Карані кароткія, не галінастыя. Лёгка вырываюцца з зямлі.
Выкарыстанне
Парасткі смалёўкі выкарыстоўваюцца ў міжземнаморскай кухні: на паўночна-усходзе Італіі — у рызота, у  — для запраўкі т. зв. «удовага » (gazpacho viudo).
Андрэй Яфрэмавіч Пісарэнка
Андрэй Яфрэмавіч Пісарэнка (1908—1966) — лейтэнант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Андрэй Пісарэнкі нарадзіўся 3 чэрвеня 1908 года ў Санкт-Пецярбургу. Пасля заканчэння сельскагаспадарчага інстытута пражываў у Полацку, працаваў прарабам. У 1932—1935 гадах праходзіў службу ў войсках НКУС СССР. У 1939 годзе Пісарэнка быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У тым жа годзе ён скончыў курсы ўдасканалення каманднага саставу. Удзельнічаў у баях савецка-фінскай вайны. З пачатку Вялікай Айчыннай вайны — на яе франтах.
Да верасня 1943 года лейтэнант Андрэй Пісарэнка камандаваў ротай 1035-га стралковага палка 280-й стралковай дывізіі 60-й арміі Цэнтральнага фронту. Адрозніўся ў час бітвы за Дняпро. 29-30 верасня 1943 года рота Пісарэнкі ўдзельнічаў у баях за сяло Ротычы Чарнобыльскага раёна Кіеўскай вобласці Украінскай ССР. У баі Пісарэнка атрымаў раненне, але застаўся ў страі. Яму ўдалося паспяхова арганізаваць адбіццё нямецкай контратакі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 17 кастрычніка 1943 года лейтэнант Андрэй Пісарэнкі быў ганараваны высокім званнем Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка».
Быў таксама ўзнагароджаны ордэнам Аляксандра Неўскага і шэрагам медалёў.
Спіс аб’ектаў PGC (2429001—2430000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2429001—2430000)
Антоніа Фарнезэ (герцаг Пармскі)
Антоніа Фарнезэ (Antonio Farnese; 29 лістапада 1679 — 20 студзеня 1731) — восьмы і апошні герцаг Пармы і П’ячэнцы (з 1727 года) з дому Фарнезэ.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Парме, Антоніа быў трэцім сынам Рануча II Фарнезэ, герцага Пармскага і яго жонкі Марыі д’Эстэ.
Ажаніўся ў 1727 годзе з Генрыетай д’Эстэ з Модэны з намерам нарадзіць спадчынніка. Шлюб, аднак, быў бяздзетным.
Спіс аб’ектаў PGC (2430001—2431000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2430001—2431000)
Зборная Фінляндыі па футболе
Зборная Фінляндыі па футболе — нацыянальная футбольная каманда, якая прадстаўляе Фінляндыю ў міжнародных матчах. Кантралюецца Футбольнай асацыяцыяй Фінляндыі.
Гісторыя
Футбольны саюз Фінляндыі быў заснаваны ў 1907 годзе. Фінляндыя ўвайшла ў ФІФА ў 1908 годзе, хоць і ўваходзіла ў той час у склад Расійскай імперыі. Футбол у Фінляндыі заўсёды саступаў у папулярнасці зімовым відам спорту, лёгкай атлетыцы і аўтаралі, і наўрад ці сітуацыя ў хуткім часе кардынальна зменіцца. Да 1970-х гадоў блізкасць фінаў з футболам абмяжоўвалася ў асноўным таварыскімі матчамі з паўночнымі суседзямі, і, хоць з тых часоў яны рэгулярна ўдзельнічаюць у адборачных турнірах чэмпіянатаў свету і Еўропы, зборная асабліва не прагрэсавала. Аднак у 1980 і ў 2008 гадах Фінляндыя была блізкая да выхаду ў фінальную частку чэмпіянату Еўропы. У асобных матчах каманда можа добра сябе праявіць.
Лідарам каманды па колькасці згуляных матчаў з’яўляецца Яры Літманен.
Зборная Андоры па футболе
Зборная Андоры па футболе (Selecció de futbol d'Andorra) прадстаўляе Княства Андору ў міжнародных матчах па футболе. Кантралюецца Футбольнай федэрацыяй Андоры. Станам на 15 верасня 2016 года, каманда займае 203 месца ў рэйтынгу ФІФА.
Зборная Андоры ніколі не гуляла ў фінальных стадыях чэмпіянатаў Еўропы і свету. Андора з’яўляецца аўтсайдарам еўрапейскага футбола. У актыве ўсяго 5 перамог над зборнымі Албаніі (2:0), Беларусі (2:0), Македоніі (1:0), Сан-Марына (2:0) і Венгрыі (1:0).
У 2003 годзе найлепшым іграком зборнай за апошнія 50 гадоў быў названы яе шматгадовы галкіпер, а цяпер галоўны трэнер Кольда. Гульні праводзіць на Нацыянальным стадыёне ў сталіцы краіны Андора-ла-Велья.
Гісторыя
Зборная Андоры — адна з самых маладых еўрапейскіх зборных. У 1994 годзе была заснавана Федэрацыя футбола Андоры. Пасля яе ўступлення ў УЕФА (1995 год) і ў ФІФА (1996 год) зборная Андоры атрымала магчымасць удзельнічаць у міжнародных матчах. Першым супернікам каманды стала зборная Эстоніі. Гэты матч адбыўся 13 лістапада 1996 года і скончыўся разгромам дэбютантаў з лікам 1:6. Гістарычны першы гол андорцаў забіў Агусці Поль на 61-й хвіліне.
Зборная Андоры з'яўляецца адной са слабых каманд Еўропы. Упершыню яны не прайгралі зборнай Азербайджана (нічыя 0:0 з Азербайджанам 24 чэрвеня 1998), а першая перамога прыйшла ў 24-м матчы 26 красавіка 2000, калі дзякуючы галам Хесуса Лусенда і Жуліа Санчэса са лікам 2:0 была абыграна зборная Беларусі.
Усяго станам на кастрычнік 2017 года зборная Андоры правяла 146 гульняў і атрымала ў іх усяго пяць перамог. Перамога над македонцамі 13 кастрычніка 2004 года стала гістарычнай, бо была здабытая ў афіцыйным матчы (кваліфікацыя да чэмпіянату свету). Адзіны гол у гэтай сустрэчы на ​​рахунку Марка Бернаўса. Паспяховым стаў для Андоры 2017 год: пасля гасцявой перамогі ў таварыскім матчы над Сан-Марына (2:0) Андора ў адборы да чэмпіянату свету 2018 згуляла ўнічыю з Фарэрскімі астравамі (0:0), а потым перемагла Венгрыю (1:0).
Забівае зборная Андоры нячаста. Усяго ў 146 гульнях ў браму сапернікаў забівалі 40 разоў. Таму проста забіты гол для каманды ўжо поспех. Прапускае ж Андора несумерна больш: 393 мяча ў 146 гульнях.
Ваўцэльна
Ваўцэ́льна  — возера ў Беларусі, у Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці, на пойме ракі Прыпяць, за 4,1 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад вёскі Запроссе, на поўдзень ад вёскі Вільча.
У час разводдзя возера злучаецца з Прыпяццю.
Восава (рака)
Во́сава, Восаўка  — рака ў Беларусі, у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Дзітва (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 14 км. Плошча вадазбору 40 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3,4 м/км. Выток ракі знаходзіцца каля вёскі Рачкуны. Упадае ў Дзітву за 0,5 км у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Ажэлішкі. Вадазбор у межах Лідскай раўніны. Рэчышча каналізаванае. На рацэ створаны сажалкі (каля вёсак Біланцы, Падваранцы).
Ларыса Лявонцьеўна Кароткая
Біяграфія
Бацька — Лявонцій Кандратавіч працаваў фельчарам, а маці — медсястрой. Пасля заканчэння Мінскага педінстытута (1938) і да Другой сусветнай вайны выкладала рускую і беларускую мовы ў Астрашыцкім Гарадку. У час вайны ўдзельніца антыфашысцкага падполля ў акупаваным Астрашыцкім Гарадку, партызанка брыгады «Штурмавая». Пасля вайны працавала выкладчыцай і завучам у сярэдніх класах школах Астрашыцкага Гарадка (1938—1941 і з 1944), Талькаўскай і Прылуцкай школах Мінскай вобласці.
У 1955—1957 гадах аспірантка філалагічнага факультэта БДУ. У 1963 г. абараніла кандыдацкую дысертацыю «Антыцаркоўная традыцыя ў старажытнарускай літаратуры». Пасля заканчэня працавала выкладчыкам у БДУ (1936 — рабочы факультэт, выкладчык, 1960—1995 — філалагічны факультэт, дацэнт кафедры тэорыі і гісторыі літаратуры, кафедры гісторыі беларускай літаратуры).
Навуковая дзейнасць
Аўтар 9 манаграфій і больш як 100 навуковых артыкулаў. Сферай яе навуковых інтарэсаў была старажытная беларуская і руская літаратура. Першыя артыкулы прысвечаны праблемам школы «Любіце працу» (1946 г.), «За родную школу» (1947 г.), «Абмен вопытам работы» (1948 г.).
Выступала з артыкуламі пра сучасную беларускую літаратуру.
Узнагароды
Узнагароджана ордэнам Вялікай Айчыннай вайны І ступені, медалямі «За адвагу», «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «Партызану Вялікай Айчыннай вайны І ступені». Заслужаны работнік БДУ (2011).
Барсукоўскі сельсавет (Мёрскі раён)
Барсуко́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мёрскага раёна Вілейскай і Полацкай абласцей БССР. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Барсукі.
Усходняя мяжа сельсавета праходзіла па Заходняй Дзвіне, на поўначы сельсавет межаваў з Валькоўскім сельсаветам, які быў скасаваны ў 1954 годзе.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Мёрскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Узмёны, сельсавет перайменаваны ва Узменскі.
Населеныя пункты
На 1 студзеня 1947 года ў склад сельсавета уваходзіла 19 населеных пунктаў.
На момант перайменавання ў склад сельсавета ўваходзілі наступныя паселішчы:
На працягу 1944—1954 гадоў былі ліквідаваныя некаторыя паселішчы Барсукоўскага сельсавета, напрыклад, фальварак Брыгідава, хутар Божа Ласка, хутар (гаспадарчы двор) Марынкі, вёска Міршчызна, фальварак Ліпава, хутрары Святапольшчызны і інш.
Зборная Люксембурга па футболе
Зборная Люксембурга па футболе (Lëtzebuergesch Foussballnationalequipe, Équipe du Luxembourg de football, Luxemburgische Fußballnationalmannschaft) — нацыянальная футбольная каманда прадстаўляе Люксембург на міжнароднай футбольнай арэне. Кіруючым органам зборнай выступае Федэрацыя футбола Люксембурга. Каманда гістарычна з’яўляецца адным з аўтсайдараў еўрапейскага футбола.
Адборы на чэмпіянаты свету і чэмпіянаты Еўропы
Пачынаючы з 1934 года, усе спробы прабіцца ў фінальную частку чэмпіянату свету заканчваюцца няўдала. Адносны росквіт зборнай прыйшоўся на першую палову 60-х гадоў XX стагоддзя. Тады, дзякуючы футбалістам Луісу Піло, Адзі Шміту і Каміла Дзімеру, якія выступалі ў клубах чэмпіянатаў Бельгіі і Францыі, каманда здолела сенсацыйна абгуляць з лікам 4:2 зборную Партугаліі, пабудаваную на базе лісабонскай «Бенфікі», новаспечанага пераможцы Кубка чэмпіёнаў, у адборачнай групе чэмпіянату свету 1962 года. Таксама гэты матч стаў дэбютным у зборнай для пірынейскай зоркі Эўзеб’ю.
У розыгрышы чэмпіянату Еўропы 1964 года, абыграўшы ў 1/8 фіналу зборную Нідэрландаў (1:1, 2:1), у 1/4 фіналу люксембуржцы саступілі 0:1 у дадатковым матчы зборнай Даніі пасля двух нічыйных матчаў (3:3 і 2:2).
Удзел у Алімпійскіх гульнях
Нягледзячы на ​​няўдачы, зборная Люксембурга прымала ўдзел у футбольных турнірах з Алімпійскіх гульняў 1924 па 1952 гады, прычым на апошнім яна сенсацыйна выбіла з турніру зборную Вялікабрытаніі з лікам 5:3. У наступным турніры яна ва ўпартай барацьбе саступіла з лікам 1:2 бразільцам.
Зборная Мексікі па футболе
Зборная Мексікі па футболе прадстаўляе Мексіку на міжнародных спаборніцтвах па футболе з 1923 года. Каманда кантралюецца Федэрацыяй футбола Мексікі, якая з’яўляецца адным з 41 члена КАНКАКАФ (Паўночнаамерыканская футбольная канфедэрацыя) і ўваходзіць у ФІФА.
Самая тытулаваная зборная ў КАНКАКАФ.
Гісторыя
Зборная Мексікі традыцыйна лічыцца наймацнейшай камандай у Цэнтральнай і Паўночнай Амерыцы. Па прычыне таго, што паўночнаамерыканскі кантынент першапачаткова меў права праводзіць самастойны адборачны турнір, мексіканцы, як правіла, лёгка абыгравалі супернікаў і атрымоўвалі пуцёўку на фінальную стадыю чэмпіянату. Аднак у фінальнай стадыі Мексіка з той жа лёгкасцю прайгравала камандам больш высокага ўзроўню. Толькі пачынаючы з канца 1980-х каманда змагла крыху падвысіць узровень гульні.
Мексіканскі футбол да гэтага часу пакутуе ад вымушанай ізаляцыі, што згубна адбіваецца на развіцці гульні ў гэтай краіне. Акружаная футбольнымі карлікамі, мексіканская зборная ахвотна праводзіць матчы з моцнымі камандамі іншых кантынентаў, удзельнічае ў розных турнірах, такіх як Кубак канфедэрацый і Кубак Амерыкі, спрабуючы тым самым павысіць узровень свайго футбола.
Мексіканскі чэмпіянат здаўна з’яўляецца самым высокааплатным у Паўночнай і Цэнтральнай Амерыцы. Тут таксама гуляюць і многія паўднёваамерыканскія футбалісты. Мексіканскія ж гульцы рэдка пакідаюць межы сваёй краіны і выступаюць як правіла за мексіканскія клубы. Падобная сітуацыя таксама не з’яўляецца плённай для далейшага развіцця мексіканскага футбола. Трэнерамі зборнай часта становяцца замежныя спецыялісты, такія як Бора Мілуцінавіч (Сербія), Рыкарда Лавольпэ (Аргенціна).
Мексіканцы аддаюць перавагу абарончаму, жорсткаму футболу. Футбалісты зборнай адрозніваюцца высокай тэхнікай валодання мячом. Тыповай для іх манерай з’яўляецца гульня ў кароткі пас.
Акрамя пастаянных выступаў на чэмпіянаце свету, Мексіка з 1993 года пастаянна прымае ўдзел у Кубку Амерыкі, дзе двойчы (у 1993 і 2001) дайшла да фінала. Таксама Мексіка сем разоў прымала ўдзел у Кубку канфедэрацый, у 1999 годзе на сваім полі Мексіка выйграла гэты турнір, вырваўшы ў фінале перамогу ў Бразіліі з лікам 4:3. У 2012 годзе мексіканская каманда стала чэмпіёнам Алімпіскіх гульняў.
Іван Пятровіч Дэйніс
Іван Пятровіч Дэйніс (1900, г. Невель, Віцебская губерня, цяпер Пскоўская вобласць, Расія — 1985) — беларускі педагог і краязнавец.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Невелі Віцебскай губерні. У 1905 годзе сям’я пераехала ў Полацк. У 1910—1917 гадах вучыўся ў Віцебскай мужчынскай гімназіі. Пасля заканчэння педкурсаў працаваў настаўнікам у Полацку. У 1925 годзе — сакратар Полацкага краязнаўчага таварыства.
Скончыў у 1929 годзе педагагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1930—1941 гадах выкладаў у Полацкім лясным тэхнікуме. У гады Вялікай Айчыннай вайны ў эвакуацыі, дырэктар Белаярскага дзіцячага дома на Урале. У 1944—1960 гадах выкладаў у Полацкім лястэхнікуме. У 1960 годзе выйшаў на пенсію.
Вёў актыўную краязнаўчую работу. Шматразова абіраўся дэпутатам Полацкага гарсавета дэпутатаў працоўных.
Аўтар успамінаў.
Памёр у 1985 годзе. Пахаваны на Ксавер’еўскіх могілках у Полацку.
Узнагароды
Ганаровы грамадзянін г. Полацка (1967). Узнагароджаны медалямі, граматамі Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР.
Ксавер’еўскія могілкі
Гісторыя
Каталіцкі могільнік быў закладзены езуітамі на гэтым месцы ў XVI ст. Служылі для пахавання рыма-каталікоў і заставаліся каталіцкімі да 1920-х гадоў. Магчыма, што спачатку езуіты пабудавалі тут драўляны касцёл.
У 1786 годзе на гэтым месцы быў пабудаваны мураваны езуіцкі касцёл Магілы Гасподняй і Францішка Ксаверыя. 18 жніўня 1812 года каля Палаты, у раёне касцёла адбылася першая бітва пад Полацкам. У бітве з рускай арміяй атрымаў цяжкую рану ў жывот баварскі генерал, ад якой і памёр 23 жніўня. 22 жніўня атрымаў смяротнае раненне карцеччу ў жывот у лясным баі каля вёскі Гамзялёва і памёр 24 жніўня ў Полацку баварскі генерал-маёр. Увечары 25 жніўня парэшткі Дэруа, Зібайна, Врэдэна, Прэйзінга і Гедоні «з усімі вайсковымі ўшанаваннямі былі пахаваныя ў двары царквы Св. Ксаверыя, паміж Полацкам і вёскай Спас, гэта значыць на поле бою 18 жніўня. Мяркуючы па ўсіх апісаннях, была сапраўдная ўсеагульная жалоба і смутак аб страце мноства цудоўных правадыроў і афіцэраў. У склепе капліцы Ксаверыя адзін узгорак прыкрыў целы глыбокапаважаных генералаў Дэруа і Зібайна.».
Сен-Сір пісаў, што пасля адступлення саюзнікаў езуіты вынеслі з храма рэшткі французаў і баварцаў. Але ў 1918 адзін прускі афіцэр адшукаў магілы баварцаў на цвінтары, а таксама тузін запісаў у касцёльных кнігах пра пахаванне баварцаў.
Ян Баршчэўскі ў сваім зборніку «Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях» пісаў: «Недалёка ад Палаты стаіць мураваны касцёл Святога Ксаверыя; тут магілы, дзе спачывае прах цноталюбівых манахаў езуіцкага ордэна, свецкай моладзі і старых, з якімі я некалі быў знаёмы і сябраваў…».
Нямецкія гісторыкі ў часе знаходжання з 25 лютага да 21 лістапада 1918 г. у Полацку нямецкіх войскаў шукалі тут пахаванні баварскіх афіцэраў, што загінулі ў баях за горад у 1812 г. У 1918 г. немцы аддзялілі паўднёва-ўсходнюю частку могілак, што выходзіла на 4-ы зав. Фрунзэ, зрабілі жалезную агароджу на цагляных слупах і хавалі тут сваіх салдат і афіцэраў, якія загінулі пад Полацкам. Пасярод могілак быў пастаўлены гранітны помнік з надпісам па-нямецку «Палеглым за радзіму». Гэтыя нямецкія вайсковыя могілкі захоўваліся ў парадку да 1941 г. на падставе дагавора паміж савецкім і нямецкім урадамі.
Акт Полацкай павятовай камісіі па ахове помнікаў даўніны і мастацтва зафіксаваў 4 ліпеня 1920 года наяўнасць у касцёле італьянскіх абразоў XVIII—XIX стст.
З пачатку акупацыі Полацка 16 ліпеня 1941 года немцы ператварылі могілкі ў свае вайсковыя. У 1942 г. яны прывялі да ладу вул. Азіна і 4-ы зав. Фрунзэ, выраўнаўшы іх і пасыпаўшы жвірам і друзам. Знішчылі частку пахаванняў і пашырылі могілкі на ўсход у бок Палаты і зрабілі новую планіроўку. Сцежкамі падзялілі могілкі на кварталы і зрабілі ў іх агульныя магілы. У кожным квартале ставілі адно вялікае надмагілле, а звесткі пра пахаваных занатоўваў у адмысловым дзённіку даглядальнік могілак. Ставіліся і крыжы, але колькасць іх не адпавядала колькасці пахаваных. Могілкі хутка запаўняліся, і ў канцы акупацыі засталося мала вольнага месца.
Пасля адыходу 4 ліпеня 1944 года нямецкіх ваенных частак іх гарнізонныя могілкі былі ліквідаваны і зраўнаваныя бульдозерам. Агароджа знятая і перавезеная ў горад, каб абгарадзіць плошчу імя Леніна, помнік знішчаны. Могілкі сталі агульнагарадскімі. У паўночнай частцы былі пахаваны ваенныя, параненыя ў ліпені-верасні 1944 г. у часе баявых дзеянняў у Літве і Латвіі і памерлыя ў разгорнутым у Полацку шпіталі № 1105, на брацкай магіле ў 1951 г. пастаўлены помнік.
Вядомыя асобы, пахаваныя на могілках
У паўднёва-заходняй частцы могілак захаваліся каталіцкія пахаванні пачатку XX ст. з надпісамі па-польску, старэйшае з якіх належыць Юзафу Казелу, памерламу 14.02.1904 г. Цікавым з’яўляецца помнік Вікторыі Макаравай, спачылай 6 мая 1913 года.
Лявонпальскі сельсавет
Ляво́нпальскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мёрскага раёна Віцебскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Лявонпаль.
Паўночная мяжа сельсавета праходзіла па Заходняй Дзвіне, на ўсходзе сельсавет межаваў з Валькоўскім сельсаветам (да 1954 года), на поўдні — з Барсукоўскім сельсаветам (у 1954 годзе перайменаваны ва Узменскі сельсавет), на захадзе — з Аляксандраўскім сельсаветам (да 1960 года). Па тэрыторыі сельсавета працякалі рэчкі Волта і Камёнка.