cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NTSC
Тэхнічныя асаблівасці
Акрамя таго, палосы прапускання для сігналаў EI і EQ абраныя рознымі — такім чынам распрацоўнікамі ўлічваецца той факт, што чалавечае вока адрознівае дробныя сіне-зялёныя дэталі горш, чым чырвоныя. Для сігналу EI шырыня паласы прапускання — 1,3 Мгц, для EQ — 0,6 Мгц.
Значэнні частот радкоў і палёў, у чорна-белым стандарце М складалыя 15750 і 60 Гц, былі змененыя, для таго, каб паднясучая гукавага суправаджэння стала дакладнай 286-й гармонікай частаты радкоў. Гэта давялося зрабіць таму, што інакш біцці паміж паднясучымі гуку (4,5 Мгц) і колеру (3,58 Мгц) стваралі буйнаструктурную добра бачную перашкоду ў выглядзе рухомых па экране цёмных і светлых «хваль». Пасля змены частата радкоў роўная прыблізна 15734 Гц, а кадраў — 59,94 Гц. «Хвалі» ад гэтага, у прынцыпе, не зніклі, але перасталі рухацца па экрану, і сталі ад гэтага практычна непрыкметныя.
Сіныйджу (горад)
Сіныйджу, Шынгішу  — горад у КНДР, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Пхёнан-Пукто. Частка горада ўваходзіць у спецыяльны адміністрацыйны рэгіён Сіныйджу, які быў створаны ў 2002 годзе як эксперымент па ўвядзенні ў краіне рынкавай эканомікі.
Геаграфічнае становішча
Знаходзіцца на адлегласці каля 4 кіламетраў ад вусця ракі Амнакан (па якой праходзіць мяжа з КНР).
Вышыня горада над узроўнем мора — прыблізна адзін метр. Сярэдняя тэмпература — каля 9 °C.
Гісторыя
Падчас японскага праўлення атрымаў статус буйнога паселішча. Размяшчаўся ў 11 кіламетрах на захад ад старога горада Ыйджу, ад якога і атрымаў сваю назву (Сіныйджу, гэта значыць «новы Ыйджу»). Стаў развівацца як порт, выкарыстоўваючы раку Амнакан для транспарціроўкі драўніны.
Пасля пабудовы дамбы Супхен вышэй па цячэнні ракі тут атрымала развіццё хімічная прамысловасць.
Распачатая ў 1937 годзе вайна ў Кітаі прывяла да развіцця цяжкай прамысловасці на Карэйскім паўвостраве. Японскі канцэрн Ніціцу стварыў «заходнекарэйскі прамысловы раён» (Сіныйчжу — Пхеньян — Цынампха), для будаўніцтва ў якім прадпрыемстваў цяжкай прамысловасці праводзілі гвалтоўныя мабілізацыі рабочых.
Цяжкую шкоду нанесла паветраная бамбардзіроўка падчас Карэйскай вайны, але з тых часоў горад быў адноўлены. У заходняй гісторыі горад часта згадваецца, як месца падушанага савецкімі войскамі 23 лістапада 1945 года выступа мясцовых вучняў, якія пратэставалі супраць зняцця з працы дырэктара школы, пры гэтым было забіта каля 200 чалавек.
У сярэдзіне 1970-х гадоў горад з’яўляўся буйным цэнтрам лёгкай прамысловасці (тут дзейнічалі тэкстыльныя, абутковыя, швейныя і парфумерныя прадпрыемствы), машынабудавання, хімічнай (вытворчасць штучных валокнаў, пластмас і інш.), лесапільны і цэлюлозна-папяровай прамысловасці. Таксама тут мелася вытворчасць будаўнічых матэрыялаў і завод эмаляванага посуду.
Эканоміка
З’яўляецца важным цэнтрам лёгкай прамысловасці ў КНДР.
Большая частка гандлю КНДР і КНР праходзіць праз Сіныйджу.
Транспарт
Транспартны вузел. Сіныйджу злучаны з кітайскім горадам Даньдун праз раку Амнакан мостам «кітайска-карэйскага сяброўства». Горад — канчатковы прыпынак на лініі чыгункі Гёнгуі (вядомы ў КНДР як П’ёнгуі), на якім пасажыры бесперасадачных вагонаў паведамленнем Пекін — Пхеньян праходзяць мытны кантроль.
Да Сіныйджу можна дабрацца з Пхеньяна па паветры, па чыгунцы або па аўтамабільнай дарозе.
Адукацыя
У горадзе ёсць Сярэдняя школа Сіныйджу, Камерцыйная Сярэдняя школа Сіныйджу, Усходняя Сярэдняя школа, універсітэт лёгкай прамысловасці Сіныйджу, універсітэт медыцыны Сіныйджу і універсітэт адукацыі Сіныйджу.
Славутасці
«Манумент вызвалення» — мемарыял савецкім воінам, загінулым пры вызваленні Карэі ад японскай акупацыі.
Павільён Танггун, вадаспад і гарачыя ключы.
СМІ
У горадзе выдаецца рэгіянальная газета «Пхёнбук ільба». Таксама Сіныйджу з’яўляецца адным з трох гарадоў, у якім праведзены доступ да паўночнакарэйскай IPTV-сістэмы «Манбан», якая адкрывае доступ да ўсіх чатырох тэлеканалаў і Цэнтральнага радыё, а таксама спецыяльным відэатэкам.
Крыштоф Канстанцін Пац
Крыштоф Канстанцін Пац ( — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Пісар вялікі літоўскі з 1710 года, кашталян полацкі, з 1724 года стараста ковенскі, пінскі і дудскі.
Сям’я
Быў двойчы жанаты. У 1712 годзе першы раз ажаніўся з Тэрэзай Крысцінай з Сапегаў (пам. 1713), дачкой ваяводы троцкага і мсціслаўскага Ежы Станіслава Сапегі (каля 1668—1732) і Ізабелы Алены з Палубінскіх. Дзеці ад першага шлюбу:
Кастэліна-дэль-Біферна
Кастэліна-дэль-Біферна (Castellino del Biferno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 673 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 45 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 86020. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Віктар Дзмітрыевіч Смольскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і знакамітага беларускага кампазітара і прафесара Дзмітрыя Браніслававіча Смольскага 1 лютага 1969 года ў горадзе Мінску (Беларусь). У 6 гадоў пачаў вучыцца гульні на віяланчэлі і фартэпіяна, у 11 гадоў узяў у рукі гітару. Ва ўзросце 14 гадоў граў з папулярным у Савецкім Саюзе беларускім гуртом ПЕСНЯРЫ. Смольскі атрымаў акадэмічную музычную адукацыю, вывучаў джазавую і рок-гітару.
Канстанцін Уладзіслаў Пац
Канстанцін Уладзіслаў Пац (? — ) — ураднік і вайсковы дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Віктар Дзмітрыевіч Смольскі
Біяграфія
У 1998 годзе Віктар Смольскі заснаваў гурт ІНСПЕКТАР. З 1989 па 1993 гг ІНСПЕКТАР выступілі з вялікай колькасцю канцэртаў у Эўропе і выпусцілі свой кампакт-дыск Russian Prayer («Руская малітва») (Aris / Ariola).
Канстанцін Уладзіслаў Пац
Біяграфія
Паходзіў з магнацкага роду Пацаў герба «Газдава». Нарадзіўся ў сям’і Аляксандра Паца і Соф’і з Галоўчынскіх.
Віктар Дзмітрыевіч Смольскі
Біяграфія
У 1993 годзе Віктар Смольскі застаецца ў Германіі, пачынае працаваць як студыйны музыка і выпускае свой першы сольны альбом Destiny («Лёс»).
У 1995 годзе Віктар Смольскі далучыўся да берлінскага прог-метал гурта MIND ODYSSEY, які за кароткі час становіцца вельмі паспяховым. Былі сыграны эўрапейскія туры сумесна з VICIOUS RUMORS і SAVATAGE. Відэакліпы гурта рэгулярна трансляваліся па заходніх TV-каналах MTV і VIVA. На найбольш паспяховых альбомах MIND ODYSSEY Nailed To The Shade і Signs большасць песен былі напісаны Віктарам Смольскім. Ён запісаў партыі гітары, сітара і клавішных. Таксама пад час працы над гэтымі двума альбомамі Віктар запрасіў да ўдзелу Беларускі Сімфанічны Аркестр.
Канстанцін Уладзіслаў Пац
Біяграфія
Служыў у войску, з 1657 года камандаваў казацкай (легкаконнай шляхецкай) харугвай, палкоўнік войска ВКЛ. У час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў удзельнічаў у аблозе Вільні (1660), бітвах на р. Бася (1660), пад Кушлікамі (1661) і Шкловам (1664), а таксама ў вайне 1673 года супраць Турцыі.
Віктар Дзмітрыевіч Смольскі
Біяграфія
Разам з бацькам, кампазітарам Дзмітрыем Браніслававічам Смольскім, Віктар напісаў сімфонію для электрагітары і аркестра, якую прадставілі ў канцэртным варыянце ў Эўропе.
Канстанцін Уладзіслаў Пац
Сям’я
У шлюбе з Аляксандрай з Лісоўскіх (пам. пасля 1689) меў двух сыноў:
Віктар Дзмітрыевіч Смольскі
Біяграфія
У чэрвені 1999 года Віктар Смольскі стаў новым гітарыстам вядомага нямецкага пауэр-метал гурта RAGE. У такім складзе яны ўпершыню выступілі на нямецкім музычным фестывалі Wacken Open Air. Пасля гэтага RAGE адправіліся ў тур па Эўропе і Расіі.
У пачатку 2000 года Віктар Смольскі напісаў і выпусціў свой другі сольны альбом, які быў запісаны ў супрацоўніцтве з Беларускім аркестрам і калегамі з RAGE. Альбом The Heretic уяўляе сабой ідэальнае спалучэнне класікі і металу з натхняльнымі гітарнымі сола і гістарычнымі тлумачэннямі на трох мовах.
Наступны сольны альбом Смольскага Majesty & Passion засланяе ўсе напісаныя ім да таго часу працы. У запісе альбома ўзялі ўдзел вядомыя заходнія музыкі. На Majesty & Passion Смольскі пераносіць музыку Іагана Себасцьяна Баха ў цяперашні час, ажыўляе тварэнні кампазітара новым дзіўным гучаннем, аранжыроўкамі, пры гэтым не змяняючы нот арыгінала. Сучасныя версіі класічных твораў Баха былі запісаныя з сімфанічным аркестрам у Мінску.
У 2001 годзе песня Віктара Смольскага «Straight To Hell», напісаная для альбома RAGE Welcome To The Other Side, была выкарыстана ў якасці саўндтрэка да камедыйнага фільма пад назвай «Der Schuh des Manitu» («Макасіны Маніту»), які на сённяшні дзень прызнаны самым паспяховым нямецкім фільмам у нацыянальным кінапракаце. У 2004 годзе тая ж песня была зноў выкарыстана для іншага фільма пад назвай «Traumschiff Surprise» рэжысёра М. Б. Хербіга (Michael Bully Herbig).
Наступныя рэлізы з RAGE — Unity і Soundchaser — былі сустрэтыя з аднолькавым энтузіязмам з боку прэсы і прыхільнікаў, як і канцэртныя турнэ, якія ператварыліся ў сапраўдныя трыўмфальныя маршы.
У 2004 годзе RAGE адзначылі свой 20-гадовы юбілей выхадам DVD/CD From The Cradle To The Stage, якія змяшчаюць дакументальныя відэа пра жыццё RAGE. Альбом Speak Of The Dead, выпушчаны ў 2006 годзе, таксама атрымаў выдатныя водгукі ў міжнароднай прэсе. За ім рушыла працяглае эўрапейскае турнэ, быў запісаны канцэрт у Санкт-Пецярбургу для канцэртнага DVD пад назвай Full Moon In St.Petersburg.
Разам з адным з самых паспяховых расійскіх метал-гуртоў КИПЕЛОВ (экс-АРИЯ) Віктар Смольскі запісаў кампакт-дыск «Реки Времен» у якасці запрошанага музыкі, сыграў шмат канцэртаў у Расіі, Украіне, Беларусі і Ізраілі. Гэтыя канцэрты былі запісаны і выпушчаны ў якасці канцэртнага DVD у канцы 2006 года. Таксама Віктар выканаў галоўную ролю ў кліпе гурта КИПЕЛОВ на песню «Я здесь».
Віктар Смольскі таксама працуе ў якасці прадзюсара для такіх лэйблаў, як BMG, GUN Records, Drakkar/Classic, Ariola і Nuclear Blast.
Вялікім гонарам для Віктара стала запрашэнне папрацаваць над стварэннем зборнага альбома, прымеркаванага да 20-годдзя лэйбла Nuclear Blast. Віктар напісаў усе 10 песен для рэліза, запісаў партыі ўсіх гітар, клавішных, басу. У запісе альбома прынялі ўдзел такія вядомыя рок-спевакі, як Піві Вагнер (Rage), Хансі Кёрш (Blind Guardian), Эндзі Дэрыс (Helloween), Тобіас Замэт (Edguy), Тар’я Турунен (Ex-Nightwish) і іншыя выканаўцы. Юбілейны альбом Into The Light быў выпушчаны вясной 2007 года.
Анатоль Васільевіч Бараноўскі
Біяграфія
Нарадзіўся 9 мая 1937 года ў Мінску. У 1953—1958 гадах вучыўся ў Мінскім мастацкім вучылішчы (выкладчык А. Малішэўскі). У 1958 годзе заснаваў мастацкую студыю ў Палацы культуры Мінскага трактарнага завода, якую вёў да 1972 года. У 1959—1965 гадах вучыўся ў Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце. Педагогі І. Ахрэмчык, І. Стасевіч, К. Касмачоў. З 1965 года прымаў удзел у рэспубліканскіх, міжнародных, групавых і персанальных выстаўках як у Беларусі, так і за яе межамі. У 1973 годзе стаў членам Союза мастакоў Беларусі, з 1974 года — член Саюза мастакоў СССР. У 1977—1986 гадах быў сакратаром секцыі жывапісу Саюза мастакоў БССР. Шмат часу прысвяціў педагагічнай дзейнасці. На працягу 1966—2007 гадоў выкладаў на мастацкім факультэце Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў, спачатку на кафедры жывапісу (1966—1975), потым на кафедры манументальна-дэкаратыўнага мастацтва (1975—2007). З 1987 года быў дацэнтам кафедры, з 1997 — прафесарам. У розныя часы вучнямі Анатоля Бараноўскага былі У. Тоўсцік, У. Зінкевіч, У. Крываблоцкі, В. Барабанцаў, В. Альшэўскі і іншыя. З 2007 года займаўся выключна творчай дзейнасцю. Жыў і працаваў у горадзе Мінску.
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне літаратуры, мастацтва і архітэктуры (1996) — за цыкл жывапісных прац 1993—1995 гадоў «Далягляды бацькаўшчыны».
Віктар Дзмітрыевіч Смольскі
Біяграфія
У 2007 годзе Віктар Смольскі адкрыў сваю музычную школу UNITY. Ён з’яўляецца ўдзельнікам міжнародных майстар-класаў і музычных выстаў і прадстаўляе вядомыя маркі Yamaha і ENGL.
Анатоль Васільевіч Бараноўскі
Біяграфія
Асобе мастака быў прысвечаны шэраг тэлеперадач і фільмаў, сярод якіх дакументальны фільм «Далягляды Бацькаўшчыны» (рэж. В. Салаўёва. БТ, 1997) тэлеперадача «Партрэт у інтэр’еры» (рэж. Л. Цітарэнка, аўтар-склад. В. Шумай. СТБ, 2003), «Культурнае жыццё» (А. Яфрэмаў). СТБ, 2008). У 2010 годзе ў свет выйшаў дакументальны фільм аб жыцці і творчасці мастака «Шлях да святла» (з цыклу «Кніга Лёсаў». рэж. Н. Сідзельнікава. БТ, 2010), у 2016 годзе — тэлеперадача «Камертон» (рэж. А. Красуляк, аўт. І. Нікалаева. Беларусь-3). У 2018 годзе быў паказаны фільм «Анатоль Бараноўскі» (у межах аўтарскага тэлевізійнага цыкла «Сучаснае мастацтва Беларусі»; аўт. і рэж. А. Лукашэвіч, другі рэж. А. Аляксееў, Беларусь 3).
Творчасць
Анатоль Бараноўскі працаваў у розных жанрах, але найбольш адметна — у пейзажы. Мастацкай манеры аўтара ўласцівы асабліва пільныя адносіны да колеру, фактуры, кампазіцыі. Творы мастака адрозніваюцца імпрысіяністычным падыходам вобразнага адлюстравання, рамантыка-лірычнымі і паэтычнымі трактоўкамі прыродных матываў. . У творах жывапісца выяўлена дакладная вобразная структура, у якой гарманічна злучаны своеасаблівая творчая манера аўтара, пабудаваная на прыёмах пуанцілістаў, і абвостраная назіральнасць, якая праяўляецца ў нечаканых кампазіцыйных прыёмах, ракурсах. .
Віктар Дзмітрыевіч Смольскі
Біяграфія
У 2007 годзе RAGE сумесна з LINGUA MORTIS ORCHESTRA выступілі ў Расіі, Украіне, на фестывалях Masters Of Rock у Чэхіі і Wacken Open Air у Нямеччыне. Выступ на Wacken Open Air быў запісаны на відэа і выпушчаны ў якасці бонуснага DVD на альбоме Carved In Stone лэйблам Nuclear Blast у 2008 годзе. Таксама гэтае шоў з сімфанічным аркестрам было паспяхова прадстаўлена на тэлевізійных каналах Premiere і WDR.
Анатоль Васільевіч Бараноўскі
Творчасць
Творчасць мастака была прадстаўлена ў Англіі, Польшчы, Германіі, Бельгіі, Швейцарыі, Францыі, ЗША, Украіне, Расіі, Балгарыі, Даніі, Японіі, Кітаі, Італіі і іншых краінах свету. Анатоль Бараноўскі быў удзельнікам першага міжнароднага пленэра ў г. Сазопаль (Балгарыя, 1981), першага і другога міжнароднага пленэра па жывапісу імя В. К. Бялыніцкага-Бірулі (Магілёў, 1996), міжнароднага пленэра «Вобраз Радзімы ў выяўленчым мастацтве», прысвечанага памяці Н. В. Неўрэва (Магілёў, Беларусь, 1998), усходнееўрапейскай праграмы 1996/97, Мастацкай акадэміі Мюнстэра (Германія, 1996). У 2002 годзе творы Анатоля Бараноўскага экспанаваліся на выстаўцы «Сучасныя мастакі Беларусі» ў зале П’ера Кардэна (Парыж).
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, Нацыянальным цэнтры сучаснага мастацтва, Магілёўскім абласным мастацкі музеі імя П. В. Масленікава, Светлагорскай карціннай галерэі «Традыцыя» імя Г. Пранішнікава, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва Кітая (Пекін), Нацыянальнай бібліятэке Рэспублікі Беларусь, у калекцыі ОАО «Прыорбанк» (Мінск), у зборах мастацкай галерэі Сазопаля (Балгарыя), фондзе Міжнароднай канфедырацыі союзаў мастакоў (Масква), іншых грамадскіх установах, а таксама ў прыватных калекцыях па ўсяму свету.
Віктар Дзмітрыевіч Смольскі
Біяграфія
У 2008 годзе Віктар вярнуўся ў гурт MIND ODYSSEY, з якім выдаў альбом Best Of. У 2009 годзе MIND ODYSSEY падпісалі кантракт з Napalm Records для выпуску новага альбома Time To Change It і перавыдання папярэдніх дыскаў.
У 2009 годзе Віктар выпусціў свой першы навучальны DVD «Школа металу» («School Of Metal»). DVD быў прадстаўлены вясной на музычным кірмашы ў Франкфурце-на-Майне.
У 2010 годзе RAGE выпусцілі свой новы альбом Strings To A Web, які меў сапраўдны поспех на музычным рынку (3 тыдні ў Media Control Charts — № 27). У якасці бонуснага матэрыялу на дыску запісаны выступ з Masters Of Rock і Wacken Open Air. На працягу 18 месяцаў трое музыкаў адыгралі каля 70 канцэртаў больш чым у 20 краінах па ўсім свеце. У тым жа годзе музыкі прынялі ўдзел у круізе ЗША — Мексіка 70 000 Tons Of Metal і фестывалі Rock Hard у якасці хэдлайнераў разам з LINGUA MORTIS ORCHESTRA.
Наступны альбом  трыа RAGE 21 заняў у нямецкіх чартах 27-е месца, у Швейцарыі — 52-е, у Аўстрыі — 62-е, у Японіі альбом трапіў на 81 месца. Гэта найвышэйшае дасягненне ў гісторыі RAGE.
2 жніўня 2013 года Nuclear Blast выпусцілі новы альбом LINGUA MORTIS ORCHESTRA пад назвай LMO. Увесь альбом напісаў Віктар Смольскі, за выключэннем кампазіцый «The Devil’s Bride» і «Eye For An Eye», якія ён напісаў разам з Піві Вагнерам. Віктар працаваў з двума аркестрамі — з Іспаніі і Беларусі, у выніку чаго колькасць удзельнікаў гэтага манументальнага праекта перавысіла 100 чалавек.
З 2013 года RAGE і LINGUA MORTIS ORCHESTRA сталі двума асобнымі калектывамі.
У 2014 годзе RAGE адзначылі свой 30-гадовы юбілей выпускам альбома The Sounchaser Archives і сусветным турнэ, часткай якога былі і канцэрты ў Беларусі і Расіі.
У верасні 2014 года пабачыла свет нямецкая версія кнігі «Віктар Смольскі: проста ў пекла ці ў рай» («Straight To Hell Or To Paradise»), напісаная журналістам Аксэлем Вербахам. У кнізе Смольскі раскрывае малавядомыя аспекты біяграфіі, распавядае пра свет класічнай і метал-музыкі і абаяльнасць аўтаспорту. Таксама ў ёй прадстаўлены інтэрв’ю з калегамі Віктара па музычнай індустрыі і сцэне. У кнізе змешчаны гітарныя ноты вядомых і любімых кампазіцый, напісаных Віктарам, а таксама каля 200 фотаздымкаў з жыцця маэстра. У студзені 2015 года электронная версія кнігі «Віктар Смольскі: проста ў пекла ці ў рай» стала даступная на Amazon.com.
У 2015 годзе пасля 15 фантастычных гадоў, запісу 10 альбомаў і мноства канцэртных выступленняў Віктар Смольскі вырашыў пакінуць гурт RAGE і засяродзіцца на новых музычных задачах.
На Франкфурцкім музычным кірмашы 2015 года Віктар прадставіў свой новы гурт пад назвай ALMANAC.
ALMANAC з’яўляецца працягам канцэпцыі, якую Віктар пачаў яшчэ ў 2013 годзе з LINGUA MORTIS ORCHESTRA. Добра вядомыя асобы LMO узялі ўдзел у запісе дэбютнага альбома гурта ALMANAC: вакалістка Жанэт Марчэўка, сімфанічны аркестр з Барселоны Orquestra Barcelona Filharmonia і Энрыке Гарсія на клавішных. Таксама да гурта далучыліся два выдатныя спевакі: Эндзі Б. Франк (BRAINSTORM) і Дэвід Рыдман (PINK CREAM 69). Завяршылі склад гурта Майкл Колар на барабанах і Армін Алік на бас-гітары.
Новы гурт ALMANAC падпісаў кантракт з вядучым сусветным лэйблам Nuclear Blast, які спецыялізуецца на стылі Хэві-метал.
Дэбютны альбом Tsar, які пабачыў свет 18 сакавіка 2016 года, дасягнуў у чартах Германіі і Швейцарыі вельмі высокіх пазіцый і быў намінаваны на Metal Hammer Awards 2016 года як «Лепшы дэбют у свеце».
Дыскаграфія
1993 — Inspector — Russian Prayer
1996 — Victor Smolski — Destiny — EP
1998 — Mind Odyssey — Nailed To The Shade
1999 — Mind Odyssey — Signs
1999 — Rage — Ghosts
2000 — Victor Smolski — The Heretic
2001 — Rage — Welcome To The Other Side
2002  — Rage — Unity
2003  — Rage — Soundchaser
2004  — Rage — From The Cradle To The Stage
2004 — Victor Smolski — Majesty & Passion
2005 — Kipelov — Rivers of Time
2006 — Rage — Speak Of The Dead
2006 — Victor Smolski — 2 in 1 (Re-Release)
2006 — Kipelov — Live in Moskow — (DVD)
2007 — Rage — Full Moon in St. Petersburg (DVD / CD)
2007 — Nuclear Blast Allstars — Into The Light
2008 — Rage — Carved In Stone (CD / DVD-Live at Wacken)
2008 — Mind Odyssey — Best Of
2009 — Rage — Gib Dich Nie Auf — EP
2009 — Mind Odyssey — Time To Change It
2009 — Mind Odyssey — Nailed To The Shade (Re-Release)
2009 — Mind Odyssey — Signs (Re-Release)
2009 — Victor Smolski — School Of Metal — (DVD)
2010 — Rage — Strings To A Web (CD / DVD — Live at Wacken)
2012 — Rage — 21
2013 — Lingua Mortis Orchestra — LMO
2013 — Victor Smolski — Two Orchestral Symphonies (Re-Release)
2014 — Rage — The Soundchaser Archives (CD / DVD-Live at Masters Of Rock)
2014 — Victor Smolski — «Straight To Hell Or To Paradise» (Book)
2016 — Almanac — Tsar
Праца ў якасці прадзюсара
Спартыўныя дасягненні
На працягу многіх гадоў Віктар Смольскі выступаў у складзе розных гоначных каманд і дасягнуў значных поспехаў у аўтамабільным спорце.
2016: перамога ў класе ў 24-гадзіннай шашэйна-кальцавой гонцы «24 гадзіны Нюрбургрынга»
2013: перамога ў класе ў серыі VLN
2012: 2 перамогі ў класе ў серыі VLN, перамога ў класе ў ралі, перамога ў намінацыі «Drift King of the Day» на спаборніцтвах па дрыфце
2011: перамога ў класе ў серыі VLN
2010: перамога ў класе і 2-е месца ў агульным заліку серыі RCN; 2-я і 3-я пазіцыі ў серыі VLN
2007: 2 перамогі ў класе ў серыі VLN
2006: 3 месца ў класе ў серыі VLN
2005: 3 месца ў класе ў серыі RCN
2004: 2 і 3 месца ў класе ў серыі RCN
З 1995 года: дзевяць разоў удзельнічаў у штогадовым аўта-марафоне «24 гадзіны Нюрбургрынга», гонках NASCAR (ЗША), гонках «Формула Форд» (Вялікабрытанія), RTCC (Чэмпіянат Расіі па аўтамабільных кальцавых гонках), у нацыянальных ралі.
Граздоўнік
Граздо́ўнік (Botrychium) — род папарацей сямейства. Налічвае каля 40 відаў, пашыраных ва ўмераных паясах Паўночнага паўшар’я.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны з кароткім неразгалінаваным карэнішчам, ад якога адходзяць адходзяць прыдаткавыя карані і адзін, радзей 2—3 лісты. Вегетатыўны сегмент ліста перыста-рассечаны, голы або злёгку апушаны. Спараносны сегмент мяцёльчата-галінасты. Спарангіі размешчаны па восі мяцёлкі ў 2 рады. Зарасткі (гаметафіты) маюць даўжыню 1—20 мм.
Выкарыстанне
Лекавыя і дэкаратыўныя расліны.
Гісторыя Мексікі
Мексіка з'яўляецца адной з калысак цывілізацыі ў Заходнім паўшар'і і мае даўнюю, багатую на падзеі гісторыю. У дакалумбавай Мексіцы існавалі развітыя індзейскія цывілізацыі. У XVI стагоддзі Іспанія заваявала і каланізавала тэрыторыю Мексікі, якая стала цэнтрам віцэ-каралеўства Новая Іспанія. У 1821 годзе Мексіка набыла незалежнасць. Далей былі перыяды эканамічнай нестабільнасці, амерыкана-мексіканская вайна з тэрытарыяльнымі саступкамі на карысць ЗША, грамадзянская вайна, дзве імперыі і ўнутраная дыктатура. Апошняя прывяла да мексіканскай рэвалюцыі ў 1910 годзе, у выніку якой паўстала цяперашняя палітычная сістэма краіны.
Дакалумбава Мексіка
Рэчыўныя сведкі прысутнасці першых людзей у на мексіканскай зямлі адносяцца да 8 тыс. да н.э. Мексіку лічаць адной з сямі калысак сучаснай цывілізацыі. У дакалумбавай Мексіцы існавалі і развіваліся цывілізацыі многіх культур: альмекаў (XII—V ст да н.э.), тальтэкаў, тэатыўаканаў, сапатэкаў, мая (іх росквіт прыйшоўся на IV—IX ст. н. э). Да дасягненняў мая належаць іерагліфічнае пісьмо, развітыя архітэктура і дэкаратыўна-прыкладное мастацтва, шырокія веды ў матэматыцы і астраноміі, дакладны каляндар. У XII стагоддзі ў Цэнтральнай Мексіцы з’явіліся ацтэкі, якія, скарыўшы мясцовыя плямёны, стварылі магутную імперыю.
Каланіяльны перыяд
У 1517 годзе пачалося мэтанакіраванае даследаванне і заваяванне Мексікі еўрапейцамі. Іспанцы паслалі да берагоў Мексіканскага заліва тры экспедыцыі. Тэрцяя з іх, пад кіраўніцтвам Эрнана Картэса (1519), выдалася паспяховай і імперыя Ацтэкаў пасля двухгадовае барацьбы скарылася перад канкістадорамі. У 1522 годзе іспанскі кароль Карл V прызначыў Картэса генерал-капітанам і губернатарам заваяваных земляў, да таго ж зрабіўшы яго буйнейшым землеўладальнікам; але ўжо ў 1528 з Іспаніі прыбыла аўдыенсія — адміністрацыйны каланіяльны орган, падпарадкаваны непасрэдна каралю. У 1535 Мексіка стала цэнтрам віцэ-каралеўства Новая Іспанія. З 1521 па 1821 гг., Мексіка заставалася каланіяльным уладаннем Іспаніі. Яе гаспадарка базавалася на эксплуатацыі індзейцаў, вымушаных працаваць на адабраных у іх землях і на залатых ды срэбных рудніках.
Першае стагоддзе пасля набыцця незалежнасці
Падзеі ў Еўропе, набыццё незалежнасці Злучанымі Штатамі, пранікненне ў Лацінскую Амерыку прагрэсіўных ідэяў — ўсё гэта паслужыла прычынай барацьбы за самастойнасць. Сялянскія хваляванні 1810 года прывялі Мексіку да дзесяцігадовай вайны за незалежнасць. Сярод правадыроў паўстання вылучаліся святары Мігель Ідальга-і-Касцілья і Хасэ Марыя Марэлас — абодва былі схоплены і пакараны смерцю. У 1821 годзе паводле Кардоўскае дамовы Мексіка набыла незалежнасць, а правадыр паўстанцаў Аўгусцін Ітурбідэ абвяшчае сябе імператарам Аўгусцінам І. Зрэшты ўжо вясной наступнага года Мексіка становіцца рэспублікай і губляе ўладу над краінамі Цэнтральнай Амерыкі. У 1835 годзе ад Мексікі аддзяляецца Тэхас, які абвяшчае сябе рэспублікай, і мексіканцы нічога не могуць супрацьпаставіць невялікаму тэхаскаму войску. У 1845 годзе ўспыхнула паўстанне ў Каліфорніі, яго ўдзельнікі абвясцілі аб стварэнні ўласнага ўрада. Вясной 1846 года на мексіканскую тэрыторыю ўварваліся войскі ЗША. Да восені 1847 гады амерыканцы захапілі значную частку Мексікі разам са сталіцай. Паводле дамовы Гуадалупе-Ідальга да ЗША адышлі Верхняя Каліфорнія, Новая Мексіка і часткі зямель іншых штатаў, што склала больш за палову ўсёй плошчы Мексікі. У 1860 годзе кансерватары прайгралі чарговую грамадзянскую вайну і папрасілі дапамогу ў еўрапейскіх дзяржаў. У 1861-62 гг. у выніку інтэрвенцыі да ўлады на французскіх штыках прыйшоў Максімільян Габсбург, абвешчаны імператарам. У 1867, як толькі каланіяльныя войскі пакінулі Мексіку, вельмі непапулярны імператар быў зрынуты і расстраляны. У 1876 годзе да ўлады прыйшоў Парфірыа Дыяс і яго валадарства цягнулася 34 гады. Недальнабачная эканамічная палітыка стала прычынай росту сацыяльнай напружанасці, якая прывяла да мексіканскай рэвалюцыі ў 1910 годзе. У выніку рэвалюцыі была прынята канстытуцыя 1917, тым самым фактычна паўстала цяперашняя палітычная сістэма краіны.
1917 — наш час
Апошняе стагоддзе аказалася не такім багатым на падзеі, як было для большасці вялікіх краін Лацінскай Амерыкі. Мексіку абмінаюць грамадзянскія войны. Значныя змяненні тычацца толькі эканамічных працэсаў. Напрыклад, у 1930-х прэзідэнт Ласара Кардэнас нацыяналізаваў уласнасць, што належала замежным нафтавым кампаніям. У 1980-х мексікансую эканоміку абрынуў сусветны эканамічны крызіс. У 1990-х уступленне ў НАФТА і новыя рэформы далі Мексіцы магутны штуршок да развіцця. На выбарах у ліпені 2000 года апазіцыйная партыя ўпершыню здабыла перамогу на прэзідэнцкіх выбарах у Інстытуцыйна-рэвалюцыйнай партыі. Пачатак ХХІ стагоддзя адзначаны ўзмоцненай барацьбой федэральных уладаў супраць наркабізнесу. У 2018 Мексіка, апярэдзіўшы Японію, увайшла ў першую дзясятку краін свету па колькасці насельніцтва.
Дзмітрый Мікітавіч Бегічаў
Дзмітрый Мікітавіч Бегічаў (, с. Нікіцкае, Яфрэмаўскі павет, Тульская губерня — ) — рускі дзяржаўны дзеяч, пісьменнік.
Біяграфія
Паходзіў з багатай дваранскай сям’і. У 1796—1802 гадах навучаўся ў Пажаскім корпусе, адкуль выйшаў у чыне карнета Аляксандрыйскага гусарскага палка. Амаль адразу пакінуў полк і перайшоў у Дзяржаўную калегію замежных спраў.
У 1804 годзе вяртаецца да ваеннай службы. У 1805 годзе удзельнічаў у аўстрыйскім паходзе, у бітве пад Аўстэрліцам. За мужнасць і рашучасць, праяўленыя ў баях руска-пруска-французскай вайны, узнагароджаны ордэнам Святога Уладзіміра IV ступені і прускім ордэнам «За заслугі».
З 1819 года у адстаўцы, жыў у Маскве. Спрабаваў свае сілы ў літаратуры, вывучаў філасофію, стаў тэатралам. Быў блізка знаёмы з В. К. Кюхельбекерам, У. Ф. Адоеўскім, А. С. Пушкіным, Д. В. Давыдавым.
У 1830—1836 гадах — губернатар Варонежскай губерні. Аказваў матэрыяльную і маральную падтрымку паэту А. В. Кальцову. У 1836 годзе — обер-пракурор Сената, з 1840 годзе — сенатар. Пад яго кіраўніцтвам у 1834 годзе быў складзены праект помніка Пятру І у Варонежы. Адзін з арганізатараў барацьбы з эпідэміяй халеры ў Варонежскай губернi (1830—1831). Матэрыяльна дапамагаў маскоўскаму Дому працавітасці — жаночай навучальнай ўстанове для бедных дзяўчат. Узнагароджаны ордэнам Белага арла (1843).
У Брэст-Літоўску Дзмітрый Бегічаў пачаў пісаць раман «Семейство Холмских. Некоторые черты нравов и образа жизни, семейной и одинокой, русских дворян», у якім сатырычна адлюстраваў жыццё дваранства. У творы персанажы насілі імёны герояў грыбаедаўскай камедыі «Горе от ума» (1825). Раман быў выдадзены ананімна ў 1832 г., пазней двойчы перавыдаваўся.
Таксама напісаў літаратурныя творы: «Ольга. Быт русских дворян в начале нынешнего столетия» (1840), «Провинциальные сцены» (1840), «Последствия услуги, оказанной кстати и вовремя» (1842), «Записки губернского чиновника» (1845), «Храм Гименея» і інш. Аўтар зборніка «Быт русского дворянства в разных эпохах и обстоятельствах его жизни» (1851). Крытыка ацэньвала сачыненні Д. М. Бегічава вельмі нізка, але крытык В. Р. Бялінскі адзначаў, што раман «Семейство Холмских» меў поспех у чытачоў.
Верацеі (Шаркаўшчынскі раён)
Вераце́і (, Веретеи) — аграгарадок (да 2010 года вёска Верацеі 1) у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1940—1954 гадах цэнтр Верацейскага сельсавета. Да 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Лужкоўскага сельсавета, да 30 ліпеня 1966 года — у склад Залескага сельсавета Глыбоцкага раёна , да 12 верасня 1966 года знаходзілася ў складзе Шаркаўшчынскага раёна.
Тарно (тканіна)
Тарно (ternaux) — шарсцяная тканіна саржавага перапляцення з высакаякаснай пражы, на выраб якой ішла воўна горнай казы.
Тараноўкі
Вялікія шарсцяныя хусткі ў яркія колеры, звычайна фабрычнай работы, часам з махрамі, на Беларусі зваліся тараноўкамі       , тарноўкамі, тэрноўкамі , тарынукамі , шаліноўкамі і тэрынуўкамі. Варыянтнасць сведчыць пра запазычанасць зыходнай формы. На ўтварэнне «поўнагалосных» форм і асабліва формы тарнатоўка, магло паўплываць збліжэнне са стара-беларускім словам тарантава́ты — «у яблыкі» (конь), таранта́вы — «белай масці з чорнымі або гнядымі плямамі».
Сэрца
Сэрца — фіброзна-мускульны орган крывяноснай сістэмы, які сустракаецца ва ўсіх жывёл з кровазваротнай сістэмай (уключаючы усіх пазваночных) і качае кроў у артэрыяльную сістэму і забяспечвае яе зварот па венах. Частка кардыя ў многіх медыцынскіх тэрмінах (напрыклад, кардыялогія, кардыяграфія і іншыя) паходзіць ад καρδιά — «сэрца».
У некаторых паўзуноў, птушак, сысуноў і чалавека сэрца — полы орган, які складаецца з 4 камер: правае і левае перадсэрдзі, правы і левы страўнічак. У чалавека сэрца ўтрымоўваецца ў сардэчнай торбе (перыкард) і размяшчаецца ў грудной клетцы.
Гісторыя даследаванняў
Затамкі ў сэрцы выявіў урач Гіпакрацкай школы каля 4 стагоддзя да н.э., але іх роля на той момант не была растлумачана. На роспалаці крыві ў артэрыях звычайна няма, бо пасля смерці яна застаецца ў венах. Старажытныя анатамісты дапусцілі, што праз кляпаны паветра трапляла далей у арганізм.
Філосафы адрознівалі вены ад артэрый, але меркавалі, што пульс быў уласцівасцю саміх артэрый. Эрасістрат заўважыў, што з перарэзанай артэрыі выцякае кроў. Гэты факт ён намагаўся тлумачыць тым, што паветра з артэрый падмяняецца крывёю, што паступае праз вельмі малыя сасуды паміж венамі і артэрыямі. Верагодна, гэтак ён вызначыў існаванне капіляраў, але з адваротным крыватокам.
The Plant List
The Plant List (у перакладзе з англ. — «Спіс раслін») — сумесны энцыклапедычны інтэрнэт-праект, які забяспечвае доступ да інфармацыі пра наменклатуру сучасных (невыкапнёвых) таксонаў, якія адносяцца да царства раслін.
Структура
Назвы раслін у базе даных падзелены на чатыры буйныя групы:
Статыстыка
Усяго ў базу даных The Plant List па стане на 15 сакавіка 2011 года ўключана назваў раслін у рангу віду, з якіх сапраўднымі з’яўляюцца  назваў; каолькасць сапраўдных назваў родаў раслін —, сямействаў раслін — 620.
Статыстыка па групах:
Водарасці, грыбы і лішайнікі, хоць яны і падпадаюць пад дзеянне Міжнароднага кодэкса батанічнай наменклатуры, у гэту базу даных не ўключаны.
Віцэ-каралеўства Перу
Віцэ-каралеўства Перу (El Virreinato del Perú) — уяўляла сабою тэрытарыяльную адзінку, якая ўваходзіла ў склад іспанскай каланіяльнай імперыі. Было заснавана каралеўскай граматай Карла I, падпісанай у Барселоне 20 лістапада 1542 года, пасля заваявання Перу канкістадорамі на чале з Франсіска Пісара. Аснову тэрыторыі склалі вобласці Новая Кастылія і Новы Таледа.
Напачатку XIX-га стагоддзя Віцэ-каралеўства Перу звалі самым важным уладаннем іспанскай кароны, якое лічылася адным адным з найважнейшых крыніц яе прыбыткаў. Віцэ-каралеўства Перу падчас вайны за незалежнасць іспанскіх калоній стала апошнім бастыёнам і цэнтрам контррэвалюцыі ў Паўднёвай Амерыцы, якое працягвала існаваць без падтрымкі Іспаніі і нягледзячы на ўнутрыпалітычныя разлады, вымусіўшы Хасэ дэ Сан-Марціна адмовіцца ад працягу сваёй вызваленчай місіі пасля заснавання Перуанскай рэспублікі. Урэшце віцэ-каралеўства спыніла сваё існаванне ў 1824 годзе ў выніку вырашальных перамог Сімона Балівара.
Еўрапейскі маршрут E271
Еўрапейскі маршрут E271 — еўрапейскі аўтамабільны маршрут катэгорыі Б, які праходзіць па тэрыторыі Беларусі і злучае гарады Мінск і Гомель.
Маршрут
Увесь шлях праходзіць праз наступныя гарады:
Гімн Вялікабрытаніі
God Save the King або God Save the Queen (Божа, беражы Караля/Каралеву) — патрыятычная песня, нацыянальны гімн Вялікабрытаніі, выкарыстоўваная для важных дзяржаўных падзей у Вялікабрытаніі. Таксама каралеўскі гімн Канады, Аўстраліі, Новай Зеландыі і іншых краін Каралеўстваў Садружнасці. Гімн Брытанскай каралеўскай сям’і. Каралеўскі (не нацыянальны) гімн Нарвегіі (выконваецца ў перакладзе на нарвежскую).
Хоць найболей вядомая фемінізаваная версія гэтага гімна, аднак, у перыяды кіравання ў Вялікабрытаніі караля, слова «Каралева» замяняецца на «Кароль».
Не існуе адзінай афіцыйнай версіі гімну, ён ні разу не пацвярджаўся афіцыйна каралеўскай пракламацыяй або актам брытанскага Парламента, гэта значыць фармальна існуе толькі традыцыя (гімн «дэ-факта»).
Часцей за ўсё выконваюцца першыя дзве строфы, радзей тры. Існуюць варыянты з вялікай колькасцю радкоў.
Тэкст гімна
God save our gracious King!
Long live our noble King!
God save the King!
Send him victorious,
Happy and glorious,
Long to reign over us:
O Lord our God arise,
Scatter his enemies,
And make them fall:
Баляслаў Рычардавіч Брэжга
Баляслаў Рычардавіч Брэ́жга (Boļeslavs Brežgo;  — ) — гісторык, археолаг, археограф, палеограф, філолаг. Доктар гісторыі (1933). Прафесар і прарэктар Маскоўскага археалагічнага інстытута (1918—1925). Прафесар Латвійскага ўніверсітэта.
Гімн Вялікабрытаніі
Тэкст гімна
Frustrate their knavish tricks,
Баляслаў Рычардавіч Брэжга
Біяграфія
Нарадзіўся ў Рэжыцкім павеце Віцебскай губерні ў сям’і столяра. У 1904 скончыў Рэжыцкае гарадское трохкласнае вучылішча. У 1908 паступіў на вайсковую службу, якую адбываў у Віцебску. У 1910 скончыў экстэрнам Віцебскую Аляксандраўскую гімназію. У 1911 паступіў на Віцебскае аддзяленне Маскоўскага археалагічнага інстытута. Удзельнік Першай сусветнай вайны, у 1914 паранены, паручнік (1917). 27 лістапада 1917 як вольны слухач скончыў Віцебскае аддзяленне Маскоўскага археалагічнага інстытута па археалагічным і археаграфічным аддзяленнях. 2 снежня 1917 абраны правадзейным членам інстытута і пакінуты пры кафедры «Старажытнасці Паўночна-Заходняга краю» для падрыхтоўкі да прафесарскага звання. 6.2.1918 абраны загадчыкам Віцебскага аддзялення інстытута, у ліпені 1918 — ганаровым членам інстытута. Прадставіў 3 дысертацыі на сушуканне званняў вучонага археографа (архівіста) («Архивы Полоцко-Витебского края в их прошлом и настоящем», 1916), вучонага археолага («Материалы для археологической карты Витебской губернии», 1917), вучонага гісторыка мастацтваў («Ян Матейко как представитель польской исторической живописи», 1918). За ўсе 3 дысертацыі яну нададзены шукаемыя званні з наданнем залатых медалёў. З лістапада 1918 асістэнт кафедры «Старажытнасці Паўночна-Заходняга краю», са студзеня 1920 прафесар па розных кафедрах, з 7 сакавіка 1920 — памочнік рэктара, з чэрвеня 1921 да 1925 прарэктар інстытута. З 31 сакавіка 1919 да 5 снежня 1923 унаўнаважаны Галоўнага ўпраўлення архіўнай справы РСФСР па Віцебскай губерні. На Першай усебеларускай канферэнцыі архіўных работнікаў (1924) зрабіў тры даклады.
Гімн Вялікабрытаніі
Тэкст гімна
On Thee our hopes we fix:
Баляслаў Рычардавіч Брэжга
Біяграфія
У 1925 з’ехаў у Латвію. У 1925—1937 прафесар Рускіх універсітэцкіх курсаў (з 1930 Рускі інстытут універсітэцкіх ведаў) у Рызе. Член Таварыства садзейнічання акадэмічнай адукацыі. У 1933 годзе ў Брусельскім універсітэце абараніў дысертацыю на ступень доктара гісторыі па тэме «Латгальскае сялянства ў 1772—1861 гадах» («Les paysans de Latgalie en 1772—1861»). У 1937—1940 гадах інспектар Упраўлення па ахове помнікаў даўніны. Арганізатар Латгальскага цэнтральнага музея. У 1940—1941 гадах дырэктар Даўгаўпілскага павятовага дзяржаўнага архіва. З 1945 прафесар кафедры славянскай філалогіі Латвійскага ўніверсітэта, адначасова з 1946 старшы навуковы супрацоўнік Iнстытута гісторыі і матэрыяльнай культуры АН Латвійскай ССР.
Гімн Вялікабрытаніі
Тэкст гімна
God save us all.
Баляслаў Рычардавіч Брэжга
Біяграфія
Памёр 30 верасня 1957 г. у Рызе, пахаваны там жа.
Гімн Вялікабрытаніі
Тэкст гімна
Thy choicest gifts in store,
On him be pleased to pour;
Баляслаў Рычардавіч Брэжга
Навуковая дзейнасць
Б. Р. Брэжга вывучаў гісторыю сувязей Беларусі і Латвіі, гісторыю паўстання 1863—1864 гадоў на Віцебшчыне. Таксама займаўся вывучэннем дагаворных грамат Рыгі і Полацка, склаў бібліяграфію па гісторыі Беларусі, збіраў матэрыялы для параўнальнага аналізу беларускай мовы і латгальскага дыялекту. Аўтар больш за 120 друкаваных навуковых прац (каля 30 з іх прысвечаны гісторыі Віцебска і Полацка).
IC 2646
IC 2646 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гімн Вялікабрытаніі
Тэкст гімна
Long may he reign:
May he defend our laws,
And ever give us cause,
With heart and voice to sing,
Беларускі пераклад
Божа, захоўвай нашага велікадушнага Караля,
Божа, захоўвай Караля:
удачлівым і ўслаўленым,
Хай ён кіруе над намі:
Божа, захоўвай Караля.
Госпадзе, ты наш Бог, уваскрэсся,
Пасвары яго ворагаў,
І прымусі іх прайграць.
IC 2646
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гімн Вялікабрытаніі
Тэкст гімна
Заблытай іх дзеянні,
Сарві іх подлыя планы,
На цябе мы ўскладаем нашы надзеі,
Хай будуць багатыя падарункі,
Ад яго імя прыемна раздаваныя;
Хай будзе доўгім яго валадаранне:
Хай ён абараняе нашы законы
І хай мы заўсёды зможам
Спяваць сэрцам і голасам
Баляслаў Рычардавіч Брэжга
Сям’я
Жонка — Настасся Рыгораўна.
Высока (гміна)
Высо́ка (Wysoka) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пільскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Высоцы. Плошча гміны складае 123,04 км². Станам на 2004 год у гміне Высока пражывалі 6943 чалавекі, шчыльнасць — 56,4 чал./км².
Нафтаперапрацоўчая прамысловасць Беларусі
Нафтаперапрацоўчая прамысловасць Беларусі — галіна паліўна-энергетычнага комплекса Рэспублікі Беларусь, якая спецыялізавана на выпуску маторнага масла і кацельна-пячнога паліва, прадуктаў хіміі і нафтахімічнай прамысловасці і інш.
Гісторыя
Развіваецца з 1963 года, калі быў здадзены ў эксплуатацыю Полацкі НПЗ. У 1975 годзе прадукцыю пачаў даваць Мазырскі НПЗ. Устаноўленная магутнасці Полацкага НПЗ складае 25 млн т. за год, глыбіня перапрацоўкі нафты дасягае 64-65 %, выпускаецца больш за 75 найменаванняў прадукцыі, у т.л. бензін, рэактыўнае, дызельнае і пячное паліва, мазут, бітумы, вакуумны газойль, звадкаваны газ, тэхнічная сера. Мазырскі НПЗ арыентаваны на вытворчасць маторнага і кацельнага паліва, яго магутнасць 16,5 млн т. за год. У 2000 першасная перапрацоўка нафты складала 13 528 тыс. т, у выніку атрымана (тыс. т.): бензіну — 2124, дызельнага паліва — 3847, топачнага мазуту — 4627. Нафта ў гэтыя заводы паступае ў асноўным па адгалінаваннях магістральнага трубаправода з Расіі.
У свой час гэтыя, самыя сучасныя на прасторах СССР, прадпрыемствы былі пабудаваны з мэтай экспарту нафтапрадуктаў і забеспячэння Беларусі палівам. Цяпер яны прайшлі мадэрнізацыю (на МНПЗ глыбіня перапрацоўкі дасягнула 78 %, на Нафтане — 72 %), але з-за недахопу нафты пакуль не могуць працаваць на ўсю магутнасць. Нафтаперапрацоўчыя заводы Беларусі, пачынаючы з 2005 г., перапрацоўвалі штогод больш за 20 млн т нафты, пасля адзначыўся даволі моцны спад (у 2010 г. — 16,5 млн т, у 2016 г. — 18,6 млн т, у 2018 г. — каля 18 млн т). На 2019 год узгоднены баланс, які агадвае магчымасць дастаўкі да 24 млн т расійскай нафты. З гэтага аб’ёму 18 млн т мяркуецца для перапрацоўкі на беларускіх НПЗ.
Экспарт нафтапрадуктаў з’яўляецца адной з найважнейшых крыніц валютных паступленняў у бюджэт Беларусі. Сярэдняя цана экспартуемых Беларуссю нафтапрадуктаў у студзені-кастрычніку 2017 вырасла на 41,6 % у параўнанні з аналагічным перыядам 2016 г і склала 426 долараў за тону.
Па дадзеных агенцтва Argus Media, са спасылкай на крыніцы на рынку, еўрапейскія банкі пачалі адмаўляць у фінансаванні здзелак пасля таго, як ЗША аб'явілі аб увядзенні санкцый супраць найбуйнейшага беларускага НПЗ «Нафтан». Хаця санкцыі фармальна тычацца толькі амерыканскіх юрыдычных асоб, аплата беларускіх грузаў у доларах ўскладнілася і для кліентаў з іншых краін.
Кубак Еўропы па зімовых кіданнях 2015
Кубак Еўропы па зімовых кіданнях 2015 прайшоў 14—15 сакавіка ў Лейрыі, Партугалія. Спаборніцтвы прымалі дзве арэны, муніцыпальны стадыён «Магальяйнш Песоа» і нацыянальны цэнтр лёгкаатлетычных кіданняў. У праграму турніру былі ўключаны штурханне ядра, кіданне дыска, кіданне молата і кіданне дзіды. Разыгрываліся 4 камандныя Кубкі: сярод мужчын і жанчын у абсалютнай узроставай катэгорыі і сярод моладзі да 23 гадоў (1993 г. нар. і маладзей).
На старт выйшлі 270 лёгкаатлетаў. Кожная краіна магла выставіць да 2 чалавек у кожнай дысцыпліне ў дарослых і аднаго — сярод моладзі. У залік каманды ішоў лепшы вынік у кожным з відаў кіданняў, пасля чаго ён пераводзіўся ў ачкі з дапамогай Міжнароднай табліцы пераводу вынікаў ІААФ. Па суме атрыманых балаў вызначаліся пераможцы і прызёры ў камандным заліку Кубка.
Януш Аляксандр Сангушка
Януш Аляксандр Сангушка (, Любартаў —, ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Мечнік вялікі літоўскі (1735—1750), маршалак надворны літоўскі (1750—1760). VII і апошні ардынат астрожскі.
Біяграфія
З княжацкага роду Сангушкаў герба «Пагоня Літоўская», сын Паўла Караля, маршалка вялікага літоўскага, і Мар’яны з Любамірскіх. Меў братоў Януша Мадэста, Юзафа і Гераніма Януша.
Абіраўся паслом на соймы. Кавалер Ордэна Белага Арла (узнагароджаны 11 жніўня 1736 у Дрэздэне).
Фундаваў кляштар капуцынаў у Стараканстанцінаве.
Шлюб з Канстанцыяй Дэнгаф, дачкой Станіслава Эрнэста Дэнгафа, быў бяздзетным. З прычыны адсутнасці нашчадкаў і магчымасці па яго смерці спрэчак на гэтай глебе ініцыяваў Кальбушаўскую транзакцыю (1753), у выніку якой адбыўся падзел Астрожскай ардынацыі паміж сябрамі і прыхільнікамі магнацкай групоўкі Чартарыйскіх. Сам Януш Аляксандр Сангушка захаваў за сабой права пажыццёвага карыстання гэтай маёмасцю.
Большую частку жыцця правёў у Дубенскім замку, атрымаў вядомасць гультая і валацугі.
Энда Кені
Энда Кені (Éanna Ó Cionaoith, Enda Kenny; нар., Каслбар) — прэм’ер-міністр Ірландскай Рэспублікі з 9 сакавіка 2011 года, лідар партыі Фіне гэл.
Нарадзіўся ў сям’і палітыка Генры Кені. Скончыў Ірландскі нацыянальны ўніверсітэт Голуэй і Педагагічны каледж св. Патрыка, працаваў настаўнікам у малодшых класах. З 1975 года — дэпутат парламента. У 1986-87 быў міністрам па моладзевай палітыцы, у 1994-97 — міністрам гандлю і турызму. У 2002 годзе быў абраны лідарам партыі Фіне гэл і заняў месца лідара апазіцыі ў парламенце.
На парламенцкіх выбарах у лютым 2011 года Кені настойваў на пераглядзе ўмоў шматмільярднага крэдыту з боку ЕС. Каб атрымаць парламенцкую большасць, Фіне гэл пачалі перамовы аб стварэнні кааліцыі з Лейбарысцкай партыяй. 9 сакавіка 2011 года Кені быў зацверджаны прэм’ер-міністрам Ірландыі.
Міхась Падгорны
«Міхась Падгорны» — опера ў 4-х дзеях кампазітара Яўгена Цікоцкага, прэм’ерай якой 10 мая 1939 года быў адкрыты будынак Беларускага тэатра оперы і балета.
1-ая рэдакцыя
Опера была пастаўлена рэжысёрам Л. М. Літвінавым пад кіраўніцтвам дырыжора М. Шнейдэрмана. Мастаком, які афармляў спектакль, быў Б. А. Матрунін. Міхась — В. Ф. Лапін, Марыся — Л. П. Александроўская, Анішчук — І. Мурамцаў.
2-ая рэдакцыя
Прэм’ера адбылася 31 студзеня 1940 года на дэкадзе беларускага мастацтва. Дырыжор М. Шнейдэрман, рэжысёр П. Златагораў, мастак, балетмайстар К. А. Мулер, хормайстар Вольскі; Міхась — В. Ф. Лапін, Марыся — Л. П. Александроўская, Марцін — П. І Засецкі, Ганка — В. Ф. Валчанецкая, Змітрок Закрэўскі — М. І. Дзянісаў, Анішчук — І. Мурамцаў, Ігнат Закрэўскі — Л. Кцітораў.