cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Воласць
Воласць — ніжняя адзінка адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу ў Вялікім Княстве Літоўскім, і ў Расійскай імперыі з канца XVIII стагоддзя ў сельскай мясцовасці. У Расіі ўтворана ў 1797 годзе, першапачаткова для казённых сялян; пасля рэформы 1861 года воласці былі ўтвораны таксама для былых прыгонных і ўдзельных сялян.
У СССР воласці былі скасаваны ў час адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы 1923—1929 гадоў: павятова-валасны падзел быў заменены раённым.
Зямельныя ўладанні
Воласцю назвалі сукупнасць зямельных уладанняў, якія належалі адной асобе, на Русі і ў Вялікім Княстве Літоўскім. У гэтым сэнсе Іпацьеўскі летапіс у 1142 годзе называе воласцю кіеўскіх князёў гарады Тураў, Клечаск і Случаск. У часы Вялікага Княства Літоўскага воласцю называлі комплекс паселішчаў, цэнтрам якіх быў адзін маёнтак, прычым такая воласць не абавязкова ўтварала кампактны абшар. Паводле інвентару 1560 года, у воласці дзяржаўнага Аршанскага замка ўваходзілі сёлы Баева і Варанцэвічы, якія знаходзіліся на значнай адлегласці ад яго. Да сярэдзіны XVI стагоддзя ў такім жа сэнсе часам ужываўся тэрмін «павет».
Вялікае Княства Літоўскае
Таксама воласцю называлі адміністрацыйна-тэрытарыяльную адзінку на Русі і ў Вялікім Княстве Літоўскім, населеная сялянамі-даннікамі, якія ўтваралі тэрытарыяльную абшчыну. Як дзяржаўная ўласнасць проціпастаўлялася вотчыне — уладанню на правах прыватнай уласнасці. На Полаччыне і ў Маскоўскай Русі ад воласці адрозніваўся таксама стан, насельніцтва якога, відаць, мела іншы характар павіннасцей (канкрэтныя адрозненні паміж воласцю і станам у XIII—XIV стагоддзях даследчыкі вызначаюць па-рознаму; пазней гэтыя адрозненні сцерліся). Воласць звычайна ахоплівала 10—30 і больш сельскіх паселішчаў і складалася з тэрыторый сельскіх абшчын (у крыніцах ВКЛ іх звычайна называюць сёламі). Акрамя земляў сельскіх абшчын, пэўныя тэрыторыі (сенажаці, бабровыя гоны, лясы) звычайна знаходзіліся ў карыстанні ўсёй воласці. Яна мела двайную сістэму кіравання. 3 сялян для кіравання выбіраўся соцкі (у XV—XVI стагоддзях — старац). Ён выступаў пасрэднікам паміж воласцю і ўладай, пры дапамозе дзясяцкіх размяркоўваў павіннасці, збіраў падаткі. Інтарэсы дзяржавы прадстаўляў намеснік (цівун) з баяр (шляхты). Ён знаходзіўся ў валасным цэнтры (у час Кіеўскай Русі такім цэнтрам быў горад ці пагост, у Вялікім Княстве Літоўскім — горад ці замак) і не меў права вольна ездзіць па воласці з мэтай збору падаткаў. У абавязкі намесніка ўваходзілі прыём падаткаў ад старца, перасылка іх уладальніку воласці, суд па справах, якія не падлягалі кампетэнцыі абшчыннага копнага суда, а таксама арганізацыя будаўніцтва і рамонту замка сіламі насельнікаў воласці. 3 канца XIV стагоддзя на заходніх (літоўскіх) землях Вялікага Княства Літоўскага (у сучаснай Літве, апрача Жамойці, Верхнім Панямонні, на Меншчыне, Берасцейшчыне) пачалося разбурэнне валасцей. Асобныя сёлы са складу воласці перадаваліся ў вотчыну шляхце, там узнікалі феадальныя двары, сяляне-даннікі ператварыліся ў цяглых сялян.
Да сярэдзіны XVI стагоддзя амаль некранутыя шляхецкім землеўладаннем воласці захаваліся толькі на ўсходзе Беларусі, на землях, якія ў той час яшчэ называліся «Русь» (таму часам велікакняжацкія воласці Падняпроўя ў дакументах называліся «рускімі воласцямі»). Сярод іх найбуйнейшымі былі Азярышчанская воласць і Усвяцкая на поўначы Віцебскага павета, Магілёўская ў Аршанскім павеце, Барысаўская, Любашанская, Свіслацкая, Бабруйская ўздоўж р. Бярэзіна, Крычаўская, Прапойская і Чачэрская ў Пасожжы, Гомельская, Рэчыцкая і Мазырская на паўднёвым усходзе Беларусі. Аднак і ў гэтых воласцях асобныя сёлы перадаваліся вялікімі князямі ў рукі шляхты. У некаторых выпадках жыхары працягвалі выконваць частку павіннасцей разам з усёй воласцю (будаўніцтва замкаў, рамонт дарогі інш.) або новыя ўладальнікі атрымлівалі падаткавы імунітэт і падданыя парывалі ўсе сувязі з воласцю. Адначасова ўрад праводзіў наступленне на правы воласці: намеснікі атрымлівалі дазвол непасрэдна збіраць павіннасці па сёлах, сяляне трацілі права выбіраць старцаў. У 1547 годзе вялікі князь Жыгімонт Аўгуст у адказ на скаргу сялян Чачэрскай воласці заявіў: «Ино што ся дотычит мыта и выбираня старца, то ест реч наша господарьская, а не ваша хлопская».
Паспалітае рушэнне
Паспалітае рушэнне — мабілізацыя ўсіх ваеннаабавязаных краіны (expeditio generalis) або аднаго ці некалькіх ваяводстваў ці паветаў, апалчэнне, агульны паход у Польшчы і ВКЛ.
Структура, прынцыпы фарміравання і арганізацыі войска ВКЛ да 2-ой пал. 14 — 15 ст. малавядомыя з-за адсутнасці крыніц. Напр. польскі гісторык Г. Лаўмянскі атаясамлівае згаданую Ягайлам у 1387, у прывілеі выдадзеным пасля заключэння Крэўскай уніі, «пагоню» з паспалітым рушэннем, добра вядомым як асноўная форма вайсковай арганізацыі ВКЛ у 16 ст.
Да сяр. 16 ст. паспалітае рушэнне складала аснову ўзброеных сіл ВКЛ, але Лівонская вайна паказала, што яно не ў стане выконваць функцыі абароны дзяржавы. Збор паспалітага рушэння быў працяглым па часе і ўжо не быў сапраўды ўсеагульнай мабілізацыяй усіх ваеннаабавязаных пэўнай мясцовасці, бо вялікая колькасць шляхты ўхілялася ад выезду на вайну. Нізкая дысцыпліна не дазваляла цалкам выкарыстоўваць і слабыя баявыя магчымасці паспалітага рушэння.
Воласць
Вялікае Княства Літоўскае
У канцы XVI — пачатку XVII стагоддзя ў «рускіх» воласцях прайшла валочная памера, пасля чаго яны фактычна ператварыліся ў звычайныя дзяржаўныя маёнткі (Барысаўскае стараства, Магілёўская эканомія і інш.). Гэта прывяло да зліцця паняцця воласці ў абодвух значэннях.
Расійская імперыя
У Расійскай імперыі воласць як адміністрацыйная адзінка была ўведзена ў 1797 годзе для казённых сялян. Поруч з сельскай грамадой складала найніжэйшае звяно дзяржаўна-адміністрацыйнай сістэмы. Уключала да 3 тысяч рэвізскіх душ. У ходзе рэформы дзяржаўнай вёскі 1830—1850-х гадоў на Беларусі, Літве і Правабярэжнай Украіне воласці былі скасаваныя.
Паводле сялянскай рэформы 1861 года воласць уведзена для былых памешчыцкіх, з 2-й паловы 1860-х гадоў і для былых дзяржаўных сялян як найвышэйшая адзінка саслоўнага сялянскага самакіравання, органамі якога былі валасны сход, валасное праўленне, валасны суд. Напачатку воласць падпарадкоўвалася міравому пасрэдніку, потым павятовым па сялянскіх справах установам, пазней — земскаму ўчастковаму начальніку. Ахоплівала некалькі паселішчаў, што належалі звычайна да аднаго царкоўнага прыходу.
На Беларусі ў сярэдзіне 1860-х гадоў былі 752 воласці, у 2-й палове 1870-х гадоў — 688.
Воласць уваходзіла ў адміністрацыйна-тэрытарыяльную адзінку больш высокага рангу — павет («уезд»).
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года ў сувязі са стварэннем валасных земстваў воласць фармальна стала адзінкай усесаслоўнага самакіравання, якое, як правіла, было сродкам улады заможнага сялянства.
У першыя гады савецкай улады з перадачай сялянам памешчыцкай і дзяржаўнай зямлі частка воласцей была раздроблена.
БССР
17 ліпеня 1924 года II сесія ЦВК БССР скасавала паветы і воласці і стварыла акругі і раёны. У прэамбуле закона паказвалася, што гэты акт прымаецца ў мэтах выканання пастановы VI Усебеларускага Надзвычайнага з’езда Саветаў «у мэтах большай адпаведнасці адміністрацыйнага падзелу БССР эканамічным асаблівасцям раёнаў, а таксама для спрашчэння, патаннення і набліжэння да насельніцтва савецкага апарата».
У Другую сусветную вайну на акупаванай тэрыторыі нямецкая ўлада перайменавала сельсаветы ў воласці.
NGC 2122
NGC 2122 (іншае абазначэнне — ESO 57-EN41) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Сталовая Гара.
Таміні
Заліў Тамі́ні (Teluk Tomini) — заліў у Ціхім акіяне. Падзяляе цэнтральную і паўночную часткі вострава Сулавесі. У заліве Таміні месцяцца Тагіянскія астравы.
Новаваршаўка
Новаваршаўка (Нововарша́вка) — рабочы пасёлак у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Новаваршаўскага раёна Омскай вобласці. Размешчаны за 150 км на паўднёвы ўсход ад Омска, на левым беразе Іртыша.
Пасёлак размешчаны ў межах Ішымскай раўніны, якая з’яўляецца часткай Заходне-Сібірскай раўніны, на левабярэжжы Іртыша (рака працякае за 2,3 км на ўсход ад пасёлка). Новаваршаўка знаходзіцца за 150 км на паўднёвы ўсход ад Омска, за 49 км на поўнач ад дзяржаўнай мяжы з Рэспублікай Казахстан. Насельніцтва — 5869 чал. (2021).
Вестфальскі ўніверсітэт
Вестфальскі ўніверсітэт імя Вільгельма ў Мюнстэры (Westfälische Wilhelms-Universität Münster) ці скарочана (неафіцыйна) Мюнстэрскі ўніверсітэт — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Мюнстэр.
Агульная характарыстыка
Маючы больш за 43 000 студэнтаў і больш за 120 напрамкаў навучання на 15 факультэтах, гэта пяты па велічыні ўніверсітэт Германіі і адзін з найважнейшых цэнтраў інтэлектуальнага жыцця краіны. Універсітэт прапануе шырокі спектр праграм навучання па прыродазнаўчых, сацыяльных і гуманітарных навуках. Некалькі курсаў таксама выкладаюцца на англійскай мове, у тым ліку на ўзроўні аспірантуры, а таксама курсы па геаінфарматыцы, геапрасторавых тэхналогіях і інфармацыйных сістэмах.
Універсітэт выводзіць свае карані з езуіцкага калегіума ў Мюнстэры, заснаванага ў 1588 годзе, і кляштара свецкіх сясцёр Лібфраўэн-Убервасер, заснаванага ў 1040 годзе, ад якіх універсітэт атрымаў сваю пячатку. Кляштар быў распушчаны ў 1773 годзе, каб яго сродкі маглі быць выкарыстаны для заснавання Мюнстэрскага ўніверсітэта 16 красавіка 1780 года.
У 1631 годзе папа Урбан VIII і імператар Фердынанд II выдалі прывілеі, якія дазволілі заснаваць універсітэт у Мюнстэры. Аднак з-за недахопу фінансавання яны былі рэалізаваныя толькі ў 1780 годзе, калі быў заснаваны сучасны ўніверсітэт з чатырма факультэтамі: юрыдычным, медыцынскім, філасофскім і тэалагічным.
У 1843 годзе ўніверсітэт быў перайменаваны ў Каралеўскую тэалагічную і філасофскую акадэмію, неафіцыйна Мюнстэрскую акадэмію.
Сваю цяперашнюю назву ўніверсітэт атрымаў ад імператара Вільгельма II 22 жніўня 1907 года, імя якога ўніверсітэт выкарыстоўвае ў сваёй поўнай афіцыйнай назве і сёння.
Будапешцкі эканамічны ўніверсітэт
Будапешцкі эканамічны ўніверсітэт (Budapesti Gazdasági Egyetem) — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, размешчаная ў Будапешце.
Сабор
Сабо́р — (стараслав. Съборъ, Сборъ, соборъ) — збор, збіранне.
Будапешцкі эканамічны ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Універсітэт спецыялізуецца на вывучэнні бізнесу і сацыяльных навук. Заснаваны ў 1857 годзе купцамі і банкірамі Аўстра-Венгрыі з мэтай стварэння эканамічнай прафесійнай падрыхтоўкі вышэйшай адукацыі. Гэта адна з найстарэйшых дзяржаўных эканамічных ВНУ ў Еўропе і свеце. Установа з’яўляецца вядучай і найбуйнейшай эканамічнай ВНУ Венгрыі і праводзіць навучанне і даследаванні ў галіне лідарства, эканомікі, кіравання, маркетынгу, прадпрымальніцтва, арганізацыйных паводзінаў і іншых галін эканамічных ведаў. На дадзены момант яе найбольш вядомымі праграмамі з’яўляюцца фінансы, бухгалтарскі ўлік, стратэгічны менеджмент і турызм. ВНУ прапануе шырокі спектр акадэмічных праграм. У апошнім навучальным годзе яна прапануе 12 праграм бакалаўрыяту, у тым ліку большасць праграм на англійскай, французскай, нямецкай і венгерскай мовах, 12 магістарскіх праграм, з якіх найбольш папулярнымі з’яўляюцца магістр фінансаў, магістр менеджменту, магістр міжнароднага бізнесу і магістр кіравання турызмам. Акрамя таго, прапануецца дактарантура па менеджменце на венгерскай, англійскай, нямецкай, галандскай або французскай мовах. Ступень доктара гэтай ВНУ прызнаецца ва ўсім Еўрапейскім саюзе і па ўсім свеце.
Сабор
Прадстаўнічы орган
Сабор (часам Сабар) — прадстаўнічы орган у славянскіх дзяржавах:
Грамадская арганізацыя
Сабор — назва грамадскай арганізацыі або яго складовая частка:
Собаль
Со́баль (Martes zibellina) — млекакормячае роду сямейства. Даўжыня цела да 58 см, хваста да 19 см, маса да 1,9 кг. Самцы буйнейшыя за самак. Лапы кароткія, шырокія, падэшвы ўкрыты поўсцю. Футра густое, пушыстае, шаўкавістае. Афарбоўка ад жоўта-бурай да чорна-бурай. На горле і грудзях жоўтая пляма.
Пашыраны ў Еўразіі. Утварае некалькі геаграфічных форм (далёкаўсходні, забайкальскі, камчацкі і інш.). Жыве ў тайзе. На тэрыторыі Беларусі трапляўся да XVI стагоддзя, вынішчаны.
Усёедны. Нараджае да 7 дзіцянят. Пры скрыжаванні з куніцай утварае гібрыды — кідасы (кідусы).
Аб’ект промыслу і зверагадоўлі.
Забруджванне
Забруджванне — гэта працэс адмоўнага перайначвання навакольнага асяроддзя — паветра, вады, глебы — шляхам яе інтаксікацыі рэчывамі, якія пагражаюць жыццю жывых арганізмаў.
Верхазім
Верхазім (Верхози́м) — пасёлак гарадскога тыпу ў Пензенскай вобласці Расіі.
Геаграфія
Пасёлак размешчаны за 35 км на паўднёвы захад ад Кузнецка на высокім лясістым беразе ракі Кадады.
Гісторыя
Заснаваны як вёска ў другой палове XVIII стагоддзя, верагодна, у прамысловых мэтах. У 1785 годзе ўладальнікам вёскі быў самы знакаміты памешчык Гарадзішчанскага павета Пензенскай губерні граф Андрэй Пятровіч Шувалаў, які меў у павеце 1322 прыгонныя душы.
У 1856 годзе купец Дэбердзееў пабудаваў тут невялікую суконную фабрыку на рацэ Кададзе, насупраць в. Верхазім, ад якой перайшла і назва фабрычнага пасёлка.
У 1938 годзе населены пункт атрымаў статус пасёлка гарадскога тыпу.
Уфа-Арэна
Універсальная спартыўная арэна «Уфа-Арэна» (Уфа-Арена, Өфө-Арена) — шматфункцыянальны спартыўны комплекс ва Уфе, хатняя арэна расійскага хакейнага клуба «Салават Юлаеў» (з 19 снежня 2007 года).
Комплекс «Уфа-Арэна» складаецца з двух лядовых пляцовак: галоўнай на 8070 гледачоў і малой на 640 гледачоў. На першым паверсе комплекса размяшчаюцца пакоі адпачынку для спартсменаў і трэнерскага складу, бокс для судзейскага корпуса, сауна, масажны пакой, памяшканне для завострывання канькоў, гараж для двух лёдозалівачных машын Olympia, кабінет медагляду і допінг-кантролю. Арэна складаецца з чатырох ярусаў: уваход на сектары ажыццяўляецца праз другі, трэці і чацвёрты ярусы. Паміж другім і чацвёртым ярусамі знаходзяцца ВІП-ложы, месцы для інвалідаў-калясачнікаў, каментатарскія кабіны, ложа прэсы і рэстаран. У снежні 2016 года праведзена замена куба.
IC 4707
IC 4707 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Hard Reboot
«Hard Reboot» — беларускі незалежны мастацкі фільм рэжысёра Андрэя Кудзіненкі, зняты ў 2014 годзе.
Сюжэт
Гісторыя музычнага гурта «Noize MC»: змардаваныя бясконцымі гастролямі музыканты з’язджаюць у лясную глуш, каб пісаць і здымаць пра сябе кіно без грошай і сцэнара.
Прэм’ера
Прэм’ера адбылася 23 верасня 2014 года на фестывалі «» у Анапе.
NGC 2123
NGC 2123 (іншае абазначэнне — ESO 86-SC36) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Франц Адольфавіч Мінкевіч
Франц Адольфавіч Мінкевіч (1904—1988) — палкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1942).
Біяграфія
Франц Мінкевіч нарадзіўся 1 жніўня 1904 года ў Мінску. Пасля заканчэння сямі класаў школы працаваў на заводзе. У 1924 годзе Мінкевіч быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1930 годзе ён скончыў Маскоўскую артылерыйскую школу, у 1932 годзе — Харкаўскую ваенную авіяцыйную школу летназаў, у 1934 годзе — курсы ўдасканалення штурманаў. З пачатку Вялікай Айчыннай вайны — на яе франтах.
Да канца 1941 года маёр Франц Мінкевіч быў штурманам 750-га дальнебамбардыровачнага авіяпалка. Да таго часу ён ужо здзейсніў 87 баявых вылетаў на бамбардзіроўку важных стратэгічных аб'ектаў праціўніка, выкід парашутыстаў ў варожы тыл.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 сакавіка 1942 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» маёр Франц Мінкевіч быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 683.
Быў таксама узнагароджаны двума ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені і Чырвонай Зоркі, шэрагам медалёў.
Брыль
Брыль — капялюш з шырокімі палямі, а таксама беларускае прозвішча.
Салтава-маяцкая культура
Салтава-маяцкая культура – археалагічная культура паўкачавых народаў, што жылі ў VIII – IX стст. У басейне р.Дон і Прыазоўі. Назва ад Салтаўскага могільніка каля с. Верхняе Салтава (Харкаўская вобласць, Украіна) і Маяцкага гарадзішча каля ўпадзення р.Ціхая Сасна ў р.Дон (Варонежская вобласць, Расія). Вядома больш за 200 помнікаў культуры: рэшткі качэўяў, пасёлкаў, замкаў, гарадоў (Саркел, Таматарха, Фанагорыя), могільнікаў. Мае 2 варыянты: лесастэпавы – аланскі і стэпавы – балгарскі. Для 1-га характэрны земляробчыя тыпы паселішчаў і катакомбавы абрад пахавання; для 2-га – качэўі і ямныя пахаванні.
Электратэхніка
Электратэхніка — вобласць тэхнічных навук, што вывучае атрыманне, размеркаванне, пераўтварэнне і выкарыстанне электрычнай энергіі.
Электратэхніка вылучылася ў самастойную навуку з фізікі ў канцы XIX стагоддзя.
У наш час электратэхніка складаецца з некалькі навук: электраэнергетыкі, электронікі, сістэмы кіравання, апрацоўкі сігналаў і тэлекамунікацыі. Асноўнае адрозненне ад электронікі складаецца ў тым, што электратэхніка вывучае праблемы, звязаныя з сілавымі буйнагабарытнымі электроннымі кампанентамі: лініі электраперадачы, электрычныя прывады, у той час як у электроніцы асноўнымі кампанентамі з’яўляюцца камп’ютары і інтэгральныя схемы. У іншым сэнсе, у электратэхніцы асноўнай задачай з’яўляецца перадача электрычнай энергіі, а ў электроніцы — інфармацыі.
Воткінская ГЭС
Воткінская ГЭС — гідраэлектрастанцыя Камскага каскаду ў г. Чайкоўскага Пермскага краю, у 30 км ад г. Воткінск. Устаноўленая магутнасць 1000 МВт (1 млн квт). Сярэднегадавая выпрацоўка электраэнергіі 2320 млн кВт · гадз.
Ракуха
Раку́ха — ручай у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Зборхаў (басейн Дняпра). Даўжыня ручая 6 км. Пачынаецца за 2 км на поўнач ад былога пасёлка Малінаўка, вусце на заходняй ускраіне аграгарадка Вялікія Нямкі. Рэчышча на працягу 1,9 км ад вытоку каналізаванае.
Руская Паляна (рабочы пасёлак, Омская вобласць)
Руская Паляна (Ру́сская Поля́на) — рабочы пасёлак у Омскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Руска-Палянскага раёна і Руска-Палянскага гарадскога паселішча.
Насельніцтва — 6060 чал. (2021).
Заснаваны ў 1907 годзе. Пасёлак размешчаны ў межах Ішымскай раўніны, якая з’яўляецца часткай Заходне-Сібірскай раўніны. Знаходзіцца за 160 км на поўдзень ад Омска, за 20 км ад дзяржаўнай мяжы з Рэспублікай Казахстан.
IC 4708
IC 4708 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тагіянскія астравы
Тагіянскія астравы (Pulau Togian) — архіпелаг у заліве Таміні з 56 астравоў і рыфаў. Уваходзіць у склад Інданезіі. Плошча — 180,1 км². Насельніцтва ў 2010 г. — каля 40 000 чал.
Прырода
Тагіянскія астравы месцяцца на поўдні — паўднёвым цэнтры заліва Таміні. Маюць вулканічнае паходжанне. Сфарміраваліся ў выніку падняцця сушы і апускання ўзроўню акіяна каля 10 — 8 тысяч гадоў таму. Найвышэйшы пункт — 542 м. Вакол астравоў узніклі каралавыя рыфы.
Клімат марскі экватарыяльны. На працягу года сярэдняя тэмпература застаецца практычна нязменнай.
Прырода астравоў адрозніваецца значным багаццем. На схілах гор і пагоркаў захаваліся трапічныя лясы. На астравах жывуць рэдкія віды птушак, шматлікія яшчаркі, макакі, чарапахі, дзюгоні, матылі. Вялікую цікавасць прадстаўляе падводны свет мясцовых каралавых рыфаў, населеных 596 відамі рыб.
Насельніцтва і культура
На астравах месціцца 36 вёсак. Згодна перапісу 2010 г., у іх жыло каля 40 тысяч чалавек. На самой справе, многія мясцовыя жыхары, зафіксаваныя перапісам, стала жывуць на ўзбярэжжы Сулавесі або ў гарадах, наведваюць астравы толькі некалькі разоў у год. Карэннае насельніцтва Тагіянскіх астравоў — баджа, якія размаўляюць на асобным мясцовым дыялекце, займаюцца рыбалоўствам, зборам малюскаў і водарасцяў, марскім гандлем. Аднак большасць сучаснага насельніцтва складаюць перасяленцы-мінахасы.
Турызм
Тагіянскія астравы — важны турыстычны цэнтр Сулавесі. У нашы дні ён фарміруе аснову мясцовай эканомікі. Астравы наведваюць аматары нырання з аквалангам і адпачынку на пляжах. Узровень інфраструктуры пакуль значна саступае іншым турыстычным цэнтрам Інданезіі. Асаблівыя праблемы ўзнікаюць з марскім транспартам.
Джордж Клоўзен
Джордж Клоўзен (George Clausen,, , Вялікабрытанія — , Калд Аш, Вялікабрытанія) — англійскі жывапісец, акварэліст і гравёр.
Біяграфія
Бацька мастака быў датчанінам па паходжанні, працаваў мастаком-дэкаратарам, маці — шатландкай. Джордж Клоўзен у васемнаццаць гадоў пачаў працаваць чарцёжнікам у будаўнічай фірме. Паміж 1867 і 1873 гадамі ён наведваў вячэрнія заняткі ў Школе Паўднёвага Кенсінгтана, якой кіраваў Рычард Бурчэт (цяпер — Каралеўскі каледж мастацтваў). Вучыўся ў мастака Эдвіна Лонга, які пераканаў Клоўзена заняцца жывапісам прафесійна. У сваіх успамінах, якія Клоўзен апублікаваў пазней, ён пісаў, што атрымаў у Школе мастацтваў асноўныя тэхнічныя навыкі жывапісу. Выкладчыкі арыентаваліся на творчасць Фрэдэрыка Лейтана і Жана-Франсуа Міле, студэнты захапляліся Джэймсам Эбатам Мак-Нэйлам Уістлерам, якога яны сустракалі ў Чэлсі, хоць і не вырашаліся пазнаёміцца ​​асабіста. Пазней Клоўзен вучыўся ў Парыжы ў Вільяма Бугеро і Тоні Рабера-Флёры ў Акадэміі Жуліяна, аднак вучоба тут працягвалася толькі пяць месяцаў.
Джордж Клоўзен выстаўляў свае карціны ў Берлінгтан-хаўс з канца 70-х гадоў XIX стагоддзя; пераважна гэта былі карціны сельскага жыцця і краявіды. Крытыкі адзначалі шчырасць і назіральнасць маладога мастака.
Яўгенія Аркадзьеўна Кечына
Яўгенія Аркадзьеўна Кечына — беларускі сацыёлаг, спецыяліст у галіне метадалогіі і методыкі сацыялагічных даследаванняў, статыстычнай апрацоўкі дадзеных сацыялагічных даследаванняў, сацыяльна-эканамічнай статыстыкі. Прафесар кафедры сацыялогіі факультэта філасофіі і сацыяльных навук Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта(з 2009 г.). Доктар сацыялагічных навук (2009), прафесар (2013). Удзельнік нацыянальных і міжнародных даследчых праектаў па праблемах прафілактыкі ВІЧ-інфекцыі і наркаспажывання ў Рэспубліцы Беларусь, па пытаннях паводніцкіх характарыстык груп рызыкі, распрацоўшчык нацыянальнай сістэмы маніторынгу і ацэнкі сітуацыі па ВІЧ/СНІД у Рэспубліцы Беларусь.
Біяграфія
Скончыла механіка-матэматычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «матэматыка». З 1991 г. выкладае на кафедры сацыялогіі БДУ.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 100 навуковых публікацый (навуковыя манаграфіі, артыкулы, раздзелы ў калектыўных манаграфіях і вучэбных дапаможніках, вучэбна-метадычныя, даведачна-энцыклапедычныя выданні).Пад кіраўніцтвам прафесара Я. А. Кечынай абаронены тры кандыдацкія дысертацыі. З’яўляецца намеснікам старшыні Савета па абароне доктарскіх дысертацый па сацыялагічных навуках. Д. 2:01:03 пры БДУ; членам Савета па абароне доктарскіх дысертацый па псіхалагічных навуках. Д. 2:01:19 пры БДУ; членам Савета факультэта філасофіі і сацыяльных навук; уваходзіць у склад рэдкалегіі шэрагу навуковых выданняў.
У 2015 г. Я. А. Кечына прызнана пераможцам у конкурсе на лепшага кіраўніка і арганізатара навукова-даследчай працы студэнтаў і аспірантаў БДУ па выніках 2014 г. у намінацыі «Падрыхтоўка кадраў вышэйшай кваліфікацыі».
Бібліяграфія
Са спісам асноўных работ Кечынай Я. А. можна азнаёміцца на сайце факультэта філасофіі і сацыяльных навук.
Навасады (Баранавіцкі раён)
Наваса́ды (, Новосады) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малахавецкага сельсавета. Размешчана за 25 км ад Баранавіч, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Лясная на лініі Баранавічы—Брэст. Насельніцтва 70 жыхароў, 35 гаспадарак (2005).
Гісторыя
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Востраўскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Да 26 чэрвеня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Уцёскага сельсавета.
Інфраструктура
Працуе магазін.
Ахенскі ўніверсітэт прыкладных навук
Ахенскі ўніверсітэт прыкладных навук (FH Aachen – University of Applied Sciences) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Ахен.
Агульная характарыстыка
Універсітэт налічвае каля 15 000 студэнтаў, 250 прафесараў, 470 выкладчыкаў па кантракце і 340 асістэнтаў. Ён спецыялізуецца на некаторых актуальных галінах (напрыклад, тэхналогіі, машынабудаванне, бізнес, дызайн і інш).
Установа займае першае месца сярод універсітэтаў прыкладных навук Германіі ў галіне электратэхнікі, машынабудавання і інфарматыкі. Дзесяць факультэтаў прапануюць 53 праграмы бакалаўрыяту, 22 магістратуры і 3 міжнародныя праграмы.
NGC 2124
NGC 2124 (іншыя абазначэнні — ESO 555-16, MCG -3-16-3, IRAS05557-2005, PGC 18147) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Заяц.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Правінцыяль
«Правінцыяль» (Провинциаль) — беларускі незалежны кароткаметражны мастацкі фільм рэжысёра Ігара Асмалоўскага, зняты ў 2009 годзе.
Сюжэт
Гераіня фільма, прыгажуня Аксана, марыць пакінуць беларускую правінцыю. З гэтай мэтай яна перапісваецца з багатым немцам. Але ў вёсцы, дзе яна жыве, ёсць яшчэ два халасцякі, зацікаўленыя ў шлюбе з Аксанай, што прыводзіць да мноства непаразуменняў і няздзейсненых надзей.
Удзел у фестывалях
Прызёр киінафестываля «ЗУБРОФКА» (Польшча). Намінант: DIFF, «Фестиваль фестивалей», «Ирпенский кинофестиваль», «БОМЕР кинофест», «Дебошир фильм фест». Удзельнік Кіеўскага Міжнароднага фестываля.
Віктар Канстанцінавіч Ганчароў
Віктар Канстанцінавіч Ганчароў (нар., в. Сакалоўка, Краснасулінскі раён, Растоўская вобласць, Расія) — беларускі радыёфізік. Доктар фізіка-матэматычных навук (1994), прафесар (2006).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: узаемадзеянне лазернага выпраменьвання з рэчывам; лазерныя тэхналогіі.
Узнагароды
Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь (1992).
Бохумскі ўніверсітэт прыкладных навук
Бохумскі ўніверсітэт прыкладных навук (Bochum University of Applied Sciences) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Бохум.
Агульная характарыстыка
Гэта другая па велічыні вышэйшая навучальная ўстанова Бохума з больш чым 8 000 студэнтаў і 900 супрацоўнікаў. Яна была заснавана ў 1971 годзе і знаходзіцца ў непасрэднай блізкасці ад Рурскага ўніверсітэта.
Спецыфіка навучання — міждысцыплінарная накіраванасць і супрацоўніцтва з бізнесам у рэгіёне. Усе курсы таксама прапануюцца ў якасці двайнога навучання. Існуе не толькі класічны варыянт падвойнага навучання: выкладанне плюс навучанне (кааператыўнае навучанне), студэнты таксама могуць выбраць ступень інжынернага супрацоўніцтва; стажыроўкі ў кампаніі сумяшчаюцца з вочнымі мерапрыемствамі ва ўніверсітэце.
Фернанда дэ ла Руа
Біяграфія
Скончыў Нацыянальны ўніверсітэт Кордавы, дзе вывучаў права. У 1973 годзе быў абраны ў Сенат ад Грамадзянскага радыкальнага саюза. У 1976 годзе балатаваўся ў віцэ-прэзідэнты разам з Рыкарда Бальбінам і заняў другое месца. Пасля чарговага ваеннага перавароту выкладаў ва Універсітэце Буэнас-Айрэса. У 1996 годзе стаў першым абраным мерам Буэнас-Айрэса і заваяваў папулярнасць на гэтай пасадзе.
У 1999 годзе быў абраны прэзідэнтам, набраўшы 48,37 % галасоў супраць 38,27 % у бліжэйшага апанента Эдуарда Дуальдэ (выбары праходзілі ў адзін тур). Адзначаецца, што немалую ролю ў яго абранні сыграла адыёзнасць дзеючага прэзідэнта Карласа Менема, чыім аднапартыйцам быў Дуальдэ. Перад выбарамі дэ ла Руа абяцаў змагацца з карупцыяй, злачыннасцю і беспрацоўем, аднак паабяцаў захаваць створаную пры Менем неаліберальнага эканамічную мадэль. Аднак менавіта ў перыяд яго прэзідэнцтва асноўныя эканамічныя паказчыкі Аргенціны пагоршыліся: эканоміка ўвайшла ў стадыю стагнацыі, дзяржаўны доўг вырас да больш чым 100 мільярдаў долараў, адбываўся рост дэфіцыту бюджэту і беспрацоўя.
Васіль Іванавіч Вядзернікаў
Васіль Іванавіч Вядзе́рнікаў (Василий Иванович Ведерников;,  — , ) — вучоны ў галіне матэматыкі, доктар фізіка-матэматычных навук (1969), прафесар (1970).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Ліпецку. У 1941 годзе скончыў Варонежскі дзяржаўны ўніверсітэт, з 1950 года працаваў у ім. З 1959 года ў Горкаўскім педагагічным інстытуце, з 1969 года ў Беларускім дзяржаўным універсітэце.
Навуковая дзейнасць
В. І. Вядзернікаву належаць навуковы працы па канформнай дыферэнцыяльнай геаметрыі, тэорыі гіперпаверхняў Еўклідавай прасторы, тэорыі абагульненага метаду нармалізацый, тэорыі спецыяльнага класа аднародных прастораў і інш.
NGC 2125
NGC 2125 (іншае абазначэнне — ESO 57-SC44) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Памылка
Памылка — неадпаведнасць паміж аб'ектам або з'явай, прынятымі за эталон (матэрыяльны аб'ект, рашэнне задачы, дзеянне, якое прывяло б да жаданага выніку), і аб'ектам ці з'явай, які мае супастаўленне з першым.
NGC 2125
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Памылка
Памылкі сустракаюцца як у прыродзе, гэтак і ва ўсіх сферах чалавечай дзейнасці. Вядома шмат гістарычных прыкладаў, у якіх памылкі прывялі да катастрафічных наступстваў. Памылкам прысвечана мноства афарызмаў, іх асэнсоўваюць філосафы, паэты, пісьменнікі, гісторыкіі і прадстаўнікі іншых дысцыплін. Гэтак, са сцвярджэннем «на памылках вучацца» згодны шматлікія філосафы-дыялектыкі. Скептыкі ж і агностыкі мяркуюць, што ўсе нашы ўяўленні, хутчэй за ўсё, памылковыя. Часцяком мяжа паміж «слушнасцю» і «хібнасцю» той ці іншай з'явы такая тонкая, што іх немагчыма адрозніць.
У адрозненне ад ілюзіі, памылкі часам могуць быць развеяныя праз веды, то бок, калі чалавек ведае, што глядзіць на міраж, а не на рэальную ваду, міраж не знікае.
Аналізам памылак (хібнасцей) вымярэнняў займаюцца тэорыя імавернасцей і статыстыка.
Зяметчына
Зяметчына (Земе́тчино) — пасёлак гарадскога тыпу ў Пензенскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Зяметчынскага раёна.
Геаграфія
Пасёлак размешчаны на паўночным захадзе Пензенскай вобласці, за 212 км ад Пензы, пры ўпадзенні ракі Машня ў Вышу. Пасёлак займае плошчу 1406 га.
Гісторыя
Упершыню Зяметчына згадваецца ў 1684 годзе як сяло Раджзественскае. Гэтае імя атрымана па Хрыстараждзественскай царкве, пабудаванай у вёсцы (не захавалася). Назва «Зяметчына» сустракаецца ў дакументах пачынаючы з 1722 года і звязана, як мяркуюць, з земцамі (бортнікамі) — здабытчыкамі мёду ад дзікіх пчол. Акрамя бортніцтва першыя пасяленцы займаліся таксама сельскай гаспадаркай, паляваннем, дзёгцярным і гарбарным промысламі.
У лістападзе 1938 года населены пункт атрымаў статус пасёлка гарадскога тыпу.
Сяргей Лявонцьевіч Стоцкі
Сяргей Лявонцьевіч Стоцкі (нар., г. ) — беларускі архітэктар і мастак.
Біяграфія
У 1980 годзе скончыў мастацкае вучылішча імя А. К. Глебава. У 1980—1981 гадах мастак у вытворчым камбінаце «Белбытрэклама». У 1981—1986 гадах вучыўся ў Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце па спецыяльнасці «Інтэр’ер і абсталяванне» (выкладчыкі С. Б. Баткоўскі, І. П. Харламаў, В. Гусеў). Падчас вучобы ў інстытуце ўдзельнічаў у студэнцкіх выстаўках. У 1986—1987 гадах служыў Савецкай Арміі. У 1988—2016 гадах працаваў у АМ-2 інстытута «Белдзяржпраект», начальнік групы.
З 2015 года старэйшы выкладчык кафедры дызайну Інстытута сучасных ведаў імя А. М. Шырокава.
З 1990 года ў Маладзёжным аб’яднанні Беларускага саюза мастакоў. Член Саюза архітэктараў Беларусі з 1994 года, член Беларускага саюза мастакоў з 2011 года.
Творчасць
Асноўныя працы: адміністрацыйны будынак у раёне скрыжаванні вул. Гарадзецкай-Шафарнянскай у г. Мінску (2003—2005; у сааўтарстве Б. Р. Цыёнскім, А. Ю. Янушковай, В. У. Стоцкай); рэканструкцыя інтэрната Беларускай акадэміі мастацтваў з надбудовай жылога і мансарднага паверхаў па вул. Сурганава, 14 у Мінску (2003—2007; у сааўтарстве Б. Р. Цыёнскім, А. Ю. Янушковай, В. У. Стоцкай); рэстаўрацыя і рэканструкцыя Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета, інтэр’еры асобных памяшканняў (2004—2009; у сааўтарстве В. У. Стоцкай); рэканструкцыя з надбудовай будынка Нацыянальнага банка па пр. Незалежнасці ў г. Мінску, інтэр’еры вестыбюльнай групы галоўнага ўваходу (2000—2003; у суаўтарстве з В. Ф. Ачайкіным і Б. Р. Цыёнскім); добраўпарадкаванне тэрыторыі, якая прылягае да Белдзяржфілармоніі, малыя формы – свяцільні, лавы, урны, афішныя тумбы (2003); рэканструкцыя ювелірнай крамы «Біруза» ў г. Мінску, інтэр’ер гандлёвай залы (1990, удзел у архітэктурным конкурсе «Лепшы праект года»); навучальна-лабараторны корпус біялагічнага факультэта БДУ, інтэр’еры заалагічнага музея (2002; у суаўтарстве з В. Ф. Ачайкіным, Б. Р. Цыёнскім, В. У. Стоцкай, А. Ю. Янушковай); прыбудова аперацыйна-рэанімацыйнага блока да галоўнага корпуса гарадской гінекалагічнай бальніцы па вул. Сенніцкай у Мінску, дэкаратыўныя агароджы і малыя формы (2000—2002); рамонт асобных памяшканняў ОДА з арганізацыяй інтэрнэт-кафэ ў г. Мінску (у суаўтарстве з Б. Р. Цыёнскім і А. Катляровай); універсітэт у г. Баранавічы: фасады і інтэр’еры асноўных памяшканняў (2005—2007; у суаўтарстве з А. П. Панамаровым, В. У. Стоцкай) ; рэстаўрацыя і рэканструкцыя Тэатра юнага гледача (архітэктурныя рашэнні і інтэр'еры асобных памяшканняў).
У мастацкіх выстаўках удзельнічае з 1989 года. Сярод іх: «Маладзёжная — 89», «Жыве Беларусь» (1993), «Асоба і навакольнае асяроддзе» (1996), групавая выстаўка «Вобраз» ў г. Масква ў ЦДМ (1999), Рэспубліканская мастацкая выстаўка, прысвечаная г. Мінску (2003), «Калядны фэст» (2008—2012), «Ад Менска да Мінска» (2013), персанальныя выстаўкі ў Саюзе архітэктараў (1997) і ў Гарадской мастацкай галерэі твораў Л. Шчамялёва ў Мінску (Ушедшее и Сохраненное; 2014) і іншыя, Рэспубліканская мастацкая выстаўка «950 гадоў г. Мінску» (2017).
Шэраг прац знаходзіцца ў прыватных калекцыях у Беларусі і за мяжой
Узнагароды
Дыплом БСА ў намінацыі «Інтэр’ер» конкурсу архітэктурных ідэй «Дом, інтэр’ер, чалавек» у рамках рэспубліканскага фестывалю «Архітэктура 2002» за інтэр’еры заалагічнага музея.
IC 4709
IC 4709 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сяргей Лявонцьевіч Стоцкі
Сям’я
У шлюбе з архітэктарам Веранікай Стоцкай.
ФК Інгальштат 04
«Інгальштат 04» (Fußballclub Ingolstadt 04 e.V.) — нямецкі футбольны клуб з Інгальштата. Клуб быў заснаваны 5 лютага 2004 года, хатнія матчы праводзіць на арэне «Аўдзі Спортпарк», якая мае ўмяшчальнасць 15 тысяч гледачоў. Клуб быў утвораны шляхам зліцця ў 2004 годзе двух мясцовых клубаў.
Аляксандраўскі сквер (Мінск)
Аляксандраўскі сквер (Цэнтральны сквер, народная назва — Панікоўка ) — сквер, размешчаны ў цэнтры Мінска. На тэрыторыі сквера знаходзіцца Нацыянальны акадэмічны тэатр імя Янкі Купалы. Размешчаны каля станцый метро «Купалаўская» і «Кастрычніцкая». Акружаны праспектам Незалежнасці, а таксама вуліцамі Карла Маркса, Энгельса і Чырвонаармейскай. Выходзіць на Кастрычніцкую плошчу, Рэзідэнцыю Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь і Цэнтральны дом афіцэраў (ЦДА).
У цэнтры сквера знаходзіцца адзін з самых вядомых фантанаў Мінска — «Хлопчык з лебедзем».
Гісторыя
Сквер быў закладзены ў 1836 годзе на месцы Новага рынку па ініцыятыве гарадскога галавы Леапольда Дэльпацэ. Сваю назву сквер атрымаў у гонар Аляксандра Неўскага (аднайменная капліца з 1869 года да 1929 года знаходзілася на месцы сучаснага ўваходу ў сквер каля скрыжавання вуліцы Энгельса і праспекта Незалежнасці). Фантан «Хлопчык з лебедзем» быў пабудаваны ў 1874 годзе. У 1890 годзе ў паўднёвай частцы сквера адкрыўся тэатр (сёння — Нацыянальны акадэмічны тэатр імя Янкі Купалы).
Магія
Ма́гія ( "варажба") або чарадзе́йства, чараўні́цтва — рытуалы, пабудаваныя на веры ў магчымасць звышнатуральнага ўздзеяння на навакольны свет праз пэўныя дзеянні або бяздзеянне.
Аляксандраўскі сквер (Мінск)
Гісторыя
Пры ўваходзе ў сквер у 1952 г. быў усталяваны бюст народнага паэта Беларусі Янкі Купалы (скульптар З. І. Азгур, арх. І. М. Рудэнка), які ў 1972 г. быў перанесены на радзіму паэта ў вёску Вязынку.
У 1955 г. сквер абнеслі з боку праспекта гранітнай сцяной, а з процілеглай — металічнай агароджай. Каля галоўнага ўваходу ўсталявалі гранітныя вазы і калоны, перапланавалі алеі, пазней пабудавалі трыбуну. У 1970 г. сквер быў рэканструяваны і добраўпарадкаваны (арх. Ю. Грыгор’еў), былі створаны кветнікі і траўнікі. У 1979 г. на месцы, дзе ў 1942 г. гестапаўцы павесілі сакратара Мінскага падпольнага гаркама КПБ Ісая Казінца і іншых членаў падполля, быў усталяваны мемарыяльны знак-помнік.
Магія
Магічнае мысленне
Магію часам вызначаюць як пэўны спосаб мыслення, які абапіраецца на памылковае разуменне сувязяў у навакольным свеце і пабудову ілжывых асацыяцый, што становіцца прычынай звароту да звышнатуральнай практыкі. Як заўважае частка даследчыкаў, магічнае мысленне магчыма ў сітуацыі, калі адсутнічае лагічная ўзаемасувязь паміж ўсведамленнем і вопытам. Замест гэтага навакольная прастора і рэчы ў ёй аб'ядноўваюцца з дапамогай пачуццёвага ўспрымання.
Аляксандраўскі сквер (Мінск)
Гісторыя
У 1990-я гады «Панікоўка» з’яўлялася адным з найбольш папулярных месцаў сустрэч мужчын-гомасексуалаў у Мінску.
Магія
Магічнае мысленне
Псіхолагі тлумачаць магічнае мысленне як абарону ад несвядомых страхаў. Зігмунд Фрэйд адным з першых заўважыў сувязь паміж магічным мысленнем і кагнітыўным развіццём чалавечай асобы, звязаны з пераносам псіхічнага самаадчування на знешняе асяроддзе. Альтэрнатывай гэтаму погляду з'яўляецца разгляд магіі лінгвістамі як формы абстрагавання, пабудовы аналогій для выразу ўнутранага стану.
Магія і рэлігія
Звычайна магічная практыка шчыльна звязана з рэлігійнымі ўяўленнямі. Некаторыя рэлігійныя рытуалы, накшталт прашэння ў багоў, малітваў, ахвярапрынашэнняў, схавання сапраўдных імёнаў багоў, абрады ачышчэння і г. д., знешне нагадваюць ці з'яўляюцца па сваёй сутнасці магічнымі.
Джэймс Джордж Фрэзер размежаваў магію і рэлігію. Згодна яго перакананням, магія больш нагадвае навуку, паколькі прапануе не шанаванне, а ўздзеянне на сілы прыроды. Магія ўзнікла раней за рэлігію і са з'яўленнем рэлігіі была амаль выціскнута. Аднак тэорыя Дж. Дж. Фрэзера не была цалкам падмацавана факталагічнай базай, таму ў пазнейшы час антраполагі і этнолагі адмовіліся ад яе.
Віды магіі
Звычайна адасабляюць шкодную (чорную) і бясшкодную (белую) магію. Таксама вылучаюць іншыя віды магіі:
Па функцыянальнаму прызначэнню:
Па спосабу ўздзеяння:
Па прадмету ўздзеяння:
Дадзеная класіфікацыя можа быць пашырана ў залежнасці ад выбару тых ці іншых чыннікаў магічных рытуалаў. Трэба таксама мець на ўвазе, што большасць магічных дзеянняў мае комплексны характар.
Башыр
Башыр — прозвішча.
Perl
Perl (вымаўляецца «пе́рл») — высокаўзроўневая інтэрпрэтаваная дынамічная мова праграмавання агульнага прызначэння, створаная Лары Уолам, лінгвістам па адукацыі. Назва мовы ўяўляе сабой абрэвіятуру, якая расшыфроўваецца як Practical Extraction and Report Language — «практычная мова для вымання даных і складання справаздач». Першапачаткова абрэвіятура складалася з пяці сімвалаў і ў такім выглядзе дакладна супадала з англійскім словам («жамчужына»). Але затым стала вядома, што такая мова існуе (гл. ), і літару «a» прыбралі. Талісманам мовы Perl з'яўляецца вярблюд — не занадта прыгожая, але вельмі цягавітая жывёла, здольная выконваць цяжкую працу.
Асноўнай асаблівасцю мовы лічацца яе багатыя магчымасці для працы з тэкстам, у тым ліку праца з рэгулярнымі выразамі, убудаваныя ў сінтаксіс. Perl атрымаў у спадчыну шмат уласцівасцей ад моў Сі, AWK, скрыптавых моў камандных абалонак UNIX.
Прыклад
Прыклад напісання праграмы Hello world:
Паўлаградка
Паўлаградка (Павлогра́дка) — рабочы пасёлак, адміністрацыйны цэнтр Паўлаградскага раёна Омскай вобласці Расіі. Цэнтр Паўлаградскага гарадскога паселішча. Насельніцтва — 7218 жыхароў (2021). Заснаваны ў 1898 годзе. Пасёлак знаходзіцца за 99 км на поўдзень ад Омска, за 18 км на поўнач ад дзяржаўнай мяжы з Рэспублікай Казахстан.
Сярэдняя Азія — Кітай
Сярэдняя Азія — Кітай — газаправод ад Туркменістана да Кітайскай Народнай Рэспублікі (Сіньцзян-Уйгурскі аўтаномны раён), адчынены 21 снежня 2009 года. На час адкрыцця з'яўляўся найдаўжэйшым у свеце. Яго працягласць складае 7 тыс. кіламетраў, з якіх 1833 км пралягаюць праз Туркменістан, Узбекістан і Казахстан. Будаўніцтва першай часткі трубаправода гадавой магутнасцю 6 мільярдаў кубаметраў ажыццяўлялася за кошт кітайскага боку высілкамі 8 тыс. чалавек і цягнулася 2 гады і 3 месяцы. Прыродны газ пастаўляецца пераважна з туркменскага радовішча Паўднёвы Ёлатан, запасы якога сягаюць 14 трыльёнаў кубаметраў (5-е найбуйнейшае газарадовішча свету). У верасні 2011 г. гадавая прапускная здольнасць трубаправода ў выніку ўводу наступнай яго часткі ўжо сягала 30 млрд кубаметраў.
Жан-Франсуа Лесюёр
Жан-Франсуа Лесюёр (Jean-François Lesueur або Le Sueur), таксама Лесюэр (, маёнтак Друка-Плесель каля Абвіля —, ) — французскі кампазітар і музыказнаўца, дырыжор, музычны крытык і музычны педагог, прафесар парыжскай кансерваторыі, аўтар опер і духоўных твораў.
Біяграфія
У дзяцінстве быў царкоўным пеўчым спачатку ў Абвіле, затым у Ам’ене. Працаваў харавым дырыжорам у Дыжоне, Ле-Мане і Туры; з 1786 года ўзначальваў капэлу Сабору Парыжскай Божай Маці. З 1793 года прафесар, затым інспектар Нацыянальнага музычнага інстытута (з 1795 — кансерваторыя). У 1790-я гады Лесюёр звярнуўся да опернага жанру. У гады Вялікай французскай рэвалюцыі стварыў шэраг харавых песень і гімнаў для масавых свят, у тым ліку «Песня трыумфаў Французскай рэспублікі». У перыяд консульства Напалеона быў прызначаны прыдворным капельмайстрам. У 1818 годзе вярнуўся ў кансерваторыю. Сярод вучняў — Г. Берліёз, Ш. Гуно, А. Тама і А. Мармантэль. Пахаваны на могілках Пер-Лашэз (участак 11).
Саюз вызвалення
Саюз вызвалення — нелегальнае палітычнае аб'яднанне ліберальнай інтэлігенцыі ў Расіі ў 1904—1905 гг. Заснаваны ў студзені 1904 г. на базе групоўкі ўтворанай вакол часопіса «Вызваленне». Дзейнічаў у кантакце з Саюзам земцаў канстытуцыяналістаў, у лістападзе 1904 г. выступіў арганізатарам «банкетнай кампаніі» (120 палітызаваных банкетаў у 34 гарадах, удзельнікі якіх патрабавалі ад урада ўвядзення народнага прадстаўніцтва і палітычных свабод) і нелегальных земскіх з'ездаў. Праграма (красавік 1905 г.) прадугледжвала ўвядзенне ў Расіі канстытуцыйнай манархіі, усеагульнага выбарчага права, частковае надзяленне сялян зямлёй. Члены саюза восенню 1905 г. склалі ядро Канстытуцыйна-дэмакратычнай партыі.
NGC 2126
NGC 2126 (іншае абазначэнне — OCL 418) — рассеянае скопішча ў сузор’і Вознік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4710
IC 4710 — галактыка тыпу SBm ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксей Святаслававіч Янушкевіч
Аляксей Янушкевіч (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
Пачаў кар’еру ў мінскім «Дынама», гуляў у арэндзе ў жодзінскім «Тарпеда».
З 2009 года — ігрок салігорскага «Шахцёра». У сезоне 2010 стаў асноўным цэнтральным абаронцам каманды. У другой палове 2013 года стаў часам заставацца на лаўцы запасных, саступаючы месца цэнтральных абаронцаў Яўгену Постнікаву і Мікалаю Кашэўскаму.
Па заканчэнні сезона 2013 з’явілася інфармацыя аб магчымым пераходзе Янушкевіча ў казахстанскі «Атырау», але ў снежні 2013 года кантракт з «Шахцёрам» быў падоўжаны. У сезоне 2014 зноў стаў трывалым цэнтральным абаронцам салігарчан.
У студзені 2015 года зноў падоўжыў кантракт з гарнякамі. Сезон 2015 распачаў у цэнтры абароны, але пазней стаў часцей выкарыстоўвацца на флангах. Канец сезона быў вымушаны прапусціць з-за траўмы. У лістападзе 2015 года чарговы раз падоўжыў кантракт з «Шахцёрам». У сезоне 2016 страціў месца ў аснове, згуляўшы толькі ў 11 матчах чэмпіянату. Па заканчэнні сезона з’явілася інфармацыя аб тым, што Янушкевіч можа пакінуць Салігорск, аднак у выніку ў студзені 2017 года падоўжыў кантракт з клубам. У сезоне 2017 вярнуў месца асноўнага цэнтральнага абаронцы салігарчан. У кастрычніку 2017 года стала вядома, што Янушкевіч застанецца ў камандзе на наступны сезон.
Сезон 2018 пачынаў на лаўцы запасных, пазней стаў выхадзіць у стартавым складзе, а ў чэрвені выбыў да канца сезона з-за траўмы. У снежні 2018 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Шахцёр» і неўзабаве стаў іграком «Іслачы», дзе замацаваўся ў аснове. У лістападзе 2019 года падоўжыў кантракт з «Іслаччу».
У студзені 2021 года пакінуў «Іслач» і неўзабаве падпісаў пагадненне з «Віцебскам». Не меў трывалага месца ў стартавым складзе віцебскай каманды, выкарыстоўваўся як ігрок ратацыі. У студзені 2022 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Віцебск» і завяршыў прафесійную кар’еру.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі, у тым ліку на чэмпіянаце Еўропы ў Швецыі ўлетку 2009 года.
У кастрычніку 2014 года быў упершыню выкліканы ў нацыянальную зборную Беларусі. Дэбютаваў у зборнай 15 лістапада 2014 года, адгуляўшы ўвесь матч супраць Іспаніі (0:3) на пазіцыі цэнтральнага абаронцы. Пасля амаль трохгадовага перапынку зноў быў выкліканы ў зборную ў кастрычніку 2017 года.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Выпадак з пацаном
«Выпадак з пацаном» (Случай с пацаном) — беларускі незалежны мастацкі фільм рэжысёра, зняты ў 2001 годзе.
Сюжэт
Юра, звычайны хлопец з аднаго мінскага раёна, пасварыўся са сваёй дзяўчынай. У пошуках духоўнай раўнавагі ён вырашае знайсці добрую працу. Аднак, на шляху Юры паўстае прыгожая незнаёмка Насця, актывістка адной з дэмакратычных партый Беларусі. Юра даведаецца, што ў яго краіне ёсць апазіцыя, якая змагаецца з нейкай дыктатурай. Галоўны герой не ўсвядомлена заблытваецца ў лабірынце палітычнай інтрыгі…
Таўрычаскае (Омская вобласць)
Таўрычаскае (Таврическое) — рабочы пасёлак у Омскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Таўрычаскага раёна. Насельніцтва — 11 960 чал. (2021). Таўрычаскае размешчана за 58 км (па аўтамабільных дарогах) на поўдзень ад абласнога цэнтра горада Омск. У пасёлку размешчаны прыпыначны пункт 53 км чыгуначнай веткі Омск — Іртышскае Заходне-Сібірскай чыгункі.