cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Salsola arbuscula
Арэал
Раёны Каспійскага і Аральскага мораў, пустыні Бетпак-Дала, Кызылкум,, паўвостраў Мангышлак.
Значэнне
У пустынных зонах выкарыстоўваецца як корм для жывёл і паліва.
Друнёўка
Друнё́ўка, Друню́ўка — рака ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Рудаўка (басейн Заходняга Буга).
Даўжыня ракі 11 км. Плошча вадазбору 52 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1 м/км. Пачынаецца за 1,5 км на поўнач ад вёскі Цяраспаль (за 3 км ад хутара Ялава ). Вусце за 6 км на ўсход ад вёскі Рудня. Каналізавана 5,3 км рэчышча ад вытоку.
Тэніс на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 – адзіночны разрад (жанчыны)
Жаночыя спаборніцтвы па тэнісе ў адзіночным разрадзе на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года праводзіліся ў Алімпійскім тэнісным цэнтры ў Рыа-дэ-Жанейра з 6 па 13 жніўня 2016 года на жорсткім пакрыцці.
Парудэнка
Парудэнка (Пору́денко) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Красны Беражок (Вілейскі раён)
Кра́сны Беражо́к (, Красный Бережок) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Асіпавіцкага сельсавета.
Адам Ягоравіч Багдановіч
Адам (Адольф) Ягоравіч Багдановіч ( (паводле аўтабіяграфіі 25.3 (6.4)), мяст. Халопенічы, Барысаўскі павет, Мінская губерня, цяпер Крупскі раён Мінскай вобласці —, Яраслаўль) — беларускі этнограф, фалькларыст, мемуарыст, гісторык, мовазнавец.
Сям’я
Нарадзіўся ў Халопенічах у сям’і Юрыя (Ягора) Лук’янавіча Багдановіча і яго жонкі Анэлі, народжанай Асьмак. У маленстве насіў імя Адольф (Адоль, Адолік). Імя Адам ён атрымаў у 16 год, пры аднаўленні дакументаў, бо імя Адольф кансісторыя палічыла непадыходзячым для праваслаўнага хлопчыка. Значны ўдзел у яго выхаванні брала бабка па матычнай лініі, Рузаля Асьмак — варажбітка і таленавітая казачніца, ад якой Багдановіч завучыў многія народныя казкі і на якую пазней часта спасылаўся як на крыніцу сваіх ведаў аб народных павер’ях.
У 1888 годзе настаўнік 1-га гарадскога вучылішча Мінска Адам Ягоравіч Багдановіч ажаніўся з Марыяй Апанасаўнай Мякотай (1869—1896). Яны былі матэрыяльна забяспечаны: Адам зарабляў да 1500 рублёў у год пры гатовай кватэры з ацяпленнем і асвятленнем, якая размяшчалася на Траецкай гары на вуліцы Аляксандраўскай у доме Карказовіча, што ў двары, у другім паверсе, у той час у ім змяшчалася 1-е прыходскае вучылішча і настаўніцкія кватэры, пазней гэта быў дом 25 (цяпер тут участак вуліцы М. Багдановіча насупраць сквера каля Тэатра оперы і балета.
З 1892 года А. Багдановіч служыў у Гродзенскім аддзяленні Сялянскага пазямельнага банка. Быў карэспандэнтам вядомага фалькларыста Паўла Шэйна. Некаторы час кіраваў публічнай бібліятэкай.
У Гродне сям’я жыла на ўскраіне горада, на Садовай. Тут 14 (26) лістапада 1894 года нарадзіўся трэці сын — Леў, а ў маі 1896 года — дачка Ніна. Неўзабаве пасля родаў дачкі хвароба Марыі Апанасаўны ўзмацнілася і хутка сухоты сталі прычынай яе смерці.
Пасля смерці жонкі Адам Ягоравіч пажыў у Гродна літаральна некалькі тыдняў. У лістападзе 1896 ён быў пераведзены па службе ў Ніжні Ноўгарад. Маці дзецям замяніла цётка па бацьку Марыя Ягораўна Багдановіч, але самая малодшая дачка Ніна не дажыла і да году.
У Ніжнім Ноўгарадзе ў А. Багдановіча завязаліся сяброўскія адносіны з М. Горкім, з якім яны неўзабаве парадніліся, ажаніўшыся на сёстрах — Кацярыне (Горкі) і Аляксандры (Багдановіч) Волжыных.
А. Багдановіч узяў шлюб з Аляксандрай у пачатку 1899 года, у канцы таго ж году яна памёрла ад родаў, пакінуўшы яшчэ аднаго сірату — сына Аляксандра, які рос у сям’і М. Горкага і памёр у Крыме ад дызентырыі ў чатырохгадовым узросце.
У 1908 годзе сям’я пераязжае ў Яраслаўль.
Трэцяй жонкай (больш дакладна — яны проста сталі жыць разам) Адама Багдановіча стала сястра яго першай жонкі Аляксандра Апанасаўна Мякота. У гэтым шлюбе нарадзілася яшчэ пяцёра сыноў — Павел, Аляксей, Вячаслаў, Мікалай, Раман.
Памёр у Яраслаўлі ў 1940 годзе
Працоўная дзейнасць
У 1882 годзе скончыў Нясвіжскую настаўніцкую семінарыю. Падчас вучобы там арганізаваў гурток самаразвіцця і самаадукацыі, пачаў збіраць фальклорна-этнаграфічныя матэрыялы. У жніўні 1882 года ўступіў у «семінарскую» групу нарадавольцаў Мінска. На працягу 3 гадоў вёў прапагандысцкую работу ў вёсках Ігуменшчыны (цяпер Чэрвеньшчына).
У 1885—1891 гадах загадчык 1-га гарадскога пачатковага вучылішча ў Мінску. З 1886 года выступаў у перыядычным друку з артыкуламі па этнаграфічнай тэматыцы («Минские губернские ведомости», «Минский листок», «Гродненские губернские ведомости», «Виленский календарь», «Нижегородский листок» і інш.). Уваходзіў у кіраўніцтва мінскай арганізацыі «Народная воля». Пасля рэзкага пагаршэння здароўя адышоў ад рэвалюцыйнай дзейнасці.
У 1892 годзе пераехаў у Гродна, дзе паступіў на службу ў мясцовае аддзяленне Сялянскага пазямельнага банка. Адначасова быў дырэктарам публічнай бібліятэкі. З 1896 года жыў у Ніжнім Ноўгарадзе, з 1907 года ў Яраслаўлі. У 1920—1931 гадах загадчык навуковай бібліятэкі Яраслаўскага дзяржаўнага музея. Адначасова выкладаў гісторыю культуры ў мастацкім, музычным і тэатральным тэхнікумах.
У 1932 годзе арыштаваны ДПУ. Правёў у зняволенні 3 тыдні, вызвалены па хадайніцтве Кацярыны Пешкавай. Багдановіч быў сябрам М. Горкага і яго сям’і, вёў актыўную перапіску з дзеячамі беларускай і рускай культуры, напісаў успаміны пра М. Горкага, сына Максіма, Ф. Шаляпіна.
Памяць
У Халопенічах, дзе нарадзіўся, жыў і настаўнічаў Адам Багдановіч, у 1998 годзе ўстаноўлены помнік (скульптар У. Лятун, архітэктары С. Малюк, Ю. Казакоў).
Нью-Гэмпшыр
Нью-Гэмпшыр, таксама Нью-Хэмпшыр (New Hampshire) — штат на паўночным усходзе ЗША, у рэгіёне Новая Англія. Плошча 24 тыс.км². Насельніцтва 1.315.000 (2007). Неафіцыйная назва — «Гранітны штат». Сталіца штата — горад Конкард. Найбуйнейшыя гарады — Манчэстэр, Нашуа. Першы штат у краіне, які абвясціў незалежнасць ад Вялікабрытаніі. Большая частка штата занята адгор’ямі Апалачаў (масіў Уайт-Маўнтынс, вышыня да 1916 м — гара Вашынгтон), на паўднёвым усходзе штата — берагавая нізіна. Клімат умераны, марскі. Тэмпература паветра ад −5 °C у студзені да 22 °C у ліпені. Ападкаў каля 800—1000 мм за год. Галоўныя рэкі Канектыкут і Мерымак. Возера Уініпесокі. Большая частка тэрыторыі штата пад лесам (хвоя, хемлак, дуб, бяроза).
Эканоміка
Прамысловасць: машынабудаўнічая (электратэхнічная, электронная, вытворчасць прамысловага абсталявання), гарбарна-абутковая, тэктыльная, дрэваапрацоўчая, цэлюлозна-папяровая. Лесанарыхтоўкі. Здабыча будаўнічых матэрыялаў (граніт і інш.).
У сельскай гаспадарцы дамінуюць малочная жывёлагадоўля, птушкагадоўля, цяплічныя гаспадаркі, якія спецыялізуюцца на журавінах, чарніцах.
Адзіны акіянічны порт — Портсмут. Значная частка насельніцтва (да 15%) занята ў сферы паслуг і турызму.
Прылбычы
Прылбычы (При́лбичі) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Іван Мікалаевіч Анціпін
Іван Мікалаевіч Анціпін (1914, в. Какуй, Усць-Куцкая воласць, Кірэнскі павет,, Расійская імперыя  — 6 кастрычніка 1943, бераг Дняпра, Гомельская вобласць, Беларуская ССР) — малодшы сяржант, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Іван Мікалаевіч Анціпін нарадзіўся ў 1914 годзе ў вёсцы Какуй Усць-Куцкай воласці Кірэнскага павета Іркуцкай губерні (Усць-Кутский раён Іркуцкай вобласці, цяпер вёска не існуе) у сялянскай сям’і. Па нацыянальнасці рускі.
У 1921 годзе паступіў у Падымахінскую пачатковую школу, а затым вучыўся ў сельскай школе Таюры і школе ў вёсцы Маркава. У 1928 годзе ўступіў у камсамол, потым навучаўся ў Усць-Куцкай і Кірэнскай школе. Пасля заканчэння школы пераехаў у Іркуцк, дзе вучыўся ў школе Фабрычна-заводскага навучання.
Пасля заканчэння навучання працаваў інструктарам абласнога стралковага клуба «Асавіяхіма». У 1940 годзе вярнуўся ў Усць-Кут, дзе займаў пасаду загадчыка аддзела Усць-Куцкага райвыканкама.
23 лютага 1942 года быў прызваны на ваенную службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію Усць-Куцкім райваенкаматам.
У лістападзе 1942 годзе быў адпраўлены на фронт у дзеючую армію. На пасадзе камандзіра сапёрнага аддзялення 483-га асобнага сапёрнага батальёна (356-я стралковая дывізія, 61-я армія, Цэнтральны фронт) удзельнічаў у баях на Заходнім, Бранскім, Арлоўскім і Цэнтральным франтах. Таксама прыняў удзел у баях пад Арлом і пад Курскам. Падчас Арлоўскай аперацыі Іван Мікалаевіч са сваімі байцамі зняў і абясшкодзіў 400 мін і «сюрпрызаў».
26 верасня 1943 года Анціпін са сваім аддзяленнем выйшаў на левы бераг Дняпра у раёне населенага пункта Любеч (Рыпкінскі раён, Чарнігаўскай вобласці Украіны) і прыступілі да пошукаў лодкі і вырабе плоцікаў, а таксама разведалі месца для пераправы. У ноч на 27 верасня 1943 года пад моцным варожым кулямётным і мінамётным агнём забяспечваў фарсіраванне ракі батальёнам.
6 кастрычніка 1943 года Іван Мікалаевіч Антипин загінуў падчас баёў на Дняпроўскім плацдарме. Першапачаткова быў пахаваны ў вёсцы Людзвіноў (цяпер Брагінскі раён, Гомельскай вобласці Беларусі, цяпер вёска не існуе), але пасля перапахаваны ў вёсцы Курыцічы (цяпер Петрыкаўскі раён, Гомельскай вобласці Беларусі).
Узнагароды і памяць
За свой подзвіг малодшы сяржант Іван Мікалаевіч Анціпін 15 студзеня 1944 года быў пасмяротна ўзнагароджаны званнем Герой Савецкага Саюза з уручэннем медаля «Залатая Зорка» і ордэна Леніна.
Яго імем быў названы стралковы клуб ДТСААФ у Іркуцку, а таксама яго імя значыцца пад нумарам 15 у спісе "Герояў Савецкага Саюза — вызваліцеляў Брагіншчыны на дошцы гонару на будынку музея ў гарадскім пасёлку Брагін (Брагінскі раён, Гомельскай вобласці Беларусі).
Вінчугараў
Вінчугараў — ручай у Мазырскім і Лельчыцкім раёнах Гомельскай вобласці, правы прыток ракі Гурыстая. Даўжыня 6,5 км. Пачынаецца за 4 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Канапелька, вусце за 1,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Мірнае. Цячэ па лясістай мясцовасці.
Прынада
Прынада (Прина́да) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Мацясы (Жабінкаўскі раён)
Мацясы́ (, Матясы) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крыўлянскага сельсавета.
Да 13 кастрычніка 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Крыўлянскага сельсавета, да 11 мая 2012 года — у склад Якаўчыцкага сельсавета.
Кастэльсепрыа
Кастэльсепрыа (Castelseprio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Варэзэ.
Насельніцтва складае 1237 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 412 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 21050. Тэлефонны код — 0331.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Лібава-Роменская вуліца (Мінск)
Лібава-Роменская вуліца — вуліца ў Ленінскім раёне Мінска. Названа ў гонар Лібава-Роменскай чыгункі. На вуліцы знаходзіцца чыгуначная станцыя «Мінск-Паўднёвы».
Размяшчэнне
Лібава-Роменская вуліца пачынаецца ад вуліцы Фізкультурнай, перасякае Дальні завулак, Вялікаморскую вуліцу, Дачны завулак, вуліцу Сонечная і сканчваецца на перасячэнні з вуліцай Балтыйская. Даўжыня — 800 м.
Рышын
Рышын (Рішин) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Андрэй Сяргеевіч Юрынок
Андрэй Юрынок (нар. ) — беларускі гандбаліст. Левы крайні беларускага клуба «Мяшкоў Брэст» і нацыянальнай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Выступаў за «Віцязь» (Мінск), СКА. З ліпеня 2016 года гулец беларускага БГК імя Мяшкова.
NGC 5588
NGC 5588 (іншыя абазначэнні — NGC 5589, UGC 9197, MCG 6-32-5, ZWG 192.4, PGC 51300) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5588, NGC 5589.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гіменасцыф
Гіменацыф (Hymenoscyphus)  — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1821 годзе.
Экатэрарызм
Экатэрарызм — гэты тэрмін выкарыстоўваюць для апісання тэрарыстычнай дзейнасці радыкальных абаронцаў навакольнага асяродзя (энвайраменталістаў). Мэтай экатэрарыстаў з'яўляецца спыненне забруджвання навакольнага асяроддзя і навуковага альбо прамысловага выкарыстання жывел для правядзення эксперыментаў. Першыя акты насілля дзеля захавання дзікай прыроды адносяцца да 1970-х гг. Як правіла, экатэрарысты знішчаюць прамысловыя пабудовы ці навуковыя лабараторыі альбо вызваляюць жывел і птушак з навукова-даследчых цэнтраў ці ферм. У адрозненні ад іншых форм тэрарызму, экатэрарызм пакуль не прывеў да чалавечых ахвяр, наколькі гэта вядома даследчыкам праблемы, але «зяленыя» радыкалы ўжо пагражалі смерцю некаторым вучоным. З 1980 па 2001 г. у ЗША радыкальныя абаронцы навакольнага асяродзя (энвайраменталісты) ажыцявілі каля 100 тэрарыстачных актаў з агульнай сумай шкоды ў 42,8 млн долараў
Сярод арганізацый, якія абвінавачваюцца ў экатэрарызме, «Фронт вызвалення жывел» (Animal Liberation Front), які мае прыхільнікаў у 40 краінах, у тым ліку і ў Расіі. Так у 2000-х гг. прыхільнікі Фронту ўзламывалі дзверы навукова-даследчых лабараторый у буйных гарадах Расійскай Федэрацыі і выпускалі лабараторных жывел у бліжэйшых лясах. На тэрыторыі Беларусі актаў тэрарызму ці вандалізму дзеля экалогіі афіцыйна не зарэгістравана.
Дарэчы, можна сустрэць і супрацьлеглую трактоўку тэрміна «экатэрарызм»: «забруджванне навакольнага асяроддзя на тэрыторыі ворага падчас ваенных дзеянняў»
Уладар пярсцёнкаў: Брацтва пярсцёнка
«Уладар пярсцёнкаў: Брацтва пярсцёнка» (The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring) — эпічны прыгодніцкі фэнтэзі-фільм 2001 года рэжысёра Пітэра Джэксана. Фільм з’яўляецца экранізацыяй рамана Дж. Р. Р. Толкіна «Брацтва пярсцёнка» (1954) — першага тома трылогіі «Уладар пярсцёнкаў». Прадзюсарамі фільма сталі, Пітэр Джэксан, і. Сцэнарый фільма напісалі, Філіпа Боенс і Пітэр Джэксан. У акцёрскі ансамбль фільма ўвайшлі Элайджа Вуд, Іэн Мак-Келен, Ліў Тайлер, Віга Мортэнсен, Шон Эсцін, Кейт Бланшэт,, , , Арланда Блум, Крыстафер Лі, Х’юга Уівінг, Шон Бін, Іэн Холм,. Фільм стаў першай часткай кінатрылогіі «Уладар пярсцёнкаў». У 2002 годзе на экраны выйшла другая частка — «Дзве вежы», у 2003 годзе трэцяя частка — «Вяртанне караля».
Падзеі кінастужкі адбываюцца ў выдуманым свеце Міжзем’я. Гісторыя апавядае пра Цёмнага Лорда Саўрана, які некалі згубіў Адзіны Пярсцёнак, у якім утрымлівалася частка ягонай душы і ягонага магуцця. Цяпер ён шукае яго, каб вярнуць сабе ўладу над светам. Тым часам даўно страчаны Пярсцёнак знаходзіцца і трапляе да хобіта Фрода Бэгінса. Цяпер лёс Міжзем’я вісіць на валаску. Фрода і восем яго сутаварышаў распачынаюць небяспечнае падарожжа да  — адзінага месца, дзе Пярсцёнак можа быць знішчаны.
«Брацтва пярсцёнка» фінансавалася і распаўсюджвалася амерыканскай студыяй «New Line Cinema», але цалкам здымалася і манціравалася на радзіме рэжысёра ў Новай Зеландыі. Прэм’ера фільма адбылася 10 снежня 2001 года ў кінатэатры «» у Лондане, а сусветны пракат пачаўся 19 снежня 2001 года. Фільм атрымаў прызнанне як сярод крытыкаў, так і сярод большасці аматараў Толкіна. Фільм лічыцца важнай вяхай у кінавытворчасці і значнай падзеяй у развіцці жанра фэнтэзі ў кіно. Карціна атрымала пахвалы за візуальныя эфекты, акцёрскую ігру, рэжысуру, сцэнарый і вернасць зыходнаму матэрыялу. У першапачатковым пракаце фільм сабраў 880 мільёнаў долараў па ўсім свеце, што зрабіла яго другім самым касавым фільмам 2001 года і пятым самым касавым фільмам усіх часоў на момант яго выхаду. Пасля наступных перавыданняў па стане на 2021 год ён сабраў больш за 897 мільёнаў долараў.
«Брацтва пярсцёнка», як і наступныя часткі трылогіі, лічыцца адным з найвялікшых і самых уплывовых фільмаў, сярод калі-небудзь створаных. Фільм атрымаў мноства узнагарод. На 74-й цырымоніі ўручэння прэміі «Оскар» ён быў намініраваны на трынаццаць узнагарод, у тым ліку за найлепшы фільм, найлепшую рэжысуру, найлепшы адаптаваны сцэнарый, найлепшую мужчынскую ролю другога плана, найлепшую працу мастака-пастаноўшчыка, найлепшы дызайн касцюмаў, найлепшы мантаж, найлепшую арыгінальную песню і найлепшы гук. Але атрымаў толькі чатыры ўзнагароды: Найлепшая аператарская праца, Найлепшы грым, Найлепшы арыгінальны саўндтрэк і Найлепшыя візуальныя эфекты.
У 2021 годзе фільм быў абраны Бібліятэкай Кангрэса для захавання ў Нацыянальным рэестры фільмаў ЗША як «культурна, гістарычна або эстэтычна значны».
Сюжэт
Мінула 60 гадоў. Чараўнік Гэндальф Шэры прыязджае ў краіну хобітаў Шыр, дзе яго радасна сустракае хобіт Фрода Бэгінс. Яго дзядзька, Більба, плануе з размахам адзначыць сваё 111-годдзе і 33-годдзе свайго пляменніка. Більба скардзіцца чараўніку на стомленасць і дзеліцца марай знайсці ціхае ўтульнае месца, каб скончыць кнігу. У разгар свята Більба выступае з прамовай перад гасцямі і заяўляе, што сыходзіць. На ўсеагульнае здзіўленне ён літаральна знікае ва ўсіх на вачах. На самай справе, ён апрануў Пярсцёнак, які між іншага мае ўласцівасць рабіць нябачным. Більба вяртаецца дадому, дзе застае Гэндальфа, які просіць яго перадаць Пярсцёнак Фрода. Да здзіўлення Гэндальфа Більба прыходзіць у шаленства з-за таго, што ў яго жадаюць адабраць «яго каштоўнасць», аднак неўзабаве ён супакойваецца і прымае параду чараўніка. Пакінуўшы Пярсцёнак Фрода, ён знікае з Шыра.
Гэндальф у спешцы вяртаецца ў Шыр і загадвае Фрода кінуць Пярсцёнак у агонь. Убачыўшы, што на Пярсцёнку праяўляюцца надпісы на Чорнай мове, Гэндальф канчаткова пераконваецца, што за Пярсцёнак перад ім. Ён апавядае Фрода гісторыю Пярсцёнка, і што вораг ужо знайшоў Голума і выведаў пра цяперашняе месцазнаходжанне «каштоўнасці». Фрода адразу ж пагаджаецца адправіцца ў Рывендэл, каб Пярсцёнак быў схаваны ў бяспецы. Садоўнік падслухоўвае іх размову, і Гэндальф у «наказанне» адпраўляе яго суправаджаць Фрода. Дарогай Фрода і Сэм сустракаюць хобітаў Піпіна і, якія крадуць гародніну на полі фермера Мэгата. Уцякаючы ад фермера, яны ледзь не трапляюцца Чорным Вершнікам, але ўсё ж паспяваюць уцякаць з Шыра.
Гэндальф прыбывае ў крэпасць Ізенгард да кіраўніка ордэна чараўнікоў — Сарумана Белага, які, як апынаецца, даўно разабраўся ў сітуацыі і перайшоў на бок Мордара. Гэндальф адмаўляецца далучыцца да яго і пасля бойкі з чараўніком-здраднікам трапляе да яго ў палон. Саруман ператварае свой квітнеючы край у падабенства Мордора і прыступае да стварэння войска ў дапамогу Саўрану.
Фрода з таварышамі спыняюцца ў карчме ў мястэчку Бры, дзе іх заўважае загадкавы Следапыт Поўначы. У зале карчмы Фрода выпадкова апранае Пярсцёнак, і назгулы адразу ж вызначаюць яго месцазнаходжанне. Следапыт Арагорн адводзіць хобітаў у свой пакой і выклікаецца правесці іх да Рывендэла. Уначы назгулы пранікаюць у Бры і ўрываюцца ў пустыя пакоі хобітаў, пасля чаго пакідаюць мястэчка. Арагорн вядзе хобітаў праз лясы і балоты, але назгулы не адстаюць ні на крок.
Хобіты разбіваюць лагер на Наветранай строме, на вяршыні якой знаходзяцца руіны вартаўнічай вежы Аман Сул. Арагорн выдае хобітам зброю і сыходзіць на разведку. Мэры і Піпін па дурасці разводзяць вогнішча, якое прыцягвае ўвагу назгулаў. Яны адразу ж атакуюць хобітаў, якія беспаспяхова спрабуюць аказаць ім супраціўленне. Раптоўна вяртаецца Арагорн і адбіваецца ад Вершнікаў, але іх верхавод Кароль-чараўнік паспявае цяжка параніць Фродо моргульскім клінком. Іх знаходзіць эльфійка Арвен, каханая Арагорна, яна бярэ Фрода да сябе ў сядло і галопам імчыць у Рывендэл. Назгулы заўважаюць гэта і пачынаюць пераслед. Арвен ледзьве паспявае ўцячы ад пераследнікаў і, дабраўшыся да ракі на мяжы Рывендэла, абрыньвае на Вершнікаў моц рачной стыхіі. Уладыка Эльранд вылечвае Фрода і ён аказваецца ў Рывендэле, дзе сустракае Гэндальфа, які здолеў уцячы з палону, а затым і Більба. Гэндальф назірае, як Фродо апраўляецца ад ранення, нанесенага верхаводам назгулаў (хоць ведае, што рана не загоіцца цалкам і будзе турбаваць яго да канца жыцця), і паведамляе Эльранду пра планы Сарумана. Уладыка Рывендэла кажа, што небяспечна пакідаць Пярсцёнак у яго ўладаннях, і прыгадвае, як пасля бітвы ля Барад-Дура ўгаворваў Ісільдура кінуць Пярсцёнак у жарало Вогненнай гары, але той у апошні момант перадумаў.
У Рывендэл прыбываюць прадстаўнікі людзей, эльфаў і гномаў, каб вырашыць, як адказаць на пагрозу з боку Мордара. Збіраецца Рада, дзе прысутным дэманструюць Пярсцёнак Усеўладдзя і ў якасці выйсця прапануюць знішчыць Пярсцёнак, што можна зрабіць толькі кінуўшы яго ў полымя Вогненнай гары ў сэрцы Мордара. Шакіраваны сын намесніка Гондара Борамір заяўляе, што гэта немагчыма: Мордар — бясплодная выпаленая атручаная пустыня, а яго Чорныя Брамы пільнуюць не толькі оркі, там тоіцца моцнае зло, і Усёбачнае Вока Саўрана з вяршыні Барад-Дура бачыць усё. Распачынаецца спрэчка, хто возмецца за гэтую справу і ці магчыма яе выканаць увогуле. Тады Фрода ўстае і сам выклікаецца аднесці Пярсцёнак у Мордар. Гэта прымірае сабраўшыхся, хобіта бяруцца суправаджаць яго сябры Сэм, Мэры і Піпін, а таксама чараўнік Гэндальф, эльф Легалас з Ліхалесся, гном Гімлі з каралеўства Эрэбар, а з людзей — Борамір і Арагорн. Эльранд называе гэты атрад Брацтвам Пярсцёнка і выпраўляе яго ўдзельнікаў у паход.
На падыходзе да Брамаў Рохана Брацтва заўважаюць вароны-шпіёны Сарумана, і героям прыходзіцца абраць больш складаны шлях праз снежны перавал Карадрас. Тут вядзьмарства Сарумана выклікае снежную буру, і героям зноў даводзіцца адступіць. На нарадзе Фрода абірае шлях праз старажытнае падземнае каралеўства гномаў Марыю. Саруман і Гэндальф ведаюць, што гномы Кхазад-Дума капалі занадта прагна і глыбока, што прывяло да абуджэння страшнага зла, якое ўвасабляе цемру і агонь. Разгадаўшы загадку, якая адкрывае брамы Морыі, героі заходзяць у падзямелле, ледзь не стаўшы ахвярамі падводнай спрутападобнай пачвары. Брама Морыі апынаюцца заваленымі, а шлях назад адрэзаным. Гімлі прагне пабачыць веліч Морыі і паспытаць гасціннасць яе гаспадароў, аднак каралеўства аказваецца спустошаным, а яго жыхары перабітымі. Піпін выпадкова кранае шкілет, той звальваецца ў студню, і на шум з’яўляецца атрад оркаў з пячорным тролем. Героі ўступаюць у адчайны бой, троль наносіць страшны ўдар дзідай у грудзі Фрода, але яго ратуе міфрылавая кальчуга. Героі спяшаюцца да выхаду з Морыі, але іх акружаюць полчышчы оркаў, якія адразу ж у страху разбягаюцца, адчуўшы набліжэнне нечага куды больш страшнага. Героі дабіраюцца да мосту Кхазад-Дума, перакінутага праз бездань, дзе іх насцігае вогненны дэман старажытнага свету — Балраг. Гэндальф уступае з ім у бой і абвальвае мост з дэманам у прорву, але той, абвіўшы нагу чараўніка сваім бізуном, сцягвае яго з абломкаў маста за сабой. Арагорн становіцца на чале атрада і выводзіць паплечнікаў вонкі, Брацтва аплаквае Гэндальфа.
Атрад прыходзіць у лясы Латлорыена, дзе іх затрымлівае патруль лясных эльфаў. Арагорн просіць камандзіра патруля Халдзіра адвесці іх да ўладаркі Галадрыэль. Тая ведае пра іх паход і мэту. Яна дае падарожнікам прытулак. Адной ноччу Галадрыэль паказвае Фрода сваё чароўнае люстэрка, у якім хобіт бачыць лёс Міжзем’я, калі Пярсцёнак вернецца да свайго Уладара, потым відзенне засланяе Усёбачнае Вока Саўрана. Фрода прапануе Пярсцёнак Галадрыэль, бо гэтая ноша не па яго малых сілах, але эльфійская каралева адмаўляецца, кажучы, што апыніся ў яе руках такая ўлада, яна стала б Чорнай Уладаркай. На развітанне эльфы забяспечваюць падарожнікаў усім неабходным і адпраўляюць іх у лодках па рацэ Андуін. Саруман высылае на іх пошукі атрад оркаў урук-хай, новастворанага племя, здольнага перасоўвацца пры святле сонца, на чале з Лурцам.
Героі спускаюцца на лодках па Андуіне і, мінуўшы Арганат, высаджваюцца на бераг. На стаянцы Борамір патрабуе ад Фрода аддаць яму Пярсцёнак, ён думае, што зброю Ворага можна выкарыстаць супраць яго самаго і такім чынам уратаваць яго народ. Фрода адмаўляецца, тады Борамір спрабуе адабраць Пярсцёнак сілай, але хобіт, надзеўшы Пярсцёнак і стаўшы нябачным, уцякае ад яго. Арагорн знаходзіць Фрода, і хобіту ўжо здаецца, што і ён паспрабуе адняць Пярсцёнак, але Арагорн не паддаецца спакусе і выказвае падтрымку Фрода. Раптам з’яўляецца буйны атрад оркаў. Арагорн уступае з імі ў бой, адцягваючы ворага на сябе, а Фрода карыстаецца момантам, каб збегчы. Гімлі і Легалас прыходзяць на дапамогу Арагорну. Тым часам спыніць Фрода спрабуюць Мэры і Піпін, але бачачы, што прывабілі ўвагу оркаў, яны ў сваю чаргу адцягваюць іх ад Фрода. Ім на дапамогу прыходзіць Борамір. На вачах хобітаў адважны гондарац нішчыць мноства оркаў, але падаспелы Лурц усаджвае ў яго стралу за стралой. Урук-хай захопліваюць Піпіна і Мэры, пасля чаго адступаюць. Лурц застаецца дабіць Бораміра, і той ужо гатовы з гонарам прыняць смерць, але ў самы апошні момант прыбягае Арагорн і забівае Лурца ў цяжкім паядынку. Паміраючы Борамір расказвае Арагорну аб сваёй спробе забраць Пярсцёнак у Фрода і раскайваецца ў сваім учынку. Усклаўшы памерлага Бораміра на эльфійскую ладдзю і адправіўшы яе па плыні ракі Андуін, Арагорн, Гімлі і Легалас вырашаюць пераследваць оркаў і выручыць Піпіна і Мэры. Фрода і Сэм, які дагнаў свайго гаспадара, пераплываюць Андуін і працягваюць свой шлях у Мордар.
Саўндтрэк
Музычнае суправаджэнне да фільма «Уладар пярсцёнкаў: Брацтва пярсцёнка» напісаў кампазітар Говард Шор.
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 121 кінаўзнагародай і яшчэ 126 намінацыямі. Сярод найбольш значных узнагарод:
Крывасельскі сельсавет
Крывасе́льскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Вілейскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Крывое Сяло.
Юрыдычны адрас: 222430, Мінская вобласць, Вілейскі раён, аг. Крывое Сяло, вул. Першамайская, д. 10.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Рабунскі сельсавет у складзе Куранецкага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Рабунь. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. З 5 ліпеня 1946 года ў складзе Вілейскага раёна. 6 верасня 1957 года ў склад сельсавета з Рэчкаўскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Баравыя, Камары, Лейлава, Ліпневічы, Міхнічы і Татараўшчына). З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. 28 мая 2013 года ў склад сельсавета перададзены 16 населеных пунктаў (Асавец, Балашы, Варонічы, Гарадзілавічы, Грыгаркі, Губы, Дашкаўка, Жукавічы, Катлоўцы, Куляшы, Малькевічы, Навікі, Путрычы, Рэчкі, Стражы, Усцінавічы) Куранецкага сельсавета і 11 населеных пунктаў (Альшэўцы, Арпа, Асташкава, Валоські, Горная, Гутараўшчына, Ерхі, Івашынавічы, Карэкаўцы, Лявонавічы, Сосенка) Касцяневіцкага сельсавета, цэнтр сельсавета быў перанесены ў аграгарадок Крывое Сяло, а сельсавет перайменаваны ў Крывасельскі.
Геаграфія
Сельсавет мяжуе з Куранецкім, Любанскім, Людвіноўскім, Ільянскім, Вязынскім і Асіпавіцкім сельсаветамі Вілейскага раёна і горадам Вілейка, таксама з Мядзельскім раёнам на поўначы. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Крывое Сяло знаходзіцца за 10 км ад Вілейкі. Сельсавет месціцца на Нарачана-Вілейскай нізіне. З поўначы на поўдзень тэрыторыя сельсавета цягнецца на 20 км, з захаду на ўсход — на 21 км. На поўдні мяжуе з Вілейскім вадасховішчам, у якое ўпадаюць рэкі Жучка, Арпа, Касутка. На поўначы бярэ свой пачатак рака Чорная. На землях сельсавета развітая сістэма каналаў, шмат сажалак.
Транспарт
Праз тэрыторыю сельсавета праходзяць рэспубліканскія аўтамабільныя дарогі: Ушачы — Вілейка,  Мінск — Калачы — Мядзел,  Барысаў — Вілейка — Ашмяны; развітая сетка мясцовых дарог. Чыгунка прадстаўлена участкам лініі Полацк — Маладзечна з прыпыначным пунктам Стражы.
Склад
Налічваецца 44 населеныя пункты. Найбольш буйныя — аграгарадкі Крывое Сяло і Ерхі; вёскі Рабунь, Балашы, Рэчкі.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (17 населеных пунктаў) — 988 чалавек, з іх 96,7 % — беларусы, 2,4 % — рускія.
Прадпрыемствы
адсутнічаюць
Сувязь
3 аддзяленні паштовай сувязі (аграгарадкі Крывое Сяло, Ерхі, вёска Рабунь).
Ахова здароўя
3 фельчарска — акушэрскіх пункта (аграгарадок Крывое Сяло, вёскі Рабунь і Балашы).
Рэлігійныя арганізацыі
Тры прыходы праваслаўнай царквы:
Рагізна (Яварыўскі раён)
Рагізна (Рогізно) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Нью-Джэрсі
Нью-Джэрсі (New Jersey) — штат на паўночным усходзе ЗША. Атрымаў назву ад вострава Джэрсі ў праліве Ла-Манш. Трэці па ліку штат, які ўвайшоў у саюзную дзяржаву. Насельніцтва — 8,717 млн чалавек (9-е месца ў ЗША, дадзеныя 2005 года). Этнічны склад: італьянцы — 17,9 %, ірландцы — 15,9 %, афраамерыканцы — 13,6 %, немцы — 12,6 %, палякі — 6,9 %. Нью-Джэрсі — першы штат па шчыльнасці насельніцтва.
Сталіца — горад Трэнтан, найбуйнейшы горад — Ньюарк. Афіцыйная мянушка — «Штат садоў» (Garden State).
Парадак рэакцыі
Паводле закону дзейных мас, скорасць
простай (аднастадыйнай) рэакцыі тыпу роўная: дзе
CA
і
Кізіл
Кізіл (Córnus) — род раслін сямейства кізілавыя, які складаецца прыкладна з 30-50 відаў, уключае 4 падроды.
Парадак рэакцыі
CB
Кізіл
Апісанне
У асноўным гэта драўняныя лістападныя расліны, жыццёвая форма якіх — дрэвы або кусты; некаторыя віды — травяністыя шматгадовыя расліны, некалькі відаў — драўняныя зімнезялёныя. Лістападныя дрэвы або кусты вышынёй 2,5—10 м. Лісце супраціўнае, яйцападобнае або эліпсоіднае. Кветкі даухполыя, дробныя, залаціста-жоўтыя, па 5—9 у парасоніках. Паяўляюцца да распускання лісця. Плод — цёмна-чырвоная мясістая падоўжаная касцянка. Драўніна цяжкая, цвёрдая, з прыгожай тэкстурай.
Распаўсюджанне
Пашыраны ў Паўночнай Амерыцы, Паўднёвай і Усходняй Еўропе, на Каўказе, у Паўднёва-Усходняй Азіі; на Беларусі інтрадукаваны.
Віды
Паводле базы даных The Plant List, род уключае 51 від :
Выкарыстанне
Выкарыстоўваецца ў жывых агароджах, для замацавання равоў, восыпаў. Пладовыя, дэкаратыўныя, лекавыя, меданосныя і таніданосныя расліны.
Драўніна ідзе на такарныя і сталярныя вырабы.
Парадак рэакцыі
— канцэнтрацыі рэчываў
A
B
,
k
— канстанта скорасці рэакцыі,
nA
nB
— асобныя парадкі рэакцыі (па рэчывах
адпаведна).
Агульны (сумарны) парадак рэакцыі роўны суме парадкаў рэакцыі па ўсіх рэчывах, канцэнтрацыі якіх уваходзяць у кінетычнае ўраўненне: для простых рэакцый парадак рэакцыі — цэлы лік (1,2 ці 3), для складаных (напрыклад, паралельных, паслядоўных) рэакцый звычайна не супадае з сумай стэхіяметрычных каэфіцыентаў (можа быць дробным і нават адмоўным лікам).
Парадак рэакцыі залежыць ад механізму рэакцыі і ўмоў, у якіх яна адбываецца (можа змяняцца пры змене тэмпературы і ціску), і вызначаецца эксперыментальна.
Куцькі (Вілейскі раён)
Ку́цькі (, Кутьки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Асіпавіцкага сельсавета.
Аляксандр Аляксандравіч Рахманаў
Аляксандр Аляксандравіч Рахманаў (нар., Віцебская вобласць) — намеснік дзяржаўнага сакратара Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь (з 2019).
Біяграфія
Нарадзіўся 25 ліпеня 1976 года ў Віцебскай вобласці. У 1998 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Правазнаўства». З 1998 года працаваў у Віцебску ў аддзеле па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю. З 2000 па 2004 гады працаваў у пракуратуры Брэсцкай вобласці, быў пракурорам аддзела, у 2004 годзе заняў пасаду намесніка начальніка ўпраўлення Следчага камітэта МУС па Брэсцкай вобласці.
З 2007 па 2012 гады працаваў у дзяржаўным сакратарыяце Савета бяспекі, дзе займаўся нарматыўна-прававым забеспячэннем і удзелам у распрацоўцы нарматыўна-прававых актаў, якія тычацца пытанняў арганізацыі, забеспячэння расследавання спраў, унясення зменаў у Крымінальны і Крымінальна-працэсуальны кодэксы.
З 28 лістапада 2011 года па 11 чэрвеня 2019 года з’яўляўся начальнікам упраўлення Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь па Брэсцкай вобласці. 4 сакавіка 2017 года А. А. Рахманаву было прысвоена спецыяльнае званне генерал-маёра юстыцыі.
З 11 чэрвеня 2019 года з’яўляецца намеснікам дзяржаўнага сакратара Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь, курыруе дзейнасць сілавога блока: падраздзяленняў Міністэрства ўнутраных спраў, Следчага камітэта, Генеральнай пракуратуры, Міністэрства па надзвычайных сітуацыях.
Святлана Аляксандраўна Піражэнка
Святла́на Алякса́ндраўна Піражэ́нка (нар. ) — былая беларуская тэнісістка.
Найвышэйшую адзіночную пазіцыю сусветнага рэйтынгу — 371 месца дасягнула 18 жніўня 2014, парную — 253 месца — 7 ліпеня 2014 года. Здабыла 4 адзіночныя і 20 парных тытулаў.
Піражэнка здзейсніла свой дэбют у на 2014 Gastein Ladies разам з Ірынай Фальконі ў парах. Пара прайграла свой матч у першым раундзе Кацярыне Бандарэнка і Ніколь Меліхар у трох сэтах.
Уладзімір Юр’евіч Арчакоў
Уладзімір Юр’евіч Арчакоў (нар., Свярдлоўск, РСФСР, СССР) — беларускі вайсковы дзеяч, генерал-маёр (2014).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1967 годзе ў Свярдлоўску. У 1988 годзе скончыў Свярдлоўскае вышэйшае ваенна-палітычнае танка-артылерыйскае вучылішча. У 1996 годзе скончыў Інстытут нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь. У 2014 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт.
З 10 красавіка 2012 года па 21 лютага 2014 года працаваў начальнікам упраўлення Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь па Віцебскай вобласці.
З 21 лютага 2014 года з’яўляецца намеснікам Дзяржаўнага сакратара Савета Бяспекі Рэспублікі Беларусь. З’яўляецца намеснікам старшыні Міжведамаснай камісіі па бяспецы ў эканамічнай сферы пры Савеце Бяспекі Рэспублікі Беларусь і намеснікам старшыні Міжведамаснай камісіі па бяспецы ў інфармацыйнай сферы пры Савеце Бяспекі Рэспублікі Беларусь. З’яўляецца адным з аўтараў Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.
Навукова-практычны цэнтр НАН Беларусі па біярэсурсах
Навукова-практычны цэнтр Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі па біярэсурсах — дзяржаўнае навукова-вытворчае аб'яднанне ў структуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Ракытнэ (Яварыўскі раён)
Ракытнэ (Роки́тне) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Звэныгародка
Звэныгародка (Звенигородка) — горад раённага значэння ў Чаркаскай вобласці Украіны. Раённы цэнтр.
Гісторыя
Паселішча заснавана за часамі Вялікага княства Літоўскага, калі на правабярэжжы Дняпра яго ўлада ахоплівала стэпавыя абшары да самага Чорнага мора, але тэрыторыі заставалася амаль незаселенымі. У 1498 годзе кароль Аляксандр Ягелончык прызначыў князя Канстанціна Астрожскага намеснікам (старостам) звенігародскім.
З 1569 года ў Брацлаўскім ваяводстве Каралеўства Польскага. У 1792 годзе кароль Станіслаў Аўгуст надаў мястэчку магдэбургскае права. У часы Расійскай імперыі — павятовы цэнтр Кіеўскай губерні.
Мазавецкае ваяводства (значэнні)
Мазавецкае ваяводства — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка, якая існавала ў Польшчы ў розныя часы:
Росніўка
Росніўка (Ро́снівка) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Панцюхі
Панцю́хі (, Пантюхи) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Жабінкаўскага сельсавета.
Да 11 мая 2012 года вёска ўваходзіла ў склад Якаўчыцкага сельсавета.
Ураўненне часу
Ураўне́нне ча́су — рознасць паміж сярэднім і сапраўдным сонечным часам. Роўная рознасці прамых узыходжанняў сапраўднага і т.зв. сярэдняга Сонца.
Ураўненне часу абумоўлена тым, што сапраўдны сонечны час нераўнамерны з прычыны нераўнамернасці руху Зямлі па арбіце і нахілу экліптыкі да экватара. На працягу года мяняецца ад +14 мін 22 с да −16 мін 24 с.
Пры дапамозе ўраўнення часу вызначаюць сярэдні мясцовы час. Значэнні ўраўнення часу на кожны дзень даюцца ў астранамічных штогодніках і календарах.
Арэхаўна (Полацкі раён)
Арэ́хаўна (, Ореховно) — вёска ў Бабыніцкім сельсавеце Полацкага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 30 км ад Полацка і за 5 км ад гарадскога пасёлка і чыгуначнай станцыі Ветрына, на паўночным беразе возера Арэхаўна
Узнікла пасля 1521 г. на землях І. Р. Корсака, гараднічага полацкага, пазней мястэчка ў складзе Полацкага ваяводства. З 1552 г. дваром Арэхаўна, дзе было 50 сем'яў, валодаў сын Корсака Баркулаб. У 1995 годзе 18 жыхароў, 10 двароў.
Да 16 кастрычніка 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета.
Каццага-Брабія
Каццага-Брабія (Cazzago Brabbia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Варэзэ.
Насельніцтва складае 785 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 262 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 21020. Тэлефонны код — 0332.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Люблінскае ваяводства (значэнні)
Люблінскае ваяводства — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка, якая існавала ў Польшчы ў розныя часы:
Вуліца Каржа (Мінск)
Вуліца Каржа, вуліца ў Маскоўскім раёне раёне Мінска. Названа ў гонар Васіля Захаравіча Каржа (1899—1967), аднаго з арганізатараў і кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны, Героя Савецкага Саюза.
Хашд аль-Ашаіры
Адносіны
Арганізацыя дзейнічае ў складзе кааліцыі «Сілы народнай мабілізацыі». Па пытаннях барацьбы з радыкаламі «Хашд аль-Ашаіры» супрацоўнічала не толькі з іншымі іракскімі апалчэннямі, але і з вайскоўцамі ЗША.
У 2017 годзе намеснік кіраўніка ўзброенага фармавання Тамер аль-Тамімі заявіў у інтэрв’ю спадарожнікаваму каналу «Аль-Хівар», што суніцкія племянныя лідары краіны з недаверам ставяцца да арабскіх дзяржаў. Апалчэнцы прыйшлі да высновы, што яны не дапамогуць сунітам. Тым больш, што некаторыя з гэтых краін выкарыстоўваюць іх як інструмент для барацьбы за ўплыў у рэгіёне з Іранам. Як адзначыў прадстаўнік групоўкі, арганізацыя падавала шэрагу краін Персідскага заліва просьбу аб дапамозе ў супрацьстаянні ІДІЛ, але яны не адказвалі і не звярталі ніякай увагі на запыты.
Баявыя дзеянні
«Хашд аль-Ашаіры» ўдзельнічала ў шэрагу кампаній перыяду грамадзянскай вайны ў Іраку, як, напрыклад, баі за мухафазу Анбар (2015—2016) і бітва за Хавіджу (2017).
Склад
У складзе апалчэння знаходзяцца два падраздзяленні — брыгада вызвалення Хавіджы і брыгада аль-Хамза.
NGC 5591-1
NGC 5591-1 (іншыя абазначэнні — UGC 9207, IRAS14201+1356, MCG 2-37-6, KCPG 424A, MK 809, KUG 1420+139, ZWG 75.23, PGC 51360) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Руда (Яварыўскі раён)
Руда (Руда́) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Быхаўская вуліца (Мінск)
Быхаўская вуліца — вуліца ў Кастрычніцкім раёне Мінска. Названа ў гонар горада Быхаў. Перасякае вул. Жукоўскага недалёк ад вул. Сенніцкай і Аэрадромнай і Гарадской гінекалагічнай бальніцы.
Аршанскі езуіцкі калегіум
Аршанскі езуіцкі калегіум — колішняя каталіцкая навучальная ўстанова ў Оршы, якая дзейнічала ў 1612 — 1820 гг.
Адукацыйная дзейнасць
Заснаваны па фундацыі караля Рэчы Паспалітай Жыгімонта ІІІ Вазы, які разам з канцлерам ВКЛ Л. Сапегам і ксяндзом Лаўрэнціем у 1609 г. распрацаваў план яго стварэння, а ў 1610—1611 гг. падараваў аршанскім езуітам 210 валок зямлі з прыгоннымі сялянамі вёсак Князі, Крыніцы, Цянкі, Чабаданы, Чално, Чэрніца; у 1616 годзе — маёнтак Фашчаўка (больш за 2 000 сялян). Кароль надзяліў езуітаў манаполіяй на адукацыю шляхетнай моладзі ў горадзе і Аршанскім павеце. У калегіуме выкладаліся рыторыка, логіка, філасофія. У 1634 годзе былі адкрыты 2 бурсы: музычная і для шляхетнай моладзі са збяднелых сем’яў. У час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай (1654—1667) калегіум на 9 гадоў прыпыніў дзейнасць. Пажар 1680 года знішчыў усе пабудовы праз 3 гады адбудаваны. У калегіуме быў створаны «Аршанскі кодэкс» — зборнік папулярных драм і інтэрмедый эпохі барока, якія ставіліся ў Варшаве, Віцебску, Навагрудку, Полацку.
Навучальныя ўстановы калегіума ў 1773 – 1820 гады
Пасля скасавання Таварыства Ісуса ў свеце папскім брэве Dominus ac Redemptor (1773) і захавання ордэна Кацярынай ІІ Аршанскі калегіум стаў адной з шасці адукацыйных пляцовак езуітаў у Расійскай імперыі, да якой ад часу першага падзелу Рэчы Паспалітай адыйшла Орша.
Школа
У пачатку 70-х гадоў XVIII стагоддзя аршанская школа езуітаў складалася з пяці класаў (ад інфімы да рыторыкі). Выкладчыкамі былі тры настаўнікі-клірыкі, так званыя магістры, а на чале іх стаяў прэфект. Згодна з добра адпрацаванай езуіцкай школьнай мадэллю ІІ і ІІІ, а таксама IV і V класы былі злучаныя. Акрамя таго, настаўнік паэзіі і красамоўства (IV і V класаў) быў яшчэ і настаўнікам гісторыі. У пачатковым класе (інфіма) выкладаў езуіт, які толькі пачынаў педагагічную кар’еру. З ІІ і ІІІ класамі (граматыкі і сінтаксісу) працаваў магістр з педагагічным стажам не менш за год, а з IV і V (паэзіі і рыторыкі) – дасведчаны магістры, чый вопыт выкладання складаў, сама меней, чатыры гады.
Звестак пра дзейнасць езуіцкай школы ў апошняй чвэрці XVIII стагоддзя не вельмі багата. Вядома напрыклад, што ў ліпені 1786 годзе яе наведаў Магілёўскі мітрапаліт Станіслаў Сестранцэвіч. Высокі госць адзначыў, што вучні прадэманстравалі прагрэс у вывучэнні розных моў і карысных навук. Дзякуючы дакументам, падрыхтаваным візітарамі Віленскага ўніверсітэту, нашмат болей інфармацыі пра функцыянаванне школы адносіцца да першага дзесяцігоддзя ХІХ стагоддзя. Згодна з адукацыйнай рэформай Аляксандра І 1803 года імперыя падзялялася на шэсць навучальных акруг, на чале кожнай з якіх стаяў універсітэт. Беларускія і літоўскія адукацыйныя ўстановы, у тым ліку і Аршанскі езуіцкі калегіум, быў падпарадкаваны Віленскаму ўніверсітэту.
Езуіты, аднак, як маглі сабаціравалі выкананне прадпісанняў свецкай Вільні, а пасля таго, як Полацкі езуіцкі калегіум у студзені 1812 года атрымаў статус Акадэміі з усімі правамі ўніверсітэта, менавіта ён узяў на сябе функцыі галаўной установы для езуіцкіх адукацыйных пляцовак па ўсёй імперыі. Аршанскі калегіум стаў арганічнай часткай гэтай навучальный сеткі Таварыства Ісуса, хаця наступны 1812/1813 навучальны год быў практычна сарваны Расійскай кампаніяй Напалеона.
Музычная бурса
Дзейнасць бурсы ў Оршы распачалася яшчэ ў 1610 годзе. Першым фундатарам установы выступіў аршанскі парафіяльны святар Якуб Лаўрэнці. У 1634 годзе кароль Рэчы Паспалітай Уладзіслаў IV перадаў езуітам на патрэбы бурсы вёску Дуброўка ў Мінскім павеце.
Выхаванцы жылі ў асобных памяшканнях (у 1786-1788 гадах для ўстановы быў пабудаваны асобны мураваны будынак) і наведвалі публічныя школы езуітаў, а ў бурсе пры дапамозе старэйшых калег і выпускнікоў вывучалі тэорыю музыкі, набывалі практычныя навыкі ігры на музычных інструментах і спеваў. Разам яны складалі капэлу, якая забяспечвала музычнае суправаджэнне набажэнства ў касцёле і ўсемагчымыя імпрэзы ў калегіуме. Навучанне ў бурсе было бясплатным, а утрыманне, харчаванне бурсістаў і забеспячэнне выпускнікоў ажыццяўлялася за кошт спецыяльнага фонду. Узначальваў музычную семінарыю прэфект.
Канвікт
Дакладная дата адкрыцця канвікта для дзяцей шляхты ў Оршы невядомая. Мяркуецца, што ён з’явіўся напачатку ХІХ стагоддзя. Яшчэ ў 1803 годзе сталічны візітатар Васіль Севяргін адзначаў яго адсутнасць, а ўжо з рапарта графа Плятэра ад 1807 года вынікае, што ў ім за бацькоўскі кошт жыло некалькі хлопцаў.
Як асобны інстытут з уласным прэфектам канвікт у Оршы з’яўляецца ў езуіцкіх каталогах толькі ў 1813 годзе. Пра яго функцыянаванне звесткі змяшчаюцца ў рапарце 1818 года: ''“Зважаючы на тое, наколькі складана бацькам зняць у Оршы выгодную кватэру з-за таго, што горад быў моцна разбураны пад час нападу непрыяцеля, калеіум адкрыў публічны канвікт, для найбольшай выгоды прыгаданых бацькоў. У тым годзе ў канвікце знаходзілася 27 чалавек… За навучанне канвіктараў грошы не спаганяюць, але за харчаванне, ацяпленне і пакой іх бацькі ўносціь абгавораную плату павінны”''.
Настаўніцкая семінарыя (Seminarium Nostrorum)
У апошні перыяд дзейнасці езуіцкай пляцоўкі ў Оршы настаўніцкую семінарыю ўзначальвалі:
Ігнацій Бжазоўскі (1782–1794)
Раймунд Бжазоўскі (1794–1798)
Юзаф Мікулоўскі (1798–1800)
Антоній Корсак (1800–1805)
Леапольд Хлюдзінскі (1805–1806)
Станіслаў Чэрскі (1806–1811)
Юзаф Маралёўскі (1811–1814)
Ян Ротан (1816–1818)
Ігнацій Хадыкевіч (1818–1820).
Спадчына калегіума
Пасля выгнання езуітаў з Расійскай імперыі (1820) былыя адукацыйныя ўстановы езуітаў у Оршы былі перададзеныя мясцовым манахам-дамініканам. У 1822 годзе яны адкрылі сваю чатырохкласную школу. Але праіснавала яна толькі да 1829 года. Музычная бурса і канвікт наогул не былі адноўлены і спынілі існаванне разам з сыходам езуітаў.
Урад прадаў паезуіцкі барочны касцёл Св. Міхаіла Архангела, які ў другой палове ХІХ стагоддзя быў разабраны на цэглу. У 1842 годзе ў будынках калегіума ўсталявалі турму, якая праіснавала да канца 80-х гадоў ХХ стагоддзя. Пасля яе закрыцця, у 1989-1991 і ў 2007-2008 гадах на тэрыторыі былога калегіума праводзіліся археалагічныя раскопкі. Па іх заканчэння была праведзена частковая рэканструкцыя паезуіцкага комплексу. З 2014 годзе у галоўным будынку калегіума, упрыгожаным вежай з гадзіннікам, месціцца дзіцячая бібліятэка, мастацкая галерэя і выставачная зала, а ў былых будынках музычнай бурсы дзейнічае Дом рамёстваў.
Мамаі (Вілейскі раён)
Мамаі́ (, Мамаи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Асіпавіцкага сельсавета.
Ганс Пфлюглер
Ганс Пфлюглер (Johannes Christian «Hans» Pflügler; нар., Фрайзінг) — нямецкі футбаліст, абаронца. Чэмпіён свету 1990 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ.
Кар’ера
Да 15 гадоў гуляў у школах свайго горада, пакуль на адным турніры яго не заўважылі прадстаўнікі «Баварыі». Неўзабаве Ганс стаў мюнхенцам. У 1981 годзе Ганс быў упершыню заяўлены за дарослую каманду «Баварыі». Дэбютаваў у Бундэслізе 12 верасня 1981 года ў выязным матчы 6 тура супраць браўншвайгскага «Айнтрахта», які скончыўся нечаканым паражэннем мюнхенцаў з лікам 1:3. На 56-й хвіліне ён замяніў легенду нямецкага футбола Паўля Брайтнера. Замацавацца ў аснове Гансу адразу не атрымалася, на працягу двух сезонаў ён сядзеў за спіной Ганса Вайнера, Бертрама Баерлорцэра. Але неўзабаве Брайтнер і Вайнер пакінулі каманду, і Пфлюглер змог стаць іграком асновы, прычым на доўгі час. З ім «Баварыя» пяць разоў выйгравала чэмпіянат Германіі і тройчы выйгравала Кубак Германіі.