cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пасажырскі вагон
Аўтаномная сістэма
Сістэма размеркавання змантаваная на размеркавальным шчыце ў службовым купэ правадніка. На вагонах з аўтаномнай сістэмай электразабеспячэння маецца поўны камплект прылад, неабходных для працы: Крыніца сілкавання прызначаны для атрымання электрычнай энергіі. На пасажырскім вагоне маецца мінімум двзе крыніцы харчавання: Пры руху сілкаванне вырабляецца ад генератара. Вал генератара прыводзіцца ў кручэнне з дапамогай механічнай перадачы, якая называецца прывадам генератара. У большасці пасажырскіх вагонаў генератар пачынае працаваць на хуткасці 35-40 км/ч. Калі хуткасць руху менш, то харчаванне ідзе ад акумулятарнай батарэі (найбольш часта ўжываецца шчолачная нікель-жалезная батарэя). У якасці генератараў выкарыстоўваюць наступныя віды электрычных машын: Генератар пераменнага току падключаецца да акумулятарнай батарэі праз трохфазны выпрамнік. Усе спажыўцы разлічаны на пастаянны ток, як і ў папярэдняй сістэме. Перавага — адсутнасць у генератары пераменнага току быстроизнашивающегося шчоткава-калектарнага вузла.
Магутнасць любога генератара складае прыкладна: Калі хуткасць руху цягніка малая ці ён не рухаецца, то напружанне на выхадзе генератара адсутнічае альбо недастаткова для харчавання спажыўцоў. Калі цягнік рухаецца з высокай хуткасцю, то напружання генератара становіцца вышэй ЭРС акумулятарнай батарэі. Пры гэтым ток у акумулятарнай батарэі змяняе кірунак і яна становіцца адным з спажыўцоў (назапашвае электрычную энергію). Зваротны дыёд прадухіляе разрад батарэі праз абмотку непрацуючага генератара, калі цягнік не рухаецца, пры генератары пераменнага току такой праблемы няма — там ролю зваротнага дыёда выконваюць дыёды выпрамніка.
Напружанне, нізкавольтных ланцугоў (кіравання, аварыйнага і дзяжурнага асвятлення, дапаможных спажыўцоў) складае:
Змешаная сістэма электразабеспячэння
Пры змешанай сістэме электразабеспячэння ў пасажырскага вагона маюцца ўсе тыя крыніцы харчавання, што і пры аўтаномнай. Дадаткова да іх маецца подвагонная высакавольтная магістраль (поз. 12 на мал. А), па якой высокае напружанне (3000 вольт) падаецца ад лакаматыва. 3000 вольт на кожным вагоне выкарыстоўваюць толькі для харчавання камбінаванага ацяплення.
ТЭНы, размешчаныя ў ацяпляльным катле, пры падключэнні да іх напружання 3000 вольт награваюцца і награваюць цепланосбіт (вада, антыфрыз). Цепланосбіт цыркулюе па ацяпляльных трубах і ацяпляе вагон.
На вагонах са змяшанай сістэмай электразабеспячэння маюцца два рабочых напружання: Аўтаномныя і змешаныя сістэмы электразабеспячэння павялічваюць супраціў руху за кошт тармозячага дзеяння генератараў, што зніжае максімальную хуткасць, з якой лакаматыў можа цягнуць склад. Таму ў хуткасных цягніках прымяняюцца цэнтралізаваныя сістэмы электразабеспячэння без падвагонных генератараў.
Цэнтралізаваная сістэма электразабеспячэння з вагонам-электрастанцыяй
Пры такой сістэме электразабеспячэння падвагонныя генератары з прывадам ад колавай пары не ўсталёўваюць. На вагонах маецца толькі акумулятарная батарэя невялікі ёмістасці. Каб зараджаць акумулятар, у склад цягніка ўключаюць спецыяльны вагон, не прызначаны для перавозкі пасажыраў. Гэты вагон называюць вагон-электрастанцыя. Унутры знаходзяцца магутныя генератарныя ўстаноўкі. Энергіі, што выпрацоўваецца гэтымі генератарамі, дастаткова для харчавання ўсіх вагонаў цягніка.
Вагоны-электрастанцыі бываюць матор-генератарнымі і дызель-генератарнымі. Матор-генератарныя электрастанцыі працавалі ў складзе хуткаснага цягніка «Аўрора».
Для падачы электраэнергіі ад вагона-электрастанцыі да кожнага вагона на такіх цягніках прадугледжваецца подвагонная магістраль з напругай 380 вольт.
Цэнтралізаваная высакавольтная сістэма сілкавання
Выкарыстоўваецца на «Неўскім экспрэсе», «Чырвонай стралы» і «Сталічным экспрэсе» (Масква - Кіеў), а таксама на цягніку «Жыгулі» (Самара - Масква). Пры такой сістэме замест генератара пад вагонам усталяваны спецыяльны блок электразабеспячэння (БЭВ), які складаецца з электронных пераўтваральнікаў. Сілкаванне 3000 вольт, якое паступае ад электравоза, пераўтворыцца ў пераменны ток і паніжаецца да неабходнага ўзроўню, а затым выкарыстоўваецца для сілкавання спажыўцоў.
Эксплуатацыйныя характарыстыкі
Для ацэнкі эксплуатацыйна-тэхнічных і эканамічных пераваг канструкцыі пасажырскага вагона пры аднолькавым камфортным узроўні звычайна выкарыстоўваюцца наступныя паказчыкі: У пасажырскіх вагонаў далёкага накіравання, якія выкарыстоўваюцца ў парку РЖД, адносная маса тары складае каля 1500 кг на адно месца ў спальных вагонах адкрытага тыпу і 950 кг — у купэйных; на 1 метр даўжыні населеным адпаведна — 1,42 і 2,1 пасажыра.
Знакі і надпісы
На кантавой сцяне пасажырскага вагона трафарэтам наносяць (у адпаведнасці з Альбомам «Знакі і надпісы на пасажырскіх вагонах» 0082-05 ПКБ ЦЛ): На бакавым баку вагона наносяць:
На ўсіх вагонах таксама нанесены трафарэт з указаннем тыпу паветраразмеркавальнік. Напрыклад, надпіс Тормаз 292 ставіцца на вагонах, якія маюць паветраразмеркавальнік нумар 292.
Віды і тэрміны рамонту
У адпаведнасці з загадам Міністэрства транспарту Расійскай Федэрацыі ад 13.01.2011 г. № 15 «Аб унясенні змяненняў у загад Міністэрства шляхоў зносін Расійскай Федэрацыі ад 4 красавіка 1997 г. № 9Ц» для падтрымання пасажырскіх вагонаў у спраўным стане існуе сістэма іх агляду і рамонту:
Перспектывы развіцця
Пры канструяванні пасажырскіх вагонаў новых тыпаў вырашаюцца наступныя задачы:
Людміла Уладзіміраўна Нікалайчык
Людміла Уладзіміраўна Нікалайчык (нар., в. Моўчадзь Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці) — беларускі медык, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-га склікання.
Біяграфія
Скончыла Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «педыятрыя».
Працавала ўрачом-інтэрнам па педыятрыі Брэсцкай абласной дзіцячай бальніцы, участковым урачом-педыятрам дзіцячай кансультацыі, участковым урачом-педыятрам установы аховы здароўя «Драгічынская цэнтральная раённая бальніца».
Загадчык педыятрычнага аддзялення паліклінікі ўстановы аховы здароўя «Драгічынская цэнтральная раённая бальніца».
Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-га склікання.
Наваса
Наваса (Navassa Island, па-крэольску: Lanavaz ці Lavash) — невялікі востраў у Карыбскім моры, паміж Гаіці і Ямайкай. З'яўляецца тэрыторыяй, залежнай ад Злучаных Штатаў Амерыкі. На востраў прэтэндуе і Гаіці.
Востраў быў адкрыты ў 1502 годзе Хрыстафорам Калумбам. У XVII i XVIII стагоддзях заставаўся пірацкай базай. У другой палове XIX стагоддзя былі адкрыты радовішчы гуана, і на востраў заявілі правы ЗША ў 1857 годзе. Хутка запасы гуана скончыліся, і востраў быў пакінуты.
Пасля адкрыцця Панамскага каналу востраў апынуўся ў цэнтры гандлёвых марскіх шляхоў. На Навасе дзейнічаў (да 1996 года) вялікі марскі маяк.
У 1999 годзе востраў быў абвешчаны запаведнай зонай. Акрамя гэтага, Наваса мае важнае ваеннае значэнне: у 160 км знаходзіцца кубінскае ўзбярэжжа.
Гамак
Гамак (hamac, ад hamaca; запазычана з мовы карыбскіх індзейцаў) — прадмет мэблі, служыць для сну і адпачынку на свежым паветры, уяўляе сабой падвешаны за два процілеглыя канцы прамавугольны кавалак тканіны або плеценай сеткі.
Адрозніваецца адноснай лёгкасцю вырабу, устаноўкі і пераноскі, магчымасцю згортвання, лёгкасцю чысткі.
Ян XIV
Ян XIV (Ioannes PP. XIV; свецкае імя: П’етра Канепанова, Pietro Canepanova; ? — 20 жніўня 984) — Папа Рымскі з 10 снежня 983 да 20 жніўня 984.
Себасцьян Посас
Себасцьян Посас Перэа (ісп. Sebastián Pozas Perea; 1876 або 1880, Сарагоса — 1946, Мехіка) — іспанскі ваенны дзеяч, генерал. Удзельнік грамадзянскай вайны 1936—1939 гадоў.
Ваенная служба
Атрымаў ваенную адукацыю, стаў кавалерыйскім афіцэрам. Удзельнічаў у вайне ў Марока, неаднаразова атрымліваў павышэння ў чынах за ваенныя поспехі, быў узнагароджаны Асабістым ваенным медалём. У 1926-м выраблены ў брыгадныя генералы. Пасля абвяшчэння Іспаніі рэспублікай у 1931 годзе падтрымліваў рэспубліканцаў, у пачатку 1936 года займаў адзін з ключавых пастоў ва ўзброеных сілах — генеральнага дырэктара Грамадзянскай гвардыі (жандармерыі). Выступіў супраць планаў начальніка Генеральнага штаба генерала Франсіска Франка здзейсніць ваенны пераварот з тым, каб не дапусціць да ўлады левы Народны фронт, які перамог на парламенцкіх выбарах у лютым 1936 года. Захаваў сваю пасаду і пры ўрадзе Народнага Фронту.
Удзел у грамадзянскай вайне
У ліпені 1936 года, пасля пачатку паўстання правых вайскоўцаў, застаўся прыхільнікам Рэспублікі і дамогся таго, што многія афіцэры грамадзянскай гвардыі засталіся на баку ўрада. 19 ліпеня быў прызначаны міністрам унутраных спраў ва ўрадзе Хасэ Хіраля — гэта прызначэнне прафесійнага вайскоўца выглядала крокам насустрач сярэдняму класу, які з павагай ставіўся да генералітэту. У якасці міністра генерал Посас кіраваў раздачай зброі грамадзянскім прыхільнікам Народнага Фронту (рашэнне аб гэтым было прынята ўрадам Хіраля). 29 жніўня Грамадзянская гвардыя была перайменавана ў Нацыянальную рэспубліканскую гвардыю.
У склад урада Франсіска Ларга Кабальера, які змяніў у верасні 1936 года Кабінет Хіраля, генерал Посас не ўвайшоў. 5 кастрычніка ён быў прызначаны камандзірам 1-й змешанай дывізіі і старшынёй хунты абароны Мадрыда, 23 кастрычніка ён перадаў камандаванне дывізіяй генералу Хасэ Міяха і быў прызначаны камандуючым Цэнтральным фронтам. 6 лістапада склаў з сябе і абавязкі кіраўніка хунты абароны, таксама перадаўшы іх Міяхе (пры гэтым хунта афіцыйна засталася ў падначаленні Посаса як камандуючага фронтам). У канцы кастрычніка войскі Цэнтральнага фронту нанеслі паспяховы контрудар пад Сесеньяй, у якім удзельнічала толькі што пастаўленая рэспубліканцам бронетэхніка з СССР, кіраваная савецкімі танкістамі. 31 снежня Цэнтральны фронт быў ператвораны ў армію цэнтра, на чале якога застаўся генерал Посас, які арганізаваў абарону раёна Мадрыда. На гэтай пасадзе ўдзельнічаў у Харамскай бітве. 27 лютага 1937 года быў вызвалены ад камандавання па хваробе і заменены тым жа Міяхам.
Пасля майскіх падзей у Барселоне (выступленні анархістаў супраць уладаў Рэспублікі ў 1937 годзе) цалкам лаяльны ўраду генерал Посас быў прызначаны 6 мая камандзірам 4-й змешанай дывізіі і камандуючым арміяй Каталоніі. Адным з яго першых рашэнняў стала пераўтварэнне арміі Каталоніі ў армію Усходу, непасрэдна падпарадкаваную цэнтральнаму ўраду, а не Генералідаду (рэгіянальнаму ўраду Каталоніі). У гэты ж час Посас стаў членам Аб’яднанай сацыялістычнай партыі Каталоніі, афіляванай з Камуністычнай партыі Іспаніі, што ўмацавала яго палітычныя пазіцыі.
У чэрвені 1937 года арганізаваў сіламі двух дывізій і некалькіх брыгад наступленне на Уэску, якое скончылася няўдачай, нягледзячы на трох—чатырохразовую перавагу ў сілах над абаранялымі нацыяналістамі. У канцы жніўня ўзначаліў новае наступленне — на Сарагосу — якое «завязла» ля невялікага населенага пункта Бельчытэ. Мястэчка абаранялася нацыяналістамі да 6 верасня (пасля гэтага наступленне рэспубліканцаў цалкам сарвана). Больш паспяхова дзейнічаў як адміністратар — актыўна супрацоўнічаючы з камуністамі і савецкімі ваенспецамі, кіраваў ліквідацыяй структур анархістаў. Апошняе спрыяла ўмацаванню тылу рэспубліканскіх войскаў, але ў той жа час знізіла баяздольнасць падраздзяленняў анархістаў, якія дзейнічалі на фронце.
Пасля таго, як войскі нацыяналістаў, разгарнуўшы наступленне ў сакавіку 1938 года, нанеслі паражэнне арміі Усходу і занялі ўсю тэрыторыю Арагона, Посас быў зрушаны з займаемай пасады (тым больш, што выявілася непадрыхтаванасць арміі да вядзення баявых дзеянняў, нягледзячы на наяўнасць значных сіл — каля 200 тысяч чалавек). У канцы вайны стаў камандуючым войскамі ў Жыроне, а затым у Фігерасе, горадзе блізу мяжы з Францыяй, куды пасля страты рэспубліканцамі практычна ўсёй Каталоніі ў пачатку 1939 года перабраўся ўрад Рэспублікі.
Эмігрант
Эміграваў у Францыю, затым у Мексіку, дзе і памёр.
Помнік Ермаку (Новачаркаск)
Помнік Ермаку ў Новачаркаску — скульптурны твор у гонар казачага атамана, заваёўніка Сібіры — Ярмака Цімафеевіча. Помнік з'яўляецца аб'ектам культурнай спадчыны федэральнага значэння.
Праца над праектам
У 1870 годзе, які быў годам святкавання 300-годдзя войска Данскога, 21 мая падчас урачыстасцей у Новачаркаску казакі ў асобе начальніка Ваеннага штаба генерал-маёра Лявонава перадалі службовую запіску Гасудару Спадчынніку Цэсарэвічу, Найяснейшаму Атаману казачых войскаў Аляксандру Аляксандравічу з прашэннем паставіць у данской сталіцы помнік легендарнаму заваёўніку Сібіры. У тым жа годзе рушыў услед найвышэйшы дазвол на задавальненне дадзенага прашэння і наказ пра адкрыццё падпіскі для збору патрэбных сродкаў. Аднак жа падпіска зацягнулася з-за войн, у якіх брала ўдзел Расія, у прыватнасці — вайны на Балканах 1877—1878. Грашовыя сродкі ў памеры 92000 рублёў збіраліся на працягу 27 гадоў, астатнюю частку (парадку 40000 ) Вайсковы ўрад ахвяраваў са свайго скарбу.
Першым распрацаваў праект помніка скульптар М. М. Антакольскі у 1891 г., але гэты праект не быў ухвалены. Першы праект скульптара М. В. Мікешына, які стварыў помнік «Тысячагоддзе Расіі» ў Ноўгарадзе (1862) таксама не зацвердзілі, з прычыны таго, што казачы атаман Ярмак узвышаўся над двухгаловым царскім арлом і сібірскай каронай. Макет дадзенага варыянту экспануецца цяпер у музеі гісторыі Данскога казацтва.
М. В. Мікешын прапанаваў новы варыянт помніка Ярмаку, выкананы з улікам зробленых заўваг. Гэты праект быў прыняты камісіяй у 1896 годзе, але ў гэтым жа годзе Мікешын сканаў. Пасля некалькіх гадоў пошуку атрымалася прыцягнуць да працы над помнікам Ярмаку рэктары найвысокай мастацкай школы пры Расійскай Акадэміі майстэрстваў скульптара-акадэміка В. А. Беклямішава.
Будаўніцтва
6 мая 1904 года, то бок роўна праз год з дня закладкі, адбылося ўрачыстае адкрыццё помніка Ермаку. Працэсія Ваеннага кола з рэгаліямі, баявымі сцягамі ўрачыста прайшла ад Данскога музея на плошчу да помніка данскому атаману. Пасля абвяшчэння вечнай памяці заваёўніку Сібіры Ваенны наказны атаман К. К. Максімовіч выкрыў заслону з помніка Ярмаку і прысутныя ўпершыню ўбачылі велічную выяву Ермака, які сціскае ў адной руцэ баявы сцяг, а ў іншы — карону ўладара заваяванай ім Сібіры.
Апісанне
Чатырохмятровая скульптура ўсталявана на гранітнай камлызе. У левай руцэ ў Ярмака паходны сцяг, а ў правай — царская шапка Сібірская, сімвалізуючая заваяваную Сібір, паднесеную ім дзяржаве Расійскаму. На добрым боку пастамента надпіс: «ЯРМАКУ ДАНЦЫ 1904 1581» (год усталёўкі помніка і год пачатку сібірскага паходу Ярмака). На тыльным боку пастамента золатам напісаны словы: «Данскому Атаману Ярмаку Цімафеевічу, заваёўніку Сібіры ад удзячнай нашчадзі. У гонар трохсотгоддзя войска Данскога. Скончыў жыццё ў хвалях Іртыша 5 жніўня 1584 года». А ніжэй прыведзены словы рускага гісторыка М. М. Карамзіна: «Расія, гісторыя і царква абвяшчаюць Ярмаку вечную памяць». Пастамент атачаюць масіўныя ланцугі на гранітных апорах.
Паштовы штэмпель
Паштовы штэмпель — прылада, якую выкарыстоўвае пошта, для атрымання ручным або механічным спосабам штемпельных адбіткаў, якія служаць для гашэння знакаў паштовай аплаты, пацверджання прыёму паштовага адпраўлення, кантролю за маршрутам і часам знаходжання ў дарозе, нанясення якіх-небудзь паметак і г. д., альбо адбітак такой прылады.
Магілёўскія ручнікі
Магілё́ўскія ручнікі́ — тып традыцыйных тканых ручнікоў. Былі распаўсюджаны ў вёсках Бабруйскага, Кіраўскага, Касцюковіцкага, Краснапольскага, Магілёўскага, Хоцімскага і іншых раёнаў. Вядомы з XVIII стагоддзя. Узніклі пад уплывам мануфактурнага ткацтва. Вырабы з ільняной і баваўнянай пражы, даўжыня 300—450 см, шырыня 35—40 см, даўжыня арнаменту 30—80 см на кожным канцы. Тэхніка ткання магілёўскіх ручнікоў браная і закладная.
Мелі на канцах па 3-5 гарызантальных палос, аддзеленых адна ад адной гладка затканымі палоскамі, і аздабленне белымі (часам чырвонымі) карункамі з кутасамі. 3 аднаго краю ўздоўж усяго ручніка праходзіла суцэльная арнаментальная паласа, праз пэўныя прамежкі чаргаваліся вытканыя або вышытыя асобныя арнаментальныя матывы: чатырохвугольнік, ромб, крыжык, трохвугольнік, зорачка і інш. Кампазіцыйная структура магілёўскіх ручнікоў паслужыла асновай для вышываных ручнікоў, дзе арнаметальныя палосы, вышытыя крыжыкам, чаргаваліся з палосамі карункаў.
Самсон
Самсон — старажытнаяўрэйскі герой, біблейскі суддзя, які праславіўся сваімі подзвігамі ў барацьбе з філістымлянамі і вылучаўся звышнатуральнай адвагаю і сілай.
Паводле падання, паходзіў з ізраільскага Данава пакалення, якое найбольш падвяргалася прыгнёту з боку філістымлян. Крыніцай казачнай магутнасці Самсона цудадзейна служылі яго валасы, якія ён ніколі не павінен быў стрыгчы. Калі Самсон стаў дарослым, ён закахаўся ў філістымлянку Далілу і, насуперак волі бацькоў, пажадаў яе мець за жонку. Гэта стала прычынай розных няшчасцяў і прыгод. Аднойчы ў дарозе да сваёй нявесты Самсон сустрэўся з львом, які напаў на яго і якога ён разарваў уласнымі рукамі. Неўзабаве пасля вяселля Самсон на пэўны час пакінуў сваю жонку і накіраваўся ў дом сваіх бацькоў, а калі вярнуўся, аказалася, што яе выдалі замуж за другога чалавека, які быў яго шлюбным сябрам. Скупляючы сваю віну перад зяцем, цесць прапанаваў Самсону ў жонкі меншую дачку, але Самсон, не зважаючы на яе выключную прыгажосць, адмовіўся ад яе і пачаў помсціць філістымлянам за такую здраду. Для гэтага ён злавіў 300 лісіц, звязаў іх папарна хвастамі, паміж хвастамі прывязаў па факелу і выпусціў на тэрыторыю філістымлян. Пачаўся знішчальны пажар. Тады, спаганяючы зло на віноўніку прычыненых ім бедстваў, філістымляне схапілі цесця Самсона і спалілі яго. Але гэта яшчэ больш абурыла магутнага волата, і ён, як апісваецца ў біблейскай кнізе «Суддзі», узброены толькі адною сківіцай асліцы, знішчыў 1000 філістымлян. Аднойчы філістымляне імкнуліся знішчыць Самсона, які заначаваў у зачыненым імі горадзе Газе, але ён, прачнуўшыся апаўночы, разбурыў гарадскую браму і вынес яе разам з касякамі на вяршыню суседняй гары.
Давер Самсона да каханай ім філістымлянкі Далілы ўрэшце абярнуўся для яго трагедыяй. Прагная да абяцанага суайчыннікамі каштоўнага падарунка крывадушная Даліла паабяцала выведаць у Самсона, у чым сакрэт яго неверагоднай сілы, і гэта ёй удалося. Выкарыстаўшы зручны момант, філістымляне абстрыглі соннага Самсона, потым асляпілі і закавалі ў ланцугі. Калі аднойчы сляпога Самсона прывялі ў храм, каб прынесці яго на пацеху прысутных у ахвяру богу Дагону, ён папрасіў правадніка падвесці яго да апорнага слупа храма, каб можна было да яго прытуліцца. Праваднік выканаў просьбу. Тады Самсон, абмацаўшы апору, адчуў сваю былую сілу і з усёй моцы так штурхнуў гэты слуп, што храм рухнуў і пад сваімі абломкамі пахаваў Самсона, а разам з ім і мноства прысутных у храме філістымлян. У гэтым міфічным паданні пра Самсона знайшлі сваё адлюстраванне гістарычныя падзеі 12—11 ст. да н. э., звязаныя з барацьбой старажытнаяўрэйскіх плямён з філістымлянамі. Відаць, на гэтым біблейскім паданні ляжыць яўны адбітак уплыву вавілонскай, а магчыма, і грэчаскай міфалогіі, у прыватнасці міфаў пра Гільгамеша і Геракла.
Цэфеіды
Цэфеіды — фізічныя пераменныя зоркі, перыядычная змена бляску якіх абумоўлена пульсацыяй верхніх слаёў.
Гэта вельмі яркія пераменныя зоркі-гіганты і звышгіганты класаў F і G. Бляск іх плаўна змяняецца ад 0,5 да 2 зорных велічынь. Перыяд змены бляску складае ад 1,5 да 70 сутак. Назва паходзіць ад зоркі δ Цефея — адной з найбольш тыповых для гэтага класа пераменных зорак.
Адначасова з бачнай зорнай велічынёй у цэфеід мяняецца іх спектр і тэмпература (у сярэднім на 1500 градусаў). Перыяд пульсацый зоркі адваротна прапарцыянальны сярэдняй шчыльнасці яе рэчыва. Цэфеіды з большай масай маюць большую свяцільнасць, большы радыус, але меншую шчыльнасць і, адпаведна, большы перыяд пульсацыі, г. зн. цэфеіды маюць важную залежнасць «перыяд—свяцільнасць». Гэта залежнасць апісваецца выразам:
, дзе Р — перыяд змены бляску ў сутках, а М — сярэдняя абсалютная зорная велічыня. Такім чынам, па вядомым з назіранняў перыядзе можна вызначыць абсалютную зорную велічыню ці свяцільнасць зоркі. Пры параўнанні яе з бачнай зорнай велічынёй, атрыманай з назіранняў, можна вызначыць адлегласць да цэфеіды. Высокая свяцільнасць і пераменнасць бляску даюць магчымасць выявіць цэфеіды на адлегласці да 20 Мпк. Іх назіраюць у найбліжэйшых галактыках і такім чынам вызначаюць адлегласці да гэтых зорных сістэм.
Цэфеіды вобразна называюць маякамі Сусвету. Цяпер у нашай Галактыцы вядома звыш 800 цэфеід
Віктар Канстанцін Млечка
Віктар (Віктарын) Канстанцін Млечка (? — да 23 чэрвеня 1679) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Генеральны староста жамойцкі (з 1670).
Біяграфія
Паходзіў з роду Млечкаў, сын Яна Млечкі, жамойцкага земскага суддзі.
Спачатку вызнаваў кальвінізм, пасля перайшоў у каталіцтва. Служыў пры двары Уладзіслава IV, струкчашы каралеўскі ў 1643, жамойцкі падстароста з 1643, падсудак земскі з 1645, суддзя з 1652, староста з 1670. Пасол на соймы 1648, 1649.
Падпісаў акт Кейданскай уніі 1655 са Швецыяй. У 1656 далучыўся да антышведскага паўстання ў Жамойці, пад Біржамі абраны генеральным палкоўнікам жамойцкага паспалітага рушэння, асабіста камандаваў гусарскай харугвай.
Абраны паслом на соймы 1658, 1661 (на іх прызначаны ў Скарбовы трыбунал Вялікага Княства Літоўскага), 1667, 1668, 1669, 1670. Падтрымліваў групоўку Пацаў.
Валодаў маёнткамі ў Жамойці, Халопенічамі ў Аршанскім павеце.
Быў жанаты з Соф’яй Ісайкоўскай, дачкой вялікага лоўчага літоўскага Караля Пятра Далмата-Ісайкоўскага. Іх дачка Канстанцыя выйшла за троцкага кашталяна Яна Уладзіслава Бжастоўскага і прынесла таму ў пасаг маёнткі сваёй маці, у тым ліку Мосар.
Ян XV
Ян XV (лац. Ioannes PP. XIV; свецкае імя: Джавані ды Галіна Альба, фр. Giovanni di Gallina Alba; ?, Рым — 1 красавіка 996, Рым) — Папа Рымскі са жніўня 985 па 1 красавіка 996.
Ляхава (Ушацкі раён)
Ля́хава (, Ляхово) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбачанскага сельсавета.
Да 19 лютага 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Дубраўскага сельсавета.
Азоўскэ (Лэнінскі раён)
Азоўскэ (Азовське) — сяло ў Лэнінскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Мысіўскаму сельскаму савету.
NGC 84
NGC 84 — галактыка у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пільхавіцы (гміна)
Пільхаві́цы (Pilchowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Глівіцкага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пільхавіцах. Плошча гміны складае 67,51 км². Станам на 2004 год у гміне Пільхавіцы пражывалі 10 137 чалавек, шчыльнасць — 150,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 7 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 7 населеных пунктаў.
Усходняе партнёрства
Усхо́дняе партнё́рства (Eastern Partnership) — праект Еўрапейскага Саюза, скіраваны на паглыбленне адносін з 6 краінамі былога СССР.
Ідэя праекта
Праект «Усходняе партнёрства» ініцыянаваўся пачаткова Польшчай і Швецыяй.
Сумесная ініцыятыва аб’ядноўвае Еўрапейскі Саюз (ЕС), краіны — члены ЕС і шэсць краін «Усходняга партнёрства» — Арменію, Азербайджан, Беларусь, Грузію, Малдову і Украіну. Гэта ініцыятыва з’явілася як асаблівае усходняе прадаўжэнне Еўрапейскай палітыкі суседства, якая прадугледжвае наладжванне як двухбаковых, так і шматбаковых адносін. Свой падыход да «Усходняга партнёрства» ЕС вызначыў як арыентаваны на вынікі. У сувязі з гэтым Еўрапейскі саюз вылучыў 20 ключавых задач, якія павінны быць рэалізаваны да 2020 года. Яны ў прыватнасці датычацца такіх сфер, як эканамічнае развіццё і рыначныя магчымасці, умацаванне інстытутаў і належнае кіраванне, мабільнасць і кантакты паміж людзьмі, транспартныя зносіны, энергаэфектыўнасць, навакольнае асяроддзе і змяненне клімату, узаемадзеянне з арганізацыямі грамадзянскай супольнасці, узмацненне барацьбы за гендарную роўнасць і супраць дыскрымінацыі
Гісторыя праекта
Абвяшчэнне праекта міністрам замежных спраў Польшчы пры ўдзеле Швецыі адбылося 26 мая 2008 года. Міністр замежных спраў Польшчы Радослаў Сікорскі выказаў меркаванне, што на ўсходзе ёсць еўрапейскія суседзі і ўсе яны маюць права аднойчы ўступіць у ЕС. Міністр замежных спраў Швецыі Карл Більт ў сваю чаргу адзначыў, што прыйшоў час паглядзець на ўсход, каб убачыць, што Еўропа можа зрабіць для ўмацавання дэмакратыі.
У маі 2010 года на варшаўскім саміце Польшча прапанавала стварыць у рамках праграмы «Усходняе партнёрства» так званы «гурт сяброў» і запрасіла Расію ўдзельнічаць у гэтай структуры.
Першае пасяджэнне міністраў замежных спраў у рамках Усходняга партнёрства прайшло 9 снежня 2009 года ў Бруселі. У ліпені 2012 года Еўрапейскі парламент заклікаў міністраў замежных спраў абмеркаваць на сустрэчы ў Бруселі сітуацыю з правамі чалавека ў Беларусі.
28—29 лістапада 2013 года адбыўся Вільнюскі саміт Усходняга партнёрства Прадстаўнікі Грузіі і Малдовы парафіравалі Пагаднення аб асацыяцыі з Еўрапейскім Саюзам. Устрымаліся ад яго падпісання Арменія і Украіна. Рашэнне Кабінета Міністраў Украіны аб прыпыненні працэсу падрыхтоўкі заключэння Пагаднення аб асацыяцыі з Еўрапейскім Саюзам, якое было прынята за тыдзень да Вільнюскага саміту, а таксама паўторная вусная адмова ўкраінскага прэзідэнта Віктара Януковіча падпісаць Пагадненне аб асацыяцыі з Еўрапейскім Саюзам і Пагадненне аб паглыбленай і ўсёабдымнай зоне свабоднага гандлю ЕС з Украінай ужо ў ходзе Вільнюскага саміту Усходняга партнёрства паклалі пачатак масавым пратэстам у краіне (т.зв. «Еўрамайдана»).
21—22 мая 2015 года ў Рызе (Латвія) адбыўся саміт Усходняга партнёрства — з удзелам Украіны, Беларусі, Малдовы, Арменіі, Грузіі і Азербайджана.
Чарговы саміт ініцыятывы «Усходняе партнёрства» адбыўся ў Бруселі 24 лістапада 2017 года. Па выніках саміту прынята сумесная дэкларацыя, у якой удзельнікі пацвярджаюць высокую важнасць «Усходняга партнёрства» ў якасці асаблівага вымярэння еўрапейскай палітыкі суседства. У дакуменце гаворыцца аб развіцці і ўмацаванні адносін паміж Еўрасаюзам і краінамі-партнёрамі. Пры гэтым пацвярджаецца суверэннае права кожнай дзяржавы самастойна вызначаць узровень і мэты ў адносінах з ЕС. Асобная ўвага ўдзелена бяспецы і стабільнасці ў рэгіёне. У прыватнасці, удзельнікі саміту заклікалі аднавіць намаганні для мірнага вырашэння канфліктаў на базе прынцыпаў і норм міжнароднага заканадаўства. У дэкларацыі таксама гаворыцца аб развіцці ў эканамічнай і сацыяльнай сферах, удасканаленні транспартных сувязей, узаемадзеянні ў энергетыцы, па пытаннях экалогіі, развіцця міжасобасных кантактаў, уключаючы адукацыю, культуру, навуку, маладзёжнае асяродззе.
13-14 траўня 2019 года ў Бруселі прайшоў юбілейны саміт «Усходняга партнёрства», адбыліся імпрэзы ў гонар 10-годдзя праграмы. У сувязі з самітам у Брусель прыбылі лідары ўсіх краін партнёрства, акрамя прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі (краіну на сустрэчы прадставіў міністар замежных спраў Уладзімір Макей).
Асноўныя прыярытэты да 2020 года
Еўрапейская камісія прапанавала 20 ключавых прыярытэтаў да 2020 году, якія зафіксаваныя ў дакуменце «Eastern Partnership — Focusing on key priorities and deliverables».
Асноўнымі прыярытэтамі адносін паміж краінамі Усходняга партнёрства і ЕС з’яўляюцца:
Эканамічнае супрацоўніцтва
Беларускі журналіст Васіль Іваноў у 2011 г. звярнуў увагу на тое, што Еўрапейскі інвестыцыйны банк і Еўрапейскі банк рэканструкцыі і развіцця гатовыя падтрымліваць інвестыцыйныя праекты ў краінах-удзельніцах «Усходняга партнёрства»: для гэтага ЕІБ стварыў адмысловы фонд памерам больш 1,5 млрд еўра, а ЕБРР плануе вылучыць каля 3,7 млрд еўра для рэалізацыі праектаў у сферы энергетыкі, тэлекамунікацый і інфраструктуры. Акрамя гэтага, 4 красавіка 2011 года ў Брусэлі быў запушчаны праект «East Invest», накіраваны на прадастаўленне пазык малым і сярэднім прадпрыемствам. Для рэалізацыі праекта Еўрапейская Камісія і Еўрапейская Асацыяцыя Гандлёва-прамысловых палат падпісалі кантракт на суму 8,75 млн еўра. У ім удзельнічаюць 85 гандлёвых партнёраў і кансалтынгавых арганізацый, большасць з якіх — патэнцыйныя інвестары з краін-членаў ЕС.
Парламенцкае і культурнае супрацоўніцтва
У межах Усходняга партнёрства створана Парламенцкая асамблея Еўранэст, якая аб’ядноўвае прадстаўнікоў Еўрапарламента і парламентаў краін-удзельніц праекта, а таксама Праграма ЕС і Усходняга партнёрства «Культура і крэатыўнасць».
Беларусь і «Усходняе партнёрства»
Нацыянальная платформа Форума грамадзянскай супольнасці Усходняга партнёрства была заснавана ў ліпені 2010 года. Першапачаткова яна разглядалася як самастойны суб'ект з цэнтралізаванай сістэмай прыняцця рашэнняў. Аднак частка ўдзельнікаў платформы, у першую чаргу прадстаўнікі кансорцыума «ЕўраБеларусь», выступалі за пашырэнне функцый і задач платформы за рамкі праекта Усходняга партнёрства, каб выкарыстоўваць узніклы патэнцыял для кансалідацыі грамадзянскай супольнасці і дэмакратычных рэформ. З-за абвастрэння супярэчнасцяў у бачанні будучыні платформы шэраг арганізацый нават выйшлі з яе. З-за цэнтралізаванага працэса прыняцця рашэнняў у рамках платформы так і не былі створаны рабочыя групы, каб уцягнуць асобныя НДА ў праекты па рэфармаванні той ці іншай сацыяльнай сферы.
30 верасня 2011 г. Беларусь адмовілася ад удзелу ў саміце «Усходняга партнёрства» ў Варшаве ў знак пратэсту супраць рашэння арганізатараў не запрашаць на гэтую сустрэчу прэзідэнта А. Лукашэнка і асуджэння палітычных рэпрэсій у краіне.
Галоўнай тэмай саміта «Усходняга партнёрства» ў ліпені 2012 г. у Бруселі была Беларусь. Афіцыйны Мінск на саміце прадстаўляў міністр замежных спраў Сяргей Мартынаў. На прэс-канферэнцыі перад самітам міністр замежных спраў Польшчы Радаслаў Сікорскі, каментуючы сітуацыю ў Беларусі, пацвердзіў гатоўнасць Еўрасаюза да дыялогу, падкрэсліўшы, аднак, што збліжэнне Беларусі з Еўропай залежыць ад самой Беларусі. У рамках саміту была прынята кароткая дэкларацыя, якая пацвярджае мэты і напрамкі работы «Усходняга партнёрства», вызначаныя ў ранейшых дэкларацыях.
Асноўныя падзеі ў адносінах з Беларуссю накіраваны на паэтапнае супрацоўніцтва праз нядаўна створаную групу Каардынацыя ЕС-Беларусь, якая адлюстравана ў адзiнай структуры падтрымкі і ахоплівае перыяд 2017—2020 гг.
17 лістапада 2017 г. міністр замежных спраў Германіі Зігмар Габрыэль у Мінску афіцыйна запрасіў, каб беларускую дэлегацыю ў Брусель на саміт «Усходняга партнёрства» ўзначаліў прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка. Міністр замежных спраў Беларусі Уладзімір Макей тады выказаў пазіцыю Беларусі: «Мы хочам мець нармальныя адносіны і з Усходам, і з Захадам, разумеючы, што мы знаходзімся на стыку гэтых двух геапалітычных гульцоў. Еўрапейскі Саюз для нас з’яўляецца другім [пасля Расіі] па значнасці гандлёва-эканамічным партнёрам. Адтуль да нас ідуць інвестыцыі, сучасныя тэхналогіі. Таму мы проста абавязаны мець нармальныя адносіны з Еўрапейскім Саюзам, уключаючы Германію, якая з’яўляецца членам ЕС». 24 лістапада 2017 г. міністр замежных спраў Беларусі Уладзімір Макей, які замест Аляксандра Лукашэнкі ўзначаліў беларускую дэлегацыю, у Брусэлі заявіў, што падагульняючая дэкларацыя саміту «Усходняга партнёрства» 2017 г. адпавядае чаканням Беларусі, накіравана ў будучае і не змяшчае канфрантацыйнай рыторыкі. Уладзімір Макей адзначыў, што Беларусь з’яўляецца членам ЕАЭС і лічыць для сябе неабходным развіваць гэты саюз, бо ўжо адчувае выгоду ад свайго ўдзелу ў ЕАЭС, але адначасова разлічвае на тэхналагічнае і гандлёва-эканамічнае супрацоўніцтва з Еўрапейскім Саюзам.
У сваім Пасланні беларускаму народу і Нацыянальнаму сходу 24 красавіка 2018 года Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка адзначыў: «Нам трэба максімальна выкарыстоўваць канструктыўны патэнцыял „Усходняга партнёрства“». Паводле яго слоў, «Усходняе партнёрства» павінна быць нацэлена на рэалізацыю канкрэтных праектаў, працаваць на пераадоленне раздзяляльных ліній, узмацненне еўрапейскай і еўразійскай інтэграцыі.
Падчас візіту ў Мінск (Беларусь) 21—22 чэрвеня 2018 г. еўракамісар Ёханес Хан заўпэніў, што галоўная мэта "Усходняга партнёрства" — стварыць пояс стабільнасці і росквіту. А беларускі міністр замежных спраў Уладзімір Макей у сваю чаргу выказаўся, што ў адносінах паміж Беларуссю і Еўрасаюзам ёсць бар’еры ва ўзаемным гандлі, праблемы з транзітам беларускіх сельскагаспадарчых тавараў праз тэрыторыю Еўрасаюза, а Беларусі хацелася б выйсці на рынак Еўрасаюза са сваімі якаснымі і канкурэнтаздольнымі таварамі.
Каментуючы візіт еўракамісара Ёханеса Хана ў Мінск (Беларусь) 21—22 чэрвеня 2018 г., беларускі эксперт Дзяніс Мельянцоў (каардынатар праграмы «Знешняя палітыка Беларусі» экспертнай ініцыятывы «Мінскі дыялог») адзначыў, што прабіцца на рынкі Еўрапейскага Саюзу няпроста нават для вытворцаў тых краін, якія падпісалі з Еўрасаюзам пагадненні аб зоне свабоднага гандлю (Украіна, Малдова), бо ёсць кватаванне, а для Беларусі, якая не мае з Еўрасаюзам нават базавага пагаднення аб эканамічным супрацоўніцтве, гэта яшчэ складаней, у тым ліку з-з мытных тарыфаў, еўрастандартаў і павольнага рэагавання бюракратычнага апарату Еўрасаюза.
На фоне палітычнага крызісу 28 чэрвеня 2021 Беларусь заявіла аб прыпыненні ўдзелу ў ініцыятыве «Усходняе партнёрства», звязаўшы гэта «з уведзенымі Еўрапейскім Саюзам беспрэцэдэнтнымі абмежавальнымі мерамі ў дачыненні да Беларусі».
Ацэнкі праекта
На думку прэзідэнта Рады ЕС Дональда Туска «Усходняе партнёрства» дапамагло ўмацаваць і паглыбіць адносіны паміж усходнімі суседзямі Еўрасаюза.
Існуюць разыходжанні паміж заходнімі і расійскімі ацэнкамі «Усходняга партнёрства». Першыя ў 2009 г. насілі пераважна пазітыўны характар. Іх сутнасць зводзілася да таго, што пры граматным выкарыстанні заключаных у праграме магчымасцяў краіны-удзельніцы могуць атрымаць значныя выгады як у эканамічным, так і сацыяльна-палітычным планах. У расійскім палітычным і экспертна-аналітычным асяроддзі ў 2009 г. пазітыўныя ацэнкі праграмы практычна цалкам адсутнічалі. Аднак і усходнія, і замежныя эксперты сыходзіліся ў 2009 г. у адным: у агляднай будучыні варта чакаць актывізацыі расійскай і заходнееўрапейскай дыпламматыі на ўсходнееўрапейскім кірунку.
Міністр замежных спраў Расійскай Федэрацыі Сяргей Лаўроў адзначыў у 2009 г., што расійскі бок задавальняе імкненне развіваць праграму «Усходняга партнёрства» ў адпаведнасці і ў згодзе з Расіяй, каб пазбегнуць канфрантацыі і не ставіць усходнееўрапейскія краіны перад выбарам. Пастаянны прадстаўнік Расіі пры ЕС у 2009 г. выказаў меркаванне, што расійская пазіцыя не зводзіцца да таго, каб процідзейнічаць «Усходняму партнёрству», «каб тое, што робіцца ў рамках гэтай ініцыятывы, не было накіравана супраць расейскіх інтарэсаў, на штучны адрыў гэтых краін ад супрацоўніцтва з Расіяй».
Беларускі эканамічны аглядальнік Васіль Іваноў у 2011 г. адзначыў, што Усходняе партнёрства мае больш палітычны складнік («праграма лаяльнасці» да Еўрапейскага саюза) і па стану на 2011 г. праект Усходняе партнёрства для Еўрапейскага союза прыярытэтам не з’яўляецца, а аб’ём вылучаных для яго функцыянавання сродкаў з бюджэту ЕС — параўнальна невялікі: у прыватнасці, да 2013 г. для развіцця шматбаковага супрацоўніцтва з усімі краінамі ў рамках Усходняга партнёрства Еўрапейскім саюзам было вылучана 350 млн еўра.
Міністр замежных спраў Беларусі Сяргей Мартынаў у 2012 г. адзначыў, што «„Усходняе партнёрства“ — гэта вельмі важная праграма, але нам трэба, каб яна была дзейснай і сапраўды дэмакратычнай».
Еўрапейскі камісар па пытаннях гандлю і еўрапейскай палітыкі суседства у 2012 г. адзначыла вялікі крок наперад за кароткі час існавання «Усходняга партнёрства»: падпісанне пагадненняў аб асацыяцыі, якія значна пашыраць аб’ём супрацоўніцтва і ўключаць палажэнні аб свабодным гандлі; вынікі намаганняў аб спрашчэнні візавага рэжыму, якія ў доўгатэрміновай перспектыве вядуць да бязвізавых рэжымаў з краінамі «Усходняга партнерства»; заснаванне на шматбаковым узроўні тэматычных платформ для стымулявання супрацоўніцтва з ЕС; сумеснае кіраванне межамі; падтрымка развіцця малых і сярэдніх прадпрыемстваў; стварэнне Форума грамадзянскай супольнасці.
Прэм’ер-міністр Малдовы падчас саміта «Усходняга партнёрства» ў Вільнюсе ў 2013 г. выказаў меркаванне, што гэта стадыя інтэграцыі з ЕС вельмі важная для Малдовы, бо яна дае дарогу двухбаковым адносінам, якія, на яго думку, прывядуць краіну ў ЕС.
На думку расійска-беларускага палітолага Кірыла Коктыша, выказанай у 2015 г., менавіта праект «Усходняе партнёрства» стаў тым праектам, які разваліў Украіну і з якога пачаўся ў 2014 г. распад тэрыторыі ўкраінскай дзяржавы. Кірыл Коктыш лічыць, што Еўрапейскі Саюз будзе з таго часу імкнуцца не асацыяваць «Усходняе партнёрства» з сабой, а, хутчэй, будзе прадстаўляць яго як асобны ад Еўрасаюза праект.
Паводле ацэнкі расійскага эканаміста Міхаіла Хазіна ў студзені 2016 г., зона свабоднага гандлю Украіны з Еўрапейскім Саюзам не мае выгод для Украіны. Для Украіны было б лепш, каб зона свабоднага гандлю для Украіны была ўсё ж такі з Расіяй, а не з Еўрасаюзам, бо (пры ўсіх умовах свабоднага гандлю) што-небудзь прадаць у Еўрасаюз немажліва. На рынках Еўрасаюза існуюць квоты, абмежаванні, і самае галоўнае — нетарыфныя абмежаванні: еўрастандарты (даўжыня бананаў, круглявасць памідораў, вырошчванне прадуктаў у «правераным асяроддзі» і г.д.), якія значна ці цалкам абмяжоўваюць мажлівасці збыту замежных тавараў у краінах Еўрасаюза.
Украінскі бізнесмен-міліярдэр Юрый Касюк у студзені 2016 г. заявіў, што зона свабоднага гандлю Украіны з Еўрасаюзам не запрацавала з пачатку 2016 г., як меркавалася, бо ніякага адкрыцця рынкаў краін Еўрасаюза для ўкраінскай прадукцыі не адбылося: было падпісана шмат дакументаў аб выключэннях і абмежаваннях для экспарту ўкраінскіх тавараў у краіны Еўрасаюза — і таму гэтая зона свабоднага гандлю толькі ў адзін бок: толькі ў бок вольнага продажу тавараў краін Еўрасаюза на рынку Украіны.
31 студзеня 2016 г. міністр замежных спраў Польшчы Вітольд Вашчыкоўскі заявіў, што праграма «Усходняе партнёрства» не заслугоўвае высокай ацэнкі і пацярпела фіяска, бо не давала краінам-членам «Усходняга партнёрства» перспектывы членства ў Еврапейскім саюзе, а толькі статус буфернай зоны паміж Расіяй і Еўрапейскім саюзам. Вашчыкоўскі адзначыў, што «перакананне, што добрую ўсходнюю палітыку можна весці праз ЕС, з’яўляецца міфам».
Вольфганг Бюхеле, генеральны дырэктар хімічнага канцэрна «Dax Group Linde» (Германія) і кіраўнік «Усходняга камітэта нямецкай эканомікі» (Ost-Ausschuss, Ост-камітэт), 9 чэрвеня 2016 г. заявіў, што завышаныя чаканні постсавецкіх краін ад Асацыяцыі з ЕС з’яўляюцца «палітычнымі пралікамі» праграмы «Усходняга партнёрства». Падобныя выказванні Вольфганга Бюхеле выклікалі неадкладнае здзіўленне і расчараванне ў пасла Украіны ў Германіі Андрэя Мельніка.
Паводле ацэнкі расійска-беларускага палітолага Кірыла Коктыша, выказанай экспертам 5 студзеня 2017 г., разлікі Украіны атрымаць выгоды ад Асацыяцыі з Еўрапейскім Саюзам не апраўдаліся, а Еўрапейскі Саюз, наадварот, у дачыненні да Украіны сваёй галоўнай мэты дасягнуў: эканоміка Украіны ператварылася ў «набор запчастак» для эканомік краін Еўрапейскага Саюза. Кірыл Коктыш адзначае, што асноўная траекторыя эканамічнага развіцця Украіны пасля Еўрамайдана (2013—2014) з’яўляецца цалкам выразнай: дэіндустрыялізацыя Украіны з ператварэннем у аграрную краіну.
30 студзеня 2018 г. прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка на перагаворах з еўракамісарам па еўрапейскай палітыцы суседства і перагаворах аб пашырэнні ЕС Ёханесам Ханам заявіў, што нельга дапусціць, каб ініцыятыва «Усходняе партнёрства» стала чыста палітызаванай арганізацыяй. Ён выказаў пажаданне, каб «Усходняе партнёрства» было больш прыземленым, практыка-арыентаваным. Паводле яго слоў, у рамках «Усходняга партнёрства» неабходна развіваць тыя праекты, якія цяпер актуальныя, у тым ліку ў сферах энергетыкі, транспарту, лагістыкі. А міністр замежных спраў Беларусі Уладзімір Макей заўпэўніў 30 студзеня 2018 г. Ёханеса Хана, што Беларусь гатова на падпісанне дакумента аб прыярытэтах партнёрства паміж ЕС і Беларуссю для развіцця гандлёвага абароту паміж Беларуссю (членам Мытнага Саюзу) і краінамі ЕС.
Выказваецца меркаванне, што Расійская Федэрацыя ўспрымае «Усходняе партнёрства» як недружалюбную ініцыятыву, якая ствараецца супраць Расіі.
25 мая 2018 г. праграмны дырэктар па Беларусі Фонду імя Конрада Адэнаўэра (Германія) Вольфганг Зендэр прызнаў, што ёсць крытычныя выказванні наконт ролі «Усходняга партнёрства», але аб’ектыўна сутнасць ініцыятывы ў тым, што яе пагадненні арыентаваны на самі краіны-ўдзельніцы. «Усходняе партнёрства» было прыдумана не на шкоду Расіі. Гэта не інструмент для таго, каб штурхаць краіны «Усходняга партнёрства» да Еўрапейскага Саюза. Гэта інструмент падтрымкі краін-удзельніц у пытаннях інфраструктуры, у падтрыманні і развіцці ўзроўню жыцця.
Музей сакрэтнага нагляду
Музей сакрэтнага нагляду (алб. Muzeu i Përgjimeve të Sigurimit të Shtetit), таксама вядомы як Дом лісця (алб. Shtëpia me Gjethe) — гістарычны музей у Тыране, Албанія. Ён адкрыўся 23 мая 2017 года ў будынку, які ў часы камунізму служыў штабам Сігурымі.
Музей «прысвечаны невінаватым людзям, за якімі шпіёнілі, арыштоўвалі, прыцягвалі да адказнасці, асуджалі і каралі смерцю ў часы камуністычнага рэжыму».
Гісторыя
Музей размяшчаецца ў двухпавярховай віле з унутраным дворыкам. Пабудаваны музей у 1931 годзе і першапачаткова служыў першай прыватнай акушэрскай клінікай Албаніі. У часы нямецкай акупацыі будынак выкарыстоўваўся гестапа. Пасля вайны і да краху камуністычнага рэжыму ў 1991 годзе ён выкарыстоўваўся як штаб-кватэра перахопаў Сігурымі.
Музей сакрэтнага нагляду адкрыўся 23 мая 2017 года. Будынак знаходзіцца ў цэнтры горада. Будынак вядомы як «Дом лісця», так яго называюць з-за нахілу дрэў, якія пакрываюць фасад. У ім 31 пакой.
Музей быў узнагароджаны Саветам Еўропы прызам Еўрапейскі музей года-2020.
Ясельда (станцыя)
Я́сельда (, Ясельда, да 1955 — Гарадзішча-Палескі)  — станцыя Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана ў пасёлку Гарадзішча.
Ямнік
Я́мнік (, Ямник) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Антопальскага сельсавета.
Да 17 верасня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Галоўчыцкага сельсавета.
Лішыяна-Ніконэ
Лішыяна-Ніконэ (Lisciano Niccone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Умбрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Перуджа.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Павел I (Папа Рымскі)
Святы Павел I (Paulus PP. I; 700 — ) — Папа Рымскі з 29 мая 757 па 28 чэрвеня 767. Брат Папы Стэфана II (III). Вёў дыпламатычныя перамовы з лангабардскім каралём Дэзідэрыем і каралём франкаў Піпінам III Кароткім. Урэшце, Паўлу ўдалося далучыць да сваёй вобласці Беневента і Таскану. Сканаў у Рыме.
Вуліца Міхаіла Пташука (Мінск)
Перасячэнні
Вуліца перасякаецца з шэрагам іншых вуліц:
Грамадскі транспарт
Па вуліцы пралягае аўтобусны маршрут №51.
Мірыды
Мірыды — доўгаперыядычныя пераменныя зоркі з перыядам ад некалькіх тыдняў да году і болей.
Першая пульсуючая зорка была адкрыта нямецкім астраномам Давідам Фабрыцыусам у 1596 г. у сузор’і Кіта і названа Мірай. Перыяд змены бляску гэтай зоркі складае 331,6 сутак. Зоркі тыпу Міры Кіта) называюцца мірыдамі.
Практычна ўсе зоркі гэтага тыпу — чырвоныя гіганты велізарных памераў і вялікай свяцільнасці. Амплітуды змянення бляску такіх зорак могуць дасягаць дзесяці зорных велічынь. Пры эвалюцыйным ператварэнні зоркі ў зорку-гіганта адбываецца павелічэнне яе аб’ёму і памяншэнне сярэдняй шчыльнасці рэчыва. У гэты час унутраная будова зоркі змяняецца карэнным чынам, што можа суправаджацца парушэннем раўнавагі паміж сіламі гравітацыйнага прыцяжэння і прамянёвага ціску. Гэта прыводзіць да перыядычных ваганняў аб’ёму зоркі: яе абалонка то расшыраецца, то сціскаецца. Такія перыядычныя ваганні пераменных зорак называюцца пульсацыйнымі. Пульсацыя зоркі адбываецца дзякуючы клапаннаму механізму, калі непразрыстасць вонкавых слаёў зоркі затрымлівае частку выпраменьвання ўнутраных слаёў. Пры награванні вонкавы слой становіцца празрыстым, паток выпраменьвання, якое выходзіць, павялічваецца. Але гэта вядзе да ахалоджвання і сціскання, з-за чаго слой зноў становіцца непразрыстым, і ўвесь працэс паўтараецца зноў.
Сямён Сільвестравіч Пустэльнікаў
Сямён Сільвестравіч Пустэльнікаў ( — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, баец-пагранічнік 9-й заставы 2-га пагранічнага атрада пагранічных войскаў НКУС ССР Украінскай пагранічнай акругі, яфрэйтар, Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся 10 лютага 1921 года ў вёсцы Свісцёлкі цяпер Аршанскі раён, Віцебскай вобласці ў сям’і рабочага. Беларус. Адукацыя сярэдняя. Працаваў у горадзе Орша ў чыгуначных майстэрнях.
Служыў у пагранічных войсках НКУС СССР з 1940 года. Удзельнік абароны Ленінграда, быў чатыры разы паранены.
У 1945 годзе праходзіў службу ў званні яфрэйтара на 9 заставе 2-га пагранатрада памежных войскаў НКУС, размешчанага ў Радэхаўскім раёне, Львоўскай вобласці, Украінская ССР.
5 лютага 1945 года 9-я застава 2-га пагранатрада пагранічных войскаў НКУС вяла бой з бандай УПА. Пасля перастрэлкі банда пачала адыходзіць да лесу. Пагранічнік яфрэйтар Пустэльнікаў, бачачы, што бандыты адрываюцца ад заставы, сеў на вясковага каня, абагнаў банду і агнём скаваў яе дзеянні. Бандыты паранілі і акружылі Пустэльнікава, спрабавалі ўзяць яго жывым. Пустэльнікаў забіў трох бандытаў, а калі скончыліся патроны падарваў сябе гранатай, выбухам якой былі забітыя яшчэ два бандыты. Ахвяраваўшы жыццём, Пустэльнікаў забяспечыў падыход заставы да месца бою і ліквідацыю банды.
Пахаваны ў вёсцы Паторыця Сакальскага раёна Львоўскай вобласці Украіны.
Памяць
У горадзе Орша ў гонар С. Пустэльнікава названая адна з вуліц.
Айвазоўскэ
Айвазоўскэ (укр. Айвазовське ) — сяло ў Кіраўскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Прывітненскаму сельскаму савету.
Цярэнічы
Знаходзіцца за 31 км у напрамку на паўночны захад ад Гомеля, на рацэ Уза.