cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Будаўнічая механіка
Будаўнічая механіка — гэта сукупнасць навук аб трываласці, калянасці і ўстойлівасці будаўнічых канструкцый.
Асноўнай задачай будаўнічай механікі з’яўляецца распрацоўка метадаў разліку і атрымання дадзеных для надзейнага і эканамічнага праектавання будынкаў і збудаванняў. Для забеспячэння неабходнай надзейнасці збудаванні асноўныя элементы канструкцый павінны мець дастаткова вялікія сячэнні. Эканоміка ж патрабуе, каб расход матэрыялаў, якія ідуць на выраб канструкцый, быў магчыма меншым. Каб звязаць патрабаванні надзейнасці з эканамічнасцю, трэба як мага дакладней вырабіць разлік і строга выконваць у працэсе праектавання, будаўніцтва і эксплуатацыі збудаванні тыя патрабаванні, якія выцякаюць з гэтага разліку.
Доўгі час чалавецтва не мела ў сваім распараджэнні метадаў разліку збудаванняў. Нягледзячы на ​​гэта, атрымоўвалася ўзводзіць грандыёзныя і дасканалыя ў канструктыўным дачыненні да помнікі архітэктуры. Гэта залежала ад таленту дойлідаў, якія інтуітыўна адчувалі працу збудаванняў і ўмелі знаходзіць патрэбныя памеры элементаў. Вялікае значэнне мела таксама назапашванне вопыту будаўніцтва, часам цаной абвальвання няўдалых збудаванняў.
У пачатковы перыяд свайго развіцця будаўнічая механіка злівалася з агульнай механікай. Поспехі механікі, пачынаючы з работ Г. Галілея, стварылі аснову для распрацоўкі разлікаў на трываласць. Самастойна як навука будаўнічая механіка стала развівацца ў першай палове XIX-га стагоддзя ў сувязі пачалі моцна будаўніцтвам мастоў, чыгунак, плацін, судоў, прамысловых будынкаў і высокіх дымавых труб. Адсутнасць метадаў разліку такіх будынкаў не дазваляла ажыццяўляць дастаткова лёгкія і надзейныя канструкцыі.
Значны ўклад у навуку аб трываласці і будаўнічую механіку ўнеслі Галілеа Галілей, Роберт Гук, Леанард Эйлер, Дзмітрый Іванавіч Жураўскі, Віктар Львовіч Кірпічоў, Сцяпан Пракопавіч Цімашэнка, Ісаак Майсеевіч Рабіновіч і іншыя.
Класічнымі часткамі будаўнічай механікі з’яўляюцца:
Супраціўленне матэрыялаў пераважна займаецца тэорыяй простага бруса і з’яўляецца дысцыплінай аднолькава важнай як для будаўнічых канструкцый, так і для машынабудавання. Статыка і дынаміка збудаванняў або тэорыя збудаванняў (будаўнічая механіка ў вузкім сэнсе слова) займаецца па перавазе тэорыяй разліку сістэмы брусаў або стрыжняў, якія ўтвараюць збудаванне. Абедзве гэтыя дысцыпліны імкнуцца вырашаць свае задачы, галоўным чынам, параўнальна простымі матэматычнымі метадамі. У сваю чаргу тэорыя пругкасці вылучае на першы план строгасць і дакладнасць сваіх высноў і таму звяртаецца да больш складанага матэматычнаму апарату. Мяжа паміж гэтымі трыма дысцыплінамі не можа быць дакладна акрэслена. Тэорыя пластычнасці займаецца вывучэннем пластычных і пругка-пластычных тэл.
У цяперашні час для вырашэння практычных задач будаўнічай механікі актыўна выкарыстоўваюцца розныя лікавыя метады з ужываннем вылічальнай тэхнікі, у прыватнасці найбольшае распаўсюджванне атрымаў метад канчатковых элементаў.
У будаўнічай механіцы адрозніваюць:
Звычайна на практыцы прасторавыя канструкцыі імкнуцца раздзяліць на плоскія элементы, якія разлічыць нашмат лягчэй, аднак гэта не заўсёды магчыма.
Будаўнічая механіка падзяляецца таксама на лінейную і нелінейную. Адрозніваюць геаметрычную і фізічную нелінейнасці. Геаметрычная нелінейнасць ураўненняў будаўнічай механікі ўзнікае пры вялікіх перамяшчэннях і дэфармаваных элементаў, што параўнальна рэдка сустракаецца ў будаўнічых канструкцыях, за выключэннем вантовых. Фізічная нелінейнасць з’яўляецца пры адсутнасці прапарцыйнасці паміж высілкамі і дэфармацыямі, г.зн. пры ўжыванні няпругкіх матэрыялаў. Фізічнай нелінейнасцю валодаюць у той ці іншай ступені ўсе матэрыялы і канструкцыі. Аднак з пэўнай дакладнасцю пры невялікіх намаганнях нелінейныя фізічныя залежнасці замяняюць лінейнымі.
Будаўнічая механіка падзяляецца таксама на раздзелы, якія адносяцца да разліку канструкцый вызначанага выгляду, а менавіта: стрыжневых канструкцый, у тым ліку ферм, рам, бэлечных сістэм і арак, пласцін і пласціністых сістэм, абалонак, гнуткіх нітак і вантовых сістэм, пругкіх і няпругкіх падстаў, мембран і г. д.
Малпілскі край
Малпілскі край (Mālpils novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Латвіі.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 4039 чалавек. Плошча края — 220,91 км².
Новая Сенная
Новая Сенная (Новая Сенная) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Нацыянальны музей Рыма
Музей, які адкрыўся ў 1889 годзе, размяшчае на сённяшні дзень адным з найбагатых збораў антычнай скульптуры. Калекцыі музея размяшчаюцца ў чатырох будынках:
Лявонпаль
Ляво́нпаль (, Леонполь) — вёска ў Беларусі, на рацэ Заходняя Дзвіна. Уваходзіць у склад Узмёнскага сельсавета Мёрскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
У XVIII ст. пісар вялікі Мікалай Тадэвуш Лапацінскі набыў маёнтак Чурылавічы ў Полацкім ваяводстве і перайменаваў яго ў Лявонпаль у гонар свайго бацькі Лявона Лапацінскага (1663—1732) — мсціслаўскага мастаўнічага і ўдзельніка бітвы пад Венай (1683). У 1768—1769 гг. Мікалай Тадэвуш Лапацінскі ўзвёў тут невялікі палац у стылі позняга барока (захаваўся да нашага часу), побач з якім разбіў французскі парк на тэрасах. На галоўнай восі сядзібы стаяла брама (не збераглася). У 1772 г. у мястэчку збудавалі драўляную ўніяцкую царкву са званіцай. Лапацінскія наладзілі вытворчасць каберцаў, сурветак, абрусаў з гэтак званага друйскага лёну. Апроч таго, працавалі капялюшная і суконная вытворчасці.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Лявонпаль апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе стаў цэнтрам гміны Браслаўскага павета Віленскага ваяводства. У міжваенны перыяд ў Лявонпалі знаходзілася Гміннае ўпраўленне памежнай заставы.
У 1939 г. Лявонпаль увайшоў у БССР. Статус паселішча панізілі да вёскі. З кастрычніка 1940 г. цэнтр сельсавета.
Да ліпеня 1965 г. Лявонпаль з’яўляўся цэнтрам Лявонпальскага сельсавета. Пасля скасавання сельсавета паселішча ўваходзіла ў склад спачатку Даўгінаўскага сельсавета, а потым, з 16 верасня 2010 г. — у склад Узмёнскага сельсавета.
Гнаявік веснавы
Гнаявік веснавы (Trypocopris vernalis ці Geotrupes vernalis) — насякомае атраду цвердакрылыя (Coleoptera), сямейства пласцініставусыя (Scarabaeidae).
Апісанне
Даўжыня жука 14-20 мм. Пярэдняспінка ў густых буйных і дробных кропках. Верх бліскучы, сіні, чорна-сіні, ярка-зялёны, радзей чорны з матавымі надкрыламі, ніз сіні або зялёны.
Пашырэнне
Пашырэнне: Еўропа (акрамя крайняй поўначы Скандынаўскага і паўднёвай часткі Іберыйскага і Апенінскага паўастравоў). Вядомы з Малой Азіі і Ірана. У Беларусі трапляецца спарадычна па ўсёй тэрыторыі, рэдкі від, колькасць якога скарачаецца.
Месцы пражывання: адкрытыя месцы, лясы. Жыве ў глыбокіх земляных норах пад кучамі конскага і каровінага гною.
Асаблівасці біялогіі
Цыкл развіцця доўжыцца каля года. Норы рые пад кучамі высахшага гною, на дне робіць ячэйкі, куды самка адкладвае яйкі. Лічынкі жывяцца гноем да наступлення халадоў. Перазімаваўшыя лічынкі працягваюць жывіцца гноем да акуклівання. Максімальная актыўнасць у чэрвені.
Элеанора Аркадзеўна Язерская
Элеанора Аркадзеўна Язерская ( — ) — беларуская радыё- і тэлевядучая, педагог, актрыса; адна з самых яркіх асоб беларускага музычнага бамонду. За ёй замацаваліся слава і вобраз «свецкай ільвіцы».
Сям’я
Нарадзілася ў Мінску 8 ліпеня 1946 г. на вуліцы Савецкай (каля Дома ўрада). Бацька Элеаноры (паходзіў з Гомеля) быў інжынерам-энергетыкам і ўзначальваў транспартную службу пры Савеце міністраў БССР, а маці Аўгуста (паходзіла з Ніжняга Ноўгарада) — медыцынскім работнікам (фельчарам). Бацькі пабраліся шлюбам зусім маладымі і пражылі ў шлюбе 30 гадоў, а затым нечакана для ўсіх развяліся з-за любоўнага рамана бацькі. Пасля таго як бацька пакінуў сям’ю, ён пражыў усяго 12 гадоў і памёр ва ўзросце 66 год. Паўторна маці Элеаноры Язерскай выйшла замуж у Мінску за героя Савецкага Саюза Аляксандра Антонавіча Антонава (1915—1997).
У Элеаноры Язерскай ёсць сястра — Міла (якая перабралася ў Галандыю). Старшы брат Анатоль Язерскі загінуў маладым падчас Другой сусветнай вайны, калі сясцёр яшчэ не было на свеце.
Памерла 16 мая 2014 г. у Мінску ў сваёй кватэры ад сардэчнай недастатковасці. Развітанне праходзіла ў будынку Белтэлерадыёкампаніі (на вуліцы Макаёнка, 12). Была пахавана на Усходніх (Маскоўскіх) могілках Мінска побач са сваёй маці і Аляксандрам Антонавым.
Дзяцей не мела.
Адукацыя
Скончыла музычнае вучылішча, а пасля кансерваторыю. Займалася самаадукацыяй. Збірала ў сваёй мінскай кватэры (на плошчы Перамогі) кнігі, карціны (мела творы Леаніда Шчамялёва, Аляксандра Кішчанкі і інш.) і прыгожыя рэчы (мейсенскі фарфор, антыкварныя гадзіннікі, статуэткі і інш.); любіла падарожнічаць па розных краінах і бываць у тых месцах, якія былі звязаны са знакамітымі людзьмі культуры. Была знаёма з многімі вядомымі асобамі культуры Беларусі і СССР.
Творчасць
З пачатку 1980-х гг. шмат год працавала вядучай сваіх творчых праектаў аб мастацтве на Беларускім тэлебачанні і радыё і амаль усё жыццё прысвяціла тэлебачанню. Пачатак шырокай вядомасці і пік папулярнасці і ўвагі грамадства (асабліва ў 1980-ыя гг. у БССР) Язерскай прынесла перадача «Музычны салон», якая ішла на беларускім тэлебачанні і куды прыходзіў увесь беларускі і ўсесаюзны эстрадны бамонд.
Элеанору Язерскую часта параўноўвалі з Фаінай Ранеўскай за самастойнасць і незалежнасць паводзін і думак, трапнасць і метафарычнасць мовы, начытанасць і эстэтызм. Уборы Язерскай вылучаліся яркасцю і элегантнасцю, смелым спалучэннем колераў. Капялюшы, футра і каштоўныя камяні былі трывалай часткай вобразу Элеаноры Язерскай. Любімым напоем быў італьянскі лімонны лікёр ліманчэла.
2007 — удзельнічала ў тэлепраекце АНТ «Дзве зоркі», дзе пела супольна з Іллём Міцько.
2007 — намінавана ў Топ-50 самых стыльных і паспяховых асоб Мінска.
27 кастрычніка 2007 — у музеі гісторыі і архітэктуры Беларусі Элеанора Язерская праводзіла прэс-канферэнцыю, прысвечаную прыезду ў Мінск вядомага італьянскага мільянера і мецэната Марка Датрына.
Ролі ў кіно
У кіно здымалася толькі ў эпізодах.
Пачаткі тэрмадынамікі
Пачатку тэрмадынамікі — сукупнасць пастулатаў, якія ляжаць у аснове тэрмадынамікі. Гэтыя палажэнні былі ўсталяваныя ў выніку навуковых даследаванняў і былі даказаны эксперыментальна. У якасці пастулатаў яны прымаюцца для таго, каб тэрмадынаміку можна было пабудаваць аксіяматычна.
Неабходнасць пачаткаў тэрмадынамікі звязана з тым, што тэрмадынаміка апісвае макраскапічныя параметры сістэм без канкрэтных здагадак адносна іх мікраскапічнага прылады. Пытаннямі ўнутранага прылады займаецца статыстычная фізіка.
Ураўненні стану
Пры аналізе тэрмадынамічных сістэм, акрамя пачаткаў тэрмадынамікі, патрабуюцца ўраўненні стану сістэмы. Гэтак жа, як і пачала, ўраўненні стану не ўтрымліваюцца ў тэрмадынаміцы і павінны быць узятыя з вопыту ці з статыстычнай фізікі. У адрозненне ад пачаткаў тэрмадынамікі, ўраўненні стану не носяць усёабдымнага характару, а дастасавальныя для канкрэтных тэрмадынамічных сістэм.
Забеліна (возера)
Забе́ліна — возера ў Беларусі, у Полацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Нача, за 28 км у напрамку на паўднёвы захад ад Полацка, за 0,5 км ад вёскі Арэхаўна, за 2,2 км на паўночны ўсход ад вёскі Загацце.
Плошча паверхні возера 0,32 (0,265 ) км². Даўжыня 0,78 (0,8 ) км, найбольшая шырыня 0,45 (0,48 ) км. Даўжыня берагавой лініі 2,05 (2,21 ) км. Найбольшая глыбіня 2 м, сярэдняя — 1,22 м. Аб’ём вады ў возеры 0,32 млн м³. Плошча вадазбору 126 км².
Катлавіна возера авальнай формы. Схілы катлавіны вышынёй 5—8 м, спадзістыя. Берагавая лінія слабазвілістая.
Забеліна злучана пратокамі з азёрамі Лесава і Арэхаўна.
Нішча (рака)
Ні́шча (Нища) — рака ў Пскоўскай вобласці Расіі і Расонскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Дрыса.
Даўжыня ракі 85 км. Плошча вадазбору 1380 км². Выцякае з возера Нішча (Себежскі раён, Пскоўскай вобласць), цячэ па Полацкай нізіне, вусце за 1 км на захад ад вёскі Ку́льнева ў Расонскім раёне. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,3 м/км.
Даліна пераважна трапецападобная, шырынёй 100—200 м. Пойма часцей двухбаковая, чаргуецца па берагах, у сярэднім і ніжнім цячэнні месцамі адсутнічае. Рэчышча звілістае (шырыня 25—30 м); у ніжнім цячэнні рака зарэгулявана Клясціцкім вадасховішчам (Клясціцкая ГЭС). Найвышэйшы ўзровень разводдзя ў канцы 1-й дэкады красавіка, сярэдняя вышыня над межанным узроўнем 3 м, найвышэйшая 5,1 м. Замярзае ў сярэдзіне снежня, крыгалом у 1-й дэкадзе красавіка. Веснавы ледаход 2 сутак.
Асноўныя прытокі: Чарапяціца, Люці, Вельніца (злева), Хонка, ручай Го́лавач (справа). Густата рачной сеткі 0,49 км/км².
Азёрнасць вадазбору 4 %. Азёры ў межах Беларусі: Усвечча, Валькоўскае, Шэвіна, Межава, Чарапёцкае, Гародна, Мохавае, Велле, Завір'е, Астравітае, Шыпск, Аксёнава, Норкава, Клешня, Начоўкі, Перавалочнае, Гасцятнае, Малое Мохавае, Сярэдняе Мохавае, Акунёвец, Цяльцы, Паўднёвы Шчучынец і інш.
Спецыяльнае гашэнне
Спецыя́льнае гашэ́нне, скарочана Спе́цгашэ́нне, — паштовае гашэнне, якое спецыяльна арганізуецца ведамствам паштовай сувязі ў гонар выдатнай падзеі ці памятнай даты.
Часам да дня спецыяльнага гашэння прымяркоўваецца выпуск у абарачэнне адпаведных камемарацыйных марак ці цэлых серый.
Гісторыя
Спецгашэнні практыкуюцца ў свеце з 1862 года. У СССР спецыяльнае гашэнне, прысвечанае Дню філатэліі, упершыню адбылося 19 жніўня 1922 года.
У 1934 годзе адбылося першае гашэнне спецыяльным паштовым штэмпелем, прысвечаным савецкім партыйным форумам. Яно было прымеркавана да XVII з'езда УКП(б); пры гэтым выкарыстоўваліся некалькі відаў штэмпеляў стандартнага афармлення — з каляндарнай пераводнай датай і памятным тэкстам па крузе. Адным са штэмпеляў гашэнне нанасілася на паштовыя маркі СССР, наклееныя ў сувенірны альбом, які ўручаўся дэлегатам з'езда ад імя Наркампоштэля СССР.
Стакгольмская вышэйшая школа эканомікі ў Рызе
Стакгольмская вышэйшая школа эканомікі ў Рызе (Stokholmas Ekonomikas augstskola Rīgā), таксама ў латышскай мове пашыраны варыянт Рыжская вышэйшая школа эканомікі (Rīgas Ekonomikas augstskola) — латвійская вышэйшая навучальная ўстанова.
Агульная характарыстыка
Вучэльня была заснавана 30 ліпеня 1993 года па дамове ўрада Швецыі і ўрада Латвіі. Першы навучальны год пачаўся 11 ліпеня 1994 года, пры гэтым спачатку заняткі праходзілі ў памяшканнях Латвійскага ўніверсітэта, паколькі рэстаўрацыя будынка па вул. Стралніеку 4а яшчэ не была скончаная. 8 лістапада 1994 года ў прысутнасці прэзідэнта Латвіі Гунтыса Улманіса і караля Швецыі Карла XVI Густава адрэстаўраваны вучэбны будынак быў урачыста адкрыта, з тых часоў усе заняткі праходзяць там. У першым наборы было 56 студэнтаў, усе - з Латвіі. Другі набор быў пашыраны да 100 студэнтаў з усіх краін Балтыі. У далейшым штогод у школу паступала 115-120 студэнтаў.
У 2003 годзе была запушчана праграма Executive MBA. У 2004 годзе быў адкрыты Інстытут TeliaSonera, у 2009 годзе — цэнтр журналісцкай адукацыі, у 2012 годзе — цэнтр устойлівага бізнесу. У 2010 годзе школа была рэарганізавана ў беспрыбытковае таварыства з абмежаванай адказнасцю. Усе долі ў таварыстве належаць фонду "SSE Riga Foundation", у праўленне якога ўваходзяць прадстаўнікі ўрадаў Латвіі і Швецыі, Стакгольмскай школы эканомікі, Латвійскага ўніверсітэта і прадстаўнік Асацыяцыі выпускнікоў школы.
Anton Snt
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і архітэктараў-рэстаўратараў. Бацька — Валерый Рыгоравіч Слюнчанка, вучань вядомага беларускага архітэктара Алега Хадыкі. Маці — педагог, мастацтвазнаўца і майстар выцінанкі.
Першыя мастацкія навыкі атрымаў у свайго бацькі. Потым былі заняткі ў вячэрняй мастацкай школе №1 г. Мінска і сярэдняй школе №147 з мастацкім ухілам. На выбар далейшай прафесіі аказалі ўплыў выкладчыкі Наталля Залозная, Ніна Чарнова, Барыс Сырэнскі, Руслан Сяргееў.
Цэнтральныя тэмы творчасці мастака — сучасная іканаграфія вобраза Марыі і вобраза Смерці.
Пётр Аляксеевіч Данілаў
Пётр Аляксеевіч Данілаў (15 кастрычніка 1915 — 21 лютага 1944) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, памочнік начальніка палітаддзела 3-й арміі Беларускага фронту па працы сярод камсамольцаў, маёр. Герой Савецкага Саюза (пасмяротна, 1944).
Біяграфія
Нарадзіўся 2 кастрычніка (15 кастрычніка па новым стылі) 1915 года ў в. Малая Агароўка Расійскай імперыі, цяпер Цепла-Агароўскага раёна Тульскай вобласці, у сям’і селяніна. Рускі.
Скончыў 7 класаў і Арзамаскі тэхнікум механізацыі сельскай гаспадаркі (па іншых дадзеных — Багаслоўскі сельскагаспадарчы тэхнікум ). Працаваў загадчыкам агульным аддзелам райвыканкама, інструктарам райкама камсамола. У Чырвонай Арміі з 1937 г., член ВКП(б) з 1937 года.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны ў дзеючай арміі. Памочнік начальніка палітаддзела 3-й арміі Беларускага фронту па працы сярод камсамольцаў маёр Пётр Данілаў у лютым 1944 года правёў вялікую працу па падрыхтоўцы партыйнай і камсамольскай арганізацый 283-й стралковай дывізіі да фарсіравання Дняпра. На плацдарме асабістым прыкладам падняў байцоў у атаку. Быў паранены, але не пакінуў поля бою.
Загінуў у баі 21 лютага 1944 года. Пахаваны ў брацкай магіле савецкіх воінаў у вёсцы Доўск Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці. У 1958 годзе на брацкай магіле быў усталяваны помнік—скульптура П. А. Данілава.
Спасылкі
''Антон Бачароў. '' Данілаў Пётр Аляксеевіч. Сайт «Героі краіны». Праверана 10 верасня 2016.
Герб Ружанаў
Герб Ружа́наў — афіцыйны геральдычны сімвал Ружанаў. Гісторыка-геральдычная каштоўнасць Беларусі. Уваходзіць у Гербавы матрыкул Беларусі пад № 23.
Афіцыйнае апісанне:
У сярэбраным полі барочнага шчыта ў вянку з руж Святы Казімір з крыжом і лілеяй у руках.
Васіль Міхайлаў
Васіль Міхайлаў — беларускі казачнік канца XIX стагоддзя з в. Бердзябякі Ельнінскага павета Смаленскай губерні. Адзін з інфарматараў У. М. Дабравольскага. Рэпертуар Міхайлава складалі чарадзейныя, сацыяльна-бытавыя, навелістычныя казкі, анекдоты, замовы. Асабліва цікавыя казкі Міхайлава «Аб Іване Гадзімавічы, Аляксеі Гадзімавічы, Стаўры Гадзімавічы» і «Казка пра Івана Іванавіча, купецкага сына», з якой кантамінуецца некалькі сюжэтаў. Валодаў багатай палітрай мастацкага слова, выкарыстоўваў прыказкі і прымаўкі.
Уладзімір Фёдаравіч Коршыкаў
Адукацыя
Пачатковую адукацыю атрымаў у сумскім рэальным вучылішчы. У 1880 годзе паступіў у Пецярбургскі інстытут грамадзянскіх інжынераў, які скончыў у 1866 годзе са званнем грамадзянскага інжынера і правам на чын X класу.
Прафесійная дзейнасць
Адразу пасля выпуску з інстытута заняў пасаду тэхніка пры херсонскім губернскім земстве, а праз тры гады пераведзены малодшым інжынерам будаўнічага аддзялення Віцебскага губернскага праўлення.
У 1895—1901 гадах Віцебскі, у 1901—1909 — губернскі інжынер у Віцебску. Адначасова ў 1895—1917 гадах Полацкі епархіяльны архітэктар.
Міраслава Сапілка
Біяграфія
Нарадзілася 24 жніўня 1897 года ў Вінніках у сялянскай сям’і. З дзяцінства батрачыла на сельгасработах. Пасля 1917 года ўладкавалася на працу мадысткай. З ранняга ўзросту захапілася літаратурай, асабліва паэзіяй.
Пачала друкавацца ў 1928 годзе ў часопісах «Вікна», «Сяйво», розных газетах. 12 мая 1929 года была ў ліку заснавальнікаў літаратурнай групы «Горно».
У 1920-х гадах Міраслава Сапілка падтрымлівала сувязь з заходнеўкраінскім рэвалюцыйным падполлем, сябравала з членамі Камуністычнай партыі Заходняй Украіны. Удзельнічала ў нелегальных сходах рэвалюцыйна настроеных чыгуначнікаў, да якіх належаў муж паэткі — Міхаіл Пастушэнка. Двойчы арыштоўвалася польскай дэфензівай.
Пад уплывам савецкай прапаганды, сям’я Пастушэнкі, якая мела да таго часу дваіх дзяцей, імкнулася перабрацца ў СССР. Жадаючы атрымаць вышэйшую адукацыю і паправіць здароўе, Міраслава Сапілка з сям’ёй у канцы 1930 года пераехала ў Савецкую Украіну. Пасялілася спачатку ў Камянцы-Падольскім, дзе працавала ў краязнаўчым музеі. У 1932 годзе пераехала ў Харкаў, а яшчэ пазней — у Ірпень пад Кіевам, дзе і была арыштаваная ў жніўні 1937 года за два тыдні да свайго саракагоддзя.
Была членам харкаўскай літаратурнай арганізацыі «Заходняя Украіна». У 1931 годзе выдала паэтычны зборнік «Працоўным рукам» і кніжку прозы «Пра ўтульны горад Забабоннікі».
30 верасня 1937 года быў арыштаваны і яе муж Міхаіл Пастушэнка. Сужэнцаў абвінавацілі ў шпіянажы ў інтарэсах польскай разведкі. На допытах ні яна, ні яе муж ні ў чым не скампраметавалі сябе і адпрэчылі ўсе абвінавачванні следства. 22 лістапада 1937 года асобая нарада пры НКУС СССР прыгаварыла паэтэсу да расстрэлу. Прысуд быў выкананы 28 лістапада ў Кіеве. Верагодней за ўсё, яе цела было пахавана на Лук’янаўскіх могілках. Доўгі час пра лёс Міраславы Сапілка нічога не было вядома, афіцыйна лічылася, што яна загінула ў ссылцы 18 лістапада 1942 года.
Рэабілітавана пасмяротна. У 1973 годзе выйшаў зборнік выбраных твораў М. Сапілкі «Да сонца».
Вальграна
Вальграна (Valgrana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 808 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 35 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 12020. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Пол Боер
Пол Дэлас Боер (Paul Delos Boyer;, Прова, Юта — , Лос-Анджэлес, Каліфорнія) — амерыканскі хімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі 1997 за высвятленне ферментатыўнага механізму, які ляжыць у аснове сінтэзу адэназін-фасфату.
Біяграфія
У 1939 годзе атрымаў ступень бакалаўра па хіміі ва Універсітэце Брыгама Янга, а ў 1943 годзе абараніў дысертацыю па біяхіміі ў Вісконсінскім універсітэце ў Мадысане. У 1946—63 гадах працаваў ва Універсітэце Мінесоты, дзе ўвёў кінэтычныя, ізатопныя і хімічныя метады даследавання да вывучэння механізму дзеяння ферментаў. У 1963 годзе стаў прафесарам хіміі і біяхіміі Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Лос-Анджэлесе (эмерыт з 1999 года). Тут ён даследаваў механізм сінтэзу АТФ, за што ў 1997 годзе атрымаў Нобелеўскую прэмію па хіміі разам з Джонам Уокерам. Член Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (1968).
У 2016 годзе падпісаў ліст з заклікам да Greenpeace, Арганізацыі Аб’яднаных Нацый і ўрадам усяго свету спыніць барацьбу з генетычна мадыфікаванымі арганізмамі (ГМА).
Рэдактар 18-томнага курсу «Ферменты» (1971—90). Аўтар больш за 300 прац, пераважна аб ферментах.
Узнагароды
Ганаровы доктар Стакгольмскага ўніверсітэта (1974), Універсітэта Мінесоты (1996) і Універсітэта Вісконсіна (1998).
Уладзімір Якаўлевіч Хрусталёў
Уладзімір Якаўлевіч Хрусталёў (,  — ) — беларускі жывапісец і педагог. Маляваў пейзажы, жанравыя і тэматычныя творы.
Біяграфія
У 1917—1919 гг. вучыўся ў Пецярбургскай АМ у студыі Б. Кустодзіева. У 1919—1922 гг. працаваў выкладчыкам у Веліжы (Смаленская вобласць). У 1926—1941 гадах у Віцебску, выкладчык у мастацкім тэхнікуме (вучылішчы). З 1954 года выкладаў у Мінскім мастацкім вучылішчы.
Творчасць
Удзельнік Усебеларускага аб'яднання мастакоў (УАМ). Удзельнічаў у выставах з 1927 года. Сярод важных «Усесаюзная мастацкая выстава» (Масква, 1950).
Аўтар пейзажаў, партрэтаў, жанравых кампазіцый. Асноўныя тэмы — будаўніцтва новага жыцця, подзвіг савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне.
Мальтыйскі палац
Мальтыйскі палац (Магістральны палац, Palazzo Magistrale, Palazzo di Malta, Palazzo dell'Ordine di Malta) — галаўны офіс і фактычная сталіца Мальтыйскага ордэна.
Размяшчаецца на віа Кандоці, д. 68, прызнаецца Італіяй як уласнасць Мальтыйскага ордэна.
У Мальтыйскім палацы знаходзіцца рэзідэнцыя Вялікага магістра і праходзяць паседжанні ўрада.
NGC 4836
NGC 4836 (іншыя абазначэнні — MCG -2-33-72, NPM1G -12.0435, IRAS12549-1228, PGC 44328) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дамініканская Рэспубліка
Дамініка́нская Рэспу́бліка (República Dominicana ) — дзяржава ў Карыбскім басейне, займае ўсходнюю частку вострава Гаіці і некаторыя прылеглыя астравы. Плошча тэрыторыі — 48,4 тыс.кв.км. Пік Дуартэ — вышэйшая кропка вострава Гаіці і ўсёй Вэст-Індыі. Насельніцтва — 10,7 млн чалавек; 73 % — метысы і мулаты, 16 % — белыя, 11 % — негры. Сталіца — Санта-Дамінга (2,8 млн чалавек). На тэрыторыі сучаснай Дамініканскай рэспублікі Калумб заснаваў першую калонію ў Новым Свеце (1493). Да 1821 года пад назвай Санта-Дамінга з’яўлялася калоніяй Іспаніі. Дзяржаўная мова — іспанская. Рэлігія — каталіцтва. Нацыянальнае свята — Дзень незалежнасці — 27 лютага (1844). Грашовая адзінка — дамініканскае песа. Першая па аб’ёме ВУП дзяржава Карыбскіх астравоў. У 2014—2017 — лідар па тэмпах росту ВУП у Амерыцы. Найбольш папулярная для турыстаў краіна Антыльскіх астравоў. Самыя папулярныя забавы — дайвінг і круглагадовая гульня ў гольф.
Этымалогія
Большую частку сваёй гісторыі (да незалежнасці) калонія была вядомая як «Санта-Дамінга», названая так у гонар яе святога заступніка, Святога Дамініка. Рэвалюцыянеры назвалі сваю новаздабытую незалежную дзяржаву «Ла Рэпубліка Дамінікана».
Дазоршчык-уладар
Апісанне
Даўжыня брушка 49-61 мм, задняга крыла 45-51 мм. Грудзі ярка-зялёныя, брушка самца блакітнае з чорнай зігзагападобнай падоўжнай палосай; брушка самкі зялёнае з бурай палосай. Чорная вузкая палоса на краю лба.
Арэал
Арэал: Еўразія. Адна з самых вялікіх і прыгожых стракоз беларускай фаўны. У Беларусі зарэгістраваны лакальныя знаходкі на Нарачанскіх і Браслаўскіх азёрах.
Дамініканская Рэспубліка
Прырода
Рэльеф Дамініканскай рэспублікі, як і ўсяго вострава Гаіці, што ляжыць паміж Карыбскай і Паўночна-Амерыканскай літасферных пліт, мае гарысты характар. Хрыбты і глыбокія даліны арыентаваны пераважна з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Восевы хрыбет — Кардыльера-Сэнтраль, сярэдняя вышыня хрыбта складае 1800 м над узроўнем мора, у яго цэнтральнай частцы размяшчаецца пік Дуартэ (3087 м) — вышэйшая кропка краіны і ўсёй Вэст-Індыі. Усе горныя сістэмы, акрамя Кардыльеры-Септынтрыяналь на паўночным усходзе, маюць працяг у гаіцянскай частцы вострава. На крайнім усходзе — вапняковае плато. З карой выветрывання звязаны паклады баксітаў. Клімат — трапічны пасатны. Сярэднегадавая тэмпература складае +25 ° С. Характэрны летні максімум ападкаў з пікамі ў красавіку-чэрвені і верасні-кастрычніку; на падветраных схілах паўднёвага захаду краіны выпадае 500—800 мм ападкаў у год, у той час як на наветреных схілах — да 2500 мм. Найбуйнейшыя рэкі — Юна і  — працякаюць у міжгорных далінах. З дамініканскіх гор сцякае рака Артыбаніт, ужо ў Гаіці яна ўпадае ў заліў Ганаў. Паміж хрыбтамі поўдня ляжыць рыфтавай даліна Оя-дэ-Энрыкілья (у Гаіці — упадзіна Кюль-дэ-Сак), якая каля 1 млн гадоў таму была марскім пралівам, пра што сведчаць рэшткавыя салёныя азёры, найбуйнейшае — Энрыкілья. Расліннасць падветраных схілаў — кактусы, багаткі, пальма Сабаль, ўнутраныя даліны — саванны з хвоямі і каралеўскай пальмай. На наветреных схілах гор — вечназялёныя змешаныя трапічныя лясы (махагоні, дальбергія, кампешавае дрэва). З млекакормячых — агуці і завезеныя для барацьбы з пацукамі мангусты, здзічэлыя козы. У возеры Энрыкілья водзяцца кракадзілы.
Гісторыя
Востраў, з 7 стагоддзя заселены плямёнамі таіна, быў адкрыты 6 снежня 1492 года Хрыстафорам Калумбам і названы ім Эспаньёла («Маленькая Іспанія»); ўжо ў канцы 15 стагоддзя пачалася іспанская каланізацыя. У 1493 годзе Калумб заснаваў паселішча Ла-Ісабела, названае ў гонар каралевы Ізабелы, на ўсходзе вострава. Яно стала першай іспанскай калоніяй у Амерыцы і да 1795 тэрыторыя сучаснай рэспублікі была калоніяй Іспаніі пад назвай Санта-Дамінга. У 1496 г. брат Калумба, Барталамеа Калумб, заснаваў на паўднёвым беразе вострава горад Санта-Дамінга-дэ-Гусман. У 16 стагоддзі індзейскае насельніцтва было практычна цалкам знішчана.
Дазоршчык-уладар
Арэал
Жыве ў літаральнай зоне вялікіх азёр, радзей слабапраточных вадаёмаў. Стракозы адлятаюць на значныя адлегласці ад месцаў выпладу.
Дамініканская Рэспубліка
Гісторыя
У 1795 годзе ўвесь востраў быў захоплены французамі, якія да гэтага валодалі яго заходняй часткай. У 1804 годзе пасля паспяховай гаіцянскай рэвалюцыі (1791—1803) увайшла ў склад Гаіці, дзе ўлада належала чарнаскураму большасці. У 1808 годзе Іспанія зноў вярнула сабе ўсходнюю частку вострава. У 1821 годзе ў выніку вызваленчай вайны Санта-Дамінга атрымала незалежнасць. Лідар руху за незалежнасць Хасэ Касерэс заклікаў дамініканскую нацыю аб’яднацца з Вялікай Калумбіяй, але ў 1822 годзе маладая дзяржава было захоплена суседняй Рэспублікай Гаіці.
У 1844 годзе адбылося антигаіцянскае паўстанне і была абвешчана Дамініканская Рэспубліка. У 1861 годзе іспанцы зноў падпарадкавалі Дамінікану, але ўжо ў 1865 былі. Другая палова 19 стагоддзя прайшла ў эканамічных крызісах, пры нарастаючым уплыве ЗША (вяліся нават перамовы аб далучэнні Дамініканы да ЗША) які пераўтварыўся ў поўную эканамічную залежнасць. Зрэшты, палітычнай бязладзіцы і бясконцых зменаў рэжымаў не назіралася. Ваенныя прэзідэнты Эро, Касерэс кіравалі больш за 10 гадоў кожны, хоць і былі забітыя ў выніку пераваротаў 1899 і 1911 адпаведна.
Дазоршчык-уладар
Асаблівасці біялогіі
Цыкл развіцця 3-4 гады. Лёт у маі-жніўні. Лічынкі развіваюцца ў літаральнай зоне азёр, радзей у слабапраточнай вадзе.
Дамініканская Рэспубліка
Гісторыя
1916—1924 — . У 1930—1961 краінай кіраваў дыктатар Рафаэль Трухілья. Нецярпімы да іншадумства, ён пераследваў неграў-гаіцян, аднак заявіў пра гатоўнасць Дамініканы прыняць яўрэйскіх уцекачоў у час Другой сусветнай вайны. Ва ўмовах нарастаючага палітычнага і эканамічнага крызісу 30 мая 1961 года Трухілья быў забіты. У 1961 годзе на пасаду прэзідэнта быў абраны Хаакін Балагер правацэнтрыст, звяржэнне якога і наступная левая арыентацыя Дамініканы прывялі да інтэрвенцыі ЗША ў 1965. У 1965—1996 з невялікім перапынкам Балагер дэмакратычна абіраўся на пасаду прэзідэнта Рэспублікі, такім чынам, стаўшы сяміразовым прэзідэнтам. У пачатку 21 стагоддзя ўлада перайшла і застаецца ў руках левых партый.
Дзяржаўны лад
Дэмакратычная прэзідэнцкая рэспубліка, прэзідэнт абіраецца на шасцігадовы тэрмін, другі тэрмін запар не прадугледжаны. Пасада прэм’ер-міністра адсутнічае, прэзідэнт сам з’яўляецца галоўным ва урадзе. Двухпалатны парламент: сенат (32 члены) і палата дэпутатаў (178 членаў), абіраюцца на 4 гады. Унітарная рэспубліка, дзеліцца на 31 правінцыю і Нацыянальную акругу Санта-Дамінга.
Асноўнымі палітычнымі партыямі з’яўляюцца ДРП (сацыял-дэмакратычнай арыентацыі, заснавана ў 1939, уваходзіць у Сацінтэрн), Дамініканская партыя вызвалення (прытрымліваецца цэнтрысцкіх пазіцый, заснавана ў 1973, старшыня — Л. Фернандэс) і Рэфармісцкая сацыял-хрысціянская партыя.
Адносіны з Беларуссю
26 ліпеня 1999 г. быў падпісаны Загад № 429 Прэзідэнта Рэспублкі Беларусь «Аб устанаўленні дыпламатычных адносін паміж Рэспублікай Беларусь і Дамініканскай Рэспублікай». Дыпламатычныя адносіны з Рэспублікай Беларусь усталяваны ў красавіку 2001 г.
Насельніцтва
Па колькасці насельніцтва ў 2010-я Дамініканская Рэспубліка практычна зраўнялася з Гаіці. Натуральны прырост — 1,4 %, міграцыйны — −0,2 %. 27 % насельніцтва — асобы маладзей за 15 гадоў. Расавы склад: мулаты і метысы — 73 %, белыя — 16 %, цемнаскурыя — 11 %. Асобную групу насельніцтва складаюць нелегальныя імігранты з Гаіці (пераважна цемнаскурыя, якія размаўляюць на гаіцянскай крэольскай), што часта падвяргаюцца дыскрымінацыі і становяцца прычынай сацыяльнай напружанасці. Дзяржаўная мова — іспанская, яна ж з’яўляецца асноўнай гутарковай мовай. Сярод хрысціян, якія складаюць 95 % насельніцтва пераважаюць каталікі (57 %) і пратэстанты (23 %). Палова насельніцтва краіны пражывае ў даліне Сібаа паміж Кардыльерай-Сэнтраль і Кордыльерай-Септынтрыяналь. Урбанізацыя — 80 % (2017). У сталічнай агламерацыі Санта-Дамінга пражывае больш за 2,8 млн чалавек (2015). Іншыя вялікія гарады — Сант’яга-дэ-лос-Кабальерас (больш за 1,3 млн), Пуэрта-Плата (330 тысяч).
Эканоміка
Грашовая адзінка — дамініканскае песа. ВУП на душу насельніцтва — каля 17 000 долараў (2017). Найбуйнейшая эканоміка Карыбскага рэгіёну. У 1992—2014 штогадовы рост ВУП у сярэднім складаў 5,2 %, у 2014—2017 — каля 7 %. Да канца 20 стагоддзя эканамічны твар краіны вызначала сельская гаспадарка. Сёння імкліва развіваюцца будаўніцтва, турызм, здабыўная і апрацоўчая прамысловасць. Значны даход прыносяць грашовыя пераводы эмігрантаў. Далучэнне ДР да зоны свабоднага гандлю ЗША — Цэнтральная Амерыка павялічыла прывабнасць краіны для замежных фундатараў.
Найважнейшая галіна эканомікі — турызм (больш за 5 млн турыстаў штогод, першае месца сярод Карыбскіх дзяржаў). Амерыканскія турысты высока цэняць круглагадовыя палі для гольфа. Дамініканская Рэспубліка асабліва прывабная для актыўнага дайвінгу. Развітыя здабыўная прамысловасць: здабыча феранікелю, срэбра і золата (шахта Пуэбла-В'еха, найбуйнейшая ў Амерыцы і другая ў свеце — запасы ў 25,3 млн унцый золата і 120 млн унцый срэбра). Экспартуецца прадукцыя тэкстыльнай прамысловасці; цукровай і тытунёвай, машынабудавання (медыцынскія прылады). На ЦЭС прыходзіцца 86 % выпрацоўкі электраэнергіі. Ва ўсходняй частцы краіны — плантацыі цукровага трыснягу. Вырошчваюцца кава, какава-бабы, тытунь. Разводзяць буйную рагатую жывёлу. Ёсць тры не электрыфікаваныя чыгункі: адна экспартная, да порта Санчыс, шырыня каляіны 1067 мм; дзве іншыя маюць еўрапейскую шырыню каляіны (1435 мм). Асноўны гандлёвы партнёр — ЗША (45 % знешняга гандлю). Іншыя гандлёвыя партнёры — ЗША, Канада, краіны Еўрапейскага Саюза, Японія, Тайвань, Мексіка і Венесуэла. З апошняй дзейнічае дагавор пра пастаўкі ў Санта-Дамінга 50 тыс. барэляў нафты ў дзень за кошт ільготнага крэдыту. У 2005 г. Дамініканская Рэспубліка далучылася да рэгіянальнага энергетычнага праекта «Петракарыбэ».
Спіёцішке
Спіё́цішке (Spijotiškė), традыцыйная беларуская назва — Спіяцішкі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дзіджасаліскай сянюніі. Размешчана за 9 км ад Дзісны.
Така
Та́ка (taco) — страва мексіканскай кухні. Уяўляе сабой сандвіч з тарцільі, згорнутай у трубачку або канверцік і напоўненай самай разнастайнай начынкай: смажаным мясам, кавалачкамі вострых каўбасак чарыза, цыбуляй, зялёнай салатай, фасоляй і нават лісцем кактусаў. У якасці прыправы служаць сыр, гуакамоле (пюрэ з авакада з памідорамі, цыбуляй і перцам) і вострыя соусы на аснове перцу чылі.
Юлія Віктараўна Началава
Юлія Віктараўна Началава (поўнае прозвішча — Началава-Алдоніна; нар. 31 студзеня 1981, Варонеж, РСФСР — 16 сакавіка 2019, Масква, Расія) — расійская спявачка, актрыса і тэлевядучая.
Біяграфія
Нарадзілася 31 студзеня 1981 года ў Варонежы. Бацька — Віктар Васільевіч Началаў (нар. 1957) — кампазітар і аранжыроўшчык, прадзюсар сваёй дачкі; з 1983 года па 1990 год — мастацкі кіраўнік ансамбля «Карусель» пры Варонежскай філармоніі, аўтар песень з рэпертуару Началавай, Ірыны Панароўскай і іншых. Маці — Таісія Мікалаеўна Началава (нар. 1955) — прафесійны музыкант і спявачка, была салісткай таго ж ансамбля. Сям’я жыла ў Варонежы на бульвары Перамогі.
З двух гадоў пачала займацца вакалам пад кіраўніцтвам бацькі.
З пяці гадоў пачала спяваць на прафесійнай сцэне — у 1986 годзе дэбютавала на сцэне Варонежскай філармоніі. Яе рэпертуар, які складаўся з кампазіцый, напісаных яе бацькам, прадугледжваў джазавую манеру выканання.
У 1991—1992 гадах удзельнічала ў тэлеконкурсе «Ранішняя зорка», атрымала ў ім перамогу. Пасля перамогі ў конкурсе сям’я Началавых пераехала з Варонежа ў Маскву. Творчую дзейнасць даводзілася сумяшчаць з навучаннем. На «Ранішняй зорцы» пазнаёмілася са спявачкай Ірынай Панароўскай, з якой пасля Юлія ездзіла ў туры.
У 1992 годзе была запрошана весці музычную дзіцячую перадачу «Там-там навіны».
У 1997 годзе выйшаў сінгл «Герой не майго рамана», які стаў візітнай карткай спявачкі. Аднак большасць радыёстанцый адмовіліся ад ратацыі гэтай песні, назваўшы яе «Занадта джазавай».
У 2001 годзе знялася ў фільме «Герой яе рамана», у 2004 годзе — у фільме «Бомба для нявесты» з Дзмітрыем Харацьянам.
У 2004 годзе паступіла на завочнае аддзяленне Расійскага інстытута тэатральнага мастацтва (ГІТІС).
У 2005 годзе знялася ў навагоднім мюзікле «Тры мушкецёры» у ролі Канстанцыі Банасье, ролю Д’артаньяна выканаў Уладзімір Зяленскі.
У 2005 годзе выпусціла альбом «Музыка кахання», у 2006 годзе выпусціла альбом «Давай пагаворым пра каханне» і зборнік «Розныя песні пра галоўнае».
Была вядучай праграмы «Суботні вечар разам з Мікалаем Баскавым», з 2005 па 2007 год і канала «Зорка».
У 2010 годзе ў ЗША запісала новы англамоўны альбом «Дзікі матылёк». У дыску адзінаццаць песень, якія яна напісала сумесна з кампазітарам і прадзюсарам Уолтарам Афанасьевым, з якім спявачка пазнаёмілася дзякуючы Філіпу Кіркораву.
20 кастрычніка 2012 года ў ГЦКЗ «Расія» прадставіла сваю сольную канцэртную праграму «Непрыдуманыя гісторыі».
У лістападзе 2013 года выйшла новае відэа на песню «Буду побач», якую напісала сумесна з бацькам, кампазітарам Віктарам Началавым, аўтарам многіх яе песень.
У снежні 2013 года выпусціла альбом «Дзікі матылёк» і чатыры сінглы з песнямі з гэтага альбома, а таксама новымі версіямі песень «Пра каханне» і «Герой не майго рамана».
У лютым 2014 года прыняла прапанову ад тэлеканала «Расія-1» аб удзеле ў другім сезоне музычна-парадыйнага шоу «Адзін у адзін!». Пасля шоу прыняла ўдзел у якасці настаўніка шоу «Наш выхад».
У 2015 годзе выпусціла новае відэа, чарговы сумесны праект з кампазітарам Уолтарам Афанасьевым. Таксама выйшаў сінгл на песню «Чакай мяне» на iTunes.
У 2015 годзе прыступіла да здымак у якасці тэлевядучай новага тэлешоў на тэлеканале СТС «Два галасы» разам з Дзмітрыем Шэпелевым.
У апошнія гады жыцця Началава доўгі час была не запатрабаваная. Яе сям’я жыла сціпла. Яна стала зарабляць грошы на рэкламе ў інстаграме.
25 лістапада 2017 года напярэдадні Дня маці па замове гарадской бюджэтнай арганізацыі «Маскоўская дырэкцыя масавых мерапрыемстваў» Началава выступіла ў канцэртнай зале ўрада Масквы, атрымаўшы ганарар за гэты разавы выступ у памеры 397 850 рублёў.
У 2018 годзе Началава была пазбаўлена судом на паўтара гады правоў кіроўцы за адмову прайсці медыцынскі агляд на алкаголь у снежні 2017 года. Таксама ёй прызначылі штраф у 30 тысяч рублёў. Затым Началава зняла кліп на песню «Я выбіраю» і стала выступаць на карпаратывах.
У 2019 годзе апошнімі здымкамі Началавай на тэлебачанні быў удзел у тэлегульні «Пяцёра на аднаго» на канале «Расія-1», шоу «Ты супер!» на тэлеканале НТБ і фінал «народнага» сезона шоу «Адзін у адзін!» на канале «Расія-1», дзе спявачка была настаўніцай.
Памерла 16 сакавіка 2019 года ў Маскве. Пахавана ў Маскве на Траякураўскіх могілках.
Каракаска (Карагандзінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 800 чалавек (399 мужчын і 401 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 121 чалавек (61 мужчына і 60 жанчын).
Марупскі край
Марупскі край (Mārupes novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Латвіі. Адміністрацыйны цэнтр края — сяло Марупэ. Унутраны падзел края на воласці адсутны.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 15 130 чалавек, а на 1 студзеня 2017 насельніцтва да 19 955 чалавек. Плошча края — 103,91 км².
Шопран
Шо́пран (Sopron, Ödenburg) — горад на паўночным захадзе Венгрыі, каля аўстрыйскай граніцы. Другі па велічыні горад медзье Дзьёр-Мошан-Шопран пасля Дзьёра. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2014 года — 61 249 чалавек.
Геаграфія і транспарт
Горад размешчаны прыкладна за 220 кіламетраў на захад ад Будапешта, за 80 кіламетраў на захад ад Дзьёра, за 50 кіламетраў на поўнач ад Сомбатхея і за 60 кіламетраў на паўднёвы ўсход ад Вены. Аўстрыйская граніца праходзіць у 6 кіламетрах ад горада. Праз Шопран працякае невялікая рака Іква, якая належыць да басейна возера Нойзідлер-Зэе (Ферцё). Само возера ляжыць за 10 кіламетраў на паўночны ўсход ад Шопрана. Горад звязаны аўтамабільнымі і чыгуначнымі шляхамі з Венай, Дзьёрам і гарадамі рэгіёна Балатана.
Гісторыя
Паселішча на месцы горада існавала з глыбокай старажытнасці. У рымскі перыяд тут існаваў горад Скарбантыя, які ляжаў на Бурштынавым гандлёвым шляху, што злучаў Прыбалтыку і паўднёвую Еўропу. Форум Скарбантыі знаходзіўся на тым жа месцы, дзе цяпер размяшчаецца галоўная плошча Шопрана.
Пасля краху імперыі горад быў цалкам спустошаны і зноў адноўлены ўжо пасля прыходу венграў. У XI стагоддзі тут былі пабудаваны гарадскія сцены і ўмацаваны замак. Сваю венгерскую назву — Шопран — горад атрымаў па імі аднаго з уладальнікаў замка. Першая згадка назвы Шопран зафіксавана ў 1153 годзе. У XIII стагоддзі Шопран атрымаў статус вольнага каралеўскага горада.
Падчас турэцкага нашэсця на Венгрыю ў XVI стагоддзі горад быў у 1529 годзе разрабаваны турэцкай арміяй, аднак усталяваць кантроль над Шопранам туркі не змаглі. У горад сцякалася вялікая колькасць бежанцаў з акупаваных тэрыторый, што прывяло да яго росту. У 1676 годзе Шопран быў знішчаны вялікім пажарам. Сучасны гістарычны цэнтр Шопрана быў адбудаваны ў некалькі наступных дзесяцігоддзяў. У гэты ж час Шопран стаў сталіцай аднайменнага камітата.
Пасля Першай сусветнай вайны і распаду Аўстра-Венгрыі ад Венгрыі былі адрынуты на карысць суседзяў значныя тэрыторыі. Заходняя Венгрыя (Бургенланд), разам з Шопранам паводле Сен-Жэрменскага і Трыянонскага дагавораў павінна была адысці да Аўстрыі, аднак Венгрыя адмаўлялася перадаваць горад. На Венецыянскай канферэнцыі ў кастрычніку 1921 г., пры пасродніцтве Італіі, Аўстрыя і Венгрыя дамовіліся, што лёс горада павінен вырашыць рэферэндум. На плебесцыце, які прайшоў у снежні 1921 г., 65 % галасоў было аддадзена за захаванне Шопрана ў складзе Венгрыі.
19 жніўня 1989 года на аўстра-венгерскай граніцы побач з Шопранам адбыўся так званы Еўрапейскі пікнік. Па ўзаемнай дамоўленасці на тры гадзіны была адкрыта граніца паміж краінамі, чым скарысталіся звыш шасцісот грамадзян ГДР, якія з'ехалі на Захад. Шопранскі Еўрапейскі пікнік стаў адным з сімвалаў падзення жалезнай заслоны.
Эканоміка
У сацыялістычны перыяд у горадзе было пабудавана некалькі індустрыяльных прадпрыемстваў. Пасля крушэння сацыялізму Шопран стаў адным з галоўных цэнтраў эканамічных сувязяў з Аўстрыяй. Хутка развіваецца турыстычная сфера. Вялікае значэнне мае харчовая прамысловасць, у тым ліку вінаробства і піваварства (марка «Шопрані»).
Спорт
У горадзе базуецца футбольная каманда — ФК Шопран. У 2005 годзе каманда выйграла кубак краіны. У сезоне 2007/2008 года каманда абвясціла пра банкруцтва, пасля чаго вынікі яе матчаў былі ануляваны, а каманда выключана з вышэйшага дывізіёна.
Коцеўшчына
Ко́цеўшчына (, Котевщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Багданаўскага сельсавета.
Сцяг Вялікага Княства Літоўскага
Сцяг Вялікага Княства Літоўскага — адзін з дзяржаўных сімвалаў Вялікага Княства Літоўскага, Рускага і Жамойцкага разам з гербам і гімнам.
Упершыню вялікакняжацкі сцяга згадваецца ў хроніцы Віганда Марбургскага пад 1337 года, калі ў баі пад Баербургам камандзір стралкоў Тэўтонскага ордэна «падпальвальнай стралой запаліў сцяг і адразу пасля гэтага трапіў стралой Троцкаму каралю ідалапаклоннікаў у шыю паміж лапаткамі, і [той] памёр».
Польскі гісторык XV ст. Ян Длугаш у сваёй Хроніцы апісвае сцягі некалькіх дзясяткаў вялікалітоўскіх харугваў пад агульным камандаваннем вялікага князя Вітаўта, у тым ліку некалькіх яго асабістых, але нічога не паведамляе пра вялікую харугву агулам Вялікага Княства Літоўскага.
У 1578 годзе Аляксандр Гваньіні ўпершыню апісаў сцяг Вялікага Княства Літоўскага, ён быў зроблены з чырвонага шоўку і меў чатыры «хвасты». На галоўным баку, справа ад дрэўка, пад княжацкай каронай выяўлены рыцар на белым кані; на другім баку — выява Багародзіцы, якая лічылася заступніцай Княства. Пазней згадваецца, што рыцар быў вышыты на абодвух баках сцяга.
Чырвоны сцяг з белым вершнікам ужываўся да канца XVIII стагоддзя.
Кабул (значэнні)
Назву Кабул маюць:
Саміт па Лівіі ў Берліне
Саміт па Лівіі — міжнародная канферэнцыя, скліканая для мірнага ўрэгулявання лівійскага канфлікту. Была праведзена ў Берліне (Германія) 19 студзеня 2020 года з удзелам варагуючых бакоў, замежных дзяржаў і міжнародных арганізацый.
Папярэднія мірныя працэсы
Першае пагадненне было дасягнута яшчэ 11 ліпеня па выніках папярэдняга раўнда міжлівійскaга дыялогу ў Марока. Аднак цырымонію праігнаравалі дэлегаты праісламіцкага Усеагульнага нацыянальнага кангрэса (УНК, былы часовы парламент) Лівіі, які засядаў у Трыпалі. Подпісы пад дакументам «аб міру і прымірэнні» паставілі эмісары ​​часовага ўрада ў Табруку, прадстаўнікі шэрагу рэгіянальных муніцыпалітэтаў, вядучых палітычных партый і арганізацый грамадзянскай супольнасці краіны. Падрыхтаваны пры пасярэдніцтве МААНПЛ выніковы тэкст змяшчаў прапановы, унесеныя УНК. Згодна з планам, прапісанаму у пагадненні, у Лівіі павінна быць сфарміраваны ўрад нацыянальнага адзінства тэрмінам на год, які ўзначаліць прэм’ер-міністр і два яго намеснікі. Функцыі заканадаўчага органа будзе выконваць Палата прадстаўнікоў.
9 кастрычніка 2015 года сфарміраваны ўрад нацыянальнай згоды Лівіі. Прэм’ер-міністрам краіны стаў Фаіз Сарадж. Акрамя таго, былі названыя імёны трох віцэ-прэм’ераў — Ахмеда Майтыга, Фатхі аль-Мажбры і Мусы аль-Кані. Генеральны сакратар ААН Пан Гі Мун вітаў узгадненне ўдзельнікамі перамоваў канчатковага праекта палітычнага пагаднення, а таксама спісу кандыдатаў на ўключэнне ва ўрад, кіраўніцтва якім меркавалася даверыць Сараджу.
13 снежня 2015 года ў Рыме адбылася міжнародная канферэнцыя па Лівіі. На ёй два ўрады дамовіліся аб намеры 16 снежня падпісаць мірнае пагадненне і на працягу 40 дзён з моманту падпісання сфармаваць урад нацыянальнага адзінства.
17 снежня ў горадзе Схіраце (Марока) адбылася цырымонія падпісання пагаднення па мірным урэгуляванні і фарміраванні ўрада нацыянальнага адзінства паміж бакамі канфлікту ў Лівіі.