cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лявонпальскі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Мёрскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Валькоўскага сельсавета. 12 чэрвеня 1958 года ў склад Узменскага сельсавета пералічаны населеныя пункты Ліпава і Ясева. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 16 верасня 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Аляксандраўскага сельсавета (24 населеныя пункты: Александрына, Аніські, Багданава, Бакшы, Белева, Бліжняе, Букава, Вята, Грузды, Дарожкі, Дземскія, Навіна, Навінкі, Надмірэчча, Надрэчча, Паташня-I, Паташня-II, Рыбакі, Тараракі, Чамяры, Чурылава, Чурылава Дальняе, Янопаль і Ясцьянава). 14 красавіка 1962 года да сельсавета далучана частка скасаванага Мальцаўскага сельсавета (17 населеных пунктаў: Амбросенкі, Гараўцы, Даўгінава, Дубавое, Зайцава, Званкі, Ільмовікі, Кавалькі, Костачына, Кульвока, Мальцы, Міхасенкі, Палякі, Погары, Пятрэлева, Рабечына і Ясева). 9 ліпеня 1965 года адміністрацыйны цэнтр сельсавета быў перанесены з Лявонпаля ў вёску Даўгінава, сельсавет быў перайменаваны ў Даўгінаўскі.
Населеныя пункты
На 1 студзеня 1947 года ў склад сельсавета уваходзілі 24 населеныя пункты.
На момант перайменавання ў склад сельсавета ўваходзілі наступныя населеныя пункты:
На працягу 1944—1965 гадоў быў ліквідаваны цэлы шэраг населеных пунктаў Лявонпальскага сельсавета, напрыклад, Барсукі 1-ыя, Баўтрукі, Валькі, Грудзінава Новае, Замошша, Каменцы, Коськаўцы, Кукішы, Місьнічкі, Парышнікі, Прудзінкі, Сардыкі, Стаўпы, Страчкі, Урубле, а таксама фальваркі Казлы, Сардыкі, Шчабёры, Янчына.
Спіс аб’ектаў PGC (1069001—1070000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1069001—1070000)
Белая Русь (заказнік)
Гісторыя
29 верасня 2004 года ў Лагойску адбылося грамадскае абмеркаванне пытання аб стварэнні нацыянальнага парка «Белая Русь» з мэтай захавання і аднаўлення каштоўных прыродных ландшафтаў і развіцця экалагічнага турызму. Аднак прапанова не была падтрымана мясцовымі жыхарамі і ўладамі.
Створаны 4 лютага 2015 года пастановай №71 Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь. Новаствораны заказнік пашырыў межы біялагічнана мікразаказніка мясцовага значэння «Козырскі», афіцыйна створанага ў 1980-х гадах.
Геаграфія
Плошча заказніка складае 4460 га. Тэрытарыяльна ён размешчаны на Плешчаніцкім узвышшы і адносіцца да зямель ляснога фонду Казырскага і Юркавіцкага лясніцтваў Лагойскага лесхоза. З'яўляецца часткай Хатынскага лесу.
Заказнік вылучаецца рэдкімі прыроднымі ландшафтамі з дамінаваннем дробна- і сярэднеўзгорыстых камава-марэнных ландшафтаў з хвойнымі і дробналіставымі лясамі на дзярнова-падзолістых глебах.
389,9 га тэрыторыі займаюць каштоўныя біятопы і экалагічныя сістэмы (8,7% ад агульнай плошчы заказніка), якія валодаюць высокім біялагічнай разнастайнасцю, служаць рэзерватам для дзікарослых раслін і дзікіх жывел, змешчаных у Чырвонай кнізе Рэспублікі Беларусь.
Фаўна
На тэрыторыі заказніка выяўлены 11 відаў раслін, занесеных у Чырвоную кнігу Беларусі: баранец звычайны, чына гарохападобная, прастрэл шыракалісты, неатыянта клабучковая, лілея кучаравая, ядранец беспрыкветнічкавы, змеегалоўнік Руйша, гайнік іржавы і інш.
Ахова
У асобных выдзелах уведзены забароны на суцэльныя і палосна-паступовыя высечкі галоўнага карыстання. Забаронены прамысловы збор ягад і грыбоў, дзейнічаюць і некаторыя іншыя абмежаванні.
Смолка дробнакветкавая
Смалёўка дробнакветкавая (Silene borysthenica) — від раслін сямейства, распаўсюджаны ў Еўразіі.
Апісанне
Двухгадовая травяністая расліна 30-60 см вышынёй. Карані моцныя. Сцеблы адзінкавыя, выпрастаныя, простыя або маларазгалінаваныя. Расліна знізу даверху жарсткавата-пухнатая. Лісце лінейна-лапаткавае або ланцэтнае, з круглявай верхавінай і кароткім лязом. Асновы базальнага лісця паслабленыя ў доўгі хвосцік; сцябловае лісце сядзячае, дробнае. Кветкі аднаполыя (расліны двухдомныя), у шматкветкавых суквеццях. Чашачка апушаная, з вострымі зубцамі; пялёсткі белыя, у 1.5-2 разы даўжэй чашалісцікаў. Каробачкі яйкападобна-шарападобныя, ≈ 3 мм у дыяметры. Насенне пупышкападобнае, ≈ 0.6 мм. 2n = 24.
Распаўсюджанне
Від распаўсюджаны ў Сярэдняй і Усходняй Еўропе і ў Азіі — на Каўказе, у Казахстане, Сібіры, Манголіі, паўночным Сіньцзяне.
Ва Украіне від расце на стэпавых схілах, узлесках амаль на ўсёй тэрыторыі, акрамя Карпат, спарадычна.
Смалёўка волжская
Смалёўка волжская (Silene wolgensis) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Апісанне
Шматгадовая або двухгадовая трава. Суквецці разгалістыя, мяцёлкавыя, з незразумела выяўленымі кальчакамі. Пялёсткі белыя. Чашачка з выразна выяўленымі зялёнымі жылкамі. Карані трывалыя, ушчыльненыя. Каробачка эліпсаідальная, 4—6 мм, трохі даўжэй чашачкі. Насенне цёмна-карычневае, ≈ 1 мм. 2n = 24.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Паўднёвай Еўропе, Заходняй і Сярэдняй Азіі.
Ва Украіне від расце ў стэпах, камяністых агаленнях, на саланцах — у левабярэжным лесастэпе, стэпе, звычайна; у паўночнай частцы правабярэжнага стэпу, рэдкі.
Смалёўка панікаючая
Арэал і асяроддзе пражывання
Барэальны еўрасібірскі від. Расце ў Заходняй і Усходняй Еўропе. У Расіі адзначана — у Еўрапейскай частцы, на Каўказе, у Заходняй і Усходняй Сібіры. Як правіла расце на лясных палянах, у светлых лясах.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая кароткакарэнішчавая расліна вышынёй ад 30 да 70 см.
Сцеблы прамыя, адзінкавыя або ў ліку некалькіх, у вузлах уздутыя, апушаныя простымі валасінкамі, у верхняй частцы з прымешкай залозістых.
Лісце сцябла ланцэтападобнае, доўгазавостранае, коратка апушанае, сядзячае. Ля аснавання генератыўных парасткаў развіваюцца вегетатыўныя парасткі з ланцэтападобным і лапатападобным каротказавостраным лісцем, паступова звужаным у хвосцік.
Суквецце — друзлая аднабокая мяцёлка з панікаючымі кветкамі і залозіста-апушанымі галінамі. Чашачка трубчастая, пры плодзе ўздутая, з яснымі жылкамі, коратка апушаная або голая, з лінейна-ланцэтнымі зубцамі. Пялёсткі белыя або зелянява-белыя, у 1,5 разы даўжэй чашачкі. Адгін пялёстка з доўгімі, вузкалінейнымі прыдаткамі, глыбока рассечаны. Цвіценне ў ліпені — жніўні.
Каробачка яйкападобна-канічная, даўжынёй 8-11 мм.
Гаспадарчае значэнне і прымяненне
Выкарыстоўваецца ў народнай медыцыне.
Ахова
Уключаны ў Чырвоныя кнігі наступных суб’ектаў Расійскай Федэрацыі: Валагодская вобласць, Калмыкія, Карэлія, Рэспубліка Комі, Стаўрапольскі край.
Баі за Эль-Хасаку (2016)
Баі за Эль-Хасаку — сутыкнення ў горадзе Эль-Хасака, цэнтры аднайменнай мухафазы, паміж групоўкамі мясцовых сіл правапарадку Асаіш і ўрадавых Нацыянальных сіл абароны і Сірыйскай арабскай арміяй, якія дзейнічалі сумесна з Ваенна-паветранымі сіламі Сірыі. Гэты этап сілавога супрацьстаяння паміж YPG і афіцыйным Дамаскам стаў адным з найбольш жорсткіх і непрымірымых больш чым за пяць гадоў грамадзянскай вайны ў Сірыі.
Перадгісторыя
У 2014 годзе ў выніку серыі магутных наступаў баевікоў тэрарыстычнай арганізацыі ІДІЛ вялікая частка мухафазы Эль-Хасака апынулася пад кантролем радыкальных ісламістаў. Кантроль над астатнімі раёнамі і прыгарадамі Эль-Хасака падзялілі паміж сабой групы Народнай самаабароны курдаў і ўрадавыя сілы. 21 лютага 2015 года курдскія атрады самаабароны пачалі моцнае наступленне на пазіцыі ІДІЛ, пасля чаго рушыла ўслед атака сірыйскіх вайскоўцаў, якая пачалася 27 лютага. Сумеснае наступленне прывяло да таго, што тэрарысты былі выцесненыя з прыгарадаў і адступілі ў іншыя населеныя пункты правінцыі. YPG удалося адваяваць каля 100 вёсак на ўсход ад Эль-Хасака, у той час як сірыйскія ўрадавыя сілы змаглі ўсталяваць кантроль прыкладна над 40 населенымі пунктамі ў правінцыі, а таксама ўзяць пад свой кантроль 7 трас, якія злучалі Эль-Хасака і Эль-Камышлы. У ходзе ваеннай кампаніі курдаў вясной-летам 2015 года ў ўсходняй частцы Эль-Хасака былі адваяваны прыкладна 230 населеных пунктаў на захад ад цэнтра мухафазы. 30 мая перадавыя брыгады ІДІЛ распачалі масіраванае наступленне на Эль-Хасаку, але яно было адбіта, пасля чаго 23 чэрвеня рушыла ўслед новае наступленне. Баевікі здолелі захапіць чатыры жылыя раёна і наваколлі, а таксама мноства населеных пунктаў у сельскай мясцовасці на паўднёвы захад ад горада. У сваю чаргу, дзякуючы паспяховай контратацы сіл YPG і ўрадавых сіл да 1 жніўня ўдалося амаль цалкам ачысціць Эль-Хасака ад тэрарыстычных фармаванняў ДАІШ, пры гэтым пад кантролем курдскіх атрадаў народнай самаабароны знаходзілася прыкладна 75 працэнтаў горада, а сірыйскія узброеныя сілы кантралявалі толькі 25 адсоткаў яго тэрыторыі.
Пачатак канфлікту. Супрацьстаялыя бакі
16 жніўня 2016 г. паміж курдскімі сіламі правапарадку Асаіш і падраздзяленнямі Нацыянальных сіл абароны Сірыі пачаўся сур‚ёзны ваенны канфлікт, які ўспыхнуў пасля невялікай сутычкі, пры гэтым у развязванні сілавога супрацьстаяння бакі ўзаемна абвінавацілі адзін аднаго.
Да 16 жніўня сірыйская армія разгарнула ваенную авіяцыю супраць ключавой групы ўзброеных курдскіх атрадаў у першы раз за час грамадзянскага канфлікту ў Сірыі. Афіцыйны прадстаўнік Дэмакратычнага саюза Ібрагім Ібрагім заявіў, што гэтыя авіяўдары прывялі да ахвяраў сярод мірнага насельніцтва. Камандаванне ўрадавых сіл Сірыі кваліфікавала свае дзеянні як адказ на спробу захопу Эль-Хасакі курдскімі ваенізаванымі атрадамі. Манеўры ВПС Сірыі заахвоціла кааліцыю на чале з ЗША падняць знішчальнікі-перахопнікі па трывозе для абароны амерыканскіх інтэрвентаў, якія ўдзельнічаюць у спецаперацыі ў Сірыі, якая адбываецца, тым не менш, насуперак статуту ААН.
У той жа час афіцыйныя прадстаўнікі абаронных структур ЗША адзначылі, што яны не рабілі спробаў ўсталяваць у ахопленых канфліктам раёнах рэжым беспалётнай зоны. Тым часам цяжкія баі прайшлі ў большасці кварталаў Гувейрана ў паўночна-ўсходняй частцы кангламерацыя Эль-Хасака, а таксама прыгарада Эль-Нашва ва ўсходнім сектары, у якім, па даных навінавага агенцтва Hawar, сілы курдскай самаабароны дамагліся істотнага прагрэсу.
19 жніўня прадстаўнікі службы навін al-Masdar News заявілі, што ўрадавыя войскі здзейснілі паспяховае наступленне ў цэнтральнай частцы Эль-Хасака, захапіўшы новы будынак бальніцы і частка раёна Маршо. Паветраныя сілы Сірыі нанеслі 10 авіяўдараў па кварталах, у якіх знаходзіўся штаб паліцыі Асаіш. Паводле інфармацыі, апублікаванай у шэрагу інфармацыйных агенцтваў, амерыканскія сілы спецпрызначэння ў гэты ж дзень вымушаныя былі пакінуць некаторыя раёны Эль-Хасака пасля таго, як курдская ваенная паліцыя страціла над імі кантроль. У той жа час падраздзяленні Аб’яднанай сумеснай мэтавай групы, якая ажыццяўляе аперацыю «Непахіснай рашучасцю» (Combined Joint Task Force — Operation Inherent Resolve (CJTF-OIR)) у кантэксце інтэрвенцыі ЗША і іх саюзнікаў у Сірыі, ўзмацнілі паветранае патруляванне ў месцах сутыкненняў і працягнулі маніторынг сітуацыі.
Сутыкнення 20 жніўня. Патрабаванне Дэмакратычнага саюза
Да раніцы 20 жніўня сутыкнення паступова аціхлі, але неўзабаве была прадпрынятая новая спроба парушыць рэжым спынення агню. Губернатар Эль-Хасака Мухамед За-ал Ал-Алі заклікаў падраздзялення курдскай самаабароны спыніць супраціў урадавым войскам САР, паколькі YPG і часткі Сірыйскай арабскай арміі ўжо мелі станоўчы вопыт сумесных дзеянняў супраць баевікоў тэрарыстычнай арганізацыі ІДІЛ і падзяляюць агульныя мэты і задачы. Адначасова з гэтым ўплывовая апазіцыйная партыя, Дэмакратычны саюз, афіцыйна запатрабавала ад сіл Нацыянальнай абароны пакінуць горад для таго, каб заключэнне новага мірнага пагаднення стала магчымым; урад Сірыі адпрэчыў гэтыя патрабаванні. У выніку правалу спробаў перамоваў з-за ультыматыўных патрабаванняў сірыйскай апазіцыі да урадавым войскам пакінуць Эль-Хасака сутыкнення пад поўдзень аднавіліся з новай сілай. Пасля жорсткіх бітваў за кантроль над раёнам Гвейран на паўднёвы захад і наваколлем Эль-Нашва на ўсход пачаліся лакальныя сутыкненні ў цэнтральнай частцы горада бліжэй да паўночы, якія таксама аціхлі да раніцы наступнага дня 21 жніўня.
Сутыкнення 21 жніўня
У паўднёвай частцы Эль-Хасака перадавыя злучэння Асаіш захапілі стратэгічна важны факультэт эканомікі, аднак неўзабаве паступіла паведамленне аб тым, што яны вымушаныя былі пакінуць гэтую пазіцыю з-за інтэнсіўнай працы артылерыйскіх разлікаў урадавых войскаў, што дыслакуюцца паблізу ў гарыстай мясцовасці Кавкаб ў адміністрацыйнай рысе горада. Сірыйская авіяцыя на працягу дня ў рамках падтрымкі наземнага кантынгенту сірыйскай арміі нанесла 30 удараў па пазіцыях курдскай самаабароны. Нягледзячы на ​​гэта курдскія ваенізаваныя атрады змаглі захапіць большую частку кварталаў ўсходняга прыгарада Гувейран і да вечара працягвалі наступ. З надыходам цемры бітва за спрэчныя раёны Эль-Хасака часова спыніліся.
Расійскія вайскоўцы 21 жніўня распачалі спробу дамагчыся заключэння пагаднення аб спыненні агню ў Эль-Хасака і спыніць баявыя дзеянні паміж курдскімі атрадамі самаабароны і ўрадавымі войскамі. Перамовы паміж бакамі адбыліся ў Эль-Камышлы і доўжыліся 48 гадзін. Бакі пасля працяглага абмеркавання дамовіліся вярнуцца на ранейшыя баявых пазіцый і працягнуць перамоўны працэс з мэтай заключэння мірнага пагаднення.
Баі 22 жніўня
На досвітку 22 жніўня узброеныя атрады Асаіш штурмавалі паўночна-ўсходнія часткі раёна Гвейран, пакуль падраздзялення Нацыянальных сіл абароны істотна прасунуліся ў баях за кантроль над раёнам Тал Хаджар y паўночнай частцы горада, а таксама практычна ўсталявалі кантроль над раёнам Аль-Зухор ў паўднёвай частцы Эль-Хасака. У гэты ж дзень дзяржаўная навінавая служба al-Masdar News паведаміла, што сілы курдаў знаходзяцца на паўкроку ад захопу ўсёй сталіцы мухафазы Эль-Хасака, так як ім удалося захапіць амаль усе ўсходнія кварталы прыгарада Эль-Нашва і выгадныя пазіцыі ў Спартыўным цэнтры, які да апошняга часу з’яўляўся найважнейшым апорай Нацыянальных сіл абароны. 22 жніўня курдскія сілы пачалі наступленне адразу пасля паўночы, каб заняць паўднёва-заходні раён Эль-Нашва. Перад надыходам курдскія атрады прапанавалі урадавым сілам здацца і адступіць. Раней гучалі паведамленні, што YPG захапіла Гвейран, які да нядаўняга часу з’яўляўся адзіным буйным арабскім раёнам, кантраляваным ўрадавымі войскамі. У цяперашні час баі працягваюцца, а супрацьстаялыя бакі імкнуцца атрымаць кантроль над горадам шляхам дасягнення сілавой перавагі ў ходзе баявых дзеянняў. Курдскія атрады Асаіш працягваюць наступленне супраць пазіцый, занятых часткамі арміі Сірыі і Нацыянальнымі сіламі абароны.
Перамір’е 23 жніўня
Па даных Reuters, Сірыйская Арабская Армія і курдскія апалчэнцы дасягнулі дамоўленасці аб перамір‚і ў Эль-Хасаке, падчас якога будзе праведзены абмен палоннымі. У рамках пагаднення бакі змогуць абмяняцца целамі забітых і параненымі. Па даных службы навін Аль-Масдар, выніковае пагадненне паміж прадстаўнікамі ўрада Сірыйскай Арабскай Рэспублікі і дэлегацыяй ад курдскай адміністрацыі Эль-Хасака было падпісана падчас сустрэчы на ​​тэрыторыі авіябазы Хмеймім, дзе пры пасярэдніцтве афіцэраў расійскага цэнтра па прымірэння варагуючых бакоў на тэрыторыі Сірыйскай Арабскай Рэспублікі было падпісана мірнае пагадненне. Ключавыя пункты перамір’я:
Тым не менш, дадзеная інфармацыя пра дасягнутае перамір’е мела патрэбу ў больш дакладнай пацверджанні.
Смалёўка татарская
Смалёўка татарская, Смолка (Silene tatarica) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна, 40—70 см вышынёй. Апушэнне рассеянае, унізе з павойных валасінак. У пазухах ніжняга сцябловага лісця маюцца кароткія вегетатыўныя парасткі. Чашачкі голыя, 7—10 мм даўжынёй. Пялёсткі зелянява-белыя, з глыбока-2-раздзельнымі пласцінкамі. Суквецце — доўгая, вузкая, шматкветкавая, вадкая, часта аднабаковая гронка. Кветкі: вяночак прыкладна 2 см шырынёй, 5 пялёсткаў; чашачка 5-лісточкавая; тычынак 10. Плод — цыліндрычная каробачка даўжынёй 8—10 мм.
Распаўсюджанне
Від распаўсюджаны ў Паўночнай, Цэнтральнай і Усходняй Еўропе і ў Заходняй Сібіры.
Ва Украіне від расце ля берагоў рэк, сярод хмызнякоў, на ўзлесках лесу — на ўсёй тэрыторыі, спарадычна; акрамя паўднёвага стэпу і горных раёнаў.
Yellow Brick Road
У склад Yellow Brick Road увайшлі музыкі, якія ўжо зарэкамендавалі сабе ўдзелам у розных беларускіх групах. За першыя два гады існавання Yellow Brick Road далі канцэрты не толькі ў Беларусі, але і ў Расіі, Украіне, Эстоніі, Латвіі, Літве, Польшчы, Германіі і Чэхіі. У красавіку 2009 года гурт выпускае дэбютны EP «We have something good for you». У чэрвені 2009 года музыкі становяцца лаўрэатамі міжнароднага рок-фэсту «Rock-Line» ў горадзе Перм, выступіўшы перад 30000 аўдыторыяй. У жніўні 2009 года выходзіць першы альбом «12 stories», у падтрымку якога Yellow Brick Road паспяхова адыгрываюць тур па Беларусі, Расіі, Літве, Латвіі і Эстоніі.
27 сакавіка 2011 года Yellow Brick Road разагравалі Deep Purple на канцэрце ў Мінску. Летам 2011 група выступае на буйных фестывалях у Польшчы, Літве, Латвіі і Расіі. 19 кастрычніка 2011 года YBR прэзентуе новы live-кліп на песню S.Y.S.T.R.N.R. 18 лістапада 2011 года ў кінатэатры «Центр-видео» Yellow Brick Road прэзентуе DVD «Honeymoon Live» па матывах канцэрту 26/11/10 у Мінску.
Летам 2012 года YBR прыступілі да запісу трэцяга па ліку альбома «Futuremental», у стварэнні якога задзейнічана вялікая колькасць рок, джаз, соўл і электрамузыкаў. Гурт уганаранаваны прэміяй «Даём рады» ў намінацыі «Альбомы 2012», падзяліўшы прыз разам з гуртамі Akute і Дай дарогу!, а таксама прэміяй «Rock Profi» за гэты ж альбом.
Спіс аб’ектаў PGC (2431001—2432000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2431001—2432000)
Спіс аб’ектаў PGC (2432001—2433000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2432001—2433000)
Атакі на НПЗ Абкайк і Хурайс (2019)
Атакі на НПЗ Абкайк і Хурайс — напад беспілотнікаў хусітаў на найбуйнейшы ў свеце нафтаперапрацоўчы завод на ўсходзе Саудаўскай Аравіі, які адбыўся 14 верасня 2019 года падчас грамадзянскай вайны і замежнай інтэрвенцыі ў Емене. З-за атакі пачаўся гіганцкі пажар на дзяржаўным прадпрыемстве Saudi Aramco, які быў ліквідаваны за лічаныя гадзіны, але выклікаў часовае падзенне здабычы саудаўскай нафты ўдвая (з 9,8 мільёна барэляў да 4,1 мільёна барэляў), што адпавядае 5% здабычы нафты ў свеце.
Атака
14 верасня роўна ў чатыры гадзіны раніцы па мясцовым часе нафтаперапрацоўчыя заводы ў Абкайке і Хурайсе, якія належылі кампаніі Saudi Aramco, падвергліся абстрэлу беспілотнікаў еменскіх паўстанцаў-хусітаў. Удар быў нанесены па дэсульфурызацыйных калонах і вакуумных, якія служаць для аддзялення нафтавага газу; вялікая частка сфероідаў была пашкоджана, пашкоджана таксама каля паловы калон. У выніку адбыліся ўзгаранні. Пажары на прадпрыемствах атрымалася хутка лакалізаваць. Па словах кіраўніка кампаніі Аміна Насера, пацярпелых ад налётаў няма. Неўзабаве пачаліся работы па аднаўленні вытворчасці. Еменскія паўстанцы заявілі, што НПЗ атакавалі іх байцы з дапамогай дзесяці беспілотных лятальных апаратаў. Завод Абкайк абараняўся трыма батарэямі СПА Skyguard, але яны не спрацавалі пры нападзе.
Эканамічныя
Саудаўскія чыноўнікі заявілі, што напады прымусілі закрыць аб’екты, скараціўшы здабычу нафты ў краіне з 9,8 да 4,1 мільёна барэляў нафты ў дзень, страчваючы 5,7 мільёна барэляў нафты ў дзень, альбо каля 5% ад штодзённай сусветнай здабычы. Чакалася, што станцыі вернуцца да намінальнай магутнасці да 16 верасня і будуць выкарыстоўваць нафту са сховішчаў для ліквідацыі недахопу. Аднак іншыя дзяржаўныя чыноўнікі падлічылі, што поўнае аднаўленне вытворчасці будзе працягвацца «тыднямі, а не днямі». Пасля адкрыцця рынку ўвечары 15 верасня цана ф’ючэрсаў на нафту Brent павялічыўся амаль на 20 працэнтаў. Іншыя рынкі таксама былі закрануты і занепакоены пастаўкамі нафты, уключаючы бензін і мазут у ЗША. Прэзідэнт Дональд Трамп санкцыянаваў вызваленне амерыканскіх стратэгічных запасаў нафты для стабілізацыі цаны на энергію ў краіне.
16 верасня цана бараля Brent уздымалася да $ 71,95, па выніках дня таргі закрыліся з прыростам цаны Brent на 14,61%. Падзенне сусветных цэн на нафту паследавала за іх рэзкім ростам. Сусветныя цэны на нафту рэзка знізіліся 17 верасня — цана бараля нафты маркі Brent за некалькі хвілін знізілася больш чым на 5%, дасягнуўшы на мінімуме адзнакі $ 64,5.
Ваенна-палітычныя
Атака ўзмацніла геапалітычную напружанасць на Блізкім Усходзе.
Атакі падкрэслілі як крайнюю ўразлівасць саудаўскай інфраструктуры, нягледзячы на ​​гіганцкі ваенны бюджэт, так і таннасць маштабных нападаў з выкарыстаннем сучасных тэхналогій: дзясятак-другі дронаў, пабудова кожнага з якіх магла абысціся ў 15 тысяч долараў, нанеслі шкоду, які вылічваецца сотнямі мільёнаў долараў у дзень. Яшчэ ў 2013 годзе спецыялісты лічылі, што такая атака запатрабуе многіх тысяч ракет.
Тым часам Прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін прапанаваў Саудаўскай Аравіі набыць зенітна-ракетныя комплексы С-300 «Фаварыт» або С-400 «Трыўмфатар» для абароны сваёй тэрыторыі ад новых нападаў з паветра.
18 верасня каралеўства Саудаўская Аравія далучылася да міжнароднай кааліцыі па бяспецы на моры (пад кіраўніцтвам ЗША).
20 верасня арабская кааліцыя на чале з Саудаўскай Аравіяй пачала ваенную аперацыю супраць ваенных аб’ектаў паўстанцаў на поўначы Хадэйды ў Емене. Прадстаўнік кааліцыі палкоўнік Туркі аль-Малікі ў сваім звароце па тэлеканалу «Аль-Арабія» заклікаў мірных грамадзян пазбягаць тых раёнаў, на якія нацэлена аперацыя. У сваю чаргу хусіты праз падкантрольны ім тэлеканал «Аль-Масіра» заявілі, што кааліцыя ў парушэнне мірных пагадненняў, заключаных раней у Швецыі, нанесла чатыры авіяўдару па адным з гарадскіх кварталаў Хадэйды. У прамым эфіры тэлеканала «Аль-Масіра» кіраўнік палітсавета хусітаў Махдзі аль-Машат абвясціў аб спыненні ракетных і паветраных удараў па Саудаўскай Аравіі. Лідар паўстанцаў падкрэсліў, што рух «Ансар Алах» чакае ад Эр-Рыяда аналагічных крокаў.
Рэакцыя
З асуджэннем атакі на НПЗ выступілі такія краіны як Катар, Германія, ЗША, Вялікабрытанія, а таксама Арганізацыя Аб’яднаных Нацый.
Дзяржсакратар ЗША Майк Пампеа заявіў, што Іран стаіць за тэрактам. Афіцыйны прадстаўнік МЗС Ірана Абас Мусаві адхіліў заяву Пампеа, назваўшы падобныя абвінавачванні беспадстаўнымі і ў той жа час паказаўшы, што ён «не быў моцна здзіўлены» падобнымі словамі. Яго падтрымаў МЗС Кітая, якое асудзіла ЗША за абвінавачванне Ірана ў атацы на саудаўскія НПЗ.
Між тым расійскі палітолаг Руслан Асташка раскрытыкаваў узброеныя сілы Саудаўскай Аравіі і Злучаных Штатаў, якія, пры велізарным ваенным бюджэце і тэхнічных магчымасцях, не змаглі адбіць напад паўстанцаў.
Каб умацаваць антыіранскі саюз, дзяржсакратар ЗША Майк Пампеа нанёс бліц-візіты ў Саудаўскую Аравію і ААЭ.
21 верасня 2019 года прэзідэнт ЗША Дональд Трамп ухваліў адпраўку на Блізкі Усход дадатковых войскаў. Хоць адказнасць за атаку дронаў узялі на сябе еменскія мяцежнікі-хусіты, амерыканцы абвінавацілі ў падрыхтоўцы нападу Іран, так як усе выяўленыя беспілотнікі былі зроблены менавіта там. Кіраўнік Пентагона Марк Эспер заявіў, што ўсе амерыканскія сілы, размешчаныя на ваенна-марской базе ў Бахрэйне, будуць сфакусаваны на супрацьракетнай абароне
У адказ на падобныя дзеянні ЗША міністр замежных спраў Ірана Махамад Джавад Зарыф у інтэрв’ю CNN папярэдзіў аб тым, што вынікам любых агрэсіўных дзеянняў у адносінах да Ісламскай Рэспубліцы Іран стане буйнамаштабная вайна на Блізкім Усходзе. Па словах палітыка, Іран не жадаў удзельнічаць у якой-небудзь ваеннай канфрантацыі, аднак не будзе «лыпаць» пры нападзе на сваю тэрыторыю.
Здарэнні на іншых НПЗ
Неўзабаве, 17 верасня, пасля інцыдэнту ў Абкайку, але ўжо па тэхнічным прычынам, адбыліся пажары на НПЗ у Селіна-Крус (Мексіка) і Санадзара-дэ-Бургондзі (Італія). У выніку інцыдэнтаў ніхто не пацярпеў.
Зборная ЗША па футболе
Гісторыя
Зборная ЗША стаяла ля вытокаў футбола ў Паўночнай Амерыцы. Першы матч на ўзроўні зборных на гэтым кантыненце з яе ўдзелам, прайшоў 28 лістапада 1885 года ў горадзе Ньюарк (штат Нью-Джэрсі); у той гульні з лікам 1:0 перамаглі супернікі ЗША, канадцы. Прыкладна праз год, 25 лістапада 1886 года, там жа прайшоў другі на кантыненце матч зборных, з удзелам гэтых жа супернікаў. Амерыканцы ўзялі рэванш, і перамаглі 3:2.
Пасля таго амаль васямнаццаць гадоў зборная ЗША не гуляла матчаў. Наступнай старонкай у яе гісторыі стаў алімпійскі футбольны турнір у Сент-Луісе. У тым турніры гулялі ўсяго тры каманды. Адна з іх, Galt F.C. (канадскі аматарскі клуб з правінцыі Антарыа), выступала ў якасці прадстаўніка Канады, дзве іншыя, каманда Каледжа хрысціянскіх братоў і каманда St. Rose Parish (яна ж St. Rose of St. Louis), прадстаўлялі ЗША, абедзве былі з Сент-Луіса. Футбол у свеце (калі не браць Англію) рабіў у той час першыя крокі, і нядзіўна, што ніхто з еўрапейскіх краін не даслаў на турнір сваіх прадстаўнікоў. У першых двух матчах турніру канадцы разграмілі спачатку Christian Brothers College (7:0), затым St. Rose Parish (4:0) і сталі чэмпіёнамі. Затым трэба было высветліць, хто з амерыканцаў мацнейшы. Першы іх матч між сабою завяршыўся ўнічыю 0:0, у другім каманда Christian Brothers College перамагла 2:0. Такім чынам, амерыканскія каманды занялі другое і трэцяе месцы. Першапачаткова медалі на тым турніры не ўручаліся, але былі ўручаны МАК пазней; так і атрымалася, што ў залік зборнай ЗША пайшлі адразу два медалі.
У маі 1924 амерыканцы прыехалі на Алімпіяду ў Парыжы. Гэта быў ужо, у адрозненне ад турніру ў Сент-Луісе 20-гадовай даўніны, паўнавартасны турнір на выбыванне з удзелам 16 каманд. У першым раўндзе амерыканцы абыгралі Эстонію 1:0 дзякуючы голу Стрэйдэна, аднаго з лепшых форвардаў ЗША таго часу, а ў другім саступілі 0:3 уругвайцам, будучым чэмпіёнам турніру, наймацнейшай камандзе таго часу, два галы ў іх браму забіў Петронэ, які стаў найлепшым бамбардзірам таго турніру з 8 галамі, адзін — Скаронэ. У тым жа 1924 амерыканцы правялі яшчэ два матчы, абодва таварыскіх. На наступны год амерыканцы згулялі два таварыскія матчы з прынцыповымі супернікамі — канадцамі.
У 1928 годзе на Алімпіядзе каманда пацярпела адно з самых буйных паражэнняў у сваёй гісторыі, саступіўшы сярэбраным прызёрам тых гульняў аргенцінцам 2:11. Вялікія форварды паўднёваамерыканцаў не пакінулі ніякіх шанцаў суперніку, неаднаразова вызначыліся Мануэль Ферэйра, Дамінга Тарасконі, Раймунда Орсі і Раберта Чэры.
Зрэшты, ужо праз два гады адбылася падзея, якая стала самай слаўнай старонкай у гісторыі каманды. На першым у гісторыі чэмпіянаце свету каманда дайшла да паўфінала. У групе з аднолькавым лікам 3:0 былі абыграны Бельгія і Парагвай, а ў паўфінале каманда саступіла 1:6 аргенцінцам, якія за два гады кардынальна змянілі склад, што не адбілася на якасці іх гульні. Чатыры мячы забіў форвард амерыканцаў Берт Пэтнаўд, з іх тры ў браму Парагвая, тым самым ён стаў першым, хто зрабіў хет-трык на чэмпіянаце свету. Два галы за ЗША на тым чэмпіянаце свету забіў Барт Мак-Гі, яшчэ адзін — Джым Браўн. Капітанам каманды быў Том Флоры, трэнерам — Роберт Мілар.
На наступным чэмпіянаце свету, у 1934 годзе, амерыканцы саступілі ў першым жа раўндзе з лікам 1:7 італьянцам, якімі кіраваў Віторыа Поца, хет-трык у браму ЗША аформіў Анджэла Ск’явіа, таксама вызначыліся Раймунда Орсі (двойчы), Джавані Ферары і Джузэпэ Меаца. Ад складу 4-гадовай даўніны ў ЗША застаўся толькі Флоры, а годна супрацьстаяць італьянцам на тым турніры, хатнім для іх, не мог наогул ніхто (варта адзначыць, што ўругвайцы на той турнір не паехалі), і яны сталі чэмпіёнамі. Праз два гады на Алімпіядзе супернікамі ЗША ў першым раўндзе зноў сталі лідары сусветнага футбола тых гадоў італьянцы. На гэты раз амерыканцы трымаліся лепей, але ўсё ж саступілі 0:1, прапусціўшы гол ад Анібале Фросі.
Амерыканцы адмовіліся ўдзельнічаць у адборы на чэмпіянат свету 1938. Зрэшты, да таго часу футбол у краіне ўжо прыйшоў у заняпад, каманда не прэтэндавала на сур'ёзныя вынікі. У каманды была серыя з 13 запар прайграных паядынкаў у 1934—1948 гадах. Таксама на працягу амаль 10 гадоў амерыканцы не гулялі матчаў наогул (1937—1947), Адной з прычын чаго была Другая сусветная вайна, якая зрабіла немагчымай выязныя гульні ў Еўропе, іншым фактарам стаў нізкі інтарэс да футбола ў ЗША. У верасні 1948 года амерыканцы нарэшце перарвалі серыю паражэнняў, тройчы запар перамогшы зборную Ізраіля. За некалькі месяцаў да гэтага яны пацярпелі чарговае буйное паражэнне ад Італіі — на Алімпійскіх гульнях 1948 — 0:9.
На чэмпіянаце свету 1950 каманда не змагла выйсці з групы, прайграўшы два матчы з трох — іспанцам (1:3) і чылійцам (2:5), у трэцім жа матчы амерыканцы сенсацыйна перайгралі адну з наймацнейшых каманд свету — Англію — з лікам 1:0 дзякуючы галу Джо Гацьенса. Гэтая перамога, якая атрымала назву «Цуд на траве» (Miracle on Grass), стала адной з самых яскравых старонак у гісторыі футбола ў ЗША. Наступнага ўдзелу ў чэмпіянаце свету амерыканцам прыйшлося чакаць роўна 40 гадоў.
Уздым каманды пачаўся ў 1989 годзе, калі яна заняла 2 месца ў Чэмпіянаце нацый КАНКАКАФ. Толькі па дадатковых паказчыках амерыканцы саступілі камандзе Коста-Рыкі. Дзякуючы гэтаму поспеху амерыканцы атрымалі права выступіць на чэмпіянаце свету 1990, на якім яны, зрэшты, прайгралі ўсе тры матчы ў групе. У 1991 годзе амерыканцы выйгралі Залаты кубак КАНКАКАФ. Па ходзе турніру яны ўзялі рэванш у Коста-Рыкі (3:2), абыгралі (2:0) мексіканцаў, якім да таго пастаянна прайгравалі, а ў фінале выйгралі па пенальці ў Гандураса (0:0; пен. 4:3). У 1992 годзе каманда заняла 3 месца ў Кубку караля Фахда. Варта адзначыць, што ўсіх гэтых поспехаў дасягнула краіна, у якой, пасля роспуску NASL ў канцы 1984 года, не было нацыянальнай лігі (яна будзе створана ў 1996 годзе пад назвай MLS). Затым быў хатні чэмпіянат свету 1994. Каманда выйшла з групы з 3 месца, атрымаўшы перамогу над Калумбіяй (2:1), звядучы ўнічыю (1:1) матч са швейцарцамі і саступіўшы румынам (0:1). У 1/8 фінала амерыканцы саступілі будучым пераможцам турніру бразільцам з лікам 0:1 пасля гола Бебету. Гэты турнір рэзка павялічыў папулярнасць футбола ў ЗША.
У ліпені 2011 года галоўным трэнерам зборнай прызначаны Юрген Клінсман, пад кіраўніцтвам якога каманда выйграла Залаты кубак КАНКАКАФ 2013 і трапіла на чэмпіянат свету 2014, дзе выбыла на стадыі 1/8 фінала, саступіўшы бельгійцам. У 2016 годзе ЗША прымалі юбілейны Кубак Амерыкі і занялі на ім чацвёртае месца, у 2017 годзе выйгралі хані Залаты кубау КАНКАКАФ. Аднак, адбор на чэмпіянат свету 2018 скончыўся для амерыканцаў няўдала: саступіўшы ў апошнім туры фінальнага турніру паўночнаамерыканскага адбору зборнай Трынідада і Табага (1:2), ЗША занялі толькі пятае месца і ўпершыню пасля 1986 года не трапілі на сусветнае першынство.
Кубак Амерыкі
(тройчы ўдзельнічала як запрошаная каманда, у 2016 годзе — гаспадар турніру)
Гуляўнік Лёзеля
Гуля́ўнік Лёзеля, Гуляўнік Лёзеліеў (Sisymbrium loeselii) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Назва
Гуляўнік Лёзеліеў, крывавец, кудзер, палявая рута.
Апісанне
Аднагадовая або двухгадовая травяністая расліна, 30—80 см вышынёй. Сцябло ўнізе разам з ніжнім лісцем звычайна жорстка-валасістае, галінастае. Лісце паасобнае і зубчастае, з даўгаватымі або ланцэтнымі бакавымі і дзідападобнымі або трохвугольна-ланцэтнымі канчатковымі дзелькамі. Струкі 2—4 см даўжынёй, у 2—3 разы даўжэй пладаножкі, коса стаяць.
Распаўсюджанне
Радзімай з’яўляецца Сярэдняя і Усходняя Еўропа і Сярэдняя Азія; натуралізаваны: астатняя Еўропа, Паўночная Амерыка (Канада, ЗША).
Ва Украіне від расце на ўсёй тэрыторыі; пустазелле.
Смалёўка вільчатая
Смалёўка вільчатая, Ласкаўка (Siléne dichótoma) — від травяністых раслін, які адносіцца да роду сямейства.
Распаўсюджаная пераважна ў Нечарназёмнай і Чарназёмнай зонах пустазельная расліна (антрапахор).
Батанічнае апісанне
Аднагадовая або двухгадовая расліна з патоўшчаным стрыжнёвым коранем, з 1-4 простымі да моцна разгалінаваных сцебламі 30—80 см вышынёй, з 6—8 вузламі.
Прыкаранёвае лісце часам сабранае ў аформленую разетку, хутка вяне. Сцябловае лісце супраціўнае, ніжняе — звужаныя ў кароткія хвосцікі, вузкаэліптычнае да яйкападобных, з вострай верхавінай, 3,5—9 см даўжынёй і 0,5—3 см шырынёй.
Каробачка яйкападобнай формы, скурыстая, 12 × 6 мм, жоўта-карычневая, з карычнева-чырвоным да шэра-чорнага пупышкападобным насеннем 1,4—1,9 × 1—1,2 мм.
Распаўсюджанне
Шырока распаўсюджаная ва Усходняй і Паўднёва-Усходняй Еўропе расліна, якая часам заносіцца ў іншыя рэгіёны, у тым ліку ў Паўночную Амерыку. Пустазельная расліна па пашах і ў пасевах шматгадовых траў, травы і бабовых.
Таксанамія
, <span class="ts-comment-commentedText" title="Beiträge zur Naturkunde">Naturk. 7: 144 (1792).
Гуляўнік волжскі
Гуляўнік волжскі (Sisymbrium volgense) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна, 40—60 см вышынёй. Расліна з паўзучымі падземнымі парасткамі. Сцябловае лісце адлеглае ад сцябла, таўставатае, шызае, ніжняе — буйное, верхняе — ланцэтна-лінейнае, суцэльнае. Струкі на патоўшчаных уверсе пладаножках, уверх стаячыя, 3—6 см даўжынёй.
Распаўсюджанне
Радзімай з’яўляюцца стэпавыя раёны паўднёва-ўсходняй Расіі. Натуралізаваны: Беларусь, Эстонія, Латвія, Літва, Украіна, Чэхія, Германія, Польшча, Славакія, паўднёвая Фінляндыя, паўднёвая Швецыя.
Ва Украіне від расце на палях, ля абочын, на насыпах чыгунак — у лесастэпе і стэпе, зрэдку; у Данецкім лесастэпе, часты.
Гуляўнік высокі
Гуляўнік высокі (Sisymbrium altissimum) — від раслін сямейства, радзімай з’яўляецца Сярэдняя і Усходняя Еўропа і Сярэдняя Азія.
Апісанне
Аднагадовая або двухгадовая травяністая расліна, 20—80 см вышынёй. Сцябло ўнізе шурпата валасістае, раскідзіста-галінастае. Верхняе лісце амаль з аднолькавымі лінейнымі дзелькамі. Чашалісцікі адхіленыя. Струкі доўгія і тонкія, 6—10 см даўжынёй, коса ўверх накіраваныя.
Распаўсюджанне
Радзімай з’яўляецца Сярэдняя і Усходняя Еўропа і Сярэдняя Азія. Натуралізаваны: астатняя Еўропа, Паўночная Амерыка (Грэнландыя, Канада, ЗША, Аргенціна, Чылі).
Ва Украіне від расце на палях, каля дарог, паблізу жылля — на ўсёй тэрыторыі, акрамя Карпат, але расце ў Закарпацці.
Харчовая, кармавая, вітамінавая, алейная расліна.
Паручайнік (род раслін)
Паруча́йнік (Sium) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя, звычайна прыбярэжныя расліны.
Кветкі сабраны ў складаныя парасонікі. Лісточкі абгорткі і абгортачкі вузкалінейныя. Пялёсткаў — 5. Пялёсткі белыя, шыроказваротнаяйкападобныя, наверсе выемчатыя.
Плод — віслаплоднік. Плады эліпсаідальныя, злёгку сціснутыя з бакоў; паўплодзікі круглявыя, з тонкімі рэбрамі.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліны роду распаўсюджаны на тэрыторыі Еўразіі, Паўночнай Афрыкі і Паўночнай Амерыкі. Растуць па берагах вадаёмаў, на нізінных балотах, вільготных лугах, у вадзе.
Віды
Па інфармацыі базы дадзеных сайта The Plant List, род ўключае 9 відаў :
Пухавіцкі доследна-эксперыментальны завод
Пухавіцкі доследна-эксперыментальны завод — беларускае прадпрыемства ў г. Мар’іна Горка Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Прадпрыемства ажыццяўляе вытворчасць вырабаў з чыгуну і металаапрацоўку.
Гісторыя
У 1929 годзе на панскай сядзібе Падблонь адкрыўся прамкамбінат, які малоў зерне, выпускаў сталярныя вырабы, займаўся кавальскімі работамі. Пазней тут абсталявалі сталярную майстэрню, бляхарны і слясарна-такарны цэхі, кузню. На камбінаце працавалі 50 чалавек.
У 1948 годзе стаў працаваць ліцейны цэх, які выпускаў саломарэзкі, алюміневыя гаршкі і скавароды, паілкі і інш. У 1969 годзе на базе прамкамбіната створаны ліцейна-механічны завод.
У 1970 гадах была праведзена рэканструкцыя прадпрыемства, здадзены ў эксплуатацыю механічны цэх, кацельня. З 1989 года завод стаў доследна-эксперыментальным. У гэты час была засвоена новая прадукцыя — цюбінгі металічныя.
З 2001 года прадпрыемства перайменавана ў ААТ «Пухавіцкі доследна-эксперыментальны завод». У цяперашні час асноўны від прадукцыі — цюбінгі чугунныя — галоўны будаўнічы элемент пры пракладцы і будаўніцтве метро. Пачынаючы з 1989 года гэты від прадукцыі займае ў аб’ёме вытворчасці больш за 80 %.
Гліснік
Гліснік
Пухавіцкі доследна-эксперыментальны завод
Вытворчасць
Асноўнымі відамі вытворчасці з’яўляюцца вытворчасць вырабаў з чыгуну, металаапрацоўка, выраб люкаў каналізацыйных і тэлефонных, рашотак ліўневых дрэнажных, цюбінгаў чыгунных для КУП «Мінскметрабуд», кармушак для парасятаў, пячное ліццё, замкі навясныя, адліўкі любой складанасці па заяўцы спажыўца, мастацкае ліццё, выраб металаканструкцый.
Са жніўня 2011 года выпускаецца латковая пліта для метрабуда. Чыгуначная пліта, якая выліваецца мятровым квадратам таўшчынёй да 35 міліметраў і рабром жорсткасці 45 міліметраў, вытрымлівае ціск шпал і рэек, якія манціруюць на іх, а таксама электравоза і вагонаў з пасажырамі.
Спіс аб’ектаў PGC (2433001—2434000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2433001—2434000)
Растаропша плямістая
Растаропша плямістая, Калючкі (Silybum marianum) — від травяністых раслін з роду сямейства.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Распаўсюджаная ў цэнтральнай і паўднёвай паласе еўрапейскай часткі СНД, на Каўказе, у паўднёвай частцы Заходняй Сібіры, у Сярэдняй Азіі, у Заходняй Еўропе, Малой Азіі, Паўночнай Афрыцы і паўднёвай частцы Аўстраліі. Ва Украіне расце як пустазелле на палях, уздоўж дарог, на пустках, сметніках і сухіх месцах.
Практычнае выкарыстанне
Часта культывуецца на гародах як дэкаратыўная і лекавая расліна.
Даследаванні паказваюць яе пазітыўны ўплыў на людзей з гепатытам і цырозам печані. Абараняе клеткі печані ад пашкоджанняў і пранікнення таксічных рэчываў, выводзіць ўжо наяўныя таксіны, стымулюе выпрацоўку пратэіна і актывізуе працу ДНК і РНК. Парашок растаропшы дадаюць да ежы, або ўжываюць у выглядзе гарбаты З растаропшы вырабляюць папулярны лекавы сродак «карсіл».
З растаропшы робяць алей.
Васкакветнік малы
Васкакве́тнік малы (Cerinthe minor) — від кветкавых раслін з роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Двухгадовая або шматгадовая травяністая расліна вышынёй 15—60 см з прамым коранем. Сцябло прамастойнае ці ўздымаецца, гладкае, галінастае ў верхняй частцы. Лісце простае, суцэльнае, чаргаванае па даўжыні сцябла, сядзячае (прыкаранёвае — на чаранках), укрытае дробнымі бародаўкамі. У маладых раслін лісце ў разетцы. Кветкі ў завітках, жоўтага колеру, часам з пурпуровымі плямамі ў зеве. Плод — чатыры круглаватыя завостраныя арэшкі.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўропы і ўмераных зонах Азіі. Святлолюбівая расліна. Расце на камяністых участках, у хмызняках, на палях, ускрайках дарог. Цвіце ў маі—верасні.
Гаспадарчае значэнне
Лекавая, фарбавальная, дэкаратыўная і меданосная расліна.
Глеб Віталевіч Гурбан
Глеб Гурбан (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Мінск».
Клубная кар’ера
Выхаванец клуба «Мінск», з 2018 года пачаў выступаць за дубль, у кастрычніку і лістападзе 2018 года гуляў таксама ў Юніёрскай лізе УЕФА. У 2019 годзе пачаў зрэдку прыцягвацца і да асноўнай каманды. 14 верасня 2019 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы матча супраць брэсцкага «Дынама» (0:3). У далейшым працягваў выступаць за дубль, часам з’яўляючыся ў аснове.
У ліпені 2020 года на правах арэнды далучыўся да «Смалявічаў». Стаў гуляць у стартавым складзе, аднак у жніўні атрымаў траўму, вярнуўся на поле ў лістападзе. У снежні 2020 года пакінуў «Смалявічы».
У сакавіку 2021 года стаў іграком брэсцкага «Руха», аднак гуляў толькі за дубль. У ліпені 2021 года на правах арэнды далучыўся да «Оршы», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. У снежні 2021 года вярнуўся з арэнды ў «Рух».
У сакавіку 2022 года, пасля таго як «Рух» зняўся з Вышэйшай лігі, зноў стаў іграком «Мінска». Спачатку не меў трывалага месца ў аснове, а з лета стаў рэгулярна з’яўляцца ў стартавым складзе. У снежні 2022 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Мінск», аднак у студзені 2023 года падпісаў новае пагадненне з клубам.
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2019 года выступаў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
Пінхас Уладзіміравіч Сабсай
Пінхас (Пётр) Уладзіміравіч Сабса́й (Пинхос (Пётр) Владимирович Сабса́й; 1893—1980) — азербайджанскі савецкі скульптар. Народны мастак СССР (1973). Правадзейны член АМ СССР (1947). Лаўрэат Сталінскай прэміі першай ступені (1942). Член УКП(б) з 1945 года.
Вучоба і творчасць
Пінхас Сабсай нарадзіўся 1 ліпеня года ў Адэсе.
Рана праявіў мастацкую цікавасць, якая заахвоціла будучага скульптара наведваць бясплатную студыю рысунку пры Адэскім мастацкім вучылішчы, а затым паступіць на скульптурнае аддзяленне ў 1908 годзе. Нястача матэрыяльных сродкаў вымушала Сабсая ў летнія месяцы працаваць у ляпных дэкарацыйных майстэрнях, якія праводзілі працы па скульптурным аздабленні будынкаў.
У 1915 годзе Пінхас Сабсай скончыў Адэскае мастацкае вучылішча па першым разрадзе і быў па-за конкурсам прыняты на скульптурнае аддзяленне Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў у клас прафесара А. Ц. Матвеева, затым — Г. Р. Залемана. Аднак у сувязі з пачаткам Першай сусветнай вайны неўзабаве быў прызваны на ваенную службу.
Дэмабілізаваўшыся ў 1917 годзе, Сабсай вяртаецца ў скульптурную майстэрню Адэскага інстытута выяўленчых мастацтваў. Там жа ён пачынае сваю педагагічную дзейнасць.
Ужо ў 1918 годзе Пінхас Сабсай выканаў некалькі скульптурных партрэтаў У. І. Леніна, манументальны барэльеф «Праца», які ўпрыгожыў фасад Чырвонаармейскага тэатра ў Адэсе.
У 1922 годзе Сабсай вяртаецца ў Петраград-Ленінград для працягу сваёй адукацыі ў Вышэйшым мастацка-тэхнічным інстытуце (былая Акадэмія мастацтваў), які скончыў у 1925 годзе.
Творчасць у Баку
У 1926 годзе Сабсай пераязджае ў Баку.
З 1928 года выкладаў у АзМВ імя А. Азімзадэ. Сярод вучняў Сабсая — найвыдатнейшыя скульптары Азербайджана, у тым ліку Міралі Міркасімаў.
У 1930 годзе ўрачыста адкрываецца помнік Мірзу Ахундаву.
Нароўні з манументальнымі помнікамі ў Баку, Сабсай шмат працуе над барэльефам.
У 1932 годзе Сабсай выконвае 22-мятровы барэльеф з 55 фігурамі «Ад фізкультуры да працы і абароны», пастаўлены ў Палацы фізкультуры ў Баку, у 1933 годзе шэраг барэльефаў для фае Бакінскага Рабочага тэатра, у 1937 годзе 12-мятровы барэльеф «Ударнікі свідравання», прысвечаны бакінскім нафтавікам.
Пінхас Сабсай сканаў 25 ліпеня 1980 года. Пахаваны на Алеі ганаровага пахавання ў Баку.
Творчасць
Найбольш значныя творы:
Гуляўнік ірыо
Гуляўнік ірыо (Sisymbrium irio) — від раслін сямейства. Этымалогія: irio — старая спасылка на капуставыя.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая травяністая расліна 10-50 (75) см, часта разгалінаваная ў ніжняй палове, голая або з простымі валасінкамі. Суквецці ўтрымліваюць шмат гермафрадытных кветак. Бледна-жоўтыя пялёсткі (якіх чатыры) даўжынёй ад 2 да 4 мм; тычынкі маюць даўжыню 0,7 мм. Маладыя струкі ад 3 да 5 сантыметраў даўжынёй, прамыя або злёгку дугападобныя, голыя. Насенне 0,9 х 0,4 мм, трохі сціснутае, жоўтае.
Распаўсюджанне
Радзіма. Афрыка: Эрытрэя; Алжыр; Егіпет, Лівія; Марока; Туніс. Каўказ: Арменія, Азербайджан; Грузія; Расія — Дагестан; Перадкаўказзе. Азія: Кувейт; Аман; Катар; Саудаўская Аравія; Аб’яднаныя Арабскія Эміраты; Грэцыя; Кітай; Таджыкістан; Туркменістан; Афганістан; Кіпр; Іран; Ірак; Ізраіль; Іарданія; Ліван; Сірыя; Турцыя; Індыя; Непал; Пакістан. Еўропа: Боснія і Герцагавіна; Балгарыя; Харватыя; Грэцыя; Італія; Паўночная Македонія; Славенія; Францыя; Партугалія; Іспанія; Іспанія. Натуралізаваны. ПАР; Японія; Тайвань; Аўстралія; Еўропа: Беларусь, Украіна, Аўстрыя, Чэхія, Германія, Славакія, Швейцарыя, Ірландыя, Англія, Румынія. ЗША [у тым ліку Гаваі]; Аргенціна; Чылі; Уругвай. Лепш расце ў друзлым пяску або на сугліністай глебе.
Выкарыстанне
Насенне выкарыстоўваюць у Іране і Азербайджане, каб рабіць салодкі напой, які ачышчае печань. Таксама шырока выкарыстоўваецца як птушыны корм.
Мікалай Іванавіч Вальвачоў
Біяграфія
Нарадзіўся 15 мая 1922 года ў вёсцы Загор’е (цяпер — Віцебскай вобласці).
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, сувязіст 4-й марской брыгады.
У 1945 годзе скончыў Ваенна-медыцынскую акадэмію імя С. М. Кірава ў Ленінградзе і працаваў у ёй з 1949 года на кафедры эпідэміялогіі. Палкоўнік медыцынскай службы. З 1965 года працаваў у Горкаўскім медыцынскім інстытуце. У 1969—1986 гадах займаў пасаду загадчыка кафедрай эпідэміялогіі і мікрабіялогіі Беларускага інстытута ўдасканалення ўрачоў.
Навуковая дзейнасць
Займаўся даследаваннямі эпідэміялагічнага працэсу, распрацоўкай мерапрыемстваў папярэджання інфекцыйных і гнойна-запаленчых хвароб.
Сярод апублікаванага:
Kain Rivers
Кірыл Дзмітрыевіч Рагавец-Закон (таксама вядомы пад псеўданімам Kain Rivers) (нарад. 25 чэрвеня 2004, Кіеў, Украіна) – украінскі і расійскі спявак.
Біяграфія
Кірыл нарадзіўся 25 чэрвеня 2004 года ў Кіеве. Бацька – бізнесмен і інвестар Дзмітрый Закон, які таксама з'яўляецца яго прадзюсарам.
Кірыл пачаў спяваць у тры года. Выконвае песні на ўкраінскай, рускай, англійскай, іспанскай і кітайскай мовах.
У 2017 годзе стаў паўфіналістам «Дзіцячай Новай хвалі», удзельнікам першага сезона рэаліці-шоу «Бітва талентаў» на тэлеканале Муз-ТБ, а таксама намінантам на прэмію «Kinder МУЗ Awards» у катэгорыі «Спявак года» тэлеканала Муз-ТБ.
Браў удзел у музычных фэстах «Atlas Weekend 2017», «Маёўка Live 2018» ад канала Музыка 1, «Пакаленне NEXT» ад радыё KIDSFM, «VK Fest», «Video-Спякота», «FIFA FanFest 2018» у Санкт-Пецярбургу і іншых.
Пераможац народнага галасавання ў фінале нацыянальнага адборачнага тура «Дзіцячага Еўрабачання 2018» ад Украіны з песняй «Without Saying Goodbye».