cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рэлігія
Праблема азначэння рэлігіі
З такой пазіцыяй не згодны айцец Аляксандр Мень. А. Мень прапануе шэраг фактаў, якія на яго думку здольныя аправергнуць пазіцыю К. Маркса, а калі іншымі словамі, то паставіць яе з галавы на ногі. «… Іншымі словамі, узнікаюць вераванні на глебе „базіса“, захоўваюцца традыцыяй і змяняюцца таксама пад уздзеяннем „базіса“. Але канкрэтная гісторыя рэлігіі апракідвае такую схему. Найбольш яскравыя харызматычныя з'явы духоўнасці выключна не лёгка звязаць з эканамічнай, а ў стасунку да традыцыі яны часцей за ўсё адкрыта апазіцыйны. Гэта дастаткова ясна бачна на прыкладзе Буддызма, Хрысціянства Іслама. Вучэнне Буды, Евангелле і Каран у шмат чым парвалі з агульнапрынятымі вераваннямі, але гэта зусім не азначае, што іх навізна была абумоўлена змяненнямі ў гаспадарчых адносінах»
Іншымі словамі, не рэлігія ёсць прадукт культуры, але ж культура з'яўляецца прадуктам рэлігіі. З гэтага пункту гледзішча, культура і цывілізацыя пачынаюцца тады, калі з'явўляецца рэлігія, якая пачынае гэту цывілізацыю. На карысць гэтага меркавання сведчаць шматлікія факты старажытнага свету, гісторыя якога часта з'яўляецца гісторыяй яго рэлігій, а тапалогія старажытных архетыктурных і іншых матэрыяльных помнікаў, з'яўляецца тыпалогіяй культавых ці сакральных месцаў.
У звязку менавіта з гэтым айцец А. Мень цытуе вядомага сацыолага рэлігіі Дж. Фрэзера: «Уся культура — з храма». Іншымі словамі, культура, змена палітычных адносін, змена навуковых парадыгмаў у сваім генетычным зародку маюць пад сабой рэлігійныя пачаткі, альбо базісную аснову ў рэлігіі. Гэтую ўзаемазалежнасць заўважае як М. Вебер, так і П. Конелі. Калі першы рост капіталізму ў Германіі звязваў з пратэстанскай этыкай, то другі заўважыў грунтоўную карэляцыю паміж асноўнай рэлігіяй і сацыяльнымі, палітычнымі адносінамі ў мясцовай культуры. П. Конелі піша, што «разуменне вераванняў дае мала ў сувязі з разуменнем асноўнай рэлігіі, але дае зашмат у стасунку да палітычных і сацыяльных адносін у іх мясцовай культуры» (пераклад з англійскай — С. Д.).
З пункту гледжання самой рэлігіі, найбольш удалым падаецца разуменне рэлігіі С. Керкегардам. С. Керкегард разумее рэлігію як тое, на чым чалавек здольны стварыць сваё вечнае блажэнства. Такім чынам, рэлігія не як рэлігійнасць, не як феномен у гісторыі, але як цэласны і ўніверсальны феномен з'яўляецца тым, на чым заснавана вечнае блажэнства, тое, што дазваляе доўжыцца блажэнству бясконца. Прынамсі, гэткае разуменне рэлігіі зусім не адвяргае навуковага разумення рэлігіі, але больш таго у сваім, магчыма, літаратурным ці філасофскім выглядзе з'яўляецца тым жа, што прапануе навуковае азначэнне: «Рэлігія — гэта чалавечая дзейнасць, якая можа быць лёгка прынята толькі ў рамках рэальнасці, якую яна стварае для сябе». (Пераклад з англійскай — С. Д.). Іншымі словамі, «вечнае шчасце» і пошук таго, на чым гэта шчасце можна засноўваць, пераўтвараецца ў пошук тых рамак рэальнасці, якія чалавек (сама рэлігія?) стварае ў межах рэлігіі і для патрэбаў самой рэлігіі. У гэтым выпадку рэлігія знаходзіць свае кампенсаторныя функцыі ў рамках псіхалагічнага, палітычнага, ці культурнага.
Азначэнні рэлігіі
Карл Маркс Рэлігія ёсць агульная тэорыя гэтага света, яе энцаклапедычны кампендыум, яго логіка ў папулярнай форме, яго духоўны point d'honneur, яго энтузіязм, яго маральная санкцыя, яго святочнае ўзнаўленне, яго ўсеагульная аснова для суцяшэння і апраўдання.
Людвіг Андрэас Феербах Рэлігія ёсць прызнанне, сцверджанне пачуццяў у супярэчнасці з пачуццямі.
Прызначэнне рэлігіі
Праз свае дактрыну, этыку і рытуал рэлігія:
Разам з іншымі рэлігійнымі ўтварэннямі рэлігія спрыяе:
Светапаглядныя канцэпцыі
Згодна з рэлігійным светапоглядам, рэчаіснасцю кіруюць нейкія звышнатуральныя сілы. У паганстве гэтыя сілы часта падобныя на людзей знешне а таксама/альбо паводзінамі (гэты падыход называецца антропамарфізмам). У монатэістычных рэлігіях (пачынаючы з іўдаізму) Бог не антрапаморфны, хоць некаторыя канфесіі монатэістычных рэлігій і выкарыстоўаюць антропаморфныя вобразы па тых ці іншых прычынах.
Ранейшыя формы рэлігійнага светапогляду характэрызаваліся політэізмам (сін. шматбожжа, паганства, ідалапаклонства. Кожны бог (дух, ідал і т.п.) у такой сістэме адказвае за штось сваё, яны адрозніваюцца адзін ад аднаго цэлым шэрагам характарыстык і іх адносіны між сабою нярэдка нагадваюць узаемаадносіны ў чалавечым грамадстве (напрыклад, паганскія богі часцяком б'юцца паміж сабою, інтрыгуюць і г.д.). Рэлігіі, якія лічаць, што Бог існуе толькі адзін, завуцца монатэістычнымі. Светапоглядная сістэма, якая лічыць, што Бога (багоў) увогуле няма і ўсё можна растлумачыць матэрыяльнымі прычынамі, называецца атэізм.
На працягу гісторыі чалавецтва рэлігіёзныя погляды паступова трансфарміраваліся, пераходзячы ад прымітыўнага абажэння прыродных з'яў і аб'ектаў да абстрактных канцэпцыяў Вярхоўнага Бажаства, якое нельга ані цалкам зразумець, ані дасягнуць. Чалавек на шляху разумення навакольнага свету адчувае непераадольную прагу растлумачыць усё незразумелае ў якіхсці больш-менш прызвычайных тэрмінах, у выніку чаго такія з'явы, як маланка, вецер, вулканіныя вытокі і г.д. у старажытныя (і нават адносна нядаўнія) часы тлумачыліся дзейнасцю нейкіх уяўных істот, знешне падобных да жывёл або людзей, але вялікшых памераў і неверагоднае моцы. Напрыклад, яшчэ ў XIX стагоддзі шматлікія хрысціяне верылі, нібыта маланка адбываецца таму, што Прарок Ілля едзе па небе ў сваёй калясніцы і гоніць перад сабою бесаў з дапамогай маланак. Гэтыя ўяўленні, канечне, ні ў якой ступені не выцякаюць з вучэнняў хрысціянства, хутчэй тут можна заўважыць спадчыну паганства (калісь славяне верылі ў бога маланак Перуна, а ўжо потым яго «замянілі» на Прарока Іллю). Калі ж мы возьмем адну з апошніх па часе фарміравання сусветных рэлігій (напрыклад іслам), дык убачым, што тут Бог дэкларуецца як абсалютна недасягальная, неабсяжная Існасць, Стваральнік Сусвету, які існуе па-за межамі часу і прасторы, вышэй за людcкую прагу зразумець Яго. «Богу належаць Усход і Заход; куды б Вы не звярнуліся, дык там Аблічча Божае; Бог — Усёаб'емлючы, Усёведаючы» (Каран II, 109).
Політэістычныя рэлігіі (паганства)
Антрапаморфная існасць ідалаў натуральным чынам прадугледжвае, што дасягнуць іх прыхільнасці можна матэрыяльнымі сродкамі — падарункамі (у тым ліку чалавечымі і іншымі ахвярамі), угаворамі (то бок звярнуцца да іх з малітваю, якая, у тым ліку, можа мець характар самаўхвалення ці нават падману) альбо асобымі ўчынкамі, якія б спадабаліся ідалу. Адной з самых складаных і дасканала распрацаваных сістэм політэістычнага светапогляду была рэлігія Старажытнай Грэцыі, якую з цягам часу перанялі рымляне. У старажытных грэкаў існаваў шматлікі, але строга акрэслены пантэон чалавекападобных багоў (Зеўс, Апалон, Афрадыта, Арэс, Аід і г.д.) і паўбагоў (герояў), і знутры гэтага пантэона дзейнічала жорсткая іерархія. Старажытнагрэчаскія багі і паўбагі паводзяць сябе таксама, як і людзі, і, у залежнасці ад іх паступкаў, адбываюцца тыя ці іншыя здарэнні.
Монатэістычныя рэлігіі
Упершыню канцэпцыя адзінабожжа была сфармулявана ў іўдаізме (першым Прарокам якога можна лічыць Адама). Галоўны прарок у іўдаізме, Майсей (משה), атрымаў ад Бога 10 запаветаў на гары Сінай. Гэтыя дзесяць маральных прынцыпаў, спраектаваныя потым на хрысціянства, сталі моцным фундаментам цывілізацыі, якую прынята зараз называць «еўрапейскаю». Наколькі гэта было даўно, дае ўяўленне яўрэйскі каляндар. Увогуле, любая монатэістычная рэлігія распачынае ўласны каляндар, які звычайна пачынаецца з пераломнага для дадзенай рэлігіі моманту. Згода з асноўнымі сусветнымі рэлігіямі, хрысціянскаму 2005 года ад Нараджэння Хрыстова адпавядаюць: іўдаізм — 5765 год ад Стварэння Свету, іслам — 1426 год Хіджры, будызм — 2549 год эры Нірвана, бахаі — 162 год эры бахаі.
Іўдаізм узнік не сам па сабе, з нічога, а ўвабраў у сябе ўяўленні папярэдніх рэлігійных канцэпцыяў. У яго ўваходзілі ўсе бакі жыцця чалавечага. Іўдзей — гэта адначасова і рэлігійная, і нацыянальная прыналежнасць (яўрэй), і абавязковасць следаваць зводу санітарна-гігіенічных правілаў, які апісвае ўсё штодзённае жыццё чалавека (кашрут). Іўдаізм звычайна адносяць да сусветных рэлігій (збольшага таму, што з ім маюць крэўную сувязь хрысціянства і іслам), хоць у ім і няма некаторых неабходных дзеля акрэслення сусветнае рэлігіі рысаў: адносная нешматлікасць вернікаў; у іўдаізм цыжка перайсці, дамінуючая большасць вернікаў належыць да яго ад нараджэння. Тое ж самае можна сказаць і адносна некаторых іншых рэлігій, якія часам залічваюць да сусветных (напрыклад, зараастрызм), аднак жа пры надаванні статусу таго ці іншага вучэння трэба ўлічваць усю сукупнасць яго характарыстык, у тым ліку і пройдзены ім гістарычны шлях. Той жа зараастрызм калісьці быў адкрыты дзеля людзей любой нацыянальнасці. Тым не менш, першай сапраўды сусветнай рэлігіяй стала, безумоўна, хрысціянства.
Хрысціянства, якое першапачаткова лічылася сектаю знутры іўдаізму, аддзяліла ўласна рэлігію ад супутных культурных фактараў, і, такім чынам, з'яўляецца наступным этапам развіцця рэлігійнага мыслення. Для хрысціянства «няма ні эліна, ні яўрэя», у тым сэнсе, што хрысціянства, у адрозненне ад іўдаізму, не цікавіць нацыянальная прыналежнасць чалавека. Няма ў ім і амаль ніякіх санітарна-гігіенічных прадпісаў кшталту кашруту. Узяўшы з іўдаізму толькі саму светапоглядную канцэпцыю адзінабожжа, хрысціянства адкінула ўсе архаізмы, што не тычацца непасрэдна рэлігіі, а гэтым, у сваю чаргу, зняўшы з верніка шмат абмежаванняў, што і дазволіла еўрапейскай цывілізацыі паступова прагрэсаваць. Адным з найважнейшых навацыяў хрысціянства трэба лічыць змену канцэпцыі служэння Богу з досыць фармальнай ідэі прынясення матэрыяльных дароў і ахвяр (дарэчы, у іўдаізме яшчэ захаваўся звычай прыносіць у ахвяру жывёл альбо іншыя матэрыяльныя каштоўнасці) на ідэю асабістай ахвяравасці. Хрыстос атаясамляў сябе з ахвярным ягняткам («агнцам»), які традыцыйна прыносяць на алтар прававернымі іудзеямі з мэтай заваяваць большую схільнасць Усявышняга. Гэтым Ён прадэманстраваў, што не трэба «адкупляцца» ад Бога, але неабходна прысвяціць служэнню Богу ўсяго сябе без рэшты. Гэтая ідэя з'яўляецца фундаментальнаю ў хрысціянстве.
Іслам узнік на Аравійскім паўвостраве, дзе ў той час валадарыла паганства. Некаторыя заходнія рэлігіяведы схільныя сцвярджаць, што Мухамад (Мухамед) шмат што пазычыў з іўдаізму і хрысціянства, аднак гэты пункт гледжання ўяўляецца на дадзены момант даволі хісткім. Хоць да VII стагоддзя нашае эры хрысціянства ўжо распаўсюдзілася на велізарную тэрыторыю, у тым ліку і паўднёвае ўзбярэжжа Міжземнага мора, на тэрыторыі Аравійскага паўвострава яго паслядоўнікі былі не вельмі шматлікія. Адзінае хрысціянскае царства — Емен — якім на момант нараджэння Мухамада валадарылі эфіопы-монафізіты, пры чым падчас станаўлення ісламу перайшло пад уладу персаў-маздэанцаў. З іншага боку, кланы і плямёны аравіі жылі побач з яўрэямі і хрысціянамі на працягу некалькіх стагоддзяў, і былі добра знаёмыя з ідэяй монатэізму. Прыкладам, Варака, стрыечны брат Хадыджы, жонкі Мухамада, быў хрысціянінам. Монатэісты ці людзі з монатэістычнымі схільнасцямі ў светапоглядзе былі ў той час вядомыя як «ханіфы». Лічылася, што яны ёсць вернікамі Аўраама, што б гэта не значыла. Аднак ніякія ханіфы, што жылі ў Мецы або ў яе асяроддзях, не ўплывалі істотна на вобраз мысляў жыхароў гэтага горада.
Іслам прызнае ў якасці Прарокаў заснавальнікаў усіх папярэдніх монатэістычных рэлігій, упершыню ўводзячы канцэпцыю прагрэсіўнага Адкравення:
Уласна слова «Алах» — гэта арабская форма вымаўлення яўрэйскага слова «Элохім» (אלוהים), што ў перакладзе значыць Бог (а не імя Бога, як гэта няправільна пазнчана ў шматлікіх крыніцах). З лінгвістычнага гледжання слова Элохім значыць «Богі», хоць і мае рэальна значэнне «Бог» у адзіночным ліку. «Ім» (ים) — гэта прыстаўка, якая азначае множны лік (мужчынскага роду), таму ў ісламе яна і адкінута, і, у выніку, атрымаўся «Элох», у арабскім вымаўленні «Алах». З іўдаізму ў іслам перайшлі некаторыя нормы кашруту — напрыклад, абразанне і забарона на ўжыванне свініны, што магчыма, звязана са сходнасцю кліматычных умоў Ізраіля і Аравіі. Кашрут увайшоў у іслам толькі часткова, таму прававерны мусульманін можа есці кашэрную ежу яўрэяў, а вось іўдзей мусульманскую ежу — не. Але ёсць адна ўласцівасць, прысутная ісламу, але непрысутная іўдаізму. Гэта строгая забарона на ўжыванне спіртных напояў. Акрамя таго, у ісламе ўведзены вельмі жорсткія нормы, якія накіраваныя супраць няшлюбных палавых сувязяў.
Вера бахаі — самая маладая з монатэістычных рэлігій, якая зарадзілася ў XIX ст. ў Персіі ва ўмовах эканамічнага і палітычнага крызісу тагачаснага мусульманства, які суправаджаўся шырокім распаўсюджаннем маргінальных рэлігійных груп, перш за ўсё, месіянскага характару. Глебай для веравучэння бахаі стала Адкравенне адразу двух прарокаў — Баба і Бахаулы. Іх цэнтральнай ідэяй, якая знаходзіць выяўленне ў канцэпцыі Вечнага Запавету (вечных зносін Бога з чалавецтвам праз Адкрыццё (Адкравенне) яго пасланнікаў), з'яўляецца адзінства (Бога, чалавецтва і рэлігій). Бог, згодна з верай бахаі, адзіны і трансцэндэнтны (сутнасць яго ў поўнай меры не пазнавальная, ведаць аб ім можна толькі праз яго Прарокаў). Пад адзінствам рэлігій маецца на ўвазе не ідэя аб'яднання рэлігійных арганізацый у адну (бахаі нейтральна адносяцца да экуменізму), але іх агульная крыніца (Бог) і сутнаснае адзінства фундаментальных прынцыпаў (пры гэтым сцвярджаецца эвалюцыя культавых і сацыяльна-этычных аспектаў рэлігіі, якія Бог дае праз сваіх пасланнікаў для кожнай эпохі).
Вера бахаі хутка распаўсюдзілася па ўсяму свету і ў наш час ахоплівае 182 краіны. У больш чым 11 тыс. суполак бахаі налічваецца прыкладна 6 — 7 млн вернікаў (розныя крыніцы фіксуюць колькасць бахаі ў дыяпазоне ад 5 да 8 млн чалавек).
Ганна Анатолеўна Касьянава
Ганна Анатолеўна Касьянава (Мельнічэнка) (Ганна Анатоліївна Касьянова (Мельниченко), нар., ) — украінская спартсменка, якая спецыялізуецца ў лёгкаатлетычным мнагабор’і. Чэмпіёнка свету ў сямібор’і (2013). Заслужаны майстар спорту.
Біяграфія
Нарадзілася 24 красавіка 1983 г. у Тбілісі. Скончыла Крэменчугскі нацыянальны ўніверсітэт ім. Міхаіла Астраградскага. Першы трэнер Вікторыя Казлова. Таксама трэніравалася ў Дзмітрыя Лепы.
Спартыўная кар’ера
У жніўні 2012 года ў Лондане на летніх Алімпійскіх гульнях у сямібор’і прыйшла да фінішу 10-й з вынікам 6392 ачкі. У сакавіку 2013 года ў Гётэбаргу на Чэмпіянаце Еўропы па лёгкай атлетыцы ў памяшканні выйграла бронзавы медаль у пяцібор’і з вынікам 4604 ачкоў. У 2013 годзе Ганна Мельнічэнка заваявала срэбра на Суперлізе Кубка Еўропы і ўзначальвала сусветны рэйтынг шматборак.
13 жніўня 2013 года ў Маскве на Чэмпіянаце свету па лёгкай атлетыцы выйграла залаты медаль у сямібор’і з вынікам 6586 ачкоў[5] — стаўшы чэмпіёнам свету па лёгкай атлетыцы. Гэтая ўзнагарода стала першым золатам незалежнай Украіны ў жаночым мнагабор’і.
24 жніўня 2013 г. узнагароджана ордэнам княгіні Вольгі III ступені — за значны асабісты ўклад у дзяржаўнае будаўніцтва, сацыяльна-эканамічнае, навукова-тэхнічнае, культурна-адукацыйнае развіццё Украіны, важкія працоўныя дасягненні і высокі прафесіяналізм.
Названа лепшым спартсменам Запарожжа 2013 года. У Запарожжы Мельнічэнка прадстаўляла Школу вышэйшага спартыўнага майстэрства, спартыўны клуб «Металург», ФСТ «Украіна». У 2014 годзе выйшла замуж за Аляксея Касьянава і змяніла прозвішча. Згодна з міжнароднымі правіламі два гады пасля змены прозвішча Ганна выступала пад падвойным прозвішчам.
У 2017 годзе была дыскваліфікаваная на 9 месяцаў за прымяненне кламіфена.
Тайвань
Тайв́ань, афіцыйна Рэспубліка Кітай — часткова прызнаная дзяржава ва Усходняй Азіі. Раней кіраўніцтва Рэспублікі Кітай кантралявала ўсе тэрыторыі, за якімі замацаваная назва Кітай, акрамя Макаа і Ганконга. Але ж пасля грамадзянскай вайны кіраўніцтва Рэспублікі Кітай было выгнана па-за межы мацерыка; зараз яно кантралюе толькі тэрыторыі астравоў Тайвань, Пескадорас, Кіньмень, Дунша і Мацу. З пачатка 1990-ых гадоў усё часцей выкарыстоўваецца ў СМІ і паўсядзённым ужытку па ўсім свеце назва Тайвань, калі размова ідзе пра Рэспубліку Кітай, назва Кітай жа ёсць практычна манапалізаванаю Кітайскай Народнай Рэспублікай. У міжнародных арганізацыях і, напрыклад, на Алімпійскіх гульнях, Рэспубліка Кітай удзельнічае з імем Кітайскі Тайбэй.
Палітычны статус
Нягледзячы на страту ўлады на тэрыторыі мацерыка, Рэспубліка Кітай дэ-юрэ пазначае сваёй сталіцай горад Нанкін, і да гэтага часу афіцыйна прэтэндуе на землі Кітайскай Народнай Рэспублікі, цэнтральнаазіяцкіх дзяржаў былога СССР, Манголіі, паўночнай М'янмы, хаця сучасны ўрад не звяртае асаблівай увагі на былыя ўладанні. А Кітайская Народная Рэспубліка, у сваю чаргу, не прызнае за законнае існаванне Рэспублікі Кітай і таму прэтэндуе на яе тэрыторыю.
Кітайская Народная Рэспубліка і па сённяшні дзень намагаецца дасягнуць кансэнсусу і мірна ўніфікаваць Кітай. На выпадак, калі «мірная ўніфікацыя» не здарыцца, Кітайская Народная Рэспубліка ладзіць на ўзбярэжжы Фуджыян ракеты, накіраваныя супраць Рэспублікі Кітай і рыхтуецца да ваеннага ўварвання на яе тэрыторыю. У сваю чаргу, ЗША рыхтуюць войскі Рэспублікі Кітай і экспартуюць амерыканскую зброю на Тайвань. ЗША маюць свой погляд на сітуацыю ў рэгіёне. Згодна з ім, мінулыя непаразуменні не павінны зрабіцца прычынай агрэсіі супраць Тайваня.
У самім Тайвані існуюць розныя меркаванні наконт гэтага. Кіруючая партыя Гаміньдан згодна з пазіцыяй ЗША і не адмаўляе магчымую ўніфікацыю ў больш-менш аддаленай будучыні. Аднак яна мае шэраг патрабаванняў, якія абавязкова павінна выканаць Кітайская Народная Рэспубліка, калі хоча, каб краіны аб'ядналіся. Вось яны: Дэмакратычная прагрэсіўная партыя таксама падтрымлівае пазіцыю ЗША, аднак выключае магчымасць уніфікацыі і выступае за адмову ад тэрытарыяльных прэтэнзій і за абвяшчэнне незалежнасці краіны пад назвай Рэспубліка Тайвань.
Згодна з «палітыкай аднаго Кітая», якую праводзяць Кітайская Народная Рэспубліка і Тайвань, усе краіны, якія ўсталявалі дыпламатычныя дачыненні з адной дзяржавай, не могуць мець стасункі з другой. У абход гэтага патрабавання, Тайвань у большасці краін свету стварыў «Прадстаўніцтвы Тайваня ў пытаннях культуры і эканомікі». Гэтыя прадстаўніцтвы, па дыяпазоне абавязкаў і пытанняў, што там разглядаюць, падобны да дыпламатычных пасольстваў. А ў 25 краінах свету знаходзяцца афіцыйныя пасольствы Тайваня.
Таксама, «палітыка адзінага Кітая» зазначае, што КНР будзе ўдзельнічаць толькі ў тых арганізацыях, дзе не прызнаны Тайвань. Раней (з 1945), Тайвань быў членам-заснавальнікам ААН. Аднак у 1971 права прадстаўніцтва Кітая ў арганізацыі і Савеце Бяспекі было перададзена КНР, а Рэспубліка Кітай пазбаўлена членства. На Алімпійскіх гульнях забараняецца ўзнімаць тайваньскі сцяг і выконваць нацыянальны гімн.
Таму наладжванне стасункаў з КНР на сённяшні дзень з'яўляецца прыярытэтным кірункам палітыкі РК. На гэта накіравана знешняя палітыка Тайваня
Візантыйская Балгарыя
Візантыйская Балгарыя - перыяд у гісторыі Балгарыі, які доўжыўся з 1018 па 1186 год, падчас якога яе тэрыторыя знаходзілася пад уладай Візантыйскай імперыі.
Гісторыя
У 1018 годзе, пасля ўпартай і жорсткай барацьбы, візантыйскі імператар Васіль II Балгарабойца знішчыў Першае Балгарскае царства і ўключыў яго землі ў склад Візантыі. Балгарская царква была падпарадкавана Канстанцінопальскаму патрыярху, а многія шляхетныя балгарскія роды былі пераселены ў азіяцкую частку імперыі.
Пасля гэтага балгары неаднаразова рабілі паўстанні супраць візантыйскага валадарства — паўстанне Пятра Дэляна ў 1040—1041, Георгія Вотеха ў 1072 годзе , але ўсе яны былі задушаны.
Балгарская дзяржаўнасць была адноўлена ў 1186 годзе, дзякуючы новаму, на гэты раз паспяховаму паўстанню пад кіраўніцтвам братоў Пятра і Асеня. Было абвешчана незалежнае Другое Балгарскае царства, а браты сталі яго царамі.
Нататкі
<references group="" responsive="1">
Пансан
Пансан ( пам. 300) — карэйскі ван, чатырнаццаты кіраўнік дзяржавы Кагуро перыяду Трох дзяржаў.
Біяграфія
Быў старэйшым сынам вана Сачхона. З юнацкіх гадоў меў рэпутацыю напышлівага, зайздроснага і распуснага чалавека. Адразу пасля каранацыі Пансан загадаў забіць свайго дзядзьку, абвінаваціўшы яго ў здрадзе.
У 293 годзе ў Кагуро ўварваліся плямёны сяньбі. Пансан схаваўся ў гарах, а супраць сяньбі выступіў кіраўнік поўначы Ко Но-джа і атрымаў перамогу над захопнікамі, за што быў узнагароджаны ванам.
У 296 годзе адбыўся моцны мароз і град, якія вынішчылі ўраджай, аднак кароль, нягледзячы на шматлікія скаргі народа, працягваў рэканструкцыю ўласнага палаца.
У наступным месяцы ван абвінаваціў у змове свайго малодшага брата і прымусіў яго здзейсніць самагубства. Зрэшты сын апошняга, будучы ван, здолеў збегчы і выратаваць сваё жыццё.
Урэшце, у 300 годзе міністры вана арганізавалі пераварот, зрынулі і прымусілі здзейсніць самагубства Пансана і двух яго сыноў, а трон заняў яго пляменнік Мічхон.
Сігеева
Сігеева — тапонім.
Базша (Паўладарская вобласць)
Базша — сяло ў Майскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Баскольскай сельскай акругі. Код КАТА — 555637200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 253 чалавекі (130 мужчын і 123 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 102 чалавекі (59 мужчын і 43 жанчыны).
Карыбскі цюлень-манах
Карыбскі цюлень-манах (Monachus tropicalis) — прадстаўнік роду цюлені-манахі (Monachus), сямейства сапраўдныя цюлені (Phocidae). Знаходзіцца пад пагрозай знікнення, магчыма, знік.
NGC 5776
NGC 5776 (іншыя абазначэнні — MCG 1-38-18, ZWG 48.67, NPM1G +03.0456, PGC 53289) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Халопава
Халопава — тапонім.
Хоціна
Хоціна — тапонім.
Евангелле Вучыцельнае
«Евангелле Вучыцельнае» — помнік старажытнабеларускага кнігадрукавання, першае на Беларусі друкаванае евангелле. Выдадзена І. Фёдаравым і П. Мсціслаўцам у 1569 у Заблудаве на царкоўнаславянскай мове. Вядома больш за 40 экзэмпляраў. «Евангелле вучыцельнае» неаднаразова перавыдавалася.
Змест
Евангелле акрамя біблейскага тэксту змяшчае творы візантыйскай, балгарскай і старажытнарускай пісьменнасці, у тым ліку «Слова на ўшэсце» Кірылы Тураўскага. Мае прадмову, напісаную гетманам ВКЛ Р. Хадкевічам.
Апісанне
Надрукавана фарматам у аркуш (407 аркушаў) з выкарыстаннем паўустаўнага шрыфту маскоўскага выдання «». У аздобе спалучаны рысы маскоўскага і беларускага кнігадрукавання: тытульны ліст, гравюры з выявай герба Хадкевіча (мяркуюць, што выканаў Мсціславец), 3 застаўкі, 6 канцовак, 2 ініцыялы, 77 ламбардаў (дробных ініцыялаў). Застаўкі выкананы ў так званым старадрукарскім стылі (спалучэнне адлюстраванняў акантавага ліста, кедравых шышак, граната і іншае) белымі лініямі па чорным фоне (двойчы) і чорнымі па белым.
Сяргей Іванавіч Пляшчанка
Сяргей Іванавіч Пля́шчанка (Сергей Иванович Плященко, ) — вучоны ў галіне зоагігіены, доктар ветэрынарных навук (1972), прафесар (1972), Заслужаны дзеяч навукі БССР (1979).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Шыраева (Калачэеўскі раён, Варонежская вобласць, Расія). Скончыў тэхнікум і працаваў у сельскай гаспадарцы. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з 1942 года ў народным апалчэнні і дзеючай арміі. У 1951 годзе скончыў Ленінградскі ветэрынарны інстытут і ў 1954 годзе аспірантуру пры ім. У 1955 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю і пачаў працу ў Гродзенскім сельскагаспадарчым інстытуце, дзе прайшоў працоўны шлях ад асістэнта да дэкана заатэхнічнага факультэта. У 1957 годзе яму было прысвоена навуковае званне дацэнт. З 1960 года С. І. Пляшчанка ў Беларускім навукова-даследчым інстытуце жывёлагадоўлі, у 1992—2004 гадах — у Беларускім аграрным тэхнічным універсітэце.
Навуковая дзейнасць
Займаўся пытаннямі гігіены сельскагаспадарчай жывёлы на фермах і прамысловых комплексах, зніжэння іх уздзеяння на навакольнае асяроддзе, эканоміі водных рэсурсаў, выкарыстоўваемых у тэхналагічных працэсах, барацьбы са шкоднымі насякомымі і інш.
Аўтар больш за 600 навуковых прац, у тым ліку манаграфій, даведнікаў, вучэбна-метадычных дапаможнікаў.
Сярод апублікаванага:
Аўтар і сааўтар шэрагу патэнтаў і рацыяналізатарскіх прапаноў. Узнагароджаны знакам «Вынаходнік СССР».
Уваходзіў у склад Вышэйшай атэстацыйнай камісіі СССР. З 1974 года ўваходзіў у склад Экспертнага савета і Экспертнай групы жывёлагадоўлі і ветэрынарыі Акадэміі навук СССР.
Трэцца-сул’Ада
Трэцца-сул'Ада (Trezzo sull'Adda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мілан.
Насельніцтва складае 12412 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 955 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 20056. Тэлефонны код — 02.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Gaetano.
Спіс плывунцоў Беларусі
На Беларусі каля 100 відаў
Расійская акупацыя Херсонскай вобласці
Расійская акупацыя Херсонскай вобласці — ваенная акупацыя, якая працягваецца 2 сакавіка 2022 года на тэрыторыі Херсонскай вобласці Украіны. Афіцыйная назва акупацыйнай улады — Херсонская ваенна-грамадзянская адміністрацыя    (Херсонская военно-гражданская администрация). Ваенная акупацыйная зона ўтварылася пасля заняцця Херсона і большай часткі Херсонскай вобласці, што прывяло да фактычнага кантролю над большасцю тэрыторыі вобласці расійскім урадам і яго ўзброенымі сіламі.
У сярэдзіне траўня 2022 года кіраўніцтва Херсонскай ваенна-цывільнай адміністрацыі заявіла пра намер анексаваць вобласць у склад Расійскай Федэрацыі «па ўзоры Таўрычаскай губерні». Увосень Расія плануе правесці рэферэндумы пра далучэнне Запарожскай і Херсонскай абласцей да Расіі. У ліпені расійскія ўлады распаўсюдзілі расійскія законы пра вайсковую цэнзуру 2022 года на Херсонскую вобласць з дэпартацыяй у Расію як пакаранне за парушэнне.
Лапландыя
Лапла́ндыя (саам.: Sápmi, Sámeednam, Lappi, Lappland і Lapland) — назва культурнага рэгіёна, які традыцыйна засяляюць саамы (лопары, лапландцы). Размешчаная ў Паўночнай Еўропе (поўнач Фенаскандыі). Лапландыя ніколі не з’яўлялася адной дзяржавай; у цяперашні час яна падзеленая паміж чатырма дзяржавамі: Нарвегіяй, Швецыяй, Фінляндыяй і Расіяй (Кольскі паўвостраў).
Аяз Муталібаў
Аяз Ніязаў аглы Муталібаў (Ayaz Niyazi oğlu Mütəllibov;, Баку, Азербайджанская ССР — , Баку, Азербайджан) — савецкі і азербайджанскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, Старшыня Савета Міністраў Азербайджанскай ССР (1989—1990), Першы Сакратар ЦК Кампартыі Азербайджанскай ССР (1990), першы прэзідэнт Азербайджана (1991—1992).
Чарнова
Чарнова:
Шалухіна
Шалухіна:
NGC 5777
NGC 5777 (іншыя абазначэнні — UGC 9568, MCG 10-21-34, ZWG 296.18, FGC 1822, IRAS14499+5910, PGC 53043) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Дракон.
Друйка
Назву Дру́йка маюць:
Ваўчкі (Вілейскі раён)
Ваўчкі́ (, Волчки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета.
Новаграмыцкі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Новаграмыцкі (Новастараграмыцкі) сельсавет у складзе Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Веткаўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Глыбаўскага, Пацёскага і Шэйкагуткаўскага (Шэйкаўскага) сельсаветаў. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Веткаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Барталамееўскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў складзе Гомельскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Веткаўскага раёна. У 1968 годзе скасаваны пасёлак Чырвоная Зорка (зліўся з вёскай Барталамееўка). 21 кастрычніка 1968 года ў склад Беседскага сельсавета перададзены вёска Барталамееўка і пасёлкі Васток, Петухоўка, у склад сельсавета са Стаўбунскага сельсавета перададзена вёска Рудня Стаўбунская. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Новаграмыцкага сельсавета 7 населеных пунктаў. 28 студзеня 1991 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Барталамееўскага, Неглюбскага і Стаўбунскага сельсаветаў.
Жанатлек (Паўладарская вобласць)
Жанатлек — сяло ў Майскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Баскольскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 31 км к северо-западу от села Кактабэ. Код КАТА — 555637300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 328 чалавек (157 мужчын і 171 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 115 чалавек (60 мужчын і 55 жанчын).
Ягор Арцёмавіч Юрчанка
Ягор Арцёмавіч Ю́рчанка ( — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, палкавы інжынер 842-га стралковага палка  Варонежскага фронту, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Нарадзіўся 3 лютага 1919 года ў вёсцы Палыкавічы Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці, у сялянскай сям'і. Беларус. Член КПСС з 1942 года. Адукацыя сярэдняя. Працаваў на цагляным заводзе.
У 1939 годзе прызваны ў рады Чырвонай Арміі. У 1941 годзе скончыў Барысаўскае ваеннае інжынернае вучылішча. У баях Вялікай Айчыннай вайны са студзеня 1942 года. Ваяваў на Варонежскім фронце. Удзельнік баёў пад Масквой, Сталінградам, Курскай бітвы, вызвалення Украіны, Польшчы, вайны з Японіяй у 1945 годзе.
Палкавы інжынер 842-га стралковага палка капітан Я. А. Юрчанка вызначыўся пры фарсіраванні Дняпра ў раёне сяла на поўнач ад Кіева. У ноч на 27 верасня 1943 года ён умела арганізаваў пераправу на правы бераг ракі дэсантнай групы, а ў наступныя дні — усяго асабістага складу палка, артылерыі, боепрыпасаў. Быў паранены, але працягваў кіраваць пераправай.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 кастрычніка 1943 за мужнасць і гераізм, праяўленыя пры фарсіраванні Дняпра і ўтрыманні плацдарму капітану Ягору Арцёмавічу Юрчанка прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» (№ 1841).
Браслаўскія азёры (нацыянальны парк)
Браслаўскія азёры — нацыянальны парк на паўночным захадзе Беларусі, у Віцебскай вобласці.
Нацыянальны парк служыць абароне ўнікальных прыродных комплексаў ад гаспадарчай дзейнасці чалавека, зберажэнню іх для будучых пакаленняў. Ён быў створаны ў жніўні 1995 г. Ядром стала Браслаўская група азёр. У склад парка ўвайшла паўднёвая частка Браслаўскага раёна са значнымі балотнымі і ляснымі масівамі. Агульная плошча нацыянальнага парку складае 71,5 тыс. га. З поўначы на поўдзень ён цягнецца на 56 км, пры шырыні ад 7 да 29 км. Каля 17 % яго тэрыторыі займаюць азёры, лясы складаюць 46 % паверхні.
У межах Нацыяльнага парку знаходзіцца шэраг цікавых помнікаў прыроды. Гэта асобныя ярка выражаныя ледніковыя формы рэльефу, вялікія валуны, астравы на азёрах, біягрупы рэдкіх дрэў. Маляўнічасць мясцовых ландшафтаў абумоўлена прысутнасцю Браслаўскай грады.
Нацыянальны парк змяшчае шматлікія помнікі гісторыі і культуры: гарадзішчы розных эпох, курганныя захаванні, культавыя пабудовы.
Батанікі налічылі на тэрыторыі парку каля 500 відаў флоры, 20 відаў з'яўляюцца рэдкімі для Беларусі.
У Нацыянальным парку «Браслаўскія азёры» вядзецца навуковая дзейнасць, а таксама праца па ахове прыроды. Цэнтр Нацыянальнага парку — г. Браслаў, дзе размешчана кіраўніцтва і навуковая база. Працоўны калектыў Нацпарку налічвае амаль 600 чал.
Уваходзіць у структуру Кіраўніцтва справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Жывёльны свет
Нацыянальны парк мае багаты і шматлікі жывёльны свет: тут сустракаецца 189 відаў птушак, з іх 45 відаў адносіцца да рэдкіх і знікаючых.
Сярод жывел, занесеных у Чырвоную кнігу Беларусі, вылучаюцца:, , , , , , ,.
Іншыя жыхары браслаўскіх лясоў:, , , , , , і г.д.
Касцёл Святога Юрыя (Невель)
Касцёл Святога Юрыя — колішні касцёл у горадзе Невелі Пскоўскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Першы прыхадскі касцёл разам з зямлёй для яго і плябаніяй быў фундаваны каралём Жыгімонтам III 20 сакавіка 1625 года, але ў выніку наступных войн ён ужо не існаваў.
Метрычныя кнігі зноўку былі заведзены пасля 1685 года. Згодна са звесткамі, апублікаванымі Станіславам Казловым-Струцінскім, Януш Радзівіл будуе бажніцу і драўляную капліцу на могілках. Пазней гэты першы гістарычна падцверджаны храм быў аддадзены грэка-каталікам (уніятам) і пабудаваны новы, ужо мураваны. Візітацыя за 1818 года пазначае дату пачатку будаўніцтва — 12 красавіка 1745 года.
У 1930-я гады касцёл быў закрыты. Пасля Другой сусветнай вайны храм уцалеў з нязначнымі пашкоджаннямі, але ў 1956 годзе касцёл быў зруйнаваны.
Архітэктура
У візітацыях 1830—1850 гадоў захавалася апісанне бажніцы ''«…касцёл 1785 ксяндзом Прэлатам і пробашчам Невельскім Сутоцкім [пабудаваны], шырыні 36 аршынаў, даўжыні-42, вышыні-22, з дзвюма вежамі — 31,5 аршынаў; алтароў тры, вокнаў 9. Дзверы адны і таксама ўваход праз закрыстыю пробашча, хор, чатыры спавядальні, арган, тры званы, у левай вежы — ўсялякае начыньне касцёльнае… часціца Дрэва св. Крыжа…»''.
Гарадскі стадыён імя Яўгена Паўтына
Гарадскі стадыён імя Яўгена Паўтына (Stadion Miejski im. Eugeniusza Połtyna) — шматфункцыянальны стадыён у горадзе Быдгашч. Максімальная ўмяшчальнасць — 1 000 чалавек. З’яўляецца хатнім стадыёнам жаночага футбольнага клуба «Быдгашч» і каманды па амерыканскім футболе «Арчэрс». З 2006 года стадыёну прысвоена імя спартыўнага дзеяча, Яўгена Паўтына.
Вапрыа-д’Ада
Вапрыа-д'Ада (Vaprio d'Adda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мілан.
Насельніцтва складае 7039 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1006 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 20069. Тэлефонны код — 02.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Жоўтая мазаіка фасолі
Жоўтая мазаіка фасолі  — хвароба раслін, выкліканая вірусам жоўтай мазаікі фасолі. Часта развіваецца на бабовых, але пашкоджвае і расліны іншых сямействаў, у прыватнасці.
На гладыёлусах
На маладым лісці з’яўляюцца бледна-зялёныя або жаўтаватыя плямы рознай велічыні і формы, якія потым некратызуюцца. Гладкаафарбаваныя сарты набываюць стракатую афарбоўку, на пялёстках бледнаафарбаваных кветак узнікаюць пурпуровыя палосы, краі пялёсткаў злёгку закручваюцца, клубнецыбуліны драбнеюць і не даюць кветак.
Часопіс для ўсіх (1932)
Часопіс для ўсіх — беларускі палітычна-літаратуны часопіс у Заходняй Беларусі. Легальнае выданне, неафіцыйна належыла КПЗБ.
13 сакавіка 1932 выдадзены адзіны нумар часопісу накладам 2 тысячы асобнікаў. Выдавец У.Шыран.
Наклад часопіса канфіскаваны польскай паліцыяй, а далейшае выданне забароненае.
За ўдзел у выданні 27 красавіка 1932 арыштаваны Максім Танк і зняволены ў віленскай турме Лукішкі.
Знешняя палітыка Шры-Ланкі
Шры-Ланка — член узначальваемай Вялікабрытаніяй Садружнасці з 1948 года, «План Каломба» — з 1950 года, ААН — з 1955 года, Руху недалучэння — з 1961 года, Паўднёва-Азіяцкай арганізацыі рэгіянальнага супрацоўніцтва (СААРК) з 1985 і шмат якіх іншых міжнародных арганізацый.
Шры-Ланка ў ААН
Прыкметны яе ўдзел у працы ААН — прадстаўнік Шры Ланкі з'яўляўся намеснікам Генсакратара ААН па пытаннях раззбраення (1998 – 2003) і ўзначальваў камітэт ААН па раззбраенні, другі прадстаўнік Шры Ланкі — старшыня камітэта ААН па барацьбе з міжнародным тэрарызмам. Каломба выступае за ўмацаванне цэнтральнай ролі ААН як універсальнай прылады ўрэгулявання міжнародных адносін, за лікавае пашырэнне складу Рады Бяспекі, якое ўлічвае як геаграфічны фактар, так і справядлівае прадстаўніцтва развітых і развіваючыхся дзяржаў. Шры Ланка выказваецца супраць ужывання аднабаковых адвольных сілавых акцый у дачыненні да суверэнных дзяржаў. Шры Ланка падтрымлівае высілкі па пасоўванні ідэі стварэння глабальнае сістэм кантролю за нераспаўсюджаннем ракетных і ядзерных тэхналогій. Шры Ланка традыцыйна выступае за стварэнне ў розных раёнах свету, у тым ліку ў Паўднёвай Азіі, зон, вольных ад ядзернай зброі, за наладжванне эфектыўнага міжнароднага супрацоўніцтва ў барацьбе з тэрарызмам, за далучэнне ўсіх дзяржаў да міжнародна-прававых актаў па барацьбе з ім.
Адносіны з Беларуссю
Дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Дэмакратычнай Сацыялістычнай Рэспублікай Шры-Ланка ўсталяваны 20 лістапада 2000 г. У 2004 годзе ў Мінску адкрыта Ганаровае консульства Шры-Ланкі. Пасол Рэспублікі Беларусь у Індыі і Шры-Ланцы (па сумяшчальніцтве) Прыма В.А. ўручыў даверчыя граматы Прэзідэнту Шры-Ланкі Махінду Раджапаксе 20 снежня 2012 г.
25-27 жніўня 2013 г. адбыўся першы ў гісторыі афіцыйны візіт Прэзідэнта Шры-Ланкі (Махінда Раджапаксе) у Рэспубліку Беларусь. 17-21 лістапада 2014 г. Шры-Ланку наведала беларуская парламенцкая дэлегацыя на чале са Старшынёй Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Андрэйчанкам У.П.
NGC 5778
NGC 5778 (іншыя абазначэнні — NGC 5825, DRCG 31-35, UGC 9590, VV 766, MCG 3-38-50, NPM1G +18.0429, ZWG 105.66, PGC 53279) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5778, NGC 5825.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Інэс Ланжэўяль
Інэс Ланжэўяль (фр.: Inès Longevial; 20 лістапада 1990, Ажэн , Францыя) — французская мастачка.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзілася ў паўднёва-заходняй Францыі ў горадзе Ажэн. Заахвочаная сваёй маці, Інеэс напісала першыя карціны ва ўзросце 8 гадоў. «Акрамя кароткага перыяду, калі я вагалася паміж касманаўтам і стылістам, я заўсёды жадала маляваць », — кажа яна. Яна атрымала ступень бакалаўра ST2A (Навукі і тэхналогіі дызайну і прыкладнога мастацтва) і DSAA ў Тулузе.
Сцвярджае, што яе карціны натхнёныя мастакамі Пабла Пікаса і Педра Альмадоварам.
У 23 гады Інэс пераехала ў Парыж, дзе зразумела, наколькі яе натхняе сельская мясцовасць і якой невычэрпнай крыніцай з’яўляецца ў творчасці мастачкі.
У лістападзе 2013 года стварыла свой акаўнт у Instagram, каб дзяліцца сваімі працамі. У 2022 годзе ў яго больш за 340 000 падпісчыкаў.
У сакавіку 2018 года трапіла на вокладку часопіса Juxtapoz. У тым жа годзе яна была абраная для распрацоўкі новай абмежаванай серыі бутэлькі Evian and Badoit з агенцтвам BETC.
У 2020 годзе выступала супраць паліцэйскага гвалту, удзельнічаючы ў зборы ахвяраванняў для Адамы Траорэ.
У чэрвені 2021 года выстаўлялася на Christie's Paris у рамках выставы Women in art ("Жанчыны ў мастацтве").
Імгла
Імгла — атмасферная з’ява, памутненне ніжніх слаёў атмасферы ў выглядзе шэрай, бялявай або жаўтаватай заслоны ад вялікай колькасці дробных цвёрдых часціц пылу ці дыму. Бачнасць пры імгле вагаецца ад 1 да 9 км, а часам можа зніжацца да некалькіх сотняў і нават дзясяткаў метраў (у выніку лясных і стэпавых пажараў, а ў пустынях ў выніку моцнай пыльнай буры). Імгла часта ўзнікае з прычыны інтэнсіўнай эрозіі глебы, пры пыльных бурах у пустэльных і стэпавых раёнах, а таксама ў выніку задымлення паветра пры лясных пажарах, над прамысловымі прадпрыемствамі і населенымі пунктамі. Пры ўтварэнні імглы адносная вільготнасць паветра звычайна менш за 85 %, у адрозненне ад туману і дымкі.
Кентубек (Паўладарская вобласць)
Кентубек — сяло ў Майскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Кентубекскай сельскай акругі. Код КАТА — 555639100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1309 чалавек (641 мужчына і 668 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 1071 чалавек (509 мужчын і 562 жанчыны).
Сэрвач (Вілейскі раён)
Сэ́рвач (, Сервачь), да 2003 года Вялі́кая Сэ́рвач (, Великая Сервачь) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета.
Леанід Мікалаевіч Апанасюк
Леанід Мікалаевіч Апанасюк (, в. Партызанская,, Гомельская вобласць — ) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 8 студзеня 1956 года ў в. Партызанская Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці.
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію, заатэхнік.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дваіх дзяцей.
Вядомыя асобы Архангельска
Вядомыя ўраджэнцы Архангельска:
Ала Пятроўна Кудлай
Ала Пятроўна Кудлай (нар., Ласыніўка, Ніжынскі раён, Чарнігаўская вобласць, УССР) — украінская. Народная артыстка Украіны (1997).
Спіс аб’ектаў PGC (1904001—1905000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1904001—1905000)
NGC 5779
NGC 5779 (іншыя абазначэнні — MCG 9-24-48, ZWG 273.31, NPM1G +56.0187, PGC 53090) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пылкагалоўнік чырвоны
Пылкагалоўнік чырвоны, Прастрэл (Cephalanthera rubra) — від шматгадовых раслін сямейства Архідныя, які сустракаецца ў Еўропе.
Арэал
Дадзены від сустракаецца ў наступных еўрапейскіх краінах :
У Расіі вобласць распаўсюджанне падзелена на дзве часткі: адна знаходзіцца ў цэнтры еўрапейскай часткі (Тамбоўская, Бранская, Тульская, Калужская, Смаленская, Ніжагародская вобласці і Мардовія), другая — на Паўночным Каўказе. Таксама сустракаецца на Палессі.
Апісанне
Сцёблы вышынёй 10—60 см, апушаныя ў верхняй частцы з 3—6 ланцэтнымі лісцямі з вострымі кончыкамі на кожным. Суквецці друзлыя, кветкі ад ружова-фіялетавых да чырвоных. Квітнеюць з чэрвеня па ліпень, насенне — дробнае і шматлікае. Карэнішчы круглявыя, часта растуць амаль вертыкальна.
Кветкі валодаюць зручнай для наведвання насякомых пляцоўкай. Палініі размешчаны прама над нектарнікам. Восы часта наведваюць кветкі для падмацавання сіл. Нектар пылкагалоўніка змяшчае сумесь этанолу і наркатычных рэчываў — ап’янёная казурка менш звяртае ўвагі на прыліплы пылок. Часта восы п’янеюць настолькі, што не могуць узляцець.
Асяроддзем пасялення з’яўляюцца асветленыя схілы ў лясах на вапнавых глебах.
Уладзімір Мікалаевіч Крыловіч
Уладзімір Мікалаевіч Крыловіч (, в. Крыловічы, цяпер Дзяржынскі раён Мінскай вобласці —, Мінск) — беларускі акцёр, адзін з заснавальнікаў беларускага тэатра. Заслужаны артыст БССР (1931).
Веніямін Блажэнны
Веніямін Блажэнны, сапр. Веніямін Міхайлавіч Айзенштат (нар., Копысь — , Мінск) — рускамоўны мінскі паэт.
Біяграфія
Пасля пераезду сям’і вучыўся ў школах Віцебска. У 1941 годзе пасля першага курса Віцебскага настаўніцкага інстытута апынуўся ў эвакуацыі ў Багародску Горкаўскай вобласці, куды з Віцебска была эвакуіравана шчацінна-шчотачная фабрыка, на якой працаваў бацька паэта. Быў прызнаны нягодным для вайсковай службы і таму працаваў настаўнікам гісторыі ў няпоўных сярэдніх школах Белгародскага, Кітоўскага і Сямёнаўскага раёнаў.
У 1946 годзе вярнуўся ў Беларусь, жыў у Мінску, працаваў пераплётчыкам, чарцёжнікам, мастаком камбіната бытавых паслуг. Так як сам быў прызнаны інвалідам 2 групы, працаваў фатографам-лабарантам у арцелі інвалідаў імя Кірава. Працаваў карэктарам машынапіснага цэха. У 1975 годзе звольніўся з працы па стане здароўя. З 1981 года — пенсіянер па старасці.
Творчасць
Літаратурнай дзейнасцю пачаў займацца з 1940 года. Першыя вершы датуюцца 1943 годам; першая публікацыя ў 1982 годзе, а першая кніга выйшла ў 1990 годзе. Вершы змяшчалі як мінскія, так і маскоўскія, рыжскія перыядычныя выданні: «Новый мир», «Знамя», «Звезда», «Нёман», «Даугава», «Кризис цивилизации», альманах «Петрополь».
Паэзія Блажэннага ўжо ў пачатку 1990-х гадоў прыцягнула да сябе найбольшую ўвагу сваёй рэлігійнай завостранасцю. Яго лірычны суб’ект разлютавана папракае Бога за пакуты слабых і нявінных (не толькі людзей, але і жывёл). Аўтар дзвюх паэтычных кніжак: «Возвращение к душе» (Масква, 1990), «Слух сердца» (Мінск, 1990).
Нягледзячы на няўдзел у літаратурным жыцці Беларусі (толькі за некалькі месяцаў да смерці Блажэнны быў запрошаны ў рэдакцыйны савет часопіса «Няміга літаратурная»), Веніямін Блажэнны стаў у 1990-я гады цэнтральнай фігурай у рускай паэзіі Беларусі, аказаўшы ўплыў на шэраг аўтараў.
Веніямін Айзенштат вёў цесную перапіску з Пастэрнакам, Таркоўскім і іншымі вядомымі дзеячамі культуры, якія даволі высока ацэньвалі творчасць паэта.
Некаторыя яго творы выйшлі пасля яго смерці.
Уладзімір Аксёнаў
Уладзімір Аксёнаў:
Зуева
Зуева — жаночая форма прозвішча Зуеў.
Імдзінская вайна
Імдзінская вайна, Сямігадовая вайна — вайна на Карэйскім паўвостраве ў перыяд з 1592 па 1598 год, уключае 2 няўдалыя ўварванні японскіх сіл у Карэю. Японскі кіраўнік Тоётомі Хідэесі меў намер заваяваць Кітай і таму звярнуўся да карэйскай дынастыі Часон, каб атрымаць дапамогу, а таксама дазвол на праход праз іх тэрыторыю. Аднак, пасля доўгіх перамоў, просьба была адхіленая па прычыне боязі Карэі апусташэння з боку японцаў. Хідэесі, атрымаўшы адмову, пачаў фармаваць войскі і ў 1592 годзе пачалося ўварванне японцаў у Карэю.
Цэла-Сурыгонэ
Насельніцтва складае 1110 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 278 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 20080. Тэлефонны код — 02.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Ірына Дзянісаўна Дзідзічэнка
Ірына Дзянісаўна Дзідзічэнка  — савецкая і беларуская артыстка балета. Заслужаная артыстка БССР (1964).
Біяграфія
У 1955 годзе скончыла Ленінградскае харэаграфічнае вучылішча. Вучылася ў класе.
Працавала ў тэатрах оперы і балета і. У 1959—1975 салістка Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі.
Валодаючы выразнай пластыкай, моцным сцэнічным тэмпераментам, Дзідзічэнка паказала сябе яркай характарнай танцоўшчыцай.
Сярод яе работ: партыі Мадэрнісцкай танцоўшчыцы, Карчмаркі («Мара» і «Выбранніца» Я. Глебава), Марты («Святло і цені» Г. Вагнера), Мерседэс і Вулічнай танцоўшчыцы («Дон Кіхот» Л. Мінкуса), Анітры («Пер Гюнт» на музыку Э. Грыга), Каляровай дзяўчыны («Сцежкаю грому» К. Караева), Феі Карабос («Спячая прыгажуня» П. Чайкоўскага); індускі танец («Баядэрка» Л. Мінкуса), іспанскі, венгерскі («Лебядзінае возера» П. Чайкоўскага), сарацынскі («» А. Глазунова), іспанскі танец, мазурка («» С. Пракоф’ева), кракавяк («» Б. Асаф’ева), гадзітанскі, этрускі танцы («» А. Хачатурана); характарныя танцы ў операх «Князь Ігар» А. Барадзіна, «Хаваншчына» М. Мусаргскага, «Кармэн» Ж. Бізэ.
Бон
Бон (Bonn, Bonn) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія, на рацэ Рэйн. Насельніцтва — 314 926 чалавек (паводле дадзеных на 30 ліпеня 2007 г.), займае 19-е месца паводле жыхароў сярод гарадоў Германіі.
З 3 лістапада 1949 года да 3 кастрычніка 1990 — сталіца ФРГ. Пасля аб'яднання Германіі сталіцай адзінай дзяржавы зрабіўся Берлін.