cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хімічная палярнасць
Палярныя малекулы ўзаемадзейнічаюць праз дыполь-дыпольныя міжмалекулярныя сілы і вадародныя сувязі. Палярнасць ляжыць у аснове шэрагу фізічных уласцівасцей, уключаючы паверхневае нацяжэнне, растваральнасць і тэмпературы плаўлення і кіпення.
Палярнасць сувязяў
Не ўсе атамы прыцягваюць электроны з аднолькавай сілай. Велічыня «цягі», якую атам аказвае на свае электроны, называецца яго электраадмоўнасцю. Атамы з высокай электраадмоўнасцю, такія як фтор, кісларод і азот — аказваюць большую сілу прыцягнення да электронаў, чым атамы з меншай электраадмоўнасцю, такія як шчолачныя і шчолачназямельныя металы. Усё разам гэта прыводзіць да нераўнамернага размеркавання электронаў паміж атамамі, паколькі электроны будуць набліжацца да атама з больш высокай электраадмоўнасцю.
Паколькі электроны маюць адмоўны зарад, няроўнае размеркаванне электронаў у сувязі прыводзіць да ўтварэння электрычнага дыполя: падзелу станоўчага і адмоўнага электрычных зарадаў. Паколькі колькасць зарада, які падзяляецца ў такіх дыполях, звычайна меншая за фундаментальны зарад, іх называюць частковымі зарадамі, якія пазначаюцца як \delta + (дэльта плюс) і \delta - (дэльта мінус). Гэтыя сімвалы былі ўведзены сэрам Крыстаферам Інголдам і доктарам Эдыт Хільдай (Ашэрвуд) Інголд у 1926 годзе. Дыпольны момант сувязі разлічваецца шляхам множання колькасці падзеленага зарада і адлегласці паміж зарадамі.
Гэтыя дыполі ўнутры малекул могуць узаемадзейнічаць з дыполямі ў іншых малекулах, ствараючы дыполь-дыпольныя міжмалекулярныя сілы.
2003 год у гісторыі астраноміі
2003 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Сант’Андрэа-дзі-Конца
Сант'Андрэа-дзі-Конца (Sant'Andrea di Conza) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 1930 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 322 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 83053. Тэлефонны код — 0827.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Забор’е (Чашніцкі раён)
Забо́р’е (, Заборье) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Да 7 ліпеня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Красналуцкага сельсавета.
IC 2313
IC 2313 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Вікулава (Цюменская вобласць)
Вікулава (Ви́кулово) — сяло ў Цюменскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Вікулаўскага муніцыпальнага раёна. У сяле функцыянуе бальніца. Дзейнічаюць 2 сярэднеадукацыйныя школы і 3 дзіцячыя садкі.
IC 2313
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вуліца Карла-Юхана
Вуліца перасякае ўвесь цэнтр Осла; тэрыторыя горада на захад палаца лічыцца Заходнім Осла, на ўсход ад цэнтральнага вакзала — Усходнім. Даўжыня перавышае 1 км. Уздоўж Карла-Юхана размешчаны асноўныя гарадскія славутасці, уключаючы кафедральны сабор Осла, будынак Стортынга, Нарвежскі нацыянальны тэатр і палацавы парк.
Суцінка
Даўжыня ракі 10 км. Плошча вадазбору 44 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,5 м/км. Пачынаецца з меліярацыйных каналаў каля паўночна-заходняй ускраіны вёскі Крамок (Асіповіцкі раён), упадае ў Тальку прыкладна за 1 км у напрамку на паўночны ўсход ад паўночнай ускраіны вёскі Суцін (Пухавіцкі раён). Рэчышча каналізаванае. Вадазбор раўнінны.
Вікулава (Цюменская вобласць)
Свята-Троіцкі храм 1820 года пабудовы.
Імя А.С. Масельскага (станцыя метро)
'''Імя А.С. Масельскага''' (Імені О.С. Масельського, ) — станцыя Халаднагірска-Заводскай лініі Харкаўскага метрапалітэна. З моманту адкрыцця і да 25 лютага 2004 называлася «Індустрыяльная».
Капліца (Чамброва)
Капліца — каталіцкая капліца былой сядзібы ў Чамброве, размешчаная на могілках за 1,3 км на поўнач ад Валеўкі, справа ад дарогі «Баранавічы — Навагрудак — Іўе».
Гісторыя
Пабудавана ў 1896 годзе з цэглы як надмагілле ўладальніка маёнтка Чамброва Карповіча.
Капліца, якая доўга стаяла разбуранай, была адноўлена па ініцыятыве Генеральнага консула Рэспублікі Польшча ў Гродне Ярослаў Ксёнжак пры фінансавай падтрымцы Польскага нацыянальнага фонду. Стварыць праект з гістарычнай дакладнасцю дапамаглі архіўныя матэрыялы і працы фатографа Яна Булгака. Была адноўлена фігура Хрыста, які нясе крыж, ад якой заставалася толькі частка тулава, праведзена добраўпарадкаванне тэрыторыі, выкладзена дарожка і ўстаноўлены лаўкі.
24 верасня 2019 года адноўленая капліца была ўрачыста асвечана біскупам гродзенскім Аляксандрам Кашкевічам. На цырымоніі прысутнічалі нашчадкі звязаных з гэтым месцам родаў Карповічаў і Булгакаў, польскія дыпламаты з Гродна і Мінска, улады Польскага нацыянальнага фонду, прадстаўнікі польскага МЗС, маршалкоўскай управы Падляскага ваяводства і кіраўніцтва Навагрудскага раёна.
Капліца ўключана ў турыстычны маршурт «Шляхам Адама Міцкевіча».
23 лістапада 2021 рашэннем Гродзенскага абласнога савета па пытаннях гісторыка-культурнай спадчыны капліцы прысвоены статус гісторыка-культурнай каштоўнасці 3-й катэгорыі.
Архітэктура
Помнік архітэктуры позняга класіцызму. Вырашана ўзнятай на кубападобны пастамент 4-граннай вежай пад сферычным купалам. Другі ярус адкрыты арачнымі прасветамі і прызначаўся для сакральнай скульптуры; апяразаны карнізам з сухарыкамі, крапаваны па вуглах 3-чацвяртнымі калонамі.
Прудзіны (Крупскі раён)
Прудзі́ны (, Прудины) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Гісторыя
Вёска Прудзіны (Прудзенская Слабада) заснавана ў пачатку XVII стагоддзя, належала Станіславу Галінскаму. Упамінаецца ў інвентары Бобрскага маёнтка 1614 года. У 1667 годзе — уласнасць аршанскага земскага суддзі Ераніма Камара, потым у закладзе ў Антонія Сіпайлы. У 1743 годзе — маёнтак, уладанне Багдановіча.
У 1909 годзе вёска ў складзе Абчугскай воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні. З 20 жніўня 1924 года ў Абчугскім сельсавеце Чарэйскага, з 8 ліпеня 1931 года — Крупскага раёнаў. У 1930 годзе створаны калгас «Перамога».
У Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1941 па чэрвень 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. У ліпені 1943 года гітлераўцы расстралялі 18 жыхароў за дапамогу партызанам. У 1960 годзе на ўшанаванне іх памяці пастаўлены абеліск. На франтах вайны і ў партызанскай барацьбе загінулі 27 чалавек. Потым вёска была ў складзе калгаса «Слабада». З 5 мая 1962 года вёска ў складзе Акцябрскага сельсавета, з 28 ліпеня 1966 года — у складзе Бобрскага сельсавета , з 31 сакавіка 1977 года — зноў у складзе Абчугскага сельсавета.
На 1 студзеня 1998 года працавалі крама, жывёлагадоўчая ферма.
Мінесотскі галадальны эксперымент
Мінесотскі галадальны эксперымент (Minnesota Starvation Experiment), таксама вядомы як Мінесотскі напаўгаладальны эксперымент (Minnesota Semi-Starvation Experiment), Мінесотскі галадальна-аднаўляльны эксперымент (Minnesota Starvation-Recovery Experiment), Галадальнае даследаванне (Starvation Study) — клінічнае даследаванне, праведзенае Універсітэтам Мінесоты з 19 лістапада 1944 да 20 снежня 1945 года, для выяўлення фізіялагічных і псіхалагічных наступстваў цяжкіх і працяглых абмежаванняў харчавання і эфектыўнасці дыетычных рэабілітацыйных стратэгій.
Мэты даследавання былі дваякія: па-першае, зрабіць вычарпальную справаздачу на тэму чалавечага голаду на грунце лабараторнага мадэлявання цяжкага масавага голаду і, па-другое, ужыць атрыманыя навуковыя вынікі, каб дапамагчы саюзнікам у аказанні першай дапамогі ахвярам голаду ў Еўропе і Азіі ў канцы Другой сусветнай вайны. На пачатку 1944 года было прызнана, што мільёны людзей у сур’ёзнай небяспецы масавага голаду, і неабходна інфармацыя пра наступствы напаўгаладання і ўплыў розных рэабілітацыйных стратэгій, каб аказанне пасляваеннай дапамогі было эфектыўным.
Даследаванне здзяйснялася ў каардынацыі з праграмай Civilian Public Service (CPS; Цывільная грамадская служба) і Selective Service System (Сістэма службы прызыву) ЗША, у ім бралі ўдзел 36 чалавек, адабраных з групы болей за 200 добраахвотнікаў з CPS.
Даследаванне было раздзелена на тры фазы: 12-тыднёвая кантрольная фаза, калі рабіліся фізіялагічныя і псіхалагічныя назіранні для выяўлення зыходнага ўзроўню кожнага суб’екта; 24-тыднёвая фаза галадання, калі спажыванне калорый у кожнага суб’екта было рэзка зніжана, у выніку кожны губляў у сярэднім 25 % вагі цела; і, урэшце, фаза аднаўлення, калі добраахвотнікі харчаваліся па розных рэабілітацыйных дыетах. Два суб’екты былі звольнены за невыкананне дыетычных абмежаванняў падчас галоднай фазы, дадзеныя двух іншых не выкарыстоўваліся ў аналізе вынікаў.
Асноўныя даследчыкі
Ансель Кейс — вядучы даследчык эксперымента. Адказваў за агульны нагляд за дзейнасцю ў Лабараторыі фізіялагічнай гігіены і непасрэдна адказваў за рэнтгенаграфію і адміністрацыйную работу у праекце. Кейс заснаваў Лабараторыю фізіялагічнай гігіены ва Універсітэце Мінесоты ў 1940 годзе, пасля таго як пакінуў Гарвардскую лабараторыю стамляльнасці (Harvard’s Fatigue Laboratory) і Клініку Маё (Mayo Clinic). З 1941 года служыў спецыяльным асістэнтам сакратара Ваеннага дэпартаменту ЗША і супрацоўнічаў з арміяй у распрацоўцы рацыёнаў для войскаў у баявых дзеяннях (K-ration). . Кейс быў дырэктарам Лабараторыі фізіялогічнай гігіены напрацягу 26 гадоў, выйшаў на пенсію ў 1972 годзе з Універсітэта Мінесоты пасля выдатнай 36-гадовай кар’еры.
Олаф Мікельсен адказваў за хімічныя аналізы, праведзеныя ў Лабараторыі фізіялагічный гігіены падчас эксперымента, і за штодзённы рэжым харчавання суб’ектаў, у тым ліку нагляд за кухняй і яе персаналам. Падчас эксперымента быў дацэнтам кафедры біяхіміі і фізіялагічнай гігіены ва Універсітэце Мінесоты. Атрымаў ступень Ph.D. у біяхіміі ад Універсітэта Вісконсіна ў 1939 годзе.
Генры Лонгстрыт Тэйлар адказваў за адбор 36 добраахвотнікаў з CPS, падтрыліваў іх маральны дух і ўдзел у эксперыменце. Падчас эксперыменту супрацоўнічаў з Осцінам Хеншэлем у правядзенні фізічных практыкаванняў, заняткаў па дыханні і паставе. Атрымаў Ph.D. ад Універсітэта Мінесоты ў 1941 годзе і пачаў працаваць у Лабараторыі фізіялагічнай гігіены, адначасова супрацоўнічаў з кафедрай фізіялогіі. Яго даследаванні былі засяроджаны на праблемах фізіялогіі сардэчна-сасудзістай сістэмы, рэгуляцыі тэмпературы, абмену рэчываў і харчавання, старэння і сардэчна-сасудзістай эпідэміялогіі.
Осцін Хеншель дзяліў з Тэйларам адказнасць за адбор добраахвотнікаў з CPS і, апроч таго, адказваў за марфалогію крыві і планаваў усе аналізы і вымярэнні суб’ектаў падчас эксперыменту. Працаваў у Лабараторыі фізіялагічнай гігіены і на медыцынскім факультэце Універсітэта Мінесоты.
Ёзаф Брожак (1914—2004) адказваў за псіхалагічныя даследаванні падчас эксперымента, у т.л. псіхаматорныя тэсты, антрапаметрычныя вымярэнні і статыстычны аналіз вынікаў. Брожак атрымаў доктарскую ступень ў Карлавым універсітэце (Прага, Чэхаславакія) у 1937 годзе. У 1939 годзе эміграваў у ЗША і з 1941 года працаваў у Лабараторыі фізіялагічнай гігіены пры Універсітэце Мінесоты, дзе займаш шэраг пасад напрацягу 17 гадоў. Яго даследаванні ў Лабараторыі фізіялагічнай гігіены тычыліся недаядання і паводзін, візуальнага асвятлення і працаздольнасці, а таксама старэння.
Удзел добраахвотнікаў
З 36 добраахвотнікаў 15 былі прыхажанамі гістарычных мірных цэркваў (менанітаў, царквы братоў, квакераў). Былі і іншыя, у т.л. метадысты, прэсвітарыяне, баптысты і па адным іўдзеі, епіскапале, евангелісце-рефарматары, вучні Хрыста, кангрэгацыяналісце і місіянеры евангелічнага завету, а таксама два дабраахвотнікі, якія не паведамілі свае веравызнанні.
36 добраахвотнікаў CPS у эксперыменце: Уільям Андэрсан, Гаральд Блікенстаф, Вендэл Бероўз, Эдвард Коўлз, Джордж Эбелінг, Карлайл Фрэдэрык, Джаспер Гарнер, Лестэр Глік, Джеймс Грэм, Эрл Хэкман, Роска Хінкль, Макс Кампельман, Сэм Лег, Філіп Лільенгрэн, Говард Латс, Роберт Мак-Калаг, Уільям Мак-Рэйнальдс, Дэн Мілер, Л. Уэслі Мілер, Рычард Мандзі, Даніэль Пікак, Джэймс Плаўгер, Вудра Рэйнватар, Дональд Сандэрс, Седрык (Генры) Шолберг, Чарлз Сміт, Уільям Стэнтан, Рэйманд Самерс, Маршал Сатан, Кенэт Татл, Роберт Вілвак, Уільям Уолес, Франклін Уоткінс, У. Эрл Вейгандт, Роберт Уілаўбі і Джэральд Уілснэк.
Мэты і метады
Асноўнай мэтай эксперыменту было дэтальнае вывучэнне фізіялагічных і псіхалагічных наступстваў працяглага, групавога напаўгадання здаровых мужчын, а таксама іх наступнай рэабілітацыі з гэтага стану. Для дасягненняў гэтых мэтаў 12-месячны эксперымент быў раздзелены на чатыры этапы:
Даследчыкі адсочвалі вагу кожнага суб’екта як функцыю часу, які прайшоў ад пачатку перыяду галадання. Для кожнага суб’екта чакалася, што графік залежнасці вагі ад часу, што і здзейснілася, сфарміруе пэўную крывую, крывую прагназавання страты вагі, характарыстыкі якой вызначаны да пачатку эксперымента. Вызначаныя крывыя аказаліся даволі прадказальнымі для большасці суб’ектаў. Калі суб’ект адхіліўся б ад сваёй крывой на нейкім тыдні, яго каларыйнасць на наступным тыдні была б скарэктавана, зменай колькасці хлеба і бульбы, каб вярнуць яго да крывой; аднак карэктыроўкі звычайна былі нязначнымі. Формы крывых былі выбраны «зыходзячы з канцэпцыі, што хуткасць страты вагі будзе паступова змяшацца і дасягаць адноснага плато» ўрэшце.
Для кожнага суб’екта крывая вагі і часа была ўзята квадратычнай ў часе (фактычна, парабалай адкрытай да верху) з мінімумам, размешчаным праз 24 тыдні, і ў гэты момант вага павінна быць роўнай канечнай мэтавай вазе цела (мінімум там, дзе крывая мае нулявы нахіл; гэта адпавядае адзначанаму вышэй «плато»). Матэматычна гэта значыць, што крывая для кожнага суб’екта была
дзе t час (у тыднях), які прайшоў ад пачатку перыяду галадання, W(t) вага суб’екта за час t, а таксама W_{f} канечная вага, якой суб’ект павінен дасягнуць у канцы 24-тыднёвага перыяду. Канстанта K вызначаецца патрабаваннем W(t=0) быць зыходнай вагой W_{i} т.б. праз рашэнне
Валянціна Мікалаеўна Бялявіна
Валянціна Мікалаеўна Бялявіна (нар., в. Крынкі, Лёзненскі раён) — беларускі навуковец, кандыдат гістарычных навук (1985).
Бярдзюжжа (Цюменская вобласць)
Бярдзюжжа (Бердю́жье) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Бярдзюжскага сельскага паселішча і Бярдзюжскага раёна Цюменскай вобласці Расіі. Бярдзюжжа размешчана на берагах двух невялікіх азёр — Малое і Вялікае Бярдзюжжа. Праз сяло праходзіць новая аўтадарога трасы Р254 «Іртыш» Курган — Ішым — Омск, у аб’езд казахстанскага ўчастка старой трасы. Адлегласць да Цюмені — 284 км, Ішыма — 90 км. Насельніцтва — 5827 чалавек (2021).
Мінесотскі галадальны эксперымент
Мэты і метады
для K; што дае
Валянціна Мікалаеўна Бялявіна
Біяграфія
У 1966 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. Працуе ў Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
1954 год у гісторыі музыкі
1954 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Валянціна Мікалаеўна Бялявіна
Навуковая дзейнасць
Даследуе матэрыяльную і духоўную культуру беларусаў і этнічных груп Беларусі.
Мінесотскі галадальны эксперымент
Мэты і метады
Напрацягу эксперыменту кожнаму суб’екту былі прызназначаны пэўныя рабочыя задачы, праходзіць 22 мілі (35 км) штотыдзень і весці асабісты дзённік. Перыядычна праводзіўся шырокі набор тэстаў, у т.л. збор дадзеных метабалічных і фізічных вымярэнняў; рэнтгеналагічныя даследаванні; параметры на бегавай дарожцы; інтэлектуальная і псіхалагічная ацэнка.
Валянціна Мікалаеўна Бялявіна
Навуковая дзейнасць
Адзін з аўтараў прац «Белорусская народная одежда» (1975), «Этнические процессы и уклад жизни» (1980), «Памятники этнографии» (1981), «Общественный, семейный быт и духовная культура Полесья» (1987), «Общественный быт и культура городского населения Беларуси» (1990), тамоў серыі «Белорусы»: «Истоки и этническое развитие» (2001), «Общественные традиции» (2002) і інш.
Мінесотскі галадальны эксперымент
Вынікі
Поўная справаздача пра вынікі эксперыменту была апублікавана ў 1950 годзе ў 1385-старонкавым дзвухтомніку пад назвай The Biology of Human Starvation (University of Minnesota Press). Праца з 50 раздзелаў змяшчае падрабязны аналіз фізіялагічных і псіхалагічных дадзеных, сабраных падчас эксперыменту, і ўсебаковы агляд літаратуры.
Сярод высноў эксперыменту было пацверджанне таго, што працяглае напаўгаладанне прыводзіць да значнага ўзмацнення дэпрэсіі, істэрыі і іпахондрыі, што вымяраецца з дапамогай Мінесотскага шматаспектнага асобаснага апытальніка (MMPI). І праўда, большасць суб’ектаў зведала перыяды моцных эмацыйных разладаў і дэпрэсіі. Падчас эксперыменту здараліся крайнія рэакцыі на псіхалагічныя эфекты, у т.л. самазнішчэнне (адзін суб’ект ампутаваў сабе тры пальцы рукі сякерай, хаця і не быў упэўнены, зрабіў ён гэта наўмысна ці выпадкова). Суб’екты праяўлялі заклапочанасць ежай, як у перыяд галадання, так і на фазе рэабілітацыі. Сексуальная зацікаўленасць была рэзка зменшылася, таксама ў суб’ектаў з’явіліся прыкметы сацыяльнай адасобленасці і ізаляцыі. Суб’екты паведамлялі пра зніжэнне канцэнтрацыі, здольнасці разумець і ацэньваць, хаця стандартныя тэсты не паказвалі рэальных прыкмет зніжэння здольнасцяў. Аднак гэта не мусіць успрымацца як паказчык таго, што здольнасць працаваць, аналізаваць і вучыцца не будзе залежаць ад голада або інтэнсіўнай дыеты. Назіралася заўважнае зніжэнне фізіялагічных працэсаў, што сведчыць пра зніжэнне ўзроўню асноўнага абмену рэчываў (базавага метабалічнага ўзроўню), т.б. колькасці энергіі, неабходнай арганізму ў стане поўнага спакою, у кожнага суб’екта, што адлюстроўвалася зніжэннем тэмпературы цела, дыхання і частаты сардэчных скарачэнняў. У некаторых суб’ектаў з’явіліся ацёкі канечнасцяў, напэўна, з-за зніжэння ўзроўню бялкоў плазмы, улічваючы, што здольнасць арганізма ствараць ключовыя бялкі, такія як альбумін, заснавана на даступных крыніцах энергіі.
Звязанае з эксперыментам
Адным з важнейшых назіранняў эксперыменту, якое абмяркоўвалася даследчыкамі ў галіне харчавання, у т.л. Анселям Кейсам, было тое, што фізічныя эфекты выкліканага падчас яго напаўгаладання набліжаюцца да ўмоў жыцця людзей з шэрагам харчавальных разладаў, такіх як нервовая анарэксія і нервовая булімія. У выніку эксперымента выказана дапушчэнне, што многія глыбокія сацыяльныя і псіхалагічныя наступствы гэтых раздалаў могуць выклікацца нястачай харчавання, а ачуньванне залежыць ад фізічнага харчавання і псіхалагічнага лячэння.
Сулееў (гміна)
Суле́еў (Sulejów) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пятркоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сулееве. Плошча гміны складае 188,24 км². Станам на 2007 год у гміне Сулееў пражывалі 15750 чалавек, шчыльнасць — 84 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 25 салецтваў.
Дэян Айдачыч
Дэян Айдачыч (Дејан Ајдачић, Dejan Ajdačić; нар. 22 января 1959, Бялград) — сербскі філолаг, этналiнгвiст, літаратуразнаўца, фалькларыст. Доктар філалагічных навук.
Доктарскую дысертацыю Свет дэманаў ў літаратуры сербскага рамантызму абараніў у 2000 годзе. Працаваў ва Універсітэцкай бібліятэцы ў Бялградзе да 2003 годзе. У Кіеўскім славістычным універсітэце выкладаў сербскую мову ў 2001—2007 гадах. З 2003 года працуе лектарам-дацэнтам і чытае лекцыі па сербскай літаратуры і мове ў Інстытуце філалогіі Кіеўскага нацыянальнага ўніверсітэта імя Тараса Шаўчэнкі. Чытаў лекцыі па фалькларыстыцы і гісторыі літаратуры паўднёвых славян у Вяліка-Тырнава (Балгарыя), Варшаве, Лодзі, Гданьску, Любліне (Польшча), Пескары (Італія).
Кола навуковых інтарэсаў: фальклор паўднёвых славян, сeрбская літаратура і славянскія літаратуры, этналінгвістыка. Публікаваў тэксты на сeрбскай, англійскай, балгарскай, італьянскай, украінскай, польскай і рускай мовах. Публікаваў пераклады з балгарскай, польскай, рускай і ўкраінскай моў.
Палац Спорту (станцыя метро, Харкаў)
Палац Спорту (Палац Спорту, ) — станцыя Халаднагірска-Заводскай лініі Харкаўскага метрапалітэна. З моманту адкрыцця і да 6 мая 1994 называлася «Камсамольская», да 17 мая 2016 «Маршала Жукава».
Бекарыстан бі
Бекарыстан бі — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Майдакольскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 44 км на захад ад раённага цэнтра, пасёлка Айтэке-Бі. Код КАТА — 434447100.
Арамашава
Арамашава (Арома́шево) — сяло ў Цюменскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Арамашаўскага раёна і Арамашаўскага сельскага паселішча. Размешчана на паўднёвы ўсход ад Цюмені на рацэ Вагай, якая з’яўляецца прытокам Іртыша. За 175 км (па прамой), 255 км (па трасе) ад Цюмені. Насельніцтва — 5420 чалавек (2021).
Бекарыстан бі
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2911 чалавек (1547 мужчын і 1364 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 2642 чалавекі (1425 мужчын і 1217 жанчын).
Віцебскі рабочы
«Віцебскі рабочы» — адна са старэйшых газет на Беларусі. Выходзіла з 11 лістапада 1917 па ліпень 2013 года. У розныя гады яна выходзіла пад рознымі лагатыпамі, а з красавіка 1938 года пачала насіць назву, якая захоўвалася да 2013 года. Выходзіла ў Віцебску 3 разы на тыдзень на беларускай і рускай мовах.
За 90 гадоў свайго існавання выйшла больш за 21,5 тысячы нумароў газеты.
Ваенна-марскі флот Расійскай імперыі
Рускі Імператарскі Флот  — флот Расійскай імперыі. Афіцыйнай датай нараджэння лічыцца 1696 год, год зараджэння рэгулярнага Расійскага флоту. Флот называўся так да кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года (перавароту).
Першыя Раманавы
Першае трохмачтавае судна, пабудаванае ў Расіі, было спушчана на ваду ў 1636 годзе ў падчас праўлення цара Міхаіла Фёдаравіча. Карабель быў пабудаваны па еўрапейскаму стандарту ў Балахне караблебудавальнікамі з Гольштэйна, Данія, і быў названы  Фрэдэрык. На жаль, падчас моцнага шторму, «Фрэдэрык» патануў у Каспійскім моры ў сваё першае плаванне.
Падчас руска-шведскай вайны 1656—1658 гадоў, рускія сілы захапілі шведскія крэпасці Даўгаўгрыва і Какенхаузен (перайменаваны ў Царэвіч-Дзмітрыеў) на Заходняй Дзвіне. Баярын Афанасій Лаўрэнцьевіч Ордзін-Нашчокін заснаваў суднабудаўнічыя верфі ў Царэвіч-Дзмітрыеве і пачаў будаўніцтва караблёў для плавання на Балтыйскім моры. Пасля сканчэння вайны Расія і Швецыя заключылі Кардыскі мірны дагавор у 1661 годзе, па выніках якога Расія вярнула Швецыі ўсё заваяваныя тэрыторыі і была вымушаная знішчыць усе караблі, закладзеныя ў Царэвіч-Дзмітрыеве. Ордзін-Нашчокін не страціў сваіх надзей і павярнуўся да ракіВолгі і Каспійскага мора. Атрымаўшы царскі дазвол, баярын запрасіў дацкіх караблебудавальнікаў у вёску Дзядзінава, якая знаходзіцца на рацэ Ака. Будаўніцтва караблёў пачалося зімой 1667 года. На працягу двух гадоў яны скончылі будаўніцтва чатырох караблёў: фрэгата Арол, і трох меншых судоў. Арол скончыў сваё плаванне таксама дрэнна як і Фрэдэрык- ён быў захоплены ў Астрахані ўзбунтаваўшыміся казакамі Сцяпана Разіна. Казакі абрабавалі і затым спалілі гэта судна.
У XVII стагоддзі рускія купцы і казакі пераплылі праз Белае мора на кочах, дасягнулі вусцяў рэк Лена, Калыма, і Індыгірка, і заснавалі паселішча ў рэгіёне верхняга Амура. Самым вядомым з гэтых першаадкрывальнікаў з’яўляецца Сямён Іванавіч Надзейна — у 1648 годзе ён праплыў па Паўночным Ледавітым акіяне ўсю даўжыню сучаснай Расіі, абмінуў Чукоцкі паўвостраў, перасёк Берынгава мора і выйшаў у Ціхі акіян.
The Daily Telegraph
Дэйлі тэлеграф (The Daily Telegraph, часам проста The Telegraph) — штодзённая брытанская газета, заснаваная ў 1855 годзе. Адна з найбольш папулярных і шматтыражных газет у Вялікабрытаніі нароўні з The Times, The Guardian і The Independent. Сярэдні штодзённы тыраж складае больш 600 тыс. экзэмпляраў.
Ваенна-марскі флот Расійскай імперыі
Флот Пятра Вялікага
Падчас другога Азоўскага паходу 1696 года супраць Турцыі, першы раз рускія вылучылі 4 лінейных карабля, 4 брандэры, 23 галеры, і 1300 Стругі, пабудаваных на рацэ Варонеж. Пасля заваявання крэпасці Азоў, Баярская дума абмеркавала рапарт Пятра аб гэтым паходзе і вырашыла пачаць будаўніцтва Ваенна-Марскога Флоту 20 кастрычніка 1696 года. Гэтая дата лічыцца афіцыйным днём нараджэння рэгулярнага Ваенна-Марскога Флоту Расіі, караблі якога былі пабудаваныя на верфі Варонежскага адміралцейства.
The Daily Telegraph
Да 2004 года знаходзілася пад кантролем медыя-магната Конрада Блэка. Пасля судовых разглядаў перайшла за 665 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў да кампаніі братоў Барклай (якія таксама кантралююць амерыканскую Chicago Sun-Times і ізраільскую Jerusalem Post).
Ваенна-марскі флот Расійскай імперыі
Флот Пятра Вялікага
Балтыйскі флот Расійскай імперыі быў пабудаваны падчас Вялікай Паўночнай вайны 1700—1721 гадоў. Будаўніцтва галернага флоту было пачата ў 1702—1704 гадах на некалькіх верфях знаходзяцца на эстуарыях рэк Сясь, Луга і Алонка. Для абароны заваяваных узбярэжжаў і для атак на варожыя марскія шляхі зносін у Балтыйскім моры быў створаны Парусны флот з караблёў, пабудаваных у Расіі і набытых у іншых краінах. У 1703—1723 гадах галоўная база балтыйскага флоту знаходзілася ў Санкт-Пецярбургу, і пасля гэтага ў горадзе Кранштат. Новыя базы былі створаны ў Выбарзе, Гелсінгфорсе, Рэвелі і Або. Спачатку Уладзімірскі загад кіраваў суднабудаўнічыя справамі, пазней гэтая функцыя была перададзена Адміралцейскаму прыказу.
У 1745 годзе Ваенна-Марскі Флот меў 130 ветразёвых караблёў, уключаючы 36 лінейных караблёў, 9 фрэгатаў, 3 шнявы, 5 бандэр і 77 дапаможных судоў. Вяслярны флот складаўся з 396 караблёў, уключаючы ў сябе 253 галеры і скампавеі і 143 брыганціны. Караблі былі пабудаваныя на 24 верфях, уключаючы верфі ў Варонежы, Казані, Перэяслаўлі, Архангельску, Аланцы, Пецярбургу і Астрахані.
Ваенна-марскія афіцэры паходзілі з дваран — матросы былі рэкрутамі з простых людзей. Тэрмін службы ва флоце быў пажыццёвым. Маладыя афіцэры навучаліся ў школе матэматычных і навігацыйных навук, заснаванай у 1701 годзе і часта дасылаліся для навучання і практыкі за мяжу. Замежнікі часта наймаліся для ваенна-марской службы, напрыклад шатландзец Томас Гордан — камандзір Кранштацкага порта. У 1718 годзе была ўтворана Адміралцейств-калегія- вышэйшы орган кіравання Ваенна-Марскога Флоту ў Расіі.
Прынцыпы арганізацыі ваенна-марскога флоту, метады адукацыі і практыкі для падрыхтоўкі будучых кадраў, а таксама і метады правядзення ваенных дзеянняў былі напісаны ў марскім статуце 1720 года — дакуменце, заснаваным на вопыце замежных краін. Пётр Першы, Фёдар Апраксін, Аляксей Сінявін, Навум Сінявін, Міхаіл Галіцын і іншыя, лічацца заснавальнікамі мастацтва марскога бою ў Расіі. Прынцыпы ваенна-марскога справы былі далей развітыя Рыгорам Спірыдавым, Фёдарам Ушаковым, і Дзмітрыем Сянявіным.
Ваенна-Марскі Флот Расійскай імперыі ў другой палове XVIII стагоддзя
У другой палове XVIII стагоддзя Ваенна-Марскі Флот Расійскай імперыі быў узмоцнены з-за больш актыўнай знешняй палітыкі Расіі і руска-турэцкіх войнаў за панаванне на Чорным моры. Першы раз у сваёй гісторыі Расія паслала ваенна-марскія эскадры з Балтыйскага мора ў аддалены тэатр баявых дзеянняў (гл. Архіпелагскія экспедыцыі рускага флоту, Першая Архіпелагская экспедыцыя). Падчас Чэсменскай бітвы 1770 года, эскадра адмірала Спірыдава разграміла турэцкую флатылію і дамаглася панавання ў Эгейскам моры. У 1771 годзе рускае войска заваявала ўзбярэжжа Керчанскага праліва і захапіла крэпасці Керч і Ені-Кале.
Пасля таго як рускія войскі падышлі да Дунаю, для абароны Дунайскага эстуарыя была сфарміравана Дунайская ваенная флатылія. У 1773 годзе, караблі Азоўскай флатыліі (зноў сфарміраванай у 1771 годзе) выйшлі ў Чорнае мора. Руска-турэцкая вайна 1768—1774 годоў скончылася перамогай Расійскай імперыі, у яе выніку да Расіі адышло ўсё ўзбярэжжа Азоўскага мора і частка берагавой лініі Чорнага мора паміж рэкамі Паўднёвы Буг і Днестр. Крым быў абвешчаны незалежнай дзяржавай пад расійскім пратэктаратам і ў 1783 годзе цалкам стаў часткай Расіі. У 1778 годзе быў заснаваны порт Херсон, у якім першы карабель Чарнаморскага флоту быў спушчаны на ваду ў 1783 годзе. Праз год там была ўжо поўная эскадра.
Пачатак XIX стагоддзя
У канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзяў, Ваенна-Марскі Флот Расіі стаў трэцім па велічыні ў свеце пасля Вялікабрытаніі і Францыі. Чарнаморскі флот меў у сваім складзе 5 лінейных караблёў і 19 фрэгатаў (1787), Балтыйскі флот меў 23 лінейных карабля і 130 фрэгаты (1788). У пачатку XIX стагоддзя Ваенна-Марскі Флот Расійскай імперыі складаўся з Чарнаморскага і Балтыйскага флатоў, каспійскай флатыліі, Беламорскай флатыліі і Ахоцкай флатыліі. У 1802 годзе было створана Міністэрства марскіх сіл (перайменавана ў марское міністэрства ў 1815 годзе).
У 1826 годзе быў пабудаваны першы ваенны параход Іжора(73.6 кв або 100 к. с.) ўзброены 8 гарматамі. У 1836 годзе быў пабудаваны першы параходафрэгат Богатырь(водазмяшчэннем — 1340 тон, магутнасць — 117 кв (240 к. с.), ўзбраенне — 28 гармат). Між 1803 і 1855 гадамі рускія мораплавацелі здзейснілі больш за 40 кругасветных і далёкіх падарожжаў, якія адыгралі значную ролю ў асваенні Далёкага Усходу, розных акіянаў і ціхаакіянскага аперацыйнага рэгіёна.
Крымская вайна і яе наступствы
Павольнае эканамічнае і прамысловае развіццё Расіі ў першай палове XIX стагоддзя сталі прычынай яе адставання ад Еўропы ў галіне параходабудавання. Да пачатку Крымскай вайны ў 1853 годзе Расія мела Чарнаморскі і Балтыйскі флаты, Архангельскую, Каспійскую і Камчацкую флатыліі — агульнай колькасцю ў 40 лінейных караблёў, 15 фрэгатаў, 24 карветы і брыгі, 16 параходафрэгатаў і г. д.
Агульная колькасць асабістага складу флоту складала 91000 чалавек. Прыгоннае права мела вельмі неспрыяльны ўплыў на развіццё Ваенна-Марскога Флоту — асабліва на Балтыйскім флоце, які быў вядомы за асабліва жорсткую муштру.
Дзякуючы адміралам Міхаілу Лазараву, Паўлу Нахімаву, Уладзіміру Карнілаву і Уладзіміру Істоміну матросы Чарнаморскага флоту былі добра навучаны мастацтву ваенна-марской справы і марскім традыцыям, якія падтрымліваліся з часоў адмірала Ушакова.
Пасля заканчэння Крымскай вайны, Расія занялася будаўніцтвам паравых браняносцаў, манітораў і плавучых батарэй. Гэтыя судна аснашчаліся цяжкай артылерыяй і тоўстай бранёй, аднак былі ненадзейнымі ў адкрытым моры, павольнымі і не маглі плаваць на далёкія адлегласці. У 1861 годзе быў спушчаны на ваду першы баявы карабель са стальной бранёй — кананерская лодка Вопыт. У 1869 быў закладзены першы браняносец, прызначаны для плавання ў адкрытым моры — Пётр Вялікі.
Канец XIX стагоддзя
Ваенна-Марскі Флот Расійскай імперыі працягваў пашырацца ў канцы XIX стагоддзя, асабліва пасля прыходу да ўлады цара Мікалая II, які адчуваў уплыў амерыканскага ваенна-марскога тэарэтыка Альфрэда Мехэна. Нягледзячы на тое, што руская прамысловасць развівалася вялікімі тэмпамі, яна не магла падтрымліваць пастаянна павялічваючуюся патрэбнасць флоту, і некаторыя караблі былі замоўленыя ў Францыі, Германіі, ЗША і Даніі. Французскія суднабудаўнічыя інжынеры аказалі найбольшы ўплыў на канструкцыі расійскіх караблёў.
Падчас амерыканскай грамадзянскай вайны Расія накіравала ў атлантычныя і ціхаакіянскіх парты паўночных штатаў 2 крэйсерскія эскадры. Гэтая экспедыцыя стала паказальным прыкладам таго, як параўнальна малымі сіламі можна дамагацца буйных палітычных поспехаў. Вынікам прысутнасці ўсяго адзінаццаці невялікіх ваенных караблёў у раёнах ажыўленага гандлёвага суднаходства аказалася тое, што буйныя еўрапейскія дзяржавы (Англія, Францыя і Аўстрыя) адмовіліся ад канфрантацыі з Расіяй, пераможанай імі ж ўсяго 7 гадоў таму.
Усведамляючы сваё адставанне, марское Міністэрства зрабіла закупкі за мяжой асноўным спосабам яго пераадолення. Існавала і практыка закупкі галаўнога карабля за мяжой, затым пабудовы серыі па ім на сваіх верфях, часам на шкоду развіццю ўласнага суднабудаўніцтва.
Руска-японская вайна
У ноч 8 лютага 1904 года японскі флот пад камандай адмірала Хэйціра Тага пачаў ваенныя дзеянні супраць Расійскай імперыі. У выніку нечаканай атакі на Порт-Артур 2 расійскіх лінкоры былі сур'ёзна пашкоджаны тарпедамі. Гэтая атака развілася ў поўнамаштабную бітву наступнай раніцай. Некалькі спробаў японскага флоту атакаваць расійскія караблі праваліліся з-за агню берагавой артылерыі і нежадання расійскага флоту пакінуць гавань для бітвы ў адкрытым моры, асабліва пасля гібелі адмірала Сцяпана Макарава 13 красавіка 1904 г.
Пасля няўдалых атак на Порт-Артур, японцы паспрабавалі закрыць да яго доступ — у ноч на 13—14 лютага яны затапілі некалькі караблёў, гружаных цэментам ля ўваходу ў гавань. Як аказалася гэтыя караблі патанулі занадта глыбока, каб паўплываць на суднаходства. Спроба блакады з дапамогай баявых караблёў 3—4 мая таксама правалілася.
У сакавіку віцэ-адмірал Макараў узяў пад сваю каманду першую ціхаакіянскую эскадру з мэтай зняцця японскай блакады на Порт-Артур. Да таго часу абодва бакі пачалі шырока выкарыстоўваць тактыку мініравання марскіх шляхоў паведамлення каля партоў. Першы раз у гісторыі міны карысталіся атакуючы бокам — да гэтага міны выкарыстоўваліся толькі ў абарончых мэтах для закрыцця доступу ў гавань варожым караблям.
Японская тактыка прымянення мін была даволі эфектыўнай і істотна абмежавала манеўранасць рускіх караблёў. 12 красавіка 1904 года два расійскіх браняносцы — флагман Петрапаўлаўск і Перамога — падарваліся на мінах на выхадзе з гавані. На працягу гадзіны Петрапаўлаўск патануў,Перамога была адбуксавана ў Порт-Артур для рамонту. Макараў прыняў смерць на Петрапаўлаўску, зрабіўшы выбар загінуць са сваім караблём.
Неўзабаве рускія перанялі японскую тактыку мініравання і сталі выкарыстоўваць яе ў атакуючых мэтах. 15 мая 1904 года два японскіх браняносцы Ясіма і Хацусэ трапілі ў свежае міннае поле і падарваліся на двух мінах кожны. Ясіма патануў на працягу ўсяго некалькіх хвілін з 450 матросамі на борце, Хацусэ пайшоў на дно на працягу некалькіх гадзін падчас буксіроўкі ў порт.
Расійскі флот зрабіў спробу прарваць блакаду і перамясціцца ва Уладзівасток, аднак быў перахоплены і разгромлены ў Жоўтым мора. Рэшткі расійскага флоту ў Порт-Артуры былі патроху потоплены нападаючай артылерыяй. Спробы прарваць блакаду з сушы таксама не ўдаліся і пасля бітвы пры Ляаяне ў канцы жніўня, рускія сілы адступілі да Мукдэну (Шэньян). Порт-Артур паў 2 студзеня 1905 года пасля некалькіх кровапралітных штурмаў.
Расійскае камандаванне паслала Балтыйскі флот пад камандай адмірала Зіновія Раждзественскага ў дапамогу асаджаным у Порт-Артуры вакол мыса Добрай Надзеі ў Азію. 21 кастрычніка 1904 года яны ледзь не справакавалі вайну з Вялікабрытаніяй (саюзнік Японіі, але нейтральнае дзяржава падчас гэтай вайны) падчас Гульскага інцыдэнту, калі расійскі флот абстраляў брытанскія рыбалоўчага лодкі, прыняўшы іх за мінаносцы.
Працягласць плавання Балтыйскага флоту дала адміралу Тага дастатковы час, каб падрыхтавацца да сустрэчы, да таго як флот меў бы магчымасць дайсці да Уладзівастока. Балтыйскі флот быў сустрэты японскімі сіламі ў Карэйскім праліве каля вострава Цусіма. У выніку Цусімскай бітвы 27—28 мая 1905 года, больш сучасны японскі флот, саступаўшы ў колькасці, але праўзыходзіўшы расійскі флот у хуткасці і далёкасці артылерыі, бязлітасна абстраляў рускія караблі. Флот Расійскай імперыі быў цалкам разгромлены — практычна ўсе баявыя караблі загінулі або былі затопленыя экіпажам, астатнія капітулявалі, і толькі адзінкі сышлі або ў нейтральныя парты або ва Уладзівасток.
Адраджэнне флоту
Пасля фіяска ў руска-японскай вайне флот Расійскай імперыі зваліўся з трэцяга месца ў свеце на шостае месца. З 29 чэрвеня 1905 па студзень 1907 марскім міністрам быў Аляксей Аляксеевіч Бірылёў, які праводзіў рэфармаванне флоту. 7 сакавіка 1906 сапраўдная (тэрміновая) служба ніжніх чыноў у флоце скарочаная да 5 гадоў. 19 сакавіка 1906 года ўказам імператара Мікалая II у складзе Ваенна-марскога флоту Расійскай імперыі быў створаны новы род войскаў — падводныя лодкі, у строй увайшлі 10 субмарын. З тых часоў 19 сакавіка адзначаецца ў Расіі як прафесійнае свята — Дзень падводніка.
У чэрвені 1906 года быў арганізаваны Марскі генеральны штаб, у задачы якога ўваходзіць стратэгічнае планаванне і мабілізацыя флоту, а шырокамаштабная праграма па пашырэнню флоту была прадстаўлена на абмеркаванне Дзяржаўнай думе ў 1907 і 1908 гадах, аднак была адвергнутая. Баснійскі крызіс у 1909 годзе зноў падняў пытанне аб пашырэнні флоту і новыя лінкоры, крэйсеры, і мінаносцы былі замоўленыя для Балтыйскага флоту. Пагаршэнне адносін з Асманскай імперыяй таксама справакавала пашырэнне Чарнаморскага флоту новымі лінкор тыпу Імператрыца Марыя. Расійская імперыя выдаткавала 519 мільёнаў долараў на ваенна-марскія патрэбы з 1906 па 1913 годы — гэта пяты па памеры бюджэт пасля Вялікабрытаніі, Германіі, ЗША, і Францыі.
Пераўзбраенне таксама ўключала вялікі ўдзел замежных партнёраў — крэйсер Рурык і абсталяванне іншых караблёў было замоўлена на замежных заводах. Пасля пачатку Першай сусветнай вайны караблі і абсталяванне пад будаўніцтвам у Германіі былі канфіскаваныя. Абсталяванне з Англіі часткова было перададзена саюзнікамі і часткова дастаўлена ў Расію.
У іншым выпадку, набыццё падводных лодак «АГ» канструкцыі фірмы «Голанд» (ЗША) замест будаўніцтва айчынных узораў, дазволіла стварыць новы род сіл, але адбілася адмоўна на яго мадэрнізацыі. У эпоху імклівага развіцця падводнай тэхнікі Расія была вымушаная ўтрымліваць маральна састарэлыя лодкі, не маючы ні базы для іх забеспячэння (усё неабходнае забяспечвалася імпартам), ні грошай на замену. Калі іх зборка па кантракце была наладжана ў Расіі, вядучыя марскія краіны ўжо змянілі адно-два пакаленні лодак. У выніку лодкі, сучасныя па мерках 1911 (год з’яўлення класа) працягвалі служыць да сярэдзіны XX ст.
Балтыйскае мора
На Балтыйскім моры галоўнымі супернікамі былі Расія і Германія, даволі вялікая колькасць брытанскіх падводных лодак праплывалі праз праліў Катэгат для падтрымкі расійскага флоту. Нямецкі флот быў большы і навейшы за Расійскі, а таксама меў магчымасць лёгка перакінуць караблі флоту Адкрытага Мора з Паўночнага мора ў Балтыйскае праз Кільскі канал у выпадку неабходнасці, таму расійскі флот займаў у асноўным абаронную пазіцыю. Наступальныя аперацыі былі абмежаваныя ў перахопу канвойных перавозак паміж Швецыяй і Германіяй рускімі і брытанскімі падлодкамі, і таксама выкарыстаннем мінных палёў у атакуючых мэтах.
Шырокае выкарыстанне марскіх мін у наступальных і абарончых мэтах абодзвюма бакамі абмежавала большую частку манеўравых дзеянняў флоту на Усходнім фронце. Нямецкая атака на Рыжскі заліў у жніўні 1915 года была непаспяховай, аднак паўторная спроба ў кастрычніку 1917 года скончылася акупацыяй астравоў у заліве (Аперацыя «Альбіён») і пашкоджаннем рускіх караблёў, якія спрабавалі пакінуць Рыгу, якая была захопленая немцамі.
Да сакавіка 1918 года рэвалюцыя ў Расіі і Брэсцкі мір дазволілі Германіі атрымаць поўны кантроль над Балтыйскім морам, нямецкі флот пачаў перавозку войскаў для падтрымкі новаспечаных незалежнай Фінляндыі і акупацыі Польшчы, Украіны і заходняй часткі Расіі. Рэшткі Балтыйскага флоту былі эвакуіраваныя з Хельсінкі і Таліна ў Кранштат падчас лядовага паходу Балтыйскага флоту ў сакавіку 1918 года.
Чорнае мора
Вайна на Чорным моры пачалася пасля таго як флот Асманскай імперыі абстраляў некалькі рускіх гарадоў у кастрычніку 1914 года. Самымі сучаснымі караблямі ў распараджэнні турэцкага флоту былі два нямецкіх крэйсеры: «Гэбен» і «Брэслау», абодва пад камандай адмірала Вільгельма Сушона. «Гэбен» быў пашкоджаны ў некалькіх баях і звычайнай яго тактыкай было адступленне ў Басфор пры з'яўленні праўзыходных сіл Расійскага флоту. Да канца 1915 года Чарнаморскі флот забяспечыў сабе практычна поўны кантроль над Чорным морам.
Чарнаморскі флот выкарыстоўваўся таксама для падтрымкі Каўказскай арміі генерала Юдзеніча. Летам 1916 года турэцкая армія пад камандай Вяхіп-Пашы зрабіла спробу адбіць горад Трабзон ад рускіх. Туркі пачалі прасоўванне па ўзбярэжжы ў ліпені, аднак Расійскі флот сваімі дзеяннямі здолеў істотна затармазіць іх прасоўванне з дапамогай артабстрэлу калон пяхоты і іх абозаў. Руская армія перайшла ў контрнаступленне і разбіла турэцкія сухапутныя сілы.
Пасля таго як адмірал Калчак прыняў камандаванне ў жніўні 1916 пачалося планавае мінаванне выхаду з Басфора і падыходаў да некаторых партоў. Гэта спрыяла ўсталяванню кантролю над Чорным морем. Пасле чаго ён пачаў падрыхтоўку да Басфорскай дэсантнай аперацыі.
Самай вялікай стратай Чарнаморскага флоту была гібель лінкора «Імператрыца Марыя», які выбухнуў на якары ў порце ў 1916 годзе, прабыўшы ў страі ўсяго толькі адзін год пасля спуску на ваду. Прычыны выбуху так і не былі высветленыя, на думку некаторых гісторыкаў, гэта мог быць дыверсійнай акт, па іншых — няшчасны выпадак.
Рэвалюцыя і грамадзянская вайна
Рэвалюцыя і наступная грамадзянская вайна ў Расіі сталі катастрофай для флоту Расійскай імперыі. Чарнаморскі флот вясной 1918 года быў часткова захоплены немцамі ў Севастопалі, часткова выведзены ў Новарасійск, дзе затоплены па загадзе Леніна. Некаторыя захопленыя караблі былі перададзеныя немцамі Украінскай дзяржаве. У снежні караблі, якія знаходзіліся ў Севастопалі, былі захопленыя Антантай, пасля чаго некаторая іх частка была перададзена УСПР, пазней гэты флот прыняў актыўны ўдзел у вайне супраць бальшавікоў. Пасля паразы белых армій рэшткі Чарнаморскага флоту перайшоў у Бізерту, Туніс, дзе былі інтэрнаваныя. Балтыйскі флот у Петраградзе заставаўся практычна не крануты, аднак і ён быў атакаваны флотам Вялікабрытаніі ў 1919 годзе. Войскі саюзных інтэрвентаў акупавалі ўзбярэжжа Ціхага акіяна, Чорнага мора, і Арктыкі. Рускія матросы ваявалі на трох баках гэтага канфлікту — на ўкраінскай, бальшавіцкай і белай. У 1921 годзе матросы Балтыйскага флоту ўзнялі паўстанне супраць Савецкага ўрада ў Кранштат.
Пакінутыя ў руках Савецкай улады нешматлікія караблі сфарміравалі ядро Ваенна-Марскога Флоту СССР.
Лынтупскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Свянцянскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 25 лістапада 1940 года ў складзе Пастаўскага раёна. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 17 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Масляніцкага сельсавета, 2 снежня 1959 года — тэрыторыя скасаванага Радуцкага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 14 ліпеня 1967 года ў сувязі з аднясеннем вёскі Лынтупы да катэгорыі гарадскіх пасёлкаў скасаваны, населеныя пункты перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Лынтупскаму пассавету.
8 красавіка 2004 года Лынтупскі пассавет рэарганізаваны ў сельсавет, Лынтупскаму сельсавету былі перададзеныя 62 населеныя пункты, якія раней падпарадкоўваліся Лынтупскаму пасялковаму Савету, 15 населеных пунктаў (Апідамы, Бержалаты, Вейсішкі, Выгары, Галышышкі, Гудэлішкі, Жвойрышкі Вялікія, Жвойрышкі Малыя, Палессе, Паташня, Пятруці, Сухарышкі, Трапшышкі, Цырклішкі Вялікія, Шчэрбішкі) скасаванага Палескага сельсавета і 19 населеных пунктаў Камайскага сельсавета (Баяры, Данеўцы, Дуброўшчына, Жыгуны, Лапуны, Лаўцы, Лопуці, Марачы, Міцкяны, Навасёлкі 2, Падвішняк, Папоўцы, Рамейкі, Роскаш, Русакі, Саранчаны, Свіркі, Скарпаўцы, Чырвоны Ручай — у межах сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва «Блакітныя азёры»). 20 чэрвеня 2008 года скасаваны вёскі Выгары, Гроцкаўшчына, Кабыльнішкі, Стукаўшчына, Чырвоны Ручай і хутар Нарушышкі, 27 сакавіка 2013 года — вёска Куцішкі , 25 сакавіка 2022 года — вёска Цырклішкі Вялікія.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (без Лынтуп) — 1147 чалавек, з іх 66,0 % — беларусы, 20,4 % — рускія, 11,9 % — палякі.
Архіў
Архіўныя дакументы Лынтупскага сельсавета захоўваюцца ў Занальным дзяржаўным архіве горада Глыбокага. Архіў, які ахоплівае 1949-2011 гг., складаецца з пратаколаў сельвыканкамаў, статыстычных справаздач, пратаколаў агульных сходаў грамадзян, бюджэтаў, гаспадарчых кніг, спісаў па розным катэгорыям насельніцтва і інш. Памер архіва — 1382 старонкі. Шыфр архіва — BY ЗГАГлб ф. 1155.
Падгорная (Гомель)
Падгорная — колішнія вёска ў Давыдаўскім сельсавеце Гомельскага раёна Гомельскай вобласці. У межах Гомеля — з 1968 г. Адміністрацыйна мясцовасць прыналежыць да Савецкага раёна (вуліца Братоў Лізюковых і сумежная частка праспекта Кастрычніка), забудавана шматпавярховымі дамамі. На тэрыторыі месцяцца Гомельская абласная клінічная бальніца, гімназія № 36 імя І. Мележа, дашкольныя дзіцячыя ўстановы, храм свяціцеля Лукі Крымскага і апостала і евангеліста Лукі, гандлёвыя аб’екты.
Узнікненне вёскі звязваюць з 1920-мі гадамі. Магчыма, яна ўзнікла на месцы хутароў, што знаходзілся прыблізна за кіламетр на поўнач ад лукавіны ракі Сож (урочышчы Шведская Гара і Ракава Лаза ). Назва вёскі выглядае парадаксальна з увагі на яе размяшчэнне над поймай Сожа на высокім карэнным беразе, г.зн. на гары, а не пад гарой. Нельга выключаць пераасэнсаванне ў тапоніме «Падгорная» назвы аднаго з колішніх хутароў (звычайна паходзілі ад прозвішча гаспадара) або ўказанне на тэрытарыяльную блізкасць да ўрочышча Шведская Гара.
29 красавіка 1968 г. вёска ўвайшла ў межы Гомеля.
IC 2314
IC 2314 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
ФК Вест Хэм Юнайтэд
«Вест Хэм Юнайтэд» (West Ham United) — англійскі футбольны клуб з Лондана. У цяперашні час выступае ў Прэм’ер-лізе.
XIX стагоддзе. Раннія гады
Футбольны клуб «Вест Хэм» пачаў сваё існаванне ў 1895 годзе, але пад іншай назвай. Тады каманду менавалі «Thames Ironworks F.C.». Малады клуб стаў гуляць у Лізе Лондана праз год пасля свайго стварэння, і ў наступным сезоне выйграў турнір. Затым ён уступіў у Другі Дывізіён Паўднёвай Лігі. «Малатабойцы» святкавалі поспех у першым сваім сезоне ў новым турніры. У 1900 годзе клуб змяніў назву і стаў менавацца «West Ham United F.C.». Гэтую назву каманда захавала і па гэты дзень.
XX стагоддзе
У 1950-я гады стагоддзя каманда стала прагрэсаваць. Прыйшоў новы трэнер: Тэд Фентан, які развіваў таленты маладых гульцоў, што неўзабаве прынесла адчувальны вынік. Ён складаўся і ў тым, што ў 1958 годзе «малатабойцы» ізноў увайшлі ў Першы дывізіён, выйграўшы чэмпіянат Другога Дывізіёна.