cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сяргей Купрыянавіч Галавашанка
Біяграфія
Падчас бою ля ракі Машок у раёне вёскі Міхнева Болхаўскга раёна Арлоўскай вобласці ён, нягледзячы на масіраваны варожы агонь, падабраўся да варожай кулямётнай кропцы і знішчыў яе гранатамі, забяспечыўшы тым самым поспех атакі падраздзялення. 28 верасня 1943 года разам з групай байцоў пераправіўся праз Дняпро у раёне вёскі Навасёлкі Рыпкынскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украінскай ССР. На працягу некалькіх сутак ён у складзе групы адбіваў бесперапынныя атакі праціўніка, нанёсшы таму значныя страты. 4 кастрычніка 1943 года Галавашчанка загінуў у баі. Пахаваны ў вёсцы Піркі Брагінскі раён, Гомельская вобласць, Беларусь).
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «мужнасць і гераізм, праяўленыя на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі» чырвонаармеец Сяргей Галавашчанка пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнам Леніна і медалём.
Масцілавічы
Масці́лавічы (, Мостиловичи) — вёска ў Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Кухчыцкага сельсавета.
Да 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Ліскаўскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Тучанскага сельсавета.
Allium cathodicarpum
Allium cathodicarpum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Ірана.
Апісанне
Цыбуліна адна, ≈ 1.5 см у дыяметры, яйцападобная; вонкавыя абалонкі чарнаватыя. Сцябло даўжынёй да 14 см. Лісток адзін, базальны, да 17 см у даўжыню, 1.6 см у шырыню.
Валбжыхскі павет
Валбжыхскі павет (Powiat wałbrzyski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Ніжнесілезскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Валбжых. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 430,22 км². Насельніцтва павета складае 55,6 тыс. чалавек.
Allium cathodicarpum
Распаўсюджанне
Эндэмік паўднёва-цэнтральнага і цэнтральнага Ірана.
Міхалі (Угранскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Плігаўкі (Мёрскі раён)
Плі́гаўкі (, Плиговки) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Язненскага сельсавета.
Міхалі (Угранскі раён)
Гісторыя
У 2004—2017 гадах адміністрацыйны цэнтр Міхалёўскага сельскага паселішча.
Плігаўкі (Мёрскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска і фальварак у складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Ладуцька
Ладуцька — беларускае прозвішча.
Загаране (Свіслацкі раён)
Загара́не (, Загоране) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Поразаўскага сельсавета.
Да 14 лютага 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Гарнастаевіцкага сельсавета, да 18 кастрычніка 2013 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Поразаўскага пассавета.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2017/2018
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2017/2018 — 26-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
390
390 — невысакосны год, пачаўся ў аўторак. 390 год нашай эры, 390 год 1 тысячагоддзя, 90 год IV стагоддзя, 10 год 9-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 1 год 390-х гадоў.
Дэметрый III Эўкер
Дэметрый III Эўкер (Філапатар) (пам. 88 да н.э.) — цар Сірыі (у 95—88 да н.э.) з роду Селеўкідаў. Сын Антыёха VIII Грыпа.
Пры садзейнічанні егіпецкага цара Пталамея X каля 95 гады да н.э. Дэметрый вярнуў частку бацькаўскіх уладанняў Сірыі, двор яго знаходзіўся ў Дамаску, адкуль ён спрабаваў пашырыць свае тэрыторыі. Падчас паўстання ў Іўдзеі, паўстанцы заклікалі да сябе Дэметрыя на дапамогу. Ён з'явіўся да іх з 6000-м войскам, сабраў вакол сябе каля 20 000 іўдзеяў і разграміў хасманейскага цара Аляксандра I Яная. Разбіты цар схаваўся ў горах, але частка іўдзеяў перайшла на яго бок. З-за варожасці яўрэйскага насельніцтва Дэметрый вымушаны быў пакінуць Іўдзею. У выніку няўдалых дзеянняў Пталамеі страцілі ўладу над Ашкелонам, які да той пары захоўваў ім вернасці.
Спрабуючы зрынуць з трона свайго брата Філіпа I Філадэльфа ў 88 годзе да н.э., Дэметрый быў пераможаны арабамі і парфянамі і захоплены ў палон. Астатак жыцця правёў у Парфіі ў палоне ў цара Мітрыдата II.
Белабярэжскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Дзятлавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Баршчоўскага сельсавета.
391
391 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 391 год нашай эры, 391 год 1 тысячагоддзя, 91 год IV стагоддзя, 1 год 10-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 2 год 390-х гадоў.
Пенякі
Пеня́кі (, Пеняки) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дукорскага сельсавета.
Гісторыя
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Дрычынскага сельсавета.
Сент-Джон (рака)
Сент-Джон (Saint John River, Fleuve Saint-Jean) — рака ў Паўночнай Амерыцы, утварае частку дзяржаўнай мяжы ЗША і Канады, паміж штатам Мэн і правінцыяй Нью-Брансуік. Даўжыня ракі 724 км. Плошча вадазбору прыкладна 55 000 (55 400) км², крыху больш за палову прыпадае на Нью-Брансуік. Другая (пасля Саскуэханы) па даўжыні сярод паўночнаамерыканскіх рэк, якія ўпадаюць у Атлантычны акіян паміж вусцем Святога Лаўрэнція і Місісіпі.
Сент-Джон пачынаецца ў Белых гарах (сістэма Апалачаў). Упадае ў заліў Фандзі. У вусці ракі маецца рэверсіўны вадаспад вышынёй 5 метраў, які змяняе кірунак цячэння у час высокіх прыліваў. Сярэдні расход вады складае 1130 м³/с. Разводдзе адбываецца ў красавіку—маі.
Рака суднаходная ад горада Фрэдэрыктан. У вусці — порт Сент-Джон.
Пятрова (Знаменскае сельскае паселішча)
Пятрова (Петрово) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Знаменскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Міхалёўскага сельскага паселішча.
2010 год у гісторыі кіно
2010 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Верамейкі
Вераме́йкі (, Веремейки) — аграгарадок у Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Цэнтр Верамейскага сельсавета. Чыгуначная станцыя на лініі Крычаў—Магілёў.
2003 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
2003 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Верамейкі
Знаходзіцца за 26 км у напрамку на поўнач ад горада Чэрыкаў, за 69 км ад Магілёва.
Санта-Марыя-ін-Віа-Лата
Санта-Марыя-ін-Віа-Лата (Sanctae Mariae in Via Lata) — тытулярная дыяконія на віа дэль Корса (раней Via Lata) у Рыме.
Царква пабудавана на месцы антычных рымскіх будынкаў, а таксама пабудоў VIII, IX, X стагоддзяў (у крыпце захаваліся фрэскі гэтага перыяду). Па паданні, у адным з гэтых будынкаў (ці на месцы царквы Сан-Паола-ала-Рэгола) два гады правёў пад вартай апостал Павел, які пісаў тут пасланні.
Царква была адрэстаўравана ў барочным стылі Козіма Фанзага у 1639 годзе, фасад выкананы па праекце П'етра да Картона ў 1658—1662 гадах Пры Папе Аляксандры VII у 1662 годзе над царквой быў устаноўлены вялікі верхні паверх, каб прадухіліць абкружэнне дамамі. Кампаніла працы Марціна Лонгі стар. (1580 год), на падлозе бачныя рэшткі працы сям'і Касматаў.
У гэтай царкве знаходзяцца пахаванні Жазефа і Люсьена Банапартаў і прадстаўнікоў сям'і, пахаваныя ў XVIII стагоддзі.
Тытулярная царква
Царква Санта-Марыя-ін-Віа-Лата з'яўляецца тытулярнай дыяконіяй, кардыналам-дыяканам з тытулярнай дыяконіяй Санта-Марыя-ін-Віа-Лата і кардыналам-святаром з тытулам царквы са 28 чэрвеня 1991 года, з'яўляецца аўстралійскі кардынал Эдуард Ідрыс Касідзі.
Шулаверы-шаму
Культура Шулавери-Шаму, ці шулаверы-шамуцепінская культура — археалагічная культура, што існавала ў Закаўказзі (тэрыторыя сучаснага Азербайджана, Грузіі і Армянскае нагор'я) у позным неаліце і энеаліце. Датуецца прыкладна 6000 — 4000 гг. да н.э. . Паўстала неўзабаве пасля рэзкага пахаладання 6200 г. да н.э., якое доўжылася каля 2 стагоддзяў. Названа па селішчах Шулаверы-гара у Грузіі і Шамутэпе (узгорак Шаму) у Азербайджане.
Археалагічныя раскопы Шулаверыс-гара і Імірыс-гара праводзіліся Квема-Картлійскай аб'яднанай археалагічнай экспедыцыяй Дзяржаўнага музея Грузіі і Тбіліскага дзяржаўнага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам прафесара О. М. Джапарыдзэ ў 1965—1966 гадах.
Паводле Джавахішвілі: «''Мы абцяжарваемся сказаць, наколькі прымальная радыевугляродная дата, усталяваная для Шаму-Тэпе; па нешматлікіх матэрыялах, якія мы маем у наш час з публікацый гэтага помніка, яна здаецца трохі заніжанай (5560 +\- 70 да н.э.) але, улічваючы, што з астатніх чатырох радыевугляродных вызначэнняў узросту дадзенай культуры, якія ёсць у наш час (Тайра-тэпе — 4295+\- 125; Шулаверыс-гара, ніжні пласт — 4675 +\- 210; Шулаверыс-гара, верхні пласт — 3970 +\- 300; Кюль-тэпе — 3820 +\- 90 да н.э.) два даюць першую палову і сярэдзіну V тыс. да н.э., з іншага боку, што матэрыялы Шаму-тэпе вядомыя нам толькі вельмі павярхоўна, яна ўсё ж не можа быць адкінута без абмовак''».
Культура Шулаверы-Шаму папярэднічае куро-аракскай культуры, што існавала на тэрыторыі Закаўказзя і прылеглых абласцей Блізкага Усходу каля 4000 — 2200 гг. да н.э., і надалей значна паўплывала на наступную трыялецкую культуру (ca. 2200—1500 BC) Культура Сіяні ва Усходняй Грузіі, імаверна, была пераходнай ад шулаверыйскай да куро-аракскай.
Культура Шулавери-Шаму, як і суседнія неалітычныя і халкалітычныя культуры Паўднёвага Каўказа, выкарыстоўвалі мясцовы абсідыян для вырабу прылад, займаліся гавядніцтвам (буйная рагатая скаціна, свінні), гадавалі культурныя расліны, у тым ліку вінаград. У Гадачрылі гара (Gadachrili gora), недалёка ад вёскі Imiri, радыевугляродны аналіз паказвае на дату каля 6000 года да нашай эры. Многія характэрныя рысы матэрыяльнай культуры Шулавери-Шаму (круглыя глінабітныя будынкі, кераміка з пластычнымі ўпрыгожваннямі, антрапаморфныя жаночыя статуэткі, абсідыянавыя прылады — пераважна даўгаватыя прызматычныя нажы), як мяркуецца, адбыліся ад культур блізкаўсходняга неаліту (Хасуна, Халаф).
Заполічы
Запо́лічы (, Заполичи) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Поразаўскага сельсавета.
Прасёлкавічы
Прасёлкавічы (, Просёлковичи) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Язненскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
392
392 — высакосны год, пачаўся ў чацвер. 392 год нашай эры, 392 год 1 тысячагоддзя, 92 год IV стагоддзя, 2 год 10-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 3 год 390-х гадоў.
Гадуноўка (Угранскі раён)
Гадуноўка (Годуновка) — пасёлак станцыі ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Знаменскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак станцыі быў акупаваны гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалены ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Міхалёўскага сельскага паселішча.
Восеньская саната
Восеньская саната (Höstsonaten) — мастацкі фільм шведскага рэжысёра Інгмара Бергмана 1978 года.
Сюжэт
У цыклічнай санатнай форме паказана гісторыя распада сям'і піяністкі Шарлоты (Інгрыд Бергман) і двух яе дочак, Евы (Ліў Ульман) і Хелен (Лена Найман). Шарлота, сусветная вядомая піяністка нядаўна згубіла Леанарда — чалавека, з якім жыла шмат гадоў. Застаўшыся сам-насам, у шоку ад смерці, яна прымае запрашэнне сваёй дачкі Евы прыехаць да яе ў Нарвегію. Там яе чакае наспадзяваны сюрпрыз: акрамя Евы ў доме знаходзіцца і другая дачка — Хелен, якую Шарлота калісьці аддала ў шпіталь для псіхічнахворых. Нупружанне паміж Шарлотай і Евай узрастае, уначы яны вырашаюць пагаварыць, выказаць усё, што чакала шмат год.
Чынквечэнта
Чынквечэ́нта (cinquecento — літар. пяцьсот, а таксама 1500-я гады) італьянская назва XVI стагоддзя. Гісторыкамі мастацтва і культуры выкарыстоўваецца для абазначэння пэўнага перыяду ў развіцці італьянскага мастацтва Адраджэння — перыяду канца Высокага Адраджэння і Позняга Адраджэння. Тым часам працавалі найвялікшыя майстры Леанарда да Вінчы, Мікеланджэла, Рафаэль Санці і Тыцыян, пры жыцці празваныя сучаснікамі «боскімі»; а таксама Веранезэ і Цінтарэта, чыя творчасць адносіцца да Позняга Адраджэння, заключнаму перыяду ў гісторыі італьянскага Рэнесансу.
Аўгуста Джакамеці
Аўгуста Джакамеці (іт. Augusto Giacometti,, Стампа — , ) — швейцарскі мастак.
Жыццё і творчасць
Аўгуста Джакамеці з’яўляўся буйным прадстаўніком постмадэрнізму і постсімвалізму, быў майстрам вітража і манументальнага насценнага жывапісу, а таксама плакатнага мастацтва. Быў членам сям’і мастакоў, скульптараў і архітэктараў Джакамеці, стрыечны брат мастака Джавані Джакамеці.
Джакамеці займаўся маляваннем з дзяцінства. Вывучаў жывапіс з 1894 па 1897 год у цюрыхскай Школе прыкладнога мастацтва, затым — у Парыжы і ў Фларэнцыі. З 1915 года жыў у Цюрыху.
Межная Слабада
З кастрычніка 1940 па люты 1966 года з’яўлялася адміністрацыйным цэнтрам Межнаслабодскага сельсавета.
Аўгуста Джакамеці
Жыццё і творчасць
У Цюрыху ўступіў у масонскую ложу Вялікай швейцарскай ложы Альпіна.
Межная Слабада
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Тучанскага сельсавета.
Аўгуста Джакамеці
Жыццё і творчасць
Першы вялікі свой заказ А. Джакамеці атрымлівае на роспіс прыёмнай залы ў паліцэйскім упраўленні Цюрыха (Джакамеці-хол). У 1929 годзе мастак стварыў каляровыя вітражы для лютэранскай царквы ў Фраўэнфельдзе (кантон Тургаў). У 1937 годзе зрабіў вітражы для хору ў царкве Адэльбадэн. Мастак выкарыстоўваў у сваіх творах яркія, зіхатлівыя фарбы.
Аўгуста Джакамеці з’яўляецца адным з першых мастакоў XX стагоддзя, якія спрабавалі працаваць у стылі бесперадметнага, абстрактнага мастацтва.
Аляксандр Янай
Аляксандр Янай (אלכסנדר ינאי) (125—76 да н. э. ) — іўдзейскі цар з дынастыі Хасманеяў. Сын Іаана Гіркана. Калі да ўлады прыйшоў яго брат Арыстабул, Аляксандра пасадзілі ў турму. Пасля смерці Арыстабула ён не толькі быў вызвалены, але ажаніўся з Саламеяй (удавой памерлага брата) і ўзышоў у 103 г. да н.э. на прастол.
У перыяд яго кіравання Іўдзея усталявала гегемонію над усёй тэрыторыяй старажытных Ізраільскіх земляў, у тым ліку ў 99 г. да н.э. была заваявана Газа. Ва ўнутранай палітыцы Аляксандр абапіраўся на садукеяў, чым выклікаў незадаволенасць і паўстанне фарысеяў, якое, зрэшты, было жорстка падушана з дапамогай замежных наймітаў. У гэтай грамадзянскай вайне загінула больш за 50 тысяч яўрэяў.
Янай памёр у 76 годзе да н.э. падчас паходу ў Іарданію. Пасля яго краінай на працягу 9 гадоў кіравала яго ўдава.
Daewoo
Daewoo (Дэу; па-карэйску азначае Вялікі Сусвет) — з’яўляўся адным з найбуйных паўднёвакарэйскіх кангламератаў. Кампанія была заснаваная 22 сакавіка 1967 г. пад назвай Daewoo Industrial.
Спачатку займалася тэкстыльнай прамысловасцю, аднак пазней перайшла ў сферу суднабудавання. З часам кампанія выйшла на рынкі электронных кампанентаў, бытавой электронікі, аэранаўтыкі, зброі, цяжкага машынабудавання, будаўнічага і гасцінічнага бізнесу, фінансавых паслуг і тэлекамунікацый. У 1982 годзе занялася вытворчасцю аўтамабіляў.
У канцы дзевяностых Карэя перажывала глыбокі фінансавы крызіс, у выніку якога ў 1999 годзе Daewoo была прызнана банкрутам. Даўгі кампаніі дасягнулі 50 мільярдаў долараў. Заснавальнік Daewoo, пакінуў краіну, а пасля вяртання на радзіму 14 чэрвеня 2005 года быў арыштаваны. У маі 2006-га Кім Ву Джун быў прысуджаны да дзесяці гадоў турэмнага зняволення, але 30 снежня 2007 года ён атрымаў амністыю па ўказе прэзідэнта Рэспублікі Карэя Но Му Хёна.
Сёння большасць падраздзяленняў былой карпарацыі Daewoo належаць іншым кампаніям, аўтамабільнае — карпарацыі General Motors. Аднак некалькі фірмаў, якія працуюць у сферах суднабудавання, гандлю, энергетыкі і вытворчасці электронных кампанентаў, працягваюць насіць назву Daewoo.
Аболе
Назва
Назва возера Аболе балцкага паходжання. Цяперашняя форма паўтарае польскае Obole (множны лік, «Аболі»). Адпачатная балцка-літоўская форма ў адзіночным ліку *Abalis, яна ж у іншым месцы дала назвы дзвінскіх прытокаў рэк Обаль і Абалянка.
Абольскае возера праточнае, і гэта стала матывацыяй для ўтварэння яго назвы. З Дрысвяцкага возера непрацяглая пратока цячэ ў возера Аболі, з якога праз возера Абалікшты цячэ рака Прорва ў раку Дрысвяту.
Корань Ab- такі самы, як у латышскіх гідронімах тыпу Abula, Abuls, Abava. Ад індаеўрапейскага ab-, якім пазначаліся рачныя, цякучыя воды. Яго фанетычны варыянт ap- даў заходнябалцкае прускае ape «рака», а варыянт up- — усходнябалцкае літоўскае upė. Ад іх — назвы рэк Вопь на Верхнім Падняпроўі, Упа на Верхнім Павоччы. «Звонкі» варыянт ub- даў назву прыпяцкай ракі Убарць.
Індаеўрапейскім ab-, з усімі яго варыянтамі, пазначалася, як мяркуецца, вада як актыўная сіла і нават воднае боства, а *uedor- — вада як матэрыял. Другі корань у балцкай гідраніміі ў назвах тыпу Удага, Водзьга, пруск. *Vadanga, літ. Vedega, Vada. Магчыма, гэтае размежаванне адбівалася і ў сакральных практыках з водамі ў старажытных балтаў, але сляды да гэтага згубленыя.
Корань Ab- асабліва папулярны на Падзвінні, як у ніжнім цячэнні Дзвіны ў Латвіі, так і ў сярэднім — на поўначы цяперашняй Беларусі. Воды з азёраў Аболі і Абалікшты цякуць у дзвінскі прыток Дзісну. Воды з азёраў Абстэрна і Набіста (абедзве назвы ад асновы *Ab-ist-) цякуць у дзвінскую раку Вята. Вышэй па цячэнні Дзвіны ў яе ўцякаюць Обаль (справа) і Абалянка (злева), назвы якіх ад адной і той жа формы *Ab-al-is. Таго ж паходжання і назва ракі (на цяперашнім расійска-ўкраінскім памежжы, паміж Курскам і Чарнігавам). Семантыка ўсіх гэтых назваў звязаная з цячэннем рэк, праточнасцю азёраў.
Назва меншага суседняга возера Абалікшты таксама мела адпачатную форму ў адзіночным ліку *Abalykštis. Гэтая назва ўтвораная з дапамогай пашыральніка -kšt-, з дапамогай якога ўтвораныя і назвы літоўскіх суседніх азёраў Luodis i Luodykštis, якія ад Абольскага і Абалікшцкага азёраў за 30 км. Пашыральнік -kšt- у літоўскай мове выкарыстоўваецца для ўтварэння формаў ад асноў назоўнікаў (žuvis «рыба» — žuvykštis «рыбка», rytas «раніца» — rytykštis «ранішні»).
Назва Абольскага возера (як і Абалікшцкага) значыць «Праточнае (возера)». Назвы праточных азёраў таксама ўтвараліся ад балцкага кораня žod- / žad- (як Жодзень ці Жадунь).
Гідраграфія
Возера знаходзіцца ў басейне ракі Дрысвята, прыток якой Прорва працякае праз возера. Плошча Аболе складае 4,66 км². Найбольшая глыбіня возера — 9,2 м. Даўжыня возера — 6,55 км, найбольшая шырыня — 1,43 км. Даўжыня берагавой лініі — 17,6 км. Аб’ём вады ў возеры складае 14,2 млн м³, плошча вадазбору 739 км².
Схілы катлавіны возера маюць вышыню да 15 м. Берагі вышынёй 0,3—0,5 м пясчаныя, месцамі забалочаныя, параслі хмызняком.
Падводная частка катлавіны возера мае 2 плёсы. Паўночны плёс невялікі і мелкаводны, а паўднёвы — глыбокі. Да глыбіні 1 м дно пясчанае, на большых глыбінях — глеістае. Шырыня паласы прыбярэжнай расліннасці складае 30—600 м.
Bieły Son
Гісторыя
Гурт выконваў песні на беларускай мове. Прымаў удзел у фестывалі «Басовішча». У 1997 годзе ў Беластоку Беларускім Аб'яднаннем Студэнтаў (пры фінансавай падтрымцы Міністэрства культуры і мастацтва Польшчы і Польскага Радыё «Беласток») быў выдадзены аднайменны з назвай гурта альбом, песні ў ім напісаны на словы Ларысы Геніюш, Янкі Купалы, беластоцкіх паэтаў Віктара Шведа і Віктара Стахвюка. Анатоль Мяльгуй характыразаваў гурт як прадстаўнікоў рамантычна-патрыятычнай плыні выканаўцаў.
У цяперашні час гурт спыніў сваё існаванне.
Удзел у зборніках
== Склад ==
Альберта Джакамеці
Альберта Джакамеці (іт. Alberto Giacometti;, Барганова, Стампа, Швейцарыя — , Кур, Швейцарыя, пахаваны ў Баргонава) — швейцарскі скульптар, жывапісец і графік, адзін з найбуйнейшых майстроў XX стагоддзя.
Біяграфія і творчасць
Джакамеці нарадзіўся 10 кастрычніка 1901 года ў акрузе Барганава швейцарскай камуны Стампа ў сям’і мастака Джавані Джакамеці. Цікавасць да мастацтва ўзнікла ў Альберта ў раннім дзяцінстве, калі ён пачаў займацца лепкай і жывапісам. У 1919—1920 гадах навучаўся жывапісу ў Жэневе, у Школе прыгожых мастацтваў і ў Школе мастацтваў і рамёстваў па класе скульптуры. У 1920 і 1921 гадах падарожнічаў па Італіі, дзе пазнаёміўся з класікай італьянскага мастацтва і помнікамі Старажытнага Рыма.
З 1922 года жыў і працаваў у Парыжы, дзе зблізіўся з Андрэ Брэтонам, Луі Арагонам, Пікаса, Міро, Максам Эрнстам, Сартрам, Бекетам і інш. Вучыўся ў студыі Гранд Шам’ер у Парыжы (1922—1925) у Э. А. Бурдэля. Летнія месяцы праводзіў у Швейцарыі.
Раннія працы Джакамеці выкананы ў рэалістычнай манеры, аднак у Парыжы ён адчуў уплыў кубізму («Торс», 1925; «Персанажы», 1926—1927), захапляўся мастацтвам Афрыкі, Акіяніі, старажытнай Амерыкі («Галава», 1925), 1926; «Жанчына-лыжка», 1926).
Публікаваўся ў часопісе «Сюррэалізм на службе рэвалюцыі». У 1927 яго працы былі прадстаўлены ў Салоне Цюільры, першая персанальная выстава адбылася ў 1932. Скульптура гэтых гадоў («Жанчына-лыжка», 1926; «Клетка», 1930; «Жанчына з перарэзаным горлам», 1932; «Сюррэалістычны стол») злучае элементы кубізму з архаічнай пластыкай Акіяніі, снаявіднай фантастыкай, агрэсіяй і эратызмам. У 1930 годзе далучыўся да групы сюррэалістаў і быў яе актыўным членам на працягу некалькіх гадоў. У гэтыя гады ён стварыў цэлы шэраг скульптур, якія назваў «скульптурамі ў клетцы». Найбольш вядомыя работы гэтага цыкла — «Палац у чатыры гадзіны раніцы» (1923—1933) і «Гадзіна слядоў, або Падвешаны шар» (1930—1931). Сам Джакамеці называў свае працы «прадметамі сімвалічнага дзеяння».
Пасля Другой сусветнай вайны, гады якой Джакамеці пражыў у Жэневе, ён прыходзіць да новай, больш гуманістычнай манеры ў скульптурах, партрэтнага жывапісу і графіцы.
У пасляваенны перыяд Джакамеці быў адзначаны многімі, уключаючы Сартра і Жэнэ, як выдатны мастак-экзістэнцыяліст.
Панямонцы
Панямо́нцы (, Понемонцы) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Геаграфія
Вёска размяшчаецца за 42 км на паўднёвы ўсход ад Ліды, на высокім правым беразе Нёмана; на ўсход ад яе ў Нёман упадае Смолач. Рэльеф раўнінны. З паўночнага ўсходу знаходзіцца лес.
Транспартныя сувязі па дарозе Жалудок — Беліца, што праходзіць праз вёску.
Гісторыя
За 0,5 км ад вёскі, на правым беразе Нёмана ёсць селішча XI—XIII ст. і, напэўна, пазнейшага часу. Знойдзена кругавая кераміка, у тым ліку арнаментаваная жалабатымі і зігзагападобнымі лініямі. Выяўлены абломкі чорнага томленага посуду і паліванага посуду, часта сустракаюцца крамянёвыя вырабы.
У 1572 годзе паселішча згадваецца ў складзе маёнтка Збляны М. Ю. Радзівіла ў Лідскім павеце ВКЛ. У XVII ст. Смолач разам з Бабрамі і Пішчоўцамі (30 дымоў) уваходзіла ў склад «нойбургскіх маёнткаў» Радзівілаў, якія трымаў у заставе Ян Дубраўскі, падстолі вендэнскі. Вядома, што ў сваіх «нойбургскіх маёнтках» Радзвілы-пратэстанты падтрымлівалі праваслаўе.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) вёска ў Расійскай імперыі. Была цэнтрам сельскага таварыства Беліцкай воласці Лідскага павета Віленскай губерні.
У Першую сусветную вайну з верасня 1915 да канца 1918 года акупавана германскімі войскамі. Са студзеня 1919 года ў складзе БССР, у красавіку занята польскімі войскамі. З ліпеня да верасня 1920 года кантралявалася Чырвонай Арміяй, затым ізноў польскімі войскамі. З 1921 года ў складзе Польшчы, належала да Беліцкай гміны Лідскага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года — у БССР, з 4 снежня ў складзе Баранавіцкай вобласці. З 15 студзеня 1940 года вёска ў Жалудоцкім раёне, з 12 кастрычніка належала да Вангеўскага сельсавета. З канца чэрвеня 1941 года да сярэдзіны ліпеня 1944 года пад нямецка-фашысцкай акупацыяй.
З 20 верасня 1944 года ў Гродзенскай вобласці. У 1949 годзе створаны калгас імя Булганіна. З 1951 года землі ў калгасе «Нёман». З 25 лютага 1961 года вёска ў Пескаўскім сельсавеце. З 17 красавіка 1962 года ў Шчучынскім, 25 снежня — у Лідскім раёне.
Да 2016 года вёска ўваходзіла у склад Пескаўскага сельсавета.
Інфраструктура
Да 2002 года дзейнічала Панямонская базавая школа. Потым будынак школы перададзены на баланс АТ «Хрысціянская садружнасць дарослых і маладых».
Плошча Калоны
Плошча калоны (Piazza Colonna) — плошча ў цэнтры Рыма, названая ў гонар размешчанай на ёй калоны Марка Аўрэлія, якая дала назву і аднайменнаму раёну сталіцы Італіі. Да плошчы можна дабрацца са станцый «Барберыні — Фантана-дзі-Трэві» і «Спанья» Лініі А Рымскага метрапалітэна.
Плошча калоны была створана ў канцы Чынквечэнта па загаду папы Сікста V. Плошча калоны размешчана з заходняга боку Віа дэль Корса прыкладна на аднолькавай адлегласці ад П'яцца дэль Попала і Плошчы Венецыі. Плошча мае прамавугольную форму. З поўначы да яе прылягае палацца Кіджы, дзе засядае Савет міністраў, а з паўночнага захаду — палацца Монтэчыторыа, дзе засядае Палата дэпутатаў. З заходняга боку плошча абмежавана палацца Ведэкінд, дзе раней быў галоўны офіс газеты «Il Tempo», а з паўднёвага боку — царква Санта-Марыя-дэла-П'ета і палацца Фераёлі, дзе сярод іншага знаходзяцца прадстаўніцтвы рэгіёнаў Фрыулі-Венецыя-Джулія і Вале-д’Аоста. Уздоўж Віа дэль Корса на плошчу выходзіць фасад галерэі Альберта Сордзі.
Паміж калонай Марка Аўрэлія і галерэяй Альберта Сордзі размешчаны элегантны фантан, пабудаваны архітэктарам Джакама дэла Порта ў 1577 годзе па загаду Папы Рыгора XIII. Асновай фантана служыць чара з мармуру з вострава Хіяс, знадворку ўпрыгожаная шаснаццаццю вертыкальнымі стужкамі з карарскага мармуру. Першапачаткова фантан забяспечваўся вадой з акведука Аква Вірга.
Джакамеці
Джакамеці — прозвішча.
Дунайчыцы
Дуна́йчыцы (, Дунайчицы) — вёска ў Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Кухчыцкага сельсавета.
Гісторыя
У часы Вялікага Княства Літоўскага вёска адносілася да Новагародскага ваяводства, а пасля падзелаў Рэчы Паспалітай стала ўваходзіць у склад Слуцкага павета Мінскай губерні Расійскай імперыі.
На працягу стагоддзяў вёска Дунайчыцы (каля Клецка) амаль бесперапынна была ўладаннем (да 1939) старажытнага шляхецкага роду Яленскіх гербу «Корчак», якія паводле сямейных паданняў адносілі факт атрымання вёскі ў канец XIV ст., як бы жадаючы падкрэсліць укаранёнасць роду. Аднак у сапраўднасці дзесьці ў пачатку 1630-х упершыню ва ўладанне роду вёскі Дунайчыцы і Туча набыў польны стражнік Вялікага Княства Літоўскага Павел Тэадоравіч Яленскі. Маёнтак Дунайчыцы (разам з Капаткевічамі, Людзяневічамі і Лучыцамі) стаў адной з галоўных і любімых сядзіб Яленскіх, якія мелі значныя маёнткі ў Новагародскім ваяводстве і Мазырскім павеце, дзе займалі высокія земскія пасады і адосіліся да рэгіянальнай эліты.
Пасля Паўла Яленскага вёскі Дунайчыцы і Туча перайшлі да яго сына Яна Паўлавіча Яленскага, мазырскага земскага пісара, а пасля мазырскага земскага суддзі, які выбіраўся ад Мазырскага павета паслом на элекцыйныя соймы (1669, 1674) і дэпутатам (1726) у Трыбунал ВКЛ. Ад Яна вёскі перайшлі да яго сына Антона-Даджыбога Янавіча Яленскага, мазырскага падчашага (1702—1731), а пасля да ўнука — новагародскага кашталяна (1780—1795) Гедэона Антонавіча Яленскага (1712—1798), які пабудаваў у Дунайчыцах (побач са старым і маленькім мураваным, атрымаўшым пазней назву «кашталянка») новы драўляны атынкаваны і пакрыты гонтай класіцыстычны палац, з порцікам, упрыгожаным чатырма дарычнымі калонамі. Цэнтральнай часткай палаца з васьмі пакояў была галоўная зала з мураваным комінам у стылі класіцызм. За палацам быў разбіты парк на 8 га, які выходзіў на раку Лань.
Невядома, каму з Яленскіх належала вёска пазней: верагодна, яна перайшла да брата Гедэона — новагародскага кашталяна (1773—1780) Рафала-Юзафа Антонавіча Яленскага (альбо яго дзяцей), бо вядома, што Дунайчыцамі сталі валодаць нашчадкі Рафала. У прыватнасці, дакладна вядома, што вёскай, дзе паводле рэвізій у 1844—1850 мелася каля 1 500 дзесяцін зямлі, валодалі ўнукі Рафала — супольна падсудак мазырскага павятовага суда (1805—1808) і засядацель (1811—1814) Угалоўнай палаты Галоўнага суда Віленскай губерні Рамуальд Янавіч Яленскі (1781—пасля 1856) і мазырскі павятовы харунжы (1811—1812), старшыня мазырскага павятовага гранічнага (межавага) суда (1814—1817), старшыня мазырскага павятовага суда (1817—1820) Павел Янавіч Яленскі (1776—1842). Пасля маёнтак пераходзіць да Антона Яленскага (1818—1874), сына Паўла Янавіча Яленскага і Барбары Лянкевіч.
Антон Яленскі быў адным з кіраўнікоў паўстання 1863—1864 гадоў, уваходзіўшы ў групоўку «белых». За ўдзел у паўстанні расійскія ўлады канфіскавалі ўсе яго маёнткі (маёнтак Капаткевічы і частка маёнтка Людзяневічы ў Мазырскім павеце, маёнтак Дунайчыцы ў Слуцкім павеце, маёнтак Меляховічы ў Троцкім павеце Віленскай губерні і маёнтак Акніста ў Вількамірскім павеце Ковенскай губерні), якія пасля планавалася прадаць альбо ўзнагародзіць бясплатна расійскіх афіцэраў, што прымалі ўдзел у падаўленні паўстання. Продаж альбо перадача маёнткаў Антона Яленскага зацягнуліся да 1869, бо не былі зроблены папярэднія ацэнкі іх кошта. Жонка Антона Сабіна Леапольдаўна Яленская (1820—1912), з роду Дыбоўскіх, зрабіла ўсе намаганні, каб канфіскаваны ўладамі родавы маёнтак Дунайчыцы ў Слуцкім павеце набыў з таргоў найстаршы сын Антона Яленскага Павел, якому ўлады дазволілі прымаць удзел у аўкцыёне. Калі сабраныя на аўкцыён дваране даведаліся, што будзе ўдзельнічаць і сын паўстанца, ухіліліся ад таргоў, каб даць мажлівасць Паўлу набыць канфіскаваны родавы маёнтак па найніжэйшым кошце.
У далейшым маёнтак перайшоў ва ўладанне брата Паўла — Эдварда Антоніевіча Яленскага (1853—1920), хросным бацькам якога быў Напалеон Феліксавіч Яленскі (1810—1883), маянтковец Мазырскага павета, адзін з кіраўнікоў паўстання 1863—1864 гадоў, стрыечны брат Антона Яленскага. Эдвард Яленскі прыбудаваў да палаца з дзесяццю пакоямі і сенцамі яшчэ два пакоі і кухню. Каля палаца мелася капліца, а перад палацам — вялікі газон з клумбай кветак у цэнтры. У палацы мелася шмат старажытнай мэблі, якая перайшла ад ранейшых пакаленняў.
Пасля Рыжскага мірнага дагавора (1921) Дунайчыцы апынуліся ў складзе Другой Рэчы Паспалітай. Пасля Эдварда апошнімі ўладальнікамі вёскі (да 1939 — пачатку Другой сусветнай вайны) сталі дочкі яго брата Вітальда Антоніевіча Яленскага (1843—1879) — Канстанцыя і Антаніна. У тыя часы маёнтак меў толькі каля 400 га зямлі.
У 1939 вёска, як і іншая тэрыторыя паўночна-ўсходніх ваяводстваў Другой Рэчы Паспалітай (Заходняя Беларусь), увайшла ў склад БССР, маёнтак быў канфіскаваны савецкай уладай.
Да 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Ліскаўскага сельсавета. Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Тучанскага сельсавета.
28 снежня 2007 года ў склад вёскі ўключана вёска Панач-Мураванка.
1936 год у гісторыі кіно
1936 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
393
393 — невысакосны год, пачаўся ў суботу. 393 год нашай эры, 393 год 1 тысячагоддзя, 93 год IV стагоддзя, 3 год 10-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 4 год 390-х гадоў.
Альберт Сент-Дзьёрдзы
Альберт Сент-Дзьёрдзы (Albert Szent-Györgyi, 16 верасня 1893, Будапешт — 22 кастрычніка 1986, Вудс-Хол) — амерыканскі біяхімік венгерскага паходжання, ганараваны ў 1937 годзе Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне за цыкл работ па біялагічнаму акісленню.
Біяграфія
Альберт Сент-Дзьёрдзы нарадзіўся 16 верасня 1893 года ў Будапешце. Скончыў Будапешцкі ўніверсітэт, у 1917 годзе атрымаў ступень доктара медыцыны. Вярнуўшыся з арміі пасля Першай сусветнай вайны, з’ехаў у Нідэрланды. У 1922—1926 гадах працаваў у Лейдэнскім універсітэце, затым (у 1927, 1929 гадах) — у Кембрыджскім універсітэце, дзе ў 1927 годзе атрымаў доктарскую ступень у вобласці хіміі. У 1927—1930 гадах працаваў у клініцы Меё (ЗША). У 1930 годзе вярнуўся ў Венгрыю. У 1931—1945 гадах быў прафесарам Сегедскага ўніверсітэта, у 1945—1947 гадах — Будапешцкага ўніверсітэта. У 1947 гадах эмігрыраваў у ЗША. Працаваў у у Вудс-Холе (штат Масачусетс) і ў Інстытуце па вывучэнні мышц. У 1975 годзе стаў навуковым кіраўніком Нацыянальнага фонду даследаванняў рака.
Бельдзюгіна
Бельдзюгіна (Бельдюгино) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Знаменскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Міхалёўскага сельскага паселішча.
Узброеныя сілы Швецыі
Узброеныя сілы Швецыі (Försvarsmakten) — сукупнасць войскаў Каралеўства Швецыя, прызначаных для абароны свабоды, незалежнасці і тэрытарыяльнай цэласнасці дзяржавы. З 1994 года складаюцца ў агульную структуру са службовых частак: Сухапутныя войскі (Armén), Ваенна-марскія сілы (ВМС — Marinen) і ваенна-паветраныя сілы (ВПС — Flygvapnet). Агульная колькасць — 25 000 чалавек.
Гэтыя узброеныя сілы (УС) з’яўляюцца агенцтвам Урада Швецыі (Myndighet), якое адказнае за аперацыі ўзброеных сіл Швецыі. Асноўная задача ўзброеных сіл Швецыі заключаецца ў падрыхтоўцы, арганізацыі і разгортванні ўзброеных сілаў як унутры краіны, так і за мяжой, захоўваючы пры гэтым доўгатэрміновую здольнасць абараніць Швецыю ў выпадку інтэрвенцыі. Вярхоўны галоўнакамандуючы (Överbefälhavaren), генерал-палкоўнік ці прапар-афіцэр камандзір шведскіх ўзброеных сілаў, і з’яўляецца самым высокапастаўленым афіцэрам прафесійных на сапраўднай службе. Вярхоўны Галоўнакамандуючы у сваю чаргу падсправаздачны праз міністра абароны ўраду Швецыі (Regeringen). Узброеныя сілы больш за стагоддзе пабудаваны на паняццях вайсковыга абавязку і тэрытарыяльнай абароны, падтрымкі старажытнай нацыянальнай палітыкі недалучэння, нейтралітэту. Да канца халоднай вайны амаль усе мужчыны, якія дасягнулі ўзросту прыдатнасці да ваеннай службы былі прызваны ў войска. Улетку 2010 г. у мірны час прызыў спынілі, была ўведзена добраахвотніцкай арміі. Пераход на новую сістэму будзе цалкам завершаны ў 2018 г. Некаторыя падраздзяленні шведскіх узброеных сіл у цяперашні час знаходзяцца на разгортванні ў Афганістане адпаведна з дзеяннямі Міжнародных сіл садзейнічання бяспецы (ISAF — International Security Assistance Force) і ў Косаве. Да таго ж Швецыя ўдзельнічае разам з ваеннымі назіральнікамі розных краін служыць у кантынгенце ЕС адзін раз у тры гады.
Гісторыя
Узброеныя сілы (УС) складаюцца з сухапутных войскаў, ВПС і ВМС. Вышэйшае кіраўніцтва ажыццяўляе ўрад, непасрэднае — галоўнакамандуючы Узброенымі сіламі. Агульная колькасць УС каля 68 тыс. чалавек (1977 г.). Камплектуюцца яны паводле закона пра вайсковую павіннасць. Тэрмін сапраўднай ваеннай службы ў сухапутных войсках 7,5-15 месяцаў, у ВПС — 8-15 месяцаў, у ВМС 10-17,5 месяцаў. Палітыка строгага шведскага нейтралітэту абумовіла высокі ўзровень гатоўнасці Швецыі да баявых дзеянняў, але ў сувязі са спыненнем халоднай вайны у 1990-х гадах узброеныя сілы гэтай краіны былі скарочаны.
Дактрына
Шведскія узброеныя сілы маюць чатыры асноўныя задачы : Абарона краіны ў выпадку нападу замежнай дзяржавы. Падтрымка грамадзянскай супольнасці ў выпадку стыхійных бедстваў (паводка і г.д.). Швецыя імкнецца мець магчымасць заставацца нейтральнай ў выпадку вайны. Аднак, Швецыя супрацоўнічае з іншымі замежнымі краінамі. Як член Еўрапейскага Саюза, Швецыя выступае ў якасці вядучай краіны для баявых груп ЕС, а таксама супрацоўнічае і праводзіць сумесныя вучэнні з НАТА ў рамках членства ў Партнёрства дзеля міру і ў Савеце Еўраатлантычнага партнёрства. У 2008 г. пачата супрацоўніцтва паміж Паўночнымі краінамі дзеля пашырэння магчымасці сумесных дзеянняў, і гэта прывяло да стварэння Паўночнага абароннага супрацоўніцтва (NORDEFCO — Nordic Defence Cooperation). Пры пашырэнні ваеннага супрацоўніцтва дзеля абарончых пазіцый у 2009 г. Швецыя заявіла, што не застанецца пасіўнай ў выпадку, калі Паўночныя краіны або члены Еўрапейскага Саюза падвергнуцца нападу. Нядаўнія палітычныя шведскія рашэння падкрэслілі імкненне да ўдзелу ў міжнародных аперацыях дзеля набыцця вопыту. Пасля ўзброенага канфлікту ў Паўднёвай Асеціі 2008 г. чарговы раз пераканаліся ў правільнасці рашэння. Да гэтага часу большасць падраздзяленняў не можа быць мабілізавана на працягу аднаго года, калі ўзнікне такая неабходнасць. У 2009 годзе міністр абароны Швецыі заявіў, што ў будучыні ўсё ўзброеныя сілы павінны быць цалкам мабілізаваны на працягу аднаго тыдня.
Крытыка
У 2008 г. у артыкуле на аснове доктарскай дысертацыі, навуковец Карл Ідэн (Karl Ydén) з універсітэта Гётэбарга даў аналіз у апісанні шведскіх узброеных сіл, што тычыўся кар’еры для рэестравых афіцэраў у першую чаргу ў мірны час, бюджэтных выдаткаў (сродкі плацельшчыкаў падаткаў), даследавання фактычных ваенных дзеянняў, характара ​​кіравання войскамі камандаваннем, арганізацыі развіцця арміі і флота, ступень эфектыўнасці выкарыстання рэсурсаў у войску і г.д. Гэта мела немалаважнае значэнне для прыняцця рашэнняў Урада Швецыі і заканадаўчай ініцыятывы рыксдагаа.
Казімір Паўлавіч Буслаў
Казімір Паўлавіч Буслаў (, в. Кашалёў,  — ) — беларускі савецкі філосаф. Акадэмік АН БССР (1972; член-карэспандэнт з 1969), доктар філасофскіх навук (1965), прафесар (1966). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1978).
Біяграфія
Член КПСС з 1943 г. Скончыў Смаленскі педагагічны інстытут у 1938, Вышэйшую партыйную школу пры ЦК ВКП(б) ў 1947 годзе, Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС у 1951 г.
У 1944—1948 гг. лектар ЦК КП(б)Б, у 1951-56 загадчык аддзела ЦК КПБ, у 1956—1972 гг. дырэктар Інстытута філасофіі і права АН БССР. У 1970—1972 гг. выконваючы абавязкі, у 1973—1976 гг. акадэмік-сакратар Аддзялення грамадскіх навук АН БССР, з 1976 года загадчык сектара Інстытута філасофіі і права АН БССР. Адначасова з 1951 г. дацэнт, затым прафесар БДУ, Мінскага радыётэхнічнага інстытута. З 1972 года старшыня Беларускага аддзялення Філасофскага таварыства СССР.
Кандыдат у члены ЦК КПБ ў 1952—1954 гг., член ЦК КПБ ў 1954—1961 гг. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1955—1959 гг.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы Буслава прысвечаны, праблемам сацыялістычнага прагрэсу, гуманізму і культуры.
Навуковыя працы
Апублікаваў больш за 60 навуковых прац, у тым ліку 4 манаграфіі.
Асноўныя працы :
Узнагароды
Дзяржаўная прэмія БССР 1984 г. за цыкл работ па гісторыі філасофіі і грамадскай думкі Беларусі дакастрычніцкага перыяду. Узнагароджаны ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі (1974), медалямі.
Электра (акіяніда)
Эле́ктра (Ἠλέκτρα) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі, акіяніда, дачка Акіяна і Тэфіды , жонка Таўманта, ад якога ў яе нарадзіліся вястунка богаў Ірыда і гарпіі Аэло і Акіпета. Таксама маці Гідаспа.
Пугаўкі
Пу́гаўкі (, Пуговки) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Язненскага сельсавета.
Allium cernuum
Allium cernuum — шматгадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Апісанне
Цыбуліна падоўжанай канічнай формы, даўжынёй да 5 см, дыяметрам 15 мм.
Лісце лінейнае, плоскае, з паралельным жылкаваннем, даўжынёй да 30 см, шырынёй да 2-4 мм, сабраны ў веерападобную прыкаранёвую разетку.
Кветканос даўжынёй да 50 см, панікаючы, заканчваецца схіленым уніз суквеццем — парасонікам з белых або ружовых кветак. Жоўтыя пылавікі тычынак выступаюць за мяжу вяночка кветкі. Насенне дробнае, цёмнае.
Цвіце ў ліпені-жніўні.
Распаўсюджанне
У дзікім выглядзе расце ў Паўночнай Амерыцы ў сухіх лясах, на каменных асыпках і ў прэрыях.
Выкарыстанне
І цыбуліна і зеляніна ядомыя, маюць характэрны цыбульны пах. Выкарыстоўваецца таксама ў якасці дэкаратыўнай расліны.
ФК Нёман Масты
«Нёман» — беларускі футбольны клуб з горада Масты. Заснаваны ў 1986 годзе.
Гісторыя
Да 1991 гуляў у Чэмпіянаце БССР, потым апынуўся ў новастворанай Трэцяй лізе Чэмпіянату Беларусі. У 1999—2003 «Нёман» гуляў у Першай лізе, а з 2004 зноў выступаў у Другой лізе, дзе асаблівых поспехаў не меў.
2013
У сезоне 2013 «Нёман», узмацніўшыся некаторымі вопытнымі ігракамі (у тым ліку з спыніўшага выступленні ў чэмпіянаце гродзенскага «Белкарда»), павёў барацьбу за выхад у Першую лігу. Першы радок у табліцы хуценька захапіў гомельскі «Гомельчыгунтранс», а за другое месца пачалася барацьба паміж «Нёманам» і мінскай «Зоркай-БДУ». Цягам першага круга на другім месцы ішлі мастаўчане, але шэраг няўдалых матчаў «Нёмана» ў сярэдзіне другога круга дазволіў «Зорцы-БДУ» перагнаць канкурэнтаў. Але «Нёман» не здаваўся і атрымаў у канцы турніру 6 перамог запар (у тым ліку над «Гомельчыгунтрансам» 4:1 у 24-м туры — адзінае паражэнне гомельскага клуба ў турніры). «Зорка-БДУ» ж у перадапошнім туры прайграла «Оршы» (0:1) і саступіла другі радок мастаўчанам, якія занялі другое месца і атрымалі пуцёўку ў Першую лігу.
2014
Нягледзячы на атрыманае месца месца ў Першай лізе, мастоўская каманда не здолела знайсці фінансаванне для пераходу ў дывізіён вышэй. У лютым 2014 «Нёман» афіцыйна адмовіўся ад удзелу ў Першай лізе.
Застаўшыся ў Другой лізе, клуб у красавіку 2014, пасля падзелу турніру на групы, трапіў у групу Б. Старт быў правалены — пасля першага круга «Нёман» займаў 11 месца з 12. Але ў другім крузе каманда стала трывала набіраць ачкі і здолела ўмяшацца ў барацьбу за першыя чатыры месцы, якія дазвалялі выйсці ў фінальны раўнд. Аднак прысуджанае перад апошнім турам тэхнічнае паражэнне за матч 14 тура пакінула мастаўчан на 5 месцы ў групе. У стыкавых мачтах яны саступілі «Віцебску-2» і атрымалі выніковае 10 месца ў лізе.
2015
У пачатку 2015 года «Нёман» меў істотныя фінансавыя праблемы, з-за чаго ўдзел у Другой лізе доўгі час заставаўся пад пытаннем. У красавіку 2015 года стала канчаткова вядома, што «Нёман» не выступіць у Другой лізе і пераходзіць у чэмпіянат вобласці.
Сыла Генчаглу
Сыла Генчаглу (Sıla Gençoğlu; 17 чэрвеня 1980, Аджыпаям, Дэнізлі, Турцыя) — турэцкая спявачка і аўтар песень.
Біяграфія
Сыла Генчаглу нарадзілася ў 1980 годзе ў Аджыпаямі. Яе маці родам з Ізміра, а бацька — з Дэнізлі. Яе маці Амюр Генчаглу (па бацькоўскай лініі Балабан) была фармацэўтам, а яе бацька Шукрю Генчаглу — палітыкам і хімікам. Яе дзед па бацькоўскай лініі, Рыза Генчаглу, быў дэпутатам ад Партыі справядлівасці ў складзе 15-га турэцкага парламента. Пасля заканчэння пачатковай школы ў Дэнізлі яна захапілася вывучэннем французскай мовы і пераехала ў Ізмір са сваёй бабуляй Сюхелай Балабан, каб наведваць сярэднюю школу. У 1990 годзе яна пачала вучобу ў школе «Тэўфік Фікрэт», дзе да 1997 года вывучала французскую мову. Яе настаўнік музыкі Азіз Пелен развіў цікавасць да музыкі і прывучыў яе выходзіць на сцэну ў школьных хорах і праграмах.
1998—2006 гады
У 1998 годзе Сыла Генчаглу прыехала ў Стамбул за вышэйшай адукацыяй, дзе спачатку, год вывучала французскую мову і літаратуру на філалагічным факультэце Стамбульскага ўніверсітэта, перш чым перавесціся ў Стамбульскі ўніверсітэт Білгі для вывучэння джазавай музыкі. У гэты перыяд яна стала салісткай джазавага аркестра Нешэта Руакана, Недзіма Руакана і Незі Ешыльніла на джазавым фестывалі «Афён». Яна працавала над сваім голасам з Нюхетам Руакан, а таксама пазнаёмілася з музыкам Эфе Бахадзірам, які ўнёс важны ўклад у яе будучыя альбомы. Пасля кароткага трэнінгу яна пазнаёмілася з Кенанам Дагулу і выступала яго вакалісткай на працягу сямі гадоў. Акрамя таго, трэкі і песні Сылы былі прадстаўлены на альбомах многіх вядомых выканаўцаў, такіх як Ферхат Госер, Кенан Даулу і Эмель Мюфцюаглу. Людзі ўпершыню пазнаёміліся з яе голасам дзякуючы яе супрацоўніцтву з Сезен Аксу у песні «Sıla-Töre» для тэлесерыяла Сыла.
2007—2010 гады: Sıla і İmza
У 2007 годзе Сыла Генчаглу выпусціла ўласны альбом, названы ў яе гонар «Sıla». Песня «…Dan Sonra» стала хітом нумар адзін у Топ-20 Türkçe на працягу дванаццаці тыдняў. Таксама быў выпушчаны відэаролік на песню «Kenar Süsü». У 2008 годзе яна запісала песню «Yaz Geliyor Heyoo» з гуртом Ciclon. Песня была ўключана ў альбом Shaker і заняла 34-е месца ў музычных чартах Турцыі.
Другі студыйны альбом «Sıla», «İmza», быў выпушчаны ў 2009 годзе, а яго галоўны сінгл «Sevişmeden Uyumayalım» быў хітом нумар адзін у Турцыі на працягу трох тыдняў. Яшчэ адна песня з альбома пад назвай «Inşallah» заняла другое месца ў музычных чартах Турцыі. Кемаль Даулу зняў музычнае відэа на «Yara Bende», і песня заняла чацвёртае месца ў музычных хіт-парадах. Чацвёртае музычнае відэа было знята на песню «Bana Biraz Renk Ver», выкарыстоўваючы кадры з канцэрту Sıla ў сакавіку 2010 года, і песня ў канчатковым выніку заняла трэцяе месца ў музычных чартах Турцыі.
2010—2013 гады: Konuşmadığımız Şeyler Var і Vaveyla
У наступныя гады быў выпушчаны шэраг альбомаў спявачкі: «Konuşmadığımız Şeyler Var» у лістападзе 2010 года на Sony Music Entertainment і Columbia Records. Альбом каля года быў у спісе самых прадаваных. Было прададзена 100 000 копій у Турцыі. Для свайго першага канцэртнага альбома «Joker», які выйшаў у чэрвені 2012 года, яна перапісала песні з папярэдніх альбомаў. Песня «Yoruldum» з гэтага альбома заняла другое месца ў музычных чартах Турцыі. У кастрычніку Sıla выпусціла свой чацвёрты студыйны альбом Vaveyla. Для песень «Imkânsız» і «Zor Sevdiğimden» былі зняты асобныя музычныя кліпы, абодва з якіх занялі другое месца ў музычных чартах.
2014—цяпер: Yeni Ay і Mürekkep
Наступны двухдыскавы альбом пад назвай «Yeni Ay» быў выпушчаны ў лютым 2014 года Sony Music Entertainment і Columbia Records. За першы тыдзень было прададзена 70 000 копій у Турцыі, стаўшы нумарам адзін у спісе лепшых продажаў D&R. Да канца года было прададзена 158 000 копій альбома ў Турцыі, што зрабіла Сылу лепшай выканаўцай у 2014 годзе. «Yeni Ay» таксама пабіў рэкорд продажаў у iTunes Store ў Турцыі, стаўшы першым самым прадаваным альбомам за некалькі месяцаў.
Яе шосты студыйны альбом «Mürekkep» ён быў выпушчаны ў маі 2016 года Sony Music Entertainment і Columbia Records. Першымі дзвюма песнямі з альбома сталі «Afitap» і «Engerek», на якія былі зняты музычныя кліпы. Як і яе папярэднія альбомы, «Mürekkep» таксама стаў альбомам нумар адзін па продажах у Турцыі. Альбом быў прададзены накладам 101 000 копій за першы год. Сыла таксама была сярод выканаўцаў, якія ў маі былі прадстаўлены на альбоме Эрола Эўгіна «Altın Düetler», праспяваўшы песню «Ateşle Oynama» разам з Evgin.
У кастрычніку 2017 года Сыла выпусціла новы сінгл пад назвай «Muhbir». У снежні 2018 года Сыла была сярод чатырох чалавек, якія атрымалі ганаровую ўзнагароду на 45-й цырымоніі ўручэння ўзнагарод Golden Butterfly Awards. 1 сакавіка 2019 года Sony Music выпусціла свой новы EP пад назвай «Acı», які быў добра прыняты крытыкамі. Яшчэ адзін EP пад назвай «Meşk» быў выпушчаны 26 ліпеня 2019 года кампаніяй Sony Music. Ён складаўся з трох песень, над якімі Сыла працавала з Умутам Яшарам Сарыкаем, Эфе Бахадзірам, Ілкерам Байрактарам і Сезенам Аксу. Музычнае відэа на песню «Karanfil» было знята на возеры Бафа і выпушчана ў той жа дзень, што і альбом. Пасля гэтага выйшаў другі відэаролік на песню «Haytalar Dükkanı». У кастрычніку 2019 года Сыла Генчаглу знялася ў рэкламе кітайскага брэнда Oppo пасля падпісання кантракту на 3 мільёны еўра.
Акрамя кар’еры спявачкі, Сыла, таксама вядомая як аўтар песень і кампазітар, была высока ацэненая крытыкамі. Яна напісала амаль усе свае песні самастойна разам з Эфе Бахадзірам. Яна таксама напісала шмат песень для іншых спевакоў. Яе «Konuşmadığımız Sheyler Var» і «Yeni Ay» лепш за ўсё прадаваліся ў Турцыі ў 2010 і 2014 гадах адпаведна. Яна выйграла чатыры прэміі Golden Butterfly Awards і сем прэмій Music Music Awards і шмат разоў намінавалася на ўзнагароды.