cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Філарманічны аркестр Нідэрландскага радыё
Сярод значных падзей у гісторыі аркестра — прэм’ера Канцэрту для габоя з аркестрам Бруна Мадэрны (1973).
Вялікая Айчынная вайна. 1944 год
'''«Вялікая Айчынная вайна. 1944 год»''' — роспіс, выкананы беларускім мастаком Міхаілам Савіцкім у 1971 годзе для інтэр’ера будынка Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны ў Мінску. У 1973 годзе за гэтую працу Савіцкі ўдастоены Дзяржаўнай прэміі СССР. Пры зносе старога будынка музея ў 2014 годзе роспіс акуратна знялі і адрэстаўравалі. Цяпер роспіс захоўваецца ў фондах музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны, паколькі спецыфічная планіроўка новага будынка музея не дазваляе яго экспанаваць.
Манументальная жывапісная кампазіцыя памерам 6,6×7,5 м займала тарэц другога і трэцяга паверхаў, насупраць лесвіцы. Роспіс выкананы сінтэтычнай тэмперай па эргаліце, прыбітым да сцяны.
Актыўна працавала ў інтэр’еры, мэтанакіравана настройваючы на ўспрыманне экспазіцыі музея. Кампазіцыя пабудавана на складанай дынаміцы накіраваных углыбіню і набягаючых кругавых рытмаў, якія сюжэтна можна вызначыць як «Круг фронту», «Круг тылу» і «Круг жыцця, што адраджаецца». Цэнтрам кампазіцыі, яе сэнсавым і драматычным ядром з’яўляецца выява групы жанчын у жалобе, якія ўвасабляюць боль па загінуўшых, надзею па перамогу, працяг жыцця. Гэтая група вылучана маштабна і як бы пастаўлена на п’едэстал. Навокал яе палыхае полымя вайны, самкнутыя шчыльным кальцом ірвуцца ў атаку воіны, зладжаным строем адпраўляюцца на фронт атрады маладых салдат. Жанравыя сцэны, размешчаныя ўнізе кампазіцыі, адлюстроўваюць адраджэнне разбуранай вайной гаспадаркі, сустрэчы на вызваленай зямлі. Тэма вайны паказана ў кампазіцыі ў агульначалавечым маштабе, разам з тым у ёй прысутнічае перажытае асабіста мастаком, што надае вырашэнню тэмы асаблівы гуманістычны сэнс.
Гераклея Пантыйская
Геракле́я Панты́йская  — старажытнагрэчаскі горад на паўночным усходзе Віфініі.
Гераклея была заснавана выхадцамі з Мегары ў першай палове VI ст. да н. э. Названа ў гонар Геракла, паколькі лічылася, што ён спускаўся ў царства нябожчыкаў недалёка ад месца заснавання. Нашчадкі каланістаў падпарадкавалі карэннае насельніцтва з умовай, што не будуць прадаваць іх за межы поліса ў рабства. Пазней гераклейцы самі стваралі калоніі. Найбольш знакамітай з іх быў Херсанес у Таўрыдзе.
У IV ст. да н. э. Клеарх, вучань Платона, заснаваў мясцовую дынастыю тыранаў. Пасля 322 г. да н. э. яе прадстаўнік Дыянісій ажаніўся з Амастрыдай, адной з апошніх прадстаўніц дынастыі Ахеменідаў, і прыняў тытул манарха. Аднак у II—I стст. да н. э. Гераклея была моцна саслаблена ваеннымі дзеяннямі з манархамі Віфініі. У 78 г. да н. э. трапіла ў склад Рымскай дзяржавы.
У першыя стагоддзі н. э. з’яўлялася важным цэнтрам распаўсюджання хрысціянства. Адсюль паходзіў Святы Феадор.
Радца
Ра́дца, райца, ратман — член адміністрацыйнага органа гарадскога самакіравання (рады, магістрата) на Беларусі ў XIV—XVIII стст., выбраны або прызначаны ад багатых гараджан. У раду уваходзілі 6—24 радцаў. Напрыклад, у Полацку напачатку было 20 радцаў, з 1511—1524 гадоў, у Менску — 12, у Новагародку — 6. Са свайго складу радцы выбіралі бурмістраў, былі іх дарадчыкамі. Выбіраліся на год, у прыватнаўласніцкіх гарадах пажыццёва. У сваёй дзейнасці радцы кіраваліся нормамі магдэбургскага права, а таксама мясцовага права, якія уваходзілі ў Статуты Вялікага Княства Літоўскага 1529, 1566, 1588; яны вызваляліся ад гарадскіх падаткаў. Пасля прыняцця закона ад 17 красавіка 1791 «Гарады нашы каралеўскія вольныя ў дзяржавах Рэчы Паспалітай» у гарадскія магістраты маглі выбірацца не толькі мяшчане, але і шляхта, якая мела нерухомую маёмасць у горадзе.
Павел Пятровіч Корзун
Па́вел Пятро́віч Ко́рзун ( — ) — савецкі военачальнік, у гады Вялікай Айчыннай вайны камандаваў 219-й мотастралковай дывізіяй, 8-м кавалерыйскім корпусам, 3-й і 47-й арміямі, генерал-лейтэнант.
Біяграфія
Павел Пятровіч Корзун нарадзіўся 15 жніўня 1892 года ў вёсцы Клешаве, цяпер Мінскай вобласці. Беларус.
У Рускай імператарскай арміі з 1913 года, малодшы унтэр-афіцэр.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны прызначаны камандзірам 219-й мотастралковай дывізіі. У складзе 25-га механізаванага корпуса дывізія брала ўдзел у баявых дзеяннях у раёне г. Прапойск. За мужнасць і гераічнасць, выяўленую ў баях узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга. Ва ўзнагародным лісце азначана : У баях з 18 па 21 ліпеня 1941 года выявіў вылучную адвагу, вытрымку і вялікую напорыстасць. Нягледзячы на найжорсткі ружэйна-кулямётны, артылерыйскі і мінамётны агонь праціўніка які займаў Прапойск, тав. Корзун асабіста ўзначальваў батальён, які заняў паўднёвую ўскраіну горада…
Загадам Камандуючага Цэнтральным фронтам генерал-лейтэнанта Яфрэмава М. Р. ад 19 жніўня 1941 года генерал-маёр Корзун быў адхілены ад камандавання 219 МСД «''за невыкананне Вамі 18.08.1941 загаду Ваеннага Савета фронту. Неадкладна здайце камандаванне дывізіяй генерал-маёру Скугараву і самому прыбыць у штаб фронту''».
З баявога данясення Камандуючага 21 арміяй генерал-маёра Гардова, 06.40 20.08.1941 г : «''…Асабіста тав. КОРЗУН паводзіў сябе выключна мужна. Будучы раніцай параненым, заставаўся ў страі і кіраваў боем да цемры. З надыходам цемры быў другі раз паранены і цяпер эвакуіраваны. Прызначаны на яго месца ЛУНЁЎ атрымаў цяжкую кантузію. На гаспадарку КОРЗУНА прызначаны КАНАВАЛАЎ''».
З кастрычніка 1941 года намеснік па тыле камандуючага 38-й арміяй. У студзені 1942 года прызначаны камандзірам 8-га кавалерыйскага корпуса. У гэтай пасадзе кіраваў войскамі ў Бітве пад Масквой і ў абарончых баях пад Варонежам вясной 1942 года. З мая па ліпень 1943 года камандуючы 3-й арміяй, якая абаранялася па р. Зуша на ўсход ад Арла.
У пачатку жніўня П. П. Корзун прызначаны камандуючым 47-й арміяй. У ходзе Белгарадска-Харкаўскай наступальнай аперацыі армія пад яго камандаваннем адыграла важную ролю ў адлюстраванні нямецкіх контрудараў ў раёне Ахтыркі.
16 верасня 1943 года ў ходзе баёў за вызваленне Левабярэжнай Украіны генерал-лейтэнант Корзун загінуў пры выбуху міны ў вёсцы Бярозавая Лука Палтаўскай вобласці. Пахаваны ў гарадскім парку горада Гадзяч.
Былы начальнік палітаддзела 47-ай арміі Калашнік М. X. успамінаў : Павел Пятровіч Корзун быў адным з тых военачальнікаў, у характары якіх выдатна ўжываюцца высокая патрабавальнасць і душэўная любоў да людзей. Ажыццяўляючы кіраўніцтва баявымі дзеяннямі войскаў, камандуючы клапаціўся перадусім пра тое, каб кожная перамога была здабыта па магчымасці малой крывёй.
8 студзеня
8 студзеня — восьмы дзень года па Грыгарыянскім календары
Ваўчкі (Слонімскі раён)
Ваўчкі́ (, Волчки) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярніцкага сельсавета.
Сезон 2010 ЖФК Мінчанка-БДПУ
У 2010 годзе жаночы футбольны клуб «Мінчанка-БДПУ» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса 1994
20-я прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса была абвешчана 10 снежня 1994 года. Найлепшым фільмам абрана карціна «Крымінальнае чытво».
Крычаўскі завулак
Крычаўскі завулак — завулак у Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга. Злучае Шпалерную вуліцу і набярэжную Кутузава.
Вядомы з 1892 года як Самбургскі завулак. Назва дадзена ад Самбургскай плошчы, якая раней тут існавала (забудавана пасля 1851 года). Плошча, у сваю чаргу, названая ад скажонага прозвішча домаўладальніка (Шпалерная вуліца, 18) протаіерэя А. А. Самбарскага, духоўніка і настаўніка імператара Аляксандра I. 15 снежня 1952 года перайменаваны ў Крычаўскі завулак ад г. Крычава (Магілёўская вобласць, Беларусь) у шэрагу праездаў, названых у памяць вызвалення савецкіх гарадоў падчас Вялікай Айчыннай вайны.
Allium gilanense
Allium gilanense — від травяністых раслін сямейства.
Бірыкчуль
Бірыкчуль (Бирикчу́ль, Пирік чул — «цяжкапраходная рака») — сяло ў Аскізскім раёне Хакасіі. Знаходзіцца за 60 км ад райцэнтра — сяла Аскіз. Размешчана на правым і левым берагах рацэ Аскіз. Адлегласць да г. Абакана — 160 км. Чыгуначная станцыя знаходзіцца ў цэнтры сяла. Колькасць гаспадарак — 1105, насельніцтва — 2674 чал. (01.01.2004), у тым ліку рускія (97,5 %), хакасы.
Allium gilanense
Распаўсюджанне
Эндэмік правінцыі Гілян, поўнач Ірана.
Таксанамія
Від дэманструе цесныя марфалагічныя сувязі перш за ўсё з і. Колькасць храмасом у віду складае 2n = 16.
Бірыкчуль
Утварэнне сяла ў 1949 годзе звязана з будаўніцтвам чыгункі Абакан — Междурэчанск (Кемераўская вобласць) у 1947 годзе.
Камфоравае дрэва
Камфоравае дрэва, камфоравы лаўр (Cinnamomum camphora) — кветкавая расліна сямейства лаўровых, від роду карычнік, або карычны лаўр.
Батанічнае апісанне
Вечназялёнае дрэва да 50 м вышынёю і 3 м у дыяметры, з карой, якая дае трэшчыны. Лісце простае, скурыстае, бліскучае. Кветкі дробныя, белаватыя ці жаўтаватыя, сабраныя ў кальчакі. Плод — цёмна-сіняя сакаўная касцянка. Вегетатыўныя органы і плады маюць прыемны востры пах камфары.
Арэал
Радзіма — Паўднёва-Усходняя трапічная Азія. Утварае лясы. Вырошчваюць у тропіках і субтропіках многіх краін, у т.л. на чарнаморскім узбярэжжы Каўказа.
Выкарыстанне
Тэхнічная, дэкаратыўная, інсектыцыдная і лекавая расліна. Выкарыстоўваецца ў парфумерыі.
Радковыя спевы
Радковыя спевы — від старарускага царкоўнага шматгалосся ў XVI—XVII стст. Назва ад спосабу запісу: партыі, запісаныя крукамі, размяшчаліся адна пад адной над радком тэксту. На Украіне і Беларусі вядомы з пачатку XVI ст., у Расіі з другой паловы XVI ст.
Рэпертуар радковых спеваў склаўся на аснове песнапенняў, пераважна гімнічнага характару, царкоўных зборнікаў Ірмалой, Актоіх, Святы (адсюль радкі названыя ірмалойнымі, актойнымі або святочнымі). У залежнасці ад колькасці радкоў радковыя спевы былі 2-, З- і 4-галосыя, мелі лінеарную меладычную прыроду і апіраліся на народныя падгалосачна-контрапунктычнае шматгалоссе; як асноўны голас выкарыстоўваліся песнапенні знаменнага спеву. Гэты голас называўся пуцём і быў ніжнім у 2-, ніжнім ці другім знізу ў З- і 4-галосых напевах. 2- і 3-галосыя радковыя спевы блізкія да шматгалосся, пашыранага ў беларускім народным выканальніцтве на поўдні Мінскай, у Брэсцкай, Гомельскай і Магілёўскай абласцях. Для іх характэрна першаснасць мелодыі і другаснасць сугуччаў. Дыяпазон і тэмбр голасу не улічваліся. У 2-галоссі радковых спеваў ёсць аналогіі з гетэрафоніяй усходне-славянскай традыцый народнай песні. Найбольш пашыраны 3-галосыя радковыя спевы, тыповыя для народна-песеннага і кантавога шматгалосся. З развіццём шматгалосай традыцыі ускладняліся падгалосачныя, лінеарныя і акордавыя формы.
Запісваліся радковыя спевы знаменнай і дзямественнай натацыямі. Крукі, або знамёны, паказвалі колькасць гукаў і кірунак руху напеву, але не заўсёды пазначалі канкрэтныя рытмічныя працягласці. Асноўная тэндэнцыя знаменных радковых партытур — адвольнае выкарыстанне больш простых знакаў безлінейнай натацыі. Характэрныя палеаграфічныя прыкметы — двайныя пазначэнні (літары светлага і простага сагласій у спалучэнні з дадатковым знакам — коскай злева ці справа). Першы (дзямественнік) і 3-і (пуць) безлінейныя радкі пісалі чорнай тушшу, 2-і (ніз) і 4-ы (верх) — кінавар'ю.
Аскіз (сяло)
Аскіз (Аски́з; Асхыс) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Аскізскага раёна Рэспублікі Хакасія. Цэнтр Аскізскага сельсавета. З’яўляецца адным з найстарэйшых паселішчаў у рэгіёне. Сяло размешчана за 93 км на паўднёвы захад ад Абакана на аўтадарозе 95К-002 Абакан — Ак-Давурак. У сяле бярэ пачатак шыротная аўтадарога Аскіз — Вяршыня Цёі, якая ў перспектыве звяжа Хакасію з Кемераўскай вобласцю. Вакол сяла пабудавана аб’язная дарога.
Адлегласць да найбліжэйшых чыгуначных станцый Чартыкоўская і Аскіз: 0,5 і 7 км адпаведна.
Ракітня (Сычоўскі раён)
Ракітня (Ракитня) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Вараксінскага сельскага паселішча.
Канферэнцыя (фільм)
«Канферэ́нцыя» (Конференция) — мастацкі фільм 2020 года рэжысёра Івана Цвярдоўскага.
Сюжэт
Праз 17 гадоў пасля падзей у Тэатральным цэнтры на Дуброўцы з ціхага манастырскага жыцця Наталля прыязджае ў Маскву. Атрымаўшы блаславенне, яна збірае былых закладнікаў «Норд-Осту» для правядзення вечара памяці трагедыі, ахвярамі якой яны сталі 23—26 кастрычніка 2002 года. Аднаўляючы дэталі і храналогію падзей, Наталля адкрывае страшныя падрабязнасці сваёй асабістай гісторыі — фатальнай памылкі, якая перакасавала ўсё далейшае жыццё. Як жыць з непасільным цяжарам незагойных ран мінулага? Ці здолее Наталля заслужыць дараванне ўласнай сям’і?
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 6 кінаўзнагародамі і яшчэ 4 намінацыямі.
Энгер (горад)
Энгер (Enger) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Герфард. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2009 года). Плошча — 41,21 км². Афіцыйны код — 05 7 58 008.
Горад падзяляецца на 9 гарадскіх раёнаў.
Сексард
Сексард (Szekszárd) — горад на поўдні Венгрыі, адміністрацыйны цэнтр медзье Тольна. Насельніцтва — 33 805 чалавек (2010).
Гісторыя
Першы ўспамін пра Сексард адносіцца да 1015 года. Кляштар бенедыкцінцаў быў заснаваны каралём Белай І у 1061 годзе.
Кубак свету па біятлоне 2011/2012. Індывідуальныя гонкі
Залік Кубка свету па біятлоне 2011/12 па індывідуальным гонкам.
Курсівам вылучаны ачкі за гонкі, пасля якіх спартсмены з'яўляліся лідарамі заліку.
Тоўстым вылучаны ачкі за гонкі, пасля якіх спартсмены сталі пераможцамі заліку.
Заўвага
DNS — спартсмен быў заяўлены, але не стартаваў
DNF — спартсмен стартаваў, але не фінішаваў
DSQ — спартсмен дыскваліфікаваны
— — спартсмен не ўдзельнічаў у гэтай гонцы
Міжылішча
Міжы́лішча (, Мижилище) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шацкага сельсавета. Сустракаецца таксама варыянт Міжлі́шча і Мішлішча.
Пад уладай Расійскай імперыі
На пачатку 20 ст. вядома як урочышча Амельнянскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Селецкага сельсавета. З 2006 года па 28 мая 2013 года ў складзе Вецярэвіцкага сельсавета.
Драпава
Дра́пава (, Драпово) — аграгарадок у Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярніцкага сельсавета.
Свінаройка
Свінаройка (Свиноройка) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Вараксінскага сельскага паселішча.
Кавалі (Казлоўшчынскі сельсавет)
Кавалі́ (, Ковали) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Казлоўшчынскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Казлоўшчына Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Мікалай Усцімавіч Чурсін
Мікалай Усцімавіч Чурсін (нар., п. Прыморскі, Чалябінская вобласць, РСФСР) — беларускі палітык.
Біяграфія
Нарадзіўся 1 студзеня 1947 года ў п. Прыморскі Чалябінскай вобласці РСФСР.
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання. З’яўляўся старшынёй Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў па жыллёвай палітыцы, будаўніцтве, гандлі і прыватызацыі.
Іяга ап Ідвал
Ія́га ап І́двал (Iago ap Idwal; памёр у ) — кароль Гвінеда (950—979), сын Ідвала ап Анараўда.
Біяграфія
Пасля смерці Ідвала ап Анараўда ў 942 годзе, яго сыны павінны былі разам кіраваць Гвінедам, але Хівел Добры, які ўварваўся з поўдня, захапіў уладу. Пасля смерці Хівела братам усё ж удалося вярнуць прастол, перамогшы сыноў узурпатара. Іяга і Ідвал, якога храністы каб пазбегнуць блытаніны з бацькам называлі проста Іеяў, гэта значыць «Малодшы», падзялілі Гвінед паміж сабой на дзве часткі.
Спачатку яны кіравалі мірна, разам здзейсніўшы набег на Дэхейбарт у 952 годзе і адбіўшы нашэсце сыноў Хівела Добрага ў 954 годзе. Аднак неўзабаве паміж імі пачалася вайна. У 969 годзе Іяга паланіў Іеява і забіў яго.
У 973 годзе разам з іншымі брытанскімі каралямі Іяга сустрэўся ў Чэстэры з Эдгарам Міралюбным і нават сядзеў на вёслах у яго лодцы. На гэтай сустрэчы як саюзнік яго суправаджаў пляменнік Хівел ап Іеяў. Аднак у 974 годзе Іяга быў пераможаны Хівелам і быў вымушаны падзяліць з ім уладу. Хівел спрабаваў пазбавіцца ад дзядзькі, каб стаць адзіным кіраўніком Гвінеда. У 979 годзе ён наняў вікінгаў, каб тыя захапілі Іяга ў палон. Далейшы лёс Іяга невядомы.
Гідэнгаўзен
Гідэнгаўзен (Hiddenhausen) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Герфард. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 23,87 км². Афіцыйны код — 05 7 58 016.
Камуна падзяляецца на 6 сельскіх акруг.
90
90 (дзевяносты) год
Джэбашскі хрыбет
Джэба́шскі хрыбет  — горны масіў паўночнага макрасхілу Заходняга Саяна. Складзены пародамі пратэразою (хларытавыя сланцы, кварцыты, мармуры), укаранення гранітных інтрузій (дэвонскага ўзросту).
Працягласць — каля 80 км. Размешчаны паміж 30' і 91°15' уд, з’яўляецца натуральнай мяжой Таштыпскага і Бейскага раёнаў з Краснаярскім краем на паўднёвым усходзе Рэспублікі Хакасія. Рэльеф сярэднягорны, слаба раздзелены са старажытнымі выраўнаванымі вяршыннымі паверхнямі на абсалютных адзнаках 1000—1500 метраў. Максімальная вышыня на тэрыторыі Тывы — 2179 м, у Рэспубліцы Хакасія — 1958 (Карлыган).
На схілах — цёмнахваёвая тайга.
91
91 (дзевяноста першы) год паводле юліянскага календара
Ньірэдзьхаза
Ньірэдзьхаза (Nyíregyháza) — горад на паўночным усходзе Венгрыі.
Мірная (Пухавіцкі раён)
Мі́рная (, Мирная) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шацкага сельсавета.
Гісторыя
Да 5 мая 1962 года вёска Глод уваходзіла ў склад Варашылаўскага сельсавета, пасля — у складзе Селецкага сельсавета.
30 ліпеня 1964 года вёска Глод была перайменавана ў вёску Мірная.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Селецкага сельсавета. З 2006 года па 28 мая 2013 года ў складзе Вецярэвіцкага сельсавета.
Уладзімір Мікалаевіч Скварцоў
Уладзі́мір Мікала́евіч Скварцо́ў (нар. у г. Рэж Свярдлоўскай вобласці, РСФСР) — беларускі дыпламат.
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны інстытут замежных моў (1977) і Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1992).
На дыпламатычнай службе з 1981 года. Працаваў у пасольстве СССР у Германскай Дэмакратычнай Рэспубліцы, на розных пасадах у Міністэрстве замежных спраў Рэспублікі Беларусь (1992—1995). У 1995—1998 гадах быў саветнікам у пасольстве Рэспублікі Беларусь у Федэратыўнай Рэспубліцы Германія. У 1998—1999 гадах быў кіраўніком прэс-службы Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
3 верасня 1999 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Федэратыўнай Рэспубліцы Германія. Адстаўлены з гэтай пасады 26 чэрвеня 2009 года.
У 2009—2013 быў начальнікам упраўлення знешнепалітычнага аналізу МЗС Рэспублікі Беларусь.
10 верасня 2013 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Дзяржаве Ізраіль. 12 верасня 2019 года быў вызвалены з пасады.
Узнагароды
21 снежня 2004 года ўзнагароджаны Ганаровай граматай Савета Міністраў, а 9 кастрычніка 2008 года — Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Сям’я
Жанаты, мае дачку.
92
92 (дзевяноста другі) год паводле юліянскага календара.
Майна (Хакасія)
Ма́йна (Ма́йна) — пасёлак гарадскога тыпу ў Рэспубліцы Хакасія Расіі. Уваходзіць у склад гарадской акругі горад Саянагорск. Размешчаны на левым беразе ракі Енісей, у горна-тайговай зоне, за 10 км ад горада Саянагорска і за 16 км ад пасёлка Чаромушкі.
Каля пасёлка размешчана Майнская ГЭС. Заснаваны ў 1732 годзе.
Мальмкрог
«Мальмкрог» (Malmkrog) — мастацкі фільм 2020 года рэжысёра Крысці Пую.
Сюжэт
Арыстакрат Мікалай запрашае на Каляды ў свой маёнтак вяршкі грамадства, сярод якіх аказваюцца палітык, маладая графіня і рускі генерал з жонкай. Яны праводзяць час за вячэрай, свецкімі гутаркамі і салоннымі гульнямі, спрачаюцца пра форму ўлады, неабходнай у эпоху палітычнага заняпаду, аб прагрэсе і маралі, смерці і Антыхрысце. Дэбаты робяцца ўсё больш гарачымі, і культурныя адрозненні паміж суразмоўцамі становяцца больш відавочнымі, а абстаноўка ў маёнтку — усё больш напружанай. У рэшце рэшт, кожны стане ахвярай уласнай пазіцыі.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 3 кінаўзнагародамі і яшчэ 5 намінацыямі.
Грыўда (вёска)
Гры́ўда (, Гривда) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мілейкаўскага сельсавета.
У 1940—1959 гадах цэнтр Грыўдаўскага сельсавета. Да 16 лютага 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Бусяжскага сельсавета.
Таркіна
Таркіна (Таркино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Вараксінскага сельскага паселішча.
Ермалоўшчына
Ермало́ўшчына (, Ермоловщина) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярніцкага сельсавета.
Камаедзіца
Камаедзіца — беларускае народнае свята, звязанае з сустрэчай вясны, лічыцца праявай татэмізму. Уключае ў сябе шэсце пераапранутых з удзелам мядзведзя і святочны абед, імітуюцца звычкі жывёлы. Святкуецца дваццаць чацвёртага сакавіка перад Дабравешчаннем. Назва свята паходзіць ад камоў (літаральна: есці камы) — сушаны рэпнік, аўсяны кісель, якія лічыліся ласункам лясной істоты.
Этымалогія
Ёсць некалькі версій.
Праблема даты
У старажытны час пэўнай даты святкавання Камаедзіцы, відаць, не было, свята было звязана з перыядам, калі зіма адступае, калі абуджаюцца мядзведзі. Па некаторых звестках, Камаедзіцай зваўся першы (або апошні) дзень першага тыдня пасля веснавога раўнадзенства.
Ласункі
На стол ставіліся лепшыя стравы.
Абрады
Месцам дзеля правядзення свята звычайна была гарадская плошча ці адкрытая мясцовасць побач з вёскай. У гэты дзень моладзь каталася на санках, кідалася снегам, качала адзін аднаго у гурбах. Абавязковай дэталлю свята былі людзі, апранутыя як мядзедзі. Яны нацягвалі на сябе вывернутыя тулупы (поўсцю наверх) ці нават сапраўдныя мядзвежыя скуры. Яны павінны былі ўвесь час заставацца на віду, танцаваць і гуляць разам з усімі. Увесь дзень бегаць у цяжкай шубе было нялёгка, вытрымаць гэта маглі толькі самыя моцныя і дужыя.
Значэнне
Камаедзіца - свята абуджэння прыроды, нараджэння новага лета. Сяляне радаваліся, што перажылі зіму. Лічылася, што мядзведзь на другі дзень пасля Камаедзіцы прачынаецца. Гэты звер, які хадзіў на двух нагах, еў як мясную так і раслінную ежу, лічыўся ў язычніцкі час продкам чалавека. На Камаедзіцу трэба было заручыцца прыхільнасцю мядзведзя, улагодзіць яго, каб ён не шкодзіў цягам будучага году. На здабычу гэтай прыхільнасці і была скіравана большасць святочных абрадаў. У старажытнасці мядзведзь быў увасабленнем бога Вялеса. Відаць, свята было прысвечана яму.
Тадэвуш Ісаковіч-Залескі
Тадэвуш Бохдан Ісаковіч-Залескі (Tadeusz Bohdan Isakowicz-Zaleski; нар., Кракаў) — польскі армянін, каталіцкі святар армянскага і лацінскага абраду, гісторык Касцёла.
Біяграфія
Крэўны архібіскупа львоўскага армянскага абраду Ізаака Мікалая Ісаковіча (1824—1901). Ужо за студэнцкім часам быў дзеячам апазіцыі — быў сябрам Студэнцкага Камітэта Салідарнасці, рэдактарам нелегальнай газеты. У 1983 годзе быў высвечаны на ксяндза і атрымаў накіраванне на вучобу ў Рым, але 3 разы не атрымаў пашпарту. Стаў апекунам рабочых у Кракаве — Новай Гуце. У 1985 годзе два разы быў жорстка збіты функцыянерамі бяспекі. Удзельнічаў у страйках.
Старшыня фонду Святога брата Альберта, які апякуе інвалідаў. Папулярызатар ведаў пра армян. З 2001 года пастар армян у паўднёвай Польшчы. Пасля рэарганізацыі армянскіх структур, з 1 снежня 2009 года пробашч армянскай парафіі ў горадзе Глівіцы. З 2009 года з’яўляецца таксама прадстаўніком меншасці армян у Супольнай камісіі ўрада і нацыянальных меншасці.
З 2006 года яўна выступае з пастулатам люстрацыі ў Касцёле (раскрыцця ксяндзоў-даносчыкаў бяспекі), за што яго моцна крытыкуюць. Абвяшчае таксама патрабаванні асуджэння валынскай бойні палякаў.
У 1999 і 2006 гадах узнагароджаны Ордэнам Адраджэння Польшчы.
Ідвал ап Анараўд
І́двал ап Ана́раўд, або Ідвал Лысы (Idwal Foel ap Anarawd; загінуў у 942 годзе) — кіраўнік валійскага каралеўства Гвінед. Вільям Мальмсберыйскі ў сваёй «Гісторыі англійскіх каралёў» (Gesta Regum Anglorum) назваў яго «каралём брытаў».
Біяграфія
Ідвал атрымаў у спадчыну трон Гвінеда ў 916 годзе, калі памёр яго бацька Анараўд ап Родры. У 918 годзе Ідвал разам з іншымі валійскімі кіраўнікамі, сярод якіх быў і Хівел Добры, быў вымушаны прызнаць сваім сюзерэнам англійскага караля Эдуарда. Ідвал працягнуў падтрымліваць адносіны і са спадчыннікам Эдуарда Этэльстанам, двор якога ён неаднаразова наведваў у перыяд з 928 па 937 год. Пасля смерці Этэльстана Ідвал і яго брат Элісед паўсталі супраць англасаксаў, але ў 942 годзе абодва загінулі ў баі.
Пасля Ідвала ўлада ў Гвінедзе павінна была перайсці да яго сыноў Іяга і Ідвала, якога звычайна звалі Іеявам, але Хівел ап Кадэл, які кіраваў амаль усім поўднем Уэльса, уварваўся ў Гвінед і выгнаў сыноў Ідвала, захапіўшы трон. Пасля смерці Хівела ў 950 годзе сыны Ідвала вярнулі сабе прастол Гвінеда.
Чыкагскі сімфанічны аркестр
Чыкагскі сімфанічны аркестр (Chicago Symphony Orchestra) — амерыканскі сімфанічны аркестр, які базуецца ў Чыкага, штат Ілінойс. Аркестр быў заснаваны ў 1891 годзе. Па традыцыі, якая склалася ў амерыканскай музычнай крытыцы, Чыкагскі сімфанічны аркестр уключаюць у склад так званай «Вялікай пяцёркі» вядучых сімфанічных аркестраў краіны. Каля 60 разоў запісы Чыкагскага аркестра атрымлівалі музычную прэмію «Грэмі». Сярод дырыжораў і салістаў, якія выступалі з аркестрам, былі Сяргей Рахманінаў, Марыс Равель, Рыхард Штраус, Сяргей Пракоф'еў, Аарон Копленд, Арнольд Шонберг, Леанард Бернстайн, Леапольд Стакоўскі, Юджын Ормандзі. У 2008 годзе Чыкагскі сімфанічны аркестр быў названы лепшым аркестрам ЗША (і пятым у спісе лепшых аркестраў свету) па версіі музычнага часопіса Gramophone.
Венецыянскае шкло
Венецыянскае шкло — мастацкія пасудзіны, пераважна выдзіманыя, часта з налепленымі дэталямі, а таксама пацеркі, люстэркі і іншыя вырабы. Вытворчасць пачалася ў канцы 13 стагоддзя ў Венецыі, дзе быў засвоены вопыт мастацкага шкларобства Сірыі і Візантыі. Чашы і кубкі 15 стагоддзя з каляровага шкла з размалёўкай эмалямі мелі формы, што ішлі ад готыкі. З сярэдзіны 16 стагоддзя пашыраны стройныя, вытанчаныя па формах бакалы і вазы, каляровыя і бясколерныя, з філігранню або з кракле (узорам з тонкіх трэшчын). У 17-18 стагоддзях вырабы са шкла (бясколернага, агатавага, карычневага з металічнымі блішчынкамі, мазаічнага) сталі вычварныя, дэкор — стракаты (посуд, люстры). З сярэдзіны 19 стагоддзя выпускаюцца вырабы па ўзорах 16-17 стагоддзяў, з 1950-х гадоў — літыя пасудзіны новых форм, пераважна простых і функцыянальна абгрунтаваных.
Бургойн Дылер
Бургόйн (Бергойн) Ды́лер (Burgoyne A. Diller;, Бронкс, Нью-Ёрк — , Бруклін, Нью-Ёрк) — амерыканскі мастак-абстракцыяніст, малявальшчык, мастацкі адміністратар, манументаліст другой трэці XX стагоддзя.
Глыбока пагружаны ў праблемы развіцця еўрапейскага жывапісу, Бургойн Дылер першым на Амерыканскім кантыненце пачаў увасабляць авангардныя ідэі групы Дэ Стэйл. На сваім кароткім творчым шляху, які супаў з суровымі гадамі эканамічнага крызісу ў ЗША, ён да канца застаўся мастаком-ідэалістам, які сцвярджаў веру ў духоўную эвалюцыю і асабістае самаўдасканаленне.
Дылер (значэнні)
Дылер — прозвішча.
Прыгорск
Прыгорск (Приго́рск) — пасёлак гарадскога тыпу ў гарадской акрузе горад Чарнагорск Рэспублікі Хакасія Расіі. Размешчаны на левым беразе ракі Біджа, на поўнач ад Падкунінскіх гор, за 27 км на поўнач ад Абакана і за 13 км ад Чарнагорска. Па заходняй ускраіне пасёлка праходзіць федэральная аўтамагістраль Р257. Тут пачынаецца ў заходнім напрамку міжмуніцыпальная аўтадарога 75Н-701 Прыгорск — Ярбінская, на ўсход сыходзіць аўтадарога міжмуніцыпальнага значэння 75Н-712 Прыгорск — Мохаў, на бераг Краснаярскага вадасховішча.
Вузкае (Сычоўскі раён)
Вузкае (Узкое) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Вараксінскага сельскага паселішча.
Allium gilgiticum
Allium gilgiticum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Пакістана.
Апісанне
Цыбуліны цыліндрычныя, ≈ 2.5 см шырынёй. Сцябло да 50 см вышынёй. Лісткоў 5-6, лінейныя, да 30 см даўжынёй, 1-2 см у шырыню, голыя, тупыя. Парасонік паўсферычны, ≈ 6 см папярок. Калякветнік званочкавы. Лісточкі калякветніка пурпурныя, ланцэтныя, ≈ 1 см даўжынёй, вострыя. Тычынкі карацейшыя за лісточкі калякветніка.
Распаўсюджанне
Эндэмік Пакістана — акруга.
Ануфрый Петрашкевіч
Ануфрый Петрашкевіч (, ф. Бурдыкоўшчына —, Вільня) — польскі і беларускі паэт.
Біяграфія
Прадстаўнік роду Петрашкевічаў, які паходзіў з Меншчыны. У 1784 годзе, прадаўшы палкоўніку Юзафу Валадковічу маёнтак Лысцавічы (сёння гэта вёска Лысавічы), бацька Вінцэнт Петрашкевіч перабіраецца ў Новагародскае ваяводства, дзе атабарыўся каля Гарадзішча. Паводле польскай даследчыцы 14 (26) верасня 1794 года ў фальварку Бурдыкоўшчына жонка Вікторыя з Жукоўскіх нарадзіла Вінцэнту першанца — Юстына-Ануфрыя. У гэтай сям’і было шмат дзяцей, сярод якіх найболей вядомы імёны сыноў Міхала і Юзафа. Прынамсі да 1801 года Петрашкевічы жылі каля Баранавічаў, што пацвярджаюць метрыкі з запісамі пра хрост дзяцей.
Пасля 1801 года сям’я Петрашкевічаў перабіраецца ў Шчучын. Ануфрый паступае ў піярскі калегіум. У 1812 годзе Петрашкевіч падпісаў першы ў сваім жыцці працоўны кантракт — стаў гувернёрам Ігната Дамейкі і яго братоў. Працягваў навучанне ў Віленскім універсітэце, якое Петрашкевіч па беднасці спалучаў з працай у Радзівілаўскай камісіі. Быў адным з заснавальнікаў таварыства філаматаў, распрацаваў структуру таварыства прамяністых. Каб атрымаць наступную пасля кандыдата філасофіі ступень магістра, Ануфрый адправіўся ў Варшаву, а потым у Люблін, дзе па размеркаванні стаў працаваць школьным настаўнікам геаграфіі, натуразнаўства і лаціны. У 1822 годзе вярнуўся на радзіму і ўладкаваўся архіварыусам у Радзівілаўскую камісію, у якой у той час ужо працаваў яго паплечнік Ян Чачот.
Калі ў 1823 годзе пачаўся працэс філаматаў, Петрашкевіч арганізаваў камітэт фінансавай і юрыдычнай дапамогі сябрам. Але неўзабаве і сам патрапіў пад следства. Прысудам стала высылка ў Пецярбург, а потым у Маскву, дзе Петрашкевіч працаваў ад’юнктам пры ўніверсітэцкай бібліятэцы. Знаходзячыся ўдалечыні ад радзімы, Ануфрый актыўна працягваў збіраць філамацкую спадчыну — лісты, літаратурныя творы. Архіў змяшчаў каля тысячы лістоў Міцкевіча, Чачота, Зана, Петрашкевіча, Дамейкі і многіх іншых, а таксама іх вершы, прамовы, песні.
У 1826 годзе па клопаце Петрашкевіча былі надрукаваны знакамітыя «Санеты» Адама Міцкевіча, якія адразу сталі вельмі папулярнымі ў Расіі. Ануфрый рыхтаваў да выдання паэзію Тамаша Зана і Яна Чачота, але завяршыць справу не паспеў.
У 1831 годзе па даносе нейкага Мікалая Сунгурава Петрашкевіч «за сімпатыі да паўстання» быў арыштаваны і прыгавораны да смяротнага пакарання. Але неўзабаве прысуд замянілі на бестэрміновае пасяленне ў Сібіры, заадно пазбавіўшы Ануфрыя шляхецтва і ступені магістра. Так пачаўся доўгі «сібірскі перыяд» — Петрашкевіч жыў у Табольску, вучыў французскай мове дзяцей ураднікаў, працаваў губернскім сакратаром, бібліятэкарам, апекаваўся над ссыльнымі землякамі. Спадчына філаматаў у гэты час захоўвалася ў Міхала, брата Ануфрыя, у маёнтку Дзеражна на Шчучыншчыне.
У 1856 годзе царскім маніфестам Петрашкевічу дазволілі вярнуцца «ў Літву», але толькі ў ліпені 1860 года, амаль праз трыццаць гадоў, былы філамат убачыў родную зямлю. Прытулак знайшоў у брата Юзафа, доктара медыцыны і колішняга філарэта. Пасля смерці брата Міхала Ануфрый перавёз архіў да сябе, у Вільню. Незадоўга да смерці Петрашкевіч напісаў ліст Ігнату Дамейку, які жыў у Чылі: «Усё тут змянілася, новае пакаленне мне чужое, блізкія сэрцу або спяць у магілах, альбо закінуты за мора…».
Лёс архіва
Пасля смерці Ануфрыя справу захоўвання гістарычнай памяці пераняў спярша брат Юзаф, потым яго сыны Фелікс і Ян. Толькі ў пачатку ХХ стагоддзя Ян Петрашкевіч і яго дачка Станіслава адкрылі свету, што велізарная па аб’ёме спадчына філаматаў не знікла, а ўсе гэтыя гады захоўвалася ў глыбокай таямніцы. У 1913 годзе быў надрукаваны першы з пяці тамоў ліставання філаматаў. Затым выйшлі тры тамы дакументацыі таварыстваў і два тамы паэзіі. Пасля вайны ўбачыла свет яшчэ пяць тамоў філаматавых перапісак. Сёння архіў разбіты на чатыры часткі і захоўваецца ў Польшчы (Варшава, Люблін) і Літве (Вільнюс).
У культуры
Паслужыў прататыпам Яцака, персанажа паэмы Адама Міцкевіча «Дзяды».
Статутны капітал
Стату́тны капіта́л — вызначаная дагаворам аб стварэнні і замацаваная статутам акцыянернага таварыства сума зыходнага капіталу, якая неабходна для пачатку дзейнасці.
Статутны капітал утвараецца за кошт грашовых сродкаў, атрыманых ад продажу акцый, прыватных капіталаў заснавальнікаў, дзяржаўных сродкаў і стварае матэрыяльную, грашовую, навукова-тэхнічную, інфармацыйную асновы дзейнасці таварыства. Узнос у статутны капітал можа быць грашовы, маёмасны, у форме аб’ектаў інтэлектуальнай уласнасці (патэнты, ліцэнзіі, праекты). Адлюстроўваецца ў пасіве балансу ў першапачатковай вартасці.
Флота
Флота (Vlotho) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Герфард. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 76,92 км². Афіцыйны код — 05 7 58 036.
Горад падзяляецца на 4 гарадскія раёны.
Біскамжа
Біскамжа (Бискамжа́; Пис хамҷы — «пяць логаў») — пасёлак гарадскога тыпу ў Аскізскім раёне Рэспублікі Хакасія Расіі. Утварае аднайменнае гарадское паселішча. Чыгуначная станцыя Біскамжа Краснаярскай чыгункі (код 88660). Пасёлак знаходзіцца на скрыжаванні чыгуначных ліній Абакан — Новакузнецк і Аскіз — Вяршыня Цёі на берагах аднайменнай ракі. Заснаваны ў 1953 годзе першапачаткова як чыгуначная станцыя. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1961 года.
Пачатак (фільм, 2020)
«Пачатак» (დასაწყისი) — мастацкі фільм 2020 года рэжысёркі Дэі Кулумбегашвілі.
Сюжэт
Цішыню правінцыйнага мястэчка парушае напад экстрэмістаў на грамаду сведак Іеговы. Гэты канфлікт павольна разбурае звыклы свет Яны, жонкі лідара суполкі. Яе ўнутраная незадаволенасць усё нарастае, пакуль яна спрабуе разабрацца ў сваіх жаданнях.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 7 кінаўзнагародамі і яшчэ 4 намінацыямі.
Казлоўшчына (Пастаўскі раён)
Казло́ўшчына (, Козловщина) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Казлоўшчынскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 43 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Паставы, за 236 км ад Віцебска, за 5 км ад прыпыначнага пункта Навадруцк. У напрамку на поўдзень ад вёскі возера Ласіца.
Шашэлава
Шашэлава (Шашелово) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Левіты
Левіты падзяляліся на дзве ступені. Да першай ступені адносіліся святары (коэны), якія паходзілі выключна з нашчадкаў Аарона па прамой мужчынскай лініі. Яны мелі ўласную іерархію (першасвятар, намеснік, ключнікі, скарбнікі і г.д.). Да другой ступені святарства адносяцца тыя члены калена Левія, якія не з'яўляліся нашчадкамі Аарона, і яны завуцца левітамі.
На левітах ляжалі абавязкі святарства: яны ахоўвалі парадак пры набажэнстве, кіравалі народам пры ахвярапрынашэннях, вылечвалі пракажоных, былі музыкантамі і спявалі псалмы, складалі ганаровую храмавую варту.
Традыцыйна левіты займаліся навучаннем народа закону Торы, у старажытнасці летапісцы выходзілі пераважна з левітаў.
Храмавыя ахвярапрынашэнні здзяйсняліся коэнамі, аднак астатнія левіты бралі ўдзел у набажэнстве і былі абавязаны клапаціцца пра ўтрыманне Скініі, а пазней — Храма. У эпоху Другога Храма левіты таксама забівалі і падрыхтоўвалі жывёл для ахвярапрынашэнняў.
Паколькі з усіх кален Ізраіля левіты былі адзіным каленам, якое не было надзелена зямлёй, яны знаходзіліся ў залежнасці ад сваіх субратаў. Гэта становішча не дазваляла левітам звесціся ў закрытую багатую жрэцкую касту, як бывала ў іншых народаў старажытнага Усходу. Пры цары Давідзе левітаў налічвалася 38 тыс. чалавек ад 30 гадоў і старэй. Аднак левітам былі вылучаны зямельныя надзелы ў наваколлях розных гарадоў, пры гэтым кожны горад павінен быў падтрымліваць сваё святарства дзесяцінамі і ахвяраваннямі. Гэта павіннасць стала адной з прычын, якія выклікалі паўстанне дзесяці паўночных кален пасля смерці Саламона (каля 930 да н.э.). Правадыр гэтага паўстання, Іераваам, выгнаў з новага царства Ізраіля ўсіх левітаў.
Махавік (род грыбоў)
Махавік, Казляк (Xerocomus) — род шапкавых базідыяльных грыбоў сямейства.
Апісанне
Пладовае цела грыба — шапка на ножцы. Шапка дыяметрам 5—12 см, жоўтая, буравата-аліўкавая, слізісгая або сухая. Спараносны слой трубчасты, жоўты, зеленавата-жоўты. Ножка цыліндрычная, суцэльная, валакністая. Мякаць белая або жаўтаватая з прыемным пахам і смакам, часта на зломе сінее. Споры верацёнападобныя, гладкія, бура-жоўтыя.
Пашырэнне
Пашыраны ў Еўразіі, Паўночнай Амерыцы. На тэрыторыі Беларусі сустракаецца 5 відаў:, , , ,. Трапляюцца ў хвойных і лісцевых лясах. Пладовыя целы з’яўляюцца ў ліпені—верасні.
Выкарыстанне
Ядомыя.
Андрэй Уладзіміравіч Гіро
Біяграфія
У 1991 г. скончыў перакладчыцкі факультэт Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута замежных моў па спецыяльнасці «нямецкая і англійская мовы».
У 2003 г. скончыў Інстытут дзяржаўнай службы Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «знешняя палітыка і дыпламатыя».
1991—1993 Рэферэнт Беларускага таварыства дружбы і культурнай сувязі з замежнымі краінамі
1993—1996 Трэці, другі сакратар Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь
1996—1999 Другі, першы сакратар Пасольства Рэспублікі Беларусь у Швейцарскай Канфедэрацыі, Часовы павераны ў справах Рэспублікі Беларусь у Швейцарскай Канфедэрацыі, г.Берн
1999—2001 Кансультант Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь
2001—2005 Саветнік Пасольства Рэспублікі Беларусь у Аўстрыйскай Рэспубліцы, г. Вена
2005—2007 Начальнік аддзела Заходняй Еўропы Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь
2007—2008 Начальнік Консульскага ўпраўлення Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь
2008—2009 Начальнік Галоўнага консульскага ўпраўлення Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь
26.06.2009 Прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Федэратыўнай Рэспубліцы Германія
03.09.2009 Уручыў Даверчыя граматы Федэральнаму прэзідэнту ФРГ Хорсту Кёлеру
Займаў пасаду начальніка галоўнага консульскага ўпраўлення Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. 26 чэрвеня 2009 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Федэратыўнай Рэспубліцы Германія.
Дыль
Дыль — прозвішча.
Кірхленгерн
Кірхленгерн (Kirchlengern) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Герфард. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 33,78 км². Афіцыйны код — 05 7 58 020.
Камуна падзяляецца на 7 сельскіх акруг.
Наталля Васілеўна Зубарэвіч
Наталля Васілеўна Зубарэвіч  — расійскі эканоміка-географ, спецыяліст у галіне сацыяльна-эканамічнага развіцця рэгіёнаў, сацыяльнай і палітычнай геаграфіі. Прафесар  (з 2005). Доктар геаграфічных навук, прафесар.
Дырэктар рэгіянальнай праграмы Незалежнага інстытута сацыяльнай палітыкі. Эксперт Праграмы развіцця ААН і маскоўскага прадстаўніцтва Міжнароднай арганізацыі працы.
Біяграфія
У 1976 годзе скончыла  Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
З 1977 года і па цяперашні час працуе на геаграфічнага факультэта МДУ.
У 1990 годзе абараніла дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата геаграфічных навук.
У 2003 годзе абараніла дысертацыю на суісканне вучонай ступені доктара геаграфічных навук на тэму «Сацыяльнае развіццё рэгіёнаў Расіі у пераходны перыяд».
У 1998—2004 гадах — дацэнт, з 2005 года-прафесар кафедры эканамічнай і сацыяльнай геаграфіі Расіі геафака МДУ, дзе чытала курсы лекцый «Геаграфія невытворчай сферы», «Сучасныя праблемы рэгіянальнага развіцця», «Новыя напрамкі сацыяльнай геаграфіі».
З 2010 года — сапраўдны член Асацыяцыі расійскіх географаў-грамадствазнаўцаў (АРГГ), член экспертнага савета АРГГ.
Па запрашэнні міжнародных арганізацый Зубарэвіч таксама чытае лекцыі ва ўніверсітэтах і дзяржаўных органах улады Казахстана, Кіргізіі, Азербайджана, Украіны, Нідэрландаў, ФРГ.
У 2018 годзе ўвайшла ў склад экспертнага журы Прэміі Рускага геаграфічнага таварыства.
У верасні 2020 года падпісала ліст у падтрымку пратэстных акцый у Беларусі.
«Тэорыя чатырох Расіі»
Н. В. Зубарэвіч — аўтар так званай «тэорыі чатырох Расій», развітой ёю з існуючай у эканамічнай геаграфіі з 1970-х гадоў  развіцця прасторы (цэнтр і перыферыя). Расія ў сацыяльна-эканамічным дачыненні тлумачыцца ўнутрана неаднароднай, падзеленай на адносна развітыя гарады і адсталую правінцыю.
Алексіна (Сычоўскі раён)
Алексіна (Алексино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Збочна
Збо́чна (, Збочно) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярніцкага сельсавета.
Медзенае
Ме́дзенае (, Меденое) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шацкага сельсавета.
Пад уладай Расійскай імперыі
Упамінаецца ў 1917 гадзе пры перапісе як населены пункт Кнорынскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Селецкага сельсавета. З 2006 года па 28 мая 2013 года ў складзе Вецярэвіцкага сельсавета.
Людвіг Дыль
Людвіг Дыль (ням.: Ludwig Dill;,  — , ) — нямецкі мастак.
Жыццё і творчасць
Першапачаткова Людвіг Дыль вывучаў архітэктуру ў штутгарцкай Політэхнічнай школе (да 1872 года), затым ён вучыўся ў Акадэміі прыгожых мастацтваў Мюнхена. З 1874 ён — вучань Тэадора фон Пілоці і Ота Зайца. Аднак найбольшы ўплыў на яго творчасць аказаў мюнхенскі пейзажыст Адольф Лір. Пачынаючы з 1874 года мастак адкрывае для сябе Паўночную Італію. Найбольш плённым быў для яго час, праведзены ў Кёджы каля Венецыі. Напісаныя тут у пачатку 1890-х гадоў пейзажы сваёй арнаментальнай стылізацыяй набліжаюць яго ў цэлым рэалістычную творчасць да югендстылю.
Людвіг Дыль, вядомы як пейзажыст і марыніст, быў адным з сузаснавальнікаў руху Мюнхенскі сецэсіён, прэзідэнтам якога ён і з’яўляўся з 1894 па 1899 год. У 1894 годзе Дыль пераязджае ў Дахау пад Мюнхенам і, разам з Адольфам Хёльцэлем і Артурам Лангхамерам утварае мастацкую школу «Новае Дахау» стаўшы, такім чынам, адным з найбуйнейшых прадстаўнікоў калоніі мастакоў Дахау. З 1899 па 1919 год Л.Дыль выкладаў у Акадэміі прыгожых мастацтваў Карлсруэ. У летнія месяцы ён па-ранейшаму жыве і малюе ў Дахау, дзе ў яго была свая хата. У Дахау і ў Карлсруэ ў гонар мастака названы вуліцы.
Кап’ёва (пасёлак, Хакасія)
Кап’ёва (Копьёво; Арға пазы) — пасёлак сельскага тыпу, адміністрацыйны цэнтр Арджанікідзэўскага раёна Рэспублікі Хакасія Расіі. Утварае Кап’ёўскі пассавет. Размешчаны ў паўночнай частцы раёна каля чыгуначнай галінкі Абакан — Ачынск Краснаярскай чыгункі, каля зліцця рэк Белы і Чорны Іюс.
За 15 км ад пасёлка знаходзіцца Верхняя гара, найвышэйшы пункт (876 м над узроўнем мора) паверхні Чулыма-Енісейскай катлавіны. Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1959 года. Ператвораны ў сельскі населены пункт у 2010 годзе.
П’ер Поль Нергар
П’ер Поль Фердынанд дэ Мур’е Нергар (Pierre Paul Ferdinand Mourier de Neergaard, Нюбарг,  — Капенгаген, ) — дацкі вучоны, аграном і эсперантыст.
Нергар лічыцца бацькам паталогіі насення раслін. Ён прыдумаў гэты тэрмін разам з Мары Набле (Mary Noble) ў 1940-ых гадах.