cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 658
NGC 658 (іншыя абазначэнні — UGC 1192, MCG 2-5-9, ZWG 437.9, IRAS01394+1220, PGC 6275) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мыс Дзяжнёва
Мыс Дзяжнёва — крайні ўсходні пункт Чукоцкага паўвострава і, адпаведна, крайні ўсходні мацерыковы пункт Расіі і ўсёй Еўразіі. Ізаляваны плоскавяршынны горны масіў вышынёй да 741 м, які стромка абрываецца да мора. Знаходзіцца ў Берынгавым праліве, які злучае Паўночны Ледавіты акіян (Чукоцкае мора) з Ціхім акіянам (Берынгава мора). Ад мыса Дзяжнёва да мыса Прынца Уэльскага (Аляска) — крайняга заходняга мацерыковага пункта Паўночнай Амерыкі — 86 км, а да касы, што размешчана побач, менш 82 км.
Гімн Эквадора
Вітаем цябе, Радзіма! (¡Salve, Oh Patria!) — дзяржаўны гімн Эквадора, напісаны ў 1865 годзе па замове Сената Эквадора паэтам Хуанам Леонам Мерай, музыку напісаў Антоніа Неўманэ. Тым не менш, афіцыйна гімн быў зацверджаны толькі 29 верасня 1948.
Традыцыйна выконваецца толькі другі куплет гімна, перад якім і пасля якога ідзе прыпеў.
Кубаркі
Куба́ркі (, Кубарки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Да 17 мая 1985 года вёска ўваходзіла ў склад Савіцкага сельсавета.
Стаянаў
Стаянаў — прозвішча.
Калюга (Жодзінскі сельсавет)
Калю́га (, Калюга) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Да 28 ліпеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Пліскага сельсавета, да 2008 года — знаходзілася ў раённым падпарадкаванні.
Лазоўка (Смаргонскі раён)
Лазо́ўка (, Лозовка) (да 30 ліпеня 1964 года Ушы́ўцы ) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 2016 года вёска ўваходзіла ў склад Войстамскага сельсавета.
IC 394
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Саўрасава
Саўрасава (Соврасово) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Боркавічы (станцыя)
Бо́ркавічы (, Борковичи)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці.
Размешчана ў вёсцы Боркавічы; на лініі Полацк — Бігосава, паміж прыпыначным пунктам Падазерцы і прыпыначным пунктам Беніслаўскага.
Гісторыя
Першы будынак вакзала быў пабудаваны ў 1866 годзе разам з пракладаннем праз Боркавічы чыгункі з Дынабурга на Полацк з чырвонай цэглы па тыповым праекце ў стылі мадэрн (аналагічныя будынкі вакзалаў захаваліся да нашага часу ў Верхнядзвінску і Шуміліне). На станцыі падчас Першай сусветнай вайны спыняўся імператар Мікалай ІІ. Першапачатковы будынак быў знішчаны падчас Другой сусветнай вайны.
Сучасны будынак вакзала ўзведзены ў 1950-я гады таксама па тыповым праекце ў стылістыцы сталінскага манументалізму (такія ж вакзалы ёсць, напрыклад, у Баравусе і Ветрыне).
Сігнэ Хаса
Сігнэ Элеанора Сесілія Хаса, народжаная Ларсан (швед. Signe Eleonora Cecilia Hasso; 15 жніўня 1915 — 7 чэрвеня 2002) — шведская актрыса, пісьменніца і кампазітар.
Біяграфія
Хаса нарадзілася ў парафіі Кунгсхольмен у Стакгольме, Швецыя, у 1915 годзе. Яе бацька і дзед памерлі, калі ёй было чатыры гады, і яна падзяляла адзіны пакой з маці, бабуляй, двумя братамі і сёстрамі. Яе маці, у мінулым пачатковая акторка, працавала кухаркай вафель.
Яе акцёрская кар’ера пачалася выпадкова. Калі адна маладая актрыса захварэла, яе маці спыталі, ці ведае яна якую-небудзь маленькую дзяўчынку, якая можа яе замяніць. Пазней Сігнэ Хаса ўспамінала: «Тады мне было 12 гадоў, і я не хацела ехаць, як і мая сястра, таму мая маці падкінула манетку. Я прайграла». Яе праслухоўванне ў спектаклі Мальера прайшло паспяхова, і яна пачала зарабляць грошы як актрыса. Яна выступала ў пастаноўках Каралеўскага драматычнага тэатра, пачынаючы з 1927 года ва ўзросце 12 гадоў, а ў 16 гадоў была ўключана ў лік самых маладых студэнтаў акцёрскага майстэрства ў гісторыі тэатра.
Яна выступала на сцэне і ў кіно ў Швецыі. У 1933 годзе яна знялася ў сваім першым фільме «Tystnadens Hus» з нямецкім кінарэжысёрам-аператарам Гары Хаса, за якога ў той жа год выйшла замуж. Калі ёй было 19 гадоў у іх нарадзіўся сын. Яны развяліся ў 1941 годзе.
У 1940 годзе яна пераехала ў Злучаныя Штаты, дзе падпісала кантракт з RKO Pictures, які прасоўваў яе як «наступную Гарба». Паколькі было мала роляў у RKO, яна звярнулася да сцэны, каб зарабіць на жыццё. Паводле Інтэрнэт-базы дадзеных Брадвея, яна знялася ў пяці брадвейскіх пастаноўвах, пачынаючы з «Залатых крылаў» (1941). У сярэдзіне 1940-х яна падпісала кантракт з Metro-Goldwyn-Mayer. Яе першая роля адзначалася ў фільме «Неба можа пачакаць» (1943). На працягу 1940-х яна з’явілася ў «Сёмым крыжы» (1944), «Джоні Анёле» (1945), «Доме на 92-й вуліцы» (1945), «Скандале ў Парыжы» (1946) і «Двайным жыцці» (1947). Яе любімая роля — былая жонка ашалелага акцёра, якога сыграў Рональд Колман у «Двайным жыцці». Да 1950-х гадоў яе галівудская кар’ера спынілася.
У 1957 годзе ў аўтамабільнай аварыі загінуў яе сын і адзінае дзіця. З гэтага часу яна падзяліла свой час на здымкі фільмаў у Швецыі і гульню на сцэне ў Нью-Ёрку, пакуль не вярнулася ў Галівуд у 1960-х. Яна таксама выступала на тэлебачанні, пабываўшы ў гасцях у некалькіх папулярных серыялах, у тым ліку «Шлях 66», «Бананза», «Знешняя мяжа», «Зялёны Шэршань», «Гармата», «Старскі і Хатч», «Вуліцы Сан-Францыска», ''«Квінсі, М. Э.», «Магнум, П. І.», «Трапер Джон, М. Д.», і «Харт да Харта»''.
У наступныя гады Хаса працавала аўтарам песень і пісьменніцай і перакладала шведскія народныя песні на англійскую мову. У яе дэбютным рамане «Momo» (1977) адлюстравана яе дзяцінства ў міжваенным Стакгольме. Другі альбом Хаса «Where the Sun Meets the Moon» (1979) складаецца з уласных версій шведскіх народных мелодый. У 1995 годзе ў інтэрв’ю яна заявіла, што хоча, каб яе запомнілі пісьменніцкай працай, а не акцёрскім майстэрствам. Яна працягвала здымацца да позняга перыяду жыцця, апошні яе фільм — «Адзін пякельны хлопец» (1998).
Смерць
Яна памерла ў Седарс-Сінайскім медыцынскім цэнтры, Лос-Анджэлес, штат Каліфорнія, у 2002 годзе, ва ўзросце 86 гадоў, ад пнеўманіі і рака. Хаса прытрымлівалася лютэранства.
Узнагароды
У 1935 годзе яна атрымала стыпендыю Дэ Валя ў Тэатральнай лізе, а ў 1939 годзе — першай нардычнай скандынаўскай прэміяй Гесты Экмана. У 1972 годзе кароль Швецыі Густаў VI Адольф назваў яе членам 1-га класа Каралеўскага ордэна Вазы. У 1989 годзе Ордэн Амерыкі Вазы прызнаў яе шведкай-амерыканкай года. Хаса мае зорку на Галівудскай алеі славы за яе ўклад у кінафільмы на Галівудскім бульвары 7080.
300-я партызанская брыгада імя К. Я. Варашылава
'''300-я партызанская брыгада імя К. Я. Варашылава''' — партызанская брыгада, створаная ў сакавіку 1942 года. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Капыльскага, Уздзенскага, Дзяржынскага, Чырвонаслабодскага, Нясвіжскага раёнаў. 2 ліпеня 1944 года брыгада (1204 партызаны, 4 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Склад
Брыгада была арганізавана на базе атрадаў імя Катоўскага (арганізаваны ў сакавіку 1942 года на базе групы В. Р. Яроменкі, якая дзейнічала з верасня 1941 года), «Баявы» (пазней партызанскі атрад «Баявы» імя Дунаева), імя Пархоменкі, вылучаных партызанскай брыгадай імя К. Я. Варашылава. У жніўні 1943 атрады «Баявы» і імя Аляксандра Неўскага перададзены ў Беластоцкае партызанскае злучэнне; на базе атрадаў «25 гадоў Кастрычніка» і імя Фурманава створана 200-я партызанская брыгада імя К. К. Ракасоўскага. У верасні 1943 года быў вылучаны атрад імя Пархоменкі, у маі 1944 на яго базе была створана 32-я партызанская брыгада імя М. І. Калініна.
На момант злучэння з Чырвонай Арміяй у склад брыгады ўваходзілі:
Гісторыя
Партызаны ў жніўні 1943 года ўдзельнічалі ў «рэйкавай вайне» (перагон Коласава — Негарэлае); 20 чэрвеня 1944 года на ўчастку Баранавічы — Цімкавічы падарвалі больш за 400 рэек. У лютым 1943 вялі баі з карнікамі, прарвалі блакаду і выйшлі ў паўночна-ўсходнія раёны Пінскай вобласці, потым у Капыльскі раён, дзе 12 красавіка 1943 года правялі баі каля вёсак Заракаўцы і Савічы і выйшлі ў Уздзенскі раён. 14 снежня 1943 года разам з брыгадамі 27-й імя Чапаева і 200-й імя Ракасоўскага на шашы Мінск — Слуцк каля вёскі Валяр’яны знішчылі нямецкую аўтакалону: разбілі 20 грузавых, 1 легкавую аўтамашыны, падбілі бранявік, 3 гарматы. У баі немцы страцілі каля 170 салдат. 28 чэрвеня 1944 года занялі гарадскі пасёлак Узда і ўтрымлівалі яго да падыходу Чырвонай Арміі.
Ракаўская вуліца (Мінск)
Вуліца Ра́каўская (у 1937—1993 гадах — вуліца Астроўскага) — вуліца ў Ракаўскім прадмесці ў Цэнтральным раёне горада Мінска. Вуліца пачынаецца ад вуліцы Няміга і заканчваецца Юбілейнай плошчай, ляжыць паміж праспектам Пераможцаў і вуліцай Раманаўская Слабада. Нумарацыя дамоў вядзецца ад вул. Нямігі.
Гісторыя
У XVII стагоддзі, частка зямельных участкаў Ракаўскага прадмесця перайшла ва ўладанне Свята-Петрапаўлаўскага праваслаўнага манастыра. На вуліцы з часам пачалі з'яўляцца каменныя і драўляна-мураваныя будынкі. Галоўным чынам, гэта былі так званыя даходныя дамы, якія знаходзіліся ва ўласнасці буйных домаўладальнікаў і царквы.
Вуліца Ракаўская пазначана на захаваным «Плане губернскага горада Мінска 1793 года». Па тых часах яна была даволі працяглай; Яна адыходзіла ад Нямігскай вуліцы з паўночнага захаду і ўлівалася ў былы Ракаўскі тракт (сучасная вул. Харкаўская), які злучаў Мінск з мястэчкам Ракаў. Ніжні ўчастак Ракаўскай нейкі час называўся Юр'еўскай вуліцай, але ўжо да канца XIX стагоддзі апошняя знікае з карты горада. Паводле паліцэйскай справаздачы 1893 года, яе працягласць на той час складала 320 сажаняў (672 метра), а шырыня вагалася ад 3 (6,3 метра) да 4,7 сажаняў (9,9 метра). Ракаўская мела маставую і ў цёмны час сутак асвятлялася ліхтарамі.
У 1937 г. названа ў гонар рускага савецкага пісьменніка М. А. Астроўскага, які памёр за год да гэтага.
У 1973 годзе пры рэканструкцыі Нямігі была знішчана забудова ў пачатку вуліцы.
Характэрныя будынкі і збудаванні
Забудова вул. Ракаўскай з'яўляецца кампазіцыйнай воссю Ракаўскага прадмесця. Забудова складаецца з трох асноўных комплексаў, якія створаны ў 19—пачатку 20 ст. Першы ўключае дамы № 12-20/45, другі — дамы № 15-19, трэці — дамы № 24—32. Архітэктура асобных будынкаў мае эклектычны характар. Разам яны ўтвараюць цікавы куток старога Мінскa.
Па няцотным баку
Дамы № 15—19 утвараюць адзіны фронт забудовы.
Allium pseudophanerantherum
Allium pseudophanerantherum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Лівана.
Распаўсюджанне
Эндэмік паўночнага Лівана.
Насяляе скалістыя раёны ў вяршыні гары Ліван.
Пагрозы
Расліна вельмі ўразлівая да патэнцыйных пагроз, якія ўключаюць развіццё воднай інфраструктуры і звязаныя з гэтым дарогі.
Уладзімір Барысавіч Пярцоў
Уладзімір Барысавіч Пярцоў (, Віцебск) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Міністр інфармацыі Рэспублікі Беларусь (з 2021).
Біяграфія
У 1996 годзе скончыў мастацка-графічны факультэт Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя П. М. Машэрава. Падчас вучобы працаваў у Палацы культуры і тэхнікі прафсаюзаў, дзе быў вядучым дыскатэк.
На тэлебачанне трапіў у 1993 годзе. Быў аўтарам і вядучым праграм Віцебскай студыі тэлебачання, а пазней — ток-шоу Першага нацыянальнага тэлеканала «Будні».
Стаяў ля вытокаў стварэння ў 1998 годзе FM радыёстанцыі «Віцебск» і пэўны час з’яўляўся яе вядучым. У пачатку 2000-х гадоў, пасля спробы працы ў Расіі, працаваў на Беларускім тэлебачанні: спачатку ў праграме «Будні», пасля на непрацяглы час вядучым перадачы «Добрай раніцы, Беларусь!».
У 2002—2003 гадах узначальваў Гродзенскае абласное тэлерадыёаб’яднанне. У 2003—2008 гадах — дырэктар тэлерадыёкампаніі «Гродна».
У 2007 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
У 2008—2010 гадах — дырэктар дырэкцыі вяшчання тэлеканала «РТР-Беларусь». У 2008 годзе, падчас працы на тэлеканале, пазнаёміўся з Юліяй Радзьковай, дачкой Міністра адукацыі Рэспублікі Беларусь Радзькова А. М., з якой праз некалькі год ажаніўся.
З 2010 года па 5 красавіка 2021 года працаваў дырэктарам прадстаўніцтва МТРК «Мір» у Беларусі.
20 лістапада 2020 года ўнесены ў санкцыйныя спісы Літвы, Латвіі і Эстоніі.
5 красавіка 2021 года прызначаны Міністрам інфармацыі Рэспублікі Беларусь. 12 красавіка, праз некалькі дзён пасля яго прызначэння, Міністэрства інфармацыі спыніла трансляцыю ў Беларусі вядучага міжнароднага канала «Еўраньюс».
Баравая (прыпыначны пункт)
Барава́я (, Боровая)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны за 6,6 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Падлессе Камянецкае; на лініі Хаціслаў — Брэст-Цэнтральны, паміж станцыяй Закруцін і прыпыначным пунктам Дубок.
NGC 659
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сонечнае зацьменне 29 ліпеня 1878 года
Сонечнае зацьменне 29 ліпеня 1878 года — поўнае сонечнае зацьменне 124 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0450 і дасягнула свайго максімуму ў 21:47:18 UTC у пункце з каардынатамі 54° пн. ш. 124° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 11 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 191 км.
Зацьменне 29 ліпеня 1878 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1878 годзе і 190-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 2 лютага 1878 года, наступнае — 22 студзеня 1879 года.
Ла-Вале-Агардзіна
Ла-Вале-Агардзіна (La Valle Agordina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
Насельніцтва складае 1208 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 25 чал./км². Займае плошчу 48 км². Паштовы індэкс — 32020. Тэлефонны код — 0437.
Заступнікам населенага пункта лічыцца архангел Міхаіл.
Спас (Навадугінскі раён)
Спас (Спас) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Русаковічы (Стаўбцоўскі раён)
Русако́вічы (, Русаковичи) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаеўшчынскага сельсавета. 8 жыхароў (2009).
IC 396
IC 396 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Крыніца (Смалявіцкі раён)
Крыні́ца (, Криница) — былая вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці.
У 2008 годзе ўвайшла ў склад Смалявіч.
Цімафей Аляксеевіч Мартынаў
Цімафей Мартынаў (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Мінск».
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у структуры «Мінска», пазней перабраўся ў акадэмію брэсцкага «Дынама», а ў пачатку 2021 года далучыўся да «Руха», дзе з лета стаў выступаць за дубль. У сакавіку 2022 года, пасля таго як брэсцкі клуб зняўся з Вышэйшай лігі, стаў іграком «Мінска». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 9 красавіка 2022 года, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ» (1:0).
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2021 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
Лемяшы (Смаргонскі раён)
Гісторыя
Да 2016 года вёска ўваходзіла ў склад Войстамскага сельсавета.
Старае Камыніна
Старае Камыніна (Старое Камынино) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Кулакова (Пастаўскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Груздава, з 1927 года ў складзе гміны Паставы Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Гімн Балівіі
Нацыянальны гімн Балівіі (Himno Nacional de Bolivia) — дзяржаўны гімн Балівіі. Тэкст гімна быў створаны ў 1851 г. Хасэ Ігнасіа дэ Санхінесам, адным з аўтараў Дэкларацыі незалежнасці Балівіі і Канстытуцыі краіны. Музыку напісаў выхадзец з Італіі кампазітар Леапольда Бенедэта Вінчэнці.
Тэкст гімна
Bolivianos: el hado propicio
coronó nuestros votos y anhelo;
es ya libre, ya libre este suelo,
ya cesó su servil condición.
Al estruendo marcial que ayer fuera
y al clamor de la guerra horroroso
dulces himnos de paz y de unión. (bis)
'Coro:
De la Patria el alto nombre
en glorioso esplendor conservemos
Y, en sus aras, de nuevo juremos
¡Morir antes que esclavos vivir!
Loor eterno a los bravos guerreros
Cuyo heroico valor y firmeza
Conquistaron las glorias que empiezan
Hoy Bolivia feliz a gozar
Que sus nombres el mármol y el bronce
A remotas edades transmitan
Y en sonoros cantares repitan:
Libertad! Libertad! Libertad! (bis)
'Coro
'''III
Aquí alzó la justicia su trono
Que la vil opresión desconoce
Y en su timbre glorioso legose
Libertad, libertad, libertad
Esta tierra inocente y hermosa
Que ha debido a Bolívar su nombre
Es la patria feliz donde el hombre
'''IV
Si extranjero poder algún día,
Sojuzgar a Bolivia intentare
A destino fatal se prepare
Que amenaza a soberbio invasor
Que los hijos del grande Bolívar
Morir antes que ver humillado
De la patria el augusto pendón. (bis)
1017
1017 год у сусветнай гісторыі
1925 год у гісторыі літаратуры
1925 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Партызанская брыгада «За Савецкую Беларусь» (П. М. Раманаў)
Партызанская брыгада «За Савецкую Беларусь» — партызанская брыгада, створаная ў кастрычніку 1942 года з асобных атрадаў «Сібірак» (створаны ў сакавіку 1942), імя Чапаева (створаны ў красавіку 1942), імя Катоўскага (створаны ў ліпені 1942). Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Бешанковіцкага, Асвейскага, Гарадоцкага, Дрысенскага, Расонскага і Ушацкага раёнаў. 30 чэрвеня 1944 года брыгада (421 партызан, 8 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй. Камандзіру брыгады Раманаву прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Гісторыя
Партызаны наносілі ўдары на чыгунках Віцебск — Даўгаўпілс, Полацк — Маладзечна, на шашэйных і грунтавых дарогах. Разбілі ў сакавіку 1943 года апорныя нямецкія пункты ў вёсках Гаі Дрысенскага, у чэрвені і ліпені 1943 у вёсках Свяча і Сокарава Бешанковіцкага раёна, у кастрычніку 1943 і студзені 1944 гарнізоны ў вёсцы Камень Лепельскага, у вёсках Дубраўка, Худакова, Ягадкі, Хлебаўшчына Ушацкага і Бешанковіцкага раёнаў. У жніўні і верасні 1943 года на чыгуначным участку Полацк — Празарокі падарвалі больш за 2 тысячы рэек. У час карнай экспедыцыі супраць партызан Полацка-Лепельскай партызанскай зоны ў красавіку — маі 1944 года вялі абарончыя баі на рубяжы вёсак Горы — Чарсцвяды — Загор’е, перакрылі праціўніку шляхі на Ушачы, больш за 10 дзён вялі баі каля вёсак Слабада — Казьяне — Пілатоўшчына, за вёску Сарочына і іншыя Ушацкага раёна.
Памяць
Брыгада ўвекавечана ў мемарыяльным комплексе «Прарыў» у ліку 16 партызанскіх брыгад. У 1970 годзе ў вёсцы Чанавічы Бешанковіцкага раёна ў гонар атрадаў брыгады «Сібірак» і імя Чапаева пастаўлена стэла, у 1976 годзе ў вёсцы Турасполле Ушацкага раёна ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Кавеня
Кавеня — возера ў Беларусі, у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці ў басейне ракі Чорная Ганча, на тэрыторыі Сапоцкінскага сельсавета, за 28 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Гродна, за 1,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Калеты.
Плошча паверхні каля 0,07 км². Даўжыня 0,48 км, найбольшая шырыня 0,18 км, даўжыня берагавой лініі 1,2 км.
Берагі возера пясчаныя, парослыя лесам і хмызняком. Усходнія берагі нізкія, астатнія ўзвышаныя. Возера ўмерана зарастае.
Навуць (рака)
На́вуць, Роў — рака ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Скрыпіца (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 31 км. Плошча вадазбору 269 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,4 м/км. Пачынаецца ў сутоках каналаў Страявы і Жыткавіцкі, за 3,5 км на паўночны захад ад вёскі Навуць, вусце за 3,8 км на поўдзень ад вёскі Пасека. Даліна невыразная. Рэчышча каналізавана на ўсім працягу (22 км ад вытоку ). Вадазбор нізінны. Асноўны прыток — Рудзянецкі канал (злева). Выкарыстоўваецца для напаўнення сажалак рыбгаса «Чырвоная Зорка» і ў якасці водапрыёмніка меліярацыйных сістэм.
Флора
Воды ракі насяляюць 50 відаў водарасцей.
Лівіналонга-дэль-Коль-дзі-Лана
Лівіналонга-дэль-Коль-дзі-Лана (Livinallongo del Col di Lana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Сонечнае зацьменне 2 лютага 1878 года
Сонечнае зацьменне 2 лютага 1878 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 119 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9191 і дасягнула свайго максімуму ў 08:27:52 UTC у пункце з каардынатамі 68° пд. ш. 122° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 5 хв. 59 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 729 км.
Зацьменне 2 лютага 1878 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1878 годзе і 189-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 7 верасня 1877 года, наступнае — 29 ліпеня 1878 года.
Бароўка (прыпыначны пункт)
Баро́ўка (, Боровка)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны на паўднёва-ўсходняй ускраіне горада Магілёва; на лініі Магілёў I — Крычаў I, паміж станцыяй Луполава і прыпыначным пунктам Дары.
NGC 660
NGC 660 (іншыя абазначэнні — UGC 1201, MCG 2-5-13, ZWG 437.12, IRAS01403+1323, PRC C-13, PGC 6318) — спіральная галактыка з перамычкай і палярным кальцом, што знаходзіцца ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кольца нахілена да плоскасці галактыкі мацней, чым гэта тыпова для галактык з палярным кольцам, яго дыяметр складае каля 40 тыс. светлавых гадоў (12 кпк). Галактыка знаходзіцца на адлегласці больш 20 млн св. гадоў ад нас (6 Мпк).
Старае Лыскава
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
IC 397
IC 397 — галактыка тыпу *Grp (вялікая група зорак) у сузор’і Вознік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
RэZэрвацыЯ
RэZэрвацыЯ (Рэзервацыя) — беларуская творчая група, робіць пераклад і агучванне камп’ютарных гульняў і фільмаў.
Гісторыя
Група ўзнікла ў Барысаве ў 2004 годзе. Іх было трох, на чале з Сашам. Перакладалі толькі субцітры да фільмаў і анімэ. Дзейнасць заціхла.
У верасні 2012 група адроджана, публікуе першы варыянт перакладу гульні World of Tanks ад кампаніі Wargaming. Перакладае другую гульню той самай кампаніі — World of Warships. Да суполкі далучаецца група ўкраінскага перакладчыка Ігара Казака. Пераклады былі не афіцыйнымі, потым прызнаны распрацоўшчыкамі, у абноўленым выглядзе ўключаны ў афіцыйныя версіі гульняў. Працэс прызнання быў нялёгкім. У агучванні браў удзел музыкант Уладзіслаў Наважылаў з гурту Gods Tower.
У 2015 годзе з’явілася іхная лакалізацыя «Легенд Айзенвальда» ад Aterdux Entertainment. Гэта першая ў гісторыі відэагульня, дзе беларускі пераклад быў афіцыйным.
Зімой 2020 суполка агучыла пачатак серыяла «Вядзьмар». Беларускае агучванне афіцыйна прадавала кампанія Netflix.
Распрацавалі праверку беларускага правапісу і іншыя праекты.
Спіс агучаных перакладаў
Фільмы
Васіль Лукашык
Васіль Лукашык (1905 — 17 сакавіка 1975) — беларускі палітычны і культурны дзеяч, выдавец. Бургамістр Беластоку падчас Другой Сусветнай Вайны. Актыўны дзеяч беларускай дыяспары ў Швецыі. Стваральнік Беларускай Грамады ў Швецыі.
Юнацтва
Нарадзіўся ў 1905 годзе (па пашпарту — 11 жніўня 1911 ) на Сакольшчыне каля Беластока ў сям’і беларуса і расіянкі (дзявочае прозвішча — Твердынская). Гадаваўся ў Беластоку, скончыў там рускую гімназію. Пасля пераехаў у Вільню, дзе браў актыўны ўдзел у беларускім руху, вывучаў паліталогію ў Віленскім універсытэце і сябраваў з Станіславам Грынкевічам. Быў актыўным сябрам Беларускай сялянска-работніцкай грамады, сябрам Таварыства беларускай школы і арганізатарам беларускіх культурна-асветных устаноў на Беласточчыне. Выкладаў гісторыю і беларускую граматыку.
Другая Сусветная Вайна
Пасля пачатку Другой Сусветнай Вайны і акупацыі саветамі Беластоку ў перыяд 1939—1941 гг. Васіль Лукашык стварае сеціва беларускіх школ у рэгіёне. Працуе загадчыкам дзіцячага дома ў Беластоку, які з часам перапаўняецца дзяцьмі рэпрэсаваных камуністамі беларусаў, палякаў, габрэяў і расіян. У 1941 годзе з пачаткам нямецкай акупацыі немцы зачыняюць дзіцячый дом.
Эміграцыя і дзейнасць у Швецыі
У 1948 г. Васіль Лукашык якасці дэлегата беларусаў Швецыі ўдзельнічае ў Першым сусветным з’ездзе беларускай паваеннай эміграцыі, які праходзіў з 28 лістапада па 2 снежня ў Парыжы. Выконваючы рашэнне з’езду, Васіль Лукашык разам сябрам Язэпам Федарчуком стварае беларускую суполку ў Швецыі — «Беларускую Грамаду» (Vitryssland societet). Праца па стварэнню суполкі ішла цяжка: расійская суполка цягнула беларусаў да сябе бо яны былі парафіянамі расійскай праваслаўнай царквы ў Стакгольме, а польская суполка — на падставе былога польскага грамадзянства беларусаў, большасць з якіх была з Заходняй Беларусі. Але вынік цяжкай працы не быў марны і Васіль Лукашык разам з Язэпам Федарчуком здолелі атрымаць юрыдычную рэгістрацыю, выдаць статут Грамады па-беларуску і па-шведску, а пасля гэтага на працягу 30 гадоў арганізацыя ладзіць прысвечаныя Дню Волі 25-га Сакавіка штогадовыя вячэры, робіць сталыя сустрэчы і займаецца з’яднаннем беларускай дыяспары. Беларуская Грамада атрымлівала і распаўсюджвала беларускія часопісы і газеткі, падтрымлівала сувязь з дыяспарай Аўстраліі і ЗША. Васіль Лукашык супрацоўнічаў з газетай «Bielarus-Беларус» беларускай дыяспары ў ЗША і яе галоўным рэдактарам Станіславам Станкевічам. Вядома, што Лукашык таксама быў сябрам Камітэта вольнай Беларусі і Федэрацыі вольных беларускіх журналістаў.
17 сакавіка 1975 г. Васіль Лукашык раптоўна памірае напярэдадні чарговых угодак БНР. З нагоды жальбы газета «Беларускі голас» (№ 232 за 1975) змяшчае наступны нэкралог: Сьв. † пам. ВАСІЛЬ ЛУКАШЫК ''былы дзеяч БСР Грамады і Таварыства Беларускае Школы ў Беластоку. Былы Бурмістр Беластоку. Арганізатар «Беларускай Грамады» ў Скандынавіі. Сябра Камітэту Вольнае Беларусі, памёр раптоўна 17-га сакавіка 1975 году ў Густаўбэргу ў Швэдыі. Паходзіў з Сакольшчыны. Хай будзе яму лёгкай чужая зямля!''
Сябры
Пасля смерці Лукашыка «Беларуская Грамада» у Швецыі фактычна перастала існаваць. У 1995 г. у Швецыі пачала дзейнічаць новая беларуская суполка «Беларусь» (Vitryssland), якую ачольвае вядомая шведская фотажурналістка Марыя Сэдэрбэрг — энтузіястка беларускага руху і беларускай культуры.
Сант’яга-дэ-Куба
Сант'яга-дэ-Куба (Santiago de Cuba) — горад на Кубе на паўднёвым усходзе вострава. Другі па велічыні кубінскі горад. Насельніцтва 494 тыс. жыхароў (2004). Заснаваны ў 1514 годзе. Да 1556 быў сталіцай. У бухце размешчана крэпасць Сан-Педра-дэ-ла-Рока-дэль-Мора. Станцыя Кубінскай чыгункі.
26 ліпеня 1953 Фідэль Кастра з групай рэвалюцыянераў напаў на казармы Манкада, каб захапіць арсенал, пачаўшы барацьбу з Батыстай.
Таксама ў горадзе - два тэатры, Гарадскі сабор, кансерваторыя, універсітэт, шмат кінатэатраў, Маўзалей Хасэ Марці на могілках Сементэрыа Санта-Іфіхенія і інш.
Курылавічы (Юнькаўскі сельсавет)
Куры́лавічы (, Куриловичи) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Груздава Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 17 мая 1985 года вёска ўваходзіла ў склад Савіцкага сельсавета.
Мір (арбітальная станцыя)
«Мір» («Мир», «Салют-8») — савецкая (пазней расійская) арбітальная станцыя трэцяга пакалення, якая ўяўляла сабою складаны шматмэтавы навукова-даследчы комплекс. Станцыя была выведзена на арбіту ў лютым 1986 года, 23 сакавіка 2001 года затоплена ў Ціхім акіяне.
Зборка станцыі на арбіце працягвалася да 1996 года. «Мір» стаў першай модульнай касмічнай станцыяй і меў найбольшую масу сярод караблёў, пабываўшых у космасе, пакуль не быў заменены МКС. Станцыя дзейнічала як мікрагравітацыйная даследчая лабараторыя, у якой члены каманды ажыццяўлялі эксперыменты ў галіне біялогіі і біялогіі чалавека, фізіцы, астраноміі, метэаралогіі, а таксама далейшае ўдасканаленне сістэм і прылад, неабходных для сталай прысутнасці ў космасе.
Станцыя была часткай праграмы пілатуемых касмічных палётаў СССР. Па развале СССР кіраванне праграмай перайшло да Федэральнага касмічнага агенцтва Расіі (РКА). З гэтага вынікае, што большасць каманды «Міра» паходзіла з Савецкага Саюза. Але, дзякуючы такім міжнародным праграмам, як Інтэркосмас, і Мір — Шатл, станцыя стала даступнай для касманаўтаў з Паўночнай Амерыкі, краін Еўропы і Японіі. Паводле ацэнкі былога генеральнага дырэктара РКА, Юрыя Копцева, кошт праграмы склаў $4,2 млрд за ўвесь час вядзення праграмы (распрацоўка, зборка і эксплуатацыя). Станцыю абслугоўвалі касмічныя караблі «Саюз», грузавы «Прагрэс» і караблі праграмы «Спэйс шатл». «Мір» наведалі 104 чалавекі з 12 краін свету.
26-ы Мінскі міжнародны кінафестываль «Лістапад»
XXVI Мінскі міжнародны кінафестываль «Лістапад» — міжнародны кінафестываль, які прайшоў з 1 па 8 лістапада 2019 года ў Мінску. У яго межах адбыўся Дзень віртуальнай рэальнасці на асобнай секцыі VR-карцін з Польшчы, Літвы, Францыі, Беларусі, Аргенціны, Чэхіі і ЗША, а таксама воркшопы, лекцыі і.
Камяніца Жыравецкая
Камяні́ца Жыраве́цкая (, Каменица Жировецкая) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мухавецкага сельсавета. Размешчана за 12 км на паўднёвы ўсход ад Брэста, 6 км ад чыгуначнай станцыі Брэст-Паўднёвы, на поўдні — р. Каменка (прыток р. Мухавец), на аўтадарозе Брэст—Вялікія Радванічы.
26-ы Мінскі міжнародны кінафестываль «Лістапад»
Пераможцы
Гран-пры «Золата Лістапада» за найлепшы фільм атрымала ўкраінская антыўтопія Валянціна Васяновіча «Атлантыда». Адразу тры ўзнагароды Мінскага міжнароднага кінафестывалю адышлі беларускаму дакументалісту Андрэю Куцілу. Кшыштаф Занусі атрымаў прыз Прэзідэнта Беларусі «За захаванне і развіццё традыцый духоўнасці ў кінамастацтве», а польская карціна «Цела Божае» стала найлепшым ігравым фільмам з пункту гледжання гледачоў.
Камяніца Жыравецкая
У складзе дзяржаўнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства "Племзавод «Мухавец» (цэнтр — пас. Мухавец).
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядома з 16 стагоддзя як сяло — уласнасць зямян у Берасцейскім павеце Троцкага ваяводства ВКЛ. У 1510 годзе вялікі князь ВКЛ Жыгімонт I Стары зацвердзіў сяло Жыровічы з Камяніцай за магнатам Л. Храбтовічам. З 1566 года ў Берасцейскім ваяводстве ВКЛ, уладанне каталіцкай царквы, з 1781 годзе — брэсцкага падкаморыя Выганоўскага.
Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, у Слонімскай, з 1797 года — у Літоўскай, з 1801 года — у Гродзенскай губернях. У 1838 годзе Выганоўскім тут пабудавана драўляная царква са званіцай. У 1861 годзе вёска ў складзе маёнтка Камяніца. У гэтым годзе адкрыта народнае вучылішча. У 1881 годзе тут знаходзіцца валасная ўправа, царкоўна-прыходская школа, карчма. Працавала народнае вучылішча, у якім вучыліся 57 хлопчыкаў і 5 дзяўчынак. У 1890 годзе маёнтак Камянец-Жыровецкі (ён жа Чырвоны Двор) належаў М. Татарскаму. У 1886 годзе цэнтр Камянец-Жыровецкай воласці Брэсцкага павета, у якую ўваходзілі 19 сёл з 327 дварамі. У 1897 годзе праваслаўная царква, валасное праўленне, народнае вучылішча, хлебазапасны магазін, карчма. У 1898 годзе ў маёнтку дзейнічаў цагельны завод (16 рабочых).
У 1905 годзе сяло ў Брэсцкім павеце; працаваў валасны сельскі фельчар, размяшчаліся ўчасткі: паліцэйскіх ураднікаў, кватэра якіх знаходзілася ў Гершонах, судовых следчых, міравых пасрэднікаў, судова-міравой акругі, адзін раз у год працаваў прызыўны ўчастак. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, цэнтр Камянец-Жыровецкай гміне Брэст-Літоўскага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. З 12 кастрычніка 1940 года цэнтр Жыравецкага сельсавета. У Вялікую Айчынную вайну 7 вяскоўцаў загінулі на фронце, 3 — у партызанах. 20 верасня 1971 года Жыравецкі сельсавет перайменаваны ў Мухавецкі, цэнтр перанесены ў пасёлак Мухавец. У 1976 годзе да вёскі далучана вёска Кунахі.
Вядомыя асобы
У вёсцы пахаваны беларускі мастак Мікалай Міхайлавіч Селяшчук (1947—1996) і беларуская пісьменніца Валянціна Міхайлаўна Кукса (1951—2014).
Казімір Сваяк
Казімі́р Свая́к, сапр. Канстанцін Мацвеевіч Стаповіч  (, в. Барані, цяпер, Гродзенская вобласць — , Вільня) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч, паэт, драматург, публіцыст, літаратуразнавец, каталіцкі святар. Крыптанімы: ''К.С-ч; К. С.; К.Св; Каз. Св; Ко-ст; С.; K.S.''
Раннія гады
Нарадзіўся ў сям’і селяніна-паўвалочніка Мацея Стаповіча, у сям’і было шасцёра дзяцей (у тым ліку браты Альбін і Бернард Стаповічы). Жылі ў невялікай хатцы пакуль мясцовы памешчык Сволькен, якому Мацей служыў лесніком, не даў участак зямлі і драўніну на будаўніцтва новага дома. Новы дом у Баранях захаваўся да нашага часу.
Скончыў пачатковую і Свянцянскую павятовую школы (1905). У 1906—1907 гадах жыў у Вільні, дзе пазнаёміўся з беларускім нацыянальным рухам. У 1908 годзе паступіў у Віленскую каталіцкую духоўную семінарыю. У 1912 годзе захварэў на сухоты, у тым жа годзе напісаў першы верш «На імяніны майго пробашча». Зіму 1912—1913 гадоў правёў на курорце ў Закапанэ. У 1913 годзе ў газеце «Беларус» друкуюцца яго творы.
Пасля высвячэння на святара
Вучобу ў семінарыі скончыў у 1914 годзе, праз хваробу толькі ўвесну 1915 года быў высвечаны на ксяндза. Атрымаў першае прызначэнне вікарыем у Камайскі касцёл. Неўзабаве Канстанціна Стаповіча перавялі ў Клюшчаны, побач з роднымі Баранямі. 19 чэрвеня 1915 газета «Беларус» змясціла віншаванне ксяндзу Стаповічу з нагоды яго першай імшы ад жыхароў Клюшчан.
У Клюшчанах Стаповіч стварыў хор, у якім, паводле звестак Я. Драўніцкага, спявалі хлопцы і дзяўчаты з Вялікай Казаноўшчыны, Будрань, Пятрашышак, Кісялёў, Трашчан. Стаповіч меў лірычны тэнар, граў на скрыпцы. З хорам ён развучваў не толькі рэлігійныя, але і народныя беларускія песні: «Чырвона каліначка», «Гусі», «Зялёны дубочак», «Салавейка». Першае казанне на беларускай мове прагучала ў Клюшчанскім касцёле 21 лістапада 1915 года. У Клюшчанах узнік нелегальны гурток «Хаўрус Сваякоў», галоўнай задачай якога была самаадукацыя на аснове хрысціянскай этыкі. У гуртку рыхтавалі і чыталі рэфераты, ладзілі канцэртна-дэкламацыйныя сходы, арганізоўвалі прадстаўленні (для пастаноўкі выкарыстоўваліся найчасцей п’есы самога Казіміра Сваяка), народныя бібліятэкі. У Клюшчанскай акрузе намаганнямі Стаповіча было адкрыта сем школ. Бараньская школа, адкрытая Стаповічам, месцілася ў бацькоўскай хаце, займала яе палову, потым перайшла да суседа — Вітаўта Буйкі. Адкрыў курсы падрыхтоўкі настаўнікаў. Падручнікі і школьныя прывозіў з Вільні. У канцы 1916 года за беларусізацыю касцёла Казіміра Стаповіча пераводзяць на Беласточчыну. На Беласточчыне ён таксама спрабаваў увесці беларускую мову ў касцёле, але гэта было забаронена мясцовым пробашчам.
У 1917—1919 гадах хварэў, зноў паехаў у Закапанэ дзе адначасова працаваў капеланам кліматычнага шпіталя. У ліпені 1919 года па дарозе дамоў заехаў да ксяндза Язэпа Германовіча (Вінцук Адважны) у Лапеніцу пад Ваўкавыскам. Там Стаповіч выступаў з казаннямі па-беларуску, прычыніўся да арганізацыі школ. Але неўзабаве з’явіўся пратэст мясцовых ксяндзоў супраць ужывання беларускай мовы ў касцёле.
Узімку 1919—1920 года зноў у Закапанэ. З гэтага часу яго творы — вершы, апавяданні, эсэ, філасофскія эцюды, гумарэскі, публіцыстычныя артыкулы рэлігійнага і літаратурна-крытычнага зместу, у тым ліку нарыс пра Францішка Багушэвіча, нататку пра аповесць «Дзве душы» Максіма Гарэцкага, пачынаюць друкаваць у віленскіх беларускіх перыядычных выданнях. З Закапанэ прыехаў у Пабродзе, дзе закончыў пісаць навуковую працу аб Уніі на Беларусі для рэдакцыі «Крыніцы». Калі пачалася савецка-польская вайна, Стаповіч пераязджае з Пабродзя ў Клюшчаны.
У канцы 1920 года Канстанцін Стаповіч атрымлівае размеркаванне ў Засвір (пад уладай палякаў у складзе Сярэдняй Літвы), дзе служыў у Касцёле Найсвяцейшай Тройцы. Праз данос Сваяку было забаронена весці службы па-беларуску. У Засвір да Стаповіча прыязджаў мастак Рамуальд Ракіцкі, сябра «Хаўрусу Сваякоў», які намаляваў абраз Святога Язафата Кунцэвіча для галоўнага алтара. У гонар Святога Язафата Стаповіч устанавіў у парафіі 16 лістапада фестываль. Таксама прыязджаў кс. Вінцэнт Гадлеўскі з Жодзішак, які рабіў казанні па-беларуску. Прыязджаў мастак Язэп Драздовіч, які падарыў Стаповічу некалькі абразоў.
Увосень 1922 года стан здароўя Стаповіча пагаршаецца. Восень 1923 — вясну 1924 гадоў зноў правёў у Закапанэ. Вяртаецца ў Засвір, але хварэе. У 1924 годзе ў Вільні выходзіць зборнік паэзіі Казіміра Сваяка «Мая Ліра», зборнік аб’яднаў розныя творы Сваяка: вершы-медытацыі, вершы-звароты да Бога, вершы-імпрэсіі і вершы ў прозе, балады і жартаўлівыя прыпеўкі, вершы на евангельскія сюжэты. Узімку 1924—1925 гадоў зноў Закапанэ, але стан здароўя пагаршаецца. Узімку 1926 года, баючыся смерці на чужыне, Канстанцін Стаповіч некалькі разоў просіць брата Альбіна і кс. Адама Станкевіча забраць яго з Закапанэ. Станкевіч паехаў за ім, з цягніка ў Вільні Стаповіча давялося выносіць ужо на руках.
Смерць і пахаванне
Паміраў у шпіталі Вільні, разам з ім быў ксёндз Адам Станкевіч. Памёр 6 траўня. 7 траўня цела перавезлі ў віленскі касцёл Святога Мікалая, дзе сабралася беларуская грамадская супольнасць. Прамову казаў ксёндз Адам Станкевіч.
Стаповіч прасіў у сяброў, каб яго пахавалі ў Клюшчанах, але пахавалі яго ў Вільні на могілках Роса. Хор Віленскай беларускай гімназіі спяваў беларускія рэлігійныя песні. Згодна з жаданнем, выказаным у тастаменце, над магілай прагучалі ўсе тры мовы: кс. Гадлеўскі — па-беларуску, кс. Рэпаць — па-польску, кс. Чыбірас — па-літоўску. У 1936 годзе на адкрыццё помніка К. Стаповічу ў Вільню за 85 км прыйшла вялікая група моладзі з Клюшчан.
Творчасць
Друкаваўся з 1913 года («Беларус»). Аўтар зборніка вершаў «Мая ліра» (Вільня, 1924), вершаванага апавядання «Чарку дай, браце» (Вільня, 1926). Выступаў як публіцыст, пісаў драматычныя творы. Асобнымі выданнямі выйшлі «Янка Канцавы» (Вільня, 1920, 1924), «Купалле» (Вільня, 1930). Напісаў філасофскі дзённік «Дзея маёй мыслі, сэрца і волі» з «Аўтабіяграфіяй».
Памяць
У 1990 годзе Адам Мальдзіс падчас візіту ў Ватыкан пры размове з папам унёс прапанову прылічыць Канстанціна Стаповіча да ліку блаславёных.
22 траўня 2016 года ў Вільні Таварыствам беларускай культуры ў Літве была ўсталявана мемарыяльная дошка ў памяць Казіміра Сваяка, якая месціцца па адрасе Didžioji g. 17.
Сцяпанкава (Навадугінскі раён)
Сцяпанкава (Степанково) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Алег Глебавіч Пенязькоў
Алег Глебавіч Пенязькоў  — беларускі цеплафізік. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2014, член-карэспандэнт з 2009), доктар фізіка-матэматычных навук (2004).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы ў галіне высокатэмпературнай цеплафізікі, газавай дынамікі, фізікі гарэння і выбуху. Атрымаў прынцыпова новыя вынікі аб эвалюцыі структуры дэтанацыйных хваль у газах, сфармуляваў крытэрыі межаў дэтанацыі і дэфлаграцыі ў трубах. Усталяваў рэжымы і механізмы распаўсюджвання хуткага гарэння ў гетэрагенных сістэмах, рэжымы і крытычныя ўмовы ўзгарання газаў пры сутыкненнях ударных хваль. Вызначыў кінетычныя характарыстыкі высокатэмпературнага акіслення і раскладання газападобных і вадкіх паліваў. Распрацаваў арыгінальныя метады дыягностыкі хуткацечных працэсаў, у тым ліку ў турбулентных патоках і нізкатэмпературнай плазме. Вынікі даследаванняў маюць вялікае значэнне для развіцця тэарэтычных уяўленняў аб нераўназначных працэсах у хімічна рэагуючых неаднародных патоках, вырашэння практычных праблем стварэння прамадакладных звышгукавых, дэтанацыйных рухавікоў, рухавікоў унутранага згарання, гарэлачных прылад, у галіне пажарнай і выбуховай бяспекі.
Член Міжнароднага інстытута гарэння, Міжнароднага інстытута ўдарных хваль, Міжнароднага Цэнтра па цепла- і масаабмене, Савета дырэктароў міжнароднага Інстытута дынамікі выбухаў і рэагуючых сістэм.
Аўтар больш за 270 навуковых прац, у тым ліку 6 манаграфій (у тым ліку главы ў калектыўных манаграфіях), 8 патэнтаў.
Узнагароды
Прэмія Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі і Сібірскага аддзялення Расійскай акадэміі навук імя акадэміка В. А. Капцюга (2009) за цыкл прац «Фізіка-матэматычнае апісанне ўзгарання і гарэння ў гамагенных, гетэрагенных і порыстых асяроддзях: тэорыя, эксперымент, дыягностыка». Прэмія Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі імя акадэміка А. В. Лыкава (2012) за цыкл работ «Тэарэтычныя і эксперыментальныя даследаванні радыяцыйна-газадынамічных працэсаў пры імпульсным уздзеянні на рэчыва».
Медаль «За заслугі» Федэрацыі касманаўтыкі Расіі (2014). Медаль імя праф. Тсуошы Асанумы японскага таварыства візуалізацыі (2016) за прызнанне выдатных дасягненняў у галіне візуалізацыі цячэнняў.
Джоні Крайст
Джонатан Люіс Сьюард (Jonathan Lewis Seward; нар., Хантынгтан-Біч, ЗША), вядомы як Джоні Крайст (Johnny Christ) — амерыканскі рок-музыкант, бас-гітарыст гурту Avenged Sevenfold.
Кар'ера
Джоні замяніў Дэмеона Эша, калі высветлілася, што апошні не ў стане гуляць у групе. Атрымалася гэта выпадкова: Джон ішоў па вуліцы і ўбачыў, як у гаражы ў Мэтта група рэпетыруе. Джон даў гурту пра сябе ведаць. Калі Эш не змог працягнуць удзел у туры, Джоні прыйшоў у групу гуляць на басу. Вынік не прымусіў сябе чакаць, і ён ідэальна ўліўся ў калектыў. Пасля шматлікіх канцэртаў Джон быў вымушаны закінуць вышэйшую школу, каб працягнуць турнэ з групай.
Яго 2 галоўныя куміры — гэта Кліф Бертан з Metallica і Даф Макаган з Guns'N'Roses.
Allium pseudocalyptratum
Апісанне
Расліна характарызуецца малымі пурпураватымі кветкамі і шырокімі лісткамі. 2n=48.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны на гары Хермон у Ліване і Ізраілі, таксама расце на захадзе Саудаўскай Аравіі.
Раскіданае гняздо (спектакль, Нацыянальны тэатр імя Максіма Горкага)
«Раскіданае гняздо» — спектакль, пастаўлены рэжысёрам Барысам Луцэнкам ў Нацыянальным тэатры імя Максіма Горкага па аднайменнай п’есе Янкі Купалы. Спектакль пастаўлены ў 1997 годзе як першая частка тэатральнай дылогіі Барыса Луцэнкі «Крык чалавечы». Спэктакль лагічна працягваў распрацоўку тэмы, якую Барыс Луцэнка распачаў у 1970-х гадах спектаклем «Раскіданае гняздо» ў Нацыянальным тэатры імя Янкі Купалы і працягнуў у 1980-х гг. аднайменнай мастацкай стужкай («Беларусьфільм»).
Вольга Мікалаеўна Гулазян
Вольга Мікалаеўна Гулазян (Գուլազյան Օլգա Նիկողայոսի;  — 27 мая 1970) — выбітная армянская савецкая актрыса тэатра і кіно. Народная артыстка Армянскай ССР (1935). Лаўрэат Сталінскай прэміі трэцяй ступені (1952).
Біяграфія
Нарадзілася 8 студзеня года ў Тыфлісе. Скончыла прыходскую школу раёна Харпухі ў Тыфлісе.
Сцэнічную дзейнасць пачала ў 15 гадоў. У 1900 годзе яна сыграла ролю Нато ў п’есе Габрыэла Сундукяна «Яшчэ адна ахвяра», атрымаўшы заахвочанне аўтара. Прафесійную дзейнасць пачатку ў 1901 годзе ў Тбіліскім драматычным тэатры імя Петроса Адамяна. Брала ўдзел у спектаклях у Народным доме Зубалава, у Араксійскім тэатры і ў аўдыторыі Аўджаляна. Гастралявала ў Баку, у Новым Нахічэване, у Маскве, у Санкт-Пецярбурге, у Ерэване, у Гюмры, у Шушы. Самабытнае мастацтва Гулазян сфармавалася ў выніку супольнай працы з вялікімі армянскімі акцёрамі: А. Абелянам, Сірануйш, Г. Петрасянам, А. Майсуран. Яна адна з прадстаўнікоў старога акцёрскага пакалення, датычных да заснавання армянскага савецкага тэатра. У 1926 годзе Гулазян пераехала ў Ерэван. З таго ж года актрыса Дзяржаўнага акадэмічнага тэатра імя Габрыэла Сундукяна. Яна згуляла больш 300 роляў у класічных і сучасных спектаклях драматургаў Еўропы, Расіі і Арменіі.
З 1935 года Народная артыстка Армянскай ССР. У 1945 годзе апублікавала кнігу «Успаміны» — добрую крыніцу па гісторыі армянскага тэатра. У 1952 годзе стала лаўрэатам Сталінскай прэміі трэцяй ступені ў вобласці літаратуры і мастацтва. Была абрана дэпутатам Вярхоўнага Савета Армянскай ССР IV склікання. Мастацтва Гулазян адрознівалі лёгкасць, вытанчанасць выканання, музычнасць гаворкі, мяккая, шчырая манера ігры, яркі нацыянальны каларыт. Вольга Мікалаеўна сканала 27 мая 1970 года ў Ерэване. Пахавана на Тахмахскіх могілках.
Сям’я
Муж — Гулазян Давыд Іосіфавіч — акцёр Ерэванскага акадэмічнага тэатра імя Сундукяна, народны артыст Армянскай ССР.
Казелец (возера)
Казе́лец, мясцовае маўленне Казе́ляц — возера ў басейне ракі Прыпяць, вакол возера размешчана вёска Верасніца.
Этымалогія
Звычайна казельцам называюць прырэчнае і наогул нізкае лугавое месца, дзе расце атрутны казялец.
Фаўна
У возеры водзяцца карась, плоткі, уюны.
Экалогія
Возера моцна забруджана актыўнай дзейнасцю чалавека — празмернае выкарыстанне вады для арашэння прысядзібных участкаў; на берагах будуюцца адрыны, адыходы з якіх зліваюцца ў возера.
Беларускі мост
Беларускі мост (Філёўскі мост) — трохпралётны чыгуначны сталёвы бэлечны мост у Маскве праз раку Маскву. Мост выкарыстоўваецца для Беларускага кірунку Маскоўскай чыгункі. У аснове моста — пабудова 1895 года, рэканструяваная двойчы: ў 1938 і 1961 гадах.
Гісторыя будаўніцтва і рэканструкцыі
Першы драўляны чыгуначны мост на аднапутнай лініі Масква — Брэст быў пабудаваны на гэтым месцы ў 1871 годзе.