cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рамат-Ган
Гісторыя
Рамат-Ган быў заснаваны ў 1921 годзе як мошаў (сельскагаспадарчае паселішча). Першапачатковай назвай была Ір-Ганім (іўр. עיר גנים) — «Горад садоў».
З часам Рамат-Ган перайшоў ад аграрнай эканомікі да камерцыйнай і прамысловай. У 1926 годзе брытанскі мандат прызнаў Рамат-Ган мясцовым муніцыпальным саветам.
У 1950 годзе паселішча атрымала статус горада. У 1950-х гадах былі закладзены Нацыянальны парк і стадыён, на якім у тым ліку праводзяцца цырымоніі адкрыцця Макабіяды.
Паўночна-заходняя адміністрацыйная акруга
Паўночна-заходняя адміністрацыйная акруга — акруга горада Масквы. Знаходзіцца на паўночным захадзе Масквы і складаецца з 8 раёнаў. Плошча 107 км², насельніцтва каля 800 тысяч чалавек.
Буса (Іванаўскі раён)
Бу́са (, Буса) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Моладаўскага сельсавета.
Гісторыя
12 лістапада 1957 года ў будынку школы падчас кінасеансу адбыўся пажар, у якім загінулі 65 чалавек.
Аўрам Ешаяў Карэліц
Рабі Аўрам Ешаяў Карэліц (1878, Косава, — 1953, Бней-Брак, Ізраіль; вядомы як Хазон Іш, па назве сваёй асноўнай 22-томнай працы) — вядомы рабін, галахіст, стваральнік мадэлі «Таварыства Вучэння» (חברת הלומדים, «хеўрат ха-ломдым»), якая вызначае жыццё сучаснага ультра-артадаксальнага яўрэйства.
Джадзіс
Джа́дзіс (Jadis) — персанаж з Хронік Нарніі, каралева Чарна, незаконная каралева Нарніі. Валодае магіяй.
Пляменнік чараўніка
Згубіла Чарн, прамовіўшы Забароненае слова. Выцягнутая ў наш свет Дыгары Керкам. Закінутая ў Нарнію, якая стваралася.
Леў, Вядзьмарка і Гардэроб
Захапіла і застудзіла Нарнію. Яе называлі Белай Вядзьмаркай. Яна арганізавала таемную паліцыю з ваўкоў.
Падманула і паланіла Эдмунда. Пасля ягонага выратавання Асланам параніла Эдмунда ў бітве пры Бродзе Беруне. Забіта Асланам.
Цяпінцы
Ця́пінцы (, Тяпинцы) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вязынскага сельсавета.
Цэханіўка
Цэханіўка (Цехані́вка) — вёска ў Акнянскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Служба ў рэзерве
Служба ў рэзерве, асаблівы від воінскай службы, які складаецца ў абавязковым выкананні грамадзянамі, якія падлягаюць на тэрміновую ваенную службу, вайсковага абавязку шляхам праходжання службы ў вайсковых часцях, іншых арганізацыях Узброеных Сіл ці транспартных войскаў Рэспублікі Беларусь на занятках і навучальных зборах у мэтах атрымання ваенна-ўліковай спецыяльнасці без спынення працоўнай дзейнасці
Антоні Людвік Рудаміна-Дусяцкі
Антоні Людвік Рудаміна-Дусяцкі (Antoni Ludwik Rudomina Dusiacki; ? — 1750) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч, падкаморы браслаўскі (1724—1750). Староста субоцкі і біржанскі ў 1720-х гадах.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага Рудамінаў-Дусяцкага герба «Трубы». Сын Яна Казіміра Рудаміна-Дусяцкага.
Чорна (Акнянскі раён)
Чорна (Чо́рна) — вёска ў Акнянскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Антоні Людвік Рудаміна-Дусяцкі
Біяграфія
Быў пасолм на сойм 1729 года ад Браслаўскага павета. Як пасол на канвакацыйны сойм 1733 года ад Інфлянцкага ваяводства быў членам Генеральнай канфедэрацыі, якая была створана на гэтым сойме 27 красавіка 1733 года. У 1735 годзе падпісаў рэзалюцыю Генеральнай рады Варшаўскай канфедэрацыі; падтрымліваў Аўгуста. Пасол Браслаўскага павета на сойм пацыфікацыйны 1735 года і пасол інфлянцкі на сойм надзвычайны пацыфікацыйны 1736 года. Пасол ад Браслаўскага павета на сойм 1740 года.
Сям'я
Быў жанаты на Францішке (ці Барбары) з роду Гадэбскіх і на Алене з роду Касцюшкаў.
Чарлз Букоўскі
Чарлз Букоўскі, сапр.: Генрых Карл Букоўскі (Charles Bukowski;, г. Андэрнах, Германія — ) — амерыканскі паэт і празаік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і амерыканскага вайскоўца польскага паходжання Генрыха Букоўскі і немкі Катарыны Фэт. У 1922 годзе сям’я з маленькім Генры, як пазней на амерыканскі манер пачалі яго называць бацькі, пераязджае ў ЗША і з 1926 года пасяляецца ў Лос-Анджэлесе, дзе Букоўскі пражыве амаль усё жыццё.
Першае апавяданне Букоўскі было надрукаванае ў 1944, праз два гады наступнае. Але Букоўскі расчароўваецца ў пісьменніцкай дзейнасці і амаль дзесяць гадоў нічога не піша. У 1955 Букоўскі трапляе ў клініку з дыягназам крываточная язва, прычына якой — празмернае ўжыванне алкаголю. Яго выратоўваюць ад смерці, але забараняюць піць. Забарону Букоўскі ігнаруе.
Пасля выпіскі з клінікі ён зноў пачынае пісаць, у асноўным вершы. Яго першы паэтычны зборнік «Кветка, кулак і пажадлівае выццё», накладам 200 асобнікаў, пабачыў свет у 1960 годзе, затым «Вершы на доўгую дыстанцыю для гульцоў, што прайграліся» — у 1962 г. Першы зборнік апавяданняў «Усе сракі ў свеце і мая» з’явіўся ў 1966 годзе.
Асноўныя паэтычныя зборнікі Букоўскі, якія зацікавілі яго крытыкаў і чытачоў, былі надрукаваныя ў выдавецтве Loujon Press. У пачатку 1960-х Loujon Press таксама выдаваў літаратурны часопіс The Outsider, дзе друкаваліся творы Джэка Керуака, Алена Гінзберга, Генры Мілера, Уільяма Бероуза і іншых. У першым нумары часопіса з’яўляецца падборка вершаў і Чарлза Букоўскі. У 1966 па выніках апытання часопіса «Бук» прызнаны «Аўтсайдарам года».
З 1967 года Букоўскі вядзе калонку «Нататкі старога распусніка» (Notes of A Dirty Old Man) у газеце Open Air, а затым у Los Angeles Free Press. Гэтыя тэксты былі выдадзеныя асобнай кнігай у 1969 годзе. У 1960-1970-х Чарлз Букоўскі робіцца надзвычай папулярным, асабліва ў Еўропе. Гэтым поспехам ён у вялікай ступені абавязаны свайму прыхільніку і выдаўцу Джону Марціну, які ў 1969 годзе прапануе выплочваць пісьменніку 100 долараў штомесяц, каб той мог увесь час прысвячаць творчасці. Букоўскі пагаджаецца і кідае працу на пошце. Менш чым праз месяц пасля звальнення ён піша свой першы раман «Пошта», які пабачыў свет у выдавецтве Марціна Black Sparrow Press.
Усе раманы Чарлза Букоўскі ў многім аўтабіяграфічныя. Яго альтэр эга, Генры Чынаскі, — алкаголік, валацуга і бабнік, які жыве сярод злачынцаў і адкідаў грамадства, але часам трапляе з дапамогай жанчынаў і ў высокія колы. Упершыню Чынаскі з’яўляецца ў аповесці «Прызнанні чалавека, звар’яцелага настолькі, каб жыць са звярамі», потым у раманах: вышэйзгаданая «Пошта», «Фактотум», «Жанчыны», «Хлеб з вяндлінай».
Апошні зборнік вершаў, які выходзіць пры жыцці паэта, — «Вершы апошняй ночы на Зямлі».
Чарлз Букоўскі памёр 9 сакавіка 1994 года ад лейкеміі, у хуткім часе пасля таго, як скончыў свой апошні раман «Макулатура». Цырымонію пахавання ажыццявілі будысцкія манахі. На яго магільнай пліце напісана «Не спрабуй» (Don’t try).
Проза
Зборнікі апавяданняў
Раманы
Беларускія пераклады
Творы Ч. Букоўскі на беларускую пераклалі Н. Бінкевіч, Н. Гвоздзева, Г. Комар, І. Кулікоў, Ю. Цімафеева, М. Шчур, А. Явар.
Мусонны клімат
Мусо́нны клі́мат — клімат абласцей зямнога шара з мусоннай цыркуляцыяй атмасферы.
Любчэ (Ражышчанскі раён)
Любчэ (Лю́бче) — вёска ў Ражышчанскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Капачыўскай вясковай грамады.
Геаграфія
Вёска размешчана за 25 км ад абласнога цэнтра горада Луцк.
Гісторыя
Вёска Любча вядомая з першай паловы XIV стагоддзя.
Андзілеўка
Андзілеўка — прозвішча.
Уладзімір Дзмітрыевіч Маркаў
Біяграфія
Скончыў Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут у 1970 годзе. Працаваў у СібЗНДІЭП, з 1972 года — кіраўнік групы архітэктараў Магілёўскага філіяла Белжылпраекта.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1978 года. Пражываў у Магілёве.
Творчасць
Асноўныя працы: рэканструкцыя жылых дамоў № 34 па вул. Ціміразеўскай і № 3, 40/39, 42/20 па вул. Першамайскай (1973—1979), рэканструкцыя гасцініцы «Дняпроўская» (1973) у Магілёве.
Вермонцкі ўніверсітэт
Вермонцкі ўніверсітэт (University of Vermont) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая месціцца ў горадзе Берлінгтан у штаце Вермонт, ЗША.
Агульная характарыстыка
Заснаваны ў 1791 годзе, універсітэт з'яўляецца старэйшым у штаце і пятым па велічыні ў Новай Англіі, што робіць яго адным з найстарэйшых у Злучаных Штатах.
Універсітэт, які лічыцца адным з самых паспяховых у галіне ўстойлівага развіцця ў ЗША, узяў на сябе абавязацельства дасягнуць вугляроднай нейтральнасці да 2030 года.
Сярод выпускнікоў і выкладчыкаў ўніверсітэта налічваюцца лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру, два лаўрэата Пулітцэраўскай прэміі, два лаўрэата прэміі Оскар, 10 стыпендыятаў Родса, 12 стыпендыятаў Голдуотэра і стыпендыяты Трумэна. Універсітэт таксама выпусціў аднаго віцэ-прэзідэнта і трох губернатараў штата.
Карыда (камуна)
Карыда (Corrido) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 14317 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 122 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 22010. Тэлефонны код — 0344.
Юрый Пятровіч Сядлуха
Юрый Пятровіч Сядлуха (, Бабруйск, Магілёўская вобласць — ) — беларускі спецыяліст у галіне вобазабеспячэння, каналізацыі, будаўнічых сістэм аховы водных рэсурсаў. Доктар тэхнічных навук (2003), прафесар.
Карыда (камуна)
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Юрый Пятровіч Сядлуха
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі інжынерна-будаўнічы інстытут (1968; аспірантура, 1974). Працаваў у Цюменскім інжынерна-будаўнічым інстытуце (з 1974), Полацкім дзяржаўным універсітэце (з 1977, інжынерна-будаўнічы факультэт, кафедра «Водазабеспячэнне і водаадвядзенне», дацэнт, у 1994—2004 — загадчык кафедры, 2003—2004 — дэкан факультэта), Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (з 2005, факультэт энергетычнага будаўніцтва, кафедра «Водазабеспячэнне і водаадвядзенне», прафесар).
Навуковыя інтарэсы: фізіка-хімічныя метады ачысткі прыродных і сцёкавых вод; праблемы ачысткі нафтазмяшчальных сцёкаў.
Япі
Япі (Yuppie, ад young urban professionals — маладыя гарадскія прафесіяналы) — спачатку словам «япі» называлася толькі высокапрафесійная тэхнічная эліта, якая мела высокія заробкі. З 1980-х г. да ліку япі традыцыйна адносяць прадстаўнікоў моладзевага руху, якія вызначаюцца дзелавітасцю, імкненнем да матэрыяльнага поспеху, сацыяльным і палітычным кар'ерызмам, дастаткова высокім адукацыйным узроўнем.
Журы
Журы (jury, ад juro «клянуся») — група людзей, якая займаецца прысуджэннем прэмій, узнагарод і іншых знакаў адрознення на конкурсах, выстаўках, спаборніцтвах і іншых мерапрыемствах, ацэньваючы працы або асоб або калектывы, якія спаборнічаюць за гэтыя прэміі.
Фарміраванне журы
Звычайна журы фармуецца з экспертаў і спецыялістаў па тэматыцы мерапрыемства, часта пераможцаў папярэдніх падобных мерапрыемстваў. Аднак, часта запрашаюць не столькі кампетэнтных (у канкрэтнай тэматыцы) людзей, а як мага больш вядомых, каб зрабіць свой конкурс прэстыжней і папулярней. Часам у журы прыцягваюцца палітыкі ці бізнесмены, якія, у сваю чаргу, дапамагаюць конкурсу матэрыяльна або іншымі спосабамі.
Шэлэхавэ (Ананьіўскі раён)
Шэлэхавэ (Шелехове́) — вёска ў Ананьіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
NGC 5640
NGC 5640 (іншыя абазначэнні — ZWG 353.35, NPM1G +80.0106, PGC 51263) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
2019 год у гісторыі музыкі
2019 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Уаза
Уаза (фр. Oise) — рака ў Бельгіі і ў Францыі, правы прыток Сены. Даўжыня 302 км. Агульная плошча басейна 17 тыс. км². Злучаная сістэмай каналаў з такімі рэкамі, як Маас, Сома, Шэльда. З басейнам ракі Санса злучаная Паўночным каналам.
Міхаіл Андрэевіч Блішч
Біяграфія
З 1934 па 1938 год вучыўся ў Віцебскім мастацкім тэхнікуме у І. Ахрэмчыка, апасля у С. Нікалаева. З 1938 па 1956 гады працаваў мастаком Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета, спачатку выканаўцам дэкарацый, потым пастаноўшчыкам.
Удзельнічаў у вайне супраць нацыстскай Германіі (1941—1945).
Сябра Саюза мастакоў БССР з 1949.
Творчасць
Працаваў у сцэнаграфіі, станковым жывапісу і графіцы. Выканаў афармленне оперных і балетных спектакляў Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета: «Севільскі цырульнік» Дж. Расіні (1949), «Алека» С. Рахманінава (1950), «Доктар Айбаліт» І. Марозава (1951), «Марынка» Р. Пукста (1956), «Жызель» А. Адана (1953), «Лаўрэнсія» А. Крэйна (1955). Аформіў драматычныя пастаноўкі «Пунсовая кветачка» І. Карнавухавай і Л. Браўсевіча (1952, тэатр Я. Купалы), «Гады вандраванняў» А. Арбузава (1954, Гомельскі абласны драматычны тэатр).
У станковым жывапісу напісаў пейзажы: «Купальскі вечар» (1960), «Саўгас „Аколіца“» (1961), «Дарога на Красную Паляну» (1962), «Стары Мінск» (сярэдзіна 1950-х), «Капры Салігорска» (пачатак 1960-х) і інш. Зрабіў насценную размалёўку «Дэман» (1958) у Дзяржаўным тэатры оперы і балета Беларусі.
Да станковой графікі дачыняюцца твор "Беларускі тэатр «Батлейка» (1959), эскізы дэкарацый спектакляў, эскізы касцюмаў для беларускіх танцавальных і харавых калектываў.
Браў удзел у мастацкіх выстаўках з 1939 г. Карціны Міхаіла Блішча неаднаразова экспанаваліся ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь. Персанальныя выстаўкі адбыліся ў г. Мінску у 1969-м і 2017-м годзе. Творы мастака знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, фондзе Беларускага саюза мастакоў, музеях Расійскай Федэрацыі.
Міцюкова (Холм-Жыркоўскі раён)
Міцюкова (Митюково) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лехмінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Нахімаўскага сельскага паселішча.
Сібо
Сібо або сібэ (саманазва: ) — тунгуса-маньчжурскі народ, карэнныя насельнікі Паўночна-Усходняга Кітая. У XVIII ст. вылучылася група заходніх сібо, якія з'яўляліся цынскімі ваеннымі каланістамі. У наш час іх нашчадкі жывуць на мяжы з Казахстанам. Агульная колькасць (2010 г.) - 266 тыс. чал. (214 тыс. сібо і 52 тыс. заходніх сібо).
Гісторыя
Сібо лічаць сябе нашчадкамі старажытнага народа сяньбі, які старажытныя кітайцы адносілі да сваякоў гунаў. Па мове і культуры сібо найбольш блізкія да маньчжураў, таму большасць даследчыкаў лічыць, што яны маюць адзінае паходжанне. Сібо ўзгадваюцца сярод народаў, што ў XII ст. плацілі даніну манголам, займаліся паляваннем і рыбалоўствам. Згодна адной з версій, ад наймення племені сібо паходзіць назва Сібіры.
У XVI ст. сібо трапілі ў залежнасць ад маньчжураў і былі вымушаны змяніць качавы лад жыцця на аселы. Пасля заснавання імперыі Цын маньчжуры выкарыстоўвалі іх ў якасці салдат. Было створана асобнае ганаровае ваеннае аб'яднанне сібо — гуса.
Алэксандрыўка (Ражышчанскі раён)
Алэксандрыўка (Олекса́ндрівка) — вёска ў Ражышчанскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Капачыўскай вясковай грамады.
Сібо
Асаблівасці культуры
Традыцыйная культура найлепш захавалася сярод заходніх сібо. Асноўным заняткам ў XVII - пачатку XX стст. стала земляробства, хаця ў паўночна-ўсходнім рэгіёне Кітая яшчэ доўгі час важную ролю мелі паляванне і рыбалоўства. Многія сібо рабілі ваенную кар'еру і ўдала прасоўваліся па службе. Сярод іх заўсёды было шмат пісьменных людзей.
Традыцыйныя паселішчы-ніру, распланаваныя па баках свету, захаваліся толькі ў заходніх сібо. Сярод усходніх сібо шмат гараджан. У мінулым асноўнай сацыяльнай адзінкай быў род, які падзяляўся на вялікія пашыраныя сем'і з некалькіх пакаленняў. У сучаснасці сем'і малыя нуклеарныя. Аднак захаваліся назвы родаў. Яны супадаюць з маньчжурскімі. Традыцыйная вопратка сіняга або зялёнага колеру. Дзяўчыны заплятаюць валасы ў адну касу, замужнія жанчыны - у дзве касы.
Мова
Мова сібо належыць да тунгуса-маньчжурскай групы моў, блізкая да маньчжурскай. Некаторыя лінгвісты нават лічаць яе дыялектам маньчжурскай мовы. Сібо карыстаюцца маньчжурскай пісьмовасцю.
Дэспатызм
Дэспаты́зм (ад δεσποτία) — неабмежаваная ўлада. Адна з асноўных характарыстык дыктатарскага кіравання, якая звязана з уладнай самаўпраўнасцю, якая ўзмацняецца канцэнтрацыяй палітычнай улады ў руках кіраўніка дзяржавы, адсутнасцю прынцыпу падзелу ўладаў, прыгнечаннем іншадумства любымі сродкамі, выкарыстаннем войска для падмацавання дзеянняў дзяржаўнага апарату ў мэтах ажыццяўлення манаполіі на ўладу. Прыняцце рашэнняў носіць імпульсіўны характар, які тлумачыцца жаданнем змяніць або дысцыплінаваць грамадства.
Сібо
Мова
На мове сібо ў Кітаі выдаюцца школьныя падручнікі, друкуецца газета.
Дэспатызм
Дэспат (ад δεσπότης — спадар) — паўнаўладны кіраўнік (не блытаць з кіраўніком-узурпатарам — тыранам).
Белая воля
«Бе́лая во́ля» — незарэгістраваны маладзёвы вельмі нацыяналістычны рух сярэдзіны 2000-х гадоў, які дзейнічаў у Мінску. Арганізацыя атрымала вядомасць з-за бойкі на «Сацыяльным маршы» 5 лістапада 2007 года. Шмат дзе ў СМІ арганізацыя лічыцца неанацысцкай, хаця насамрэч сваю прыналежнасць да неанацысцкага руху «Белая воля» ніколі не агалошвала, і паводле словаў яе кіраўнікоў ўсё падобнае да нацысцкага (кшталту вітання) рабілася для эпатажу. Рух складаўся пераважна з брытагаловых, чальцы руху гэтаксама мелі мянушку «белавольцы».
Ідэалогія
Для ідэалогіі «Белай Волі» ўласцівыя папулізм, а таксама спекуляцыя на тэмы сацыяльных праблем — ад нелегальнай міграцыі да падзення ўзроўню нараджальнасці. Натхняльнікі «Белай Волі» вызначылі некалькі патэнцыйных пагроз для беларускага грамадства: транснацыянальныя карпарацыі, расійскія алігархі, лібералізм.
Для ідэалогіі «Белай Волі» таксама ўласцівы набор супрацьлегласцей кшталту наяўнасці ў эмблеме арганізацыі афіцыйнага сцяга і бел-чырвона-белага штандара.
Хоць на афіцыйнай інтэрнэт-старонцы руху выкарыстоўваліся дзве дзяржаўныя мовы, але асноўная колькасць прапагандысцкіх і справаздачных матэрыялаў «Белай Волі» былі напісаныя на рускай мове. Стваральнікі ўльтраправага руху адмяжоўваліся як ад ліберальных апазіцыйных партый, так і ад улад, калі тыя прымалі непапулярныя рашэнні кшталту скасавання ільгот.
Пачатак
Паводле словаў кіраўнікоў «Белай волі», якія заўсёды заставаліся інкогніта, арганізацыя была створаная ў лістападзе 2005 года. Стварылі яе 3 чалавекі, якія паставілі сваёй мэтай стварэнне моладзевай праварадыкальнай арганізацыі. Паводле артыкула з газеты «Новы час», рух заснаваны выхадцамі з вулічнай групоўкі «Support 88», якія пераарыентавалі рыторыку з «барацьбы супраць іншародцаў» на «барацьбу супраць этнічнай злачыннасці» і «супраць наркаманіі».
«Белая Воля» паўстала як нефармальны рух беларускай моладзі, які быў створаны для абароны інтарэсаў беларускай нацыі, дзяржавы і прыроднага асяроддзя. Асноўныя прынцыпы руху — нацыяналізм, патрыятызм і экалагізм. Адпачатку пачаў працаваць сайт «Белай Волі».
Грамадская актыўнасць
На працягу 2006 года арганізацыя праводзіла пікеты супраць наркаманіі і алкагалізму, нелегальнай іміграцыі і этнічнай злачыннасці, дэструктыўнага ўплыву беларускага тэлебачання, памяці Слабадана Мілошавіча. Шэраг лакальных акцый «Закон адзіны для ўсіх!» супраць цыганскай наркамафіі, падчас якіх сябры арганізацыі правялі аператыўную відэаздымку цыганскага шабашу у цэнтры сталіцы, ўзялі інтэрв’ю у мясцовых жыхароў незадаволеных прысутнасцю парушаючых закон цыганаў у адным з раёнаў, разаслалі матэрыялы ў дзяржаўныя установы, прыцягнулі ўвагу грамадства і дзяржавы да цыганскай этнічнай наркамафіі. Дзякуючы намаганням белавольцаў цыганскі злачынны наркабізнес быў панёс значныя страты. Увосень 2006 года «Белая Воля» абвясціла пра стварэнне службы — «Белавольчаскі кантроль» з мэтай спынення злачыннай дзейнасці: наркагандлю, наркатрафіку, нелегальнай іміграцыі. год На працягу усёй сваёй дзейнасці «Белая Воля» выступала за суцэльную адмову ад спажывання алкаголю, як асноўнай зброі вынішчэння беларускай нацыі. Арганізацыяй была распрацаваная праграма па выратаванню беларускай нацыі ад знішчэння алкаголем і іншымі наркотыкамі.
Падчас кампаніі па выбарах прэзідэнта Рэспублікі Беларусі ў 2006 годзе «Белая Воля» не падтрымала палітычную апазіцыю. «Рэвалюцыю ў Беларусі не зробіш за заходнія грошы!», «За чужыя грошы немагчыма мець сваю волю!», «Незалежнасць не набудзеш за $» — было напісана ва ўлётках арганізацыі падчас пікету супраць ліберальнай апазіцыі ў лютым 2007 года. З ініцыятывай «Абаронім нашу гісторыю» выступіла арганізацыя ў чэрвені 2007 года, зладзіўшы чарговы пікет у падтрымку шырокай грамадскай кампаніі па абароне беларускай гісторыі, культуры і спадчыны. Падчас гэтай кампаніі белавольцы cабралі больш за некалькі тысяч подпісаў, раздалі некалькі тысяч буклетаў, а таксама планавалі правядзенне «Правага маршу ў абарону беларускай гісторыі», які не атрымалася правесці, бо Мінгарвыкананкам адмовіў, маўляў гэты марш зробіць перашкоды пешаходнаму руху.
5 лістапада 2007 года падчас акцыі апазіцыі «Сацыяльны марш» прайшло шэсце некалькіх дзесяткаў маладых людзей, якія сябе абазначылі як актывісты «Белай Волі». Падчас «Сацыяльнага маршу» адбылася бойка паміж «белавольцамі» і анархістамі, што стала падставай для розных чутак і плётак у СМІ, пачынаючы ад таго, што «Белая Воля» гэта фашысты, і сканчаючы тым, што «Белая Воля» кіравалася з беларускага КДБ.
Заняпад
Апошняя акцыя дзе была заўважаная «Белая Воля», гэта Дзень волі ў 2010 годзе, падчас якой каля 20 белавольцаў прайшлі разам з прадстаўнікамі іншых нацыяналістычных арганізацый ад Акадэміі навук да плошчы Бангалор. Болей пра «Белую Волю» не было чуваць. Арганізацыя фактычна самараспусцілася, частка сяброў «Белай Волі» далучылася да «Правага альянсу», а большасць удзельнічае ў створанай белавольцамі мацнейшай групоўцы фанатаў мінскага «Дынама» «Blue-White Will» і актыўнага ўдзелу ў палітычным жыцці не прымае. Апошні раз «Белая Воля» згадвалася ў СМІ ў 2010 годзе, калі наляпіла сваіх ўлётак у раёне трактарнага завода і ў Чыжоўцы на слупах ды на прыпынках.
Падзеі на маршы да бойкі
5 лістапада 2007 года ў акцыі апазіцыі «Сацыяльны марш» прынялі ўдзел актывісты «Белай Волі» ды анархісты. Як паведаміў адзін з чальцаў арганізацыі, белавольцаў было блізу 50 чалавек, яны ішлі са споклічамі «Не адмене льготаў», «Не кантрактнай сістэме», «''Воля. Нацыя. Айчына», «Урад для народа''», але паводле словаў анархіста, які ўдзельнічаў у гэтай акцыі, белавольцы крычалі «Слава Расіі», што абурыла анархістаў, і яны пачалі крычаць вокліч «Антыфа». Таксама, паводле словаў апытанага белавольца, ён не ведаў людзей, якія кідалі вітанні падобныя да нацысцкіх (поднятая ўгору рука, сціснутая ў кулак), але паводле, інтэрв’ю Радыё «Свабодзе», гэткія вітанні рабіліся белавольцамі для эпатажу, а між сябе яны так не вітаюцца.
Сама бойка
Калі дэманстранты знаходзіліся на перакрыжаванні вуліц Якуба Коласа і Сурганава, суполка маладых людзей, апранутых у чорнае (блізу двух-трох дзясяткаў), аддзялілася ад агульнай калонны ўдзельнікаў акцыі і ўчыніла драку на проезжей частцы. Некаторыя з іх выкрыквалі фашысцкія споклічы. Пасля з’яўлення супрацоўнікаў праваахоўчых органаў яны ўцяклі.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Зарэчча)
Свята-Петра-Паўлаўская царква — праваслаўны храм у в. Зарэчча Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці. Помнік народнага дойлідства.
Гісторыя
Пабудавана ў 1858 г. з драўлянага бруса, была прыпісана да Ярэміцкай Узнясенскай царквы. У 1889 г. пабудавана драўляная царкоўнапрыходская школа.
Архітэктура
Кампактная прамавугольная ў плане пабудова з трохграннай апсідай, над якой двухсхільны дах (у пачатку 20 ст. быў саламяным) пераходзіць у вальмавае пакрыццё з цыбулепадобнай галоўкай на барабане. Плоскасны галоўны фасад завершаны трохвугольным франтонам і вылучаны ў цэнтры прамавугольным уваходным праёмам. Вертыкальна ашаляваныя фасады прарэзаны высока ўзнятымі малымі лучковымі аконнымі праёмамі.
Званіца
Перад царквой асіметрычна пастаўлена цэнтрычная двух'ярусная званіца, ашаляваная і завершаная шатром. Верхні ярус-звон — адкрытая чатырохслуповая тэраса са званамі.
Шымкавэ
Шымкавэ (Ши́мкове) — вёска ў Ананьіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Чэхі (Вілейскі раён)
Чэ́хі (, Чехи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вязынскага сельсавета.
Японская культура
Японская культура — сукупнасць культурных здабыткаў японскага народа. Асноўныя элементы старажытнаяпонскай цывілізацыі і культуры пачалі паступова складвацца на мяжы нашай эры. Унікальнасць японскай цывілізацыі заключаецца ў тым, што яна размешчана не на мацерыку, а на шматлікіх астравах Японскага архіпелагу, прычым нярэдка яна павінна была існаваць у вельмі складаных, экстрэмальных умовах (землетрасенні, паводкі, тайфуны, цунамі і інш.).
Японскай культуры ўласціва надзвычайная здольнасць да пераймання чужых традыцый, звычаяў, абрадаў, да іх творчай перапрацоўкі і давядзення да найвышэйшых узораў. Для яе таксама былі характэрны своеасаблівая «паяднанасць» з прыродай, адчуванне звышнатуральнага адзінства паміж светам людзей і боскім светам, а таксама пэўная «пранізанасць» абвостраным адчуваннем прыгажосці і хараства амаль кожнай, нават самай маленькай рэчы, прадмета.
Сярод розных відаў мастацкай культуры ў старажытнай Японіі найбольш высокай ступені развіцця дасягнулі манументальнае дойлідства і літаратура (у найбольшай ступені паэзія). Рэлігійныя вераванні японцаў (найперш сінтаізм) у значнай ступені паўплывалі на фарміраванне такой адметнай рысы светаўспрымання японцаў, як уменне цаніць хараство, прыгажосць нават у самых нязначных прыродных з’явах, аб’ектах, што не характэрна для жыхароў еўрапейскага кантынента. Іншая распаўсюджаная рэлігія — дзэн-будызм — аказала моцнае ўздзеянне на такія віды японскай культуры, як манахромны жывапіс, каліграфія, паэзія, драма «Но», чаною, ікебана, а таксама на воінска-спартыўныя мастацтвы і фізічна-аздараўленчыя сістэмы (каратэ, кэндо, айкідо).
Кінематограф
На 1950-я—1960-я гады прыходзіцца актыўнае развіццё японскага кінематографа. Гэтыя гады лічацца «залатым векам» японскага кінематографа. У 1950 годзе было выпушчана 215 фільмаў, а ў 1960 годзе — ужо 547 фільмаў. У гэты перыяд з’яўляюцца жанры гістарычнага, палітычнага кіно, баевікі і фантастыка, па колькасці выпушчаных фільмаў Японія займала адно з першых месцаў у свеце. Вядомыя кінарэжысёры гэтага перыяду — Акіра Курасава, Кэндзі Мідзагуці, Сёхэй Імамура. Вядомым за межамі краіны становіцца акцёр Тасіра Міфунэ, які сыграў амаль ва ўсіх кінакарцінах Курасавы.
Падчас крызісу кінаіндустрыі 60-х гадоў папулярнымі жанрамі становяцца фільмы пра якудза і недарагія парнаграфічныя фільмы.
У 1990-х акцёр і рэжысёр Такэсі Кітана атрымлівае шырокую вядомасць як у Японіі, так і за яе межамі.
Цукровая прамысловасць Украіны
Ва Украіне цукар вырабляецца ў асноўным з цукровых буракоў. З сярэдзіны 1950-х гадоў некаторая, кожны раз вялікая (часам да 35 %), колькасць — таксама з цукровага трыснёга, які прывозяць з Кубы. Больш за палову цукру ва Украіне спажывае насельніцтва, частка складае сыравіну для шэрагу галін харчовай прамысловасці.
Гісторыя
Першая цукраварня ва Украіне была заснавана 1824 года князем Юзафам Панятоўскім ў непадалёк Каніва.
У сезон 1825/26 гадоў у пасёлку Макошынэ Чарнігаўскай губерні дала прадукцыю цукраварня графа.
Піянерамі ўкраінскай цукравытворчасці сталі нашчадкі прыгонных казакоў: (1787—1867), у саюзе з сынамі свайго цесця братамі  ў 1834 годзе яны ўзвялі першы ў Расійскай імперыі паравы пясочна-рафінадны завод, у 1848 годзе —, а ў 1846 годзе  завод у , дзе выраблялася абсталяванне і машыны для цукраварняў, а таксама пабудаваныя першыя на Дняпры металічныя параходы. Самымі вядомымі з нашчадкаў Фёдара Сцяпанавіча сталі сыны (1821—1863) і  (1835—1915) — знакамітыя прамыслоўцы, тэхнолагі,  ўкраінскай культуры.
Унук імператрыцы Кацярыны II, граф (1800—1863), сузаснавальнік першай ва Усходняй Еўропе чыгункі паміж Пецярбургам і Царскім сялом (1837), за дзесяць гадоў пабудаваў 4 цукровыя заводы паблізу Смілы:
1846 года за кошт памешчыкаў пачалося збудаванне.
(1794—1873), купец I гільдыі з былой гетманскай сталіцы Глухава, які разбагацеў на забеспячэнні падчас Крымскай вайны, а затым захапіўся прамысловасцю. Пасля сялянскай рэформы 1861 года яны разам з сынамі Нікалаем, Фёдарам і Сямёнам, купляючы памешчыцкія маёнткі, сталі аднымі з найбуйнейшых землеўладальнікаў імперыі (140 тысяч дзесяцін) і мелі 10 буйных цукровых заводаў. Выбітныя грамадскія дзеячы і філантропы. У прыватнасці, у Кіеве яны падтрымлівалі практычна ўсе мастацкія і культурныя пачынанні і грамадскія ініцыятывы. У 1872 годзе было заснавана «» і ў далейшым справы вялі трое яго сыноў —, і.
У ХХ стагоддзі цукровая прамысловасць страціла лідзіруючыя пазіцыі ва ўкраінскай эканоміцы, выпрабавала значныя крызісы. Значнае падзенне вытворчасці цукру адбылося на працягу 1990 —1997 гадоў — з 6 791 тыс. т да 2034 тыс. т у год. У 1991 годзе цукар перапрацоўвала 192 прадпрыемствы, а ў 2007 іх было ўжо 110. А ў 2008 годзе яшчэ менш — каля 60-70. Астатнія ж стаялі без справы.
У 2011 годзе, пасля многіх гадоў заняпаду галіны і ліквідацыі цукровых заводаў, у мястэчку Шпыкіў Вінніцкай вобласці закладзены найбуйнейшы ў Еўропе завод (12 тыс. т перапрацоўкі буракоў за змену). Аднак ён не быў дабудаваны.
У 2012 г. вытворчасць цукру ва Украіне перавысіла 2, 2 млн тон пры ўнутранай патрэбе ў 1,8 млн тон, і адсутнасць надзейных рынкаў збыту пры неспрыяльнай кан’юнктуры на рынку трысняговага цукру прывяло да прафіцыту і падзення коштаў, пасяўныя плошчы пад бураком у тым годзе скараціліся на 33,2 % — да 306 тыс. га. .
У 2016 годзе вытворчасць цукровай сыравіны павялічылася ў параўнанні з папярэднім годам на 30 %, вытворчасць цукру — на 40 %.
Па стане на 30 кастрычніка 2017 года было выкапана 227,1 тыс. га цукровых буракоў (71 % пасяўных плошчаў), украінскія цукравары вырабілі 1, 003 млн т цукру і перапрацавалі 7,24 млн т цукровых буракоў. На гэты момант працавала 40 цукровых заводаў, сутачная магутнасць якіх склала 172,4 тыс. т перапрацоўкі цукровых буракоў, што на 6 % больш у параўнанні з мінулым годам. Больш за ўсё сабралі ў Вінніцкай, Палтаўскай і Хмяльніцкай абласцях.
У 2017/2018 маркетынгавым годзе (МГ, верасень-жнівень) Украіна экспартавала 560,4 тыс. тон цукру, што на 27,2 % менш, чым за папярэдні МГ. у 2018 годзе пасяўныя плошчы пад цукровым бураком складалі 280 тыс. га, што на 13 % менш, чым у мінулым годзе. Вытворчасць цукру ва Украіне па стане на 24 кастрычніка 2018 года склала 757,9 тыс. тон. Паводле звестак Нацыянальнай асацыяцыі вытворцаў цукру «Укрцукор», на гэтую дату ў краіне функцыянавала 39 цукровых заводаў, якія перапрацавалі 5,89 млн тон цукровых буракоў.
З пачатку 2018 года цукровыя заводы вырабілі 1,4 млн тон цукру. НАЦУ «Укрцукор» інфармуе аб зборы 10,7 млн тон цукровых буракоў па стане на канец лістапада 2018, ва Украіне цукровыя буракі перапрацоўвае 40 прадпрыемстваў. За дзесяць месяцаў 2017—2018 маркетынгавага года (верасень 2017 — жнівень 2018) украінскія вытворцы экспартавалі 501 тыс. тон цукру. У 2018 годзе пасяўныя плошчы пад цукровым бураком складаюць 280 тыс. га, што на 13 % менш, чым у мінулым годзе.
П’етра Рава
П'етра Рава (Pietro Rava; — ) — італьянскі футбаліст, абаронца. Чэмпіён свету 1938 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі.
Підгірнэ (Ражышчанскі раён)
Підгірнэ (Підгі́рне) — вёска ў Ражышчанскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Капачыўскай вясковай грамады.
Лесахімія
Лесахі́мія — раздзел хіміі, галіна ведаў, якая вывучае прыроду, уласцівасці і хімічныя пераўтварэнні лясной расліннай сыравіны і тэхналогію яе перапрацоўкі.
Лесахімія ў Беларусі
Навуковыя даследаванні ў галіне лесахіміі Беларусі пачаліся ў 1929 годзе ў Інстытуце хіміі Акадэміі навук БССР. Вядуцца ў Інстытуце фізіка-арганічнай хіміі НАН Беларусі і Беларускім дзяржаўным тэхналагічным ўніверсітэце. Сярод вучоных у галіне лесахіміі: У. В. Шкатэлаў, К. М. Караткоў, Х. А. Чэркас, М. І. Міцкевіч, І. І. Бардышаў, В. В. Базыльчык.
Вермонцкі дзяржаўны ўніверсітэт
Вермонцкі дзяржаўны ўніверсітэт (Vermont State University) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў штаце Вермонт, ЗША.
Універсітэт утвораны ў 2023 годзе шляхам аб'яднання трох устаноў: Каслтанскага ўніверсітэта, Паўночна-Вермонцкага ўніверсітэта і Вермонтскага тэхнічнага каледжа.
Вермонцкі дзяржаўны ўніверсітэт кіруе кампусамі ў пяці населеных пунктах штата: Каслтан, Джонсан, Ліндан, Рэндальф і Уілістан. Акрамя таго, ён кіруе дзевяццю меншымі навучальнымі цэнтрамі па ўсім штаце і трыма за межамі штата: на Алясцы, у Нью-Гэмпшыры і Вісконсіне.
2019 год у гісторыі літаратуры
2019 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Спіс універсітэтаў штата Нью-Гэмпшыр
У штаце Нью-Гэмпшыр (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты.
Юргельт
Юргельт (jurgelt), часам зваўся пенсіяй (pensio) — штогадовая ці штомесячная выплата са скарбу ВКЛ.
Юргельты былі двух відаў — ардынарныя і неардынарныя. Ардынарныя даваліся разам з прывілеем на ўрад і былі платай за службу, у прывілеі часам пазначаўся і памер юргельту, але звычайна памер вызначаўся асобным лістом вялікага князя да земскага падскарбія літоўскага. Ардынарныя юргельты даваліся на час заняцця ўраду. Неардынарныя юргельты звычайна даваліся асобам за заслугі перад дзяржавай, але часам невялікія юргельты былі сродкам падтрымкі некаторых асоб у цяжкім матэрыяльным становішчы («на выратаванне і харчаванне»). Звычайна неардынарныя юргельты даваліся пажыццёва («да жывата»), але часам і да адмысловага загаду вялікага князя («да волі гаспадарскай»). Таксама неардынарныя юргельты маглі давацца на ўтрыманне якіх-небудзь недзяржаўных аб'ектаў, напрыклад Стэфан Баторый даў юргельт памерам 13 коп грошаў штогод на ўтрыманне царквы ў Пінску.
Агульная сума выплат юргельтаў са скарбу ВКЛ у сярэдзіне XVII ст. складала штогод каля 55 000 злотых. Памеры юргельтаў вагаліся ад некалькіх дзясяткаў да некалькіх тысяч грошаў штогод. Выплата ардынарных юргельтаў ніколі не перапынялася. Выплата неардынарных юргельтаў паводле загаду вялікага князя магла быць перапыненая на пэўны тэрмін (нават на некалькі гадоў), калі ў скарбе была нястача грошай або планаваліся важныя вялікія дзяржаўныя выдаткі. Грошы юргельтчыкі атрымлівалі ў Вільні ў Скарбе на дзень св. Марціна (25 кастрычніка) або на дзень св. Міхаіла (29 верасня), гэта амаль заўсёды пазначалася ў прывілеі на юргельт. Нават асобы якія збіралі дзяржаўныя прыбыткі і мелі права на юргельт не маглі з гэтых прыбыткаў узяць грошы ў залік юргельту — яны мусілі здаць сабраныя прыбыткі ў скарб, а са скарбу атрымаць свой юргельт. Юргельтчыкі маглі з дазволу вялікага князя перадаваць свае юргельты іншым асобам, а таксама абмяняць юргельт на маёнтак ці іншую крыніцу прыбытку той жа сумы.
Жан-Люк Гадар
Жан-Люк Гадар (Jean-Luc Godard,, Парыж — ) — франка-швейцарскі кінарэжысёр, акцёр, сцэнарыст і кінапрадзюсар марксісцкіх перакананняў, які стаяў ля вытокаў французскай новай хвалі. Яго фільмы 1960-х аказалі рэвалюцыйнае ўплыў на сусветнае кінамастацтва.
Дзяцінства і юнацтва
Нарадзіўся 3 снежня 1930 года ў Парыжы. Як і большасць рэвалюцыянераў-сацыялістаў, паходзіў з забяспечанай сям’і. Бацька быў урачом і трымаў прыватную клініку, а маці паходзіла з заможнага роду швейцарскіх банкіраў. Пачатковую адукацыю атрымаў ў Ньёне (Швейцарыя) і ў парыжскім ліцэі «Рамер».
Пачатак кінакар’еры
Першы фільм «Аперацыя бетон» зняў у 1954 годзе, а ў 1959 годзе — першы поўнаметражны фільм «На апошнім подыху» — адну з першых з’яваў французскага кінематографа новага пакалення, якое пазней назвала сябе «новай хваляй». Галоўнымі тэмамі новай плыні зрабіліся свабода, перамены ў грамадстве, бунт моладзі супраць старога ладу.
Перыяд «новай хвалі» ў творчасці Гадара
Наступны фільм «Маленькі салдат» (1960) быў забаронены цэнзурай і з’явіўся на экранах толькі ў 1963 г.
Фільм «Жыць сваім жыццём» (1962) зрабіў «зоркай» артыстку Анну Карыну. Ён апавядае гісторыю маладой жанчыны, якая хацела быць свабоднай, але пад ціскам матэрыяльных праблем стала прастытуткай. «Пагарда» (1963) і «Карабінеры» прысвечаны праблемам процістаяння чалавека і грамадства, уласнай годнасці і матэрыяльных абставін.
«Альфавіль» (1965) — тэхнакратычная антыўтопія пра таталітарнае грамадства, у якім душацца чалавечыя пачуцці. Далей выходзяць «Неразважлівы П’еро» (1965) і «Мужчынскае-жаночае» (1966).
«Мааісцкі перыяд»
«Кітаянка» (1967) — аналітычны, месцамі крытычны погляд на рэвалюцыйную моладзь. Падчас працы над фільмам Гадар ажаніўся з Эн Вяземскі. Іншым фільмам на рэвалюцыйную тэматыку быў «Уік-энд» (1967). Выкарыстоўвае эксперыментальныя, авангардныя метады будовы фільма.
Перыяд групы «Дзіга Вертаў»
Актыўна ўдзельнічае ў падзеях «Чырвонага мая» ў 1968 годзе, знімае шэраг прапагандысцкіх фільмаў. Да гэтага перыяду адносяцца «Вецер з усходу» (1970), «Праўда» (1970). Спрабуе ўжываць ідэі сацыялізму ў працэсе стварэння кіно.
Перыяд студыі «Sonimage» і позні этап.
Пазней вяртаецца да «вялікага кіно»: «Ратуй, хто можа (свае жыццё)», «Палкасць» (1982), «Імя: Кармэн» (1983). У 1990-х гадах стварае буйную кінаанталогію «Гісторыя кіно», а ў 1995 годзе — фільм «Моцарт назаўсёды», прысвечаны праблемам мастацтва і мастака.
У 2002 годзе сумесна з шэрагам рэжысёраў (Віктор Эрысэ, Чэнь Кайгэ, Спайк Лі, Вім Вендэрс і іншыя) здымае дылогію «На дзесяць хвілін старэйшы», з двух фільмаў — «Труба» і «Віяланчэль». Кожны складаецца са шматлікіх кароценькіх навел, і кожная з іх створана асобным рэжысёрам. Канкрэтна Гадар зняў навелу «У цемры часу».
У 2010 годзе выходзіць фільм «Сацыялізм».
Творчасць Ж.-Л. Гадара значна ўплывала на развіццё сучаснага кінематографа, асабліва кірункаў арт-хаус. Некаторыя фільмы зрабіліся культавымі.
Підліскы (Ражышчанскі раён)
Підліскы (Підлі́ски) — вёска ў Ражышчанскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Капачыўскай вясковай грамады.
Раландас Паксас
Раландас Паксас (Rolandas Paksas; нар., Цяльшэй, Літва) — літоўскі палітычны дзеяч, прэзідэнт Літоўскай Рэспублікі з 26 лютага 2003 да 6 красавіка 2004 года; першы кіраўнік еўрапейскай дзяржавы, якога знялі з пасады ў выніку імпічменту; лётчык-спартсмен.
Моладава (Іванаўскі раён)
Мо́ладава (, Молодово) — аграгарадок у Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Моладаўскага сельсавета.
Гісторыя
21 ліпеня 1980 года ў склад Моладава ўключана вёска Кучавы.
Гісторыя Рыма
Гісторыя Рыма ахоплівае 2800 гадоў існавання горада, які вырас з маленькай італьянскай вёскі, якая з’явілася ў IX стагоддзі да н.э. Сёння гэта сталіца Італіі, міжнародны палітычны і культурны цэнтр, які лічыцца адным з найпрыгажэйшых гарадоў свету. На тэрыторыі Рыма знаходзіцца асацыяваная з Італіяй карлікавая дзяржава — анклаў Ватыкан, якая з’яўляецца цэнтрам каталіцкага свету.
Традыцыйнай датай заснавання Рыма лічыцца 21 красавіка 753 да н.э.
Ананьіў (вёска)
Ананьіў (Ана́ньїв) — вёска ў Ананьіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Трасцянка (Ражышчанскі раён)
Трасцянка (Тростя́нка) — вёска ў Ражышчанскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Капачыўскай вясковай грамады.
Мілецій Антонавіч Андзілеўка
Мілецій Антонавіч Андзілеўка (в. Лужкі, Шаркаўшчынскі раён, Віцебская вобласць ) — беларускі настаўнік біялогіі і хіміі, былы дырэктар Лужкаўскай сярэдняй школы, заслужаны работнік народнай адукацыі Беларускай ССР.
Біяграфія
Працоўны шлях пачаў у 1956 годзе, калі пасля заканчэння 10 класаў Лужкаўскай сярэдняй школы прыйшоў працаваць рахункаводам у Парэччаўскую школу Глыбоцкага раёна. Потым быў настаўнікам спачатку на Глыбоччыне, пазней у Лугаўской школе.
У 1969 годзе завочна закончыў Даўгаўпілскі педагагічны інстытут па спецыяльнасці настаўнік біялогіі і хіміі сярэдняй школы і праз некаторы час стаў выкладаць гэтыя прадметы ў Лужкаўскай сярэдняй школе.
Узнагароды
Падчас сваёй працы ў Лужках стаў першым у Беларусі, каму прысуджана званне настаўнік-метадыст. У 1981 годзе узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны», у 1998 — медалём Францыска Скарыны, званні «Заслужаны работнік народнай адукацыі Беларускай ССР», «Выдатнік народнай асветы» і «Выдатнік асветы СССР».
Несцераўка (Холм-Жыркоўскі раён)
Несцераўка (Нестеровка) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лехмінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Нахімаўскага сельскага паселішча.
Якаб Хурт
Я́каб Хурт (Jakob Hurt, 22 ліпеня 1839, в. Хімастэ, Вераскі павет, Ліфляндская губерня, Расійская імперыя — 13 студзеня 1907, Санкт-Пецярбург, Расійская імперыя) — эстонскі фалькларыст, багаслоў, лінгвіст і грамадскі дзеяч.
Дзяцінства і юнацтва
Яшчэ студэнтам Хурт стаў браць удзел у працы Эстонскага навуковага таварыства. У 1863 годзе ён выдаў зборнік народных паданняў Пылваскага прыхода. Вядомы лінгвіст, спецыяліст па фіна-ўгорскіх мовах, член Пецярбургскай акадэміі навук Фердынанд Іванавіч Відэман зрабіў Якаба сваім памочнікам у працы па вывучэнні паўднёваэстонскіх дыялектаў. У 1864 годзе Хурт выпусціў невялікую брашуру ў падтрымку новай арфаграфіі эстонскай мовы. У наступным годзе ён скончыў Тартускі ўніверсітэт кандыдатам багаслоўя. Кандыдацкая дысертацыя Хурта была прысвечана даследаванню дзейнасці Хейнрыха Шталя — пастара і вядомага літаратара, стваральніка першага падручніка эстонскай мовы.
Пасля заканчэння ўніверсітэта Якаб уладкаваўся дарэктарам дзяцей акадэміка А. Ф. Мідэндорфа, адначасова стажыруючыся ў отэпяскай царкве. Аднак кансісторыя ў Рызе не зацвердзіла яго кандыдатуру на пастарскую пасаду, і Хурт, здаўшы настаўніцкі экзамен пры ўніверсітэце, у 1868 годзе з'ехаў на востраў Саарэмаа, а потым, праз некаторы час, вярнуўся ў Тарту (Юр'еў), дзе стаў настаўнікам у гімназіі.
Тартускі перыяд
Тартускі перыяд у жыцці Якаба Хурта стаў вельмі плённым. У 1869 годзе ён — член аргкамітэта I Усеэстонскага пеўчага свята — быў абраны прэзідэнтам Таварыства эстонскіх літаратараў, а таксама прэзідэнтам камітэта па стварэнні Аляксандраўскага вучылішча. Гэта вучылішча, названае ў гонар Аляксандра II Вызваліцеля, было створана па ініцыятыве эстонскага сялянства.
На працягу двух гадоў Хурт выконваў абавязкі прэзідэнта Тартускага таварыства эстонскіх земляробаў. У 1872 годзе ён стаў пастарам у пасёлку Отэпя. Уплыў новага пастара ў прыходзе быў вельмі вялікім: пры яго садзейнічанні былі пабудаваны тры школы, створаны тры аркестры, перапрацаваны парадак навучання ў школах.
NGC 5641
NGC 5641 (іншыя абазначэнні — UGC 9300, MCG 5-34-55, ZWG 163.63, IRAS14270+2902, PGC 51758) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Якаб Хурт
Тартускі перыяд
У пачатку 1870-х гадоў Якаб Хурт сур'езна захапіўся фалькларыстыкай. Ён прыцягнуў да збору эстонскага фальклору 114 чалавек, якія сабралі каля 13 тысяч тэкстаў у 58 прыходах. Матэрыялы былі аб'яднаны ў корпус тэкстаў «Monumenta Estoniae Antiquae», на іх базе публікаваліся зборнікі народных песень «Старыя гуслі» («Vana kannel»), першыя два з якіх, а таксама трохтомнік «Setukeste laulud», выйшлі пры жыцці Хурта пад яго рэдакцыяй.
У Пецярбургу
У 1888 годзе пастар узначаліў арганізаваны ім масавы рух па зборы эстонскіх народных песень, легенд, паданняў, павер'яў. Яго заклік падтрымалі 1400 валанцёраў. Гэтыя добраахвотныя карэспандэнты наведвалі эстонскія дамы і збіралі фалькларыстычны матэрыял, які ў выніку склаў прыблізна 124 000 старонак. Пасля гэты матэрыял сістэматызаваўся Хуртам і яго памочнікамі і аб'ядноўваўся ў асобныя тамы. Як следства, у Эстоніі быў створаны адзін з найбагацейшых фондаў нацыянальнага фальклору: 162 тамы, якія складаюцца з 114700 старонак. Былі запісаны і захаваны для нашчадкаў і навукі 47556 народных песень.
З-за фінансавых цяжкасцей свет пабачылі толькі два зборнікі народных песень з шасці: яны былі выдадзены ў 1875 і 1876 гадах, аб'яднаныя пад назвай «Старыя гуслі» («Vana kannel»). Яшчэ два зборнікі былі выдадзены праз некаторы час, у 1938 і 1941 гадах, ужо задаўга пасля смерці Хурта. Хурт таксама выдаў тры калекцыі зборнікаў «Песні Сетуса» («Setukeste laulud») паміж 1894 і 1907 гадамі.
Смерць
Шматгадовая бесперапынная праца, якая суправаджалася пастаянным напружаннем, падарвала здароўе Якаба Хурта, і 13 студзеня 1907 года ён памёр ва ўзросце 67 гадоў. Пахаванне выдатнага лінгвіста і багаслова адбылося ў Тарту пры вялікім сходзе народа. Пахаваны на могілках Раадзі.
Памяць
Унёсак Якаба Хурта ў эстонскую навуку і культуру высока шануецца ў сучаснай Эстоніі: на працягу амаль дваццаці гадоў, пакуль Эстонія не перайшла на еўра, яго партрэт знаходзіўся на пярэднім боку банкноты вартасцю 10 эстонскіх крон. На тэрыторыі краіны ёсць таксама некалькі помнікаў Хурту. Самыя вядомыя з іх — гэта помнікі ў Тарту і Отэпя, дзе пастар жыў і працаваў.
Спіс універсітэтаў штата Мэн
У штаце Мэн (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты.
Байталы
Байталы (Байта́ли) — вёска ў Ананьіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Сома (рака)
Сома (Somme) — рака на поўначы Францыі. Даўжыня 245 км, плошча басейна 5,5 тыс. км². Бярэ пачатак каля гарадка Фансом (дэпартамент Эна, цячэ збольшага на захад, упадае ў праліў Ла-Манш ствараючы Сомскі заліў.
2017 год у гісторыі тэлебачання
2017 год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.
Ужава
Ужава (У́жова) — вёска ў Ражышчанскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Капачыўскай вясковай грамады.
Шчукі (Вілейскі раён)
Шчу́кі (, Щуки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вязынскага сельсавета.
Рымскае царства
Рымскае царства (Regnum Romanum), або Царскі перыяд Старажытнага Рыма, — найстаражытны перыяд гісторыі Старажытнага Рыма, падчас якога існавала выбарная манархія, на чале з рымскімі царамі. Традыцыйна пачынаецца з даты заснавання Рыма — 21 красавіка 753 года да н.э. і заканчваецца выгнаннем апошняга цара Тарквінія Гордага, з устанаўленнем Рымскай рэспублікі каля 509 года да н.э. Гістарычныя крыніцы аб гэтым перыядзе напісаны ўжо ў эпоху рэспублікі і імперыі і ў значнай ступені носяць легендарны характар.
Крэмія
Крэмія (Cremia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 761 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 76 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 22010. Тэлефонны код — 0344.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.