cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кірыл Андрэевіч Сідарэнка
Клубная кар’ера
У лістападзе 2018 года падпісаў двухгадовы кантракт з «Іслаччу». Рыхтаваўся з камандай да сезона 2019, аднак у сакавіку 2019 года вярнуўся ў «Белшыну» на правах арэнды. У складзе бабруйскага клуба чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену, дапамог камандзе атрымаць перамогу ў Першай лізе. У снежні 2019 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з «Іслаччу».
У студзені 2020 года падпісаў кантракт з магілёўскім «Дняпром». У сезоне 2020 дапамог магілёўскай камандзе перамагчы з Другой лізе, сам стаў найлепшым бамбардзірам лігі з рэкорднымі 40 галамі з сезон. Пачатак сезона 2021 у Першай лізе прапусціў з-за траўмы, са жніўня пачаў з’яўляцца на полі і хутка замацаваўся ў якасці асноўнага нападніка, паспеў за 17 матчаў забіць 19 галоў і стаць другім бамбардзірам Першай лігі.
У студзені 2022 года пакінуў магілёўскі клуб і хутка адправіўся на прагляд у тульскі «Арсенал». На турэцкім зборы каманды адзначыўся некалькімі галамі, аднак у выніку стаў іграком казахстанскага клуба «Кызыл-Жар». Згуляўшы за петрапаўлаўскі клуб у адным матчы, у сакавіку 2022 года перайшоў у «Кайсар», якому дапамог выйсці ў Прэм’ер-лігу.
У студзені 2023 года стаў іграком брэсцкага «Дынама». У ліпені 2023 года пакінуў клуб, пасля чаго стаў трэніравацца з мазырскай «Славіі» і неўзабаве падпісаў кантракт.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юніёрскую зборную 19 гадоў. 17 лістапада 2015 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі ў адборачным матчы чэмпіянату Еўропы супраць зборнай Кіпра. У студзені 2016 выступаў за моладзевую зборную на Кубку Садружнасці ў Санкт-Пецярбургу (2 матчы), пасля чаго больш на выклікаўся ў зборную.
NGC 5921
NGC 5921 (іншыя абазначэнні — UGC 9824, MCG 1-39-21, ZWG 49.146, IRAS15194+0514, PGC 54849) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Паала Веранезэ
Па́ала Веране́зэ (Paolo Veronese), пры нараджэнні Па́ала Калья́ры (італ. Paolo Cagliari, 1528 -19 красавіка 1588) — адзін з найслынных жывапісцаў венецыянскай школы, празваны Веранезэ па месцы нараджэння, сын скульптара Габрыеля Каліяры, вучань Антоніа Бадзіле.
Біяграфія і творчасць
У сваіх юнацкіх творах («Мадонна», рэштках фрэсак з Casa Contarini, фрэсках вілы Саранца і вілы Фанцола) ён праявіў характэрныя асаблівасці веронскай школы з яе пяшчотным каларытам, але разам з тым і паказаў свабоду стварэння мастацкіх вобразаў, якой ён быў абавязаны ўплыву рафаэлеўскай школы. Дзякуючы хуткай славе аб яго таленце ён ва ўзросце 27-28 гадоў быў прызваны ў Венецыю для ўпрыгожвання рызніцы царквы Святога Себасціяна. Мастак выканаў ускладзеную на яго задачу, што да 1570 яму даводзілася пастаянна вяртацца да работ для гэтай царквы, а па смерці удастоіўся гонару быць пахаваным у гэтым храме. Яго працы ў царкве Святога Себасціяна адрозніваюцца лёгкасцю малюнка і далікатным, цёплым каларытам, уласцівым веронскай школе:
Мадлен Олбрайт
Мадлен Корбел Олбрайт (Madeleine Korbel Albright, імя пры нараджэнні Марыя Яна Ко́рбелава, чэш. Marie Jana Korbelová; 15 мая 1937, Прага — 23 сакавіка 2022) — першая жанчына на пасадзе дзяржаўнага сакратара ЗША (1997—2001).
Палітычная дзейнасць
Палітычную дзейнасць Олбрайт пачынала ў якасці актывіста Дэмакратычнай партыі ЗША, у 1972 годзе ўвайшла ў каманду сенатара Эдмунда Маскі, у 1976—1978 была яго памочнікам па пытаннях заканадаўства. У 1978 годзе яна была прызначаная членам Савета нацыянальнай бяспекі пры прэзідэнце Картэры, адказвала за сувязі з грамадскасцю. Пасля паразы дэмакратаў у барацьбе за Белы дом Мадлен Олбрайт ў 1982—1993 гадах была прафесарам Джорджтаўнскага ўніверсітэта, вяла семінар па палітыцы СССР і краін Усходняй Еўропы, кіравала праграмай «Жанчыны ў знешняй палітыцы», была прэзідэнтам Цэнтра за нацыянальную палітыку.
Праца ў ААН
У 1992 годзе Олбрайт стала дарадцам Біла Клінтана і пасля яго абрання на пасаду прэзідэнта была прызначаная на пасаду пастаяннага прадстаўніка ЗША пры ААН. Падчас працы ў ААН яна была ў вельмі нацягнутых ўзаемаадносінах з Генеральным сакратаром ААН Бутрасам Галі.
Олбрайт падтрымлівала санкцыі супраць Ірака.
Факты
У 2015 годзе сустрэлася з кандыдатам у прэзідэнты Беларусі Таццянай Караткевіч.
Фядзюкіна (Кардымаўскі раён)
Фядзюкіна (Федюкино) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Ethereum
Абрэвіятура ETH і сімвал у выглядзе грэчаскай літары Xi Ξ выкарыстоўваюцца для абазначэння абменных адзінак Ethereum. У дробаў ёсць свае назвы: 1/1000 — фіні, 1/106 — сабо, 1/1018 — вэй.
Як і любую іншую крыптавалюту, Ethereum можна купляць, прадаваць, аплачваць і абменьваць. Тэхналогія Ethereum дазваляе запісваць транзакцыі з любым актывам на размеркаванай аснове ў кантрактах тыпу блокчэйн без выкарыстання традыцыйных юрыдычных працэдур. У адрозненне ад Біткойна, Ethereum — гэта неабмежаваны запас крыптавалюты. Гэта азначае, што крыптавалюта можа знаходзіцца ў стане інфляцыі. Ethereum актыўна гандлюецца на біржах крыптавалют. Яго агульная капіталізацыя ў жніўні 2022 года перавысіла 198 мільярдаў долараў.
Каманда распрацоўнікаў Ethereum цяпер працуе над запускам значнага абнаўлення, якое ўключае поўную рэарганізацыю ўсёй платформы і фарміраванне новай больш маштабнай версіі.
Змена механізму кансэнсусу ад Proof of Work (PoW) да Proof of Stake (PoS) — асноўная прычына чакання Ethereum 2.0 ва ўсім крыптасвеце.
Proof-of-stake, або PoS, — механізм, на аснове якога ўладальнікі некаторай долі токенаў сеткі атрымліваюць права на ўзнагароду за праверку блокаў. Гэта супрацьлегласць мадэлі Proof-of-Work (PoW), якая ўжываецца Bitcoin. PoW дае права на пацвярджэнне блокаў тым, хто мае найбольшую вылічальную магутнасць.
Цікавасць да платформы праявілі розныя арганізацыі, у тым ліку Microsoft, IBM, Intel , PayPal , Deutsche Bank , Facebook , Reddit , Instagram. Bloomberg Businessweek сцвярджае, што праграмнае забеспячэнне, якое распаўсюджваецца Ethereum, можа быць выкарыстана любой асобай, якая шукае абароны ад несанкцыянаванага ўмяшання. Вы можаце бяспечна весці справы з кімсьці, каго вы не ведаеце, таму што ўмовы пазначаны ў смарт-кантракце, убудаваным у блокчэйн.
Вынаходнік і сузаснавальнік кампаніі Apple Стыў Возняк заявіў, што Ethereum можа аказацца гэтак жа ўплывовым, як Apple у доўгатэрміновай перспектыве.
Смарт-кантракт
Смарт-кантракт — гэта камп’ютэрная праграма або пратакол транзакцыі, прызначаны для аўтаматычнага выканання, кантролю або дакументавання юрыдычна значных падзей і дзеянняў у адпаведнасці з умовамі кантракта або пагаднення. Мэтамі смарт-кантрактаў з’яўляюцца скарачэнне патрэбнасці ў давераных пасярэдніках, выдаткаў на арбітраж і правапрымяненне, страт ад Махлярства, а таксама скарачэнне зламысных і выпадковых выключэнняў.
Гандлёвыя аўтаматы згадваюцца як найстарэйшая тэхналогія, эквівалентная рэалізацыі смарт-кантрактаў. Белая кніга 2014 года пра крыптавалюту Ethereum апісвае пратакол Біткойнъ як слабую версію канцэпцыі смарт-кантракту, як гэта вызначана навукоўцам-камп’ютэршчыкам, юрыстам і крыптографам Нікам Сабо. Пачынаючы з Біткойна, розныя крыптавалюты падтрымліваюць мовы сцэнарыяў, якія дазваляюць выкарыстоўваць больш прасунутыя смарт-кантракты паміж недаверанымі бакамі.
Смарт-кантракты варта адрозніваць ад смарт-юрыдычных кантрактаў. Апошняе належыць да традыцыйнага юрыдычнага абавязацельнага пагаднення на натуральнай мове, у якім вызначаныя ўмовы выяўлены і рэалізаваны ў машыначытальным кодзе.
Баргэ
Баргэ (Barghe) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 1123 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 208 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 25070. Тэлефонны код — 0365.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Навікі (Любанскі сельсавет)
Навікі́ (, Новики) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Любанскага сельсавета.
Караколь (Паўладарскі раён)
Караколь — сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Чарнарэцкай сельскай акругі. Код КАТА — 556065300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 310 чалавек (163 мужчыны і 147 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 296 чалавек (150 мужчын і 146 жанчын).
Валянцін Станіслававіч Мілашэўскі
Валянцін Станіслававіч Мілашэўскі (, в. Лапенеўцы,, Гродзенская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V і VI скліканняў.
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «Лячэбная справа», урач-лячэбнік.
Працаваў участковым тэрапеўтам Кобрынскай цэнтральнай раённай бальніцы; галоўным урачом Кобрынскай станцыі хуткай і неадкладнай медыцынскай дапамогі; галоўным урачом Кобрынскага тэрытарыяльнага медыцынскага аб’яднання; галоўным урачом санаторыя «Буг»; намеснікам старшыні Брэсцкага гарадскога выканаўчага камітэта; начальнікам упраўлення аховы здароўя Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта; галоўным урачом установы аховы здароўя «Брэсцкая гарадская бальніца хуткай медыцынскай дапамогі».
З’яўляўся дэпутатам раённага Савета дэпутатаў, дэпутатам Брэсцкага гарадскога Савета дэпутатаў дваццаць шостага склікання.
У 2012—2016 гадах — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
15 студзеня 2019 года прызначаны кіраўніком адміністрацыі Ленінскага раёна Брэста.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае двух сыноў.
Гіялуронавая кіслата
Гіялуронавая кіслата — кіслы мукаполіцукрыд, кампанент злучальнай тканкі.
Серыя тарнада на поўдні даліны Місісіпі (2023)
24—27 сакавіка 2023 года на поўдні даліны ракі Місісіпі прайшлася серыя магутных тарнада. На раніцу 26-га чысла пацвердзілася гібель прынамсі 26 чалавек.
Гіялуронавая кіслата
У вялікай колькасці ёсць у шклопадобным целе вока, пупавіне, сінавіяльнай (сустаўнай) вадкасці, а таксама скуры. Утварае комплекс з бялкамі. Малекулярная маса да некалькіх мільёнаў. Растворы гіялуронавай кіслаты маюць вялікую вязкасць, таму здольныя памяншаць пранікальнасць тканак, што перашкаджае пранікненню хваробатворных мікраарганізмаў. У арганізме рэгулюе размеркаванне вады, выконвае ролю змазачнага матэрыялу ў суставах. Ферментыўны гідроліз гіялуронавай кіслаты ажыццяўляецца гіялуранідазай.
Серыя тарнада на поўдні даліны Місісіпі (2023)
Бедства
Паводле інфармацыі Fox Weather, першы буйны тарнада пачаўся ў Ролінг-Форку і адтуль прасоўваўся на паўночны ўсход праз Сілвер-Сіці.
Фіксаваліся штормы з хуткасцю больш за 80 кіламетраў у гадзіну, 113, 129 , а ў штаце Тэхас паведамлялася аб парывах ў 160 кіламетраў за гадзіну.
Тарнада закранула штаты Алабама, Місісіпі, Тэхас і Тэнэсі (у першых двух за суткі было зарэгістравана па меншай меры 11 паведамленняў аб тарнада ), дзе прывяло да праблем з электрычнасцю. Згодна з парталам PowerOutage, у Місісіпі без святла засталіся амаль 12 тысяч абанентаў, у Алабаме — звыш 16 тысяч, а ў Тэнэсі — больш за 28 тысяч. Тэлеканал CNN пісаў, што ад прыроднага бедства больш за ўсё пацярпелі гарады Сілвер-Сіці і Ролінг-Форк, у 96 км на паўночны ўсход ад Джэксана. Менавіта падобныя невялікія гарады ў сельскай мясцовасці панеслі вялікую шкоду. Разбурэнні таксама прынеслі праліўныя дажджы, а таксама град памерам з мячык для гольфа, які выпаў у паўднёвых раёнах Місісіпі.
Ахвяры
Апошні раз такія магутныя разбурэнні з-за тарнада адбыліся ў штаце Кентукі ў 2021 годзе. Ахвярамі тады сталі каля 100 чалавек.
Наступствы
Кіраўніцтва штата Місісіпі абвясціла надзвычайнае становішча ў акругах Шаркі, Хамфрыс, Кэрал і Манро. У Амары з 8 вечара да 6 раніцы ўведзены каменданцкі час.
Ірландыя (феадальнае ўладанне)
Манор Ірландыя (Tiarnas na hÉireann; Lordship of Ireland) — сярэднявечная ірландская дзяржава. Яно ўзнікла пасля нарманскага заваявання Ірландыі ў 1169—1171 гадах і праіснавала да 1541 года, калі на яе тэрыторыі ўзнікла Каралеўства Ірландыя. Дзяржавай кіравалі з тэрыторыі пейла, дзе размяшчаўся парламент (пад кантролем Анжуйскай дынастыі), а лордамі Ірландыі былі манархі Англіі. Паколькі лордам Ірландыі быў кароль Англіі, яго прадстаўніком быў намеснік Ірландыі.
Феадальная сістэма спрыяла значнай аўтаноміі гіберна-нарманскіх дваранскіх гаспадарак, якія мелі амаль столькі ж правоў, як калісьці гэльскія каралі. Хоць гэта дзяржава ахоплівала амаль увесь востраў, некаторыя яго часткі нарманам захапіць не ўдалося, і яны заставаліся незалежнымі да эпохі Цюдараў.
Зміцер Вайцюшкевіч
Зміцер Вайцюшке́віч (нар., Бярозаўка) — беларускі кампазітар, спявак, вядоўца і музыка. Вядомы таксама пад мянушкай Todar.
Біяграфія
Нарадзіўся ў гарадскім пасёлку Бярозаўка Лідскага раёна. У 1978—1986 гадах вучыўся ў школе з паглыбленым вывучэннем англійскай мовы. У 1986—1990 гадах у музычным вучылішчы па класе кларнету ў Лідзе.
Працягнуў навучанне ў Інстытуце культуры (кларнет, 1990—1995) і Мінскім музычным вучылішчы імя Глінкі (вакал, 1993—1995).
Удзельнічаў у гуртах KRIWI і Палац. Зараз лідар і кіраўнік гурту WZ-Orkiestra.
Гісторыя Літвы
Назва Літва (Lituae) упершыню ўпамінаецца пад 1009 г. у Кведлінбурскіх аналах. У сярэдзіне 13 ст. на землях сучасных Беларусі і Літвы ўтварылася Вялікае Княства Літоўскае (ВКЛ).
Этымалогія назвы
Назва «Літва» (Lituae — род. скл. ад Litua) упершыню згадана ў Кведлінбургскіх аналах (Annales Quedlinburgenses) у 1009 г. у сувязі са смерцю каталіцкага прапаведніка св. Бруна на паграніччы Русі і Літвы. Можна меркаваць, што зыходнай формай назвы была Litová з націскам на апошнім складзе, а ў вытворных ад яго прыметніках націск змяшчаўся на другі склад, адкуль старажытнарускі «литовскый», і т.п. Варыянт назвы «Літовія» (Lithovia, Lettowia ў лацінска- і нямецкамоўных крыніцах) утварыўся хутчэй за ўсё ў выніку другаснай трансфармацыі прыметніка ў назоўнік пісарамі, для якіх літоўская мова не была роднай. Відавочна, зыходная форма «Літава» ўтварылася па тых жа прынцыпах, што і заходнебалцкія Надрав? (Надровія), Карсав? (Карсовія), Судава, Дайнава. Падобная форма зафіксавана і ва ўсходнелітоўскім арэале — Дзевалтва. Паходжанне тэрміна не высветлена, ніводная са шматлікій версій не атрымала агульнага прызнання. Корань літ- (з варыянтамі лет-/лют-) дапускае розныя этымалогіі як у балцкіх і славянскіх, так і ў іншых індаеўрапейскіх мовах. Сугучныя тапонімы вядомы з XII—XIII стст. на тэрыторыі Славакіі (Lytwa), Румыніі (Litua). Адна з версій звязвае тэрмін Літва з назвай рэчкі Латава, прытока р. Швянтойі (у Анікшчайскім раёне сучаснай Літоўскай рэспублікі). Фармулёўка граматы Міндоўга, выдадзенай адразу пасля яго каранацыі ў 1253 г. («дадзена ў Летовіі ў нашым двары») дазваляе некаторым аўтарам меркаваць, што існавала аднайменнае паселішча, у якім нібыта змяшчалася адна з яго рэзідэнцый, пазней — двор літоўскага біскупа. Яго звязваюць з гарадзішчам на той жа рэчцы Латава, дзе ў канцы XIV ст. прыгадваліся рэшткі замка Летаў (Lettow), ці з вёскай Літоўка каля Навагрудка. Але гэтыя меркаванні не маюць трывалай факталагічнай падставы.
Сярэднія вякі
У верасні 1237 года папскі легат Вільгельм Мадэнскі апісаў межы Курземэ, на частцы з іх — ад рэк Венты і Нёмана да Літвы і ад ракі Абавы да Земгале — было створана Курляндкае біскупства, а паўночна ўсходняя частка Курземэ — Фрэдэкуронія (мірная Куронія), якая не ўдзельнічала ў куршскім паўстанні — была далучана легатам да Рыжскага дыяцэза. Вільгельм Мадэнскі называе Літвою тэрыторыі, якія пазней сярод немцаў будуць болей вядомыя як Жамойць.
Вялікае Княства Літоўскае
Першы вядомы кіраўнік Літвы быў Міндоўг (1238—1263 г.), які ў 1251 хрысціў падуладную яму краіну, а ў 1253 быў каранованы. У 1261 зноў звярнуўся да язычніцтва. З 13-14 ст тэрыторыя ВКЛ значна павялічылася і дасягнула Чорнага мора. У гэты ж час літоўскія князі вядуць барацьбу з Тэўтонскім ордэнам, які быў разбіты ў 1410 аб’яднанымі войскамі Польшчы і Літвы (Грунвальдская бітва).
Крэўская унія
У 1385 г. вялікі князь літоўскі Ягайла падпісаў Крэўскую унію аб дынастычным саюзе паміж Полскім каралеўствам і Літвой, сам Ягайла стаў польскім каралём, у 1386 — каранованы. З 1392 ВКЛ пад уладай Вітаўта — брат і фактычны намеснік Ягайлы. Пры яго кіраванні (1392—1430 г.) ВКЛ дасягнула піка сваёй магутнасці. У канцы яго праўлення за Літвой канчаткова замацавалася назва Вялікае Княства Літоўскае, Жамойцкае і Рускае.
Рэч Паспалітая
Казімір Ягелончык (1440—1492) пашырае міжнародны ўплыў Ягелонаў — падчыняецца Польскае каралеўства, Прусія, яго сын становіцца каралём Чэхіі і Венгрыі. У 1569 заключана унія з Польшчай у Любліне, паводле якой ВКЛ і Польскае каралеўства аб’ядноўваліся ў адну краіну Рэч Паспалітую, пад уладай аднаго ўладара. У канцы 16 — 18 стст. ВКЛ страчвае літоўска-беларускі характар, тут значнымі тэмпамі развіваецца польская культура.
Літоўскія землі ў складзе Расійскай імперыі
У 18 ст., пасля Паўночнай вайны, Рэч Паспалітая страціла сваю магутнасць і заняпала. У 1772, 1793 і 1795 г. уся тэрыторыя краіны падзелена паміж Расійскай імперыяй, Аўстра-Венгерскай імперыяй і Прусіяй.
Літоўскія землі ў Першую сусветную вайну
У Першую сусветную вайну Літва акупірвана германскімі войскамі (1915).
У сакавіку 1917 г. прадстаўнікі некалькіх літоўскіх палітычных партый, што дзейнічалі на тэрыторыі Расійскай імперыі (за час вайны там апынулася вялікая частка насельніцтва Літвы), утварылі ў Петраградзе Літоўскі нацыянальны савет, які прызнаў, што «Літва павінна быць вылучана ў самастойную адміністрацыйную адзінку, прычым кіраванне Літвой павінна быць даручана органам і асобам з асяроддзя самога насельніцтва Літвы». Тэрмін «Літва» вытлумачваўся Літоўскім саветам не ў этнаграфічным, а ў губернска-адміністрацыйным сэнсе: літоўскія палітыкі ўключалі ў склад Літвы Ковенскую, Сувалкаўскую і Віленскую губерні цалкам, у т.л. тыя паветы, дзе літоўскае насельніцтва знаходзілася ў меншасці. Выказвалася патрабаванне ўвесці ў неакупіраваных паветах Віленскай губерні (Дзісенскім, Вілейскім і Ашмянскім) літоўскую адміністрацыю. Для ажыццяўлення гэтых намераў Літоўскі нацыянальны савет 13 сакавіка пастанавіў сфарміраваць Часовы камітэт для кіравання Літвой у складзе 12 літоўцаў і 12 чал. ад іншых нацыянальнасцей, што насялялі край (6 беларусаў, 3 яўрэя, 2 паляка і 1 рускі). Часоваму камітэту належала падрыхтаваць скліканне Устаноўчага сходу Літвы, які павінен быў вызначыць форму кіравання краем і стаўленне да суседзяў.
16 лютага 1918 г. у Вільні, прадстаўніцтва літоўскага народа — Літоўская Тарыба (Lietuvos Taryba) — аб’яўляе аб незалежнасці краіны.
Літва ў міжваенны перыяд
У перыяд 1920—1922 Літоўская дзяржава прызнана сусветным грамадствам. У 1920—1939, Вільня, акупіравана польскімі войскамі, часовай сталіцай сталіцай стаў Каўнас.
15 чэрвеня 1940 тэрыторыя Літвы акупавана і анексіравана СССР. Літва далучана да СССР, як сацыялістычная рэспубліка, вернуты Віленскі край.
Літва ў Другую сусветную вайну
У 1941—1944 акупіравана нацыскай Германіяй. Пасля вызвалення 1944, заставалася ў складзе СССР, да 1991.
Суверэнная Літоўская Рэспубліка
11 сакавіка 1990 Вярхоўны Савет Літоўскай Рэспублікі абвясціў акт аб станаўленні незалежнасці і выхаду з саставу саюза. У 1991 Рэспубліка Літва прызнана Расіяй, СССР і міжнароднай супольнасцю. Член ААН.
У 2003 падпісаны дагавор аб далучэнні Літвы да Еўрапейскага саюза. 1 мая Літва стала паўнапраўным членам ЕС і НАТА.
Бардача
Возера Бардача (Језеро Бардача) — комплекс азёр і балот у муніцыпалітэце Србац, размешчаных у паўночнай частцы Рэспублікі Сербскай, Боснія і Герцагавіна. Комплекс уключае ў сябе стаўкі, пляцоўкі сушы, якія затапляюцца, лясы, землі, якія апрацоўваюцца, і населеныя пункты.
Характарыстыка
Праз раён азёрнага комплексу Бардача працякаюць тры ракі: Матура (Матура), Стублая (Стублаја) і Брзая (Брзаја). Гэтыя тры ракі не суднаходныя і служаць крыніцай вады ў комплексе азёр.
У наваколлі азёр знаходзяцца буйныя гарады: Градзішка — 25 км, Лакташы — 30 км, Баня-Лука — 45 км. У 20 км ад комплексу праходзіць ажыўленая шаша, у 30 км — аэрапорт Махаўляні.
Экасістэма
У багністай частцы азёры зарэгістраваны 280 відаў раслін, 178 выглядаў птушак і 26 відаў рыб. У раёне азёр жыве вялікая колькасць птушак. Прыродныя ўмовы азёр забяспечваюць ім гнездаванне, зімоўку, сілкаванне і хованку ад драпежнікаў. Сярод птушак сустракаюцца: Чорны ібіс, Жалезістая качка, Жаўтушка, Зялёная чапля, Чайка, Крачка звычайная і інш.
Харына (Кардымаўскі раён)
Харына (Харино) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Праўдзінскі
Пра́ўдзінскі (, Правдинский) — гарадскі пасёлак у Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Насельніцтва 2 283 чал. (2017).
Геаграфія
Знаходзіцца на р. Пціч, за 23 кіламетраў ад Мар’інай Горкі, 12 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Рудзенск лініі Мінск — Асіповічы.
Гісторыя
Населены пункт узнік у другой палове 1960-х гадоў у сувязі з будаўніцтвам торфапрадпрыемства «Сяргеевіцкае». Першыя пасяленцы жылі на кватэрах у суседніх населеных пунктах (запасы тарфянога радовішча «Арэхаўскі мох» былі выведаны ў 1961 годзе).
Першы торф на электрастанцыю пачалі адгружаць у 1968 годзе. У 1969 годзе пачаў працаваць брыкетны завод.
11 сакавіка 1977 года пасёлак атрымаў сучасную назву. Да 31 сакавіка 1977 года пасёлак уваходзіў у склад Цітвянскага сельсавета, пасля — у складзе Сяргеевіцкага сельсавета. 29 снежня 1977 года Праўдзінскі аднесены да катэгорыі рабочых пасёлкаў.
5 верасня 2008 года ў падпарадкаванні пасялковага Савета ўтвораны хутар Лебядзінае.
28 мая 2013 года ўсе падпарадкаваныя пасялковаму Савету населеныя пункты — Барбарова, Валасач, Дубрава, Кавалевічы, Крыстампалле, Кукіга, Лебядзінае, Малінаўка, Прыстань, Слопішчы, Сяргеевічы, Церабель — перададзеныя ў склад Навапольскага сельсавета, а сам Праўдзінскі аднесены да гарадскога пасёлка.
Сімвалы
Герб Праўдзінскага не мае афіційнага статуса. Уяўляе сабой іспанскі, па гарызанталі падзелены на дзве роўныя часткі. У ніжняй частцы герба размешчана шэра-чорныя прастакутнікі сімвалізуючыя торф (Праўдзінскі ўзнік у 1966—1968 гадах у сувязі з будаўніцтвам торфапрадпрыемства). У верхняй частцы знаходзіцца сцяг горада Мар’інай Горкі і Пухавіцкага раёна, на блакітным фоне у цэнтры размешчана выява Багародзіцы ў чырвона-блакітных адзеннях з белым покрывам.
Аўтар герба: Паўлюк Шапецька. Дата стварэння: 23 Кастрычнiк 2012 года. .
Аўтамабільны транспарт
Праз тэрыторыю пасёлка праходзіць дарога Р-69 (Лагойск — Рудзенск — Шацк).
Медыцына
Медыцынскія паслугі надае местачковая бальніца. Бальніца была збудавана ў 1979 годзе і была разлічана на 75 ложкаў. Цяпер бальніца разлічана на 25 тэрапеўтычных ложкаў. Колькасць абслугоўваных пацыентаў складае — 20 чалавек у змену.
NGC 5922
NGC 5922 — падвойная зорка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Арнштат
Арнштат (Arnstadt) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Ільм. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 55,29 км². Афіцыйны код — 16 0 70 004.
Горад падзяляецца на 6 гарадскіх раёнаў.
Івольск
Іво́льск (, Ивольск) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Крыўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 25 км на поўдзень ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 25 км ад Гомеля.
Гідраграфія
Рака Іволька (прыток ракі Уза).
Транспартная сетка
Паблізу аўтадарога Жлобін — Гомель.
Планоўка складаецца з доўгай, ледзь выгнутай мерыдыянальнай вуліцы, якая ў цэнтры перасякаецца прамалінейнай вуліцай, а з поўдня да яе далучаюцца дзве прамалінейныя кароткія вуліцы. Забудова двухбаковая, драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу. У 1987 годзе пабудаваны цагляныя дамы на 50 кватэр, у якіх змесцаваліся перасяленцы з забруджаных радыяцыяй месцаў пасля Чарнобыльскай катастрофы.
Магдалена Карлсдотэр
Біяграфія
Яе бацька стаў каралём Швецыі ў 1448 годзе. Яна выйшла замуж за Івара Аксельсана (Тота) у Нючэпінге 21 верасня 1466 года. Іх шлюб быў бяздзетным. Яе муж быў дзядзькам Інгеборгі Тот, жонкі рэгента Стэна Стурэ Старэйшага.
Івольск
Гісторыя
Выяўленыя археолагамі два гарадзішчы (1 км на захад ад вёскі, на левым беразе ракі) сведчаць пра засяленне гэтай тэрыторыі ў далёкім мінулым. Па пісьмовых крыніцах вядома з пачатку XIX стагоддзя. З 1818 года знаходзілася драўляная Праабражэнская царква. Побач з вёскай быў фальварак, гаспадар якога дваранін Баркоўскі валодаў у 1879 годзе 330 дзесяцінамі зямлі, вятраком і піцейным домам. У 1883 годзе працавалі млын, цагельня, хлебазапасны магазін. Па перапісу 1897 года размяшчаліся царква, вінная крама, школа граматы. У фальварку — карчма. Дзейнічала народнае вучылішча (адкрыта ў 1902 годзе; у 1907 годзе 51 вучань). У 1909 годзе 918 дзесяцін зямлі, царква, школа, казённая вінная крама, млын, у Чабатовіцкай воласці Гомельскага павета Магілёўскай губерні.
Магдалена Карлсдотэр
Біяграфія
Яе мужам стаў былы каралеўскі саветнік у Даніі, які пражываў у Швецыі з 1464 года і пасля свайго шлюбу з Магдаленай быў прызначаны каралеўскім саветнікам у Швецыі. У 1468 годзе ён быў больш ці менш нефармальным суправіцелем і свайго цесця, а пасля яго смерці лічыўся яго пераемнікам на пасадзе часовага рэгента і старшыні каралеўскага савета да абрання новага манарха або рэгента, і ён быў названы «самым магутным чалавекам у Скандынавіі». Аднак пасля смерці свайго цесця ў 1470 годзе ён не атрымаў дастатковую падтрымку, каб стаць новым рэгентам. У 1472 годзе яе мужу ў якасці лена далі Стэгеборг. Івар Аксельсан, аднак, здрадзіў шведскаму каралю, прызнаўшы ў 1476 годзе, што яму быў абяцаны Готланд у якасці лена ад караля Даніі, і ў 1481 годзе адбыўся адкрыты канфлікт паміж Іварам і рэгентам Швецыі. Прынцэса Магдалена па загадзе Эрыка Оксенстыерна была выкрадзена і заключана пад варту. Магдалена стала ўдавой у 1487 годзе.
Івольск
Гісторыя
З 8 снежня 1926 года цэнтр Івольскага сельсавета Уваравіцкага, з 17 красавіка 1962 года Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай (да 26 ліпеня 1930 года) акругі, з 20 лютага 1938 года Гомельскай вобласці.
Магдалена Карлсдотэр
Біяграфія
Яна была заступніцай Абацтва шэрых братоў на востраве Рыдархольмен ў Стакгольме, куды зрабіла мноства ахвяраванняў. Была пахавана ў ім жа, на месцы яе пахавання выбіты надпіс Propentissima Benefactrix Ordinis Nostri.
Івольск
Гісторыя
Дзейнічалі пачатковая школа, аддзяленне спажывецкай кааперацыі, сельскагаспадарчае крэдытнае таварыства. У 1929 годзе арганізаваны калгас імя М. І. Калініна, працавалі нафтавы млын, вятрак, гамарня, цыркулярная піла.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў баях каля вёскі загінулі 8 савецкіх салдатаў і 6 партызан (пахаваны ў брацкай магіле на паўднёва-ўсходняй ускраіне). На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 263 чалавека з вёсак сельсавета, памяць пра загінуўшых увекавечвае збудаваная ў 1973 годзе стэла з барэльефнай шматфігурнай кампазіцыяй, дошка з прысвячэннем і 2 пліты з імёнамі загінуўшых.
У склад Івольскага сельсавета ўваходзілі: да 1936 года пасёлак Крывізна, Свашын; да 1938 года пасёлак Галыда, да 1968 года пасёлак Пашкаўскі, да 1997 года пасёлак Букалоў. Усе яны ў наш час не існуюць.
Холм (Кардымаўскі раён)
Холм (Холм) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сабор Санці-Джавані э Паола
Сабор Санці-Джавані э Паола (італ. Basilica dei Santi Giovanni e Paolo) — адзін з самых вялікіх і вядомых сабораў Венецыі. Другой, не менш распаўсюджанайназвай сабора, у адпаведнасці са спецыфікай венецыянскага дыялекту, з'яўляецца найменне Сан-Заніпола (San Zanipolo). Будаўніцтва сучаснага будынка сабора скончылася ў 1430 годзе і прысвечана рымскім мучанікам Іаану і Паўлу
У саборы знаходзіцца вялікая колькасць твораў мастацтва.
Біёнэ
Біёнэ (Bione) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Багаслоў.
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных каманд
Пераможац чэмпіянату атрымвае права прэзентаваць Беларусь на міжнароднай арэне як змяшаная зборная па кёрлінгу.
Гады і каманды-прызёры
Склады камандаў паказаны ў парадку: чацвёрты, трэці, другі, першы, запасны, трэнер; cкіпы выдзелены паўтлустым шрыфтам.
Нордгаўзен
Нордгаўзен (Nordhausen) — горад у цэнтры Германіі, на паўднёвым схіле Гарца, у акрузе Эрфурт. Транспартны вузел. 44,4 тыс. жыхароў (1972). Цэнтр цяжкага машынабудавання; вытворчасць шахтнага і інш. прамысловага абсталявання; трактарабудаванне, агульнае машынабудаванне.
NGC 5923
NGC 5923 (іншыя абазначэнні — UGC 9823, IRAS15194+4154, MCG 7-32-1, ZWG 221.52, ZWG 222.2, NPM1G +41.0398, PGC 54780) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цуркава
Цуркава (Цурьково) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Міхей
Міхе́й (сапраўднае імя Сярге́й Яўге́навіч Кру́цікаў; 11 снежня 1970, Данецк — 27 кастрычніка 2002, Масква) — расійскі спявак у стылі R'n'B, танцор брэйк-дансу, заснавальнік гурта «Михей и Джуманджи».
Элі Янес
Элі Янес (Elly Maria Jannes, 15 лістапада 1907 — 11 лютага 2006) — шведская пісьменніца і журналістка.
Біяграфія
Нарадзілася ў Эрэбру, бацькі Яне Петэрсан і Ганна Лэндстрем, пазней Элі ўзяла імя бацькі за прозвішча. Дзяцінства прайшло ў Брэвенс-брук з яго сталеліцейнымі заводамі, што пакінула глыбокі след у свядомасці, да вобразаў індустрыяльнага паселішча і яго жыхароў-металургаў пісьменніца неаднакроць звярталася ў творчасці.
У 1934 годзе Элі Янес атрымала ступень магістра філасофіі на факультэце матэматычных і прыродазнаўчых навук Стакгольмскага універсітэта. Падчас вучобы пачала пісаць артыкулы па культуры для розных часопісаў. Янес выйграла конкурс часопіса Idun і працавала ў ім да 1935 года. Публікавалася і ў іншых перыядычных выданнях, напрыклад, у жаночым часопісе Tidevarvet.
Элі Янес была ўцягнутая ў папулярны тым часам рух адмовы ад ужывання алкаголю, пісала артыкулы пра гэта ў часопісы Polstjärnan, Reformatorn. Амаль усё жыццё была звязана з часопісам Vi («Мы»), дзе прапрацавала з 1936 да пенсіі ў 1969 годзе. Напісала для часопіса вялікую колькасць рэпартажаў як са Швецыі, так і з іншых краін — у сярэдзіне XX ст. часопіс быў вельмі папулярны ў Швецыі.
Першая яе кніга Renarna visar vägen («Алені паказваюць дарогу») з фотаілюстрацыямі Ганны Рыўкін-Брык выйшла ў 1942 годзе. Адзіны мастацкі твор Элі Янес Detta är mitt enda liv («Гэта маё адзінае жыццё», 1944) пра барацьбу дзяўчыны з забабонамі быў прачытаны па радыё. У 1945 годзе Элі Янес узнагароджана прэміяй газеты Svenska Dagbladet.
Па сканчэнні Другой сусветнай вайны Элі адправілася ў пацярпелыя рэгіёны Еўропы і апублікавала ўражанні ад суровых рэалій пасляваеннай Еўропы разам са сваімі фатаграфіямі. Таксама здзейснілі вялікае падарожжа па Азіі (Турцыя, Іран і Ірак) і апублікавала па ім дакументальную кнігу Österland. Шэраг яе публікацый быў прысвечаны Лапландыі і культуры яе народа, адна з самых вядомых кніг пра гэта Elle Kari (1951) перакладзена на англійскую, нямецкую, фінскую, дацкую, нарвежскую мовы і перавыдадзена некалькі разоў. Пасля падарожжа па Марока выпусціла кнігу Solnedgångens land («Краіна Сонца», 1953). У 1955 годзе выйшла кніга ўспамінаў Ett år med Kari («Год з Кары»), расповед пра жыццё сваёй маленькай дачкі.
Пасля сыходу з часопіса Vi ў 1969 годзе, працягвала падарожнічаць і апісваць свае падарожжа ў кнігах. Дзве кнігі — Människor i Tanzania («Людзі ў Танзаніі», 1974) і Möten i Moçambique («Сустрэчы ў Мазамбіку», 1976) напісала ў суаўтарстве з дачкой.
Сям’я
У шлюбе са Свантэ Хёебергам мела дачку Эле-Кары Хёеберг.
Васіль Фёдаравіч Цюрын
Васіль Фёдаравіч Цюрын (, в. Цыплякова, Разанская губерня —, Саланянскі раён, Днепрапятроўская вобласць) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Скончыў пачатковую школу, працаваў у калгасе.
Інтэрнацыянал (Буда-Кашалёўскі раён)
Інтэрнацыяна́л (, Интернационал) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Губіцкага сельсавета.
Васіль Фёдаравіч Цюрын
Біяграфія
Удзельнічаў у баях за выхад да Дняпра ў верасні-кастрычніку 1943 года. 10-11 верасня ў раёне станцыі Сераднякі знішчыў 6 варожых салдат і ўзяў у палон траіх. У баях па пашырэнні плацдарма ў кастрычніку 1943 года знішчыў да 40 салдат праціўніка, праводзіў разведку і забяспечваў праход танкаў праз мінныя палі.
Інтэрнацыянал (Буда-Кашалёўскі раён)
Размяшчэнне
У 13 км на захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 53 км ад Гомеля.
Васіль Фёдаравіч Цюрын
Біяграфія
Пасля лячэння ў шпіталі быў накіраваны для далейшага праходжання службы ў 27-ю гвардзейскую стралковую дывізію і прызначаны камандзірам аддзялення ў 36-м гвардзейскім стралковым палку. Загінуў у баі 20 снежня 1943 года.
Інтэрнацыянал (Буда-Кашалёўскі раён)
Гідраграфія
На поўначы і захадзе меліярацыйныя каналы.
Васіль Фёдаравіч Цюрын
Біяграфія
Першапачаткова быў пахаваны ў брацкай магіле каля хутара Чырвоны Луг Саланянскага раёна Днепрапятроўскай вобласці. Перапахаваны ў брацкай магіле ў вёсцы Алэксандрапіль Саланянскага раёна.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 3 чэрвеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Інтэрнацыянал (Буда-Кашалёўскі раён)
Гісторыя
Заснаваны напачатку 1920-х гадоў перасяленцамі з суседніх вёсак на былых памешчыцкіх землях. У 1930 годзе жыхары мястэчка ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны акупанты спалілі 10 двароў і забілі 5 жыхароў. На фронце загінулі 4 жыхара вёскі. У 1959 годзе ў складзе калгаса імя Ф. Энгельса (цэнтр — вёска Губічы).
Глаксінія
Глаксінія (Gloxinia) — род кветкавых раслін сямейства геснерыевых. 6 відаў. Пашыраны ў Амерыцы ад Мексікі да Бразіліі. У кветкаводстве пад глаксініяй больш вядомая група гібрыдаў, атрыманых ад відаў блізкага роду. На Беларусі іх часта вырошчваюць у пакоях і аранжарэях.
Новачарнаярка
Новачарнаярка — сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Чарнаярскай сельскай акругі. Код КАТА — 556067100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1297 чалавек (633 мужчыны і 664 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1305 чалавек (645 мужчын і 660 жанчын).
Глаксінія
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны з пакарочаным сцяблом і клубнямі. Лісце эліпсападобнае, чаранковае, цёмна-зялёнае, сабранае ў разетку. Кветкі буйныя, яркія, званочкавыя, разнастайныя па колеры. Цвіце ў маі-верасні (за сезон на адной расліне ўтвараецца да 50-100 кветак). Плод — шматнасенная каробачка. Прыгожаквітучыя дэкаратыўныя расліны. Размнажаюцца насеннем, сцябловымі і лісцевымі чаранкамі, дзяленнем клубняў.
Чэрнікава (Кардымаўскі раён)
Чэрнікава (Черниково) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Казюкі
Казюкі (Kaziuk, Kaziuko mugė) — традыцыйны штогадовы кірмаш вырабаў народных промыслаў у Літве, праходзіць з пачатку XVII стагоддзя ў Вільні, на галоўнай плошчы горада і прылеглых вуліцах. Кірмаш ладзіцца ў дзень памяці святога Казіміра 4 сакавіка і ў найбліжэйшыя да яго выходныя дні.
Першапачаткова з XVII стагоддзя кірмаш праходзіў на Кафедральнай плошчы, з 1901 года — на Лукішскім, пазней фактычна ў некалькіх месцах горада. Тут можна сустрэць шмат цікавага прыкладнога і народнага мастацтва.
Казюкі сталі папулярнымі ў іншых гарадах сучаснай Літвы, а таксама ў Гродна ў Беларусі. Ад нядаўняга часу Казюкі ладзяцца ў многіх польскіх гарадах (напрыклад у Познані, Шчэціне ), у нядзелю пасля 4 сакавіка, па ініцыятыве палякаў, былых жыхароў Вільні і нашчадкаў.
Людміла Сцяпанаўна Міхалькова
Біяграфія
Нарадзілася 21 жніўня 1956 года ў г. Савецкая Гавань Хабараўскага края (РСФСР).
Скончыла юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, юрыст.
Працавала суддзёй суда Гомельскага раёна; суддзёй, намеснікам старшыні, старшынёй Гомельскага абласнога суда.
У 2012—2016 гадах — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Мюльгаўзен (Цюрынгія)
Мюльгаўзен (Mühlhausen) — дзявяты па велічыні горад у федэральнай зямлі Цюрынгія ў Германіі. Размешчаны на паўночным захадзе Цюрынгіі, на рацэ Унструт. Насельніцтва — чалавек (31 снежня 2014). Бліжэйшыя буйныя гарады: Эрфурт (каля 55 км на паўднёвы ўсход), Гётынген (каля 60 км на паўночны захад), Касель (каля 85 км на захад).
Батычына
Батычына (Botticino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 10575 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 588 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 25080, 25082. Тэлефонны код — 030.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэнамінацыя (эканоміка)
Дэнамінацыя (ад denominátiodenominátio — «перайменаванне») — змена намінальнага кошту грашовых знакаў пасля гіперінфляцыі з мэтай стабілізацыі валюты і спрашчэння разлікаў.
У ходзе дэнамінацыі адбываецца абмен старых грашовых знакаў на новыя, якія маюць, як правіла, меншы намінал. Старыя грашовыя знакі могуць выводзяцца з абарачэння:
У СССР
У гісторыі СССР і Расіі дэнамінацыя адбывалася некалькі разоў: у 1922, 1923, 1924, 1947, 1961 і 1998 гадах.
1922
Дэнамінацыя 1922 года была праведзена з каэфіцыентам 10 000:1 для савзнакаў, то бок дзесяць тысяч старых рублёў адпавядалі аднаму новаму. Як ў Савецкай Расіі металічныя грошы да 1921 года не выпускаліся, абмен манет не праводзілі. Савзнакі працягвалі хаджэнне нароўні з цвёрдым чырвонцам да 1924 года.
1947
Дэнамінацыя 1947 года міністра фінансаў Зверава была праведзена з каэфіцыентам 10:1 для папяровых грошай, гэта значыць 10 старых рублёў адпавядалі аднаму новаму. Пры гэтым цэны знізіліся, але парадак цэн, заробкаў і іншых плацяжоў застаўся тым жа, таму многія не лічаць гэтую грашовую рэформу дэнамінацыяй. У яе болей прыкмет грашовай рэформы канфіскацыйнага характару, падобнай да паўлаўскага абмену сторублёвых купюр або да ўвядзення нямецкай маркі.
1961
Дэнамінацыя 1961 года была праведзена з каэфіцыентам 10:1, то бок 10 старых рублёў адпавядалі 1 новаму. Аднак да правядзення рэформы долар ЗША каштаваў 4 рублі, а пасля яе правядзення курс быў прызначаны ў 90 капеек (1 рубель). Тое ж самае адбылося і з залатым зместам: замест каб атрымаць залатое забеспячэнне роўнае 2,22168 грама, рубель атрымаў толькі 0,987412 г золата. Такім чынам, рубель быў недаацэнены ў 2,25 разы, а пакупніцкая здольнасць рубля адносна імпартных тавараў, адпаведна, у столькі ж разоў зменшылася.
1998
4 жніўня 1997 года выйшаў Указ Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі № 822 «Аб змене намінальным кошту расійскіх грашовых знакаў і маштабу цэн». Пастанаўляю пагадзіцца з прапановай Урада Расійскай Федэрацыі і Цэнтральнага банка Расійскай Федэрацыі пра ўзбуйненне расійскай грашовай адзінкі, правядзенне з 1 студзеня 1998 года дэнамінацыі рубля і замену рублёў, які знаходзяцца ў абарачэнні на новыя ў суадносінах 1000 рублёў грашыма старога ўзору на 1 рубель новых грошай, забяспечыўшы паралельнае абарачэнне старых і новых грашовых знакаў на працягу 1998 года. Дэнамінацыя была праведзена з каэфіцыентам 1000:1, то бок аднаму новаму рублю адпавядалі 1000 старых (узору 1993 і 1995 гг.). Усе недэнамінаваныя манеты ЦБ Расіі (1, 5, 10, 20, 50, 100 рублёў і калекцыйныя), насуперак традыцыі двух папярэдніх дэнамінацый, перасталі быць законным плацежным сродкам, аднак у неабмежаванай колькасці абменьваліся нароўні з купюрамі на новыя манеты і купюры ва ўсіх аддзяленнях банкаў РФ з 1 студзеня 1998 па 31 снежня 2002. Цікавы факт: ''каб купіць, напрыклад, пачак чыпсаў за 3500 р. трэба было набраць цэлую жменю з 50-рублёвых манет (100-рублёвыя сустракаліся даволі рэдка).''
Улічваючы негатыўны досвед трохдзённага абмену 50 і 100-рублёвых купюр у СССР у 1991 годзе, абмен старых купюр быў магчымы да 2002 года. Прэзідэнт Расіі У. У. Пуцін працягнуў яго яшчэ на год.
Новыя банкноты і манеты паступілі ў абарачэнне з 1 студзеня 1998 года. Вонкавы выгляд, колер і дызайн білетаў банка Расіі пры гэтай дэнамінацыі не мяняўся — з іх (узору 1995 года) толькі прыбралі тры нулі і ўвялі ў абарачэнне манету 1 рубель замест былой банкноты 1000 рублёў з выявай Уладзівастока.
У 1998 годзе была выпушчана ў абарачэнне купюра вартасцю пяць рублёў з выявай Ноўгарада, аднак яе рэдка можна сустрэць, бо цяпер яе не выпускаюць (цалкам заменена пяцірублёвымі манетамі), а зношаныя банкноты выключаюць з абарачэння.
Будучая дэнамінацыя
З канца 2007 года ў Расіі распаўсюдзіліся чуткі пра планаваную новую дэнамінацыю рубля. Прадстаўнікі фінансавых уладаў гэтую інфармацыю абверглі, а эксперты сцвярджалі, што дэнамінацыя ў тагачасных умовах была безсэнсоўная.
Паводле Левада-Цэнтра, на жнівень 2008 года 91 % апытаных выказваліся супраць наяўнасці ў грашовым абарачэнні капейкі, супраць пяці капеек — 83 %.
Дзяржавы постсавецкай прасторы
Станам на пачатак 2013 года, з дзяржаў постсавецкай прасторы дэнамінацыю не праводзілі ў Эстоніі, Арменіі, Казахстане і Кіргізіі. У Беларусі дэнамінацыю праводзілі тройчы, у астатніх дзяржавах — аднойчы:
Іван Канстанцінавіч Стадольнік
Іван Канстанцінавіч Стадольнік (, в. Янкі, Докшыцкі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі празаік, паэт. Член Саюза беларускіх пісьменнікаў (1980) і Беларускага саюза журналістаў (1975).
Біяграфія
Бацька Канстанцін Сцяпанавіч загінуў у 1945 годзе на фронце пры штурме Кёнігсберга. Маці Вольга Паўлаўна жыла ў роднай вёсцы, працавала ў калгасе. У 1947 годзе Іван Стадольнік пайшоў у першы клас Янкоўскай пачатковай школы.
Пасля заканчэння Докшыцкай сярэдняй школы (1959) працаваў у калгасе імя Суворава Докшыцкага раёна, качагарам на цаліне на станцыі Купрыянаўка Рузаеўскага раёна Какчатаўскай вобласці. Вярнуўшыся адтуль, зноў працаваў у калгасе, потым бібліятэкарам Бярозаўскай бібліятэкі Докшыцкага раёна. У 1960 годзе паступіў на зубаўрачэбнае аддзяленне Полацкага медвучылішча, якое скончыў у 1963 годзе. Да 1967 года быў зубным урачом і в. а. галоўнага ўрача Мосарскай сельскай бальніцы Глыбоцкага раёна. Адначасова вучыўся завочна на факультэце журналістыкі БДУ (1965—1971).
У 1967—1971 гадах — адказны сакратар, а з 1971 года — загадчык аддзела сельскай гаспадаркі полацкай аб’яднанай газеты «Сцяг камунізму». З 1980 года — рэдактар аддзела літаратуры, з 1984 года — адказны сакратар часопіса «Вожык», з 1991 года — часопіса «Тэатральная Беларусь».
Памёр 4 мая 2021 года.
Творчасць
Вершы пачаў пісаць у школьныя гады. Першы верш «З Новым годам» надрукаваны 1 студзеня 1960 года ў докшыцкай раённай газеце «Ленінская трыбуна». Пазней, з 1962 года, вершы І. Стадольніка друкаваліся ў газетах «Літаратура і мастацтва», «Звязда», «Рэспубліка», «Чырвоная змена», «Віцебскі рабочы», «Піянер Беларусі», часопісах «Полымя», «Нёман», «Маладосць», «Беларусь», «Бярозка» і інш., у зборніках «Слова аб роднай прыродзе», «Вяснянка», «Беларуская байка». У 1967 годзе у часопісе «Вожык» змешчана першая гумарэска І. Стадольніка «Прататып», а ў 1971 годзе на старонках газеты «Літаратура і мастацтва» першае апавяданне.
Аўтар зборнікаў сатыры і гумару «Як тут не смяяцца» (1985), апавяданняў «Хачу табе шчасця» (1979), «Агонь крывёю не заліць» (2016), «Небяспечная знаходка» (2018), аповесці і апавяданняў «Лістапад на пачатку лета» (1987), камедыі-фарса «Залатое вяселле» (1995),. Асобныя гумарэскі пісьменніка перакладаліся на літоўскую, рускую, украінскую, армянскую і іншыя мовы. Песні на вершы І. Стадольніка напісалі Дз. Лукас, М. Пятрэнка. Аўтар шматлікіх вершаваных подпісаў пад агітплакатамі.
Чуі
Чуі (Чуи) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 5924
NGC 5924 (іншыя абазначэнні — MCG 5-36-15, ZWG 165.43, PGC 54850) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Васіль Кандрацьевіч Міхно
Васіль Кандрацьевіч Міхно (, г. Скідзель, Гродзенская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 27 верасня 1955 года ў г. Скідзель Гродзенскай вобласці.
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя Я. Купалы, настаўнік фізікі.
Працаваў настаўнікам сярэдняй школы № 34 г. Віцебска; майстрам вытворчага навучання Гродзенскага прафесіянальна-тэхнічнага вучылішча № 127 хімікаў; дырэктарам прафесіянальна-тэхнічнага каледжа бытавога абслугоўвання насельніцтва г. Гродна.
У 2012—2016 гадах — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае двух сыноў.
Рычард II
Рычард II (англ.: Richard II, 6 студзеня 1367 — 14 лютага 1400) — англійскі кароль (1377—1399), прадстаўнік дынастыі Плантагенетаў, унук караля Эдуарда III, сын Эдуарда Чорнага прынца.
Біяграфія
Рычард нарадзіўся ў Бардо — яго бацька змагаўся ў Францыі на палях Стагадовай вайны. Калі Чорны прынц памёр у 1376, яшчэ пры жыцці Эдуарда III, малалетні Рычард атрымаў тытул Прынца Уэльсскага, а яшчэ годам пазней атрымаў у спадчыну трон ў свайго дзеда.
У 1381 Рычард праявіў талент інтрыган і перагаворшчыка, прывабіўшы ў пастку важака паўстання, Уота Тайлера, што дазволіла каралеўскай партыі пакончыць з паўстаннем.
Пахаваны ў замку Лэнглі, у 1413 годзе перапахаваны ў Вэстмінстэрскім абацтве