cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Усевалад Іванавіч Ізяргін
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1970 года. Пражывае ў Брэсце.
Творчасць
Асноўныя працы: інтэр’еры гасцініцы «Інтурыст» (1973, у аўтарскім калектыве), дзіцячага сектара Палаца культуры прафсаюзаў, гандлёвага цэнтра, сталовых малочнага і панчошнага камбінатаў (1975) у Брэсце.
Круглікі (Баранавіцкі раён)
Кру́глікі (, Круглики) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сталовіцкага сельсавета. Размешчана за 22 км на паўночны ўсход ад Баранавіч. Насельніцтва 5 жыхароў, З гаспадаркі (2005).
Гісторыя
У 1909 годзе ў Гарадзішчанскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1921 года да 1939 года ў складзе Польшчы, у Гарадзішчанскай гміне Навагрудскага павета.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мядзеневіцкага сельсавета.
Андрэй Яўгенавіч Зайцаў
Андрэй Яўгенавіч Зайцаў (Андрей Евгеньевич Зайцев; нар., ) — расійскі кінарэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар.
Голас Расіі
Расійская дзяржаўная радыёвяшчальная кампанія «Голас Расіі» (Российская государственная радиовещательная компания «Голос России») — расійская дзяржаўная радыёстанцыя, заснаваная ў кастрычніку 1929 года пад назвай «Маскоўскае радыё» для замежнага вяшчання. 22 снежня 1993 года атрымала сучасную назву «Голас Расіі». 10 лістапада 2014 года была ліквідавана.
Андрэй Яўгенавіч Зайцаў
Біяграфія
Андрэй Зайцаў нарадзіўся 17 верасня 1975 года ў Маскве. Скончыў і Вышэйшыя курсы сцэнарыстаў і рэжысёраў (майстэрня ).
Першы час працаваў карэспандэнтам і рэжысёрам у тэлекампаніі РТР (УДТРК). З 1996 года супрацоўнічаў з кінастудыяй «» Мікіты Міхалкова. У 2005 годзе Зайцаў адкрыў уласную кінастудыю пад назвай «Сентябрь», якая спецыялізуецца на вытворчасці тэлевізійных, дакументальных і ігравых фільмаў.
Голас Расіі
СССР
29 кастрычніка 1929 года «Маскоўскае радыё» пачало вяшчаць на нямецкай мове. 7 лістапада дадалося вяшчанне на французскай мове. Да канца года з’явілася англамоўнае вяшчанне. У 1930 г. перадачы сталі штодзённымі і пераважна ажыццяўляліся ў наўпроставым эфіры. У 1933 г. Міжнароднае маскоўскае радыё падпарадкавалі. Цягам 1930-х гадоў дадалі яшчэ 10 моў вяшчання.
На пачатку 1940 г. з’явілася расійская рэдакцыя «Гаворыць Масква». 1 ліпеня дадалося кітайскамоўнае вяшчанне, першыя перадачы якога чытала Дэн Інчаа, якая была жонкай прадстаўніка камуністаў пры ўрадзе Кітая (1937—1946). 14 красавіка 1942 г. з Хабараўска (Расійская СФСР) пачалося вяшчанне на Японію. Да 1945 г. штодзённае эфірнае вяшчанне вырасла да 152 перадач на 28 мовах. У 1946 г. дадалі вяшчанне на мангольскай мове, у 1957 г. — на пуштунскай (Афганістан). У 1956—1962 гг. у арабскай рэдакцыі радыё працаваў Яўген Прымакоў (1929—2015), дзе ўзняўся ад карэспандэнта да галоўнага рэдактара. У 1961 г. пачалося вяшчанне на амхарскай (Эфіёпія), суахілі (Усходняя Афрыка) і хаўса (Заходняя Афрыка).
28 кастрычніка 1962 г. адбылася радыёперадача адказу старшыні Савета міністраў СССР Мікіты Хрушчова (1954—1964) на тэлеграму прэзідэнта ЗША Джона Кенэдзі (1961—1963) напярэдадні, што палагодзіла Кубінскі ракетны крызіс. У 1967 г. пачалося вяшчанне на дарыйскай мове (Афганістан). Да 1980-х гадоў дадалося вяшчанне на яшчэ 8 мовах Афрыкі.
Расія
22 снежня 1993 года ўказам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі Барыса Ельцына № 2258 "Аб стварэнні холдынгавай кампаніі «Расійскі дзяржаўны тэлерадыётэхнічны цэнтр „Эфір“» і «Расійскай дзяржаўнай радыёвяшчальнай кампаніі „Голас Расіі“» на базе творча-вытворчага аб’яднання «Міжнароднае маскоўскае радыё» была створана Расійская дзяржаўная радыёвяшчальная кампанія «Голас Расіі».
12 студзеня 1996 года пастановай Урада Расійскай Федэрацыі № 12 «Аб расійскай дзяржаўнай радыёвяшчальнай кампаніі „Голас Расіі“» радыёкампанія «Голас Расіі» была перададзена ў непасрэднае кіраванне Федэральнай службы РФ па тэлебачанні і радыёвяшчанні (ФСТР).
У 1996 годзе пачалося сеціўнае радыёвяшчанне.
У 2000-х гадах з’явілася спадарожнікавае вяшчанне. На 2013 г. мясцовае радыёвяшчанне ажыццяўлялася ў 27 краінах, дзе налічвалася 109 млн штомесячных радыёслухачоў. Замежныя прадстаўніцтвы працавалі ў 6 краінах: Англія (Лондан), Бразілія (Рыа-дэ-Жанэйра), ЗША (Вашынгтон), Германія (Берлін), Турцыя (Стамбул) і Украіна (Кіеў). Радыёперадачы падаваліся на 31 мове. Вэб-сайты працавалі на 39 мовах. Радыёстанцыя выкарыстоўвала 30 радыёперадатчыкаў, большасцю на кароткіх хвалях у Расіі. За мяжой радыёстанцыя выкарыстоўвала 4 уласныя радыёперадатчыкі ў 4 краінах: Арменія (вёска Камо, Шыракская вобласць), Германія (, зямля Цюрынгія; 1000 кілават, сярэднія хвалі), Таджыкістан (Душанбэ; 1000 кілават) і Узбекістан (Ташкент; 1000 кілават).
З пачатку 2013 года «Голас Расіі» па фінансавых прычынах удвая скараціў сумарны аб’ём вяшчання ў дыяпазоне кароткіх хваляў да 26 гадзін у суткі. З 1 студзеня 2014 года радыё спыніла сваё вяшчанне ў кароткахвалевым (КВ) дыяпазоне. Вяшчанне на замежныя краіны з расійскай тэрыторыі стала ажыццяўляцца толькі з трох сярэднехвалявых перадатчыкаў малой магутнасці, якія знаходзяцца ў Прыднястроўі, Южна-Сахалінску і Калінінградзе. Асноўны аб’ём вяшчання засяродзіўся на передатчыках FM-дыяпазону, размешчаных за мяжой.
9 снежня 2013 года прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін падпісаў указ аб ліквідацыі федэральнай дзяржаўнай бюджэтнай установы «Расійская дзяржаўная радыёвяшчальная кампанія „Голас Расіі“» (г. Масква) з наступнай перадачай замацаванай за ёй на праве аператыўнага кіравання маёмасці ў гаспадарчае вядзенне федэральнага дзяржаўнага ўнітарнага прадпрыемства.
У ноч з 31 сакавіка на 1 красавіка 2014 года передатчыкі «Голасу Расіі» на сярэдніх і кароткіх хвалях, частаце 171 ДВ і лічбавым вяшчанні ў стандарце DRM былі цалкам адключаныя. Рускамоўны сайт «Голасу Расіі» перастаў абнаўляцца.
10 лістапада 2014 года ў 14:00 «Голас Расіі» канчаткова спыніў сваё вяшчанне ў эфіры. Радыёстанцыя была ліквідавана, а яе частоты заняла радыё «Спутнік» (частка інфармацыйнага агенцтва «Sputnik»).
Узнагароды
Многія журналісты радыёстанцыі — лаўрэаты расійскіх і міжнародных прэмій. Праграмы «Голасу Расіі» неаднаразова станавіліся пераможцамі нацыянальнага конкурсу ў галіне радыёвяшчання «Радыёманія». Так, у 2013 годзе перадача «Тэорыя зману» вядомага расійскага прапагандыста, радыёвядучага, аўтара гістарычных даследаванняў Армена Гаспарана была ўдастоена галоўнага прыза конкурсу ў намінацыі «Асветніцкая праграма». У 2012 годзе «Голас Расіі» атрымаў штогадовую прэмію Саюза журналістаў Турцыі за «найлепшую інфармацыйную праграму» — «Вячэрняя пошта з Атылай Гюнерам». У 2008 годзе радыёкампанія стала лаўрэатам «Прэміі Рунэту» ў намінацыі «Рунэт за межамі RU».
Sputnik
Інфармацыйнае агенцтва «Sputnik» (Информационное агентство «Спутник») — расійскае дзяржаўнае інфармацыйнае агенцтва, заснаванае 10 лістапада 2014 года. На 2016 год падавала агляды, навіны і рэпартажы на 37 мовах, у тым ліку на беларускай з 2015 года. У 2015 г. радыёвяшчанне ажыццяўлялася ў 34 краінах.
Станам на 2016 год, 37 мовамі падачы інфармацыі былі: англійская, абхазская, азербайджанская, арабская, армянская, асецінская, беларуская, в’етнамская, хіндзі, іспанская, грузінская, дарыйская (Афганістан), дацкая, італьянская, карэйская, кітайская, курдская, кыргыская, латышская, нарвежская, нямецкая, партугальская, польская, пуштунская, персідская, руская, румынская (у Малдове), сербская, таджыкская, турэцкая, узбекская, урду, фінская, французская, чэшская, шведская і японская.
Sputnik Беларусь
Сайт радыё «Sputnik Беларусь» запрацаваў 15 снежня 2014 года У 2015 годзе пачалася падача навін і рэпартажаў на беларускай мове.
У 2014 годзе першы офіс агенцтва размясціўся ў Мінску па вуліцы Якуба Коласа, д. 50, корп. 1 . Станам на 2022 год, офіс размяшчаецца ў Мінску па адрасе вуліца Камуністычная 86. .
Фейсал ібн Абдэль Азіз ас-Сауд
Фейсал ібн Абдэль Азіз ас-Сауд (, Эр-Рыяд — ) — 3-ці кароль Саудаўскай Аравіі (1964—1975).
Фейсал — трэці сын Абдэля Азіза ібн Сауда, родапачынальніка Саудаўскай каралеўскай сям’і. Як адзін са старэйшых сыноў, сыграў важную ролю ў кансалідацыі ўлады на Аравійскім паўвостраве ў руках свайго бацькі. У 1925 годзе пад яго камандаваннем войска Саудаўскіх лаялістаў устанавіла кантроль над правінцыяй Хіджаз. За гэта ў 1932 годзе пасля стварэння аб’яднанага каралеўства Саудаўскай Аравіі атрымаў пасаду міністра замежных спраў. Пэўны час прадстаўляў Саудаўскую Аравію ў ААН. Фейсал стаў каралём у 1964 годзе, калі яго брат, Сауд, склаў з сябе паўнамоцтвы і з’ехаў у Жэневу. Праўленне Фейсала адзначылася велізарным ростам нафтаздабычы, што ў спалучэнні з ростам цэнаў на нафту прынесла каралеўству багацце. Гэта дазволіла правесці шэраг кардынальных рэформ у краіне, пабудаваць новую інфраструктуру. Стаўшы каралём, Фейсал не стаў працягваць знешнепалітычную лінію свайго брата. Быў забіты сваім пляменнікам Фейсалам ібн Мусаідам 25 сакавіка 1975 года.
Нэлі Тулупава
Нэлі (Анэля) Тулупава (па мужу Лісоўская;, вёска Капань, , Гомельская вобласць — ) — беларуская паэтэса, празаік, перакладчыца.
Біяграфія
Раптам у жыцці паэтэссы пачынаецца паласа няшчасцяў. Захварэў і памёр любімы муж Валерый. Цяжка захварэла дачка. І новае гора — трагічная гібель бацькі. «Гасподзь Сам паставіў мяне перад Сабою на калені» — казала пазней Нэлі Іванаўна. І толькі ў царкве знайшла яна суцяшэнне. Яна чытала шмат духоўнай літаратуры, пачала ездзіць па святых месцах. Сама невылечна хворая, яна вырашыла прыняць манаства. 5 студзеня 2001 года ўзяла пострыг пад імем манахіні Неанілы ў Карме. Памерла 30 ліпеня 2001 года.
Творчасць
У друку выступала з 1956 года (аршанская раённая газета «Ленінскі прызыў»). Аўтар зборнікаў паэзіі «Станцыя надзей» (1971), «Дабрадзея» (вершы і паэмы, 1977), «Босая цішыня» (вершы, паэма, 1980), «Гарывада» (драматычная паэма-бая, 1984), «Сонца ў хату» (выбранае, 1986), «Як павезлі мяне сватаць» (гумарэскі, 1987), «Скажыце ўсім» (лірыка і гумар, 1988), «Світальная сініца» (Мінск, 2003). У кожным яе зборніку вершаў — гімн чалавеку, такому, які ён ёсць: са сваім болем і радасцю, пачуццямі і учынкамі. Кожны зборнік — гэта эмацыянальная размова з усім светам аб надзённых праблемах, але размова праз паэтычны вобраз, праз трапную рыфму, незвычайнае параўнанне. Кожны зборнік — гэта яшчэ і песня Радзіме, Беларусі, у прамым і укосным сэнсе: некалькі яе вершаў пакладзена на музыку, а многая самі спяваюцца, настолькі блізкія яны да народнай песні.
Як адзначае В. У. Ярац, «…паэзія Н.Тулупавай адметная грамадзянскасцю, патрыятычнасцю, эмацыянальнасцю, песеннасцю. Яе герой — чалавек, які ён ёсць, і адначасова чалавек- творца свайго лёсу, з адвечнай прагай свабоды» У 1987 годзе яе вершы былі выдадзены ў перакладзе С. Яўсеева на рускую мову ў выдавецтве «Советский писатель» (зборнік "Я соловья искала : Стихи, поэма). Н. Тулупава таксама аўтар кніжак для дзяцей «Дожджык Мікіта» (вершы, 1979), «Бізоны-рабінзоны» (казкі, 1983), «Пра што думае кіт» (аповесць, 1986).
Музыку да яе вершаў пісалі кампазітары Ю. Семяняка, Б. Фёдараў, І. Кузняцоў, І. Лучанок, Э. Ханок, Э. Зарыцкі, А. Канстанцінава, Н. Мікуліч, В. Сярых, Ул. Буднік, Ул. Прохараў, Ул. Кур’ян, В. Макеева, Л. Шурман, Г. Гарэлава, В. Кузняцоў.
Генадзь Тумаш
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Пасля заканчэння Станькаўскай сярэдняй школы працаваў у 1957—1959 гадах у калгасе. У 1959—1964 гадах вучыўся на аддзяленні беларускай мовы і літаратуры філалагічнага факультэта БДУ. У 1964—1966 гадах працаваў у Татаршчынскай сярэдняй школе Дзяржынскага раёна, у 1974—1976 гадах малодшым навуковым супрацоўнікам у Інстытуце мовазнаўства імя Я. Коласа АН БССР, у 1970—1973 гадах рэдактарам на Беларускім тэлебачанні, у 1974—1976 гадах малодшым навуковым супрацоўнікам, у 1976—1987 гадах загадчыкам сектара Літаратурнага музея Якуба Коласа, з 1987 года — намеснік дырэктара Бюро прапаганды мастацкай літаратуры Саюза пісьменнікаў Беларусі.
Член Рэспубліканскай Рады Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны. Уваходзіў у Аргкамітэт Беларускага народнага фронта. Член Саюза беларускіх пісьменнікаў з 1991 года.
IC 4618
IC 4618 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Райскі Птах.
Генадзь Тумаш
Біяграфія
У 1994—2002 гадах — у Беларускім універсітэце культуры.
Творчасць
Друкуецца з 1957 года. На беларускую мову пераклаў творы Вінцэся Каратынскага, Янкі Лучыны («Паляўнічыя акварэлькі з Палесся»), У. Мея.
IC 4618
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Noize MC
Іван Аляксандравіч Аляксееў (нар. 9 сакавіка 1985, Ярцава, Смаленская вобласць), больш вядомы пад сцэнічным псеўданімам Noize МС — расійскі музыкант, хіп-хоп выканаўца.
Псеўданім
Як сцвярджае сам музыкант, псеўданім ён абраў падчас выступаў на школьных дыскатэках, дзе танная апаратура заўсёды «фаніла» і «хрыпела», адсюль і паходзіць «MC Noize» (англ.: noise — шум). Пасля прыстаўка "MC" сышла ў канец, надаўшы псеўданіму індывідуальнасць.
Дзяцінства, ранняя творчасць (1985–2002)
Іван Аляксандравіч Аляксееў нарадзіўся 9 сакавіка 1985 года ў горадзе Ярцава Смаленской вобласці. Маці Аляксеева па адукацыі хімік, а бацька — музыкант. У 1994 годзе бацькі разышліся. З 8—9 гадоў Іван пачаў пісаць першыя вершы, а ў 10 гадоў захапіўся музыкай. Зімой 1995—1996 гадоў паступіў у музычную школу па класу класічнай гітары. Праз год разам з маці ён пераехаў у горад Белгарад, дзе двойчы стаў лаўрэатам абласнога конкурсу выканаўцаў на класічнай гітары: у 1998 і 2000 гадах.
Доналд Слейтан
Доналд Слейтан (анг.Donald Kent "Deke" Slayton; 1 сакавіка 1924, Спарта, штат Вісконсін - 13 чэрвеня 1993, League City, штат Тэхас) — амерыканскі астранаўт.
Біяграфія
У дзень свайго васямнаццацігоддзя, 1 сакавіка 1942 года, Доналд Слейтан паступіў на службу ў ваенна-паветраныя сілы ЗША і пачаў навучацца лётнай справе. У красавіку 1943 года Слейтан атрымаў званне пілота і быў накіраваны на фронт у Еўропу. З 1943 па 1944 гады Слейтан ўдзельнічаў у баявых дзеяннях у якасці пілота бамбардзіроўшчыка У-25. У сярэдзіне 1944 Слейтан вярнуўся ў Амерыку і працягнуў службу ў якасці пілота-інструктара. У красавіку 1945 года Слейтан зноў адправіўся на фронт, на востраў Акінава, дзе ўдзельнічаў у баявых дзеяннях супраць Японіі. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны Слейтон працягнуў службу ў якасці пілота-інструктара. У 1946 годзе Слейтан пакінуў ваенную службу і паступіў у Мінесоцкі ўніверсітэт (University of Minnesota). У 1949 годзе Слейтон атрымаў ступень бакалаўра ў аэранаўтыцы і быў прыняты на працу ў карпарацыю «Боінг» у Сіэтле. У 1951 годзе Дональд Слейтон паступіў на службу ў паветраныя сілы Нацыянальнай гвардыі штата Мінесота. Некаторы час Слейтан праходзіў службу ў Германіі, у горадзе Бітбург. 15 мая 1955 года Слейтан ажаніўся з Мэрджары Лані. У чэрвені 1955 Слейтан вярнуўся ў ЗША і пачаў службу на Ваенна-паветранай базе Эдвардс ў Каліфорніі. З студзеня 1956 па красавік 1959 г. Слейтан служыў у якасці лётчыка-выпрабавальшчыка.
Моргрунд
Моргрунд (Moorgrund) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Насельніцтва — 3514 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 53,39 км². Афіцыйны код — 16 0 63 094.
Камуна падзяляецца на 7 сельскіх акруг.
ФК Нант
«Нант» (Nantes) — французскі футбольны клуб з горада Нант. Клуб быў заснаваны 21 красавіка 1943 года падчас Другой сусветнай вайны на базе мясцовых клубаў, якія існавалі ў горадзе і вырашылі сабрацца разам, каб сфарміраваць адзін вялікі клуб. «Нант» на працягу сваёй доўгай гісторыі пераважна гуляў у Лізе 1, але з 2008 года страціў такую магчымасць з-за вылету ў Лігу 2, аднак з сезона 2013/14 клуб зноў выступае ў найвышэйшым французскім дывізіёне.
«Нант» з’яўляецца адным з самых паспяховых клубаў у французскім футболе, маючы на сваім рахунку восем тытулаў чэмпіёна Францыі, чатыры Кубкі Францыі і адзіны дасягнуты Кубак лігі. Клуб славіцца сваім камандным духам і юнацкай акадэміяй, выпускнікамі якой у розныя часы былі Марсель Дэсаі, Дзідзье Дэшам, Мікаэль Ландро і Крысціян Карамбё. Дзякуючы сваім традыцыйным жоўта-зялёным колерам «Нант» мае мянушку — «канаркі».
Слабада-В’язіўка
Слабада-В’язіўка (Слобода́-В'язі́вка) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
NGC 2011
NGC 2011 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC144) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Новая плошча (Масква)
Новая плошча — адна з цэнтральных плошчаў Масквы з Кітай-горадзе, магістраль паміж Лубянскай і Старой плошчамі.
Гісторыя
Утварылася ў XVI стагоддзі з унутранага боку сцяны Кітай-горада і фактычна была вуліцай, што мела толькі аднабаковую забудову. У 1820-х гадах за плошчай зацвердзілася назва Новая, а яе працяг (ад плошчы Ільінскія Вароты да плошчы Варварскія Вароты) стала звацца Старай плошчай. У 1870—1890-х гадах сучасная Новая плошча звалася Старой, а тая — Новай. У пачатку XX стагоддзя плошчам вярнулі выточныя назвы, што выкарыстоўваюцца і дагэтуль. Паводле сшыткаў Канторы гарадскога будаўніцтва, у 1822 г. пад кіраўніцтвам архітэктара С. П. Абітаева разабрана і зноў пабудавана царква Іаана Багаслова Пад Вязам (Новая пл. 12).
Апісанне
Новая плошча фактычна з'яўляецца буйнай 9-10-палоснай магістраллю ў цэнтры Масквы з аднабаковым рухам. Пачынаецца ад Лубянскай плошчы, праходзіць на паўднёвы ўсход, справа да яе прылягае Малы Чаркаскі завулак, злева — Політэхнічны праезд, потым праходзіць уздоўж будынка Політэхнічнага музея да плошчы Ільінскія Вароты і вуліцы Ільінка, за якімі пераходзіць у Старую плошчу.
Транспарт
У пачатку плошчы размешчаныя выхады станцыі метро «Лубянка», а пад канец — станцыі метро «Кітай-горад».
Лібералізацыя
Лібералізацыя (Liberalis — вольны) — форма знешнеэканамічнай палітыкі, уяўляе сабой комплекс мерапрыемстваў, накіраваных на садзейнічанне знешнеэканамічнай дзейнасці, паступовая адмена абмежаванняў у знешнім гандлі, зніжэнне ставак увазной і вывазной пошлін, прадастаўлення тарыфных ільгот пры ажыццяўленні знешнеэканамічных аперацый. Гэта працэс пашырэння свабоды эканамічных дзеянняў суб’ектаў прадпрымальніцкай дзейнасці, зняцце абмежаванняў на фінансава-эканамічную дзейнасць, разняволенне прадпрымальніцтва.
У шырокай трактоўцы «лібералізацыя» азначае паслабленне дзяржаўнага кантролю над рознымі відамі дзейнасці.
Віктар Кажынскі
Віктар Кажынскі (Wiktor Każyński; 1812, Вільня — 1867, Санкт-Пецярбург) — кампазітар і дырыжор. Паклаў на музыку вершы Уладзіслава Сыракомлі, Юзафа Крашэўскага, Багдана Залескага.
Снытышчэ
Снытышчэ (Сни́тище) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Стара Радча
Стара Радча (Стара Ра́дча) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Рускае права
У больш вузкім сэнсе, рускім правам называліся рэшткі старажытнаўкраінскага права — тыя, што засталіся ў сіле на далучаных да Польшчы ў 14 ст. Холмскай і Белзскай землях і ў Галіччыне пасля 1387 г., калі канчаткова гэты край далучаны да Польскай Кароны. Рускае права далей дзейнічала на гэтых землях, хоць паступова ўкараняліся нормы польскага права. Прыватнае права дзейнічала даўжэй ў адносінах да ўкраінскага насельніцтва, тады як публічнае рускае права было ліквідавана цалкам з увядзеннем у Галіцыі польскай сістэмы судоў у 1506 г.
Асабліва рускае права было распаўсюджана сярод сельскага насельніцтва, у так званым інстытуце. Гэта былі самакіравальныя абшчыны, якія працягвалі выкарыстоўваць сістэму старажытнарускай верві. Вёскі з рускім правам карысталіся шырокім самакіраваннем, выбіралі сваіх начальнікаў: цівуноў, старцаў і нават святароў, прымалі даручальніцтва за сваіх членаў, грамадой адказвалі за павіннасці перад дзяржаўнай уладай, мелі асобныя прамысловыя суды. Аднак за гэты перыяд старая абшчына (верв) зведала драбненне на меншыя адзінкі (дымы) і пад ціскам шляхецкіх уладанняў страціла самакіраванне. У 15—16 стст. адбыўся масавы перавод сёлаў з рускім правам на нямецкае права і ўсеагульнае распаўсюджванне польскага права. Аднак некаторыя нормы рускага права захаваліся даўжэй у форме звычаёвага права.
IC 4619
IC 4619 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сауд ібн Абдэль Азіз ас-Сауд
Сауд ібн Абдэль Азіз ас-Сауд (15 студзеня 1902 — 23 лютага 1969) — 2-і кароль Саудаўскай Аравіі ў 1953—1964.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1902 годзе. Старэйшы сын заснавальніка дынастыі Абдэль Азіза ібн Сауда. Як і яго брат Фейсал, Сауд згуляў найважную ролю ў станаўленні каралеўства. Неўзабаве пасля стварэння Саудаўскай Аравіі Сауд быў прызначаны кронпрынцам. Калі Абдэль Азіз памёр, каралём стаў Сауд. Сауд заснаваў мноства міністэрстваў і іншых інстытутаў улады, кіраўнікамі якіх ён прызначаў сваіх дзяцей (у яго было 45 сыноў і 50 дачок). Гэта раздражняла братоў Сауда, і ў 1964 ён быў зрушаны ў выніку перавароту, арганізаванага Улемай. Тым не менш, ён паспеў перадаць свае паўнамоцтвы брату Фейсалу. Пасля гэтага ён бег у Жэневу, а адтуль — у Грэцыю, дзе і памёр у 1969 годзе.
Шлайд (Рон)
Шлайд (Schleid) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Насельніцтва — 1064 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 30,39 км². Афіцыйны код — 16 0 63 068.
Камуна падзяляецца на 4 сельскія акругі.
Юзаф Багдан Залескі
Юзаф Багдан Залескі (1802, Кіеўская губерня — 1886, Францыя) — польскі паэт часоў рамантызму.
Да Залескага звернуты верш «Беларуская пея» Вайніслава Савіча-Заблоцкага.
NGC 2012
NGC 2012 (іншыя абазначэнні — ESO 16-5, PGC 17194) — галактыка ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Барыс Георгіевіч Няўзораў
Барыс Георгіевіч Няўзораў (Бори́с Гео́ргиевич Невзо́ров;, Старамінская, Краснадарскі край, СССР — , ) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно, кінарэжысёр, тэатральны педагог. Народны артыст Расійскай Федэрацыі (2011).
Біяграфія
Барыс Няўзораў нарадзіўся 18 студзеня 1950 года ў станіцы Старамінскага Краснадарскага краю ў сям’і адказнага партыйнага работніка Георгія Іосіфавіча Няўзорава. Дзяцінства і юнацтва правёў у Астрахані. У 1967—1968 гадах быў акцёрам Астраханскага ТЮГа.
Леў Навумавіч Бараш
Леў Навумавіч Бараш (? — ?) — беларускі ўрач і арганізатар аховы здароўя. Першы галоўны ўрач бальніцы Бабруйскага павета. Першы ў Бабруйску ЛОР-урач, які прапрацаваў у горадзе да 1947 года.
Барыс Георгіевіч Няўзораў
Біяграфія
У 1968 годзе паступіў у Вышэйшае тэатральнае вучылішча імя М. С. Шчэпкіна, дзе правучыўся два курсы. У 1975 годзе скончыў Школу-студыю МХАТ.
Леў Навумавіч Бараш
Біяграфія
Быў першым галоўным урачом павятовай бальніцы, адначасова з’яўляўся інспектарам аховы здароўя.
Напярэдадні Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года быў прызначаны галоўным урачом земскай (гарадской) бальніцы. У снежні 1917 года медыцынская дапамога была абвешчаная бясплатнай, арганізавана Інспекцыя аховы здароўя, якую ўзначаліў першы інспектар аховы здароўя і галоўны ўрач пераназванай у Бабруйскую Савецкую бальніцу Л. Н. Бараш. На пасадзе галоўнага ўрача бальніцы Льва Навумавіча ў 1920 годзе змяніў Уладзімір Восіпавіч Марзон.
З 1921 года Леў Навумовіч Бараш — першы інспектар павятовага адзела аховы здароўя.
Стары Дарагынь
Стары Дарагынь (Старий Дорогинь) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Барыс Георгіевіч Няўзораў
Біяграфія
З 1975 па 1982 год быў у трупе Маскоўскага Новага драматычнага тэатра. З 1984 па 1986 гады — акцёр Тэатра імя Массавета, затым вярнуўся ў Маскоўскі Новы Драматычны тэатр. З 1989 па 1991 год працаваў на ЦКДЮФ імя Горкага. З 1993 па 2005 год — акцёр Маскоўскага драматычнага тэатра імя К. С. Станіслаўскага.
З 2005 года і да канца жыцця — акцёр Малога тэатра.
Гараўскі
Гараўскі — прозвішча.
Іконашанаванне
Іконашанаванне — дагмат Праваслаўнай і Каталіцкай цэркваў, усталяваны на Сёмым Усяленскім саборы, а таксама і сама практыка шанавання ікон (існуе таксама ў міяфізіцкіх цэрквах, якія аддзяліліся за тры стагоддзі да прыняцця дагмату і фармальна яго не вызнаюць).
Выявы Хрыста, Багародзіцы, святых, біблейскіх сцэн вядомыя ў хрысціянстве пачынаючы са II стагоддзя. Да IV стагоддзя сцяны хрысціянскіх храмаў ужо паўсюдна ўпрыгожваліся маляўнічымі выявамі. Васіль Вялікі ў слове, прысвечаным памяці мучаніка Варлаама, заклікае жывапісцаў намаляваць подзвігі святога, Іаан Залатавуст піша пра распаўсюджванне абразоў Мялеція Антыяхійскага, а Феадарыт Кірскі паведамляе пра абразы Сімяона Стоўпніка, якія прадаюць у Рыме. Нягледзячы на такую падтрымку выявы твараў і падзей Свяшчэннай і царкоўнай гісторыі, у гэты ж перыяд з'яўляюцца першыя пярэчанні выкарыстанню ікон. Так, Еўсевій Кесарыйскі адмоўна выказваецца пра жаданне сястры імператара мець ікону Хрыста. Гэта ён тлумачыць не старазапаветнай забаронай, а тым, што боская прыроду немагчама адлюстраваць.
Да перыяду III стагоддзя ў сувязі з актыўнымі ганеннямі евангельскія сэнсы маляваліся вельмі завэлюмавана і сімвалічна. Асноўнай сімвалічнай выявай Хрыста было Ягня. 82-м Правілам Пята-Шостага (Трульскага) сабору ў 692 годзе забараняецца выкарыстоўваць указальныя, звычайна старазапаветныя, сімвалы (той жа Ягня), і рэкамендуецца «з гэтага часу выяву ягня, які бярэ на сябе грахі свету, Хрыста Бога нашага, на іконах маляваць у чалавечай існасці, замест старога ягня; ды праз гэта сузіраючы пакору Бога-Слова, прыводзім да ўспаміну жыцця Яго ў целе, Яго пакуты і выратавальную смерць, і такім чынам здзейсненага адкуплення свету»
У Візантыйскай імперыі ў VIII — пачатку IX стагоддзяў узнікае актыўны рух іканаборцаў, накіраваны супраць шанавання ікон. У гэты перыяд спробу даць багаслоўскае абгрунтаванне іконашанавання зрабіў прападобны Іаан Дамаскін (675—753).
Дагмат пра іконашанаванне быў канчаткова сфарміраваны на Сёмым Усяленскім саборы, які адбыўся ў 787 годзе. Дагмат іконашанавання падкрэслівае, што ўшанаванне ікон і пакланенне ім (у сэнсе паклону, знешняга знака павагі) адносіцца не да самога абраза і, тым больш, не да матэрыялу, з якога ён выраблены, а да намаляванага твару (першаўзору), такім чынам, не мае характару ідалапаклонства. Іконашанаванне магчыма па прычыне Увасаблення Бога-Слова, Ісуса Хрыста, якога малявалі ў чалавечай прыродзе, ад якой у Яго адзінай іпастасі неаддзельная прырода Боская. У адпаведнасці з вызначэннем «Ушанаванне абраза, узыходзіць да першаўзору», абраз, які адлюстроўвае Асобы (іпастасі), з'яўляецца (па дзеянні-энергіі) сам Асобай, хоць і не тоесны ёй.
Канчатковае аднаўленне іконашанавання ў Візантыі адбылося ў 843 годзе пры імператрыцы Феадоры («Урачыстасць Праваслаўя»).
Дагмат аб шанаванні ікон адпрэчваецца шэрагам пратэстанцкіх цэркваў, якія або лічаць іконашанаванне ідалапаклонствам, або пазбягаюць яго, бо лічаць, што яно ўводзіць у спакусу. Пратэстанты, як правіла, адмаўляюць знешнія знакі іконашанавання, а некаторыя радыкальныя плыні — нават само выкарыстанне іх для ўпрыгожвання месцаў набажэнстваў. Тым не менш, яны ў большасць выпадкаў не падзяляюць багаслоўскай аргументацыі іканаборцаў пра немагчымасць адлюстраваць Хрыста, таму малююць Яго і евангельскія сюжэты ў сваёй выдавецкай прадукцыі.
Сцяг Брагіна
Сцяг Брагіна — сцяг гарадскога пасёлка Брагін Брагінскага раёна Гомельскай вобласці. Сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  года № 55.
Апісанне
Прямавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з трох роўнавялікіх вертыкальных палос: дрэўкавай частцы — блакітнага, сярэдняй — белага і вольнай — чырвонага колераў. У цэнтры сярэдняй часткі палотнішча — выява герба Брагіна і Брагінскага раёна.
На аснове герба распрацаваны і сцяг горада Брагіна. Палотнішча падзелена вертыкальнымі палосамі — блакітнага, срэбнага і чырвонага колераў. У цэнтральнай частцы сцяга — выява герба Брагіна.
Рашэнне аб зацвярджэнні герба і сцяга прынята Брагінскім раённым Саветам дэпутатаў ад 20 сакавiка 2001 года № 41 і Брагінскім раённым выканаўчым камітэтам 30 сакавiка 2001 года № 3/110. Аўтар і мастак герба і сцяга Р. С. Жаўнеркевіч.
Рорус
З XVII стагоддзя Рорус быў важным цэнтрам здабычы медзі. Двойчы — у 1678 і 1679 гадах — спалены дашчэнту шведскай арміяй падчас дацка-шведскай вайны. Пасля вайны права на распрацоўку радовішчаў медзі перайшло да нямецкага банкіра Ёахіма Іргенса, найважнейшага крэдытора дацкай кароны, які атрымаў тытул барона фон Вестэрвік і стаў адным з найбагацейшых магнатаў Скандынавіі. Рорус быў зноў захоплены шведскімі войскамі ў 1718 г. падчас Паўночнай вайны, аднак пазней шведы былі вымушаныя пакінуць горад і адступіць у горы, дзе ад холаду загінула больш за 3000 салдат.
У цэнтры Роруса захавалася шмат драўляных будынкаў часоў росквіту горнай справы. У 1980 годзе Рорус быў уключаны ў спіс аб’ектаў сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Рорус знаходзіцца на Рорусскай чыгуначнай лініі, якая злучае Осла і Тронхейм праз даліну Гломы. У горадзе маецца таксама аэрапорт з рэгулярнымі рэйсамі ў Осла (авіякампанія Widerøe).
Стары Кужыль
Стары Кужыль (Старий Кужіль) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Рулет
Рулет, як і іншыя тушаныя стравы, спачатку абсмажваюць, а затым тушаць у булёне або віне. Гатовы рулет затым наразаюць і сервіруюць. Рулет таксама запякаюць у духоўцы, паліваючы сокам, які вылучаецца падчас гатоўкі. У некаторых рэцэптах мяса для рулета адбіваюць драўляным малатком. Часам рулеты гатуюць з сечанага мяса.
Валянцін Рыгоравіч Мухін
Валянцін Рыгоравіч Мухін (20 снежня 1926; горад Лепель цяпер Віцебскай вобласці — 13 красавіка 2005; горад Масква) — Герой Савецкага Саюза (22 ліпеня 1966), заслужаны лётчык-выпрабавальнік СССР (20 верасня 1967), генерал-маёр авіяцыі (1981).
Біяграфія
У арміі з ліпеня 1944 года. Пачаў навучанне ў Адэскай ваеннай авіяцыйнай школы лётчыкаў (якая знаходзілася ў горадзе Фрунзе, Кіргізія), але ў снежні 1944 года быў пераведзены ў Ташкенцкую ваенна-авіяцыйную школу стралкоў-бамбардзіраў (горад Чырчык, Узбекістан), якую скончыў у 1945 годзе. У 1949 годзе скончыў Качынскае ваеннае авіяцыйнае вучылішча лётчыкаў, у якім да 1951 года быў лётчыкам-інструктарам.
У 1953 годзе скончыў Школу лётчыкаў-выпрабавальнікаў, у 1959 годзе — вячэрняе аддзяленне Жукоўскага філіяла Маскоўскага авіяцыйнага інстытута.
У 1953—1957 — лётчык-выпрабавальнік Лётна-даследчага інстытута. Падняў у неба і правёў выпрабаванні дасведчанага самалёта Е-50; правёў выпрабаванні знішчальнікаў Міг-17СФ і Міг-17ПФ на дынамічную столь.
У 1957—1989 — лётчык-выпрабавальнік АКБ А. С. Якаўлева. Доўгі час быў старэйшым лётчыкам-выпрабавальнікам АКБ. Падняў у неба і правёў поўныя выпрабаванні першага айчыннага самалёта вертыкальнага ўзлёту і пасадкі Як-36. Падняў у неба і правёў выпрабаванні рэактыўных баявых самалётаў Як-28І і Як-28Л, спартыўнага Як-30, самалёта вертыкальнага ўзлёту і пасадкі Як-38. Удзельнічаў у выпрабаваннях ўсіх самалётаў, распрацаваных і пабудаваных у АКБ за гэты перыяд — баявых Як-25, Як-27 і Як-28; пасажырскіх Як-40 і Як-42; спартыўных Як-18, Як-30 і Як-32, а таксама іх мадыфікацый. Здзейсніў шэраг рэкламных палётаў на пасажырскіх самалётах Як-40 і Як-42 за мяжой.
Сабор святых навамучанікаў і спаведнікаў Царквы Рускай (Дзятлава)
Сабор святых навамучанікаў і спаведнікаў Царквы Рускай — мураваны праваслаўны храм у горадзе Дзятлава Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры горада на вул. Перамогі, 1.
Гісторыя
Пабудавана ў 2017 годзе з цэглы паводле праекта архітэктара Л. В. Макарэвіча. 25 лістапада 2017 года сабор быў асвячоны мітрапалітам Мінскім і Заслаўскім Паўлам.
Валянцін Рыгоравіч Мухін
Біяграфія
У 1985—1991 гадах працаваў начальнікам лётна-выпрабавальнага комплексу АКБ А. С. Якаўлева. З лютага 1992 года генерал-маёр авіяцыі В. Г. Мухін — у адстаўцы.
Жыў у Маскве. Трагічна загінуў у аўтадарожным здарэнні 13 красавіка 2005 года. Пахаваны на Траекураўскіх могілках у Маскве.
Сусветныя авіяцыйныя рэкорды
Усталяваў 3 сусветных авіяцыйных рэкорду: у 1961 годзе — рэкорд вышыні на самалёце Як-32, у 1981 годзе — 2 рэкорду грузападымальнасці і далёкасці на самалёце Як-42. Клас C-1-d — сухапутныя самалёты з узлётна вагой ад 1.750 кг да 3.000 кг. Клас C-1-m — сухапутныя самалёты з узлётна вагой ад 45.000 кг да 60.000 кг. Група III — лятальныя апараты з турбарэактыўным рухавікамі.
IC 4620
IC 4620 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2013
NGC 2013 — рассеянае скопішча ў сузор’і Вознік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сухарыўка
Сухарыўка (Сухарі́вка) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Трава
Травы, або травяністыя расліны — жыццёвая форма раслін, для якой характэрныя неадраўнелыя парасткі, і надземныя часткі, звычайна, адміраюць у канцы вегетацыйнага перыяду.
Выдзяляюць аднагадовыя, двухгадовыя і шматгадовыя травы.
Глома
Глома (нарв.: Glomma, Glåma) — рака ва ўсходняй Нарвегіі. Самая доўгая рака ў Нарвегіі (604 км). Басейн Гломы займае каля 13 % усёй паверхні краіны. Плошча басейна 42441 км² (з іх 422 км² на тэрыторыі Швецыі). Нарвежскае картаграфічнае ведамства (Statens kartverk) прызнае афіцыйнымі абедзве дыялектныя назвы ракі — Glåma з доўгім галосным (у вярхоўях ракі, у фюльке Сёр-Трондэлаг і Хедмарк) і Glomma з кароткім (у нізавых — фюльке Акерсхус і Эстфол).
ПАЗ-672
ПАЗ-672 — савецкі аўтобус малога класа, які вырабляўся Паўлаўскім аўтобусным заводам у 1967—1989 гадах. Папярэднік — ПАЗ-652, пераемнік — ПАЗ-3205. Аўтобусы ПАЗ-672 былі прызначаныя для раённых і прыгарадных маршрутаў з малым пасажырапатокам, хоць яны выкарыстоўваліся і выкарыстоўваюцца  гарадах, часта ў ролі маршрутных таксі, службовых аўтобусаў або аўтакатафалкаў.
Гісторыя
Распрацоўка аўтобуса ПАЗ-672 пачалася ў 1957 годзе. Гэта было далейшае развіццё мадэлі ПАЗ-652Б. На аўтобусе ужыты 8-цыліндравы V-падобны рухавік і хадавая частка ад грузавіка ГАЗ-53, рулявое кіраванне з гідраўзмацняльнікам. Паралельна распрацоўваўся пасажырскі прычэп ПАЗ-750 (серыйна не выпускаўся). Тэхнічны праект быў гатовы ў канцы 1958 года. Першы прататып, вонкава мала адрозніваўся ад ПАЗ-652, выраблены ў лістападзе 1959 года. У працэсе далейшай працы над аўтобусам улічваліся выяўленыя недахопы ПАЗ-652, а таксама новыя напрацоўкі па грузавікоў ГАЗ-52 і ГАЗ-53. У снежні 1960 года з'явіўся новы варыянт ПАЗ-672. Падстава кузава было выкарыстана ад ПАЗ-652Б, тармазная сістэма атрымала паасобны прывад на пярэдні і задні масты. У 1961 і 1963 гадах пабудаваны тры прататыпы. Пасля правядзення ведамасных выпрабаванняў у канцы 1963 года аўтобус быў рэкамендаваны ў серыйную вытворчасць.
У 1964 годзе каркас кузава быў цалкам перапрацаваны, яго маса знізілася, павялічыўся памер бакавых вокнаў. Новы варыянт аўтобуса быў увасоблены ў метале да першамайскім святах. Планавалася да канца года выпусціць пяцьсот аўтобусаў. Але падрыхтоўка да вытворчасці моцна зацягнулася. І ў 1965 і 1966 гадах пачаць вытворчасць не ўдалося. Першыя серыйныя ПАЗ-672 убачылі свет толькі ў 1967 годзе. Тым часам распрацоўваліся новыя мадыфікацыі аўтобуса. Усяго было пабудавана каля двух дзясяткаў вопытных узораў. У ліпені 1966 года пяць аўтобусаў здзейснілі аўтапрабег па маршруце Паўлава — Ерэван — Паўлава.
25 кастрычніка 1967 года ў зборачным цэху №2 былі звараныя першыя два кузавы серыйных ПАЗ-672. Праз месяц з канвеера зборачнага цэха №1 сышлі чатыры аўтобусы, а ўсяго да канца года былі здадзены дзесяць машын. У лістападзе 1968 года была спынена вытворчасць ПАЗ-652Б, і завод цалкам перайшоў на выпуск ПАЗ-672.
У снежні 1969 года было прынята рашэнне аб мадэрнізацыі аўтобуса. Быў павялічаны рэсурс рухавіка, падвышаная надзейнасць гідраўзмацняльніка руля і тармазоў, праведзена герметызацыя кузава. Змены ўносіліся пастаянна. Аднак на індэксе аўтобуса гэта ніяк не адбівалася. Існуе памылковае меркаванне, быццам мадэрнізаваны ў пачатку 1970-х гадоў аўтобус стаў называцца ПАЗ-672Б, аднак мадыфікацыі аўтобуса ПАЗ-672 з індэксам «Б» згодна з тэхнічнай дакументацыяй не існавала. З 1975 года рэсурс да капрамонту быў павялічаны да 320 тыс. км, з 1979 — да 330 тыс. км. У 1980 годзе на палігоне НАМІ прайшоў выпрабаванні мадэрнізаваны аўтобус ПАЗ-672М, які меў рэсурс да капрамонту 350 тыс. км. Вытворчасць ПАЗ-672М пачалося ў снежні 1982 года. Да канца 1989 года было выпушчана гэтай мадыфікацыі. Асобна варта згадаць і пра асаблівасці знешняй святлатэхнікі аўтобуса. Яшчэ адно памылковае меркаванне заключаецца ў тым, што новыя пярэднія паказальнікі павароту і габарытныя агні, а таксама заднія ліхтары квадратнай формы, сабраныя ў адзіную вертыкальную секцыю сталі ўсталёўвацца на аўтобусы ПАЗ-672М, то ёсць з 1982 года. На самай справе ўстаноўка новай святлатэхнікі адпаведнай правілах ЕЭК ААН ажыццяўлялася паэтапна ў 1978 годзе. Спачатку ўсталявалі заднія ліхтары, пакінуўшы пярэднія паказальнікі павароту без зменаў, а затым аўтобус абсталявалі новымі пярэднімі паказальнікамі павароту, сумешчанымі з габарытнымі агнямі.
Вытворчасць аўтобуса ПАЗ-672М спынілася 30 лістапада 1989 года. Ён саступіў месца на канвееры больш сучаснаму аўтобусу ПАЗ-3205. Усяго было выпушчана ПАЗ-672, а разам з мадыфікацыямі —.
Ян Юзаф Кіркор (падчашы мсціслаўскі)
Ян Юзаф Кіркор (Jan Józef Kirkor) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Кіркораў уласнага герба.
У перыяд з 4 жніўня 1700 года па 27 красавіка 1719 года тытулаваўся падчашым мсціслаўскім.
У 1752 годзе заснаваў в. Лазовіцы Мсціслаўскага ваяводства місію езуітаў, пабудаваўшы місійны дом і драўляны касцёл Св. Тройцы.
Сям’я
У шлюбе з Багуславай Астроўскай.
Марыя Пейчынавіч-Бурыч
Мары́я Пейчы́навіч-Бу́рыч (Marija Pejčinović Burić; нар. 9 красавіка 1963, Мостар, Боснія і Герцагавіна) — харвацкі палітык, эканаміст, колішні дэпутат парламента, член кансерватыўнай партыі ХДС. Віцэ-прэм’ер у правацэнтрысцкім урадзе Андрая Пленкавіча, дзе з 19 чэрвеня 2017 да 19 ліпеня 2019 года была міністрам замежных і еўрапейскіх спраў. Генеральны сакратар Савета Еўропы з 18 верасня 2019 года.
Біяграфія
У 1980—1985 гадах вучылася на эканамічным факультэце Заграбскага ўніверсітэта. У 1994 годзе атрымала ступень магістра ў Еўрапейскім калегіуме.
Спачатку працавала на айчынных знешнегандлёвых прадпрыемствах, пазней займала кіруючыя пасады ў харвацкіх арганізацыях, якія займаюцца пытаннямі еўрапейскай інтэграцыі. У 1997—2000 гадах была дырэктарам у фармацэўтычнай кампаніі «Pliva». У 2000 годзе стала памочнікам міністра па справах еўрапейскай інтэграцыі. У 2004—2005 гг. была дзяржаўным сакратаром у ведамстве па еўрапейскай інтэграцыі, а затым да 2008 г. — у Міністэрстве замежных спраў і еўрапейскай інтэграцыі. Адначасова ўваходзіла ў склад груп, якія вялі перамовы аб умовах уступлення Харватыі ў Еўрасаюз.
Уступіўшы ў Харвацкі дэмакратычны саюз, па спісе гэтай партыі з 2008 па 2011 год была дэпутатам харвацкага парламента. У 2012—2013 гадах чытала лекцыі на тэму Лісабонскага пагаднення на семінарах Дзяржаўнай школы дзяржаўнага кіравання Харватыі. Некалькі гадоў займалася кансалтынгавай і выкладчыцкай дзейнасцю. У прыватнасці, была прыватным кансультантам па пытаннях праектаў ЕС, Праграмы развіцця ААН і ўзаемнага фінансавання такіх праектаў у краінах-кандыдатах і патэнцыйных кандыдатах на ўступленне ў ЕС, а таксама ў дзяржавах-суседках Еўарпейскага Саюза. Таксама давала кансультацыі па пытаннях еўрапейскай інтэграцыі ўраду Сербіі. У 2016 годзе вярнулася на дзяржаўную службу, заняўшы пасаду дзяржсакратара ў Міністерстве замежных і еўрапейскіх спраў.
Калі Давар Іва Штыр падаў у адстаўку, Андрай Пленкавіч прызначыў яе міністрам замежных і еўрапейскіх спраў. 19 чэрвеня 2017 года Марыя Пейчынавіч-Бурыч уступіла на пасаду намесніка прэм’ер-міністра і міністра замежных і еўрапейскіх спраў ва ўрадзе Андрая Пленкавіча.
23 жніўня 2021 года прадстаўляла Савет Еўропы на Крымскай платформе.
Тычкіў
Тычкіў (Ти́чків) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Людвіноўскі сельсавет
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (37 населеных пунктаў) — 2471 чалавек, з іх 95,3 % — беларусы, 2,8 % — рускія, 0,9 % — украінцы, 0,5 % — палякі.
Аляксандр Аляксандравіч Блок
Жыццё і творчасць
Скончыў гісторыка-філалагічны факультэт Пецярбургскага універсітэта (1906). Эстэтычныя погляды А. Блока фарміраваліся пад уплывам ідэалістычнай філасофіі (Платон), рамантычнай (В. Жукоўскі) і філасофска-містычнай лірыкі (У. Салаўёў, А. Белы).
Дэбютаваў вершаваным цыклам «З прысвячэнняў» (Из посвящений) у часопісе «Новый путь» (1902). У першым зборніку «Вершы аб Прыгожай Даме» (1904) спалучаны складаная вобразнасць і містычна-сімвалісцкае ўспрыманне свету. Адыход ад ідэй сімвалізму абвешчаны ў драме «Балаганчык» (1906). Узмацненне сацыяльных тэндэнцый звязана з рэвалюцыяй 1905-07 (цыкл «Горад», 1904-08). Творчасць паэта гэтага перыяду складаная і супярэчлівая, прасякнута пачуццямі адзіноты і расчаравання, пошукамі ідэалу хараства, роздумам над гісторыяй і сучаснасцю (драма «Незнаёмка», 1906; зборнік «Нечаканая радасць», 1907; цыклы «Снежная маска», 1907; «Фаіна», 1908; арг. «Пра рэалістаў», 1907). Пакутліва А. Блок шукаў шляхі збліжэння інтэлігенцыі і народа (драмы «Песня Лёсу», 1909), асуджаў бездухоўнасць мяшчанства, буржуазіі (цыклы «Скокі смерці», 1912-14; «Страшэнны свет», 1909-16), паэтызаваў гістарычнае мінулае Расіі. Ён адчуваў трагічны адрыў сучаснай культуры ад народна-нацыянальных вытокаў і непазбежнасць вялікіх гістарычных перамен. Пастаяннымі ў яго творчасці становяцца тэма Радзімы, прадчуванне рэвалюцыйнай буры (цыклы «Радзіма», 1907-16; «Ямбы», 1907-14, і інш.). Пафасам барацьбы, патрыятызму і грамадзянскасці прасякнуты цыклы «Вольныя думкі» (1907), «На полі Куліковым» (1909). Асэнсаванне «страшнага свету» буржуазных адносін, усведамленне трагедыі сучаснага чалавека ў п'есе «Ружа і крыж» (1912-13). Тэма асобы і гісторыі — цэнтральная ў незакончанай аўтабіяграфічнай паэме «Адплата» (1910-21).
У І сусветную вайну (з пач. жніўня 1916 да сярэдзіны сакавіка 1917) ён праходзіў вайсковую службу на Палессі на будаўніцтве дарог і ваенных умацаванняў. У сваіх палескіх малюнках адлюстраваў наваколлі вёсак Піншчыны.
Падзеі Кастрычніцкай рэвалюцыі асэнсоўваў у рамантычных паэмах «Дванаццаць» і «Скіфы», публіцыстычным артыкуле «Інтэлігенцыя і рэвалюцыя» (усе 1918). Са снежня 1918 Аляксандр Блок перажываў своеасаблівы разлад з рэчаіснасцю і творчы крызіс.
Пахаваны на Смаленскіх могілках (Петраград), у 1944 г. перапахаваны на Літаратарскіх мастках Волкавых могілак (Ленінград). У 1980 годзе адкрыты Музей-кватэра А. А. Блока.
Беларускія пераклады
На беларускую мову творы А. Блока перакладалі І. Дварчанін (паэма «Дванаццаць», 1926) і А. Дудар (паэма «Дванаццаць», 1926), С. Грахоўскі («Выбраныя вершы і паэмы». Мн., 1980), а таксама В. Болбас, Алесь Бадак , С. Дзяргай, М. Дукса, С. Законнікаў, М. Калачынскі, Р. Лынькоў, Я. Сіпакоў, М. Федзюковіч і інш.
Жарскі сельсавет (Вілейскі раён)
Жа́рскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Вілейскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Жары.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Крывіцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Сцешыцкага сельсавета.
З 20 студзеня 1960 года ў Мінскай вобласці, у складзе сельсавета 22 населеныя пункты, у якіх 3544 жыхары. З 25 снежня 1962 года ў складзе Вілейскага раёна.
4 красавіка 1973 года ў склад Касцяневіцкага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (вёскі Гедзевічы, Добравічы-I, Добравічы-II, Малышкі, Перакалле і Старынкі). 30 кастрычніка 2009 года ў склад сельсавета з Даўгінаўскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Аношкі, Грышкавічы, Жызнава, Камена, Крывазнакі, Пагост і Стахі), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Сцешыцы, а сельсавет перайменаваны ў Сцешыцкі.
Эштан Ітан
Эштан Ітан (Ashton Eaton; 21 студзеня 1988 г., Бенд, штат Арэгон) — амерыканскі лёгкаатлет, які спецыялізуецца ў мнагабор’і. Дзеючы ўладальнік сусветных рэкордаў у сямібор’і і дзесяцібор’і. Срэбны прызёр чэмпіянату свету 2011 года ў дзесяцібор’і. На чэмпіянаце свету ў памяшканні 2012 выйграў залаты медаль у сямібор’і, усталяваўшы пры гэтым новы сусветны рэкорд 6645 ачкоў. 23 чэрвеня 2012 года на алімпійскім адборы ў Юджыне, Арэгон, трыумфальна ўстанавіў новы сусветны рэкорд у дзесяцібор’і — 9039 ачкоў.
IC 4621
IC 4621 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2015
NGC 2015 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC147) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мелехавічы (Баранавіцкі раён)
Мелехаві́чы (, Мелеховичи) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сталовіцкага сельсавета. Размешчана за 18 км на паўночны ўсход ад Баранавіч. Насельніцтва 46 жыхароў, 23 гаспадаркі (2005).
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 годзе ў Гарадзішчанскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, працавалі хлебазапасны магазін, ветраны млын. Побач з вёскай знаходзіўся аднайменны маёнтак.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Гарадзішчанскай гміне Навагрудскага павета.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 7 ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі З аднавяскоўцы.
Прытча аб новым віне і старых мяхах
Прытча аб новым віне і старых мяхах — адна з прытчаў Ісуса Хрыста. З'яўляецца ў новазапаветным апавяданні ў Евангеллі ад Матфея 9:14-17, Евангеллі ад Марка 2:21-22, Евангеллі ад Лукі 5:33-39.
Біблейскае апавяданне
Прытча запісана адразу пасля падзеі заклікання Матфея ў якасці вучня Ісуса, і, з'яўляецца часткай размовы на вячэры, наладжанай у гонар Ісуса(Лк 5:29). Прытча нясе адказ на пытанне пра пост:
''А яны сказалі Яму: чаму вучні Янавыя посцяць часта і ўзносяць малітвы, таксама і фарысэйскія, а Твае ядуць і п'юць? Ён сказаў ім: ці можаце прымусіць сыноў харомаў шлюбных пасціцца, калі з імі малады? Але прыйдуць дні, калі адымецца ў іх малады, і тады будуць пасціцца у тыя дні.''
Адказ Ісуса працягваецца ў выглядзе кароткай прытчы. Апавяданне ў Лукі мае больш падрабязную версію: