cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Роні О’Саліван
Стаў прафесіяналам у 1992 годзе ва ўзросце 16 гадоў і ў першым жа сезоне дэбютаваў на чэмпіянаце свету, выйграўшы 10 кваліфікацыйных матчаў. Перамог на чэмпіянаце Вялікабрытаніі 1993 года ва ўзросце 17 гадоў і 358 дзён, стаўшы самым маладым гульцом у гісторыі снукера, які выйграў рэйтынгавы турнір — рэкорд, які трымаецца па сённяшні дзень. У наступным сезоне ўвайшоў у топ-16 рэйтынгу, дзе нязменна пратрымаўся да сезону 2012/2013, і таксама стаў самым маладым гульцом, які атрымаў перамогу на Мастэрс, выйграўшы тытул у 1995 годзе ва ўзросце 19 гадоў і 69 дзён. У 2001 годзе атрымаў сваю першую перамогу на чэмпіянаце свету, стаўшы сёмым уладальнікам усіх тытулаў трайной кароны ў гісторыі. У сезоне 2002/2003 стаў лідарам афіцыйнага сусветнага рэйтынгу.
Быў лідарам рэйтынгу ў агульнай складанасці 5 гадоў у прамежку паміж сезонамі 2002/2003 і 2009/2010. За сваю кар’еру выйграў 33 рэйтынгавыя турніры (займае другое месца па колькасці рэйтынгавых тытулаў пасля Стывена Хендры), а таксама 3 нізкарэйтынгавыя турніры і 30 прафесійных запрашальных турніраў, уключаючы рэкордныя 10 тытулаў прэм’ер-лігі. У 2000 годзе ў камандзе з Джонам Пэратам, Стывенам Лі і Джымі Уайтам выйграў кубак нацый за зборную Англіі.
Шалашнікі
Шала́шнікі (, Шалашники) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Клясціцкага сельсавета.
Прыстромы
Прыстромы (Пристро́ми) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Підлыпкы
Підлыпкы (Підли́пки) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радывыліўскай гарадской абшчыны.
Сус (вілает)
Сус (ولاية سوسة) — адзін з дваццаці чатырох вілаетаў Туніса. Размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы Туніса. Тэрыторыя — 2621 км², насельніцтва — 544 тыс. жыхароў (перапіс 2004). Адміністрацыйны цэнтр — горад Сус.
Легенда карты
Легенда — сукупнасць умоўных абазначэнняў карты і іх тлумачэнне. Знакі на карце бываюць плошчавыя, дзе ў маштабе выконваюцца ўсе памеры (колькасны ці якасны фон), лінейныя, дзе шырыня знака не адпавядае рэчаіснасці (лініі, якія абазначаюць транспартныя шляхі, рэкі, трубапровады і інш.) і пазамаштабныя, якія не адпавядаюць маштабу (напрыклад, пунсоны).
Легенда можа быць рознай падрабязнасці — ад мінімальна неабходнай для разумення зместу карты, як у бальшыні агульнагеаграфічных карт, да вельмі падрабязнай, у спецыяльных тэматычных картах (напрыклад, ландшафтная карта БССР, карта выкарыстання зямельных рэсурсаў міра, карта руславых працэсаў на рэках СССР і інш.).
Мешка II
Мешка II Ламберт (полск. Mieszko II Lambert,  — ) — кароль Польшчы з 1025 па 1031 і з 1032 па 1034 г. Прадстаўнік дынастыі Пястаў, сын Баляслава Храбрага і Эмнільды, дачкі лужыцкага князя Дабраміра.
Пачатак кіраўніцтва
Мешка не быў старэйшым сынам Баляслава, але гэта не перашкодзіла яму атрымаць сталец у 1025 годзе, а два ягоныя браты Безпрым і Атон былі выгнаныя з Польшчы, і знайшлі сабе прытулак у Кіеве. Мешка стаў каралём у часы застоя палітыкі Польшчы, якая была вынікам праўлення яго бацькі. Польшча знаходзілася ў палітычнай ізаляцыі і была зняможана бясконцымі войнамі з суседзямі. Адначасова з гэтым узмацнілася царкоўная ды княжацкая апазіцыі да караля.
Новы кароль працягваў актыўную знешнюю палітыку свайго бацькі, чым выклікаў незадавальненне імператара Конрада II. Пытаючыся выйсці з палітычнай ізаляцыі, Мешка ў 1027 годзе вымушаны быў уступіць Венгрыі тэрыторыю Славакіі, што дало магчымасць заключыць польска-венгерскі саюз супраць імперыі. Адначасова кароль рашуча падавіў мяцеж заходнепаморскага князя Дытрыха і паскорыў хрысціянізацыю Памор’я і Куявіі.
Вайна з імперыяй
Пытаючыся адхіліць непазбежную нямецкую пагрозу супраць Польшчы, Мешка ў 1028 гозе здзейсніў паходы на Чэхію і Саксонію. У адказ на гэта у наступным годзе імператар Конрад II уварваўся ў Сілезію. Становішча пагоршылася ў 1031 годзе, калі Венгрыя заключыла мір з імператарам. У той жа час у Польшчу ўвайшло войска кіеўскага князя Яраслава Мудрага, які падрымліваў падставы Безпрыма на польскі сталец. Пытаючыся выратаваць сваю пасаду Мешка аб’явіў аб адмове ад Лужыц і Маравіі, каб атрымаць падтрымку з боку імператара. Аднак нямецкі імператар адмовіўся і Мешка быў вымушаны бегчы ў Чэхію. Безпрым амаль без перашкод заняў польскі сталец.
Рэстаўрацыя
У 1032 годзе Мешка пры падтрымцы чэшскага войска здолеў вярнуць сабе пасаду караля Польшчы. Тым ня менш ў 1033 годзе на мерзебургскім з’ездзе імператарскіх князёў Мешка быў вымушаны пацвердзіць адмову Польшчы ад прэтэнзіі на Лужыцы і Маравію. 10 мая быў забіты, відаць, змоўшчыкамі з ліку польскіх феадалаў. Яго смерць пацягнула перыяд хаосу і бязладдзя ў Польшчы.
Ежаў (гміна)
Е́жаў (Jeżów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бжэзінскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ежаве. Плошча гміны складае 64,09 км². Станам на 2007 год у гміне Ежаў пражывалі 3569 чалавек, шчыльнасць — 56 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
Забалотнэ (Крыжопільскі раён)
Забалотнэ (Заболо́тне) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Савецкая школа
«Савецкая школа» — педагагічны часопіс, заснаваны ў 1940 годзе.
Выдаваўся да 1960 года (з перапынкам 1945—1948 гады). Адзін з папярэднікаў часопіса «Народная асвета» (1924)
Адказным рэдактарам быў прызначаны вядомы вучоны-педагог, будучы намеснік наркама асветы БССР С. А. Умрэйка.
З трэцяга нумара часопіса з 1952 па 1959 год новым адказным рэдактарам стаў А. Ц. Васілеўскі.
Многія матэрыялы часопіса яшчэ і сёння не страцілі сваёй актуальнасці і каштоўнасці, метадычнай і навуковай значнасці. Гэтай высокай ацэнкі заслугоўваюць артыкулы М. Лявіцкага «Барацьба з фармалізмам — задача настаўніка савецкай школы», Д. Садоўскага «Аб эстэтычным выхаванні школьнікаў», выкладчыка фізікі СШ № 42 г. Мінска Я. Мельцэрзона, вучань якога Жарэс Алфёраў стаў лаурэатам Нобелеўскай прэміі, «Аб дэманстрацыях пры вывучэнні ўласцівасцей газаў», М. Дарафеенкі «Матэматычная культура вучняў сямігадовай школы», М. Гурскага «Культура мовы і выразнае чытанне ў школе», Ф. Кітуновіча «Сувязь тэорыі з практыкай пры вывучэнні фізікі ў сямігадовай школе», кандыдата педагагічных навук Н. Барысавай «Аб некаторых пытаннях актывізацыі навучання», А. Рымарава «Значэнне асабістых якасцей педагога ў справе навучання і выхавання вучняў», Я. Мараша «Аб навучанні перакладу з замежнай мовы», О. Вадэйкі «Змест і арганізацыя работы педсавета школы», І. Рыданавай «Аб індывідуальным падыходзе да вучняў пры апытанні», кандыдата педагагічных навук Т. Кароткінай «Работа класнага кіраўніка над павышэннем ведаў вучняў».
Гарэніцкае вадасховішча
Гарэ́ніцкае — вадасховішча ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, на рацэ Клява, за 5 км у напрамку на поўдзень ад горада Беразіно, паміж вёскамі Косаўка і Гарэнічы.
Выкарыстоўваецца ў мэтах арашэння, рыбагадоўлі і ў якасці зоны адпачынку.
Канстанцін Іванавіч Пуціла
Канстанцін Іванавіч Пуціла (нар., в. Барысаўка Мсціслаўскага раёна Магілёўскай вобласці) — беларускі дзяржаўны дзеяч, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (прамысловая цеплаэнергетыка), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве).
Генеральны дырэктар рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Магілёўэнерга».
Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Павел Паўлавіч Саковіч
Павел Паўлавіч Саковіч (, Орша −, Мінск) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і чыгуначніка. Пасля заканчэння сярэдняй школы працаваў на заводзе «Легмаш». У 1960 г. паступіў на гістарычны факультэт БДУ. У студэнцкія гады супрацоўнічаў з рэдакцыямі газет «Знамя юности» і «Чырвоная змена». Пасля вучобы працаваў у рэдакцыі аршанскай газеты «Ленінскі прызыў». Потым служыў у радах Савецкай Арміі. З 1969 па 1977 год — на партыйнай рабоце. Працаваў у Міністэрстве культуры БССР, Белсаўпрофе. Ужо ў даволі сталым узросце, у 1996 годзе, вярнуўся да журналісцкай і літаратурнай дзейнасці: быў загадчыкам аддзела часопіса «Полымя», потым перайшоў у «Вожык», дзе працаваў да пенсіі.
У перыядычным друку рэгулярна выступаў з гумарыстычна-сатырычнымі творамі. Памёр 18 ліпеня 2014 года.
Будаўнічы факультэт БНТУ
Будаўнічы факультэт БНТУ (БФ БНТУ) — адзін з факультэтаў Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта. Факультэт быў створаны разам з БНТУ ў 1920 годзе.
Склад факультэта
Факультэт мае ў сваім складзе наступныя кафедры:
IC 1133
IC 1133 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Змяя.
Санта-Марыя-Нуова
Санта-Марыя-Нуова (Santa Maria Nuova) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Анкона.
Насельніцтва складае 4156 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 230 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 60030. Тэлефонны код — 0731.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio di Padova.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Прыскы
Прыскы (При́ски) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радывыліўскай гарадской абшчыны.
Пірс Броснан
Пірс Брэндан Броснан (Pierce Brendan Brosnan; нар. 16 мая 1953, Дроэда, Ірландыя) — ірландскі акцёр і прадзюсар. Выканаўца ролі Джэймса Бонда ў чатырох фільмах гэтай серыі.
Залісся (Крыжопільскі раён)
Залісся (Залі́сся) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Пашыцы
Па́шыцы (, Пашицы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
Да 17 студзеня 1969 года вёска ўваходзіла ў склад Доўгаўскага сельсавета.
Леанід Яўсеевіч Дзягілеў
Леанід Яўсеевіч Дзягілеў (, Сасноўка, Віцебская вобласць) — беларускі мастак-графік, педагог Вышэйшай школы, мастацтвазнаўца, экспадызайнер. Аўтар артыкулаў па праблемах сінтэзу мастацтваў у архітэктуры, метадычных прац па мастацкай адукацыі.
Член Беларускага саюза мастакоў, Беларускага Саюза дызайнераў i Міжнароднай асацыяцыі дызайнераў, Беларускага Саюза літаратурна-мастацкіх крытыкаў, саветнік Беларускай акадэміі архітэктуры. Жыве і працуе ў Мінску.
Біяграфія
У 1958 годзе скончыў Віцебскае мастацка-графічнае педагагічнае вучылішча, дзе яго настаўнікам быў вядомы беларускі мастак Валянцін Дзежыц. Займаўся праектаваннем інтэр’ераў, афармленнем Мемарыяльнага музея Міная Шмырова, Дома культуры ў Расонах.
Пасля службы ў Савецкай Арміі паступіў вучыцца ў Ленінградскае вышэйшае мастацка-прамысловае вучылішча імя В. Мухінай, дзе паглыбіў веды па інтэр’еры і абсталяванні ў настаўніка Васіля Пятрова. У 1982 годзе скончыў аспірантуру пры Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Акадэміі навук Беларусі па спецыяльнасці «Гісторыя мастацтваў», якая і стала яго асноўнай спецыялізацыяй. З 1984 года выкладаў у Беларускам дзяржаўнам тэатральна-мастацкам інстытуце — быў прарэктарам па навуковай працы, прафесарам кафедры, дацэнтам.
Узначальвае кафедру дызайна ў Інстытуце сучасных ведаў імя А. М. Шырокава, дзе навучаюцца студэнты па двух кірунках: дызайн прадметна-прасторавага асяроддзя і дызайн віртуальнага асяроддзя. Вучнямі Леаніда Дзягілева з’яўляюцца многія вядучыя мастакі і дызайнеры Беларусі.
Намаганнямі Леаніда Дзягілева у Беларусі была пашырана сетка сярэдніх мастацкіх вучэбных устаноў у кожнай галіне, створана Мінская гімназія-каледж мастацтваў на базе сярэдняй школы з мастацкім ухілам. Працуючы дырэктарам Дырэкцыі мастацкіх выставак Міністэрства культуры Беларусі, арганізаваў звыш сотні перасоўных выставак беларускіх мастакоў. На аснове фондаў жывапісных, скульптурных, графічных работ і твораў дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва быў створаны Музей сучаснага выяўленчага мастацтва.
Творчасць
Працуе ў графіцы, у тэхніцы акварэлі. У 1985 годзе для рэспубліканскай выстаўкі, прысвечанай спорту напісаў партрэт «Чэмпіён Мікалай Грабнёў». Па выніках падарожжаў з’явіўся цыкл «Па Цюмені», дзе адлюстраваны жыццё і быт жыхароў Заходняй Сібіры. Напісаныя мастаком партрэты хантаў, якія адпачываюць у юртах, прывабліваюць сваёй арыгінальнасцю, непаўторнасцю выканання, рытмічнай пабудовай і фарбамі.
Дукаваныя працы
Падручнік «Проектирование интерьеров индивидуального жилого дома : учебное пособие для вузов» / Л. Е. Дягилев, В. Ф. Очайкин. — Минск : Современные знания, 2008. — 107 с. — ISBN 978-985-6885-10-8.
(208) Лакрымоза
(208) Лакрымоза (Lacrimosa) — даволі невялікі астэроід галоўнага пояса, прыналежны да астэроідаў спектральнага класа S і ўваходзіць у склад сямейства Караніды, з’яўляючыся адным з найбуйнейшых прадстаўнікоў дадзенага сямейства. Лічыцца, што Лакрымоза, як і астатнія члены сямейства, з’яўляецца фрагментам буйнейшага астэроіда, што распаўся ў выніку катастрафічнага сутыкнення з іншым астэроідам некалькі мільярдаў гадоў назад.
Астэроід быў адкрыты 21 кастрычніка 1879 года аўстрыйскім астраномам Іаганам Палізам у абсерваторыі горада Пула.
Аўтар
Аўтар — фізічная асоба, творчай працай якога створаны твор.
Аўтар (auctor) — творца ўсялякага літаратурнага, музыкальнага ці любога мастацкага твора і наогул ўсялякага твора розуму, увасобленага мастацтвам. Апроч гэтага, пад аўтарам разумеюць стваральніка чыста навуковых прац.
Гісторыя
Аўтарскае права звалася калісьці не зусім дакладна разумовай уласнасцю (proprieté d’intelligence), у Германіі імператарскім законам 11 чэрвеня 1870 г. гэтай уласнасці была прысвоена назва Urheberrecht.
У XX стагоддзі стала агульнапрызнаным паняцце інтэлектуальнай уласнасці.
Аўтарскі стыль
Кожны аўтар валодае сваім непаўторным аўтарскім стылем. Напрыклад, пры выданні класічных літаратурных твораў часта захоўваюць аўтарскія неалагізмы і нават відавочныя граматычныя і арфаграфічныя памылкі аўтара для максімальна поўнай перадачы аўтарскага стылю. Часам пасля яны нават становяцца новай літаратурнай нормай.
Чахоўскі
Чахоўскі — прозвішча.
Палогы-Вэргуны
Палогы-Вэргуны (Пологи-Вергуни) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Вікікнігі
Вікікнігі (Wikibooks) -- свабодныя падручнікі, якія працуюць на рухавічку MediaWiki. У падручнікаў ёсць падстаронкі. Таксама ў Вікікнігах ёсць кулінарная кніга.
Маёнтак
Маё́нтак (majątek) — агульная назва землеўладання з панскай гаспадаркай (жылыя і гаспадарчыя будынкі, прадпрыемствы і г.д.) у феадальным і капіталістычным грамадствах.
Маёнткі падзяляліся на дзяржаўныя, прыватнаўласніцкія і царкоўныя. Часта маёнткам называюць валоданне шляхты і заможных прадстаўнікоў іншых класаў да пачатку XX стагоддзя.
Старыкы (Радывыліўскі раён)
Старыкы (Старики́) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радывыліўскай гарадской абшчыны.
Зэлэнянка (Крыжопільскі раён)
Зэлэнянка (Зеленя́нка) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ежаў Судэцкі (гміна)
Е́жаў Судэ́цкі (Jeżów Sudecki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Еленягурскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ежаве Судэцкім. Плошча гміны складае 94,38 км². Станам на 2004 год у гміне Ежаў Судэцкі пражывалі 6162 чалавекі, шчыльнасць — 65,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Carcharodus alceae
Распаўсюджанне
Від распаўсюджаны ў Паўднёвай і Цэнтральнай Еўропе, Паўночнай Афрыцы (ад Марока на ўсход да Туніса і Лівіі), на Блізкім усходзе, у Малой Азіі, на Каўказе, у Закаўказзі, Сярэдняй і Цэнтральнай Азіі, заходніх Гімалаях і на поўдні Заходняй Сібіры. Існуюць ізаляваныя папуляцыі віду на Сінайскім паўвостраве і ў Емене (C. a. wissmanni).
Знешні выгляд
Даўжыня пярэдняга крыла 12-16 мм. Зверху пярэднія крылы карычневыя, з незразумелым малюнкам і шасцю-сям’ю дробнымі празрыстымі ўчасткамі; у самцоў пярэднія крылы знізу без пухнатага андраканіяльнага поля.
Экалогія
Сустрэць гэтых матылькоў можна на заліўных лугах, горных схілах з участкамі стэпавай расліннасці і зараснікамі кустоў, на ўзлесках лясоў і ў садах, дзе растуць мальвавыя.
Кармавымі раслінамі гусеніц з’яўляюцца, ,  (, ), ,  , ,. Матылі кормяцца на кветках раслін, такіх як.
Размнажэнне
Падчас шлюбнага палёту самец імкнецца размясціцца пад самкай. Самкі могуць адкладаць яйкі зверху і на адваротным баку ліста раслін з сямейства, на якіх вылупленыя з яек вусені будуць харчавацца. На ліст адкладаецца па адным яйку.
Развіццё вусеняў працякае ў хованках, якія яны згортваюць з ліста, змацоўваючы іх з дапамогай шаўкавіны. Пасля кожнай лінькі хованка будуецца нанова. Вусені зіму праводзяць у такіх самых згорнутых з лісця хованках.
Зарэчча (Драчкаўскі сельсавет)
Зарэ́чча (, Заречье) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Драчкаўскага сельсавета.
Да 16 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Пятровіцкага сельсавета.
Івашчанка
Івашчанка — прозвішча.
Палогы-Чабіткы
Палогы-Чабіткы (Пологи-Чобітки) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Ілліўка (Крыжопільскі раён)
Ілліўка (Іллі́вка) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Безпрым
Безпрым (Bezprym,  — ) — князь Польшчы з 1031 па 1032 г., сын Баляслава I Храбрага і Юдзіты Венгерскай.
Па дадзеных хронік, бацька жадаў каб ён стаў манахам, і дзеля гэтага ў 1001 годзе адправіў яго ў Італію, у горад Равену ў манастыр. Аднак манахам Безпрым не стаў. У 1025 годзе, пасля каранавання ягонага малодшага брата Мешка, разам з яшчэ адным братам Ота быў выгнаны з краіны, і знайшоў сабе прытулак у Кіяве.
У 1031 годзе ўсё ж такі вярнуўся на радзіму і стаў князем, дапамагаў яму ў гэтым кіеўскі князь Яраслаў Мудры. Аднак на наступны год быў забіты, пасля чаго пасаду зноў заняў ягоны брат Мешка.
IC 1134-1
IC 1134-1 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ілона Зянюк
Ілона Зянюк (нар. ) — беларуская футбалістка, паўабаронца. Выступала ў нацыянальнай зборнай Беларусі U-15, U-17 і U-19.
Клубная кар’ера
Футболам пачала займацца ў адной са спартовых школаў Ліды. У 15 гадоў яе ўзялі ў каманду «Вікторыя» (Воранава). Там яе заўважыў трэнер каманды «Ніва-Белкард» (Гродна) і паклікаў гуляць у дублёрскім складзе.
Падчас гульні ў Мінску на яе звярнуў увагу трэнер моладзевай зборнай U-15. Там яна прайшла адбор і пачала гуляць. Пазней трапіла ў U-17, потым у U-19. Паралельна выступала за «Белкард» — і вучылася ў політэхнічным каледжы.
У 18 гадоў яна пайшла з футболу праз доўгае аднаўленне пасля траўмы калена.
Рудзік
Рудзік — прозвішча.
Петрашкі
Петрашкі́ (, Петрашки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
Стаяніўка
Стаяніўка (Стояні́вка) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радывыліўскай гарадской абшчыны.
Кісныця
Кісныця (Кі́сниця) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Геаграфічная карта
Геаграфічная карта (мапа) — зменшаная абагульненая выява зямной паверхні на плоскасці, якая паказвае розныя аб'екты і з'явы, іх дынаміку і сувязь паміж імі ў залежнасці ад яе прызначэння. Аб'екты і з'явы могут быць фізіка-геаграфічнага і сацыяльна-эканамічнага характару. Да неад'емных асаблівасцей карт адносяцца:
Геаграфічную карту неабходна адрозніваць ад плана (які выконваецца без уліку крывізны зямной паверхні) і схемы (у якой не абавязкова захаваны масштаб).
Класіфікацыя карт
Геаграфічныя карты адрозніваюцца:
Картаграфія
Картаграфія — навука аб даследаванні, мадэляванні і адлюстраванні прасторавага размяшчэння, спалучэння і ўзаемасувязі аб’ектаў і з’яў прыроды і грамадства (геаграфічнай абалонкі Зямлі). У больш шырокай трактоўцы картаграфія ўключае тэхналогію і вытворчую дзейнасць.
Анамарфоза
Анамарфоза — графічная выява, вытворная ад геаграфічнай карты, маштаб аб'ектаў на якой прапарцыянальны значэнню іх характарыстык. Напрыклад, анамарфоза краін свету, створаная на аснове колькасці насельніцтва, ўяўляе сабой карту свету, на якой памер краін зменены так, каб быць прапарцыянальным колькасці іх насельніцтва. Анамарфозы зрэдку выкарыстоўваюцца ў сацыяльна-геаграфічных даследаваннях.
Палогы-Янэнкы
Палогы-Янэнкы (Пологи-Яненки) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Lampropeltis nigra
Lampropeltis nigra — неядавітая змяя сямейства.
Апісанне
Агульная даўжыня дасягае 1,4 м. Звычайна даўжыня каля 1 м. Афарбоўка спіны чорная. На асноўным тоне могуць размяшчацца тонкія светлыя папярочныя палоскі або плямы. Жывот афарбаваны ў чорны і белы колеры, якія звычайна прысутнічаюць прыкладна ў роўных прапорцыях.
Гэта яйцакладная змяя. Самка адкладае да 23 яек.
Ядлова (гміна)
Ядло́ва (Jodłowa) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Дэмбіцкага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ядлове. Плошча гміны складае 59,86 км². Станам на 2012 год у гміне Ядлова пражывалі 5453 чалавекі, шчыльнасць — 91 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 7 салецтваў.
Зяновец
Зяно́вец (Cytisus) — род кветкавых раслін сямейства.
Арэал і экалогія
Пашыраны ва ўмераных абласцях Еўропы (пераважна ў Міжземнамор’і), у Заходняй Азіі і Паўночна-Заходняй Афрыцы. На тэрыторыі Беларусі ў цэнтральных і ўсходніх раёнах Палесся часцей трапляецца, у заходняй —. Растуць у хваёвых лясах, на ўзлесках, пясчаных месцах.
Гаспадарчае значэнне
Лекавыя, меданосныя, фарбавальныя і дэкаратыўныя расліны. Існуюць ядавітыя віды.
Віды
Род налічвае каля 40 відаў (73 віды). Сярод іх:
Казын (Радывыліўскі раён)
Казын (Кози́н) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Казынскай вясковай абшчыны.
(209) Дыдона
(209) Дыдона — даволі буйны астэроід галоўнага пояса, прыналежны да цёмных астэроідаў спектральнага класа C. Ён быў выяўлены 22 кастрычніка 1879 года германа-амерыканскім астраномам К. Г. Ф. Петэрсам у Клінтане, ЗША і названы ў гонар міфічнай карфагенскай каралевы Дыдоны.
Ірына Георгіеўна Пятрова
Ірына Георгіеўна Пятрова (нар., г. п. Глуск Магілёўскай вобласці) — беларускі ўрач, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
IC 1134-2
IC 1134-2 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Змяя.
Ірына Георгіеўна Пятрова
Біяграфія
Працавала ўрачом-інтэрнам Бабруйскай гарадской бальніцы хуткай медыцынскай дапамогі, урачом-стажорам-тэрапеўтам участковым, урачом-тэрапеўтам участковым, урачом-тэрапеўтам участковым тэрытарыяльнага тэрапеўтычнага ўчастка, намеснікам галоўнага ўрача па медыцынскай рэабілітацыі і экспертызе Глускай цэнтральнай раённай бальніцы, выконваючым абавязкі галоўнага ўрача ўстановы аховы здароўя «Глуская цэнтральная раённая бальніца імя Заслужанага ўрача БССР А. С. Сямёнава».
Галоўны ўрач установы аховы здароўя «Глуская цэнтральная раённая бальніца імя Заслужанага ўрача БССР А. С. Сямёнава».
Выбіралася дэпутатам Глускага раённага Савета дэпутатаў 27-га склікання, членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Княжа Крыныця (Крыжопільскі раён)
Княжа Крыныця (Княжа Криниця) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Анексія
Ане́ксія (ад ad і nexus — да і злучэнне) — афіцыйнае далучэнне дзяржавай усёй ці часткі тэрыторыі іншай дзяржавы ў аднабаковым парадку. Па міжнароднаму праву анексія — адзін з відаў агрэсіі і ў наш час цягне міжнародна-прававую адказнасць.
Як адзначае Ленін, у паняцце анексіі ўваходзяць звычайна 1) паняцце гвалту (гвалтоўнае далучэнне); 2) паняцце чужанацыянальнага прыгнёту (далучэнне «чужой» вобласці і т.п.) і — часам — 3) паняцце парушэння status quo.
Анексію варта адрозніваць ад акупацыі, якая не цягне за сабой змены юрыдычнай прыналежнасці тэрыторыі. Так, напрыклад, Боснія і Герцагавіна, якая знаходзілася пад акупацыяй Аўстра-Венгрыі з 1878 года, была анексавана ёю толькі ў 1908 годзе, а да таго лічылася фармальна тэрыторыяй Асманскай імперыі.
У XX стагоддзі ў сувязі з развіццём міжнароднага права анексія часцей за ўсё мае форму не аднабаковага абвяшчэння далучэння тэрыторыі, а паступовага ўключэння рэгіёну ў сферу ўплыву дзяржавы, акупацыю, фармаванне часовага ўраду і правядзенне плебісцыту, пасля якога аб'яўляецца пра рэалізацыю права нацыі на самавызначэнне ў рамках уключэння тэрыторыі ў склад агрэсара (Рэспубліка Гаваі ў 1898, Заходняя Беларусь у 1939, Рэспубліка Кувейт у 1990).
Хенатэка зеленаватая
Хенатэка зеленаватая ці Хенатэка картузіянская (Chaenotheca chlorella) — від грыбоў рода Хенатэка сямейства Coniocybaceae.
Апісанне
Слаявішча парашкападобнае. Апатэцыі на чорных ці карычнявата-чорных ножках (даўжынёй 0,8-1,0 мм і таўшчынёй 0,09 мм), пакрытых густым бледна-залацістым або зелянява-жоўтым налётам. Галоўкі чорныя, круглыя, з залаціста-зялёным налётам, дыяметрам 0,2 мм.
Арэал
Сярэдняя і Атлантычная Еўропа, Амерыка, Новая Зямля і Аўстралія. У Беларусі сустракаецца ў Брэсцкай (Камянецкі, Пінскі і Пружанскі раёны), Віцебскай (Расонскі і Лепельскі раёны), Гомельскай (Жыткавіцкі і Нараўлянскі р-ны), Гродзенскай (Свіслацкі раён) і Мінскай (Мядзельскі раён) Абласцях.
Макеевіцкі сельсавет
Маке́евіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Макеевічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Мілаславіцкага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Клімавіцкага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Клімавіцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 11 красавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Мілаславіцкага сельсавета.
Марцін Акімавіч Сурын
Марцін Акімавіч Су́рын (, вёска Руднае, Чашніцкі раён, Віцебская вобласць — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (24.03.1945).
Біяграфія
М. А. Сурын нарадзіўся ў вёсцы руднае (зараз у Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці). Працаваў у калгасе. На фронце з ліпеня 1941 г. Удзельнік баёў у Літве і Усходняй Прусіі. Вызначыўся пры вызваленні Літвы пры фарсіраванні рэк Нёман і Шашупэ. Званне Героя Савецкага Саюза атрымаў у 1945 г. З 9 жніўня па 2 верасня 1945 года на 1-м Далекаўсходнім фронце, удзельнічаў у Харбіна-Гірынскай наступальнай аперацыі.
Пасля вайны жыў у вёсцы Каўпыніца, працаваў у калгасе «Камунар» у Крупскім раёне. Памёр 24 красавіка 1963 г. Пахаваны ў аграгарадку Нача.
Ян Зноска
Ян Зноска (, Гродзенскі павет — ) — навуковец-эканаміст, палітэканом.
Біяграфія
Нарадзіўся ў шляхецкай сям'і. Вучыўся ў Галоўнай школе Вялікага княства Літоўскага (і далей у Віленскім універсітэце) у Т. Гусаржэўскага, М. Вольскага, Ж. Жылібера, Г. Страйноўскага, слухаў лекцыі Г. Форстэра. Скончыў універсітэт і быў прызначаны ад'юнктам філасофіі, потым выкладчыкам палітэканоміі. Быў адным з першых, хто ў пачатку XIX ст. пачаў выкладаць філасофію ў Віленскім універсітэце, пасля адмены гэтага прадмета ў Галоўнай школе. Зрабіў поўны пераклад «Логікі» Э. Б. Кандзільяка на польскую мову, са сваёй прадмовай, каментарыямі і адаптацыяй для выкарыстання як падручніка.
Творчая эвалюцыя Я. Зноскі ішла ад філасофіі да палітычнай эканоміі. З 1808 года, па накіраванні рэктара Я. Снядэцкага, на працягу двух гадоў удасканальваў веды палітэканоміі ў Парыжы, бо ў Віленскім універсітэце планавалі стварыць адпаведную кафедру. Я. Зноска праводзіў галоўную працу па распрацоўцы курса кафедры, гэты курс пад назвай «Навука эканоміі палітычнай» быў выдадзены на польскай мове ў Вільні (1811) як падручнік па палітычнай эканоміі. Пазней Ян Зноска выдаў «Даследаванне пра палітычную эканомію, яе гісторыю і сістэмы» (1816). З 1810 года — прафесар, на працягу 12 гадоў выкладаў палітэканомію, якая ў гэты перыяд была яго адзінай спецыялізацыяй. У 1810—1824 гадах загадваў кафедрай палітычнай эканоміі. Пасля абрання ў 1827 годзе Я. Зноскі дэканам, яго месца на кафедры заняў Ян Вашкевіч.
Таксама, значная заслуга Я. Зноскі ў падрыхтоўцы да друку перакладу Статута ВКЛ 1588 году на рускую мову, з 1822 года ён узначальваў камітэт падрыхтоўкі аўтэнтычнага тэксту і перакладу Статута на рускую мову.
«Навука палітычная эканомія»
Падручнік Я. Зноска ў цэлым уяўляў сабою кароткі канспект асноўнай працы А. Сміта «Багацце народаў». Аднак у сваім выкладанні Я. Зноска не засяроджваў увагу выключна на поглядах А. Сміта, а асвятляў працы і іншых эканамістаў. Яго курс падзяляўся на тры часткі: папулярная палітычная эканомія (тут, па яго ўласным прызнанні, даваліся агульнапрызнаныя асновы палітычнай эканоміі), навука пра грамадскія прыбыткі на аснове выдадзенага ім кароткага выкладу агульнай тэорыі А. Сміта з дадаткам новых палажэнняў, і ўрэшце, навука пра гандаль на аснове прац іншых эканамістаў.
Прытча пра чалавека, які просіць хлеба ў поўнач
Прытча пра чалавека, які просіць хлеба ў поўнач, або прытча пра навязлівага суседа — адна з прытчаў Ісуса Хрыста. Апавяданне пра прытчу размешчана ў Евангеллі паводле Лукі 11:5-8. Згодна прытчы мужчына, які разам з сям'ёй ужо лёг спаць, у рэшце рэшт згаджаецца дапамагчы свайму суседу з-за яго настойлівых патрабаванняў, а не таму, што яны добрыя сябры, нягледзячы на позні час і нязручнасці гэтага.
Гэтая прытча дэманструе неабходнасць настойліва маліцца, не адчайваючыся, што няма станоўчага адказу. Прытча падобна на прытчу пра няправеднага суддзю і адлюстравана некалькімі мастакамі, у тым ліку Уільямам Холманам Хантам, выява якога знаходзіцца ў Нацыянальнай галерэі Вікторыі, Аўстралія.
Ян Зноска
Ацэнкі
У цэлым Я. Зноска аддаваў перавагу поглядам А. Сміта, у прыватнасці адстойваў ідэі свабоднай канкурэнцыі, прыватнага прадпрымальніцтва і ініцыятывы. Аднак па некаторых пытаннях, напрыклад, у трактаванні крыніц нацыянальнага багацця, не ва ўсім быў згодзен з А. Смітам і даваў уласныя тлумачэнні, магчыма, кіруючыся тэндэнцыйным каментарыем прафесара Гётынгенскага ўніверсітэта Сарторыуса.
Прытча пра чалавека, які просіць хлеба ў поўнач
Біблейскае апавяданне
У прытчы апісана сцэна звычайнай сялянскай хаты таго часу, калі на ноч уся сям'я збіралася ў адзіным пакоі і спала разам на цыноўцы на падлозе. У той жа час падарожнік падарожнічае вечарам, каб пазбегнуць дзённай спёкі. Прытча паказвае сітуацыю, калі з аднаго боку мужчына павінен дапамагчы свайму суседу не толькі з-за сяброўства, але і з-за таго, што нормы таго часу патрабавалі таго. Але з другога боку, каб аказаць дапамогу, ён павінен быў устаць, запаліць святло, разварушыць усю сваю сям'ю, каб вынесці хлеба. У рэшце рэшт, настойлівасць сябра перамагае, і сусед, які амаль ужо заснуў, выносіць хлеб з-за працяглых просьбаў.
Гэтая прытча з'яўляецца ў Евангеллі ад Лукі адразу пасля таго як Ісус вучыць малітве Гасподняй, і, такім чынам, можа разглядацца як працяг навучання вучняў, як трэба маліцца.
Сасаферата
Сасаферата (Sassoferrato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Анкона.
Насельніцтва складае 7746 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 57 чал./км². Займае плошчу 135 км². Паштовы індэкс — 60041. Тэлефонны код — 0732.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Beato Ugo degli Atti.
Картаграма
Картаграма — геаграфічная карта, якая паказвае сярэдняе значэнне характэрыстыкі якога-небудзь аб’екта ці з’явы па адзінках тэрытарыяльнага падзелу, напрыклад, шчыльнасці насельніцтва па абласцях, разаранасць тэрыторый, ВУП на душу насельніцтва і г. д. Часцей за ўсё змест картаграмы складаецца спосабам колькаснага фону — калі інтэнсіўнасць якога-небудзь колеру залежыць ад велічыні характэрыстыкі.
Світанак (Пэрэяслаў-Хмэльныцкі раён)
Світанак (Світа́нок) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Шадурскі
Шадурскі — прозвішча.
Паленке
Паленке (Palenque, мая Лакам-ха) — умоўная назва астаткаў вялікага маянскага горада на паўночным усходзе мексіканскага штата Ч'япас — палітычнага і культурнага цэнтра мая ў III—VIII стст. Сталіца Баакульскага царства. Захаваліся: рэшткі палаца (плошчай 92 x 68 м) — група будынкаў, размешчаных каля двух вялікіх і двух малых двароў, квадратная ў плане вежа; «Храм Сонца», «Храм Крыжа», «Храм надпісаў» (у тоўшчы яго піраміды ў 1952 годзе знойдзена памяшканне з ложным скляпеннем, барэльефамі на сценах і саркафагам у цэнтры — відавочна, грабніца кіраўніка). Усе будынкі багата ўпрыгожаны рэльефамі з грука. Паленке загінуў, верагодна, у выніку нашэсця плямёнаў з узбярэжжа Мексіканскага заліва ў IX ст. Руіны вядомы з XVIII ст. і неадначасова даследваліся (у прыватнасці, мексіканскімі археолагамі ў 1949-68 гг.).
Лозі (мова)
Лозі, або ротсэ (саманазвы: silozi, serotze) — мова групы банту, распаўсюджаная на поўначы Паўднёвай Афрыкі, пераважна ў Замбіі, Батсване, Анголе, Намібія і Зімбабвэ. Родная мова народа лозі.
Мае рэгіянальны афіцыйны характар у Замбіі і Намібіі.
Гісторыя
Мова лозі паходзіць ад дыялекта калола старажытнай мовы сесута. Калола заваявалі ў 1845 - 1864 гг. паўднёвы захад сучаснай Замбіі і рэгіён Капрывы. Нават пасля ўзнаўлення дзяржавы лозі ў другой палове XIX ст. яна з'яўлялася прыдворнай гаворкай.
У 1878 - 1885 гг. у дзяржаве лозі былі заснаваны рэлігійныя цэнтры французскіх місіянераў, якія для распаўсюджвання каталіцызму, карысталіся дапамогай хрысціян-басута. Дзякуючы гэтаму адзіная мова пашыралася сярод простых лозі праз сетку касцёлаў і хрысціянскіх школ.
Пісьмо
Першыя запісы на мове лозі з'явіліся ў XIX ст. У 1977 г. у Замбіі адбылася стандартызацыя пісьмовай мовы. Сучасны алфавіт лозі складзены на аснове лацінкі, уключае 26 літар.
Васіль Уладзіміравіч Паўлаў
Васіль Уладзіміравіч Паўлаў (31 снежня 1914, г. п. Манастыршчына, Смаленская вобласць — ?) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Магілёўскай і Гомельскай абласцях.
Біяграфія
З 1932 года на педагагічнай рабоце. Член КПСС з 1939 года. Скончыў Магілёўскі педагагічны інстытут (1939). Са жніўня 1941 года на падпольнай рабоце ў Рагачоўскім раёне. У партызанах з верасня 1942 года: радавы, з лютага 1943 года — камісар атрада, у ліпені 1943 — сакавіку 1944 гадоў — камісар 8-й Рагачоўскай партызанскай брыгады, у маі — чэрвені 1944 года — 255-га партызанскага палка, адначасова член Рагачоўскага падпольнага РК КП(б)Б. У 1944—1975 гадах — на партыйнай і педагагічнай рабоце.
Карачоўка
Карачо́ўка — ручай у Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Дзятлаўка (басейн Нёмана). Даўжыня 6,5 км. Пачынаецца на ўсход ад вёскі Міклашы, упадае ў Дзятлаўку за 1 км на поўнач ад вёскі Курпешы. Каналізаваны на працягу 3 км ад вусця ўверх.
Прэціма
Прэ́ціма (, Претима) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
Да 17 студзеня 1969 года вёска ўваходзіла ў склад Доўгаўскага сельсавета.
Віктар Іванавіч Дарашкевіч
Біяграфія
У 1956 годзе вучыўся ў Кірпічоўскай пачатковай школе, потым у Шчанецкай сямігодцы, а 9-10 класы закончыў у Астрынскай СШ.
Скончыў філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1971 годзе з адзнакай. З 1971 па 1974 год вывучаў класічную філалогію ў аспірантуры Вільнюскага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 1974 года працаваў у Інстытуце літаратуры АН Беларусі.
У 1977 годзе ў Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы абараніў дысертацыю на сашукальніцтва навуковай ступені кандыдата філалагічных навук (шыфр спецыяльнасці 10.01.03 — «Літаратура народаў краін замежжа»).
Навуковая дзейнасць
У канцы 70-х — пачатку 80-х гг. быў вучоным сакратаром Савета па каардынацыі навуковай дзейнасці пры прэзідыуме АН БССР. Склаў першасны праект так званай «скарынаўскай праграмы», да выканання якой пазней далучыліся многія вучоныя Беларусі. В. Дарашкевіч выявіў сямнаццаць лацінамоўных дакументаў, што мелі дачыненне да жыцця ўсходнеславянскага першадрукара Францыска Скарыны, і выдаў іх у супрацоўніцтве з Алесем Жлуткам і Лідзіяй Ляхавай. Выхад з друку ў 1979 г. манаграфіі В. Дарашкевіча «Новалацінская паэзія Беларусі і Літвы: першая палова XVI стагоддзя» стаўся знамянальнай падзеяй у навуковым жыцці Беларусі." [9, с.163]
У гэтай манаграфія навуковец значную ўвагу надае характарыстыцы творчай дзейнасці Францыска Скарыны, паказу яго ролі ў развіцці ўсходнеславянскага кнігадрукавання і славянскіх літаратур, тыпалагічнаму супастаўленню рэнесансава-гуманістычнага светапогляду ў творчасці Ф.Скарыны і паэтаў- лаціністаў Беларусі 16 стагоддзя. Віктар Дарашкевіч аргументавана выказаў думку, што Ян Вісліцкі аўтар паэмы «Пруская вайна» (1516 г.)  — выхадзец з Беларусі: месцам яго нараджэння вучоны лічыў мястэчка з адпаведнай назвай паміж Клецкам і Пінскам. І такіх адкрыццяў было шмат. [8,с.4]
У гэтым жа годзе друкуецца артыкул «Францыск Скарына і Мікола Гусоўскі». [5,с.8] У ім, а таксама ў пасляслоўі «Паэма жыцця» да выдання «Песні пра зубра» М.Гусоўскага (1981) было разгледжана пытанне вытокаў і асаблівага светапогляду Ф.Скарыны і М.Гусоўскага  як гуманістаў. [13,с.140]
У трохмоўным выданні «Песні пра зубра» Міколы Гусоўскага В. Дарашкевіч змясціў праграмны артыкул, у якім лацінская пісьмовасць і лацінамоўная літаратура ў гісторыі Беларусі разглядаліся як арганічная частка нацыянальнай культуры. Лацінамоўная  літаратура  прысвечана пераважна творчасці Мікалая Гусоўскага, прынамсі, тут вучоны ўпершыню згадаў імёны Яна Радвана, Францішка Градоўскага, Гальяша Пельгрымоўскага, Міхала (Міхалона) Ліцвіна, Мікалая Кміціча і іншых лацінамоўных аўтараў, даўшы своеасаблівыя арыенціры новым пакаленням даследчыкаў. [ 9,с.169]  (Дадатак 3)
Дарэчы, іменна Віктарам Іванавічам была праведзена вялікая работа па падрыхтоўцы да друку самой паэмы «Песня пра зубра» і каментарыяў да яе. Практычна, дзякуючы яму паэма ўбачыла свет. Цікава ведаць, што   не так даўно было здзейснена эксклюзіўнае выданне іменна гэтай кнігі М. Гусоўскага «Песня пра зубра», якую рыхтаваў Віктар Іванавіч, з яго каментарыямі. Аб гэтым паведамілі яго сям’і супрацоўнікі Нацыянальнай акадэміі навук. Кніга выйшла ў Італіі тыражом 1000 экзэмпляраў. Над кнігай працавалі два гады. Акрамя таго, у Беларусі рыхтуецца выданне асобнай кнігай на трох мовах каментарыяў Дарашкевіча В. І. да паэмы «Песня пра зубра» М.Гусоўскага. Усё гэта сведчанне павагі да навуковых пошукаў нашага земляка і сцверджанне сучаснасці яго работы. [14, с.5]
Не менш значнымі былі і іншыя яго дасягненні. Дарашкевіч В. І. быў не толькі выдатны мовазнавец, гісторык, даследчык, але меў і талент паэта, што стала зразумела пасля перакладу «Слова аб палку Ігаравым». Вось словы вядомага рускага паэта, крытыка Ігара Шклярэўскага ў адным з артыкулаў: «Вы, дарэчы, забыліся назваць яшчэ аднаго беларускага перакладчыка „Слова…“. Гэта Віктар Дарашкевіч. Я нічога пра яго не ведаю. Дык вось, пераклад Дарашкевіча, на маю думку, самы дакладны. Хоць у ім няма той паэтычнай вытанчанасці, якая, несумненна, ёсць у перакладзе Барадуліна. Дарашкевіч адчуў рытмы „Слова…“ і пайшоў услед за імі. А гэта вельмі важна, таму што сіла „Слова…“ ў ягоных рытмах. Як яны змяняюцца, як іх цяжка часам злучыць, захоўваючы дакладнасць! Вы сабе нават не ўяўляеце…
Пераклад Віктара Дарашкевіча конгеніяльны, бо ён паўтарыў фігуры мовы, ён захаваў зменную рытміку. Гэты пераклад, я думаю, у Беларусі яшчэ належна не ацэнены. А калі „Слова пра паход Ігара“ выходзіла ў Маскве на трох мовах — па-руску, па-ўкраінску і па-беларуску, — я выбраў сярод украінскіх пераклад Максіма Рыльскага, а сярод беларускіх — якраз пераклад Дарашкевіча.» [6,с.24]
Менавіта   Віктар Іванавіч Дарашкевіч упершыню паставіў пытанне аб тыпалагічнай блізкасці старабеларускай мовы і мовы «Слова аб палку Ігаравым» і выказаў ідэю, што аўтарам гэтага твора быў хтосьці з Полацкага княства. [4,с.76—84]
Звярнуў на сябе ўвагу навуковага свету і артыкул  «Станаўленне беларускай літаратуры эпохі Адраджэння і традыцыі Кіеўскай Русі». У ім была паказана асноватворная роля старажытных рускіх традыцый у фарміраванні беларускай літаратуры 14-16 стагоддзяў,  у тым ліку і творчасць Ф.Скарыны.
Віктар Дарашкевіч быў навуковым кансультантам энцыклапедычнага даведніка «Францыск Скарына і яго час» (1988), а таксама аўтарам некалькіх артыкулаў для  гэтага даведніка (пра М. Гусоўскага і інш.). Ім быў падрыхтаваны зборнік дакументаў і матэрыялаў пра Скарыну і яго родны, які быў выдадзены асобнай кнігай і таксама ўвайшоў  ў энцыклапедычны даведнік «Францыск Скарына і яго час».
Прызнаннем заслуг Віктара Іванавіча ў гісторыі літаратуры трэба лічыць і запрашэнне яго да ўдзелу ў Скарынаўскіх чытаннях у Мінску і Фёдараўскіх чытаннях у Расіі.
Скарынаўскія чытанні — гэта навуковая канферэнцыя, прысвечаная праблемам скарыназнаўства. Адбывалася яна 30-31 кастрычніка 1986 года ў Цэнтральнай навуковай бібліятэцы імя Я.Коласа АН БССР. Склад удзельнікаў яе вельмі прадстаўнічы, але сярод шэрагу дакладчыкаў не згубіўся даклад нашага земляка В. І. Дарашкевіча «Дакументы пра Скарыну: гісторыя іх адкрыцця, публікацый, інтэрпрэтацый, новыя знаходкі». Даклад увайшоў і  ў Зборнік навуковых прац канферэнцыі.
Фёдараўскія чытанні ў 1977 годзе  былі прысвечаны Францыску Скарыне. Віктар Дарашкевіч выступаў з дакладам «Сувязі Ф.Скарыны з М.Гусоўскім». На аснове матэрыялаў сесіі быў выдадзены штогоднік навуковых прац «Фёдоровские чтения», куды ўвайшоў і даклад беларускага навукоўцы.
Віктара Іванавіча ведаюць і за межамі краіны, ён актыўна публікаваўся ў англамоўных выданнях ЮНЕСКА, Польшчы, Чэхіі і іншых краінах.
Зразумела, працы гэтыя вядомы больш спецыялістам,  а вось энцыклапедычны даведнік «Францыск Скарына і яго час», ці каментарыі да «Песні пра зубра» М.Гусоўскага даступны кожнаму чытачу бібліятэкі. [15,с.564 — 582]
З 1982 года Віктар Іванавіч Дарашкевіч зноў працуе ў Інстытуце літаратуры АН Беларусі. Увесь свой час аддае ён вывучэнню спадчыны Францыска Скарыны і М. Гусоўскага. Ён прызнаны аўтарытэт у гэтых пытаннях, многа працуе і перспектывы ў яго вялікія. Найбольш важкі доказ гэтаму — прысуджэнне Віктару Іванавічу ў 1994 годзе Дзяржаўнай прэміі РБ. Яе атрымаў калектыў, які працаваў над выданнем даведніка «Францыск Скарына і яго час», і Віктар Іванавіч у тым ліку. [15,с.426]
Вядомы навуковец з добрымі перспектывамі, гонар сям’і і землякоў, аўтар многіх работ і артыкулаў, прызнаных і ацэненых навуковым светам — што яшчэ трэба для шчасця?! Ён любіў сваю працу і шчыра радаваўся нават самым маленькім публікацыям у перыядычным друку. Заўсёды телефанаваў сястры: «Ты там паглядзі, пачытай, было надрукавана…» Шчаслівы, адданы сваёй справе чалавек… Віктар Іванавіч будуе планы на будучыню, збіраецца пісаць доктарскую работу.
Але лёс унёс у жыццё свае карэктывы. Прыйшла хвароба. Страшная, невылечная. Ён змагаўся, як мог. Працаваў увесь час, нават тады, калі прыступы сталі ўжо даволі частымі і невыноснымі. У бальніцу прасіў прывозіць кнігі, пісаў артыкулы і адпраўляў іх у Нацыянальную акадэмію навук. Апошнія гады свайго жыцця Віктар Іванавіч правёў у роднай вёсцы, якую ён так любіў, у доме старэйшай сястры Марыі, якая заўсёды была побач, гатовая прыйсці на дапамогу. Хвароба не давала яму адпачынку, з кожным годам і нават месяцам станавілася ўсё горш…
Смерць Віктара Іванавіча была трагічнай, ён загінуў у агні ў час пажару ў бальніцы 12 кастрычніка 2003 года.
Пахаваны Віктар Іванавіч Дарашкевіч (згодна з яго пажаданнямі) на вясковых могілках на ўскрайку свайго роднага Сасновага Бору, там, дзе, мабыць, ён быў найбольш шчаслівы.
Такім чынам, на аснове праведзеных даследаванняў становіцца зразумела, што Віктар Іванавіч Дарашкевіч унёс вялікі ўклад у развіццё навукі. Ён з’яўляецца адным з першапраходцаў ў вывучэнні лацінамоўнай і стражытнарускай літаратуры, яго гіпотэзы і адкрыцці з’яўляюцца падставай для даследаванняў іншых вучоных і сведчаць аб багатай спадчыне, якая дасталася нам ад продкаў. Яго ўклад высока ацэнены нашай дзяржавай і навукоўцамі не толькі ў нашай краіне, але і за яе межамі.
Заямнае (Смалявіцкі раён)
Зая́мнае (, Заямное) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Драчкаўскага сельсавета.
Да 16 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Пятровіцкага сельсавета.
Бэрэзыны
Бэрэзыны (Березини́) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Казынскай вясковай абшчыны.
1655 год у гісторыі астраноміі
1655 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Зяновец рускі
Зяновец рускі, Заноўнік, Зяновіц , Зяновец Ліндэмана (Chamaecýtisus ruthénicus) — адзін з відаў роду. Раней уключаўся ў род.
Батанічнае апісанне
Лістападны куст вышынёй да 1,5—2 м. Парасткі з шаўкавістай бялёса-шэрай апушанкай з кароткімі прыціснутымі валасінкамі. Лісце трайчастае, дробнае, да 2 см, ланцэтна-эліптычнае, у пачатку клінаватае, на вяршыні акругленае і з шыпікам, зверху шэра-зялёнае, знізу густаваласістае. Кветкі па 3—5 у пазухах лісця, утвараюць малакветкавае коласападобнае-гронкападобнае суквецце. Чашачка трубчастая, валасістая, даўжынёй 10—15 мм. Квітнеюць у маі — ліпені на працягу 25 дзён, часам квітнеюць паўторна ў жніўні — верасні.
Стракава
Стракава (Строкова́) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
De jure
Дэ-юрэ (de jure, у класічнай лаціне. de iure, літаральна — «заснавана на законнасці», «юрыдычна») — лацінскі выраз. Звычайна выкарыстоўваецца як антонім да лацінскага тэрміна дэ-факта.
Тэрміны «дэ-юрэ» і «дэ-факта» выкарыстоўваюцца замест «у прынцыпе» і «на практыцы» адпаведна, пры апісанні палітычнай сітуацыі. Правіла можа існаваць дэ-факта, напрыклад, калі людзі падпарадкоўваюцца дасягнутай дамове ў адсутнасці законаў, якія абавязваюць іх гэта рабіць. Існуе таксама працэс скасавання састарэлага закона (desuetude), ужывальны, калі практыка, якая дзейнічае дэ-факта, замяняе прыняты дэ-юрэ закон. З іншага боку, практыка можа існаваць дэ-юрэ і пры гэтым не прызнавацца грамадзянамі прававой прасторы краіны.
Лацінскі выраз не варта блытаць з французскім du jour, якое азначае «гэтага дня» (напрыклад, «soupe du jour» — «суп дня»).
Уладзіміраўка (Мікалаеўскі сельсавет)
Уладзі́міраўка (, Владимировка) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаеўскага сельсавета.
Юхавічы (Расонскі раён)
Праз вёску працякае рака Нішча. На поўнач ад Юхавіч знаходзіцца возера Глыбокае. На паўночны захад ад Юхавіч цягнецца балота Вялікі Мох.
Рэспубліканскай аўтамабільнай дарогай вёска звязана з аграгарадком Клясціцы, іншыя дарогі звязваюць Юхавічы з вёскай Далосцы Себежскага раёна Пскоўскай вобласці, вёскай Глаты, вёскай Хаданы, хутарам Красны Бор.
У вёсцы знаходзіцца сядзіба Юхавіцкага лясніцтва, да яе прылягае тэрыторыя невялікага дэндрарыя.
Гісторыя
З 1776 г. па 1796 г. і з 1802 г. па 1923 г. мястэчка Юхавічы ўваходзіла у склад Дрысенскага павета, з'яўлялася цэнтрам Юхавіцкай воласці. 15 лютага 1923 г. мястэчка было перададзена ў Полацкі павет. 17 ліпеня 1924 г. увайшло ў склад утворанага Расонскага раёна Полацкай акругі.
Галерэя Ў
Галерэя сучаснага мастацтва «Ў» — гэта мастацкая галерэя сучаснага мастацтва ў Мінску.
Галерэя размяшчаецца на вуліцы Кастрычніцкая, 19.
Назва галерэі
Назву галерэя атрымала ад літары «Ў», якая значна адрознівае беларускую мову ад іншых моў усходнеславянскай групы.