cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касцёл Адведзін Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Гудагай)
Пабудаваны ў 1764 г. пры кляштары кармелітаў (не збярогся) у стылі барока.
Архітэктура
Асноўны прамавугольны ў плане зруб накрыты агульным дахам з пластычна выгнутымі вальмамі над пяціграннай апсідай і шатровымі вежачкамі па краях вільчыка. Раней касцёл быў дзвюхвежавы — па баках трохвугольнага франтону ўзвышаліся два чацверыкі з гранёнымі купалкамі. Да галоўнага фасада прыбудаваныя ўваходны тамбур, па баках апсіды — нізкія сакрысціі. Сцены вертыкальна ашаляваныя дошкамі з нашчыльнікамі, прарэзаныя лучковымі вокнамі ў плоскіх ліштвах, умацаваныя брусамі-сцяжкамі, завершаныя прафіляваным карнізам. Уваходныя дзверы аформленыя дэкаратыўнай укладкай шалёўкі складанага малюнка.
Інтэр'ер
Інтэр'ер зальны, на тарцовай сцяне апсіды кансольна размешчаная скульптура «Распяцце» пад трохвугольнай навіссю. Зала храма перакрыта плоскай столлю. Над уваходам на двух слупах хоры з арганам ракайльна-класіцыстычнай трактоўкі. Інтэр'ер упрыгожваюць тры драўляныя алтары канца XVIII ст., выкананыя ў стылі ранняга класіцызму. Алтары трохчасткавыя, у іх дэкоры выкарыстаныя іанічная каланада, драўляная скульптура, разны арнамент, капітэлі і ківоты пазалочаныя, чаканныя аправы алтарных абразоў. З боку ад галоўнага фасада размешчана аднаярусная каркасная квадратная ў сячэнні званіца з шатровым завяршэннем.
Родамля
Ро́дамля — возера ў Крупскім раёне Мінскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Лукомка, за 33 км у напрамку на поўнач ад горада Крупкі, прыкладна за 1,2 км на ўсход ад вёскі Хальнявічы.
Плошча паверхні возера 0,42 км². Даўжыня 1,38 км, найбольшая шырыня 0,32 км, даўжыня берагавой лініі 2,95 км.
Катлавіна возера моцна выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны маюць вышыню да 4 м. Вакол возера забалочаная пойма шырынёй да 80 м. Берагі нізкія, пясчаныя. Дно возера выслана сапрапелем. У возера ўпадаюць ручаі, у тым ліку ў паўночна-ўсходняй частцы каналізаваны ручай з возера Чарэйскага. У паўднёва-заходняй частцы з Радомлі выцякае ручай у раку Югна.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, акунь, плотка, язь, лінь і іншыя віды рыб.
Кененіса Бекеле
Кененіса Бекеле Бееча (ቀነኒሳ በቀለ;, Бэкоджы, Арсі, Эфіопія) — эфіопскі лёгкаатлет, які спецыялізаваўся на дыстанцыях 5000 і 10 000 метраў. З 2013 года перайшоў на больш доўгі шашэйны бег. У 2013 годзе дэбютаваў у паўмарафоне, а ў 2014 годзе прабег свой першы марафон. Трохразовы алімпійскі чэмпіён і 6-разовы чэмпіён свету. Уладальнік сусветных рэкордаў у бегу на 5000 і 10 000 метраў.
Сяргей Рыгоравіч Вайцяховіч
Сяргей Рыгоравіч Вайцяховіч (, в. Сярагі, Слуцкі раён — ) — адзін з кіраўнікоў камуністычнага падполля і партызанскага руху на тэрыторыі Пінскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай войны.
Член КПСС з 1926 года. Скончыў Камуністычны універсітэт Беларусі ў 1932 годзе. З 1933 на партыйнай працы ў Слуцку, з 1938 інструктар ЦК КП(б)Б, з красавіка 1941 года сакратар Пінскага абкама КП(б)Б, з 23 красавіка 1943 года па ліпень 1944 года 2-і сакратар Пінскага падпольнага абкама КП(б)Б. У 1944-47 гадах сакратар Пінскага абкама КП(б)б.
Яблыня ранняя
Батанічнае апісанне
Адрозніваецца ад некалючымі галінамі, эліптычным зубчата пілаватым лісцем, вельмі апушаным з ніжняга боку.
Арэал
Расце ў лісцяных і змешаных лясах, асабліва ў культурах. Распаўсюджаная ў паўднёва-ўсходняй частцы Украіны.
Праектыўная прастора
Праекты́ўная прасто́ра над полем
K
— прастора, якая складаецца з прамых (аднамерных падпрастор) некаторай лінейнай прасторы
L(K)
называюцца пунктамі праектыўнай прасторы. Гэта азначэнне можна абагульніць на адвольнае цела
.
Калі
L
мае размернасць
n+1
, то размернасцю праектыўнай прасторы называецца лік
n
, а сама праектыўная прастора абазначаецца
KPn
і называецца асацыяванаю з
(каб гэта пазначыць, прынята абазначэнне
Тырунеш Дыбаба
Тырунеш Дыбаба (нар., Бэкоджы, Арсі, Эфіопія) — эфіопская лёгкаатлетка, якая спецыялізуецца ў бегу на доўгія дыстанцыі. Трохразовая алімпійская чэмпіёнка і пяціразовая чэмпіёнка свету ў бегу на 5000 і 10 000 метраў, шматразовая чэмпіёнка свету па кросе.
Праектыўная прастора
).
Тырунеш Дыбаба
Спартыўная кар’ера
Перамагла на Алімпійскіх гульнях 2008 года ў Пекіне ў забегу на 10 000 метраў і 5000 метраў, а таксама на Алімпійскіх гульнях 2012 года ў Лондане на дыстанцыі 10 000 метраў, бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2004 года ў Афінах у забегу на 5000 метраў. Пяціразовая чэмпіёнка свету: 2003, 2005 (двойчы), 2007 і 2013 гадоў. Дзеючая рэкардсменка свету ў забегу на 5000 метраў на адкрытым стадыёне і ў закрытых памяшканнях, алімпійская рэкардсменка ў забегу на 10 000 метраў. Упершыню заявіла пра сябе ў 2001 годзе на чэмпіянаце свету па кросе, фінішавала пятай. У 2006 годзе выйграла 5 этапаў спаборніцтва з 6 Залатой лігі ІААФ.
1 верасня 2013 года стала пераможцай прабегу Tilburg Ten Miles. 13 красавіка 2014 года на Лонданскім марафоне яна заняла 3-е месца з вынікам 2:20.35. Гэты марафон быў першым у яе кар’еры. 18 мая ў другі раз выйграла 10-кіламетровы прабег Great Manchester Run.
Праектыўная прастора
Пераход ад вектарнай прасторы
размернасці
да адпаведнай праектыўнай прасторы
называецца праектывізацыяй прасторы
Пункты
можна апісаць з дапамогаю.
Аксіяматычнае азначэнне
Праектыўная прастора можа таксама вызначацца сістэмаю аксіём тыпу. У гэтым выпадку праектыўная прастора вызначаецца як сістэма, якая складаецца з мноства пунктаў P, мноства прамых L і дачынення інцыдэнтнасці I, якое звычайна выражаецца словамі «пункт ляжыць на прамой» ці «прамая праходзіць праз пункт», і задавальняе наступныя аксіёмы:
Падпрастораю праектыўнай прасторы называецца падмноства T мноства P, такое што для любых p,q\in P з гэтага падмноства ўсе пункты прамой pq належаць T. Размернасцю праектыўнай прасторы P называецца найбольшы лік n, такі што існуе строга нарастаючы падпрастор віду
Заўвага: усе сцвярджэнні можна лёгка сфармуляваць з дапамогаю паняцця прыналежнасці, не ўводзячы паняцця інцыдэнтнасці. Аднак паняцце інцыдэнтнасці дазваляе фармуляваць сцвярджэнні ў форме, сіметрычнай адносна паняццяў "пункт" і "прамая". І ў некаторых выпадках гэта аказваецца даволі зручным.
Таўталагічнае расслаенне
Таўталагічным расслаеннем называецца, прастораю расслаення якога з'яўляецца падмноства прамога здабытку а слоем — рэчаісная прамая \mathbb R. Кананічная праекцыя \gamma^n адлюстроўвае прамую, якая праходзіць праз пункты, у адпаведны пункт праектыўнай прасторы. Пры n\geq 1 гэта расслаенне не з'яўляецца трывіяльным. Пры n=1 прастораю расслаення з'яўляецца стужка Мёбіуса.
Спіс аб’ектаў PGC (930001—931000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (930001—931000)
Карэнішча
Карэнішча — відазменены парастак, звычайна падземны, з лускападобным або недаразвітым лісцем, верхавіннымі ці пазушнымі пупышкамі, прыдаткавымі каранямі.
Яно характэрна галоўным чынам для шматгадовых травяністых раслін (купена, ландыш, касач, пырнік). Ёсць карэнішчы ў кустоў і кусцікаў (брызгліна, брусніцы, чарніцы). Карэнішчы часцей за ўсё размяшчаюцца пад зямлёй. Па знешнім выглядзе часта нагадвае корань расліны. Аднак, у адрозненне ад кораня, на карэнішчы ёсць вузлы і міжвузеллі. У вузлах маладых карэнішчаў ёсць рэдукаваныя лускападобныя лісты або ліставыя рубцы. У вузлах карэнішча фарміруюцца бакавыя пупышкі, а на яго верхавіне — верхавінкавая пупышка. Ад вузлоў часта адходзяць прыдаткавыя карані. Усё гэта пацвярджае, што карэнішча з’яўляецца відазмененым парасткам.
У карэнішчах назапашваюцца запасныя пажыўныя рэчывы. На зіму ў расліны адміраюць надземныя парасткі, а карэнішча зімуе ў глебе. Вясной з яго верхавінкавай і бакавых пупышак развіваюцца новыя надземныя парасткі. Дзякуючы наяўнасці пупышак карэнішчы раслін служаць для вегетатыўнага размнажэння і вегетатыўнага аднаўлення.
У дрэва карэнішчам называюць асноўны корань (працяг ствала), а таксама частку каранёў, якая выступае на паверхні глебы.
Карэнішча можа быць:
Гасціны двор
Гасці́ны дво́р — тып грамадскага будынку гандлёвага прызначэння, якія ўключае гандлёвыя і складскія будынкі, жылыя памяшканні гасцінічнага тыпу.
Тут спыняліся госці-купцы, захоўваліся тавары, і вёўся гандаль. У XVI-XVII стст. гасціны двор меў выгляд прамавугольнай плошчы, абнесенага мураванымі або драўлянымі памяшканнямі, аб'яднанымі крытымі галерэямі. У XVIII-XIX стст. гасціныя двары будуюцца ў стылі класіцызму. Гасціны двор планавалі ў выглядзе замкнёнага прамавугольніка з адкрытымі аркадамі-галерэямі або калонамі.
У гарадох Заходняе Еўропы былі пашыраны з XIV ст. (Брэмен, Кракаў, Прага). На Беларусі пашыраныя з XVI—XIX ст. (Полацк, Гродна, Віцебск, Мінск). Драўляны гасціны двор пабудаваны ў Тураве ў XVIII ст.
На аснове гандлёвых дамоў вылучыліся гандлёвыя рады, якія часта злучаліся з ратушамі.
Карпусны камісар
Карпусны́ каміса́р — воінскае званне вышэйшага ваенна-палітычнага саставу Рабоча-сялянскай Чырвонай арміі. Папярэдняе званне — дывізіённы камісар, наступнае званне — армейскі камісар 2-га рангу.
Гісторыя
Званне ўведзена пастановамі Савета Народных Камісараў № 2590 для сухапутных і паветраных сіл РСЧА і № 2591 для марскіх сіл РСЧА ад. Абвешчана Загадам Народнага Камісара абароны № 144 ад.
Званне ліквідавана ў кастрычніку 1942 года. Корпусным камісарам прысвоена агульнавайсковае воінскае званне згодна з займаемай пасадай.
Знакі адрознення
У пятліцах колер адпаведнага роду войскаў — тры ромбы, чорная акантоўка. Эмблемы роду войскаў да 1940 года ў пятліцах ваенна-палітычнага складу адсутнічалі, затым былі ўведзены Загадам НКА № 226 ад 26. Шаўроны (вугольнікі) на рукавах адсутнічаюць. На прыналежнасць да ваенна-палітычнага складу паказваў нарукаўны знак у выглядзе пунсовай зоркі з сярпом і молатам.
Якуб Вуек
Якуб Ву́ек (Jakub Wujek SJ; 1541, Вангровец —, ) — польскі каталіцкі святар, езуіт, доктар багаслоўя, рэктар Віленскай акадэміі, аўтар перакладу Бібліі на польскую мову.
Біяграфія
Сын Мацея Вуйка. Пачатковую адукацыю атрымаў у сямейным Вангроўцы ў школе цыстэрцыянцаў. Працягваў навучанне ў гуманітарна-прыродазнаўчых навуках у Сілезіі. Па рашэнні бацькоў у 1558 пакінуў Сілезію і пераехаў у Кракаў, дзе працягнуў адукацыю. У 1559 атрымаў званне бакалаўра.
Працаваў настаўнікам у школе кракаўскага біскупа Якуба Уханскага, а калі таго прызначылі прымасам Польшчы, ён накіраваў Вуйка апекуном сваіх братоў у езуіцкую калегію ў Вене. Тут Якуб скончыў магістрскую праграму па філасофіі, а таксама палепшыў веды па матэматыцы і грэчаскай мове.
Памёр 27 ліпеня 1597 года, пахаваны ў скляпеннях касцёла Святой Барбары ў Кракаве.
Творчасць
Выдаў 2 вялікія творы: Пастыллі каталіцкія (Postylla catholica, to iest Kazania na każdą niedzielę i na każde święto przez cały rok, 1573), Пастыллі меншыя, а таксама «Жыцці», «Жарсці» і іншыя публікацыі.
У 1584 кіраўнікі ордэну езуітаў даручылі яму пераклад Свяшчэннага Пісання. Пераклад ладзіўся з лацінскага варыянту святога Гераніма — г. зв. Вульгаты, на Трыдэнцкім саборы ў 1546 годзе прызнаным афіцыйным тэкстам рымска-каталіцкае царквы.
У 1593 з'явіўся пераклад Новага Запавету, выдадзены з папраўкамі і псальмамі ў 1594 годзе. Поўны пераклад Бібліі быў скончаны ў 1595, аднак паколькі ён здзясняўся з лёвенскай Вульгаты, езуіты абавязаныя былі рэдагаваць яго дзеля дастасавання да клементынскай Вульгаты. Праца рэвізійнай камісіі заняла некалькі гадоў, і афіцыйны пераклад выйшаў толькі праз два гады па смерці Якуба Вуйка, у 1599. Унесеныя рэвізійнай камісіяй змены былі даволі значныя і шматлікія, аднак тым не менш гэты пераклад стаў вядомы як пераклад Вуйка.
З лінгвістычнага пункту гледжання Вуек карыстаўся з працы сваіх папярэднікаў. Пераклад адзначаецца сцісласцю і шматбаковасцю: мова простая і зразумелая, а разам з тым паважная і годная. Пераклад замяніў Біблію Леапаліты і выконваў ролю асноўнага польскага перакладу больш за тры стагоддзі.
Беларускі Саюз Прадпрымальнікаў
Грамадскае Аб'яднанне "Беларускі Саюз Прадпрымальнікаў" (ГА "БСП") - рэспубліканскае грамадскае аб'яднанне прадстаўнікоў буйнога, сярэдняга і малога бізнеса. У ім прымаюць удзел каля 1000 правадзейных членаў (сярод іх больш за 20 лідараў рэспубліканскіх арганізацый), больш за 300 кіраўнікоў карпарацый, індывідуальные прадпрымальнікі, а таксама эканамісты, юрысты, журналісты, якія прымаюць актыўны ўдзел у праграмах падтрымкі прадпрымальніцтва. У сістэме Саюза - больш за 17 000 асацыяваных членаў. Прадстаўнікі Саюза здезніваюць сваю дзейнасць у горадзе Мінску і ўсіх абласцях Беларусі - усяго больш чым у 60-і рыгіёнах. Пры ГА "БСП" дзейнічае шэраг спецыялізаваных Саветаў.
Гісторыя
ГА "БСП" - найстарэйшае беларускае аб'яднанне прыватных прадпрымальнікаў, створана 15 ліпеня 1991 г., зарэгістрыравана Міністэрствам юстыцыі РБ 18 жніўня 1991 г. Апошнія змены ў Статуце зарэгістрыраваны Міністэрствам Юстыцыі РБ 15 ліпеня 2009 г.
Удзел у айчынных і замежных арганізацыях
ГА "БСП" удзельнічае ў:
Хавайся ў бульбу (фестываль)
«Хавайся ў бульбу» — штогадовы міжнародны мотафестываль, які праходзіць у беларускім Гродне. Адметнай рысай з’яўляецца своеасаблівы мотапарад па вуліцах горада, які праводзяць удзельнікі з розных краін. У межах мерапрыемства ладзяцца шматлікія конкурсы і прэзентацыі. Абавязковая частка фестывалю — канцэрт рок-гуртоў.
XII фестываль
З 29 па 30 красавіка 2016 года адбыўся XII міжнародны мотафестываль «Хавайся ў бульбу 2016». У ім удзельнічалі больш за тысячу матацыклістаў з Германіі, Чэхіі, Польшчы, Літвы і іншых краін. Месцам правядзення фестываля з’яўлялася база адпачынку «Купалінка». Мотапарад па шляху ў горад удзельнікі фестывалю расцягнулі на некалькі кіламетраў праз вуліцы БЛК, Болдзіна, Вясновую, Савецкіх Пагранічнікаў і Сацыялістычную. Завяршыўся мотапарад на плошчы Леніна перад будынкам гарвыканкама. У канцэрце прынялі ўдзел гурты «Прощай привычка», «Punkrot», «Haze», «Irdorath», «Drum Ecstasy», «STUFF», «BEACH BOOGIE BAND», «Grodno-Hard-Blues-Band», «7 минут жизни», «Ойра», «ТТ-34», трыб’ют-калектыў «Blood Brothers», «J:морс».
Італія ў Другой сусветнай вайне
Каралеўства Італія ўступіла ў Другую сусветную вайну на боку краін Восі 10 чэрвеня 1940 года, абвясціўшы вайну Вялікабрытаніі і Францыі. 28 кастрычніка 1940 года Італія абвясціла вайну Грэцыі, 6 красавіка 1941 года — Югаславіі. 22 чэрвеня 1941 года Італія разам з краінамі Восі напала на СССР. 11 снежня 1941 года Італія разам з Германіяй абвясціла вайну ЗША.
Італьянскія войскі бралі ўдзел у баях на поўдні Францыі, у Паўночнай Афрыцы, у Грэцыі і Югаславіі, а таксама на ўсходнім фронце супраць СССР. За перыяд з 1940 па 1943 гады пад італьянскай акупацыяй знаходзіліся часткі тэрыторый Францыі, Югаславіі, Грэцыі, а таксама захопленая ў 1939 годзе Албанія.
Да 1943 годзе, у выніку ваенных няўдач і крызісу ў тыле, Італія страціла ўсе свае калоніі ў Афрыцы, а таксама Сіцылію. 25 ліпеня 1943 года фашысцкі лідар Італіі Беніта Мусаліні быў арыштаваны. 3 верасня 1943 года новы італьянскі ўрад заключыў перамір'е з ЗША і Вялікабрытаніяй. 8 верасня 1943 года капітуляцыя Італіі набыла моц.
У верасні 1943 года Германія акупавала Паўночную і Цэнтральную Італію. 12 верасня 1943 года Мусаліні быў вызвалены нямецкімі войскамі. 23 верасня 1943 года на акупаваных Германіяй італьянскіх тэрыторыях была абвешчана Італьянская сацыяльная рэспубліка, якая працягвала вайну аж да свайго краху ў 1945 годзе.
Каралеўскі ўрад Італіі 13 кастрычніка 1943 года абвясціў вайну Германіі і краінам Восі. На акупаваных немцамі тэрыторыях Італіі разгарнуўся партызанскі рух Супраціўлення. Высілкамі партызан і англа-амерыканскіх войскаў Італія была вызвалена ад нямецкай акупацыі. 28 красавіка 1945 года Мусаліні быў расстраляны. 29 красавіка 1945 года нямецкія войскі ў Італіі капітулявалі.
Перадумовы вайны
6 лістапада 1937 года Італія далучаецца да Антыкамінтэрнаўскага пакта.
7 красавіка 1939 года Італія акупіруе Албанскае каралеўства, дзе ўсталёўваецца італьянскі пратэктарат. Уплыў Італіі на Албанскае каралеўства яшчэ ў перыяд 20-30-х гадоў быў вельмі значным, а акупацыя і ўсталяванне італьянскага кіравання давяршылі распачатае.
Уварванне ў Егіпет. Першае ўварванне ў Грэцыю (чэрвень 1940 — сакавік 1941)
10 чэрвеня 1940 Італія абвясціла вайну Вялікабрытаніі і Францыі. 11 чэрвеня італьянская авіяцыя здзейсніла першы налёт на востраў Мальту, дзе знаходзілася буйная брытанская ваенна-марская база.
13 верасня 1940 італьянская армія ўварвалася з тэрыторыі Лівіі ў Егіпет з мэтай захопу Александрыі і Суэцкага канала, але неўзабаве яна была спынена. 28 кастрычніка Італія ўварвалася ў Грэцыю з тэрыторыі Албаніі. Аднак грэчаская армія спыніла напад, перайшла ў контрнаступленне і нанесла італьянцам разгромнае паражэнне, выбіўшы іх з тэрыторыі краіны і заняўшы Паўднёвую Албанію. 11 лістапада англічане нанеслі сур'ёзнае паражэнне італьянскаму флоту ў Таранта (большая частка лінейных караблёў былі сур'ёзна пашкоджаны), пасля чаго марскія перавозкі ў Афрыку для італьянцаў сталі даволі цяжкімі. 9 снежня 1940 англійскія войскі перайшлі ў наступ у Егіпце, занялі ўсю Кірэнаіку і напачатку лютага 1941 выйшлі ў раён Эль-Агейла. Пасля чаго англічане спынілі наступ у Паўночнай Афрыцы і пачалі перакіданне войскаў у Грэцыю.
Бітвы ва Усходняй Афрыцы (ліпень 1940 — лістапад 1941)
3 жніўня 1940 італьянскія войскі пачалі наступ з тэрыторыі Эфіопіі і Італьянскага Самалі ў брытанскія калоніі Кенію, Судан і Брытанскае Самалі. У Брытанскім Самалі ім удалося выцесніць паўднёваафрыканскія і брытанскія каланіяльныя войскі, якія значна саступалі ім па колькасці, праз праліў у брытанскую калонію Адэн. У Судане італьянцам удалося заняць гарады Касала, Галабат, Курмук, але неўзабаве яны былі спынены.
У студзені 1941 брытанскія войскі ва Усходняй Афрыцы перайшлі ў контрнаступленне і выгналі італьянцаў з Кеніі і Судана. Да сакавіку брытанцы захапілі Італьянскае Самалі і ўварваліся ў Эфіопію, дзе іх колькасць стала хутка ўзрастаць, галоўным чынам дзякуючы прытоку эфіопскіх партызан. 6 красавіка 1941 англійскія, паўднёваафрыканскія і эфіопскія войскі ўвайшлі ў Адыс-Абебу. Італьянцы былі цалкам разбіты. Апошнія італьянскія войскі здаліся ў лістападзе 1941.
Захоп Грэцыі і Югаславіі. Бітвы ў Паўночнай Афрыцы (сакавік 1941 — лістапад 1941)
6 красавіка саюзныя войскі Германіі, Італіі, Венгрыі, Румыніі і Балгарыі ўварваліся ў Югаславію і Грэцыю. 13 красавіка паў Бялград, 18 красавіка Югаславія падпісала капітуляцыю і 350 тыс. яе салдатаў патрапілі ў палон. У Грэцыі італа-нямецкія войскі разграмілі асноўныя сілы грэчаскай арміі да 20 красавіка.
Цяжкае становішча італьянцаў у Паўночнай Афрыцы прымушае іх прасіць дапамогі ў Германіі. У Афрыку прыбывае нямецкі корпус на чале з генералам Ромелем. 31 сакавіка ён пераходзіць у наступ і да 15 красавіка выбівае англічан з Лівіі і падыходзіць да межаў Егіпта.
Улетку 1941 брытанскі флот і авіяцыя трывала захапілі панаванне на моры і ў паветры на Міжземнаморскім тэатры. Выкарыстоўваючы востраў Мальта як базу, яны патапілі ў жніўні 1941 33 %, а ў лістападзе — звыш 70 % грузаў, якія накіроўваліся з Італіі ў Паўночную Афрыку.
Акупацыя Корсікі (снежань 1942 — верасень 1943) Італьянская кампанія (май 1943 — май 1945)
10 ліпеня 1943 англа-амерыканскія войскі пачалі высадку на востраве Сіцылія. Маючы абсалютнай перавагай сіл на моры і ў паветры, яны да сярэдзіны жніўня авалодалі Сіцыліяй, а напачатку верасня пераправіліся на Апенінскі паўвостраў. У Італіі нарастаў рух за ліквідацыю фашысцкага рэжыму і выхад з вайны. У выніку ўдараў англа-амерыканскіх войскаў і росту антыфашысцкага руху ў канцы ліпеня паў рэжым Мусаліні. Яго змяніў урад Бадолья, які падпісаў 3 верасня перамір'е з ЗША і Вялікабрытаніяй. У адказ немцы ўвялі ў Італію дадатковыя кантынгенты войскаў, раззброілі італьянскую армію і акупавалі краіну.
9 верасня 1943 года, на наступны дзень пасля апублікавання паведамлення пра капітуляцыю Італіі, італьянскія караблі, якія базаваліся ў Спецыі (сярод іх лінкоры «Рома», «Віторыа Венета» і «Італія», крэйсеры «Эўджэніа дзі Савоя», «Раймонда Мантэкуколі» і «Эмануэле Філіберта Дзюка д'Аоста» і восем эсмінцаў) адправіліся пад камандаваннем адмірала Карла Бергаміні для здачы брытанцам на Мальту. З Генуі дадаткова адплылі крэйсеры «Дзюка дэлі Абруцы», «Джузэпэ Гарыбальдзі» і «Аціліа Рэгола». Тым часам нямецкія войскі рыхтаваліся да захопу ці ў крайнім выпадку да знішчэння ўсяго італьянскага флоту, каб ён не дастаўся саюзнікам. З аэрадромаў на поўдні Францыі ўзляцелі некалькі самалётаў Dornier Do 217, узброеныя цяжкімі радыёкіруемымі планіруючымі авіябомбамі «Фрыц-X». Імі быў патоплены лінкор «Рома». Астатнія італьянскія караблі дабраліся да Мальты.
У асабліва цяжкім становішчы апынуліся акупацыйныя італьянскія войскі ў Грэцыі. Частка з іх здалася немцам. Дывізія «Акві» на востраве Кефалінія аказала супраціўленне нямецкім войскам, але была разгромлена, а салдаты і афіцэры, якія здаліся немцам, былі імі расстраляныя. Салдаты і афіцэры дывізіі «Пінерола» часткова перайшлі на бок грэчаскіх партызан ЭЛАС і ЭДЭС, часткова былі раззброены імі, многія затым загінулі ад голаду і хвароб. Пасля акупацыі часткі італьянскай тэрыторыі вермахтам і стварэння марыянетачнай Італьянскай сацыяльнай рэспублікі 23 верасня 1943 года пад кіраўніцтвам вызваленага немцамі з пад арышту Мусаліні немцы прыступілі да адпраўкі яўрэяў Італіі ў лагеры смерці.
У сувязі з акупацыяй Італіі нямецкімі войскамі ўзнік італьянскі рух Супраціўлення. Улетку 1944 года была створана партызанская армія колькасцю звыш 100 тысяч чалавек. За дзеянні італьянскіх партызан немцы жорстка помсцілі мірным жыхарам (глядзі, у прыватнасці, артыкулы Масавае забойства ў Ардэацінскіх пячорах,, ). На боку немцаў ваявалі Чорныя брыгады прыхільнікаў Мусаліні. Да лістапада 1943, пасля высадкі англа-амерыканскіх дэсантаў у Салерна, германскае камандаванне адвяло свае войскі ў раён Рыма, дзе фронт стабілізаваўся. Толькі ў маі 1944 саюзнікі здолелі прарваць германскую абарону на поўдзень ад Рыма і, злучыўшыся з дэсантам, раней высаджаным у Анцыа, занялі італьянскую сталіцу 4 чэрвеня 1944 г. Пасля гэтага 2 французскія і 3 амерыканскія дывізіі былі адкліканы з фронту для высадкі ў Паўднёвай Францыі. Затым да вясны 1945 года вайна ў Італіі была пазіцыйнай, баявыя дзеянні адбываліся ў раёне «Гоцкай лініі».
У першай палове красавіка 1945 саюзнікі разгарнулі вырашальны наступ у Паўночнай Італіі. Пасля шэрагу баёў яны занялі Балонню і фарсіравалі раку По. Пачалося нацыянальнае паўстанне, арганізаванае Рухам Супраціўлення. У канцы красавіка пад ударамі саюзных войскаў і ўздзеяннем паўстання нямецкія войскі сталі хутка адыходзіць, а 2 мая нямецкая група армій «C» капітулявала.
Сцяг Чысцяковэ
Гарадскі сцяг Чысцяковэ — афіцыйны сімвал горада Чысцяковэ Данецкай вобласці. Зацверджаны 2 красавіка 2003 года рашэннем № 4/8-156 сесіі гарадскога савета.
Дуброўка скальная
Дуброўка скальная (Drymocallis rupestris) — кветкавая расліна сямейства ружавых.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з прамастойным сцяблом вышынёй 30-60 см і прыкаранёвай разеткай перыста-раздзельнага лісця. Кветкі белыя, сабраныя ў гронкі. Плод — шматарэшак.
Пашырэнне
Еўрапейскі горны рэліктавы від. Пашырэнне: Сярэдняя Еўропа, Крым, Каўказ. У Беларусі знаходзіцца ў асобных лакалітэтах за ўсходняй мяжой арэала, выяўлена ў Слонімскім раёне (расце на ўзлеску арляковай дубравы).
Асаблівасці біялогіі
Цвіце ў траўні-чэрвені. Зацвітае на другі год. Пладаносіць у ліпені-жніўні. Размнажэнне насеннае.
Выкарыстанне
Дэкаратыўная расліна.
1939 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1939 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Вячаслаў Уладзіміравіч Гладкіх
Вячаслаў Уладзіміравіч Гладкіх (Вячеслав Владимирович Гладких;, Каратау, Таласкі раён, Джамбулская вобласць, Казахская ССР, СССР — , Дэйр-эз-Зор, мухафаза Дэйр-эз-Зор, Сірыя) — расійскі ваенны дзеяч, генерал-маёр. Удзельнічаў у распрацоўцы аперацыі па вызваленні Пальміры ад баевікоў ІДІЛ.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Каратау. У 1996 годзе скончыў вышэйшае танкавае вучылішча ў Чалябінску.
Займаў пасады камандзіра 522-га гвардзейскага навучальнага танкавага Рыжскага палка, начальніка Чабаркульскага гарнізона. Потым быў начальнікам штаба, затым і камандзірам 7-й асобнай гвардзейскай танкавай Арэнбургскай казачай брыгады  , а пазней — 21-й асобнай гвардзейскай мотастралковай брыгады. Неаднаразова прымаў удзел у вучэннях, удзельнічаў у танкавым біятлоне. З’яўляўся членам Грамадска-палітычнага савета пры кіраўніку Тоцкага раёна, супрацоўнічаў з саветам шэфаў брыгады і бацькоўскім камітэтам.
У сакавіку 2016 года ў распараджэнні 21-й брыгады пад камандаваннем Гладкіх у пасёлку Тоцкае загінуў салдат тэрміновай службы Андрэй Шлычкоў. Паводле версіі следства, ён пакончыў з сабой з-за дзяўчыны, аднак маці Шлычкова сцвярджала, што да самагубства яго сына давялі здзекі старэйшых афіцэраў. Пра гэта, па словах маці, сведчылі выяўленыя ёю на целе сына сляды збіцця і сінякі, а таксама тое, што ў яго не было дзяўчыны. Маці таксама сцвярджала, што Гладкіх ігнараваў факты нестатутных адносінаў у падкантрольнай яму воінскай часці, чым спрыяў здзекаванням. Пасля маці Шлычкова адмовілася ад прэтэнзій да следства, а затым па рашэнні суда атрымала ад міністэрства абароны РФ кампенсацыю ў памеры 1,5 мільёна рублёў, а дзед і бабуля салдата — па 600 тысяч рублёў.
Мальва кучаравая
Мальва кучаравая (Malva verticillata) — від раслін з роду.
Вячаслаў Уладзіміравіч Гладкіх
Біяграфія
12 снежня 2016 года Гладкіх атрымаў званне генерал-маёра. З адзнакай скончыў ваенную акадэмію ў Маскве. Апошнім яго месцам службы быў пост намесніка камандуючага 36-й агульнавайсковай арміяй. Неўзабаве быў накіраваны ў камандзіроўку ў Сірыі, дзе прыняў удзел у расійскай ваеннай аперацыі ў якасці старэйшага ваеннага саветніка пры Сірыйскіх ўзброеных сілах. Удзельнічаў у распрацоўцы плана аперацыі па вызваленні Пальміры.
Гібель
18 жніўня 2020 года расійская аўтакалона вярталася з гуманітарнай місіі блізу Дэйр-эз-Зора. У 15 кіламетрах ад горада на абочыне дарогі здэтанавала самаробнае выбуховае прыстасаванне, як мяркуецца, міна. У выніку выбуху пацярпелі трое вайскоўцаў, у тым ліку і неназваны генерал-маёр. Атрымаўшы цяжкія раненні, ён у працэсе эвакуацыі лекарамі і аказанні медыцынскай дапамогі памёр на месцы здарэння. Некаторы час імя загінулага афіцэра не называлася, але пасля высветлілася, што загінулым быў менавіта Гладкіх. Старшыня Следчага камітэта Расійскай Федэрацыі Аляксандр Бастрыкін выказаў свае спачуванні блізкім Гладкіх, паведаміўшы аб узбуджэнні крымінальнай справы па факце яго гібелі. Адказнасць за напад на канвой, падчас якога загінуў і адзін з сірыйскіх камандуючых, узяла на сябе групоўка «Сірыйская нацыянальная армія».
Мальва кучаравая
Распаўсюджанне
Радзімай гэтага віду з’яўляецца Кітай, адкуль ён натуралізаваўся ў многіх іншых краінах.
Вячаслаў Уладзіміравіч Гладкіх
Гібель
Гладкіх стаў першым з 2017 года высокапастаўленым расійскім ваенным загінулым у Сірыі, пасля генерал-лейтэнанта Валерыя Асапава. Пахаваны 24 жніўня на Федэральных ваенных мемарыяльных могілках.
Мальва кучаравая
Практычнае выкарыстанне
Расліна мае ядомае лісце і насенне, якія дадаюць у салаты. У Кітаі з мальвы кучаравай вырабляюць чай.
Сядзіба Рэйтанаў (Грушаўка)
Сядзібна-паркавы ансамбль Рэйтанаў — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры канца XVIII — пачатку XX ст. Пабудаваны ў в. Грушаўка (Ляхавіцкі раён).
Займае амаль прамавугольны ў плане ўчастак, плошчаю каля 14 га. Уключае драўляны палац, два мураваныя флігілі, капліцу-пахавальню, гаспадарчыя пабудовы, невялікі парк рэгулярнай планіроўкі з сажалкай і пладовы сад. Комплекс арганізаваны вакол прамавугольнага панадворку, вось сіметрыі якога паралельна галоўнай алеі парку.
Гісторыя
Да пачатку XXI ст. сядзіба доўгі час знаходзілася ў занядбаным стане. Дзякуючы ініцыятыве даследчыка Зміцера Юркевіча і арт-суполкі імя Тадэвуша Рэйтана, а таксама газеты «Культура», у Грушаўцы і ў розных населеных пунктах Беларусі з 2013 па 2018 гады праводзіліся суботнікі, летнікі, пленэры, фестывалі і тэматычныя мерапрыемствы, прысвечаныя Рэйтанам і іх Грушаўскай сядзібе. Валанцёры замацавалі ў розных месцах сядзібнага комплексу інфармацыйныя шчыты з гісторыяй маёнтка і роду Рэйтанаў.
Адкрыццё адноўленай сядзібы — у чэрвені 2023 года.
Архітэктура
Аднапавярховы, прамавугольны ў плане, накрыты вальмавым дахам сядзібны дом мае рысы стылю мадэрн. Цэнтральная частка вылучаная мансардавым паверхам і вялікай тэрасай на чатырох тонкіх разных слупах. Абапал галоўнага ўваходу — крывалінейныя лесвіцы. Планіроўка анфіладная з параднай залай у цэнтры. Інтэр'еры былі аздоблены размалёўкай, разьбой, кафлянымі грубкамі. Пад будынкам скляпеністыя сутарэнні.
Мураваная прамавугольная ў плане з трохграннай алтарнай часткай капліца-пахавальня і агароджа з брамай пабудаваныя ў другой палове XIX ст. у формах рэтраспектыўнай готыкі. Галоўны ўваход аформлены перспектыўным парталам. Вокны-вітражы са спічастымі завяршэннямі. У інтэр'еры ажурнае нервюрнае скляпенне.
Сорас
Сорас — яўрэйскае прозвішча, у перакладзе азначае корань (שודש)
Эфіопская кухня
Эфіопская кухня — традыцыйная народная кухня Эфіопіі.
Складаецца пераважна з пікантных агароднінных і мясных страў, якія накладваюцца на інджэру — буйную круглую кіслую аладку дыяметрам каля 50 см, зробленую з тэфавай мукі. Замест лыжак і відэльцаў выкарыстоўваюцца кавалачкі інджэры, якія адрываюцца ад цэлай інджэры падчас посілку.
Эфіопская кухня практычна не выкарыстоўвае свініну ў сваіх стравах, прычым гэта характэрна не толькі для мусульман, якім забаронена есці свіное мяса, але і для хрысціян Эфіопскай царквы, якія прытрымліваюцца харчовых забаронаў Старога Запавету.
Эфіопская кухня таксама вядомая сваімі спецыямі. Найбольш папулярныя спецыі: шафран, базілік, каляндра, гарчыца, кардамон, чырвоны перац і чабор.
Асноўнай мясной стравай з'яўляецца тыбс — падоўжныя смажаныя кавалачкі ялавічыны або бараніны, якія падаюцца ў вострым соусе; і дора ўот — курыца ў цыбулевай поліўцы.
Берберэ — спецыяльная сумесь спецый. Кітфа — традыцыйная страва эфіопскай кухні.
Душэты
Душэ́ты (დუშეთი) — горад у Грузіі, у рэгіёне Мцхета-Мтыянеты. Адміністрацыйны цэнтр Душэцкага муніцыпалітэта. Статус горада афіцыйна абвешчаны ў 1801 годзе. Насельніцтва 6167 чал. (2014 гг.).
Геаграфія
Горад размешчаны ў Душэцкай упадзіне ў перадгор’ях Вялікага Каўказа, па абодва бакі маленькай горнай ракі Душэтысхеві, 900 м над узроўнем мора. Акрамя самога горада, Душэцкі муніцыпалітэт уключае некалькі вёсак гістарычнай акругі Пхові (Пшаві і Хеўсурэты). Душэты размешчаны за 33 км на поўнач ад чыгуначнай станцыі Мцхета (лінія Тбілісі—Хашуры) і ў 7 км ад Ваенна-Грузінскай дарогі.
Гісторыя
Душэты ўпершыню згадваецца ў грузінскіх тэкстах у 1215 годзе. У XVII ст. тут была рэзідэнцыя горных валадароў — Арагвійскіх князёў, чыё непадпарадкаванне Грузінскай кароне выклікала неаднаразовыя ўварванні і спусташэнні горада царскімі войскамі. З прычыны ліквідацыі княства ў 1740-х гадах, Душэты перайшоў пад царскае кіраванне, аднак значна заняпаў. У 1756 годзе атрымаў статус феадальнага горада, а ў 1802 годзе, пасля расійскай анексіі стаў цэнтрам ізноў Душэцкага павета. Душэты і яго наваколлі сталі месцам беспарадкаў падчас рэвалюцыі 1905, сялянскага паўстання 1918 года і ўзброеных сутыкненняў Жнівеньскага паўстання 1924 года супраць савецкай улады. Пры савецкай уладзе горад быў цэнтрам харчовай і лёгкай прамысловасці, аднак пацярпеў ад эканамічнага заняпаду і адтоку насельніцтва ў пост-савецкі перыяд. Цяпер большасць людзей працуе ў сферы абслугоўвання (банкі, школы, СТА, крамы), а таксама ў натуральнай сельскай гаспадарцы.
Інфраструктура і славутасці
У горадзе ёсць кансервавая і малочная фабрыкі, прадпрыемствы харчовай прамысловасці, навучальныя ўстановы і культурныя ўстановы (тэатр, краязнаўчы музей, Душэцкая геафізічная абсерваторыя). У горадзе захавалася царква Св. Георгія (IX—X ст.), будынак служачых (XVII ст.), палац-крэпасць Чылашвілі (XVIII ст.). Вакол горада ёсць таксама некалькі гістарычных і рэкрэацыйных месцаў, як замак Анануры і возера Базалеты. У Душэты размешчана рэзідэнцыя Цылканскай і Душэцкай епархіі.
Дывізіённы камісар
Дывізіённы камісар — у УС СССР спецыяльнае званне для вышэйшага палітычнага складу Чырвонай Арміі і Флоту ў 1935—1942 гг. Адпавядала воінскаму званню камдзіў ў арміі і флагман 2-га рангу на флоце. Папярэдняе званне — брыгадны камісар, наступнае званне — карпусны камісар.
Гісторыя
Рашэннем ДКА ад 9 кастрычніка 1942 года інстытут ваенных камісараў быў ліквідаваны, і ўсе камісары атрымалі армейскія і флоцкія званні на прыступку ніжэй.
Знакі адрознення
Знакі адрознення дывізіённага камісара ў арміі: два ромбы ў пятліцах без эмблемы роду войскаў (до 30, і з эмблемай роду войскаў пасля 30), і агульная для палітработнікаў усіх званняў чырвоная зорка з сярпом і молатам, нашытая на абодвух рукавах вышэй абшлага. На флоце дывізіённы камісар насіў нарукавную нашыўку ў выглядзе шаўрона аднаго шырокага і аднаго вузкага залацістага колеру з чырвоным прасветам паміж імі і чырвонай зоркай з сярпом і молатам над імі (1 жніўня 1941 года нашэнне такіх нашывак было адменена).
Мікалай Калістратавіч Вайцяхоўскі
Мікала́й Калістра́тавіч Вайцяхоўскі (, г. Ленінград — ) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Віцебскай і Беластоцкай абласцей у гады Вялікай Айчыннай войны.
Скончыў Ленінградскі горны інстытут у 1940 годзе. Да вайны інжынер Іртышскага.
З кастрычніка 1941 гады ў тыле ворага, у чэрвені—жніўні 1942 г. начальнік штаба Багушэўскай партызанскай брыгады, з сакавіка 1943 года камандзір атрада, у лістападзе 1943 — жніўні 1944 г. — партызанскай брыгады імя Кастуся Каліноўскага. З 1944—1972 гг. на адміністрацыйна-гаспадарчай рабоце.
Полгар
По́лгар, По́льгар (Polgár) — венгерскі тапонім і прозвішча (слова polgár азначае «грамадзянін»).
Карлес Пуёль
Карлес Пуёль і Сафаркада (Carles Puyol i Saforcada; года ў Ла-Побла-дэ-Сегур,, Іспанія) — былы каталонскі і іспанскі футбаліст, які ўсю сваю кар’еру правёў у «Барселоне». Апошнія свае сезоны з’яўляўся капітанам каманды. Ён таксама рэгулярна выступаў за нацыянальную каманду Іспаніі. Пуёль выступаў за зборную Іспаніі на Алімпійскіх гульнях 2000 года, Кубках свету 2002, 2006 і 2010 гадоў і Чэмпіянатах Еўропы 2004 і 2008 гадоў. Ён таксама згуляў у чатырох гульнях за неафіцыйную нацыянальную зборную Каталоніі.
Біяграфія
Пуёль першапачаткова пачаў гуляць у футбол на пазіцыі брамніка ў клубе свайго роднага горада Ла-Побла-дэ-Сегур, але быў вымушаны перакваліфікавацца ў нападніка пасля таго, як атрымаў пашкоджанне пляча. Ён трапіў у «Барселону B» ва ўзросце 17 гадоў у 1996 годзе, а ў 1999 трэнер Луі ван Гал перавёў яго ў першую каманду. Карлес дэбютаваў 2 кастрычніка ў гульні супраць «Вальядаліда», якую «Барселона» выйграла 2:0. За блакітна-гранатавых Пуёль пачынаў гуляць на пазіцыі правага абаронцы, але потым перакваліфікаваўся ў надзейнага цэнтральнага абаронцу з моцнымі лідарскімі якасцямі. Ён атрымаў узнагароду УЕФА, як лепшы правы абаронца ў 2002 годзе. У сезоне 2003—2004 Пуёль спачатку абіраецца капітанам «Барселоны», а потым, на невялікі час, і зборнай Іспаніі. 17 мая 2006 года, «Барселона», з Пуёлем-капітанам, выйграе Лігу чэмпіёнаў, адолеўшы «Арсенал» у фінале. Карлес зрабіўся першым капітанам-каталонцам, які выйграў гэты трафей. Пуёль у тым сезоне таксама атрымаў узнагароду УЕФА, як лепшы абаронца Лігі чэмпіёнаў.
Дасягненні
«Барселона»:
Іспанія:
BMW E65
BMW E65/E66 — завадскі індэкс кузава 7-й серыі BMW, які выпускаўся з 2001 па 2008 год. За сем гадоў было выраблена прыкладна 330 000 машын.
Гісторыя
У 1997 годзе Крыс Бэнгл правёў сустрэчу з дызайнерамі экстэр’ера з DesignworksUSA, дзе агучыў сваё бачанне новага аўтамабіля. Ён выкарыстаў такія выразы, як "рывок у дызайне" (design leap) і "топавы прадукт" (top-of-the-line product). У выніку было адабрана 12 эскізаў для маштабных мадэляў, з якіх пакінулі толькі пяць. Да заканчэння конкурсу было падрыхтавана тры поўнапамерных пластылінавых макета. Перамогу атрымала праца Адрыяна ван Хойданка.
Ад пачатку выпуску
Прэзентацыя аўтамабіля адбылася ў даследчым цэнтры FIZ у Мюнхене за два месяцы да афіцыйнай прэм’еры на аўтасалоне 2001 года ў Франкфурце-на-Майне. Часопіс «Тайм» назваў яго адным з 50 горшых аўтамабіляў усіх часоў, тым не менш, ён стаў самым прадаваным BMW 7-й серыі за ўвесь перыяд вытворчасці.
На старце продажаў, у лістападзе 2001 года, былі даступныя толькі мадэлі з рухавікамі 735i і 745i. У красавіку 2002 года з’явіліся мадэлі з павялічанай да 140 мм колавай базай — 735Li і 745Li. Некалькі месяцаў пасля, лінейку рухавікоў дапоўнілі дызельнымі варыянтамі — 730d і 740d. Вясной 2003 года з’явілася яшчэ дзве мадэлі — 730i і 760i.
BMW 7-й серыі, акрамя тэхналагічных навінак мінулага, абзавялася і новымі сістэмамі, сярод якіх можна адзначыць Vanos — сістэму, якая рэгулюе ход упускных клапанаў. Яе выкарыстанне дазволіла знізіць спажыванне паліва і таксічнасць адпрацаваных газаў; павысіць дынамічныя характарыстыкі.
Усе сілавыя агрэгаты абсталёўваліся шасціступеньчатымі АКПП фірмы ZF, якія з’явіліся на серыйных аўтамабілях упершыню ў свеце. Кіраванне рэжымамі (аўтаматычны рэжым, задні ход, паркінг, нейтраль) каробкі перадач ажыццяўлялася з дапамогай рычага, размешчанага пад рулём. Таксама прысутнічала магчымасць пераключэння перадач уручную, выкарыстоўваючы клавішы на рулявым коле.
Чацвёртае пакаленне BMW 7-й серыі выпускалася толькі з заднім прывадам. У базавай камплектацыі аўтамабіль аснашчаўся пасіўнай падвескай (пярэднія стойкі McPherson; ззаду — шматрычагавая падвеска ), але за дадатковую плату з’яўлялася магчымасць абзавесціся сістэмамі Dynamic Drive (актыўныя стабілізатары папярочнай устойлівасці пярэдняй і задняй падвесак для зніжэння бакавога нахілу) і EDC (сістэма рэгулявання калянасці амартызатараў, мае два рэжыму: камфорт і спорт). Таксама мелася магчымасць усталяваць заднюю пнеўмападвеску, якая падтрымлівае пастаянны кліранс па-за залежнасці ад нагрузкі на заднюю вось.
Бяспеку пасажыраў пры сутыкненні забяспечвалі шэсць падушак бяспекі (франтальныя падушкі бяспекі для вадзіцеля і пярэдняга пасажыра, а таксама пярэднія і заднія бакавыя падушкі бяспекі). Мелася магчымасць устаноўкі дадатковых пярэдніх і задніх галаўных падушак бяспекі.
Асаблівасці аўтамабіля:
Пасля рэстайлінгу
У 2005 годзе BMW перажыла рэстайлінг. Змены насілі комплексны характар і закранулі не толькі вонкавы выгляд аўтамабіля, але і тэхнічную частку.
Тэадрос II
Тэадрос II (1818 Шэрхі, правінцыя Куара — ) — імператар (нгусэ нэгэст) Эфіопіі ў 1855—1868 гадах.
BMW E65
Пасля рэстайлінгу
У пярэдняй часці аўтамабіля перапрацавалі дызайн фар, бампера і рашоткі радыятара. Задняя кромка капота была прыпаднятая на 20мм. У задняй частцы кузава, на змененай крышцы багажніка, з’явіліся дадатковыя ліхтары. Стоп-сігналы сталі адаптыўнымі (іх яркасць залежыць ад інтэнсіўнасці тармажэння), а каляіна задніх колаў павялічылася на 14мм.
Тэадрос II
Спрабуючы ператварыць Эфіопію ў моцную цэнтралізаваную дзяржаву, пачаў правядзенне шэрагу рэформ з мэтай аб'яднання ў руках вярхоўнага кіраўніка ўсіх дзяржаўных даходаў. Пры гэтым былі зменшаны падаткі з сельскага насельніцтва. Займаўся стварэннем адзінай арміі, забараніў гандаль рабамі.
BMW E65
Пасля рэстайлінгу
Галоўным новаўвядзеннем у інтэр’еры можна назваць перапрацаваную сістэму iDrive. Змянілася форма кантролера і з’явілася клавіша «menu», націск якой выклікае галоўную старонку меню. Таксама змяніўся крой сядзенняў, а органы кіравання на пярэдняй панэлі атрымалі храмаваную акантоўку. Новая мультымедыя-сістэма акрамя DVD-дыскаў і тэлепраграм дазваляе глядзець і лічбавае тэлебачанне (DVB-T). Чорную вішню ў аздабленні замяніў амерыканскі арэх.
Тэадрос II
Рэформы Тэадроса II выклікалі незадаволенасць і супраціў шэрагу буйных феадалаў і князёў Эфіопіі. Князёў падтрымалі англічане, якія, бачачы ва ўсталяванні моцнай цэнтральнай улады на чале з Тэадросом пагрозу сваім інтарэсам у Афрыцы, развязалі англа-эфіопскую вайну 1867—1868. Пасля ўзяцця англа-індыйскімі войскамі крэпасці Мэкдэла Тэадрос II, не жадаючы здавацца ў палон, скончыў жыццё самагубствам.
BMW E65
Версіі і мадыфікацыі
Чацвёртае пакаленне BMW 7-й серыі выпускалася ў чатырох мадыфікацыях:
BMW Individual
Мадыфікацыя, якая прапануе дадатковыя варыянты афарбоўкі кузава і аздаблення салона.
Alpina B7
Мадыфікаваная кампаніяй Alpina кароткабазная BMW 750i. Выраблялася на той жа зборачнай лініі ў Дзінгольфінге, што і серыйная мадэль. BMW of North America, LLC прапанавала для ЗША абмежаваную серыю Alpina B7 у колькасці 800 штук, якія былі хутка распрададзеныя.
Адама
Адама, Назрэт — горад у цэнтральнай частцы Эфіопіі, у рэгіёне Аромія. Размешчаны ў зоне Місрак-Шэва, прыкладна за 100 км на паўднёвы ўсход ад Адыс-Абебы, на вышыні 1725 м над узроўнем мора.
Транспарт
Адама — буйны транспартны вузел. Горад размешчаны ўздоўж шашы, што вядзе з Адыс-Абебы ў Дырэ-Дауа. Мноства грузавікоў ідуць па гэтай дарозе і далей, у такія парты як Джыбуці і Асэб (порт Асэб у цяперашні час не выкарыстоўваецца Эфіопіяй з-за эфіопа-эрытрэйскага канфлікту). Акрамя таго, праз Адаму праходзіць Эфіопа-Джыбуційская чыгунка.
Прамысловасць
Функцыянуе зборачная вытворчасць беларускіх трактароў ВА «МТЗ» на базе Адамаскага трактарнага завода (у 1989—1999 гг. зборка не ажыццяўлялася). У цяперашні час гэта прадпрыемства носіць назву «ADAMA Agricultural Machinery Industry».
Сляз
Сляз
Брыгадны камісар
Брыгадны камісар — у УС СССР спецыяльнае воінскае званне для вышэйшага палітычнага складу Чырвонай Арміі і Флоту ў 1935—1942 гадах. Папярэдняе персанальнае званне — палкавы камісар, наступнае званне для вышэйшага палітычнага складу — дывізіённы камісар.
Гісторыя
Рашэннем ДКА ад 9 кастрычніка 1942 года інстытут ваенных камісараў быў ліквідаваны, і ўсе камісары атрымалі армейскія і флоцкія званні на прыступку ці на некалькі прыступак ніжэй.
Знакі адрознення
Знакі адрознення брыгаднага камісара ў арміі і авіяцыі: адзін ромб у пятліцах з эмблемай роду войскаў (пасля 30), і агульная для палітработнікаў усіх званняў чырвоная зорка з сярпом і молатам, нашытая на абодвух рукавах вышэй абшлага (1 жніўня 1941 года нашэнне такіх нашывак было адменена).
BMW E63
BMW E63/E64 — завадскі індэкс кузава другога пакалення 6-й серыі BMW, які выпускаўся з 2003 па 2010 год.
Гісторыя
У 1989 годзе 6-серыя была заменена на 8-серыю, але ў канцы 2003 года 6-серыя была адроджана ў версіях купэ і кабрыялет на платформах BMW E63 і BMW E64 адпаведна. Гэтыя мадэлі мелі дзве версіі рухавікоў: 3.0-літровая (2996 см3) радная «шасцёрка» магутнасцю 258 «каней» пры 6600 аб/хв. і круцільным момантам 300 Нм пры 2500—4000 аб/хв. (у мадэлі 630i) і 4.4-літровы (4398 см3) V8 магутнасцю 333 конскіх сіл пры 6100 аб/хв. і 450 ньютан-метрамі моманту пры 3600 аб/хв. (у мадэлі 645Ci). Адкрытыя версіі называюцца 630i Cabriolet і 645Ci Cabriolet.
V8 у мадэлі 645Ci гэта рухавік N62, гэтак жа як у мадэлях 545i і 745i, з сістэмай змянення часу (biVANOS) і ступені (VALVETRONIC) адчынення клапанаў плюс пераменная даўжыня ўпускнога тракту. Гэты рухавік цалкам алюмініевы і мае па 4 клапана на цыліндр. 6 серыя аснашчалася 6-хуткаснай аўтаматычнай трансмісіяй Steptronic, ці 6-хуткаснай секвентальнай каробкай перадач SMG. У 2006 мадэльным годзе BMW перайменавала 645Ci на 650i. Прычынай гэтай змены стала павелічэнне аб'ёму рухавіка.
У адрозненне ад новых мадэляў 5-й і 7-й серый дызайн новай 6-й серыі быў станоўча успрыняты супольнасцю BMW, за выключэннем большасці ўладальнікаў E24. Новая 6-серыя праектавалася падобнай на акулу, і яна сапраўды яе нагадвала. Неардынарны дызайн задняй частцы выглядаў значна лепш, чым на іншых BMW.
У 2005 годзе была прадстаўлена новая версія M6. Яна аснашчалася аналагічным з мадэллю M5 рухавіком S85 (507 к.с.) і трансмісіяй.
Таццяна Севасцьянаўна Страмцова
Біяграфія
Скончыла Сярэднеазіяцкі індустрыяльны інстытут у 1936 годзе. Працавала ў Дзяржплане Узбекскай ССР, старшым архітэктарам, начальнікам аддзела ва Упраўленні па справах архітэктуры пры СНК БССР, навуковым супрацоўнікам, начальнікам канструктарскага бюро ў БелНДІбудматэрыялаў, з 1955 па 1971 год — старшым навуковым супрацоўнікам, загадчык сектара ІБіА Дзяржбуда БССР, БелНДІПгорадабудаўніцтва.
Творчасць
Удзельнічала ў праектаванні жылога пасёлка Мінскага аэрапорта (1951), распрацоўцы альбома тыпавых праектаў сельскіх клубаў для БССР (1948). Аўтар кнігі «Праектаванне жылых і грамадскіх будынкаў у Беларусі» (Мінск, 1965), артыкулаў па гісторыі жыллёвага будаўніцтва ў БССР.
Мэкэле
Мэкэле (መቐለ, መቀሌ) — горад на поўначы Эфіопіі, адміністрацыйны цэнтр рэгіёну Тыграй. Размешчаны ў 650 км на поўнач ад сталіцы краіны, Адыс-Абебы, на вышыні 2036 м над узроўнем мора.
Насельніцтва
Насельніцтва па дадзеных на 2007 год складае 215 914 чалавек (6-ы найбуйнейшы горад краіны). Па дадзеных на 1994 насельніцтва складала усяго 96 938 чалавек. 2 асноўныя этналінгвістычныя групы, якія насяляюць горад: тыгрынья (96,2 %) і амхара (2,26 %). Пераважная мова — тыгрынья (роднай для 95,55 % насельніцтва), 3,18 % размаўлялі на амхарскай, 1,27 % — на іншых мовах. 92,68 % насельніцтва — праваслаўныя хрысціяне, 6,03 % — мусульмане.
Па дадзеных перапісу 1994 ўзровень пісьменнасці складаў 51,75 %. Каля 88 % насельніцтва горада на той перыяд мелі доступ да чыстай пітной вады.
Эканоміка і транспарт
Мэкэле — буйны прамысловы цэнтр на поўначы краіны, металургія, вытворчасць цэменту. Аэрапорт Alula Aba Nega, які злучае Мэкэле з іншымі буйнымі гарадамі краіны.
Епіскап Петрас са святым Апосталам Пятром
Епіскап Петрас са святым Апосталам Пятром – нубійская фрэска, якая датуецца апошняй чвэрцю X стагоддзя, выкананая тэмперай па глейкай тынкоўцы ў тэхніцы al secco. Аўтар невядомы. На фрэсцы намаляваны Петрас, епіскап Фараса ў 974–997 гадах.
Археалагічны кантэкст
Праца была знойдзена ў саборы Фараса на тэрыторыі старажытнай Нубіі (сучасны Судан), з 1964 года знаходзіцца ў калекцыі Нацыянальнага музея ў Варшаве. Пасля правядзення рэстаўрацыйных работ была выстаўлена ў VI зале Галерэі Фарас імя прафесара Казімежа Міхалоўскага.