cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пушча Мар’яньска (гміна)
Пу́шча Мар'я́ньска (Puszcza Mariańska) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Жырардоўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пушчы Мар'яньскай. Плошча гміны складае 142,41 км². Станам на 2004 год у гміне Пушча Мар'яньска пражывалі 8431 чалавек, шчыльнасць — 59,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 25 салецтваў.
Георг Багаты
Георг (Georg,  — ) — апошні герцаг Баварска-Ландсхуцкі (1479—1503).
Біяграфія
Георг быў сынам баварска-ландсхуцкага герцага Людвіга IX і Амаліі Саксонскай. Кіраваць герцагствам стаў пасля смерці бацькі ў 1479 годзе. У саюзе з баварска-мюнхенскім герцагам Альбрэхтам IV Георг пачаў экспансію ў Пярэдняй Аўстрыі, аднак супраць гэтага выступіў імператар Фрыдрых III, які стварыў для процідзеяння Вітэльсбахам Швабскі саюз.
У 1503 годзе Георг памёр. У сувязі з тым, што Рупрэхт — муж Елізаветы — падтрымаў палітыку памерлага цесця (дзякуючы якой ён бы стаў герцагам Баварыі-Ландсхут), выбухнула вайна за ландсхуцкую спадчыну, якая спусташыла Баварыю. Па яе выніках Рупрэхт атрымаў толькі адмыслова створанае невялікае герцагства Пфальц-Нойбург, а астатняя частка герцагства (за выключэннем невялікіх тэрыторый, якія адышлі імператару) была далучана да Баварска-Мюнхенскага герцагства.
Сям’я і дзеці
У 1475 годзе Георг ажаніўся з Ядзвігай, дачцы польскага караля Казіміра IV. Ландсхуцкае вяселле явілася найбуйнейшым святам сярэднявечнай Еўропы. У іх было пяцёра дзяцей:
Цытадэль Брэсцкай крэпасці
Цытадэль — аснова бастыённай часткі Брэсцкай крэпасці, размешчаная на цэнтральным востраве, сфарміраваным шляхам выпроствання рэчышчаў і праток рэк Буг і Мухавец у час будаўніцтва крэпасці на месцы галоўнага вострава горада Брэст-Літоўска (летапісны Берасце). Да пачатку крапаснога будаўніцтва на галоўным востраве знаходзіліся вуліцы і пабудовы старога горада. Станам на 1810 год на галоўным востраве знаходзіліся 3 манастыры, 1 царква, разваліны былой «фары» (каталіцкага прыходу), 2 школы, 1 мытны дом, рынак; на сямі вуліцах было 8 камяніц (не лічачы манастыроў) і 130 драўляных. У 1831 годзе, калі вакол Брэста ўзводзіліся часовыя ўмацаванні супраць паўстанцаў, фартыфікацыйныя працы на гэтым востраве не праводзіліся. Першыя фартыфікацыйныя працы па зацверджаным у 1833 годзе плане таксама пачаліся за межамі цытадэльнага вострава, у той год для крапасных патрэб перабудоўваліся размешчаныя тут будынкі цэркваў і манастыроў. З 1835 года пачынаецца працэс перасялення жыхароў і зносу гарадскіх пабудоў, не запатрабаваных для патрэб крэпасці.
Фартыфікацыйныя працы на цытадэльным востраве пачынаюцца ў 1836 годзе — з узвядзення кальцавой абарончай казармы. На закрытай ад абстрэлу кальцавой казармай унутранай плошчы вострава на базе былых каталіцкіх пабудоў ствараецца комплекс адміністрацыйных устаноў крэпасці — каменданцкі дом, крапасны сход, упраўленне крапасной артылерыі (арсенал), а таксама складскія і дапаможныя будынкі, праваслаўны сабор. З усіх збудаваных на цытадэльным востраве будынкаў толькі абарончая казарма і арсенал з’яўляліся казематаванымі.
Тарфяная прамысловасць Беларусі
Рэспубліка Беларусь — краіна з самымі вялікімі ў свеце запасамі торфу на душу насельніцтва. Па аб'ёме здабычы торфу ў Еўропе Беларусь саступае толькі Фінляндыі. Торф з'яўляецца традыцыйным для Беларусі палівам. Ён выкарыстоўваўся жыхарамі гэтага краю з даўніх часоў. Пасля вайны, дзякуючы торфу, была адноўленая эканоміка краіны. Да 1970-х уся энергетыка Беларусі была пераважна торфавай. У канцы XX стагоддзя торф саступіў пазіцыі нафце і прыроднаму газу, аднак застаецца важным мясцовым відам паліва і ў наш час. Выкарыстанне торфа ў якасці паліва выклікае шэраг экалагічных пытанняў, звязаных з дэградацыяй балот у працэсе здабычы і забруджваннем атмасферы пры выкарыстанні торфу.
Гісторыя
У 1980-х гадах штогод здабывалася 25—30 млн т торфу, а ў 1975 годзе нават 46 млн т, што больш чым у 10 разоў перавышае сучасную здабычу. Для патрэб энергетыкі ў тыя гады торфапрадпрыемствамі рэспублікі здабывалася каля 15 млн.т торфу. Змяншэнне здабычы торфу ў Беларусі было выклікана яго параўнальна невысокай эканамічнасцю, абмежаванасцю тарфяных рэсурсаў, неабходнасцю захаваць торф для сельскагаспадарчых мэт, пераводам цеплавых электрастанцый і кацельняў на газ і мазут.
Сучаснасць
У 2010-х распрацоўваецца крыху больш за 100 радовішчаў і штогод здабываецца каля 2,5 млн т торфу. Працэс здабычы і перапрацоўкі торфу ў рэспубліцы на 100 % механізаваны. Доля торфу ў энергабалансе Беларусі ў цяперашні час складае каля 2-3 %, а ў мясцовых відах паліва, якія ўключаюць у сябе ўласныя нафту і спадарожны газ, а таксама драўнянае паліва, — каля 15 %. Зараз торф выкарыстоўваецца (галоўным чынам у выглядзе торфабрыкетаў) толькі для забеспячэння насельніцта (асабліва ў сельскай мясцовасці) камунальна-бытавым палівам. Асноўнымі спажыўцамі з’яўляюцца школы, бальніцы, невялікія кацельныя. Тарфяное паліва выкарыстоўваюць Жодзінская ЦЭЦ, Пружанская міні-ЦЭЦ, Бабруйская ЦЭЦ-1, БелДРЭС. Акрамя гэтага, на торфе працуюць буйныя кацельні ЖКГ у гарадах Браслаў, Ашмяны, Талачын і іншых. Шырокае ўжыванне знаходзіць торф на цэментных заводах, куды пастаўляецца да 400 тысяч тон тарфянога паліва ў год.
Перапрацоўка
Для забеспячэння насельніцта (асабліва ў сельскай мясцовасці) камунальна-бытавым палівам у Беларусі працуюць 32 торфабрыкетныя заводы, якія выпускаюць 1,4 млн тон торфабрыкетаў. Больш за ўсё такіх заводаў у Мінскай і Віцебскай абласцях. Самымі буйнымі з’яўляюцца «Старобінскі», «Усяж» і «Бярэзінскі» ў Мінскай вобласці, «Усвіж-Бук» у Віцебскай, «Гатча-Восаўскае» у Брэсцкай вобласці. Торф выкарыстоўваецца таксама для вытворчасці арганічных і арганамінеральных угнаенняў (вадкія ўгнаенні, кампост), біястымулятараў, кармавых дражджэй, фільтраў, сарбентаў, фарбавальнікаў драўніны, тарфянога воску, лекавых сродкаў, прадуктаў бытавой хіміі і інш.
Эканамічны эфект
Выкарыстанне торфу дазваляе штогод замяшчаць ў энергабалансе краіны каля 500 млн.куб.м прыроднага газу на суму звыш $ 150 млн., экспартаваць тарфяную прадукцыю на суму $ 25-30 млн.
Торфапрадпрыемствы і прыродаахоўныя тэрыторыі
Распрацоўцы новых радовішчаў, што планавалася яшчэ з савецкіх часоў, замінае тое, што яны апынуліся ў складзе прыродаахоўных тэрыторый. Паводле ацэнкі Інстытута прыродакарыстання НАН Беларусі, Больш за 17 % тэрыторыі тарфяных радовішчаў, на якія прыпадае каля 25 % запасаў торфу, размешчана ў межах заказнікаў і нацыянальных паркаў. Пры гэтым у межы прыродаахоўных тэрыторый, без ўзгаднення з Мінэнерга і ДВА «Белпалівагаз», былі ўключаныя найбольш буйныя тарфяныя радовішчы рэспублікі.
Нібыта відавочнае рашэнне закрыць торфапрадпрыемствы з’яўляецца не такім ужо і простым, паколькі часцей за ўсё яны з’яўляюцца горадаўтваральнымі прадпрыемствамі для малых населеных пунктаў. Колькасць працаўнікоў у галіне перавышае 6 тыс. чалавек, а колькасць насельніцтва пасёлкаў, для якіх торфапрадпрыемствы з’яўляюцца горадаўтваральнымі (Бальшавік, Праўдзінскі і інш.), перавышае 30 тыс. чалавек, што параўнальна з насельніцтвам такога горада як Навагрудак.
Піраргірыт
Піраргіры́т — мінерал падкласа складаных сульфідаў, сульфід серабра і сурмы, Ag3SbS3. Змяшчае 59,75 % серабра, 22,48 % сурмы, 17,76 % серы. Апісаны ў 1831 годзе.
Крышталізуецца ў трыганальнай сінгоніі. Утварае крышталі, агрэгаты, украпіны. Малекулярная маса 541,55. Колер ад ярка-чырвонага да свінцова-шэрага, чорнага з чырванаватым адлівам. Цвёрдасць 2,5—3 па шкале Моаса. Шчыльнасць 5,82 (5,85 ) г/см³. Крохкі. Раствараецца ў азотнай кіслаце.
Паходжанне і радовішчы
Піраргірыт мае гідратэрмальнае паходжанне. Сустракаецца разам з мінераламі, змяшчаючымі сурму, з акантытам, кальцытам, даламітам, кварцам. З цягам часу замяшчаецца галагенідамі серабра і самародным серабром.
Радовішчы піраргірыту маюцца ў Аўстраліі, Балівіі, Германіі, Іспаніі, Італіі, ЗША, Канадзе, Мексіцы, Чэхіі, Перу, Расіі, Чылі.
Будзьма беларусамі (мультфільм)
Будзьма беларусамі! — першы прафесійны зроблены анімацыйны фільм беларускай мовай, прысвечаны гісторыі Беларусі ад «пачатку часоў» да 1991 года. Мультфільм з’яўляецца прадуктам культурніцкай кампаніі «Будзьма беларусамі!». Аўтары ідэі твора — кампанія «Будзьма беларусамі!» і Юлія Ляшкевіч, мастак-аніматар — Юлія Рудніцкая, аўтар тэксту — Лявон Вольскі, вакал — Аляксандр Памідораў.
Афіцыйна абвешчаная мэта праекта — зацікавіць шырокія колы гледачоў гісторыяй і культурай беларускага народа. У мэтах асучасьненьня падачы матэрыялу, гукавы шэраг мультфільма выкананы ў форме чытання рэпу, тэкст якога апісвае асноўныя падзеі ў гісторыі беларускай дзяржаўнасці і беларусаў.
14/88
Лічба 14 азначае чатырнаццаць словаў неанацысцкага ідэолага Дэвіда Лэйна: «We must secure the existence of our people and a future for White children» («Мы павінны захаваць існаванне Нашага народа і будучыню для Белых дзяцей»).
Лічба 88 з’яўляецца закадаваным прывітаннем «Heil Hitler!» («Хайль Гітлер!»), паколькі літара «H» стаіць у лацінскім алфавіце восьмай. Лічба запаведаў Дэвіда Лэйна таксама роўная васьмідзесяці васьмі; гэта, зразумела, не выпадкова.
Макаў Падхаляньскі
Макаў Падхаляньскі (Maków Podhalański) — горад на поўдні Польшчы, за 50 км на паўднёвы захад ад Кракава і за 350 км на поўдзень ад Варшавы. Уваходзіць у склад Сухскага павета Малапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Макаў Падхаляньскі. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 20,12 км². Насельніцтва 6 тыс. чалавек.
Нагацінская (станцыя метро)
«Нагацінская» (Нага́тинская) — станцыя Серпухаўска-Ціміразеўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Пачакун
Homunculus loxodontus  (у Беларусі больш вядомая як «Пачаку́н») — скульптура галандскай мастачкі Маргрыт ван Брэварт (Margriet van Breevoort), створаная ў 2016 годзе для Лейдэнскага ўніверсітэта (Нідэрланды). Першапачаткова ўстаноўлена перад дзіцячай бальніцай у Лейдэне. Станам на люты 2017 года, скульптура перанесена ўнутр Лейдэнскага ўніверсітэта, у хол з больш як 10 іншымі скульптурамі. На 19 лютага 2017 года, скульптура размешчана каля ўваходу ў Лейдэнскі ўніверсітэцкі медыцынскі цэнтр
Стварэнне скульптуры
Бальніца пры Лейдэнскім універсітэце вылучыла Маргрыт ван Брэварт грант на стварэнне скульптуры для штогадовага конкурсу, які праводзіцца фондам «Скульптуры ў Лейдэне». Тэмай конкурсу 2016 гады былі біялагічныя навукі.
Мастачка доўга разважала над тэматыкай будучай скульптуры, таму што яна не хацела адлюстроўваць штосьці, звязанае з медыцынай ці хваробамі. Яна звярнула ўвагу на людзей, якія сядзяць у чарзе да ўрача ў чаканні дыягназу, і вырашыла прысвяціць сваю скульптуру пацыентам. Паводле слоў Маргрыт ван Брэварт, сваёй скульптурай яна хацела паказаць, што «пацыенты проста павінны чакаць сваёй долі з надзеяй на лепшае». Акрамя таго, мастачка паставіла перад сабой задачу зрабіць гэтага пацыента прывабным і мілым, каб з ім было камфортна і ён мог бы выклікаць смех. Мастачка таксама зазначыла, што «мой персанаж — свайго роду няўдалы эксперымент, ён чакае і спадзяецца на тое, каб стаць лепш. Ён нібыта вялікі мілы камяк цела, які хочацца абняць». Скульптура створана з пластыку і эпаксіднай смалы, якія пры змешванні ўтвараюць рэчыва, якое нагадвае гліну — навобмацак яно цвёрдае і шурпатае.
У 2016 годзе скульптура стала самай фатаграфаванай славутасцю Лейдэна.
Паводле звестак на люты 2017 года, мэрыя ўкраінскага горада Дніпро вядзе перамовы з Маргрыт ван Брэварт аб ўстаноўцы ў цэнтры горада двухмятровай бетоннай копіі скульптуры.
Мем
У студзені 2017 года, пасля размяшчэння фатаграфіі скульптуры на сайце Pikabu.ru, яна стала папулярным мемам у Рунэце пад назвай «Ждун»     , ва Уанэце пад назвай «Почекун»  і ў Байнэце пад назвай «Пачакун».
24 лютага 2017 года народны дэпутат Украіны Барыслаў Бяроза прынёс у сесійную залу Вярхоўнай Рады фігуру «Пачакуна», якую перад пачаткам пасяджэння і выступленнямі членаў Кабінета міністраў паставілі на парламенцкую трыбуну. Дэпутат назваў Пачакуна сімвалам чаканняў украінскага грамадства.
Расійскі палітолаг і журналіст Дзмітрый Травін назваў Пачакуна нацыянальным сімвалам Расіі. Паводле яго меркавання, рускі Пачакун — сумны, гультаяваты і млявы, але пры гэтым сімпатычны і аптымістычны: ён «звесіў нос і паклаў ручкі на жывоціку» ў чаканні змен да лепшага, паколькі «у краіне даўно пануе застой і няма ўмоў ні для палітычнай, ні для грамадзянскай, ні для інвестыцыйнай актыўнасці». Падобнае меркаванне выказаў сацыёлаг Аляксей Рошчын, які адзначыў, што вобраз Пачакуна, пры ўсёй сваёй прывабнасці, адлюстроўвае таксама і прыхаванай незадаволенасць людзей: «Гэта знак усеагульнага згалення, як інтэлектуальнага, так і духоўнага, паколькі ў Расіі не адбываецца нічога цікавага».
Галандскае выданне адзначыла, што «ў Расіі, дзе чалавек бяссільны супраць бюракратыі, бясконцае чаканне з'яўляецца важнай часткай паўсядзённага жыцця», а ва ўмовах калі «сацыяльныя праблемы не могуць быць вырашаны легітымным парламентам, незалежнай судовай сістэмай ці дэманстрацыямі», інтэрнэт-сатыра застаецца адзіным спосабам выказвання незадаволенасці ўладай, што абумовіла папулярнасць мема. Рэпарцёр Le Monde Ізабель Мандро звязвае папулярнасць вобраза як з успамінамі пра савецкія часы, «калі трэба было з ранняй раніцы займаць чэргі перад гастраномамі ці месяцамі чакаць мэблю», так і з няўдачамі расійскіх рэформаў.
Расійскае выданне «Игромания» у артыкуле пра Пачакуна распавяло пра ўплыў персанажа на поп-культуру і на аўдыторыю аматараў відэагульняў.
На хвалі папулярнасці Пачакуна ў Інтэрнэце пачалі прадавацца цацкі, фігуркі, крэслы-мяшкі і буйныя скульптуры ў выглядзе мема. Яго таксама прадавалі ў якасці падарунку да Дня Святога Валянціна, на 23 лютага і 8 сакавіка.
У горадзе Чыта на рэтра-пляцоўцы парка Дома афіцэраў ўсталявалі копію скульптуры.
Вернер Марх
Біяграфія
Сын архітэктара Ота Марха і ўнук фабрыканта Эрнста Марха. Пачынаючы з 1912 года вывучае архітэктуру ў Вышэйшай тэхнічнай школе Дрэздэна, затым вучыўся ў Вышэйшай тэхнічнай школе Берлін-Шарлотэнбурга. У 1914 годзе сыходзіць салдатам-добраахвотнікам на фронт, дэмабілізуецца ў 1918 годзе ўжо афіцэрам і ў 1919 годзе заканчвае сваю архітэктарскую адукацыю.
З 1923 года Марх працуе ў будупраўленні Рэйхсбанка над праектам жылога квартала ў Берліне для банкаўскіх служачых. З 1925 года ён працаваў самастойна. З 1926 Вернер Марх становіцца членам Саюза Нямецкіх архітэктараў. У 1930 годзе ён абіраецца старшынёй зямельнай акругі Саюза «Брандэнбург». 1 мая 1933 года Марх уступае ў НСДАП, затым становіцца членам арганізацыйнага камітэта Алімпійскіх гульняў 1936 года ў Берліне, на якіх у Конкурсе мастацтваў заваёўвае залаты медаль (намінацыя — горадабудаўнічыя праекты) і сярэбраны медаль (намінацыя — архітэктурныя праекты). Найвядомым збудаваннем Марха з’яўляецца Алімпійскі стадыён у Берліне.
У 1936 годзе Адольф Гітлер прысвоіў Марху званне прафесара архітэктуры, ён становіцца членам Акадэмій мастацтваў у Берліне і ў Мюнхене. У гады Другой сусветнай вайны Марх служыць штабс-афіцэрам у абверы ў Вільгельма Канарыса, пазней ён рэферэнт Генеральнага штаба групы войскаў у Італіі.
Пасля заканчэння вайны Марх кіраваў аднаўленнем Сабора і Ратушы ў Міндэне. У 1948 годзе ён уступае ў адноўлены Саюз нямецкіх архітэктараў, займае ў ім розныя пасады. З 1953 — прафесар Вышэйшай тэхнічнай школы ў Берліне, працуе тут да сыходу на пенсію ў 1960 годзе. З 1955 Марх — член Нямецкай Акадэміі горадабудаўніцтва. З 1962 года — ганаровы сенатар Вышэйшай тэхнічнай школы Берліна; ганаровы грамадзянін горада Міндэна (з 1973 года).
Кіраўскі сельсавет (Кіраўскі раён)
Кі́раўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кіраўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Кірава.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Старцаўскі сельсавет у складзе Бабруйскага 2-га раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — хутар (з 1931 года вёска) Старцы. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Бабруйскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бабруйскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе Кіраўскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 20 красавіка 1939 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў вёску імя Кірава, а сельсавет у Кіраўскі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Мышкавіцкага сельсавета. 17 лістапада 1959 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Кіраўскага пассавета.
Васіль Шчарбіна
Васіль Шчарбіна:
Міністэрства гандлю ЗША
Міністэрства гандлю ЗША (the United States Department of Commerce) — адзін з выканаўчых дэпартаментаў ЗША.
З 1 жніўня 2011 выконваючым абавязкі міністра з'яўляецца Рэбека Бланк.
Сфера дзейнасці міністэрства — эканамічны рост у ЗША, прасоўванне свабоднага гандлю ў ЗША і па ўсім свеце, міжнародныя эканамічныя місіі, падтрымка інавацый, кіраванне марскімі рэсурсамі і забеспячэнне інфармацыі аб надвор'і.
Агульная колькасць служачых у 2011 годзе — 43 105 чалавек. У 2009 годзе іх было 56 259 чалавек. Характэрна, што ў 2010 годзе штат служачых павялічыўся да 123 580 чалавек. Гэты скок быў вынікам прыняцця на працу каля 70 000 часавых супрацоўнікаў Бюро перапісу насельніцтва ЗША для забеспячэння перапісу насельніцтва 2010 года.
Пулавы (гміна)
Пула́вы (Puławy) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пулаўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пулавах. Плошча гміны складае 160,81 км². Станам на 2004 год у гміне Пулавы пражывалі 12,013 чалавек, шчыльнасць — 69,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 29 салецтваў.
Псалом 7
Псалом 7 адлюстроўвае лямант несправядліва абвінавачанага чалавека. Аўтарства прыпісваецца Давіду.
Фраса-Сабіна
Фраса-Сабіна (Frasso Sabino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыеці.
Псалом 7
Змест
У вершы 2 змяшчаецца заклік да Бога па дапамогу. Вершы 4-6 апратэстоўваюць віну і сцвярджаюць невінаватасць. У вершах 7-10 змяшчаецца пажаданне Страшнага суду для ворагаў. У вершы 11 выказваецца ўпэўненасць у Божай дапамозе. Вершы 13-17 змяшчаюць апісанне кар Божых ворагам на Страшным судзе. 18 верш — хвала Госпаду.
Фраса-Сабіна
Насельніцтва складае 685 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 155 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 2030. Тэлефонны код — 0765.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Аляксандраўскі сад (станцыя метро)
«Аляксандраўскі сад» (Алекса́ндровский сад) — канцавая станцыя Філёўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Вядомыя вывяржэнні вулкана Тоба
ВУЛКАН ТОБА, вядомыя вывяржэнні. Паводле геалагічных і архелагічных звестак адрозніваюць тры вывяржэнні вулканічнай сістэмы Тоба, якія, паводле адноснага ўзросту, называюць «маладой», «сярэдняй»і «старой» падзеямі (у англамоўнай наменклатуры — Young, Middle і Old Toba Tuff, а ў скаротах — YTT, MTT, OTT, адпаведна).
Старая падзея, OTT
Каля 800 тыс. гадоў таму, сіла не меней за VEI 7. Утворана кальдэра Сібандунг (Sibandung).
Сярэдняя падзея, MTT
Каля 500 тыс. гадоў таму, сіла не меней за VEI 7. Утворана кальдэра Харангаол (Haranggaol).
Маладая падзея, YTT
Каля 73±4 тыс. гадоў таму, у час лета Паўночнага паўшар'я, сіла VEI 8. Вывяржэнне адбывалася праз кальдэру Сібандунг (Sibandung).
Найбольшы вядомы вулканічны катаклізм на Зямлі за апошнія 28 млн гадоў. Было выкінута зв. 2800 куб.км горных парод (у эквіваленце DRE).
Попел засыпаў тэрыторыі Зондскіх, Андаманскіх, Нікабарскіх а-воў, Шры-Ланкі, п-ву Індастан, большасці Паўднёва-Усходняй Азіі, верагодна, трапіў у значных колькасцях на землі Блізкага Усходу і Усходняй Афрыкі. Пласт попелу ў цэнтральнай Індыі меў магутнасць 3—6 м, у пэўных частках Малайскіх а-воў — да 9 м.
Парадаксальным чынам, астравы Ментавай, параўнальна недалёкія (350 км на ПдЗ) ад эпіцэнтру, пазбеглі засыпання попелам, дзякуючы мусонным ветравым сістэмам летняга перыяду, што дало магчымасць захавацца іх ўнікальным флоры і фаўне, і ставіла пэўны час пад пытанне катастрафічны маштаб падзеі.
Аб'ём лававых патокаў склаў да 1000 куб.км, лава разлілася па востраве Суматра ад берагу да берагу, займаючы 20—30 тыс. кв.км, дасягаючы таўшчыні 50—150 м (месцамі да 400 м) каля кальдэры, і ў сяр. 50 м па востраве.
У атмасферу трапіла да 1010 т сернай кіслаты.
Апроч знішчэння жыцця ў выніку выпадання попелу, вывяржэнне мела катастрафічны ўплыў на клімат усёй Зямлі, правакуючы, ва ўмовах перыяду пахаладання, паскораны прыход ледавіковай эпохі значнай інтэнсіўнасці і працягласці. Раптоўныя кліматычныя змены прывялі да вымірання шматлікіх біялагічных супольнасцяў, у т.л., да ўтварэння гэтак званага «бутэлечнага рыльца» у генатыпе чалавека.
Дудзічы (Пухавіцкі раён)
Назва
Паводле Вадзіма Жучкевіча, назва паходзіць ад прозвішча Дудзіч, вытворнага з дуды або дудара.
Меркаваная ранняя гісторыя
Выказваліся думкі, што Дудзічы ўпершыню згаданы як Дудуткі ў «Слове пра паход Ігараў», датычна падзей 1067 года, быццам полацкі князь Усяслаў праскакаў «ваўком да Нямігі з Дудутак», калі даведаўся пра аблогу Менска кіеўскімі войскамі. Ёсць, аднак, і іншыя лакалізацыі тых Дудутак, у т.л. як мясцовасці каля Ноўгарада, што можа болей укладацца ў сюжэтную лінію «Слова».
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню пэўна згадваюцца ў 1600 годзе як мястэчка ў Менскім павеце Вялікага Княства Літоўскага. У пачатку XVII ст. мясцовасцю валодалі Адахоўскія. У 1621 годзе Рафал Адахоўскі прадаў маёнтак Янушу Быхаўцу (?—1653) і яго жонцы Ганне з Горскіх. Януш Быхавец забіты ў Таўкачэвічы ў часе наезду суседа Андрэя Вінка з Шацка ў 1620 годзе. Нашчадкі аддалі землі ў заклад, трымальнікі часта мяняліся.
З канца XVII ст. Дудзічы былі ў закладзе Заранкаў-Гарбоўскіх герба Корчак, якія збудавалі тут уніяцкую царкву. У 1748 годзе Дудзічы канчаткова набытыя дачкой , падчашага ваўкавыскага, —. У 1766 годзе мястэчка атрымала прывілей на правядзенне 3 штогадовых кірмашоў і 1 штотыднёвы торг. У 1767 годзе па замужжы Аляксандры Дудзічамі валодалі Прозары. У 1769 годзе Юзаф Прозар, муж Аляксандры, збудаваў тут драўляны палац і парк, у 1780 годзе паводле тэстамента жонкі — драўляную грэка-каталіцкую Пакроўскую царкву на месцы старой. Пры царкве была адкрытая школа. З 1785 года, калі дачка Прозара — выйшла замуж за Станіслава Ельскага, Дудзічы сталі ўладаннем Ельскіх. Станіслаў Ельскі запрасіў сюды 20 нямецкіх рамеснікаў, якія навучалі сялян розным рамесным навукам.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля Другога падзелу Рэчы Паспалітай 1793 года ў складзе Расійскай імперыі. Станам на 1800 год тут была драўляная грэка-каталіцкая царква, млын, 3 карчмы, фруктовы і батанічны сад, аранжарэя, невялікі гарбарны завод. У Вайну 1812 года праз Дудзічы праходзілі напалеонаўскія войскі. Юзаф Панятоўскі, камандзір 5-га польскага корпуса французскай арміі, два дні жыў у дудзіцкай сядзібе.
У 1839 годзе ўніяцкая царква была пераўтвораная ў праваслаўную прыходскую царкву. Паводле інвентару 1844 года існавалі аднайменныя мястэчка (12 двароў рамеснікаў) і вёска (30 двароў сялян). З 1857 года Дудзічамі валодаў Міхал Ельскі. На 1859 год у мястэчку было 5 двароў. У 1863 годзе адкрытае народнае вучылішча. У 1886 годзе ў вучылішчы было 55 вучняў, з іх 3 дзяўчынкі. Настаўнікам быў Макар Гладкі, школа існавала на сродкі сялян і дзяржаўнага казначэйства. У 1879 годзе ў праваслаўным прыходзе было каля 1,8 тыс. вернікаў, пры царкве было папячыцельства. У 1886 годзе было народнае вучылішча, валасное праўленне, праваслаўная царква, капліца, бальніца, крама. Паводле перапісу 1897 года працавалі валасное праўленне, хлебазапасны магазін, народнае вучылішча, 2 піцейныя дамы, штотыднёвыя таржкі, у маёнтку быў вадзяны млын.
У 1900 годзе ў народным вучылішчы займаліся 69 хлопчыкаў і 9 дзяўчынак. Настаўнікам працаваў Д. Пыжэвіч. У 1902 годзе пабудаваная драўляная Пакроўская царква.
У 1905—1907 гадах і вясной 1917 года ў Дудзічах і ў Дудзіцкай воласці адбыліся масавыя сялянскія хваляванні.
Найноўшы час
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў і ў сярэдзіне кастрычніка 1920 года пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ).
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. Народнае вучылішча за савецкай уладай пераўтворанае ў працоўную школу 1-й ступені, дзе ў 1922 годзе было каля 70 вучняў. З 20 жніўня 1924 года цэнтр Дудзіцкага сельсавета Самахвалавіцкага раёна Менскай акругі, з 18 студзеня 1931 года Пухавіцкага раёна, з 12 лютага 1935 года Рудзенскага раёна (з 6 ліпеня да 11 лютага 1938 года называўся Смілавіцкім). З 29 лютага 1938 года ў Менскай вобласці (пасля 29 ліпеня 1939 — Мінская). У пачатку 1930-х гадоў створаны калгас «Камвуз Беларусі», працаваў вадзяны млын, цыркулярка, кузня. Афіцыйны статус паселішча панізілі да вёскі ў 1938 годзе.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 4 ліпеня 1944 года вёска акупаваная нацысцкай Германіяй. У наваколлі дзейнічалі партызаны брыгады «Беларусь». У чэрвені 1942 нацысты спалілі вёску, загубілі 17 жыхароў. Пасля вайны вёска адноўленая.
З 16 ліпеня ліпеня 1954 года вёска ў Вузлянскім сельсавеце. У 1960 годзе ў Навапольскім сельсавеце. У 1994 годзе ля вёскі адкрыты музей матэрыяльнай культуры «Дудуткі». У 1990-я гады збудаваная праваслаўная царква Святой Ганны.
Рэлігія
У канцы XVII ст. была пабудаваная ўніяцкая царква. У 1780 Юзаф Прозар паводле тэстаменту жонкі збудаваў новую грэка-каталіцкую Пакроўскую царкву на месцы старой. У 1839 годзе ўніяцкая царква была пераўтвораная ў праваслаўную прыходскую царкву. Царква згарэла ў часе Другой сусветнай вайны.
У 1998 годзе Патрыяршым Экзархам усяе Беларусі Філарэтам была прынята пастанова пра адраджэнне прыходу. Побач з помнікам загінулым савецкім воінам была пабудаваная невялікая мураваная царква ў гонар Святой Ганны.
Эканоміка і інфраструктура
Дудзічах працуюць сярэдняя школа, медыцынскі пункт, бібліятэка, ветэрынарны ўчастак.
Гамер Сімпсан
З’яўляецца ўвасабленнем стэрэатыпаў аб амерыканцах-прадстаўніках працоўнага класа: гультаяваты, дурны, неталерантны, хварэе атлусценнем, ужывае спіртное ў вялікай колькасці. Гамер працуе інспектарам па бяспецы на Спрынгфілдскай атамнай электрастанцыі, у сектары 7G, але выкарыстоўвае любую магчымасць сысці з працы, каб выпіць піва ў «Карчме Мо». Кахае жонку і любіць дзяцей, тым не менш часта забывае не толькі важныя даты і падзеі, але нават імя сваёй малодшай дачкі. Рост Гамера 183 см. Улюбёны гатунак — Duff.
Стыль адзежы Гамера даволі просты — звычайна ён апрануты ў белую кашулю і сінія штаны, на працы апранае гальштук, а на ноч апранаецца ў блакітную піжаму.
Мэт Грэйнінг прыдумаў гэтага персанажа, як і астатніх членаў сем'і Сімпсанаў, для анімацыйных заставак «Шоў Трейсі Ульман» па прозьбе Джэймса Брукса. Сваё імя персанаж атрымаў у гонар бацькі Грейнінга, але мультыплікатар асоба падкрэслівае, што акрамя імя, іх нішто не аб’ядноўвае. 19 красавіка 1987 г Гамер упершыню з’явіўся на экране ў кароткаметражнай серыі «Good Night».
Паводле стваральніка Сімпсанаў, Мэту Грэйнінгу, аналагам Гамера з’яўляецца персанаж серыяла «Футурама» Бэндэр. Апісваючы іх падобнасць, Грэйнінг сказаў: «Яны абодва цалкам нявінныя. Абодва жадаюць таго, чаго ім бракуе».
Аляксандр Анатольевіч Яцко
Аляксандр Анатольевіч Яцко (нар. 13 ліпеня 1984, г. Мінск, БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
У 2005 годзе скончыў Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт па спецыяльнасці «прамысловае і грамадзянскае будаўніцтва».
З 2008 года працаваў у Камітэце дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь галоўным спецыялістам упраўлення кантролю будаўніцтва і жыллёва-камунальнай гаспадаркі галоўнага ўпраўлення кантролю па г. Мінску, з 2012 года — намеснікам начальніка ўпраўлення кантролю будаўніцтва і жыллёва-камунальнай гаспадаркі галоўнага ўпраўлення кантролю па г. Мінску.
Дагамейскі разрыў
Дагамейскі разрыў - вобласць у Заходняй Афрыцы, якая з'яўляецца часткай Гвінейскую лесасавану, знаходзіцца на тэрыторыі Беніна, Тога і Ганы і падзяляе, якая ахоплівае большую частку паўднёвага рэгіёну, на дзве асобныя часткі. Вобласць на захад ад разрыву называецца або Гвінейская лясная зона, а частка на ўсход ад разрыву называецца, Нізінныя Гвінейска-Кангалезскія лесу або Кангалезская лясная зона.
Найбуйны горад на тэрыторыі разрыву - Акра. Некалькі іншых гарадоў, такіх як Кумасі, знаходзяцца на ўскраінах разрыву.
Прычыны сухога клімату
Сухі клімат Дагамейскага разрыву з'яўляецца анамальным, паколькі ён з усіх бакоў акружаны поясам вільготных мусонных лясоў, а горы, якія маглі б перашкаджаць руху вільготных паветраных мас, адсутнічаюць. Пры гэтым Акра, якая знаходзіцца ў самым сэрцы разрыву, атрымлівае толькі 720 мм ападкаў у год, што складае менш за палову нормы для трапічных лясоў на дадзенай шыраце.
Сухі клімат разрыву тлумачыцца чатырма прычынамі:
Геалагічная гісторыя
Дагамейскі разрыў існуе ў цяперашнім выглядзе каля чатырох тысяч гадоў. Большую частку чацвярцічнага перыяду, сухія ўмовы ствараліся за кошт нізкай тэмпературы ў Атлантычным акіяне (яе забяспечвалі халодныя плыні ад ледніковых шчытоў ў Еўропе і Паўночнай Амерыцы). Лічыцца, што на тэрыторыі сучаснай Зоны Лясоў лясное покрыва практычна адсутнічала. У міжледніковым перыядзе, аднак, колькасць ападкаў у Заходняй Афрыцы часта павялічвалася так моцна, што разрыў часткова пакрываўся лесам, выцясняючы саваны.
Збіральніцтва
Збіра́льніцтва — збіранне, здабыванне гатовых дароў прыроды, у асн. прадметаў харчавання і лекавых траў; самы старажытны занятак чалавецтва, што паслужыў у свой час вытокам земляробства. Збіральніцтва мала змянілася на працягу тысячагоддзяў і ў сваім архаічным выглядзе захавалася да нашага часу. Разам з тым прыкметна зменшыліся яго маштабы, што абумоўлена скарачэннем прыродных рэсурсаў, перш за ўсё — масіваў першабытных лясоў, балотных ландшафтаў, г.зв. няўдобіц, лугавін, а таксама безгаспадарчым умяшаннем чалавека ў экалагічнае асяроддзе. У традыцыйнай народнай гаспадарцы здаўна істотную ролю адыгрывалі збор лясных ягад, пладоў, грыбоў, лугавых траў (кармавых, лекавых, дэкаратыўных), караняплодаў, падсечка дрэў і нарыхтоўка раслінных сокаў, збіранне мёду дзікіх пчол і інш. Кожны з гэтых заняткаў патрабаваў ведання мясцовай экалогіі, харчовых і лекавых якасцей тых ці інш. раслін, аптымальных тэрмінаў іх збору, спосабаў першаснай апрацоўкі, кансервацыі і ўжывання.
Шчодрасць лясных дароў рабіла іх даступнымі амаль для кожнага, яны не з'яўляліся ласункам для сельскага жыхара. Лясныя ягады — суніцы, чарніцы, брусніцы, буякі, маліны, парэчку, агрэст, ажыну — ужывалі часцей свежымі. Яны выкарыстоўваліся асобна і ў якасці складовых кампанентаў многіх кулінарных вырабаў — пірагоў, варэнікаў, кісялю, кулагі, розных напояў. Значную колькасць ягад нарыхтоўвалі ў запас: брусніцы парылі ў гаршках, ссыпалі ў кадушкі і бочкі, дадаючы прыправы; з іх рабілі сокі і павідла (на мёдзе); чарніцы часцей сушылі; журавіны захоўвалі замарожанымі, дадавалі ў квашаную капусту, выраблялі з іх сокі і напоі. Ягады каліны і рабіны збіралі позняй восенню, захоўвалі на гарышчах; суквецці каліны закладалі таксама ў стажкі разам з сенам, дзе яны вылежвалі пэўны тэрмін. У значным аб'ёме назапашвалі ў лесе грушы, яблыкі, жалуды, арэхі. Грушы, як і жалуды, ссыпалі ў засекі свірнаў ці стопак, дзе яны даспявалі, сушылі ў пячах. Яблыкі разразалі на скрылькі, нанізвалі на суровыя ніткі, вязанкамі сушылі на сонцы; пад восень іх закладвалі ў стажкі сена, дзе яны захоўваліся нярэдка на працягу ўсей зімы.
Прыкметнае месца ў традыцыйнай гаспадарцы мела збіранне розных відаў грыбоў. Перавагу аддавалі баравікам, падасінавікам (чырвонагаловікі), у вялікай колькасці збіралі абабкі, махавікі, маслякі (казлякі), лісічкі, апенькі, рыжыкі, зялёнкі, ваўнянкі. 3 мухамораў рабілі атруту для насякомых. У кожнай мясцовасці былі свае звычаі і асаблівасці ва ўжыванні тых ці інш. відаў грыбоў, у спосабах іх апрацоўкі і захавання. Большасць грыбоў ужывалі свежымі (смажанымі ці варанымі), значную частку закладвалі ў кадушкі на засол; баравікі, падасінавікі, абабкі сушылі ў запас. Сушаныя грыбы і ягады сяляне збывалі на мясцовых кірмашах, прадавалі скупшчыкам, якія развозілі іх далёка за межы Беларусі, асабліва ў стэпавыя раёны Украіны.
Пераважна вясной і ў пачатку лета, калі буяла маладая флора, шырока ўжывалі ў ежу лугавыя шчаўе і цыбулю, хрэн, крапіву, лебяду, кісліцу, аер, кветкі ліпы і інш. Лісце шчаўя, крапівы, лебяды збіралі да іх цвіцення, складвалі ў фаскі і макітры, перасыпалі па слаях соллю, дадавалі кмену і інш. духмяных эёлак, квасілі ў запас. 3 іх гатавалі пасля розныя вадкія стравы (варывы). Шчаўе, кісліцу, цыбулю лугавую, маладыя пабегі аеру і інш. ўжывалі таксама «жывымі» без усялякай апрацоўкі. Аер, лісты клёна і дуба выкарыстоўвалі пры выпечцы хлеба. 3 іван-чаю (скрыпеню), чабору, мацярдушкі, зверабою, кветак і маладых пабегаў ліпы гатавалі адвары. Мноства лекавых раслін сушылі на зіму. У якасці лекаў выкарыстоўвалі адвары з галінак маліны, парэчкі, вішні, кары дуба, крушыны, каліны.
У Палессі і Паазер'і яшчэ ў XIX ст. сустракаўся своеасаблівы промысел — збор яек дзікіх птушак. Вясною ў нядзелю і па святах маладыя хлопцы гуртамі адпраўляліся ў Пінскія балоты збіраць яйкі дзікіх качак і гусей і «прыносілі іх столькі, колькі ў стане данесці кожны. Тады ва ўсей вёсцы наладжвалася сапраўднае свята: у кожнай хаце дармавая яечня». Збіральніцтва займала прыкметнае месца ў народным жыцці і на працягу многіх стагоддзяў рэгулявалася звычаёвым правам. Паводле Статуту Вялікага княства Літоўскага (1588), сяляне захоўвалі права «ўступу» у дзяржаўныя і панскія лясы дзеля збору грыбоў, ягад, мёду дзікіх пчол і інш. Пазней яны паступова страчвалі такое права і павінны былі плаціць за яго чынш ці адрабляць на карысць землеўладальніка некалькі дзён у годзе.
Збіральніцтва — адзін з нямногіх старажытных промыслаў, які захаваў ва ўмовах урбанізацыі і прамысловай рэвалюцыі сваю архаічную форму і індывідуальны характар ручной працы. У наш час збіральніцтва часцей мае форму аматарскага занятку, актыўнага адпачынку на ўлонні прыроды.
Карона каралёў
Карона каралёў (Korona królów) — польскі тэлесерыял, а таксама гістарычная тэленавела, трансляваная з 1 студзеня 2018 года на TVP1, якая распавядае пра манархію ў Польшчы пад уладай апошніх Пястаў, Анжу і першых Ягелонаў у чатырнаццатым стагоддзі.
1 сезон
У першай серыі прадстаўлены падзеі 1325–1339 гадоў, якія паказваюць апошнія гады кіравання караля Уладзіслава Локітэка і пачаткі праўлення Казіміра Вялікага. У асноўным яна засяроджана на першым шлюбе караля з каралевай Альдонай Ганнай Гіедымінаўнай і на сувязях з яго маці, каралевай Ядвігай Каліскай. Паказаныя першыя моманты праўлення маладога Казіміра, шлюб, адносіны з Літвой і Венгрыяй, а таксама дыпламатычная палітыка Каралеўства ў часы праўлення маладога караля, Вышаградскія канвенцыі, канфлікт паміж Казімірам і біскупам Гротам, а таксама варшаўскі суд з Тэўтонскім рыцарам. Акрамя таго, далейшы лёс маці караля - Ядвігі Каліскай пасля ўступлення ў ордэн бедных Клэр, - асноўныя тэмы сезона. Дзея фінальнага эпізоду адбываецца 10 снежня 1339 года. Сезон заканчваецца смерцю маці Казіміра.
2 сезон
Другая серыя ахоплівае падзеі 1342–1370 гадоў і засяроджана на трох асноўных тэмах, якія паказваюць Вавельскі, Вышаградскі і Свідніцкі суды. Гісторыя Казіміра Вялікага, яго другой жонкі, каралевы Адэлаіды Гесян, і суд пашыраецца, каб уключыць тэмы, прысвечаныя лёсу яго сястры, каралевы Венгрыі Эльжбеты Локіткоўны і яе сына, караля Людвіга Венгерскага і пляменніка Болека II Маленькага - князя Свідніцы, яго жонкі, князёўны Габсбург і пляменніца Ганны Свіднічкі, будучай імператрыцы. Сезон даследуе сакрэты шлюбу Казіміра з Адэлаідэ Геска, яго адносіны да сваёй новай жонкі, а таксама да адчайнага кіраўніка, які хоча любой цаной атрымаць бацьку нашчадка мужчыны, які будзе кіраваць Каралеўствам у будучыні, а таксама пазнейшы лёс Адэлаіды ў выгнанні і барацьбу за яе правы, а таксама аб абставінах двух каралеўскіх шлюбаў з чэшскім мяшчанам Крыстынай Рокікзанай і прынцэсай Ягайгай Лагань. Тут таксама паказаны шлюб дачок Казіміра з першага шлюбу - Кунегунда і Эльжбета, а таксама працяглыя перамовы з тэўтонскімі рыцарамі, якія завяршыліся заключэннем вечнага міру ў Калішы, аднаўленнем Вшава, польска-чэшскай вайны і аблогай Кракава. А таксама канфлікт у Сілезіі, польскія і венгерскія войны з Літвой за Рутэнію, спрэчка караля з біскупам Бадэты, свята ў Вярнеку і заснаванне Кракаўскай акадэміі. Дзея канчатковага эпізоду адбываецца ў 1374 годзе, калі нарадзілася Ядвіга Андэгавенская, і кароль Людвік выдаў прывілей Кошыцу, што яго дачка ў будучыні будзе сядзець на польскім троне.
3 сезон
Трэцяя серыя - пра панаванне Анжу ў Польшчы. Акцыя ахоплівае 1376-1393 гады, пачынаецца на мяжы 1376 і 1377 г. падчас кіравання Людовіка Венгрыі. Паказаныя апошнія гады яго кіравання, а таксама апошнія моманты рэгентства яго маці Альжбеты ў Каралеўстве Польскім, а таксама межпозвоночный і складаны шлях да трона дачкі. Сезон даследуе жыццё і княжанне каралевы Ядвігі Анжуйскай, каранаванай польскім каралём у 1384 годзе. Адной з асноўных тэм - яе адносіны з князем Вільгельмам Габсбургам і шлюб з літоўскім князем Уладзіславам Ягелам, а таксама лёс яе маці - каралевы Лізаветы Босніцкай і сястры - каралевы Марыі Анжуйскай. Наступныя этапы жыцця Ядвігі паказаны: яе дзяцінства ў Будзе, знаходжанне ў Венскім двары, самастойнае кіраванне і сумеснае жыццё з Уладзіславам Ягелам. Акрамя таго, дабрачыннасць, культура і навука. Хрысціянізацыя Літвы таксама з'яўляецца адной з самых важных тэм сезона. Таксама паказаны грамадзянская вайна ў Літве, экспедыцыя Ядвігі ў Рутэнію, чуткі, распаўсюджаныя Гневашам з Далевіц, Вільгельмам і Тэўтонскімі рыцарамі, накіраванымі на польска-літоўскі саюз, альбо намаганні каралевы аднавіць Кракаўскую акадэмію, альбо канфлікт паміж Ядвігай і Ягайлай з уладай Каралеўскага і спробай пары каралеўства.
Плошча Федэрацыі (Мельбурн)
Плошча Федэрацыі (Federation Square) — месца правядзення культурных і грамадскіх мерапрыемстваў у цэнтральнай частцы Мельбурна, Аўстралія. Тут размяшчаецца цэлы шэраг будынкаў, у якіх знаходзяцца мастацкія галерэі, кінатэатры, музей, выставачныя памяшканні, рэстараны, бары, крамы, якія атачаюць два асноўных месцы грамадскіх зборы, адзін з якіх знаходзіцца пад дахам (Атрыум), другі пад голым небам. Вялікая частка Плошчы Федэрацыі размяшчаецца на штучнай пляцоўцы, пад якой праходзяць чыгуначныя лініі які вядзе да вакзала Фліндэрс-Стрыт Стэйшн.
Размяшчэнне і архітэктура
Плошча федэрацыі займае цэлы гарадскі квартал, абмежаваны вуліцамі Свенсан-стрыт, Фліндэрс-стрыт і Расел-стрыт і ракой Яра, якая праходзіць па паўднёвай мяжы плошчы. Адкрытыя прасторы Плошчы, якая служыць месцам грамадскіх сходаў, выходзіць непасрэдна да фасадаў вакзала Фліндэрс-Стрыт Стэйшн і сабора Святога Паўла. Адкрыты план плошчы дазволіў злучыць разам гістарычную цэнтральную частку горада, раку Яру і паркі, размешчаныя на яе берагах. Плошча адкрывае шырокую панараму і дае доступ да Паўднёвага берага Яры, які бурна развіваецца і перабудоўваецца з канца 1980-х гадоў.
Белае (Ушацкі раён)
Бе́лае (, Белое) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сарочынскага сельсавета.
Плошча Федэрацыі (Мельбурн)
Размяшчэнне і архітэктура
Тэрыторыя, на якой у наш час размяшчаецца плошча і будынкі, якія ўваходзяць ў яе ансамбль, выкарыстоўвалася на працягу гісторыі горада ў самых розных мэтах. У розны час тут размяшчаліся дэпо, чыгуначная станцыя Прынцэс-Брыдж, мячэць. У 1997 годзе быў абвешчаны конкурс на лепшы праект па рэканструкцыі шырокай прасторы паміж цэнтральнай часткай Мельбурна і ракой Ярай, на які было пададзена 177 праектаў. Пераможцамі конкурсу сталі Дон Байтс і Пітэр Дэвідсан.
Белае (Ушацкі раён)
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Мосарскага сельсавета.
Арбацкая (станцыя метро, Філёўская лінія)
«Арбацкая» (Арба́тская) — станцыя Філёўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Малая Мадонна Каўпера
«Малая Мадонна Каўпера» — карціна італьянскага мастака эпохі Высокага Адраджэння Рафаэля Санці, якая паказвае Багародзіцу з Немаўлём. Была напісана прыблізна ў 1505 годзе ў перыяд пераезду Рафаэля з Урбіна ў Фларэнцыю.
Мінскі завод аўтаматычных ліній
Мінскі завод аўтаматычных ліній — спецыялізаванае прадпрыемства па выпуску высокапрадукцыйнага металарэзнага абсталявання. Выпускае аўтаматычныя і струменевыя лініі для апрацоўкі дэталяў, агрэгатныя і спецыяльныя станкі з ЛПК для высокапрадукцыйнай апрацоўкі дэталяў машынабудавання, станкі для поўнай апрацоўкі дэталяў вагона і інш. Будаўніцтва пачалоўся ў Мінску ў 1954 годзе. Першы станок выпушчаны ў 1957 годзе, аўтаматычная лінія — у 1959 годзе.
Пултуск (гміна)
Пу́лтуск (Pułtusk) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пултускага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пултуску. Плошча гміны складае 133,72 км². Станам на 2011 год у гміне Пултуск пражывалі 23 913 чалавек, шчыльнасць — 179 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 25 населеных пунктаў.
Сцяг Калінінградскай вобласці
Сцяг Калінінградскай вобласці з’яўляецца знакам Калінінградскай вобласці. Прыняты 8 чэрвеня 2006 года.
Ilo&Friends
Ilo&Friends — беларускі музычны гурт. Утварыўся ў 2005 годзе ў Беластоку. Выконвае песні па-беларуску. Вакалістка — Ілона Карпюк-Дамброўская. Неаднаразова браў удзел у фестывалях «Бардаўская восень» і «Басовішча». Мае два запісаных альбомы «Па дарозе» і «Сланечнікі», песні з якіх траплялі ў лік найлепшых беларускіх гітоў года паводле версіі партала Tuzin.fm у 2008 і 2011 годзе. Напісаў музыку да стужкі «Прастытутка» (1926) у межах праекту «Тузін. Немаўля».
Эфект бутэлечнага рыльца
Эфект бутэлечнага рыльца, «генетычны корак» (genetic bottleneck) — нефармальная, умоўная назва, якой азначаецца гвалтоўнае скарачэнне генафонду чалавецтва, выкліканае, найбольш імаверна, катастрафічным вывяржэннем вулкана Тоба каля 73 тыс. гадоў таму, а таксама спрычыненымі вывяржэннем глабальнымі кліматычнымі зменамі, якія трывалі да некалькіх тысяч гадоў.
З-за сваёй слабой здольнасці да прыстасавання, тагачасная папуляцыя Homo sapiens была вынішчана не толькі на плошчы масіўнага выпадання попелу, якая амаль супадала з тэрыторыяй ранняга рассялення чалавецтва (Усходняя Афрыка, даліна Нілу, Блізкі Усход, Пярэдняя Азія, магчыма, Індыя), але і ва ўсіх новаўтвораных палеа-арктычных кліматычных зонах; так, у міжземнаморскім рэгіёне ранняя папуляцыя Homo sapiens была замененая лепей адаптаванымі да холаду неандэртальцамі.
Ацэнкі зніжэння разнастайнасці папуляцыі чалавецтва вагаюцца ад 40—600 жанчын (разам, верагодна, меней за 3000 індывідаў), 500—3000 жанчын , 1000—4300 індывідаў да мін. 10000 жанчын рэпрадукцыйнага ўзросту. Месцам, дзе захавалася папуляцыя чалавецтва, відавочна, была Усходняя Афрыка, на поўдзень ад экватара.
UNPROFOR
Сілы ААН па ахове (СААНА, англ. UNPROFOR: United Nations Protection Force; таксама вядомыя пад сваёй французскай абрэвіятурай FORPRONU: Force de Protection des Nations Unies) былі першымі міратворчымі сіламі ААН у Харватыі і Босніі і Герцагавіне падчас югаслаўскіх войнаў. Сілы былі сфармаваны ў лютым 1992 года, а іх мандат скончыўся ў сакавіку 1995 года з рэструктурызацыяй міратворчай місіі ў тры іншыя сілы:
Асабісты склад
UNPROFOR складаліся з амаль 39 000 чалавек. У яе склад увайшлі войскі Аргенціны, Аўстраліі, Бангладэш, Бельгіі, Бразіліі, Канады, Калумбіі, Чэхіі, Даніі, Егіпта, Эстоніі, Фінляндыі, Францыі, Нямеччыны, Ганы, Індыі, Інданезіі, Ірландыі, Італіі, Іарданіі, Кеніі, Літвы, Люксембурга, Малайзіі, Непала, Нідэрландаў, Новай Зеландыі, Нігерыі, Нарвегіі, Пакістану, Польшчы, Партугаліі, Расійскай Федэрацыі, Славацкай Рэспубліцы, Іспаніі, Швецыі, Швейцарыі, Тунісу, Турцыі, Украіны, Злучанага Каралеўства і ЗША. Паводле звестак ААН, за час дзеяння мандату UNPROFOR сярод персаналу загінула 167 чалавек. З тых, хто загінуў, трое былі ваеннымі назіральнікамі, 159 — іншымі вайскоўцамі, адзін — супрацоўнікам цывільнай паліцыі, двое — міжнароднымі цывільнымі супрацоўнікамі і двое — мясцовымі супрацоўнікамі.
Кандэларыя (фільм)
«Кандэларыя» (Candelaria) — мастацкі фільм 2017 года рэжысёра. Сумесная вытворчасць Калумбіі, Германіі, Нарвегіі, Аргенціны, Кубы.
UNPROFOR
Асабісты склад
Камандзірамі UNPROFOR былі: Выбітныя афіцэры:
Кандэларыя (фільм)
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 24-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
UNPROFOR
Харватыя
UNPROFOR былі створаны рэзалюцыяй 743 Савета Бяспекі ААН ад 21 лютага 1992 года падчас вайны за незалежнасць Харватыі. Першапачатковы мандат UNPROFOR заключаўся ў забеспячэнні стабільных умоў для мірных перамоваў і бяспекі ў трох дэмілітарызаваных анклавах («зонах бяспекі»), прызначаных як зоны, якія ахоўваюцца Арганізацыяй Аб’яднаных Нацый (United Nations Protected Areas, UNPA). Яны былі размешчаны ў розных рэгіёнах да таго, як Рэспубліка Харватыя атрымала статус паўнапраўнага члена Арганізацыі Аб’яднаных Нацый (ААН), але кантраляваліся самаабвешчанай Рэспублікай Сербская Краіна. У 1992 годзе мандат быў пашыраны на так званыя «ружовыя зоны» для кантролю за доступам да «зонаў бяспекі» ААН (Рэзалюцыя СБ ААН 762), некаторага памежнага кантролю і маніторынгу грамадзянскага доступу ў ружовыя зоны (Рэзалюцыя СБ ААН 769), і кантролю за дэмілітарызацыяй паўвострава Прэўлака каля Дуброўніка (Рэзалюцыя СБ ААН 779).
Кандэларыя (фільм)
Сюжэт
1990-я гады. На Кубе пануе голад, затое поўна рому і цыгар. У гэтых бязрадасных абставінах непрыкметна праходзіць жыццё пажылой пары — Кандэларыі і Віктара Гюго. Іх каханне даўно ператварылася ў звычку. Але аднойчы ў рукі Кандэларыі трапляе чужая відэакамера, і гэтая знаходка цудоўным чынам зменьвае лёс герояў.
UNPROFOR
Боснія і Герцагавіна
У адрозненне ад Харватыі, мандат UNPROFOR для Босніі і Герцагавіны не заключаўся ў назіранні за існым раней спыненнем агню. Па сутнасці, мандат можна падзяліць на чатыры этапы:
Кандэларыя (фільм)
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 4 кінаўзнагародамі і яшчэ 4 намінацыямі.
UNPROFOR
Люты 1992 г. — сакавік 1993 г.
Седрык Торнберы быў дырэктарам па грамадзянскіх справах UNPROFOR у пачатку місіі ў лютым 1992 года. Да канца свайго першага мандата ў сакавіку 1993 г. UNPROFOR дасягнулі пэўнага поспеху ў аднаўленні міру ў Харватыі, у прыватнасці дабіўшыся ліквідацыі Югаслаўскай народнай арміі (ЮНА) у маі 1992 г. Аднак грамадзянскія хваляванні былі такімі, што тэрор, дыскрымінацыя і «этнічныя чысткі» ўсё яшчэ прысутнічалі. Мясцовым сербскім сілам удалося завяршыць зачыстку раёнаў UNPA, распачатую ў 1991 годзе, у выніку чаго там засталося толькі 279 харватаў з даваеннага насельніцтва ў 102 000 чалавек.