cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тэлеграма Цымермана
У выпадку ж, калі Вашынгтон прыме рашэнне ўступіць у вайну, паслу Германіі ў Мексіцы было дадзена ўказанне звязацца з прэзідэнтам Мексікі, каб заахвоціць яго пачаць ваенныя дзеянні супраць ЗША на баку «Чацвярнога саюза». У выпадку перамогі Германія абяцала пасля вайны перадаць Мексіцы тэрыторыі, раней анексаваныя Злучанымі Штатамі — паўднёвыя штаты Тэхас, Нью-Мексіка і Арызону
Тэлеграма была перахоплена брытанскай разведкай і расшыфравана крыптаграфічнай службай адміралцейства («Пакой 40»). Пасля прыняцця пэўных мер засцярогі дыпламатычнага характару, тэлеграма была перададзена ў ЗША і 1 сакавіка была апублікавана ў друку.
Змест тэлеграмы Цымермана прывёў да рэзкага росту антыгерманскіх настрояў у Амерыцы. 6 красавіка 1917 года Кангрэс ЗША афіцыйна абвясціў вайну Германіі.
Тэкст тэлеграмы
Мы маем намер пачаць з 1 лютага бязлітасную падводную вайну. Нягледзячы ні на што, мы паспрабуем утрымаць ЗША ў стане нейтралітэту. Аднак у выпадку няўдачы мы прапануем Мексіцы: разам весці вайну і разам заключыць мір. З нашага боку мы акажам Мексіцы фінансавую дапамогу і запэўнім, што пасля заканчэння вайны яна атрымае назад страчаныя ёю тэрыторыі Тэхаса, Новай Мексікі і Арызоны. Мы даручаем вам выпрацаваць дэталі гэтага пагаднення. Вы неадкладна і цалкам сакрэтна папярэдзіце прэзідэнта Карансу, як толькі абвяшчэнне вайны паміж намі і ЗША стане здзейсненым фактам. Дадайце, што прэзідэнт Мексікі можа па сваёй ініцыятыве паведаміць японскаму паслу, што Японіі было б вельмі выгодна неадкладна далучыцца да нашага саюза. Звярніце ўвагу прэзідэнта на той факт, што мы надалей у поўнай меры выкарыстаем нашы падводныя сілы, што прымусіць Англію падпісаць мір у найбліжэйшыя месяцы.
Цымерман
Перахоп і расшыфроўка тэлеграмы Брытаніяй
Тэлеграма была перададзена па радыё і таксама па тэлеграфе пад выглядам дыпламатычнага паведамлення праз дзве нейтральныя дзяржавы: Швецыю і Злучаныя Штаты. У Германіі не было прамога тэлеграфнага доступу да заходняга паўшар'я, таму, што англічане перасеклі трансатлантычныя кабелі немцаў і знішчылі нямецкія перадавальныя станцыі ў нейтральных краінах. Усё гэта вымусіла Германію выкарыстоўваць тэлеграфныя каналы Брытаніі і Амерыкі, нягледзячы на рызыку перахопу з боку брытанскай разведвальнай службы.
З іншага боку, прэзідэнт Вільсан дазволіў Германіі выкарыстоўваць амерыканскі дыпламатычны канал сувязі, у надзеі захаваць дружалюбныя адносіны паміж дзвюма краінамі і наблізіць канец вайны. Германія меркавала, што гэта дазволіць ёй адносна бяспечна адпраўляць сакрэтныя паведамленні ў заходняе паўшар'е, таму Брытанія не зможа выкарыстаць перахопленае паведамленне, не прызнаўшы, што правярае дыпламатычную пошту Злучаных Штатаў. Паведамленне, перададзенае гэтым шляхам, было адпраўлена з Берліна нямецкаму паслу ў Вашынгтон.
Тэлеграма была перахоплена адразу пасля адпраўкі. Крыптааналітыкі Пакоя 40 Брытанскага Адміралцейства атрымалі копію для дэшыфроўкі. У Тэлеграме быў выкарыстаны шыфр 0075, які быў ужо часткова ўзламаны ў Пакоі 40. Англічане змаглі расшыфраваць нямецкія коды дзякуючы сігнальным кнігам, захопленым рускім флотам на крэйсеры «Магдэбург» і ў бітве ў Фінскім заліве.
Для Брытанскага ўрада тэлеграма была бліскучай магчымасцю прымусіць Злучаныя Штаты ўступіць у Першую сусветную вайну на баку саюзнікаў. Антыгерманскія настроі ў Злучаных Штатах у той момант былі надзвычай моцнымі з-за неабмежаванай падводнай вайны немцаў. Але перад Брытаніяй стаялі дзве праблемы: трэба было растлумачыць амерыканцам, як была атрымана тэлеграма, не раскрыўшы пры гэтым, што брытанская разведвальная служба правярае дыпламатычную пошту нейтральных краін; і трэба было даць публічнае тлумачэнне таго, як тэлеграма была расшыфравана, так каб Германія не западозрыла, што яе коды былі ўзламаны.
Брытанія вырашыла першую праблему, атрымаўшы шыфраваны тэкст тэлеграмы з тэлеграфнага аддзялення ў Мексіцы. Англічане здагадаліся, што нямецкі пасол з Вашынгтона перадасць паведамленне ў Мексіку камерцыйным тэлеграфам, таму ў мексіканскага тэлеграфнага аддзялення апынецца копія зашыфраванага тэксту.
Спіс палітычных партый Швецыі
У Швецыі існуе шматпартыйная палітычная сістэма з шматлікімі палітычнымі партыямі. Асаблівасць гэтай сістэмы ў тым, што ў партый не часта ёсць магчымасць атрымаць абсалютную большасць у парламенце і яны вымушаны фармаваць кааліцыйныя ўрады. Згодна з шведскім заканадаўствам палітычнай партыяй з'яўляецца група выбаршчыкаў, якія прымаюць удзел у выбарах пад агульным партыйным найменнем. У той жа час закон не ўсталёўвае жорсткіх патрабаванняў да стварэння палітычных партый. Гэта прывяло да з'яўлення ў Швецыі вялікай колькасці палітычных арганізацый. Усяго ў краіне зарэгістравана 768 палітычных партый. Большасць з іх з'яўляюцца партыямі рэгіянальнага або мясцовага ўзроўню, таксама існуюць т.зв. партыі «аднаго пытання».
Тэлеграма Цымермана
Перахоп і расшыфроўка тэлеграмы Брытаніяй
«Містар Х», брытанскі агент у Мексіцы, падкупіў служачага тэлеграфнай кампаніі, такім чынам здабыўшы копію паведамлення, тады брытанскі пасол у Мексіцы, у сваёй аўтабіяграфіі прызнаўся, што гэта ён і быў Містарам Х). Гэта копія бесперашкодна магла быць перададзена амерыканцам. Яна была зашыфравана кодам 13040, узор якога Брытанія атрымала ў Месапатаміі, і такім чынам да сярэдзіны лютага ў Брытаніі з'явіўся поўны тэкст.
Перадача тэлеграмы ЗША
19 лютага Уільям Хол, кіраўнік Упраўлення ваенна-марской разведкі Вялікабрытаніі, у склад якой уваходзіў «Пакой 40», паказаў тэлеграму сакратару пасольства Злучаных Штатаў у Вялікабрытаніі Эдварду Белу (Edward Bell).
20 лютага Хол неафіцыйна пасылае копію паслу Злучаных Штатаў Уолтэру Пейджу (Walter Page). Пейдж сустрэўся з міністрам замежных спраў Бальфурам і атрымаў шыфраваны тэкст, арыгінал на нямецкай мове і англійскі пераклад. Пасля гэтага Пейдж паведаміў аб усім прэзідэнту ЗША Вудра Вільсану.
Уздзеянне на Злучаныя Штаты
У той час у ЗША панавалі антымексіканскія і антыгерманскія настроі. Генерал Джон Першынг доўгі час пераследваў мексіканскага рэвалюцыянера Панча Вілью, які разам з атрадам паўстанцаў здзейсніў некалькі нападаў на прыгранічныя амерыканскія паселішчы. Мексіка, у сваю чаргу, вяла антыамерыканскую і ў некаторых выпадках антыеўрапейскую палітыку. Так што вестка пра Тэлеграму стварыла яшчэ большае напружанне ў адносінах паміж ЗША і Мексікай.
З іншага боку, у ЗША былі прыкметныя і антыбрытанскія настроі, асабліва сярод немцаў і выхадцаў з Ірландыі. Да пачатку 1917 года амерыканская прэса сімпатызавала Брытаніі і Францыі не больш, чым Германіі, а пераважная большасць амерыканцаў жадалі б пазбегнуць удзелу ЗША ў вайне ў Еўропе.
Спачатку Тэлеграма была ўспрынята як фальшыўка, вырабленая брытанскай разведкай. Гэта перакананне (якое падзялялі не толькі пацыфісты і нямецкія лабісты) падтрымлівалася германскімі і мексіканскімі дыпламатамі, а таксама некаторымі амерыканскімі газетамі, у прыватнасці газетамі амерыканскага медыямагната Уільяма Херста.
Усе сумненні развеяў, як гэта ні дзіўна, сам Артур Цымерман. 29 сакавіка ён заявіў пра аўтэнтычнасць тэксту Тэлеграмы.
1 лютага Германія аднавіла сваю неабмежаваную падводную вайну, якая выклікала шматлікія ахвяры сярод грамадзянскіх асоб, уключаючы амерыканскіх пасажыраў англійскіх караблёў. Гэта выклікала распаўсюджванне антыгерманскіх пачуццяў у Злучаных Штатах, а Тэлеграма значна іх узмацніла. Асаблівай абразай амерыканцы лічылі той факт, што яна была перададзена па дыпламатычным канале сувязі ЗША. Амерыканская грамадскасць канчаткова паверыла ў сапраўднасць Тэлеграмы і ўступленне ЗША ў вайну стала непазбежным.
Рэакцыя Мексікі
Мексіканскі ўрад палічыў немагчымым далучэнне былых тэрыторый па некалькіх прычынах:
Прэзідэнт Мексікі Венусціяна Каранса адпрэчыў прапанову Цымермана 14 красавіка. У той час ЗША ўжо абвясцілі Германіі вайну.
Злучаныя Штаты абвяшчаюць вайну Германіі
Вільсан прапанаваў Кангрэсу ўзмацніць узбраенне амерыканскіх караблёў, каб яны маглі супрацьстаяць магчымым нападам германскіх падводных лодак. Праз некалькі дзён, 2 красавіка 1917 года, ён паставіў перад Кангрэсам пытанне аб абвяшчэнні вайны Германіі. 6 красавіка 1917 года Кангрэс даў згоду. Злучаныя Штаты ўступілі ў Першую сусветную вайну.
Тэлеграма была не адзінай прычынай, якая падштурхнула ЗША да абвяшчэння вайны. Нямецкія падлодкі тапілі караблі Злучаных Штатаў і караблі з грамадзянамі ЗША на борце. Пасажырскі лайнер «Лузітанія» быў патоплены каля ўзбярэжжа Ірландыі ў 1915 годзе. «Лузітанія», аднак, ішла пад сцягам ваюючай дзяржавы (Вялікабрытаніі) і знаходзілася ў раёне баявых дзеянняў, а немцы загадзя папярэдзілі пра небяспеку, звязаную са знаходжаннем на гэтым караблі. Упэўненыя, што грамадзяне нейтральных краін маюць права свабодна плаваць на падобных суднах, ЗША праігнаравала гэтыя папярэджанні.
Нямецкімі падлодкамі былі патоплены і іншыя караблі ЗША: «Хаўзатонік» («Housatonic») у лютым 1917 года ў Біскайскім заліве і «Каліфорнія» (California) каля ўзбярэжжа Ірландыі.
Гістарычны постскрыптум
Доўгі час арыгінал тэлеграмы лічыўся згубленым. Асноўная маса дакументаў, якія тычацца Першай сусветнай вайны, была знішчана па загадзе кіраўніка ваенна-марской разведкі адмірала Рэджынальда Хола. У Нацыянальным архіве Вялікабрытаніі захавалася толькі фотакопія, што пасля нават дало нагоду гісторыкам лічыць, што «Тэлеграма Цымермана» была фальшыўкай.
Заўвагі
<references group="заўв."/>
Капліца Святой Ефрасінні Полацкай
Капліца Святой Ефрасінні Полацкай — збудаванне ў горадзе Рэчыца, Беларусь.
Гісторыя
Пабудавана на гістарычным месцы, дзе ў 1910 годзе спынялася флатылія, якая перавозіла з Кіева ў Полацк мошчы прападобнай Ефрасінні Полацкай. Першапачатковая аўтарская назва манумента — Юбілейная капліца. Па задуме аўтара ўзвядзенне яе было прымеркавана да некалькіх найважнейшых гістарычных дат — 1000-годдзя Хрышчэння Русі, 50-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне, подзвігу воінаў-інтэрнацыяналістаў і ахвярам Чарнобыльскай катастрофы. Але ў народзе, праз вобраз вялікай святой, незаўважна зацвердзілася іншая назва — капліца Ефрасінні Полацкай.
Шлісельбургскі мост
Шлісельбургскі мост — аўтадарожны арачны мост цераз Абводны канал у Цэнтральным / Неўскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Манастырскі востраў і левы бераг Абводнага канала. У 1992 годзе мост быў прызнаны помнікам горадабудаўніцтва і архітэктуры рэгіянальнага значэння, у 2011 годзе па выніках дзяржаўнай гісторыка-культурнай экспертызы мост пазбавілі статусу помніка архітэктуры.
Размешчаны па восі праспекта Абухаўскай Абароны, ля вытоку Абводнага канала. Побач з мостам размешчаны Аляксандра-Неўская Лаўра і Мікольскія могілкі. Ніжэй па цячэнні знаходзіцца Атаманскі мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Плошча Аляксандра Неўскага-1», «Плошча Аляксандра Неўскага-2».
Капліца Святой Ефрасінні Полацкай
Архітэктура
Помнік уяўляе сабой зборна-разборную канструкцыю, вырабленую ў Мінску па сучаснай тэхналогіі з нержавеючай сталі і латуні. Вышыня капліцы — 24 метры 24 сантыметры.
Кампазіцыя капліцы задумана аўтарам наступным чынам: чатыры апоры ступеніста сімвалізуюць развіццё жыцця і думкі па спіралі. У іх па нарастальнай упісаны абліччы 12-ці беларускіх святых і асветнікаў. Чацвёра з іх — епіскапы полацкія Міна і Дыянісій, Кірыла Тураўскі і Елісей Лаўрышаўскі кананізаваныя як праваслаўнай, так і каталіцкай цэрквамі. у ліку асветнікаў такія яркія асобы, як Сымон Будны, Васіль Цяпінскі, Сімяон Полацкі, Леў Сапега, Гаўрыіл Беластоцкі, Францыск Скарына і ўраджэнец Беларусі першадрукар Іван Фёдараў. Вянчае кампазіцыю арэол душы святой Ефрасінні Полацкай, якая трымае крыж, накіраваны да Бога. У цэнтры капліцы паміж апорамі ўсталяваны крыж з моранага дуба.
Архітэктурная ідэя храма — саборнасць, якая ўвасабляецца ў дынамічна-асіметрычнай вертыкальнай кампазіцыі, заснаванай на авангарднай інтэрпрэтацыі матыву старажытнарускага царкоўнай архітэктуры — аркатуры (метал, бетон). Вертыкальнай дамінантай з’яўляецца высокая зграбная арка-ніша, у верхняй частцы якой — выява Ефрасінні Полацкай. Арка-шпіль падтрымліваецца каскадам рознавялікіх арачных пілонаў. Расчлянёныя на 3 арачныя праслы-закамары, яны ў арачных нішах наверсе запоўнены выявамі святых. Генетычная сувязь з праваслаўным дойлідствам прасочваецца ў сегментарным купальным пакрыцці пілонаў. У капліцы на кубападобным пастаменце пастаўлены крыж.
Капліца ўзведзена на пляцоўцы прамавугольнай формы, абсыпанай жвірам. З чатырох бакоў да помніка вядуць прыступкі, паміж імі разбіты кветкавыя клумбы.
Іосіф Міронавіч Шапіра
Іосіф Міронавіч Шапіра (24.01.1924, г. Мінск — 2.10.1997) — беларускі ўрач-хірург. Арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач БССР (1966).
Біяграфія
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут (1950). Галоўны ўрач Нядойскай участковай бальніцы Буда-Кашалёўскага раёна (1950—1960). Галоўны ўрач Буда-Кашалёўскага раёна (1961—1985), хірург Буда-Кашалёўскай цэнтральнай раённай бальніцы (1985—1997).
Арцём Анатолевіч Захараў
Арцём Захараў (нар. ) — беларускі футбаліст, брамнік клуба «Фалько» з Чаркасаў.
Клубная кар’ера
У чэрвені 2022 года далучыўся да «Слуцка», дзе гуляў за дубль. Пакінуў клуб па заканчэнні сезона 2022. У ліпені 2023 года папоўніў склад клуба «Фалько» з Другой лігі.
Ігар Паўлавіч Азаронак
Біяграфія
З адзнакай скончыў Стаўрапольскае вышэйшае ваеннае авіяцыйнае вучылішча лётчыкаў і штурманаў у 1983 годзе. Пасля заканчэння ўстановы да снежня 1987 года служыў афіцэрам каманднага пункта 53-га гвардзейскага знішчальна-авіяцыйнага палка 1-й гвардзейскай знішчальна-авіяцыйнай дывізіі 15-й паветранай арміі ПрыбВА. Да верасня 1989 года — намеснік начальніка штаба 886-га асобнага разведвальнага палка 15 ва.
Пасля да чэрвеня 1992 года навучаўся ў Ваенна-паветранай акадэміі імя Ю. А. Гагарына. Скончыў акадэмію з адзнакай.
Оўруцкі раён
Оўруцкі раён (Овруцький район) — адміністрацыйная адзінка на поўначы Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Оўруч (Овруч).
Ігар Паўлавіч Азаронак
Біяграфія
З чэрвеня 1992 года на службе ў Беларусі. Па жнівень 1995 — служыў начальнікам штаба і намеснікам камандзіра 378-й штурмавой авіяцыйнай базы Ваенна-паветраных сіл Рэспублікі Беларусь. Пасля да студзеня 1997 года — начальнік аддзялення аператыўнага аддзела штаба ВПС. Па верасень 1998 года — намеснік начальніка аператыўнага аддзела штаба ВПС.
Оўруцкі раён
Утвораны ў 1925 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 57552 чалавекі, плошча — 3222 км².
Ігар Паўлавіч Азаронак
Біяграфія
У чэрвені 2000 года скончыў Ваенную акадэмію Генеральнага штаба Узброеных сіл Расіі. Працягваў службу ў беларускім войску.
Да студзеня 2002 года — начальнік аператыўнага аддзела, намеснік начальніка штаба ВПС Рэспублікі Беларусь. Потым да кастрычніка 2002 года — намеснік начальніка 2-га ўпраўлення Галоўнага аператыўнага ўпраўлення Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
Оўруцкі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 31 сельскага саветаў.
Ігар Паўлавіч Азаронак
Біяграфія
З кастрычніка 2002 да чэрвеня 2003 года — намеснік начальніка галоўнага штаба, начальнік аператыўнага ўпраўлення галоўнага штаба ВПС і войскаў СПА. Потым да лістапада 2006 года — камандуючы войскамі Заходняга аператыўна-тактычнага камандавання Ваенна-паветраных сіл і войскаў супрацьпаветранай абароны Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
Оўруцкі раён
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 134 сяла.
Ігар Паўлавіч Азаронак
Біяграфія
Указам прэзідэнта РБ № 687 ад 16 лістапада 2006 года прызначаны камандуючым Ваенна-паветранымі сіламі і войскамі супрацьпаветранай абароны Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
24 снежня 2010 года Ігар Азаронак быў арыштаваны па падазрэнні, якое «трапляе пад артыкул 455 Крымінальнага кодэкса Беларусі (злоўжыванне ўладай, перавышэнне ўлады ці бяздзеянне ўлады)». 11 студзеня 2011 года быў адстаўлены з пасады камандуючага Ваенна-паветранымі сіламі і войскамі супрацьпаветранай абароны Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
Шаўкоўшчына
Шаўко́ўшчына (, Шавковщина) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Альшанскага сельсавета.
IC 2152
IC 2152 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Заяц.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кастра-дэй-Вольшы
Кастра-дэй-Вольшы (Castro dei Volsci) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыа, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фразінонэ.
Насельніцтва складае 4957 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 85 чал./км². Займае плошчу 58 км². Паштовы індэкс — 3020. Тэлефонны код — 0775.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Oliva di Anagni.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сяло імя Бухарбай батыра
Сяло імя Бухарбай батыра — сяло ў Жалагашскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт сельскай акругі ім.Бухарбай батыра. Код КАТА — 433639100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2150 чалавек (1089 мужчын і 1061 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1983 чалавекі (998 мужчын і 985 жанчын).
Выбары
Выбары — афіцыйны працэс прыняцця рашэння, паводле якога насельніцтва абірае асобу на кіраўніцтва дзяржаўнай ці грамадскай установай. Выбары з’яўляюцца звычайным механізмам, паводле якога сучасная прадстаўнічая дэмакратыя ажыццяўляе свае функцыі з XVII стагоддзя. Пасродкам выбараў грамадзяне могуць прызначаць асоб у органы заканадаўчай, часам у органы выканаўчай і судовай уладаў, таксама, як і ў органы рэгіянальнага і мясцовага самакіравання. Дадзены працэс шырока выкарыстоўваецца ў прыватных фінансавых арганізацыях (ад бізнес-клубаў да некамерцыйных партнёрстваў і карпарацый).
Марыя Уладзіміраўна Дзянісава
Марыя Уладзіміраўна Дзянісава (8.02.1914, г. Віцебск — 01.06.1987) — беларуская ўрач. Гісторык медыцыны, сацыял-гігіеніст, арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач БССР (1966).
Біяграфія
Скончыла Мінскі медыцынскі інстытут (1937).
Удзельніца Вялікай Айчыннай вайны. Начальнік опергрупы Беларускага штаба партызанскага руху (1942—1944).
Загадчыца Віцебскім абласным аддзелам аховы здароўя (1945—1952, 1957—1971). Загадчыца кафедры сацыяльнай гігіены і арганізацыі аховы здароўя Віцебскага медыцынскага інстытута (1950—1971). Загадчыца Віцебскага Дома санітарнай асветы (1952—1956), музеем Віцебскага медыцынскага інстытута (1971—1987).
Льюіс Свіфт
'''Льюіс А. Свіфт''' (Lewis A. Swift; –  ) — амерыканскі астраном, які адкрыў 13 камет і 1248 раней не каталагізаваных туманнасцяў. Больш за яго туманнасцяў візуальным спосабам адкрыў толькі Уільям Гершэль.
Федэральная служба абароны канстытуцыі Германіі
Федэральная служба абароны канстытуцыі Германіі (ням. Bundesamt für Verfassungsschutz) — спецслужба ўнутранага прызначэння ў Германіі, якая падпарадкоўваецца міністэрству ўнутраных спраў. У 2005 годзе служба мела 2448 супрацоўнікаў. Бюджэт ў 2005 г. складаў 137 мільёнаў еўра. Ажыццяўляе ў ФРГ контрвыведніцкую дзейнасць.
Асноўная задача — назіранне за арганiзацыямi, пагрозлівымі, з пункту гледжання ўлады, «вольнаму і дэмакратычнаму асноўнаму правапарадку» Германіі. Спецслужба публікуе штогадовыя гадавыя справаздачы. У зоне ўвагі службы знаходзяцца ўльтраправыя, у тым ліку неанацысцкія партыі, ультралевыя, ісламісцкія і іншыя экстрэмісцкія арганізацыі замежных грамадзян, разведкі замежных дзяржаў і саенталогія; да кампетэнцыі службы адносіцца таксама абарона ад сабатажу і прадухіленне доступу да канфідэнцыйнай інфармацыі.
У кастрычніку 2007 года з’яўляліся паведамленні аб тым, што сустаршыня партыі «Левыя» Оскар Лафантэн, магчыма, знаходзіцца пад сакрэтным наглядам спецслужбы.
Сянніца Ружана (гміна)
Сянні́ца Ружа́на (Siennica Różana) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Краснастаўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сянніцы Ружане. Плошча гміны складае 98,37 км². Станам на 2004 год у гміне Сянніца Ружана пражывалі 4452 чалавекі, шчыльнасць — 45,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Злэнга
Zlango - гэта піктаграфічная мова для карыстальнікаў SMS. Злэнга з'яўляецца працягам развіцця графічных піктаграм, у якіх прапанаваны не толькі спецыяльныя знакі прыпынку, але і магчымасць іх свабодна камбінаваць з вольным ходам думкі, згодна з агульнымі правіламі будоўлі сказа.
Развіццё
Злэнга быў распрацаваны ў 2003 годзе аднаіменным ізраільскім прадпрыемствам Zlango. Дадзеная назва паходзіць ад англійскага слэнг, жаргон ці размоўная мова.
Краіны
Злэнга выкарыстоўваецца перш за ўсё ў Ізраіле, Польшчы, і таксама на Карыбскіх астравах. Выкарыстоўванне ў Германіі пачалося нядаўна. Ва Украіне паслугу на базе мовы прапаноўваецца аператар Кіеўстар абанентам тарыфаў DJUICE.
Барычавіцкі сельсавет
Бары́чавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Барычавічы.
Створаны 12 кастрычніка 1940 года як Біжаравіцкі сельсавет у складзе Пінскага раёна Пінскай вобласці БССР з цэнтрам у вёсцы Біжаравічы. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года ў склад Рухчанскага сельсавета Столінскага раёна перададзены вёскі Грыўковічы і Тырвовічы, 9 кастрычніка 1954 года вернуты назад. 16 красавіка 1973 года перайменаваны ў Барычавіцкі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Барычавічы. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 8 населеных пунктаў.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 640 чалавек, з іх 96,1 % — беларусы.
Язба
Язба́ (, Язба) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Альшанскага сельсавета.
Уладзімір Антонавіч Стральцоў
Біяграфія
Нарадзіўся ў былым пасёлку Новааляксандраўка Суражскага раёна Бранскай вобласці Расіі. У 1974 годзе скончыў Беларускую дзяржаўную сельскагаспадарчую акадэмію па спецыяльнасці «Заатэхнія». Працаваў галоўным заатэхнікам Пухавіцкай птушкаплемпрадуктарнай гаспадаркі Мінскай вобласці. У 1976—1978 гадах вучыўся ў аспірантуры Беларускага НДІ жывёлагадоўлі. З 1978 года працаваў у Беларускім НДІ жывёлагадоўлі. У 1980 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Эффективность различных вариантов межпородного скрещивания и породно-линейной гибридизации свиней в условиях промышленного комплекса», у 1994 годзе — доктарскую дысертацыю на тэму «Зоотехническое обоснование и разработка новых технологических и технических решений при производстве свинины на промышленной основе».
З 2000 года У. А. Стральцоў працуе ў Бранскім дзяржаўным аграрным універсітэце. Прафесар кафедры кармлення жывёл, прыватнай заатэхніі і перапрацоўкі прадуктаў жывёлагадоўлі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 140 апублікаваных навуковых прац па праблемах новых тэхналогій племянной работы, удасканалення механізацыі і аўтаматызацыі ўтрымання і развядзення сельскагаспадарчых жывёл. У кола навуковых інтарэсаў уваходзяць рэпрадуктыўныя якасці свінаматак раянаваных парод Бранскай вобласці з рознай устойлівасцю да стрэсаў, вывучэнне прадуктыўнасці бройлераў, атрыманых з яек рознай масы.
Мае 22 патэнты і аўтарскія пасведчанні ў галіне гадоўлі і селекцыі свіней і на памяшканне для дагадоўвання і адкорму свіней.
Сярод апублікаванага:
Сяргей Віталевіч Гурэнка
Сярге́й Віта́левіч Гурэ́нка (нар., , БССР) — беларускі футбаліст і трэнер. Выступаў за нацыянальную зборную Беларусі (1994—2006). У якасці трэнера ўзначальваў мінскае «Дынама» (2009—2010, 2017—2018, 2019—2020), жодзінскае «Тарпеда-БелАЗ» (2010—2012), салігорскі «Шахцёр» (2021).
У цяперашні час працуе галоўным трэнерам расійскага клуба «Уфа».
Кар’ера футбаліста
Экс-капітан беларускай зборнай; дэбютаваў 25 мая 1994 года ў таварыскай гульні з Украінай (1:3); экс-рэкардсмен нацыянальнай каманды па колькасці згуляных матчаў — 80, забіў тры мячы. У кастрычніку 2009 года Аляксандр Кульчы згуляў свой 81-ы матч за зборную і апярэдзіў Гурэнку.
Уваходзіць у Клуб Сяргея Алейнікава.
У красавіку 2014 года ў якасці аматара быў заяўлены ў Другую лігу чэмпіянату Беларусі за мінскі «Партызан», куды яго запрасіў былы аднаклубнік Андрэй Лаўрык. 27 красавіка 2014 года дэбютаваў за «Партызан» у матчы супраць «Клецка».
Кар’ера трэнера
Галоўны трэнер мінскага «Дынама» (2009—2010), «Тарпеда» (Жодзіна) (2010—2012).
У 2012 годзе зноў апынуўся ў мінскім «Дынама», дзе заняў пасаду спартыўнага дырэктара. У міжсезонні 2012—2013 гадоў быў адным з галоўных арганізатараў запрашэння ў «Дынама» такіх ігракоў, як Аднан Захіравіч, Крысціян Абадо і Дзмітрый Сычоў (апошні гуляў разам з Гурэнкам у маскоўскім «Лакаматыве»).
У красавіку 2013 года перайшоў на трэнерскую працу ў расійскі «Краснадар», дзе стаў асістэнтам Славалюба Мусліна, але ўжо ў жніўні 2013 года разам з Мусліным пакінуў гэты клуб.
У лютым 2014 года ўвайшоў у трэнерскі штаб «Спартака» з Нальчыка. У чэрвені 2014 года зноў стаў асістэнтам Славалюба Мусліна, на гэты раз у пермскім «Амкары». У снежні 2014 года ўслед за Мусліным пакінуў пасаду трэнера пермякоў.
У чэрвені 2015 года ўвайшоў у трэнерскі штаб бельгійскага «Стандарда», які незадоўга да таго ўзначаліў Муслін. Аднак, ужо ў жніўні разам з сербскім трэнерам быў адпраўлены ў адстаўку, асноўнай прычынай якой стаў невыхад у групавы этап Лігі Еўропы.
Са снежня 2015 года пачаў працу ў юнацкай камандзе мінскага «Дынама», а з пачатку наступнага сезона ўзначаліў дубль мінчан. У маі 2016 года дадаткова прыняў прапанову Славалюба Мусліна быць яго асістэнтам у зборнай Сербіі. У маі 2017 года, пасля адстаўкі галоўнага трэнера мінчан Сяргея Бароўскага, быў прызначаны выканаўцам абавязкаў галоўнага трэнера і неўзабаве зацверджаны на пасадзе. Пры гэтым застаўся ў штабе зборнай Сербіі, якая разам з Гурэнкам трапіла ў фінальную частку чэмпіянату свету 2018. Аднак у лістападзе 2017 года, неўзабаве пасля адстаўкі Мусліна, услед за ім пакінуў сербскую зборную.
У сезоне 2017 «Дынама» на чале з Гурэнкам заняла другое месца ў чэмпіянаце Беларусі, набраўшы роўную колькасць ачкоў з чэмпіёнам БАТЭ і саступіўшы першае месца па дадатковых паказчыках. У сезоне 2018 дынамаўцы атрымалі бронзавыя медалі чэмпіянату. У студзені 2019 года стала вядома, што Гурэнка па заканчэнні кантракта пакідае пасаду галоўнага трэнера мінчан.
У чэрвені 2019 года зноў стаў трэніраваць «Дынама». Аднак, выступы каманды атрымаліся няўдалымі — «Дынама» выбыла з Лігі Еўропы ў першым раўндзе, у чэмпіянаце Беларусі 2019 засталося без медалёў, у пачатку 2020 года выбыла з Кубка Беларусі, а ў чэмпіянаце ішло ў ніжняй частцы табліцы. У красавіку 2020 года па пагадненні бакоў пакінуў сталічны клуб.
У ліпені 2021 года быў прызначаны галоўным трэнерам салігорскага «Шахцёра». Пад кіраўніцтвам Гурэнкі «Шахцёр» выбыў з Лігі канферэнцый і Кубка Беларусі. У верасні 2021 года, пасля паражэння ад БАТЭ (0:1), пакінуў салігорскі клуб.
У чэрвені 2023 года стаў галоўным трэнерам расійскай «Уфы».
У студзені 2015 года атрымаў трэнерскую ліцэнзію катэгорыі PRO.
Французскі мост
Французскі мост — аўтадарожны бэлечны мост цераз Абводны канал у Неўскім раёне Санкт-Пецярбурга. Размешчаны па цотнай (паўднёвай) набярэжнай Абводнага канала, ля ўпадзення басейна Абводнага канала непасрэдна ў асноўнае рэчышча канала. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Плошча Аляксандра Неўскага». Тапанімічная камісія рэкамендавала даць масту назву Французскі, каб увекавечыць старую народную назву басейна Абводнага канала — «Французскі коўш». 5 ліпеня 2017 года назва была афіцыйна зацверджана.
Мікалай Дзмітрыевіч Мардвінаў
Мікалай Дзмітрыевіч Мардвінаў (Никола́й Дми́триевич Мордви́нов; 2 [15] лютага 1901, Ядрын, Казанская губерня, Расійская імперыя —, , СССР) — савецкі акцёр тэатра і кіно, майстар мастацкага слова, тэатральны рэжысёр. Лаўрэат Ленінскай (1965) і трох Сталінскіх прэмій (1942, 1949, 1951). Народны артыст СССР (1949).
Мёнезэ (камуна)
Мёнезэ (Möhnesee) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Арнсберг. Уваходзіць у склад раёна Зост. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 123,38 км². Афіцыйны код — 05 9 74 032.
Сенна (гміна)
Се́нна (Sienno) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ліпскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сенне. Плошча гміны складае 147,15 км². Станам на 2012 год у гміне Сенна пражывалі 6098 чалавек, шчыльнасць — 41,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 36 салецтваў.
Мёнезэ (камуна)
Камуна падзяляецца на 18 сельскіх акруг.
Лугана
Лугана (Lugano) — горад у швейцарскім італамоўным кантоне Тычына. Горад знаходзіцца на вышыні 273 м над узроўнем мора, на паўночным беразе аднайменнага возера Лугана.
1820 год у гісторыі астраноміі
1820 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Лугана
Гісторыя
Ужо ў IX стагоддзі Лугана быў значным гандлёвым месцам. У сярэднія вякі горад стаў адным з цэнтраў барацьбы гвельфаў і гібелінаў, а ў 1434 годзе перайшоў да Мілану. У ходзе Італьянскіх войнаў Лугана ў 1512 годзе быў уступлены швейцарскаму саюзу і кіраваўся фогтам, не маючы статусу кантона, да 1798. У перыяд войнаў Вялікай Французскай рэвалюцыі Лугана стаў галоўным горадам аднайменнага кантона Гельветычнай рэспублікі, а у 1803 годзе ён быў перададзены кантона Тычына, галоўным горадам якога быў напераменку з Белінцонай і Лакарна. Хоць з 1881 года адміністрацыйныя органы кантона былі перанесеныя ў Белінцону, Лугана застаўся цэнтрам палітычнага і культурнага жыцця, гандлю і прамысловасці.
IC 2153
IC 2153 — галактыка тыпу P (особлива галактыка) ў сузор’і Голуб.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спасылкі
IC 2153
Калепарда
Калепарда (Collepardo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыа, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фразінонэ.
Насельніцтва складае 975 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 39 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 3010. Тэлефонны код — 0775.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Ісус Хрыстос Збавіцель.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Szwadron 97
«Szwadron 97» (эскадрон 97) — РСК-гурт з Польшчы, утвораны ў 1997 годзе ў Астшэшаве і звязаны з контркультурай скінхэдаў. У тэкстах гурта спалучаюцца нацыянал-радыкалісцкая ідэя і нацыяналізм з каталіцкім традыцыяналізмам.
Лугана (возера)
Лугана (Lago di Lugano альбо Ceresio) — возера, 271 м над узроўнем мора, разам з возерам Орта самае высокае з італьянскіх азёр; адна частка належыць швейцарскаму кантону Тычына, іншая - італьянскай правінцыі Кома.
Кулыкіў
Кулыкіў (Куликів) — пасёлак гарадскога тыпу ў складзе Жоўкіўскага раёна Львоўскай вобласці Украіны на рэках Думныця і Кулыкіўка, размешчаны ў 10 км на поўнач ад Львова на аўтадарозе Львоў-Чэрванаград-Ковель.
Гісторыя
Першае пісьмовае згадванне аб мястэчку адносіцца да канца XIV ст. У 1399 г. львоўскі каталіцкі арцыбіскуп Якуб Стрэпа выдаў акт аб замацаванні зямельнага надзелу за мясцовым касцёлам. У XV ст. сяло мела паралельную назву Бошч або Божч. Назва Божч, або правільней Божыч, паходзіць ад старажытна славянскага культу Божыча. У заходнеславянскай міфалогіі культ Божыча як сына Бога святкаваўся ў пачатку новага года. Верагодна гэты культ асабліва ўшаноўваўся ў мясцовасці, дзе пазней вырасла мястэчка. Таксама назва паселішча Божыч можа паходзіць ад легендарнага князя антаў Бажая, і ад назвы племені бужан, што жылі на гэтых прасторах.
У дакуменце ад 23 лютага 1431 г. гаворыцца пра тое, што Бошч або Кулікоў перададзена ў дар канцлеру Каралеўства Польскага Яну Канецпольскаму як узнагарода за даўгалетнюю службу. Пярэмышльскі кашталян Дабеслаў Адравонж з Журавіцы (1475 г.) быў дзяржаўцам каралеўшчыны - Кулікоўскага ключа (таксама Глінянскага). У 1469 г. па просьбе пярэмышльскага стольніка Мікалая Гербурта кароль надаў паселішчу магдэбургскае права.
4 чэрвеня 1508 г. шляхціц Ян Апароўскі герба Суліма і яго брат Андрэй правялі раздзел агульнай маёмасці. Паводле гэтага, Ян атрымаў па маці маёнтка ў Галіцкай Русі, сярод якіх палова Кулікова.
Мястэчка належала да Жоўкіўскага павета. Раней тут быў вялікі стаў, потым у значнай ступені асушаны. Сярэдзіну тэрыторыі займала гарадская забудова (вышыня 265 м) і прадмесці: Жоўкіўскае на паўночным боку, Вальське і Загародскае ў заходняй частцы, Львоўскае ў паўднёвым боку. У паўднёва-заходнім боку узвышаецца пагорак Заскокі (275 м). Паводле перапісу насельніцтва ў 1880 г. было 3226 жыхароў, з іх каля 2000 уніятаў, 400 каталікоў, 900 габрэяў.
Рэлігія
Уніяцая парафія і грэка-каталіцкі дэканат гістарычна належалі да Пярэмышльскай дыяцэзіі. Да парафіі належалі акрамя мястэчка Кулыкіў і Жоўкіўскага прадмесця сёла Грабянцы і Надычы. Цэркваў было дзве: прыхадская царква Успення Прасвятой Багародзіцы (першае згадванне адносіцца да 1515 г.) у самім мястэчку і Царква святога Дзімітрыя (пабудавана ў 1721 г.) на Жоўкіўскім прадмесці.
Рымска-каталіцкая парафія гістарычна належала да Жоўкіўскага дэканата Львоўскай архідыяцэзіі. Год заснавання парафіі - 1398, фундатарам выступіў тагдашні ўласнік мястэчка Мікалай з Кулыкова. Галіцкі каталіцкі арцыбіскуп Якуб Стрэпа выдаў у Галічы ў 1399 г. акт закладкі Кулыкіўскага касцёла. Цяперашні касцёл Св. Мікалая пабудаваны ў 1538 г. за кошты кракаўскага ваяводы Мікалая Гербурта Аднаўскага, асвечаны ў 1546 г.
Radom Air Show
Radom Air Show (Радамскае авіяшоу) — авіяшоу, якое ладзіцца раз на два гады на аэрапорце Радам-Садкоў у Радаме (Мазавецкае ваяводства, Польшча). Першае авіяшоу было арганізавана ў 1991 годзе ў Познані. У 2001 годзе паказы перанеслі ў Радам. Падчас мерапрыемства маюць месца шоу нябеснай авіяцыі, выставы абсталявання, канцэрты, забавы для дзяцей і іншае.
У гісторыі шоу мелі месца два трагічныя выпадкі. Падчас авіяшоу 1 верасня 2007 года ў паветры падчас выканання акрабатычнай фігуры сутыкнуліся два польскія пілоты з групы «AZL Żelazny» з Зялёнай Гуры; пілоты загінулі. 30 жніўня 2009 года разбіўся беларускі самалёт-знішчальнік Су-27; абодва пілоты — палкоўнік Аляксандр Марфіцкі (намеснік камандуючага Заходняга аператыўна-тактычнага камандавання Ваенна-паветраных сіл і войскаў ПВА) і палкоўнік Аляксандр Жураўлевіч (намеснік камандзіра 61-й знішчальнай авіяцыйнай базы ў Баранавічах) — не катапультаваліся і загінулі.
Мікола Гайдук
Біяграфія
Нарадзіўся у сялянскай сям’і. Скончыў агульнаадукацыйны ліцэй у мястэчку Міхалова (1951). Два гады працаваў у гміннай управе. З 1953 года вучыўся ў СССР на філалагічных факультэтах ва ўніверсітэтах Растова-на-Доне, Ленінграда. Скончыў БДУ (1959) працаваў у агульнаадукацыйным ліцэі з беларускай мовай навучання імя Б. Тарашкевіча ў Бельску Падляскім спачатку як настаўнік беларускай і лацінскай моў, з 1965 года — дырэктарам ліцэя. У 1959—1964 гадах адначасова выкладаў беларускую літаратуру на беларускім аддзяленні завочнай настаўніцкай студыі ў Беластоку. З 1971 год працаваў у газеце «Ніва» (Беласток), у 1971—1986 гадах — публіцыст, у 1986—1988 гадах — намеснік галоўнага рэдактара. Сябра Беларускага літаратурнага аб’яднання «Белавежа» (з 1958). Сябра Саюза польскіх пісьменнікаў (з 1985).
Пахаваны на Праваслаўных могілках у Беластоку.
Творчасць
Дэбютаваў ў друку вершам на беларускай мове ў 1957 годзе (газета «Ніва»). Аўтар зборніка вершаў на беларускай мове «Ціш» (Беласток, 1988), апавяданняў, аповесцей і гістарычных эсэ «Трызна», «Паратунак», «Брэсцкая унія», казак. На польскай мове выдаў «Белавежскія паданні» (Беласток, 1990). Выступаў як публіцыст, літаратуразнавец і перакладчык паэзіі з польскай на беларускую мову. Апублікаваў каля 600 уласных запісаў беларускіх песень з нотамі, краязнаўчы слоўнік. Сабраў у наваколлі Белавежы і апрацаваў зборнік беларускіх народных казак, легенд і паданняў «Аб чым шуміць Белавежская пушча» (1982). Сааўтар (з Л. Гайдук) падручнікаў па беларускай мове для 3, 4, 5 класаў (1962—1987; па 3 выданні) і «Граматыкі беларускай мовы для 5-8 класаў беларускай пачатковай школы» (1975).
Гамільтан (востраў)
Гамільтан — востраў ціхаакіянскай грады Вітсандэй.
Знаходзіцца ў дванаццаці кіламетрах ад узбярэжжа аўстралійскага штата Квінслэнд, у кольцы Рыфа. Плошча вострава складае ўсяго каля 5 км². Гамільтан з’яўляецца найбуйнейшым заселеным востравам архіпелага Вітсандэй. Клімат субтрапічны з мяккімі зімамі.
Востраў Гамільтан у Аўстраліі адно з папулярных месцаў сярод аматараў падводнага плавання.
Енбек (Жалагашскі раён)
Енбек — сяло ў Жалагашскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Енбекскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 22 км на поўдзень ад раённага цэнтра, пасёлка Жалагаш. Код КАТА — 433643100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1994 чалавекі (982 мужчыны і 1012 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1979 чалавек (1014 мужчын і 965 жанчын).
Далыняны (Магілёў-Падольскі раён)
Далыняны (Долиняни) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Іаган Фрыдрых Гмелін
Пляменнік Гмеліна-старэйшага. Бацька Леапольда Гмеліна (1788—1853) — прафесара хіміі Гайдэльбергскага ўніверсітэта.
Шлях у навуцы
Вывучаў медыцыну ў Цюбінгенскім універсітэце, выпушчаны доктарам медыцыны ў 1769 годзе.
Прафесар медыцыны ў Цюбінгенскім і прафесар філасофіі (1773) і экстраардынарны прафесар медыцыны ў Гётынгенскім універсітэтах. У 1778 годзе стаў ардынарным прафесарам медыцыны ў Гётынгенскім універсітэце і адначасова прафесарам хіміі, батанікі і мінералогіі.
Яго вучнямі былі Кілмеер, Штромеер і Лампадыус.
Шмат сіл паклаў на выданне прац Карла Лінея; у прыватнасці, яму належыць 13-е выданне «Systema naturae» (1788) і 15-е выданне «Systema vegetabilium».
Сепраў (гміна)
Се́праў (Siepraw) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мысляніцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сеправе. Плошча гміны складае 31,92 км². Станам на 2014 год у гміне Сепраў пражывалі 8566 чалавек, шчыльнасць — 265 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 6 салецтваў.
Іосіф Мікалай Лаўрэнці
Іосіф Мікалай Лаўрэнці — аўстрыйскі натураліст італьянскага паходжання. Аўтар «Specimen Medicum, Exhibens Synopsin Reptilium Emendatam cum Experimentis circa Venena» (1768), адной з асноватворных прац па герпеталогіі. У ёй значна пашыраецца класіфікацыя амфібій і рэптылій, пачатак якой быў пакладзене ў Systema Naturae Карла Лінея за дзесяць гадоў да гэтага.
Антаполле (Чашніцкі раён)
Антапо́лле (, Антополье) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Антапольскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 40 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Чашнікі, за 135 км ад Віцебска, за 15 км ад чыгуначнага прыпыначнага пункта Вятны.
IC 2155
IC 2155 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Голуб.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спасылкі
IC 2155
Лемяшэвіцкі сельсавет
Лемяшэ́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Лемяшэвічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Пінскага раёна Пінскай вобласці БССР, з 8 студзеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. 17 красавіка 1959 года ў склад сельсавета з Качановіцкага сельсавета перададзены вёскі Крывічы, Курадава-I і Курадава-II. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 9 населеных пунктаў. 17 верасня 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Лапацінскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 514 чалавек, з іх 94,2 % — беларусы.
На момант скасавання ў сельсавет уваходзілі 8 населеных пунктаў: вёскі Балгары, Курадава, Лемяшэвічы, Тупчыцы, Хрысцібалавічы, Церабень, Чорнава 1, Чорнава 2.
Харальд Керэс
Харальд Керэс (Harald Keres;,  — , ) — эстонскі астрафізік і фізік-тэарэтык. Акадэмік АН Эстонскай ССР. Ганаровы грамадзянін Тарту.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Пярну, у сям’і рамесніка. Старэйшы брат шахматыста Паўля Керэса (1916—1975). Сярэднюю адукацыю атрымаў у гімназіі ў Пярну (1932). З 1932 па 1933 гады — на тэрміновай службе ў войску.
У 1936 годзе скончыў, з адзнакай, факультэт матэматыкі і прыродазнаўчых навук Тартускага ўніверсітэта. Працаваў там жа ў 1936—1963 гадах (з 1954 года — прафесар; у 1949—1958 гадах — загадчык кафедры тэарэтычнай фізікі, у 1958—1960 гадах — прарэктар).
У 1938 годзе атрымаў ступень магістра па матэматыцы за працу «Дынамізм перакрыцця», у 1942 годзе абараніў дысертацыю «Прастора і час у агульнай тэорыі адноснасці». У 1947 годзе — дысертацыю «Прастора і час у рэлятывісцкай тэорыі». Доктарская ступень па фізіка-матэматычных навуках была пацверджана ВАК СССР у 1949 годзе.
У 1950—1973 гадах працаваў у Інстытуце фізікі і астраноміі АН ЭССР (у 1950—1955 гадах — загадчык абсерваторыі, у 1960—1973 гадах — загадчык сектара), з 1973 года — загадчык сектара Інстытута фізікі АН. Акадэмік Акадэміі навук Эстонскай ССР (1961). Ганаровы прафесар Тартускага ўніверсітэта (2000).
Коле-Сан-Ман’ё
Коле-Сан-Ман'ё (Colle San Magno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фразінонэ.
Насельніцтва складае 793 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 18 чал./км². Займае плошчу 45 км². Паштовы індэкс — 3030. Тэлефонны код — 0776.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Геранім Кеневіч (1867—1925)
Геранім Кеневіч, Геранім Геранімавіч Кеневіч (Hieronim Kieniewicz; Иероним Иеронимович Кеневич;, маёнтак Дарашэвічы, Мазырскі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя — , Варшава, Польшча) — буйны землеўласнік, прадпрымальнік, палітычны дзеяч Расійскай імперыі, Беларусі і Польшчы, член палітычнага руху краёўцаў-кансерватараў.
Паходжанне і сям'я
Належаў да маянтковага шляхецкага роду Кеневічаў герба «Равіч». Нарадзіўся 23 лютага 1867 г. у родавай сядзібе ў маёнтку Дарашэвічы (Мазырскі павет, Мінская губерня) у сям’і Гераніма Кеневіча (1830—1911), мазырскага павятовага маршалка, і яго жонкі Ядвігі Аляксандраўны Горват. Быў хрышчаны ў каталіцтва.
У 1894 г. ажаніўся з Адэляй Антоніеўнай Наркевіч-Ёдкай (1870—1935), з якой нашчадкаў не пакінуў.
Адукацыя
Вучыўся ў школах у Рызе, скончыў юрыдычны факультэт Варшаўскага ўніверсітэта (Расійская імперыя).
Маёнткі і гаспадарчая дзейнасць
Супольна з братам Антонам Геранімавічам Кеневічам (1877—1960) валодаў буйнымі родавымі маёнткамі Брынёў і Дарашэвічы ў Мазырскім павеце Мінскай губерні, дзе арганізаваў на высокім узроўні традыцыйную сельскагаспадарчую вытворчасць (земляробства, жывёлагадоўля, паравыя млыны), броварства (выган гарэлкі і спірту), пілаванне, сплаў па мясцовым рачным каналам і продаж лесу. А таксама індустрыялізаваў свой лясны маёнтак, заснаваўшы ў 1902 ці 1904 г. лесапільна-фанерную фабрыку у сваім маёнтку Капцэвічы Мазырскага павета (па вытворчасці фанеры і дошак, якія прадаваліся пераважна ў Англію ), пашыраючы сетку лясных калеек (28 км) і правёўшы тэлефонную сетку (64 км), якая злучала палацы ў Брынёве і Дарашэвічах з усімі сваімі фабрыкамі, фальваркамі, большасцю леснічовак і гаёвак.
Сам Геранім жыхарстваваў са сваёў сям'ёй у сядзібе Брынёў.
У 1889 г. стаў членам Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі (МТСГ).
Палітычная дзейнасць
Уваходзіў у палітычны рух краёўцаў-кансерватараў.
У 1904 г. як прадстаўнік дваранства Мазырскага павета (разам з Раманам Скірмунтам з Пінскага павета) стаў членам Мінскай губернскай нарады па пераглядзе заканадаўства пра сялян. Гэтыя губернскія нарады ствараліся па загадзе міністра ўнутраных спраў Расійскай імперыі Плеве з нагоды ўвядзення Палажэння пра земскіх начальнікаў.
У часы кіравання Часовага ўрада Расіі, 21 мая 1917 г. ён узначаліў Польскую раду Мінскай зямлі, якая складалася з выбраных 74 дэлегатаў, у тым ліку з засцянковай шляхты, і прадстаўляла інтарэсы буйных уласнікаў. У канцы мая 1917 г. у Мінску адбыўся сход павятовых маршалкаў і дэпутатаў дваранства Мінскай губерні. Сход стварыў часовы камітэт з 12 асоб (граф Ежы Чапскі (1861—1930), Эдвард Вайніловіч (1847—1928), Леў Львовіч Ваньковіч (1842—1949), Геранім Кеневіч (1867—1925), Раман Скірмунт (1868—1939), Эдвард Горват (1866—1935) і інш.), вылучаных прысутнымі для часовага вядзення ўсіх дваранскіх спраў і апекі над рухомай і нерухомай маёмасцю дваран Мінскай губерні. Пратакол паседжання быў накіраваны мінскаму губернскаму камісару Часовага ўрада Расіі для распараджэння аб законнай перадачы маёмасці і спраў часоваму дваранскаму камітэту Мінскай губерні. Адразу пасля гэтага на агульным сходзе МТСГ была створана арганізацыя «Саюз маянткоўцаў Мінскай губерні», кіраўніком якой быў выбраны граф Ежы Чапскі (бо сам Вайніловіч не захацеў узначаліць саюз), а яго намеснікам — Людвік Уняхоўскі, і быў зацверджаны яе статут.
Разам з іншымі членамі Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі шчыра падтрымліваў ідэю палітычнай суб'ектнасці Беларусі. 16 чэрвеня 1918 г. у Мінску т.зв. «група Вайніловіча» звярнулася з Дэкларацыяй да камандзіра 10-й нямецкай арміі нямецкага генерала Эрыха фон Фалькенгайна, у якой прасіла паспрыяць прызнанню незалежнасці Беларускай дзяржавы: «Агульны сход Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, які складаецца з верных сыноў і грамадзян гэтай краіны, выказвае гарачае пажаданне, што багатая гістарычнымі, дзяржаўнымі традыцыямі і этнаграфічнай адметнасцю Беларусь, краіна з уласнай культурай з дапамогай магутнага Германскага Рэйха будзе прызнана незалежнай дзяржавай па прыкладу Літвы і Украіны і расквітнее ў саюзе з Цэнтральна-еўрапейскімі дзяржавамі». Гэтая Дэкларацыя была падпісана прадстаўнікамі МТСГ (Эдвард Вайніловіч, Мечыслаў Пароўскі, Вітальд Лопат, Зыгмунт Рэвенскі, Ігнат Віткевіч), Саюза землеўласнікаў Мінскай губерні (граф Ежы Чапскі, Аляксандр Любанскі, Леў Львовіч Ваньковіч, Міхал Валовіч) і Саюза Мінскага дваранства (Людвік Уняхоўскі, Геранім Кеневіч, Юзаф Свянціцкі). У ліпені 1918 г. кіраўнік Прадстаўніцтва Рэгенцыйнай Рады Каралеўства Польскага ў Берліне граф Адам Ронікер атрымаў распараджэнне з дапамогай друку пазнаёміць грамадства Германскай Імперыі і Аўстра-Венгерскай імперыі з гэтым дакументам. У суправаджальным лісце да распаражэння ўказвалася, што мінскія землеўласнікі падтрымліваюць незалежнасць Беларусі, абвешчаную Радай БНР, і іх пазіцыя не звязана з польскім нацыянальным рухам.