cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Торбачнік альпійскі
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя, двухгадовыя або аднагадовая травяністая расліна з кароткім, злёгку галінастым карэнішчам і простым прамым, радзей галінастым сцяблом вышынёй 5—20 см. Прыкаранёвае лісце сабрана ў разетку, суцэльнакрайняе, чаранковае, эліптычнае або адваротнаяйкападобнае; сцябловае — вузкаяйкападобна-сэрцападобнае, сядзячае, сцеблаабдымнае, каля асновы стрэлападобнае, з вастраватымі вушкамі, суцэльнае або рэдка выемчаста-зубчастае. Кветкі дробныя, бэзавата-белыя або белыя, сабраны ў коласападобную мяцёлку. Зубцы чашачкі чырванаватыя. Плод — крылаты струк даўжынёй 6—8 мм, на ножцы. Насенне жаўтавата-карычневае, гладкае, па 6—8 у кожным гняздзе.
Пашырэнне
Пашырэнне: Сярэдняя і Атлантычная Еўропа, Скандынавія, паўночныя і паўночна-заходнія раёны Усходняй Еўропы. У Беларусі знойдзены ў Мядзельскім раёне.
Месцы росту: злакава-разнатраўныя сухадольныя лугі і папарныя палеткі, на пясчанай глебе. Аддае перавагу парушаным месцам росту і грунтавым агаленням. Расце невялікімі групамі і асобнымі экзэмплярамі.
Асаблівасці біялогіі
Цвіце ў канцы красавіка — маі, плады паспяваюць у маі—чэрвені. Размнажэнне насеннае.
Таксанамічнае становішча
Від Торбачнік альпійскі ўваходзіць у род сямейства  парадку.
Гаспадарчае значэнне
Дэкаратыўная і меданосная расліна. Пустазелле.
Monochamus sartor
Monochamus sartor — від жукоў падсямейства сямейства.
Апісанне
Жук даўжынёй ад 15 да 37 мм. Цела падоўжанае, цыліндрычнае, чорнага колеру. Пярэдняспінка з вострым бугарком па баках. Надкрылы ў грубай скульптуры, перад сярэдзінай з прагінам, іх вяршыні без густога валасянога апушэння. У самак маюцца светлыя валасяныя плямы на надкрыльях. Вусікі самца у два разы даўжэй цела, у самкі — толькі крыху заходзяць за надкрылья. Вусікі самкі са светлымі кольцамі на першай палове членікаў. Шчыток густа апушаны валасінкамі, без голай сярэдняй лініі.
Распаўсюджванне
Мае шырокае распаўсюджванне ў Еўропе; ад Францыі, Швейцарыі, поўначы Італіі і Румыніі праз Еўропу да Украіны.
Буковічы (пасёлак)
Буко́вічы (, Буковичи) — пасёлак ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Уздзенскага сельсавета.
Катайскі раён
Ката́йскі раён (Катайский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночна-заходнім ускрайку Курганскай вобласці ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Катайск.
Буковічы (пасёлак)
Да 2013 года пасёлак уваходзіў у склад Сямёнавіцкага сельсавета.
Катайскі раён
Геаграфія
Катайскі раён па гадзіннікавай стрэлцы пачынаючы з поўначы мяжуе з Свярдлоўскай вобласцю, а таксама з Далматаўскім, Шчучанскім раёнамі і Чалябінскай вобласцю. Плошча раёна складае 2671,8 км².
Гісторыя
Катайскі раён быў утвораны 3 лістапада 1923 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2020 год складала 20890 чалавек. Асноўнымі этнічнымі групамі з’яўляюцца рускія, казахі і ўдмурты.
Анатоль Расціслававіч Бензярук
Анатоль Расціслававіч Бензярук (нар., в. Бастынь, Лунінецкі раён) — беларускі журналіст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і настаўнікаў. Скончыў Азяцкую сярэднюю школу Жабінкаўскага раёна (1986). З 1975 года жыве ў Жабінцы. Скончыў Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Я. Купалы (1994). У 1991—1998 гадах працаваў настаўнікам гісторыі Якаўчыцкай СШ Жабінкаўскага раёна, у 1998—2005 — спецыяліст і вядучы метадыст па ахове гісторыка-культурнай спадчыны аддзела культуры Жабінкаўскага райвыканкама. Цяпер працуе загадчыкам аддзелаў пісьмаў і сацыяльных праблем рэдакцыі газеты «Сельская праўда».
Жанаты. Мае двух сыноў і дачку.
Журналістыка
Аўтар больш за 900 публікацый у сродках масавай інфармацыі.
Першая публікацыя А. Бензярука з’явілася ў перыядычным выданні ў 1985 годзе, друкаваўся ў калектыўных зборніках, падручніках для агульнаадукацыйных школ, часопісах «Беларуская мінуўшчына», «Вясёлка», «Бярозка», «Рюкзак», «Рюкзачишка», «Мир путешествий», «Голас часу», «Пшэглёнд праваслаўны», «Бельскі гостінэць», «Падляскі квартальнік культуральны», «Сьвіцязь», «Брестские епархиальные ведомости», «Гістарычная Брама», «Радавод».
Публіцыстыка
Аўтар кніг «Наш край — Жабінкаўшчына: Дапаможнік па гісторыі Беларусі» (1996), «Памяць нашае зямлі: Гісторыка-культурныя мясціны Жабінкаўскага раёна» (2002), «Касцюшкі-Сяхновіцкія: Гісторыя старадаўняга роду» (2006), «Колодец памяти»(2006), «Сорак дарог» (2007, дзве апошнія ў сааўтарстве з бацькам — Расціславам Бензяруком), «Крупчыцы. 1794 год: Падзеі і памяць роднай гісторыі» (2007), «Свята для сэрца» (2009), «Мячы Грунвальда, альбо Дванаццаць абаронцаў караля» (2012).
Адзін з аўтараў гісторыка-дакументальнай хронікі «Памяць. Жабінкаўскі раён» (1999), турыстычных даведнікаў «По родным местам Тадеуша Костюшко», «Дарогамі роднага краю: Турыстычныя маршруты Жабінкаўскага раёна» (2007).
Прызнанне
За працы па краязнаўстве і ахове гісторыка-культурнай спадчыны А. Бензярук узнагароджаны прэміяй Брэсцкага фонду Тадэвуша Касцюшкі (1996), Ганаровай граматай Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта (1998), Граматай Міністэрства культуры (2003).
Член Саюза пісьменнікаў Беларусі (з 2007).
Член Беларускага саюза журналістаў (з 2012).
Эпенштайны
Эпенштайны (Eppensteiner) — нямецкая дынастыя эпохі ранняга Сярэднявечча, прадстаўнікі якой кіравалі ў Карынтыі ў 1011—1035 і 1073—1122 гг., лічыцца першай нацыянальнай карынтыйскай дынастыяй.
Сын Маркварта II, Адальбера зблізіўся з германскім імператарам Генрыхам II і ажаніўся з дачкой герцага Швабіі. Гэта рэзка ўзмацніла пазіцыі Эпенштайнаў і ў 1011 г. Адальбера атрымаў ад імператара карону герцагства Карынтыі, якая ўключала тады тэрыторыі ад Вероны да Аўстрыі і ад Зальцбурга да Харватыі. Але ў 1034—1035 гг. Адальбера падняў паўстанне супраць імператара Конрада II, быў разбіты і скінуты з прастола. На працягу наступных сарака гадоў цэнтральная ўлада ў Карынтыі знаходзілася ў заняпадзе: імператары перадавалі герцагства сваім набліжаным, якія атрымлівалі адпор мясцовай знаці і не маглі ўмацавацца на прастоле. У гэты перыяд Эпенштайны на чале з Марквартам III, сынам Адальбера і графам Гарыцкім, з'яўляліся галоўнай апазіцыйнай сілай імперскаму ўплыву ў дзяржаве.
Толькі ў 1076 г. імператар Генрых IV зацвердзіў Маркварта III у якасці новага герцага Карынтыі. У наступным годзе яго спадчыннікам стаў яго старэйшы сын Луітпольд, а ў 1090 г. на прастол узышоў малодшы сын Маркварта Генрых III. Пры гэтых кіраўніках Карынтыя перажывала палітычны крызіс: ад яе імператарам былі адрынуты Верона (1076), Фрыўлі (1077—1093), Істрыя (1093), Крайна (1077), Гарыца (пачатак XII ст.). Карантанская марка (Штырыя) таксама выйшла з падпарадкавання (канчаткова ў 1122 г.). У выніку тэрыторыя дзяржавы паменшылася больш як у чатыры разы, а аўтарытэт герцагаў рэзка зваліўся. Генрых III пацярпеў паражэнне ў барацьбе з царкоўнымі феадаламі, спрабуючы ўсталяваць сваю ўладу над значнымі царкоўнымі ўладаннямі ў герцагстве. Адначасова ўзмацніліся пазіцыі суседніх з Карынтыяй дзяржаў — Аўстрыі, Штырыі, графаў Андэкскіх.
Са смерцю Генрыха III у 1122 годзе дынастыя Эпенштайнаў згасла. Прастол Карынтыі атрымаў у спадчыну сын яго сястры Генрых IV са штырыйскага роду Шпангаймаў, які заснаваў новую дынастыю на карынтыйскім прастоле. Гарыца ўжо ў канцы X стагоддзе была перададзена графам Пустэрталь-Лурна з Падраўскай маркі, род якіх з тых часоў атрымаў назву Гарыцкага (будучыя графы Ціроля і герцагі Карынтыі).
Радавая пахавальня герцагаў Карынтыі з роду Эпенштайнаў знаходзіцца ў манастыры Санкт-Ламбрэхт у паўднёва-заходняй Штырыі, заснаваным Марквартам III у 1076 г.
Чарнобыльская малітва
«'''Чарно́быльская малі́тва. Хроніка будучыні'''» (Чернобыльская молитва. Хроника будущего) — кніга нобелеўскай лаўрэаткі, беларускай журналісткі і пісьменніцы Святланы Алексіевіч, прысвечаная аварыі на Чарнобыльскай АЭС у 1986 годзе.
NGC 1193
NGC 1193 (іншае абазначэнне — OCL 390) — рассеянае зорнае скопішча ў сузор’і Персей.
Чарнобыльская малітва
Гісторыя стварэння
Алексіевіч у наступныя пяць гадоў пасля аварыі гутарыла з пяццюстамі сведкамі аварыі, у тым ліку пажарнымі, ліквідатарамі, палітыкамі, урачамі, фізікамі і звычайнымі грамадзянамі. Кніга апісвае псіхалагічную і асабістую трагедыю, якой стала Чарнобыльская аварыя, і даследуе ўражанні людзей, і тое, як аварыя паўплывала на інхыя жыцці. Кніга мае падзагаловак «хроніка будучыні» і апавядае пра адначасовае разгортванне дзвюх катастроф: тэхнагеннай і сацыяльнай, калі «зышоў пад ваду велізарны сацыялістычны мацярык».
NGC 1193
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чарнобыльская малітва
Гісторыя стварэння
Тэкст быў упершыню апублікаваны ў 1997 годзе ў часопісе «Дружба народов», публікацыя атрымала прэмію часопіса ; у тым жа годзе была выдадзена кніга.
Пераклады
Англійскі пераклад кнігі ў 2005 годзе атрымаў прэмію Нацыянальнага кола кніжных крытыкаў ЗША.
У 2018 годзе кніга выйшла на беларускай мове ў перакладзе Уладзіміра Арлова.
Ацэнкі
Швейцарскі сацыёлаг Жан Росіа ў сваёй рэцэнзіі на Чарнобыльскую малітву ў 2000 годзе адзначае, што аўтар не навязвае ацэнку падзей і не высоўвае абвінавачання, але прымушае чытача працаваць над калектыўнай памяццю пра чалавечыя і сацыяльныя падзеі Чарнобыльскай катастрофы, і што садзейнічаць распаўсюджванню кніг Алексіевіч «этычна неабходна».
Прадусар серыялу «Чарнобыль» пісьменнік Крэйг Мэйзін даў высокую ацэнку «Чарнобыльскай малітве», на якую ён абапіраўся ў працы над фільмам. Ён напісаў: «Я браў гістарычныя факты і навуковую інфармацыю з многіх крыніц, але да Галасоў з Чарнобылю спадарыні Алексіевіч я заўсёды звяртаўся, каб знайсці прыгажосць і смутак».
Экранізацыі і тэатральныя пастаноўкі
Подле матываў кнігі рэжысёрам Хуанітай Уілсан зняты кароткаметражны фільм «» (Ірландыя, 2008).
Подле кнігі пастаўленыя спектаклі: Створаная тэлевізійная версія спектаклю (рэжысёр М. Мілашэўскі)
Пяцісерыйны амерыканска-брытанскі міні-серыял «Чарнобыль» вытворчасці HBO часткова грунтуецца на кнізе «Чарнобыльская малітва». Так, напрыклад, з кнігі цалкам узятая сюжэтная лінія з пажарным Васілём Ігнаценкам (акцёр Адам Нагайціс) і ягонай жонкай Людмілай (акторка Джэсі Баклі).
Дуянаўскі сельсавет
Дуя́наўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Дуянаўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Насовіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Прыбыткаўскага сельсавета.
Казлова Возера
Казлова Возера (Козлово Озеро) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Успенскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
IC 4027
IC 4027 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Хутарскі сельсавет (Гомельскі раён)
Ху́тарскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Хутар.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Сеўрукоўскага сельсавета.
Эва Фарна
Эва Фарна (нар. ) — польска-чэшская спявачка. Яна выпусціла пяць студыйскіх альбомаў на польскай мове і чатыры на чэшскай мове, якія пазней атрымлі плацінавыя і залатыя сертыфікаты як у Польшчы, так і ў Чэхіі. Фарна — самая маладая камерцыйна паспяховая спявачка ў Чэхіі. Яна была суддзёй чэшскага і славацкага SuperStar у 2013 годзе, X Factor (Польшча) у 2014 годзе, а ў цяперашні час з’яўляецца суддзёй Idol (Польшча).
Здаровец
Здаро́вец (, Здоровец) — пасёлак ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нёманскага сельсавета.
Да 2013 года пасёлак уваходзіў у склад Сямёнавіцкага сельсавета.
Казлоўцы (Смаленская вобласць)
Казлоўцы (Криково) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Успенскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Эаархей
Эаархей — першая геалагічная эра архейскага эона. Ахоплівае перыяд часу ад 4,0 да 3,6 мільярда гадоў таму. Працягваўся, такім чынам, 400 млн гадоў. Знаходзіцца паміж катархейскім эонам і палеаархейскай эрай. .
Шабекіна
Шабекіна (Шебе́кино) — горад у Белгародскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Шабекінскага раёна, утварае гарадское паселішча «Горад Шабекіна».
Рэгіна Мікалаеўна Саркісава
Рэгіна Мікалаеўна Саркісава (Регина Николаевна Саркисова; нар. 1966, Варонеж) — беларуская скрыпачка, канцэртмайстар. Заслужаная артыстка Рэспублікі Беларусь.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзілася ў Варонежы. Спрабавала паступіць Маскоўскую дзяржаўную кансерваторыю імя П. І. Чайкоўскага, але няўдала выступіла на экзамене і выправілася ў Мінск, дзе здала ўсе пяць экзаменаў у адзін дзень і была залічана ў кансерваторыю. Скончыла Беларускую дзяржаўную кансерваторыю і асістэнтуру-стажыроўку па класе А. Янпольскага. Артыст аркестра — вядучы майстар сцэны, першая скрыпка, канцэртмайстар аркестра Вялікага тэатра оперы і балета Беларусі. У 1993—1997 і 2005—2008 гадах старшы выкладчык кафедры скрыпкі Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі.
Шабекіна
Геаграфія
Размешчаны на мяжы з Украінай, за 7 км ад ракі Северскі Данец, за 32 км па аўтатрасе ад Белгарада на рацэ Нежагаль.
Ларан Сіман
Ларан Сіман (Laurent Ciman; нар., Фарсьен, Бельгія) — бельгійскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Бельгіі (2010—2018).
Эаархей
Геалогія
На гэтай стадыі на базальтавым слоі сфарміраваўся першапачатковы гранітны слой. Гранітная магма прарвала першапачатковую базальтавую кару, утварыўшы на паверхні Зямлі ўзняцці да 50-60 км у шырыню. Гэта так званыя авоіды, альбо нуклеоіды, якія ў выніку далейшага росту злучаліся, утвараючы суцэльны слой. Дадзены працэс закончыўся прыблізна 3,5 млрд гадоў таму назад.
Наталля Аляксандраўна Карповіч
Наталля Аляксандраўна Карповіч (нар., в. Дакудава 1 Лідскага раёна Гродзенскай вобласці) — намеснік Старшыні Канстытуцыйнага Суда Рэспублікі Беларусь. Доктар юрыдычных навук (2012), прафесар (2020). Заслужаны юрыст Рэспублікі Беларусь (2022).
Эаархей
Геалогія
У канцы эаархея пачалося фармаванне першага суперкантынента Ваальбара.
Наталля Аляксандраўна Карповіч
Біяграфія
У 1989 годзе скончыла юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. З лістапада 1989 года па кастрычнік 1992 года навучалася ў вочнай аспірантуры Інстытута філасофіі і права Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. У 2010 годзе прайшла перападрыхтоўку ў Інстытуце дзяржаўнай службы Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. У 2010 годзе прысвоена навуковае званне — дацэнт.
З кастрычніка 1992 года працоўная дзейнасць была звязана з прававым забеспячэннем работы прадстаўнічага і заканадаўчага органа Рэспублікі Беларусь. Займала дзяржаўныя пасады ад старшага рэферэнта аддзела па пытаннях заканадаўства і правапарадку, загадчыка сектара экспертна-прававога ўпраўлення Сакратарыята Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь (1992—1997) да загадчыка аддзела экспертна-прававога ўпраўлення, начальніка ўпраўлення — намесніка начальніка Галоўнага экспертна-прававога ўпраўлення Сакратарыята Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (1997—2001), начальніка экспертна-прававога ўпраўлення, Галоўнага экспертна-прававога ўпраўлення Сакратарыята Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (2001—2014).
З 2017 года з’яўляецца прадстаўніком Рэспублікі Беларусь у Еўрапейскай камісіі за дэмакратыю праз права (Венецыянская камісія).
15 сакавіка 2021 года ўвайшла ў склад Канстытуцыйнай камісіі, якая ў мэтах ажыццяўлення рэзалюцыі шостага Усебеларускага народнага сходу распрацоўвае прапановы па змяненні Канстытуцыі Беларусі і забяспечвае іх усенароднае абмеркаванне.
Унесеная ў санкцыйныя спісы краін Балтыі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 100 навуковых публікацый у галіне тэорыі дзяржавы і права, канстытуцыйнага права, дзяржаўнага кіравання, экалагічнага права, у тым ліку трох манаграфій. Удзельнічала ў падрыхтоўцы шэрага законаў і іншых нарматыўных прававых актаў Рэспублікі Беларусь, рэкамендацыйных мадэльных нарматыўных прававых актаў МПА СНД і МПА ЕўрАзЭС.
Эаархей
Геалогія
Адначасова з выплаўленнем базальтавага слоя адбывалася дэгазацыя мантыйнага рэчыва. Вакол Зямлі ўтварылася атмасфера — газавая абалонка, якая была насычана парамі вады і мела «вулканічны» хімічны склад (вуглякіслы газ, вадарод, аміяк, у меншай колькасці серавадарод, рэдкія газы ды інш.). Асноўныя элементы сучаснай атмасферы — кісларод і азот — былі хімічна звязанымі. Але ў верхніх слаях першапачатковай атмасферы за кошт фатолізу (расшчапленне малекул вады пад ўплывам ультрафіялетавай радыяцыі Сонца) пачаў накоплівацца кісларод і пачынае ўтварацца азонавы слой. Кандэнсацыя пароў прывяла да ўтварэння гідрасферы. Тагачасная вада была насычана газамі, якія складалі атмасферу, і як лічаць вучоныя, утрымлівала менш соляў. Шчыльнасць і ціск атмасферы таксама былі значна вышэй сучасных.
Наталля Аляксандраўна Карповіч
Узнагароды
Мае вышэйшы кваліфікацыйны клас. Узнагароджана медалём «За працоўныя заслугі» (2004), Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (2004), медалём «20 гадоў Міжпарламенцкай Асамблеі Садружнасці Незалежных Дзяржаў МПА СНД» (2012). Заслужаны юрыст Рэспублікі Беларусь (2022).
Эаархей
Біялогія
Да эаархею адносяцца самыя старажытныя страматаліты — выкапнёвыя прадукты дзейнасці цыянабактэрыяльных супольнасцяў. У канцы эаархея з'явіліся першыя пракарыёты — простыя аднаклетачныя бяз'ядзерныя арганізмы.
Рэгіна Мікалаеўна Саркісава
Біяграфічныя звесткі
Падпісала ліст дзеячаў культуры з патрабаваннем свабодных выбараў у Беларусі і была звольнена з тэатра ў 2020 годзе. Разам з мужам пераехала ў Літву, дзе яны прайшлі конкурс у аркестр Клайпеды.
7.62 cm Infanteriegeschütz L/16.5
7.62 cm Infanteriegeschütz L/16.5   — нямецкая пяхотная гармата. Стаяла на ўзбраенні Германскай імперыі, выкарыстоўвалася падчас Першай сусветнай вайны. У самым пачатку Першай сусветнай вайны ў рукі немцаў трапіла велізарная колькасць рускіх 76-мм супрацьштурмавых гармат, якія ставіліся як у крэпасцях, гэтак і на бронеаўтамабілях. Значная частка гэтых трафейных гармат была перададзена кіраўніцтву канцэрна Krupp для перапрацоўкі ў гарматы падтрымкі пяхоты. Інжынеры Krupp усталявалі ствол і засаўку гарматы на грузавы прычэп з дзвюма сядушкамі для экіпажа за шчытом — так з'явілася новая гармата, што атрымала назву 7.62 cm Infanteriegeschütz L/16.5. Вугал нахілу вагаўся ад -18.6° да +11.5°, што падавала магчымасці для выкарыстоўвання гарматы як абарончай крапасной гарматы. Аднак далёкасць стральбы пры гэтым не перавышала 2,7 км у стацыянарным становішчы. У якасці снарадаў выкарыстоўваліся як трафейныя рускія, гэтак і спецыяльна распрацаваныя нямецкія. Папулярнасць гарматы сярод салдатаў была вялікая, аднак само яно не было надзейным па прычыне нізкай якасці рускай сталі, з якой вырабляліся арыгінальныя 76-мм супрацьштурмавыя гарматы. Для ліквідацыі нястач гарматы была распрацавана новая гармата 7.7 cm Infanteriegeschütz L/20.
Супергросмайстар
Супергросмайстар — неафіцыйны тытул у шахматах, выкарыстоўваецца для абазначэння гросмайстраў экстра-класа, якія знаходзяцца ў верхняй частцы рэйтынгавага спісу пачынаючы з адзнакі 2700. Слова «супергросмайстар» увайшло ва ўжытак у 1990-х гадах. Адны з самых знакамітых супергросмайстраў: Гары Каспараў, Вішванатан Ананд і Уладзімір Крамнік. Рэйтынгу вышэй 2700 дасягала адзіная шахматыстка — Юдзіт Полгар (2735 у 2005 годзе).
Гісторыя тэрміна
У 1990-х гадах тэрмін «супергросмайстар» ужываўся ў дачыненні да гросмайстраў, якія мелі рэйтынг большы за 2600 і ўяўлілі у той час сусветную эліту. У рэйтынгу Эла на студзень 1995 года 60 ігракоў мела рэйтынг 2600 і вышэй, 9 з якіх 2700 і вышэй.
Прыблізна пачынаючы з ліпеня 2002 года, калі колькасць ігракоў, якія перавышаюць адзнаку 2600, стала большая за 100, выраз сталі ўжываць толькі да шахматыстаў, што маюць рэйтынг 2700 і вышэй. На ліпень 2010 года 37 гросмайстраў маюць рэйтынг 2700 і вышэй.
Супертурніры
Штогод праводзіцца шэраг турніраў, у якія запрашаюць толькі супергросмайстраў, за выключэннем некалькіх удзельнікаў краіны-гаспадыні. Да супертурніраў адносяцца турніры ў Вейк-ан-Зэе, Лінарэсе, Дортмундзе. Такія турніры праводзяцца па кругавой сістэме з невялікай колькасцю ўдзельнікаў (менш за 15), гуляюцца два кругі.
Барцана
Барцана (Barzanò) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лека.
Насельніцтва складае 4997 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1396 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 23891. Тэлефонны код — 039.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Віт.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Герб Бельгіі
Герб Бельгіі у сучасным выглядзе быў зацверджаны каралеўскім дэкрэтам ад 17 сакавіка 1837 года, у якім былі апісаныя вялікая і малая форма герба. Паводле артыкула 193 (першапачаткова 125) Канстытуцыі Бельгіі, «бельгійскі народ прымае чырвоны жоўты і чорны колеры, і ў якасці дзяржаўнага герба — бельгійскага льва з дэвізам Адзінства дае сілу.»
Вялікі герб
На цёмным шчыце намаляваны залаты леў які стаіць на задніх лапах  з чырвонымі кіпцюрамі і высунутым чырвоным языком (бельгійскі леў).Над шчытом размешчаны шалом з паднятым забралам. На шаломе — вялікагерцагская карона.За шчытом размешчаныя скіпетры:адзін з рукой правасуддзя, іншы са львом. Шчыт атачае стужка ордэна Леапольда. Львы, трымальныя шчыт, трымаюць таксама і пікі з бельгійскімі сцягамі. Унізе размешчаная чырвоная стужка з чорнымі палосамі з двух бакоў. На ёй залатымі літарамі напісаны дэвіз «Адзінства дае сілу» (L’UNION FAIT LA FORCE па-французску або EENDRACHT MAAKT MACHT па-галанскі.)Уся гэтая кампазіцыя змешчаная на геральдычны плашч з залатымі махрамі і пэндзлікамі. Зверху — каралеўская карона. Над плашчом паднятыя палотны з выявамі гербаў правінцый Бельгіі ў 1837 годзе.(Хоць колькасць правінцый змянялася, на гербе гэта не адлюстроўвалася.)
Вялікі герб выкарыстоўваецца рэдка. Ён упрыгожвае пячаткі на законах і міжнародных дамовах.
Малы герб
Малы герб, выкарыстоўваны Бельгійскім урадам, складаецца з чорнага шчыта з львом, перахрышчаных скіпетраў, дэвіза, кароны, ордэны Леапольда.
Кярдла
Геаграфія
Горад размешчаны на паўночна-ўсходнім узбярэжжы другога па велічыні эстонскага вострава Хіюмаа, на беразе Балтыйскага мора ў бухце заліва Тарэстэ. На паўднёвым усходзе ад горада размяшчаецца вядомы кратар, меркавана пакінуты метэарытам Кярдла.
Яўген Красоўскі
Яўге́н Красоўскі:
Кярдла
Гісторыя
Верагодна першымі жыхарамі горада былі шведы, якія прыйшлі сюды ў 16 ст. Першае афіцыйнае згадванне адносіцца да 1564 г., тады горад меў назву Кяртэльба, што перакладаецца як багністая даліна. Права горада Кярдла атрымаў у 1938 г.
Верасніцкі сельсавет
Верасні́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Верасніца.
Створаны 20 жніўня 1924 года ў складзе Тураўскага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Тураўскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Тураўскім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Запясоцкага сельсавета. Пасля скасавання Тураўскага раёна 17 красавіка 1962 года ўвайшоў у склад Жыткавіцкага раёна.
На 1 студзеня 1933 — 6 населеных пунктаў, 117 гаспадарак, 842 жыхары.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 2756 чалавек, з іх 98,5 % — беларусы.
NGC 1194
NGC 1194 (іншыя абазначэнні — UGC 2514, MCG 0-8-78, ZWG 389.68, IRAS03012-0117, PGC 11537) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4028
IC 4028 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Марцін Васілеўскі
Ма́рцін Ры́шард Васіле́ўскі (Marcin Ryszard Wasilewski; нар., Кракаў, Польшча) — польскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Польшчы (2002—2013).
Кар’ера
Васілеўскі пачынаў сваю кар’еру ў польскіх клубах «Гутнік», «Шлёнск» і плоцкай «Вісле». У 2005 годзе перайшоў у «Аміку», а пасля зліцця гэтай каманды з «Лехам» стаў выступаць за гэты клуб. У студзені 2007 года ён перайшоў у бельгійскі «Андэрлехт».
З’яўляючыся абаронцам, Васілеўскі любіў падлучацца да нападаў і нямала для абаронцы забіваў, у асноўным пасля навесаў пры штрафных і кутніх.
30 жніўня 2009 года Васілеўскі атрымаў адкрыты пералом нагі ў матчы чэмпіянату Бельгіі супраць «Стандарда», сутыкнуўшыся ў барацьбе за мяч з паўабаронцам Акселем Вітселем. У Васілеўскага былі зафіксаваны пераломы вялікай і малой галёначнай косці. Вітсель быў імгненна выдалены з поля і дыскваліфікаваны на восем матчаў. У наступны раз Васілеўскі змог выйсці на поле толькі 8 мая 2010 года.
У лістападзе 2017 года вярнуўся ў Польшчу, стаўшы іграком кракаўскай «Віслы». Гуляў там да лета 2020 года, калі завяршыў кар’еру.
Дасягненні
«Андэрлехт»:
«Лестэр Сіці»:
Далматаўскі раён
Далмата́ўскі раён (Далматовский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным захадзе Курганскай вобласці ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Далматава.
Геаграфія
Далматаўскі раён па гадзіннікавай стрэлцы пачынаючы з поўначы мяжуе са Свярдлоўскай вобласцю, а таксама з Шадрынскім, Шуміхаўскім, Шчучанскім і Катайскім раёнамі. Плошча раёна складае 3500,85 км², што робіць яго пятым па велічыні раёнам вобласці.
Гісторыя
Далматаўскі раён быў утвораны 3 лістапада 1923 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна па стане на 2020 год складала 24559 чалавек. Рускія (94 %) з’яўляюцца самай вялікай этнічнай групай раёна. Другой павелічыні групай з’яўляюцца казахі (1,7 %)
Барысаўка (Белгародская вобласць)
Барысаўка (Бори́совка) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Барысаўскага раёна Белгародскай вобласці Расіі. Утварае гарадское паселішча пасёлак Барысаўка. Насельніцтва — 13 727 чал. (2017). Краязнаўчы музей. Музей керамічнай фабрыкі. Музей прыроды запаведніка «Лес на Ворскле» (цяпер участак запаведніка «Белагор’е»). Дом мастака.
Куль (Уздзенскі раён)
Куль (, Куль) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Уздзенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сямёнавіцкага сельсавета.
Лаўрова (Вяземскі раён)
Лаўрова (Лаврово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Успенскага сельскага паселішча.
Доўгае (возера, басейн Чарнуйкі)
До́ўгае — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 32 км на паўночны захад ад горада Гарадок, за 1,7 км на паўночны ўсход ад вёскі Ключ, у басейне ракі Чарнуйка.
Плошча паверхні 0,02 км². Даўжыня 0,27 км, найбольшая шырыня 0,08 км. Даўжыня берагавой лініі 0,55 км.
Размешчана сярод лесу. Схілы катлавіны на поўдні і ўсходзе вышынёй да 7 м. На паўднёвым усходзе ўпадае ручай з возера Астравіта, на поўдні выцякае ручай у раку Чарнуйка.
Крыкава (Смаленская вобласць)
Крыкава (Криково) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Успенскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Чарнянка
Чарнянка (Черня́нка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Белгародскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Чарнянскага раёна і гарадскога паселішча «Пасёлак Чарнянка». Насельніцтва — 14 909 чал. (2017). Чыгуначная станцыя на лініі Ялец — Валуйкі. Праз пасёлак праходзяць аўтатрасы Р187 Валуйкі — Стары Аскол і Белгарад — Астрагожск.
Яноўска-Гасцівельскі сельсавет
Яно́ўска-Гасці́вельскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Яноўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Рэчыцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Свірыдавіцкага сельсавета.
Макравусаўскі раён
Макраву́саўскі раён (Мокроусовский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным усходзе Курганскай вобласці ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца сяло Макравусава.
Геаграфія
Макравусаўскі раён па гадзіннікавай стрэлцы пачынаючы з поўначы мяжуе з Цюменскай вобласцю, а таксама з Частаазёрскім, Макушынскім, Лябяж’еўскім і Варгашынскім раёнамі. Плошча раёна складае 3080 км².
Гісторыя
Макравусаўскі раён быў утвораны ў 1924 годзе ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2020 год складала 11221 чалавекі. Рускія (93,7 %) фарміруюць абсалютную большасць насельніцтва. Другой этнічнай групай з’яўляюцца казахі (3,8 %).
Усходняя марка
Усходняя марка (Ostmark; Marchia orientalis), таксама вядомая як Баварская ўсходняя марка — раннефеадальная дзяржава (марка), якая існавала ў IX—XII стагоддзях у паўднёва-ўсходняй Германіі, папярэднік герцагства Аўстрыя. Пачынаючы з канца X стагоддзя ўжыванне у дачыненні да гэтай дзяржавы назваў Усходняя марка і маркграфства Аўстрыя з'яўляецца раўназначным.
Гісторыя
Упершыню спроба стварэння буфернага графства на граніцы са славянскімі землям была прадпрынятая ў пачатку IX стагоддзя. Пасля войнаў Карла Вялікага з аварамі межы франкскіх зямель былі прасунуты далёка на ўсход. Тэрыторыя па Дунаі да Венскага Лесу, населеная пасля Вялікага перасялення народаў пераважна славянамі, увайшла ў склад Баварскага герцагства. На гэтых землях была сфарміравана так званая Баварская ўсходняя марка, галоўнай задачай якой стала нямецкая каланізацыя, хрысціянізацыя і ахова граніц ад славянскіх набегаў. На поўдзень ад Усходняй маркі былі таксама ўтвораны маркі і княствы (Штырыя, Карынтыя, Крайна, Істрыя), якія служылі буфернай зонай паміж Германіяй і паўднёвымі славянамі. У 870-х гадах Баварская і іншыя маркі былі аб'яднаны пад уладай Арнульфа Карынтыйскага, які стаў у 896 годзе імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі.
У 892 годзе ў Сярэдняе Падунаўе перасяліліся венгры, якія сталі ўяўляць больш сур'ёзную пагрозу для імперыі, чым славяне. У 907 годзе ў бітве каля Прэсбурга (цяпер Браціслава) нямецкія войскі былі ўшчэнт разбіты венгерскай арміяй, што прывяло да заваявання венграмі тэрыторыі да Энса і падзення Баварскай маркі. Венгерскія набегі на Германію працягваліся да сярэдзіны X стагоддзя. Толькі ў 955 годзе ў бітве на рацэ Лех германскі імператар Атон I Вялікі атрымаў вырашальную перамогу і вызваліў тэрыторыю Аўстрыі.
Каля 960 года са складу Баварыі зноў была вылучана Усходняя марка. У той час яе тэрыторыя ахоплівала заходнюю частку сучаснай зямлі Ніжняя Аўстрыя і ўсходнюю частку Верхняй Аўстрыі. Мэтай стварэння гэтага княства была арганізацыя больш эфектыўнай абароны граніцы Германіі з венгерскімі землям.
У 976 годзе маркграфам Усходняй маркі стаў Леапольд I, заснавальнік дынастыі Бабенбергаў, якая кіравала ў Аўстрыі да 1246 года. Пры яго пераемніках тэрыторыя маркі пашырылася ва ўсходнім кірунку да ракі Лейта, за кошт зямель, адваяваных у венграў. У 996 годзе ўпершыню згадваецца стара-нямецкая назва маркі Ostarrîchi. Ад яе паходзіць сучасная назва Аўстрыя (Österreich).
Усходняя марка, ці маркграфства Аўстрыя, заставалася пад намінальным сюзерэнітэтам Баварыі да 1156 года, калі імператар Фрыдрых I Барбароса дараваў дзяржаве статус герцагства і незалежнасць ад Баварыі. З гэтага моманту назва Усходняя марка ўжо не ўжывалася ў дачыненні да Аўстрыі.
Тэрмін «Усходняя марка» ці «Остмарк» ужываўся ў Трэцім рэйху ў дачыненні да Аўстрыі пасля яе аншлюса ў 1938 годзе, пазней быў заменены на тэрмін альпійскія і дунайскія рэйхсгау.
Факультэт дадатковай адукацыі ПалесДУ
Факультэт дадатковай адукацыі ПалесДУ — адзін з факультэтаў Палескага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Гісторыя
Факультэт быў утвораны загадам рэктара ад 1 лістапада 2016 года № 478. Факультэт у сваёй дзейнасці кіруецца Палажэннем «Аб факультэце дадатковай адукацыі». Навучальны працэс на факультэце ажыццяўляецца ў адпаведнасці з нарматыўнымі дакументамі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь і іншых органаў кіравання, унутрывузаўскай дакументацыяй, якая рэгламентуе дзейнасць прафесарска-выкладчыцкага складу, слухачоў і супрацоўнікаў універсітэта.
Калыбанскі сельсавет
Калы́банскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці БССР. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Калыбань.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Камарынскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў складзе Камарынскага раёна БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. 15 ліпеня 1961 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Чыкалавіцкага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў складзе Брагінскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Калыбанскага сельсавета 6 населеных пунктаў. 8 студзеня 1987 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Гдзенскага сельсавета.
NGC 1198
NGC 1198 (іншыя абазначэнні — IC 282, UGC 2533, MCG 7-7-24, ZWG 540.38, PGC 11648) — галактыка ў сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Равянькі (пасёлак)
Равянькі (Ровеньки́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Белгародскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Равяньскага раёна і гарадскога паселішча «Пасёлак Равянькі». Насельніцтва — 10 824 чал. (2017). Размешчаны на крайнім паўднёвым усходзе вобласці, на рацэ Айдар, прытоку Северскага Донца, за 280 км ад Белгарада і за 65 км ад чыгуначнай станцыі Росаш.
Лобаз
Лобаз  — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Лабэзскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Лобаз.
Лобаз стаіць на рацэ Рэга. Адлегласць па прамой ад Лобаза да Мінска 782 км, да Варшавы — 490 км.
Насельніцтва — 10 409 жыхароў (2015 год).
Гісторыя
Упершыню ўспамінаецца ў крыніцах пад 1271 годам. Паселішча належала рыцарам фон Борке (von Borcke). Гарадскія правы атрыманы да 1275 года. Афіцыйная назва горада Лобаз з 1946 года.
Гарады-пабрацімы
Лобаз з’яўляецца горадам-пабрацімам наступных гарадоў :
Азяранскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Азяра́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Азяраны.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Тураўскага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Тураўскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Тураўскім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. Пасля скасавання Тураўскага раёна 17 красавіка 1962 года ўвайшоў у склад Жыткавіцкага раёна. 14 мая 2014 года да сельсавета далучана тэрыторыя Тураўскага пасялковага савета з размешчанай там вёскай Крэмнае. 27 снежня 2022 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Перароўскага сельсавета (4 населеныя пункты: вёскі Перароў, Перароўскі Млынок, Хлупін і Хлупінская Буда).
Насельніцтва
На 1 студзеня 1933 — 11 населеных пунктаў, 90 гаспадарак, 517 жыхароў. Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета — 1969 чалавек, з іх 97,1 % — беларусы, 1,9 % — рускія, 0,6 % — украінцы.
IC 4029
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Барцыа
Барцыа (Barzio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лека.
Насельніцтва складае 1277 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 61 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 23816. Тэлефонны код — 0341.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Alessandro.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Кухцічы
Ку́хцічы (, Кухтичи) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нёманскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сямёнавіцкага сельсавета.
Красная Яруга
Красная Яруга (Кра́сная Яру́га) — пасёлак гарадскога тыпу ў Белгародскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Краснаяружскага раёна і гарадскога паселішча «Пасёлак Красая Яруга». Пасёлак размешчаны за 4 км ад чыгуначнай станцыі Свеклавічная (на лініі Белгарад — Сумы).
Доўгае (возера, басейн Обалі)
До́ўгае — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 34 км на паўночны захад ад горада Гарадок, за 2,2 км на паўночны ўсход ад вёскі Восмата, у басейне ракі Чарнец.
Размешчана сярод лесу. Схілы катлавіны вышынёй 7—10 м, на поўдні прымыкае балотны масіў. Возера акружана забалочанай поймай (шырыня 30—50 м), парослай хмызняком. На поўдні выцякае рака Чарнец.
Валга
Першы ўспамін пра горад датуецца 1286 г. У 1584 г. ад Стэфана Баторыя, паселішча атрымала статус горада.
Валга з'яўляецца важным транспартным вузлом краіны. Насельніцтва на пачатак 2009 складала 14153 чал.
Геаграфія
Размешчаны на рацэ Педэлі (басейн возера Выртс'ярв). Ушчыльную прымыкае да латвійскага горада Валка, складаючы з ім, па сутнасці, адзіны горад. Плошча горада складае 16,5 км².
Горад знаходзіцца на скрыжаванні шашэйных і чыгуначных дарог. Горад перасякаюць шашы ў напрамку на Йыхві — Нарва, Уўлу (Пярну), Выру, Рыга. Чыгуначныя шляхі Талін — Тарту — Рыга злучаныя праз Тапу з магістраллю Талін — Нарва — Санкт-Пецярбург. Валга перасякае шлях у кірунку Выру — Пячоры на Пскоў. Адлегласць ад горада да Тарту па шашы складае 89 км, да Пярну — 144 км, да Таліна — 245 км, да Рыгі — 175 км, да Пскова — 170 км.
Ігумен
У Вялікім Княстве Літоўскім (улічваючы Рэч Паспалітую) першапачаткова ігумен не абавязкова быў святаром, пазней сталі абірацца толькі з ліку іераманахаў ці, пасля выбара ігумена, які не быў іераманахам, рукапалагалі яго ў сан прэсвітара. Такая сітуацыя была ў грэка-каталікоў, а пазней гэта перанялі і праваслаўныя Канстанцінопальскага патрыярхату.
У 1764 годзе, у ходзе секулярызацыйнай рэформы ў Расійскай імперыі, манастыры РПЦ былі размеркаваны па трох класах; кіраўнік манастыра трэцяга, ніжэйшага класа стаў называцца ігуменам. Адрозненне яго ад архімандрыта (настаяцеля манастыра першага або другога класа) заключалася ў тым, што пры набажэнствах ён апранаўся ў простую манаскую мантыю і набедранік, тады як архімандрыт апранаўся ў мантыю са «скрыжалем», наперсным крыжом, паліцай і мітрай.
Пры манастырах РПЦ у Расійскай імперыі былі дзіцячыя прытулкі, дзеці якіх атрымлівалі прозвішча Ігуменавы (Ігумнавы). Такое прозвішча бярэ свой пачатак ад заступніцтва ігумена манастыра над сіротамі, дзецьмі загінуўшых жаўнераў, якія мелі ахоўную грамату ад ігумена. Іх называлі недатыкальнымі, ігуменавымі.
У сувязі з тым, што агульная колькасць манастыроў на тэрыторыі Расійскай імперыі моцна скарацілася, сан ігумена стаў узнагародай для манаскага духавенства (сан адпавядаў протаіерэю ў белым духавенстве) і не абавязкова звязваўся з кіраваннем манастыром. Дадзеная практыка замацавалася ў XX стагоддзі, калі пасля рэвалюцыі былі зачыненыя ўсе манастыры ў СССР, а пасля Вялікай Айчыннай вайны дзейнічала нязначнае іх лік. Толькі ігумен, які з'яўляўся начальнікам манастыра, валодаў правам нашэння жазла, як знак высокага сану. Гэтае жазло азначае прыналежнасць да вышэйшай царкоўнай улады. Звычайна жазло падзяляецца на 2 тыпа:
У 2011 годзе РПЦ, прыняўша прапанову Патрыярха Маскоўскага Кірыла, адмяніла надалей сан ігумена як іерархічную ўзнагароду і пастанавіў прысвячаць у ігумены не толькі іераманахам, але і архімандрытаў і нават архірэяў, калі яны ўступаюць у кіраванне манастыром.
Адначасова з тытулам ігумена павіна ўручацца жызло. Пры пакіданні пасады настаяцеля (намесніка) манастыра званне ігумена будзе захавана за чалавекам у памяць аб панесеных працах. Чын пастаўлення ў ігумены змяшчаецца ў «Чыноўніку». Па словах епіскапа Савы (Тутунова): «зараз ігуменамі называюць усіх кіраўнікоў манастыроў і толькі іх. Яшчэ застаецца некаторая колькасць святароў, названых ігуменамі ў дарэформены перыяд, але гэта знікаючы выгляд ўзнагароднага тытулавання».
Сёння ў Грэка-Каталіцкіх Цэрквах тытул ігумена можа атрымаць:
Казялец едкі
Казялец е́дкі, Курыная слепата, Кураслеп (Ranúnculus ácris) — расліна, адзін з відаў роду Казялец сямейства.
Назва
Казялец едкі, гладышнік, курачча слепата, ладышнік, казлы, казялкі , зараза, казелец , казялец лугавы  , казлы, курыная сляпата , казялец.
Апісанне
Казялец едкі — шматгадовая травяністая расліна, дасягае ў вышыню 30-100 см.
Лісце — ніжняе — доўгачаранковае, даўжынёй 5—10 см, пяцівугольныя, пальчатараздзельнае; верхняе — сядзячае, трохраздзельнае з лінейнымі, зубчастымі долямі.
Кветкі — ярка-жоўтага колеру, дасягаюць 2 см у дыяметры, адзіночныя ці сабраны ў суквецце паўпарасонік. Чашалісцікаў пяць; пялёсткаў — пяць; мноства тычачак і песцікаў. Цвіце з мая да восені Формула кветкі:.
Плод — шматарэшак.
Арэал
Распаўсюджаны ў Беларусі, Украіне, еўрапейскай частцы Расіі, на Каўказе, у Сібіры, на Далёкім Усходзе. У Беларусі сустракаецца паўсюдна.
Хімічны склад
Расліна змяшчае лятучае едкае рэчыва з рэзкім пахам — протаанеманін (анеманол) тыпу камфары, што раздражняе слізістыя абалонкі вока, носа, гартані і ўнутраных органаў, каратыноід флаваксантын, сапапіны, алкалоіды, аскарбінавую кіслату, сардэчныя гліказіды і флавонавыя злучэнні.
Вельмі ядавіты. На скуры чалавека трава казяльца выклікае пачырваненне, сверб, бурбалкі і пухліны.
Ужыванне
Меданос.
Ужываецца ў народнай медыцыне для лячэння апёкаў, ран, пры фурункулах, а таксама пры рэўматызме, галаўных болях, сухотах, захворваннях печані. Маззю з кветак са свіным тлушчам шаруюцца пры прастудзе. Водным адварам расліны паліваюць рэчы ад блашчыц і прусаў.
Сок лісця казяльца едкага праяўляе актыўнасць у дачыненні да дызентэрыйных мікроба Зонне.
Свежая трава выкарыстоўваецца ў гамеапатыі пры скурных захворваннях, падагры, неўралгіях, пры скурных сухотах.
Махрыстая форма (сорт Flore pleno) з буйнымі ярка-жоўтымі кветкамі вырошчваецца як дэкаратыўная садовая расліна.
Герб Балгарыі
Герб Балгарыі уяўляе сабой цёмна-чырвоны шчыт, увянчаны гістарычнай каронай Балгарыі. На шчыце намаляваны стаялы на задніх лапах каранованы залаты леў. Шчыт трымаюць два залатых каранаваных льва. Пад шчытом размешчаныя галіны дуба і стужка з дэвізам "Съединението прави силата" (Адзінства дае сілу).
Апісанне.
Цяперашні герб Балгарыі прыняты народным зборам у 1997 годзе. Гэта злёгку змененая версія герба, які выкарыстоўваўся ў 1927-1946 гг. Гэты герб, у сваю чаргу, засноўваўся на асабістым гербе балгарскага цара Фердынанда I. Паводле канстытуцыі Балгарыі, прынятай у 1991 годзе.
На працягу некалькіх гадоў паміж палітычнымі партыямі не цішэлі спрэчкі аб дакладным выглядзе герба. Апошняе рашэнне было зацверджана ў законе аб дзяржаўным гербе Рэспублікі Балгарыя ад 4 жніўня 1998.
Гісторыя
Найстаражытная выява льва, як сімвала Балгарыі, адносіцца да 1294 года, задакументавана ў скрутку лорда Маршала. У яго першай часткі пад №15 прадстаўлены "герб караля Балгарыі". Найболей верагодна, што гэта цар Смілецс або яго блізкі папярэднік. Нa гэтым гербе намаляваны срэбны леў з залатой каронай на цёмным шчыце. У канцы XIV ст. нейкі арабскі вандроўца бачыў у Тырнова выяву трох чырвоных львоў, намаляваных на круглым залатым шчыце, які несла асабістая гвардыя цара Яна Шышмана. Гэты запіс цяпер захоўваецца ў Нацыянальнай Бібліятэцы Марока.
У 1396 годзе балгарскія землі былі захопленыя Асманскай імперыяй, але балгарская карона не была перададзеная Асманскай дынастыі. Балгарскія геральдычныя знакі гэтага часу, якія захаваліся ў еўрапейскіх і балканскіх зборах гербаў, сімвалізуюць незалежнасць дзяржавы. Паступова змяняліся і з'яўляліся новыя версіі герба, аднак леў заставаўся самым распаўсюджаным сімвалам Балгарыі і яе кіраўнікоў. У 1595 годзе тры ідучых льва былі замененыя на аднаго чырвонага стаялага на задніх лапах льва на залатым каранованым шчыце. У пачатку XVIII ст. геральд Павел Рыцер-Віцезовіч змяніў колер герба: леў стаў залаты, а шчыт - цёмна-чырвоны.
Гэты варыянт прыняў знакаміты мастак Хрыстафор Жэфаровіч у сваёй Стэматаграфіі, надрукаванай у 1741 годзе. Яго версія моцна паўплывала на балгарскую інтэлігенцыю і рэвалюцыянераў падчас нацыянальнага абуджэння Балгарыі, калі леў разглядаўся і шырока выкарыстоўваўся як галоўны нацыянальны сімвал. Пасля атрымання Балгарыяй незалежнасці падчас Руска-Турэцкай вайны (1877-78) герб Жэфаровіча быў пакладзены ў аснову новага дзяржаўнага герба. Ён апісаны ў Тырноўскай канстытуцыі 1879 года.
Выгляд і дэталі герба не былі сапраўды ўсталяваныя адмысловым законам. Таму, некалькі дзесяцігоддзяў ён прымаў розныя формы: малая форма; малая форма без гербатрымальнікаў і дэвізу, але з плашчом; вялікая форма з плашчом і сцягамі; сярэдняя форма з гербатрымальнікам і дэвізам. Гэтая заблытаная сітуацыя была вырашаная парламентскай камісіяй, сабранай у 1923 годзе. Яна зацвердзіла сярэднюю форму, якая выкарыстоўвалася як асабісты герб цара Фердынанда I і яго сына - Барыса III, але без дынастычных сімвалаў.
У 1944 годзе надышоў новы час для балгарскай геральдыкі - камуністычная эра. Традыцыйны герб быў заменены эмблемай. Залаты леў быў захаваны, але змешчаны на неапраўданае гістарычна авальнае сіняе поле, акружанае пшанічнымі каласамі, перавязанымі стужкай з датай утварэння рэспублікі; унізе шасцярэнька, а ўверсе камуністычная зорка. Гэтая эмблема паходзіць ад герба СССР.Пасля крушэння аўтарытарнага кіравання ў 1989 годзе і некалькіх гадоў спрэчак, герб 1927-1946 гг. быў вернуты з невялікімі зменамі.
Рэмі Веркутр
Рэмі́ Верку́тр (Rémy Vercoutre; нар., Гранд-Сент, Францыя) — французскі футбаліст (брамнік) і трэнер. Выступаў за «Манпелье», ліёнскі «Алімпік», «Страсбур» і «Кан». У цяперашні час працуе трэнерам брамнікаў у ліёнскім «Алімпіку».
Клубная кар’ера
Рэмі Веркутр з’яўляецца выхаванцам футбольнага клуба «Манпелье». У асноўнай камандзе «Манпелье» Рэмі дэбютаваў у сезоне 1998/99, адгуляўшы адзін матч у чэмпіянаце Францыі. У сезоне 2000/01 «Манпелье» выступаў у Лізе 2, і ў Рэмі з’явіўся шанц стаць першым брамнікам клуба. Рэмі адгуляў 20 матчаў у чэмпіянаце, а «Манпелье» фінішаваў на трэцім месцы, вярнуўшыся ў Лігу 1.
У 2002 годзе Рэмі перайшоў у «Алімпік» з Ліёна, дзе стаў другім брамнікам клуба пасля Грэгары Купэ. Дэбют Рэмі ў складзе «Алімпіка» адбыўся 20 кастрычніка 2002 года ў матчы Лігі 1 супраць «Аяча», дзе Веркутр згуляў увесь матч, а яго клуб святкаваў перамогу з лікам 1:0.