cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Абхазская чыгунка
Гісторыя
25 снежня 2002 года ўпершыню з пачатку вайны быў адчынены рух з Абхазіі ў Расію (прыгарадны цягнік Сухум-Сочы). У 2004 годзе сіламі Расіі быў выраблены капітальны рамонт участку шляху Псоў-Сухум і 25 верасня 2004 года адчынены рух бесперасадкавых вагонаў па маршруце Масква-Сухум. Вагоны адпраўляюцца з Курскага вакзалу з цягніком № 75/75 Масква-Адлер. Затым склад з некалькіх вагонаў Масква-Сухум ідзе да памежнай станцыі Вясёлае. На станцыі Адлер група прычапных вагонаў становіцца цягніком № 627/628 і ідзе да Сухума. На тэрыторыі Абхазіі цягнік мае прыпынкі Псоў (тэхнічная) Цандрыпш, Гагра, Гудаута, Новы Афон.
Вакзалы на ўсіх станцыях Абхазскай чыгункі закінутыя і руйнуюцца.
Гузель Шамілеўна Яхіна
Гузель Шамілеўна Яхина (Гузель Шамилевна Яхина, Гүзәл Шамил кызы Яхина; нар. 1 чэрвеня 1977, Казань, СССР) — расійская пісьменніца, найбольш вядомая як аўтар гістарычнага рамана «Зулейха расплюшчвае вочы» (Зулейха открывает глаза).
Біяграфія
Гузель Яхіна нарадзілася ў Казані 1 чэрвеня 1977 года ў сям’і лекара і інжынера. Да трох гадоў гаварыла толькі па-татарску, на рускай мове стала гаварыць у дзіцячым садзе. Вучылася ў фізіка-матэматычным ліцэі № 131 і мастацкай школе. Скончыла факультэт замежных моў. У школьныя гады пачала захапляцца кінематографам, вывучаць сцэнары.
З 1999 года жыве ў Маскве. Працавала ў сферы PR, рэкламы, маркетынгу. Скончыла сцэнарны факультэт Маскоўскай школы кіно (2015). Друкавалася ў часопісах «Нява» (Нева) и (Октябрь).
Творчасць
Кіраўнікі дэбютнага рамана Гузель Яхінай «Зулейха расплюшчвае вочы» (Зулейха открывает глаза) аб раскулачванні ў 1930-х гадах у СССР выйшлі ў часопісе «» (Сибирские огни). Пасля шэрагу няўдалых спробаў самастойна знайсці выдаўца для рамана Яхіна звярнулася ў літаратурнае агенцтва. З яго дапамогай кніга ўбачыла святло і апынулася паспяховай. У 2015 годзе пісьменніца стала лаўрэатам Нацыянальнай літаратурнай прэміі «», таксама яе раман быў адзначаны прэміямі «» і «Кніга года» , ён быў пераведзены больш чым на 20 моў.
У 2018 годзе Гузель Яхіна стала аўтарам. Тры тэксты для розных гадзінных паясоў, названыя «Раніца», «Дзень» і «Вечар», увайшлі ў раман «Дзеці мае» (Дети мои), які ў снежні 2019 года другі раз прынёс ёй прэмію «Вялікая кніга» , а таксама міжнародную прэмію Іва Андрыча у намінацыі «За лепшую кнігу».
У 2019 годзе кінакампаніяй «Русское» для тэлеканала «Расія-1» паводле рамана «Зулейха расплюшчвае вочы» зняты 8-серыйны фільм.
Алег Клімаў
Алег Клімаў (нар., Ленінск, Казахстан) — беларускі музычны журналіст і крытык, тэлевядучы.
Біяграфія
З 1995 года пачынаецца кар’ера журналіста: Клімаў піша артыкулы ў часопісы «Несси», «Золотая орхидея». У 1997 годзе пераходзіць у штат «Музыкальнай газеты» і ўжо праз два гады замацоўваецца на пасадзе шэф-рэдактара выдання, дзе заставаўся да закрыцця газеты ў 2007 годзе, часам піша пад псеўданімам «О’К». Паралельна з гэтым у 2003—2009 гадах быў шэф-рэдактарам часопіса «НОТ-7».
У той жа час працаваў на беларускім тэлебачанні вядучым музычнага спаборніцтва «The Global Battle of the Bands» (2006—2007 годы), быў рэдактарам шоу «Звёздный ринг» на канале «СТБ» (2009—2010 годы).
Вядомасць Клімаву прынесла супрацоўніцтва з музычным парталам «Experty.by», дзе ён быў штатным крытыкам на працягу 2008—2013 гадоў. Паралельна з гэтым у 2009—2012 гадах пісаў калонкі для «СБ. Беларусь сегодня», у 2006—2013 гадах — для «БелаПАН». З 2013 года піша ў газеце «Культура».
У 2011 годзе атрымаў музычную прэмію «Ліра» як «Найлепшы журналіст».
Ацэнкі
Таццяна Заміроўская дала ў 2008 годзе ў сваёй калонке на «БелаПАН» такую ацэнку творцу, які і пасля закрыцця «Музыкальной газеты» працягнуў займацца музычнай журналістыкай: ''«Застаўся адзін няпераменны Алег Клімаў. Я шчыра ім захапляюся, але баюся, што асабіста ў мяне да яго ўзросту будзе нашмат менш душэўнай стойкасці і адэкватнасці»''.
У 2011 годзе на пытанне Змітра Баяровіча з «Ultra-music.com» пра добрых музычных крытыкаў Павел Свярдлоў, рэдактар Еўрапейскага радыё для Беларусі, сярод іншых адзначыў і Алег Клімава, бо той «варта піша пра музыку».
Таццяна Мушынская з часопіса «Мастацтва» разважала пра стыль аўтара з нагоды атрымання прэміі «Ліра» ў 2012 годзе: «Публікацыі Клімава асабіста мне больш нагадваюць свецкую хроніку, крыху разбаўленую журналісцкімі сентэнцыямі».
Ушсарт
Ушсарт — сяло ў Каргалжынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кызылсайскай сельскай акругі. Код КАТА — 116045500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 282 чалавекі (150 мужчын і 132 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 233 чалавекі (125 мужчын і 108 жанчын).
NGC 3321
NGC 3321 (іншыя абазначэнні — NGC 3322, MCG -2-27-10, UGCA 214, IRAS10363-1123, PGC 31653) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Секстант.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3321, NGC 3322.
Elachiptera cornuta
Elachiptera cornuta — від двухкрылых сямейства. Ён сустракаецца ў Палеарктыцы Лічынка сілкуецца на. Шкоднік кукурузы і пшаніцы.
Дубовы Лог (Слаўгарадскі раён)
Дубо́вы Лог (, Дубовый Лог) — пасёлак у Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Свенскага сельсавета.
Міхайлоў (Слаўгарадскі раён)
Міхайло́ў (, Михайлов) — вёска ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Кабінагорскага сельсавета.
Ск’ерн
Ск'ерн (Skjern Å) — рака ў Даніі. Працякае па цэнтральнай частцы Даніі. Належыць да басейна Паўночнага мора. Даўжыня — 94 км, плошча басейна 2 100 км², сярэдні расход вады 36 м³/сек. Упадае ў Паўночнае мора недалёка ад горада Ск'ерн. Рака не суднаходная.
Чэмпіянат Польшчы па баскетболе сярод жанчын 2021/2022
Чэмпіянат Польшчы па баскетболе сярод жанчын 2021/2022 — чэмпіянат Польшчы па баскетболе сярод жанчын.
Іван Аляксандравіч Каменскіх
Іван Аляксандравіч Каменскіх (нар., в. Каменьшына, Аханскі раён, Пермская вобласць) — савецкі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1968 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут. Працаваў у праектных арганізацыях Новасібірска, Наваполацка, з 1976 года — галоўны архітэктар у Гомельграмадзянпраекце, з 1987 года — у г. Калініне Маскоўскай вобласці.
Творчасць
Асноўныя працы: адміністрацыйна-прыёмны корпус (1972), клуб і лячэбны корпус «Таўрыя» (1970—1974, з Л. Т. Баласавым, М. Ю. Петуховым) у Еўпаторыі, комплекс будынкаў у Сцепнагорску КазССР (1974—1978), аўтавакзал у Наваполацку (1976, з А. І. Машуціным), 12-павярховы жылы дом у Гомелі (1983).
Кацельны
Кацельны (рус. Котельный, якуцк. Олгуйдаах арыы) — самы вялікі востраў у архіпелагу Новасібірскіх астравоў, у групе астравоў Анжу. Плошча — 23200 км².
Гісторыя
Адкрыты ў 1773 г. рускім здабытчыкам Іванам Ляхавым. Даследаванні вяліся з 1805 г. На востраве знаходзіцца пахаванне ўдзельніка першай рускай палярнай экспедыцыі (1900—1902 гг.) Г. Э. Вальтэра.
Прырода
Востраў складаецца пераважна з вапнякоў і сланцаў. Рэльеф пагорысты. Найвышэйшы пункт — г. Малакатын-Тас (361 м). Ёсць рэкі і азёры.
Кацельны знаходзіцца ў зоне арктычных пустынь з рэдкай травяніста-хмызняковай расліннасцю сярод каменных россыпаў і паліганальных глеб. Распаўсюджаныя жывёлы: пясец, мядзведзь белы, шмат птушак. Уваходзіць у запаведную зону. Знаходкі вымерлых звяроў, у тым ліку мамантаў.
Насельніцтва
Зараз сталага насельніцтва няма, аднак улетку востраў наведваюць даследчыкі і здабытчыкі.
Муфлон азіяцкі
Азіяцкі муфлон (Ovis orientalis) — млекакормячае з роду горных бараноў падсямейства казіных сямейства пустарогіх. З'яўляецца продкам свойскай авечкі. Утварае 5 падвідаў. Распаўсюджаны ад Закаўказзя і паўднёвых частак Туркменістана і Таджыкістана да Міжземнага мора і паўночна-заходняй часткі Індыі. Жыве ў гарах, можа падымацца да вышыні каля 4 000 м.
Сонечнае зацьменне 11 лютага 1804 года
Сонечнае зацьменне 11 лютага 1804 года — гібрыднае сонечнае зацьменне 137 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0000 і дасягнула свайго максімуму ў 11:16:33 UTC у пункце з каардынатамі 27° пн. ш. 4° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 0 хв. 0 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 0 км.
Зацьменне 11 лютага 1804 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1804 годзе і 9-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 17 жніўня 1803 года, наступнае — 5 жніўня 1804 года.
Сабынды
Сабынды — сяло ў Каргалжынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Сабундзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 116047100.
NGC 3323
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сабынды
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1815 чалавек (908 мужчын і 907 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1300 чалавек (669 мужчын і 631 жанчына).
Віда
Віда (Vidå, паўн.-фрыз. Widuu) — рака ў Ютландыі (Данія). Пачынаецца на ўсход ад Тондэра і цячэ на захад, вусце ў Паўночным моры. Віда часткова цячэ на мяжы паміж Германіяй і Даніяй.
Гарошынкі
Гарошынкі (Pisidium) — род прэснаводных двухстворкавых малюскаў.
Біялагічнае апісанне
Цела ўкрыта клінападобнай або авальнай (даўжыня 2—10 мм) ракавінай з ссунутай назад верхавінкай. Рухаюцца з дапамогай ланцэтападобнай нагі. Дыханне жабернае.
Арэал
Пашыраны ў Еўропе, Азіі, Амерыцы, Афрыцы; на Беларусі 15 відаў, найбольш пашыраны гарошынкі, і.
Экалогія і спосаб жыцця
Водзяцца ў рэках і азёрах (на пясчаным грунце з рэдкай доннай расліннасцю), у сажалках і балотах. Гермафрадыты. Моладзь выношваюць у спецыяльных вывадковых камерах (марсупіях). За год даюць 2 патомствы (вясновае і раннявосеньскае). Працягласць жыцця да 1 года.
Значэнне
Служаць кормам для бентасаедных рыб. Удзельнічаюць у біялагічным ачышчэнні вадаёмаў. Кормяцца мікрапланктонам, рэшткамі раслін і жывёл, якія адфільтроўваюць ад вады праз мантыйную поласць.
Частковая вытворная
У яўным выглядзе частковая вытворная функцыі f у кропцы вызначаецца наступным чынам:
Абазначэнне
Варта звярнуць увагу, што абазначэнне трэба разумець як цэльны сімвал, у адрозненне ад звычайнай вытворнай функцыі адной зменнай  якую можна прадставіць, як адносіну дыферэнцыялаў функцыі і аргумента. Аднак, і частковую вытворную можна прадставіць як адносіну дыферэнцыялаў, але ў гэтым выпадку неабходна абавязкова паказваць, па якой зменнай ажыццяўляецца прырашчэнне функцыі: дзе d_x f — частковы дыферэнцыял функцыі f па зменнай x. Часта неразуменне факта цэльнасці сімвала  з'яўляецца прычынай памылак і непаразуменняў, як, напрыклад, скарачэнне \partial x ў выразе.
Геаметрычная інтэрпрэтацыя
Геаметрычна частковая вытворная з'яўляецца вытворнай па напрамку адной з каардынатных восей. Частковая вытворная функцыі f у пункце па каардынаце x_k роўная вытворнай  па напрамку, дзе адзінка стаіць на
-ым месцы.
Прыклады
Аб’ём V конуса залежыць ад вышыні h і радыуса r, згодна з формулай
Частковая вытворная аб’ёму V адносна радыуса r
якая паказвае хуткасць, з якой змяняецца аб’ём конуса, калі яго радыус мяняецца, а яго вышыня застаецца нязменнай. Напрыклад, калі лічыць адзінкі вымярэння аб’ёму m^3, а вымярэнні даўжыні m, то вышэйназваная вытворная будзе мець размернасць хуткасці змянення аб’ёму m^3/m, г.зн. змяненне велічыні радыуса на 1 м будзе адпавядаць змяненню аб’ёму конуса на m^3.
Частковая вытворная адносна h
якая паказвае хуткасць, з якой змяняецца аб’ём конуса, калі яго вышыня мяняецца, а яго радыус застаецца нязменным.
Поўная вытворная V адносна r і h
і
Адрозненне паміж поўнай і частковай вытворнай — ухіленне ўскосных залежнасцей паміж зменнымі ў апошняй.
Калі (па некаторых прычынах) прапорцыі конуса застаюцца нязменнымі, то вышыня і радыус знаходзяцца ў фіксаванай адносіне
s
,
Гэта дае поўную вытворную адносна r:
Ураўненні, у якія ўваходзяць частковыя вытворныя, называюцца дыферэнцыяльнымі ўраўненнямі ў частковых вытворных і шырока вядомыя ў фізіцы, інжынерыі і іншых навуках і прыкладных дысцыплінах.
Атал II Філадэльф
Атал II Філадэльф (Ἄτταλος Φιλάδελφος, Áttalos Philádelphos;  — ) — цар пергамскі (159—139 да н.э.), сын Атала I.
Быў паспяховым военачальнікам і дыпламатам, лаяльным да Еўмена II, свайго брата-манарха.
Пасля пагалоскі пра забойства Еўмена II (172 да н.э.) Атал II ажаніўся з удавой таго. Сын Атала II і Стратонікі, 12-гадовы Атал III, быў прызнаны Еўменам II як законны сын, а паводле думкі Страбона, і як законны спадкаемца.
Верагоднай выявай, відаць, з’яўляецца частка мармуровай галавы, знойдзеная ў Афінах, у руінах стоі з відам на агору. Пергаме; раней гэтую галаву лічылі партрэтам паэта; манеты Атала II з’яўляюць заснавальніка дынастыі Філатэра.
Агамы
Агамы (Agamidae) — сямейства яшчарак.
Адрозніваецца 35 родаў, больш за 300 відаў. Найбольш вядомыя круглагалоўкі, драконы, плашчаносная яшчарка, калоты.
Апісанне
Даўжыня да 45 см. Галава і шыя ўкрытыя дробнымі рагавымі шчыткамі, у некаторых уздоўж спіны грэбень. Хвост звычайна доўгі, няломкі. Могуць мяняць афарбоўку цела.
Пашырэнне
Водзяцца пераважна ў стэпавых і пустынных зонах Афрыкі (акрамя Мадагаскара), Паўднёва-Усходняй Еўропы, Азіі, Аўстраліі і Новай Гвінеі. Жывуць на зямлі, скалах або дрэвах.
Асаблівасці біялогіі
Кормяцца насякомымі, зрэдку раслінамі.
Кладуць яйцы, некаторыя жывародныя.
Дангрэк
Горы Дангрэк (ทิวเขาพนมดงรัก, ជួរ​ភ្នំ​ដងរែក, Chuor Phnom Dângrêk) — горны ланцуг на мяжы паміж Тайландам і Камбоджай.
Горы Дангрэк працягнуліся больш чым на 300 кіламетраў з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, паміж гарамі Самканбенг у тайландскім нацыянальным парку Као Яй і да гор Чонг Бок у месцы, дзе сустракаюцца межы Тайланда, Камбоджы і Лаоса. Для гэтых гор характэрныя спадзістыя спускі на іх паўночных схілах, і абрывістыя, стромкія на паўднёвых. Такім чынам, пад’ём у горы з боку Тайланда вельмі лёгкі, у той жа час з боку Камбоджы ён ледзь магчымы.
Дангрэк уяўляе сабой у асноўным ланцуг плоскіх пагоркаў, складзеных з масіўнага пясчаніку і гліністага сланца. Найбольшая вышыня зафіксавана на ўсходзе гэтай горнай фармацыі (756 метраў над у.м.). Некаторыя іншыя горы таксама перавышаюць вышыні ў 600 метраў — напрыклад, Палаў Сун (670 м) і Панам Ай Нак (638 м).
Майсей Іосіфавіч Сладкевіч
Майсей Іосіфавіч Сладкевіч (нар., в. Янавічы, Віцебская губерня — , Масква) — ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант (1944).
Суса
Суса (Susåen) — найбуйнейшая рака вострава Зеландыя (Данія), а таксама самая доўгая рака, якая ўпадае ў возера Tystrup, восьмая па велічыні ў Даніі.
Майсей Іосіфавіч Сладкевіч
Біяграфія
У Чырвонай Арміі з 1924 года. Скончыў Ленінградскую кавалерыйскую школу (1926), Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзе (1939). Служыў начальнікам штаба дывізіі.
У гады Вялікай Айчыннай вайны — намеснік начальніка ўпраўлення НКУС па ахове чыгуначных дарог. Пасля вайны з 1945 года па 1960 год — камандзір злучэння ўнутраных войск.
У 1960 года выйшаў у адстаўку.
Паазер’е (этнаграфічны рэгіён Беларусі)
[[Файл:Рэгіёны_Беларусі.svg|thumb|300пкс|Рэгіёны Беларусі (XIX-пач. XX ст.):
]]
Як гісторыка-этнаграфічны рэгіён адпавядае асноўнаму масіву старажытнай Полацкай зямлі (полацкія крывічы).
Мясцовыя гаворкі Паазер'я складаюць групу паўночна-ўсходняга дыялекту беларускай мовы.
Гісторыя
Этнічная гісторыя Падзвіння налічвае больш за тысячу гадоў. На пачатку бронзавага веку (на мяжы III—II тыс. да н.э.) тэрыторыю Падзвіння засяляюць індаеўрапейцы. Адбываецца этнакультурнае ўзаемадзеянне з протабалцкім насельніцтвам, а таксама з фіна-уграмі. Паводле дадзеных археолагаў, у прыватнасці Г.В. Штыхава, ў V—XI стст. у рэгіёне адбываецца міграцыя славян і іх рассяленне сярод балцкага і фіна-ўгорскага насельніцтва.
У складзе Кіеўскай Русі Полацкая зямля была найбольш самастойнай з уласцівымі ёй векавымі традыцыямі грамадска-палітычнага ладу і арыгінальнай культурай. У XI ст. тут было каля 10 буйных удзельна-валасных і эканамічных цэнтраў (Полацк, Віцебск, Друцк, Лукомль, Браслаў і іншыя; гл. Полацкае княства).
Для Падзвіння разам з часткай Падняпроўя на працягу сярэдневякоўя і да 2-й палавіны XIX ст. захавалася этнаграфічная назва Белая Русь, якая паступова пашырылася на ўсю сучасную тэрыторыю Беларусі.
З утварэннем Рэчы Паспалітай (1569) пашырылася каталіцтва, павялічыліся землеўладанні езуітаў.
Ратуючыся ад рэлігійных ганенняў і сацыяльнага ўціску, сюды перасялілася частка рускіх старавераў.
У выніку Лівонскай вайны 1558—83, вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—67, Паўночнай вайны 1700—21 мясцовая эканоміка і культура панеслі вялікія страты, адбыліся істотныя змены ў геаграфічным размяшчэнні і этнасацыяльнай структуры насельніцтва, якое скарацілася ў некалькі разоў.
У выніку падзелаў Рэчы Паспалітай (1772 і 1793) Падзвінне было далучана да Расіі і ўваходзіла ў склад Полацкай, з 1796 г. — Беларускай, з 1802 г. — Віцебскай губерні; заходняя частка ўваходзіла ў Віленскую губерню.
Пасля 1917 г. і ўтварэння БССР усходняе Падзвінне аказалася ў складзе БССР; заходняя (левабярэжная) частка Падзвіння была ўз'яднана з БССР у 1939 г.
Гаспадарчыя заняткі
Традыцыйна-бытавая культура складвалася на працягу стагоддзяў, адлюстроўваючы як агульнабеларускія рысы, так і спецыфіку мясцовых гістарычных і прыродных умоў. Народная вытворчая практыка выпрацавала свой гадавы каляндар, своеасаблівыя спосабы апрацоўкі глебы, догляду пасеваў, уборкі Ураджаю і іншае з улікам мясцовых прыродных умоў. Палі апрацоўвалі з дапамогай мясцовага варыянта сахі з перакладной паліцай, архаічнай бараны-сукаваткі (смыка); на сугліністых глебах выкарыстоўвалі круглую калоду з зубамі, матыку ці чакуху для здрабнення камякоў. Выбраны на палях лён вымочвалі на дне вадаёмаў, а потым апрацоўвалі на тыповых для Паазер'я 2-рэбравых нахільных мялках.
Сакавітыя лугі і выпасы спрыялі развіццю жывёлагадоўлі. Асноўнай і найчасцей адзінай рабочай жывёлай у сялянскай гаспадарцы быў конь. З канца XIX ст. жывёлагадоўля мела выразны мяса-малочны кірунак (вядомы цэнтр маслабойнай вытворчасці ў Віленскай губерні — Дзісенскі павет).
З развіццём капіталістычных адносін пашырыліся лясныя і адыходныя промыслы — нарыхтоўка лесу, выраб брусоў, абадоў, бандарнай клёпкі і вываз іх у прыбалтыйскія парты. Мноства сялян ішло на будаўнічыя і земляныя работы: мясцовых каменячосаў (жарнаклёваў), муляраў, цесляроў можна было сустрэць у адыходзе ў губернях Расіі.
Паселішчы
Найбольш густа населеным здаўна было левабярэжжа Заходняй Дзвіны. На Паазер'і пераважалі маладворныя сельскія пасяленні (3—5 сядзіб), раскіданыя сярод лясных пагоркаў паблізу рэк і азёр, у баку ад вялікіх дарог. Наяўнасць блізка ад вёсак і хутароў выгану і свабодных зямель, суседства з вадаёмам і лесам надавала пасяленцам азёрнага краю патрыярхальна-экзатычныя рысы. Невялікія вёскі, хутары і асобныя двары звязвалі вузкія прасёлкі і сцяжынкі; сельскія дарогі вызначаліся слабай набітасцю грунту і невыразнымі абрысамі. Зімою ўзнікалі часовыя дарогі, т.зв. зімнікі.
Найбольш пашыраны тып сядзібнай забудовы — вянковы. Побач з размяшчэннем пабудоў па перыметры двара сустракалася і кампактная забудова, калі гаспадарчыя памяшканні цесна прымыкалі да жылля, утвараючы адзіны жыллёва-бытавы комплекс з крытым дваром (вядомы толькі ў рэгіёне). На адлегласці 50—60 м у глыбіні сядзібы будавалі гумно і лазню. Гумно ў мясцовым вызначэнні — комплекс гаспадарчых пабудоў з уласна гумном (ток, такаўня), сушылкай (асець, ёўня), пуняй для саломы і сена, азяродамі. На адкрытай мясцовасці нярэдка ставілі невялікі млын-вятрак, што задавальняў патрэбы сялянскай гаспадаркі.
Тыповая планіроўка жылля: хата + сенцы + стопка (варыўня). Зруб хаты рабілі з круглых бярвён хвоі ці елкі, звязаных паміж сабой у просты вугал «з астаткам» («у чашку»). Стрэхі звычайна 2-схільныя закотам, з 2-й палавіны 19 ст. — каркасныя («на кроквах»); крылі іх саломай «пад колас», радзей — дранкай.
Адзенне
Для традыцыйнага адзення жыхароў уласцівы прамы, свабодны крой. Найбольш пашыраныя колеры адзення белы і светла-шэры. З верхняга адзення апрача агульнабеларускіх світ і кажухоў у шырокім ужытку быў палатняны насоў, які насілі ў любое надвор'е.
Паясное жаночае адзенне вызначалася значнай тыпалагічнай разнастайнасцю: льняныя спадніцы, разнаколерныя набіванкі, саяны, андаракі, узорныя дрыліхі (гл. Лепельскі строй). Ва ўзорнай тэхніцы ўпрыгожвання пераважалі вышыўка і набіванка, якія ў жаночым адзенні (сарочках, фартухах) гарманічна спалучаліся з карункамі і мярэжкай. У вышыўцы дамінаваў чырвоны колер, у набіванцы — сіні ці блакітны.
Кераміка
Кераміка вызначалася масіўнасцю формы (да апошняга часу тут захаваўся налеп) і грунтоўнасцю апрацоўкі.
Вусная творчасць
Рэгіянальнай асаблівасцю вызначаюцца мясцовая вусна-паэтычная творчасць і традыцыйная абраднасць. Побач з агульнабеларускімі каляндарна-земляробчымі і сямейна-абрадавымі песнямі пашыраны тыя жанры, якія ў іншых рэгіёнах маюць абмежаваны арэал або зусім невядомы, — валачобныя, масленічныя, талочныя, ільнаробчыя, ярынныя песні. Для песеннага фальклору Паазер'я ўласціва сольнае (манадыйнае) выкананне: мелодыя песень роўная, з плаўнымі пераходамі, напевы нетаропкія і свабодныя.
Культура беларускай дуды
З Паазер’ем звязаная культура беларускай дуды. Па шматлікіх этнаграфічных і літаратурных звестках, дуда — найбольш пашыраны інструмент паўночнай часткі Беларусі, звязаны з Наддзвіннем. Месцы асаблівага пашырэння — Глыбоцкі край, Полаччына, Ушаччына, Лепельшчына, Гарадоччына і Барысаўшчына. Дуда сустракаецца ў іншых этнаграфічных рэгіёнах Беларусі, але не ў такой колькасці, як на Паазер’і. З гэтага рэгіёну паходзіць большая частка захаваных дуд, фотаздымкаў дудароў, а таксама этнаграфічных, гістарычных, літаратурных і сучасных запісаў пра бытаванне дуды.
NGC 3324
NGC 3324 (Туманнасць Замочная адтуліна, іншае абазначэнне — ESO 128-EN6) — эмісійная туманнасць у сузор’і Кіль.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сонечнае зацьменне 17 жніўня 1803 года
Сонечнае зацьменне 17 жніўня 1803 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 132 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9657 і дасягнула свайго максімуму ў 08:25:03 UTC у пункце з каардынатамі 14° пн. ш. 55° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 47 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 124 км.
Зацьменне 17 жніўня 1803 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1803 годзе і 8-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 21 лютага 1803 года, наступнае — 11 лютага 1804 года.
Аляксандр Іванавіч Крыніцкі
Аляксандр Іванавіч КРЫНІЦКІ (, г. Цвер, Расія — ) — савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Вучыўся ў Маскоўскім універсітэце (1913-15). Удзельнічаў у студэнцкім рэвалюцыйным руху. Член РСДРП з 1915 г., арыштаваны і ў верасні 1915 г. асуджаны на вечнае пасяленне ў Сібір. Вярнуўся пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 г., быў старшынёй Цвярскога губкама. У 1918-24 гг. на партыйнай працы ва Уладзіміры, Саратаве, Маскве, Омску, Данецку.
У верасні 1924 да мая 1927 ў БССР: сакратар, са снежня 1925 г. 1-ы сакратар ЦК КП(б)Б. На Беларусі А. Крыніцкі як тыповы прадстаўнік партыйнай эліты праводзіў у жыццё ідэі ўмацавання СССР як адзінай звышцэнтралізаванай саюзнай дзяржавы, камандна-адміністрацыйнай кіравання эканомікай, поўнай манаполіі на ўладу кампартыі. Адначасова зведваў уплыў моцнага ў 1920-я г. мясцовага нацыянальна-арыентаванага крыла КП(б)Б. Індустрыялізацыю ў БССР праводзіў з істотнымі адрозненнямі ад установак XIV з’езда УКП(б): вітаў развіццё прамысловасці па перапрацоўцы мясцовай сельскагаспадарчай сыравіны, садзейнічаў забеспячэнню вёскі неабходнымі сельскагаспадарчымі машынамі і прыладамі, развіццю прадукцыйных сіл вёскі і мястэчка, саматужнай прамысловасці і г.д. Адначасова ў БССР шырока вялося культурнае будаўніцтва, ажыццяўлялася беларусізацыя і каранізацыя, А. Крыніцкі спрыяў авалоданню беларускай мовай і карыстанню ёю ўсімі членамі КП(б)Б. У той жа час у сакавіку 1926 па яго ініцыятыве прынята пастанова ЦК КП(б)Б «Аб рабоце сярод інтэлігенцыі», створана камісія, па прапановах якой прадстаўнікоў навуковай, творчай і культурна-асветнай інтэлігенцыі па палітычных матывах адхілялі ад займаемых пасад. Пачалося «выцясненне» з актыву КП(б)Б былых удзельнікаў непралетарскіх партый (БПСР, Бунд і інш.), якое заканчвалася выключэннем з партыі, арыштамі. Паміж А. Крыніцкім і старшынём СНК БССР Я. Адамовічам склаліся ненармальныя адносіны, якія прывялі да адклікання абодвух з Беларусі. У пач. 1930-х гг. гэтыя адносіны былі кваліфікаваны як праяўленне групаўшчыны ў КП(б)Б з праваапартуністычнай і нацыяналістычнай афарбоўкай.
З мая 1927 г. — загадчык агітацыйна-прапагандысцкага аддзела ЦК УКП(б), з 1929 г. — сакратар Закаўказскага крайкама УКП(б), потым намеснік наркама РСІ СССР, адначасова член рэдкалегіі часопіса «Большевик», намеснік загадчыка сельскагаспадарчага аддзела ЦК УКП(б), з 1933 г. — начальнік Палітупраўлення і намеснік Наркамзема СССР, сакратар Саратаўскага крайкама (абкама) партыі. Кандыдат у члены (1924—1934), член ЦК УКП(б) з 1934 г., член ЦК і Бюро ЦК КП(б)Б (1924—1927), член ЦВК БССР і яго Прэзідыума (1925—1927).
У ліпені 1937 г. быў арыштаваны, абвінавачаны ў прыналежнасці да арганізацыі правых і шпіянажы на карысць Польшчы, расстраляны. У 1956 г. быў рэабілітаваны.
Правінцыйныя выбары ў Іраку (2005)
Выбары ў саветы мухафаз (правінцый) Ірака былі праведзены 30 студзеня 2005 года, у той жа дзень, што і выбары ў Пераходную Нацыянальную асамблею. Кожная правінцыя выбірала савет з 41 члена, за выключэннем Багдада, савет якога складаецца з 51 члена.
Бітва пад Рудавай (1370)
Бітва пад Рудавай (18 лютага 1370) — бітва паміж войскамі Тэўтонскага ордэна і Вялікага княства Літоўскага паблізу замка Рудаў (Rudau; цэнтр воласці Рудава ў Самбіі, цяпер пасёлак Мельнікаў Калінінградская вобл.) за 18 км на поўнач ад Кёнігсберга.
Каршун чорны
Каршун чорны (Milvus migrans) — драпежная птушка сямейства каршаковых.
Апісанне
Агульная даўжыня 50-60 см, маса 800-1100 г, даўжыня крыла 41-51 см, размах крылаў 140-155 см. Самкі трохі буйнейшыя за самцоў. Афарбоўка дарослых птушак (двухгадовых і больш старэйшых): спінны бок цёмна-буры; цемя часам белавата з чарнавата наствольнымі меткамі. Дзюба і ногі жоўтыя.
Бітва пад Рудавай (1370)
Наступным днём да Рудаў ад Кёнігсберга, праз Лохштэдт, падышла армія Тэўтонскага ордэна, у складзе з гарадскім апалчэннем Кёнігберга і зямельнымі апалчэннямі некаторых частак Прусіі, на чале з вялікім магістрам Вінрыхам фон Кніпродэ і вялікім маршалам Хенінгам фон Шындэкопф, бо немцам ад палонных (2 лютага) быў вядомы план нападу Альгерда і яшчэ да яго падыходу яны сцягвалі свае сілы да Кёнігсберга.
Бітва адбылася на полі паміж вёскамі Трансаў (пасёлак Озерава) і Мюльзен (пасёлак Халмы) паўночней Рудаў. Паводле ордэнскіх хронік, ужо на пачатку бою немцы рассеклі вялікалітоўскае войска на дзве часткі — частка Кейстута неўзабаве адступіла, а частка Альгерда ўмацавалася ў лесе і пэўны час адбівалася, пасля таксама адступіла. Бітва скончылася перамогай Ордэна, трэцяй на працягу 60 гадоў (гл.: бітва пад Ваплаўкен, 1311, бітва на Стрэве, 1348), вялікалітоўскае войска страціла па розных звестках ад 1000 да 5500 чалавек, у асноўным русінаў. Страты былі і пасля бітвы, асобна адзначана, што тады замерз знатны Wezewilte. Нямецкі бок таксама панёс цяжкія страты ад 126 да 300 чал., з іх 26 рыцараў, у т.л. падкомтур Генрых фон Штокхейм, комтур брандэнбургскі Конрад фон Хатэнштэйн, комтур рэдэнскі, вялікі маршал Хенінг фон Шындэкопф, якому ў твар трапіла кінутая дзіда і ён памёр дарогай у Кёнігсберг, госць Арнольд Ларэтцкі і яшчэ два госці. Паводле іншых, неверагодных, звестках 70-тысячнае вялікалітоўскае войска страціла каля 11000 чалавек, ордэнскае — каля 5000 кнехтаў, 200 рыцараў і 26 комтураў. Паводле Тэадора Нарбута, абодва бакі панеслі вялікія страты і літвіны, калі і не перамаглі ў бітве, то мелі з яе немалую карысць, бо забілі шмат крыжацкіх военачальнікаў і ўзялі багатую здабычу.
Адно з кёнігсбергскіх гарадскіх паданняў кажа пра вялікую ролю ў перамозе простага кнайпхофскага шаўца Ганса Загана. Калі літвіны амаль ўжо перамаглі, немцы адступалі і ўпала вялікая ордэнская харугва, Ганс падхапіў яе і кінуўся наперад, чым натхніў рыцараў. Асабістую мужнасць у бітве праявілі маладыя Ягайла і Вітаўт. У гонар перамогі вялікі магістр Вінрых фон Кніпродэ заклаў касцёл, на памяць Хенінга фон Шындэкопфа каля Рудаў была пастаўлена стэла, абноўленая ў 1870 года і існавалая да нядаўняга часу.
Пупач
Пупач — шматзначны тэрмін.
Новая Каменка (Слаўгарадскі раён)
Но́вая Ка́менка (, Новая Каменка) — вёска ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Кабінагорскага сельсавета.
Да 2006 года ўваходзіла ў склад Каменкаўскага сельсавета.
Назва
Назва ўзнікла ў сярэдзіне XIX стагоддзя.
Інфраструктура
У вёсцы працуе дом сацыяльных паслуг.
Дзеркаўшчынскі сельсавет
Дзе́ркаўшчынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Дзеркаўшчына.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Глыбоцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 31 сакавіка 1958 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Абрубскага (7 населеных пунктаў: Кавалеўшчына, Маліноўшчына, Навасёлкі, Прыперна, Сарокі, Ступішча і Хмяльнова) і Тумашаўскага (16 населеных пунктаў: Альховікі, Барысаўшчына, Воўкаўшчына I, Воўкаўшчына II, Галубава, Дзеркаўшчына I, Дзеркаўшчына II, Заазер’е, Кісялі, Корзева, Наваполле, Ражкова, Сазонаўшчына, Сакавічы, Стураўшчына і Ялоўкаўшчына) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 23 населеныя пункты.
Паходы на Літву
«Паходы на Літву» (Litauerreisen) — паходы-рэйды нямецкіх войскаў на землі ВКЛ, асноўная форма ваенных дзеянняў нямецкіх Ордэнаў у час іх вайны з ВКЛ. Тыповая працягласць паходу, разам з вяртаннем на базу, складала каля двух тыдняў.
У такіх паходах удзельнічалі адносна нешматлікія кантынгенты рыцараў (ад некалькіх да сотні) і салдатаў (ад сотняў да некалькіх тысяч). Часам паход адбываўся з удзелам замежных рыцараў-«гасцей», якія разглядалі як «хрысціянскі абавязак» (Heidenkampf) барацьбу з літвінамі-«новымі ворагамі хрысціянства».
Звычайна арганізацыяй паходу займаўся вялікі магістр Ордэна або кёнігсбергскі ці рагніцкі комтуры. Збор войскаў звычайна ажыццяўляўся ў Кёнігсбергу, у студзені—лютым, калі замярзалі багны, але здараліся і паходы летам, напрыклад, інфлянцкія рыцары амаль палову сваіх паходаў правялі летам і восенню.
Рух войскаў зімой адбываўся ўздоўж берагу ракі — Нёмана або Дзвіны, а летам плылі караблямі самой ракою. Тыповы дзённы пераход складаў каля 45 км, апорнымі пунктамі і базамі забеспячэння служылі ордэнскія замкі.
Гудэна
Гудэна (Gudenå) — рака на ўсходзе Ютландскага паўвострава, самая доўгая рака ў Даніі. На ёй размешчаныя гарады Ранерс (у вусці) і Сількебарг (у даліне), чыгуначная станцыя Ланго.
Гудэна працякае цераз шэраг азёр, упадае ў праліў Катэгат. У адрозненне ад большасці рэк Даніі, суднаходная.
Галубок
Галубок:
Алгабас (Каргалжынскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 114 чалавекі (58 мужчын і 56 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 64 чалавекі (37 мужчын і 27 жанчын).
NGC 3325
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рубэн Дарыа
Рубэн Дарыа (Rubén Darío), сапраўднае імя Фелікс Рубэн Гарсія Сармьента (Félix Rubén García Sarmiento;  — ) — першы сусветна вядомы лацінаамерыканскі паэт, адзін з найяскравейшых прадстаўнікоў мадэрнізму ў іспанамоўнай літаратуры.
Беларускія пераклады
Паасобныя вершы на беларускую мову пераклаў Лявон Баршчэўскі.
Якаўскае
Плошча паверхні возера 1,68 км². Даўжыня 1,68 км, найбольшая шырыня 0,82 км. Даўжыня берагавой лініі 12,04 км. Найбольшая глыбіня дасягае 8,8 м, сярэдняя каля 3,9 м. Плошча вадазбору 44,5 км.
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, моцна выцягнутая з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Схілы катлавіны ў паўночнай частцы возера вышынёй 3—5 метраў, на поўначы і захадзе 10—12 метраў. Берагавая лінія моцна звілістая, утварае вялікую колькасць заліваў і мысоў. Берагі нізкія, пясчаныя. На захадзе і ўсходзе месцамі забалочаная пойма шырынёй да 60 м. Падводная частка катлавіны складанай будовы. Глыбіні паблізу берага адразу павялічваюцца да 4 м. У паўночнай частцы возера востраў плошчай 0,01 км². Дно каля берагоў да глыбіні 3—4 м пясчанае і пясчана-ілістае. У сярэдняй частцы дно возера выслана сапрапелем.
Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Упадаюць ручаі і рака Звёрынка, у паўночна-заходняй частцы выцякае ручай у возера Мяшчэцкае. Да глыбіні 1,3 м возера зарастае хвашчом, гарлачыкамі, рдзестамі. Падводная расліннасць распаўсюджваецца на адлегласці 5—30 метраў ад берага.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, плотка, акунь, краснапёрка, лінь, гусцяра і іншыя віды рыб.
Каля возера вёскі Рудня, Якаўцы.
Атал III
Атал III Філаметар Эвергет (Ἄτταλος Φιλομήτωρ Εὐεργέτης, Áttalos Philomḗtōr Euergétēs) ( — ): цар пергамскі (138—133 да н.э.), сын Атала II і Стратонікі. Быў, у 12 гадоў, прызнаны Еўменам II як законны сын, але, на думку Страбона, і пасля паўналетнасці Атала III кіраваў яго бацька Атал II.
Антычныя аўтары называлі Атала III «паўвар'ятам» і «дзіваком». Ён мала клапаціўся аб дзяржаве, а пераважна займаўся вывучэннем батанікі і пісаў кнігі на тэму садаводства. Пліній называў Атала III адным са знаўцаў сельскай гаспадаркі і медыцыны. Нарэшце, Атал III запісаў сваю дзяржаву Рыму, магчыма, каб пазбегнуць разбурэнняў і праліцця крыві.
Верагоднай выявай, відаць, з'яўляецца герма, якая захоўваецца ў Осла, і з'яўляе маладога чалавека ў лаўровым вянку з павязкай.
Playboy
Playboy — амерыканскі эратычны часопіс для мужчын, заснаваны ў 1953 годзе Х’ю Хефнерам і яго калегамі. Зараз Playboy адзін з самых вядомых брэндаў у свеце.
Фёдар Уладзіміравіч Лукашэнка
Фёдар Уладзіміравіч Лукашэнка (нар., ) — беларускі футбаліст, апорны паўабаронца. Двухразовы чэмпіён Беларусі (2000, 2003).
Кар’ера
Выхаванец мінскага футбола, у маладосці трапіў у склад «Маладзечна». У 1997 годзе перспектыўнага іграка набыла мінскае «Дынама-93», аднак улетку 1998 года клуб спыніў існаванне, і Фёдар апынуўся ў складзе мазырскай «Славіі», дзе стаў чэмпіёнам краіны. У сезоне 2001 мазырскі клуб пачаў мець фінансавыя цяжкасці, і Лукашэнка па запрашэнні Сяргея Падпалага перайшоў у «Гомель», у складзе якога выйграў сваё другое чэмпіёнства. У 2005—2006 гадах гуляў за «Дарыду» і брэсцкае «Дынама», пасля чаго апынуўся ў клубе Першай лігі «Верас», дзе гуляў на працягу чатырох гадоў. Завяршыў кар’еру ў 2011 годзе ў складзе сталічнага клуба СКВІЧ.
У 1997 годзе згуляў свой адзіны матч за нацыянальную зборную Беларусі, калі ў жніўні 1997 года ў таварыскай гульні на мінскім стадыёне «Дынама» гаспадары саступілі зборнай Ізраіля з лікам 2:3.
Фёдар Лукашэнка пэўны час з’яўляўся рэкардсменам па колькасці ўдзелаў у фіналах Кубка Беларусі — ён шэсць разоў выхадзіў на поле ў вырашальных матчах (у складзе трох розных клубаў), але толькі двойчы выйграваў трафей.
Сонечнае зацьменне 21 лютага 1803 года
Сонечнае зацьменне 21 лютага 1803 года — поўнае сонечнае зацьменне 127 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0492 і дасягнула свайго максімуму ў 21:18:46 UTC у пункце з каардынатамі 11° пд. ш. 136° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 4 хв. 9 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 163 км.
Лейба Мордухавіч Кантаровіч
Лейба Мордухавіч Кантаровіч (, Дукора, Мінская вобласць — ?) — беларускі інжынер-эканаміст.
Біяграфія
Скончыў Беларускі інстытут народнай гаспадаркі ў 1940 годзе. Член КПСС з 1940 года. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Працаваў намеснікам старшыні гарплана Мінгарвыканкама, з 1961 па 1981 гады — галоўным эканамістам майстэрні генплана, старшым інжынерам тэхаддзела ў Мінскпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1966 года. Пражываў у Мінску.
Дзейнасць
У складзе аўтарскіх калектываў удзельнічаў у распрацоўцы генпланаў Мінска (1961—1980), праектаў размяшчэння будаўніцтва, ПДП жылых раёнаў Чыжоўка, Усход, Серабранка, у забудове жылых раёнаў Усход-1, Зялёны Луг-5 у Мінску (1966—1976).
Узнагароды
Узнагароджаны медалямі, 1-я прэмія на рэспубліканскім конкурсе за распрацоўку праекта цэнтра Мінска (1968, у аўтарскім калектыве).
Ахей (цар Малой Азіі)
Быў дальнім сваяком Антыёха Вялікага, паспяхова ваяваў на яго карысць. Потым збунтаваўся і абвясціў сябе царом, робячы сваёй рэзідэнцыяй Сарды; выставіў свае прэтэнзіі на трон Сірыі. На думку Палібія, быў «самым моцным і страшным з цароў і валадароў Малой Азіі». Выданы Антыёху і пакараны смерцю. Яго партрэты былі знішчаны, манеты выняты з абароту. Да нашага часу дайшлі толькі 3 манеты яго выпуску, якія і з'яўляюцца адзінымі наогул вядомымі выявамі Ахея.
Караегін
Караегін — сяло ў Каргалжынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сабундзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 116047300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 493 чалавекі (236 мужчын і 257 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 430 чалавек (210 мужчын і 220 жанчын).
NGC 3326
NGC 3326 (іншыя абазначэнні — UGC 5799, MCG 1-27-25, MK 1260, ARAK 251, ZWG 37.104, PGC 31701) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Секстант.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Конгеа
Конгеа (Kongeå) — рака ў Даніі, вызначае мяжу паміж Паўночнай і Паўднёвай Ютландыяй.
У 1864—1920 гадах з’яўлялася (за выключэннем раёна Паўночнага мора) мяжой паміж Даніяй і Германіяй.
1 (маршрут метро, Нью-Ёрк)
1 Лакальны маршрут Брадвея і Сёмай авеню (1 Broadway — Seventh Avenue Local) — маршрут Нью-Ёркскага метрапалітэна, які праходзіць у Бронксе і Манхэтэне.
Ранняя гісторыя
Калі Нью-Ёркскае метро пачало працаваць паміж 1904 і 1908 гадамі, адзін з асноўных кірункаў абслугоўвання была галінка Вест-Сайд, якую выкарыстоўвае гэты маршрут цяпер. Цягнікі хадзілі ад Ніжняга Манхэтэна да станцыі 242-я вуліца побач з паркам Ван-Кортленд, выкарыстоўваючы лінію, што цяпер з’яўляецца лініяй Лексінгтан-авеню, чаўной 42-й вуліцы і Брадвея і Сёмай авеню. Там было як мясцовае, так і Экспрэс-паведамленне з экспрэс-цягнікамі, якія выкарыстоўваюць Экспрэс-пуці на поўдзень ад 96-й вуліцы. Некаторыя экспрэсы прыходзілі на Атлантык-авеню ў Брукліне па тунэлі Джаралемон-стрыт у гадзіны пік, у той час як усе астатнія цягнікі спыняліся ў Сіці-хол або на знешнім кальцы Саўт-Фэры.
3 чэрвеня 1917 года адкрыўся першы ўчастак лініі Брадвей-7 Авеню на поўдзень ад Таймс-сквер — 42-я вуліца (да 34-я вуліца — Пенсільванскі вакзал). Акрамя таго, быў арганізаваны асобны трансфер паміж Таймс-сквер і 34-й вуліцай. 1 ліпеня 1918 года гэты чаўнок быў падоўжаны на поўдзень да Саўт-Фэры, з больш кароткім чаўнаком на Бруклінскай галінцы паміж Чемберс-стрыт і Уол-Стрыт. Нарэшце, 1 жніўня 1918 года была ўведзена новая сістэма «Н», якая злучыла дзве паловы лініі Брадвея і 7 авеню і адправіла ўсе цягнікі Вест-Сайда на поўдзень ад Таймс-Сквер.
16 студзеня 1928 года Камісія па транзіту штата Нью-Ёрк абвясціла, што яна дасягнула пагаднення з IRT аб павелічэнні абслугоўвання на сваіх лініях на 8,000,000 машынных міль у год — самае вялікае павелічэнне з 1922 года. У рамках гэтых змяненняў 30 студзеня ўсе цягнікі з 242-й вуліцы пачалі курсіраваць да Нью-Лотс-Авеню. Быў павялічаны інтэрвал руху ў гадзіну пік як на Брадвеі і 7 Авеню, так і на экспрэсах.
З 1934 года ўсе цягнікі Экспрэс-1 хадзілі ад 242-й вуліцы да Нью-Лотс-авеню па буднях і суботах на працягу дня, чаргуючыся паміж Нью-Лотс і Флэтбуш-авеню вечарам і нядзеляй днём, і былі падзеленыя ў Бруклінскі музей ў нядзелю раніцай, прычым першая палова ішла на Нью-Лотс-авеню, а другая палова на Флэтбуш-авеню. Усе мясцовыя цягнікі № 1 хадзілі ад 137-й вуліцы (пашыранай да Дайкман-стрыт у гадзіны пік) да Саўт-Фэры днём і ўвечары, а ад 242-й вуліцы да Нью-Лотс або Флэтбуш-Авеню позна ўвечары (з 12 да 5.30 раніцы).
5 верасня 1937 года практыка падзелу нядзельных ранішніх цягнікоў у Бруклінскі музей была спыненая, і альтэрнатыўныя цягнікі адправіліся на Нью-Лотс-авеню або Флэтбуш-Авеню. Цягнікі былі скарочаныя з 10-вагонных цягнікоў да 7-вагонных цягнікоў. 1 ліпеня 1938 года ўсе вячэрнія і нядзельныя цягнікі былі перанакіраваныя на Нью-Лотс-Авеню. Да 1945 года ўсе мясцовыя цягнікі № 1 былі скарочаныя з Дэйкман-стрыт да 137-й вуліцы ў гадзіну пік.
Пачынаючы з 10 мая 1946 года, усе цягнікі 1 ў Брукліне курсіравалі позна ўвечары, прычым абслугоўванне ажыццяўлялася кожныя дванаццаць хвілін. Раней усе цягнікі № 1 хадзілі па мясцовым часе з 12:30 да 5:30 раніцы і чаргаваліся паміж Флэтбуш-авеню і Нью-Лотс-авеню. 20 снежня 1946 года ўсе пазнейшыя начныя цягнікі былі накіраваныя на Флэтбуш-авеню, у той час як нядзельная служба ўсё яшчэ чаргавалася паміж Флэтбуш-авеню і Нью-Лотс-авеню. 12 чэрвеня 1949 мясцовыя цягніка 137-я вуліца у Саўз-Фэры па нядзелях былі спыненыя, але адноўленыя 5 сакавіка 1950 года, калі нядзельная абслугоўванне таксама было перанакіравана на Нью-Лотс-авеню. 15 сакавіка 1954 года мясцовыя цягнікі Уік-энд 137-я вуліца і Саўт-Фэры былі зноў спыненыя, і адначасова цягнікі Уік-энд Бруклін былі перанакіраваныя на Флэтбуш-авеню.
14 студзеня 1955 года была зроблена спроба пашырыць Экспрэс-паведамленне далей на поўнач, калі альтэрнатыўныя цягнікі ў гадзіну пік курсіравалі паміж 137-й і 96-й вуліцамі. Гэта аказалася беспаспяховым і скончылася 28 чэрвеня 1956 года. Тым часам у Брукліне буднія цягнікі былі перанакіраваныя на Флэтбуш-авеню, а вячэрнія 137-я вуліца — на Саўт-Фэры мясцовыя цягнікі былі спыненыя.
Паляпшэнне Вэст-Сайда
У рамках праграмы рэканструкцыі коштам 100 мільёнаў долараў было ажыццёўлено павелічэнне і падаўжэнне тэрміну службы ў гадзіны пік на маршруту № 1. Затым цягнікі перасталі выкарыстоўваць стрэлачныя пераводы на поўнач ад 96-й вуліцы, за выключэннем асобных распараджэнняў, калі дзейнічалі часовыя адхіленні, звязаныя з будаўніцтвам. 6 лютага 1959 года паміж 242-й вуліцай і Саўт-Фэры пастаянна курсіравалі цягнікі № 1. Цягнікі сталі называцца мясцовымі хуткаснымі цягнікамі, такімі ж хуткімі, як і стары Экспрэс-Сэрвіс з новымі вагонамі метро R21 і R22 на маршруце. У гадзіны пік у пікавым кірунку альтэрнатыўныя цягнікі з 242-й вуліцы спыняліся толькі на 168-й вуліцы, а Экспрэс з Дэйкмана на 137-ю вуліцу ішоў у напрамку інтэнсіўнага руху. Абыходныя станцыі абслугоўваліся мясцовымі жыхарамі з вуліцы Дыкман.
Увядзення Скіп-стоп
У красавіку 1988 года Нью-Ёркскае гарадское транзітнае ўпраўленне (NYCTA) апублікавала планы па паскарэнню абслугоўвання на лініі Брадвей і 7 Авеню за кошт укаранення Скіп-стоп-сэрвісу. Як толькі план быў абвешчаны, некаторыя мясцовыя чыноўнікі выступілі супраць зменаў. Першапачаткова служба скіп-стоп павінна была працаваць на поўнач ад 116-й вуліцы, прычым служба 1 прапускала 125-ю, 157-ю, 207-ю і 225-ю вуліцы, а новая служба пад нумарам 9 прапускала 145-ю, 181-ю, Дыкмана, 215-ю і 238-ю вуліцы. У рамках даследавання, вынікам якога стаў план скіп-стоп, NYCTA вывучала выкарыстанне цэнтральнай лініі для экспрэс-абслугоўвання. Аднак агенцтва спынілася на скіп-стоп-сэрвісе, паколькі цэнтральная лінія існавала ў двух перарывістых сегментах, што запатрабавала б складаных манеўраў пераключэння пуцей для размяшчэння экспрэсаў. Большасці пасажыраў больш не прыйдзецца чакаць цягніка: раней адна трэць з 1 цягніка спынялася на 137-й вуліцы, але пры новай схеме абслугоўвання гэтыя цягнікі будуць курсіраваць па ўсім маршруце да 242-й вуліцы. Раней станцыі на поўнач ад 137-й вуліцы абслугоўваліся цягніком кожныя 10 хвілін. На станцыях, якія абслугоўваюцца толькі адной са службаў скіп-стоп, максімальнае чаканне павінна было складаць 10 хвілін, у той час як на станцыях, якія абслугоўваюцца ўсімі цягнікамі, максімальнае чаканне павінна было складаць 5 хвілін. Цягніка са скіп-слядамі не будуць праходзіць праз станцыі, а будуць праходзіць праз прапушчаныя прыпынкі з хуткасцю 15 міль у гадзіну (24 км/г), максімальна дапушчальнай ў адпаведнасці з правіламі NYCTA.
У ліпені 1988 года было абвешчана, што служба 1/9 скіп-стоп запускаецца 29 жніўня 1988 года. Чакалася, што скіп-стоп-сэрвіс паскорыць час у шляху амаль для паловы цягнікоў на поўнач ад 96-й вуліцы. У жніўні 1988 NYCTA адклала планы па 1/9 скіп-стоп з-за грамадскага процідзеяння. Афіцыйныя асобы NYCTA прызналі, што яны не вельмі добра інфармавалі супольнасць, і паказалі, што яны плануюць працягнуць вывучэнне гэтага пытання. Планы па ўкараненні скіп-стоп-сэрвісу на лініі (6 і <6> цягнікоў), якія залежалі ад поспеху 1/9 скіп-стоп, былі адкладзеныя на нявызначаны тэрмін. У верасні 1988 года праўленне MTA афіцыйна прагаласавала за адтэрміноўку ўкаранення 1/9 скіп-стоп па гэтых прычынах. NYCTA планавала пачаць інфармацыйна-прапагандысцкую працу ў студзені 1989 года і ажыццявіць гэта змяненне ў нейкі момант пазней у тым жа годзе. У кастрычніку 1988 NYCTA праінфармавала мясцовыя суполкі аб тым, што яна плануе запусціць скіп-стоп наступнай вясной. Тым не менш, жыхары Інвуд і Вашынгтон-Хайтс былі асабліва супраць гэтага змены, так як большасць прыпынкаў у гэтых раёнах будзе прапушчана па адным з двух маршрутаў, і паколькі яны не былі ўключаныя ў працэс планавання.
У сакавіку 1989 года NYCTA заявіла, што не было ніякай устаноўленай даты для ажыццяўлення гэтага праекта, а абслугоўванне, магчыма, пачнецца ўжо восенню. Каб пераканаць мясцовыя суполкі, яно арганізаваў сустрэчы з жыхарамі і распаўсюдзіла ўлёткі, якія рэкламуюць перамены. У спробе заваяваць іх размяшчэнне яны змянілі назву сэрвісу з скіп-стоп на экспрэс-сервіс.