cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кастэль-дэль-Монтэ (Апулія)
Архітэктура
Васьмікутны план з’яўляецца незвычайным дызайнам замка. Гісторыкі спрачаюцца аб мэтах будаўніцтва, і была выказана здагадка, што ён быў задуманы як паляўнічы домік. Іншая тэорыя складаецца ў тым, што васьмікутнік з’яўляецца прамежкавым паміж сімвалам квадрата (які прадстаўляе зямлю) і кругам (які прадстаўляе неба). Фрыдрых II, магчыма, быў натхнёны на будоўлю ў гэтай форме або Купалам Скалы ў Іерусаліме, які ён бачыў падчас Шостага крыжовага паходу, або Палацавай капэлай Ахенскага сабора.
Часам выкарыстоўваўся як паляўнічы домік пры Манфрэдзе Сіцылійскім, замак стаў дзяржаўнай турмой пры Карле І Анжуйскім: тут сыноў Манфрэда — Генры, Ацо і Энцо трымалі ў палоне пасля 1266 года, як і іншых прыхільнікаў Гагенштаўфенаў
Сучасная эпоха
У ХVІІІ ст. мармуровыя інтэр’еры замка разрабаваны. Члены дома Бурбонаў узялі мармуровыя калоны і аконныя рамы і паўторна выкарысталі іх у сваім палацы ў Казерце. У замку засталіся рэшткі — фрагменты фігуры рыцара і паўторна выкарыстаны рэльеф рымскіх часоў, у той час як у правінцыйнай галерэі Бары ёсць фрагмент галавы і безгаловы бюст з плашчом, які часам інтэрпрэтуецца як выява Фрыдрыха II.
Пасля таго, як замак быў закінуты на працягу значнага перыяду часу, яго ў 1876 года за 25.000 лір набыла італьянская дзяржава, якая пачала працэс аднаўлення ў 1928 годзе
Цэнтральнае месца для рамана Умберта Эка «Імя ружы» — старая крэпасць, вядомая як «Aedificium», натхнёна Кастэль-дэль-Монтэ.
У 1996 годзе Кастэль-дэль-Монтэ быў названы аб’ектам Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, як «унікальны шэдэўр сярэднявечнай ваеннай архітэктуры».
Кастэль-дэль-Монтэ намаляваны на рэверсе італьянскага выпуска аднацэнтавай манеты еўра.
Атлантычныя Пірэнеі
Дэпартамент уключае 3 акругі, 52 кантона і 547 камун. На мяжы з Іспаніяй размешчаны самы паўднёвы горад Францыі — Андай.
Ніжнія Пірэнеі — адзін з першых 83 дэпартаментаў, створаных у сакавіку 1790 года. Знаходзіцца на тэрыторыі былых правінцый Гіень, Гасконь і Беарн, уключае Лапурдзі і іншыя паўночныя вобласці гістарычнай Краіны Баскаў. У кастрычніку 1969 года Ніжнія Пірэнеі былі пераназваны ў Пірэнеі Атлантычныя.
IC 1416
IC 1416 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мурашкі (Барысаўскі раён)
Мура́шкі (, Мурашки) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
У 1929—1937 гадах вёска ў складзе Лозінскага нацыянальнага польскага сельсавета, да 28 мая 2013 года ўваходзіла ў склад Забашавіцкага сельсавета.
Вест-Індыя
Вест-Індыя (West-Indië - Заходняя Індыя) — традыцыйная назва астравоў Карыбскага мора, у адрозненне ад Ост-Індыі ("Усходняй Індыі") - краін Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі.
Вест-Індыя размешчана паміж Паўднёвай і Паўночнай Амерыкай, паміж 10 ° і 26 ° паўночнай шыраты і 59 ° -85 ° заходняй даўгаты, ад вусця Арынока да паўвостраваў Фларыда і Юкатан.
Складаецца з некалькіх груп вялікіх і малых астравоў, менавіта: з Вялікіх і Малых Антыльскіх астравоў і Багамскіх. Паверхню ўсіх астравоў роўная 244.890 км ² (Вялікія Антыльскія - 216 260, Малыя Антыльскія - 14095 і Багамскія - 14535).
(161) Атхор
(161) Атхор (Athor) — астэроід галоўнага пояса, прыналежны да трэцяга па колькасці спектральнага класа M. Ён быў адкрыты 19 красавіка 1876 года амерыканскім астраномам Дж. Уотсанам у Эн-Арбар, ЗША і названы ў гонар Хатхор, старажытнаегіпецкай багіні кахання і ўрадлівасці.
Мікалай Іванавіч Арынчын
Мікалай Іванавіч Ары́нчын (, с. Зямлянск, Варонежская вобласць — ) — беларускі фізіёлаг, член-карэспандэнт НАН Беларусі (1966), доктар біялагічных навук (1955), прафесар (1960).
Біяграфія
Скончыў Белацаркоўскі сельскагаспадарчы інстытут у 1937 годзе. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1948—1950 гг. на кафедры фізіялогіі Варонежскага медыцынскага інстытута, у 1950—1959 у Інстытуце эксперыментальнай медыцыны АМН СССР у Ленінградзе. У 1959—1966 гг. загадчык кафедры нармальнай фізіялогіі Гродзенскага медыцынскага інстытута. У 1966—1969 і з 1975 года загадчык лабараторыі кровазвароту Інстытута фізіялогіі АН БССР. У 1969—1971 гг. намеснік, 1972—1975 загадчык Сектарам геранталогіі АН БССР.
Навуковая дзейнасць
Вядомы сваімі працамі ў галіне вышэйшай і эвалюцыйнай фізіялогіі і экалогіі, геранталогіі, фізіялогіі і паталогіі кровазвароту і мускульнай дзейнасці. Распрацаваў метады даследавання і стварыў новыя апараты для комплекснага даследавання сардэчна-сасудзістай сістэмы.
Стварыў новы навуковы напрамак — экстракардыялогію, абгрунтаваў 23 новых навуковых тэрміны, якія ўнесены ў «Слоўнік фізіялагічных тэрмінаў», пры гэтым ён з’яўляўся вядомым грамадскім дзеячам.
Арынчыным М. І. і яго калегамі апублікаваны шэраг прац, якія распавядаюць аб прысмактваюча-нагнятальнай мікрапомпавай уласцівасці шкілетных цягліц ў навуковай і навукова-папулярнай формах. Важнасць тэмы і ўменне Мікалая Іванавіча цікава выкладаць матэрыял прадвызначылі поспех навукова-папулярнай кнігі «Перыферычныя „сэрцы“ чалавека».
Цю Цзінь
Цю Цзінь (, 8 лістапада 1875 — 15 ліпеня 1907) — кітайская феміністка, рэвалюцыянерка, паэтэса, журналістка часоў імперыі Цын.
Біяграфія
Нарадзілася 8 лістапада 1875 года ў Сямыне (правінцыя Фуцзянь). Бацька Цю Сіньхоу, мясцовы суддзя, далучаў дзяўчыну да навучання, у прыватнасці ў галіне вывучэння класічнай кітайскай літаратуры. Адначасова знаёмілася з заходняй культурай. Рана пачала хадзіць у мужчынскай вопратцы. Пры гэтым авалодала баявымі мастацтвамі. У 1886 годзе сям’я перабіраецца ў Тайбэй (Тайвань). У 1896 годзе выходзіць замуж, перабіраецца разам з мужам у Сянтань (правінцыя Хунань). У 1902 годзе пераязджае ў Пекін, дзе атрымала дзяржаўную пасаду. У 1904 годзе адпраўляецца на вучобу ў Японію. Тут збліжаецца з рэвалюцыйнымі групамі з ліку студэнтаў-кітайцаў. Акрамя таго, устанаўлівае таварыскія адносіны з Сунь Ятсенам. Цю Цзінь вырашае ўключыцца ў барацьбу па звяржэнні кіруючай у імперыі Цын маньчжурскай дынастыі.
Па вяртанні ў Кітай у 1905 годзе Цю Цзінь пасяляецца ў Шанхаі. Тут засноўвае школу для дзяўчат Датун. Адначасова праводзіць антыманьчжурскую прапаганду. У 1906 годзе пачынае выдаваць першы ў Кітаі часопіс для жанчын «Кітайскія жанчыны» («Чжунго найбаа»), у якім заклікае жанчын здабыць фінансавую незалежнасць з дапамогай адукацыі і навучання розным прафесіям. Яна заклікала жанчын супраціўляцца прыгнёту з боку сям’і і ўрада, у прыватнасці выступала супраць традыцыі. Разам са стрыечным братам Сюй Сілінам пачынае гуртаваць таемныя таварыствы ў Шанхаі для пачатку паўстання. Па плане паўстанне павінна было пачацца ў (правінцыя Аньхой). Аднак 6 ліпеня 1907 года Сюй Сілін быў схоплены, пад катаваннем прызнаў свой удзел у змове і быў пакараны, а 12 ліпеня была арыштаваная Цю Цзінь. Яе таксама катавалі, але не змаглі дамагчыся прызнання. Цю Цзінь пакаралі смерцю 15 ліпеня ў павеце (правінцыя Чжэцзян), дзе яна вырасла.
Творчасць
Была майстрам вершаскладання і складання эсэ. Самымі любімымі былі жанры і цы. У вершах кампілявала кітайскую міфалогію з рэвалюцыйнымі ідэямі. Прыкладам з’яўляюцца вершы: «Дзякуй за ўспаміны», «Сэнс». Таксама выпушчаны зборнік вершаў Цю Цзінь.
Шматлікія эсэ адносна бягучых падзей ўвайшлі ў зборнікі, выдадзеныя ўжо пасля гібелі Цю Цзінь. Пры жыцці быў вядомы яе раман «Камень Цзіньвей», асновай якога была кітайская легенда пра, дачкі імператара.
Морач (Салігорскі раён)
Мо́рач (, Морочь) — вёска ў Беларусі, у Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Доўгаўскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Яскавіцкага сельсавета.
Лісныцтва (прыпыначны пункт)
Лісныцтва (Лісни́цтво) — пасажырскі прыпыначны пункт Кіеўскага чыгуначнага вузла Паўднёва-Заходняй чыгункі. Размешчаны сярод ляснога масіву, таму і атрымаў такую назву.
Аўран
Аўран (Gratíola) — род шматгадовых травяністых атрутных раслін сямейства трыпутнікавых. Каля 20 відаў. На Беларусі ў паўднёва-усходніх раёнах.
Віды
Паводле The Plant List на 2010 год, у род Аўран уключаны віды:
Канскі кінафестываль 1980
33-і Канскі кінафестываль праходзіў з 9 па 23 мая 1980 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатую пальмавую галіну — атрымалі два фільмы: «» рэжысёра Боба Фоса і «» рэжысёра Акіры Курасавы.
Навішчына
Наві́шчына (, Новищино) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Забашавіцкага сельсавета.
Дзяржаўны Крамлёўскі палац
Дзяржаўны Крамлёўскі палац (Госуда́рственный Кремлёвский дворе́ц; да 1992 года — Крамлёўскі палац з'ездаў) — палац, пабудаваны ў 1961 годзе пад кіраўніцтвам архітэктара Міхаіла Васільевіча Пасохіна (праект распрацоўвалі таксама Ашот Ашотавіч Мндаянц і Яўген Мікалаевіч Стамо) і пры падтрымцы М. Хрушчова.
Гісторыя
Будынак праектаваўся як пляцоўка для правядзення грамадска-палітычных мерапрыемстваў. У 1960—1980-х гадах яго сцены прымалі дэлегатаў XXII—XXVII з'ездаў КПСС. Акрамя розных сацыяльна-палітычных форумаў, Дзяржаўны Крамлёўскі палац выкарыстоўваецца і як сцэна для правядзення канцэртаў і тэатральных пастановак. Некаторы час ён знаходзіўся ў распараджэнні Акадэмічнага Вялікага тэатра. У цяперашні час на яго тэрыторыі знаходзіцца тэатр «Крамлёўскі балет». Кожную зіму ў яго сценах праводзіцца галоўная Навагодняя ёлка Расіі. Дзяржаўны Крамлёўскі палац, пабудаваны ў 1960-х гадах XX стагоддзя, як і 14-ы корпус Крамля, будынак не з'яўляецца помнікам архітэктуры Маскоўскага Крамля і не ўнесены ў Спіс сусветнай культурнай і прыроднай спадчыны ЮНЕСКА.
Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай (Вялікія Шылавічы)
Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай — праваслаўны храм у вёсцы Вялікія Шылавічы Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
Пабудавана ў другой палове XIX стагоддзя з цэглы і бутавага каменю. У 1882 годзе адрамантавана пасля пашкоджання маланкай. Прастольнае свята 4 лістапада.
Архітэктура
Царква — помнік архітэктуры позняга класіцызму. Асновай прасторавай кампазіцыі з’яўляецца цэнтрычны васьмігранны аб’ём, завершаны сферычным купалам на гранёным барабане. Па падоўжанай восі да асноўнага аб’ёму далучаны прамавугольныя ў плане бабінец і апсіда. Галоўны ўваход вырашаны 4-калонным порцікам. На фоне бутавай муроўкі сцен вылучаюцца атынкаваныя карнізы, ліштвы паўцыркульных акон, руст. У інтэр'еры апсіда вылучана драўляным іканастасам.
Званіца
Аналагічна з царквой вырашана асобна размешчаная званіца: цэнтрычны двух’ярусны аб’ём са сферычным купалам. Архітэктура вежы насычана класічным дэкорам: 1-ы ярус апрацаваны рустам, 2-і крапаваны кароткімі пілястрамі, архівольтамі арачных праёмаў. Ярусы вылучаны магутнымі антаблементамі з паясамі прафіляваных карнізаў і сухарыкаў, фрызам на дэнтыкулах.
(162) Лаўрэнтыя
(162) Лаўрэнтыя (Laurentia) — даволі вялікі астэроід галоўнага пояса, з вельмі малым альбеда паверхні. Ён быў адкрыты 21 красавіка 1876 года французскімі астраномамі Полем і Прасперам Анры і названы ў гонар іншага французскага астранома-аматара A. Ларана, які адкрыў астэроід (51) Нім.
IC 1417
IC 1417 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Уладзімір Васільевіч Старчакоў
Уладзімір Васільевіч Старчакоў (20 сакавіка 1911 г., в. Рочань, цяпер Харкаўская вобласць, Украіна — 6 студзеня 1968, Брэст) — беларускі і ўкраінскі мастак.
Біяграфія
Вучыўся ў 1930—1936 гадах у Харкаўскім мастацкім інстытуце у С. М. Прохарава, М. Я. Козіка, А. Г. Пятрыцкага. Экспанент выставак з 1935 г. Працаваў мастаком-пастаноўшчыкам у Харкаве, Варонежы, Яраслаўлі, Брэсце. З 1950 г. займаўся станковым і манументальна-дэкаратыўным жывапісам, мастацкім афармленнем інтэр'ераў адміністрацыйных будынкаў і музеяў.
З 1951 года жыў у Брэсце. З 1960 года член Беларускага саюза мастакоў.
Памёр 6 студзеня 1968 года ў Брэсце. Пахаваны на Трышынскіх могілках.
Творчасць
Працаваў у станковым і манументальна-дэкаратыўным жывапісе, сцэнаграфіі і афарміцельскім мастацтве. Удзельнічаў у стварэнні экспазіцыі музея Брэсцкай крэпасці. Аўтар дыярамы ў Брэсцкім краязнаўчым музеі «Белавежская пушча» (1957), іншыя карціны; «Старыя гнёзды», «Сакавіцкае сонца», «Валуны».
Творы знаходзяцца ў музеях Мінска, Брэста, Баранавічаў, Пінска.
Пётр Сафронавіч Рудзік
Пётр Сафронавіч Рудзік (,  — ) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар БССР (1970).
Біяграфія
Скончыў у 1941 годзе Харкаўскі інжынерна-будаўнічы інстытут. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. 3 1946 працаваў у БелНДІдзіпрасельбуд, у 1946—1978 гадах галоўны архітэктар праектаў.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1967 года.
Творачасць
Асноўны кірунак творчасці — архітэктура жылых і грамадскіх будынкаў для сельскіх населеных месцаў. Найбольш значныя работы: забудова цэнтральных сядзіб калгасаў «Прагрэс» і «Гвардыя» Гродзенскага, імя Калініна Магілёўскага, імя Леніна Брэсцкага раёнаў і інш., саўгасаў «Леніна» Горацкага, «Волма» Мінскага, забудова пасёлка эксперыментальна-паказальнага будаўніцтва ў саўгасе «Камуніст» Ельскага раёнаў (1970—1983; у сааўтарстве з В. Н. Емяльянавым), клуб і жылая забудова пас. Крупіца ў калгасе «Новы быт» Мінскага раёна (1955—1965), клубы ў Смілавічах, Рудзенску, Радашковічах, Лагойску, Петрыкаве (1953—1957), жылыя дамы ў эксперыментальна-паказальных пасёлках, цэнтральных сядзібах калгасаў «Чырвоная змена», «Прагрэс», саўгаса імя М. І. Калініна (1960—1967) і інш. Аўтар шэрага тыпавых праектаў 1—2-павярховых (2- і 4-кватэрных) жылых дамоў, клубаў на 200—400 месцаў, дзіцячых дашкольных устаноў, адміністарцыйных, гандлёвых і грамадскіх будынкаў.
Памёр у 2005 годзе.
Thuraya
Thuraya (вымаўляецца Тхурая) — рэгіянальны аператар спадарожнікавай тэлефоннай сувязі, што пакрывае Еўропу, Сярэднюю Азію і Афрыку. Аператарам выкарыстоўваюцца геастацыянарныя і рэзервовыя спадарожнікі. Аператар таксама надае паслугі доступу ў інтэрнэт пад брэндам ThurayaDSL. Зарэгістрыравана ў Арабскіх Эміратах. Продаж тэлефонаў ды аплата паслугаў у пакрытых краінах ажыццяўляецца праз аўтарызаваных дылераў. На цяперашні момант кампанія мае недзе 300 000 абанентаў. Прыбытак «Тгураі» ў 2004 годзе склаў $26,15 мільёнаў, у 2005 годзе — болей за $84 мільёнаў. Тэлефонныя тэрміналы аператара могуць працаваць як у спадарожнікавай тэлефоннай сетцы, так і ў наземных сетках GSM-900/1800/1900. «Тгурая» мае роўмінгавыя пагадненні больш чым з 201 GSM-аператарамі (на люты 2006 года).
Кампанія першая з усіх спадарожнікавых аператараў пачала выпуск тэлефонаў SG-2520 ды SO-2510 памерам з звычайныя сотавыя для індывідуальных карыстальнікаў. Апараты падтрымліваюць увадначассе спадарожнікавы і GSM стандарты (апошні — у трох дыяпазонах 900/1800/1900 МГц). Акрамя гэтага, аператар таксама прапаноўвае самыя нізкія сярод спадарожнікавых аператараў кошты спалучэнняў у сярэдзіне сеткі (ад $0,2) у рамах сваёй палітыкі па завабленні індывідуальных абанентаў. Частковая пераарыентацыя кампаніі на масавы рынак адбылася пасля шэрагу банкруцтваў карпарацыйнаарыентаваных спадарожнікавых аператараў, у прыватнасці, Ірыдыюм.
Тэхнічныя дэталі
Міжнародны тэлефонны прэфікс сеткі Тгурая: +88216.
Вылучаныя частоты:
Каналы на карыстальніцкія тэрміналы:
Каналы на станцыю кіравання:
Нумар у каталогу USSPACECOM :	26578.
Міжнародны код прызначэння:	2000-066A.
Дата і час запуску 2000-10-21 05:22:00 грынвіцкага часу.
Маса без паліва 3200 кг.
Антэна, што выкарыстоўваецца для сувязі з тэрміналамі — 128-элементавая фазаваная антэнная рашотка дыяметрам у 12 м. Антэна дазваляе фармаваць да 200—300 прамянёў на карыстальніцкія тэрміналы або іх групы. Знаходзіўся на геастацыянарнай арбіце на пазіцыі 44° усходняй даўгаты, затым быў перакладзены ў рэзерв на пазіцыю 98,5° усходняй даўгаты, па стане на 9 кастрычніка 2007 года знаходзіцца на пазіцыі 122.5° усходняй даўгаты.
Нумар у каталогу USSPACECOM:	27825.
Міжнародны код прызначэння:	2003-026A.
Дата і час запуску 2003-06-10 13:56:00 грынвіцкага часу.
Маса з палівам 5200 кг.
Магутнасць сонечных батарэй 11 КВт.
Дата запуску: 15 студзеня 2008 года.
Маса: 5173 кг.
Планаваны тэрмін службы: 12 гадоў.
Знаходзіцца на геасінхранічнай арбіце ў пазіцыі 98,5° усходняй даўгаты.
Анюй (значэнні)
Анюй — тапонім:
Універсітэт Кастыліі — Ла-Манчы
Універсітэт Кастыліі — Ла-Манчы (Universidad de Castilla-La Mancha) — іспанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Сьюдад-Рэаль і кампусамі ў некалькіх іншых гарадах аўтаномнай супольнасці Кастылія — Ла-Манча.
Ашчупнікі
Ашчупнікі (Pselaphinae) — падсямейства (раней у рангу сямейства Pselaphidae) у складзе сямейства жукоў-стафілінід. Да сямейства адносяць каля 10 000 відаў. На Беларусі шырока распаўсюджаны.
Дыега Лаксальт
Дые́га Себасцья́н Лакса́льт Суа́рэс (Diego Sebastián Laxalt Suárez; нар., ) — уругвайскі футбаліст, паўабаронца расійскага клуба «Дынама» з Масквы і былы ігрок нацыянальнай зборнай Уругвая.
Клубная кар’ера
Дыега Лаксальт дэбютаваў у дарослым футболе 1 верасня 2012 года ў гульні з «Мантэвідэа Уондэрэрс». У 2013 ён перайшоў у італьянскі «Інтэрнацыянале», аднак новы трэнер клуба Вальтэр Мацары не ўключыў яго ў асноўны склад. Дыега правёў сезон у арэндзе ў «Балонні». У наступным сезоне яго ўзяў у арэнду клуб «Эмпалі».
У студзені 2015 года быў узяты з арэнду клубам «Джэноа» на 1,5 года. У ліпені 2016 года далучыўся да генуэзскага клуба на трывалай аснове.
У жніўні 2018 года перайшоў у «Мілан». У жніўні 2019 года быў аддадзены ў арэнду «Тарына» на сезон з правам выкупу, аднак у студзені 2020 года быў адкліканы ў «Мілан».
У кастрычніку 2020 на правах арэнды далучыўся да «Сэлтыка». У чэрвені 2021 года за 3,5 млн еўра перайшоў у маскоўскае «Дынама».
Міжнародная кар’ера
Дыега Лаксальт абараняў колеры зборнай Уругвая на моладзевым чэмпіянаце Паўднёвай Амерыкі 2013 у Аргенціне. Улетку 2016 года быў уключаны ў склад нацыянальнай зборнай Уругвая на ўдзел у Кубку Амерыкі, замяніўшы траўмаванага Крысціяна Радрыгеса, аднак так і не з’явіўся на полі. Дэбютаваў у нацыянальнай зборнай 6 кастрычніка 2016 года, выйшаўшы на замену ў адборачным матчы чэмпіянату свету 2018 супраць Венесуэлы (3:0).
Землетрасенне ў Італіі (2016)
Землетрасенне ў Цэнтральнай Італіі адбылося 24 жніўня 2016 года ў 03:36 па мясцовым часе (01:36 UTC) паблізу горада Норча, у 75 км на паўднёвы ўсход ад Перуджы, у 45 км на поўнач ад горада Л'Акуйла і 116 км на паўночны ўсход ад Рыма. Па дадзеных Геалагічнай службы ЗША, ачаг землетрасення залягаў на глыбіні 10,0 км, а магнітуда склала 6,2—6,4 па шкале Рыхтэра. У выніку стыхійнага бедства загінулі 295 чалавек. Больш за тры тысячы пазбавіліся даху над галавой. Штуршкі адчуваліся на большай частцы цэнтральнай Італіі, у тым ліку ў Рыме, Неапалі і Фларэнцыі. Найбольшыя пашкоджанні атрымалі населеныя пункты Пескара-дэль-Тронта, Аркуата-дэль-Тронта, Аматрычэ і Акумолі (правінцыя Рыеці).
Гэта землетрасенне — найбуйнейшая катастрофа ў гісторыі краіны з 2009 года (той год, калі адбылося землетрасенне ў раёне горада Л'Акуйла ў Абруца, якое забрала жыцці больш за 300 чалавек).
27 жніўня абвешчана днём агульнанацыянальнай жалобы па ахвярам землетрасення.
Яшчэ адно моцнае землетрасенне ў цэнтральнай Італіі адбылося 30 кастрычніка ў 07:40 па мясцовым часе (06:40 UTC) у 6 км ад горада Норчыя. Ачаг землетрасення залягаў на глыбіні 10 км, а магнітуда склала 6,6 па шкале Рыхтэра.
Гэта было наймацнейшае землетрасенне ў Італіі за апошнія 36 гадоў з часоў землетрасення ў горадзе Ірпінія ў 1980 годзе. Ваганні зямной паверхні адчуваліся па ўсёй Італіі, у тым ліку ў Рыме, Фларэнцыі і Венецыі.
У выніку землетрасення была разбурана коммуна Аркуата-дэль-Тронта, а таксама Базыліка Святога Бенедыкта ў горадзе Норчыя.
Вуліца Клары Цэткін (Мінск)
Вуліца Клары Цэткін (да 1933 года - Маляўскі завулак) — вуліца ў Маскоўскім раёне Мінска, названая ў гонар дзяячкі нямецкага камуністычнага і фемінісцкага руху Клары Цэткін.
Размяшчэнне
Вуліца пачынаецца ад плошчы Мяснікова на скрыжаванні з вуліцай Маскоўскай як працяг вуліцы Бабруйскай. Вуліца арыентавана ў паўночна-заходнім напрамку. На скрыжаванні з вуліцай Нямігай і праспектам Дзяржынскага размешчана плошча Францішка Багушэвіча. Далей вуліца перасякаецца з вуліцамі Карла Лібкнехта, Іерусалімскай і Караля, заканчваецца перакрыжаваннем з вуліцамі Кальварыйскай і Ціміразева. На ўсход ад вуліцы праходзіць чыгуначная лінія маладзечанскага напрамку.
Пад вуліцай, акрамя метрапалітэна, знаходзяцца калектары для ракі Няміга і для адводу дажджавых вод. .
Прадпрыемствы і арганізацыі
На вуліцы размешчана некалькі прамысловых аб’ектаў (скургалантарэйная фабрыка ААТ «Галантэя», старыя карпусы тонкасуконна-прадзільнага камбіната ААТ «Сукно» і іншыя), адміністрацыйныя будынкі (Рэспубліканскі цэнтр гігіены, эпідэміялогіі і грамадскага здароўя, кіраванне канцэрна «Беллегпрам»). Таксама размешчаны бізнес-цэнтры, аўтабаза мінскага Гаррамаўтадара і іншыя нежылыя будынкі. Па стане на 2021 год вуліца актыўна забудоўваецца. Частка будынкаў на вуліцы была знесена ў сувязі з будаўніцтвам трэцяй лініі Мінскага метрапалітэна.
Грамадскі транспарт
Па вуліцы ажыццяўляецца інтэнсіўны рух аўтобусаў, тралейбусаў, маршрутных таксі. У 2020 годзе на плошчы Францішка Багушэвіча адкрыта аднайменная станцыя Мінскага метрапалітэна.
Chevrolet Aveo
Chevrolet Aveo — кампактны легкавы аўтамабіль маркі Chevrolet.
FSO (Польшча)
З 6 лістапада 2007 года па 23 лютага 2011 года Chevrolet Aveo выпускаўся на заводзе FSO. За чатыры гады было выраблена 126 622 машыны.
ЗАЗ (Украіна)
У 2012 годзе вытворчасць Chevrolet Aveo пачалася на Запарожскім аўтамабілебудаўнічым заводзе пад маркай ЗАЗ Vida. З канвеера ЗАЗа сышло 15 215 аўтамабіляў.
T300 (2011–2020)
Выпуск Chevrolet Sonic быў скончаны 19 кастрычніка 2020 года. Пераемніка ў мадэлі не будзе, а вытворчыя магутнасці будуць задзейнічаны для выпуску электрамабіляў Chevrolet Bolt і Chevrolet Bolt EUV.
Зэльвенскае вадасховішча
Зэльвенскае вадасховішча — найбуйнейшы вадаём Гродзенскай вобласці. Размешчаны ў цэнтральнай частцы Зэльвенскага раёна, паміж вёскамі Бярэжкі, Каралін. Створаны на рацэ Зэльвянка ў 1983 г. у мэтах арашэння зямель, воднага добраўпарадкавання прылеглых вёсак, рыбагадоўлі.
Плошча вадасховішча складае каля 12 км² (18-е месца па плошчы ў Беларусі). Найбольшая глыбіня — 7,5 м, сярэдняя — 2,6 м. Даўжыня — 9 км. Найбольшая шырыня — 2 км. Аб’ём вады ацэньваецца ў 28 млн м³. Сярэднегадавы сцёк вады — 207 млн м³.
Правы бераг больш высокі, амаль цалкам пад лесам; левы нізкі, заняты сенажацямі і пашай, у час веснавога разводдзя заліваецца вадой.
З поўначы да вадасховішча падыходзіць гарадскі пасёлак Зэльва. Каля пасёлка ўздоўж берага цягнецца лесапарк плошчай 47 га.
У паўднёвай частцы праз вадасховішча пабудаваны мост, які злучае вёскі Каралін і Расцевічы. У правы бок ад вадасховішча знаходзіцца рэспубліканскі біялагічны заказнік "Мядухова". На захадзе ў вадасховішча ўпадае рака Вольшына.
Дно пясчана-сугліністае, ілістае.
Вада з вадасховішча адносіцца да гідракарбанатнага тыпу кальцыевай групы з сярэдняй ступенню мінералізацыі (да 250 мг/л). Да глыбіні 1,5 м вадаём зарастае мулкай воднай расліннасцю.
У вадаёме водзіцца шчупак, акунь, верхаводка, лешч, сярэбраны карась, джгір, краснапёрка.
Рудкоўшчына
Рудко́ўшчына (, Рудковщина) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Машканскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пустынкаўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Обальскага сельсавета (у 1960—1962 гадах — Забараўскі сельсавет).
Імператары расійскія
Таксама ў спісе ўтрымліваецца інфармацыя: імя і імя па бацьку імператара, партрэт, герб дзяржавы на перыяд кіравання гэтага імператара, даты пачатку і канца кіравання, дата каранацыі і крыніца інфармацыі.
Даты прыведзены па старым і новым стылям.
Генеалагічнае дрэва
Фрагмент генеалагічнага дрэва
Знакам пазначаны асобы, якія насілі тытул Імператара Усерасійскага
Анюй
Аню́й (Аню́й, Өньүүй) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, ва Усходняй Сібіры, у Рэспубліцы Саха (Якуція), правы прыток ракі Калыма (басейн Усходне-Сібірскага мора).
Даўжыня ракі 8 (8,3 ) км. Плошча вадазбору 107 000 км². Сярэдні расход вады каля 500 м³/с. Утвараецца зліццём рэк Малы Анюй (738 км) і Вялікі Анюй (693 км). Упадае ў Калыму за 153 км ад яе вусця. Вадазбор Анюя і яго складнікаў знаходзіцца ў межах Калымскай нізіны. Шырыня рэчышча да 800 м. Замярзае рака ў першай палове кастрычніка, вызваляецца ад лёду ў пачатку чэрвеня.
Рака Анюй суднаходная і сплаўная. Населеных пунктаў каля ракі няма. Насупраць вусця ракі знаходзіцца пасёлак Ніжнекалымск.
Дромас
Дромас (ад Δρόμος — «шлях, праход») — шлях або калідор, які вядзе ў пахавальную камеру грабніцы або кургана. Часам уяўляе сабой гарызантальны або нахільны праход у склеп, выразаны ў скале. Таксама можа быць абсталяваны прыступкамі. Найстаражытныя дромасы вядомыя ў егіпецкіх (Карнакскі храм, Луксор), эгейскіх (Грабніца Атрэя ў Мікенах), этрускіх грабніцах. У Паўночным Прычарнамор'і дромасы былі шырока распаўсюджаныя з IV стагоддзя да н. э. да III—IV стагоддзя н. э. (Царскі курган і Мелек-Чэсменскі курган у Керчы ).
Жоўты бязвочка
Жоўты бязвочка (Claviger testaceus) — від мірмекафільных жукоў ашчупнікаў з сямейства стафілінід. Дробныя жукі руда-жоўтага колеру (2-2,7 мм). Вусікі з 6 членікаў (апошні членік цыліндрычны, уздуты). Лапкі 3-членікавыя. Вачэй няма, галава вузкая. Выяўляюцца ў мурашніках Lasius.
Марфін
Марфін (новалат. Morphinum; састарэлы варыянт назвы — морфій) — наркотык, адзін з галоўных алкалоідаў опія, утрымоўваецца ў маку снатворным (Papaver somniferum).
Яскавічы
Я́скавічы (, Ясковичи) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Доўгаўскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Яскавіцкага сельсавета.
Ніціеўшчына
Ніціе́ўшчына (, Нитиевщина) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
У 1929—1937 гадах вёска ў складзе Лозінскага нацыянальнага польскага сельсавета, да 28 мая 2013 года ўваходзіла ў склад Забашавіцкага сельсавета.
IC 1418
IC 1418 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Азарыцкія лагеры смерці
Гісторыя
У пачатку сакавіка 1944 камандуючы 9-й нямецкай арміяй Ёзэф Гарпэ (Josef Harpe) загадаў размясціць недалёка ад пярэдняга краю абароны каля г.п. Азарычы, Дзерці і вёскі Падасіннік канцлагеры, у якія пад выглядам эвакуацыі было прывезена больш за 50 тысяч непрацаздольных людзей, у тым ліку сыпна-тыфознахворых з бальніц і лазарэтаў. Мэтай нацыстаў было распачаць у лагерах эпідэмію і распаўсюдзіць яе на часці Чырвонай Арміі, каб затрымаць іх наступленне.
Асуджаных на смерць людзей размясцілі на адкрытых балоцістых пляцоўках, абгароджаных калючым дротам і міннымі палямі і абстаўленых кулямётнымі вышкамі. Людзей не кармілі, забаранялі раскладаць агонь, яны вымушаны былі піць балотную ваду. Любая форма пратэсту каралася растрэлам. Каб паскорыць пашырэнне эпідэміі, нацысты пераводзілі групы сыпна-тыфозных хворых з лагера ў лагер.
ДВРЗ (прыпыначны пункт)
ДВРЗ (ДВРЗ) — пасажырскі прыпыначны пункт Кіеўскага чыгуначнага вузла Паўднёва-Заходняй чыгункі. Платформа размешчана па-за забудовы, паміж лясным масівам і чыгуначнымі шляхамі, накіраванымі ў бок Дарныцкага вагонарамонтнага завода, ад якога п\п і атрымаў назву.
Несапраўднае скляпенне
Несапраўднае скляпенне — прыём мура ў архітэктуры, пры якім утвараецца падабенства звужанай, скляпенчатай столі.
Быў вядомы яшчэ ў Старажытным Егіпце. Этрускі выкарыстоўвалі клінчатыя аркі і несапраўдныя скляпенні ў VII—VI ст. да н.э. У адрозненне ад сапраўднага скляпення, якое ўпершыню з'явілася ў Старажытным Рыме, пры якім вялікая частка камянёў вісіць у паветры, падпіраецца суседнімі і замыкаецца замковым каменем наверсе, у несапраўднаым скляпенні ўсе камяні мура ляжаць адзін на адным, так, што іх цэнтры цяжару не выходзяць за межы вертыкальнай праекцыі мура.
Кафтанчыкава
Кафтанчыкава (Кафта́нчиково) — сяло ў Томскім раёне Томскай вобласці, адміністрацыйны цэнтр Зарэчнага сельскага паселішча.
Сяло размешчана на левым беразе Томі, за 15 км ад Томска, побач з вёскай праходзіць аўтадарога M53.
Насельніцтва — 1586 чал. (На 1 студзеня 2015). Сярэдняя школа. Дом культуры. Малочная ферма.
Прыбугскае Палессе
Прыбугскае Палессе — ландшафтны заказнік рэспубліканскага значэння ў Брэсцкім раёне. Заснаваны ў 2003 для захавання ўнікальных прыродных ландшафтаў з папуляцыямі рэдкіх і знікаючых відаў раслін і жывёл.
Плошча 7950 га. Асноўны від ландшафту — пласкахвалістая водна-ледавіковая раўніна з дзярнова-падзолістымі пясчанымі і забалочанымі тарфяна-балотнымі глебамі.
Пад лясамі 93% плошчы; прадстаўлены ўсе фармацыі лясоў Беларусі (за выключэннем шэраальховых), пераважаюць хваёвыя лясы. Ёсць унікальныя раслінныя згуртаванні: хвойнікі плюшчавы, чыставуставы; лугавая садружнасць райграсу сярэднееўрапейскага; лясы брызглінавыя, ядлоўцавыя з дрэвападобнымі экзэмплярамі вышынёю да 10 м; лясы з вішні птушынай (чарэшні). У флоры болыл за 500 відаў сасудзістых раслін, з якіх у Чырвоную кнігу занесены чыставуст каралеўскі, увярэднік лясны, каласняк пясчаны, гваздзік картузіянскі, гайнік цёмна-чырвоны, кадзіла сармацкае, касач сібірскі і інш.
У фаўне 58 відаў млекакормячых, 166 — птушак, усе віды рэптылій і амфібій, што пашыраны на Беларусі, 32 віды рыб. 75 відаў жывёл уключаны ў Чырвоную кнігу, у т.л. соня арэшнікавая, барсук, начніцы сажалкавая і Натэрэра, шыракавушка еўрапейская, вячэрніца малая, кажанок паўночны, арлан-белахвост, гагара чорнаваллёвая, скапа і інш.
Слабада (Сенненскі раён)
Слабада́ (, Слобода) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Машканскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пустынкаўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Обальскага сельсавета (у 1960—1962 гадах — Забараўскі сельсавет).
Eutelsat
Eutelsat — французскі аператар спадарожнікавай сувязі, займае першае месца па велічыні абароту сярод аператараў спадарожнікавай сувязі ў свеце. Найбуйнейшымі акцыянерамі Eutelsat з’яўляюцца British Telecom (17,5 % акцый), France Telecom (23,1 %) і Deutsche Telekom (10,9 %).
Спадарожнікі Eutelsat выкарыстоўваюцца для вяшчання 4500 тэлефонных і 1100 радыёстанцый для больш чым 204 000 000 спажыўцоў. Яны таксама прадастаўляюць паслугі для трансляцый ТБ-праграм, карпаратыўных сетак, мабільнага пазіцыянавання і камунікацыі, падключэння магістральнага шырокапалоснага Інтэрнэта на зямлі, на моры і ў паветры. Штаб-кватэра Eutelsat знаходзіцца ў Парыжы.
Eutelsat Communications ўзначальвае Генеральны дырэктар Мішэль дэ Розен.
Honda Accord
Honda Accord — серыя аўтамабіляў, якая вырабляецца з 1976 года японскай карпарацыяй Honda. Усяго прадстаўлена 9 пакаленняў Honda Accord:
Апісанне '2017
Пярэдняпрывадны седан і купэ ад Honda даступныя з 4- або 6-цыліндравымі рухавікамі на 188 і 278 к. с. адпаведна. Кожны можа быць арганізавана як з ручной, так і з аўтаматычнай каробкай перадач. Бензінавыя мадэлі з 4-цыліндравым маторам выкарыстоўваюць скрынку перадач CVT, а V6 выкарыстоўвае традыцыйную аўтаматыку. Калі вы хочаце Accord V6 з механічнай каробкай перадач, то вам прыйдзецца набыць Honda Accord ў форме купэ. Найбольш эфектыўны 3,5-літровы рухавік мае 280 конскіх сіл. З расходам бензіну да 6,5 л на сотню нават стандартная мадэль Honda Accord адзначаецца высокай эфектыўнасцю. Гібрыдны седан дамогся паказчыка 4.8 л / 100 км, выкарыстоўваючы пры гэтым як 2-літровы 4-цыліндравы звычайны рухавік, так і пару электрарухавікоў. Літый-іённы акумулятар знаходзіцца ў задняй часткі аўтамабіля.
Бяспека
Вынікі краш-тэсту Honda Accord 2017 года ад страхавога інстытута дарожнай бяспекі (IIHS) :
Агляд мадэлі
Да 2012 года Honda Accord быў схільны рэдызайн. У аўтамабілі дзявятага пакалення пасажыры будуць адчуваць сябе больш камфортна, так як Accord папрастарнеў, нягледзячы на ​​памяншэнне даўжыні кузава.
Лінія Тэйсейра—Торнквіста
Лінія (зона) Тэйсейра—Торнквіста — краявое шво Усходне-Еўрапейскай платформы.
Адмяжоўвае Заходне-Еўрапейскую маладую платформу ад Балтыйска-Прыднястроўскай зоны перыкратонных прагінаў на захадзе старажытнай Усходне-Еўрапейскай платформы. Складаецца з серыі глыбінных (мантыйных) разломаў, уваходзіць у больш працяглы Дабруджска-Паўночнаморскі лініямент зямной кары.
Сюй Чжыхун
Сюй Чжыхун (род. 1942) — кітайскі біёлаг, фізіёлаг раслін, батанік, малекулярны генетык. Былы Прэзідэнт Пекінскага ўніверсітэта (1999—2008), прафесар і віцэ-прэзідэнт Кітайскай акадэміі навук (1992), дэпутат Усекітайскага сходу народных прадстаўнікоў. Прэзідэнт International Association for Plant Tissue Culture and Biotechnology (2002—2006). Дырэктар Шанхайскага біялагічнага цэнтра (Shanghai Research Center of Life Sciences). Даследаваў біятэхналогію раслін, працэсы вырошчвання раслін на цыталагічнай аснове з дапамогай культываваных клетак, уключаючы сою, арахіс, алама і іншыя важныя сельскагаспадарчыя расліны.
(163) Эрыгона
(163) Эрыгона (Ἠριγόνη) — вельмі цёмны астэроід галоўнага пояса, які ўзначальвае аднайменнае сямейства астэроідаў. Ён быў адкрыты 26 красавіка 1876 года Ператэнам і названы ў гонар Эрыгоны, дачкі Ікарыя, ці Эрыгоны (дачкі Эгісфа) у старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Гельнгаўзен
У Гельнхаўзене нарадзіўся вядомы нямецка-амерыканскі мультыплікатар-абстракцыяніст Оскар Фішынгер.
IC 1419
IC 1419 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Новае Сяло (прыпыначны пункт)
Но́вае Сяло́ (, Новое Село)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны каля вёскi Станіславова; на лініі Асіповічы I — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Дрычын і станцыяй Рудзенск.
Плоскае (Барысаўскі раён)
Пло́скае (, Плоское) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
У 1929—1937 гадах вёска ў складзе Лозінскага нацыянальнага польскага сельсавета, да 28 мая 2013 года ўваходзіла ў склад Забашавіцкага сельсавета.
Валеры Адамс
Валеры Адамс (Valerie Adams, замужам — Вілі, Vili;, Ратаруа, Новая Зеландыя) — навазеландская легкаатлетка (штурханне ядра), двукразовая алімпійская чэмпіёнка, шматразовая чэмпіёнка свету.
Уладальніца рэкорда чэмпіянатаў свету, Акіяніі і краін Садружнасці ў штурханні ядря — 21 м 24 см (29 жніўня 2011, Тэгу). Найлепшы атлет 2014 года па версіі IAAF (разам з Рэно Лавіньі).
Аляксей Васілевіч Кузьміч
Аляксей Васілевіч Кузьміч (нар., в. Махро, , Брэсцкая вобласць — , ) — беларускі мастак.
Дзяцінства
Аляксей Васілевіч Кузьміч нарадзіўся ў першы цяжкі пасляваенны год у вёсцы беларускага Палесся. Бацька пасля вяртання з фронту неўзабаве памёр. Маці Аляксея, Аляксандра Максімаўна, выхоўвала семярых дзяцей адна. Аляксей рана пачаў маляваць. На фарміраванне асобы мастака аказалі ўплыў блізкія людзі — родныя сёстры, стрыечны брат Сцяпан, самабытны мастак, а таксама выкладчык малявання ў мясцовай школе Анатоль Паўлавіч Рубановіч.
Юнацтва
У 1962 годзе, пасля заканчэння 9 класаў, Аляксей Кузьміч з’ехаў у Краснаярск, дзе паступіў вучыцца ў мастацкую вучэльню імя В. І. Сурыкава. Вялікую ролю ў станаўленні Аляксея Кузьміча як мастака сыграў Краснаярскі дзяржаўны мастацкі музей імя В. І. Сурыкава, які знаходзіўся недалёка ад вучылішча, які валодае адным з самых значных збораў твораў жывапісу рускага мастацтва XIX—XX стагоддзяў за Уралам. Шмат часу было праведзена ў гэтай карціннай галерэі за адпрацоўкай тэхнікі малявання. Па заканчэнні вучылішча, у 1965 годзе, Аляксей Кузьміч быў прызваны ў рады Савецкай Арміі, у ракетныя войскі стратэгічнага прызначэння. Службу нёс у Краснаярскім краі. Па абавязку службы займаўся таксама выкананнем мастацка-афарміцельскіх работ. Таксама, атрымаў у арміі 1-ы разрад па вольнай барацьбе і 2-й разрад па гіравым спорце.
Пераезд у Мінск
У 1968 году Аляксей Кузьміч прыехаў у Мінск з намерам паступаць вучыцца ў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут. Але, спазніўшыся да моманту падачы дакументаў, уладкаваўся працаваць на Мінскі падшыпнікавы завод. Даведаўшыся пра існаванне ў Палацы культуры Мінскага трактарнага завода студыі выяўленчага мастацтва, паказаў свае малюнкі выкладчыку студыі, будучаму Народнаму мастаку Рэспублікі Беларусь Анатолю Бараноўскаму, які высока ацаніў мастацкую здольнасць Аляксея Кузьміча. Пасля года заняткаў з Анатолем Бараноўскім, у 1969 годзе, Аляксей Кузьміч паступіў у Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут і паспяхова скончыў яго ў 1975 годзе. Выкладчыкамі яго былі вядомыя беларускія мастакі — Барыс Аракчэеў, Натан Воранаў, Пётр Крохалеў. Таленавітаму выпускніку прапанавалі застацца выкладаць у інстытуце. Атрымаўшы некаторы досвед выкладання, Аляксей Кузьміч сышоў з інстытута і цалкам заняўся творчасцю.
Творчасць
Першыя творчыя досведы Аляксея Кузьміча характарызуюцца прыхільнасцю да партрэта, тэматычнай карціны. Ён пісаў навакольны свет, людзей: «У вокны» (1974), «Нядзельны дзень» (1976), «Дзяўчына і кветкі» (1976), «У майстэрні мастака» (1977). Далей мастак пераключыўся ў сваім жывапісу на праблемы больш філасофскага плана — аб сэнсе прысутнасці чалавека на Зямлі, пра маральны абавязак, аб прызначэнні жанчыны-маці (Мадонны), аб духоўнай ролі славянскіх народаў у эвалюцыі ўсяго чалавецтва. Разважаў пра праблемы духоўнага ўдасканалення чалавека, аб барацьбе дабра і зла. Галоўнай гераіняй жывапісу Аляксея Кузьміча заўсёды была Жанчына. Сам мастак характарызаваў сваё крэда наступным дэвізам: «Хто любіць жанчыну, хто любіць свет, хто піша жанчыну, таму дапамагае бог». У стылістыцы твораў на тэму Мадонны стала праступаць некаторая іконная вобразнасць, якая мае значнае мастацкае ўздзеянне.
Галерэя Мадонн
Таксама пэндзлю Аляксея Кузьміча належыць шэраг партрэтаў вядомых дзеячаў беларускай і расійскай культур. У 1980 годзе ён напісаў партрэт беларускай актрысы, народнай артысткі СССР Стэфаніі Станюты, у 1983 годзе — партрэты народных артыстаў СССР Галіны Макаравай і Здзіслава Стомы, у 1988—89 гадах — партрэты скульптара, лаўрэата Ленінскай прэміі СССР Валянціна Занковіча, кінарэжысёра Міхаіла Пташука. У сваіх карцінах Аляксей Кузьміч разважаў таксама аб беларускай ідэнтычнасці: «Памяці Гусоўскага» (1981), «Жыві і памятай» (1985), «Супрацьстаянне» (1985), «Прысвячаецца Чарнобылю» (1988—89), «Ахвярапрынашэнне» (1989).
Лувуа
Лувуа, Луапуа  — рака ў Афрыцы, у Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга.
Даўжыня ракі складае каля 350 км, плошча вадазборнага басейна ракі складае 265 300 км². Сіла цячэння характарызуецца сярэднім расходам вады, парадку 600 м³ за секунду. Бярэ свой пачатак з паўночнай часткі возера Мверу. Яна цячэ ў правінцыі Катанга ў Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга ў паўночна-заходнім кірунку да яе зліцця з ракой Луалаба насупраць горада Анкора. Рака з’яўляецца часткай ракі Конга.
Баал
Баал (агульнасеміцк. b’l; іўр. בעל або באל — Балу, Ваал — літар. кагнаты «бог, дабрадзей, уладыка, вялікі», «гаспадар, Гасподзь або спадар») — наогул з’яўляецца эпітэтам «бог, уладыка» для розных багоў і кіраўнікоў горада ў старажытных заходніх семітаў. Таксама з’яўляўся канкрэтным бажаством ў асіра-вавілонскай этнакультура, шанаваўся ў Фінікіі і Сірыі як грамабой, бог урадлівасці, вод, вайны, неба, сонца і іншага.
Аргазінскае вадасховішча
Аргазі́нскае вадасховішча, Аргазі (Аргази́нское водохранилище, Аргази ) — вадасховішча ў Чалябінскай вобласці Расіі, на рацэ Міяс (басейн Іртыша). Помнік прыроды рэгіянальнага значэння «Аргазінскае вадасховішча (Возера Аргазі)».
Плошча паверхні вадасховішча складае 84,4 км². Даўжыня 17,5 км, найбольшая шырыня 8,1 км. Даўжыня берагавой лініі 108 км. Плошча вадазбору 2800 км². Найбольшая глыбіня вадасховішча складае 14 м, сярэдняя — 8,5 м. Нармальны падпорны ўзровень складае 274,5 м. Аб’ём вады ў вадасховішчы пры нармальным падпорным узроўні 0,9661 км³. Ваганні ўзроўню вады да 6 м. Вышыня плаціны 15 м, даўжыня — 1500 м. На вадасховішчы наліваецца да 45 астравоў, у тым ліку востраў Ліпавы з насаджэннямі ліпы.
Вадасховішча створана ў 1946 годзе ў выніку будаўніцтва Аргазінскай ГЭС, рэканструявана ў 1982 годзе. Выкарыстоўваецца ў мэтах забеспячэння вадой горада Чалябінск і іншых гарадоў.
Зялёная Дуброва (Старадарожскі раён)
Зялёная Дубро́ва (, Зелёная Дуброва) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дражнаўскага сельсавета.
Вільгельм Кубэ
Вільге́льм Ку́бэ (Wilhelm Kube;, Глогуў-на-Одэры (цяпер Польшча) — , Мінск) — нямецкі палітычны дзеяч, генеральны камісар Генеральнай Акругі Беларусь Рэйхскамісарыяту Остланд (1941—1943).
Скончыў гуманітарную гімназію «Цум граўэн клостэр» у Берліне. У 1908-1912 гадах вывучаў гісторыю і навуку аб дзяржаве ў Берлінскім ўніверсітэце. Сябар Акадэміі Нямецкага Права, эксперт па старажытнай гісторыі (1930-я).
У палітыцы
Адзін з заснавальнікаў Нямецкага нацыянальнага саюзу студэнтаў, яго кіраўнік (1911—1914). Сябар Нямецкай сацыяльнай партыі (1911—1913), Нямецкай кансерватыўнай партыі (1913—1918), рэдактар розных партыйных газет. У Нямецкай нацыянальнай народнай партыі (1919—1923), генеральны сакратар брэслаўскай (1919), потым берлінскай (1920) арганізацыі. Адзін з заснавальнікаў (разам з членамі тады забароненай НСДАП) Нямецкай сацыялістычнай партыі свабоды (1923), дэпутат Рэйхстагу (1924), праваднік поглядаў НСДАП. Член Нямецкай нацыянал-сацыялістычнай рабочай партыі (НСДАП) з 1.12.1927. Гауляйтэр партыйнай акругі Остмарк (1928?), актыўны і паспяховы дзеяч на гэтых землях на карысць НСДАП. Дэпутат прускага Ландтагу (май 1928), кіраўнік фракцыі нацыянал-сацыялістаў, паспяховы палітычны дзеяч, значна спрычыніўся ў гэтай ролі да будучай перамогі НСДАП. Пасля перамогі НСДАП, обер-прэзідэнт Берліна і Брандэнбургу (25.3.1933), гауляйтэр партыйнай акругі Курмарк (1.6.1933). Дэпутат Рэйхстагу, дзяржаўны саветнік у Прусіі (1933—1936). У 1936—1941 не граў актыўнай ролі ў палітычным жыцці Германіі (гл. Эпізод з ананімным лістом), але заставаўся членам НСДАП, дэпутатам Рэйхстагу і гауляйтэрам. Генеральны камісар нямецкай грамадзянскай адміністрацыі ў Генеральным Камісарыяце Беларусь (1941—1943). Загінуў ад падкладзенай бомбы.
Гібель Кубэ
Традыцыйны ў савецкай гістарыяграфіі погляд на арганізацыю бомбавага замаху на Кубэ прыпісвае ініцыятыву і падрыхтоўку камандаванню партызанскага атрада «Дзіма», а непасрэднае выкананне Алене Мазанік і Марыі Осіпавай.
Аднак, існуе меркаванне, што выступіць арганізатарамі замаху мелі повад (востры палітычны канфлікт СС і Кубэ) і магчымасць высокія сілы ў СС, магчыма, з ініцыятывы Гімлера.
Антысемітызм
Кубэ лічыўся перакананым антысемітам, нават адным з тэарэтыкаў антысемітызму.
Падчас дзейнасці як кіраўніка нямецкай грамадзянскай адміністрацыі ў Беларусі выступамі супраць нечалавечага трактавання мясцовага насельніцтва (у т.л. яўрэяў) атрымаў ад палітычных апанентаў ярлык «любца яўрэяў».
Беларускае пытанне
Пад кіраўніцтвам Кубэ на акупаваных беларускіх землях праводзілася палітыка г.зв. «вайсрутэнізацыі» — спрыяння беларускаму нацыянальнаму развіццю пад нямецкім кіраўніцтвам і кантролем.
Канфлікт з СС
Падтрымка К. беларускага нацыянальнага руху, хоць і падкантрольнага нямецкай адміністрацыі, выклікала рэзкае незадавальненне і процідзеянне іншых палітычных сіл Германіі, найперш СС (Гімлер). Да яшчэ больш рэзкага палітычнага канфлікту прывялі сістэматычныя выступы К. супраць нечалавечай дзейнасці СС і паліцыі ў Беларусі супраць мясцовага насельніцтва. Палітычны поспех у канфлікце некалькі разоў хіліўся на той ці іншы бок, але канчатковага развязання канфлікт не меў да самай гібелі К.
Ацэнкі
Асоба і дзейнасць К. прыцягнулі да сябе самыя палярныя ацэнкі.
Фармальна, паводле арг. структуры Генеральнага камісарыяту, К. падлягалі ўсе сілы СС і паліцыі на падуладнай яму тэрыторыі, а значыць, К. быў саўдзельнікам іх злачынстваў. Але паводле каманднай структуры СС, камандаваць войскам СС мог толькі рэйхсфюрэр, і, рэальна, сілы СС дзейнічалі незалежна, і непасрэднай віны К. у нацысцкіх злачынствах няма.
Больш таго, як адзначае Райтлінгер менавіта пазіцыя і дзейнасць К., хоць і малаэфектыўныя, пэўны час фактычна стрымлівалі вынішчэнне яўрэяў у Беларусі.
У Германіі
Сярод сваіх таварышаў па нацысцкай партыі К. карыстаўся моцнай падтрымкай Гітлера, але, напр., Гімлер, пасля смерці К., выказаўся, што «толькі смерць уратавала таго ад канцлагеру».
У СССР
К. актыўна падтрымліваў ідэю самастойнай беларускай дзяржаўнасці і аб'ектыўна паспрыяў развіццю беларускай нацыянальнай свядомасці. Менавіта гэтым ён заслужыў адназначна негатыўную ацэнку савецкай, а за ёй і афіцыйнай беларускай гістарыяграфіі.
Спіс штучных моў
Алфавітны спіс штучных моў (не ўваходзяць мовы праграмавання):
Аркадзь Станіслававіч Аркадзьеў
Аркадзь Станіслававіч Аркадзьеў (сапр. Цівунчык;, в. Журбілавічы, Навагрудскі павет, цяпер Навагрудскі раён — ) — беларускі савецкі акцёр і рэжысёр. Заслужаны артыст БССР (1961).
Біяграфія
У 1921 годзе скончыў тэатральную студыю ў Омску. Працаваў у тэатрах Омска, Магілёва, Куйбышава і інш. З 1944 года дырэктар Белдзяржфілармоніі, мастацкі кіраўнік Белдзяржэстрады, у 1951—1955 гадах мастацкі кіраўнік Дзяржаўнага тэатра лялек БССР. У 1956—1962 гадах заснавальнік і галоўны рэжысёр Бабруйскага вандроўнага беларускага драматычнага тэатра. У 1962—1966 гадах рэжысёр Бабруйскага музычна-драматычнага тэатра і Магілёўскага абласнога тэатра музычнай камедыі. З 1967 года рэжысёр-педагог пастаянна дзеючых Рэспубліканскіх курсаў пры Міністэрстве культуры БССР.
Творчасць
Найбольш значныя пастаноўкі: «Раскіданае гняздо» Я. Купалы (1957), «Князь Мсціслаў Заліхвацкі» і «Вясёлка»  (1958), «Шельменко-денщик» Г. Квітка-Аснаўяненкі (1959), «»  (1962). Паставіў п’есы беларускіх драматургаў: «Чалавек вярнуўся» (1959) і «Любовь, Надежда, Вера» (1960) П. Васілеўскага, «Апошні крок» В. Зуба (1962) і іншыя.
Отамар Крэйча
О́тамар Крэ́йча (Otomar Krejča; 23 лістапада 1921, Скрышаў, Край Высачына — 6 лістапада 2009, Прага) — чэшскі акцёр тэатра і кіно, тэатральны рэжысёр, легенда нацыянальнага тэатра. Заслужаны артыст Чэхіі (1958).
Біяграфія
На сцэне з 1940 года. У 1946—1951 гадах акцёр пражскага Тэатра на Вінаградах. У 1960-я гг. ўзначальваў чэшскі тэатральны авангард. У 1956—1961 гадах галоўны рэжысёр Нацыянальнага тэатра ў Празе, у 1965—1912 гадах арганізатар і кіраўнік «Тэатра за бранаў».