cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Камісіі добрага парадку
Камісіі добрага парадку (Boni Ordinis) — органы мясцовай адміністрацыі ў гарадах з каралеўскай юрысдыкцыяй Рэчы Паспалітай. Першая камісія створана ў 1765 г. для размеркавання даходаў Варшавы. Сойм 1768 г. стварыў падобныя камісіі для ўладкавання фінансаў і гаспадаркі буйных гарадоў і мястэчак. 3 1777 юрыдычны статус камісій афармляўся каралеўскімі прывілеямі, членаў камісій прызначаў кароль. У ВКЛ дзейнічалі ў гарадах «сталічнага значэння»: Магілёве, Полацку, Віцебску (ва ўсіх — да 1772 г.), Берасці, Вільні, Гародні, Менску, Новагародку, Пінску. Вызначалі гарадскія даходы, клапаціліся пра стан гарадской гаспадаркі, догляд убогіх і хворых за кошт царкоўных ахвяраванняў. Чатырохгадовы сойм 1788—1792 гг. замяніў камісіі добрага парадку камісіямі парадкавымі цывільна-войсковымі і Камісіяй паліцыі абодвух народаў.
Палянічыцы
Паляні́чыцы (, Поленичицы) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сталовіцкага сельсавета. Размешчаны за 15 км на поўнач ад Баранавіч. Насельніцтва 180 жыхароў, 82 гаспадаркі (2005).
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 годзе ў Сталовіцкай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
3 1921 года ў складзе Польшчы, вёска Сталовіцкай гміны Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі, на франтах вайны загінула 9 вяскоўцаў.
Сага аб Эймундзе
«Сага аб Эймундзе» (або Эймундава сага) — ісландская сага, захавалася ў складзе «Сагі аб Олаве Святым» у «Кнізе з Плоскага вострава» (Flateyjarbók), 1387—1394 гг. Падзеі сагі апісваюць падзеі пачатку XI стагоддзя Старажытнай Русі. Гаворка ідзе аб удзеле конунга Эймунда Хрынгсана і яго нарманскай дружыны ў барацьбе за прастол пасля смерці вялікага князя Уладзіміра Святаславіча (1015) з удзелам наўгародскага князя Яраслава Мудрага, тураўскага князя Святаполка Акаяннага, полацкага князя Брачыслава Ізяславіча. Змяшчае шмат звестак, якія адсутнічаюць у старажытнарускіх летапісах або супярэчаць ім (напр., сведчыць, што князь Барыс быў забіты Яраславам, а не Святаполкам; вараг Эймунд княжыў у Полацку, і інш.). У гістарыяграфіі існуюць супярэчлівыя погляды на верагоднасць звестак сагі.
Кароткі пераказ блізкіх па змесце падзей змяшчаецца ў пралогу «Сагі аб Інгвары Вандроўніку» (Yngvars saga víðförla). Галоўнае адрозненне ад «Эймундавай сагі» у тым, што галоўны герой не нарвежац, а швед — Эймунд Улафсан.
Дакладнасці перакладу
Eymundar þáttr — арыгінальная назва апавядання (іншы варыянт «Eymundar þáttr hrings»).
Þáttr — кароткія празаічныя апавяданні, пераважна ісландскія, XIII—XIV стагоддзя. (Стар-нарв. «þáttr» літаратурна можна перакласці як «пасма», магчыма ў сэнсе складовай часткі чагосьці большага або ўстаўкі)
Saga — скандынаўскія паданні ў вершах або з вершаванымі ўстаўкамі XIII—XIV стагоддзя, якія было прынята расказваць нараспеў. (Стар.-нарв. «saga» перакладаецца як «сказ», гэта значыць тое, што расказваюць). Магчымыя пераклады назвы: «Сага пра Эймунда», «Пасма пра Эймунда», «Эймундава сага».
Рытм-н-блюз
Рытм-н-блюз, або рытм-энд-блюз (rhythm and blues, скар. R&B, не блытаць з т. з. «R’n’B») — жанр папулярнай музыкі, першапачаткова выкананы чарнаскурымі музыкантамі, які інтэграваў у сябе спалучэння блюза, джаза і госпела. Тэрмін быў уведзены ў абарот у 1949 годзе складальнікамі чартаў амерыканскага часопіса «Billboard» замест выраза «расавая музыка» (race music), распаўсюджанага раней.
З паслабленнем расавай сегрэгацыі ў ЗША тэрмін «рытм-энд-блюз» эвалюцыянаваў у бок абазначэння шырокага спектру музыкі «соўл» і «фанк», выкананай музыкантамі ўсіх рас і нацыянальнасцей. Не прынята ўключаць у склад рытм-энд-блюза рок, хіп-хоп і рэгі, якія склаліся ў якасці самастойных кірункаў у пазнейшы перыяд.
Амерыканская акадэмія гуказапісу штогод уручае прэміі «Грэмі» у намінацыях «Лепшы мужчынскі вакал у стылі рытм-энд-блюз», «Лепшы жаночы вакал у стылі рытм-энд-блюз», «Лепшае вакальнае выкананне ў стылі рытм-энд-блюз у дуэце ці групай», «Лепшая песня ў стылі рытм-энд-блюз», «Лепшы альбом сучаснага рытм-энд-блюза», «Лепшае выкананне ў стылі традыцыйнага рытм-энд-блюза» і «Лепшае інструментальнае выкананне ў стылі рытм-энд-блюз».
Грыўда
Грыўда — рака ў Слонімскім і Івацэвіцкім раёнах Беларусі, левы прыток Шчары (басейн Нёмана). Даўжыня 85 км. Вадазбор 1330 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 5,8 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,5 ‰. Асноўныя прытокі: Була, Булянка, Руднянка, Бусяж, Любішчанскі канал.
Назва
Назва Грыўды мае балцка-яцвяжскае паходжанне. Пра гэта сведчыць элемент -da у назве, які пайшоў ад яцвяжскага *udā «вада, рака».
Яцвяжскае *udā роднаснае балцкай гідранімічнай аснове Ud- : Vad- : Ved-, што роднасная з лат. ūdens, пруск. (w)undan, літ. vanduo "вада". Варыянты гэтай асновы ў балцкіх назвах такіх рэк, як літоўскія Vedega, Vadaktis, пасожская Удага, падняпроўская Ведаса, падзвінская Водзьга і пад. У прусаў вядомы гідронім Asege-wad «Яршовае возера».
Апроч Нёўды, другая аснова -da і ў рачных назвах Ясельда, Нёўда, Сёгда, Саколда, Голда. Гэтыя назвы паказваюць арэал менш-больш паміж Навагрудкам на ўсходзе, Беластокам на захадзе і Івацэвічамі на поўдні. У гэтым арэале таксама сканцэнтраваныя гідронімы яцвяжскага паходжання: Свіцязь, Сіпа, Зэльва, *Zeita (> Zietela > Дзятлава), у якіх бачны пераход усходнябалцкага š, ž у заходнябалцкае s, z.
Поўны аналаг назве Грыўда — латышскі гідронім Grīv-upe (лат. upe «рака»), звязаны з лат. grīva «вусце ракі; дэльтавая прастора паміж дзвюма рэкамі, міжрэчча; пойма каля ракі; забалочанае месца каля ракі; мясціна, што запруджваецца вадой». Корань Griv- таксама ў назвах прускіх азёраў Greiwa, Swentgriff (< пруск. *Svent-, *grīv-), літоўскай ракі Gryva.
Гідраграфія
Пачынаецца каля в. Варонічы (Слонімскі раён), цячэ па Слонімскім узвышшы. У маляўнічых мясцінах на ўскраіне г. Івацэвічы зона адпачынку, ніжэй горада ўздоўж ракі насыпныя дамбы.
Рэчышча ў вярхоўі і на асобных участках каналізаванае. Яго шырыня ў межах ад 3—4 м у вярхоўі да 20—30 м у ніжнім цячэнні. Берагі стромкія, вышынёй 1—2 м.
Шчава (гміна)
Шча́ва (Szczawa) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ліманоўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шчаве. Плошча гміны складае 42,3853 км². Станам на  год у гміне Шчава пражывалі чалавек, шчыльнасць —  чал./км².
Браздзецкая Слабада
Браздзе́цкая Слабада́ (, Броздецкая Слобода) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
Eriozona
Eriozona — род мух-журчалак з падсямейства Syrphinae.
Чаткальскі хрыбет
Чаткальскі хрыбет — горны хрыбет у Заходнім Цянь-Шане, які абмяжоўвае з паўночнага захаду Ферганскай даліны, мае даўжыню каля 200 км, вышынёй больш за 3000 метраў, напрыклад гару Вялікі Чымган вышынёй 3309 м, гару Кызылнура вышынёй 3267 м і пік Паляўнічы (Аўкашка), вышынёй 3099 м, іглічна-шырокалісцевыя лясы, рэдкалессі, альпійскія лугі. Знаходзіцца на тэрыторыі Ташкенцкай вобласці Узбекістана і Джалал-Абадскай вобласці Кыргызстана. У 1946 годзе ў гарах знаходзіўся эпіцэнтр Чаткальскага землетрасення.
Ігар Макараў
Ігар Макараў:
Ёзэф Гофман
Ё́зэф Го́фман (Josef Hoffmann, 1870—1956) — аўстрыйскі архітэктар, вучань Ота Вагнера, адзін з заснавальнікаў венскага сецэсіёну — прадвесніка функцыяналізму. Імкнуўся да рацыянальных, геаметрычных форм. Вялікую ўвагу надаваў афармленню інтэр'ераў. З 1899 г. выкладаў у Венскай школе прыкладных мастацтваў. Стаяў каля вытокаў і кіраваў Венскімі майстэрнямі. З 1920 г. — галоўны архітэктар Вены. Яго цэнтральны твор — брусельскі палац Стокле (1905-11 гг.) — прылічаны да помнікаў Сусветнай спадчыны.
Біяграфія
Вучыўся ў венскай Мастацка-прамысловай школе ў Карла Хазенаўэра. У 1895 г. атрымаўшы Рымскую прэмію, атрымаў магчымасць паехаць у  Італію для далейшага навучання. Пасля паездкі ў Італію стаў памочнікам дызайнера ў студыі Вагнера ў Вене. Зведаў моцны ўплыў архітэктара Чарлза Войсі і « чацвёркі з Глазга». У красавіку 1897 г. разам з Ёзэфам Ольбрыхам,  Густавам Клімтам і  Каламан Мозерам заснаваў Венскі сецэсіён. Першая выстаўка сецэсіёна адбылася ў 1898 г. На ёй ён прадставіў афармлення пакоя, распрацаванае пад уплывам ідэй аб сінтэзе мастацтваў. У 1899 г. пачаў выкладчыцкую дзейнасць у школе прыкладнога мастацтва пры Аўстрыйскім музеі мастацтва і прамысловасці ў Вене. У 1900 г. змяніў Ольбрыха на пасадзе галоўнага праекціроўшчыка фешэнебельнага прыгарада Вены Хоэ-Вартэ. У прыгарадзе ім былі пабудаваны чатыры вілы (1901 — 1905). У 1900 г., пасля другой выстаўкі сецэсіёна, у якой прымалі ўдзел вядучыя майстры англійскага мадэрну, быў запрошаны ў Англіі, дзе супрацоўнічаў з  Макінтошам і пазнаёміўся з працамі  Эшбі і яго «Гільдыяй рамёстваў». У 1902 г. ён выпрацаваў свой ​​уласны стыль, для якога характэрны акцэнт на контур і прапорцыі. У 1903 г. разам з Мозерам стварыў «Венскія майстэрні» з праектаваннем, вытворчасцю і продажам высакаякасных прадметаў хатняга быту (з 1933), якія атрымалі сусветную вядомасць. Яго першым важным будынкам стаў санаторый у Пуркерсдорфе (1903-1905), у якім дойлід наблізіўся да стылю свайго настаўніка Вагнера. Пасля сустрэчы ў 1905 г. з буйным бельгійскім прамыслоўцам Стокле пачаў працу над адным з найважнейшых для архітэктуры пачатку ХХ стагоддзя збудаваннем —  палацам Стокле (Брусель), цяпер унесены ў Сусветную спадчыну ЮНЕСКА. У 1907 г. разам з Петэрам Берэнсам, Ёзэфам Ольбрыхам і іншымі заснаваў «нямецкі Веркбунд», які ставіў сваёй мэтай паляпшэнне рамеснага навучання. Зноў вярнуўся да ідэй сецэсіёна толькі ў 1939 г., але арганізацыя была зачыненая нацыстамі.
Абрахам Кёйпер
Абрахам Кёйпер (Abraham Kuyper; 29 кастрычніка 1837, Маслёйс, Нідэрланды — 8 лістапада 1920, Гаага, Нідэрланды) — нідэрландскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Прэм’ер-міністр Нідэрландаў.
Джавані Верга
У горадзе Катанія ўвекавечана імя пісьменніка — на плошчы яго імя ўсталяваны помнік персанажам рамана «Малаволья». У 1948 годзе Лукіна Вісконці экранізаваў раман «Сям'я Малаволья», вядомы як «Зямля дрыжыць».
Мікалай Макараў
Мікалай Макараў:
IC 2337
IC 2337 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шакен (Кызылардзінская вобласць)
Шакен — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Шакенскай сельскай акругі. Код КАТА — 434465100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 416 чалавек (221 мужчына і 195 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 298 чалавек (160 мужчын і 138 жанчын).
Брытанская акадэмія
Брытанская акадэмія — нацыянальная акадэмія Вялікабрытаніі для грамадскіх і гуманітарных навук.
Акадэмія аб’ядноўвае больш за 800 навукоўцаў. З’яўляецца самакіравальнай і незалежнай арганізацыяй. Размяшчаецца ў Лондане.
Гісторыя
У 1901 па ініцыятыве Лонданскага каралеўскага таварыства, для прадстаўлення інтарэсаў брытанскай гуманітарнай навукі, была створана акадэмія. Гэта дазволіла ёй удзельнічаць у Міжнароднай асацыяцыі акадэмій (МАА), заснаванай у 1899 годзе.
Брытанская акадэмія была зацверджана ў 1902 годзе каралеўскай хартыяй.
Першым прэзідэнтам Брытанскай акадэміі (1902—1907) стаў Дональд Макей, 11 лорд Рэй. Першым сакратаром акадэміі на працягу амаль трох дзесяцігоддзяў быў адзін з ініцыятараў яе стварэння Ізраэль Голанц.
Поўная афіцыйная назва: The British Academy for the Promotion of Historical, Philosophical and Philological Studies (Брытанская акадэмія па садзейнічанні гістарычным, філасофскім і філалагічным даследаванням).
Носіўка
Носаўка ці Носіўка (Носі́вка) — горад у Чарнігаўскай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Носіўскага раёна. Размешчаны на рацэ Насовачка.
Брытанская акадэмія
Гісторыя
У складзе Акадэміі 18 аддзяленняў або секцый.
Носіўка
Паселішча згадваецца ў Іпацеўскім летапісе пад 1147 годам. У ХІХ стагоддзі мястэчка Носаўка было ў складзе Носаўcкай воласці Ніжынcкага павета Чарнігаўскай губерні.
Брытанская акадэмія
Гісторыя
Члены Акадэміі падзяляюцца на Ordinary Fellows (звычайных членаў), Senior Fellows (старэйшых сяброў — навукоўцаў, якім больш за 70 гадоў), Corresponding Fellows (членаў-карэспандэнтаў) і Honorary Fellows (ганаровых членаў, колькасць якіх не перавышае 20 чалавек). Штогод у Акадэмію абіраецца да 35 новых звычайных членаў.
Луконіца (рака)
Луко́ніца — рака ў Слонімскім, Зэльвенскім і Мастоўскім раёнах Беларусі, левы прыток Шчары (басейн Нёмана). Даўжыня 32 км. Вадазбор 195 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 1,1 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 2 ‰. Ёсць невялікія прытокі злева, у нізоўі прымае сцёк з меліярацыйных каналаў.
Пачынаецца на паўднёвы захад ад в. Плаўскія Слонімскага раёна, цячэ ў межах Слонімскага ўзвышша, упадае ў Шчару на поўнач ад в. Дубраўка Мастоўскага раёна. Даліна выразная, трапецападобная, у верхнім і сярэднім цячэнні вузкая, звілістая, шырынёй 200—900 м. Пойма забалочаная, вузкая, яе шырыня 100—500 м. Рэчышча ў верхнім цячэнні звілістае, на працягу 15 км каналізаванае: за 1 км на поўдзень ад в. Ярнева ўверх па цячэнні (1,5 км) і ад в. Пруд да вусця (13,5 км). Берагі стромкія і абрывістыя. Схілы спадзістыя і ўмерана стромкія, парэзаныя далінамі прытокаў і ярамі.
Жытомірскі раён
Жытомірскі раён (Житомирський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Жытомір (Житомир).
Гісторыя
Утвораны ў 1939 годзе.
У пачатку 1960-х гадоў ён быў рэарганізаваны — тэрыторыя і населеныя пункты пераведзеныя ў асноўным у Карастышэўскае тэрытарыяльнае кіраванне, астатнія — да Бярдзічава.
4 жніўня 1965 года ўказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета Украінскай ССР быў зноў адноўлены Жытомірскі раён з адміністрацыйным цэнтрам у г. Жытоміры.
17 ліпеня 2020 года ў выніку адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы раён быў узбуйнены. Да ўзбуйнення тэрыторыя раёна адміністрацыйна складалася з 1 пасялковага і 30 сельскіх саветаў, у якіх было 3 пасёлкі гарадскога тыпу і 87 вёсак.
Халмы (Чарнігаўская вобласць)
Халмы (Холми) — пасёлак гарадскога тыпу, размешчаны на паўночным захадзе Карукіўскага раёна Чарнігаўскай вобласці, Украіна, на беразе ракі Убедзь. Халмы размешчаны за 33 км ад раённага цэнтра Карукіўка. У 1983 г. у пасёлку жыло 3 882 чалавек, у 2006 г. — 3 256 чалавек.
Шчавін Касцельны (гміна)
Шча́він Касце́льны (Szczawin Kościelny) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гастынінскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шчавіне Касцельным. Плошча гміны складае 127,1 км². Станам на 2012 год у гміне Шчавін Касцельны пражывалі 5092 чалавекі, шчыльнасць — 40,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 31 салецтваў.
Камар звычайны
Камар звычайны, камар-піскун (Culex pipiens) — насякомае падатрада даўгавусых атрада двухкрылых.
Даўжыня да 8 мм. Ногі доўгія, вусікі ў самцоў перыстыя, у самак э кароткімі рэдкімі валаскамі. Ротавыя органы колючыя.
Могуць пераносіць узбуджальнікаў хвароб жывёл і чалавека.
Бусава
Бу́сава (, Бусово) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
Рыцар кубкаў (фільм)
«Рыцар кубкаў» (Knight of Cups) — амерыканскі драматычны фільм 2015 года, пастаўлены рэжысёрам Тэрэнсам Малікам па ўласным сцэнарыі. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Крысціян Бейл, Кейт Бланшэт і Наталі Портман.
Сюжэт
Сцэнарыст з Лос-Анджэлеса спрабуе разабрацца ў дзіўных падзеях, якія адбываюцца ў ягоным жыцці. Ён паспяховы ў сваёй кар’еры, але адчувае сябе лішнім у гэтым жыцці. З-за смерці брата ў яго ўзнікаюць праблемы ў адносінах з бацькам, таму большую частку часу ён праводзіць, бадзяючыся з адной багемнай вечарыны на іншую, пры гэтым кожны раз мяняючы жанчын. Любоўныя раманы адцягваюць яго ад штодзённага болю з-за страты блізкага чалавека. І кожная новая сустрэча, якая ўзнікае на яго шляху, набліжае яго да пошуку свайго месца ў свеце.
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 4 кінаўзнагародамі і яшчэ 9 намінацыямі.
Муксу
Муксу (Муқсу) — рака на паўночным захадзе Паміра, у Таджыкістане, левы прыток ракі Вахш (утварае раку, зліваючыся з правым складнікам — ракой Кызылсу).
Даўжыня ракі — 88 км. Плошча вадазбору — 7070 км².
Віламайна
Віламайна (Villamaina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 1005 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 112 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 83050. Тэлефонны код — 0825.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Rocco e san Paolino di Nola.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 2338
IC 2338 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фарш
Фарш — мякаць (мяса, рыба, бульба, гародніна, садавіна, грыбы, ліверам, сыр), здробненая ў мясасечцы або ўручную нажамі.
Служыць начыннем шматлікім страў, як міжнароднай кухні, так і нацыянальных кухняў, у прыватнасці  французскай,  нямецкай,  польскай, і г.д., такіх як галубцы, фаршаваны  перац,  зразы, варэнікі, піражкі, амлеты,  каўбасы, запяканкі, калдуны і г. д.
Самай папулярнай стравамі і вырабамі з фаршу з’яўляюцца катлеты, шніцалі, фрыкадэлькі.
Сенненская партызанская брыгада
Сенненская партызанская брыгада — партызанская брыгада, створаная ў кастрычніку 1942 года ў выніку падзелу партызанскай брыгады М. П. Гудкова. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Сенненскага, Чашніцкага і Лепельскага раёнаў. У верасні 1943 года з брыгады была вылучана група (60 партызан) для арганізацыі Багушэўскай партызанскай брыгады. 26 чэрвеня 1944 года брыгада (1939 партызан; 13 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны праводзілі дыверсіі на камунікацыях. У «рэйкавай вайне» на чыгунках Орша — Віцебск, Орша — Лепель падарвалі і папсавалі больш за 1 тысячу рэек. У снежні 1942 года разбілі нямецкія гарнізоны ў вёсцы Чарэя, у верасні — кастрычніку 1943 — у вёсках Граеўшчына, Слідцы, Закур’е, Прыдвор’е, Лукомль Чашніцкага раёна, удзельнічалі ў Лепельскай аперацыі, Лепельскім баі. У снежні 1943 — сакавіку 1944 вялі баі каля вёскі Новая Беліца Сенненскага раёна. У студзені — лютым 1944 года разбілі нямецкія гарнізоны ў вёсках Ходцы, Ладзікава, Ладынец, Крыльцова Сенненскага раёна. У час карнай экспедыцыі супраць партызан Полацка-Лепельскай зоны ў маі 1944 года разбілі нямецкія гарнізоны ў вёсках Залессе, Матырына Лепельскага раёна, у чэрвені прарвалі блакаду на шашы Лепель — Барысаў і Халопенічы — Бягомль.
Памяць
У 1975 годзе ў гонар брыгады ў вёсцы Антаполле Чашніцкага раёна была ўстаноўлена мемарыяльная дошка, у 1975 годзе ў вёсцы Чарэя Чашніцкага раёна — мемарыяльная дошка, у 1968 годзе каля вёскі Крайцы Лепельскага раёна — мемарыяльны знак.
Талалаіўка
Талалаеўка ці Талалаіўка (Талалаївка) — пасёлак гарадскога тыпу, раённы цэнтр Талалаіўскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украіны. На заходняй ускраіне працякае рака Дзецюкоўка (прыток ракі Лысагор), на ўсходняй — Олава. У 1877 годзе ў сувязі з будаўніцтвам чыгуначнай станцыі ўзнікла паселішча. З 1933 года Талалаеўка — цэнтр аднайменнага раёна. З 1958 года Талалаеўка — пасёлак гарадскога тыпу.
Марскія цячэнні
Марскія цячэнні — акіянічныя цячэнні, паступальныя рухі водных мас у акіянах і морах. Абумоўлены дзеяннем сілы трэння, градыентамі ціску, прыліваўтваральнымі сіламі Месяца і Сонца, адхіляючай сілай вярчэння Зямлі і інш.
Адны з першых звестак пра цячэнні апісаны старажытнымі грэкамі. Арыстоцель адзначаў цячэнні ў пралівах Керчанскі, Басфор і Дарданэлы, Тэафраст — у Гібралтарскім праліве. Карфагеняне ведалі марскія цячэнні ў паўночнай частцы Атлантычнага акіяна. Назіранні за цячэннямі ў адкрытым акіяне праводзіў Хрыстафор Калумб у час плавання ў Амерыку.
Марскія цячэнні класіфікуюцца:
Самыя вялікія марскія цячэнні:
у Атлантычным акіяне: у Ціхім акіяне:
Сярод пастаянных марскіх цячэнняў добра выяўлены таксама Паўночныя Пасатныя цячэнні, Паўднёвае пасатнае цячэнне і Заходніх Вятроў цячэнне, або Антарктычнае цыркумпалярнае цячэнне.
Марскія цячэнні садзейнічаюць абмену водных мас, змене берагоў (разбурэнне, намыванне новай сушы), пераносу льдоў, моцна ўздзейнічаюць на клімат у розных частках зямнога шара і інш.
Нацыянальная гвардыя ЗША
Нацыянальная гвардыя Злучаных Штатаў (National Guard of the United States) — адзін з кампанентаў рэзерву Узброеных сіл ЗША. Нацыянальная гвардыя можа выкарыстоўвацца як для падтрымкі Арміі і ВПС ЗША падчас узброеных канфліктаў, так і для выканання розных задач унутры краіны (ліквідацыя наступстваў стыхійных бедстваў, падтрыманне правапарадку ў выпадку масавых хваляванняў і інш.), з'яўляючыся ў такіх выпадках эквівалентам унутраных войскаў.
Радыё 101,2
Радыё 101,2 FM («Радыё 101 і 2, Гарадскі канал») — беларускамоўная радыёстанцыя, якая працавала ў Мінску на частаце 101,2 МГц з 21 ліпеня 1995 года да 31 жніўня 1996 года, калі была зачынена.
Студзёнкаўскі сельсавет (Быхаўскі раён)
Студзё́нкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Студзёнка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Студзёнкаўскі (Студзянецкі) сельсавет у складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Быхаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Гарадзецкага сельсавета.
Радыё 101,2
Гісторыя
Радыё 101,2 фактычна з’яўлялася спадкаемніцай радыёстанцыі «Беларуская маладзёжная». Працэс рэгістрацыі новай беларускай FM-радыёстанцыі пачаўся ў 1994 годзе праз некалькі месяцаў пасля ліквідацыі «Беларускай Маладзёжнай». Радыёстанцыя была зарэгістравана ў чэрвені 1994 года напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі. У канцы жніўня 1994 года Савет Фонда Сораса задаволіў заяўку на выдаткаванне сродкаў на перадатчык для радыёстанцыі. У эфір радыёстанцыя выйшла 21 ліпеня 1995 года пасля мантажу радыёперадатчыка, рамонту памяшкання радыё, і абсталявання студыі.
Вяшчанне
Вяшчанне радыёстанцыі працягвалася з 8 гадзіны раніцы да 18 гадзіны вечара. Аўтарскія перадачы і эфіры на радыё вяліся толькі па-беларуску за выключэннем інтэрв’ю ў жывым эфіры, калі суразмоўнікі кепска валодалі беларускай мовай. Музычная палітыка радыёстанцыі вызначалася пераважна асабістымі густамі вядоўцаў і гукарэжысёраў. Запісы новых праграм і праграмных заставак адбываліся пасля сканчэння эфіру і нярэдка ўначы.
Радыё 101,2 першым распачало практыку выступаў музычных гуртоў у жывым эфіры, якая ладзілася ў межах праграмы Касі Камоцкай «ПраРок».
Вяшчанне ажыццяўлялася з студыі радыёстанцыі, якая размяшчалася на другім паверсе па вуліцы Рэвалюцыйнай, 8а ў Мінску. Радыёперадатчык размяшчаўся па вуліцы Камуністычнай, 6. Магутнасці перадатчыка хапала на тое, аб ахапіць вяшчаннем Мінск і некалькі дзясяткаў кіламетраў вакол. Найбольшая адлегласць ад Мінска, на якой было магчыма чуць радыё, складала 70—80 кіламетраў. З гэтай прычыны радыёстанцыя пазіцыянавала сябе таксама пад назвай «Гарадскі канал».
Міжнароднае супрацоўніцтва
Першапачаткова фанатэка радыё складалася пераважна з асабістых архіваў гукарэжысёраў і падарункаў калегаў з польскіх радыёстанцый, але пазней Радыё 101,2 падпісалася на рассылку зборнікаў новых хітоў ад амерыканскай кампаніі TM Century, а таксама павялічвала свой музычны архіў праз супрацоўніцтва з Бі-Бі-Сі. Акрамя гэтага з Сусветнай службай Бі-Бі-Сі ў 1995 годзе быў падпісаны дагавор, у адпаведнасці з якім радыё запісвала, перакладала і выпускала ў эфір выпускі навін Бі-Бі-Сі, а таксама шэраг ліцэнзійных музычных праграм. Таксама дагавор быў падпісаны з рускай службай «Нямецкай хвалі», а гадзіна эфіру радыёстанцыі штодня адводзілася пад вяшчанне Беларускай службы Польскага Радыё.
У 1996 годзе на хвалях Радыё 101,2 прайшоў Польскі дзень, дзякуючы чаму шырэйшае кола слухачоў у Беларусі змагло пазнаёміцца з дэмакратычнымі пераўтварэннямі ў заходняй суседкі.
Фінансавае становішча
Для прыцягнення рэкламадаўцаў на радыё была ўведзеная дзённая «хіт-гадзіна» з вызначаным мінімумам «папулярных» песень, якія мусілі прагучаць за пэўны прамежак часу.
Закрыццё
30 жніўня 1996 года рэдакцыя Радыё 101,2 па факсе атрымала паперу з Міністэрства сувязі і інфарматызацыі Рэспублікі Беларусь за подпісам кіраўніка дзяржаўнай інспекцыі па электрасувязі А. Ніканава спыніць экплуатацыю перадатчыка на частаце 101,2 МГц з 1 верасня 1996 года «ў мэтах пазбягання перашкод у прыёмных каналах ЦС РТС „Алтай“».
Цягам усяго дня 31 жніўня супрацоўнікі радыё перад выпускамі навін зачытвалі тэкст заявы з папярэджаннем пра хуткае гвалтоўнае спыненне сваёй працы. Вяшчанне было спынена роўна а 20-й гадзіне.
, «Рэпарцёры без межаў», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Аб’яднаная грамадзянская партыя асудзілі закрыццё радыё напярэдадні рэфэрэндуму 1996 года. Выканаўчы дырэктар Амерыканскага камітэта абароны журналістаў Уільям А. Орм накіраваў Генеральнаму сакратару Савета Еўропы ліст, у якім выказаў занепакоенасць з нагоды «нападак урада на незалежную прэсу Беларусі», у тым ліку на Радыё 101,2.
Пасля спынення перадатчыка супрацоўнікі радыё ладзілі вулічныя пікеты і дамагаліся адказаў афіцыйных уладаў, але вынікаў гэта не дало.
Дырэктар радыёстанцыі Дзмітрый Новікаў пракаментаваў закрыццё радыёстанцыі 101,2 наступным чынам:
Перыяд пасля закрыцця станцыі
Пасля закрыцця радыёстанцыі ў яе студыі былі запісаныя супольныя музычныя праекты «Народны Альбом» і «Я нарадзіўся тут».
Праз пэўны час частата 101,2 FM была перададзеная для вяшчання іншым радыёстанцыям. З 2003 года на частаце 101,2 МГц працуе радыёстанцыя «», якая належыць Беларускаму рэспубліканскаму саюзу моладзі.
Супрацоўнікі
Дырэктары — Жанна Літвіна і Дзмітрый Новікаў. Дырэктар рэкламнага аддзела, камерцыйны дырэктар — Дзмітрый Бандарэнка. Дыктары — Вольга Бабак, Ірына Курапаткіна. Аўтарскія праграмы «ПраРок» (Кася Камоцкая), «Вавілонская бібліятэка» (Юрась Бушлякоў), «Музыка тоўстых» (Дзмітрый Падбярэзскі), «Квадракола» (Лявон Вольскі), «Бізнес-актуаліі» (Вольга Караткевіч). Музычны рэдактар і гукарэжысёр Сяргей Лабандзіеўскі.
Ацэнкі
Музычны крытык Зміцер Падбярэзскі ў 2000 годзе сведчыў, што прыклад Радыё 101,2 давёў грамадскасці, што беларускае можа быць прыбытковым, бо «справа ў якасці музыкі і прафесіяналізму ды-джэяў».
Карастышыўскі раён
Карастышыўскі раён (Коростишівський район) — адміністрацыйная адзінка на паўднёвым усходзе Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Карастышыў (Коростишів).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 40521 чалавек, плошча — 973,9 км².
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 4 пасёлкі сельскага тыпу і 60 сёлаў.
Беларуска-бельгійскія адносіны
Беларуска-бельгійскія адносіны — адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Каралеўствам Бельгія. Дыпламатычныя адносіны паміж дзяржавамі ўстаноўлены 10 сакавіка 1992 года.
У жніўні 1994 года адкрыта Пасольства Рэспублікі Беларусь у Бруселі (сумяшчае функцыі прадстаўніцтва пры ЕС і НАТА).
У сакавіку 1995 года адбыўся візіт у Бельгію Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі, падчас якога былі праведзены перамовы з Каралём бельгійцаў Альбертам II, прэм'ер-міністрам, міністрам замежных спраў Бельгіі, кіраўніцтвам Еўрапарламента і Еўрапейскай Камісіі.
Да асноўных двухбаковых падзей у палітычным узаемадзеянні ў апошнія гады можна аднесці правядзенне кансультацый паміж Міністэрствамі замежных спраў Беларусі і Бельгіі ў 2008, 2010 і 2015 гадах, адкрыццё ганаровага консульства Рэспублікі Беларусь у Фландрыі.
Да 2008 года тавараабарот паміж Беларуссю і Бельгіяй узрос больш чым у тры разы ў параўнанні з паказчыкамі 2003 года. У сувязі з наступствамі сусветнага эканамічнага крызісу ў 2009 годзе тавараабарот скараціўся да паказчыкаў 2007 года. Рост тавараабароту аднавіўся ў 2010 годзе. Рэкордныя паказчыкі дасягнуты ў 2012 годзе: тавараабарот склаў 568,7 млн долараў ЗША (+ 15,9 %), экспарт — 224,7 млн долараў ЗША (+ 23,6 %), імпарт — 344 млн долараў ЗША (+ 11,4 %). У студзені-ліпені 2016 года беларускі экспарт у Бельгію склаў 137,1 млн долараў ЗША, імпарт — 88,8 млн долараў ЗША.
Шылі (Кызылардзінская вобласць)
Шылі — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шакенскай сельскай акругі. Код КАТА — 434465400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 232 чалавекі (110 мужчын і 122 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 247 чалавек (119 мужчын і 128 жанчын).
Гістарычны факультэт БДУ
Гістарычны факультэт БДУ — структурнае падраздзяленне Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта
Гісторыя
З 1921 па 1934 год спецыялістаў па гісторыі рыхтавалі на двух факультэтах універсітэта: факультэце грамадскіх навук і педагагічным. Гістарычны факультэт адкрыўся ў 1934 годзе, яго першым дэканам стаў акадэмік АН БССР Васіль Шчарбакоў. Першапачаткова факультэт складаўся ўсяго трох кафедраў: гісторыі СССР і БССР, гісторыі старажытнага свету, якой кіраваў прафесар Мікалай Нікольскі) і сярэдніх вякоў (загадчык прафесар Уладзімір Перцаў). Першапачатковы штат факультэта складаўся з 18 выкладчыкаў (1 акадэмік, 2 прафесары, 10 дацэнтаў, 1 аспірант, 4 выкладчыка замежных моў). Першы набор склаў 67 студэнтаў. У 1930-1940-я гг. факультэт знаходзіўся на другім паверсе біялагічнага корпуса ўніверсітэцкага гарадка БДУ (цяперашні будынак геаграфічнага факультэта). У канцы 1940-ых — пачатку 1950-ых факультэт быў у тым жа будынку, аднак пазней ён не аднойчы пераязджаў: 1952—1954 гг. — у хімічным корпусе ўніверсітэцкага гарадка БДУ (сённяшні НДІ ядзерных праблем БДУ); 1954—1958 гг. — у будынку юрыдычнага факультэта па вул. Хмяльніцкага; 1958—1961 гг. — у доме № 1 БДУ на сённяшняй Чырвонаармейскай, 6; 1960-ыя-1990-ыя гг. — у галоўным корпусе БДУ.
З 1937 годзе на факультэце дзейнічае кафедра гісторыі новага і найноўшага часу (краін Еўропы і Амерыкі), якую да 1987 года бяззменна ўзначальваў прафесар Леў Шнеерсон. Гэта адзіная кафедра, якая не зведала рэарганізацыі за час існавання факультэта і захавала сваё першапачатковае найменне. У 1955 годзе адбылося аб’яднанне кафедры гісторыі старажытнага свету з кафедрай гісторыі сярэдніх вякоў у адну кафедру. У 1973 годзе была заснавана кафедра археалогіі і дапаможных гістарычных дысцыплін пад кіраўніцтвам прафесара Эдуарда Загарульскага.
З 1992 года зноў займае дом № 1 БДУ па Чырвонаармейскай вуліцы. У 1992 годзе была створана кафедра крыніцазнаўства і музеязнаўства, якую ўзначаліў прафесар Уладзімір Сідарцоў. Падчас рэарганізацыі кафедры расійскай і славянскай гісторыі ў 1998 годзе была сфармавана кафедра гісторыі Расіі на чале з прафесарам Ігарам Аржэхоўскім і кафедра гісторыі паўднёвых і заходніх славян, якую ўзначаліў дацэнт Анатоль Салькоў. У 2000/01 навучальным годзе агульнаўніверсітэцкая кафедра палітычнай гісторыі (былая кафедра гісторыі КПСС) увайшла ў склад кафедры гісторыі Беларусі новага і навейшага часу. У 2001 годзе падчас рэарганізацый утварылася кафедра этналогіі, музеялогіі і гісторыі мастацтваў. Першым загадчыкам стаў Павел Церашковіч. У 2008 годзе яго змяніў Тадэвуш Навагродскі.
За 1991—2000 гады агульная колькасць выкладчыкаў факультэта вырасла з 58 да амаль ста, у тым ліку колькасць дактароў і кандыдатаў гістарычных навук павялічылася з 9 і 42 да 17 і 64 адпаведна. Колькасць публікацый вырасла з 91 публікацыі аб’ёмам 115 друкаваных лістоў у 1991 годзе да 325 публікацый аб’ёмам 456 друкаваных лістоў у 2000 годзе.
Перыяд з 1999 па 2004 год быў для факультэта часам актыўнага пошуку формаў удасканалення яго арганізацыйнай структуры. У выніку былі зменены функцыі намеснікаў дэкана і прынята Палажэнне пра дэканат.
Будынак
Паводле ўспамінаў М. Б. Кроля, да пачатку працы БДУ, задумвалася перадача гімназіі Фальковіча медыцынскага факультэта пад хірургічную і тэрапеўтычную клініку, аднак гэтым планам не было наканавана спраўдзіцца.
У «Доме № 1 БДУ» з лета 1921 г. размяшчалася праўленне (рэктарат) універсітэта, канцылярыя, універсітэцкая бібліятэка, сталярная майстэрня і рабочы факультэт. С. Я. Вальфсон пісаў: «Маленькі — чатыры квадратовых сажняў — пакой у будынку былой гімназіі Фальковіча, цяпер Праўленне будучага Ўнівэрсітэту, на рагу Магазыннай і Чырвона-армейскай вуліц… У пакойчыку — чалавек 15 прафесароў і выкладчыкаў, заўтра — 30 кастрычніка 1921…». Як піша Алег Антонавіч Яноўскі: «у гэтым будынку за некалькі тыдняў да афіцыйнага адкрыцця БДУ пачаліся заняткі на яго рабочым факультэце». Тут жа фактычна на працоўным месцы (у маленькім пакоі на 2-м паверсе) некаторы час жыў першы рэктар універсітэта У. І. Пічэта. Акрамя гэтага, у будынку знаходзіліся кватэры навукова-тэхнічных работнікаў БДУ.
А. А. Яноўскі піша, што менавіта ў гэтым «Доме» вырашаліся ўсе галоўныя пытанні ўніверсітэцкага будаўніцтва, сюды прыязджалі першыя прафесары, каб быць прынятымі на працу. Тут не раз бываў А. Р. Чарвякоў, тут жа чытаў свае лекцыі В. Г. Кнорын. З 1921 г. у Доме № 1 праходзілі пасяджэнні навуковых колаў, дзейнічалі навуковыя таварыствы «Гісторыі і старажытнасцяў», «Навуковае таварыства БДУ», праводзілі публічныя навуковыя чытанні, адбываліся сустрэчы студэнцтва з Купалам і Коласам. А ў 1930-я гады ў былой гімназіі ўжо размяшчаўся Камуністычны інстытут журналістыкі БССР імя С. М. Кірава.
У выніку план Кудравіцкага быў рэалізаваны — у 1953—1957 гг. на «базе разбуранай каробкі» паўстаў новы чатырохпавярховы неакласічны корпус (аўтар праекта — Я. Р. Шапіра), які аб’ядналі з адноўленым трохпавярховым флігелем. Для размяшчэння тэхнікума былі падрыхтаваны спецыяльныя кабінеты, хімічная, мікрабіялагічная, тэхналагічная лабараторыі, бібліятэка і фізкультурная зала, аднак малады рэктар Антон Сеўчанка дамогся, каб будынак перадалі ўніверсітэту. У гэтым, так званым «гуманітарным» корпусе знаходзіліся гістарычны, філалагічны і юрыдычны факультэты БДУ. Пасля 1961 г. застаўся толькі філалагічны факультэт. З 1992 года гэта будынак гістарычнага факультэта БДУ.
Сучаснасць
На сённяшні дзень гістарычны факультэт БДУ з’яўляецца кіроўным у Беларусі цэнтрам па падрыхтоўцы педагагічных і навуковых кадраў гісторыкаў, архівістаў, музеязнаўцаў, дакументазнаўцаў. Выкладчыкі факультэта адыгралі вялікую ролю ў фарміраванні нацыянальнай гістарычнай школы і стварэнні нацыянальнай канцэпцыі гісторыі. Падтрымліваюцца навуковыя кантакты з універсітэтамі Масквы, Кіева, Вільнюса, Львова, Іены, Бохума, Уроцлава, Варшавы, Любліна, Познані, Будапешта.
З пачатку сваёй дзейнасці факультэт падрыхтаваў звыш 10 тыс. спецыялістаў. Штогод гэты лік павялічваецца прыкладна на 250 чалавек. Падрыхтоўка студэнтаў ажыццяўляецца па чатырох спецыяльнасцях — гісторыя (па кірунках), гісторыка-архівазнаўства, музейная справа і ахова гісторыка-культурнай спадчыны (па кірунках), дакументазнаўства (па кірунках), рэгіёназнаўства. Навучанне вядзецца на двух плынях — беларускамоўнай і рускамоўнай і доўжыцца чатыры гады (на завочным аддзяленні — пяць). З трэцяга курсу студэнты навучаюцца па абраным кірунку і спецыялізацыі.
Асноўнымі навуковымі кірункамі, у рамках якіх вядуцца даследаванні навуковых супрацоўнікаў факультэта, з’яўляюцца гісторыя Беларусі, палітычная гісторыя славянскіх краін, этна-культурныя працэсы ў Цэнтральнай і Усходняй Еўропе, гістарыяграфія, крыніцазнаўства, метады гістарычнага даследавання, гістарычная інфарматыка, гісторыя антычнага хрысціянства, гісторыя краін Блізкага Усходу і Паўночнай Афрыкі, германістыка, музейная праца, яе гісторыя.
Структура
У складзе факультэта 9 кафедраў:
Кіраўніцтва факультэта
Дэкан: Намеснікі дэкана:
Музей гістарычнага факультэта
У складзе факультэта маецца гістарычны музей — адзін з пяці музеяў універсітэта, які з’яўляецца вучэбна-дапаможным падраздзяленнем універсітэта.
На аснове музейных калекцый арганізавана вучэбная і навукова-даследчая дзейнасць студэнтаў, якія пішуць курсавыя і дыпломныя работы. Тут жа студэнты праходзяць музейную практыку. Таксама ў музеі праводзяцца вучэбна-практычныя заняткі па прадметах «Археалогія Беларусі», «Нумізматыка Беларусі», «Этналогія», «Гісторыя матэрыяльнай культуры Беларусі», «Культура старажытнага свету».
IC 2339
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Варкі
Варкі́ (, Варки) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
Спіс вяснянак Беларусі
У Беларусі адзначана больш за 30 відаў вяснянак.
Камісіі парадкавыя цывільна-вайсковыя
Парадкавыя цывільна-вайсковыя камісіі — органы мясцовай (рэгіянальнай) адміністрацыі ў Рэчы Паспалітай. Створаны 6 лістапада 1789 г. Чатырохгадовым соймам 1788—1792 гг. па ініцыятыве паслоў браслаўскага Тамаша Ваўжэцкага і новагародскага Міхала Бярновіча. З лютага 1790 г. пастаянна-дзейныя органы выканаўчай улады. У 1791 г. падпарадкаваны Камісіі паліцыі абодвух народаў.
У камісіі выбіраліся 15 камісараў з неасуджанай і аселай шляхты ў ваяводствах і паветах на сойміках на 2 гады. Без выбрання за грамадскія заслугі ў камісіі ўваходзілі сенатары, цівуны, павятовыя маршалкі, гродавыя старасты, харужыя. Кожная камісія мела канцылярыю з возным і адвакатам. Сесіі адбываліся штодня акрамя святаў. Цывільна-вайсковыя камісары выконвалі функцыі бясплатна, але на работу канцылярыі збіралася па шэлегу з кожнага злотага падаткаў.
У ВКЛ існавалі 23 камісіі ў адпаведных адміністрацыйных цэнтрах, у т.л. ва Ушачах для Полацкага ваяводства, Чарэі для Віцебскага ваяводства, Халопенічах для Аршанскага павета, Берасці для Берасцейскага ваяводства і Кобрынскага павета, Бабруйску для Рэчыцкага павета.
Камісіі наглядалі за мерамі і вагамі, цэнамі, мануфактурамі, корчмамі, гарадамі, шляхамі зносін, рачнымі перавозкамі. Абавязаны былі клапаціцца аб росце земляробства, рамёстваў, гандлю. Вялі ўлік насельніцтва, збіралі падымны падатак. Кіравалі ўтварэннем парафіяльных школ пры плябаніях, раскватараваннем і забеспячэннем войск рэкрутамі і харчам. У якасці суда 1-й інстанцыі разглядалі маёмасныя справы і справы па адміністрацыйных правапарушэннях, канчаткова і безапеляцыйна, калі іск не перавышаў 300 злотых, а кара — 50 злотых і 3 дзён турмы. Астатнія справы па прадстаўленні павятовых дазорцаў адсылаліся па апеляцыі на канчатковы прысуд Камісіі паліцыі абодвух народаў. Разбіралі спрэчкі паміж ваеннымі і цывільным насельніцтвам, каралі за непаслушэнства публічнай уладзе і землеўладальнікам, але не мелі права судзіць па крымінальных справах.
Каімісіі былі скасаваны 22 верасня 1792 г. Таргавіцкай канфедэрацыяй. Адноўлены Гарадзенскім соймам 1793 г., але фактычна не дзейнічалі. У час паўстання 1794 г. створаны новыя камісіі, звычайна з 21 чалавека, якія размяркоўваліся паміж 6 аддзеламі (парадку, бяспекі, скарбу, войска, спраў, жыўнасці). Падуладная камісіі тэрыторыя падзялялася па парафіях або дазорах (да 1200 двароў) для арганізацыі паспалітага рушэння і рэгулявання адносін сялян з панамі. Праіснавалі да 1795 г.
Таганска-Краснапрэсненская лінія
Таганска-Краснапрэсненская лінія (Калу́жско-Ри́жская ли́ния) — сёмая лінія Маскоўскага метрапалітэна.
Сэдніў
Седнеў ці Сэдніў  — пасёлак гарадскога тыпу ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны, цэнтр пасялковага савета. Размешчаны на беразе ракі Сноў (прыток Дзясны). За 26 км (па аўтадарозе) ад Чарнігава, за 166 км ад Кіева.
Войшвіл
Войшвіл, або Войшвілт (1-я пал. XIV ст. — ) — літоўскі баярын.
Герб Ірака
Герб Ірака — эмблема на аснове выявы Арла Саладзіна, звязанага з ідэямі панарабізма XX ст., на грудзях арла шчыт з гарызантальнымі палосамі колераў іракскага сцягу, пад арлом скрутак зялёнага колеру з арабскім надпісам الجمهورية العراقية (al-Jumhuriya al-`Iraqiya — Іракская рэспубліка).
Войшвіл
Магчыма быў княжацкага паходжання. Паходзіў з Упіцкай зямлі, «двор» Войшвіла знаходзіўся напэўна ў (паселішча згадваецца ў 1368, 1398 гадах, ёсць і цяпер). Разам з нейкім Рытам трымаў Лагойскае княства. У 1358 годзе «князі і баяры» Патрыкей, Войшвіл (Woyszwylt), Айкша, Алізар і Васка Кірдзеевіч прадстаўлялі літоўскі бок пры ўлагоджанні літоўска-мазавецкіх спрэчак, але на думку некаторых даследчыкаў гэты дагавор пазнейшы фальсіфікат. Кіраваў працэдурай дэмаркацыі літоўска-лівонскай мяжы ў 1350-1360-х гадах. На думку Алега Ліцкевіча, у дагаворы 1358 года Войшвіл прадстаўляў вялікага князя Альгерда. У 1367 годзе князь Уладзімір Альгердавіч «з князямі» Сцірпейкам, Войшвілам (Waysewist) і таксама Кейстутам прадстаўлялі літоўскі бок у дагаворы паміж ВКЛ і Ордэнам у Лівоніі ад 7.11.1367 года.
Герб Ірака
Гісторыя
У аснове першай постманархічнай дзяржаўнай эмблема Ірака мела ў аснове старажытны сімвал Сонца, і ўнікала арабскай сімволікі. Была прынята як герб у 1959 годзе і складалася з чырвона-жоўтай васьміканцовай зоркі, якая сімвалізавала ўсход Сонца, у цэнтры круг з пшанічным коласам і надпісам, па баках дзве крывыя шабелі, уверсе паміж вастрыём шабель надпіс «Іракская Рэспубліка».
Войшвіл
Храніст XV стагоддзя Ян Длугаш лічыў Войшвіла сынам вялікага князя Кейстута, гэту думку пераняла «Хроніка Быхаўца», а затым пазнейшыя храністы Стрыйкоўскі і Бельскі. Таксама сынам вялікага князя Кейстута названы Войшвіл пад 1359 годам у г.зв. уставе Альгерда пра крэваў — фальсіфікаце Тэадора Нарбута. На гэтай падставе, а таксама бо Войшвіл напісаны ў крыніцах сярод «князёў і баяр» блізка да князёў, такога меркавання трымаўся і Юзаф Вольф.
Герб Ірака
Гісторыя
У 1965 годзе прыняты новы герб з выявай арла Арла Саладзіна. У адрозненне ад сённяшняга ён не змяшчаў тэксту ў шчыце на грудзях арла, а палосы сцягу былі вертыкальныя. У 1991 годзе палосы змянілі на гарызантальныя. У 2004 годзе былі ўнесены змены, каб шчыт адпавядаў новапрынятаму сцягу Ірака.
Войшвіл
Паводле Германа Вартберга, Войшвіл (Wezewilte, nobilis satrapa) загінуў у 1370 годзе ад холаду ў адступленні літоўскага войска пасля паразы пад Рудавай.
Краснабярэжскі сельсавет
Назву Краснабярэ́жскі сельсавет маюць:
Чырчык (рака)
Чырчык (Chirchiq, Чирчиқ) — рака ў Ташкенцкім вілаеце Узбекістана, правы (і самы паўнаводны) прыток ракі Сырдар'я. Даўжыня — 155 км, плошча басейна — 14,9 тыс. км². Утвараецца пры зліцці рэк Чаткал і Пскем. На верхнім участку (каля 30 км) Чырчык цячэ ў каньёне, ніжэй даліна пашыраецца і губляе характэрныя асаблівасці рэльефу. Жыўленне змяшанае, пераважна снегавое. Сярэдні расход вады ў вытоку — 221 м³/сек. Лядовыя з'явы з лістапада па сакавік.
Сосніца
Назву Сосніца маюць:
Цунголі
Цунголі (Zungoli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Краснабярэжскі сельсавет (Быхаўскі раён)
Краснабярэ́жскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Красны Бераг.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Быхаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Верхнятошчыцкага сельсавета.
Дуброўна (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
У 1909 годзе ў Сталовіцкай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні. Побач з вёскай знаходзіўся аднайменны фальварак.
З 1921 года ў складзе Польшчы, вёска ў Сталовіцкай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР, з 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
IC 2340
IC 2340 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дуброўна (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі, на франтах вайны загінулі 2 вяскоўцы.
Інфраструктура
Працуе магазін
Корасценскі раён
Гісторыя
Корасценскі раён быў утвораны 7 сакавіка 1923 года ў складзе Корасценскай акругі Валынскай губерні. 21 жніўня 1924 г. цэнтр раёна быў перанесены ў вёску Ушомыр, раён быў перайменаваны ў Ушамірскі. з 13 чэрвеня 1930 г. — зноў Корасценскі раён з цэнтрам у горадзе Корасцене.
17 ліпеня 2020 года выніку адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы раён быў узбуйнены.
Белсаюздрук
«Белсаюздрук» — дзяржаўнае гандлёвае прадпрыемства Беларусі, заснаванае ў жніўні 1991 года ў якасці Рэспубліканскага аб’яднання «Саюздрук».
На 2020 год прадпрыемства мела найбольшую ў Беларусі гандлёвую сетку збыту перыёдыкі і кніг, канцылярскіх прыладаў і сувеніраў. На друкаваныя вырабы прыпадала звыш 30% таваразвароту. У павільёнах «БелДрук», сумешчаных з кафэ, было магчыма зарадзіць смартфон, скарыстаць Вай-Фай і гарадскі навігатар. На 2020 год гандлёвая сетка «БелДрук» налічвала 1016 гандлёвых кропак, з іх 233 павільёны. На 2020 год «Белсаюздрук» меў 4 абласныя падраздзяленні ў Брэсце, Віцебску, Гомелі і Гродне, а таксама даччынае ААТ «Магілёўсаюздрук». Гандлёвая сетка «Магілёўсаюздруку» налічвала яшчэ 225 гандлёвых кропак, з іх 187 кіёскаў (83%), 28 павільёнаў і 10 крамаў. Іншыя падраздзяленні налічвалі: у Брэсцкай вобласці — 157 кіёскаў і 90 павільёнаў, у Віцебскай — 156 кіёскаў і 12 павільёнаў, у Гродзенскай — 146 кіёскаў і 32 павільёны, у Гомельскай — 165 кіёскаў і 5 павільёнаў, у Мінскай вобласці і Мінску — 392 кіёскі і 94 павільёны (47%).
Паслугі
На 2020 год гандлёвая сетка «БелДрук» прадавала каля 700 найменняў перыёдыкі, 78% якой складалі выданні Беларусі. Штодзённы наклад выданняў налічваў 170 000 асобнікаў, з іх 76% складалі штодзённыя і штотыднёвыя газеты, таму друкаваныя выданні завозілі двойчы на дзень. У кіёсках і павільёнах «БелДрук» было магчыма падпісацца на газеты і часопісы Беларусі і Расіі на паўгоддзе, а таксама набыць кнігі 3-х выдавецтваў: «Беларуская энцыклапедыя імя Петруся Броўкі», «Мастацкая літаратура» і «Папуры».