cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Раўна
Раўна (Rauna) — сяло ў паўночнай частцы Латвіі, адміністрацыйны цэнтр Раўнскага края (да 2021 года) і Раўнскай воласці. Размешчана на Відзэмскім узвышшы, у даліне ракі Раўны, за 23 км на ўсход ад Цэсіса.
Вадзім Іванавіч Лазерка
Біяграфія
Да 2014 года з'яўляўся часовым павераным Рэспублікі Беларусь у Эстонскай рэспублікі.
Муна
Муна:
Радкевіч
Радке́віч — беларускае і польскае прозвішча, утворанае, на думку Уладзіміра Юрэвіча, ад слова рад (шнур), адпаведна тых, хто ставіў свае хаты ў адзін рад, па шнуру, называлі Радзюкі, Радзюкевічы, Радкевічы.
Пугачоў (фільм)
«Пугачоў» (Пугачёв) — савецкі поўнаметражны чорна-белы мастацкі фільм, пастаўлены на кінастудыі «Ленфільм» у 1937 годзе рэжысёрам Паўлам Пятровым-Бытавым.
Прэм’ера фільма ў СССР адбылася 5 лютага 1937 года.
Сюжэт
Planned
Ларс Фроландэр
Ларс Арнэ Фроландэр (Lars Arne Frölander, нар., Будэн, Швецыя) — шведскі плывец, алімпійскі чэмпіён 2000 года, шматразовы чэмпіён свету, Еўропы і Швецыі. Усяго на Алімпійскіх гульнях, чэмпіянатах свету і Еўропы заваяваў за кар’еру больш за 50 узнагарод. Сваю першую ўзнагароду на вышэйшым узроўні выйграў у 1992 годзе на Алімпіядзе ў Барселоне, апошнюю — у 2010 годзе на чэмпіянаце Еўропы ў Будапешце. Найбольш паспяховы адрэзак у кар’еры Ларса прыйшоўся на канец 1990-х — пачатак 2000-х.
Прадстаўляў Швецыю ў плаванні на летніх Алімпійскіх гульнях 1992 года, а таксама на гульнях 1996, 2000, 2004, 2008 і 2012 гадоў.
У 2000 годзе пасля перамогі на Алімпійскіх гульнях у Сіднеі быў удастоены залатога медаля Svenska Dagbladet, які ўручаецца найлепшаму спартсмену года ў Швецыі.
Пётр Рудаміна-Дусяцкі (кашталян смаленскі)
Пётр Рудаміна-Дусяцкі (? — 1649) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Кашталян дорпацкі (1639—1643) і смаленскі (з 1643).
Біяграфія
Паходзіў з роду Рудамінаў-Дусяцкіх герба «Трубы», сын браслаўскага войскага Яна Рудаміны-Дусяцкага. Вучыўся ў Нясвіжскім калегіуме, Віленскай акадэміі. Удзельнік вайны Рэчы Паспалітай са Швецыяй 1600—1629, з Расіяй 1609—1618 і 1632—1634.
Браслаўскі падстолі ў 1620—1621, войскі ў 1621—1624, харунжы ў 1624—1639, кашталян дорпацкі ў 1639—1643 і смаленскі з 1643; староста ўсвяцкі ў 1623—1640; пасол на соймы 1631, 1632, 1635, дэпутат Трыбунала ВКЛ у 1619, 1626.
Меў сына Яна Мікалая.
IC 2676
IC 2676 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Люта (Брэсцкі раён)
Лю́та (, Люта) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лышчыцкага сельсавета. Размешчана за 30 кіламетраў на паўночны захад ад Брэста, за 5 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Лышчыцы, на рацэ Лютая.
Гісторыя
У XIX стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Уваходзіла ў склад маёнтка Сягнеўшчына, што належаў пану Р. Гажыцу. У 1870 годзе ўваходзіла ў Астрамечаўскую сельскую грамаду. У 1905 годзе ў Лышчыцкай воласці.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Лышчыцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства. З 1939 года ў складзе БССР. З 12 кастрычніка 1940 года цэнтр Лютаўскага сельсавета. У Вялікую Айчынную вайну загінулі 4 вяскоўцы.
16 ліпеня 1954 года Лютаўскі сельсавет скасаваны, населеныя пункты перададзены ў склад Баршчэўскага сельсавета. 4 верасня 1972 года да Люты далучана вёска Саколле. Да 18 кастрычніка 1982 года вёска ўваходзіла ў склад Малазводскага сельсавета Камянецкага раёна.
Знаходзіцца ў складзе сельскагаспадарчага прадпрыемства «Астрамечава».
Рагана
Ра́гана (Ragana) — сяло ў цэнтральнай частцы Латвіі, адміністрацыйны цэнтр Крымулдскай воласці і Крымулдскага края (да 2021 года). Знаходзіцца за 50 км на паўночны ўсход ад Рыгі, на галоўнай дзяржаўнай аўтадарозе A3 (E 264) Рыга — Валка (мяжа Эстоніі) пры прымыканні рэгіянальных аўтадарог P6 (на Саўлкрасты), P7 (на Турайду) і P9 (на Лімбажы). Насельніцтва — 1283 чалавекі (2008).
Загураў (гміна)
Загу́раў (Zagórów) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Слупэцкага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Загураве. Плошча гміны складае 159,59 км². Станам на 2012 год у гміне Загураў пражывалі 9147 чалавек, шчыльнасць — 57,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 29 салецтваў.
Мацвеенка
Мацвеенка — прозвішча.
Багдан Андрэевіч Лукомскі
Багдан Андрэевіч Лукомскі (каля 1530 — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Лукомскіх герба «Рох». Унук Івана Іванавіча. Часам пісаўся князем Шчыдуцкім. Разам з братам Балтазарам удзельнічаў у Інфлянцкай вайне 1558—1582 гадоў, у 1564—1571 гадах знаходзіўся ў маскоўскім палоне. Аршанскі суддзя земскі з 1579 года і маршалак з 1591 года.
Сям’я
Яго малодшы сын Фрыдэрык (каля 1565—1611) быў падкаморым аршанскім з 1600, адначасова старастам крычаўскім з 1602, кашталянам мсціслаўскім з 1610.
Востраў Мэн
Востраў Мэн (The Isle of Man, Ellan Vannin) — брытанскае кароннае ўладанне. Размешчаны ў Ірландскім моры прыкладна на аднолькавай адлегласці ад Англіі, Ірландыі, Шатландыі і Уэльса. Плошча — 572 кв. км. Востраў Мэн мае адзін з найстарэйшых парламентаў у свеце, Тынвальд — з 979 года.
Мэн не лічыцца часткай Вялікабрытаніі і не ва ўваходзіць у Еўрапейскі Саюз. Шырока вядомы, як афшорная зона.
Знак вострава Мэн — трыскеліён, тры беглыя нагі, якія выходзяць з адной кропкі. Трыскеліён сімвалізуе стабільнасць, што адлюстравана ў дэвізе вострава. Таксама ён выяўлены на сцягу і гербе острава.
Гісторыя
Першыя людзі з’явіліся на Мэне не пазней чым у мезаліце. У жалезным веку на востраве з’явіліся кельты — спачатку, імаверна, плямёны блізкія да брытаў. Каля 700 да н.э. адбыўся моцны прыток насельніцтва (заваяванне альбо проста міграцыя) з Ірландыі. З канца VIII стагоддзі на востраве прысутнічалі таксама вікінгі. З 1079 года востраў увайшоў у вікінгскае Каралеўства Мэна і Астравоў, у XIII стагоддзі перайшоў пад уладу Шатландыі, а ў XIV стагоддзі — пад англійскую ўладу. Пасля шэрагу змен у кіраванні, Мэн атрымаў досыць шырокую аўтаномію ў 1866 годзе.
Умеэльвен
Умеэльвен (Ume älv) — рака ў цэнтральнай частцы Швецыі.
Даўжыня ракі — 460 км, плошча вадазбору 26,7 тыс. кв. км. Рака Умеэльвен бярэ пачатак з возера Эверуман, працякае ў паўднёва-ўсходнім кірунку праз Норландскае пласкагор’е да Батнічнага заліва. У верхнім цячэнні маюцца вадаспады, парогі і шматлікія азёры. Маецца буйны левы прыток — рака Віндэльвен даўжынёй 445 км. Перамярзае з лістапада па май.
На Умеэльвен знаходзіцца каскад з некалькіх ГЭС. На рацэ знаходзяцца гарады Люкселе, Венэс, а побач з вусцем знаходзіцца марскі порт Умеа.
Заклічын (гміна)
Заклі́чын (Zakliczyn) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тарноўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Заклічыне. Плошча гміны складае 122,55 км². Станам на 2009 год у гміне Заклічын пражывалі 12 405 чалавек, шчыльнасць — 100,1 чал./км².
Ламачына (Шаркаўшчынскі раён)
Лама́чына (, Ломачино) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
IC 2677
IC 2677 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мемарыяльны комплекс «Зямлянка»
«Зямля́нка» — мемарыяльны комплекс у Магілёве, створаны ў 1982 на месцы размяшчэння ў 1941 штаба Заходняга фронту
Знаходзіцца за 1 кіламетр на ўсход ад аўтазавода імя С. М. Кірава, каля шашы Магілёў — Чавусы, у лесе. Уключае збудаваную з бетону мемарыяльную зямлянку і стэлу з памятным надпісам.
Штаб Заходняга фронту размяшчаўся тут з 24.6 па 3.7.1941. Камандуючыя фронтам: генерал арміі Д. Р. Паўлаў (22—30 чэрвеня), генерал-лейтэнант А. І. Яроменка (30 чэрвеня — 2 ліпеня, 19—29 ліпеня), Маршал Савецкага Саюза С. К. Цімашэнка (2—19 ліпеня, 30.7 — 12.9.1941). 27 ліпеня ў штаб Заходняга фронту прыбылі прадстаўнікі Стаўкі Галоўнага камандавання Маршалы Савецкага Саюза К. Я. Варашылаў і Б. М. Шапашнікаў.
1.7.1941 у штабе адбылася нарада партыйнага актыву з удзелам 1-га сакратара ЦК КП(б)Б П. К. Панамарэнкі, Варашылава і Шапашнікава, 1-га сакратара Магілёўскага абкама КП (б)Б І. М. Макарава, 1 -га сакратара Магілёўскага абкама ЛКСМБ Ф. А. Сурганава, іншых кіруючых работнікаў. Былі распрацаваны пэўныя меры па ўмацаванні абароны горада, разгледжаны пытанні, звязаныя з кіраўніцтвам баявымі дзеяннямі. Непасрэдна абарона горада была ўскладзена на 172-ю стралковую дывізію (генерал-маёр М. Ц. Раманаў), падмацаваную атрадамі народнага апалчэння.
Нармандскія астравы
Нармандскія астравы — гурт астравоў, які складаецца з двух вялікіх, Джэрсі і Гернсі, і некалькіх дробных. Архіпелаг знаходзіцца заходней Нармандыі.
У англійскай мове маюць назву Channel Islands — Праточныя астравы; у французскай Îles Anglo-Normandes — Англа-нармандскія астравы або îles de la Manche — Астравы Ла-Манша, як і ў нармандскай Îles d’la Manche.
Астравы ў складзе двух каронных уладанняў Джэрсі і Гернсі знаходзяцца пад юрысдыкцыяй Вялікабрытаніі, але не ўваходзяць у яе склад і не ўваходзяць у ЕС.
Насельніцтва астравоў — больш 150 тыс. чалавек (2003).
Плошча архіпелага 196 км².
Найбуйны горад — Сент-Хельер (Сент-Элье).
На астравах развіта жывёлагадоўля і рыбалоўства.
Вілем Янсзан
Вілем Янсзан, Янц (Willem Janszoon або Willem Jansz) — галандскі мараплаўца пачатку 17 стагоддзя, адмірал. Служыў у Галандскай Ост-Індскай кампаніі. Першы з еўрапейцаў дасягнуў берагоў Аўстраліі. У 1606 годзе на судне «Дзёйфкен» дайшоў да заходняга ўзбярэжжа паўвострава Кейп-Ёрк, які памылкова палічыў часткай вострава Новая Гвінея.
Роберт Кажанёўскі
Роберт Марэк Кажанёўскі (Robert Marek Korzeniowski; нар., Любачаў, Польшча) — польскі лёгкаатлет, 4-разовы алімпійскі чэмпіён па спартыўнай хадзе, трохразовы чэмпіён свету, двухразовы чэмпіён Еўропы. Камандор ордэна Адраджэння Польшчы. Уладальнік найбольшай колькасці залатых алімпійскіх медалёў сярод усіх польскіх спартсменаў.
Першым у гісторыі заваяваў медалі на 3 алімпіядах запар і першым у гісторыі заваяваў медалі на двух дыстанцыях: 20 км і 50 км на адной алімпіядзе. Чэмпіён летняй Алімпіяды 1996 года (50 км), летняй Алімпіяды 2000 года (20 і 50 км) і летняй Алімпіяды 2004 года (50 км).
Чэмпіён свету (1997, 2001, 2003), Еўропы (1998, 2002), Польшчы. Экс-рэкардсмен свету на дыстанцыі 50 км: 2003 — 3 гадз. 36 хв. і 3 сек. У 2006 годзе гэты рэкорд пабіў аўстраліец Натан Дыкс. Вынік Кажанёўскага застаецца рэкордам Польшчы.
Найлепшы спартсмен Польшчы ў 1998 і 2000 гадах.
Маладзечна (станцыя)
Маладзе́чна (, Молодечно)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў горадзе Маладзечна.
Адна з буйнейшых вузлавых станцый не толькі Мінскага аддзялення, але і ўсёй Беларускай чыгункі. Тут заканчваецца электрыфікаваны ўчастак Мінск — Маладзечна. Ад станцыі адыходзяць чатыры напрамкі: на Полацк, на Ліду, на Вільнюс, на Мінск. Дызель-цягнікамі можна даязджаць да Полацка, Ліды, Гудагая, Круляўшчыны, Вілейкі, Смаргоні і станцыі Ашмяны.
Беларуская чыгунка пачала выконваць чарговы этап работ па электрыфікацыі ўчастка Маладзечна — Гудагай — беларуска-літоўская мяжа, што дазволіць выконваць рух электрацягнікоў да станцыі Вільнюс.
З 1 чэрвеня 2014 года да станцыі «Маладзечна» пачалі штодзённа рухацца 4-вагоныя цягнікі (вытворчасці Stadler FLIRT) рэгіянальных ліній бізнес-класа № 771/772 и № 773/774 у зносінах «Мінск — Маладзечна — Мінск», кошт праезду ў якіх складае 30 200 Br. Састаў знаходзіцца ў пуці 55 хвілін і рухаецца без прамежкавых станцый.
Прыекулі (Прыекульскі край)
Прыекулі (Priekuļi) — сяло на поўначы Латвіі, адміністрацыйны цэнтр Прыекульскай воласці і Прыекульскага края. Да 1 ліпеня 2009 года ўваходзіла ў склад Цэсіскага раёна. За 6 км ад горада Цэсіс, за 92 км ад Рыгі. Побач з сялом працякае рака Вайвэ.
Праз сяло праходзяць рэгіянальныя аўтадарогі P28 Прыекулі — Раўна і P30 Цэсіс — Вецпіебалга — Мадона.
Данілаў
Данілаў — прозвішча і тапонім.
Бежын луг (фільм)
«Бежын луг» (Бежин луг) — згублены фільм 1935 года Сяргея Міхайлавіча Эйзенштэйна, пазней быў адноўлены ў якасці фотафільма Н. І. Клейманом і С. І. Юткевічам.
Сцэнарый да фільма быў напісаны драматургам, былым чэкістам Аляксандрам Георгіевічам Ржашэўскім. Сюжэт фільма абапіраўся на гісторыю Паўліка Марозава на фоне эпічнай трагедыі, вядомай як сталінская калектывізацыя сельскай гаспадаркі.
Гісторыя
Вясной 1935 года Эйзенштэйн пачаў працаваць над сцэнарыем «Бежын луг». Сцэнарый да фільма быў напісаны драматургам, былым чэкістам, Аляксандрам Георгіевічам Ржашэўскім. Сюжэтам фільма была калектывізацыя сельскай гаспадаркі, якая спалучае вясёлкавыя і трагічныя фарбы і бароніць гісторыю Паўліка Марозава.
Роберт Муг
Біяграфія
Роберт Муг нарадзіўся і вырас у Нью-Ёрку. У 1952 годзе скончыў школу з паглыбленым вывучэннем тэхнічных і гуманітарных навук. У 1957 годзе скончыў каледж пры Нью-Ёркскім гарадскім універсітэце са ступенню бакалаўра ў галіне фізікі. У Калумбійскім універсітэце атрымаў ступень бакалаўра ў галіне электратэхнікі. У Карнельскім універсітэце атрымаў ступень доктара філасофіі ў галіне прыкладной фізікі. Таксама Мугу прысуджаны ганаровыя ступені доктара навук Політэхнічным інстытутам Нью-Ёркскага гарадскога ўніверсітэта і каледжам Лайкомінг, Пенсільванія.
За сваё жыццё Муг заснаваў дзве кампаніі па вытворчасці электронных музычных інструментаў. У перыяд з 1984 па 1988 год ён працаваў на пасадзе віцэ-прэзідэнта кампаніі Kurzweil Music Systems Рэйманда Курцвейла, і дапамагаў распрацоўваць сінтэзатар Kurzweil К2000. З пачатку 1990-х гадоў працаваў ва Універсітэце Паўночнай Караліны ў Эшвіле на пасадзе кіраўніка даследчых работ у галіне музыкі.
У 1970 годзе ўдастоены ўзнагароды Грэмі (Grammy Trustees Award) ад Нацыянальнай акадэміі гуказапісу за ўклад у развіццё музычных тэхналогій. У 2002 годзе атрымаў «тэхнічную» прэмію Грэмі (Technical Grammy Award) за стварэнне сінтэзатара Minimoog і ганаровую доктарскую ступень ад Музычнага каледжа Берклі.
У 2004 годзе выйшаў дакументальны фільм «Moog» пра Роберта Муга.
Муг быў двойчы жанаты. Яго першай жонкай была Шырлі Муг — настаўнік граматыкі, з якой ён узяў шлюб у 1958 годзе. Ад гэтага шлюбу ў Муга трое дачок і сын. Другая жонка Муга — Ілеана Грэмс — выкладчык філасофіі. Яны ўзялі шлюб у 1996 годзе.
Super Mario Odyssey
Super Mario Odyssey (スーパーマリオ オデッセイ) — відэагульня франшызы Super Mario, распрацавана Nintendo EPD для платформы Nintendo Switch. Гульня з'яўляецца трохмерным платформерам, заснаваным на даследаванні свету, падобным да Super Mario 64 і Super Mario Sunshine. Распрацоўка гульні пачалася пасля завяршэння Super Mario 3D World у 2013 годзе. У ходзе распрацоўкі былі прапанаваны розныя ідэі, і каб уключыць іх усіх, каманда вырашыла выкарыстоўваць унікальны гульнявой працэс у выглядзе «пясочніцы». На адрозненне ад 3D World, Odyssey была распрацавана спецыяльна для асноўнай аўдыторыі серыі. Гульня была выпушчаная ва ўсім свеце 27 кастрычніка 2017 і атрымала ўсеагульнае прызнанне ад крытыкаў, многія з якіх назвалі яе адной з лепшых гульняў гэтай серыі. На працягу трох дзён пасля яе выпуску гульня прадалася накладам больш за 2 млн копій па ўсім свеце.
Гульнявы працэс
Super Mario Odyssey ставіць гульца ў ролі Марыа, які падарожнічае па розных землямі за межамі Грыбнага каралеўства. Гульня вярнулася да даследаванняў па адчыненым мірам, дзе роўныя, натхнёныя рэальнымі месцамі, такімі як узровень Нью-Ёрка «Нью-Донк Сіці». Марыё прыняў шмат здольнасцяў з класічных гульняў-платформераў серыі, такіх як скачкі на сцяну і захоп за ўступы.
Новая асаблівасць гульні — здольнасць Марыё кідаць кепку Кеппі, якую ён можа выкарыстоўваць як спружыну, дазваляючы яму дасягнуць больш высокіх ўступаў або перасякаць доўгія дыстанцыі. Кепка таксама можа быць кінута ў некалькіх напрамках для атакі праціўнікаў. Калі Кеппі кідаецца на пэўныя прадметы, ворагаў або негульнявых персанажаў, Марыё можа завалодаць імі, афіцыйна гэта называецца «зашапкуванням», дазваляючы яму выкарыстаць унікальныя здольнасці. Напрыклад, Марыё можа зашапкуваць Білла-кулю, каб пералятаць праз прорвы, сферу электрычнасці, каб падняцца ўгару па электрычных дратоў, і танк, каб страляць па ворагах. На працягу ўсёй гульні Марыё збірае манеты, у тым ліку унікальныя для кожнага каралеўства, якія будуць выдаткаваныя на такія прадметы, як новыя капелюшы і строі, некаторыя з якіх неабходны для выканання пэўных мэтаў. У гульні таксама ёсць агульная гульня, у якой другі гулец кантралюе Кеппі і можа атакаваць ворагаў незалежна ад Марыё. .
У кожным каралеўстве варта сабраць паказанае колькасць Месяцаў Сілы, каб перайсці ў наступнае каралеўства, а затым дасягнуць фіналу са ліхадзеем Баўзерам на Месяцы. Калі Баўзер пераможаны, гульня дазваляе гульцу вярнуцца ў папярэднія каралеўства і шукаць яшчэ больш Месяцаў Сілы, якія немагчыма было здабыць яшчэ. Збор дастатковай колькасці Месяцаў Сілы дазваляе купляць дадатковыя нарады і выпрабаваць свае сілы ў гульні з адным жыццём. Існуе таксама ўзровень, заснаваны на Грыбным каралеўстве, у прыватнасці замак прынцэсы Піч, змадэляваны паводле ўзору Super Mario 64. Гэты ўзровень таксама мае дадатковыя Месяцы Сілы, якія можна зарабіць, атрымаўшы ўсе дасягненні.
Пінькі
Пінькі (Piņķi) — населены пункт у цэнтральнай частцы Латвіі, адміністрацыйны цэнтр Бабіцкай воласці. Размешчаны за 15 кіламетраў на захад ад цэнтра Рыгі, ля скрыжавання аўтадарог A5 і A10. Да 1 ліпеня 2009 года ўваходзіў у склад Рыжскага раёна, у 2009—2021 гадах з’яўляўся цэнтрам Бабіцкага края. Пінькі ў пісьмовых крыніцах упершыню згадваюцца ў 1225 годзе.
Бен-Невіс
Бен-Невіс (Ben Nevis, Beinn Nibheis) — гара на захадзе Шатландыі. Самы высокі пункт Брытанскіх астравоў. Размешчаная ў Грампіянскіх гарах у вобласці Хайленд. Мясцовыя жыхары завуць Бен-Невіс скарочана — Бен.
Аніта Уладарчык
Аніта Уладарчык (Anita Włodarczyk; нар., Равіч, Польшча) — польская кідальніца молата, трохразовая алімпійская чэмпіёнка (2012, 2016, 2020), трохразовая чэмпіёнка свету і трохразовая чэмпіёнка Еўропы. Пяць разоў (у 2009, 2010, 2015 і двойчы ў 2016 годзе) усталёўвала новы сусветны рэкорд па кіданні молата. Яна першая ў гісторыі жанчына, якая кінула молат больш чым на 80 метраў; у цяперашні час ёй належыць сусветны рэкорд сярод жанчын — 82,98 м. Станам на 2020 год ёй належаць усе 15 найлепшых вынікаў у кіданні молата сярод жанчын і 27 з 30 найлепшых.
Зямля Аляксандра I
Зямля Аляксандра I — найбуйнейшы востраў Антарктыкі, плошча якога складае 43 250 км².
Востраў размешчаны за 20 км ад заходняга ўзбярэжжа Антарктыды ў моры Белінгсгаўзена і распасціраецца на 378 км у даўжыню і 200 км у шырыню. Даўжыня ўзбярэжжа складае 2185 км. Злучаны з кантынентам шэльфавым ільдом, і па гэтай прычыне яго цяжка знайсці на спадарожнікавых здымках. Самы высокі пункт на востраве размяшчаецца на вышыні 3140 метраў над узроўнем мора. Клімат на Зямлі Аляксандра I палярны, а сам востраў, практычна цалкам, знаходзіцца пад ільдом.
Зямля Аляксандра I была адкрытая 28 студзеня 1821 года расійскай экспедыцыяй Фадзея Белінгсгаўзена і Міхаіла Лазарава і названая ў гонар імператара Аляксандра I. Да 1940 года лічылася, што востраў адносіцца да антарктычнага матэрыку, чым тлумачыцца ўжыванне ў яго імені слова «зямля», а не «востраў».
У цяперашні час тэрытарыяльныя прэтэнзіі на востраў выказваюць Аргенціна, Чылі і Вялікабрытанія, аднак на міжнародным узроўні яны не прызнаныя. Вялікабрытанія мае на Зямлі Аляксандра I палярную станцыю.
Таўраге
Таўра́ге (Tauragė, традыцыйныя беларуская назва — Таўро́гі) — горад у заходняй Літве, з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Таўрагскага павета.
Янсанс
Янсанс — прозвішча.
Таўраге
Насельніцтва складае каля 28 тыс. чалавек. У горадзе атрымалі развіццё харчовая, лёгкая, машынабудаўнічая прамысловасці. Уваходзіць у склад этнаграфічнага рэгіёна Жамойць.
Паводле легенды назва горада паходзіць ад слоў: тур і рог. У даўнія часы людзі, якія збіралі на месцы будучага горада грыбы, знайшлі тут рогі тура.
Гісторыя
Упершыню горад узгадваецца ў 1499 годзе, калі на месцы будучых Таўраге было невялікае паселішча Паджурыс.
Уладальнікам Таўраге ў пачатку XVI стагоддзя быў шляхціц Барташ, заснавальнік першай у Жамойці школы (у 1507 годзе). Каля 1550 года частка горада перайшла да Мельхіёра Шэмета, які перайшоў у лютэранства. Ён пабудаваў лютэранскую кірху, якая ў 1641 годзе была перабудавана ў каталіцкі касцёл. З 1567 года ў Таўраге размяшчалася мытня. У XVII стагоддзі горад перайшоў ва ўласнасць Радзівілаў. З 1620 да 1669 года горад з’яўляўся сядзібай князя Багуслава Радзівіла. У 1687 годзе ўладальніца Таўраге Людавіка Караліна Радзівіл ажанілася з нямецкім прынцам, і пасля яе смерці горад перайшоў ва ўладанне брандэнбургскага ўладара Фрыдрыха III Гогенцолерна, які з 1701 года стаў Прускім каралём Фрыдрыхам І. Яго стараннямі мясцовы касцёл быў адрамантаваны і зноў пераўтвораны ў лютэранскую кірху.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай Таўраге трапілі ў склад Расійскай імперыі. Руская царыца Кацярына II падаравала горад свайму фаварыту Платону Зубаву, які потым прадаў яго дзяржаве. 21 чэрвеня 1807 года цар Аляксандр І падпісаў тут дамову з Напалеонам, якая пацвердзіла пагадненні ў Тулузе. 30 снежня 1812 года ў млыне каля Таўраге, напалеонаўскі генерал Ханс Ёрк падпісаў канвенцыю аб нейтраліцеце з рускім генералам Іванам Дыбічам. Згодна з ёй прускі корпус напалеонаўскага войска перастаў падтрымліваць французаў.
У 1836 годзе ў Таўраге адбыўся вялікі пажар. У 1846 годзе цар Мікалай I падараваў горад свайму ардынарцу, князю Васільку. У 1864 годзе Таўраге, праз Каўнас, быў злучаны з чыгункай Варшава — Санкт-Пецярбург. У гэты час тут былі пабудаваны цагельня, спіртавы завод і два шпіталі. У 1843 годзе Анарэ дэ Бальзак спыняўся ў Таўрагскім палацу па дарозе ў Санкт-Пецярбург.
У 1909 годзе колькасць насельніцтва павялічылася да 5 000 чалавек.
Пад час Першай сусветнай вайны ў 1915 годзе горад быў заняты нямецкімі войскамі. У час акупацыі немцы пабудавалі чыгунку да Шаўляй.
З 1991 года Таўраге ў складзе Літоўскай Рэспублікі.
Заклікаў (гміна)
Заклі́каў (Zaklików) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сталевавольскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Заклікаве. Плошча гміны складае 202,15 км². Станам на 2014 год у гміне Заклікаў пражывалі 8695 чалавек, шчыльнасць — 43,01 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 19 населеных пунктаў.
Аўгуст Дамінік Пшаздзецкі
Аўгуст Дамінік Пшаздзецкі (August Dominik Przeździecki;, — ) — граф, дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, староста менскі і дэмбскі (Dębsk); пасол на сойм 1780.
Біяграфія
З роду Пшаздзецкіх гербу «Рох III» прыдомак Пежхаля, малодшы сын Антонія Тадэвуша, падканцлера літоўскага, і Катаржыны з Агінскіх, дачкі Юзафа, ваяводы троцкага. Старосціч менскі, пасля там жа быў старостай гродавым, і ўжо ў 20 год быў абраны паслом з менскага павета на Варшаўскі сойм разам з Антоніям Тызенгаўзам, старостай стралкоўскім (Strzałkі). Уладальнік маёнткаў Заслаўе і, верагодна, Дэмбск (Dębsk ці Dębów), які саступіў у 1778 годзе Яну Грабоўскаму.
Сустракаюцца, патрабаваныя крытычнага ўдакладнення, звесткі, што пад яго малатком працавала ў Вільні масонская ложа «Касцёл мудрасці» (утворана 17 лістапада 1780 года пасля падзелу «Добрага Пастара», працавала на нямецкай мове), і адначасова з'яўляўся ганаровым сябрам ложы «Паўночны шчыт» («Bouclier du Nord»).
IC 2678
IC 2678 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Янсенізм
Янсенізм — рэлігійна-палітычная каталіцкая плынь у Францыі і Галандыі ў 17-18 стагоддзях. Прынцыпы янсенізму выклаў галандскі тэолаг Карнелій Янсеній (1585—1638), які развіваў вучэнне Аўгусціна аб прадвызначэнні. У шэрагу палажэнняў янсенізм набліжаўся да пратэстантызму (адмаўленне свабоды волі, прызнанне прадвызначэння), прапаведаваў строгае рэлігійна-этычнае самаўдасканаленне. Паслядоўнікі янсенізму выступалі супраць езуітаў, адмоўна ставіліся да мастацтва. Янсенізм пераследваўся царквой і дзяржавай. У Галандыі паслядоўнікі янсенізму стварылі самастойную царкву.
Пілсрундалэ
Пілсрундалэ (Pilsrundāle, таксама Рундалэ) — сяло ў паўднёвай частцы Латвіі, адміністрацыйны цэнтр Рундальскага края і Рундальскай воласці. Знаходзіцца каля рэгіянальнай аўтадарогі P103 Добэлэ — Баўска. За 14 км ад Баўскі. Насельніцтва — 697 чалавек (2021).
Гісторыя
Першая пісьмовая згадка пра Пілсрундалэ зафіксавана ў 1280 годзе, калі вялікі магістр Конрад пабудаваў тут замак. Галоўнай славутасцю з’яўляецца Рундальскі палац, пабудаваны Ф. Б. Растрэлі ў 1736—1768 гадах для герцага Курляндыі і Семігаліі Бірона.
Лапунова
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Таледскі сабор
Кафедральны сабор Святой Марыі (Catedral Primada Santa María de Toledo) — каталіцкі сабор у Таледа, кафедра прымаса Іспаніі, галоўны сабор краіны. Помнік архітэктуры, прыклад іспанскай готыкі. Сабор Святой Марыі — частка гістарычнага цэнтра горада Таледа, у 1986 годзе ўключанага ў спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Па-за службамі сабор працуе як музей.
Сабор пабудаваны ў гатычным стылі на месцы вестгоцкай царквы, пабудаванай у V—VI стагоддзях, а пасля заваявання маўрамі Пірэнейскага паўвострава пераўтворанай у мячэць. Пасля адваёвы Таледа хрысціянамі ў XIII—XV стагоддзях ішло будаўніцтва сучаснага будынка сабора, ён да гэтага часу з’яўляецца адным з найбуйнейшых у Іспаніі: даўжыня сабора — 120 м, шырыня — 60 м, вышыня — 44 м.
У саборы захоўваецца мноства шэдэўраў — ад карцін Эль Грэка, Караваджа, Тыцыяна і іншых знакамітых мастакоў да выдатных узораў сярэднявечнага ювелірнага мастацтва.
Закрочым (гміна)
Закро́чым (Zakroczym) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Навадворскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Закрочыме. Плошча гміны складае 71,42 км². Станам на 2004 год у гміне Закрочым пражывалі 6385 чалавек, шчыльнасць — 89,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Хасэ Вергара-Хімена
Хасэ Вергара-Хімена (ісп.: José Vergara Gimeno;, , Іспанская імперыя — , там жа) — іспанскі мастак, адзін з заснавальнікаў Каралеўскай Акадэміі мастацтваў Сан Карлас у Валенсіі (1768).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і з мастацкімі традыцыямі. Яго бацька Франсіска Вергара (1681—1753), дзядзька Мануэль Вергара, брат Ігнасіа Вергара-Хімена (1715—1776), стрыечны брат Франсіска Вергара Бартуаль былі скульптарамі і мастакамі.
Першыя навыкі майстэрства атрымаў у майстэрні бацькі. Творыў на стыку позняга барока і неакласіцызму. Займаўся алейным жывапісам і фрэскамі. Аўтар шматлікіх карцін і фрэсак на біблейскія сюжэты, партрэтаў.
Развод
Развод — фармальнае спыненне (скасаванне) сапраўднага шлюбу паміж жывымі мужам і жонкай. Ад разводу варта адрозніваць прызнанне шлюбу несапраўдным у судовым парадку і спыненне шлюбу з прычыны смерці аднаго з супругаў.
Наступствы для дзяцей
У разводзе бацькі найчасцей выхоўваюць дзяцей безадказнымі і абыякавымі або агрэсіўнымі і жорсткімі асобамі. Таксама развод па прычыне здрады выклікае ў дзяцей ва ўзросце ад 2 да 10 гадоў схільнасць да нявернасці ў дарослым жыцці ва ўласным шлюбе.
Беларусь
У Беларусі дзяржаўны развод царкоўных шлюбаў увялі за савецкім часам па падачы заявы адным з сужэнцаў. Найбольшы лік разводаў на 1000 жыхароў краіны быў у 1999 годзе (4,71). У 2000 г. 696 разводаў прыпадала на 1000 шлюбаў. У 2009 годзе ў краіне адбылося 35 056 разводаў, што склала 45% ад заключаных за год шлюбаў. У 2010 г. доля паўторных разводаў дасягнула 15% ад агульнага ліку. Найбольш разводаў прыпадала на сужэнцаў ва ўзросце 25-34 гадоў, на сем'і з адным дзіцём (45%) і без дзяцей (36%). У сярэднім разбуралася палова шлюбаў. У 2011 г. Беларусь заняла 2-ое месца ў свеце па пашыранасці разводаў (4,1 на тысячу жыхароў). Пры гэтым 4,6 разводу прыпадала на 1000 гарадскіх жыхароў, 2,4 — на сельскіх. 461 гарадскі развод прыпадаў на 1000 шлюбаў, у сельскай мясцовасці — 366 разводаў. У 2012 г. доля разводаў перавысіла палову (512/1000) ад заключаных за год шлюбаў.
Evanescence
Evanescence (Знікненне) — амерыканскі рок-гурт з Літл-Рока (штат Арканзас), заснаваны ў 1995 годзе вакалісткай Эмі Лі і гітарыстам Бэнам Мудзі. Гурт атрымаў шырокую вядомасць пасля выхаду першага альбома Fallen (2003).
Марыя Яўгенаўна Кручкова
Марыя Яўгенаўна Кручкова (Мария Евгеньевна Крючкова;,  — ) — расійская гімнастка. Бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў у камандным першынстве (2004), чэмпіёнка Еўропы сярод юніёраў (2004) у камандным першынстве. Майстар спорту Расіі міжнароднага класа.
Спартыўная кар’ера
Пачала займацца спартыўнай гімнастыкай з 5 гадоў. Дэбютавала за зборную Расіі на Чэмпіянаце свету 2003 года ў камандным першынстве, у якім разам з камандай заняла 5 месца.
Улас Якаўлевіч Чубар
Улас Якаўлевіч Чубар (укр. Улас Якавіч Чубар, 10 (22) лютага 1891, в. Фёдараўка, Екацярынаслаўская губерня, Расійская імперыя (цяпер у Полагаўскім раёне Запарожскай вобласці) —, Масква, РСФСР) — савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч. На працягу шэрагу гадоў узначальваў урад Украінскай ССР, а затым працаваў намеснікам Старшыні Саўнаркама СССР. Член УЦВК, ВУЦВК, ЦВК СССР і яго Прэзідыума. Дэпутат Вярхоўнай Рады СССР з 1937 года. Расстраляны ў 1939 годзе. Рэабілітаваны ў 1955 годзе.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і, у якой было восем дзяцей. У 1904—1911 гг. вучыўся ў Аляксандраўскім механіка-тэхнічным вучылішчы.
Да бальшавіцкай арганізацыі яшчэ падлеткам яго прыцягнуў старэйшы брат Павел, які загінуў на барыкадах 1905 года. Быў удзельнікам рэвалюцыі 1905—1907 гадоў. У 1907 г. уступіў у шэрагі РСДРП. Пасля заканчэння вучылішча працаваў на заводах у Краматорску, Марыупалі, Маскве, Петраградзе. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 г. быў абраны старшынёй фабрычна-завадскога камітэта гарматнага завода, затым — членам Цэнтральнай рады фабзаўкамаў, дэпутатам Петраградскай рады.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі з’яўляўся камісарам ВРК у Галоўным артылерыйскім упраўленні. У 1918—1919 гг. — Старшыня Праўлення Дзяржаўнага аб’яднання машынабудаўнічых заводаў (ГАМЗа). У 1918—1922 і 1923 гг. — Член Прэзідыума ВСНГ РСФСР.
IC 2679
IC 2679 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ян Казімір Кірдзей
Ян Казімір Кірдзей (? — 8 красавіка 1685) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Кашталян троцкі (з 1684).
Біяграфія
Паходзіў з роду Кірдзеяў герба «Бэлты», сын Яўстаха Кірдзея, жамойцкага кашталяна, і Соф'і Храпавіцкай.
Маска
Маскі могуць вырабляцца з разнастайных матэрыялаў: дрэва, металу, гіпсу, тканіны, скуры, пап’е-машэ і многіх іншых.
Міхаіл Пятровіч Станюта
Міхаіл Пятровіч Станюта (, Ігумен, цяпер Мінскай вобласці — ) — беларускі жывапісец, педагог. Бацька Стэфаніі Станюты.
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся ў школе малявання Я. Кругера (1908—1911) ў Мінску, Дзяржаўных вольных мастацкіх майстэрнях у Маскве (1918—1920). 3 1920 года загадчык аддзела выяўленчага мастацтва Галоўпалітасветы Беларусі, сакратар аб’яднання мастакоў Беларусі (з 1924), Усебеларускага аб’яднання мастакоў (1927—1930). Выкладаў маляванне ў школах, мастацкіх студыях і гуртках (1920—1939). Адзін з ініцыятараў і арганізатараў Мінскай гарадской мастацкай выстаўкі (1921).
Творчасць
Працаваў у станковым жывапісе (тэматычная карціна, партрэт, пейзаж, нацюрморт), графіцы. Сюжэтна-тэматычныя карціны вызначаюцца актуальнасцю тэматыкі, выразнасцю кампазіцыі і малюнка, абагульненасцю формы, пастознасцю і колеравай насычанасцю: «Шклозавод» (1924), «Бетоншчыкі» (1927), «Будаўніцтва Універсітэцкага гарадка» (1928), «На будоўлі» (1929), «Ліцейны цэх» (1931). Значнае месца займаў партрэт: «Бежанец», «Аўтапартрэт» (абодва 1921), «Партрэт дачкі» (1923), «Партрэт мастака М. Філіповіча» (1925), «Студэнт» (1927), «Ударнік» (1928), «Беларус» (1944), «Хлопчык у кепцы» (1949), «Партрэт старога» (1952), «Калгасніца» (1961) і інш. Аўтар пейзажаў: «Прыцемкі», «Вечар» (абодва 1920), «Дарогі і хвоі» (1923), «Разбураны Мінск» (1944), «Цэнтральны сквер» (1951), «Зімой у парку» (1965).
Будынак банка (Баранавічы)
Будынак банка — будынак у г. Баранавічы. Знаходзіцца на вул. Савецкая, 77. Пабудаваны з цэглы ў першай палове XX стагоддзя. У будынку размешчана аддзяленне Галоўнага ўпраўлення Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь і баранавіцкі міжраённы аддзел Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь.
Архітэктура
Сіметрычны, складанай канфігурацыі 3-павярховы будынак уключае цэнтральную частку (з мансардай з боку двара) і злучаныя з ёй 2 бакавыя крылы. Дах чарапічны, складанай канфігурацыі ў цэнтры і вальмавы ў тарцах.
У цэнтральнай частцы будынка размешчаны вестыбюль і аперацыйныя залы, у бакавых крылах — службовыя памяшканні. Пластыка фасадаў ствараецца рытмам буйных арачных і прамавугольных аконных праёмаў, абрамленых плоскімі ліштвамі. Галоўны фасад вылучаны рызалітам з пілястрамі іанічнага ордэра. У аздабленні інтэр’ера выкарыстаны медзь, латунь, мармур, граніт.
Цеплавая энергетыка Беларусі
У Беларусі электраэнергетыка складаецца практычна з электрастанцый аднаго тыпу — цеплавых. Характэрна высокая канцэнтрацыя выпрацоўкі электраэнергіі: на 11 найбольш буйных ЦЭС цяпер выпрацоўваецца 95 % агульнага аб’ёму электраэнергіі. Агульная магутнасць электрастанцый складае каля 10 ГВт. У 2017 з 34,5 млрд квт*гадз выпрацаванай у Беларусі электрычнасці 33,8 далі ЦЭС.
ДРЭС і ЦЭЦ
Гэта дзяржаўныя раённыя электрастанцыі (ДРЭС) і цеплаэлектрацэнтралі (ЦЭЦ). ДРЭС выпрацоўваюць толькі электрычную энергію, ЦЭЦ — электрычную і цеплавую. Амаль палова вытворчасці электраэнергіі прыходзіцца на ЦЭЦ. Да 70-х гг. ХХ ст. галоўнымі відамі паліва на электрастанцыях Беларусі былі торф і вугаль, у наш час практычна ўсе вялікія цеплавыя электрастанцыі ў якасці паліва выкарыстоўваюць прыродны газ. Ўвод БелАЭС дазволіць зэканоміць каля 5 млрд куб.м прыроднага газу, адпаведна, знізіць долю выкаплёвага паліва ў вытворчасці электраэнергіі з 95 % да 60 %.
МініЦЭЦ
Для забеспячэння патрэб насельніцтва ў малых гарадах і пасёлках створаны мініЦЭЦ, на якіх усё больш ужываным становіцца раззнастайнае мясцовае паліва (біягаз, пілавінне), доля якога ўжо нанова дасягнула 30 %. Доля торфу ў энергабалансе Беларусі ўпала на парадак і ў цяперашні час складае каля 2-3 %, а ў мясцовых відах паліва — каля 15 %. Тарфяное паліва выкарыстоўваюць Жодзінская ЦЭЦ, Пружанская міні-ЦЭЦ, Бабруйская ЦЭЦ-1.
Найвялікшыя элетрастанцыі
Самая буйная электрастанцыя Беларусі — Лукомская ДРЭС (г. Новалукомль), 2890 МВт. . Яна забяспечвае 60 % выпрацоўкі электраэнергіі ў летні перыяд і 40 % у зімовы. Другая па велічыні ДРЭС — Бярозаўская ў Белаазёрску, 950 МВт. Ужо 90 гадоў працягвае сваю нястомную працу Беларуская ДРЭС ў пасёлку Арэхаўск — першынец вялікай савецкай энергетыкі; з 1986 яна працуе на мазуце, з 1999 — на прыродным газе. Сярод цеплаэлектрацэнтралей найбольшую магутнасць маюць Мінская ЦЭЦ-4 і Наваполацкая ЦЭЦ (1035 і 505 МВт адпаведна).
Пасеа-дэль-Прада
Пасеа-дэль-Прада — бульвар у Мадрыдзе, аб’ект культурнай спадчыны. Праходзіць па восі поўнач-поўдзень, ад плошчы Сібелес да плошчы Імператара Карла V, вядомай як Гларыета-дэ-Аточа. На паўдарозе ён злучаецца з плошчай Пласа-дэ-ла-Леальтад і плошчай Кановас-дэль-Кастыльё, дзе размешчаны фантан Нептун.
Одлі Харысан
Одлі Харысан (Audley Harrison; нар., , Англія) — брытанскі баксёр-прафесіянал, які выступаў у цяжкай вагавай катэгорыі (звыш 91 кг). Алімпійскі чэмпіён 2000 года ў суперцяжкай вазе ў аматарах. Чэмпіён Еўропы па версіі EBU (2010) у суперцяжкай вазе.
Пасеа-дэль-Прада
На Пасеа-дэль-Прада размешчаны найважнейшыя музейныя славутасці Іспаніі. Тут знаходзяцца музеі Прада і Тысена-Барнэмісы, а таксама Цэнтр мастацтваў каралевы Сафіі. У турыстычным асяроддзі бульвар вядомы пад назвай «Пасеа» або «Залаты трыкутнік мастацтваў».
Одлі Харысан
Пасля золата на Алімпіядзе ў Сіднеі быў узнагароджаны ОБІ. У 2001 годзе выпусціў аўтабіяграфічную кнігу. Заключыў кантракт на £1000000 з каналам BBC для трансляцыі першай дзясяткі сваіх прафесійных баёў.
Пасеа-дэль-Прада
На гэтай алеі размяшчаюцца розныя помнікі і месцы, якія ўяўляюць гістарычны і мастацкі інтарэс, пабудаваныя ў XVIII стагоддзі ў рамках праекта гарадской забудовы Пасеа-дэль-Прада. Заслугоўваюць увагі будынак Вілануэва (галоўны будынак музея Прада), Каралеўскі батанічны сад і скульптурныя групы фантанаў Нептуна, Кібелы і Апалона.
27 студзеня 2015 г. «Раён Рэтыра і Прада ў Мадрыдзе» быў уключаны ў Папярэдні спіс Сусветнай спадчыны Іспаніі ў катэгорыі культурных каштоўнасцей (№ 5977).
Одлі Харысан
У снежні 2003 года накаўтаваў амерыканца Браяна Нікса.
У 2004 годзе перамог джорнімена Джуліус Фрэнсіса, і двух непераможных баксёраў, Рычэла Эрсісія (21-0), і Томаша Баніна (26-0).
Царкоўная гісторыя народа англаў
Царкоўная гісторыя народа англаў (Historia ecclesiastica gentis Anglorum, англ. Ecclesiastical History of the English People) — гэта праца Беды Вялебнага на латыні, прысвечаная гісторыі хрысціянскіх цэркваў у Англіі і Англіі ў цэлым; асноўная ўвага надаецца канфлікту паміж рымскім і кельцкім хрысціянствам.
Дадзеная праца заслужана лічыцца адной з найбольш важных арыгінальных крыніц па англасаксонскай гісторыі. Лічыцца, што яе напісанне было завершана да 731 года, калі Бедзе было каля 60-ці гадоў.
Якаў Ільіч Парэцкі
Я́каў Ільі́ч Парэ́цкі (, —, горад Мінск) — беларускі літаратуразнавец, перакладчык, мовазнавец.
Біяграфія
У 1932 скончыў Лідскую гімназію, у 1948 экстэрнам Мінскі педінстытут, дзе працаваў выкладчыкам, потым выкладаў лацінскую мову ў Мінскім педінстытуце замежных моў.
Даследаваў культуру Беларусі XVI—XVIII стст., старажытныя мовы, творчасць паэтаў-лаціністаў. Аўтар манаграфіяў «Сымон Будны», «Элементы лацінскага словаўтварэння і сучасныя мовы», «Саламон Рысінскі», «Мікола Гусоўскі». На рускую мову перакладаў з лацінскай і польскай.
Марозавічы (Брэсцкі раён)
Маро́завічы (, Морозовичи) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лышчыцкага сельсавета. Размешчаны за 30 кіламетраў на паўночны захад ад Брэста, 5 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Лышчыцы.
Гісторыя
У XIX стагоддзі вёска — цэнтр дзяржаўнага маёнтка ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Маёнтак складаўся з фальварка і аднайменнай вёскі. Вёска з’яўлялася цэнтрам сялянскай грамады. Дзейнічалі народнае вучылішча і карчма. У 1809 годзе маёнтак належаў В. Лышчынскай, якая мела 1080 дзесяцін зямлі. У 1897 годзе ў Лышчыцкай воласці.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польская Рэспублікі, у Лышчыцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства. З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну загінулі 4 вяскоўцы.
Да 18 кастрычніка 1982 года вёска ўваходзіла ў склад Малазводскага сельсавета Камянецкага раёна.
Знаходзіцца ў складзе сельскагаспадарчага прадпрыемства «Астрамечава».
Чарлз Эрвін Уілсан
Чарлз Эрвін Уілсан (Charles Erwin Wilson; 18 ліпеня 1890 — 26 верасня 1961) — амерыканскі інжынер, бізнесмен і дзяржаўны дзеяч, Міністр абароны ЗША з 1953 па 1957 гады пры прэзідэнце Эйзенхаўэры.
Закшаў (гміна, Люблінскае ваяводства)
За́кшаў (Zakrzew) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Любэльскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Закшаве. Плошча гміны складае 75,38 км². Станам на 2004 год у гміне Закшаў пражывалі 3297 чалавек, шчыльнасць — 43,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Другое камп’енскае перамір’е
Гісторыя падпісання
Нямецкія войскі 10 мая 1940 гады пачалі ўварванне ў Бельгію, Нідэрланды і Францыю і на працягу месяца разграмілі французскія войскі і размешчаныя на кантыненце брытанскія экспедыцыйныя часці. 10 чэрвеня быў заняты Парыж, і ўрад Францыі пераехаў у Бардо. Прэм'ер-міністр Францыі Поль Рэйно адмовіўся весці перамовы пра мір і падаў у адстаўку 16 чэрвеня, яго змяніў герой Першай сусветнай вайны маршал Францыі Анры Філіп Петэн. Ён адразу ўступіў у перамовы з Гітлерам.
Месцам падпісання перамір’я Гітлер выбраў Камп’енскі лес, месца недалёка ад горада Камп’ень у дэпартаменце Уаза. Гэта павінна было сімвалізаваць гістарычны рэванш над Францыяй, паколькі Камп’енскі лес быў месцам падпісання зневажальнага перамір’я паміж Германіяй і Антантай у 1918 годзе, якое завяршыла дзеянні на Заходнім фронце Першай сусветнай вайны і адзначыла пачатак канца Германскай імперыі. Рашэнне аб месцы падпісання перамір'я Гітлер прыняў яшчэ 20 мая, калі да заканчэння баёў было далёка.
Спецыяльна для гэтага выпадку той жа чыгуначны вагон маршала Фоша, у якім адбывалася падпісанне пагаднення ў 1918 годзе, быў дастаўлены з музея да месца падпісання. Перамовы пачаліся днём 21 чэрвеня. Гітлер, які прыбыў у Камп’ень разам з некалькімі вышэйшымі ваеннымі і грамадзянскімі чынамі Рэйха, дэманстрацыйна пакінуў цырымонію пасля абвяшчэння прэамбулы тэксту перамір'я. З боку Германіі на чале дэлегацыі застаўся Начальнік штаба Вярхоўнага галоўнакамандавання Вільгельм Кейтэль, з боку Францыі — генерал Шарль Хюнтцыгер. Першапачаткова Хюнтцыгер не меў паўнамоцтваў на падпісанне перамір'я, але з месца вядзення перамоў была ўсталявана сувязь з урадам у Бардо.
Кейтэль з самага пачатку заявіў, што складзены нямецкім кіраўніцтвам тэкст не будзе зменены. Падчас перамоў французская дэлегацыя і генерал Максім Вейган, які ад імя ўрада падтрымліваў сувязь з Бардо, выступілі супраць асобных умоў (напрыклад, супраць патрабавання выдаць Германіі яе грамадзян, якія беглі ў Францыю з-за палітыкі нацыстаў). Увечар 22 чэрвеня, у 18:30, Кейтэль запатрабаваў на працягу гадзіны падпісаць ці адхіліць тэкст перамір'я, у 18:50 Хюнтцыгер паставіў подпіс.
Увечар 24 чэрвеня ў Рыме было падпісана перамір'е з Італіяй.
Умовы
Францыя перадавала Рэйху ўсіх нямецкіх ваеннапалонных, у той час як французскія салдаты павінны былі заставацца ў лагерах для ваеннапалонных да заканчэння баявых дзеянняў у Заходняй Еўропе (артыкулы XIX—XX). З каля паўтара мільёнаў французскіх ваеннапалонных каля мільёна заставаліся ў лагерах да 1945 года. Акрамя гэтага Францыя абавязвалася выдаць Рэйху размешчаных на яе тэрыторыі грамадзян Германіі, якіх назаве нямецкае камандаванне (артыкул XIX; гаворка ідзе ў першую чаргу пра грамадзян Германіі, якія ўцяклі ў Францыю па палітычных матывах).
Заключны артыкул XXIV абвяшчаў, што перамір'е будзе захоўваць сілу да заключэння мірнага дагавора. У рэальнасці такі дагавор ніколі не быў заключаны.
Латышы (Шаркаўшчынскі раён)
Латышы́ (, Латыши) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах фальваркi Латышы I, Латышы II, Латышы III i Латышы IV у складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 15 лістапада 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Завуццеўскага сельсавета, да 3 кастрычніка 1959 года — у склад Сцефанполлеўскага сельсавета Дзісенскага раёна , да 21 кастрычніка 1959 года ў падпарадкаванні Пліскага раёна, з 21 кастрычніка 1959 года ў складзе Лужкоўскага сельсавета Пліскага раёна.
Новыя Лышчыцы
Но́выя Лы́шчыцы (, Новые Лыщицы) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лышчыцкага сельсавета. Разчешчаны за 25 кіламетраў на паўночны захад ад Брэста, чыгуначная станцыя на лініі Брэст — Высока-Літоўск.
IC 2680
IC 2680 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прывакзальная плошча (Гомель)
Прывакза́льная пло́шча — адна з плошчаў горада Гомеля. Размешчана ў Чыгуначным раёне. Плошча названа ў адпаведнасці з размяшчэннем — пры чыгуначным вакзале.
Аляксандр Сяргеевіч Палышэнкаў
Біяграфія
Бацька, Сяргей Мікалаевіч, родам з Валагодчыны (Расія), скончыў Рыбінскі тэхнікум воднага транспарту, франтавік, пасля Вялікай Айчыннай вайны накіраваны на аднаўленне Дняпроўска-Бугскага канала. У сям’і было пяцёра дзяцей. Аляксандр Палышэнкаў пасля восьмага класа паехаў вучыцца ў Ленінград, дзе скончыў рачное вучылішча (1968). Працаваў на Дняпроўска-Бугскім канале старшым тэхнікам тэхучастка ў Пінску.
Служыў у Савецкай арміі. Пасля дэмабілізацыі працаваў на Брэстчыне ў будаўнічай галіне, паступіў на завочнае аддзяленне Беларускага політэхнічнага інстытута, які скончыў у 1978 годзе па спецыяльнасці «прамысловае і грамадзянскае будаўніцтва». Прайшоў шлях ад майстра спецыялізаванай перасоўнай калоны ўпраўлення «Брэстсельбуда» да начальніка праектна-прамысловага будаўнічага аб’яднання «Палессежылбуд». Пасля Чарнобыльскай катастрофы (1986) быў накіраваны на ўзвядзенне жылля для чарнобыльскіх перасяленцаў.
З 1990 годзе працаваў у органах выканаўчай улады. У 1990—2002 гадах выбіраўся дэпутатам Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў. З 2002 года — у Брэсцкім гарвыканкаме. Спачатку з’яўляўся намеснікам старшыні гарвыканкама, з 2003 года — першы намеснік старшыні, курыраваў пытанні будаўніцтва і жыллёва-камунальнай гаспадаркі. 27 кастрычніка 2004 года назначаны на пасаду старшыні Брэсцкага гарвыканкама, якую займаў да 23 верасня 2014 года. Пры непасрэдным удзеле А. С. Палышэнкава былі ўведзены ў эксплуатацыю: паўднёвы абход Брэста з рэканструкцыяй Гузнянскага моста цераз Мухавец; першая чарга Заходняга абхода Брэста з будаўніцтвам Берасцейскага моста цераз Мухавец; смеццеперапрацоўчы завод; цэнтральная гарадская бальніца; рэанімацыйны і аперацыйны блокі гарадской бальніцы хуткай дапамогі; гарадская паліклініка, будынак галоўнага абласнога ўпраўлення Міністэрства фінансаў Рэспублікі Беларусь; сярэдняя школа № 1; вяслярны канал з інфраструктурай і зонай адпачынку; палац водных відаў спорту з чатырма басейнамі і дыспансерам спартыўнай медыцыны; спартыўны комплекс «Вікторыя»; лёгкаатлетычны манеж; картынгавы стадыён. Высокімі тэмпамі вялося будаўніцтва жылля: за 10 гадоў пабудавалі 2 млн 350 тыс. кв. м жылёвых памяшканняў, з’явіліся мікрараёны «Паўднёва-Захад-3», «Паўднёва-Захад-4», развіліся «Усход-5», «Усход-6», «Паўднёвы гарадок», «Паўночны гарадок».
Па ініцыятыве і пры непасрэдным яго ўдзеле быў спраектаваны і ўсталяваны помнік 1000-годдзя Брэста (2009). У 2013 годзе адкрыты помнік Менахему Бегіну. З’явілася алея ліхтароў на вул. Гогаля.
Узнагароды
За сваю працоўную дзейнасць А. С. Палышэнкаў узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны», медалём «За воинскую доблесть. В ознаменование 100-летия со дня рождения В. И. Ленина», граматамі Савета Міністраў і Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. 23 верасня 2014 года за значны ўклад у сацыяльна-эканамічнае развіццё і ўдасканальванне інфраструктуры Брэста яму прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін горада Брэста».
Яўстах Кірдзей
Яўстах Кірдзей (? — 1661) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Кашталян смаленскі (1649—1653) і жамойцкі (1653—1661).
Біяграфія
Быў каралеўскім дваранінам, З канца 1610-х займаў розныя пасады ў Гарадзенскім павеце: падстолі да 1626, земскі пісар з 1626, падсудак з 1639, харунжы з 1646. У 1649 годзе дасягнуў сенатарскай годнасці, стаўшы кашталянам смаленскім, а пазней і жамойцкім.
Сям'я
Паходзіў з роду Кірдзеяў герба «Бэлты», сын Кірдзея Радзіваноўскага і Соф'і Валовіч.