cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Корнадзь
Ко́рнадзь (, Корнадь) — аграгарадок у Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Навадворскага сельсавета.
Да 1977 года Корнадзь уваходзіла ў склад Ханявіцкага сельсавета.
Вайцяхі (Пастаўскі раён)
Вайцяхі́ (, Войтехи) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Варапаеўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 18 снежня 2009 года належала да Белькаўскага сельсавета.
2012 год у гісторыі астраноміі
2012 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Герб Оршы
Герб Оршы — герб горада Орша. Зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь 23 мая 2002 г. № 84.
Апісанне
У блакітным поліі барочнага шчыта – срэбны крыж, ніжэй якога – залаты паўмесяц рагамі ўверх.
Гісторыя
У 1620 г. Орша атрымала магдэбургскае права і, адпаведна, герб. Кавалерскі крыж на ім сімвалізуе мужнасць, гераізм, адвагу. Паўмесяц – здавён вядомы сімвал Багародзіцы. Знак паўмесяца, скіраваны вострымі рожкамі ўверх, сімвалізуе наданне жыццю магчымасці вольнага распаўсюджвання і бясконцага развіцця, а таксама ахаванне гэтага жыцця ад уплыву згубных сіл. Гэты знак ёсць ні што іншае, як чаша Грааля, у якой захоўваецца эліксір жыцця.
Герб Оршы – адзін са старэйшых у рэспубліцы і належыць да гісторыка-геральдычных помнікаў Беларусі. Афіцыйны статус атрымаў 23 мая 2002. У гербавым матрыкуле краіны значыцца пад №84.
Жалобны какаду карычнегаловы
Знешні выгляд
Даўжыня цела 48 см, хваста 25 см; вага каля 600 г. Афарбоўка апярэння карычневая, чырвоная. Галава, ніжні бок цела і бакі карычневага колеру. Спіна і крылы цёмна-карычневыя. Па хваста зверху ідзе падоўжная паласа чырвонага колеру, чырвонае і падхвастоўе. Участкі вакол вачэй чорныя. Радужка карычневая. Лапы шэрыя. Дзюба цёмная. Самка драбнейшая, дзюба святлейшая, мае жоўтыя пёры на галаве і крылах і жоўтую паласу на хвасце.
Распаўсюджанне
Жыве на ўсходзе Аўстраліі.
Лад жыцця
Жыве ў адкрытых лясах і лясістай мясцовасці, казуарынавых і хвойных гаях. Сілкуюцца звычайна насеннем каўзарыны, эўкаліпта, насякомымі і лічынкамі, чарвякамі, садавінай.
Размнажэнне
Гняздуе ў дуплах.
Класіфікацыя
Мае 3 падвіды:
Ясукадзу Танака
(田中 雍和; нар. ) — японскі футбаліст. У 1955 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Амфіліны
Амфіліна (Amphilina) — род паразітычных плоскіх чарвей класу.
Апісанне
З авальным целам, якое складаецца з аднаго сегмента, без выразна дыферэнцыраванай галавы, з невялікай прысоскай на пярэднім канцы. паразітуе на сцерлядзі,  — на прэснаводных рыбах Японіі.
Выгар (Усходскае сельскае паселішча)
Выгар (Выгорь) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Чэшскія пераклады Бібліі
Чэ́шскія перакла́ды Бі́бліі з'явіліся з Сярэднявечча ўжо ў некалькіх варыянтах. Пераклады Бібліі вельмі паўплывалі на ўнармаванне чэшскай літаратурнай мовы і граматыкі.
Пераклады
Спробы перакладу на стараславянскую, а пазней на чэшскую мову пачынаюцца ад прыходу на тэрыторыі Багеміі і Маравіі хрысціянства, а з ім і Свяшчэннага Пісання. Амаль усе старачэшскія пераклады Бібліі здзяйсняліся не з арыгінальных моў (іўрыту, арамейскай і грэчаскай), а з лацінскай, якая на той час з'яўлялася афіцыйнай мовай рымска-каталіцкай царквы.
Найстарэйшыя захаваныя пераклады паходзяць з XI—XII стагоддзяў і змяшчаюць толькі асобныя ўрыўкі з Бібліі. Гэта так званыя «старачэшскія глосы», якія ўпісваліся між радкоў лацінскай Бібліі і дзе-нідзе яшчэ мяшаліся з царкоўнаславянскай мовай. У XIII—XIV стагоддзях пераклады тэкстаў Евангелля і Псалмоў з'яўляюцца ў жаночых кляштарах, дзе валоданне лацінскай мовай было абмежавана, аднак існавала неабходнасць разумення літургічных тэкстаў. Псалтыры гэтага перыяду захаваліся ў пазнейшых выданнях накшталт «Вітэнбергскага Псалтыра» альбо ў глосах гэтак званае «Гласаванага Псалтыра». У сярэдзіне XIV стагоддзя з'яўляюцца спробы паляпшэння першых перакладаў; гэтыя версіі Псалтыроў даслоўнейшыя, багацейшыя на чэшскія неалагізмы, характарызуюцца большай паэтычнасцю. Адзін з такіх тэкстаў захаваўся ў «Клеменцінскім Псалтыры».
Першы вядомы пераклад Евангелля паходзіць, праўдападобна, з Бржэўнава і датаваны пераломам XIII—XIV стагоддзяў (захаваўся фрагментарна). У XIV стагоддзі ў розны час і рознымі аўтарамі з Вульгаты былі перакладзены ўсе кнігі Бібліі.
Каля 1360 года быў здзейснены першы поўны пераклад Бібліі на чэшскую мову, які атрымаў назву «». Ён быў выкананы, імаверна, таксама дзеля патрэбаў жаночага кляштара, пра што сведчыць у тым ліку і змякчэнне гвалтоўных і сексуальных сцэн у тэксце. Дрэздэнская Біблія аказала ўплыў, у прыватнасці, на польскія пераклады. Джон Уікліф згадвае і той факт, што Ганна, дачка Карла IV, атрымала ў 1381 годзе на вяселле з Рычардам II чэшскі Новы Запавет. Дрэздэнскі рукапіс, аднак, быў страчаны ў Першую сусветную вайну.
Вядома, што Ян Гус і паслядоўнікі ўжо займаліся рэвізіяй чэшскіх перакладаў паводле Вульгаты. Ян Гус працаваў над перакладам у 1412 годзе, пасля яго праца па рэвізіі працягнулася. Былі перагледжаны Стары Запавет ад кніг Царстваў і цэлы Новы Запавет, наноў перакладзеныя.
У 1487 годзе ўпершыню быў надрукаваны, а праз год, у 1488 годзе, у Празе выйшла першая поўная Біблія па-чэшску; у 1489 яшчэ адзін пераклад выйшаў у Кутнай Горы; у 1506 годзе ў Венецыі надрукаваны яшчэ адзін пераклад Бібліі.
Новы перыяд пачаўся са з'яўленнем Чэшскіх братоў. У 1518 годзе ў Млада Болеславе выйшаў пераклад Бібліі Лукаша Пражскага; як і перавыданне 1533 года, ён меў хібы. У 1564 і 1568 выйшаў абсалютна іншы пераклад, зроблены Янам Благаславам з грэчаскай мовы. Неўзабаве Чэшскія браты заняліся перакладам Старога Запавету з арыгіналу. Праца пачалася ў 1577 годзе і скончылася ў 1593, пераклад здзяйсняўся з Антверпенскай паліглоты, а паводле месца выдання (Краліцы ў Маравіі) атрымаў назву Краліцкай Бібліі. У выдадзены ў 1579—1593 гадах шасцітомнік увайшоў таксама благаславаў Новы Запавет. Гэты пераклад вытрымаў перавыданні ў 1596 (меншым фарматам), 1613 (перадрукі ў Гале ў 1722, 1745, 1766; у Прэсбургу ў 1787; у Берліне ў 1807). Выданне 1613 года лічыцца класічным і з'яўляецца адным з найбольш ужываных у чэшскай культуры.
Пасля 1620 года выданне некаталіцкіх Біблій у Багеміі і Маравіі спынена, з'яўляюцца намаганні перакладу ў каталіцкай царкве. Пасля некалькіх няўдалых спробаў праца была даверана езуітам, якія за аснову для перакладу ўзялі венецыянскае выданне 1506 года, аднак звяраліся (асабліва ў Старым Запавеце) з Бібліяй Чэшскіх братоў. У 1677—1715 была выдадзена так званая святога Вацлава. Ад гэтага часу яна стала афіцыйна ўжыванай на чэшскамоўных землях Аўстрыйскай манархіі і перавыдавалася тры разы. Значна перапрацаваная версія 1778—1780 на аснове тэксту Чэшскіх братоў у гонар Марыі Тэрэзіі была названа «Імператарскай Бібліяй», а 4-е выданне, праілюстраванае выбітнымі сусветнымі мастакамі, «Залатой Бібліяй» (1884—1894).
Пасля Другой сусветнай вайны з'явілася ідэя выдання міжканфесійнага (экуменічнага) перакладу Бібліі. Ажно да 60-х гадоў вяліся падрыхтоўчыя працы, пераклад вёўся з ініцыятывы і пад кіраўніцтвам прафесараў Евангельскага тэалагічнага факультэта Карлава ўніверсітэта (Стары Запавет) і  (Новы Запавет). Перакладчыкі абапіраліся на найстарэйшыя яўрэйскія і грэчаскія арыгіналы Бібліі. Пераклад публікаваўся часткамі ў 1970—1979 гадах, у 1987 годзе асобна выдадзены Новы Запавет з каляровымі ілюстрацыямі. вылучаецца добрым тэкстым, літаратурнай мовай і вельмі хутка займеў прызнанне; з 1985 года рэкамендаваны для выкарыстання ў Каталіцкай царкве кардыналам Томашкам.
Жан Шакарнак
Жан Шакарнак (Jean Chacornac,, Ліён — , Ліён) — французскі астраном.
Біяграфія
Працаваў у Марселі і Парыжы, вёў назіранні планет, пераменных зорак, вывучаў сонечныя плямы. Прапанаваў уласную тэорыю ўзнікнення кратараў на Месяцы. Стварыў экліптыкальную зорную карту, якая шмат у чым дапамагала ў пошуках астэроідаў. Адкрыў шэсць астэроідаў.
Парыс
Па́рыс (Πάρις), таксама вядомы як Аляксандр (Ἀλέξανδρος) — легендарны сын Прыама, валадара Троі; герой старажытнагрэчаскіх паданняў пра Траянскую вайну. Выкраданне Парысам Алены прывяло да канфлікта паміж ахейцамі і траянцамі.
Імя
Паходжанне імя Парыс мае спрэчны характар. У старажытнагрэчаскай антрапаніміі яно не сустракалася. Большасць даследчыкаў лічаць, што яно мела нягрэчаскае паходжанне: фракійскае, старажытнаіндаеўрапейскае або лувійскае. Разам з гэтым, у Старажытнай Грэцыі існаваў сугучны выраз, які значыў «вылюдак». Такім чынам, імя Парыс магло з'яўляцца мянушкай, што намякала на нязвыклыі абставіны паходжання героя.
У «Іліядзе» Парыс часцяком называецца імям Аляксандр. У «Кіпрыях» у дачыненні да яго ўжываецца толькі імя Аляксандр.
Нараджэнне
Парыс быў сынам траянскага валадара Прыама і яго жонкі Гекубы. Цяжарная Гекуба ўбачыла ў сне, што нарадзіла вогнішча. Другі сын Прыма, Эсак, патлумачыў гэта як тое, што народжанае дзіця прывядзе Трою да разбурэння, і парадзіў забіць яго. Аднак Прыам і Гекуба не вырашыліся зрабіць гэта. Яны перадалі яго пастухам, каб тыя аднеслі дзіця на гару Іда каля горада. Аднак там немаўля не загінула. На працягу 5 дзён мядзведзіца карміла яго сваім малаком. Пастух Агелай знайшоў яго жывым і ўзяў на выхаванне.
Калі Парыс пасталеў, аднойчы Прыам абвясціў пра памінальныя гульні ў гонар яго нібы памерлага пры нараджэнні сына. Для гэтага ў ахвяру павінны былі прынесці самага вялікага быка са статка. Парыс вырашыў прыняць удзел у гульнях, каб выйграць сваю любімую жывёлу. Ён сапраўды выйграў усе спаборніцтвы, але такім чынам раззлаваў іншых сыноў Прыама. Каб выратавацца ад іх, Парыс знайшоў сховішча ў храме Зеўса, дзе яго пазнала Касандра. Парыс быў вымушаны прадэманстраваць плашч, у якім Агелай прынёс яго з Іды. Прыам зразумеў, што перад ім той самы сын, якога ён лічыў памерлым, і прызнаў яго.
Суд Парыса
Суд Парыса з'яўляецца надзвычай прывабнай тэмай для еўрапейскага мастацтва з часоў антычнасці.
Выкраданне Алены
Згодна цыклічнай традыцыі, выкраданне Парысам Алены, жонкі спартанскага валадара Менелая, з'яўлялася галоўнай прычынай Траянскай вайны. У «Кіпрыях» ініцыятарам выкрадання выступае багіня Афрадыта. Яна прапануе Аляксандру-Парысу рыхтаваць караблі для вандроўкі ў Спарту і загадвае Энею суправаджаць яго. У Спарце іх гасцінна сустракаюць Менелай, Кастар і Палідзеўк. Падчас свята Парыс уручае Алене падарункі. Менелай накіроўваецца на Крыт. Алена павінна забяспечыць траянскіх госцяў усім неабходным да іх ад'езду. Афрадыта аб'ядноўвае Алену і Аляксандра, яны кладуць на борт скарбы і таемна адплываюць уначы. Гера рыхтуе для іх шторм. З-за шторму ўцекачы трапляюць у Сідон, захопліваюць гэты горад і потым зноў адплываюць у Трою.
Старажытныя грэкі верылі, што першы раз Парыс і Алена займаліся каханнем на востраве Кранаі каля Лаконіі. Аднак у далейшым іх узаемныя адносіны былі складанымі. Гамер двойчы дэманструе гэта ў «Іліядзе» ў сцэнах, калі Алена скардзіцца Афрадыце на непрыстойныя размовы паміж траянскімі жанчынамі, і калі яна заляцаецца перад Гектарам.
Герадот са спасылкай на егіпецкіх жрацоў паведамляў, што падчас уцёкаў вятры аднеслі карабель Парыса да дэльты Ніла. Некалькі слуг Парыса збеглі ў храм Геракла і распавялі пра злачынства свайго гаспадара. Фараон Пратэй загадаў адпусціць траянца і яго спадарожнікаў, але забраў Алену і скарбы, каб вярнуць іх Менелаю. Гэтым ён тлумачыў тое, што Менелай пасля захопу Троі быў вымушаны зрабіць вандроўку ў Егіпет. Еўрыпід у творы «Алена» таксама вызначаў месцанаходжанне рэчаіснай Елены ў Егіпце, у той час як у Трою прыбыў толькі яе прывід.
Траянская вайна
Выкраданне Парысам Алены стала зачэпкай для Траянскай вайны. У паэмах эпічнага цыкла постаць Парыса надзвычай важная, аднак у ваенных дзеяннях ён выконвае другарадную ролю ў параўнанні са старэйшым братам Гектарам і Мемнанам.
У «Іліядзе» Парыс прапануе сысціся ў паядынку з Менелаям, каб спыніць бойку паміж войскамі ахейцаў і траянцаў. Правадыры грэкаў і траянцаў даюць згоду і клянуцца выконваць умовы сумленнага бою. Парыс выходзіць на паядынак, узброены мячом, дзвюмя дзідамі і лукам, у вобразе, падобным на Геракла. Калі ён бачыць Менелая, то палохаецца. Гектар дакарае Парыса за баязлівасць, і той вымушаны біцца. Бой на дзідах скончваецца паражэннем Парыса, але яго выратоўвае Афрадыта. У далейшым Парыс гневаецца на траянцаў за прапанову выдаць Алену ахейцам і адмаўляецца ад бітваў. Гектар зноў вымушаны папракаць яго. На гэтай падставе некаторыя антычныя і сучасныя аўтары паказваюць Парыса як спешчанага ці бяздзейнага. Аднак Гамер вуснамі смяротна параненага Гектара прадракае Парысу ролю забойцы Ахіла :
Падчас далейшых ваенных дзеянняў Траянскай вайны Парыс паказвае сябе як цудоўны лучнік, раніць у пяту спачатку Дыямеда, а потым — Ахіла. Для апошняга стрэл Парыса аказаўся смяротным. Каб забіць Парыса, Адысей і Дыямед даставілі з Лемнаса вопытнага лучніка Філактэта. Забойства ім Парыса прадвызначыла згубу Троі.
Гістарычнасць
У хецкіх архівах быў знойдзены тэкст дагавора паміж валадаром Муваталі II (каля 1295 - 1272 гг. да н. э.) і Алаксанду, валадаром арцаўскай краіны Вілуса. Апошнюю значная частка гісторыкаў атаесамляе з Іліянам. З дагавора вынікае, што Алаксанду прыйшоў да ўлады без прамых правоў на спадчыну, і яго становішча было хісткім. Муваталі II абяцаў Алаксанду падтрымку супраць ворагаў, а наўзамен патрабаваў ваенную падтрымку ў Малой Азіі і за яе межамі. Алаксанду кіраваў раней за меркаваны час Траянскай вайны, але яго імя магло захавацца ў памяці і потым увасобіцца ў грэчаскім эпасе у постаці Парыса—Аляксандра.
Яўгенія Іонаўна Гурарый
Яўгенія Іонаўна Гурарый (, Крамянчуг — 1977, Харкаў) — савецкі архітэктар.
Біяграфія
Нарадзілася ў Крамянчугу ў яўрэйскай сям’і.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1936 года.
Творчасць
Асноўныя працы: рэканструкцыя 2-павярховага будынка прафтэхшколы па вул. Р. Люксембург (1953—1954), генпланы жылога пасёлка для завода жалезабетонных вырабаў і квартала па вул. Быхаўскай для будтрэста № 3 (1951—1955), адміністрацыйны будынак Белпрампраекта на рагу вул. Леніна і Кірава (1956, у аўтарскім калектыве) у Мінску.
Джордж Сударшан
Энакал Чэндзі Джордж Сударшан (нар. 16 верасня 1931) — вядомы амерыканскі фізік-тэарэтык індыйскага паходжання, прафесар Тэхаскага ўніверсітэта ў Осціне.
Біяграфія
Джордж Сударшан нарадзіўся ў маленькай вёсачцы Палам на поўдні Індыі. Ён атрымаў сярэднюю адукацыю ў каледжы Church Mission Society, а ў 1951 годзе скончыў Хрысціянскі каледж у Мадрасе. У 1952 годзе ён атрымаў ступень магістра ў Мадраскім універсітэце. Пасля гэтага ён уладкоўваецца ў Tata Institute of Fundamental Research (TIFR), дзе нядоўгі час працуе пад кіраўніцтвам Хомі Джэхангіра Бабы. Далей ён перабіраецца ў Нью-Ёрк, паступаючы ў Рочэстэрскі ўніверсітэт, дзе яго навуковым кіраўніком становіцца Роберт Маршак. У 1958 годзе Сударшан атрымлівае ступень доктара філасофіі ў гэтым універсітэце.
Гор
Гор можа значыць:
Allium deciduum
Allium deciduum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Турцыі.
Распаўсюджанне
Эндэмік Турцыі (паўднёвы захад).
Сюніціро Акано
(岡野 俊一郎; нар. нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1955 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Лозы (Свіслацкі раён)
Ло́зы (, Лозы) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Навадворскага сельсавета.
Дубкі (Угранскі раён)
Дубкі (Дубки) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Арнішыцкага сельскага паселішча.
4 снежня
4 снежня — трыста трыццаць восьмы (трыста трыццаць дзевяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Гнолы
Гнолы – выдуманыя вялікія гіенападобныя істоты, якія свабодна вандруюць арганізаванымі групамі. На чале стаіць самы моцны член клана, камандуючы істотамі праз страх, пагрозы і жорсткасць. Галоўная мэта гнолаў – заваёўваць новыя тэрыторыі, таму яны заўсёды добра ўзброены і мала хто можа даць ім адпор. Будовай цела, гноллы нагадваюць чалавека: яны так жа ходзяць на дзвюх нагах, маюць чалавекападобныя рукі, якімі могуць рабіць усё тое ж, што і любы чалавек. Але астатнія часткі цела - галава, хвост, заднія лапы і шэра-зялёная афарбоўка цалкам адпавядаюць гыенам. У гэтых істот нават прысутнічае уласны мову, але яны таксама кажуць на мове троляў і оркаў.
Апісанне
Літаратурны правобраз гнолаў — гнолі з твораў Эдварда Дансені, якія былі разумнейшыя, злей і мала былі падобныя на людзей. Гэры Гайгэкс, ствараючы ў пачатку 1970-х гадоў модулі для сусвету настольных ролевых гульняў Dungeons & Dragons, узяў гэты вобраз і некалькі змяніў. У апісанні гульнявых рас Monster Manual ў 1977 годзе яны апісваліся як «нешта сярэдняе паміж гномамі і тролем, баявы дух +2, у астатнім як хобгобліны». Гнолы некалькі відазмяняліся ад рэдакцыі да рэдакцыі сетынга, і пакуль не набылі канчатковы выгляд.
Гноллы маюць даволі высокі рост — каля двух метраў, важаць ад 120 да 150 кг, выкарыстоўваюць даспехі з скуры, косці або металу. У гульнявым свеце яны звычайна малююцца як жорсткія найміты, якія нападаюць па загадзе Варэана Рынна. Усё цела гнола пакрыта кароткай рудавата-карычневай поўсцю. Шкура можа быць аднакаляровай або плямістай. Колер вачэй, як правіла, жоўты або чорны.
Гнолы ў кампутарных гульнях
Гнолы засяляюць краіну Таталію разам з людо-яшчарамі. пасля гэтага і балотнымі людзьмі ў Heroes of Might and Magic III. Наймаюцца ў гарадах Fortress.
Гнолы з'яўляюцца ў серыі гульняў baldur's Gate. Яны варожыя гульцу і ўяўляюць сабой нізкаўзроўневых монстраў, але пры гэтым гулец-маг можа сам выклікаць гнолаў для дапамогі ў баі, узмацняючы іх сваімі загаворамі. Таксама гнолы ёсць і ў гульні Neverwinter Nights 2: Mask of the Betrayer, гэта істоты з невысокім інтэлектам, але высокай злобнасьцю, іх заклікаюць Чырвоныя чараўнікі для сваіх мэтаў.
Гнолы — адна з рас у выпушчанай у 1994 годзе кампаніяй Microprose пакрокавай стратэгіі Master of Magic (MoM)
Гарадзечня (Угранскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Арнішыцкага сельскага паселішча.
Кубак свету па біятлоне
У канцы сезону пераможцу ў агульным заліку Кубка свету ўручаецца сертыфікат, грашовы прыз і галоўны трафей спаборніцтваў — «Хрустальны глобус». Сярод мужчын Кубак свету ўпершыню стаў праводзіцца з сезона 1978/1979, сярод жанчын — з сезона 1987/1988.
Як правіла, спаборніцтвы Кубка свету пачынаюцца ў канцы лістапада — пачатку снежня, а заканчваюцца ў сярэдзіне сакавіка. Кубак свету дзеліцца на пэўныя этапы, якія праходзяць на розных трасах і ўключаюць у сябе ў сярэднім па шэсць гонак. Сярэдняя працягласць аднаго этапу — тыдзень. Пачынаючы з сезону 1999/2000 кожны сезон Кубка свету складаецца з дзевяці этапаў (не лічачы Чэмпіянат свету ці Алімпіяду).
Сістэма налічэння ачкоў за гонкі
За кожную гонку, праведзеную біятланістам у Кубку свету, на Алімпійскіх гульнях (з 1998 па 2010 год) і Чэмпіянаце свету (пачынаючы з 1995 года), спартсмен атрымлівае пэўную колькасць ачкоў у залежнасці ад занятага месца. Гэтыя ачкі ідуць у залік Кубка свету па адпаведнай дысцыпліне, так і ў агульны залік Кубка свету.
Этапы Кубка свету
Месцы размяшчэння біятлонных трас:
Прызавыя
Бонус за майку лідара (чырвоную і жоўтую): 750 €
У сезоне 1994/1995 пераможца гонкі атрымліваў усяго толькі 1500 нямецкіх марак (прыз за другое месца складаў 1000 марак, за трэцяе — 500 марак).
Омск Карбон Магілёў
У лістападзе 2018 года на «Омск Карбон Магілёў» выпусцілі пробную партыю прадукцыі, пасля пусканаладачных работ вытворчасць планава прыпынілі.
У ноч на 18 лістапада 2018 года адбыўся выкід цвёрдых часціц («сажы»), які накрыў пасёлак Вейна. Перавышэнне нарматыву ўтрымання цвёрдых часціц выявілі на адной з крыніц прадпрыемства: 690,17 мг/м³ пры норме 17,01 мг/м³. Але паводле закона назваць гэта перавышэннем нормы можна толькі ў тым выпадку, калі парушэнні будуць зафіксаваныя пры паўторным замеры на працягу 30 сутак, аднак, вытворчасць пасля выкіду была спынена.
Макс фон Сюдаў
Карл Адольф «Макс» фон Сюдаў (Carl Adolf von Sydow;, , Швецыя — ) — шведскі акцёр, вядомы, у прыватнасці, сваёй сумеснай працай з рэжысёрамі Інгмарам Бергманом і Янам Труэлем. Двухразовы намінант на прэмію «Оскар» (1988, 2012).
Біяграфія
Сюдаў нарадзіўся ў сям’і выхадцаў з памеранскай Прусіі. Бацька Карл Вільгельм фон Сюдаў выкладаў фалькларыстыку (у тым ліку скандынаўскую і ірландскую народную музыку) ва ўніверсітэце Лунда, маці Марыя фон Сюдаў (народжаная Грэта Рапэ) была школьнай настаўніцай.
У 1951 г. Макс фон Сюдаў скончыў акцёрскую студыю пры тэатры «Драматэн» у Стакгольме, а ў 1955 годзе пераехаў у Мальмё, дзе пазнаёміўся з Інгмарам Бергманам.
У 1965 годзе ён упершыню пагадзіўся сыграць галоўную ролю ў амерыканскім фільме «Найвялікшая з расказаных гісторый».
Неўзабаве ён з сям’ёй перабраўся ў Лос-Анджэлес.
У сярэдзіне 70-х гадоў ён пераехаў у Рым, дзе пасябраваў з Марчэла Мастраяні і ўдзельнічаў у здымках шматлікіх італьянскіх фільмаў.
Кавалер ордэны Ганаровага легіёна.
Карысныя выкапні Беларусі
На Беларусі выяўлена і разведана больш за 5 тыс. радовішчаў і пакладаў карысных выкапняў.
Тыпы карысных выкапняў
Гаручыя карысныя выкапні:
Металічныя карысныя выкапні:
Неметалічныя карысныя выкапні:
Вадкія карысныя выкапні:
Нафта
У Беларусі радовішчы нафты вядомы на Прыпяцкім прагіне, галоўным чынам у Гомельскай вобласці. Першае прамысловае радовішча адкрыта ў Рэчыцкім раёне ў 1964. Сярэдняя штогадовая здабыча нафты ў Беларусі складае зараз 1,7 млн т. сяго ў Рэспубліцы Беларусь на сённяшні момант выяўлена 82 нафтавыя радовішчы, з якіх распрацоўваюцца 62. Эканоміка-геаграфічныя ўмовы здабычы нафты ў Беларусі надзвычай спрыяльныя. Наяўнасць высокакваліфікаваных працоўных рэсурсаў і навуковых кадраў, густая сетка шляхоў зносін, блізкасць да спажыўца спрыяюць эканамічнаму боку здабычы. Пачынаючы з 2005 г. у Беларусі штогод здабываецца каля 1,7 млн т нафты. У далейшым яе здабыча можа зменшыцца да 1,1 млн т з-за зніжэння запасаў. На 2019 год пры захаванні тэпмаў здабычы даказаных запасаў нафты нам хопіць на 35 гадоў. Сёння вядуцца актыўныя работы па пошуку новых прадуктыўных пластоў, у тым ліку і тых, якія знаходзяцца на цяжкадаступных глыбінях. І гэта дае вынікі: у 2010-х былі адкрыты Паўднёва-Шацілкаўскае і Вугальскае радовішчы (1,7 млн тон). Разам з нафтай са свідравін радовішчаў Гомельскай вобласці здабываецца спадарожны нафтавы газ.
Прыродны газ
Здабыча прыроднага газу ажыццяўляецца таксама на адзіным у Беларусі Краснасельскім нафтагазакандэнсатным радовішчы (каля Рэчыцы).
Буры вугаль
На Беларусі паклады бурага вуглю выяўлены ў Прыпяцкім прагіне і Брэсцкай упадзіне, у асноўным на тэрыторыі Гомельскай і Брэсцкай абласцей. Вядомы Брынёўскае, Жыткавіцкае і Тонежскае радовішчы. Агульныя геалагічныя запасы — больш за 1 млрд т, разведаныя — больш за 150 млн т. Якасць іх невысокая, распрацоўка пакуль не вядзецца, але гаспадарчае выкарыстанне магчымае нават у блізкай перспектыве.
Гаручыя сланцы
На Беларусі паклады гаручых сланцаў выяўлены ў Прыпяцкім прагіне, у асноўным на тэрыторыі Гомельскай і Мінскай абласцей. Агульныя прагнозныя запасы — да 8 млрд т. Глыбіня залягання 50-600 м, магутнасць пласта 0,5-3 м. Папярэдне разведана Тураўскае радовішча гаручых сланцаў. Гэтыя гаручыя сланцы патрабуюць пры выкарыстанні папярэдняй тэрмічнай апрацоўкі, здабыча не вядзецца.
Торф
На Беларусі вядомы шматлікія паклады торфу з захаванымі геалагічнымі запасамі 4,3 млрд т. Узрост 4-12 тыс. гадоў (трапляецца і торф больш старажытных эпох).
Торф выкарыстоўваецца як паліва, для вытворчасці арганічных і арганамінеральных угнаенняў, біястымулятараў, кармавых дражджэй, фільтраў, сарбентаў, фарбавальнікаў драўніны, тарфянога воску, лекавых сродкаў, прадуктаў бытавой хіміі і інш. Значная плошча тарфяных радовішчаў асушана і выкарыстоўваецца ў якасці меліяраваных глебаў.
Жалезныя руды
На Беларусі выяўлены Аколаўскае радовішча жалезных руд (Стаўбцоўскі раён) і Навасёлкаўскае радовішча жалезных руд (Карэліцкі раён), але іх здабыча не вядзецца.
Каменная соль
На Беларусі прамысловыя паклады вядомы на Прыпяцкім прагіне. Мазырскае радовішча ў Гомельскай вобласці распрацоўваецца. Са здабытай сыравіны вырабляюць кухонную соль у горадзе Мазыр.
Калійныя солі
У Беларусі паклады калійных солей сканцэнтраваны ў паўночнай частцы Прыпяцкага прагіну: Старобінскае радовішча ў Мінскай вобласці і Петрыкаўскае радовішча калійных і каменнай соляў ў Гомельскай вобласці. Агульныя запасы калійных солей ацэньваюцца ў 6,5 млрд тон. Старобінскае радовішча распрацоўваецца вытворчым аб'яднаннем «Беларуськалій».
Калійная соль — асноўная сыравіна, з якой атрымліваюць калійныя ўгнаенні, металічны калій і яго злучэнні. На Беларусі вытворчасць калійных угнаенняў вядзецца ў горадзе Салігорск.
Фасфарыты
Фасфарыты на тэрыторыі Беларусі былі знойдзены ў другой палове XIX ст. ў раёне Мсціслава, Чавусаў і Быхава. У 1930-х гг. у Магілёўскай вобласці дзейнічалі 3 невялікіх прадпрыемствы па вытворчасці фасфарытавай мукі з мясцовай сыравіны. На гэтай тэрыторыі, у межах Сожскага фасфараноснага басейна, фасфарыты прымеркаваны да тоўшчы кварцава-глаўканітавых пяскоў мелавога перыяду. Папярэдне разведаны 2 радовішчы — Мсціслаўскае і Лабковіцкае. Другі, менш даследаваны, фасфараносны басейн Беларусі — Прыпяцкі, у Бресцкай вобласці.
Гліністая вохра
Гліністая вохра здаўна вядома ў мясцовасці Ляхава Гара ў Лоеўскім раёне. Гэты мінеральны пігмент залягае ў выглядзе лінз і праслоеў магутнасцю да 50-80 см у кварцавых пясках неагенавага ўзросту. Вохра ўяўляе сабой гліну з вялікай колькасцю гідрааксідаў жалеза, з-за чаго мае плямістую тэкстуру і ярка-жоўтую або залацістую афарбоўку. Гэты матэрыял прыдатны для прыгатавання эмалей, алейных і клеевых фарбаў, устойлівых да светлавога і атмасфернага ўздзеяння.
Бурштын
На Беларусі найбольш перспектыўны на бурштын раён — заходняя частка Палесся. Залежы бурштыну знаходзяцца на глыбіні 15-80 м. У Беларусі вучоныя выявілі толькі адзін від бурштыну — суцыяніт. Праведзеныя экспертызы даказалі: па якасці беларускі бурштын не саступае знакамітаму прыбалтыйскаму.
Зэльвянка
Зэльвянка, таксама Зальвянка, Зэльвенка — рака ў Брэсцкай і Гродзенскай абласцях Беларусі, левы прыток Нёмана. Даўжыня 170 км. Вадазбор 1940 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці каля 11 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,4 ‰.
Назва
У Іпацьеўскім летапісе рака названа Зелевя («по Зелеви»), у крыніцах XVI стагоддзя — Зельва, Зельвея, пазней пачала ўжывацца цяперашняя форма назвы Зэльвянка.
Назва балцка-яцвяжскага паходжання, звязаная з літоўскім žalvas «зеленаваты».
У Літве аналагі — гідронімы Želva, Želvis, Zelva, Zelvė. Дзве апошнія назвы — возера і рака каля Віевіса, узніклі пад уплывам яцвягаў, бо ў яцвяжскай мове, як і ў іншай заходнябалцкай мове — прускай, быў пераход ž > z. Яцвяжскае гучанне назвы аднаўляецца як *Zelvō (Зелво).
Назву Зэльвы ставяць у адзін шэраг з такімі гідронімамі на левабярэжжы Нёмана, як *Zeita (назва возера, што дала назву ракі Zietela, ад якой праз некалькі этапаў трансфармацыі ўзнікла назва мястэчка Дзятлава) і Свіцязь (мясцовыя літоўскамоўныя аўтахтоны ўжывалі назву Svitožis). Па-літоўску (па-ўсходнябалцку) гэтыя тры назвы мелі б карані Želv-, Žiet-, Švit- (заходнябалцкім мовам таксама быў уласцівы пераход š > s).
Назва Зэльвы з’яўляецца гідранімічнай спадчынай яцвягаў, у якую, апроч згаданых водных назваў, улучаюць таксама назвы рэк Ясельда, Грыўда, Саколда, Голда, Нёўда, Сёгда, у якіх другі складнік паходзіць ад яцвяжскага *udā «вада, рака».
Балцка-яцвяжскімі таксама, імаверна, з’яўляюцца назвы прытокаў ракі Зэльвы Шчыба, Сасва, Кіпятка.
На процілеглым краі цяперашняга беларуска-літоўскага памежжа таго ж паходжання, што і назва Зэльвы, азёрная назва Золва (< *Zalva). Гэта назоўная спадчына мовы селаў, якая таксама ведала пераход ž > z.
Асноўныя прытокі
Справа: Шчыба, Ружанка, Іванаўка, Акоўка. Злева: Сасва, Мяштоўка, Кіпятка, Самараўка, Юхнаўка.
На рацэ
Гарады: Масты (пры вусці). Гарадскія пасёлкі: Зэльва. Вадасховішчы: Зэльвенскае, Паперня. ГЭС: Паперня. Водзяцца: шчупак, акунь, верхаводка, плотка, пячкур, ёрш звычайны, галавень (у вусці), жэрах звычайны (у вусці), лешч (у вусці), язь (у вусці), карась сярэбраны, ялец звычайны, гусцяра; выдра, норка, андатра; раней было шмат ракаў і мянтузоў, у вусцевай частцы рыбны промысел; у алешніках абапал ракі жылі бабры (да пачатку меліярацыйных работ).
Агульнае
Пачынаецца паміж вёскамі Лідзяны і Кулявічы Свіслацкага раёна, цячэ ў Ваўкавыскім, Пружанскім, Зэльвенскім і Мастоўскім раёнах. У пойме меліярацыйныя сістэмы. Замярзае ў канцы снежня, крыгалом у сярэдзіне сакавіка.
Даліна трапецападобная, яе шырыня ад 0,5 да 3—4 км у ніжнім цячэнні. Пойма забалочаная, роўная, шырынёй да 2,5 км, у сярэднім і ніжнім цячэнні 0,4—0,6 км.
Рэчышча моцна-звілістае. Яго шырыня ў межань 15—20 м. На працягу 44,2 км каналізаванае: ад вытоку да в. Краскі (16 км) і на ўчастку за 2 км на поўнач ад г.п. Зэльва — 2 км на поўнач ад в. Ліхінічы (28,2 км). Берагі пясчаныя, стромкія і абрывістыя.
Каменка-1 (Угранскі раён)
Каменка-1 (Каменка-1) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Арнішыцкага сельскага паселішча.
Алена Аляксееўна Шуляк
Біяграфія
Скончыла з адзнакай Нацыянальны Транспартны Універсітэт (спецыяльнасць «Эканоміка і кіраванне ў будаўніцтве»), Міжнародны інстытут менеджменту (атрымала ступень МВА), КНУ імя Тараса Шаўчэнкі (спецыяльнасць «Псіхалогія»).
Мае сертыфікат аўдытара з 1999 года. З 2000 па 2006 год працавала дырэктарам дэпартамента аўдыту і аналізу фінансава-гаспадарчай дзейнасці ФПГ «Midland Group» ва Украіне. З 2005 па 2007 год была членам Назіральнага савета ЗАТ «Экспрэс-банк». З 2007 па 2014 год займала пасаду генеральнага дырэктара кампаніі «Midland Development Ukraine».
З 2014 па 2015 год узначальвала Назіральны савет Украінскай будаўнічай супольнасці. У кастрычніку 2017 года стала сузаснавальнікам ТАА «Кріейтор». З 1999 па 2000 год і з 2018 года-кіраўнік і ўладальніца аўдытарскай фірмы «Стандарт».
Віцэ-прэзідэнт па фінансах украінскага філіяла міжнароднай арганізацыі «Young Presidents’ Organization».
Член праўлення і кіраўнік сектара «будаўніцтва» у ГА «Офіс эфектыўнага рэгулявання» (BRDO), каардынатар ініцыятывы «Кадравы рэзерв».
Палітычная дзейнасць
З’яўляецца членам праўлення грамадска-палітычнага руху «Людзі важныя».
Кандыдат у народныя дэпутаты ад партыі «Слуга народа» на парламенцкіх выбарах 2019 года, № 13 у спісе. На час выбараў: генеральны дырэктар ТАА «Мідланд Дэвелапмент Украіна», беспартыйная. Пражывае ў Кіеве.
Намеснік старшыні дэпутацкай фракцыі партыі «Слуга народа». Намеснік старшыні Камітэта Вярхоўнай Рады па пытаннях арганізацыі дзяржаўнай улады, мясцовага самакіравання, рэгіянальнага развіцця і горадабудаўніцтва.
15 лістапада 2021 года ўзначаліла партыю «Слуга народа».
Асабістае жыццё
Замужам, выхоўвае дачку Дар’ю. Муж — Аляксандр Аляксандравіч Шуляк, заснавальнік і кіраўнік юрыдычнай фірмы «Энжыай Груп».
Міхал Геранім Бжастоўскі
Міхал Геранім Бжастоўскі (,  — ) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага і Расійскай імперыі. Староста менскі з 1787 года, апошні чашнік вялікі літоўскі (1794—1795), маршалак Літоўска-Віленскай губерні (1801—1805).
Біяграфія
Паходзіў з роду Бжастоўскіх герба «Стрэмя», сын Станіслава Бжастоўскага, ваяводы інфлянцкага, і Тэафілі з Радзівілаў. Быў жанаты з Евай Храптовіч, дачкой Іахіма Храптовіча. Меў 2 дзяцей: Караля і Ізабелу.
Навучаўся ў школе піяраў у Вільні, скончыў Берасцейскі піярскі калегіум.
У 1788 г. быў абраны паслом на Вялікі Сойм ад Троцкага павета. Удзельнічаў у дэпутацыі па пытаннях горада, прапаноўваў забараніць карыстацца срэбнымі прадметамі ўсім акрамя караля (1 сакавіка і 3 мая 1790 г.).
У 1790 г. атрымаў ордэн Святога Станіслава, а ў 1791 г. Ордэн Белага арла. Мальтыйскі кавалер.
Быў зняволены Таргавіцкай канфедэрацыяй. Удзельнічаў у Паўстанні 1794 года, быў абраны ў Найвышэйшую дзяржаўную Раду (уваходзіў у склад дэпутацыі бяспекі).
У 1795 г. стаў маршалкам Завілейскага павета, у 1798—1801 гг. — маршалкам шляхты Гродзенскай губерні, 1801—1805 гг. — маршалкам шляхты Літоўска-Віленскай губерні. У 1801 г. удзельнічаў у дэпутацыі да Аляксандра І супраць прыцяснення шляхты.
Літаратурная творчасць
Быў таксама аўтарам драматычных твораў, напрыклад, Rycerze Łabędzia-drama rycerska w pięciu aktach oryginalnie wierszem napisana.
Эфект Казіміра
Эфект Казіміра — эфект, які заключаецца ва ўзаемным прыцягненні праводзячых незараджаных цел пад дзеяннем квантавых флуктуацый у вакууме. Часцей за ўсё гаворка ідзе аб двух паралельных незараджаных люстраных паверхнях, размешчаных на блізкай адлегласці, аднак эфект Казіміра існуе і пры больш складаных геаметрыях.
Прычынай эфекту Казіміра з'яўляюцца энергетычныя ваганні фізічнага вакууму з-за пастаяннага нараджэння і знікнення ў ім віртуальных часціц. Эфект быў прадказаны галандскім фізікам Хендрыкам Казімірам (Hendrik Casimir, 1909—2000) у 1948 годзе, а пазней пацверджаны эксперыментальна.
Аналогія
З'ява, падобная з эфектам Казіміра, назіралася яшчэ ў XVIII стагоддзі французскімі маракамі. Калі два карабля, якія разгойдваюцца з боку ў бок ва ўмовах моцнага хвалявання, але слабага ветру, аказваліся на адлегласці менш чым прыблізна 40 метраў, то ў выніку інтэрферэнцыі хваль у прасторы паміж караблямі спынялася хваляванне. Спакойнае мора паміж караблямі стварала меншы ціск, чым хвалі са знешніх бартоў караблёў. У выніку ўзнікала сіла, якая імкнулася сутыкнуць караблі бартамі. У якасці контрмеры, кіраўніцтва па мараплаўству пачатку 1800-х гадоў рэкамендавала абодвум караблям паслаць па шлюпцы з 10--20 маракамі, каб расштурхваюць караблі.
Таксама эфект нагадвае кінетычную тэорыю гравітацыі Лесажа, якая заключаецца ў сутыкненні цел адно з адным пад ціскам нейкіх гіпатэтычных часціц.
Велічыня сілы Казіміра
Сіла прыцягнення, якая дзейнічае на адзінку плошчы ~F_c / A для дзвюх паралельных ідэальных люстраных паверхняў, якія знаходзяцца ў абсалютным вакууме, складае
дзе
Адсюль відаць, што сіла Казіміра вельмі малая. Адлегласць, на якой яна пачынае быць колькі-небудзь прыкметнай, складае парадку некалькіх мікрон. Аднак, будучы адваротна прапарцыянальнай 4-й ступені адлегласці, яна вельмі хутка расце з памяншэннем апошняга. На адлегласцях парадку 10 нм — сотні памераў тыповага атама — ціск, які ствараецца эфектам Казіміра, аказваецца параўнальным з атмасферным.
У выпадку больш складанай геаметрыі (напрыклад, узаемадзеяння сферы і плоскасці або ўзаемадзеяння больш складаных аб'ектаў) колькаснае значэнне і знак каэфіцыента мяняецца, такім чынам сіла Казіміра можа быць як сілай прыцягнення, так і сілай адштурхвання.
Нягледзячы на ​​тое, што ў формуле для сілы Казіміра адсутнічае пастаянная тонкай структуры ~\alpha — асноўная характарыстыка электрамагнітнага ўзаемадзеяння, — гэты эфект, тым не менш, мае электрамагнітнае паходжанне. Як паказана ў нататцы, пры ўліку канечнай праводнасці пласцін паяўляецца залежнасць ад ~\alpha, а стандартны выраз для сілы паяўляецца ў гранічным выпадку , дзе n — шчыльнасць электронаў у пласцінцы.
Гісторыя адкрыцця
Хедрык Казімір працаваў у Philips Research Laboratories ў Нідэрландах, займаючыся вывучэннем калоідных раствораў — вязкіх рэчываў, якія маюць у сваім складзе часцінкі мікронных памераў. Адзін з яго калег, Тэа Овербек (Theo Overbeek), выявіў, што паводзіны калоідных раствораў не зусім супадаюць з існуючай тэорыяй і папрасіў Казіміра даследаваць гэтую праблему. Неўзабаве Казімір прыйшоў да высновы, што адхіленні ад тэорыі могуць быць растлумачаны, калі ўлічваць ўплыў флуктуацый вакууму на міжмалекулярныя ўзаемадзеянні. Гэта і навяло яго на пытанне, якое ўздзеянне могуць аказаць флуктуацыі вакууму на дзве паралельныя люстраныя паверхні, і прывяло да знакамітага прадказання пра існаванне паміж апошнімі прыцягвальнай сілы.
Эксперыментальнае выяўленне
Калі ў 1948 годзе Казімір зрабіў сваё прадказанне, недасканаласць тэхналогій і крайняя слабасць самога эфекту рабілі яго эксперыментальную праверку надзвычай цяжкай задачай. Адзін з першых эксперыментаў правёў ў 1958 годзе Маркус Спаарней (Marcus Spaarnay) з цэнтра Philips у Эйндхавене. Спаарней прыйшоў да высновы, што яго вынікі «не супярэчаць тэарэтычным прадказанням Казіміра». У 1997 годзе пачалася серыя значна больш дакладных эксперыментаў, у якіх была ўстаноўлена згода паміж назіранымі вынікамі і тэорыяй з дакладнасцю больш за 99 %.
У 2011 годзе група навукоўцаў з тэхналагічнага універсітэта Чалмерса пацвердзіла дынамічны эфект Казіміра. У эксперыменце, дзякуючы мадыфікацыі СКВІДа, навукоўцы атрымалі падабенства люстэрка, якое пад уздзеяннем магнітнага поля вагалася са скорасцю каля 5 % ад светлавой. Гэтага аказалася дастаткова для таго, каб назіраць дынамічны эфект Казіміра: СКВІД выпускаў паток мікрахвалевых фатонаў, прычым іх частата была роўная палове частаты ваганняў «люстэрка». Менавіта такі эфект прадказвала квантавая тэорыя. У дадзены момант чакаецца паўтор эксперыменту якой-небудзь іншай групай навукоўцаў.
У 2012 годзе група даследчыкаў з Фларыдскага універсітэта сканструявала першую мікрасхему для вымярэння сілы Казіміра паміж электродам і крамянёвай пласцінай таўшчынёй 1,42 нм пры пакаёвай тэмпературы. Прылада працуе ў аўтаматычным рэжыме і забяспечана актуатарам, які рэгулюе адлегласць паміж пласцінамі ад 1,92 нм да 260 нм, падтрымліваючы паралельнасць. Вынікі вымярэнняў даволі дакладна супадаюць з тэарэтычна разлічанымі значэннямі. Дадзены эксперымент даказвае, што на малых адлегласцях сіла Казіміра можа быць асноўнай сілай узаемадзеяння паміж прадметамі.
Эфект Казіміра ў літаратуры
Даволі падрабязна эфект Казіміра апісваецца ў навукова-фантастычнай кнізе Артура Кларка «Святло іншых дзён», дзе ён выкарыстоўваецца для стварэння двух парных чэрвяточын у прасторы-часе, і перадачы праз іх інфармацыі.
Рэйдзо Фукухара
(福原 黎三; нар. — ) — былы японскі футбаліст. У 1955 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Клубны праезд (Мінск)
Клубны праезд — праезд у Ленінскім раёне Мінска. Злучае Партызанскі праспект і Фабрычную вуліцу. Па гэтым адрасе знаходзяцца толькі 2 дамы: №1 і 3.
Allium deserti-syriaci
Allium deserti-syriaci — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ва ўсходнім Міжземнамор’і.
Распаўсюджанне
Насяляе ўсходняе Міжземнамор'е — Ізраіль, Іарданія, Ліван, Сірыя, Турцыя.
Каменка-2 (Угранскі раён)
Каменка-2 (Каменка-2) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Арнішыцкага сельскага паселішча.
2015 год у гісторыі астраноміі
2015 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Карлуш Жуніёр Гомеш
Карлуш Дамінгуш Гомеш Жуніёр (Carlos Domingos Gomes Júnior;, Балама) — прэм'ер-міністр Гвінеі-Бісау з 25 снежня 2008 года. Раней ужо выконваў абавязкі прэм'ер-міністра з 10 мая 2004 па 2 лістапада 2005 года. З 2002 года Гомеш з'яўляецца прэзідэнтам Афрыканскай партыі за незалежнасць Гвінеі і Каба-Вердэ (PAIGC) і шырока вядомы пад імем Кадога (парт. Cadogo).
Эдуард Аляксеевіч Белагураў
Эдуард Аляксеевіч Белагураў (,  — ) — беларускі мастак.
Біяграфія
Стварыў шэраг манументальных роспісаў, у тым ліку будынка сярэдняй школы № 1 Бабруйска, памяшканняў вучылішчаў № 226, медыцынскага, актавай зале механіка-техналагічнага тэхнікума ў Бабруйску, роспісы ў Рагачове.
Працаваў у станковым жывапісе ў жанрах тэматычнай карціны і партрэта. Асноўныя творы: «Асенні крос» (1975), «Пачатак вясны» (1976), «Дыялог» (1982), «Пачатак вясны», «Дзеці вайны», «Вяртанне», «Більярдны шар слоновай косці», «Хірургі. Аперацыя», «Eccetera… Eccetera…», «Каменчыкі з Планерскага», «Ілюзіяніст».
Аўтар партрэтаў: «Вечар на Сеняжы» — групавы партрэт мастакоў Мікалая Ісаёнка, Уладзіміра Тоўсціка, Кацярыны Паплаўскай і самога аўтара, «Партрэт бацькоў», «Будаўніца Марыя Русак»; аўтапартрэтаў: ад кубічных да рэалістычных, глыбока псіхалагічных работ; нацюрмортаў: «Майстэрня мастака» — змяшэнне сюжэтаў высокага неба, нацюрморту і майстэрні мастака, «Палявыя кветкі» і інш.; пейзажаў: «Снежная зіма» і інш.; сюжэтных карцін: напр. «Шаткоўка капусты» — паўстаюць тры пакаленні жанчын: бабуля, маці і дачка.
Творы Эдуарда Белагурава зберагаюцца ў дзяржаўных музеях і прыватных зборах Беларусі, Расіі і іншых краін.
Галбея (вёска)
Галбе́я (, Голбея) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Варапаеўскага сельсавета.
За 0,5 км на поўдзень ад вёскі знаходзяцца археалагічныя помнікі — гарадзішча і курганны магільнік.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
З 1939 года ў БССР. З 1940 года цэнтр Галбейскага сельсавета ў складзе Дунілавіцкага раёна Вілейскай вобласці. З ліпеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пад нацысцкай акупацыяй. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці. З 1954 года ў Маладзечанскай вобласці, пасля скасавання ў гэтым жа годзе Галбейскага сельсавета ўвайшла ў склад Белькаўскага сельсавета. З 1960 года ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці, з 1962 года ў Пастаўскім раёне.
18 снежня 2009 года пасля скасавання Белькаўскага сельсавета перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Варапаўскага пассавета, з 2013 года ў Варапаўскім сельсавеце.
Нележ
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Арнішыцкага сельскага паселішча.
Іван Карлавіч Стржалка
Іван Карлавіч Стржалка (?-?) — беларускі ўрач, акушэр, хірург, гінеколаг.
Біяграфія
Для азнаямлення з медыцынскай практыкай наведваў, між іншым, клінікі Берліна, Парыжа і Прагі.
Да 1865 года працаваў у Слуцку.
З 1865 года працаваў у Мінску.
11 снежня 1879 года ў Мінску па ініцыятыве доктара медыцыны С. К. Свянціцкага Мінскае таварыства ўрачоў на свае сродкі адкрыла «лякарню для прыходных бедных хворых». Узначальваў лякарню С. К. Свянціцкі, а яго памочнікам быў І. К. Стржалка. Гэта ўстанова была закрыта з-за недахопу фінансавання ў 1881 годзе.
Медыцынская дзейнасць
У 1863 годзе пры аказанні дапамогі сельскай парадзісе з запушчаным папярочным становішчам плоду зрабіў эмбрыяспондылатамію па сваім спосабе, «які адрозніваецца ад усіх іншых прапанаваных спосабаў і мае вялікую перавагу перад іншымі»: разрэзаў міжрабер’е падпахай у плоду, пранік у грудную поласць і падскурна, з боку грудной паражніны, падзяліў хрыбет. Дзякуючы гэтаму ўмяшанню адбыўся самаразварот плоду, роды скончыліся шчасна, маці засталася ў жывых.
23 лютага 1884 года С. К. Свянціцкі далажыў Таварыству мінскіх урачоў аб паспяхова праведзенай (у снежні 1883) разам з І. К. Стржалка аперацыі ліквідацыі пузырна-похвавага свіршча, які з’явіўся пасля працяглых і цяжкіх трэціх родаў.
Сезон 2014 ЖФК Мінск
У 2014 годзе жаночы футбольны клуб «Мінск» прымаў удзел у трох афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Клін-валун
Клін-валун — геалагічны помнік прыроды ў Беларусі (з 1990), вёска Арляны, Сенненскі раён, Віцебская вобласць. Валун шаравата-ружовага граніту рапаківі (выбаргіт) з крышталямі палявога шпату. Даўжыня — 2,8 м., шырыня — 1,5 м., вышыня — 4,2 м., у абводзе 11,2 м., аб'ём — 9,3 м³. Маса каля 25 тон. Мае выразную клінападобную форму, якая ўтварылася пры знаходжанні ў актыўнай зоне лёду. Прынесены ледавіком каля 20-18 тысяч год таму з Выбаргскага масіву.
Асака (Пухавіцкі раён)
Асака́ (, Осока) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навапольскага сельсавета. Месціцца за 44 км на захад ад Мар’інай Горкі, 30 км ад Мінска, 22 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск — Асіповічы. На рацэ Асачанка (Асака, прыток Пцічы).
Назва
Назва паходзіць ад ракі Асачанкі, альбо наўпрост ад назвы расліны асака.
Вялікае Княства Літоўскае і Расійская імперыя
У XVIII ст. вёска ў Менскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1730 годзе ўласнасць А. Агінскага.
Пасля Другога падзелу Рэчы Паспалітай 1793 года ў Расійскай імперыі. У 1795 годзе ў Ігуменскім павеце Мінскай губерні. У 1800 годзе сяло, ёсць царква, карчма, вадзяны млын, шляхецкая ўласнасць. У часе прыгоннага права належала да дамена Цеплень, уласнасць Уніхоўскіх. У 1887 годзе адкрытая школа граматы (навучаліся 15 хлопчыкаў і 1 дзяўчынка).
У 1889 годзе сяло Дудзіцкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні. У 1897 годзе ёсць царква, хлебазапасны магазін.
Найноўшы час
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.