cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Джэйкаб Бэн-Амі
Біяграфія
Яго поспех быў значна меншым у пастаноўцы 1924 года п’есы Юджына О’Ніла «З’яднаныя». Сярод іншых праблем, стыль гульні не падыходзіў Бэн-Амі, і ў яго быў моцны акцэнт. «З’яднаных» закрылі праз тры тыдні і 24 выступы. Апошняй яго Брадвейскай п’есай быў «Дзясяты чалавек», напісаны Пэдзі Чаефскі; з 623 выступамі ад 5 лістапада 1959 года да 13 мая 1961 яна стала адной з самых доўгачасовай пастановак на Брадвеі.
Як прызнаная зорка, Бэн-Амі дапамагаў невядомаму тады Джону Гарфілду паступіць у.
Ён таксама з’яўляўся судырэктарам фільма 1937 года «Зялёныя палі» з Эдгарам Г. Ульмерам і некалькіх іншых кіна- і тэлефільмаў.
Яго пляменніца стала актрысай і кінапрадзюсарам.
Сонечнае зацьменне 4 студзеня 1992 года
Сонечнае зацьменне 4 студзеня 1992 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 141 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9179 і дасягнула свайго максімуму ў 23:05:37 UTC у пункце з каардынатамі 1° пн. ш. 170° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 11 хв. 41 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 340 км.
Зацьменне 4 студзеня 1992 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1992 годзе і 208-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 11 ліпеня 1991 года, наступнае — 30 чэрвеня 1992 года.
The Best albo Belarusian Disco
«The Best albo Belarusian Disco» — зборнік лепшых песняў беларускага гурта «Крамбамбуля», выдадзены ў 2007 годзе. Дыск утрымлівае 15 лепшых песень за 5 гадоў, сярод якіх эксклюзіўны трэк «Край гарачых добрых сонцаў». Дыск мае мультымедыйную секцыю, якая змяшчае тры відэакліпы, чатыры дадатковыя песні ў mp3, фатаздымкі, а таксама тэксты і акорды ўсіх песень.
71-608
71-608 (вядомы таксама як КТМ-8) — серыя савецкіх (затым расійскіх) высокападлогавых чатырохвосевых трамвайных вагонаў. Прызначаны для перавозкі пасажыраў як у адзіночным рэжыме, гэтак і ў складзе цягніка з двух ці трох вагонаў, якімі кіруюць з галаўнога вагона.
Трамвай КТМ-8 выкарыстоўваецца ў шматлікіх гарадах Расіі, а таксама краінах СНД.
Ландыш
Ландыш (Convallária) — манатыпны або алігатыпны род аднадольных раслін сямейства.
Як правіла, лічыцца манатыпным родам з адзіным відам. Аднак, у некаторых таксанамічных класіфікацыях вылучаюцца два іншых віды — і.
Раней род уключалі ў сямейства або вылучалі ў асобнае сямейства Convallariaceae; у класіфікацыі APG II (2003) род быў уключаны ў сямейства. Па стане на 2013 год у большасці міжнародных баз дадзеных род Ландыш уваходзіць у склад сямейства.
Таксанамія
Традыцыйна род разглядаецца як манатыпны, які складаецца з аднаго віду — ландыш майскі. Разнавіднасці апошняга, якія часам вылучаюцца ў самастойныя віды, маюць геаграфічную адасобленасць ад намінальнай разнавіднасці, пры гэтым іх марфалагічныя асаблівасці выяўленыя слаба.
Па дадзеных «The Plant List», у родзе вылучаюцца тры біялагічных віды:
Распаўсюджванне COVID-19 у Іспаніі
Першы выпадак заражэння каранавіруснай інфекцыяй COVID-19 у Іспаніі быў зафіксаваны 31 студзеня 2020 года на востраве Гамера (Канарскія астравы). Захварэлым стаў турыст з Германіі.
На 2023 год зафіксавана больш за 13 млн выпадкаў захворвання, у тым ліку 120 тысяч смерцяў.
Храналогія
24 лютага 2020 года, на фоне пандэміі COVID-19 у Італіі, Іспанія пацвердзіла выпадкі захворвання каранавірусам, звязаныя з доктарам з італьянскай Ламбардыі, які адпачываў на Тэнэрыфэ. Некаторыя людзі на Тэнэрыфэ захварэлі непасрэдна пасля кантакту з доктарам. На тэрыторыі мацерыковай Іспаніі былі выяўлены заражаныя, што прыехалі з Італіі.
28 лютага быў пацверджаны першы выпадак захворвання COVID-19 у Валенсіі. Захварэлым стаў іспанскі спартыўны журналіст, які вярнуўся ў Іспанію з Мілана пасля матчу 1/8 фіналу Лігі чэмпіёнаў УЕФА паміж «Аталантай» і «Валенсіяй».
Да 1 красавіка колькасць пацверджаных выпадкаў захворвання ў Іспаніі перавысіла адзнаку ў 100 000.
Станам на 1 красавіка 2020 года Іспаніі было выяўлена 102 136 хворых, з якіх па афіцыйных даных паправіліся 22 647 чалавек і памерла 9053. Больш за 5 тысяч чалавек знаходзіліся ў аддзяленнях інтэнсіўнай тэрапіі. Праведзена больш за 350 тысяч тэстаў на COVID-19. З 13 сакавіка 2020 года выпадкі захворвання былі зарэгістраваныя ў 50 правінцыях Іспаніі. 25 сакавіка 2020 года колькасць смерцяў ад COVID-19 у Іспаніі перавысіла колькасць смерцяў у мацерыковым Кітаі і саступала толькі колькасці загінулых у Італіі.
Рэакцыя
24 лютага, пасля выяўлення хворых, на Тэнэрыфэ быў закрыты на каранцін гатэль H10 Costa Adeje Palace.
6 сакавіка Іспананская біскупская канферэнцыя пастанавіла прыняць шэраг мер па прадухіленні распаўсюджвання інфекцыі ў цэрквах, уключаючы адмову ад захоўвання святой вады, пазбяганне поціскаў рукі і пацалункаў абразоў.
11 сакавіка было абвешчана, што фінал Кубка Іспаніі па футболе паміж камандамі «Рэал Сасьедад» і «Атлетык Більбаа», які павінен быць прайсці ў Севільі 18 красавіка, адкладаецца на нявызначаны тэрмін.
12 сакавіка футбалісты мадрыдскага «Рэала» былі змешчаныя пад каранцін.
23 сакавіка было паведамлена, што лядовы палац у Мадрыдзе вырашана ператварыць у часовы морг, а гасцініцы рэквізуюць і пераабсталююць пад бальніцы.
Жудзецы Румыніі
Жудзе́ц (judeţ — «павет») — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Румыніі першага ўзроўню. Жудзецы падзяляюцца на гарады і камуны.
Гісторыя
Камуністычная партыя змяніла сістэму жудзецаў рускай сістэмай раёнаў, але ў 1968 годзе жудзецы былі адноўлены. У 1981 годзе былыя жудзецы Ілфаў і Яламіца былі рэарганізаваны ў жудзецы Джурджу, Кэлэраш, Яламіца і Ілфаў. Да 1995 года Ілфаў быў асобным жудзецам. У наш час ён знаходзіцца ў падпарадкаванні муніцыпія Бухарэст.
Спіс жудзецаў
Румынія падзелена на 41 жудзец і 1 муніцыпій (2011):
Міхал Кадлец
Міхал Кадлец (Michal Kadlec;, , Чэхаславакія) — чэшскі футбаліст, абаронца клуба «Словацка» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Чэхіі. Сын футбаліста Міраслава Кадлеца, які станавіўся сярэбраным чэмпіёнам Еўра-1996.
Біяграфія
Выхаванец футбольных школаў «Кайзерслаўтэрна» і «Словацка». Прафесійную кар’еру пачаў у 2001 годзе ў клубе «Словацка», у складзе якога дэбютаваў у матчы супраць астраўскага «Баніка». У 2005 годзе перайшоў у пражскі клуб «Спарта». У складзе клуба двойчы перамагаў у чэмпіянаце Чэхіі і тройчы станавіўся пераможцам Кубка Чэхіі. У 2008 годзе Міхал перайшоў у нямецкі «Баер 04», а з 2013 года выступаў за «Фенербахчэ».
Дасягненні
Фенербахчэ:
Словацка:
Фіксікі
Фі́ксікі (ад англ. to fix — «чыніць, выпраўляць») — расійскі анімацыйны мультсерыял. Створаны па матывах аповесці Эдуарда Успенскага «Гарантыйныя чалавечкі». Прэм’ера адбылася 13 снежня 2010 года ў тэлеперадачы «Дабранач, маляняты!» На канале «Расія-1». Таксама выходзіць на тэлеканалах «Карусель» і «Дзіцячы». З ліпеня па снежань 2014 года трансляваўся на тэлеканале «Культура». З чэрвеня 2014 года транслюецца на тэлеканале «Мульт». Улетку 2016 трансляваўся на тэлеканале «Тлум HD». З 8 лютага 2017 года транслюецца на канале «О!».
Мультфільм створаны прадзюсарскай кампаніяй «Аэраплан». Ідэя серыяла належыць Аляксандру Татарскаму (паказаны ў заключных тытрах).
Сюжэт
Мультсерыял распавядае пра сям’ю Фіксікаў — маленькіх чалавечкаў, якія жывуць ўнутры тэхнікі і выпраўляюць яе паломкі. Усяго Фіксікаў дзевяць: Татус (Папус), Мася і іх дзеці Сімка і Нулік, дзядуля фіксікаў Дзедус, а таксама аднакласнікі Сімкі Фа́ер, Ігрэк, Шпу́ля і Ве́рта. Таксама ў мультсерыяле ўдзельнічаюць ДзімДзімыч — дванаццацігадовы хлопчык, у хаце якога жывуць фіксікі, і яго сабака Куса́чка пароды чыхуахуа, бацькі хлопчыка і павучок Жучка, Каця, Васька, бабуля ДзімДзімыча.
У другім сязоне мультсерыяла з’явіліся новыя героі — Геній Яўгенавіч Чудакоў і Лізанька."З’яўленне ў серыяле навукоўца-даследчыка і новага месца дзеяння пашырае нашы магчымасці. Галоўнае, што мы цяпер зможам закрануць такіх тэм, пра якія ў абстаноўцы звычайнай кватэры і з дапамогай героя-дзіцяці нельга было сказаць. Напрыклад, мы запускаем у вытворчасць серыі «Вогнетушыцель», «Падушка бяспекі», «Правады», «Экатестер». Усё гэта дазволіць серыялу «Фіксікі» стаць больш універсальным і адказаць на большую колькасць «чаму?», якія бацькі чуюць ад дзяцей.""- Георгій Васільеў, прадзюсар серыяла."
Натальеўск
Ната́льеўск (, Натальевск) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Калодзежскага сельсавета.
У 1971—1973 гадах праект планіроўкі і забудовы Натальеўска распрацоўваўся архітэктарам Р. І. Белагорцавым.
BioWare
BioWare Corp. — канадскі распрацоўшчык праграмнага забеспячэння. Кампанія была заснавана ў лютым 1995 года трыма медыкамі — Рэям Музікай, Грэгам Зэшчукам і Аўгусцінам Іпам. Яна размешчана ў горадзе Эдмантан, у Канадзе. BioWare спецыялізуецца на вытворчасці відэа- і камп’ютарных гульняў. Найбольшую вядомасць ёй прынеслі CRPG-бэстсэлеры, Baldur’s Gate і Neverwinter Nights. З 2003 года кампанія пачала выпускаць гульні ў жанры CRPG і для гульнявых прыставак. У прыватнасці, Star Wars: Knights of the Old Republic, выйшла як на PC, так і на Xbox. Jade Empire, доўгі час была Xbox-эксклюзівам, пазней была партавана на PC.
У лістападзе 2005 было абвешчана, што BioWare і Pandemic Studios аб’яднаюцца, а фонд прыватных інвестыцый Elevation Partners укладзе сродкі ў гэта партнёрства. Тым не менш, абедзве кампаніі захавалі ўсе свае брэнды і найменні.
13 сакавіка 2006 года, BioWare абвясціла пра адкрыццё новай студыі ў Осціне, штат Тэхас. Яе ўзначалілі ветэраны гульнявой індустрыі Гордан Уолтан і Рычард Вогел.
Увосень 2006 года BioWare абвясцілі пра распрацоўку гульні для Nintendo DS, ёй стала Sonic Chronicles: The Dark Brotherhood, выпушчаная праз два гады.
11 кастрычніка 2007 года Electronic Arts заявіла пра набыццё кампаніі VG Holding Corp., кіравальнай BioWare і Pandemic. Увогуле EA заплаціла 860 млн долараў.
Фармацца
Фармацца (Formazza) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Насельніцтва складае 432 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 3 чал./км². Займае плошчу 131 км². Паштовы індэкс — 28030. Тэлефонны код — 0324.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bernardo di Mentone.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мамчуры
Мамчуры (Мамчурі́) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Паала Кастэліні
Клубная кар’ера
Паала Кастэліні пачаў кар’еру ў клубе «Креманезэ» ва ўзросце 17 гадоў. У першым жа сезоне Паала ў клубе ён вылецеў у Серыю С1, затым дапамог клубу вярнуцца, але праз год яшчэ раз апынуўся ў трэцім італьянскім дывізіёне. Улетку 2000 года Кастэліні перайшоў у «Тарына», дзе адразу стаў гульцом асноўнага складу клуба. 26 жніўня 2001 года футбаліст дэбютаваў у Серыі A ў матчы з «Удзінезэ», які завяршыўся ўнічыю 2:2. Паала правёў у турынскім клубе яшчэ два з паловай сезоны, пасля чаго перайшоў у «Брэшыю» на правах паўгадавой арэнды.
Летам 2004 года ў Кастэліні скончыўся кантракт, і ён у статусе вольнага агента пераехаў у Іспанію, у клуб «Рэал Бетыс», падпісаўшы 5-гадовы дагавор. Італьянец планаваўся як замена ветэрана клуба Луіса Фернандэса Гут’ерэса, аднак малады футбаліст не змог выцесніць больш дасведчанага са складу. Да таго ж Паала доўгі час не выступаў з-за траўмы — разрыву звязкаў ў каленным суставе. У выніку гэтага абаронца правёў у клубе за два сезоны менш за 20 гульняў. 1 лістапада 2005 года Кастэліні правёў найлепшы матч за клуб: дзякуючы яго перадачы быў забіты гол, які прынёс севільцам перамогу над «Чэлсі» у Лізе чэмпіёнаў. 24 чэрвеня 2006 года «Бетыс» скасаваў кантракт з Паала.
У 2006 годзе Кастэліні перайшоў у «Парму», падпісаўшы кантракт на 4 гады. Футбаліст адразу стаў гульцом стартавага складу і ў сезоне 2008/09 змог пераадолець адзнаку ў 100 матчаў за клуб.
26 жніўня 2010 года Паала быў арандаваны клубам «Рома» з прыярытэтным правам выкупу кантракта гульца ; рымскі клуб апярэдзіў «Мілан», які таксама быў зацікаўлены ў футбалісце. У складзе «джаларосі» футбаліст планаваўся як замена Ёна Арнэ Рыісэ. 11 верасня ён дэбютаваў у складзе клуба ў матчы з «Кальяры», але ўжо на 13-й хвіліне пакінуў поле з-за травмы.
Улетку 2011 года Кастэліні на правах арэнды накіраваўся ў «Сампдорыю». Праз год ён быў поўнасцю выкуплены генуэзскім клубам, у адваротным кірунку адправіўся Жанатан Б’яб’яні. З 2014 года выступаў за «Ліворна», пасля чаго вярнуўся ў клуб «Креманезэ», у якім некалі пачынаў кар’еру. Па заканчэнні сезона 2015/16, які правёў у «Брэшыі», абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
Кастэліні выступаў за моладзевую зборную Італіі. У яе складзе ён удзельнічаў у моладзевым першынстве Еўропы ў 2002 годзе, дзе італьянцы дайшлі да паўфіналу.
Шчытні
Шчытні (Notostraca) — атрад шчэлепаногіх ракападобных.
Апісанне
Даўжыня цела з адросткам да 10 см, з шырокім дахападобным плоскім карапаксам — шчытком (адсюль назва), на якім спераду размешчана пара складаных (фасетчных) вачэй і няпарнае простае вочка. Цела складаецца з трох раздзелаў — галавы, грудзей і брушка. На галаве 5 пар, на грудзях да 70 пар грудных лістападобных ног, вонкавая частка якіх пераўтворана ў жабры. Мандыбулы буйныя і здольныя пераціраць ежу. Колькасць тулаўных сегментаў дасягае 40, але падзел тулава на грудзі і брушка выражаня не яўна. Пярэднія тулаўныя сегменты, якія нясуць канцаваіны, утвараюць грудзі. Усе сегменты, што папярэднічаюць 11-му, які з’яўляецца палавым, нясуць па адной пары прыдаткаў. Ззаду ў выніку зліцця грудных сегментаў утвараюцца кольцы, кожнае з якіх можа несці некалькі (да шасці) канцавін. Пазбаўлены прыдаткаў задні аддзел тулава ўяўляе сабой сегментаванае брушка, з адросткам (тэльсанам) і парай доўгіх ніткападобных прыдаткаў.
Пашырэнне
Вядомы з верхняга карбону, выкапнёвыя вельмі падобныя да сучасных. Адносяцца да адзінага сямейства Triopsidae з двума родамі і. У сусветнай фаўне адрозніваецца прыкладна дзясятак сучасных відаў.
Пашыраны ў Еўропе і Паўночнай Амерыцы ў зацішных прэсных часовых вадаёмах, дзе адсутнічаюць рыбы. На Беларусі ў веснавых снегавых лужынах, якія перасыхаюць, і часовых вадаёмах адзначаны 2 віды: і.
Асаблівасці біялогіі
Кормяцца дэтрытам, парасткамі водных раслін, дробнымі воднымі жывёламі. Пярэднія 9 пар грудных канцавін выкарыстоўваюцца для збору часцінак дэтрыта з дна, на якім шчытні, хоць яны і добрыя плыўцы, усё ж праводзяць большую частку часу.
Trypeta zoe
Trypeta zoe — від двухкрылых роду сямейства.
Арэал
Гэты від насяляе між іншым у Аўстрыі, Бельгіі, Балгарыі, Харватыі, Чэшскай Рэспубліцы, Даніі, Фінляндыі, Францыі, Германіі, Вялікабрытаніі, Венгрыі, Ірландыі, Італіі, Нарвегіі, Польшчы, Румыніі, Славакіі, Іспаніі, Швецыі, Швейцарыі і Нідэрландах.
Харчовыя расліны
Да харчовых раслін ставяцца віды, , і , дзе лічынкі ўтвараюць ліставыя міны.
71-611
71-611 (вядомы таксама як КТМ-11) — расійскі пасажырскі высокападлогавы двухбаковы трамвайны вагон, прызначаны для выкарыстання на лініях хуткаснага трамвая.
Лорд-Хау
Лорд-Хаў (Lord Howe Island) — невялікі востраў у Тасманавым моры. Належыць Аўстраліі. Плошча — 14,55 км². Насельніцтва — 347 чал.
Геаграфія
Востраў мае вулканічнае паходжанне. Размешчаны ў 770 км на паўночны ўсход ад горада Сідней. Нагадвае формай бумеранг. Выцягнуты з поўначы на поўдзень на 10 км. Шырыня — каля 2 км. Найвышэйшая кропка — гара Гувер (875 м.).
Кіраванне
З'яўляецца недалучанай тэрыторыяй штата Новы Паўднёвы Уэльс. Мае ўнутранае самакіраванне.
Танец (значэнні)
Назву Танец маюць:
NGC 1597
NGC 1597 (іншыя абазначэнні — MCG -2-12-32, NPM1G -11.0163, IRAS04287-1124, PGC 15374) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4243
IC 4243 — галактыка тыпу E-S0 (эліптычная спіральная галактыка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эліша Грэйвс Оціс
Эліша Грэйвс Оціс (Elisha Otis; 3 жніўня 1811, Галіфакс, Вермонт, ЗША — 8 красавіка 1861, Нью-Ёрк) — амерыканскі вынаходнік бяспечнага ліфта (сістэмы затрымкі ліфта ў шахце пры абрыве каната). Нарадзіўся ў шматдзетнай сям’і (шостым дзіцем з шасці дзяцей) на ферме паблізу Галіфакса (штат Вермонт). У маладосці спрабаваў займацца бізнесам, але дрэннае здароўе не дазваляла дамагчыся поспеху. У 1845 ён перабраўся ў Олбані, паблізу ад Нью-Ёрка, і на працягу трох гадоў працаваў механікам на фабрыцы ложкаў «Тынглі», дзе пачаў займацца чыгуначнымі тармазамі бяспекі.
Панькіўці (Бродыўскі раён)
Панькіўці (Па́ньківці) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Гіганцкая акула
Гіганцкая акула (Cetorhinus maximus) — другі па велічыні від рыб пасля кітовай акулы. Гіганцкая акула дасягае даўжыні да дзесяці метраў і важыць каля чатырох тон. Сведчанні пра больш буйныя экземпляры велічынёй ад 12 да 15 метраў пакуль не былі пацверджаныя. Асобіны менш трох метраў сустракаюцца вельмі рэдка. Самая дробная злоўленая гіганцкая акула была 1,7 метра ў даўжыню. Як і кітовая акула, гіганцкая акула харчуецца планктонам, аднак не ўсмоктвае ваду, а проста плавае з адкрытай пашчай, фільтруе праз шчэлепы ўсё, што ў яе патрапіць. Гіганцкая акула здольная фільтраваць да 2000 тон вады ў гадзіну.
Апісанне
Афарбоўка шаравата-карычневая, на спіне амаль чорная, а на ніжняй паверхні звычайна светлая. Цела мае цыгарападобную форму. Буйны сіметрычны хваставы плаўнік складаецца з моцна павялічанай верхняй і невялікай ніжняй лопасцей. Грудныя плаўнікі вялікія, служаць для падтрымання пярэдняй часткі цела. Кароткае канічнае рыла сціснута з бакоў, у дробных асобін мае выгляд дзюбы ці кароткага хобата.
Характэрнай асаблівасцю гіганцкай акулы з'яўляюцца вельмі вялікія жаберныя шчыліны,якія ахопліваюць галаву ад спіннога боку да горла. Кожная жаберная дуга нясе па пярэднім краі 1000-1300 доўгіх рагавых жаберных тычынак, што ўтвараюць цадзільны апарат. Сківічныя зубы дробныя (вышынёй да 5 мм), вострыя. Яны размешчаны на сківіцах у 4-7 радоў і ўтвараюць своеасаблівую тарку.
Пашырэнне
Сустракаецца ва ўмерана цёплых водах абодвух паўшар'яў - у паўночных частках Атлантычнага (ад берагоў Нью-Джэрсі і Міжземнага мора да Ньюфаўндленда, Паўднёвай Грэнландыі і Паўночнай Нарвегіі) і Ціхага (ад Усходне-Кітайскага мора і Каліфорніі да Аляскінскага заліва) акіянаў, а таксама ля берагоў Аргенціны, Фалклендскіх астравоў, Паўднёвай Афрыкі, Паўднёвай Аўстраліі, Тасманіі, Новай Зеландыі, Чылі, Перу, Эквадора.
Асаблівасці біялогіі
Спароўванне адбываецца ў веснавы перыяд ля паверхні мора, пасля чаго самкі адыходзяць на вялікія глыбіні, дзе доўга выношваюць моладзь. Патомства з'яўляецца на свет у выніку яйцажыванараджэння.
Сонечнае зацьменне 11 ліпеня 1991 года
Сонечнае зацьменне 11 ліпеня 1991 года — поўнае сонечнае зацьменне 136 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0800 і дасягнула свайго максімуму ў 19:07:01 UTC у пункце з каардынатамі 22° пн. ш. 105° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 53 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 258 км.
Зацьменне 11 ліпеня 1991 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1991 годзе і 207-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 15 студзеня 1991 года, наступнае — 4 студзеня 1992 года.
Ражніў
Ражніў (Ра́жнів) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Агоглан
Агоглан (Ağoğlan) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і уваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Новы Дубок
Но́вы Дубо́к (, Новый Дубок) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Калодзежскага сельсавета.
Ваўнянкі
Ваўнянкі (Lymantriinae) — падсямейства насякомых атрада матылёў.
Апісанне
Начныя матылі. Крылы ў размаху 25—70 мм. Цела патоўшчанае, густа апушанае. Ротавыя органы рудыментарныя (матылі не кормяцца).
Асаблівасці біялогіі
Кукалкі развіваюцца ў коканах. Вусені з пучкамі валаскоў на членіках, мнагаедныя, кормяцца лісцем пераважна дрэвавых раслін. Зімуюць у розных стадыях, часцей вусені.
Джон Хёрт
Джон Вінсент Хёрт CBE (John Vincent Hurt;, Чэстэрфілд — , графства Норфалк) — брытанскі кіно, трохкратны лаўрэат прэміі BAFTA і лаўрэат прэміі «Залаты глобус». Часта іграе другарадныя ролі эксцэнтрычных персанажаў, якія выпрабоўваюць фізічныя або душэўныя пакуты. Камандор Ордэны Брытанскай імперыі.
Найбольш вядомы па ўдзеле ў фільмах «Паўночны экспрэс», «Чалавек-слон», «Чужы», «Кантакт», «Хелбой: Герой з пекла», «Хелбой 2: Залатая армія», «Ключ ад усіх дзвярэй», «V — значыць вендэта», «Індыяна Джонс і Каралеўства крыштальнага чэрапа» і серыі фільмаў пра Гары Потэра.
Кейн, персанаж Хёрта ў фільме «Чужы», быў прызнаны адным з самых запамінальных персанажаў у гісторыі кінематографа.
Біяграфія
Джон Хёрт нарадзіўся 22 студзеня 1940 года ў горадзе Чэстэрфілд, Англія. Бацька Хёрта быў вікарыем невялікага гарадка Шайрбрук на паўночным усходзе Дэрбішыра, а калі Джону было пяць гадоў — бацька стаў вікарыем царквы Святога Стэфана ў Вудвіле. Маці Хёрта працавала актрысай.
Пачынаў кар’еру ў тэатры. Увага Галівуда прыцягнуў у 1966 годзе, сыграўшы ў аскараноснай драме «Чалавек на ўсе часы». Потым доўгі час, і з поспехам, працаваў на тэлебачанні.
Шырокай публіцы таксама вядомы па ролях другога плану ў фільмах «Чужы» (1979), «Гары Потэр і філасофскі камень» (2001), «Індыяна Джонс і Каралеўства крыштальнага чэрапа» (2008). У высокабюджэтнай экранізацыі антыўтопіі «1984» выканаў галоўную ролю Уінстана Сміта.
Dolce Vita (сінгл)
Dolce Vita — інтэрнэт-сінгл беларускага гурта Крамбамбуля. Выпушчаны пры падтрымцы партала TUT.by 10 снежня 2007 года. Прэзентацыя адбылася 12 снежня ў мінскім клубе «Фартуна».
71-612
71-612 (вядомы таксама як КТМ-12) — савецкі праект шасцівосевага трохсекцыйнага нізкападлогавага маторнага трамвайнага вагона, які распрацоўваўся ў канцы 1980-х гадоў на заводзе УКВЗ. Гэты праект так і не ажыццявілі.
Руда-Брыдска
Руда-Брыдска (Руда́-Брі́дська) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Угерске-Градзіштэ
У́герске-Гра́дзіштэ (Uherské Hradiště, літар. «Венгерская крэпасць») — горад у Чэхіі ў Злінскім краі, адміністрацыйны цэнтр аднайменнага раёна. Гістарычны цэнтр Мараўскай Славакіі.
Гісторыя
У 1886 годзе ва Угерске-Градзіштэ пераехаў Антанін Баця Старэйшы і заснаваў тут абутковую мануфактуру, якая пасля развілася ў сусветна вядомую фірму «Баця».
Эрык Мёлер
Эрык Мёлер (Erik Moller; нар. ) — намеснік дырэктара фонду «Вікімедыя», да 17 снежня 2007 — член рады павераных. Актыўны рэдактар Вікіпедыі з 2001 года. Пражывае ў Берліне.
Канстанцін Міхайлавіч Белавусаў
Канстанцін Міхайлавіч Белавусаў (, в. Юсцінава,, Віцебская губерня — ) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Магілёўскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
З 1929 г. у Чырвонай Арміі. Удзельнік вызвалення Заходняй Беларусі (1939). Падчас Вялікай Айчыннай вайны ўдзельнік абароны Мінска.
У партызанах з ліпеня 1941 г.: камандзір групы, атрада, у лістападзе 1942 — ліпені 1943 г. — 6-й Магілёўскай партызанскай брыгады, у ліпені 1943 — красавіку 1944 г. — Магілёўскай ваенна-аператыўнай групы, адначасова ў студзені — красавіку 1944 г. — 113-га партызанскага палка, член Магілёўскага падпольнага РК КП(б)Б. У 1945—1962 гг. на адміністрацыйна-гаспадарчай працы ў Мінску.
NGC 1598
NGC 1598 (іншыя абазначэнні — ESO 202-26, AM 0427-475, IRAS04271-4753, PGC 15204) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Разец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладзімір Трафімавіч Халіп
Біяграфія
Закончыў Беларускі дзяржаўны універсітэт (1963). З 1970 года інструктар ЦК КПБ, галоўны рэдактар Дзяржкіно БССР. З 1981 г. працаваў на кінастудыі «Беларусьфільм».
Аўтар манаграфіі «Радок, прачытаны тэатрам», прысвечанай праблемам інсцэнізацыі твораў у тэатрах Беларусі, кінасцэнарыяў, мастацкіх фільмаў «Полымя» (з Г. Бураўкіным, Ф. Коневым), «Мама, я жывы!», тэлефільма «Нас выбраў час» (з А. Петрашкевічам), дакументальных фільмаў «Брэсцкая крэпасць», «Тры колеры радасці», «Я саладат Брэсцкай крэпасці», «Чырвоны сшытак», «Саюз рэспублік і сэрцаў», лібрэт опер «Джардана Бруна» (пастаўлена Дзяржаўным тэатрам оперы і балета БССР), «Матухна Кураж» (Малдаўскі тэатр оперы і балета і Каўнаскі музычны тэатр), п’есы «Цень гары» (пастаўлена ў 1987 г. Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатрам імя Я. Коласа).
Выступае ў перыядычным друку па праблемах тэатра і кіно.
Сям’я
У шлюбе з Люцынай Бяльзацкай, дачкой беларускага кампазітара Юрыя Бяльзацкага, мае дачку Ірыну Халіп (нар. 1967), беларускую журналістку.
IC 4244
IC 4244 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ракшынскі сельсавет
Ракшынскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мсціслаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Ракшыно. 14 населеных пунктаў, 1044 жыхары. У 2017 годзе да сельсавета далучаны 4 населеных пункта скасаванага Доўгавіцкага сельсавета.
Салашка
Салашка (Салашка) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ілья Вячаслававіч Наздрын-Платніцкі
Ілья Наздрын-Платніцкі (нар., Веймар, ГДР) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
З 2016 года жыве ў Польшы і выступае за футбольны клуб з вёсцы Чанец.
Джэрманьё
Джэрманьё (Germagno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Насельніцтва складае 208 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 104 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 28887. Тэлефонны код — 0323.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bartolomeo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
71-617
71-617 (вядомы таксама як КТМ-17) — расійскі пасажырскі высокападлогавы стажорскі трамвай, які быў створаны ў 1994 г. па заказе Масквы на базе мадэлі 71-608.
Наздрын-Платніцкі
Наздрын-Платніцкі — прозвішча.
Рэпішча (Чэрвеньскі раён)
Рэ́пішча (, Репище) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Калодзежскага сельсавета.
Да 27 лістапада 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Раваніцкага сельсавета.
Сыдыніўка
Сыдыніўка (Сидині́вка) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Акула-велікарот
Велікаротавая акула або Акула-велікарот (Megachasma pelagios) — адзін з трох вядомых навуцы відаў акул, які харчуюцца планктонам (апроч кітовай і гіганцкай акулы). З часу адкрыцця гэтай глыбакаводнай акулы ў 1976 годзе, яна застаецца адзіным відам ў сямействе велікаротых акул (Megachasmidae). Да кастрычніка 2012 года назіраліся толькі 54 асобіны, з якіх толькі нямногія ўдалося навукова даследаваць. Пра анатомію, паводзіны і арэал гэтай акулы пакуль вядома вельмі мала.
IC 4245
IC 4245 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сонечнае зацьменне 15 студзеня 1991 года
Сонечнае зацьменне 15 студзеня 1991 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 131 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9290 і дасягнула свайго максімуму ў 23:53:51 UTC у пункце з каардынатамі 36° пд. ш. 170° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 7 хв. 53 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 277 км.
Зацьменне 15 студзеня 1991 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1991 годзе і 206-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 22 ліпеня 1990 года, наступнае — 11 ліпеня 1991 года.
Сонечны сарас 134
Сонечны сарас 134 — серыя з 71 сонечнага зацьмення, якая пачалася 22 чэрвеня 1248 года і будзе працягвацца да 6 жніўня 2510 года. Сонечныя зацьменні аднаго сараса паўтараюцца з перыядычнасцю раз у 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін.
Запаведнік
Запаведнік — тэрыторыя сушы або акваторыя, у межах якой увесь прыродны комплекс поўнасцю выключаны з гаспадарчай дзейнасці чалавека і ахоўваецца дзяржавай. З’яўляецца відам запаведных тэрыторый.
Запаведнікі і нацыянальныя паркі з’яўляюцца прыродаахоўнымі аб’ектамі рэспубліканскага значэння. Заказнікі і помнікі прыроды могуць з’яўляцца прыродаахоўнымі аб’ектамі рэспубліканскага або мясцовага значэння.
Для аховы прыродных комплексаў запаведнікаў ствараюцца ахоўныя зоны. Ахоўвае запаведнікі спецыяльная служба (дзяржінспектары, егеры).
Навуковая работа ў запаведніках мае комплексны характар, вядуцца даследаванні па праграме «Летапіс прыроды».
Гісторыя
Першыя дзяржаўныя запаведнікі ўзніклі ў старажытным Вавілоне, Грэцыі, Індыі і ствараліся з рытуальнымі і паляўнічымі мэтамі. Найстаражытнейшы запаведнік на славянскіх землях — Белавежская пушча. Самы вялікі запаведнік у свеце — (Манголія, плошча 5 млн га).
На Беларусі два запаведніка: Бярэзінскі біясферны запаведнік і Палескі радыяцыйна-экалагічны запаведнік (адзіны ў свеце).
Задачы
Асноўныя задачы запаведнікаў:
Класіфікацыя
Вылучаюць запаведнікі:
Ляхавецкі сельсавет
Ляхавецкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Ляхаўцы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Макранскага сельсавета.
Бражнікі
Бражнікі (Sphingidae) — сямейства насякомых атрада матылёў.
Апісанне
Размах крылаў 2—20 см, пярэднія вузкія, выцягнугыя, заднія меншыя, часта з яркімі плямамі або перавязямі. Цела тоўстае, верацёнападобнае, хабаток доўгі (у некаторых трапічных відаў больш за 25 см), вусіхі тоўстыя, роўныя. Смокчуць нектар кветак, завісаючы ў паветры.
Вусені голыя, цыліндрычныя, з своеасаблівым ражком на задняй частцы брушка. Кормяцца лісцем, агаляюць парасткі. Зімуюдь у фазе кукалкі ў глебе.
Арэал
Адрозніваецца каля 1200 відаў. Пашыраны на ўсіх мацерыках, большасць у тропіках; на Беларусі 18 відаў, у т. л., ,. Жывуць у лясах, садах, парках, на лугах, ускраінах балот.
Спосаб жыцця
Большасць бражнікаў актыўныя на змярканні і ноччу. Некаторыя віды — шкоднікі раслін.
NGC 1599
NGC 1599 (іншыя абазначэнні — MCG -1-12-16, IRAS04292-0441, PGC 15403) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сонечнае зацьменне 6 студзеня 2019 года
Сонечнае зацьменне 6 студзеня 2019 года — частковае сонечнае зацьменне 122 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,7145 і дасягнула свайго максімуму ў 01:42:38 UTC у пункце з каардынатамі 67° пн. ш. 154° у. д..
Зацьменне 6 студзеня 2019 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 2019 годзе і 40-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 11 жніўня 2018 года, наступнае — 2 ліпеня 2019 года.
Маргер (паэма)
«Ма́ргер» (Margier) — гістарычная паэма Уладзіслава Сыракомлі, аўтар яе называў «найлепшым з дзяцей свайго духу», з чым, аднак, не пагадзіліся крытыкі.
Твор паэт пісаў з канца 1852 да 6 жніўня 1854 г. у Барэйкаўшчыне, а ў 1855 г. паэма выйшла асобным выданнем.
Напісанне
Паэма заснаваная на гераічнай абароне замка Пулена 1336 года супраць крыжакоў. Пасля доўгай абароны мужныя літоўцы на чале з Маргерам, згубіўшы надзею на ратунак і не хочучы здавацца ў палон, здзейснілі самагубства ў вогнішчы. На гэтую падзею ўвагу паэта звярнула пісьменніца Паўліна Вільконская.
Сыракомля пісаў паэму некалькі месяцаў і быў крайне ёй задаволены. Пішучы ўступ паэт, на думку Тадэвуша Піні, арыентаваўся на «Дзеву возера» Вальтэра Скота, якога Сыракомля ў маладосці ахвотна чытаў.
Змест
Падчас сутычкі з крыжакамі, у палон да літоўцаў трапляе немец Рансдорф. Літоўцы хочуць яго забіць, але правадыр Маргер захоўвае яму жыццё і загадвае занесці яго ў свой замак Пулен, дзе раненага крыжака лечаць. Маргер яго палюбіў і нават адмовіўся прынесці яго ў ахвяру Поклюсу. Дачка правадыра Эгля (Egle) нават закахалася ў палоннага. Але Маргера пагадзіўся ў выніку даць немца ў ахвяру, праз што Эгля вызваліла Рансдорфа і з дапамогай старога Лютаса выпусціла таго з замка праз падземныя хады, узяўшы толькі прысягу, што Рансдорф нікому пра іх не распавядзе.
Немец вяртаецца да сваіх, марачы доўга пра літоўку, якая ўратавала яму жыццё. Тым часам крыжакі збіраюцца на новую вайну з Літвою, жадаючы здабыць замак Пулен. Рансдорфа як дасведчанага чалавека, які ведае мясцовасць, бяруць з сабой і даюць кіраваць адным атрадам. Аднак ён сам сабе прысягае, што не выдасць патаемнага ходу.
У гэты час вестка пра ўцёк крыжака ў замку пакінула вялікае ўражанне на ўсіх. Маргер здагадаўся, хто ў гэтым вінаваты і прабачыў дачцэ, але святары пагражалі страшнай помстай бога і жадалі задобрыць Поклюса, аддаўшы Эглю ў ахвяру, інакш на Літву зваліцца вялікае няшчасце. Маргер, хочучы ўратаваць Айчыну, аддае дачку святарам, тая чакае часу свайго спалення. Рансдорф даведваецца пра гэта ад Лютаса, якога крыжакі схапілі ў палон і якому немец захаваў жыццё. З гэтымі весткамі, Рансдорф не зажадаў больш стрымлівацца прысягай, бо каханне яго апанавала. Крыжакі атачаюць замак з усіх бакоў, лезуць на сцены, а Рансдорф з атрадам ідзе патаемным ходам і хутка з’яўляецца ў цэнтры замка. Пачынаецца бітва, літоўцы абараняюцца з двух бакоў. Рансдорф жа бяжыць да запаленай вязніцы, выносіць адтуль непрытомную Эглю і ўцякае да крыжачкага лагера.
Літоўцы, бачачы, што ім не перамагчы, пастанаўляюць здзейсніць самагубства. Літоўцы гінуць у вогнішчы, застаецца адзін Маргер. Жадаючы ўжо ўваткнуць у свае грудзі меч, ён заўважае каля замка лодку, што плыве па Нёмане, з Рансдорфам і Эгляй. З астатніх сілаў літовец хапае лук і выпускае дзве стралы. Целы немца і дачкі падаюць у ваду, а Маргер спакойна працінае сабе грудзі і падае мёртвы ў вогнішча пасярод сваіх суродзічаў.
Крытыка
Па публікацыі на паэта пасыпалася злосная крытыка, якую ён успрымаў балюча. Творцу вінавацілі за фанабэрыстасць і ганарыстасць у прадмове, дзе Сыракомля адкрыта прызнаваў «Маргера» за найлепшы свой твор. Праз ціск крытыкі Сыракомля думаў нават кінуць пісьменніцтва.
Прыяцель паэта Язэп Крашэўскі шчыра пісаў у газеце «Gazeta Warszawska», што «Маргер» не з’яўляецца такім шэдэўрам, як здаецца Сыракомлю, што лепш яму ісці заўсёды толькі за сэрцам, бо тады ён піша найпрыгажэй і найчуллівей. Сыракомлю гэта моцна закранула, аднак ён не пакрыўдзіўся.
Тадэвуш Піні адзначае, што, дарма што многія перавагі і прыгожыя ўступы, «Маргер» саступае іншым паэмам («Дабрародны Ян Дубарог», «Акраец хлеба»). Даследчык заўважае: "… у гэтым творы няма той натуральнасці, той прастаты, якая паказвае, што адзін выпадак выплывае з другога ясна і дакладна. Тут усё апавяданне абапіраецца толькі на выпадковых здарэннях. Які ж гэта неасцярожны правадыр, які дазваляе непрыяцелю хадзіць спакойна па сваім замку, не маючы намеру забіць яго, а потым дапускаючы, што ён выйдзе на волю! Які легкадумны стары Лютас, які Рансдорфу паказвае патаемны ход, выпускае яго на свабоду, а потым зусім без патрэбы кажа яму пра зняволенне Эглі, быццам прагнуў, каб немец парушыў прасягу і ў адчаі памкнуўся на дапамогу каханай, несучы адначасова згубу ліцвінам."Тадэвуш Піні таксама сцвярджае, што ў паэме Сыракомлі нічога новага адносна Міцкевічавых «Гражыны» і «Конрада Валенрода» няма; нічога новага пра звычаі старажытных літоўцаў не даведацца з яе, акрамя як пра рэлігію, якую Сыракомля, на ягоную думку прадставіў дакладней, хаця карціна прынашэння ахвяр, паводле Піні, не адпавядае рэчаіснасці.
Пераклады
У 1882 годзе Ян Нечас зрабіў і выдаў пераклад на чэшскай мове. На літоўскую мову паэма перакладзена двойчы: Сімонасам Норкусам-Наркявічусам (1883) і Антанасам Валайцісам (1936). У 1880 годзе Ліядор Пальмін апублікаваў свой пераклад на рускую мову ў маскоўскім часопісе «Русская Мысль». Іншы рускі пераклад зрабіў Міхаіл Зянкевіч.
Смальянцы (значэнні)
Назву Смальянцы маюць:
Нектон
Нектон (грэч. nektós — які плавае, які плыве) — сукупнасць водных арганізмаў, што актыўна плаваюць, здольныя супрацьстаяць сіле цячэння.
Бобрык 1
Бобрык 1, Бобрык Першы — рака ў Брэсцкай вобласці, левы прыток Прыпяці.
Гаэтана Даніцэці
Гаэтана Даніцэці (Gaetano Donizetti) — італьянскі кампазітар ХІХ стагоддзя, аўтар касцёльнай і інструментальнай музыкі. Адзін з найвялікшых майстраў італьянскай оперы ХІХ стагоддзя. Аўтар 68 опер. Вяршыня творчасці — оперы «Любоўны напой (Эліксір кахання)», «Лючыя дзі Ламермур», «Фаварытка» і «Дон Паскуале». Знаходка ў 1984 годзе оперы «Эльжбета» яго аўтарства была важлівай падзеяй у спадчыне кампазітара.
Біяграфія
Гаэтана Даніцэці нарадзіўся 29 лістапада 1797 года. Музычную адукацыю атрымаў у Бергама пад кіраўніцтвам Ёхана Сімона Майра і ў Балонні пад кіраўніцтвам Падрэ Станіслаа Матэі, а першую оперу, «Il Pigmalione» стварыў у 1816 г. У 1822 годзе яго твор «Zoraide di Granata» атрымаў велізарны поспех у Рыме. Тым не менш, яго першая сур’ёзная і буйная опера «Ганна Балейн» была прэзентавана ў Мілане ў 1830 годзе. На кароткі тэрмін ён стаў прафесарам, а потым і дырэктарам у «Conservatorio di San Pietro a Maiella» у Мілане. Шмат падарожнічаў і меў поспех у Парыжы, Вене і іншых гарадах. Даніцэці быў паспяховым кампазітарам і яго сусветная вядомасць узрастала. У 1845 годзе, на вяршыні кар’еры, у яго выявілі пухліну галаўнога мозгу, якая прывяла да дэпрэсій, паралічу і часовых вар’яцтваў. Пасля таго, як Даніцэці пражыў некаторы час у прытулку па-за межамі Парыжа, ён вярнуўся ў свой родны Бергама, дзе і памёр 8 красавіка 1848 года.
Бобрык 1
Даўжыня ракі 109 км. Плошча вадазбору 1902 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 7,6 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,3 ‰.
Гаэтана Даніцэці
Біяграфія
Бліскучы кампазітар трагічнай і камічнай оперы, Даніцэці быў майстрам вакальных эфектаў і драматычных сітуацый. Ён часта выкарыстоўваў гістарычных постацей у сваіх операх, такіх як «Anna Bolena», «Lucrezia Borgia» (1833), «Maria Stuarda» (1834), «Belisario» (1836), i «Caterina Cornaro» (1843). Кампазітар часта задзейнічаў моцных постацей, запазычаных у англійскага пісьменніка Сэра Вальтэра Скота, напрыклад, яго найбольш папулярная опера «Lucia di Lammermoor» (1835). Шэдэўрам камічнай оперы з’яўляецца «L'Elisir d'amore» («Эліксір кахання», 1832) і «Don Pasquale» (1842). Большасць операў ён напісаў па-італьянску, але таксама пісаў і па-французску ў Парыжы, напрыклад «La Fille du regiment» («Дачка рэгімента») і «La Favorite» (абедзве ў 1840).
Бобрык 1
Назва
Нягледзячы на відавочную сувязь з бел. бабёр рачная назва Бобрык можа быць і балцкага паходжання — як і назва бярэзінскай ракі Бобр.
Гаэтана Даніцэці
Біяграфія
Даніцэці напісаў каля 68 операў, але таксама ён пісаў і сімфоніі, камерную музыку, працы для фартэпіяна, песні, кантаты, араторыі і масавую музыку (уключаючы рэквіем па смерці Вінчэнца Беліні). У 1984 годзе датуль невядомая опера была знойдзена ў Лондане. Яна была напісана па-французску ў пачатку 1840-х гг. Опера «Эльжбета» з’яўлялася часткова перапрацаванай ранняй неапублікаванай працай Даніцэці «Otto mesi in due ore» («Восем месяцаў у два дні», 1827).
Бібліяграфія
Ashbrook, William, Donizetti (1965), and Donizetti and His Operas (1982); Gossett, Philip, Anna Bolena and the Artistic Maturity of Gaetano Donizetti (1985); Porter, Andrew, et al., The New Grove Masters of Italian Opera (1983); Weinstock, Herbert, Donizetti and the World of Opera in Italy, Paris and Vienna in the First Half of the Nineteenth Century (1963).
Бобрык 1
Назва
На гэта паказвае назва бярэзінскай ракі Бабруя (> Бабруйка). У ёй корань Babr- (< Bebr-) звязаны з літоўскім babras, bebras «бабёр» і пашыраны балцкім гідранімічным фармантам -uj-. Гэты ж корань у літоўскіх гідронімах Babrūngas, Babrūnė, Babrinis, Babrūtė. Далей да індаеўрапейскага кораня *bhe-bhros «бабёр».
Недалёка ад утоку Бобрыка ў Прыпяць таксама ўцякаюць рэкі з балцкімі назвамі Ясельда, Піна, Цна, Лунія (Лань).
Асноўныя прытокі
Справа: Муравічна, Вісліца. Злева: канал Хатыніцкі, канал Прысць, канал Багданаўка.
Агульнае
Пачынаецца з ляснога балота за 2,5 км на паўночны захад ад вёскі Сукач Ганцавіцкага раёна, цячэ ў Пінскім і Лунінецкім раёнах па Прыпяцкай нізіне. Упадае ў Прыпяць за 2 км на паўночны захад ад чыгуначнай станцыі Прыпяць. У пойме ракі ў Пінскім раёне створаны наліўное вадасховішча Пагост і сажалкі рыбгаса «Палессе», 2 невялікія сажалкі (11 га і 2,6 га) каля вёскі Парахонск. Даліна невыразная. Пойма двухбаковая, шырыня ў сярэднім цячэнні 0,5—1 км, у ніжнім цячэнні зліваецца з поймай Прыпяці. Рэчышча каналізаванае на працягу 102 км, пракладзена за 0,5—3 км ад старога. Шырыня яго ад 3—3,5 м у вытоку да 35—40 м у вусці.
У басейне ракі возера Хольча.
Планктон
Планктон (грэч. πλανκτον — тыя, што блукаюць) — разнастайныя, у асноўным дробныя арганізмы, што свабодна дрэйфуюць у тоўшчы вады і не здольныя — у адрозненне ад нектона — супраціўляцца плыні.
Такімі арганізмамі могуць быць бактэрыі, дыятомавыя і некаторыя іншыя водарасці (фітапланктон), прасцейшыя, некаторыя кішэчнаполасцевыя, малюскі, ракападобныя, яйкі і лічынкі рыб, лічынкі розных беспазваночных жывёл (заапланктон). Планктон непасрэдна або праз прамежкавыя звёны харчовага ланцугу з'яўляецца ежай для большасці астатніх водных жывёл.
Кітовая акула
Кітовая акула (Rhincodon typus) — самы буйны від акулы, а таксама самы буйны прадстаўнік сярод рыб, што жывуць сёння. Адзіны від у сямействе кітовых акул (Rhincodontidae).
Апісанне
У кітовай акулы магутнае, цяжкае цела, параўнальна малая галава з ротам на канцы, маленькімі вачыма і вельмі вялікімі жабернымі шчылінамі. Уздоўж бакоў тулава выцягваюцца грабяні. Хваставы плаўнік мае форму месяца, а яго вось крута павернута ўверх. Цёмна-шэрае ці карычневае цела ўсеяна шматлікімі белымі або жаўтаватымі плямамі. Зубы вельмі дробныя і шматлікія (да 15 тысяч).
Хаця, па аповядах некаторых сведкаў, ім сустракаліся экземпляры даўжынёй ад 18 да 20 м, самая буйная калі-небудзь вымераная асобіна налічвава даўжыню 13,7 м. Вага можа дасягаць 12 т. Нягледзячы на вялікія памеры, кітовая акула для чалавека абсалютна бяспечная, бо харчуецца (як гіганцкая акула і акула-велікарот) выключна планктонам і іншымі дробнымі арганізмамі, якіх яна фільтруе, уцягваючы ў пашчу ваду.
Пашырэнне
Распаўсюджана ў трапічных і субтрапічных водах, дзе часам трапляецца чародамі. Прысутнічае ў розных акіянах, звычайная ля Філіпінскіх астравоў, Паўднёвай Каліфорніі, водах Карыбскага мора і інш. Вельмі рэдка сустракаецца па-за цеплаводнымі раёнамі. Пелагічная, назіраецца ў паверхневых слаях вады.
Асаблівасці біялогіі
Харчуецца дробнымі планктоннымі жывёламі: ракападобнымі, невялікімі рыбамі, кальмарамі. Паволі рухаецца з шырока адкрытай пашчай і збірае ежу ў ротавую поласць. Калі акула закрывае рот, вада прафільтроўваецца скрозь жаберныя адтуліны цераз асаблівае сіта, утворанае мяккай губчатай тканкай, якая падтрымліваецца храсткамі, што злучаюць жаберныя дугі. Затым адцэджаныя кармавыя арганізмы праз вузкі стрававод трапляюць у страўнік. Зубы пры такім спосабе жыўлення служаць не для кусання, а для затрымання здабычы ў роце.
Яйцажывародная. Зародкі развіваюцца ў яйцах, заключаных у рагавыя капсулы.
Уладзімір Фёдаравіч Латышаў
Уладзімір Фёдаравіч Латышаў (1923—1943) — лейтэнант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Уладзімір Латышаў нарадзіўся 18 мая 1923 года ў вёсцы Паповічы (цяпер — Латышава Дзяржынскага раёна Калужскай вобласці). Скончыў сярэднюю школу і Калужскі тэхнікум шляхоў зносін. У кастрычніку 1941 года апынуўся ў акупацыі ў Калузе, але ўжо праз месяц горад быў вызвалены савецкімі войскамі. У сакавіку 1942 года Латышаў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Скончыў курсы малодшых лейтэнантаў і курсы «Стрэл».
Да кастрычніка 1943 года лейтэнант Уладзімір Латышаў камандаваў ротай 744-га стралковага палка 149-й стралковай дывізіі 65-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро. У ноч з 15 на 16 кастрычніка 1943 года Латышаў з групай байцоў першым пераправіўся праз Дняпро у раёне вёскі Шчытцы Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і захапіў плацдарм на яго заходнім беразе. Праціўнік распачаў некалькі контратак, але група паспяхова адбіла іх, пратрымаўшыся да пераправы ўсяго палка. 17 кастрычніка 1943 года Латышаў загінуў у баі. Першапачаткова быў пахаваны ў Шчытцах, але пазней перапахаваны ў брацкай магіле у вёсцы Крупейкі Лоеўскага раёна.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года за «мужнасць, адвагу і гераізм, праяўленыя ў барацьбе з нямецкімі захопнікамі», лейтэнант Уладзімір Латышаў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама пасмяротна быў узнагароджаны ордэнам Леніна.
У гонар Латышава перайменаваная яго родная вёска, названы вуліцы на станцыі Пятоўская і ў вёсцы Крупейкі.
Антаймуру
Антаймуру (малагас. Antaimoro, літаральна "людзі поўдня"), або антэмуру (Antemoro) — этнічная група малагасійцаў. Насяляюць частку паўднёвага ўсходу Мадагаскара. Агульная колькасць (2022 г.) — 1 215 000 чалавек
Асаблівасці культуры
Традыцыйная культура антаймуру спалучае рысы, характэрныя для ўсіх малагасійцаў усходняга ўзбярэжжа Мадагаскара, з уплывам з боку арабаў і еўрапейцаў.
Антаймуру распрацавалі першую малагасійскую пісьмовасць сарабе, у якой выкарыстоўваліся арабскія літары. Яны не ўжываюць у ежу свініну. Забараняецца самастойна забіваць свойскую жывёлу (звычайна гэтай прафесіяй займаюцца прадстаўнікі іншых этнічных груп, што жывуць сярод антаймуру). Доўгі час існавала традыцыя забойства аднаго з народжаных двайнят.
Галоўнымі заняткамі з'яўляюцца сельская гаспадарка, лоў рыбы і гандаль. Яшчэ ў XIX ст. антаймуру славіліся як цудоўныя лекары, якія займаліся зборам лекавых і атрутных траў, астралогіяй і варажбой. Захаваліся такія адметныя традыцыйныя заняткі, як вытворчасць паперы з бамбуку, пляценне з саломы.
Жытло каркаснае, будуецца з дрэва, падзяляецца на ізаляваныя мужчынскую і жаночую часткі.
Традыцыйнае грамадства заснавана на падзеле на сацыяльныя пласты згодна ўзросту і паходжанню тых або іншых індывідаў ад пэўнага продка.
У мінулым асноўнай рэлігіяй быў іслам, але ў нашы дні яго прытрымліваецца толькі 7% вернікаў. Шырока распаўсюджаны традыцыйныя вераванні, культ продкаў. Значная частка (45%) спавядае хрысціянства.
Гелон (пасёлак)
Гелóн (Gelon / Гелон) — пасёлак гарадскога тыпу ў Шахрысабзскім раёне Кашкадар’інскай вобласці Рэспублікі Узбекістан.
Кішлак вядомы з 1305 года. Жыхары кішлака захоўваюць старадаўнія звычаі і лад жыцця. Да сярэдзіны 2018 года замежныя турысты не маглі наведваць пасёлак з-за асаблівага пагранічнага рэжыму.
Геаграфія
Гелон знаходзіцца ў паўднёвай часці Узбекістана ў басейне Кашкадар’і, на заходнім схіле Памір-Алайскіх гор.
Тэрыторыя знаходзіцца на мяжы Узбекістана і Таджыкістана, за 80 км ад Шахрысабза. Кішлак з усіх бакоў аточаны высокімі гарамі, якія дасягаюць на ўсходзе вышыні больш за 4000 метраў. Гэта адзін са самых высакагорных пасёлкаў Узбекістана.
Клімат
Клімат — кантынентальны, сухі, месцамі субтрапічны.
Насельніцтва
Насельніцтва кішлака — 5 834 жых. (2019 год).