cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Віфрэд I Валасаты
Легенда аб узнікненні герба Каталоніі
З імем графа Віфрэда I Валасатага паданні звязваюць узнікненне гістарычнага герба Каталоніі, так званага Las cuarto barras (Чатыры паласы). Паводле легенды, у найбольш поўнай форме запісанай ўпершыню ў XV стагоддзі, граф Віфрэд I змагаўся разам з адным з каралёў Франкскай дзяржавы супраць ворагаў манарха. У розных варыянтах падання згадваюцца імёны або імператара Людовіка I Набожнага, або караля Карла II Лысага; ворагамі называюцца то маўры, то нарманы. У гэтай бітве Віфрэд праявіў асаблівую адвагу, але атрымаў цяжкае раненне. Калі ён ляжаў паранены ў сваім шатры, яго наведаў сам кароль, які спытаў графа, што той хоча ва ўзнагароду за сваю адвагу. На гэта Віфрэд адказаў, што ў яго ёсць залаты шчыт, але на ім няма герба, і што найбольшай узнагародай для яго будзе той герб, які яму даруе кароль. Тады манарх апусціў чатыры сваіх пальца ў крывавыя раны Віфрэда і правёў імі па шчыце чатыры вертыкальныя паласы, якія з тых часоў сталі гербам Барселонскай дынастыі. Пазней гэта выява стала гербам каралеўства Арагон і многіх падпарадкаваных яму зямель. У цяперашні час чатыры чырвоных паласы на залатым фоне прысутнічаюць на гербах і сцягах некалькіх аўтаномных супольнасцей Іспаніі, у тым ліку Каталоніі, Арагона, Балеарскіх астравоў і Валенсіі, а таксама мноства муніцыпалітэтаў.
Факты, якія згадваюцца ў паданні, не ставілі пад сумненне гісторыкі Позняга Сярэднявечча і Новага часу, лічачы, што легенды памыляюцца толькі ў імені караля. Аднак сучасныя даследаванні цалкам абверглі магчымасць таго, што ў аснове легенды ляжаць сапраўдныя гістарычныя падзеі. Было ўстаноўлена, што першыя дакладныя згадкі пра падобны выгляд герба Барселонскай дынастыі, але яшчэ з неўсталяваным канчатковым лікам палос (вядомы варыянт з дзвюма палосамі), адносяцца толькі да кіравання графа Барселоны Рамона Берэнгера IV (сярэдзіна XII стагоддзя), а выкарыстоўвацца як герб краіны ён пачаў толькі пры каралі Арагона Альфонса II (канец XII стагоддзя).
Слабада (Шапечынскі сельсавет)
Слабада́ (, Слобода) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Замастоцкага сельсавета.
Джон Арэн
Джон А́рэн (Jon Arryn; 225—298 пасля В. Э.) — персанаж з цыклу «Песня Лёду і Агню» амерыканскага пісьменніка-фантаста Джорджа Марціна, лорд Арлінага Гнязда і Захавальнік Усходу, вярхоўны лорд Даліны Арэн, Правіца пры каралі Роберце Баратэане. Муж Лізы Арэн, бацька адзінага сына — Роберта Арэна. У дзяцінстве Эдард Старк і Роберт Баратэан выхоўваліся ў Арліным Гняздзе ў Джона Арэна, які выступаў для іх у ролі прыёмнага бацькі. Калі кароль Эерыс запатрабаваў выдаць выхаванцаў яму на расправу, Джон Арэн адмовіўся зрабіць гэта і падняў паўстанне, вядомае ў далейшым як паўстанне Роберта Баратэана. Стаўшы каралём, Роберт прызначыў Джона Арэна сваім правіцай, і лорд Арэн займаў гэту пасаду на працягу пятнаццаці гадоў, да сваёй смерці ў самым пачатку «Гульні тронаў».
Біяграфія
Пра маладосць і сталыя гады лорда Арэна вядома вельмі мала. Ён быў двойчы жанаты, прычым няўдала, ніводная з жонак не змаглі нарадзіць яму спадчынніка. Аўтарытэт лорда Джона быў высокі, Арлінае Гняздо яшчэ не ведала больш вялікага гаспадара. Менавіта ў Джона Арэна ў Арліным Гняздзе былі выхаванцамі маладыя Роберт Баратэан і Эдард Старк. Адносіны паміж імі былі вельмі цёплымі: Эдард Старк успамінае Арэна як свайго другога бацьку, а Роберт да канца сваіх дзён не раставаўся з паляўнічым нажом — падарункам лорда Джона.
Калі кароль-вар’ят Эйрыс II пакараў смерцю Рыкарда і Брандана Старкаў, то разам з імі ён забіў Элберта Арэна пляменніка і спадчынніка лорда Джона. Пасля гэтага ён запатрабаваў у лорда Даліны выдаць абодвух выхаванцаў. У адказ Арэн склікаў знамёны і падняў паўстанне супраць караля. Вядома, што не ўсе сцяганосцы адразу далучыліся да паўстання. Джону Арэну прыйшлося ўзяць штурмам Чаячы Горад, адзін з найбуйнейшых гарадоў Вестэраса і найбуйнейшы порт Даліны, перш чым раялісты схілілі калены перад паўстанцамі. Затым ён рушыў у Рачныя Зямлі, дзе яму ўдалося заключыць саюз з домам Талі, каб змацаваць саюз з Рыверанам, Джон пабраўся шлюбам з Лізай Талі, дачкой лорд Хостэра Талі, а Эдард Старк ажаніўся з яе старэйшай сястрой Кейтылін. Сілы Даліны адыгралі значную ролю ў прыгнечанні супраціўлення сцяганосцаў лорда Хостэра Талі, якія захавалі вернасць каралю і вядома ў бітве на Трызубцы. Пра асабісты ўдзел Джона Арэна ў гэтых бітвах не гаворыцца, верагодна, ён быў хутчэй палітычным, а не ваенным кіраўніком. Яго ўнёсак у перамогу ў першую чаргу дыпламатычны. Ён перацягнуў на бок паўстанцаў Талі, пасля ўзяцця Каралеўскай Гавані, менавіта Арэн адправіўся ў Дорн і ўгаварыў Мартэлаў прызнаць Баратэана новым каралём. Пазней ён арганізаваў шлюб караля з Серсеяй Ланістэр, забяспечыўшы падтрымку новай дынастыі з боку дому Ланістэраў.
Пасля заканчэння вайны і ўзыходжання Роберта на Жалезны трон, Джон Арэн становіцца яго Правіцай і ў сутнасці кіруе Вестэросам амаль 15 гадоў да самай сваёй смерці пры загадкавых акалічнасцях. Вынікі яго кіравання нельга назваць занадта добрымі. Роберт усё больш піў і распуснічаў, і адпаведна маральна апускаўся. Казна залезла ў даўгі. Партыя Ланістэраў набывала ўвесь большы ўплыў. Арэн відавочна страчваў уплыў над сваім былым выхаванцам. Як прыклад можна прывесці выпадак з Янасам Слінтам, якога Арэн хацеў аддаць пад суд за хабары і паборы, а Роберт проста махнуў на гэта рукой.
Народны артыст Беларускай ССР
«Народны артыст Беларускай ССР» — ганаровае званне, устаноўлена 20 снежня 1928 года. Прысвойвалася Прэзідыумам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР выдатным дзеячам мастацтва, якія праславіліся ў справе развіцця тэатра, музыкі і кіно.
Джон Арэн
Біяграфія
Дрэнна ў лорда Арэна ішлі і сямейныя справы, ён не змог зрабіць сваю маладую жонку шчаслівай. Ліза пасля некалькіх выкідкаў і мёртванароджаных дзяцей нарэшце нарадзіла Джону спадчынніка, але хлопчык нарадзіўся вельмі хваравітым. У сувязі з гэтым адносіны паміж мужам і жонкай былі даволі халаднымі. Вялікай памылкай Арэна было тое, што ён пагадзіўся аказаць падтрымку пратэжэ сваёй жонкі Петыру Бейлішу. Той за дзесяць гадоў зрабіў галавакружную кар’еру, дайшоў да пасады Майстра над манетай. Бейліш быў вельмі таленавітым супрацоўнікам, але Арэн не ведаў, што ён знаходзіцца ў інтымнай сувязі з яго жонкай і пляце інтрыгі за спіной свайго заступніка.
Паводле слоў вялікага мейстара Піцэля, неўзабаве пасля турніру ў гонар дванаццатых імянін Джофры Джон Арэн, «дужы і здаровы, як заўсёды», зазірнуў да вялікага мейстара і пазычыў кнігу «Паходжанне і гісторыя вялікіх дамоў» — паколькі менавіта гэта кніга пазней навяла Эдарда Старка на думку пра здраду каралевы, мабыць, і Джон Арэн прыйшоў да той ж высновы. Літаральна на наступны дзень пасля візіту да мейстара Джон Арэн курчыўся ад болю і не мог устаць з пасцелі. Паводле слоў Піцэля, уласны мейстар Арэнаў Калеман вырашыў, што правіца застудзіў страўнік — гэта было нядзіўна, паколькі надвор’е стаяла спякотнае, і пажылы правіца часта піў віно з лёдам. Аднак Калеман пачаў даваць таму слабільныя сродкі і перачныя настоі, чысцячы арганізм Джона Арэна — магчыма, ён падазраваў не прастуду, а атручванне. Піцэль заявіў, што такое лячэнне можа забіць хворага, адправіў Калемана прэч і прыняўся лячыць правіцу сам. Джон Арэн хутка саслабеў, мучыўся ў ліхаманцы і хутка памёр. У апошнія дні жыцця ён клікаў «Роберта» — незразумела, Роберта Баратэана ці Роберта Арэна; Ліза Арэн сама яго не наведвала і не пускала сына да бацькі, каб дзіця не заразілася. Незадоўга да смерці правіцы Роберт Баратэан наведаў і правёў некалькі гадзін каля яго пасцелі, размаўляючы з Арэнам і займаючы яго жартамі. Перад смерцю Джон Арэн прашаптаў жонцы і каралю загадкавую фразу «Семя дужае» і блаславіў сына, пасля чаго мейстар Піцэль даў яму макавае малако, каб аблегчыць апошнія пакуты.
Народны артыст Беларускай ССР
Апошнім узнагароджаным у 1991 годзе стала камерная спявачка Любоў Канстаўцінаўна Каспорская.
Джон Арэн
Тэлесерыял
У серыяле «Гульня тронаў» роля Джона Арэна іграе Джон Стэндынг. Джон Арэн з’яўляецца ў серыяле толькі ў выглядзе ўласнага трупа — Джэймэ і Серсея Ланістэры гутараць падчас памінальнай службы па правіцы ў троннай зале Чырвонага Замка.
Народны артыст Беларускай ССР
З распадам Савецкага Саюза ў Беларусі званне «Народны артыст Беларускай ССР» было заменена званнем «Народны артыст Беларусі», пры гэтым за званнем захаваліся правы і абавязкі, прадугледжаныя заканадаўствам былых СССР і Беларускай ССР аб узнагародах.
Дзевяткі
Дзевя́ткі (, Девятки) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагранічнага сельсавета.
Баравіца (Кіраўскі раён)
Бараві́ца (, Боровица) — аграгарадок у Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Баравіцкага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 10 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Кіраўск, за 77 км ад Магілёва, за 35 км ад чыгуначнай станцыі Беразіна, на аўтамабільнай дарозе.
Бераснёўка (Кіраўскі раён)
У 1924—1954 гадах цэнтр Бераснёўскага сельсавета.
Грыцавічы (Бераставіцкі раён)
Гісторыя
Да верасня 1939 года ў складзе Польшчы. У выніку пакта Молатава-Рыбентропа і нападу СССР на Польшчу 17 верасня 1939 года ўвайшла ў склад Беларускай ССР. З 12 кастрычніка 1940 года па 2 снежня 1961 года цэнтр Грыцавіцкага сельсавета. З 1991 года ў складзе незалежнай Беларусі.
Вёска знаходзіцца ў пагранічнай зоне Рэспублікі Беларусь.
Старынцы (Віцебскі раён)
Стары́нцы (, Старинцы) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Да 16 лютага 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Акцябрскага сельсавета.
Жылічы (Бераставіцкі раён)
Жы́лічы (, Жиличи) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагранічнага сельсавета.
Да 2003 года ўваходзіла ў склад Кватарскага сельсавета.
Мадонна з дзіцем (Віварыні, Эрмітаж)
Мадонна з дзіцем — карціна аўтарства Барталамеа Віварыні, якая захоўваецца ў Эрмітажы, падпісаная і датаваная 1490 годам.
Апісанне
Перанесена з панэлі на палатно ў 1859 годзе. Падчас пераносу атрымала пашкоджанні, асабліва сур'ёзныя страты фарбы можна бачыць на тварах Божай Маці і Дзіцяці.
Карціна блізкая па кампазіцыі да «Поліптыха са Святым Якавам, Мадоннай з Дзіцем і святымі», які знаходзіцца ў калекцыі Музея Геці і намаляваны ў той самы год.
У «Мадонне з дзіцем» Віварыні адчуваецца ўвага да колеру і агульнае для мастакоў венецыянскага Адраджэння імкненне да багацця каляровага строю.
Правенанс
Набытая ў Венецыі графам у 1857 годзе ў гандляра Паала Фабрыса. Перададзена ў Эрмітаж са Строганаўскага палаца ў Петраградзе ў 1922 годзе.
Ліванка
Ліва́нка — рака ў Дзяржынскім і Стаўбцоўскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Волка (басейн Нёмана).
Каля ракі населеныя пункты Ліўе, Зарэчча.
Вілы (Кіраўскі раён)
Ві́лы (, Вилы) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравіцкага сельсавета.
Стрыганцы
Стрыганцы́ (, Стриганцы) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Замастоцкага сельсавета.
Каласы (Бераставіцкі раён)
Каласы́ (, Колосы) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагранічнага сельсавета.
Уладзіміраўка (Віцебскі раён)
Уладзі́міраўка (, Владимировка) (да 30 ліпеня 1964 года Царкаві́шча ) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Да 16 ліпеня 1954 года вёска ўваходзіла ў склад Пліскага сельсавета Бешанковіцкага раёна, да 8 красавіка 2004 года — у склад Замастоцкага сельсавета.
Кватары
Ква́тары (, Кваторы) — аграгарадок у Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагранічнага сельсавета.
Да 2003 года вёска Кватары ўваходзіла ў склад Кватарскага сельсавета.
Выжары (Кіраўскі раён)
Выжары́ (, Выжары) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравіцкага сельсавета.
Генры Эгард Уолес
Генры Эгард Уолес (Henry Agard Wallace;,  — , Данберы, Канектыкут) — палітычны дзеяч ЗША.
У 1933—1940 міністр сельскай гаспадаркі, у 1941—1945 віцэ-прэзідэнт ЗША ва ўрадзе Ф. Рузвельта. Прыхільнік рузвельтаўскага курса ва ўнутранай і знешняй палітыцы. У 1945—1946 — міністр гандлю.
На выбарах 1948 вылучыў сваю кандыдатуру на пасаду прэзідэнта ад створанай ім і яго прыхільнікамі Прагрэсіўнай партыі; пацярпеўшы паражэнне на выбарах, адышоў ад палітычнай дзейнасці.
8-я армія (Германская імперыя)
8-я А́рмія (8. Armee / Armeeoberkommando 8 / A.O.K. 8) — воінскае аб’яднанне армейскага узроўня імперскай Германскай Арміі падчас Першай сусветнай вайны.
Гісторыя баявых дзеянняў
Згодна з планам Шліфена Германія разгарнула асноўныя сілы (7 армій) на Заходнім фронце, а на усходзе сканцэнтравала супраць Расіі толькі 8-ю армію, у склад якой увайшлі 4 вайсковых карпусы.
Войскі 8-й арміі, выкарыстоўваючы асаблівасці мясцовасці, не займалі суцэльнага фронту, а размяшчаліся асобнымі ачагамі (па корпусу) ва ўмацаваных раёнах на галоўных напрамках. Усяго 8-я армія на пачатку вайны складалася з 15 пяхотных і 1 кавалерыйскай дывізій, 1044 гармат (у тым ліку 156 цяжкіх), агульным лікам каля 200 тысяч чалавек, пад камандаваннем генерал-палкоўніка фон Прытвіца.
Галоўнай задачай 8-й арміі была абарона Усходняй Прусіі і дапамога аўстра-венгерскім войскам, якія, паводле плана германскага камандавання, павінны былі адыграць галоўную ролю ў барацьбе з Расіяй.
Цялашы
Ця́лашы (, Тялоши) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Клепачы (Бераставіцкі раён)
Клепачы́ (, Клепачи) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагранічнага сельсавета.
Крыстафер Лоік
Біяграфія
Нарадзіўся на востраве Аілінглапалап, Маршалавы Астравы. Родная мова — маршальская. Атрымаў вышэйшую адукацыю ў ЗША. Пазней скончыў два універсітэты — Ганзага і Гавайскі ціхаакіянскі.
Лоік быў абраны ў Заканадаўчы сход Маршалавых Астравоў у 1985 годзе як прадстаўнік Аілінглапалапа. З 1988 па 1992 год ён быў міністрам юстыцыі ў кабінеце прэзідэнта Амата Кабуа. У 1992 годзе ён стаў міністрам сацыяльных паслуг і займаў гэтую пасаду да смерці прэзідэнта ў 1996 годзе. Калі новым кіраўніком дзяржавы быў абраны Імата Кабуа, Лоік стаў міністрам адукацыі. Ён займаў гэтую пасаду на працягу двух гадоў. У 1998 годзе Лоік атрымаў пасаду кіраўніка ланцуга астравоў Ралік, а праз год стаў памочнікам прэзідэнта.
У 2007 годзе Лоик стаў спікерам ў Заканадаўчым сходзе, а пасля абрання кіраўніком дзяржавы Літоквы Тамеінга вярнуўся да пасады памочніка прэзідэнта. Працягваў сваю палітычную дзейнасць і пасля абвяшчэння вотуму недаверу Тамеінзе і абрання Джурэланга Зедкаі. 19 студзеня 2012 г Лоік стаў прэзідэнтам Маршалавых Астравоў.
Гарадзец (Кіраўскі раён)
Гарадзе́ц (, Городец) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравіцкага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Гарадзецкага сельсавета.
Чарнецкі Мох
Чарне́цкі Мох (, Чернецкий Мох) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Замастоцкага сельсавета.
Краснае (Бераставіцкі раён)
Кра́снае (, Красное) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагранічнага сельсавета.
Олбен Уільям Барклі
Олбен Уільям Барклі (Alben William Barkley, -) — амерыканскі палітык, адзін з буйных дзеячаў Дэмакратычнай партыі ЗША, віцэ-прэзідэнт ЗША ў 1949—1953 гадах, самы стары віцэ-прэзідэнт ЗША.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Кентукі, быў дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Кангрэса ЗША ў 1913—1927, а затым нязменным сенатарам ЗША ад таго ж штата ў 1927—1949, быў лідарам дэмакратычнай фракцыі ў Сенаце. Быў адным з самых папулярных дэмакратычных палітыкаў, змагаўся супраць ігральнага бізнесу, падтрымліваў «Новы курс» Ф. Д. Рузвельта. У 1930-я перамагаў на выбарах дзякуючы падтрымцы з боку рабочых і фермераў.
Зеляніца (Кіраўскі раён)
Зеляні́ца (, Зеленица) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравіцкага сельсавета.
Да 24 чэрвеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Грыбавецкага сельсавета.
Павел Сямёнавіч Маразенка
Павел Сямёнавіч Маразе́нка (Павел Семёнович Морозе́нко, Павло Семенович Морозенко;  — ) — савецкі тэатру і кіно, заслужаны артыст Украінскай ССР.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 ліпеня 1939 года у невялікім украінскім мястэчку Сняжное Данецкай вобласці.
У 1960 годзе скончыў Кіеўскі нацыянальны інстытут тэатра, кіно і тэлебачання імя Івана Карпенка-Карага. У гэтым жа годзе дэбютаваў у кіно выканаў галоўную мужчынскую ролю (галоўную жаночую ролю выканала актрыса Людміла Гурчанка) у фільме рэжысёра. У 1967 годзе Павел Маразенка зняўся у адной з галоўных роляў у культавым фільме рэжысёра Уладзіміра Матыля. У 1970 годзе супрацоўнічаў з кінастудыяй «Беларусьфільм» зняўшыся у фільме рэжысёра «Неспадзяваная каханне».
Працаваў у Кіеўскім тэатры імя Івана Франка, у Мікалаеўскім тэатры імя Валерыя Чкалава, у Растоўскім драматычным тэатры імя Максіма Горкага, Кіеўскім театры драмы і камедыі на Левым беразе Дняпра і Маскоўскім тэатры імя Уладзіміра Маякоўскага. Быў членам саюза кінематаграфістаў і саюза тэатральных дзеячаў Украінскай ССР.
Акрамя тэатральных работ прымаў актыўны ўдзел у агучванні на рускую мову савецкіх і замежных фільмаў на Кіеўскай кінастудыі імя Аляксандра Довженкі (з найбольш вядомых работ агучванне акцёра Гойка Міціча у нямецкім фільме «Браты па крыві»).
Павел Маразенка трагічна загінуў (патануў у рацэ Дон) 14 ліпеня 1991 года на тэрыторыі Растоўскай вобласці.
Лясная (Бераставіцкі раён)
Лясна́я (, Лесная) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагранічнага сельсавета.
Шаркі (Віцебскі раён)
Шаркі́ (, Шарки) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Каршукі
Каршукі́ (, Коршуки) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравіцкага сельсавета.
Мазураўка
Ма́зураўка (, Мазуровка) — вёска ў Беларусі, у Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравіцкага сельсавета.
Адкрыты чэмпіянат Кітая па снукеры 2000
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2000 (China Open 2000) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 9 па 17 снежня 2000 года ў Mission Hills Resort, у Шэньчжэні, Кітай. Турнір стаў чацвёртым розыгрышам адкрытага чэмпіянату Кітая, які быў заснаваны ў 1997 годзе пад назвай China International і з 1999 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. Прызавы фонд чэмпіянату склаў £311,080, з якіх £50,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Роні О’Саліван, які перайграў на сваім шляху да тытула Білі Снэдана (5:1), Дамініка Дэйла (5:2), Пола Хантэра ў чвэрцьфінале (5:4), Стывена Хендры з Шатландыі ў паўфінальным матчы (6:3), а таксама лідара сусветнага рэйтынгу і чэмпіёна свету Марка Уільямса ў фінальным паядынку з лікам 9:3. Такім чынам, 25-гадовы англічанін выйграў свой 18-ы прафесійны і дзявяты рэйтынгавы тытул у кар'еры, а таксама другі запар адкрыты чэмпіянат Кітая запар і чацвёртае спаборніцтва ў 2000 годзе (пасля перамог на адкрытым чэмпіянаце Шатландыі, кубку чэмпіёнаў і Мастэрсе Шатландыі).
Уайлдкард раўнд
Два кітайскія аматары атрымалі ўалдкард ад арганізатараў турніру: Цай Цзяньчжун і Пан Вэйго. Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у першым крузе асноўнага турніру супраць двух выпадковых гульцоў, якія прайшлі кваліфікацыйны раўнд: Б'ёрна Ханевіра і Стывена Магуайра.
Шылкі
Шы́лкі (, Шилки) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Замастоцкага сельсавета.
Томас Райлі Маршал
Томас Райлі Маршал (Thomas Riley Marshall,  — ) — амерыканскі палітык, член Дэмакратычнай партыі, віцэ-прэзідэнт ЗША з 1913 па 1921 год.
Біяграфія
У 1912 годзе на Нацыянальным з'ездзе Дэмакратычнай партыі Маршал быў вылучаны кандыдатам на пасаду віцэ-прэзідэнта ЗША. Гэтую пасаду ён заняў 4 сакавіка 1913 пасля перамогі на прэзідэнцкіх выбарах Вудра Вільсана; на выбарах 1916 Вільсан і Маршал былі перавыбраны на другі тэрмін. Адносіны Маршала і Вільсана былі даволі прахалоднымі, і шмат у чым гэта тлумачылася ідэалагічнымі рознагалоссямі палітыкаў. У час Першай сусветнай вайны Маршал вёў актыўную дзейнасць, накіраваную на ўздым маральнага духу амерыканцаў, выступаючы са зваротамі па ўсёй краіне. Таксама ён стаў першым віцэ-прэзідэнтам, якія праводзілі пасяджэнні кабінета міністраў, бо Вільсан часта здзяйсняў візіты ў Еўропу.
Міжэвічы (Бераставіцкі раён)
Міжэ́вічы (, Мижевичи) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагранічнага сельсавета.
Да 2003 года ўваходзіла ў склад Кватарскага сельсавета.
Негаўля
Не́гаўля (, Неговля) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравіцкага сельсавета.
Мінчыкі
Мі́нчыкі (, Минчики) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагранічнага сельсавета.
Бацька наш Нёман
«Бацька наш Нёман» — зборнік, укладзены Яўгенам Хвалеем. Кніга выдадзена тыражом экзэмпляраў для чытатоў старэйшага школьнага ўзросту.
Змест
Гэты зборнік — гімн славутай рацэ Нёман. Змест складаюць творы розных жанраў, у якіх услаўляецца не толькі наднёманская прырода, але і расказваецца пра вядомых людзей, што выраслі на берагах Нёмана, падаецца іх творчасць. Упершыню надрукаваны на беларускай мове краязнаўчы экскурс пісьменніка Уладзіслава Сыракомлі «Нёман ад вытокаў да вусця», гістарычныя эсэ Уладзіміра Кісялёва і Сяргея Галоўкі, творы паэтаў свету пра Нёман.
Іншыя дадзеныя
Зборнік выдадзены пры фінансаванні з Фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падтрымцы культуры і мастацтва. У якасці эпіграфаў выкарыстаны вершы «Песня пра Нёман» Анатоля Астрэйкі і «Мой родны кут» Якуба Коласа.
Новы Гарадок (Кіраўскі раён)
Но́вы Гарадо́к (, Новый Городок) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравіцкага сельсавета.
Ніігата (горад)
Ніігата (新潟市) — горад, вызначаны ўказам урада Японіі, адміністрацыйны цэнтр прэфектуры Ніігата. Заснаваны 1 красавіка 1889 года.
Ніігата — гэта буйны порт на ўзбярэжжа Японскага мора. Ніігата сімвалізуе Японію, як «краіну снега» («юкігуні»). Ніігата традыцыйна славіцца добрай японскай кухняй. Каля горада размешчаны горналыжны курорт Юдзава. З 2000 года года экспарт тавараў у Расію вырас з 337 да 1880 млн долараў. У горадзе размешчана садоўніцкая ферма Нісівакі, якая штогод вырошчвае 8,5 мільёна цюльпанаў. У 1964 годзе ў Ніігата адбылося моцнае землетрасенне.
Гарады-пабрацімы
Ніігата з’яўляецца горадам-пабрацімам наступных гарадоў:
Рагоўка
Раго́ўка (, Роговка) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравіцкага сельсавета.
Мянькі (Бераставіцкі раён)
Мянькі́ (, Меньки) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагранічнага сельсавета.
Да 2003 года ўваходзіла ў склад Кватарскага сельсавета.
Х’юберт Харэйша Хамфры
Х’юберт Харэйша Хамфры (Hubert Horatio Humphrey, Jr.;  — ) — амерыканскі палітык, дзяржаўны дзеяч, член Дэмакратычнай партыі, 38-ы віцэ-прэзідэнт ЗША пры прэзідэнце Ліндане Джонсане.
Джэймс Скулкрафт Шэрман
Джэймс Скулкрафт Шэрман (James Schoolcraft Sherman,  — ) — амерыканскі палітык, член Рэспубліканскай партыі, віцэ-прэзідэнт ЗША ў перыяд з 1909 па 1912 год.
Х’юберт Харэйша Хамфры
Хамфры двойчы быў сенатарам ад Мінесоты, заснаваў дзве арганізацыі: Мінесоцкую дэмакратычна-фермерскую працоўную партыю і рух «Амерыканцы за дэмакратычнае дзеянне». У 1945—1949 гг. быў мэрам Мінеапаліса. У 1964 г. Хамфры быў абраны віцэ-прэзідэнтам разам з Джонсанам. У 1968 г. Хамфры балатаваўся ў прэзідэнты, але з невялікім разрывам саступіў Рычарду Ніксану. У 1971 г. зноў абраны ў Сенат ад Мінесоты.
Джэймс Скулкрафт Шэрман
Шэрман нарадзіўся ў 1855 годзе ў амерыканскім горадзе Ютыка, штат Нью-Ёрк. У 1878 годзе скончыў каледж Гамільтана і на працягу двух гадоў навучаўся юрыспрудэнцыі, пасля чаго ў 1880 годзе заняўся адвакацкай практыкай. У 1884 годзе заняў пасаду мэра Ютыка. Будучы членам Рэспубліканскай партыі, у 1886 ён быў абраны ў Кангрэс ЗША прадстаўніком штата Нью-Ёрк. У 1890 годзе ён саступіў сваё месца Генры Бентлі, аднак ізноў быў пераабраны ў Палату Прадстаўнікоў два гады праз і прапрацаваў у ёй яшчэ 16 гадоў.
У 1908 годзе Шэрман быў абраны віцэ-прэзідэнтам пры прэзідэнце Уільяме Тафце. Ён уступіў у пасаду 4 сакавіка 1909 г. і знаходзіўся на ёй да канца жыцця. Будучы намінаваны Рэспубліканскай партыяй на другі тэрмін (зноў у пары з Тафтам), Шэрман памёр за тыдзень да выбараў 1912 года, але яго імя засталося ў выбарчым бюлетэні на ўсенародным галасаванні. У сакавіку 1913 г. пасаду віцэ-прэзідэнта заняў дэмакрат Томас Маршал, які выйграў выбары, разам з прэзідэнтам Вудра Вільсанам.
Рудня (Кіраўскі раён)
Ру́дня (, Рудня) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравіцкага сельсавета.
Ордэн «Георгі Дзімітроў»
Ордэн «Георгі Дзімітраў» (Орден «Георги Димитров») — узнагарода Народнай Рэспублікі Балгарыі. Ордэн быў заснаваны 17 чэрвеня 1950 года ўказам Прэзідыума Народнага сходу і меў адну ступень. Першым яго кавалерам стаў В. Чарвенкаў, міністр-старшыня НРБ у 1950 годзе.
Апісанне
Аўтарам першапачатковага праекта ордэна быў скульптар К. Лазараў. Частковыя змены ў праект унёс мастак-гравёр А. Адабашан. Да 1952 года ордэн вырабляўся ў прыватным атэлье, затым — на Дзяржаўным манетным двары.
У сярэдзіне залатога ордэнскага знака размешчаны медальён чырвонай эмалі з рэльефным бюстам Георгія Дзімітрова звернутым налева. Медальён акружаны белым кантам. У ніжняй частцы ордэна размешчана стужка чырвонай эмалі з надпісам «ГЕОРГИ ДИМИТРОВ». Медальён акружаны дзвюма пшанічнымі снапамі, у верхняй частцы знаходзіцца маленькая пяціканцовая зорка чырвонай эмалі. У ніжняй частцы — серп і молат чырвонай эмалі.
Памеры знака — 45х42 мм. Ордэн меў дзве разнавіднасці: самыя першыя выпускі 1950 года не мелі пяцівугольнай калодкі і мацаваліся да адзення з дапамогай наразнога штыфта ці шпількі. Затым ордэн стаў насіцца на пяцівугольнай калодцы, абцягнутай цёмна-чырвонай стужкай з чырвонымі палоскамі па краях.
Джон Нэнс Гарнер
Джон Нэнс «Кактус Джэк» Гарнер (John Nance Garner;  — ) — амерыканскі палітык, член Дэмакратычнай партыі, віцэ-прэзідэнт ЗША ў перыяд з 1933 па 1941 год.
Біяграфія
Гарнер нарадзіўся ў 1868 годзе ў акрузе Рэд-Рывер, штат Тэхас. Скончыў універсітэт Вандэрбільта. Навучаўся праву, і пачынаючы з 1890 працаваў у якасці адваката ў тэхаскім горадзе Ювалдзе, размешчаным у аднайменнай акрузе. З 1893 па 1896 ён займаў пасаду суддзі акругі. У 1898 годзе ён быў абраны ў Палату прадстаўнікоў штата Тэхас. У перыяд з 1903 па 1933 быў членам Палаты прадстаўнікоў Кангрэса ЗША, дзе з 1931 года займаў пасаду спікера.
У 1932 Гарнер выставіў сваю кандыдатуру на пасаду прэзідэнта ад Дэмакратычнай партыі, аднак неўзабаве быў вымушаны падтрымаць іншага кандыдата ад дэмакратаў — нью-ёркскага губернатара Франкліна Рузвельта. Сам Гарнер балатаваўся ў віцэ-прэзідэнты. Гэты пост ён заняў у 1933 годзе.
Пасля перавыбрання Рузвельта ў 1937 годзе ў прэзідэнта і віцэ -прэзідэнта з’явіліся шэраг істотных рознагалоссяў. Гарнер падтрымліваў умяшальніцтва ва Флінцкую забастоўку, выступаў за збалансаваны федэральны бюджэт, а таксама выказваўся супраць намераў Рузвельта пашырыць склад Вярхоўнага суда ЗША.
Джон Гарнер памёр у 1967 годзе ва ўзросце 98 гадоў і 350 дзён, рэкардсмен-доўгажыхар сярод усіх віцэ-прэзідэнтаў ЗША.
Ілава (возера, Расонскі раён)
І́лава — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 18 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, за 4 км на поўдзень ад вёскі Тофелі, у басейне ракі Дрыса.
Плошча паверхні 0,03 км². Даўжыня 0,35 км, найбольшая шырыня 0,12 км. Даўжыня берагавой лініі 0,75 км.
Размешчана сярод лесу. Схілы невыразныя, на поўдні і захадзе забалочаная пойма. На поўначы выцякае ручай у раку Дрыса.
Нацыянальны акадэмічны народны хор Рэспублікі Беларусь імя Г. І. Цітовіча
'''Нацыянальны акадэмічны народны хор Рэспублікі Беларусь імя Г. І. Цітовіча''' — беларускі мастацкі калектыў. Галоўным хармейстарам хору працуе Іван Канстанцінавіч Абразевіч.
Савецкі перыяд
Нацыянальны акадэмічны народны хор Рэспублікі Беларусь імя Г. І. Цітовіча быў створаны ў 1952 годзе на аснове невялікага песеннага хору ў вёсцы Вялікае Падлессе (Брэсцкая вобласць). Першым кіраўніком і натхняльнікам калектыву стаў Генадзь Іванавіч Цітовіч — харавы дырыжор, фалькларыст, этнограф, народны артыст СССР, лаўрэат дзяржаўнай прэміі БССР.
Ужо на ранніх этапах станаўлення Народнага хору крытыкамі, гледачамі і слухачамі адзначалася высокае выканальніцкае майстэрства, навізна і самабытнасць яго рэпертуару. У пачатку 1955 газета «Праўда» напісала водгук на адзін з выступаў калектыву: «…Колькі народнай мудрасці ўкладзена ў выкананне простых, даступных песень беларускага народа! Слухаеш выдатныя працяглыя, лірычныя, жартоўныя песні ў выкананні жаночага хору і міжволі забываеш, што спяваюць у канцэрце. Здаецца, спяваюць дзяўчаты дзесьці ў полі, ярка ўяўляеш сабе квітнеючую Беларусь, прыгажосць яе прыроды, духоўнае багацце яе народа…»
Узнагароды
За поспехі ў галіне харавога мастацтва, прасоўванне беларускай нацыянальнай культуры, высокі ўзровень выканальніцкага майстэрства:
Ганаровы знак «За заслугі перад Аўстрыйскай Рэспублікай»
Гісторыя
Пасля абвяшчэння ў 1918 годзе Аўстрыйскай Рэспублікі 4 лістапада 1922 года для заахвочвання грамадзян за заслугі перад дзяржавай быў заснаваны ганаровы знак «За заслугі перад Аўстрыйскай Рэспублікай». Аднак, з аншлюсам у 1938 годзе Аўстрыі Германіяй, ганаровы знак перасталі ўручаць.
Закон, які паўторна засноўвае ганаровы знак «За заслугі перад Аўстрыйскай Рэспублікай», быў прыняты Нацыянальным сходам Аўстрыі ў 1952 годзе. Федэральны Прэзідэнт прысуджае яго па прапанове адпаведнага члена федэральнага ўрада, глаў Федэральнага ці Нацыянальных сходаў, у залежнасці ад характару ўзнагароджання.
Любы грамадзянін мае права прапанаваць кандыдата (за выключэннем сябе самога ці блізкіх сваякоў) для ўзнагароджання ганаровым знакам. Прапановы накіроўваюцца ў адпаведнае федэральнае міністэрства.
1922—1938
Знак уяўляў сабой лапчасты крыж чырвонай ці белай эмалі (у залежнасці ад класа).
Зорка васьміпрамянёвая, у цэнтры намаляваны крыж знака.
з 1952 года
Знак ступеняў «Вялікі крыж» уяўляе сабой мальтыйскі крыж чырвонай эмалі, у які ўпісаны грэчаскі прамы крыж белай эмалі. Крыж падвешаны да падвескі ў выглядзе разнога залатога дзяржаўнага герба сярод гербаў федэральных земляў Аўстрыйскай Рэспублікі.
Знак ордэна носіцца на вялікай атласнай стужцы чырвонага колеру з белай паласой пасярэдзіне і вузкімі белымі палоскамі па краях.
Да ступені «Вялікая ганаровая зорка» належыць залатая васьміпрамянёвая зорка, у цэнтры якой знаходзіцца дзяржаўны герб сярод гербаў федэральных земляў Аўстрыйскай Рэспублікі.
Зорка ступені «Вялікі крыж 1 ступені» — васьміпрамянёвая сярэбраная з залатым гербам Аўстрыі сярод федэральных зямельных гербаў у цэнтры.
Зорка ступені «Вялікі крыж 2 ступені» — васьміпрамянёвая сярэбраная з сярэбраным гербам Аўстрыі сярод федэральных зямельных гербаў у цэнтры.
Знак ступеняў «Вялікі афіцэрскі крыж» носіцца на шыйнай стужцы. Да гэтай ступені належыць ордэнская зорка меншага памеру, чым у ступені «Вялікі крыж», але з тым жа падзелам на выявы залатога і сярэбранага гербаў.
Камандорская ступень паўтарае ступень «Вялікага афіцэрскага крыжа», але без ордэнскай зоркі.
Знак Афіцэрскага крыжа перайначаны: падвеска ў выглядзе дзяржаўнага герба перамешчана ў цэнтр крыжа.
Кавалерскі крыж — знак без эмалі, залаты і сярэбраны, адпаведна для 1 і 2 ступеняў.
Медаль ганаровага знака ўяўляе сабой металічны круг, на якім вычаканены дзяржаўны герб Аўстрыі сярод федэральных зямельных гербаў. Вырабляецца з золата, срэбра і бронзы, у залежнасці ад ступені.
Турэцкі Курдыстан
Турэцкі Курдыстан (Kurdistana Tirkiyê, Bakurê Kurdistanê) — умоўнае назва паўднёва-ўсходніх рэгіёнаў Турцыі, населеных пераважна этнічнымі курдамі, у тым ліку рэгіёнаў якія да Генацыду армян 1915—23 гг. былі населены армянамі. Сталіцай вобласці лічыцца Дыярбакыр. Галоўным чынам Турэцкі Курдыстан гэта нагор'і і засушлівыя плато з кантынентальным кліматам, большая частка якога размешчана на Армянскім нагор'і. Тэрыторыя Турэцкага Курдыстана служыць арэнай шматгадовага турэцка-курдскага канфлікту рознай інтэнсіўнасці, падчас якога сепаратысцкая Рабочая партыя Курдыстана вядзе партызанскую барацьбу супраць турэцкай арміі і жандармерыі пры падтрымцы сірыйскіх і іракскіх курдаў. З за гэтага канфлікту шматлікія курды былі вымушаны эміграваць у Еўропу.
Ордэн Хрыста
Ордэн Хрыста — духоўна-рыцарскі ордэн, правапераемнік тампліераў на тэрыторыі Партугаліі. Заснаваны ў 1318 годзе партугальскім каралём Дынішам для працягу распачатай тампліерамі барацьбы з нявернымі. Папа Ян XXII дазволіў перадаць ордэну ўсе ўладанні партугальскіх тампліераў, уключаючы замак Тамар, які стаў у 1347 г. рэзідэнцыяй вялікага магістра. Адсюль другая назва ордэна — Тамарскі.
Гісторыя
Партугалія стала першай з краін Заходняй Еўропы, у якой абгрунтаваліся тампліеры. У 1160 годзе яны пачалі ўзвядзенне непрыступнага замка Тамар, які ў 1190 г. вытрымаў аблогу маўраў пад камандваннем Якуба аль-Мансура. Роспуск ордэна ў 1312 г. стаў вялікім ударам для партугальскай манархіі, якая разлічвала на дапамогу рыцараў у справе працягу Рэканкісты. Ужо ў 1318 г. кароль Дыніш арганізаваў рыцараў, якія засталіся без справы, у «апалчэнне Хрыстова», а праз год гэта яго пачынанне санкцыянаваў сваёй булай Святы Прастол.
Першапачаткова галоўнай стаўкай магістра з’яўляўся вялізарны замак Каштру-Марын на поўдні каралеўства, у Алгарві. Рыцары былі абавязаны прытрымлівацца зарокаў галечы, бясшлюбнасці і пакоры манарху. Пасля заканчэння рэканкісты яны зноў засталіся без справы і пагражалі стаць праблемай для дзяржавы. Прынц Генрых Мараплавец у якасці вялікага магістра ордэна звярнуў іх супраць мусульманскіх уладароў Марока, абавязаўшы купцоў выплачваць збор з усіх афрыканскіх тавараў на карысць ордэна. На гэтыя сродкі вялася рэканструкцыя Тамарскага манастыра-замка.
Тамарскія рыцары, падобна да сваіх авіскіх субратаў, прынялі самы актыўны ўдзел у заморскіх падарожжах партугальскіх мараплаўцаў. Васка да Гама і іншыя вандроўныя рыцары-тамарцы плавалі пад ветразямі з эмблемай ордэна. Камерцыйныя памкненні негацыянтаў у рызах ўжываліся з перажыткамі сярэдневяковага ўкладу ваенна-рыцарскага жыцця. Многія члены ордэна жылі з жанчынамі, што падштурхнула Папу Аляксандра Борджыа замяніць зарокі бясшлюбнасці і галечы на зарокі шлюбнай вернасці і адлічэння пэўнай часткі даходаў у ордэнскую казну.
Кароль Мануэл, які бачыў у тамарцах адну з апор каралеўскай улады, у якасці вялікага магістра паслядоўна секулярызаваў ордэн Хрыста. Яго пераемнік Жуан III абвясціў пасаду вялікага магістра спадчыннай сярод каралёў Партугаліі. Адыход ад рэлігійных пачаткаў выклікаў заклапочанасць Ватыкана. Некаторыя Папы, спасылаючыся на актыўную ролю папства ў заснаванні ордэна, сталі ўручаць уласны вярхоўны ордэн Хрыста. Партугальская манархія спачатку пярэчыла гэтаму; вядомыя выпадкі арышту кавалераў папскага ордэна ў Партугаліі.
У гады іспана-партугальскай уніі адбылася чарговая рэформа ордэна. З гэтага часу ў яго мог уступіць любы дваранін, які адслужыў два гады ў Афрыцы ці тры — у флоце. У 1789 г. ордэн быў канчаткова секулярызаваны, у 1834 г. была нацыяналізавана яго маёмасць. У 1822-90 гг. асобна ад партугальскага існаваў бразільскі ордэн Хрыста. Пасля падзення партугальскай манархіі (1910) усе старажытныя ордэны былі скасаваны, але ў 1917 г. прэзідэнт Партугаліі аднавіў ордэн у якасці выключна грамадзянскай узнагароды.
Ступені
Сучасны ордэн Хрыста паасобны на 5 ступеняў:
Знакі адрознення
Знак ордэна ўяўляе з сябе лацінскі крыж белай эмалі ўпісаны ў крыж з пашыранымі канцамі чырвонай эмалі. Знак ордэна носіцца на стужцы чырвонага колеру.
Ступеням ордэна Вялікага крыжа і Гранд-афіцэра прыкладаецца зорка ордэна, якая ўяўляе сабой шматпрамянёвую зорку, у цэнтральным медальёне якой размешчана выява знака ордэна на белай эмалі.
1-я армія (Германская імперыя)
1-я а́рмія (1. Armee / Armeeoberkommando 1 / A.O.K. 1) — воінскае аб’яднанне армейскага узроўню імперскай Германскай арміі падчас Першай сусветнай вайны.
Гісторыя
Была сфармавана падчас мабілізацыі ў жніўні 1914 годзе на базе VIIІ Армейскай Інспекцыі.
Удзельнічала ў баявых дзеяннях у складзе Заходняга фронта. 20 жніўня 1-я армія заняла Брусель, удзельнічала ў Пагранічнай бітве. Падчас бітвы на Марне, падраздзяленні 1-й арміі былі ўсяго ў некалькіх дзясятках кіламетраў ад Парыжа. Пасля ўсталявання пазіцыйнага фронту 1-я армія працягвала знаходзіцца на Заходнім фронце да самага канчатка вайны. Пасля вайны 1-я армія была расфармавана.
Капіці
Капіці (Kapiti) — невялікі востраў, размешчаны за 8 км на ўсход ад заходняга ўзбярэжжа Паўночнага вострава Новай Зеландыі. На мове маоры востраў мае назву «Моту-Рангануі», што ў перакладзе значыць «вядомы востраў».
Геаграфія
Капіці ўяўляе сабой адносна невялікі востраў у Тасманавым моры. Плошча — 19,65 км², даўжыня з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад складае 10 км, шырыня — 2 км. Аддзелены ад Паўночнага вострава пралівам Рауатэрангі. Вышэйшай кропкай з’яўляецца гара Тутэрэмаана (521 м). У геалагічных адносінах востраў уяўляе сабой вяршыню горнага хрыбта, які ўтварыўся ў выніку землетрасення каля 200 млн гадоў назад і цяпер апусціўся пад ваду. .
Заходні бок вострава, які звернуты да мора, скалісты с высокімі абрывамі, што маюць вышыню да некалькіх соцен метраў. На скалы ў гэтым раёне істотна ўплываюць заходнія вятры, таму расліннасць тут прадстаўлена пераважна нізкарослымі хмызнякамі. Сярод дрэў, якія сустракаюцца на востраве, вылучаюцца тава, кохекохе і канука.
У цяперашні час Капіці з’яўляецца часткай аднайменнага запаведніка, таму большая частка вострава знаходзіцца ва ўласнасці дзяржавы. На востраве жыве вялікая колькасць птушак, у тым ліку такахе, какака, новазеландсі меданос-хіхі, буры чырок і інш. .
Гісторыя
Першым еўрапейцам, які ўбачыў востраў, лічыцца брытанскі мараплавец Джэймс Кук, які ў 1770 годзе даў востраву назву «востраў Энтры» (Entry Island).
Сувораў
Сувораў — прозвішча, тапонім.
Калеснік
Калеснік — беларускае прозвішча.
Благадаць
Назву Благада́ць маюць:
Стража
Стра́жа (, Стража) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравіцкага сельсавета.
Скачок (Кіраўскі раён)
Скачо́к (, Скачёк) — пасёлак у Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравіцкага сельсавета.
Міхаіл Яраславіч (князь уладзімірскі)
''Гэта артыкул пра цвярскога і вялікага ўладзімірскага князя. Пра маскоўскага князя, які займаў каля года ўладзімірскі прастол, гл. Міхаіл Яраславіч Харабрыт''
Міхаіл Яраславіч (1271/1272 — ) — вялікі князь усяе Русі, князь цвярскі (1282 ці 1286—1318), у 1305—1318 — вялікі князь Уладзімірскі. У перыяд вялікага княжання вёў барацьбу з маскоўскім князем Юрыем Данілавічам, які да канца іх супрацьстаяння заняў яскрава праардынскую пазіцыю, і Ноўгарадам. Пасля перадачы велікакняжацкага ярлыка Юрыю Маскоўскаму, перамогі над ім і саюзнымі маскоўскаму князю татарамі ў Барценеўскай бітве, Міхаіл быў выкліканы ў Залатую Арду і па загадзе Узбек-хана забіты, пасля чаго вялікае княжанне перайшло да маскоўскага князя.
Біяграфія
Князь Міхаіл нарадзіўся ўжо пасля смерці свайго бацькі Яраслава Яраславіча. У 1294 годзе Міхаіл Яраславіч ажаніўся з растоўскай князёўнай Ганнай Дзмітрыеўнай, пасля праслаўленай Праваслаўнай царквой як святая дабраверная княгіня Ганна Кашынская.
У 1300 годзе ўдзельнічаў у паходзе рускіх на Ландскрону, але горад быў узяты да прыходу войскаў Міхаіла Яраславіча, і цвярское войска вярнулася дамоў.
У 1301 годзе ўдзельнічаў у Дзмітраўскім з’ездзе рускіх князёў.
Дата ўзыходжання на ўладзімірскі велікакняжацкі сталец у розных крыніцах падаецца або як 1304, або 1305 год. Гэта звязана з тым вялікі князь уладзімірскі Андрэй Аляксандравіч, які памёр у 1304 годзе, завяшчаў вялікае княжанне Міхаілу, але маскоўскі князь Юрый Данілавіч таксама прэтэндаваў на велікакняжацкі сталец. Як Міхаіл, так і Юрый паехалі на суд да хана. У выніку ханскую грамату ў 1305 атрымаў Міхаіл і, прыехаўшы ва Уладзімір, быў узведзегы Мітрапалітам на сталец.
У перапісцы паміж Міхаілам і канстанцінопальскім патрыярхам Ніфантам I (якая адбылася ў 1310—1314 гадах), выкарыстана зварот вялікі князь усяе Русі — на той момант, гэта першае вядомае выкарыстанне такога звароту да кіраўнікоў Русі. Мяркуецца, што тытул «усяе Русі» быў прыняты ў 1305 годзе, па аналогіі з аналагічнай прыстаўкай у праваслаўных іерархаў.
Летапіс за 1285 паведамляе: «Того же лета заложен бысть на Тфери церковь каменна благоверным князем Михаилом Ярославичем и матерью его княгинею Оксиньею, и преподобным Симеоном». Гэта быў першы на Русі пасля мангольскага нашэсця Спаса-Праабражэнскі сабор.
У 1293 годзе Дзюдзенева раць мінула Цвер, але горад разарыў баскак Тахта-Цімур (Тахтамір). Міхаіл перайшоў на бок растоўска-яраслаўскіх князёў, якія былі саюзнікамі Андрэя Аляксандравіча ў яго барацьбе супраць старэйшага брата Дзмітрыя, і 1294 годзе ажаніўся з дачкой растоўскага князя Дзмітрыя, Ганнай (пасля Св. Ганнай Кашынскай), такім чынам атрымаўшы правы на Кашынскі ўдзел. Дзмітрый Аляксандравіч перад смерцю (1294) нейкі час жыл у Цверы. У 1295 годзе Міхаіл заключыў саюз з Ноўгарадам «ці ад татарына, ці ад каго-небудзь іншага».
Барацьба з Масквой
Пасля смерці вялікага князя Андрэя Аляксандравіча (1304) разгарнулася барацьба паміж Міхаілам Яраславічам Цвярскім, які атрымаў ярлык на вялікае княжанне ўладзімірскае, і Юрыем Данілавічам Маскоўскім. Барацьба адбывалася за ўдзелы (Пераслаўль-Залескі 1305, Кастрама 1305, 1317, Гарадзец і Ніжні Ноўгарад 1311—1312), за ўплыў у Ноўгарадзе (Міхаіл арганізоўваў харчовую блакаду ў Таржку ў 1312, а таксама распачаў безвыніковы паход на сам Ноўгарад у 1314), за саюз з царквой (пасля смерці мітрапаліта Максіма ў 1305 годзе мітрапалітам стаў галіцкі іерарх Пётр, а не цвярскі — Геронцій). Міхаіл двойчы хадзіў на Маскву (1305 і 1308), але не змог яе ўзяць. У 1317 годзе ў Барценеўскай бітве цверычы разбілі масквічоў і татараў, а таксама стаялі з імі па двух берагах Волгі пад Кастрамой. У 1314 годзе цверычы пад Таржком разбілі наўгародцаў, і двойчы, у 1314 і 1317 гадах, стаялі з імі пад Цверру па двух берагах Волгі.
Гібель
Неўзабаве пасля Барценеўскай бітвы Канчака, якая патрапіла ў палон, памерла ў Цверы, цвярскі пасол быў забіты ў Маскве, і абодва князі паехалі ў Арду. Міхаіл прыехаў да хана пазней свайго суперніка. Юрый паспеў настроіць Узбека супраць цвярскога князя.
Адбыўся ханскі суд, пасля якога князя пасадзілі ў калодкі. Праз месяц, пасля доўгіх пакут і катаванняў, Міхаіл Цвярскі быў забіты людзьмі Юрыя Данілавіча і Каўгадыя. Труна з целам князя была перавезена ў Цвер толькі праз год, пасля заключэння дагавора паміж Юрыем і сынам Міхаіла Яраславіча Аляксандрам. Князь Міхаіл Цвярскі быў пахаваны ў Спаса-Праабражэнскім саборы на беразе Волгі (знесены ў савецкі час).
Кананізацыя
Міхаіл Цвярскі кананізаваны Рускай праваслаўнай царквой у ліку дабраверных у 1549 годзе на другім Макар’еўскім саборы ў Маскве. У 1632 годзе адбылося здабыццё мошчаў князя. Дзень памяці — 5 снежня.
Сям’я і дзеці
Дзеці:
Паўлюшкі
Па́ўлюшкі (, Павлюшки) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагранічнага сельсавета. Да 2003 года ўваходзіла ў склад Кватарскага сельсавета.
Іберыйская унія
Іберыйская, або Пірэнейская унія — сучаснае абазначэнне дынастычнай уніі карон Іспаніі і Партугаліі ў 1580—1640 гадах. У гэтыя гады ўлада іспанскіх Габсбургаў — Філіпа II, Філіпа III і Філіпа IV («дынастыі Філіпаў», як называюць іх партугальцы) — распаўсюджвалася на ўвесь Пірэнейскі паўвостраў. Паслабленне партугальскай дзяржаўнасці ў гады уніі паклала пачатак распаду Партугальскай каланіяльнай імперыі.
Перадгісторыя
Пачынаючы з X стагоддзя кастыльскія каралі перыядычна прэтэндавалі на гегемонію над усім Іберыйскім паўвостравам, уключаючы Партугалію, прымаючы тытул «Імператар усёй Іспаніі». Перадумовамі рэальнага ўвасаблення уніі сталі цесныя дынастычныя саюзы паміж Партугаліяй і іншымі іберыйскімі каралеўствамі (Кастыліяй і Арагонам). Ужо ў 1383 годзе, пасля смерці караля Фернанду I і згасання Бургундскай дынастыі, Хуан I Кастыльскі спрабаваў, абараняючы правы сваёй жонкі Беатрысы, захапіць Партугалію, аднак пацярпеў паражэнне. Рэальны шанц дынастычнай уніі ўсяго паўвострава з'явіўся ў 1498 годзе, калі нованароджаны інфант Мігел да Паш стаў адначасова спадчыннікам сваіх дзеда і бабкі — Каталіцкіх каралёў Фердынанда Арагонскага і Ізабелы Кастыльскай — і свайго бацькі Мануэла I Партугальскага. У 1500 годзе малалетні Мігел сканаў, спадчынніцай Кастыліі і Арагона стала яго цётка Хуана Вар'ятка, і аб'яднання трох карон тады не адбылося.
Прыход да ўлады Габсбургаў у Партугаліі
Пасля таго, як у 1578 годзе малады партугальскі кароль Себасцьян I паклаў галаву пры Эль-Ксар-эль-Кебіры, кіруючая Авіская дынастыя апынулася на грані згасання. Каралём быў абвешчаны састарэлы бяздзетны кардынал Энрыкі. Яго смерць праз два гады прывяла да вострага дынастычнаму крызісу, падчас якога карону аспрэчвалі ўнукі Мануэла I — законнанароджаны, але чужыя партугальцам Філіп II Іспанскі (сын Ізабелы Партугальскай), незаконнанароджаны прыёр Антоніу з Крату і герцагіня Кацярына Браганса з мужам.
Крызіс і скасаванне уніі
У XVII стагоддзі партугальскія эліты сталі ўсведамляць, што унія прыносіць іх краіне больш шкоды, чым выгод. Звязана гэта было не толькі і не столькі з пагаршэннем стаўлення да партугальцаў з боку кіруючага манарха, колькі з тым, што партугальскія калоніі сталі асноўнай мішэнню шматлікіх ворагаў Іспаніі, а іспанцы не спяшаліся на іх абарону. Асабліва востра адчуваўся разрыў з Англіяй, якая падтрымлівала з Партугаліяй саюзныя адносіны з часоў падпісання Віндзарскага трактата ў 1386 годзе.