cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Геранім Кеневіч (1867—1925)
Палітычная дзейнасць
У 1918 г. працягваў сваю дзейнасць старшыні Польскай рады Мінскай зямлі пад нямецкай акупацыяй.
У канцы 1918 г. выехаў у Варшаву, дзе кіраваў Саюзам палякаў з беларускіх ускраін (6 снежня 1918 г.), браў удзел у працы Камітэта абароны Крэсаў, Польска-беларускім таварыстве для палітычнага і культурнага супрацоўніцтва на Беларусі (31 мая 1919 г.) і іншых арганізацый для палітычнай падтрымкі ідэі федэрацыйнага саюза Беларусі і Польшчы.
Летам 1919 г. быў створаны Саюз абароны землеўласнікаў, што з’яднаў землеўладальнікаў, якія выступалі ў абарону прыватнай уласнасці і бачылі пагрозу для яе ў праекце польскай аграрнай рэформы, што прадугледжваў парцэляцыю буйных зямельных ўладанняў. Геранім Кеневіч разам Эдвардам Вайніловічам, Раманам Скірмунтам і Янам Нямцэвічам быў выбраны ў прэзідыум гэтага Саюзу.
Уваходзіў у лік заснавальнікаў, які апекваўся польскімі салдатамі, у 1920 г. стаў яго старшынёй, пасля адстаўкі з пасады. Разам з братам Антоніем у красавіку 1920 г. ахвяраваў 2,8 млн марак (17 тыс. долараў) на розныя грамадскія мэты пад лозунгам: «Крэсы Варшаве» (Kresy Warszawie). З гэтай сумы між іншым пазней было заснавана Таварыства «Дапамога для ітэлігенцыі».
Пасля заключэння Рыжскага міру ў 1921 г., Кеневіч быў уцягнуты ў розныя няўдалыя камерцыйныя і прамысловыя праекты ў Польшчы.
1 мая 1921 г. на агульным сходзе членаў МТСГ у Варшаве ў зале Цэнтральнага таварыства сельскай гаспадаркі (у доме № 30 на вуліцы Каперніка) Эдвард Вайніловіч зачытаў пратакол аб самаскасаванні Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, які быў па зместу своеасаблівым «тастаментам» арганізацыі і быў ухвалены пад апладысменты прысутнымі. Падпісалі 54 асобы. Палітычная частка пратакола з асуджэннем Рыжскага мірнага дагавора (1921), які падзяляў Беларусь на часткі, была апублікавана ў газетах. Кеневіч быў сярод падпісантаў гэтага пратакола.
Смерць і пахаванне
Скончыў жыццё самагубствам года ў Варшаве пад уплывам сямейных разладаў. Пахаваны ў Варшаве (Польшча) на Старых Павонзках (сектар 194, рад 4, месца 7).
Партулак буйнакветны
Партулак буйнакветны  — від кветкавых раслін роду сямейства.
Апісанне
Партулак буйнакветны — невялікая, але хуткарослая аднагадовая травяністая расліна вышынёй да 30 см. Тоўстае, ляжачае сцябло нясе падоўжанае лісце даўжынёй 2,5 см і кветкі дыяметрам 2,5—3 см з 5 пялёсткамі. Лісце простае, суцэльнае, мясістае. Кветкі бываюць розных адценняў чырвонага, аранжавага, жоўтага, пурпурнага і белага колераў. У большасці сартоў кветкі адкрыты толькі ў сонечныя дні. Плод — каробачка.
Ягор Цімафеевіч Сакалоў
Ягор Цімафеевіч Сакалоў ( — ) — архітэктар, прадстаўнік класіцызму, акадэмік Імператарскай Акадэміі мастацтваў.
Партулак буйнакветны
Распаўсюджанне і экалогія
У дзікай прыродзе расліна сустракаецца ў Аргенціне, паўднёвай Бразіліі і Уругваі. Дэкаратыўна вырошчваецца па ўсяму свету, у тым ліку некалькі разнавіднасцяў сустракаюцца і ў Беларусі. Цвіце ў ліпені—верасні.
Ягор Цімафеевіч Сакалоў
Біяграфія
Нарадзіўся 3 (14) лістапада 1750 года ў Пецяргофе.
Партулак буйнакветны
Распаўсюджанне і экалогія
Мноства культурных форм было выведзена, каб атрымаць махрыстасць кветак і кветкі іншых колераў.
Portulaca grandiflora непатрабавальная расліна. Расце ў любых глебах. Патрабуе сонечнага святла, каб добра расці. Мясістыя сцяблы і лісце расліны дапамагаюць ёй супрацьстаяць залішняму сонечнаму святлу і засусе.
Ягор Цімафеевіч Сакалоў
Біяграфія
Вучань, памочнік і пераемнік архітэктара Ю. М. Фельтэна, лічыўся вопытным будаўніком-практыкам.
У 1776—1786 гадах кіраваў будаўніцтвам галоўнага корпуса Акадэміі мастацтваў, у 1786—1789 гадах прымаў удзел у будаўніцтве палаца ў Пеле (не захаваўся).
У 1790-х гадах перабудоўваў Анічкаў палац, Мармуровы палац, палац у Ропшы.
У 1797—1800 гадах — у збудаванні Міхайлаўскага замка, у 1803 годзе перабудоўваў будынак Галоўнага паштамта.
З самастойных пабудоў найбольш значная — і (1795—1801).
У 1810-я гады Сакалоў ажыццявіў адны з першых архітэктурных доследаў прамысловага будаўніцтва ў Расіі: будаваў Палатняную мануфактуру ў Чырвоным Сяле і праектаваў Папяровую фабрыку пры ў Пецяргофе.
Памёр 18 (30) мая 1824 года у Санкт-Пецярбургу. Пахаваны на.
Кніга гісторыі франкаў
Апісанне
Першапачатковы варыянт хронікі (так званы Варыянт A) складзены ў 727 годзе асобай, якая пражывала ў раёне горада Лан. Затым незадоўга да 737 года хроніка была зноў адрэдагавана (Варыянт B). Аўтар быў жыхаром Нейстрыі, і яго анты-аўстразійскія настроі досыць выразна праяўляюцца ў хроніцы. Галоўнымі добрымі якасцямі манарха аўтар лічыў здольнасць караля кіраваць дзяржавай у згодзе са знаццю. Ён не імкнецца прыхаваць недахопы каралёў (напрыклад, у главе 44-й рэзкай крытыкуецца кароль Хлодвіг II), але ў канфліктах паміж манархам і знаццю яго сімпатыі знаходзяцца на баку каралеўскай улады. Дзякуючы сваёй папулярнасці ў Раннім Сярэднявеччы, «Кніга гісторыі франкаў» захавалася ў шматлікіх рукапісах.
У пачатку сачыненні аўтар выкарыстоўваў франкскія паданні (у тым ліку паданне пра траянскае паходжанне франкаў), пралог «Салічнай праўды» і «Гісторыю франкаў» Грыгорыя Турскага. Перыяд пачатку VII стагоддзя апісаны ім на падставе вусновых сведчанняў («Хронікі» Фрэдэгара ён не ведаў). Найбольш значная частка «Кнігі гісторыі франкаў» пачынаецца з 642 года (главы 43—53), калі аўтар пачынае выкарыстоўваць не захаваныя да нашых дзён гістарычныя крыніцы, а затым піша як сведка падзей. «Кніга гісторыі франкаў» з'яўляецца каштоўным дапаўненнем да пра-аўстразійскага сачынення Прадаўжальнікаў Фрэдэгара, разам з якім дае даволі поўную карціну падзей у Франкскай дзяржаве другой паловы VII — першай траціны VIII стагоддзяў.
Выданні
Іншамоўныя выданні:
Магілёўская цэнтральная раённая бібліятэка
Магілёўская цэнтральная раённая бібліятэка — бібліятэка ў аграгарадку Буйнічы Магілёўскага раёна, размешчаная па вул. Легендарнай, 10. Цэнтральная бібліятэка «Магілёўскай раённай сеткі публічных бібліятэк».
Заснавана ў 1940-х гадах у г. Магілёў. 3 1979 года ў в. Буйнічы, у выніку цэнтралізацыі сеткі бібліятэк Магілёўскага раёна стала цэнтральнай для ўсіх бібліятэк-філіялаў сістэмы. Кніжны фонд (2013) 38,3 тыс. экзэмпляраў, больш за 1,8 тыс. чытачоў. Асноўныя кірункі дзейнасці: краязнаўства, адраджэнне нацыянальнай культуры, экалагічнае, патрыятычнае, прававое, маральна-духоўнае, сямейнае, эстэтычнае выхаванне, арганізацыя вольнага часу дзяцей у дні школьных канікул, папулярызацыя здаровага ладу жыцця, работа з пенсіянерамі, інвалідамі, ветэранамі вайны, моладдзю, дзецьмі. Працуюць цэнтр прававой інфармацыі, раённы інфармацыйна-ідэалагічны цэнтр. Пры бібліятэцы функцыянуюць клубы прафес. «Захавальнікі кніжных мораў» і дзіцячы «У гасцях у казкі».
Зімбабвэ
Зімба́бвэ (Zimbabwe,, Zimbabwe, Zimbabwe, Zimbabwe, ) — краіна ў Паўднёвай Афрыцы. Мяжуе з ПАР на поўдні, Батсванай і Намібіяй на захадзе, Замбіяй на поўначы і Мазамбікам на ўсходзе. Непасрэднага выхаду да акіяну не мае.
У мінулым брытанская калонія Паўднёвая Радэзія, фактычна незалежная ў 1965—1979 гадах пад назвамі Радэзія і Зімбабвэ-Радэзія. Сталіца — горад Харарэ (был. Солсберы). Назва краіны паказвае на яе пераемнасць у адносінах да першай дзяржавы на гэтай тэрыторыі — імперыі Манаматапа, сталіцай якога быў Вялікі Зімбабвэ, а асноўным насельніцтвам — народ гакамерэ, продкі пераважных цяпер шона.
Прырода
Большая частка тэрыторыі Зімбабвэ размешчана на вышыні 1000—1500 м у межах шырокіх дакембрыйскіх цокальных плато Машона і Матабеле, якія ступеніста паніжаюцца да высокіх пластовых пясчаных раўнін сярэдняга цячэння ракі Замбезі (на поўначы) і міжрэчча Лімпопа і Сабі (на поўдні). Найвышэйшы пункт краіны — гара Іньянгані (2592 м) у гарах Інбянга на ўсходзе Зімбабвэ. Па радовішчах плаціноідаў і храмітаў Зімбабвэ займае III месца ў свеце. Таксама шмат радовішч жалезных руд, золата, рэдкіх металаў, медзі, нікеля, кобальту, баксітаў, каменнага вугалю і каштоўных камянёў (алмазы, рубіны, ізумруды). Густая рачная сетка належыць басейну Індыйскага акіяна, за выключэннем невялікай вобласці ўнутранага сцёку на захадзе. Рака Замбезі, якая працякае па паўночна-заходняй мяжы краіны, збірае прытокі з паловы тэрыторыі Зімбабвэ (Гвай, Сенгва, Сан’яці). У Лімпопа, якая цячэ па паўднёвай мяжы, ўпадаюць рэкі Шашэ, Умзінгвані, Буб’е, Мвенезі. На паўднёвым усходзе рака Савэ прымае прытокі Рунда і Сабі. На захадзе рака Ната з прытокамі высыхае па шляху да Калахары. Рэкі Зімбабвэ нешматводныя, перасыхаюць ў сухі сезон, з шматлікімі парогамі і вадаспадамі, самы знакаміты з якіх Вікторыя на рацэ Замбезі. На шматлікіх рэках пабудаваныя вадасховішчы, найбуйнейшае з якіх Карыба. Суднаходныя толькі асобныя ўчасткі Замбезі і Лімпопа. З-за катастрафічных тэмпаў высечкі лясоў, драўняная расліннасць займае цяпер менш за палову тэрыторыі краіны. Рэліктавыя вільготныя вечназялёныя лясы захаваліся толькі на схілах гор Іньянга на ўсходзе краіны. На захадзе растуць сухія лістападныя цікавыя лясы. На плато Машона — сухія рэдкастойная лясы міёмба і мапанэ. З буйных жывёл у Зімбабвэ да гэтага часу захаваліся сланы, антылопы, зебры, жырафы, львы, кракадзілы. Нешматлікія насарогі, гепарды, жырафы, пітоны. 10 % тэрыторыі краіны займаюць запаведнікі і нацыянальныя паркі.
Дзяржаўны лад і палітыка
Рэспубліка Зімбабвэ — прэзідэнцкая рэспубліка. Прынятая 18 красавіка 1980 Канстытуцыя з папраўкамі 1987 і 1989 замацоўвала за главой дзяржавы — прэзідэнтам — неабмежаваную ўладу. Прэзідэнт узначальваў урад і з’яўляўся галоўнакамандуючым узброеннымі сіламі дзяржавы. Прэзідэнт абіраўся шляхам прамога ўсеагульнага галасавання на 6-гадовы тэрмін, аднак мог быць абраны на гэты пост неабмежаваную колькасць разоў. Заканадаўчую ўладу ажыццяўляе Нацыянальная асамблея, якая складаецца з 150 дэпутатаў (120 з іх абіраюцца прамым усеагульным галасаваннем, 12 — прызначаюцца прэзідэнтам, 10 дэпутацкіх месцаў займаюць традыцыйныя правадыры і 8 займаюць па пасадзе 8 губернатараў правінцый). Тэрмін паўнамоцтваў Нацыянальнай асамблеі — 5 гадоў.
У 2013 у Канстытуцыю былі ўнесены змены, у выніку якіх абмяжоўвалася прэзідэнцкая ўлада і пашыраліся паўнамоцтвы парламента. Аднак, прэзідэнт Р. Мугабэ зможа пераабірацца яшчэ двойчы.
Знешняя палітыка
Пасля атрымання незалежнасці ключавым напрамкам знешняй палітыкі Зімбабвэ становіцца Афрыка. Зімбабвэ гуляла актыўную ролю ў Руху недалучэння, Садружнасці нацый, у барацьбе супраць апартэіду, з’яўляючыся членам групы «прыфрантавых дзяржаў». Кіраўніцтва Зімбабвэ падтрымаў урад Мазамбіка ў яго барацьбе супраць РЕНАМО; з 1992 па 1995 Зімбабвэ ўдзельнічала ў міратворчых місіях ААН у Мазамбіку, Руандзе, Анголе, Самалі. Адносіны ўрада Р. Мугабэ з Захадам сапсаваліся пасля пачатку ў краіне рэквізіцыі зямель белых фермераў, а таксама пасля таго, як назіральнікі з заходніх краін прызналі выбары ў 2000 несправядлівымі. МВФ і Сусветны Банк спынілі выдачу крэдытаў Зімбабвэ, спасылаючыся на злоўжыванне чыноўнікамі атрыманых сродкаў, а таксама на спыненне выплаты даўгоў. Іншай прычынай стаў прыняты ў ЗША закон аб «Дэмакратыі і Аднаўленні эканомікі Зімбабвэ» (снежань 2001), па якім Р. Мугабэ мог нармалізаваць адносіны з міжнароднымі фінансавымі інстытутамі толькі ў выпадку вывядзення войскаў з Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга (ДРК) і забеспячэння правядзення празрыстых і справядлівых выбараў. Дзеянні ўладаў Зімбабвэ ў дачыненні да апазіцыі перад прэзідэнцкімі выбарамі 2002 былі расцэненыя ЕС як пагроза дэмакратыі, што прывяло да ўвядзення ў дачыненні да Зімбабвэ абмежаваных санкцый. Садружнасць нацый часова прыпыніла сяброўства Зімбабвэ ў арганізацыі, пасля чаго краіна сама выйшла з яе. Урад Р.Мугабэ карыстаўся досыць стабільнай падтрымкай рэгіянальнага лідара — Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі, хоць сітуацыя часова ўскладнілася пасля ўводу войскаў Зімбабвэ ў ДРК. ПАР прагаласавала за выключэнне Зімбабвэ з Садружнасці на адзін год, але выступіла супраць увядзення міжнародных санкцый. Кіраўніцтва ПАР прымае актыўны ўдзел ва ўрэгуляванні палітычнага крызісу ў Зімбабвэ. У 2006 урад Зімбабвэ афіцыйна абвясціла праграму «Позірк на Усход» («Look East»), якая стала часткай дзяржаўнай палітыкі пераарыентацыі з заходніх рынкаў на рынкі Кітая, Індыі, Ірана, Інданезіі, Малайзіі, КНДР. Зімбабвэ — член ААН (з 25 жніўня 1980), уваходзіць у склад Афрыканскага саюза, Супольнасці развіцця Поўдня Афрыкі, Эканамічнага супольнасці краін Усходняй і Паўднёвай Афрыкі і інш.
Раратонга
Раратонга (па-маарыйску: Rarotonga) — востраў у Ціхім акіяне. Уваходзіць у склад Астравоў Кука. Плошча сушы — 67,39 км². Насельніцтва — 14 153 чал. (2006 г.). На востраве Раратонга знаходзіцца адміністрацыйны цэнтр Астравоў Кука — горад Аваруа.
Гісторыя
Вусныя генеалагічныя паданні маары астравоў Кука адносяць першаснае засяленне вострава Раратонга да VI ст. н. э. Лічыцца, што першыя насельнікі прыбылі з астравоў Таварыства. У XI ст. мясцовы правадыр То’і пабудаваў апа метуа, дарогу, якая цягнулася вакол ўсяго Раратонга.
У XIII ст. востраў быў заваяваны правадырамі Тангі’я з Таіці і Карыка з Самоа. Яны падзялілі Раратонга паміж 6 тэрытарыяльнымі аб’яднаннямі таперэ. Улада знаходзілася ў руках правадыроў арыкі і матаіапо, а таксама святароў таўнга.
У 1773 г. Раратонга быў адкрыты Джэймсам Кукам. У першай трэці XIX ст. сюды пачалі прыбываць хрысціянскія місіянеры еўрапейскага і палінезійскага паходжання. У 1830 г. на востраве ўспыхнула эпідэмія, у выніку якой загінула каля траціны астравіцян, так што насельніцтва ўзнавілася толькі к канцу XIX ст.
У 1888 г. па просьбе арыкі Макея Такау Раратонга быў абвешчаны пратэктаратам Вялікабрытаніі. Аднак рэчаісная каланіяльная ўлада была ўсталявана толькі ў 1901 г., калі Вялікабрытанія перадала свае правы Новай Зеландыі.
Геаграфія і прырода
Востраў Раратонга належыць да паўднёвай групы астравоў Кука. Мае вулканічнае паходжанне. Унутраная частка вострава гарыстая. Вядомыя мясцовыя доўгія вострыя скалы. Найвышэйшы пункт — гара Тэ Мангі (658 м). Шмат невялікіх рэк і ручаёў. Узбярэжжа атачае кола каралавага рыфу.
Клімат трапічны пасатны. Сезонныя змены тэмператур нязначныя. Узімку сярэдняя тэмпература вагаецца ад 18° C да 28° C, улетку ад 21° C да 29° C. Вільготны сезон цягнецца са снежня па сакавік. Востраў падвержаны ўздзеянню разбуральных трапічных цыклонаў.
Керэс
Керэс:
Раратонга
Геаграфія і прырода
Раратонга — адзін з самых населеных астравоў Кука, таму мясцовая прырода адчувае значнае ўздзеянне чалавека, асабліва на ўзбярэжжы. У цэнтральнай частцы, слаба населенай, захаваліся трапічныя лясы. На паўднёвым ўсходзе вострава арганізаваны запаведнік Такітуму, дзе ахоўваюцца рэдкія віды раслін і птушак.
Эканоміка
Галоўная галіна эканомікі — сфера абслугоўвання, у якой дамінуе турызм. Раратонга дзякуючы белым пясчаным пляжам і дзівосным гарыстым пейзажам па прыгажосці часта параўноўваюць з Таіці. Ва ўнутраных раёнах вырошчваюць гародніну і цытрусавыя.
На паўночным захадзе вострава працуе аэрапорт. Акрамя таго, існуе марская сувязь з іншымі астравамі Кука і Акіяніі.
Сан-Хуан (падводная лодка)
Сан-Хуан (ARA San Juan, S-42) — падводная лодка Ваенна-марскіх сіл Аргенціны, пабудаваная ў ФРГ ў 1985 годзе, знікла 15 лістапада 2017 года з 44 маракамі на борце.
Дызельная падводная лодка San Juan знікла пасля таго, як выйшла з порта Ушуая і накіравалася ў Мар-дэль-Плата. Апошні раз яна падавала сігнал за 432 км ад Атлантычнага ўзбярэжжа Аргенціны, а затым знікла. Аперацыя па выратаванні экіпажа падлодкі была афіцыйна спыненая 1 снежня 2017 года. Аргенцінскія ўлады 5 снежня 2017 года афіцыйна прызналі гібель экіпажа падводнай лодкі. У пошуках дапамагалі 18 краін. Падлодка знойдзена ў 2018 годзе падчас пошукавай аперацыі, якую праводзіла з дапамогай дыстанцыйна кіраванага апарата амерыканская кампанія Ocean Infinity. Субмарына, пошукі якой працягваліся больш за год, знаходзілася на глыбіні каля 900 метраў. Міністр абароны Аргенціны Оскар Агуад распавёў, што падлодка пацярпела ў выніку выбуху. 18 лістапада 2018 прэзідэнт краіны Маурысіа Макры абвясціў трохдзённую жалобу па загінулых мараках.
Серадз (гміна)
Се́радз (Sieradz) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сярадзкага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Серадзе. Плошча гміны складае 181,63 км². Станам на 2004 год у гміне Серадз пражывалі 9781 чалавек, шчыльнасць — 53,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 32 салецтвы.
Жван (вёска)
Жван (Жван) — вёска ў Мурованакурылівецкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Жанадар’я (сяло)
Жанадар’я — сяло ў Жалагашскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Жанадар’інскай сельскай акругі. Код КАТА — 433644100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1018 чалавек (568 мужчын і 450 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 691 чалавек (365 мужчын і 326 жанчын).
Рэпрэсаліі
Репрэсаліі (старалац. repressaliae, ад лац. Reprehendere - стрымліваць, спыняць) — у міжнародным праве правамерныя прымусовыя меры палітычнага і эканамічнага характару, якія прымяняюцца адной дзяржавай у адказ на неправамерныя дзеянні іншай дзяржавы. На сённяшні дзень тэрмін рэпрэсаліі састарэў і падобныя дзеянні называюцца як контрмеры, а ў выпадку прымянення такіх мер міжнароднай арганізацыяй - санкцыі.
Лакарна
Лакарна (Locarno) — горад на поўдні Швейцарыі. Размешчаны ў італамоўным кантоне Тычына на паўночным беразе возера Лага-Маджорэ. Горад вядомы штогадовым кінафестывалем.
Гісторыя
Месца, дзе стаіць Лакарна, было заселена яшчэ ў дагістарычныя часы. Першае пісьмовае паведамленне аб паселішчы датуецца 789 годам. З 1342 - у складзе Міланскага герцагства; пры яго распадзе у разгар Італьянскіх войнаў (1513) узяты швейцарцамі. У XIX стагоддзі (да 1878) служыў адной з трох сталіц Тычына. Пасля Першай сусветнай вайны тут адбылася Лакарнская канферэнцыя, па выніках якой былі падпісаны Лакарнскія дагаворы, якія вызначылі статус межаў у Еўропе.
Уітсандзі
Уітсандзі (таксама Вітсандэй ад Whitsunday) — архіпелаг у Ціхім акіяне.
Знаходзіцца непадалёк ад узбярэжжа аўстралійскага штата Квінсленд у паўночна — усходняй частцы Аўстраліі. Складаецца з 74 астравоў, з якіх населены сямнаццаць. Большасць астравоў маюць статус нацыянальнага парку. У геалагічным плане з’яўляюцца часткай вулканічнай мацерыковай грады.
Клімат субтрапічны з мяккімі зімамі. Сярэдняя тэмпература паветра складае 27,2 °C. Тэмпература вады 20—24 °C круглы год. Сярэдняя колькасць ападкаў 1792,4 мм у год, з якіх 60 % прыпадаюць на сезон дажджоў у перыяд са студзеня па сакавік.
Астравы Уітсандзі ў Аўстраліі адно з папулярных месцаў сярод аматараў падводнага плавання. Было зафіксавана 700 000 наведвальнікаў у перыяд з сакавіка 2008 па сакавік 2009 года.
Бабоўка (Чашніцкі раён)
Бабо́ўка (, Бобовка) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Антапольскага сельсавета.
Эмбарга
Мэтай эмбарга могуць з’яўляцца рэпрэсаліі ў дачыненні да іншай дзяржавы, жаданне нанесці яму матэрыяльную шкоду.
Ева Зыгмунтаўна Фялінская
Ева з Вендорфаў Фялінская (Ewa Wendorff;, в. Узнога, Клецкі раён, Мінская вобласць — ) — удзельніца польскага нацыянальнага руху на Беларусі, пісьменніца, мемуарыстка.
Біяграфія
У сярэдзіне 1830-х гадоў стварыла і ўзначаліла «Жаночае таварыства», філіял тайнай арганізацыі Ш. Канарскага «Садружнасць польскага народа». У 1838 г. зняволена з г. Бярозаў Цюменскай вобласці (1839—1841), Саратаў (1841—1844).
Творчасць
У «Дзённіку…» часоў ссылкі (апублікаваны ў віленскім часопісе «Athenaeum», 1846) апісала свае ўражанні ад прыроды Заходняй Сібіры, паўстанне хантаў і ненцаў пад кіраўніцтвам Ваулі Піетоміна, побыт і фальклор народаў Поўначы і Паволжа. Напісала і надрукавала ў Вільні ў 1852—1853 гг. на польскай мове ўспаміны пра свае «падарожжы» ў Сібір, жыццё ў Бярозаве і Саратаве (перакладзены на англійскую, французскую і дацкую мовы і ўспрыняты сучаснікамі як дакумент эпохі). У аповесцях «Герсылія» (1849), «Пан дэпутат» (1852), «Пляменніца і цётка» (1853), ва «Успамінах аб жыцці» (1856, 1859—1860) і іншых творах паказала жыццё розных слаёў беларускага грамадства, асабліва шляхты. «Успаміны…» з’яўляюцца каштоўным творам па гісторыі нораваў на Беларусі, Валыні і ў Літве канца XVIII — пачатку XIX ст.
IC 2156
IC 2156 — галактыка тыпу *Grp (вялікая група зорак) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Серакавіцы (гміна)
Серакаві́цы (Sierakowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Картузскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Серакавіцах. Плошча гміны складае 182,36 км². Станам на 2014 год у гміне Серакавіцы пражывалі 18 807 чалавек, шчыльнасць — 103,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Амерыканскі мост
Амерыканскі мост (да 31 снежня 2008 года — Мікалаеўскі чыгуначны мост) — група чыгуначных мастоў цераз Абводны канал на Маскоўскай лініі Кастрычніцкай чыгункі ў Санкт-Пецярбургу.
Масты размешчаны ў непасрэднай блізкасці ад Маскоўскага вакзала. З паўночнага боку размешчаны станцыя Санкт-Пецярбург-Галоўны і лакаматыўнае дэпо Санкт-Пецярбург-Пасажырскі-Маскоўскі, з паўднёвай — станцыя Санкт-Пецярбург-Таварны-Маскоўскі і пасажырскае вагоннае дэпо Санкт-Пецярбург-Маскоўскі.
Вышэй па цячэнні знаходзіцца Атаманскі мост, ніжэй — Карэтны мост.
1913 год у гісторыі астраноміі
1913 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Эстонскі гістарычны музей
Эстонскі гістарычны музей (Eesti Ajaloomuuseum) — музей гістарычнага профілю, размешчаны ў Таліне. Экспазіцыя прысвечана гісторыі Эстоніі.
Гісторыя
Датай заснавання лічыцца 1842 год, калі ў Таліне было створана навуковае таварыства прыбалтыйскіх немцаў — Эстонскае літаратурнае таварыства, якое паставіла адной са сваіх мэт стварыць музей, праводзячы паглыбленае вывучэнне роднага краю, яго гісторыі, мастацтва, вытворчасці, тэхналогій і прыроды. У 1864 годзе Таварыствам у будынку Кануцкай гільдыі быў адкрыты Правінцыйны музей.
Аснову музея склала выкупленая таварыствам калекцыя аптэкара Іагана Бурхарта VIII (1776—1838), які змяшчаў аптэку, вядомую як Ратушная (па гэты дзень знаходзіцца на Ратушнай плошчы Таліна), і быў вядомы як буйны калекцыянер старажытнасцей.
У 1911 годзе таварыства набыло будынак на вуліцы Кохту (д. 6).
З 1952 года музей размяшчаецца ў будынку Вялікай гільдыі на вуліцы Пік у Старым горадзе Таліна. У 2011 годзе ў музеі была скончана буйная рэканструкцыя.
Фальватэра
Фальватэра (Falvaterra) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фразінонэ.
Насельніцтва складае 593 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 46 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 3020. Тэлефонны код — 0775.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Люсьен Келе
Люсье́н Келе́ (Lucien Quélet; 14 ліпеня 1832,  — 25 жніўня 1899, ) — французскі міколаг і натураліст, першаадкрывальнік некаторых відаў грыбоў, заснавальнік.
Важаёль (пасёлак)
Важаёль (Вожаёль) — пасёлак у Княжпагосцкім раёне Рэспублікі Комі (Расія). Уваходзіць у сельскае паселішча «Тракт». Пасёлак знаходзіцца на левым беразе ракі Вясляна, за 16 км ад чыгуначнай станцыі Вясляна на лініі Котлас — Варкута.
У 1942 годзе Важаёль атрымаў статус пасёлка гарадскога тыпу. З 1991 года — сельскі населены пункт. Да 27 лютага 2012 года Важаёль быў цэнтрам сельскага паселішча Важаёль.
Назву атрымаў ад аднайменнага прытока ракі Вясляна.
Жытныкы (Мурованакурылівецкі раён)
Жытныкы (Жи́тники) — вёска ў Мурованакурылівецкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Каракеткен
Каракеткен — сяло ў Жалагашскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Каракеткенскай сельскай акругі. Код КАТА — 433645100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1335 чалавек (680 мужчын і 655 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1265 чалавек (657 мужчын і 608 жанчын).
Замбія
За́мбія (Zambia), Рэспу́бліка За́мбія (Republic of Zambia) — дзяржава ў Паўднёвай Афрыцы. Мяжуе паўночным захадзе з Дэмакратычнай Рэспублікай Конга, на поўначы з Танзаніяй, на ўсходзе Малаві і Мазамбікам, на поўдні з Зімбабве, Батсванай, Намібіяй і Анголай. Выхаду да акіяну не мае. Сталіца — горад Лусака. Краіна падзяляецца на 9 правінцый. Нацыянальнае свята — Дзень незалежнасці (24 кастрычніка).
Дзяржаўны лад
Паводле Канстытуцыі, прынятай у 1996 годзе, Замбія — прэзідэнцкая рэспубліка. Прэзідэнту належыць уся паўната вышэйшай заканадаўчай і выканаўчай улады. Выбіраецца усеагульным і прамым галасаваннем тэрмінам на пяць гадоў. Прэзідэнт ўзначальвае ўрад — кабінет міністраў, і з'яўляецца галоўнакамандуючым узброенымі сіламі краіны. На пасаду прэзідэнта можа быць абраны любы грамадзянін Замбіі, які дасягнуў ўзросту 35 гадоў, калі яго бацькі былі грамадзянамі Замбіі, і калі ён з'яўляецца членам партыі або прадстаўляе адну з дзеючых партый, сабраў подпісы не менш за 200 зарэгістраваных выбаршчыкаў.
Заканадаўчая ўлада ў Замбіі ажыццяўляецца прэзідэнтам і аднапалатным парламентам — Нацыянальнай асамблеяй (150 дэпутатаў, абраных шляхам усеагульных выбараў на пяць гадоў).
Геаграфія
Амаль усю краіну займае хвалістае пласкагор'е (вышыня 1000—1500 м), складзенае з дакембрыйскіх гранітаў, гнейсаў, крышталічных сланцаў. На ўсходзе хрыбет Мучынга (вышыня да 1893 м, гара Мумпу). Замбія мае запасы медзі сусветнага значэння на мяжы з ДРК, кобальт, поліметалы, ванадый, уран, золата, жалеза, каменны вугаль. Клімат субэкватарыяльны з трыма сезонамі — дажджлівым і цёплым (лістапад-красавік), сухім і халаднаватым (май-ліпень), сухім і гарачым (жнівень-кастрычнік). Сярэдняя тэмпература самага цёплага месяца (кастрычнік) каля 20-25 °C, самага халоднага (ліпень) каля 15-20 °C. Ападкаў 750—1500 мм за год. Бываюць засухі. Рачная сетка густая: рака Замбезі, з прытокамі Кафуэ, Луангва і іншыя (рака Чамбешы), вытокі Конга з азёрамі Бангвеулу і Мверу, паўднёвая частка возера Танганьіка. На Замбезі вадасховішча Карыба, ёсць парогі і вадаспады, у т.л. вадаспад Вікторыя. Агульныя запасы гідраэнергіі больш за 50 млн кВт. Пераважае саванная расліннасць на чырвона-карычневых глебах. Жывёльны свет разнастайны: ёсць буйныя траваедныя — сланы, насарогі, буйвалы, зебры, антылопы; драпежнікі — ільвы, леапарды, гіены. Нацыянальныя паркі: Кафуэ, Сіёма-Нгвезі, Паўночная і Паўднёвая Луангва і іншыя.
Гісторыя
Гэта адно з настаражэйшых месцаў апрацоўкі жалеза. Бушменаў, якія прыйшлі сюды, верагодна ў 1-м тысячагоддзі да н.э., з 6 ст.н.э пачалі выцясняцца на поўдні плямёнамі банту. У 17-19 стагоддзях тут фарміраваліся раннефеадальныя дзяржавы плямён лунда, баротсэ, бемба, нгоні. Першыя еўрапейцы (партугальцы) на тэрыторыі Замбіі з'явіліся ў канцы 18 стагоддзя. У 1880-я гады на тэрыторыі дзяржавы баротсэ праніклі прадстаўнікі Брытанскай паўднёва-афрыканскай кампаніі, заснаванай Сесілем Родсам. У 1890 годзе кампанія атрымала ад уладара баротсэ Леванікі I выключнае права на эксплуатацыю прыродных багаццяў. У 1891 годзе англічане стварылі пратэктарат дзяржаве баротсэ, потым лунда. У 1895 годзе гэтыя тэрыторыі атрымалі афіцыйную назву Радэзіі (ад прозвішча Родса).
Насельніцтва
99 % насельніцтва складаюць афрыканцы моўнай сям'і банту, у т.л. народы групы цэнтральнай банту — бемба (жывуць на поўначы і ў цэнтральнай частцы, 34 %) і тонга (поўдзень, 16 %), групы ўсходняй банту — малаві (усход, 18 %), іншых груп — балунда (паўночны захад), балозі (паўднёвы захад), нгоні (усход), чэва (усход). Жывуць таксама англічане і выхадцы з Індыі. Сярод вернікаў пераважаюць хрысціяне, у т.л. пратэстанты (35 %), каталікі (27 %), ёсць невялікія групы прыхільнікаў ісламу і традыцыйных вераванняў. Сярэднегадавы прырост насельніцтва каля 3 %. Найбольш заселены «Медны пояс» і раёны на поўдзень ад яго да Лусакі. У гарадах жыве каля паловы насельніцтва. Набольшыя гарады: Лусака, Ндола, Кітвэ-Нкана, Кабвэ, Чынгола, Муфуліра, Луанш'я.
Дзіцячая смяротнасць у 2008 годзе — 100 на 1.000 родаў, мацярынская смяротнасць — 830 на 100.000 нараджэнняў. Працягласць жыцця для жанчын 37 год, мужчын 38 год.
Беларуска-замбійскія адносіны
Дыпламатычныя адносіны Беларусь з Замбіяй ўстанавіла 13 кастрычніка 1993 года. Пасольства Замбіі ў Расійскай Федэрацыі прадстаўляе інтарэсы гэтай краіны ў Рэспубліцы Беларусь па сумяшчальніцтву. Візіты на вышэйшым і высокім узроўнях не ажыццяўляліся. Дагаворна-прававая база двухбаковых адносін не сфарміравана. На разглядзе замбійскага боку знаходзіцца праект Пагаднення аб гандлёва-эканамічным супрацоўніцтве паміж Урадам Рэспублікі Беларусь і Урадам Рэспублікі Замбія. Гандлёвыя адносіны практычна адсутнічаюць.
210-ы авіяцыйны палігон
210-ы авіяцы́йны паліго́н, Ружа́нскі паліго́н — палігон ВПС і войскаў СПА ў Ружанскай пушчы. Займае плошчу болей за 7,5 тысяч га на тэрыторыі Пружанскага, Івацэвіцкага і Бярозаўскага раёнаў Берэсцкай вобласці. На поўначы абмежаваны вёскамі Ласасін і Шчытна Пружанскага, на поўдні — Міхалкамі Бярозаўскага раёна.
Гісторыя
Палігон створаны 1 студзеня 1946 года як 40-ы акруговы авіяцыйны палігон першай катэгорыі. 30 снежня 1956 года перайменаваны ў 75-ы акруговы авіяцыйны палігон другой катэгорыі. 13 лютага 1974 расфарміраваны, асабовы склад і матэрыяльная частка выкарыстаныя для фарміравання 536-га навучальнага авіяцыйнага цэнтру ў складзе 26-й паветранай арміі Беларускай ваеннай акругі. У 1989 цэнтр перафарміраваны ў 210-ы авіяцыйны палігон першай катэгорыі, у лістападзе таго ж года ўзнагароджаны Ганаровай граматай галоўнакамандуючага ВПС СССР і занесены ў Кнігу пашаны ВПС.
Падзеі
1 верасня 1981 года пры падрыхтоўцы да вучэнняў «Захад-81» загінуў капітан Уладзімір Карамзін, камандзір звяна.
11 красавіка 1991 года, знаходзячыся на вучэннях, у Ружанскай пушчы загінуў падпалкоўнік Мікалай Казакоў, камандзір 1-й эскадрыллі 206-га асобнага штурмавога авіяпалка 26-й паветранай арміі БВА.
Сучаснасць
Прызначаны для баявога прымянення авіяцыйных сродкаў паражэння, тактычнай вывучкі падраздзяленняў войскаў супрацьпаветранай абароны. Прымае армейскія вучэнні, у тым ліку з удзелам расійскіх войскаў.
Сіднейскі ўніверсітэт
Універсітэ́т Сі́днея (University of Sydney, таксама нефармальна Sydney Uni) — найстарэйшы дзяржаўны ўніверсітэт у Аўстраліі. Быў заснаваны 1 кастрычніка 1850 года ў адпаведнасці з University of Sydney Act. Размешчаны ў Сіднеі, штат Новы Паўднёвы Уэльс. З'яўляецца адным з лепшых універсітэтаў Аўстраліі і па шматлікіх пазіцыях уваходзіць у дваццатку лепшых універсітэтаў свету. Член Групы васьмі і групы Пясчанікавых універсітэтаў.
Універсітэт складаецца з 16-ці факультэтаў, згрупаваных у 7 каледжаў.
У 1995 годзе ўніверсітэт удзельнічаў у стварэнні Аўстралійскага тэхналагічнага парку.
Сяракаў (гміна)
Сяра́каў (Sieraków) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мендзыходскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сяракаве. Плошча гміны складае 203,31 км². Станам на 2010 год у гміне Сяракаў пражывалі 8780 чалавек, шчыльнасць — 43,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 28 населеных пунктаў.
Беліцкі цукровы завод
Беліцкі цукровы завод — прадпрыемства, якое дзейнічала ў 1831—1882 гадах (паводле іншых звестак да 1890-х гадоў) у мястэчку Беліца Гомельскага павета Магілеўскай губерні. Вырабляў цукар-пясок.
Закрыты з-за канкурэнцыі таннага цукру з украінскіх губерняў.
Бараўцы (Чашніцкі раён)
Бараўцы́ (, Боровцы) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
Да 16 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета, да 10 кастрычніка 2013 года — у склад Антапольскага сельсавета.
Фонд сербалужыцкага народа
Фонд сербалужыцкага народа (Załožba za serbski lud, Załožba za serbski lud) — дабрачынны і культурны фонд, які дзейнічае ў Лужыцы. Мэтай фонду з’яўляецца захаванне, садзейнічанне ў распаўсюджванні лужыцкіх моў, культуры і традыцый лужыцкага народа. Адміністрацыя фонду знаходзіцца ў Сербскім доме ў Будзішыне. У Котбусе знаходзіцца філіял фонду. У гарадах Кроствіц, Хойерсверда і Шлайфе знаходзяцца рэгіянальныя аддзяленні фонду.
Быў заснаваны ў 1991 годзе і ў 1998 годзе атрымаў юрыдычную самастойнасць. Папячыцельны савет фонду складаецца з 16 членаў, сярод якіх прадстаўнікі лужыцкага народа не складаюць большасць. Кансультацыйны савет фонду пад кіраваннем лужыцкага старшыні складецца з прадстаўнікоў германскага бундэстага і ландтагаў Саксоніі і Брандэрбурга. Фонд фінансуецца Федэральным урадам Германіі. У 2013 годзе сума фінансавання складала 8,7 мільёнаў еўра.
Штогод 16 кастрычніка ў дзень смерці пісьменніка Якуба Чышынскага Фонд сербскага народа ўзнагароджвае прэміяй імя Якуба Чышынскага за значны ўклад ў захаванне і развіццё лужыцкай навукі, мастацтва і лужыцкіх моў. Узнагароджанне адбываецца ў цыстэрцыянскім манастыры Марыенштэрн, які знаходзіцца ў горадзе Панчыцы-Кукаў.
Аляксейчык
Аляксейчык — беларускае прозвішча.
Нарвская мастацкая галерэя
Нарвская мастацкая галерэя (Narva Kunstigalerii) — установа культуры горада Нарва, Эстонія. Размешчана ў гістарычнай частцы горада, на вуліцы Вестэрвалі, 21.
Экспазіцыя
У галерэі праводзяцца выстаўкі сучасных мастакоў Эстоніі і Заходняй Еўропы.
Гісторыя
Будынак старажытнай пабудовы (апошняя чвэрць XVIII стагоддзя). Моцна пацярпелы ў гады вайны, будынак быў адноўлены і выкарыстоўваўся як навучальны корпус завода «Балтыец». У канцы 1980-х гадоў рэканструяваны.
Вуліца Ленінскага Камсамола (Салігорск)
Вуліца Ленінскага Камсамола — адна з першых пабудаваных ў горадзе Салігорску вуліц, на якой знаходзяцца: будынак аўта- і чыгуначнага вакзала, дом культуры «Будаўнік», Салігорская дзіцячая школа мастацтваў (былы кінатэатр «Салігорск»), Сацыяльна-педагагічны цэнтр Салігорскага раёна, Установа адукацыі «Салігорскі дзяржаўны каледж». Вуліца забудавана пераважна 4-х і 5-павярховымі жылымі дамамі.
Цікавыя факты
Да сярэдзіны 80-х гадоў XX стагоддзя вуліца раздзялялася чыгуначнымі пуцямі.
Магазін № 30 «Народны», які адкрыты ў 1966 годзе пад першапачатковай назвай «Спутнік», мае ў жыхароў горада шматгадовую неафіцыйную назву — «Бібік» (паходзіць ад скарачэння прозвішча першага дырэктра магазіна Міхаіла Іванавіча Бібікава (1919—1983)).
IC 2157
IC 2157 — галактыка тыпу III2p ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Знамэніўка (Мурованакурылівецкі раён)
Знамэніўка (Знаме́нівка) — вёска ў Мурованакурылівецкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Жалязянка (прыток Случы)
Жалязянка — рака ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Случ (басейн Дняпра). Даўжыня 12 км. Плошча вадазбору 54 км². Пачынаецца за 0,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Сцяпкова (ад вытоку да аграгарадка Ленькі называецца Сава), вусце за 2 км на паўднёвы ўсход ад аграгарадка Ленькі. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае.
Аляксей Ільіч Бондараў
Біяграфія
Скончыў Гомельскую фельчарска-акушэрскую школу (1950), Мінскі медыцынскі інстытут (1958).
Галоўны ўрач медсанчасткі Мінскага камвольнага камбіната (1959—1960). Намеснік загадчыка (1960—1964), загадчык (1964—1976) Мінскага гарадскога аддзела аховы здароўя.
Старшыня Мінскага абласнога камітэта прафсаюза медыцынскіх работнікаў (1976—1978), загадчык аддзела Белсаўпрофа (1978—1987). Урач Мінскай 3-й гарадской клінічнай бальніцы (1987—1989), урач Мінскага гарадскога цэнтра здароўя (1989—1994).
Ставоцкі сельсавет
Ставо́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Ставок.
Створаны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Пінскага раёна Пінскай вобласці БССР, з 8 студзеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года ў склад сельсавета з Лагішынскага сельсавета Лагішынскага раёна перададзена вёска Іванісаўка, якая ў 1980 годзе вернута ў склад Лагішынскага пассавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 8 населеных пунктаў.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1512 чалавек, з іх 91,4 % — беларусы.
ФК Нёман-Белкард
Гісторыя
Клуб заснаваны ў 1992 годзе пад назвай «Кардан-Флаерс» як каманда завода «Белкард» і спачатку гуляў у Трэцяй лізе. У 1994 годзе клуб выйграў яе і выйшаў у Другую лігу, дзе гуляў да 1998 года, калі аб’яднаўся з гродзенскім «Нёманам» у «Нёман-Белкард».
У 2006 годзе клуб быд адроджаны пад назвай «Дынама-Белкард» і адразу выйграў Другую лігу. У 2009 годзе назва была скарочана да «Белкард». Па выніках сезона 2011 клуб страціў месца ў Першай лізе. Сезон 2012 правёў у Другой лізе чэмпіянату Беларусі, а з 2013 года не ўдзельнічаў у дарослых рэспубліканскіх спаборніцтвах, выступаў толькі на юнацкім узроўні.
Соф’я Міхайлаўна Ягорава
Біяграфія
Скончыла Львоўскі політэхнічны інстытут у 1950 годзе. Працавала архітэктарам, старшым архітэктарам у Ваенпраекце, Мінскпраекце, галоўным архітэктарам праектаў у Белдзіпрасельбудзе, Белбыттэхпраекце, Белжылпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1957 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): праекты для ваенных гарадкоў (1950—1961), карпусы НДІ харчовай прамысловасці па вул. Маякоўскага (1962), школа міліцыі па вуліцы К. Лібкнехта (1965), тыпавы праект Дома культуры на 400 месцаў, рэканструкцыя кінатэатра «Змена», 6-й бальніцы па вул. Уральскай, спортшкола, сталовая, агульнаадукацыйныя школы ў Мінску (1961—1981).
Ірына Аляксандраўна Пазднякова
Ірына Аляксандраўна Пазднякова (нар. года ў ) — беларускі навуковец, эканаміст, кандыдат эканамічных навук, дацэнт.
Біяграфія
Скончыла фінансава-эканамічны факультэт Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1997 годзе па спецыяльнасці «Бухгалтарскі ўлік, аналіз і аўдыт». У 2006 годзе таксама скончыла аспірантуру Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Бухгалтарскі ўлік, статыстыка».
У 2009 годзе Вышэйшая атэстацыйная камісія Рэспублікі Беларусь надала ёй навуковае званне дацэнта па спецыяльнасці «Эканоміка».
Дружкіўка
Дружкіўка  — горад (з 1938 года) у Данецкай вобласці Украіны. Горад размешчаны ля зліцця рэк Крывы Тарэц і Казённы Тарэц (басейн Северскага Данца)
Ірына Аляксандраўна Пазднякова
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы канцэнтруюцца вакол пытанняў бухгалтарскага ўліку, аналіза і кантроля ў бюджэтных арганізацыях і фінансавых органах, бюджэтных адносін, у прыватнасці ацэнкі мясцовых бюджэтаў па ўзроўні фінансавай устойлівасці, асаблівасцей фарміравання і выкарыстання даходаў інстытуцыйных адзінак у інавацыйнай эканоміцы і інш.
Эстонская марская акадэмія
Эстонская марская акадэмія (Eesti Mereakadeemia) — дзяржаўная марская акадэмія, у якой праходзяць навучанне будучыя супрацоўнікі флоту і берагавой аховы Эстоніі. Акадэмія знаходзіцца ў Таліне.
Ірына Аляксандраўна Пазднякова
Навуковая дзейнасць
Аўтар 59 навуковых і метадычных артыкулаў, вучэбна-метадычных комплексаў.
Эстонская марская акадэмія
Эстонская марская акадэмія была створана 1 лістапада 1991 года. У акадэміі ёсць тры факультэты: воднага транспарту, механікі і навігацыі. Навучанне праходзяць 900 студэнтаў пад наглядам 100 выкладчыкаў.
У 2014 годзе стала структурнай адзінкай Талінскага тэхнічнага ўніверсітэта.
Барок (Чашніцкі раён)
Баро́к (, Борок) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета, да 17 ліпеня 1964 года — у склад Пачаевіцкага сельсавета , да 3 ліпеня 1970 года — у склад Лукомльскага сельсавета , да 10 кастрычніка 2013 года — у склад Антапольскага сельсавета.
Уладзімір Мікалаевіч Целяпнёў
Уладзімір Мікалаевіч Целяпнёў (, в. Радуша, Жлобінскі раён, Гомельская вобласць — 18 снежня 2018, Мінск) — беларускі архітэктар і будаўнік.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1979 года. Пражываў у Мінску. Памёр 18 снежня 2018 года пасля цяжкай працяглай хваробы.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): аптычны корпус механічнага завода імя Вавілава (1981), адміністрацыйна-бытавы корпус вагоннага дэпо (1984) у Мінску. Удзельнічаў у распрацоўцы архітэктурна-планіровачных рашэнняў такіх станцый Мінскага метрапалітэна, як Спартыўная, Кунцаўшчына, Каменная Горка, Барысаўскі тракт, Уручча, Грушаўка, Міхалова, Пятроўшчына, Малінаўка.
Сааўтар праектаў 9 аўтадарожных тунэляў на Каўказе (Расійская Федэрацыя), якія складалі аб'язны шлях Сочы, алімпійскай аўтадарогі Адлер-Чырвоная Паляна і шэрагу збудаванняў метрапалітэна ў Маскве, Чалябінску, Казані, Варшаве і інш.
Узнагароды
Лаўрэат прэміі Савета Міністраў СССР.
Узор сумленнай белагаловай
Прысвечаны Кацярыне з Ляцкіх, жонцы Фёдара Скуміна і маці Януша Скуміна.
На адвароце тытульнай старонкі кнігі змешчаны герб Ляцкіх і эпіграма на яго, а перад асноўнаю часткай твора — дэдыкацыйны верш, у якім аўтар звяртаецца да Кацярыны як да сваёй «міласцівай сястры». Твор пачынаецца з алегарычнага апісання жанчыны, якая сядзіць пад вінаграднай лазой у вянку з зёлак і падае свайму мужу духмяную кветку.
Кам’янэцкі Хутары
Кам’янэцкі Хутары (Кам'янецькі Хутори) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Філетына
Філетына (Filettino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фразінонэ.
Насельніцтва складае 551 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 7 чал./км². Займае плошчу 78 км². Паштовы індэкс — 3010. Тэлефонны код — 0775.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Серашавіцы (гміна)
Серашаві́цы (Sieroszewice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Астроўскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Серашавіцах. Плошча гміны складае 163,54 км². Станам на 2004 год у гміне Серашавіцы пражывалі 9618 чалавек, шчыльнасць — 58,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Вуглэдар
Вуглэдар  (Вугледар) — горад (з 1989 года) у Данецкай вобласці Украіны. Знаходзіцца за 25 км ад чыгуначнай станцыі Вялікаанадоль.
Сіднейская прэмія міру
Сіднейская прэмія міру (Sydney Peace Prize) прысуджаецца Сіднейскім фондам міру, які з'яўляецца некамерцыйнай арганізацыяй, заснаванай Сіднейскім універсітэтам. Горад Сідней з'яўляецца адным з галоўных фундатараў прэміі.
Штогод на працягу трох месяцаў, журы прэміі міру ў складзе сямі чалавек ацэньвае добрыя якасці намаганняў намінантаў па садзейнічанні міру і справядлівасці. Прэмія можа быць прысуджана арганізацыі ці фізічнай асобе.
IC 2158
IC 2158 — галактыка тыпу SBab ў сузор’і Голуб.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спасылкі
IC 2158
Далдабай
Далдабай — сяло ў Жалагашскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Каракеткенскай сельскай акругі. Код КАТА — 433645300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 406 чалавек (205 мужчын і 201 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 391 чалавек (206 мужчын і 185 жанчын).
Канышчыў
Канышчыў (Конищів) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Нацыянальная бібліятэка Эстоніі
Нацыянальная бібліятэка Эстоніі (Eesti Rahvusraamatukogu, афіцыйная абрэвіятура — RR) — бібліятэка, заснаваная ў 1918 годзе, з’яўляецца адной з чатырох найбуйнейшых бібліятэк краіны. Бібліятэка выконвае функцыі нацыянальнай і парламенцкай бібліятэкі і спецыялізуецца на камплектаванні літаратуры па грамадскіх і гуманітарных навуках. Бібліятэка з’яўляецца публічна-прававой юрыдычнай асобай і кіруецца ў сваёй дзейнасці законам аб Нацыянальнай бібліятэцы (Eesti Rahvusraamatukogu seadus, прыняты 19.03.1998, зацверджаны 25.04.1998), іншымі прававымі актамі, а таксама Статутам бібліятэкі. Галоўным калегіяльным органам кіравання з’яўляецца Савет бібліятэкі, члены якога прызначаюцца эстонскім парламентам.
Вадзяны арэх плывучы
Вадзяны арэх плывучы, Чылім (Trapa natans) — аднагадовая водная расліна сямейства, паходзіць з паўднёвых раёнаў Еўразіі і Афрыкі.
Расце ў азёрах, затоках і старыцах рэк з павольным цячэннем, вырастае да 5 м у даўжыню. У расліны характэрны плод, які вонкава нагадвае галаву быка, з адным буйным крухмалістым насеннем. Дзеля гэтага насення расліна культывуецца ў Кітаі, як мінімум, ужо тры тысячы гадоў. Насенне чыліму варыцца і ўжываецца як лёгкая закуска.
Назва
Вадзяны арэх плаваючы, вадзяныя арэхі, калёныя арэхі, каменныя арэхі.
Апісанне
Аднагадовая травяністая расліна з разеткай лісця дыяметрам 10—30 см, якая плавае на вадзе, і тонкім разгалінаваным падводным сцяблом даўжынёй 60—160 см, каля асновы з пучкамі доўгіх ніткападобных каранёў.
Сцябло чыліма знаходзіцца пад вадой, развіваецца вясной з плада і дасягае паверхні вады. Мае 3,6-5 м у даўжыню. Карані зеленаватыя, пёрыста-галінастыя, размешчаны на пагружаным у ваду сцябле і маюць выгляд падводных лісцеў.
Кветкі адзіночныя, белыя, знаходзяцца ў пазухах лісця, апыляюцца насякомымі. У кветцы па чатыры чашаліснікі, пялёсткі і тычынкі. Песцік адзін.
Плод — цвёрдая арэхападобная касцянка з 4 або 2 рогападобнымі выступамі (адсюль народная назва расліны — «чортаў арэх»), на канцах якіх востразазубраныя калючкі (лёгка абламваюцца), 2-2,5 см у папярочніку. На адной расліне да 10—15 пладоў.
Распаўсюджанне і экалогія
Чылім мае шырокі арэал, які ўключае амаль усю Афрыку, многія раёны Азіі (Турцыя, Грузія, Казахстан, Кітай, В’етнам і Японія, Індыя і Пакістан) і Еўропы (цэнтр, ўсход і поўдзень).
Месцы росту: прыбярэжныя зоны слабапраточных або стаячых эўтрофных вадаёмаў, часцей поймавыя азёры і старыцы, затокі рэк глыбінёй 50—200 см, на глеістым грунце ў вадзе, багатай жалезам. Утварае шчыльныя зараснікі, часам расце невялікімі групамі і адзіночнымі экзэмплярамі.
У Расіі сустракаецца ў еўрапейскай частцы, на поўдні Заходняй Сібіры, на Далёкім Усходзе. Усюды параўнальна рэдкі. З-за прамысловага збору пладоў магчыма поўнае знікненне.
У канцы XIX — пачатку XX стагоддзя ў Расіі, па звестках Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Ефрона, рос у некаторых месцах густа, напрыклад, у дэльце Волгі, каля Пензы і інш., і служыў там прадметам гандлю; ў іншых месцах вымер, так, напрыклад, у Тросценскім возеры Маскоўскай губерні; ды і наогул гэтая расліна ўжо тады лічылася знікаючай.
На Беларусі рэліктавы від, які знаходзіцца ў астраўных участках росту і асобных лакалітэтах на паўночна-ўсходняй мяжы арэалу — асноўныя месцазнаходжанні сканцэнтраваны ў паўднёва-ўсходняй і паўночна-ўсходняй частцы краіны (расце на азёрах Цёста, Азярок, Сіньша , Старуха і інш.).
Вырошчваецца акварыумістамі.
Асаблівасці біялогіі
Цвіце ў ліпені — жніўні, пладаносіць у верасні. Размнажэнне насеннае і вегетатыўнае. Самаапыляльнік. Насенне можа заставацца жыццяздольным на працягу 12 гадоў, хоць часцей за ўсё прарастае ў першыя два гады. Расліна размнажаецца пладамі, якія аддзяляюцца ад сцябла і разносяцца цячэннем у іншыя месцы. Для прарастання насення патрэбен перыяд спакою 4—6 месяцаў і прагрэў вадаёму не ніжэй 10—12 °C.