cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тэтрыс
Рэалізацыі «Тэтрыса» існуюць на болей за 200 платформаў. Створаныя варыянты з іншымі наборамі фігур. У некаторых рэалізацыях магчымы ўдзел некалькіх гульцоў.
Урук-хаі
Урук-хаі (Uruk-hai) — у творах Дж. Р. Р. Толкіна — оркі, выведзеныя Саруманам.
Гісторыя
Праблема звычайных оркаў заключаецца ў тым, што яны не пераносяць сонечнае святло. Саруман, незразумелым чынам, выводзіць новую пароду, падчас Вайны Пярсцёнка — Урук-хаі. Яны значна мацнейшыя за Мордарскіх і Морыйскіх, і могуць ісці пры дзённым асвятленні. Яны без асаблівых цяжкасцей перамаглі Бораміра, а таксам з даволі вялікай хуткасцю рухаліся ў Ізенгард, каб даставіць туды хобітаў.
Уладзімір Аляксеевіч Гольмак
Уладзімір Гольмак (нар., ) — беларускі футбаліст (абаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе галоўным трэнерам дубліруючага складу салігорскага «Шахцёра».
Ігравая
Пачынаў кар’еру ў складзе магілёўскага «Дняпра», пазней гуляў за бабруйскі «Шыннік». У 1996 годзе разам з мазырскім МПКЦ стаў чэмпіёнам краіны. Скончыў кар’еру ў 1999 годзе ў складзе мінскага «Тарпеда».
Трэнерская
З 2002 года працаваў памочнікам галоўнага трэнера мінскага «Лакаматыва» Анатоля Юрэвіча. У 2004 годзе сам узначаліў гэтую каманду і дапамог ёй атрымаць перамогу ў Першай лізе. З лета 2005 года працаваў у слонімскім «Камунальніку», а ў 2006 годзе папоўніў трэнерскі штаб «Гомеля». Некаторы час выконваў абавязкі галоўнага трэнера гомельскага клуба.
У снежні 2007 года перайшоў на працу ў мінскае «Дынама». Спачатку быў галоўным трэнерам дубля, а ў 2009 годзе стаў асістэнтам галоўнага трэнера Сяргея Гурэнкі. У маі 2010 года, пасля адстаўкі Гурэнкі, стаў галоўным трэнерам клуба. Разам з «Дынама» дайшоў да стадыі плэй-оф Лігі Еўропы 2010/11, але ў чэмпіянаце 2010 мінчане засталіся без медалёў.
У снежні 2010 года перайшоў з «Дынама» на месца галоўнага трэнера СКВІЧа. У 2012 годзе працаваў у гродзенскім «Нёмане». У сакавіку 2013 года зноў узначаліў СКВІЧ, галоўным трэнерам якога заставаўся да восені 2013, калі прыняў прапанову ўвайсці ў трэнерскі штаб наваполацкага «Нафтана».
У маі 2014 года пасля адстаўкі Аляксея Мяркулава быў прызначаны галоўным трэнерам «Гомеля». Здолеў вывесці гамяльчан у лік першых шасці каманд пасля першага этапу чэмпіянату 2014, але ў другім этапе каманда стала выступаць значна горш і ў выніку заняла шосты выніковы радок.
У снежні 2014 года стала вядома, што Гольмак застанецца галоўным трэнерам «Гомеля» ў сезоне 2015. З-за цяжкага фінансавага становішча каманду пакінулі ўсе асноўныя ігракі, з-за чаго Гольмак быў вымушаны зрабіць стаўку на ўласных выхаванцаў. Аднак, пасля нядрэннага пачатку сезона справы ў каманды пайшлі горш, і ў другой палове чэмпіянату «Гомель» апынуўся на апошнім радку. Перад апошнім турам чэмпіянату (па выніках якога «Гомель» вылецеў з Вышэйшай лігі) Гольмак быў адпраўлены ў адстаўку.
У сезоне 2016 працаваў у трэнерскім штабе «Зоркі-БДУ», а ў студзені 2017 года быў прызначаны галоўным трэнерам «Белшыны». Перад камандай стаяла задача вярнуцца ў Вышэйшую лігу, аднак пасля паспяховага старту «Белшына» стала атрымліваць паражэнні, і ў чэрвені 2017 года Гольмак пакінуў бабруйскі клуб.
У лістападзе 2017 года стала вядома аб прызначэнні Гольмака на пасаду галоўнага трэнера жыткавіцкага ЮАС. Пакінуў жыткавіцкі клуб у ліпені 2018 года.
У студзені 2019 года стаў трэнерам у наваполацкім «Нафтане». У снежні 2019 года стала вядома, што Гольмак перайшоў на працу ў юнацкія каманды салігорскага «Шахцёра». У студзені 2023 года ўзначаліў дубль салігорскага клуба.
Більба Бэгінс
Бі́льба Бэ́гінс (Bilbo Baggins) — хобіт у творчасці Толкіна. Дзядзя Фрода Бэгінса.
Біяграфія
Нарадзіўся і жыў Більба ў даволі паважанай хобіцкай сям'і Бэгінсаў. Але аднойчы, у «Хобіце» аб гэтым расказваецца, да яго падыйшоў Гэндальф, і прапанаваў прыняць удзел у вялікім падарожжы. На наступны дзень да Більба прыйшло трынаццаць гномаў, якія распавялі яму пра дракона, які засеў у Адзінокай гары (Эрэбары), і што ён павінен ім дапамагчы, як узломшчык. На гэтым добрае меркаванне іншых хобітаў аб Більба Бэгінсе знікла. На наступную раніцу, ён, забыўшыся аб усім, пайшоў у падарожжа. Там ён прайшоў праз вялікую колькасць прыгадоў, дапамог перамагчы дракона Смога, і прыняў удзел у бітве Пяці Воінстваў. Па дарозе да гары ён знайшоў Пярсцёнак Усяўладдзя, які «збег» ад Горлума. Вярнуўшыся ў Шыр, ён напісаў кнігу пра свае прыгоды.
Пярсцёнак працягнуў яго жыццё, і праз 60 гадоў, калі яму ўжо было 111, Більба перадаў яго свайму пляменніку Фрода Бэгінсу, а сам вырашыў пайсці яшчэ раз паглядзець на Адзінокую гару, і назаўжды пасля гэтага застацца ў Рывендэле. Свой 111-ты дзень нараджэння ён адзначыў самым пышным чынам, запрасіў не толькі ўсіх сваіх бясконцых родзічаў, але і практычна ўвесь Шыр. Нават тыя, каму не былі прысланы запрашэнні, прыйшоўшы, атрымалі цёплы прыём.
Праз 17 гадоў, калі Фрода праходзіў праз Рывендэл, па дарозе ў Мордар, Більба перадаў яму свой меч Джала і міфрылавую кальчугу. У гэты час ён сачыняў шматлікія вершы і песні, што слухаліся ў Рывендэле Элрандам і іншымі эльфамі.
Прайшоў яшчэ некаторы час, і ён пачаў старэць. Пасля знішчэння Пярсцёнка, эльфы, якія ўплывалі з Шэрай Гавані за мора, узялі яго, як свайго член з сабой, і ён разам з Фрода паплыў у Валінар…
Аль-Каіда ў краінах ісламскага Магрыба
Арганізацыя Аль-Каіда ў Ісламскім Магрыбе, вядомая раней як Салафісцкая група пропаведзі і джыхаду (الجماعة السلفية للدعوة والقتال (al-jamaa`atu l-salafiyyatu li l-da`wati wa l-qitaal); Groupe Salafiste pour la Prédication et le Combat, GSPC) — фундаменталісцкая ісламская ўзброеная групоўка, адна з асноўных дзеючых сіл у канфлікце ў Магрыбе. Грунтуецца ў Алжыры, здзяйсняючы акцыі ў сумежных краінах, асабліва ў Чадзе і Нігеры.
Заснавана ў 1997 годзе былым камандзірам «Узброенай ісламскай групы», асноўнага руху радыкальных ісламістаў Алжыра. З'яўляецца адной з нешматлікіх груп гэтага роду, якія не падпісалі мірны дагавор з урадам. Перыядычна вінаваціцца ў сувязях з «Аль-Каідай», аднак акрамя маральнага сваяцтва і пераназванні ў «Аль-Каіду Магрыба» прамых доказаў супрацоўніцтва пакуль не знойдзена, і модус аперандзі «Салафісцкай групы» значна адрозніваецца ад ідэй і стратэгіі, якой прытрымлівацца «Аль-Каіда».
У відэазапісы, распаўсюджанай «Аль-Каідай» 11 верасня 2006 года, намеснік Усамы бін Ладэна Айман аз-Завахіры абвясціў, што «„Салафісцкая група пропаведзі і джыхаду“ далучылася да арганізацыі „Аль-Каіда“… хай гэта будзе косцю ў горле амерыканскіх і французскіх крыжакоў і іх саюзнікаў, і пасее страх у сэрцах французскіх здраднікаў і сыноў здраднікаў».
80386
Intel 80386 (таксама вядомы як i386 ці проста 386) — 32-бітны x86-сумяшчальны працэсар трэцяга пакалення фірмы Intel, прэзентаваны 17 кастрычніка 1985 года. Гэты працэсар быў першым 32-разрадным працэсарам для IBM PC-сумяшчальных ПК. Выкарыстоўваўся пераважна ў настольных і партатыўных ПК. У цяперашні час пераважна ўжываецца ў кантролерах, а таксама ў бытавой тэхніцы.
Апісанне
Працэсар i386 цалкам сумяшчальны са сваімі папярэднікамі — працэсарамі 8086—80286. Ён выконвае праграмы, прызначаныя для іх, без патрэбы мадыфікацыі кода і перакампіляцыі (ці з мінімальнымі мадыфікацыямі) і робіць гэта больш эфектыўна:
Разам з тым i386 з’яўляецца сур'ёзнай перапрацоўкай працэсара 80286. Паводле некаторых ацэнак, ні перад, ні пасля i386 архітэктура працэсараў x86 а ні разу не перапрацоўвала гэтак кардынальна. У працэсарах гэтай архітэктуры ўпершыню былі ўведзены асноўныя механізмы падтрымкі сучасных 32-разрадных аперацыйных сістэм для PC-сумяшчальных платформаў.
32 біты
Уся архітэктура x86 была пашырана да 32 біт — усе рэгістры (за выключэннем сегментных) сталі 32-бітнымі, атрымаўшы ў назве прэфікс «E» (EAX, EBX, EIP, EFLAGS і г. д.), з захаваннем поўнага набору каманд для працы з імі. У тым ліку:
32-бітнай стала і адрасацыя ў абароненым рэжыме (з магчымасцю стварэння 16-бітных сегментаў, для сумяшчальнасці з 80286). Яна дазволіла ўпершыню з часу з’яўлення 8086 забыцца на сегментацыю, а дакладней пра абмежаванне памера сегмента 64 кілабайты (абмежаванне 16-бітнага адраса), якое даўно перастала задавальняць праграмістаў.
Да з’яўлення i386 праграмы і аперацыйныя сістэмы выкарыстоўвалі некалькі галоваломных мадэляў арганізацыі памяці (драбнюткая — tiny, малая — small, вялікая — large, велізарная — huge), якія адрозніваліся арганізацыяй у памяці сегментаў коду, стэку і даных. 32-бітны адрас дазволіў ужываць замест іх адну простую плоскую мадэль (flat) — 32-бітны варыянт драбнюткай мадэлі, у якой усе сегменты задачы знаходзяцца ў адной адраснай прасторы. Плоская мадель забяспечвае памер такога «агульнага» сегмента да амаль 4 гігабайт, якіх на той час хапала для любой уяўнай задачы.
Плоская мадэль мае і недахопы:
Старонкавая трансляцыя
У i386 быў уведзены новы механізм кіравання памяццю — адрасная прастора, да якой звяртаецца працэсар за данымі і кодам, у якой змяшчаюцца сегменты (названая лінейнай адраснай прасторай) можа не адпавядаць рэальнай фізічнай памяці. Фізічная памяць (уключаючы буферы вонкавых прыладаў, напрыклад відэабуфер) можа быць транслявана ў лінейную адрасную прастору адвольным чынам — кожная старонка (памерам 4 кілабайты) лінейнай прасторы можа быць пераадрасавана на любую старонку фізічнай памяці праз каталог старонак, які знаходзцца ў аператыўнай памяці (адрас каталогу старонак задаецца значэннем новага регістра кіравання «CR3»).
Як і сегменты, старонкі лінейнай адраснай прасторы могуць быць аб’яўлены адсутнымі (звяртанне да такіх старонак выклікае апрацоўнік старонкавага парушэння аперацыйнай сістэмы). Адсутныя старонкі у першую чаргу выкарыстоўваюцца для арганізацыі віртуальнай памяці — апрацоўнік старонкавага парушэння здзяйсняе swapping старонак памяці з вонкавымі запамінальнымі прыладамі. Таксама адсутныя старонкі ўжываюцца ў плоскай мадэлі памяці (дзе памер сегмента звычайна мае памер ад 2 да 4 гігабайт, нават калі ў камп’ютара няма столькі фізічнай памяці) для маркіроўкі старонак сегменту, у якія аперацыйная сістэма не выдаткавала памяці. У гэтым выпадку старонкавае парушэнне звычайна завяршае задачу альбо пачынае яе адладку.
Палепшаная падтрымка шматзадачнасці і абароны
Падтрымка шматзадачнасці ў працэсарах x86 значыць апаратную падтрымку «празрыстага» пераключэння з адной звычайнай праграмы (задачы) на іншую. Пры пераключэнні працэсар захоўвае свой стан (уключаючы адрас наступнай каманды, селектары сегментаў) у сегменце стану (TSS; сегмент памяці, з селектарам з рэгістра TR) адной задачы, пасля чаго ўзнаўляе стан іншай задачы з яе сегмента стану (селектар сегмента стану новай задачы загружаецца з дэскрыптара яе сегмента кода).
Пераключэнне паміж задачамі звычайна ажыццяўляецца:
У i386 механізмы абароны і шматзадачнасці былі значна пашыраны і палепшаны. У залежнасці ад характару парушэнняў, яны могуць ціха ігнаравацца (напрыклад, некаторыя біты рэгістра EFLAGS нельга змяніць загрузкай флагаў са стэка), выклікаць апрацоўнік выключэння (аперацыйнай сістэмы). Сур'ёзная памылкі на ўзроўні аперацыйнай сістэмы (альбо ў рэальным рэжыме) могуць перавесці працэсар у рэжым аварыйнага спынення (напрыклад, пры парушэнні ў апрацоўніку падвойнага парушэння), з якога можна выйсці толькі апаратным скідам (reset) працэсара.
Напрыклад, i386 падтрымлівае абмежаванне доступу да портаў уводу-вываду і флага забароны перапыненняў праз: Спроба выканання недазволенай каманды ўводу-вываду здзяйсняе выключэнне, апрацоўнік якога (належыць аперацыйнай сістэме) можа завяршыць задачу праз памылку, ігнараваць (узнавіць выкананне з наступнай каманды) ці эмуляваць увод-вывад.
Акрамя таго шматзадачнасць i386 цалкам падтрымлівае ўсе новыя магчымасці — для 32-бітных задач сегмент стану змяшчае ўсе 32-бітныя і патрэбныя новыя рэгістры (напрыклад рэгістр CR3 з адрасам каталога старонак для гэтай задачы).
Віртуальны рэжым
У працэсары i386 кампанія Intel улічыла патрэбу паляпшэння падтрымкі рэальнага рэжыму, таму што праграмнае забеспячэнне ў час яго з’яўлення не было гатовым цалкам працаваць у абароненым рэжыме. Таму ў i386 магчыма пераключэнне з абароненага рэжыма назад у рэальны (пры распрацоўцы 80286 лічылася, што гэта не спатрэбіцца, таму на камп’ютарах з працэсарам 80286 вяртанне ў рэальны рэжым ажыццяўляецца схемна — праз скід працэсара).
У якасці пашыранай падтрымкі рэальнага рэжыма, i386 дазваляе адной ці некалькім задачам працаваць у віртуальным рэжыме — рэжыме эмуляцыі рэжыма рэальнага адраса.
Важна разумець што «віртуальны рэжым», нягледзячы на падабенства назвы з’яўляецца не «трэцім рэжымам працы працэсара» (то бок рэальны, абаронены і віртуальны), а толькі рэжымам працы задачы ў шматзадачным асяроддзі абароненага рэжыма.
Віртуальны рэжым прызначаны для адначасовага выконвання праграм рэальнага рэжыма (напрыклад, праграмы для DOS) у шматзадачнай аперацыйнай сістэме абароненага рэжыма.
Выкананне ў віртуальным рэжыме амаль ідэнтычна рэальнаму, за некалькімі выключэннямі, абумоўленымі тым, што віртуальная задача выконваецца ў абароненым рэжыме: разам з тым, у задачы віртуальнага рэжыма можна выкарыстоўваць:
Напрыклад, пачынаючы з версій 4.01 — 5.0, пры ўжыванні менэджэра памяці EMM386 (і яго аналагаў іншых распрацоўнікаў) аперацыйная сістэма MS-DOS працуе як задача ў віртуальным рэжыме. EMM386 у гэтым выпадку з’яўляецца падабенствам аперацыйнай сістэмы абароненага рэжыма (перадаючы большасць сістэмных перапыненняў ядру MS-DOS у віртуальнай задачы).
Рэжым віртуальнага 8086 падтрымліваецца і ў наступных 32-бітных працэсарах x86, аж да рэжыма сумяшчальнасці ў x86-64.
Апаратная адладка
Як і ў папярэдніх працэсарах (пачынаючы з 8086), адладка ў i386 ажыццяўляецца выклікам адладкавага перапынення, апрацоўнік якога перадае кіраванне праграме-адладніку. У папярэдніх працэсарах адладка магла быць выклікана двума падзеямі: у i386 адладку таксама могуць пачаць:
Пакрокавае выканенне
Пакрокавае выкананне ці трасіроўка (выклік адладкавага перапынення пасля выканання кожнай каманды пры ўсталяваным флагу TF) у i386 засталося такім жа як і ў папярэдніх працэсарах, і працуе ва ўсіх новых рэжымах (32-бітнай адрасацыі і рэжыме віртуальнай задачы).
Пункты спынення
Пункт спынення (breakpoint) — перарыванне выканання праграмы пры дасягненні пэўнага адрасу.
У ранніх працэсарах x86 для арганізацыі пункта спынення, было патрэбна замяніць першы байт каманды на каманду выкліка адладкавага перапынення (int 3), выклік перапынення вяртаў кіраванне адладчыку, які вяртаў зыходнае значэнне першага байта каманды. Акрамя таго, пункты спынення такога роду было немагчыма ўсталёўваць у ПЗП. i386 падтрымлівае такія пункты спынення для сумяшчальнасці.
Пункты спынення i386 вызначаюцца адрасам у рэгістрах адладкі. Апрацоўнік адладкі выклікаецца калі адрас наступнай каманды супадае з адрасам у рэгістры. У сувязі з тым, што такія пункты спынення не патрабуюць запісу ў памяць, яны могуць выкарыстоўвацца для адладкі праграм у ПЗП. i386 дазваляе ўсталёўваць адначасова да чатырох пунктаў спынення.
Пункты спынення i386 таксама могуць быць пазначаны на запыт (чытання ці запісу) да зменнай па зададзенаму адрасу ў памяці. Працэсар выклікае апрацоўнік адладкі пры звяртанні каманды да памяці да пэўнага адрасу.
Пастка пераключэння задачы
Адладкавае перапыненне можа быць выклікана пры пераключэнні на задачу (для гэтага ў сегменце стану задачы прадугледжаны адмысловы біт).
Іншыя змены
Лініі даных і адрасоў у працэсары 80386, як і ў працэсары 80286, не мультыплексуюцца: маецца 32 лініі даных і 32 незалежных ад іх лініі адрасу.
Набор інструкцый
Набор інструкцый i386 быў пашыраны, галоўным чынам, за конт дадання 32-бітных варыянтаў існых інструкцый (створаных 32-бітнымі прэфіксамі), уключаючы тыя ў якіх 32-бітныя варыянты маюць іншыя мнемонікі (pushad/popad, pushfd/popfd, cwd*/cdq, movsd/cmpsd/scasd/lodsd/insd/outsd, iretd), а таксама каманды mov для новых рэгістраў. Іншыя новыя інструкцыі:
Сярэдняя даўжыня інструкцыі складае 3,2 байта.
Матэматычный супрацэсар
Як і ў выпадку звязкі 80286-80287, абмен данымі працэсара 80386 з яго супрацэсарам ішоў праз парты з адрасамі 0F0H-0FFH, і невялікім дадаткам схемы была магчымасць далучыць супрацэсар 80287 да працэсара 80386DX, гэта прапаноўвалася ў якасці таннай альтэрнатывы выкарыстанню супрацэсара 80387.
Адмыслова для мікрапрацэсараў Intel 80386 былі распрацаваны матэматычныя супрацэсары 387SX і 387DX, аб’яднаныя адзіным імём Intel 80387. Гэтыя супрацэсары сумяшчальныя з працэсарамі 386SX і 386DX адпаведна; так, супрацэсар 387DX можна далучыць да 32-разраднай шыны працэсара. У астатнім абедзве мадэлі аналагічныя матэматычнаму супрацэсару 80287, які таксама можна выкарыстоўваць разам з працэсарам 80386.
Мадэлі
З 1985 года было прэзентавана мноства мадыфікацый працэсара i386, якія адрозніваліся паміж сабой прадукцыйнасцю, спажыванай магутнасцю, раздымамі і карпусамі і іншымі характарыстыкамі.
386DX
Першыя працэсары 386DX мелі памылку, якая часам прыводзіла да памылковых вынікаў пры рабоце з 32-разраднымі лікамі ў такіх праграмах, як OS/2 2.x, UNIX/386, альбо Windows у пашыраным рэжыме. Памылка прыводзіла да таго, што сістэма завісала. З прычыны некаторых праблем, у тым ліку з-за адсутнасці 32-бітных аперацыйных сістэм выправіць памылку атрымалася толькі ў красавіку 1987 года. Ужо выпушчаныя працэсары прайшлі праверку, у выніку якой працэсары, якія не мелі памылкі, былі маркіраваны двайным сімвалам «сігма» альбо адным сімвалам «IV».
386SX
Першая мадэль гэтага сямейства была прэзентавана 16 чэрвеня 1988 года і мела тактавую частату 16 МГц, пазней былі прэзентаваны і больш хуткія мадэлі: 20 МГц (25 студзеня 1989 года), 25 МГц і 33 МГц (абодва працэсары прэзентаваны 26 кастрычніка 1992 года). Працэсары пазіцыніяваліся як рашэнні для настольных ПК пачатковага ўзроўню і партатыўніх ПК. Сямейства SX адрозніваліся ад сямейства DX тым, што ў яго разраднацсь вонкавай шыны даных складала 16 біт, а разраднацсь вонкавай шыны адраса 24 біты. У выніку працэсар мог адрасаваць толькі 16 Мбайт фізічнай памяці, што рабіла вылічальныя сістэмы на яго аснове апаратна сумяшчальнымі з папярэднімі працэсарамі Intel 80286. У той жа час працэсар 386SX мог выконваць усе праграмы, напісаныя для 386DX і гэта рабіла яго папулярным для вырабу «Турба-плат», напрыклад, Cumulus 386SX, Intel InBoard ці Orchid Tiny Turbo.
У рамках серыі SX былі выпушчаны працэсары з маркіроўкамі 80386SXTA, 80386SXSA, 80386SXLP, якія ўяўлялі сабой убудавальныя (embedded) працэсары (серыя SXSA), працэсары малога спажывання (Low Power), а таксама ўжываліся ў іншых мэтах.
386SL
Першая мадэль гэтага сямейства была прэзентавана 15 кастрычніка 1990 года і мела частату 20 МГц, пазней была прэзентавана мадэль 25 МГц (30 верасня 1991 года). Працэсары пазіцыянаваліся як першыя энэргаэфектыўныя мікрапрацэсары, адмыслова прызначаныя для партатыўных ПК. Сямейства SL адрознівалася ад SX тым, што мела на крышталі таксама кантролер аператыўнай памяці, кантролер вонкавай кэш-памяці аб'ёмам ад 16 да 64Кбайт і кантролер шыны.
386EX
З’яўляецца мадыцікацыяй працэсара 386SX. Працэсар прызначаўся для ўбудавальных сістэм з высокай інтэграцыяй і малой спажыванай магутнасці. Адметныя асаблівасці гэтана працэсара — малое энэргаспажыванне, паніжанае напружанне сілкавання, змешчаны на крышталі кантролер перапыненняў, сікрасхема выбару чыпу, лічыльнікі і таймеры, логіка тэставання JTAG. Гэтая серыя працэсараў мела некалькі мадыфікацый: EXSA, EXTA, EXTB, EXTC. Максімальны спажываны працэсарамі ток складае 320 мА для серыі EXTC і 140 мА для працэсараў серыі EXTB.
Выкарыстоўваліся ў бартавым абсталяванні розных арбітальных спадарожнікаў і мікраспадарожнікаў і ў NASA-ўскім праекце FlightLinux.
Камп’ютары на базе працэсара Intel 80386
На базе мікрапрацэсараў 80386 фірмай IBM былі створаны персанальныя камп’ютары IBM AT 386 (сямейства PC) і IBM PS/2-80 (сямейства PS/2). У першым выкарыстоўвалася АС PC-DOS, а ў другім — OS/2.
Дабрышыцы (гміна)
Дабрышы́цы (Dobryszyce) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Радамшчанскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Дабрышыцах. Плошча гміны складае 51,1 км². Станам на 2010 год у гміне Дабрышыцы пражывалі 4255 чалавек, шчыльнасць — 84 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 16 населеных пунктаў.
Франц Адам фон Вальдштайн
Граф Франц дэ Паула Адам фон Вальдштэйн (Franz Adam von Waldstein, 1759, Вена — 1823, Багемія) — аўстрыйскі батанік з графскага роду Вальдштайнаў.
У маладосці быў рыцарам Мальтыйскага ордэна і неаднаразова ўдзельнічаў у ваенных дзеяннях, галоўным чынам супраць турак.
У 1789 годзе захапіўся батанікай. На працягу сямі гадоў працаваў разам з падарожнічаў разам з ім па Венгрыі, збіраючы ўзоры раслін, часам адцягваючыся для ўдзелу ў бітвах. Стаў сааўтарам Кітайбеля па трохтомніку «Апісанні і малюнкі рэдкіх раслін Венгрыі» («Descriptiones et icones plantarum rariarum Hungariae», Вена, 1803—1812).
Атрымаўшы ў спадчыну маёнтак у Багеміі, ён заснаваў там школы для юнацтва і склаў багатую батанічную калекцыю, завешчаную ім потым Чэшскаму музею ў Празе.
Імем Вальдштайна названыя
— род растений из семейства
Віды:
Уладзімір Антонавіч Собалеў
Уладзімір Антонавіч Собалеў (, Днепрапятроўск, УССР) — савецкі ваенны, генерал-маёр, начальнік Вышэйшых курсаў КДБ СССР у Мінску з 1988 па 1992 гады.
Біяграфія
У 1959 годзе скончыў Дзяржынскі хімічны тэхнікум імя Чырвонай Арміі, працаваў электрыкам на заводзе Мінавіяпрама.
З 1959 па 1962 гады служыў у Савецкай арміі.
З 1962 года знаходзіцца ў органах дзяржбяспекі. У 1966 годзе скончыў Вышэйшую школу КДБ СССР з залатым медалём і быў накіраваны на працу ў вайсковую контрвыведку. З 1970 года працаваў у Вышэйшай школе КДБ СССР — выкладчыкам спецкафедры № 9, выкладчыкам, старшым выкладчыкам спецкафедры № 11.
З 1980 па 1985 гады працаваў у сакратарыяце КДБ СССР намеснікам начальніка аддзела, затым начальнікам аддзела. У 1985—1988 гадах працаваў начальнікам аддзела Кіравання кадраў КДБ СССР. З 1988 па 1992 гады начальнік Вышэйшых курсаў КДБ у Мінску.
Пасля распаду СССР працягнуў службу ў органах МБ — ФСБ Расіі. З 1999 года — на пенсіі.
Юліянскі каляндар
Юлія́нскі калянда́р («стары стыль») — каляндар, распрацаваны александрыйскімі астраномамі і ўведзены пры Юліі Цэзары (46 да н.э.), які складаецца з трох гадоў па 365 сутак («звычайных») і чацвёртага (нумар якога дзеліцца на чатыры, «высакоснага») у 366 сутак. Адставанне юліянскага календара ад сонечнага складае 24 гадзіны за 128 гадоў. Гэтая недакладнасць была выяўленая ў 1324. Але новая сістэма злічэння была ўведзеная толькі ў 16 ст. — ёй стаў Грыгарыянскі каляндар.
Структура юліянскага каляндара
У юліянскім календары звычайны год складаецца з 365 дзён і дзеліцца на 12 месяцаў. Раз у 4 гады аб'яўляецца высакосны год, у які дадаецца адзін дзень — 29 лютага (раней аналагічная сістэма была прынята ў задыякальным календары па Дзіянісію). Такім чынам, юліянскі год мае працягласць у сярэднім 365,25 дзён, што больш на 11 хвілін працягласці трапічнага года.
У юліянскім календары гады бываюць высакосныя і невысакосныя; першым днём года можа быць любы з сямі дзён тыдня з панядзелка па нядзелю. У сукупнасці гэта дае варыянтаў календара.
Уна (Лёзненскі раён)
У́на (, Уно) — вёска ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці, на аўтадарозе Віцебск — Лёзна (мяжа з Расійскай Федэрацыяй). Уваходзіць у склад Лёзненскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Унаўскага сельсавета, у 1926—1934 гадах таксама цэнтр Унаўскага нацыянальнага латышскага сельсавета. У 1954—1964 гадах вёска ў складзе Стасеўскага сельсавета.
Мюрыц
Мю́рыц (Müritz) — возера ў Германіі, самае вялікае ў Мекленбургскім паазер'і.
Плошча паверхні 117 км². Глыбіня да 33 м. Плошча вадазбору больш за 663 км². Катлавіна ледавіковага паходжання. Размешчана паміж градамі марэн, злучана пратокамі з суседнімі азёрамі (Плаўэр-Зэ і інш.). Сцёк у раку Эльдэ. Суднаходства, рыбалоўства. Арніталагічны запаведнік (заснаваны ў 1931 годзе) — месца гнездавання жураўлёў, лебедзя-шыпуна, арлана-белахвоста, скапы. На паўночным беразе — горад Варэн.
Эр-Рыф
Эр-Рыф або проста Рыф (араб. جبال الريف) — горны хрыбет на поўначы Марока, размешчаны побач з сістэмай Атласкіх гор. Самая высокая вяршыня — гара Тыдыгін (2456 м).
Геаграфія
Хрыбет размяшчаецца на беразе Міжземнага мора (яго назва і азначае «бераг» ) і дугой (Гібралтарская дуга) агінае паўднёва-заходняе ўзбярэжжа мора Альбаран — ад Гібралтарскага праліва (мыса Спартэль каля Танжэра) да вусця ракі Мулуя. З паўночнага захаду мора Альбаран апраўлена Андалускімі гарамі Пірэнейскага паўвострава, з якімі Эр-Рыф тэктанічна звязаны больш, чым з Атласкімі гарамі.
Хрыбет складзены з карбанатных парод і прарэзаны цяснінамі шматлікіх рэк. У паўднёвай частцы хрыбта, дзе ён пераходзіць у Мараканскую Месету размяшчаецца старажытны горад Фес. Іншыя буйныя гарады побач з хрыбтом: Надор, Эль-Хасейма і Таза.
Жак Касіні
Жак Касіні (Jacques Cassini; (18 лютага 1677- 18 красавіка 1756) — французскі астраном, сын Ж. Д. Касіні.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Парыжскай абсерваторыі, у 1691 скончыў Мазарыніеўскі калеж і з гэтага часу працаваў у Парыжскай абсерваторыі, якую ўзначаліў пасля смерці бацькі.
Член Парыжскай АН (1699), член Лонданскага каралеўскага таварыства (1698).
У яго гонар названы кратар на Месяцы і астэроід № 24102.
Замак Бары
За́мак Ба́ры (Castello di Bari) — абарончае збудаванне ў Бары, рэгіён Апулія на поўдні сучаснай Італіі. Пабудаваны ў 1131 годзе каралём Сіцыліі Ражэрам II на развалінах ранейшага візантыйскага ўмацавання.
Гісторыя
У пачатковым выглядзе замак пабудаваны на месцы збудавання візантыйскай эпохі каля 1131 года па жаданні караля Ражэра Нарманскага, які імкнуўся гэтым умацаваннем не столькі абараніць, колькі кантраляваць горад Бары. Замак складаўся з блізкіх да квадрата трапецыяпадобных у плане муроў з кутнімі і некалькімі дадатковымі вежамі.
У 1156 годзе Вільгельм Злы разбурыў частку пабудоў, якія былі адноўлены ў 1233 −1240 гадах імператарам Фрыдрыхам II Швабскім (1194—1250). Ён жа надаў замку характар рэзідэнцыі, упрыгожыўшы ўваход і ўнутраны двор ліставымі капітэлямі (якія называюцца Minerrus de Canusia і Melis de Stelliano) і змяніўшы аблічча веж дэкараванымі вокнамі і ажурнымі круглымі адтулінамі. Таксама ў 1240-1250-я годзе па загадзе Фрыдрыха паблізу «Вежы непаўналетніх» пабудаваны новы ўваход.
Карл I Анжуйскі (1226—1285) заказаў П’етра д’Анджыкору і Джавані дзі Тулю працы па аднаўленні асобных частак замка і будаўніцтве ўваходу з паўночнага боку, з выхадам да мора.
Пры Фердынандзе Арагонскім горад Бары разам з замкам быў перададзены роду Сфорца. У 1-й палове XVI ст. — пры Ізабеле Арагонскай (1470—1524) і яе дачцэ Боне Сфорца (1493—1557) — пачынаецца будаўніцтва знешніх бастыёнаў у форме наканечніка дзіды, потым ва ўнутраным двары з’яўляюцца ўсходы з падвойным маршам, і, урэшце, праводзяцца працы па ўмацаванні з паўночнага боку знешняга муру, які ўключыў у сябе порцік (сёння «Швабская зала»).
Ізабела Арагонская і Бона Сфорца, валявыя жанчыны высокага ўзроўню культуры, ператварылі замак у княскую рэзідэнцыю, якая стала домам як для адукаваных людзей таго часу, так і для прадстаўнікоў улады. Бона Сфорца памерла  тут у 1557 годзе, хоць раней змушана была пакінуць Бары пасля шлюбу з Жыгімонтам I Ягелонам, каралём польскім і вял.кн. літоўскім. Польскім уплывам тлумачыцца рашэнне Боны Сфорца прысвяціць св. Станіславу капэлу, пабудаваную на ўсходнім баку двара, хоць спачатку яна была прысвечана св. Францыску Асізскаму (у апсідзе сабора св. Мікалая стаіць вялікі маўзалей каралевы, зроблены на заказ яе дачкі Ганны). У XIX ст. замак выкарыстоўваўся спачатку як турма (у гэты перыяд адна з веж і атрымала назву «Вежа непаўналетніх», бо там утрымлівалі непаўналетніх злачынцаў), а потым як казармы для пяхоты і жандармерыі.
Паданне пра святога Францыска
У «Баларыа Франчэскана» расказваецца, што, вяртаючыся ў 1220 годзе з Палестыны, св. Францыск заклаў у Бары першы камень манастыра, названага надалей Сан Франчэскі дэла Скарпа. Тут св. Францыск шукаў сустрэчы з імператарам Фрыдрыхам II, напэўна, маючы намер угаварыць яго выступіць у крыжовы паход, гэтак патрэбны рымскаму Папу Інакенцію III. Са знаходжаннем Францыска ў шваба-нарманскім замку звязана паданне, быццам, калі на загад Фрыдрыха св. Францыску падрыхтавалі часовы ложак, перад манахам паўстала мілавідная дзяўчына. Францыск прапанаваў ёй падзяліць сціплы ложак, але, раптам убачыўшы на ложку запаленае вуголле, дзяўчына збегла. У гонар св. Францыска была пабудавана капліца і пазней (1635) выбіты надпіс, які даецца гісторыкам Петроні: «на гэтым месцы св. Францыск, апрануты толькі ў попел, з дапамогай агню адолеў юрлівую дзявуху з жудасным змеем» (hic lascivientem puellam, vel saevientem Hydram, igne domuit Franciscus cinerea exutus — лат.).
Актуальны стан замка
Калі прайсці па мосце, змешчаным з паўднёвага боку рова, і ўвайсці ў браму, упрыгожаную гербам Бурбонаў, апошніх найяснейшых уладальнікаў замка (XVIII—XIX ст.), трапляеш ва ўнутраны двор, што вядзе да пачатковага сярэднявечнага ядра збудавання.
Сярэднявечны замак умацаваны чатырма кутнімі вежамі. Іх назвы адсылаюць нас да розных гістарычных падзей. Вежа, якая ўзвышаецца на паўднёвым захадзе — «Вежа непаўналетніх» з 1832 па 1931 год была турмой для непаўналетніх злачынцаў. Яе другая назва — «Вісканціна» — звязаная з імем Гаспара Вісконці, які выконваў у замку шэраг прац пры каралеве Сфорца. «Вежа-святлафор» ці «Марская вежа», размешчаная на паўднёвым усходзе, выкарыстоўвалася ВМФ краіны, якія памясцілі на яе тэрасе святлафор. «Вежа манаха», ці «Вежа св. Францыска» на паўночным захадзе, магчыма, у часы Фрыдрыха II служыла прытулкам для св. Францыска Асізскага. Урэшце, на паўночным усходзе знаходзіцца менш характэрная «Ветраная вежа».
Побач «Вежы непаўналетніх», з заходняга боку, відаць элегантны ўваход са стрэльчатай аркай, пабудаванай пры Фрыдрыху II. Архівольт аркі ўпрыгожаны выявай арла са здабычай у кіпцюрах, які сімвалізуе ўладу імператара.
У XIX ст. замак выкарыстоўваўся як турма і казармы. У цяперашні час тут змешчаны некаторыя офісы Галоўнага кіравання культурных каштоўнасцяў, а таксама Музей гіпсавых злепкаў. На ніжніх паверхах музея знаходзіцца калекцыя гіпсавых копій апулійскіх скульптур XI—XVII ст., на верхніх — часовыя выставы і калекцыя апулійскай керамікі і маёлікі XVI—XVII ст.
Медавуха
Медаву́ха — алкагольны напой, прыгатаваны з выкарыстаннем мёда.
Звычайна мацунак ад 5 да 16 працэнтаў (мацунак алкагольнай прадукцыі вымяраецца па працэнтным утрыманні этылавага спірту), але можа быць і больш. Утрыманне цукру часцей 8 — 10 працэнтаў, але можа быць і менш. У смаку тушаныя і мядовыя тоны.
Спасылкі
Midus
Залескаўшчына
Зале́скаўшчына (, Залесковщина) — хутар у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Эйгердаўскага сельсавета.
Да 15 мая 1963 года хутар уваходзіў у склад Даўгердзішскага сельсавета, да 19 студзеня 1965 года знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Юрацішкаўскага пассавета.
Благаўская кераміка
Благаўская кераміка — ганчарныя вырабы з вёсак Благаўка, Новае Вільянава, Літвінавічы Шклоўскага раёна Магілёўскай вобласці.
Гісторыя промысла
У XIX—пачатку XX ст. у вёсках працавалі каля 200 ганчароў, якія выраблялі чырвонагліняныя непаліваныя, a таксама гартаваныя і чорназадымленыя гаршкі, гладышы, збанкі, цёрлы, вазонніцы, спарышы (парнікі). У XX ст. пашырылася глазураваная кераміка з палівай зялёнага колеру, адвольныя пацёкі якой прыгожа кантрастуюць з непаліванай паверхняй. Часам на верхнюю частку вырабаў наносіўся выціснуты дэкор y выглядзе 2—3 хвалістых ці роўных паяскоў.
Промысел заняпаў y 1970-я гады. Калекцыі Благаўскай керамікі зберагаюцца ў Нацыянальным музеі гісторыі і культуры Беларусі, y Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі.
Іўдзейская пустыня
Іўдзейская пустыня (מִדְבַּר יְהוּדָה Мідбар Ехуда صحراء يهودا) — пустыня на Блізкім Усходзе, якая размяшчаецца на тэрыторыі Ізраіля, на заходнім узбярэжжы Мёртвага мора. Назва паходзіць ад «Іўдзея» — назвы ўдзела аднаго з 12 каленаў Ізраілевых і аднайменнага яўрэйскага паўднёвага царства.
Вузкую палоску пустыні ў 20 кіламетраў з усходу абмяжоўвае Мёртвае мора, а з захаду - Іўдзейскія горы. У тыя рэдкія дні, калі наверсе, каля Іерусаліма, ідзе дождж, пустыня змяняецца, і па яе цяснінах цякуць бурныя патокі вады, пасля якіх яна ўся пакрываецца зелянінай.
У наш час населена бедуінамі і яўрэйскімі пасяленцамі.
Бухлічы
Бу́хлічы (, Бухличи) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.
NGC 7427
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
.ee
.ee — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Эстоніі.
Паўднёвая Кельтма
Паўднёвая Кельтма — рака ў Пермскім краі Расіі, левы прыток Камы. Даўжыня 172 км, плошча басейна 5270 км². Жыўленне змяшанае, з перавагай снегавога. Замярзае пераважна ў пачатку лістапада, адкрываецца ў канцы красавіка. Асноўны прыток — Цімшэр.
Крыстафер
Кры́стафер (Christopher ад khristophoros хто нясе Хрыста [у сэрцы]), скароч. Крыс [Chris] — мужчынскае імя ў англамоўнай культуры.
Дабраселецкі сельсавет
Дабрасе́лецкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Цяглевічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ружанскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Дабрасельцы. З 8 студзеня 1954 года ў Гродзенскай вобласці, з 19 чэрвеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці, з 30 ліпеня 1966 года ў складзе Зэльвенскага раёна. У ліпені 1985 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Цяглевічы. 18 красавіка 2017 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Славаціцкага сельсавета (11 населеных пунктаў: аграгарадок Славацічы, вёскі Авечыцы, Запруддзе, Зенькаўцы, Манцякі, Мелехавічы, Паўлавічы, Пічукі, Хамічы, Церахавічы, Яруцічы).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 688 чалавек, з іх 92,0 % — беларусы, 7,3 % — палякі.
Карэн
Карэн (англ. Karen, дацкая форма імя Кэтрын) — жаночае імя ў англамоўнай культуры, у армянскай культуры — мужчынскае імя.
З’яўлялася адным з найлепшых дзесяці імёнаў для дзяўчынак у Злучаных Штатах Амерыкі на працягу 1950-ых і 1960-ых. Дасягнула свайго максімуму папулярнасці (3-е месца) у 1965.
.eg
.eg — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Егіпта.
Ян Мостарт
Ян Мостарт (Jan Mostaert; каля 1475,  — 1555, там жа) — нідэрландскі жывапісец эпохі Адраджэння. Вядомасць атрымаў у асноўным пераважна дзякуючы сваім рэлігійнымі сюжэтам і партрэтам.
Упершыню згадваецца ў 1498 у сувязі з жаніцьбай і пакупкай дома ў родным горадзе. Адным з самых вядомых яго твораў стаў «Пейзаж з эпізодам заваявання Амерыкі». Ян Мостарт быў прызначаны «painctre aux honneurs» (жывапісцам з адзнакай) Маргарытай Аўстрыйскай, губернатарам Габсбургскіх Нідэрландаў, але ў выніку, Ян Мостарт не стаў прыдворным мастаком Маргарыты.
Парыжскі мерыдыян
Парыжскі мерыдыян — мерыдыян, які праходзіць праз Парыжскую абсерваторыю. Да Міжнароднай мерыдыяннай канферэнцыі 1884 года разам з мерыдыянам Феро шырока выкарыстоўваўся ў якасці нулявога мерыдыяна для адліку геаграфічных даўгот.
.eh
.eh — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню зарэзерваваны для Заходняй Сахары.
Toppdomän
Паўднёвыя Альпы
Паўднёвыя Альпы — горны хрыбет у Новай Зеландыі, працягваецца з паўднёвага захаду на паўночны ўсход амаль праз увесь Паўднёвы востраў. Вышыня 2000-3000 м, найбольшая — 3764 м (гара Кука). Складзены пераважна крышталічнымі сланцамі; інтрузіі гранітаў, перыдатытамі. Характэрныя альпійскія формы рэльефу; вечныя снягі і ледавікі (Тасман, Франца-Іосіфа, Фоке і інш, плошча 1000 км²). На заходніх наветраных схілах — вечназялёныя (ліставыя і іглічныя) лясы, на ўсходніх — засухаўстойлівыя хмызнякі і трава. Праз перавал Артурс-Пас праходзяць чыгунка і шаша, якія злучаюць заходні і ўсходні берагі вострава.
1904 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1904 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Рубен Мамулян
Біяграфія
Вучыўся на юрыдычным факультэце Маскоўскага ўніверсітэта, тры месяцы наведваў курсы Вахтангава пры Другой студыі МХТ. Эміграваў у Англію, у 1923 годзе — у ЗША, дзе знайшоў працу ў Істменаўскай школе музыкі.
У Галівудзе працаваў з канца 1920-х гадоў. У яго фільмах гралі Марлен Дзітрых, Грэта Гарба, Марыс Шэвалье. У 1935 годзе ён зняў першы ў свеце поўнаметражны каляровы фільм — «Бэкі Шарп».
З канца 1930-х гадоў Мамулян перваважна працаваў у тэатры. Ён прыступіў да здымак двух фільмаў, «Лора» (1944) і «Клеапатра» (1963), але з-за канфліктаў на здымачнай пляцоўцы не змог скончыць ні той, ні другі.
У канцы 1950-х гадоў Мамулян фактычна выйшаў на пенсію. Удзельнічаў у жыцці армянскай дыяспары ЗША, у 1971 годзе наведаў Савецкую Арменію. Уведзены ў Залу славы амерыканскага тэатра ў 1981 годзе.
Мінскжалезабетон
«Мінскжалезабетон» — дзяржаўнае прадпрыемства будаўнічых матэрыялаў Беларусі, заснаванае ў красавіку 1975 года ў Мінску.
Уключае 3 адасобленыя падраздзяленні: Завод пустотных вырабаў (Мінск, вул. Сацыялістычная, д. 24), Завод будаўнічых канструкцыяў (Мінск, вул. Сяліцкага, д. 29) і сельскагаспадарчую вытворчую філію «Аграбуд» (вёска Грабёнка, Чэрвеньскі раён, Мінская вобласць).
Гісторыя
У красавіку 1975 года камбінат «Мінскбуд» утварыў вытворчае аб’яднанне «Мінскжалезабетон» у выніку зліцця заводаў зборнага жалезабетону № 5 і № 8. У кастрычніку 1990 года прадпрыемства пераўтварылі ў арэнднае паводле дагаворы арэнды з Галоўбудам Мінска. У студзені 1998 года «Мінскжалезабетон» стаў адкрытым акцыянерным таварыствам. У 1999 г. прадпрыемства пачало выраб керамзітабетонных блокаў, якія з 2007 года сталі выпускаць на лініі высокай дакладнасці па памерах. У жніўні 2004 года ААТ «Мінскжалезабетон» перадалі маёмасць стратнага сельскагаспадарчага кааператыва «Светач» (в. Грабёнка, Чэрвеньскі раён), на аснове якой стварылі ў філію «Аграбуд». У снежні 2004 года пусцілі лінію вібрапрэсавання бетонных вырабаў RH-2000, на якой сталі вырабляць керамзітабетонныя блокі, тратуарную плітку і сценавыя матэрыялы. У 2007 г. «Мінскжалезабетон» атрымаў пасведчанне на адпаведнасць сваіх вырабаў Дырэктыве Савета Еўрапейскай эканамічнай супольнасці ад 21 снежня 1988 года № 89/106/EEC «Аб збліжэнні законаў, правілаў і адміністрацыйных умоў дзяржаў-удзельніцаў датычна будаўнічых вырабаў». За 2005—2009 гады на прадпрыемстве асвоілі вытворчасць 13 відаў сценавых керамзітабетонных камянёў.
У 2011 годзе ААТ «Мінскжалезабетон» паставіў жалезабетонныя канструкцыі, сценавыя матэрыялы, таварны бетон і раствор на большасць буйных будоўляў сталіцы, сярод якіх былі: Парк Перамогі, Музей Вялікай Айчыннай вайны, аквапарк, квартал «Маяк Мінска», тэатр імя Янкі Купалы, Дзяржаўны цырк, сярэднія школы ў мікрараёнах Масюкоўшчына, Каменная Горка, Сухарава і Лошыца, жылых мікрараёнаў Дружба, Сокал, Брылевічы, Міхалова і Сцяпянка. Звыш 99 % вырабаў збылі ў Беларусі. На 2012 год ААТ «Мінскжалезабетон» выпускала жалезабетонныя і бетонныя канструкцыі, будаўнічыя сумесі (бетон і раствор), таварную арматуру і металаканструкцыі, ходнікавую плітку, сценавыя матэрыялы для аздаблення фасадаў, драўляныя паддоны і пілапаматэрыялы. У 2012 годзе пачалі выраб керамзітабетонных вырабаў павышанай трываласці (М35 і М50), якія прайшлі выпрабаванні ва УП «Беларускі навукова-даследчы інстытут будаўніцтва».
Георгій Навалоўскі
Георгій Навалоўскі (გიორგი ნავალოვსკი; нар., ) — грузінскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Грузіі (2008—2020).
Клубная кар’ера
З 2003 года пачаў выступаць за рэзервовую каманду тбіліскага «Дынама», з наступнага года стаў гуляць у асноўнай камандзе. У сезоне 2004/05 разам з «Дынама» стаў чэмпіёнам Грузіі. У 2007 годзе перайшоў у «Алімпі» з Руставі, а ў студзені 2008 года ў якасці свабоднага агента папоўніў склад «Анжы». У лютым 2010 года быў аддадзены ў арэнду ў бакінскі «Інтэр», у складзе якога стаў чэмпіёнам Азербайджана.
У жніўні 2010 года перайшоў у ніжагародскую «Волгу», а пераходны сезон 2011/12 перавёў у арэндзе ў «Хімках». Сезон 2012/13 пачынаў у новакузнецкім «Металургу», пасля чаго перайшоў у хабараўскую «СКА-Энергію», у складзе якога правёў і наступны сезон. У жніўні 2014 года падпісаў кантракт з дэбютантам ФНЛ — клубам «Тосна», дзе гуляў адзін сезон.
У 2015 годзе перайшоў у «Дзілу», аднак ужо ў лютым 2016 года вярнуўся ў «СКА-Энергію». У чэрвені 2016 года перайшоў у грэчаскі клуб «Верыя», з пачатку 2017 года далучыўся да бакінскага «Нефтчы». У ліпені 2017 года, разарваўшы пагадненне з азербайджанскім клубам, зноў стаў іграком «СКА-Хабараўска».
У ліпені 2018 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Дынама» з Мінска. У складзе мінскай каманды стаў іграком асновы. З лістапада 2018 года не гуляў з-за траўмы. Да сезона 2019 пачынаў рыхтавацца з дынамаўцамі, аднак у лютым 2019 года разарваў кантракт з клубам.
У сакавіку 2019 года вярнуўся ў Грузію, папоўніўшы склад «Дынама» з Батумі. У 2021 годзе дапамог клубу ўпершыню ў гісторыі стаць чэмпіёнам Грузіі. Завяршыў кар’еру ў канцы 2022 года.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за моладзевую зборную Грузіі. З 2008 года ігрок нацыянальнай зборнай Грузіі.
Собінка
Собінка — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Собінскага раёна Уладзімірскай вобласці.
Насельніцтва — 19,3 тыс. чалавек (2010).
Геаграфія
Размешчаны за 37 км на паўднёвы захад ад Уладзіміра, на правым беразе ракі Клязьма (прыток Акі), у паўночна-заходняй частцы Мяшчэрскай нізіны.
Касач
Касач (Iris) — род шматгадовых карэнішчавых раслін сямейства. Касачы сустракаюцца на ўсіх кантынентах. Род налічвае каля 800 відаў з найбагацейшай разнастайнасцю формаў і адценняў. За гэта ён і атрымаў сваю назву (ἶρῐς — вясёлка).
Апісанне
Сцеблы — адзіночныя або пучкамі, простыя ці галінастыя.
Лісце — плоскае, мечападобнае, сабрана большай часткай у аснавання сцябла.
Каранёвая сістэма размешчана ў верхнім ворным пласце.
Кветкі — адзіночныя або ў суквеццях, у асобных відаў злёгку духмяныя. Кветкі касач вельмі своеасаблівыя: у іх няма чашалісцікаў і пялёсткаў. Форма кветкі блізкая па будове да архідэі. Калякветнік — трубчасты. Асновы пялёсткаў зрастаюцца ў трубку, унутры якой знаходзіцца нектар. У Беларусі касачы квітнеюць з канца мая і да ліпеня.
Касачы адрозніваюцца высокай зімаўстойлівасцю, да глебы непатрабавальныя, але не пераносяць моцна ўвільготненай глебы, таму іх лепш высаджваць на схілах. Кветкі вырошчваюць на адным месцы да сямі гадоў.
Геаграфія роду
Арэал роду Iris ахоплівае рэгіёны Паўночнага паўшар'я з умераным і субтрапічным кліматам. На поўначы яны распаўсюджаныя амаль да 70° паўночнай шыраты (у Паўночна-Усходняй Азіі і на Алясцы), на поўдні — ад 30° паўночнай шыраты, амаль да тропікаў (правінцыя Гуандун у Кітаі). Найбольшая колькасць відаў прыпадае на краіны Міжземнамор'я, Паўднёва-Заходнюю і Сярэднюю Азію.
У дзікай прыродзе Беларусі 3 віды :
Касцёл Святога Крыжа (Брэст)
Касцёл Святога Крыжа — каталіцкі храм горада Брэста, размешчаны на плошчы Леніна, па адрасе вуліца Леніна, 34. Помнік архітэктуры класіцызму.
Гісторыя
У 1846 годзе В. Палікарпаў склаў праект касцёла ў горадзе Брэсце, які апынуўся ''«вельмі нездавальняючым. Найвысока загадаў зрабіў ласку [імператар Аляксандр]: замяніць гэтае, таму, які склаў, Архітэктару. І даць іншы праект, без капрызу, але ў прыгожым стылі, дзе б прастата злучалася з вытанчанасцю каталіцкіх касцёлаў»''. Гэты водгук імператара з чарцяжамі быў перададзены выконваючаму пасаду брэсцкага гарадскога архітэктара В. Палікарпаву з тым, каб ён склаў новы праект «ва ўсім згодна прадпісанняў Васпана імператара».
Касцёл пабудаваны як кафедральны ў 1856 годзе з цэглы паводле праекта памочніка архітэктара Якава Фардона. Асвячоны архібіскупам В. Жылінскім.
Пашкоджаны ў Вялікую Айчынную вайну. У 1950—1957 гадах адноўлены з капітальнай перабудовай (зменены інтэр’еры, зняты 2 вежы на галоўным фасадзе). Да пачатку 1990-х гадоў у будынку знаходзіўся абласны краязнаўчы музей.
Архітэктура
Пабудаваны паводле базілікальнай планіровачнай схемы з паўкруглай апсідай і бакавой сакрысціяй. Галоўны фасад завяршаюць 2 бакавыя вежы з трохвугольным на высокім атыку франтонам паміж імі; захавалася крапоўка пілястрамі і прамавугольнымі нішамі-блендамі з 3 вугольным сандрыкам. Галоўны ўваход вырашаны класічным пілястравым парталам з трохвугольным франтонам. Бакавыя фасады рытмічна расчляняюцца прамавугольнымі аконнымі праёмамі на 2 узроўнях, дэкарыраваны падаконнымі панэлямі з разеткамі і пілястрамі ў прасценках.
Арган
У 2003 годзе нямецкі тэолаг Адольф Хампель і яго сям'я падарылі брэсцкаму касцёлу арган. Госці з Германіі аплацілі не толькі складаную перавозку падарунка, але і працу нямецкіх і беларускіх майстроў, занятых на ўстаноўцы ўнікальнага інструмента. Адбылася гэтая падзея пры пасярэдніцтве брэсцкага музычнага таварыства, якое арганізуе ў храмавых сценах канцэрты арганнай музыкі.
Грыбаны
Грыбаны́ (, Грибаны) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мастоцкага сельсавета.
.es
.es — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Іспаніі.
Toppdomän
Залясоўшчына
Залясо́ўшчына (, Залесовщина) (да 30 ліпеня 1964 года Явашы́ха ) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Эйгердаўскага сельсавета.
Да 13 лютага 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Яхімаўшчынскага сельсавета, да 6 студзеня 1965 года — у склад Багданаўскага сельсавета, з 19 студзеня 1965 года — у складзе Такарышкаўскага сельсавета (з 1985 года — Эйгердаўскі сельсавет).
Ружа мяккая
Ружа мяккая (Rosa mollis) — від раслін сямейства Ружавыя.
Арэал
У Беларусі сустракаецца па берагах рэк і сярод хмызнякоў, пераважна на поўдні краіны.
Апісанне
Слаба разгалінаваны вертыкальны куст вышынёй да 1,5 метра з прамымі галінамі, афарбаванымі ў чырванаваты колер і пакрытымі слабым шызаватым налётам. Галіны ўсаджаны тонкімі прамымі шыпамі. Лісточкі цёмна-ружовыя, аднолькавай даўжыні ці некалькі даўжэй чашалістікаў. Ружовыя кветкі да 5 см у дыяметры з зубчастымі на канцы пялёсткамі. Плады ярка-чырвоныя, з залозістымі шчацінкамі.
Цвіце ў чэрвені — ліпені. Падобны на від і можа ўтвараць з ім гібрыды.
Сінонімы
Сінанімічныя назвы :
.er
.er — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Эрытрэі.
Луіза Муаён
Луіза Муаён (Louise Moillon;,  — , там жа) — французская мастачка эпохі барока.