cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пабурэнне лубіну
Пабурэнне лубіну  — хвароба лубіну, выкліканая вірусам агурочнай мазаікі.
Апісанне
Пашкоджвае лубіны, і. Крыніцай інфекцыі з'яўляюцца заражанае насенне лубіну, розныя віды культурных раслін ці пустазелля.
Сімптомы
Хвароба найбольш ярка праяўляецца ў фазе цвіцення лубіну. Пашкоджаныя расліны адстаюць у росце, робяцца шклопадобна-бледнымі і вельмі кволымі, цэнтральны кветанос кручкападобна выгінаецца, на сцябле з'яўляюцца бурыя некратычныя палосы.
Шкоднасць
Расліны, заражаныя да фазы бутанізацыі, гінуць, пры больш познім заражэнні ўраджай зніжаецца амаль на 90%.
Меры барацьбы
Меры барацьбы такія ж, як і з вузкалістасцю лубіну. Асноўныя мерапрыемствы складаюцца ў раннім пасеве здаровага насення і прасторавай ізаляцыі ад шматгадовых бабовых раслін, знішчэнне пустазелля — рэзерватараў віруса
Psychonaut 4
Psychonaut 4 — грузінская музыкальная група з Тбілісі, выконваючая дэпрэсіўна-суіцыдальны блэк-метал.
Абідаскі спіс цароў (Сеці I)
Абідаскі спіс цароў (Сеці I) — пералік егіпецкіх цароў у пахавальным храме Сеці I ў Абідасе. У спісе называюцца 75 фараонаў, якія правілі да Сеці I. Спіс даволі выбарачны. Так, напрыклад, адсутнічаюць многія правіцелі Першага пераходнага перыяду і ўсе правіцелі Другога пераходнага перыяду.
Psychonaut 4
Біяграфія
Псіханаўт (Psychonaut), гэта той, хто глыбока даследуе ўласны розум (часта з дапамогай наркотыкаў). «4» у назве групы адносіцца да колькасці плато, якія прысутнічаюць у дэкстраметарфане. Тэрмін «Псіханаўт» быў абраны Графам, а «4» — Андрэ.
Абідаскі спіс цароў (Сеці I)
Агляд
Абідаскі спіс цароў разам з чатырма іншымі царскімі спісамі (Палермскі камень, Карнакскі, Сакарскі і Турынскі спісы) з'яўляецца важнай крыніцай для высвятлення паслядоўнасці праўлення егіпецкіх фараонаў.
У храме, пабудаваным Сеці I у Абідасе, у доўгам праходзе царскай галерэі ў паўднёвым крыле знаходзіцца сцяна з рэльефам, на яком пералічваюцца ў картушах імёны егіпецкіх фараонаў. У левым баку гэтага "спіса цароў" адлюстрован фараон Сеці I са сваім малым сынам Рамсесам (пазнейшым фараонам Рамсесам II), якога ён паказаў перад радамі царскіх продкаў у якасці свайго пераемніка.
У картушах упісаны 76 вядомых у часы Сеці I егіпецкіх правіцеляў ад Менеса да самога Сеці за выключэннем Першага і Другога пераходных перыядаў, а таксама пяці фараонаў XVIII дынастыі, якія былі выключаны па палітычных ці рэлігійных прычынах (пракляцце памяці):
Акрамя Эхнатона ў спіс таксама не былі ўключаны яго непасрэдныя пераемнікі, якія мелі дачыненне да пакланення Атону:
Змест спіса
Царскія картушы ў храме размешчаны двума гарызантальнымі радамі. Запіс гістарычнай паслядоўнасці праўлення фараонаў пачынаецца злева ў верхнім радзе.
Заўвага: у табліцах у першым слупку прыведзены імёны з картушаў (а дакладней, іх умоўная транскрыпцыя), у другом слупку — іншыя ўжывальныя імёны, у том ліку грэчаскія варыянты, у трэцім — умоўны пераклад або значэнне імён.
V дынастыя
(Пасля № 28 адсутнічае Шэпескара.)
VI дынастыя
Першы пераходны перыяд часткова прапушчаны, пра 7-ю дынастыю наогул не ўпамінаецца.
Заканчэнне спіса
Спіс цароў завяршаецца ўнізе трэцім радам. Гэты рад уяўляе сабой нешта падобнае да фрыза, састаўленага з картушаў Сеці I з яго асабістым ("Са Ра" = Сын Ра) і тронным ("Нісут" = цар) імёнамі, якія чаргуюцца адно з адным.
Psychonaut 4
Біяграфія
Пасля да іх далучыліся Тымур «Glixxx» Ламідзэ, Раці «Drifter» і Цімас «Nepho» Шылінгас, і агульнымі намаганнямі, 4 чэрвеня 2011 года выпусцілі дэбютнае дэма «40 %» (назва з’яўляецца адсыланнем на 40-градусную колькасць алкаголю ў водке). якое было распаўсюджана праз афіцыйны сайт лэйбла Depressive Illusions Records.
Дамінік Нарбут
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Нарбутаў герба «Трубы». Нарадзіўся ў сям’і Казіміра Нарбута і Мар’яны з Навіцкіх. Быў братам Антонія і Казіміра Нарбутаў.
Пасол на сойм 1764, удзельнічаў у элекцыі караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Стараста міжэвіцкі з 1771 года, лідскі чашнік у 1770—1774 гадах і войскі ў 1775—1794 гадах; дэпутат Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага ў 1789 годзе, пасол на сойм 1782 і Чатырохгадовы сойм 1788—1792 гадоў, член «Згуртавання сяброў урадавай уставы». Падпісаў Віленскі акт паўстання 1794 года, член Найвышэйшай літоўскай рады (яе сакратар, член крымінальнага суда). Пасля падаўлення паўстання яго расшуквалі як адказнага за смяротнае пакаранне гетмана Ш. Касакоўскага.
Таццяна Дзмітрыеўна Удавенка
Таццяна Дзмітрыеўна Удавенка (нар., Арджанікідзаўская Сунжанскага раёна Чачэна-Інгушскай АССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-га склікання.
Біяграфія
Скончыла Днепрапятроўскі дзяржаўны ўніверсітэт, інжынер-хімік.
Працавала малодшай медсястрой, рэгістратарам Днепрапятроўскага гарадскога анкалагічнага дыспансера, інжынерам аддзела галоўнага тэхнолага, інжынерам-тэхнолагам Александрыйскага электрамеханічнага завода імя XXV з’езда КПСС Кіраваградскай вобласці УССР, лабарантам цэнтральнай вымяральнай лабараторыі, інжынерам лабараторыі, выконваючым абавязкі старшага інжынера — загадчыкам лабараторыі, старшым інжынерам — загадчыкам лабараторыі, загадчыкам лабараторыі цэнтральнай базы вытворчага абслугоўвання вытворчага аб’яднання «Комінафта» г. Усінска (Комі АССР), дыспетчарам-таваразнаўцам вытворча-камерцыйнага прадпрыемства «ТэхнаМіг» г. Луніна Брэсцкай вобласці.
Дырэктар вытворчага прыватнага ўнітарнага прадпрыемства «Вікторыя».
Дэлегат трэцяга і чацвёртага Усебеларускага народнага сходу.
Выбіралася дэпутатам Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў 26-га склікання, членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджана медалём «За працоўныя заслугі», юбілейнымі медалямі «70 год вызвалення Рэспублiкi Беларусь ад нямецка-фашысцкiх захопнiкаў», «70 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, медалём Беларускай праваслаўнай царквы святой прападобнай Ефрасінні Полацкай, ганаровымі граматамі Лунінецкага райвыканкама, Лунінецкага раённага Савета дэпутатаў, Брэсцкага аблвыканкама, нагрудным знакам «Лепшы прадпрымальнік года» (2006, 2010), дыпломамі Брэсцкага аблвыканкама «Чалавек года» (2005, 2008) з занясеннем на абласную Дошку пашаны.
Эктадэрма
Эктадэрма (ад грэч. «экта» — «вонкавы» і «дэрма» — «скура») — вонкавы зародкавы лісток эмбрыёна на ранніх стадыях развіцця. Таксама ёсць сярэдні зародкавы лісток — мезадэрма і самы аддалены ад эктадэрмы зародкавы лісток — энтадэрма. У зародку ён утвараецца першым і фарміруецца са знешняга пласта зародкавых клетак. Эктадэрма фарміруе нервовую сістэму (у пазваночных: спінны мозг, перыферычныя нервы і галаўны мозг), зубную эмаль і эпідэрміс (скурны эпітэлій). Таксама ён утварае органы пачуццяў, пярэдні і задні аддзелы кішэчніка. У пазваночных эктадэрма складаецца з трох частак: са знешняй эктадэрмы, нервовага грэбня і нервовай трубкі. Нервовы грэбень і нервовая трубка таксама вядомы як нейраэктадэрма і ўтвараюцца на стадыі гаструла.
Swift
Swift (свіфт) — мультыпарадыгменная кампіляваная мова праграмавання агульнага прызначэння, якая была распрацавана і падтрымліваецца кампаніяй Apple. Упершыню была выпушчана ў 2014 годзе для замены Objective-C у распрацоўцы праграм для macOS, iOS і іншых прадуктаў Apple, таксама магчыма выкарыстанне ў Windows і Linux.
Мова Swift сумяшчальная з фрэймворкамі Apple Cocoa і Cocoa Touch. Асноўным аспектам дызайну Swift была магчымасць узаемадзеяння з кодам Objective-C, што дае доступ да ўсяго масіва кода, распрацаванага для прадуктаў Apple на працягу папярэдніх дзесяцігоддзяў. Мова была створана з дапамогай фреймворка кампілятараў LLVM, была ўключана ў Xcode, пачынаючы з версіі 6. На платформах Apple Swift выкарыстоўвае асяроддзе выканання, якое дазваляе выконваць код C, Objective-C, C++ і Swift у адной праграме.
Swift была прадстаўлена на Сусветнай канферэнцыі распрацоўшчыкаў Apple у 2014 годзе. Спачатку была прапрыетарнай, аднак пачынаючы з версіі 2.2 выпускаецца пад адкрытай ліцэнзіяй Apache 2.0 для платформаў Apple і Linux.
Прыклад
Прыклад напісання праграмы Hello world:
Леанід Іванавіч Багдановіч
Леанід Іванавіч Багдановіч (, Менск — 16 мая 2021) — беларускі савецкі дэрматавенеролаг. Доктар медыцынскіх навук, прафесар (1960). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1976).
Біяграфія
У 1949 годзе скончыў Віцебскі медыцынскі інстытут. З 1958 г. загадчык кафедры скурных і венерычных хвароб Віцебскага медыцынскага інстытута. Работы па ультрагукавой тэрапіі захворванняў скуры.
Злочаў (гміна)
Зло́чаў (Złoczew) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сярадзкага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Злочаве. Плошча гміны складае 118,02 км². Станам на 2015 год у гміне Злочаў пражывалі 7348 чалавек, шчыльнасць — 63,4 чал./км².
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 20 населеных пунктаў.
Ковенскі павет
Назву Ковенскі паве́т мела некалькі адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак:
Грэбэныкы (Вэлыкамыхайліўскі раён)
Грэбэныкы (Гребе́ники) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Багданчук
Багданчу́к — прозвішча.
Апалачы
Апалачы (Appalachian Mountains) — горная сістэма на ўсходзе Паўночнай Амерыкі, у ЗША і Канадзе.
Геалогія
Утварыліся Апалачы ў перыяд каледонскай складкавасці і герцынскага арагенезу, амалоджаны неатэктанічнымі падняццямі.
Апалачская складкавая вобласць сфарміравалася ўздоўж паўднёва-ўсходняй ускраіны Паўночна-Амерыканскай платформы ў выніку праяўлення таконскай (сярэдні ардовік — сілур), акадскай (ранні — сярэдні дэвон) і алеганскай (карбон — ранняя перм) фазаў складкавасці. 3 канца палеазою і ў мезазоі падвяргалася моцнай эрозіі, у позняй юры перакрывалася морам, на працягу мелавога перыяду і кайназойскай эры паўторна спадзіста прыўзнята. Складзена з магутных тоўшчаў вапнякоў, кварцавых пяскоў, гліністых сланцаў, граўвакаў, з вулканічных і вывергнутых парод.
Паўночная і паўднёва-ўсходняя частка Апалачаў складзена з крышталічных парод, заходняя і паўднёва-заходняя — пераважна з асадкавых (пясчанікі, даламіты, вапнякі). Уздоўж паўднёвых схілаў Апалачаў, у перадгорным прагіне ляжыць Апалачскі вугальны басейн — адзін з найбуйнейшых у свеце. Ёсць радовішчы нафты і газу, жалезных руд, тытану, азбесту.
Рэльеф
Апалачы працягнуліся з паўднёвага захаду на паўночны ўсход на 2600 км. Асноўныя хрыбты: Блу-Рыдж, Уайт-Маўнтынс, масіў Адырондак, Грын-Маўнтынс. Сярэдневышынныя горы. Пераважаюць вышыні 1300—1600 м, найбольшая вышыня да 2037 м (гара Мітчэл, Блу-Рыдж).
Апалачы падзяляюцца на Паўночныя і Паўднёвыя (мяжа па рэках Мохак і Гудзон). Паўночныя Апалачы — хвалістае пласкагор'е вышынёй 400—600 м, над якім узвышаюцца асобныя масівы і хрыбты вышынёй да 1916 м (гара Вашынгтон). Вяршыні згладжаны, ператвораны старажытным ледавіком у трогі. Паўднёвыя Апалачы ў восевай зоне складаюцца з паралельных хрыбтоў і масіваў, падзеленых шырокімі далінамі. Да восевай зоны з хрыбтом Блу-Рыдж прылягаюць з усходу плато Підмант, з захаду — Апалачскае плато.
Рэкі цякуць у глыбокіх далінах, найбольшыя — Канектыкут, Гудзон, Саскуэхана і Тэнесі.
Клімат
Клімат на поўначы ўмераны, на поўдні субтрапічны, фарміруецца пад уплывам Атлантычнага акіяна і асабліва Мексіканскага заліва. Сярэднія тэмпературы студзеня вагаюцца ад −12 на поўначы да 8 °C на поўдні, ліпеня адпаведна ад 18 да 26 °C. Ападкаў 1000—1300 мм за год.
Расліннасць і жывёльны свет
Расліннасць паўночнай часткі — хвойныя і мяшаныя лясы (елка, піхта, туя, гемлока, клён, вяз, гікоры), на поўдзень ад 41° пн. ш. ў ніжнім поясе горныя шыракалістыя лясы (каштан, дуб, клён і эндэмікі — цюльпаннае дрэва, платан, магноліі), вышэй за 1000 м — мяшаныя і хвойныя лясы, затым субальпійскія лугі.
Жывёльны свет — пераважна эндэмікі: віргінскі алень і віргінскі апосум, дрэвавы дзікабраз, мядзведзь барыбал, рысь, янот, скунс, выдра.
Турызм, ахова прыроды
Апалачы — раён турызму, лыжнага і воднага спорту, палявання. Створаны нацыянальныя паркі Грэйт-Смокі-Маўнтынс (Тэнесі), Шэнандоа (Віргінія), Апалачская дарога ўздоўж хрыбта Блу-Рыдж.
Красная Гара (Краснагорскі раён)
Кра́сная Гара́ (Красная Гора, да 1922 года — Папо́ва Гара́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Расіі, на рацэ Беседзі. Адміністрацыйны цэнтр Краснагорскага раёна Бранскай вобласці. Насельніцтва на 2016 год — 6306 чалавек. Знаходзіцца за 202 км на захад ад Бранска, за 15 км ад граніцы з Беларуссю, за 56 км на паўночны захад ад чыгуначнай станцыі Клінцы.
Паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Маскоўскай дзяржавай
Першы пісьмовы ўспамін пра Папову Гару як вартаўнічае паселішча ў Мсціслаўскі княстве Вялікага Княства Літоўскага датуецца 1387 годам. У 1483 годзе яна ўвайшла ў склад Віленскае ваяводства. У 1500 годзе старадубскі князь Сямён Мажайскі, які ў 1499 годзе разам з сваімі землямі перайшоў з літоўскага падданства ў маскоўскае, разам з маскоўскім войскам захапіў Папову Гару. 28 жніўня 1501 года ў Горадні вялікі князь Аляксандр перадаў сваёй жонцы Алене некалькі населеных пунктаў, у тым ліку і замак Папову Гару. Паводле вынікаў вайны горада засталося ў складзе Маскоўскай дзяржавы. У канцы 1530-х гадоў з Паповагорскай воласці сфарміраваўся Паповагорскі ўезд (павет).
У 1607 годзе ў Папову Гару з Прапойска прыбыў Ілжэдзмітрый I. Горад вярнуўся ў склад Вялікага Княства Літоўскага, што пацвердзіла Дэулінскае перамір’е 1618 года. 13 красавіка 1619 года каралевіч Уладзіслаў выдаў універсал, згодна з якім «гарадзішча Папова Гара з воласцю» перайшлі пад яго кіраванне. У 1620 годзе ў месце з’явілася залога, тут збудавалі касцёл. У 1625 годзе ўтварыўся Старадубскі павет Смаленскага ваяводства, у склад якога ўвайшла Папова Гара.
У 1648 годзе казакі Хмельніцкага захапілі Папову Гару. У 1649 годзе Вялікае Княства Літоўскае вярнула кантроль над горадам, але ў 1651 годзе казакі зноў захапілі яго.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай беларуская частка Чарнігаўскай губерні абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езду КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, дзе меў з’явіцца Суражскі павет («падраён») Гомельскага раёна, 16 студзеня была перададзена РСФСР. 31 кастрычніка 1922 года Папова Гара была перайменавана ў Красную Гару. У 1968 годзе паселішча атрымала афіцыйны статус пасёлка гарадскога тыпу.
Эканоміка
Працуе сыраробны завод.
Доктар Стрэндж (фільм, 2016)
«Доктар Стрэндж» (Doctor Strange) — амерыканскі фантастычны фільм 2016 года пра супергероя коміксаў кампаніі «Marvel Comics» Доктара Стрэнджа. З’яўляецца 14-й па ліку карцінай у кінематаграфічным сусвеце «Marvel».
Сюжэт
Страшная аўтакатастрофа паставіла крыж на кар’еры паспяховага нейрахірурга Доктара Стрэнджа. Страціўшы надзею, ён адпраўляецца ў падарожжа ў пошуках вылячэння і адкрывае ў сабе неверагодныя здольнасці да трансфармацыі прасторы і часу. Цяпер ён — злучнае звяно паміж паралельнымі вымярэннямі, а яго місія — абараняць жыхароў Зямлі і супрацьдзейнічаць Злу, якое б аблічча яно ні прымала.
Каралінова (Шаркаўшчынскі раён)
Караліно́ва (, Королиново) — хутар у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Радзюкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Казлоўшчына Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Саргасава мора
Сарга́сава мора — раён антыцыкланічнага кругазвароту вод у Атлантычным акіяне, абмежаваны цячэннямі: на захадзе — Гальфстрымам, на поўначы — Паўночна Атлантычным, на ўсходзе — Канарскім, на поўдні — Паўночна-Пасатным.
Размешчана паміж 23—35° з. ш. і 30—68° з. д. Плошча мора 6—7 млн км² (залежыць ад становішча плыняў). У паўночна заходняй частцы — вулканічныя Бермудскія астравы. Тэмпература вады на паверхні 18—23 °С узімку, 26—28 °C улетку. Салёнасць 36,5—37 ‰. Вялікая частка дна размешчаная ў Паўночна-Амерыканскай катлавіне з глыбінямі больш за 6000 метраў; максімальная глыбіня — 6995 м.
Павуцінне
Павуцінне ― рэчыва, якое выдзяляецца павуціннымі залозамі павукоў. Мае вырашальнае значэнне ў эвалюцыі павукоў ― падтрымлівае існаванне кожнага віду ў асноўных жыццёвых праявах (здабыча ежы, размнажэнне, рассяленне, засваенне неспрыяльных умоў і г. д.). Павукі ўзаемадзейнічаюць з навакольным асяроддзем часта не непасрэдна, а праз павуціну, гэта значыць праз «павуцінную дзейнасць» («індустрыю»), у аснове якой ляжаць складаныя інстынкты. Па хімічнай прыродзе ўяўляе сабой бялок, блізкі па складу да шоўку у насякомых.
Функцыі павуціння
Найбольш вядомы варыянт выкарыстання павуціння павукамі ― пабудова лоўчых сетак, якія ў залежнасці ад будовы здольныя цалкам абезрухоміць здабычу, абцяжарыць яе перамяшчэнне або толькі прасігналізаваць пра яе з'яўленне. Злоўленую здабычу павукі таксама часта заварочваюць у сетку /.
Лоўчыя сеткі
У аранэаморфных павукоў з лоўчых сеткамі звязана вельмі складаныя шлюбныя паводзіны. Перад размнажэннем самцы плятуць «сперматычную сетачку», на якую вылучаюць кроплю насеннай вадкасці для пераносу яе ў рэзервуары цымбіумаў (капулятыўных органаў на кончыках педыпальпы). Развіццё яек і малявак праходзіць у павуцінні ў яйцавым кокане. У некаторых відаў самка ў перыяд размнажэння вылучае нітку, пазначаную ферамонамі, якую самец выкарыстоўвае пры пошуку партнёркі. У сувязі з гэтым, хоць нават сярод найбольш архаічных членістабрухіх павукоў ёсць прадстаўнікі, якія фармуюць для палявання сігнальныя валокны, лічыцца, што першасная функцыя павуціння звязана менавіта з размнажэннем, а не са дабычай ежы. У якасці асноўнага доваду на карысць гэтай гіпотэзы разглядаюць зыходную прымеркаванасць павуціння бародавак да вобласці палавых адтулін. Аднымі з найбольш экстравагантных выкарыстанняў павуціння аказваецца фармаванне страхавых нітак, якія перашкаджаюць няўдаламу падзенню пры скачках, і «парашутам», з дапамогай якіх маляўкі могуць распаўсюджвацца з патокамі паветра. Тарантулы выкарыстоўваюць павуцінне супраць слізгацення па паверхні (клейкі матэрыял вылучаюць прадзільныя трубкі на лапках павукоў). Іншыя павукі ўплятаюць у свае лоўчыя сеткі добра бачныя валокны, якія фармуюць малюнак у форме спіраляў, зігзагаў або крыжоў. Устаноўлена, што здабыча ў такія сеткі трапляе часцей.
Вількамірскі павет
Назву Вількамі́рскі паве́т мела некалькі адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак:
Грушка (Вэлыкамыхайліўскі раён)
Грушка (Гру́шка) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
IC 2747
IC 2747 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Мама (Іркуцкая вобласць)
Мама (Ма́ма) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Мамска-Чуйскага раёна Іркуцкай вобласці Расіі (з 1951 года), за 976 км на паўночны ўсход ад чыгуначнай станцыі Лена. Прыстань на рацэ Віцім, ля ўпадзення ў яго ракі Мама. Населены пункт заснаваны ў 1928 годзе як Мамская слюдаразведачная экспедыцыя. Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1932 года.
Даныліўка (Вэлыкамыхайліўскі раён)
Даныліўка (Дани́лівка) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Мёртвым не баліць
Мё́ртвым не балі́ць — аповесць Васіля Быкава. Упершыню аповесць апублікаваў часопіс «Маладосць», восенню 1965 года, а праз год «Мёртвым не баліць» надрукавалі ў «Новым свеце». Пасля публікацыі «Аганёк» і іншыя часопісы надрукавалі разгромныя артыкулы пра яго працы.
Сюжэт
Аснова сюжэту — этап Вялікай Айчыннай вайны, у ходзе зімовай кампаніі 1944 года, а менавіта падзеі падчас Кіраваградскай аперацыі, распачатай у студзені 1944 года. Параненага малодшага лейтэнанта адпраўляюць у тыл, загадаўшы канваіраваць пры гэтым трох палонных немцаў. Пры руху яны натыкаюцца на нямецкую танкавую часць, у ходзе перастрэлкі лейтэнант губляе двух палонных і свайго спадарожніка і другі раз паранены ў нагу. Яго паведамленню аб немцах у тыле ніхто не хоча верыць, у лазарэце яго застае атака нямецкіх танкаў.
Трагізм узмацняецца прысутнасцю такіх тыпаў, як асабіст Сахно. Гэтаму палахліваму чалавеку дадзена права правяраць на патрыятызм іншых. Ён гоніць пракладаць шлях па мінным полі падначаленых, нават маладую медсястру Кацю. Яго няма сярод тых, хто лёг пад танкі. Калі з’явілася пагроза палону, ён прымушае страляцца параненага лейтэнанта Юрку Стралкова, сам жа ўздымае рукі і імкнецца дагадзіць немцам.
Паралельным сюжэтам у аповесці ідзе гісторыя, што адбываецца з героем твора ўжо ў 1960-я гады падчас хрушчоўскай адлігі. Васілевіч на дзень перамогі сустракае двайніка Сахно — Гарбацюка, які апраўдвае падобную пільнасць і жорсткасць на вайне: «А што ж — сазнацельнасць? Сазнацельнасць — у газетах. А тут прымусіць трэба. Каб баяліся».
Выданне
Доўгі час аповесць была пад забаронай: па-беларуску твор не друкаваўся 17 гадоў, у перакладзе на рускую — 23. Потым твор выдаваўся са шматлікімі праўкамі і выдаленнямі. Быкаў неаднойчы шкадаваў аб тым, што стала з яго аповесцю — і быў упэўнены, што не засталося ніводнага першага, аўтарскага асобніка. Але сучаснікам пашчасціла знайсці той самы ўнікальны чарнавік пасля смерці класіка. Толькі ў 2014 годзе аповесць была выдадзена без цэнзуры.
Уплыў
З сюжэтам аповесці часткова пераклікаецца тэкст песні Уладзіміра Высоцкага «Тот, который не стрелял» («Той, які не страляў»), галоўны герой якой трапляе пад падазрэнне асабіста з-за таго, што не данёс пра палоннага-«языка». Героя песні У. Высоцкага таксама «недастралююць». Асобныя фразы ў тэкстах аповесці і песні падобныя: у аповесці Быкава (рускі пераклад М. Гарбачова) — «всё как следует заверено, подшито», «не тот матерьял» ; у песні Высоцкага —  Подколотый, подшитый матерьял і г. д.
Дадатковая інфармацыя
У 2013 годзе аповесць была ўключаная ў спіс «100 кніг», рэкамендаваных Міністэрствам адукацыі і навукі РФ школьнікам для самастойнага чытання.
Казімір Адам Нарушэвіч
Казімір Адам Нарушэвіч ( — ) — рэлігійны дзеяч, педагог.
Біяграфія
Вучыўся ў езуіцкіх установах Вільні, Прагі, Варшавы, атрымаў ступень доктара тэалогіі. У 1763 годзе ўступіў у ордэн езуітаў. У 1764—1766 гадах загадваў друкарняй Віленскай акадэміі, з 1766 года выкладаў матэматыку і старажытнаяўрэйскую мову. 3 1767 года сакратар літоўскага правінцыяла (кіраўніка ордэна ў ВКЛ), з 1769 рэктар Віленскай акадэміі. Пасля скасавання ордэна ў 1773 годзе пробашч у Петрыкаве, Касцяневічах. Сакратар Галоўнай школы ВКЛ у Вільні ў 1780—1788 гг.
Дундага
Дундага (Dundaga) — сяло ў паўночна-заходняй частцы Латвіі, адміністрацыйны цэнтр Дундагскага края (да 2021 года). Знаходзіцца за 60 км ад Вэнтспілса і за 160 км ад Рыгі. Дундага ўпершыню згадваецца ў 1245 годзе. У XIII стагоддзі на тэрыторыі Дундагі быў пабудаваны замак, радавое гняздо роду Остэн-Сакен.
З 1949 па 1956 гады Дундага з’яўлялася адміністрацыйным цэнтрам Дундагскага раёна Латвійскай ССР.
Вэцумніекі
Вэцумніекі (Vecumnieki) — сяло на поўдні Латвіі, адміністрацыйны цэнтр Вэцумніекскай воласці і Вэцумніекскага края (да 2021 года). Да 1 ліпеня 2009 года ўваходзіла ў склад Баўскага раёна.
Адлегласць да Баўскі 33 км, да Рыгі — 40 км.
Койданаўскі замак
Койданаўскі замак — колішні мураваны замак у Койданаве, на Гаштольдавай гары, збудаваны каля кан. 15 — пач. 16 ст., у час знаходжання мястэчка ва ўласнасці Гаштольдаў. Вонкавы выгляд невядомы. Замак існаваў да канца 16 ст. — пачатку 17 ст. — адзначаны ў Інвентары 1588, не адзначаны ў Інвентары 1621 г. На яго месцы ў пачатку 17 ст., відавочна ў 1613, быў збудаваны мураваны і ўмацаваны кальвінскі збор.
Пасля гэтага ролю замка як адміністрацыйнага цэнтра Койданаўскага графства Радзівілаў пачаў выконваць неўмацаваны сядзібны комплекс, размешчаны асобна ад мястэчка. У далейшым «замкам» няправільна называлі палацава-паркавы комплекс.
Ключ 34
Ключ 34 夂 (піньінь zhǐ) са значэннем «ісці» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 31 ключа, якія складаюцца з трох рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 11 іерогліфаў з гэтым ключом (з 49,030).
Варыянты значэння
Старажытны знак адлюстроўваў чалавека, а дадатковая рыса злева азначала «ісці след у след». У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «ісці», «пачынаць».
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 夂.
Медаль «За аднаўленне вугальных шахт Данбаса»
Меда́ль «За аднаўле́нне ву́гальных шахт Данба́са» заснаваны Указам Прэзідыума ВС СССР ад 10 верасня 1947 года. Статут медаля быў дапоўнены Пастановай Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 чэрвеня 1951 года.
Гісторыя медаля
Аўтар малюнка медаля — мастак Дубасаў Іван Іванавіч.
Вядомыя выпадкі паўторнага ўзнагароджання медалём. Так, двума медалямі «За аднаўленне вугальных шахт Данбаса» быў узнагароджаны Гайдукоў І. І. — 26 красавіка 1948 года (пасведчанне № 001936) і 10 кастрычніка 1950 года (пасведчанне № 206742).
Па стану на 1 студзеня 1995 года медалём «За аднаўленне вугальных шахт Данбаса» ўзнагароджана прыблізна 46 350 чалавек.
Статут медаля
Медалём «За аднаўленне вугальных шахт Данбаса» ўзнагароджваюцца рабочыя, служачыя, інжынерна-тэхнічныя і гаспадарчыя работнікі за выдатную працу, высокія вытворчыя паказчыкі і заслугі ў аднаўленні вугальнай прамысловасці Данбаса.
Прадстаўленне да ўзнагароджання медалём «За аднаўленне вугальных шахт Данбаса» ажыццяўляецца кіраўнікамі прадпрыемстваў, партыйных і прафсаюзных арганізацый.
Спісы прадстаўленых да ўзнагароджання медалём «За аднаўленне вугальных шахт Данбаса» разглядаюцца і зацвярджаюцца ад імя Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР Міністрамі вугальнай прамысловасці заходніх раёнаў і будаўніцтва паліўных прадпрыемстваў.
Уручэнне медаля «За аднаўленне вугальных шахт Данбаса» вырабляецца ад імя Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР выканаўчымі камітэтамі абласных Саветаў дэпутатаў працоўных па месцы жыхарства ўзнагароджаных.
Медаль «За аднаўленне вугальных шахт Данбаса» носіцца на левым боку грудзей і пры наяўнасці іншых медалёў СССР размяшчаецца пасля медаля «За аднаўленне прадпрыемстваў чорнай металургіі поўдня».
Узнагароджаны медалём павінен насіць яго з гонарам, служыць прыкладам высокай свядомасці ў захаванні працоўнай дысцыпліны і добрасумленнасці пры выкананні дзяржаўных абавязкаў.
Апісанне медаля
Медаль «За аднаўленне вугальных шахт Данбаса» вырабляецца з латуні і мае форму правільнага круга дыяметрам 32 мм.
На адным боку медаля ў левай частцы адноўленая шахта, над капром якой — сцяг. У правай частцы медаля — постаць шахцёра з адбойным малатком на плячы. На заднім плане — узыходзячае сонца, промнямі якога ахопліваецца ўся верхняя частка медаля. У верхняй частцы медаля паўкругам надпіс «За восстановление угольных шахт Донбасса». У ніжняй частцы медаля па акружнасці размешчаны лаўровы вянок, у ніжніх рэшт галін якога знаходзіцца пяціканцовая зорачка.
Усе надпісы і выявы на медалю выпуклыя.
Медаль пры дапамозе вушка і кольца злучаецца з пяцівугольнай калодачкай, пакрытай шаўковай муаравай стужкай шырынёй 24 мм. На стужцы тры падоўжныя, колеру чырвонага золата, палоскі шырынёй 5 мм кожная і дзве чорныя палоскі шырынёй 4 мм кожная. Края стужкі акантаваны чорнымі вузенькімі палоскамі.
Спаркл Тэйлар
Кар’ера
Баскетболам пачала займацца ў 10 гадоў. Прафесійную еўрапейскую кар’еру пачала ў сезоне 2020/2021 у Іспаніі.
У ліпені 2022 года падпісала кантракт з быдгашчскім баскетбольным клубам «Баскет-25».
Абідаскі спіс цароў (Рамсес II)
Абідаскі спіс або Абідаская табліца — пералік імён фараонаў з храма Рамсеса II ў Абідасе. Падобны на такі ж спіс з храма Сеці I, але ў горшым стане. Цяпер ён захоўваецца ў Брытанскім музеі ў Лондане; музей набыў спіс у 1837 годзе.
Спіс быў знойдзены раней за аналаг з храма Сеці ў мясцовасці, якая цяпер называецца Арабат-эль-Мадфуне, на левым беразе Ніла. Рэльеф быў аддзелен ад сцяны Жанам-Франсуа Мимутам (Jean-François Mimaut), французскім генеральным консулам у Александрыі. Тут, у старажытным храме горада Абту (Абідаса), Рамсес зрабіў надпіс, у яком ён ушаноўвае сваіх продкаў. Усяго было каля пяцідзесяці імён фараонаў, але з іх захавалася не больш за трыццаць. Картушы з імёнамі самога Рамсеса паўтараюцца дваццаць восем разоў. Спіс уяўляе адвольную выбарку са ўсяго рада Рамсесавых папярэднікаў. Меркаванні, якімі кіраваліся пры састаўленні пераліку, дакладна высветліць цяпер амаль немагчыма; пачатак табліцы не захаваўся. Пры пералічэнні продкаў Рамсеса, спіс раптам пераходзіць ад цароў XVIII дынастыі да цароў XII-й, нібы звязваючы гэтыя дынастыі. Далей у спісе ідуць 14 картушаў старажытнейшых фараонаў.
Абідаская табліца дапамагла Жану-Франсуа Шампальёну размясціць фараонаў XVIII дынастыі, а пасля — Карлу Лепсіусу суаднесці цароў з імёнамі Аменемхет і Сенусерт з царамі XII дынастыі Манефона. Спіс быў грунтоўна даследаваны егіптолагамі Шарлем Тэадулам Дэверыа (Charles-Théodule Deveria) і Эммануэлем Ружэ (Olivier-Charles-Camille-Emmanuel de Rougé).
Зіма
Зіма — пара́ года, паміж восенню і вясною.
Складаецца з трох месяцаў: у паўночным паўшар’і — снежня, студзеня і лютага, у паўднёвым — чэрвеня, ліпеня і жніўня.
Ва ўмеранай кліматычнай зоне з’яўляецца самым халодным часам года. Звычайна ўзімку выпадае снег і нізкая тэмпература паветра.
Астранамічная зіма доўжыцца з 22 снежня да 21 сакавіка (у паўночным паўшар’і).
Сяргей Аляксандравіч Маскевіч
Сярге́й Алякса́ндравіч Маске́віч (нар., в. Быкаўка, Шчучынскі раён, Гродзенская вобласць, БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га і 4-га скліканняў, Міністр адукацыі Рэспублікі Беларусь (2010—2014). Доктар фізіка-матэматычных навук (1995), прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся 1 жніўня 1953 года ў в. Быкаўка Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці.
У 1974 годзе скончыў Гродзенскі педагагічны інстытут па спецыяльнасці «Фізіка». Вучыўся ў аспірантуры Інстытута біяхіміі АН БССР. У 1983 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Спектральна-люмінесцэнтныя ўласцівасці вытворных тыяміну, піравінаграднай кіслаты і іх комплексаў з іонамі двухвалентных металаў у растворах» па фізіка-матэматычных навуках, працаваў на кафедры агульнай і тэарэтычнай фізікі. У 1995 годзе абараніў доктарскую дысертацыю па фізіка-матэматычных навуках, у тым жа годзе стаў прарэктарам ГрДУ па навуковай працы. У 1997—2005 гадах быў рэктарам Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы. Аўтар больш за 250 навуковых прац па фізіцы малекул і менеджменту ў адукацыі.
З 29 снежня 2010 года па 27 снежня 2014 года працаваў Міністрам адукацыі Рэспублікі Беларусь.
З 2015 года ўзначальвае Міжнародны дзяржаўны экалагічны інстытут імя А. Дз. Сахарава БДУ.
Слонімская акруговая арганізацыя КПЗБ
Слонімская акруговая арганізацыя КПЗБ створана ў выніку падзелу Баранавіцка-Слонімскай акруговай арганізацыі КПЗБ на Слонімскую і Навагрудскую акруговую арганізацыю КПЗБ. Дзейнічала падпольна з канца 1932 года да жніўня 1938 года пад кіраўніцтвам Слонімскага акруговага камітэта КПЗБ. У яе ўваходзілі Азярніцкая, Дзярэчынская, Зэльвенская, Косаўская, Ружанская, Слонімская, Шчарынская раённыя арганізацыі КПЗБ; усяго каля 470 камуністаў (1934). Кіраўнікамі ў розны час былі П. Ф. Дзмітрук, М. Е. Крыштафовіч, В. Д. Міхалеўская, М. Я. Міхалоўскі, В. С. Селівонік, Ф. А. Цыгельніцкая. Камуністы арганізоўвалі выступленні працоўных і сялян супраць антынароднай палітыкі польскага ўрада, за вызваленне палітвязняў, заклікалі працоўных выступаць супраць прыняцця новай канстытуцыі і антыдэмакратычнага выбарчага закона, правялі летам 1935 года аднадзённую забастоўку пратэсту і мітынг у Слоніме, наладжвалі сходы і масоўкі ў многіх вёсках павета. У выніку ў дзень выбараў у польскі сейм 8 верасня 1935 на ўчасткі для галасавання прыйшло не больш за палову выбаршчыкаў. У 1934 годзе Слонімскі акруговы камітэт КПЗБ узначаліў забастоўку возчыкаў лесу і лесарубаў 18 вёсак Слонімскага павета, якая скончылася перамогай рабочых. У 1935—1937 асноўная ўвага Слонімскай акруговай арганізацыі КПЗБ была скіравана на аднаўленне адзінства прафсаюзнага руху, арганізацыю стачачнай барацьбы, за мір, у абарону СССР. Праз прафсаюзы камуністы далучалі рабочых да ўдзелу ў выступленнях за свае жыццёвыя інтарэсы. Акруговы камітэт арганізаваў масавы рух рабочых за вызваленне палітычных зняволеных (1935), за выратаванне жыцця С. В. Прытыцкага, які ў студзені 1936 года на судзе ў Вільні страляў у правакатара. 2 красавіка 1936 года ў Слоніме адбыліся дэманстрацыя і мітынг салідарнасці з барацьбой кракаўскіх рабочых. У вёсках павета быў арганізаваны збор сродкаў сем’ям расстраляных рабочых Кракава. У верасні 1936 года Слонімскі акруговы камітэт КПЗБ правёў агітацыйную работу сярод сельскага насельніцтва ў падтрымку забастоўкі сялян на Валыні і Палессі. Вынікам гэтага стала адмова сялян павета ад удзелу 1.10.1936 у слонімскім кірмашы. Летам 1936 працоўныя Слонімшчыны актыўна ўдзельнічалі ў падрыхтоўцы да Сусветнага кангрэсу міру пад лозунгамі «Няхай жыве мір ва ўсім свеце», «Далоў імперыялістычную вайну і напад на сацыялістычную краіну». У прынятых рэзалюцыях сяляне патрабавалі далучэння Польшчы да дагавора аб узаемадапамозе з СССР, Францыяй і Чэхаславакіяй. Члены акруговай арганізацыі ўзначальвалі кампанію дапамогі і салідарнасці з барацьбой іспанскага народа супраць фашызму. Навагрудскі ваявода ў справаздачы за сакавік 1937 года адзначаў, што камуністамі Слоніма «праводзіцца інтэнсіўная акцыя сярод рабочых і гарадскога насельніцтва ў накірунку рэалізацыі рашэнняў VII кангрэса Камінтэрна».Слонімская акруговая арганізацыя КПЗБ накіроўвала работу мясцовых арганізацый КСМЗБ. Спыніла дзейнасць у сувязі з неабгрунтаваным роспускам Кампартыі Польшчы і яе састаўных частак КПЗБ і КПЗУ.
Несялоўскія
Несялоўскія — шляхецкі род герба «Кошбак». Паходзілі з Памор’я, з XVII ст. аселі на Украіне, пасля на Беларусі.
Сухарэўскі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лупалаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лупалаўскім раёне БССР. З 2 сакавіка 1931 года ў складзе Чавускага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 13 лістапада 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Зарэсценскага сельсавета, у склад Варварынскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Глініцкі, Кіркоры, Селішча, Сласцёны і Шляхавы). 16 мая 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Варварынскага сельсавета (14 населеных пунктаў: Бардзілы, Бракава Слабада, Варварына, Каралёўка, Кіркоры, Макрадка, Папоўцы, Пілешчына, Рагозінка, Селішча, Сласцёны, Старасёлы, Хількавічы і Хонькавічы). З 25 снежня 1964 года за выключэннем 14 населеных пунктаў (Бардзілы, Бракава Слабада, Варварына, Каралёўка, Кіркоры, Макрадка, Папоўцы, Пілешчына, Рагозінка, Селішча, Сласцёны, Старасёлы, Хількавічы і Хонькавічы) у складзе Магілёўскага раёна.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1146 чалавек, з іх 92,3 % — беларусы, 5,6 % — рускія, 0,8 % — украінцы.
Склад
У склад сельсавета ўваходзяць 15 населеных пунктаў:
Злота (гміна)
Зло́та (Złota) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Піньчоўскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Злоце. Плошча гміны складае 81,7 км². Станам на 2004 год у гміне Злота пражывалі 4939 чалавек, шчыльнасць — 60,5 чал./км².
Дзівоцкэ
Дзівоцкэ (Діво́цьке) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Пасуціцкі сельсавет
Пасу́ціцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Пасуцічы.
Дэпартамент міжнароднага ваеннага супрацоўніцтва Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь
Дэпартамент міжнароднага ваеннага супрацоўніцтва Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь — структурнае падраздзяленне цэнтральнага апарата Міністэрства абароны, упаўнаважанае ажыццяўляць функцыі ў сферы міжнароднага ваеннага супрацоўніцтва і кантролю над узбраеннямі. Пры ажыццяўленні сваёй дзейнасці ўзаемадзейнічае з іншымі органамі ваеннага ведамства, аб’яднаннямі, злучэннямі, воінскімі часцямі і арганізацыямі Узброеных сіл, а таксама з дзяржаўнымі органамі і іншымі арганізацыямі, устанаўлівае і развівае ваеннае супрацоўніцтва з замежнымі дзяржавамі і міжнароднымі арганізацыямі.
Гісторыя
У снежні 1992 года начальнікам Галоўнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь генерал-маёрам Мікалаем Чуркіным было прынята рашэнне аб стварэнні ў цэнтральным апараце рабочай групы з ліку афіцэраў, якія валодалі замежнымі мовамі, для выканання першапачатковых задач па ажыццяўленні кантактаў з замежнымі ваеннымі аташэ і прадстаўнікамі ваенных ведамстваў іншых краін. У рабочую групу ўвайшлі прадстаўнікі аператыўнага ўпраўлення Галоўнага штаба, упраўлення выхаваўчай работы Міністэрства абароны, ваеннай кафедры Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута замежных моў.
1 студзеня 1995 года ў штат упраўлення знешніх сувязяў была пераведзена з дагаворна-прававога ўпраўлення група міжнародна-дагаворных адносін, а дзейнасць упраўлення стала каардынавацца памочнікам міністра абароны па пытаннях ваеннай палітыкі.
21 снежня 2001 года ў адпаведнасці з загадам Міністра абароны Рэспублікі Беларусь ад 17 снежня 2001 г. № 835 Упраўленне знешніх сувязяў рэарганізавана ва ўпраўленне Міжнароднага ваеннага супрацоўніцтва Міністэрства абароны.
Funtumia
Funtumia - гэта род кветкавых раслін сямейства Apocynaceae, упершыню апісаны як род у 1900 годзе. З'яўляецца родным для Афрыкі.
Дэпартамент міжнароднага ваеннага супрацоўніцтва Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь
Структура
Кіруючая пасада прадстаўлена начальнікам дэпартамента. Пры ім дзейнічаюць два намеснікі, адзін з якіх па сумяшчальніцтве з’яўляецца кіраўніком 1-га ўпраўлення, і адзін памочнік. Структурна Дэпартамент дзеліцца на 1-е (знешніх сувязяў) і 2-е (верыфікацыі) ўпраўленні.
Задачы і функцыі
Задачамі дэпартамента з’яўляюцца : Да функцый органа адносяцца :
Канцэпцыя
Дэпартамент ажыццяўляе сваю дзейнасць на падставе канцэпцыі Міжнароднага ваеннага супрацоўніцтва Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь, зацверджаную загадам кіраўніка ваеннага ведамства ад 10 лістапада 2010 г. № 1010. Яна ўяўляе сабой сістэму поглядаў на змест, прынцыпы і асноўныя напрамкі дзейнасці ў сферы супрацоўніцтва з ваеннымі ведамствамі іншых краін. Канцэпцыя заклікана забяспечыць адзінства падыходаў да дзейнасці Міністэрства абароны ў сферы міжнароднага ваеннага супрацоўніцтва, стварыць метадалагічную аснову яе ўдасканалення і развіцця, спрыяць рэалізацыі нацыянальных інтарэсаў у сферы ваеннай бяспекі Рэспублікі Беларусь.
Эмблема
У пяціпрамянёвай рыфлёнай залатой зорцы размешчаны чырвоны картуш з серабрыстым абрамленнем, унутры якога — зямны шар. Паверх шара — рукі у рыцарскіх латах, якія трымаюць меч рукаяццю ўніз. Кампазіцыю падтрымлівае лаўровы вянок.
Зацверджана Загадам Міністра абароны ад 22.09.2016 № 1220.
Зарэгістравана ў Дзяржаўным геральдычным рэгістры 26.01.2017. Нумар рэгістрацыі В-1251.
Рысперыдон
Рысперыдон (Risperidone) — атыповы антыпсіхатычны сродак, вытворнае бензізаксазолу, распрацаваны кампаніяй Janssen Pharmaceutica і упершыню ўхваленае да ўжывання ў 1993 годзе.
Ужываецца часцей за ўсё для лячэння псіхозаў: пры шызафрэніі, а таксама ў тэрапіі некаторых формаў біпалярнага разладу і псіхатычнай дэпрэсіі.
29 снежня 2007 года скончыўся тэрмін патэнтнай аховы на рысперыдон, што прывяло да з'явлення на рынку больш танных версій прэпарату (джэнерыкаў).
Ісаак Юльевіч Бароўскі
Ісаак Юльевіч Баро́ўскі (,  — ) — беларускі савецкі мастак.
Біяграфія
У 1936 годзе паступіў у Віцебскае мастацкае вучылішча, якой скончыў у 1941 г.. Вучыўся ў Л. Лейтмана, У. Хрусталёва, А. Мазалёва. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Пасля яе заканчэння жыў і працаваў у Новасібірску, самастойна навучаўся па праграме Акадэміі мастацтваў. У 1959—1962 гг. І. Ю. Бароўскі разам з мастакамі Новасібірска прымаў удзел у афармленні павільёна на ВДНГ у Маскве. З 1962 г. жыў у Віцебску. Член Беларускага саюза мастакоў з 1967 года.
Творчасць
Удзельнік мастацкіх выставак з 1962 года. Працаваў у станковым жывапісе ў жанрах партрэта, пейзажа, нацюрморта, а таксама ў графіцы.
Асноўныя творы: партрэты Ц. Тарасава, Ц. Каваленкі, В. Парахневіча, І. Сасновіка, Г. Шутава, Д. Райцава, Г. Нікалаевай, М. Каца, Ю. Пэна, В. Анішчанкі, М. Ждан, П. Клімкова, кампазіцыі «Маладая калгасніца», «Медсястра»; пейзажы «Пасля навальніцы», «Куток Віцебска», «Ля возера», «Ралля»; нацюрморты «Хлеб», «Астры».
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, фондах Беларускага саюза мастакоў.
Black Magick SS
«Black Magick SS» — аўстралійскі інды-гурт, які грае ў стылях блэк-метал, псіхадэлічны рок і сінтэзатарная музыка. Тэматыка песень пераважна акультная. Адметнай рысай групы з’яўляецца сумесь візуальнай эстэтыкі нацысцкай Германіі і псіхадэлічнага мастацтва. З-за гэтага, часам памылкова групу адносяць да нацыянал-сацыялістычнага блэк-метала.
Гісторыя
Першы афіцыйны рэліз EP «Symbols of Great Power», які складаўся з чатырох песень, выйшаў у 2012 годзе. Існуе меркаванне, што «Black Magick SS» ― гэта сайд-праект удзельнікаў аўстралійскага калектыва «Wolfblood», падобнага па тэматыцы і стылю. Аднак удзельнікі «Black Magick SS» ніяк не каментуюць сваю творчасць і захоўваюць ананімнасць. Таксама ёсць тэорыі, што ўдзельнікі звязаны з аўстралійскімі гуртамі «Tarot» і «The Wizar'd».
У 2013 годзе памёр першы ўдарнік гурта.
Дажыць да світання
«Дажыць да світання» — аповесць беларускага пісьменніка Васіля Быкава, напісаная ў 1972 годзе. У 1974 годзе за аповесці «Абеліск» і «Дажыць да світання» Быкаў быў удастоены Дзяржаўнай прэміі СССР.
Сюжэт
Увосень 1941-га, падчас бітвы пад Масквою, дзесяць байцоў пад началам лэйтэнанта пайшлі ў варожы тыл, каб падарваць базу з боепрыпасамі. Не знайшоўшы яе на месцы, лейтэнант вяртае назад асноўную групу, а сам застаецца з маладым байцом, каб працягваць пошук…
Літаратурныя асаблівасці
Пры чытанні аповесці няма адчування, што сюжэт спецыяльна сканструяваны. У гэтай ваеннай драме паказана натуральная рэалістычная чарада падзей з жыцця ваенных разведчыкаў. Літаральна гадзіну за гадзінай распавядаецца пра падрыхтоўку, і пра сам рэйд у тыл немцаў, і пра трагічна-кранальнае яго завяршэнне. Лейтматывам твора можна назваць фразу аб тым, што «вайна бязлітасная да кожнага, але першым на фронце гіне баязлівец, — менавіта той, хто больш за ўсіх даражыць сваім жыццём».
Першапачаткова Быкаў напісаў аповесць на беларускай мове, а затым сам пераклаў яе на рускую.
Паводле аповесці ў 1975 годзе быў зняты аднайменны фільм. Сцэнарыстамі выступалі сам Васіль Уладзіміравіч Быкаў і Віктар Фёдаравіч Сакалоў. Рэжысёры: Віктар Фёдаравіч Сакалоў і Міхаіл Іванавіч Яршоў.
Яўрэйская ратуша (Прага)
Яўрэйская ратуша (Židovská radnice) у Ёзэфаве, Прага, была пабудавана побач са Старановай сінагогай на рагу вуліц Майзелава (Maiselova) і Чэрвенай (Červená) у 1586 годзе ў стылі рэнесанс па фундацыі мэра Мардэхая Майзеля. Свой галоўны фасад у стылі ракако ратуша набыла ў 18 стагоддзі. Будынак быў галоўным малітоўным домам мясцовай яўрэйская абшчыны, але ў цяперашні час ён закрыты для публікі. Будынак ратушы, магчыма, найбольш вядомы сваімі дзвюма гадзіннікамі, адзін на вежы з рымскімі лічбамі, другі, ніжэй, з яўрэйскімі лічбамі і стрэлкамі, якія паварочваюцца супраць гадзіннікавай стрэлкі, з прычыны таго, што на іўрыце чытаюць справа налева. Яўрэйская супольнасць атрымала права пабудаваць зялёную драўляную вежу з гадзіннікамі пасля таго, як яны прынялі ўдзел у абароне Карлава моста супраць шведскіх войскаў у 1648 годзе.
Вышнэвэ (Вэлыкамыхайліўскі раён)
Вышнэвэ (Вишневе) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Багдан Анісімавіч
Багдан Анісімавіч (сярэдзіна XVI ст., —пасля 1601) — царкоўны спявак, кніжнік.
Л. Касцюкавец таксама дадае, што Супрасльскі Ірмалой паслужыў асновай для шматлікіх рукапісных Ірмалояў і друкаванага Ірмалоя 1700 года.
Царкоўны ўніверсітэт Святога Дамасія
Царкоўны ўніверсітэт Святога Дамасія (Universidad Eclesiástica San Dámaso) — іспанская прыватная рэлігійная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Мадрыдзе. Кантралюецца Каталіцкім Касцёлам.
Ключ 35
Ключ 35 夊 (піньінь suī) са значэннем «павольна ісці» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 31 ключа, якія складаюцца з трох рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 23 іерогліфа з гэтым ключом (з 49,030).
Варыянты значэння
Старажытнага знака адлюстроўваў чалавека, а дадатковая рыса, якая перакрэслівала ногі і рукі, азначала «ісці без спеху, валачыць ногі». Самастойна іерогліф не ўжываецца.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 夊.
Міжземнае мора
Міжземнае мора — міжземнае, міжмацерыковае мора Атлантычнага акіяна, злучаецца з ім на захадзе Гібралтарскім пралівам, знаходзіцца паміж Паўднёвай Еўропай, Заходняй Азіяй і Паўночнай Афрыкай і амаль цалкам зачыненае. Мора лічыцца часткай Атлантычнага акіяна, хоць яго часцяком атаясамляюць як цалкам асобны вадаём. Мора ахоплівае плошчу ў 2,5 млн км², але яго злучэнне з Атлантыкай праз Гібралтарскі праліў складае ўсяго 14 км у шырыню. Міжземнае мора мае сярэднюю глыбіню ў 1500 м, а самым глыбокім месцам з'яўляецца ўпадзіна Каліпса ў Іанічным моры, яе глыбіня складае 5 267 м.
У Міжземным моры вылучаюць моры: Альбаран, Балеарскае, Лігурыйскае, Тырэнскае, Адрыятычнае, Іанічнае, Крыцкае, Эгейскае. У басейн Міжземнага мора ўключаюць Мармуровае мора, Чорнае мора, Азоўскае мора.
Абмывае берагі Іспаніі, Францыі, Італіі, Манака, Мальты, Босніі і Герцагавіны, Чарнагорыі, Харватыі, Славеніі, Албаніі, Грэцыі, Турцыі, Рэспублікі Кіпр, Сірыі, Лівана, Ізраіля, Егіпта, Лівіі, Туніса, Алжыра і Марока.
Этымалогія
Жыхары Старажытнага Егіпта называлі Міжземнае мора — «Вялікая зялёная вада». У Старым Запавеце Міжземнае мора названа «Вялікім морам» (Лічбы 34:6,7 ; Ян. 1:4, 9:1, 15:47; Іез. 47:10,15,20). Таксама сустракаецца назва «мора філістымлян» (Выхад 23:31 ), ад людзей, якія насялялі значную частку яго берагоў паблізу  Ізраіля.