cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 1867
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Павел Іванавіч Пруднікаў
Раннія гады і першыя крокі ў літаратурнай творчасці
Павел Пруднікаў нарадзіўся ў шматдзетнай сялянскай сям'і. На час яго дзяцінства прыпалі цяжкія падзеі: першая сусветная вайна (1914—1918 гг.), усталяванне новай, савецкай, улады ў краіне і грамадзянская вайна, а таксама Савецка-польская вайна 1919-1921 гг. Дзякуючы геаграфічнаму становішчу вёскі Стары Дзедзін, яна аказалася па-за тэатрамі баявых дзеянняў, але ў 1918—1920 гг. фактычна знаходзілася ў прыфрантавым становішчы. Гэта паўплывала на тое, што навакольныя школы пастаянна закрываліся, і Паўлу прыйшлося доўга чакаць стабільнага месца вучобы. Толькі ў 1930 г. ён скончыў сямігадовую школу ў суседняй вёсцы Мілаславіцы.
У 1924 г., пачаўшы вывучаць літаратуру, упершыню праявіў імкненне да літаратурнай творчасці і напісаў верш «Трапінка». Якраз на час вучобы ў школе прыпаў працэс беларусізацыі, што разгарнуўся ў БССР. Гэта паспрыяла таму, што Павел з самага пачатку і надалей пісаў на беларускай мове. З 1926 г. ён і яго стрыечны брат Алесь Пруднікаў пісалі вершы і сталі мясцовымі школьнымі паэтамі. Паралельна быў дзеткорам, юнкорам, селькорам розных газет: «Піянер Беларусі», «Чырвоная змена», «Беларуская вёска», «Комсомольская Правда», «Крестьянская газета», «Беднота», «Ленинские искры». Так, у прыватнасці, калі быў знойдзены скарб старажытных манет у вёсцы Стары Дзедзін, ён з Алесем напісаў пра гэта рэпартаж у газету «Беларуская вёска».
Жыццё і творчасць у 1930-я гг
На пачатку 1930-х гг. яму прыйшлося часта змяняць месцы працы. Пасля заканчэння школы ён адправіўся на Данбас, там працаваў шахцёрам, металургам, але хутка вярнуўся на Беларусь; потым — у Магілёве, на будаўніцтве шаўковай фабрыкі (будоўлі першай пяцігодкі). Разам са стрыечным братам Алесем Пруднікавым жыў у Мінску, а працаваў грузчыкам на чыгуначнай станцыі «Мінск-таварная». Некалькі разоў спрабаваў сябе акцёрам у тэатральнай трупе, аднак кожны раз кідаў. У 1931—1932 гг. працаваў у Беларускім радыёцэнтры, карэспандэнтам газет «Беларуская вёска» і «Савецкая Беларусь», рэпарцёрам у БелТА.
Улетку 1930 г. у рэспубліканскай газеце «Піянер Беларусі» быў надрукаваны верш Паўла Пруднікава «На вакацыі». Гэтую падзею ён і лічыў пачаткам прафесіянальнай літаратурнай дзейнасці. У 1930 г. у газеце «Чырвоная змена» была надрукавана нізка яго вершаў, што стала праз два гады падмуркам першай кнігі «Песні грузчыкаў» (1932 г., у сааўтарстве з Я. Субачом). У 1931 г. напісаў і першую паэму — «Пікет за пікетам». У 1930-я гг. ён друкаваўся пад псеўданімам Паўлюк Буравей (каб не блытацца з Алесем Пруднікавым). Працуючы ў Мінску, пазнаёміўся са шматлікімі тагачаснымі беларускімі паэтамі і празаікамі, у тым ліку з Янкам Купалам, Якубам Коласам, Міхасём Чаротам, Платонам Галавачом і іншымі. Пазней успаміны пра іх ляглі ў аснову кнігі «Далёкае, але не забытае» (Мн., 1988 г.) і не толькі.
У 1932 г. быў прыняты на творчае аддзяленне літфака Мінскага Вышэйшага педагагічнага інстытута, аднак неўзабаве хутка пакінуў яго. У 1932 г. паехаў у Ленінград, дзе паступіў у Ленінградскі інстытут замежных моў, але з 1933 г. стаў студэнтам Ленінградскага педінстытута імя Пакроўскага (Бубнава). У Ленінградзе ўсталяваў стасункі з беларускай секцыяй Ленінградскага аддзялення Саюза савецкіх пісьменнікаў СССР. Па прапанове прафесара педінстытута К. А. Пушкарэвіча (па сумяшчальніцтве — вучонага сакратара Інстытута славяназнаўства Акадэміі навук СССР) пасля заканчэння ВНУ ў 1937 годзе быў пасланы вучыцца ў аспірантуру Акадэміі навук СССР вывучаць славянскія мовы, аднак так і не паспеў прыступіць да вучобы, бо 11 жніўня 1937 г. быў арыштаваны.
У ГУЛАГу і першыя гады пасля вызвалення
Павел Пруднікаў некалькі месяцаў утрымліваўся ў ленінградскіх «Крыжах». Паводле прыгавору атрымаў восем гадоў ссылкі. Першапачаткова быў этапаваны ў Бурацкую АССР. У зняволенні працаваў на будаўніцтве чыгунак, на будаўніцтве шыннага завода ў Омску і горна-металургічнага камбіната ў Нарыльску, грузчыкам у рачным порце Енісейска (Краснаярскі край).
Пасля заканчэння тэрміну зняволення (жнівень 1945 г.) быў вымушаны пэўны час працаваць токарам вагоннага дэпо Нарыльскай чыгункі, потым загадчыкам бібліятэкі Нарыльскага горна-металургічнага тэхнікума. Па звароце ў родныя мясціны (1946 г.) настаўнічаў у сярэдніх школах Смаленшчыны (г. Рослаў, Рослаўскі і Ершацкі раёны). Тут пазнаёміўся са сваёй будучай жонкай Ганнай. Каб не быць арыштаваным паўторна, Павел з сям'ёй быў вымушаны пакінуць Смаленшчыну. У гэты час у іх сям'і нарадзіліся дзве дачкі: Вольга і Ніна.
У 1952 г. яны нарэшце спыніліся на Браслаўшчыне ў вёсцы Слабодка. Першы час яны былі бадай што без сродкаў да існавання, чуць ліпелі. Павел уладкаваўся на працу настаўнікам рускай мовы, літаратуры і гісторыі ў мясцовай школе, а яго жонка Ганна — настаўніцай у малодшых класах.
У студзені 1956 г. быў рэабілітаваны.
Зноў пачаў друкавацца з 1959 г., вярнуўшыся, такім чынам, да паўнацэннай літаратурнай дзейнасці. Гэтую падзею паэт разглядаў як сваё другое нараджэнне, таму свайму другому зборніку вершаў, які выйшаў у 1968 г., ён даў назву «Час майго нараджэння»:
Двойчы мне давялося дрыжэць, хвалявацца —
Творчасць у сталым узросце
У 1968—1969 гг. Павел Пруднікаў і яго сям'я пераехалі ў Мінск. У 1968—1971 гг. працаваў старэйшым рэдактарам часопіса «Служба быту Беларусі». З 1971 г. — на пенсіі, што дало яму больш часу займацца літаратурнай дзейнасцю і гэты перыяд стаў найбольш плённым у яго творчасці. З 1971 г. — член Саюза пісьменнікаў Беларусі. У 1970-1980-х гг. ён выпускае шэраг зборнікаў вершаў, сярод якіх найбольш значным з'яўляецца зборнік выбраных твораў «Мая магістраль» (1981 г.). Вершы прасякаюць тэмы роднай Магілёўшчыны, прыгажосці Браслаўшчыны, уражанні ад падарожжаў у Крым, у Чэхаславакію, на Каўказ. Двойчы, у сярэдзіне 1970-х гг. і ў канцы 1980-х гг., Павел Пруднікаў наведваў месцы свайго былога зняволення ў Сібіры, у выніку ў 1975 г. была напісаная нізка вершаў, а ў 1989 г. — успамін «Па знаёмых пякучых сцежках». У 1987 г. выходзіць кніга для дзяцей «Заранка». У 1988 г. выходзіць кніга ўспамінаў «Далёкае, але не забытае», дзе аўтар апісвае асабістыя сустрэчы з многімі беларускімі літаратарамі, пачынаючы аж са Змітра Жылуновіча (Цішкі Гартнага) і канчаючы Іванам Мележам.
Тэма сталінскіх рэпрэсій у творчасці
З надыходам перабудовы ў СССР з'явілася магчымасць пісаць і на тэму сталінскіх рэпрэсій. Яшчэ з 1950-х гг., з часоў адлігі, Павел Пруднікаў выношваў задуму напісаць пра страшэнныя падзеі, што адбываліся на яго вачах, і пачаў рабіць першыя нататкі. Але адпаведная магчымасць апублікаваць з'явілася толькі праз трыццаць гадоў. Першым творам такога кшталту стала паэма «Таймыр» (апублікаваная ў часопісе «Полымя» ў 1988 г.).
У 1993 г. выйшла кніга «За калючым дротам», што складалася з двух аповесцяў: «Яжовыя рукавіцы» і «Пекла» — найбольш значных твораў аўтара. Аповесці носяць аўтабіяграфічны характар. Галоўным героем з'яўляецца Міхась Асцёрскі, прататыпам лёсу якога стаў лёс самога аўтара. Першая аповесць апавядае пра яго пакуты ў ленінградскіх «Крыжах»; у другой аповесці справа ідзе пра тое, як Міхась адбываў тэрмін зняволення ў Сібіры.
У 1996 г. у сваім апошнім зборніку вершаў «Пароша» Павел Пруднікаў змясціў паэму «Кожны другі», таксама прысвечаную ахвярам сталінскіх рэпрэсій.
Апошнія гады жыцця і неажыццёўленыя планы
У апошнія гады жыцця Павел Пруднікаў моцна хварэў, цераз што страціў магчымасць самастойна запісваць новыя творы. Незважаючы на гэта, ён не спыняў творчае дзейнасці да апошняга, дыктуючы новыя вершы пад запіс сваім родным.
У 1998] г. да Паўла Пруднікава звярнуўся беларускі літаратар Леанід Маракоў, які займаецца зборам звестак аб незаконна рэпрэсаваных у гады сталінскага рэжыму. Пісьменнік надыктаваў свае ўспаміны пра дзядзьку Леаніда — Валерыя Маракова, арыштаванага і расстралянага ў 1937 г.
У планах пісьменніка было апублікаваць аповесць «Апала» — працяг аповесцяў «Пекла» і «Яжовыя рукавіцы» — і паэму «Ізгой», дзе расказвалася пра пакуты чалавека, які адбыў тэрмін зняволення, але якога грамадства і тагачасная сістэма не жадалі прымаць як роўнага. Фактычна ў гэтых творах аўтар хацеў расказаць пра свае нягоды другой паловы 1940-х — пачатку 1950-х гг. Але выданне твора так і не было ажыццёўлена. Таксама ён хацеў выдаць кнігу «Незагойныя раны» пра прымусовую калектывізацыю ў беларускай вёсцы. Неапублікаванымі засталіся шмат новых вершаў, паэма, прысвечаная чарнобыльскай трагедыі. Таксама ў планах пісьменніка было выданне зборніка выбраных твораў за ўвесь перыяд сваёй творчасці, якому ён даў назву «Водгулле». Аднак, будучы хворым, ён не змог рэалізаваць гэтай задумы.
Значэнне творчасці
Павел Пруднікаў напісаў мноства твораў як у вершаванай, так і ў празаічнай форме: вершы, паэмы, аповесці, успаміны, вершы для дзяцей.
Найбольш значным у творчасці Паўла Пруднікава з'яўляецца шэраг твораў, прысвечаных жаху сталінскіх рэпрэсій. Менавіта яго творы з'яўляюцца аднымі з самых яскравых у беларускай літаратуры на гэту трагічную тэму. Адметнасцю творчасці паэта з'яўляецца тое, што расказ пра гэта ён увасобіў у вершаванай форме (паэмы «Таймыр», «Кожны другі», нізка вершаў «Балючая памяць» ). Паэмы і аповесці змяшчаюць апісанне шматлікіх рэальных выпадкаў, што адбыліся на вачах аўтара.
Дзякуючы таму, што Павел Пруднікаў пачаў сваю творчую дзейнасць яшчэ ў міжваенны перыяд, ён меў кантакты з беларускімі літаратарамі бадай ці не ўсіх эпох. Гэты багаты досвед, працягласцю ў паўстагоддзе, быў увасоблены ў зборніку ўспамінаў «Далёкае, але не забытае» (Мн., 1988). Значная частка кнігі адведзеная ўспамінам пра маладых паэтаў і пісьменнікаў 1930-х гг., якія загінулі на вайне ці яшчэ падчас вялікага тэрору ў СССР: Змітро Віталіна, Змітрака Астапенку, Алеся Дудара, Міхася Зарэцкага, Тодара Кляшторнага і іншых.
Творы Паўла Пруднікава адлюстроўваюць складаны жыццёвы лёс аўтара. У яго творчасці перапляліся і ўслаўленне савецкага грамадства і яго дасягненняў, і паказ жудаснага адваротнага боку савецкай сістэмы — рэпрэсій, — і філасофскі роздум аб жыцці, і апяванне хараства прыроды і роднага краю.
На вершы Паўла Пруднікава «Першамайская» і «У паходы» напісаў песні беларускі савецкі кампазітар Юрый Семяняка.
Матэрыялы ў архівах і музеях
Дакументы, прысвечаныя жыццю і творчасці Паўла Пруднікава, можна знайсці ў Беларускім дзяржаўным архіве-музеі літаратуры і мастацтва (ф. 332). Экспазіцыі, прысвечаныя пісьменніку, змяшчаюцца ў Клімавіцкім краязнаўчым музеі і Браслаўскім гісторыка-краязнаўчым музеі.
Узнагароды
3 красавіка 1992 года паводле Указа Прэзідыума Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь № 1568-XII удастоены годнасці «Заслужанага работніка культуры Рэспублікі Беларусь». У 1995 г. Павел Пруднікаў за кнігу «За калючым дротам» быў узнагароджаны прэміяй Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі.
Планшэтны камп’ютар
Сэнсарны экран кіруецца жэстамі, якія выконваюць пальцам або стылусам замест мышы, сэнсарнай панэлі і клавіятуры настольных камп’ютараў. Планшэты можна класіфікаваць па наяўнасці і вонкавым выглядзе фізічных клавіятур. Большасць планшэтаў не маюць фізічных клавіятур: тэкст уводзіцца з дапамогай віртуальнай клавіятуры, паказанай на сэнсарным экране. Каб кампенсаваць адсутнасць фізічнай клавіятуры, планшэт можна падключыць да незалежнай фізічнай клавіятуры праз Bluetooth або USB. Таксама існуюць планшэты з фізічнымі клавіятурамі, якія можна скласці або аддзяліць.
Выдуманыя планшэты і прататыпы
Планшэтныя камп’ютары з’явіліся ў творах навуковай фантастыкі другой паловы 20 стагоддзя. Гэта спрыяла распаўсюджванню канцэпцыі сярод шырокай аўдыторыі. Прыклады:
У рэальнасці таксама прапаноўвалі альбо стваралі планшэтныя камп’ютары, напрыклад:
Першыя планшэты
У верасні 1989 года GRiD Systems выпусціла першы камерцыйна паспяховы планшэтны камп’ютар GRiDPad.
У 1993 годзе Apple Computer выпусціла персанальны лічбавы памочнік Apple Newton. Ён выкарыстоўваў уласную аперацыйную сістэму Apple Newton OS.
У 1996 годзе Palm, Inc. выпусціла першы КПК PalmPilot з сэнсарным экранам і стылусам.
Таксама ў 1996 годзе Fujitsu выпусціла планшэтны ПК Stylistic 1000 пад кіраваннем Microsoft Windows 95 з уводам стылусам і магчымасцю падлучэння звычайнай клавіятуры і мышы.
У 2000 годзе нарвежская кампанія Screen Media AS і нямецкая кампанія Dosch & Amand Gmbh выпусцілі FreePad. Ён быў заснаваны на Linux і выкарыстоўваў браўзер Opera, меў доступ у Інтэрнэт, сэнсарны экран і слоты для SIM-карт. FreePad прадаваўся ў Нарвегіі і на Блізкім Усходзе, але кампанія была распушчана ў 2003 годзе.
Sony выпусціла свой планшэт з бесправадным інтэрнэтам Airboard у Японіі ў канцы 2000 года.
У 2002 годзе Microsoft выпусціла прыладу Microsoft Tablet PC — IBM PC-сумяшчальны камп’ютар, са стылусам і аперацыйнай сістэмай Windows XP Tablet PC Edition.
У маі 2005 года Nokia анансавала новую бесправадную прыладу Nokia 770 Internet Tablet, прызначаную для менавіта для выкарыстання інтэрнэта, першыя продажы пачаліся 3 лістапада 2005 года.
Планшэтны ПК і інтэрнэт-планшэт
У той жа час ствараўся клас прылад, галоўнай асаблівасцю якога было пастаяннае падлучэнне да сеткі Інтэрнэт — праз Wi-Fi або 3G/4G-злучэнне. Гэтыя прылады называліся інтэрнэт-планшэтамі, мелі мабільныя аперацыйныя сістэмы і былі несумяшчальнымі з IBM PC камп’ютарамі.
З развіццём рынку планшэтных камп’ютараў, удасканаленнем іх архітэктуры і праграм розніца паміж гэтымі класамі прылад паступова знікла.
Сучасныя планшэты
Першыя планшэты на базе Android былі выпушчаныя ў 2009 годзе. Сярод іх быў Archos 5, кішэнная мадэль з 5-цалевым сэнсарным экранам. Першы планшэт на базе Android з падтрымкай LTE з’явіўся ў канцы 2009 года, гэта прылада называлася Ultra.
Кампаніі Apple часта прыпісваюць стварэнне новага класа спажывецкіх прылад з выпускам iPad у 2010 годзе. Лічыцца, што iPad сфармаваў камерцыйны рынак планшэтаў і зрабіў планшэты папулярнымі.
У сакавіку 2012 года часопіс PC Magazine паведаміў, што 31 % інтэрнэт-карыстальнікаў у ЗША валодаюць планшэтам, які выкарыстоўваецца ў асноўным для прагляду апублікаванага кантэнту, напрыклад відэа і навін. Самай папулярнай лінейкай прылад стаў iPad з 100 мільёнамі прададзеных з моманту выпуску ў красавіку 2010 г. да сярэдзіны кастрычніка 2012 г. Доля рынку iPad зменшылася да 36 % у 2013 г., планшэты Android складалі да 62 %.
Па стане на пачатак 2016 года, Android складаў большасць рынку планшэтаў з 65 %, Apple мела другое месца з 26 %, а Windows заняла трэцяе месца з 9 %.
Віды планшэтаў
Планшэты можна ўмоўна згрупаваць у некалькі катэгорый па фізічных памерах, тыпу ўсталяванай аперацыйнай сістэмы, тэхналогіі ўводу і вываду і выкарыстанні.
Класічны
Класічны планшэтны камп’ютар выглядае як суцэльная простакутная прылада з сэнсарным экранам і без клавіятуры.
Памер класічнага планшэта звычайна складае ад 6 да 10 цаляў (прыкладна 15-25 сантыметраў). Некаторыя мадэлі маюць нават больш за 10 цаляў, напрыклад, Samsung Galaxy Tab Pro 12.2 з дыяганаллю 12,2 цалі (31 см). У верасні 2015 года Apple выпусціла iPad Pro з памерам экрана ў 12,9 цалі (33 см).
Міні-планшэт
Міні-планшэты меншыя па памерах і важаць менш, чым класічныя планшэты, з тыповым памерам экрана 7-8 цаляў (18-20 см). Першыя камерцыйна паспяховыя міні-планшэты былі прадстаўлены Amazon.com (Kindle Fire), Barnes&Noble (Nook Tablet) і Samsung (Galaxy Tab) у 2011 годзе; таксама Google выпусціў міні-планшэт Nexus 7 у 2012 годзе. Яны працуюць ідэнтычна са звычайнымі планшэтамі, аднак маюць меншыя характарыстыкі ў параўнанні з імі.
Фаблет
Смартфоны і планшэты — гэта падобныя прылады, якія адрозніваюцца тым, што першыя звычайна маюць меншы экран, а большасць планшэтаў не маюць доступу да мабільнай сеткі. З 2010 года выпускаюцца сэнсарныя смартфоны з экранам больш за 5 цаляў. Гэты памер звычайна лічыцца большым, чым у традыцыйнага смартфона, ствараючы гібрыдную катэгорыю фаблета па версіі Forbes. Назва «фаблет» (phablet) утварылася ад англійскіх словаў «тэлефон» (phone) і «планшэт» (tablet).
Прыкладамі фаблетаў з’яўляюцца серыя Samsung Galaxy Note (5,7 цалі), LG V10 / V20 (5,7 цалі), Sony Xperia XA Ultra (6 цаляў), Huawei Mate 9 (5,9 цалі), і Huawei Honor (MediaPad) X2 (7 цаляў).
Планшэтныя ноўтбукі
Да класу планшэтных ноўтбукаў можна аднесці прылады, якія маюць і сэнсарны экран, і фізічную клавіятуру. Пры гэтым клавіятура можа быць непадзельнай з экранам: экран можна павярнуць вакол восі на 180° і пакласці на клавіятуру — гэта так званы ноўтбук-трансформер. У якасці ноўтбукаў-трансформераў можна прывесці серыю Lenovo Yoga.
Таксама клавіятура можа быць аддзяляльнай, у гэтым выпадку экран сумесна з клавіятурай выглядае як ноўтбук ці нэтбук, без клавіятуры экран паводзіць сябе як звычайны планшэт. Такія прылады таксама называюць гібрыднымі планшэтамі або гібрыднымі ноўтбукамі. Прыклады ўключаюць серыі Asus Transformer Pad, iPad Pro і Microsoft Surface Book.
Дубавы Гай (Оўруцкі раён)
Дубавы Гай (Дубови́й Гай) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
IC 4509
IC 4509 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Заходняя Русь
Заходняя Русь — тэрмін, які ўзнік у гісторыяграфічнай і палітычнай думцы Расійскай імперыі, пад якім разумелі тэрыторыі тагачасных Віцебскай, Віленскай, Мінскай, Гродзенскай і Магілёўскай губерняў, часам сюды ўключалі і Смаленскую губерню. Часта выкарыстоўваецца і ў шырэйшым сэнсе, адносна ўсёй тэрыторыі Русі, якая знаходзілася некалі пад уладай Вялікага Княства Літоўскага і супрацьпастаўленай Маскоўскай Русі. У гэтым значэнні ён, як правіла, уключае Паўднёва-Заходнюю Русь, аднак ніколі не ўключае Паўночна-Заходнюю Русь (Наўгародскую і Пскоўскую землі), якая мае зусім іншыя гістарычныя традыцыі.
Броныця (Драгобыцкі раён)
Броныця (Бро́ниця) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Актывіраваны вугаль
Актывіраваны вугаль, або актываваны вугаль — гэта форма вугалю, аморфны вуглярод з высокімі адсарбцыйнымі ўласцівасцямі і гідрафобнай паверхняй.
Ён змяшчае велізарную колькасць пораў і таму мае вельмі вялікую удзельную паверхню (1 г вугалю мае удзельную паверхню 500—2200 м²), у выніку чаго мае высокі адсарбцыйны патэнцыял. Актываваны вугаль атрымліваюць карбанізацыяй арганічных матэрыялаў — драўнянага вугалю, каменнавугальнага коксу, шкарлупіны грэцкага або какосавага арэха і інш.
Выкарыстанне
Выкарыстоўваецца як адсарбент у сродках грамадзянскай абароны, як энтэрасарбент у медыцыне, хіміі, харчовай прамысловасці і інш., а таксама як носьбіт каталізатараў у тэхналагічных працэсах, сарбент для канцэнтрацыі мікрапрымешак у аналітычнай хіміі. У кулінарыі актываваны вугаль выкарыстоўваецца як сурагат натуральнага фарбавальніка — чарніла каракаціцы.
Тэхналагічная журналістыка
Тэхналагічная журналістыка - гэта журналісцкая дзейнасць звязаная з падрыхтоўкай пісьмовых, візуальных, аўдыя- або мультымедыйных матэрыялаў, прызначаных для распаўсюджвання праз грамадскія СМІ, з упорам на тэмы, звязаныя з тэхналогіямі. Тэхналагічная журналістыка ўключае ў сябе такія жанры, як навіны, рэпартажы і аналіз, якія ахопліваюць шырокі спектр тэм, у тым ліку камунікацыйныя тэхналогіі, Інтэрнэт, сацыяльныя сеткі, ІТ-індустрыю, навуковыя даследаванні, робататэхніку, а таксама законы і палітыку ў дачыненні да свету навукі і тэхналогій. Адзін з распаўсюджаных жанраў тэхналагічнай журналістыкі - гэта агляд прадукту. Журналіст эксперыментуе і выказвае меркаванне аб пэўных прыладах або праграмах, часта суправаджаючы ўсе гэта адноснай ацэнкай, альбо параўнаннем.
Зарычча (Оўруцкі раён)
Зарычча (Заріччя) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
NGC 1868
NGC 1868 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC56) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Андрэй Уладзіміравіч Лебедзеў (футбаліст)
Андрэй Лебедзеў (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца казахстанскага клуба «Хан-Тэнгры» з Алматы.
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў «Віцебску», дзе спачатку гуляў за дубль, а ў сезоне 2009 стаў прыцягвацца да асноўнага складу.
У студзені 2010 года падпісаў кантракт з аўстрыйскім клубам «Рапід» з Вены да лета 2013 года. Выступаў, аднак, за другую каманду «Рапіда», а пасля стаў аддавацца ў арэнды. Па заканчэнні кантракта з «Рапідам» улетку 2013 года перайшоў у клуб «Фёрст», з якім гуляў у Другой аўстрыйскай Бундэслізе. Па выніках сезона 2013/14 «Фёрст» вылецеў у Рэгіянальную лігу. Лебедзеў яшчэ некаторы час працягваў выступаць за клуб, але ў канцы 2014 года пакінуў яго. У сакавіку 2015 года пасля прагляду падпісаў кантракт з наваполацкім «Нафтанам». У складзе «Нафтана» стаў гуляць у апорнай зоне, пераважна выходзячы на замену. У студзені 2016 года пакінуў Наваполацк.
Пасля зыходу з «Нафтана» адправіўся на прагляд у мінскае «Дынама», але не падышоў сталічнаму клубу. У выніку вярнуўся ў «Віцебск» і ў лютым падпісаў кантракт. У пачатку сезона выхадзіў на замену, але неўзабаве замацаваўся ў асноўным складзе. У кастрычніку атрымаў траўму, з-за якой да канца сезона зноў толькі выхадзіў на замену.
У снежні 2016 года падпісаў трохгадовы кантракт з брэсцкім «Дынама». Хутка замацаваўся ў якасці асноўнага цэнтральнага абаронцы дынамаўцаў. У ліпені 2018 года па пагадненні бакоў пакінуў брэсцкі клуб і неўзабаве перайшоў у казахстанскі «Жэтысу», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. У сезоне 2019 стаў з’яўляцца на полі нерэгулярна. Пакінуў «Жэтысу» па заканчэнні кантракта ў лістападзе 2019 года.
У пачатку 2020 года трэніраваўся з «Віцебскам», а ў лютым 2020 года вярнуўся ў «Жэтысу», аднак з’яўляўся на полі рэдка, звычайна заставаўся на лаўцы запасных.
У студзені 2021 года падпісаў кантракт з «Віцебскам». Замацаваўся ў стартавым складзе каманды. У студзені 2022 года падоўжыў пагадненне з клубам. Пакінуў «Віцебск» па пагадненні бакоў у ліпені 2022 года.
У чэрвені 2023 года далучыўся да казахстанскага клуба «Хан-Тэнгры».
Міжнародная кар’ера
У 2009 выступаў за юніёрскую зборную Беларусі ў кваліфікацыйным раўдзе чэмпіянату Еўропы. Пасля гуляў таксама за моладзевую зборную Беларусі.
Нарцысізм
Нарцысізм — уласцівасць характару, якая заключаецца ў празмернай самаўлюбёнасці і самаацэнцы — грандыёзнасці, у большасці выпадкаў не адпавядае рэчаіснасці.
Паняцце паходзіць з грэчаскага міфу пра Нарцыса, выдатнага маладога чалавека, які палічыў за лепшае любавацца на сваё адлюстраванне ў ручаі і адкінуў каханне німфы Рэха. У пакаранне за гэта ён быў асуджаны закахацца ва ўласнае адлюстраванне і ў выніку ператварыўся ў кветку, якую назвалі яго імем.
У працах псіхолагаў
У псіхалогіі і псіхіятрыі празмерны нарцысізм разглядаюць як сур'ёзную асабістую дысфункцыю ці расстройства асобы. Часта кажуць пра нырцысічную акцэнтуацыю характару. Слова «нарцысізм», «нарцысічны» ці «нарцыс» звычайна выкарыстоўваюць у негатыўным значэнні, калі паказваюць ганарыстасць, самаўпэўненасць эгаізм ці проста самаўлюбёнасць. У дачыненні да сацыяльнай групы яны могуць часам азначаць элітарнасць ці абыякавасць да праблем іншых людзей.
Зігмунд Фрэйд лічыў, што некаторы нарцысізм з'яўляецца неад'емнай часткай любога чалавека з самага нараджэння, і быў першым, хто ўжыў гэты тэрмін у псіхалогіі.
Мелані Кляйн і яе вучні (Герберт Розенфельд і Ханна Сегал) разглядалі нарцысізм як асаблівы тып аб'ектных зносін - нырцысічныя. Герберт Розенфельд вылучыў дэструктыўны нарцысізм (які з'яўляецца следствам інстынкту смерці) і лібідзінозны нарцысізм.
Ота Кернберг падрабязна разгледзеў паталагічны нарцысізм. Ён вылучыў 3 тыпы нарцысізму - нармальны інфантыльны нарцысізм, нармальны спелы нарцысізм і паталагічны нарцысізм. Паталагічны нарцысізм з'яўляецца адлюстраваннем сама-ідэалізацыі і грандыёзнага Я.Такія людзі схільныя з пагардай ставіцца да навакольных і ўвесь час дэманстраваць уласную перавагу і дасягненні («Радыё Я») пры адсутнасці эмпатыі і цікавасці да навакольных.
Эндру Морысан сцвярджае, што даросламу чалавеку разумная колькасць здаровага нарцысізму дазваляе збалансаваць задавальненне сваіх патрэб адносна навакольных.
Манфрэд Кетс дэ Врыс высветліў, што нарцысізм часта сустракаецца ў паспяховых мужчын, якія займаюць кіруючыя пасады, у тым ліку і самага высокага ўзроўню.
Карэн Хорні у сваёй працы «Неўроз і асабісты рост: Барацьба за самарэалізацыю» (1950) разглядае нарцысізм як адзін з напрамкаў развіцця неўрозу, які ўзнікае на аснове базальнай трывогі.
Эрых Фром у кнізе «Душа чалавека, яе здольнасць да дабра і злу» (1964) надае асноўную ўвагу злаякаснаму нарцысізму, які выступае складнікам «сіндрому распаду», вылучаючы пры гэтым індывідуальны і грамадскі нарцысізм.
Нарцысічнае расстройства асобы
Расстройства асобы, якое характарызуецца перакананасцю ва ўласнай унікальнасці, асаблівым становішчы, перавазе над астатнімі людзьмі; завышаным меркаваннем аб сваіх талентах і дасягненнях; паглынаннем фантазіямі аб сваіх поспехах; чаканнем безумоўна добрага стаўлення і беспярэчнага падпарадкавання ад навакольных; пошукам захаплення навакольных для пацверджання сваёй унікальнасці і значнасці; няўменнем праяўляць спачуванне; ідэямі аб уласнай свабодзе ад любых правілаў, аб тым, што навакольныя зайздросцяць. Варта дадаць, што нарцысы маюць нестабільную самаацэнку. Менавіта таму маюць патрэбу ў прызнанні грамадствам. Калі прызнання не будзе, то і самаацэнка пачне падаць. З гэтага выліваецца гэтак жа нелюбоў да канкурэнцыі.
Нарцысічная траўма
Асобы тых, хто выхоўваўся нарцысічнымі людзьмі ці проста меў занадта шмат траўматычнага досведу ўзаемадзеяння з імі, у шматлікіх выпадках нясуць на сабе спецыфічны след, званы «нарцысічнай траўмай» і ўяўляе сабой павышаную адчувальнасць да сораму, а таксама цяжкасці ў падтрыманні «уласных межаў». Большасць людзей з нарцысічнай траўмай альбо гэтак жа, як нарцысічныя асобы, укладваюць шмат сіл у падтрыманне адчування сваёй звышзначнасці, альбо схільныя пакорліва выконваць капрызы навакольных, баючыся сутыкацца з іх гневам.
Між тым, у адрозненне ад сапраўдных нарцысічных асоб, нарцысічна траўміраваныя людзі захоўваюць дастатковы ўзровень рэфлексіі, каб мець магчымасць усведамляць уласныя зайздрасць, сорам і віну.
Нарцысізм як сексуальная дэвіяцыя
Сексуальная дэвіяцыя, пры якой палавая цяга адчуваецца да самога сябе. Можа разглядацца як разнавіднасць сексуальнага фетышызму.
Заўвагі
<references group="" responsive="1">
IC 4510
IC 4510 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Cajanus indicus
Батанічнае апісанне
Куст вышынёй 0,5-3,5 м з грубым рабрыстым сцяблом. Кветкі буйныя, па 5-9 на кветканосе. Бабы кароткія, плоскія. Насенне памерам 0,5-0,8 мм (у дыяметры).
Гаспадарчае зна энне
Маладыя бабы ўжываюць у ежу. Па пажыўнасці і смакавых якасцях падобныя да зялёнага гаршку. Спелае насенне скормліваюць жывёлы і птушкам. У вялікай колькасці Cajanus indicus высейваюць на зялёнае ўгнаенне, а на схілах — для барацьбы з эрозіяй.
Тарас Мікалаевіч Сцепаненка
Тара́с Мікала́евіч Сцепане́нка (Тарас Миколайович Степаненко; нар., Вэлыка Навасілка, Данецкая вобласць, СССР) — украінскі футбаліст, паўабаронца клуба «Шахцёр» (Данецк) і нацыянальнай зборнай Украіна.
Вэрхні Гаі
Вэрхні Гаі (Ве́рхні Гаї́) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Мікалай Піліпавіч Шарко
Мікалай Піліпавіч Шарко (1924—1997) — капітан Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Мікалай Шарко нарадзіўся 2 студзеня 1924 года ў вёсцы Макаўчыцы (цяпер — Дзяржынскі раён Мінскай вобласці Беларусі). Пасля заканчэння васьмі класаў школы і школы фабрычна-заводскага вучнёўства ў Ленінградзе працаваў на чыгунцы ў Куйбышаўскай вобласці. У ліпені 1942 года Шарко быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1943 годзе ён скончыў 2-е Куйбышаўскае пяхотнае вучылішча. З красавіка таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Прымаў удзел у баях на 3-м Украінскім і 1-м Беларускім франтах. Да студзеня 1945 года гвардыі капітан Мікалай Шарко камандаваў стралковай ротай 244-га гвардзейскага стралковага палка 82-й гвардзейскай стралковай дывізіі 8-й гвардзейскай арміі 1-га Беларускага фронту. Вызначыўся ў час Вісла-Одэрскай аперацыі.
14 студзеня 1945 года Шарко падняў у атаку сваю ротай і захапіў дзве нямецкія траншэі, узяўшы ў палон 14 салдат праціўніка і захапіўшы больш за 50 кулямётаў. 16 студзеня ў баі за населены пункт Нове-Мяста, калі праціўнік распачаў атаку сіламі 2 БТР, 4 аўтамашын і 60 салдат і афіцэраў, рота Шарко паспяхова адбіла яе. 21 студзеня 1945 года ў баі за населены пункт Глоўна рота Шарко разграміла нямецкую калону, узяўшы ў палон вялікую колькасць салдат і афіцэраў праціўніка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі капітан Мікалай Шарко быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Падчас штурму Берліна Шарко быў цяжка паранены, пазбавіўшыся ногі. Пасля заканчэння вайны ён быў звольнены з шэрагаў Узброеных Сіл. Пражываў у Мінску. Скончыў Рэспубліканскую партшколу пры ЦК КП Беларускай ССР і Мінскі педагагічны інстытут. Працаваў у ВА «Гарызонт», затым у органах сацыяльнага забеспячэння. З'яўляўся старшынёй Цэнтральнага Праўлення Беларускага таварыства глухіх.
Памёр 4 ліпеня 1997 года, пахаваны на Усходніх могілках Мінска.
Узнагароды
Быў таксама щзнагароджаны:
Памяць
У гонар М. П. Шарко названы Рэспубліканскі палац культуры Грамадскага аб'яднання «Беларускае таварыства глухіх» і вуліца ў Дзяржынску.
Пушкін
Прозвішча Пушкін маюць:
Назву Пушкін носяць:
Галатурыі
Галатурыі або Марскія кубынкі, або Марскія агуркі (Holothuroidea) — клас беспазваночных жывёл тыпу ігласкурых. Віды, што ўжываюць у ежу, маюць агульную назву «трэпанг».
Сучасная фаўна прадстаўлена 1150 відамі, падзеленымі на 6 атрадаў, якія адрозніваюцца адзін ад аднаго формай щупальцаў і вапнавых кольцаў, а таксама наяўнасцю некаторых унутраных органаў. Самае старое скамянелая галатурыя адносяцца да сілурыйскага перыяда.
Ваенная форма
Вае́нная фо́рма — набор прадметаў ваеннага абмундзіравання, рыштунку і знакаў адрознення ваенных, усталяваны для асабовага складу Узброеных сіл, войскаў і воінскіх фарміраванняў.
Віды: палявая, парадная і штодзённая (для строю і па-за строем). Вызначаецца адпаведным камандаваннем і штабам. Парадак нашэння вызначаецца вайсковым статутам. Падзяляецца на зімовую і летнюю, пераход на якую ўстанаўліваецца міністрам абароны. Таксама вылучаюць лётна-тэхнічнае і працоўнае адзенне, парадак нашэння якога вызначае камандзір ваеннай часткі. Афіцэрам і прапаршчыкам надаецца права працягваць яе нашэнне пасля звальнення ў запас (адстаўку) за бездакорную службу звыш 20 гадоў.
Магіла Кірылы Пракопавіча Арлоўскага
Апісанне
У магіле пахаваны Герой Савецкага Саюза, Герой Сацыялістычнай Працы, адзін з арганізатараў і кіраўнікоў партызанскага руху на Беларусі ў Грамадзянскую і Айчынную войны К. П. Арлоўскі (нар. 30 студзеня 1895 года ў Мышкавічах Кіраўскага раёна Магілёўскай вобласці — памёр 13 студзеня 1968 года).
Ваенная форма
Беларусь
Паводле Закона Рэспублікі Беларусь «Аб вайсковым абавязку і вайсковай службе» 1992 года, «узоры ваеннай формы адзення… па воінскіх званняў ваеннаслужачых зацвярджаюцца прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь» (арт. 48). 21 ліпеня 2009 года Прэзідэнт Беларусі А. Лукашэнка падпісаў Указ № 388 «Аб ваеннай форме адзення і знаках адрознення па воінскіх званнях». 17 сакавіка 2020 года А. Лукашэнка падпісаў па-беларуску Указ № 100 «Аб ваеннай форме адзення і знаках адрознення па воінскіх званнях ваенных», паводле якога пастанаўлялася заснаваць ваенную форму адзення і зацвердзіць Пералік яе прадметаў. «Пералік прадметаў ваеннай формы адзення» 2020 года змяшчаў 7 раздзелаў датычна ваенных:
Магіла Кірылы Пракопавіча Арлоўскага
Архітэктура
Дарожка да магілы выкладзена пліткай. Надмагільны помнік уяўляе сабой стэлу з граніту з барэльефнай выявай бюста К. П. Арлоўскага у тры чвэрці. У ніжняй частцы стэла стылізавана пад дзікі камень, таксама нешліфаваная зваротная частка. На стэле з боку могілак пад выявай К. П. Арлоўскага надпіс: «Орловский Кирилл Прокофьевич 18.01.1895 — 13.01.1968». Пад ёй знаходзіцца ахоўная дошка. На зваротным баку стэлы надпіс: «От колхозников колхоза Рассвет». На пліце, якая укрывае магілу, нанесены тэкст: «Председатель ордена Ленина колхоза „Рассвет“, Герой Советского Союза, Депутат Верховного Совета СССР подполковник». Вакол пліты высаджаны кветкі, тэрыторыя каля магілы выкладзена пліткай.
Ваенная форма
Наборы адзення
Ва Узброеных сілах Беларусі выдавалі 3 розныя наборы адзення ваенным тэрміновай службы, курсантам і ваенным-кантрактнікам з афіцэрамі.
Вайскоўцам-тэрміновікам выдавалі 25 прадметаў адзення: шэрая шапка-вушанка са штучнага футра з кукардай залацістага (ахоўнага) колеру, шапка з кукардай ахоўнага колеру, фуражка ахоўнага колеру з залацістай кукардай, летняя фуражка з кукардай ахоўнага колеру, аліўкавы берэт (для Сіл спецыяльных аперацый — блакітны) з залацістай кукардай, зімовая куртка ахоўнага колеру з пагонамі і тэкстыльным або шэрым са штучнага футра здымным каўняром, летнія куртка з пагонамі і нагавіцы ахоўнага колеру, кашуля з пагонамі і гальштук ахоўнага колеру, залацістая закрэпка для гальштука, зімовая куртка ахоўнага колеру з пагонамі, уцяпляльнікам і тэкстыльным або шэрым са штучнага футра каўняром, зімовыя нагавіцы ахоўнага колеру, летнія куртка з пагонамі і нагавіцы ахоўнага колеру, зімовыя і міжсезонныя пальчаткі чорнага (ахоўнага) колеру, міжсезонныя і ўцепленыя кальсоны і фуфайка ахоўнага колеру (для ССА — фуфайка-нацельнік з палосамі белага і блакітнага адценняў замест міжсезоннай фуфайкі), тэрмабялізна чорнага (ахоўнага) колеру, футболка ахоўнага колеру (для ССА — майка-нацельнік з палосамі белага і блакітнага адценняў), трусы чорнага (ахоўнага) колеру, зімовыя і летнія чорныя шкарпэткі, чаравікі чорнага (ахоўнага) колеру з высокімі берцамі, нагавічны і паясны рамяні чорнага (ахоўнага) колеру.
Згодна з «Пералікам прадметаў ваеннай формы адзення» курсантам выдавалі 27 прадметаў адзення, сярод якіх было 2 дадатковыя прадметы абутку параўнальна з тэрміновікамі: чорныя паўчаравікі (чаравікі) і зімовыя паўботы. Ім выдавалі і шэраг адрозных прадметаў адзення: вушанка была з аўчыны; фуражка — аліўкавага адцення з чорным казырком, плеценым шнурам, гузікамі і чырвоным кантам (для ССА і Ваенна-паветраныя сіл і войскаў супрацьпаветранай абароны — з блакітным кантам); пілотка з кантам замяняла берэт, які дадаткова выдаваўся блакітнага колеру толькі курсантам ССА; аліўкавая дэмісезонная куртка з нарукаўнымі знакамі была замест зімовай курткі без уцяпляльніка; гальштук і кашуля былі аліўкавага адцення (без закрэпкі). Таксама выдаваліся аліўкавыя штодзённыя кіцель з пагонамі і нарукаўнымі знакамі і нагавіцы з кантамі. Урэшце жанчынам дадаткова выдавалі панчохі цялеснага (чорнага) адцення, а таксама боты — замест паўботаў, туфлі — замест паўчаравікаў, блузку — замест кашулі, спадніцу — замест штодзённых нагавіцаў і берэт з кантам і залацістай кукардай — замест аліўкавай фуражкі.
Кантрактнікам і афіцэрам выдавалі 29 прадметаў адзення, сярод якіх дадаткова параўнальна з курсантамі: аліўкавыя парадныя фуражку (памежнікам — зялёную з сінім аколышам, іх лётчыкам — з залацістай эмблемай на версе, для ССА і ВПС і войскаў СПА — з блакітным аколышам), кіцель з пагонамі і нарукаўнымі знакамі і нагавіцы з кантамі; аліўкавую штодзённую куртку з пагонамі, нарукаўнымі знакамі, нагруднымі нашыўкамі і нагавіцы з кантамі; аліўкавую дэмісезонную куртку з пагонамі, нарукаўнымі знакамі і тэкстыльным каўняром, белую кашулю з пагонамі, плашч-накідку ахоўнага колеру і аліўкавую футболку-пола з пагонамі. Таксама ім выдавалі і шэраг адрозных прадметаў адзення: аліўкавую фуражку з залацістым кантам — замест пілоткі; воданепранікальны касцюм ахоўнага колеру — замест уцепленых кальсонаў і фуфайкі. Але не выдавалі пальчатак і майткоў. Урэшце палкоўнікі і вышэйшыя афіцэры атрымлівалі шэры здымны каўнер з натуральнага каракулю.
Анх
Анх — крыж, увянчаны зверху кольцам; найважнейшы старажытнаегіпецкі сімвал. Праз сваю форму, што нагадвала ключ, ён называўся «ключ жыцця», «ключ Егiпта», «ключ Ніла», таксама вядомы як «бант жыцця», «вузел жыцця», «крыж з пятлёй», «егіпецкі крыж», «крукс ансата» (лац. Crux ansata).
Анх вядзе сваё паходжанне з найбольш старажытных часоў. Найперш вядомы як егіпецкі іерогліф, а таксама як адзін з найбольш значных сімвалаў старажытных егіпцян са значэннем вечнага жыцця і несмяротнасцю. Анх атаясамляўся з даруючым жыццё сонцам, якое знаходзiцца ў эпiцэнтры задыякальнага крыжа — аднаго з наймацнейшых архетыпаў старажытнасцi. Cонца сiмвалiзавала ўладу фараонаў ды сонечных багоў-пакравiцеляў. У сімвалічнай форме анх увасабляў таксама своеасаблівы ключ да патаемных эзатэрычных ведаў, да прыхаванай мудрасці, улады і сілы. Успрымаўся як камбінацыя мужчынскіх і жаночых сімвалаў Асірыса і Ісіды, як саюз жыццядайных прынцыпаў — Неба і Зямлі. Магчыма, што авал таксама азначаў вечнасць, а крыжападобнае пашырэнне — пераход з бясконцасці ў прастору. З анхам у руцэ выяўлялася багіня ісціны Маат. Часта выкарыстоўваўся егіпцянамі як амулет.
«Ключ жыцця» атаясамляўся з багамі не толькі ў егіпцян. Гэты крыж таксама быў вядомы ў вялікай цывілізацыі Мая і ў скандынаваў (з'яўляўся сімвалам неўміручасці і асацыяваўся з вадой, а значыць з нараджэннем жыцця). З-за сваго падабенства з хрысціянскім крыжам увайшоў у копцкую сімволіку як сімвал вечнага жыцця.
У Юнікодзе Анх пазначаецца як U 2625 (☥).
Стары Двор (Баранавіцкі раён)
Стары́ Двор (, Старый Двор) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крошынскага сельсавета. Размешчана за 16 км на паўночны ўсход ад Баранавіч, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Пагарэльцы на лініі Баранавічы—Мінск.
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 годзе фальварак у Сталовіцкай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, дзейнічала сыраварня.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Баранавіцкім павеце Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Вэрхні Даражыў
Вэрхні Даражыў (Ве́рхній Дорожів) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Разалін Сасмэн Ялау
Разалін Сасмэн Я́лау (Rosalyn Sussman Yalow;, Нью-Ёрк, ЗША — , Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі вучоны ў галіне біяфізікі. Атрымала Нобелеўскую прэмію па медыцыне ў 1977 годзе «за развіццё радыеімуналагічных метадаў вызначэння пептыўных гармонаў» разам з Р. Гіймэнам і Э. В. Шалі.
Біяграфія
Член Амерыканскай Нацыянальнай АН. Доктар філасофіі (1945), заслужаны прафесар (1974).
Моладзевы блок
Мóладзевы блок — беларускі грамадскі рух, які ўзнік як аб’яднанне грамадскіх актывістаў ды блогераў падчас парламенцкіх выбараў у Беларусі ў 2019 годзе. Далейшую дзейнасць блоку характарызуюць як грамадскі актывізм ды акцыянізм, а сам блок называюць пляцоўкай для студэнцкага грамадскага і палітычнага змагання.
Узнікненне
Заснаванне Моладзевага блоку адбылося на пачатку восені 2019 года, калі актывісты Задзіночання беларускіх студэнтаў, ініцыятываў «Вучоба найважней», Legalize Belarus, а таксама блогеры аб’ядналіся, каб удзельнічаць у маючых адбыцца парламенцкіх выбарах. Актывістамі было вылучана 8 кандыдатаў у дэпутаты. Сярод кандыдатаў былі:
Сваю першую прэс-канферэнцыю і прэзентацыю законапраектаў блока актывісты правялі ў ба́ры.
Праграма
Актывісты Моладзевага блоку вырашылі сканцэнтравацца на канкрэтных праблемах моладзі, распрацаваўшы гатовыя законапраекты і планы для іх вырашэння. Сярод іх:
Дзейнасць падчас Выбараў 2019
Сваю парламенцкую кампанію актывісты пачалі з тэматычнага пікета пад інтэрнатамі ў Студэнцкай вёсцы на Пятроўшчыне, які адбыўся 4 кастрычніка. Падчас пікета актывісты збіралі подпісы за сваё вылучэнне, ладзілі імправізаваныя танцы і выступлення кандыдатаў. Так Алана Гебрэмарыям, кандыдатка па 98-й Грушаўскай акрузе, казала, што «Мы хочам казаць пра праблемы і спрабаваць дастукацца. Не праходзьце міма, толькі разам мы зробім Беларусь лепш!».
6 лістапада прайшло шэраг пікетаў каля галоўнага будынку Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэту. У канцы пікетавання да актывістаў падышоў міліцыянер і перапісаў прозьвішчы кандыдатаў у дэпутаты. Прычыну цікаўнасці ён патлумачыў тым, што паступіў сігнал, што нехта парушае парадак.
15 лістапада Моладзевы блок правёў шэраг пікетаў каля Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэту, Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэту і Міністэрства адукацыі Беларусі. Актывісты выступалі супраць прымусаў студэнцтва да датэрміновага галасавання, а таксама за акадэмічныя правы і свабоды. Каля будынка Міністэрства адукацыі актывісты звярталіся напрамую да міністра адукацыі Ігара Карпенкі: «абараняць правы студэнтаў, а не парушаць іх», а таксама вызывалі яго на дыван. У апошні дзень агітацыі, 16 лістапада, Моладзевы блок зрабіў анонс і правёў рэйв-мітынг у гістарычным цэнтры Мінска. Мітынг праходзіў у фармаце манстрацыі, з выкарыстаннем абсурдных і забаўляльных плакатаў і лозунгаў. Актывісты скандавалі «Ганьба парламенту», заклікалі прыходзіць на выбары ў асноўны дзень галасавання і галасаваць за кандыдатаў Моладзевага блоку. Мітынг сабраў каля 100 чалавек, што зрабіла яго найбольшым перадвыбарным мерапрыемствам парламентскай кампаніі.
У дзень выбараў, 17 лістапада, незалежнымі назіральнікамі і назіральнікамі ад каманды Моладзевага блоку былі зафіксаваны шматлікія парушэнні. За патрабаванне пераліку галасоў на 286 участку 99-й акругі нарад міліцыі затрымаў актывіста Моладзевага блоку Пятра Маркелава, якому пасля прысудзілі 14 содняў арышту на Акрэсціна. Наконт патрабавання пераліку галасоў выказалася старшыня цэнтральнай выбарачай камісіі Лідзія Ярмошына: «Гэтага і акруговая камісія не можа рабіць. Трэба звяртацца ў гарадскую выбарчую камісію і прыводзіць доказы».
Паводле афіцыйных вынікаў ніводны кандыдат Моладзевага блоку не прайшоў у Палату прадстаўнікоў. Таксама ў Палату прадстаўнікоў не прайшоў ніводны кандыдат ад апазіцыі. Міжнародныя назіральнікі Парламенцкай асамблеі АБСЕ і БДІПЧ АБСЕ па выніках назірання прыйшлі да высновы, што выбары ў Палату прадстаўнікоў Беларусі не адпавядалі важным міжнародным дэмакратычным стандартам, у тым ліку спасылаючыся на выпадкі ціску на каманду Моладзевага блоку.
Дзейнасць у 2019—2020 гадах
Нягледзячы на афіцыйныя вынікі выбараў, Моладзевы блок працягнуў сваю дзейнасць.
Адразу пасля выбараў Аляксей Лазараў, які пайшоў на выбары дзеля адмены новай рэдакцыі закона аб адтрэміноўках у войска, быў прызваны на тэрміновую службу на 6 месяцаў. Адтуль ён пачаў весці свой twitter праз SMS, дзе распавядаў пра асаблівасці ўмоў службы ў беларускім войску.
Моладзевы блок прыняў актыўны ўдзел у снежаньскіх пратэстах супраць глыбокай інтэграцыі Беларусі з Расіяй. За актыўны ўдзел у акцыях былі пакараны некалькі актывістаў. Станіслаў Шашок быў пасаджаны на 15 содняў у Акрэсціна, дзе ён сустрэў Новы Год. Даніла Лаўрэцкі, Алана Гебрэмарыям і Міхась Варанцоў атрымалі па 30 базавых велічын (810 рублёў) штрафу. Падчас судовыў паседжанняў былі зафіксаваны шматлікія парушэнні.
С пачатку распаўсюджвання COVID-19 у Беларусі Моладзевы блок пачаў займацца павышэннем грамадзянскай самасвядомасці і крытыкаваць палітыку ўладаў датычна COVID-19. Актывісты запусцілі збор сродкаў на друк інфармацыйных улётак для распаўсюджвання па публічных месцах, а таксама на пашыў марлявых масак для лекараў. Таксама быў запушчаны сайт-рэквіем з імёнамі тых, хто і як загінуў падчас пандэміі ў Беларусі.
19 сакавіка актывісты Моладзевага блоку разам з ЗБС і незалежнай ініцыятыўнай групай МДЛУ заклікалі беларускае студэнцтва да забастоўкі з патрабаваннем ўвесці дыстанцыйнае навучанне. У той жа дзень студэнткі МДЛУ і актывісткі Моладзевага блоку Лізавета Пракопчык і Анастасія Сахарчук зладзілі акцыю ля будынку МДЛУ, падчас якой раздавалі маскі з іранічным надпісам «Ха-ха я тут памру». За гэта з МДЛУ была адлічана Лізавета Пракопчык. Праваабарончы цэнтр «Вясна» прызнаў яе адлічэнне палітычна матываваным. Рэктар МДЛУ Наталля Баранава сцвярджае, што адлічэнне не матывавана палітычна. З 20 па 23 сакавіка ў шэрагу беларускіх ВНУ назіралася паніжанае наведванне, але масава забастоўку не падтрымалі.
26 сакавіка Моладзевы блок зладзіў перфоманс з укладаннем кветак да помніка карове ў Мінску. Акцыя была прысвечана гадавіне выказвання Аляксандра Лукашэнка пра «абасраных кароў» падчас візіту ў адзін з аграхолдынгаў Шклоўскага раёна. Акцыяй актывісты хацелі звярнуць увагу на тое, што часамі стаўленне ўладаў да кароваў лепшае за стаўленне да людзей.
8 мая актывісты Моладзевага блоку правялі акцыю супраць правядзення 9 мая парада ва ўмовах распаўсюджвання COVID-19. Падчас акцыі актывісты танцавалі з труной на фоне генеральнай рэпетыцыі параду, робячы адсылку да папулярнага мема з ганскімі магільшчыкамі. За акцыю былі затрыманы актывісты Міхась Варанцоў, Вераніка Яновіч, Лізавета Пракопчык і Даніла Лаўрэцкі. Апошнія атрымалі 5 і 13 содняў арышту на Акрэсціна адпаведна. Сябра актывістаў Уладзь Клаўкін, грамадзянін Расіі, быў дэпартаваны з Беларусі.