cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Леў Васільевіч Русакоў
Біяграфія
Працаваць пачаў у 1949 годзе ў дэпо станцыі Орша качагарам, затым стаў памочнікам машыніста, сакратаром вузлавога камітэта камсамола, машыністам паравоза. З 1953 года на камсамольскай рабоце: абіраўся другім, потым першым сакратаром Аршанскага гаркама ЛКСМБ, пасля член бюро Аршанскага гаркама КПБ, член ЦК ЛКСМБ. У 1960 годзе стаў інструктарам Віцебскага абкама КПБ, у 1964 годзе быў абраны першым сакратаром Аршанскага гаркама партыі. У 1970 годзе заняў пасаду намесніка міністра, а з 1977 міністра мясцовай прамысловасці БССР. З 1984 года быў прызначаны пастаянным прадстаўніком Савета Міністраў БССР пры Савеце Міністраў СССР, затым — намеснікам генеральнага дырэктара Беларускага рэспубліканскага НВА «Комплекс».
Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР (1975—1985), кандыдатам у члены ЦК КПБ (1981—1986).
Леў Васільевіч Русакоў памёр у 1986 годзе, пахаваны ў Мінску.
Малагасійскі арыяры
Арыя́ры (код ISO 4217: MGF) — афіцыйная валюта Мадагаскара. Арыяры дзеліцца на 5 іраімбіланья. Гэта адна з двух валют, якія існуюць у абарачэнні, і якія дзеляцца не на дзесяцічныя часткі. Назва валюты мае паходжанне з дакаланіяльных часоў.
Арыяры замяніў папярэднюю валюту малагасійскі франк 1 студзеня 2005 года.
Катарына Шведская
Катарына Шведская (Katarina Karlsdotter Vasa; 10 лістапада 1584, Нючэпінг — 13 снежня 1638, Вестэрос) — шведская прынцэса з дынастыі Ваза. У замужжы — герцагіня Пфальц-Цвейбрюкена, жонка свайго траюраднага брата Іагана Казіміра Пфальц-Цвейбрюкен-Клеябургскага.
Ранні перыяд жыцця
Катарына была дачкой шведскага караля Карла IX і яго першай жонкі Ганны Марыі Пфальцскай. Сямейныя адносіны яе бацькоў можна апісаць як «шчаслівы Саюз яе бацькі — улады і мудрасці, і яе маці — спакоя і пакора». Маці памерла ў 1589 годзе, і дзяўчынка была аддадзена на выхаванне нямецкі фрэйліне Еўфрасінні Хельдзіне фон Дыфенаў, пра якую Катарына пазней вельмі цёпла адгукалася. У 1592 годзе яе бацька ажэніўся на Крысціне Гольштэйн-Готарпскай. Па наяўных дадзеных, прынцэса добра ладзіла з мачахай і была блізкая са сваімі зводнымі братамі і сёстрамі, асабліва са старэйшым братам, будучым каралём Густавам-Адольфам.
Катарына выйшла замуж даволі позна для прынцэсы свайго часу. Хоць яна была спадчынніцай шведскага трона, яе статус на міжнародным шлюбным рынку быў нявызначаным з-за палітычнай сітуацыі ў Швецыі — у сувязі з тым, што яе бацька адваяваў трон у свайго пляменніка Жыгімонта. Шлюб яе бацькоў быў заключаны таксама як палітычны саюз з антыгабсбургскай партыяй у Германіі, якая ў сваю чаргу была ў саюзе з каралём Генрыхам IV і французскімі гугенотамі. У сувязі з гэтым і ў 1599—1600 былі планы зладзіць шлюб паміж ёю і пратэстанцкім французскім прынцам Генрыхам, герцагам дэ Роганам, адным з лідараў французскіх гугенотаў. Аднак Генрых ажаніўся з іншай дамай у 1603 годзе. Пры падтрымцы яе мачахі, ўдавы каралевы Крысціны, арцыбіскуп Брэменскі зладзіў шлюб паміж Катарынай і яе далёкім сваяком Іаганам Казімірам Пфальц-Цвейбрукенскім. Хоць ён быў параўнальна бедны, у Іагана Казіміра былі сувязі ў Германіі, якія лічыліся каштоўнымі для Швецыі (хоць граф Аксель Оксеншэрна і выступаў супраць гэтага шлюбу). Вяселле адбылася 11 чэрвеня 1615 года ў Стакгольме. Катарына была, як па волі абодвух бацькоў, так і паводле «Закону аб пасагу шведскіх прынцэс», адной з самых багатых спадчынніц ў Швецыі. Так як эканамічная сітуацыя ў той час была напружанай, Катарына засталася ў Швецыі ў першыя гады пасля замужжа з тым, каб абараніць свае інтарэсы. У студзені 1618 года яна з’ехала ў Нямеччыну. Там пары быў перададзены замак Клебург ў Паўночным Эльзасе ў якасці рэзідэнцыі. Праз год Іаган Казімір пачаў будаваць новую рэзідэнцыю, палац у стылі эпохі Адраджэння Катарынэнбург каля Клебурга. У 1620 годзе Трыццацігадовая вайна прымусіла мужа і жонку бегчы ў Страсбург.
Вяртанне ў Швецыю
У 1622 годзе яе брат, кароль Густаў Адольф, папрасіў Катарыну вярнуцца ў Швецыю разам са сваёй сям’ёй. Пасля смерці свайго малодшага брата, а таксама з прычыны адсутнасці спадчыннікаў шведскага трона гэта, відавочна, і было прычынай, па якой манарх пажадаў перасяліць яе ў месца, бяспечнае ад скажонасцяў Трыццацігадовай вайны. Катарына прыняла запрашэнне і прыбыла ў Швецыю з сям’ёй у чэрвені 1622 года. Пасля яе прыезду нараджэнне ў яе сына Карла неадкладна ўмацавала яе пазіцыі. У Швецыі Катарыне і яе мужу быў прадстаўлены замак і графства Стэгебарг — у якасці аплаты часткі пасагу. Катарына і Іаган Казімір пасяліліся ў Стэгебарге, дзе жылі са сваім дваром з каралеўскай пышнасцю. Так, пры двары Катарыны знаходзіліся 60 фрэйлін і статс-дам. Катарына актыўна займалася кіраваннем гэтага валодання, і ў 1626 годзе быў дадзены адмысловы указ, які замацаваў Стэгебарг як яе асабісты феод.
Катарына была ў вельмі добрых адносінах са сваім братам-каралём Густавам Адольфам, запрасіўшы яе таксама для кансультацый. Падчас сваіх паездак ён часта прасіў яе — сумесна з яго жонкай, каралевай Марыяй Элеанорай — займацца кіраваннем краінай. Катарына была схільная да пэўных інтрыг, ёй прыходзілася судзіцца з некаторымі прадстаўнікамі арыстакратыі, якія спрабавалі ачарніць яе імя ў вачах каралеўскай пары, аднак ёй удалося пазбегнуць абвінавачванняў. Была ў добрых адносінах з дынастыямі Пфальца і Брандэнбурга, з якімі яна перапісвалася. У 1631 годзе Катарыне на выхаванне перадалі яе пляменніцу, прынцэсу Крысціну, спадчынніцу прастола, калі каралеве было дазволена далучыцца да караля ў Германіі, дзе ён удзельнічаў у Трыццацігадовай вайне. Крысціна заставалася на яе апецы да тых часоў, пакуль Марыя Элеанора не вярнулася ў Швецыю, пасля смерці Густава Адольфа ў 1632 годзе. Пасля смерці караля Густава Адольфа ў мужа і жонкі паўстаў канфлікт з апекуном ўрада каралевы Крысціны — з-за іх маёмаснага становішча і права на Стэгебарг. Тады Іаган Казімір парушыў рашэнне каралеўскага савета, і ў 1633 годзе муж і жонка сышлі з Стэгебарга.
Катарына не выяўляла ніякай цікавасці да палітыкі і не прымала ўдзелу ў дзяржаўных справах. У 1636 годзе, аднак, каралева-ўдава Марыя Элеанора была прызнаная непрыдатнай ў якасці апекуна і была пазбаўленая правоў апекі маладога манарха. У сувязі з гэтым Катарына была прызначаная афіцыйным апекуном і прыёмнай маці, як і выхавальніцай маладой каралевы. Прызначэнне было зроблена па рэкамендацыі графа Акселя Оксеншэрна. Катарына, як паведамляецца, прыняла гэта заданне з неахвотай, бо яно разбурыла яе адносіны з Марыяй Элеанорай. Гады катарынінскага сыходу Крысціна апісвала як шчаслівыя. Герцагіня Катарына асабіста карысталася вялікай павагай і папулярнасцю ў Швецыі ў якасці члена каралеўскага дома і як прыёмны бацька манарха, аднак гэта асаблівае становішча ніяк не распаўсюджвалася на яе мужа. Іаган Казімір у сваіх паводзінах быў сам асцярожны, бо адчуваў розніцу ў становішчы сваім і сваёй жонкі-рэгента каралеўства. Так, падчас адкрыцця парламента ў 1633 годзе, па пажаданню каралеўскага савета Катарына ехала ў працэсіі побач з каралевай Крысцінай, яе ж мужу было прапанавана на выбар: альбо стаяць і назіраць за цырымоніяй з акна ці не прысутнічаць наогул.
Катарына памерла ў Вэстэросе, куды каралеўскі двор збег ад эпідэміі чумы ў Стакгольме. Пасля яе смерці першы міністр Швецыі, граф Оксеншэрна сказаў, што ён палічыў за лепшае б пахаваць ўласную маці два разы, чым у чарговы раз бачыць «заўчасную смерць гэтай высакароднай прынцэсы».
Сям’я
11 чэрвеня 1615 года Катарына выйшла замуж за пфальцграфа Іагана Казіміра Пфальц-Цвейбрукен-Клеябургскага. Пяцёра з іх дзяцей выжылі ў маленстве:
Усе каралі Швецыі пасля яе сына, акрамя трох (Фрэдрыка I, Оскара I і Карла XIV Юхана), з’яўляюцца яе нашчадкамі.
Сесілія Бахер
Інгеборг Сесілія Карола Бахер, народжаная Боклунд (Ingeborg Cecilia Carola Bacher;, , Швецыя — , , Швецыя) — шведская мастачка-вітражыст.
Біяграфія
Сесілія Бахер спачатку вывучала жывапіс у свайго бацькі Ёхана Боклунда, а затым працягнула навучанне ў тэхнічнай школе Konstfack. Пасля заканчэння вучобы яна вучылася ў школе жывапісу Керсцін Кардон. Некаторы час Сесілія працавала сумесна са сваёй сястрой Цірай Графстрэм, але пазней усё больш пераходзіла на вітражны жывапіс. У 1895—1896 гадах яна працавала асістэнтам у Скандынаўскім музеі. У 1887—1891 гадах Сесілія была ўзнагароджана трыма стыпендыятамі Нацыянальнага савета па гандлі для навучання за мяжой у галіне вітражнага роспісу. Бахер была прадстаўлена на Сусветнай выставе ў 1893 годзе, і яе праца была ўзнагароджана медалём. Яна, сярод іншага, стварыла вітражы ў царкве Густава Адольфа і царквы Святога Яна ў Стакгольме.
Сесілія выйшла замуж за банкіра Нільса Фрэдрыка Бахера (1856—1917).
Шаўнева (Смаленская вобласць)
Шаўнева (Шевнево) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Валахоўшчына
Размяшчэнне
У 7 км на поўнач ад Брагіна, 36 км (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 126 км ад Гомеля.
Транспартная сістэма
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарозе Камарын — Хойнікі.
Планоўка складаецца з ледзь выгнутай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, забудавана драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Выяўленыя ў XIX стагоддзі археалагічныя помнікі сведчаць пра дзейнасць чалавека ў гэтых месцах са старажытных часоў. Па пісьмовых крыніцах вядомая з пачатку XIX стагоддзя як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні. Паводле перапісу 1897 года ў Брагінскай воласці.
У 1931 годзе арганізаваны калгас імя Т. Р. Шаўчэнкі, працавала гамарня. Паводле перапісу 1959 года ў складзе калгаса «Запаветы Леніна» (цэнтр — вёска Ясяні).
Да 2005 года Валахоўшчына ўваходзіла ў склад Спярыжскага сельсавета, які ў тым годзе быў перайменаваны ў Дублінскі. 26 верасня 2006 года Дублінскі сельсавет быў скасаваны, і Валахоўшчына увайшла ў склад Чамярыскага сельсавета, а ў 2009 годзе была перададзена ў склад Малажынскага сельсавета.
Востраў (Столінскі раён)
Во́страў (, Остров) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Стружскага сельсавета.
Улуру-Ката Цьюта
Нацыянальны парк Улуру-Ката Цьюта (англ. Uluṟu-Kata Tjuṯa National Park) — нацыянальны парк у Аўстраліі. З 1987 г. уваходзіць у спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Галоўная славутасць парка — самы вялікі на планеце маналіт чырвонага пясчаніка. Доўгі час ён меў назву Айерс-Рок, але цягам часу звярнуліся да спрадвечнай назвы — Улуру (на мове абарыгенаў племені анангу — «месца, дзе знаходзіцца цень»). Вышыня маналіта каля 350 м, яго радыус складае амаль 10 км. Геолагі мяркуюць, што ўзрост гэтага геалагічнага помніка складае не менш за 600 млн гадоў. Крыху на захад размясціліся халмы Олгі, іх вышыня каля 550 м. Яны ўяўляюць сабой нагрувашчванне 36 масіўных акруглых скал. Абарыгены называюць іх Катаюта — «гара са мноствам галоў». Племя анангу, якое пражывае ў гэтых мясцінах, з'яўляецца адным з самых старажытных чалавечых суполак на планеце. Сцены пячор знутры гор упрыгожаны наскальнымі малюнкамі іх продкаў.
Улуру-Ката Цьюта быў занесены ў спіс Сусветнай спадчыны двойчы: у 1987 г. за выдатную прыродную каштоўнасць і ў 1994 г. як унікальны помнік культуры.
Дуньхуанскія рукапісы
Дуньхуанскія рукапісы — збор важных рэлігійных і свецкіх дакументаў (каля 20 000 аб’ектаў), выяўленых у пячорах Магаа ў Дуньхуане (Кітай) напачатку XX стагоддзя. Як відаць, дакументы змясцілі сюды ў XI стагоддзі, калі манускрыпты сталі выцясняцца з ужывання друкаванымі кнігамі. Рукапісы напісаны ў V — пачатку XI стагоддзяў і ўключаюць працы пачынаючы ад гісторыі і матэматыкі і сканчаючы народнымі песнямі і танцамі. Хоць большасць рэлігійных дакументаў складаюць тэксты пра будызм, у зборы прысутнічаюць дакументы пра даасізм, нестарыянства і нават іўдаізм. Яны напісаны, галоўным чынам, на кітайскай і тыбецкай мовах, але прысутнічаюць рукапісы на палі, сагдыйскай, і раней невядомых мовах, такіх як хатанасакская.
Рукапісы выявіў даоскі манах. Пазней ён прадаў іх заходнім даследчыкам, у прыватнасці, і, у тым ліку найстаражытную ў свеце друкаваную кнігу «Алмазная сутра» (каля 868 года). Некаторыя з дакументаў таксама набылі рускія і японскія даследчыкі. Аднак шмат якія рукапісы, галоўным чынам дзякуючы высілкам Ло Чжэньюя, захаваліся ў Кітаі. Тыя дакументы, якія набылі заходнія даследчыкі, цяпер захоўваюцца ў шматлікіх установах па ўсім свеце, такіх як Нацыянальная бібліятэка Кітая, Брытанская бібліятэка і Нацыянальная бібліятэка Францыі. Усе дакументы ў рамках Міжнароднага дуньхуанскага праекта былі аблічбаваны і цяпер знаходзяцца ў бясплатным доступе ў Інтэрнэце.
Надпіс улюбёнца
Надпіс улюбёнца (Надпіс Калос) — форма эпіграфікі, распаўсюджаная ў вазапісе старажытнагрэчаскай керамікі ў перыяд паміж 550 і 450 гадамі да н. э., у асноўным сустракаецца на сімпосійных вазах.
Надпіс выглядаў: «Καλός ХХ», што перакладаецца як «Прыгожы ХХ». Згаданыя імёны заўсёды паказвалі на юнака або юную дзяўчыну. У апошнім выпадку замест Καλός ўжываўся прыметнік жаночага роду Καλή. Даследчык гэтых надпісаў адзначае, што жаночых імёнаў сустракаецца не больш за 30, тады як мужчынскіх — 528.
Прызначэнне надпісаў Калос застаецца невядомым. Адны даследчыкі мяркуюць, што надпісы Калос характарызуюцца эратычнай канатацыяй і мелі мэту выказаць любоўныя пачуцці вазапісца або заказчыка роспісу для вазы з юнаком. Іншыя лічаць, што такія надпісы заказваліся багатымі родамі, каб узвысіць свайго атожылка, стварыць яго культ.
Загор’е (Турэцкі сельсавет)
Заго́р'е (, Загорье) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Турэцкага сельсавета.
Юры Улуатс
Юры Улуатс (Jüri Uluots;  — ) — эстонскі палітык, апошні прэм’ер-міністр незалежнай Эстоніі да яе далучэння да СССР, пасля чаго — в.а. Прэзідэнта Эстоніі ў выгнанні. Быў таксама вядомы як адвакат.
Вывучаў права ў Санкт-Пецярбургскім універсітэце (1910—1918). Пасля гэтага выкладаў рымскае права і эстонскае права ў Тартускім універсітэце да 1944 года. Быў таксама рэдактарам газет «Кая» (эст. «Kaja») 1919—1920 і «Постымеес» (1937—1938).
Быў дэпутатам Рыйгікогу ў 1920—1926 і ў 1929—1932. Займаў пасаду прэм’ер-міністра краіны з 1938 па чэрвень 1940 года. Пасля фарміравання марыянеткавага прасавецкага ўрада Эстоніі на чале з Варэсам, які падпарадкоўваўся Маскве і не прызнанаваўся ніводнай дзяржавай акрамя СССР і нацысцкай Германіяй, і пасля арышту прэзідэнта Канстанціна Пятса, стаў па канстытуцыі выконваючым абавязкі прэзідэнта Эстоніі.
Пасля акупацыі Эстоніі нацысцкай Германіяй у 1941 годзе ў ходзе Другой сусветнай вайны супрацоўнічаў з акупацыйнай адміністрацыяй Х. Мяэ. У 1944 годзе ў якасці кіраўніка прыняў удзел у дзейнасці Эстонскага Нацыянальнага камітэта, створанага пры згодзе акупацыйных уладаў. У пачатку 1944 публічна заклікаў эстонцаў уступаць у эстонскія падраздзяленні Германскай арміі (20-я дывізія СС) для абароны Эстоніі ад Чырвонай Арміі.
Спіс парыжскіх палацаў
Афіцыйныя палацы
Парыжскія палацы з каралеўскім мінулым ці займаемыя афіцыйнымі ўладамі:
Прыбярэжжа
Прыбярэ́жжа (, Прибережье) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ходасаўскага сельсавета.
Да 22 лютага 2012 года вёска ўваходзіла ў склад Забалацкага сельсавета.
Міхайлава (Мсціслаўскі раён)
Міха́йлава (, Михайлово) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ходасаўскага сельсавета.
Да 22 лютага 2012 года вёска ўваходзіла ў склад Забалацкага сельсавета.
Назва
Назва напэўна ад уласнага імя Міхаіл (Міхайла). Паводле падання, Міхаіл пабудаваў першы дом на месцы паселішча.
Гісторыя
Савецкая ўлада ўстаноўлена ў студзені 1918 г. У 1931 г. арганізаваны калгас «Перамога», які ў 1932 г. аб'ядноўваў 52 гаспадаркі, меў 431 га ворыва і кузню. У 1940 г. да вёскі далучаны хутар Калоша.
У Вялікую Айчынную вайну ад 15 ліпеня 1941 г. да 30 верасня 1943 г. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. У 1999 г. у складзе саўгаса «Забалацце».
Марк (камуна)
Камуна Марк (Marks kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестра-Гёталанд у паўднёва-заходняй Швецыі.
Марк 116-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Чына.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 33 763 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 10 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Молатагаловыя акулы
Апісанне
Даўжыня да 4 м, гіганцкая акула-молат дасягае 6 м. Маса да 450 кг. Галава сплюшчаная, з двума вялікімі бакавымі вырастамі, нагадвае молат (адсюль назва); на канцах вырастаў знаходзяцца вочы і вялікія ноздры. Форма вырастаў вар’іруе: ад вузкіх крылападобных у інда-ціхаакіянскага віда Eusphyra blochii да роўназакругленых лапатападобных у амерыканскай акулы Sphyrna tiburo.
Пашырэнне
Выдзяляюцца 2 роды, 7-8 відаў. Пашыраны пераважна ў трапічных акіянічных водах, звычайная акула-молат часам заходзіць ва ўмераныя воды. Жывуць у Індыйскім, Ціхім, Атлантычным акіянах, насяляюць галоўным чынам кантынентальны шэльф.
Асаблівасці біялогіі
Кормяцца буйнымі доннымі беспазваночнымі, кальмарамі, рыбамі.
Жывародныя альбо яйцажывародныя. Нараджаюць да 40 дзіцянят.
Значэнне для чалавека
Аб'ект промыслу. Буйныя асобіны небяспечныя для чалавека.
155
155 — невысакосны год, пачаўся ў аўторак. 155 год нашай эры, 155 год 1 тысячагоддзя, 55 год II стагоддзя, 5 год 6-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 6 год 150-х гадоў.
Нейкава (Краснінскі раён)
Нейкава (Нейково) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Каган
Каган: Каган (таксама Кахан) — прозвішча яўрэйскага паходжання.
NGC 7550
NGC 7550 (іншыя абазначэнні — PGC 70830, UGC 12456, MCG 3-59-15, ZWG 454.12, Arp 99, HCG 93A) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўключаны ў атлас пекулярных галактык.
Гажкавіцы (гміна)
Гажкаві́цы (Gorzkowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пятркоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гажкавіцах. Плошча гміны складае 102,17 км². Станам на 2007 год у гміне Гажкавіцы пражывалі 8649 чалавек, шчыльнасць — 85 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
Нікалаеўка (Краснінскі раён, Смаленская вобласць)
Нікалаеўка (Николаевка) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сіняўскі сельсавет (Клецкі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Клецкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Слабодкаўскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў складзе Нясвіжскага раёна, з 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Клецкага раёна. 22 верасня 1980 года ў склад Кухчыцкага сельсавета перададзена вёска Жомайдзь.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2180 чалавек, з іх 96,1 % — беларусы, 2,3 % — рускія.
Замбійская квача
Замбі́йская ква́ча (код ISO 4217 — ZMK) — афіцыйная валюта Замбіі з 1968 года, калі замяніла Замбійскі фунт. Падзяляецца на 100 нгеве. Слова «квача» на адным з мясцовых дыялектаў азначае «свабода».
У абарачэнні знаходзяцца манэты наміналам 25 і 50 нгеве, 1, 5, 10 квача, банкноты наміналам 20, 50, 100, 500, 1 000, 5 000, 10 000, 20 000 і 50 000 квача. У выніку інфляцыі манеты не выкарыстоўваюцца.
Лескавічы (возера)
Ле́скавічы — возера ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Сечна, за 5 км у напрамку на поўдзень ад гарадскога пасёлка Шуміліна каля вёскі Лескавічы.
Плошча паверхні 0,72 км². Найбольшая глыбіня 30,7 м. Даўжыня 2,78 км. Найбольшая шырыня 0,75 км. Даўжыня берагавой лініі 8,2 км. Аб'ём вады 4,83 млн куб.м. Плошча вадазбору 6,2 км². Схілы катлавіны вышынёй 20-22 м параслі хмызняком, на поўначы разараныя. У паўднёва-ўсходняй частцы 2 вузкіх залівы. Берагі зліваюцца са схіламі катлавіны, на захад нізкія, забалочаныя. Найболей глыбакаводная паўночная частка возера. Празрыстасць вады нізкая (0,5 м). Зарастае слаба.
У паўднёвай частцы ўпадаюць ручаі з возера Разван і возера без назвы. На паўночным захадзе возера Лескавічы злучацца пратокай з возерам Круглік.
Ёсіюкі Мацуяма
(松山 吉之; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1987—1989 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Пагада Дацынь
Пагада Дацынь (кіт. 大秦塔) у раёне Чжоўчжы (周至县) кітайскай правінцыі Шэньсі каля горада Сіянь — найстаражытная хрысціянская царква на Далёкім Усходзе. Узведзена хрысціянамі-нестарыянамі (прадстаўнікі Асірыйскай царквы) прыблізна ў 640 годзе. Першапачаткова ўваходзіла ў склад манастыра.
У VIII стагоддзі атрымала назву «Дацынь» — так старажытныя кітайцы называлі Рымскую імперыю і Візантыю. Падчас пераследаў хрысціян у Кітаі (каля 845 г.) храм прыйшоў у запусценне. У XIV стагоддзі збудаванне аблюбавалі будысцкія манахі, якія пакінулі яго ўслед за землетрасеннем 1556 года, што заваліла падземныя пераходы і нанеслі вялікую шкоду будынку. У 1998 годзе кітайскі ўрад прызнаў пагаду адным з нешматлікіх захаваных помнікаў нестарыянскага хрысціянства ў Кітаі і ўзяло яе пад ахову, прысвоіўшы статус аб'екта нацыянальнага здабытку Кітая.
На сценах помніка дагэтуль можна разглядзець выявы Ражства Хрыстова і Іёны пад сценамі Ніневіі. Таксама захаваліся асобныя надпісы на сірыйскай мове. У наш час захаванасці пагады пагражаюць не столькі землетрасенні, колькі перыядычныя паводкі. У 1999 годзе была праведзена касметычная рэстаўрацыя; падчас новых прац мяркуецца расчысціць пахаваныя ў XVI стагоддзі падземныя залы.
Вязаўцы
Вя́заўцы (, Вязовцы) — былая вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Мёрскага сельсавета.
Пагада Дацынь
Каля пагады ўсталявана на чарапасе-бісі копія так званай «Нестарыянскай стэлы», збудаванай у 781 годзе прадстаўнікамі той жа Асірыйскай царквы. Арыгінал стэлы знаходзіцца ў музеі «Лес стэл». У трох кіламетрах на ўсход ад пагады знаходзіцца знакаміты храмавы комплекс Лаўгуаньтай.
Вязаўцы
Гісторыя
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Дварнасельскага сельсавета.
Ліквідавана ў 2011 годзе.
Фергюсан
Фергюсан — прозвішча.
Паісій Хілендарскі
Паісій Хілендарскі (Паисий Хилендарски, у свеце Пенка або Пётр; каля 1722, — 1773, Амбеліна) — балгарскі асветнік, святы, іераманах Канстанцінопальскай праваслаўнай царквы, аўтар кнігі «Славяна-балгарская гісторыя пра народы і цароў балгарскіх», сыграўшы  вялікую культурную ролю ў жыцці балгарскай нацыі. Лічыцца адным з заснавальнікаў Балгарскага адраджэння, заклікаў да вызвалення балгараў ад турэцкага прыгнёту.
Біяграфія
Біяграфічныя звесткі аб жыцці Паісія Хілендарскага вычэрпваюцца вытрымкамі з яго галоўнай працы «Славяна-балгарская гісторыя» (Исторїѧ славѣноболгарскаѧ). Мяркуюць, што Паісій нарадзіўся каля 1722 года ў раёне горада Банскa, адкуль паходзіў ягоны бацька. Не атрымаўшы ніякай адукацыі, у 1745 годзе ён выдаляецца ў манастыр Хіландар (адзін з Афонскіх манастыроў у Грэцыі), дзе быў узведзены ў сан іераманаха.
Збіраючы доўгія гады матэрыялы для сваёй кнігі, пабываў нават у Германіі. Напісанне балгарскай гісторыі завяршыў у 1762 годзе ў.
Творчасць
Паісій Хілендарскі сваёй асобай увасабляе пераход Балгарыі ад Сярэднявечча да эпохі нацыянальна-культурнага адраджэння, руху на карысць вызвалення Балгарыі ад Турэцкай залежнасці. Беручы пад увагу час стварэння «Славяна-балгарскай гісторыі», учынак Паісія — сапраўдны подзвіг. Пад уплывам пачуццяў патрыятызму і трывогі за будучыню ўласнага народа, ён імкнецца выклікаць у балгар адчуванне нацыянальнай годнасці і гонару за сваю краіну, прыводзіць у прыклад дзейнасць святых братоў-асветнікаў Кірыла і Мяфодзія. Ацэньваючы дзейнасць першых славянскіх апосталаў, Паісій працягвае сярэднявечную традыцыю незвычайнага пакланення перад Салунскімі братамі, якія з'яўляліся вястунамі заснаваня багатай стара-балгарскай культуры.
Самая вядомая фраза кнігі
«Чаму ты саромеешся называцца балгарынам і не чытаеш на сваёй мове?»
так ці інакш пазначае мэты аўтара, які гаворыць пра небяспеку «элінізацыі Балгарыі. Кніга складаецца з некалькіх раздзелаў: двух увядзенняў, некалькіх частак, прысвечаных найважнейшым гістарычным падзеям, раздзела аб дзейнасці Кірыла і Мяфодзія, званых настаўнікамі славян, главы, якая апавядае аб асноўных балгарскім святых, а таксама эпілогу.
Першая рукапісная копія кнігі Паісія была зроблена ў 1765 і пасля неаднаразова перапісвалася і перадрукоўваўся ў Балгарыі. Чарнавік «Славяна-балгарскай гісторыі» пасля доўгіх гадоў спрэчак быў вернуты ў Грэцыю прэзідэнтам Балгарыі Пятром Стаянавым.
Прызнанне
Кананізаваны Кананізаваны Балгарскай праваслаўнай царквой у 1962 годзе.
У гонар Паісія названыя Плоўдзіўскі ўніверсітэт і матэматычная гімназія ў Сафіі. Пастановай урада Балгарыі ад 28 ліпеня 2000 была заснаваная ўзнагарода Св. Паісія Хілендарскага, якая прысуджаецца штогод дзеячам культуры, якія ўнеслі значны ўклад у развіццё Балгарыі. Таксама Паісій Хілендарскі намаляваны на дзяржаўнай банкноце вартасцю ў два балгарскіх лёва. У 2015 годзе выпушчаная біметалічная манета вартасцю ў два балгарскіх лёва.
Качаны (Карэліцкі раён)
Качаны́ (, Кочаны) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Турэцкага сельсавета.
Нодзі
Нодзі (англ.: Noddy) — выдуманы персанаж, створаны Энід Блайтан, першапачаткова публікаваўся з 1949 па 1963 год. На аснове гэтага персанажа было створана некалькі тэлесерыялаў.
Нодзі быў упершыню апублікаваны ў 1949 годзе з ілюстрацыямі галандскага мастака Хармсена ван дэр Бека.
Персанаж — дзіця з дрэва, які жыве ў невялікім доміку ў краіне цацак. Яго імя, Нодзі, паходзіць ад ангельскага «nod» (памахваць) — «to nod the head» (махаць або трэсці галавой), і намякае на тое, што ён — лялька, галава якой адлучана ад цела, якое ўвесь час трасецца і ківае.
На тэлебачанні
У Беларусі толькі адзін серыял паводле персанажа выйшаў у беларускім дубляжы пад назвай «Нодзі ў Краіне Цацак». У беларускім дубляжы таксама патрапілі ў сеціва серыі, якія пасля былі прыватызаваныя.
Паўлава (Краснінскі раён)
Паўлава (Павлово) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Якаў Навумавіч Каган
Я́каў Наву́мавіч Каган (,, Рагачоўскі павет Магілёўскай губерні, Расійская імперыя — , ) — савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч, міністр мясцовай прамысловасці БССР (да 1946 — наркам) (1939—1951).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі політэхнічны інстытут.
З 1928 года працаваў у сістэме мясцовай прамысловасці БССР. У 1938 годзе заняў пасаду намесніка наркама, а з 1939 года наркама мясцовай прамысловасці БССР. У 1954 — 1962 намеснік начальніка Галоўнага ўпраўлення камунальнай гаспадаркі і энергетыкі пры Савеце Міністраў БССР. Памёр і пахаваны ў Мінску.
Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР 1-га і 2-га скліканняў.
Лея Альбарн
Лея Фрэдэрыка Альбарн (Lea Fredrika Ahlborn,,  — , ) — шведскі разьбяр манетных штэмпеляў, медальер, дачка і вучаніца медальера Л.-П. Лундгрэна. Уваходзіць у лік вядучых шведскіх медальераў.
Вучылася ў школе пры Акадэміі мастацтваў у Стакгольме, скончыўшы якую, у 1851 годзе працягнула адукацыю ў Парыжы.
У 1853 годзе, пасля смерці бацькі, заняла яго пасаду на Манетным двары ў Стакгольме, афіцыйна зацверджана на пасадзе ў 1855 годзе.
Стварыла штэмпелі для многіх шведскіх, нарвежскіх і фінскіх манет.
Найбольш вядомыя створаныя ёй медалі: у гонар шведскіх каралёў Карла XIV Юхана, Карла XV і Оскара II, шведскіх каралеў Жазефіны і Луізы, шведскага гісторыка Ханса Ерта, у гонар 400-годдзя Упсальскага ўніверсітэта, 100-годдзя абвяшчэння незалежнасці ЗША, 400-годдзя адкрыцця Амерыкі Хрыстафорам Калумбам, узнагародныя медалі Шведскай акадэміі і Шведскага навуковага таварыства. У 1881 годзе яна зрабіла медалі-партрэты да святкавання вяселля будучага караля Густава V і каралевы Вікторыі.
Апошняя праца (аўтапартрэтны медаль) была пазней гравіраваная яе вучнем І.-А. Ліндберг і адчаканеная ў 1901 годзе па замове Шведскага нумізматычнага супольнасці.
Свае працы пазначала «L.A.», «LEA AHLBORN».
Удастоеная залатога медаля за выдатныя заслугі ў шведскай культуры — Іліс Кворум (1883).
Яан Тынісан
Яан Тынісан (Jaan Tõnisson;, каля Цянасільма — 1941?) — эстонскі дзяржаўны дзеяч, юрыст.
Біяграфія
З сялянскай сям’і. Скончыў юрыдычны факультэт Тартускага ўніверсітэта (1892), падчас вучобы быў старшынём Таварыства эстонскіх студэнтаў. Ганаровы доктар права (1928, Тартускі ўніверсітэт).
У 1917 актыўна ўдзельнічаў у стварэнні аўтаноміі Эстоніі, член Часовага земскага савета, арыштаваны ў канцы 1917 бальшавікамі і высланы з Эстоніі. У 1917—1919 — лідар Эстонскай дэмакратычнай партыі, у 1919—1932 — Эстонскай народнай партыі, у 1932—1935 — Нацыянальнай цэнтрысцкай партыі.
У 1917—1918 — кіраўнік замежнай дэлегацыі ў Стакгольме, у 1918—1919 — міністр без партфеля і выконваючы абавязкі міністра замежных спраў у Часовым урадзе 1918—1919. З 18 лістапада 1919 па 26 кастрычніка 1920 г. — прэм’ер-міністр (яго ўрад заключыў Тартускі мірны дагавор з Савецкай Расіяй). Дэпутат Устаноўчага сходу і ўсіх скліканняў Рыйгікогу, старшыня другога (1923—1925) і пятага (1932—1933) скліканняў.
З 9 снежня 1927 па 4 снежня 1928 г. і з 18 мая па 21 кастрычніка 1933 года — дзяржаўны старэйшына (кіраўнік дзяржавы), у 1931—1932 — міністр замежных спраў. У 1932—1940 — старшыня Эстонска-брытанскага таварыства, у 1933—1940 — Эстонска-шведскага таварыства. Пасля дзяржаўнага перавароту 12 сакавіка 1934 года быў адхілены ад актыўнай палітыкі, у 1935 — зрушаны з пасады рэдактара сваёй газеты, якая перайшла пад кантроль дзяржавы.
У 1935—1939 — прафесар кааперацыі Тартускага ўніверсітэта. Будучы паслядоўным прыхільнікам палітычнай дэмакратыі, выступаў супраць урада Канстанціна Пятса. У 1938—1940 — дэпутат Дзяржаўнага прадстаўнічага сходу і кіраўнік дэмакратычнай апазіцыі, ад якой у 1938 годзе балатаваўся на пасаду прэзідэнта краіны. Узнагароджаны Крыжам Свабоды III/1 (найвышэйшая ступень за грамадзянскія заслугі). Ганаровы грамадзянін Тарту (1939), Ордэнам Белай зоркі (1938). Ганаровы член Эстонскага літаратурнага таварыства, Эстонскага таварыства журналістаў.
У час летняга крызісу 1940 года ў адносінах паміж СССР і Эстоніяй спрабаваў пераканаць прэзідэнта Пятса арганізаваць хоць бы сімвалічны супраціў Чырвонай арміі. 13 снежня 1940 года быў арыштаваны органамі НКУС, утрымліваўся ў турме ў Таліне, абставіны смерці невядомыя.
NGC 7551
NGC 7551 — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гожкаў (гміна)
Го́жкаў (Gorzków) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Краснастаўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гожкаве-Асадзе. Плошча гміны складае 96,19 км². Станам на 2004 год у гміне Гожкаў пражывалі 4149 чалавек, шчыльнасць — 43,1 чал./км².
Вялікае Княства Літоўскае (энцыклапедыя)
«Вялікае Княства Літоўскае» (ЭВКЛ, ЭнцВКЛ) — трохтомная энцыклапедыя на беларускай мове, прысвечаная гісторыі і культуры Вялікага Княства Літоўскага. У стварэнні энцыклапедыі прымалі ўдзел навукоўцы з Інстытута гісторыі і Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Акадэміі навук Беларусі, а таксама ВНУ краіны. Акрамя беларускіх аўтараў, над энцыклапедыяй працавалі літоўскія, польскія і расійскія вучоныя. Адным з самых галоўным ініцыятараў і арганізатараў праекта з’яўляецца Валерый Сямёнавіч Пазднякоў.
Змест
Энцыклапедычныя артыкулы прыводзяцца ў алфавітным парадку і ўтрымоўваюць інфармацыю аб найбольш значных падзеях гісторыі Вялікага Княства Літоўскага, а таксама аб прававых актах, цэнтральных і мясцовых органах кіравання. Вялікая ўвага надаецца дзяржаўным, рэлігійным і культурным дзеячам, а таксама прадстаўнікам найслынных княжацкіх і шляхецкіх родаў, шырока асвятляецца фінансавая і грашовая палітыка. Значная частка артыкулаў прысвечана помнікам архітэктуры, а таксама найбольш значным друкаваным і рукапісным кнігам, перыядычным друку. Энцыклапедыя таксама змяшчае біяграфіі даследчыкаў XIX—XX стагоддзяў, якія ўнеслі важкі ўклад у вывучэнне гісторыі і культуры Вялікага Княства Літоўскага. Выданне маляўніча ілюстравана фотаздымкамі, малюнкамі, картамі і планамі.
Рутэнія
Рутэнія (Ruthenia) — адна з сярэдневяковых лацінскіх назваў Русі, нароўні з Russia, Ruscia, Roxolania і іншымі. Экзонім.
Пасля ўваходжання зямель Русі у склад Вялікага Княства Літоўскага і Каралеўства Польскага назва ўжывалася для абазначэння ўсходнеславянскіх і праваслаўных рэгіёнаў Вялікага Княства Літоўскага і Польшчы, якія цяпер адпавядаюць Беларусі і Украіне. Бліжэй да сучаснасці, усё болей асацыявалася з Украінай і ўкраінцамі, напрыклад Рускае ваяводства і Вялікае Княства Рускае.
Узыходзіць да антычнай назвы кельцкага племя рутэнаў (Ruteni), якая праз сугучнасць заходнееўрапейскімі кніжнікамі перанесена на Русь.
Вахрушаў
Вахрушаў — прозвішча, тапонім.
Леў Сямёнавіч Выгоцкі
Леў Сямёнавіч Выгоцкі (першапачатковае імя — Леў Сімхавіч Выгодскі; 5 (17) лістапада 1896, Орша— 11 чэрвеня 1934, Масква) — псіхолаг, заснавальнік культурна-гістарычнай школы ў псіхалогіі.
Біяграфія
Леў Сімхавіч Выгодскі (у 1917 і 1924 гадах змяніў імя па бацьку і прозвішча на Леў Сямёнавіч Выгоцкі) нарадзіўся 5 (17) лістапада 1896 года ў Оршы другім з васьмярых дзяцей у сям’і намесніка кіраўніка Гомельскага аддзялення Аб’яднанага банка, выпускніка Харкаўскага камерцыйнага інстытута, купца Сімхі (Сямёна) Якаўлевіча Выгодскага (1869—1931) і яго жонкі Цылі (Цэцыліі) Майсееўны Выгодскай (1874—1935). Яго адукацыяй займаўся прыватны настаўнік Шолам (Саламон) Мардухавіч Ашпіз (Аспіз, 1876—?), вядомы выкарыстаннем так званага метаду сакратычнага дыялогу і ўдзелам у рэвалюцыйнай дзейнасці ў складзе гомельскай сацыял-дэмакратычнай арганізацыі.
Навуковы ўклад
Станаўленне Выгоцкага як вучонага супала з перыядам перабудовы савецкай псіхалогіі на аснове метадалогіі марксізму, у якой ён прыняў актыўны ўдзел. У пошуках метадаў аб’ектыўнага вывучэння складаных форм чалавечай дзейнасці і паводзін асобы Выгоцкі падвергнуў крытычнага аналізу шэраг філасофскіх і большасць сучасных яму псіхалагічных канцэпцый («Сэнс псіхалагічнага крызісу», няскончаная рукапіс, 1926), паказваючы бясплоднасці спробаў растлумачыць паводзіны чалавека, зводзячы «вышэйшыя» формы паводзін да «ніжэйшых» элементам.
Даследуючы маўленчае мысленне, Выгоцкі па-новаму вырашае праблему лакалізацыі вышэйшых псіхалагічных функцый як структурных адзінак дзейнасці мозгу. Вывучаючы развіццё і распад вышэйшых псіхалагічных функцый на матэрыяле дзіцячай псіхалогіі, дэфекталогіі і псіхіятрыі, Выгоцкі прыходзіць да высновы, што структура свядомасці — гэта «дынамічная сэнсавая сістэма» знаходзяцца ў адзінстве афектыўных, валявых і інтэлектуальных працэсаў.
Нягледзячы на ​​тое, што абазначэнне «культурна-гістарычная тэорыя» толькі аднойчы сустракаецца ў тэкстах самога Выгоцкага, гэта назва пасля прыжылося і сярод шэрагу навуковых дзеячаў, якія вызначалі сябе паслядоўнікамі Выгоцкага. З пачатку XXI стагоддзя адбываецца гістарычны аналіз страчаных магчымасцей у арыгінальнай тэорыі Выгоцкага. Пераглядаюцца традыцыйныя ацэнкі творчай спадчыны Выгоцкага савецкага перыяду. Выгоцкі вызначае педагагічную дзейнасць як асаблівую чалавекаарыентаваную дзейнасць (1926). Аднак дадзены кірунак ім у далейшым не пашараны. Распрацоўваюцца новыя шляхі развіцця на сучасным этапе, — першапачаткова задуманыя аўтарам, але пасля забытыя або праігнараваныя ў савецкай псіхалогіі XX стагоддзя (гл., Напр.  ). Гэта інтэлектуальны рух у шэрагу нядаўніх публікацый стаў шырока вядомы як «рэвізіянісцкая рэвалюцыя» ў выгоцказнаўстве.
Ушанаванне
Імя Л. С. Выгоцкага прысовена Гомельскаму дзяржаўнаму педагагічнаму каледжу, на будынку якога ўсталявана мемарыяльная шыльда.
Аглядная вежа (Гомель)
Аглядная вежа — 40-метровая аглядная вежа ў Цэнтральным раёне Гомеля. Знаходзіцца ў парку Гомельскага палацава-паркавага ансамбля. Збудавана пераважна з цэглы.
З гісторыі
Першапачаткова з’яўлялася выцяжным комінам цукровага завода, заснаванага ў 1840-я гг. у маёнтку І. Ф. Паскевіча. З цягам часу вытворчасць была перанесена ў Добруш. У пачатку 1880-х гг. захаваныя пабудовы цукровага завода ў Гомелі былі пераабсталяваны пад паркавыя аб’екты, сярод якіх і комін, пераўтвораны ў аглядную вежу.
Краязнавец Л. А. Вінаградаў (1900) называў яе «мясцовай „Эйфелевай трубой“», апісваючы наступным чынам: «…тонкая са шкляной макушкай і вельмі падобная на прыморскі маяк». Невядома, бытавала прыведзеная ім назва сярод гамяльчан або была яго аўтарскім наватворам. У нарысе І. А. Сербава, Д. І. Даўгялы, Ф. А. Жудро (1911) адзначалася: «Далей на высокім стромкім беразе Сожа, між кветнікаў, стаіць высокая каменная труба-вежа, з верхняй пляцоўкі якой адкрываецца далягляд вёрст на 25 у акружыне». Верхняя пляцоўка не раз служыла для фатаграфавання наваколляў, пра што сведчаць адпаведныя здымкі, найбольш раннім прыкладам якіх з’яўляецца панарама гістарычнага цэнтра Гомеля 1918 г.
Адна з першых вядомых фотавыяў уласна вежы адносіцца да 1897 г. і належыць аўтарству французскага навукоўцы Ж. дэ Бая.
Вежа выконвала функцыю паркавага аб’екта цягам усяго савецкага перыяда. Падчас Вялікай Айчыннай вайны пацярпела ад абстрэлаў (сляды ад асколкаў і куляў захоўваюцца дагэтуль), але зруйнавана не была. У паваенны час эксплуатацыя вежы працягвалася аж да пачатку 2000-х гг. З прычыны аварыйнага стану лесвічных маршаў у 2007 г. вежу зачынілі на рамонт. Адбылася замена металічных канструкцый, умацаванне і рэстаўрацыя элементаў цаглянай кладкі, наладжана электразабеспячэнне. Абноўленая вежа была ўрачаста адкрыта 26 лістапада 2015 г.
Разам з будынкам «Зімовага саду» складае аб'ект, унесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
Ігар Аркадзевіч Мізрах
Адукацыя
Ігар Мізрах нарадзіўся ў 1971 годзе ў сям’і педагогаў і інжынераў у горадзе Вінніца.
1986 год — скончыў восем класаў вінніцкай сярэдняй школы № 25.
У 1990—1995 гадах вучыўся ў Вінніцкім педагагічным інстытуце і працаваў настаўнікам пачатковых класаў у вінніцкіх агульнаадукацыйных школах № 16 і 25.
1992 год — становіцца адным з заснавальнікаў Вінніцкага інстытуту канструявання адзення і прадпрымальніцтва (ВІКОП, 4-ы ўзровень акрэдытацыі).
З 1995 года — выкладаў педагагічную практыку студэнтам Вінніцкага педагагічнага інстытута.
З 1991 да 2004 года — займаўся музыкай, працаваў у Будынку дзяцей і юнацтва г. Вінніцы на пасадзе арганізатара. Праводзіў конкурсы, навагоднія святы, вёў агульнагарадскія святы, здымаў кліпы, конкурсы прыгажосці ў г. Вінніцы.
З 2001 да 2004 года — працаваў на грамадскіх пачатках памочнікам народнага дэпутата Сініцы Арцёма Міхайлавіча. Таксама вёў палітычная праекты ў Кіеве. Арганізаваў семінары: «Школа маладога палітыка»
У 2016 годзе закончыў Нацыянальны ўніверсітэт «Адэская юрыдычная акадэмія» па спецыяльнасці «Правазнаўства».
Дзейнасць
Ініцыятар і творца праекту «Кадравы рэзерв», мэтай якога было даць шанец грамадзянам Украіны заняць пасаду ў дзяржаўных структурах і ажыццявіць прагрэсіўныя ідэі развіцця краіны.
Творчасць
У 1982 годзе Ігар Мізрах, яшчэ як вучань сярэдняй школы, напісаў песню «Детство», якая ўпершыню прагучала ў фільме «Прапаную руку і сэрца» (1988 год, «Масфільм»). А пасля выканання ў 1992 годзе Юрыем Шатуновым стала хітом.
Песня «Выбар ёсць!» (2009 год, сцэнарыст Алена Мортка і 2015 год, студыя «Маэстра»).
Песня «Проста» (музыка — Яўген Грыгор’еў, словы — Ігар Мізрах) у выкананні Ігара Мізраха запісаная ў адэскай студыі «Маэстра».
Першы альбом «Я сам цябе прыдумаў» (2016 год) запісаны жывым голасам без камп’ютарнай апрацоўкі і спецэфектаў. У яго ўвайшлі папулярныя кампазіцыі розных гадоў («Дзяцінства», «Мільён чырвоных руж», «Клён», «Людзі сустракаюцца», «Я гатовы цалаваць пясок» і іншыя).
Другі альбом «Для каханых». Лірычная песні і шансон (2017 год).
Трэці альбом «Выбранае для выбраных» (2018 год), у які ўвайшлі самыя прыгожыя песні: «Мой тата выруліць», «Ніч така місячна» (дуэт з опернай дзівай Марыяй Максакавай), «Дай мне раз» (дуэт з НатаНіка).
Еўрапейская кінапрэмія 2021
34-я цырымо́нія прысуджэ́ння Еўрапе́йскай кінапрэ́міі за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 11 снежня 2021 года ў Берліне.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона    і прыводзіцца першым.
Селібабі
Славутасці
У Селібабі размешчана рэгіянальная бальніца, заснаваная на грошы кітайскага ўрада і часткова ўкамплектаваная кітайскімі ўрачамі. У горадзе размешчана мноства міжнародных грамадскіх арганізацый, якія працуюць у гэтым рэгіёне.
Тапа (тканіна)
Тапа (таіц. tapa) — тканіна з расліннага лубянога валакна, шырока распаўсюджаная ў краінах Акіяніі, Інданезіі, сустракаецца ў Паўднёвай Амерыцы.
Вытворчасць
Тапа вядома са старажытнасці. На Зондскіх астравах яе звычайна вырабляюць з кары тутавага дрэва, у Акіяніі — з мясцовай разнавіднасці фікуса. Ніжэйшы паперападобны пласт драўнянай кары здымаецца палоскамі, якія потым сушацца і адбіваюцца для надання эластычнасці. У далейшым, палоскі склейваюцца адбіваннем, часам пераплятаюцца і зноў адбіваюцца. Пасля тапа прыгодная для далейшай апрацоўкі — афарбоўкі, ціснення, трафарэту і г. д. Да сёй пары працэс вытворчасці тапы выконваецца ўручную і з’яўляецца надзвычай працаёмкім.
Тапа ў культуры
Тканіну з тапы звычайна выкарыстоўвалі для пашыву вопраткі. Гэта асабліва было важным для краін Акіяніі, дзе не існавала ткацтва. Тапа дастаткова трывалая, але не вытрымоўвае вільгаці і распадаецца пры намаканні. Аднак у выніку яна была больш зручнай, чым вопратка з пер’я птушак або травы. Гандаль тапай паміж астравамі існаваў у краінах Акіяніі да прыходу еўрапейцаў. На Тонга сям’я лічылася беднай, калі не мела ні воднага лапіка тапы.
Усходні вакзал (Парыж)
Усходні вакзал (Gare de L'Est) — адзін з сямі парыжскіх вакзалаў, які абслугоўвае ўсходні напрамак Францыі (Нансі, Страсбург, Рэймс), а таксама дальнія кірункі: Швейцарыя, Люксембург, Германія, Аўстрыя. Знаходзіцца на Плошчы 11 лістапада 1918 г. (Place du 11-Novembre-1918) у 10-ай акрузе Парыжа.
159
159 — невысакосны год, пачащся ў нядзелю. 159 год нашай эры, 159 год 1 тысячагоддзя, 59 год II стагоддзя, 9 год 6-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 10 год 150-х гадоў.
Усходні вакзал (Парыж)
Гісторыя
Пабудаваны архітэктарам Ф. Дзюкенэ ў 1847—1849 гг. 4 кастрычніка 1883 г. з гэтага вакзала ўпершыню адправіўся легендарны цягнік Усходні экспрэс (Venice Simplon Orient-Express).
Здарэнні
5 красавіка 2007 г. цягнік, які рухаўся з прыгарада Шато-Цьеры (Chateau-Thierry), урэзаўся ў абмежавальны буфер. У выніку аварыі раненні атрымалі 71 чалавек.
Вялікія Вікаравічы
Вялі́кія Ві́каравічы (, Великие Викоровичи) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Стружскага сельсавета.
Карл фон Клаўзевіц
Карл Філіп Готліб фон Клаўзевіц (Carl Philipp Gottlieb von Clausewitz;, Бург, Саксонія, Свяшчэнная Рымская імперыя — , Брэслау, Прусія) — прускі военачальнік, ваенны тэарэтык. У 1812—1814 гадах служыў у рускім войску. Сваім сачыненнем «Пра вайну» зрабіў пераварот у тэорыі і асновах ваенных навук.
Грэцкі арэх
Грэцкі арэх  , Валоскі арэх (Juglans regia) — лістападнае дрэва, від дрэў роду  сямейства.
Батанічнае апісанне
Працягласць жыцця 300—400 гадоў. Цвіце грэцкі арэх у красавіку-маі, плады выспяваюць у верасні.
Ствол і парасткі
Ствол тоўсты і галінасты, пакрыты шэрай патрэсканай карой з падоўжнымі расколінамі, галіны ўтвараюць густую, шырокакруглую крону. Маладыя парасткі бліскучыя аліўкава-шэрыя з круглымі, апушанымі пупышкамы.
Лісце
Чарговае буйное лісце складанае, непарнаперыстае, 20-40 см даўжынёй. Кожны ліст складаецца з чатырох, шасці ці васьмі пар падоўжана-яйцападобных лісточкаў, тупых ці завостраных, з якіх верхні самы вялікі. Лісточкі бываюць ад 40 да 70 мм даўжынёй, распускаюцца адначасова з кветкамі, яны цэльнакрайнія, яйкападобныя, пры распусканні ружовыя, летам цёмна-зялёныя, бліскучыя, знізу матавыя, пры расціранні з прыемным характэрным пахам.
Кветкі
Кветкі дробныя, зеленаватыя, аднаполыя. Тычыначныя кветкі з 5-6 пялёсткавым калякветнікам і 8-40 тычачкамі сабраны ў вісячыя доўгія каташкі ружова-зялёнага колеру, развіваюцца на леташніх парастках. Песцікавыя кветкі размешчаны на верхавінках аднагадовых галін, адзінкава ці групамі па дзве-тры. Яны маюць просты 5-6-пялёсткавы калякветнік. Песцік адзін, з ніжняй завяззю, кароткім слупком з двухлопасцевым махрыстым лычыкам.
Цвіце ў красавіку — маі.
Плады
Арэхаплоднае дрэва, пачынае пладаносіць на 8-10-ы год. Плады — буйныя аднанасенныя несапраўдныя касцянкі (арэхі) — маюць тоўстую, мясістую скурыста-кудзелістую зялёную лупіну і моцную костачку з дравяністай, маршчыністай, рабрыстай абалонкай, форма ад круглявай да яйкападобнай, да 5 см даўжынёй, да 3 см у шырыню; пры наступленні спеласці лупіна плоду, высыхаючы, лопаецца на 2 часткі і сама сабой аддзяляецца, костачка сама сабой не раскрываецца.
Касцянка без вонкавай абалонкі складаецца са знешняй дравяністай абалонкі і ядра. Паверхня абалонкі мае выпуклае шво, якое дзеліць плод на дзве палавінкі. У ядры ёсць адна ці дзве (часам і больш) перагародкі.
Плады паспяваюць у канцы жніўня - верасні.
Распаўсюджанне
У дагістарычныя часы грэцкі арэх у Заходняй Еўропе быў значна больш распаўсюджаны, хоць, магчыма, то быў блізкі да гэтага, а не той самы від, які там распаўсюджаны ў цяперашні час.
У Расіі, у Санкт-Пецярбургу грэцкі арэх не вымярзае цалкам, але і не ўздымаецца ў выглядзе сапраўднага дрэва. Яго разводзяць з мэтай атрымаць спелыя плады, што здараецца не штогод, яшчэ да шыраты Варонежа; да 52° з. ш. у заходняй Расіі, а ўжо з даўгаты Харкаве арэал пашыраецца да поўдня.
Ва Украіне распаўсюджаны ў садова-паркавых культурах, у лясных насаджэннях як пладовая спадарожная парода, у лесапалосах і прыдарожных пасадках. Асноўныя насаджэнні грэцкага арэха ва Украіне размешчаныя ў Чарнавіцкай вобласці і ў Крыму абласцях.
Энцыклапедычны слоўнік Бракгаўза і Эфрона прыводзіць паведамленне, што пры царкве грузінскага сяла (, цяпер Цхінвальскі раён Паўднёвай Асеціі), у 12 вёрстах (12,8 км) ад Цхінвалі, рос грэцкі арэх вышынёю ў 84 футы (25,6 м), а ў абхваце 28 футаў (8,5 м), у цені яго маглі схавацца да 200 коннікаў. Ён даваў штогод да 100 пуд ов (1,6 т) пладоў. У многіх месцах.