cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чак Паланюк
«Кішкі» і наступныя творы
У 2008 годзе выходзіць чарговая экранізацыя рамана Паланіка — фільм «Удушша». Рэжысёрам выступіў Кларк Грэг, да гэтага знаёмы як рэжысёр тэлесерыялаў. Прэм'ера фільма адбылася на кінафестывалі незалежнага кіно «Сандэнс». У гэтым жа годзе Чак Паланік апублікаваў кнігу «Снаф» пра гісторыю порнаактрысы. Кніга апісвае мноства сцэн сексуальнага характару. У 2011 годзе ўлады Турцыі абвінавацілі перакладчыка і выдаўца рамана ў публікацыі матэрыялаў, змест якіх супярэчыць маральным каштоўнасцям турэцкага грамадства.
Апошнія працы
5 мая 2009 года быў упершыню надрукаваны раман «Пігмеі». Сюжэт рамана круціцца вакол 13-гадовага баевіка з таталітарнай краіны, які прыехаў у неназваны штат пад выглядам вучня па абмену. Юны баявік і яго саўдзельнікі рыхтуюць серыю тэрактаў пад назвай «Аперацыя Хаос». Асаблівасцямі рамана сталі цытаты вядомых кіраўнікоў і палітычных дзеячаў (Адольф Гітлер, Іосіф Сталін, Леў Троцкі, Маа Цзэдун, і інш.), Непасрэдна звязаныя з тэмай кіраўніка. Акрамя таго, увесь раман, за выключэннем цытат і простай мовы амерыканцаў, напісаны вельмі своеасаблівай мовай падлетка-замежніка, які валодае вялікім слоўнікавым запасам і пры гэтым паталагічна няздольнага спасцігнуць чужую граматыку.
У 2010 годзе ў ЗША быў выпушчаны раман «Хто ўсё раскажа». Раман распавядае аб двух блізкіх сяброўках, адна з якіх пастаянна засцерагае іншую ад неабдуманых учынках на любоўным фронце, бо тая пастаянна здзяйсняе дурасці.
1 верасня 2011 года выдавецтвам «», а 18 кастрычніка выдавецтвам «» быў выпушчаны раман Паланіка «Праклятыя». Паланік сказаў, што раман быў напісаны для таго, каб справіцца з перажываннямі ад смерці яго маці, якая памерла ад раку грудзей у 2009 годзе. Твор быў заснаваны на структуры рамана «» амерыканскай пісьменніцы. Сам аўтар ахарактарызаваў свой раман наступным чынам: «Што калі ў "Уцёкі з Шаўшэнка" апынецца гераіня "Мілых костак" і ўсё гэта будзе напісана Джудзі Блюм» ці «Гэта свайго роду вячоркі Клуба "Сняданак" у пекле». Пасля публікацыі раман быў сустрэты серыяй станоўчых водгукаў.
Аўтарскі стыль
Кнігі Паланіка, папярэднія раману «Калыханка», маюць падобны стыль і асаблівыя рысы. Персанажы з’яўляюцца людзьмі, якія так ці інакш апынуліся не прынятыя грамадствам і часам праяўляюць агрэсію, накіраваную на самазнішчэнне. Кнігі прысвечаны адзінокім людзям, якія шукаюць, да каго б ім прыбіцца. Сам аўтар называе такі стыль «.» («Трансгрэсіўнай прозай»). Ва ўсіх сваіх тварэннях Паланіка закранае розныя праблемы грамадства, такія як фетышызм. Але пасля падзей 11 верасня 2001 года, а таксама спрэчак, якія ўзніклі вакол гэтай тэмы, Паланіка пачаў пісаць больш тонка. Пачынаючы з рамана «Калыханка» яго раманы становяцца сатырычнымі гісторыямі жахаў. Але адрозніваючыся сюжэтна ад папярэдніх кніг, яны па-ранейшаму маюць з імі шмат агульнага.
Апавяданне ў кнігах Паланіка часта пачынаецца з храналагічнага канца, калі герой кнігі успамінае падзеі, якія папярэднічаюць пачатку. У «Калыханка» аўтар выкарыстоўвае некалькі разнавіднасцяў падачы сюжэту. Паланіка выкарыстоўвае як нармальнае, лінейнае апавяданне, так і апавяданне, якое пачынаецца з храналагічнага канца. Існуюць і выключэнні, «Удушша» і «Дзённік», якія з’яўляюцца больш лінейнымі. Часта ў канцы кніг адбываецца адхіленне галоўнай галіны сюжэту, якое будзе нейкім чынам звязана з храналагічным заканчэннем (што сам Паланіка называе «схаваным зброяй» - «the hidden gun»). Яго больш лінейныя творы, адрозніваючыся стылем ў пачатку, таксама ў канцы маюць падобныя разгалінавання сюжэту.
Пісьменніцкі стыль Паланіка шмат бярэ ад стыляў такіх пісьменнікаў, як Том Спанбауэр (настаўнік Паланіка ў Портлендзе з 1991 па 1996 гады), Гордан Ліш, Марк Рычард, Дэніс Джонсан, Том Джонс, Брэт Істан Эліс і Эмі Хемпел. Яго называюць мінімалістычным з-за выкарыстання досыць абмежаванага слоўнікавага запасу і кароткіх прапаноў з мэтай зымітаваць аповяд простага чалавека. У адным з інтэрв'ю Паланік сказаў, што яму больш падабаецца пісаць дзеясловамі, чым прыметнікамі. Паўтор вызначаных радкоў у гісторыі (Паланіка называе іх «прыпевамі» - «choruses») з’яўляецца адным з самых прыкметных прыкмет яго стылю, іх можна знайсці амаль у кожнай чале любога яго твора. Паланік таксама кажа пра «прыпевы», якія пераклікаюцца паміж асобнымі раманамі: гэта валошкавы колер і горад Місула (штат Мантана), якія так ці інакш з’яўляюцца ва ўсіх кнігах.
Героі Паланіка часта ўступаюць у філасофскі дыялог (апавядальнік з чытачом ці герой рамана з апавядальнікам), прапаноўваючы мноства тэорый і меркаванняў, часта мізантрапічных або змрочна-абсурдысцкіх, датычна складаных пытанняў, такіх як смерць, этыка, дзяцінства, статус аднаго з бацькоў, сексуальнасць і бажаство. Многія з інтэлектуальных паняццяў у яго раманах паўсталі пад уплывам кантынентальных мысляроў, такіх як Мішэль Фуко і Альбер Камю. Тым не менш, вядомым Паланік стаў дзякуючы свайму цынічнаму і іранічна чорнаму гумару, якім прасякнуты яго творы. Менавіта з-за спалучэння такога пачуцця гумару і дзіўных падзей, вакол якіх будуюцца сюжэтныя лініі (з-за чаго некаторыя чытачы лічаць гэтыя кнігі цяжкімі для чытання), СМІ называюць Паланіка «шокавым пісьменнікам».
Часам, акрамя мастацкіх твораў, Паланік піша і публіцыстычныя. Працуючы вольнанаёмным журналістам у вольны ад пісьменніцкай працы час, ён піша эсэ і рэпартажы на розныя тэмы. Часам ён сам з’яўляецца ўдзельнікам падзей, апісаных у гэтых творах, якія складана паддаюцца літаратурнаму аналізу. Ён таксама бярэ інтэрв'ю ў знакамітасцяў, такіх як, напрыклад, Джульет Льюіс або Мэрылін Мэнсан. Яго публіцыстычныя артыкулы перыядычна публікуюцца ў такіх часопісах і газетах, як Los Angeles Times і. Некаторыя з гэтых твораў апублікаваныя ў яго кнізе «Фантастычней за выдумку». Часам Паланік уключае некаторыя элементы публіцыстыкі ў свае мастацкія творы, тлумачачы гэта жаданнем большага апускання чытача ў кнігу.
Сам Паланік і некаторыя крытыкі адзначаюць той факт, што пісьменнік кожнай сваёй кнігай стараецца ўсхваляваць чытачоў, узбурыць іх, імкнучыся апісаць іх уласны вопыт, які яны перажылі або перажываюць ў жыцці. Паланік кіруецца і сваім уласным жыццёвым вопытам, і тымі апавяданнямі, якія ён чуў ад людзей, маючы зносіны з імі. Больш за тое, крытыкі лічаць, што пісьменнік цалкам жыве раманам, знаходзіцца ў яго цэнтры, утвараючы адзінае цэлае са сваімі героямі. Паланік таксама не схільны падзяляць высокае і нізкае мастацтва (па яго словах, жахі і парнаграфію ад людзей, якія доўга размаўляюць у Вольва), выкарыстоўваючы і тое, і іншае пры напісанні раманаў, каб комплексна ўздзейнічаць на чытачоў. Пры напісанні рамана Паланіка імкнецца дасягнуць тры мэты: апісаць аспект чалавечага вопыту, аб якім не напіша ніхто з СМІ; прымусіць рэдактара смяяцца; апісаць нешта, неверагоднае і яго, тое, што ён сам ніколі не прачытае сваёй маці або пляменнікам і складана ўяўляе, як будзе чытаць публічна.
Крытыка
Многія аглядальнікі сцвярджаюць, што творы Паланіка з’яўляюцца нігілістычнымі або схільнымі да нігілізму, тады як сам Паланік запэўнівае, што ён не нігіліст, а рамантык, і яго працы памылкова лічаць такімі, таму што яны нясуць ідэі, у якія большасць проста не верыць. Існуюць думкі пра элементы сексізму ў яго творах. Лора Мілер з сайта Salon.com напісала рэзка адмоўную рэцэнзію на «Дзённік», на што фаны і сам Паланік даволі хутка адрэагавалі ў секцыі карэспандэнцыі сайта Salon. Мілер сцвярджае, што раманы Паланіка напісаны ў фальшывым, прэтэнцыёзным стылі, прапановы абсалютна няскладнай, а некаторыя разумныя рэчы ўжо даўно былі апісаны нашмат лепш іншымі пісьменнікамі. Акрамя таго, яна настойвае, што кнігі пісьменніка напоўнены «полусырым нігілізмам абкуранага школьніка, які толькі што прачытаў Ніцшэ і паслухаў Nine-Inch Nails».
У дадатак некаторыя літаратурныя крытыкі, у прыватнасці Мілер, сцвярджаюць, што пасля «Байцоўскага клуба» творы Паланіка стылістычна вельмі падобныя. Напрыклад, пераказчыкі ў «Байцоўскім клубе», «Удушша» і «Ацалелым» маюць амаль аднолькавыя стылі пісьма і гаворкі, нягледзячы на ​​тое, што належаць яны да розных слаёў насельніцтва (напрыклад, «Байцоўскі клуб» расповяд вядзецца ад асобы прыземлена-мудрага і цынічнага прадстаўніка інтэлектуальнай працы, а гісторыю ацалелага распавядае чалавек, які знаходзіўся тварам у твар да смерці). Агульнымі рысамі ўсіх гэтых трох раманаў з’яўляюцца вельмі кароткія сказы і абзацы, звароту да поп-культуры і тонкія цынічныя вастрыні на тэму статусу кво, балансу і раўнавагі ў сусвеце.
Некаторыя рэцэнзенты лічаць, што светы, ствараемыя Паланікам, маюць мала агульнага з тым, у якім жыве большасць яго чытачоў, - свет Паланіка, на іх думку, больш выдасканалены, больш змрочны і шакуючы. У цэлым, адзначаюць крытыкі, творы пісьменніка накіраваныя выключна на новае пакаленне, бо іх бацькоў раманы могуць жахнуцца. Слабым не нервы раманы Паланіка крытыкі таксама не рэкамендуюць, як і тым, хто ўсё занадта блізка прымае да сэрца, бо творы аўтара вельмі з'едлівыя, жорсткія, а часам і абуральныя. Некаторых аглядальнікаў здзіўляе, з якой смяротнай сур'ёзнасцю аўтар апісвае рэчы, якія складана прадставіць у сучасным грамадстве.
Прыхільнікі
У 2003 годзе ўдзельнікі афіцыйнага інтэрнэт-сайта Паланіка знялі дакументальны фільм пра яго жыццё, названы «Паштоўкі з будучыні: Дакументальная стужка, прысвечаная Чаку Паланіку». Афіцыйны фан-сайт «Культ» («The Cult»), як яго ўдзельнікі называюць сябе, арганізаваў творчую майстэрню, дзе Чак Паланік вучыць усіх тонкасцям кнігапісання. Штомесяц Паланік публікуе эсэ пра метады працы пісьменніка і адказвае на пытанні пра іх на працягу ўсяго наступнага месяца. Ён збіраецца скампанаваць іх усе ў кнігу, прысвечаную мінімалістычнаму стылю пісьма. У адным з інтэрв'ю Паланік сказаў наступнае: ''«Я стараюся не думаць аб чаканнях маіх прыхільнікаў, і, працуючы над новым раманам, я не спрабую спадабацца ім. Я праводжу велізарная колькасць часу, не маючы зносіны з гэтымі людзьмі. Я не маю ніякага кантролю над тым, як буду успрыняты імі, таму імкнуся засяродзіцца на тым, чым магу кіраваць, — гэта значыць на наступным рамане »''.
Паланік таксама спрабуе адказваць на ўсе лісты, што паступаюць ад яго прыхільнікаў. Часам ён дасылае дзіўныя падарункі (пластыкавыя рукі, дыядэмы каралеў школьных баляў і маскі) разам са сваімі адказамі. Часам ён дорыць іх прыхільнікам на чытаннях сваіх кніг, часта ў якасці прызоў за зададзеныя пытанні. Падпісваючы на ​​гэтых чытаннях кнігі, ён таксама ставіць на іх гумарыстычныя выданні, змест якіх звязаны з утрыманнем кніг (напрыклад, выданне «Уласнасць клінікі доктара Б. Алекзандера па змене полу» на экзэмпляры «Невідзімак»).
Англійская група Fightstar пераназвала сваю песню «Out Swimming in the Flood» (прысвечаную цунамі, якое адбылося падчас землятрусу ў Індыйскім акіяне ў 2004 годзе) на «Palahniuk's Laughter». Ім здалося, што яго аўтарская тэорыя закадравага смеху, запісанага ў 1950-х гадах, з’яўляецца цікавай тэмай. Некаторыя з музычных кампазіцый альбома «» гурта цытуюць і спасылаюцца на творы Паланіка.
Дзмітрый Мікалаевіч Лазоўскі
Біяграфія
Нарадзіўся 9 жніўня 1959 года у в. Навінцы Мёрскага раёна Віцебскай вобласці. У 1981 годзе скончыў Наваполацкі політэхнічны інстітут па спецыяльнасці «Прамысловае і грамадзянскае бадаўніцтва». З 1984 года навучаўся ў аспірантуры Навукова-даследчага інстытута бетона і жалезабетона ў Маскве. У 1987 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю.
З 1988 года працаваў дацэнтам кафедры жалезабетонных і каменных канструкцый Наваполацкага політэхнічнага інстытута. З 1996 па 1998 гады — дактарант Беларускай дзяржаўнай політэхнічнай акадэміі. У 1999 годзе абараніў доктарскую дысертацыю. У 2000 годзе прысвоена вучонае званне прафесара. З 1999 па 2003 гады — дэкан інжынерна-будаўнічага факультета Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта. На працягу шэрагу гадоў працуе прафесарам кафедры будаўнічых канструкцый (па сумяшчальніцтву).
8 мая 2003 года загадам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь прызначаны рэктарам Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасть
Тэорыя і практыка будаўнічых канструкцый, ацэнка іх тэхнічнага стану ў працэсе эксплуатацыі і ўзмацнення.
Бібліяграфія
Аўтар больш 170 навуковых і навукова-метадычных работ, 18 аўтарскіх пасведчанняў.
Георгій Хрысанфавіч Даўгяла
Георгій Хрысанфавіч Даўгя́ла (, Віцебск —, Мінск) — беларускі вучоны-тэрапеўт. Доктар медыцынскіх навук (1955), прафесар (1956). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1966). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1928). У 1929—1935 гадах урач у Віцебскай вобласці, потым асістэнт кафедры шпітальнай хірургіі Віцебскага медыцынскага інстытута (1935—1941). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. 3 1946 года ў Мінскім медыцынскім інстытуце, у 1955—1974 гадах загадчык кафедры шпітальнай тэрапіі. У 1953—1959 гадах галоўны тэрапеўт Міністэрства аховы здароўя БССР.
Месца нараджэння
Сустракаюцца 3 варыянты месца нараджэння:
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па гематалогіі, кардыялогіі, рэўматалогіі, атэрасклерозе, хранічных пнеўманіях, гастраэнтэралогіі.
Запалоцкі пасад
Запалоцкі пасад або Запалоцце — гістарычная мясцовасць і археалагічны помнік у Полацку на захад ад Верхняга замка ўздоўж ракі Заходняя Дзвіна.
Гісторыя
Узнік на мяжы X-XI ст. (пл. каля. 40 га, у пач. XIII ст. — 17 га). У XI ст. меў сістэму ўмацаванняў.
У XVI—XVIII ст. на Запалоцкім пасадзе згадваюцца вуліцы Вялікая (сучасная Краснова), Еглявінская, Зарэчная, Выгонная, Бастыённы, Цыкуноў і Ярмолаў завулкі.
Умацаванні
Запалоцкі пасад быў размешчаны ў межах паркана XVI—XVIII ст. (упершыню згадваецца ў пач. XVI ст., напрацягу 1-й пал. XVI ст. неаднаразова падпраўляўся). У гэты час быў выкапаны роў («перакоп») і пастаўлены вастракол. У 1654 г. зроблены новы роў, які ўзмацняўся шчыльна ўкапанымі бярвёнамі. За парканам знаходзіліся мясцовасці Селяўшчызна і Глушчыца.
Даследванні
Запалоцкі пасад даследавалі ў 1959 г. Л. Д. Побаль, у 1961, 1963, 1980 гг. Г. В. Штыхаў, у 1986 г. С. В. Тарасаў, у 2003, 2004, 2006 і 2010 гг. Д. У. Дук, у 2008 г. М. В. Клімаў. Культурны пласт складае 0,5-3 м. Даследавана 772 м². Вывучаны рэшткі жылых пабудоў, у тым ліку сядзібы XV ст. з кафлянай печчу. Знаходкі прадстаўлены шматлікімі вырабамі XI—XVIII ст., ювелірнымі рэчамі.
Germplasm Resources Information Network
Germplasm Resources Information Network (GRIN, магчымы пераклад — Інфармацыйная сетка генетычных рэсурсаў) — інфармацыйны праект, які прадстаўляе генетычную і іншую інфармацыю пра жывыя арганізмы ў рэжыме он-лайн.
У 1990 годзе Кангрэс ЗША санкцыянаваў стварэнне Праграмы нацыянальных генетычных рэсурсаў (National Genetic Resources Program (NGRP)), якая павінна была забяспечыць збор, апрацоўку, захоўванне і распаўсюджванне сярод вучоных генетычнай інфармацыі пра жывыя арганізмы, важных для харчовай прамысловасці і сельскагаспадарчай вытворчасці. Праект GRIN рэалізаваны і падтрымліваецца ў актуальным стане ў рамках гэтай праграмы, якая ажыццяўляецца пад кіраўніцтвам Дэпартамента сельскай гаспадаркі ЗША.
Праект GRIN складаецца з чатырох падпраектаў, прысвечаных, адпаведна, расліным, пазваночным жывёлам, мікраарганізмам і бесхрыбтовым жывёлам:
GRIN Taxonomy for Plants (раздзел падпраекта National Plant Germplasm System) прысвечаны таксанаміі раслін. На персанальных старонках таксонаў відавога і інфравідавога рангу апроч таксанамічнай інфармацыі таксама прыводзяцца (у большасці выпадкаў) даныя пра распаўсюджванне, выкарыстанне, агульнаўжывальныя назвы; даецца пералік прысвечанай гэтаму таксону літаратуры, а таксама спасылкі на інтэрнэт-рэсурсы, дзе можа быць знойдзена дадатковая інфармацыя.
Спасылкі
Спасылкі на Germplasm Resources Information Network часам не працуюць, асабліва па выхадных днях.
Іаган Баптыст Цымерман
Іаган Баптыст Цымерман (ням. Johann Baptist Zimmermann;, Гейспойнт, Весабрун — , ) — нямецкі архітэктар, жывапісец і лепшчык-дэкаратар, «штукатар» (Stuckateur) паўднёва-нямецкага барока і ракако.
Біяграфія
Іаган Баптыст Цимерман выйшаў з рамесленага асяроддзя, так званай школы Весобрунна (да 1853 года Гайспойнт, Верхняя Баварыя), вядомай сваімі майстрамі дэкаратыўнай рэзкі па дрэве і гіпсу (стука). Яго бацькамі былі штукатур Эліяс Цымерман (1656 — каля 1696) і Юстына Цымерман (? —1717). Іаган атрымаў адукацыю мастака ў Аўгсбургу. 28 сакавіка 1705 года ён ажаніўся з Элізабет Остэрмайр, якая была на службе ў графіні Макслрайн, а ў 1707 годзе пасяліўся ў раёне Маркт Місбах, дзе нарадзіліся яго пяцёра дзяцей.
У 1715 годзе Іаган пасяліўся ў рэзідэнцыі князя-епіскапа ў горадзе Фрайзінгу (Верхняя Баварыя). Там ён пазнаёміўся з венецыянцам Якапа Амігоні, які ў 1719 годзе стварыў роспіс столі ў гэтым манастыры.
Завулак Грыўцова
У 1778 годзе частка вуліцы на ўчастку ад ракі Мойкі да ракі Крывушы была перайменавана ў Дзямідаў завулак, па прозвішчы ўладальніка дамоў № 1 і 5 А. Г. Дзямідава. 16 красавіка 1887 года абодва завулкі былі аб’яднаны пад агульнай назвай Дзямідаў завулак.
Сучасную назву завулак атрымаў 15 снежня 1952 года, у гонар А. І. Грыўцова, ваеннага шафёра, удзельніка абароны Ленінграда, Героя Савецкага Саюза.
Іаган Баптыст Цымерман
Біяграфія
У якасці лепшчыка і фрэскіста Іаган Баптыст Цымерман супрацоўнічаў са сваім братам Дамінікам, архітэктарам. Дамінікус Цымерман жыў у Ландсбергу-на-Леху (Верхняя Баварыя), дзе быў мэрам з 1748 па 1753 год. Памёр каля царквы паломнікаў у Вісе каля Штайнгадэна (Вайльхайм-Шонгау, Верхняя Баварыя) у 1766 годзе.
Церуха
Інфраструктура
Сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, медыцынская амбулаторыя, аддзяленне сувязі, кафэ, крама, комплексны прыёмны пункт. Каля вёскі кемпінг для аўтатурыстаў (зачынены), мужчынскі манастыр і дом для састарэлых.
Арктыка
Арктыка (ад ἄρκτος — «мядзведзіца»,  — «які знаходзіцца пад сузор’ем Вялікай Мядзведзіцы», «паўночны») — паўночная палярная вобласць Зямлі, якая ўключае паўночныя ўскраіны Еўропы, Азіі і Паўночнай Амерыкі (акрамя паўднёвай частцы Грэнландыі і паўвострава Лабрадор), амаль увесь Паўночны Ледавіты акіян з астравамі і прылеглыя часткі Атлантычнага і Ціхага акіянаў.
Паўднёвая мяжа па сушы суадносіцца з паўднёвай мяжой зоны тундры (ізатэрма 10 °C самага цёплага месяца — ліпеня ці жніўня). Плошча 27 мільёнаў км² (часам мяжой Арктыкі лічаць лінію Паўночнага палярнага круга, тады плошча Арктыкі 21 мільёнаў км²).
Рэльеф
Карысныя выкапні: каменны і буры вугаль, лігніт, каменная соль, руды каляровых металаў.
У Паўночным Ледавітым акіяне вылучаюць шэльф (глыбіня 200—300 м), заняты ўскраіннымі морамі (Бафіна, Бафорта, Чукоцкім, Усходне-Сібірскім, Лапцевых, Карскім, Грэнландскім) і астравамі мацерыковага паходжання (Канадскі Арктычны архіпелаг, Новасібірскія астравы, Паўночная Зямля, Новая Зямля, Зямля Франца-Іосіфа, архіпелаг Шпіцберген і інш.), і дно — глыбакаводную частку, абмежаваную з поўдня краем шэльфа Еўразіі і Паўночнай Амерыкі. Плошча каля 5,3 мільёнаў км², наўбольшая глыбіня 5527 м (упадзіна Літке). Падводныя хрыбты Ламаносава, Гакеля і Мендзялеева падзяляюць дно на падводныя катлавіны Канадскую, Макарава, Амундсена, Нансена і інш.
Клімат
Працяглая палярная ноч, нізкія значэнні радыяцыйнага балансу (пры адмоўных сярэдніх тэмпературах студзеня ад −30 да −34 °C, ліпеня каля 0 °C) фарміраванне Арктычнага антыцыклону, інтэнсіўная цыкланічная дзейнаць спрыяюць існаванню дрэйфуючага ледавіковага покрыва шматгадовых (пакавых) ільдоў. Ледавітасць марскіх акваторый Арктыкі каля 11 мільёнаў км² зімой і каля 11 мільёнаў км² летам. Цыркуляцыя водаў і льдоў вызначаецца водаабменам з Атлантычным і Ціхім акіянамі. Салёнасць 30-32 ‰. Скорасць дрэйфу лёду і пастаянных цячэнняў 2-4 км за суткі.
Флора
Панаванне арктычных паветраных масаў, арктычнага клімату, наяўнасць шматгадовай мерзлаты абумовілі існаванне ландшафтаў ледзяных пустыняў, хмызняковай тундры (карлікавая бяроза, вярба, багун) і зоны арктычных пустыняў на прымітыўных арктычных глебах.
Фауна
Жывёльны свет: белы мядзведзь, пясец, паўночны алень, аўцабык; з птушак — белая сава, тундравая курапатка, рагаты жаваранак, «птушыныя кірмашы» (гагі, гусі,казаркі, тундравы лебедзь). У водах Арктыкі 70 відаў фітаплактону і каля 80 розных формаў зоапланктону. У морах — маржы і цюлені. Прамысловыя рыбы: селядзец, траска, пікша, марскі акунь і інш.
Прававы рэжым Арктыкі
У сучасным міжнародным праве замацаваны падзел Арктыкі на 5 сектараў у адпаведнасці з паўночнымі граніцамі Расіі, ЗША (Аляска), Канады, Даніі (Грэнландыя) і Нарвегіі, бакавыя межы — мерыдыяны, вяршыня — Паўночны полюс. Усе землі і астравы ў межах кожнага сектара ўваходзяць у склад тэрыторый прылеглых дзяржаў.
Даследаванні
Доўгі час Арктыка лічылася тэрыторыяй, не прыстасаванай для жыцця людзей («мёртвая зямля»), непраходнай ні водным, ні наземным шляхам.
У XI стагоддзі рускія мараплаўцы выйшлі ў мора Паўночнага Ледавітага акіяна. У XII—XIII стагоддзях адкрылі астравы Вайгач, Новая Зямля, а ў канцы XV стагоддзя — астравы архіпелага Шпіцберген, востраў Мядзведжы. У першай палове XVI стагоддзя з’явілася першая карта басейна Ледавітага акіяна, складзеная па чарцяжы Д. Герасімава, да гэтага ж часу адносіцца і засваенне заходняга ўчастка Паўночнага марскога шляху — ад Паўночнай Дзвіны да Тазаўскай губы ў вусце Обі (так званы «мангазейский марской ход»).
У выніку Вялікай паўночнай экспедыцыі (1733—1743) усё Сібірскае ўзбярэжжа Паўночнага Ледавітага акіяна да мыса Б. Баранава было даследавана, апісана і нанесена на карты. З 1874 года пачаліся плаванні на паравых судах праз Карскае мора ў вусце Обі і Енісея, якія атрымалі назвы Карскіх экспедыцый.
Нарвежскі палярны даследчык Фрыцьёф Нансен называў Арктыку Краінай ледзянога жаху.
У 1937 годзе ў раёне полюса была арганізавана першая савецкая дрэйфуючая станцыя «Паўночны полюс» пад кіраўніцтвам І.Дз. Папаніна. Вялікая роля ў асваенні Арктыкі належыць Паўночнаму марскому шляху.
Луіджы Крэмона
Луіджы Крэмона (іт. Luigi Cremona;, Павія, Аўстрыйская імперыя, цяпер Італія — , , Італія) — італьянскі матэматык.
Замежны член Лонданскага каралеўскага таварыства (1879), карэспандэнт Парыжскай акадэміі навук (1898).
Біяграфія
Брат мастака Транквіла Крэмона. У 1848 годзе ўдзельнічаў у войнах за незалежнасць Італіі. Пасля заканчэння вучобы ў Павійскім універсітэце быў прызначаны настаўнікам у Крэмонскай гімназіі, у 1860 годзе — прафесарам вышэйшай геаметрыі ў Балонскім універсітэце, а пазней — у Міланскім тэхнічным інстытуце. У 1873 годзе быў прызначаны прафесарам у Рымскім палітэхнікуме, а пазней — яго дырэктарам і сенатарам.
Быў масонам, што пацвярджаецца «Масонскім аглядам» за 1903 год.
Ілья Пятровіч Сянько
Ілья Пятровіч Сянько (нар. в. Казлякевічы Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці) — Герой Сацыялістычнай Працы.
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаў у 1959 годзе вучнем трактарнай брыгады калгаса «Прагрэс» Гродзенскага раёна. У 1965 годзе скончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут па спецыяльнасці «вучоны-аграном». Працаваў загадчыкам вытворчага ўчастка калгаса імя Леніна, галоўным аграномам калгаса «1-е Мая» Гродзенскага раёна. Пасля службы ў радах Савецкай Арміі працягнуў працаваць галоўным аграномам у калгасе «1-е Мая». У 1967 годзе абраны старшынёй калгаса «Шлях да камунізму» Гродзенскага раёна. З 1992 года — старшыня сельскагаспадарчага калектыўнага прадпрыемства «Абухава» Гродзенскага раёна, якое ў 2003 годзе пераўтворана ў сельскагаспадарчы вытворчы кааператыў «Абухава».
Узнагароды
За дасягнутыя высокія вынікі ў развіцці сельскагаспадарчай вытворчасці ўзнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1970), медалём «За доблесную працу» (1971), двума ордэнамі Леніна (1981, 1986), прысвоены званні «Герой Сацыялістычнай Працы» (1986), «Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь» (2000).
На падставе Палажэння аб парадку прысваення звання «Ганаровы грамадзянін Гродзенскага раёна», рашэннем Гродзенскага раённага Савета дэпутатаў ад 10 чэрвеня 2010 года прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін Гродзенскага раёна».
Свята-Пакроўская царква (Бушыкі)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у гонар Пакрова Прасвятой Багародзіцы ў в. Бушыкі Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці.
Пабудавана ў другой палове 18 ст. на ўзгорку на ўскраіне вёскі з цэглы, пагост акаймаваны бутавай агароджай. Рэканструявана ў 19 ст.
Архітэктура
Помнік архітэктуры барока і рэтраспектыўна-рускага стылю. Вырашана трохчасткавай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыяй: двух’ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая прытвор-званіца, завершаная макаўкай. Прамавугольны ў плане аб’ём малітоўнай залы накрыты чатырохсхільным дахам, завершаным цыбулепадобным купалам на васьмігранным барабане. Фасады рытмічна расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі (пераплёты ў форме праваслаўнага крыжа) і парнымі пілястрамі ў прасценках, апярэзаны тонкапрафіляваным антаблементам. Арачны ўваходны праём аформлены кілепадобным перспектыўным парталам, з выявай Багародзіцы над ім.
Тамперэ
Тамперэ (фінск. Tampere, швед. Tammerfors) — горад у правінцыі Пірканма на поўдні Фінляндыі, другі па значнасці гарадскі цэнтр пасля Хельсінкі. Тамперэ, разам з 204 000 жыхароў і больш за 300 000, уключна суседнія муніцыпалітэты, з'яўляецца другім па значнасці гарадскім цэнтрам Фінляндыі пасля Хельсінкі.
Геаграфія
Горад размешчаны на поўдні Фінляндыі, знаходзіцца паміж двума азёрамі: Нясіярві (Näsijärvi) на поўначы і Пюхяярві (Pyhäjärvi) на поўдні. Розніца між ўзроўнямі вады гэтых азёр — 18 метраў, між імі цячэ рака Тамеркаскі дажўжынёй 945 метраў. Рака падзяляе гістарычны цэнтр горада на дзве часткі. Найбліжэйшыя гарады — Нокія, Піркала, Кангасала, Юлёярві, Орывесі, Куру, Руавесі і Лемпяля.
Клімат
Клімат Тамперэ блізкі да ўмерана-марскога. Для яго характэрна мяккая снежная зіма і кароткае халаднаватае лета. Самым халодным месяцам з'яўляецца люты, а самым цёплым — ліпень. Снег ляжыць у сярэднім з канца лістапада да сярэдзіны красавіка.
Гісторыя
У 1775 годзе ў раёне ракі Тамеркаскі шведскім каралём Густавам III было заснавана гандлёвае паселішча. Ужо праз чатыры гады, у 1779 годзе, паселішча атрымала статус горада. У той час Тамперэ быў невялікім гарадком, які займаў усяго некалькі квадратных кіламетраў.
Вялікае Княства Фінляндскае
У сувязі з развіццём вытворчасці і будаўніцтвам новых заводаў Тамперэ павялічваў сваю плошчу за кошт далучэння суседніх сельскіх паселішчаў.
У снежні 1905 года ў Тамерфорсе праходзіла 1-я канферэнцыя РСДРП, дзе ўпершыню сустрэліся У. І. Ленін і Сталін.
Незалежная Фінляндыя
Падчас Грамадзянскай вайны ў Фінляндыі (28 студзеня — 15 мая 1918 года) Тамперэ быў месцам аднаго са стратэгічна важных падзей — 6 красавіка «белыя» узялі горад і захапілі ў палон каля 10 000 «чырвоных».
Тамперэ быў вядомы як горад тэкстыльнай і металургічнай прамысловасці. Аднак, у 1990-х гадах ён стаў вядомы як цэнтр тэлекамунікацыйнай індустрыі і інфармацыйных тэхналогій. Тэхналагічны цэнтр Хермія (Hermia) у раёне Херванта (Hervanta) з'яўляецца флагманам гэтай індустрыі.
Эканоміка
Тамперэ — вузел чыгунак і аўтадарог, порт.
У горадзе дзейнічае шэраг буйных прадпрыемстваў прадпрыемствы машына-будаўнічай, цэлюлозна-папяровай, хімічнай, гарбарна-абутковай, тэкстыльнай, харчовай прамысловасці, ГЭС, вылічальны цэнтр. Дзейнічае завод канцэрна Pilkington.
Культура
Тамперэ вядомы сваім насычаным культурнай жыццём. У горадзе пражывалі і пражываюць некаторыя з класікаў і вядомыя фінскія пісьменнікі. Горад таксама мае даўнія тэатральныя традыцыі - у горадзе дзейнічаюць 3 тэатры, з якіх найбольш вядомым з'яўляецца Тамперскі гарадскі тэатр (Tampereen Teatteri), кожны жнівень праводзіцца тэатральны фестываль (Tampereen Teatterikesä).
У горадзе штогод у сакавіку праводзіцца Міжнародны фестываль кароткаметражных фільмаў.Tammerfest — фестываль урбаністычнай рока праходзіць у горадзе кожны ліпень, акрамя таго гарадскі мастацкі фонд штогод арганізоўвае ў горадзе яшчэ 3 міжнародныя культурныя мерапрыемствы: Tampere Jazz Happening кожны лістапад, Tampere Vocal Music Festival і Tampere Biennale у розныя гады.
У Тамперэ размешчаны галоўны офіс папулярнага ва ўсёй краіне тэлеканала YLE TV2.
Славутасці
Адным з самых ранніх культавых збудаванняў Тамперэ з'яўляецца Старая царква, пабудаваная ў класічным стылі ў 1828 годзе па праекце архітэктараў Карла Басі і Карла Энгеля. У неагатычным стылі пабудавана ў 1881 годзе царква Алексантэры, а ў стылі нацыянальнага рамантызму збудаваны па праекце Ларса Сонка ў 1907 годзе Кафедральны сабор. У 1966 годзе ў стылі мадэрнізм пабудаваны ў раёне Калева па праекце архітэктараў Райлі і Рэйма Піетыля сучасны бетонны храм — царква Калева.
Адзіная праваслаўная царква ў гонар Аляксандра Неўскага і свяціцеля Мікалая пабудавана ў цэнтры Тамперэ ў 1899 годзе па праекце інжынера Т. У. Язукова.
У горадзе дзейнічае каля 20 музеяў рознай скіраванасці, у тым ліку музей шпіянажу, музей паліцыі, музей Леніна, а таксама музей мумі-троляў, прысвечаны творчасці Тувэ Янсан.
Адукацыя
У акрузе Тамперэ дзейнічае 4 універсітэты, сярод якіх найважнейшымі з'яўляюцца Універсітэт Тамперэ (UTA, засн. 1925, у сяр. 2000-х навучалася больш за 12 000 студэнтаў) і Тамперскі тэхналагічны ўніверсітэт(TTY, таксама больш за 12 000 студэнтаў), размешчаны ў раёне Херванта.
IC 5075
IC 5075 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вытворчасць груш у Беларусі
Вытворчасць груш у Беларусі — галіна сельскай гаспадаркі, якая займаецца вырошчваннем груш у адмысловых гаспадарках на тэрыторыі краіны.
Валавы збор
Валавы збор груш у тыс. тон. У Беларусі адзначаецца скарачэнне плошчы насаджэнняў, што звязана з раскарчоўкай непрадуктыўных насаджэнняў для наступнай закладкі новых насаджэнняў у рамках Дзяржаўнай праграмы развіцця аграрнага бізнесу ў Беларусі на 2016—2020 гады (прадугледжана штогадовая пасадка розных садоў на плошчы 500 га).
Ёмістасць рынка
На 2017 год баланс попыту і прапановы на грушы выглядаў так :
Такім чынам, можна бачыць, што магутнасць вытворчасці забяспечвае ўнутраныя патрэбы насельніцтва прыкладна толькі на чвэрць.
Адміністрацыйны падзел Гвінеі
Адміністрацыйны падзел Гвінеі — падзел тэрыторыі Гвінеі на пэўныя часткі ў мэтах эфектыўнай арганізацыі дзяржаўнага кіравання і мясцовага самакіравання. Згодна з падзелам Гвінея складаецца з 8 рэгіёнаў.
Упсала
Упсала (Uppsala, ) — горад у Швецыі. Старажытны ўніверсітэцкі горад, адміністрацыйны цэнтр лена Упсала, у правінцыі Упланд, за 66 км на паўночны захад ад Стакгольма, на беразе ракі Фюрыс. Да 1719 года ва Упсале праходзілі важныя дзяржаўныя сходы, каранацыі шведскіх каралёў.
NGC 2476
NGC 2476 (іншыя абазначэнні — UGC 4106, MCG 7-17-3, ZWG 207.8, PGC 22260) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вуліца Панціелева (Верхнядзвінск)
Вуліца Панціелева  (, улица Пантиелева) — вуліца ў цэнтральнай частцы горада Верхнядзвінска.
Апісанне
Названа ў гонар Аркадзя Панціелева — старшага лейтэнанта Савецкай Арміі, які загінуў падчас баёў за горад 14 ліпеня 1944 года і пахаваны побач у гарадскім скверы.
Пачынаецца каля набярэжнай Заходняй Дзвіны ад вуліцы Гагарына і пралягае з захаду на ўсход да вуліцы Пралетарскай каля Дрысы. Працягласць вуліцы складае 600 метраў.
На вуліцы знаходзіццца некалькі двухпавярховых мураваных будынкаў, якія, аднак, прыпісаны да іншых вуліц (вул. Савецкай і вул. Ленінградскай). Астатняя забудова вуліцы — пераважна аднапавярховая сядзібнага тыпу.
Рэферат
Рэферат (ад referre «дакладваць, паведамляць»): кароткае паведамленне зместу навуковай працы, артыкула, кнігі і пад.; даклад, заснаваны на крытычным аглядзе кніг і пад. .
Вуліца Панціелева (Верхнядзвінск)
Помнікі
У межах вуліц Савецкай, Ленінградскай, Пушкіна і Панціелева размешчаны гарадскі сквер, дзе знаходзяцца магілы байцоў Савецкай Арміі, які загінулі ў баях за горад у 1944 годзе (сярод якіх і Аркадзь Панціелеў), байцоў Чырвонай Арміі, якія загінулі ў верасні 1939 года падчас «польскай кампаніі», а таксама помнік Уладзіміру Леніну, помнік да 100-годдзя франка-рускай вайны 1812 года, ваенная тэхніка савецкага перыяду і інш.
Рэферат
Інфармацыя выкладаецца з пазіцый аўтара арыгінала, без ацэнкі рэферэнтам таго, што выкладаецца. Выкладзеная інфармацыя знаёміць чытача з асноўнымі пытаннямі, праблемамі і пад., дае адказ на пытанне, менавіта якая інфармацыя змяшчаецца ў тэксце. Будуецца на аснове ключавых фрагментаў арыгінальнага тэксту.
Паводле паўнаты выкладу, адрозніваюцца рэфераты інфарматыўныя, якія перадаюць усе асноўныя палажэнні першакрыніцы, і індыкатыўныя, якія паказваюць толькі на асноўную тэму першакрыніцы.
Паводле колькасці рэфераваных першакрыніц, адрозніваюцца манаграфічныя, якія пішуцца на аснове адной працы, і аглядныя, якія пішуцца на аснове некалькіх прац па адной тэме.
Паводле чытацкага прызначэння, адрозніваюцца рэфераты агульныя, якія разлічаны на шырокае кола чытачоў, і таму ў іх змест арыгіналу перадаецца ў цэлым, і спецыялізаваныя, у якіх пераказ зместу зарыентаваны на спецыялістаў.
Паводле спосабу складання, адрозніваюцца рэфераты, складзеныя аўтарамі, напрыклад, аўтарэферат дысертацыі, і спецыялістамі той галіны навукі, да якой адносіцца рэферат.
Анатацыя
Анатацыя (ад annotatio «заўвага») — кароткая характарыстыка арыгінала, якая перадае змест у выглядзе пераліку асноўных пытанняў; указваецца чытацкае назначэнне.
Інфармацыя арыгінала выкладаецца ў фармулёўках рэферэнта. Выкладзеная інфармацыя дае толькі павярхоўнае ўяўленне, аб чым гаворыцца ў арыгінале, аблягчае пошук неабходнай інфармацыі. Пішацца сваімі словамі.
Алешандры Пату
Алешандры Радрыгіс да Сілва (Alexandre Rodrigues da Silva; нар., Пату-Бранку, Бразілія), больш вядомы як Алешандры Пату або Алешандрэ Пата — бразільскі футбаліст, нападнік клуба «Сан-Паўлу». Ігрок нацыянальнай зборнай Бразіліі (2008—2013).
«Інтэрнасьянал»
Алешандры Пату — выхаванец школы бразільскага «Інтэрнасьянала». У 2006 годзе Алешандры стаў чэмпіёнам Бразіліі ва ўзроставай катэгорыі да 20 гадоў. Пасля таго як «Інтэрнасьянал» атрымаў перамогу ў розыгрышы Кубка Лібертадорэс і з каманды сышлі шматлікія лідары, клуб займеў праблемы з нападнікамі. Гэта прымусіла звярнуць увагу галоўнага трэнера Абеля Брагу на ўласную школу. Адтуль прыцягнулі ў асноўны склад на той момант найлепшых маладых нападнікаў Паўднёвай Амерыкі — Алешандры Пату і Луіса Адрыяну.
Гэтыя двое ігракоў па-сапраўднаму раскрыліся ў другой палове сезона. Дэбют Пату ў чэмпіянаце Бразіліі адбыўся 26 лістапада ў матчы супраць «Палмейраса». «Інтэрнасьянал» разграміў суперніка з лікам 4:1, а Пату зрабіў тры галявыя перадачы і забіў сам адзін гол.
«Мілан»
2 жніўня 2007 года «Мілан» абвясціў аб куплі Алешандры. За яго была выплачана мінімальная сума, абумоўленая ў кантракце футбаліста з клубам з Порту-Алегры, гэта значыць 22 мільёны еўра.
Першую частку новага сезона ў «Мілане» Пату вымушаны быў правесці па-за гульнёй. Аднак малады бразілец прымаў удзел у таварыскіх матчах новага клуба. 13 студзеня 2008 года ў складзе «Мілана» Алешандры правёў свой ​​першы матч і забіў адзін гол.
«Карынтыянс»
Перайшоў у «Карынтыянс» у студзені 2013 года, Алешандры абышоўся бразільскаму гранду ў 15 млн еўра. Пасля аднаго сезона ў «Карынтыянсе», быў на правах арэнды аддадзены клубу «Сан-Паўлу», у складзе якога правёў два гады.
Па заканчэнні сезона 2015 Пату меў намер вярнуцца ў Еўропу, дзе цікавасць да яго праяўляла адразу некалькі клубаў. У студзені 2016 года быў арандаваны лонданскім «Чэлсі» да канца сезона 2015/16. Аднак, за лонданскі клуб амаль не гуляў з-за траўмы, і ў ліпені 2016 года вярнуўся ў «Карынтыянс».
«Вільярэал» і Кітай
У ліпені 2016 года падпісаў чатырохгадовы кантракт з «Вільярэалам», аднак ужо ў студзені 2017 года перабраўся ў кітайскі клуб «Цяньцзінь Цюаньцзянь». У сакавіку 2019 года разарваў кантракт з кітайскім клубам.
Апошнія гады
У сакавіку 2019 года зноў стаў іграком «Сан-Паўлу», дзе выступаў у 2014—2015 гадах, падпісаўшы кантракт да 2022 года. У жніўні 2020 года абвясціў аб сыходзе з каманды.
У лютым 2021 года падпісаў кантракт з амерыканскім клубам «Арланда Сіці». У лістападзе 2022 года абвясціў аб сваім сыходзе.
У маі 2023 года вярнуўся ў «Сан-Паўлу».
Міжнародная кар’ера
26 сакавіка 2008 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Бразіліі, забіўшы адзіны гол у матчы супраць зборнай Швецыі.
Клубныя
«Інтэрнасьянал»:
«Мілан»:
«Карынтыянс»:
«Арланда Сіці»:
Міжнародныя
Бразілія:
Graphomya
Graphomya — род двухкрылых сямейства.
Вытворчасць семечкавых культур у Беларусі
Вытворчасць семечкавых культур у Беларусі — галіна сельскай гаспадаркі, якая займаецца вырошчваннем семечкавых у адмысловых гаспадарках на тэрыторыі краіны. Галоўнымі семечкавымі культурамі Беларусі з’яўляюцца яблыні і грушы, сярод іншых культур можна згадаць айву і чорнаплодную рабіну
Валавы збор
Валавы збор семечкавых культур у тыс. тон.
Міністэрства сельскай гаспадаркі ЗША
Міністэрства сельскай гаспадаркі ЗША (United States Department of Agriculture, USDA) — выканаўчы дэпартамент урада ЗША.
Заснавана ў 1889 годзе, бюджэт міністэрства складае 94 млрд. долараў (2006), колькасць супрацоўнікаў 106 тыс. (2007). У функцыі міністэрства ўваходзіць выкананне палітыкі ў вобласці сельскай гаспадаркі і харчавання, у тым ліку харчовай бяспекі, развіццё сельскіх раёнаў, фінансаванне навуковых даследаванняў у вобласці сельскай гаспадаркі.
Польскі народны ўніверсітэт у Мінску
Польскі народны ўніверсітэт у Мінску (Polski Uniwersytet Ludowy w Mińsku) – недзяржаўная навучальная ўстанова, якая дзейнічала на пачатку 90-х гадоў ХХ стагоддзя ў Мінску. Яе мэтай было арганізаванне інтэлектуальнага жыцця польскай меншасці ў Беларусі, дапамога ў працэсе адраджэння яе нацыянальнай тоеснасці, а таксама папулярызацыя праблематыкі ў галіне польскай гісторыі, літаратуры і культуры. Дзейнасць установы адбывалася ў форме пленарных сесій, на якіх выкладалі навукоўцы з Польшчы ў супрацоўніцтве з вучонымі з Беларусі.
Абставіны стварэння
У другой палове 80-х гадоў ХХ стагоддзя ў СССР адбыліся палітычныя і гаспадарчыя змены, якія называюцца перабудовай. У іх выніку адбылася між іншым лібералізацыя ў галіне асветы нацыянальных меншасцей. У Беларускай ССР, у якой жыла значная польская нацыянальная меншасць, пачалі з'яўляцца ініцыятывы і ўстановы, мэтай якіх была адбудоба і развіццё польскай і польскамоўнай асветы. Працэс працягваўся пасля абвяшчэння незалежнасці Рэспублікі Беларусь. На пачатку 90. гадоў адным са створаных у гэтай галіне праектаў былі так званыя народныя ўніверсітэты. Іх задачай было, дапаўняючы дзяржаўную сістэму асветы, забяспечваць дарослым і моладзі ў пазашкольным узросце магчымасць здабывання ведаў па тэме польскай гісторыі, літаратуры і культуры, а таксама дапаўненне базавай адукацыі. Іх мэтай было таксама ўмацаванне нацыянальнай свядомасці палякаў - жыхароў Беларусі. Установы такога тыпу былі створаныя ў Баранавічах, Брэсце і Мінску. Яны не выдавалі афіцыйна прызнаных дыпломаў аб іх сканьчэнні.
Выкладчыкі і супрацоўнікі
На пасаду рэктара ўніверсітэта быў аднагалосна абраны Зыгмунт Борадын – гісторык з Навагрудка, выкладчык Інстытута замежных моў. Разам са старшынёй ПНТнБ дац. др Чэславам Бенькоўскім з Гістарычнага факультэта БДУ, яны ў найбольшай ступені прычыніліся да рэалізацыі праекту стварэння Польскага народнага ўніверсітэта ў Мінску. Праф. др габ. Славамір Калембка, старшыня Торуньскага аддзела Таварыства «Вспульнота польска», апрацоўваў праграмы лекцый, выбіраў прэлегентаў і фінансаваў іх прыезд у Мінск. Лекцыі чыталі працаўнікі Універсітэта Мікалая Каперніка ў Торуні: праф. др габ. Станіслаў Александровіч, др Анджэй Няўважны, праф. др габ. Станіслаў Каляс і др Раман Бэкер. Падрыхтоўчныя курсы для абітурыентаў у польскія ВНУ праводзілі навуковыя працаўнікі з Польскай мацежы школьнай і іншыя з Беларусі.
Арганізацыя і тэматыка заняткаў
Асновай дзейнасці ўніверсітэту былі пленарныя сесіі, якія праводзілі запрошаныя з Польшчы акадэмічныя выкладчыкі і іншыя навуковыя супрацоўнікі, у супрацоўніцтве з вучонымі з Беларусі. Гэта была адкрыта ўстанова, даступная для ўсіх ахвотных незалежна ад нацыянальнасці і веравызнання. У яго рамках планавалася стварэнне Польскай школы бізнеса і Клубу хрысціянскай думкі. Гэты апошні быў створаны ў 1993 годзе з дапамогай ПНТнБ і Каталіцкага касцёла ў Мінску, са значнай дапамогай Аліны Новікавай. Арганізацыя курсаў для абітурыентаў у польскія ВНУ стала адным з першых відаў дзейнасці дадзенай установы.
Падобна да створаннага раней Польскі народны ўніверсітэт у Брэсце, установа ставіла сабе за мэту арганізацыю інтэлектуальнага жыцця польскай меншасці ў Беларусі, дапамогу ў працэсе адраджэння яе нацыянальнай тоеснасці, а таксама папулярызацыю праблем з галіны польскай гісторыі, літаратуры і культуры. Тэматыка лекцый была сканцэнтравана вакол: паўстанне 1863 года «За Вашу і нашу Свабоду» (130 гадавіна); лёсы палякаў на землях Вялікага Княства Літоўскага; гісторыя земляў І Рэчы Паспалітай пад царскім панаваннем (1795–1917) і месца нацыянальна-вызваленчых змаганняў палякаў; 500-годдзе Польскага Сойму, сучасная палітычная сцэна ў Польшчы.
У пленарнай сесіі прысвечанай 50. гадавіне стварэння Арміі Краёвай і яе дзейнасці на ўсходніх землях II Рэчы Паспалітай удзельнічалі: праф. др габ. Томаш Стшэмбош з Каталіцкага люблінскага ўніверсітэта, др Анджэй Хмеляж і др Хэнрык Піскуновіч з Ваеннага гістарычнага інстытута, а таксама публіцыст Цэзары Хлябоўскі. Актыўны ўдзел у працы пасяджэння бралі прысутныя ў залі беларускія навукоўцы: праф. Аляксей Літвін, праф. Аляксандр Хацкевіч і др Уладзімір Гуленка. Пасядженне ў дадзеных умовах мела характар міжнароднай навуковай канферэнцыі.
Дзякуючы намаганням сяброў Польскага народнага ўніверсітэта ў Мінску былі арганізаваныя таксама сесіі прысвечаныя творчасці Адама Міцкевіча, Станіслава Манюшкі, польскай літаратуры міжваеннага перыяду і чарговай гадавіне Канстытуцыі 3 мая. З ініцыятывы старшыні Клубу хрысціянскай думкі Аліны Новікавай, была арганізавана імпрэза з удзелам святароў па тэме польскай традыцыі святкавання Божага нараджэння і Вялікдня. У 1994 рэктарат універсітэта планаваў правядзенне сесій прысвечаных: 50-годдзю акцыі Бура і варшаўскага паўстання, 55. гадавіны польскай абарончай вайны 1939 года і 425-годдзю люблінскай уніі. Невядома, ці гэтыя планы ўдалася ажыцявіць.
Спіс аб’ектаў PGC (1812001—1813000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1812001—1813000)
IC 5076
IC 5076 — галактыка тыпу RN (відзеркалююча туманність) ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Баке
Баке (Boké) — адзін з васьмі рэгіёнаў Гвінеі, які размяшчаецца на захадзе краіны і мяжуе з Сенегалам на захадзе і з Гвінеяй-Бісау на ўсходзе. Адміністрацыйны цэнтр — Баке. Плошча — 31 186 км², насельніцтва складае 760 119 (на 1996 год).
Савецкі партызанскі рух у Беларусі (1941—1944)
Савецкі партызанскі рух падчас Другой сусветнай вайны на тэрыторыі Беларусі (1941—1944) — партызанскі рух, частка агульнага савецкага партызанскага руху, які дзейнічаў супраць нямецкіх акупацыйных улад і іх саюзнікаў на тэрыторыі БССР у 1941—1944 гг. Асноўнымі арганізатарамі партызанскага руху з’яўляліся супрацоўнікі НКУС з аднаго боку і камуністы, беспартыйныя актывісты, былыя салдаты і камандзіры Чырвонай Арміі з другога боку.
У развіцці беларускага партызанскага руху можна ўмоўна вылучыць некалькі этапаў:
Сацыяльная база партызанскага руху ў Беларусі ў 1941 наогул адпавядала сацыяльнай базе руху ў іншых рэгіёнах СССР. : Партызанскі рух у СССР (1941).
Першыя атрады ў БССР: «Старасельскі» (кам. маёр Дародных), Жабінкаўскі раён, 23.6.1941; атрад пад кам. В. Каржа, Пінск, 26.6.1941 і інш.
Як і наогул у СССР, кіраўніцтва партызанскім рухам у БССР забрала камуністычная партыя (КП(б)Б). У развіццё дырэктывы ЦК УКП(б) ад 29.6.1941 былі выданы дырэктывы ЦК КП(б)Б № 1 «Аб пераходзе на падпольную работу партыйных арганізацый раёнаў, занятых ворагам», у якой ставілася задача тэрміновага стварэння падполля, вызначаліся яго задачы і формы будовы, і наогул, прадугледжвалася, што падпольны і партызанскі рух будуць дзейнічаць пад кантролем заканспіраваных партыйных структур, і № 2 «Аб разгортванні партызанскай вайны ў тыле ворага» (1.7.1941), у якой вызначаліся задачы па стварэнні партызанскага руху, даваліся канкрэтныя ўказанні па формах арганізацыі, мерах канспірацыі, сродках сувязі і інш. Нарадай ЦК КП(б)Б (1.7.1941) было пастаноўлена скіраваць у германскі тыл 1215 партыйных работнікаў для агітацыі і арганізацыі партызанскага руху. Ствараліся абласныя, міжраённыя і раённыя партыйныя камітэты, тройкі, цэнтры і інш. У 89 раёнах усходніх абласцей былі пакінуты для арганізацыі падпольных партыйных структур 8,5 тыс. камуністаў і больш за 5 тыс. камсамольцаў.
Станаўленне
Падрыхтоўка да партызанскай барацьбы на выпадак нападу нацысцкай Германіі пачалася яшчэ ў 1930-я. Яна ўключала стварэнне заканспіраванай сеткі дыверсійных груп, дыверсантаў-адзіночак у гарадах і на чыгунках на захадзе ад лініі ўмацаваных раёнаў, арганізацыю і падрыхтоўку манеўраных партызанскіх атрадаў і груп, забеспячэнне партызанскіх фарміраванняў сродкамі сувязі і іншымі матэрыяламі, неабходнымі для барацьбы і жыцця ва ўмовах тылу. На тэрыторыі Беларусі падрыхтоўкай да партызанскіх дзеянняў займаліся партыйныя органы і камандуючы войскамі Беларускай ваеннай акругі І. П. Убарэвіч.
26 чэрвеня 1941 г. кіраўніцтва Беларускай ССР выдала загад аб стварэнні 14 партызанскіх атрадаў. Яны складаліся з 1162 чал., у т.л. 539 супрацоўнікаў НКДБ, 623 супрацоўнікі НКУС і 17—18 вайскоўцаў РСЧА. Гэтыя атрады хутка былі знішчаны або расеяны.
29 чэрвеня 1941 была выдадзена сакрэтная дырэктыва СНК СССР і ЦК ВКП(б), у якой гаварылася, што «У занятых ворагам раёнах ствараць партызанскія атрады і групы для барацьбы з часцямі варожай арміі, для распальвання партызанскай вайны ўсюдв сквозь. для ўзрыву мастоў, дарог, псавання тэлефоннай і тэлеграфнай сувязі, падпалу складоў і г.д. У захопленых ворагам раёнах ствараць невыносныя ўмовы для ворага і ўсіх яго пасобнікаў, праследаваць і знішчаць іх на кожным кроку, зрываць усе іх мерапрыемствы».
У першым перыядзе вайны, да стварэнняў Цэнтральнага штаба партызанскага руху (ЦШПР), партызанскія фарміравання, якія дзейнічалі ў паласах франтоў і армій, мелі розную падпарадкаванасць: імі кіравалі партыйныя (ЦК КП(б)Б, абкамы партыі), ваенныя (ваенныя саветы франтоў і армій, франтавыя штабы партызанскага руху), органы НКУС і г.д.