cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гібель Аляксандра Коржыча
Расследаванне
9 кастрычніка прэс-сакратар Мінабароны Уладзімір Макараў назваў «чуткамі і домысламі» сумневы родных і сяброў загінулага ў тым, што той учыніў суіцыд.
Падчас папярэдняга расследавання паўторна праведзены агляд месца здарэння, агледжана памяшканне. Канфіскаваныя тэлефоны ваеннаслужачых, накіраваныя запыты і часткова атрыманы звесткі аб злучэнні абаненцкіх нумароў, якія выкарыстоўваліся Аляксандрам Коржыч і вайскоўцамі яго часці.
Прызначаная комплексная экспертыза па даследаванні адзення загінулага салдата, прадметаў, канфіскаваных падчас агляду месца здарэння, і слядоў, пакінутых на сцяне падвальнага памяшкання медыцынскай роты, прызнаная пацярпелай і дапытаная маці памерлага.
Па месцы жыхарства праведзены агляд, падчас якога канфіскавана камп’ютарная тэхніка, атрымана ў паліклініцы медыцынская дакументацыя Коржыча. Дапытаныя ў якасці сведак сябры, з якімі ён увесь час меў зносіны па тэлефоне і перапісваўся ў інтэрнэце, агледжаныя тэлефоны, якія знаходзіліся ў карыстанні Коржыча, а атрыманая інфармацыя аб перапісцы далучана да крымінальнай справы.
Калечча (Клімаўскі раён)
Гісторыя
Станам на 2020 год пасёлак фактычна не існуе.
Гібель Аляксандра Коржыча
Расследаванне
13 кастрычніка 2017 года прэс-сакратар Прэзідэнта Беларусі Наталля Эйсмант заявіла, што сітуацыя вакол гібелі салдата ў Печах знаходзіцца на жорсткім кантролі ў Аляксандра Лукашэнкі :
Адказным асобам даручана разабрацца ў сітуацыі самым дбайным чынам, вывучыць яе да дробязяў і прадставіць аб'ектыўны вынік. Аляксандру Лукашэнку літаральна па некалькі разоў на дзень дакладваецца аб ходзе аператыўных мерапрыемстваў. Паверце, яго пазіцыя ў гэтым пытанні настолькі жорсткая, што ніхто з вінаватых ад адказнасці не сыдзе.
Па выніках праверкі, якая праводзіцца Следчым камітэтам і Пракуратурай Рэспублікі Беларусь, прынята рашэнне зняць камандзіра і шэраг іншых службовых асоб часці, якім паставілі ў віну "непрыняцце вычарпальных мер па падтрыманні строгага статутнага парадку".
20 кастрычніка Прэзідэнт падпісаў указ пра звальненне начальніка 72-га Аб’яднанага вучэбнага цэнтра палкоўніка Канстанціна Чарнецкага. Было адзначана, што Чарнецкі ў выніку «самаўхілення і безадказнага стаўлення да сваіх службовых абавязкаў, а таксама адсутнасці кантролю за падтрыманнем вайсковай дысцыпліны і правапарадку» дапусціў парушэнне статутных правіл узаемаадносін паміж ваеннаслужачымі.
Станам на 14 лютага 2018 года па факце гібелі Аляксандра Коржыча было заведзена 5 крымінальных спраў. Агулам жа па выніках праверкі 72-а навучальнага цэнтра ў Печах было заведзена 22 крымінальныя справы.
Суд
5 лістапада 2018 абвешчаны прысуд сяржантам, якія давялі Коржыча да самагубства. Максімальнае пакаранне прызначана Яўгену Бараноўскаму: яго прысудзілі да 9 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму. Ён прызнаны вінаватым у неаднаразовым атрыманні хабару, перавышэнні ўлады, што пацягнула цяжкія наступствы, а таксама ў крадзяжы. Антон Вяжэвіч прысуджаны да 7, Ягор Скуратовіч — да 6 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму. Антон Вяжэвіч і Ягор Скуратовіч прызнаныя вінаватымі ў хабарніцтве і перавышэнні ўлады.
Рэакцыя
Выпадак атрымаў вялікі рэзананс у грамадстве. У сувязі з гэтым аднавалася таксама актыўнае абмеркаванне гібелі ў адной з часцей Барысава Арцёма Басцюка, якога знайшлі павешаным 31 сакавіка 2017. За некалькі тыдняў да смерці ён у прысутнасці бацькоў называў камандзіру імёны і прозвішчы тых ваеннаслужачых, якія аказвалі на яго ціск.
На сайце Zvarot.by была апублікаваная петыцыя з патрабаваннем адстаўкі міністра абароны Андрэя Раўкова, пад якой паспелі падпісацца амаль 9 тысяч чалавек. 13 кастрычніка сайт быў заблакаваны па ініцыятыве Міністэрства абароны Беларусі, якое паведаміла, што на паштовы сервер ведамства з сайта Zvarot.by з выкарыстаннем спецыяльнага праграмнага забеспячэння адпраўляўся спам. Таксама ў паведамленні, апублікаваным на сайце міністэрства, гаварылася, што «вакол гэтага здарэння [гібелі Аляксандра Коржыча] на аснове здагадак і чутак разгорнутая мэтанакіраваная кампанія па дыскрэдытацыі Узброеных сіл».
16 кастрычніка каля будынка Міністэрства абароны ў Мінску быў прыпарканы аўтамабіль з самаробным плакатам з надпісам «Армія, дзе вешаюць нашых дзяцей, гэта не армія, гэта — лайно. Арцём Басцюк, Саша Коржыч, чый сын наступны?». На сайце Мінабароны з’явілася публікацыя, у якой гаварылася, што за акцыю пратэсту выдаюцца правакацыйныя дзеянні, якія праводзяцца ў рамках кампаніі па дыскрэдытацыі Узброеных Сіл.
У гэты ж дзень са Следчага камітэта паступіла інфармацыя ад аднаўленні справы аб гібелі салдата Арцёма Басцюка, якая была закрытая 12 кастрычніка «праз адсутнасць грамадcка-небяспечнага дзеяння, прадугледжанага крымінальным заканадаўствам»
19 кастрычніка на сайце Міністэрства абароны Беларусі з’явілася заява, зробленая ад імя Беларускага саюза афіцэраў, у якой гэтая грамадская арганізацыя выказала свае спачуванні сям’і Аляксандра Коржыча і перакананне, што адказныя за здарэнне панясуць справядлівую адказнасць паводле закона, а таксама заявіла, што Узброеныя сілы Беларусі сёлета сталі аб’ектам «беспрэцэдэнтнай дыскрэдытацыі» і «ачарнення» :
Здарэнне з гібеллю салдата тэрміновай службы, безуцешнае гора блізкіх загінулага некаторымі крытыканамі выкарыстоўваецца ў нядобрых мэтах разгойдвання грамадска-палітычнай стабільнасці ў краіне, дыскрэдытацыі беларускага войска як вядучага фактара стратэгічнага стрымлівання ў складаных умовах сучаснага сусветнага разьвіцця.
На чарговай акцыі пратэсту, арганізаванай апазіцыяй 21 кастрычніка ў Мінску, сярод іншых было высунута патрабаванне змагацца з дзедаўшчынай і гвалтам у войску.
23 кастрычніка Мінгарвыканкам забараніў незарэгістраваным Сацыяльна-хрысціянскаму руху і партыі БХД правядзенне пікету каля Міністэрства абароны супраць дзедаўшчыны ў беларускай арміі і смерці ваеннаслужачых у вайсковых часцях у Печах.
Нацыянальная бібліятэка Мальты
Нацыянальная бібліятэка Мальты (Bibljoteka Nazzjonali ta 'Malta, National Library of Malta) — галоўная бібліятэка Мальты, размешчана ў горадзе Валета.
Гісторыя
Калекцыя нацыянальнай бібліятэкі Мальты была заснавана ордэнам гаспітальераў ў XIV стагоддзі. Найстаражытныя фонды паходзяць з бібліятэк крыжакоў, якія перайшлі да ордэна паводле дэкрэта 1555 года. У 1766 годзе фонды бібліятэкі папоўніліся унікальнымі выданнямі, калі сюды была перададзена прыватная бібліятэка вялікага магістра Мальтыйскага ордэна Жана Луі Герэн дэ Тэнсена, якая складалася з 9700 тамоў.
У часы панавання англічан, 4 ліпеня 1812 года бібліятэка пераехала ў новае памяшканне. З 1925 года ўведзена правіла абавязковага асобніка, надрукаванага на Мальце. З 1976 года бібліятэка афіцыйна атрымала статус нацыянальнай.
Бібліятэка друкуе нацыянальную бібліяграфію ўсіх публікацый на Мальце.
Трапапаўза
Трапапаўза (ад τροπος — паварот, змяненне і παῦσις - прыпынак) — пераходны слой атмасферы Зямлі паміж трапасферай і стратасферай магутнасцю 1 – 2 км, дзе тэмпература з вышынёй не змяняецца (ізатэрмія).
У зямной атмасферы трапапаўза размешчана на вышынях ад 8-12 км (над узроўнем мора) у палярных раёнах і да 16-18 км над экватарам. Вышыня трапапаўзы залежыць таксама ад пары года (улетку трапапаўза размешчана вышэй, чым узімку) і цыкланічнай дзейнасці (у цыклонах яна ніжэй, а ў антыцыклоне - вышэй).
Трапапаўза адыгравае важную ролю ў цыркуляцыйных і тэрмадынамічных працэсах трапасферы і стратасферы. Яна затрымлівае і перашкаджае пераносу аэразолей і вадзяной пары ад зямной паверхні ў стратасферу. Тут фарміруюцца воблакі верхняга ярусу. Трапапаўза абмяжоўвае развіццё кучава-дажджавых воблакаў, іх пранікненне ў стратасферу і надае ім форму накавальні. У межах трапапаўзы ўзнікаюць струйныя струмені. Адначасова трапапаўза з’яўляецца бар’ерам пранікнення азону са стратасферы ў трапасферу.
Трапапаўза з’яўляецца таксама слоем мінімальнай тэмпературы, дзе ўраўнаважваецца паступленне і расход праменнай энергіі. У тропіках трапапаўза высокая і халодная, у напрамку да палюсоў яе вышыня паступова памяншаецца і яна становіцца цяплей.
Нацыянальная бібліятэка Нарвегіі
Нацыянальная бібліятэка Нарвегіі (Nasjonalbiblioteket) — галоўная навуковая бібліятэка Нарвегіі, размешчаная ў горадзе Осла. Нацыянальная бібліятэка Нарвегіі атрымлівае абавязковы экзэмпляр усіх публікацый, якія з’яўляюцца ў друку ў Нарвегіі. Бібліятэка была заснавана ў 1988 годзе.
Гісторыя
Гісторыя нацыянальнай бібліятэкі Нарвегіі цесна звязана з гісторыяй самой дзяржавы, якая атрымала незалежнасць толькі ў 1905 годзе, выйшаўшы з саюза са Швецыяй. У 1815 годзе пасля аддзялення ад Даніі, функцыі нацыянальнай бібліятэкі былі прадастаўлены бібліятэцы ўніверсітэта Осла. З 1883 года пачалася публікацыя нацыянальнай бібліяграфіі.
Паўнавартасная нацыянальная бібліятэка была створаная толькі ў канцы XX стагоддзя — у 1988 годзе. Стортынг прагаласаваў за стварэнне бібліятэкі ў сталіцы краіны Осла. У 1999 годзе ўніверсітэцкая бібліятэка была перафарміравана і некаторыя аддзелы перайшлі ў падпарадкаванне да нацыянальнай бібліятэцы. 15 жніўня 2005 года было адкрыта новае памяшканне нацыянальнай бібліятэкі. У 2005 годзе ў Осла праводзіўся семдзесят першым кангрэс Міжнароднай федэрацыі бібліятэчных асацыяцый і ўстаноў.
Фонды бібліятэкі
Да найстаражытных дакументаў бібліятэкі належаць Малітоўнік з Хедмарка (XIII ст.) і збор законаў нарвежскага караля Магнуса Лагабетэ (Магнус VI) «Magnus Lagabøters Landslov» (XIV ст.). Тут захоўваюцца лісты нарвежскага пісьменніка Генрыка Ібсена, а таксама рукапісы Кнута Гамсуна і яго шлюбныя перапіскі, набытыя бібліятэкай у 2002 годзе.
Літаратурныя жанры
Літарату́рныя жа́нры (genre, ад genus — род, від) — устойлівыя разнавіднасці літаратурных твораў, што склаліся ў працэсе гістарычнага развіцця літаратуры. Нярэдка ў гэтым значэнні ўжываецца паняцце літаратурны від. У аснове кожнага жанра ляжыць пэўны характар адлюстравання жыцця, які выяўляецца ў адпаведнай форме твораў.
Кожны з трох асноўных родаў (эпас, лірыка, драма) мае свае жанры. Напрыклад, да эпічнага роду адносяцца раман, аповесць, апавяданне, навела, да лірычнага — песня, гімн, эпіграма, дыфірамб, ода, эпітафія, раманс і інш., да драматычнага — трагедыя, камедыя, драма.
Эпічныя жанры адрозніваюцца адзін ад аднаго ступенню складанасці жыццёвага матэрыялу, працягласцю адлюстравання часу дзеяння, шырынёй ахопу з’яў рэчаіснасці, лірычныя — асаблівасцямі адлюстраваных у іх перажыванняў, пачуццяў, драматычныя — характарам жыццёвага матэрыялу і адносін аўтара да гэтага матэрыялу.
Існуюць таксама «змешаныя» жанры, у якіх спалучаны прыкметы розных родаў, напрыклад, ліра-эпічныя жанры (паэма, балада). Многія жанры маюць у сабе элементы розных родаў (у рамане можа прысутнічаць лірычны або драматычны элемент, у драме — эпічны і г.д.).
Пры характарыстыцы мастацкіх твораў вызначэнне жанру можа быць недастатковым, таму акрамя паняцця «жанр» ужываецца і тэрмін «жанравая форма», які выяўляе больш прыватныя асаблівасці твора. Так, жанр рамана можа мець разнавіднасці: філасофскі, гістарычны, прыгодніцкі, дэтэктыўны і інш.
Жанравая сістэма беларускай літаратуры такая, як і ў іншых еўрапейскіх літаратурах. Аднак некаторыя жанры, выкліканыя спецыфічнымі ўмовамі яе развіцця, ужо зніклі (напрыклад, гутаркі), з’явіліся новыя (драматычная паэма).
Стафардшыр
Ста́фардшыр (Staffordshire, або ; скарочана Staffs) — цырыманіяльнае неметрапольнае графства на захадзе цэнтральнай часткі Англіі. Уваходзіць у склад рэгіёна Уэст-Мідлендс. Адміністрацыйны цэнтр — Стафард, найбуйнейшы горад — Сток-он-Трэнт. Насельніцтва 825,8 тыс. чалавек (8-е месца сярод неметрапольных графстваў; звесткі 2007 г.).
Геаграфія
Агульная плошча тэрыторыі 2713 км² (18-е месца); тэрыторыя адміністрацыйнай вобласці — 2620 км² (14-е месца).
Адміністрацыйны падзел
У склад графства ўваходзяць 8 раёнаў (non-metropolitan district) і 1 унітарная адзінка:
Археалагічныя знаходкі
У графстве летам 2009 года быў знойдзены найбуйнейшы ў гісторыі англа-саксонскі скарб (гл. Стафардшырскі скарб), які датуецца прыблізна VII стагоддзем.
Багданава (Рослаўльскі раён)
Багданава (Богданово) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Якімавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Багданаўскага сельскага паселішча.
Рэгляшынці
Рэгляшынці (Регляши́нці) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Спіс урадаў БНР
Гэта спіс прэм'ераў Беларускай Народнай Рэспублікі ад моманту яе ўтварэння (9 сакавіка 1918) да ліквідацыі апошняга ўрада (1948).
Будзішча (Шумілінскі раён)
Бу́дзішча (, Будище) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Станіслаў Антоні Бужынскі
Станіслаў Антоні Бужынскі ( — ) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай. Кашталян берасцейскі (1748—1752) і смаленскі (1752—1763).
Біяграфія
Падтрымліваў Чартарыйскіх. Пасля смерці жонкі адмовіўся ад грамадскай дзейнасці, уступіў y ордэн езуітаў. Сабраў для апублікавання найважнейшыя пастановы соймаў Польшчы і Рэчы Паспалітай да сярэдзіны XVIII стагоддзя (выдадзены ў 1765 годзе яго сынам Тадэвушам Бужынскім).
У 1769 годзе быў адзначаны Ордэнам Белага Арла.
IC 3824
IC 3824 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Анежскі раён
Анежскі раён (Оне́жский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Архангельскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Анега, які з’яўляецца горадам абласнога значэння, не ўваходзіць у раён, але з’яўляецца складовай часткай аднайменнага муніцыпальнага раёна.
Анежскі раён знаходзіцца ў паўночна-заходняй частцы Архангельскай вобласці, займае ўсходнюю частку ўзбярэжжа Анежскай губы Белага мора. На паўночным усходзе раён мяжуе з Прыморскім раёнам, на поўдні і паўднёвым усходзе з Плясецкім раёнам, на захадзе з Рэспублікай Карэлія. Большасць рэк раёна (Анега, Унежма, Німеньга, Таміца, Кушарэка, Кянда, Пекельніца, Сыўтуга, Ніжняя Рачова, Верхняя Цёлза і інш.) адносіцца да басейна Паўночнага Ледавітага акіяна, а Ілекса з прытокамі — да басейна Атлантычнага акіяна.
Красныя Ляды
Красныя Ляды (Красные Ляды) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Наваропскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Пасёлак узнікае ў 1930-х у складзе Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
Русава (Магілёў-Падольскі раён)
Русава (Русава) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Марыя Анатольеўна Логвінава
Марыя Анатольеўна Логвінава (, Баранавічы) — беларуская веласіпедыстка.
Біяграфія
На этапе Кубку свету-2011/12 у Пекіне заняла 8-е месца ў гіце. 4-е месца на чэмпіянаце Еўропы 2012 ў каманднай гонцы пераследзе. Трохразовая чэмпіёнка Беларусі.
Удзельніца Алімпійскіх гульняў 2012 года ў каманднай гонцы пераследзе (запасная).
Сэвэрыніўка (Магілёў-Падольскі раён)
Сэвэрыніўка (Севери́нівка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Хільдэгарда (дачка Людовіка II Нямецкага)
Хільдэгарда ( — 23 снежня 856 або 859) — дачка караля Усходне-Франкскага каралеўства Людовіка II Нямецкага і яго жонкі Эмы Баварскай.
Хільдэгард нарадзілася праз год пасля заключэння шлюбу яе бацькі з графскай дачкой Эмай, калі яго першае дзіця. Пасля 844 года яна стала ігуменняй манастыра Мюнстэршварцах, які быў заснаваны ў 780 годзе як уласны манастыр дынастыі Каралінгаў.
21 ліпеня 853 года Людвіг заснаваў Фраўмюнстэр у Цюрыху, ігуменняй якога стала Хільдэгарда; пераемніцай у Мюнстэрцварцаху стала яе малодшая сястра Берта.
Уладзіслаў Дзюндзікаў
Уладзіслаў Дзюндзікаў (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2016 года ў камбінаванай эстафеце 4 × 100 м.
Анры Перушо
Анры Перушо (Henri Perruchot;, , Францыя — , , Францыя) — французскі пісьменнік. Вядомы сваімі кнігамі пра жыццё Эдуара Манэ, Поля Сезана, Агюста Рэнуара, Вінцэнта ван Гога, Поля Гагена, Анры дэ Тулуз-Латрэка, Жоржа-П'ера Сёра. Спалучаў у сваіх раманах белетрыстычную жвавасць апавядання з дакладнасцю фактаў, спрабуючы зразумець асаблівасці творчасці жывапісцаў і эпохі.
Сесана-дэль-Малізэ
Сесана-дэль-Малізэ (Sessano del Molise) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Насельніцтва складае 920 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 38 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 86097. Тэлефонны код — 0865.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Donato martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Lady Pank
«Lady Pank» — польскі рок-гурт, створаны ў 1981 годзе ва Уроцлаве і. Адзін з самых папулярных гуртоў у гісторыі польскага року.
Калектыў выпусціў больш за 20 альбомаў і дзясяткі сінглаў, у прыватнасці, «», «Wciąż bardziej obcy», «Kryzysowa narzeczona». Назва гурта паходзіць ад назвы першага запісу «Mała Lady Punk» (з некалькі змененым напісаннем). Першы афіцыйны канцэрт пад шыльдай «Lady Pank» гурт гуляў у чатырохасобавым складзе (Ян Барысевіч — вакал, гітара; Эдмунд Стасяк — гітара; Павал «Галка» Мельчарэк — бас-гітара; Анджэй Поляк — барабаны) 14 жніўня 1982 года з нагоды адкрыцця студэнцкага клуба «Park».
Музыканты
Склад групы некалькі разоў змяняўся. Заўсёды, аднак, у камандзе выступалі Ян Барысевіч і Януш Панасевіч (з восені 1982 года, пасля завяршэння абавязковай ваеннай службы). У перыяд найбольшай папулярнасці ў камандзе выступалі таксама Павел Мсціслаўскі (бас-гітара), Эдмунд Стасяк (рытм-гітара) і Яраслаў Шлягоўскі (барабаны). У гэтым складзе каманда дамаглася найбольшых поспехаў.
Гісторыя
Гурт «Lady Pank» быў заснаваны ў канцы 1981 года, неўзабаве пасля сыходу з гурта «Budka Suflera» гітарыста і кампазітара Яна Барысевіча і аўтара тэкстаў Анджэя Магільніцкага.
Мячэць хана Узбека
Мячэць хана Узбека (Özbek Han camisi, Озьбек Хан джамиси) — архітэктурны помнік у горадзе Стары Крым, у Крыме. З'яўляецца самай старой с захаваных мячэцяў паўвострава.
Гісторыя
У XIII—XIV стагоддзях Кырым ці Салхат (сёння — Стары Крым), быў цэнтрам юрта (адміністратыўнай адзінкі) Залатой арды. Ад яго імя Крымам сталі называць увесь паўвостраў. Гэта быў багаты гандлёвы горад, якім кіравалі і часткова насялялі мусульмане, з вялікай колькасцю жыхароў-хрысціян — армян, грэкаў і італьянцаў, якія багацелі на транізіце ўсходніх тавараў з генуэзскіх партоў — Кафы і Салдаі — на Русь, у Еўропу, і назад.
У 1314 годзе ў пачатку праўлення хана Залатой арды Узбека, у Салхаце была закладзена мячэць. У 1332 годзе да яе дадалі медрэсэ па ініцыятыве багатай жанчыны Інджыбек-хатун, якая там жа побач у 1371 годзе была пахавана. Медрэсэ на сённяшні дзень прадстаўляе сабой велічныя руіны, але мячэць захавалась цалкам.
Котласкі раён
Адміністрацыйны цэнтр — горад Котлас (у склад раёна не ўваходзіць).
Мячэць хана Узбека
Гісторыя
Форма мячэці простая, прамавугольная, дах двухсхільны. Мінарэт адзін, збоку ад уваходу. Партал і міхраб упрыгожаны разьбой і надпісамі, у якіх зафіксавана дата будаўніцтва. Мячэць дзейнічае, але яе рэгулярна наведваюць турысты.
Котласкі раён
Геаграфія
Котласкі раён прыраўнаваны да раёнаў Крайняй Поўначы. Размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Архангельскай вобласці, плошча тэрыторыі — 6,3 тыс. км². Мяжуе на захадзе з Усцьянскім раёнам, на поўначы з Краснаборскім раёнам, на паўночным усходзе з Ленскім раёнам, на ўсходзе з Вілягодскім раёнам, на паўднёвым усходзе з Лузскім раёнам Кіраўскай вобласці, на поўдні з Вялікаўсцюгскім раёнам Валагодскай вобласці. Таксама тэрыторыя муніцыпальнага раёна мяжуе з тэрыторыяй двух самастойных муніцыпальных утварэнняў (гарадскіх акруг) Архангельскай вобласці: горад Каражма і Котлас.
У раёне зліваюцца дзве буйныя ракі — Паўночная Дзвіна і Вычагда, а таксама працякаюць рэкі Малая Паўночная Дзвіна, Ліменда, Рэваж і інш.
Контыялахты
Контыялахты, таксама Кантыялахці (Kontiolahti) — абшчына ў правінцыі Паўночная Карэлія (Фінляндыя). Непадалёк знаходзіцца нацыянальны парк Колі.
Назва
У перакладзе з фінскай мовы назва пасёлка азначае «Мядзведжы заліў».
Спорт
За некалькі кіламетраў на поўдзень ад горада размешчаны лыжны стадыён, на якім праводзяцца этапы Кубка свету па біятлоне. На спартыўнай арэне маюцца месцы для 10 тысяч гледачоў. Астуджальныя ўстаноўкі дазваляюць утрымліваць лыжную трасу даўжынёй 1,5 км пачынаючы з кастрычніка, калі яшчэ няма паўнавартаснага снежнага покрыва.
Таксама Контыялахты прымаў чэмпіянат свету па біятлоне ў 1999 і 2015 гадах.
Бораўцы (Рослаўльскі раён)
Бораўцы (Боровцы) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Якімавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Багданаўскага сельскага паселішча.
Міцькаўка (Клімаўскі раён)
Міцькаўка (Митьковка) — сяло ў Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Міцькаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Міцькаўка заснавана стараверамі ў канцы XVII ст.
Да Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
У 1917 годзе тут была ўсталявана савецкая ўлада, адноўленая пасля перыяду германскай акупацыі ў 1918 годзе. У 1919 годзе сяло перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці.
Гвалт на глебе гамафобіі і трансфобіі
Гвалт на глебе гамафобіі і трансфобіі, гамафобны гвалт , гвалт па прыкмеце сексуальнай арыентацыі і гендарнай ідэнтычнасці  — акты фізічнага ці псіхічнага гвалту, накіраваныя на прадстаўнікоў ЛГБТІ (гомасексуальных, бісексуальных, трансгендарных і інтэрсекс людзей) і выкліканыя гамафобнымі і трансфобнымі матывамі. Гвалту могуць падвяргацца і асобы, якія не з’яўляюцца ЛГБТ, але прылічаныя да іх, а таксама і іншыя асобы, якія не адказваюць гетэранарматыўным стандартам. Акрамя прамых актаў фізічнага гвалту, у першую чаргу, цялесных пашкоджанняў і сексуальнага гвалту, да гвалту на глебе гамафобіі можна аднесці і іншыя дзеянні — псіхалагічнае запалохванне, пагрозы і шантаж, якія маюць пад сабой гамафобную глебу, а таксама і гамафобныя абразы, мобінг, булінг і іншыя праявы псіхалагічнага гвалту на глебе нянавісці да прадстаўнікоў ЛГБТ.
Фізічны і псіхічны гвалт на глебе гамафобіі і трансфобіі з’яўляюцца праявай злачынстваў на глебе нянавісці, калі ахвяра выбіраецца (усвядомлена ці неўсвядомлена) выключна з прычыны яе прыналежнасці да пэўнай сацыяльнай групы, у гэтым выпадку ЛГБТ.
Характарыстыка
Псіхолаг і гісторык размяжоўвае гвалт на глебе гамафобіі і праявы дыскрымінацыі з боку прыватных асоб, інстытуцый, грамадства ці дзяржавы ў дачыненні да ЛГБТ, адносячы да падобных актаў гамафобнага гвалту толькі дзеянні фізічнага ці псіхічнага гвалту, класіфікавальныя ў якасці каральных крымінальных злачынстваў. Даследаванні са ЗША, Германіі, Нідэрландаў, Францыі паказваюць, што ахвярай падобнага гвалту хоць бы раз у жыцці станавіўся прынамсі кожны трэці гомасексуал.
Паводле статыстыкі ФБР, прадстаўнікі ЛГБТ у некалькі разоў часцей падвяргаюцца гвалту, чым гетэрасексуальныя людзі. Паводле тых жа даных, у 17 % усіх выпадкаў злачынстваў на глебе нянавісці (трэцяе месца пасля злачынстваў на глебе расавай і рэлігійнай непрыязнасці) матывам гвалту становіцца сексуальная арыентацыя ахвяры. Аднак гэтыя даныя апісваюць толькі зарэгістраваныя ў пратаколах выпадкі. Большасць актаў гамафобнага гвалту (напрыклад, у ЗША — да 80 %, у Нідэрландах — да 90 %) не рэгіструюцца ў паліцыі, таму што ахвяры не звяртаюцца па дапамогу ў органы. Шмат у чым гэта звязана з тым, што ахвяры не хочуць даводзіць да агульнага ведама сваю гомасексуальнасць. Акрамя таго, многія злачынствы на глебе гамафобіі рэгіструюцца як бытавыя злачынствы.
Асобы, якія здзяйсняюць гвалт у дачыненні да ЛГБТ, паводле даследаванняў Доблера, — гэта, у першую чаргу, падлеткі і маладыя людзі мужчынскага полу. Падобныя злачынствы здзяйсняюцца як у адзіночку, так і невялікімі групамі. Вербальнаму ці фізічнаму нападу могуць падвяргацца і выпадковыя людзі на вуліцы, западозраныя ў гомасексуальнасці. Нярэдка аб’ектамі нападу становяцца і ўстановы, у якіх прысутнічае ЛГБТ-публіка, напрыклад, гей-бары, кафэ ці ЛГБТ-цэнтры. У той жа час, паводле Доблера, толькі 5 % такіх злачынстваў здзяйсняюцца неанацыстамі, скінхэдамі і іншымі праварадыкальнымі групамі.
Матывы такіх злачынстваў часта замоўчваюцца ў СМІ, ці гэтыя злачынствы падаюцца як злачынствы, здзейсненыя ў «гомасексуальным асяроддзі». Да нядаўняга часу ЛГБТ-арганізацыі таксама не надавалі гэтай тэме дастаткова ўвагі з прычыне таго, што ахвяры гамафобнага гвалту неахвотна працавалі з ЛГБТ-цэнтрамі. Толькі ўзнікненне эпідэміі СНІДу і з’яўленне праектаў па прафілактыцы ВІЧ сталі спрыяць з’яўленню розных прэвентыўных кампаній і адукацыйных праектаў, накіраваных, у тым ліку, і на папярэджанне гамафобнага гвалту.
Прыклады фізічнага і псіхічнага гвалту
Фізічны гвалт у дачыненні да ЛГБТ і асоб, прылічаных да іх, можа мець розныя формы і, асабліва ў выпадках папушчальніцтва ўрада ці наяўнасці антыгомасексуальнай дзяржаўнай палітыкі, можа прыводзіць да цяжкіх цялесных пашкоджанняў.
Феномен, пры якім лесбіянкі падвяргаюцца сексуальнаму гвалту з мэтай пазнання мужчыны і «выпраўлення» такім чынам, атрымаў назву «карэктавальнага згвалтавання». Асаблівую праблему карэктавальнае згвалтаванне набыло ў краінах Афрыкі, і ў першую чаргу ў ПАР. Нярэдка пасля жорсткага згвалтавання ахвяры наносяцца цялесныя пашкоджанні, несумяшчальныя з жыццём.
Гамафобнымі матывамі апраўдваюцца таксама і жорсткія забойствы. Пры гэтым ахвяра можа нават і не быць прадстаўніком ЛГБТ, але быць прылічанай да такіх. Напрыклад, у маі 2013 года на глебе нянавісці да геяў у Валгаградзе быў жорстка забіты 23-гадовы Уладзіслаў Тарнавой. У 2012 годзе ў Іраку адбылася чарада забойстваў маладых людзей, якія прытрымліваюцца культуры эма. Вядомыя прыклады забойстваў ЛГБТ членамі сям’і для «зняцця ганьбы з сям’і». Такія злачынствы могуць разглядацца ў якасці так званых забойстваў гонару.
У Беларусі найбольш рэзанансным стаў напад на 33-гадовага Міхаіла Пішчэўскага ў маі 2014 года, у выніку якога ён атрымаў цяжкія траўмы, з-за якіх давялося выдаліць каля 20 % галаўнога мозгу. Міхаіл Пішчэўскі памер у бальніцы ў кастрычніка 2015 года.
Фізічны гвалт нярэдка суправаджаецца таксама і псіхічным гвалтам. Найбольш адчувальнай групай да вербальнага гвалту з’яўляюцца маладыя гомасексуалы, якія праходзяць фазу камінг-аўта. Нярэдка звязаныя з гэтым абразы і зневажэнні пераносяцца імі больш балюча за фізічны гвалт.
ААН прылічае да гвалту на глебе гамафобіі таксама і прымусовае лячэнне ў мэтах «змянення» сексуальнай арыентацыі, анальны агляд мужчын-геяў для «доказу» іх гомасексуальнасці, прымусовую стэрылізацыю трансгендарных асоб.
Заканадаўства
ЛГБТ-арганізацыі выступаюць за ўключэнне матыву злачынстваў з прычыны нянавісці да ЛГБТ у якасці абцяжваючых абставін. Паводле даклада, апублікаванага HRC у 2009 годзе, 68 % амерыканцаў выступаюць за заканадаўчае прылічэнне злачынстваў на глебе нянавісці да ЛГБТ да групы злачынстваў нянавісці.
Постсавецкая прастора
На постсавецкай прасторы аналаг — тэрмін «рамонт», якім абазначаецца «фізічная расправа над гомасексуаламі з боку групы хуліганаў-гамафобаў, звычайна ў месцах знаёмстваў і на вечарынках». Адпаведна, нападнікі называюцца «рамонтнікамі».
Пра мэтанакіраваныя напады на геяў і лесбіянак у краінах былога СССР сведчаць розныя аўтары. Так, расійскі гісторык і сексолаг Леў Клейн піша:
У выданні ўкраінскага праваабарончага цэнтра «Наш мир» падрабязна апісваецца, як праходзілі праследаванні і нападкі :
Спецыфічнай з’явай быў «рамонт». У перабудоўны час частка моладзі ўспрыняла публікацыі пра геяў і іх праблемы вельмі негатыўна, і ўбачыўшы у іх асобе ворага, з якім трэба было змагацца. Звычайна малады сімпатычны хлопец з групы «рамонтнікаў» выкарыстоўваўся ў якасці прынады, з’яўляючыся ў месцах сустрэч геяў. Ахвяру «падсадная качка» прыводзіў ці ў зацішнае месца непадалёк, ці на кватэру. У абодвух выпадках там ахвяру чакала ўся група. Пасля зневажэнняў, збіванняў і рабавання гея адпускалі, хоць у некаторых выпадках гэта магло скончыцца і горш. Іншыя групы «рамонтнікаў» не турбавалі сябе і такім сцэнарыем і прыставалі проста да ўсіх падазроных («не так» апрануты, завушніца ў вуху). Некаторыя прадстаўнікі крымінальнага свету спецыялізаваліся на рабаванні геяў. Усё пачыналася зноў-ткі са знаёмства. Калі ж гей прыводзіў новага знаёмага дамоў, той пасля палавога кантакту (ці без яго) рабаваў гаспадара. Разлік быў на тое, што ахвяра не пойдзе ў міліцыю са страху перад крымінальным пакараннем за гомасексуалізм і тым, што гэты бок яго жыцця атрымае агалоску.
Аўтары выдання сцвярджаюць, што «вядомы толькі адзін выпадак, калі міліцыя рэальна дапамагла абараніць гея, і мноства выпадкаў, калі яна не захацела ўмешвацца ці сама паступала з гомасексуаламі цалкам незаконным чынам». Тым не менш, там жа падкрэсліваецца, што «эпоха масавага „рамонту“ — праследаванняў, збіванняў і шантажу гомасексуалаў — засталася ў мінулым».
Мінскія геі згадваюць пра існаванне «рамонтнікаў» у 1990-я гады на «Панікоўцы» (цяпер Аляксандраўскі сквер), вядомым месцы сустрэч мужчын-гомасексуалаў таго часу. Паколькі паліцыя ніяк не абараняла геяў ад «рамонту» і не прымала да разгляду заявы пра пра здзейсненыя злачынствы, абараняцца даводзілася самастойна.
Адам Лалана
Адам Дэвід Лалана (Adam David Lallana; нар., Сент-Олбанс) — англійскі футбаліст, паўабаронца клуба «Брайтан энд Хоўв Альбіён» і былы гулец нацыянальнай зборнай Англіі.
Саўтгемптан
У 2000 годзе перайшоў з акадэміі «Борнмута» ў акадэмію «Саўтгемптана» за 3000 еўра. Дэбютыраваў за «Саўтгемптан» 23 жніўня 2006 года ў матчы супраць «Ёвіл Таўна».
28 красавіка 2008 года забіў свой першы гол за «Саўтгемптан» у матчы супраць «Вест Бромвіча», у тым жа сезоне стаў рэгулярным гульцом "святых" і 29 жніўня 2008 года падпісаў новы трохгадовы кантракт.
У сезоне 2009/2010 забіў 20 галоў ва ўсіх турнірах, гэта быў і застаецца рэкорд Адама па галам у сезоне, таксама стаў другім у гісторыі «Саўтгемптана» хто за сезон забіў столькі галоў як паўабаронца.
7 студзеня 2011 года падпісаў з «Саўтгемптанам» новы кантракт да лета 2015 года.
У сезоне 2011/2012 мог стаць лепшым гульцом свайго клубу, але прайграў гэта званне свайму аднаклубніку Рыкі Ламберту. У тым сезоне Лалана у Чэмпіёншыпе забіў 11 галоў і аддаў 10 асістаў.
19 жніўня 2012 года дэбютыраваў у Англійская Прэм’ер-лізе у матчы супраць «Манчэстэр Сіці», у тым сезоне ў Англійскай Прэм’ер-лізе сыграў 30 матчаў, забіў 3 галы і аддаў 6 асістаў.
У сезоне 2013/2014 сыграў усе 38 матчаў у лізе, забіў 9 галоў і аддаў 8 асістаў.
Ліверпул
1 ліпеня 2014 года перайшоў у «Ліверпул» за 25 мільёнаў фунтаў.
Дэбютыраваў за "мерсісайцаў" 13 верасня 2014 года ў матчы Англійская Прэм’ер-лігі супраць «Астан Вілы»
29 снежня забіў два галы ў матчы супраць Суонсі Сіці.
У сваім першым сезоне сыграў у лізе 27 матчаў, забіў 5 галоў і аддаў 3 асісты.
Практычна ўвесь сезон 2017/2018 Адам прапусціў з-за траўмы, але змог выйсці ў фінале Лігі Чэмпіёнаў дзе выйшаў на замену на 31 хвіліне, той фінал "чырвоныя" прайгралі.
У сезоне 2018/2019 зноў палучыў траўму і сыграў толькі 13 матчай у лізе, гэта хужэйшы сезон Адама ў «Ліверпуле» па статыстыцы, так як ён не забіў ніводнага галы і не аддаў ніводнага асіста, але "мерсісайцы" упершыню за 14 гадоў выйгралі Лігу Чэмпіёнаў.
Сезон 2019/2020 Лалана прасядзеў у запасе, нярэгулярна выходзячы на замену, але выйграў Англійскую Прэм’ер лігу, Суперкубак УЕФА і Клубны чэмпіянат свету.
Брайтан энд Хоўв Альбіён
27 ліпеня 2020 году перайшоў у «Брайтан энд Хоўв Альбіён» як свабодны агент, з "чайкамі" падпісаў кантракт на тры гады. Таксама вядома, што Лалана ўзяў 14 нумар, а не 20.
Дэбютыраваў за «Брайтан энд Хоўв Альбіён» 29 жніўня ў матчы супраць «Чэлсі».
28 лісапада выйшаў на замену супраць Ліверпула, але быў заменены назад з-за траўмы.
Першы гол за «Брайтан энд Хоўв Альбіён» забіў 6 сакавіка ў матчы Англійскай Прэм’ер-лігі супраць Лестэр Сіці, той матч быў прайграны з лікам 2-1.
Кар'ера ў зборнай
Дэбютыраваў за зборную 15 лістапада 2013 года ў матчы супраць Чылі.
Быў вызваны на Чэмпіянат Еўропы па футболе 2016, дзе ён сыграў 3 матчы.
Свой першы гол за зборную забіў 4 верасня 2016 года ў матчы супраць Славакіі, гэта быў адзіны гол у той гульне.
Не папаў у заяўку зборнай на Чэмпіянат свету па футболе 2018 з-за траўмы.
Таксама не папаў у заяўку зборнай на Чэмпіянат Еўропы па футболе 2020.
Слабада-Бушанска
Слабада-Бушанска (Слобода-Бушанська) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Хохлаўка (Клімаўскі раён)
Хохлаўка (Хохловка) — сяло ў Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міцькаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Сяло заснавана ў першай палове XVIII ст.
Да Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
У 1917 годзе тут была ўсталявана савецкая ўлада, адноўленая пасля перыяду германскай акупацыі ў 1918 годзе. У 1919 годзе сяло перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці.
IC 3825
IC 3825 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Анатоль Сідарэнка
Анатоль Сідарэнка (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі 2016 года ў эстафеце 4 × 100 м вольным стылем.
Слабада-Підлісіўска
Слабада-Підлісіўска (Слобода-Підлісівська) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Войлавічы
Во́йлавічы (, Войловичи) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Пінежскі раён
Пінежскі раён (Пи́нежский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Архангельскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Карпагары.
Фраўмюнстэр
Фраўмюнстэр (Fraumünster) — былое абацтва на тэрыторыі сучаснай Швейцарыі, заснаванае Людовікам II Нямецкім для сваёй дачкі Хільдэгарды ў 853 годзе.
Заснавальнік забяспечыў бенедыктынскі манастыр землямі кантонаў Цюрыха, Уні і лясамі з пагоркаў Албіс, а таксама гарантаваў недатыкальнасць. У 1045 годзе кароль Германіі Генрых III дараваў манастыру права валодаць рынкамі, збіраць пошліны і чаканіць манеты.
Імператар Фрэдэрык II зрабіў абацтва тэрытарыяльна незалежным і ўзмацніў палітычную ўладу абатысы. Аднак палітычная ўлада манастыра пачала павольна змяншацца з XIV ст., пасля стварэння «Закона гільдый» Рудольфам Брунам у 1336 годзе, які стаў першым незалежным кіраўніком горада і не падпарадкоўваўся абацтву.
Абацтва спыніла існаванне 30 лістапада 1524 года ў сувязі з Рэфармацыяй, праведзенай Ульрыхам Цвінглі.
Перадавік (Клімаўскі раён)
Перадавік (Передовик) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міцькаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Пасёлак заснаваны ў 1930-х гадах, у складзе Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
Украінскі правапіс 2019 года
Украінскі правапіс 2019 (Український правопис 2019 року) — актуальная версія ўкраінскага правапісу, падрыхтаваная Нацыянальнай правапіснай камісіяй Украіны. 22 мая 2019 года Кабінет міністраў Украіны зацвердзіў новую рэдакцыю правапісу , а 30 мая 2019 года гэты дакумент уступіў у сілу.
Склад Украінскай нацыянальнай камісіі, якая рыхтавала праект правапісу, зацверджаны пастановай Кабінета міністраў Украіны ад 17 чэрвеня 2015 года.
Зараз ідзе пераходны этап па рэалізацыі новай версіі. На гэтым этапе кожная ўстанова самастойна прымае рашэнне аб выкарыстанні новай версіі. Аднак Украінскі цэнтр ацэньвання якасці адукацыі вызначыў 5 гадоў на ўкараненне новых стандартаў у тэсты знешняга незалежнага ацэньвання.
Новая рэдакцыя вярнула да жыцця некаторыя рысы правапісу 1928 г. (так званы харкаўскі правапіс), якія ўваходзілі ва ўкраінскую правапісную традыцыю. Пры гэтым камісія кіравалася разуменнем таго, што моўная практыка ўкраінцаў у другой палове ХХ ст. — пачатак ХХІ ст. ужо стала часткай украінскай арфаграфічнай традыцыі.
Распрацоўка і ўкараненне
Міністэрства адукацыі і навукі Украіны са спасылкай на Нацыянальную акадэмію навук Украіны тлумачыць, што папярэдні варыянт правапісу ў цэлым адпавядаў патрэбам грамадства і не можа лічыцца састарэлым. Трэба было толькі ліквідаваць пэўныя супярэчнасці, упарадкаваць, удакладніць і дапоўніць у адпаведнасці з тымі сучаснымі моўнымі тэндэнцыямі, якія склаліся ў грамадстве. Гэта палажэнне палічыла справядлівым значная частка ўдзельнікаў грамадскага абмеркавання новай рэдакцыі ўкраінскага правапісу.
У сваёй працы Украінская нацыянальная камісія па правапісу кіравалася наступнымі прынцыпамі: неабходнасць захавання ўкраінскай арфаграфічнай традыцыі; уключэнне новых арфаграфічных правіл, неабходных для дастаткова ўсебаковай кадыфікацыі моўных нормаў; адлюстраванне асноўных змен у сучаснай моўнай і пісьмовай практыцы; фарміраванне правіл напісання новых запазычаных слоў, новых уласных назваў; выключэнне састарэлых або недакладных фармулёвак; уніфікацыя правілаў арфаграфіі.
Версія праекта, надрукаваная ў электронным выглядзе на 216 старонках, апублікавана Міністэрствам адукацыі і навукі Украіны на сайце для грамадскага абмеркавання, якое працягвалася з 15 жніўня па 15 верасня 2018 года. 13 верасня грамадскае абмеркаванне было падоўжана да 1 кастрычніка. Чакалася, што праца над дакументам працягнецца як мінімум да канца 2018 года; члены камісіі ад каментароў адмовіліся. Аднак сустаршыня камісіі Максім Стрыха падзяліўся інфармацыяй, што праект быў ухвалены аднагалосна.
Пра гэта заявіла арфаграфічная камісія"… вяртае да жыцця шэраг асаблівасцей «харкаўскага» правапісу, абнаўленне якіх мае навуковае абгрунтаванне. Безумоўна падзяляючы ідэю аб злачыннасці рэпрэсіўных дзеянняў таталітарнага рэжыму супраць «харкаўскага» правапісу і яго стваральнікаў, правапісная камісія не можа ігнараваць той факт, што мова народа развіваецца разам з яго гісторыяй і моўнай практыкай. Украінцы ў 1930-я гг — 2010-я гады таксама ўваходзяць у традыцыю ўкраінскага правапісу «і» нягледзячы на працяглыя і напружаныя дыскусіі […] канчатковае галасаванне па праекце новай рэдакцыі ўкраінскага правапісу было аднагалосным."Грамадскае абмеркаванне праекта ўкраінскага правапісу працягвалася да 1 кастрычніка 2018 года. Паступіла больш за 500 прапаноў, заўваг і заўваг. 22 кастрычніка 2018 года адбылося выніковае пасяджэнне Арфаграфічнай камісіі, на якім па выніках грамадскага абмеркавання былі ўнесены некаторыя папраўкі. 24 кастрычніка на сумесным пасяджэнні Прэзідыума Нацыянальнай акадэміі навук Украіны і калегіі Міністэрства адукацыі і навукі даклад старшыні рабочай групы па распрацоўцы ўкраінскага правапісу члена-карэспандэнта Нацыянальнай акадэміі навук навук Украіны С. Ермоленка «Аб новай рэдакцыі ўкраінскага правапісу»; праект правапісу быў зацверджаны і рэкамендавана пасля дапрацоўкі ўнесці ў Кабінет Міністраў на зацвярджэнне.
3 чэрвеня 2019 года канчатковая версія была апублікавана на афіцыйных сайтах Міністэрства адукацыі і навукі і Нацыянальнай акадэміі навук. Таму з 3 чэрвеня рэкамендавана прымяняць нормы і правілы новай рэдакцыі ва ўсіх сферах грамадскага жыцця.
Зараз ідзе пераходны этап па рэалізацыі новай версіі. На гэтым этапе кожная ўстанова самастойна прымае рашэнне аб выкарыстанні новай версіі. Аднак Украінскі цэнтр ацэньвання якасці адукацыі вызначыў 5 гадоў на ўкараненне новых стандартаў у тэсты знешняга незалежнага ацэньвання.
5 снежня 2019 года выдавецтва «Навукова думка НАН Украіны» як упаўнаважаная ўстанова апублікавала ўпаўнаважанае выданне новага выдання.
Склад арфаграфічнай камісіі
Склад Украінскай нацыянальнай камісіі па правапісу зацверджаны пастановай Кабінета Міністраў Украіны ад 17 чэрвеня 2015 г. № 416 «Аб зацвярджэнні новага складу Украінскай нацыянальнай камісіі па правапісу». Яна ўключае ў сябе:
Крытыка
Пісьменнік Андрэй Какацюха лічыць, што арфаграфія ўскладніць вывучэнне ўкраінскай мовы: «Я за тое, каб грамадзяне Украіны ўвогуле валодалі ўкраінскай мовай. Таму што палова насельніцтва не прытрымлівалася правілаў старога правапісу. А некаторыя з тых, хто карыстаецца мовай у паўсядзённым жыцці, не ведалі пра існаванне норм як такіх. Буду пісаць так, як напісаў. Бо ў новым правапісе прадугледжаны правілы „і так можна, і так можна“. Калі нешта крытычнае, ёсць рэдактары, прафесійныя вяшчальнікі. Фактычна гэтыя новаўвядзенні адштурхнуць тых, хто ў сілу розных абставінаў толькі пачаў карыстацца ўкраінскай. А некаторыя носьбіты будуць проста іранізаваць, як і я».
Пісьменніца Марына Грымыч крытыкавала фемінітывы: у многіх выпадках мужчынскі род семантычна выконвае ролю «унісекса» і «гендэрна нейтральнага». Гэта ўнікальная асаблівасць украінскай мовы. Я кахаю яе. Прабачце, што не пагадзіўся. Мяне зразумеюць падрыхтаваныя лінгвісты."
Пісьменнік Радый Радутны заявіў, што не плануе прытрымлівацца правілаў новага правапісу.
Былы дырэктар Украінскага цэнтра ацэньвання якасці адукацыі Ігар Леанідавіч Лікарчук так пракаментаваў правапіс:"Чытаю ўсё гэта і думаю: ці буду асабіста мець зносіны па-навейшы ці, як казала Проня Пракопіўна, «по-модньому», кшталту «міністерка», «лікарка», «етер»? Прыходжу да высновы, што наўрад ці атрымаецца. Таму што я лічу, што вяртанне да правілаў правапісу 1919 года — неабгрунтаванае рашэнне. І такое, каб своечасова. Відаць, добра мець рэтра-аўтамабіль 1919 года. Каб пакрасавацца на выставе раз-два на год. Але штодня ездзіць на такім рэтра-аўтамабілі наўрад ці варта."З 16 жніўня па 7 верасня 2018 г. падчас грамадскага абмеркавання праекта правапісу сайт «Ізборнік» правёў сярод сваіх карыстальнікаў апытанне аб зменах правапісу, якое, аднак, не з’яўляецца рэпрэзентатыўным. 3183 рэспандэнты запоўнілі адкрытую анлайн-анкету. Карыстальнікі сайта прынялі змены ў арфаграфіі холадна (напрыклад, напісанне слова пра кт праз літару падтрымліваюцца толькі 15 % карыстальнікі «Зборнік»). Адзіная арфаграфічная праектная прапанова, якую рэспандэнты падтрымалі са значнай перавагай (74 %), — напісанне з вялікай літары назваў, звязаных з рэлігіяй. На пытанне, ці патрэбна рэформа правапісу, плюсы і мінусы таксама прыкладна падзяліліся. Яны лічаць, што рэформа патрэбная, увогуле 51 %; толькі 22 з іх % адказалі, што ім трэба неадкладна, 29 % лічаць, што гэта трэба, але не своечасова. Амаль палова рэспандэнтаў заявіла, што рэформа правапісу не патрэбна — 47 %.
Судовая скарга
У чэрвені 2019 года ў Акруговы адміністрацыйны суд Кіева паступіў іск аб прызнанні несапраўднай і адмене пастановы Кабінета Міністраў Украіны № 437 ад 22 мая 2019 г. «Пытанні ўкраінскага правапісу». Іск падаў старэйшы партнёр юрыдычнай фірмы «Константа» Дзмітрый Ільчанка ад імя сямікласніцы і яе маці. На думку пазоўнікаў, урад, прымаючы змены ў правапіс, выйшаў за межы сваіх паўнамоцтваў, бо Закон Украіны «Аб прынцыпах дзяржаўнай моўнай палітыкі» (неафіцыйна «Закон Ківалава-Калеснічэнкі») быў прызнаны неканстытуцыйным. Канстытуцыйны суд Украіны № 2-р / 2018 ад 28.02.2018 , і з таго часу Кабінет Міністраў Украіны не надзелены паўнамоцтвамі ўстанаўліваць нормы ўкраінскага правапісу і парадак зацвярджэння такіх нормаў. Аналагічны пазоў падала ГА «Верхавенства права» (юрыст — Расціслаў Кравец).
28 студзеня 2021 г. Акруговы адміністрацыйны суд Кіева адмяніў пастанову Кабінета Міністраў аб пераходзе на новы правапіс, але рашэнне суда першай інстанцыі было адменена 11 мая 2021 г. на зварот.
Меркаванне навукоўцаў
"Мне вельмі спадабалася, што было прынята вельмі мудрае рашэнне: дазволіць паралельнае выкарыстанне. Адэпты змогуць адчуваць сябе свабодна, але адэпты змогуць арыентавацца, адчуваць смак новых слоў, новых форм'."
"Украіна даўно павінна была вярнуцца да сваіх спецыфічных прынцыпаў ва ўсіх сферах жыцця […] Я даўно пішу свае кнігі ў мадэрнізаваным варыянце правапісу 1927 года'."
"На жаль, новая рэдакцыя Украінскага правапісу не дасягнула ўсяго, чаго я хацеў, але я падтрымліваю дасягнутае, бо гэтыя змены хаця б часткова вяртаюць нашаму правапісу яго нацыянальны твар."