cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Анбарская кампанія (2003—2011)
2008—2011
Пасля дадзеных падзей амерыканцы вырашылі вярнуць пад кантроль Анбар. У лістападзе войскі ЗША ажыццявілі буйную аперацыю, накіраваную пераважна супраць байцоў «Ісламскай дзяржавы». Гэтаму папярэднічала ўзмацненне аперацый баевікоў супраць замежнікаў і новага ўрада. Армія ЗША ажыццявіла не толькі атакі на лагеры праціўніка ў правінцыі Анбар, але нават і на тэрыторыі Сірыі ў Абу-Кемале, паспрабаваўшы перакрыць каналы прыбыцця замежнікаў у шэрагі груповак і паставак зброі.
У 2009—2011 гадах інтэнсіўнасць баёў як у Анбары, так і ў Іраку ў цэлым пачала падаць. Шмат у чым гэта было выклікана паступовым вывадам амерыканскіх войск з краіны, які быў канчаткова завершаны 15 снежня. Анбар амерыканцы пакінулі яшчэ 7-га. Пасля завяршэння акупацыі паўстанцы разгарнулі барацьбу супраць цэнтральнага ўрада і прыватных ваенных кампаній, а таксама паміж сабой.
Грэбля (Сычоўскі раён)
Грэбля (Гребля) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Актыўны рахунак
Актыўныя рахункі — рахункі бухгалтарскага ўліку, прызначаныя для ўліку стану, руху і зменаў гаспадарчых сродкаў па іх відах.
На актыўных рахунках адлюстравана інфармацыя аб сродках (у грашовым эквіваленце), якія маюцца ў распараджэнні арганізацыі, гэта могуць быць банкаўскія рахункі, маёмасць на складзе і ў эксплуатацыі.
На актыўных рахунках:
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2011/2012
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2011/2012 — 20-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
63
63 — невысакосны год, пачаўся ў суботу. 63 год нашай эры, 63 год 1 тысячагоддзя, 63 год I стагоддзя, 3 год 7-га дзесяцігоддзя I стагоддзя, 4 год 60-х гадоў.
Cistus salvifolius
Cistus salvifolius — від кветкавых раслін сямейства. Назва роду Cistus паходзіць ад старажытнагрэчаскага слова κίσθος, што азначае «кошык», у той час як відавы эпітэт salviifolius ставіцца да зморшчанага лісця.
Апісанне
Гэты густы куст дасягае ў сярэднім 30-60 сантыметраў у вышыню, максімум да 100 см. Авальнае зялёнае лісце даўжынёй ад 1 да 4 см, лямцавае з двух бакоў, з кароткім хвосцікам (2-4 мм). Суквецце ўтрымлівае адну або некалькі круглых кветак на доўгіх кветаножках, размешчаных на пазухах лісця. Пяць белых пялёсткаў утрымліваюць жоўтую пляму ля аснавання, утвараючы вяночак дыяметрам 4-6 см. Тычынкі таксама жоўтыя, а пылавікі скідаюць багаты жоўты пылок. Апыляецца гэтая расліна насякомымі, асабліва пчоламі. Перыяд цвіцення працягваецца з красавіка па май. Плады — пяцігранныя капсулы, даўжынёй 5-7 мм.
Распаўсюджанне
Гэта расліна аддае перавагу сухім узгоркам, хмызнякам і рэдкалессю, на вышыні 0-1200 метраў над узроўнем мора. Расце вельмі хутка пасля пажару. Радзімай расліны з’яўляецца міжземнаморскі рэгіён, расце ў паўднёвай частцы Еўропы і ў некаторых раёнах Заходняй Азіі і ў Паўночнай Афрыцы.
Барбара Запальяі
Барбара Запальяі (Szapolyai Borbála, Barbara Zápolya; 1490, 1494—1495 альбо першая палова 1496, Трэнчын — 2 кастрычніка 1515, Кракаў) — дачка венгерскага магната Іштвана Запальяі і цешынскай Пястоўны Ядвігі, каралева польская і вялікая княгіня літоўская (1512—1515), першая жонка Жыгімонта Старога.
Была першай манахіняй, каранаванай пасля 58-гадовага перапынку з часу папярэдняй каранацыі Альжбеты Аўстрыйскай, другая пасля Альжбеты з Пільчы польская каралева, якая не паходзіла з пануючага роду, і трэцяя пасля святых Кінгі і Ядвігі венгерка на кракаўскім стальцы, якая памерла ў абліччы святасці. Стала таксама апошняй так блізка пародненай з Пястамі польскай каралевай.
Паводле сведчання Дэцыюша, ушанаваннем памяці каралевы Барбары стала капліца Жыгімонта на Вавелі. З Барбарай Запальяі звязаная не толькі ідэя пабудовы маўзалея Ягелонаў, але таксама і значная частка сімвалічных і алегарычных іконаграфічных твораў аздаблення капліцы.
Паходжанне
Будучая каралева і вялікая княгіня была дачкой валадара Трэнчына, графа спішскага, ваявода сяміградскага Іштвана Запальяі і Ядвігі Цешынскай. Па мячы выводзілася з рыцарскага роду найхутчэй харвацкага паходжання, які на пераломе XV—XVI стагоддзяў здабыў вялікі ўплыў і агромністыя маёнткі ў Венгерскім каралеўстве. Па кудзелі паходзіла з цешынскай і мазавецкай лініі Пястаў — яе дзедам па маці быў Пшамыслаў II Цешынскі, а бабкай — Ганна, дачка варшаўскага князя Баляслава IV.
У крыніцах дата нараджэння Барбары Запальяі не сустракаецца. Яе можна аднавіць толькі на падставе ўскосных звестак, якія падаюць узрост каралевы ў часе скону, аднак такія крыніцы з’явіліся толькі праз некалькі гадоў пасля яе смерці. Паводле аднаго з венгерскіх перакладаў, каралева Барбара памерла ў 20-гадовым узросце, а паводле польскага Рочніка Нарапінскага памерлай споўнілася 25 гадоў.
Зыгмунт Удавішэўскі з дзвюх дат — 1490 і 1495 — за больш праўдападобную лічыць пазнейшую, запісаную ў венгерскім дакуменце, адкуль і паходзіла Барбара. 1495 год у цяперашні час прызнае большасць гісторыкаў. Найпазнейшай мажлівай датай нараджэння Барбары Запальяі ёсць прапанаваны Станіславам Срокам перыяд першай паловы 1496 года.
У Божае нараджэнне 1499 года Барбара страціла бацьку, магутнага правадыра антыгабсбургскай кааліцыі венгерскай магнатэрыі, і яе выхаваннем займалася маці. Ядвіга рабіла асаблівы націск на далёкаідучую пабожнасць, што мела ўплыў на этычнае выхаванне і на фарміраванне глыбокай рэлігійнасці яе дачкі.
Шлюбныя планы
Заручыны адбыліся 2 снежня 1511 года.
Панаванне
Шлюб і каранацыя адбыліся ў Кракаве ў нядзелю 8 лютага.
У сакавіку 1511 года Барбара з мужам выехалі ў Познань (15 сакавіка 1513 года тут нарадзілася дачка Ядвіга), а ў маі 1513 года — на Літву. Барбара засталася ў Вільні, пакуль Жыгімонт браў удзел у вайне з Масковіяй. 4 лютага 1515 года яны разам вярнуліся на Вавель. 1 ліпеня 1515 года Барбара нарадзіла другую дачку Ганну.
Хвароба і смерць
Па другіх родах каралева цяжка занемагла. Яе лекаваннем займаўся дапаможны лекар Жыгімонта I, навучаны ў Балонні Леанард Печыхоўскі. Аднак каралева бесперастанна хварэла ад пачатку ліпеня да канца верасня 1515 года. У канцы верасня надышло паляпшэнне стану, не лічачы працягу звыклых ужо параксізмаў, але 30 верасня каралева атрымала падабенства апаплепсычнага ўдару.
2 кастрычніка 1515 каралева сканала. Сімптомы хваробы паказваюць на вялікую імавернасць перынатальнага заражэння.
Пахаванне
Каралева была пахавана 18 кастрычніка 1515 года ў Вавельскай кафедры ў капліцы Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі. На пахаванні прыбыла яе маці Ядвіга з сынамі. У 1520 годзе разам з ёй была пахавана памерлая ў дзяцінстве дачка Ганна. Саркафаг з целамі быў змешчаны ў падзямеллі капліцы Жыгімонта.
У 1632 годзе сродкамі караля Жыгімонта III, унука Жыгімонта Старога, была праведзена першая рэстаўрацыя саркафага. Другая кансервацыя знішчанага саркафага мела месца ў 1840 коштам імператара Фердынанда I. Чарговая рэстаўрацыя саркафага была спалучана з вывучэннем і апісаннем яго вартасці і адбылася ў 1874 годзе.
Allium euboicum
Allium euboicum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Грэцыі.
Распаўсюджанне
Эндэмік Грэцыі — востраў Эўбея.
Ярохава (Сычоўскі раён)
Ярохава (Ерохово) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
П’езаэлектрычны эфект
П’езаэлектрычны эфект — эфект узнікнення палярызацыі дыэлектрыка пад уздзеяннем механічных напружанняў (прамы п’езаэлектрычны эфект). Існуе і адваротны п’езаэлектрычны эфект — узнікненне механічных дэфармацый пад уздзеяннем электрычнага поля.
П’езаэфект нельга блытаць з электрастрыкцыяй. У адрозненне ад электрастрыкцыі, прамы п’езаэфект назіраецца толькі ў крышталях без цэнтра сіметрыі. Хоць у класе 432 кубічнай сінгоніі няма цэнтра сіметрыі, п’езаэлектрычнасць у ім таксама немагчыма. Такім чынам, п’езафект можа назірацца ў дыэлектрычных крышталяў, якія належаць толькі да аднаго з 20 класаў кропкавых груп.
Выкарыстанне п’езаэфекта ў тэхніцы
Прамы п’езаэфект выкарыстаны:
Зацішша (Пухавіцкі раён)
Пад уладай Расійскай імперыі
Успамінаецца ў 1909 годзе як маёнтак Пухавіцкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Паводле перапісу 1926 г. пасёлак.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 да ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
Рабусоўскі сельсавет
Рабусо́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Рабуса.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Рэчыцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Перасвяцкага (Перасвятоўскага) сельсавета.
Заўлічча Новае
За́ўлічча Но́вае (, Завличье Новое) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Валкалата Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
У 1940—1954 гадах цэнтр Заўлецкага сельсавета. Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Струцкага сельсавета, да 21 чэрвеня 2023 года — у склад Валкоўскага сельсавета.
Пасіўны рахунак
Пасіўныя рахункі — рахункі бухгалтарскага ўліку, прызначаныя для ўліку стану, рухаў і змены крыніцаў сродкаў прадпрыемстваў.
На пасіўных рахунках адлюстроўваюцца аперацыі, якія змяняюць суму сродкаў прадпрыемства (актываў прадпрыемства), а таксама аперацыі, што змяняюць склад даўгоў (перасоўванне сродкаў паміж двума пасіўнымі рахункамі, напрыклад утрыманне падаткаў з зарплаты).
Чэмпіянат Беларусі па грэка-рымскай барацьбе 2014
Чэмпіянат Беларусі па грэка-рымскай барацьбе 2014 года прайшоў 30-31 мая ў Брэсце.
Пасіўны рахунак
На пасіўных рахунках:
Схема вядзення пасіўнага рахунка: Дзе Ск = Сп + Звк - Звд.
Вялікія Зондскія астравы
Вялікія Зондскія астравы (Kepulauan Sunda Besar, Kapuloan Sunda Gedé) — група астравоў у складзе Інданезіі (Калімантан, Суматра, Барунг, Ява і Сулавесі). Разам з Малымі Зондскімі астравамі ўтвараюць Зондскі архіпелаг. Назва паходзіць ад наймення народа сундаў.
66
66 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 66 год нашай эры, 66 год 1 тысячагоддзя, 66 год I стагоддзя, 6 год 7-га дзесяцігоддзя I стагоддзя, 7 год 60-х гадоў.
Казейкі (Свіслацкі раён)
Казе́йкі (, Казейки) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
15 лістапада 1971 года да вёскі далучана суседняя вёска Духі. У 1976 годзе вёска перададзена з Вердаміцкага сельсавета ў Свіслацкі сельсавет.
Колаўцы
Ко́лаўцы (, Коловцы) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Да 21 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Валкоўскага сельсавета.
Рэп-рок
Рэп-рок (Rap rock) — жанр музыкі, які спалучае вакальныя элементы хіп-хопа з рознымі інструментальнымі формамі альтэрнатыўнай музыкі. Гістарычна першымі рок-гуртамі, якія эксперыментавалі з рэпам, былі Blondie і The Clash. Рэмейк на песню «Walk This Way» 1975 г. выпусціў гурт Aerosmith (сумесна з Run-D.M.C.) у 1986 годзе, што спрыяла папулярызацыі хіп-хопа сярод белай аўдыторыі. Амаль адначасова ў межах жанру з’явіліся фанк-метал і рэпкор, крыху пазней аформіўся рэп-метал. Пасля рэп-рок стаў асновай для альтэрнатыўнага рэпа.
Саарэмаа
Са́арэмаа (Saaremaa, былая назва Э́зель паходзіць ад Øsel) — самы вялікі востраў Маанзундскага архіпелага ў Эстоніі. Плошча — 2673 км². Трэці па велічыні востраў Балтыйскага мора пасля астравоў Зеландыя і Готланд, паўночная мяжа Рыжскага заліва. Злучаны дамбай з востравам Муху. Ірбенскі праліў аддзяляе востраў ад тэрыторыі Латвіі. Насельніцтва (2014 г.) — 31 756 чал. Найбуйнейшы горад — Курэссаарэ.
Геаграфія
Востраў Саарэмаа размешчаны ва ўсходняй частцы Балтыйскага мора ў 139 км на паўднёвы захад ад Таліна, сталіцы Эстоніі. Бліжэйшыя буйныя астравы — Хіюмаа, Муху і Абрука. Даўжыня з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад — 94 км. Найбольшая шырыня — 58,2 км.
Востраў складзены галоўным чынам з вапнякоў. Месцамі ўкрыты ледавіковымі адкладамі. Паверхня вострава нізінная, месцамі забалочаная. Унікальныя метэарытным паходжаннем катлавіны возера Каалі.
На паўночным узбярэжжы Саарэмаа ўзвышаюцца стромкія ўступы. Яно парэзана нешматлікімі, але глыбокімі і добра абароненымі залівамі. Нізіннае паўднёвае ўзбярэжжа моцна зрэзана маленькімі бухтамі, з вялікай колькасцю астравоў і паўвостраваў. Найбольш доўгі паўвостраў — Сарме (каля 36 км). На ўзбярэжжы вострава месцамі распаўсюджаны лясістыя пясчаныя раўніны з дзюнавымі градамі. Самае высокае месца — Заходне-Саарэмааскае ўзвышша (да 54 м).
Прырода
На вапняках пераважна распаўсюджаны нізкарослыя, рэдкастойныя лясы (галоўным чынам хвойнікі і ельнікі), а таксама парослыя хмызнякамі лугі. Лясістасць на Саарэмаа — каля 25%. Хоць землі тут бедныя, флора даволі разнастайная. Асабліва распаўсюджаны вапналюбівыя расліны. Уяўляюць цікавасць лесалугі са шматлікімі відамі лісцевых дрэў. Сустракаюцца некаторыя віды раслін (ціс, плюшч і інш.) мінулых кліматычных перыядаў. Вялікія плошчы пакрыты ядлоўцам. Возера Каруярв.
У заходняй частцы вострава створаны запаведнік Війдумяэ.
Гісторыя
Згодна археалагічным дадзеным, першыя людзі з'явіліся на Саарэмаа ў 5 тысячагоддзі да н.э. У скандынаўскіх сагах востраў узгадваўся як Eysýsla. У іх апавядалася аб сутычках паміж вікінгамі і мясцовымі жыхарамі. У 1206 годзе дацкі кароль Вальдэмар II Пераможца заснаваў на востраве крэпасць, аднак не здолеў знайсці людзей для далейшай каланізацыі, таму яна была зруйнавана самімі датчанамі.
У 1227 годзе Саарэмаа быў захоплены рыцарамі-мечнікамі. Пасля аб'яднання мечнікаў з Тэўтонскім ордэнам у 1237 годзе востраў увайшоў у склад Лівонскага аддзела Тэўтонскай дзяржавы, аднак большую частку кантралявала Эзель-Вікскага біскупства. У XIV ст. быў узведзены замак у Курэссаарэ. У 1559 годзе біскупства і ўсе землі Саарэмаа былі прададзены Даніі. У 1645 годзе Данія перадала кіраванне востравам Швецыі. У выніку Вялікай Паўночнай вайны Саарэмаа адышоў да Расійскай імперыі.
Пасля абвяшчэння незалежнасці Эстоніі ў 1918 годзе ў складзе гэтай дзяржавы.
Асаблівасці культуры
Галоўнымі традыцыйнымі заняткамі жыхароў вострава здаўна з'яўляюцца рыбалоўства і мараплаўства. Дзякуючы адноснай ізаляванасці яны захавалі многія старадаўнія рысы эстонскай культуры, але разам з гэтым зведалі іншаземны ўплыў. Так, мясцовыя песні на эстонскай мове спяваюцца са шведскай інтанацыяй. У вёсках усё яшчэ можна сустрэць хаціны з саламянымі дахамі і вапняковымі мурамі. Сімваламі Саарэмаа лічацца ветраны млын, даламіт і хатняе піва. Астраўная кухня славіцца кісла-салодкім жытнім хлебам.
Пётр Кміта-Сабенскі
Біяграфія
Малодшы сын Станіслава Кміты, ваяводы рускага і Кацярыны Тарноўскай, унук Яна Кміты.
Маршалак вялікі каронны (з 1529), маршалак надворны каронны (1518—1529), ваявода кракаўскі (1536—1553), староста генеральны кракаўскі (1533—1553), староста спішскі (1522—1553), ваявода сандамірскі з 1535 года, кашталян сандамірскі з 1532 года, кашталян войніцкі (1527—1532), староста кольскі з 1524 года і перамышльскі з 1511 года, меў шмат маёнткаў і сёлаў ва ўласнасці ў Бяшчадах.
Быў прыхільнікам каралевы Боны Сфорца і вёў спрэчку з каралём Жыгімонтам Аўгустам, супраціўляючыся жаніцьбе караля з Барбарай Радзівіл, аднак на сойме 1550 года заняў прынцыпова супрацьлеглую пазіцыю і перайшоў на бок караля. 24 жніўня ганарова прымаў Жыгімонта і Барбару ў сваім вішніцкім замку.
Быў верным і гарачым прыхільнікам Эразма Ратэрдамскага, апошні ў сваю чаргу прысвячаў Кміту свае творы. Адзін з найбагацейшых і найбольш уплывовых людзей у Польшчы. Займаўся мецэнацкай дзейнасцю, яго двор у Вішніцы стаў адным з цэнтраў рэнесансу ў Польшчы. Фінансаваў выдавецкую дзейнасць. Яго прыдворным быў Марцін Бельскі.
Сям’я
Быў мужам Барбары з Гербуртаў, якая ўспадкавала ад яго Загуж і Леска, і швагерам Яна Гербурта.
NGC 185
NGC 185 — карлікавая эліптычная галактыка ў сузор’і Касіяпея, знаходзіцца на адлегласці больш 2 мільёнаў светлавых гадоў. NGC 185, як і NGC 147, з'яўляецца членам Мясцовай групы і спадарожнікам Туманнасці Андрамеды (M31). Адкрыта 30 лістапада 1787 года англійскім астраномам Уільямам Гершэлем.
У адрозненне ад большасці карлікавых эліптычных галактык, NGC 185 утрымвае маладыя зорныя скопішчы. Мяркуецца, што працэс фармавання зорак стаў малаактыўным у нядаўнім мінулым. NGC 185 мае актыўнае галактычнае ядро, і класіфікуецца як сейфертаўская галактыка II тыпа. У галактыцы была знойдзена рэштка звышновай.
Кашуціха
Кашуціха (Кашутиха) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Bałamut
«Bałamut» (Баламу́т) — гумарыстычны штотыднёвік на польскай мове, які выдаваўся ў Санкт-Пецярбургу ў 1830—1836 гадах.
У 1830—1831 выходзіў пад назвай «Bałamut petersburski», рэдактарам і выдаўцом быў Адам Рагальскі. У далейшым тыднёвік рэдагавалі Міхаіл Канарскі, Эдвард Масальскі, Восіп Сянкоўскі, у ім супрацоўнічалі Фадзей Булгарын, Язэп Крашэўскі (пад псеўданімам Kleofas Fakund Pasternak), Станіслаў Мараўскі. Па форме і зместу «Баламут» вельмі нагадваў віленскую сатырычную газету «Wiadomości Brukowe».
У «Баламуце» былі апублікаваны некалькі перакладаў басняў Івана Крылова, фрагменты твораў Аляксандра Грыбаедава, Дзмітрыя Бегічава, Міхаіла Загоскіна.
Хэнк Уільямс
Хэнк Уільямс (Hank Williams; поўнае імя Хайра «Хэнк» Кінг Уільямс:  — ) — амерыканскі аўтар-выканаўца, «бацька сучаснай музыкі кантры». За пяць гадоў актыўнай музычнай кар’еры, перапыненай яго смерцю ў 29-гадовым узросце, Уільямс напісаў вялікую колькасць песень, якія вызначылі аблічча музыкі хонкі-тонк і кантры ўвогуле. Яго традыцыі працягвае сям’я Уільямса — сын Хэнк Уільямс-малодшы, дачка Джэта Уільямс, а таксама ўнукі Хэнк Уільямс III, Холі Уільямс і Хілары Уільямс.
68
68 — высакосны год, пачаўся ў пятніцу. 68 год нашай эры, 68 год 1 тысячагоддзя, 68 год I стагоддзя, 8 год 7-га дзесяцігоддзя I стагоддзя, 9 год 60-х гадоў.
NGC 187
NGC 187 (іншыя абазначэнні — MCG −3-2-34, IRAS00369-1455, PGC 2380) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ладыгіна (Сычоўскі раён)
Ладыгіна (Ладыгино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Занзібар
Занзібар — архіпелаг у Індыйскім акіяне, у берагоў Танзаніі, якой і належыць. Самыя буйныя астравы — Пемба і Унгуя, ва ўжытку таксама званы Занзібар. Самы вялікі горад вострава — Занзібар (206 тыс. жыхароў (2002)).
Вялікая Ельня
Вялікая Ельня — возера ў Беларусі, у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Друйка, за 16 км на паўночны ўсход ад горада Браслаў, каля вёскі Быстрамаўцы. Належыць да Абабіцкай групы азёр і знаходзіцца на тэрыторыі Нацыянальнага парка «Браслаўскія азёры».
Занзібар
Клімат цёплы і вельмі вільготны.
Вялікая Ельня
Плошча паверхні 0,46 км². Найбольшая глыбіня 13,2 м, сярэдняя — 4,6 м. Даўжыня 1,35 км. Найбольшая шырыня 0,57 км. Даўжыня берагавой лініі 3,2 км. Аб’ём вады 2,11 млн м³. Плошча вадазбору 2,22 км².
Занзібар
Аснову эканомікі складае сельская гаспадарка і турызм.
Вялікая Ельня
Схілы катлавіны вышынёй 3—8 м (на поўначы і поўдні да 3 м), на захадзе стромкія, парослыя хмызняком, на ўсходзе спадзістыя, пад лугам. На поўначы і поўдні вузкія залівы. Берагі высокія, звілістыя, на захадзе зліваюцца са схіламі катлавіны. Уздоўж берага дно да глыбіні 6 м пясчанае, глыбей ілістае. Надводная расліннасць утварае паласу шырынёй 7—50 м да глыбіні 1,5—2 м, падводная пашырана да глыбіні 4 м. На поўначы ўпадае ручай з возера Малая Ельня, на ўсходзе выцякае ручай у возера Абаб’е.
Някрасіха (Сычоўскі раён)
Някрасіха (Некрасиха) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Суматра
Сума́тра (Sumatra, Sumatera) — востраў у заходняй частцы Малайскага архіпелага, у групе Вялікіх Зондскіх астравоў, з прылеглымі малымі астравамі (плошча якіх каля 30 тыс. км²). З’яўляецца шостым па велічыні востравам у свеце. Належыць Інданезіі.
Даўжыня з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход 1700 км. Берагі слаба парэзаная, уздоўж узбярэжжа трапляюцца каралавыя рыфы.
Заходняя частка вострава занята сістэмай гор Барысан (вышыня да 3805 м, вулкан Керынчы), на ўсходзе — забалочаныя раўніны. Горы складзены пераважна з палеазойскіх метамарфічных парод з гранітнымі інтрузіямі, развіты эфузійна-асадкавыя адклады мезазою і кайназою, латэрыты. У гарах Барысан дзеючы вулкан Марапі (2891 м). Радовішчы нафты, прыроднага газу, вугалю, золата, марганцу.
Пад лесам каля 70 % тэрыторыі. На раўнінах шмат’ярусныя трапічныя лясы, уздоўж узбярэжжа — мангравыя зараснікі, у гарах — лясы з вечназялёнага дубу, каштану, зараснікі лаўру, буку, хвойных і іншых парод. У фаўне трапляюцца двухрогі насарог, індыйскі слон, малайскі мядзведзь, арангутанг, гібон, чапрачны тапір і інш. Створаны нацыянальны парк Гунунг-Лёсер, запаведнікі.
План рахункаў
План рахункаў — сістэма бухгалтарскіх рахункаў, якія прадугледжваюць іх колькасць, групоўку і лічбавае пазначэнне ў залежнасці ад аб’ектаў і мэтаў уліку. У План рахункаў уключаюцца як сінтэтычныя (рахункі першага парадку), так і злучаныя з імі аналітычныя рахункі (субрахункі ці рахункі другога парадку). Пабудова плану рахункаў забяспечвае ўзгодненасць уліковых паказчыкаў з паказчыкамі дзейснай справаздачнасці.
Дрыс ван Нотэн
Дрыс ван Нотэн (нідэрл. Dries van Noten) (нар., ) — бельгійскі куцюр’е і заснавальнік аднайменнага брэнда. Адзін з прадстаўнікоў дэканструктывізму ў модзе.
Кар’ера
У 1985 годзе Ван Нотэн заснаваў мужчынскі брэнд. Праз год ён стварыў разам з 5 іншымі бельгійскімі дызайнерамі Антверпенскую шасцёрку. Антверпенская шасцёрка — група бельгійскіх дызайнераў, якая трансфармавала горад Антверпен у эпіцэнтр авангарднай моды ў 1980-х. Ван Нотэн зладзіў паказ сваёй першай мужчынскай калекцыі ў Лондане разам з Антверпенскай шасцёркай. Гэтая калекцыя прывяла да маленькай замовы ад Barneys New York, амерыканскай сеткі крам па продажы моднай вопраткі. Фірма да гэтага часу рэгулярна прадае брэнд Ван Нотэн.
З 1987 года Ван Нотэн пачаў ствараць таксама жаночыя калекцыі. У 1989 году ён адкрыў уласны буцік у Антверпене, у класічным будынку, які раней з’яўляўся атэлье суперніка дзядулі Ван Нотэна. Ён назваў будынак «Палац Мод». У 1991 ён зладзіў паказ мод у Парыжы. У 1993 годзе ён адкрыў яшчэ два буцікі ў Парыжы і ў Мілане, а ў 1997 годзе ў Токіа і ў Ганконгу.
У 1998 годзе дызайнер стварыў калекцыю для балетнай кампаніі Rosas харэографа Ганне Тэрэзе Дэ Кеерсмакер і працягваў супрацоўніцтва яшчэ 5 калекцый.
У 2005 годзе часопіс New York Times назваў яго «адным з самых інтэлектуальных модных дызайнераў». У 2008 годзе ён выйграў Міжнародную Узнагароду Амерыканскай Рады Мадэльераў. У тым жа годзе ён таксама стварыў калекцыю для Кейт Бланшэт, якую яна насіла на цырымоніі ўручэння прэміі Оскар. Ён мадэляваў адзенне для Ніколь Кідман, Мішэль Абамы, Джуліі Робертс, Саланж Ноўлз, Рыяны, каралевы Бельгіі Мацільды і Мэгі Джыленхол.
У студзені 2007 г. Ван Нотэн адкрыў уласны буцік у Парыжы, на набярэжнай Малаке. Праз 10 месяцаў ён адкрыў буцік у Сінгапуры. Цяпер ён валодае буцікамі ў Кувейце, у Катары, у Дубаі, у Мілане, у Токіа і ў Ганконгу. Ён таксама прадае адзенне ў 400 крамах у свеце, напрыклад, у Нью-Ёрку, Лондане, Мілане, Берліне, а таксама ў Маскве. Ён стварае новую калекцыю 4 разы на год (летнія і зімовыя калекцыі для жанчын і мужчын) і на працягу некалькіх гадоў ён таксама ствараў калекцыі для дзяцей.
1 сакавіка 2014 года адкрылася выстава 'Dries Van Noten, Inspirations' у Парыжы, у частцы Луўра, прысвечанай дэкаратыўнаму мастацтву. Ван Нотэн з’яўляецца першым бельгійцам, якому прапанавалі зладзіць там выставу. Луўр планаваў арганізаваць выставу на 6 месяцаў. Бо выстава была вельмі папулярнай, музей вырашыў падоўжыць выставу на 2 месяцы. За 8 месяцаў выставу наведалі 160000 чалавек. Для параўнання: выставу «Louis Vuitton — MarcJacobs» наведалі 201000 наведвальнікаў за 6 месяцаў.
У 2014 годзе ён стварыў мужчынскую калекцыю, заснаваную на кар’еры легендарнага артыста балета Рудольфа Хаметавіча Нурэева.
Да сённяшняга дня, дызайнер з’яўляецца як крэатыўным дырэктарам, так і гендырэктарам брэнда, асноўнае месцазнаходжанне якога знаходзіцца ў Антверпене.
Ліпнікі (Пухавіцкі сельсавет)
Лі́пнікі (, Липники) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пухавіцкага сельсавета.
Назва
Названа па прыкметах мясцовасці.
Крывое 2
Крыво́е 2 (, Кривое 2) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Ліпнікі (Пухавіцкі сельсавет)
Пад уладай Расійскай імперыі
На пачатку 20ст. пасяленне было вядома як урочышча Пухавіцкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Крывое 2
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Норыца Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 21 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Валкоўскага сельсавета.
Ліпнікі (Пухавіцкі сельсавет)
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Па перапісу 1926 г. вядома як засценак.
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Юльян Неч
Юлья́н Неч (Julian Niecz;, , Польшча — 1939) — польскі гісторык, даследчык Валыні.
Біяграфія
Юльян Неч нарадзіўся 13 кастрычніка 1908 года Жэшаве. У 1926 годзе, скончыўшы гімназію, паступіў у Ягелонскі ўніверсітэт (Кракаў), дзе вывучаў гісторыю і права.
Быў адным з заснавальнікаў (1935), а пасля навуковым сакратаром Валынскага таварыства аматараў навук. З ліпеня 1937 года жыў і працаваў у Луцку, узначальваў публічную бібліятэку і Валынскі музей.
Займаўся навуковай дзейнасцю, даследаваў гісторыю Валыні. Друкаваўся ў шматлікіх часопісах, такіх як «Валынь», «Зямля Валынская», «Рочнік Валынскі», «Зніч», іншых навуковых выданнях. У 1935—1939 гадах напісаў вялікую колькасць навуковых артыкулаў, прысвечаных гісторыі Валыні.
Да выхаду «Кнігі ў памяць Юзафа Ігнацыя Крашэўскага» (Луцк, 1939) напісаў артыкул «Ю. І. Крашэўскі — даследчык мінулага Валыні».
Аханахт II
Аханахт II (ʿḥȝ-nḫt) — намарх XV верхнеегіпецкага нома (септа) Унут у канцы XXI — пачатку XX стст. да н.э.. Сын намарха Аханахта I.
Аханахт II стаў спадчыннікам свайго бацькі на пасадзе намарха XV нома Верхняга Егіпта ў канцы кіравання цара Ментухатэпа II ці ў пачатку кіравання Ментухатэпа III. Кіраванне Аханахта II было нядоўгім — паводле падлікаў даследчыкаў (напрыклад, Э. Браварскага), сумесны перыяд кіравання Аханахта і яго спадчыніка Джэхутыхатэпа IV складаў каля дзесяці гадоў.
У надпісах на сценах сваёй пахавальні Аханахт называе сябе наступнымі тытуламі і эпітэтамі: «намарх, аканом Абодвух Прастолаў, распарадчык жрацоў Тота, князь Хемену, вялікі правадыр нома Унут, улюбёны сваіх багоў, шанаваны ў прысутнасці Асірыса, шанаваны адзін, Аханахт правагалосны».
Пад’ямнае
Пад’ямнае (Подъямное) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Ян Сямён Алелькавіч
Ян Сямён Алелькавіч (? — ) — грамадскі дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Прадстаўнік княжацкага роду Алелькавічаў, сын Юрыя і Кацярыны з Тэнчынскіх. Меў братоў Аляксандра і Юрыя, разам з якімі падарожнічаў па еўрапейскіх універсітэтах. Наведаў Балонню, Рым. Перайшоў у каталіцтва.
Лола Флорэс
Марыя Далорэс «Лола» Флорэс Руіс (Lola Flores; - ) — іспанская спявачка, танцорка і актрыса.
Ян Сямён Алелькавіч
Біяграфія
У 1582 пры падзеле спадчыны з братамі атрымаў Новае Места ў Слуцку, Капыль, Лішкаў і інш. Прадаў свой маёнтак Гавязна Мікалаю Радзівілу Сіротку.
Лола Флорэс
Біяграфія
Флорэс нарадзілася ў Херас-дэ-ла-Франтэра, Кадыс (Андалусія, Іспанія). Па паходжанні цыганка, атаясамлівала сябе з іспанскай культурай цыган. Вядомая танцорка і спявачка андалузскага фальклору, выконвала фламенка, здымалася ў фільмах з 1939 па 1987 год. Найбольшага поспеху дасягнула з Манола Каракола, які быў яе мастацкім партнёрам да 1951 года.
Ян Сямён Алелькавіч
Біяграфія
Ажаніўся з Соф'яй, дачкой ваяводы падольскага Мікалая Мялецкага. Дзяцей не пакінуў. Быў апошнім прадстаўніком мужчынскай лініі роду.
Адміністрацыйны падзел Расіі
Адміністрацыйны падзел Расіі — падзел тэрыторыі Расіі на раўнапраўныя суб’екты федэрацыі.
Расія як федэрацыя
Аднак, паводле Канстытуцыяй Расійскай Федэрацыі, усе гэтыя суб’екты маюць розныя паўнамоцтвы і прывілеі.
Тыпы суб’ектаў Расійскай Федэрацыі (карта на 2022 год)
Асаблівасці канстытуцыйна-прававога статусу суб’ектаў Расійскай Федэрацыі
У дужках паказаныя артыкулы Канстытуцыі Расійскай Федэрацыі, якія змяшчаюць адпаведныя палажэнні.
Федэральны падзел Расіі станам на 18 сакавіка 2014 года
Суб’екты Расійскай Федэрацыі аб’яднаны ў 8 федэральных акруг і 12 эканамічных раёнаў.
Актыўна-пасіўны рахунак
Актыўна-пасіўныя рахункі — рахункі, на якіх адлюстроўваюцца адначасова і маёмасць арганізацыі (як на актыўных рахунках), і крыніцы яе фармавання (як на пасіўных рахунках).
Актыўна-пасіўныя рахункі бываюць двух відаў:
Рахункам з аднабаковым сальдам з'яўляецца рахунак 99 «Прыбылі і страты». Калі ў прадпрыемства сумы прыбыткаў перавысілі сумы выдаткаў, то розніца паміж імі дае прыбытак, таму сальда рахунка будзе крэдытовым (бо крэдытовы зварот будзе больш за дэбетавы). Прыбытак з'яўляецца крыніцаю фармавання маёмасці і адлюстроўваецца ў пасіве балансу. Калі ўзнікаюць страты, тое сальда па рахунку будзе дэбетавым (бо дэбетавы зварот перавышае крэдытовы).
Да актыўна-пасіўных рахункаў з двухбаковым разгорнутым сальдам адносіцца рахунак 76 «Разлікі з рознымі дэбіторамі і крэдыторамі». Сальда па дэбету гэтага рахунка азначае дэбіторскую запазычанасць, а сальда па крэдыту — крэдыторскую. Запісы па дэбеце гэтага рахунку могуць мець наступнае значэнне: або павелічэнне дэбіторскай запазычанасці, або памяншэнне крэдыторскай запазычанасці; запісы па крэдыце гэтага рахунку могуць мець наступнае значэнне: або павелічэнне крэдыторскай запазычанасці, або памяншэнне дэбіторскай запазычанасці.
Уладзімір Фаміч Бушма
Уладзімір Бушма (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік клуба «Крумкачы».
Клубная кар’ера
Пачаў кар’еру ў мінскім аматарскім клубе СКАФ, з 2002 года ў складзе жодзінскага «Тарпеда». Пачынаючы з 2004 года гуляў за асноўную каманду, хутка стаў асноўным брамнікам «Тарпеда». Сезон 2008 прапусціў з-за траўмы.
У пачатку 2011 года перайшоў у «Гомель», дзе таксама быў асноўным брамнікам.
У снежні 2012 года падпісаў кантракт з «Мінскам». Быў першым брамнікам мінскага клуба, выдатнай гульнёй у серыі пенальці дапамог клубу выйграць Кубак Беларусі 2013, а пазней прайсці ў раўнд плэй-оф Лігі Еўропы. У верасні 2013 года атрымаў траўму, з-за якой выбыў да канца сезона.
У студзені 2014 года падоўжыў кантракт з «Мінскам» на год. Аднавіўшыся ад траўмы, зноў стаў асноўным брамнікам «Мінска» і заставаўся ім увесь сезон 2014. У студзені 2015 года па заканчэнні кантракта пакінуў сталічны клуб.
Пасля расставання з «Мінскам» накіраваўся на прагляд у малдаўскую «Дачыю», якую незадоўга да таго ўзначаліў беларускі спецыяліст Алег Кубараў, з якім Бушма працаваў у «Тарпеда» і «Гомелі», але кантракт так і не быў заключаны. У выніку ў лютым 2015 года стаў іграком салігорскага «Шахцёра». У складзе гарнякоў стаў змагацца за месца ў аснове з найлепшым брамнікам чэмпіянату Беларусі Артурам Каценкам, у выніку здолеў забяспечыць сабе месца ў старце. У лістападзе 2015 года падоўжыў кантракт з «Шахцёрам». 29 красавіка 2016 года, захаваўшы браму ў недатыкальнасці ў матчы супраць «Нафтана» (2:0), уступіў у беларускі Клуб «сухіх» брамнікаў. У сезоне 2016 канчаткова замацаваўся ў якасці асноўнага брамніка салігорцаў, дапамог камандзе выйграць срэбраныя медалі. У снежні 2016 года яшчэ на адзін сезон падоўжыў пагадненне з «Шахцёрам». У першай палове сезона 2017 быў асноўным брамнікам, а ў ліпені атрымаў траўму. Аднавіўся ад траўмы ў кастрычніку таго ж года, але на полі перастаў з’яўляцца.
У лістападзе 2017 года была дасягнута дамоўленасць аб пераходзе Бушмы ў жодзінскае «Тарпеда-БелАЗ». У першай палове сезона 2018 чаргаваўся ў браме з Іванам Канавалавым, пазней замацаваўся ў якасці асноўнага брамніка. У сезоне 2022 стаў саступаць месца на полі Дзмітрыю Дудару. У жніўні 2022 года па пагадненні бакоў пакінуў жодзінскі клуб.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Кузьмічы
Кузьмічы — тапонім і гідронім:
Монтаўты
Мо́нтаўты (, Монтовты) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
У 1976 годзе вёска перададзена з Вердаміцкага сельсавета ў Свіслацкі сельсавет.
Кажадуб
Кажадуб — прозвішча.
Імператар Кокаку
Марахіта, пазней Тамахіта (兼仁), Імператар Кокаку (光格天皇) ( —, Кіёта) — 119-ы кіраўнік у гісторыі Японіі, кіраваў з 16 снежня 1779 года да 7 мая 1817 года. Тытул: Саці-но-мія (祐宮).
Біяграфія
Імператар Кокаку нарадзіўся 23 верасня 1771 года. Ён быў шостым сынам Сукехіта, прынца Кан’іна, унука імператара Хігасіяма. Маці хлопчыка была Оэ Івасіро, дачка лекара Івамуры Сокэна з горада Куракіці. Нованароджанаму далі імя Марахіта і тытул прынц Саці.
Імператар Го-Мамадзона не меў сыноў, таму прынца Саці зрабілі яго названым сынам. 16 снежня 1779 года, у 10-гадовым узросце, яго абвясцілі новым імператарам Японіі і правялі цырымонію інтранізацыі.
У лютым 1788 года, у кіраванне імператара Кокаку, у сталіцы Кіёта адбыўся буйны пажар. Падчас бедства згарэў Імператарскі палац.
У перыяд праўлення Кокаку імператарскі двор умацоўвае сваю ўладу, дапамагаючы сёгунату — падчас вялікага голаду гадоў Тэмэй (1783—1787), у спрэчцы з Расіяй за паўночныя зямлі і іншых пытаннях.
Быў надзвычай таленавіты, выяўляў стараннасць у вучобе, аднавіў правядзенне святаў у храмах Івасімідзу і Камон, прыклаў шмат намаганняў для аднаўлення традыцый, звязаных з імператарскім дваром.
У 1789 годзе бацька імператара — Сукэхіта, прынц Кан’ін, спрабаваў атрымаць тытул дайдзё тэна аднак сёгунат Такугава, які выконваў функцыі японскага ўрада, адмовіў у задавальненні яго просьбы. Гэтыя падзеі атрымалі назву «інцыдэнт з тытулам» і выклікалі напружанне ў адносінах імператарскага двара і самурайскага ўрада.
7 мая 1817 года імператар Кокаку перадаў сваю пасаду і манаршыя рэгаліі сыну, імператару Нінко, а сам адышоў ад палітыкі. Ён прыняў ганаровы тытул дайдзё тэна і займаўся даследаваннямі палацавага цырыманіялу. На дзвесце гадоў адстаўны манарх стаў апошнім з імператарскага роду, хто насіў гэты тытул да адрачэння імператара Акіхіта.
11 снежня 1840 года імператар Кокаку памёр у 69-гадовым узросце. Стаў першым імператарам пасля імператара Огімаці (1557—1586), хто заставаўся на троне пасля 40 гадоў. Яго пахавалі на тэрыторыі манастыра Сэнру-дзі ў раёне Хігасіяма ў Кіёта.
Сыракарэнне (Сычоўскі раён)
Сыракарэнне (Сырокоренье) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Бусяж (рака)
Бусяж (у верхнім цячэнні — Мізгіраўка) — рака ў Беларусі, у Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці, Пружанскім і Івацэвіцкім раёнах Брэсцкай вобласці, правы прыток ракі Грыўда (басейн Нёмана).
Даўжыня 19 км. Плошча вадазбору 160 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,7 ‰.
Пачынаецца каля вёскі Кавалі Пружанскага раёна, у нізоўі забалочаная, упадае ў Грыўду на ўсход ад вёскі Хадоркі. На ўсім працягу рэчышча каналізавана.
Дугласія шызая
Дугласія шызая, Дугласія шэрая, Псеўдатсуга шызая (Pseudotsuga menziesii var. glauca) — разнавіднасць псеўдатсугі Мензіса, вечназялёнае хваёвае дрэва.
Батанічнае апісанне
Дугласія шэрая — магутнае, прыгожае вечназялёнае дрэва, якое дасягае вышыні 55 м пры таўшчыні ствала да 2 м. Вонкава нагадвае буйную піхту ці елку. Крона канічная. Галіны на маладых дрэвах прыўзнятыя, на старых — гарызантальныя.
Кара буравата-шэрая, са смалянымі ўздуццямі. Ігліца шыза-зялёная, плоская, тупая, размешчаная пад вострым вуглом да пабегаў. Шышкі спеюць за адну вегетацыю, вісячыя, па вылеце насення шышкі ня рассыпаюцца, а застаюцца на дрэве на працягу ўсёй зімы. Насенне 5-6 мм даўжынёй і 3-4 мм шырынёй, з крылом 12-15 мм.
Арэал
Радзіма дрэва — заходнія вобласці Паўночнай Амерыкі. Утварае лясы ў Скалістых гарах, горных раёнах заходняй частцы Паўночнай Амерыкі і Цэнтральнай Брытанскай Калумбіі, ў правінцыі Альберта на поўначы. Расце пераважна на вышынях 600-3000 м над узроўнем мора.
Экалогія
Святлалюбнае дрэва, здавальняюча пераносіць гарадскія ўмовы, адносна хутка расце і лёгка пераносіць перасадку нават ў дарослым стане. Дарослае дрэва засухаўстойлівае. Развівае глыбокую каранёвую сістэму. Непатрабавальная да ўрадлівасці глебы, але не выносіць цяжкіх, ўшчыльненых глеб.
Значэнне і выкарыстанне
Драўніна па якасці набліжаецца да драўніны лістоўніцы.
Хоцькава (Сычоўскі раён)
Хоцькава (Хотьково) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
6 верасня
6 верасня — дзвесце сорак дзевяты (дзвесце пяцідзесяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Allium eugenii
Allium eugenii — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Туркменістана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Туркменістана.
Занзібар (горад)
Першае паселішча на месцы горада заснавана ў XVI стагоддзі, горад быў цэнтрам рабагандлю, затым султанату Маскат і Аман. Вялікая частка горада забудаваная дамамі арабскага тыпу з каралавага каменя і ўяўляе сабой лабірынт вузкіх вуліц; 2-3-павярховыя дамы з плоскімі дахамі стульваюцца суцэльнай сцяной вакол унутраных двароў, з размаляванымі аканіцамі і рашоткамі, разбянымі дзвярамі з сімвалічнымі малюнкамі рыб, лотаса і ланцугоў. Мячэці, арабскі форт, палац султанаў; еўрапейскія пабудовы канца XIX ст.: англіканская царква, касцёл. Дзяржаўны музей Занзібар (былы Мемарыяльны музей).
Эканоміка
Прадпрыемствы мылаварнай, парфумернай, скурна-абутковая, харчовая прамысловасці; рамесныя майстэрні. Марскі порт (вываз гваздзікі, капары, цытрусаў, гваздзічнага алею), аэрапорт.
Спадчына
У 2000 г. старая частка горада Занзібара (так званы Каменны Горад) была ўключана ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Ордэн Палярнай зоркі
Ордэн Палярнай зоркі (Nordstjärneorden) — ордэн грамадзянскіх заслуг Швецыі.
Гісторыя
Ордэн быў заснаваны Фрэдрыкам I ў 1748 годзе і першапачаткова меў тры класы. У статуце ордэна было пазначана:
З 1975 года ордэнам ўзнагароджваюцца выключна замежныя грамадзяне за важны ўклад у развіццё сувязяў са Швецыяй.
Курылавічы (Дунілавіцкі сельсавет)
Куры́лавічы (, Куриловичи) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Валкалата Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Струцкага сельсавета, да 21 чэрвеня 2023 года — у склад Валкоўскага сельсавета.
Жестокое самоубийство универсальной нарезкой Бернера
«Жестокое самоубийство универсальной нарезкой Бернера» (Жорсткае самагубства універсальнай нарэзкай Бёрнера) — сёмы студыйны альбом рок-гурта «Neuro Dubel», выдадзены ў 1996 годзе.
Мэгі Джыленхол
Маргаліт Рут «Мэгі» Джыленхо́л (Margalit Ruth «Maggie» Gyllenhaal; нар. ) — амерыканская актрыса, рэжысёр і прадзюсар. Уладальніца прэміі «Залаты глобус», а таксама намінантка на «Оскар» і «Эмі».
Прарывам Джыленхол стала галоўная роля ў эратычнай камедыйнай драме «Сакратарка» (2002), якая прынесла ёй прэмію «Готэм», а таксама намінацыі на «Залаты глобус» і «Незалежны дух». У тым жа годзе яна з’явілася ў фільмах «Адаптацыя» і «Прызнанні небяспечнага чалавека».
У 2021 годзе дэбютавала ў якасці рэжысёра з карцінай «Незнаёмая дачка», знятай паводле рамана італьянскай пісьменніцы Элены Ферантэ. Фільм удзельнічаў у конкурсе Венецыянскага кінафестывалю-2021.
Хухрыніха
Хухрыніха (Хухрыниха) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Герб Лагішына
Герб Лагішына — геральдычны сімвал Лагішына, пацверджаны гораду каралём польскім і вялікім князем літоўскім Уладзіславам Вазам 25 лютага 1633: «у блакітным полі воўк на ласіных нагах».
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 18 верасня 1998. У гербавым матрыкуле краіны значыцца пад № 22.
Мяльнова
Мяльно́ва (, Мельново) — пасёлак у Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Чэмпіянат Беларусі па грэка-рымскай барацьбе 2015
Чэмпіянат Беларусі па грэка-рымскай барацьбе 2015 года прайшоў 23-24 студзеня ў Лідзе.
Бычыха
Бычы́ха — аграгарадок у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Цэнтр сельсавета. Аднайменная чыгуначная станцыя на лініі Віцебск—Езярышча.
Геаграфія
Знаходзіцца за 24 кіламетры на поўнач ад горада Гарадок, за 63 кіламетры ад Віцебска, за 1 км на захад ад аўтамабільнай дарогі.
Махавэ (індзейцы)
Махавэ (саманазва: Pipa Aha Macav, літаральна «людзі ўздоўж вады») — індзейскі народ на паўднёвым захадзе ЗША. Раней насялялі землі ўздоўж ракі Каларада. Агульная колькасць (2018 г.) — 2 200 чал.
Гісторыя
З 1826 г. землі махавэ наведвалі амерыканскія траперы. Іх прыцягвала значная колькасць баброў, на якіх тубыльцы не палявалі. Ужо ў 1827 г. адбыўся першы ўзброены канфлікт. Дзякуючы гэтаму, а таксама звесткам пра напады на суседнія народы, у ЗША распаўсюдзіўся вобраз махавэ як падступных людзей. У 1854 г. махавэ аказалі дапамогу амерыканскай навуковай экспедыцыі, але ў 1858 г. здзейснілі напад на перасяленцаў з усходу ЗША ў Каліфорнію. Амерыканцы былі вымушаны пабудаваць на іх тэрыторыі крэпасць, што дзейнічала ў 1859 - 1861 гг. і 1863 - 1889 гг. Махавэ былі моцна саслаблены эпідэміямі кохліку ў 1868 г. і воспы ў 1876 г.
Далейшыя адносіны паміж амерыканскімі ўладамі і махавэ мелі спрэчны характар. З 1865 г. махавэ перасяляліся ў рэзервацыю на рацэ Каларада, дзе атрымоўвалі фінансавую і харчовую дапамогу. Большая частка адмаўлялася перасяляцца, але падтрымлівала амерыканскую армію ў барацьбе з іншымі індзейцамі, наймалася на працу на чыгунку, што працавала з 1883 г., гандлявала з пасажырамі і здабытчыкамі. З 1890 г. дзеці махавэ былі абавязаны наведваць амерыканскія школы, што праводзілі палітыку асіміляцыі. У 1903 г. іх прымусілі браць англійскія прозвішчы. У 1910 г. была заснавана рэзервацыя на традыцыйных землях махавэ.
У нашы дні махавэ працягваюць насяляць 2 рэзервацыі. Акрамя іх, у рэзервацыі на рацэ Каларада жывуць прадстаўнікі іншых індзейскіх народаў, у тым ліку хопі і наваха, з якімі махавэ раней ваявалі.
Культура
Асноўнымі заняткамі махавэ здаўна з'яўляліся ручное земляробства, рыбалоўства і паляванне. Вырошчвалі кукурузу, фасолю, гарбузовыя, фізаліс, пазней пшаніцу. Засушлівы клімат і хуткая плынь ракі Каларада вымушалі рабіць ірыгацыйныя збудаванні. Махавэ не ведалі лодак. Для плавання па рацэ ладзілі плыты. Лавілі рыбу і малюскаў з дапамогай плеценых сетак і кашоў. Палявалі на трусоў, радзей на аленяў і антылоп.
Вылучаліся 2 тыпы жытла: лёгкія каркасныя вікіяпы для цёплага сезона і гліняныя хаціны з плоскім дахам, якія займалі ўзімку. Для ацяплення хацін і прыгатавання ежы капалі яміны. У іх разводзілі агонь. Перад хацінай узводзілі лёгкі каркасны ганак. Былі вядомы асобныя пабудовы для захавання збожжа.
Фальклор прадстаўлены міфамі, легендамі, гераічнымі казаннямі, казкамі. Галоўнымі героямі міфаў былі Matevilya і яго брат Mustamho, стваральнікі сусвету.
Мова
Родная мова махавэ адносіцца да качымі-юманскай сям'і моў, распаўсюджаных на паўднёвым захадзе ЗША і Каліфарнійскім паўвостраве. У 2011 г. налічвалася меней за 100 чалавек, якія ёй вольна валодалі.
Рэлігія
Традыцыйныя рэлігійныя вераванні былі заснаваны на кульце продкаў. Першым продкам лічыўся matavi'a, народжаны небам і зямлёй. Ён жа стаў першым нябожчыкам. Яго нашчадкі Matevilya і Mustamho стварылі сучасны сусвет, людзей і жывёл. Важным элементам рэлігіі махавэ былі мроі. Дзякуючы ім бачылі далёкае мінулае і прадбачылі будучыню. Найбольш паспяховыя пераказчыкі мрой выконвалі функцыі шаманаў. Супольныя цырымоніі арганізоўваліся рэлігійнымі правадырамі.
У XIX ст. махавэ прынялі хрысціянства.
Лукіно (Сычоўскі раён)
Лукіно (Лукино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мальцаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Лукінскага сельскага паселішча.