cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сербска-косаўскі крызіс (2022)
Снежаньскія падзеі
28 снежня Вучыч заклікаў суайчыннікаў у Косаве разабраць барыкады. Акрамя таго, ЗША і ЕС у сумеснай заяве далі гарантыі для сербаў па вызваленні ад арышту або якога-небудзь судовага пераследу за антыкосаўскія пратэсты. Прышціна паабяцала не адпраўляць свой спецназ на поўнач, пацвердзіўшы, што наогул не можа гэтага рабіць без дазволу мясцовага кіраўніцтва. Днём пазней косаўскія сербы пагадзіліся пачаць дэмантаж барыкад, і ўжо да 30-га чысла яны былі разабраны.
Студзеньскія падзеі
6 студзеня 2023 года албанец адкрыў страляніну па 2 сербам каля пасёлка Гатавуша, у Косаве. Адзін, непаўнагадовы, гадоў 11, атрымаў раненне ў руку, а яго паўналетні, стрыечны брат атрымаў раненне ў плячо. Відавочцы паведамілі, што паліцыя не стала затрымліваць аўтамабіль, з якога вёўся агонь.
Сербія запрасіла дазволу на размяшчэнне да 1000 сваіх вайскоўцаў і паліцыянтаў у Косаве, але 8 студзеня просьбу Бялграда адхілілі сілы KFOR.
Вясна і лета
10 красавіка ў выніку здарэння на граніцы паранены сербскі жыхар.
11 ліпеня Косава абвясціла аб скарачэнні на чвэрць сіл спецыяльнага прызначэння паліцыі на ахове муніцыпальных будынкаў, а таксама аб новых выбарах мэра ў Паўночным Косава.
Кінатэатры Магілёва
Кінатэатры ў Магілёве існуюць з 1909 года. На 2020 год у Магілёве працавала 6 кінатэатраў, уключаючы 4 кінатэатра, якія падкантрольныя дзяржаўнай структуры Магілёўскае абласное вытворчае унітарнае прадпрыемства «Кінавідэапракат».
Гісторыя
Колькасць кінатэатраў у розныя гады: Першы кінасеанс у Магілёве адбыўся ў жніўні 1903 года ў гарадскім тэатры. Да 1909 года ў горадзе працавала 2 сінематографа: электрабіяскоп Сквірскага і электра-тэатр «Мадэрн». У тым жа годзе ў спецыяльна пабудаваным для дэманстрацыі кінафільмаў будынку на Дняпроўскім праспекце, 42 (цяпер - вул. Першамайская) быў адкрыты электрабіёграф «Чары». Пасля рэканструкцыі ў снежні 1930 года на яго месцы адкрыўся кінатэатр «Чырвоная Зорка», у якім упершыню ў Магілёве было паказана гукавое кіно.
У 1938 годзе было распачата будаўніцтва кінатэатра «Радзіма», яго адкрыццё адбылося 6 лістапада 1939 года. Быў разбураны падчас вайны, адноўлены ў 1944 годзе.
Падчас Другой сусветнай вайны кінатэатр «Чырвоная Зорка» (у гэты час называўся «Прамень» ) быў разбураны. Быў адноўлены ў 1948 годзе, а ў 1954 годзе прайшла яго рэканструкцыя.
1 кастрычніка 1963 года на праспекце Пушкіна адкрыўся кінатэатр «Космас» з дзвюма шырокаэкраннымі заламі на 265 гледачоў кожны. У 1987 годзе ён быў рэканструяваны.
У 1969 годзе адкрыўся кінатэатр «Кастрычнік».
У 1972 годзе прайшла рэканструкцыя кінатэатра «Радзіма». З 1971 па 1983 гады на 2 паверсе будынка кінатэатра «Радзіма» функцыянаваў дзіцячы кінатэатр «Піянер».
15 лютага 1989 года на вул. Астроўскага адкрыўся кінатэатр «Ветразь» з дзвюма кіназаламі - на 300 і 200 (для паказу стэрэакіно) гледачоў.
У 2005 годзе прайшла чарговая рэканструкцыя кінатэатра «Чырвоная Зорка». А ў 2010 годзе на 2 паверсе кінатэатра была адкрыта Зала гісторыі кіно.
У 2007 годзе ў кінатэатры «Радзіма» была ўсталяваная сістэма лічбавага гуку Dolby Digital. У 2008 годзе быў рэканструяваны кінатэатр «Кастрычнік».
З 2011 года з'явілася магчымасць паказу фільмаў у фармаце 3D у кінатэатрах «Кастрычнік» і «Радзіма», а з 2014 года ў кінатэатры «Ветразь».
У верасні 2019 года ў ГЦ «Атрыум» адкрыўся прыватны 5-зальны кінатэатр StarLight Cinema.
IC 2808
IC 2808 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кінатэатры Магілёва
Гісторыя
У красавіку 2020 з-за пандэміі каронавіруса прыпынілі працу прыватныя кінатэатры StarLight Cinema (аднавіў працу ў жніўні 2020 года) і «Кастрычнік» (аднавіў працу ў верасні 2020 года, але ў 2021 годзе зноў зачыніўся).
Спіс кінатэатраў Магілёва
У спісе прадстаўлены зачыненыя, існуючыя і будучыя кінатэатры Магілёва. Яны размешчаныя ў алфавітным парадку.
Табліца:
Існуючыя
Колерам вылучаныя часова зачыненыя кінатэатры
Рычард III
Рычард III кароль Англіі з 1483 па 1485 г. Прадстаўнік роду Ёркаў, нашчадак дынастыі Плантагенетаў, якой з'яўляўся апошнім прадстаўніком.
Рычард Глостэр нарадзіўся 2 кастрычніка 1452 г. Гэта адзінаццатае дзіця ў герцага Рычарда Ёрка і Сесіліі Нэвіл. Ён быў абвешчаны трэцім герцагам Глостэр пасля каранавання свайго брата Эдуард IV у 1461, якому Рычард служыў верай і праўдай у барацьбе паміж Ёркамі і Ланкасцерамі.
Пасля смерці Эдуарда IV, Рычард захапіў трон ад свайго пляменніка Эдуарда V. Прыхільнікі будучага караля абвясцілі радаслоўную Эдуарда несапраўднай, сцвярджаючы, што шлюб караля Эдуарда IV і Лізаветы з'яўляецца незаконным, а іх сыны не маюць ніякіх правоў на карону. Эдуарда V і яго брата Рычарда памясцілі ў Таўэры, а пазней забілі. Рычард Глостэр быў каранаваны 6 ліпеня 1483 пад імем Рычарда III.
Праз чатыры месяцы пасля каранацыі, пачынаецца паўстанне прыхільнікаў Генрыха Цюдара з роду Ланкасцераў. Паўстанне было задушана, але Генрых Цюдар збірае новае войска. І ў бітве пры Басворце (22 жніўня 1485) перамагае караля, які падчас бітвы загінуў. Рычард ІІІ быў апошнім англійскім каралём які загінуў падчас бітвы.
Гэтая бітва палажыла канец Вайне Руж. Генрых Цюдар каранаваўся пад імем Генрых VII. Сітуацыя ў Англіі пачала стабілізавацца пасля некалькіх гадоў міжусобнай вайны.
Кароль Рычард III мае змрочную рэпутацыю, галоўным чынам дзякуючы знакамітай Шэкспіраўскай п'есе Рычард ІІІ, дзе ён прадстаўлены як амаральная пачвара. Рычарду прыпісваецца забойства свайго брата Кларэнса і пляменнікаў Эдуарда V і Рычарда.
Падчас свайго кароткага кіравання прадстаў як добры адміністратар, заканадавец, дзяржаўны дзеяч з пачуццём камерцыйнай патэнцыяла і адважны воін. Быў заступнікам музыкі і архітэктуры.
Памяць (мемарыяльны комплекс)
Мемарыяльны комплекс «Памяць» — мемарыяльны комплекс у Баранавічах.
Гісторыя
У 1941 годзе нямецка-фашысцкія захопнікі стварылі на тэрыторыі турмы філіял Ляснянскага лагера смерці для савецкіх ваеннапалонных. Адначасова тут утрымлівалася да 20 тысяч чалавек. Найбольш здаровых і працаздольных адпраўлялі на работы ў Германію, астатніх знішчалі. На тэрыторыі лагера людзі знаходзіліся пад адкрытым небам; ад холаду, голаду, хвароб паміралі сотні вязняў, акрамя таго фашысты сістэматычна ўчынялі масавыя расстрэлы ваеннапалонных.
Апісанне
«Сучаснікі патомкі! Схіліце голавы! Тут спяць вечным сном тыя, хто не стаў на калені перад ворагам: 31 тысяча савецкіх грамадзян, расстраляных і замучаных фашысцкімі катамі ў 1941-44 г.г.».
Parallel Lines
«Parallel Lines» — трэці студыйны альбом поп-гурта «Blondie».
Шавіёт
Шавіёт (cheviot) — шчыльная, тонкая, варсістая тканіна, якая вырабляецца з шарсцяной або змяшанай пражы, атрыманай. Тканіна выпрацоўваецца саржавым перапляценнем. Традыцыйны шавіёт вырабляецца з воўны або іншых  авечак.
З шавіёту шыюць мужчынскія і жаночыя касцюмы, штаны, паліто, ваеннае абмундзіраванне.
Стрэнд
Стрэнд (Strand) — цэнтральная вуліца Лондана, якая злучае раёны Вэстмінстэр (цэнтр палітычнага жыцця) і Сіці (цэнтр дзелавой актыўнасці). Пачынаецца ад Трафальгарскай плошчы і вядзе на ўсход паралельна цячэнню Тэмзы ў бок Фліт-стрыт.
З паўднёвага боку на вуліцу выходзяць шматлікія арыстакратычныя рэзідэнцыі (накшталт Сомерсет-хауса), паўднёвыя вокны якіх да пабудовы ў XIX стагоддзі набярэжнай выдаваліся прама на Тэмзу. Сярод вулічнай забудовы вылучаюцца сваімі элегантнымі шпілямі дзве царквы — Сэнт-Клімент-Дэйнс (арх. Крыстафер Рэн, 1682) і Сэнт-Мэры-ле-Стрэнд (арх. Джэймс Гібс, 1717). Іншыя вялікія збудаванні — вакзал Чарынг-Крос і неагатычны ансамбль Каралеўскага суда справядлівасці (1868-82). Стрэнд таксама славіцца сваімі шматлікімі тэатрамі.
Сярод знакамітых віктарыянцаў, якія жылі на Стрэндзе і ў акрузе, — Томас Карлайл, Чарлз Дзікенс, Тэкерэй, Джон Сцюарт Міль, Герберт Спенсер і Томас Генры Хакслі.
Сяргей Рыгоравіч Розанаў
Сяргей Рыгоравіч Ро́занаў (, Масква —, Масква) — савецкі дзіцячы пісьменнік, празаік, драматург, тэатральны рэжысёр.
Біяграфія
Навучаўся на медыцынскім факультэце Маскоўскага ўніверсітэта. У пачатку Першай сусветнай вайны перапыніў навучанне — працаваў у франтавым шпіталі, а у 1918 добраахвотнікам уступіў у Чырвоную Армію. Пасля дэмабілізацыі шмат працаваў з дзецьмі — удзельнічаў у арганізацыі піянерскіх лагераў, кіраваў дзіцячай мастацкай самадзейнасцю, сумесна з Н. І. Сац арганізаваў школу эстэтычнага выхавання дзяцей, а крыху пазней і Маскоўскі тэатр для дзяцей (у ім працаваў рэжысёрам). У 1924 годзе рэжысіраваў першы савецкі спектакль Маскоўскага тэатра для дзяцей «Будзь гатовы», у якім паставіў яшчэ некалькі спектакляў: «Камедыя пра Робін Гуда» (Заяіцкі), «Хто ў што гаразды» (Огнеў), і іншыя. У сааўтарстве з Н. І. Сац напісаў п’есу «Неграня і малпа» (1927) (п’еса была пастаўлена спачатку ў Маскоўскім тэатры для дзяцей, а затым і ў многіх тэатрах юнага гледачаах краіны і за мяжой). У 1928—1930 гадах працаваў мастацкім кіраўніком Другога Беларускага тэатра.
Усесаюзную вядомасць яму прынесла аповесць «Прыгоды Траўкі» (1928, 1951), у якой з незвычайнай цеплынёй і шчырасцю апісана адкрыццё свету дашкольнікаў.
Кастэлуча-Вальмаджорэ
Кастэлуча-Вальмаджорэ (Castelluccio Valmaggiore) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 1447 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 54 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 71020. Тэлефонны код — 0881.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Каралеўскі судны двор
Каралеўскі суд Лондана (Royal Courts of Justice, літар. «каралеўскі судны двор») — вышэйшы грамадзянскі суд Вялікабрытаніі, які разглядае пазовы па грамадзянскіх справах. З'яўляецца судом вышэйшай інстанцыі Англіі і Уэльса.
Разглядае грамадзянскія справы, некаторыя з якіх маюць шырокі грамадскі рэзананс. Напрыклад, шлюбаразводны працэс Пола Макартні, які цягнуўся цэлых тры гады. У сувязі з гэтым ля ўваходу ў суд можна часта ўбачыць журналістаў і тэлевізійнікаў, якія падпільноўваюць герояў скандальных навін.
Суд займае манументальны комплекс будынкаў у неагатычным стылі на вуліцы Стрэнд у цэнтры Лондана, які быў збудаваны ў 1873—1882 гадах па праекце былога адваката Джорджа Эдмунда Стрыта і знаходзіцца пад дзяржаўнай аховай як яркі прыклад віктарыянскай архітэктуры.
Вышэйшым (вярхоўным) судом па крымінальных справах з'яўляецца суд Олд-Бейлі, размешчаны ў Лонданскім раёне Холбарн.
Альбрыхт Канстанцін Цеханавецкі
Альбрыхт Канстанцін Цеханавецкі (? — 12 чэрвеня 1675) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Староста опсаўскі, губскі і лепельскі, аршанскі земскі маршалак з 1660, абозны ВКЛ з 1664.
Палкоўнік, удзельнік вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667, у 1663 часова камандаваў войскамі ВКЛ.
Сям'я
З роду Цеханавецкіх герба «Дуброва», сын Крыштафа, менскага ваяводы, і Антанелі з Друцкіх-Горскіх. Меў брата Мікалая Валерыяна. Быў жанаты з Ганнай з Кантакузінаў, меў 3 дачок і 6 сыноў, якія не займалі высокіх пасад.
Лукавіца (гміна)
Лукаві́ца (Łukowica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ліманоўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лукавіцы. Плошча гміны складае 69,71 км². Станам на 2011 год у гміне Лукавіца пражывалі 9639 чалавек, шчыльнасць — 138 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Ігар Рыгоравіч Бакалаў
Ігар Рыгоравіч Бакалаў (,  — ) — савецкі і беларускі спартсмен-стралок, спецыялізаваўся ў кулявой стральбе з пісталета і рэвальвера, шматразовы чэмпіён свету, Еўропы і СССР. Заслужаны майстар спорту СССР.
Біяграфія
Ігар Рыгоравіч нарадзіўся ў 1939 годзе ў Свярдлоўску ў шматдзетнай сям’і — акрамя яго ў бацькоў ужо былі дзве дачкі і сын. У 1944 годзе Бакалавы пераехалі на Украіну, а праз 10 гадоў — у Ленінград, дзе Ігар скончыў вячэрнюю школу і працаваў на заводзе імя Варашылава.
У 16 гадоў Бакаль уступіў у таварыства паляўнічых і пачаў вучыцца стральбе, а праз некалькі гадоў ён быў прызваны на тэрміновую службу ў шэрагі Чырвонай Арміі. Службу праходзіў у Маскве, там жа пачаў спартыўныя трэніроўкі ў стралковым спорце спачатку на стрэльбішча ў Мыцішчах, затым — у ЦСКА.
У 1962 годзе Ігар Бакалаў ажаніўся з Тамарай, майстрам спорту па кулявой стральбе, і пераехаў на радзіму жонкі — у Мінск.
Дасягненні
Чэмпіён свету ў асабістым і камандных (двойчы) першынствах (1962, Каір), у камандным першынстве (1966, Вісбадэн), сярэбраны прызёр чэмпіянатаў свету ў асабістым (1962) і камандным (1966, 1970, Фінікс) першынствах. Чэмпіён Еўропы ў камандным (1963, Стакгольм), Спартакіяды народаў СССР (1967, 1971) і СССР (1964, 1966—1969, 1971—1972) у асабістым першынствах. Пераможца і прызёр міжнародных і ўсесаюзных спаборніцтваў.
Рэкардсмен свету ў камандным (1962), СССР і асабістым (1967—597 з 600, 1970—598 з 600) першынствах. Перамогі здабытыя ў спаборніцтвах па стральбе з буйнакалібернага рэвальвера і малакалібернага пісталета.
Данііл Ігаравіч Кавалёў
Данііл Кавалёў (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Асіповічы».
З’яўляецца пасынкам (сынам жонкі ад першага шлюбу) беларускага футбаліста Дзмітрыя Ігнаценкі.
Клубная кар’ера
З 2018 года пачаў выступаць за дубль магілёўскага «Дняпра». У канцы сезона стаў таксама прыцягвацца да асноўнай каманды. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 24 лістапада 2018 года, выйшаўшы на замену ў другім тайме ў матчы з мінскім «Дынама» (0:3).
У пачатку 2019 года перабраўся ў мінскае «Дынама», дзе выступаў за дубль. У студзені 2020 года вярнуўся ў «Дняпро», часам выхадзіў на замену. У ліпені 2020 года на правах арэнды далучыўся да «Горак».
У жніўні 2022 года стаў іграком «Оршы», пакінуў клуб па заканчэнні сезона 2022. У сакавіку 2023 года далучыўся да «Асіповічаў».
Японская акупацыя Камбоджы
Японская акупацыя Камбоджы (ការត្រួតត្រារបស់ជប៉ុននៅកម្ពុជា) — перыяд гісторыі Камбоджы, калі яна была акупавана Японскай імперыяй.
Японская акупацыя Камбоджы працягвалася з 1941 па 1945 год, грамадзяне, якія падвяргаліся жорсткаму абыходжанню з боку японскіх войскаў, як і жыхары іншых краін Паўднёва-Усходняй Азіі, беглі з краіны. Нягледзячы на тое, што ў 1941—1944 гадах каланіяльны ўрад Вішысцкай Францыі намінальна захоўваў уладу ў Французскім Індакітаі, у 1945 годзе на тэрыторыі Камбоджы было абвешчана стварэнне праяпонскай марыянетачнай дзяржавы каралеўства Кампучыя.
Перадумовы
У выніку Франка-тайскай вайны 1940—1941 гадоў французскія каланіяльныя войскі былі разгромлены і выведзены з тэрыторыі Камбоджы. Вішысцкі ўрад заключыў пагадненне з Японіяй, паводле якога японскім войскам дазвалялася ўвесці на тэрыторыю паўночнага В'етнама групоўку войскаў агульнай колькасцю 25 000 чалавек.
Тым часам, тайскі ўрад пры падтрымцы праяпонскі настроенага фельдмаршала Плека Пібунсанграма, спасылаючыся на падпісаны дагавор аб дружбе з Японіяй і аслабленне ўлады французаў у рэгіёне, уварвалася ў заходнюю Камбоджу, якая раней уваходзіла ў склад Тайланда. За ўварваннем рушыў услед дагавор, падпісаны ў Токіа ў сакавіку 1941 года, паводле якога французскія войскі былі выведзены з правінцый Батамбанг і Сім Рып, а таксама з часткі тэрыторыі правінцыі Стынгтраенг, размешчанай паміж 15-й паралеллю і гарамі Дангрэк.
Паляванне з арламі
Паляванне з арламі — традыцыйная форма сакалінага палявання, якая сустракаецца ў сучасным Казахстане і Кыргызстане, а таксама сярод дыяспар у Баян-Ольгі (Манголія) і Сіньцзяне (Кітай). Цюркскія народы найбольш вядомы паляваннем з беркутамі, але таксама выкарыстоўваюцца і іншыя птушкі: ястрабы-куратнікі, сапсаны, балабаны і іншыя.
Японская акупацыя Камбоджы
Акупацыя Японіяй
У жніўні 1941 года японская імператарская армія ўварвалася ў Французскую Камбоджу, колькасць войскаў, якія дыслакаваліся на тэрыторыі краіны, склала 8 000 чалавек. Насуперак ваеннай прысутнасці, японцы захавалі ўладу французскіх каланізатараў.
Паляванне з арламі
Тэрміналогія
У казахскай і кыргызскай мовах існуюць асобныя тэрміны для тых, хто палюе з драпежнымі птушкамі наогул, і для тых паляўнічых, хто выкарыстоўвае канкрэтна арлоў.
Японская акупацыя Камбоджы
Акупацыя Японіяй
20 ліпеня 1942 года пасля выступлення манаха у Пнампені прайшла антыфранцузская дэманстрацыя. За чытанне бунтарскай пропаведзі манах быў арыштаваны каланіяльнай міліцыяй. Таксама французскія ўлады арыштавалі лідара дэманстрантаў — Пак Чаён, які імі быў адпраўлены ў турму на адным з астравоў Кандаа. Пак Чаён з'яўляўся камбаджыйскім інтэлігентам, які шанаваўся народам, ён вучыўся і працаваў у будыйскім інстытуце, разам з Сімам Варам у 1936 годзе заснаваў газету «Нагара Вата» (Nagara Vatta — «Дождж Ангора»), першую публічную палітычную газету на Кхмерскай мове. Сон Нгос Тханг, які ўдзельнічаў у распрацоўцы газеты, быў таксама абвінавачаны за ўдзел у антыўрадавай дэманстрацыі, якога французскія ўлады падазравалі ў арганізацыі дэманстрацыі сумесна з японцамі.
Паляванне з арламі
Тэрміналогія
У казахскай мове тэрміны «құсбегі» і «саятшы» ставяцца да паляўнічых з сокаламі ў цэлым; пры гэтым «құсбегі» паходзіць ад слоў «құс» (птушка) і «бек» (уладар) і літаральна перакладаецца як «уладар птушак». У старажытнацюркскай мове «куш-бегі» быў таксама тытулам, які выкарыстоўвалі для самых паважаных дарадцаў мясцовых ханаў.
Японская акупацыя Камбоджы
Калабарацыянісцкае каралеўства Кампучыя
У 1945 годзе, калі Другая сусветная вайна ішла да завяршэння, японцы здзейснілі пераварот, у выніку якога ўлада французаў у Індакітаі была ліквідавана. Улада французскіх каланіяльных адміністратараў значна саслабла, французскім войскам быў аддадзены загад да капітуляцыі. Але супраціўленне французаў толькі ўзмацнілася, таму што падтрымка японскім урадам войскаў скарацілася, чым скарысталіся кхмеры.
9 сакавіка 1945 года малады кароль Нарадом Сіянук пасля афіцыйнай просьбы японцаў абвясціў пра стварэнне незалежнага каралеўства Кампучыя. Праз некаторы час японскі ўрад намінальна прызнаў незалежнасць Камбоджы, у Пнампені было створана консульства. 13 сакавіка кароль Сіянук змяніў афіцыйную назву дзяржавы з Камбоджа на Кампучыя. Новы ўрад праводзіў раманізацыю кхмерскай мовы, французскі каланіяльны ўрад аднавіў кхмерскае пісьмо. Гэты закон быў ухвалены ўрадам Кампучыі і доўгі час захоўваў моц. З таго часу ўрад Камбоджы больш не спрабаваў раманізаваць кхмерскую мову.
Паляванне з арламі
Тэрміналогія
Казахскае слова для сакольнічых, якія палююць з арламі — гэта «бүркітші», ад «бүркіт» (беркут). Для тых, хто выкарыстоўвае ястрабаў-куратнікаў, выкарыстоўваецца «қаршығашы» — ад «қаршыға» (ястраб-куратнік).
Японская акупацыя Камбоджы
Калабарацыянісцкае каралеўства Кампучыя
У маі ў Камбоджу вярнуўся Сон Нгок Тхань. Ён быў прызначаны міністрам замежных спраў, праз два месяцы — прэм'ер-міністрам. Марыянетачная дзяржава Японіі Кампучыя існавала з сакавіка па кастрычнік 1945 года.
Японская акупацыя Камбоджы скончылася ў жніўні 1945 года, калі ўрадам Японскай імперыі быў падпісаны акт капітуляцыі. Пасля ўводу саюзных войскаў у Камбоджу, японскія войскі, якія дыслакаваліся на тэрыторыі краіны, былі абяззброены і рэпатрыяваны. У кастрычніку таго ж года ўлада французаў у Пнампені была адноўлена. Пасля арышту Сон Нгос Тханга за супрацоўніцтва з японцамі, французскі каланіяльны ўрад выслаў яго ў Францыю, дзе ён жыў пад хатнім арыштам. Частка яго прыхільнікаў бегла ў паўночна-заходнюю Камбоджу, якую кантраляваў тайскі ўрад, і, у канчатковым выніку, стварылі рух за незалежнасць «Кхмер Ісарак». Гэты антыфранцузскі палітычны нацыяналістычны рух быў створана пры падтрымцы тайцаў, пазней ад яго адшчапілася некалькі фракцый.
Паляванне з арламі
Кідані (кітаі)
У перыяд з 936 па 945 год н. э. кідані (альбо кітаі), прадстаўнікі качавога народа з Маньчжурыі, заваявалі частку Паўночнага Кітая. У 960 годзе Кітай быў заваяваны дынастыяй Сун. Кідані хутка перанялі большую частку кітайскай культуры.
Нягледзячы на тое, што кідані асімілявалі кітайскую культуру, яны ўсё ж захавалі многія качавыя традыцыі, уласцівыя іх продкам — паляванне з арламі. Захаваліся выявы і апісанні падобных паляванняў тых часоў.
Казахстан
У часы СССР і насаджэння калгаснай гаспадаркі ў рэгіёне многія казахі беглі ў суседнюю Манголію, каб захаваць свой качавы вобраз жыцця; яны асталяваліся пераважна ў правінцыі Баян-Вольгі і прынеслі з сабой свае традыцыі палявання з арламі. Да гэтага часу існуе прыблізна некалькі сотняў паляўнічых з арламі ў рэгіёне Баян-Вольгі, які размешчаны ў Алтайскіх гарах у Заходняй Манголіі. Іх звычаі сакалінага палявання ўключаюць паляванне з беркутам на конях: яны, перш за ўсё, палююць на лісіц чырвоных і карсака. Яны таксама выкарыстоўваюць арлоў, каб паляваць на ліс і зайцоў у халодныя зімовыя месяцы, калі значна лягчэй заўважыць ярка афарбаваных лісіц на фоне белага снегу.
Кожны кастрычнік, на штогадовым фестывалі «Залаты арол», дэманструюцца паляўнічыя звычаі казахаў. Нягледзячы на тое, што ўрад Казахстана неаднаразова рабіў спробы «прывабіць» практыкуючых гэтыя казахскія традыцыі на гістарычную радзіму ў Казахстан, большасць казахаў усё ж лічыць за лепшае заставацца ў Манголіі.
Ежы Жулаўскі
Ежы Жулаўскі (Jerzy Żuławski;  — ) — польскі пісьменнік, паэт і драматург, адзін з заснавальнікаў польскай навукова-фантастычнай літаратуры.
Біяграфія
Ежы Жулаўскі нарадзіўся ў Польшчы ў мястэчку Ліповец каля Жэшава. У дзяцінстве жыў у горадзе Ліманова, пачаў вучыцца ў гімназіі ў горадзе Бохня, скончыў вучобу ў гімназіі ў Кракаве.
У 1892 годзе паступіў у тэхнічны ўніверсітэт Цюрыха, а з 1895 па 1898 вучыўся на кафедры філасофіі ў Берне. Па заканчэнні навучання яму была прысвоена ступень доктара філасофіі. Пасля вяртання ў Польшчу выкладаў у школах Малапольскага ваяводства і Кракава. З 1910 шмат падарожнічаў, пакуль не пасяліўся ў Закапанэ. Там ён стаў добраахвотнікам у выратавальнай службе Татраў. З пачаткам Першай сусветнай вайны пайшоў добраахвотнікам на фронт. Быў рэдактарам часопіса «Да зброі». Памёр у шпіталі ў Дэмбіцы ад брушнога тыфу.
Беларускія пераклады
Драму Жулаўскага «Эрос і Псіха» (Eros i Psyche) пераклаў на беларускую мову Янка Купала.
Спіс аб’ектаў PGC (1744001—1745000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1744001—1745000)
Медыцынскі ўніверсітэт у Беластоку
Медыцынскі ўніверсітэт у Беластоку (Uniwersytet Medyczny w Białymstoku) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і спецыялізацыяй у сферы медыцынскіх навук, якая знаходзіцца ў Беластоку.
Агульная характарыстыка
Дзярдаўная вышэйшая навучальная ўстанова медыцынскага профілю была створана 3 лютага 1950 года. Да 2008 года ўстанова называлася Медыцынскай акадэміяй у Беластоку.
У цяперашні час у склад навукова-педагагічнага персаналу вучэльні ўваходзяць 816 выкладчыкаў, у тым ліку 128 прафесараў, 141 доктар хабілітаваны і 372 доктара медыцыны. Яны прадстаўляюць амаль усе спецыяльнасці медыцынскай навукі, стаматалогіі, фармацыі і медыцынскай аналітыкі. Амаль 90 % прафесараў і хабілітаваных дактароў, якія ў цяперашні час працуюць ва ўніверсітэце, з’яўляюцца выпускнікамі гэтай жа вучэльні. Больш за 30 выпускнікоў Медыцынскага ўніверсітэта ў Беластоку, прафесараў і дактароў навук выконваюць кіруючыя функцыі ў іншых медыцынскіх універсітэтах, інстытутах і медыцынскіх установах, па ўсёй Польшчы і за мяжой.
Еўрабанк
Статутны фонд — 24 675 960 960 беларускіх рублёў.
Рэквізіты
МФА 153001888, УНП 807000148, АКПА 377797455000.
S.W.I.F.T.: EUBK BY2X. Тэлекс: 252086 EURO BY.
Рэгістрацыйны нумар у Адзіным дзяржаўным рэгістры № 807000148.
Гісторыя
Першапачаткова створаны ў 2008 годзе як прыватнае ўнітарнае прадпрыемства ў складзе ААТ «Гандлёвы дом „Ждановічы“». 9 верасня 2009 года зарэгістраваны пастановай Нацыянальнага банка Беларусі № 150 як закрытае акцыянернае таварыства «Еўрабанк».
24 мая 2013 года 99,9995 % акцый «Еўрабанка» прададзеныя за еўра АТ «Euroset Holding S.A.» (Швейцарыя), уладальнікам якой з’яўляецца літоўскі прадпрымальнік Андрус Урбонас.
13 жніўня 2015 года Агульны сход акцыянераў ухваліў Рашэнне аб закрыцці банка. 6 жніўня 2015 года адклікана банкаўская ліцэнзія. 20 ліпеня 2021 года праўленне Нацыянальнага банка Беларусі зацвердзіла Пастанову № 208 аб выключэнні «Еўрабанка» з Адзінага дзяржаўнага рэгістра юрыдычных асоб і індывідуальных прадпрымальнікаў.
IC 2809
IC 2809 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Палыкавіцкі сельсавет
Палы́кавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Палыкавічы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Магілёўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Магілёўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Мікалаеўскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3992 чалавекі, з іх 92,9 % — беларусы, 5,1 % — рускія, 1,2 % — украінцы.
Склад
У склад сельсавета ўваходзяць 14 населеных пунктаў (2009 г.): Скасаваныя населеныя пункты на тэрыторыі сельсавета:
Герцаг Кенцкі
Герцаг Кенцкі (Duke of Kent) — брытанскі герцагскі тытул, па назве гістарычнай англійскай вобласці Кент. Тытул з'яўляецца спадчынным, уручаецца брытанскім манархам, як правіла, малодшым членам брытанскай каралеўскай сям'і, а затым пераходзіць па спадчыне старэйшаму сыну. У наш час належыць нашчадкам чацвёртага сына караля Георга V.
Дэні (гібрыд гамінідаў)
Дэні (Denisova 11) — скамянелыя парэшткі дзяўчыны, якая жыла каля 90 000 гадоў таму, узрост якой быў не меньш за 13 гадоў і якая з’яўлялася метысам. Яе маці была неандэрталкай а бацька — дзянісаўцам. Дэні была знойдзена ў 2012 годзе, і гэта першы выпадак, калі быў выяўлены старажытны чалавек, бацькі якога належалі да розных відаў людзей. Яе ДНК дазваляе праводзіць шырокія параўнальныя генетычныя даследаванні паміж чалавечыми відамі, можа паведаміць аб частаце міжвідавога размнажэння гамінідаў і яго ўплыве на эвалюцыю сучасных людзей.
Першапачатковы генетычны аналіз быў праведзены палеагенетыкамі Вівіян Слон і Свантэ Пяэба з Інстытута эвалюцыйнай антрапалогіі Макса Планка ў Лейпцыгу, Германія.
Віктар Анатолевіч Шандаровіч
Віктар Анатолевіч Шандаровіч (Ви́ктор Анато́льевич Шендеро́вич;, ) — расійскі і ізраільскі журналіст, празаік, паэт, драматург, сцэнарыст, тэлевядоўца і радыёвядоўца, сатырык, публіцыст, педагог. Калумніст часопіса The New Times.
Біяграфія
Нарадзіўся з сям’і інжынера Анатоля Семяновіча Шандаровіча (1930—2017) і педагога Інесы Яўсееўны Дазорцавай (1929—2011). Дзед па бацькоўскай лініі, Сямён Маркавіч Шандаровіч (1903—1984), інжынер-хімік, працаваў на заводзе ЗІЛ, двойчы падвяргаўся палітычным рэпрэсіям у 1929 і 1948 гадах. Бабуля па бацькоўскай лініі — Лідзія (народжаная Эйдля). Другі дзед, Яўсей Самуілавіч Дазорцаў, быў начальнікам аддзелу СПА Наркамату вугальнай прамысловасці. Старэйшы лейтэнант Яўсей Дазорцаў, камандзір роты 477-га стралковага палка. 161-й стралковай дывізіі — будучай 4-й гвардзейскай стралковай Апосталаўска-Венскай Чырванасцяжнай дывізіі, загінуў на фронце 7 кастрычніка 1941 года пад Ленінградам. Пахаваны ў в. Гонтавая Ліпка Ленінградскай вобласці.
У 10 класе Віктара Шандаровіча заўважае Канстанцін Райкін і Шандаровіч патрапіў на навучанне ў тэатральную школу Алега Табакова. Гэты факт вызначыў далейшы лёс падлетка. У 1975 годзе ён паступае на рэжысуру і праз 5 гадоў паспяхова абараняе дыплом Маскоўскага інстытута культуры і мастацтваў.
Пасля навучання Віктар праходзіць тэрміновую службу ў войску. У далейшым ён казаў, што менавіта служба дала яму многія сюжэты, якія ён увасобіў у сваіх сатырычных творах. Аж да 1990 года Шандаровіч працаваў у ГІТІСе, дзе не толькі выкладаў сцэнічнае майстэрства, але і ставіў уласныя карціны. Так, у 1988 годзе па сатырычных расказах Віктара выступіў Генадзь Хазанаў. Аднак пік кар’еры рэжысёра прыйшоўся на 1990-я гады.
Адной з прычын знішчэння расійскімі ўладамі старога НТВ былі «Куклы» і праграма «Ітого», якія рыхтаваў і веў Віктар Шандаровіч. Супрацоўнічае з «Радыё Свабода»: з 29 ліпеня 2003 па 27 снежня 2009 года вёў перадачу «Все свободны», да жніўня 2015 года публікаваўся на сайце радыёстанцыі як адзін з калумністаў.
З 14 лістапада 2003 па 28 чэрвеня 2008 года — мастацкі кіраўнік і вядучы праграмы «Плаўлены сырок» на радыёстанцыі «Эхо Москвы».
10 студзеня 2022 года паведаміў у сацсетках, што з’ехаў з Расіі ў мэтах бяспекі.
П’есы
Па п’есе «Пацярпелы Гольдзінер» у 2014 годзе быў пастаўлены спектакль, у якім галоўную роль граў Уладзімір Этуш.
Мазырскія малочныя прадукты
«Мазы́рскія мало́чныя праду́кты» («ММП») — прамысловае прадпрыемства Беларусі, заснаванае ў 1944 годзе ў Мазыры (Гомельская вобласць).
На 2022 год выпускала пад уласнымі таварнымі знакамі «Вясёлка смаку» і «Моц здароўя» такія малочныя вырабы, як вяршкі і ёгурты, кісламалочныя напоі, малако і масла, смятану і тварог. У Беларусі пастаўкі ажыццяўлялі пераважна ў межах Гомельскай вобласці. Замежныя пастаўкі ў асноўным накіроўвалі ў суседнія Расіі і Украіну, а таксама ў Казахстан. Фірмовы гандаль уключаў 9 крамаў, павільёнаў і шапікаў «Вясёлка смаку» ў Мазыры, а таксама адпаведныя крамы ў Гомелі і Ельску.
Вырабы
На 2022 год «Мазырскія малочныя прадукты» выпускалі пад таварнымі знакамі «Вясёлка смаку» і «Моц здароўя»:
Гісторыя
У 1944 годзе ў Мазыры заснавалі «Мазырскі малаказавод». У 1946 годзе малаказавод наладзіў выпуск казеіну, сыроватачанага квасу, марожанае, масла і нятлустага тварагу. Сепаратарныя пункты заводу працавалі ў 8 вёсках: Бібікаў, Слабада, Прудок, Мялешкавічы, Скрыгалаў, Бокаў, Міхалкі і Каменка. За 1946 год перапрацавалі 1012 тон малака і вырабілі 24,4 тон масла, 12,1 тоны топленага масла, 5,7 тоны марожанае і 4,9 тоны сухога казеіну. У 1950 годзе выпускалі ацыдафільнае малако і вяршкі, абястлушчаны кефір, смятану, сыраквашу, сырковую масу і тварог. Пачалі разліў вырабаў у шкляныя пляшкі. У 1979 годзе закрылі ўчастак масла праз скарачэнне сыравіннай зоны, частку якой аддалі запушчанаму «Каленкавіцкаму заводу заменніка цэльнага малака». У студзені 1990 года ўзвялі корпус з цэхам вырабаў з нязнятага малака і перабудавалі кампрэсарны ўчастак. У ліпені 1991 года пусцілі камп'ютарызаваную лінію стэрылізаванага малака для доўгага захоўвання. У 1994 годзе ў старым корпусе пасля перабудовы пусцілі цэх марожанае і камп'ютарызаваны цэх дзіцячага харчавання для дзяцей груднога ўзросту, у тым ліку тварагу з ультрафільтраванай сыроваткі для захавання бялку.
У 2001 годзе аднавілі цэх масла, якое сталі фасаваць у пачкі па 200 грам. Нефасаванае масла ў скрынях па 20 кг пачалі адгружаць у Расію. У 2003 годзе цэх дзіцячага харчавання пачаў выраб ёгуртаў. У ліпені 2003 года да «Мазырскіх малочных прадуктаў» далучылі «Нараўлянскі малочны завод», які зачынілі праз 2 месяцы ў сувязі радыяцыйным забруджаннем малака ў Нараўлянскім раёне пасля Чарнобыльскай катастрофы. У выніку нараўлянскае малако сталі перапрацоўваць у тэхнічны казеін на Ельскім вытворчым участку магутнасцю 100 тон малака для пастаўкі ў Польшчу, Германію, ЗША і Сінгапур. У 2004 годзе пачалі выпуск лекавых кісламалочных вырабаў у цэху дзіцячага харчавання. У 2005-м тамсама наладзілі выпуск тварагу з садавіной і тварожных пудынгаў. У ліпені 2005 года запрацаваў цэх тварагу «Волат» і «Несцерка». У 2007 годзе ўсталявалі аўтарасфасовачнік ёгуртаў і тварожных дэсертаў у полістыролавыя кубкі з залітаваным вечкам. У 2009-м набылі пастэрызатар-ахалоджвальнік, абсталяванне для кацельні і 2 аўтаразлівачнікі малака. Дзіцячае харчаванне для «Мазырскіх малочных вырабаў» распрацоўваў Інстытут мяса-малочнай прамысловасці НАНБ.
У 2013 годзе 70 % вырабаў збылі за мяжу, з якіх большасць у Расію. Таксама «Мазырскія малочныя прадукты» занялі 3-е месца сярод беларускіх малаказаводаў на рынку Украіны. Пераважна пастаўлялі малако, кефір, смятану і тварог. На люты 2014 года фірмавая гандлёвая сетка прыватнага УП «Мазырскія малочныя прадукты» налічвала 16 крамаў, павільёнаў і шапікаў у Гомелі, Мазыры, Петрыкаве і Ветцы. Сыравіннай базай прадпрыемства былі сельскія гаспадаркі Мазырскага, Ельскага і Нараўлянскага раёнаў Гомельскай вобласці Беларусі. Пад таварнымі знакамі «Вясёлка смаку» і «Моц здароўя» выпускалі звыш 70 найменняў малочных вырабаў, у тым ліку малако і кісламалочныя напоі, смятану і вяршкі, тварог і тварожныя дэсерты, масла, марожанае і дзіцячае харчаванне, у тым ліку ёгурты. Перапрацоўка складала 180 тон малака ўзімку і 220 тон улетку. У 2014 годзе ўсталявалі аміячную лядоўню, што дазволіла знізіць выдатак электраэнергіі на 38 % заашчаджаць 1,5 млрд рублёў за год, а таксама зменшыць выкарыстанне аміяку з 15 тон да 934 кг. Гомельскі абласны выканаўчы камітэт вылучыў 23 млрд рублёў на пераабсталяванне тварожнага ўчастка, што дазволіла выпускаць буйназярністы тварог з 30-дзённай прыдатнасцю замест 5-дзённай.
У 2016 годзе запусцілі ўчастак сухога малага магутнасцю 10 тон за суткі. На люты 2018 года «Мазырскія малочныя прадукты» штодня перапрацоўвалі 250 тон малака. Гандлёвая сетка налічвала 14 фірмавых крамаў у Мазыры, Гомелі і Нароўлі. Таксама вытворчасць пашырылі за кошт біфітату, які прызначаўся для харчавання пры алергіі і для адновы мікрафлоры страўніка пасля лячэння антыбіётыкамі ад інфекцыі. Урэшце пастаўкі сталі ажыццяўляць у краіны Азіі: Арменію і Казахстан, Кітай, Марока, Пакістан і Турцыю. У 2020 годзе большасць вырабаў адгрузілі ў Расію, Казахстан, Узбекістан і Украіну. У 2020 годзе ініцыятыва «Умовы для мовы», якую распачаў Ігар Случак, распачала кампанію зваротаў «Беларускаму малаку — беларуская мова», у ходзе якой «Мазырскія малочныя прадукты» дадалі беларускую мову на этыкеткі сваіх вырабаў. На верасень 2021 года прадпрыемства штодня перапрацоўвала 300 тон малака і выпускала больш за 80 відаў вырабаў.
Партызанскае злучэнне Барысаўска-Бягомльскай зоны
Партызанскае злучэнне Барысаўска-Бягомльскай зоны дзейнічала на тэрыторыі паўночных раёнаў Мінскай вобласці: Барысаўскага, Бягомльскага, Крупскага, Лагойскага, Плешчаніцкага, Смалявіцкага, Халопеніцкага. Пачало складвацца ў 2-й палове 1942, канчаткова сфарміравалася ў жніўні 1943 года.
Гісторыя
З лета 1941 года на гэтай тэрыторыі дзейнічалі атрады І. А. Яраша, А. Я. Васілеўскага, М. Х. Балана («Буравеснік»), С. Н. Даўганава («Барацьба») і шматлікія партызанскія групы, у лютым 1942 года створаны атрад В. Т. Варанянскага («Мсцівец»). У 1942 годзе ў сувязі з колькасным ростам існуючых і ўзнікненнем новых партызанскіх атрадаў пачалося стварэнне партызанскіх брыгад. У жніўні 1942 года на савеце камандавання атрадаў з удзелам прадстаўнікоў Мінскага падпольнага гаркома КП(б)Б былі створаны партызанскія брыгады «Дзядзькі Колі» і Стары (расфарміравана 8 мая 1943 года, атрады вылучаны ў асобна дзейныя), у верасні — Жалязняк і «Народныя мсціўцы», у снежні — «Штурмавая» і імя Кірава. 11 жніўня 1942 года ЦК КП(б)Б у мэтах узмацнення кіраўніцтва падпольнымі партыйнымі арганізацыямі і партызанскім рухам утварыў Барысаўскі падпольны міжрайпартцэнтр і для забеспячэння кіраўніцтва баявымі дзеяннямі партызанскіх брыгад і атрадаў — Барысаўскі ваенна-аператыўны цэнтр (камандзір Г. І. Абрамаў, камісар В. В. Сямёнаў, начальнік штаба М. І. Каваленка), якія 5 кастрычніка 1942 прыбылі ў Барысаўска-Бягомльскую партызанкую зону і прыступілі да работы (раён базіравання — на поўнач ад возера Палік). Міжрайпартцэнтр аб'яднаў пад сваім кіраўніцтвам партызанскія брыгады і атрады, умацаваў іх арганізацыйна, у снежні пераўтварыў ваенна-аператыўны цэнтр у ваенны аддзел міжрайпартцэнтра. У ліпені 1943 года міжрайпартцэнтр быў скасаваны, кіраўніцтва партызанскімі брыгадамі і атрадамі ў зоне ажыццяўляў упаўнаважаны БШПР Павел Антонавіч Жуковіч (да 16 жніўня). У жніўні 1943 года ўпаўнаважаны ЦК КП(б)Б і БШПР па Барысаўска-Бягомльскай зоне, сакратар Мінскага падпольнага абкома КП(б)Б Раман Навумавіч Мачульскі завяршыў стварэнне партызанскага злучэння зоны і ўзначаліў яго.
27 чэрвеня — 3 ліпеня 1944 года партызаны злучыліся з часцямі Чырвонай Арміі.
Камандзіру злучэння Мачульскаму, камандзірам брыгад Пятру Рыгоравічу Лапаціну, Івану Піліпавічу Ціткову, Георгію Фёдаравічу Пакроўскаму, камісарам брыгад Сцяпану Сцяпанавічу Манковічу, Івану Мацвеевічу Цімчуку прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Уладзімірская і Берасцейская епархія (праваслаўная)
Гісторыя
Праваслаўная епархія ва Уладзіміры, напэўна, узнікла ў 2-й палове XI ст., хаця некаторыя аўтары адносяць гэта да канца X ст. За стварэнне епархіі ў 2-й палове XI ст. можа сведчыць тое, што толькі тым часам ва Уладзіміры пабудаваны мураваны кафедральны сабор, які імітаваў архітэктуру галоўнага храма Кіева-Пячэрскага манастыра. Стварэнне адміністрацыі звязана з палітычным падзелам Русі і актыўнай палітыкай кіеўскага мітрапаліта Іаана ІІ, які імкнуўся да стварэння на Русі новых епархій. Яго намерам спрыялі ўдзельныя князі, якія ствараючы епархіі ў сваіх сталіцах, падкрэслівалі сваю значнасць і незалежнасць ад Кіева. Першым уладзімірскім епіскапам, вядомым па імі, быў Стэфан, рукапакладзены ў 1086 годзе. Уладзімірскія епіскапы мелі права ўжываць ганаровы тытул пратапопа — другога пасля кіеўскага мітрапаліта.
Да сярэдзіны XII ст. епархіі падпарадкоўваліся Валынь, Палессе, Надбужжа з Мельнікам, басейн вярхоўяў Днястра, а таксама Чэрвеньскія і Перамышльскія гарады. У XIII ст. разам са стварэннем паслядоўна епархій Галіцкай (1147 г.), Перамышльскай (1219), Тураўскай, Уграўскай, затым Холмскай (1223) і Луцкай (1235) яе тэрыторыя скарачалася. У канцы XIII ст. у склад Уладзімірска-Берасцейскай епархіі ўваходзілі толькі Уладзімірскі і Крамянецкі паветы на Валыні, а таксама землі Бельска, Бярэсця і Драгічына.
Праваслаўная Уладзімірская епархія дзейнічала да 1596 года, калі епіскап Уладзімірскі і Берасцейскі Іпацій Пацей прыняў унію, такім чынам епархія перайшла да ўніяцкай царквы. У 1621 г. Іерусалімскі патрыярх Феафан III пасвяціў Іосіфа Курцэвіча ў епіскапы Уладзімірскія. Гэтую хіратонію не прызнаваў кароль Жыгімонт Ваза. У 1625 годзе епіскап Іосіф уцёк у Маскву, дыскрэдытаваны ў вачах вернікаў амаральнымі паводзінамі. У прывілей Уладзіслава Вазы, які легалізоўваў праваслаўную іерархію ў Рэчы Паспаслітай, Уладзімірска-Берасцейская епархія не была ўключана.
Манаскае жыццё ў епархіі
Найстаражытнейшым цэнтрам манаскага жыцця Уладзімірска-Берасцейскай епархіі быў мужчынскі манастыр Нараджэння Божай Маці ва Уладзіміры, заснаваны ў сярэдзіне XI стагоддзя або ў XII стагоддзі. У XIII стагоддзі быў заснаваны манастыр св. Міхала Арханёла ва Уладзіміры. Пазней ва Уладзіміры былі створаны яшчэ тры праваслаўныя манастыры, усе яны былі найважнейшымі цэнтрамі манаскага жыцця на Валыні. З 1227 года існаваў манастыр св. Мікалая ў Жыдычыне. Найважнейшым быў найстарэйшы з вышэйназваных манастыроў, з 1320 года яго настаяцель меў права ўжываць тытул архімандрыта.
Лукта (гміна)
Лу́кта (Łukta) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Аструдскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лукце. Плошча гміны складае 184,71 км². Станам на 2004 год у гміне Лукта пражывалі 4444 чалавекі, шчыльнасць — 24,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 36 населеных пунктаў.
Абдусалам Абубакар
Абдусалам Алхаджы Абубакар (Abdulsalami Alhajji Abubakar, нар., г. Міна) — нігерыйскі дзяржаўны дзеяч, прэзідэнт краіны з 9 чэрвеня 1998 па 29 мая 1999 года.
Біяграфія
Абдулсалам Алхаджы Абубакар па нацыянальнасці — гбары. Пачатковую адукацыю атрымаў у родным горадзе, затым скончыў тэхнічны інстытут у Кадуне. Затым ён уступіў у шэрагі ўзброеных сіл Нігерыі. Праходзіў службу ва Часовых сілах ААН у Ліване, затым даслужыўся да начальніка штаба абароны. Жанаты, мае шасцярых дзяцей.
Плошча Тысячагоддзя Віцебска
Плошча Тысячагоддзя Віцебска — плошча ў цэнтральнай частцы Віцебска на беразе Заходняй Дзвіны, ля Кіраўскага моста. Пераназваная ў 1974 годзе ў гонар 1000-годдзя горада (першапачатковая назва Тэатральная). Ад плошчы бяруць пачатак вуліцы: Замкавая, Калініна, Пушкіна.
На плошчы размешчана Дабравешчанская царква і царква Св. Аляксандра Неўскага. Фасадамі на плошчу Тысячагоддзя Віцебска выходзяць будынкі драматычнага тэатра імя Якуба Коласа, гасцініцы «Віцебск», універмагу.
22 снежня 2000 года на плошчы закладзены мемарыяльны знак з пасланнем нашчадкам.
Плошча знаходзіцца на тэрыторыі былога Ніжняга замка, які існаваў у XIV—XVIII стагоддзях. Утворана ў выніку перапланіроўкі Замкавай вуліцы ў 1950-х гадах.
Універсітэт імя Антоніа дэ Небрыха
Універсітэт імя Антоніа дэ Небрыха (Universidad Nebrija) — іспанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Мадрыдзе. Названы ў гонар філолага, гісторыка, педагога і паэта XV-XVI стагоддзяў Антоніа дэ Небрыха.
Стэфан Дзенісевіч
Стэфан Дзенісевіч, або Стафан (Сцяфан, Сцяпан) Данісевіч (Дэнісевіч, Дзянісевіч) (Stefan Denisewicz; 16 чэрвеня 1836 (паводле іншых звестак 1834 ), Чарэйская воласць Сенненскага павета Магілёўскай губерні — 3 снежня 1913, Смаленск) — каталіцкі біскуп, тройчы займаў пасаду апостальскага адміністратара Магілёўскай архідыяцэзіі.
Біяграфія
З 1886 года пробашч парафіі ў Смаленску, з 1895 года — кафедральны канонік ў Санкт-Пецярбургу і прэлат магілёўскага капітула. Курыраваў будаўніцтва храма Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі ў Смаленску
Пасля смерці 11 лютага 1903 года архібіскупа-мітрапаліта Баляслава Гераніма Клапатоўскага адміністраваў Магілёўскую мітраполію. 9 лістапада 1903 года новым архібіскупам абраны Ежы Шэмбак, які прызначыў Дзенісевіча сваім памочнікам. Па просьбе Шэмбака Дзенісевічу надалі ганаровае званне апостальскага протанатарыя.
30 ліпеня 1905 года біскуп Шэмбак памёр, Дзенісевіч другім разам выконваў абавязкі адміністратара, што працягнулася амаль тры гады, бо кандыдатуру новага мітрапаліта не ўдавалася ўзгадніць праз грамадска-палітычныя закалоты у Расіі пасля рэвалюцыі 1905 года. Урэшце, 16 чэрвеня 1908 года новым архібіскупам-мітрапалітам Магілёўскім прызначаны Апалінарый Унукоўскі. Адначасова Дзенісевіч прызначаны дапаможным біскупам Магілёўскай архідыяцэзіі. Біскупская хіратонія адбылася 30 лістапада 1908 года, як і ўсе дапаможныя біскупы Дзенісевіч стаў тытулярным біскупам з тытулам біскупа Клаўдыёпаля.
У 1906 годзе выдаў «Elementarz dla dobrych dzietok Katolikoǔ», які з’яўляўся больш упарадкаваным перавыданнем лемантара 1862 г. мінскага маршалка А. Аскеркі.
У часе візітацый парафій Магілёўскай архідыяцэзіі прамаўляў казанні па-беларуску. Апекаваў выданне беларускіх малітоўнікаў.
Менш чым праз год мітрапаліт Унукоўскі памёр, Дзенісевіч трэцяга разу стаў адміністратарам. 7 красавіка 1910 года новым мітрапалітам абраны Вікенцій Ключынскі. Дзенісевіч працаваў у кансісторыі ў Санкт-Пецярбургу, у 1911 годзе адпраўлены ў адстаўку за залішнюю, на думку ўрада, самастойнасць. Апошнія гады жыцця правёў у Смаленску.
Забруджванне атмасферы
Забруджванне атмасферы — прынясенне ў атмасфернае паветра новых нехарактэрных для яго фізічных, хімічных і біялагічных рэчываў або змяненне іх натуральнай канцэнтрацыі.
Віды забруджвання
Па крыніцах забруджвання вылучаюць два віды забруджвання атмасферы: Па характары забруджвальніка забруджванне атмасферы бывае трох відаў:
Асноўныя забруджвальнікі
Вокіс вугляроду (СА) - бескаляровы газ, які не мае паху, вядомы таксама пад назвай «угарны газ». Утвараецца ў выніку няпоўнага згарання выкапнёвага паліва (вуглю, газу, нафты) ва ўмовах недахопу кіслароду і пры нізкай тэмпературы. Пры гэтым 65% ад усіх выкідаў прыпадае на транспарт, 21% - на дробных спажыўцоў і бытавой сектар, а 14% - на прамысловасць. Пры ўдыханні ўгарны газ за кошт наяўнай у яго малекуле двайной сувязі ўтварае трывалыя комплексныя злучэння з гемаглабінам крыві чалавека і тым самым блакуе паступленне кіслароду ў кроў.
Двухвокіс вугляроду (СА2) - ці вуглякіслы газ, - бескаляровы газ з кіслявым пахам і густам, прадукт поўнага акіслення вугляроду. З'яўляецца адным з парніковых газаў.
Аксіды азоту (аксід і дыяксід азоту) — газападобныя рэчывы: монааксіду азоту NO і дыяксід азоту NO2 аб'ядноўваюцца адной агульнай формулай NOх. Пры ўсіх працэсах гарэння ўтворацца вокіслы азоту, прычым большай часткай у выглядзе аксіду. Чым вышэй тэмпература згарання, тым больш інтэнсіўна ідзе ўтварэнне вокіслаў азоту. Іншыай крыніцай вокіслаў азоту з'яўляюцца прадпрыемствы, якія вырабляюць азотныя ўгнаенні, азотную кіслату і нітраты, анілінавыя фарбавальнікі. Колькасць вокіслаў азоту, якія паступаюць у атмасферу, складае 65 млн. тон у год. Ад агульнай колькасці выкіданых у атмасферу аксідаў азоту на транспарт прыходзіцца 55%, на энергетыку - 28%, на прамысловыя прадпрыемствы - 14%, на дробных спажыўцоў і бытавой сектар - 3%.
Азон (О3) - газ з характэрным пахам, больш моцны акісляльнік, чым кісларод. Яго адносяць да найбольш таксічным з усіх звычайных забруджвальных паветра прымешак. У ніжнім атмасферным пласце азон утвараецца ў выніку фотахімічных працэсаў з удзелам дыяксіду азоту і лятучых арганічных злучэнняў. Вуглевадароды — хімічныя злучэнні вугляроду і вадароду. Да іх адносяць тысячы розных забруджваючых атмасферу рэчываў, якія змяшчаюцца ў бензіне, вадкасцях, якія выкарыстоўваюцца ў хімчыстцы, прамысловых растваральніках і г.д.
Свінец (Pb) - серабрыста-шэры метал, таксічны ў любой вядомай форме. Шырока выкарыстоўваецца для вытворчасці фарбаў, боепрыпасаў, друкарскага сплаву і т.п. Каля 60% сусветнай здабычы свінцу штогод расходуецца для вытворчасці кіслотных акумулятараў. Аднак асноўнай крыніцай (каля 80%) забруджвання атмасферы злучэннямі свінцу з'яўляюцца выхлапныя газы транспартных сродкаў, у якіх выкарыстоўваецца этыліраваны бензін.
Прамысловы пыл у залежнасці ад механізму яго ўтварэння падпадзяляецца на наступныя 4 класа:
Асноўнымі крыніцамі антрапагенных аэразольных забруджванняў паветра з'яўляюцца цеплаэлектрастанцыі (ЦЭС), якія спажываюць вугаль. Спальванне каменнага вуглю, вытворчасць цэмента і выплаўленне чыгуна даюць сумарны выкід пылу ў атмасферу, роўны 170 млн. тон у год.