cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шэкспіраўскае пытанне
Аўтарскае пытанне ў масах
Пасля гэтага Пол Эдмандсан і Стэнлі Уэлс напісалі кароткую электронную кнігу «Шэкспір ​​наносіць зваротны ўкус» («Shakespeare Bites Back») (2011) і выступілі рэдактарамі зборніка артыкулаў ад прызнаных шэкспіраведаў «Шэкспір ​​без сумненняў» («Shakespeare Beyond Doubt») (2013), у якім Эдмандсан напісаў, што няправільна ігнараваць антыстратфардыянцаў, пакуль колькасць іх прыхільнікаў расце, паколькі акадэмічныя даследчыкі не даводзяць свае аргументы да людзей, і што было вырашана весці кампанію за Шэкспіра.
У 2012 годзе выйшла ў свет кніга-даследаванне Бенджаміна Ёрыка «Queenspear — герменеўтыка „шэкспіраўскага“ пытання», у якой сцвярджаецца, што п'есы, якія складаюць цяпер шэкспіраўскі канон, былі напісаныя Марыяй Сцюарт.
Альтэрнатыўныя кандыдаты
Хоць у той ці іншы час больш за 80 гістарычных асоб прапаноўваліся на ролю сапраўднага аўтара шэкспіраўскага канона, толькі некаторыя з прэтэндэнтаў атрымалі значную ўвагу. У дадатак да асобных кандыдатаў, таксама прыкметны ўзровень цікавасці быў прад'яўлены да «групавых» тэорый.
Групавыя тэорыі
Розныя групавыя тэорыі шэкспіраўскага пытання былі прапанаваны яшчэ ў сярэдзіне 1800-х гадоў. Першая апублікаваная кніга, прысвечаная менавіта абмеркаванню аўтарства, «Выкрытая філасофія п’ес Шэкспіра» Дэліі Бэкан, з’явілася ў 1857 годзе; аўтар прапанавала першую «групавую тэорыю», прыпісаўшы працы групе аўтараў на чале з Фрэнсісам Бэканам, якая ўключала Уолтэра Рэлі — асноўнага драматурга, якому дапамагалі іншыя: Эдмунд Спенсер, і Эдуард дэ Вер, 17-ы граф Оксфард.
Групавая тэорыя таксама апісана ў працы Гілберта Слейтэра «Сем Шэкспіраў» (The Seven Shakespeares) (1931), у якой ён прапанаваў тэорыю пра тое, што працы былі напісаны сямю рознымі аўтарамі: Фрэнсісам Бэканам, графам Оксфардам, Уолтэрам Рэлі, графам Дэрбі, Крыстаферам Марла, Мэры Сідні і. У пачатку 1960-х Эдвард дэ Вер, Фрэнсіс Бэкан, Роджэр Мэнэрс, Уільям Герберт і Мэры Сідні былі абвешчаныя членамі групы, гэтак званай «The Oxford Syndicate». Акрамя таго, меркавалася, што такія драматургі, як Марла, і, таксама былі яе ўдзельнікамі. У некаторых варыянтах падобных тэорый Уільям Шэкспір ​​са Стратфарда таксама ўдзельнічае ў групе як яе менеджар, прадстаўнік і/або твар групы.
Фрэнсіс Бэкан
Асноўным кандыдатам у XIX стагоддзі лічыўся адзін з найвялікшых розумаў якабіянскай Англіі Фрэнсіс Бэкан, палітык, філосаф, пісьменнік і навуковец. Дадзеная тэорыя абапіралася на гістарычныя і літаратурныя домыслы і на меркаваныя крыптаграфічныя адкрыцці.
Уільям Генры Сміт першым прапанаваў Бэкана на ролю аўтара ў 1856 годзе. Ён параўнаў бэканаўскае «пад паэзіяй мы разумеем… выдуманую гісторыю» з шэкспіраўскім «самая праўдзівая паэзія — выдумка» («» (As You Like It), 3.3.19-20). Неўзабаве пасля гэтага Дэлія Бэкан выступіла са сцвярджэннем, што ў п'есах схаваныя палітычныя значэнні і паралелі паміж гэтымі ідэямі і працамі Бэкана. Яна прапанавала яго як лідара групы незадаволеных філосафаў-палітыкаў, якія спрабавалі прасоўваць рэспубліканскія ідэі і супрацьстаяць дэспатызму Цюдор-сцюартаўскай манархіі праз публічную сцэну. Пазней прыхільнікі Бэкана знайшлі падабенства паміж вялікім лікам спецыфічных фраз і афарызмаў з п'ес і тымі, што былі запісаныя Бэканам у яго зборніку «Promus». У 1883 годзе місіс Пот адрэдагавала «Promus» і знайшла 4400 паралелей паміж думкамі і выразамі Шэкспіра і Бэкана.
У лісце да Джона Дэвіса Бэкан піша аб «схаваных паэтах». Прыхільнікамі бэканіянскай тэорыі гэта ўспрымаецца як адсылка да самога сябе. Бэканіянцы лічаць, што, хоць Бэкан апісаў і сваю навуковую, і сваю маральную філасофію ў «Аб значэнні і поспеху ведаў, чароўных і чалавечых» (1605), толькі першая частка яго працы была апублікаваная пад яго імем. Яны кажуць, што маральная філасофія, уключаючы рэвалюцыйную палітыка-філасофскую сістэму праўлення, была складзеная ў шэкспіраўскіх п'есах, бо распаўсюд гэтых ідэй быў небяспечным праз пагрозы з боку манархіі.
Бэканіянцы мяркуюць, што вялікая колькасць юрыдычных алюзій у шэкспіраўскім каноне паказвае на тое, што аўтар добра разбіраўся ў законах. Бэкан стаў каралеўскім адвакатам у 1596 годзе і быў прызначаны у 1613 годзе. Бэкану таксама плацілі за напісанне прамоў для шэрагу забаўляльных мерапрыемстваў, хоць невядома, ці пісаў ён п'есы.
Паколькі Бэкан быў добра знаёмы з шыфрамі, раннія бэканіянцы меркавалі, што ён пакінуў у шэкспіраўскім каноне свой зашыфраваны подпіс. У канцы XIX і пачатку XX стагоддзя ў працах, якія падтрымліваюць аўтарства Бэкана, многія бэканіянцы сцвярджалі, што раскрылі гэтыя шыфры. У 1881 годзе місіс Эшвуд Уіндл заявіла, што знайшла ў кожнай п'есе старанна распрацаваныя джынглы, якія ідэнтыфікуюць рэальнага аўтара з Бэканам. Гэта выклікала ўсплёск захаплення шыфрамі, і доказныя крыптаграмы з'яўляліся ў працах Ігнаціуса Данэлі, Орвіл Райт Оўэна, і Ісаака Хала Плата. Плат лічыў, што лацінскае слова honorificabilitudinitatibus з «Бясплодных высілкаў кахання» можна прачытаць як анаграму да «Hi ludi F. Baconis nati tuiti orbi» («Гэтыя п'есы, атожылкі Ф. Бэкана, захоўваюцца для свету»).
Эдуард дэ Вер, 17-ы граф Оксфард
З пачатку 1920-х гадоў лідарам-альтэрнатыўным кандыдатам у аўтары быў Эдуард дэ Вер, 17-ы граф Оксфард і лорд вялікі камергер Англіі. Оксфард ішоў за бацькам і дзедам у спансаванні акцёрскіх труп, а таксама спрыяў кампаніі музыкантаў. Оксфард быў важным прыдворным паэтам, які атрымаў таксама высокую ацэнку як драматург ад Джорджа Путэнхэма і Фрэнсіса Мерэса, якія ўключылі яго ў спіс «лепшых у камедыі сярод нас». Ні адна яго тэатральная праца, у адрозненне ад вершаў, не захавалася. Оксфард быў вядомы сваім заступніцтвам літаратуры і тэатру. З 1564 па 1599 год яму было прысвечана каля 33 работ ад такіх аўтараў, як Артур Голдынг,, Роберт Грын і Энтані Мандэй. У 1583 годзе ён купіў субарэнду Блэкфрыарскага тэатра і перадаў яго паэту-драматургу Лілі, які кіраваў ім на працягу сезона, пад патранажам Оксфарда.
Аксфардыянцы вераць, што пэўныя літаратурныя алюзіі паказваюць на тое, што Оксфард быў адным з самых вядомых ананімных пісьменнікаў таго часу. Яны адзначаюць сувязі Оксфарда з лонданскімі тэатрамі і драматургамі часоў Шэкспіра, яго роднасныя сувязі з заступнікамі Першага Фоліа Шэкспіра, яго адносіны з Лізаветай I і заступнікам Шэкспіра, яго веды наконт жыцця двара, яго прыватных настаўнікаў, адукацыю і падарожжы па месцах, дзе адбываюцца п'есы Шэкспіра, у Італіі і Францыі. Гіпотэза пра аўтарства Оксфарда таксама грунтуецца на меркаваным падабенстве паміж біяграфіяй Оксфарда і падзеямі шэкспіраўскіх п'ес, санетаў і паэм; меркаваных паралелях ў мове, выразах і думках з лістоў Оксофрда і канона.
Упершыню гэтая гіпотэза была прапанавана англійскім школьным настаўнікам Дж. Томасам Луні ў 1920 годзе; ён знайшоў у працах Шэкспіра — асабліва ў «Гамлеце» (Hamlet) — асобасную характарыстыку аўтара як эксцэнтрычнага паэта-арыстакрата, аматара тэатра і спорту, які атрымаў класічную адукацыю, шмат разоў наведваў Італію. Ён вылучыў падабенства паміж паэзіяй Оксфарда і Шэкспіра ў матывах і сюжэтах, фразах і рытарычных прыёмах, што прывяло яго да ідэнтыфікацыі Оксфарда з рэальным аўтарам канона. Пасля публікацыі ў 1920 годзе яго кнігі «Шэкспір ​​апазнаны» аксфардыянская версія хутка пераўзышла па папулярнасці гістарычна больш раннюю бэканіянскую.
Мяркуецца, што Оксфард выкарыстаў пісьменніцкі псеўданім «Шэкспір», паколькі арыстакраты не маглі пісаць п'есы для публічных выстаў. Іншая магчымая матывацыя — палітычная, калі Оксфард быў палюбоўнікам каралевы Лізаветы; паводле гэтай тэорыі, Оксфард прысвяціў «» (Venus and Adonis), «Зганьбаваную Лукрэцыю» (The Rape of Lucrece) і санеты іх сыну, незаконнаму спадчынніку Цюдараў, Генры Рызлі, выхаванаму як граф Саўтгемптан.
Аксфардыянцы кажуць, што прысвячэнне да санетаў, выдадзеных у 1609 годзе, азначае, што аўтар памёр да іх публікацыі і што ў 1604 (год смерці Оксфарда) рэгулярная публікацыя «выпраўленых» і «дапоўненых» шэкспіраўскіх п'ес спынілася. Такім чынам, яны адносяць многія п'есы да больш ранняга часу, чым у стандартнай храналогіі, і сцвярджаюць, што п'есы, у якіх бачныя сведчанні пераробкі і супрацоўніцтва, былі пакінутыя Оксфардам незавершанымі і скончаны іншымі драматургамі пасля яго смерці.
Крыстафер Марла
Паэт і драматург Крыстафер Марла быў народжаны ў тым жа сацыяльным асяроддзі, што і Шэкспір, — яго бацька быў шаўцом, бацька Шэкспіра быў пальчатнікам. Марла быў старэйшы ўсяго на два месяцы, але правёў шэсць з паловай гадоў у Кембрыджскім універсітэце. Ён пачаў выкарыстанне белага верша ў лізавецінскай драме, і яго працы атрымалі шырокае прызнанне, аказаўшы вялікі ўплыў і на Шэкспіра. З сямі яго п'ес усе, акрамя адной або дзвюх, былі пастаўлены ўпершыню да 1593 года.
Паводле марлавіянскай тэорыі, задакументаваная смерць Марла 30 мая 1593 года была падробленай. Томас Уолсінгем і іншыя, як мяркуецца, падстроілі фальшывую смерць, галоўнай прычынай чаго было дапамагчы Марла пазбегнуць суда і, хутчэй за ўсё, пакарання за распаўсюд атэізму. Паводле гэтай тэорыі, Шэкспір ​​быў абраны як знешні прадстаўнік Марла, які працягваў пісаць высокапаспяховыя п'есы. Гэтыя сцвярджэнні заснаваныя на высновах, атрыманых з абставін яго ўяўнай смерці, стылістычных падабенстваў паміж працамі Марла і Шэкспіра і схаваных сэнсаў, знойдзеных у п'есах і звязаных тэкстах.
Марлавіянцы адзначаюць, што, нягледзячы на ​​аднолькавы ўзрост Марла і Шэкспіра, першая праца, якая прыпісваецца Шэкспіру, — «Венера і Аданіс» — выйшла ў продаж, з яго імем у прысвячэнні, праз 13 дзён пасля смерці Марла, а зарэгістраваная ў «канцылярскай кампаніі» яна была 18 красавіка 1593 года без указання аўтара. Таксама быў складзены спіс славесных адпаведнікаў двух канонаў.
Марла быў першапачаткова прапанаваны ў аўтары ў 1884 годзе як член групы драматургаў. Упершыню прапанаваны на ролю адзінага аўтара ў 1895 годзе. Тэорыя была адроджана ў 1955 годзе Кальвінам Хофманам і цяпер з'яўляецца бліжэйшым канкурэнтам аксфардыянцаў.
Уільям Стэнлі, 6-ы граф Дэрбі
Уільям Стэнлі, 6-ы граф Дэрбі, быў упершыню прапанаваны на ролю аўтара ў 1891 годзе Джэймсам Грынстрытам; пазней версія была падтрымана Абелем Лефранкам і іншымі. Грынстрыт выявіў, што іезуіцкі шпіён Джордж Фенер у 1599 годзе праінфармаваў, што Дэрбі «займаецца складаннем камедый для публічных акцёраў». У тым жа годзе Дэрбі быў пазначаны як спонсар адной з дзвюх дзіцячых тэатральных кампаній Лондана «Дзеці Паўла»; у яго таксама была ўласная кампанія, «Слугі Дэрбі», якая некалькі разоў у 1600 і 1601 гадах выступала пры двары. Дэрбі быў старэйшы за Шэкспіра на тры гады і памёр у 1642 годзе, так што яго даўжыня жыцця сыходзіцца з кансэнсуснымі датыроўкамі работ. Яго ініцыялы WS, і вядома, што ён падпісваўся «Will».
У 1582 годзе Дэрбі падарожнічаў па кантынентальнай Еўропе, наведаўшы Францыю і, магчыма, Навару. У Навары адбываецца дзеянне «Бясплодных высілкаў кахання», і п'еса можа быць заснавана на падзеях, якія адбыліся паміж 1578 і 1584 гадамі. Дэрбі быў жанаты з Лізаветай дэ Вер, чыім дзедам па маці быў Уільям Сесіл, якога некаторыя крытыкі лічаць правобразам Палонія з «Гамлета».
Дэрбі меў зносіны з, і яго братам Філіпам Гербертам, графам Мантгомеры, пазней 4-м графам Пембрукам; ім двум прысвечана Першае Фоліа Шэкспіра. Калі Дэрбі каля 1628—1629 гадоў перадаў маёнтак свайму сыну Джэймсу, ён назваў Пембрука і Мантгомеры апекунамі. Старэйшы брат Дэрбі, Фердынанда Стэнлі, 5-ы граф Дэрбі, сфармаваў групу акцёраў «Слугі лорда Странга», некаторыя чальцы якой пазней далучыліся да «Слуг караля», самай вядомай кампаніі Шэкспіра.
Роджэр Мэнэрс, 5-ы граф Ратлэнд
Роджэр Мэнэрс, 5-ы граф Ратлэнд быў прапанаваны на ролю кандыдата ў 1907 годзе Карлам Бляйбтроем, але, перажыўшы кароткачасовы росквіт, гэтая тэорыя была засунута на другі план аксфардыянствам. У Расіі гэтая версія асаблівую папулярнасць набыла пасля выхаду кнігі Іллі Гілілава «Гульня аб Уільяме Шэкспіры, або Таямніца Вялікага Фенікса». У некалькіх працах Ратлэнд прапаноўваўся як удзельнік групы аўтараў, а паводле версіі Гілілава і яго паслядоўнікаў, ён пісаў п'есы сумесна з жонкай Лізаветай Сідні, дачкой вялікага англійскага паэта і нацыянальнага героя Філіпа Сідні.
Сярод сваякоў графа Ратлэнд была Мэры Сідні — сястра Філіпа Сідні, знакамітая графіня Пембрук, заступніца паэтаў лізавецінскай Англіі, адна з першых англійскіх паэтак і перакладчыц, і яе сыны — аматары мастацтва і мецэнаты Уільям Герберт, 3-ці граф Пембрук (які ўтрымліваў трупу «Слугі графа Пембрука»), і яго брат Філіп Герберт, граф Мантгомеры. Абодвум братам было прысвечана першае поўнае выданне п'ес Шэкспіра. Паэтычны салон графіні Ратлэнд у замку наведвалі найбуйнейшыя англійскія паэты першай паловы 17-га стагоддзя — Джон Дон, Бен Джонсан, Майкл Дрэйтан, Фрэнсіс Бамонт, Джон Флетчэр.
Роджэр Мэнэрс быў выключна адукаваным чалавекам — валодаў некалькімі мовамі, атрымаў ступені Магістра Мастацтваў Кембрыджа і Оксфарда, а таксама вучыўся ў юрыдычнай акадэміі Грэйс Ін, якая славілася сваімі тэатральнымі святамі. Яго прадзед Томас Мэнэрс (1-ы граф Ратлэнд), дзед Генры Мэнэрс (2-і граф Ратлэнд), дзядзька Эдвард Мэнэрс (3-і граф Ратлэнд) і бацька Джон Мэнэрс (4-ы граф Ратлэнд) сабралі ў фамільным замку Бельвуар велізарную бібліятэку з лацінскіх, грэчаскіх, французскіх і нават яўрэйскіх кніг, слоўнікаў, даведнікаў, гістарычных хронік і п'ес. Роджэр Мэнэрс падарожнічаў па Еўропе — быў у Германіі, Францыі, Швейцарыі, падарожнічаў па Італіі, бываў у Венецыі, Фларэнцыі, Мілане, Вероне, вучыўся ў Падуанскім універсітэце. Апісанні гэтых гарадоў ёсць у творах Шэкспіра. Роджэр Мэнэрс удзельнічаў у ваенных дзеяннях у Ірландыі ў якасці пяхотнага палкоўніка, разам з паэтам Джонам Донам ён быў на караблі флоту Уолтэра Рэлі, які накіроўваўся да Азорскіх астравоў, але бура перашкодзіла гэтай экспедыцыі. У творах Шэкспіра ёсць апісанне ваенных дзеянняў, якое патрабуе грунтоўных ведаў у ваеннай справе таго часу. У п'есе «Бура» (The Tempest) дадзена апісанне карабля, які патрапіў у моцны шторм, і апісанне дзеянняў экіпажа.
Фінансавы крызіс 2011 года ў Беларусі
Фінансавы (эканамічны) крызіс 2011 года ў Рэспубліцы Беларусь — комплекс з'яў у эканоміцы краіны, выкліканы шматгадовым адмоўным сальда гандлёвага балансу і выдаткамі элементаў адміністрацыйна-каманднай сістэмы ў эканоміцы, і з-за ажыятажнага попыту на замежную валюту і павышэння заработнай платы перад прэзідэнцкімі выбарамі 2010 года (гл. ). Крызіс выяўляецца ў недахопе валюты, падзенні рэнтабельнасці імпарту, росце коштаў і падзенні пакупной здольнасці насельніцтва з прычыны больш за 50%-най дэвальвацыі беларускага рубля (гл. ). Нягледзячы на правядзенне дэвальвацыі і ўвядзенне антыкрызіснага рэгулявання эканомікі, крызісныя з'явы не зніклі, а інфляцыя шматразова перавысіла прагнозныя паказчыкі (гл. ). Большасць незалежных экспертаў лічаць, што без правядзення структурных рэформаў сітуацыя працягне пагаршацца (гл. ). Акрамя таго, з-за курсу, які праводзіцца кіраўніцтвам краіны, узніклі праблемы з атрыманнем замежных крэдытаў (гл. ).
У выніку крызісу ўстаноўлены Нацбанкам курс долара за студзень-жнівень вырас з 3000 да 5035 рублёў. З-за адсутнасці валюты ў абменных пунктах сфармаваўся чорны рынак, дзе курс долара дасягнуў 8000-9000 рублёў (гл. ). Інфляцыя за студзень-ліпень склала 41%. Кошты на прадукты харчавання (у тым ліку кантралюемыя дзяржавай) за першае паўгоддзе выраслі ў сярэднім на 44,4%, на нехарчовыя тавары — на 52,3%, на паслугі — на 23,1%, на пасажырскія перавозкі — на 43,8%.
Меркаванні
Як адзначыў беларускі аналітык Юры Хашчавацкі, нягледзячы на дэманстратыўную жорсткасць, уладам не атрымоўваецца здушыць акцыі пратэсту. Ён таксама нагадаў, што, па апытаннях беларускага Незалежнага інстытута сацыяльна-эканамічных і палітычных даследаванняў, каля 70% апытаных грамадзян Беларусі вінаваціць у крызісе ў краіне «цёплую палітыку перспектывы» прэзідэнта А.Р. Лукашэнка.
Аун Сан
Ау́н Сан (13 лютага 1915, г. Намаў, М’янма — 19 ліпеня 1947) — палітычны дзеяч, нацыянальны герой М’янмы (былой Бірмы). Генерал.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Рангунскі ўніверсітэт. З 1938 года адзін з кіраўнікоў антыкаланіяльнай палітычнай арганізацыі «Наша Бірма». У Другую сусветную вайну галоўны арганізатар Арміі незалежнасці Бірмы (1942), міністр абароны ва ўрадзе, створаным японскімі акупацыйнымі ўладамі (з 1943). Нелегальна наладзіў кантакты з антыяпонскім Рухам Супраціўлення і ўзначаліў Антыфашысцкую лігу народнай свабоды. Кіраваў антыяпонскім паўстаннем у 1945 годзе, барацьбой за вызваленне краіны ад брытанскага панавання (1945—1947). У 1946—1947 гадах віцэ-старшыня Выканаўчага савета пры брытанскім губернатары. Заключыў з брытанскім урадам дагавор аб незалежнасці Бірмы (1947). Забіты тэрарыстамі.
Яго дачка Аун Сан Су Чжы (нар. 1945) стала вядомым палітычным дзеячам, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (1991).
Везувіян
Везувіян — мінерал, сілікат кальцыю і алюмінія складанага складу. Крышталі везувіяна часта маюць слупчастую, прызматычную ці пірамідальную форму. Буйныя крышталі звычайна знаходзяць у пустэчах вапнавых скарнаў. Калі глядзіш на досыць буйныя везувіяны, ствараецца ўражанне, што крышталі складзеныя са злучаных разам простых геаметрычных цел - кубікаў, нібы злітаваных, змешаных адзін з адным. Сустракаецца везувіян і ў выглядзе шчыльных або прамяністых агрэгатаў. Сваю назву мінерал атрымаў у 1795 г. ад імя вулкана Везувія, у застылай лаве якога аматары мінералогіі адшуквалі яго бураватыя ці зеленаватыя крышталі. Аўтарам назвы лічыцца геолаг А. Вернер.
Ласінцы
Назву Ласі́нцы маюць:
NGC 4339
NGC 4339 (іншыя абазначэнні — UGC 7461, MCG 1-32-36, ZWG 42.68, VCC 648, PGC 40240) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Маскоўка (Смаленская вобласць)
Маскоўка (Московка) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пакроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Пляшкова (Гагарынскі раён)
Пляшкова (Плешково) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пакроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Эпідот
Эпідот (пістацыт) — складаны сілікат кальцыю, алюмінія і жалеза. Назва атрымаў ад ἐπίδοσις (epidosis) — «прырашчэнне»: у сячэнні крышталя (прызмы) адзін бок даўжэйшы.
Утвараецца як прадукт змены асноўных парод пры кантактавым метамарфізме і ў альпійскіх жылах.
Мінерал, як правіла, мае фісташкава-зялёны або цёмна-зялёны колер.
Непразрыстая разнавіднасць п'емантыт (марганцаўтрымальны эпідот) з П’емонта афарбаваны ў ружовы або вішнёва-чырвоны колер.
Кандэнсацыйная электрастанцыя
Кандэнсацыйная электрастанцыя, кандэнсацыйная электрычная станцыя, КЭС - паратурбінная электрастанцыя, прызначэнне якой - вытворчасць электрычнай энергіі.
Для вытворчасці электраэнергіі выкарыстоўваюць кандэнсацыйная турбіны. КЭС, якія працуюць на ядзерным паліве называюць атамнымі электрастанцыямі (АЭС), або кандэнсацыйнымі атамнымі электрастанцыямі. Вялікія КЭС на арганічным паліве на тэрыторыі былога СССР звычайна называюць ДРЭС.
Аляксандр Уладзіміравіч Кільчэўскі
Аляксандр Уладзіміравіч Кільчэўскі (нар., г. Горкі, Магілёўская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне генетыкі, селекцыі і біятэхналогіі раслін. Член-карэспандэнт Акадэміі аграрных навук Беларусі (1996—2002), акадэмік НАН Беларусі (2017, член-карэспандэнт з 2003), доктар біялагічных навук (1994), прафесар (1995), акадэмік Міжнароднай Акадэміі інфарматызацыі, член Еўрапейскага таварыства генетыкаў і селекцыянераў.
Біяграфія
У 1982 г. абараніў дысертацыю на саісканне вучонай ступені кандыдата біялагічных навук на тэму «Эфектыўнасць першага цыкла реціпрокнага перыядычнага адбору ў таматах».
У 1978—1988 гг. — асістэнт, старшы выкладчык, дацэнт кафедры агародніцтва і пладаводства, узначальваў таксама аддзел навукова-даследчай работы студэнтаў БСГА.
У 1988 годзе абраны загадчыкам кафедры сельскагаспадарчай біятэхналогіі і экалогіі ў БДСГА,створанай па яго ініцыятыве. Пры кафедры быў арганізаваны найбуйнейшы ў Беларус і біятэхналагічны цэнтр, абсталяваны сучасным абсталяваннем для выканання даследаванняў у галіне біятэхналогіі і экалогіі, наладжана шырокамаштабнае вытворчасць аздароўленага пасадачнага матэрыялу бульбы, суніцы, дэкаратыўных раслін для гаспадарак і насельніцтва рэспублікі.
У 1994 годзе абараніў дысертацыю на саісканне вучонай ступені доктара біялагічных навук на тэму «Узаемадзеянне генатыпу і асяроддзя ў селекцыі раслін (на прыкладзе агароднінных культур і бульбы)». У 1995 годзе прысвоена званне прафесара. Член-карэспандэнт Акадэміі аграрных навук Беларусі (1996—2002).
У 2003 годзе быў абраны членам-карэспандэнтам Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, а ў 2017 годзе — акадэмікам. У 2004 г. А. В. Кільчэўскі прызначаны дырэктарам Інстытута генетыкі і цыталогіі НАН Беларусі. З 2014 года  — галоўны вучоны сакратар НАН Беларусі, з 2019 года — намеснік старшыні Прэзідыума НАНБ.
Уклад у навуку
Асноўны кірунак навуковай дзейнасці А. В. Кільчэўскага ў 1977—2003 гг. — распрацоўка прынцыпаў і метадаў экалагічнай селекцыі раслін з ужываннем біятэхналогіі для стварэння высокапрадукцыйных, энергаэфектыўных і экалагічна стабільных гатункаў, якія забяспечваюць атрыманне экалагічна бяспечнай прадукцыі. Сумесна з Л. У. Хатылёвай распрацаваны метад ацэнкі адаптыўнай здольнасці і экалагічнай стабільнасці генатыпаў, асяроддзя як фону для адбору.
А. В. Кільчэўскім ўпершыню комплексна вывучана генетыка назапашвання палютантаў (нітратаў, цяжкіх металаў, радыенуклідаў) агародніннымі культурамі. Паказана, што ўнутрывідавая генетычная разнастайнасць раслін па змесце палютантаў дазваляе шляхам адбору генатыпаў з мінімальным вынасам палютантаў паменшыць іх назапашванне ў прадукцыі ў 2-5 разоў. Ён шмат увагі надае распрацоўцы метадаў селекцыі на гетэрозіс. Ім упершыню на прыкладзе тамата распрацаваны метад рэціпрокнага перыядычнага адбору, тэарэтычна абгрунтаваны і эксперыментальна правераны метад рэціпрокных тэстараў. Ён унёс вялікі ўклад у біятэхналогію раслін: распрацаваны і ўдасканалены метады кланальнага мікраразмнаження дурніцы высокай, лілей, мікра — і міні клубняў бульбы і інш. Ім таксама прапанаваны метад цыклічнай селекцыі тамата на холадаўстойлівасць і прадуктыўнасць па гаметофіту і спарафіту.
Пад яго кіраўніцтвам і пры непасрэдным удзеле створаны і раянаваны ў Беларусі 15 гатункаў і гібрыдаў тамата для адкрытага грунту і плёначных цяпліц, распрацавана эфектыўная сістэма насенняводства гібрыдаў тамата на аснове функцыянальнай мужчынскай стэрыльнасці, якая зніжае затраты на атрыманне насення ў 10 разоў.
Ім апублікавана больш за 350 навуковых прац, у тым ліку 7 навуковых манаграфій і 3 падручніка, мае 15 сведчанняў селекцыянера на гатункі.
Навуковая школа
Падрыхтаваны 17 кандыдатаў і адзін доктар навук. У цяперашні час кіруе 4 аспірантамі і кансультуе 2-х дактарантаў.
Аагамія
Аагамія (ад ώόν — яйка і — шлюб) — тып палавога працэсу (спосаб палавога размнажэння), пры якім зліваюцца розныя па памерах, форме і паводзінах палавыя клеткі (гаметы) і ўтвараецца зігота.
Жаночая гамета — буйная, нерухомая (без жгуцікаў) яйцаклетка (яйцо). Мужчынская гамета (сперматазоід) — значна драбнейшая, звычайна рухомая (з 1 або некалькімі жгуцікамі), радзей без жгуцікаў (у некаторых ніжэйшых раслін і некаторьк вышэйшых ракаў) або прадстаўлена толькі генератыўным ядром унутры пылковай трубкі (у многіх голанасенных і ўсіх пакрытанасенных).
Аагамія ўласціва шматклетачным жывёлам, вышэйшым раслінам і многім ніжэйшым.
Валянцін Пятровіч Грыцкевіч
Валянцін Пятровіч Грыцкевіч (,  —, ) — беларускі ўрач, гісторык, грамадскі дзеяч беларускага згуртавання ў Санкт-Пецярбургу.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і настаўніка і медыка. Скончыў у Мінску сярэднюю школу (1950), Інстытут замежных моў (1955), медыцынскі інстытут (1956), гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1957).
Адначасова выкладаў гісторыю ў Ленінградскім універсітэце культуры (з 1980), з 1988 года — дацэнт, затым прафесар кафедры музеязнаўства гэтага ж інстытута.
Пахаваны ў Мінску на Усходніх (Маскоўскіх) могілках.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя даследаванні В. Грыцкевіча прысвечаны гісторыі беларускай медыцыны (кандыдацкая дысертацыя была абароненая ў 1963 г.) — кнігі «З факелам Гіпакрата», «Адысея наваградскай лекаркі: Саламея Русецкая», а таксама біяграфістыцы, у першую чаргу беларускай інтэлігенцыі ў замежжы — «Падарожжы нашых землякоў», «Дзесяць шляхоў з Вільні», «Нашы славутыя землякі», «Ад Нёмана да берагоў Ціхага акіяна», «Эдуард Пякарскі», у тым ліку біяграфістыцы медыкаў — «Успаміны і дзённікі ў фондах ваенна‑медыцынскага музея: Анатаваны каталог», «Ваенныя медыкі — кавалеры ордэна Славы трох ступеняў»; апісанням падарожжаў як гістарычнай крыніцы — «Шляхі вялі праз Беларусь». Працы ў галіне крыніцазнаўства, музеязнаўства і гісторыі турызму (доктарская дысертацыя на тэму «История музейного дела в мире: До конца XVIII в.» абаронена ў 2003 г.): «История туризма в древности», М.-СПб, 2005; «История музейного дела конца XVIII — начала ХХ вв.», СПб, 2007; «История и теория источниковедения», Мн.: БГУ, 2008 (у сааўтарстве).
Грамадская дзейнасць
В. Грыцкевіч — адзін з арганізатараў і неадменны старшыня Беларускага грамадска‑культурнага таварыства ў Пецярбургу (з 1989), член Саюза пісьменнікаў Беларусі, Міжнароднага ПЭН‑цэнтра, ганаровы член Міжнароднай асацыяцыі беларусістаў, член Рускага геаграфічнага таварыства, Пецярбургскага таварыства гісторыкаў медыцыны, замежны член Беларускага таварыства гісторыкаў медыцыны, член Вялікай Рады Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына».
Будрэй (Ігналінскі раён)
Будрэ́й (Budriai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Цэйкінея.
Васіль Сяргеевіч Сёмуха
Васі́ль Сярге́евіч Сё́муха (, хутар Ясінец (Ясенец), цяпер Пружанскі раён, Брэсцкая вобласць — 3 лютага 2019 ) — беларускі, найбольш вядомы сваімі перакладамі з нямецкай мовы. Пераклаў на беларускую мову Біблію.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і лесніка. Бацька быў праваслаўным, маці — пратэстанткай. Меў брата Яўгена. У ліпені 1942 года бацькі былі арыштаваныя нацыстамі праз падазрэнне ў сувязі з партызанамі, быў спалены хутар. Бацькі былі расстраляныя ва ўрочышчы Слабудка, дзе агулам нацысты забілі 5000 чалавек. Асірацелых братоў выхоўвала родная цётка з боку бацькі Ганна з вёскі Смаляніца.
Скончыў Пружанскую сярэднюю школу № 2. У 1959 годзе скончыў рамана-германскае аддзяленне філалагічнага факультэта Маскоўскага ўніверсітэта імя Ламаносава.
Працаваў рэдактарам у Беларускім дзяржаўным выдавецтве (1959—1964), інжынерам у сектары тэхінфармацыі СКБ-3 на Мінскім трактарным заводзе (1964—1965), выкладчыкам нямецкай мовы ў школе (1966—1967), літаратурным супрацоўнікам газеты «Літаратура і мастацтва» (1967—1972). Па сумяшчальніцтве выкладаў нямецкую мову ў БДУ (1966—1970). З 1972 года — рэдактар выдавецтва «Мастацкая літаратура».
Сябра Саюза пісьменнікаў СССР (з 1977). Сябра Саюзу беларускіх пісьменнікаў, беларускага ПЭН-цэнтра. Выкладаў сусветную літаратуру ў Беларускім гуманітарным ліцэі.
Памёр 3 лютага 2019 года. З Мінскага крэматорыя прах быў перавезены ў Пружаны. Пахаваны на гарадскіх могілках Пружанаў, побач з дзядзькам і цёткай Ганнай, якія выхоўвалі Васіля Сёмуху пасля страты бацькоў. 22 студзеня 2022 года на магіле быў адкрыты надмагільны помнік аўтарства скульптара Алеся Шацілы.
Пераклады
Дэбютаваў перакладам у 1959 г. Пераклаў з нямецкай паасобныя творы Гётэ, Шылера, Гейнэ, Шаміса, Мюлера, Рукерта, Гофмана, Грымельсгаўзена, Ніцшэ, Брэхта, Дзюрэнмата, Гесэ, дэ Бройна, Томаса Мана, Рыльке, Зюскінда і інш. З польскай перакладаў Міцкевіча, Славацкага, Норвіда, Тувіма, Сыракомлю, Ежы Анжыеўскага і інш. З латышскай — Яніс Райніса, Чакса, Белшавіцу, Скуіньша, Белса, Вацыеціса і інш.
Рабіў пераклады тэкстаў для драматычных тэатраў і да музычных твораў. Супрацоўнічаў з заслужаным артыстам Беларусі, кіраўніком «Беларускай капэлы» Віктарам Скарабагатавым. Пераклаў лібрэта да опер Радзівіла «Фауст», «Маргер» Горскага, «Страшны двор» Манюшкі.
Пераклаў на беларускую мову «Найвышэйшую песню Саламонаву» (1994), «Новы Запавет. Псалтыр» (1995), «Біблію» (2002).
Перакладаў з нямецкай, польскай, латышскай, лацінскай, іспанскай, нарвежскай, армянскай, украінскай і іншых моў.
Брус (механіка)
У механіцы матэрыялаў і канструкцый, брус — мадэль цела, у якога адзін з памераў значна большы за два іншыя. Пры разліках брус замяняюць яго падоўжнай воссю. У будаўнічай механіцы замест тэрміна «брус» у тым жа значэнні часцей выкарыстоўваюць тэрмін стрыжань, які ўваходзіць у склад агульнапрынятага тэрміна «стрыжневыя сістэмы». Да стрыжневых сістэм адносяцца фермы, рамы і многія іншыя. Тэрмін жа «брусчатыя сістэмы» ў літаратуры не выкарыстоўваецца, за выключэннем характарыстыкі зрубнага збудавання (дом з драўляных брусоў ці бярвення). Што тычыцца тэрміна «брус», то ён карэктна выкарыстоўваецца для характарыстыкі піламатэрыялу, які мае прыкладна аднолькавыя памеры папярочнага сячэння.
Па віду дэфармацыі (нагрузкі):
Па геаметрычнай форме:
Па віду папярочнага сячэння:
Па віду нагружэння:
Геаграфія Тога
Дзяржава Тога знаходзіцца ў Заходняй Афрыцы. Абмываецца на поўдні водамі Атлантычнага акіяна (Гвінейскі заліў). Плошча: агульная — 56.785 км.кв. Працягласць межаў з Бенінам — 644 км, Буркіна-Фасо — 126 км, Ганай — 877 км. Берагавая лінія: 56 км. Самая высокая кропка — г. Агу (Mont Agou) 986 м. Ворная зямля складае — 38 % ад тэрыторыі краіны.
Вуліца Іосіфа Гашкевіча (Мінск)
Вуліца Гашкевіча — вуліца ў Ленінскім раёне Мінска, якая знаходзіцца ў мікрараёне Лошыца. Названа ў гонар дыпламата Іосіфа Гашкевіча. Грамадскі транспарт па вуліцы не ходзіць.
Размяшчэнне
Вуліца Гашкевіча пачынаецца ад Ігуменскага тракта і сканчваецца на скрыжаванні з вуліцай Уладзіслава Сыракомлі. Даўжыня — 750 м.
На вуліцы размешчаны касцёл Маці Божай Ружанцовай, сярэдняя школа № 111, гандлёва-забаўляльны цэнтр «Е-сіці» і іншыя аб’екты.
Нешчарда
Назву Не́шчарда маюць:
Торэ-Пелічэ
Торэ-Пелічэ (Torre Pellice) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 4573 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 218 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 10066. Тэлефонны код — 0121.
Галон
Галон (gallon) — адзінка аб'ёму (ёмістасці) у сістэме англійскіх мер, выкарыстоўваецца ў Англіі, ЗША і іншых краінах пераважна для вымярэння аб'ёму вадкіх і сыпкіх цел.
Якопа Перы
Якопа Перы (Jacopo Peri;  — ) — адзін са стваральнікаў першай оперы.
Творчасць
Якопа Перы быў адным са стваральнікаў оперы у спробах аднавіць музычны канцэпт Антычнай Грэцыі. Гэты твор, Dafne (1597; лібрэта Атавіа Рунычыні з дадатковай музыкай Корсі, сталі вынікам ідэй, якія распрацавала камерата, група Фларэтыйскіх інтэлектуалаў, да якіх належыў і Я. Перы.
Большасць музыкі Dafne была страчана, але наступная опера Я. Перы, Euridice (1600), захавалася і паказвае просты, падобны да рэчытатыву тэкст. Хоць Я. Перы быў папулярным і актыўным наступныя тры дэкады, пасля 1600 года ён быў не вельмі значным.
Сяргей Патапавіч Кукраш
Сяргей Патапавіч Ку́краш (, в. Закальное, Любанскі раён, Мінская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне аграхіміі. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі (2002), доктар сельскагаспадарчых навук (2002), прафесар (2003).
Біяграфія
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі (2002, у аўтарскім калектыве) — за цыкл прац «Стварэнне комплекса вучэбнай літаратуры па аграхіміі для вышэйшых і сярэдніх спецыяльных сельскагаспадарчых навучальных устаноў».
Сцяг Туніса
Сцяг Туніса (араб. علم تونس) уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча чырвонага колеру з суадносінамі бакоў 2:3. У цэнтры палотнішча ў белым крузе размяшчаецца чырвоны паўмесяц, атачае з трох бакоў чырвоную пяціканцовую зорку. Бей Туніса Аль-Хусайн II ібн Махмуд прыняў рашэнне аб стварэнні сцяга Туніса, блізкага да сучаснага, пасля бітвы пры Наварыне 20 кастрычніка 1827; у 1831-1835 гадах ён быў афіцыйна зацверджаны. У такім выглядзе сцяг існаваў у часы французскага пратэктарату, а 1 чэрвеня 1959 года быў абвешчаны дзяржаўным сцягам Рэспублікі Туніс (у адпаведнасці з канстытуцыяй краіны). 30 чэрвеня 1999 г. прапорцыі і дызайн сцягу былі ўдакладнены спецыяльным законам; агульны выгляд сцягу пры гэтым практычна не змяніўся.
Паўмесяц і зорка, намаляваныя на сцягу Туніса, з'яўляюцца традыцыйнымі сімваламі ісламу, а таксама лічацца сімваламі ўдачы. Паўмесяц і зорка былі намаляваныя на сцягу Асманскай імперыі, часткай якой з'яўляўся Туніс; цяперашнія сімвалы Туніса адлюстроўваюць гэтую гістарычную сувязь.
Паварская Слабада
Паварская Слабада (Поворская Слобода) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пакроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Аймарэ Марэйра
Аймарэ́ Марэ́йра (Aymoré Moreira/Aimoré Moreira;  — ) — бразільскі футбольны трэнер, які прывёў зборную Бразіліі да перамогі ў чэмпіянаце свету 1962.
Мар’іна Горка
Ма́р’іна Го́рка  — горад у Беларусі на рацэ Цітаўцы. Адміністрацыйны цэнтр Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Насельніцтва 21 303 чал. (2017).
Месціцца за 63 км на паўднёвы ўсход ад Мінска. Чыгуначная станцыя Пухавічы на лініі Мінск—Асіповічы, аўтадарогі на Мінск, Бабруйск, Чэрвень, Узду.
Назва
У тапоніме «Мар’іна Горка» спалучаецца паняцце «Горка» (невялікая гара) і азначэнне «Мар’іна», якое паходзіць ад асабістага імя. Існуе некалькі меркаванняў пра паходжанне назвы горада. Адзінай афіцыйнай пазіцыі наконт назвы ў наш час няма. Паводле першага падання, назва мясціны пайшла ад узвышша, на якім павесілася дачка памешчыка Мар’я (яе бацька дазнаўся, што дзяўчына пакахала простага хлопца, і разлучыў іх). Згодна з іншай легендай, паселішча назвалі «Мар’інай Горкай» ад суседняй царквы, дзе знаходзіўся цудоўны абраз Божай Маці. Таксама існуе паданне, што назва паселішча ўтварылася ад паганскай традыцыі, бо некалі тут было капішча, дзе язычнікі маліліся сваёй багіні Мары.
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню Мар’іна Горка згадваецца ў XVI ст. У розныя часы мясцовасць знаходзілася ў валоданні Радзівілаў, Бужынскіх, Ратынскіх, Крупскіх і іншых.
У складзе Расійскай імперыі
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Мар’іна Горка апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Ігуменскім павеце Мінскай губерні.
У 1812 годзе згадваецца, калі царкву ў Мар’інай Горцы спалілі напалеонаўскія салдаты.
Баніфацый Крупскі, уладальнік паселішча, быў адным з арганізатараў нацыянальна-вызваленчага паўстання (1863—1864) у краі, па задушэнні якога расійскія ўлады канфіскавалі яго маёмасць, а самога выслалі ў Сібір. За верную службу «царю и отечеству» Мар’іну Горку перадалі царскаму чыноўніку Макаву. Будаванне Лібава-Роменскай чыгункі (1873) паспрыяла развіццю паселішча. 30 жніўня 1880 тут адкрылася сельскагаспадарчая школа. Паводле вынікаў перапісу 1897 года, у вёсцы было 24 двары.
Найноўшы час
У канцы лютага 1918 года вёска акупіравана войскамі кайзераўскай Германіі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Мар’іна Горка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час Польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 года пад акупацыяй Польшчы.
З 31 ліпеня 1920 года ў БССР. 17 чэрвеня 1924 года Мар’іна Горка стала цэнтрам Пухавіцкага раёна. 27 верасня 1938 года паселішча атрымала афіцыйны статус пасёлка гарадскога тыпу.
У Другую сусветную вайну з 28 чэрвеня 1941 да 3 ліпеня 1944 пасёлак знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй. У часе акупацыі, улетку 1941 года было створана гета, у якое, паводле ўспамінаў сведак, трапіла каля 80 чалавек.
22 ліпеня 1955 года Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР Мар’іна Горка атрымала статус горада. У студзені 1963 года ў горадзе размешчаная 5-я брыгада спецпрызначэння.
У 2017 годзе ў склад горада ўвайшлі вёскі Кавалёва і Сенажаткі.
Яўрэі
У 1917 годзе у г. Мар’іна Горка жыло 224 яўрэяў, у 1939 г. 786 яўрэяў. Пасля акупацыі часткамі вермахта летам 1941 года было створана гета. У верасні 1941 года яўрэі г. Мар’іна Горка (1260 чал.) былі расстраляныя. Пасля рээвакуацыі ў 1944 годзе большасць яўрэяў г. Мар’іна Горка перасялілася ў Мінск. У 1966 годзе на месцы расстрэлу пастаўлены абеліск.
Медыцына
Дзейнічаюць 2 паліклінікі. Паліклініка № 1 месціцца ў мікрараёне Новая Зара. Пабудавана фінскімі будаўнікамі, напачатку 1993 года. Дзейнічае «Фізкультурна-аздараўленчы цэнтр „Вікторыя“».
Эканоміка
У горадзе дзейнічае гарадская гасцініца.
Прамысловая вытворчасць
У горадзе дзейнічаюць наступныя прадпрыемствы машынабудаўнічай, лёгкай, харчовай, мэблевай прамысловасці:
Грамадскі транспарт
Гарадскі і прыгарадны транспарт уключае аўтобусы і маршрутныя таксі. Асноўнымі транспартнымі вузламі з’яўляюцца пляц перад чыгуначным вакзалам і размешчаны непадалёк аўтавакзал.
Чыгуначны
Праз горад праходзіць Мінскае аддзяленне Беларускай чыгункі Мінск — Гомель, станцыя Пухавічы.
Культура і адукацыя
У горадзе штогод ладзіцца рэгіянальны фестываль песні і музыкі «Майскі вальс» на прыз кампазітара Ігара Лучанка.
У горадзе дзейнічаюць наступныя ўстановы адукацыі: Мар’інагорскі дзяржаўны аграрна-тэхнічны каледж імя У. Е. Лабанка, Мар’інагорскі навучальна-педагагічны комплекс дзіцячы сад — сярэдняя школа, Сярэдняя школа № 2, Сярэдняя школа № 3, Сярэдняя школа № 4, Мар’інагорская дзіцячая школа мастацтваў і дзіцяча-юнацкая спартыўная школа (адкрытая ў 1959 годзе), 6 дашкольных устаноў, Мар’інагорская гімназія, Цэнтр творчасці дзяцей і моладзі «Світанак», Пухавіцкая дзіцяча-юнацкая спартыўная школа.
СМІ
У горадзе з 1930 года выдаецца раённая газета «Пухавіцкія навіны».
NGC 4340
NGC 4340 (іншыя абазначэнні — UGC 7467, MCG 3-32-21, ZWG 99.36, VCC 654, PGC 40245) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Джэймс Франка
Джэймс Эдвард Франка (James Edward Franco;, Пала-Альта, ЗША) — амерыканскі акцёр, рэжысёр, сцэнарыст, прадзюсар, мастак. У 2011 годзе быў сувядоўцам Эн Хатавэй на 83-й цырымоніі «Оскар».
Біяграфія
Пачаў акцёрскую кар'еру ў канцы 1990-х, выканаўшы адну з роляў у серыяле «Дзівакі і вар'яты», а таксама зняўшыся ў некалькіх моладзевых фільмах. У 2001 годзе ён сыграў галоўную ролю ў тэлевізійнай біяграфічнай карціне Марка Райдэла «Джэймс Дзін», стаўшы лаўрэатам прэміі Залаты глобус у намінацыі «Найлепшы акцёр міні-серыяла або тэлевізійнага фільма».
У пачатку 2000-х ён становіцца вядомым дзякуючы ролі Гары Озбарна ў трылогіі Чалавек-павук. У 2005 годзе зняўся ў фільме «Вялікі рэйд», выканаўшы ролю Роберта Прынса, камандзіра Батальёна Рэйнджараў, які выратаваў ваеннапалонных з лагера ў Кабанатуанэ падчас Другой сусветнай вайны. У наступным годзе зняўся ў трох фільмах: «Трыстан і Ізольда», «Паядынак», «Эскадрылля „Лафает“». У 2008 годзе зняўся ў камедыі «Ананасавы экспрэс: сяджу, куру» з калегам па серыяле «Дзівакі і вар'яты» Сэтам Рогэнам. Таксама сыграў адну з галоўных роляў у біяграфічным фільме «Харві Мілк».
Беларуска-расійская граніца
Беларуска-расійская граніца — дзяржаўная граніца працягласцю 1283 км. Пачынаецца ад патройнага сутыку з Латвіяй на поўначы і цягнецца да патройнага сутыку з Украінаю на поўдні.
РСФСР і БССР
БССР была ўтворана 1 студзеня 1919 года ў складзе Мінскай, Магілёўскай, Гродзенскай губерняў цалкам, амаль усёй Віцебскай губерні, пяці заходніх паветаў Смаленскай губерні, чатырох паўночных паветаў Чарнігаўскай губерні і па адным павеце Віленскай і Сувалкаўскай губерняў.
Ужо 16 студзеня 1919 Цэнтральны Камітэт Расійскай камуністычнай партыі (бальшавікоў) пастанавіў вывесці са складу БССР Віцебскую, Магілёўскую і Смаленскую губерні, пакідаючы ў яе складзе толькі Мінскую і Гродзенскую.
Пасля БССР была аб’яднаная з Літвой ў Літоўска-Беларускую Савецкую Сацыялістычную Рэспубліку, а з яе складу быў выведзены і перададзены ў склад РСФСР у лютым 1919 Рэчыцкі павет. Далейшы перадзел межаў быў спынены польска-бальшавіцкай вайной.
Пасля адыходу палякаў у 1920 годзе БССР была абвешчана наноў. Тэрыторыя БССР ахоплівала толькі 6 няпоўных паветаў Мінскай губерні (52,4 тыс. км², дзе жыло 1,5 млн чал.).
Сучасны стан
Статус дзяржаўнай граніцы з Расійскай Федэрацыяй нададзены пастановай Вярхоўнага Савету Рэспублікі Беларусь ад 11 чэрвеня 1993, але маюцца міжнародныя дамовы між Беларуссю і Расіяй, у якіх яны наўзаем прызнаюць тэрытарыяльную цэласнасць у існуючых межах. Фактычнае знаходжанне беларуска-расійскай граніцы па адміністрацыйнай мяжы РСФСР і БССР упершыню было прызнанае Дамовай ад 18 снежня 1990 года.
На сённяшні дзень становішча граніцы з Расіяй рэгулюецца Дамовай аб сяброўстве, дабрасуседстве і супрацоўніцтве паміж РБ і Расійскай Фэдэрацыяй ад 21 лютага 1995.
20 жніўня 2020 года прэм'ер-міністр Беларусі Раман Галоўчанка паведаміў, што тэхнічна абсталяваць беларуска-расійскую мяжу, паводле папярэдніх разлікаў, будзе каштаваць бюджэту 2,5-3 мільярды рублёў, а на такія працы прыйдзецца патраціць 3-5 гадоў.
Крэпдэшын
Крэпдэшын (Crêpe de Chine — кітайскі крэп) — від шаўковай крэпавай тканіны з умераным бляскам, адна з самых распаўсюджаных шаўковых тканін у СССР і Расіі пачынаючы з 1952 года. Шчыльная, адносна тонкая тканіна. Вырабляецца перапляценнем нітак з шоўку-сырца ў аснове і нітак крэпавай круткі ва ўтку. Ужываецца для пашыву блузак, сукенак, касцюмаў і шаляў.
Тканіна можа вырабляцца з выкарыстаннем таксама ваўняных і поліэфірных валокнаў.
У крэпдэшыну прыемная шурпатая паверхня, ён не камечыцца, можа быць дастаткова шчыльным або вельмі тонкім. З тонкіх відаў атрымліваюцца прыгожыя сукенкі і блузкі, з цяжкіх шыюць стыльныя касцюмы. Яго часта параўноўваюць з шыфонам, аднак у крэпдэшыну празрыстасць нашмат менш. Драпіроўкі, мяккія спадальныя зморшчыны — тыя дэталі, што ўпрыгожваюць любую рэч, лёгка дазваляе ствараць гэтая тканіна.
Выраблены з чыста натуральных валокнаў шоўку матэрыял у летнюю спёку прапускае паветра, дае магчымасць целу дыхаць. Часта служыць асновай для батыка, таму выкарыстоўваецца для стварэння шаляў, хустак, распісаных дзіўнымі ўзорамі. Шалікі з яго, дзякуючы шурпатай структуры, добра трымаюцца на плячах і галаве.
Пляжны валейбол
Пляжны валейбол — папулярны від спорту, гульня на падзеленай высокай сеткай пясчанай пляцоўцы, у якой дзве каманды, змешчаныя па розныя бакі сеткі, перакідаюць праз яе мяч, як правіла, рукамі, з мэтай прызямліць яго на чужой палове і не дапусціць падзення мяча на сваёй палове пляцоўкі.
Пляжны валейбол развіўся як самастойны від спорту з класічнага валейболу. Паміж двума відамі спорту існуе шмат агульнага, але ёсць і істотныя адрозненні ў правілах і тэхніцы гульні. Пляжны валейбол, апроч традыцыйных для валейбалістаў скакучасці, добрай рэакцыі, сілы, пачуцця мяча, патрабуе асаблівай атлетычнасці (у гульні на пяску спартсменам даводзіцца часцей здзяйсняць скачкі і рыўкі) і цягавітасці (матчы, у якіх замена гульцоў у камандах правіламі не прадугледжаная, часта праходзяць ва ўмовах высокай тэмпературы, пры яркім сонцы ці пры дажджы і моцным ветры, да таго ж звычайнай практыкай з'яўляецца правядзенне адной камандай некалькіх гульняў у дзень)
Важнай якасцю для гульцоў з'яўляецца ўніверсалізм, бо каманда ў пляжным валейболе складаецца ўсяго з двух чалавек. Гульцы не падзеленыя па амплюа і размяшчаюцца на пляцоўцы вольна, аднак у шматлікіх камандах можна вылучыць высокага блакавальнага і меней высокага, але больш рухомага абаронцу (даігроўшчыка), вызваленага ад працы на блоку.
Галоўным кіруючым органам у пляжным валейболе з'яўляецца Міжнародны савет па пляжным валейболе, якая ўваходзіць у склад FIVB — Міжнароднай федэрацыі валейболу. З 1996 года біч-волей прысутнічае ў спаборніцкай праграме Алімпійскіх гульняў. Найбуйнейшымі спаборніцтвамі, апроч алімпійскіх турніраў, з'яўляюцца чэмпіянаты свету, якія праводзяцца адзін раз у два гады; Сусветны тур — штогадовае камерцыйнае спаборніцтва, якое складаецца з некалькіх этапаў, арганізаванае аналагічна тэнісным ATP- і WTA-турам; турніры, што праводзяцца рэгіянальнымі канфедэрацыямі, якія ўваходзяць у FIVB.
Tesla Inc.
Tesla Inc. (раней Tesla Motors) — амерыканская аўтамабільная кампанія з Крэмніевай даліны, арыентаваная на вытворчасць электрамабіляў. Названа ў гонар сусветна вядомага электратэхніка і фізіка Ніколы Теслы.
Tesla Model S
Канцэпт аўтамабіля прадставілі 26 сакавіка 2009 года ў горадзе Хотарн, Каліфорнія.
Пастаўкі аўтамабіляў у ЗША пачаліся 22 чэрвеня 2012 года. Стартавы кошт пачынаецца ад 75750 долараў у ЗША.
Tesla Model X
9 лютага 2012 года кампанія прадставіла прататып новай мадэлі — красовер пад назвай Tesla Model X.
У 1-м квартале 2016 года было прададзена 2400 Tesla Model X.
Tesla Model 3
Model 3 першапачаткова мела назвы Model E і «BlueStar», новую назву анансавалі 15 ліпеня 2014 года.
Марцін Эберхард 30 ліпеня 2007 паведаміў, што аўтамабіль будзе ў продажы да 2012 года. Называўся кошт у межах 30000 долараў. Але запуск перанеслі на 2017 год, кошт паднялі да 35000 долараў ЗША.
Мадэль была прадстаўлена 1 красавіка 2016 года.
Tesla Model Y
Красовер сярэдняга класа, прадстаўлены ў сакавіку 2019 года. Вытворчасць пачалася ў студзені 2020, пастаўкі кліентам — 13 сакавіка 2020 года.
Tesla Roadster
Tesla Roadster — спартыўны электрамабіль, першы аўтамабіль кампаніі. Афіцыйная прзентацыя адбылася 19 ліпеня 2006 года ў горадзе Санта-Моніка, Каліфорнія.