cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mozilla
Гісторыя
У канцы 2013 года Mozilla абвясціла аб пагадненні з Cisco Systems, паводле якога Firefox будзе выкарыстоўваць пададзены Cisco кодэк для прайгравання прапрыетарнага фармату відэа H.264. У рамках пагаднення Cisco будзе плаціць любыя патэнтныя ліцэнзійныя зборы, звязаныя з бінарнымі файламі, якія яна распаўсюджвае.
Маніфест Mozilla
Маніфест Mozilla акрэслівае мэты і прынцыпы Mozilla. У ім гаворыцца аб адносінах Mozilla да інтэрнэту, затым апісваецца, як Mozilla бачыць сваё месца ў яго развіцці, і, нарэшце, раскрываецца дзесяць прынцыпаў:
Абавязкі
Часткай маніфеста з’яўляецца тэкст уласных абавязкаў Mozilla Foundation:
Firefox
Пад брэндам Firefox супольнасць Mozilla распрацоўвае сямейства праграмных прадуктаў, з браўзерам Mozilla Firefox у якасці флагманскага прадукту.
Firefox Lockwise
Firefox Lockwise — гэта менеджар пароляў, створаны Mozilla. На дэсктопных камп’ютарах быў часткай браўзера Firefox. На смартфонах Firefox Lockwise быў прапанаваны як асобная праграма.
Firefox Reality
У верасні 2018 года Mozilla абвясціла, што яе версія VR гатовая для выкарыстання. Браўзэр пад назвай Firefox Reality быў створаны цалкам для віртуальнай рэальнасці. У цяперашні час ён даступны на Oculus.
У студзені 2019 года HTC таксама абвясціла аб партнёрстве з Mozilla. У рамках партнёрства вэб-браўзер Firefox Reality стаў даступны на гарнітурах Vive.
У лютым 2022 года Mozilla абвясціла, што кампанія Igalia ўзяла на сябе кіраванне гэтым праектам пад новай назвай Wolvic.
Firefox OS
Firefox OS выкарыстоўвалася ў некалькіх смартфонах, напрыклад, Alcatel One Touch Fire, ZTE Open і LG Fireweb. Mozilla абвясціла аб завяршэнні распрацоўкі Firefox OS у снежні 2015 года.
Форк Firefox OS, KaiOS, распрацоўваецца далей і пастаўляецца з мноствам недарагіх прылад.
Pocket
Pocket — мабільная праграма і вэб-сэрвіс для кіравання спісам прачытаных артыкулаў з інтэрнэту. Распрацаваная спачатку толькі для браўзераў абмежаванага кола сістэм, цяпер яна даступная для macOS, Windows, iOS, Android, Windows Phone, BlackBerry і электронных кніг Kobo eReaders.
Thunderbird
Thunderbird — свабодная праграма, кросплатформавы кліент электроннай пошты і навін, распрацаваны валанцёрамі cупольнасці Mozilla.
Bugzilla
Bugzilla — свабодная вэб-сістэма для адсочвання памылак, выпушчаная кампаніяй Netscape Communications у 1998 годзе разам з астатняй кодавай базай Mozilla. Знаходзіцца пад кіраўніцтвам Mozilla. Bugzilla выкарыстоўваецца рознымі арганізацыямі і праектамі, уключаючы Mozilla Foundation, ядро Linux, KDE, Red Hat, Eclipse і LibreOffice.
Gecko
Gecko — гэта рухавічок браўзера, які падтрымлівае вэб-старонкі, напісаныя з дапамогай HTML, SVG і MathML. Gecko напісаны на C++ і выкарыстоўвае NSPR для незалежнасці ад платформы. Яго зыходны код ліцэнзаваны публічнай ліцэнзіяй Mozilla.
Rust
Rust — гэта кампіляваная мова праграмавання, якая распрацоўваецца Mozilla Research. Яна распрацавана дзеля бяспекі, паралелізму і прадукцыйнасці. Мова Rust дазваляе ствараць аб’ёмныя і складаныя праграмы, пры гэтым адначасова хуткія і забяспечаныя ад эксплойтаў.
pdf.js
Pdf.js — бібліятэка, распрацаваная Mozilla, якая дазваляе візуалізаваць pdf-дакументы ў браўзеры з дапамогай HTML5 Canvas і JavaScript. Яна уключана па змаўчанні ў Firefox, што дазваляе браўзеру адлюстроўваць pdf-дакументы без знешняга плагіна.
Яўхім Яўсеевіч Кіпель
Біяграфія
Арыштаваны ДПУ БССР 28 чэрвеня 1930 года па справе «Саюза вызвалення Беларусі»; паводле пастановы Калегіі АДПУ СССР ад 10 сакавіка 1931 года высланы ў Налінск Вяцкай вобласці на 5 гадоў. Паўторна арыштаваны ў Арле ў снежні 1935 года, асуджаны на 5 гадоў лагераў. Вызвалены ў снежні 1940 года. Пасля вызвалення настаўнічаў у Саратаве. У пачатку 1942 года мабілізаваны ў Чырвоную Армію. З чэрвеня 1942 года ў Мінску. Супрацоўнічаў з нямецкімі акупацыйнымі ўладамі. Працаваў у Інспекцыі беларускіх школ, Беларускай народнай самапомачы. Рэдагаваў газету «Голас вёскі». З 1944 года — кіраўнік навуковага аддзела БЦР. На 2-м Усебеларускім кангрэсе абраны яго старшынёй.
З сярэдзіны 1944 года — у Германіі. Падрыхтаваў да друку кнігу ўспамінаў пра савецкія лагеры «З іхняга раю».
З 1950 года — у ЗША, з 1951 года ўваходзіў у Беларускі кангрэсавы камітэт Амерыкі, стварыў Аб’яднанне беларускіх вязняў савецкіх лагераў. Публікаваўся ў беларускай эмігранцкай прэсе. Успаміны Яўхіма Кіпеля захоўваюцца ў архіве Беларускага інстытута навукі і мастацтва (БІНіМ) у Нью-Ёрку. Рэабілітаваны 10 чэрвеня 1988 года.
Звязда (археалагічны помнік)
Звязда — археалагічны помнік каля вёскі Звязда Лепельскага раёна Віцебскай вобласці. Уключае гарадзішча, 2 курганных могільніка і курган.
Курганны могільнік-1
Знаходзіцца на паўднёва-заходняй ускраіне вёскі, у лесе, на беразе возера Тэкліц. Паўднёва-ўсходняя частка могільніка занята гаспадарчымі пабудовамі. У гэтым месцы часткова або поўнасцю разбураны каля 10 насыпаў. Астатняя частка могільніка займае плошчу каля 0,5-0,6 га. Не менш як 100 курганоў дыяметрам 5-13 м, вышынёй 0,5-3 м; некаторыя курганы падоў
Гарадзішча
Вядома пад назвай Аўгустова. Знаходзіцца за 1,5 км на паўночны захад ад вёскі, у лесе, ва ўрочышчы Піўніца. Размешчана на нізкім пакатым мысе, які ўразаецца ў моцна забалочаную пойму азёр Тэкліц і Луконец. Умацаванняў няма. Пляцоўка амаль круглая, памерам 60×70 м, зрытая акопамі. Абследаваў у 1931 годзе А. М. Ляўданскі, невялікія раскопкі ў 1953 годзе праводзіў А. Р. Мітрафанаў. Культурны пласт 0,3 м на пляцоўцы і на схілах чорнага колеру. Знойдзены абломкі штрыхаванай керамікі (па форме аналагічнай днепра-дзвінскай культуры), жалезная сякера, дроцік з шыпамі (па форме аналагічны дроцікам познескіфскага часу; IV—III стст. да н. э.), серп, 2 рыбалоўныя кручкі, жалезны шлак, 4 гліняныя прасліцы, касцяная праколка, косці свойскіх і дзікіх жывёл. Абследаваў у 1981 годзе Ю. А. Заяц. Датуецца IV—I стст. да н. э.
Курганны могільнік-2
Знаходзіцца за 0,7 км на поўнач ад вёскі, каля дарогі, што вядзе да ўрочышча Піўніца і гарадзішча Аўгустова. 4 падоўжаныя насыпы, памерам ад 10×6 да 12×6,5 м. Выявіў і абследаваў у 1981 годзе Ю. А. Заяц. Раскопкі не праводзіліся.
Курган
Знаходзіцца за 0,5 км на поўнач ад вёскі, каля дарогі, што вядзе да ўрочышча Піўніца. Насып падоўжанай формы, памерам 10,5×6,5 м, вышынёй 1,4 м. Захаванасць добрая. Курган зарос дрэвамі і хмызняком. Выявіў і абследаваў у 1981 годзе Ю. А. Заяц.
Стылістычныя фігуры
Стылістычныя фігуры, сінтаксічныя фігуры — своеасаблівыя сінтаксічныя прыёмы будовы мастацкай мовы, якія адрозніваюцца ад агульнапрынятых сінтаксічных норм звычайнай моўнай практыкі. Разам з рытарычнымі фігурамі ўваходзяць у паэтычны сінтаксіс і выконваюць выяўленчыя функцыі, індывідуалізуюць мову пісьменніка, надаюць ёй павышаную эмацыянальнасць.
Да стылістычных фігур адносяцца:
Туф
Туф (ад tufo) — лёгкая сцэментаваная порыстая горная парода. Мае высокія дэкаратыўныя ўласцівасці, уяўляе сабой каштоўны аздобны будаўнічы матэрыял. Па спосабе геалагічнага ўтварэння адрозніваюць асноўныя тыпы туфаў: вулканічныя, вапнавыя і крамяністыя. Вапнавыя і крамяністыя туфы ўтвараюць, у адрозненне ад вулканічных туфаў, групу горных парод, аб'яднаных генезісам - адкладаннем карбанату кальцыю або крамяністых рэчываў з раствора ў месцах выхаду на зямную паверхню мінеральных крыніц.
Умовы ўтварэння
У выніку выветрывання горных парод вада растварае хімічныя злучэнні, утвараючы раствор, з якога затым адбываецца другаснае выпадзенне асадку і ўтварэнне новых горных парод. Калі адклады адбываюцца ў выніку неарганічных хімічных працэсаў, утвараюцца «накіпы» і туфы. У месцах выхаду на зямную паверхню водных крыніц падае ціск і з раствора выдаляецца вуглякіслы газ — па гэтай прычыне раствораныя ў вадзе злучэнні распадаюцца і выпадае асадак у выглядзе вапнавых або крэмністых туфаў. З туфаў у пячорах могуць утварацца сталактыты і сталагміты. Вапнавыя шарыкі могуць назапашвацца і ўтвараць так званыя гарохавыя камяні, якія адносяцца да аалітаў.
Медаль «За працу па выдатным выкананні ўсеагульнай мабілізацыі 1914 года»
Медаль «За працу па выдатным выкананні ўсеагульнай мабілізацыі 1914 года» — узнагарода Расійскай імперыі.
Гісторыя
Узнагароды, звязаныя з перыядам Першай сусветнай вайны, уводзіліся і ўручаліся не толькі за баявыя заслугі і подвігі.
Узнагарода ўведзена 12 лютага 1915 годзе імператарам Мікалаем II. Яна ўручалася асобам, якія прымалі ўдзел у планаванні і правядзенні мабілізацыі войскаў напапярэдадні і ў пачатковы перыяд Першай сусветнай вайны, перавозчыкам войскаў, ваенных і медыцынскіх грузаў. З 8 снежня 1915 года медалі сталі атрымліваць таксама асобы, якія праводзілі спартыўную падрыхтоўку дапрызыўнай моладзі.
У сувязі з вялікай колькасцю ўзнагароджанняў медалі выраблялі не толькі на Санкт-Пецярбургскім манетным двары, але і ў прыватных майстэрнях. Адрозніваліся яны, галоўным чынам, дэталямі выявы, некаторыя мелі пазалоту. Асноўны тыраж 50 тысяч экзэмпляраў.
Гэты медаль лічыцца апошняй узнагародай часоў царскай Расіі і першай у свеце ўзнагародай, уведзенай у сувязі з мабілізацыяй арміі.
Апісанне
Медаль дыяметрам 28 міліметраў выраблены са светлай бронзы. На аверсе змешчаны партрэт Мікалая II у профіль без імператарскіх атрыбутаў. На рэверсе — гарызантальны надпіс у пяць радкоў: «ЗА ТРУДЫ//ПО ОТЛИЧНОМУ//ВЫПОЛНЕНІЮ ВСЕОБЩЕЙ//МОБИЛИЗАЦІИ//1914 ГОДА». Насіць медаль варта было на цёмна-сіняй стужцы ордэна Белага Арла. Гэта адзіны ў Расійскай імперыі выпадак выкарыстання гэтай стужкі з медалём.
Востраў Сітэ
Востраў Сітэ (Île de la Cité) — адзін з двух захаваных астравоў Сены ў цэнтры Парыжа, найстарэйшая часткай горада. Бульвар дзю Пале дзеліць востраў на дзве прыблізна роўныя часткі, усходняя частка належыць 4-й, а заходняя — 1-ай акругі. Востраў Сітэ злучаны з абодвума берагамі і суседнім востравам Сен-Луі пры дапамозе дзевяці мастоў: Пон-Нёф, мост Мянял, мост Нотр-Дам, Pont d’Arcole, Pont Saint-Louis (вядзе на востраў Сен-Луі), Pont de l’Archeveché, Pont au Double, Малы мост і мост Сен-Мішэль.
Талышы
Талышы (саманазвы: толышон, tolışon), або талешы ( تالش) — народ на поўдні Азербайджана і паўночным захадзе Ірана. Агульная колькасць (2013 г.) — каля 236 400 тыс. .
Паходжанне
Вывучэнне генетыкі азербайджанскіх талышоў паказала іх першасную блізкасць да індаеўрапейскіх народаў Каўказа і Блізкага Усходу — курдаў, персаў і асецінаў і некалькі ў меншай ступені — іншых суседзяў-азербайджанцаў, армян, горскіх народаў, туркменаў.
Праблема ўзнікнення назвы народа «талышы» выклікае шмат спрэчак. Яна з’явілася толькі ў эпоху сярэднявечча. Большасць вучоных тлумачаць яе або рознымі формамі маўлення назвы «кадусіі», або арабскім тэрмінам, якім першапачаткова пазначалі жыхароў сучаснага паўночна-заходняга Ірана.
Асаблівасці традыцыйнай культуры
У сучаснасці талышы насяляюць пераважна памежныя прыморскія і часткова перадгорныя раёны Ірана і Азербайджана. Асновай традыцыйнай гаспадаркі з’яўляецца земляробства. Талышы вырошчваюць рыс, кукурузу, тытунь, чай, садавіну і гародніну. Важнымі заняткамі таксама лічацца пчалярства, шаўкаводства, рыбалоўства, збор дзікіх яблык, вінаграда, часныку і інш. Жывёлагадоўля адыгрывае другарадную ролю. Трымаюць кароў, зебу, авечак і коз. У мінулым, талышы-горцы займаліся сельскай гаспадаркай толькі ў цёплы сезон, а ўзімку працавалі на раўнінах дробнымі гандлярамі, ношчыкамі, вугальшчыкамі. Сярод традыцыйных рамёстваў асаблівае месца займаюць ткацтва і пляценне. Асноўны тып паселішча — вёска. Забудова залежыць ад геаграфічных уласцівасцяў населеных пунктаў. На ўзбярэжжы пераважае раскіданая планіроўка, у перадгор’ях — скучаная. Сялянская сядзіба ўключае хаціну, свіран, падобны на альтанку на па́лях лям. Раней жыхары ўзбярэжжа будавалі хаціны з чароту і гліны, горцы — з дрэва. Часцяком пад адным дахам з чатырма пахіламі месцілася жытло і хлеў. Хаціны ацяпляліся з дапамогай адкрытага агменя.
Традыцыйная вопратка складаецца з баваўнянай кашулі, шырокіх штаноў і невялікага лямцавага капялюшыка ў мужчын, доўгай кашулі па-над спадніцай, кофты і хусткі ў жанчын. Існуе спецыяльны жаночы строй для працы на рысавых палетках. Ён складаецца з кароткіх штаноў, кашулі і нарукаўнікаў. Талышскія жанчыны любяць разнастайныя ўпрыгожванні — каралі, падвескі, старадаўнія манеты.
Талышская народная кухня дастаткова разнастайная. Штодзённай стравай лічыцца вараны дробны рыс, які часцяком замяняе пшанічны хлеб. Акрамя таго, з рысу гатуюць плоў, разнастайнае начынне для мяса і рыбы, куды таксама дадаюць спецыі, арэхі, гародніну. Мяса і рыбу ўжываюць з гароднінай і рознымі падлівамі. Супы не вельмі распаўсюджаны, часцей гатуюцца з трыбухаў. Папулярныя напоі — кісламалочны айран і чай.
Традыцыйныя сем’і малыя нуклеарныя. У Азербайджане да 1920-ых гадоў, а ў Іране і ў наш час практыкуецца палігінія. Мужчыны часцяком жэняцца двойчы, што важна для вядзення гаспадаркі. Асноўную працу на рысавых палетках выконваюць жанчыны. Згодна звычаёваму праву, спадчына перадаецца па мужчынскай лініі.
Талышскі фальклор адметны казкамі і паданнямі.
Мова
Талышская мова належыць да паўночна-заходняй іранскай групы індаеўрапейскай моўнай сям’і. У 1928 г. была распрацавана пісьмовасць на аснове лацінкі. На ёй у савецкім Азербайджане было надрукавана 19 выданняў, што з’явілася важным для фарміравання літаратурнай мовы. У канцы 1930-ых гг. сталы друк на талышскай мове перарваўся. У пасляваенны перыяд азербайджанскія талышы карысталіся кірыліцай, з 1991 г. таксама пішуць на азербайджанскай лацініцы. У Іране выкарыстоўваюць пісьмо на аснове фарсі. Талышская мова не мае афіцыйнага статусу ні ў Азербайджане, ні ў Іране. У Іране выкладаецца ў асобных школах.
Літаратура прадстаўлена паэзіяй і прозай. Перакладам талышскай паэзіі на беларускую мову займаўся Рыгор Барадулін.
Рэлігія
Большасць вернікаў сярод талышоў Азербайджана — мусульмане-шыіты, сярод талышоў Ірана — суніты.
Талышы ў Беларусі
Паводле перапісу 2009 г. толькі 11 жыхароў Беларусі назвалі сябе талышамі. З іх 7 чал. вызначылі талышскую мову як родную. У Мінску дзейнічае аддзяленне Міжнароднага фонда адраджэння талышскай культуры.
Спынім ісламізацыю Еўропы
Спынім ісламізацыю Еўропы (SIOE) — група, з самаабвешчанай мэтай прадухілення росту дамінавання ісламу ў Еўропе. Гэта палітычна актыўная група, якая дзейнічала ў Даніі і правяла антыісламскія акцыі пратэсту ў Вялікабрытаніі. Гэта група ўзнікла са злучэння дацкай групы Спынім ісламізацыю Даніі з англійскімі антыісламскімі актывістамі.
Мэтай групы з'яўляецца супрацьстаянне ісламскаму экстрэмізму; іх дэвіз: «Расізм з'яўляецца ніжэйшай формай чалавечай дурасці, але ісламафобія знаходзіцца на адным узроўні з разумным сэнсам»
Ідэалогія
Група пазіцыянуе сябе як саюз з адзінай мэтай — прадухіленні росту дамінавання ісламу ў Еўропе. Арганізацыя заклікае да поўнага байкоту мусульманскіх краін, а таксама заклікае байкатаваць кампаніі Fisher Price, Asda, Kentucky Fried Chicken і Radisson Hotel chain у сувязі з вытворчасцю гэтымі кампаніямі прадукцыі для мусульман.
Гісторыя
Спынім ісламізацыю Еўропы былі натхнёныя дацкай арганізацыяй з такім жа назвай, якая правяла да акцыі пратэсту каля дацкай мячэці пасля скандалу з карыкатурамі на прарока Мухамеда. Арганізацыя мае 2300 прыхільнікаў на сваёй старонцы ў Facebook.
2С12
2С12 «Сані» — савецкі буксіруемы мінамётны комплекс калібра 120 мм, які забяспечвае транспарціроўку мінамёта як вазімым, так і буксіруемым спосабамі.
Томаж Чатэр
Томаж Чатэр (, г. Цэле, Славенія — ) — славенскі гандбаліст, трэнер.
Кар’ера
Нарадзіўся ў славенскім Цэле. Гуляў за мясцовы «Цэле» у чэмпіянатах Югаславіі, а потым Славеніі, выступаў за зборную сваёй краіны.
Узначальваў жаночую зборную Беларусі з верасня 2013 года. Пад яго кіраўніцтвам беларуская зборная правяла 57 матчаў. З 2016 года з’яўляўся галоўным трэнерам «Гомля». Пад яго пачаткам каманда чатыры разы быў чэмпіёнам Беларусі і чатыры разы быў уладальнікам Кубак Беларусі.
Бурж
Бурж (Bourges, Avaricum Biturigum) — галоўны горад дэпартамента Шэр у Францыі, на рацэ Еўры і Берыйскім канале. Гістарычна — сталіца правінцыі Беры і герцагства Берыйскага. Насельніцтва 72480 жыхароў (1999).
Гісторыя
Да прыходу рымлянаў умацаваны Аварык быў адным з найважнейшых гарадоў Галіі, цэнтрам кельцкага племені бітурыгаў. Па некаторых ацэнках паселішча мела каля 40 тысяч жыхароў. У 52 годзе да н.э. Верцынгетарыг мужна абараняў яго ад Юлія Цэзара, падчас аблогі Аварыка. Дыяклетыян зрабіў Аварык сталіцай правінцыі Аквітанія Першая.
Карл Вялікі меў ласку да Буржа і аднавіў яго значэнне як сталіцы Аквітаніі. Горад быў буйным рэлігійным цэнтрам Сярэднявечча; першы буржскі біскуп, святы Урсін, як лічыцца, жыў яшчэ ў III стагоддзі. У палітычным дачыненні сярэднявечны Бурж быў галоўным горадам герцагаў берыйскіх. Такія грамадзяне Буржа, як Жак Кёр, не мелі ў Францыі супернікаў па багаццю.
На зыходзе Стагадовай вайны Карл VII трымаў у 1422—1437 гадах у Буржы свой двор; тут жа ў яго нарадзіўся сын, будучы Людовік XI, які заснаваў у Буржы ўніверсітэт, які праіснаваў да Французскай рэвалюцыі. У гэтым універсітэце выкладаў знакаміты юрыст Куяцый. Менавіта ў Буржы звярнуўся да вучэння Лютэра Жан Кальвін. У 1849 годзе ў Буржы праходзіў палітычны працэс Бланкі, Луі Блана, Распайля і іншых па справе аб майскім замаху 1848 года.
Выбітныя мясціны
У Буржы захавалася шмат выдатных помнікаў сярэднявечнага мастацтва. Сусветнай славай карыстаецца кафедральны сабор св. Стэфана — адзін з найчыстых узораў гатычнага стылю, пабудаваны ў XIII стагоддзі ўсяго за паўстагоддзе, што па тых часах было вельмі сціснутым тэрмінам. Вітражы сабора — адны з лепшых па захаванасці і якасці выканання. У крыпце — пахавальня герцагаў Берыйскіх. У 1992 г. Буржскі сабор аб’яўлены помнікам Сусветнай спадчыны чалавецтва.
Інфармацыйна-аналітычны цэнтр пры Адміністрацыі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь
Інфармацы́йна-аналіты́чны цэ́нтр — даследчая ўстанова Адміністрацыі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, заснаваная ў 1950 годзе ў якасці Рэспубліканскага дома навукова-тэхнічнай прапаганды.
Паводле 9-га артыкула Палажэння аб ІАЦ 2006 года, кіраўнік ІАЦ прызначаецца прэзідэнтам Беларусі па прапанове кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта. На 2018 год у склад ІАЦ уваходзіла ўпраўленне сацыялагічных даследаванняў, якое ладзіць пакватэрныя, экспертныя, вулічныя, тэлефонныя і сеціўныя апытанні. ІАЦ ажыццяўляў сумесныя даследаванні з 8 грамадазнаўчымі ўстановамі 5 дзяржаў:
18 лютага 2019 года стала вядома, што праз 2 месяцы цэнтр будзе ліквідаваны, а яго функцыі перададуць створанаму Беларускаму інстытуту стратэгічных даследаванняў. Маёмасць і памяшканні ІАЦ перайдуць да БІСД. Памеры штату інстытута не раскрываюцца. Два пункты ўказа аб БІСД засакрэчаныя: «для службовага карыстання».
Гісторыя
У 1950 годзе Дзяржплан БССР заснаваў Рэспубліканскі дом навукова-тэхнічнай прапаганды, які ў 1959 годзе перайменавалі ў Інстытут навукова-тэхнічнай інфармацыі і прапаганды. У 1968 годзе Савет міністраў БССР перападпарадкаваў яго сабе пад назвай Беларускі навукова-даследчы інстытут навукова-тэхнічнай інфармацыі і прагнозу. У студзені 1995 года яго перападпарадкавалі Адміністрацыі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь пад назвай Беларускі інстытут інфармацыі і прагнозу (Белінфармпрагноз). 13 верасня 1996 года прэзідэнт А. Лукашэнка падпісаў Указ аб яго пераўтварэнні ў Інстытут сацыяльна-палітычных даследаванняў (ІСПД), які 13 верасня 2006 года паводле Указа № 570 перайменавалі ў Інфармацыйна-аналітычны цэнтр.
За 2016 год ІАЦ правёў 82 грамадскія апытанні, з іх 48 абласных і 34 агульнакраёвыя. Сярод гэтых апытанняў было 47 анкетных, 24 тэлефонныя, 8 пакватэрных і 3 сеціўных. Агулам апыталі 57 154 чалавекі, з іх 24 660 (43%) па тэлефоне, 18 258 (32%) пакватэрна, 13 088 (23%) па анкетах і 1148 праз Сеціва.
Паўнамоцтвы
Паводле 7-га артыкула Палажэння аб ІАЦ 2006 года, «ІАЦ у мэтах выканання ўскладзеных на яго задач мае права»:
Задачы
Згодна з 6-м артыкулам Палажэння аб ІАЦ 2006 года, задачамі ІАЦ з’яўляюцца:
NGC 3159
NGC 3159 (іншыя абазначэнні — MCG 7-21-21, ZWG 211.23, NPM1G +38.0190, PGC 29825) — эліптычная галактыка (E2) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шахбуз
Шахбуз (Şahbuz) — горад і адміністрацыйны цэнтр Шахбузскага раёна Нахічэванскай Аўтаномнай Рэспублікі, якая ўваходзіць у склад Азербайджана. Размешчаны на рацэ Нахічэванчай, за 30 км на паўночны ўсход ад чыгуначнай станцыі Нахічэвань. У 2007 годзе пасёлак гарадскога тыпу Шахбуз атрымаў статус горада.
Меньшыкаўка
Меньшыкаўка — сяло ў Сандыктаўскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Нованікольскай сельскай акругі. Код КАТА — 116453300.
Абрам
Абра́м ( — бацька народаў) — мужчынскае імя старажытнаяўрэйскага паходжання.
На Беларусі вядома з XVI ст. як Абрам (1528), Абраам (1657), Абрагам (1681), Обрамец (1539). Ад імя «Абрам» утвораны прозвішчы Абра́маў, Абрамо́віч, Абра́менка, Абраме́ня, Абра́мцаў, Абра́мчанка, Абра́мчык, Абраму́к, Абрамчу́к.
Імяніны: 14 лютага, 16 сакавіка, 15 чэрвеня, 16 жніўня, 9 кастрычніка, 6 снежня.
Авадон
Авадо́н  — старое рэдкае мужчынскае імя.
Далімамедлі
Далімамедлі (Dəliməmmədli) — горад у Геранбойскім раёне Азербайджана.
Па ўсесаюзным перапісе насельніцтва 1989 гады ў пасёлку Далімамедлі пражывала 4 480 чалавек. У 1991 годзе пасёлак гарадскога тыпу Далімамедлі атрымаў статус горада.
Бук (ЗРК)
«Бук» (індэкс ГРАУ — 9К37, па кадыфікацыі МА ЗША і НАТА — SA-11 Gadfly) — самаходны зенітны ракетны комплекс (ЗРК), прызначаны для барацьбы з манеўруючымі аэрадынамічнымі мэтамі на малых і сярэдніх вышынях (ад 30 метраў да 14—18 кіламетраў) ва ўмовах інтэнсіўнага радыёпрацівадзеяння.
Буржскі сабор
Буржскі сабор (Cathédrale Saint-Étienne de Bourges) — кафедральны гатычны сабор Святога Стэфана ў французскім горадзе Бурж. Пачатак будаўніцтва гэтага грандыёзнага будынка датуецца канцом XII стагоддзя, асвячэнне сабора адбылося 13 мая 1324 года, аднак працы над будынкам працягваліся аж да XVI стагоддзя. За сваю ўнікальную архітэктуру, выразныя скульптуры і цудоўныя вітражы XIII стагоддзя ў 1992 годзе сабор быў унесены ў спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Аднесены да ліку помнікаў нацыянальнай спадчыны Францыі.
Гісторыя будаўніцтва
Сабор размешчаны ў паўночна-заходняй частцы былога рымскага горада Аварыкум, які даў сховішча першым гальскі хрысціянам. На месцы сённяшняга будынка размяшчаліся, па меншай меры, тры храмы, пабудаваныя ў III, IV і IX стагоддзях. Першы кафедральны сабор XI стагоддзя, сляды якога захаваліся ў крыпце апошняга будынка, быў выкананы ў раманскім стылі.
Дата пачатку будаўніцтва дакладна невядомая, аднак яна размяшчаецца паміж 1183 і 1195 гадамі. Так як усходняя частка сабора выступае за межы старых гарадскіх сцен, то яго будаўніцтва не магло быць пачата да 1183 года - даты, калі быў атрыманы дазвол на іх разбурэнне. 1195 год з'яўляецца датай дакумента, згадваюцца выдаткі на рэканструкцыю папярэдняга раманскага сабора. Заўважым, што даты пачатку будаўніцтва Буржскага сабора і знакамітага Шатрскага сабора практычна супадаюць.
Імёны будаўнікоў Буржскага сабора да нашага часу не дайшлі.
NGC 3160
NGC 3160 (іншыя абазначэнні — UGC 5513, MCG 7-21-23, ZWG 211.24, PGC 29830) — галактыка ў сузор’і Малы Леў.
Сезон 2016 ФК Віцебск
У 2016-м годзе футбольны клуб «Віцебск» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Заўвагі
Прыйшлі ў клуб
* З арэнды ** У арэнду
Пакінулі клуб
* З арэнды ** У арэнду
Прыйшлі ў клуб
* З арэнды
Пакінулі клуб
* У арэнду
Пасторкі
Пасторкі (Пасторки) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячонкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Надар
Надар (Nadar; сапраўднае імя — Гаспар Фелікс Турнашон, фр. Gaspard-Félix Tournachon; 6 красавіка 1820 — 21 сакавіка 1910) — знакаміты французскі фатограф, карыкатурыст, раманіст і паветрапалавацель.
Біяграфія
Надар нарадзіўся ў Парыжы ў 1820 годзе. У 1853 годзе пачаў рабіць першыя фатаграфіі, у 1858 зрабіў першую ў свеце фатаграфію з паветра, падняўшыся над Парыжам на паветраным шары. Ён зрабіў фатаграфіі Шарля Бадлера, Гюстава Курбэ, Сары Бернар, Эрнэста Шэклтана і іншых.
Сацыялістычная рэвалюцыя
Сацыялістычная рэвалюцыя — сацыяльная рэвалюцыя, якая ажыццяўляе пераход ад капіталістычнай грамадска-эканамічнай фармацыі да сацыялістычнай. Сацыялістычная рэвалюцыя ў шырокім сэнсе слова ахоплівае пераходны перыяд ад заваёвы ўлады рабочым класам да пабудовы сацыялізму. У вузкім сэнсе слова сацыялістычная рэвалюцыя азначае пераход улады ў рукі працоўнага класа, усталяванне дыктатуры пралетарыяту. Да ўзнікнення ў 1925 годзе тэорыі сацыялізму ў адной краіне ўяўлялася як сусветная рэвалюцыя.
Самай першай і вядомай сацыялістычнай рэвалюцыяй з’яўляецца Кастрычніцкая рэвалюцыя 1917 года ў Расіі. У выніку быў скінуты Часовы ўрад, а да ўлады прыйшоў урад, створаны II з’ездам Саветаў, большасць у якім незадоўга да перавароту атрымала партыя бальшавікоў — РСДРП(б).
Мэты
Сацыялістычная рэвалюцыя ставе шэраг разбуральных і стваральных задач:
Футуралогія
Іштван Месарош лічыў, што сацыяльная рэвалюцыя, якая стаіць на парадку дня, будзе антыкапіталістычнай, а не сацыялістычнай, гэта значыць задасць напрамак руху ў бок пераадолення дыктатуры капіталу ў грамадстве. У сувязі з гэтым пасляревалюцыйнае (паслякапіталістычнае) грамадства разглядаліся ім як складовыя часткі арганічнай сістэмы капіталу, якія не да канца пераадолелі капітал як грамадскае стаўленне, пакуль антыкапіталістычны рух не ахопіць увесь свет — сусветную сацыялістычную рэвалюцыю Месарош разглядаў не як аднаразовы радыкальны акт, а як працэс.
Расійскі палітолаг Аляксандр Тарасаў лічыў, што Маркс памылкова вызначыў у якасці рухаючай сілы сацыялістычных рэвалюцый рабочы клас, так як у яго час перадумовы для сацыялізму не сфарміраваліся, а рэвалюцыі, названыя сацыялістычнымі, адбыліся насуперак марксісцкім прынцыпам, калі нават у бліжэйшай перспектыве не было відаць прыкмет новага спосабу вытворчасці.
Дашкесан
Дашкесан (Daşkəsən) — горад на захадзе Азербайджана, адміністрацыйны цэнтр Дашкесанскага раёна краіны. Размешчаны ў гарыстай мясцовасці на рацэ Кашкарчай, за 36 км на паўднёвы захад ад Гянджы і 397 км ад Баку.
Правадыр
Апісанне
У выпадку, калі карэнныя племянныя таварыствы існуюць у межах вялікіх каланіяльных і посткаланіяльных дзяржаў, правадыры плямёнаў могуць прадстаўляць сваё племя альбо этнічную прыналежнасць у выглядзе самакіравання.
Самыя распаўсюджаныя тыпы — старшыня савета (звычайна «старэйшына») або больш шырокага народнага сходу, ваенны начальнік (можа быць альтэрнатыўнай альбо дадатковай пасадай у ваенны час), нашчадкавы начальнік, і палітычна дамінуючы знахар (у тэакратычных культурах).
Тэрмін звычайна адрозніваецца ад начальнікаў на ніжэйшых узроўнях, напрыклад, старасты вёскі або кіраўніка роду. У пэўных сітуацыях, і асабліва ў каланіяльным кантэксце, наймацнейшы член канфедэрацыі альбо федэрацыі такіх племянных, радавых або вясковых начальнікаў будзе называцца галоўным правадыром. Гэты тэрмін у значнай ступені выпаў з ужытку, і такіх людзей зараз часта называюць каралямі.
Выкарыстанне тэрміна ў таталітарных рэжымах
Правадыры на чале дзяржаў вядомы са старажытных часоў. Асаблівае развіццё дзяржаўны і партыйны правадырызм атрымаў пасля Першай сусветнай вайны ў таталітарных і аўтарытарных краінах з рознай ідэалогіяй і палітычнай арганізацыяй - у першую чаргу, у сацыялістычных і фашысцкіх (словы фюрар, дучэ, каўдылья азначаюць «правадыр»).
У палітычнай і мастацкай літаратуры атрымалі распаўсюджванне выразы накшталт «Правадыры марксізму», «Правадыры нацызму», «Правадыры сацыял-дэмакратыі», «Правадыры дэмакратыі» і таму падобнае. Але навуковымі тэрмінамі гэтыя выразы не сталі.
У СССР у 1920—1930-я гады тэрмін «правадыры» адносіўся да любых савецкіх начальнікаў высокага ўзроўню (рэспубліканскія кіраўнікі, члены ЦК ВКП(б)), а пасля хвалі рэпрэсій 1937—1938 гадоў тэрмін фактычна выкарыстоўваецца толькі ў адносінах да Леніна і Сталіна (а ў 1940—1950-я гады таксама часам да кіраўнікоў «братэрскіх кампартый»). Таксама аналагічны тэрмін (conducatorul) выкарыстоўваўся да 1989 года ў Румыніі ў адносінах да Нікалае Чаўшэску. У КНДР у кожнага лідара мелася свая складаная тытулатура, якую трэба ўжываць (у тым ліку і пасля іх смерці) у строга абумоўленых выпадках.
Авакір
Авакі́р  — старое рэдкае мужчынскае імя.
Ленінградская вуліца
Ленінградская вуліца — назва вуліц у розных населеных пунктах былога СССР.
Калі кветкі не маўчаць
«Калі кветкі не маўчаць» — дакументальны фільм беларускага рэжысёра Андрэя Куцілы пра падзеі пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года ў Беларусі.
Фільм перамог у дакументальнай намінацыі на 37-м Варшаўскім кінафестывалі.
Сюжэт
Фільм прысвечаны беларускім сем’ям, якія, нягледзячы на перажытыя траўмы, спрабуюць жыць далей і займацца сваймі справамі. Праз іх лёс рэжысёр паказвае боль і надзею, страх і рашучасць гэтых людзей. У цэнтры сюжэту — беларускія жанчыны, якія ўдзельнічалі ў пратэстах, выходзілі на ланцугі салідарнасці з кветкамі падчас пратэстаў у Беларусі
Прэм’ера
Прэм’ера фільма адбылася 9 кастрычніка 2021 года на Варшаўскім кінафестывалі.
Медаль «За ўзяцце Парыжа»
Медаль «За ўзяцце Парыжа 19 сакавіка 1814 года» — узнагарода Расійскай імперыі ў гонар узяцця Парыжа рускімі войскамі.
Гісторыя
Узнагарода была заснавана 30 жніўня 1814 года маніфестам імператара Аляксандра I у сувязі з пераможным узяццем Парыжа рускімі войскамі.
Медаль прызначаўся для ўзнагароджвання ўсіх удзельнікаў узяцця французскай сталіцы — ад салдата да генерала. Аднак узнагароджанне адклалі, паколькі далікатны імператар не хацеў лішні раз нагадваць французам пра нядаўняе прыніжэнне Парыжа. Толькі праз 12 гадоў заслужаныя медалі былі ўручаны героям вайны па загадзе новага імператара Мікалая I, які «…накануне годовщины вступления русских в Париж, 18 марта 1826 года, велел освятить эту медаль на гробнице своего брата (Александра I)».
Выдача ўзнагароды ўдзельнікам працягвалася да 1 мая 1832 года. Усяго было выдадзена больш за 160 тысяч медалёў.
Апісанне
На адным баку сярэбранага медаля змешчана выява Аляксандра I у лаўровым вянку. На адваротным баку, таксама ў лаўровым вянку, — прамы надпіс у пяць радкоў: "ЗА ВЗЯТIЕ ПАРИЖА 19 МАРТА 1814 ГОДА ". Насілі ўзнагароду на грудзях на ўпершыню уведзенай камбінаванай Андрэеўска — Георгіеўскай стужцы. Яна была звычайнай шырыні, але складалася з двух вузкіх стужачак: Андрэеўскай — блакітнай і Георгіеўскай — аранжавай з трыма чорнымі палосамі.
Панева
Панева (Понево) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячонкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Імпрэсіянізм
Імпрэсіянізм (impressionnisme, ад impression — уражанне) — кірунак у мастацтве апошняй трэці XIX — пачатку XX стагоддзяў, зарадзіўся ў Францыі і затым распаўсюдзіўся па ўсім свеце, прадстаўнікі якога імкнуліся найбольш натуральна і непрадузята захаваць рэальны свет у яго рухомасці і зменлівасці, перадаць свае мімалётныя ўражанні. Звычайна пад тэрмінам «імпрэсіянізм» маецца на ўвазе напрамак у жывапісе, хоць яго ідэі таксама знайшлі сваё ўвасабленне ў літаратуры і музыцы.
Паланарува
Паланару́ва (පොළොන්නරුව, பொலநறுவை) — горад у Паўночна-Цэнтральнай правінцыі Шры-Ланкі, цэнтр аднайменнай акругі. Насельніцтва — 403859 чал. (разам з акругай).
Гісторыя
Паланарува вядома з пісьмовых крыніц з VII ст., але паселішча на месцы горада было заснавана значна раней. Пасля спусташэння Анурадхапуры і захопу сінгальскай дзяржавы таміламі з Паўднёвай Індыі ў Паланаруву быў перанесены адміністрацыйны цэнтр Шры-Ланкі.
У 1070 г. сінгальскі князь Віджаябаху I адваяваў Паланаруву і перанёс сюды сваю сталіцу. У кан. XI—XIII стст. яна з’яўлялася галоўным цэнтрам усёй сінгальскай дзяржавы. Найбольшага росквіту горад дасягнуў пры Паракрамбаху I Вялікім (1123—1186 гг.). У 1284 г. быў спустошаны таміламі і фактычна згубіў статус сталіцы. У пач. XIV ст. быў закінуты ўладарамі. На месцы горада засталася толькі невялікая вёска.
У XVIII—XIX стст. быў адроджаны будысцкімі манахамі.
Славутыя мясціны
У Паланаруве захавалася шмат археалагічных і культурных помнікаў. Гэта прыцягальны турыстычны цэнтр. У 1982 г. горад трапіў у спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Найбольшую цікавасць уяўляюць рэшткі старажытнай сталіцы, якія захаваліся ў паўночнай частцы горада каля вадасховішча Паракрама-Самудра. Яны ўключаюць:
Транспарт
Горад добра звязаны з іншымі часткамі краіны. Маюцца аэрапорт, чыгуначная станцыя, аўтобусная станцыя.
2012 год у гісторыі кіно
2012 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Мысок (Акмолінская вобласць)
Мысок — сяло ў Сандыктаўскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Нованікольскай сельскай акругі. Код КАТА — 116453400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 353 чалавекі (174 мужчыны і 179 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 289 чалавек (136 мужчын і 153 жанчыны).
Wolfenstein 3D
«Wolfenstein 3D» — камп’ютарная гульня ў жанры шутар ад першай асобы, распрацаваная кампаніяй «id Software» і выдадзеная «Apogee Software». Выпушчаная 5 мая 1992 года для платформы «DOS» і пасля партавана на розныя платформы, уключаючы «Super Nintendo Entertaiment System», «Atari Jaguar», «3DO», «Game Boy Advance», «iOS» і іншыя. «Wolfenstein 3D» з’яўляецца трэцяй гульнёй у серыі гульняў «Wolfenstein» — крыніцай натхнення для яе стваральнікаў паслужыла гульня 1981 года «Castle Wolfenstein». Гулец бярэ на сябе ролю выведніка саюзнікаў Другой сусветнай вайны Уільяма (Бі-Джэя) Бласкавіца, які спрабуе збегчы з месца свайго зняволення — замка Вольфенштайн — і выконвае шэраг дыверсійных заданняў супраць нацысцкага рэжыму. На кожным узроўні гулец павінен змагацца з нацысцкімі салдатамі, сабакамі і мутантамі, выкарыстоўваючы нож і агнястрэльную зброю, а таксама дабрацца да ліфта або перамагчы фінальнага боса.
«Wolfenstein 3D» стала першым пасля гульняў серыі «Commander Keen» буйным праектам «id Software». У сярэдзіне 1991 года праграміст «id Software» Джон Кармак эксперыментаваў з «хуткім» псеўдатрохмерным гульнявым рухавіком, які быў выкарыстаны камандай у гульнях «Hovertank 3D» і «Catacomb 3D», якія пасля былі выкарыстаны ў якасці прататыпаў «Wolfenstein 3D». Пасля таго, як кампанія вырашыла перайсці ад «сямейнага» візуальнага стылю гульняў серыі «Commander Keen» да больш дарослага і жорсткага стылю, іншы праграміст кампаніі, Джон Рамера, прапанаваў зрабіць рэмейк гульні 1981 года «Castle Wolfenstein» у якасці хуткай экшэн-гульні. Ён і геймдызайнер Том Хол распрацавалі хуткі і жорсткі, у адрозненне ад іншых гульняў таго часу, варыянт гульні, які базіруецца на рухавіку Кармака, мастаком выступіў Адрыян Кармак, а кампазітарам — Бобі Прынс. Гульня была выпушчаная «Apogee Software» у 2 камплектах місій, кожны з якіх складаўся з 3 эпізодаў. «Wolfenstein 3D» распаўсюджвалася па ўмоўна-бясплатнай мадэлі, дзе першы эпізод быў бясплатным і падаграваў цікавасць да куплі астатніх наступных. Пазней быў выпушчаны дадатковы самастойны зборнік эпізодаў «Spear of Destiny».
«Wolfenstein 3D» атрымала прызнанне ў крытыкаў і ўзнагароды ад часопісаў у розных намінацыях, а аб’ём яе продажаў ацэньваецца ў копіяў да канца 1993 года. Гульня спрыяла папулярызацыі жанру шутара ад першай асобы, стала ўзорам для хуткіх экшэн-гульняў і ўсталявала планку тэхналагічнага выканання для наступных гульняў у жанры, а таксама прадэманстравала жыццяздольнасць умоўна-бясплатнай мадэлі распаўсюджвання.
Browning M1900
Browning M1900 (пісталет Браўнінга ўзору 1900 года) — самазарадны пісталет, распрацаваны Джонам Браўнінгам у 1896, выпускаўся бельгійскай кампаніяй Fabrique Nationale d’Armes de Guerre (FN) у 1900—1912 гадах.
Гісторыя
Джон Мозес Браўнінг быў вядомым амерыканскім канструктарам агнястрэльнай зброі. У канцы ХІХ стагоддзя ён стварыў самазарадны пісталет калібра 7,65 мм з аўтаматыкай, які працаваў на аддачы свабоднага затвора. Каробчаты магазін устаўляўся ў рукаяць, а зваротна-баявая пружына знаходзілася над ствалом. Пісталет з нестандартнай кампаноўкай не выклікаў энтузіязму ў амерыканцаў, аднак у Еўропе навінку хутка ацанілі. З 1899 года пісталеты сталі выпускаць на бельгійскай фірме «Fabrique Nationale d’Armes de Guerre». Зброя атрымала назву «Пісталет Браўнінга ўзору 1900 года». Пісталеты Браўнінга — адны з нешматлікіх, якія атрымалі імя ад свайго сапраўднага стваральніка.
У пачатку ХХ стагоддзя з Браўнінгам не мог параўнацца ні адзін аўтаматычны пісталет у свеце. Надзейны, лёгкі, а галоўнае — зручны, Браўнінг стаў эталонам кішэннай зброі. Створаныя Дж. Браўнінгам патроны калібра 7,65 мм з бяздымнага пораху значна пераўзыходзілі патроны з дымным порахам як па магутнасці, так і па балістычных паказчыках. Гэтыя перавагі канчаткова ліквідавалі канкурэнта — рэвальвер. У 1903 годзе была выпушчана яшчэ адна мадэль пад калібр 9 мм. Канструкцыя была вельмі ўдалай, і ён быў прыняты на ўзбраенне арміі, паліцыі і жандармерыі.
З’яўленне браўнінгаў стала рэвалюцыяй у збраёвай справе. Іх канструкцыя вызначыла развіццё большасці сучасных пісталетаў.
Міжнародная фінансавая арганізацыя
Міжнародная фінансавая арганізацыя — арганізацыя, ствараемая на аснове міжурадавых (міжнародных) пагадненняў у сферы міжнародных фінансаў. Удзельнікамі пагадненняў могуць быць дзяржавы і няўрадавыя інстытуты.
Мэты і задачы стварэння міжнародных фінансавых арганізацый
Ідэя стварэння міжурадавых арганізацый, якія рэгулююць асноўныя формы міжнародных эканамічных адносін, узнікла пад уплывам сусветнага эканамічнага крызісу ў 1929—1933 гадах. Міжнародныя фінансавыя арганізацыі ствараюцца шляхам аб'яднання фінансавых рэсурсаў краінамі-удзельніцамі для вырашэння пэўных задач у галіне развіцця сусветнай эканомікі і міжнародных эканамічных адносін.
Поле дзейнасці міжнародных валютных і крэдытна-фінансавых арганізацый:
Міжнародныя фінансавыя арганізацыі
У асобную групу міжнародных эканамічных арганізацый можна вылучыць міжнародныя фінансавыя арганізацыі:
Дон Карлас (опера)
«Дон Карлас» (Don Carlos, Don Carlo) — «вялікая» опера Джузэпэ Вердзі ў пяці дзеях, упершыню пастаўлена Парыжскай операй 11 сакавіка 1867 года. Лібрэта на французскай мове напісана Камілам дэ Локлем і Жазефам Меры па матывах аднайменнай драмы Шылера (Don Karlos, Infant von Spanien). Аднак асновай для аднаго з актаў — сцэна ў Фантэбло — паслужыла іншая навела на той жа сюжэт: «Філіп Другі, кароль Іспаніі» (Philippe II, Roi d’Espagne), аўтарам якой быў французскі драматург Эжэн Кармон. Поўная версія оперы ў пяці дзеях з балетам ідзе каля чатырох гадзін і з’яўляецца найбольш працяглай операй Вердзі; пры жыцці кампазітара і пасля яго смерці з’явіліся шматлікія, больш кароткія рэдакцыі. За межамі Францыі опера, як правіла, выконваецца на італьянскай мове ў перакладзе дэ Лазье. «Дон Карлас» Вердзі — пятая па ліку опера пад гэтай назвай пасля твораў Майкла Коста (1844), Паскуале Бона (1847), Антоніа Буццола (1850) і Вінчэнца Маскуцца (1862).
Тор (зенітны ракетны комплекс)
«Тор» (індэкс ГРАУ — 9К330, па класіфікацыі МА ЗША і НАТА — SA-15 Gauntlet, «Латная рукавіца») — усенадворны тактычны зенітны ракетны комплекс (ЗРК), прызначаны для вырашэння задач супрацьпаветранай і супрацьракетнай абароны на ўзроўні дывізіённага звяна.
Сістэма «Тор» прызначана для прыкрыцця важных адміністрацыйных, эканамічных і ваенных аб’ектаў, першых эшалонаў сухапутных злучэнняў ад удараў супрацьрадыёлакацыйных і крылатых ракет, дыстанцыйна пілатуемых лятальных апаратаў, самалётаў і верталётаў, у тым ліку і выкананых па тэхналогіі «стэлс». Можа працаваць як у ручным, з удзелам аператараў, так і ў аўтаматычным рэжыме. Пры гэтым сістэма «Тор» сама кантралюе пазначаную паветраную прастору і самастойна захоплівае ўсе паветраныя мэты, не апазнаныя сістэмай «свой-чужы».
Міхаіл Кліменцьевіч Вінаградаў
Міхаіл Кліменцьевіч Вінаградаў (, в. Навасады, Чашніцкі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі архітэктар. Двойчы лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь (2004, 2008). Заслужаны архітэктар Рэспублікі Беларусь (2018).
Біяграфія
Марыў стаць ваенным лётчыкам-знішчальнікам, паступаў у, але не прайшоў па здароўі.
З 1961 года працаваў на Мінскім заводзе аўтаматычных ліній вучнем токара, токарам I і II разрадаў. У 1964 годзе паступіў на дзённае архітэктурнае аддзяленне будаўнічага факультэта Беларускага політэхнічнага інстытута. На старшых курсах пачаў працаваць. З 1967 года працаваў як тэхнік-архітэктар у Ваенпраекце № 92 г. і як інжынер-архітэктар у інстытуце «Белкааппраект». Скончыў БПІ ў 1968 годзе (выкладчыкі архітэктурных дысцыплін: А. П. Воінаў, Н. М. Макляцова, Ю. В. Шпіт).
У 1972 годзе вярнуўся ў Беларусь, працаваў у інстытуце «Белдзяржпраект» (старшы архітэктар, кіраўнік групы, галоўны архітэктар праектаў). З 1979 года начальнік аддзела ўзгаднення праектаў і горадабудаўнічага савета Галоўнага архітэктурна-планіровачнага ўпраўлення Мінгарвыканкама; З 1981 года зноў галоўны архітэктар праектаў у інстытуце «Белдзяржпраект»; з 1986 года галоўны архітэктар праектаў у інстытуце «Мінскпраект»; з 1998 года дырэктар праектнага прыватнага ўнітарнага прадпрыемства «Творчая майстэрня архітэктара Вінаградава М. К.» (вул. Старажоўская, 8-74/а).
Член Беларускага саюза архітэктараў з 1974 года. Пражываў у Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: канцэпцыя забудовы комплексу ВДНГ Узбекскай ССР у Ташкенце (1970, у сааўтарстве з, Цуладзэ, Н. Легастаевай) ; эксперыментальны жылы дом па вул. Наваі ў Ташкенце (1972) ; праект павільёна «Баваўнаводства» ВДНГ Узбекскай ССР (1975) ; корпус прыродазнаўчых факультэтаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1979) ; гісторыка-археалагічны комплекс «Старажытнае Бярэсце» на тэрыторыі Брэсцкай крэпасці (1980, у сааўтарстве з В. У. Крамарэнкам, У. І. Шчарбіна), кінатэатр «Масква» ў г. Мінску (1982, у сааўтарстве з В. У. Крамарэнкам, У. І. Шчарбіна); канцэпцыя забудовы навукова-вытворчай зоны і шэраг будынкаў акадэмгарадка АН БССР (1980—1982). У аўтарскім калектыве з архітэктарамі (1982, у сааўтарстве з І. К. Вінаградавым, Б. С. Паповым, Г. Б. Гераўкерам, С. С. Жураўлёвым, Н. Яснагародскай); распрацоўка будаўнічых праектаў Інстытута біяарганічнай хіміі, Інстытута геахіміі і геафізікі, корпус агульнага прызначэння зоны інстытутаў хімічных навук, спецкорпус Інстытута біяарганічнай хіміі, Інстытут генетыкі і цыталогіі, корпус мадэльных установак, комплекс фітатрона і інш. (1983—1988, у сааўтарстве з І. К. Вінаградавым, Г. Б. Гераўкерам, С. С. Жураўлёвым), санаторыя «Белая Русь» на воз. Нарач (1986, у сааўтарстве з І. К. Вінаградавым); адміністрацыйна-тэхнічны комплекс Мінскай цэнтральнай мытні. У суаўтарстве з архітэктарам (1993, у сааўтарстве з А.  Брыгадным); піўзавод АП НДІ ПКД у пасёлку Вялікае Сціклева (у сааўтарстве з Э.  Мядзведзевым, чыгуначны вакзал з падземным узроўнем і комплексным добраўпарадкаваннем прывакзальных плошчаў у г. Мінску(2000—2002, у сааўтарстве з В. У. Крамарэнкам, І. К. Вінаградавым); будынак Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі (2003—2006, у сааўтарстве з В. У. Крамарэнкам). Помнік Францыску Скарыну (2006, у сааўтарстве са скульптарам А. В. Дранцам, архітэктарам В. У. Крамарэнкам); Шматфункцыянальны комплекс у граніцах вуліц Вакзальная—Талстога—завулак Спартыўны, комплекс будынкаў «Белгазпрамбанка» па вул. Прытыцкага, 60/2 (у сааўтарстве з Э.  Мядзведзевым, Я. Вінаградавым) — усе ў Мінску.
Узнагароды і прэміі
Двойчы лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне літаратуры, мастацтва і архітэктуры (2004, у аўтарскім калектыве) — ''за архітэктурны праект галоўнага корпуса чыгуначнага вакзала ў г. Мінску, здадзенага ў эксплуатацыю ў 2003 годзе'' і праект будынка Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі (2009) у г. Мінску. Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі» за праект будынка Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі. Заслужаны архітэктар Рэспублікі Беларусь (2018). Узнагароджаны бронзавым медалём ВДНГ БССР, дыпломам СА СССР.
Віфлеем
Гісторыя
Брытанцы акупавалі горад падчас Другой сусветнай вайны, пазней Віфлеем у 1947 годзе быў уключаны ў міжнародную зону Арганізацыяй Аб’яднаных Нацый паводле плану падзелу Палесціны. Іарданія анексавала горад у 1948 годзе падчас араба-ізраільскай вайны. Ён быў заняты Ізраілем ў 1967 годзе ў часы шасцідзённай вайны. З 1995 года Віфлеем рэгулюецца Палесцінскай нацыянальнай адміністрацыяй.
Турызм
Віфлеем населены мусульманскай большасцю, аднак гэта не перашкаджае гораду з’яўляецца домам для адной з найбуйнейшых палесцінскіх хрысціянскіх абшчын. Галоўным эканамічным сектарам Віфлеема з’яўляецца турызм, які асабліва павялічваецца падчас калядных святаў, калі хрысціянскія пілігрымы прыязджаюць у Базіліку Нараджэння Хрыстова.
Гарады-пабрацімы
Са шматлікімі гарадамі свету і Віфлеемам былі падпісаны дамовы пра супрацоўніцтва і пабрацімстве.
410 да н.э.
410 (чатыраста дзясяты) год да нашай эры
Стараселле (Веліжскі раён)
Стараселле (Староселье) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячонкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
NGC 3161
NGC 3161 (іншыя абазначэнні — MCG 7-21-22, ZWG 211.25, ARAK 234, NPM1G +38.0191, PGC 29837) — эліптычная галактыка (E2) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пугач рыбны
Рыбны пугач, сава рыбная (Bubo blakistoni або Ketupa blakistoni) — від птушак роду, які знаходзіцца на мяжы знікнення. Завецца таксама далёкаўсходні рыбны пугач.
Насяляе лясы Маньчжурыі, Прыамур’я і Прымор’я, Японіі. Памеры рыбнага пугача буйныя: агульная даўжыня каля 70 см, даўжыня крыла 51-56 см, вага самкі перавышае 4 кг. Гняздуецца ў лясах, у дуплах дрэў, паблізу рэк. Харчуецца ў асноўным рыбай.
Куб (ЗРК)
Куб (індэкс ГРАУ — 2К12, па класіфікацыі НАТА — SA-6 Gainful) — савецкі зенітны ракетны комплекс (ЗРК) ваеннай супрацьпаветранай абароны (СПА).
ЗРК распрацаваны ў АКБ-15 ДКАТ (філіял НДІ-17; цяпер — НДІ прыборабудавання ім. В. В. Ціхамірава).
Сплюшка звычайная
Сплю́шка, соўка-сплюшка, зорка (Otus scops) — від птушак сямейства атрада.