cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Латыгальскі сельсавет (Сенненскі раён)
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Сукрэмненскі сельсавет у складзе Сенненскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Сукрэмна. 29 кастрычніка 1924 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Латыгаль, сельсавет перайменаваны ў Латыгальскі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Сенненскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Беліцкага (7 населеных пунктаў: Апечкі, Воўсішча, Каралі, Рулёўшчына, Рэчкі, Станюкі і Чараўкі), Нямойтаўскага (5 населеных пунктаў: Баравікі, Баяршчына, Будзішча, Крыльцова і Сукрэмна) і Ульянавіцкага (9 населеных пунктаў: вёскі Асінаўка, Бор-Казакоўшчына, Ганчарова, Горы, Дубнякі, Латыгаль, Леснікі, Пашкова і Шалухі) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзіў 21 населены пункт.
Герб Шклова
Герб Шклова — геральдычны сімвал Шклова, нададзены гораду каралём польскім і вялікім князем літоўскім Аўгустам Сасам 10 красавіка 1762: «у блакітным полі рука, якая трымае срэбны бязмен».
Даследчыкі мінулага стагоддзя заўважалі, што тая або іншая выява на пячатцы горада заўжды абазначае сімвал галоўнага занятку гарадскіх жыхароў. Калі на пячатцы бязмен, дык горад пераважна гандлёвы. У часы росквіту Шклова яго гадавы гандлёвы абарот перавышаў 50 млн рублёў. Як адзначае беларускі геральдыст геральдыст Анатоль Цітоў, з такім першасным тлумачэннем можна было б пагадзіцца, каб не знаходкі пячатак магістрата менавіта таго часу, калі функцыянаванне гэтага герба было з’явай натуральнай. Упоперак поля герба, абкружанага ракальным картушам, размешчана JUSTITIA (справядлівасць). Такая дэталь надае новае гучанне шклоўскаму гербу: бязмен як сімвал правасуддзя і справядлівасці, а не гандлю.
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 26 ліпеня 2002. У гербавым матрыкуле краіны значыцца пад № 93.
Афіцыйнае апісанне:
Крысціна (каралева Швецыі)
Крысціна (, Стакгольм —, Рым) — шведская каралева ў 1632—1654, дачка Густава II Адольфа.
Да 1644 года (паўналецця Крысціны) краінай правілаў рэгенцкі савет (фактычна — канцлер Аксель Оксеншэрна). Нягледзячы на асобныя рознагалоссі з Дзяржаўным Саветам, працягвала палітыку супрацоўніцтва з шляхтай, распачатую яе бацькам. Таемна перайшоўшы ў каталіцтва, адраклася ад прастолу. Адна з самых адукаваных жанчын свайго часу, заступніца навукоўцаў. Пакінула шырокую перапіску, мемуары.
Андрэй Баболя
Скончыў Віленскую езуіцкую акадэмію (1616), Віленскую тэалагічную акадэмію (1622). Член ордэна езуітаў (1611), ксёндз (1622). Працаваў у езуіцкіх установах Нясвіжа (1623-24), Вільні (1625-30), Бабруйска (1630-33), Плоцка (1633-38), Варшавы і Ломжы (1638-42), з 1642 у Пінску (у 1646-52 наездамі таксама жыў у Вільні).
Андрэй Баболя праславіўся як знаўца твораў грэчаскіх айцоў царквы і здольны прамоўца, што дазваляла яму перамагаць прадстаўнікоў праваслаўя ў дыспутах і схіляць іх да каталіцызму. Быў празваны «душахватам», «апосталам Піншчыны».
У час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654-1667 гадоў схоплены і закатаваны ў Янаве-Палескім (цяпер г. Іванава Брэсцкай вобл.) атрадам казакаў палкоўніка А. 3дановіча.
Цела Андрэя Баболі пазней перавезена ў Пінск і пахавана ў крыпце касцёла езуітаў; у 1702 годзе эксгумавана і знойдзена нятленным. Культ Андрэя Баболі пачаў пашырацца ў Рэчы Паспалітай, потым у Аўстрыі і Германіі. 30.10.1853 беатыфікаваны. У 1808 яго цела перавезена ў Полацк, у 1922-1924 экспанавалася ў Маскве ў музеі медыцыны, 18.5.1924 перавезена ў Рым у езуіцкі сабор Іль-Джэзу. 17.4.1938 Андрэй Баболя кананізаваны (дзень памяці 16 мая), пасля чаго цела перавезена ў Варшаву. У 1958 годзе Папа Пій XII выдаў энцыкліку з нагоды 300-годдзя спачыну святога. Андрэй Баболя лічыцца галоўным патронам Пінскай рымска-каталіцкай дыяцэзіі, а таксама ўшаноўваецца як адзін з патронаў Віленскай, Ломжынскай, Плоцкай, Вармінскай дыяцэзій.
Кугурлуй
Кугурлуй — поймавае возера ў нізоўі Дуная, ў Адэскай вобласці Украіны. Мае рэжым вадасховішча.
Плошча 82 км², сярэдняя глыбіня 0,6-0,8 м, найбольшая — 2 м.
У паўночнай частцы пратокай злучаецца з возерам Ялпуг, на поўдні пратокамі злучана з Дунаем. Тут узведзена дамба з шлюзаваным каналам, водаабмен з Дунаем адбываецца таксама па пратоках з шлюзамі для пропуску рыбы.
Катлавіна няправільнай акруглай формы. Берагі нізінныя, звілістыя, забалочаныя. Тэмпература вады ўлетку 28…30 °C, зімой возера замярзае. Мінералізацыя вады 0,8-1,5 г/л. Дно заглеенае.
Берагі параслі трыснягом і рагозам, у возеры таксама развіваецца гідрафільная расліннасць. Багатая іхтыяфаўна, у прыбярэжных зарасніках — месцы гнездавання птушак.
Значэнне для рыбалоўства маюць сазан, судак, лешч, шчупак і інш., а таксама ракі. Вада выкарыстоўваецца для арашэння.
Драздоўшчына (Пастаўскі раён)
Драздо́ўшчына (, Дроздовщина) — былая вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Дунілавіцкага сельсавета. Ліквідавана 16 сакавіка 2010 года.
Пярэжыр
Пярэ́жыр (, Пережир) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пярэжырскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 45 кіламетраў на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 1 кіламетр ад чыгуначнага прыпыначнага пункту Седча на лініі Мінск—Асіповічы, каля ракі Свіслач.
Вялікае Княства Літоўскае
У першай палове 15 ст. належала Судзівою Валімунтавічу. У канцы 16 ст. у Менскім павеце ВКЛ.
У складзе Расійскай імперыі
У 1793 г. у выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай вёска адышла да Расійскай імперыі. У 19 - пачатак 20 ст. сяло, цэнтр Пярэжырскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Аксель Оксеншэрна
Прадстаўляў інтарэсы арыстакратыі, дамогся абмежавання каралеўскай улады дзяржаўным саветам (рыксродам), спрыяў правядзенню адміністрацыйных і судовых рэформаў, пашыраў прывілеі дваран. Пасля смерці Густава II Адольфа (1632) да паўналецця Крысціны (1644) фактычна кіраваў усёй шведскай палітыкай. Стаў на чале шведскай Рэйнскай арміі; быў ініцыятарам стварэння Гейльбронскага саюза пратэстанцкіх германскіх князёў (1633); пасля шэрагу паразаў шведскіх войскаў у Трыццацігадовай вайне 1618-48 актыўна садзейнічаў уступленню Францыі ў вайну.
Пярэжыр
У складзе Расійскай імперыі
На 1886 г. у сяле працавалі валасное праўленне, праваслаўная царква, капліца, народнае вучылішча, вінакурны завод і млын.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
З 20.08.1924 г. цэнтр сельсавета. У 1927 г. арпанізавана тарфяная арцель. У 1929 г. - калгас «Перамога». Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да 4 ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі. Было забіта больш за 30 жыхароў.
Ахова здароўя
Медыцынскія паслугі надае вясковая амбулаторыя. Колькасць абслугоўваных пацыентаў складае – 20 чалавек у змену.
Кася Іофе
Кася Іофе, раней Кацярына Глухоўская (нар., ) — беларуская паэтка, празаік, псіхатэрапеўтка, перакладчыца, даследчыца беларускай літаратуры і літаратурны крытык. Сябра беларускага ПЭН-цэнтра (з 2021). Заснавальніца фэсту «Культура на выгнанні» («Культура ў эміграцыі»). Адна з галоўных арганізатарак фэсту Letucień. Ад 2023 года заснавальніца і старшыня Беларускага таварыства «Крок».
Пярэжыр
Музей імя Анатоля Гурыновіча
Музей гісторыі знаходзіцца ў Пярэжырскай сярэдняй школе. У 2000 годзе па ініцыятыве Іосіфа Васільевіча Кучко, на той момант дырэктара школы, Пярэжырскай сярэдняй школе было прысвоена імя былога міністра замежных спраўБССР Анатоля Гурыновіча.
Жытомір
Жытомір (Житомир) — горад на захадзе цэнтральнай часткі Украіны, на рацэ Цецераў. Адміністрацыйны цэнтр вобласці, раёна і гарадской грамады.
Кася Іофе
Біяграфія
Вучылася ў філалагічным класе Ліцэя Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, бакалаўр медыцынскай псіхалогіі (вывучала медыцынскую псіхалогію на факультэце філасофіі і сацыяльных навук).
Жытомір
Гісторыя
Паселішча ўзнікла ў другой палове IX стагоддзя. Паводле легенды, горад заснаваў у 884 годзе дружыннік князёў Аскольда і Дзіра па імі Жытомір, які адмовіўся служыць князю Алегу. Іншыя версіі назвы горада — па добра расце жыта (стар.-рус — «жыта») або па засяляюць тыя месцы славянскага племені житичей, якія ўваходзілі ў племянны звяз драўлян.
У 945 годзе ў гэтай мясцовасці ўспыхнула антыфеадальнае паўстанне, зафіксаванае ў Іпацьеўскім летапісы.
Кася Іофе
Біяграфія
Працавала ў Рэспубліканскай дзіцячай бальніцы медыцынскай рэабілітацыі, псіхолагам, рэдактарам інфармацыйных парталаў мінскага клубнага дома «Open Soul» па рэабілітацыі людзей з псіхіятрычнымі дыягназамі.
Жытомір
Гісторыя
У 1240 годзе горад упершыню згаданы ў пісьмовых крыніцах («Аповесці мінулых гадоў»), калі ў ходзе татара-мангольскага нашэсця быў захоплены і разбураны мангола-татарамі).
Кася Іофе
Біяграфія
Жыве ў Кракаве (Польшча). Вучылася ў Кракаве ў Ягелонскім універсітэце на магістратурах па ахове грамадскага здароўя, літаратурнай крытыцы і юдаістыцы.
Жытомір
Гісторыя
У 1287 годзе горад быў зноў захоплены і спустошаны мангола-татарамі.
Кася Іофе
Біяграфія
З’яўляецца актывісткай таварыства «Беларусы ў Кракаве», арганізатаркай культурных мерапрыемстваў і паэтычных спатканняў ад European Solidarity Corps i навуковай фундацыі Nausika. Вяла заняткі з арт-тэрапіі ў псіхіятрычным шпіталі імя доктара Ёзафа Бабіньскага (Szpital Kliniczny im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie). На валанцёрскіх асновах праводзіла анлайн-кансультацыі для ахвяр гвалту ў Беларусі ў 2020—2022 гадах сябра Шматкультурнага цэнтру Кракава па дапамозе бежанцам і мігрантам, Квіровага цэнтру Культуры ў Кракаве, Кракаўскай школы паэзіі імя Аляксандра Фрэдры, мінскіх ініцыятыў «Ідэнтычнасць і Права», «ИМЕНА», «Human Constanta», мінскага КД Open Soul па дапамозе людзям з цяжкімі хранічнымі псіхічнымі разладамі.
Жытомір
Гісторыя
У 1320 годзе горад захапіў Вялікі князь літоўскі Гедзімін, ў 1362 годзе горад быў уключаны ў Вялікае Княства Літоўскае, ў 1399 годзе спустошаны татарамі.
Кася Іофе
Біяграфія
З 2022 года заснавальніца і арганізатарка «Фестывалю культуры ў эміграцыі», які праходзіць раз на год у Кракаве.
Жытомір
Гісторыя
Пад імем Жытомель згаданы ў летапісным «Спісе рускіх гарадоў далёкіх і блізкіх» (канец XIV стагоддзя).
Кася Іофе
Творчасць
Першы верш напісала ў 12 гадоў. Друкуецца з 2009 года. Яе вершы перакладзеныя на іншыя мовы, апублікаваныя ў літаратурных часопісах «Мишпоха», «Дзеяслоў», «Верасень», «Маладосць» і інш.. Песні на яе вершы выконваюць музычныя гурты «S°unduk», «Адарвірог», «Апоўначы», «Isna Trio», «Агатка». Інстытут літаратуразнаўства імя Янкі Купалы Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі плануе ўключыць яе вершы ў выданне анталогіі сучаснай беларускай паэзіі.
Жытомір
Гісторыя
У 1444 годзе кароль Польшчы Казімір Ягелончык падараваў Жытоміру магдэбургскае права і пабудаваў у ім невялікі замак (не захаваўся; месца, дзе ён размяшчаўся, атрымала назву Замкавай Горы).
Кася Іофе
Творчасць
Аўтар кнігі «Калі дрэва растуць з галавы» (выдавецтва «Галіяф») і самвыдатаўскай кнігі «Белы леў» (прэмія I ст. конкурсу маладых літаратараў у намінацыі «Духоўная спадчына Беларусі»).
Жытомір
Гісторыя
У 1467 годзе горад быў зноў разрабаваны і спалены татарамі.
Кася Іофе
Творчасць
Перакладае з польскай, рускай, беларускай моў, а таксама з нямецкай і ідыш. Удзельніца міжнароднай перакладчыцкай творчай праграмы Rozstaje.art.
Жытомір
Гісторыя
У 1540 годзе замак быў павялічаны і умацаваны па праекце старасты Сямёна Бабиньского.
Пасля Люблінскай уніі 1569 года горад увайшоў у склад Польскага каралеўства.
Кася Іофе
Узнагароды
З’яўляецца фіналісткай паэтычных конкурсаў імя Ларысы Геніюш (2009), імя Чэслава Мілаша (2011), «Брамамар» (2014).
Жытомір
1569—1793
Па вопісу 1572 года ў мястэчку знаходзіліся невялікі замак, палац старасты і 142 двара.
У 1593—1596 гг. жыхары горада ўдзельнічалі ў паўстанні Севярына Налівайкі.
У 1596 годзе кароль Жыгімонт III Ваза зацвердзіў правядзенне ў Жытоміры двух штогадовых кірмашоў, што спрыяла ажыўленню гандлю і развіццю горада. Тут рэгулярна адбываліся сходу мясцовых прадстаўнікоў (соймікі).
У 1606 годзе горад быў зноў разрабаваны татарамі.
У 1648 годзе казакі Багдана Хмяльніцкага разам з татарамі ўзялі горад, рабавалі і забівалі жыхароў, у пажары згарэла частка гарадской хронікі (з 1582 года). Сход мясцовых прадстаўнікоў асудзіла і прыгаварыла да смяротнай кары каля трох тысяч злачынцаў, прысуд быў выкананы пад вёскай Кодані.
З 1668 года Жытомір становіцца галоўным горадам Кіеўскага ваяводства.
На сумесным сходзе ў Жытоміры 10 жніўня 1709 года прадстаўнікі зямель жытомірскіх і кіеўскіх прынята пастанова аб пасланні прадстаўнікоў да цара Пятру I з віншаваннем ў перамозе над шведамі пад Палтавай і просьбай ўтрымання казакоў ад рабавання мясцовых жыхароў.
У другой палове XVIII стагоддзя ў Жытоміры складваецца буйная яўрэйская абшчына.
У 1765 годзе тут налічвалася 5 храмаў (2 праваслаўных і 3 каталіцкіх), адзін палац і 285 дамоў.
У 1768 годзе жыхары горада ўдзельнічалі ў Колиивщине.
1793—1917
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай ў 1793 годзе Жытомір увайшоў у склад Расійскай імперыі і ў 1795 годзе стаў павятовым горадам Валынскага намесніцтва.
У 1798 годзе Жытомір стаў цэнтрам каталіцкага дыяцэзіі, а ў 1799 — цэнтрам праваслаўнай епархіі.
У 1804 годзе Жытомір стаў губернскім горадам Валынскай губерні. У далейшым, Жытомір становіцца вядомы як гандлёвы цэнтр (тут гандлявалі лесам, быдлам, хмелем і іншымі таварамі).
У 1808 годзе заснаваны польскі тэатр (галоўны заснавальнік — Латоцкі).
Пасля заканчэння баявых дзеянняў вайны 1812 года, у лютым 1813 года быў адкрыты ваенны шпіталь.
У 1823—1825 гадах у Жытоміры дзейнічалі члены Таварыства злучаных славян і Паўднёвага таварыства дзекабрыстаў.
У 1837 годзе пры рускіх могілках на сродкі княгіні Вольгі Пацёмкіна была пабудавана царква святога Лукі.
8 студзеня 1838 года ў горадзе пачалося выданне газеты «Валынскія губернскія ведамасці».
Паводле дадзеных першага перапісу насельніцтва Расійскай імперыі ў лютым 1897 года ў горадзе пражывала 65.895 чалавек (30.572 яўрэяў, 16.944 рускіх, 9.152 маларосаў, 7.464 палякаў, 677 немцаў і інш.).
У 1899 годзе ў Жытоміры адкрыты трамвайны рух.
У 1903 годзе ў Жытоміры паўсталі дзве групы іскраўскага напрамку (чыгуначнікі і друкары).
Падчас рэвалюцыі 1905 г. Жытомір стаў адным з цэнтраў рэвалюцыйнага руху, тут праходзілі стачкі і дэманстрацыі (у студзені 1905 года адбылася ўсеагульная стачка і мітынгі, з 1 лютага да 9 красавіка 1905 працягваўся лакаўт друкароў, 18 Травень 1905 пачалася агульная першамайская стачка, 14 — 15 кастрычніка 1905 Жытомір удзельнічаў ва Усерасійскай палітычнай стачцы 12 снежня 1905 — у снежаньскай палітычнай страйку), былі створаны рабочыя дружыны. 23 красавіка 1905 года меў месца габрэйскі пагром.
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 28 сакавіка 1917 года ў горадзе пачалося выданне штодзённай газеты «Працоўная Валынь». У ліпені 1917 года на базе гарадскога прафсаюза металістаў была створана Жытомірская арганізацыя РСДРП (б), з 27 чэрвеня 1917 года пачалося выданне газеты «Рабочы голас».
Фізіка-геаграфічная характарыстыка
Горад размешчаны сярод унікальных прыродных ландшафтаў: з усіх бакоў горад атачаюць старажытныя лясы, праз яго працякаюць рэкі Цецярук, Каменка, Лясная, Крошанка, Пуцяцінка. У горадзе некалькі сквераў. У прыгарадзе, на берагах Цецераўскага вадасховішча, размешчаны гідрапарк. У прымыкаючай лесапаркавай зоне размешчаны санаторыі.
Эканоміка
Жытомір — важны эканамічны і навукова-тэхнічны цэнтр рэгіёна. На прадпрыемствах горада выпускаюць шкло, металаканструкцыі, электронныя прыборы, святлодыёдныя экраны, кандытарскія вырабы, тканіны, мэблю, абутак, аўтадэталі і т. П. Развіта таксама апрацоўка прыроднага каменя (габра, лабрадор, розныя віды граніту).
Культура
З горадам звязаны жыццё і дзейнасць шматлікіх вядомых дзеячаў навукі і культуры. У Жытоміры нарадзіліся пісьменнікі Хаім-Нахман Бяліка і Уладзімір Караленка, акадэмік С. П. Каралёў, батанік В. М. Арцыхоўскі, ваеначальнікі Я. Б. Гамарнік і Ю. І. Каляда, гісторыкі Б. А. Кругляк і А. А. Скалькоўскі, усходазнавец Т. А. Шумоўскі, мастакі Эразм Фабіянскі і Д. П. Штэрэнберг, матэматык Ігар Шафарэвіч, кампазітар Барыс Лятошынскі, піяніст Святаслаў Рыхтэр і інш. Саша Чорны надрукаваў свой першы фельетон у жытомірскай газеце.
У Жытоміры знаходзяцца гісторыка-краязнаўчы музей, карцінная галерэя, музей прыроды, літаратурна-мемарыяльны музей В. Г. Караленкі, Музей касманаўтыкі імя Сяргея Паўлавіча Каралёва і мемарыяльны дом-музей С. П. Каралёва, літаратурны музей Жытоміршчыны і музей гісторыі пажарнай аховы.
Помнікі
У горадзе ўстаноўлены помнікі і мемарыяльныя дошкі Тарасу Шаўчэнку, Яну Паўлу ІІ, Аляксандру Даўженку, Барысу Тэну, Уладзіміру Караленку, Сяргею Каралёву, Віктару Касенку, Алегу Ольжычу, Міхаілу Кацюбінскаму, А. І. Купрыну, А. С. Пушкіну, Яраславу Дамброўскаму і іншым пісьменнікам і грамадскім дзеячам.
У 1996 годзе на месцы былога гітлераўскага лагера Богуна быў адкрыты мемарыял «Ахвярам фашызму».
Помнікі ваеннай тэхнікі ўключаюць:
Ахенскі сабор
Ахенскі сабор (Aachener Dom, Aachener Münster, Kaiserdom) — кафедральны сабор епархіі Ахену, у якім на працягу стагоддзяў каранаваліся імператары Свяшчэннай Рымскай імперыі. Сучасны сабор складаецца з некалькіх частак: у сярэдзіне знаходзіцца найстаражытная яго частка — каралінгаўскі актагон (васьмівугольнік), які быў пабудаваны яшчэ пры Карле Вялікім у VIII стагоддзі. Астатнія яго часткі, у т.л. гатычны хор, былі пабудаваны ў сярэднявеччы. У 1978 годзе Ахенскі сабор адным з першых у свеце быў уключаны ў Спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя
Будаўніцтва сабора распачаў у 800 годзе Карл Вялікі, запрасіўшы для гэтага спецыялістаў з Рыму і Візантыі. У 805 годзе сабор быў асвечаны Папам Львом III. У 814 у Палацавай капліцы быў пахаваны Карл Вялікі. З 936 да 1531 года Ахенскі сабор быў месцам каранацыі трыццаці імператараў Свяшчэннай Рымскай імперыі. Трон імператара і ў нашыя дні знаходзіцца ў Палацавай капліцы. Каб мець магчымасць прымаць як мага больш паломнікаў, з 1355 да 1414 быў пабудаваны новы хор.
У саборнай скарбніцы, якая належыць да найбольш значных царкоўных скарбніц Паўночнай Еўропы захоўваюцца шэдэўры мастацтва эпохаў Каралінгаў, Атонаў і Штаўфенаў, сярод якіх Крыж Лотара, бюст Карла Вялікага, саркафаг Празэрпіны і інш.
Джон Крыстафер Уэлс
Біяграфія
Яго маці была англічанкай, а бацька паходзіў з Паўднёвай Афрыкі. У Джона Уэлса было двое малодшых братоў. Ва ўзросце 16 гадоў Уэлс вывучыў эсперанта.
Паступіў у Трыніці-каледж Кембрыджскага ўніверсітэта, у 1960 годзе атрымаў там ступень бакалаўра, а ў 1964 — магістра. Таксама вучыўся ва Ўніверсітэтскім каледжы Лондана, дзе ў 1962 годзе атрымаў ступень магістра, а ў 1971 — доктарскую ступень.
Яго найбольш вядомыя публікацыі Accents of English, The Sounds of the IPA, Lingvistikaj Aspektoj de Esperanto, і слоўнік вымаўленняў Longman Pronunciation Dictionary. Ён з'яўляецца аўтарам англійска-эсперантскага слоўніка і вынаходнікам фанетычнага алфавіта ASCII X-SAMPA.
Прэзідэнт Сусветнай эсперанта-асацыяцыі (1985—1995), Міжнароднай фанетычнай асацыяцыі (2003—2007). Да 2006 года працаваў ва Ўніверсітэтскім каледжы Лондана.
Сяргей Іосіфавіч Баран
Сяргей Баран (Баранаў) (, в. Віцькі Гродзенскага пав., цяпер Гродзенскі раён — пасля 1935) — беларускі нацыянальны і грамадска-палітычны дзеяч, педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся ў праваслаўнай сям’і. Бацька працаваў у маёнтку, гарбарні, апальшчыкам у лазні. Скончыў сярэднюю школу ў Гродне. Вучыўся на «Вышэйшых навуковых курсах» у Кіеве (паводле Е. Глагоўскай — у Гродне). У час 1-й сусветнай вайны служыў пры вайсковай канцылярыі на Паўднёва-заходнім фронце (1914—1918), узначаліў Гродзенскае таварыства дапамогі ахвярам вайны. Сябра партыі беларускіх сацыялістаў-рэвалюцыянераў — «эсэраў» (БПС-Р), яму было даручана весці арганізацыйную працу на Гродзеншчыне. Сябра Гродзенскага камітэта БПС-Р, Рады БНР, старшыня Грамады беларускай моладзі, сябрам яе драматычнай секцыі, старшыня Беларускага нацыянальнага камітэта ў Гродне. Кіраваў юрыдычным аддзелам Гродзенскага рэўкама (8.1920). Пазней быў арыштаваны бальшавікамі і вывезены з горада, але па дарозе уцёк.
Заснавальнік і выкладчык Гродзенскай беларускай гімназіі (канец 1920). Сябра Гродзенскага прадстаўніцтва Беларускага таварыства Чырвонага Крыжу (1921), Беларускага выбарчага камітэта ў Гродне (1922). У 1922 годзе быў абраны ў Сейм Польскай Рэспублікі 1-га сходу (1922—1927) па Гродзенскай акрузе ад Блока нацыянальных меншасцей. Праз нядоўгі час з’яўляўся віцэ-старшынёй Беларускага пасольскага клуба, уваходзіў у склад дзвюх сеймавых камісій — па грамадскай апецы і інвалідству і камісіі па петыцыях. Актыўная дзейнасць пасла выклікала незадавальненне польскіх уладаў. У 1923 быў арыштаваны, абвінавачаны ў падрыхтоўцы паўстання ў Заходняй Беларусі. Асуджаны Беластоцкім акруговым судом на «працэсе 45-ці» да 6 гадоў турмы паводле арт. 101 і 102 Крымінальнага Кодэксу за антыдзяржаўную дзейнасць (1923). Быў звольнены загадам прэзідэнта Польшчы (1926).
У 1928 годзе нелегальна перайшоў ў БССР. Праз пэўны час працаваў на табачным складзе, пазней — у фабрычнай краме. Паступіў у Вышэйшы педагагічны інстытут у Мінску (1930). У 1932 годзе ўступіў у ВКП(б). Працаваў у ЦК МАДРа.
Арыштаваны ДПУ БССР 25.9.1933 года ў Мінску, па адрасе вул. Правіянцкая, д. 20, кв. 2, па справе «Беларускага нацыянальнага цэнтра». Асуджаны 9.1.1934 года паводле пастановы калегіі АДПУ СССР «як удзельнік контррэвалюцыйнай арга­нізацыі» да 10 гадоў ППК. Этапаваны ў Далёкаўсходні канц­лагер НКУС Хабараўскага края. Апошні раз яго бачылі жывым у Дальлагу. Далейшы лёс невядомы. Рэ­абілітаваны трыбуналам БВА 18.4.1956. Асабовая справа С. Барана № 10182 з фотаздымкам захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Тэадор Кітэльсен
Тэадор Северын Кі́тэльсен (Theodor Severin Kittelsen, 27 красавіка 1857 – 21 студзеня 1914) — нарвежскі мастак, графік і ілюстратар, знакаміты сваімі пейзажамі і малюнкамі на міфалагічныя сюжэты, у першую чаргу выявамі троляў.
Біяграфія
Тэадор нарадзіўся ў маленькім гарадку (Kragerø) у сям'і купца Ёханеса Кітэльсена і яго жонкі Гурыянэ, другім з васьмі дзяцей. З дзіцячага ўзросту ён пачаў маляваць. Паколькі бацька рана памёр, Кітэльсен з ранняга ўзросту быў вымушаны працаваць. У тым ліку ён на кароткі час ездзіў у сталіцу Нарвегіі Крысціянію працаваць вучнем маляра.
Калі Кітэльсен працаваў вучнем гадзіншчыка, яго гаспадар пазнаёміў Кітэльсена з заможным мецэнатам і аматарам мастацтва, які дапамог яму паступіць у школу мастацтваў у Крысціяніі і аплаціў навучанне. Кітэльсен вучыўся ў Крысціяніі два гады, пасля чаго адправіўся ў Мюнхен, каб працягнуць навучанне, ізноў за кошт Ола.
Праз тры гады ў Кітэльсена пачаліся фінансавыя цяжкасці, з-за таго, што Ол больш не мог яго забяспечваць. Карціны прыносілі мала грошай. У выніку ён вымушаны быў вярнуцца ў Нарвегію. Тады ж Кітэльсен адслужыў у арміі. Пасля арміі дзякуючы стыпендыі ён на кароткі час змог паехаць у Парыж, а затым ізноў у Мюнхен. У 1883 годзе Кітэльсен разам з нарвежскімі мастакамі Эрыкам Верэншолем і атрымаў заказ на ілюстрацыі да трохтамовага выдання нарвежскіх народных казак.
Паколькі Кітэльсен вельмі сумаваў па радзіме, у 1887 годзе ён вярнуўся ў Нарвегію і больш яе не пакідаў. Ён атрымаў працу наглядчыка на востраве Скомвер (, Лафатэнскія астравы). Мясцовая прырода натхніла яго на стварэнне некалькіх серый малюнкаў, якія былі выдадзены асобнымі кнігамі (тэксты напісаў таксама Кітэльсен): «Жыццё ў цяжкіх абставінах» (Fra Livet i de smaa Forholde, 1890), «З Лафатэнскіх астравоў» (Fra Lofoten, 1890-1891) і «Вядзьмарства» (Troldskab, 1892).
У 1889 годзе Кітэльсен пазнаёміўся з дзяўчынай па імі Інга Крысцінэ Даль, якая была на дзесяць гадоў маладзейшай за яго. Вельмі хутка яны ажаніліся.
У сярэдзіне 1890-х гадоў Кітэльсен стварыў сваю самую знакамітую кнігу — «Чорная смерць» (Svartedauen). Кніга была прысвечана эпідэміі чумы, якая прайшла па ўсёй Еўропе ў сярэдзіне XIV стагоддзя і стала прычынай смерці мільёнаў чалавек, у тым ліку спустошыўшы Нарвегію.
Увосень 1907 года Кітэльсен здзесніў паездку ў гарады Нутадэн і Р'юкан для агляду выдатных прамысловых і энергетычных новабудоўляў кампаніі «Норск Гідра», пасля якой на працягу канца 1907-га і пачатку 1908 года піша серыю карцін «Казкі вадаспаду» — пяць вялікіх акварэляў, якія ў казачнай форме распавядаюць гісторыю гэтага будаўніцтва.
У 1908 годзе Кітэльсен быў узнагароджаны Ордэнам Святога Олафа — найвышэйшай узнагародай Нарвегіі. У 1911 годзе ён напісаў аўтабіяграфію «Людзі і тролі, успаміны і мроі. Аўтабіяграфія» (Folk og Trold, minder og drømme. Selvbiografi).
У сучаснай культуры
Шматлікія нарвежскія блэк-метал гурты (напрыклад Burzum і Carpathian Forest) выкарыстоўвалі некаторыя карціны Кітэльсена для афармлення вокладак сваіх альбомаў.
Бібліяграфія
Кнігі, выдадзеныя Кітэльсенам:
Кнігі, ілюстраваныя Кітэльсенам:
Максімілян Кольбэ
Максімілян Марыя Кольбэ (свецкае імя: Раймунд;, г. Здунска-Воля, цяпер у Лодзьскім ваяв., Польшча — ) — каталіцкі рэлігійны дзеяч. Доктар філасофіі (1915), доктар тэалогіі (1919).
Біяграфія
Скончыў Грыгарыянскі універсітэт у Рыме (1919). Манах ордэна францысканцаў, з 1918 г. ксёндз. 3 1919г. выкладаў у Кракаўскай францысканскай семінарыі. У 1922—1927 гг. служыў у Гродзенскім кляштары францысканцаў. У 1927 г. заснаваў у вёсцы Папротня Лодзьскага ваяводства францысканскі комплекс Непакалянаў (адзін з найбольшых у свеце) і быў яго кіраўніком. Заснавальнік і рэдактар каталіцкіх выданняў, у т.л. часопіса «Rycerz Niepokalanej» («Рыцар Бязгрэшна Зачаўшай», з 1922) і газеты «Mały Dziennik» («Малая газета», з 1935). У 1930—1936 гг. праводзіў місіянерскую дзейнасць у Кітаі і Японіі, выдаваў «Rycerz…» на мясцовых мовах, заснаваў кляштары і семінарыі. У 1936 годзе вярнуўся ў Польшчу. У час германскай акупацыі Польшчы хаваў асоб, якіх расшуквалі нацысцкія ўлады. 3 дазволу акупацыйнай адміністрацыі выдаў адзіны нумар «Rycerzа…». 17.2.1941 арыштаваны гестапа і 28.5.1941 змешчаны ў канцлагер Асвенцым. Добраахвотна прапанаваў сябе замест аднаго з прызначаных да пакарання смерцю вязняў.
Яраслаў Канстанцінавіч Кардаш
Яраслаў Канстанцінавіч Кардаш (нар., г. Бярозаўка, Лідскі раён, Гродзенская вобласць, Беларуская ССР, СССР) — беларускі барэц грэка-рымскага стылю ў вагавай катэгорыі да 66 кг. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа. Чэмпіён Беларусі 2012, 2014 і 2016 гадоў.
Біяграфія
На ранніх этапах праходзіў падрыхтоўку ў СДЮШАР № 3 Лідскага раёна.
У 2014 прымаў удзел у Чэмпіянаце свету, але прайграў у 1/8 фіналу, на Чэмпіянаце Еўропы ў тым жа годзе прайграў у 1/16 фіналу. На Чэмпіянаце Беларусі 2014 года ў Брэсце заваяваў залаты медаль.
Сярэбраны прызёр Чэмпіянату Беларусі 2015 года ў Лідзе.
Чэмпіён Беларусі 2016 года ў вагавай катэгорыі да 66 кг.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Раманаўка
Назву Рама́наўка маюць:
PR
PR:
1817 год у гісторыі астраноміі
1817 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Лясны кодэкс Рэспублікі Беларусь
Лясны кодэкс Рэспублікі Беларусь — сістэматызаваны заканадаўчы акт, які ўстанаўлiвае прававыя асновы рацыянальнага выкарыстання, аховы, абароны і ўзнаўлення лясоў, павышэння іх экалагічнага і рэсурснага патэнцыялу. Рэгуляванне лясных адносін ажыццяўляецца з улікам уяўленняў пра лес як пра сукупнасць драўняна-хмызняковай расліннасці, зямлі, жывёльнага свету і іншых кампанентаў навакольнага асяроддзя, якая мае важнае экалагічнае, эканамічнае і сацыяльнае значэнне. Новы кодэкс набыў моц 1 студзеня 2017 года. Першы кодэкс прыняты 21 чэрвеня 1976 года.
Зарачаны (Свіслацкі раён)
Зарача́ны (, Заречаны) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ханявіцкага сельсавета.
Берагоўка (Сычоўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Бяхцееўскага сельскага паселішча.
Прэзідэнт Сербіі
Прэзідэнт Сербіі — орган вярхоўнай улады Сербіі, кіраўнік дзяржавы. Абіраеца грамадзянамі.
На цяперашні момант прэзідэнтам Сербіі з’яўляецца Аляксандр Вучыч, які перамог на выбарах 2017 года.
Правы па канстытуцыі
Згодна з канстытуцыяй 2006 года прэзідэнт: Калі прэзідэнта знімаюць з пасады, яго абавязкі выконвае старшыня Скупшчыны.
Сімвалы
Прэзідэнт Сербіі мае асаблівы сцяг, які называецца прэзідэнтскі штандарт.
Канцылярыя
Канцылярыя прэзідэнта знаходзіцца ў Новым палацы (Нові Двор). Народная канцылярыя прэзідэнта знаходзіцца ў Беагражданцы (Београҕанка).
NGC 207
NGC 207 (іншыя абазначэнні — MCG −3-2-35, IRAS00371-1430, PGC 2395) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Allium feinbergii
Allium feinbergii — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік гары Хермон.
Таксанамія
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да, пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род быў выдзелены ў асобнае сямейства  , аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства.
Распаўсюджанне
Эндэмік гары Хермон — усходні Ліван, заходняя Сірыя, паўночны Ізраіль.
Від расце сярод субальпійскай расліннасці, якая звычайна ўзнікае з кампактных калючых кустоў. Расце на скалістых схілах.
Пагрозы
Горналыжныя раёны і ваеннае будаўніцтва могуць паўплываць на насельніцтва на поўдні горы. Змяненне клімату паўплывае на горнае асяроддзе, але ўплыў нявызначаны.
Let It Be
«Let It Be» — дванаццаты і апошні студыйны альбом рок-гурта «The Beatles».
Сапажок (Разанская вобласць)
Сапажок (Сапожо́к) — рабочы пасёлак, адміністрацыйны цэнтр Сапажкоўскага раёна Разанскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 2837 чал. (2021). Размешчаны за 150 км на паўднёвы ўсход ад Разані, на абодвух берагах ракі Мошкі.
Адлегласць да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі Ухалава 22 кіламетры. Сапажок размяшчаецца на аўтадарозе Р125 «Ніжні Ноўгарад — Ражск». З захаду і поўдня да пасёлка прымыкаюць слабады Фабрычная і Вялікая Дарога.
Бальшая Махаватка
Бальшая Махаватка (Большая Моховатка) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Бяхцееўскага сельскага паселішча.
Веснавыя воды
«Веснавыя воды» (The Torrents of Spring) — навела Эрнэста Хемінгуэя, апублікаваная ў 1926 годзе. Аўтар выкарыстаў падзагаловак «Рамантычная гісторыя ў гонар паходжання вялікай расы» («A Romantic Novel in Honor of the Passing of a Great Race») у якасці пародыі на свет пісьменнікаў. Гэта работа стала першым доўгім творам Хемінгуэя, якую ён напісаў як пародыю на раман Шэрвуда Андэрсана «Цёмны смех» («Dark Laughter»).
Ляхавіцкі дзяржаўны аграрны каледж
Ляхавіцкі дзяржаўны аграрны каледж — навучальная ўстанова ў г.Ляхавічы.
Гісторыя
Заснаваны 12 жніўня 1957 года як ветэрынарны тэхнікум. З 1969 года — Ляхавіцкі саўгас-тэхнікум, з 1996 года — Ляхавіцкі сельскагаспадарчы тэхнікум. Навучанне вядзецца па 4 спецыяльнасцях: ветэрынарная медыцына (з 1957 года), заатэхнія (з 1967 года), агранамія (з 1968 года) і пладагародніназнаўства (з 1998 года).
У 2006 годзе ў якасці адасобленага структурнага падраздзялення быў далучаны да Баранавіцкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Раўнаполле
Назва
Пасяленне заснавана на роўнай мясцовасці, роўным полі, таму яно так і названа.
У складзе Расійскай імперыі
Па пісьмовых крыніцах 19 ст. сяло ў Дукорскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні, уласнаць Ашторпаў. У 1897 годзе дзейнічалі школа царкоўнай граматы, пітны дом, хлебазапасны магазін.
У 1904 г. адкрыта народнае вучылішча.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Пасля рэвалюцыі дзейнічала працоўная школа 1-ай ступені. У 1939 г. створаны калгас «Савецкая Беларусь», працаваоа кузня.
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да 3 ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Чыгуначны
Праз тэрыторыю вёскі праходзіць Мінскае аддзяленне Беларускай чыгункі Мінск — Гомель. Знаходзіцца прыпыначны пункт Раўнаполле
І ўзыходзіць сонца
«І ўзыходзіць сонца» (The Sun Also Rises) — раман Эрнэста Хемінгуэя, апублікаваны ў 1926 годзе. Раман апавядае пра групу амерыканскіх і брытанскіх экспатрыянтаў, якія едуць з Парыжа на фестываль Сан-Фермін у Памплону з мэтай паглядзець на энсьеру і карыду.
Allium ferganicum
Allium ferganicum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Таджыкістане, Узбекістане і Кыргызстане.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Таджыкістане, Узбекістане і Кыргызстане.
Бірыла
Бірыла — беларускае прозвішча.
Куклічы (Свіслацкі раён)
Ку́клічы (, Кукличи) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ханявіцкага сельсавета.
У 1940—1961 гадах цэнтр Кукліцкага сельсавета.
1730 год у гісторыі астраноміі
1730 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
7 красавіка
7 красавіка — дзевяноста сёмы (дзевяноста восьмы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Жарсцвянка (Пастаўскі раён)
Жарсцвя́нка (, Жерствянка) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Дунілавічы Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Уладзімір Паўлавіч Пефціеў
Уладзiмiр Паўлавiч Пефцiеў (нар. 1 ліпеня 1957) — беларускі бізнесмэн, мецэнат і пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Бэрдзянск, Украінская ССР.
Прадпрымальніцкая дзейнасць
Быў саўладальнікам ЗАТ «Белтэхэкспарт», беларускага экспарцёра зброі і ваеннай тэхнікі. У 2012 годзе прадаў сваю долю ў і цалкам спыніў свой удзел у дзейнасці названай групы кампаній.
Таксама з'яўляўся саўладальнікам «Спорт-пары», аператара інтэрактыўных гульняў. Іншым саўладальнікам «Спорт-пары» (праз адну з яго кампаній) выступаў Максім Мірны, беларускі тэнісіст і алімпійскі чэмпіён.
Быў мінарытарным акцыянерам мабільнага аператара «velcom». Кампанія ў далейшым была прададзеная «A1 Telekom Austria Group» і стала работаць пад брэндам «A1».
Офшоры
Пефціеў быў згаданы ва ўцечках Багамскіх афшораў у 2016 годзе: нібыта ён праз пасярэдніка валодаў трыма кампаніямі на Багамскіх астравах.
У 2020 годзе расследаванне, праведзенае «The Times» і «Transparency Networks», паказала, што сям’і Пефціевых належала 12 кватэр у Лондане на агульную суму каля 18 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў. Гэты партфель быў набыты праз шэраг афшорных кампаній. Сям’я Пефціева не трапіла пад санкцыі, і пакупкі не былі парушэннем санкцый.
Санкцыі ЕС і іх ануляванне
У чэрвені 2011 года Савет Еўрапейскага саюза ўнёс Пефціева і яго кампаніі «БТ Тэлекамунікацыі», «Белтэхэкспарт», «Спорт-пары» в «Чорны спіс». У сакавіку 2012 года санкцыі былі пашыраныя і на іншыя кампаніі Пефціева: «Дзелавая сетка», «Сістэмы інвестыцый і інавацый», "Сен-Ко", «БТ Інвест», Малінаўшчызненскі спіртагарэлачны завод «Аквадзіў», «Белтэх Холдынг», «Спецпрыборсэрвіс», «Тэхнасаюзпрыбор». Пры абгрунтаванні санкцый у рашэнні Савета ад 15 кастрычніка 2012 года Пефціеў быў названы асобай, звязанай з Прэзідэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам, а таксама яго сынамі Віктарам і Дзмітрыем, якая прадстаўляе эканамічныя кансультацыі і з’яўляецца ключавым фінансавым спонсарам рэжыму ў рамках сваіх дзелавых інтарэсаў у кампаніях, якія належаць яму Паводле інфармацыі праваабаронцаў, нават пасля ўвядзення санкцый Пефціеў працягнуў паспяхова весці бізнес у Еўропе, а яго еўрапейскія партнёры актыўна спрабавалі лабіраваць адмену санкцый.
12 жніўня 2011 года Пефціеў падаў пазоў супраць Савета ў Еўрапейскім судзе агульнай юрысдыкцыі. Каманда, якая абараняла Пефціева, уключала спецыялістаў у галіне правоў чалавека: прафесара Ельскага ўніверсітэта і былога прэзідэнта Міжамерыканскай камісіі па правах чалавека Майкла Райзмана, а таксама былога дырэктара Дэпартамента міжнароднага права ўніверсітэта Бона Рудольфа Дольцэра. Таксама інтарэсы Пефціева ўяўляла юрыдычная фірма Steptoe & Johnson. Еўрапейскі суд агульнай юрысдыкцыі прыняў рашэнне на карысць Пефціева і яго кампаній 9 снежня 2014 года, ануляваўшы санкцыі і пастанавіўшы, што Савет Еўрапейскага саюза не змог даказаць свае здагадкі датычна сувязі Пефціева і Лукашэнка.
У 2022 годзе Пефціеў трапіў пад санкцыі Канады.
Навукова-тэхнічная дзейнасць
Унёс уклад у даследаванне і развіццё шэрагу новых тэхналогій у розных галінах, і валодае мноствам патэнтаў. У сваёй працы ён супрацоўнічаў з такімі беларускімі навукоўцамі, як Уладзімір Аляксандравіч Кацько і Сяргей Уладзіміравіч Плятнеў.
Спорт
Актыўна спансаваў спартыўныя праекты ў Беларусі. Удзельнічаў у стварэнні, падтрымліваў і кіраваў тэнісным клубам, адказным за трэніроўкі маладых беларускіх спартсменаў, такіх як Вольга Гаварцова і Кацярына Дзегалевіч. Пефціеў быў галоўным спонсарам Вікторыі Азаранцы, алімпійскай чэмпіёнкі і першай ракеткі свету, калі той было 11-18 гадоў
З 2009 па 2012 год узначальваў Беларускую тэнісную федэрацыю. Максім Мірны выказваў сваю падзяку працы Пефціева ў якасці кіраўніка тэніснай федэрацыі.
Рэлігійная спадчына
Уклад Пефціева у захаванне спадчыны праваслаўнага хрысціянства быў адзначаны ўзнагародамі праваслаўнай царквы. Ён быў вядучым спонсарам аднаўлення храма ў вёсцы Тонеж (скончаны ў 2015), пабудаванага на месцы злачынстваў нацыстаў.
Гісторыя і мастацтва
Спансаваў і ў некаторых выпадках быў сааўтарам шэрагу мастацтвазнаўчых і гістарычных публікацый, у асноўным у гістарычнай серыі «У пошуках страчанага» беларускага гісторыка Уладзіміра Ліхадзедава, тамы якой уключаюць : Пефціеў таксама з’яўляецца сааўтарам тэматычных выданняў:
У 2017 годзе выдаў кнігу ўласных выказванняў «Афарызмы камбінатара» , прадмову да якой напісаў Энтані Кліфард Грэйлінг, брытанскі філосаф, аўтар больш за 30 кніг па філасофіі і гуманізму.
У 2020 годзе выпусціў кнігу «Цытаты з ненапісаных раманаў і апавяданняў», з прадмовай ад брытанскага аўтара Адама Робертса.
Пры ўдзеле Пефціева вядзецца праца па ўвекавечанні памяці беларускіх воінаў, якія загінулі на тэрыторыі сучаснай Беларусі падчас паўстанняў XIX стагоддзя, Айчыннай вайны 1812 года, Першай і Другой сусветных войнаў. Былі сабраныя тысячы ўнікальных матэрыялаў, фатаграфій, дакументаў і лістоў, многія з якіх былі ў 2012 годзе прадстаўлены публіцы на выставе ў Беларускім дзяржаўным музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны.
Бачарава (Сычоўскі раён)
Бачарава (Бочарово) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У 2004—2015 гадах у складзе Бяхцееўскага сельскага паселішча.
Revolver
«Revolver» — сёмы студыйны альбом рок-гурта «The Beatles».
NGC 208
NGC 208 (іншыя абазначэнні — MCG 0-2-118, ZWG 383.64, PGC 2420) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мець і не мець
«Мець і не мець» (To Have and Have Not) — раман Эрнэста Хемінгуэя, апублікаваны ў 1937 годзе.
Хутар
Хутар — від сельскага населенага пункта невялікага памеру, звычайна з не больш як дзесятка пабудоў (звычайна ва Украiне i паўднёвых раёнах Расіі ); або адасоблены зямельны надзел з гаспадарчымі пабудовамі і/або сядзібай уладальніка па-за межамі сёлаў і вёсак.
Этымалагічна паходзіць, напэўна, ад стараверхненямецкага huntari праз польск. chutor. Паводле іншай версіі ад венгерскага határ.
Юдыт Лейстэр
Юдыт Янс Лейстэр (Judith Jans Leyster, а таксама Leijster;,  — , ) — нідэрландская мастачка Залатога стагоддзя.
Пісала жанравыя творы, партрэты і нацюрморты. Працы Джудыт Янс высока шанаваліся сучаснікамі, але пасля смерці, пра Лейстэр амаль забыліся. Да 1893 года ўсе яе творы прыпісваліся Франсу Халсу ці яе мужу Яну Мінсэ Маленару. Толькі ў канцы 19 стагоддзя Лейстэр атрымала прызнанне за свае мастацкія здольнасці.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і краўца і півавара. У 1633 была прынята ў Гільдыю Святога Лукі — саюз мастакоў Харлема. У 1636 годзе выйшла замуж за мастака Маленара, пераехала ў Амстэрдам. Нарадзіла пецярых дзяцей. Пераважная частка яе работ адносіцца да 1629—1635 гадоў.
Некаторыя навукоўцы мяркуюць, што Лейстэр зрабіла кар’еру ў жывапісе, каб дапамагчы сваёй сям’і пасля банкруцтва яе бацькі. Яе першая вядомая падпісаная праца датавана 1629 годам. Да 1633 года яна была чальцом Гарлемскай гільдыі Святога Лукі.
Беларускае вольнае эканамічнае таварыства (Петраград)
Беларускае вольнае эканамічнае таварыства  — згуртаванне беларускай інтэлігенцыі ў Петраградзе. Існавала з кастрычніка 1918 г. па 1920 г.
Створана пры садзеянні Петраградскім аддзяленнем Беларускага нацыянальнага камісарыята і беларускай секцыяй РКП(б). Мела на мэце спрыяць развіццю навукі, культуры і народнай гаспадаркі Беларусі. Пасяджэнні арганізацыйнага бюро па стварэнні таварыства адбыліся 14 чэрвеня і 14 ліпеня 1918 г. Былі выпрацаваны статут таварыства (за аснову прыняты статут Беларускага навукова-культурнага таварыства ў Маскве з дапаўненнем задач эканамічнаму характару. Падрыхтаваны зварот «Да вывучэння Беларусі» за подпісамі М. М. Аўсянага, Я. С. Канчара і А. Ц. Вазілы.
Першае ўрачыстае пасяджэнне таварыства адбылося 13 кастрычніка 1918, прысутнічала 27 чал. Заслуханы даклады «Задачы і мэты таварыства» (Р. Р. Каўшыла), «Аб прафесіянальнай адукацыі ў краі» (М. М. Аўсяны), «Да пытання пра стварэнне ўпраўлення меліярацыйных і агракультурных работ на Беларусі» (Я. С. Канчар), «Пра стан народнай гаспадаркі на Беларусі» (А. Ц. Вазіла), «Пра сучасны стан школы на Беларусі» (Дз. М. Сабалеўскі). У праўленне таварыства ўвайшлі акадэмік Я. Ф. Карскі, прафесар П. М. Жуковіч (ганаровыя члены), Я. С. Канчар (старшыня праўлення), М. М. Аўсяны, А. Ц. Вазіла, П. І. Міклашэўскі, М. М. Сабалеўскі, Дз. М. Сабалеўскі, П. Р. Бывалькевіч (члены праўлення), А. К. Сержпутоўскі, Ф. І. Баліцкі, У. І. Півавараў, І. А. Пятровіч (Я. Нёманскі), П. І. Савініч, І. М. Хвядчэня, З. І. Баранчык.
Паводле сведчання Сержпутоўскага, у рабоце таварыства прымалі ўдзел акадэмікі С. Ф. Альдэнбург і А. А. Шахматаў. 22 лістапада 1918 праўленне абмяркоўвала пытанні выдання навуковага часопіса «Белоруссия», зборніка беларускіх прыказак Сержпутоўскага, стварэння ў Петраградзе Беларускага пачатковага палітэхнікума, арганізацыі ўпраўлення меліярацыйных і агракультурных работ, стварэння бібліятэкі. Звесткі пра дзейнасць таварыства ў 1919—1920 фрагментарныя.
У Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі захоўваюца кнігі з пячаткай бібліятэкі таварыства.
7 лютага
7 лютага — трыццаць восьмы дзень года па Грыгарыянскім календары
Нараўскі замак
За́мак Ге́рмана (Hermanni linnus) — сярэднявечны замак у эстонскім горадзе Нарва на беразе ракі Нарва, заснаваны ў XIII стагоддзі. У цяперашні час тут дзейнічае музей.
Гісторыя
Дакладны ўзрост Нараўскага замка дагэтуль выклікае спрэчкі гісторыкаў. Большасць з іх сыходзяцца ў думцы, што першыя драўляныя ўмацаванні збудавалі датчане пасля заваёвы Паўночнае Эстоніі ў XIII стагоддзі. Першыя пісьмовыя згадкі пра замак датаваныя 1329 годам.
На пачатку XIV стагоддзя датчане пачалі будаваць каменную фартыфікацыю з вежай, якая пазней атрымае назву Германавай. У 1347 годзе кароль Даніі Вальдэмар IV прадаў Паўночную Эстонію Лівонскаму ордэну, які перабудаваў Нараўскі замак дзеля сваіх патрэбаў. З прычыны з’яўлення на супрацьлеглым баку Нарвы Івангародскага замка давялося дабудоўваць і вежу Германа.
На пераломе XV—XVI стагоддзяў Ордэн абнёс горада дадатковай сцяной (зруйнаваная ў 1777 годзе). Вядома, што яна мела чатыры брамы з усіх бакоў. Вароты былі пакрыты жалезнымі пласцінамі, перад імі размяшчаліся пад’ёмныя масты. Па перыметры сцяны былі пастаўленыя прынамсі сем вежаў і выкапаны роў.
Ад 1581 замак знаходзіўся ва ўладанні Швецыі. У 1676—1680 шведы пабудавалі дадатковыя ўмацаванні, таксама адбылася частковая перабудова ўжо існых збудаванняў. У 1684 пачалося будаўніцтва бастыённых умацаванняў паводле плану Эрыка Дальберга. Заходняя і паўночная часткі крэпасці былі значна пашыраныя і ўмацаваныя, без змяненняў засталася толькі сцяна, што выходзіла да ракі. Шведы не паспелі скончыць рэканструкцыі, бо ў 1704 годзе Нарва была захоплена расійскімі войскамі.
У 1822 завершанае будаўніцтва Заходняе брамы. У 1875 зруйнаваная Цёмная брама.
Цяпер у вежы Германа і ў найстарэйшай частцы замку размешчаны Нараўскі музей, а на бастыёнах Нараўскіх умацаванняў разбіты парк.
Лаўрынавічы (Свіслацкі раён)
Лаўры́навічы (, Лавриновичи) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ханявіцкага сельсавета.
У 1940—1961 гадах цэнтр Лаўрынавіцкага сельсавета.
Солт-Піт
Солт-Піт (Salt Pit, «саляная яма»), таксама Кобальт (Cobalt) — кодавая назва сакрэтнай турмы ЦРУ на тэрыторыі Афганістана. Аб’ект знаходзіўся ля авіябазы Баграм.
Гісторыя
У чэрвені 2002 года ЦРУ перадала афганскаму ўраду больш за 200 000 долараў на будаўніцтва турмы. У верасні таго ж года аб’ект быў здадзены і пачаў функцыяваць. Меркавалася, што кантраляваць комплекс будуць афганцы, але ў канчатковым выпадку ён трапіў да амерыканцаў.
Узімку 2005 года існаванне ўстановы стала вядома шырокай публіцы. Як высветлілася ў 2011 годзе, Солт-Піт быў адным з пунктаў утрымання вязняў перад адпраўкаў у Гуантанама. Сярод зняволеных аб’ект празваны «чорнай турмой».
Напярэдадні вываду войск ЗША з Афганістана большая частка Солт-Піт была разбураны, каб комплекс не трапіў у рукі талібаў.
Парушэнні
Затрыманыя сцвярджалі, што іх трымалі ў поўнай цемры тыднямі. Яны былі прыкаваны да рашотцы ў цесных месцах і заставаліся ў такім жа нязручным становішчы. Вязняў пазбаўлялі ежы і вады, а калі і давалі, то только брудную страву. Адзін затрыманы паведаміў, што яму пагражалі згвалтаваннем.