cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
PIKO Spielwaren GmbH
Гісторыя
Кампанія PIKO, заснаваная ў 1948 годзе ў Хемніцы, у 1960—1980-я гады была асноўным пастаўшчыком тавараў чыгуначнага мадэлізма, дзякуючы дзяржаўнай манаполіі ў ГДР і эканамічных сувязях з краінамі СЭУ, уключаючы СССР. У 1992 годзе кампанія была прыватызаваная і пераназваная ў PIKO Spielwaren GmbH.
PIKO выпускае мадэлі ў тыпапамерах H0, ТТ, N і G. Пасля аб'яднання Германіі PIKO паспяхова канкуруе з такімі буйнымі фірмамі, як Märklin, Roco і Fleischmann. PIKO размяшчаецца ў горадзе Зонеберг.
Пуцеправод па Арлоўскай вуліцы (Мінск)
Пуцеправод па Арлоўскай вуліцы  — аўтамабільна-пешаходны пуцеправод у Мінску. Праходзіць над праспектам Пераможцаў. Па пуцеправодзе праходзіць Арлоўская вуліца.
Гісторыя
Пуцеправод пабудаваны ў 1978 годзе. Канструкцыя рамнага тыпу. Мае 3 пралёты, даўжыня складае 104 м, шырыня 36 м. У 2002 годзе на пуцеправодзе праведзены капітальны рамонт, у 2016 г. маштабны бягучы рамонт.
У студзені 2020 года быў заўважаны прагін крайніх бэлек. Спецыялісты выявілі расколіны ў канструкцыі бэлек, рух транспарту па крайніх палосах на пуцеправодзе закрылі і паставілі падпоркі. Па выніках маніторынгу высвятлілася, што пуцеправод патрабуе рамонту. Уся пралётная канструкцыя і верхнія часткі апор былі дэмантаваны. Пасля гэтага апоры ўзмацнілі, зрабілі новыя пралёты і маставое палатно. Архітэктурнае аблічча пуцеправода, у т.л. парэнчавая агароджы і тумбы з ліхтарамі, выкананыя раней, былі захаваны.
Мараньён
Мараньён (Marañón) — рака ў Перу, левы, галоўны выток ракі Амазонкі.
Даўжыня ракі каля 2000 км, плошча басейна каля 350 тысяч км ². Выцякае з горнага возера Паткоча (Анды), перасякае Цэнтральныя і Усходнія Кардыльеры ў глыбокіх цяснінах, далей выходзіць на Амазонскую нізіну, дзе зліваецца з ракой Укаялі. Сярод прытокаў — рэкі Уальяга, Пастаса.
Укаялі
Даўжыня 1950 км, плошча басейна 375 тыс. км². Сярэдні расход вады 12,6 тыс. м³/с. Суднаходная ад горада Аталая. Галоўны порт — Пукальпа. Прыток: Апурымак.
Згарда
Згарда — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці, уваходзіць у склад Крапівенскага сельсавета.
Знаходзіцца за 3 кіламетры на ўсход ад Оршы. Паблізу праходзіць аўтадарога Орша — Дуброўна.
Гісторыя
Перад вайной у вёсцы жыло 172 чалавек у 41 двары.
Птушкатазавыя
Птушкатазавыя (Ornithischia) - адзін з двух атрадаў дыназаўраў. Нягледзячы на сваю назву, не яны, а яшчаратазавыя дыназаўры па адной з версій былі продкамі птушак.
Класіфікацыя
Раней птушкатазавыя дзяліліся на 4 ці 6 падатрадаў. У цяперашні час яны падпадзяляюцца на два падатрады-клады: тырэафораў і цэраподаў.
Кладаграма
Кладаграма прадстаўлена Р.Батлерам і яго калегамі ў 2011 :
Вуліца Мірашнічэнкі (Мінск)
Вуліца Мірашнічэнкі — вуліца ў Савецкім раёне Мінска. Названа ў гонар Пятра Афанасьевіча Мірашнічэнкі (1922—1944), удзельніка вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, Героя Савецкага Саюза.
Пачынаецца ад вуліцы Гамарніка і канчаецца перасячэннем з МКАД.
Джыліян Алейн
Джыліян Алейн (Jillian Alleyne; нар., г. Фантана, ЗША) — амерыканская баскетбалістка.
Кар’ера
Гуляла ў Расіі ў складзе новасібірскага «Дынама», была ў самым моцным звяном.
Пачала зайсацца баскетболам ў сярэдняй школе ў сваім родным горадзе Фантана (Каліфорнія). Затым яна паступіла ва ўніверсітэт штата Арэгон. Чатыры гады (2012—2016) выступала ў камандзе Арэгонскія Качкі.
У 2016 годзеатрымала сур’ёзную траўму — разарыў бакавой крыжападобнай звязкі і вярнулась ў прафесійны баскетбол толькі праз год.
У жніўні 2021 года падпісала кантракт з быдгашчскім баскетбольным клубам «Баскет-25».
Сапсан
Апісанне
Памерам з крумкача, вылучаецца цёмным, аспідна-шэрым апярэннем спіны, страката-светлым чэравам і чорнай верхняй часткай галавы, а таксама чорнымі «вусамі». У залежнасці ад памеру і асаблівасцяў афарбоўкі, адрозніваюць каля 17 падвідаў гэтай птушкі.
Буйны сокал (даўжыня цела 42-50 см, маса да 1,3 кг) з вострымі крыламі, размах якіх 0,93-1,1 м, і доўгім клінападобным хвастом. Афарбоўка рэзка кантрасная: спіна, верх галавы, крылаў і хваста цёмна-бурыя з шызым налётам, ніз светлы з тонкім папярочным малюнкам на баках і падхвосці (у самак больш яркі). На грудзях кроплепадобныя стракаціны. Ад вачэй уніз ідуць цёмныя «вусы». Васковіца, кольцы вакол вачэй, цэўка і пальцы — жоўтыя. Самкі значна буйнейшыя за самцоў.
Пашырэнне
Пашырэнне: тундра, лесатундра і лясная зона Паўночнай Еўразіі. Месцы пражывання: старыя разрэджаныя бары паблізу адкрытых прастораў балот, азёрных і рачных поймаў; буйныя вярховыя балоты з градава-азёрным і градава-багнавым расліннымі комплексамі.
Асаблівасці біялогіі
Манагам з выразным гнездавым кансерватызмам. Прылятае ў пачатку вясны. Гняздуецца ў гнёздах гракоў, варон, крумкачоў, зрэдку — на высокіх старых будынках. Кладка з 2-4 яек памерамі 51,8 x 41,8 мм. Наседжванне 28-35 сутак. Птушаняты знаходзяцца ў гняздзе 5-6 тыдняў. У канцы лета шырока вандруюць і перамяшчаюцца да месцаў зімоўкі. Зімуюць у Заходняй і Цэнтральнай Еўропе. Полавая спеласць у гадавалым узросце.
Корміцца галубамі, качкамі, цецерукамі, кулікамі, варонамі, сарокамі, сойкамі і інш.
Сонечнае зацьменне 21 студзеня 1814 года
Сонечнае зацьменне 21 студзеня 1814 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 128 сараса.
Зацьменне 21 студзеня 1814 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1814 годзе і 35-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 27 ліпеня 1813 года, наступнае — 17 ліпеня 1814 года.
Каспар Давід Фрыдрых
Каспар Давід Фрыдрых (Caspar David Friedrich;  — ) — адзін з самых яскравых і адметных жывапісцаў нямецкай рамантыкі, на станаўленне і развіццё якой ён моцна паўплываў разам з Філіпам Ота Рунге, як ні адзін іншы мастак.
Біяграфія
Каспар Давід Фрыдрых атрымаў адукацыю ў Каралеўскай акадэміі мастацтва ў Капенгагене і працаваў, пачынаючы з 1798 года, ў Дрэздэне, але час ад часу прыяжджаў на сваю радзіму ў горад Грайфсвальд, таксама наведваў востраў Руген, які знаходзіўся непадалёку.
Творчасць
Яго творы — гэта ў першую чаргу матывы Сярэднявечча, прырода ды ландшафты, якія мелі непасрэднае дачыненне да яго радзімы. Больш глыбокае разуменне і ўспрыманне яго твораў прыходзіць, даведаўшыся пра тое, што будучы яшчэ маленькім хлапчуком Каспар пайшоў пад лёд у час катання на каньках; на выратаванне яму кінуўся яго брат і загінуў у час выратавання.
Тэатр Ла Фенічэ
Ла Фенічэ (Teatro La Fenice, літар. «Фенікс») — оперны тэатр, які адкрыўся ў Венецыі 16 мая 1792 г. прэм’ерай оперы Паізіела Агрыгенцкія гульні. У назве адлюстравана тая акалічнасць, што тэатр двойчы падымаўся як фенікс з попелу — першы раз пасля пажару 1774 года і другі пасля судовых баталій. Ізноў пагарэў у 1837 і 1996, але кожны раз аднаўляўся. Сярод гістарычных прэм’ер, якія адбыліся ў «Ла Фенічэ», — «Рыгалета» і «Травіята» Вердзі, у ХХ ст. — «Прыгоды валацугі» Стравінскага (1951) і «Паварот ключа» Брытэна (1954). Падчас Першай сусветнай вайны тэатр не працаваў. У 2003 годзе пасля 8-гадовай рэстаўрацыі тэатр зноў адкрыўся «Травіятай».
NGC 3294
NGC 3294 (іншыя абазначэнні — UGC 5753, MCG 6-23-21, ZWG 183.30, KUG 1033+375, IRAS10333+3734, PGC 31428) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мараторый
Мараторый (moratorius - які запавольвае, адтэрміноўвае):
Сігізмунд Герберштэйн
Барон Сігізмунд фон Герберштэйн (Siegmund von Herberstein;, , Славенія — ) — свяшчэннарымскі дыпламат, ураджэнец сучаснай Славеніі (валодаў мясцовымі дыялектамі, што дапамагло яму ў Расіі), падарожнік, пісьменнік і гісторык. Найбольшую вядомасць як у Расіі, так і за яе межамі, набыў за свае шырокія працы пра геаграфію, гісторыю і ўнутраны лад Маскоўскага Вялікага княства і Рускага царства. Меў тытул рыцара (за ваенную службу).
Аўтар працы «», у якой асобны раздзел «Аб Літве» быў прысвечаны землям сучаснай Беларусі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Віпахе, герцагства Крайна (Аўстрыя; цяпер, Славенія). Бацька — Леанард фон Герберштэйн, з шляхетнай нямецкай сям'і, якая з XIII стагоддзя валодала замкам у. Хоць у сям'і несумненна гаварылі па-нямецку, ужо ў дзяцінстве ён стаў вывучаць славянскія дыялекты мясцовых жыхароў, што, па яго словах, наклікала на яго кпіны аднагодкаў, але затое пасля дапамагло яму ў пасольствах у Расію. Наогул у сталым узросце Герберштэйн выяўляў цікавасць да лінгвістыкі і, відаць, быў знаёмы з некалькімі славянскімі мовамі: так, у яго «Запісках аб Масковіі» ёсць спецыяльны раздзел пра рускае вымаўленні, у якім гаворыцца, у прыватнасці: «Насуперак звычаю іншых славян рускія прамаўляюць літару g як прыдыхальнае h, амаль на чэшскі лад».
Герберштэйн у Маскоўскай дзяржаве
Двойчы наведаў Маскоўскае княства: у 1517 годзе выступаў пасрэднікам у мірных перамовах Масквы і Вялікага Княства Літоўскага, а ў 1526 годзе — у аднаўленні дагавора 1522 года. Першае пасольства Герберштэйна не дасягнула поспеху: яго мэтай было схіліць Васіля III да міру з Літвой для сумеснай барацьбы з туркамі, але літоўцы патрабавалі вяртання Смаленска, Герберштэйн іх падтрымліваў, аднак Васіль адказваў рашучай адмовай. Другое пасольства ў Расію (сакавік — лістапад 1526 года), у якім ён прадстаўляў кіраўніка Аўстрыі эрцгерцага Фердынанда, сумесна з паслом імператара Карла V Леанардам Нугаролам, пераследвала падобную мэту: спрыяць ператварэнню пяцігадовага перамір'я паміж Расіяй і Літвой, тэрмін якога мінаў ў 1527 годзе, у вечны мір. У выніку, аднак, перамір'е было толькі падоўжанае на шэсць гадоў.
Працягласць гэтых візітаў (9 месяцаў у 1526 годзе), разам з веданнем мовы, дазволіла яму вывучыць рэчаіснасць шмат у чым загадкавай тады для еўрапейцаў Рускай дзяржавы.
Запіскі пра Масковію
Вынікам падарожжаў у Рускую дзяржаву стала выдадзеная ў Вене ў 1549 годзе на лацінскай мове кніга «Rerum Moscoviticarum Commentarii» (літаральна «Запіскі пра маскоўскія справы», у рускай літаратуры звычайна называецца «Запіскі аб Масковіі»). У аснову кнігі пакладзена дыпламатычная справаздача аб Расіі, якую склаў Герберштэйн па выніках свайго другога пасольства. Герберштэйн, як паказвае яго праца, не толькі падрабязна распытваў мноства рускіх людзей пра гісторыю і цяперашні стан Расіі, але і непасрэдна знаёміўся з рускай літаратурай, так што яго праца ўтрымлівае пераказы і пераклады шэрагу старажытнарускіх твораў. У іх ліку —, «»,. «Воклічы Кірыкавы» Герберштэйн, несумненна, меў на больш поўнай рэдакцыі, чым тая, што дайшла да нас. Акрамя таго, Герберштэйн карыстаўся і рускім дарожнікам — адной з крыніц «Кнігі Вялікаму Чарцяжу», якая з'явілася пазней — для апісання шляху ў Пячоры, Югру і да ракі Обі. Герберштэйн таксама ўважліва вывучыў еўрапейскую літаратуру пра Масковію, якая існавала да таго часу, але ставіўся да яе скептычна. Герберштэйн адрозніваўся унікальнай выверкай атрыманых ім звестак і як сам пісаў, ніколі не спадзяваўся на выказванні аднаго чалавека, а давяраў толькі супадальным звесткам ад розных людзей.
У выніку даследаванняў Герберштэйн змог стварыць першае ўсебаковае апісанне Расіі, якое ўключае гандаль, рэлігію, звычаі, палітыку, гісторыю і нават тэорыю рускага палітычнага жыцця. Складанне Герберштэйна карысталася вялікай папулярнасцю: яшчэ пры жыцці аўтара яно вытрымала 5 выданняў і было пераведзена на італьянскую і нямецкую (самім Герберштэйнам) мовы. Яно надоўга стала асноўнай крыніцай ведаў еўрапейцаў аб Расіі.
Пра Літву
Твор «Запіскі пра Масковію» напісаны як вынік службовых падарожжаў Герберштэйна ў Маскву і Ноўгарад (1516—1517, 1526—1527).
Раздзел «Пра Літву» пачынаецца з панегірыка Яўстафію Дашковічу, і быў складзены як паводле ўласных назіранняў Герберштэйна, так і паводле звестак яго знаёмых: Дашковіч даў звесткі пра падрабязнасці набегу войска ВКЛ і татараў на Северскую зямлю (1521), пра характар узаемадзеяння саюзнікаў у час гэтага паходу, пра адносіны чаркаскага ваяводы і крымскага хана Мухамеда-Гірэя; літоўскі канцлер Альбрэхт Гаштольд — пра вайну з Маскоўскай дзяржавай у 1517—1518 (яму ж Герберштэйн прыпісвае і звесткі пра гандаль у Кіеве); падрабязна апісаны мяцеж Глінскага (1508).
Праца Герберштэйна ўтрымлівае шмат звестак па геаграфіі «Літвы і Русі», класіфікуе рэкі паводле іх басейнаў, адзначае такую характэрную прыкмету краіны, як балоты, называе краіну «лясістым краем». Апісваюцца Гродна, Крэва, Барысаў, Мінск і інш.
Ёсць звесткі пра гаспадарку тагачаснай Беларусі, напрыклад, Гарадзеншчыны. Паводле звестак Герберштэйна, з Беларусі актыўна вывозілася сыравіна (мёд, воск,, смала, збожжа, драўніна для будовы караблёў) у Гданьск, а адтуль у Нідэрланды; з усходу завозіліся соль, скуры, футра,. Паводле Герберштэйна, беларускія купцы карысталіся прывілеямі ў гандлі з Маскоўскай дзяржавай.
Важным пунктам з'яўляецца разуменне Герберштэйнам назвы «Літва»: «''…бліжэй за ўсіх да Масковіі… Я гавару цяпер не пра адну толькі вобласць, але аб краінах, якія да яе прылягаюць і разумеюцца пад агульнай назвай Літва. Яна цягнецца доўгай паласой ад горада Чаркасы, які знаходзіцца ля Барысфена (Дняпра), аж да Лівоніі''». У іншым месцы Герберштэйн называе беларускія землі Руссю, сцвярджаючы, што большай часткай Русі валодае вялікі князь маскоўскі, а астатнімі яе часткамі — вялікі князь літоўскі Жыгімонт: гарады на заходнім беразе Дняпра «падпарадкаваны каралю польскаму, тыя ж, што ляжаць па ўсходняму берагу, падуладны гаспадару Маскоўскаму, акрамя Дуброўны і Мсціслава, якія знаходзяцца пад уладай Літвы».
Прудкоўскія могілкі (Гомель)
Прудкоўскія могілкі — могілкі ў Гомелі, размешчаныя ў жылым масіве Прудок і абмежаваныя 1-м завулкам Крупскай, праезднай часткай уздоўж вяслярскага канала, забудовай Гомельскай універсальнай базы і ўсходняй часткай 2-й Грамадзянскай вуліцы. Маюць статус закрытых, але дзейных — дазволены сваяцкія падзахаванні труной і урнай. Плошча складае каля 7 га.
З гісторыі
Заснаваныя ў даваенную пару — шэраг пахаванняў датуецца 1930-мі гадамі. Гарадская рытуальная служба перыядам заснавання называе 1920-я гг. Тэрыторыя могілак выразна чытаецца на нямецкіх аэрафотаздымках чэрвеня 1941 г. Тым часам энцыклапедычныя звесткі адносяць пачатак дзейнасці могілак да 1946 г. Як адкрытыя дзейнічалі да 1970 г.
Асаблівасці
Згодна са звесткамі ізраільскай арганізацыі «Міцват Эмет» яўрэйскія пахаванні адасоблены ад астатніх шырокай дарожкай і складаюць два сектары са 103-а і 5-ю радамі адпаведна. Частка ацалелых пахаванняў упрыгожана адметнымі помнікамі з дэкаратыўнымі барэльефамі, кубкамі, у выглядзе дрэў з абсечанымі галінамі. Ёсць пахаванні з зоркай Давіда і надпісамі яўрэйскім пісьмом.
Вуліца Гамарніка (Мінск)
Вуліца Гамарніка — вуліца ў Савецкім раёне Мінска. Названа ў 1967 годзе ў гонар Яна Барысавіча Гамарніка (1894—1937), савецкага, партыйнага і ваеннага дзеяча.
Ларынаўка
Ларынаўка — аграгарадок у Аршанскім раёне Віцебскай вобласці, уваходзіць у склад Крапівенскага сельсавета.
Вёска з'яўляецца прыгарадам Оршы. Паблізу праходзіць аўтадарога Орша — Дуброўна.
Фантэнэ-о-Роз
Фантэнэ-о-Роз (Fontenay-aux-Roses) — горад і камуна ў Францыі, знаходзіцца ў рэгіёне Іль-дэ-Франс. Дэпартамент камуны — О-дэ-Сен. Цэнтр кантона Фантэнэ-о-Роз. Акруга камуны — Антані. Код INSEE камуны 92032. Размешчаны прыблізна за 10 км на паўднёвы захад ад Парыжа, за 15 км на паўднёвы ўсход ад Нантэра. Фантэнэ-о-Роз падзелены на пяць раёнаў: Перванш — Валь-Кантан (на паўночным захадзе), Парк — Сантр-Віль (на поўначы), Скарон — Сар’ер (на паўночным усходзе), Армеа — Ренар (на паўднёвым захадзе), Блажы — Гар (на паўднёвым усходзе).
У XVII стагоддзі горад быў афіцыйным пастаўшчыком руж да двара караля Людовіка XIV.
Rhopalopterum
Rhopalopterum — род двухкрылых сямейства. У родзе апісана каля 10 відаў.
Літаратура
* Ross H. Arnett (30 July 2000). American Insects: A Handbook of the Insects of America North of Mexico. CRC Press. ISBN 978-0-8493-0212-1
Каўказская аўчарка
Каўказская аўчарка — парода сабак, раёнам паходжання якіх з’яўляецца Каўказ. З’яўляецца адной з самых старажытных парод, існуе ўжо больш за дзве тысячы гадоў.
Апісанне
Сабака вышэй сярэдняга росту. У карку рост дасягае 75 см. Вага дарослага самца складае 45-70 кг. Адна з найбуйнейшых парод сабак. Поўсць у каўказскіх аўчарак дастаткова густая, сабакі лёгка пераносяць моцныя маразы і выглядаюць яшчэ больш масіўнымі за кошт густога падшэрстка, асабліва ў зімовы перыяд. Па даўжыні поўсці вылучаюць тры тыпы каўказскіх аўчарак — кароткашэрсныя, прамежкавыя і даўгашэрсныя. Першы тып з’яўляецца найменш распаўсюджаным, самы папулярны — трэці. Афарбоўка воўча-шэрая, бурая, палевая, з маскай і без яе, рудая і стракатая.
Сонечнае зацьменне 27 ліпеня 1813 года
Сонечнае зацьменне 27 ліпеня 1813 года — поўнае сонечнае зацьменне 123 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0341 і дасягнула свайго максімуму ў 14:55:35 UTC у пункце з каардынатамі 17° пд. ш. 47° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 27 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 144 км.
Зацьменне 27 ліпеня 1813 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1813 годзе і 34-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 1 лютага 1813 года, наступнае — 21 студзеня 1814 года.
Кюркброн (Умеа)
Кюркброн — мост ва Умеа, які знаходзіцца над ракой Умэ Эльв. Будаўніцтва Кюркброна пачалося ў 1973 годзе, ён быў адкрыты 26 верасня 1975 года і стаў трэцім мостам ва Умеа праз раку Умэ Эльв. Абмеркаванне аб тым, ці павінен мост быць размешчаны побач з царквой, працягвалася з пачатку 1960-х да 1970-х гадоў. Пры будаўніцтве быў сустрэты невядомы магільнік (старая частка могілак), што прывяло да археалагічных раскопак.
Мост складаецца з двух паралельных бэлек у бетоне з вертыкальнымі прамымі апорамі. Гэта на самай справе два асобных масты, кожны са сваёй паласой руху і з’ездам, якія праходзяць па рацэ на паўночным баку. Мэта будаўніцтва Кюркброна — палягчэнне нагрузкі Тэгсброна. Кюркброн быў распрацаваны з разлікам, што будзе рэзкае павелічэнне аўтамабільнага руху ў цэнтры горада, які аказаўся вельмі аптымістычным.
Прычыны
Ужо ў 1930 годзе стала ясна, што адзіны мост праз раку ва Умеа, Гамла Брон, больш не будзе ў стане справіцца з ростам трафіку. Савет графства ў Вестэрботэне даручыў інжынеру Ёну Гранену стварыць план работы і малюнкі для новага моста або рэканструкцыі існуючага моста. Прапанова Гранена ад 16 ліпеня 1936 года паказала цэлы шэраг розных рашэнняў. Сярод іншых прапаноў была прапанова размясціць мост у якасці дадатку да Östra Kyrkogatan, побач з Гарадской Царквой. Адной з праблем было тое, што мост будзе ў канчатковым выніку на выхадзе з порта, і для гэтага мост павінен быў бы мець вертыкальны зазор або рухомыя дэталі, каб караблі маглі прайсці. Такія растворы лічыліся занадта дарагімі. Галоўнай прапановай Гранена было наступнае: стары мост быў зачынены для руху аўтатранспартных сродкаў, а новы мост павінен быў быць пабудаваны на пашырэнне Вэстра Эспланадэн.
Расследаванні, планы і рашэнні
Муніцыпальнае таварыства ў 1960 годзе аб’ядналася з Воласцю Умеа, і была неабходнасць стварэння плана заніравання для цэнтральнага Тэг. Праз некалькі гадоў у 1965 годзе, калі камуна злілася з горадам Умеа, з’явілася неабходнасць для плана землекарыстання для ўсёй гарадской тэрыторыі. У плане землекарыстання вобласць была выдзелена для моста каля царквы, участка дарогі з Тэгсброна праз цэнтральны Тэг. Моцная меншасць у Дзяржаўным савеце была супраць Кюркброна.
Інжынірынгавая кампанія Orrje & Co была нанята ў 1963 годзе, каб распрацаваць план маршруту руху Умеа. Таксама Дэпартамент муніцыпалітэта грамадскіх работ зрабіў расследаванне становішча моста.
У кастрычніку 1964 года Orrje & Co прадставіла план маршруту руху, які казаў, якую ёмістасць трафіку мост павінен быў бы прапускаць у 1980 годзе: больш за 40 000 аўтамабіляў у суткі. План таксама заявіў, што мост павінен быць размешчаны ля царквы ў пашырэнні Östra Kyrkogatan.
У лютым 1965 года гарадскі савет прыняў прапановы Orrje & Co па плане маршруту руху. У тым жа годзе парафіяльны савет прасіў новую экспертызу размяшчэння моста, указваючы на тое, што царкоўныя службы будуць патрывожаныя шумам вулічнага руху і далікатнае навакольнае асяроддзе вакол царквы будзе знішчана, калі мост будзе пабудаваны там. Пярэчанні парафіяльнай рады былі разгледжаны ў гарадской радзе. Гарадскі савет даручыў Orrje & Co зрабіць вывучэнне дадатковага месца размяшчэння для моста.
У лістападзе 1965 Orrje & Co прадставіла дзве прапановы: першую — мост ля царквы і другую — мост, размешчаны больш на ўсход. Размяшчэнне побач з царквой лічылася найбольш прыдатным. Тым не менш, Оке Лундберг, які стаў архітэктарам павета ў 1964 годзе, выказаў здагадку, што праект Orrje & Co усходняй альтэрнатывы павінен быць выкарыстаны, як ён сцвярджаў, што тэхнічныя і эканамічныя перавагі размяшчэння побач з царквой не пераважваюць, але парушаюць эстэтычныя і гістарычныя каштоўнасці.
У красавіку і маі 1966 два даследаванні былі прадстаўлены ў друкаваным выглядзе, Orrje & Co: «Ny bro över Ume älv: två principförslag» і архітэктара Эрык Тэлауса «''Bro över Umeälven. Synpunkter på miljöfrågor m m''».
Фірма Klemming och Thelaus заключыла кантракт з горадам Умеа для вывучэння экалагічных наступстваў моста, змешчанага побач з царквой і прапанавала канструкцыю моста і яго ўпор. Вынікі распрацовак, сярод іншага, суправаджаліся мадэллю ў маштабе 1:400, з папавярховым планам. Мемарандум падкрэсліў, што мост павінен быць паралельны Тэгсброну, каб упісацца ў артаганальныя і рэгулярныя структуры землекарыстання ў горадзе. Была таксама зроблена выснова, што для моста будзе неабходна вырабіць знешнюю сувязь або сувязь з Тэгсбронам. Таму фірма прапанавала мост з прамой бэлькай скрынкі з прамой вертыкальнай апорай.
У чэрвені 1966 года адбыліся новы разгляд і абмеркаванне размяшчэння моста. Drätselkammaren, адказны за эканоміку горада, пагадзіўся з лініяй Дэпартаменту грамадскіх работ і сцвярджаў, што размяшчэнне побач з царквой ўзяло верх над іншымі варыянтамі. Гарадскі савет ухваліў прапанову Drätselkammaren без галасавання.
У жніўні 1966 года выйшла справаздача Orrje & Co «Förslag till ny bro över Ume älv i sträckning Idrottsvägen-Östra Kyrkogatan» ("Прапанова па новым мосце праз раку Умэ Эльв), якая паказаў інжынерныя прынцыпы руху, што павінны легчы ў аснову Кюркброна. Яна павінна быў служыць у якасці асновы для планаў землекарыстання для частках горада. План землекарыстання быў ​​перагледжаны ў адпаведнасці справаздачы Orrje & Co і праекцыя моста была зроблена ў супрацоўніцтве са шведскай дарожнай адміністрацыяй. Розныя зацікаўленыя бакі былі выкліканыя, у тым ліку Асацыяцыя дарог, чые погляды на дызайн пралёта была важныя. Пасля прапанова ад аддзела дарожных работ веласіпедная дарожка была змешчана паміж мостамі.
Новы план горада быў прыняты гарадскім саветам ў 1968 годзе. Адміністрацыйная Рада пярэчыла супраць гарадскога плана землекарыстання ў 1969 годзе і жадала расследавання больш ўсходняга месца для моста. У якасці прычыны было сказана, што размяшчэнне універсітэта Умеа і універсітэцкай бальніцы Норланд змяніла ўмовы, так як абодва ляжыць на ўсход ад горада Умеа. Таксама Шведскі нацыянальны савет спадчыны звярнуўся наконт парушэння неад’емных каштоўнасцей.
Было падлічана, што Кюркброн забірае 54,5 працэнта ад трафіку з Тэгсброна. У той час на Тэгсброне было каля 25 000 аўтамабіляў у дзень, і гэта была максімальная ёмістасць для моста. Прагноз для 1990 года казаў пра 60 000 транспартных сродкаў на дзень.
У звароце гарсавета наконт гадавога бюджэту за 28 кастрычніка 1971 года муніцыпальныя ўлады прапанавалі, што план «bro över Ume älv» («Мост праз раку Умэ Эльв») павінен быць прыняты. За гэтым рушылі ўслед гарачыя спрэчкі, якія доўжыліся шэсць гадзін аж да таго, як гарадскі савет прыняў рашэнне аб выдзяленні сродкаў для моста. Колькасць галасоў было 25 супраць на 26 на карысць, дзе прэзідэнт меў вырашальны голас. Такім чынам, размяшчэнне моста каля царквы было вырашана. Рашэнне аб будаўніцтве моста прывяло да таго, што правінцыйны ўрад атрымаў 43 скаргі супраць гэтага рашэння. У маі 1972 года было падпісана пагадненне паміж Умеа і муніцыпалітэтам шведскім шашэйных дарог, што шведская дарожная адміністрацыя будзе будаваць мост, пачынаючы з 16 чэрвеня 1972 года. Было даручана пабудаваць мост за 18 600 000 крон. Тут ужо таксама ўключаны і іншыя працы, звязаныя з мостам.
Выказванні супраць Кюркброна
Дэбаты на мосце пачаліся ў 1965 годзе, калі царкоўны савет накіраваў ліст у гарадскі савет аб тым, што царкоўныя службы будуць сарваныя пры руху транспартных сродкаў на мосце. У чэрвені 1971 павятовы архітэктар Оке Лундберг зноў выказаўся супраць размяшчэння моста падчас інфармацыйнай сесіі па муніцыпальным пытаннях у Хольсундзе
У мясцовых СМІ было працягнута абмеркаванне пытання і розныя эксперты на нацыянальным узроўні пракаментавалі мост. 2 кастрычніка 1971 года быў пік супраціўлення пры дэманстрацыі супраць моста, што адбылася ва Умеа. Дэманстрацыя была ініцыяваная праз апытанне чытачоў у газеце Västerbottens-Kuriren у папярэдні дзень, якое паказала, што 84 працэнтаў былі супраць будаўніцтва Кюркброна. Акрамя таго, ізноў прызначаны губернатар Карл Георг Самуэльсан стаў удзельнічаць у апазіцыі да Кюркброна.
Некалькі членаў Цэнтрысцкай партыі спрабавалі спыніць будаўніцтва ў 1973 годзе на той падставе, што кошт узрос да 45 мільёнаў крон. Прапанова была адхілена на той падставе, што гэта было б больш дарагім для муніцыпалітэта перапрацаваць план землекарыстання горада і адмяніць існуючыя кантракты, чым працягнуць будаўніцтва. Акрамя таго, былі б наступствы зніжэння занятасці ў муніцыпалітэце, калі будаўніцтва не адбылося, як планавалася. Апазіцыя да Кюркброна стала з тых часоў зніжацца.
Невядомым могілкі і гарматныя ядры
На працягу лета 1972 года былі знойдзеныя невядомыя могілкі, калі працоўныя вялі раскопкі для моста побач з царквой. Старыя межы могілак былі невядомыя і карты не хапала. Адкрыццё, зробленае захавальнікам старажытнасцей Суне Захрынсанам і Шведскім нацыянальным саветам па спадчыне, прыпыніла будаўніцтва моста для правядзення археалагічных раскопак. 22 валы былі выкапаныя з 1 ліпеня па 17 жніўня.
Вынік быў такім: сорак магіл і каля шасцідзесяці шкілетаў, а таксама рэшткі трун, ручак ад трун, арматуры, цвікі, упрыгожванні, цяжкія пласціны і г.д.. У раскопках былі знойдзеныя сямнаццаць гарматных ядраў. Гарматныя ядры, верагодна, з’явіліся з фінскай вайны 1808—1809 гг.
Будаўніцтва моста і адкрыццё
Пры будаўніцтве моста былі выкарыстаныя некалькі тэхнічныя навінак, напрыклад, настольны кампутар, калі здымкі і адлегласць вымяраліся з дапамогай лазера. Кюркброна быў адкрыты 26 верасня 1975 года шведскім міністрам сувязі Бенгтам Норлінга. У сувязі з будаўніцтвам моста адбылося шырокае перанакіраванне трафіку ў цэнтры Умеа. Тэг стаў першым раёнам ва Умеа, каб атрымаць пешаходныя і веласіпедныя дарожкі на ўсім шляху ў цэнтры горада.
Пасля будаўніцтва моста
Калі ў 1998 годзе пачалося будаўніцтва Колбэксброна, па Кюркброну праязджала прыкладна 16600, а па Тэгсброну — каля 21600 аўтамабіляў ў сярэднегадавы дзень. У 2010 годзе па Кюркброну ездзіла каля 15 100, па Тэгсброну каля 27300 і па Колбэксброну каля 12000 аўтамабіляў ў сярэднегадавы дзень.
З-за Колбэксброна, які паменшыў колькасць трафіку ў цэнтры і трансфармацыі Странгатан ад транзітнага маршруту на адной з вуліц горада, важнасць Кюркброну паменшылася і мост у цяперашні час не загружаны
Дрозд чорны
Дрозд чорны (Turdus merula) — від птушак з роду драздоў.
Паслухаць голас (фармат .ogg, працягласць 32 сек.):
Арэал і экалогія
Дразды жывуць у лясах. Яны селяцца як у цёплых трапічных лясах, так і ў паўночных гаях, нават у зарасніках і саванах.
Распаўсюджаны ў большасці краін Еўропы. Арэал з Еўропы даходзіць да паўночнага ўзбярэжжа Афрыкі. У меншай колькасці, чорныя дразды распаўсюджаны ад берагоў Чорнага мора да берагоў Каспійскага мора. У Расіі колькасць чорнага дразда невялікая. Таксама распаўсюджаны на паўвостраве Індакітай у Аўстраліі і Новай Зеландыі.
NGC 3296
NGC 3296 (іншыя абазначэнні — IC 618, NPM1G -12.0322, PGC 31155) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ханаанскі сабака
Ханаанскі сабака — парода сабак. Згодна з легендай, Ханаанскі сабака сядзеў ля трона Іезавелі, жонкі Ахава, цара Ізраіля. Развядзенне чыстай пароды пачалося ў пачатку XX стагоддзя. Акрамя Ізраіля гэтая парода даволі распаўсюджаная ў ЗША.
Ерамія Брандрэт
Ерамія Брандрэт (Jeremiah Brandreth, 1790 — 7 лістапада 1817) — беспрацоўны панчошны майстар, які жыў у Нотынгемшыры, абезгалоўлены за здраду. Быў вядомы як «Нотынгемскі капітан». Ён і двое яго саўдзельнікаў былі двума апошнімі людзьмі, пакаранымі праз адсячэнне галавы сякерай у Вялікабрытаніі.
Ерамія нарадзіўся ў Уілфардзе, у вёсцы, якая цяпер з'яўляецца часткай Нотынгема, і пераехаў у Сатан-ін-Эшфілд, дзе ў яго была жонка і трое дзяцей. Лічыцца, што Ерамія быў залучаны ў дзейнасць луддзітаў у 1811 годзе.
Ерамія сустрэўся з Уільямам Дж. Оліверам («Шпіёнам Оліверам») у маі 1817 і дамовіўся аб супрацоўніцтве, у рамках якога было запланавана, што ён далучыцца да 50 тысяч мужчын у Лондане для штурму Таўэра. Шырока распаўсюджана меркаванне, што Брандрэт быў ахвярай лорда Сідмаўта, які прыняў жорсткія меры супраць мяцежнікаў-луддзітаў. «Рэвалюцыя» пачалася 9 чэрвеня 1817 г.. Брандрэт правёў заключнае пасяджэнне ў пабе ў Пентрыджы або Пентрычы, дзе ён і яго калегі-змоўшчыкі ўзначалілі марш на Нотынгем, дзе «яны атрымаюць 100 гінеяў, хлеб, мяса і піва, затым яны прывядуць напад на казармы, скінуты ўрад і наступіць канец беднасці — назаўжды».
Брандрэт адмовіўся плаціць фунт і восем пенсаў за піва, адзначыўшы, што неўзабаве гэта будзе бескарысна.
Змоўшчыкі сустрэлі салдат у Гілтбруке, непадалёк ад горада Іствуд у Нотынгемшры.
Трыццаць пяць чалавек былі прыцягнутыя да суду, і Брандрэт, Уільям Тэрнер і Ісаак Ладлам былі прысуджаныя да чвартавання, але прысуд быў зменены Георгам IV.
Брандрэт быў павешаны і памёр, пасля чаго яму і двум іншым адсеклі сякерай галовы. Айвар Смален казаў, што натоўп, якому паказалі галаву Брандрэта як здрадніка, не развесяліўся, і кавалерыстам, як сцвярджаецца, было загадана быць гатовымі да залпу.
Дошка, якая выкарыстоўвалася падчас абезгалоўлівання для ўтрымання цел, захоўваецца ў Музеі і мастацкай галерэі Дэрбі.
Вакуум
Вакуум (vacuum — пустата) — стан матэрыі ў адсутнасці рэчыва. Таксама яго часам завуць беспаветранай прасторай, хоць гэта і няслушна. Набліжэнні да такога вакууму з газавым ціскам нашмат меншым за атмасферны ціск таксама называецца вакуумам, гэта значыць такі стан разрэджанага газу характырызуецца большым памерам даўжыны вольнага прабегу малекулы за памеры пасудзіны, у якой знаходзіцца газ. Фізікі часцяком абмяркоўваюць ідэальны вынік тэсту, які будзе адбывацца ў ідэальным вакууме, які яны часам проста называюць «вакуумам» ці вольнай прасторай, а таксама выкарыстоўваць тэрмін частковага вакууму для абазначэння фактычнага недасканалага вакууму, які можна было б мець у лабараторых умовах.
Якасць частковага вакууму залежыць ад таго, як блізка ён набліжаецца да ідэальнага вакууму. Пры іншых роўных умовах, зніжэнне ціску газу азначае большую высокую якасць вакууму. Напрыклад, тыповы пыласос вырабляе дастаткова ўсмоктвання, каб паменшыць ціск паветра прыкладна на 20%. Звышвысокія вакуумныя камеры выкарыстоўваюцца ў даследваннях па хіміі, фізіцы і тэхніцы, маючы паказчык ніжэй за 10−12 атмасфернага ціску. Касмічная прастора з'яўляецца вакуумам з яшчэ лепшай якасцю, з сярэднім паказчыкам ва ўсяго некалькі атамаў вадароду на кубічны метр. У сучаснай фізіцы часціц, вакуумны стан разглядаецца як асноўны стан матэрыі.
Частковы вакуум з вынаходствам лямпаў напальвання і вакуумных лямпаў напачатку XX стагоддзя стаў шырока выкарыстоўвацца ў прамысловасці. У вакууме праводзіцца значная колькасць фізічных эксперыментаў, бо адсутнасць паветра або атмасферы іншага складу дазваляе паменьшыць непажаданы ўплыў на аб'ект даследвання. Цікавасць да вывучэння вакууму павялічылася пасля выхаду чалавека ў космас. Варта адрозніваць паняцці фізічнага вакууму і тэхнічнага вакууму.
Тэхнічны вакуум
Ужываецца звычайна да газу, які запаўняе абмежаваны аб'ём. У макраскапічных аб'ёмах ідэальны вакуум недасяжны на практыцы, паколькі пры канчатковай тэмпературы ўсе матэрыялы валодаюць ненулявой шчыльнасцю насычаных пароў. Акрамя таго, шматлікія матэрыялы (у тым ліку тоўстыя металічныя, шкляныя і іншыя сценкі пасудзін) прапускаюць газы. У мікраскапічных аб'ёмах, аднак, дасягненне ідэальнага вакууму ў прынцыпе магчыма.
На практыцы моцна разрэджаны газ завуць тэхнічным вакуумам. Строга кажучы, тэхнічным вакуумам завуць газ у пасудзіне або трубаправодзе з ціскам ніжэй, чым у навакольнай атмасферы. Паводле іншага азначэння, калі малекулы, або атамы газу перастаюць сутыкацца адзін з адным, і газадынамічныя ўласцівасці змяняюцца вязкастнымі (пры ціску каля 1 Тор) кажуць аб дасягненні нізкага вакууму. Звычайна нізкавакуумная помпа стаіць паміж атмасферным паветрам і высокавакуумнай помпай, ствараючы папярэдняе разрэджанне, таму нізкі вакуум часта завуць фарвакуум. Пры наступным паніжэнні ціску ў камеры, павялічваецца сярэдняя даўжыня вольнага прабегу λ малекул газу. Пры λ >> d, дзе d - памеры камеры, малекулы газу ўжо не сутыкаюцца адзін з адной, а вольна перамяшчаюцца ад сценкі да сценкі, у гэтым выпадку кажуць аб высокім вакууме(10-5 Тор). Звышвысокі вакуум адпавядае ціску 10-9 Тор і ніжэй. Для параўнання, ціск у космасе на некалькі парадкаў ніжэй, у далёкім жа космасе і зусім можа дасягаць 10-30 Тор і ніжэй.
Высокі вакуум у мікраскапічных парах некаторых крышталёў дасягаецца пры атмасферным ціску, што звязана менавіта з даўжынёй вольнага прабегу газу.
Апараты, якія выкарыстоўваюцца для дасягнення і падтрымання вакууму, завуцца вакуумнымі помпамі. Для паглынання газаў і стварэння неабходнай ступені вакууму выкарыстоўваюцца гетэры. Шырэйшы тэрмін вакуумная тэхніка ўключае таксама прыборы для вымярэння і кантролю вакууму, маніпулявання прадметамі і правядзення тэхналагічных аперацый у вакуумнай камеры, і т. д.
Варта адзначыць, што нават у ідэальным вакууме пры канчатковай тэмпературы заўсёды існуе некаторае цеплавое выпраменьванне (газ фатонаў). Такім чынам, цела, змешчанае ў ідэальны вакуум, рана або позна прыйдзе ў цеплавую раўнавагу са сценкамі вакуумнай камеры за кошт абмену цеплавымі фатонамі.
Фізічны вакуум
Пад фізічным вакуумам у сучаснай фізіцы разумеюць цалкам пазбаўленай матэрыі прастора. Нават калі бы атрымалася атрымаць гэты стан на практыцы, ён не быў бы абсалютнай пустатой. Квантавая тэорыя поля сцвярджае, што, у згодзе з прынцыпам нявызначанасці, у фізічным вакууме няспынна нараджаюцца і знікаюць віртуальныя часціцы: адбываюцца так званыя нулявыя ваганні палёў. У некаторых пэўных тэорыях поля вакуум можа валодаць нетрывіяльнымі тапалагічнымі ўласцівасцямі, але не толькі, а таксама ў тэорыі могуць існаваць некалькі розных вакуумаў, якія адрозніваюцца шчыльнасцю энергіі, і т. д.
Некаторыя з гэтых прадказанняў тэорыі поля ўжо былі паспяхова пацверджаныя эксперыментам. Так, эфект Казіміра і лэмбаўскі зрух атамных узроўняў тлумачыцца нулявымі ваганнямі электрамагнітнага поля ў фізічным вакууме. На некаторых іншых паданнях аб вакууме грунтуюцца сучасныя фізічныя тэорыі. Напрыклад, існаванне некалькіх вакуумных станаў (так званых несапраўдных вакуумаў) з'яўляецца адным з галоўных асноў інфляцыйнай тэорыі Вялікага выбуху.
Але, мабыць, самым навочным са з'яў, якія нельга растлумачыць, не выкарыстаючы ідэю аб нулявых ваганнях вакууму, гэтае спантаннае выпраменьванне. Самыя звычайныя выпраменьвальныя лямпы напальвання не свяціліся б, калі б вакуум быў абсалютнай пустатой. Справа ў тым, што любы аб'ект (а, значыць, і ўзбуджаны атам), змешчаны ў абсалютна пустой прасторы, уяўляе сабой замкнутую сістэму. А паколькі такая сістэма стабільная ў часе, то ніякага выпраменьвання не адбывалася бы. Ужо з гэтай простай развагі зразумела, што тлумачэнне спантаннага выпраменьвання патрабуе прыцягнення больш складанай мадэлі вакууму, чым класічная абсалютная пустата.
Ілжывы вакуум
Скалярны поле φ ў стане фальшывага вакууму. Энергія E вышэй, чым у стане праўдзівага вакууму (асноўны стан), але патэнцыйны бар'ер перашкаджае пераходзе поля. Такім чынам, пераход магчымы толькі пры высокай энергіі поля ці шляхам квантовомеханического тунэлявання
Шпак звычайны
Шпак звычайны (Sturnus vulgaris) — шырока распаўсюджаная пеўчая птушка сямейства шпаковых.
Апісанне
Даўжыня цела 22 см, размах крылаў 37-42 см. Амаль чорны з металічным бляскам, у гнездавы перыяд амаль на ўсім целе слаба акрэсленыя белыя плямкі і жоўтая дзюба. У негнездавы час дзюба цямнее і белыя плямкі становяцца больш выразнымі (асабліва ў самкі). Маладыя аднолькава карычнева-шэрыя са светлым горлам.
Вакуум
Ілжывы вакуум
Асноўны артыкул: Ілжывы вакуум
Шпак звычайны
Апісанне
Голас: разнастайныя песні з мноствам запазычанняў, асабліва ад авяльгі. Устаўляе сухі клёкат і свісты, пад час спеваў трасе крыламі.
Вакуум
Ілжывы вакуум
Ілжывы вакуум - стан ў квантавай тэорыі поля, якое не з'яўляецца станам з глабальна мінімальнай энергіяй, а адпавядае яе лакальнаму мінімуму. Такі стан стабільна на працягу пэўнага часу (метастабільным), але можа «туннелировать" у стан сапраўднага вакууму.
Эйнштейновской вакуум
Асноўны артыкул: эйнштейновской вакуум
Шпак звычайны
Апісанне
Знешне (памерамі, жоўтай дзюбаю і цёмнымі пёркамі) злёгку нагадвае чорных драздоў, але ў адрозненне ад іх ходзіць па зямлі, а не скача.
Пашырэнне
Распаўсюджаны на значнай тэрыторыі Еўразіі, а таксама паспяхова інтрадуцыраваны ў Паўднёвую Афрыку, Паўночную Амерыку, Аўстралію і Новую Зеландыю. На поўдні і захадзе Еўропы аселы, а ў паўночнай і ўсходняй яе частцы з’яўляюцца пералётнай птушкай, у зімовыя месяцы шпакі мігруюць на поўдзень.
Вакуум
Эйнштейновской вакуум
Эйнштейновской вакуум - часам сустракаецца назва для рашэнняў ураўненняў Эйнштэйна ў агульнай тэорыі адноснасці для пустога, без матэрыі, прасторы-часу. Сінонім - прастора Эйнштэйна.
Шпак звычайны
Пашырэнне
Тыповыя біятопы: лясы са шматлікімі палянамі і адкрытымі месцамі, разрэджаныя ўчасткі старых, дуплістых лясоў, паркі, групы дрэў сярод палёў і населеныя пункты. У Альпах даходзіць звычайна да 800 м над у.м. (але можа быць да 1500 м), на Каўказе (у Арменіі) — да 1850 м. (макс. да 2300 м).
Асаблівасці біялогіі
Корміцца насякомымі.
Вакуум
Эйнштейновской вакуум
Вакуумныя вырашэння гэтых раўнанняў атрымліваюцца пры адсутнасці матэрыі, гэта значыць пры тоесным роўнасці нуля тэнзар энергіі-імпульсу ў разгляданай вобласці прасторы-часу: Tμν = 0. Часта лямбда-член таксама прымаецца роўным нулю, асабліва пры даследаванні лакальных (некосмологических) рашэнняў. Аднак пры разглядзе вакуумных рашэнняў з ненулявое лямбда-членам (лямбда-вакуум) узнікаюць такія важныя касмалагічныя мадэлі, як мадэль Дэ Ситтера (Λ> 0) і мадэль анты-Дэ Ситтера (Λ <0).
Шпак звычайны
Асаблівасці біялогіі
Гняздо часам ладзіць у калоніі, але звычайна гняздуе паасобку; у дупле (натуральным альбо штучным), шчылінах пабудоў ці пад дахамі, скальных шчылінах ці нават у норах гліністых яроў. Гняздо можа выкарыстоўваць шматгадова. Аснову гнязда складаюць сухая трава і галінкі (часта з сасновымі іголкамі). Высцілка — мяккі подсціл з сухой травы, саломы, сена, моху, пер’я, воўны, паперы і да т.п. з прымессю лісця і кветак.
Вакуум
Эйнштейновской вакуум
Трывіяльным вакуумным рашэннем ураўненняў Эйнштэйна з'яўляецца плоскае прастору Мінкоўскага, то ёсць метрыка, разгляданая ў спецыяльнай тэорыі адноснасці. Іншыя вакуумныя рашэння раўнанняў Эйнштэйна ўключаюць у сябе, у прыватнасці, наступныя выпадкі:
Шпак звычайны
Асаблівасці біялогіі
Яйкі (звычайна 4-6, часам 3-9) слаба падоўжаныя, з тупым вузейшым канцом, светла-блакітныя з бляскам.
Падвіды
Акрамя таго, існуюць яшчэ 4 падвіды.
Рэйнхард Гелен
Райнгард Гелен (Reinhard Gehlen;, — , ) — нямецкі ваенны дзеяч, генерал-маёр (c 1 снежня 1944 г.) Вермахта ў перыяд Другой сусветнай вайны, адзін з кіраўнікоў разведкі на Усходнім фронце. Стваральнік «Арганізацыі Гелена», пазней ператворанай у Федэральную разведвальную службу Германіі (BND). Першы прэзідэнт Федэральнай разведвальнай службы (BND).
Сван Арло
Сван Арло (Swann Arlaud; нар., Фантэнэ-о-Роз, Францыя) — французскі акцёр.
Біяграфія
Нарадзіўся 30 лістапада 1981 года ў Фантэнэ-о-Роз, дэпартамент О-дэ-Сен у Францыі. Яго маці — Таццяна Віяле, кастынг-дырэктар, дачка французскага акцёра Макса Віяля (1934—2000); айчым — кінааператар Бруна Нюйтэн.
Сваю акцёрскую кар’еру пачаў з удзелу ў рэкламных роліках і невялікіх роляў у фільмах, сярод якіх «Бунт дзяцей», «Мядзведзь на сцэне» і «Шэрыя душы». Паралельна са здымкамі акцёр вывучаў дэкаратыўнае мастацтва ў Страсбургу.
З пачатку 2000-х гадоў Сван Арло сыграў шэраг невялікіх роляў на тэлебачанні, у прыватнасці ў серыялах «Крымінальная паліцыя», «Так паступаюць сапраўдныя жанчыны», «Цэнтральная ноч» і «Стажоры: Першыя крокі ў паліцыі». У 2010 годзе атрымаў галоўную ролю ў фільме «Ананімныя рамантыкі» Жан-П’ера Амеры. У фільме таксама прынялі ўдзел Бенуа Пульворд, Ізабель Карэ і малады акцёр — П’ер Нінэ. У гэтым жа годзе акцёр зняўся ў фільмах «Незвычайныя прыгоды Адэль» Люка Бесона, «Выдатная стрэмка» Рэбекі Златоўскі і «Чорныя нябёсы» Жыля Маршана.
У 2012 годзе зняўся разам з Жэрарам Дэпардзьё, Эманюэль Сенье і Марк-Андрэ Грандэнам у экранізацыі рамана Віктора Гюго «Чалавек, які смяецца», знятую Жан-П’ерам Амеры.
У 2015 годзе Арло сыграў адну з галоўных роляў у фільме Элі Важэмана «Анархісты» разам з Тахірам Рахімам, Адэль Экзаркопулас і Гіёмам Гуі. За працу ў гэтай карціне акцёр быў намінаваны на кінапрэмію «Сезар» 2016 года на намінацыі «Самы перспектыўны акцёр». У гэтым жа годзе акцёр сыграў адну з роляў у фантастычным трылеры рэжысёра-дэбютанта Клемана Кажітора «Ні на нябёсах, ні на зямлі», дзе яго партнёрамі па здымачнай пляцоўцы былі Жэрэмі Рэнье, Кевін Азаіс і Фінегэн Олдфілд.
NGC 3298
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікалай Паўлавіч Курчаў
Мікалай Паўлавіч Курчаў (, агр. Смальяны, Аршанскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі медык. Заслужаны ўрач БССР (1969).
Біяграфія
Член КПСС. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1952—1986 гадах працаваў у Лёзне галоўным урачом раённай бальніцы, раёна і адначасова хірургам. Званне заслужанага ўрача прысвоена 1969 годзе.
Zygophyllum atriplicoides
Zygophyllum atriplicoides — від раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовы паўкустарнічак з прамымі пабегамі, які дасягае ў вышыню 80-100 см.
Лісце ланцэтнай формы з клінападобным аснаваннем і круглявай верхавінкай і гладкім краем размешчана супраціўна па ўсім сцябле на чарашках.
Кветкі абодваполыя, белыя ці жоўтыя, часам сіняга, чырвонага або фіялетавага колеру, з актынаморфным калякветнікам і пяццю пялёсткамі.
Цвіце ў красавіку-маі, плоданасіць у чэрвені.
Фламінга звычайны
Фламінга звычайны, фламінга ружовы (Phoenicopterus roseus) — птушка з роду фламінга.
Zygophyllum atriplicoides
Арэал і экалогія
У прыродных умовах сустракаецца ў Азербайджане, Сярэдняй Азіі (Цянь-Шань, Паміра-Алай, Капетдаг), Іране і Арменіі.
Фламінга звычайны
Апісанне
Даўжыня цела 120—145 см, размах крылаў 130—165 см. Птушкі дасягаюць масы 3,4-4 кг. Самка меншая за самца.
Zygophyllum atriplicoides
Арэал і экалогія
Расце на камяністых асыпках у горных стэпах. Ксерафіт. Святлалюбная расліна.
Фламінга звычайны
Апісанне
Апярэнне ў дарослых самцоў і самак пяшчотна-ружовага колеру, крылы пурпурова-чырвоныя, махавыя — чорныя. Без пер’я — аброць і кольца вакол вачэй — чырвоныя. Дзюба ў асноўнай частцы — ружовая, на канцы — чорная. Маладыя птушкі бруднавата-шэрыя, з ружовым налётам. На кожнай назе па 4 пальцы. У палёце выцягвае шыю і ногі. Голас: гучнае, прарэзлівае «крок, грок», крыху падобнае да гогату гусей.
Пашырэнне
Арэал разарваны, з лакальнымі калоніямі ў паўднёвых Іспаніі і Францыі, на Сардзініі, узбярэжжах Каспійскага мора, у Малой і Паўднёвай Азіі, на захадзе Пакістана, у Афрыцы, на астравах Зялёнага Мыса, Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыцы, на Антыльскіх і Галапагоскіх а-вах. Сустракаецца ў дэльтах рэк, неглыбокіх, часта салёных азёрах, па берагах марскіх заток або на астравах сярод разліваў вады.
Паўднёвыя папуляцыі — аселыя, еўрапейскія — часткова аселыя, сярэднеазіяцкія — пералётныя, астатнія — аселыя. Залятае ў большасць еўрапейскіх краін, нават у Нарвегію, Швецыю, Фінляндыю. У некаторыя гады сустракаецца часцей (гэта могуць быць птушкі, якія ўцяклі з няволі). На Беларусі вельмі рэдкі, выпадкова залётны від.
Месца зімовак: паўднёвае ўзбярэжжа Каспійскага мора, Блізкі Усход, Паўднёвая Еўропа, Афрыка, Цэнтральная і Паўднёвая Амерыка.
Асаблівасці біялогіі
Яйкі (2-3) авальна-падоўжаныя з завостраным канцом, аліўкава-зялёныя з налётам вапны. Памеры: 88,5 х 54,5 мм.
Сцяг Тэхаса
Сцяг Тэхаса (Flag of Texas), больш вядомы пад мянушкай Сцяг самотнай зоркі (Lone Star Flag) — адзін з дзяржаўных знакаў амерыканскага  штата Тэхас.
Апісанне сцяга
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі вышыні да даўжыні як 2:3. Сцяг падзелены на дзве роўнавялікія гарызантальныя паласы, верхняя паласа белага колеру, ніжняя - чырвонага. Злева (у дрэўца) вертыкальная сіняя паласа шырынёй 1/3 ад даўжыні сцяга. У цэнтры сіняй паласы пяціканцовая зорка белага колеру, дыяметр апісанай акружнасці зоркі роўны 3/4 шырыні сіняй паласы. Адценні колераў сцяга такія ж, як і на сцяге ЗША.
Бітва пад Коркгаўзам (1298)
8-я з бітваў паміж Лівонскім ордэнам і сіламі Рыгі, рыжскага архіепіскапа і ВКЛ у час рыжска-ордэнскага канфлікту канца 13 ст. Сілы бакоў вядомыя мала.
Сцяг Тэхаса
Апісанне сцяга
Гэты сцяг быў прадстаўлены на разгляд Кангрэсу Рэспублікі Тэхас 28 снежня 1838 года, сенатарам Уільямам Уортанам (William H. Wharton), і 25 студзеня 1839 года ён быў зацверджаны афіцыйным сцягам Рэспублікі Тэхас.
Бітва пад Коркгаўзам (1298)
У сакавіку 1298 года гросмайстар Лівонскага ордэна ўзяў два замкі, што належалі архіепіскапу, Трайдэн і Кокенхузен, і зняволіў архіепіскапа ў Трайдэне; пазней таго перавялі ў Фелін. Каля Ноймюля Ордэн збудаваў моцную крэпасць з кідальнымі машынамі, з дапамогай якіх намерваўся перакрыць суднаходства па Дзвіне. Тады рыжскае войска, злучанае з прысланымі Віценем атрадамі літоўцаў і русінаў, заняло і разбурыла і спаліла ўмацаванні і машыны (2 красавіка 1298), па чым вярнулася ў Рыгу.
Сцяг Тэхаса
Апісанне сцяга
29 снежня 1845 года, Рэспубліка Тэхас падпісала дагавор аб уваходжанні ў склад ЗША, стаўшы пасля 28-м штатам Саюза. Сцяг рэспублікі стаў сцягам штата. У 1879 годзе былі ануляваныя ўсе грамадзянскія законы штата. Яны былі аднаўлены пасля іх перагляду. Пра закон аб сцягу ўспомнілі толькі ў 1933 годзе, калі ён і быў паўторна заснаваны. Такім чынам у 1879-1933 гадах у штата фармальна не было свайго сцяга.