cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прытча аб новым віне і старых мяхах
Біблейскае апавяданне
''Пры гэтым сказаў ім прытчу: ніхто не прышывае латку да старой адзежыны, ададраўшы ад новай адзежыны; а інакш і новую падзярэ, і да старой не падыдзе латка ад новай. І ніхто не ўлівае маладога віна ў мяхі старыя; а інакш маладое віно парве мяхі, і само выцеча, і мяхі прападуць; а маладое віно трэба ўліваць у мяхі новыя; тады зберажэцца і тое і другое. І ніхто, піўшы старое віно, не захоча адразу маладога; бо кажа: старое лепшае.''
Тлумачэнне
Традыцыйна лічыцца, што тлумачэнне прытчы адносіцца да адносін паміж вучэннем Ісуса і традыцыйнага іўдаізму. Па меркаванні некаторых даследчыкаў, Ісус у прытчы прапануе свой новы спосаб супраць старога ладу фарысэяў і іх кніжнікаў. У пачатку другога стагоддзя, Маркіён, заснавальнік маркіянізму, выкарыстаў урывак, каб апраўдаць раздзяленне паміж рэлігіяй, што прынеслі Ісус і Павел, і Яўрэйскімі Пісаннямі.
Некаторыя даследчыкі тлумачаць, што прытча паказвае хрысціянства з яўрэйскімі каранямі старажытнасці, хоць вучэнне Ісуса прынесла нешта новае, а таму рытуалы і традыцыі афіцыйнага іўдаізму не маглі прыняць яго.
У сваім камэнтары на Евангеллі ад Матфея, Марка і Лукі, Джон Кальвін сцвярджае, што старыя мяхі і старыя адзенні ўяўляюць вучняў Ісуса, і маладое віно і новая тканіна ўяўляюць практыку паста два разы на тыдзень. Такі пост будзе цяжкім для новых вучняў, і яго б яны маглі вынесці.
Швайна
Швайна (Schweina) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Насельніцтва — 2929 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 16,40 км². Афіцыйны код — 16 0 63 069.
Камуна падзяляецца на 3 сельскія акругі.
Карл-Готфрыд Нордман
Карл-Го́тфрыд Но́рдман (Karl-Gottfried Nordmann; 22 лістапада 1915, Гісен, Вялікае герцагства Гесэн, Германская імперыя — 22 ліпеня 1982, Грынвіч, Канектыкут, ЗША) — ваенны лётчык Люфтвафэ падчас Другой сусветнай вайны і пазней — прэзідэнт падраздзялення кампаніі «Mercedes-Benz» у Паўночнай Амерыцы. Як лётчыку-асу яму прыпісваюць 78 збітых самалётаў праціўніка ў больш за 800 баявых вылетах. Нордман атрымаў большасць сваіх перамог на Усходнім фронце, а таксама адну падчас уварвання ў Польшчу і восем — у Французскай кампаніі і ў бітве за Вялікабрытанію.
Нордман пайшоў добраахвотнікам на ваенную службу ў Люфтвафэ ў 1936 годзе. Пасля лётнай падрыхтоўкі, у кастрычніку 1938 года, ён быў адпраўлены ў 132-ю знішчальную эскадру, і пасля некаторых перастановак яго падраздзяленне было падпарадкавана 51-й знішчальнай эскадры. Удзельнічаў у паветраных баях над Польшчай, Францыяй і Вялікабрытаніяй і, як сцвярджаецца, атрымаў дзевяць перамог. Пасля нападу Трэцяга рэйха на Савецкі Саюз падчас аперацыі «Барбароса» ён быў прызначаны камандзірам 4-й групы 51-й знішчальнай эскадры. Пасля 31-й паветранай перамогі, 1 жніўня 1941 года, Нордман быў узнагароджаны Рыцарскім крыжом Жалезнага крыжа, а 16 верасня, пасля 59 перамог, — Рыцарскім крыжом Жалезнага крыжа з дубовым лісцем.
10 красавіка 1942 года Нордман быў прызначаны камандзірам 51-й знішчальнай эскадры, у якой ён ўжо служыў два гады. Траўмы, атрыманыя ў выніку сутыкнення ў паветры 17 студзеня 1943 года, не дазволілі яму працягнуць палёты, у выніку чаго ён здаў камандаванне дывізіяй 1 красавіка 1944 года і быў пераведзены ў знішчальнае камандаванне Усходняй Прусіі, дзе служыў на кіруючых пасадах. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны Нордман паступіў на працу ў аддзел продажаў кампаніі «Mercedes-Benz». Ён працаваў прэзідэнтам «Mercedes-Benz» у Паўночнай Амерыцы з 1971 года да сваёй смерці ў 1982 годзе.
Хрыстыніўка (Народыцкі раён)
Хрыстыніўка (Христи́нівка) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Універсітэт ІТМО
Нацыянальны даследчы ўніверсітэт ІТМО (Национальный исследовательский университет ИТМО) — вышэйшая навучальная ўстанова Санкт-Пецярбурга. Уваходзіць у групу нацыянальных даследчых універсітэтаў Расіі.
Гісторыя
У 1900 годзе ў рамесным вучылішчы цэсарэвіча Мікалая адкрыліся механіка-аптычнае і гадзіннае аддзяленні. Менавіта дадзеныя аддзяленні лічацца папярэднікамі ўніверсітэта ІТМО. У 1920 годзе аддзяленні вучылішча былі ператвораныя ў тэхнікум дакладнай механікі і оптыкі. У 1930 годзе тэхнікум быў ператвораны ў Навучальны камбінат дакладнай механікі і оптыкі, а праз тры гады ад яго аддзяліўся Ленінградскі інстытут дакладнай механікі і оптыкі — ЛІТМО.
У пасляваенныя гады інстытут актыўна развіваўся, так, напрыклад, у 1958 годзе была створана першая савецкая ЭВМ для інжынерных разлікаў — «ЛІТМО-1».
У 1992 годзе ЛІТМО быў перайменаваны ў Санкт-Пецярбургскі інстытут дакладнай механікі і оптыкі, а ў 1994 годзе інстытут атрымаў статус універсітэта. З 2003 года навучальная ўстанова мае назву «Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны ўніверсітэт інфармацыйных тэхналогій, механікі і оптыкі». У 2009 годзе ўніверсітэту быў прысвоены статус нацыянальнага даследчага.
Індык свойскі
Індык свойскі — адзін з распаўсюджаных відаў хатніх птушак з атрада курападобных, які вядзе свой ​​пачатак ад звычайнай індычкі.
Паходжанне і гісторыя прыручэння
Даместыкацыя звычайнай індычкі праходзіла ў Новым Свеце, дзе карэнныя жыхары прыручылі дзікую індычку задоўга да адкрыцця Амерыкі еўрапейцамі. У 1519 годзе індычак завезлі ў Іспанію (адсюль яшчэ адна, састарэлая, назва — «іспанскія куры»), а праз 5 гадоў яны распаўсюдзіліся ў Францыі, Англіі і па ўсёй Еўропе. Іншая ранняя назва індыка свойскага — «турэцкія куры», якая замацавалася за птушкай у англійскай мове («turkey»).
Апісанне
Індыкі з'яўляюцца другімі па велічыні хатнімі птушкамі пасля страўсаў. Жывая маса дарослых індыкоў 9-35 кг, індычак 4,5-11 кг. Маюць моцныя доўгія ногі і шырокі хвост. На галаве і шыі размешчаны характэрныя скурныя штварэнні («каралы»), з верхняй частцы дзюбы самцоў звешваецца мясісты прыдатак, які дасягае ў перыяд ўзбуджэння птушкі 12-15 см. Апярэнне бывае белае, бронзавае, чорнае і іншае ў залежнасці ад пароды і разнавіднасці.
Іпаліт Гіляравіч Гараўскі
Іпаліт Гіляравіч Гараўскі (, Уборкі, Ігуменскі павет, Мінская губерня — пасля 1864) — пейзажыст, брат Апалінарыя Гараўскага і Гілярыя Гараўскага.
Паходжанне і сям’я
Нарадзіўся ў дробнапамеснай шляхецкай сям’і. Бацькі — Гіляр Францавіч і Мар’яна Якаўлеўна Гараўскія. Род карыстаўся гербам «Кораб» (з XVII стагоддзя), вёў свой радавод ад шляхціца Гракала-Гараўскага. У XIX стагоддзі частка прозвішча Гракала выйшла з ужывання. Гараўскія валодалі каля 200 га зямлі, якая дасталася бацьку мастака Гіляру Францавічу ад дзеда і бацькі.
У сям’і было тры дачкі і сыны Іпаліт (1828 ― пасля 1864), Апалінар (1833―1900), Карл (1838 ― пасля 1869), Гектар (1843―1893), Гіляр (1847 ― пасля 1875). Карл і Гектар былі прафесійнымі вайскоўцамі, Іпаліт, Апалінар і Гіляр ― мастакамі.
Адукацыя
Магчыма, навучаўся ў Брэст-Літоўскім кадэцкім корпусе.
Прафесійная дзейнасць
Жыў у Мінску (у сярэдзіне 1860-х), дзе некалькі год працаваў настаўнікам малявання дзяцей генерала Дружыніна, потым некаторы час жыў у Санкт-Пецярбургу, дзе разам з братам Апалінарыем дапамагаў П. М. Траццякову ў яго калекцыянерскай і збіральніцкай дзейнасці.
Пазней пераехаў у Кіеў, дзе жыў у 1860-1870-х гадах.
Творчасць
Твораў аўтарства Іпаліта Гараўскага захавалася нямнога, магчыма, прычынай гэтаму была яго занятасць выкладчыцкай работай, якой майстар займаўся ў Мінску пасля заканчэння Пецярбургскай акадэміі мастацтваў. Па манеры выканання работы І. Гараўскага блізкія да твораў яго брата Апалінарыя. Найбольш цікавымі лічацца кампазіцыі «На берагах ракі Бярэзіны» (1857) і «Від у ваколіцах Бабруйска» (1858). У кожным з іх І. Гараўскі выступае не толькі як тэхнічна падрыхтаваны жывапісец, дэманструючы выдатнае валоданне прыёмамі пабудовы выразнай выявы, але і як прыхільнік, у большай ступені, чым брат, рамантычнай вобразнасці.
Некаторыя творы зберагаюцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, напрыклад, палатно «Ля крыжа. Смерць паўстанца». У Рускім музеі захоўваецца карціна «На берагах ракі Бярэзіны».
З іншых твораў можна згадаць «Від паблізу Бабруйска (Від у ваколіцах Бабруйска)», «Від Грэйдэна ў Ліфляндыі».
Узнагароды і званні
Узнагароджаны сярэбранымі медалямі: у 1857 г. 2 годнасці і ў 1858 г. 1 годнасці за карціну «На берагах ракі Бярэзіны» (1857). У 1864 г. дадзена званне класнага мастака 3 ступені жывапісу пейзажнага.
Павел Пятровіч Тамілаў
Павел Пятровіч Тамілаў (27 сакавіка 1919, вёска Бранчыцы, Салігорскі раён — 8 сакавіка 1945) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Пінскай вобласці.
Біяграфія
Яго імем названа вуліца ў гарадскім пасёлку Лагішын.
Чэрвонэ (Народыцкі раён)
Чэрвонэ (Червóне) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Бёўра
Бёўра (нарв.: Bøvra) — рака ў Нарвегіі.
Знаходзіцца ў фюльке Оплан, у заходняй частцы Усходняй Нарвегіі. Даўжыня ракі 363 км. Плошча басейна 865 км². Яна цячэ ў паўночна-ўсходнім кірунку і ўпадае ў возера Skim.
Вядомая сярод аматараў экстрэмальнага сплаву, галоўным чынам, каякераў.
NGC 2016
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Fallout 3
Fallout 3 — камп’ютарная гульня у жанры action/RPG, распрацаваная кампаніяй Bethesda Softworks. Трэцяя гульня серыі, не лічучы гульні Fallout Tactics. Fallout 3 выйшла для гульнявых кансоляў Xbox 360, PlayStation 3 і камп’ютараў 28 кастрычніка ў ЗША і 31 кастрычніка 2008 года ў Еўропе.
Руская версія Fallout 3 для Xbox 360 выйшла 24 красавіка ; версія для PS3 выйшла 7 мая 2009 г.
Іван Фёдаравіч Вадкоўскі
Іван Фёдаравіч Вадкоўскі ( — ) — палкоўнік, батальённы камандзір лейб-гвардыі Сямёнаўскага палка (1820) ; адзін з чатырох афіцэраў, асуджаных па справе аб, брат дзекабрыстаў Фёдара Фёдаравіча і Аляксандра Фёдаравіча.
Сям'я
Старэйшы сын сапраўднага тайнага саветніка, камергера і сенатара Фёдара Фёдаравіча Вадкоўскага (1764—1806) і Кацярыны Іванаўны Вадкоўскай (нар. 1766) народжанай графіні.
Сёстры Вадкоўскіх — Соф'я Фёдараўна Вадкоўская-Безабразава-Ціміразева і Кацярына Фёдараўна Вадкоўская-Крыўцова актыўна ўдзельнічалі ў лёсе братоў-дзекабрыстаў праз сваіх мужоў-губернатараў. Яны блізка сябравалі з А. С. Пушкіным, В. А. Жукоўскім. Пасаджаным бацькам на вяселлі Кацярыны быў гісторык М. М. Карамзін. А яе адзіная дачка — Соф'я Мікалаеўна Крыўцова стала жонкай, своднага брата паэта К. М. Бацюшкава.
Жонка — Елізавета Аляксандраўна Вадкоўская (народжаная Малчанава).
Дзеці:
Таксама апекаваў свайго непаўнагадовага пляменніка — сына рана памерлага брата Паўла.
Воінская служба
Вызначаны ў лейб-гвардыі Сямёнаўскі полк у 1807 годзе. У 1812 — падпаручнік. Удзельнік вайны 1812 года і замежных паходаў. У ягонай палатцы начаваў паручнік.
З успамінаў Чычэрына:
Бывайце спакой і сібарыцкае існаванне; стомлены, брудны, галаднаваты, без ложка, я ўсё-такі гатовы дабраслаўляць неба, абы поспехі нашы працягваліся. Цяпер у мяне няма нават палаткі. Сёння раніцай святлейшы (Кутузаў — заўв. Аўт.) У даволі ветлівых выразах папрасіў яе ў мяне, а я не так кепска выхаваны, каб адмовіць. І вось я перабраўся да Вадкоўскага, дзе вельмі нязручна; а ў маёй палатцы змяшчаецца лёс Еўропы.
Вызначыўся, прыняўшы камандаванне «гасударавай ротай» палка. З 1820 — камандзір 1-га батальёна Сямёнаўскага палка.
Паўстанне ў палку
У красавіку 1820 вядомы сваім гуманным адносінах да падначаленых камандзір лейб-гвардыі Сямёнаўскага палка генерал-маёр быў зняты. Па рэкамендацыі Аракчэева новым камандзірам стаў з указаннем «падцягнуць полк». У палку, дзе раней былі адмененыя цялесныя пакаранні і прапаведавалася паважлівае стаўленне да ніжэйстаячых, стала ўкараняцца палачная дысцыпліна. З мая па кастрычнік 1820 г. было пакарана 44 салдата, яны атрымалі ў агульнай складанасці 14250 палачных удараў. Шварц, на думку многіх, хто яго ведаў, быў вельмі неўраўнаважаным чалавекам і абражаў салдат і афіцэраў.
У маі 1820 Вадкоўскі, бачачы становішча, якое склалася ў палку, прыняў рашэнне сустрэцца з новым палкавым камандзірам «для прадстаўлення заўваг». Начальнік гвардзейскага штаба Бенкендорф, даведаўшыся пра гэта, выклікаў да сябе Вадкоўскага і звярнуў увагу на тое, што гэта не прынясе карысці, а толькі накліча на полк непрыемнасці, што варта дачакацца вяртання Аляксандра I (шэфа палка) з-за мяжы і звярнуцца асабіста да яго. Вадкоўскі, як і многія іншыя афіцэры-сямёнаўцы стаў шукаць магчымасці перайсці ў іншы полк.
Яжбэрэнь
Яжбэрэнь (Я́жберень) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Іван Фёдаравіч Вадкоўскі
Паўстанне ў палку
Ніхто на свеце мяне не пераканае, што гэтае здарэнне было выдумана салдатамі або адбывалася адзіна, як паказваюць, ад жорсткага абыходжання з гэтымі палкоўніка Шварца. Ён быў заўсёды вядомы як добры і спраўны афіцэр і камандаваў з гонарам палком. З-за чаго ж зрабіцца яму варварам? Па маім перакананні тут крыюцца іншыя прычыны. Выкліканне, здаецца, было не ваеннае, бо ваенны ўмеў бы іх прымусіць ўзяцца за стрэльбу, чаго ніхто з іх не зрабіў, нават цесака не ўзяў… Прызнаюся, што я яго прыпісваю тайным таварыствам
У тым жа духу вялося і следства. Следчая камісія пад кіраўніцтвам працавала ў Віцебску. Вадкоўскі на допытах абвяргаў здагадкі аб падстраканні афіцэрамі салдат да бунту. Ён напісаў пра падзеі 1820 «апраўдальны артыкул», які перадала Аляксандру I сястра Вадкоўскага Соф'я Фёдараўна. Суд адбыўся 15 красавіка 1822 года, прысуд вынесены 22 красавіка. Вадкоўскі, Кашкараў і адстаўны палкоўнік Ермалаеў былі прысуджаныя да пазбаўлення чыноў, маёмасці і смяротнага пакарання. Аўдытарыянскі дэпартамент (кіраванне ваенна-судовай часткай у рускай арміі) скончыў разгляд да жніўня 1822, знізіў пакаранне і перадаў справу імператару Аляксандру, які так і не вынес рашэнне па ёй. Да 1826 года знаходзіўся ў Віцебскай турме.
Толькі ў студзені 1826 года справу з аўдытарыяту запатрабаваў Мікалай I. 27 лютага 1827 года Мікалай загадаў адправіць Вадкоўскага ў тым жа чыне ў Каўказскі корпус папярэдне «вытрымаўшы ў крэпасці» два з паловай гады. У маі 1827 Вадкоўскі дамогся адстаўкі. Па дакладу генерала Патапава вялікаму князю Вадкоўскі «не змяніў свайго шкоднага ладу думак» і стараннасці ў службе не аказваў.
Пасля адстаўкі Вадкоўскі жыў у сваім маёнтку Пятроўскае Арлоўскай губерні пад негалосным паліцэйскім наглядам.
IC 4622
IC 4622 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Змеяносец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Структурная геалогія
Структурная геалогія ці марфалагічная тэктоніка — раздзел геатэктонікі, які вывучае формы залягання горных парод у зямной кары. Формы залягання горных парод ці структурныя формы падзяляюцца на першасныя, гэта значыць тыя, што ўзніклі разам з фарміраваннем самой пароды, і другасныя, што ўтварыліся ў выніку тэктанічных дэфармацый першасных формаў.
Петралогія
Петралогія (ад πέτρος — камень) — навука, якая вывучае магматычныя і метамарфічныя горныя пароды, іх фізіка-хімічныя ўмовы ўтварэння, ступень змянення пад уплывам розных фактараў, заканамернасці размеркавання ў зямной кары, мантыі Зямлі і касмічным рэчыве. Сумежнай з петралогіяй навукай, накіраванай на вывучэнне структурна-тэкстурных асаблівасцей горных парод, іх класіфікацыяй, мінеральным складам і інш. з’яўляецца петраграфія.
Гісторыя
Развіццё петралогіі на Беларусі цесна перапляталася з літалагічнымі і мінералагічнымі даследваннямі; найчасцей яны праводзіліся ў комплексе.
У пачатку XX ст. П.М. Чырвінскі праводзіў мінералага-петраграфічнае вывучэнне метэарытаў, знойдзеных на Беларусі. У 1920-я г. з больш інтэнсіўным вывучэннем нетраў расшырыліся звесткі пра састаў асадкавых тоўшчаў, але іх петраграфічныя даследванні абмяжоўваліся ў асноўным макра- і мікраскапічным апісаннем структурна-тэкстурных асаблівасцей парод і мінералаў. Звесткі пра мінеральна-петралагічны і хімічны састаў антрапагенавых, мелавых і дэвонскіх глін, балотных руд, цэментавай сыравіны, фасфарытаўзмешчаны ў працах М.Ф. Бліадухо, Н.Ф. Дзенісюка, А.М. Жырмунскага, В.І. Маеўскага, С.С. Малярэвіча, Г.Ф. Мірчынка, А.М. Розіна, Б.К. Тарлецкага і іншых, а пра петраграфічныя асаблівасці мінеральных саставаў асобных тыпаў парод крышт. фундаменту – у Дз.М. Собалева.
У пасляваенныя гады падоўжаны і паглыблены петраграфічныя даследванні асадкавых, магматычных і метамарфічных парод платформавага чахла і крышт. фундаменту.
У 1950-52 Я.М. Махлін зрабіў дэталёвае петраграфічнае апісанне парод крышт. фундаменту, ускрытых свідравінамі ў Мінску, Пінску, Глушкавічах, Смілавічах. Сістэматычнае комплекснае мінерала-петраграфічнае даследванне геалагічных аб’ектаў пачалося з утварэннем у 1955 лабараторыі літалогіі ў Інстытуце геалагічных навук Акадэміі Навук Беларусі (з 1970 Беларускі Беларускі навукова-даследчы геолагаразведачныя інстытут Упраўленнягеалогіі СМ БССР). Пад кіраўніцтвам А.С. Махнача ў лабараторыі дэталёва даследваны пароды дэвонскага і каменавугальнага ўзросту з мэтай ацэнкі іх перспектыўнасці на нафту і каменны вугаль, дэвонскія асадкавыя і вулканагенныя адклады, пароды крышт. фундаменту. У 1957 пры Упраўленні СМ БССР створана мінералага-петраграфічная лабараторыя для аператыўнай апрацоўкі матэрыялаў геолага-здымачных і пошукава-разведачных экспедыцый і партый. З 1965 ва Упраўленні геалогіі пачаты тэматычныя мінерала-петраграфічныя даследванні, звязанныя з праблемай нафтагазаноснасці тэрыторыі Беларусі і вызначэннем перспектыў крышт. фундаменту і платформавага чахла на металёва карысныя выкапні.
Слонімскае благачынне
Слонімскае благачынне, Слонімская благачынная акруга — акруга ў Навагрудскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці.
Георг Ноймарк
Георг Ноймарк (Georg Neumark;  — ) — нямецкі паэт, кампазітар, музыкант-гамбіст і бібліятэкар.
Біяграфія
Георг Ноймарк нарадзіўся 16 сакавіка 1621 года ў мястэчку Лангензальца ў Цюрынгіі. З 1630 года наведваў гімназію ў Шлейсінгене, а затым перайшоў на гімназію Готы, пасля чаго вучыўся ва ўніверсітэце Кёнігсберга. Быў вельмі дзейным сябрам «Fruchtbringende Gesellschaft» і нюрнбергскага «Blumenorden», аўтар духоўных вершаў.
Яго свецкая паэзія (у зборніках «Poetisch-musikalisches Luslwäldgen» і «Fortgepflantzter poetischer Lustwald»), па водгуку Ф. Ф. Фідлера, «поўная безгустоўні таго часу».
Некаторыя са сваіх вершаў ён сам пераклаў на музыку. Ноймарк напісаў таксама паэтыку і «Neusprossender deutscher Palmbaum» — гісторыю «Fruchtbringende Gesellschaft».
Вязынскі сельсавет
Вя́зынскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Вілейскага раёна Мінскай вобласці. Плошча сельсавета складае 214,4 км². Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2019 г. вёска) Вязынь.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ільянскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. З 24 ліпеня 1957 года ў складзе Вілейскага раёна. 6 верасня 1957 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Латыгальскага і Рэдзькавіцкага сельсаветаў. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Мінскай вобласці.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1884 чалавекі, з іх 97,7 % — беларусы, 1,5 % — рускія.
Лютынка (Жыдачыўскі раён)
Лютынка (Лю́тинка) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Гёўла
Гёўла (Gaula) — рака ў Нарвегіі.
Шалі
Шалі:
Іван Андрэевіч Сматроў
Іван Андрэевіч Сматроў (Иван Андреевич Смотров; 22 студзеня 1918, сяло Расказань, Балашоўскі павет, Саратаўская губерня — 1 мая 1975) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Пінскай вобласці БССР.
Біяграфія
З 1939 года служыў у Чырвонай Арміі. У партызанах з верасня 1942 года: камандзір аддзялення, начальнік разведкі атрада, камісар атрада, са жніўня 1943 года камісар, у лютым — чэрвені 1944 года камандзір партызанскай брыгады «Савецкая Беларусь». З 1944 года на савецкай і гаспадарчай рабоце ў Пінскай, Сахалінскай і Саратаўскай абласцях.
Узнагароджаны медалём «Партызану Айчыннай вайны» I ступені.
Malus spectabilis
Malus spectabilis (Chinese flowering crabapple) — дрэва, від роду сямейства, якое расце ў Кітаі і культывуецца ў гэтай краіне ў якасці дэкаратыўнай расліны.
Батанічнае апісанне
Лістападнае дрэва вышынёй да 8 метраў. Галіны чырванавата-карычневыя, маладыя парасткі апушаныя. Пупышкі таксама чырванавата-карычневыя, з рэдкім апушэннем.
Лісце эліптычнае або вузкаэліптычнае, даўжынёй 5-8 см, голае (маладое лісце пакрыта пухам з абодвух бакоў). Вярхушка ліставай пласцінкі коратка завостраная, краі з дробнымі зубчыкамі. Прылісткі плёнкавыя, 4-6 мм даўжынёй, вузкаланцэтныя.
Кветкі ў бутоне ружовыя, пасля распускання белыя, дыяметрам 4-5 см, сабраны ў парасонападобныя шчыткі па 4-6 штук. Кветаножкі даўжынёй 2-3 см, апушаныя. Чашалісцікі трохкутна-яйкападобныя, даўжынёй 2-4 мм, пасля цвіцення не ападаюць. Час цвіцення: красавік — май.
Плады дыяметрам каля 2 см, жоўтага колеру. Спеюць у жніўні—верасні.
Прымяненне
У паўночных і ўсходніх абласцях Кітая гэты від яблыні культывуецца ў якасці дэкаратыўнай расліны. Выведзена некалькі культурных формаў, у тым ліку з махрыстымі белымі і ружовымі кветкамі.
Дом-музей І з’езда РСДРП
Дом-музей І з'езда РСДРП — музей у Мінску, філіял Нацыянальнага музея гісторыі і культуры. Экспазіцыя размяшчаецца ў доме, дзе ў 1898 г. праходзіў Першы з'езд РСДРП.
Гісторыя
Дом-музей І з'езда РСДРП адкрыты ў 14 сакавіка 1923 г. ў дзень 25-годдзя з'езда. Музей зрабіўся важкім элементам прапаганды камуністычных ідэй марксізму-ленінізму ў СССР. Уся экспазіцыя займала ўсяго адзін пакой - той, у якім і праходзіла пасяджэнне. Складалася яна з мемарыяльнай часткі і дапаўнялася тэмамі, прысвечанымі барацьбе У. Леніна па стварэнню бальшавіцкай партыі новага тыпу, успамінамі ўдзельнікаў з'езда. Астатняя частка дома заставалася жылой аж да 1941 г.
NGC 2017
NGC 2017 (іншае абазначэнне — ESO 554-**22) — група зорак у сузор’і Заяц.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дом-музей І з’езда РСДРП
Гісторыя
У часы вайны 24 чэрвеня 1941 г. будынак музея разам з экспанатамі згарэў падчас нямецкіх авіяналётаў на Мінск быў разбураны. У 1948 г. па захаваных дакументах дом поўнасцю адноўлены. Знаходзіўся на былой Захар'еўскай вуліцы. У 1953 г. ў сувязі з рэканструкцыяй Ленінскага праспекта і плошчы Перамогі Дом-музей быў перанесены бліжэй да берага р. Свіслач, дзе ён знаходзіцца і цяпер.
Музей зрабіўся візітнай карткай БССР, абавязковым аб'ектам для наведвання ўрадавых дэлегацый, турыстычных груп, школьнікаў і студэнтаў. За пасляваенны час яго бясплатна наведала каля 8 мільёнаў чалавек. Сярод знакамітых наведвальнікаў былі лідары міжнароднага камуністычнага руху: Фідэль Кастра, Хо Шы Мін, Л. Брэжнеў і іншыя.
На 1984 год музей складаўся з 7 пакояў, два з якіх — мемарыяльныя. 5 пакояў былі адведзены пад тэматычную экспазіцыю.
Пасля развалу СССР і ліквідацыі КПСС ў 1991 г. музей быў закрыты. 10 лютага 1992 г. будынак перадалі Міністэрству культуры і ён стаў філіялам Нацыянальнага музея гісторыі і культуры Беларусі. У 1995 г. у ім адкрылася новая экспазіцыя, якая прапагандавала І з'езд РСДРП ужо як з'езд не будучых камуністаў, а сацыял-дэмакратаў заходнееўрапейскай арыентацыі і сацыялістычную ідэю ў цэлым свеце.
У 2007 г пасля капітальнага рамонту будынка была зацверджана новая тэматычная структура экспазіцыі з наступных блокаў: "Горад", "Гараджане", "З'езд", "Музей". Савецкі перыяд вырашылі адлюстроўваць праз зменныя выставы ў другой палове музея праз доўгатэрміновы выставачны праект "Сімвалы эпохі".
Амін
Амін (ἀμήν, אמן), Амэн - «сапраўды», - апошняе слова ў малітвах, богаслужбовых тэкстах і дзеяннях, абвяшчаецца на пацверджанне і замацаванне ісціны. Часта выкарыстоўваецца ў старажытных паданнях і аповесцях, народных змоваx, у загаворы і г.д.. Народнае амін (амэн) - не толькі скончыць што-небудзь, абвяшчаючы амін, але і абясшкодзіць, замовіць хваробу, абараніцца ад нячыстай сілы.
Французскі сіндыкат крытыкаў кіно і тэлебачання
Французскі сіндыкат крытыкаў кіно і тэлебачання (Syndicat Français de la Critique de Cinéma et des Films de Télévision; да 2004 года Французскі сіндыкат кінакрытыкаў (Syndicat Français de la Critique de Cinéma) — прафесійнае аб’яднанне пісьменнікаў і журналістаў, якія працуюць у кінематографе і тэлевізійнай індустрыі. Дзейнасць аб’яднання накіравана на садзеянне свабодзе крытыкі і падтрымцы кінавытворчасці пры дапамозе разнастайных мерапрыемстваў.
Гісторыя і дзейнасць
Арганізацыя была заснавана 9 сакавіка 1947 года пад назвай Асацыяцыя французскіх крытыкаў кіно (Association Française de la Critique de Cinéma, AFCC). У 1981 годзе аб’яднанне было ператворана ў прафесійную асацыяцыю пад назвай Французскі сіндыкат кінакрытыкаў (Syndicat Français de la Critique de Cinéma, SFCC). У 2004 годзе ў знак прызнання працы членаў аб’яднання ў тэлевізійнай індустрыі афіцыйная назва была зменена на Французскі сіндыкат крытыкаў кіно і тэлебачання (Syndicat Français de la Critique de Cinéma et des Films de Télévision). Штаб-кватэра арганізацыі знаходзіцца ў Парыжы.
Сіндыкат, у які ўваходзіць больш за 260 членаў, дзейнічае гэтаксама як нацыянальная секцыя Міжнароднай федэрацыі кінапрэсы (ФІПРЭСІ). У супрацоўніцтве з гэтай міжнароднай арганізацыяй Сіндыкат дэлегуе журналістаў SFCC у склад журы міжнародных кінафестываляў. З 1962 года SFCC праводзіць на Канскім кінафестывалі Тыдзень крытыкаў (з 2008 года — Міжнародны тыдзень крытыкі), які з’яўляецца першым паралельным конкурсам (секцыяй) фестывалю, накіраваным на адкрыццё новых талентаў. Самая прэстыжная ўзнагарода ў гэтай секцыі — Гран-пры Тыдня крытыкі.
Узнагароды
Прызнанне дасягненняў французскага і міжнароднага кіно ажыццяўляецца Французскім сіндыкатам крытыкаў кіно і тэлебачання, сярод іншага, шляхам прысуджэння спецыяльных узнагарод. У 1947 годзе ў гонар французскага кінарэжысёра і піянера кінематографа Жоржа Мельеса быў заснаваны Прыз Жоржа Мельеса, які цяпер прысуджаецца як. З 1967 года прысуджаецца Прыз Леона Мусінака, цяпер вядомы як Прыз Французскага сіндыката кінакрытыкаў за найлепшы замежны фільм. Пазней былі ўведзены катэгорыі за найлепшы кароткаметражны фільм (з 1973 года), найлепшы дэбютны фільм (з 2000 года) і найлепшы французскі сумесны фільм на французскай мове (Film singulier francophone, з 2008 года). Асацыяцыя таксама прысуджае прызы ў катэгорыях літаратуры (з 1978 года), DVD-Video і Blu-ray (з 2005 года).
IC 4623
IC 4623 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Санкт-Пецярбургскі акадэмічны ўніверсітэт — навукова-адукацыйны цэнтр нанатэхналогій РАН
Санкт-Пецярбургскі акадэмічны ўніверсітэт — навукова-адукацыйны цэнтр нанатэхналогій РАН (Санкт-Петербургский академический университет — научно-образовательный центр нанотехнологий РАН) — вышэйшая навучальная ўстанова Санкт-Пецярбурга. Уваходзіць у групу нацыянальных даследчых універсітэтаў Расіі.
Акадэмічны ўніверсітэт быў створаны ў 1999 годзе як Навукова-адукацыйны цэнтр Фізіка-тэхнічнага інстытута імя А. Ф. Іофе РАН. Ініцыятыва арганізацыі цэнтра належала акадэміку, лаўрэату Нобелеўскай прэміі па фізіцы і ўраджэнцу Беларусі Жарэсу Алфёраву.
Рулявое кіраванне
Рулявое кіраванне — сістэма кіравання кірункам руху транспартных сродкаў з дапамогай рулявога кола. Складаецца з механізмаў, пераўтваральных становішча (вугал павароту) руля ў прапарцыйнае змена становішча колаў або аналагічных кіраўнікоў кірункам руху элементаў (паварот рухача, паварот накіроўвалай лыжы, канька).
Санкт-Пецярбургскі акадэмічны ўніверсітэт — навукова-адукацыйны цэнтр нанатэхналогій РАН
У 2002 годзе Прэзідыум РАН стварыў новую адукацыйную ўстанову ў сістэме Акадэміі навук — Акадэмічны фізіка-тэхналагічны ўніверсітэт РАН. У 2009 годзе далучэннем да яго ліцэя «Фізіка-тэхнічная школа» РАН і Санкт-Пецярбургскага фізіка-тэхналагічнага навукова-адукацыйнага цэнтра РАН быў створаны Санкт-Пецярбургскі Акадэмічны ўніверсітэт — навукова-адукацыйны цэнтр нанатэхналогій РАН (Акадэмічны ўніверсітэт). У 2010 годзе Акадэмічны ўніверсітэт атрымаў статус нацыянальнага даследчага ўніверсітэта.
У 2019 годзе загадам Міністэрства адукацыі і навукі РФ у сувязі са смерцю Жарэса Алфёрава ўніверсітэту было прысвоена яго імя.
Рулявое кіраванне
Рулявое кіраванне аўтамабіляў
4WS (4 Steering Wheel, ад англ. 4 кіраваных колы) — сістэма падрульвання задніх колаў у аўтамабіля. Пры высокай хуткасці заднія колы паварочваюцца ў бок павароту (гэтак жа як і пярэднія колы), што дазваляе павялічыць стабільнасць пры рэзкіх манеўрах (напрыклад абгоне). Пры нізкай хуткасці заднія колы паварочваюць у процілеглы ад павароту бок (назад пярэднім колам), што дазваляе павялічыць манеўранасць і паменшыць радыус развароту.
Мазурыўка (Жыдачыўскі раён)
Мазурыўка (Мазурі́вка) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Рулявое кіраванне
Рулявое кіраванне трактароў
Як і кампаноўка трактара, рулявое кіраванне бывае двух асноўных відаў — паварот пярэдніх колаў (аналагічна аўтамабіляў), і адносны паварот паўрам (трактары К-700, Т-150К). У кампаноўцы (і рулявым кіраванні) з двух полурам маюцца наступныя добрыя якасці:
Джэймс Дзьюі Уотсан
Джэймс Дзьюі Уотсан (нар. 1928) — амерыканскі біяхімік. Сумесна з Ф. Крыкам у 1953 годзе распрацаваў мадэль малекулы ДНК. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1962).
Рулявое кіраванне
Рулявое кіраванне камбайнаў і вілачных пагрузчыкаў
З-за вялікай вагі жняяркі, і асаблівасцяў кампаноўкі, на пярэднюю частку самаходнага збожжаўборачнага камбайна прыпадае асноўная частка вагі, таму пярэднія колы выконваюць вядучымі і вялікага памеру. З прычыны тэхнічных складанасцяў павароту гэтых колаў, рулявое кіраванне збожжаўборачных камбайнаў ажыццяўляецца заднімі коламі невялікага памеру. Яны таксама паварочваюцца на розныя вуглы (рулявой трапецыяй), каб пазбегнуць бакавога слізгацення, аналагічна кіраванні аўтамабіляў.
Аналагічная сітуацыя прысутнічае і ў вілачныя пагрузчыкаў, так як на пярэднія колы даводзіцца вага падыманага грузу. Па гэтай прычыне большасць такіх машын таксама маюць кіраваныя колы ззаду.
Рулявое кіраванне каткоў (дарожная тэхніка)
З прычыны вялікай масы пярэдняга цыліндру катка паварочвае ён з дапамогай гідраруля. Руль проста перамыкае клапаны падачы вадкасці ў цыліндры павароту катка
Рулявы механізм
Рулявы механізм — частка рулявога кіравання, якая пераўтварае вярчальны рух рулявога колы ў паступальны рух рулявых цяг. Як правіла, гэта адзін з відаў механічнага рэдуктара, хоць, напрыклад, у камбайнах ужываецца сістэма «гідраматор-шлангі-гідрацыліндр». Найбольш распаўсюджаныя наступныя віды рулявых механізмаў
Вытворцы элементаў рулявога кіравання
Акрамя вытворцаў арыгінальных дэталяў рулявога кіравання існуе некалькі міжнародных вытворцаў, якія спецыялізуюцца на рынку аўтазапчастак, напрыклад:
Крысціян Тэйлар
Крысціян Тэйлар (нар. 18 чэрвеня 1990) — амерыканскі лёгкаатлет, спецыялізуецца ў трайным скачку. Першых сур'ёзных поспехаў у спорце дамогся ў 2007 годзе, калі на чэмпіянаце свету сярод юнакоў выйграў залаты медаль у трайным скачку і бронзу ў скачку ў даўжыню. Будучы студэнтам Фларыдскага універсітэта ён 3 разы быў пераможцам нацыянальнай студэнцкай асацыяцыі. На чэмпіянаце свету 2011 года выйграў залаты медаль у трайным скачку з вынікам 17,96 м.
NGC 2018
NGC 2018 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC141) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Марынка (Жыдачыўскі раён)
Марынка (Мари́нка) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Бітва за Брытанію
Бітва за Брытанію — авіяцыйная бітва Другой сусветнай вайны, якая доўжылася з 9 ліпеня па 30 кастрычніка 1940 года. Тэрмін «Бітва за Брытанію» упершыню скарыстаўся прэм'ер-міністр Вялікабрытаніі сэр Уінстан Чэрчыль, назваўшы так спробу Трэцяга рэйха заваяваць панаванне ў паветры над поўднем Англіі і падарваць баявы дух брытанскага народа. Падчас бязлітасных паветраных баёў Каралеўскія ВПС Вялікабрытаніі (РАФ) адбілі спробы ВПС Трэцяга рэйха заваяваць панаванне ў паветры, знішчыць брытанскія ВПС, разбурыць прамысловасць і інфраструктуру краіны, дэмаралізаваць насельніцтва і тым самым прымусіць Вялікабрытанію да капітуляцыі ці заключэння міру.
Бітва за Брытанію з’явілася першай ваеннай кампаніяй, у якой удзельнічалі выключна ВПС і сілы проціпаветранай абароны. З ліпеня 1940 асноўнымі мэтамі нямецкіх бамбардзіровак з’яўляліся прыбярэжныя канвоі і марскія базы, такія як Портсмут, але ўжо праз месяц люфтвафэ пераключыліся на англійскія аэрадромы. Падчас бітвы люфтвафэ таксама падвяргалі бамбардзіроўцы авіяцыйныя заводы і аб’екты наземнай інфраструктуры. У канчатковым выніку, люфтвафэ звярнуліся да тактыкі застрашвальнага бамбакідання і нападам на аб’екты, якія маюць вялікае палітычнае значэнне.
Няздольнасць Германіі да выканання пастаўленых перад пачаткам кампаніі задач лічыцца першым паражэннем Трэцяга рэйха ў Другой сусветнай вайне і адным з яе паваротных пунктаў. У тым выпадку, калі б Германіі ўдалося дамагчыся перавагі ў паветры, Адольф Гітлер планаваў аперацыю «Марскі леў» — уварванне ў Вялікабрытанію з мора і паветра.
«Дзень Бітвы за Брытанію» адзначаецца ў Вялікабрытаніі 15 верасня; паводле меркавання англічан, страты, панесеныя нямецкімі ВПС у гэты дзень у 1940 годзе, вымусілі германскае камандаванне прызнаць немагчымасць зламаць абарону Брытанскіх астравоў і маральны дух брытанцаў.
Народыцкая пасялковая грамада
Народыцкая пасялковая грамада (Народицька селищна громада) — тэрытарыяльная грамада ва Украіне, у Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці.
Гісторыя
Утворана ў рамках адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы 2015 года. У склад грамады ўвайшлі ўсе сельскія і пасялковы савет Народыцкага раёна, якія 6 жніўня 2015 года прынялі рашэнне аб добраахвотным аб’яднанні абшчын.
Дынамічная геалогія
Дынамічная геалогія — галіна геалогіі, якая вывучае працэсы, якія адбываюцца ў нетрах (эндагенныя) і на паверхні (экзагенныя) Зямлі.
Дынамічную геалогію заснавала вучэнне Ч. Лаеля. Яна даследуе заканамернасці развіцця экзагенных і эндагенных працэсаў у іх узаемасувязі, што мае вялікае практычнае значэнне, у прыватнасці для пошукаў карысных выкапняў, прамысловага і грамадзянскага будаўніцтва.
Да экзагенных адносяцца працэсы фізічнага, хімічнага і біялагічнага выветрывання, якія прыводзяць да разбурэння горных парод. Сюды адносіцца геалагічная дзейнасць ветру, вады і марозу. Да эндагенных працэсаў адносяцца магматызм і метамарфізм, тэктанічныя рухі. Выкарыстоўваюцца даныя геафізікі і геахіміі.
Да дынамічнай геалогіі раней прылічалі глебазнаўства, а сёння ўлічваюць геалагічную дзейнасць у біясферы і наасферы.
Датчык патоку цяпла
Датчык патоку цеплавога (Heat Flux Sensor, Wärmeflusssensor) — звычайная назва, якая выкарыстоўваецца для ператваральніка, што вырабляе сігнал, які з'яўляецца прапарцыянальным мясцоваму цеплавому патоку. Цеплавы паток можа мець рознае паходжанне: канвектыўны, радыяцыйны і кандуктыўны. У СІ шчыльнасць цеплавога патоку вымяраецца ў Ватах на квадратны метр.
Ужыванне
Датчыкі патоку цяпла могуць быць скарыстаны для цэлага шэрага прыкладанняў. Адной з найбольш перспектыўных абласцей іх ужывання з'яўляецца даследаванне якасці цеплаізаляцыі будынкаў, а таксама цеплаізаляцыйных уласцівасцяў тэкстылю шляхам вымярэння каэфіцыента цеплаперадачы вывучаемага аб'екту. Акрамя таго, магчымыя вобласці ужывання ўключаюць у сябе вымярэнне хуткасці патоку вадкасці і газуу, вызначэнне тэмпературы неiнвазiўными метадаміі , а таксама вымярэнне магутнасці лазернага выпраменьвання.
Ужыванне ў будаўнічай фізіцы
Штодня велізарная колькасць энергіі расходуецца на ацяпленне і астуджэнне будынкаў, вялікая частка якіх валодае досыць нізкай цеплаізаляцыяй, часцяком не адпавядае сучасным стандартам. У сувязі з гэтым, адным з найважнейшых ужыванняў датчыкаў патоку цяпла з'яўляецца кантроль за якасцю цеплаізаляцыі будынкаў шляхам вымярэння каэфіцыента цеплаперадачы.
Сапраўды, згодна з законам цеплаперадачы шчыльнасць патоку цяпла скрозь паверхню, напрыклад сцены будынка, прама прапарцыйны рознасці тэмператур на знешняй і ўнутранай паверхні аб'екта (сцены). Дадзены каэфіцыент прапарцыйнасці называецца каэфіцыентам цеплаперадачы, або U-фактарам. У такім выпадку, стаўленне шчыльнасці патоку цяпла, вымеранай пры дапамозе датчыка патоку цяпла, да рознасці тэмператур дазваляе вызначыць шуканы параметр – каэфіцыент цеплаперадачы: чым ен менш, тым лепш ізаляцыя доследнага аб'екта (напрыклад, сцены будынка).
Ужыванне ў тэкстыльнай прамысловасці
Велічыня шчыльнасці патоку цяпла таксама аказваецца важным параметрам пры распрацоўцы адзення для спартсменаў і нават пажарных. Сапраўды, стаўленне шчыльнасці патоку цяпла, вымяранага пры дапамозе датчыка патоку цяпла згодна з апісанай вышэй працэдуры, да рознасці тэмператур на ўнутранай і знешняй паверхні элемента адзення дазваляе вызначыць каэфіцыент цеплаперадачы матэрыялу тканіны, што неабходна пры распрацоўцы гарачатрывалых камплектаў адзення.
Эндру Віктар Шалі
Эндру Віктар Шалі (Andrew W. Schally; Andrzej Wiktor Schally; нар., Вільня) — амерыканскі вучоны ў галіне біяхіміі. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1977 годзе разам з Ражэ Гіймэнам «за адкрыцці, звязаныя з сакрэцыяй пептыўных гармонаў мозгу».
Біяграфія
Эндру Віктар Шалі нарадзіўся 30 лістапада 1926 года ў Вільні, калі горад уваходзіў у склад Польшчы (цяпер у складзе Літвы).
Скончыў Лонданскі ўніверсітэт у 1950 годзе і ўніверсітэт Мак-Гіла (1955, Канада). З 1950 года ў Лонданскім Нацыянальным інстытуце медыцынскіх даследаванняў. З 1957 года ва ўніверсітэце Бейлара (г. Х’юстан, ЗША). З 1962 года ў шпіталі Адміністрацыі ветэранаў (г. Новы Арлеан, ЗША), з 1967 года прафесар Новаарлеанскага ўніверсітэта.
Навуковыя працы па выяўленні і вывучэнні хімічнай будовы, біялагічнай актыўнасці, сінтэзе і выкарыстанні ў клініцы гіпаталамічных рылізінг-гармонаў.
Інжынерная геалогія
Інжынерная геалогія — галіна геалогіі, якая вывучае верхнія гарызонты зямной кары і яе дынаміку ў сувязі з інжынерна-будаўнічай дзейнасцю. Даследуе склад і ўласцівасці горных парод як асновы для фундаментаў; распрацоўвае прагнозы працэсаў і з'яў, якія ўзнікаюць пры ўзаемадзеянні збудаванняў з прыроднымі структурамі, вызначае шляхі прадухілення магчымага іх шкоднага ўплыву. Падзяляецца на грунтазнаўства, уласна інжынерную і рэгіянальную геалогію.
IC 4624
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Універсальны чалавек
Універсальны чалавек, энцыклапедыст, палімат (polymathēs, πολυμαθής) — гэта чалавек, чые пазнанні не абмежаваныя адной прадметнай вобласцю. Кажучы менш фармальнай мовай, паняцці «ўніверсальны чалавек», «энцыклапедыст» могуць адносіцца да каго-небудзь, хто ведае шмат. Шматлікія з антычных вучоных былі паліматамі па сённяшніх мерках.
Міхнаўшчына
Мі́хнаўшчына (, Михновщина) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сталовіцкага сельсавета. Размешчана за 20 км на поўнач ад Баранавіч, за 20 км ад чыгуначнай станцыі Баранавічы. Насельніцтва 11 жыхароў, 6 гаспадарак (2005).
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 годзе ў Гарадзішчанскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні. Побач з вёскай знаходзіўся аднайменны маёнтак — уладанне Хмялеўскіх. У 1909 годзе каля вёскі існавалі 2 маёнткі з назвай Міхнаўшчына (належалі Хмялеўскім).
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Гарадзішчанскай гміне Навагрудскага павета.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Да Міхнаўшчыны далучана суседняя в. Нячэхі.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мядзеневіцкага сельсавета.
Махлынэць
Махлынэць (Махлине́ць) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Кубак Святой Ядвігі з Навагрудка
Значэнне
Кубак выкарыстоўваўся падчас каранацый і прызначаўся піцця. Агулам вядома 14 такіх кубкаў. Падобныя пасудзіны захоўваюцца ў саборах і музеях Польшчы, Германіі, Нідэрландаў, Вялікабрытаніі пад нямецкай назвай Hedwigsglaser. Брытанскі музей лічыць кубкі гэтага тыпу аднымі са 100 найважнейшых твораў агульначалавечай матэрыяльнай культуры. На думку Ю. Л. Шчапавай, толькі навагрудскі кубак з'яўляецца сапраўднай сярэдневяковай знаходкай, а астатнія «кубкі Ядвігі» — падражанні зробленыя ў XVII—XVIII ст. Аскепкі спаянага дымчатага шкла з Малага Замка, дазваляюць думаць, што на вакольным горадзе Навагрудка мог быць яшчэ адзін «келіх Ядвігі».
Таксама ёсць думка, што кубак быў падарункам Міндоўгу ад візантыйскага імператара на яго каранацыю.
Гісторыя
Значная колькасць падражанняў XVII—XVIII ст., на думку Ю. Л. Шчапавай, можа сведчыць пра завоз вялікай партыі гэтага посуду ў Сярэднявеччы з Канстанцінопаля, на што паказвае вялікая колькасць металічныў апраў «кубкаў Ядвігі» мяжы XIII-XIV і XIV ст. Магчыма, кубкі былі сярод здабычы крыжакоў. Зыходзяцы з таго, што навагрудскі кубак аказаўся ў пабудове 2-й паловы XII ст., найверагодней, уся партыя была вывезена падчас 2-га крыжовага походу (1147-1149), калі крыжакі двойчы рабавалі візантыйскую сталіцу. Такім чынам, адзін ці некалькі кубкаў праз Заходнюю Еўропу i Польшчу трапіў у Навагрудак.
Апісанне
Навагрудскі кубак — тоўстасценная пасудзіна з дымчатага шкла, дэкараваная разьбой i шліфоўкай. На сценах выразаны фігуры льва, грыфона і дрэва жыцця. Знойдзены разбітым, некаторых частак бракуе.
Томас Хант Морган
Томас Хант Морган (Thomas Hunt Morgan,  — ) — амерыканскі біёлаг, адзін з заснавальнікаў генетыкі. Першым пачаў доследы на дразофілах, абгрунтаваў храмасомную тэорыю спадчыннасці. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1933).
За сваю выдатную кар'еру напісаў 22 кнігі і 370 іншых навуковых прац. З яго падачы Drosophila стала галоўным мадэльным арганізмам у сучаснай генетыцы. З аддзялення біялогіі, якое ён заснаваў у Каліфарнійскім тэхналагічным інстытуце, выйшла сем лаўрэатаў Нобелеўскай прэміі.
Данііл Уладзіміравіч Шапко
Данііл Шапко (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік клуба «Баранавічы» (у арэндзе з мінскага «Дынама»).
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскага «Дынама», з 2018 года пачаў выступаць за дубль. З 2019 года стаў зрэдку прыцягвацца да асноўнай каманды. 20 чэрвеня 2020 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у матчы з «Энергетыкам-БДУ» (0:0). Праз тыдзень зноў згуляў у аснове, а пасля набыцця дынамаўцамі расійскага брамніка Яўгена Памазана апынуўся на лаўцы запасных. У ліпені 2020 года падоўжыў кантракт з «Дынама».
З пачатку 2021 года выступаў за дубль, зрэдку прыцягваўся да асноўнай каманды. У ліпені 2021 года быў аддадзены ў арэнду ў «Смаргонь», дзе чаргаваўся ў складзе з Паўлам Шчэрбачэнем. У лістападзе 2021 года вярнуўся з арэнды ў «Дынама».
У першай палове 2022 года знаходзіўся ў дублі дынамаўцаў, а ў ліпені на правах арэнды далучыўся да рагачоўскага «Макслайна». Стаў асноўным брамнікам каманды, аднак у лістападзе выбыў з-за траўмы. У студзені 2023 года пасля вяртання з арэнды стаў трэніравацца з дублем дынамаўцаў, а ў сакавіку зноў далучыўся да «Макслайна».
У ліпені 2023 года быў пераведзены ў арэнду ў «Баранавічы».
Кубак з Навагрудка
Кубак з Навагрудка — танкасценны кубак XII ст., знойдзены ў Навагрудку. З часу першай публiкацыi Р. М. Джанпаладзян аб наваградскiх шкляных пасудзiнах — чырвонага келiха i сiняга флакона, большасьць савецкiх i замежных даследчыкаў уключаюць іх у лiк вiзантыйскiх вырабаў.
Вячаслаў Аляксеевіч Янушка
Біяграфія
У 1973 годзе скончыў Мінскі медінстытут і пасля праходжання інтэрнатуры па спецыяльнасці «хірургія» на базе Баранавіцкай гарадской бальніцы працаваў хірургам у Івацэвіцкай раённай бальніцы, хірургам у аддзяленні сасудзістай паталогіі Мінскай абласной клінічнай бальніцы, у БелНДІ кардыялогіі.
У 1982 годзе абараніў кандыдацкую, а ў 1990 годзе стаў доктарам медыцынскіх навук.
Навуковая дзейнасць
Шмат гадоў быў галоўным пазаштатным сасудзістым хірургам Міністэрства аховы здароўя. Упершыню распрацаваў хірургічную тактыку аднамомантавага лячэння хворых з спалучаным паражэннем каранарных артэрый і артэрый розных лакалізацый, якая з поспехам ужываецца ў многіх краінах СНД ды інш.
За час практычнай дзейнасці правёў больш за 7000 аперацый на сэрцы і сасудах.
Сяргей Анатолевіч Жыдкоў
Сяргей Анатолевіч Жыдкоў (нар. 20 сакавіка 1956) — беларускі ваенны ўрач-хірург. Заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь (2010).
Біяграфія
У 1973 годзе скончыў 10 класаў і паступіў на лячэбны факультэт Алма-Ацінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута. У 1977 годзе быў прызваны ў рады УС СССР і пераведзены на ваенна-медыцынскі факультэт пры Томскім медыцынскім інстытуце, які скончыў у 1979 годзе з залатым медалём. З 1979 па 1987 год праходзіў службу на розных пасадах у медыцынскай службе вайсковага звяна.
У 1987 годзе паступіў на факультэт кіруючага медыцынскага складу Ваенна-медыцынскай акадэміі па спецыяльнасці «хірургія», які скончыў у 1989 годзе з адзнакай.
З 1989 па 1995 год праходзіў службу на ваенна-медыцынскім факультэце пры Саратаўскім медыцынскім інстытуце, дзе прайшоў шлях ад выкладчыка да начальніка кафедры хірургіі. У 1991 годзе паспяхова абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Хірургічная дапамога і яе аб’ём у ачагу землетрасення».
З 1996 па 2009 гады — начальнік кафедры ваенна-палявой хірургіі ваенна-медыцынскага факультэта ў Беларускім дзяржаўным медыцынскім універсітэце. У 2007 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Асаблівасці дыягностыкі і лячэння экстранных хірургічных захворванняў у хворых пажылога і старэючага ўзросту». У гэтым жа годзе ўдастоены вучонага звання «прафесар».
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 400 навуковых прац (з іх падручніка «Ваенна-палявая хірургія»), мае 3 аўтарскія пасведчанні на вынаходства. Падрыхтаваны 3 кандыдаты медыцынскіх навук. Член Праўлення Беларускай Асацыяцыі хірургаў.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «За асабістую мужнасць», 8 медалямі, знакам «Выдатнік аховы здароўя». За вялікія заслугі ў лячэбнай рабоце прысвоена ганаровае званне «Заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь».