cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мікалай Пятровіч Фёдараў
Мікалай Пятровіч Фё́дараў (—) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, партызанскага руху на тэрыторыі Беларусі, Украіны, Польшчы, маёр. Герой Савецкага Саюза (1944)
М. П. Фёдараў нарадзіўся ў вёсцы Кайвакса (зараз у Ціхвінскім раёне Леніградскай вобласці). Скончыў сямігодку. У Чырвонай Арміі з 1933 года. У 1936 годзе скончыў 2-ю Ленінградскую артылерыйскую школу. З 1936 года камандзір артылерыйскага ўзвода, батарэі, памочнік начальніка штаба артылерыйскага палка ў Хабараўску. З 1940 года праходзіў навучанне ў Ваеннай акадэміі РСЧА імя М. В. Фрунзэ.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны на фронце з 1941 года. Удзельнічаў у абароне Масквы. Са снежня 1942 г. знаходзіўся ў распараджэнні Галоўнага разведвальнага ўпраўлення Генеральнага штаба РСЧА. З сакавіка 1943 г. маёр Фёдараў намеснік камандзіра разведвальна-дыверсійнага атрада «Дзіма», які дзейнічаў на тэрыторыі Мінскай вобласці. Удзельнічаў у падрыхтоўцы аперацыі па знішчэнню гаўляйтэра В. Кубэ. Са студзеня 1944 г. М. П. Фёдараў камандзір партызанскага атрада, дзейнічаўшага ў раёне гарадоў Ковель, Уладзімір-Валынскі, Хелм.
Загінуў у баі з карнікамі 17 красавіка 1944 г. у раёне хутара Вайсковіцэ. Пахаваны ў горадзе Хелм.
Алена Юр’еўна Пятросава
Алена Юр’еўна Пятросава ( — ) — беларускі даследчык гісторыі архітэктуры Беларусі. Кандыдат мастацтвазнаўства.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і беларуса і армянкі. Атрымала архітэктурную адукацыю ў Беларускім палітэхнічным інстытуце. Працавала ў Інстытуце мастацтвазнаўства Акадэміі навук.
Алена Пятросава была кандыдатам мастацтвазнаўства, займалася вывучэннем архітэктуры Беларусі, у прыватнасці неаготыкай. Тэма яе кандыдатскай гучала як «„Готыка“ і неаготыка ў архітэктуры Беларусі: да пытання аб выкарыстанні гатычных формаў у архітэктуры Беларусі другой паловы XVIII — пачатку XX стст.».
Яна суаўтарка адной з найлепшых кніжак пра Мінск — «Помнікі архітэктуры Менску XVII — пачатку XX ст.» разам з Тамарай Чарняўскай.
Напісала шмат артыкулаў для пяцітамовай «Энцыклапедыі літаратуры і мастацтва» па гісторыі архітэктуры. У прыватнасці, па гісторыі архітэктуры Мінска. Былі дзясяткі артыкулаў, прысвечаных архітэктуры Беларусі.
Акрамя гэтага займалася мастацкай творчасцю, у тым ліку як мастак-мазаічыст.
Памерла пасля працяглай анкалагічнай хваробы 15 студзеня 2017 года.
Сям’я
Дачка Ксенія Ангелава — мастачка.
Водгукі
Паводле мастацтвазнаўцы і гісторыка архітэктуры Сяргея Харэўскага, Алена Пятросава была вельмі вядомай даследчыцай гісторыі архітэктуры ў 70-80-х гадах.
Мікалай Георгіевіч Адонц
Мікалай Георгіевіч Адонц (Нікагаяс Тэр-Аветыкян) (Նիկողայոս Ադոնց (Տէր-Աւետիքեան); — ) — расійскі візантыст і арменавед, грамадскі дзеяч, гісторык.
Біяграфія
Нарадзіўся 22 студзеня 1871 года ў сям'і сельскага святара Брнакот Зангезурскага павета Арменіі.
Адукацыя
Пачатковую адукацыю атрымаў у мясцовай прыходскай і Тацеўскай манастырскай школе. Потым працягнуў навуку ў Эчміядзінскай семінарыі і 2-й рускай класічнай гімназіі Тыфліса (1892-94).
У 1899 годзе скончыў факультэт усходніх моў Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта з залатым медалём.
У 1899-1902 гадах спецыялізаваўся ў вобласці візанталогіі ва ўніверсітэтах Мюнхена, Сарбоны і Оксфарда. У Мюнхене ён наведваў семінар Карла Крумбахера, а ў Парыжы наведваў лекцыі Шарля Дыля. У 1902 годзе Адонц вярнуўся ў Пецярбург, дзе пачаў рыхтавацца да экзамену для атрымання ступені магістра армянскай літаратуры. У 1908 годзе выйшла яго найболей значная праца «Арменія ў эпоху Юстыніяна. Палітычны стан на глебе нахарарскага ладу».
У 1909 годзе абараніў дысертацыю на спашуканне навуковай ступені магістра, а ў 1916 годзе — доктара філалогіі, у тым жа годзе быў абраны прафесарам кафедры армянскай і грузінскай філалогіі Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта.
Дзейнасць
З пачатку 1915 года працаваў у «Армянскім камітэце» Петраграда, браў удзел у месцаванні заходне-армянскіх уцекачоў і сірот, аказанні ім матэрыяльнай і маральнай падтрымкі.
Улетку 1916 года ў складзе навуковай экспедыцыі М. Я. Мара камандзіруецца ў вызваленыя раёны Муш і Эрзурум.
У 1917 годзе кіраваў археалагічнай экспедыцыяй у Ван.
У 1920 годзе з'ехаў за мяжу, жыў у Еўропе: у Лондане, потым у Парыжы (1921-1931) і ў Бруселі (з 1931 да сваёй смерці). З 1930 года і датуль, пакуль у 1940 годзе ўніверсітэт не спыніў сваю дзейнасць, Адонц кіраваў кафедрай армяністыкі ў.
Памёр 22 студзеня 1942 года ў Бруселі.
Дамінік Уэст
Дамінік Джэрард Фрэнсіс Іглтан Уэст (Dominic Gerard Francis Eagleton West; 15 кастрычніка 1969, Шэфілд, Вялікабрытанія) — брытанскі акцёр, рэжысёр і музыка. Ён найбольш вядомы дзякуючы ролі дэтэктыва Джымі Макналці ў драматычным серыяле HBO. Лаўрэат прэміі «Гільдыі кінаакцёраў ЗША» за лепшага акцёра ў мастацкім фільме (2003), прэміі «BAFTA» за лепшую мужчынскую ролю (2012) і прэміі «Спадарожнік» за лепшага акцёра ў міні-серыяле ці тэлефільме (2015; 2016).
=Фільмаграфія=
Герб Беразіна
Герб Беразіна — геральдычны знак горада Беразіна, Бярэзінскага раёна Мінскай вобласці Беларусь.
Апісанне
Перасечаны іспанскі шчыт, у верхнім срэбным полі якога намаляваны ліс чырвонага колеру, звернуты направа, які паўстае з залатой кароны і трымае ў лапах залатую стралу, перакрыжаваную дзвюма папярэчынамі, — герб «Ліс». У ніжнім зялёным полі размешчаны тры перакуленыя срэбныя дубовыя лісткі з двума жалудамі. Герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь 22 лістапада 2007 г. № 595.
Ірына Дзмітрыеўна Фарыён
Ірына Дзмітрыеўна Фарыён (Ірина Дмитрівна Фаріон); 29 красавіка 1964, Львоў) — украінскі мовазнаўца, палітычны і грамадскі дзеяч. Сябра Палітрады УА «Свабода», народны дэпутат Украіны сёмага склікання, доктар філалагічных навук, прафесар універсітэта «Львоўская палітэхніка».
Біяграфія
Выхоўвалася ў сям’і бібліятэкара Яраславы Сцяпанаўны і завадскога працаўніка Дзмітрыя Іванавіча. У 1987 скончыла філалагічны факультэт Львоўскага дзяржаўнага універсітэта ім. Івана Франка. У 1996 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю і атрымала ступень кандыдата філалагічных навук. Цяпер працуе на пасадзе дацэнта кафедры ўкраінскай мовы інстытута гуманітарных і сацыяльных навук Нацыянальнага ўніверсітэта «Львоўская палітэхніка». З 2005 з’яўляецца членам Усеўкраінскага аб’яднання «Свабода». Красавік 2006 — кандыдат у народныя дэпутаты Украіны ад УА «Свабода», № 3 у спісе. Верасень 2007 — кандыдат у народныя дэпутаты Украіны ад УА «Свабода», № 3 у спісе. На выбарах у Львоўскую абласную Раду 2006 была абраная дэпутатам. На выбарах у Львоўскую абласную Раду 2010 перамагла ў мажарытарнай акрузе горада Львова, атрымаўшы высокі вынік падтрымкі сярод усіх мажырытаршчыкаў Львоўшчыны — 33 %. З 12 снежня 2012 па 27 лістапада 2014 — народны дэпутат Вярхоўнай Рады VII склікання.
Монацэнтрызм
Монацэнтрызм (ад мана- і centrum — цэнтр, цэнтр), вучэнне пра паходжанне чалавека сучаснага тыпу (Homo sapiens, неаантропа), які яшчэ не дыферэнцыяваўся на расы, з адной вобласці зямнога шара ад адной формы старажытнага чалавека. На пазіцыях монацэнтрызму стаялі шматлікія савецкія антраполагі. Савецкі вучоны Я. Я. Рагінскі пашырыў паняцце монацэнтрызму і ўвёў новыя паняцці — шырокі монацэнтрызм, або дыцэнтрызм, паводле якога вобласць узнікнення неаантропа была параўнальна вялікая (выходзіла за межы Афрыкі). Комплексам сучасных даследаванняў пацвярджаецца вузкі монацэнтрызм афрыканскага паходжання чалавека.
Скабары
Скабары (скобари) — абагульненая назва жыхароў Пскоўшчыны, асобнымі даследчыкамі і мясцовымі актывістамі лічыцца субэтнічнай групай у складзе рускага народа. Прынята лічыць, што большасць сучаснага насельніцтва Пскоўскай вобласці паходзіць ад старажытнага племя крывічоў. Дыялекты рэгіёну належаць да пераходных паміж рускай і беларускай мовамі.
Мастэрс 2010 (снукер)
Мастэрс 2010 (Masters 2010, таксама вядомы як Pokerstars.com Masters 2010 — па назве спонсара) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 10 па 17 студзеня 2010 года на «Арэне Уэмблі», у Лондане. Турнір стаў 36-м розыгрышам Мастэрс, які праводзіцца штогод з 1975 года. Упершыню турнір Мастэрс спансавала кампанія PokerStars.com. Прызавы фонд турніру склаў £486,000, з якіх £150,000 атрымаў пераможца.
Пераможца леташняга турніру Роні О’Саліван не змог абараніць свой ​​тытул, прайграўшы ў фінальным матчы Марку Сэлбі з лікам 9:10. Гэтая ж пара гуляла ў фінале ў 2009 годзе. Апроч таго, гэта быў шосты фінал Мастэрс з удзелам Роні О’Салівана за апошнія сем розыгрышаў турніру. Вышэйшая серыя турніру (140 ачкоў) была зроблена двойчы - Стывенам Магуайрам і Нілам Робертсанам. Такім чынам, Марк Сэлбі выйграў другі Мастэрс за тры гады.
Уайлдкард раўнд
У папярэднім раўндзе згулялі 15-ы і 16-ы нумары рэйтынгу і ўладальнікі ўайлд-кард: Роры МакЛаўд, як пераможца кваліфікацыйнага турніру, і Джымі Уайт, які атрымаў спецыяльнае запрашэнне ад арганізатараў турніру.
Міхал Ясень
Міхал Ясень (сапраўднае імя Міхаіл Аронавіч Гольдман,, Мінск — , Мінск) — савецкі беларускі паэт-песеннік.
Творчасць
На вершы былога франтавіка напісана нямала песень (на рускай мове). Найбольш вядомыя песні: Напісаны песні Міхалам Ясенем у суаўтарстве з вядомымі беларускімі кампазітарамі: Алоўнікавым, Семянякам, Захлеўным, Лучанком, Зарыцкім, Войцікам, Смольскім.
Фрыгійская мова
Фрыгійская мова — старажытная вымерлая палеабалканская індаеўрапейская мова, распаўсюджаная ў канцы 2 тысячагоддзя да н. э. - 1 тысячагоддзі н. э. на захадзе Малой Азіі (Фрыгія). Родная мова фрыгійцаў.
Захаваліся ўзоры алфавітнага пісьма на старафрыгійскай мове (VIII - VII стст. да н. э.), а таксама запісы на новай фрыгійскай мове (канец 1 тысячагоддзя да н. э.) грэчаскімі літарамі. Хаця мова да канца не расшыфравана, зазначаюць яе блізкасць да старажытнагрэчаскай.
Паўднёва-Заходні край
Паўднёва-Заходні край — з 1840-х гг. размоўная, публіцыстычная і афіцыйна-бюракратычная назва Кіеўскага ваеннага генерал-губернатарства (1832—1864), а пасля Кіеўскага генерал-губернатарства (1864—1916), — адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкі Расійскай Імперыі, якая складалася з Валынскай, Падольскай, Холмскай і Кіеўскай губерняў. Гэтыя генерал-губернатарствы ў пэўнай ступені тэрытарыяльна і бюракратычна былі пераемнікамі Кіеўскага намесніцтва (1781—1796), Кіеўскага генерал-губернатарства (1796—1801) і Кіеўскага ваеннага губернатарства (1801—1832), бо ўключалі ў свой склад горад Кіеў, які быў цэнтрам адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкі.
Кіеўскае намесніцтва (1781—1796)
У верасні 1781 г. было створана Кіеўскае намесніцтва, на чале якога стаяў генерал-губернатар.
Кіеўскае генерал-губернатарства (1796—1801)
У 1796 г. Кіеўскае намесніцтва было рэарганізавана ў Кіеўскае генерал-губернатарства. З 1796 да 1798 г. вярхоўная ўлада кіеўскага генерал-губернатара адначасова распаўсюджвалася і на Маларасійскую губерню — Левабярэжную Украіну (Палтаўшчыну і Чарнігаўшчыну).
Кіеўскае ваеннае губернатарства (1801—1832)
Расійскі імператар (1801—1825) Аляксандр I сваім указам ад 9 (21) верасня 1801 г. рэарганізаваў Кіеўскае генерал-губернатарства ў Кіеўскае ваеннае губернатарства (1801—1832) з цэнтрам у Кіеве: у склад ваеннага губернатарства ўвайшлі Кіеўская і Мінская губерні. У 1808 г. Мінская губерня была вылучана са складу Кіеўскага ваеннага губернатарства і перастала ўваходзіць у склад якога-небудзь генерал-губернатарства (ваеннага губернатарства). У складзе Кіеўскага ваеннага губернатарства засталася толькі Кіеўская губерня.
Яўген Емяльянавіч Цыкалаў
Яўген Емяльянавіч Цыкалаў (, станцыя Паўлаўская, Краснадарскі край —, Мінск) — беларускі архітэктар.
Паўднёва-Заходні край
Кіеўскае ваеннае генерал-губернатарства (1832—1864)
Кіеўскае ваеннае губернатарства 22 студзеня 1832 г. было рэарганізавана ў «Кіеўскае ваеннае генерал-губернатарства». У яго складзе знаходзіліся Кіеўская, Падольская і Валынская губерні. З-за таго, што генерал-губернатар меў званне яшчэ і ваеннага губернатара адной з падначаленых губерняў (Кіеўскай губерні), адміністрацыйна-тэрытарыяльная структура мела поўную афіцыйную назву «Кіеўскае ваеннае губернатарства, Падольска і Валынскае генерал-губернатарства», адлюстроўваючы пералік адзінак, якія ўваходзілі ў яго склад, а кіраўнік — «кіеўскі ваенны губернатар, падольскі і валынскі генерал-губернатар» (г.зн. ваенны губернатар, які вярхоўна кіруе і грамадзянскай часткай у губернях). Найчасцей у законах і дакументах ужываліся больш скарочаная афіцыйная назва «Кіеўскае ваеннае, Падольскае і Валынкае генерал-губернатарства» і, адпаведна, тытул «кіеўскі ваенны, падольскі і валынскі генерал-губернатар». У справаводстве ў 1832—1864 гг. маглі таксама выкарыстоўвацца і іншыя скарачэнні: «кіеўскі ваенны і генерал-губернатар», «кіеўскі ваенны генерал-губернатар», «кіеўскі ваенны губернатар» ці «кіеўскі генерал-губернатар».
Першым кіеўскім ваенным генерал-губернатарам быў прызначаны падольскі часовы ваенны губернатар (1831—1832) Васіль Васілевіч Левашоў.
Яўген Емяльянавіч Цыкалаў
Біяграфія
Скончыў Харкаўскі інжынерна-будаўнічы інстытут у 1941 годзе. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Працаваў у будаўнічых арганізацыях Украіны, старшым архітэктарам ГалоўАПУ Мінгарвыканкама.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1974 года.
Паўднёва-Заходні край
Кіеўскае генерал-губернатарства (1864—1915)
Па жаданні расійскага імператара (1855—1881) Аляксандра II указам Сената ад 25 лютага 1864 г. «Кіеўскае ваеннае губернатарства, Падольскае і Валынскае генерал-губернатарства» было перайменавана ў «Кіеўскае, Падольскае і Валынскае генерал-губернатарства» і афіцыйна складалася з Кіеўскай, Падольскай і Валынскай губерняў.
З 1881 г. тэрыторыя дэ-факта была пашырана да пяці губерняў, калі генерал-губернатар Аляксандр Дрэнтэльн быў прызначаны часовым генерал-губернатарам Чарнігаўскай і Палтаўскай губерняў.
У 1889 г. быў вернуты склад з трох губерняў. У такім выглядзе край праіснаваў да скасавання ў 1915 г. Апошнім генерал-губернатарам стаў Фёдар Трэпаў.
У 1903 г. у краі ўведзена земства паводле асаблівых правілаў — з прызначэннем земскіх гласных ад ураду, а ў 1911 г. — выбарнае земства па правілах, што дыскрымінавалі землеўладальнікаў польскага паходжання. Прыняцце справакавала востры палітычны крызіс.
Кіеўскае генерал-губернатарства было скасавана ўказам расійскага імператара ад 30 кастрычніка 1914 г. Ліквідацыйны перыяд працягваўся да 1916 г.
Беларуская федэрацыя гандбола
Беларуская федэрацыя гандбола — рэспубліканская грамадская арганізацыя, якая займаецца правядзеннем гандбольнага першынства і падрыхтоўкай зборных Беларусі па гандболе. Створана ў 1992 годзе.
Прудкоўскі сельсавет (Лепельскі раён)
Прудко́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лепельскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Прудок.
Ацыдафілін
Ацыдафілін — кісламалочны прадукт, які вырабляецца шляхам заквашвання пастэрызаванага каровінага малака пры дапамозе адмысловых бактэрый (ацыдафільныя палачка, кефірныя грыбкі, малочнакіслыя стрэптакокі).
Касцявыя ганоіды
Касцявыя ганоіды (Holostei) — інфраклас прамянёвапёрых рыб. Належаць да касцістых рыб, але маюць падабенства і з храстковымі ганоідамі з падкласа Chondrostei.
Ацыдафілін
Вытворчасць ацыдафіліна была ўпершыню наладжана ў СССР і некаторых сацыялістычных краінах. Для атрымання прадукту пастэрызаванае каровінае малако заквашваюць пры тэмпературы не ніжэй 32 °C на працягу 10—12 гадзін. Як і іншыя кісламалочныя прадукты, ацыдафілін засвойваецца арганізмам чалавека значна лепш, чым звычайнае малако, за кошт ферментацыі лактозы. Таму гэты прадукт выкарыстоўваюць у лячэбным і дыетычным харчаванні, у тым ліку дзіцячым.
Касцявыя ганоіды
Адрозніваецца 2 сучасныя атрады:
Ацыдафілін
Ацыдафілін нармалізуе стрававальную дзейнасць страўнікава-кішачнага тракта, паляпшае абменныя працэсы арганізма, спрыяе аднаўленню натуральнага імунітэту.
Зарачанскі сельсавет (Ушацкі раён)
Зарача́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ушацкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Тураса (Старыя Турасы).
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Зарачанскі (Зарэцкі) сельсавет у складзе Ульскага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Зарэчча. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Ульскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Ушацкага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Тураса. З 20 верасня 1944 года сельсавет у складзе Ушацкага раёна Полацкай вобласці, з 9 верасня 1946 года — у складзе адноўленага Ульскага раёна Віцебскай вобласці, з 17 снежня 1956 года — у складзе Ушацкага раёна. 19 лютага 1958 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дубраўскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 19 населеных пунктаў: Антунова, Баброва, Баранава, Вострава, Горы, Гуські, Зарэчча, Калкі, Косаўшчына, Кугоні, пасёлак імя Леніна, Малінаўка, Навасёлкі, Падліпкі, Пола, Правады, Слабодка, Старыя Турасы і Турасполле.
Нараўлянка
Назва
Назва балцкага паходжання, больш ранняя назва Нароўля (на сёння замацавалася як назва мястэчка ля ўтоку Нараўлянкі ў Дняпро).
Адпачатная балцкая назва тыпу *Naravi̯a, таго ж утварэння і назва ракі Нараў (ад u- асноўнага кораня *nar-ṷ-).
У аснове корань Nar-, які таксама ў назвах тыпу Нарач, Нара, у літоўскіх гідронімах Narantis, Narasa, Narutis, Nar-akys, Nar-upis.
Ад яго фанетычнага варыянта Ner- літоўскія рачныя назвы Neris, Nereta, Nerotis, балцкія гідронімы на ўсходзе Няропля (прыток дняпроўскай Друці), Няруса (прыток Дзясны), Нерэта (возера ля дзвінскай ракі Таропы), Нерэста (рака на Павоччы), Нерасна (прыток прыпяцкай Убарці).
Звязана з літоўскім nerti «ныраць», naras «нырок (у ваду)». Далей да індаеўрапейскага ner- «ныраць, пагружацца; нара, логвішча».
Гідраграфія
Даўжыня ракі 27 км. Плошча вадазбору 124 км². Пачынаецца за 3 км у напрамку на паўднёвы захад ад вёскі Міхалкі (Мазырскі раён), упадае ў Прыпяць у горадзе Нароўля. У ніжнім цячэнні на працягу 3 км рэчышча каналізаванае.
Пеўчаскі мост
Пеўчаскі мост (Пе́вческий мост — былая назва — Жоўты мост — ад колеру афарбоўкі) — мост цераз раку Мойка, на Пеўчаскім праездзе, насупраць Дварцовай плошчы. Названы ад суседняга будынку Пеўчаскай капэлы (цяпер будынак Дзяржаўнай акадэмічнай капэлы). Пабудаваны ў 1839—1840 гадах (інжынер Я. А. Адам) на месцы драўлянага бэлечнага маста, пабудаванага ў 1834 годзе па праекце А.Манферана для прахода на Дварцовую плошчу войскаў, якія ўдзельнічалі ў парадзе ў гонар адкрыцця Аляксандраўскай калоны. Пралёт перакрыты бесшарнірным чыгунным цюбінгавым зводам. Апоры бутавай кладкі з гранітнай абліцоўкай. Галоўнае ўпрыгожванне — чыгунная ажурная рашотка. Даўжыня — каля 24 м, шырыня 72 м (трэці паводле шырыні Сінега і Казанскага мастоў).
Амурат Аляксандравіч Раткевіч
Амурат Аляксандравіч Раткевіч (, Стары Мядзел) — ваенны, удзельнік Другой сусветнай вайны. Кавалер Крыжа Монтэ Касіна і Медаля Вайны, брытанскіх узнагародаў Зорка вайны 1935—1945 гадоў і Зоркі Італіі.
Біяграфія
Працаваў шорнікам (вырабляў седлы). У 1931 годзе служыў у 33-м пяхотным палку. У час вераснёўскай кампаніі з 1 да 19 верасня 1939 года быў у складзе 207-га рэзервововага пяхотнага палка міжваеннай Польскай Рэспублікі. Трапіў у савецкі палон. 25 жніўня 1941 года ўступіў у Польскае войска, пазней у СССР трапіў у лагеры ваеннапалонных у Вязніках (Уладзімірская вобласць). Накіраваны ў 14-ы пяхотны полк 5 пяхотнай дывізіі Арміі генерала Андэрса. На Італьянскім фронце 13 лютага 1944 — 2 мая 1945 года служыў у складзе 7 палка супрацьпаветранай абароны 2 Польскага корпуса. У Польскіх Узброеных Сілах да 25 сакавіка 1947 года. Адасланы да фільтрацыйнага лагера ў Сейфгарт (графства Стафардшыр) у Вялікабрытаніі.
Царква Святога Панцеляймона (Санкт-Пецярбург)
Царква Святога Панцеляймона — храм на скрыжаванні вуліцы Пестэля і Салянога завулка, помнік архітэктуры. Пабудаваная ў 1735—1739 гадах (верагодна, архітэктар І. К. Корабаў) у памяць перамогі рускага флота пры Гангуце і Грэнгаме і ўваходзіла ў ансамбль Партыкулярнай верфі. Храм з высокім гранёным купалам на 8-гранным барабане, трапезнай і званіцай са шпілем захоўвае рысы дойлідства першай паловы XVIII стагоддзя. Унутранае ўбранне і мармуровыя барэльефы на фасадзе (скулптар А. Лаганоўскі) адносяцца да XIX стагоддзя (рэстаўрацыя ў 1954 годзе) з пералікам воінскіх часцей, якія ўдзельнічалі ў перамозе пры Гангуце. Ад Панцеляймонаўскай царквы паходзіць былая назва вуліцы, а таксама мост.
Арцём Аляксандравіч Скітоў
Арцём Скітоў (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Віцебск».
Клубная кар’ера
У студзені 2012 года Арцём праходзіў прагляд у гродзенскім «Нёмане», але ў выніку застаўся ў віцебскім клубе. У студзені 2013 года зноў быў на праглядзе ў «Нёмане», падчас якога атрымаў траўму і выбыў амаль да самага канца сезона 2013.
У студзені 2014 года падоўжыў кантракт з «Віцебскам». Стаў гуляць пераважна на пазіцыі правага абаронцы (да таго звычайна гуляў як паўабаронца). Дапамог віцебскаму клубу па выніках сезона 2014 вярнуцца ў Вышэйшую лігу.
У студзені 2015 года стала вядома, што Арцём працягне выступаць за «Віцебск» у Вышэйшай лізе. У 2015—2018 гадах трывала выступаў на пазіцыі правага абаронцы. У кастрычніку 2015 года атрымаў траўму, з-за якой выбыў да канца сезона, на наступны год вярнуў месца ў аснове.
У сезоне 2018 стаў капітанам віцебскай каманды і дапамог ёй заняць высокае чацвёртае месца ў чэмпіянаце Беларусі, а сам трапіў у спіс 22 найлепшых ігракоў чэмпіянату. У далейшым працягваў трывала з’яўляцца ў аснове. У студзені 2022 года падоўжыў кантракт з «Віцебскам».
У студзені 2023 года, нягледзячы на вылет «Віцебска» ў Першую лігу, вырашыў застацца ў клубе на новы сезон.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за моладзевую зборную Беларусі.
Вяркудскі сельсавет
Вярку́дскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ушацкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Вяркуды.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Гарбаціцкі сельсавет у складзе Ульскага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Гарбацічы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Ульскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Ушацкага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Лепельскага раёна, з 30 ліпеня 1966 года — у складзе адноўленага Ушацкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Гарбаціцкага сельсавета 15 населеных пунктаў. 22 красавіка 1980 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Вяркуды, сельсавет перайменаваны ў Вяркудскі. 18 чэрвеня 1985 года ў склад сельсавета з Дубраўскага сельсавета перададзена вёска Косаўшчына. 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дубраўскага сельсавета (21 населены пункт: вёскі Баброва, Горы, Дубраўка, Залужэнне, Зарэчча, Калкі, Крывушчына, Кугоні, Любжына, Малінаўка, Навасёлкі, Пола, Салаўёўка, Слабодка, Стаі, Старына, Старыя Турасы, Турасполле, Усая, Цянюгі і Ягадкі), таксама ў склад сельсавета з Сарочынскага сельсавета перададзены 15 населеных пунктаў (вёскі Альшаны, Бутава, Гвазды, Жывалака, Забалацце, Івахнава, Казьяне, Калужчына, Латышова, Ляхі, Мажэйчына, Пілатоўшчына, Пяскі, Слабада і Чарсцвяды). 23 чэрвеня 2005 года ў склад Сарочынскага сельсавета вернуты 15 населеных пунктаў (вёскі Альшаны, Бутава, Гвазды, Жывалака, Забалацце, Івахнава, Казьяне, Калужчына, Латышова, Ляхі, Мажэйчына, Пілатоўшчына, Пяскі, Слабада і Чарсцвяды).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1163 чалавекі, з іх 94,2 % — беларусы, 4,0 % — рускія, 1,0 % — украінцы.
Рымінскі
Рымінскі — прозвішча.
Спіс дэпутатаў Глыбоцкага раённага Савета дэпутатаў 26-га склікання
Спіс дэпутатаў Глыбоцкага раённага Савета дэпутатаў 26-га склікання.
Сініца чорная
Сініца чорная, або маскоўка (Periparus ater) — птушка сямейства сініцавых.
Апісанне
Даўжыня цела 11 см, размах крылаў 17-21 см. Чорныя горла і галава (з белымі шчокамі), белая пляма на патыліцы, ніз цела белаваты. Маладыя з жоўтымі шчокамі, нізам цела і плямкай на патыліцы. Песня даволі гучная і рытмічная.
Пашырэнне
Арэал: Палеарктыка (акрамя поўначы і поўдня), на поўдні арэал разарваны. Насяляе хваёвыя альбо мяшаныя лясы з вялікай колькасцю елак і лістоўніц; пазбягае лісцевых лясоў. У некаторых частках арэала (Каўказ, Паўднёвая Еўропа, Паўночная Афрыка) засяляе букавыя ці дубовыя лясы. У Татрах даходзіць да 1580 м. На Беларусі звычайны аселы і качуючы від.
Асаблівасці біялогіі
Гняздо ў дупле (як у натуральным, так і ў штучным) з вузкай адтулінай на вышыні 1,6-2 м, часта на зямлі паміж каранёў, пад каменнем, у норах, часам у спарахнелых стволіках, шчылінах скал і муроў. Знешняя частка з зялёнага моху, унутраная — з воўны, валосся і шэрсці, рэдка з прымессю пёраў.
Яйкі (звычайна 6-11) з вострым вузейшым канцом. Белыя, матавыя, з дробнымі і рэдкімі чырвонымі або чырвона-карычневымі плямкамі, часам згушчанымі на шырэйшым канцы.
Амія
Амія, глейная рыба (Amia calva) — рыба атрада аміяпадобных. Адзіны сучасны рэліктавы прадстаўнік атрада. Можа дыхаць атмасферным паветрам.
Апісанне
Даўжыня да 90 см. Цела акруглае, рыла кароткае. Восевы шкілет акасцянелы, на галаве скурныя косці (прыкмета прымітыўных рыб). Рот канцавы. Луска цыклоідная; спінны плаўнік доўгі, складаецца прыкладна з 48 промняў, хваставы — пакарочаны, сіметрычны, круглаваты. Плавальны пузыр можа функцыянаваць як лёгкае.
Плошча Астроўскага (Санкт-Пецярбург)
Плошча Астроўскага (Пло́щадь Остро́вского; да 1923 года Александрынская плошча) — плошча паміж Неўскім праспектам і вуліцай Дойліда Росі. Назва ў гонар А. М. Астроўскага. Плошчу спланіраваў у 1816—1834 гадах архітэктар К. І. Росі на тэрыторыі сядзібы Анічкава палаца, паміж Садовай вуліцай і ракой Фантанкай; разам з вуліцай Дойліда Росі і плошчай Ламаносава ўтварае адзіны ўрачысты ансамбль у стылі ампір, які арганізуе вялікі раён у цэнтральнай частцы Санкт-Пецярбурга. У 1810-х гадах пабудаваны павільёны Анічкава палаца. У 1828—1832 гадах пабудаваны будынак Александрынскага тэатра, які стаў кампазіцыйным цэнтрам ансамбля. У 1820-х гадах разбіты сквер (архітэктар Росі), перапланіроўка ў 1873—1880 гадах. У 1828—1834 пабудаваны будынак Публічнай бібліятэкі. У 1873 годзе ўсталяваны помнік Кацярыне II. У канцы 1870-х гадоў пабудаваны дом № 7 для Пецярбургскага крэдытнага таварыства, у 1878—1881 гадах — дом № 5.
Амія
Асаблівасці біялогіі
Вільдэр назіраў за тым, як глейная рыба дыхае: яна падымаецца да паверхні вады, шырока раскрывае рот, пры гэтым не ўдыхаючы паветра, а праглынаючы вялікую яго колькасць. Гэты «ўдых» часта паўтараецца, калі вада сапсаваная ці даўно не мянялася.
Промысел і ўжыванне ў кулінарыі
Ікра глейнай рыбы нагадвае асятровую і прадаецца як яе недарагі аналаг. Глейная рыба адпавядае патрабаванням кашрута, яе ікра можа ўжывацца прыхільнікамі іўдаізму. Мяса аміі — неядомае.
Ашуркава (возера)
Ашу́ркава — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 22 км на паўднёвы захад ад горада Полацк, каля вёскі Антонавічы, у басейне ракі Нача.
Плошча паверхні 0,04 км². Даўжыня 0,42 км, найбольшая шырыня 0,3 км. Даўжыня берагавой лініі 1,35 км.
Размешчана сярод балота. Зарастае, значна змялела. На поўначы злучана з сеткай меліярацыйных каналаў.
Вуліца Маякоўскага (Санкт-Пецярбург)
Вуліца Маякоўскага (у пачатку XIX стагоддзя Сярэдні праспект, Шасцілавачная вуліца, да 1936 — Надзеждзінская вуліца) — вуліца паміж Неўскім праспектам і Кірачнай вуліцай. Назва ў гонар паэта У. У. Маякоўскага. Вядомая з 1804 года, у сучасных межах з 1876 года. Забудова канца XIX — пачатку XX стагоддзяў уключала прыватныя медыцынскія ўстановы: радзільны дом імя прафесара Снегірова (д. 5), Александрынская жаночая бальніца (цяпер Нейрахірургічны інстытут імя А. Л. Паленава), даходныя дамы і іншыя. Вуліца звязаная з жыццём і дзейнасцю І. С. Тургенева (д. 52), А. Ф. Коні (д. 3), У. В. Стасава (д. 11), Маякоўскага (д. 52/6, мемарыяльная дошка).
Дра
Дра, Уэд-Дра (درعَا) — рака на паўночным захадзе Афрыкі, на поўдні Марока.
Даўжыня ракі каля 1150 км. Плошча вадазбору 11,5 тыс. км². Выток знаходзіцца на горным хрыбце Высокі Атлас. Вада ракі разбіраецца на арашэнне і да Атлантычнага акіяна даходзіць толькі ў перыяд раставання снегу ў гарах. Сталы вадаток толькі ў гарах на працягу прыкладна 200 км.
Епіскапальная царква
Царква была арганізавана неўзабаве пасля вайны за незалежнасць ЗША. Паколькі святары царквы ў ЗША павінны былі прысягаць на вернасць брытанскаму манарху, было вырашана парваць адносіны з Царквой Англіі, а прысяга на вернасць брытанскаму манарху была абвешчана дзяржаўнай здрадай.
Епіскапальная царква ЗША практыкуе ардынацыю жанчын. У наш час, з 2006 года старшынявальным біскупам Епіскапальнай царквы ЗША з’яўляецца Кэтрын Джэфертс Шоры — першая жанчына-прымас у Англіканскай Супольнасці.
У большасці дыяцэзій былі пасвячэнні адкрытых гомасексуалаў (мужчын і жанчын), а ў некаторых дыяцэзіях, на аднаполыя саюзы даюцца блаславенні. У 2009 годзе Генеральная канвенцыя царквы прыняла рэзалюцыю, якая дазваляе праводзіць абрад блаславення ў царкве для геяў і лесбіянак у штатах, дзе аднаполыя шлюбы з’яўляюцца законнымі. Аб усіх гэтых нюансах асобныя члены царквы і духавенства маюць розныя меркаванні і часта не згодны з афіцыйна заяўленай пазіцыяй царквы.
З 2003 года, пасля пасвячэння ў біскупы адкрытага гомасексуала Джына Робінсана (Gene Robinson), Епіскапальная царква перажывае раскол. Неадкладна з боку некаторых Англіканскіх цэркваў была выказана негатыўная рэакцыя на гэту падзею. Пасля канферэнцыі ў лютым 2007 у Танзаніі было прынята камюніке аб тым, што калі да верасня 2007 Епіскапальная царква ЗША не адмовіцца ад пасвячэння гомасексуалаў у святары, то Англіканскія цэрквы спыняць усякія адносіны з ёй. У выніку шэраг кансерватыўных дыяцэзій або перайшлі ў юрысдыкцыю іншай паместнай царквы, або сталі акармляцця іншым біскупам — рух, які атрымаў назву Anglican realignment. Таксама быў абвешчаны пяцігадовы мараторый на пасвячэнне адкрытых гомасексуалаў ва ўсіх правінцыях Супольнасці. Нягледзячы на гэта ў 2010 годзе ў біскупы была абрана адкрытая лесбіянка Мэры Глэспул, што спрыяла чарговаму вітку спрэчак.
Уорнер Бакстэр
Уорнер Бакстэр (Warner Baxter,  — ) — амерыканскі кінаакцёр, найбольш вядомы дзякуючы сваёй ролі ў фільме «У старой Арызоне», за якую атрымаў прэмію «Оскар» за лепшую мужчынскую ролю.
Здзітаўская абарона
Здзітаўская абарона — баі партызанскіх брыгад імя Ф. Э. Дзяржынскага, «Савецкая Беларусь» і 345-га партызанскага атрада супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў 3 — 11 красавіка 1944 года каля вёскі Здзітава Бярозаўскага раёна.
Перадумовы
Непадалёку ад вёскі Здзітава базіраваліся партызанскія фарміраванні, штаб Брэсцкага партызанскага злучэння, Брэсцкі падпольны абком КП(б)Б. У пачатку красавіка 1944 гітлераўцы сканцэнтравалі ў гэтым раёне атрады СС, 10 артылерыйскіх і мінамётных батарэй, танкі, машыны, бамбардзіроўшчыкі. Партызанскія брыгады і атрады, пад аховай якіх знаходзілася 10 000 мірных жыхароў, апынуліся ў акружэнні.
Бітва
З красавіка пачалося наступленне на пазіцыі брыгады імя Дзяржынскага і 345-га партызанскага атрада. Толькі на трэці дзень карнікам удалося ўклініцца ў абарону партызан. На дапамогу абаронцам прыйшоў атрад імя Будзённага. Страціўшы на гэтым участку 57 салдат і афіцэраў, карнікі адступілі і кінулі асноўныя сілы супраць брыгады «Савецкая Беларусь», якая займала абарону ўздоўж ракі Дарагабуж і прыкрывала асноўныя партызанскія базы. Некалькі дзён карнікі беспаспяхова атакавалі, бамбілі і абстрэльвалі з гармат партызанскія ўмацаванні. У партызан канчаліся боепрыпасы. У начы 11 красавіка паводле загаду камандавання яны перайшлі на другую лінію абароны паміж вёскамі Здзітава і Спорава. Другі ўзвод трэцяй роты атрада імя Суворава, які прыкрываў адыход, шэсць гадзін утрымліваў пераправу. Толькі на сёмы дзень карнікі увайшлі ў вёскі Здзітава і Спорава, але другую лінію абароны штурмаваць так і не адважыліся.
Памяць
На месцы баёў у вёсцы Здзітава ў 1975 годзе збудаваны мемарыяльны комплекс.
По пояс в небе
По пояс в небе (Па пояс у небе) — чацвёрты студыйны альбом расійскага рок-музыканта Мікалай Іванавіч Наскоў, які ўбачыў свет 7 сакавіка 2006 года
Шыракаван
Шыракаван (Շիրակավան, таксама вядомы як Еразгаворс, Երազգավորս) — сярэднявечны армянскі горад, які з IX стагоддзя з'яўляўся сталіцай царства армянскіх Баграцідаў. Да канца XIX стагоддзя паселішча ператварылася ў невялікае армянскае сяло Башсурэгел. Знаходзіцца на тэрыторыі сучаснай Турцыі. Магчыма, часткова затоплены водамі Ахуранскага вадасховішча.
Петравац
Гл. таксама:
ГК Гомель
«Гомель» — беларускі гандбольны клуб з горада Гомель. Заснаваны ў 1960 годзе.
Жан III
Жан III: * Жан III (1300—1355) — герцаг Брабанта і Лімбурга ў 1312—1355 гадах.
Сенатар ЗША
Сенатар ЗША — член Сената ЗША, які прадстаўляе адзін са штатаў. Сенат складаецца з 100 сенатараў (па два ад кожнага штата). Сенатары абіраюцца тэрмінам на 6 гадоў, пры гэтым кожныя два гады праходзяць выбары траціны з агульнага складу сенатараў. Першапачаткова сенатары абіраліся заканадаўчымі сходамі адпаведных штатаў, пакуль у 1913 г. не была прынята 17-я папраўка да Канстытуцыі ЗША, якая дазволіла абіраць сенатараў прамым галасаваннем жыхароў штата.
Асоба, якая прэтэндуе на пасаду сенатара, павінна быць не маладзейшай за 30 гадоў, быць грамадзянінам ЗША не менш за 9 гадоў і, на момант абрання, з'яўляцца жыхаром штата, ад якога абіраецца.
Зарплата сенатара ЗША на студзень 2006 г. складала $165 тыс. у год.
Лэдзі Берд Джонсан
Клаўдыя Альта «Лэдзі Берд» Тэйлар Джонсан (Claudia Alta «Lady Bird» Taylor Johnson, - ) — першая лэдзі Злучаных Штатаў з 1963 па 1969 падчас праўлення яе мужа, прэзідэнта Ліндана Джонсана.
На працягу ўсяго свайго жыцця яна выступала за добраўпарадкаванне гарадоў, аўтамабільных дарог і захаванне прыродных рэсурсаў, гэта былі яе асноўныя заняткі ў якасці Першай лэдзі. Пасля сыходу з Белага дома ў 1969 годзе, пасля смерці свайго мужа ў 1973 годзе стала прадпрымальніцай, стварыўшы карпарацыю «LBJ Holdings Company» і зарабіўшы больш за 150 млн долараў. За свае дасягненні яна атрымала Прэзідэнцкі медаль Свабоды і Залаты медаль Кангрэса ЗША.
Валерый Рыгоравіч Чэпік
Валерый Рыгоравіч Чэпік (, Менск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1960 годзе. Працаваў у Белдзяржпраекце, БелНДІдзіпрасельбудзе, Мінсельбудзе, у Белкамунпраекце, Белдзіправадгасе, з 1982 года — кіраўнік сектара ў Белжылпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1962 года. Пражывае ў Мінску.
Узнагароды
Узнагароджаны бронзавым медалём ВДНГ СССР (1972).
Традыцыяналізм
Традыцыяналізм — светапогляд ці сацыяльна-філасофскі кірунак, які выяўленую ў традыцыі практычную мудрасць ставіць вышэй за розум ; або контррэвалюцыйныя кансерватыўна-рэакцыйныя ідэі, якія ўяўляюць сабой ідэалагічна аформленую ахоўную рэакцыю на адхіленне культуры і соцыума ад нейкай ідэалізаванай сацыякультурнай мадэлі, якая ўяўляе сабой агульны ўстойлівы парадак. Паняцці традыцыяналізму і кансерватызму вельмі блізкія, аднак кансерватызм не адмаўляе эвалюцыйнае развіццё грамадства.
Інтэгральны традыцыяналізм
Інтэгральны традыцыяналізм — безальтэрнатыўна-сакральнае філасофска-рэлігійнае вучэнне, якое крытыкуе сучасны свет і выяўляе ва ўсіх культурах і рэлігіях логіку адзінай інтэгральнай Традыцыі, якая некалі існавала, але была страчанай. Сфармулявана французскім мысляром Рэнэ Генонам у XX стагоддзі. Да ліку яскравых прадстаўнікоў інтэгральнага традыцыяналізму належаць італьянскі філосаф Юліус Эвола, галандска-нямецкі лінгвіст, археолаг, этнограф, заснавальнік Анэнэрбэ Герман Вірт (з абмоўкамі), румынскі этнограф і рэлігіязнавец Мірча Эліядэ (з абмоўкамі), мысляры Цітус Буркхарт, Фрыцьёф Шуон.
Заснавальніка вучэння Рэнэ Генона некаторыя заходнія філосафы і сацыёлагі па ступені радыкалізму параўноўваюць з Карлам Марксам, адзначаючы, аднак, куды глыбейшую крытыку сучаснага свету ва ўсіх яго праявах. Рэнэ Генон аказаў фундаментальны ўплыў на цэлы шэраг сучасных палітычных, сацыяльных і культурных плыняў, у тым ліку, на нямецкі нацыянал-сацыялізм, асабліва эзатэрычныя плыні СС (праз Юліуса Эволу і Германа Вірта), італьянскі фашызм (праз Юліуса Эволу), еўрапейскі рух Новых правых (праз Алена дэ Бенуа), італьянскую паліталогію, сацыялогію і філасофію (праз Клаўдзіа Муці).
Праявы
Традыцыяналізм характэрны для палітычнага рэакцыйнага руху. Для традыцыйнага грамадства, як і для ўнутраканфесійнай артадоксіі характэрны монацэнтрызм і аўтарытарызм.
Лічыцца, што ў мастацтве традыцыяналізм супрацьстаіць авангардызму. Аднак, шэраг традыцыяналістаў (да прыкладу, Эвала) спалучалі ў сваёй творчасці авангардызм і традыцыяналізм.
Для гендарнага традыцыяналізму характэрныя патрыярхальныя сямейныя адносіны, што дрэнна спалучаецца з канцэпцыяй роўных правоў, і з крызіснымі жыццёвымі рэаліямі, у якіх людзям даводзіцца змяняць свае сацыяльныя ролі па эканамічных прычынах , аднак нельга адназначна сказаць, што падобныя адносіны на постсавецкай прасторы выцясняюцца.
Падраснік
Падра́снік — ніжняе аблачэнне праваслаўнага ці ўніяцкага духавенства, доўгае да пят з наглуха зашпіленым каўняром і вузкімі рукавамі, надзяваецца пад расу. У манахаў падраснік абавязкова чорнага колеру, у іншых ён можа быць цёмна-сінім, карычневым, шэрым або белым.
Хваля Мортана
Хваля Мортана (Moreton wave) — «сонечнае цунамі», ударная хваля, якая распаўсюджваецца ў сонечнай кароне з хуткасцю 500-1500 км/с, назіраецца ў асноўным у спектральнай лініі Hα і бачная ў выглядзе дугі, якая рухаецца.
Названая ў гонар амерыканскага астранома Гейла Мортана, які заўважыў яе ў 1959 годзе, працуючы ў сонечнай і астрафізічнай лабараторыі Lockheed Martin у горадзе Бербанк (Каліфорнія), шляхам аналізу паслядоўных фатаграфій, зробленых у спектральных лініях альфа-пераходу Балмера.
У 1995 годзе SOHO выявіў іншы від падобных хваль у далёкай ультрафіялетавай частцы спектру і зрабіў назіранні хвалі Мортана, якая рухаецца на вышыні 100 тыс. км. з хуткасцю 250 км/с у лютым 2009 года.
Юрый Генадзевіч Васюцін
Юрый Васюцін (нар., , БССР) — беларускі футбаліст (брамнік) і трэнер. У цяперашні час працуе трэнерам брамнікаў у клубе «Віцебск».
Клубная кар’ера
Выхаванец віцебскага футбола, з 1996 года выступаў за мясцовы клуб (у розны час называўся «Лакаматыў-96», «Лакаматыў» і «Віцебск»). Некаторы час выступаў за фарм-клуб «Лакаматыва-96» — «Лакаматыў» — у ніжэйшых лігах. З сезона 2000 трывала замацаваўся ў асноўнай камандзе, хоць неаднаразова саступаў месца ў аснове іншым брамнікам.
У ліпені 2010 года ў кубкавым матчы супраць светлагорскага «Хіміка» выйшаў на замену ў канцы матча ў якасці палявога іграка і забіў гол, які дапамог «Віцебску» атрымаць перамогу 3:2 і прайсці ў наступны раўнд.
Да сезона 2015 пачынаў рыхтавацца разам з віцебскай камандай, але ў лютым 2015 года пакінуў «Віцебск». 26 красавіка 2015 года на Віцебскім ЦСК перад матчам «Віцебска» супраць «Нафтана» адбылася цырымонія провадаў Васюціна з футбола. На той момант ён ужо увайшоў у трэнерскі штаб першалігавай «Оршы».
У ліпені 2015 года Васюцін зноў апынуўся ў «Віцебску», заняўшы пасаду трэнера брамнікаў.
Анатоль Фёдаравіч Коні
Анатоль Фёдаравіч Коні (Анато́лий Фёдорович Ко́ни; 28 студзеня (9 лютага) 1844,  —, ) — рускі юрыст, суддзя, дзяржаўны і грамадскі дзеяч, літаратар, судовы прамоўца, правадзейны тайны саветнік, член Дзяржаўнага савета Расійскай імперыі (1907—1917). Ганаровы акадэмік Санкт-Пецярбургскай акадэміі навук па разрадзе прыгожага пісьменства (1900), доктар крымінальнага права Харкаўскага ўніверсітэта (1890), прафесар Петраградскага ўніверсітэта (1918—1922).
Аўтар твораў «На жыццёвым шляху», «Судовыя прамовы», «Бацькі і дзеці судовай рэформы», біяграфічнага нарысу «Фёдар Пятровіч Гааз», шматлікіх успамінаў пра калег і дзеячоў расійскай культуры.
У 1878 годзе суд прысяжных пад старшынствам А. Ф. Коні вынес апраўдальны прысуд па справе Веры Засуліч. Кіраваў расследаваннем многіх крымінальных спраў (напрыклад, пра крушэнне імператарскага цягніка, аб гібелі ўлетку 1894 года парахода «Уладзімір»).
Аляксей Фёдаравіч Фёдараў
Аляксей Фёдаравіч Фёдараў (—) — удзельнік Грамадзянскай вайны, адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Украіны ў гады Вялікай Айчыннай вайны, камандзір Чарнігаўскага, пазней Чарнігаўска-Валынскага партызанскіх злучэнняў, генерал-маёр. Двойчы Герой Савецкага Саюза (1942, 1944 ). З верасня 1941 года 1-ы сакратар Чарнігаўскага, з 1943 г. Валынскага падпольных абкамаў КП(б)У.
Біяграфія
Нарадзіўся ў станіцы Лоцманская Каменка (зараз у межах Кіева). У 1920 годзе добраахвотнікам пайшоў у Чырвоную Армію. Прымаў удзел у Грамадзянскай вайне. З 1924 г. працаваў на будаўніцтве чыгункі. У 1932 годзе скончыў Чарнігаўскі будаўнічы тэхнікум. У 1932—1938 гг. на прафсаюзнай і партыйнай рабоце, з 1938 года — 1-ы сакратар Чарнігаўскага абласнога камітэта КП(б) Украіны. З верасня 1941 года 1-ы сакратар падпольнага абкама, начальнік штаба партызанскага руху, камандзір злучэння партызанскіх атрадаў Чарнігаўскай вобласці. У сакавіку 1943 года па загаду Украінскага штаба партызанскага руху злучэнне атрадаў Чарнігаўскай вобласці было перафарміравана ў два злучэнні. Камандзірам 1-га злучэння стаў А. Ф. Фёдараў. У красавіку 1943 г. яму было прысвоена званне генерал-маёр.
У канцы сакавіка 1944 года Чарнігаўска-Валынскае партызанскае злучэнне сустрэлася з часткамі Чырвонай Арміі і было расфарміравана. У красавіку 1944 года А. Ф. Фёдараў на кіруючых партыйных пасадах — 1-ы сакратар Херсонскага, з 1950 г. — Ізмаільскага, з 1952 г. — Жытомірскага абкомаў Кампартыі Украіны. У 1950 г. вучыўся на курсах Акадэміі грамадскіх навук пры Цэнтральным камітэце. У 1957—1979 гг. міністр сацыяльнага забеспячэння УССР, з 1979 г. на кіруючай грамадска-палітычнай рабоце.
Член прэзідыума, старшыня камісіі па справах былых партызан Вялікай Айчыннай вайны пры Прэзідыуме Вярхоўнага Савета УССР. Дэпутат Вярхоўнага Савета УССР 1—7-га скліканняў, дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 1—11-га скліканняў.
Аўтар кніг «Падпольны абком дзейнічае» (1949), «Апошняя зіма» (1965).
Джон Вуд
Біяграфія
Нарадзіўся 1 студзеня 1930 года ў Дэрбішыры, Вялікабрытанія.
Дэбютаваў у кіно ў 1953 годзе. На яго рахунку больш за 75 роляў у кіно. Адыграў у кінакарцінах: «Шакалад», «Ідэальны муж», «Пурпурная ружа Каіра», «Лэдзі-ястраб», «Джэйн Эйр».
Апошні тэлесерыял з яго удзелам выйшаў у 2007 годзе.
Пайшоў з жыцця ў сне 6 жніўня 2011 года ў Глостэршыре, Англія.
=Сям’я= Меў чатырох дзяцей. =Фільмаграфія=
General Cup International 2009 (снукер)
General Cup International 2009 — запрашальны турнір па снукеры, які праходзіў з 13 па 17 ліпеня 2009 года ў General Snooker Club, у Ганконгу. Турнір стаў другім розыгрышам General Cup International, які таксама праходзіў у 2004 годзе.
Мазендэранцы
Мазендэранцы, або мазандэранцы — іранамоўны народ, які жыве на тэрыторыі гістарычнай вобласці Мазендэран (прыкаспійскі Іран), у IX—XII стст. вядомай як Табарыстан. Па культуры і быту блізкія да персаў. Мазандэранская мова адносіцца да заходнеіранскай падгрупы іранскай групы індаеўрапейскай сям'і моў. Па рэлігіі — мусульмане-шыіты. Займаюцца земляробствам (рыс, пшаніца), якое ў прыбярэжных раёнах спалучаецца з рыбалоўствам, а ў горах — з жывёлагадоўляй. У горных раёнах напаўаселае насельніцтва захоўвае некаторыя перажыткі племяннога ладу (найбуйнейшыя плямёны — гадыкулахі і палані).
General Cup International 2009 (снукер)
Спаборніцтва ўключала ў сябе адзін матч папярэдняга раўнда, пераможца якога далучыўся да 5 іншых снукерыстаў, якія былі разбітыя на 2 групы па 3 удзельніка, гуляючы адзін з адным па аднаму разу ў групавым этапе. Пасля гэтага з кожнай групы выйшла па два лепшых гульца ў плэй-оф, дзе яны згулялі паўфінальныя двубоі і фінальны матч.
Пераможцам турніру стаў Рыкі Уолдэн, які перайграў на групавым этапе ганконгскага снукерыста Чэня Вая Кея (4:3) і саступіў кітайцу Ляну Вэньбо (1:4), выйшаўшы з групы з другога месца, пасля чаго перамог Цяня Пэнфэя (5:1) ў паўфінале і Ляна Вэньбо ў фінальным паядынку з лікам 6:2.
Турнір
General Cup International 2009 года стаў другім розыгрышам гэтага турніру, які быў заснаваны ў 2004 годзе. Другі раз запар General Cup International праходзіў у General Snooker Club у Ганконгу.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У 10 матчах General Cup International 2009 года ігракі аформілі 6 соценных серый. Колькасць серый, большых за 50 ачкоў, дасягнула 36 брэйкаў, што ў сярэднім азначае больш за 3,5 паўсоценных серыі ў матчы.
Лян Вэньбо, Рыкі Уолдэн і Лі Янь выканалі па 2 соценныя серыі на турніры. Па колькасці серый «50+» лідарамі сталі фіналісты турніру Рыкі Уолдэн і Лян Вэньбо (па 2 брэйка). Прыз за найвышэйшы брэйк, зроблены на турніры, роўны HK$5,000, атрымаў Лян Вэньбо, які аформіў серыю ў 116 балаў у фінальным матчы супраць Рыкі Уолдэна.
Герман Рыеска
Герман Рыеска (Germán Riesco,  —, Сант’яга) — чылійскі юрыст і палітычны дзеяч, прэзідэнт Чылі ў 1901—1906 гадах.
Біяграфія
Вучыўся ў семінарыі, затым на юрыдычным факультэце Чылійскага ўніверсітэта, які скончыў у 1875 годзе, атрымаўшы спецыяльнасць адваката. У перыяд з 1870 па 1898 год працаваў на судовай сістэме. У 1900 годзе ён стаў сенатарам, а год праз высунуў сваю кандыдатуру на пасаду прэзідэнта. Выйграў выбары ў Педра Монта. Быў прыведзены да прысягі 18 снежня 1901 года. Прэзідэнцтва Рыеска прыйшлося на час палітычнага крызісу ў Чылі, урады змяняліся ў сярэднім кожныя тры з паловай месяцы. Несумнеўным дасягненнем яго дзейнасці была дамова з Балівіяй, падпісанай 20 кастрычніка 1904 годзе. Ён таксама падпісаў Майскія пакты з Аргенцінай па мірным урэгуляванні памежных спрэчак. Як былы работнік сістэмы правасуддзя надаваў вялікае значэнне стварэнню адпаведнай прававой базы для гэтай галіны жыцця — быў прыняты Крымінальна-працэсуальны кодэкс (1902) і Крымінальна-працэсуальны кодэкс (1906). Урад таксама актыўна ўдзельнічаў ў галіне адукацыі — было адкрыта шэраг новых школ і школ-інтэрнатаў. 22 кастрычніка 1905 група з самых бедных жыхароў сталіцы рушыла на Палац Ла-Манеда ў знак пратэсту супраць урада, які штучна падтрымліваў высокія цэны на мяса. Калі прэзідэнт не выйшаў да пратэстоўцаў, натоўп пачаў штурмаваць прэзідэнцкую рэзідэнцыю — у выніку беспарадкаў за тыдзень загінула ад 200 да 250 чалавек і 500 атрымалі раненні. Рыеска падаў адстаўку 18 снежня 1906 года, адмаўляючыся ад удзелу ў грамадскім жыцці.
Дамінга Санта Марыя
Дамінга Санта Марыя (Domingo Santa María,, Сант’яга, Чылі — , Сант’яга, Чылі) — чылійскі дзяржаўны дзеяч, адвакат, член Ліберальнай партыі Чылі. У 1881—1886 — прэзідэнт Чылі, міністр замежных спраў і каланізацыі Чылі ў 1879, міністр унутраных спраў Чылі ў 1879—1880 гадах, міністр фінансаў Чылі ў 1863—1864 гадах, старшыня Сената Чылі ў 1888—1889 гадах.