cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Верона
Гісторыя
Як паселішча Верона вядомая з 3 ст. да н. э., з 89 да н.э. рымская калонія. У 489 н. э. ўвайшла ў склад Остгоцкага каралеўства, стала адной з рэзідэнцый Тэадорыха Вялікага. Пры лангабардах — цэнтр герцагства (з 568); з 774 уваходзіла ў склад Франкскай дзяржавы. У 12 ст. Верона зацвердзілася як горад-дзяржава, праводзіла антыімперскую палітыку разам з іншымі гарадамі, якія ўваходзілі ў Веронскую, а затым у Ламбардскую лігу, якая атрымала перамогу над Фрыдрыхам I Барбаросам. У 1183 годзе ў Вероне ўзнікла незалежная камуна на чале з выбарнымі консуламі. У горадзе разгарнулася барацьба гвельфаў і гібелінаў; мір аднавіў военачальнік Эцэліна да Рамана, які фактычна кіраваў у 1227—1259 гадах. У 1262 годзе ўладу ў Вероне захапіў Масціна дэла Скала, яго род (Скалігеры) кіраваў да захопу Вероны міланскімі герцагамі Вісконці ў 1387 годзе. У 1405 годзе далучана да ўладанняў Венецыі.
У 1797 годзе разам з Венецыяй перайшла да Аўстрыі. У 1866 годзе ўвайшла ў склад Італьянскага каралеўства.
Моцна пацярпела ад бамбардзіровак у час Другой сусветнай вайны.
Культура
Горад славіцца старажытнарымскімі (Арэна дзі Верона, Арка Гаві, Порта Барсары, Рымскі тэатр) і сярэднявечнымі архітэктурнымі помнікамі (Кастэльвекіё, аркі Скалігераў), шматлікімі раманскімі і гатычнымі цэрквамі, палацамі эпохі Адраджэння, музеямі, кансерваторыяй «Evaristo Felice dall’Abaco», а таксама ўніверсітэтам.
У Вероне паходзіць дзеянне п’есы Шэкспіра «Рамеа і Джульета». Турыстам паказваюць так званыя дом Джульеты з яе балконам і дом Рамеа, грабніцу Джульеты, хоць з персанажамі п’есы гэтыя будынкі гістарычна не маюць нічога агульнага.
У 2000 годзе Верона была ўключана ў лік аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Элвіс Міхайленка
Элвіс Міхайленка  — латвійскі баксёр-прафесіянал.
Спартыўная кар'ера
З'яўляецца першым чэмпіёнам Латвіі сярод прафесіяналаў і першым баксёрам, выхадцам з Латвіі, якія заваявалі тытулы ў самых прэстыжных версіях на прафесійным рынгу.
У кастрычніку 2002 года ў Мадрыдзе ў дванаццаці раўндах па ачках перамог іспанца Алехандра Лакатаса (англ.: Alejandro Lakatos), Міхайленка заваёўвае званне інтэр-кантынентальнага чэмпіёна па версіі WBA (Сусветная баксёрская асацыяцыя), і ў рэйтынгах уваходзіць у дзесятку наймацнейшых баксёраў Еўропы і свету. У чэрвені 2004 года, у Капенгагене, у дзесяціраўндавым паядынку па ачках перамагае шведа Джавані Альварэза (англ.: Giovanni Alvarez) і адбірае ў таго званне чэмпіёна Еўрасаюза (EBU-EU). У сакавіку 2005 года, у германскім Цвікау перамог немца Кая Курцаву (англ.: Kai Kurzawa), абараніў свой ​​пояс чэмпіёна Еўрасаюза.
Стэрылізацыя
Стэрыліза́цыя (ад sterilis — бясплодны) — вызваленне розных рэчываў, прадметаў, харчовых прадуктаў ад жывых мікраарганізмаў і іх спор шляхам уздзеяння фізічнымі і хімічнымі фактарамі, таксама фільтраваннем праз бактэрыяльныя фільтры (халодная стэрылізацыя).
Да фізічных фактараў стэрылізацыі адносяцца: кіпячэнне, награванне, апрацоўка сухой парай, парай пад ціскам, ультрафіялетавым і іанізавальным выпраменьваннем, ультрагукам, плазмай). Хімічныя фактары: апрацоўка газападобнымі рэчывамі і растворамі хімічных прэпаратаў.
Стэрылізацыя робіцца з мэтай прадухілення заносу мікраарганізмаў у арганізм жывёл і чалавека, недапушчэння мікробнага разбурэння розных матэрыялаў, прадуктаў, кансерваў, мікробнага забруджання пры правядзенні мікрабіялагічных даследаванняў.
Кіркель
Кіркель (Kirkel) — камуна ў Германіі, у зямлі Саар. Уваходзіць у склад раёна Саарпфальц. Насельніцтва — 10 223 чалавекі (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 31,38 км². Афіцыйны код — 10 0 45 115.
Абшчына падзяляецца на 3 сельскія акругі.
Скрозь снег
«Скрозь снег» (Snowpiercer, 설국열차) — постапакаліптычны драматычны трылер паўднёвакарэйскага рэжысёра Пон Джун Хо, зняты на аснове французскага графічнага рамана «Le Transperceneige» Жака Лоба, Бенджаміна Легранда і Жан-Марка Рашэта. Галоўныя ролі выканалі Крыс Эванс, Джэймі Бэл, Джон Хёрт, Цільда Суінтан, Актавія Спенсэр і Сон Кан Хо.
Прэм’ера ў Паўднёвай Карэі адбылася 29 ліпеня 2013 года. У Беларусі шырокі пракат фільма пачаўся ў студзені 2020 года на хвалі поспеху фільма Пон Джун Хо «Паразіты».
Калабасас
Калабасас (Calabasas) — горад, размешчаны ў акрузе Лос-Анджэлес, Каліфорнія (ЗША). Размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы даліны Сан-Фернанда і горы Санта-Моніка. Па перапісе 2009 года насельніцтва складае 22095 чалавек. Горад фармальна аб'яднаны ў 1991 годзе. Першае згадванне горада адносіцца да 1844 года.
П’етра Ларанцэці
П'етра Ларанцэ́ці (Pietro Lorenzetti; каля 1280, г. Сіена, Італія — 1348?) — італьянскі жывапісец, прадстаўнік Cіенскай школы жывапісу.
Мартыніўка (Мыкалаіўскі раён)
Мартыніўка (Марти́нівка) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
П’етра Ларанцэці
Брат Амброджа Ларанцэці. Зазнаў уплывы Дуча ды Буанінсенья, Джота ды Бандоне, Дж. Пізана. Творы вызначаюцца імкненнем да жыццёвай пластычнасці форм, адухоўленасці вобразаў, трагічным пафасам і манументальнасцю выяў. У кампазіцыйнай пабудове выкарыстоўваў архітэктурныя матывы ў лінейнай перспектыве. Сярод твораў: паліпціхі «Мадонна з немаўлём і святымі» ў царкве П'еве ды Санта-Марыя ў Арэца (1320) і «Гісторыя блажэннай Умільты» (пасля 1332), трыпціх з алтарнай карцінай «Нараджэнне Марыі» (1342), фрэскі «Страсці Хрыстовы» ў Ніжняй царкве базілікі Сан-Франчэска ў Асізі (1325-29 і пасля 1340) і інш.
Бені Ёлінк
Бернар (Бені) Ёлінк (Bennie Jolink, нар., Хюмела) — нідэрландскі рок-спявак, гітарыст і аўтар песень. Вакаліст і гітарыст поп-гурта «Normaal».
Біяграфія
Бені Ёлінк нарадзіўся ў вёсцы Хюмела 6 верасня 1946 года. Пасля заканчэння сярэдняй школы вучыўся ў акадэміі мастацтваў у горадзе Хенгела. Вывучыўся на вакаліста, спяваў у клубах і на розных невялікіх канцэртах. Акрамя таго, ён атрымаў таксама адукацыю мастака. У 1973 годзе, ва ўзросце 27 гадоў Бені Ёлінк разам са сваім сябрам барабаншчыкам Янам Мансхотам заснавалі гурт Normaal. Ёлінк з’яўляецца адзіным нязменным удзельнікам калектыву з дня яго заснавання. Ян Мансхот памёр у 2014 годзе. У 1975 Бені Ёлінк упершыню выканаў песню на ахтэрхукскім дыялекце. Да гэтага моманту гурт выконваў песні на англійскай мове. Выступ на ахтэрхукскім дыялекце быў паспяховым, з таго часу гурт усе свае песні выконваў на гэтай гаворцы.
У 1977 годзе гурт Normaal становіцца вядомым дзякуючы песні «Oerend hard», да якой Ёлінк напісаў словы. На дадзены момант Бені жыве ў роднай вёсцы Хюмела на ферме разам са сваёй жонкай.
Бені Ёлінк захапляецца мотаспортам. З-за свайго захаплення Ёлінк неаднаразова трапляў у аварыі — у 1992 годзе трапіў у бальніцу пасля аўтамабільнай аварыі. Як паведамляецца, ён быў у нецвярозым стане. Бені разам са сваім сынам Гейсам арганізавалі гурт Motorband, які прапагандуе мотаспорт і аказвае дапамогу маладым гоншчыкам. У 2006 годзе Бені Ёлінк наведаў галандскіх салдат у Афганістане.
У 2001 годзе быў зняты дакументальны фільм «Ik kom altied weer terug» пра жыццё Ёлінка рэжысёрам Франкам ван Энгелем. У фільме гаварылася пра асабістае і публічнае жыццё музыканта. У 2005 годзе была напісаная яго біяграфія.
У жніўні 2012 года Ёлінк быў уцягнуты ў скандал. Ён напісаў карціну, на якой палітык Герт Вілдэрс быў намаляваны разам з Адольфам Гітлерам і тэрарыстам Андэрсам Брэйвікам і свастыкай. Вілдэрс назваў карціну «агіднай». З-за сваіх карцін Ёлінк трапляў у няспраўныя сітуацыі і атрымліваў пагрозы.
Велікаполле
Назву Велікапо́лле маюць:
Герсгайм
Герсгайм (Gersheim) — камуна ў Германіі, у зямлі Саар. Уваходзіць у склад раёна Саарпфальц. Насельніцтва — 7121 чалавек (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 57,48 км². Афіцыйны код — 10 0 45 113.
Сазонаўшчына (Валожынскі раён)
Сазо́наўшчына (, Сазоновщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дорскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета (з 1927 года Маладзечанскага павета), гміны Гарадок.
Перамяшчэнне
Перамяшчэ́нне — вектар, што злучае пачатковы і канцавы пункты, праз якія рушыла цела (матэрыяльны пункт) на працягу дадзенага часу. Любы адрэзак, што злучае якія-небудзь пункты траекторыі руху матэрыяльнага пункта, прадстаўляе яго перамяшчэнне на некаторым адрэзку часу.
Перамяшчэнне можна таксама вызначыць як змяненне радыус-вектара. Калі ў момант t_1 матэрыяльны пункт займаў пазіцыю, якая характарызуецца радыус-вектарам \mathbf r_1, а ў момант t_2 – радыус-вектарам \mathbf r_2, то рознасць і складзе перамяшчэнне матэрыяльнага пункта на адрэзку часу [t_1; t_2].
Велічыня перамяшчэння заўсёды меншая ці, прынамсі, не большая, за шлях матэрыяльнага пункта на гэтым жа адрэзку часу. Роўнасць велічыні перамяшчэння і пуці дасягаецца пры руху па прамой у адным кірунку.
Пры вядомай хуткасці перамяшчэнне матэрыяльнай кропкі можна знайсці шляхам інтэгравання па часе:
Санта-Марыя
Санта-Марыя:
Калвер-Сіці
Калвер-Сіці (Culver City) — горад на паўднёвым захадзе штата Каліфорнія, размешчаны на захад ад Лос-Анджэлеса. З поўначы горад практычна прымыкае да Міжнароднага аэрапорта Лос-Анджэлеса. Насельніцтва — 39185 чалавекі (2019). Горад быў названы ў гонар яго заснавальніка Гары Калвера.
Керхэ
Керхэ́ — рака ў Іране і Іраку (нізоўі). У верхнім цячэнні называецца Гамасіяба, у сярэднім — Сеймерэ.
Даўжыня ракі 870 км, плошча вадазборнага басейна 50 тыс. км². Пачынаецца ў гарах Загрос, цячэ пераважна па днішчах глыбокіх цяснін і каньёнаў, ніжняе цячэнне — па раўнінах Хузістана, дзе рака падзяляецца на рукавы і губляецца ў балотах Эль-Хавіза. У час разводдзя частка сцёку паступае ў раку Тыгр. Сярэдні гадавы расход вады ў ніжнім цячэнні каля 220 м³/с. Вада з ракі выкарыстоўваецца на арашэнне.
Калвер-Сіці
Калвер-Сіці — адно з месцаў зараджэння кінаіндустрыі, першыя фільмы былі зняты ў 1910-х гг, акрамя таго, у горадзе размешчаны студыі кінакампаніі Metro-Goldwyn-Mayer. З 1932 па 1986 год тут размяшчалася штаб-кватэра Hughes Aircraft Company.
Інгрыд Свантэполксдотэр
Інгрыд Свантэполксдотэр (Ingrid Svantepolksdotter) ― шведская дваранка і абатыса. Яна, перш за ўсё, вядомая тым, што была цэнтральнай фігурай аднаго з шэрагу інцыдэнтаў, вядомых як «Выкраданне дзеў з Урэты», дзе яна, як і яе маці да яе, была выкрадзена з абацтва Урэта чалавекам, за якога яна пазней выйшла замуж. Пазней яна стала абатысай у тым жа абацтве, дзе і служыла з 1323 да 1344 года.
Біяграфія
Інгрыд была дачкой Свантэполка з Вібі і Бенгты Сунесдотэр і, такім чынам, пляменніцай каралевы Швецыі Катарыны. Яна была заручана з дацкім шляхцічам Давідам Торстэнсанам, але ў дзяцінстве змешчана ў абацтва Урэта для атрымання адукацыі да шлюбу; яе сястру Катарыну таксама змясцілі туды, але яна ўступіла ў ордэн. У 1287 годзе Інгрыд была выкрадзена нарвежскім ярлам Фольке Альготсанам, што стала трэцім са знакамітых выкраданняў дзяўчыны з Урэты, прычым два папярэднія былі выкраданнямі яе маці і бабулі па матчынай лініі. Фольке адвёз яе ў Нарвегію, дзе яны пажаніліся. Інгрыд вярнулася ў Швецыю пасля смерці Фолькса ў 1310 годзе. Да сакавіка 1322 года яна стала членам абацтва Урэта, а ў 1323 годзе змяніла сваю сястру на пасадзе ігуменні. Яна адраклася ад трона ў 1344 годзе, апошнія згадкі пра яе датуюцца 1350 годам, калі яна часова выконвала абавязкі абатысы паміж смерцю былой абатысы і да абрання наступнай.
Заходнія падыходы
Заходнія падыходы (Western Approaches) — раён Атлантычнага акіяна, які абмывае з захаду Брытанскія астравы. Абмежаваны з захаду мерыдыянам 30° W, з поўначы шыратой вострава Уэстрэй, і з поўдня шыратой мыса Лізард, адпаведна.
Раён меў стратэгічную важнасць падчас Бітвы за Атлантыку, з прычыны таго, што праз яго праходзілі ўсе шляхі канвояў на лініі Англія-Паўночная Амерыка, і частка шляхоў у паўночныя порты Савецкага Саюза. Гэта добра разумела як нямецкае, так і брытанскае камандаванне. Асабіста адмірал Дзёніц сканцэнтраваў тут дзеянні падводных лодак супраць суднаходства саюзнікаў.
Макс Кенэдзі Хортан
Па традыцыі брытанскіх марскіх сем'яў, паступіў на флот у юным узросце: 15 верасня 1898 года, у якасці кадэта на HMS Britannia (Дартмут). У 1903 годзе атрымаў першае афіцэрскае званне сублейтенанта, што адпавядае малодшаму лейтэнанту.
17 лістапада 1942 года Хортан быў прызначаны галоўнакамандуючым Заходнімі падыходамі. Відавочна, у самыя цяжкія месяцы бітвы за Атлантыку Кабінет вырашыў, што змагацца з падводнікамі павінен падводнік, прычым найвядомы. Пры ім канвоям пачалі надаваць так званыя групы падтрымкі, не злучаныя ордарам: па істоце, супрацьлодачныя пошукава-ўдарныя групы. Маючы больш волі манеўру, яны маглі правяраць магчымыя кантакты і пераследваць выяўленыя лодкі. Трэба нагадаць, што такая мера стала магчымая з павелічэннем ліку супрацьлодачных караблёў. Яшчэ ў 1941 годзе яна была б проста няздзейсная. Макс Хортан, як і яго папярэднік, сэр Персі Нобл, лічыцца адным з творцаў перамогі над нямецкімі падводнымі лодкамі.
У 1945 годзе ён па ўласным жаданні выйшаў у адстаўку. У рапарце ён указаў прычыну: «каб даць дарогу маладым афіцэрам». Ужо ў адстаўцы быў узнагароджаны Вялікім крыжам ордэна Лазні і цырыманіяльнай пасадай герольда Ордэна (King of Arms of the Order of the Bath).
Падчас Другой сусветнай вайны ўзброены траўлер Каралеўскага флоту насіў імя HMS Commander Horton.
Карчаў
Карчаў (Karczew) — горад у Польшчы, за 30 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра Варшавы, на рацэ Вісла, з поўдня прымыкае да Отвацка, частка Варшаўскай агламерацыі. Уваходзіць у склад Атвоцкага павета Мазавецкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Карчаў. Займае плошчу 28,12 км². Насельніцтва 10 тыс. чалавек (на 2018).
Лузілье
Лузілье (Lusigliè) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П'емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 573 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 115 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0124.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna del Rosario.
Туманян
Туманя́н (Թումանյան) — горад на поўначы Арменіі, у марзе Лары. Размешчаны на правым беразе р. Дэбед, за 152 км ад Ерэвана.
Горад быў заснаваны ў 1926 годзе, першапачаткова называўся Дзагідзор. У 1951 годзе быў перайменаваны ў гонар выдатнага армянскага пісьменніка Аванеса Туманяна.
Мішэль Пфайфер
Мішэль Мары Пфайфер (Michelle Marie Pfeiffer; 29 красавіка 1958 г., Санта-Ана, Каліфорнія, ЗША) — амерыканская актрыса.
Біяграфія
Мішэль Пфайфер нарадзілася ў горадзе Санта-Ана ў Каліфорніі 29 красавіка 1958 г.. У яе сям'і ёсць старэйшы брат і дзве малодшыя сястры, Дзідзі і Лоры, таксама здымаюцца ў кіно. У 1978 годзе Мішэль ўдзельнічала ў конкурсе «Міс Каліфорнія». У кіно здымаецца з канца 1970-х гадоў, але вядомасць набыла ў сярэдзіне 1980-х пасля здымак у вядомых фільмах «Лэдзі-ястраб» і «Іствіцкія ведзьмы».
Санкт-Вендэль
Санкт-Вендэль (St. Wendel) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Саар. Названы ў гонар св. Вендэліна, які жыў у тых краях. Уваходзіць у склад раёна Санкт-Вендэль. Насельніцтва — 26 208 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 113,54 км². Афіцыйны код — 10 0 46117.
Горад падзяляецца на 16 гарадскіх раёнаў.
Суд Савецкага раёна г. Мінска
'''Суд Савецкага раёна г. Мінска''' — раённы суд агульнай юрысдыкцыі на тэрыторыі Савецкага раёна Мінска. Размешчаны ў будынку па вуліцы Францыска Скарыны, 6Б. Да 7 чэрвеня 2021 года размяшчаўся ў будынку па Лагойскім тракце, 3.
Разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі ў якасці суда першай інстанцыі і па абставінах, якія нанава адкрыліся, грамадзянскія справы, а таксама ў якасці суда першай інстанцыі крымінальныя справы і справы аб адміністрацыйных правапарушэннях; разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі скаргі (пратэсты) на пастановы па справах аб адміністрацыйных правапарушэннях; вывучае і абагульняе судовую практыку, вядзе судовую статыстыку; ажыццяўляе іншыя паўнамоцтвы ў адпаведнасці з заканадаўчымі актамі.
Суд складаецца з суддзяў, у тым ліку старшыні суда, якія прызначаюцца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь па прадстаўленні Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь. Суддзі прызначаюцца на пасаду тэрмінам на пяць гадоў і могуць быць прызначаны на новы тэрмін ці бестэрмінова. Верхні ўзрост знаходжання на дзяржаўнай службе суддзяў — 65 гадоў.
Вышэйстаячым судом з’яўляецца Мінскі гарадскі суд.
Сонечная батарэя
Сонечная батарэя — бытавы тэрмін, які выкарыстоўваецца ў гутарковай мове або ненавуковай прэсе. Звычайна пад тэрмінам "сонечная батарэя" маецца на ўвазе некалькі аб'яднаных фотаэлектрычных пераўтваральнікаў (фотаэлементаў) - паўправадніковых прылад, што прама пераўтвараюць сонечную энергію ў пастаянны электрычны ток.
Розныя прылады, якія дазваляюць пераўтвараць сонечнае выпраменьванне ў цеплавую і электрычную энергію, з'яўляюцца аб'ектам даследавання геліяэнергетыкм (ад Геліёс грэч. Ήλιος, Helios - сонца).
Бернар-Анры Леві
Бернар-Анры Леві (Bernard-Henri Lévy, шырока вядомы як BHL; ) — французскі палітычны журналіст, філосаф, пісьменнік.
Леві — змагар з мусульманскім фундаменталізмам. У 2005 ён разам з Салманам Рушдзі выступіў з маніфестам «Разам супраць новага таталітарызму» у якім раскрытыкаваў карыкатурны скандал 2005—2006 гадоў і спробы распаўсюджвання мусульманскага ладу жыцця на Еўропу.
Падчас вайны ў Паўднёвай Асеціі ў 2008 годзе вёў рэпартажы з Грузіі, браў інтэрв'ю ў прэзідэнта Міхаіла Саакашвілі.
У 2008 годзе выйшла кніга «Ворагі грамадства» — перапіска Леві са знакамітым французскім пісьменнікам Мішэлем Уэльбекам.
18 лютага 2014 года заклікаў еўрапейскіх спартсменаў спыніць удзел у зімовых алімпійскіх гульнях у Сочы ў знак пратэсту супраць гвалту ў Кіеве.
Франчэска Бонсіньёры
Нарадзіўся каля 1460 года ў Вероне ў сям’і мастака Альберта Бонсіньёры. Навучаўся жывапісу ў майстэрні Франчэска Бенальё. У 1480 годзе пераехаў з Вероны ў Венецыю, дзе жыў да 1487 года. У ранні перыяд творчасці знаходзіўся пад уплывам венецыянскай жывапіснай школы. Асаблівае ўражанне на Бонсіньёры аказала творчасць Антанела да Месіны, Джавані Беліні, Чыма да Канельяна і Альвізэ Віварыні.
Сярод вядомых тварэнняў гэтага перыяду самымі раннімі творамі мастака з’яўляюцца палотны «Мадонна са спячым немаўляткам» 1483 года і «Алтар Даль Бова» і інш.
З 1487 па 1505 год мастак жыў у Мантуі, дзе працаваў прыдворным жывапісцам маркграфаў з дома Ганзага, разам з братам Джыралама Бонсіньёры і Андрэа Мантэнья.
У пачатку XVI стагоддзя стыль Бонсіньёры становіцца больш тонкім і мяккім, што звязваюць з уплывам творчасці Леанарда да Вінчы, з якім ён пазнаёміўся падчас знаходжання ў Мантуі.
Квантавая вадкасць
З рэальных вадкасцей толькі ізатопы гелію (Не і Не) маюць уласцівасці квантавых вадкасцей, якія адкрыты і даследаваны П. Л. Капіцай у 1938 для вадкага Не.
Пры нізкіх тэмпературах квантавую вадкасць можна разглядаць як сукупнасць неўзаемадзейных элементарных узбуджэнняў (квазічасціц) з пэўнай залежнасцю энергіі ад імпульсу.
У адпаведнасці з цэлым ці паўцэлым значэннем спіна адрозніваюць бозе-вадкасці (напрыклад, вадкі Не, атамы якога маюць спін, роўны 0) і фермі-вадкасці (вадкі Не, спін 1/2). Уласцівасці фермі-вадкасці маюць ў нармальных (незвышправодных) металах і  ў нейтронных зорках (пульсарах).
Волка (прыток Сулы)
Во́лка — рака ў Дзяржынскім і Стаўбцоўскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Сула (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 16 км. Плошча вадазбору 98 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,8 ‰. Пачынаецца каля вёскі Андрыеўшчына Дзяржынскага раёна, упадае ў Сулу каля вёскі Наваселле. Ад вытоку на працягу 11 км каналізаваная. Каля вёскі Паланевічы на рацэ створана сажалка. Асноўны прыток — Ліванка (злева).
Каля ракі вёскі Андрыеўшчына, Паланевічы, Сосенка, Камейшы, Ражанка, Татаршчына, Даўнаршчына, Ждановічы.
Банджарцы
Банджа́рцы, або банджа́р (саманазвы Urang Banjar, Galambang Banjar) — аўстранезійскі народ, карэнныя насельнікі вострава Калімантан. Жывуць у Інданезіі і Малайзіі. Агульная колькасць (2023 г.) — 4 444 000 чалавек.
Паходжанне
Хаця банджарцы разглядаюцца як карэнны народ вострава Калімантан, яны нароўні з малайцамі не ўваходзяць у групу абарыгеннага насельніцтва, вядомага як даякі. Продкі банджарцаў перасяліліся з Явы і Суматры на поўдзень Калімантана ў эпоху сярэднявечча. Яны заснавалі індуісцкія дзяржавы, што знаходзіліся ў залежнасці ад імперыі Маджапахіт.
У 1526 г. месца індуісцкіх дзяржаў заняў Банджарскі султанат з цэнтрам у Банджармасіне. Асноўнай рэлігіяй у ім стаў іслам. Банджарцы вырошчвалі перац, вялі актыўны гандаль з Індыяй і Кітаем. Саслабленне ўлады султанаў прывяло да вонкавага ўмяшання з боку галандцаў. У 1817 г. яны дамагліся кантролю над значнай тэрыторыяй султаната, а ў 1860 г. пасля кароткай, але кровапралітнай вайны наогул ліквідавалі яго.
Банджарцы аказавалі супраціўленне каланізатарам. Паўстанні працягваліся да пачатку XX ст. Адметную ролю ў барацьбе адыгрывалі мусульманскія дзеячы. Яшчэ адной формай пазбягання залежнасці была міграцыя на Малайскі паўвостраў, ўздоўж усходняга ўзбярэжжа Калімантана або па рэках — углыб вострава, што садзейнічала шырокаму рассяленню прадстаўнікоў гэтага народа.
Культура
Традыцыйным заняткам банджарцаў з'яўляецца сельская гаспадарка. Апрацоўка забалочаных і прыліўных угоддзяў патрабуе навыкаў меліярацыі. Банджарскія сяляне навучыліся каналізаваць частку рачных сцёкаў, асушаць нізіны, выкарыстоўваць торф і глей у якасці ўгнаення. Зямлю апрацоўвалі з дапамогай драўлянага плуга запрэжанага буйваламі. Галоўнай харчовай культурай быў рыс. Для камерцыйных патрэб вырошчвалі чорны перац. У нашы дні шэраг камерцыйных культур значна павялічаны. Раёны, населеныя банджарцамі, славяцца плантацыямі гевеі, цытрусавых, какава, розных тэхнічных культур і г. д. Яшчэ адзін традыцыйны занятак — рыбалоўства. Цікава, што большасць рыбакоў займаецца здабычай ва ўнутраных вадаёмах. Распаўсюджаныя рамёствы — пляценне, апрацоўка драўніны, металаў, каштоўных камянёў, выраб батыку. У наш час многія банджарцы працуюць у прамысловасці, камерцыйных і дзяржаўных установах, займаюцца гандлем.
Асноўнымі інгрыдыентамі банджарскай кухні з'яўляюцца рыс і спецыі. Галоўная паўседзённая страва — рысавы суп сота, які можа ўключаць мяса, рыбу, гародніну. У краінах Паўднёва-Усходняй Азіі асобна вылучаюць банджарскі сота з курыцай, яйкам, цыбуляй і гваздзіком. На поўдні Калімантана інгрыдыенты для банджарскага сота болей разнастайныя. Да супоў падаюць закускі і дэсерты. Імі могуць быць салодкая рысавая каша бабур хабанг або рысавыя пірагі з рознай формай і розным смакам. Каша і пірагі выкарыстоўваюцца таксама ў рытуальнай і нават лекавай практыцы. Рыбу часцяком пякуць і перад прыёмам у ежу паліваюць лаймавым сокам.
Паўседзённая народная вопратка для мужчын — кароткія штаны салавар кулук, да якіх могуць апранаць кашулю і галаўную хустку. У якасці альтэрнатывы выкарыстоўваюць доўгія штаны салавар панджанг, кашулю і капялюшык печы. Вопратка арыстакратаў уключае некалькі відаў кашуль, галаўную хустку і брыджы салавар пиданданг. Жанчыны апранаюць саронг тапі курунг, кароткую кашулю з доўгімі рукавамі кебая і галаўны ўбор какамбан. Арыстакратак вылучае баджу курунг базісіт, кашуля з адчыненым каўняром і доўгімі рукавамі з сіняга ці чорнага атласу ці шоўку.
Кампунг, вёскі банджарцаў, звычайна будуюць уздоўж ракі або дарогі, прычым фасад жытлаў заўсёды адвернуты ад вады, але павернуты да дарогі. У кампунг абавязкова маюцца мячэць, адно ці некалькі малітоўных месцаў лангар, месца для купання і базар. Тыповая каркасная хаціна румах бубунган тынгі з высокім дахам і плеценымі сценамі. Пярэдняя частка хаціны — палатаран, адкрытая веранда, дзе сям'я адпачывае і прымае гасцей. Знутры хаціна чатырохкамерная. Сцены паміж камерамі ўпрыгожваюць разьбярным дэкорам. Спяць на ўзвышэннях аджунг. Для незамужніх дзяўчат маецца асобнае памяшканне каціл.
Асноўная сацыяльная адзінка — малая нуклеарная або вялікая пашыраная сям'я. Нуклеарная сям'я складаецца з мужа, жонкі або жонак і іх дзяцей. Іслам, асноўная рэлігія банджарцаў, дазваляе ім абмежаваную палігінію, таму шматжонства не з'яўляецца рэдкасцю. Калі маладая сям'я не мае свайго кута, яна жыве ў хаціне бацькоў жонкі, дзе звычайна займае асобную прыбудову. Такім чынам узнікае пашыраная сям'я. Жаніха выбіраюць бацькі нявесты, яна бачыць свайго абранніка толькі ў дзень вяселля. Адлік сваяцтва вядзецца па мужчынскай і жаночай лініях.
Банджарскі фальклор надзвычай багаты, насычаны казачнымі і міфалагічнымі сюжэтамі. Адна з распаўсюджаных форм яго трансляцыі — тэатр аднаго актора баламут, калі апавяданне суправаджаецца акампаніментам барабана, часам іншых інструментаў. Відавочна, болей старажытныя карані мае тэатр маманда, дзе ў пастанове ўдзельнічаюць не толькі акторы, але і гледачы. Сюжэты для яго запазычаны ў арабскіх казках, але абавязкова прысутнічаюць мясцовыя героі. Класічны характар маюць жаночыя прывітальны танец бакса кембанг і танец з маскамі топенг.
Літаратура на банджарскай мове ўзнікла ў перыяд існавання Банджарскага султаната. Шырока вядомы летапіс «Хікаят Банджар», складзены ў XVII ст., а таксама мусульманскія тэксты «С'яр Таджулмулук» і «Сіты Забаідах», якія выкарыстоўвалі для гадання.
Рэлігія
Большасць вернікаў спавядае іслам. Распаўсюджаны вера ў духаў, прывідаў, магію.
Амброджа Ларанцэці
Амброджа Ларанцэ́ці (Ambrogio Lorenzetti; ? — ) — італьянскі жывапісец, прадстаўнік Cіенскай школы жывапісу.
Біяграфія
Брат П’етра Ларанцэці. Зазнаў уплыў фларэнційскага мастацтва Протарэнесансу, вывучаў антычную скульптуру, праблематыку перспектывы. У манументальных кампазіцыях спалучаў алегарычнасць сюжэтаў з карцінамі гарадскога і сялянскага побыту, велічнай пейзажнай панарамай. Сярод твораў: «Мадонна з немаўлём» з царквы Сант-Анджэла ў Віка л'Абаце каля Фларэнцыі (1319), «Мадонна на троне з немаўлём» (1330-я г.), фрэскі «Пакутніцтва францысканцаў» і «Зарок св. Людовіка Тулузскага» ў царкве Сан-Франчэска (1330-31), «Алегорыя Добрага і Кепскага кіравання і іх плады ў горадзе і вёсцы» ў Палацца Публіка (1337-39, абодва ў Сіене), алтарныя карціны «Прынясенне ў храм» (1342), «Дабравешчанне» (1344) і інш.
Анатоль Піліпавіч Смірноў
Анатоль Піліпавіч Смірноў (, с. Родзіна  — ) — беларускі і расійскі гісторык. Доктар гістарычных навук (1963), прафесар (1969).
Біяграфія
Скончыў Мінскі педагагічны інстытут (1946). Працаваў у Інстытуце філасофіі і права АН БССР (1950—1956), у Інстытуце гісторыі АН СССР (1957—1970), прафесарам Акадэміі грамадскіх навук пры ЦК КПСС (1971—1980), кіраўнік праблемнай групы ў Інстытуце славяназнаўства і балканістыкі РАН (1981—1988), працаваў у Інстытуце заканадаўства і параўнаўчага правазнаўства пры Урадзе Расійскай Федэрацыі (1993—2007).
У 1950 г. атрымаў навуковую ступень кандыдата філасофскіх навук.
Аўтар навуковых прац па гісторыі паўстання 1863—1864 гадоў.
Марпінген
Марпінген (Marpingen) — камуна ў Германіі, у зямлі Саар. Уваходзіць у склад раёна Санкт-Вендэль. Насельніцтва — 11 172 чалавекі (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 39,68 км². Афіцыйны код — 10 0 46112.
Абшчына падзяляецца на 4 сельскія акругі.
Настасііўка (вёска)
Настасііўка (Настасі́ївка) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Курганаўка
Назву Курга́наўка маюць:
NGC 5416
NGC 5416 (іншыя абазначэнні — UGC 8944, MCG 2-36-14, ZWG 74.52, IRAS13597+0940, PGC 49991) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Санта-Марыя (Каліфорнія)
Санта-Марыя (Santa Maria) — горад, размешчаны ў акрузе Санта-Барбара (штат Каліфорнія, ЗША). Насельніцтва — 99553 чалавека (статыстычныя дадзеныя перапісу 2010 года).
Геаграфія
Па дадзеных Бюро перапісу насельніцтва ЗША Санта-Марыя мае агульную плошчу 60,592 км², з якіх 58,937 км² займае зямля і 1,655 км² — вада. Плошча водных рэсурсаў складае 2,7 % ад усёй яго плошчы.
Горад Санта-Марыя размешчаны на вышыні 66 метраў над узроўнем мора.
Нофельдэн
Нофельдэн (Nohfelden) — камуна ў Германіі, у зямлі Саар. Уваходзіць у склад раёна Санкт-Вендэль. Насельніцтва складае чалавек (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 100,71 км². Афіцыйны код — 10 0 46114.
Абшчына падзяляецца на 12 сельскіх акруг.
Артура Бонфанці
Артура Бонфанці (, Бергама —) — італьянскі мастак.
Правучыўшыся ў мастацкай школе Андрэа Фантоні ў Бергама з 1924 года, Бонфанці пераехаў у Мілан у 1926 годзе і займаўся графічным мастацтвам і дэкорамі інтэр’еру. У 1930-я гады ён завязаў адносіны з групай мастакоў-абстракцыяністаў. На яго паўплывала метафізічнае мастацтва Карла Кара. Вярнуўся ў Бергама падчас Другой сусветнай вайны, у пасляваенны час здзейсніў паездкі ў Парыж, Цюрых і Мюнхен. У 1947 годзе пачаў ствараць абстрактныя карціны, імкнучыся да геаметрычнага спрашчэння форм. У адрозненне ад многіх мастакоў таго перыяду, ён не далучыўся да пэўнага мастацкага руху. У 1954 годзе ён атрымаў узнагароду на Канскім кінафестывалі за фільм La chiave di Calandrino. Падчас 34-й Венецыянскай біенале ў 1968 годзе павільён Італіі вылучыў памяшканне выключна для яго твораў.
Цагкадзор
Цагкадзо́р (Ծաղկաձոր, літаральна - цясніна кветак) — горад у цэнтры Арменіі, у марзе Катайк. Папулярны гарналыжны курорт, размешчаны за 50 км на паўночны ўсход ад Ерэвана і за 5 км ад адміністрацыйнага цэнтра, горада Раздана.
Скала (значэнні)
Скала:
Нонвайлер
Нонвайлер (Nonnweiler) — камуна ў Германіі, курорт, размешчаны ў зямлі Саар. Уваходзіць у склад раёна Санкт-Вендэль. Насельніцтва — 9243 чалавекі (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 66,71 км². Афіцыйны код — 10 0 46 115.
Леванова
Назву Левано́ва маюць:
Нонвайлер
Абшчына падзяляецца на 8 сельскіх акруг.
Сацыялістычная партыя Украіны
Сацыялістычная партыя Украіны  — украінская палітычная партыя. Партыя была заснавана на ўстаноўчым з’ездзе ў 1991 годзе пасля таго, як Камуністычная партыя Украіны была забаронена. СПУ была прадстаўлена ў Вярхоўнай Радзе з 1994 па 2007 год. Пачынаючы з 2007 года Сацыялістычная партыя Украіны па выніках парламенцкіх выбараў не трапляе ў парламент.
Уільям Лаян Мак-Кензі
Уільям Лаян Мак-Кензі (William Lyon Mackenzie;, г.,  — , , Канада) — канадскі палітычны дзеяч, публіцыст.
Біяграфія
З 1820 года ў Канадзе.
З 1824 года выдаваў тут газету «The Colonial Advocate» («Каланіяльны абаронца»), у якой крытыкаваў брытанскі каланіяльны рэжым, выступаў за правядзенне дэмакратычных рэформ.
У 1828—1836 гадах член парламента, з 1834 года мэр г.Таронта.
Арганізатар і адзін з кіраўнікоў «Канадскага саюза», заснаваны ў 1834 годзе.
Узначальваў антыбрытанскае паўстанне 1837—1838 у Верхняй Канадзе; пасля яго паражэння жыў у ЗША (да 1850 года).
У 1851—1858 гадах член Заканадскай асамблеі правінцыі (калоніі) Канада.
Яго ўнук Уільям Лаян Мак-Кензі Кінг быў прэм’ер-міністрам Канады тры разы з 1921 па 1948.
Якаў Навумавіч Мараш
Якаў Навумавіч Мараш ( — ) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (1973), прафесар (1974).
Біяграфія
У 1936—1939 вучыўся ва Універсітэце Стэфана Баторыя ў Вільні, скончыў Львоўскі ўніверсітэт. Працаваў настаўнікам. З 1946 у Гродзенскім педагагічным інстытуце (цяпер Гродзенскі ўніверсітэт імя Купалы), выкладчык, дацэнт, дэкан гістарычнага факультэта, загадчык кафедры гісторыі СССР і БССР. Стварыў навуковую школу гісторыкаў-беларусістаў, якія даследуюць пытанні ранняга новага часу (перыяд Рэчы Паспалітай). Сярод яго вучняў Тамара Барысаўна Блінова, Святлана Валянцінаўна Марозава (Палуцкая), С. В. Дзейкалова, І. А. Фёдараў, Ніна Уладзіміраўна Паўлючэнка.
Оберн (Каліфорнія)
О́берн (Auburn) — горад у ЗША ў штаце Каліфорнія, адміністрацыйны цэнтр акругі Пласер. Насельніцтва — 13330 чалавек (пераспіс 2010 года). Горад вядомы з часоў Каліфарнійскай залатой ліхаманкі і ўключаны ў рэестр гістарычных мясцін Каліфорніі. Галоўная славутасць горада — мост Форэстхіл — самы высокі мост у свеце з 1973 па 1977 год і самы высокі мост у Каліфорніі з 1973 года па цяперашні час.
Валерый Валер’евіч Патароча
Валерый Патароча (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца мазырскай «Славіі».
Прушкаў
Прушкаў (Pruszków) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Прушкоўскага павета Мазавецкага ваяводства, частка Варшаўскай агламерацыі. Утварае гарадскую гміну. Займае плошчу 19,15 км². Насельніцтва — 61 237 чалавек (станам на 2018 год).
Валерый Валер’евіч Патароча
Клубная кар’ера
Выхаванец рэчыцкай ДЮСШ-2, у маладым узросце трапіў у структуру мінскага «Дынама». З 2013 года пачаў выступаць за дубль сталічнага клуба, на наступны год замацаваўся ў складзе, аднак да асноўнай каманды не прыцягваўся.
Прушкаў
Гісторыя
Адно з першых згадванняў пра Прушкаў датуецца пачаткам XV ст.: у рукапісе Мазавецкай метрыкі часоў Януша Мазавецкага можна прачытаць пра рыцара Свенску, які паходзіў з "de Praskow" (кастрычнік 1414 г.).
Валерый Валер’евіч Патароча
Клубная кар’ера
У лютым 2016 года знаходзіўся на праглядзе ў жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ», але не падышоў і ў выніку пачаў сезон 2016 у складзе светлагорскага «Хіміка». У верасні 2016 года перабраўся ў клуб «Партызан» з другога дывізіёна Славакіі, дзе правёў паўтары сезоны.
Прушкаў
Гісторыя
Увод варшаўска-венскай чыгункі ў XIX ст. станоўча паўплываў на развіццё Прушкава. Падчас Студзеньскага паўстання ў ноч на 1/2 лістапада 1864 г. дзве паўстанцкія эскадры пачалі штурм расійскіх вайсковых пастоў, размешчаных на чыгуначных станцыях у Прушкаве і Гродзіску-Мазавецкім. У 1889 г. была створана фабрыка для ліцця жалеза. У вёсцы Творкі (зараз у складзе Прушкаўскай гміны) у 1891 г. быў пабудаваны шпіталь для псіхічнахворых.
Валерый Валер’евіч Патароча
Клубная кар’ера
У першай палове 2018 года гуляў у клубе чацвёртага дывізіёна Чэхіі «Сокал». У жніўні 2018 года вярнуўся ў Беларусь, папоўніўшы склад клуба «Смалявічы». Не здолеў замацавацца ў асноўнай камадзе, стаў часцей выступаць за дубль.
Прушкаў
Гісторыя
У 1905 г., а потым у 1908-1910 гг. адбыліся забастоўкі і дэманстрацыі рабочых. Падчас Першай сусветнай вайны 12-18 кастрычніка 1914 г. адбылася бітва за Прушкаў. Падчас баёў расейскім войскам удалося адсунуць немцаў на захад. Паселішча атрымала статус горада ў 1916 г. У 1918 годзе была сфарміравана рада рабочых дэлегатаў.
Валерый Валер’евіч Патароча
Клубная кар’ера
Са студзеня 2019 года пачаў трэніравацца з рэчыцкім «Спадарожнікам» і ў лютым афіцыйна стаў іграком каманды. Здолеў замацавацца ў стартавым складзе рэчыцкага клуба. У студзені 2020 года стала вядома, што паўабаронца застаецца ў «Спадарожніку» ў сезоне 2020. У 2020 годзе быў адным з лідараў каманды, стаў яе найлепшым бамбардзірам і дапамог атрымаць перамогу ў Першай лізе.
Прушкаў
Гісторыя
У 1923 г. быў заснаваны спартыўны клуб Znicz Pruszków, а ў 1927 г. былі запушчаны элекртычныя цягнікі. Уведзена ў эксплуатацыю муніцыпальная электрастанцыя, адбылася рэканструкцыя чыгункі, а ліцейная фабрыка была пераўтворана ў станковы завод. У 1931 г. пачалася вялікая хваля працоўных забастовак.
Валерый Валер’евіч Патароча
Клубная кар’ера
У студзені 2021 года праходзіў прагляд у расійскай «Тамі», але беспаспяхова. У лютым далучыўся да брэсцкага «Дынама» і неўзабаве падпісаў кантракт. Прапусціў пачатак сезона 2021 з-за траўмы, толькі з верасня пачаў выхадзіць на поле, а з кастрычніка стаў гуляць у стартавым складзе.
Прушкаў
Гісторыя
Падчас Другой сусветнай вайны рукамі нацыстаў было забіта каля 1500 гараджан яўрэйскага паходжання. Амаль 100 жыхароў Прушкува былі забітыя на франтах Другой сусветнай вайны, і больш чым столькі ж жыхароў загінулі, як салдаты Арміі Краёвай.
Валерый Валер’евіч Патароча
Клубная кар’ера
У студзені 2022 года перайшоў у мазырскую «Славію». Замацаваўся ў асноўным складзе мазыран. У снежні 2022 года падоўжыў кантракт са «Славіяй».
Прушкаў
Гісторыя
У сувязі з Варшаўскім паўстаннем, у жніўні 1944 г. нямецкія акупанты арганізавалі транзітны лагер для жыхароў Варшавы і наваколля, вядомы як Durchgangslager 121 (Dulag 121), на закрытым заводзе па рамонце цягнікоў ў Прушкаве. Праз лагер прайшло ад 390 000 да 410 000 чалавек. Гэтыя падзеі адлюстваны ў музеі Дулаг 121, адкрытым у 2010 годзе.
17 студзеня 1945 г. Прушкаў быў вызвалены ад нямецкай акупацыі і заняты падраздзяленнямі Чырвонай Арміі, якія ўваходзілі ў склад антыгітлераўскай кааліцыі. Да аднаўлення Варшавы тут размяшчаліся офісы і штаб-кватэры многіх міністэрстваў.
26 сакавіка 1945 г. шаснаццаць прадстаўнікоў Польскай падпольнай дзяржавы, запрошаныя на перамовы ў Прушкаў, былі арыштаваны НКУС і этапаваны ў Маскву.
Пасля вайны Прушкоў стаў адным з найбуйнейшых індустрыяльных цэнтраў у Мазовіі.
У 1976 г. быў адкрыты Музей старажытнай мазавецкай металургіі (польск.: Muzeum Starożytnego Hutnictwa Mazowieckiego im. Stefana Woydy).
Самым старажытным раёнам сучаснага Прушкава з'яўляецца Жбікаў (ахоплівае паўночную частку горада), згадкі пра які адносяцца да 1236 года.
Мачэла
Мачэла (Macello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Марыя Магдаліна.
Лідзія Рыгораўна Запарожцава
Лідзія Рыгораўна Запарожцава (,, РСФСР — , , Украіна) — украінская актрыса аперэты, заслужаная артыстка Украінскай ССР, лаўрэат прэміі «Кіеўская пектараль».
Біяграфія
Нарадзілася ў Маскве. Пасля заканчэння школы паступіла на біялагічны факультэт МДУ імя Ламаносава, дзе ўдзельнічала ў самадзейнасці. Аднак правучылася ва ўніверсітэце менш за год і паступіла ў ГИТИС на курс акцёраў музычнай камедыі (майстар курса — П. М. Пантрагін).
Пасля заканчэння ГИТИС пачала выступаць у Адэскім тэатры музычнай камедыі пад кіраўніцтвам Міхаіла Вадзянога.
У 1963—1985 гадах іграла ў Кіеўскім тэатры аперэты, дзе стала вядучай актрысай.
Працавала на украінскім радыё, дзе вяла аўтарскую перадачу «Усё пра аперэту», папулярызавала гэты жанр.
Памерла 28 красавіка 2015 года ў Кіеве.
Фінале-Лігурэ
Фінале-Лігурэ (Finale Ligure) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 11760 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 340 чал./км². Займае плошчу 35 км². Паштовы індэкс — 17024. Тэлефонны код — 019.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Прадцеча.
Уладзімір Піліпавіч Сцепанчук
Уладзімір Піліпавіч Сцепанчук (, раб. пас. Ялізава, Асіповіцкі раён, Магілёўская вобласць — ) — беларускі спецыяліст у галіне энергетычнага машынабудавання і цеплаэнергетыкі. Доктар тэхнічных навук (1969), прафесар (1971).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1951). Працаваў у Беларускім політэхнічным інстытуце (з 1954, прафесар кафедры прамысловай цеплаэнергетыкі, адначасова з 1972 — галоўны рэдактар часопіса «Известия высших учебных заведений. Энергетика»), Індыйскім тэхналагічным інстытуце (г. Бамбей; 1964—1966, эксперт ЮНЕСКА пры ўніверсітэце).
Навуковыя інтарэсы: газадынаміка двухфазных патокаў; праблемы развіцця цеплаэнергетыкі.
Узнагароды
Званне «Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Беларускай ССР» (1980) і інш.
Медан
Медан (Medan) — адміністрацыйны цэнтр правінцыі Паўночная Суматра, Інданезія. Самы буйны горад на Суматры і трэці па насельніцтву ў Інданезіі пасля Джакарты і Сурабаі. Размешчаны на поўначы правінцыі, побач знаходзіцца буйны порт Белаван, і міжнародны аэрапорт Polonia.
Афіцыйная дата заснавання Медана — 1 ліпеня 1590 года.
NGC 5417
NGC 5417 (іншыя абазначэнні — UGC 8943, MCG 1-36-15, ZWG 46.39, PGC 49995) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Суд Першамайскага раёна г. Мінска
'''Суд Першамайскага раёна г. Мінска''' — раённы суд агульнай юрысдыкцыі на тэрыторыі Першамайскага раёна Мінска. Размешчаны ў будынку па вуліцы Францыска Скарыны, 6Б. Да 7 чэрвеня 2021 года размяшчаўся ў будынку па вуліцы Талбухіна, 9.
Суд складаецца з суддзяў, у тым ліку старшыні суда, якія прызначаюцца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь па прадстаўленні Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь. Суддзі прызначаюцца на пасаду тэрмінам на пяць гадоў і могуць быць прызначаны на новы тэрмін ці бестэрмінова. Верхні ўзрост знаходжання на дзяржаўнай службе суддзяў — 65 гадоў.
Вышэйстаячым судом з’яўляецца Мінскі гарадскі суд.
Палм-Дэзерт
Гісторыя
Першапачаткова раён быў вядомы як Old MacDonald Ranch, але пасля пасадкі пальмаў у 1920 назоў змянілася на Palm Village. Першыя жылыя пабудовы датуюцца 1943 годам у сувязі з тым, што ў тым раёне быў лагер амерыканскага войска. У 1948 Palm Desert Corporation пачала будаўніцтва жылля, у 1951 годзе — цяперашняя назва.
Сарокі (Валожынскі раён)
Саро́кі (, Сороки) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дорскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета (з 1927 года Маладзечанскага павета), гміны Гарадок.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пяршайскага сельсавета.
Дысперсная сістэма
Дысперсная сістэма — гэта сістэма, утвораная з двух або больш фаз (цел), якія цалкам або практычна не змешваюцца і не рэагуюць адзін з адным хімічна. Першае з рэчываў (дысперсная фаза) дробна размеркавана ў другім (дысперсійная серада). Калі фаз некалькі, іх можна аддзяліць адзін ад аднаго фізічным спосабам (цэнтрыфугаваць, сепарыраваць і г. д.).
Артур Ігаравіч Карвацкі
Артур Карвацкі (нар. ) — беларускі гандбаліст. Майстар спорту Беларусі. Правы паўсярэдні швейцарскага клуба «Базель» і нацыянальнай зборнай Беларусі.
Дысперсная сістэма
Звычайна дысперсныя сістэмы - гэта калоідныя растворы, золі. Да дысперсных сістэм адносяць таксама выпадак цвёрдага дысперснага асяроддзя, у якой знаходзіцца дысперсная фаза.
Чамбарак
Чамбара́к (Ճամբարակ) — горад на ўсходзе Арменіі, у марзе Гегаркунік. Размешчаны за 125 км на ўсход ад Ерэвана, каля граніцы з Азербайджанам. Праз горад праходзяць дарогі Чамбарак — Берд і Чамбарак — Дыліжан.
Дысперсная сістэма
Найбольш агульная класіфікацыя дысперсных сістэм заснавана на адрозненні ў агрэгатным стане дысперсійнага асяроддзя і дысперснай фазы. Спалучэння трох відаў агрэгатнага стану дазваляюць вылучыць дзевяць відаў дысперсных сістэм. Для сцісласці запісу іх прынята пазначаць шротам, лічнік якой паказвае на дысперсную фазу, а назоўнік на дысперсійную сераду, напрыклад для сістэмы "газ у вадкасці» прынята абазначэнне Г / В.
Па кінетычным уласцівасцях дысперснай фазы дысперсныя сістэмы можна падзяліць на два класы:
Артур Ігаравіч Карвацкі
Кар’ера
Выхаванец бабруйскай ДЮСШ-4, пачынаў кар’еру ў магілёўскім клубе «Машэка», з 2013 года выступаў за мінскі СКА. У маі 2017 года стала вядома, што сталічны клуб не будзе падаўжаць кантракт з Карвацкім, і пазней той далучыўся да венгерскага «Балатанфюрэда».
Дысперсная сістэма
У сваю чаргу гэтыя сістэмы класіфікуюцца па ступені дысперснасці.
Сістэмы з аднолькавымі па памерах часціцамі дысперснай фазы называюцца монадысперснымі, а з неаднолькавымі па памеры часціцамі - полідысперснымі. Як правіла, рэальныя сістэмы, якія атачаюць нас, полідысперсныя.
Артур Ігаравіч Карвацкі
Кар’ера
У лютым 2019 года перайшоў у харвацкі клуб «Заграб», аднак ужо ў чэрвені разарваў кантракт. У жніўні 2019 года далучыўся да грэчаскага «Алімпіякоса».
Дысперсная сістэма
Па памерах часціц свабоднадысперсныя сістэмы падзяляюцца на:
Па рэкамендацыі ІЮПАК мікрапорыстымі называюць порыстыя матэрыялы з памерамі пор да 2 нм, мезапористымі - ад 2 да 50 нм, макрапорыстымі - звыш 50 нм.
Жоўтая ліхаманка
Жоўтая ліхаманка, таксама вядомая пад назвамі жоўты джэк і амарылёз , — вострая вірусная хвароба. У большасці выпадкаў сімптомы ўключаюць ліхаманку, дрыжыкі, страту апетыту, моташнасць, цяглічны боль, асабліва ў спіне, галаўны боль. Сімптомы звычайна слабеюць на працягу пяці дзён. У некаторых асоб праз некалькі дзён паляпшэння ліхаманка вяртаецца, адчуваецца боль у жываце, пачынаецца пашкоджанне печані, што выклікае жаўтуху. Калі гэта адбываецца, таксама расце рызыка нырачнай недастатковасці.
Прычына і дыягностыка
Хвароба выклікаецца вірусам жоўтай ліхаманкі і распаўсюджваецца праз укусы жаночых асобін камароў. Захворванне закранае толькі людзей, іншых прыматаў і камароў некалькіх відаў. У гарадах распаўсюджваецца пераважна камарамі віду Aedes aegypti. Вірус належыць да тыпу вірусаў РНК роду Flavivirus. Хвароба цяжка распазнаецца, асабліва на ранніх стадыях. Для пацвярджэння дыягностыкі неабходны аналіз крыві з дапамогай рэакцыі ланцужка палімеразы.
Папярэджанне, лячэнне і прагноз
Бяспечная і эфектыўная вакцына ад жоўтай ліхаманкі існуе, у некаторых краінах патрабуецца вакцынацыя падарожнікаў. Іншыя меры для папярэджання распаўсюджвання хваробы ўключаюць зніжэнне колькасці камароў-носьбітаў. У рэгіёнах, дзе часта сустракаецца жоўтая ліхаманка, але рэдка прымяняецца вакцынацыя, неабходная ранняя дыягностыка захворвання і імунізацыя вялікіх груп папуляцый для папярэджання выбухаў хваробы. Пасля інфікавання праводзіцца сімптаматычнае лячэнне, адсутнічаюць эфектыўныя сродкі супраць віруса. Сярод асоб з сур'ёзным захворваннем смяротнасць складае палову выпадкаў ва ўмовах адсутнасці лячэння.
Эпідэміялогія і гісторыя
Жоўтая ліхаманка штогод выклікае 200 000 выпадкаў інфікавання і 30 000 смерцяў, амаль 90 % адбываецца ў Афрыцы. Прыблізна мільярд чалавек жыве ў рэгіёне, дзе распаўсюджана гэтая хвароба. Яна часта сустракаецца ў трапічных рэгіёнах Паўднёвай Амерыкі і Афрыкі, але не ў Азіі. З 1980-х гг. колькасць выпадкаў захворвання жоўтай ліхаманкай павялічваецца. Мяркуецца, што гэта выклікана наступнымі прычынамі: наяўнасць імунітэту ў меншай колькасці людзей, рост гарадскога насельніцтва, актыўнае перамяшчэнне насельніцтва і змена клімату. Хвароба паходзіць з Афрыкі, адкуль яна распаўсюдзілася на Паўднёвую Амерыку праз гандаль рабамі ў XVII стагоддзі. З XVII ст. некалькі вялікіх выбухаў захворвання адбылося ў Амерыцы, Афрыцы і Еўропе. У XVIII і XIX стст. жоўтая ліхаманка лічылася адной з найбольш небяспечных інфекцыйных хвароб. Вірус жоўтай ліхаманкі быў першым адкрытым вірусам чалавека.
Бытаў
Бытаў (Bytów) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Бытоўскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Бытаў. Займае плошчу 8,72 км². Насельніцтва — 16 888 чалавек (на 2004 год).
Карчыў
Карчыў (Корчі́в) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Міхееўка
Назву Міхе́еўка маюць:
Нава Грыгарыўка (Мыкалаіўскі раён)
Нава Грыгарыўка (Нова́ Григорі́вка) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Кітаеўская сінагога (Пінск)
Кітаеўская сінагога — колішняя сінагога ў Пінску, якая размяшчалася на вул. Бутрымовіча, 5 (пазней — вул. Папярочна-Школьная, Піянерская, цяпер — вул. Каржа). Належала любавіцкім хасідам. Пабудавана з цэглы па праекце архітэктара Мікалая Катовіча (нар. 1875) на месцы драўлянай сінагогі (каля 1766), якая згарэла ў 1921 г. Зачынена ў 1962 г. Выкарыстоўвалася ў якасці спартыўнай залы да пачатку 1980-х гг. Зруйнавана, месца былой забудовы занята паркоўкай.
Касцёл Святога Антонія Падуанскага (Віцебск, 2017)
Касцёл Святога Антонія Падуанскага — мураваны каталіцкі храм у горадзе Віцебску. Знаходзіцца на паўночнай ускраіне горада на вуліцы Гагарына, 46а.
Гісторыя
Парафія была ўтворана 1 красавіка 2001 года, яе выдзелілі з віцебскай парафіі Святой Барбары. 21 чэрвеня 2001 года атрымала афіцыйны статус. Тытул святога Антонія Падуанскага не быў выпадковым, бо ў Віцебску на плошчы каля ратушы знаходзіўся касцёл святога Антонія, які быў зруйнаваны ў 1961 годзе.