cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ташкенцкі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Нізамі
Агульная інфармацыя
Агульная плошча універсітэта складае 77074,25 кв. м., у прыватнасці вучэбная плошча — 24694 кв. м. У цяперашні час універсітэт налічвае 8 факультэтаў(фізіка-матэматычны, натуральных навук, педагогікі, псіхалогіі і дэфекталогіі, замежных моў, гісторыі, прафесійнай адукацыі, пачатковай адукацыі і фізічнай культуры і дапрызыўнай ваеннай адукацыі) і 52 кафедры. Вядзецца падрыхтоўка спецыялістаў па 31 кірунку бакалаўрыяту і 29 спецыяльнасцях магістратуры.
Прафесарска-выкладчыцкі склад ВНУ налічвае: 55 дактароў навук, прафесараў, больш за 265 кандыдатаў навук, дацэнтаў. Больш за 700 выкладчыкаў навучаюць студэнтаў бакалаўрыяту і магістратуры асновам навук. Універсітэт размяшчаецца ў 8 навучальных карпусах.
Музеі ўніверсітэта
У цяперашні час ва ўніверсітэце працуе музейны комплекс, які складаецца з музея гісторыі ўніверсітэта, археалагічнага і навучальнага заалагічнага музеяў.
Вядомыя выпускнікі
Сярод выпускнікоў універсітэта шмат вядомых людзей:, Шукрула, Саід Ахмад, У. Абдуразакаў, Г. Гулям, І. Султанаў, С. Яўсеева, Д. Юлдашава і інш.
Еўрапейская народная партыя
ЕНП — адна з найбуйнейшых партый Еўропы, прадстаўленая ва ўсіх палітычных інстытутах Еўрапейскага саюза, а таксама ў Савеце Еўропы. Партыя складаецца з 73 калектыўных члена, нацыянальных партый з 39 краін.
Паводле іх старонкі ў Інтэрнэце ЕНП гэта «аб'яднанне палітычнага цэнтра, чые карані ляжаць у глыбінях гісторыі еўрапейскай цывілізацыі. Яна аб'ядноўвае нацыянальныя партыі з блізкай ідэалогіяй у дзяржавах-членах і асацыяваных членах ЕС, а таксама падтрымлівае блізкія кантакты з краінамі — магчымымі кандыдатамі».
ЕНП складаецца з 16 глаў урадаў краін — членаў Еўрапейскага саюза і 6 глаў урадаў краін, якія не ўваходзяць у ЕС, а таксама 13 членаў Еўрапейскай камісіі (у тым ліку старшыні Камісіі), старшыні Еўрапейскага савета, старшыні Еўрапейскага парламента і найбуйнейшай фракцыі ў Еўрапейскім парламенце, якая складаецца з 265 членаў. З 1990 года прэзідэнтам EPP з'яўляецца былы прэм'ер-міністр Бельгіі Вільфрыд Мартэнс.
Еўрапейская народная партыя мае моладзевае аддзяленне, Моладзь Еўрапейскай народнай партыі (YEPP). Еўрапейскія студэнты-дэмакраты (EDS) — група студэнцкіх палітычных партый, асацыяваная з ЕНП.
Партыі - члены
Аўстрыя Бельгія Балгарыя Венгрыя Германія Грэцыя Данія Ірландыя Іспанія Італія Кіпр Латвія Літва Люксембург Мальта Нідэрланды Партугалія Польшьча Румынія Славакія Славенія Фінляндыя Францыя Харватыя Чэхія Швецыя Эстонія
Асацыіраваныя члены
Нарвегія Паўночная Македонія Сербія Швейцарыя
Назіральнікі
Албанія Арменія Беларусь
Грузія Італія Косава Малдова Нарвегія Сан-Марына Сербія Турцыя Украіна Фінляндыя
Абсалют (парфумерыя)
Абсалют, таксама абсалю — сумесь рэчываў, вынятая з памады або канкрэту. Часцей за ўсё абсалют здабываюць пры дапамозе растваральніка — спірту. У адрозненне ад эфірных алеяў (іх атрымліваюць шляхам дыстыляцыі) валодаюць выключна моцным водарам.
Гран-пры 1990 (снукер)
Гран-пры 1990 (Grand Prix 1990, таксама вядомы як Rothmans Grand Prix 1990 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 10 па 21 кастрычніка 1990 года ў тэатры Гексагон, у Рэдынгу, Англія. Турнір стаў дзевятым розыгрышам гран-пры, які штогод праходзіў з 1982 года. Прызавы фонд турніру склаў £366,000, з якіх £75,000 атрымаў пераможца.
Зборная Камеруна па футболе
Зборная Камеруна па футболе прадстаўляе Камерун на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах.
Партрэт мастака М. Філіповіча
'''Партрэт мастака М. Філіповіча''' — карціна беларускага мастака Міхаіла Станюты (1881—1974), напісаная ў 1925 годзе. З'яўляецца часткай збору Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі ў Мінску.
Апісанне
На карціне Міхаіл Станюта адлюстраваў свайго сябра, мастака Міхася Мацвеевіча Філіповіча (1896—1947), аднаго з самых яркіх беларускіх жывапісцаў 1920-х гадоў.
У партрэце Станюта імкнецца захаваць і перадаць гледачу вобраз у першую чаргу беларуса, з характэрнай прыроднай мяккасцю, непасрэднасцю, даверлівасцю, смутным спакоем, у выніку чаго атрымалася глыбока псіхалагічны твор. Праца стрыманая па жывапісным і кампазіцыйным рашэнні: глухі фон, плоскаснасць малюнка, спакойны каларыт. Стэфанія Станюта ўспамінала :
Акшардхам
Акшардха́м (દિલ્હી અક્ષરધામ અક્ષરધામ, Дэванагары: दिल्ली अक्षरधाम) — індуісцкі храмавы комплекс у г. Дэлі. Увайшоў у Кнігу рэкордаў Гінеса як самы грандыёзны індуісцкі храм у свеце. Адкрыццё храма адбылося ў 2005 годзе. Яго будаўніцтва вялося на пряцягу 5 гадоў з удзелам 7 тысяч майстроў з Раджастхана, Арысы і Бенгаліі. Будаўніцтва абышлося ў 500 млн долараў ЗША, сабраных за кошт дабраахвотных ахвяраванняў.
Вышыня храма складае 42 м, шырыня і даўжыня 94 і 106 метраў. Ён упрыгожаны 234 калонамі, 9 купаламі, 20 чатырохграннымі шыхкарамі і больш за 20 тыс. фігур. Па перыметры будынка размяшчаюцца фігуры 148 сланоў. У цэнтры размешчана трохметровая статуя Нілкантха Вармі, ушанаванага як увасабленне Свамінараяна. У храм забаронены ўваход з любой фота-відэа апаратурай і мабільнымі тэлефонамі, перад уваходам ёсць бясплатныя камеры захоўвання. На ўваходзе ў храм стаяць рамкі металадэтэктара, пасля іх праходжання адбываецца ручны догляд.
Жазеф Рабер
Жазеф Рабер (Joseph Robert) — французскі парфумер, заснавальнік дынастыі парфумераў, да якой належаць Анры і Гі Раберы.
Біяграфія
Жыў у Грасе.
Працаваў у парфумерным бізнесе братоў Масіньён, потым быў тэхнічным дырэктарам дому. Удасканаліў працэс атрымання абсалютаў з выкарыстаннем лятучых растваральнікаў.
Жазеф Рабер даў першыя ўрокі парфумерыі.
Філарэт (Раменскі)
Філарэт (Феадосій Яўграфавіч Раменскі;, вёска Старая Рудня, Рагачоўскі павет, Магілёўская губерня, цяпер , Гомельская вобласць — , , турма НКВД) — беларускі рэлігійны і грамадскі дзеяч.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў гісторыка-філалагічны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта (1911). Служыў сакратаром епархіяльнае вучыльнага савета ў Мінску. У 1916—1917 гадах памочнік Аляксандра Панова, інспектра Мінскай духоўнай семінарыі. З 1918 года выкладаў у Мінскай чыгуначнай гімназіі, іншых навучальных установах. У 1921 годзе пастрыжаны ў манашаскі сан з імем Філарэт і рукапаложаны ў іераманаха. Служыў у Аляксандра-Неўскім храме ў Мінску. Узнагароджаны санам протаіерэя.
Бэз 'Вера Харужая'
Бэз 'Вера Харужая' (Syringa 'Vera Khoruzhaya') — сорт роду.
Філарэт (Раменскі)
Біяграфічныя звесткі
У сакавіку 1923 мітрапалітам Мелхіседэкам (Паеўскім) хіратанісаны ў епіскапа Бабруйскага. Старшыня з’езду прадстаўнікоў духавенства і вернікаў Беларускай праваслаўнай епархіі (9—10 жніўня 1927; прынялі ўдзел прадстаўнікі 333 прыходаў), на якім было абвешчана аб стварэнні аўтакефаліі Беларускай царквы. Да 1930 года служыў у Мікалаеўскім саборы ў Бабруйску. Потым у Екацярынінскім саборы на Нямізе ў Мінску, Свята-Іаанаўскай царкве в. Вялікая Сляпянка (цяпер у межах Мінска). З 1934 года ў храме Св. Марыі Магдаліны на вул. Старажоўскай. У сярэдзіне 1935 года даў згоду архіепіскапу Магілёўскаму Паўліну (Крошачкіну) на аб’яднанне з кананічнай Царквой, прынёс пакаянне і мітрапалітам Сергіем (Страгародскім) прыняты ў зносіны з РПЦ. Пасля закрыцця вясной 1937 года ў Мінску апошняга каталіцкага храма дазволіў вернікам-каталікам маліцца ў царкве Св. Марыі Магдаліны.
Арыштаваны 28 ліпеня 1937 года ў Мінску па адрасе: вул. Пажарная, д. 8. 3 верасня 1937 года тамасама была арыштавана яго сястра Марыя (нарадзілася 24 кастрычніка 1882). Асуджаныя 25 кастрычніка 1937 года разам з шэрагам свяшчэнна- і царкоўнаслужыцелей і актыўных прыхаджанаў тройкай НКВД за «антысавецкую дзейнасць» да вышэйшае меры пакарання з канфіскацыяй маёмасці. Расстраляныя 1 лістапада 1937 года. Сястра рэабілітавана 11 сакавіка 1958 года трыбуналам БВА, сам епіскап — 31 сакавіка 1989 года пракуратурай БВА.
Бэз 'Вера Харужая'
Выкарыстоўваецца як дэкаратыўны лістападны куст з пышнымі кветкамі.
Гісторыя
Гэты сорт з’яўляецца вынікам працы арыгінатараў з Беларусі М. У. Смольскага і В. Ф. Бібікавай. Атрыманы ў выніку скрыжавання сартоў Рэамюр і Абель Шатанэ у 1964 годзе і названы ў гонар Веры Харужай, падпольшчыцы часоў Вялікай Айчыннай Вайне, якая загінула ў 1942 годзе.
Аўтэнтычная расліна захоўваецца ў сірынгарыі Цэнтральнага батанічнага саду Беларусі пры Нацыянальнай Акадэміі Навук.
Батанічнае апісанне
Кусты гэтага сорта сярэднерослыя, разгалістыя. Лісце сэрцападобнае, сярэднезялёнае.
Кветкі сабраны ў суквецці-мяцёлкі ў форме пышных пірамід шырынёй да 19 сантыметраў, яны маюць доўгія адгалінаванні, месцамі перарываюцца, з-за чаго глядзяцца асабліва ажурна. Вышыня суквеццяў да 35 сантыметраў.
Распускаецца штогод у сярэдзіне сезону цвіцення бэзу і багата цвіце да 20 дзён.
Водар сорта 'Вера Харужая' вельмі далікатны і прыемны.
Выкарыстанне
Добры для салітэрных пасадак, таксама рэкамендуецца ў групе.
Аўтафагія
Аўтафагія (са старажытнагрэчэскай мовы: αὐτόφαγος autóphagos – самапажыранне) — працэс пераварвання клеткай уласных арганэл і ўчасткаў цытаплазмы з дапамогай лізасомаў. Аўтафагія патрэбна для збавення ад старых і пашкоджаных частак, а таксама можа ўключацца ва ўмовах галадання. Працэс пачынаецца асяроддзем адпаведнай арганэлы або ўчасткі цытаплазмы двайной мембранай, утвораная аўтафагасома зліваецца з лізасомай, дзе на яе ўтрыманне дзейнічаюць гідралітычныя ферменты. Напрыклад, у печані сярэдняя працягласць існавання мітахондрый не перавышае дзесяці дзён, пасля чаго яны руйнуюцца ў працэсе аўтафагіі. Прадукты расшчаплення выкарыстоўваюцца для пабудовы новых клеткавых кампанентаў.
Ружы Геліягабала
«Ружы Геліягабала» (The Roses of Heliogabalus) — карціна англійскага мастака Лоўрэнса Альма-Тадэмы, напісаная ў 1888 годзе.
Аўтафагія
Дакладныя малекулярныя механізмы праходжання аўтафагіі да гэтага часу цалкам не высветлены. У дрожджаў і жывёл было выяўлена больш за 25 бялкоў, якія былі задзейнічаныя ў гэтым працэсе (Atg гены). Аўтафагію цэлым можна падзяліць на чатыры асноўныя этапы: 1) нуклеацыя і рост абмежавальнай мембраны, якая прымае форму паўмесяца і захоплівае частку цытаплазмы; 2) замыканне аўтафагасомы; 3) зліццё аўтафагасомы з лізасомай; 4) пераварванне ўтрымання аўтафагасомы.
Ружы Геліягабала
Альма-Тадэма ўзяў за аснову карціны сумніўнае апавяданне «Гісторыі аўгустаў» пра тое, што падчас банкета рымскі імператар Геліягабал загадаў рассыпаць са столі ружы ў такой колькасці, што запрошаныя на банкет яго ворагі задыхнуліся.
Аўтафагія
Ідэнтыфікацыя генаў, звязаных з аўтафагіяй у 1990-х гадах дазволіла навукоўцам высвятліць механізмы аўтафагіі, што прывяло да атрымання японцам Ёсіноры Асумі Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 2016 годзе.
Ружы Геліягабала
На першым плане карціны намаляваны госці, накрытыя пялёсткамі руж. На заднім плане бачныя сам Геліягабал у залатой дыядэме і яго маці Юлія Саэмія. Справа за Геліягабалам стаіць жанчына, якая іграе на аўласе, а ўдалечыні бачная статуя Дыяніса, напісаная мастаком з арыгінала, які захоўваецца ў музеях Ватыкана.
Суадносіны бакоў палатна складаюць 132×213, што практычна роўна залатому сячэнню.
Аляксандр Свірыдавіч Якавенка
Аляксандр Свірыдавіч Якавенка (, Піскошынэ, Кацярынаслаўская губерня —, Люблін) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Адукацыя пачатковая. Працаваў трактарыстам у МТС. З пачаткам Вялікай айчыннай вайны знаходзіўся ў эвакуацыі ў Азербайджане. У войску з сакавіка 1942 года. Асабліва вызначыўся пры вызваленні Польшчы.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 жніўня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі малодшаму сяржанту Аляксандру Свірыдавічу Якавенку прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» (пасмяротна).
Баніфача Веранезэ
Баніфача дэ Пітаці, Баніфача Веранезэ (Bonifacio Veronese;, г. Верона — , г. Венецыя) — венецыянскі мастак 16 стагоддзя.
Біяграфія
Баніфача дэ Пітаці не быў венецыянцам, а паходзіў з горада Верона. Сям'я дэ Пітаці разам з сынам перабралася ў Венецыю пасля 1505 года. Менавіта тут Баніфача вучыўся жывапісу. Магчыма, ён вучань мастака Пальма іль Векіа. Маляваў рэлігійныя палотны і партрэты.
Памёр у Венецыі.
Творчасць
Творчасць дэ Пітаці як была падзелена на дзве галіны. Адна — гэта тыповыя для венецыянскай школы выявы Мадонны са святымі, так званыя «Святыя размовы». Але часам ён як бы вызваляўся ад тыповых малюнкаў і звычайных рэцэптаў стварэння кампазіцый і рабіў некалькі незвычайнае нават для самога сябе. Так, ён адлюстраваў палёт Бога-бацькі над плошчай Сан-Марка ў Венецыі ў некананічнай кампазіцыі «Дабравешчанне» ў верхнім палатне кампазіцыі-трыпціха. Глядач можа разгледзець у гарадскім пейзажы і сабор Святога Марка, і велічную званіцу, і каляровы брук плошчы, і паруснікі ўдалечыні. Кампазіцыя такім чынам разбіта на нябесную і зямную часткі. Менавіта так будаваў большасць сваіх кампазіцый Эль Грэка, які таксама жыў і вучыўся ў Венецыі. Баніфача дэ Пітаці — майстар пераходнага этапу ад Адраджэння да маньерызму, напрамку, які доўга суіснаваў з познім венецыянскім адраджэннем.
Царква Святой Ганны (Ялова)
Царква́ Свято́й Га́нны — праваслаўны храм на могілках у вёсцы Ялова Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Царква збудавана ў гонар святой праведнай Ганны ў 1871 годзе. На працягу ўсёй сваёй гісторыі храм з’яўляўся прыпісным да парафіі Свята-Мікалаеўскай царквы ў Шарашове.
1 чэрвеня 1961 года дзеючая прыпісная царква ў вёсцы Ялова была знята з уліку Брэсцкім аблвыканкамам. У 2006 годзе дзяржаўныя ўлады зноў зарэгістравалі праваслаўны прыход царквы Святой Ганны ў в. Ялова.
Набажэнствы ў храме праводзяцца ў дзень памяці святой праведнай Ганны, на трэці дзень Уваскрашэння Хрыстова, Святой Тройцы і Раства.
Архітэктура
Царква — помнік народнага драўлянага дойлідства. Храм пабудаваны з хваёвага бруса. Кампактны прамавугольны ў плане аб’ём пераходзіць у трохгранную апсіду, трохвальмавае пакрыццё якой пластычна ўзбагачае дах асноўнага аб’ёма. Канёк даху над галоўным фасадам завершаны двухяруснай чатырохкантовай вежкай на канічнай падставе. Кантавыя фасады завершаны франтончыкамі з драўлянымі скульптурамі ў іх. Вынас даху на галоўным фасадзе стварае слупковае «падценне», пад якім размешчаны прамавугольны ўваходны праём. Справа ад уваходу размяшчаецца паўзашклёная веранда з асобным уваходам. Сцены пазбаўлены дэкору, прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў простай дашчанай ліштве.
Рададэндран жоўты
Рададэндран жоўты, Азалія пантыйская (Rhododendron luteum) — кветкавая расліна роду сямейства.
Апісанне
Лістападны куст вышынёй да 2 і больш метраў. Лісце чаргаванае, падоўжна-ланцэтнае, на кароткіх чаранках, па жылках рассеяна-валасістае, а па краях шчацініста-раснітчатае. Кветкі буйныя, аранжавыя або жоўтыя, з вельмі моцным пахам, сабраны на канцах галінак у малакветкавыя парасонападобныя шчыткі. Чашачка 5-раздзельная, рана ападае. Плод — падоўжная, пры выспяванні сухая карычневая каробачка. Расліна ядавітая.
Пашырэнне
Старажытнаміжземнаморскі рэліктавы від. Пашырэнне: горныя раёны Сярэдняй Еўропы, Каўказ, Малая Азія (Пантыйскі хрыбет). У Беларусі знаходзіцца ў астраўных участках росту і асобных лакалітэтах за паўночнай мяжой валынскага фрагмента арэала. Месцы росту: сасновыя і саснова-шыракалістыя лясы, пераважна на пераходных палосах паміж чарнічным і багуновым тыпамі лесу, узлескі, ускрайкі сфагнавых балот. Расце адзіночнымі экземплярамі і невялікімі групамі, часта ўтварае густы падлесак.
Выкарыстанне
Дэкаратыўная, тэхнічная (лісце выкарыстоўваюць для дублення скур ), лекавая расліна.
Гран-пры 1987 (снукер)
Гран-пры 1987 (Grand Prix 1987, таксама вядомы як Rothmans Grand Prix 1987 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 17 па 25 кастрычніка 1987 года ў тэатры Гексагон, у Рэдынгу, Англія. Турнір стаў шостым розыгрышам Гран-пры, які штогод праходзіў з 1982 года. Прызавы фонд турніру склаў £300,012, з якіх £60,000 атрымаў пераможца.
Паляўнічы і рыбалоў
Паляўнічы і рыбалоў — газета для паляўнічых, рыбаловаў, аматараў прыроды. Выдаецца ў Мінску з 1990 года на беларускай і рускай мовах 2 разы ў месяц Беларускім таварыствам паляўнічых і рыбаловаў. Асвятляе дзейнасць паляўнічых і рыбалавецкіх арганізацый Беларусі, прапагандуе паляванне і рыбную лоўлю як форму рацыянальнага прыродакарыстання, барацьбу з браканьерствам, знаёміць з афіцыйнымі распараджэннямі па пытаннях палявання і рыбнай лоўлі. Друкуе вершаваныя і празаічныя творы пра прыгажосць роднага краю, жыццё і звычкі звяроў.
Уладзімір Васілевіч Менер
Уладзімір Васілевіч Менер (Владимир Васильевич Меннер, -) — савецкі геолаг і палеантолаг. Доктар геолага-мінералагічных навук, акадэмік АН СССР (з 1966). Ганаровы член Усесаюзнага Палеанталагічнага таварыства (з 1970) і Маскоўскага таварыства выпрабавальнікаў прыроды (з 1975). Першым прапанаваў тэрмін акрон.
Біяграфія
У. В. Менер нарадзіўся ў 1905 годзе ў горадзе Шацк Тамбоўскай губерні (цяпер Разанскай вобласці). З расійскіх немцаў.
У 1927 годзе скончыў Натуральнае аддзяленне фізіка-матэматычнага факультэта МДУ. У гэтым жа годзе апублікаваў сваю першую працу па стратыграфіі палеагенавых адкладаў.
Выкладчыцкую дзейнасць пачаў з 1929 года ў Маскоўскай горнай акадэміі. З таго ж года працаваў у Маскоўскім геолагаразведачным інстытуце імя Серго Арджанікідзэ.
У 1934 і 1935 гадах паслядоўна прысвоены ступені кандыдата біялагічных і геолага-мінералагічных навук без абароны.
З 1934 году працаваў у Геалагічным інстытуце АН СССР. У 1934—1937 гады — таксама навуковы супрацоўнік, вучоны сакратар Палеанталагічнага інстытута АН СССР.
З 1966 года загадчык кафедры палеанталогіі геалагічнага факультэта МДУ.
18 красавіка 1966 года акадэмікам АН СССР па аддзяленню Навук аб Зямлі.
Памяць
На будынку Геалагічнага інстытута РАН у Маскве ўстаноўленая мемарыяльная дошка з імёнамі акадэмікаў У. М. Менера, М. М. Страхава, А. Д. Архангельскага, М. С. Шацкага, А. В. Пейвэ, П. М. Крапоткіна.
Гран-пры 1986 (снукер)
Гран-пры 1986 (Grand Prix 1986, таксама вядомы як Rothmans Grand Prix 1986 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 18 па 26 кастрычніка 1986 года ў тэатры Гексагон, у Рэдынгу, Англія. Турнір стаў пятым розыгрышам гран-пры, які штогод праходзіў з 1982 года. Прызавы фонд турніру склаў £277,392, з якіх £55,000 атрымаў пераможца.
Капліца Святых Пятра і Паўла (Шарашова)
Царква́ Святы́х Апо́сталаў Пятра́ і Па́ўла — праваслаўны храм у Шарашове, збудаваны ў 1824 годзе. Помнік драўлянага дойлідства з рысамі архітэктуры класіцызму.
Гісторыя
Калі ў 1760 годзе была пабудавана новая Прачысценская царква, стары будынак, 1700 года пабудовы, разабралі і перанеслі на могілкі на ўскрайку мястэчка. У 1820—1824 гадах гэтая царква была перабудавана і асвечаная ў гонар святых апосталаў Пятра і Паўла.
Ля ўсходняе (алтарнае) сцяны царквы знаходзіцца магіла заслужанага прафесара Віленскага ўніверсітэта Міхаіла Баброўскага, які быў настаяцелем у мясцовай парафіяльнай царкве.
Улетку 1995 года храм загарэўся ад удару маланкі ў суседняе дрэва, аднак агонь не паспеў нанесці значных пашкоджанняў. Пасля рамонту быў усталяваны новы прастол.
Царква дзейнічае, набажэнствы адбываюцца ў дзень святых Першавярхоўных апосталаў Пятра і Паўла, а таксама ў дні паміну спачылых.
Архітэктура
Адназрубная пабудова з трохграннай алтарнай апсідай накрытая двухсхільным дахам з вальмамі над алтаром. Шэсць калон надаюць порціку падабенства да класіцыстычнага. Галоўны фасад з трохвугольным франтонам, на якім размешчаныя два рамбічныя акенцы, увенчаны двух'яруснай фігурнай вежачкай. Астатнія вокны прамавугольныя.
У аздабленні храма выкарыстаныя паліхромная афарбоўка, дэкаратыўная шалёўка, роспіса на рэлігійныя сюжэты.
Інтэр’ер зальны. Скляпенні плоскія.
Раіса Георгіеўна Бутэнка
Раіса Георгіеўна Бутэнка (Раиса Георгиевна Бутенко, -) — савецкі вучоны, фізіёлаг раслін, спецыяліст у галіне клетачнай біялогіі; доктар біялагічных навук (1963), член-карэспандэнт Акадэміі навук СССР (1974), акадэмік УАСГНІЛ (1988). Аўтар каля 300 навуковых прац, шэраг якіх быў апублікаваны за мяжой.
Біяграфія
У 1942—1944 гадах працавала аграномам ва Узбекскай ССР, у саўгасе МУС. З 1944 года жыла і працавала ў Маскве. У 1947 годзе скончыла аспірантуру МСГА, кандыдат біялагічных навук з 1948 года. З 1947 года і да канца жыцця Раіса Бутэнка працавала ў Інстытуце фізіялогіі раслін імя К. А. Ціміразева Акадэміі навук: з 1970 года — загадчык лабараторыяй культуры тканін і морфагенезу; у 1986—1996 гадах — загадчык аддзела біялогіі клеткі і біятэхналогіі; у 1996—2004 гадах — галоўны навуковы супрацоўнік. Адначасова з 1971 года Бутэнка — прафесар кафедры фізіялогіі раслін біёлага-глебавага (з 1973 года — біялагічнага) факультэта Маскоўскага ўніверсітэта.
Пшэдач
Пшэдач (Przedecz) — горад у Польшчы. Размешчаны за 170 км на захад ад Варшавы і за 150 км на ўсход ад Познані. Уваходзіць у склад Кольскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Пшэдач. Займае плошчу 2,98 км². Насельніцтва 1,7 тыс. чалавек.
Ішкашымскі хрыбет
Ішкашымскі хрыбет — горны хрыбет у заходняй частцы Паміра, уздоўж правага берага ракі Пяндж, у Таджыкістане; заходняя частка Шахдарынскага хрыбта. Даўжыня 95 км. Вышыня да 6096 м (пік Маякоўскага). Складзены пераважна з гнейсаў, амфібалітаў і інш. Пераважае вышынны рэльеф. Ледавікі. На схілах горныя стэпы і пустыні, у глыбокіх далінах рэк траплюцца зараснікі арчы. Тэрмальныя мінеральныя крыніцы. Бальнеалагічны курорт Гармчашма.
Дзяўчына з жамчужнай завушніцай (фільм)
«Дзяўчы́на з жамчу́жнай завушні́цай» або «Дзяўчо́ з пе́рлавай завушні́цай» (Girl with a Pearl Earring) — мастацкі фільм 2003 года рэжысёра Пітэра Уэбера. У аснову кінакарціны быў пакладзены аднайменны раман 1999 года амерыкана-брытанскай пісьменніцы Трэйсі Шэвалье, адаптацыяй рамана займалася сцэнарыстка. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Колін Фёрт і Скарлет Ёхансан.
Падзеі фільма адбываюцца ў 1665 годзе ў горадзе Дэлфт (Галандыя). У дом мастака Яна Вермера прыходзіць працаваць новая пакаёўка — юная прыгажуня Грыт, сям’я якой апынулася на мяжы банкруцтва. Шматдзетная сям’я паспяховага мастака насупраць — належыць да вельмі забяспечаных, аднак апошнім часам яе дабрабыт залежыць ад прыхамацяў багатага патрона, арыстакрата Пітэра Ван Рэйвена, які ўсё больш неахвотна замаўляе ў Вермера карціны. З’яўленне пакаёўкі прыносіць у жыццё сям’і новыя клопаты, але дае мастаку новую крыніцу натхнення.
Прэм’ера фільма адбылася 31 жніўня 2003 года на кінафестывалі ў. У шырокі пракат карціна выйшла 12 снежня 2003 года ў ЗША, а затым 16 студзеня 2004 года ў Вялікабрытаніі. Пры бюджэце ў 10 мільёнаў фунтаў, фільм сабраў у сусветным пракаце 33 мільёны долараў.
Карціна атрымала пераважна станоўчыя водгукі рэцэнзентаў, якія ўсхвалялі візуальнае рашэнне фільма, а таксама ігру акцёраў, тым не менш падвяргаючы крытыцы некаторыя элементы сюжэту. Карціна была адзначана 17 кінапрэміямі, а таксама шматлікімі намінацыямі, у тым ліку 10 намінацыямі на прэмію «BAFTA», 3 намінацыямі на «Оскар» і 2 намінацыямі на «Залаты глобус».
Сюжэт
Дэлфт, 1665 год. Маладая сарамлівая дзяўчына Грыт (Скарлет Ёхансан) вымушана пайсці працаваць служанкай у дом вядомага мастака Іаганеса Вермера (Колін Фёрт). Бацька дзяўчыны, па прафесіі майстар-кераміст, нядаўна аслеп і, стаўшы непрацаздольным, пакінуў сям’ю ў цяжкім фінансавым становішчы. Цяпер Грыт належыць падтрымаць сям’ю. Выпраўляючы дачку ў дарогу, маці асцерагае яе ад удзелу ў каталіцкіх малітвах, а бацька дае ёй на памяць сваю ўлюбёную, распісаную ім керамічную плітку. Па дарозе ў свой новы дом Грыт на імгненне спыняецца на цэнтральнай плошчы, і затым накіроўваецца ў раён «папістаў».
У новым доме Грыт становіцца памочніцай служанкі Танэке (Джаана Скэнлан). На дзяўчыну кладзецца шмат працы па гаспадарцы: мыць бялізну і адзенне, прыбіраць памяшканні, гатаваць ежу і выконваць шматлікія іншыя даручэнні. Грыт таксама даручаюць прыбіранне ў майстэрні гаспадара дому. Гэта незвычайная праца: дзяўчыне трэба вымыць памяшканне, выцерці ўвесь пыл, не зварухнуўшы пры тым ніводнай рэчы. Праца ў майстэрні становіцца своеасаблівай аддушынай у шэрай будзённасці Грыт, яе прываблівае таямнічы свет мастацтва, часам яна прыпыняе працу і заглядваецца на карціны, што піша мастак.
Калі гаспадыня (Эсі Дэвіс) не ў настроі, то Грыт даводзіцца хадзіць за яе на рынак. Там яна знаёміцца з сынам мясніка Пітэрам (Кіліян Мёрфі), які адразу звяртае ўвагу на сімпатычную служанку. Тым часам фінансавы стан Вермераў пакідае жадаць лепшага. Гаспадар падоўгу піша свае палотны, і бывае праходзіць шмат месяцаў, пакуль ён не вырашае, што карціна гатова. Танэке расказвае Грыт, што аднойчы з грашыма было зусім дрэнна і гаспадару давялося прадаць частку аздоб сваёй жонкі. Быў вялікі скандал, і гаспадыня зрабіла замах на адну з карцін свайго мужа. З тых часоў ёй забаронена ўваходзіць у яго студыю.
У сямействе Вермераў папаўненне — Катарына нараджае сына Францыска. З гэтай нагоды плануецца вялікае святкаванне, на якім таксама будзе прадстаўлена і новая карціна мастака. Грыт пасылаюць з запрашэннем да (Том Уілкінсан), дабрадзея і пастаяннага пакупніка Вермераў. На святкаванні Ван Рэйвену дэманструюць замоўленую ім карціну, і ён застаецца задаволены працай мастака. Марыя Цінс (Джудзі Парфіт), цешча Іаганеса, якая кіруе фінансамі сям’і, спрабуе падахвоціць патрона на замову новай карціны. Той цікавіцца, ці знайшоў Вермер новую крыніцу для натхнення — аднак мастак адказвае, што яшчэ не. Праз нейкі час Вермер застае Грыт за тым, як яна мые вокны ў яго студыі. Неўзабаве ён пачынае працу над новай карцінай.
Між Вермерам і Грыт усталёўваюцца больш блізкія адносіны. Калі ў яго майстэрню дастаўляюць камеру-абскуру, ён прапануе дзяўчыне зірнуць і спрабуе патлумачыць прынцып дзеяння гэтага прыстасавання. Іншым разам ён заўважае, што Грыт глядзіць на яго незавершаную працу і не разумее, чаму ўсё не тых колераў. Ён просіць дзяўчыну сказаць, якога колеру аблокі за акном. Яна адказвае, што яны белыя, але тут жа выпраўляецца, падмячаючы жоўтыя, сінія і шэрыя адценні. Мастаку падабаецца прыадкрываць таямніцы мастацтва дзяўчыне, якая праяўляе столькі інтарэсу да яго працы і схоплівае ўсё з такой кемлівасцю. Тым не менш, Грыт не карыстаецца асаблівай прыхільнасцю сярод іншых дамачадцаў, а жонка мастака Катарына і яе дачка Карнэлія (Алакіна Ман) нярэдка выказваюць ёй адкрытую непрыязнасць. Апошняя толькі і шукае магчымасці, як нашкодзіць служанцы. Аднойчы яна вымазвае брудам развешаную для сушкі бялізну, а, атрымаўшы аплявуху, забіраецца ў каморку Грыт і разбівае размаляваную плітку, падарунак бацькі.
Мастак паказвае Грыт, як і з чаго робяць фарбы, і прапануе дапамагаць яму ў іх прыгатаванні. Дзяўчына адмаўляецца, бо ў яе няма на гэта часу, але мастак настойвае — яна мусіць знайсці час. Аднаго разу Танэке скардзіцца гаспадыні, што ёй цяжка высыпацца побач з маленькім Францыскам і яго карміцелькай, гаспадыня ж не бачыць, чым можа дапамагчы. Раптам у размову ўступае яе муж і прапануе пасяліць Танэке ў падвале, а Грыт паслаць у мансардзе бліжэй да студыі. Цяпер Грыт устае раней і перад сваім працоўным днём тайком ад гаспадыні займаецца прыгатаваннем фарбаў. Дзяўчыне не дае спакою пачуццё, што на новай карціне гаспадара нешта не так, і яна вырашае ўмяшацца. Сабраўшыся з духам, яна прыбірае з пастаноўкі крэсла. Калі яна ў наступны раз прыходзіць у студыю, крэсла не аказваецца і на карціне.
У гаспадыні знікае чарапахавы грэбень, і яна адразу накідваецца з абвінавачваннямі на Грыт. Дзяўчына моліць паверыць, што гэта не яна, і гаспадар вырашае дапамагчы. Ён гнеўна абшуквае ўвесь дом і знаходзіць грэбень у зламыснай Карнэліі. Гаспадарская дачка атрымлівае пакаранне, аднак гэта не змяншае варожасці гаспадыні да служанкі: ёй строга наказана больш увагі ўдзяляць працы, а іначай яе выганяць. Тым часам над Грыт навісае новая небяспека. Марыя Цінс угаварвае Ван Рэйвена замовіць у іх новую карціну, і той згаджаецца, але настойвае, каб разам з ім пазіравала служанка. Горад поўніцца чуткамі, што мінулае такое пазіраванне скончылася цяжарнасцю мадэлі, і цяпер усе пляткараць пра Грыт. Такія памкненні Ван Рэйвена не падабаюцца і мастаку, і ён дамаўляецца са сваім патронам, што напіша для яго партрэт Грыт пры ўмове, што яны не будуць пазіраваць разам. Марыя Цінс у сваю чаргу патрабуе, каб праца вялася таемна, каб лішні раз не раздражняць Катарыну, якая зноўку цяжарная.
Кладава
Кладава (Kłodawa) — горад у Польшчы. Размешчаны за 160 км на захад ад Варшавы і за 150 км на ўсход ад Познані. Уваходзіць у склад Кольскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Кладава. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 4,32 км². Насельніцтва 6,6 тыс. чалавек.
Дзяўчына з жамчужнай завушніцай (фільм)
Сюжэт
Апынуўшыся, як між молатам і кавадлам, між Ван Рэйвенам, які прагне нацешыцца целам Грыт, і мастаком, які палоніць яе душу, — Грыт бяжыць да Пітэра і аддаецца яму. Тым часам Карнэлія, якая не пераставала шпіёніць за служанкай, даносіць маці пра новую карціну і пра яе завушніцы. Раз’юшаная Катарына ўрываецца ў майстэрню мужа і патрабуе паказаць ёй палатно. Партрэт Грыт прыводзіць яе ў шаленства, яна хапаецца за мастыхін і кідаецца на карціну. Аднак мастаку ўдаецца яе спыніць. У істэрыцы Катарына праганяе служанку з дому, і гэтым разам мастак не ўступаецца за дзяўчыну.
Праз нейкі час у дом Грыт прыходзіць Танэке і перадае ёй запячатаны скрутак. У ім аказваюцца жамчужныя завушніцы — падарунак мастака.
Праца над сцэнарыем
Зыходным пунтам у стварэнні фільма «Дзяўчына з жамчужнай завушніцай» стаў 1999 год. У жніўні гэтага года быў апублікаваны амерыкана-брытанскай пісьменніцы Трэйсі Шэвалье, але яшчэ незадоўга да выхаду ў свет кніга патрапіла да сцэнарысткі. Гэта стала магчымым дзякуючы таму, што Шэвалье і Хетрыд карысталіся паслугамі аднаго і таго ж агента. Сцэнарыстка адолела раман за дзве гадзіны і прыйшла ў глыбокае захапленне. Ёй спадабаўся персанаж Грыт і «яе рашучасць быць свабоднай у свеце, дзе гэта было амаль немагчымым для дзяўчыны ў яе становішчы». і, муж Хетрыд, — абодва прадзюсары невялікай брытанскай студыі «Archer Street Films» — звярнуліся да аўтаркі рамана з просьбай аб экранізацыі. Шэвалье згадзілася, мяркуючы, што брытанская студыя дапаможа супрацьстаяць імкненню Галівуда звесці гісторыю да яе сексуальнага аспекту. Яна агаварыла, што ў іх адаптацыі галоўныя героі не павінны ўступіць у палавыя адносіны. Патэрсан і Такер паабяцалі сфакусавацца на эмацыйным боку гісторыі, і Шэвалье не стала далей трымаць пад кантролем працэс стварэння фільма, хаця некаторы час і падумвала аб тым, каб самой заняцца адаптацыяй.
Працуючы над сцэнарыем, Хетрыд шчыльна супрацоўнічала з Такерам і Уэберам, што дапамагала ёй канцэнтравацца не на напісанні прыгожага тэксту, а на вобразе будучага фільма. Першыя чарнавікі сцэнарыя вызначаліся празмернай блізкасцю да зыходнага матэрыялу, але пасля шматлікіх перапісванняў ён паступова набыў свой уласны характар. Дзеля таго, каб пазбегнуць празмернай літаратурнасці, Хетрыд адмовілася ад ідэі выкарыстоўваць закадравы голас, які прысутнічаў у рамане (кніга напісана ад першай асобы). Замест гэтага яна засяродзілася на візуальнай перадачы думак Грыт. Напрыклад, у адаптацыі прысутнічае сцэна, дзе Грыт і Вермер разам глядзяць у камеру-абскуру, накрыўшыся яго плашчом, што выклікае сексуальнае напружанне. У той жа час у першавытоку Грыт глядзіць у камеру адна адразу пасля мастака і толькі прыслухваецца да цяпла і водару, якія той пакінуў.
Раман выцягвае ўсё магчымае з тых нешматлікіх фактаў, што вядомы наконт жыцця Вермера. Каб даведацца больш пра мастака, сцэнарыстка даследавала галандскае грамадства XVII стагоддзя, шмат гутарыла са сваімі сябрамі-мастакамі, а таксама ўзяла інтэрв’ю ў гісторыка мастацтва Музея Вікторыі і Альберта, якая прымала ўдзел у рэстаўрацыі карціны «Дзяўчына з жамчужнай завушніцай». Хетрыд заставалася ў цесным кантакце з Шэвалье, і пад канец працы яны так зблізіліся, што разам правялі майстар-клас па сцэнарным майстэрстве.
Выбар рэжысёра і падбор акцёраў
Першапачаткова на ролю Грыт была запрошана амерыканская актрыса Кейт Хадсан. Аднак у верасні 2001 года, за чатыры тыдні да запланаванага пачатку здымкаў, Хадсан пакінула праект, афіцыйнай прычынай адмовы сталі «творчыя рознагалоссі». Рашэнне Хадсан сарвала вытворчасць і прывяло да страты фінансавай падтрымкі з боку прадзюсарскай кампаніі «». Следам праект пакінулі рэжысёр карціны і выканаўца ролі Вермера Рэйф Файнс. У сувязі з гэтым інцыдэнтам «The Guardian» паведаміла, што «цяпер здаецца малаверагодным, каб фільм быў калі-небудзь зняты».
Першым важным крокам для Уэбера стаў пошук актрысы на галоўную ролю. Праз кастынг прайшло парадку 150 дзяўчат ва ўзросце ад 16 да 24 гадоў. У выніку Уэбер спыніўся на 17-гадовай Скарлет Ёхансан. Рэжысёр адзначаў, што на ролю было мноства цудоўных прэтэндэнтак, аднак Ёхансан вылучалася сярод іх нечым адметным. Актрыса прыехала на здымачную пляцоўку ў Люксембург адразу ж пасля заканчэння працы над «Цяжкасцямі перакладу» і таму не мела магчымасці сур’ёзна падрыхтавацца да ролі. Апісваючы свае ўражанні ад сцэнарыя, Ёхансан адзначала, што гэта вельмі кранаючы тэкст. «Адносіны з Вермерам вельмі эмацыйна напоўненыя, яны ўяўляюць сабой нешта практычна няўлоўнае — што заўсёды выслізгвае, нешта балючае, гэта той боль, калі ты надзвычай моцна некага або нешта жадаеш, а яно ўвесь час выслізгвае з тваіх рук». Як і рэжысёр фільма, актрыса ўстрымалася ад прачытання кнігі, каб падысці да гісторыі «з чыстага ліста».
Неўзабаве пасля таго, як Ёхансан была зацверджана на ролю, да каманды далучыўся англійскі акцёр Колін Фёрт, якому прапанавалі сыграць Вермера. Фёрт і Уэбер, людзі аднаго ўзросту, паходжання і культурнага бэкграўнда, удзялілі шмат увагі абмеркаванню асобы і ладу жыцця Вермера. Рыхтуючыся да ролі, Фёрт прыйшоў да высновы, што Вермер быў «неверагодна няўлоўны як мастак». У адрозненні ад Уэбера і Ёхансан, Фёрт вырашыў прачытаць кнігу, каб лепш зразумець чалавека, пра асабістае жыццё якога так мала вядома. Акцёр імкнуўся «вынайсці» персанажа і выявіць яго матывы. У выніку ён прыйшоў да высновы, што Вермер быў чалавекам, які жыў двума жыццямі, які «пісаў ціхія карціны ў шумным доме». Пры падрыхтоўцы да ролі Фёрт таксама вывучаў тэхніку жывапісу і наведваў музеі з творамі Вермера.
Здымкі
Бюджэт фільма склаў 10 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў. Хаця падзеі карціны адбываліся ў Дэлфце, фільм у асноўным здымаўся ў Амстэрдаме, Бельгіі і Люксембургу.
У Люксембургу здымачная каманда выкарыстоўвала дэкарацыі, якія перад тым былі задзейнічаны на здымках іншага фільма і выяўлялі Венецыю. Каб дэкарацыі сталі прыдатнымі для здымкаў вуліц Дэлфта, давялося змяніць форму вокнаў, а венецыянскі камень замяніць на цэглу. Такім чынам, здымачная каманда атрымала абсалютны кантроль над прасторай і асвятленнем, з якімі яны працавалі, — чаго не ўдалося б дасягнуць, калі б яны проста перакрылі ажыўленую вуліцу сапраўднага Дэлфта на некалькі гадзін. У Дэлфце, аднак, было знята некалькі сцэн.
Аператар карціны быў апантаны ідэяй перадаць святло гэтаксама, як гэта рабілі мастакі таго перыяду, а асабліва як гэта рабіў Вермер.
Музычнае суправаджэнне
Аляксандр Дэспла дэбютаваў у якасці кінакампазітара яшчэ ў 1985 годзе і на момант напісання музыкі да фільма «Дзяўчына з жамчужнай завушніцай» быў аўтарам саўндтрэкаў да больш чым 70 пераважна французскіх фільмаў. Аднак менавіта праца над фільмам Пітэра Уэбера вывела яго на міжнародную арэну і стала прарыўной для яго галівудскай кар’еры.
Уэбер вырашыў паклікаць Дэспла ў свой фільм пасля таго, як пачуў яго музыку да фільмаў Жака Адзіяра. Апісваючы свае ўражанні ад музыкі Дэспла, рэжысёр адзначыў: «''У яго было пачуццё стрыманасці і пачуццё лірызму, якія мне спадабаліся. Я памятаю, як упершыню ўбачыў дапоўненую музыкай сцэну, дзе Грыт расчыняе аканіцы. Яму сапраўды ўдалося апісаць, што робіць святло, прагаворваючы гэта ў музычнай сферы''».
У партытуры саўндтрэка выкарыстоўваўся вялікі струнны аркестр з фартэпіяна, чэлестай, драўлянымі і меднымі духавымі інструментамі. Заснаваная на струнных і фартэпіяна, але ўзмоцненая драўлянымі духавымі інструментамі, цэнтральная музычная тэма фільма дамініруе ў саўндтрэку, з’яўляючыся ў разнастайных інструментальных формах, уключаючы сольнае фартэпіяна і скрыпку. У іншых мелодыях саўндтрэка Дэспла стварае чароўную атмасферу асцярожных эмоцый і здзіўлення. Тут асаблівую цікавасць уяўляе сабой мелодыя «Colours in the Clouds», якую аглядальнік Дэні Грэйдан назваў «настолькі велічна простай, што яна сапраўды захоплівае сутнасць гісторыі».
Запіс саўндтрэка адбываўся з 19 па 23 ліпеня 2003 года на студыі «Sony Studios» у Лондане.
Пракат і зборы
Прэм’ера фільма адбылася 31 жніўня 2003 года на кінафестывалі ў. На працягу наступных двух месяцаў фільм дэманстраваўся на кінафестывалях у Таронта (7 верасня), Сан-Себасцьяне (25 верасня), (3 кастрычніка), Остыне (12 кастрычніка), Галівудзе (17 кастрычніка), Лондане (30 кастрычніка) і на Гаваях (31 кастрычніка). У 2004 годзе спіс кінафестываляў, дзе праходзілі паказы кінастужкі, папоўніўся кінафестывалямі ў Гётэбаргу (27 студзеня), Бялградзе (3 сакавіка), Маскве (20 чэрвеня), Маніле (24 чэрвеня), Мюнхене (25 чэрвеня), Карлавых Варах (3 ліпеня), Капенгагене (22 жніўня). У 2005 годзе фільм быў паказаны на кінафестывалі ў Каіры (6 снежня).
Упершыню ў шырокі пракат карціна выйшла ў ЗША, дзе распаўсюджваннем фільма займалася кампанія «». Прэм’ерны паказ, які адбыўся 12 снежня 2003 года, ахапіў толькі 7 кінатэатраў, у выніку чаго за першы тыдзень пракату карціна сабрала $89 472 і заняла 32-е месца. Цягам наступных месяцаў «Lionsgate» паступова пашырала пракат і 6 лютага 2004 года дасягнула пракатнага піку, ахапіўшы 402 кінатэатры. Агулам хатні пракат прынёс карціне $11 670 971.
16 студзеня 2004 года кампанія «Pathé» выпусціла фільм у Вялікабрытаніі. У прэм’ерны тыдзень паказы адбываліся ў 106 кінатэатрах і прынеслі карціне £384,498 і 10-е месца ў пракаце. 3 сакавіка 2004 года прэм’ера карціны адбылася ў Францыі. Агульная колькасць прададзеных квіткоў склала 535 161, а фільм заняў у Францыі 89-е месца па зборах за 2004 год.
Рэйтынгі
Агрэгатар крытычных аглядаў «Metacritic» дае фільму ўсярэдненую ацэнку ў 72 балы са 100 на аснове 37 рэцэнзій прафесійных крытыкаў. Карыстальніцкі рэйтынг на гэтым рэсурсе складае 7.0/10. Паводле дадзеных іншага папулярнага агрэгатара крытычных аглядаў «Rotten Tomatoes» сярод 178 рэцэнзентаў 129 далі станоўчую ацэнку фільму, што складае 72 %. Глядацкі рэйтынг кінастужкі склаў 68 % на аснове больш чым 50 тысяч галасоў. Абагуленае меркаванне крытыкаў сфармулявана наступным чынам: Глядацкія ацэнкі на іншых папулярных сайтах, прысвечаных кіно: 3/5 на сайце «AllMovie», 3.6/5 на сайце «AlloCiné» , 6.4/10 на сайце «FilmAffinity» , 6.9/10 на сайце «IMDb» , 7.2/10 на сайце «КиноПоиск».
Крытыка
Сьюзан Ходжэтс у аглядзе для BBC апісвае фільм як «выдатную брытанскую касцюмную драму, у якой умела пераплецены гісторыя мастацтва і рамантычны вымысел». Аглядальніца адзначае, што фільм знойдзе ўпадабанне не толькі ў аматараў творчасці Вермера, але і ва ўсіх тых, каму падабаюцца «сур’ёзныя, разумныя драмы і далікатнае эратычнае напружанне». Амерыканскі кінакрытык Роджэр Эберт у сваёй хвалебнай рэцэнзіі перасцярог гледачоў ад няправільнага ўспрыняцця фільма: «''Не верце тым, хто лічыць, што гэты фільм пра „таямніцу“ натуршчыцы, або пра крыніцы натхнення Вермера, або пра сярэднявечныя гендарныя ролі, або пра тое, ці была цешча галавой сям’і. Фільм пра такія рэчы атрымаўся б дрэнным. „Дзяўчына з жамчужнай завушніцай“ прысвечана прафесійнаму ўзаемапаразуменню герояў, падобнага якому ніколі не здараецца паміж жывымі людзьмі''».
Шырокае адабрэнне крытыкі атрымаў візуальны рад карціны, над якім працавалі французскі аператар, а таксама яго галандскія калегі мастак-пастаноўшчык і мастак па касцюмах. Кінакрытык («») выказаў думку, што менавіта гэты аспект фільма найбольш уразіць гледачоў: «''Пейзажы нібы сышлі з карцін Хобемы. Строгая, апранутая ў чорнае цешча выглядае так, быццам пазіравала Рэмбранту ці Халсу. Інтэр’еры і экстэр’еры Дэлфта падаюцца ажыўшымі карцінамі Вермера, Пітэра дэ Хоха і іх сучаснікаў. Фальсіфікатар тут і блізка не стаяў''».
Некаторыя крытыкі знаходзілі хібы ў сюжэце карціны. Так, кінакрытык («The New York Times»), пахваліўшы візуальны і музычны рад карціны, адзначыў, што фільм уяўляе сабой «банальную бяздушную меладраму, напоўненую страснай цішынёй пасля кожнага ўздыху». Гісторык у сваім артыкуле для «The Guardian» супрацьпаставіла гістарычную дакладнасць і яркасць выявы фільма «бясколернасці сюжэту».
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 17 кінаўзнагародамі і яшчэ 46 намінацыямі.
Transmission
Transmission у адрозненні ад шматлікіх іншых BitTorrent кліентаў ужывае даволі мала сістэмных рэсурсаў. Праект накіраваны на стварэнне кліента з карыснай функцыянальнасцю, без празмернасцяў. З гэтай прычыны Transmission мае меней функцый, чым іншыя кліенты. Захаванне інтэрфейсу простым і інтуітыўным на ўсіх платформах з'яўляецца галоўнай мэтай дызайну.
Афанасій Пятровіч Шылін
Афанасій Пятровіч Шы́лін ( — ) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант (1975). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Двойчы Герой Савецкага Саюза (1944, 1945).
Нарадзіўся ў сяле Петрапаўлаўка Саратаўскай губерні (зараз у Новакузнецкім раёне Саратаўскай вобласці). Скончыў сярэднюю школу, працаваў на шахце ў горадзе Ленінску-Кузнецкім Кемераўскай вобласці. У Чырвонай Арміі са жніўня 1942 года. У 1943 годзе скончыў 2-е Томскае артылерыйскае вучылішча. Падчас Вялікай Айчыннай вайны з чэрвеня 1943 да студзеня 1945 г. у дзейнічаючай арміі на Паўднёвым, Заходнім, 3-м Украінскім, 1-м Беларускім франтах. Асабліва вызначыўся ў баях пры фарсіраванні Дняпра і ў час Вісла-Одэрскай аперацыі.
Пасля вайны А. П. Шылін працягваў ваенную службу. У 1946 г. скончыў Вышэйшую афіцэрскую артылерыйскую школу, у 1952 годзе Ваенную акадэмію імя Ф. Э. Дзяржынскага, у 1966 — Ваенную акадэмію Генеральнага штаба. Займаў камандныя пасады ў Ракетных войсках стратэгічнага прызначэння СССР, камандаваў ракетнай брыгадай, корпусам. З 1970 года — першы намеснік камандзіра 27-й гвардзейскай Віцебскай Чырванасцяжнай ракетнай арміі.
Са студзеня 1976 года генерал-лейтэнант Шылін А. П. на пасадзе намесніка старшыні Цэнтральнага камітэта ДТСААФ.
Аўтар кніг «Артиллерийский разведчик» (М., 1952), «Сила воина дисциплиной удвоена» (М., 1970) і інш.
Узнагароды
і інш.
Аўтапартрэт (карціна Міхаіла Станюты)
Аўтапартрэт — карціна беларускага мастака Міхаіла Станюты (1881—1974), напісаная ў 1935 годзе. З'яўляецца часткай збору Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі ў Мінску.
Апісанне
Працу адрознівае цёмны каларыт, дужая рэалістычная манера; у ёй няма традыцыйных атрыбутаў, якія паказваюць на прафесійную прыналежнасць партрэтаванага: перад намі не творца, не прыхільнік мастацтва, а задуменны, пажылы чалавек. Гэты партрэт ярка ілюструе канцэпцыю новага тыпу мастака, якая ўзнікла ў савецкі час — не творчай індывідуальнасці, а працаўніка культуры.
Зайсан
Зайсан — возера на ўсходзе Казахстана, у адкрытай высокай і плоскай даліне паміж горнымі хрыбтамі: з паўночнага усходу — Алтайскім, з паўночнага захаду — Калбінскім і з поўдня — Тарбагатайскім. Кітайская мяжа праходзіць на адлегласці 60 км ад усходняга берага возера, з кітайскага боку цячэ і ўпадае ў Зайсан рака Чорны Іртыш. Возера знаходзіцца на вышыні 420 м, яго даўжыня 105 км, а шырыня — 22-48 км, максімальная глыбіня 15 м. Зайсан знаходзіцца паміж 47 ° 60 'і 48 ° 30' паўн. ш. і паміж 83 ° і 85 ° у. в.
Дом па вуліцы Вільняус, 27
Апісанне
1884 m. rugpjūčio 27 d.
У гэтым жа доме жыў выбітны грамадскі дзеяч Нахман Рахмілевіч, член гарадской управы ў 1916—1918 гадах, пасля член Сойму Літоўскай Рэспублікі, віцэ-міністр прамысловасці і гандлю першага ўраду Літвы. На фасадзе будынка ўстаноўлена мемарыяльная пліта з надпісам на літоўскай мове: Čia gyveno
1916—1918 m.
Vilniaus miesto Valdybos narys
Nachmonas Rachmilevičius
Донбе
Донбе (Dąbie) — горад у Польшчы. Размешчаны за 170 км на захад ад Варшавы і за 140 км на паўднёвы ўсход ад Познані. Уваходзіць у склад Кольскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Донбе. Займае плошчу 8,86 км². Насельніцтва 2 тыс. чалавек.
Сульмяжыцы
Сульмяжыцы (Sulmierzyce) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 310 км на захад ад Варшавы і за 110 км на поўдзень ад Познані. Уваходзіць у склад Краташынскага павета Велікапольскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Займае плошчу 29,29 км². Насельніцтва 2,9 тыс. чалавек.
Ом (рака)
Ом — рака ў Расіі, працякае ў Заходняй Сібіры па тэрыторыі Омскай і Новасібірскай абласцей, правы прыток Іртыша. Па тэрыторыі Омскай вобласці працякае па Ніжнеомскім, Калачынскім, Кармілаўскім і Омскім раёнах.
Выток знаходзіцца на Васюганскай раўніне, бярэ свой ​​пачатак з возера Омскага, якое знаходзіцца сярод Васюганскіх балот. Далей рака цячэ па Барабінскай нізіне. Вусце ракі знаходзіцца ў Омску, на 1831 кіламетры ад вусця Іртыша па яго правым беразе.
Даліна ракі трапецападобная, месцамі асіметрычная, шырыня яе вагаецца ў вялікіх межах ад 200 метраў да 18 км.
Пойма пераважна двухбаковая, месцамі забалочаная, перасечаная асобнымі грывамі, у ніжняй частцы аднабаковая. Найменшая яе шырыня — 250 м, найбольшая — 16,5 км.