cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сабор Святога Віта
Найноўшая гісторыя сабора
Пасля дэмакратызацыі жыцця Каталіцкая царква Чэхіі, пачынаючы з 1992 года, у розных судах дамагалася вяртання найвялікшага чэшскага сабора ў сваю ўласнасць. У 2008 годзе нават Папа Рымскі Бенедыкт XVI, прымаючы новага пасла Чэхіі, прызнаючы поспехі чэшскіх улад у адносінах да Царквы, выказаў пажаданне, каб Сабор Святога Віта вярнулі каталіцкай абшчыне. Аднак, большасць прадстаўнікоў свецкай улады, у прыватнасці чэшскі ўрад і Прэзідэнт Вацлаў Клаўс, адкрыта выступалі супраць вяртання храма ва ўласнасць рэлігійнай арганізацыі; думкі ж грамадскасці падзяліліся. Канец шматгадовай судовай цяжбе паклаў Вярхоўны суд Чэхіі на сваім пасяджэнні ў Брно, прыняўшы 5 сакавіка 2009 года канчатковае рашэнне, па якім Кафедральны Сабор Святога Віта з’яўляецца ўласнасцю дзяржавы.
У 1997 годзе Царква ўхваліла рашэнне аб сучасным афіцыйным найменні сабора: Кафедральны сабор Святога Віта, Вацлава і Войцеха  (Katedrála svatého Víta, Václava a Vojtěcha). У цяперашні час (2000-я) Кафедральны сабор Святога Віта, Вацлава і Войцеха з’яўляецца галоўнай святыняй Чэхіі, здабыткам яе народа, гэта характэрны культавы і гісторыка-культурны помнік сусветнага значэння, адна з галоўных славутасцей чэшскай сталіцы, якую штогод наведваюць мільёны турыстаў. За храмам пастаянна сочаць, і ў выпадку неабходнасці адразу ж праводзяць неабходныя рэстаўрацыйныя і рамонтныя работы.
Спасылкі
Ратонда:
Сяргей Пятровіч Мельнікаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і.
Член РКП(б) з 1918 года.
З 1918 года — супрацоўнік павятовай камісіі па надзвычайных сітуацыях (ЧК) горада Зарайска.
Пасля дэмабілізацыі — інспектар Упраўлення рабоча-сялянскай міліцыі ў Ташкенце; намеснік начальніка Харкаўскага абласнога ўпраўлення крымінальнага вышуку.
У 1937—1938 гг. — в. аб. старшыні выканаўчага камітэта Лепельскага акружнога Савета.
З красавіка 1938 па 1939 гг. — старшыня аргкамітэта Прэзідыума ЦВК — Вярхоўнага Савета Беларускай ССР па Віцебскай вобласці.
З 1939 года — упаўнаважаны Наркамата нарыхтовак СССР па Беларускай ССР.
Дылан Томас
Дылан Марлайс Томас (Dylan Marlais Thomas; 27 кастрычніка 1914 — 9 лістапада 1953) — валійскі паэт, драматург, публіцыст.
Сяргей Пятровіч Мельнікаў
Біяграфія
У 1941—1944 гг. — арганізатар партызанскага руху ў Беларускай ССР, член аператыўнай групы Мінскага падпольнага абкама КП(б) Беларусі.
У 1947—1951 гг. — міністр мясной і малочнай прамысловасці Беларускай ССР.
Асінкі (Смаленская вобласць)
Асінкі (Осинки) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гагарынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Манча (значэнні)
Манча — тапонім:
Гіпіка
«Гіпіка, альбо Кніга пра коней» — асноўная літаратурная праца Крыштафа Мікалая Дарагастайскага, якая складаецца з чатырох частак (кніг). Упершыню надрукава ў 1603 годзе ў кракаўскай друкарні Анджэя Пётркоўчыка. Датуль у Рэчы Паспалітай не было ніводнага дапаможніка па конегадоўлі і коннай яздзе. Кніга напісана на польскай мове, ужываючы лацінскія цытаты і італьянскія тэрміны.
У значнай частцы «Гіпіка» — кампіляцыя з трактатаў настаўнікаў ужо згаданай Неапалітанскай вышэйшай школы коннай язды. К. Дарагастайскі таксама праштудзіраваў велізарны аб'ём самай рознай тагачаснай навуковай літаратуры і таму свабодна цытаваў у «Гіпіцы» як антычных аўтараў — Ксенафонта, Галена, Арыстоцеля і інш., так і амаль сваіх сучаснікаў — Іаахіма Камерарыя, Джыралама Кардана, Жана Фернэля і інш. Таксама К. Дарагастайскі падзяліўся ў «Гіпіцы» ўласным вопытам як падарожніка, конназаводчыка, лекара, прыродазнаўца, воіна наконт коней. «Гіпіку» ўпрыгожваюць вершы Вергілія і любімага К. Дарагастайскім паэта Марцэла ў арыгінале — на лаціне; у большасці выпадкаў Крыштаф Дарагастайскі даў тут жа ўласныя пераклады іх на польскую мову. Пра свае медыцынскія вопыты аўтар расказаў у Кнізе чацвёртай. На старонках «Гіпікі» згадана значная колькасць лекавых раслін і хімічных рэчываў. Аўтар задумаў «Гіпіку» як навукова-папулярнае выданне, выклаў яе жывой мовай і з гумарам. Яна змяшчае нямала цікавых выпадкаў, жартаў, прыказак і прымавак, каларытных дэталей свайго часу. Зразумела, не абышлося тут без забабонаў і памылковых суджэнняў. Упершыню выклаўшы на паперы тое, што ўсім, здавалася б, было знаёма з дзяцінства, аўтар прадбачыў кпіны ганарлівых невукаў. Але быў упэўнены, што праца ягоная паслужыць на карысць многім. І сапраўды, «Гіпіка» была настольнай кнігай у адукаваных гаспадароў. Яе папулярнасці садзейнічала прыдворная мода на манежную язду і конныя каруселі, якая дайшла да нашага краю ў 18 ст. Перавыдавалася «Гіпіка» 5 разоў: у 1620 (Познань), 1647, каля 1700 і 1730, 1861 (усе 3 выдання ў Кракаве).
У перакладзе на беларускую мову «Гіпіка» выйшла ў 2007, пераклад рабіўся з мікрафільмаў — копіі першага выдання 1603, якія захоўваюцца ў аддзеле рэдкіх кніг і рукапісаў Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі, зверка рабілася з выдання 1730, якое захоўваецца тамсама, і з апошнім выданнем 1861.
NGC 4223
NGC 4223 (іншыя абазначэнні — IC 3102, UGC 7319, MCG 1-31-38, ZWG 41.65, VCC 234, PGC 39412) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Віктар Сяргеевіч Івашка
Віктар Сяргеевіч Івашка (нар., в. Краснае, Маладзечанскі раён, Мінская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне парашковай металургіі і кампазіцыйных матэрыялаў, тэхналогіі машынабудавання. Доктар тэхнічных навук (1991), прафесар (2000). Член Беларускай інжынернай акадэміі (1995), Міжнароднай інжынернай акадэміі (2002).
Біяграфія
Скончыў Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі (спецыяльнасць «Механізацыя сельскай гаспадаркі», 1973), Беларускі політэхнічны інстытут (аспірантура, 1978). Працаваў у Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (з 2008, прафесар кафедры «Тэхнічная эксплуатацыя аўтамабіляў», у 2014—2019 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: рамонт машын; аднаўленне дэталяў.
Хор (архітэктура)
Хор (χορός — хор, групавы танец) — у раннехрысціянскіх храмах прастора перад галоўным прастолам, дзе размяшчаўся хор пеўчых; пазней у заходнееўрапейскіх краінах хорам стала называцца ўся ўсходняя (алтарная) частка царкоўнага будынка, да апсіды. Такім чынам хор стаў ўключаць прасвітэрый.
Араньестад (Сінт-Эстатыус)
Араньестад (нід.: Oranjestad) — адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт вострава Сінт-Эстатыус. Насельніцтва каля 1 тыс. чалавек. Заснаваны у XVII ст. Традыцыйна падзяляецца на стары Ніжні горад уздоўж узбярэжжа, дзе захаваліся рэшткі крэпасці Оранж і кальвінісцкі касцёл XVIII ст., і сучасны Верхні горад. Аснова эканомікі - гандаль і абслугоўванне турыстаў, якія прыязджаюць з суседніх астравоў. Значную частку насельніцтва складаюць студэнты мясцовага медыцынскага ўніверсітэта.
Нячвора
Нячво́ра — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 30 км на паўночны ўсход ад горада Полацк, за 7 км на ўсход ад аграгарадка Палата, у басейне ракі Палата.
Парэла
Парэла (Parella) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Нячвора
Плошча паверхні 0,18 км². Даўжыня 0,8 км, найбольшая шырыня 0,4 км. Даўжыня берагавой лініі 2,07 км. Плошча вадазбору 2,75 км².
Схілы катлавіны вышынёй да 2 м, пясчаныя. Берагі нізкія, месцамі забалочаныя. На поўначы злучана ручаём з возерам Уклейна.
Парэла
Насельніцтва складае 456 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 228 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 10010. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Алесь Пальчэўскі
Алесь (Аляксандр Восіпавіч) Пальчэўскі (, в. Прусінава,, Мінская вобласць — ) — беларускі пісьменнік.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў БДУ (1931). Працаваў у часопісе «Іскры Ільіча». У 1936 г. быў рэпрэсіраваны. Пакаранне адбываў у Ніжагародскай вобласці. У 1946-48 гг. настаўнічаў на Міншчыне. У 1949 быў зноў незаконна асуджаны і высланы ў Краснаярскі край. Там ён пазнаёміўся з рэпрэсаванай грузінскай артысткай Тамарай Цулукідзэ. Рэабілітаваны ў 1954 г. 3 1955 г. пасяліўся ў Мінску. У 1955-57 гг. працаваў рэдактарам мастацкай літаратуры ў Дзяржвыдавецтве БССР. З 1957 г. — літсупрацоўнік, у 1961-71 гг. — адказны сакратар часопіса «Вясёлка». Член СП Беларусі з 1956 г.
Падліпкі (Гродзенскі раён)
Падлі́пкі (, Подлипки) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Адэльскага сельсавета.
Алесь Пальчэўскі
Творчасць
Друкаваўся з 1924 г.
Зборнікі апавяданняў:
Кнігі для дзяцей (п’есы і апавяданні):
Аповесці для дзяцей:
Асноўныя рысы яго творчасці: улюбёнасць у родны край, добрае веданне псіхалогіі селяніна, сялянскага побыту, жыцця дзяцей і юнацтва.
Перакладаў на беларускую мову творы рускіх, украінскіх і грузінскіх пісьменнікаў.
Ізабелін (Ваўкавыскі раён)
Ізабе́лін (, Изабелин) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Ізабелінскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца на аўтадарозе Гродна — Брэст, за 13 км ад г. Ваўкавыск і за 115 км ад г. Гродна. Праз вёску працякае рака Рось.
Гісторыя
Упершыню паселішча згадваецца ў першай палове XVI стагоддзя пад назвай Петуховічы (пазней Петухова) у складзе Гарадзенскага, потым Ваўкавыскага павета. У 1516 годзе мясцовасць знаходзілася ва ўладанні ўдавы маршалка Войцеха Яновіча Марыны Глебаўны. У 1557 годзе маёнткам Петухова валодалі Клочкі. У XVII стагоддзі паселішча перайшло да Дарагастайскіх і Сапегаў, існаваў касцёл.
У 1690 годзе Петухова атрымала статус мястэчка ва ўладанні ваяводы берасцейскага Стэфана Курча, тут было 30 двароў, млын і карчма. У XVIII стагоддзі паселішчам валодалі Флемінгі і Грабоўскія. У сярэдзіне XVIII стагоддзя падскарбі Ян Флемінг перайменаваў Петухова ў гонар сваёй дачкі Ізабелы (у шлюбе Чартарыйская). Ён таксама пасяліў тут нямецкіх рамеснікаў з прозвішчамі Рунгэ, Векверт, Зомер, Тум. У 1778 годзе Грабоўскія заснавалі ў Ізабеліне кальвінскі збор. Мястэчка было месцам правядзення правінцыйных сінодаў кальвінскай Літоўскай Еднасці ў 1780, 1788, 1796, 1802, 1822, 1838, 1842, 1846, 1850 і 1858 гадах.
У 1939 годзе Ізабелін увайшоў у БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 года стаў цэнтрам сельсавета. Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1971 год тут было 195 двароў, на 1994 год — 257, на 1 студзеня 2004 года — 245.
Інфраструктура
У Ізабеліне працуюць сярэдняя і музычная школы, дашкольная ўстанова, філіял музычнай школы, дом культуры, бібліятэка, 2 ФАПа.
Эканоміка
Цэнтр СВК «Ізабелін».
Панава (Гагарынскі раён)
Біцюкава (Паново) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гагарынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Модульнае арыгамі
Модульнае арыгамі — тэхніка складання арыгамі, якая, у адрозненні ад класічнага арыгамі, выкарыстоўвае ў працэсе складання некалькі аркушаў паперы. Кожны асобны аркуш складваецца ў модуль па правілах класічнага арыгамі, а затым модулі злучаюцца шляхам укладвання іх адзін у адзін. Сіла трэння, якая з'яўляецца пры гэтым, не дай канструкцыі распасціся. Зняцце абмежавання на колькасць аркушаў дазваляе з большай лёгкасцю ствараць буйныя мадэлі са складанай структурай.
Асаблівасці
Модульнае арыгамі заключаецца ў складанні фігурак з многіх аднолькавых модуляў (апошнія, праўда могуць быць розных тыпаў). Гэта адрознівае модульнае арыгамі ад больш агульнага выпадку шматаркушнага арыгамі, дзе ідэнтычнасць модуляў не істотна. У складаных вырабах аб'ёмнага модульнага арыгамі (напрыклад, большасць кусудамаў) без выкарыстання клею і іншых сродкаў злучэння не абыйсціся. Толькі ў простых выпадках (кубік Санобэ, цэлы шэраг плоскіх вырабаў і т.п.) модулі дастаткова трывала трымаюцца адзін за аднаго толькі за кошт сілы трэння. Аднак і пры складанні плоскіх пано-арыгамі з многіх сотняў, а часам і тысяч модуляў, нярэдка выкарыстоўваецца клей.
Кусудама
Адным з найбольш часта сустракаемых аб'ектаў з'яўляецца кусудама — аб'ёмнае цела шарападобнай формы, сабранае з папяровых кветак. У старажытнасці японцы выкарыстоўвалі складзеныя з паперы кусудамы для лячэння хворых. Яна складалі ўнутр лячэбныя зёлкі і падвешвалі кусудаму над ложкам хворага. Асновай кусудамы, як правіла, з'яўляецца правільны шматграннік (часцей за ўсё куб, дадэкаэдр або ікасаэдр). Некалькі радзей (у сілу большай складанасці і працаёмкасці вырабу) за аснову бярэцца паўправільны шматграннік. Складовыя часткі кусудамы не ўбудоўваюцца адна ў адну, а часцяком склейваюцца ці нават проста сшываюцца разам ніткай. Цяпер кусудамай часам называюць любы аб'ект модульнага арыгамі шарападобнай формы.
Модуль Санобэ
Міцунобу Санобэ распрацаваў сістэму модульнага арыгамі, якая дазваляе сканструяваць практычна любую трохмерную фігуру. Яе асновай служыць модуль Санобэ (ці яго разнавіднасці) - паралелаграм, які мае два кішэні для злучэння з іншымі паралелаграмамі.
Гісторыя
Упершыню модульнае арыгамі згадваецца ў японскай кнізе «Ranma Zushiki» Хаята Ахако ў 1734 годзе. Яна ўтрымлівае гравюру, якая паказвае групу традыцыйных мадэляў арыгамі, адна з якіх - модульны куб. Куб паказаны ў двух ракурсах, а ў тлумачэнні ён апісваецца як «таматэбако» або «куфар чароўнага скарба».
У кнізе Ісао Хонда «Свет Арыгамі», апублікаванай у 1965 годзе, відаць, намаляваная тая ж мадэль, якую ён называе «кубічнай скрынкай». Шэсць патрэбных для канструявання модуляў былі створаны з традыцыйнай японскай фігуркі, вядомай як «мэнко». Кожны модуль фармуе адну грань сабранага куба.
Адной з традыцыйных формаў модульнага арыгамі з'яўляецца кусудама.
Таксама шэраг мадэляў модульнага арыгамі існуе ў кітайскай традыцыі папяровага складання, асабліва характэрныя лотас, зроблены з "паперы шчасця", а таксама пагада.
Нягледзячы на даўнюю гісторыю модульнага арыгамі, большасць традыцыйных фігурак усё ж складзены з аднаго аркуша паперы. Магчымасці, уласцівыя модульнаму арыгамі, не развіваліся аж да 1960-х, калі гэту тэхніку адкрылі зноў Роберт Нейл у ЗША і, пазней, Міцунобу Санобэ ў Японіі.
Польскі народны ўніверсітэт у Брэсце
Польскі народны ўніверсітэт у Брэсце (Polski Uniwersytet Ludowy w Brześciu) — недзяржаўная навучальная ўстанова, якая дзейнічала на пачатку 90-х гадоў ХХ стагоддзя ў Брэсце. Яе мэтай было арганізаванне інтэлектуальнага жыцця польскай меншасці ў Беларусі, дапамога ў працэсе адраджэння яе нацыянальнай тоеснасці, а таксама папулярызацыя праблематыкі ў галіне польскай гісторыі, літаратуры і культуры. Дзейнасць установы адбывалася перш за ўсё ў форме штомесячных сесій, на якіх выкладалі навукоўцы з Польшчы ў супрацоўніцтве з вучонымі з Беларусі, Літвы і Украіны.
Абставіны стварэння
У другой палове 80-х гадоў ХХ стагоддзя ў СССР адбыліся палітычныя і гаспадарчыя змены, якія называюцца перабудовай. У іх выніку адбылася лібералізацыя ў галіне асветы нацыянальных меншасцей. У Беларускай ССР, у якой жыла значная польская нацыянальная меншасць, пачалі з’яўляцца ініцыятывы і ўстановы, мэтай якіх была адбудоба і развіццё польскай і польскамоўнай асветы. Працэс працягваўся пасля абвяшчэння незалежнасці Рэспублікі Беларусь. На пачатку 90. гадоў адным са створаных у гэтай галіне праектаў былі так званыя народныя ўніверсітэты. Іх задачай было, дапаўняючы дзяржаўную сістэму асветы, забяспечваць дарослым і моладзі ў пазашкольным узросце магчымасць здабывання ведаў па тэме польскай гісторыі, літаратуры і культуры, а таксама дапаўненне базавай адукацыі. Іх мэтай было таксама ўмацаванне нацыянальнай свядомасці палякаў — жыхароў Беларусі. Установы такога тыпу былі створаныя ў Баранавічах, Брэсце і Мінску. Яны не выдавалі афіцыйна прызнаных дыпломаў аб іх сканьчэнні.
Гісторыя
Польскі народны ўніверсітэт у Брэсце быў створаны 15 снежня 1990 года прадстаўнікамі Культурна-асветніцкага таварыства палякаў імя Рамуальда Траўгута горада Брэста і Брэсцкай вобласці (КАТП), а таксама Фонду дапамогі польскім школам на ўсходзе імя Тадэвуша Ганевіча ў Любліне (ФДПШУ). Гэта была першая культурна-асветніцкая ўстанова такога тыпу. На яе інаўгурацыі, якую ініцыяваў старшыня КАТП дац. др Міхаіл Дабрынін, прысутнічалі і прамаўлялі між іншым: ксёндз пралат Казімір Свёнтак — генеральны вікарый Пінскай дыяцэзыі Каталіцкага касцёла, Юзаф Адамскі — старшыня ФДПШУ, магістар Крысціна Хрушчэўская, з Любліна і Мікалай Пракаповіч, паэт з Брэста. Навуковы працоўнік Каталіцкага люблінскага ўніверсітэта (КЛУ), праф. доктар габілітаваны Зігмунт Сулоўскі, прачытаў інаўгурацыйную лекцыю па тэме Skąd nasz ród (бел. Адкуль наш род).
У арганізацыі ўніверсітэту і фінансаванні яго выкладчыкаў удзельнічаў ФДПШУ, аднак у пазнейшы час ён адступіў ад датацыі на яго карысць. Падтрымку давалі таксама каталіцкія парафіі Брэста. Першы навучальны год 1990/1991 заканчыўся ў дні 18-19 мая 1991 года. Заняткі праходзілі таксама ў гады 1991—1993. У той час удзельнічала ў іх каля 200 чалавек. Верагодна ў палове 1990-х гадоў універсітэт завершыў дзейнасць.
Carex buchananii
Батанічнае апісанне
Воласападобнае вечназялёнае лісце карычнева-меднай афарбоўкі. Маецца палева-зялёны гатунак. Пры лёгкім укрыцці магчыма вырошчванне ў паўднёвых абласцях Расіі. Цікава глядзіцца ля вады, сярод хвойных, на фоне раслін з серабрыстымі лісцем, побач з ліловымі, бэзавымі кветкамі, а таксама ў інеі і пры першым снезе. Сонцалюбівы, але не вельмі марозаўстойлівы від.
Польскі народны ўніверсітэт у Брэсце
Выкладчыкі і супрацоўнікі
Першым рэктарам універсітэту стаў дац. др Віктар Пляскач, прарэктарам па справах праграмы — др Ян Скарбак з КЛУ. Пасаду прарэктара заняла таксама др Тамара Кабот з Брэста. Ужо ў верасні 1991 пасаду рэктара займаў Генрых Стыбаневіч. У склад уладаў універсітэта ўхаводзілі таксама: дац. др Міхаіл Дабрынін — старшыня КАТП, дац. др Уладзімір Мілашкевіч з Брэста, Юзаф Адамскі і іншыя. На пачатку ў выкананні праграмы ўдзельнічаў толькі навукову персанал з КЛУ, пазней таксама з іншых ВНУ і культурных устаноў Любліна. Заняткі велі таксама працоўнікі ададэмічных цэнтраў Познаня, Варшавы, Седльцаў і навукоўцы з Беларусі, Украіны і Літвы. Паводле Агнешкі Грэндзік-Радзяк, удзеў у ініцыятыве навуковых працоўных з розных ВНУ гарантавала высокую ўзровень лекцыяў.
Carex buchananii
Батанічнае апісанне
На радзіме можа дасягаць вышыні ў 60 см.
Польскі народны ўніверсітэт у Брэсце
Арганізацыя і тэматыка заняткаў
Польскі народны ўніверсітэт у Брэсце ставіў саве за мейту эдукацыю жыхароў СССР, а пазней Беларусі, якія дэкляравалі польскую нацыянальнасць, а таксама дапамогу арганізацыям польскай меншасці ў падтрымоўванні і адраджэнні польскай свядомасці паўсюль там, дзе будзе для таго жаданне мясцовых супольснасці. Праграма навучання ўключала ў сябе лекцыі па тэмах: гісторыі, літаратуры, матэрыяльнай і духоўнай культуры, этыкі, рэлігіі, эканоміі. Па-за асветніцкай працай універсітэт планаваў таксама праводзіць навуковыя даследаванні, якія разкрывалі б гісторыю і сучаснасць палякаў у СССР, а таксама выдаваць акадэмічныя падручнікі і навуковыя працы.
Carex buchananii
Распаўсюджанне
Родам з Новай Зеландыі, але ў цяперашні час вырошчваецца ў садах і на кветніках і ў паўночным паўшар’і, у тым ліку і ў Расіі.
Практычнае выкарыстанне
Выкарыстоўваецца як дэкаратыўная расліна.
Польскі народны ўніверсітэт у Брэсце
Ацэнкі
Агнешка Грэндзік-Радзяк ацэніла дзейнасць універсітэту вельмі пазітыўна. Паводле яе пасля доўгага перыёду дыскрымінацыі польскага насельніцтва ў БССР і адмовы яму на некалькі дзясятак год кантакту ад польскай культуры, дзейнасць Польскага народнага ўніверсітэта ў Брэсце была надзвычай каштоўнай, успрыманай з энтузіязмам, ініцыятывай, а таксама адказам на вялікае грамадскае запатрэбаванне з боку польскага асяроддзя.
Ясынувата
Ясынувата (Ясинувата) — горад абласнога падпарадкавання ў Данецкай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Ясынувацкага раёна (не ўваходзіць у склад). Знаходзіцца за 21 км ад Данецка. Насельніцтва — чалавек (2014). Буйны чыгуначны вузел, знаходзяцца прадпрыемствы па абслугоўванні чыгуначнага транспарту.
Распараджэннем Кабінета міністраў Украіны ад 7 лістапада 2014 г. горад унесены ў Спіс населеных пунктаў, на тэрыторыі якіх органы дзяржаўнай улады Украіны часова не ажыццяўляюць свае паўнаважанні.
Гісторыя
Ясынувата заснаваная ў 1872 г. як прыстанцыйнае паселішча. У пачатку XX ст. яно ператварылася ў значны чыгуначны вузел. У 1938 г. пасёлак Ясынувата стаў горадам раённага падпарядкавання. Пад час Вялікай Айчыннай вайны акупаваная нямецкімі войскамі, 7 верасня 1943 г. горад быў вызвалены савецкімі войскамі. У 1946 г. распачалося будаўніцтва машынабудаўнічага завода, які выпусціў першую прадукцыю ў наступным годзе.
У 2014 г. ў горадзе разгарнуліся баявыя дзеянні ў ходзе вайны на ўсходзе Украіны. У выніку горад застаўся пад кантролям сепаратысцкай Данецкай Народнай Рэспублікі.
.cw
.cw — запланаваны нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Кюрасаа (Нідэрландскія Антыльскія астравы), які пакуль не выкарыстоўваецца. Зацверджаны 15 снежня 2010 года. Гэта рашэнне рушыла ўслед за роспускам аўтаноміі Нідэрландскія Антыльскія астравы і прысваеннем 10 кастрычніка 2010 года Кюрасаа новага статусу самакіравальнай дзяржавы ў складзе Каралеўства Нідэрландаў. У наш час выкарыстоўваецца нацыянальны дамен верхняга ўзроўню Нідэрландскіх Антыльскіх астравоў (.an).
Канстытуцыя Вялікабрытаніі
Канстытуцыя Вялікабрытаніі — гэта сукупнасць законаў, прэцэдэнтаў і канстытуцыйных пагадненняў Вялікабрытаніі, якія вызначаюць парадак фарміравання і паўнамоцтвы органаў дзяржавы, прынцыпы ўзаемаадносін дзяржаўных органаў паміж сабой, а таксама дзяржаўных органаў і грамадзян.
NGC 4224
NGC 4224 (іншыя абазначэнні — UGC 7292, MCG 1-31-34, ZWG 41.60, VCC 199, IRAS12140+0744, PGC 39328) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аўкштакальней (Ігналінскі раён)
Аўкшта́кальней (Aukštakalniai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 5 км на ўсход ад Салакаса, на аўтамабільнай дарозе. Размешчана на паўднёва-ўсходнім беразе возера Луодзіс. Захаваліся стараверская (пабудавана ў канцы XIX ст.), могілкі (з 1905 г.) з капліцай.
Марыя Чапская
Марыя Гутэн-Ча́пская (Maria Czapska;, , Чэхія, Аўстра-Венгрыя — ) — польскі гісторык, літаратар. Доктар філасофіі (1928).
Біяграфічныя звесткі
З роду Чапскіх, дачка графа Ежы Эмерыкавіча Гутэн Чапскага (1861—1930) ад яго жонкі графіні Юзэфы-Леапальдзіны фон Тун-Гогенштэйн (1867—1903).
У сваіх успамінах пра жыццё ў Прылуках Марыя Чапская пісала пра мясцовых службоўцаў, чыім дзецям яны давалі ўрокі польскай мовы, рэлігіі і рахунказнаўства :
Вучылася ў Варшаўскім і Кракаўскім універсітэтах. Пасля Другой сусветнай вайны асела ў Парыжы. Вывучала гісторыю Рэфармацыі ў Рэчы Паспалітай, літаратуру перыяду рамантызму. Аўтар кнігі «Людвіка Снядэцкая» (1938, 2-е выд. 1958). У кнізе «Еўропа ў сям’і» (1970, 2-е выд. 1989) дала шмат звестак з жыцця Эмерыка Чапскага, дэталёва апісала маёнтак Станькава. Выдала анталогію «Палякі ў СССР, 1939—1942» (1963).
Паварола
Паварола (Pavarolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 920 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 230 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 10020. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Secondo.
Грэнада (востраў)
Грэна́да (Grenada) — востраў у Карыбскім моры. Уваходзіць у склад дзяржавы Грэнада. Плошча — 280 км². Адміністрацыйна падзяляецца на 6 прыходаў.
Уваходзіць у склад архіпелага Малыя Антыльскія астравы. Мае вулканічнае паходжанне. Цэнтральную частку займае горны хрыбет. Найвышэйшы пункт — гара Святой Кацярыны (840 м). У старажытных кратэрах маецца шэраг азёр. Рэкі кароткія, імклівыя. Узбярэжжа занята невялікімі залівамі, пляжамі, а таксама мангравымі балотамі.
Клімат трапічны пасатны. Сярэдняя колькасць ападкаў — 1500 мм у год. Сухі сезон цягнецца са студзеня па май. Сярэдняя гадавая тэмпература 24 — 30° C.
У гарах захаваліся трапічныя лясы. Распаўсюджаныя жывёлы — птушкі, яшчаркі, чарапахі і г. д.
Ольбарг (камуна)
Ольбарг (Aalborg Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Паўночная Ютландыя. Плошча — 1143,99 км², што складае 2,65 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 195145 чал. (мужчыны — 97275, жанчыны — 97870; іншаземныя грамадзяне — 9103).
Oxytate bhutanica
Oxytate bhutanica  — від павукоў сямейства. Упершыню апісаны ў 2001 годзе. Від сустракаецца ў Бутане і Кітаі.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Малайзіі
У спісе Сусветная спадчына ЮНЕСКА ў Малайзіі значыцца 4 найменні (на 2012 год), гэта складае 0,4 % ад агульнай колькасці (962 на 2012 год). 2 аб’екты ўключаны па прыродных крытэрыях, і 2 — па культурных крытэрыях. Акрамя гэтага, станам на 2012 год, 2 аб’екты на тэрыторыі Малайзіі з’яўляюцца кандыдатамі на ўключэнне ў спіс Сусветнай спадчыны. Малайзія ратыфікавала Канвенцыю аб ахове сусветнай культурнай і прыроднай спадчыны 7 снежня 1988 года. Першыя два аб’екты, размешчаныя на тэрыторыі Малайзіі былі занесены ў спіс у 2000 годзе.
Саўчонкі (археалагічны помнік)
Саўчонкі — археалагічны помнік: курганны могільнік каля гравійнай дарогі, якая ідзе на захад ад в. Саўчонкі (Віцебскі раён, Віцебская вобласць), у лесе.
У 1972 годзе помнік выявіў і даследаваў Г. В. Штыхаў.
Лявонцій Мікалаевіч Гурцьеў
Біяграфія
Удзельнік Першай сусветнай вайны, у Чырвонай Арміі з 1919 года. З 1936 года памочнік начальніка, начальнік Омскага ваеннага вучылішча. У перыяд Вялікай Айчыннай вайны з 1942 года камандзір Рагачоўскай гвардзейскай стралковай дывізіі, якая з баямі прайшла ад Сталінграда да Берліна.
3 жніўня 1943 года ў баі за горад Арол быў смяротна паранены.
Памяць
У 1966 годзе ў Мінску яго імем названа вуліца Першамайскага раёна.
Інгулец
Інгулец (Інгулець, таксама вядомая як Малы Інгул) — рака на поўдні Украіны, правы прыток Дняпра.
Даўжыня — 549 км, плошча басейна каля 14 тыс. км². Бярэ пачатак на Прыдняпроўскім узвышшы з забалочанай балкі паблізу сяла Тапыла Днепрапятроўскай вобласці. Даліна ў верхнім цячэнні трапецыепадобная, на асобных участках утварае неглыбокія каньёны; яе шырыня да 1 км. У нізоўях цячэ па Прычарнаморскай нізіне, даліна тут тэрасаваная, шырынёй да 5 км. У пойме (шырыня да 1,5 км) ёсць забалочаныя старыцы, месцамі саланчакі. Рэчышча ў верхнім цячэнні спрамленае, у ніжнім — моцна звілістае, у вусці знаходзіцца Інгулецкі ліман. Шырыня рэчышча каля Крывога Рога 25-30 м. Нахіл ракі ад 1,2 м/км у вярхоўях да 0,37 м у ніжнім цячэнні. Хуткасць плыні ракі на плесах нязначная, на перакатах 0,2—0,5 м/с. Ніжэй за в. Тарасаўка Інгулец утварае ліман шырынёй да 1 км і ўпадае ў Дняпро некалькімі рукавамі, за 40 км ад Херсона.
Жыўленне пераважна снегавое. Сярэдні расход вады 9 м³/с.
Судаходная на працягу 109 км. Выкарыстоўваецца для вадазабеспячэння горада Крывы Рог, арашэння. На рацэ створаны вадасховішчы, дзейнічае Інгулецкі канал.
.sx
.sx — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Сінт-Мартэн (Нідэрландскія Антыльскія астравы). Зацверджаны 15 снежня 2010 года. Гэта рашэнне рушыла ўслед за роспускам аўтаноміі Нідэрландскія Антыльскія астравы і прысваення 10 кастрычніка 2010 года Сінт-Мартэну новага статусу самакіравальнай дзяржавы ў складзе Каралеўства Нідэрландаў.
Падабенства дамена .SX са словам «sex» зрабіла маленькую астраўную дзяржаву прыкметнай інфармацыйнай з’явай у інтэрнэт-супольнасці.
Разня ў Бадахосе (1936)
Разня ў Бадахосе — эпізод грамадзянскай вайны ў Іспаніі, які адбыўся пасля захопу Бадахоса войскамі нацыяналістаў, калі ў ноч з 14 на 15 жніўня 1936 года было забіта шмат грамадзянскіх асоб і ўзброеных прыхільнікаў рэспубліканскага ўрада.
Кульмінацыяй разні стаў шэраг экзэкуцый на арэне гарадской карыды, дзе вайскоўцы паставілі кулямёты на бар'ерах вакол пляцоўкі. Забойствы і згвалтаванні працягваліся з-за няздольнасці генерала Хуана Ягуэ спыніць беспарадак сярод сваіх падначаленых, за што яму далі мянушку «Бадахоскі мяснік». Замежныя карэспандэнты, у залежнасці ад сваіх палітычных сімпатый, паведамлялі аб ацэнцы ў 1 800 і 4 000 забітых грамадзянскіх асоб.
Грамадскасці былі прадстаўлены шматлікія паказанні сведак і розныя паведамленні аб бадахоскай разні, у тым ліку ад такіх замежных карэспандэнтаў, як Джэй Ален (ЗША), Марыа Невес (Партугалія), Марсель Дэні і Рэнэ Бру (Францыя); існуюць таксама і фотаматэрыялы. Сёння большасць гісторыкаў сыходзяцца ў меркаванні аб тым, што Ягуэ загадаў пакараць смерцю некалькі тысяч апалчэнцаў і грамадзянскіх пасля падзення горада і спаліць іх трупы, паколькі не хацеў пакідаць ворагаў, сярод салдат або мірнага насельніцтва, у тыле сваёй арміі.
Па словах журналіста Джэя Уайтэйкера, Ягуэ аднойчы пракаментаваў гэтую падзею такім чынам:
Разня ў Бадахосе не была адзіным падобным выпадкам. У кожным горадзе, які быў захоплены людзьмі Ягуэ, адбываліся шматлікія пакаранні смерцю сярод мірнага насельніцтва. Паводле некаторых звестак, больш за 6 тысяч чалавек былі забіты толькі ў адной правінцыі Бадахос (у тым ліку ў самім горадзе).
Сцяг Сірыі
Сучасны сцяг Сірыі быў паўторна уведзены ў 1980 годзе. Раней гэты сцяг выкарыстоўваўся Аб’яднанай Арабскай Рэспублікай.
Сімвалізм
Колеры сцяга традыцыйныя для сцягоў арабскіх краін, як і на сцягах Емена, Егіпта, Судана, і Ірака. Дзве зоркі азначаюць Егіпет і Сірыю, два народы, што ўвайшлі ў Аб’яднаную Арабскую Рэспубліку. Зялёны колер — колер Фацімідаў, белы — Амеядаў, чорны — Абасідаў і чырвоны колер — кроў пакутнікаў, таксама чырвоны — колер дынастыі Хашэмітаў і быў дададзены калі Шарыф Хусейн далучыўся да арабскаму паўстання ў 1916 г.
Пяслі
Пяслі́ (, Песли) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Адэльскага сельсавета.
Манча (рака)
Ма́нча — рака ў Крупскім і Бярэзінскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Бярэзіна (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 14 км. Плошча вадазбору 68 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,3 м/км. Выток ракі знаходзіцца каля паўночнай ускраіны вёскі Гумны Крупскага раёна. Упадае ў старарэчча Бярэзіны за 3 км у напрамку на захад ад вёскі Арэшкавічы Бярэзінскага раёна. Вадазбор у паўночнай частцы Цэнтральнабярэзінскай раўніны.
Каля ракі вёскі Наваселле, Манча, Прудок.
Мікалавас (Ігналінскі раён)
Мікала́вас (Mikalavas) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 3 км на паўднёвы ўсход ад Наўясіс Даўгелішкіса, на аўтамабільнай дарозе. Насельніцтва 72 чал. (2001 г.). У вёсцы знаходзіцца. Праз вёску працякае Вірэкштаўскі ручай, на поўдні знаходзіцца Мікалаваскае возера.
Юзаф Чапскі
Юзаф Ча́пскі (Józef Czapski;  — ) — польскі мастак, літаратар, ваенны дзеяч.
3 роду Чапскіх, сын Ежы.
Ротмістр у польскай арміі, з верасні 1939 да 1941 года вязень Старабельскага лагера. У 1942 годзе паводле загада генерала У. Андэрса арганізаваў прыёмны пункт для тых, хто далучыўся да арміі Андэрса.
Васіль Васілевіч Гутнік
Васіль Васілевіч Гутнік (10 снежня 1921, Магілёўская вобласць — 5 жніўня 1994, Кемераўская вобласць) — зараджальшчык; наводчык; камандзір разліку 76-міліметровай гарматы 969-га стралковага палка 273-й стралковай дывізіі 1-га Украінскага фронту, сяржант. Поўны кавалер ордэна Славы.
Біяграфія
Нарадзіўся 10 снежня 1921 года ў вёсцы Каменск Касцюковіцкага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі ў сялянскай сям'і. З 1933 года жыў у вёсцы Лапаеўск Тагульскага раёна Алтайскага краю, а з 1938 года — у пасёлку Акцябрынка Кісялеўскага раёна Кемераўскай вобласці. Скончыў 4 класа, у 1940 годзе — курсы трактарыстаў. Працаваў у саўгасе.
У Чырвонай Арміі з кастрычніка 1941 года. На фронце ў Вялікую Айчынную вайну са снежня 1941 года. Змагаўся з ворагам пад горадам Петразаводскам, удзельнічаў у баях пад Масквой і Сталінградам. Баявы шлях закончыў пасля разгрому Браслоўскай групоўкі праціўнікаў.
Зараджальшчык 76-міліметровай гарматы 969-га стралковага палка чырвонаармеец Васіль Гутнік 5 жніўня 1944 года пры фарсіраванні ракі Вісла каля населенага пункта Даротка, размешчанага ў 60-і кіламетрах на паўночны захад ад польскага горада Радамысль, даставіў у лодцы боепрыпасы на левы бераг. 6 жніўня 1944 года, замяніўшы выбыўшага са строю наводчыка, Гутнік В. В. знішчыў кулямёт, перашкаджаў перамяшчэнню савецкага стралковага падраздзялення. За мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях, 7 верасня 1944 года чырвонаармеец Гутнік Васіль Васілевіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Камандзір разліку 76-міліметровай гарматы 969-га стралковага палка сяржант Васіль Гутнік ў баі за пашырэнне плацдарма на левым беразе ракі Одэр разам з байцамі знішчыў два кулямёта, даўшы магчымасць стралковым падраздзяленням выбіць праціўніка з чыгуначнай станцыі. У баях за горад Брэслаў 21—28 лютага 1945 года, прасоўваючыся ў баявых парадках, сяржант Гутнік В. В. вывеў са строю тры кулямёты і да ўзвода варожых салдат. За мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях, 21 красавіка 1945 года сяржант Гутнік Васіль Васілевіч паўторна узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 28 снежня 1963 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі сяржант запасу Гутнік Васіль Васілевіч пераўзнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
У 1946 годзе дэмабілізаваны. З 1967 года в. В. Гутнік — старшына ў адстаўцы. Жыў у горадзе Кісялёўску Кемераўскай вобласці. Працаваў праходчыкам ў шахце «Чырвоны Кузбас». Памёр 5 жніўня 1994 года.
Памяць
У ліпені 2004 года ў краязнаўчым музеі горада Кісялёўска адкрылася новая экспазіцыя, прысвечаная поўнаму кавалеру ордэна Славы В. В. Гутніку, дзе прадстаўлены гістарычныя матэрыялы, дакументы, фатаграфіі і шматлікія ўзнагароды, якія на працягу двух гадоў збіралі хлопцы пошукавай групы, якія займаюцца навукова-даследчай працай пры Цэнтральным доме творчасці Кісялёўска.
Хатоля (археалагічны помнік)
Хатоля — археалагічны помнік: курганны могільнік на паўднёва-ўсходняй ускраіне в. Хатоля (Віцебскі раён, Віцебская вобласць), на берагах р. Заходняя Дзвіна.
2 курганы на правым беразе ракі, трэці — насупраць, на левым беразе. Вышыня аднаго 2,5—3 м, дыяметр 25 м, другога — вышыня 1,5—2, дыяметр 20—25 м.
Помнік даследаваў К. П. Шут.
Кітайскі весланос
Кітайскі весланос, псяфур (Psephurus gladius) — від рыб сямейства весланосых, адзіны прадстаўнік роду псяфураў. Адна з найбуйнейшых прэснаводных рыб у свеце, прызнана вымерлай.
Апісанне
Даўжыня цела можа перавышаць 3 м, маса — 300 кг. Ёсць звесткі, што псяфур можа дасягаць даўжыні 7 м і масы ў 500 кг, што робіць яго найвялікшай прэснаводнай рыбінай у свеце, але дакументальных пацвярджэнняў гэтаму няма.
Цела выцянутае, з цёмна-шэрай спіной і белай брушной вобласцю, пакрыта вельмі дробнымі, разрозненымі шыпамі. Вочы слабаразвітыя. Ад чвэрці да траціны даўжыні рыбы складае выраст верхняй сківіцы, на якім знаходзяцца спецыяльныя рэцэптары, што дапамагаюць у пошуку ежы.
Пашырэнне
Некалі рыба была звычайнай у рацэ Янцзы ў Кітаі. Аднак у 1970-я гады ў Янцзы вялі актыўны рыбны промысел. Весланосаў вылоўлівалі ў вялікіх колькасцях: каля 25 тон у год. У выніку да канца дзесяцігоддзя папуляцыя рыб значна скарацілася, і ў 1983 годзе прамысловы лоў весланосаў быў забаронены. Пасля папуляцыя скарацілася яшчэ мацней праз забруджванне вады і будаўніцтва плацін. Апошні кітайскі весланос быў заўважаны жывым у 2003 годзе. У 2020 годзе навукоўцы заявілі аб поўным знікненні кітайскіх весланосаў у адпаведнасці з крытэрамі Чырвонай кнігі.
Асаблівасці біялогіі
Драпежнік паляваў на дробных і сярэдніх рыб, таксама ўжываў у ежу разнастайных ракападобных.
Жуст Фантэн
Жуст Фантэн (Just Fontaine;, , Французскае Марока — , , Францыя) — французскі футбаліст, уладальнік рэкорду па колькасці галоў, забітых на адным чэмпіянаце свету — 13 мячоў у 1958 годзе.
Кітайскі весланос
Асаблівасці біялогіі
Адна з прычын вымірання — адсутнасць хуткага ўзнаўлення. Самкі весланосаў дасягалі палавога сталення да 6-15 гадоў, а самцы — да 12-14 гадоў.
Жуст Фантэн
Бацька Жуста быў французам з Нармандыі, а маці — іспанкай.
У 2013 годзе ва ўзросце 80 гадоў Фантэн стаў афіцэрам ордэна Ганаровага легіёна.
Кар’ера
Фантэн пачынаў сваю кар’еру ў аматарскім клубе свайго роднага горада Маракеш, затым перайшоў у мацнейшы клуб «УСМ Касабланка», дзе гуляў з 1950 па 1953 год. Наступныя тры сезоны гуляў ужо ў Францыі. Яго клуб «Ніца» ў першы ж сезон разам з Фантэнам заваяваў Кубак Францыі, а ў 1956 годзе выйграла чэмпіянат. У тым жа годзе ён перайшоў у «Рэймс», замяніўшы Раймона Капа, і забіў 121 гол за шэсць сезонаў. Усяго Фантэн забіў 165 галоў у 200 матчах у вышэйшых лігах, і чатыры разы выйграваў чэмпіянат — 1956, 1958, 1960, 1962.
Дэбют Фантэна ў зборнай Францыі адбыўся 17 снежня 1953 года, у матчы супраць Люксембурга (8:0). У той гульні ён зрабіў хет-трык. Аднак наступны матч за зборную Фантэн згуляў толькі восенню 1956 года, а наступны мяч забіў толькі вясной 1958 года.
У сезоне 1957/58 Фантэн стаў найлепшым бамбардзірам чэмпіянату Францыі (34 галы ў 26 матчах), але на чэмпіянат свету ў Швецыі ехаў параўнальна малавядомым у свеце гульцом. Ужо ў першым матчы турніру Фантэн зрабіў хет-трык у вароты Парагвая (7:3). Потым на групавой стадыі ён двойчы забіў Югаславіі (2:3) і адзін раз Шатландыі (2:1). У чвэрцьфінале вызначыўся дублем у вароты Паўночнай Ірландыі (4:0). У паўфінале на 9-й хвіліне зраўняў лік у гульні супраць Бразіліі, але затым у бразільцаў хет-трык зрабіў юны Пеле, а Фантэн больш не забіваў, у выніку Францыя прайграла 2:5. У матчы за трэцяе месца ў адкрытай гульні супраць ФРГ Фантэн вызначыўся покерам, а французы перамаглі 6:3. Усяго ў 6 матчах чэмпіянатах свету ён забіў 13 мячоў, што па-ранейшаму з’яўляецца рэкордам для аднаго турніру. Па агульнай колькасці галоў на чэмпіянатах свету Фантэн быў лідарам да 1974 года, пакуль яго не абышоў Герд Мюлер.
Бронерслеў (камуна)
Бронерслеў (Brønderslev Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Паўночная Ютландыя. Плошча — 633,18 км², што складае 1,47 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 35525 чал. (мужчыны — 17911, жанчыны — 17614; іншаземныя грамадзяне — 874).
Жуст Фантэн
Кар’ера
За сем гадоў выступленняў за зборную Фантэн згуляў у 21 матчы і забіў 30 галоў. Зрабіў за зборную тры хет-трыкі і адзін покер. Апошні матч за нацыянальную каманду быў згуляны 11 снежня 1960 года з Балгарыяй (3:0).
Фантэн пасля завяршэння кар’еры працаваў трэнерам зборнай Францыі ў 1967, але толькі на два матчы — абодва таварыскія і абодва скончыліся паразай «трохкаляровых». Таксама трэніраваў французскія клубы і зборную Марока.
Севастопальская вуліца (Мінск)
Размяшчэнне
Арыентавана з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Вуліца праходзіць уздоўж Севастопальскага парку ад скрыжавання з вуліцай Кутузава і завяршаецца скрыжаваннем з вуліцай Лук’яновіча і Лагойскім трактам. Перасякаецца з завулкам Чайкоўскага, вуліцамі Светлая, Вясенняя, Караленкі, Пскоўская, Ільменская, Суворава, Алейная, Зоі Касмадзям’янскай, Кнорына, Валгадонская, Заслонава, Чарняхоўскага, Севастопальскім і Наўгародскім завулкамі, вуліцай Наўгародская і праездам Чайкоўскага.
Kroŭ EP
«Kroŭ EP» — міні-альбом рок-гурта «Akute», які выйшаў у 2012 годзе.
Кодэкс
Ко́дэкс (codex — ствол) — звод заканадаўства ў пэўнай галіне грамадскіх адносін.
Змяшчае прававыя нормы штодзённага карыстання. Выключае патрэбу ў далейшым удакладненні ў іншых законах. Групуе прававыя прадпісанні ў агульную і асаблівую часткі, якія распадаюцца на раздзелы, падраздзелы, главы, параграфы і артыкулы.
Беларусь
На 1992 год у Беларусі дзейнічалі такія кодэксы, як Крымінальна-працэсуальны, Крымінальны, аб працы, Грамадзянскі і аб шлюбе і сям’і. У 1998 годзе пачалася замена гэтых кодэксаў Беларускай ССР на сучасныя рэдакцыі новых кодэксаў Рэспублікі Беларусь. У 2000 годзе набылі моц Банкаўскі і Выбарчы кодэксы Рэспублікі Беларусь. 2 лютага 2017 года набыў моц Кодэкс Рэспублікі Беларусь аб культуры, які стаў першым выдадзеным толькі па-беларуску. На ліпень 2020 года 14 з 25 кодэксаў Беларусі былі даступныя па-беларуску анлайн. На 17 чэрвеня 2021 года Экспертны савет у пытаннях перакладу заканадаўчых актаў на беларускую мову ўхвалілў 9 перакладаў кодэксаў Беларусі: Кодэкс аб шлюбе і сям’і, Выбарчы, Грамадзянскі, Жыллёвы, Працоўны, Водны, Кодэкс аб зямлі, Кодэкс аб нетрах і Кодэкс аб судовым ладзе і статусе суддзяў. На той час у Экспертны савет уваходзілі прадстаўнікі дзяржаўных і прыватных ВНУ, а таксама 7 дзяржаўных органаў Беларусі: Адміністрацыі прэзідэнта, Нацыянальнай акадэміі навук, Палаты прадстаўнікоў, Міністэрства юстыцыі, Міністэрства культуры, Нацыянальнага цэнтра заканадаўства і прававых даследаванняў і Нацыянальнага цэнтра прававой інфармацыі.
Камсамольскі сквер (Магілёў)
Камсамольскі сквер — сквер ў цэнтры Магілёва, размешчаны паміж вуліцамі Лепяшынскага і Будзённага. Плошча 0,87 га. Закладзены камсамольцамі горада ў 1932 г. на месцы Шклоўскага кірмаша. Названы ў 1935 г. У 1985 г. рэканструяваны па праекце архітэктара А. Мельнікава. Планіроўка пейзажная. Тут растуць туя заходняя, хвоя веймутава, елка канадская блакітная, бяроза бародаўчатая. У скверы дэкаратыўна-каскадны фантан.
5 верасня 2007 г. у гонар святкавання пяцігадовага юбілею Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі на тэрыторыі сквера быў адкрыты памятны знак «Зорка БРСМ».
Драконаў шторм (астраномія)
Драконаў шторм (названы так у верасні 2004 года з-за сваёй незвычайнай формы) з'яўляецца вялікім, яркім і складаным канвектыўным штормам у паўднёвым паўшар'і Сатурна. Шторм з'яўляецца моцнай радыёкрыніцай.
Аб’яднаная Арабская Рэспубліка
Аб’яднаная Арабская Рэспубліка (ААР) — аб’яднаная дзяржава Сірыі і Егіпта, якая існавала з лютага 1958 па верасень 1961 года (пасля распаду канфедэрацыі Егіпет працягваў называцца Аб’яднанай Арабскай Рэспублікай да 11 верасня 1971). Сталіца — Каір.
Полазава (Смаленская вобласць)
Полазава (Полозово) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гагарынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Канстанцін Якаўлевіч Ваншэнкін
Канстанцін Ваншэнкін (Константин Яковлевич Ваншенкин;,  — , ) — савецкі і расійскі паэт, аўтар слоў да песні «Я люблю цябе, жыццё».
Біяграфія
У 1942 годзе пайшоў на фронт. Пасля нямецка-савецкай вайны ўступіў у геолагаразведачны інстытут, але потым перавёўся ў літаратурны, які скончыў у 1953 годзе.
Выпусціў больш за 30 кніг, у тым ліку некалькі зборнікаў аўтабіяграфічнай прозы. У 2001 годзе за зборнік вершаў «Хвалістае шкло» быў удастоены Дзяржаўнай прэміі Расійскай Федэрацыі і ўзнагароджаны ордэнам «За заслугі перад Айчынай» IV ступені.
Славянская міфалогія
Славянская міфалогія — сукупнасць міфалагічных поглядаў, вераванняў і культаў славянскіх народаў. У дадзеным артыкуле разглядаецца славянская міфалогія да прыняцця славянскімі народамі хрысціянства, гэта значыць прыкладна да IX — XII стагоддзяў з прыцягненнем этнаграфічных апісанняў славянскіх святаў і абрадаў пазнейшых часоў, аж да XXI стагоддзя. Інфармацыю аб славянскім пантэоне з кароткімі характарыстыкамі бостваў глядзі ў артыкуле «Спіс славянскіх багоў».
Крыніцы звестак
Навукоўцы рэканструююць славянскую міфалогію па розных крыніцах.
Па-першае, гэта пісьмовыя крыніцы. Тэксты візантыйскіх аўтараў VI — X стагоддзяў Пракопій Кесарыйскі, Феафілакт Сімаката,, і іншыя. Заходнееўрапейскія аўтары IX — XIII стагоддзяў Баварскі географ, Цітмар Мерзебургскі, Гельмольд, Саксон Граматык і іншыя. Арабскія аўтары IX — XIII стагоддзяў, Ібн-Фадлан, Ібн-Руста і іншыя. У скандынаўскіх сагах XIII стагоддзя, у Старэйшай і Малодшай Эдах маюцца звесткі, якія могуць быць выкарыстаны для рэканструкцыі славянскага паганства. Старажытнарускія, заходнеславянскія (Казьма Пражскі з яго «Чэшскай хронікай») і паўднёваславянскія крыніцы XI — XV стагоддзяў: летапісы, павучанні і навучанні супраць паганцаў (Кірыла Тураўскі, і іншыя) і ўстаўкі ў перакладную літаратуру, у тым ліку ў апокрыфы. Асаблівае месца займае «Слова пра паход Ігараў», у якім адбіўся значны пласт паганскіх міфаў, згадваных спадчыннікам і носьбітам паганскай культуры — ананімным песнятворцам. Усе гэтыя тэксты не ўтрымоўваюць якіх-небудзь цэласных пераказаў міфалогіі або асобных міфаў. У любым выпадку варта памятаць, што гэта не выклад саміх міфаў, а пераказ іх разумення сучаснікамі-іншаверцамі.
Па-другое, пісьмовыя крыніцы XV — XVII стагоддзяў і фальклорныя крыніцы XVIII — XX стагоддзяў, якія менш набліжаны да паганства, але ўтрымліваюць у сабе шэраг звестак больш ранніх крыніц, якія не дайшлі да нас, а таксама разгорнутыя запісы легенд, казак, замоў, былін і паданняў, прыказак і прымавак, па якіх магчыма рэканструяваць старажытныя міфы. Асаблівую ролю адыгрываюць звесткі польскіх, чэшскіх і нямецкіх аўтараў і гісторыкаў, запісаўшых мясцовыя легенды заходніх славян, якія захавалі звесткі старажытнарускіх крыніц. У Расіі XVI—XVII стагоддзяў некаторыя звесткі запісалі заходнія дыпламаты, ваенныя і вандроўцы (Сігізмунд Герберштэйн, і іншыя). Сярод фальклорных сюжэтаў да паганства звычайна адносяць быліны пра, , , ; казкі пра Кашчэя Несмяротнага, , Бабу-Ягу, Алёнушку і Iванку. Цяжкасць інтэрпрэтацыі гэтых крыніц складаецца ў тым, што на старажытныя ўяўленні напластоўваюцца больш познія пласты, выдумкі аўтараў, расказчыкаў, збіральнікаў фальклору. Сярод аўтарытэтных даследчыкаў фальклору, , Д. К. Зяленін, У. Я. Проп і іншыя. Характэрна, што ўсе пералічаныя творы, у тым ліку запісаныя ўжо на рубяжы ХХ стагоддзя, нясуць у сабе дваяверства, гэта значыць сумесь паганства і праваслаўя.
Больш дакладныя, але і больш складаначытаемыя археалагічныя крыніцы: звесткі раскопак культавых месцаў, знаходкі ідалаў, рытуальных прадметаў, упрыгожванняў, паганскіх сімвалаў, надпісаў са згадваннем пра паганскіх багоў або язычнікаў, рэшткі ахвярапрынашэнняў і рытуальных дзействаў. Значны ўклад у вывучэнне паганскіх старажытнасцей унеслі Л. Нідэрле, А. М. Ляўданскі, П. М. Траццякоў,, В. В. Сядоў, Б. А. Рыбакоў, , , Л. С. Клейн і іншыя.
Важнымі аказваюцца звесткі мовазнаўства, параўнальнага рэлігіязнаўства і вывучэння міфалагічных сюжэтаў у іншых народаў. Акрамя сусветнага аўтарытэту ў гэтай галіне Д. Д. Фрэзера, можна назваць, і В. У. Іванова.