cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Савецкі партызанскі рух у Беларусі (1941—1944)
Станаўленне
Выконваючы заклік Масквы, партыйныя камітэты БССР на працягу ліпеня — жніўня 1941 г., адначасова з фарміраваннем сеткі падпольных партыйных органаў і арганізацый у раёна, якім пагражала акупацыя, падабралі і накіравалі на акупіраваную тэрыторыю сотні арганізатараў і кіраўнікоў партызанскага руху. Для арганізацыйнай барацьбы ў тыле ворага былі накіраваны 215 камуністаў, у т. л. восем сакратароў абкомаў, 120 сакратароў гаркомаў партыі. У тэрміновым парадку ствараліся арганізатарскія і дыверсійныя групы, невялікія партызанскія атрады. Усяго к канцу 1941 г. было ўтворана 437 такіх груп і атрадаў, якія налічвалі больш за 7,2 тыс. чал.
Аднак, у сувязі з хуткім прасоўваннем нямецкіх войскаў на ўсход СССР і запозненым прыняццем савецкім кіраўніцтвам рашэння на разгортванне партызанскай вайны фарміраванне атрадаў і груп у пачатку вайны адбывалася ва ўмовах жорсткага дэфіцыту часу, без належнага кадравага і матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння, неабходнай баявой падрыхтоўкі асабовага складу. З 92-х атрадаў, якія дзейнічалі ў другой палове 1941 на акупіраванай тэрыторыі Беларусі, 42 да канца згаданага перыяду па розных прычынах спынілі сваё існаванне.
Дзейнасць
За гады барацьбы партызанамі было падарвана больш за 300 тыс. рэек і пушчана пад адхон 11 128 нямецкіх эшалонаў з жывой сілай і баявой тэхнікай. Але, як сцвярджае нямецкі даследчык Б. Мусял, «чым вышэйшая была пасада службоўца, які складаў справаздачу, тым пра большыя страты праціўніка ў ёй гаварылася». Савецкія партызанскія камандзіры наваднялі Маскву «эйфарычнымі данясеннямі пра свае ваенныя поспехі, якія не адпавядалі рэчаіснасці».
Стасункі з іншымі партызанскімі атрадамі
Калі ў красавіку 1943 г. у выніку раскрыцця катынскай справы І. Сталін разарваў стасункі з польскім эміграцыйным урадам у Лондане. З гэтага часу савецкія партызаны ў сваёй прапагандзе называлі палітыку польскага прэм’ер-міністра генерала У. Сікорскага «злачыннай і антынароднай», а «Правда» публікавала перадавіцы, якія абвінавачвалі лонданскі ўрад у супрацоўніцтве з А. Гітлерам. Камуністычная прапаганда пастаянна казала аб празаходнім польскім падпольным войску як аб «бандзе белапалякаў». Згодна з іншай прапагандысцкай дырэктывай, пра польскае падролле належала гаварыць як пра «саюзнікаў гестапа».
Злачынства супраць мірнага насельніцтва і маёмасці
Гэты аспект савецкага партызанскага руху не знайшоў адлюстравання у традыцыйнай савецкай гістарыяграфіі.
Дакументы сведчаць, што савецкая партызанская дзейнасць часта зводзілася да бандытызму, згвалтаванняў, грабяжоў і забойстваў. У цэлым, камандаванне савецкіх нерэгулярных фарміраванняў лічыла рабаўніцтва заканамерным. Паколькі савецкім партызанам у цэлым бракавала народнай падтрымкі, для здабыцця харчавання яны рабілі набегі на вёскі і хутары. Як сказаў адзін з савецкіх военачальнікаў
Васілій Мікалаевіч Дземідовіч
Васілій Мікалаевіч Дземідовіч (нар., в. Пузі, Бярозаўскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі педагог, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Савецкі партызанскі рух у Беларусі (1941—1944)
Злачынства супраць мірнага насельніцтва і маёмасці
Савецкія партызанскія камандзіры пісалі ў сваіх данясеннях пра «заклятых ворагаў нашай Радзімы — нямецкіх акупантаў і іх польскіх прыспешнікаў». Польскія партызанскія атрады характарызаваліся як «варожыя савецкай уладзе» і, значыцца, «заўзятыя фашысты». «Палякі, якія ваююць супраць [савецкіх] партызан, — гэта германскія агенты і ворагі польскага народа», — гаварылася ў сакрэтным загадзе, што выйшаў у маі 1943 г. Палякі пастаянна атаясамліваліся з нацыстамі, як у данясенні ад 1 снежня 1943 г., у якім камандзір партызанскай брыгады імя Леніна выхваляўся, што «дзякуючы разведданым, здабытым нашай разведкай, мы ачысцілі тэрыторыю ад нямецкіх і польскіх шпіёнаў». 23 чэрвеня 1943 г. камандаванне савецкіх партызан ухваліла практыку даносаў на польскіх падпольшчыкаў нацыстам. Пазней выйшаў загад «расстрэльваць [польскіх] камандзіраў» і «дыскрэдытаваць, абяззбройваць і разганяць» іх атрады. Сцвярджалася, што атрады Арміі Краёвай — гэта «не польскія партызанскія групы, а групы, створаныя немцамі…». «Гэтыя нямецкія групы, якія складаюцца з палякаў, павінны быць знішчаны», — гаварылася ў сакрэтным загадзе ад 29 чэрвеня 1943 г. 5 снежня 1943 г. выйшла ўказанне
У маі 1943 — ліпені 1944 гг. паміж савецкімі і польскімі партызанамі адбылося не менш 230 баявых сутыкненняў.
Васілій Мікалаевіч Дземідовіч
Біяграфія
Скончыў Віцебскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя С. М. Кірава, настаўнік выяўленчага мастацтва і чарчэння.
Працаваў майстрам вытворчага навучання, старшым майстрам, намеснікам дырэктара, дырэктарам установы адукацыі «Кобрынскі дзяржаўны мастацкі каледж»; дырэктарам установы адукацыі «Кобрынскі дзяржаўны політэхнічны каледж».
Савецкі партызанскі рух у Беларусі (1941—1944)
Колькасць
26 чэрвеня 1941 г. кіраўніцтва БССР выдала загад аб утварэнні 14 партызанскіх атрадаў. Яны складаліся з 1162 чал. (539 супрацоўнікаў НКДБ, 623 супрацоўнікі НКУС і 17—18 ваенных Чырвонай Арміі). Гэтыя атрады былі знішчаны або рассеяны. На канец чэрвеня 1941 на акупаванай тэрыторыі БССР дзейнічалі 4 партызанскія атрады (без уліку стыхійна ўзніклых партызанскіх груп), на канец ліпеня — 35, на канец жніўня — 61.
Васілій Мікалаевіч Дземідовіч
Біяграфія
З'яўляўся дэпутатам Кобрынскага раённага Савета дэпутатаў, дэпутатам Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў.
З 2016 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Савецкі партызанскі рух у Беларусі (1941—1944)
Колькасць
Магчыма, што ў БССР за 2-ю палову 1941 былі стыхійна былі створаны каля 60 атрадаў. Пад кіраўніцтвам ЦК КП(б)Б за 1941 у БССР былі сфарміраваны ад 250 да 430 арганізатарскіх атрадаў арганізатарскіх і дыверсійных груп (ад 7,2 да звыш 8 тыс. чал.).
У канцы 1941 дзейнічалі 99 атрадаў і каля 100 партызанскіх груп
Васілій Мікалаевіч Дземідовіч
Узнагароды
Узнагароджаны медалём Францыска Скарыны.
Савецкі партызанскі рух у Беларусі (1941—1944)
Колькасць
Зімой 1941/1942 дзейнічалі 50 атрадаў і каля 50 падпольных арганізацый і груп
За 1942 ЦК КП(б)Б скіраваў у Беларусь 14 атрадаў і 92 арганізатарскія групы (2600 ч.) з выпускаў Асобага беларускага збору. Са спецыяльных школаў ЦШПР (падрыўнікі, радысты, сувязныя, разведчыкі) у Беларусь былі скіраваны 175 дыверсійных груп (2077 ч.).
Васілій Мікалаевіч Дземідовіч
Асабістае жыццё
Жанаты, мае двух сыноў.
Савецкі партызанскі рух у Беларусі (1941—1944)
Колькасць
На пач. лістапада 1942 дзейнічалі 417 злучэнняў (зв. 47,3 тыс.ч.), з іх 74 % на Віцебшчыне і Міншчыне, а ў заходніх вобласцях некалькі дзесяткаў злучэнняў.
На пачатку студзеня 1943 дзейнічалі 56 брыгад (220 атрадаў) і 292 асобных атрадаў (у т.л., у заходніх вобласцях 60 атрадаў). Агульная колькасць байцоў 56 тыс.ч. (у т.л., у заходніх вобласцях 11,1 тыс.ч.). У партызанскім рэзерве было 150 тыс. ч.
За 1943 у Беларусь былі скіраваны 13 атрадаў і 111 арганізатарскіх і дыверсійных груп (зв.1900 ч.). У ліку прысланых спецыялістаў пераважалі інструктары мінна-падрыўной справы і падрыўнікі. .
Наогул, колькасны рост за 1943 склаў 96 тыс.ч. , з іх 85 % складалі мясцовыя жыхары. У колькасны прырост уваходзілі 12 тыс.ч. з акупацыйных ваенна-паліцэйскіх фарміраванняў, якія перайшлі на боку савецкіх партызанаў.
Да студзеня 1944 г. з 1156 савецкіх партызанскіх атрадаў, якія налічвалі 187 571 чал., 723 атрады, у якіх гуртаваліся 121 903 чал., ці 65 % ад агульнай колькасці, дзейнічалі на тэрыторыі Беларусі.
Яўрэі
П. Панамарэка, у дакладзе кіраўніцтву са шкадаваннем згадваў пра малую колькасць яўрэяў у беларускім савецкім партызанскім руху, што, на яго думку, сведчыла пра брак савецкага патрыятызму ў палякаў і яўрэяў. Ён пісаў, што яўрэі складаюць да 8,5 % насельніцтва рэспублікі, а сярод партызан іх толькі 2,71 %, такім чынам прапарцыйна яўрэяў у 2,5 раза менш, чым увогуле па рэспубліке. Дакладная колькасць яўрэяў у беларускім савецкім партызанскім руху дагэтуль невядома. Паводле савецкіх архіўных дакументаў, партызанскі рух налічваў 5077 яўрэяў, ці 2,6 % ад агульнай колькасці партызанаў. У іншых крыніцах — «не менш за 15 000» партызанаў і падпольшчыкаў яўрэйскай нацыянальнасці. Паводле Яна Гроса, «колькасць яўрэяў, якія ваявалі на баку савецкай дзяржавы, агаломшвае». Яўген Разэнблат адзначае, што колькасць яўрэяў-удзельнікаў супраціву надзвычай вялікая. Іх было больш за прадстаўнікоў якой-кольвек іншай нацыянальнасці. Больш як палова ўсіх беларускіх яўрэяў, што перажылі вайну, удзельнічалі ў беларускім партызанскім руху. Антысеміцкія настроі, стэрэатып пра няздольнасць яўрэяў ваяваць і іх бяздзейнасць у арміі распаўсюджваліся шэрагам партызанаў і падпольшчыкаў. Насаджаўся міф пра яўрэяў-«ухілістаў», якія, нібыта, перачакалі вайну ў Цэнтральнай Азіі. Нават прыдумалі выраз — «ташкенцкія партызаны». А для тых, хто ўсё ж такі апынуўся на фронце, паводле ваеннага жарту, для яўрэяў выраблялі скрыўленыя стрэльбы, бо тыя здольныя страляць толькі з-за вугла.
Яўрэяў вымушала ісці ў лес небяспека з боку нацысцкай акупацыі тэрыторый. Узброеных яўрэйскіх юнакоў савецкія партызаны прымалі зазвычай з ахвотай. Ад жанчын, дзяцей і старых у лепшым выпадку адмаўляліся, у горшым — цкавалі. Былі нават выпадкі, калі савецкія партызаны забівалі яўрэяў. Урэшце, аднак, паасобныя яўрэйскія групы — як чыста партызанскія атрады, так і мяшаныя, сямейныя і бежанскія групы — былі падпарадкаваны партызанскаму камандаванню і залічаны ў савецкі актыў.
Яўрэі знаходзіліся ў складанай сітуацыі ў савецкім партызанскім руху. Нават у складзе савецкіх партызанскіх атрадаў ім даводзілася сутыкацца з «нянавісцю да жыдоў». Савецкае кіраўніцтва на словах выкараняла антысеміцкія выказванні і ўчынкі, але ў той жа час забараняла і праявы яўрэйскай салідарнасці. У маі 1943 г. «партызан Рыгор Рывін, яўрэй па нацыянальнасці [быў] расстраляны за сістэматычнае пашырэнне яўрэйскага шавінізму». Віна Р. Рывіна была ў тым, што ён неаднаразова ўголас скардзіўся, што «ў [партызанскім] атрадзе не любяць яўрэяў… [і] здзекуюцца з іх». У чэрвені 1943 г. у Міронцы, пасля таго як яўрэйскі вартавы выпадкова забіў савецкага партызана, таварышы апошняга накінуліся на яўрэйскі патруль і забілі 7 яго байцоў. У сувязі з гэтымі падзеямі камандаванне партызанскай брыгадв імя Сталіна абвясціла, што «протаскивание еврейского национализма, как и антисемитизма—[адзін з] фашистских методов разложения наших рядов».
Савецкія «аднапалчане» абвінавачвалі яўрэяў-партызанаў у грабяжах. Паводле рапарту ад 28 мая 1943 г., «некаторыя групы, у тым ліку яўрэйскія, займаюцца не барацьбой, а захопам прадуктаў. Сёй-той з іх, хто паўцякаў з лагераў, ублытаўся у бандытызм (рабункі, п’янства і згвалтаванні)».
Задачы
Летам 1942 ЦШПР паставіў партызанскім сілам задачу масавага знішчэння мясцовай адміністрацыі і «здраднікаў». Рэальна ў лік такіх траплялі не толькі работнікі адміністрацыі, але і іх сем’і, вясковыя старасты, школьныя настаўнікі, і нават сяляне, якія ўзялі зямлю пры раздзеле калгасаў — гэтыя катэгорыі склалі да 70 % забітых савецкім падполлем і партызанамі цывільных грамадзян.
NGC 2477
NGC 2477 (іншыя абазначэнні — OCL 720, ESO 311-SC17) — рассеянае скопішча ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Малецкі сельсавет
Ма́лецкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Малеч.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лукамірскага сельсавета. З 14 красавіка 1960 года ў складзе Бярозаўскага раёна. 21 студзеня 1961 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Падкрайчаўскага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 17 населеных пунктаў.
Грыбалёва
Грыбалёва — прозвішча.
Рэформы і парадак
«Рэформы і парадак» (Реформи і порядок) — былая палытічная партыя Украіны. Лідарам партыі ў 1997—2010 гадах быў Віктар Пінзенік, міністр фінансаў Украіны ва ўрадах Юшчанкі, Цімашэнкі, Еханурава. Партыя пазіцыянавала сябе як правацэнтрысцкая. Уваходзіла ў склад Блока Юліі Цімашэнкі, раней — блока «Наша Украіна».
У 2013 годзе далучылася да партыі «Бацькаўшчына».
Кандагар
Кандагар (пушту کندهار, дары قندهار) — другі паводле насельніцтва пасля Кабула, горад на поўдні Афганістана, цэнтр аднайменнай правінцыі.
1747 — 1776 гг. — сталіца Афганістана. Тут знаходзіцца маўзалей заснавальніка афганскай дзяржавы Ахмад-шаха.
Аляксандр Іванавіч Грыўцоў
Аляксандр Іванавіч Грыўцоў ( — ) — чырвонаармеец Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Аляксандр Грыўцоў нарадзіўся 15 красавіка 1914 года ў вёсцы Лешчына Плата (цяпер — Галалобаўка Сонцаўскага раёна Курскай вобласці Расіі) у сям’і селяніна. Скончыў сем класаў школы, працаваў кіроўцам аўтабазы. У 1941 годзе Грыўцоў быў прызваны на службу ў Рабоча-Сялянскую Чырвоную Армію. З чэрвеня таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Да лютага 1944 года чырвонаармеец Аляксандр Грыўцоў быў шафёрам 504-га лёгкага артылерыйскага палка 65-й лёгкай артылерыйскай брыгады 18-й артылерыйскай дывізіі 3-га артылерыйскага корпуса прарыву 2-й ударнай арміі Ленінградскага фронту. Вызначыўся падчас вызвалення Эстонскай ССР.
11 лютага 1944 года падчас фарсіравання Нарвы ў раёне вёскі Доўгая Ніва Сланцаўскага раёна Ленінградскай вобласці Грыўцоў здолеў без страт пераправіць матэрыяльную частку падраздзялення на заходні бераг. 18 лютага ён загінуў, дастаўляючы боепрыпасы і харчаванне дывізіёну, які трапіў у акружэнне. Пахаваны ў пасёлку Сінімяэ Эстоніі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 1 ліпеня 1944 г. «узорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» чырвонаармеец Аляксандр Грыўцоў пасмяротна быў удастоены звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнам Леніна і медалямі.
Ажур (узор)
Ажур (àjour, ад àjourer — рабіць скразным) — тэхніка стварэння скразнога арнаментнага. Ужываецца ва ўсіх відах дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва і ў архітэктуры.
У ткацтве і ажур утвараюць рассоўваннем і сцяжкай  асновы і ўтку; у, вышыўцы, выцінанках,  — выразанне малюнка або яго дэталяў (для каляровага кантрасту часам ужываюць каляровыя падкладкі з іншых матэрыялаў); у злотніцтве і мастацкім ліцці — пляценне з тонкіх металічны нітак або скручанага дроту ( або ); у кераміцы і  — прарэзваннем асобных дэталяў.
У гэтай тэхніцы вырабляюць карункі, сетачкі для каптуроў, арнаменты,, фарфор; у драўлянай архітэктуры — балясіны, ліштвы і г. д.
Мікалай Іванавіч Грэч
Мікалай Іванавіч Грэч (,  —, ) — рускі пісьменнік, выдавец, рэдактар, журналіст, публіцыст, філолаг, перакладчык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу ў сям’і надворнага саветніка, обер-сакратара Сената — Івана Іванавіча (Johann Ernst) Грэча (1754—1803) і Кацярыны Якаўлеўны Грэч (народжанай Фрэйгольц), роднай цёткі вядомага скульптара П. К. Клота.
Атрымаў дамашнюю адукацыю, затым скончыў Юнкерскае юрыдычнае вучылішча пры Сенаце (1801—1804), пазней ператворанае ў Імператарскае вучылішча правазнаўства. Пасля сканчэння Юнкерскага вучылішча праслухаў некалькі курсаў у Галоўным педагагічным вучылішчы ў 1804—1807 гадах. Затым служыў сакратаром у Міністэрстве ўнутраных спраў і адначасова выкладаў рускую і лацінскую славеснасць у Галоўным нямецкім вучылішчы св. Пятра (1804—1813), у Царскасельскім Ліцэі і розных прыватных пансіёнах. Быў членам Вольнага таварыства аматараў славеснасці, навук і мастацтваў (з 1810), членам-карэспандэнтам Пецярбургскай акадэміі навук (з 1827). Грэч быў блізкі да дзекабрыстаў, сябраваў з многімі з іх. Быў сакратаром (з 1815), намесным майстрам (1817—1818) блізкай да дзекабрыстаў масонскай ложы «Абранага Міхаіла». Актыўны дзеяч Вольнага таварыства аматараў расійскай славеснасці ў 1818—1823 гадах. Быў адным з ініцыятараў і кіраўнікоў Вольнага таварыства стварэння вучылішч па методзе ўзаемнага навучання. Да пачатку 1825 года змяніў пазіцыі на «добранамерныя», аднак і пасля паўстання дзекабрыстаў не перапыняў з імі дзелавых і літаратурных адносін.
Браў удзел у распрацоўцы цэнзурнага статута 1828 года. Служыў пры міністры унутраных спраў, потым у Міністэрстве фінансаў (1836—1843), быў членам Вучонага камітэта пры Міністэрстве народнай асветы.
Шматгадовыя дзелавыя і сяброўскія адносіны звязвалі з Грэча з Ф. Булгарыным. У доме Грэча праходзілі «чацвяргі», на якіх бывалі К. Брулоў, Н. Кукальнік, П. Плятнёў, А. С. Пушкін, а таксама артысты, якія гастралявалі ў Санкт-Пецярбургу.
Калежскі саветнік (1823), стацкі саветнік (1829), дзейсны стацкі саветнік (1838), тайны саветнік (1863).
За час службы атрымаў ўзнагарод (прэмій) 7500 рублёў асігнацыямі і 2000 рублёў серабром.
Пахаваны на Волкаўскіх лютэранскіх могілках.
Літаратурная дзейнасць
У літаратуры дэбютаваў артыкулам «Синонимы. Счастие, благополучие, блаженство» ў «Журнале российской словесности» ў 1805 годзе. Удзельнічаў у выданні часопісаў «Гений Времён», «Журнал новейших путешествий», «Европейский музей». З 1810 член Вольнага таварыства аматараў славеснасці, навук і мастацтваў. Быў выдаўцом і рэдактарам некалькіх перыядычных выданняў, якія ігралі важную ролю ў рускім літаратурным жыцці XIX ст.
Апублікаваў у 1815 годзе ў «Сыне отечества» артыкул «Обозрение русской литературы 1814 г.», чым упершыню ўвёў у рускай журналістыцы і літаратурнай крытыцы жанр гадавога агляду.
Склаў «Учебную книгу российской словесности, или Избранные места из русских сочинений и переводов в стихах и прозе с присовокуплением кратких правил риторики и пиитики и истории российской словесности» (ч. 1-4, Санкт-Пецярбург, 1819—1822), якая ўключае нарыс гісторыі рускай літаратуры з характарыстыкай асобных перыядаў. Браў удзел у альманаху А. А. Бястужава і К. Ф. Рылеева «Полярная звезда».
Аўтар раманаў «Поездка в Германию» (Санкт-Пецярбург, 1831) і вельмі папулярнага «Чёрная женщина» (Санкт-Пецярбург, 1834). Выдаў «літаратурныя падарожжы» «28 дней за границею, или Действительная поездка в Германию, 1835» (Санкт-Пецярбург, 1837), «Путевые письма из Англии, Германии и Франции» (Санкт-Пецярбург, 1839), «Письма с дороги по Германии, Швейцарии и Италии» (Санкт-Пецярбург, 1843), «Парижские письма с заметками о Дании, Германии, Голландии и Бельгии» (Санкт-Пецярбург, 1847).
Напісаў кнігу мемуараў «Записки о моей жизни».
Рэдактарская дзейнасць
У кастрычніку 1812 года заснаваў гістарычны, палітычны і літаратурны штотыднёвы часопіс «Сын отечества» і рэдагаваў яго да 1839 года. Да сярэдзіны 1820-х гадоў «Сын отечества» быў найбольш уплывовым рускім часопісам. Ад пачатку ў ім браў удзел А. Ф. Ваейкаў. У 1816—1825 гадах у часопісе бралі ўдзел дзекабрысты браты А. А. Бястужаў і М. А. Бястужаў, Ф. М. Глінка, К. Ф. Рылееў, В. К. Кюхельбекер. Да ўдзелу ў часопісе таксама прыцягваліся К. М. Бацюшкаў, М. І. Гнедзіч, А. С. Грыбаедаў, Г. Р. Дзяржавін, П. А. Вяземскі, В. А. Жукоўскі, І. А. Крылоў, А. П. Куніцын, А. С. Пушкін.
Значэнне часопіса з-за страты аўтараў, — найперш асуджаных дзекабрыстаў, — і зменамі грамадска-палітычнай абстаноўкі і пазіцыі выдання зніжалася. З 1825 года сувыдаўцом «Сына отечества» стаў Ф. Булгарын. Адначасова Грэч супрацоўнічаў у часопісе Булгарына «Северный архив». У 1829 годзе абодва часопісы аб’яднаны ў адзін пад назвай «Сын отечества и Северный архив. Журнал литературы, политики и современной истории». Грэч і Булгарын прадалі яго; з 1838 года выдаўцом часопіса быў А. П. Смірдзін, Грэч і Булгарын да канца 1839 года заставаліся рэдактарамі. Да кіраўніцтва часопісам быў прыцягнуты М. А. Палявы, пазней Грэч адышоў ад удзелу, а часопісам кіравалі Сянкоўскі, Масальскі, Фурман.
З 1825 года разам з Ф. Булгарыным выдаваў і рэдагаваў літаратурную і палітычную газету «Северная пчела». Газета была папулярнай і ўплывовай; папулярнасць знізілася ў 1840-я гады. У 1860 годзе Грэч перадаў газету іншай рэдакцыі і рэдактарам стаў П. С. Усаў.
У 1829—1831 гадах Грэч быў рэдактарам «Журнала Министерства внутренних дел», у 1834—1835 — сурэдактарам часопіса «Библиотека для чтения». Разам з М. А. Палявым і Н. В. Кукальнікам выпускаў часопіс «Русский вестник» (1841—1844), які быў не дужа ўдалым.
Анджэла Амата
Яго Высокапраасвяшчэнства кардынал Анджэла Ама́та (Angelo Amato; нар. 8 чэрвеня 1938, Мальфета, каралеўства Італія) — італьянскі курыяльны кардынал і ватыканскі саноўнік, салезіянец. Тытулярны архібіскуп Сілы з 19 снежня 2002. Сакратар Кангрэгацыі дактрыны веры з 19 снежня 2002 па 9 ліпеня 2008. Прэфект Кангрэгацыі па кананізацыі святых з 9 ліпеня 2008. Кардынал-дыякан з тытулярнай дыяконіяй Санта-Марыя-ін-Аквіра з 20 лістапада 2010.
Адукацыя
Амата ўступіў у ордэн салезіянцаў, пасля навіцыята наведваючы салезіянскую сярэднюю школу. Тады ж ён вывучаў філасофію і багаслоўе ў Рыме. Ён быў пасвечаны на святара, 22 снежня 1967 года стаўшы членам салезіянцаў Святога Дона Боска. Ён вучыўся ў Папскім Салезіянскім універсітэце, у якім спецыялізаваўся на хрысталогіі. У 1972 годзе ён пачаў выкладаць у салезіянцаў як памочнік. У 1974 годзе ён атрымаў сваю дактарантуру з дысертацыяй Трыдэнцкія заявы на патрэбы ў свяшчэнным прызнанні ў канонах 6-9 XIV сесіі.
У 1978—1979 гадах Амата быў стыпендыятам, займаўся даследчай працай Сусветнага Канстанцінопальскага Патрыярхата ў Салоніках, у праваслаўным манастыры Moní Vlatádon, які з’яўляецца домам вядомага Інстытута патрыяршага вывучэння патрыстыкі. У 1988 годзе ён правёў «суботні год» у Вашынгтоне, ЗША, дзе пачаў вывучаць багаслоўе рэлігій.
Акадэмічнае жыццё
Амата быў прафесар дагматыкі ў Папскім Салезіянскім універсітэт, і на працягу дванаццаці гадоў (1981—1987 гадах, а затым з 1993 года па 1997 год) быў дэканам багаслоўскага факультэта.
Ён служыў саветнікам Кангрэгацыі дактрыны веры і Папскага Савета па садзейнічанні хрысціянскаму адзінству, таксама быў саветнікам Кангрэгацыі па справах біскупаў.
Сакратар Кангрэгацыі дактрыны веры
19 снежня 2002 года, Ян Павел II прызначыў Амата сакратаром Кангрэгацыі дактрыны веры і тытулярным біскупам Сілы. Ён служыў пад кіраўніцтвам кардынала Іозефа Ратцынгера, які быў у 2005 годзе абраны Папам Рымскім Бенедыктам XVI і пад кіраўніцтвам кардынала Уільяма Левады паміж 2005 і 2008 гадамі. Пасвечаны на біскупа 6 студзеня 2003 года. Ардынацыю здзейсніў Папа Рымскі Ян Павел II, якому дапамагалі архібіскупы Леанарда Сандры і Антоніа Марыя Велья.
Мяркуюць, што ён быў сярод асноўных аўтараў спрэчнага дакумента Dominus Iesus, выдадзенага ў 2000 годзе. Пасля Папскага Канклава 2005 года першая прыватная аўдыенцыя архібіскупа Амата з новым пантыфікам Бенедыктам XVI адбылася ў панядзелак 25 красавіка.
У дадатак да яго ролі як сакратара Кангрэгацыі дактрыны Веры Амата быў таксама саветнікам у Папскіх Саветах па садзейнічанні хрысціянскаму адзінству і па міжрэлігійным дыялогу. На гэтай пасадзе Амата быў вымушаны аспрэчваць выказванні прадстаўнікоў экуменічна настроеных колаў Каталіцкай Царквы, якія лічылі стварэнне Равенскага дакумента крокам да прызнання вяршэнства Рымскага Папы над хрысціянскімі цэрквамі.
Прэфект Кангрэгацыі па кананізацыі святых
9 ліпеня 2008 года Папа Рымскі Бенедыкт XVI назваў архібіскупа Амата прэфектам Кангрэгацыі па кананізацыі святых, змяніўшы тым самым кардынала Жазэ Сарайву Мартынша. Амата — другі сакратар з Кангрэгацыі дактрыны веры прызначаны, каб узначаліць дыкастэрыю па кананізацыі святых, першым быў кардынал Альберта Бавонэ.
20 лістапада 2010 года адбылася кансісторыя, на кардынала Анджэла Амата была ўскладзена кардынальская шапка і нададзены тытул кардынала-дыякана з тытулярнай дыяконіяй Санта-Марыя-ін-Аквіра. А 21 лістапада адбылася урачыстая імша з нагоды ўручэння кардынальскіх пярсцёнкаў.
Удзельнік Канклава 2013 года.
Альхоўка (возера)
Альхо́ўка — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці, за 15 км на паўночны захад ад горада Мёры, за 2 км на паўночны захад ад вёскі Запалассе, у басейне ракі Вята.
Плошча паверхні 0,06 км². Даўжыня 0,35 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 1,15 км.
Схілы катлавіны на поўначы і ўсходзе вышынёй 15—18 м, на поўдні 8 м, у верхняй частцы часткова разараныя. Шырыня поймы ад 10 м на захадзе да 100 м на ўсходзе, пад лугам, хмызняком. На паўднёвым захадзе выцякае ручай у возера Запалоссе.
Падкрайчаўскі сельсавет
Падкра́йчаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Падкрайчы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. З 14 красавіка 1960 года ў складзе Бярозаўскага раёна. 21 студзеня 1961 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Малецкага сельсавета.
Канкан (рэгіён)
Канкан (Kankan) — адзін з васьмі рэгіёнаў Гвінеі, які размяшчаецца на ўсходзе краіны і мяжуе з Малі на паўночным усходзе і з Кот-д’Івуарам на ўсходзе. Адміністрацыйны цэнтр — Канкан. Плошча — 72 145 км², насельніцтва складае 1 011 644 (на 1996 год).
Свята-Успенская царква (Буеўшчына)
Свята-Успенская царква — стараверскі храм в. Буеўшчына Браслаўскага раёна. Твор народнага дойлідства. Размешчана на ўскраіне вёскі. Пабудавана ў 1939 г. з пясчана-вапнавых блокаў як стараверская. Адноўлена ў 1980-я гг.
Валянціна Аляксандраўна Грыбалёва
Валянціна Аляксандраўна Грыбалёва (-) — савецкая танкістка, удзельніца Вялікай Айчыннай вайны, старшы сяржант. У гады вайны — механік-кіроўца лёгкага танка Т-60, затым сярэдняга танка Т-34.
Нарадзілася ў 1919 годзе на станцыі Ізоча Віцебскай губерні (цяпер вёска Чырвоны Пасёлак Невельскага раёна Пскоўскай вобласці), дзе правяла сваё дзяцінства.
Пераехала ў Ленінград у 1932 годзе. Працавала кладаўшчыцай ў аўтатранспартным упраўленні Ленсавета і адначасова скончыла курсы шафёрам Асаавіяхіма.
У складзе 220-й асобнай танкавай брыгады ўдзельнічала ў баях па зняцці блакады Ленінграда, на Карэльскім перашыйку, удзельнічала ў вызваленні Эстоніі і Польшчы.
З 31 студзеня брыгада прымала ўдзел у баявых дзеяннях па ўтрыманню Кюстрынскага плацдарма на заходнім беразе ракі Одэр. У баях па пашырэнні плацдарма старшы сяржант В. А. Грыбалёва ў складзе экіпажа знішчыла тры танкі PzKpfw IV, 6 гармат, дзве мінамётныя батарэі з разлікамі і да 100 салдат і афіцэраў праціўніка. Пры гэтым адбілі тры контратакі праціўніка.
Януарыус Цік
Біяграфія
Януарыус Цік вучыўся рамяству жывапісца ў свайго бацькі Іаганеса Ціка (1702—1762), майстры фрэскавых роспісаў. Калі яму было чатырнаццаць, яго адзінаццацігадовы брат упаў з будаўнічых лясоў у абацтве Вайнгартэн, і разбіўся на смерць. У 1745—1748 гадах Януарыус вывучаў будаўнічую справу ў Якаба Эмеле ў Бад-Шусенрыдзе. Затым працаваў разам з бацькам у арцыбіскупскай рэзідэнцыі ў Вюрцбургу і да сярэдзіны 1750-х гадоў — у палацы Брухзаль.
У 1756 годзе Януарыус прыехаў у Парыж, дзе завязаў знаёмствы з майстрамі з Рыма, Аўгсбурга і Базеля. У 1758 г. быў у Рыме. Пасля вяртання ў Германію мастак працаваў над стварэннем фрэсак для замка Энгерс каля Нойвіда. Пасля выканання гэтай замовы ў 1760 годзе Цык быў прызначаны прыдворным мастаком курфюрста Трыра. Ажаніўся з дачкой землеўладальніка Ганнай-Марыяй Грубер (1745—1811) і пасяліўся на доўгія гады ў маленькім мястэчку Кобленц-Эрэнбрайтштайн (раней незалежны горад на правым беразе Рэйна ў ліпені 1937 года быў уключаны ў склад Кобленца). У гэтым жа горадзе мастак памёр 14 лістапада 1797 года.
Адным з чатырнаццаці дзяцей Януарыуса быў жывапісец-партрэтыст і пейзажыст Конрад Цік (1773—1836). Праўнук Януарыуса Ціка — жывапісец і малявальшчык-ілюстратар Аляксандр Цік (1845—1907).
Даніэла Гантухава
Да́ніэла Га́нтухава (Daniela Hantuchová, вымаўляецца ; нарадзілася 23 красавіка 1983) — славацкая тэнісістка. Удзельнічае ў прафесійных турнірах з 1999 года. Першых значных вынікаў дабілася ў 2002, упершыню выйграўшы турнір ЖТА Індыян-Уэлз Мастэрз, перамогшы ў фінале саму Марціну Хінгіс і стаўшыся пераможцам з найніжэйшым рэйтынгам у гісторыі турніру. У тым самым годзе Даніэла дайшла да чвэрцьфіналаў Уімблданскага турніру і Адкрытага чэмпіянату ЗША, па выніках года трапіўшы ў топ-10. А разам са зборнай Славакіі Гантухава стала пераможцай Кубку федэрацыі.
Найвышэйшай пазіцыі ў рэйтынгу — пятае — Даніэла Гантухава дасягнула ў студзені 2003 года пасля выхаду ў чвэрцьфінал Адкрытага чэмпіянату Аўстраліі. Пасля гэтага перамагла яшчэ ў пяці турнірах ЖТА, у тым ліку другі раз на Індыян-Уэлз Мастэрз (2007). У 2008 дайшла да паўфіналу Адкрытага чэмпіянату Аўстраліі, што застаецца яе найлепшым дасягненнем у турнірах Вялікага шлема.
Гантухава — найбольш паспяховая славацкая тэнісістка ўсіх часоў. У чэрвені 2013 пасля перамогі над Лорай Робсан стала 37-й жанчынай, якая дасягнула 500 перамог за кар’еру.
Даніэла таксама паспяхова выступае ў парным разрадзе. У 2001 яна разам з Леашам Фрыдлем перамагла на Уімблдане, у 2002 з Кевінам Ульетам — на Адкрытым чэмпіянаце Аўстраліі, у 2005 — на Адкрытым чэмпіянаце Францыі з Фабрысам Сантаро і на Адкрытым чэмпіянаце ЗША з Махешам Бхупаці, стаўшыся такім чынам усяго пятай тэнісісткай, якая выйграла ўсе турніры Вялікага шлему ў змяшаных парах. Акрамя таго, у 2002 годзе яна дайшла да фіналу Уімблданскага турніру з Кевінам Ульетам і жаночага фіналу Аўстралійскага чэмпіянату з Аранчай Санчас Вікарыа, у 2006 — да фіналу жаночага Адкрытага чэмпіянату Францыі і ў 2009 — Адкрытага чэмпіянату Аўстраліі (абодва разы — з Ай Сугіямай).
За апошні год Даніэла Гантухова праз траўмы скацілася з 17 пазіцыі (2012) да 48-й. Яе трэнерам з’яўляецца былы іспанскі тэнісіст Эдуарда Нікалас.
Аляксандр Мікалаевіч Данілаў
Аляксандр Мікалаевіч Данілаў  — беларускі сацыёлаг. Член-карэспандэнт Нацыянальнай АН Беларусі (1996). Акадэмік Міжнароднай АН вышэйшай школы (1997). Доктар сацыялагічных навук (1994), прафесар (1997).
Біяграфія
Скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут (1980). 3 1978 г. працаваў у Віцебскім абкаме, ЦК ЛКСМБ, СМ Беларусі. 3 1991 г. — галоўны спецыяліст, загадчык сектара вывучэння грамадскай думкі і прагназіравання, загадчык аналітычнага аддзела Упраўлення інфармацыі і грамадскіх сувязей Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь. 3 1994 г. у Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь: загадчык сектара, начальнік інфармацыйна-аналітычнага ўпраўлення — намеснік начальніка Галоўнага ўпраўлення грамадска-палітычнай інфармацыі. 3 1991 г. па сумяшчальніцтве вёў выкладчыцкую работу ў БДУ (з 2000 г. прафесар кафедры сацыялогіі). У 1995—2000 гг. быў членам Прэзідыума Вышэйшага атэстацыйнага камітэта Рэспублікі Беларусь. Намеснік акадэміка-сакратара Аддзялення гуманітарных навук і мастацтваў Нацыянальнай АН Беларусі (1997), намеснік старшыні Беларускага рэспубліканскага фонду фундаментальных даследаванняў (1999), прэзідэнт Беларускага грамадскага аб'яднання «Сацыялагічнае таварыства» (2000), галоўны рэдактар часопіса «Сацыялогія».
Навуковая дзейнасць
Даследуе асноўныя кірункі і перспектывы сістэмнай трансфармацыі сучаснага грамадства, праблемы каштоўнасных арыентацый моладзі, методыкі аператыўнага вывучэння грамадскай думкі. Адзін з аўтараў навучальных дапаможнікаў па сацыялогіі, методыцы сацыялагічных даследаванняў, гісторыі сацыялогіі. З'яўляецца намеснікам старшыні Дзяржаўнай камісіі па падрыхтоўцы падручнікаў у галіне гуманітарных і сацыяльных навук.
Аўтар больш як 120 навуковых прац, у тым ліку 15 манаграфій.
Панарабізм
Панарабізм — грамадска-палітычны ірэндэнтычны рух, накіраваны на кансалідацыю арабаў Блізкага Усходу.
Панарабізм зарадзіўся ў пачатку XX стагоддзя, калі большая частка арабскага свету знаходзілася ў каланіяльнай залежнасці ад Асманскай імперыі, а затым — ад еўрапейскіх дзяржаў. Калыскай панарабізму стаў Аравійскі паўвостраў. У 1916 шэрыф Мекі Хусейн ібн Алі аль-Хашымі заснаваў аб’яднанае арабскае Каралеўства Хіджаз са сталіцай у Джыда, якая была паглынута Недждам і дала пачатак сучаснай Саудаўскай Аравіі. На хвалі арабскай салідарнасці праходзіла таксама барацьба за незалежнасць дзяржаў Паўночнай Афрыкі пасля заканчэння Другой сусветнай вайны. У 1958 годзе Егіпет і Сірыя заснавалі Аб’яднаную Арабскую Рэспубліку, аднак рознагалоссі лідараў прывялі да таго, што дзяржава не праіснавала і трох гадоў.
Панарабская ідэалогія вызнаецца некаторымі палітычнымі партыямі, у прыватнасці, Баас (арабскі сацыялізм). Да найбольш выбітным дзеячам панарабскага руху ставяцца Гамаль Абдэль Насер, Хафез Асад, Садам Хусейн, Ясір Арафат, Муамар Кадафі.
Кракаўская акадэмія мастацтваў
Кракаўская акадэмія мастацтваў імя Яна Матэйкі ў Кракаве (Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie) — найстарэйшая мастацкая вышэйшая навучальная ўстанова ў Польшчы.
Церуха (рака)
Церуха́, Цяруха — рака — рака ў Добрушскім і Гомельскім раёнах Гомельскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Сож (басейн Дняпра).
Кракаўская акадэмія мастацтваў
Гісторыя
Заснавана ў 1818 годзе. Першапачаткова працавала як Школа рысунку і жывапісу пры факультэце літаратуры кракаўскага Ягелонскага ўніверсітэта (заснаваны ў 1364).
Церуха (рака)
Агульнае
Даўжыня ракі 57 км. Плошча вадазбору 525 км², пад лесам 26 %. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,7 м/км. Сярэдні расход вады ў вусці складае 1,8 м³/с. Выток знаходзіцца за 2 км на паўднёвы ўсход ад пасёлка Альховае. Упадае ў Сож за 3,5 км на захад ад вёскі Церуха́. Пойма двухбаковая, шырыня да 2 км, часткова асушаная. Рэчышча каналізаванае ў верхнім і сярэднім цячэнні, шырыня да 10 м. Берагі стромкія, вышынёю да 3 м. На перыяд вясновай паводкі прыходзіцца 55 % гадавога сцёку. На рацэ некалькі шлюзаў. Выкарыстоўваецца як водапрыёмнік меліярацыйных сістэм.
Кракаўская акадэмія мастацтваў
Гісторыя
Пасля аддзялення ад універсітэта ў 1873, стала Школай вытанчаных мастацтваў, першым дырэктарам якой быў вядомы польскі гістарычны жывапісец Ян Матэйка (1838—1893), які адыграў вялікую ролю ў фарміраванні мастацкай супольнасці Кракава і выхаванні многіх выдатных студэнтаў, якія сталі вядомымі дзеячамі культуру Польшчы. З 1979 года акадэмія носіць яго імя.
Выкладчыкамі і прафесарамі навучальнай установы былі Ф. Цынк, А. Грыдлеўскі, Л. Лефлёр
Пасля смерці Я. Матэйкі, важную ролю ў дзейнасць Школы адыграў рэктар Юліян Фалат, які кіраваў ёю з 1875 па 1909, вядомы мастак-пейзажыст і выдатны рэфарматар, пры якім у 1900 Школа стала Акадэміяй вытанчаных мастацтваў. Ініцыяваў развіццё ў Акадэміі новых творчых плыняў і арганізаваў, акрамя жывапісу, навучанне графіцы і архітэктуры. Запрасіў на педагагічную працу шэраг вядомых майстроў, у тым ліку, Т. Аксянтовіча, В. Вейса, С. Выспянскага, Л. Вычулкоўскага, К. Лашчка, Я. Мальчэўскага, Ю. Мехофера, Ю. Панкевіча, Я. Станіслаўскага і інш.
Факультэты
Акрамя таго, пры Акадэміі працуюць міжфакультатыўная кафедра тэорыі і гісторыі мастацтва, курсы замежных моў і фізічнай культуры.
Палітыка Кубы
Дзяржаўны лад
Дзеючая Канстытуцыя Кубы была ўхваленая ўсенародным рэферэндумам 15 лютага 1976 і ўступіла ў сілу 24 лютага 1976. У чэрвені 2002 у тэкст Канстытуцыі быў занесены шэраг паправак, якія замацавалі сацыялістычны выбар развіцця краіны і кіруючую ролю Кампартыі.
Вышэйшы орган дзяржаўнай улады — Нацыянальная Асамблея, якая складаецца з 609 дэпутатаў, абіраных на 5 гадоў. З ліку яе дэпутатаў фармуецца Дзяржаўны Савет (31 дэп.) — стала дзеючы орган, які прадстаўляе Асамблею ў перапынку паміж сесіямі (праводзяцца два разы на год). Дзяржаўны Савет падсправаздачны Нацыянальнай Асамблеі. Нацыянальная Асамблея прызначае членаў Савета Міністраў — вышэйшага выканаўчага і адміністрацыйнага органа.
У адпаведнасці з Канстытуцыяй (арт. 101) у мірны час з мэтай кіравання краінай ва ўмовах падрыхтоўкі да вайны, вайны, усеагульнай мабілізацыі або надзвычайнага становішча на сталай аснове дзейнічае Савет нацыянальнай абароны пад кіраўніцтвам главы дзяржавы. У Савет уваходзяць, апроч старшыні, яшчэ 6 членаў — кіраўнікі Нацыянальнай Асамблеі, Міністэрства Рэвалюцыйных узброеных сіл, МУС, МЗС, а таксама сакратар Выканкама Саўміна і генпракурор.
У 2003 адбыліся выбары ў Нацыянальную Асамблею чарговага, 6-га склікання. На яе першай сесіі главой дзяржавы — Старшынёй Дзяржаўнага Савета, Савета нацыянальнай абароны і Савета Міністраў — быў абраны шосты раз запар Фідэль Кастра Рус (находзіцца на гэтым пасту нязменна з 1976); старшынёй Нацыянальнай асамблеі — у трэці раз Рыкарда Аларкон дэ Кесада.
Мясцовыя органы дзяржаўнай улады — правінцыйныя і муніцыпальныя асамблеі, першыя з якіх абіраюцца дэлегатамі муніцыпальных асамблей, а другія — грамадзянамі, якія дасягнулі 16 гадоў. Тэрмін паўнамоцтваў дэлегатаў правінцыйных асамблей — 5 гадоў, муніцыпальных — 2,5 гады.
У судовую сістэму ўваходзяць выбарныя Вярхоўны Народны Суд, правінцыйныя і муніцыпальныя суды. На чале органаў пракуратуры генеральны пракурор, абіраны Нацыянальнай Асамблеяй, які, у сваю чаргу, прызначае пракурораў.
Палітычныя і грамадскія арганізацыі: Камуністычная партыя — 840 тыс. чал., Саюз маладых камуністаў — больш 456 тыс., Прафсаюзны цэнтр працоўных — каля 3,8 млн, Камітэты абароны рэвалюцыі — больш 8 млн, Федэрацыя кубінскіх жанчын — 3,6 млн.
Унутрыпалітычная сітуацыя
На Кубе захоўваецца сістэма, якая абапіраецца на адміністрацыйна-камандныя метады кіравання, партыйныя і сілавыя структуры. На V з’ездзе кампартыі (кастрычнік 1997) быў пацверджаны цяперашні курс — «забеспячэнне выжывання рэвалюцыі» і працяг будаўніцтва «сацыялізму з кубінскай спецыфікай».
У выніку пагаршэння стану здароўя 31 ліпеня 2006 Ф. Кастра звярнуўся да кубінскага народа з заявай аб тым, што часова перадае абавязкі і паўнамоцтвы Першага сакратара ЦК Кампартыі Кубы, а таксама Старшыні Дзяржаўнага Савета і Савета Міністраў свайму брату Раўлю Кастра, што прадугледжана кубінскім заканадаўствам. У студзені 2008 Фідэль Кастра зноў абраны дэпутатам Нацыянальнай асамблеі, але 19 лютага 2008 заявіў, што не пагадзіцца зноў заняць пасады Старшыні Дзяржсавета і Савета нацыянальнай абароны пры новым фарміраванні гэтых органаў улады. У 2013 годзе Рауль Кастра заявіў, што сыйдзе на пенсію ў 2018 годзе. У лістападзе 2016 памёр Фідэль Кастра.
Знешняя палітыка
Стратэгічнай мэтай Гаваны застаецца нейтралізацыя лініі Вашынгтона на міжнародную ізаляцыю Кубы, пераадоленне эканамічнага эмбарга з боку ЗША і інтэграцыя ў сусветную гаспадарку праз развіццё супрацоўніцтва «па ўсіх азімутах». Прыкметных поспехаў кубінская дыпламатыя дабілася ў развіцці гандлёва-эканамічнага супрацоўніцтва са краінамі Еўрапейскага Саюза, Канадай, Кітаем, збліжэнні з дзяржавамі Лацінскай Амерыкі, першым чынам, Венесуэлай.
Беларуска-кубінскія адносіны
Дыпламатычныя дачыненні ўрады ўстанавілі 16 красавіка 1992 года. У 2000 годзе на Кубу прыязджаў Аляксандр Лукашэнка.
У верасні 2006 праведзены візіт у Рэспубліку Куба Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі для ўдзелу ў XIV саміце Руху недалучэння. У ходзе Саміту адбылася двухбаковая сустрэча А. Р. Лукашэнкі з выконваючым абавязкі Старшыні Дзяржаўнага Савета і Савета Міністраў Рэспублікі Куба Раулем Кастра.
20-24 красавіка 2006 г. ажыццёўлены афіцыйны візіт у Рэспубліку Куба урадавай дэлегацыі Рэспублікі Беларусь пад кіраўніцтвам Прэм’ер-міністра Сідорскага С.С. Галоўнымі вынікамі візіту сталі сустрэча С. С. Сідорскага са Старшынёй Дзяржаўнага Савета і Савета Міністраў Рэспублікі Куба Фідэлем Кастра, а таксама замацаванне стратэгічнага партнёрства Беларусі з Кубай і дасягненне дамоўленасцей аб паглыбленні супрацоўніцтва ва ўсіх сферах, якія ўяўляюць узаемную цікавасць, перш за ўсё, у гандлёва-эканамічнай.
24-25 чэрвеня 2012 года адбыўся афіцыйны візіт на Кубу Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнка, падчас якога адбыліся сустрэчы беларускага прэзідэнта і высокапастаўленых членаў урадавай дэлегацыі са Старшынёй Дзяржаўнага Савета і Савета Міністраў Кубы Раулем Кастра, яго першым намеснікам Хасэ Рамонам Мачадо Вентура, а таксама намеснікам Старшыні Савета Міністраў Рыкарда Кабрысасам і міністрам замежных спраў Бруна Радрыгесам Парылья.
У тумане (фільм)
«У тумане» — ваенны фільм рэжысёра Сяргея Лазніцы, зняты па аднайменнай аповесці Васіля Быкава. Карціна ўдзельнічала ў асноўнай конкурснай праграме 65-га Канскага кінафестывалю, дзе была ганаравана спецыяльнага прыза ФІПРЭССІ. Каментуючы рашэнне канскіх адборшчыкаў, кіназнаўца Андрэй Плахаў адзначыў, што ў новай стужцы Лазніцы, чый папярэдні фільм «Шчасце маё» быў неадназначна ўспрыняты ў Расіі, «няма нічога асабліва шакавальнага, а таксама антыпатрыятычнага». Па словах крытыка, карціна «У тумане» вытрымана ў жанры «экзістэнцыяльнай драмы на партызанскім матэрыяле».
Сюжэт
1942 год, Беларусь акупавана нямецкімі войскамі. Падчас расследавання справы аб падрыве цягніка немцы арыштоўваюць шляхавога абходчыка Сушчэню, але затым нечакана адпускаюць. Мясцовыя жыхары пачынаюць падазраваць таго ў супрацоўніцтве з захопнікамі. Двое партызан адводзяць Сушчэню ў лес, дзе збіраюцца забіць яго як здрадніка. На шляху да месца пакарання яны трапляюць у засаду арганізаваную гестапаўцамі, якія выкарыстоўвалі Сушчэню як прынаду, каб злавіць партызан. Адзін партызан гіне, другога паранілі. Сушчэня застаецца з ім сам-насам і ў яго з'яўляецца шанец даказаць сваю невінаватасць. Аднак, гісторыя для ўсіх мае трагічны канец.
Водгукі
З рэцэнзіі на фільм у часопісе «Сеанс»: Старападобным, ледзь не савецкім здаўся некаторым крытыкам фільм Сяргея Лазніцы «У тумане», які быў узнагароджаны ў Канах прызам ФІПРЭССІ і перамог у цяжкім конкурсным спаборніцтве ў Плесе. Тым часам менавіта ў гэтай «астаркаватасці» праяўляецца яго адвага і сучаснасць.
Цікавае
Каля ўваходу ў рэйхскамісарыят, адкуль выпусцілі Сушчэню, вісяць сцягі Трэцяга рэйху з левабаковай свастыкай, хаця Трэці рэйх выкарыстоўваў на сваіх сцягах правабаковую свастыку.
IC 5077
IC 5077 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іван Іванавіч Грэкаў
Іван Іванавіч Грэкаў (Иван Ива́нович Гре́ков; 5 (17) сакавіка 1867, хутар Тамілінка, Варонежская губерня —, ) — рускі і савецкі хірург, доктар медыцынскіх навук (1901), прафесар (1915), ганаровы член і ганаровы старшыня Хірургічнага таварыства М. І. Пірагова (1920 года), галоўны рэдактар навуковага медыцынскага часопіса «Веснік хірургіі і пагранічных абласцей» (1922—1934), старшыня XVI Усерасійскага з’езда хірургаў (1924), галоўны ўрач Абухаўскай бальніцы (1927—1934), заслужаны дзеяч навукі РСФСР (1932).
Ажурныя тканіны
Ажурныя тканіны (ajouré — празрысты, плецены) — лёгкія празрыстыя тканіны, для вырабу якіх ужываюць 3 віды : адну ўтковую і дзве асноўныя (грунтавую і перавівачную, або ажурную). Пераплятаючыся з утком, грунтавая і перавівачная асновы перавіваюцца паміж сабой, утвараючы розныя празрыстыя ўзоры або на густой непразрыстай тканіне — сеткаватыя ўзоры ў выглядзе гафту (спортажур, газ да таго падобнае).
NGC 2479
NGC 2479 (іншыя абазначэнні — OCL 623, ESO 561-SC1) — рассеянае скопішча ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Панкрэатычная ліпаза
Панкрэатычная ліпаза (ліпаза падстраўнікавай залозы, pancreatic lipase)) (КФ 3.1.1.3) — стрававальны фермент, які адносіцца да класу гідралаз, падкласу эстэраз. Па дзеянні на ліпіды панкрэатычная ліпаза падобная на крыві.
Сінтэз і роля
Панкрэатычная ліпаза сінтэзуецца ў падстраўнікавай залозе і выдзяляецца ў прасвет дванаццаціперснай кішкі і ў тонкі кішачнік, дзе расшчапляе тлушчы ежы — трыгліцерыды — на гліцэрыну і вышэйшыя тлустыя кіслоты. Такім чынам, гэтая ліпаза з’яўляецца важным ферментам у працэсе пераварвання тлушчаў. Панкрэатычная ліпаза гідралізуе малекулы тлушчаў, якія паступаюць з ежай. Пры захворваннях падстраўнікавай залозы актыўнасць ліпазы значна павышаецца, і ліпаза ў вялікай колькасці пачынае вылучацца ў кроў. Паніжэнне ўзроўню ліпазы можа адбывацца пры анкалагічных захворваннях, акрамя  падстраўнікавай залозы, і пры няправільным харчаванні (лішку трыгліцерыдаў ў ежы).
Білінгвізм
Двухмоўе або білінгвізм (ад bi «двойчы» і lingua «мова»): папераменнае карыстанне дзвюма мовамі. Калі ва ўжытку знаходзяцца тры і больш моваў, прынята гаварыць пра шматмоўе або полілінгвізм.
Білінгвізм як складаная з’ява даследуецца ў розных аспектах, з якіх асноўныя: псіхалагічны, педагагічны, сацыялінгвістычны. Псіхалагічны аспект двухмоўя звязаны з асаблівасцямі псіхалагічнага складу індывіда, з яго разумовымі здольнасцямі, эмацыянальнай прыстасаванасцю, з праблемай пераключэння з аднаго моўнага кода на другі. Педагагічны бок білінгвізму закранае розныя аспекты навучання другой мове, у тым ліку і ўплыў адной мовы на працэс засваення другой. Сацыялінгвістычны аспект двухмоўя ахоплівае кола пытанняў, звязаных з вывучэннем адносін «білінгвізм — грамадства», такіх як: сфера выкарыстання першай і другой мовы; ступень авалодвання мовамі; размеркаванне камунікацыйных функцый паміж мовамі; кантынгент ахопленых двухмоўем членаў соцыуму і шырыня выкарыстання другой мовы, свядомае ўмяшанне грамадства ў моўныя працэсы і г. д.
Пры фармаванні двухмоўя з блізкароднасных моваў, і пры нізкай моўнай кампетэнтнасці білінгва (носьбіта дзвюх моваў), можа ўзнікаць моўная інтэрферэнцыя.
Цыліндрычнае скляпенне
Цыліндрычнае скляпенне — скляпенне, якое ўтварае ў папярочным сячэнні паўкола або палову эліпса, парабалы і інш. Гэта найпрасцейшы і найбольш распаўсюджаны тып скляпенняў. Перакрыцце ў ім абапіраецца на паралельна размешчаныя апоры — дзве сцяны, рад слупоў або аркады.
Хоць цыліндрычныя скляпенні з'явіліся ўжо ў 4—3 тыс. да н.э. у Егіпце і Месапатаміі, масавае выкарыстанне арачна-купальнай сістэмы перакрыццяў пачалося толькі ў архітэктуры Старажытнага Рыма. Да гэтага часу прынята адносіць вынаходства аркі і купала, а таксама асноўных тыпаў скляпенняў, у аснове якіх ляжаць два гэтыя канструктыўныя элементы. З часам колькасць гэтых тыпаў павялічылася.
Шляхам скрыжавання двух скляпенняў цыліндрычнай або корабавай формы аднолькавай вышыні пад прамым вуглом утвараецца крыжовае скляпенне.
Спіс самых старых сабак у свеце
Гэта спіс самых старых правераных сабак у свеце, пералічаных па ўзросце, усе з якіх дасягнулі мінімальнага ўзросту 20 гадоў. Старэнне ў сабак залежыць ад пароды, памеру і рацыёну. Самыя доўгажывучыя сабакі правераныя па ўзросце.