cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Джавахарлал Нэру
Маладосць
Джавахарлал Нэру нарадзіўся 14 лістапада 1889 года ў Алахабадзе ў сям’і, што належыць да варны (касты) кашмірскіх брахманаў. Яго маці была Сваруп Рані (1863—1954), а яго бацька Матылал Нэру (1861—1931) быў адным з кіраўнікоў найбуйнейшай у краіне партыі Індыйскі нацыянальны кангрэс у 1919—1920 і 1928—1929 гадах. Свайго сына Джавахарлала (чыё імя перакладаецца з хіндзі як «каштоўны рубін») ён адправіў у прэстыжную англійскую школу ў Хараў (Вялікі Лондан). Падчас свайго знаходжання ў Вялікабрытаніі таксама ён быў вядомы як Джо Нэру (Joe Nehru). У 1912 годзе Нэру скончыў юрыдычны факультэт Кембрыджскага ўніверсітэта. Яшчэ ў Англіі яго ўвага прыцягвае дзейнасць правадыра індыйцаў у змаганні за нацыянальную волю Махатмы Гандзі, які толькі што вярнуўся з Паўднёвай Афрыкі і пазней зробіцца непасрэдным настаўнікам і палітычным настаўнікам Джавахарлала Нэру. Пасля вяртання ў Індыю Нэру пасяліўся ў Алахабадзе і працаваў у адвакацкай канторы бацькі.
8 лютага 1916 года, у дзень індуісцкага свята, што азначае прыход вясны, Нэру жаніўся з шаснаццацігадовай Камалай Каўл. Праз год пасля вяселля ў іх нарадзілася адзіная дачка, якую назвалі Індзірай.
Моладзевы лідар
Адначасна Нэру стаў адным з актывістаў ІНК, які змагаўся за незалежнасць Індыі негвалтоўнымі сродкамі. На родную зямлю ён глядзеў вачамі чалавека, які атрымаў еўрапейскую адукацыю і глыбока засвоіў заходнюю культуру. Знаёмства з навукай Гандзі дапамагло вярнуцца на родную глебу і сінтэзаваць еўрапейскія ідэі з індыйскай традыцыяй. Нэру, як і іншыя лідары ІНК, вызнаваў дактрыну Махатмы Гандзі. Каланіяльныя ўлады Вялікабрытаніі неаднаразова кідалі Нэру ў турмы, дзе ён правёў у агульнай складанасці каля 10 гадоў. Нэру прыняў актыўны ўдзел у ініцыяванай Гандзі кампаніі несупрацы з каланіяльнымі ўладамі, а потым — у кампаніі байкоту брытанскіх тавараў.
Старшыня ІНК
У 1927 годзе Нэру быў абраны старшынём ІНК. Таксама ў тым годзе, Джавахарлал прыехаў на святкаванне дзесяцігоддзя Кастрычніцкай рэвалюцыі разам з бацькам Моцілалам Нэру, сястрой Крышнай і жонкай Камалай. У 1938 году колькасць партыі ўзрасла да 5 млн чалавек, павялічыўшыся больш за ў 10 раз. Але да таго часу пазначыўся раскол паміж індуістамі і мусульманамі. Партыя апошніх — Усёіндыйская мусульманская ліга — стала выступаць за стварэнне незалежнай ісламскай дзяржавы Пакістан — «краіны чыстых». У 1936 годзе, пасля выхаду з турмы, выступаючы на сесіі Кангрэса ў Лакхнаў, Нэру заявіў: Я ўпэўнены, што адзіны ключ да развязка праблем, што стаяць перад светам і перад Індыяй, — сацыялізм. Калі я прамаўляю гэта слова, я ўкладаю ў яго не расплывісты гуманістычны сэнс, а дакладнае навукова-эканамічнае ўтрыманне… Я не бачу іншага шляху знішчэння беспрацоўя, дэградацыі і залежнасці індыйскага народа, апроч сацыялізму. Для гэтага неабходны шырокія рэвалюцыйныя ператварэнні ў нашым палітычным і грамадскім ладзе, знішчэнне багатых у сельскай гаспадарцы і прамысловасці… Гэта азначае ліквідацыю прыватнай уласнасці (за невялікім выняткам) і замену цяперашняй сістэмы, заснаванай на пагоне за прыбыткам, высокім ідэалам кааператыўнай вытворчасці…
Першы прэм’ер-міністр Індыі
24 жніўня 1946 года Нэру стаў віцэ-прэм’ерам Часовага ўрада Індыі — Выканаўчайга савета пры віцэ-каралю Індыі, а ў чэрвені 1947 года — першым кіраўніком урада і міністрам замежных спраў і абароны незалежнай Індыі. У ліпені 1947 года Усёіндыйскі камітэт ІНК большасцю галасоў прыняў брытанскую прапанову пра падзел Індыі на дзве дзяржавы — Індыйскі Саюз і Пакістан. 15 жніўня 1947 года Нэру ўпершыню падняў сцяг незалежнай Індыі над Чырвоным фортам у Дэлі. У ноч з 14 на 15 жніўня Джавахарлал Нэру сказаў, што:
У лютым 1948 года Індыю пакінулі апошнія кантынгенты брытанскіх войскаў. У 1947—1948 гадах прайшла вайна паміж Індыяй і Пакістанам з-за Кашміра. У выніку траціна спрэчнага штата апынулася пад кантролем Пакістану, а асноўная частка была ўлучана ў склад Індыі.
Большасць індуісцкага насельніцтва давярала ІНК. На выбарах 1947 года патужнікі Нэру заваявалі 86 % усіх месцаў у парламенце. Нэру атрымалася дамагчыся далучэння да Індыйскага Саюза амаль усіх індыйскіх княстваў, 555 з 601. У 1954 годзе да Індыі былі далучаны французскія, а ў 1962 годзе — партугальскія анклавы на ўзбярэжжы.
Унутраная палітыка. Рэформы ў эканоміцы і сацыяльнай сферы
Ва ўнутранай палітыку Нэру імкнуўся замірыць усе народы Індыі і індуістаў з мусульманамі і сікхамі, варагуючыя палітычныя партыі, а ў эканоміцы — прынцыпы планавання і рынкавай эканомікі. Ён унікаў радыкальных рашэнняў, і яму атрымоўвалася захоўваць адзінства правай, левай і цэнтрысцкай фракцый Кангрэса, захоўваючы ў сваёй палітыцы баланс паміж імі. Нэру папярэджваў народ: Няможна забываць, што беднату немагчыма адразу ператварыць у багацце пасярэдніцтвам якога-небудзь чараўніцтва, ужыўшы сацыялістычны ці капіталістычны метад. Адзіны шлях ляжыць праз напружаную працу, паляпшэнне прадукцыйнасці працы і арганізацыі справядлівага размеркавання прадуктаў. Гэта працяглы і цяжкі працэс. У слаба развітай краіне капіталістычны метад не падае такіх магчымасцей. Толькі з дапамогай планавага сацыялістычнага падыходу можна дасягнуць бесперапыннага прагрэсу, хоць на гэта запатрабуецца час.
Ён таксама падкрэсліваў сваё імкненне згладзіць сацыяльныя і класавыя супярэчнасці: Не скідаючы з рахункаў класавыя супярэчнасці, мы хочам вырашыць гэту праблему мірным шляхам на грунце супрацы. Мы імкнёмся да згладжвання, а не да абвастрэння класавых канфліктаў, і імкнёмся прыцягнуць людзей на свой бок, а не пагражаем ім змаганнем і знішчэннем… Тэорыя класавых канфліктаў і войн састарэла і стала занадта небяспечнай у наш час.
Нэру абвясціў курс на стварэнне ў Індыі грамадства «сацыялістычнага ўзору», што азначала пераважную ўвагу развіццю дзяржаўнага сектара эканомікі, падтрымку дробнага прадпрымальніцтва, імкненне стварыць агульнанацыянальную сістэму сацыяльнага страхавання. На першых усеагульных выбарах, праведзеных у 1951—1952 гадах, Кангрэс атрымаў 44,5 % галасоў і больш 74 % месцаў у народнай палаце. У той жа час Нэру быў прыхільнікам умацавання дзяржаўнага сектара эканомікі. У рэзалюцыі пра прамысловую палітыку, якую Нэру абвясціў на Устаноўчым сходзе ў красавіку 1948 года, агадвалася ўсталяваць манаполію дзяржавы ў вобласці вытворчасці ўзбраенняў, атамнай энергіі і жалезна-дарожнага транспарта. У шэрагу галін, у тым ліку самалётабудаванні і некаторых іншых выглядаў машынабудавання, нафтавай і вугальнай прамысловасці, чорнай металургіі, дзяржава пакідала за сабой вылучнае права на будаванне новых прадпрыемстваў. 17 найважных галін прамысловасці былі абвешчаны аб’ектамі дзяржаўнага рэгулявання. У 1948 годзе быў нацыяналізаваны Рэзервовы банк Індыі, а ў 1949 годзе быў усталяваны дзяржаўны кантроль за дзейнасцю прыватных банкаў. У 1950-я гады Нэру ўжыццявіў скасаванне ранейшых феадальных павіннасцяў у аграрным сектары. Абшарнікам было забаронена зганяць арандатараў з зямлі. Былі таксама абмежаваны памеры абшарніцкага землеўладання. На другіх усеагульных выбарах у 1957 годзе ІНК на чале з Нэру зноў здабыў перамогу, захаваўшы абсалютную большасць у парламенце. Колькасць пададзеных за ІНК галасоў узрасло да 48 %. На наступных выбарах у 1962 годзе партыя Нэру страціла 3 % галасоў, але, дзякуючы мажарытарнай сістэме, захавала кантроль над парламентам у Дэлі і ўрадамі большасці штатаў.
Вонкавая палітыка
Важным кірункам вонкавай палітыкі ўрада Нэру 1950 — пачатку 1960-х гг. была ліквідацыя каланіяльных анклаваў еўрапейскіх дзяржаў на Індастанскім паўвостраве. У 1954 годзе, пасля перамоў з французскім урадам, у склад Індыі былі ўлучаны тэрыторыі т.зв. Французскай Індыі (Пандзішэры і інш.). У 1961 годзе пасля недоўгачасовай сілавой аперацыі індыйскія войскі занялі партугальскія асады на паўвостраве — Гоа, Даман і Дыу (іх далучэнне да Індыі было прызнана Партугаліяй у 1974 годзе).
Восенню 1949 гады Нэру наведаў ЗША. Гэты візіт спрыяў усталяванню дружалюбных адносін, актыўнаму прыходу ў Індыю амерыканскага капіталу, развіццю гандлёва-эканамічных сувязяў. ЗША бачылі ў Індыі процівагу камуністычнаму Кітаю. Напачатку 1950-х гадоў быў падпісаны шэраг пагадненняў са ЗША пра эканамічную і тэхнічную дапамогу. Аднак Нэру адпрэчыў амерыканскую прапанову пра вайсковую дапамогу ў ходзе індыйска-кітайскага ўзброенага канфлікту 1962 года, аддадучы перавагу захаваць прыхільнасць палітыцы нейтралітэту. У той жа час ён ясна акрэсліў межы індыйскага нейтралітэту: Калі пад пагрозай знаходзіцца свабода і справядлівасць, калі здзяйсняецца агрэсія, мы не можам быць і не будзем нейтральнымі
Ён прымаў эканамічную дапамогу ад СССР, але не стаў савецкім саюзнікам, а выступаў за мірнае існаванне дзяржаў з розным грамадскім ладам. У 1954 годзе ён высунуў 5 прынцыпаў мірнага суіснавання (панча шыла), на аснове якіх праз год паўстаў Рух недалучэння. Гэтыя прынцыпы былі ўпершыню адлюстраваны ў індыйска-кітайскім пагадненні пра Тыбет, па якім Індыя прызнавала ўлучэнне гэтай тэрыторыі ў склад КНР. Прынцыпы панча шыла агадвалі: узаемная павага тэрытарыяльнай цэласці і суверэнітэту, узаемны ненапад, неўмяшанне ва ўнутраныя справы адзін аднаго, выкананне прынцыпаў роўнасці і ўзаемнай выгады бакоў, мірнае суіснаванне. У 1955 годзе Нэру ездзіў у Маскву і зблізіўся з Савецкім Саюзам, у якім бачыў магутную процівагу Кітаю. У Савецкам Саюзе Нэру наведаў Сталінград, Ялту, Алтай, Тбілісі, Ташкент, Самарканд, Магнітагорск і Свярдлоўск. У Свярдлоўску (цяпер — Екацярынбург) Нэру з дачкой Індзірай Гандзі сустракалі тысячы простых гараджанаў — індыйскі прэм’ер быў здзіўлены такой ветласцю. У гэтым горадзе ён наведаў найбуйнейшы завод «Уралмаш», з якім пазней Індыя склала кантракт. З тых часоў завод паставіў у Індыю больш 300 экскаватараў. Па меры нарастання савецка-кітайскіх супярэчнасцяў савецка-індыйскія адносіны рабіліся ўсё цяснейшымі, а ўжо пасля смерці Нэру яны фактычна ператварыліся ў саюзныя.
Смерць
Адзначаюць, што ўзрушэнне ад вайны з Кітаем прывяло да пагаршэння самаадчування Нэру.
Лейтан Бейнс
Лэ́йтан Джон Бейнс (Leighton John Baines; нар., Керкбі, Англія) — англійскі футбаліст, абаронца, вядомы па выступах за «Эвертан». Ігрок нацыянальнай зборнай Англіі (2010—2015).
«Уіган Атлетык»
Першым прафесійным клубам Бейнса стаў «Уіган Атлетык». За час выступаў футбаліста за клуб, «Уіган» здолеў двойчы рушыць наперад у больш высокую лігу і ў выніку прайшоў шлях ад Другога дывізіёна да Прэм’ер-лігі.
«Эвертан»
Улетку 2007 года Бейнс перайшоў у стан «Эвертана». Паводле ацэнак СМІ трансфер футбаліста абыйшоўся клубу ў 5-6 мільёнаў еўра. У сваім першым сезоне за новы клуб Бейнс атрымаў няшмат гульнявой практыкі, правёўшы толькі 29 матчаў ва ўсіх спаборніцтвах за «Эвертан», з-за траўмы і добрай формы Філа Джагелкі і Джозефа Ёбы. У яго другі сезон назіраўся рост гульнявога часу ў сувязі з траўмай Ёбы, у той час як Джолеан Лескат перайшоў гуляць у цэнтр абароны. Дзякуючы гэтым абставінам Бейнс заняў левы фланг абароны каманды. У гэтым сезоне Лейтан двойчы прызначаўся іграком месяцу «Эвертану» запар.
Бейнс забіў свой першы за «Эвертан» у браму «Портсмута» 21 сакавіка 2009 года, на Фрэтан Парк. 30 жніўня 2009 года ён забіў на апошняй хвіліне з пенальці ў пераможным матчы супраць сваёй былой каманды «Уіган Атлетык». Праз месяц ён выйшаў на пляцоўку з капітанскай повяззю ў матчы Лігі Еўропы супраць грэчаскага АЕКа. У сезоне 2010/11 Бейнс правёў кожную хвіліну за «Эвертан» у матчах Прэм’ер-лігі, а таксама забіў сем галоў ва ўсіх спаборніцтвах за клуб. Яго ўнёсак быў узнагароджаны прызам як лепшаму гульцу клуба паводле вынікаў сезона.
Міжнародная кар’ера
Дэбют футбаліста ў афіцыйным матчы за зборную адбыўся 4 чэрвеня 2011 года ў матчы адборачнага турніру да чэмпіянату Еўропы 2012 года супраць зборнай Швейцарыі. Бейнс быў адным з прэтэндэнтаў на ўдзел на чэмпіянаце свету 2010 года, аднак у выніковы склад не патрапіў.
Асабістае жыццё
Лейтан мае траіх дзяцей разам са сваёй жонкай Рэйчэл.
Леерсія рысападобная
Леерсія рысападобная, або Рысаўка рысавая (Leersia oryzoides) — від аднадольных раслін роду  сямейства. Першая назва віду, Phalaris oryzoides L., была апублікавана шведскім сістэматыкам Карлам Лінеем; перанесены ў склад роду Леерсія у 1788 годзе.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Распаўсюджаная ад умеранага пояса Паўночнага паўшар’я да паўночнага ўсходу Мексікі.
Расце па берагах ручаёў на вільготных месцах.
Батанічнае апісанне
Карэнішчавы геафіт або гемікрыптафіт.
Дастаткова буйная шматгадовая расліна.
Лісце шыракалінейнай формы, шурпатыя па сярэдняй жылцы і на краях.
Суквецце — друзлая мяцёлка з моцна сціснутымі каласкамі.
Плод — зярняўка жоўтага колеру.
Прыродаахоўная сітуацыя
Леерсія рысападобная занесена ў Чырвоныя кнігі Растоўскай, Самарскай, Томскай абласцей, рэспублік Татарстан і Удмуртыя (Расія); у Чырвоныя кнігі Днепрапятроўскай, Данецкай, Львоўскай абласцей (Украіна), а таксама ў Чырвоную кнігу Эстоніі.
Сінонімы
Сінанімічныя назвы :
Вандалізм гісторыка-культурнай спадчыны
Паходжанне тэрміна
Слова “вандалізм” паходзіць ад французскага “vandalisme” і, як правіла, звязана з Французскай рэвалюцыяй і ў прыватнасці з Грегуарам. Менавіта ён пісаў у сваіх успамінах у 1807-08 г.: “я прыдумаў слова, каб забіць рэч”. Але метафарычна тэрмін “вандал”, як сімвал варваскіх паводзінаў, выкарыстоўваўся яшчэ ў Англіі ў пачатку 17 ст.
Гісторык мастацтва Луі Рео выказаўся пра вандалізм наступным чынам: “сёння непаважлівым тэрмінам “вандалізм” мы называем не толькі непасрэдную дэструкцыю помнікаў, якія маюць мастацкую каштоўнасць або выклікаюць акультурваючыя іх гістарычныя ўспаміны, але і змена іх асяроддзя (інфармацыйны вандалізм), іх перанос (эльгінізм) або пераробку (рэстаўрацыйны вандалізм). Акрамя таго, вандалізмам мы будзем лічыць знішчэнне не толькі твораў рук чалавека, але і прыродных мясцовасцей”.
За актамі вандалізма, як правіла, стаяць ідэалагічныя прычыны, рэлігійная нецярпімасць, ксенафобія. Разбурэнне помнікаў гісторыі і культуры - прыватная праява агрэсіўнай чалавеканенавісніцкай практыкі палітычных груповак.
Тыпалагізацыя
Пры тыпалагізацыі тэрміна “вандалізм” матыў і намер становяцца галоўнымі інструментамі пазнання. Таму лічыць вандалізм бессэнсоўным і аднастайным дзеяннем з'яўляецца вялікай памылкай. Прымаючы гэта пад увагу, можна вылучыць “ідэалагічны” і “канвенцыйны” вандалізм, які, у сваю чаргу, падзяляецца на “сквапны”, “тактычны”, “карны”, “гульнявой” і “злосны”. Таксама трэба адрозніваць падвіды вандалізма, улічваючы яго кантэкст: палітычны, сацыяльны, мастацкі, эстэтычны, калектыўны або індывідуальны.
Акрамя таго, вандалізм можа быць як афіцыйным (падтрымліваемы ўладамі), так і неафіцыйным, ініцыяваны з нізоў. Вандалізм можа быць і знішчаюшчым (у часы войн), і рэстаўрацыйным (калі рэстаўратары па некампетэнтнасці або адмыслова разбураюць адны культурныя пласты будынка, каб выявіць іншыя). Ён можа быць таксама рэлігійным і антырелігійным; сентыментальным, калі аб'екты знішчаюцца таму, што выклікаюць адмоўныя эмоцыі, або утылітарным, калі тэрыторыя ачышчаецца для новага будаўніцтва.
У нашы дні вандалізм можна звязаць з мадэрнізацыяй, калі з мэтай развіцця знішчаюцца рэлікты мінулых эпох, якія страцілі свае ўтылітарнае значэнне. Галоўным спосабам барацьбы с дадзеным відам злачынства з'яўляецца прапаганда павагі да маёмасных і культурных праў, правапарадку.
Прыклады
Сярод вядомых актаў вандалізму ў Беларусі трэба адзначыць:
Прававое забеспячэнне гісторыка-культурных каштоўнасцей
Сучаснае крымінальнае заканадаўства Рэспублікі Беларусь утрымлівае некалькі прававых нормаў, якія прадугледжваюць адказнасць за злачынствы супрацькультурнай спадчыны. Так, '''ст. 344 УК Рэспублікі Беларусь''' абвяшчае: “Наўмыснае разбурэнне, знішчэнне або пашкоджанне помнікаў гісторыі і культуры, якія знаходзяцца пад аховай дзяржавы, альбо знішчэнне або пашкоджанне прадметаў і дакументаў, якія маюць гістарычную і культурную каштоўнасць, - караюцца грамадскімі працамі, або штрафам, або арыштам на тэрмін да шасці месяцаў, ці абмежаваннем волі на той жа тэрмін.
Тыя ж дзеянні, учыненыя паўторна, або групай асоб, альбо па адносінах да асабліва каштоўных, унікальных помнікаў, прадметаў або дакументаў гісторыі і культуры, альбо якія пацягнулі прычыненне шкоды ў асабліва буйным памеры, - караюцца абмежаваннем волі на тэрмін ад двух да пяці гадоў або пазбаўленнем волі на тэрмін ад трох да дванаццаці гадоў.”
Аляксей Ягоравіч Вашчанка
Аляксей Ягоравіч Вашчанка (, Воската,  — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, кавалер Ордэна Леніна.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў 6 класаў школы ў Даўгаполлі.
У 1940 годзе прызваны на службу, трапіў ва ўнутраныя войскі НКУС СССР. У студзені 1942 года як чырвонаармеец-аўтаматчык залічаны ў 272-і стралковы полк 10-й стралковай дывізіі ўнутраных войскаў НКУС СССР, якая фарміравалася ў Сталінградзе ў складзе 62-й арміі Паўднёва-Усходняга фронту. З 16 жніўня 1942 года ўдзельнічаў у баях пад Сталінградам.
На 5 верасня 1942 года 272-ы стралковы полк і 100 курсантаў Краснадарскага ваеннага вучылішча трымалі абарону ў самым Сталінградзе ў раёне Вопытнай станцыі, Верхняй Ельшанкі і станцыі Садовая Прыволжскай чыгункі. А 18:00 5 верасня 1942 года праціўнік пачаў наступленне, для яго адбіцця камандаванне вырашыла правесці контратаку. Рота аўтаматчыкаў контратакавала з флангу, але кулямётным агнём праціўніка вымушана залегчы. Вашчанка падабраўся да кулямётнай кропкі; спроба знішчыць кулямёт гранатай не ўдалася, Вашчанка быў цяжка паранены чаргой з кулямёта, тады ён кінуўся на амбразуру сваім целам і забяспечыў контратаку роты.
Пахаваны каля станцыі Садовая.
Памяць
Навечна залічаны ў спісы 1-й стралковай роты. Яго імем названа вуліца ў Валгаграда.
Уладзімір Раманавіч Вашкевіч
Уладзімір Раманавіч Вашкевіч (, мяст. Зембін, Барысаўскі павет, Мінская губерня, цяпер Барысаўскі раён —, ) — савецкі ваеначальнік, генерал-палкоўнік (1954).
Грамадзянская вайна ў Расіі
З 1918 года — у РСЧА. З 1919 года — член КПСС. У 1920 годзе скончыў 2-я Петраградскія кавалерыйскія курсы, у 1923 годзе — Вышэйшую кавалерыйскую школу.
У Грамадзянскую вайну ўдзельнічаў у баях на Заходнім і Паўднёва-Заходнім франтах, прайшоўшы шлях ад камандзіра ўзвода да памочніка камісара кавалерыйскага палка. У перыяд 1923 па 1925 быў камандзірам эскадрона, начальнікам штаба кавалерыйскага палка, начальнікам аператыўнай часткі кавалерыйскай дывізіі.
У 1928 годзе скончыў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзе і да 1931 года служыў начальнікам штаба асобнай кавалерыйскай брыгады. У 1931—1935 — у ад’юнктуры і на выкладчыцкай і каманднай працы ў Ваеннай акадэмія імя М. В. Фрунзе.
У 1935—1937 гадах — камандзір і камісар кавалерыйскай дывізіі, з 1937-га — начальнік штаба кавалерыйскага корпуса.
Вялікая Айчынная вайна
З ліпеня 1941 па май 1945 года знаходзіўся ў дзеючай арміі.
Камандаваў 2-й дывізіяй народнага апалчэння Сталінскага раёна Масквы (з верасня 1941 года — 2-я стралковая дывізія), затым 5-й і 359-й стралковай дывізіі (1941 — 42) на Заходнім і Калінінскім франтах.
У 1942—1944 гадах — начальнік штаба 20-й арміі, кіраваў дзеяннямі арміі ў Арлоўскай і 2-й Ржэўска-Сычоўскай аперацыях.
Пасляваенныя гады
Начальнік штаба Прыбалтыйскай (1945—1951) і Закаўказскай (1953—1954) ваенных акругаў.
У 1952 годзе скончыў Вышэйшыя Акадэмічныя курсы пры Ваеннай акадэміі Генштаба ВС СССР.
З 1954 года — на ваенна-дыпламатычнай працы ў ПНР.
З 1955 года па 1956 год — начальнік кафедры ў Акадэміі Генштаба. З 1956 года на навуковай рабоце.
З 1961 года — у адстаўцы.
Агульны гербоўнік дваранскіх родаў Расійскай імперыі
Агульны гербоўнік дваранскіх родаў Расійскай імперыі - зборнік гербаў расійскіх дваранскіх родаў, заснаваны ўказам імператара Паўла I ад 20 студзеня 1797. Уключае звыш 3 000 родавых і некалькі дзесяткаў асабістых гербаў.
Партрэт Міхала Сервацыя Вішнявецкага
Партрэт Міхала Сервацыя Вішнявецкага, вялікалітоўскага дзяржаўнага і ваеннага дзеяча, намаляваны неведомым мастаком. Захоўваецца ў калекцыі Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Паходзіць з калекцыі Радзівілаў у Нясвіжы (№ 201, 20; да 1941). Е. Петрус лічыў, што гэты твор належыць да групы партрэтаў Вішнявецкіх, якія захоўваліся ў нясвіжскім замку. Адлюстроўвае дзядзьку праўдападобнае ініцыятаркі серыі Уршулі Францішкі Радзівіл і адначасова швагра яе мужа Міхаіла Казіміра Рыбаньку, ваяводу віленскага і гетмана вялікага літоўскага
Захоўваўся ў Дзяржаўнай карціннай галерэі БССР да 1941 года, фондах Музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны (з 1948), у Дзяржаўным музеі БССР (з 1957 да 1968).
Рэстаўрыраваны ва Усесаюзнай цэнтральнай навукова-даследчай лабараторыі па кансервацыі і рэстаўрацыі музейных мастацкіх каштоўнасцей А. А. Зайцавым і І. П. Суравовым у 1968—1972 гадах у Маскве.
Захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі (Мінск).
Апісанне
На партрэце Міхал Сервацы напісаны ў чырвоным жупане, паверх якога апранута кароткая кальчуга, а зверху яе — парадны паўдаспех з пазалочанымі берагамі, залацістымі кантамі і турэцка-татарскімі («карвашамі»). У час ваенных дзеянняў такога ахоўнага адзення ўжо не насілі. Гэта тыпова «сармацкі», які дэманструе дзяржаўныя заслугі і значнасць асобы партрэтаванага. Аб гэтым сведчаць перакінутая цераз левае плячо Вішнявецкага цёмна-сіняя муаравая стужка і чырвоны плашч на з выявай ордэна Белага Арла як сведчанне таго, што хтосьці з яго продкаў быў каралём. На левым баку прышпілена шабля- з сярэбраным з пазалотай дзяржаннем, на ногі абуты жоўтыя саф’янавыя боты або паўботкі з сярэбранымі абцасамі.
Шнітаўскі сельсавет
Шні́таўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Расонскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Шнітаўка.
Fearless (альбом Тэйлар Свіфт)
«Fearless» — другі студыйны альбом амеріканскай кантры-спявачкі Тэйлар Свіфт, выдадзены 11 лістапада 2008 года. Альбом дэбютаваў у чарце «Billboard 200» адразу на першым месцы, разышоўшысь за першы тыдзень продажаў рэкордным для 2008 года тыражом у асобнікаў. Па выніках года ён стаў самым камерчыскі паспяховым альбомам у ЗША.
Стварэнне і рэліз
Тэйлар Свіфт самастойна напісала 7 з 13 кампазіцый альбома, а таксама ўдзельнічала ў напісанні астатніх 6 песень. Таксама Тэйлар прадзюсіравала альбом разам з Натанам Чепманом. Пры стварэнні альбома выкарыстоўвалісь гітары, банджа і скрыпкі.
«Fearless» быў упершыню выпушчаны ў продаж у ЗША і Канадзе 11 лістапада 2008 года. Затым рушылі ўслед рэлізы ў Аўстраліі, Італіі, Вялікабрытаніі і іншых краінах:
Крытычныя водгукі
У асноўным «Fearless» атрымаў станоўчыя водгукі крытыкаў. Па данных сайта Metacritic, які спецыялізуецца на рэцэнзіях, альбом набраў 73 бала са 100 магчымых. Газета Newsday прысвоіла альбому рэйтынг «А» з фармулёўкай «мудра не па гадах» («wise beyond her years»), Джэймс Рыд з газеты The Boston Globe даў станоўчы водгук. Сайт Allmusiс звярнуў увагу на тое, як Свіфт піша свае песні, і адзначыў, што гэты альбом «вырас» у параўнанні з папярэднім. Часопіс Rolling Stone паставіў «Fearless» на 39-е месца ў спісе 50 лепшых альбомаў 2008 года.
Сінглы
Трэцім сінглам стала песня «You Belong With Me». Яна дасягнула 2 пазіцыі ў Billboard Hot 100, чатыры разы атрымала плацінавы статус, а таксама некалькі намінацый на прэмію Грэмі. На кампазіцыю быў зняты відэакліп, які атрымаў некалькі ўзнагарод, у тым ліку MTV Video Music Awards за «Лепшае жаночае відэа».
З альбома было выпушчана яшчэ два сінгла — «Fifteen» і «Fearless».
Прома-кампанія
У якасці рэкламы новага альбома Тэйлар Свіфт выконвала песні на розных тэлешоў і цырымоніях ўзнагароджання, уключаючы такія перадачы як Saturday Night Live, Late Show with David Letterman і The Ellen DeGeneres Show. Яна таксама выканала песню «Fifteen» разам з Майлі Сайрус на 51 цырымоніі ўручэння прэміі Грэмі. У лютым 2009 года Тэйлар адправілася ў Вялікабрытанію і рэкламавала галоўны сінгл «Love Story» на тэлебачанні і па радыё.
Тур у падтрымку альбома, які атрымай назву «Fearless Tour», пачаўся 23 красавіка 2009 года з выступу ў горадзе Эвансвіл, штат Індыяна. Свіфт выступіла ў 50 гарадах ЗША, а таксама ў адной з школ горада Александрыя, штат Віргінія. Спецыяльныя госці на ўсіх канцэртах — Келлі Піклер і група «Гларыяна».
Пазіцыі ў чартах
Альбом стартаваў з першай пазіцыі ў некалькіх буйных чартах, уключаючы Billboard 200. «Fearless» некалькі разоў губляў свае пазіцыі, аднак стаў першым з 1999 года альбомам, які займаў першае месца ў гэтым чарце ў агульнай складанасці 11 тыдняў, з якіх 7 ішлі паслядоўна. Ён Таксама стаў першым альбомам ў гісторыі кантры-музыкі, які змог пратрымацца на першым месцы ў Billboard 200 больш сямі тыдняў. «Fearless» стаў залатым у Вялікабрытаніі і Новай Зеландыі, плацінавым у Аўстраліі і сем разоў плацінавым ў ЗША.
Gosoku Ryu
Gosoku Ryu (刚速流) — стыль каратэ, заснаваны Сокэ Кубота Такаюкі. "Gо" — жорсткасць, "soku" — хуткасць, "Ryu" — кірунак, стыль  — Gosoku Ryu — жорсткі і хуткі стыль, які спалучае ў сабе як тэхніку хуткага і дынамічнага стылю Сётокан, так і магутнага стылю Годзю Рю.
Сокэ Кубота Такаюкі
Сокэ Кубота Такаюкі (宗家孝行洼田|Soke Kubota Takayuki) Нарадзіўся 20 верасня 1934 года ў горадзе Кумамота, Японія, дзе знакаміты і легендарны фехтавальшчык Міямото Мусасі правёў апошнія шэсць гадоў свайго жыцця. Тытул Сокэ яму прысвоены за стварэнне стылю каратэ Gosoku Ryu. Сокэ Кубота Такаюкі працаваў інструктарам ў такійскім падраздзяленні паліцыі ў 1950-я гады, дзе праявіў высокі ўзровень майстэрства ў баявым каратэ. Ён прысвяціў сваё жыццё вывучэнню, стварэнню і навучанню прымянення тэхнікі самаабароны ў органах правапарадку, ваенных органах і сярод грамадзянскага насельніцтва. Сокэ мае вышэйшыя разрады — чорныя паясы — у каратэ, дзюдо, айкідо і кэндо. Ён таксама вынайшаў Куботан — звязак з ключамі для самаабароны, названы ў яго гонар.Сокэ Кубота Такаюкі з’яўляецца заснавальнікам і прэзідэнтам INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION.
Гісторыя
INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION зарэгістравана ў 1953 годзе ў Токіа / Японія, з мэтай вывучэння і распаўсюджвання стылю каратэ Gosoku Ryu. Gosoku Ryu жорсткі і хуткі стыль, выкарыстоўвае метады стыляў каратэ Goju Ryu (Годзю Рю) і Shotokan (Сётокан) разам з айкідо, дзюдзюцу і дзюдо. Стыль Gosoku Ryu разлічаны на знішчэнне разнастайных атак з любога боку. INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION вельмі хутка павялічыла колькасць сваіх паслядоўнікаў да больш чым 100 000 чалавек у больш чым 60 краінах.
У 1964 годзе Сокэ Кубота Такаюкі пераязджае ў ЗША. Сокэ сабраў некалькіх таленавітых маладых людзей, што дазволіла стварыць ядро філіяла Асацыяцыі ў ЗША. Пад кіраўніцтвам Сокэ Асацыяцыя атрымала сусветнае прызнанне ў свеце баявых мастацтваў. Члены арганізацыі выйгравалі мноства чэмпіянатаў, у тым ліку чэмпіянат штата Каліфорнія, нацыянальны чэмпіянат ЗША і сусветныя кубкі. INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION мае прадстаўніцтва ў многіх частках свету. Штаб-кватэра Асацыяцыі знаходзіцца ў Лос-Анджэлесе (Глендэйл), Каліфорнія.
Асноўныя адрозненні ад іншых стыляў
Стыль Gosoku Ryu падобны на Сётокан. Асноўнае адрозненне складаецца ў тым, што ён спалучае прамалінейныя магутныя рухі з Сётокана з хуткімі і мяккімі кругавымі рухамі з Годзю Рю. Акцэнт жа ставіцца на практычнае прымяненне і спарынгі (баі). У абарончых пазіцыях стойкі ў асноўным карацей, аднак прысутнічаюць пераходы ў больш доўгія стойкі для выканання магутных рухаў. У Gosoku Ryu распаўсюджаныя хуткія падсечкі і кідкі, атакі ў кумітэ часта заканчваюцца на падлозе. З іншых стыляў Gosoku Ryu вылучае хуткая работа нагамі, якая дадае хуткасці і моцнасці за кошт выкарыстання кручэння сцёгнаў. Gosoku Ryu таксама прымяняе тэхнікі Айкідо, Дзюдо і Дзюдзюцу для бою на падлозе, а таксама для тэхнік кантролю абмежавання руху, якія выкарыстоўваюцца ў праваахоўных органах.
Ката
У Gosoku Ryu вывучаюцца ката стылю Сётокан і 50 уласных, распрацаваных непасрэдна Сокэ Кубота Такаюкі. Ката стылю Gosoku Ryu спалучаюць у сабе магутныя прамалінейная рухі стылю Сётокан з мяккімі хуткімі кругавымі рухамі з Годзю Рю. Таксама яны ўключаюць непаўторную работу нагамі, якая нацэлена на стварэнне большага кручэння сцёгнаў, якое ў сваю чаргу спрыяе ўзмацненню верхняй часткі цела для працы рукамі.
Зброя Кобудо
У Додзё практыкуецца праца з наступнай зброяй: Куботан, Тонфа, Кама, Дзё, Бокуто, Боккэн, Сінай, Катана (японскі меч) і Цуэ (кій). Падчас распрацоўкі ўласных ката для сваёй школы Сокэ Кубота Такаюкі навучаўся старажытным Кобудо ката разам з майстрам Тайра Сінкэн.
Назаранка
Назаранка — украінскае прозвішча.
Апчак
Апча́к (, Апчак) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лугаваслабадскага сельсавета.
Напісанне і паходжанне назвы
Раней па-руску назву вёскі пісалі як Обчак, а па-беларуску - Апчак ці Абчак. Зараз прынята аднолькавая норма напісання на абедзьвух мовах як Апчак. У сярэднявечных дакументах назва пісалася праз пачатковае О (Опчак, Опчакі, Обчак).
Паводле В. А. Жучкевіча, назвы тыпу Апчак утвораны ад асноў у значэнні "агульнае", што нагадвае рускія тэрміны "общак" і "общее". Падобны тэрмін ён знайшоў у жывой гаворцы на Навагрудчыне. Там апчаком называлі месца пасьбы вясковай жывёлы. Такую ж версію назвы вёскі высоўваюць і самі жыхары. Быццам раней на месцы вёскі існаваў луг, на якім пасвілі свіней. Луг гэты называлі Апчак, ад яго назвы пайшло і найменне вёскі. Існуюць і іншыя версіі паходжання назвы Апчак.
Гісторыя
Найбольш ранняя вядомая згадка датуецца 20 чэрвеня 1639 г., калі быў складзены ліст перадачы маёнтка Каралішчавічы Менскага павета Менскага ваяводства з сёламі ад аршанскага старасты Рыгора-Юрыя Друцкага-Горскага да земяніна Марціна Шмурлоўскага. Другое пісьмовае сведчанне называе Апчак у складзе маёнтка Лошыца князёў Друцкіх-Горскіх за 1667 год. 16 красавіка 1719 г. маёнтак Лошыца з вёскай Апчак набыты графам Ежы-Антоніем Прушынскім, аршанскім гараднічым і менскім крайчым. У інвентары маёнтка Вялікая Лошыца, уласнасці Антонія Прушынскага, за 22 сакавіка 1789 г. падрабязна пералічана 30 двароў вёскі, якія засялялі 212 чал.
У 1793 г. увайшла ў склад Расійскай імперыі. Па дадзеных рэвізіі 1795 г. складалася з двух дамоў шляхты, 30 дамоў аседлых сялян, 9 сямей неаседлых. Яшчэ адна сям’я чыншавай шляхты пражывала на хутары Слоўсць. Усяго ў Апчаку і на хутары колькасць двароў склала 33, колькасць сялян і чыншавай шляхты — 265 чалавек.
У першай палове ХІХ ст. на могілках пры вёсцы Апчак дзейнічала Мікалаеўская уніяцкая царква.
23 красавіка 1822 г. вёска Апчак з навакольнымі землямі была за даўгі перададзена ад Прушынскіх графу Міхалу Тышкевічу. Паводле інвентара 1844 года маёнтак «Обчак» з фальваркам і паловай вёскі належыў ужо сыну графа — Юзафу Міхайлавічу Тышкевічу. У фальварку знаходзіўся драўляны жылы панскі дом памерам 18х9 аршын. Там жа размяшчаліся свіран (амбар), казённы магазін (насенны склад), хлеў для жывёлы, хлеў для птушкі, склад, сушня, варыўня, склеп. Большая частка будынкаў фальварка была пакрыты драўляным дорам (дранкай), толькі хлявы, сушня і склеп мелі саламянае пакрыццё. Упраўляючым маёнтка служыў Даменік Івашкевіч. У вёсцы пры дарозе стаяла карчма, складзеная з бярвенняў. Яе памеры 12х22 аршыны, накрыта была дорам.
Па 8-м народным перапісе 1834 года ў маёнтку налічвалася мужчынскіх душ — 52, жаночых — 64, а па інвентары 1844 года — мужчынскіх душ 68, жаночых — 67. Агульная колькасць працаздольных сялян: 108 душ, з іх мужчынскіх — 48, жаночых — 60. Двароў сялянскіх цяглых налічвалася 12, агароднікаў — адзін, бабылёў — тры, вольных людзей — 5 двароў.
Маёнтак «Обчак» перайшоў да сына графа Тышкевіча па «падзельнаму запісу» ад 26 студзеня 1853 г. 9 лістапада 1855 г. новы гаспадар Міхаіл Іосіфавіч Тышкевіч прадаў маёнтак удаве генерал-маёршы Іаганне Уладзіславаўне Гедройць-Юрага за 12 000 рублёў срэбрам. Пасля яе смерці ў 1876 г. спадчынніцай стала яе дачка Казіміра Казіміраўна Каменская, якой з мэтай пазбаўлення пазык давялося цалкам прадаць маёнтак калежскаму саветніку Андрэю Фёдаравічу Іскрыцкаму, рэвізору губернскага акцызнага ўпраўлення. Пры Іскрыцкім ажыццявілася поўная рэканструкцыя сядзібы, у 1884 г. у вёсцы адчынена царкоўна-прыходская школа (у 1890 г. у ёй навучаўся 21 хлопчык), з 1892 г. пачаў дзейнічаць крухмальны завод. У 1898 г. маёнтак перайшоў у валоданне Надзеі Андрэеўны Іскрыцкай, па першаму мужу Экстэн, па другому Нольдэ.
Другая частка вёскі Апчак, якая ўваходзіла з дваром Вінцэсні ў маёнтак Апчак-Горкі, належыла Вінцэнту Францавічу Фрыбесу, пляменніку Прушынскіх. У дваранскіх спісах за 1835 г. за В. Фрыбесам запісана ў Апчаку 67 душ сялян. Вядома, што 1 красавіка 1840 г. Фрыбес звяртаўся ў Мінскі прыказ для займа грошай пад залог свагой маёнтка Апчак-Горкі. 10 мая 1856 г. па купчай крэпасці ён прадаў маёнтак Апчак-Горкі з дваром Вінцэсні і часткай вёскі Апчак памешчыку Карнэлю Ігнатавічу Пялікшу. Па дадзеных 10-га народнага перапісу (1858) у вёсцы Апчак пану Пялікшы належала 52 мужчынскія душы сялян.
Карнэль Герард Пялікша — адзін з арганізатараў паўстання 1863-1864 гг. на тэрыторыі Мінскай губерні — сабраў у сваім маёнтку багаты кнігазбор, калекцыю карцін і габеленаў, адчыніў для сялян шпіталь з фельчарам, а для іх дзяцей — вучылішча. У 1858-1863 гг. перабудаваў гаспадарчы комплекс у маёнтку, які перайменаваў у Залатую Горку. У кастрычніку 1863 г. з’ехаў у эміграцыю з-за пагрозы смяротнага пакарання. Пасля яго ад’езду маёнтак быў секвестраваны ў казну і перайшоў пад дзяржаўнае кіраванне. Эканамічнае становішча маёнтка пры Пялікшы ў лепшы бок адрознівалася ад некаторых суседніх маёнткаў, у т.л. удавы Гедройць-Юрага і яе спадчыннікаў.
Зарэчча (Мінскі раён)
Зарэ́чча (, Заречье) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лугаваслабадскага сельсавета.
Нове-Места
Нове-Места (Nové Město, або Nové Mesto — «Новы горад»):
Вышкаў (Чэхія)
Гісторыя
Вышкаў быў упершыню згаданы ў 1141 годзе і аж да XVIII стагоддзя ўваходзіў у склад Оламаўцкага біскупства. З XIII стагоддзя Вышкаў быў цэнтрам нямецкіх пасяленцаў, якія з XIX стагоддзя паступова асіміляваліся. Да 2004 года ў Вышкаве размяшчалася ваеннае вучылішча чэшскай арміі. Сёння ў горадзе размешчаны Інстытут па абароне ад зброі масавага паражэння.
Славутасці
У Вышкаве знаходзіцца адзін з чэшска-славацкіх паркаў дыназаўраў.
Апчак
Гісторыя
У снежні 1868 г. дадзены дазвол на продаж секвестраванага маёнтка Апчак-Горкі. 5 лютага 1869 г. яго без таргоў, як узнагароду за адданую службу, набыў былы віцэ-губернатар Мінскай губерні пракурор Аляксандр Васільевіч Лучынскі. Яго ўнёсак у казну за кошт маёнтка і на кампенсацыю яго даўгоў склаў 15 114 рубл. 30 кап. Аляксандр Лучынскі пакінуў па сабе сына Уладзіміра, які пасля яго смерці ў 1904 г. да самай рэвалюцыі з’яўляўся трымальнікам гэтай часткі маёнтка і вёскі.
Праваслаўнае насельніцтва вёскі адносілася да прыходу Замастоцкай Мікалаеўскай царквы (царква з такім жа тытулам на апчакоўскіх могілках лічылася прыпісной). Каталіцкае насельніцтва належыла да парафіі Каралішчавіцкага касцёла.
Парламенцкія выбары ў Грэнландыі (1987)
Вынікі
Вынікі выбараў у парламент Грэнландыі, якія прайшлі 26 мая 1987 г. !style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan=2|Партыі !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Галасы !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Мандаты !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% +/- !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Места +/−
Апчак
Гісторыя
9 мая 1896 г., падчас святкавання дня памяці Свяціцеля Мікалая Мірлікійскага, у карчме вёскі Апчак адбылася бойка апчакоўцаў з жыхарамі Каліты, у выніку якой загінуў завадатар — Ф. Сушчынскі з Каліты. Чацвёра жыхароў Апчака былі асуджаны на двухмесячнае зняволенне.
У 1902 г. у вёсцы пабудавана ўласнае памяшканне для народнага вучылішча. У 1909 г. яно было адкрыта, настаўнікам стаў Д. Адашкевіч.
У 1909 г. «Обчак» — вёска Сенніцкай воласці Мінскага павета. Дзялілася на дзве часткі: вёска Лучынскага (32 двары, 205 жых.), вёска Экстэна (47 двароў, 262 жых.). Двор маёнтка «Обчак» налічваў 57 жых. Існаваў і двор пры млыне «Обчак», у якім пражывала 6 чалавек. Акрамя таго, землямі ва ўрочышчах Дзягцярная, Мша, Асінавы Груд плошчай 188,14 дзесяцін валодаў Сялянскі Пазямельны банк. Двума ўчасткамі ў 111,8 і 157,67 дзесяцін зямлі валодалі сумесна сяляне 1-га і 3-га «Абчакоўскіх сялянскіх таварыстваў».
Галоўным заняткам насельніцтва ў дарэвалюцыйныя часы была сельская гаспадарка. Дадатковымі крыніцамі прыбытку былі збор грыбоў і ягад, рыбная лоўля і продаж дроў. Назва суседняга з Апчаком хутара Гута на беразе ракі Слоўсць сведчыць аб тым, што тут калісьці выраблялі шкло. Для гэтага высякаліся ў вялікай колькасці лісцевыя пароды дрэў. Багатыя навакольныя пушчы былі паступова знішчаны. Дзелавая драўніна прадавалася памешчыкамі яўрэям-прадпрымальнікам на патрэбы будаўніцтва ў недалёкі Мінск і на вываз у іншыя месцы. З менш прыгоднай драўніны выраблялі дзёгаць у мясцовай смалярні і нарыхтоўвалі дровы.
У маёнтку вялася апрацоўка зерневых на муку на вадзяным млыне, з другой паловы ХІХ ст. у маёнтку з’явіліся першыя машыны — малатарні, а крыху пазней пачалася перапрацоўка бульбы на заводзе Іскрыцкага.
У 1917 г. у вёсцы 90 двароў, 591 жыхар, у маёнтку 62 жыхары, на млыне 1 двор, 7 жыхароў. З лютага да снежня 1918 г. вёска акупіравана войскамі кайзераўскай Германіі, з ліпеня 1919 г. да ліпеня 1920 г. — войскамі Польшчы. З 1919 г. у БССР. У 1922 г. створаны калгас "Серп і молат". З 20.08.1924 г. вёска — цэнтр Абчацкага сельсавета Смілавіцкага р-на Мінскай акругі (да 26.07.1930 г.). У 1924 г. адкрыта пачатковая школа, 100 вучняў. У 1926 г. цэнтр Абчацкага сельсавета перанесены ў вёску Лугаўская Слабада, з 08.07.1931 г. у Пухавіцкім раёне, з 26.05.1935 г. у Мінскім раёне. З 20.02.1938 г. у Мінскай вобласці.
Акупавана ў 1941-1944 гг. На фронце загінула, памерла ад ран і прапала бяз вестак 40 мужчын і юнакоў з вёскі, яшчэ 7 чалавек з торфарцелі "8 з'езд Саветаў". Пры вызваленні ў ліпені 1944 г. самыя значныя страты ў раёне вёскі панеслі 1289 стралковы полк 110 стралковай дывізіі, 212 стралковы полк 49 стралковай дывізіі, 787 стралковы полк 222 стралковай дывізіі, 1311 стралковы і 979 артылерыйскі палкі 173 стралковай дывізіі, 1223 стралковы полк 369 стралковай дывізіі. У 1957 г. на іх магіле пастаўлены абеліск. Пазней у 80-я месца пахавання было рэканструявана, створана мемарыяльная зона. .
Пасля вайны знаходзілася ў складзе Абчацкага с/с, з 08.06.1981 - Лугаваслабадскога с/с, у складзе саўгаса Мінскага цяплічнага камбіната (цэнтр - в. Замасточча).
23 ліпеня 1981 г. з вёскай з'яднаўся пасёлак Абчак.
Генрых III Белы
Генрых III Белы (Henryk III Biały, 1222/1230 — 1266) — князь уроцлаўскі.
Біяграфія
Генрых III быў трэцім па старшынстве сынам князя Генрыха II і чэшскай каралеўны Ганны. Калі ў 1241 годзе бацька загінуў у бітве пад Легніцай, Генрых быў яшчэ малы, і таму знаходзіўся пад апекай маці. Уладанні бацькі атрымаў у спадчыну старэйшы сын Баляслаў II Рагатка.
У 1242 годзе памёр другі сын Генрыха Набожнага Мешка, у выніку чаго Генрых III стаў галоўным спадчыннікам пасля Баляслава. У 1247 годзе Генрых дасягнуў паўналецця, але Баляслаў не жадаў дзяліцца з ім уладай. У выніку мецяжу малодшых братоў Баляслаў быў палонены, і прымушаны зрабіць Генрыха сваім суправіцелем, аднак варожасць паміж братамі ў выніку прывяла да рашэння падзяліць бацькаўскую спадчыну. Сілезія была падзелена на дзве часткі — Уроцлаўскае княства і Легніцкае княства — і Баляславу, як старэйшаму з братоў, было прапанавана зрабіць выбар. Да здзіўлення многіх, ён выбраў не Уроцлаў, а Легніцу, бо там, у раёне рэк Качава і Вежбяк, было выяўлена золата.
Магчыма, Баляслаў разлічваў, што Генрых сутыкнецца з цяжкасцямі пры кіраванні наравістым Уроцлавам, і княства ў выніку вернецца да яго, але ў гэтым выпадку ён аблічыўся: Генрых апынуўся моцным кіраўніком, і мясцовае дваранства адразу ж адчула на сабе яго цвёрдую руку.
Тым часам, падрасталі малодшыя браты Конрад і Уладзіслаў. Генрыху ўдалося ўгаварыць Уладзіслава выбраць духоўны шлях, аднак спроба Баляслава зрабіць тое ж самае з Генрыхам правалілася: той захацеў атрымаць сабе ўдзел. Наспяваў адкрыты канфлікт паміж Генрыхам (які падтрымліваў Конрада) і Баляславам, і Баляслаў быў вымушаны вылучыць Конраду Глогаўскае княства. Аднак трэнні працягваліся, а Генрыха вайна не задавольвала, і ў 1253 годзе, калі Конраду ўдалося зрынуць Баляслава, ён дапамог старэйшаму брату вярнуць прастол.
У 1250—1260-х гадах Генрых стаў самым магутным з князёў Ніжняй Сілезіі, што прывяло да ўцягвання яго ў міжнародную палітыку: апроч заключэння саюзаў са сваякамі ў Аполлі і Глогаве, ён шмат разоў наведваў Прагу. Аднак супрацоўніцтва з каралямі Багеміі не прывяло да чаканых вынікаў, а вайна паміж чэхамі і венграмі за Бабенбергскую спадчыну закранула і польскія землі. Ва ўнутранай палітыцы Генрых спрыяў інтэнсіўнай нямецкай каланізацыі Ніжняй Сілезіі. Дыктатарская палітыка прывяла да паўстання ва Уроцлаве ў 1266 годзе, якое стала поўнай нечаканасцю для Генрыха. Праз некалькі месяцаў пасля прыгнечання паўстання ён нечакана памёр.
Сям’я і дзеці
2 чэрвеня 1252 года Генрых ажаніўся з Юдытай Мазавецкай, удавой князя Мешкі II Апольскага і дачкой вялікага князя Конрада Мазавецкага. У іх было двое дзяцей:
Фонд Вікімедыя
Фонд Вікімедыя (Wikimedia Foundation Inc.) — некамерцыйная арганізацыя, якая забяспечвае матэрыяльную аснову для шэрага інтэрнэт- супольнасцяў, што ствараюць свабодна распаўсюджваемы кантэнт, найболей вядомае з якіх — вольная энцыклапедыя «Вікіпедыя». Дзейнасць Фонду ажыццяўляецца дзякуючы добраахвотным ахвяраванням. Саму працу па стварэнні «вольнага кантэнту» (тэкстаў і малюнкаў, якія распаўсюджваюцца пад ліцэнзіямі GFDL, CC-BY(-SA), ці ж змешчаных у грамадскім набытку) і « вольнага кода» (праграмнага кода, што распаўсюджваецца па ліцэнзіі GPL) робяць добраахвотнікі з усяго свету.
Пра заставанне фонду 20 чэрвеня 2003 года абвясціў заснавальнік ужо існаваўшай тады Вікіпедыі Джымі Вэйлз.
Зместавыя праекты
Натхнёныя поспехам Вікіпедыі, яе ўдзельнікі прапанавалі адкрыць іншыя сайты, якія працавалі б на падобных прынцыпах для стварэння іншых выглядаў адукацыйных і даведкавых выданняў:
Рада павераных
Рада павераных (Рада давераных асоб) з’яўляецца вярхоўным органам улады Фонду, у якой цяпер 9 чалавек.
Рада складаецца з абраных і прызначаных членаў. Абраныя змяняюцца ў чэрвені ці ліпені, у залежнасці ад даты выбараў, прызначаныя — у снежні.
Аддзяленні фонду
Дзейнасць Фонду падтрымваецца сеткай з 41 «рэгіянальнага аддзялення» па ўсім свеце (звесткі на ліпень 2017 г.), праца якіх таксама забяспечваецца добраахвотнікамі. Існуюць «рэгіянальныя аддзяленні» ў Аўстраліі, Аўстрыі, Аргенціне, Венгрыі, Германіі, Ганконгу, Ізраілі, Інданезіі, Італіі, Нідэрландах, Нарвегіі, Польшчы, Расіі, Сербіі, Тайландзе, Украіне, Францыі, Чэхіі, Швецыі і Швейцарыі; падчас стварэння — аддзяленні ў Бразіліі і Вялікабрытаніі. Нягледзячы на выкарыстанне тэрміна «рэгіянальныя аддзяленні», гэта незалежныя арганізацыі, якія яднае з «матчыным» Фондам агульная мэта — спрыянне стварэнню і распаўсюджанню ліцэнзійна вольных адукацыйных матэрыялаў.
Вуліца Урыцкага (Віцебск)
Вуліца Урыцкага — вуліца ў цэнтральнай частцы Віцебска, у Кастрычніцкім раёне. Працягласць вуліцы 800 метраў, ад вуліцы Путна да 2-й Садовай вуліцы. Перасякаецца з вуліцай Суворава, вуліцай Леніна і Камуністычнай вуліцай.
Вуліца названая ў 1919 годзе ў гонар расійскага рэвалюцыйнага дзеяча М. С. Урыцкага. Раней заходняя частка вуліцы (ад пачатку да сучаснай вуліцы Леніна) насіла назву Афіцэрская, усходняя — Варапаеўская.
Вуліца праходзіць па тэрыторыі былой Узгорскай слабады, заселенай у XVII стагоддзі. Сярод вуліц слабады ў гістарычных дакументах згадваецца Падтычынская вуліца, якая, магчыма, з’яўляецца папярэдніцай сучаснай вуліцы Урыцкага. Вуліца з сучаснай трасай сфарміравана ў канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзяў пасля прыняцця плана аб рэгулярнай забудове горада. У пачатку XX стагоддзя на вуліцы знаходзіўся лесаахоўны камітэт і губернская чертежной, да вуліцы прымыкаў Смаленскі рынак (сучасная плошча Леніна).
Шын Фейн
Шын Фейн (Sinn Féin: мы самі) — палітычная партыя, якая дзейнічае ў Паўночнай Ірландыі (Ольстэры) і выступае за яго далучэнне да Рэспублікі Ірландыя. Таксама партыя дзейнічае ў Рэспубліцы Ірландыя.
Баліс Дварыёнас
Баліс Дварыёнас (6(19).6.1904,  — ) — літоўскі кампазітар, дырыжор, піяніст, педагог, народны артыст СССР (1954).
Шын Фейн
Партыя была заснавана ў 1905 Артурам Грыфітам. Сёння існюуць дзве партыі «Шын Фейн» — Рэспубліканская і Часовая. Апошнюю, найбольш вядомую, з 1983 узначальвае Джэры Адамс.
Баліс Дварыёнас
Біяграфія
У 1924 скончыў Лейпцыгскую кансерваторыю па класе фартэпіяна, у 1939 па класе дырыжыравання (экстэрнам). З 1926 года выкладчык фартэпіяна ў Каўнаскім музычным вучылішчы, з 1933 — у Каўнаскай кансерваторыі, з 1949 — у Дзяржаўнай кансерваторыі Літоўскай ССР у Вільнюсе (з 1947 прафесар). З 1928 года выступаў як піяніст (у 1933 гастраляваў у Маскве і Ленінградзе). У 1935-38 галоўны дырыжор сімфанічнага аркестра літоўскага радыё ў Каўнасе. У 1940 годзе арганізаваў сімфанічны аркестр у Вільнюсе. У 1940-41 і 1958-61 гадах галоўны дырыжор сімфанічнага аркестра Літоўскай філармоніі і ўсіх рэспубліканскіх свят песні.
Стварыў мноства твораў розных жанраў, у іх ліку опера «Даля» (паст. 1959), балет «Сватаўство» (паст. 1933), сімфонія (1947), канцэрт для скрыпкі з аркестрам (1948; Сталінская прэмія, 1949), 2 канцэрты для фартэпіяна (1960, 1962), канцэрт для валторны (1963), 2 уверцюры (1946, 1967), інструментальныя п’есы, хоры, у тым ліку «Свята песні» (1965), рамансы, апрацоўкі народных песень, музыка для тэатра і кіно (да фільма «Савецкая Літва»; Сталінская прэмія, 1952) і інш. Аўтар гімна Літоўскай ССР (сааўтар Ёнас Швядас, словы Антанас Венцлава, 1950). Узнагароджаны ордэнам Леніна, 2 інш. ордэнамі, а таксама медалямі.
Шын Фейн
Прадстаўнікі Шын Фейн прымаюць удзел у агульных выбарах і на сённяшні момант маюць 5 месцаў у брытанскім парламенце, аднак не займаюць іх з-за неабходнасці даваць прысягу англійскай каралеве. Таксама Шын Фейн займае адно месца ў Еўрапарламенце, 28 месцаў у Асамблеі Паўночнай Ірландыі і 4 месцы ў ірландскім парламенце.