cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Корнуал
Гісторыя
Корнуальцы здаўна займаліся здабычай волава, суднабудаваннем і мараходнай справай. Яны актыўна ўдзельнічалі ў каланізацыі Паўночнай Амерыкі, Вест-Індыі, Аўстраліі і Новай Зеландыі.
Геаграфія і прырода
Корнуал знаходзіцца на паўднёвым захадзе вострава Вялікабрытанія, абмываецца пралівам Ла-Манш (на паўднёвым усходзе) і Атлантычным акіянам (на паўночным захадзе). Складзены гранітнымі і сланцавымі пародамі. Берагавая лінія ўстойлівая. Значная частка ўзбярэжжа скалістая. Стромкія скалы асабліва характэрны для поўначы. Месцамі яны перарываюцца пляжамі з дробным залацістым пяском. Паўднёвы бераг значна больш спадзісты, шмат каменных і пясчаных пляжаў. Даўжыня берагавой лініі складае 697 км; узбярэжжа галоўным чынам скалістае, зрэзана мноствам бухт і заліваў. У 45 км на паўднёвы захад ад паўвострава Корнуал знаходзіцца архіпелаг Сілі, акрамя таго, маюцца невялікія астраўкі, раскіданыя ўздоўж паўднёвага ўзбярэжжа паўвострава.
Клімат марскі ўмераны. Сярэднегадавая тэмпература вагаецца ад 1051 да 1290 мм у год. Сярэднегадавая тэмпература на паўднёвым узбярэжжы і астравах Сілі 11,6 °C, на цэнтральных узгор’ях 9,8 °C. Зімы звычайна мяккія. Снег выпадае вельмі рэдка. На паўднёвым захадзе выдатна растуць пальмы.
Флора адрозніваецца значнай разнастайнасцю. На ўзвышшах з-за сталых вятроў, а таксама на балотах пераважае разнатраўе. На палях растуць нарцысы, верасы, гістарычным сімвалам Корнуала з’яўляецца жаўтазель. З дрэваў найчасцей сустракаюцца невысокія карнуольскія вязы, а таксама яблыні. Некаторыя мясцовыя сарты дзікарослых яблыкаў выкарыстоўваліся селекцыянерамі для атрымання пладавітых духмяных садовых сартоў.
Фаўна найлепш захавалася ў даліне ракі Тамар, якую насяляюць такія жывёлы, як лань, алень высакародны, выдра, паўлін, а таксама завезеныя з Аўстраліі кенгуру-валабі. У астатніх раёнах шмат птушак.
На тэрыторыі Корнуала створана некалькі запаведнікаў і батанічных садоў.
Насельніцтва
Паводле даных перапісу 2001 года насельніцтва Корнуала складае 513 527 чалавек, шчыльнасць насельніцтва — 144 чал/км². Для графства характэрны параўнальна высокі прырост насельніцтва: 11,2 % — у 1980-я гады і 5,3 % — у 1990-я гады (пяты самы высокі прырост сярод усіх графстваў Англіі). Прырост адбываецца галоўным чынам за кошт міграцыі ў Корнуал з іншых раёнаў Вялікабрытаніі. Паводле даных перапісу 1991 года насельніцтва графства складала 469 800 чалавек.
У графстве вялікая доля пенсіянераў, 22,9 % насельніцтва — людзі пенсійнага ўзросту (у параўнанні з сярэднім паказчыкам для Вялікабрытаніі 20,3 %). Прычынай гэтага служыць галоўным чынам міграцыя пенсіянераў з паўднёвай Англіі ў Корнуал і эміграцыя мясцовай моладзі.
Палітыка
Цырыманіяльнае графства Корнуал адзінага органа муніцыпальнай улады не мае. Улада падзелена паміж незалежнымі адзін ад аднаго саветамі ўнітарнай адзінкі Корнуал і архіпелага Сілі.
Унітарная адзінка Корнуал кіруецца саветам, які складаецца з 123 дэпутатаў, абраных у 123 аднамандатных акругах. У выніку апошніх выбараў 47 месцаў у савеце належыць кансерватарам.
Пяць месцаў у савеце займаюць дэпутаты ад партыі «Сыны Корнуала», што дзеючае на тэрыторыі графства і трымацца ідэі корнуальскага аўтанамізму.
Культура
Корнуал з’яўляецца радзімай самага галоўнага персанажа брытанскай міфалогіі — караля Артура. Корнуал і тым больш старажытнае каралеўства Дэвон нароўні з Уэльсам з’яўляюцца радзімай кельцкай культуры, казак і паданняў, якія не былі забыты нават падчас саксонскага і нарманскага валадарства. З Корнуал звязаны замак Тынтагель, кароль Аберон, эльфы, феі, Пак, жыхары ўзгоркаў.
Корнуал паслужыў месцам натхнення для шматлікіх дзеячаў мастацтва — ад Дафны Дзюмар’е да Альфрэда Хічкока («Птушкі»). У горадзе Сент-Айвз, у якім з 1920-х гадоў знаходзіцца калонія мастакоў, размешчана галерэя сучаснага мастацтва Тэйт Сент Айвз.
На беразе моры ў вёсцы Парткурна знаходзіцца тэатр на адкрытым паветры Minack Theatre.
У графстве Корнуал нарадзілася Марыя Брэнуэл (Брантэ) — маці вядомых англійскіх раманістак Шарлоты, Эмілі і Эн Брантэ.
У Корнуале таксама разгортваецца дзеянне аднаго з апавяданняў А. Конан Дойля пра Шэрлака Холмса «Д’яблава нага».
Амельчанка
Аме́льчанка — прозвішча.
NGC 4939
NGC 4939 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Дзевы. Бачная зорная велічыня: 11,3. Размер: 5,5' × 2,8'. Прамое ўзыходжанне: 13 гадз. 4м 14,3 сек. Схіленне: -10°20'24".
IC 746
IC 746 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лысагірка (Кам’янэць-Падзільскі раён)
Лысагірка (Лисогі́рка) — вёска ў Кам’янэць-Падзільскім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
Фара-д’Ізонца
Фара-д'ізонца (Farra d'Isonzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Гарыцыя.
Насельніцтва складае 1779 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 177 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 34070. Тэлефонны код — 0481.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione di Maria.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Аляксандр Адзіслававіч Жураўлевіч
Аляксандр Адзіслававіч Жураўлевіч (, п. Крэмава, Міхайлаўскі раён, Прыморскі край, РСФСР — 30 жніўня 2009 года, ля Радама) — беларускі ваенны лётчык першага класа, палкоўнік, намеснік начальніка 61-й знішчальнай авіяцыйнай базы па лётнай падрыхтоўцы ў Баранавічах. Загінуў падчас выканання фігуры пілатажу на Radom Air Show 2009.
Біяграфія
У 1984 годзе скончыў Чарнігаўскае вышэйшае ваеннае вучылішча лётчыкаў.
Быў кіраўнікам другой у гісторыі Беларусі авіяцыйнай акрабатычнай групы «Крылы Беларусі», якая была арганізавана на пачатку 2009 года. Меў 1620 гадзін налёту.
30 жніўня 2009 года разам з палкоўнікам Аляксандрам Марфіцкім пілатаваў Су-27УБМ-1 падчас міжнароднага авіяшоў Radom Air Show 2009 у Радаме. Лётчыкі выконвалі фігуру пілатажу, самалёт пачаў рэзка зніжацца. Ёсць інфармацыя, што пілоты паведамілі пра аварыю і атрымалі з вышкі кіравання загад катапультавацца, але яго не выканалі, магчыма з-за таго што самалёт быў блізка да гледачоў або жылых пабудоў. Самалёт упаў ля лесу за аэрапортам, паміж вёскамі Малэнчын і Макаў, каля 100 метраў ад дамоў.
Урачыстыя пахаванні лётчыка на могілках Русіно ў Баранавічах адбыліся з удзелам міністра абароны Рэспублікі Беларусь, камандзіра паветраных войскаў Польшчы і архіепіскапа Мірона, праваслаўнага ардынарыя Войска Польскага.
Лысагірка (Дунаявецкі раён)
Лысагірка (Лисогі́рка) — вёска ў Дунаявецкім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
Аляксандр Адзіслававіч Жураўлевіч
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За бездакорную службу» II ступені (1998) і I ступені (2006). Пасмяротна ўзнагароджаны ордэнам «За асабістую мужнасць» (2010).
Памяць
28 верасня 2009 года Рада гміны Гузд прыняла ўхвалу пастанову аб будаўніцтве помніка лётчыкам. Помнік быў адкрыты 11 красавіка 2010 года.
Прозвішча лётчыка таксама згаданая на памятнай шыльдзе ў каталіцкім гарнізонным касцёле ў Радаме, дзе згаданыя імёны ўсіх 32 лётчыкаў, якія загінулі ў 1935—2009 гадах, распачаўшы свой апошні палёт з аэрадрома Радам-Садкаў.
Удзел Германіі ў грамадзянскай вайне ў Іспаніі
У 1936 годзе Трэці Рэйх далучыўся да грамадзянскай вайны ў Іспаніі на баку паўстанцаў-нацыяналістаў Франсіска Франка. Удзел Германіі быў неафіцыйным, а нямецкія вайскоўцы, якія дзейнічалі ў зоне канфлікту, афармляліся як добраахвотнікі.
Перадгісторыя
Задоўга да пачатку грамадзянскай вайны германскі фюрэр Адольф Гітлер усталяваў цесныя сувязі з іспанскімі правымі арганізацыямі. Ён нават абяцаў фінансавую падтрымку партыі «Іспанская фаланга», якая была адной з галоўных проціваг левым сілам у Іспаніі. Перамога на парламенцкіх выбарах 1936 года кааліцыі «Народны фронт» была сустрэта нямецкімі ўладамі негатыўна, паколькі дадзены блок быў дружалюбны СССР. На выбары немцы ўскладалі вялікія надзеі, спадзеючыся, што да ўлады легальным шляхам прыйдзе «Іспанская канфедэрацыя аўтаномных правых».
У гэты час у арміі, дзе наспелі антылевыя настроі, пачалася падрыхтоўка да ўзброенага паўстання. У сакавіку ў Берлін прыбывае адзін з удзельнікаў змовы, выгнаны апазіцыйны генерал Хасэ Санхурха, якога прадказвалі ў кіраўнікі бунту. Ён атрымаў ад нямецкай верхавіны запэўніванні ў аказанні ўсёй неабходнай дапамогі.
Вострыў (Валадымырэцкі раён)
Вострыў (О́стрів) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Азэрці (Валадымырэцкі раён)
Азэрці (Озерц́і) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Удзел Германіі ў грамадзянскай вайне ў Іспаніі
Перадгісторыя
Паўстанне пачалося 17 ліпеня.
Разгортванне
У канцы ліпеня ў Германіі быў створаны асаблівы штаб «W». Яго спачатку ўзначаліў генерал Гельмут Вільберг, затым генерал Эрвін Ёнеке. На гэты штаб ускладалася задача перакідання ў Іспанію ваеннай тэхнікі, спецыялістаў, а ў далейшым і воінскіх часцей. Паралельна сфарміравана марская група «Нордзэе», якая стварыла «мост» паміж германскімі, партугальскімі і іспанскімі партамі, захопленымі мяцежнікамі.
У жніўні па загадзе Гітлера палкоўнік Вальтэр Варлімант, выраблены неўзабаве ў генералы, быў прызначаны галоўнакамандуючым нямецкімі ўзброенымі сіламі ў Іспаніі і прадстаўніком вермахта пры лідары паўстанцаў Франка. З кастрычніка ў краіне быў разгорнуты Легіён «Кондар» — добраахвотніцкае германскае ваенна-авіяцыйнае падраздзяленне пад пачаткам Хуга Шперле. Адначасна былі кінуты танкавыя, зенітныя, інжынерныя і іншыя злучэнні.
Удзел у канфлікце
Пасля афіцыйнага прызнання 18 лістапада Германіяй урада Франка інтэрвенцыя ў Іспаніі набыла якасна новы характар. Калі раней Берлін пасылаў толькі ваенную тэхніку і ваенных спецыялістаў, то зараз накіроўваў цэлыя воінскія злучэнні. Кіраўніцтва краіны імкнулася прапусціць праз іспанскі канфлікт як мага больш салдат і афіцэраў для авалодання баявым вопытам. У сярэднім штомесяц у баі знаходзілася 10—12 тысяч немцаў. Усяго на працягу 1936—1939 гадоў на баку мяцежнікаў у розны час ваявала больш за 300 тысяч замежных салдат, з іх не менш за 50 тысяч з Трэцяга Рэйха.
Значным для паўстанцаў апынулася і матэрыяльная дапамога. Толькі за першыя два гады вайны Германія накіравала генералу Франка 650 самалётаў, 200 танкаў, 700 артылерыйскіх гармат.
У Іспаніі ваеннае кіраўніцтва Рэйха апрабавала прынцыпы сваёй ваеннай дактрыны, асабліва метады вядзення татальнай вайны, а таксама баявую тэхніку, удасканальвала ўзбраенне і адпрацоўвала спосабы яе прымянення. Надаючы вялікае значэнне ў будучых аперацыях авіяцыі і матарызаваным войскам, немцы практычна выпрабавалі ўсе свае найноўшыя тыпы самалётаў, узоры зенітнай і супрацьтанкавай артылерыі, стралковай зброі, магчымасці танкаў і аўтамашын. Асаблівую цікавасць выяўляўся да савецкага ўзбраення. Так, напрыклад, у ходзе бітвы на Эбра (ліпень—лістапад 1938 года) нямецкай авіяцыі быў дадзены сур’ёзны адпор савецкімі зеніткамі.
Значэнне
Замежная інтэрвенцыя, у тым ліку германская, змяніла суадносіны сіл паміж праціўнікамі і прыхільнікамі Іспанскай Рэспублікі і стала вызначальным фактарам ваеннай перавагі франкістаў. Італія, што таксама актыўна ўдзельнічала ў канфлікце, сур’ёзна ўгразла ў Іспаніі, адправіўшы туды значныя ваенныя сілы і рэсурсы, што не дазволіла ёй процідзейнічаць нямецкаму захопу Аўстрыі і ўмацаванню пазіцый Берліна ў Цэнтральнай Еўропе, Прыдунайскай зоне і краінах Балканскага паўвострава.
Канстанцін Ігнатавіч Лукашоў
Канстанці́н Ігна́тавіч Лукашо́ў (, вёска Гарадзец, Быхаўскі павет, Магілёўская губерня — ) — беларускі навуковец у галіне геалогіі і геахіміі, рэктар Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1952—1957). Бацька вучонага-географа Валянціна Лукашова. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1953), доктар геолага-мінералагічных навук (1937), прафесар (1938). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1967).
Біяграфія
Паходзіць з заможнай сялянскай сям’і. У 1922 годзе скончыў Быхаўскую працоўную сямігадовую школу і пэўны час працаваў у гаспадарцы бацькі. Скончыў Ленінградскі універсітэт (1931). З 1931 года — загадчык кафедры, дэкан геолага-глебава-геаграфічнага факультэта ЛДУ. У 1934 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Грунтазнаўства». У 1938—1939 гадах — рэктар Ленінградскага ўніверсітэта.
У 1939—1944 гадах працаваў у Наркамаце знешняга гандлю СССР. З 1944 года — прафесар, загадчык кафедры Інстытута знешняга гандлю СССР, з 1949 года — загадчык кафедры Маскоўскага дзяржаўнага ніверсітэта імя М. В. Ламаносава.
На працягу 1957—1960 гадах з’яўляўся старшынёй навуковай рады Беларускага геаграфічнага таварыства.
Пахаваны на Усходніх могілках Мінска.
Навуковы ўклад
Працы па грунтазнаўству, фізічнай і эканамічнай геаграфіі, чацвярцічнай геалогіі і геахіміі, праблемах рацыянальнага выкарыстання і аховы навакольнага асяроддзя. Вёў інжынерна-геалагічныя даследаванні ў Забайкаллі і Амурскай вобласці (па трасе Байкала-Амурскай магістралі). Напісаў шэраг прац па эканоміцы ЗША, праблемах мінеральных рэсурсаў і геапалітыцы. Распрацаваў занальную геахімічную класіфікацыю кары выветрывання. Прапанаваў геахімічную тэорыю лёсаўтварэння. Вывучыў літалагічныя і геахімічныя асаблівасці розных генетычных тыпаў чацвярцічных адкладаў, даў іх класіфікацыю. Арганізаваныя і праведзеныя ім працы дазволілі ўсталяваць і ахарактарызаваць геахімічныя правінцыі на тэрыторыі Беларусі, вывучыць заканамернасці міграцыі многіх хімічных элементаў у паверхневай зоне зямной кары і ландшафтах, якія з’явіліся асновай для рашэння шэрагу прыкладных задач. Абгрунтаваў перспектывы пошукаў радовішчаў металаў і неметалічнай сыравіны на тэрыторыі Беларусі. У серыі манаграфій на прыкладзе Беларусі і іншых рэгіёнаў распрацаваў навуковыя асновы аховы навакольнага асяроддзя і біясферы. Пад яго кіраўніцтвам створаны першы ў гісторыі рэспублікі доўгатэрміновы прагноз змены навакольнага асяроддзя пад уплывам тэхнагенезу ў апошняй чвэрці ХХ ст.
Мар-Чыкіта
Мар-Чыкі́та (Mar Chiquita — «маленькае мора») — буйное бяссцёкавае салёнае возера, размешчанае ў паўночна-заходняй частцы Пампы аргенцінскай правінцыі Кордава. З’яўляецца найбуйнейшым натуральным салёным возерам у Аргенціне.
У асноўным Мар-Чыкіта сілкуецца салёнымі водамі ракі Рыа-Дульсэ, якая цячэ з правінцыі Сант’яга-дэль-Эстэра, зліваючыся на поўначы з Рыа-Саладыльё. Тэрыторыя ў ніжнім працягу Рыа-Дульсэ і Мар-Чыкіты забалочаная і населена шматлікімі відамі жывёл, асабліва вадаплаўнымі птушкамі. З паўднёва-заходняга боку возера нерэгулярна падсілкоўваецца рэкамі Рыа-Прымера і Рыа-Сегунда, якія сцякаюць з гор Сьерас-дэ-Кордава, а таксама некалькімі ручаямі. Салёнасць возера Мар-Чыкіта моцна вагаецца — ад 250 г/л падчас нізкай вады да 40 г/л у вільготныя гады (напрыклад, у 1980-я).
Жылічы (прыпыначны пункт)
Жы́лічы (, Жиличи)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Жылічы; на лініі Ваўкавыск-Цэнтральны — Бераставіца, паміж прыпыначным пунктам Рудаўка і станцыяй Бераставіца.
Лапатынці (Жмэрынскі раён)
Лапатынці (Лопати́нці) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Антон Мітрафанавіч Кецка
Антон Мітрафанавіч Кецка (, в. Замагілле, цяпер в. Рассвет Салігорскага раёна — ) — прэсвітар Мінскай царквы евангельскіх хрысціян-баптыстаў (ЕХБ) у 1942—1945 і 1972—1974 гадах. Праведнік народаў свету (16.11.2005).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і, дзе было 6 дзяцей. З 10-гадовага ўзросту працаваў пастухом у заможных сялян, з 1928 — лясніком, пазней кавалём. У 1923 годзе пачуў казанне аднаго з братоў Слуцкай царквы ЕХБ, стаў наведваць супольнасці вернікаў па дамах і ў Слуцкай царкве. Летам 1928 года ахрышчаны ў Старобінскай царкве ЕХБ. Неўзабаве быў абраны членам савета царквы, амаль адразу зведаў варожасць савецкай улады.
У 1930 годзе А. Кецка быў арыштаваны, разам з 200 іншымі евангельскімі, праваслаўнымі, каталіцкімі святарамі і рабінамі, а таксама заможнымі сялянамі і іх сынамі. Трапіў у лагер на будаўніцтве чыгункі Орша-Лепель. Вызвалены ў 1933 годзе.
З цяжкасцю ўладкаваўся на працу інструктарам ваенна-будаўнічых работ УВБРВ у Слуцку. Наведваў супольнасць слуцкіх вернікаў ЕХБ, дзе пазнаёміўся з будучай жонкай Нінай. Калі ў 1933 годзе яны вырашылі ўзяць шлюб, то не маглі знайсці брата ЕХБ для правядзення абраду, усе прэсвітары былі ў лагерах, а дамы малітвы закрытыя. Урэшце, брат Віктар Мікалаевіч Чэчнеў (старшы прэсвітар ЕХБ па Беларусі ў 1923—1930 гадах) тайна правёў абрад на ўласнай кватэры ў прысутнасці 10 блізкіх сваякоў.
NGC 491A
NGC 491A (іншыя абазначэнні — ESO 352-46, MCG ?6-4-8, AM 0117-340, PGC 4809, PGC 4799) — спіральная галактыка з перамычкай (SBd) у сузор’і Скульптар.
Антон Мітрафанавіч Кецка
Біяграфія
Ведаючы, што можна чакаць новага арышту, Кецка з жонкай у канцы 1937 года з’ехаў у Башкірыю. Да 1940 года працаваў прарабам на Башкірскай чыгунцы. У 1940 годзе, зноў пазбягаючы арышту, Кецкі вярнуліся ў Беларусь, Антон уладкаваўся прарабам на будаўніцтва авіязавода (цяпер МТЗ).
NGC 491A
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога і быў дададзены пазней.
Антон Мітрафанавіч Кецка
Біяграфія
У час 2-й сусветнай вайны Антон Кецка, разам з іншым братам ЕХБ Уладзімірам Канатушам, дамогся ад нямецкіх акупацыйных уладаў дазволу на правядзення богаслужбаў, бо нелегальныя сходы пагражалі ўсім вернікам расстрэлам. Таксама акупацыйная адміністрацыя вылучыла для царквы ЕХБ памяшканне на вул. Нямігскай. У студзені 1942 года Антон Кецка быў абраны прэсвітарам Мінскай царквы ЕХБ, якім быў да 1945 года. Вернікі Мінскай царквы ЕХБ, якія самі цярпелі нястачу ўсяго, збіралі ў доме малітвы на Нямігскай вуліцы абутак, адзежу і харчаванне, якімі дапамагалі тым, хто меў у гэтым патрэбу.
На просьбу старасты гарадской управы Вацлава Іваноўскага, мінская суполка ЕХБ апекавала дзіцячыя дамы № 2 і № 7, збірала для іх харчаванне, адзежу, медыкаменты. Сярод 126 выхаванцаў гэтых дзіцячых дамоў было 72 яўрэі. Схаваць іх было немагчыма, бо акупацыйныя ўлады ведалі агульную колькасць выхаванцаў. На час праверак, Антон Кецка падмяняў дзяцей з тыповай яўрэйскай знешнасцю, або тых хто мог выдаць сам сябе, сваімі дачкамі і дзецьмі іншых вернікаў ЕХБ. Інфармацыю пра праверкі Кецка атрымліваў ад аднаверца — нямецкага афіцэра Герхарда Кругера, якому дапамагалі яшчэ два вернікі-немцы Фурман і Най. Таксама вернікі ЕХБ прыводзілі ў апекаваныя дзіцячыя дамы яўрэйскіх дзяцей беспрытульнікаў, якіх афармлялі пад неяўрэйскімі прозвішчамі. Гэтая дзейнасць працягвалася фактычна да канца акупацыі летам 1944 года. Адзін з братоў Мінскай царквы ЕХБ — Якаў Рапецкі, быў аформлены выхавацелем па рэлігіі ў дзіцячых дамах, яму было даручана размеркаванне паміж дзецьмі дапамогі ад супольнасці ЕХБ.
Дзейнасці Антона Кецкі і яго жонкі Ніны ў старым будынку Музея Вялікай Айчыннай вайны, у экспазіцыйнай зале № 3 «Акупацыйны рэжым і злачынцы гітлераўцаў на тэрыторыі Беларусі ў 1941—1944 гг.», быў адведзены асобны стэнд.
У 1943 годзе Антон Кецка здолеў выдаць 15000 асобнікаў Новага Запавету. Таксама апрацаваў беларускамоўны «Евангельскі хрысціянскі спеўнік», выдадзены тыражом 5500 асобнікаў. Пісаў у «Беларускай газеце» пра становішча царквы ЕХБ у Беларусі.
У чэрвені 1944 года Антон Кецка з сям’ёй быў вывезены на прымусовыя працы ў Германію, паводле іншых звестак «эвакуіраваўся».
Вярнуўся з сям’ёй у Мінск у красавіку 1945 года. Пасяліліся ў пакоі жончынай сястры з яе двума дзецьмі, на вул. Пралетарскай — 8 чалавек на 9 кв.м., для дзяцей зрабілі трох’ярусныя нары. Антон Кецка ўладкаваўся сталяром у Акадэміі навук, але працаваў там толькі 8 дзён. Арыштаваны 2 лістапада 1945 года па дарозе на працу. Вечарам таго ж дня ў пакоі правялі вобыск, але нічога не знайшлі, апроч двух гадзіннікаў.
Жонка працяглы час не ведала пра лёс мужа, яна засталася цяжарная і з трыма дзецьмі — 11-гадовай Лідай, 6-гадовай Валяй і 1,5 гадовай Галяй. Яна тлумачыла дачкам, што бацька пацярпеў за любоў да Хрыста. Неўзабаве нарадзіўся сын Мікалай. Сям’і, якая засталася без жытла і сродкаў, неяк дапамагалі вернікі ЕХБ. Адну з дачок — Валю, давялося ў 1949 годзе аддаць у дзіцячы дом, дзе яна жыла да вяртання бацькі ў 1953 годзе.
Антон Кецка адбываў пакаранне ў лагеры «Тахтамыгда» у Амурскай вобласці. Вызвалены ў 1953 годзе, пасля смерці Сталіна, дзякуючы хадайніцтву персанала дзіцячых дамоў і выратаваных дзяцей. Рэабілітаваны 16.2.1994 года Мінскім абласным судом.
У 1966 годзе памерла жонка Ніна Адамаўна. Дзеці да таго часу былі ўжо дарослыя і мелі ўласныя сем’і. Валя і Галя пелі ў хоры Мінскай царквы ЕХБ. Муж Валі — І. І. Панько — быў дыяканам Мінскай царквы ЕХБ, дапамагаў А. Кецку ў служэнні цэрквам вобласці, а ў 1989 годзе абраны прэсвітарам Вільнюскай царквы ЕХБ, а затым — біскупам цэркваў ХВЕ Літвы.
Памёр Антон Кецка 29 сакавіка 1978 года. Пахаваны на Чыжоўскіх могілках у Мінску, па помніку выбіты словы з 2 Цім. 4:7-8: «Подвигом добрым я подвизался, течение совершил, веру сохранил; а теперь готовится мне венец правды, который даст мне Господь».
Жорж Франсуа Рэйтэр
Жорж Франсуа Рэйтэр (George François Reuter; 30 лістапада 1805 — 23 мая 1872) — французскі батанік, прафесар хіміі, натураліст (прыродазнавец) і калекцыянер раслін.
Біяграфія
Жорж Франсуа Рэйтэр нарадзіўся ў Парыжы 30 лістапада 1805 года.
Ён вучыўся ў Цэнтральнай школе мастацтваў і мануфактур Парыжа з 1840 па 1842 год. З 1847 года Рэйтэр быў ганаровым прафесарам у l’École normale, затым з 1848 года прафесарам хіміі ў Атэнеуме ў Люксембургу.
З 1849 года Рэйтэр кіраваў батанічным садам Жэневы. Ён быў куратарам гербарыя П'ера Эдмона Буасье (1810—1885).
Жорж Франсуа Рэйтэр памёр у Жэневе 23 мая 1872 года.
Астрыўці (Валадымырэцкі раён)
Астрыўці (Острівці́) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Залімхан Анварбегавіч Дундараў
Залімхан Анварбегавіч Дундараў (нар., с. Нажай-Юрт, Нажай-Юртаўскі раён, Чачня, Расія) — беларускі ўрач-хірург. Доктар медыцынскіх навук (2003), прафесар (2006). Член Беларускай асацыяцыі хірургаў (1986), Расійскага таварыства хірургаў-гастраэнтэролагаў (2007).
Біяграфія
Скончыў 2-і Маскоўскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1981).
Працаваў у Гомельскай абласной бальніцы (1981—1991, урач-хірург), Гомельскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 1991, лячэбны факультэт, кафедра хірургічных хвароб № 2, прафесар, з 1995 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: гепатапанкрэатабіліярная хірургія; хірургічная гастраэнтэралогія; гнойная хірургія.
Узнагароды
Нагрудны знак «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь» (2004).
Панонскае княства
Панонскае княства:
Лука-Маўчанска
Лука-Маўчанска (Лука-Мовчанська) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 747
IC 747 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Дзева.
Audi Q7
Audi Q7 - поўнапамерны красове р кампаніі Audi, выпуск якога быў пачаты ў 2005 годзе на заводзе ў Браціславе. Аўтамабіль мае агульную платформу з Volkswagen Touareg і Porshe Cayanne - Volkswagen PL71. Усяго было прадстаўлена 2 пакаленні Audi Q7:
Яўген Сідаровіч
Яўген Сідаровіч (1928 — 3 снежня 2014) — дзеяч беларускага нацыянальнага супраціву, сябра пастаўскай групы беларускай моладзевай падпольнай паваеннай арганізацыі Саюз беларускіх патрыётаў (СБП).
IC 747
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Яўген Сідаровіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1928 г., меркавана ў Дзісенскім павеце (Віленскае ваяводства, Польская Рэспубліка). Вучыўся ў Пастаўскім педагагічным вучылішчы. У 1946 годзе далучыўся да нелегальнай беларускай арганізацыі «За Беларусь», якая пазней улілася да Саюза беларускіх патрыётаў: студэнты вырашылі папулярызаваць беларускую мову і культуру, ідэю незалежнасці Беларусі. Належаў да пастаўскай групы арганізацыі.
Пасля вызвалення з лагераў трымаў сувязь з сябрамі Саюза беларускіх патрыётаў, ездзіў на сустрэчы былых сябраў арганізацыі. Жыў у Паставах, да канца сваіх дзён падтрымліваў сяброўства з Антонам і Алесяй Фурсамі, якія таксама былі асуджаныя па справе СБП і жылі ў Паставах. Урыўкі з гутаркі з Яўгенам Сідаровічам ёсць у дакументальным фільме Валерыя Мазынскага «Глыбоцкая змова».
Памёр 3 снежня 2014 года ў Паставах. Планавалася, што на надмагіллі будуць напісаныя словы «Хай сняцца сны пра Беларусь», якія сябры СБП дамовіліся пісаць на магільных помніках.
Audi Q7
Апісанне '2017
Audi Q7 эксплуатуе тры сілавых агрэгата. Бензінавы 3.0-літровы V6 рухавічок прапануе 333 л. с. і 440 Нм. З прывадам на ўсе колы і васьміступеньчатай аўтаматычнай каробкай разгон адбываецца за 6.1 секунд. Выдатак паліва знаходзіцца на ўзроўні 7.7 л / 100км у мяшаным цыкле. Дызельны 3.0-літровы V6 рухавік прапануе 249 коней і 600 Нм. Разганяецца красовер за 6.9 секунд, расходваючы 6.3 л / 100км у мяшаным цыкле. Прывад поўны, скрынка перадач аўтаматычная на восем прыступак. Яшчэ адзін дызельны сілавы агрэгат мае 272 л. с. і 600 Нм. Гэтай магутнасці хапае на 6.3 секунд разгону. Выдатак паліва складае 5.7 л / 100км у мяшаным цыкле. Прывад поўны, скрынка аўтамат.
Бяспека
Вынікі краш-тэсту Audi Q7 2017 года ад страхавога інстытута дарожнай бяспекі (IIHS) :
Агляд мадэлі
Другое пакаленне Audi Q7 дэбютавала ў 2015 годзе на Жэнеўскім Аўташоу.
Бранцы
Бранцы́ (, Бранцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жалудоцкага сельсавета.
Гандола
Гандола, італ. góndola (венецыянская гандола) — традыцыйная венецыянская вяслярная лодка. З'яўляецца адным з сімвалаў Венецыі.
Гістарычна з'яўлялася галоўным сродкам перамяшчэння па каналах горада, у цяперашні час служаць для забавы шматлікіх турыстаў. Па ацэнцы гісторыкаў у XVIII стагоддзі ў Венецыі налічвалася некалькі тысяч гандол.
Ліцэнзіі на гэту працу могуць перадавацца па спадчыне ад бацькі да сына.
Шчокіў
Шчокіў (Що́ків) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Уэчулафкен
Уэчулафкен — возера ў правінцыі Неўкен, у Патагоніі, у Аргенціне. Гэта ледавіковае возера знаходзіцца ў Андах на тэрыторыі Нацыянальнага парку Ланін у 25 кіламетрах ад горада Хунін-дэ-лос-Андэс і ў 60 кіламетрах ад горада Сан-Марцін-дэ-лос-Андэс. Гэта адно з найбольш важных азёр Андаў у Аргенціне, падсілкоўваецца з азёр Паймун і Эпулафкен, а таксама талымі водамі.
Возера мае памеры каля 30 км у даўжыню і 5 км у шырыню, плошча 104 км². Адсюль і назва возера: на арауканскай мове huechu азначае «вялікае, доўгае», laufquen — возера.
Людаўка
Людаўка (Лю́давка) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Жыткавічы (станцыя)
Жы́ткавічы (, Житковичи)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана ў горадзе Жыткавічы.
NGC 4947
NGC 4947 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Цэнтаўра. Бачная зорная велічыня: 11,9. Размер: 2,4' × 1,2'. Прамое ўзыходжанне: 13 гадз. 5 мін. 20,2 сек. Схіленне: −35°20'13".
Антанін Гудачак
А́нтанін Гу́дачак (14 студзеня 1872, Лоўцка, Чэхія, Аўстра-Венгрыя — 11 жніўня 1941, Часталавіцы, Пратэктарат Багеміі і Маравіі) — чэшскі мастак-пейзажыст. Правадзейны член Чэшскай акадэміі навук, славеснасці і мастацтваў (з 1930).
Антанін Гудачак разам з Антанінам Славічакам і Антанінам Калвадам, належыць да ліку вядучых чэшскіх мастакоў-пейзажыстаў пачатку ХХ стагоддзя.
Біяграфія
З 1927 года жыў і працаваў у Часталавіцах (цяпер раён Рыхнаў-над-Кнежнау Кралавеградзецкага края Чэхіі), дзе і памёр у 1941 годзе.
Творчасць
Пасля першых спроб фігуральнага жывапісу мастак цалкам прысвяціў сябе пейзажнага жывапісу. Знаходзіўся пад уплывам творчасці Ю. Маржака і А. Славічака і, у пэўнай ступені, французскага імпрэсіянізму. Яго карціны, аднак, больш рэалістычныя.
Аўтар вялікай колькасці палотнаў, якія высока шануюцца сёння. Творы Гудачака «Жытнёвае поле» (1880), «Ручай восенню» (1903), «Татры», «Зіма» (абедзве 1930), «Венецыя» (1930-я г.) і інш. адметныя глыбокім лірызмам, свабоднай і экспрэсіўнай манерай пісьма, тонкай каларыстыкай.
Нямецкая царква (Стакгольм)
Нямецкая царква (Tyska kyrkan, Deutsche Kirche) або Царква Святой Гертруды (Sankta Gertruds kyrka)  — евангельска-лютэранская царква ў Старым горадзе Стакгольма.
Царква размяшчаецца паміж вуліцамі Цюска Брынк, Свартмангатан і Прэстгатан. У Сярэднявеччы гэты квартал быў населены пераважна немцамі, адсюль і назва — «нямецкая». Асвяцілі царкву ў гонар Святой Гертруды Нівельскай (626—659), ігуменні бенедыктынскага кляштара Нівель ў сучаснай Бельгіі і апякункі падарожнікаў.
У цяперашні час прыход царквы арганізацыйна ўваходзіць у Царкву Швецыі. Набажэнствы на нямецкай мове праводзяцца штонядзелю ў 11:00. Царква адкрыта з 1 мая па 30 верасня: штодня ад 11 да 17 г.
Гісторыя
На месцы цяпер існуючай царквы ў XIV стагоддзі існавала Нямецкая гільдыя Святой Гертруды Нівельскай. Яна аб'ядноўвала нямецкіх гандляроў, якія пражывалі ў Стакгольме, але на сходы гільдыі таксама часта запрашаліся шведскія гандлёвыя партнёры. З часам галоўны будынак гільдыі быў вырашаны перабудаваць у царкву, што і было зроблена ў 80-х гг. XVI ст. Да праекта былі прыцягнутыя архітэктары фламандзец Вілем Бой, галандзец Хуберт дэ Бешэ і Ханс Якаб Крыстлер, страсбургскі майстар.
Нягледзячы на тое, што ў Стакгольме пражывала вялікая колькасць нямецкіх гандляроў і майстроў, яны не мелі асобнага месца для набажэнстваў да 1558 года, калі кароль Густаў I дазволіў ім праводзіць асобныя сходы на нямецкай мове, аднак дакладнае месца, дзе яны адбываліся невядома.
У 1571 кароль Юхан III дазволіў нямецкамоўным гараджанам Стакгольма сфармаваць асобны прыход, для якога запрашаліся б пастары з Германіі. Першапачаткова сходы праходзілі ў Касцёле Рыдархольмена, затым прыходу ў якасці месца набажэнстваў была вызначана капліца, пабудаваная для фінаў. У выніку будынак выкарыстоўваўся па чарзе двума суполкамі.
У 1607 кароль Карл IX перадаў будынак выключна немцам. У 1638—1642 гг. Ганс Якаб Крыстлер пашырыў капліцу да памераў цяпер двухнефнай існуючай царквы. На працягу XVII стагоддзя, бо хор школы ўдзельнічаў у каралеўскіх канцэртах, царква зрабілася важным цэнтрам духоўная музыкі Швецыі. Крыпта, будаўніцтва якой было пачата ў 1716, усё яшчэ выкарыстоўваецца прыходам. Да 1800 нямецкая кангрэгацыя налічвала ўсяго 113 вернікаў. У 1878 пажар разбурыў званіцу, што выклікала патрэбу ў яе рэканструкцыі.
Раз’езд 496
Раз’езд 496 — раз’езд у Атыраўскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Атырау. Уваходзіць у склад Геолагскай сельскай акругі. Код КАТА — 231039500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 88 чалавек (45 мужчын і 43 жанчыны). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 92 чалавекі (54 мужчыны і 38 жанчын).
Тадэвуш Гедройц
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Гедройцаў. Сын Яна, брат Яна. Перад навучаннем у Дэрпце быў студэнтам Рыжскага палітэхнікума, дзе меў сяброўства ў карпарацыі.
Арыштаваны НКУС і растраляны (разам з жонкай) 26 чэрвеня 1941 года.
Мехелен
Мехелен (Mechelen) — горад у Бельгіі (Фландрыя, правінцыя Антверпен). Адміністрацыйны цэнтр акругі. Упершыню згадваецца ў 1008 годзе.
Рубенс Барыкела
Рубенс Гансалвес Барыкела (парт. Rubens Gonçalves Barrichello,, горад Сан-Паўлу) — бразільскі аўтагоншчык, былы пілот Формулы-1. Віцэ-чэмпіён свету 2002 і 2004 гадоў.
Спартыўная кар'ера
З'яўляецца самым дасведчаным пілотам за ўсю гісторыю Формулы 1. У дадзены момант займае 4-е месца сярод усіх пілотаў за ўсю гісторыю па колькасці ачкоў, набраных за кар'еру.
Стралецкі сельсавет
Страле́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Скідзельскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Стральцы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Скідзельскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Азёрскага сельсавета.
Выстаўка ў Дэрбі (1839)
Выстаўка ў Дэрбі 1839 года (Derby Exhibition of 1839) — першая выстаўка ў Дэрбі, зладжаная ў гарадскім Інстытуце механікі, які пазней стаў вядомы як Альберт Хол (Albert Hall). Выстаўка працягнула традыцыю арганізацыі Інстытутам вялікага шэрагу мерапрыемстваў, якая пачалася ў 1825 годзе і ўключала ў сябе лекцыі, канцэрты і паказы, на якіх ставілася мэта пашырэння агульнага запасу ведаў сярод жыхароў Дэрбі.
Выстаўка паследавала ўслед за арганізаванай раней выстаўкай Манчэстарскага механічнага інстытута ў 1825 годзе, і была адной з некалькіх, якія праводзіліся ў гэтым годзе ў англійскіх прамысловых пасёлках і гарадах. Выстаўка аказала моцны ўплыў, і была адным з фактараў заснавання Музея і бібліятэкі Дэрбі ў 1878 годзе. Музей і мастацкая галерэя Дэрбі зараз змяшчае шматлікія экспанаты c гэтай выставы; яны прадстаўляюць значную частку ўсёй калекцыі.
Выстаўка была арганізавана для таго, каб заплаціць за лекцыйную залу, якая была нядаўна далучаны да будынка Інстытута механікі Дэрбі ў 1837 годзе ў Вардвіку. Нягледзячы на тое, што гэтыя арганізацыі зваліся механічнымі інстытутамі, яны закладваліся і арганізоўваліся саноўнікамі, а не механікамі. Выстаўка прыцягнула каля 96 000 чалавек, за што Дэрбскі інстытут быў пастаўлены на надзейную фінансавую аснову.
Выстаўка 1839 года з'яўляецца аб'ектам карціны Самюэля Рэйнэра «Інтэр'ер Інстытута механікі» (Interior of the Mechanics' Institute). Карціна паказвае галоўнае памяшканне інстытута — лекцыйную залу, якая апісвалася сучаснымі наведвальнікамі як выкананая «ў грэчаскім стылі ... з прыгожым люстэркам ... і шматлікімі каштоўнымі карцінамі». У інстытуцкім будынку былі выстаўлены звыш тысячы экспанатаў, многія з якіх належалі філантропу Джозефу Стратту. Аб'екты выставы размяркоўваліся па розных катэгорыях: карціны Джозефа Райта («Рамэа і Джульета: сцэна ў грабніцы» бачна злева на далёкай сцяне), навуковыя інструменты, акамянелыя выкапні, какос і інш
Ідэю такой выставы неўзабаве перанялі яе прыхільнікі ў прылеглых Лестэры і Нотынгеме, дзе ў наступным годзе былі праведзены падобныя мерапрыемствы. Яны дазволілі сабе нават арандаваць цягнік на адкрытай чыгунцы, каб зладзіць наведвальнікам выставы чыгуначную экскурсію.
Майдан-Галаўчынскы
Майдан-Галаўчынскы (Майдан-Головчинський) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ліга чэмпіёнаў УЕФА 2015/2016. Кваліфікацыя
Кваліфікацыйны этап і плэй-оф раўнд Ліга чэмпіёнаў УЕФА 2015/2016 пачаўся 30 чэрвеня і скончыцца 26 жніўня 2015 года. У агульнай складанасці 56 каманд спаборнічаюць у адборачным этапе і раўндзе плэй-оф за 10 з 32 месцаў у групавы этап Лігі чэмпіёнаў УЕФА 2015/16.
Расклад кваліфікацыйнага этапа і плэй-оф раўнда
Усе цырымоніі лёсаванняў кваліфікацыйнага этапа і плэй-оф раўнда пройдуць у штаб-кватэры УЕФА ў Ньёне (Швейцарыя).
Лёсаванне
Усяго ў першым кваліфікацыйным раўндзе згулялі восем каманд. Лёсаванне прайшло 22 чэрвеня 2015 года.
У другім адборачным раўндзе згуляюць 34 каманды: 30 каманд, якія пачынаюць з гэтага этапа, і чатыры пераможцы першага адборачнага раўнда. Лёсаванне адбылося 22 чэрвеня 2015 года.
Трэці адборачны раўнд падзелены на два асобныя турніры: чэмпіёнская кваліфікацыя (для чэмпіёнаў ліг) і нечэмпіёнская кваліфікацыя (для прадстаўнікоў ліг). Каманды якія прайграюць ў абодвух турнірах перайдуць у раўнд плэй-оф Лігі Еўропы УЕФА 2015/2016.
Усяго ў трэцім кваліфікацыйным раўндзе згуляюць 30 каманд:
Лёсаванне было праведзена 17 ліпеня 2015 года.
Раўнд плэй-оф падзелены на два асобныя турніры: чэмпіёнская кваліфікацыя (для чэмпіёнаў ліг) і нечэмпіёнская кваліфікацыя (для прадстаўнікоў ліг). Каманды якія прайграюць ў абодвух турнірах перайдуць у групавы раўнд Лігі Еўропы УЕФА 2015/2016.
Усяго ў раўндзе плэй-оф згуляюць 20 каманд:
Лёсаванне будзе праведзена 7 жніўня 2015 года.
Бамбардзіры
Крыніца:
Канскі кінафестываль 2004
57-ы Канскі кінафестываль праходзіў з 12 па 23 мая 2004 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатую пальмавую галіну — атрымаў фільм «» рэжысёра.
Варанкы (Валадымырэцкі раён)
Варанкы (Воронки́) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Хадулы (Шклоўскі раён)
Хадулы́ (, Ходулы) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
Вёска знаходзіцца каля ракі Капуснік (прыток Дняпра).
Хэйлунцзян
Хэйлунцзя́н — правінцыя на паўночным усходзе Кітая, у басейне ракі Амур (па-кітайску Хэйлунцзян). Мяжуе на поўначы і ўсходзе з Расійскай Федэрацыяй.
Плошча 469 тыс. км². Насельніцтва 38,11 млн чал. (2001). Адміністрацыйны цэнтр — горад Харбін.
Геаграфія
Большасць тэрыторыі ляжыць на раўнінах Сунляо і Саньцзянскай, на паўночным захадзе — горы Вялікі Хінган, на паўночным усходзе — Малы Хінган, на паўднёвым усходзе — Усходне-Маньчжурскія горы. Галоўныя рэкі — Амур, Сунгары. Клімат кантынентальны.
Эканоміка
Вядзецца здабыча нафты (радовішча Дацын), вугалю, гаручых сланцаў, жалезнай руды і каляровых металаў.
Прамысловасць: машынабудаванне (абсталяванне для электраэнергетыкі, металургіі, лакаматывы, сельска-гаспадарчыя машыны, судны, станкі, электратэхніка), чорная металургія, лясная, дрэваапрацоўчая і цэлюлозна-папяровая, хімічная, харчовая, тэкстыльная, у т.л. льняная; вытворчасць будаўнічых матэрыялаў.
Асноўныя прамысловыя цэнтры: Харбін, Цыцыкар, Муданьцзян, Хэган, Цзямусы.
Суднаходства па рэках Амур, Сунгары, Усуры.
Фальяна-Рэдзіпулья
Фальяна-Рэдзіпулья (Fogliano Redipuglia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Гарыцыя.
Насельніцтва складае 3034 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 390 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 34070. Тэлефонны код — 0481.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna della Salute.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гарадэць (Валадымырэцкі раён)
Гарадэць (Городе́ць) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
IC 748
IC 748 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Медыка-дыягнастычны факультэт ГДМУ
Медыка-дыягнастычны факультэт ГДМУ — структурнае падраздзяленне Гомельскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
Апісанне
У 1996 годзе адкрыта лячэбна-дыягнастычнае аддзяленне. З 2000 года — лячэбна-дыягнастычны факультэт, з 2001 года — медыка-дыягнастычны факультэт (МДФ). У 2008 годзе медыка-прафілактычны і медыка-дыягнастычны факультэты аб’яднаны ў адзін медыка-дыягнастычны факультэт.
Кафедры
У структуры факультэта (загад рэктара ад 01.03.2018 № 59) наступныя кафедры:
Мала Жмэрынка
Мала Жмэрынка (Мала́ Жме́ринка) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Іосіф Канстанцінавіч Кірылаў
Іосіф Канстанцінавіч Кірылаў (, с. Палатава, Краснагвардзейскага раёна, Белгарадскай вобласці —, Масква) — генерал-маёр, удзельнік баёў за вызваленне Магілёва ў 1944 годзе.
Біяграфія
У 1927 годзе быў прызваны ў армію. Удзельнічаў у ахове савецкіх далёкаўсходніх рубяжоў. Скончыў школу малодшых камандзіраў і два гады служыў у Амурскім стралковым палку. Затым паступіў у Іркуцкае ваеннае вучылішча, якое скончыў у пачатку 1930-х гадоў. На працягу некалькіх год праходзіў службу на Далёкім Усходзе, камандаваў стралковым узводам і ротай. У 1937—1941 гадах вучыўся ў Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзэ.
Будучы ў адстаўцы, праводзіў вялікую работу па ваенна-патрыятычнаму выхаванню моладзі, узначальваў савет ветэранаў былой 139-й стралковай дывізіі.
Узнагароды
Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, чатырма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Суворава, Кутузава, Чырвонай Зоркі, замежнымі ордэнамі і медалямі.
Звання «Ганаровы грамадзянін горада Магілёва» ўдастоены 23 красавіка 1975 года.
Ваўкавічы (Шчучынскі раён)
Ваўкаві́чы (, Волковичи) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жалудоцкага сельсавета.
Магіла Вергілія
«Магіла Вергілія» (Virgil's Tomb) — тры карціны англійскага мастака Джозефа Райта, напісаныя ў 1779, 1782 і 1785 гадах, якія адносяцца да вынікаў яго італьянскага тура ў 1773-1775 гадах. На іх выяўлены разбураны будынак ў наваколлях Неапаля, які традыцыйна лічыцца магілай эпічнага паэта Вергілія. Самая ранняя карціна з трох утрымлівае ў сабе фігуру Сілія Італіка, крыху больш позняга паэта, вядомага прыхільніка Вергілія.
Карціны «заліты прыгнятальным месячным святлом», што не вельмі характэрна для Райта.
Мікалай Кузьміч Спірыдзенка
Мікалай Кузьміч Спірыдзе́нка (, вёска Беразуга, Гарадоцкі павет, цяпер  — ) — Герой Савецкага Саюза (1945), генерал-маёр (1961).
Скончыў Віцебскі аэраклуб (1937), Барысаглебскую ваенную авіяшколу лётчыкаў (1938), Ваенна-паветраную акадэмію (1950), Ваенную акадэмію Генштаба (1957).
З 1937 года ў Чырвонай Арміі. Удзельнік савецка-фінляндскай вайны. У Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1941 года на Паўночна-Заходнім, Паўднёва-Заходнім, Заходнім, 2-м Беларускім франтах. Камандзір эскадрыллі, намеснік камандзіра знішчальнага авіяцыйнага палка маёр М. К. Спірыдзенка зрабіў 337 баявых вылетаў, удзельнічаў у 85 паветраных баях, збіў 15, у групе 6 самалётаў праціўніка.
Да 1970 года ў Савецкай Арміі, у 1962—1970 гадах выкладчык ваеннай акадэміі. Жыў у Маскве.
Жытомля (станцыя)
Жыто́мля (, Житомля)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчана за 1,3 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Жытомля; на лініі Масты — Гродна, паміж прыпыначнымі пунктамі Бірулічы і Завадзічы.
Міхаіл Вячаслававіч Мілаванаў
Міхаіл Вячаслававіч Мілаванаў (нар., Мінск) — беларускі палітык.
Біяграфія
Прайшоў шлях ад асістэнта рэжысёра да генеральнага прадзюсара Першага нацыянальнага тэлеканала Белтэлерадыёкампаніі, працаваў генеральным прадзюсарам, галоўным рэдактарам закрытага акцыянернага таварыства «Тэлерадыёкампанія „Ніка-Тэлекам“», г. Сочы (Расійская Федэрацыя), дырэктарам адкрытага акцыянернага таварыства «Мінскія тэлевізійныя інфармацыйныя сеткі», намеснікам дырэктара дзяржаўнай установы «Музей гісторыі Мінска».
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны нагрудным знакам «Выдатнік тэлебачання і радыё».
Бельчанкі
Бе́льчанкі (, Бельченки) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета.
Юзаф Струцінскі
Юзаф Струцінскі (пасля 1711 — 13 чэрвеня 1761) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Струцінскіх герба «Сас». Нарадзіўся ў сям’і кашталяна інфлянцкага Яна Міхала Струцінскага (?—пачатак 1745) і Брыгіды з Бергаў, дачкі кашталяна інфлянцкага Уладзіслава Францішка Берга.
У маладосці быў шамбялянам пры двары Аўгуста ІІ. Стараста шакінаўскі з 1732, сяйвейскі і віжанскі з 1740 года. Пасол на сойм 1746, 1750 і 1752 (абодва пры падтрымцы Сапегаў ), 1754, дэпутат Трыбунала ВКЛ у 1744 (маршалак духоўнага кола).
У 1733 годзе падтрымаў абранне на трон Станіслава Ляшчынскага, пасля перайшоў на бок Аўгуста ІІІ. Быў прыхільнікам Радзівілаў, пасля перайшоў на бок «Фаміліі».
На брас­лаўскім грам­ніч­ным сой­мі­ку 1753 г. ус­пых­нуў кан­ф­лікт па­між Ваў­жэц­кімі і ша­кі­наў­скім ста­ро­стам Юза­фам Струцін­скім, які пра­іс­на­ваў да кан­ца па­на­ван­ня Аў­гу­ста ІІІ. Ад­ной з пры­чын кан­ф­лік­ту Ваў­жэц­кіх з Юза­фам Струцін­скім быў пе­ра­ход апошняга ў шэ­ра­гі пры­хіль­ні­каў «Фа­мі­ліі» пад час сой­ма 1752 года. Аднак гэта толь­кі ўзмац­ня­ла кан­ф­лікт па­між імі, га­лоў­ным у ад­но­сі­нах па­між імі быў пры­ват­ны канф­лікт. У вы­ні­ку Ваў­жэц­кія і Стру­тын­скія мя­ня­лі ла­ге­ры маг­нац­кіх гру­по­вак, але толь­кі та­кім чы­нам, каб не зна­хозіц­ца ра­зам у шэ­ра­гах ад­ной гру­поў­кі.
Маёнткі: Салокі (Браслаўскі павет), Анталепты, Больце, Баярышкі, Канюхі, Уцяна (Вількамірскі павет).
12 ве­рас­ня 1754 года адбыўся шлюб дачкі Ядвігі з Янам Цеханавецкім, старостам опсаўскім, які сва­таў­ся яш­чэ з ве­рас­ня 1752 г. Ад­на­ча­со­ва Це­ха­на­вец­кі і Струцін­скі ства­ры­лі і па­лі­тыч­ны са­юз. На павятовы соймік 1754 года Юзаф Струцінскі і Ян Цеханавецкі не дапусцілі аршанскага падстаросту Аляк­сан­дра Ваў­жэц­кага з яго пры­хіль­ні­ка­мі, учыніўшы бойку. У ад­каз Стру­тын­скі і Це­ха­на­вец­кі сцвяр­джа­лі, што кан­ф­лікт быў вык­ліка­ны дзёр­з­кі­мі па­во­дзі­на­мі Ваў­жэц­ка­га. Брас­лаў­скі зем­скі пі­сар Тадэ­вуш Ваў­жэц­кі і брас­лаў­скі столь­нік Аляк­сандр Ваў­жэц­кі пры­е­ха­лі ўжо ў дзень са­мо­га сой­мі­ка і, не меў­шы пад­стаў, за­нес­лі пра­тэ­ста­цыю су­праць аб­ра­на­га ды­рэк­та­ра сой­мі­ка і пас­лоў. Трыбунал ВКЛ, ад­нак, пры­няў бок Ваў­жэц­кіх, але з‑за суп­раць­дзе­ян­ня Стру­тын­с­ка­га, Це­хана­вец­кіх і іх са­юз­ні­ка, ві­лен­ска­га зем­ска­га пі­са­ра Ан­д­рэя Аб­ра­мо­ві­ча дэк­рэт быў пры­ня­ты на Тры­бу­на­ле ВКЛ 15 са­ка­ві­ка 1755 г., ка­лі ўжо ні­чо­га не пе­раш­ка­джа­ла аб­ра­ным пас­лам на брас­лаў­скім па­соль­скім сой­мі­ку 1754 го­да.
Але ўжо ў 1755 годзе разгарэўся канфлікт паміж Янам Цеханавецкім і Юзафам Струцінскім. Пры­чы­най кан­ф­лік­ту ста­ла ня­вып­ла­та абя­ца­на­га Юза­фам Стру­тынскім па­са­гу Яну Це­ха­на­вец­ка­му, а так­са­ма па­даз­рэн­ні Це­ха­на­вец­ка­га ў здра­дзе жон­кі Яд­ві­гі. У вы­ні­ку Яд­ві­га бы­ла адас­ла­на да баць­коў, Це­ха­на­вец­кія і Стру­тын­скія пад­рых­та­ва­лі­сяда суп­раць­ста­ян­ня ў судах. Юзаф Стру­тын­скі, не ат­ры­маў­шы не­аб­ход­най да­па­мо­гі ад ві­ленска­га зем­ска­га пі­са­ра Ан­д­рэя Аб­ра­мо­ві­ча на Тры­бу­на­ле ВКЛ 1755 г. су­праць Яна Це­ха­на­вец­ка­га, па­ры­вае з ра­дзі­ві­лаў­скай гру­поў­кай і па­чы­нае суп­ра­цоў­ні­чаць з «Фа­мі­лі­яй».