cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Узляны
Найноўшы час
У Другую сусветную вайну з 28 чэрвеня 1941 года была акупавана войскамі нацысцкай Германіі. 8 кастрычніка 1941 года нямецкая адміністрацыя здзейсніла забойства 375 мірных жыхароў — яўрэяў, якія жылі ў Вузлянах. Дзейнічала антыфашысцкае падполле, у ваколіцах вёскі — савецкая партызанскай брыгада «Беларусь». 4 ліпеня 1944 года пры савецкім вызваленні раёна каля вёскі ў баі адзначыліся салдаты 5-й батарэі 220-га знішчальна-супрацьтанкавага артылерыйскага палка 48-й арміі пад камандаваннем гвардыі капітана Антона Леанцюка, якія, паводле савецкай гістарыяграфіі, з узводам прыдадзеных танкаў у ходзе 3-гадзіннага бою адбілі 6 варожых атак, забілі больш за 600 салдат і афіцэраў, 2 самаходна-артылерыйскія ўстаноўкі, 4 мінамёты, 9 аўтамашын і бронетранспарцёраў, 6 кулямётаў. Антону Леанцюку, гвардыі сяржантам Дзмітрыю Чапусаву, Афанасію Чарняку, і гвардыі малодшаму сяржанту Васілю Токараву (пасмяротна) прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
З 8 красавіка 1957 года ў Навапольскім сельсавеце Рудзенскага раёна. З 20 студзеня 1960 года ў Пухавіцкім раёне, з 1 красавіка 1960 года ў Пярэжырскім сельсавеце. У 1960 годзе ў вёсцы 120 жыхароў. У 1970 годзе 166 двароў, 447 жыхароў, цэнтр калгаса імя Куйбышава. У 1980-х гадах і пазней дзейнічалі базавая школа, дзіцячы яслі-сад, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, ашчадная каса, дом культуры з музеем, магазін раённага спажывецкага таварыства і комплексны пункт бытавога абслугоўвання.
У 2002 годзе ў вёсцы 151 двор, 399 жыхароў. Мясцовая сельскагаспадарчая вытворчасць ажыццяўляецца калгасам (з 2003 года ― калгасам-камбінатам) «Барацьба» з цэнтрам у Зазерцы, пераўтвораным у 2010 годзе ў ААТ «Зазерка». З 2005 года ва Узлянах зарэгістравана і функцыянуе ТАА «Ліцейны двор», якое займаецца вытворчасцю мастацкіх кампазіцый з каляровых і чорных металаў. Да 28 мая 2013 года вёска была цэнтрам Узлянскага сельсавета.
У 2000-х ― 2010-х гадах у вёсцы спыніў сваю работу шэраг устаноў. У 2016 годзе адбылося закрыццё дзіцячага сада і школы, адукацыйныя паслугі насельніцтву аказваюцца на базе дзяржаўнай установы адукацыі «Грабенская базавая школа». У 2020 годзе двухпавярховы цагляны будынак узлянскай базавай школы прададзены на аукцыёне суб’екту гаспадарання для арганізацыі вытворчасці экалагічна бяспечнай фарбы для малявання і пластыліна для дзіцячай творчасці.
Ніжняя царква (Гродна)
Ніжняя царква — помнік архітэктуры Сярэднявечча. Існавала ў XII ст. на тэрыторыі Старога замка У Гродне. Знаходзіцца на поўнач ад палаца ў цэнтры дзядзінца. З'яўляецца помнікам самабытнай Гродзенскай школы дойлідства. Для свайго часу гэта быў выключна прыгожы будынак, у прыватнасці, у храме захаваўся ўнікальны дывановы набор у цэнтральным нефе. У другой палове XIII ст. на яе месцы была ўзведзена замкавая капліца, сёння вядомая як Верхняя царква.
Выказваецца меркаванне, што гродзенскую Ніжнюю царкву, гэтак жа як і астатнія помнікі Гродзенскай школы дойлідства, пабудаваў будучы знакаміты дойлід Пётр Міланег.
Археалагічныя раскопкі
Рэшткі царквы знойдзены падчас земляных прац 1932—1933, якімі кіраваў Ю. Ядкоўскі, які выявіў заходнюю і паўднёвую сцены храма. Ю. Ядкоўскі праводзіў даследаванні непрафесійна, не звяртаў увагі на стратыграфію і таму быў адхілены ад кіраўніцтва раскопкамі. На змену яму прыйшоў З. Дурчэўскі, які працягваў раскопкі царквы ў 1937—1939. Ён лічыў, што Ніжняя царква загінула падчас пажару 1183 года і потым не аднаўлялася. Над выяўленымі помнікамі архітэктуры быў зроблены драўляны павільён. У 1949 на раскопках Ніжняй царквы працаваў М. Варонін.
Час існавання
Найбольш раннімі датамі пабудовы лічыцца гады каля 1116 ці ў 1128—1141. Археолаг М. М. Варонін вызначыў час будаўніцтва храма другой чвэрцю XII ст., яго калега П. А. Рапапорт, які праводзіў раскопкі пазней і зыходзячы з характару плінфы, адносіў будаўніцтва да трэцяй чвэрці XII ст. Паводле Алега Трусава і Міхася Ткачова, Ніжнюю царкву пабудавалі ў сярэдзіне XII ст. пры Мсціславе Усеваладавічы, калі ў Гродне пачаў працаваць дойлід Пётр Міланег.
Наконт года разбурэння храма спрэчак няма, згодна Іпацьеўскаму летапісу ў лета 1183 «Городен погоре весь и церквы каменная от блистания молнии и шибения грома». Дата гібелі храма відавочна — 1183 год. Разбурыўся храм імгненна: пад час раскопак удалося расчысціць у сярэдзіне храма адзін са слупоў, які пры катастрофе ўпаў і накрыў сабой дзіўны «дыван» маёлікавых плітак. Храм загінуў у час пажару і больш не аднаўляўся. У XIII — XIV стст. зруйнаваныя сцены храма служылі агароджай невялікіх могілак.
Экстэр'ер. Асаблівасці помніка
Храм быў шасцістаўповы, трохнефавы з трыма апсідамі; меў даўжыню 18,4 м, шырыню 11,7 м. Вуглы будынка зрэзаны. Падмурак храма быў складзены з дробных камянёў «насуха», без вапнавай рошчыны. Сцены царквы ўцалелі на вышыню 2-3,5 м.
Усходняя частка цэнтральнага нефа мела вялікую паўкруглую апсіду. Дзве другія апсіды схаваны ў тоўшчы сцен бакавых нефаў.
Фасад і інтэр'ер аздабляліся плоскім лапаткамі. Выяўлены паўночна-заходні слуп храма са зрэзанымі вугламі. Будынак узведзены з плінфы, памеры якой у сярэднім раўняюцца 25—26,5 х 15 х 3,5—4 см. На тарцах асобных плінфаў выяўлены выпуклыя знакі ў выглядзе літар, зорачак і інш. Фасады да таго ж аздаблялі керамічныя маёлікавыя пліткі розных колераў і формаў, а таксама паліваныя круглыя глыбокія чашы. Сцены, аздобленыя плоскімі лапаткамі, захоўвалі ружова-белы колер цэглы і вапны. Найбольш характэрным канструкцыйным элементам сцен храма былі шліфаваныя валуны, уведзеныя ў іх ад надмурка да верхняга краю. Для гэтага камяні расколвалі на дзве часткі і ўмуроўвалі ў сцены плоскім бокам звонку. Валуны падбіралі так, каб яны былі рознымі па велічыні і колеру, большасць з іх шліфавалі. Унізе ўжыты вялікія камяні, у верхняй зоне — меншыя. Сярод паліраваных гранітных і гнейсавых уставак ёсць камяні шаравата-ружовых, чорна-зялёных, чорна-сініх, карычнева-шэрых і чырванавата-фіялетавых тонаў. Верхняя зона сцен упрыгожвалася маёлікавымі ўстаўкамі. На адным з аконных прасценкаў захаваўся маёлікавы квадрат з сіметрычна складзеных карычневых і зялёных плітак. Дах Ніжняй царквы быў пакрыты свінцовымі лістамі, кавалкі якіх знойдзены ў час раскопак, і завяршаўся купалам, які размяшчаўся бліжэй да заходняга фасада, аб чым сведчыць размяшчэнне апорных слупоў. Паводле Мікалая Вароніна, царква мела званіцу, аб чым сведчаць кавалкі звона, адзін з якіх важыў 27 кілаграм і меў надпіс, ад якога захавалася толькі частка: «…рабу…».
Ніжняя царква лічыцца адным з самых ранніх гродзенскіх пабудоў і аказалася не вельмі трывалай. У яе муроўцы не заўжды акуратна рабілі перавязку швоў, дэкаратыўныя шліфаваныя камяні былі вельмі вялікія і займалі амаль усю тоўшчу сцяны. У выніку муроўка была не вельмі трывалая. На глыбіні каля 3 м ад дзённай паверхні археолагамі была прасочана праслойка разбурэння Ніжняй царквы. Ёсць падставы сцвярджаць, што яшчэ да вялікага пажару, падчас якога загінулі шматлікія пабудовы старажытнай Гародні і ў тым ліку царква, у Ніжняй царкве перасталі адпраўляць службу ў сувязі з тым, што правая сцяна яе стала абсоўвацца з-за слабасці падмурка, пакладзенага ў сыпкім грунце.
Інтэр'ер
Зала храма перакрывала цыліндрычнае скляпенне на папружных арках. У паўднёва-заходнім вуглу храма захаваліся рэшткі вітых сходаў, якія вялі на хоры.
Фрэскі ў ходзе раскопак зафіксаваны не былі. Для павелічэння акустычнага эфекту ў сцены былі ўмураваны збаны-галаснікі, іх гарлавіны павернуты да інтэр'ера. Ужыванне галаснікоў рабіла канструкцыю лягчэйшай, рэгулявала вільготнасны рэжым, а яшчэ і паляпшала рэзананс. Захаваліся дэталі багата ўпрыгожанай драўлянай алтарнай перагародкі: пазалочаныя медныя лісты з выгравіраванымі выявамі апосталаў Фядота, Паўла і Сімяона ў абрамленні кругоў са складаным раслінным і плеценым арнаментам. Выяўлены кавалкі панікадзіл, лампад, рэшткі звона з рэльефным надпісам.
Падлога
Вялікую цікавасць уяўляе маёлікавая падлога падкупальнай часткі гродзенскай Ніжняй царквы, адкрытая М. Вароніным і рэканструяваная М. Малеўскай. Як адзначыў М. Варонін, «маёлікавы дыван падкупальнай часткі падлогі па прыгажосці і складанасці пакуль што не мае ведае роўных у помніках іншых абласцей XII ст.». Мазаічная кампазіцыя падлогі складаецца з квадратных і фігурных плітак трох адценняў — жоўтага, зялёнага і карычневага. Цэнтр яе ўтвараюць кругі, выкладзеныя ў выглядзе крыжа і ўпісаныя ў квадраты. Кругі запоўнены складаным арнаментальным малюнкам з разнастайных фігурных плітак. Крыжападобны малюнак і квадрат, у які ён упісаны, акаймаваны пляцёнкай з фігурных жоўта-зялёных плітак. Вуглавыя ўчасткі квадрата і падлога за яго межамі выкладзены квадратнымі пліткамі ў шахматным парадку, які, праўда, часта парушаецца, што надае малюнку нейкую своеасаблівую цеплыню і рукатворнасць. У паўднёвым нефе ўзор падлогі ўзбагачаны перакрыжаванымі палосамі з жоўтых і карычневых плітак у выглядзе хваста ластаўкі. Падлога бабінца была выкладзена плінфай.
Хаця характар цэнтральнай мазаічнай кампазіцыі і яе шахматнай акаймоўкі розны, гэта заўважаецца не адразу. Таксама адрозніваюцца і памеры плітак, усяго для падлогі выкарыстана 17 відаў квадратнай пліткі розных памераў. Выразна чытаюцца толькі арнаментальныя кругі. Адна і тая ж колеравая гама мазаічнага і шахматнага набораў аб'ядноўваюць цэнтральны малюнак з іншымі ўчасткамі падлогі. Характар кампазіцыі падлогі сведчыць пра несумненны ўплыў візантыйскіх традыцый. Аднак нягледзячы на выкарыстанне некаторых візантыйскіх прыёмаў і арнаментальных матываў, падлога Ніжняй царквы ў Гродне даволі арыгінальная. Набор яе зроблены не са смальты і каменю, а з маёлікавых плітак, што паклала пачатак новаму этапу ў дэкоры мазаічных падлог. Іншы падыход назіраецца і ў вырашэнні кампазіцыі дэкору.
Ота Перэс Маліна
Ота Перэс Маліна (Otto Pérez Molina; нар. 1 снежня 1950, горад Гватэмала) — гватэмальскі ваенны і палітычны дзеяч, прэзідэнт Гватэмалы з 14 студзеня 2012 года.
Скончыў ваенную акадэмію Гватэмалы, Школу Амерыкі ў ЗША і Міжамерыканскі каледж абароны. Займаў пасады ваеннага інспектара і кіраўніка ваеннай разведкі. У 1983 годзе ўдзельнічаў у ваенным перавароце Оскара Умберта Мехіі Вікторэса. У 1993 годзе пачаў працаваць у камандзе прэзідэнта Раміра дэ Леона Карпіа, былога праваабаронцы. Удзельнічаў у падпісанні мірных пагадненняў, якія паклалі канец грамадзянскай вайне ў Гватэмале.
Кенія
Кенія, Рэспубліка Кенія (Republic of Kenya) — дзяржава ва Усходняй Афрыцы. Мяжуе з Эфіопіяй на поўначы, Танзаніяй на поўдні, Самалі на паўночным усходзе, Угандай на захадзе (мяжа часткова ідзе па возеры Вікторыі) і Паўднёвым Суданам на паўночным захадзе. На паўднёвым ўсходзе абмываецца Індыйскім акіянам. Дзяржаўныя мовы — суахілі і англійская. Нацыянальнае свята — Дзень незалежнасці (12 снежня). Сталіца — Найробі.
Дзяржаўны лад
Кенія — рэспубліка. Член Садружнасці. Дзейнічае канстытуцыя 1963 года з пазнейшымі папраўкамі і дадаткамі. Кіраўнік дзяржавы — прэзідэнт, якога выбірае насельніцтва тэрмінам на 5 гадоў. Прэзідэнт назначае віцэ-прэзідэнта, які ўзначальвае ўрад, і міністраў. Заканадаўчая ўлада належыць аднапалатнаму парламенту — Народнаму сходу з 5-гадовым тэрмінам паўнамоцтваў (большасць членаў парламента выбірае насельніцтва, астатніх назначае прэзідэнт).
Насельніцтва
Сярод вернікаў пратэстанты 45%, католікі 33%, мусульмане 10%, абарыгенныя культы 10%, іншыя 2%.
Большасць кенійцаў хрысціяне (83%), 47,7% лічаць сябе пратэстантамі і 23,5% католікамі. Прыкметна, што ў Кеніі найбольшая колькасць квакераў у свеце – каля 133.000 чалавек.
Брэст (аэрапорт)
Першая чарга аэрапорта была пабудавана ў 1976 годзе. Аэравакзал узведзены ў 1986 (архіт. В. Арсеньеў, А. Ляшук, В. Кескевіч, Р. Шылай, В. Гапіенка; Дзяржаўная прэмія БССР 1988).
Аэрапорт першай катэгорыі, мае адну ўзлётна-пасадачную паласу даўжынёй 2620 м і шырынёй 42 м, якая дазваляе прымаць цяжкія авіялайнеры, узлётная вага да 400 тон. У 1999 годзе аэрапорту прысвоены статус міжнароднага.
Аэрадром адносіцца да аэрадрома класа «В» і ўваходзіць у аэрапорт IV класа. Адкрыты для міжнародных палётаў. Дапушчаны да эксплуатацыі самалётаў Ан-24, Іл-76, Ту-154, У-737, У-757-200, У-767-207870, А-310-200, А-310-300, і класам ніжэй, а таксама верталётаў ўсіх тыпаў без абмежаванняў. У аэрапорце маецца мытны склад часовага захоўвання.
Аэрапортны комплекс прапускной здольнасцю 4000 пасажыраў у гадзіну ўключае ў сябе камеры захоўвання, медпункт, пакой «маці і дзіцяці», гасцініцу на 5067 месцаў з аўтастаянкай.
Аэрапорт Брэст абслугоўвае самалёты авіякампаній штодня з 1.30 да 23.30.
Будынак аэравакзала
Складаецца з 3 квадратных у плане аб’ёмаў, злучаных паміж сабой. У цэнтральным аб’ёме знаходзіцца аперацыйная зала, перакрытая металічнай канструкцыяй, у другім — рэстаран, сталовая, у трэцім — адміністрацыйныя памяшкання, багажнае аддзяленне, пошта і інш. Фасады будынка адрозніваюцца выразнай пластыкай, своеасаблівай архітэктурна-мастацкай кампазіцыяй.
Віцебск (аэрапорт)
Аэрапорт Віцебск (Усходні) — міжнародны аэрапорт, размешчаны за 11 км ад горада Віцебск.
Гісторыя
Аэрапорт мае адну ўзлётна-пасадачную паласу даўжынёй 2606 метраў і шырынёй 42 метры, здольную прымаць самалёты Ту-154, Іл-76 і класам ніжэй.
У 1996 годзе аэрапорту «Віцебск» нададзены статус міжнароднага.
Аэрапорт мае прапускную здольнасць да 150 пасажыраў у гадзіну, залу VIP і ўсе неабходныя структуры для пасажыраў, багажу і грузаў.
Аэрапорт прыдатны для эксплуатацыі паветраных судоў: Іл-76, Ту-154, У-737-800, У-757-200, А-310-200, іншых самалётаў ніжэй класам і верталётаў ўсіх тыпаў.
IC 41
IC 41 — галактыка тыпу P? у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
The New York Times
The New York Times (Нью-Ёрк таймс) — трэцяя па папулярнасці (пасля The Wall Street Journal і USA Today) газета ЗША. Як і асноўная частка амерыканскіх газет, The New York Times створана як рэгіянальнае выданне. Аднак канцэпцыя рэгіянальнага СМІ не перашкодзіла ёй стаць адной з найуплывовых газет свету.
Cymbidium tracyanum
Cymbidium tracyanum — від раслін з роду сямейства.
The New York Times
Гісторыя
Заснавана 18 верасня 1851 года журналістам і палітыкам Генры Джарвісам Рэймандам, другім старшынёй Рэспубліканскага Нацыянальнага Камітэта, і былым банкірам Джорджам Джонса; тады выданне звалася «New-York Daily Times». Код ISSN: 0362-4331. Тыраж (у 2005 годзе) 1 млн 131 тыс. экзэмпляраў у звычайныя дні і 1 млн 681 тыс. экзэмпляраў — нядзельныя выпускі. Распаўсюджваецца па ўсім свеце.
Уладальнік
Уладальнікам The New York Times з 1896 года з’яўляецца сям’я Сульцбергераў. У 1960 годзе, пасля таго як выдавец газеты стаў публічнай кампаніяй, сям’я працягвае кантраляваць газету, маючы ва ўласнасці кантрольны пакет акцый класа Б. Уладальнікі акцый класа А маюць абмежаванае права голаса. Такая падвойная сістэма дазваляе ўладальнікам працягваць кантраляваць кампанію пасля таго, як яна стала публічнай. Сям’і Сульцбергераў належыць 88 % акцый класа Б.
Cymbidium tracyanum
Біялагічнае апісанне
Псеўдацыбуліны слаба развітыя, яйцападобныя 1,5—2,5 × 1—1,5 см, поўнасцю схаваны похвамі 3—4 (да 6) лісця. Карані мясістыя, доўгія.
Суквецце прыкаранёвае, вертыкальнае, 15-67 см даўжыні, 3-9 (радзей 13) кветкавых гронак.
Кветкі не вянуць 2-3 тыдні, моцна і прыемна духмяныя, 3-5 см у дыяметры.
Асяроддзе пражывання
Расце ў Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі: Кітай (Гуйчжоу, Тыбет, Юньнань), Індыя (Нагаленд, Маніпур, Трыпура), М’янма, Тайланд; магчыма, Лаос і В’етнам.
Гэты від расце на вільготных камянях або ствалах дрэў у вільготных, цяністых вечназялёных перадгорных і горных лясах, часта каля водных плыняў або над імі.
NGC 322-1
NGC 322-1 (іншыя абазначэнні — ESO 243-15, MCG −7-3-3, AM 0054-435, PGC 3412) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Фенікс.
Юсі Б’ёрлінг
Юсі Б’ёрлінг (поўнае імя Юхан Юнатан Б’ёрлінг, Johan Jonatan "Jussi" Björling;, , Швецыя — , , Швецыя) — шведскі оперны спявак (лірыка-драматычны тэнар), адзін з найбуйнейшых оперных спевакоў XX стагоддзя.
Біяграфія
Пачынаючы з 1931 года, пасля канцэртнага выступу ў Капенгагене, вядомасць Б’ёрлінга распаўсюджваецца за межы Швецыі. З 1936 года пачынаюцца працяглыя канцэртныя турнэ Б’ёрлінга па Цэнтральнай Еўропе (Чэхаславакія, Аўстрыя, Германія, Венгрыя). У 1938 годзе ўпершыню выступіў на сцэне Метраполітэн-оперы, дзе пераважна спяваў з другой паловы 1940-х гадоў.
У 1944 годзе стаў уладальнікам шведскага ганаровага звання «Прыдворны спявак» (hovsångare).
З 1957 года ў спевака пачаліся праблемы з сэрцам, але ён не спыніў выступленняў, зрабіўшы апошні запіс («Рэквіем» Вердзі) у чэрвені 1960 года, за некалькі месяцаў да смерці.
Жонка Б’ёрлінга, Ганна-Ліза, з якой яны пажаніліся ў 1935 годзе, таксама была опернай спявачкай.
У горадзе Бурленгэ працуе музей Юсі Б’ёрлінга.
Кантры
Кантры (Country ад country music — сельская музыка) — найбольш распаўсюджаная разнавіднасць паўночнаамерыканскай народнай музыкі, па папулярнасці ў ЗША не саступае поп-музыцы.
Вытокі і станаўленне жанру
Кантры аб’ядноўвае дзве разнавіднасці амерыканскага фальклору — гэта музыка белых пасяленцаў, якія пасяліліся ў Новым Свеце ў XVII—XVIII стагоддзя і каўбойскія балады Дзікага Захаду. У гэтай музыцы моцна адчуваецца спадчына Лізавецінскіх мадрыгалаў, ірландскай і шатландскай народнай музыкі. Асноўныя музычныя інструменты гэтага стылю — гітара, банджа і скрыпка.
Помнік у памяць вайны 1812 года (Клясціцы)
Помнік у памяць вайны 1812 года — былы помнік у Клясціцах Расонскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіўся паблізу царквы Святых апосталаў Пятра і Паўла.
Апісанне
Устаноўлены ў 1857 годзе у памяць бітвы пад Клясціцамі 1812 года па мадэлі архітэктара Антоніа Адаміні. Уяўляў сабою востраканечную васьмібаковую піраміду з купалам і пазалочаным крыжам. У 1930-я гады помнік разбураны. У 1962 годзе прыкладна ў тым месцы, дзе стаяў манумент, устанавілі «Помнік у гонар перамогі рускіх войскаў»; у 1992 годзе ён быў дэмантаваны.
Кубак Беларусі па міні-футболе
Кубак Беларусі па міні-футболе — беларускае спаборніцтва па міні-футболе. Праводзіцца штогод пачынальна з 1991 года.
Вінцэнт Ляўковіч
Вінцэнт Юзафавіч Ляўковіч (Wincenty Lewkowicz) — вайсковец, узначальваў паўстанне 1830—1831 гадоў у Вілейскім павеце.
Біяграфія
Служыў у войску Княства Варшаўскага. Удзельнічаў у вайне 1812 года, 27 верасня 1812 — падпаручнік 22-га пяхотнага палка. У 1820 годзе быў у адстаўцы. Меў маёнтак у Вілейскім павеце. Удзельнічаў у Лістападаўскім паўстанні 1830—1831 гадоў, у чыне палкоўніка кіраваў паўстанцамі Вілейскага павета, з 2 ліпеня 1831 года прызначаны Гелгудам капітанам 26-га пяхотнага палка. Перад расійскай следчай камісіяй ставіўся дабраахвотна і быў пазбаўлены адказнасці. У 1873 г. атрымаў пацвярджэнне дваранства.
Член масонскай ложы «Паўночная паходня» ў Мінску, масон 5-й ступені, звольнены ў 1820 года. Член масонскай ложы «Шчаслівага Вызвалення» ў Нясвіжы, масон 5-й ступені ў 1820 годзе. Член ніжэйшага капітула «Святыні Спакою» ў Нясвіжы, масон 5-й ст. у 1818 годзе.
Сям’я
Дзеці: сыны Францішак, Феліцыян, Юзаф, Аляксандр, зацверджаны ў дваранстве Расійскай імперыі ў 1828—1837 г. і запісаны ў дваранскую кнігу Гродзенскай губерні.
IC 42
IC 42 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Кіт.
Леў Якаўлевіч Зевін
Зевін Леў Якаўлевіч (6 (19) снежня 1903, Віцебск — снежань 1941 ці сакавік 1942) — беларускі і савецкі жывапісец, графік, мастак тэатра і ілюстратар яўрэйскага паходжання.
Біяграфія
Нарадзіўся 6 (19) снежня 1903 у Віцебску ў сям’і рамесніка. У 1917—1918 гг. вучыўся ў віцебскай прыватнай Школе малявання і жывапісу Юдэля Пэна, адначасова працуючы ў Віцебскіх оптыка-механічных майстэрнях Зеліга. У 1919 годзе працягнуў навучанне ў Віцебскім народным мастацкім вучылішчы ў майстэрні Марка Шагала, дзе, на думку Казіміра Малевіча, Леў Зевін «…свае жывапісныя працы вырабляў пад уплывам Пікаса». Паспеў паспрабаваць сябе ў кубізме.
У 1920 годзе Леў Зевін перайшоў у майстэрню Казіміра Малевіча і Веры Ермалаевай («са з'яўленнем майго метаду Зевін быў вымушаны працягваць пазнаванне кубізму»), а ў 1921 годзе ў так званую «сезанаўскую майстэрню» Роберта Фалька («пасля гэтага было рашэнне Зевіна вярнуцца да жывапісу, і, вядома ж, прынцып Сезана быў асновай усёй дзейнасці яго настаўніка Фалька...»). Быўшы вучнем непадобных майстроў, здолеў знайсці свой уласны стыль. У яго творчай манеры асэнсаваныя і злучаны рысы мастацкіх кірункаў канца XIX — пачатку XX стагоддзя. Мастацтвазнаўвец Аляксандр Ром так пісаў пра мастака: «Спагадны, душэўны, знешне сціплы чалавек з музычнай душой, ён выказаў без астатку ў жывапісу прывабныя рысы сваёй лірычнай натуры»
У 1918—1920 гадах разам з іншымі мастакамі займаўся святочным афармленнем Віцебска. У 1919 годзе ўдзельнічаў у 1-й Дзяржаўнай выстаўцы карцін віцебскіх і маскоўскіх мастакоў (Віцебск). У 1920 годзе быў членам Дзяржаўнай дэкаратыўна-мастацкай майстэрні пры Віцебскім ГубАНА. На 2-й справаздачнай выстаўцы віцебскіх свабодных мастацкіх майстэрняў (1920) быў сярод групы мастакоў, прэміраваных за найлепшыя творы. Разам з Эфраімам Валхонскім і Міхаілам Куніным арганізаваў «Групу трох», якая ў маі 1920 года адкрыла выстаўку ў клубе Саюза работнікаў мастацтва ў Віцебску. Крытык Абрам Ром адзначаў творы Зевіна ў віцебскай прэсе: «''Ужо цяпер ягоныя яшчэ няспелыя творы паказалі нам пэўныя дасягненні ў колеры, канструкцыі форм, жывапіснай фактуры. У яго найбольш удалых кампазіцыйных вопытах (карціны "Купальшчыцы" і "У доме"), пры ўсёй непазбежнай блізкасці да Сезана і Пікаса, адчуваецца пэўная мастацкая індывідуальнасць з асаблівай экспрэсіўнасцю ды творчымі заданнямі, якія ўласцівы менавіта ёй''». У лістападзе 1920 года быў сябрам групы УНОВИС.
У канцы 1921 года паехаў у Маскву ўслед за Р. Фалькам. Вучыўся ў маскоўскім ВХУТЕМАСе (1921—1925). Па заканчэнні станкавага аддзялення па майстэрні Р. Фалька у 1925 годзе за дыпломную работу «Рабочая сям’я» Л. Зевіну была нададзена найвышэйшая ўзнагарода — паездка за мяжу на чатыры гады, але праз адсутнасць грошай яна не адбылася. Працягнуў вучобу ў аспірантуры ВХУТЕМАС — ВХУТЕИНа (1926—1929, асістэнт Р. Фалька).
Браў удзел у Першай (1925), Другой (1927), Трэцяй (1929) і Чацвёртай (1931) Усебеларускіх выстаўках. У 1934 годзе прыняў удзел у юбілейнай выстаўцы «Мастакі БССР за 15 гадоў». Апошняя выстаўка ў Беларусі, у якой паспеў узяць удзел — Усебеларуская выстаўка выяўленчага мастацтва (1940). Сябра і экспанент аб’яднанняў: ВОХ (1927—1930), РОМБ (1930—1932, сябра-заснавальнік), РОСТ (1928—1929), група «13» (1929), сябра ОСТ (1929—1931).
У 1930 годзе камандзіраваны Народным камісарыятам асветы РСФСР у камуну «Войа Нова» у Крыме разам з М. Горшманам, М. Аксельродам, Л. Жалткевіч. У 1930 годзе па заданні «Всекохудожника» адбылася яго творчая паездка ў калгасы Херсоншчыны. У 1935 годзе Таварыствам землеўпарадкавання яўрэйскіх працоўных (ОЗЕТ) разам з групай маладых мастакоў (М. Аксельрод, Р. Гершанік, М. Горшман, І. Зусман, Б. Разенбліт і іншымі) камандзіраваны ў Бірабіджан. З 1932 года — сябра МОССХ.
У 1936—1940 гадах выкладаў у Маскоўскім абласным мастацкім тэхнікуме. Працаваў паводле дамоў з «Всекохудожником».
У канцы 1930-х гг. Леў Зевін уваходзіў у мастацкае аб’яднанне «Група пяці» разам з мастакамі Львом Аронавым, Аронам Ржэзнікавым, Міхаілам Дабрасердавым і Абрамам Пейсахавічам. Восенню 1940 года ў Маскве адбылася выстаўка «Групы пяці».
Выстаўкі:
Каралеўская вышэйшая музычная школа ў Стакгольме
Каралеўская вышэйшая музычная школа ў Стакгольме (Kungliga Musikhögskolan i Stockholm) — музычная вышэйшая навучальная ўстанова ў Стакгольме.
Вышэйшая школа рыхтуе прафесійных выкладчыкаў музыкі, царкоўных музыкантаў, тэарэтыкаў, кампазітараў, дырыжораў, інструменталістаў і іншых.
Кім Бейсінгер
Кіміла Эн «Кім» Бейсінгер (Kimila Ann Basinger; нар. 8 снежня 1953) — амерыканская актрыса, былая жонка Алека Болдуіна. Лаўрэат прэмій «Оскар» і «Залаты глобус» за ролю другога плана ў фільме «Сакрэты Лос-Анджэлеса».
Allium koelzii
Allium koelzii — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Ірана.
Распаўсюджанне
Эндэмік заходняга і паўднёва-заходняга Ірана.
Джале Інан
Джале Інан (Jale İnan; 1 лютага 1914, Стамбул — 26 лютага 2001, Стамбул) — турэцкі класічны археолаг. Прафесар класічнай археалогіі Стамбульскага ўніверсітэта. Вядомая як першая турэцкая жанчына-археолаг.
Біяграфія
Джале Інан нарадзілася 1 лютага 1914 года ў сям’і дырэктара археалагічнага музея Азіза Агана. Дачка вырашыла пайсці па слядах бацькі і таксама стаць археолагам. У 1934 годзе Джале скончыла сярэднюю школу для дзяўчынак і паступіла ва ўніверсітэт, дзе спачатку вывучала медыцыну, паколькі тады ў Турцыі не было археалагічных кафедраў. У 1935 годзе атрымала стыпендыю, якая дазволіла ёй адправіцца на вучобу ў Берлін ў Германскі археалагічны інстытут. Вывучала класічную археалогію таксама і ў Мюнхене, у сакавіку 1943 года абараніла доктарскую дысертацыю «Kunstgeschichtliche Untersuchung der Opferhandlung auf römischen Münzen» пад кіраўніцтвам прафесара Герхарда Радэнвальда. У тым жа 1943 годзе яна адправілася назад у Турцыю, дзе стала асістэнтам кафедры старажытнай гісторыі і нумізматыкі Стамбульскага ўніверсітэта. У 1944 годзе яна выйшла замуж за цывільнага інжынера Мустафу Інана, пазней прафесара Тэхнічнай школы ў Стамбуле. У 1947 годзе яна стала асістэнткай Арыфа Мюфіда Манселя, першага турэцкага прафесара класічнай археалогіі. Разам з ім прымала ўдзел у раскопках.
У 1953 годзе прайшла працэдуру хабілітацыі, у 1963 годзе атрымала званне прафесар. У 1975 годзе яна змяніла Манселя на пасадзе загадчыка кафедры і працягвала кіраваць кафедрай да 1983 года. Яна была членам Нямецкага і Аўстрыйскага археалагічных інстытутаў. Яе палявыя даследаванні ў Пергэ і Сідэ сталі асноватворнымі для развіцця археалогіі і аховы помнікаў архітэктуры ў Турцыі.
У памяць аб Джале Інан Музей жанчыны горада Анталія штогод уручае прэмію «Жанчына года».
Падстарынь
Падстары́нь (, Подстаринь) — аграгарадок у Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Яглевіцкага сельсавета.
Геаграфія
За 7 кіламетраў на поўнач ад горада і чыгуначнай станцыі Івацэвічы, 143 кіламетры ад Брэста.
Гісторыя
У 1940—1954 і 1987—2022 гадах цэнтр Падстарынскага сельсавета. У 1954—1987 гадах у складзе Кушняроўскага сельсавета.
Вуліца Сяліцкага (Мінск)
Вуліца Сяліцкага — вуліца мікрараёна Шабаны Заводскага раёна Мінска. Названа ў гонар Героя Савецкага Саюза Мікалая Аляксандравіча Сяліцкага, удзельніка грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Ідзе ад вёскі Каралішчавічы ў раёне шашы H9050 праз прамзону «Шабаны», раздзяляе жылыя дамы Шабаноў і прывытны сектар былой вёскі Малы Трасцянец, потым упіраецца ў Смілавіцкі тракт у раёне вёскі Вялікі Трасцянец.
NGC 323
NGC 323 (іншыя абазначэнні — ESO 151-9, AM 0054-531, PGC 3374) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Фенікс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Каўбой
Каўбой (cowboy, ад cow - карова і boy - хлопец) — назва, якая ўжывалася на Дзікім Захадзе ЗША ў адносінах да пастухоў жывёлы. Эпоха каўбояў пачалася з 1865 года, калі трэба было сагнаць у згоны гіганцкія здзічэлыя статкі быкоў, пераважна на тэрыторыі Тэхаса. Скончылася гэтая эпоха каля дваццаці гадоў пазней. Прыкладна трэць каўбояў была неграмі, якія атрымалі свабоду пасля грамадзянскай вайны, але не мелі ні працы, ні маёмасці. Яшчэ трэць каўбояў была мексіканцамі і траціна - нашчадкамі выхадцаў з Еўропы.
Здвінскі раён
Здвінскі раён (Здвинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Новасібірскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Здвінск.
Справа артапедаў
Справа ўрачоў — у Беларусі. Па справе былі затрыманыя 35 работнікаў медустаноў і 5 прадстаўнікоў камерцыйных структур. Яны падазраюцца або абвінавачваюцца па артыкулах аб дачы хабару, атрыманні хабару і незаконнай грашовай узнагароды.
Паводле намесніка начальніка следчага ўпраўлення КДБ Канстанціна Бычака, урачы-артапеды і кіраўнікі беларускіх устаноў аховы здароўя, дзейнічаючы ў інтарэсах замежных камерцыйных арганізацый, выкарыстоўваючы сваё службовае становішча, стваралі ўмовы для набыцця і ўстаноўкі беларускім пацыентам эндапратэзаў канкрэтных замежных вытворцаў, за што прадстаўнікі гэтых кампаній перадавалі беларускім урачам незаконнае грашовае ўзнагароджанне з разліку па 200 еўра за кожную праведзеную аперацыю. Па дадзеным факце Следчае ўпраўленне КДБ пачало расследванне крымінальнай справы па ч. 1, 2 і 3 арт. 430 («Атрыманне хабару»), ч. 1 арт. 431 («Дача хабару»), а таксама ч. 1 арт. 433 («Незаконнае грашовае ўзнагароджанне») Крымінальнага кодэксу Беларусі. Паводле слоў прадстаўніка КДБ, падчас правядзення следчых дзеянняў былі канфіскаваныя незаконна атрыманыя грашовыя ўзнагароды, у прадстаўнікоў камерцыйных арганізацый — даныя «чорнай бухгалтэрыі». Таксама Бычак заявіў, што :
18 красавіка 2022 года сітуацыя з затрыманымі артапедамі-траўматолагамі абмяркоўвалася на сустрэчы Аляксандра Лукашэнкі са старшынёй КДБ Іванам Церцелем, генпракурорам Андрэем Шведам і міністрам аховы здароўя Дзмітрыем Піневічам. Лукашэнка прапанаваў вырашыць, што рабіць з затрыманымі. Ён таксама заявіў :
Разо
Разо́ (Roseau) — сталіца і самы вялікі горад Дамінікі. Знаходзіцца на востраве Дамініка, у вусці ракі Разо, у заходняй частцы вострава. Насельніцтва ў 2000 годзе налічвала каля 20 тысяч чалавек. Ранейшая назва — Шарлот Таўн. Адначасова з’яўляцца сталіцай дамініканскай акругі святога Георгія.
Заснаваны ў XVII стагоддзі на месцы старажытнага індзейскага паселішча Саіры.
IC 43
IC 43 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Андрамеда.
Разо
Прамысловы цэнтр краіны, прадпрыемствы перапрацоўкі прадукцыі сельскай гаспадаркі. У горадзе ёсць буйны рыбацкі порт.
IC 43
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кукляны
Кукля́ны (, Кукляны) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Разо
Разо з’яўляецца турыстычным цэнтрам Дамінікі.
Піяніст
Піяніст (~ка) — музыкант, выканаўца на фартэпіяна. Прафесійныя піяністы могуць выступаць як самастойныя выканаўцы, іграць у суправаджэнні аркестра ці ансамбля, акампанаваць аднаму або некалькім музыкантам.
Звычайна піяністы пачынаюць навучанне ігры на інструменце яшчэ ў раннім узросце, некаторыя садзяцца за раяль ужо ў тры гады, у выніку чаго ў больш дарослым узросце развіваецца «шырокая далонь», гэта значыць больш развітыя кісці рук з павялічанай расцяжкай пальцаў, з-за чаго здаецца, што далонь у піяніста больш шырокая. «Шырокая далонь» і вузкія доўгія пальцы таксама лічацца адной з прыкмет добрага піяніста. Шматлікія знакамітыя кампазітары былі адначасова і таленавітымі піяністамі. Напрыклад, Франц Петэр Шуберт, Вольфганг Амадэй Моцарт, Людвіг ван Бетховен, Ферэнц Ліст, Іаган Брамс, Фрэдэрык Шапен, Шарль Валантэн Алькан, Роберт Шуман, Сяргей Рахманінаў і іншыя кампазітары былі віртуозамі фартэпіяннай ігры. Большасць піяністаў спецыялізуецца на музыцы вызначаных кампазітараў або вызначаных часоў. Аднак рэпертуар шматлікіх піяністаў не абмяжоўваецца толькі класічнай музыкай, а ўключае творы такіх стыляў, як джаз, блюз, рок, папулярная музыка.
Міхаіл Аляксандравіч Лапацін
Міхаіл Аляксандравіч Лапацін (нар., в. Свабода, Клічаўскі раён, БССР) — генерал, камандуючы войскамі супрацьпаветранай абароны Украіны (1992—1996). Кандыдат ваенных навук.
Біяграфія
Скончыў Даўгаўпілскае ваеннае авіяцыйнае вучылішча ў 1961 годзе, Мінскае вышэйшае ваеннае інжынернае вучылішча ў 1970 годзе.
Служыў на Кубе. Удзельнічаў у ваенна-стратэгічнай аперацыі «Анадыр» падчас Карыбскага крызісу 1962 года. .
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За адвагу» і Ганаровай граматай міністра замежных спраў Кубы.
Габрыелеўка
Габрые́леўка (, Габриелевка) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шацкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 40 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра, 40 км ад чыгуначнай станцыі Пухавічы на лініі Мінск-Асіповічы.
Пад уладай Расійскай імперыі
Паводле перапісу 1917 г. маёнтак Шацкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
У 1921 г. адкрыта працоўная школа 1-ай ступені, створаны саўгас "Габрыелеўка"
У 1920-ыя гг. працавала кузня, слясарная і шавецкая майстэрні, крахмальны завод, паравы млын, цырульня.
На пачатку 1930-ых гг. шорная і кравецкая майстэрні, сукнавалка, цягельны завод. масласырзавод.
Пад час Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 г. да ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Культура
У вёсцы дзейнічае бібліятэка і Дом культуры.
Адукацыя
У вёсцы дзейнічае дзіцячы сад-яслі.
Эканоміка
ААТ “Шацкі механічны завод”.
Гіяды (зорнае скопішча)
Гіяды (Υάδες — «дажджлівыя») — рассеянае зорнае скопішча ў сузор’і Цяльца, бачнае няўзброеным вокам. Найярчэйшыя зоркі скопішча ўтвараюць фігуру, падобную да літары «V» разам з аранжавым Альдэбаранам, найскравай зоркай Цяльца. Сам Альдэбаран ў скопішча не ўваходзіць, а толькі праецыюецца на Гіяды.
Гіяды размяшчаюцца на адлегласці ў 150 светлавых гадоў ад Зямлі і з'яўляюцца самым блізкім зорным скопішчам. Дыяметр Гіяд складае 75 светлавых гадоў, цэнтральная група зорак скопішча займае сферу дыяметрам прыкладна 10 светлавых гадоў. Згодна з дыяграмай Герцшпрунга — Расела, яго ўзрост складае 625 ± 50 мільёнаў гадоў.
Батанічны сад (Парыж)
Батанічны сад Парыжа (jardin botanique de la ville de Paris) уключае:
Антонаў Ан-225 Мрыя
Антонаў Ан-225 «Мроя» (Ан-225 «Мрія» — «мара», унутранае пазначэнне: выраб 402, па кадыфікацыі НАТА: Cossack — Казак) — транспартны самалёт звышвялікай грузападымальнасці распрацаваны АКБ імя Антонава. Кіраўнік праекта — Талмачоў Віктар Ільіч. Самы вялікі ў свеце самалёт.
Cамалёт быў спраектаваны і пабудаваны на Кіеўскім механічным заводзе ў 1984—1988 гадах. Першы палёт быў здзейснены 21 снежня 1988 года. Першапачаткова былі запачаткаваны дзве машыны, аднак толькі адзін асобнік знаходзіўся ў лётным стане і эксплуатаваўся ўкраінскай кампаніяй Antonov Airlines. Другі асобнік гатовы на 70 %.
У выніку авіяналёту расійскіх войскаў 27 лютага 2022 года на аэрапорт Гастомель пад Кіевам самалёт Ан-225 «Мрыя» згарэў, знаходзячыся ў ангары на рамонце.
Банджа
Банджа — сваяк агульнавядомай еўрапейскай мандаліны, падобны да яе формай. Але паміж імі ёсць рэзкае адрозненне ў гуку — банджа мае гук больш звонкі і рэзкі. У некаторых краінах Афрыкі банджа лічыцца святой прыладай, датыкацца да якой могуць толькі вышэйшыя жрацы або кіраўнікі.
Кейл (Люксембург)
Кейл (Люксембург) (люксемб. Käl, фр. Kayl) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Кейл (Люксембург) з'яўляецца часткай кантона Эш-сюр-Альзет. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 8080 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 3057 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 14,86 км ² (па займаемай плошчы 85 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 425 м. (40 месца з 116 камун), найменшая 274 м. (83 месца з 116 камун).
Анатоль Мікалаевіч Новікаў
Анатоль Мікалаевіч Новікаў (нар., Бораўск Калужскай вобласці РСФСР) — беларускі ваенны і палітык. Генерал-лейтэнант у адстаўцы. Старшыня Рэспубліканскага савета Беларускага грамадскага аб’яднання ветэранаў.
Біяграфія
Скончыў Вышэйшае агульнавайсковае каманднае вучылішча імя Вярхоўнага Савета РСФСР (агульнавайсковы камандзір), Ваеннапалітычную акадэмію імя У. І. Леніна (палітработнік), Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС (палітолаг).
Працаваў на розных пасадах у Маскоўскай, Прыбалтыйскай, Прыкарпацкай ваенных акругах, Групе савецкіх войскаў у Германіі, затым членам ваеннага савета танкавай арміі ў г. Барысаве, членам ваеннага савета Закаўказскай і Беларускай ваенных акруг, начальнікам інспекцыі Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь.
Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР адзінаццатага склікання, дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь дванаццатага склікання. Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га, 3-га і 4-га скліканняў.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Айчыны III ступені, Пашаны, Чырвонай Зоркі, «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» III ступені, васемнаццаццю медалямі, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Міжпарламенцкай Асамблеі Еўразійскага эканамічнага супольніцтва.
1792 год у гісторыі астраноміі
1792 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Пон-Нёф
Новы мост, таксама Пон-Нёф (Pont Neuf) — найстарэйшы з захаваўшыхся мастоў Парыжа цераз раку Сену. Зараз з'яўляецца адным з сімвалаў Парыжа.
Даныя
Даўжыня арачнага моста складае 280 м, а шырыня — 20 м. Новы мост злучае набярэжную Луўра (Quai du Louvre) у 1-й акрузе на правым беразе з набярэжнай Конці (Quai de Conti) і вуліцай Гран-Аўгусціна (Quai des Grands Augustins) на левым беразе ў 6-й акрузе. Прыкладна пасярэдзіне мост перасякае заходні ўскраек вострава Сітэ.
Гісторыя
У 1985 года годзе мост быў «запакаваны» мастаком Хрысто і яго жонкай Жаннай-Клод. Падрыхтоўчыя працы прадоўжыліся каля 10 гадоў, аднак у асноўным таму, што патрабавалася адабрэнне праекта мэрам Жакам Шыракам.
У 1991 годзе Леа Каракс зняў тут фільм «Палюбоўнікі з Новага моста», аднак большасць сцэн былі зняты на копіі моста, збудаванай на поўдні Францыі.
Жнівеньскі путч
Жнівеньскі путч (Августовский путч) — палітычныя падзеі, якія разгортваліся 18 — 21 жніўня 1991 года ў СССР і атрымалі афіцыйную ацэнку з боку ўладаў СССР (у асобе Прэзідэнта СССР, Вярхоўнага Савета СССР і З’езда народных дэпутатаў СССР ) і РСФСР (у асобе Прэзідэнта РСФСР , Савета міністраў РСФСР і Вярхоўнага Савета РСФСР ), а таксама органаў улады некаторых саюзных рэспублік , як змова, дзяржаўны пераварот і антыканстытуцыйны захоп улады (путч).
Падзеі праявіліся ў стварэнні Дзяржаўнага камітэта па надзвычайным становішчы (ДКНС), які абвясціў сябе органам «для кіравання краінай і эфектыўнага ажыццяўлення рэжыму надзвычайнага становішча», рашэнні якога агульнаабавязковыя да выканання на ўсёй тэрыторыі СССР, а таксама ў абвяшчэнні Генадзя Янаева выконваючым абавязкі прэзідэнта СССР «у сувязі з немагчымасцю па стане здароўя выканання Міхаілам Гарбачовым сваіх абавязкаў». У склад ДКНС увайшлі віцэ-прэзідэнт СССР Генадзь Янаеў, шэраг кіраўнікоў ЦК КПСС, урада СССР, арміі і КДБ СССР.
Спроба групы партыйных і дзяржаўных кіраўнікоў увесці надзвычайнае становішча ў шэрагу рэгіёнаў СССР выклікала адмоўную рэакцыю ў кіраўніцтве Расійскай Федэрацыі і іншых рэспублік. Жнівеньскі путч пацярпеў паражэнне.
Мэты
Асноўнай мэтай стварэння ДКНС, паводле слоў аднаго з яго вядучых удзельнікаў Генадзя Янаева — было недапушчэнне падпісання дагавора аб Саюзе Суверэнных Дзяржаў, які, паводле меркавання ўдзельнікаў ДКНС, ліквідаваў бы СССР «ДКНС — відавочнае і ў нейкай меры непазбежнае следства, а прычына — прызначанае на 20 жніўня 1991 года падпісанне рэспублікамі разбуральнага, антыканстытуцыйнага дагавора аб стварэнні Саюза Суверэнных Дзяржаў. Мы імкнуліся гэта антыдзяржаўнае і антынароднае дзеянне прадухіліць…». Іншы вядучы ўдзельнік камітэта, старшыня КДБ СССР Уладзімір Кручкоў у дзень арышту 22 жніўня 1991 года заявіў, што члены ДКНС не ставілі задачу пазбавіць Міхаіла Гарбачова пасады прэзідэнта СССР.
Падзеі ў Расіі
19 жніўня Міхаіл Гарбачоў фактычна быў незаконна адхілены ад пасады ў рэзідэнцыі «Фарос» у Крыме, у яго была адключаная як спецыяльная ўрадавая, гэтак і звычайная тэлефонная сувязь. Асноўнае супрацьстаянне непасрэдна адбывалася паміж ДКНС і вышэйшымі органамі ўлады РСФСР.
Дзеянні ДКНС суправаджаліся абвяшчэннем 19 жніўня надзвычайнага становішча ў Маскве, прыпыненнем дзейнасці палітычных партый, грамадскіх арганізацый і масавых рухаў, якія перашкаджалі нармалізацыі становішча; забаронай правядзення мітынгаў, вулічных шэсцяў, дэманстрацый, а таксама страйкаў; усталяваннем кантролю над СМІ, часовым спыненнем выпускаў некаторых цэнтральных выданняў. У Маскву былі ўведзены войскі. Лідарам супраціўлення путчыстам стаў кіраўнік Вярхоўнага Савета РСФСР Барыс Ельцын, які, знаходзячыся ў Доме Саветаў РСФСР («Белы дом»), выдаў указ, згодна з якім усе выканаўчыя органы ўлады мусяць перайсці пад ягоны кантроль. Каля Белага дома сабраліся тысячы чалавек, сярод якіх былі прадстаўнікі самых розных сацыяльных груп. Цягам двух дзён натоўп павялічваўся, да яго далучаліся некаторыя баявыя часткі. Сам будынак абрастаў барыкадамі. Звонку на прылеглых вуліцах прыказа аб штурме чакалі вайсковыя часткі, падпарадкаваныя ДКНС.
Ля Белага дому ў Маскве, дзе месціўся Вярхоўны Савет РСФСР і знаходзіўся Барыс Ельцын, засталіся на ноч некалькі дзясяткаў тысяч чалавек. Уначы загінулі 22-гадовы Дзмітрый Комар, 28-гадовы Ілья Крычэўскі і 37-гадовы Дзмітрый Вусаў, якія на ўездзе ў тунэль на Калінінскім праспекце спрабавалі спыніць калону бранятэхнікі. Камандзір падраздзялення КДБ «Альфа» атрымаў загад вывучыць магчымасць штурму будынка Вярхоўнага Савета РСФСР, дзе знаходзіўся штаб прэзідэнта Расіі Барыса Ельцына, і ягонага арышту. Камандаванне «Альфы», правёўшы рэкагнасцыроўку, прыйшло да высновы, што штурм будынка зойме каля 15 хвілін, аднак давядзецца прарывацца праз натоўп і колькасць ахвяр можа дасягнуць некалькіх тысяч чалавек. Пад раніцу, даведаўшыся пра гібель людзей, міністр абароны СССР Дзмітрый Язаў аддаў загад аб вывадзе войск з Масквы. Фактычна, адмова ад штурму Белага дома і загад вывесці войскі з Масквы перадвызначылі паразу путчыстаў. Некалькі членаў ДКНС, у тым ліку і старшыня КДБ Уладзімір Кручкоў, вылецелі ў Крым для перамоў з Прэзідэнтам СССР Міхаілам Гарбачовым, аднак той адмовіўся іх прыняць.
20 жніўня Барыс Ельцын і яго ўрад здолелі пераламіць ход путча і ўзяць ход падзей пад свой кантроль. 21 жніўня Прэзідэнт СССР Міхаіл Гарбачоў аднавіў сувязь з вонкавым светам, адмяніў усе пастановы ДКНС і прызначыў новых кіраўнікоў сілавых ведамстваў.​
У ноч з 21 на 22 жніўня Міхаіл Гарбачоў вярнуўся ў Маскву. Шмат пазней ён заявіў, што загадзя ведаў пра планаваныя дзеянні будучых членаў ДКНС. Аднак у верасні 1991 года на следстве па справе ДКНС ён гаварыў процілеглае.
З 22 па 29 жніўня 1991 года члены ДКНС і шэраг асоб, якія фармальна ў камітэт не ўваходзілі, але спрыялі яму, быў арыштаваны Аднак з чэрвеня 1992 года па студзень 1993 года ўсе яны былі адпушчаны пад падпіску аб нявыяздзе. У красавіку 1993 года пачаўся судовы разгляд. 23 лютага 1994 года падсудныя па справе ДКНС былі амніставаны Дзяржаўнай Думай Федэральнага сходу Расійскай Федэрацыі, нягледзячы на пярэчанне Барыса Ельцына. Адзін з падсудных, Валянцін Варэннікаў, адмовіўся прыняць амністыю і над ім працягнуўся суд. 11 жніўня 1994 года Ваенная калегія Вярхоўнага Суда Расіі вынесла апраўдальны прысуд Варэннікаву.
Падзеі ў Беларусі
Камуністычнае кіраўніцтва Беларусі сустрэла путч з энтузіязмам — Бюро ЦК КПБ на чале з першым сакратаром Анатолем Малафеевым падтрымала членаў ДКНС. Мясцовыя партыйныя структуры выказваліся ў прэсе ў падтрымку путча. «''Першыя ж дакументы Дзяржаўнага камітэта па надзвычайным становішчы ў СССР, абнародаваныя 19 жніўня 1991 года, паказваюць, што абвешчаныя надзвычайныя меры па выхаду краіны з глыбокага ўсебаковага крызісу адпавядаюць інтарэсам людзей працы і не супярэчаць прынцыпам і бліжэйшым мэтам Камуністычнай партыі. Падтрымліваем дзеянні Дзяржаўнага камітэта па надзвычайным становішчы, накіраваныя на стабілізацыю абстаноўкі ў краіне, і заклікаем камуністаў, рабочых горада захоўваць вытрымку, спакой, узважанасць у закліках і дзеяннях, усямерна садзейнічаць аднаўленню дысцыпліны і парадку, стабільнасці ў рабоце рабочых калектываў''», — гаварылася ў заяве сакратароў пярвічных партыйных арганізацый кампартыі Магілёву, прынятай праз некалькі гадзін пасля абвяшчэння надзвычайнага становішча.
19 жніўня дэпутаты Апазіцыі БНФ на чале з Зянонам Пазняком паспрабавалі ўпэўніць старшыню Вярхоўнага Савета Мікалая Дземянцея ў неабходнасці склікання пазачарговай сэсіі беларускага парламента. Між іншым, менавіта Дземянцей на наступы дзень павінен быў ехаць у Маскву на падпісанне з Гарбачовым «саюзнай дамовы», але гэтыя планы сарвалі путчысты. Пасля кароткай размовы ў кабінеце Дземянцея стала відавочна, што ён падтрымліваў путчыстаў. Тады ў БНФ абвясцілі ГКЧП дзяржаўнымі злачынцамі, звярнуліся да дзяржаўных служачых і кіраўнікоў прадпрыемстваў з заклікам не выконваць іх загады, быў прыняты зварот, у якім пазначылі, што «дзеянні путчыстаў у СССР з’яўляюцца крымінальным злачынствам, а створаны імі самазваны „Камітэт па надзвычайным становішчы“ — антызаконным».
Сярод палітыкаў, што не падтрымалі дзеянні ДКНС, апынуліся першы намеснік старшыні Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь Станіслаў Шушкевіч, старшыні камісій Вярхоўнага Савета па заканадаўстве (Дзмітрый Булахаў), па навуцы і навукова-тэхнічным прагрэсе (Генадзь Карпенка), па справах моладзі (Валерый Курдзюкоў), па пытаннях працы, цэн, занятасці і сацыяльнай абароны насельніцтва (Аляксандар Сасноў), па нацыянальнай палітыцы і міжнацыянальных адносінах (Міхаіл Слямнёў) і іншыя.
Увечары 19 жніўня БНФ сабраў на сустрэчу з дэпутатамі на плошчу перад Домам урада каля дзвюх соцен чалавек пры тым, што арганізатары мітынга не мелі доступу да тэлебачання і радыё (кіраўнік дзяржтэлерадыё Аляксандар Сталяроў у той дзень памяняў праграмную сетку, каб трансляваць распараджэнні ДКНС). У параўнанні з колькасцю, якую сабрала падвышэнне цэнаў у красавіку (тады штодня стаяла некалькі дзесяткаў тысяч) — прыйшло зусім не шмат. Але 20—21 жніўня на плошчы збіраліся ўжо тысячы. У ноч на 20 жніўня там было абвешчана пра стварэнне Беларускага згуртавання вайскоўцаў на чале з падпалкоўнікам Мікалаем Статкевічам.
Раніцай 20 жніўня па Беларускім радыё прагучала інтэрв’ю намесніка старшыні Вярхоўнага Савета Васіля Шаладонава, у якім ён сказаў, што верыць «''тым людзям, якія заяўляюць, што прэзідэнт хворы, і хацеў бы нагадаць адно, што сёння дзейнічае Канстытуцыя Саюза ССР. Мы не падпісалі новы саюзны Дагавор, а таму няма новай прававой базы. Застаўся дагавор 1922 года…''».
У той дзень быў забаронены выхад газеты «Знамя юности» — у нумары меліся з’явіцца меркаванні тых, хто не падтрымаў путч. Газета «Звязда» на першай паласе двухсэнсоўна надрукавала: «''Краіна ў шоку. І мы анямелі…''», а 20 і 21 жніўня на яе першай паласе друкаваліся распараджэнні ДКНС — і ні радка пра заклікі не падтрымліваць путч.
20 жніўня адбылося пасяджэнне Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларусі. Дэпутаты ад апазіцыі спрабавалі на ім пераканаць Прэзідыум асудзіць ГКЧП — але безвынікова.