cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Спіс аб’ектаў PGC (2570001—2571000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2570001—2571000)
Яўген Занкавіч
Біяграфія
Летам 1944 года эвакуяваўся ў Германію. Пасля вайны жыў у беларускім лагеры ў Ватэнштэце, быў кіраўніком лагернай паліцыі, а таксама адным з арганізатараў валейбольнай каманды «Нёман». У канцы 1940-х пераехаў у ЗША ў Саўт-Рывер. Удзельнічаў у грамадскім жыцці беларусаў у Нью-Джэрсі, спяваў у беларускім царкоўным і свецкім хорах. У верасні 1954 года пасля 14-га Пленума БЦР быў прызначаны намеснікам старшыні прэзідыума пленума, то бок віцэ-прэзідэнтам.
Памёр 7 снежня 1997 года. Пахаваны на Беларускіх могілках у Саўт-Рыверы. Пакініў пяць дачок.
Спіс аб’ектаў PGC (2571001—2572000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2571001—2572000)
Свята-Мікалаеўская царква (Чысць)
Свята-Мікалаеўская царква — мураваны праваслаўны храм у п. Чысць Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці. Знаходзіцца каля могілак.
Гісторыя
Храм пабудаваны ў 1996 годзе.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы. Трохчасткавы храм зграбных вертыкальна выцягнутых прапорцый. Дамінантай кампазіцыі з’яўляецца 5-ярусная (2 васьмерыка на 3 чацверыках) 4-гранная званіца, накрытая сферычным купалам з макаўкай. Над 2-схільным дахам малітоўнай залы ўзведзены аналагтчны 8-гранны светлавы барабан. Прамавугольная апсіда накрыта паўкруглым дахам, завершаным на тарцы макаўкай. Бакавыя фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі, завершаны 3-лопасцевымі франтонамі.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Дубрава)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква — праваслаўны храм у вёсцы Дубрава Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці. На ўсходняй ускраіне вёскі.
Гісторыя
Толькі ў 1990-м царква была вернута праваслаўным.
Архітэктура
Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам пад 2-схільным дахам, завершаным над алтарнай часткай 8-гранным барабанам з макаўкай. Да франтальнага фасада далучана 3-ярусная (васьмярык на 2 чацверыках) шатроавя званіца, завершаная цыбулепадобнай галоўкай.
Лідзбаркскі павет
Адміністрацыйны цэнтр — горад Лідзбарк Варміньскі.
Станам на 2018 год у павеце налічвалася 42 тыс. жыхароў.
Павет займае плошчу 924,42 км².
Уладзімір Канстанцінавіч Мацяш
Уладзімір Канстанцінавіч Мацяш (нар., в. Паўлавічы, Бярозаўскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
З 1990 па 1997 — народны дэпутат Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў. Працаваў у камісіях па горадабудаўніцтве, архітэктуры і будаўнічым комплексе, справах інвалідаў, школьнай адукацыі і выхаванні.
Член Беларускага саюза архітэктараў, тры гады ўзначальваў арганізацыю Саюза архітэктараў «Белдзяржпраекта».
Творчасць
У архітэктурнай дзейнасці спецыялізуецца ў вобласці практычнага праектавання аб’ектаў аховы здароўя, жылых і грамадскіх будынкаў. Асноўныя працы: Рэспубліканскі цэнтр па ахове здароўя маці і дзіцяці (1985, у сааўтарстве з А. Панамаровым), праект інфекцыйнай бальніцы па вул. Адзінцова (у сааўтарстве з А. Панамаровым) і інш.
Спіс аб’ектаў PGC (2572001—2573000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2572001—2573000)
Тамара Леанідаўна Матыль
Тамара Леанідаўна Матыль (нар., Мінск) — беларускі архітэктар, спецыяліст у галіне аховы гісторыка-культурнай спадчыны.
Біяграфія
Скончыла БПІ (1984) па спецыяльнасці архітэктура, (1992) у Маскве па спецыяльнасці ландшафтная архітэктура і садова-паркавае будаўніцтва, Міжнародную летнюю школу паслядыпломнай адукацыі (1996, Беларусь-Польшча) па спецыяльнасці тэарэтычныя і практычныя пытанні аховы культурнага ландшафту і гістарычных садоў і паркаў, аспірантуру Інстытут мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН Беларусі (1999, н/з).
У 1984—1990 гадах працавала архітэктарам у Інстытуце «Белсельбудпраект», у 1990—1995 — галоўным архітэктарам у гісторыка-культурным запаведніку «Заслаўе», у 1995—1998 — загадчыцай сектара драўлянай забудовы гарадоў Беларусі ў Беларускім музеі народнай архітэктуры і побыту. З 1997 года выкладала ў Інстытуце культуры Беларусі, у «Школе музеалогіі», курс музейнай архітэктуры.
У 2003—2011 гадах галоўны архітэктар праектаў у архітэктурна-будаўнічай кампаніі ААТ «Ленайт». У 2011—2015 гадах працавала ў Інстытуце культуры Беларусі экспертам аддзела навукова-метадычнага забеспячэння дзейнасці па ахове гісторыка-культурнай спадчыны, выкладала на курсах павышэння кваліфікацыі для спецыялістаў у вобласці аховы спадчыны курс «Ахова гісторыка-культурнай спадчыны».
З 2014 года сааўтар і менеджар культурна-адукацыйнага праекта «МІНІМІНСК» («MINIMINSK»).
Са студзеня 2016 года — каардынатар праекта «Маніторынг гісторыка-культурных каштоўнасцей ў выбраных мясцовасцях Беларусі» па стварэнні платформы для базы дадзеных па нерухомых гісторыка-культурных каштоўнасцях Беларусі, эксперт у галіне аховы культурнай спадчыны ў грамадскім фондзе «European URBAN Institute», старшыня Савету грамадскага фонда «European Urban Institute» (Польшча, Варшава), член Савету грамадскага фонда «Культурная спадчына і сучаснасць» (Беларусь, Мінск).
Навуковая дзейнасць
Удзельніца навукова-практычных канферэнцый (Беларусь, Літва, Польшча) у 1995—1997, 2011—2017, 2019 гадах і навукова-даследніцкіх экспедыцый (Беларусь, Літва, Польшча) у 1990—1997, 2011—2019 гадах.
Аўтарка-складальніца буклета «Исторические города Беларуси» (выданне падрыхтава пры падтрымцы Міністэрства культуры Беларусі, 2013), буклета «Індустрыяльная архітэктура Беларусі» (выданне падрыхтавана пры падтрымцы Міністэрства культуры Беларусі у 2015 годзе да Европейскіх дзён спадчыны ў Беларусі, выдавецтва РУП «Інфармацыйна-вылічальны цэнтр Міністэрства фінансаў Рэспублікі Беларусь», 2015 ).
Рэдактарка і аўтарка (у складзе творчага калектыву) навуковага зборніка «Бюлетэнь маніторынгу гістарычнай прасторы» Сінагогі Беларусі. Сшытак першы. 1/2016 (Выданне падрыхтавана  фондам EUI (European Urban Institute (Варшава, Польшча))  2016 г.)
Аўтарка-складальніца буклета «The main avenue of Minsk» (выданне падрыхтавана пры падтрымцы фонда IHM-Institute of Heritage Management (Cottbus, Germany) і фонда «Культурная спадчына і сучаснасць» (Мінск, Беларусь) у 2018 годзе).
Удзельніца (у складзе творчага калектыву) распрацоўкі праекта «Гардарыкі. Гарады Беларусі» (Cities of Belarus),  мэтай якога было акумуляванне ведаў пра гарады Беларусі ў іх культурным, геаграфічным, аксіялагічным сэнсах, з мэтай раскрыцця магчымасці і турыстычна-рэсурснай базы для іх устоўлівага развіцця, прадстаўленне інфармацыі пра фарміраванне і трансфармацыі назваў гарадоў ў гістарычнай прагрэсіі. (Праект створаны пры падтрымцы ЮНЕСКА ў межах удзелу 2018—2019 гг.). Вынікам праекта стаў буклет «Гарады Беларусі», падрыхтаваны фондам «Культурная спадчына і сучаснасць» (Беларусь, Мінск) у 2019 годзе (выдавецтва РУП «Інфармацыйна-вылічальны цэнтр Міністэрства фінансаў Рэспублікі Беларусь», 2020).
Кэнтшынскі павет
Кэнтшынскі павет (Powiat kętrzyński) — павет у Вармінска-Мазурскім ваяводстве Польшчы каля мяжы з Калінінградскай вобласцю Расіі, створаны ў 1999 годзе.
Станам на 2018 год у павеце налічвалася 64 тыс. жыхароў.
Павет займае плошчу 1212,97 км².
Спіс аб’ектаў PGC (1105001—1106000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1105001—1106000)
Мрангоўскі павет
Мрангоўскі павет (Powiat mrągowski) — павет у Вармінска-Мазурскім ваяводстве Польшчы, створаны ў 1999 годзе.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Мрангова.
Станам на 2018 год у павеце налічвалася 50 тыс. жыхароў.
Павет займае плошчу 1065,23 км².
Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы (Аляхновічы)
Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы — драўляны праваслаўны храм у аграгарадку Аляхновічы Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў 1990-я гады з дрэва. Будаўніцтва скончана ў 1996 годзе. Храм асвячоны ў 2005 годзе.
Архітэктура
Авангардная трактоўка традыцыйнага народнага драўлянага дойлідства. Вырашана адзіным працяглым зрубам, пераходзячым у 3-гранную апсіду, над якой агульны 2-схільны дах пераходзіць у вальмавы. Арыгінальную авангардную трактоўку набыло 5-купалле над цэнтральнай часткай даху: традыцыйны 8-гранны шатроаы барабан акаймаваны 4-вуглавымі макаўкамі на цыліндрычных барабанах, узнятых на стаўбы. Уся канструкцыя аб’яднана папярочнымі балкамі і вуглавымі падкосамі. Неашаляваныя брусчатыя сцены расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў фігурных разных ліштвах і брусамі-сцяжкамі ў прасценках. Франтальны фасад вырашаны 4-слуповай галерэяй-гульбішчам, над вальмавым дахам якой узведзена 2-ярусная (васьмярык на чацверыку) званіца, накрытая цыбулепадобным купалам з макаўкай.
Спаса-Ушэсцеўская царква (Заскавічы)
Спаса-Ушэсцеўская царква — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Заскавічы Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці. Знаходзіцца на могілках.
Гісторыя
На месцы храма была драўляная капліца, якая ў 1960-х гадах была разбурана. Храм пабудаваны ў сярэдзіне 1990-х гадоў. Асвячоны ў 1996 годзе мітрапалітам Мінскім і Слуцкім Філарэтам. З 2004 года самастойны прыход.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы. Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам, 2-схільны дах якога над 3-граннай апсідай пераходзіць у вальмавы, завершаны над фасадам 8-граннай шатровай званіцай з макаўкай. Уваход праз нізкі прытвор пад 2-схільным пакрыццём. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі.
Дагістарычны Ордас
Ордаская культурная традыцыя — умоўнае абазначэнне комплексу археалагічных культур, якія існавалі з часоў і да канца Бронзавага веку ў пустыні Ордас, на поўдні аўтаномнага рэгіёну Унутраная Манголія, цяпер КНР, прыкладна ў 300 км ад г. Пекіна. Носьбіты традыцыі былі ў асноўным змяшанай еўрапеоідна-мангалоіднай расы паколькі ў рэгіёне мелася месца шматлікіх кантактаў з еўрапеоідамі аж да эпохі дынастый Цынь і Хань.
Палеаліт
Першыя сведчанні з’яўлення сучасных людзей ставяцца да. Мясцовыя насельнікі выкарыстоўвалі каменныя прылады тыпу. Наканечнікі і грані іх прылад нагадваюць еўрапейскія мусцьерскую і індустрыі. Верагодна, мясцовыя жыхары добра валодалі тэхналогіямі, паколькі яны стваралі разцы (нажы) даўжынёй да 15 сантыметраў.
Скамянелыя чалавечыя парэшткі Ордаскага чалавека з, датаваныя каля 50 000-35 000 гг. да н. э., маюць ярка выяўленыя мангалоідныя рысы, у асаблівасці пярэднія зубы і.
Неаліт
Адной з неалітычных культур Ордаса была культура Чжукайгоу (2200—1500 гг. да н. э.). Да яе ставяцца 327 (на пачатак XXI стагоддзя) пахаванняў. Генетычныя даследаванні пахаваных паказваюць, што яны вельмі падобныя з пахаваннямі з Іньнюгоу (Yinniugou), а таксама з сучаснымі народамі — даурамі і эвенкамі. Археалагічныя знаходкі гэтай культуры вельмі падобныя з артэфактамі. У гэтых знаходках мы бачым зараджэнне «змяінага» арнаменту на зброі і іншыя зааморфныя фігуры, з якіх пасля складзецца ордаскі стыль мастацтва.
Бронзавы і жалезны век
Шкілетныя астанкі ў грабніцы Таахунбала (Taohongbala), датаванай VII—VI стст. да н. э., у цэлым лічацца адноснымі да культуры бронзавага веку, і ў іх добра выяўленыя мангалоідныя рысы.
Пахаванне падобнага тыпу выяўленае ў 1979 годзе блізу горада і датаваны V—IV стст. да н. э., лічыцца адзіным помнікам культуры, размешчаным на паўночным схіле Іньшаня. Тут выяўленыя ў асноўным бронзавыя артэфакты, кераміка і 27 шкілетных астанкаў коней. У ходзе далейшых раскопак у 1983 годзе ў Гасіньяацзы было выяўлена 31 пахаванне VI—V стагоддзя да н. э. з ярка выяўленымі паўночнамангалоіднымі рысамі. Гэтыя рысы меншаюць па кірунку да поўдня. Шкілетныя астанкі ўсходняга і паўночнага мангалоіднага тыпу — у цэлым 117 пахаванняў — сустракаюцца ў знаходках з Маацынгу і Іньнюгоу і датуюцца каля VII стагоддзя да н. э. Ордаскае бронзавае ўзбраенне шмат у чым падобна з кітайскім.
На шматлікіх малюнках людзей Ордаса тыя, як правіла, маюць прамыя валасы. Гэтая рыса асабліва ярка выяўлена ў археалагічных знаходках у Баатоў (M63:22, M63:23, M84:5), Этоке (M1, M6), Сіхаакау (M3), нізоўях Ваэртухаа (M3:1) і ў Мэнцзяляне.
Сакі (азіяцкія скіфы)
У VI—II стагоддзях да н. э. конныя качэўнікі займалі тэрыторыю Ордаса, перш чым іх адтуль выгналі гуны. Па думку, гэтыя качэўнікі былі найбольш усходняй групай сакаў, якія пасяліліся на ўсход ад больш вывучаных юэчжы, хоць Лебядзінскі і не прыводзіць фактаў у абгрунтаванне свайго меркавання. «Мангалоідныя тыпы Забайкалля і Усходняй Манголіі рэзка кантрастуюць з еўрапеоідным тыпам, які выяўляецца ў той жа час у скіфскіх качэўнікаў, якія займалі Усходнюю Манголію, і іх папярэднікаў бронзавага стагоддзя». Вядомыя яны ў асноўным па шкілетных парэштках і артэфактах.
Качэўнікі кантактавалі і нярэдка ваявалі з даханьскім і ханьскім насельніцтвам Кітая. Тэрыторыя гэтых качэўнікаў размяшчалася непасрэдна на поўнач ад Вялікай сцяны і на паўднёвым узбярэжжы самай паўночнай лукавіны ракі Хуанхэ.
Як лічыць Яраслаў Лебядзінскі, «Еўрапеоідныя твары на некаторых малюнках з Ордаса… варта растлумачыць іх паходжаннем ад скіфаў» Характэрнымі вырабамі Ордаса з’яўляюцца спражкі рамянёў, конская збруя і зброя з выявай жывёл, якія нярэдка змагаюцца. Зброя, выяўленае ў пахаваннях у стэпах Ордаса, вельмі моцна нагадвае зброю скіфамоўных народаў, асабліва сакаў.
Сувязі
Заходнімі суседзямі Ордаса маглі быць юэчжы — усходнеіранскі народ, які мігрыраваў у Паўднёвую Азію і ўтварыў Кушанскае царства пасля паразы ад хунну. Яны былі таксама культурна звязаныя з яшчэ адным качавым племенем на ўсходзе,, якія мелі падобнае «стэпавае мастацтва», але былі, верагодна, мангалоідамі. Таксама ордаская культура магла быць звязаная з народам,, ці «заходнімі варварамі».
Хунну
Згодна з кітайскімі крыніцамі, хунну (сюнну) упершыню з’явіліся ў Ордасе у перыяд, калі былі напісаныя трактаты «» і «», у, да таго, як Ордас акупавалі дзяржавы Цынь і. Лічыцца, што Ордас быў іх радзімай, аднак дакладны час іх з’яўлення ў рэгіёне застаецца невядомым — як паказваюць археалагічныя знаходкі, ён мог быць нашмат больш раннім, чым першыя згадкі хунну ў летапісах.
Па меры таго, як хунну пад правадырствам распаўсюджваліся на поўдзень на тэрыторыю юэчжы каля 160-х гг. да н. э., юэчжы, у сваю чаргу, разграмілі сакаў і выціснулі іх да Ісык-Куля. Мяркуецца, што хунну ў той жа час занялі і Ордас, калі яны ўступілі ў кантакт з кітайцамі. З Ордаса хунну здзейснілі шматлікія спусташальныя набегі на Кітай (167, 158, 142, 129 гг. да н. э.).
У II ст. да н. э. імператар Хань Удзі з дынастыі Хань пачаў вайну супраць хунну. Палкаводцу Шафану ў 127 г. да н. э. удалося каланізаваць тэрыторыю Ордаса. Аднак яшчэ да гэтай кампаніі на іх тэрыторыі засноўвалі свае ваенныя паселішчы дынастыі Цынь і Чжаа, пакуль іх не знішчылі хунну да 209 г. да н. э..
Артэфакты
Артэфакты ордаскіх культур, прадстаўленыя ў Брытанскім музеі (азіяцкая галерэя):
Нідзіцкі павет
Нідзіцкі павет (Powiat nidzicki) — павет у Вармінска-Мазурскім ваяводстве Польшчы, створаны ў 1999 годзе.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Нідзіца.
Станам на 2018 год у павеце налічвалася 33,5 тыс. жыхароў.
Павет займае плошчу 960,7 км².
Спіс аб’ектаў PGC (2573001—2574000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2573001—2574000)
Навамейскі павет
Навамейскі павет (Powiat nowomiejski) — павет у Вармінска-Мазурскім ваяводстве Польшчы, створаны ў 1999 годзе.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Новэ Мяста Любаўске.
Станам на 2018 год у павеце налічвалася 44 тыс. жыхароў.
Стаўбцоўскае благачынне
Стаўбцоўскае благачынне, Стаўбцоўская благачынная акруга — акруга ў Маладзечанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Аляксандр Марцінчык
Пішскі павет
Пішскі павет (Powiat piski) — павет у Вармінска-Мазурскім ваяводстве Польшчы, створаны ў 1999 годзе.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Піш.
Станам на 2018 год у павеце налічвалася 57,5 тыс. жыхароў.
Павет займае плошчу 1776,17 км².
Еўрапейская кінапрэмія 1998
11-я цырымо́нія прысуджэ́ння Еўрапе́йскай кінапрэ́міі за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 4 снежня 1998 года ў Лондане.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона    і прыводзіцца першым.
Дзядкі аптэчныя
Дзядкі́ аптэчныя, Дзядкі звычайныя (Agrimonia eupatoria) — від кветкавых раслін роду  сямейства.
Назва
Дзядкі аптэчныя, рэпік, дзядкі, дзядок, дзядкі-трава, смятаннік, сучкі, шчэрб.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 30—125 см з прамым апушаным сцяблом. Лісце чаргаванае па даўжыні сцябла і часам у прыкаранёвай разетцы, на чаранках, няпарнаперыстае, з 5—9(11) зубчастымі лісцікамі, з прылісткамі, жорсткае, укрытае валаскамі. Кветкі дробныя, з пяццю пялёсткамі, залаціста-жоўтага колеру, духмяныя. Суквецце — колас. Плод — арэшак. На пладах маюцца растапыраныя, злёгку адагнутыя ўніз шыпікі.
Распаўсюджанне і экалогія
Еўрапейскі від. Расліны растуць у шыракалістых і шыракаліста-яловых лясах і на ўзлесках, у хмызняках, каля дарог. Цвітуць у чэрвені—жніўні.
Выкарыстанне
Лекавыя расліны. Выкарыстоўваюцца ў якасці мачагоннага, жаўцягоннага, процізапаленчага і танізавальнага сродку.
Касцёл Узвіжання Святога Крыжа (Груздава)
Гісторыя
Стары касцёл быў спалены падчас Другой сусветнай вайны. Новы касцёл быў перабудаваны з адміністрацыйнага будынка намаганнямі парафіянаў і кс. пробашча Крыштафа Сілкоўскага на месцы папярэдняга касцёла. Касцёл быў асвечаны біскупам Уладзіславам Блінам 28 ліпеня 2001 года.
Архітэктура
Вырашаны прамавугольным у плане будынкам пад двухсхільным дахам, завершаным над тарцовым фасадам васьміграннай шатровай сігнатуркай. Уваход вырашаны квадратным у плане прытворам, двухсхільнае пакрыццё якога таксама завершана васьміграннай шатровай вежачкай. Фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Сусветная прэмія саўндтрэкаў кінакампазітару года
Сусве́тная прэ́мія саўндтрэ́каў кінакампазі́тару го́да (World Soundtrack Award for Film Composer of the Year) — адна з галоўных узнагарод «Сусветнай прэміі саўндтрэкаў», якая была ўпершыню прысуджана на 1-й цырымоніі ў 2001 годзе і ўручаецца штогод па сённяшні дзень.
На званне «Кінакампазітара года» штораз вулучаецца 5 намінантаў. За ўсю гісторыю існавання гэтай узнагароды адзіным выключэннем быў 2004 год, калі на прэмію прэтэндавала адразу 7 кампазітараў. Колькасць фільмаў, за музыку да якіх вылучаецца кампазітар, наадварот істотна вагаецца. Так у першыя гады існавання прэміі найчасцей кампазітар вылучаўся за працу над адным фільмам, аднак пазней такія выпадкі сталі рэдкасцю, а колькасць фільмаў, за музыку да якіх вылучаецца кампазітар, некалькі разоў дасягнула сямі.
Па стане на канец 2022 года часцей за ўсё, а менавіта пяць разоў, у намінацыі «Кінакампазітар года» перамагаў французскі кампазітар Аляксандр Дэспла (2007, 2009, 2010, 2011, 2014). Ён жа трымае і першынства па колькасці намінацый, якіх на яго ліку 11.
Пераможцы і намінанты
Пераможцы і намінанты прыведзены ў храналагічным парадку. У межах аднаго года намінанты ўпарадкаваны па прозвішчах паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны жоўтым колерам фона    і прыводзіцца першым. Сімвалам адзначаны фільмы, якія атрымалі прэмію «Оскар» у намінацыі.
Статыстыка
Па стане на канец 2022 года часцей за ўсё, а менавіта пяць разоў, у намінацыі «Кінакампазітар года» перамагаў Аляксандр Дэспла (2007, 2009, 2010, 2011, 2014). Ён жа трымае і першынства па колькасці намінацый, якіх на яго ліку 11.
Эма Пятроўна Камарова
Эма Пятроўна Камарова  — беларуская вучоная-міколаг. Кандыдат біялагічных навук (1956).
Біяграфія
Нарадзілася ў Кемераве. Пасля трох курсаў вучобы на біялагічным факультэце Томскага дзяржаўнага ўніверсітэта ў сувязі з пераездам перавялася ў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, пасля заканчэння якога ў 1952 годзе паступіла ў аспірантуру пры Інстытуце біялогіі Акадэміі навук БССР. У 1956 годзе ёй была абаронена дысертацыя на атрыманне вучонай ступені кандыдата біялагічных навук па тэме «Трутавыя грыбы найгалоўных лясных парод БССР» пад кіраўніцтвам В. Ф. Купрэвіча.
З 1955 года працавала ў Аддзеле фізіялогіі і сістэматыкі ніжэйшых раслін АН БССР спачатку на пасадзе малодшага навуковага супрацоўніка, а ў 1960 годзе ёй было прысвоена званне старшага навуковага супрацоўніка. Э. П. Камаровай старанна вывучаны відавы склад дрэваразбуральных грыбоў Беларусі і напісаная манаграфія «Вызначальнік трутавых грыбоў Беларусі».
Навуковая дзейнасць
Навуковыя цікавасці: відавы склад дрэваразбуральных грыбоў Беларусі; механізмы ржаўнаўстойлівасці жыта; ліяфільная сушка аб’ектаў біялагічнага паходжання.
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Неўпівальная Чаша» (Вялікі Двор)
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Неўпівальная Чаша» — мураваны праваслаўны храм у в. Вялікі Двор Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці.
Павал Фёлькель
Павал Фелькель (Pawoł Völkel, 13 верасня 1931, Хросчыцы, Саксонія, Германія — 16 снежня 1997, Будзішын, ГДР) — лужыцкі пісьменнік, выдавец, перакладчык і вучоны-славіст. Пад яго рэдакцыяй у 1974 годзе выйшаў «Верхнялужыцка-рускі слоўнік» Канстанціна Трафімовіча.
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Неўпівальная Чаша» (Вялікі Двор)
Гісторыя
Храм асвячоны ў 2009 годзе.
Павал Фёлькель
Біяграфія
Нарадзіўся 13 верасня 1931 года ў сям'і рамесніка ў горадзе Хросчыцы. У 1942 годзе скончыў пачатковую школу ў Кроствіцы. З 1942 па 1945 год навучаўся ў Вышэйшай школе імя Лесінга ў Каменцы. З 1946 па 1950 год навучаўся ў гімназіях у Чэскі-Ліпе, Варнсдорфе і Ліберцы. У 1951 годзе скончыў лужыцкую пашыраную школу ў Будзішыне (у цяперашні час — Сербская гімназія). З 1951 па 1956 год навучаўся на факультэце славістыкі універсітэта імя Карла Маркса ў Лейпцыгу. З 1958 па 1965 года працаваў лектарам у выдавецтве «Домавіна». У 1965 годзе быў прызначаны кіраўніком аддзела лекцый выдавецтва «Домавіна».
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Неўпівальная Чаша» (Вялікі Двор)
Архітэктура
Пабудавана з цэглы.
Павал Фёлькель
Біяграфія
У 1992 годзе выйшаў на пенсію. Памёр 16 снежня 1997 года ў Будзішыне.
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Неўпівальная Чаша» (Вялікі Двор)
Архітэктура
У аснове аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі кубападобная малітоўная зала, якая пераходзіць у 8-гранны светлавы барабан, накрыты самкнутым сферычным купалам. Над прамавугольным у плане прытворам узведзена цыліндрычная шатровая званіца з макаўкай. Плоскасныя фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі. Уваход адзначаны 2-слуповым ганкам пад 2-схільным пакрыццём.
Павал Фёлькель
Сачыненні
Займаўся перакладамі са славянскіх моў.
Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы (Засулле)
Свята-Міхайлаўская царква — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Засулле Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Першы вядомы храм у Засулле пабудаваны ў 1710 годзе, гэта быў уніяцкі храм Яна Хрысціцеля. У 1784 годзе храм быў перабудаваны ў драўляны праваслаўны на цагляным падмурку. У 1960-я гады савецкай уладай храм быў разабраны.
У 1990-я гады распачалося аднаўленне храма на тым жа падмурку. Новы храм асвячоны ў 2010 годзе.
Архітэктура
Крыжова-купальны храм, да якога дабудавана званіца-прытвор (васьмярык на чацверыку). Над сяродкрыжжам узведзены 8-гранны светлавы барабан з цыбулепадобнай галоўкай, над прыдзеламі і 5-граннай апсідай — макаўкі. Фасады прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі.
Еўрапейская кінапрэмія 1997
10-я цырымо́нія прысуджэ́ння Еўрапе́йскай кінапрэ́міі за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 7 снежня 1997 года ў Берліне.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона    і прыводзіцца першым.
Карааул
Карааул — тапонім.
Свята-Міхайлаўская царква (Налібакі)
Свята-Міхайлаўская царква — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Налібакі Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Храм асвячоны ў 2006 годзе. Ёсць прычтавы дом.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы.
Узняты на высокі цокаль храм скампанаваны з кубападобнай малітоўнай залы, 2-схільныя дахі якой у сяродкрыжжы завершаны цыліндрычным светлавым барабанам з цыбулепадобным купалам, прытвора-званіцы (васьмярык на чацверыку) з шатровым верхам, паўкруглай апсіды. Уваход размешчаны асіметрычна з боку прытвора, вырашаны нізкай прыбудовай пад вальмавым дахам і аркатурным чляненнем арачнымі ўваходнымі і аконнымі праёмамі. Фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі ў плоскіх ліштвах, дэкарыраваны гарадковымі фрызамі.
Барлы
Барлы — тапонім.
Валадарск
Валадарск — тапонім.
Мядзельскае благачынне
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Ігар Шалухо.
Спіс аб’ектаў PGC (2574001—2575000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2574001—2575000)
Рыгор Барысавіч Зыбайла
Рыгор Барысавіч Зыбайла (15 верасня 1913 — 15 лістапада 1987) — беларускі палітычны, грамадскі і ваенны дзеяч. Сябра ЦК Беларускай незалежніцкай партыі, удзельнік Першага штурмавога ўзводу, афіцэр БКА, дэсантнага батальёну «Дальвіц», намеснік старшыні Беларускай народнай cамапомачы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Заходняй Беларусі. Атрымаў адукацыю ляснога інжынера. Як польскі грамадзянін, быў прызваны ў польскую армію, удзельнічаў у абарончай вайне Польшчы супраць Трэцяга рэйху. Быў палонены нямецкімі войскамі. Пасля вызвалення з палону далучыўся да канспірацыйнай сеткі БНП. Працаваў у Беларускім камітэце ў Бялай-Падлясцы. Пасля стаў вайскоўцам 1-га Беларускага штурмавога ўзводу. З восені 1941 года кіраўнік Слонімскага акруговага камітэту БНС. За пратэсты супраць нямецкіх рэпрэсіяў у дачыненні мірнага насельніцтва быў зняты з пасады і адпраўлены на работу ў Дзярэчын. Летам 1943 года пераехаў у Мінск, дзе выконваў абавязкі намесніка старшыні БНС. У 1944 годзе становіцца афіцэрам БКА. Браў удзел у падрыхтоўцы батальёну «Дальвіц». Пасля аперацыі «Баграціён» ён са сваім падраздзяленнем перакінуты ў Францыю, але там перайшоў на бок французскіх партызан.
Пасля Другой сусветнай вайны жыў у Францыі. Некаторыя беларускія эміграцыйныя выданні (напрыклад, кніга «Другі Ўсебеларускі Кангрэс») падаюць, што Зыбайла нібыта быў расстраляны контрвыведкаю польскай арміі Андэрса ў Марселі ў 1945 годзе. Нібыта, пасля таго, як у яго знайшлі фотакартку, дзе ён быў у форме афіцэра БКА. Барыс Данілюк згадаў, што ў пачатку 1947 года ў французскую зону акупацыі Германіі прыязджаў Старшыня Рады БНР Мікола Абрамчык: ''«ён расказаў, што даведаўшыся пра перадачу Зыбайлы палякам, звярнуўся да польскага прэзідэнта Рачкевіча, з якім тады ішлі дыпламатычныя гутаркі БНР, каб той загадаў Зыбайлу выпусціць. Рачкевіч гэткі загад выдаў, але ўжо было запозна, бо Зыбайлу самавольна застрэліў нейкі польскі шавініст…»''.
Аднак Зыбайла ня быў расстраляны: па адной з версіяў гісторыя з «расстрэлам» дазваляла Зыбайле знікнуць, каб пазбегнуць палявання савецкіх агентаў. Віктар Сікора, са словаў людзей, якія былі ў зняволенні разам з Зыбайлам, успамінае, што той выкладаў у сакрэтнай школе, дзе рыхтаваліся людзі для антыбальшавіцкай барацьбы. Па адной інфармацыі Рыгор Зыбайла атрымаў прапанову працаваць у нейкай сакрэтнай установе на Захадзе, аднак пасля быў затрыманы савецкай контрвыведкай і этапаваны ў Мінск. Па іншай інфармацыі Рыгор Зыбайла сам, праз Чэхаславакію вярнуўся на радзіму, дзе і быў затрыманы.
Пра свае допыты Рыгор Зыбайла распавядаў так:
Быў асуджаны на шматгадовы тэрмін зняволення ў канцлагерах. У Беларусь вярнуўся ў 1950-х. Працаваў будаўніком.
Памёр 15 лістапада 1987 года ў в. Яглевічы Івацэвіцкага раёна, пахаваны там жа.
Дзядкі пахучыя
Дзядкі́ пахучыя, дзядкі высокія (Agrimonia procera) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 50—180 см. Сцябло баразнаватае, разам з чаранкамі лісця ўкрытае валаскамі і залозкамі. Лісце чаргаванае, няпарнаперыстае, складзенае з 7—10 лісцікаў. Кветкі буйныя, серна-жоўтага колеру, з пяццю пялёсткамі. Суквецце — колас. Плод — арэшак, укрыты шматрадковымі шыпікамі з кручкамі на канцах.
Распаўсюджанне і экалогія
Еўрапейскі від. Расце на ўскрайках лісцевых лясоў і сярод хмызняку. Цвіце ў ліпені—жніўні.
Дзядкі валасістыя
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана ва ўмераных і трапічных зонах Еўразіі. Расце па берагах рэк і ручаёў, у хмызняках, на ўзлесках і палянах драбналістых лясоў, на лугах. Мезафіт і эўтроф. Добра пераносіць недахоп асвятлення. Цвіце ў чэрвені—ліпені.
Вілейскае благачынне
Вілейскае благачынне, Вілейская благачынная акруга — акруга ў Маладзечанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае паўднёва-заходнія прыходы Вілейскага раёна Мінскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Іераманах Аляксандр (Шмырко).
Даўгінаўскае благачынне
Даўгінаўскае благачынне, Даўгінаўская благачынная акруга — акруга ў Маладзечанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае паўночна-ўсходнія прыходы Вілейскага раёна Мінскай вобласці.
Спаса-Праабражэнская царква (Занарач)
Спаса-Праабражэнская царква — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Занарач Мядзельскага раёна‎ Мінскай вобласці. Храм размешчаны на ўскраіне вёскі.
Гісторыя
Першы храм быў пабудаваны ў 1885 годзе. У верасні 1915 года царква была спалена разам з вёскай. У 1926—1930 гадах быў збудаваны новы драўляны храм. 24 верасня 1943 года храм разам з вёскай былі спалены. У 1948 годзе быў куплены дом пад храм. У 1962 годзе храм закрылі, а ў будынку размясцілі сельсавет і пошту, а з 1972 года там знаходзілася бібліятэка.
У 1994 годзе вернікі вярнулі будынак старога храма. У 2002 годзе быў асвячоны новы мураваны будынак храма мітрапалітам Мінскім і Слуцкім Філарэтам.
Рустэм Якубавіч Меметаў
Рустэм Якубавіч Меметаў (нар., Сімферопаль, Крымская АССР, РСФСР — 21 мая 2021, Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1961 годзе Ташкенцкі політэхнічны інстытут. У 1961—1970 гадах архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў у праектным інстытуце «Ташпраект» у г. Ташкенце; у 1970—1977 гадах кіраўнік брыгады архітэктараў у праектным інстытуце «Мінскпраект»; у 1977—1997 гадах галоўны архітэктар праектаў у інстытуце «Белдзяржпраект».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1965 года. Пражываў у Мінску. Памёр 21 мая 2021 года ад ускладненняў інфекцыі COVID-19.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): мікрараён Г-12 у жылым раёне (1964—1966); комплекс прадпрыемстваў грамадскага харчавання «Зераўшан» у Ташкенце (1968—1972); вылічальны цэнтр Беларускай рэспубліканскай канторы Дзяржбанка па вул. Кальварыйскай (1975—1978); лабараторна-тэхнічны корпус Інстытута ядзернай энергетыкі АН БССР у п. Сосны (1979—1982), Школа міліцыі па вул. К. Лібкнехта; адміністрацыйны корпус Дзяржзабеспячэння БССР па вул. Казінца.
Узнагароды
1-я прэмія на Усесаюзным конкурсе за эскізны праект цэнтра Ташкента (у аўтарскім калектыве).
Сям’я
Быў у шлюбе з Розай Тагіраўнай Меметавай.
Свята-Кірыла-Мяфодзіяўская царква (Свір)
Свята-Кірыла-Мяфодзіяўская царква — драўляны праваслаўны храм у г. п. Свір Мядзельскага раёна‎ Мінскай вобласці.
Гісторыя
У 2006 годзе па багаславенні мітрапаліта Філарэта было пачата будаўніцтва драўлянага храма. У 2009 годзе будаўніцтва храма завершана, святаром стаў іерэй Мікалай Лашчанка.
4 ліпеня 2009 года адбыўся акт асвячэння царквы ў гонар святых роўнаапостальных Мяфодзія і Кірылы. Асвяціць храм прыехаў Мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт, Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі. Пасля асвячэння храма, адбылася святочная Боская літургія, якой кіраваў экзарх.
7 верасня 2012 года для храма з манастыра св. Аляксандра Свірскага быў дастаўлены абраз прападобнага.
Спіс аб’ектаў PGC (2575001—2576000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2575001—2576000)
Захар Мікалаевіч Дзянісаў
Захар Мікалаевіч Дзяні́саў ( — ) — вучоны-батанік, спецыяліст у галіне балотазнаўства і лугаводства, кандыдат сельскагаспадарчых навук (1937).
Спіс аб’ектаў PGC (1106001—1107000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1106001—1107000)
Лёс дыверсанта
«Лёс дыверсанта» (Cудьба диверсанта) — беларускі мастацкі фільм, здымкі якога пачаліся на кінастудыі «Беларусьфільм» у траўні 2019 года.
Сюжэт
Карціна пра подзвіг Фёдара Крыловіча, які здзейсніў самую буйную дыверсію ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Захар Мікалаевіч Дзянісаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Кляпчаны Слуцкага павета Мінскай губерні (зараз у Мінскай вобласці Беларусі). Скончыў Беларускі сельскагаспадарчы інстытут у 1924 годзе. У 1930—1964 гг. працаваў у Гомельскім лесатэхнічным інстытуце, Беларускім дзяржаўным універсітэце, Беларускім навукова-даследчым інстытуце меліярацыі і воднай гаспадаркі. З 1964 года З. М. Дзянісаў на пасадзе дацэнта кафедры сістэматыкі раслін Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
З. М. Дзянісаву належаць навуковыя працы па прыродазнаўча-гістарычнай класіфікацыі балот, асаблівасцях іх утварэння, фарміравання і размяшчэння. Таксама ён займаўся даследаваннямі лугоў на тэрыторыі Беларусі і пытаннямі іх паляпшэння.
Сярод апублікаваных прац:
Свята-Троіцкая царква (Мядзел)
Свята-Троіцкая царква — мураваны праваслаўны храм у г. Мядзел Мядзельскага раёна‎ Мінскай вобласці. Знаходзіцца на паўднёва-ўсходняй ускраіне горада.
Гісторыя
Храм асвячоны ў 2006 годзе.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы паводле праекта архітэктара Л.Леўчанкі.
Мікалай Міхайлаў
Мікалай Міхайлаў:
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Стары Свержань)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Стары Свержань Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Старая царква, пабудаваная ў апошняй трэці XVIII стагоддзя, была помнікам драўлянага дойлідства. Прастакутны ў плане аб’ём з пяціграннай алтарнай прыбудовай з усходняга боку і двух’яруснай званіцай з заходняга. Завяршэнне званіцы не захавалася. Да алтарнага аб’ёму прымыкаюць две прыбудовы. Асноўны і алтарны зрубы падведзеныя пад агульны высокі дах, які плаўна агінае ўступы аб’ёмаў, навісае над бакавымі прыбудовамі. Сцены царквы гарызантальна ашаляваныя і ўмацаваныя вертыкальнымі сцяжкамі. Прастакутныя вокны размешчаныя ў верхняй частцы сцен. Інтэр’ер зальнага тыпу. Столь плоская. У аб’ёме ніжняга ярусу званіцы вылучаны бабінец з хорамі над уваходам.
Новы мураваны храм пабудаваны на месцы гістарычнай драўлянай царквы з тым жа імем.
Ракаўскае благачынне
Ракаўскае благачынне, Ракаўская благачынная акруга — акруга ў Маладзечанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае ўсходнія прыходы Валожынскага раёна Мінскай вобласці.
Валожынскае благачынне
Валожынскае благачынне, Валожынская благачынная акруга — акруга ў Маладзечанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае заходнія прыходы Валожынскага раёна Мінскай вобласці.
Сяргей Аляксандравіч Міцько
Сяргей Аляксандравіч Міцько (нар., г. ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1984 годзе БПІ. У 1984—1987 гадах архітэктар, старэйшы архітэктар праектнага інстытута «Белдзяржпраект»; у 1987—2007 гадах старэйшы архітэктар, вядучы архітэктар, галоўны архітэктар аддзела праектнага інстытута «Белпрампраект», з 2007 года галоўны архітэктар СП ТАА «Белпрамбаўплан кансалт ГмбХ».
Урокі персідскай
«Урокі персідскай» (Уроки фарси) — беларускі мастацкі фільм, здымкі якога пачаліся на кінастудыі «Беларусьфільм».
Сюжэт
Дзеянне драмы адбываецца ў 1942 годзе. Бельгіец габрэйскага паходжання Жыль Крэм’е, апынуўшыся ў канцлагеры, выдае сябе за перса. Нямецкія салдаты прыводзяць яго да канцлагернага кухара, немца Клаўса Коха, які марыць пасля вайны з’ехаць у Іран і адкрыць там рэстаран. Жыль пачынае вучыць немца «персідскай» мове…
Сяргей Аляксандравіч Міцько
Біяграфія
Жыве ў Мінску, у доме па праспекце Незалежнасці, 16
Творчасць
Асноўныя працы: Лядовы палац у Гомелі, Шклоўскі завод газетнай паперы.
Узнагароды
Узнагароджаны дыпламамі Нацыянальных фестываляў архітэктуры (2000, 2001).
Ілюзія кахання
«Ілюзія кахання» (Mal de pierres) — французскі драматычны фільм, зняты Ніколь Гарсія па матывах рамана Мілены Агус «Каменная хвароба». Сусветная прэм’ера стужкі адбылася 15 мая 2016 года на Канскім кінафестывалі.
Сюжэт
Па матывах аднайменнага рамана Мілены Агус пра жанчыну, якая, знаходзячыся ў нешчаслівым шлюбе, пачынае кахаць іншага.
Дзеянне адбываецца на поўдні Францыі пасля Другой сусветнай вайны. Галоўная гераіня пад ціскам сям’і выходзіць замуж за нялюбага чалавека, але нягледзячы на ​​яго гатоўнасць зрабіць сумеснае жыццё шчаслівым, не можа адказаць узаемнасцю на яго пачуцці. У час знаходжання ў санаторыі ў Альпах яна знаёміцца ​​з ветэранам вайны, які праходзіць там лячэнне, узнікае моцнае каханне.
Алег Іванавіч Мінакоў
Алег Іванавіч Мінакоў (нар., г. Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1979 годзе архітэктурны факультэт БПІ (выкладчыкі А. А. Воінаў, В. І. Анікін, У. А. Чантурыя). У 1979—1986 гадах працаваў у праектным інстытуце «Саюзмашпраект»; у 1986—1992 гадах працаваў на Мінскім мастацка-вытворчым камбінаце; у 1992-93 гадах у СП «Промекс» (мэбля, інтэр’ер, будаўніцтва); у 1993-97 гадах у ТАА «Уніа» (архітэктура, інтэр’ер, будаўніцтва); з 1998 года ў ТАА «Олмінстудыя» (архітэктура, інтэр’ер, будаўніцтва).
Член Саюза архітэктараў з 1984 года.
Творчасць
Асноўныя працы: Праект праваслаўнай царквы ў г. Любань (2001, не рэалізаваны); інтэр’ер і дызайн мэблі клуба і кафэ «Нексус» у г. Мінску (2003); інтэр’ер, дызайн мэблі і святлодызайн кватэры па вул. Чэхава ў г. Мінску (2004-05); інтэр’ер і дызайн мэблі кватэры па вул. Гастэлы ў г. Мінску (2005-06); інтэр’ер і дызайн кватэры па вул. Беларуская ў г. Мінску (2006); архітэктура і інтэр’еры комплексу жылых і гаспадарчых пабудоў у п. Прылепы (2007-08); архітэктура і інтэр’еры комплексу жылых і гаспадарчых пабудоў у в. Раўбічы (2008-09); архітэктура, інтэр’еры, дызайн мэблі жылога дому ў в. Перасады (2009); архітэктура і інтэр’еры жылога дома ў Ленінградскай вобласці (Расія, 2009) і інш.
Ільянскае благачынне
Ільянскае благачынне, Ільянская благачынная акруга — акруга ў Маладзечанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае паўднёва-ўсходнія прыходы Вілейскага раёна Мінскай вобласці.
Свята-Мікалаеўская царква (Рубяжэвічы)
Свята-Мікалаеўская царква — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Рубяжэвічы Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
У 1863 годзе праваслаўным вернікам быў перададзены драўляны будынак пабудаванай у 1799 годзе каталіцкай царквы. У савецкі час царква была закрыта, а будынак быў разабраны ў 1972 годзе. У 2000 годзе на месцы старой драўлянай царквы быў пабудаваны новы храм.
Архітэктура
Пабудавана з сілікатнай цэглы. Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам пад 2-схільным дахам з вальмай над алтарнай часткай. Над фасадам надбудавана 8-гранная драўляная званіца з цыбулепадобным купалам. Бакавыя фасады расчлянёны прамавугольнымі і арачнымі аконнымі фасадамі.
Еўропа 2020
Еўропа 2020 — прынятая ў 2010 годзе еўрапейская стратэгія эканамічнага развіцця на бліжэйшыя 10 гадоў.
Перадумовы прыняцця новай стратэгіі
З 2008 года, Еўропа, як і ўвесь свет, сутыкнулася з цяжкім эканамічным крызісам з часу Великой дэпрэсіі. У выніку гэтага крызісу Еўропа замарудзіла сваё эканамічнае развіццё. Галоўнымі праблемамі еўрапейскіх краін сталі: высокі ўзровень беспрацоўя, марудны эканамічны рост, нарастальны узровень знешняга доўгу.
Лідары краін-сяброў ЕС у працэсе абмеркаванні праблем эканамічнага развіцця Еўропы вырашылі аб неабходнасці кансалідацыі намаганняў выхаду з крызісу і стварэння ўмоў для ўстойлівага развіцця.
Распрацаваная стратэгія «Еўропа 2020» дае адказ на пытанне якім чынам магчыма выйсці з крызісу і стварыць ўмовы для ўстойлівага росту і развіцця.
Мэты ды асноўныя фактары ўмацавання эканомікі ў адпаведнасці са стратэгіяй Еўропа 2020
«Еўропа 2020» ўсталёўвае тры асноўных фактары умацаванні эканомікі:
У адпаведнасці са стратэгіяй ставяцца наступныя асноўныя мэты, якіх Еўропа збіраецца дасягнуць да 2020 года:
Спіс аб’ектаў PGC (2576001—2577000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2576001—2577000)
Дзяржынскае благачынне
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Барыс Палтаржыцкі.
Аляксандр Пятровіч Міргародскі
Аляксандр Пятровіч Міргародскі (нар. ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 2000 годзе архітэктурны факультэт БДПА (выкладчыкі В. М. Аладаў, Г. А. Палянская, А. Б. Марозава). Член Беларускага саюза архітэктараў з 1997 года, членскі білет № 451.
У 2000—2002 гадах працаваў у інстытуце «Гомельпраект», з 2003 годзе ў інстытуце «Палессепраект», філіяле «Белінвесткамплекта».
Творчасць
Асноўныя працы: будынак музейнай экспазіцыі ў г. Тураў (2005); рэканструкцыя шасціпавярховага будынка навучальнага корпуса і гаражоў, размешчаных па вул. Ленінскай, для размяшчэння філіяла ЗАТ «Слаўнафтабанк» (2007, будаўніцтва ў 2008—2009); вяслярная база Мазырскага філіяла Гомельскага дзяржаўнага вучылішча алімпійскага рэзерву (2007, будаўніцтва ў 2008—2009); Забудова групы жылых дамоў на тэрыторыі мікрараёна № 11 (2008—2009) — усе ў Мазыры.
Пратэсты у Чылі (2019)
Пратэсты ў Чылі ў 2019 годзе прадстаўляюць сабой серыю грамадзянскіх акцый пратэсту, якія праходзяць у некалькіх гарадах краіны. Пратэсты пачаліся ў сталіцы Сант’яга як скаардынаваная кампанія навучэнцаў сярэдніх школ у метрапалітэне ў адказ на чарговае падаражанне праезду на метро на 30 песа (улады ўжо падвышалі тарыф на 20 песа ў студзені), што прывяло да самаадвольных захопаў галоўных чыгуначных станцый горада і адкрытым сутыкненням з нацыянальнай паліцыяй (Карабінерас). 18 кастрычніка сітуацыя абвастрылася, паколькі арганізаваныя групы пратэстуючых учынілі беспарадкі па ўсім горадзе, захапіўшы многія тэрміналы сеткі метро і адключыўшы іх, з шырокім пашкоджаннем інфраструктуры, у выніку чаго ўсё метро выйшла са строю і было адключана.
18 кастрычніка прэзідэнт Чылі Себасцьян Піньера аб’явіў надзвычайнае становішча і санкцыяніраваў разгортванне сіл ў асноўных рэгіёнах для забеспячэння парадку. Каменданцкі час быў абвешчаны 19 кастрычніка ў раёне Вялікага Сант’яга ўпершыню з 1987 года, у канцы дыктатуры Піначэта.
Пратэсты і беспарадкі распаўсюдзіліся на іншыя гарады, у тым ліку на Кансепсьён, Сан-Антоніа і Вальпараіса. Надзвычайнае становішча было распаўсюджана на правінцыю Кансепсьён, увесь рэгіён Вальпараіса, а таксама гарады Какімба, Ла-Серэна і Ранкагуа.
Нягледзячы на ​​саступкі з боку ўрада, чылійцы працягвалі выходзіць на вуліцы сваіх гарадоў, каб выказацца супраць эканамічнай няроўнасці і дарагіх паслуг у сферах адукацыі і аховы здароўя. 22 кастрычніка прэзідэнт Себасцьян Піньера анансаваў распрацоўку мер сацыяльнай падтрымкі для ўрэгулявання сітуацыі з пратэстамі. Пакет паправак коштам 1,2 мільярдаў долараў мяркуе сацыяльныя меры, якія ўключаюць павышэнне мінімальнай пенсіі і зарплаты, зніжэнне цэн на лекі, зніжэнне на 10 % аплаты за ахову здароўя і электраэнергію, павышэнне падаткаў для асоб з высокімі даходамі і зніжэнне заробкаў дэпутатаў і высокапастаўленых дзяржслужачых.
24 кастрычніка Палата дэпутатаў Чылі стварыла камісію па расследаванні дзеянняў сілавых ведамстваў падчас пратэстаў, у выніку якіх былі затрыманыя тысячы і загінулі 18 чалавек.
У падтрымку пратэстоўцаў дэманстрацыі чылійцаў прайшлі таксама ў Германіі, Францыі, Іспаніі, Уругваі, ЗША, Канадзе, Аўстраліі і інш. . У Аргенціне на іх фоне 21 кастрычніка адбыліся сур’ёзныя сутыкненні.
26 кастрычніка ў сталіцы больш за мільён чалавек прынялі ўдзел у пратэстнай дэманстрацыі, якая стала найбуйнейшай у гісторыі краіны. Пасля гэтага Пінера адправіў урад у адстаўку.
Дзялдоўскі павет
Дзялдоўскі павет (Powiat działdowski) — павет у Вармінска-Мазурскім ваяводстве Польшчы, створаны ў 1999 годзе.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Дзялдова.
Станам на 2018 год у павеце налічвалася 66 тыс. жыхароў.
Павет займае плошчу 953,18 км².
Ілаўскі павет
Ілаўскі павет (Powiat iławski) — павет у Вармінска-Мазурскім ваяводстве Польшчы, створаны ў 1999 годзе.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Ілава.
Павет займае плошчу 1385 км².
Царква Пакрова Прасвятой Багародзіцы (Доры)
Царква Пакрова Прасвятой Багародзіцы — мураваны праваслаўны храм у вёсцы Доры Валожынскага раёна Мінскай вобласці. Знаходзіцца на ўскраіне вёскі.
Гісторыя
У 1995 годзе патрыярх рускай праваслаўнай царквы Алексій заклаў першы камень новай царквы на адлегласці 200 метраў ад старой, спаленай у вайну. У лістападзе 1997 года тут адбылося першае набажэнства.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы.
Вырашана кубападобным аб’ёмам пад 4-схільным дахам завершаным цыбулепадобнай галоўкай. Фасады прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі. З усходняга боку далучана апсіда — ніжэйшы прамавугольны аб’ём з 2-гранным выступам, пад вальмавым дахам.
Гіжыцкі павет
Гіжыцкі павет (Powiat giżycki) — павет у Вармінска-Мазурскім ваяводстве Польшчы, створаны ў 1999 годзе.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Гіжыцка.
Павет займае плошчу 1118,74 км².
Ісмет Інёню
Ісмет Інёню (İsmet İnönü, 24 верасня 1884, Ізмір, — 25 снежня 1973, Анкара) — турэцкі военачальнік і дзяржаўны дзеяч, другі прэзідэнт Турцыі (1938—1950), пераемнік Атацюрка.
Саюз тэатраў Еўропы
Саюз тэатраў Еўропы (Union des Théâtres de l’Europe) — саюз еўрапейскіх грамадскіх тэатраў, які служыць для прасоўвання ідэі еўрапейскай інтэграцыі праз культурнае ўзаемадзеянне. Саюз арганізоўвае фестывалі, выставы, майстар-класы, супрацоўніцтва тэатральных школ, калоквіумы і сумесныя пастаноўкі па ўсёй Еўропе. Саюз тэатраў Еўропы ўключае больш за 40 членаў, 20 з якіх — асноўныя нацыянальныя і гарадскія тэатры з 17 краін.