cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пенаты
Лічыцца, што слова penates паходзіць ад penus (кладоўкі), дзе захоўваліся харчовыя прадукты. Цыцэрон пісаў, што яно «ўтворана альбо ад слова penus - бо так называюць ўсё тое, што ядуць людзі, альбо ад таго, што яны жывуць унутры (penitus) і з гэтай падставы паэты завуць іх Penetrales (Пранікаючыя)». Фест зазначаў, што слова penus азначае «схаванае месца ў храме Весты, акружанае занавескамі». Розныя меркаванні рымскіх аўтараў аб Пенатах прыводзяцца ў творы «Супраць язычнікаў» Арнобія і ў «Сатурналіях» Макробія. Асобныя з іх лічылі, што «Пенаты, з'яўляюцца тымі багамі, дзякуючы якім мы можам дыхаць, дзякуючы якім мы маем цела, дзякуючы чякім мы валодаем разумнай душой».
У значэнні «вярнуцца дадому, да хатняга ачага, роднага дома» выкарыстоўваецца выраз «вярнуцца да сваіх пенатаў».
Юрый Караль Хадкевіч
Юрый Караль Хадкевіч (, м. Блудзень — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Абозны вялікі літоўскі (з 1678), палкоўнік каралеўскі, стараста блудзенскі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў шляхецкае сям’і гербу «Касцеша» Ераніма Хадкевіча (1621—1650) і Ізабелы Трызнай (1625—1696).
Пасля бацькі атрымаў ва ўладанне староства Блудзенскае.
Падпісаў абранне Яна III Сабескага і пад яго камандаваннем ваяваў у шматлікіх бітвах супраць туркаў.
На сейме 1678 года прызначыны дапаможнікам пастаянным пры карале.
У 1685 годзе Юрый Караль Хадкевіч пабраўся шлюбам з Марыянай Нарушэвіч (1662—1725), дачкой падканцлера вялікага літоўскага Аляксандра Крыштафа Нарушэвіча.
Быў паслом ад Троцкага павета на Гарадзенскім сойме ў 1688 годзе, і Мазырскага павета на сойме ў Варшаве ў тым жа годзе.
Юрый Караль Хадкевіч памёр у 1691 годзе і пахаваны ў манастыры найсвяцейшае дзевы Марыі ў Супраслі.
Сычыкі
Назву Сы́чыкі маюць:
Сяліба
Назву Сялі́ба маюць:
Венгерскі квартэт
«Венгерскі квартэт» (першапачаткова Новы Венгерскі квартэт, Új Magyar Vonósnégyes) — выбітны венгерскі струнны квартэт, які існаваў у 1935—1972 гг. З 1935 года працаваў у Нідэрландах, з 1950 года ў ЗША.
На працягу ўсёй гісторыі квартэта яго фірмовымі знакамі, як і ў некаторых іншых венгерскіх квартэтаў, былі квартэты Бетховена і квартэты Бартака (у 1936 годзе Новы Венгерскі квартэт, у прыватнасці, стаў першым выканаўцам Пятага квартэта). Гэты квартэт двойчы (у 1953 і ў пачатку 1960-х гг.) ажыццявіў запіс усіх квартэтаў Бетховена, а ў 1960—1961 гг. запісаў усё квартэты Бартака для Deutsche Grammophon. Цікаўнай асаблівасцю музыкантаў ансамбля была іх звычка запісваць музыку па начах.
Склад
Першая скрыпка: Другая скрыпка: Альт: Віяланчэль:
Амедэа Авагадра
Амедэ́а Авага́дра (граф Lorenzo Romano Amedeo Carlo Avogadro di Quaregna e Cerreto;, Турын — , Турын) — італьянскі навуковец, фізік і хімік.
Біяграфія
Атрымаў юрыдычную адукацыю, затым вывучаў фізіку і матэматыку. Член-карэспандэнт (1804), ардынарны акадэмік (1819), а затым дырэктар аддзялення фізіка-матэматычных навук АН у Турыне. У 1806-19 гадах выкладчык фізікі ўніверсітэцкага ліцэя, у 1820-22 і 1834-50 гадах прафесар Турынскага ўніверсітэта. Навуковыя працы Авагадра прысвечаны розным галінам фізікі і хіміі (электрычнасць, электрахімічная тэорыя, удзельныя цеплаёмістасці, капілярнасць, атамныя аб'ёмы, наменклатура хімічных злучэнняў і інш.). У 1811 годзе Авагадра прапанаваў гіпотэзу, згодна з якой малекулы простых газаў складаюцца з аднаго або некалькіх атамаў. На аснове гэтай гіпотэзы Авагадра даў фармулёўку аднаго з асноўных законаў ідэальных газаў (закон Авагадра) і спосаб вызначэння атамных і малекулярных мас. Малекулярная гіпотэза Авагадра не была прынятая большасцю фізікаў і хімікаў 1-й паловы 19 ст. Ад імя Авагадра названая ўніверсальная пастаянная (лік Авагадра) — лік малекул у 1 моле ідэальнага газу. Авагадра — аўтар арыгінальнага 4-томнага курсу фізікі, які з'яўляецца першым кіраўніцтвам па малекулярнай фізіцы, які ўключае таксама элементы фізічнай хіміі.
Пётр Аляксеевіч Крапоткін
Біяграфія
Сярэднюю адукацыю атрымаў у 1-й Маскоўскай гімназіі, скончыў з адзнакай Пажаскі корпус (1862 год), быў пазначаны ў афіцэры. Пасля заканчэння Пажаскага корпуса, добраахвотна выбраў вайсковую службу ў Сібіры ў казачых частках. 8 кастрычніка 1862 года 19-гадовы Пётр быў прызначаны ў Чыту ў чыне есаула чыноўнікам па асобых даручэннях пры выконваючым абавязкі губернатара Забайкальскай вобласці генерал-маёры Баляславе Казіміравічы Кукелі.
Удзельнічаў у камісіях — па падрыхтоўцы праекта рэформ турмаў і сістэм ссылкі, а таксама над складаннем праекта гарадскога самакіравання, аднак неўзабаве быў расчараваны існуючым кіраўніцкім апаратам і страціў цікавасць да ідэі рэфармісцкага пераўтварэння.
Арышт
21 сакавіка 1874 года 31-гадовы Пётр Крапоткін зрабіў сенсацыйны даклад у Геаграфічным таварыстве аб існаванні ў недалёкім мінулым ледавіковай эпохі. На наступны дзень ён быў арыштаваны за прыналежнасць да таемнага рэвалюцыйнага гуртка і заключаны ў Петрапаўлаўскую крэпасць.
Значнасць зробленага вучоным у навуцы была настолькі вялікая, што яму, па асабістым распараджэнні Аляксандра II, былі прадастаўлены пяро, папера і магчымасць працаваць у турме, дзе ім была напісана праца «Даследаванні аб ледавіковым перыядзе», якая абгрунтоўвае ледавіковую тэорыю — адну з найважнейшых у навуках аб Зямлі.
30 ліпеня 1876 Крапоткін здзейсніў уцёкі з арыштанцкага аддзялення.
Эміграцыя (1876-1917)
Неўзабаве Крапоткін пакінуў Расійскую імперыю, прабраўшыся праз Фінляндыю, Швецыю і Нарвегію, з Хрысціяніі адплыў у Гуль (Англія). Пакідаючы Расію, Крапоткін спадзяваўся праз некалькі месяцаў, калі актыўныя пошукі будуць спыненыя, вярнуцца пад іншым імем. Спачатку ён прыбыў у Вялікабрытанію, дзе знаходзіўся нядоўга. Рэвалюцыйныя інтарэсы клікалі яго ў Швейцарыю, і, як толькі гэта стала магчымым (у студзені 1877), ён выехаў з Лондана. 18 сакавіка 1877 года, у шостую гадавіну Парыжскай камуны, разам з іншымі членамі Юрскага федэрацыі прыняў удзел у дэманстрацыі, якая адбылася ў Берне.
У 1881 годзе швейцарскі ўрад, па прапанове ўрада Расійскай імперыі, прадпісаў Крапоткіну, як небяспечнаму рэвалюцыянеру, пакінуць межы краіны. Крапоткін пераехаў у Францыю.
Рэквіем (музыка)
Рэ́квіем (ад першага слова лацінскага тэксту  — «Спакой вечны даруй ім, Божа») — жалобная памінальная меса, прысвечаная памяці памерлых. Ад урачыстай каталіцкай месы адрозніваецца тым, што замест частак «Глорыя» і «Крэда» ўводзяцца «Рэквіем», «Дыез ірэ», «Туба мірум», «Лакрымоза» і інш.
Пётр Аляксеевіч Крапоткін
Эміграцыя (1876-1917)
22 снежня 1882 года Крапоткін разам з ліёнскімі анархістамі быў арыштаваны французскай паліцыяй па абвінавачванню ў арганізацыі выбухаў у Ліёне. У студзені 1883 у Ліёне адбыўся суд; пад ціскам урада Расійскай імперыі Пётр Аляксеевіч быў асуджаны да пяці год турэмнага зняволення па абвінавачванні «за прыналежнасць да Інтэрнацыяналу», якога да таго часу ўжо не існавала. У сярэдзіне студзеня 1886 года, дзякуючы пратэстам левых дэпутатаў і цэлага шэрагу грамадскіх дзеячаў, Крапоткін атрымаў свабоду. Увесну 1886 ён разам з сям'ёй перасяліўся ў Вялікабрытанію, дзе пражываў да 1917 года.
Вяртанне ў Расію
У чэрвені 1917 года, пасля Лютаўскай рэвалюцыі, 74-гадовы Пётр Аляксеевіч Крапоткін вярнуўся ў Расію.
Рэквіем (музыка)
Першапачаткова інтанацыйнай асновай рэквіема служылі мелодыі грыгарыянскага харала. У XVII—XVIII стст. рэквіем ператварыўся ў буйную цыклічную кампазіцыю для салістаў, хору і аркестра, дзе поліфанічны склад спалучаўся з гамафонна-гарманічным. Лепшыя ўзоры рэквіемаў набылі пазакультавы, канцэртны характар. Сусветную вядомасць набыў Рэквіем В. А. Моцарта (1791; скончаны Ф. К. Зюсмайрам).
Ордэн Лазні
Найшаноўны ордэн Лазні (The Most Honourable Order of the Bath) — брытанскі рыцарскі ордэн, заснаваны Георгам I 18 мая 1725. Назва ордэна паходзіць ад старажытнага абраду, калі прэтэндэнтаў падвяргалі начному няспанню з пастом, малітвай і купаннем напярэдадні атрымання рыцарства (цырымонія спынілася ў 1815).
Ордэн складаецца з Суверэна (брытанскага манарха), Вялікага магістра (або гросмайстра; Яго Вялікасці прынца Уэльскага), і трох класаў рыцараў:
Пётр Аляксеевіч Крапоткін
Вяртанне ў Расію
30 мая 1917 года ў 2 гадзіны 30 хвілін Крапоткін прыбыў на Фінляндскі вакзал у Петраград. У зале яго чакалі ваенны міністр Аляксандр Керанскі і стары сябар Мікалай Чайкоўскі, які стаў пасля Лютаўскай рэвалюцыі дэпутатам Петраградскага савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў. Друк шырока адзначыла прыезд старога эмігранта. З нагоды вяртання Крапоткін атрымліваў віншаванні як ад прыватных асоб, так і ад грамадскіх і дзяржаўных арганізацый.
Рэквіем (музыка)
Сярод аўтараў найбольш выдатных рэквіемаў XIX ст. Г. Берліёз, Дж. Вердзі, І. Брамс; у XX ст. — П. Хіндэміт, Ф. Дэліус, Б. Брытэн. Рэквіем стаў, з аднаго боку, галіной неакласіцызму (І. Стравінскі, А. Шнітке), а з другога — аб’ектам эксперыментаў у навейшых музычных плынях (Дз. Лігеці).
Пётр Аляксеевіч Крапоткін
Вяртанне ў Расію
У пачатку 1921 года Крапоткін цяжка захварэў на запаленне лёгкіх. Пётр Аляксеевіч Крапоткін памёр у ноч на 8 лютага 1921 года ва ўзросце 78 гадоў.
Анархізм і дзяржава
На думку Крапоткіна, анархізм адбываецца з таго ж рэвалюцыйнага пратэсту, таго ж людскога незадавальнення, што і сацыялізм; і вынікам рэвалюцыі ён бачыць усталяванне «бездзяржаўнага камунізму», новы грамадскі лад бачыўся яму як вольны Федэратыўны саюз самакіравальных адзінак (суполак, тэрыторый, гарадоў), заснаваны на прынцыпе добраахвотнасці і «безначалья». Меркавалася калектыўнае вядзенне вытворчасці, калектыўнае размеркаванне рэсурсаў і наогул калектыўнасць за ўсё, што ставіцца да эканомікі, да сферы паслуг, да чалавечых узаемаадносін. Калектыў прадстаўляў бы сабой таварыства зацікаўленых у сваёй дзейнасці людзей, якія разумелі б, навошта і для каго яны ўсё гэта робяць, чаго было б дастаткова для іх добраахвотнай дзейнасці.
Рэквіем (музыка)
У беларускай музыцы рысы рэквіема маюць паэма-рэквіем «Хатынскія званы» Ю. Семянякі, рэквіем-балада А. Мдывані, рэквіем «Помніце» Л. Шлег і інш.
Пётр Аляксеевіч Крапоткін
Анархізм і дзяржава
Будучы дапытлівым навукоўцам, таленавітым гісторыкам, высокаадукаваным чалавекам, Крапоткін спрабаваў падвесці пад анархізм якую-небудзь навуковую аснову і аргументавана паказаць яго неабходнасць, для яго анархізм уяўляўся філасофіяй чалавечага грамадства. Метад пазнання Крапоткіна заснаваны на адзіным для ўсіх законе, законе салідарнасці і ўзаемнай дапамогі і падтрымкі. Ён імкнуўся даказаць, што дарвінаўскае палажэнне аб барацьбе за існаванне варта разумець як барацьбу паміж відамі і ўзаемадапамога ўнутры відаў. Узаемная дапамога і салідарнасць - рухавікі прагрэсу.
На думку Крапоткіна, зусім недапушчальна атаясамліваць урад і дзяржаву, бо апошняе ўключае ў сябе не толькі існаванне ўлады над пэўнай часткай грамадства, але і засяроджванне кіравання, грамадскага жыцця ў адным цэнтры. Наяўнасць дзяржавы, апроч усяго іншага, прадугледжвае ўзнікненне новых адносін як паміж рознымі групамі насельніцтва, так і паміж асобнымі членамі грамадства.
Дзеля абгрунтавання гэтага ён адзначае, што ў XII-XVI стагоддзях Еўропа была пакрыта мноствам багатых гарадоў, іх рамеснікі, навукоўцы, архітэктары выраблялі цуды мастацтва, адкрывалі многае ў розных галінах ведаў, іх універсітэты закладвалі аснову навукі, караваны, перасякаючы акіяны, не толькі папаўнялі казну, але і ўскладалі новыя веды на алтар геаграфіі. Сучаснае ж мастацтва, на думку Крапоткіна, пераўзыходзіць сярэдневяковае толькі ў хуткасці, у дынаміцы свайго развіцця, а зусім не ў якасці.
Вывад амерыканскіх войск з Ірака (2020—2021)
У снежні 2019 года Ірак і ЗША пачалі абмяркоўваць пытанне аб частковым вывадзе замежных сіл з краіны. У студзені 2020 года, падчас масавых пратэстаў і эскалацыі амерыкана-іранскага крызіса, Савет прадстаўнікоў Ірака прыняў неабавязковую меру выгнаць усе замежныя войскі са сваёй краіны, уключаючы амерыканскія і іранскія войскі. Пасля галасавання прэзідэнт ЗША Дональд Трамп першапачаткова адмовіўся сысці з Ірака, але пачаў адыходзіць ад сваёй лініі у сакавіку, вынікаючы перадвыбарнаму абяцанню 2016 года пакласці канец «бясконцым войнам Амерыкі».
У сакавіку 2020 года кааліцыя, якую ўзначальвалі ЗША, пачала перадачу баз назад іракскім сілам бяспекі, спасылаючыся на падзеі ў рамках шматгадовай місіі супраць «Ісламскай дзяржавы Ірака і Леванта» (ІДІЛ). Па стане на 4 красавіка таго ж года было перададзена чатыры базы. Перанос і вывад баз былі паскораны з-за пандэміі COVID-19 і пагрозы іранскіх анытамерыканскіх аперацый.
Перадгісторыя
ЗША завяршылі вывад сваіх войск у снежні 2011 года, скончыўшы вайну ў Іраку. У чэрвені 2014 года Штаты сфармавалі Аб’яднаную сумесную аператыўную групу аперацыі «Непахісная рашучасць» (CJTF-OIR) і зноў умяшаліся па просьбе іракскага ўрада ў сувязі з уздымам ІДІЛ. Іран таксама ўмяшаўся ў канфлікт. 9 снежня 2017 года Ірак абвясціў пра перамогу над ІДІЛ, завяршыўшы грамадзянскую вайну.
У маі 2019 года ўзрасла напружанасць паміж Злучанымі Штатамі і Іранам. У снежні амерыканцы пачалі абмяркоўваць з Іракам планы вываду войск з некаторых баз. У тым жа месяцы была атакавана авіябаза K-1, у выніку чаго адзін амерыканец загінуў і шэсць атрымалі раненні. Праіранская арганізацыя «Катаіб Хезбала» ўзяла адказнасць за напад на сябе. У адказ ЗША нанеслі авіяўдары па яе пазіцыях у Іраку і Сірыі. 31 снежня ў адказ на авіяўдары пратэстуючыя напалі на амерыканскае пасольства ў Багдадзе. 3 студзеня 2020 года Злучаныя Штаты нанеслі авіяўдар па аэрапорце Багдада, у выніку якога загінулі іранскі генерал-маёр Касем Сулеймані і камандзір «Катаіб Хезбала» Абу Махдзі аль-Мухандзіс. Ірак выказаў пратэст, заявіўшы, што авіяўдар парушыў яго суверэнітэт. 5 студзеня 2020 года Савет прадстаўнікоў Ірака прагаласаваў за тое, каб абавязаць урад працаваць над спыненнем прысутнасці ўсіх замежных войск на іракскай тэрыторыі. Прэзідэнт Дональд Трамп адказаў на гэтую рэзалюцыю пагрозамі ўвесці санкцыі супраць краіны.
Парламентская рэзалюцыя
5 студзеня 2020 года іракскі парламент прагаласаваў за тое, каб абавязаць урад Ірака «працаваць над спыненнем прысутнасці ўсіх замежных войскаў на іракскай зямлі». Было незразумела, ці з’яўляецца гэтая рэзалюцыя абавязковай. Таксама не было ўстаноўлена ніякага графіка вываду войск. Каіс аль-Хазалі, лідар «Асаіб Ахль аль-Хак», заявіў, што «калі [амерыканскія войскі] не сыдуць, то яны будуць лічыцца акупацыйнымі сіламі». Трамп прыгразіў ўвесці санкцыі супраць Іраку ў адказ на галасаванне.
8 студзеня Іран пачаў аперацыю «Пакутнік Сулеймані», праводзячы ракетныя ўдары па амерыканскім войскам, дыслакаваным у Іраку. Нягледзячы на гэта, Злучаныя Штаты настойвалі на тым, што іх байцы застануцца ў краіне.
24 студзеня іракскія дэманстранты прайшлі маршам, патрабуючы, каб ЗША вывелі свае войскі. З меркаванняў бяспекі некаторыя краіны НАТА, уключаючы Канаду, Германію, Харватыю і Славакію, заявілі, што яны выводзяць свае кантынгенты, па меншай меры часова.
Перадача баз і пандэмія COVID-19
11 і 14 сакавіка 2020 года лагер Таджы быў атакаваны, як мяркуецца групоўкай «Катаіб Хезбала», у выніку чаго загінулі тры байцы кааліцыі. Злучаныя Штаты адказалі на напад авіяўдарамі па пяці складам зброі апалчэння. 19 сакавіка года база «Эль-Каім» блізу сірыйскай мяжы была перададзена ад кааліцыі іракскім сілам бяспекі. Генэрал-маёр Тахсін Хафаджы тады заявіў, што гэта першы крок вываду амерыканскіх войскаў з Ірака. 20 сакавіка CJTF-OIR пацвердзіла, што некаторыя войскі будуць выведзены з Ірака з-за пандэміі COVID-19. У той жа дзень Цэнтральнае камандаванне ЗША аддало загад аб 14-дзённым «спыненні руху», які забараняў любым амерыканскім войскам уваходзіць або пакідаць Ірак і Афганістан з-за пандэміі
У дакладзе генеральнага інспектара, апублікаваным у маі 2020 года, было прызнана, што, хоць перадача баз была запланавана загадзя, яны былі паскораны з-за пагрозы іранскіх атак і пандэміі.
Двухбаковы дыялог па пытаннях бяспекі
Да чэрвеня іракскі ўрад яшчэ не прыняў рашэння па студзеньскай парламенцкай рэзалюцыі, якая заклікала да вываду замежных войскаў, і іракскія вайскоўцы, як паведамлялася, неахвотна прымалі сыход ЗША. 1 чэрвеня Іспанія абвясціла аб сваіх намерах пакінуць Ірак да канца ліпеня. Злучаныя Штаты і Ірак запланавалі на чарвень новыя перамовы па пытаннях ваеннага, палітычнага і эканамічнага супрацоўніцтва. Дыялог па пытаннях бяспекі паміж дзвюма краінамі ў апошні раз адбываўся ў 2018 годзе. Іракска-амерыканскія перамовы пачаліся 11 чэрвеня на фоне напружанасці ў адносінах з Іранам і аднаўленні нападаў ІДІЛ. Паводле звестак The New York Times, да сярэдзіны года паўстанцкі рух ІДІЛ пачаў узмацняцца, часткова праз тое, што іракскія сілы бяспекі адцягвалі рэсурсы для забеспячэння выканання каменданцкага часа падчас пандэміі COVID-19.
23 жніўня амерыканскія войскі пакінулі базу Таджы і перадалі яе іракскім сілам бяспекі.
28 жніўня амерыканскі чыноўнік заявіў, што ЗША, як чакалася, скароцяць войскі на траціну з 5200 да 3500 чалавек
9 верасня амерыканскія вайскоўцы заявілі, што скароцяць свае войскі ў Іраку з 5200 да 3000 чалавек.
Прэзідэнцтва Байдэна
18 лютага 2021 года, як заявіў генеральны сакратар НАТА Енс Столтэнберг, альянс прыняў рашэнне пашырыць вучэбную місію для іракскіх войскаў з 500 да 4000 вайскоўцаў. У красавіку Цэнтральнае камандаванне ЗША заявіла пра адсутнасць планаў поўнага вываду войск з Ірака, спаслаўшыся на няспынныя пагрозы з боку паўстанцаў і падтрымоўваных Іранам апалчэнцаў.
Аднак 26 ліпеня прэзідэнт ЗША Джо Байдэн на сустрэчы з прэм’ерам Ірака Мустафой аль-Казімі заявіў, што амерыканская баявая місія на іракскай тэрыторыі завершыцца да канца 2021 года.
8 кастрычніка, як заявілі прадстаўнікі іракскай армі, баявыя часці УС ЗША пачалі выводзіцца з краіны.
9 снежня Ірак і ўзначаленая ЗША кааліцыя абвясцілі, што баявая місія замежных сіл завершана, а пакінутыя ў краіне амерыканскія войскі будуць выконваць кансультатыўныя, дапаможныя і навучальныя функцыі.
NGC 4159
NGC 4159 (іншыя абазначэнні — UGC 7174, MCG 13-9-15, ZWG 352.22, IRAS12085+7624, PGC 38777) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сямёнава
Сямёнава — жаночая форма прозвішча Сямёнаў, таксама тапонім.
Валяр’ян Аляксандравіч Фралоў
Валяр’я́н Алякса́ндравіч Фрало́ў ( — ) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-палкоўнік (1943).
Акцябрскае (Жалезінскі раён)
Акцябрскае — сяло ў Жалезінскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі Лясная. Код КАТА — 554249300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 184 чалавекі (93 мужчыны і 91 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 144 чалавекі (72 мужчыны і 72 жанчыны).
Кузьмічына
Кузьмічына (Кузьмичино) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Аляксандр Фёдаравіч Усачоў
Аляксандр Фёдаравіч Усачоў (1907—1949) — ваенны музыкант, маёр Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, заснавальнік і першы кіраўнік Ансамбля Чырвонаармейскай песні і танца Беларускай ваеннай акругі (цяпер — Акадэмічны ансамбль песні і танца Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь), заслужаны артыст Беларускай ССР (1942)
Біяграфія
Аляксандр Усачоў нарадзіўся ў 1907 у пасёлку Раменскага шклянога завода (цяпер — Маскоўская вобласць). У 1938 ён быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію.
З 9 студзеня 1939 года і да самай сваёй смерці Усачоў нязменна ўзначальваў Ансамбль песні і танца Беларускай ваеннай акругі, які размяшчаўся спачатку ў Смаленску, затым у Мінску. Унёс вялікі ўклад у фарміраванне Ансамбля. На чале яго удзельнічаў у польскім паходзе, выступаў у Заходняй Беларусі.
У гады Вялікай Айчыннай вайны Усачоў кіраваў Ансамблем песні і танца Заходняга фронту. Ён асабіста ствараў канцэртныя праграмы для выступу перад часткамі, у агульнай складанасці правёўшы больш за тысячу канцэртаў, асабіста быў аўтарам шэрагу песень. У жніўні 1943 года падчас выступу ў частках Усачоў быў кантужаны, але застаўся ў страі. Разам з надыходзячымі савецкімі часткамі Ансамбль пад яго кіраваннем прайшоў праз Беларускую і Літоўскую ССР, канец вайны сустрэўшы ва Усходняй Прусіі.
Раптоўна памёр 22 лістапада 1949 года, пахаваны на Вайсковых могілках Мінска.
Узнагароды
Быў таксама ўзнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені, Працоўнага Чырвонага Сцяга (1940), Чырвонай Зоркі і шэрагам медалёў.
Міжнародная кааліцыя па бяспецы на моры
Міжнародная кааліцыя па бяспецы на моры (International Maritime Security Construct (IMSC), раней таксама Operation Sentinel) створана летам 2019 года пасля абвастрэння канфлікту, звязанага з праходам камерцыйных танкераў праз Армузскі праліў.
Гісторыя
19 ліпеня Цэнтральнае камандаванне Узброеных сіл ЗША абвясціла, што аперацыя па ахове вольнага суднаходства ў зоне Персідскага заліва будзе называцца Sentinel.
У пачатку жніўня да караблёў ВМС ЗША далучылася брытанская эскадра, у другой палове жніўня міжнародны патруль папоўнілі аўстралійскія фрэгаты. У верасні кааліцыю падтрымалі Саудаўская Аравія, Бахрэйн і ААЭ.
Са студзеня 2020 года флот Албаніі далучыўся да марскіх аперацыях кааліцыі, а з сакавіка — ВМС Літвы.
Рэакцыя
Спікер іранскага парламента Алі Ларыджані заявіў, што новаўтвораная кааліцыя з’яўляецца пагрозай для бяспекі рэгіёна Персідскага заліва.
Цісканіна ў Сеуле
Цісканіна адбылася ў Сеуле (Паўднёвая Карэя) увечары 29 кастрычніка 2022 года на святкаванні Хэлоўіна. Паводле наяўных звестак, 151 чалавек загінуў.
Мерапрыемства было першым масавым святкаваннем пасля адмены абмежаванняў, звязаных з COVID-19. У раёне Ітхэвон знаходзяцца шматлікія кавярні, рэстараны, забаўляльныя ўстановы. У асноўным удзельнікі гулянняў былі не старэйшыя за 30 гадоў. Прыкладна ў 22:15 па мясцовым часе каля адной з устаноў сабраўся вялікі натоўп ахвотных пабачыць знакамітасць, якая меркавана там адпачывала. Гэта месца знаходзіцца на стромкім схіле, калі адзін чалавек упаў, іншыя людзі ў натоўпе па інэрцыі пачалі губляць раўнавагу і падаць адзін на аднаго.
Прэзідэнт Паўднёвай Карэі Юн Сок Ёль выступіў з заявай, у якой заклікаў чыноўнікаў забяспечыць аператыўную дапамогу пацярпелым і праверыць бяспеку святкаванняў.
Механізм утварэння цісканіны параўноўваюць з такім жа, як на Нямізе ў Мінску ў 1999 годзе.
Джызан (правінцыя)
Джызан (‏جيزان‎‎) — адна з правінцый Саудаўскай Аравіі. Размешчана на паўднёвым-захадзе краіны, мяжуе з Еменам і мае выйсце да Чырвонага мора.
Плошча — 11,671 км², насельніцтва — 1,359,790 чалавек (2010 год). Адміністрацыйны цэнтр — Джызан.
Купрынкі
Купрынкі (Купринки) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Сямёнавічы
Назву Сямёнавічы маюць:
Музычны альбом
Музычны альбом — набор музычных кампазіцый, выпушчаных разам, у стандартным фармаце, даступных для прайгравання на папулярных прыладах, што граюць музыку.
Выраз «альбомны запіс» з’явіўся пасля таго, як некалькі грампласцінак сталі прадавацца як адно выданне, змешчаныя ў кнігу, якая нагадвае фотаальбом. Пазней, «альбомам» сталі зваць доўгайграючыя 33⅓ аб/хв 12-цалевыя пласцінкі (гл. таксама LP), таму што ў іх уваходзіла столькі музыкі, колькі раней утрымоўваў цэлы альбом. Стандартам папулярнай музыкі стала 12–14 песень у альбоме, першапачаткова аўтарскія адлічэнні залежылі ад колькасці песень.
Цяпер, калі грампласцінкі сталі архаізмам, тэрмін «альбом» ставіцца да любой калекцыі гукавых запісаў, такіх як кампакт-касета, кампакт-дыск, мінідыск, DVD-Audio, SACD. У музычных анлайн-крамах, такіх як iTMS, група з некалькіх запісаў, выпушчаных у адзін і той ж час, таксама завецца альбомам.
Класіфікацыя па аб’ёме
Гл. таксама: сінгл. Сінглы звычайна не адносяць да альбомаў, таму што яны часта складаюцца толькі з адной-дзвюх песень.
Запартава
Запартава — возера ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, за 4 км у паўднёвым напрамку ад горада Мядзел, за кіламетр на захад ад вёскі Шыкавічы.
Апаксіямен
Апаксіямен — традыцыйная для старажытнагрэчаскай скульптуры фігура атлета, які скрабком (стрыгілем) счышчае з сябе пясок пасля змаганняў. Бронзавы арыгінал Лісіпа, па апісанні Плінія Старэйшага, быў усталяваны Маркам Агрыпай у рымскіх тэрмах, але пазней Тыберый загадаў перанесці яго да сябе ў спальню. Арыгіналы Лісіпа і Паліклета страчаны, але захаваліся копіі:
Запартава
Уваходзіць у склад гідралагічнага заказніка "Чарэмшыцы". Адносіцца да Нарачанскай групы азёр. З'яўляецца непраточным вадаёмам.
Плошча паверхні возера 0,12 км². Даўжыня - 520 м, найбольшая шырыня - 320 м, даўжыня берагавой лініі - 1,41 км.
Водазбор забалочаны, пакрыты лесам, паўднёвым захадзе ўзвышаны. Берагі нізкія, паросшыя хмызняком.
Вада возера - гідракарбанатна-кальцыевая, трафічны статус вадаёма - дыстрофны.
Аматарская рыбная лоўля дазваляецца.
Логі (Смаленская вобласць)
Логі (Логи) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Tefal
Tefal — вядомая міжнародная гандлёвая марка, якая спецыялізуецца на вытворчасці посуду з антыпрыгаркавым пакрыццём, хуткаварак, кухонных прыбораў, прыбораў па прыгатаванню ежы і напояў, прасаў і шаляў. У 1968 г кампанія Tefal была набыта Groupe SEB. Нароўні з маркай Tefal Groupe SEB выпускае і прадае прадукцыю ў 120 краінах свету такіх брэндаў як Rowenta, Moulinex, Krups, Lagostina, і з'яўляецца міжнародным лідарам на рынку малой бытавай тэхнікі.
Central Park (небаскроб)
Central Park — небаскроб, які знаходзіцца ў горадзе Перт, Аўстралія. Вышыня будынка 249 метраў (817 футаў), 51 паверх і гэта робіць яго сёмым па вышыні будынкам Аўстраліі. Небаскроб будаваўся з 1988 па 1992 год.
Збудаванне было распрацавана архітэктурнай фірмай «Forbes & Fitzhardinge». Структурнымі інжынерамі была Bruechle Gilchrist & Evans.
NGC 4161
NGC 4161 (іншыя абазначэнні — UGC 7191, MCG 10-18-2, ZWG 292.78, IRAS12090+5800, PGC 38834) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Буйнявічы
Буйняві́чы (, Буйневичи) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Пачапаўскага сельсавета.
Міхаіл Сямёнавіч Хозін
Міхаі́л Сямё́навіч Хо́зін ( — ) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-палкоўнік (1943).
Адзін з кіраўнікоў абароны Ленінграда у першую блакадны зіму, камандуючы Ленінградскім фронтам (зняты з пасады за правал Любанскай наступальнай аперацыі і гібель 2-й ударнай арміі).
Еўраопт
«Еўраопт» — беларуская прыватная сетка харчовых крам. Належыць ТАА «Еўрагандаль». Станам на 1 студзеня 2016 г. — найбуйнейшая гандлёвая сетка ў Беларусі па колькасці харчовых крам (438 крамаў).
Гісторыя
У чэрвені 2012 г. ТАА «Еўрагандаль» набыла ААТ «Міжнародны рэзервны банк» з статутным фондам 22,7 млрд бел. руб. ($2,7 млн.).
У 2015 г. ЗАТ «Дабраном» перадала свае крамы ў субарэнду ТАА «Еўрагандаль». На думку незалежных экспертаў, гандлёвая сетка «Еўраопт» налічваючы ў агульнай складанасці каля 440 крам парушае антыманапольнае заканадаўства Беларусі — Закон РБ 94-З «Аб супрацьдзеянні манапалістычнай дзейнасці і развіцці канкурэнцыі» ад 12 снежня 2013 г.
Узнагароды
27 студзеня 2012 г. сетка крам «Еўраопт» была прызнана «Брэндам года-2011» у намінацыі «Гандлёвыя сеткі і цэнтры».
Па выніках 2011 года кампанія «Еўрагандаль» была прызнана лепшай у намінацыі «Стварэнне новых працоўных месцаў».
5 снежня 2012 сетка магазінаў «Еўраопт» прызнана рознічнага сеткай крам № 1 2012 года.
Мяшчане
Мяшчане, мяшчанства, мешчанін (mieszczanin) — гараджане, гараджанін. Саслоўе ў Вялікам Княстве Літоўскам Рэчы Паспалітай да 1772 г., і пасля 1772 г. — у Расійскай імперыі (зараз тэрыторыі Беларусі, Украіны, Польшчы, Літвы і Расійскай Федэрацыі). Тэрмін «сярэдняга класа», «дробнага бюргерства», «буржуазіі» ў сучаснай сацыялогіі.
Сацыяльнае становішча людзей вольных, які складаецца з грамадзян горада (cives), якія рэгулююцца муніцыпальным правам, сфарміраваныя ў сярэднявеччы.
Сярэдні клас статус якога быў сфарміраваны ў XIII ст. у сувязі з фарміраваннем сярэднявечных гарадоў у асобнае заканадаўства. Бюргераў ад атрымання феадальных кіраўнікоў урада і іншых прывілеяў. Як гарадскога жыцця супольнасці кіравацца выразна пэўнымі законамі. Для выканання ўмоў допуску да гэтага закона, павінны спачатку атрымаць грамадзянства муніцыпальнага права, што пры пэўных умовах рэгулюецца палажэннямі так званых «гарадскіх». Атрыманне допуску да муніцыпальнага права давала мешчанам шмат льгот — у тым ліку дапускаецца свабодная эканамічная дзейнасць, галасаваць і выстаўляць сваю кандыдатуру да муніцыпальных органаў улады, членаў брацтва і купецкіх гільдый рамеснікаў.
У Расійскай імперыі ў 1775—1917 падатнае саслоўе з былых "пасадскіх людзей" — рамеснікі, дробныя гандляры і домаўладальнікі. Аб'ядноўваліся па месцы жыхарства ў абшчыны з некаторымі правамі самакіравання. Да 1863 г. па закону маглі падвяргацца цялесным пакаранняў.
Мяшчанства вызначалася грамадска-палітычнай актыўнасцю, унеслі прыкметны ўклад у культуру і гісторыю сучасных Беларусі, Украіны, Польшчы, Літвы і Расійскай Федэрацыі. З мяшчанства адбываецца такі сацыяльны пласт як інтэлігенцыя. Пасля 1917 г. у часе панавання дыктатуры пралетарыяту і ідэалогіі бяскласавага грамадства гэтае слова ўжывалася з адмоўным падтэкстам. У пераносным сэнсе (алегорыя) — людзі з дробнымі інтарэсамі, абмежаваным кругаглядам.
Раздзельнае (Паўладарская вобласць)
Раздзельнае — сяло ў Жалезінскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі Лясная. Код КАТА — 554249400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 215 чалавек (115 мужчын і 100 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 104 чалавекі (56 мужчын і 48 жанчын).
Праспект
Праспект (prospectus — від, агляд) — у горадабудаўніцтве, асноўная магістраль вялікага, буйнога горада са шматрадным транспартным рухам. Уздоўж праспекта звычайна размяшчаюцца адміністрацыйна-грамадскія і іншыя плошчы з асноўнымі і грамадскімі будынкамі, што ўтвараюць значныя архітэктурныя ансамблі горада. Можа стварацца на працягу невялікага адрэзка часу паводле адзінай задумы і ў адным стылі, на працягу доўгага часу шляхам дапаўнення першапачатковай кампазіцыі іншымі па стылі будынкамі і збудаваннямі ці шляхам карэннай рэканструкцыі. У Беларусі з'яўленне праспектаў звязана з развіццём горадабудаўніцтва і ансамблевасці забудовы ў 19 стагоддзі (Дняпроўскі праспект у Магілёве). Значнымі памерамі і ансамблевасцю вылучаюцца праспект Незалежнасці, праспект Пераможцаў у Мінску, праспект Касманаўтаў у Гродне.
Кур’ер Вестэрботэна
Västerbottens-Kuriren (Кур'ер Вестэрботэна, таксама вядомая як VK) — шведская газета, заснаваная ў 1900 годзе. Публікуецца ва Умеа. Газета асвятляе рэгіянальныя навіны з рэгіёну Вестэрботэн (за выключэннем муніцыпалітэтаў Мала, Норсо і Шелефтэа), з асаблівай цікавасцю ў родным горадзе Умеа, у спалучэнні з нацыянальнымі навінамі і міжнароднымі навінамі.
Розен
ВК апублікавала свой ​​першы артыкул 17 мая 1900 года. ВК хутка расла і стала найбуйнейшай газетай ў Вестэрботэне ў 1903. Сярод ранніх аўтараў журналістаў, звязаных з газетай, быў Астрыд Варынг.
Бэкстрам
У 1929 годзе Розен прадаў большасць сваіх акцый майстру будаўніку Бэкстраму, які пачаў будаваць новае выдавецтва ў наступным годзе на Radhusesplanaden 10 у цэнтры Умеа. Будынак ВК быў завершаны да канца 1930/1931, у ім ВК размяшчаўся да 1988 года. У 1949 годзе ВК стала першай газетай у Норландзе, якая наняла свайго ўласнага фотакарэспандэнта, Гары Ліндвала, які застанецца на ўзбраенні аж да сваёй адстаўкі ў 1985 годзе.
ВК заставаўся валоданнем сям'і Бэкстрам да 1971 года, праз 15 гадоў пасля смерці Дж. М. Бэкстрама. Пасля рознагалоссяў паміж філіялам спадчыннікаў (якія хацелі прадаць) і філіялам Умеа (які хацеў захаваць ВК як ліберальную і вальнадумную газету) газета была ўпершыню прададзеная невялікай паліграфічнай фірме Folk och Samhälle (людзі і грамадства), а затым каля 1978 — Stiftelsen VK-Press (ВК-Прэс Фонд).
Сучасная эпоха
У 1982 годзе ВК купіла зямлю ў прамысловай зоне Västerslätt для пабудовы новай друкарні і атрымала новы імпульс, калі Dagens Nyheter (Штодзённыя Навіны) вырашыла дазволіць Норланду выданне для друку там. Друкарня была ​​адкрыта восенню 1984 года і праз некалькі гадоў, у 1988 годзе, яны адкрылі нават іншую друкарню ў тым жа раёне.
У 1990-х і 2000-х гадоў ВК адчувала канкурэнцыю з боку Norrländska Socialdemokraten (НРД, сацыял-дэмакраты Норланду) ад Лулу на званне найбуйнейшай штодзённай газеты з Норланду. ВК таксама стала уладальнікам кантрольнага пакета акцый свайго канкурэнта Västerbottens Folkblad. У 2003 годзе ВК набыў часопіс Nöjesmagasinet City, бясплатны часопіс сканцэнтраваны на забавы, тэндэнцыі і лад жыцця, які апублікаваны ў розных выданнях для Умеf, Зундсваля і Лулу.
Яны адкрылі сайт VK.se ў 1997 годзе, які быў зроблены рэдактарам ​​Том Юслінам.
ВК-guldet
З 1937 года газета штогод шануе лепшых спартсменаў ці спартсменак з Вестэрботэн так званай ВК-guldet (ВК-золата). Сярод узнагароджаных Інгемар Стенмарк, Аня Пэрсан, Марта Віейра да Сілва.
Пачапаўскі сельсавет
Пача́паўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Пачапава.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Гарадзішчанскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР, з 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Застарынскага сельсавета. 21 студзеня 1961 года ў склад сельсавета з Маўчадскага сельсавета перададзена вёска Дабраполь. У 1970 годзе скасавана вёска Ралы (злілася з вёскай Дразды . На 1 студзеня 1974 года ў складзе Пачапаўскага сельсавета было 19 населеных пунктаў.
Склад
У склад сельсавета ўваходзяць 1 аграгарадок і 18 вёсак:
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1022 чалавекі, з іх 96,0 % — беларусы.
Юрый Жывіца
Ю́рый (Яго́р) По́пка (, хутар Высокі Груд Пружанскага павета, Расійская імперыя —, Ляймен, Германія) — беларускі палітычны і грамадскі дзеяч, нацыяналіст, выдавец, пісьменнік. Псеўданімы: ''Б. Жубровіч, Юрый Жывіца, Сымон Іванюковіч, Ягор Чарнагалоў''.
Біяграфія
Нарадзіўся на хутары Высокі Груд Гарадзечанскай воласці (Пружанскі павет). Бацька — Сымон Попка з вёскі Брады, маці — Ганна Іванюковіч з Прылуччыны. Меў чатырох старэйшых сясцёр: Марылю (памерла ў маладым узросце), Антаніну, Юлю і Серафіму.
З пачаткам Першай сусветнай вайны сям'я выехала ва Украіну, у Харкаўскую губерню. Адсюль бацька з'ехаў у Мурманск на працу. Пасля сканчэння вайны вярнуліся ў Высокі Груд.
Юрый захапіўся беларускасцю падчас навучання ў польскай гімназіі, набываў беларускія газеты, календары. У 30-я гады скантактаваўся з беларускімі студэнтамі Віленскай гімназіі.
У час нямецкай акупацыі ўзначальваў аддзел працы і сацыяльнага забеспячэння ў Пружанах, заснавальнік і старшыня Пружанскага аддзялення Беларускага камітэта ў Беластоку (1943—1944). Аддзяленне размяшчалася на рагу Царкоўнай і Гімназіяльнай вуліц. За час яго дзейнасці былі адкрытыя беларуская васьмікласная школа ў Пружанах (заняла будынак былой польскай гімназіі), школы ў Арабніках, Чахцы, Агародніках, Купічах, Дабучыне. 27 чэрвеня 1944 года Юрый Попка браў удзел у Другім Усебеларускім кангрэсе ў Мінску. 11 ліпеня 1944 у сувязі з надыходам Чырвонай арміі выехаў на захад.
Працаваў на фабрыцы ў Цвітаве, у баўэра ў (каля Бібераху-на-Рысе, зямля Бадэн-Вюртэмберг). Пасля адкрыцця лагераў УНРРА пераехаў у Біберах-Бергергаўзен, пасля ў Віндсберг.
Актыўна ўдзельнічаў у грамадска-палітычным жыцці беларускай эміграцыі ў Германіі. Член замежнага сектару Беларускай незалежніцкай партыі, кіраўнік нацыяналістычнай арганізацыі «Згуртаванне беларускіх патрыётаў». У 1952—1954 — кіраўнік палітычна-прапагандысцкага аддзела Галоўнага штаба Беларускага Вызваленчага Фронту (пад псеўданімам Б. Жубровіч).
У 1971 годзе пераехаў у Ляймен (Бадэн), дзе заснаваў ва ўласнай кватэры на Гётэштрасэ, Беларускі музей. Адкрыццё адбылося 15 сакавіка 1982 года з удзелам мясцовых беларусаў і мэра Лаймена Г. Эрхбара. Экспанаты для яго былі сабраны з усяе Заходняе Германіі: паясы, убранне, лапці, лыжкі, посуд, кнігі. Выстаўленыя ўзнагароды заснавальніка, атрыманыя ад кіраўніцтва БЦР на эміграцыі, мандат і пасведчанне дэлегата II Усебеларускага кангрэса (1944), творы і перыядычныя выданні, якія выходзілі пад рэдакцыяй Юрыя Попкі і інш.
У 1987 на могілках у раёне Лаймена Санкт-Ільгене яго стараннямі быў усталяваны помнік загінулым у 1939—1945 беларусам. Заснаваны ім Інстытут беларусаведы (Institut der Bjelorussischen Kulturwissenschaften або Bjelorussisches Institut) меў на мэце заахвочванне даследаванняў па гісторыі Беларусі. Тут выдаваліся кнігі Попкі і іншых эміграцыйных беларускіх аўтараў, а ад 1986 года і друкаваны орган «Весткі Інстытута беларусаведы» (Berichte des Instituts der Bjelorussischen Kulturwissenschaften, кн. 1—8, выходзіў да 1993).
Памёр у 1990 годзе. Пахаваны на могілках Санкт-Ільгена. На надмагіллі напісаны аповед жыцця памерлага: «Пасьля Другой усясьветнай вайны мая Радзіма была акупаваная ды падзеленая саветамі-расейцамі й палякамі. У знак пратэсту я не вярнуўся на сваю Радзіму. Аднак сваёй Бацькаўшчыне я застаўся верным. У маім сэрцы й маёй душы да апошніх дзён. На сваёй новай Радзіме, Нямеччыне, у Санкт-Ільгэне я выказваю ўдзячнасьць усім маім сябрам. Жыве Беларусь!»
Сваю маёмасць запаведаў «самастойнай беларускай дзяржаве»:
Пасля яго смерці экспанаты беларускага музея з кватэры пераведзеныя ў лайменскі краязнаўчы музей, які таксама знаходзіўся ў раёне Санкт-Ільген. Музея больш няма.
Літаратурная дзейнасць
Першы літаратурны твор «Восенню» надрукаваў у 1938 годзе ў часопісе «Шлях моладзі», першы артыкул «Пазнавайма родны край!» — тамсама ў 1939. У 1942—1944 — адзін з аўтараў штотыднёвай беларускамоўнай беластоцкай газеты «Новая дарога».
Друкаваўся пад псеўданімам Юрый Жывіца. Ва ўласных творах адлюстраваў барацьбу беларускіх партызанаў і падпольнікаў за незалежнасць Беларусі ў ваенныя і пасляваенныя гады.
На эміграцыі заняўся найперш выдавецкай дзейнасцю. У Рэгенсбургу ў 1947 распачаў выхад бюлетэню «Adradћeсnie» разам з Янкам Чарнецкім і Станіславам Грынкевічам. Выдаваў таксама газеты і часопісы «Наш сцяг», «Вехі» (Пірмазенс-Віндсберг, 1956-1988, 34 нумары), «Беларуская праўда». Праз нейкі час рэдагаваў бюлетэні Беларускай Цэнтральнай Рады. Выдаваў часопіс «Напагатове» (1948), распаўсюджваў бюлетэнь «Весткі з Беларусі». Выдаў шмат кніг па гісторыі, этнаграфіі і культуры Беларусі, у т.л. працы У. Ігнатоўскага, А. Цвікевіча.
Юрый Попка значыцца суаўтарам «Этнаграфічнае карты Беларусі», на якой да Беларусі аднесеныя Падляшша і ўся паўночная Чарнігаўшчына разам з Чарнігавым.
Бібліяграфія
Кнігі, выдадзеныя Інстытутам беларусаведы
Паліклет
Палікле́т Старэйшы (Πολύκλειτος) — старажытнагрэчаскі скульптар і тэарэтык мастацтва, які працаваў у Аргасе ў 2-й палове V стагоддзі да нашай эры.
Адзін з вядучых прадстаўнікоў высокай класікі. Статуі Паліклета, выкананыя пераважна ў бронзе, страчаны і вядомы толькі па копіях, а таксама паводле сведчанняў антычных аўтараў. Зрэшты ад твора Паліклета «Канон» захаваліся 2 фрагмента.
Творчасць
Паліклет любіў маляваць атлетаў у стане супакою, спецыялізаваўся на высяканні спартсменаў, алімпійскіх пераможцаў.
Як піша Пліній, Паліклет першым дадумаўся надаваць фігурам такую пастаноўку, каб яны абапіраліся на ніжнюю частку толькі адной нагі. Паліклет умеў паказваць чалавечае цела ў стане раўнавагі — чалавечая фігура ў супакоі ці павольным кроку здаецца натуральнай дзякуючы таму, што гарызантальныя восі не паралельныя.
Канон Паліклета
Самы знакаміты твор Паліклета — «Дарыфор» (Дзіданосец) (450—440 да н.э.). Лічылася, што фігура створана на аснове палажэнняў піфагарэізму, таму ў старажытнасці статую Дарыфора часта звалі «канонам Паліклета», тым больш што «Канонам» зваўся яго незахаваны трактат па эстэтыцы. Тут у аснове рытмічнай кампазіцыі ляжыць прынцып перакрыжаванай нераўнамернасці руху цела (правы бок, гэта значыць апорная нага і апушчаная ўздоўж цела рука, статычны і напружаны, левая нага, якая засталася ззаду, і рука з дзідай, расслаблены, але ў руху). Формы гэтай статуі паўтараюцца ў большасці твораў скульптара і яго школы.
Адлегласць ад падбародка да цемені ў статуях Паліклета роўная адной сёмай ад вышыні цела, адлегласць ад вачэй да падбародка — адной шаснаццатай, вышыня твару — адной дзясятай.
У сваім «Каноне» Паліклет надаваў вялікую ўвагу піфагарэйскай тэорыі залатога сячэння (уся даўжыня так адносіцца да большай часткі, як вялікая да меншай). Напрыклад, увесь рост «Дарыфора» адносіцца да адлегласці ад полу да пупка, як гэта апошняя адлегласць — да адлегласці ад пупка да цемені. Пры гэтым Паліклет адмаўляўся ад залатога сячэння, калі яно супярэчыла натуральным параметрам чалавечага цела.
У трактаце ўвасабляюцца таксама тэарэтычныя ідэі пра перакрыжаваннае размеркаванне напругі ў руках і нагах. «Дарыфор» — ранні прыклад класічнага кантрапоста (ад contrapposto — супрацьлегласць), прыёму, пры якім становішча адной часткі цела кантрасна супрацьпастаўлена становішчу іншай часткі. Часам гэту статую таксама звалі «Канон Паліклета», нават меркавалі, што Паліклет выканаў статую для таго, каб іншыя карысталіся ёю як узорам.
Аналагічныя прынцыпы ўласцівы і больш познім творам Паліклета — Параненай амазонцы (каля 440-430 да н. э.) і Дыядумену (статуя юнака з павязкай пераможца, каля 420-410 да н. н.э.). У апошнім творы, больш свабодным па кампазіцыі, верагодна, адбіваецца ўплыў Фідыя. Паліклет ствараў таксама каласальныя хрысаэлефанцінныя статуі (напрыклад, Геры у аргаскім Гераёне). Магчыма гістарычная дакладнасць і міфалагічная ідэалізацыя спалучаюцца ў творах Паліклета настолькі арганічна, што сапраўдныя тэмы іх часам невыразны (некаторыя навукоўцы схільны бачыць у Дарыфоры Ахіла, а ў Дыядумене — Апалона і Парыса). Паліклет меў шмат вучняў і паслядоўнікаў аж да эпохі Рымскай імперыі (у прыватнасці, сваім настаўнікам яго лічыў Лісіп).
Творы
Скульптуры былі страчаны і вядомы па захаваных старажытнарымскіх копіях.
Карэльскі перашыек
Карэльскі перашыек — участак сушы паміж Фінскім залівам і Ладажскім возерам. Паўднёвай мяжой Карэльскага перашыйка лічыцца рака Нява, а паўночная мяжа праходзіць па лініі Выбарг — мяжа Ленінградскай вобласці і Карэліі.
Геаграфічна, гэта тэрыторыя прыкладна паміж 61°21’ і 59°46’ паўночнай шыраты і 27°42’ і 31°08’ усходняй даўгаты. З поўначы на поўдзень працягласць перашыйка складае 150—180 км, з захаду на ўсход 55—110 км.
Найвысокая кропка Карэльскага перашыйка — гара Ківісюр'я, вышыня якой 203,7 м над узроўнем мора (па даных пачатку XX стагоддзя — 206 м , паводле даных фінскіх даваенных тапографаў — 205 м , паводле даных Вялікай савецкай энцыклапедыі — 201 м ), размешчана непадалёк ад мястэчка Наважылава, ва ўрочышчы Каменная гара.
Адміністрацыйна тэрыторыя падзелена паміж Санкт-Пецярбургам (Курортны, Прыморскі, Выбаргскі, Калінінскі, Краснагвардзейскі і Неўскі (правы бераг) раёны Санкт-Пецярбурга) і Ленінградскай вобласцю (Прыазерскі, Выбаргскі і Усевалажскі раёны Ленінградскай вобласці).
Бахта
Бахта́ (Бахта́ ) — рака ва Усходняй Сібіры, у Краснаярскім краі Расіі, правы прыток ракі Енісей.
Даўжыня ракі 498  км. Плошча вадазбору 35 500 км². Сярэдні расход вады каля 490 м³/с. Сярэдні аб’ём сцёку 15,465 км³/год. Рака працякае па Сярэднесібірскаму пласкагор’ю. Упадае ў Енісей каля пасёлка Бахта, ніжэй вусця Падкаменнай Тунгускі. Жыўленне ракі снегавое і дажджавое. Замярзае ў сярэдзіне кастрычніка, вызваляецца ад лёду ў сярэдзіне мая. У басейне ракі 316 азёр агульнай плошчай 29,51 км².
Прытокі Бахты: Гуткэннэ, Дулькума, Сунтапчу, Выдракан, Экстакан, Майгушаша, Анакіт, Юкта, Верхні Хамук, Сухая Бахта, Акулініна і інш.
Чыкага Блэкхокс
Чыкага Блэкхокс  — амерыканскі прафесійны хакейны клуб, выступае ў Нацыянальнай хакейнай лізе ў Цэнтральным дывізіёне Заходняй канферэнцыі. Каманднай сталіцай з’яўляецца горад Чыкага, штат Ілінойс, ЗША.
Год заснавання клуба: 1926
У залежнасці ад месца гульні, каманда выкарыстоўвае наступныя колеры формы: Чырвоны, белы і чорны
Чэмпіёны ў 1934, 1938, 1961, 2010
Кішэнькі слівы
Кішэнькі слівы —, выкліканае грыбком.
Распаўсюджанасць і шкоднаснасць
Сустракаецца на прадстаўніках роду і вядомая ва ўсіх рэгіёнах свету, у якіх вырошчваюць гэтыя расліны. Асаблівае абвастрэнне захворвання ўзнікае ў гады, якія характарызуюцца высокай вільготнасцю і вялікай колькасцю ападкаў.
Вельмі небяспечнае захворванне, бо заражаныя ім плады цалкам не прыдатныя ні да ўжывання ў ежу, ні да перапрацоўкі. Яно ўзнікае не толькі на культурных сартах сліў, але і на дзікарослым.
Сімптомы
Хвароба паражае амаль выключна садавіну. Вельмі рэдка бывае, што ёй падвяргаюцца таксама пікавыя парасткаў. Першыя сімптомы захворвання ўзнікаюць ўжо на 3-4 тыдні пасля цвіцення на завязях пладоў. Плады гэтыя растуць хутчэй, чым нармальныя і падвяргаюцца вельмі вялікім. Яны ярчэй, пляскатыя, падоўжаныя і выгнутыя, не маюць костачак, а іх мякаць скурыстая і нясмачная. Такія скажоныя плады называюцца кішэнькамі (кістамі). На іх паверхні з’яўляецца мяккі налёт. Гэта пласт сумак, у якіх вырабляюцца споры. Кісты паступова цямнеюць, потым загніваюць і ападаюць.
Абарона
Кісты варта выдаляць з дрэў, пажадана таксама выдаляць іх з зямлі пад дрэвамі — утваральныя ў іх споры распаўсюджваюцца, выклікаючы новыя выпадкі захворвання. Толькі гэтага не дастаткова, таму прымяняюцца таксама меры хімічнай абароны. Неабходна праводзіць апырскванне дрэў.
Васкабойня
Васкабойня — майстэрня для прыгатавання воску. Невялікае збудаванне, звычайна драўлянае, з каменнай або цагляннай печчу, у якую ўмуроўвалі кацёл для плаўкі воску. Расплаўлены воск выцякаў па спецыяльным латаку і напаўняў разнастайныя формы. Васкабойні часта згадваліся ў прывілеях гарадам на магдэбургскае права.
Лукшына (Духаўшчынскі раён)
Лукшына (Лукшино) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.