cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Антопаль (Драгічынскі раён)
Медыцына
Медыцынскія паслугі аказвае местачковая бальніца.
Культура
Дзейнічаюць дом культуры, 2 бібліятэкі, кінатэатр.
Мікалай Іосіфавіч Мініцкі
Галоўны рэдактар часопіса «Гісторыя: праблемы выкладання» (з 1997 года). Аўтар больш за 150 прац.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 верасня 1942 года ў Полацку Віцебскай вобласці ў сям’і рабочых
У 1962 годзе скончыў гістарычны факультэт БДУ. У 1977 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. З 1982 года дацэнт кафедры філасофіі Беларускага дзяржаўнага інстытута народнай гаспадаркі. З 1993 года — дацэнт. У 2007 годзе абараніў доктарскую дысертацыю і з таго ж года прафесар кафедры старажытных цывілізацый і сярэднявечча Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя М. Танка.
Навуковыя інтарэсы: антычная гісторыя, метадалогія гісторыі, тэорыя падручніка; пабудова і прадстаўленне ведаў, праблемы перакладу навуковага веды ў адукацыйную і навучальная.
Іван Георгіевіч Пятроўскі
Іван Георгіевіч Пятро́ўскі (Иван Георгиевич Петровский;  — ) — савецкі матэматык, доктар фізіка-матэматычных навук (1935), прафесар (1933), акадэмік Акадэміі навук СССР (1946, член-карэспандэнт з 1943). Герой Сацыялістычнай Працы (1969).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Сеўск Арлоўскай губерні (зараз у Бранскай вобласці Расіі). У 1917 годзе скончыў гарадское рэальнае вучылішча ў Сеўску і паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. У 1918 годзе вярнуўся ў Сеўск, потым з бацькамі пераехаў у Елісаветград, дзе працаваў і адначасова вучыўся ў машынабудаўнічым тэхнікуме. У 1923 годзе вярнуўся ў Маскву і працягваў вучобу ў Маскоўскім універсітэце, адначасова працаваў грузчыкам і з 1923 года выкладаў матэматыку на рабфаку мастацтваў Наркамата асветы СССР. Універсітэт скончыў у 1927 годзе і застаўся пры ім у аспірантуры, якую скончыў у 1930 годзе. Застаўся працаваць у Маскоўскім універсітэце. З 1929 года асістэнт, дацэнт, з 1933 года прафесар, з 1935 года — загадчык кафедры дыферэнцыяльных ураўненняў. У 1939 годзе быў абраны дэканам механіка-матэматычнага факультэта. Адначасова з працай у Маскоўскім універсітэце ў 1930—1941 гадах загадваў кафедрай вышэйшай матэматыкі на вячэрнім аддзяленні Маскоўскага механіка-машынабудаўнічага інстытута імя М. Э. Баўмана, у 1935—1937 гадах — кафедрай матэматычнага аналізу Саратаўскага ўніверсітэта.
У час Вялікай Айчыннай вайны І. Г. Пятроўскі працаваў у Ташкенце, Ашхабадзе і Свярдлоўску. У 1943 годзе вярнуўся з эвакуацыі ў Маскву. Адначасова з працай у Маскоўскім дзяржаўным універсітэце быў прызначаны на пасаду старшага навуковага супрацоўніка ў Матэматычны інстытут Акадэміі навук СССР. Працаваў у ім да 1972 года, у 1947—1949 гадах займаў пасаду намесніка дырэктара. У 1947—1951 гадах акадэмік-сакратар Аддзялення фізіка-матэматычных навук Акадэміі навук СССР. З 1951 года і да канца жыцця займаў пасаду рэктара Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Памёр І. Г. Пятроўскі 15 студзеня 1973 года. Пахаваны на Новадзявочых могілках у Маскве.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы І. Г. Пятроўскага па па тэорыі дыферэнцыяльных ураўненняў у частковых вытворных, тэорыі імавернасцей, алгебраічнай геаметрыі, тапалогіі, матэматычнай фізіцы і інш. У другой палове 1940-х гадоў прымаў удзел у распрацоўцы ядзернай зброі. З 1950 года займаў пасаду галоўнага рэдактара часопіса «Ма­те­ма­ти­че­ский сбор­ник».
Грамадская дзейнасць
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 6—8 скліканняў (1962—1973), член Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР (1966—1973), дэпутат Вярхоўнага Савета РСФСР (1955—1961), дэпутат Маскоўскага гарадскога Савета дэпутатаў працоўных (1953—1954)).
Адказны рэдактар выдання «Труды Математического института имени В. А. Стеклова». Быў членам Савецкага камітэта абароны міру, камітэта па ахове гістарычных помнікаў, віцэ-прэзідэнтам Інстытута савецка-амерыканскіх адносін, членам Камітэта па прысуджэнні Ленінскіх і Дзяржаўных прэмій.
Ушанаванне памяці
На будынку Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта ўстаноўлена мемарыяльная дошка. У 1995 годзе Расійскай акадэміяй навук заснавана Прэмія імя І. Г. Пятроўскага. У гонар вучонага названы навукова-даследчы карабель «Академик И. Г. Петровский», перавал на Цянь-Шані, вуліца ў Маскве. Яго імя прысвоена Бранскаму дзяржаўнаму ўніверсітэту. Дзейнічае семінар па дыферэнцыяльным ураўненням і матэматычным праблемам фізікі імя І. Г. Пятроўскага. Маскоўскае матэматычнае таварыства штогод выдае «Труды семинара им. И. Г. Петровского».
Мікалай Кірылавіч Вахонін
Мікалай Кірылавіч Вахонін (нар., г. Горкі) — беларускі вучоны ў галіне сістэмнага аналізу, мадэлявання і прыняцця рашэнняў у вялікіх прыродна-тэхнічных сістэмах — меліяраваных сельскагаспадарчых аб’ектах. Кандыдат тэхнічных навук (1992), дацэнт (2007).
Біяграфія
У 1974—1975 гадах працаваў майстрам Горацкага будаўніча-мантажнага ўпраўлення.
У 1975—2007 гадах інжынерам, малодшым навуковым супрацоўнікам, старшым навуковым супрацоўнікам, загадчыкам лабараторыі, намеснікам дырэктара па навуковай рабоце у Навукова-вытворчым рэспубліканскім унітарным прадпрыемстве «Беларускі навукова-даследчы інстытут меліярацыі і лугаводства».
З 1992 года загадчык лабараторыі маніторынгу і мадэлявання прыродных сістэм.
З 2007 года дырэктар Рэспубліканскага навуковага даччынага ўнітарнага прадпрыемства «Інстытут меліярацыі».
Узнагароды
Узнагароджаны Сярэбраным медалём Выставы дасягненняў народнай гаспадаркі СССР, Ганаровымі граматамі Міністэрства сельскай гаспадарак, Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхніцы, медалём Францыска Скарыны (2015).
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых і навукова-метадычных прац.
Бярозаўка (прыток Калымы)
Даўжыня ракі 517 км. Плошча вадазбору 24 800 км². Сярэдні расход вады ў вусці каля 105 м³/с, за 202 км ад вусця (каля пасёлка Бярозаўка) — 63 м³/с. Найбольшы расход вады каля пасёлка Бярозаўка складае 254 м³/с. Аб’ём гадавога сцёку 3,314 км³/год.
Выток Бярозаўкі і большая частка яе басейна знаходзіцца на Юкагінскім пласкагор’і. Працякае ў шырокай даліне. Рэчышча звілістае. Жыўленне ракі пераважна снегавое. Перамярзае ў вярхоўі і зрэдку — ў сярэднім цячэнні. Асноўныя прытокі: Сівер, Лісіная, Супры (правыя), Летняя, Бытыгынджа (левыя). У басейне ракі каля 2000 азёр агульнай плошчай 44,8 км².
Цікавыя факты
На беразе Бярозаўкі ў пачатку XX стагоддзя ў вечнай мерзлаце быў знойдзены труп маманта.
Otto Dix
Ота Дзікс — расійскі дарквейв-гурт, назва якога паходзіць ад імя нямецкага мастака Ота Дзікса. Утвораны ў Хабараўску Драў і Сліпам. Днём нараджэння гурта лічыцца 28 лістапада 2004 года — менавіта тады адбылося першае жывое выступленне.
Стыль гурта
У тэматыцы песень значнае месца займае постапакаліптыка («Атомная зима», «Город», «Зона теней»), але нярэдка закранаюцца іншыя, філасофскія, псіхалагічныя і маральныя тэмы («Старик», «Немой крик», «Сон разума», «Жертвы искусства» і інш.) Акрамя таго, у некаторых песнях выкарыстоўваецца BDSM тэматыка (««Любимый немец», «Зверь», «Раб»).
У музыцы выкарыстоўваюцца рэзкія, надрыўныя мелодыі, выкананыя ў мінорных танах. Некаторыя мелодыі ў асобных павольных песнях набліжаюць музычны шэраг да Dark Ambient. На канцэртах у кожнай песні разыгрываецца мініятурны монаспектакль, ствараецца арыгінальны вобраз, устойліва асацыяваны ў прыхільнікаў з мелодыяй і тэкстам.
Гісторыя гурта
Гурт існуе з лістапада 2004 года. Otto Dix граюць у стылі дарквэйв, хоць у музыцы выяўляюцца і рысы пост-індастрыяла. У цяперашні час вельмі шырока вядомыя ў Расіі і краінах СНД. Усе тэксты гурта на рускай мове. Вакаліст Міхаэль Драў валодае вельмі рэдкім голасам — контратэнар
У перыяд пошуку арыгінальнага гучання калектыў спрабаваў быць трыо, але пасля гітарыст сышоў. З зімы 2004 Otto Dix працавалі разам з моладзевым тэатрам «Парадыгма часоў». Аж да выхаду альбома «Атомная зима» ў 2007 годзе Otto Dix заставаўся дуэтам.
Дэма-альбом «Эго», які выйшаў у ліпені 2005 году ўключае толькі 12 трэкаў і відэакліп на загалоўную песню, а таксама зборную фотасесію і тры артыкулы з мясцовых газет аб гурце і аб яго ўдзельніках.
У чэрвені 2006 году ўдзельнікі гурта пераехалі ў Санкт-Пецярбург на пастаяннае месца жыхарства.
У студзені 2007 году маскоўскі лэйбл Gravitator Records выдае афіцыйны дэбютны альбом Otto Dix «Город». У траўні 2007-га пры ўдзеле канцэртнага агенцтва SYN Promotion дуэт дае тур у падтрымку «Города», які стаў самым маштабным за ўсю гісторыю расійскай готык-сцэны.
У кастрычніку 2007 году выходзіць трэці альбом — «Атамная зіма».
У 2008 годзе склад Otto Dix пашыраецца да трыа — трэцім удзельнікам гурта становіцца скрыпач, кампазітар, аранжоўнік Пётр Воранаў. Пётр скончыў Пецярбургскую кансерваторыю, ён прыняў удзел у туры ў падтрымку альбома «Атомная зима».
Вясна 2010 — гурт адпраўляецца ў тур, прысвечаны пяцігоддзю гурта.
29 ліпеня 2010 года на афіцыйным форуме гурта з'явіліся фатаграфіі са здымак новага кліпу на песню «Зверь»; па стане на пачатак жніўня здымкі кліпа былі завершаны. Таксама названыя прыблізныя тэрміны выхаду новых альбому і кліпа — лістапад 2010 г.
13 снежня 2010 года выходзіць пяты студыйны альбом гурта — «Чудные Дни», выпушчаны лэйблам Gravitator Records
20 красавіка 2012 выходзіць першы сінгл у гісторыі гурта — «Утопія».
7 верасня 2012 выходзіць шосты студыйны альбом «Mortem».
11 красавіка 2013 гурт пакідае скрыпач Пётр Воранаў з-за свайго жадання засяродзіцца на іншых музычных праектах, заявіўшы, што «ў будучым сезоне не выключана мой удзел у некаторых канцэртах і запісах групы ў якасці сесійнага музыкі».
Міхаіл Міхайлавіч Кугейка
Міхаіл Міхайлавіч Кугейка (нар. , в. Погіры, Дзятлаўскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі фізік-оптык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1994), прафесар (2003).
Біяграфія
Скончыў Мінскі аўтамеханічны тэхнікум (1968), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Фізіка», спецыялізацыя «Ядзерная электроніка», 1974). Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (у 1971—1987 — у НДІ прыкладных фізічных праблем імя А. Н. Сеўчанкі, навуковы супрацоўнік, з 1987 — факультэт радыёфізікі і камп’ютарных тэхналогій, кафедра квантавай радыёфізікі і оптаэлектронікі, з 1996 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: узаемадзеянне лазернага выпраменьвання з рассейваючым асяроддзем і біялагічнымі аб’ектамі; лазернае зандзіраванне навакольнага асяроддзя; оптыка-электронныя прыборы і комплексы.
IC 3106
IC 3106 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Стэфанія Міхайлаўна Станюта
Стэфанія Міхайлаўна Станю́та (13 мая 1905, Мінск — ) — беларуская актрыса, легенда сцэны Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Я. Купалы, Народная артыстка СССР, выканала шматлікія ролі ў кіно.
Біяграфічныя звесткі
Дачка Міхаіла Станюты. Скончыла Беларускую драматычную студыю ў Маскве (1926).
Сцэнічную дзейнасць пачала ў 1919 у Першым таварыстве беларускай драмы і камедыі. 3 1920 ў БДТ, з 1926 ў БДТ-2, з 1931 у Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Я. Купалы.
Маці Аляксандра Станюты.
Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета БССР 5-га склікання
Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета БССР 5-га склікання. Выбары прайшлі 1 сакавіка 1959 года.
Стэфанія Міхайлаўна Станюта
Творчасць
Стварыла шэраг народных характараў, дзе выявіла ў сваіх гераінь мудрасць, жыццядзейнасць, шчодрасць і чалавечнасць, сувязь з роднай зямлёй: Марыля і Паланея («Раскіданае гняздо» і «Прымакі» Я. Купалы), Алена («Салавей» З. Бядулі), Ганна Пятроўна («Простая дзяўчына» К. Губарэвіча), Рыпіна («Плач перапёлкі» І. Чыгрынава), бабуля Вера («Маладая гвардыя» паводле А. Фадзеева), Бабуля («Я, бабуля, Іліко і Іларыён» Н. Думбадзе і Р. Лордкіпанідзе), цёця Моця («Машачка» А. Афінагенава), Карміліца («Рамэо і Джульета» У. Шэкспіра), Дуэнья («Дзень цудоўных падманаў» Р. Шэрыдана). Яркую камедыйнасць, вострую сатырычнасць спалўчала з высокім драматызмам, паглыбленнем у псіхалогію шматграннага жаночага характару: Зёлкіна («Хто смяецца апошнім» К. Крапівы), пані Вашамірская («Салавей»), Куліна Чарнушка («Людзі на балоце» паводле І. Мележа), Арына Радзівонаўна («Верачка» А. Макаёнка), Каргота («Тры Іваны — тры браты» А. Вольскага), Кашкадамава («Сям'я» І. Папова), Жабрачка («Крамлёўскія куранты» М. Пагодзіна), Глафіра, Міхееўна («Ваўкі і авечкі», «Апошняя ахвяра» А. Астроўскага), Шарлота («Вішнёвы сад» А. Чэхава), Эліза («Скупы» Мальера), Дыяна («Дурная для іншых, разумная для сябе» Лопэ дэ Вэгі), Гіза («Гульня з кошкай» І. Эркеня), Бабуля («Дзверы стукаюць» М. Фермо), Мод («Гаральд і Мод» К. Хігінса і Ж. К. Кар'ер) і інш.
Здымалася ў кінафільмах «Родная справа», «Цешча», «Памяць зямлі», «Трывожны месяц верасень», «Развітанне», «Белыя Росы», «Слухаю, чую», «Чужая бацькаўшчына», «Радуніца», «Мама, я жывы» і інш., тэлефільмах «Мы — хлопцы жывучыя», «Нас выбраў час», «Пра Чырвоную Шапачку», «Атланты і карыятыды», тэлеспектаклях «Людзі на балоце», «Ткачы» і інш.
Хмель
Хмель (Humulus) — род шматгадовых травяністых раслін сямейства каноплевых.
Агульнае
Усе віды хмелю — ліяны, растуць хутка. Лісце зверху цёмна-зялёнае, знізу светла-зялёнае. Кветкі аднаполыя, расліны двухдомныя. Цвіце ў чэрвені — жніўні. Плод — сціснуты бялёса-шэры арэшак, які паспявае ў верасні.
Сустракаецца толькі ў Паўночным паўшар’і. З-за сваёй патрэбы ў вільгаці звычайна расце на вільготных месцах: краях балот, узлесках, сярод хмызнякоў і інш., не трывае доўгай засухі. Хмель вырошчваюць як сельскагаспадарчую культуру, галоўным чынам для піваварнай прамысловасці.
Ялізаўскі лесапільны завод
Ялі́заўскі лесапі́льны заво́д — колішняе прадпрыемства, якое дзейнічала ва ўрочышчы Ялізава (цяпер рабочы пасёлак Ялізава ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці) у 1901—1916 гадах. Вырабляў дошкі з хвойных і паркет з цвёрдых лісцевых парод. У 1910 годзе меў 2 паравыя машыны, працавалі 52 чалавекі. Частка дошак ішла на Ялізаўскі шклозавод.
Падасінаўка (Варонежская вобласць)
Падасінаўка (Подосиновка) — сяло ў Новахапёрскім раёне Варонежскай вобласці Расіі.
Насельніцтва сяла — 449 чалавек (2010 год).
Славутасці
У 1870 годзе па праекце Дзмітрыя Знабішына была пабудавана Свята-Праабражэнская царква, якая цяпер не дзейнічае.
Стывен Вайнберг
Стывен Вайнберг (Steven Weinberg; 3 мая 1933, Нью-Ёрк — 23 ліпеня 2021) — амерыканскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1979) (сумесна з Шэлданам Лі Глэшау і Абдус Саламам) «за ўклад у аб’яднаную тэорыю слабых і электрамагнітных узаемадзеянняў паміж элементарнымі часціцамі, у тым ліку прадказанне слабых нейтральных токаў».
Біяграфія
Стывен Вайнберг нарадзіўся 3 мая 1933 года ў Нью-Ёрку ў яўрэйскай сям’і. Скончыў у 1950 годзе школу ў Бронксе. У 1954 годзе атрымаў ступень бакалаўра ў Карнельскім універсітэце. У 1957 годзе атрымаў ступень доктара філасофіі ў Прынстанскім універсітэце пад кіраўніцтвам Сэма Трэймана. У 2006 годзе Вайнберг — прафесар фізікі і астраноміі ў Тэхаскім універсітэце ў Осціне.
Вайнберг не толькі выдатны навуковец, але таксама выдатны папулярызатар навукі. Ён выступаў перад кангрэсам ЗША ў падтрымку будаўніцтва звышправоднага суперкалайдара, пісаў артыкулы для Нью-Ёркскага кніжнага агляду і выступаў з рознымі лекцыямі аб вялікім значэнні навукі. Яго кнігі пра навуцы спалучаюць папулярызацыю навукі з яе гісторыяй і філасофіяй.
Вайнберг — атэіст. У кнізе «Мары аб канчатковай тэорыі» ён піша: «Успаміны пра Халакост адштурхваюць мяне ад спроб апраўдаць стаўленне Бога да Чалавека. Калі існуе Бог, які мае ў адносінах да чалавека асаблівыя планы, дык Ён вельмі моцна пастараўся схаваць свой клопат пра нас як мага далей. Мне здаецца няветлівым, калі не сказаць непачцівым, узносіць такому Богу свае малітвы». У красавіку 1999 года на канферэнцыі па касмалогіі ў Вашынгтоне Вайнберг заявіў: «Рэлігія абражае годнасць чалавека. З рэлігіяй ці без яе, добрыя людзі будуць рабіць дабро і дрэнныя людзі будуць рабіць зло. Але каб прымусіць добрага чалавека рабіць зло — для гэтага неабходна рэлігія». Вайнберг таксама вядомы сваёй ліберальнай падтрымкай Ізраіля. Ён напісаў эсэ «Сіянізм і яго культурная разнастайнасць», якое тлумачыць яго пазіцыю.
Карасаль
Карасаль (Corozal Town) — горад у паўночнай частцы Беліза; адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі.
Размешчаны прыкладна за 17 км на поўдзень ад мяжы з Мексікай і за 135 км на поўнач ад горада Беліз. Горад быў заснаваны ў 1849 годзе бежанцамі з Мексікі. Насельніцтва — 9901 чалавек (2010).
Начылья
Начылья (Nociglia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 2659 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 266 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 73020. Тэлефонны код — 0836.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Падуанскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вуліца Давыда Гарадзенскага (Гродна)
Назва з пач. 1990-х. Названа ў гонар гарадзенскага кашталяна і старосты Давыда Гарадзенскага.
Гісторыя
Сфармавалася ў сяр. 18 ст. Старыя назвы — Пральны завулак (-1939), Навазамкавая (1939- пач. 1990-х)
Якыміўскі раён
Насельніцтва раёна на года складае 34120 чалавек, плошча — 1850 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 4 пасёлкі сельскага тыпу і 39 сёлаў.
Путумаё
Путумаё або Іса — рака ў Паўднёвай Амерыцы. У асноўным знаходзіцца ў паўночна-заходняй частцы Бразіліі, у верхнім цячэнні працякае па тэрыторыі Калумбіі, Перу і Эквадора.
Роберт Колман Рычардсан
Роберт Колман Рычардсан (Robert Coleman Richardson;, Вашынгтон, ЗША — ) — амерыканскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1996), сумесна з Дугласам Ашэравым і Дэвідам Лі, «за адкрыццё звышцякучасці гелія-3».
Навучаўся ў Віргінскія тэхналагічным інстытуце і атрымаў ступень бакалаўра ў 1958 г, магістра ў 1960 г. Пасля аспірантуры ва універсітэце Дзюка атрымаў ступень доктара ў 1965 г. Па стане на 2007 г. з'яўляецца прафесарам фізікі ў Карнельскім універсітэце, хоць ён больш не працуе ў лабараторыі. У мінулым яго эксперыментальная праца была прысвечана вывучэнню фізічных з'яў пры звышнізкіх тэмпературах.
IC 3107
IC 3107 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Расійскі музей лесу
Расійскі музей лесу — музей, федэральная бюджэтная ўстанова ў сістэме навуковага-асветніцкага забеспячэння Федэральнага агенцтва лясной гаспадаркі.
Гісторыя стварэння
Адмыслова для музея ў Маскве, у Замаскварэччы, быў адноўлены сучаснымі сродкамі архітэктуры некалі існавалы тут і згублены пры пажары асабняк. Аўтар праекта – архітэктар Леанід Эдуардавіч Цепфер. Будынак, што звонку нагадвае жылы дом пачатку ХIХ стагоддзя старога маскоўскага раёна Манетчыкі, спланавана і абсталявана адмыслова для размяшчэння экспазіцый Расійскага музея лесу. Аўтарам мастацкай кампазіцыі Музея, пад пачаткам якога працавала група адмыслоўцаў, стаў таленавіты сучасны мастак Эдуард Іванавіч Куляшоў. Створаныя імі мастацкія выявы дазваляюць акунуцца ў атмасферу жывога лесу.
«Я жарсна палюбіў лес з той пары, як даведаўся пра яго бліжэй, і чым больш пазнаю яго, тым больш люблю. І гэта заўсёды так бывае: каб палюбіць, трэба даведацца, — не ведаючы, няможна палюбіць. Хто палюбіць лес, той будзе яго і захоўваць. Мы ахвотна захоўваем і ахоўваем толькі тое, што любім, а наш рускі лес вельмі мае патрэбу ў сябрах-ахавальніках» (з прадмовы да сваёй кнігі «Гутаркі пра рускі лес» (1879) Дзмітрыя Нічыпаравіча Кайгародава, выкладчыка Санкт-Пецярбургскага ляснога інстытута, вылучнага папулярызатара прыродазнаўства). Гэтыя словы Дзмітрыя Нічыпаравіча выдатна выяўляюць галоўную ідэю стварэння Расійскага музея лесу. Музей лесу прыродазнаўчанавуковы і, разам з тым, шматпланавы: біялагічны, гістарычны, этнаграфічны, галіновы.
Экспазіцыі
Экспазіцыя музея ўяўляе сабою сінтэз музейных жанраў, адначасна з'яўляючыся прыродазнаўчанавуковай, гістарычнай, этнаграфічнай і галіновай.
Чачэрскі шклозавод
Чачэрскі шклозавод — колішняе прадпрыемства, якое дзейнічала ў 1780—1879 гадах ва ўрочышчы Асінаўка Рагачоўскага павета (цяпер у межах г. Чачэрск Гомельскай вобласці).
Вырабляў бутэлькі, слоікі, багемскае, белае ліставое і аконнае шкло. Меў 2 печы для варкі шкла, 2 печы для абпалу гаршкоў, паравы рухавік. Сыравіна прывазная: гліна з Наўгародскай губерні, попел саламяны з Чарнігаўскай губерні, сода з Рыгі, глаўберава соль з Прусіі. У 1862 годзе працавала 195 рабочых.
На прамысловай выстаўцы (Масква, 1859) і Усерасійскай (Масква, 1860) чачэрскае шкло прызнана лепшым і адзначана за добрую якасць.
Сцяпан Рыгоравіч Мулярчык
Сцяпан Рыгоравіч Мулярчык (нар., в. Азярцо, Івацэвіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне сістэм аўтаматызацыі праектавання. Доктар тэхнічных навук (1988), прафесар (1989).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (фізічны факультэт, спецыяльнасць «Радыёфізіка і электроніка», 1966), Маскоўскае вышэйшае тэхнічнае вучылішча імя М. Э. Баўмана (аспірантура, 1971). Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (факультэт радыёфізікі і камп’ютарных тэхналогій, кафедра інфарматыкі і камп’ютарных сістэм, з 1984 — загадчык кафедры, у 1990—2012 — дэкан факультэта).
Спецыяліст у галіне сістэм аўтаматызацыі праектавання. Доктар тэхнічных навук (1988), прафесар (1989).
Ясміна Рэза
Ясміна Рэза (Yasmina Reza; нар., Парыж) — вядомая французская актрыса тэатра і кіно, драматург і празаік, чые п’есы «Бог Разні» (Талерантнасць) і «Арт» (Мастацтва) пастаўлены ў многіх тэатрах Еўропы і Амерыкі.
Біяграфія
Нарадзілася ў яўрэйскай сям'і. Сям'я бацькі, з расійскіх яўрэяў, уцякла ва Францыю пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі; сам бацька нарадзіўся ў Маскве, быў інжынерам і прадпрымальнікам. Маці — яўрэйка з Будапешта, скрыпачка, пакінула Венгрыю пасля ўтварэння Венгерскай Народнай Рэспублікі.
У 18-гадовым узросце з другога разу паступіла на факультэт Парыжскай Кансерваторыі, які скончыла з адзнакай. Аўтар п'ес, кінасцэнарыяў і некалькіх раманаў. У 2010 годзе зняла па сваёй драме «Іспанская п'еса» (2004) фільм «Chicas» з удзелам Кармэн Мауры, Эмануэль Сенье і Андрэ Дзюсалье.
Замужам, мае двух дзяцей.
Беларускія пераклады
П’есы «Art» (пад назвай "Мастацтва") і «Le Dieu du carnage» (пад назвай «Талерантнасць») перакладзены на беларускую і пастаўлены ў Купалаўскім тэатры.
Прызнанне
Член журы Канскага МКФ (1999). Вялікая тэатральная прэмія Французскай Акадэміі (2000). (Нью-Ёрк) за лепшую п'есу (2010).
Мянтуз
Мянту́з звыча́йны, мянёк (Lota lota) — адзіная прэснаводная рыба сямейства трасковых атраду траскападобных. Народныя назвы: мень, мянёк, калека.
Апісанне
Даўжыня да 1,7 м, маса да 32 кг (у Беларусі да 5 кг). Цела падоўжанае, акруглае, звужанае да хваста, ўкрытае вельмі дробнай цыклоіднай луской. Спіна зеленаватая або аліўкава-зялёная з чорна-бурымі плямамі і палосамі. Галава шырокая, прыплюснутая. Верхняя сківіца выступае ўперад. На ніжняй сківіцы 1 вусік, 2 вусікі — ля ноздраў. Зубы шматлікія, шчацінкападобныя.
Пашырэнне
Пашыраны ў рэках і азёрах Еўразіі і Паўночнай Амерыкі, у плыткіх прыбярэжных водах Балтыкі. У Беларусі жыве ў вадаёмах з халоднай чыстай вадой і камяністым дном, у ямах, пад берагамі. Актыўны ўвосень і зімой, летам упадае ў спячку, пры тэмпературы вышэй 15—16 °C хаваецца ў норах, пад карчамі і т.п.
Асаблівасці біялогіі
Драпежнік. Корміцца дробнай рыбай, ракападобнымі, лічынкамі насякомых.
Палавой спеласці дасягае на 3—4-м годзе жыцця. Нераст адбываецца ў снежні—лютым на неглыбокіх месцах вадаёмаў з пясчаным або камяністым дном і хуткім цячэннем. Развіццё ікры цягнецца да вясны.
Прамысловае значэнне
Прамысловае значэнне ў Беларусі мае ў Браслаўскіх і Нарачанскіх азёрах. Водзіцца ў Сарачанскай групе азёр.
Мяса белае, шчыльнае, без дробных костак, смачнае, дыетычнае (19 % бялку, 0,6 % тлушчу). Далікатэсам лічыцца вялікая тлустая пячонка ментуза (51—67 % тлушчу, багатага вітамінамі A і D), у некаторых краінах яе ядуць сырой. Мянтуз асабліва папулярны ў фінскай нацыянальнай кухні, дзе далікатэсам лічыцца і ікра ментуза. Вельмі смачныя юшка з ментуза, смажаны, заліўны мянтуз, пірагі з начынкай з мянтуза. Увогуле, мянтуза можна гатаваць як траску.
Нацыянальны банк Грузіі
Нацыянальны банк Грузіі — цэнтральны банк Грузіі, асаблівы цэнтральны орган дзяржаўнага кіравання, юрыдычны статус, задачы, функцыі, паўнамоцтвы і прынцыпы арганізацыі якога вызначаюцца Канстытуцыяй Грузіі.
Гісторыя
Нацыянальны банк Грузіі быў заснаваны ў 1919 годзе, а ў 1991 годзе пасля распаду СССР ён пачаў працаваць як незалежная ўстанова. Згодна пастановы Вярхоўнага Савета Грузіі быў створаны Нацыянальны банк Грузіі.
Афіцыйна незалежны нацбанк быў заснаваны ў жніўні 1991 года на падставе прынятага Закона «Аб Нацыянальным банку Грузінскай Рэспублікі». У той самы час быў прыняты і Закон «Ад грашова-крэдытным рэгуляванні ў Рэспубліцы Грузія», які вызначыў асноўныя кірункі дзейнасці Цэнтральнага банка краіны ў манэтарнай палітыцы.
Цяперашні статус Нацбанка вызначаецца Канстытуцыяй Грузіі. Згодна 95-га артыкула Канстытуцыі, Нацбанк незалежны ў сваёй дзейнасці. Правы і абавязкі Нацбанка, яго дзейнасць і гарантыі незалежнасці вызначаюцца Законам «Аб Нацыянальным банку», прынятым Парламентам Грузіі 23 чэрвеня 1995 года.
Арляк звычайны
Арля́к звычайны, Арляк (Pteridium aquilinum) — від папарацей роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй да 1  м. Ад падземнага чорна-бурага карэнішча адыходзіць адзіночнае доўгачаранковае лісце. Пласцінка ліста скурыстая, двочы-тройчыперыстаскладаная, знізу голая або слабаапушаная. Сорусы са спорамі размешчаны ланцужкамі на ніжнім баку ліста, прыкрыты покрывам і загорнутым краем ліста.
Экалогія
Святлолюбівая, ценевынослівая расліна. Ксерафіт, мезафіт, алігатроф, мезатроф. Расце ў хваёвых, ялова-хваёвых, радзей у сухіх шыракалістых лясах, у гарах на вышыні да 3000 м. На тэрыторыі Беларусі спараносіць у чэрвені, споры выспяваюць у ліпені—жніўні.
Ахоўваецца на тэрыторыі Расіі (Мурманская вобласць, Рэспубліка Комі, Малдовы і Украіны (Днепрапятроўская, Луганская, Данецкая, Палтаўская і Чарнігаўская вобласці ).
Значэнне і выкарыстанне
Лекавая, харчовая (спажываецца маладое лісце), тэхнічная (атрымліваюць паташ, крухмал), і дэкаратыўная расліна. Атрутны для коней і буйной рагатай жывёлы.
Раней выкарыстоўваўся ў якасці паліва, дахавага матэрыялу.
Мікалай Аляксандравіч Лахвіцкі
Мікала́й Алякса́ндравіч Лахві́цкі (Николай Александрович Лохвицкий) (7 кастрычніка 1867 (па іншым дадзеным 1868 —, Парыж, Францыя) — расійскі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант (1917).
Сям’я
Жонка — Ганна Мікалаеўна, народжаная Галавіна (1875—1958), дачка генерал-лейтэнанта і сястра генерала Мікалая Мікалаевіча Галавіна. Дочкі — Ганна і Наталля.
Кар’ера
Удзельнік Руска-японскай вайны 1904—1905 гг. З снежня 1906 — палкоўнік. У 1907 г. быў пераведзены ў 145-ы пяхотнага Новачаркаскага імператара Аляксандра ??? полк і прызначаны малодшым штаб-афіцэрам. З 30 мая 1912 — камандзір 95-га пяхотнага Краснаярскага палка.
Першая сусветная вайна
Удзельнік Першай сусветнай вайны. Узнагароджаны Георгіеўскай зброяй і ордэнам Св. Георгія 4-й ступені (1915). З лютага 1915 — генерал-маёр. З 3 красавіка 1915 — камандзір брыгады 25-й пяхотнай дывізіі, з 8 мая 1915 — камандзір брыгады 24-й пяхотнай дывізіі.
Удзел у вайне ў Францыі
З 21 студзеня 1916 г. — камандзір 1-й Асобнай пяхотнай брыгады, накіраваная (праз Уладзівасток і Суэц) на французскі тэатр ваенных дзеянняў. За баявыя адрозненні ў баях у Францыі ўзнагароджаны камандзірскім крыжам ордэна Ганаровага легіона і ордэнам Св. Георгія 3-й ступені (1917). Быў двойчы кантужаны. З чэрвеня 1917 г. — начальнік Асобнай пяхотнай дывізіі, у якую ўвайшлі ўсе расійскія войскі ў Францыі (1-я і 3-я Асобныя пяхотныя брыгады). З 1917 г. — генерал-лейтэнант. Калі частка салдатаў корпуса ў ваенным лагеры Ля-Курцін, распрапагандаваная бальшавікамі, выйшла з падначалення сваіх афіцэраў, адмовілася ваяваць і запатрабавала вяртанні ў Расію, Лахвіцкі ўдзельнічаў у прыгнечанні мецяжу, узначаліўшы пакінутых ураду рускіх салдатаў і афіцэраў з сваёй дывізіі. Да ліпеня 1918 г. быў камандзірам рускай ваеннай базы ў Лавалі, актыўна займаўся стварэннем рускага легіона ў Францыі
Удзельнік Грамадзянскай вайны
У 1919 г. выехаў на ўсход Расіі, дзе далучыўся да войскаў адмірала А. У. Калчака. У красавіку — чэрвені 1919 г. быў камандзірам 3-га Уральскага горнага корпуса, затым 1-й арміі і, пасля перафарміравання, 2-й арміяй. У жніўні 1919 г. быў заменены генералам С. М. Вайцехоўскім. Быў камандзіраваны Калчаком у Іркуцк для падрыхтоўкі пераезду туды Стаўкі і ўрада, а таксама для перамоў з атаманам Р. М. Сямёнавым. У красавіку — жніўні 1920 г. — камандуючы Далёкаўсходняй арміяй (змяніў на гэтым пасту генерала С. М. Вайцехоўскага, здаў армію генералу Р. А. Вержбіцкаму); прадстаўнік Капелеўскай арміі пры штабе Сямёнава. У жніўні — снежні 1920 г. начальнік штаба галоўнакамандуючага. У кастрычніку 1920 г. выйшаў з часткай войскаў з падначалення атаману Сямёнаву і прызнаў адзіным галоўнакамандуючым расійскімі ўзброенымі сіламі генерала, барона П. Н. Урангеля.
Эміграцыя
У снежні 1920 г. вярнуўся ў Еўропу. З 1923 г. жыл у Парыжы. З 1927 г. старшыня Таварыства манархістаў-легіцімістаў, Савета па ваенным і марскім справам пры вялікім князю Кірыле Уладзіміравічу. Быў у складзе Корпуса імператарскіх арміі і флота (КІАФ), у пачатку 1930-х гадоў быў пераведзены ў генералы ад інфантэрыі (асноўная ваенная арганізацыя эміграцыі — Рускі агульнавоінскі саюз (РАВС) — не прызнавала такіх пераводаў). Імкнуўся да збліжэння РАВС і КІАФ. Адначасова служыў у ваенна-гістарычнай камісіі французскага Ваеннага міністэрства. Рэгулярна выступаў з дакладамі перад эмігрантамі.
Марціновіч
Марціновіч — беларускае прозвішча.
ГАЗ-56
ГАЗ-56 — савецкі грузавы аўтамабіль Горкаўскага аўтамабільнага завода, прататып.
Распрацоўка
У 1950 годзе Ульянаўскі аўтамабільны завод спыніў выпуск састарэлага грузавіка ГАЗ-ММ грузападымальнасцю 1500 кг, раней які выпускаўся на Горкаўскім заводзе. Наступная мадэль Горкаўскага аўтазавода, ГАЗ-51, мела вялікія памеры і павялічаную грузападымальнасць — 2,5 тоны. Аднак практыка паказала, што для многіх сітуацый такая грузападымальнасць з'яўляецца залішняй. Народнай гаспадарцы не хапала больш кампактнага грузавічка, здольнага перавозіць каля паўтары тон, часткова уніфікаванага па агрэгатам з легкавым аўтамабілем. Менавіта такой машынай павінна была стаць мадэль ГАЗ-56, распрацоўку якой пачалі на ГАЗ-е ў 1952 годзе. Распрацоўка пачалася пад кіраўніцтвам А. Д. Прасвірніна, пазней галоўным канструктарам быў прызначаны А. Бутусаў.
У 1956 годзе былі гатовыя перадсерыйныя прататыпы. Яны былі прыцягнуты да маштабных выпрабаванняў сумесна з аўтамабілямі савецкай — ГАЗ-51А і доследны ГАЗ-62 — і замежнай — Ford F350 і Opel Blitz — вытворчасці. Аўтамабіль паказаў сябе добра, асабліва ў плане надзейнасці і даўгавечнасці. Адзначалася відавочна недастатковая магутнасць рухавіка (70 к.с.) і ненадзейнасць электрамуфты вентылятара.
ГАЗ-56 не быў пастаўлены на канвеер, так як ГАЗ у той жа час асвойваў іншую грузавую мадэль — ГАЗ-53, а таксама адразу некалькі легкавых мадэляў. Намер наладзіць яго выпуск на Ульянаўскім заводзе наўзамен ГАЗ-ММ, так жа не меў наступстваў, так як падрыхтоўка яго вытворчасці патрабавала больш значных выдаткаў, чым мадэлі УАЗ-451Д грузападымальнасцю 800 кг.
Аднак атрыманы пры праектаванні вопыт не прапаў дарэмна. Праектаваўшыйся для аўтамабіля рухавік у некалькі спрошчаным варыянце ўсталёўвалі на «Волгу» ГАЗ-21, і ён стаў прататыпам ўсіх карбюратарных рухавікоў «Волг» і Уазаў, а ў 1990-я гады яго мадэрнізаваны варыянт ўсталёўваўся і на серыйную «палутарку» — «Газель». Электрамуфта вентылятара ўсталёўвалася на раннія «Волгі» ГАЗ-24, але зноў праявіла невысокую надзейнасць, і з 1972 года яе ставіць перасталі. Канструкцыя мацаванняў рысор апынулася ўзорнай для ўсіх выпускаліся пасля грузавікоў ГАЗ. Тэлескапічныя амартызатары былі ўкаранёны на серыйных легкавых і грузавых аўтамабілях ГАЗ у 1960-х гадах.
Канструкцыя
Існавала два варыянты вонкавага афармлення аўтамабіля: ранні, з «нізкімі» крыламі (нягледзячы на вялікую распаўсюджанасць такога рашэння на лёгкіх грузавіках вытворчасці ЗША, пазней было адзначана, што такі дызайн з'яўляецца нефункцыянальны — кіроўца дрэнна адчуваў габарыт аўтамабіля), і позні — з кабінай, уніфікаванай з паралельна асваіваўшымся ў вытворчасці ГАЗ-53. Для апошняга варыянту кабіна была відавочна завялікая, і з пункту гледжання дызайну аўтамабіль выглядаў даволі дзіўна — значна пазней тым жа недахопам пакутаваў і ЗІЛ-5301 «Бычок», які выкарыстоўваў серыйную кабіну ад «старэйшай» мадэлі. Ранняя кабіна, наадварот, адрознівалася ўдала абранымі суадносінамі аб'ёмаў і прапорцый элементаў апярэння, кабіны і грузавой платформы (суцэльнаметалічнай), што стварала аблічча машыны як больш кампактнай, чым яна была ў рэчаіснасці. Цікавая асаблівасць — капот рухавіка на раннім варыянце быў выкананы заадно з абліцоўваннем радыятара.
Ігар Вячаслававіч Мельнікаў
Ігар Вячаслававіч Мельнікаў (нар., ) — беларускі гісторык, публіцыст, журналіст, блогер і рэдактар. Аўтар некалькіх кніг пра Заходнюю Беларусь 1920-40-х гг. Кандыдат гістарычных навук (Беларусь), Доктар гістарычных навук (Польшча).
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся 26 красавіка 1980 года ў Бабруйску. У 1997—2002 гадах навучаўся на гістарычным факультэце Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка (спецыяльнасць «выкладчык гісторыі і замежнай мовы»). У 2005 годзе скончыў Варшаўскі ўніверсітэт. У 2011 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю ў Беларусі. У 2015 годзе ўзнагароджаны прэміяй імя В. Ластоўскага.
У розны час жыў і працаваў у Мінску, 6 гадоў у Маскве і Варшаве. Пасля заканчэння БДПУ некаторы час супрацоўнічаў з газетай «СБ-Беларусь сегодня». Пазней супрацоўнічаў з ан-лайн выданнямі «Новы час», «Беларускі партызан». Быў рэдактарам беларускай версіі сайта «Гістарычная праўда». Праводзіў экскурсіі па Мінску і гістарычным раёнам Беларусі. Удзельнік Групы вайскова-гістарычнай рэканструкцыі «Беларусы ў Войску Польскім».
У 2014 годзе спрабаваў правесці выстаўку, прысвечаную заходнебеларускай тэматыцы і падзеям верасня 1939 года, у Заслаўскім дзяржаўным музеі, але ідэалагічнае кіраўніцтва Мінскай вобласці ў асобе Руслана Трухана не дазволіла яе правесці. У 2016 годзе пры падтрымцы польскага пасольства ў Беларусі ён арганізаваў выстаўку пра беларусаў у Войску Польскім у Мінску і Брэсце.
У 2017 годзе выдаў мемуары беларускага салдата Арміі Андэрса Паўла Нічыпарука пад назвай «Адысея палешука» са сваімі каментарыямі і літаратурнай апрацоўкай тэкста. Кніга выдадзена за грошы, сабраныя падчас спецыяльнай краўдфандынгавай кампаніі на ulej.by.
6 мая 2018 года як экскурсавод ён правёў экскурсію для вучняў СШ № 7 Кобрына «Кобрынь. Верасень 1939-га», прысвечаную, паводле яго слоў, беларусам, якія аднымі з першых змагаліся з нацыстамі ў Войску Польскім, пасля чаго дырэктара гэтай школы выклікалі ў гарвыканкам і настаўнікі школы мусілі пісаць тлумачэнні.
У 2020 годзе апублікаваў версію аб тым, што ў другой палове 1930-х гадоў СССР і Польшча рыхтаваліся да вайны паміж сабой. У тым жа годзе праходзіў павышэнне кваліфікацыі як экскурсавод у ІПД.
Вывучае тэму беларускага катынскага спісу.
Валодае беларускай, рускай, англійскай, нямецкай і польскай мовамі.
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Спецыялізуецца на вайсковай гісторыі Беларусі і ХХ стагоддзя. Аўтар кніг «Заходнебеларуская Атлантыда 1921—1941 гг Паміж Варшавай і Масквой», «Забытыя героі. Жаўнеры з Беларусі ў Другім польскім корпусе і Першай польскай асобнай паветрана-дэсантнай брыгадзе», «Адысея палешука», «Мяжа ля Заслаўя 1921—1941 гг.» і інш.
Кніга «Мяжа ля Заслаўя 1921—1941 гг.» прысвечана старонкам гісторыі савецка-польскай мяжы ў раёне Заслаўля. Кніга «Забытыя героі…» (2017) прысвечаная гісторыі ўдзелу беларусаў у барацьбе с нацызмам у складзе Польскіх узброеных сіл на Захадзе. Аўтар на падставе шматлікіх унікальных архіўных матэрыялаў паказвае лёс звычайных жаўнераў Другога польскага корпусу, а таксама Першай асобнай польскай паветрана-дэсантнай брыгады.
У кнізе «Забыты корпус: гісторыя польскага войска на тэрыторыі Бабруйшчыны ў 1918, 1919—1920 гадах» (2018) на падставе багатай архіўнай базы раскрывае гісторыю фарміравання і дзейнасці Першага Польскага корпуса ў Бабруйску ў 1918 годзе, а таксама падрабязна апісвае аспекты гісторыі польска-бальшавіцкай вайны 1919—1920 гадоў на тэрыторыі Бабруйшчыны. Вялікая ўвага ў кнізе нададзена гісторыі стварэння Беларускай Народнай Рэспублікі і аналізу стасункаў паміж польскімі войскамі і беларускімі ўладамі, а таксама мясцовым насельніцтвам. У 2018 г. збірае грошы на выданне альбому «Другая сусветная вайна на здымках з архіва Ігара Мельнікава».
Канстытуцыя Эквадора (2008)
Канстытуцыя была адобрана выбаршчыкамі на канстытуцыйным рэферэндуме ў верасні 2008 года 63,93% да 28,10%.
Ігар Вячаслававіч Мельнікаў
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
У рамках узнагароды імя Л. Сапегі прайшоў стажыроўку ў 5 буйных універсітэтах Польшчы. Са студзеня 2022 года ад’юнкт Гістарычнага інстытута Уроцлаўскага ўніверсітэта. У гэтай навучальнай установе арганізаваў і правёў выстаўку «Лінія Пілсудскага. Затрымаць чырвоны бліцкрыг. Гісторыя польскіх доўгатэрміновых умацаванняў на мяжы з савецкай Беларуссю ў 1930-я гады». Прайшоў настрыфікацыю і атрымаў ступень доктара гуманітарных навук у накірунку гісторыя.
Публіцыстыка
У сваіх публіцыстычных матэрыялах нярэдка вядзе палеміку з прыхільнікамі «рускага свету». Лічыць, што далучэнне Заходняй Беларусі да БССР прынесла жыхарам заходнебеларускага рэгіёна значную колькасць праблем, звязаных, перш за ўсё з рэпрэсіямі. Пры гэтым падкрэслівае, што ўз’яднанне Заходняй Беларусі з БССР у верасні 1939 года паспрыяла нацыянальнаму і палітычнаму развіццю Беларусі як дзяржавы і беларусаў, як нацыі. У адным з інтэрв’ю ён гэта выказаў так: «Мая жорсткая пазіцыя: 17 верасня 1939 года пайшло на карысць беларускай дзяржаўнасці і нацыі, бо мы атрымалі магчымасць стаць паўнацэннай дзяржавай. Але заўсёды трэба памятаць пра тое, якім коштам далося ўз’яднанне. Пра гэта я і пішу ў сваіх кнігах .» У тым жа інтэрв’ю Ігар Мельнікаў прызнаў, што адкрыты да супрацоўніцтва з беларускай дзяржавай, але яна памылкова запісала яго ў апазіцыянеры.
Наволі
Наволі (Novoli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 8399 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 498 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 73051. Тэлефонны код — 0832.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio Abate e Maria SS. del Pane.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вядомыя асобы Слуцка
Вядомыя ўраджэнцы Слуцка:
Бенке-В’еха-дэль-Кармен
Бенке-В’еха-дэль-Кармен (Benque Viejo del Carmen) — горад у Белізе. Самы заходні населены пункт Беліза. Размешчаны на цэнтральным участку мяжы з Гватэмалай, за 130 км на захад ад горада Беліз. Горад ляжыць на беразе ракі Мапан. Паблізу знаходзяцца руіны старажытнага горада мая, Шунантуніч.
Захар Аляксандравіч Чарвякоў
Захар Чарвякоў (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Віцебск».
Клубная кар’ера
Выхаванец клуба «Віцебск», з 2019 года пачаў выступаць за дубль. На наступны год замацаваўся ў дублі, а 22 лістапада 2020 года дэбютаваў за асноўную каманду «Віцебска» ў Вышэйшай лізе, калі выйшаў на замену ў другім тайме матча з «Мінскам» (2:2) і паспеў адзначыцца голам.
У сезоне 2021 працягваў часам з’яўляцца ў асноўнай камандзе, пераважна выходзячы на замену. У лютым 2022 года падоўжыў кантракт з «Віцебскам».
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля здушэння народных пратэстаў у 2020 годзе.
Музей Маскоўскай чыгункі
Музей Маскоўскай чыгункі — маскоўскі музей-павільён, размешчаны каля Павялецкага вакзала. Да 1992 года — філіял Цэнтральнага музея У. І. Леніна «Жалобны цягнік У. І. Леніна», атрымаў сваю назву з-за размешчанага ў ім жалобнага цягніка (паравоз У127 і багажны вагон № 1691), які ў 1924 годзе даставіў цела Леніна ў Маскву. Аб’ект культурнай спадчыны федэральнага значэння.
З 2001 года філіял, а з 2011 года — галоўны будынак музея Маскоўскай чыгункі.
Распаўсюджванне COVID-19 у КНДР
Доўгі час у Карэйскай Народна-Дэмакратычнай Рэспубліцы афіцыйна не было выпадкаў захворвання COVID-19. Сітуацыя з каранавірусам у краіне заставалася імглістай з-за інфармацыйнай закрытасці дзяржавы. Толькі 12 мая 2022 года было афіцыйна заяўлена аб першых выпадках заражэння. На наступны дзень з’явіліся першыя даныя: 350 000 пацыентаў з сімптомамі ліхаманкі, 162 000 ачунялі, шэсць смерцяў. Да 20 мая, паводле афіцыйных звестак, колькасць хворых складала больш за 2 млн чалавек, 65 чалавек памерлі.
Мяркуецца, што COVID-19 мог пракрасціся ў КНДР не з Паўднёвай Карэі, а з Кітая. Да пачатку пандэміі COVID-19 кітайска-паўночнакарэйская мяжа ахоўвалася досыць слаба — праз яе ішоў вельмі ажыўлены гандаль на чорным рынку. У той жа час паміж КНДР і Паўднёвай Карэяй з 1953 года існуе добра ахаваная дэмілітарызаваная зона, прарвацца праз якую надзвычай цяжка, што робіць малаверагодным паўднёвакарэйскае паходжанне COVID-19 у КНДР. Варта таксама адзначыць, што ў мяжуючых з дзяржавай кітайскіх правінцыях Ляанін і Гірын колькасць выпадкаў заражэння каранавірусам нізка, што зніжае верагоднасць таго, што COVID-19 мог быць завезены з Кітая. Як бы там ні было, інфармацыя аб пранікненні хваробы ў Паўночную Карэю не пацверджана афіцыйна.
Моцныя і слабыя бакі КНДР перад тварам пандэміі
КНДР — бедная краіна, якая знаходзіцца пад міжнароднымі санкцыямі. У сувязі з гэтым паўночнакарэйская медыцына адчувае значны дэфіцыт кваліфікаваных лекараў, лекаў і медыцынскага абсталявання, што рабіла краіну ўразлівай. Калумніст агенцтва Bloomberg Дэвід Уэйнер лічыў, што яшчэ адной прычынай, якая робіць КНДР вельмі ўразлівай, з’яўляецца тое, што значная частка насельніцтва недаядае. Нарэшце, трэцяй прычынай уразлівасці КНДР з’яўляецца тое, што яна мяжуе з Кітаем — краінай, дзе пачалася пандэмія, а кітайскія турысты складаюць большасць турыстаў, якія наведваюць КНДР.
Тым не менш, ёсць багаты станоўчы вопыт барацьбы з эпідэміямі, які прынес вялікую карысць у выпадку з каранавірусам. Па-першае, падчас ўсіх буйных эпідэмій за мяжой КНДР забараняла сваім грамадзянам замежныя паездкі — як, напрыклад, у час эпідэміі ліхаманкі Эбола ў 2014 годзе. Гэтая мера была ўжытая і пры пагрозе пранікнення ў краіну COVID-19, што рэзка скараціла лік кантактаў грамадзян з магчымымі замежнымі носьбітамі. Па-другое, КНДР мае вялікі вопыт па барацьбе з рознымі хваробамі на сваёй тэрыторыі. Некаторыя з іх паўночнакарэйскім лекарам атрымалася нават ліквідаваць — так, у 2018 годзе ў КНДР была цалкам ліквідаваны адзёр. Гэта сведчыць аб тым, што, нягледзячы на ​​вялікі дэфіцыт лекараў, медыкаментаў і абсталявання, паўночнакарэйская медыцынская сістэма можа быць эфектыўная ў выпадку эпідэмііи. Нарэшце, трэцім і галоўным довадам у карысць таго, што Паўночная Карэя магла даць адпор вірусу, з’яўляецца тое, што краіна — таталітарная дзяржава. У такіх дзяржавах ўрад цалкам кантралюе ўсе сферы жыцця грамадзян, што ў выпадку эпідэміі дазволіць хутка ізаляваць хворых і мабілізаваць усе рэсурсы дзяржавы на барацьбу з хваробай.
Меры па барацьбе з вірусам
КНДР стала адной з першых краін, якія закрылі свае межы з-за COVID-19. Ужо ў студзені 2020 года ўрад ўвёў значныя абмежаванні на замежныя паездкі, а ў канцы студзеня цалкам закрыў краіну для замежных турыстаў.
Паводле паведамлення газеты «Надон сінмун», у пачатку лютага 2020 года Урад КНДР распарадзіўся пачаць масавую дэзінфекцыю тавараў з-за мяжы. Так, у порце Нампхо ўсе тавары дэзінфікаваліся супрацоўнікамі мясцовай мытні, а шэраг тавараў былі затрыманы на каранцін. У другой палове лютага былі адмененыя ўсе міжнародныя рэйсы і цалкам забаронены ўезд і выезд з краіны. Адзінай ніткай, якая злучала КНДР з астатнім светам, стаў мост паміж кітайскім горадам Даньдун і карэйскім горадам Сіныйджу, па якім у краіну ідуць гуманітарныя грузы з-за мяжы, у прыватнасці — медыкаменты ад арганізацыі Урачы без межаў.
У сакавіку 2020 года па ўсёй краіне пачалі арганізоўвацца каранцінныя пункты, куды масава змяшчалі людзей. Многія замежныя дыпламаты, у тым ліку расіяне, былі эвакуіраваны з Пхеньяна ва Уладзівасток, а адтуль — у Маскву.
18 сакавіка 2020 году лідар КНДР Кім Чэн Ын распарадзіўся аб будаўніцтве новых бальніц у краіне, а таксама ў чарговы раз заявіў, што ў КНДР няма выпадкаў заражэння.
Магчымасць ўспышкі COVID-19 у КНДР выклікала занепакоенасць у замежных назіральнікаў, у сувязі з чым многія замежныя дзяржавы і міжнародныя арганізацыі падалі КНДР сваю дапамогу ў барацьбе з вірусам. Так, Расія прадаставіла уладам тэст-сістэмы для вызначэння COVID-19. Сусветная арганізацыя аховы здароўя абвясціла аб тым, што плануе ў бліжэйшы час адправіць у КНДР дапамогу, пра жаданне дапамагчы Паўночнай Карэі заявілі таксама Міжнародная федэрацыя таварыстваў Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца, Дзяржаўны дэпартамент ЗША і ўрад Паўднёвай Карэі. Урад ЗША звярнуўся ў ААН з просьбай зрабіць выключэння з санкцый супраць КНДР для магчымасці дастаўкі туды гуманітарнай дапамогі. 21 сакавіка 2020 года Прэзідэнт ЗША Дональд Трамп напісаў ліст лідару КНДР Кім Чэн Ыну, у якім выказаў жаданне супрацоўнічаць з ім у барацьбе з COVID-19.
Уплыў віруса на жыццё ў КНДР
Камандуючы Сіламі ЗША ў Карэі генерал Роберт Абрамс заявіў аб тым, што ў лютым і сакавіку 2020 года ў КНДР знізілася ваенная актыўнасць, звязаўшы гэта з тым, што ў краіне нібыта ёсць выпадкі захворвання COVID-19.
Строгія каранцінныя меры, уведзеныя паўночнакарэйскім урадам, практычна паралізавалі дзейнасць падпольнай сеткі, з дапамогай якой уцекачы з КНДР бягуць у іншыя краіны.
Студзень 2020 года
21 студзеня КНДР закрыла мяжу для замежных турыстаў.
Сланечнік
Сланечнік, сонечнік (Helianthus) — род кветкавых раслін сямейства. Адзін з шматлікіх у гэтым сямействе. Налічваецца каля 70 відаў, род паходзіць з Паўночнай Амерыкі.