cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шматгадовыя расліны
Травяністымі мнагалетнікамі называюць шматгадовыя расліны, надземныя часткі якіх не дранцвеюць, як гэта адбываецца ў дрэў і хмызнякоў, а дравяністымі мнагалетнікамі ўсе астатнія расліны. Тэрмін «шматгадовая расліна» часцей за ўсё ўжываюць менавіта да травяністых мнагалетнікаў, бо дрэвы і хмызнякі заўсёды шматгадовыя.
Ціна Леванаўна Асаціяні
Акадэмік НАН РА (1996, член-карэспандэнт з 1991), доктар фізіка-матэматычных навук (1971), прафесар (1974). Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Армянскай ССР (1980). Лаўрэат Ленінскай прэміі (1970).
Шматгадовыя расліны
У травяністых мнагалетніх раслін на зіму адміраюць толькі надземныя органы, а падземныя (карэнішчы, клубні, цыбуліны) захоўваюцца. Вясной з пупышак, размешчаных на падземных органах, пачынаюць развівацца надземныя парасткі (напр. дзьмухавец, цюльпан, касач, бульба).
Ціна Леванаўна Асаціяні
Асноўныя навуковыя працы Ціны Леванаўны Асаціяні прысвечаны фізіцы высокіх энергій і фізіцы касмічных прамянёў, даследаванню элементарных часціц на паскаральніку, эксперыментальным прыборам фізікі высокіх энергій. Ціна Леванаўна Асаціяні вядомая сваёй грамадскай і дабрачыннай дзейнасцю. Яна з'яўляецца заснавальнікам грузінскай дабрачыннай супольнасці ў Арменіі «Іверыя».
Біяграфія
Ціна Леванаўна Асаціяні нарадзілася 12 сакавіка 1918 года ў Тбілісі, у сям'і вядомага літаратуразнаўцы, даследчыка класічнай грузінскай літаратуры, прафесара Левана Нічыпаравіча Асаціяні і ўрача Ганны Волкавай.
Скончыла школу з адрозненнем. У 1940 годзе скончыла фізічны факультэт Тбіліскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
У 1941 годзе паступіла ў аспірантуру Ленінградскага фізіка-тэхнічнага інстытута (надалей — Фізіка-тэхнічны інстытут імя А. Ф. Ёфе РАН), у лабараторыю акадэміка Абрама Аліханава. У час блакады Ленінграда Асаціяні вярнулася ў Тбілісі, дзе выкладала агульную фізіку ў Транспартным інстытуце. У 1942 годзе, калі браты Аліханяны прыступілі да арганізацыі станцыі па даследаванні касмічных прамянёў на гары Арагац, Ціна Асаціяні была запрошана туды і з 1943 года пачала працу над кандыдацкай дысертацыяй, прысвечанай даследаванню шырокіх атмасферных залеў. У 1945 годзе ў Інстытуце фізічных праблем АН СССР абараніла дысертацыю на спашуканне навуковай ступені кандыдата фізіка-матэматычных навук.
У 1943 годзе выйшла замуж за фізіка Аршалуйса Тыгранавіча Дадаяна (пазней кіруючы кафедрай у Ерэванскім дзяржаўным універсітэце). З 1944 года была кіруючай лабараторыяй \mu-мезонаў у Фізічным інстытуце АН Армянскай ССР (надалей — Ерэванскі фізічны інстытут).
У 1971 годзе абараніла дысертацыю на спашуканне навуковай ступені доктара фізіка-матэматычных навук, у 1974 годзе ёй было прысвоена навуковае званне прафесара. У 1991 годзе была абрана членам-карэспандэнтам АН Армянскай ССР, у 1996 годзе — сапраўдным членам Нацыянальнай акадэмія навук Рэспублікі Арменія.
Пасля абвяшчэння незалежнасці Арменіі ў 1991 годзе, Ціна Асаціяні займалася грамадскай дзейнасцю. Яна была заснавальнікам і ганаровым прэзідэнтам грузінскай дабрачыннай супольнасці ў Арменіі «Іверыя». Асаціяні таксама займалася лёсамі інвалідаў з хрыбетна-спіннамазгавымі траўмамі, іх псіхалагічнай і працоўнай рэабілітацыяй. Яна напісала і ажыццявіла ў жыццё праграму «Навучанне камп'ютарнай і інфармацыйнай тэхніцы інвалідаў-спінальнікаў». Па яе праграме Брытанскае пасольства Арменіі арганізавала для інвалідаў-спінальнікаў Цэнтр фізічнага трэнінгу ў Ерэване. Асаціяні была членам кіраўніцтва асацыяцыі спінальнікаў Арменіі «Верацнунд». Па яе ініцыятыве ў горадзе Спітаку быў арганізаваны Коледж для інвалідаў і сірот, які паспяхова функцыянуе.
У 2008 годзе выдала кнігу «Успаміны».
Ціна Леванаўна Асаціяні памерла ў Ерэване 20 ліпеня 2011 года ва ўзросце 93 гадоў. У памяць Ціны Асаціяні ў 2013 годзе, у Ерэване, на доме, дзе яна жыла (пр. Баграмяна, 18а) была ўсталявана мемарыяльная дошка.
Ягор Алегавіч Папоў
Ягор Алегавіч Папоў (нар. ) — беларускі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў бегу на кароткія дыстанцыі. Майстар спорту Беларусі.
Ціна Леванаўна Асаціяні
Навуковая дзейнасць
Асноўныя навуковыя працы Ціны Леванаўны Асаціяні прысвечаны фізіцы высокіх энергій і фізіцы касмічных прамянёў.
Даніленка
Даніле́нка — прозвішча.
Ціна Леванаўна Асаціяні
Навуковая дзейнасць
У 1940-х гадах Ціна Асаціяні займалася даследаваннем шырокіх атмасферных залеў, ужываючы новы метад вызначэння першаснай энергіі шырокіх атмасферных залеў. Супольна з акадэмікам Арцёмам Аліханьянам, Асаціяні адкрыла і вывучыла прыроду вузкіх залеў, абумоўленых ядзернымі працэсамі, адрозных ад звычайных часціц шырокіх атмасферных залеў.
Ягор Алегавіч Папоў
Дасягненні
Срэбраны прызёр Кубка Беларусі 2016 года ў бегу на 100 метраў з вынікам 10,63.
Ціна Леванаўна Асаціяні
Навуковая дзейнасць
Ціна Асаціяні распрацавала электронны метад скарачэння часу аднаўлення камеры Вільсана. Яна з'яўляецца аўтарам вынаходства прылады для вымярэння каардынат зараджаных часціц — каардынатнага дэтэктара зараджаных часціц. Яно выкарыстоўваецца ў эксперыментах на паскаральніках, таксама пры рэгістрацыі касмічных прамянёў.
Пачынаючы з 1960 года Ціна Асаціяні займалася эксперыментальным даследаваннем палярызацыі \mu-мезонаў касмічнага выпрамянення. Даследаванні праводзіліся на цыліндрычным і прастакутным гадаскопах і камеры Вільсана. З 1961 года Асаціяні пачала займацца шырокаадтульнымі іскравымі камерамі, і атрымала вядомыя вынікі ў даследаванні ўсталёўкі шырокаадтульных іскравых камер у магнітным полі.
З 1967 года Ціна Асаціяні працавала на эксперыментальнай усталёўцы Ерэванскага фізічнага інстытута «АРУС». Скарыстаючы шырокаадтульныя іскравыя камеры, Асаціяні правяла з супрацоўнікамі першы эксперымент на «АРУС»-е, давёўшы, што пучок працуе. Асаціяні паставіла першы эксперымент на «АРУС»-е па фотанараджэнні K^{0}-мезонаў.
У пачатку 1970-х гадоў, пад кіраўніцтвам Ціны Асаціяні, быў сканструяваны магнітны спектрометр, які дазваляў мераць гарызантальны струмень высокаэнергічных касмічных мюонаў з высокай дакладнасцю. У канцы 1970-х гадоў Ціна Асаціяні даследавала з'яву гало ў Бюраканскай астрафізічнай абсерваторыі. Асаціяні адкрыла з'яву пабудаванасці шматгаловых сямействаў.
Руслан Віктаравіч Пархамовіч
Руслан Віктаравіч Пархамовіч (нар., ) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Міністр архітэктуры і будаўніцтва з 4 чэрвеня 2020 года.
Біяграфія
У 2002 годзе скончыў Магілёўскі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Прамысловае і грамадзянскае будаўніцтва, бухгалтарскі ўлік, аналіз і аўдыт», у 2011 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «дзяржаўнае і мясцовае кіраванне». Працаваў дырэктарам адкрытага акцыянернага таварыства «Магілёўскі домабудаўнічы камбінат». З сакавіка 2018 года — намеснік старшыні Магілёўскага абласнога выканаўчага камітэта.
4 чэрвеня 2020 года прызначаны міністрам архітэктуры і будаўніцтва Беларусі.
Іскрыня
Іскрыня (І́скриня) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Выбарчы бюлетэнь
Выбарчы бюлетэнь — дакумент, які засведчвае голас выбаршчыка.
Выбарчы бюлетэнь выдаецца выбаршчыку членам участковай камісіі на падставе спіса грамадзян, якія маюць права ўдзельнічаць у выбарах пасля прад’яўлення пашпарта грамадзяніна Рэспублікі Беларусь або іншага дакумента, які вызначаецца Цэнтральнай камісіяй. Пры атрыманні бюлетэня выбаршчык распісваецца ў адпаведнай графе названага спісу.
Шаталава-1
Шаталава-1 (Шаталово-1) — пасёлак у Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Шаталава-1 абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі ён увайшоў у склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала пасёлак разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак быў пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалены ў верасні 1943 года.
Судэцкія немцы
Судэцкія немцы, або судэтанемцы (Sudetendeutsche, sudetští Němci, Sudetoněmci, Sudeťáci) — этнаграфічная група немцаў, якая да 1945 г. кампактна пражывала ў памежных рэгіёнах Чэхіі (Судэцкай вобласці). Гэты тэрмін у 1920—1930-я гады таксама ўжываўся шэрагам палітыкаў як агульная назва ўсіх немцаў у межах Багеміі, Маравіі і Чэшскай Сілезіі.
Ад Аўстра-Венгрыі да Чэхаславакіі. Фарміраванне нацыі
«Агульнага абазначэння ўсіх немцаў на тэрыторыі ўсёй Чэхаславакіі ніколі не існавала». Само паняцце «судэцкія немцы» ўпершыню з'явілася ў 1902 г. (уведзена пісьменнікам Францам Есерам), але стала спарадычна выкарыстоўвацца для абазначэння немцаў на тэрыторыі Багеміі і Маравіі ў 1920-я гг., а ў актыўны палітычны ўжытак уведзена толькі Генлейнам у 1933 г. Менавіта да міжваеннага перыяду адносіцца фарміраванне немцаў Чэхаславакіі як асобай этнічнай групы (да 1918 г. немцы з Прагі ці Брно не атаясамлялі сябе з нямецкім сельскім насельніцтвам Судэтаў).
У палітычнай сістэме міжваеннай Чэхаславакіі этнічна «чэхаславацкія» грамадскія арганізацыі былі ў большасці сваёй фармальна аддзелены ад «нямецкіх», і дзейнічала некалькі палітычных партый судэцкіх немцаў: сацыял-дэмакратычная, аграрная (ландбунд), хрысціянскіх сацыялістаў (клерыкалы). Менавіта ў Судэтах упершыню з'явілася арганізацыя з назвай «нацыянал-сацыялістычная рабочая партыя» (DNSAP), яе лідар Рудольф Юнг падкрэсліваў, што яна старэйшая за гітлераўскую НСДАП ; увосень 1933 г. гэта партыя была забаронена. Адасоблена была і сістэма адукацыі, захоўваўся гістарычны падзел Карлава ўніверсітэта на чэшскае і нямецкае аддзяленні. У парламенце Чэхаславакіі немцы, як і іншыя нацыянальныя меншасці, мелі права выступаць на роднай мове.
Нацысцкі перыяд
Палітычна актыўная нацыянал-сепаратысцкая Судэта-нямецкая партыя Конрада Генлейна, якая узнікла ў 1935 г. на базе Судэта-нямецкага айчыннага фронту і адразу ж перамагла на агульнадзяржаўных выбарах (апярэдзіўшы ўсе «чэхаславацкія» партыі), патрабавала спачатку аўтаноміі, а затым далучэння Судэцкай вобласці да Трэцяга рэйха. Неўзабаве пасля аншлюса Аўстрыі пад націскам Германіі без удзелу Чэхаславакіі было заключана чатырохбаковае Мюнхенскае пагадненне 1938 г., у выніку якога тэрыторыі судэцкіх немцаў — найбольш прамыслова развітыя і важныя ў тым ліку для ваеннай прамысловасці раёны — апынуліся ў складзе Германіі.
У Трэцім рэйху частка Судэцкай вобласці ўтварыла асобную рэйхсгау Судэтэнланд (Reischsgau Sudetenland), са сталіцай у Рэйхенбергу (Ліберацы). Імперскім камісарам, а затым штатгальтарам і гаўляйтарам НСДАП у Судэтах быў Генлейн. На гэтай тэрыторыі была выраблена вялікая колькасць ваеннай тэхнікі. Некаторыя раёны былі далучаны да Баварыі і да Остмарка — былой Аўстрыі (рэйхсгау Верхні Дунай і рэйхсгау Ніжні Дунай).
Дэпартацыя
Пасля Другой сусветнай вайны паводле дэкрэтаў Бенеша судэцкія немцы (колькасцю звыш 3 млн) і карпацкія немцы (каля 500 тыс.), якія пражывалі ў Славакіі і на Закарпацкай Украіне, былі выгнаны з Чэхаславакіі і пасяліліся ў розных раёнах Германіі і Аўстрыі (гэта суправаджалася шматлікімі ахвярамі сярод мірнага насельніцтва, «маршамі смерці» і да т.п.), а землі, якія былі вызвалены ад немцаў, былі заселены чэхамі.
Пасля 1945 года
Да трох баварскіх этнічных груп далучыліся выгнаныя судэцкія немцы («чацвёртае племя»), якія перасяліліся ў Баварыю галоўным чынам пасля 1945 года. Свабодная Зямля падала ім абарону і падтрымку. Ва Указе ад 5 лістапада 1962 года гаворыцца: Урад Баварыі прызнае прыналежнасць судэцкіх немцаў да карэннага баварскага насельніцтва. Поўны ўдзячнасці да здабытай радзімы, «новыя баварцы» прыклалі шмат высілкаў да яе аднаўлення пасля Другой сусветнай вайны.
У самой Чэхіі жыве 40 тысяч чалавек, якія лічаць сябе немцамі. Праблема судэцкіх немцаў працягвае час ад часу ўсплываць у чэшска-германскіх і чэшска-аўстрыйскіх адносінах.
3 лістапада 2009 прэзідэнтам Чэхіі Вацлавам Клаусам быў падпісаны Лісабонскі дагавор, набыццё якім сілы фармальна дае права судэцкім немцам, якія падвергліся дэпартацыі, патрабаваць кампенсацыі ад урада Чэхіі.
Куляшы (Сенненскі раён)
Куляшы́  (, Кулеши) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багушэўскага сельсавета.
Пратон (ракета-носьбіт)
«Пратон» — (УР-500 — Універсальная ракета, «Пратон-К», «Пратон-М») — аднаразовая ракета-носьбіт (РН) цяжкага класа, прызначаная для вывядзення аўтаматычных касмічных апаратаў на арбіту Зямлі і далей у касмічную прастору. Здольная выводзіць на геастацыянарную арбіту (ГСА) грузы да 3,3 тон. Распрацавана ў 1961—1967 гадах у падраздзяленні ОКБ-23 (цяпер ДКНВЦ ім. М. В. Хрунічава), якое з’яўлялася часткай ОКБ-52 У. М. Чаламея. Зыходны двухступеньчаты варыянт носьбіта «Пратон» (УР-500) стаў адным з першых носьбітаў сярэдне-цяжкага класа, а трохступеньчаты «Пратон-К» — цяжкага.
РН «Пратон» стала сродкам вывядзення ўсіх савецкіх і расійскіх арбітальных станцый «Салют-ДОС» і «Алмаз», модуляў станцый «Мір» і МКС, плануемых пілатуемых касмічных караблёў ТКС і Л-1/«Зонд» (савецкай месяцава-облётной праграмы), а таксама цяжкіх ШСЗ рознага прызначэння і міжпланетных станцый.
З сярэдзіны 2000-х гадоў асноўнай мадыфікацыяй ракеты-носьбіта «Пратон» стала РН «Протон-М», якая выкарыстоўваецца для запуску як федэральных расійскіх, так і камерцыйных замежных касмічных апаратаў.
У верасні 2016 года Цэнтр ім. М. В. Хрунічава абвясціў аб пашырэнні прадуктовай лінейкі ракет-носьбітаў «Пратон» з разгонным блокам «Брыз-М». Для гэтага планавалася стварыць новыя двухступеньчатыя мадыфікацыі ракеты-носьбіта — «Пратон Сярэдні» (здольная выводзіць на ГСА грузы да 2,2 тон) і «Пратон Лёгкі» (здольная выводзіць на ГСА грузы да 1,45 тон). У красавіку 2017 года было абвешчана аб тым, што стварэнне РН «Пратон Лёгкі» адкладзена.
У чэрвені 2018 года генеральны дырэктар «Раскосмаса» Дзмітрый Рагозін паставіў задачу спыніць вытворчасць ракеты-носьбіта «Пратон» пасля выканання кантрактаў, далей лятаць выключна на «Ангары».
Герард Дэнгаф (падстолі літоўскі)
Герард Дэнгаф (каля 1632 — 5 студзеня 1685) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай.
Вучыўся ў Лейдэнскім універсітэце (Галандыя).
Каралеўскі дваранін, харунжы надворны каронны ў 1661, чашнік ВКЛ (1661—1666), падстолі ВКЛ (з 1666).
IC 1279
IC 1279 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Геркулес.
Герард Дэнгаф (падстолі літоўскі)
У 1669 удзельнічаў у элекцыі караля Міхала Вішнявецкага.
IC 1279
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Герард Дэнгаф (падстолі літоўскі)
Сям’я
Прадстаўнік шляхецкага роду Дэнгафаў герба ўласнага «Дзік», сын Эрнэста Магнуса, ваяводы парнаўскага, і Кацярыны фон Дона, брат Эрнэста.
У шлюбе з Ганнай Беатай фон Гальдштэйн, меў 2 сыноў і 3 дачок, сярод якіх найбольш вядомы Багуслаў Эрнэст, падкаморы літоўскі.
Злучаныя Штаты Амерыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1896
Чатырнаццаць спартсменаў з ЗША прымалі ўдзел у спаборніцтвах па трох відах спорту на летніх Алімпійскіх гульнях 1896 года ў Афінах. Паводле колькасці залатых медалёў ЗША сталі лідарамі гульняў з 11 медалямі, апярэдзіўшы Грэцыю, спартсмены якой набралі 10 залатых медалёў, нягледзячы на ўдзел толькі 14 атлетаў у параўнанні з 169 грэчаскімі спартсменамі. Тым не менш, грэкі выйгралі 46 медалёў увогуле супраць 20 медалёў амерыканцаў.
Каманда ЗША прымала ўдзел у 27 спаборніцтвах у 16 відах спорту і 20 разоў былі на п'едэстале.
Большасць удзельнікаў з ЗША былі студэнтамі Гарвардскага і Прынстангскага ўніверсітэтаў, а таксама членамі Спартыўнай асацыяцыі Бостана.
Колі-дэль-Тронта
Колі-дэль-Тронта (Colli del Tronto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асколі-Пічэна.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sante Perpetua e Felicita.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сяргейкі
Сярге́йкі (, Сергейки) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Ульянавіцкага сельсавета.
Сухары (Шчучынскі раён)
Сухары́ (, Сухари) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ракавіцкага сельсавета.
Гульні з быком (фрэска)
Гульні з быком — фрэска, найбольш поўна адноўленая з некалькіх тынкаваных панэлей, першапачаткова размешчаных на ўсходняй сцяне палаца ў Кносе на Крыце. Хоць тэхнічна гэты твор з'яўляецца фрэскай, панэлі распісваліся па тынкоўцы рэльефнай сцяны і таму класіфікуюцца як пластычнае мастацтва.
Апісанне
На фрэсцы намаляваная таўракатапсія — рытуальныя скачкі праз быка. Велізарны бык ў шалёным галопе. Яго знарочыста падоўжаная постаць магутнай сваёй масай запаўняе амаль усю фрэску. Велізарныя памеры падкрэсліваюць яго боскае паходжанне. Як і ў Егіпце, маштаб сімвалізаваў значнасць адлюстроўванага.
Не дакранаючыся капытамі зямлі, імчыцца велізарны бык, цяжка нагнув сваю магутную галаву, выставіўшы ўперад рогі. Выгіб яго тулава нагадвае вялікі гімнастычны снарад. Адзін з акрабатаў схапіўся за рогі і збіраецца скокнуць на спіну быка, а іншы, выставіўшы перад сабой рукі, рыхтуецца да грацыёзнага сальта прама над галавой жывёлы. Якая б ні была разбуральная стыхійная моц быка, ёсць надзея, што чалавек пераможа ў гэтай сутычцы. Зграбныя і вывастраныя рухі акрабатаў, а бакавыя фігуры глядзельна як бы стрымліваюць напор быка. Чалавек рана ці позна возьме верх над неўтаймаванай стыхіяй прыроды. Яны апранутыя аднолькава — з павязкай на сцёгнах, таліі сцягнутыя металічнымі паясамі. Падкрэслены шырыня грудзей, тонкасць таліі, гнуткасць і мускулістасць рук і ног. Гэтыя асаблівасці лічыліся прыкметамі прыгажосці. Такія небяспечныя практыкаванні з раз'юшаным быком мелі не толькі відовішчны, але і святы сэнс. Мастак настолькі па-майстэрску захаваў вясёлую і нязмушаную гульню акрабатаў, што мы забываем аб смяротнай небяспецы падобных трукаў. Фрэска ўспрымаецца як гімн прыгажосці і спрыту чалавека, пераможнага над грознай і магутнай прыродай. І хоць мастакі яшчэ не валодаюць прыёмамі аб'ёмна-прасторавага малюнка, іх кампазіцыі не здаюцца застылымі і знежывелымі.
Фарбы (колеравая гама)
Мастак выкарыстаў пяць фарбаў: чорную, белую, блакітную, жоўтую і чырвоную, яны ствараюць багатую каляровую палітру. Ім, як і егіпецкім фрэскам, уласцівая ўмоўнасць колеру: мужчынскія фігуры пішуцца цёмнай цагляна-чырвонай фарбай, а жаночыя — светлай.
Энгельгартаўская
Энгельгартаўская (Энгельгардтовская) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
Ля вёскі размешчана аднаіменная недзеючая чыгуначная станцыя.
Гісторыя
Вёска атрымала назву ад чыгуначнай станцыі Энгельгартаўская, якая названа ў гонар смаленскага гарадскога галавы Аляксандра Энгельгарта.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Шэбір
Шэбір (Шебір) — сяло ў Мангістаўскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Шэбірскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1234 чалавекі (589 мужчын і 645 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 1299 чалавек (647 мужчын і 652 жанчыны).
Кільяніўка
Кільяніўка (Кільяні́вка) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Неманіца (прыпыначны пункт)
Немані́ца (, Неманица)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны за 2,1 км на поўдзень ад аграгарадка Неманіца; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж станцыяй Навасады і прыпыначным пунктам Беразіна.
Перадавец
Перадаве́ц (, Передовец) — пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Неглюбскага сельсавета.
Рыбанец
Рыбане́ц (Рыбанёц ) — возера ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Ула, за 13 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Лепель, за 2,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Экімань.
Плошча паверхні 0,34 км². Даўжыня 1,27 км, найбольшая шырыня 0,44 км. Даўжыня берагавой лініі 4,58 км. Найбольшая глыбіня возера 11,2 м, сярэдняя 3,6 м. Аб’ём вады 1,23 млн м³. Плошча вадазбору 2,11 км².
Катлавіна возера тэрмакарставага тыпу, выцягнутая з захаду на ўсход і складаецца з 2 плёсаў. Схілы катлавіны вышынёй 2—10 м. Берагі возера нізкія, ва ўсходняй частцы зліваюцца са схіламі катлавіны, пясчаныя, задзернаваныя, месцамі пад хмызняком. На поўначы і поўдні ў асобных месцах пойма шырынёй да 5 м. Возера эўтрофнае, зарастае да глыбіні 2 м. Выцякае ручай у раку Бярозаўка.
Міронава
Міронава — прозвішча, тапонім.
Навікула
Навікула (Navicula — лодачка) — род аднаклетачных водарасцей з аддзела дыятомавых (Bacillariophyta), адзін з самых вялікіх у аддзеле — налічвае каля тысячы відаў. Сустракаюцца ў складзе планктону ў выглядзе асобных клетак або злучанымі ў стужкі. Клеткі могуць вылучаць слізь, якая дазваляе ім слізгаць па субстрату.
Лукты
Лу́кты (, Лукты) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багушэўскага сельсавета.
Селіжараўскі раён
Гісторыя
Селіжараўскі раён быў утвораны ў 1929 годзе ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР у складзе Заходняй вобласці. 29 студзеня 1935 года быў перададзены ў склад Калінінскай вобласці, як на той час называлася Цвярская вобласць.
Кейла (станцыя)
Кейла (Keila) — вузлавая станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Хар’юмаа. Знаходзіцца ў горадзе Кейла на лініі Талін — Хаапсалу, з адгалінаваннем да станцыі. На станцыі ажыцяўляецца рэгулярны пасажырскі і грузавы рух.
Гісторыя
Чыгуначная лінія была адкрыта 24 верасня (па новаму стылю 5 лістапада) 1870 года.
IC 1281
IC 1281 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Насельніцтва Венесуэлы
Венесуэла паводле асаблівасцяў насельніцтва — тыповая паўднёваамерыканская краіна, але з некаторымі карыбскімі адзнакамі. Колькасць насельніцтва павялічваецца, але ўжо не вельмі хутка. У расавым складзе пераважаюць метысы, у рэлігійным — каталікі. Дзяржаўная мова — іспанская. Насельніцтва канцэнтруецца ўздоўж узбярэжжа і па далінах гор. У гарадах жыве 93 % венесуэльцаў.
Этнічны склад
Каля 95 % жыхароў краіны — венесуэльцы, народ, які ўтварыўся ад змяшэння іспанскіх заваёўнікаў і перасяленцаў з мясцовым насельніцтвам — індзейцамі аравакскай, карыбскай і іншых моўных сем'яў, а таксама з неграмі-рабамі, прывезенымі з Афрыкі. Згодна з даследваннямі Універсітэта Бразіліа, у венесуэльцах цячэ 60 % еўрапейскай, 23 % індзейскай і 16 % афрыканскай крыві. Вялікі культурны ўнёсак у жыццё Венесуэлы зрабілі выхадцы з Канарскіх астравоў: праз мноства канарскіх дэталяў ў стравах і звычаях, Венесуэлу часам называюць "восьмым Канарскім востравам". У XIX-XX ст. сюды актыўна імігравалі жыхары Паўднёвай Еўропы. У 1970-х нафтавы бум выклікаў вялікую хвалю міграцыі з Калумбіі, Эквадора і іншых суседніх краін. Расавы склад: метысаў — 51,6 %, белых — 43,6 %, чорных — 2,9 %, індзейцаў — менш за 2 %. Індзейцы пражываюць пераважна ў малаасвоеных раёнах на поўдні і ўсходзе краіны, а таксама на заходнім беразе возера Маракайба. Канстытуцыя 1999 гарантуе індзейцам грамадзянскія правы.
Мовы
Дзяржаўная і гутарковая мова — іспанская. Канстытуцыя Венесуэлы прызнае больш за 30 індзейскіх моваў, уключаючы найбуйнейшую мову вайю (170 000 носьбітаў), вараа, пемон. Самыя шырока ўжываныя эмігранцкія мовы — кітайская (400 000), партугальская (250 000), італьянская (200 000). Горад нямецкіх каланістаў Калонія Табар размаўляе на алеманскім дыялекце нямецкай мовы, што тут завецца Каланейра. Англійская мова ў Венесуэле — Лінгва франка, шырокі ўжытак якой быў забяспечаны нафтавым бумам.
Рэлігійны склад
Большасць вернікаў — каталікі. Як і паўсюль у Паўднёвай Амерыцы, свае пазіцыі ўмацоўвае пратэстантызм (17 % у 2011, у асноўным евангелісты). 6 % венесуэльцаў называюць сябе агностыкамі, яшчэ 2 % — атэістамі.
Размяшчэнне і рассяленне насельніцтва
Большая частка венесуэльцаў жыве ў стакіламетравай паласе ўздоўж Карыбскага ўзбярэжжа, вялікая гушчыня насельніцтва і ва ўрадлівых, прахалодных андскіх далінах. Льянас, Сельва і асабліва Гвіянскае нагор’е заселеныя зусім слаба ў сувязі з іх цяжкапраходнасцю і складаным кліматам. Звыш 90 % насельніцтва жыве ў гарадах. Найбуйнейшая агламерацыя — Вялікі Каракас, родны горад для 5,2 млн.чалавек; другая — Маракайба (2,5 млн), далей — Валенсія (2 млн) і Баркісімета (1,3 млн).
Кажухіў
Кажухіў (Кожу́хів) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Жыгімонт Віктар Дэнгаф
Жыгімонт Віктар Дэнгаф (? — 1694) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай.
Продкі
Прадстаўнік шляхецкага роду Дэнгафаў герба ўласнага «Дзік», сын Станіслава, старосты вялюньскага, і Ганны Яўхіміі, дачкі Аляксандра Людвіка Радзівіла.
Шлюб і дачка
Двойчы жанаты: з Аленай Дзялынскай і Янай Тэрэзай Бжастоўскай. Меў дачку Ганну, жонку парчаўскага старосты Аляксандра Даніловіча.
Зарудаўеўскі сельсавет
Заруда́ўеўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мастоўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Зарудаўе.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Бялавіцкі сельсавет у складзе Мастоўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Бялавічы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года ў склад сельсавета з Воўпаўскага сельсавета Ваўкавыскага раёна перададзены вёскі вёскі Дзенькаўцы, Кульшычы, Рыбакі і Старына, сельсавет перайменаваны ў Зарудаўеўскі (Заруддзеўскі), цэнтр перанесены ў вёску Зарудаўе. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Ваўкавыскага раёна. У 1978 годзе ў склад Мастоўскага сельсавета перададзена вёска Ляда. 28 жніўня 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Мастоўскага сельсавета (вёскі Дзенькаўцы, Кульшычы, Ляда, Рыбакі) і Пескаўскага сельсавета (аграгарадок Зарудаўе, вёскі Агароднікі, Бялавічы, Дамянішкі, Міжава, Старына).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1070 чалавек, з іх 84,9 % — беларусы, 9,5 % — палякі, 4,5 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 10 населеных пунктаў.
Заходняя канфедэрацыя індзейцаў
Заходняя канфедэрацыя індзейцаў (Western Indian Confederacy) — часовы саюз індзейскіх народаў так званай Паўночна-Заходняй індзейскай тэрыторыі, што цягнулася ад Вялікіх азёр на поўначы да Кентукі на поўдні, у 1783 — 1814 гг.
Складанне канфедэрацыі адбылося ў выніку паражэння Вялікабрытаніі ў вайне за незалежнасць ЗША. Яна павінна была супрацьстаяць міграцыі амерыканскіх перасяленцаў на землі, населеныя індзейцамі, а таксама супольна прадстаўляць інтарэсы індзейскіх народаў у перагаворах з прадстаўнікамі ЗША, Вялікабрытаніі, Францыі і Іспаніі.
У склад канфедэрацыі ўваходзілі:
Спрэчкі паміж самімі індзейцамі не дазвалялі канфедэрацыі эфектыўна выконваць свае намеры. Дагаворы, заключаныя ёю, часцяком парушаліся асобнымі ваеннымі і рэлігійнымі групоўкамі. Гэта стала зачэпкай для ЗША распачаць так званую Паўночна-заходнюю індзейскую вайну (1785 - 1795 гг.)
У 1794 г. амерыканскія войскі наснеслі паражэнне аб'яднаным сілам індзейцаў на чале правадыра шаўні Блакітнай Кашулі і прымусілі брытанцаў спыніць дапамогу Заходняй канфедэрацыі. Вялікабрытанія імкнулася адрадзіць Заходнюю канфедэрацыю падчас Англа-амерыканскай вайны (1812 – 1814 гг.), але яе намаганні абмежаваліся дапамогай паўстанню Тэкумсэ.
Баўнці (астравы)
Астравы Ба́ўнці (Bounty Islands) — архіпелаг на паўднёвым захадзе Ціхага акіяна. Уваходзіць у склад Новай Зеландыі. Агульная плошча — 1,35 км². Сталага насельніцтва няма.
Гісторыя
Астравы былі адкрыты ў 1788 г. Вільямам Блаем, капітанам знакамітага брытанскага судна «Баўнці». Менавіта ён даў назву архіпелагу. У апісанні адкрытых астравоў значылася: «Голыя і пустынныя».
У 1807 г. брытанскае судна «Сідней» высадзіла на астравах групу новазеландскіх маары на чале з правадыром Руатара, які імкнуўся дасягнуць Вялікабрытаніі для сустрэчы з каралём Георгам III. Брытанцы прапанавалі маары паляваць на ластаногіх, каб іх скурамі аплаціць праезд. Аднак рабінзанада новазеландцаў ператварылася ў трагедыю. Яны пакутавалі ад голаду і холаду, так што, калі «Сідней» вярнулася за імі, трое маары загінула. Аднак астатнія здолелі назапасіць 8000 скур.
Лепельская партызанская брыгада імя І. В. Сталіна
'''Лепельская партызанская брыгада імя І. В. Сталіна''' — партызанская брыгада, сфарміраваная 1 ліпеня 1943 года ў выніку разбуйнення Чашніцкай партызанскай брыгады «Дубава». Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Лепельскага і Ушацкага раёнаў. 29 чэрвеня 1944 года брыгада (1003 партызаны) злучылася з Чырвонай Арміяй. Камандзіру брыгады Лабанку прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Баўнці (астравы)
Гісторыя
У першай трэці XIX ст. Баўнці ператварыліся ў папулярны маршрут для паляўнічых на ластаногіх. У выніку іх драпежнай дзейнасці ў 1831 г. засталося ўсяго 5 жывёлін.
Гаўляйтар
Гауля́йтар (Gauleiter der NSDAP) — вышэйшая партыйная пасада нацыянал-сацыялістычнай нямецкай рабочай партыі абласнога ўзроўню. Нямецкае слова азначае кіраўнік, а  найменне партыйных акруг, якія тэрытарыяльна супадалі з выбарчымі акругамі на выбарах у Рэйхстаг. Першапачаткова было 33 гау, пазней 43.
Лепельская партызанская брыгада імя І. В. Сталіна
Гісторыя
Партызаны праводзілі дыверсіі на чыгуначных участках Лепель — Орша, Полацк — Маладзечна. У верасні 1943 года падарвалі больш за 2 тысячы рэек. У ліпені — катрычніку 1943 года разбілі нямецкія гарнізоны ў вёсках Катоўшчына, Парэчча, Студзёнка, Забаенне, вялі баі за вёску Іван-Бор, у раёне вёсак Свядзіца — Слабодка Лепельскага раёна. У ноч на 20 кастрычніка і 22 кастрычніка 1943 года разам з Чашніцкай партызанскай брыгадай «Дубава» ўдзельнічалі ў штурме нямецкага гарнізона ў Лепелі, у снежні вялі абарончыя баі каля вёсак Ліпнякі, Пуцілкавічы, Храмёнкі Лепельскага і Ушацкага раёнаў, у сакавіку 1944 года за вёскі Падлобныя, Заазер’е, Забалацце Лепельскага раёна. У красавіку — маі вялі баі супраць карнай аперацыі ў Полацка-Лепельскай партызанскай зоне. У чэрвені 1944 года разам з часцямі Чырвонай Арміі ўдзельнічалі ў баі за вёскі Шасцярні Ушацкага, Вокана і Свядзіца Лепельскага раёнаў.
Гаўляйтар
Гаўляйтар ажыццяўляў палітычнае кіраўніцтва часткай рэйха і павінен быў «творча дзейнічаць у гэтых межах» (гэта значыць меў вельмі шырокую кампетэнцыю) і нёс перад фюрарам адказнасць за даручаную яму сферу ўлады. Гаўляйтар прызначаўся і здымаліся непасрэдна фюрарам і падпарадкоўваўся яму ці па яго даручэнні намесніку фюрара па партыі (пазней — начальніку Партыйнай канцылярыі) і карыстаўся вялікай незалежнасцю, фактычна з'яўляючыся вышэйшай службовай асобай на тэрыторыі свайго гау. Кампетэнцыя гаўляйтара залежала выключна ад «пастаўленай фюрарам задачы», гэта значыць нічым не абмяжоўвалася. Гаўляйтарам падпарадкоўваліся ў дысцыплінарным плне ўсе палітпрацаўнікі гау і партыйных структур, якія дзейнічалі на яе тэрыторыі а ў палітычным плане — усе члены НСДАП, якія пражывалі на тэрыторыі гау, а таксама беспартыйныя, што працавалі ў падраздзяленнях НСДАП і партыйных фарміраваннях. Гаўляйтар меў права забараняць грамадскія і іншыя мерапрыемствы і дзеянні, якія не адказвалі «пастаўленым партыяй мэтам».
Баўнці (астравы)
Гісторыя
У 1998 г. астравы разам з іншымі новазеландскімі субантарктычнымі тэрыторыямі трапілі ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гаўляйтар
Упершыню пасада гаўляйтар з'явілася ў 1925 годзе з рэарганізацыяй НСДАП, пасля няўдалага Піўнога путча. У 1928 годзе званне гаўляйтара ўвайшло ў спіс нацысцкіх партыйных званняў. Яно было другім па старшынстве, адразу пасля рэйхсляйтара. Эмблемай служылі два дубовыя лісты, якія насіліся на пятліцах.
Баўнці (астравы)
Геаграфія і прырода
Архіпелаг Баўнці знаходзіцца ў 700 км на паўднёвы ўсход ад Новай Зеландыі. Уяўляе сабою тры групы дробных астравоў і гранітных скал агульнай плошчай 135 га.
Гаўляйтар
Да 1939 года існавала таксама пасада і званне (з 1939 — толькі пасада) — намеснік гаўляйтара (Stellvertreter Gauleiter), які з'яўляўся другой асобай ў кіраванні партыйнай арганізацыяй у гау. У выпадку адсутнасці гаўляйтара яго абавязкі выконваў намеснік гаўляйтара. Яго эмблемай быў адзін дубовы ліст, якія насіўся на пятліцах (да 1939). З 1939 года на пасаду намеснік гаўляйтара прызначаліся партыйныя функцыянеры ў званні бефельсляйтара, гаўптдынстляйтара (для абазначэння пасады намесніка гаўляйтара яны насілі спецыяльную нарукаўную павязку).
Пасля прыходу Гітлера да ўлады і пачатку стварэння адзінай (унітарнай) дзяржавы і зрошчвання партыйнага і дзяржаўнага апарата большасць гаўляйтараў была прызначаны адначасова імперскімі намеснікамі земляў (Reichsstatthalter), а ў Прусіі, дзе імперскім намеснікам быў Гітлер, яны былі обер-прэзідэнтамі правінцый. У цэлым, у землях і правінцыях гаўляйтары мелі амаль неабмежаваную ўладу, а мясцовы ўрад адыгрываў падпарадкаваную ролю.
Камунанца
Камунанца (Comunanza) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асколі-Пічэна.
Насельніцтва складае 3216 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 59 чал./км². Займае плошчу 54 км². Паштовы індэкс — 63044. Тэлефонны код — 0736.
Баўнці (астравы)
Геаграфія і прырода
Флора сушы вельмі бедная, прадстаўленая лішайнікамі і зялёным багавіннем, што расце сярод скал, абароненых ад паўднёвых антарктычных вятроў. Галоўнае багацце астравоў Баўнці — гэта марскія птушкі, якіх тут налічваецца 12 розных відаў (пінгвіны, гарбаткі, буравеснікападобныя). 3 з іх знаходзяцца пад пагрозай вымірання.
Камунанца
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Спіс моў праграмавання паводле катэгорый
Лагічныя
Лагічнае праграмаванне — парадыгма праграмавання, заснаваная на матэматычнай логіцы — праграмы ў ёй задаюцца ў форме лагічных сцвярджэнняў і правілаў вываду.
Мовы баз даных
Мовы, функцыянал якіх распрацаваны ў значнай ступені для працы з данымі і базамі даных.
Навучальныя
Мовы, якія былі распрацаваны галоўным чынам для выкладання і вывучэння праграмавання.
Сістэмныя
Сістэмная мова праграмавання — мова праграмавання, прызначаная для задач нізкага ўзроўню, такіх як кіраванне памяццю або кіраванне задачамі. Такія мовы выкарыстоўваюцца для напісання сістэмнага праграмнага забеспячэння: аперацыйных сістэм, драйвераў прылад, кампілятараў.
Скрыптавыя
Скрыптавыя мовы прызначаныя для аўтаматызацыі задач, якія звычайна выклікаюць знешнія праграмы або цалкам перадаюць ім упраўленне.
Эзатэрычныя
Эзатэрычныя мовы праграмавання звычайна распрацоўваюць для праверкі межаў дызайну мовы праграмавання, як доказ канцэпцыі або як жарт.
Юзаф Вейсенгоф
Юзаф Вейсенгоф (Józef Weyssenhoff; 8 красавіка 1860, с. Каляна Люблінскай губерні Царства Польскага — 6 ліпеня 1932, Варшава) — польскі празаік, паэт, літаратурны крытык.
Біяграфія
Нашчадак старадаўняга баронскага роду, які пасяліўся ў Лівоніі ў XVII стагоддзі. Нарадзіўся на Падляшшы ў маёнтку бацькі. Дзяцінства правёў у Вільні, скончыў варшаўскую гімназію. У 1879—1884 гадах вывучаў права ва ўніверсітэце Дэрпта. Пазней займаўся гаспадаркай у маёнтку.
З 1891 года жыў у Варшаве, дзе з 1896 года выдаваў і рэдагаваў выданне «Бібліятэка Варшаўская» («Biblioteka Warszawska»). У маладосці славіўся гулякам і карцёжнікам Падарожнічаў па Еўропе. Тры гады провёл ў Штэгліцы пад Берлінам.
Сямягі
Сямя́гі (, Семяги) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ракавіцкага сельсавета.
Юзаф Вейсенгоф
Біяграфія
Пасля здушэння рэвалюцыі 1905—1906 стаў актыўным прыхільнікам правай нацыяналістычнай партыі Нацыянальна-дэмакратычная партыя Польшчы.
Пасля кастрычніцкай рэвалюцыі і заканчэння Першай сусветнай вайны ў 1918 годзе пераехаў у Польшчу і пасяліўся ў Варшаве, а ў 1924 годзе, ужо будучы вядомым пісьменнікам, — у г. Быдгашчы.
Памёр у Варшаве ў 1932 годзе. Пахаваны на могілках Старыя Павонзкі.
Старыцкі раён
Ста́рыцкі раён (Старицкий район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўдні Цвярской вобласці Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Старыца.
Геаграфія
Старыцкі раён мяжуе з Куўшынаўскім, Таржоцкім, Зубцоўскім, Ржэўскім і Селіжараўскім раёнамі, а таксама з Маскоўскай вобласцю і Цверу. Плошча раёна складае 1514,50 км². Старыцкі раён размешчаны ў басейне верхняга цячэння ракі Волгі, займаючы частку тэрыторыі, якую паводле традыцыі называюць Ржэўска-Старыцкім Паволжам. Волга працякае з поўдня на поўнач, перасякаючы раён практычна пасярэдзіне.
Ілона Уладзіміраўна Палянская
Ілона Уладзіміраўна Палянская (нар. ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў бар'ерным бегу на 100 метраў. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
На Кубку Беларусі 2016 года заняла 5 месца ў бегу на 100 метраў з бар'ерамі з вынікам 13.62 сек.
Турава (Сенненскі раён)
Ту́рава (, Турово) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Сенненскага гарсавета.
IC 1282
IC 1282 — галактыка тыпу *4 (група зірок) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Баскудук (Мунайлінскі раён)
Баскудук (Басқұдық) — сяло ў Мунайлінскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт сельскай акругі Баскудук.
Насельніцтва
Паводле дадзеных 1999 года, у сяле не было пастаяннага насельніцтва. Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 14215 чалавек (7434 мужчыны і 6781 жанчына).
Рупія (род раслін)
Ру́пія (Ruppia) — род кветкавых раслін сямейства.
Род налічвае каля 10 відаў, пашыраных ва ўмераных і трапічных паясах і горных раёнах тропікаў. Распаўсюджаны на мелкаводдзях марскіх узбярэжжаў і ўнутраных саланаватых і салёных вадаёмаў.
Шматгадовыя травы з тонкімі паўзучымі карэнішчамі. Акрамя суквеццяў цалкам знаходзяцца ў вадзе. Лісце чаргаванае або супраціўнае. Кветкі дробныя, двухполыя, у двухкветкавым коласе. Плод складаецца з 4—6 касцянкападобных доляў.
Міў Лікі
Міў Лікі (Meave Leakey, нар. 28 ліпеня 1942 г., Лондан) — брытанскі і кенійскі заолаг і палеаантрополаг, аўтар многіх антрапагенетычных адкрыццяў, жонка Рычарда Лікі.
Біяграфія
У 1965 годзе скончыла ўніверсітэт Паўночнага Уэльса ў Бангоры, дзе вывучала заалогію. Наступныя два гады працавала ў Цэнтры прыматаў у Цігоні, па запрашэнню Луіса Лікі. Вывучала марфалогію пярэдніх канечнасцяў малпаў Усходняй Афрыкі. У 1968 г. ва ўніверсітэце Уэльса атрымала Доктарскую ступень па заалогіі. У 1969 пачала працу ў атрадзе Рычарда Лікі ў раёне возера Туркана, у 1970 годзе Міў і Рычард пажаніліся.
З 1989 года ўзначальвае экспедыцыйную работу па пошуку рэшткаў старажытнага чалавека, у 1990-х узначаліла аддзел палеанталогіі ў Нацыянальным музеі Кеніі.
Найбольш значная яе знаходка — выяўлены ў 1995 годзе Australopithecus anamensis, якая датыроўкай ў 4,1 млн гадоў адсунула час паходжання аўстралапітэкаў і прамахаджэння яшчэ на паўмільёна гадоў.
Рабіна звычайная
Рабіна звычайная (Sórbus aucupária) — дрэва або куст, від роду Рабіна сямейства.
Назва
Рабіна звычайная, гарабіна, гарамбіна, рабіна , ярабіна, ярэмбіна , арабіна.
Батанічнае апісанне
Дрэва з прамым ствалом, радзей куст. Дасягае 15 м вышыні (звычайна 5-10 м). Крона круглявая, ажурная.
Маладыя парасткі шаравата-чырвоныя, апушаныя. Кара дарослых дрэў гладкая светла-шэра-карычневая, шэра-аліўкавая або жоўта-шэрая, бліскучая.
Снітка (значэнні)
Снітка
Рабіна звычайная
Батанічнае апісанне
Пупышкі лямцава-пухнатыя.
Лісце да 20 см даўжынёй, чарговае, непарнаперыстае, складаецца з 7-15 амаль сядзячых ланцэтных або выцягнутых, завостраных, зубчастых па краі лісточкаў, цэльнакрайніх у ніжняй частцы і пільчатых у верхняй, зверху зялёных, звычайна матавых, знізу прыкметна больш бледных, апушаных. Увосень лісце афарбоўваюцца ў залацістыя і чырвоныя тоны.
Кветкі невялікія, шматлікія, сабраныя ў складаныя шчыткападобныя суквецці дыяметрам да 10 см ; суквецці размяшчаюцца на канцах скарочаных парасткаў. Кветаложа ўрнападобнай формы — кубачак з пяці шырокатрохвугольных расніцавых чашалісцікаў. Вяночак белы (0,8-1,5 см у дыяметры), пялёсткаў пяць, тычачак шмат, песцік адзін, слупкоў тры, завязь ніжняя. Пры квіценні струменіць непрыемны пах (прычынай таму газ трымеціламін). Квітнее ў маі-чэрвені.
Сістэматыка
Многія раней апісаныя віды рабіны пазней былі аб’яднаны з відам Sorbus aucuparia, а іх назвы ўвайшлі ў сінаніміку віду:
Сінонімы
іншыя сінонімы:
Інфравіды
Іншыя віды сталі разглядацца як падвіды ці формы рабіны звычайнай:
Вылучаюць некалькі падвідаў і форм:
Статус некаторых разнавіднасцяў невыразным:
Распаўсюджанне і экалогія
Арэал — амаль уся Еўропа, Пярэдняя Азія, Каўказ; даходзіць да Крайняй Поўначы, а ў гарах паднімаецца да самай мяжы расліннасці, дзе становіцца ўжо хмызняком.
Інтрадукавана паўсюль у свеце ў зоне ўмеранага клімату.
У Беларусі сустракаецца па ўсёй тэрыторыі. У Расіі распаўсюджана ў лясной і лесастэпавай зонах еўрапейскай часткі, на Паўночным Каўказе.
Расце асобнымі экзэмплярамі, не ствараючы суцэльных зараснікаў, у падлеску ці другім ярусе іглічных, змешаных, зрэдку ліставых лясоў, на лясных палянах і ўзлесках, паміж хмызнякамі.
Ценевынослівая і зімаўстойлівая расліна. Расце на розных вільготных глебах, але лепей на пладародных супясчаных і гліністых. Парода хуткарослая, дае прырост да 0,5 м у год. У плоданашэнне ўступае на 5-7-ы год. Плоданасіць штогод. Працягласць жыцця рабіны звычайнай дасягае 150 гадоў. Найбольшая ўраджайнасць наступае ў 35-40 гадоў (да 100 кг з дрэва).
Размножваецца адводкамі, каранёвым параснікам, насеннем.
Жыццёвая форма (па Раўнкіеру): фанерафіт.
Avicii
Цім Берглінг (Tim Bergling) — шведскі дыджэй і музычны прадзюсар, найбольш вядомы пад сцэнічным імем Avicii (ɅVICII◢ ◤). Ён таксама выкарыстоўваў псеўданімы Цім Берг і Том Хангс. Avicii праславіўся ў 2010 годзе дзякуючы сінглам «My Feelings for You», «Seek Bromance», «Blessed» і «Levels». Паводле даных часопіса Forbes, у 2013 годзе ён уваходзіў у дзясятку самых высокааплатных дыджэяў свету з гадавым даходам у 20 млн долараў.
Біяграфія
Цім Берглінг нарадзіўся ў 1989 годзе ў Стакгольме. Ён пачаў кар’еру, зрабіўшы рэмікс на музычную тэму з відэагульні Lazy Jones, і пазней запісаў уласны трэк «Lazy Lace», які неўзабаве быў выпушчаны на Strike Recordings. На яго музыку паўплывалі ў прыватнасці Basshunter, Лейдбэк Люк, Стыў Анжэла, Tocadisco, Daft Punk, Эрык Прыдз і Аксвел. Выйграўшы прыз праграмы Піта Тонга Fast Trax, Avicii атрымаў шмат прапаноў і ў красавіку 2008 года выпусціў трэк «Manman» на лэйбле Тонга Bedroom Bedlam. У маі таго ж года ён падпісаў кантракты з At Night Management і Vicious Grooves.
Рабіна звычайная
Селекцыя
За двухсотгадовую гісторыю атрымана мноства насенных нашчадкаў гэтых рабін, аб’яднаных у мараўскую сартагрупу. Адбор сярод сеянцаў вёўся на павелічэнне масы пладоў. Найбольш буйнаплодныя і ўраджайныя формы былі замацаваны шляхам вегетатыўнага размнажэння. Размнажэнне двух формаў — 'Rossica' і 'Rossica Major' — было пачата нямецкай фірмай Шпета ў 1898 і 1903 гг. Яны мелі плод прыкладна ў паўтары разы буйней, чым у першапачатковых формаў мараўскай рабіны. Пазней, іншыя буйнаплодныя сарты мараўскай сартагрупы былі атрыманы ў Германіі ў інстытуце селекцыі пладовых культур Дрэздэн-Пільніца і ў пладова-ягадным інстытуце ў Драждзяна ў Чэхіі.
У Расіі нягоркія формы рабіны звычайнай былі выяўлены ў сяле Нявежына Юр’еў-Польскага раёна Уладзімірскай вобласці, адкуль яны шырока распаўсюдзіліся па цэнтры Расіі. Шляхам народнай селекцыі быў адабраны шэраг сартоў пасля зарэгістраваных пад назвамі 'Кубовая', 'Жёлтая', 'Красная'. Разнастайнасць формаў абумоўлена як насенным размнажэннем, так і адборам пупышкавых мутацый.
Avicii
Біяграфія
На 54-й цырымоніі «Грэмі» ён разам з Дэвідам Гетам былі намінаваны ў катэгорыі «Лепшы танцавальны запіс» за іх сумесны трэк «Sunshine». У 2013 годзе яшчэ адну намінацыю на «Грэмі» атрымаў яго трэк «Levels» як лепшы танцавальны запіс.
Рабіна звычайная
Селекцыя
Некалькі перспектыўных сартоў нявежынскай сартагрупы былі зарэгістраваны савецкім памолагам Я. М. Пятровым. Пазней ён працягнуў селекцыйную працу з рабінай і атрымаў шэраг гібрыдаў ад скрыжавання мараўскай і нявежынскай рабіны адна з адной і мічурынскімі сартамі.
Avicii
Біяграфія
Памёр у Амане 20 красавіка 2018 года.
Рабіна звычайная
Селекцыя
Выключна важную ролю ва ўдасканаленні сартыментаў рабіны сыграў расійскі селекцыянер І. У. Мічурын. У якасці асноўнага аб’екта працы ён выкарыстаў звычайную горкую рабіну звычайную, якую скрыжаваў з, , , , і.
У далейшым работы па селекцыі рабіны працягваліся ў г. Мічурынску ў. Там былі створаны сарты 'Бусинка', 'Вефед',, 'Сорбинка', якія з’яўляюцца вынікам скрыжавання нявежынскай і мараўскай рабін.
Селекцыйная праца з рабінай праводзілася таксама ва і іншых расійскіх установах.
Сарты
Сарты 'Rossica' і 'Rossica Major', якія былі інтрадуцыраваны нямецкай фірмай Шпета на мяжы XIX—XX стагоддзяў з-пад Кіева, могуць быць нашчадкамі мараўскай рабіны, якую ў той час шырока культывавалі на Украіне.
Новыя сарты расійскай селекцыі адбываюцца як ад нявежынскай, так і ад мараўскай рабіны.
Існуе блытаніна з сартамі селекцыі І. У. Мічурына. Некаторыя сарты згубленыя, а такія як 'Ликерная', 'Бурка', 'Титан', 'Гранатная' практычна немагчыма было разгледзець. Таксама падвяргаецца сумневу выкарыстанне пры стварэнні сорту 'Мичуринская десертная'.
Для ўдакладнення паходжання мічурынскіх сартоў патрабуюцца сучасныя метады генетычнага аналізу.
Збор, перапрацоўка і захоўванне
Плады збіраюць у кастрычніку разам з пладаножкай, зразаючы нажніцамі або секатарам, складаюць у кошыкі, скрыні ці вёдры. Для працяглага захоўвання ў свежым выглядзе плады раскладваюць у памяшканнях пластом 9-16 см пры тэмпературы каля 0° і вільготнасці паветра 80-85 %. Перад транспарціроўкай на пункты перапрацоўка плады чысцяць ад лісця і пладаножак, сартуюць і пакуюць у папяровыя мяшкі або кардонныя скрыні. Сушаць плады рабіны ў печах або сушылках пры тэмпературы 50-60°. Сухія плады пакуюць у палатняныя мяшкі па 20-40 кг і захоўваюць у сухіх памяшканнях на стэлажах або дошках. Тэрмін захоўвання — да двух гадоў.
Хімічны склад
Плады ўтрымліваюць цукар (да 5 %), яблычную, лімонную, вінную і бурштынавую кіслоты (2,5 %), дубільныя (0,5 %) і пекцінавыя (0,5 %) рэчывы, сарбіт і сарбозу, амінакіслоты, эфірныя алеі, солі калію, кальцыю, магнію, натрыю, а таксама караціноіды (да 20 мг %), аскарбінавую кіслату (да 200 мг %), флаваноіды, трыцерпенавыя злучэнні, горкія рэчывы, сарбінавую кіслату. Плады выкарыстоўваюць у медыцыне ў якасці полівітаміннага сродка і карацінаўтрымальнай сыравіны.