cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Маскоўскі драматычны тэатр імя А. С. Пушкіна
'''Маскоўскі драматычны тэатр імя А. С. Пушкіна''' — драматычны тэатр, размешчаны на Цвярскім бульвары ў Маскве. Быў заснаваны ў 1950 годзе. Займае будынак закрытага падчас барацьбы з касмапалітызмам (1949) Камернага тэатра Аляксандра Таірава, частка трупы якога таксама перайшла ў МДТ. Першым галоўным рэжысёрам тэатра стаў народны артыст СССР, тройчы лаўрэат Сталінскай прэміі Васіль Ванін. Тэатр размешчаны ў асабняку XVIII стагоддзя. З чэрвеня 2010 года мастацкім кіраўніком з’яўляецца заслужаны артыст Расіі Яўген Пісараў.
Сыньковычы
Сыньковычы (Синько́вичі) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Архікафедральны сабор Святога Станіслава (Вільнюс)
Кафедральны сабор Святога Станіслава і Святога Уладзіслава ў Вільні — рымска-каталіцкі кафедральны сабор Вільнюскай архідыяцэзіі-мітраполіі, яму прысвоены ганаровы статус «малой базілікі». Размяшчаецца ў гістарычным цэнтры Вільнюса ля падножжа Замкавай гары. Побач знаходзіцца вежа-званіца. Сабор у цяперашнім выглядзе ўяўляе прыклад архітэктуры класіцызму.
Гісторыя
Хрысціянскі храм быў збудаваны на месцы язычніцкага свяцілішча ў XV стагоддзі. Мяркуецца таксама, што храм быў заснаваны вялікім князем літоўскім Міндоўгам (каралём літоўскім з 1223 года), пасля яго хрышчэння (1251). З вяртаннем Міндоўга ў язычніцтва пасля 1261 года сабор быў разбураны, з рэштак была зноў збудавана язычніцкае капішча.
З хрышчэннем Літвы ў 1387 годзе кароль польскі і вялікі князь літоўскі Ягайла, прыбыўшы з вялікай світай з Кракава ў Вільну, разбурыў язычніцкі храм і заклаў на яго рэштках хрысціянскі храм Святога Станіслава.
Храм неаднаразова цярпеў ад пажараў (1399, 1419, 1530, 1539, 1542 і пазней). Сабор адбудоўваўся і пашыраўся пры падтрымцы вялікага князя літоўскага Вітаўта. У капліцы Святога Міхаіла Архангела, пабудаванай пры новым храме ў гатычным стылі, былі пахаваны жонка Вітаўта Ганна Святаславаўна (1418) і Вітаўт (1430).
Пры саборы ўзводзіліся капліцы (капэлы) Мантвідаўская (1423), Гаштольдаўская (1436), Кезгайлаўская (1436), Каралеўская (1474) і іншыя. Пры перабудове ў 1522 годзе пад кіраўніцтвам італьянскага архітэктара Ануса на суседняй вежы Ніжняга замка была пабудавана званіца.
Пасля пажару 1530 года аднаўленнем з 1534 гады кіравалі італьянцы — спачатку Бернарда Занобі да Джаноці, затым Джавані Чыні з Сіены. З завяршэннем шчодра аплачаных Жыгімонтам Аўгустам прац (1557) сабор набыў рысы архітэктуры рэнесансу.
Пасля пажару 1610 года аднаўленне сабора пад кіраўніцтвам архітэктара Вільгельма Поля працягвалася да 1623 года. У паўднёва-ўсходнім вуглу храма ў 1623—1636 гадах клопатам Жыгімонта III Вазы (пасля яго смерці — Уладзіслава IV Вазы) была прыбудавана капэла Святога Казіміра, кананізаванага ў 1603 годзе. Капэлу дэкараваў італьянскі архітэктар і скульптар Канстанціна Тэнкала, аўтар знакамітай калоны Зыгмутаўскай у Варшаве. Мяркуецца, што Тэнкала таксама аўтар мемарыяльнай табліцы ў памяць заснавання капэлы Святога Казіміра, прымацаванай на вонкавай сцяне капэлы і датаванай 1636. Табліцу ўпрыгожвае шчыт з гербам Рэспублікі Абодвух Народаў — польскі Арол і вялікалітоўская Пагоня. Унутранае ўбранне капэлы з выкарыстаннем граніту і мармуру змянялася, формы ранняга барока захоўваліся. Капэлу Валовічаў у паўночнай частцы сабора рэканструяваў у стылі барока П. Данкерс дэ Ры.
Новы рамонт запатрабаваўся пасля шведскага нашэсця (1701—1702).
У 1769 годзе паўднёвая вежа, пабудаваная Сальведэрам па вуглах фасада, абрынулася, разбурыўшы скляпенні суседняй капэлы. Шэсць ксяндзоў, якія знаходзіліся ў ёй, загінулі.
Пасля смерці Гуцэвіча (1798) працы працягнуў прафесар Віленскага ўніверсітэта Міхал Шульц, завяршыўшы іх у 1801 годзе. Будынак набыў выгляд, які захаваўся да нашых дзён.
З той пары над фасадам узвышаліся тры статуі: пасярэдзіне Святая Алена з пазалочаным крыжам, злева Святы Станіслаў, справа Святы Казімір. Па малюнках Францыска Смуглевіча і ўказаных Л. Гуцэвічам памерах іх у 1786-1791 гадах стварыў скульптар Караль Ельскі.
У нішах фасада ўсталяваны выкананыя італьянскім скульптарам Тамаза Рыгі фігуры чатырох евангелістаў, над імі і над галоўным уваходам чатыры барэльефы са сцэнамі дзеянняў апосталаў: сашэсце Святога Духа, вылячэнне кульгавага, пропаведзь Святога Пятра, вылячэнне Святым Паўлам хворага, смерць Ананіі і Сапфіры. Тымпан франтона ўпрыгожвае вялікая кампазіцыя, якая адлюстроўвае ахвярапрынашэнне Ноя. У нішах па абодва бакі порціка ўсталяваны вялікія скульптуры Майсея і Аўраама. Барэльефы і скульптуры створаны ў 1785—1791 гадах.
У нішах бакавых порцікаў знаходзяцца гіпсавыя скульптуры працы Казіміра Ельскага — з паўднёвага боку — сямі каралёў дынастыі Ягелонаў, з паўночнага — пяці святых ордэны езуітаў. Статуі святых езуітаў былі перанесены сюды ў 1832 з езуіцкага касцёла Святога Казіміра, зачыненага пасля паўстання 1830—1831 і затым ператворанага ў праваслаўны кафедральны сабор Святога Мікалая.
Невялікія дадаткі рабіліся архітэктарам Каралем Падчашынскім у 1837—1838 гадах.
У 1857—1859 гадах у саборы быў змантаваны арган, перанесены з Аўгусцінскага кляштара. У 1889 у саборы вядомым майстрам Юзафам Радовічам быў пабудаваны новы арган.
Рамонтна-аднаўленчыя працы, якія суправаджаюцца даследаваннямі, праводзіліся ў 1931—1939 гадах і пасля паводкі 1931 года. Яны закранулі перш за ўсё падмуркі і падзямеллі.
У кафедральным саборы ўрачыста каранаваліся вялікія князі літоўскія ад Вітаўта да дзесяцігадовага Жыгімонта Аўгуста. У 1919 годзе тут адбылося ўрачыстае набажэнства — інаўгурацыя Універсітэта Стэфана Баторыя. У 1927 годзе прайшла ўрачыстая каранацыя цудатворнага абраза Маці Божай Астрабрамскай (у якой бралі ўдзел Юзаф Пілсудскі і прэзідэнт Польскай Рэспублікі Ігнацый Масціцкі.
Карцінная галерэя
Падчас Другой сусветнай вайны і ў 1944—1946 гадах у саборы праводзіліся набажэнствы. Пазней савецкія ўлады зрабілі ў ім склад. У 1950 годзе з даху сабора былі зняты і знішчаны статуі святых. З 1956 года ў саборы дзейнічала Карцінная галерэя Мастацкага музея. У галерэі па нядзелях праходзілі канцэрты арганнай музыкі. Першы канцэрт адбыўся 19 мая 1963 года ў капліцы Св. Казіміра, дзе стараннямі арганіста Леапольдаса Дыгрыса і дырэктара галерэі Вітаўтаса Печуры быў усталяваны невялікі арган-пазітыў вядомай нямецкай фірмы «Александэр Шуке». Затым канцэрты былі перанесены ў вялікую залу. З 1966 традыцыяй стала праводзіць стары год выкананнем 31 снежня «Развітальнай сімфоніі» Гайдна. Пасля рамонту аргана ў вялікай зале (самы вялікі ў той час арган у Літве), праведзенага спецыялістамі фірмы «Александэр Шуке», увосень 1969 адбыліся канцэрты адкрыцця аргана: 15 лістапада — прафесары Вольфганга Шэтэліха, 16 лістапада — Леапольдаса Дыгрыса. Сярод тых, хто выступаў у Карціннай галерэі — арганісты Літвы (Бернардас Васіляўскас, Конрадас Кавяцкас, Гядзімінас Квікліс, Гедрэ Лукшайтэ і іншыя), Расіі (Ісая Браўда, Наталля Гурэева, Сяргей Дыжур і іншыя), Францыі (Жан Гію і іншых краін).
Вяртанне вернікам
У 1985 годзе ўлады дазволілі штотыднёвыя набажэнствы ў саборы, які заставаўся Карціннай галерэяй. 5 лютага 1989 года адбылося асвячэнне вернутага цэрквы храма. 4 сакавіка 1989 у сабор былі ўрачыста перанесены мошчы Святога Казіміра, якія захоўваліся ў касцёле Святога Пятра і Паўла. У кастрычніку 1989 года храм быў урачыста адкрыты.
У 1993 годзе былі адноўлены скульптуры на фасадзе сабора (скульптар Станіславас Кузма). З 1993 годзе ва ўрачыстасцях інаўгурацыі прэзідэнта Літоўскай Рэспублікі пасля прынясення прысягі ў Сейме і ваеннага парада ідзе ўрачыстае набажэнства з удзелам прэзідэнта, які ўступіў на пасаду, і яго світы і асвячэнне прэзідэнцкага штандара.
4 верасня 1993 года Папа Рымскі Ян Павел II малітвай у кафедральным саборы пачаў апостальскі візіт у Літву (4 верасня—8 верасня 1993).
Званіца
Асобна ад сабора стаіць чатырох'ярусная званіца (XVI—XVIII стагоддзяў) вышынёй 57 м збудаваная на вежы Ніжняга замка.
У першай чвэрці XVI стагоддзя італьянскі архітэктар Анус (Annus) на абарончай круглай вежы надбудаваў два васьмівугольныя ярусы для званоў. Верхні ярус збудаваны ў канцы XVI стагоддзі і пазней прыстасаваны для гадзінніка. Ніжняя круглая частка адносіцца да готыкі, у двух сярэдніх ярусаў ёсць рысы барока, чацвёрты ярус выкананы ў стылі класіцызму.
Вежавы гадзіннік выраблены ў канцы XVII стагоддзя. Механізм рэканструяваўся ў 1803 годзе. Чатыры цыферблаты (дыяметр 2 м) маюць толькі гадзіннікавую стрэлку. Вобад цыферблатаў, лічбы і стрэлка пазалочаныя.
Звон, які адбівае гадзіны, адліты ў 1673 годзе. Меншы звон, які адбівае чвэрці, адліты ў 1758 годзе.
Званіца рамантавалася ў 1965 годзе. У 1967 годзе на званіцы былі ўсталяваны 17 званоў рознай велічыні, на якіх вызвоньвалі мелодыі падчас святаў і паўдзённы сігнал літоўскага радыё.
У званіцы размяшчаўся дыспетчарскі пункт Вільнюскага бюро падарожжаў і экскурсій.
Квартэт
Квартэт — музычны ансамбль з чатырох музыкантаў-выканаўцаў, вакалістаў або інструменталістаў.
Агульныя звесткі
Па складзе выканаўцаў адрозніваюць вакальны, інструментальны і вакальна-інструментальны ансамблі. Па складзе інструментаў адрозніваюць аднародныя (напрыклад, струнны квартэт) і змяшаныя ансамблі. Да апошніх у класічнай музыцы адносяцца галоўным чынам фартэпіянныя (фартэпіяна, скрыпка, альт і віяланчэль), флейтавыя (флейта, скрыпка, альт і віяланчэль; бываюць і аднародныя флейтавыя квартэты) і габойныя (габой і тры скрыпкі).
У пазнейшай музыцы атрымалі распаўсюджванне саксафонныя квартэты, якія складаюцца з розных саксафонаў (напрыклад, сапраннага, альтовага, тэнаровага, барытоннага). Квартэты існуюць і за рамкамі акадэмічнай музыкі — у джазе (шматлікія варыяцыі, часцей за ўсё саксафон, фартэпіяна, кантрабас і ўдарныя), рок- і поп-музыцы (звычайна гітара, бас-гітара, вакал і ўдарныя).
Творы для квартэтаў пісалі Гайдн, Моцарт, Бетховен, Шастаковіч і шматлікія іншыя кампазітары. Луіджы Бакерыні толькі для скрыпак склаў іх каля ста. З неакадэмічных квартэтаў уславіліся, напрыклад, Queen, Led Zeppelin, ABBA, а The Beatles нават былі празваны «ліверпульскай чацвёркай».
IC 4779
IC 4779 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сытыхіў
Сытыхіў (Си́тихів) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Гарнева
Гарнева (Гарнево) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Астапкавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Харашоўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Зубрэвічы (Аршанскі раён)
Зубрэвічы — аграгарадок у Аршанскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Зубрэвічы з’яўляюцца цэнтрам Зубрэвіцкага сельсавета.
Геаграфія
Месціцца за 30 км на паўднёвы захад ад Оршы, за 110 км ад Віцебска, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Копысь, на рацэ Ульянаўка.
Гісторыя
Вядомы прынамсі з 1444 года як «двор» Зубравічы, цэнтр удзела князя Дзмітрыя Сякіры ў Друцкім княстве. У 7-м індыкце князь склаў тастамент (7-ы індыкт прыпадае на 1429 ці 1444 год, дакумент звычайна датуюць 1444) на карысць жонкі Соф’і, дзяцей і нашчадкаў, паводле якога ўладанні складаліся з «двароў» Зубравічы і Хімы, «зямлі пустой» Дубровенскай, «двароў» Быхаў (пазнейшы Новы Быхаў), Добасна i даннікаў у Турцы (сярод земляў Свіслацкай воласці).
Згадваецца ў 1643 як мястэчка з царквой у складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ. З 1772 г. у складзе Баранскай воласці Аршанскага павета Магілёўскай губерні. Затым у складзе Беларускай і Віцебскай губерняў. З 1938 г. у складзе Аршанскага раёна Віцебскай вобласці.
Да 8 красавіка 2004 года вёска ўваходзіла ў склад Дубраўскага сельсавета.
Верхняя В’ена
Ве́рхняя В'е́на (Haute-Vienne, Nauta-Vinhana) — дэпартамент на захадзе Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Лімузен. Парадкавы нумар — 87. Адміністрацыйны цэнтр — Лімож. Насельніцтва — 353,9 тыс. чалавек (62-е месца сярод дэпартаментаў, даныя 1999 г.).
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 5520 км². Праз дэпартамент працякаюць рэкі В'ена, Шаранта.
Дэпартамент уключае 2 акругі, 54 кантон і 293 камун.
Гісторыя
Верхняя В'ена — адзін з першых 83 дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Узнік на тэрыторыі былой правінцыі Лімузен. Назва паходзіць ад ракі В'ена.
Lamproderma scintillans
Lamproderma scintillans — від слізевікоў сямейства.
Арэал і месцапражыванне
Распаўсюджаны па ўсім свеце; акрамя Антарктыды, сустракаецца на ўсіх кантынентах і на многіх астравах. Сустракаецца на апалым лісці.
Джагазур
Джагазур (Cağazur) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
ХДС/ХСС
ХДС/ХСС (CDU/CSU), таксама «Саюз» (Union) — блок правацэнтрысцкіх палітычных партый у Германіі (і раней — ФРГ), які ўключае ў сябе «Хрысціянска-дэмакратычны саюз Германіі» (ХДС) і «Хрысціянска-сацыяльны саюз у Баварыі» (ХСС). Пры гэтым ХСС актыўная толькі ў Баварыі, а ХДС — ва ўсіх астатніх землях за выключэннем Баварыі. Нягледзячы на праграмныя адрозненні, абедзве партыі маюць адзіную маладзёжную арганізацыю — «Маладзёжны Саюз».
Згадванне ХДС/ХСС тычыцца звычайна аб'яднанай фракцыі гэтых партый у парламенце Германіі — Бундэстагу. На выбарах ХДС не выстаўляе сваіх кандыдатаў у аднамандатных акругах Баварыі, якая з'яўляецца полем дзейнасці ХСС і, наадварот, ХСС не выстаўляе сваіх кандыдатаў па-за Баварыяй.
Уладзімір Аляксеевіч Куляшоў
Уладзімір Аляксеевіч Куляшоў (, станіца Ніжнячырская,, Растоўская вобласць — ) — беларускі акцёр. Народны артыст БССР (1979).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (1964). Акцёр Беларускага Дзяржаўнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Якуба Коласа.
Смэрэкіў
Смэрэкіў (Смере́ків) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сонечнае зацьменне 23 кастрычніка 1957 года
Сонечнае зацьменне 23 кастрычніка 1957 года — поўнае сонечнае зацьменне 123 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0013 і дасягнула свайго максімуму ў 04:54:02 UTC у пункце з каардынатамі 71° пд. ш. 23° з. д..
Зацьменне 23 кастрычніка 1957 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1957 годзе і 133-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 30 красавіка 1957 года, наступнае — 19 красавіка 1958 года.
Сапошын
Сапошын (Сопо́шин) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ганна Лявонаўна Арлоўская
Ганна Лявонаўна Арлоўская (нар., в. Балітчыхіна Віцебскага раёна — ) — беларускі педагог. Заслужаны настаўнік Беларусі.
Біяграфія
Скончыла 52-ю чыгуначную школу г. Віцебска (1938), Віцебскае беларускае педагагічнае вучылішча (1941). У 1944—1947 гадах працавала загадчыцай Іванаўскай пачатковай школы Віцебскага раёна. З 1947 года у Ашмянскім раёне: настаўніца Янканцаўскай і загадчыца Гедэйскай пачатковых школ (да 1951), настаўніца СШ № 1 г. Ашмяны (1951—1958), загадчыца Бянянскай пачатковай школы.
Узнагароды
Ганаровае званне «Заслужаны настаўнік БССР» прысвоена ў 1957 годзе. Узнагароджана медалямі.
100 найвялікшых фільмаў XXI стагоддзя па версіі BBC
100 найвялікшых фільмаў XXI стагоддзя па версіі BBC (The 100 Greatest Films of the 21st Century) — гэта спіс, складзены ў жніўні 2016 года Брытанскай тэлерадыёвяшчальнай карпарацыяй (BBC). Ён быў складзены на падставе меркавання 177 крытыкаў з усяго свету, кожнага з якіх папрасілі назваць дзесяць найлепшых фільмаў, выпушчаных пасля 2000 года ўключна.
Адметнасці спісу
«BBC Culture» папрасілі 177 кінакрытыкаў з усяго свету скласці рэйтынг з дзесяці фільмаў, знятых у XXI стагоддзі, якія яны лічаць найвялікшымі. Удзельнікам было дазволена выбіраць з карцін, выпушчаных са студзеня 2000 года па чэрвень 2016 года (калі былі сабраны ўсе адказы). Затым кожнаму фільму, пералічанаму ў адказах, налічваліся балы ў залежнасці ад іх месца. Калі фільм займаў першае месца ў спісе крытыка, ён атрымліваў дзесяць балаў, а фільм, які займаў дзясятае месца, атрымліваў адзін бал.
177 крытыкаў, якія прынялі ўдзел у апытанні, паходзілі з 36 краін, прычым найбольшая колькасць (81) была са Злучаных Штатаў Амерыкі, за імі ішла Вялікабрытанія. Сярод крытыкаў былі 122 мужчыны і 55 жанчын. Большасць удзельнікаў галасавання — рэцэнзенты газет і часопісаў, інтэрнэт-рэцэнзенты і навукоўцы.
У выніковы спіс трапілі 102 карціны з-за нічыёй паміж «», «» і «Тоні Эрдманам» на сотым месцы.
Лідарамі сярод рэжысёраў у выніковым спісе сталі, Крыстафер Нолан, Уэс Андэрсан, Пол Томас Андэрсан, Міхаэль Ханэке і браты Коэн — яны маюць па тры фільмы ў спісе. Найлепшым анімацыйным фільмам у спісе сталі «Панесеныя прывідамі» Хаяо Міядзакі — фільм атрымаў 4-е месца ў спісе. Найлепшым неангламоўным фільмам спісу стаў «Любоўны настрой» — фільм заняў 2-е месца ў спісе. Найлепшым фільмам з удзелам брытанскай вытворчасці стала карціна «Дзіця чалавечае», заняўшы 13-е месца. Толькі чатыры фільмы са спісу былі лаўрэатамі прэміі «Оскар» за найлепшы фільм: «Старым тут не месца», «» , «12 гадоў рабства» і «» (2016).
Лічбавы бізнес-універсітэт прыкладных навук «DBU»
Лічбавы бізнес-універсітэт прыкладных навук «DBU» (DBU Digital Business University of Applied Sciences) — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Берліне.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў заснаваны ў 2017 годзе Ахімам Хекерам і Хольгерам Бінгманам, зарэгістраваны ў 2018 годзе і атрымаў дзяржаўнае прызнанне ад Канцылярыі Сената па навуцы і даследаваннях Берліна у лістападзе 2019 года.
Згодна са сваёй місіяй, універсітэт разглядае сябе як бізнес-школу для лічбавай эпохі, якая паслядоўна прыводзіць свае курсы і даследчыя паслугі ў дзіджыталізаваны свет бізнесу і працы. Яго заяўленая мэта — перадаць студэнтам шырокія лічбавыя навыкі і падрыхтаваць іх да зменлівых прафесійных патрабаванняў ва ўсё больш лічбавым рынку працы.
Галоўны кампус універсітэта знаходзіцца па адрасе Араньенштрасэ д. 185 у Берліне ў раёне Кройцберг. Ён аб’ядноўвае офісныя і навучальныя пакоі з адкрытым каворкінгам і месцам для правядзення мерапрыемстваў.
NGC 2227
NGC 2227 (іншыя абазначэнні — ESO 556-23, MCG -4-16-4, IRAS06238-2158, PGC 19030) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Вялікі Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мараль Каталіцкай Царквы
Мараль Касцёла,Каталіцкая мараль,Маральнасць Каталіцкага Касцёла Каталіцкі Касцёл зыходзіць з таго, што нічога не можа адбывацца па за межах маралі і таму яна з'яўляецца абавязковым вымярэннем чалавечага існавання. Хрысціянская мараль мае мэтай шчасце чалавека, найбольш гарманічнае развіццё кожнай асобы і ўсіх людзей. Але дасягнуць шчасця можна толькі праз уз'яднанне з Богам, праз узаемную любоў паміж Богам і людзьмі.
Універсальнае вымярэнне
Згодна з гэтым вымярэннем, мараль імкнецца вылучыць фундаментальныя прынцыпы, сталыя каштоўнасці, якія павінны кіраваць дзейнасцю чалавека: напрыклад, павага да іншых людзей, любоў да бліжняга. Такія каштоўнасці вартыя для ўсялякага грамадства, усялякага часу, усялякага месца. Аднак, яны недастатковыя для таго, каб вызначыць той шлях, па якому трэба ісці.
Прыватнае вымярэнне
У гэтым вымярэнні мараль імкнецца перавесці фундаментальныя каштоўнасці ў канкрэтныя нормы, якія іх удасканальваюць (напрыклад, непарыўнасць шлюбу). Гэта тыя нормы, якія распрацавалі людзі, яны не ўніверсальны і могуць змяняцца, але пры гэтым, заўсёды імкнуцца выявіць фундаментальныя каштоўнасці.
Асабістыя вымярэнні
Мараль у гэтым вымярэнні ўлічвае ўнікальнасць кожнай асобы і кожнай сітуацыі. Тутай яна імкнецца знайсці тое, што апынецца сапраўды магчымым у канкрэтнай сітуацыі. Напрыклад, ці павінна рабіць парыў шлюбу пара, якая перажывае цяжкі перыяд сямейнага жыцця? На гэтым узроўні мараль вырашае канфлікты паміж такімі нормамі і каштоўнасцямі, якія нельга выканаць адначасова; улічваючы то, яна імкнецца да кампрамісу.
Асноўныя пунктыкаталіцкай маралі
Галоўнымі крыніцамі і прыкладамі для асэнсаванне маралі чалавека ў Каталіцкім Касцёле служаць аўтарытэты ў справах веры: Папа Рымскі, Святое Пісанне Святое Паданне і пастановы Сусветных Сбораў.
Маральныя дабрадзейнасці
Касцёл вучыць, што “Дабрадзейнасць – гэта звычная і пастаянная схільнасць чыніць дабро”. Каталіцтва адрознівае дабрадзейнасці маральныя, тэалагальныя і Дары Духа Святога.
Маральныя дабрадзейнасці і яны ж асноўныя, бо з іх выцякае ўсе астатнія. Гэтыя дабрадзейнасці чалавек можа здабыць працай над сабой. Да іх адносяцца: разважнасць, дапамагае распазнаць праўдзівае дабро ў любых абставінах і выбіраць адпаведныя сродкі для яго здзейснення. Яна дапамагае пазбягаць крайнасцей (недахопаў і перабольшванняў у меркаваннях і ўчынках)
справядлівасць, заключаецца ў тым, каб аддаваць Богу і людзям тое, што ім належыць
стрыманасць, што дазваляе валодаць сваім імкненнем да задавальненняў і памяркоўна карыстацца зямнымі дабротамі
мужнасць, што дае вытрымку ў цяжкасцях і пастаянства ў імкненні да дабра
Тэалегальныя дабрадзейнасці
Дабрадзейнасці, улітыя ў душу Богам і накіраваныя да Яго: вера, якая чыніць нас здольнымі прыняць тое, што абвясціў Бог і чаму навучае Касцёл
надзея, што ажыццяўляе ў нас прагу вечнага жыцця і ласкаў, неабходных да яго дасягнення
Дары Духа Святога
То пастаянная ўнутраная дыспазіцыя душы, створаная ў чалавеку Духам Святым праз сакрамент Канфірмацыі, якая чыніцт нас паслухмянымі Яго натхненням. Іх ёсць сем: мудрасць, розум, рада, мужнасць, умеласць, набожнасць і боязь Божая. Дасканальнасць, якая фарміруецца ў душы веруючага хрысціяніна і праяўляецца ў штодзённым жыцці называецца пладамі Духа Святога. Плады Духа Святога – то: любоў, радасць, супакой, цярплівасцьЮ дабрыня, міласэрнасць, вера, лагоднасць, ціхмянасць, стрыманасць, сціпласць, ветлівасць.
Грэх
Грэх — гэта свядомае і дабраахвотнае парушэнне Божага або касцёльнага наказу. Касцёл вучыць таму, што грэх і дрэнныя звычкі (заганы) з'яўляюцца для чалавека галоўнай перашкодай на шляху да Бога. Грахі ёсць двух тыпаў — першародны грэх і асабістыя грахі чалавека.
Першародны грэх зыходзіць з парушэння Адамам і Евай Боскага наказу. Праз той грэх чалавеку наканавана цяжкая праца і цярпенні. Ісус Хрыстос адкупіў людзей сваёй смерцю на крыжы і праз сакрамент хросту Бог прабачае першародны грэх. Аднак вынікі першароднага граху — схільнасць да злога, хваробы, аьавязак цяжкай працы, непазбежнасць смерці — застаюцца ў чалавека.
Да асабістых грахоў чалавека вядзе спакуса. Грэх можа быць цяжкі (смяротны) або лёккі (штодзённы). Чалавек чыніць цяжкі грэх, калі парушае касцёльны наказ у значнай ступені, прычым свядома і дабраахвотна. Той грэйх мае назву смяротны таму, што прыводзіць да смерці Боскага жыцця ў душы чалавека. Чалавек становіцца нявольнікам злога духа. Выбіваюцца галоўныя грахі, якія з'яляюцца крыніцаю зла, з якой выплываюць іншыя грахі і недахопы. Да галоўных грахоў адносяцца: пыха, хцівасць, распута, гнеў, непамяркоўнасць у ежы і піцці, зайздрасць, лянота.
Асобна выбіваюцца самыя цяжкія грахі, якія наклікаюць помсту неба і караюцца Богам у гэтым жыцці. Гэта наступныя грахі:
Распусны грэх супраць натуры чалавека (садомскі). Бессаромныя думкі, словы і ўчынкі супраць натуры чалавека (гвалт, гомасексуалізм, лесбія, блізкароднасныя сувязі і г. д.). За такія грахі агнём з неба былі знішчаны Садом і Гамора.
Затрыманне належнай платы, якую людзі справядліва заслужылі сваёй сумленнай працай.
Шлюб і сям'я
Вельмі значнай застаецца праблема кантрацэпцыі, а ў шырокім сэнсе – рэгуляванне нараджальнасці. Пазіцыя Kсцёла ў гэтым пытанні зодзіцца да пяці пунктаў: 1. Мэта кожнай сям'і – даваць жыццё. Але то не азначае, што павінны з'явіцца ўсі фізічна магчымыя дзеці. Неабходна, каб бацькоўства і мацярынства было сапраўды адказным. Безадказна нараджаць тых дзецяў, якіх бацькі не могуць выхаваць.
2. Каханне – то ўзаемаабмен фізічны і духоўны. Зыходзячы з таго, кожная сям'я павінна выбіраць такія спосабы рэгулявання нараджаемасці, якія паляпшаюць стасункі ў сужэнцаў і ўзвышаюць адказнасць.
3. Вывучыўшы наступствы псіхічныя механічных і хімічных формаў кантрацэпцыі (таблеткі, стэрылізацыя і г. д.), Касцёл прызнае толькі метады, якія называюцца натуральнымі, г. зн. заснаваныя на фізіялагічных цыклах, уласцівых у жаночага арганізма.
5. Касцёл заклікае кожнага працаваць над сваім сумленнем, што значыць паважаць сапраўдную любоў, якая бліжэй за ўсяго выяўляе ў акце Стварэння. Гэтага можна дасягнуць толькі ў абсалютнай вернасці адзін аднаму. Касцёл каталіцкі заўсёды настойваў на тым, што рэгуляванне нараджемасці, гэта ёсць справа саміх сужэнцаў і актыўна выступала супраць падобнай палітыцы краін якія развіваюцца, дзе дзяржава кантралюе нараджемасць.
Спарон
У стаўленні да спарону, пазіцыя Касцёла вельмі выразная: аніякі спарон не можа быць апраўданы. Ува ўсіх выпадках спарон ёсць зло, нат калі здаецца, што ён зло змяншае. Галоўная прычына такой пазіцыі Касцёла – безумоўная павага да чалавечага жыцця. Ухваліць спароны – гэта значыць асвядоміць існаванне двух тыпаў людзей – тых у каго ёсць права на жыццё і тых, у каго яго няма. У адмове ад спарону ёсць і рэлігійны чыннік – чалавечае жыццё то ёсць Боскі дар, які трэба прыняць. Тое жыццё трэба шанаваць пагатоў, што то найбольш уразлівая, крохкая і бязвінная істота.
На Няве (тэатр)
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны дзіцячы драматычны тэатр «На Няве» (Дзіцячы тэатр «На Няве») — аўтарскі тэатр заслужанага дзеяча мастацтваў Расіі Таццяны Аркадзеўны Савянковай.
Гісторыя тэатра
Створаны Таццянай Савянковай як тэатр-студыя пры клубе ЛНВА «Пігмент» у Неўскім раёне Ленінграда. Прэм’ера першага спектакля «Кот у ботах» адбылася 24 верасня 1987 года. У 1991 годзе пераўтвораны ў дзяржаўную ўстанову культуры Санкт-Пецярбурга.
У 1992 годзе першы мэр Санкт-Пецярбурга Анатоль Сабчак у межах кампаніі па перадачы канфіскаванай маёмасці КПСС перадаў тэатру ў бязвыплатнае карыстанне былы будынак казармаў лейб-гвардыі Ізмайлаўскага палка, спецыяльна рэканструяваны для Ленінскага райкама КПСС, з залай на 600 месцаў.
У рэпертуары тэатра толькі дзіцячыя казкі. Большасць з іх пастаўлена ў жанры мюзікла. За выдатны ўклад у развіццё тэатральнага мастацтва тэатр узнагароджаны Ганаровым дыпломам Заканадаўчага Сходу Санкт-Пецярбурга.
Сарокы (Жоўкіўскі раён)
Сарокы (Соро́ки) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ляднянскі раён
Лядня́нскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1924—1931 гг. Цэнтр раёна — мястэчка Ляды. Плошча 340,66 км², насельніцтва 22 085 чал. (1928).
Раён утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Аршанскай акругі БССР. 20 жніўня 1924 года падзелены на 6 сельсаветаў: Баеўскі, Бельскі, Іскозскі, Лядняскі, Расткоўскі, Слатаўшчынскі. 24 верасня 1926 года Ляднянскі сельсавет скасаваны, пры гэтым былі ўтвораны Сазонаўскі сельсавет і Ляднянскі местачковы Савет. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года раён у прамым падпарадкаванні БССР. 8 ліпеня 1931 года раён скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Дубровенскага раёна.
Царква Святой Ганны (Міжэрычы)
Царква Святой Ганны — праваслаўны храм у аграгарадку Міжэрычы Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Размяшчаецца ў паўднёвай частцы аграгарадка.
Гісторыя
Пабудавана ў 1904 годзе з матэрыялу, які вырабляўся на спецыяльна створаным у 1903 годзе цагельным заводзе. Адкрыта ў 1988—1990 гадах. На царкоўны плац вядзе арачная брама-званіца з фрэскавымі выявамі евангелістаў у нішы 2-га яруса, у завяршэнні — макаўка.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя дынамічна ўзрастае да высокай шатровай званіцы (васьмярык на чацверыку) і будуецца вакол узвышанага цэнтральнага кубападобнага аб’ёму малітоўнай залы, перакрыта пакатым чатырохсхільным дахам з цыбулепадобнай галоўкай на васьмігранным барабане. Да цэнтра кампазіцыі па падоўжнай восі далучаны трохгранная апсіда, бакавыя прыдзелы і праз кароткую трапезную прытвор-званіца. Плоскасныя фасады над высокім цокалем расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі з шырокімі архівольтамі, дэкарыраваны вуглавымі ўразнымі калонкамі, аркатурнымі і зубчастымі фрызамі, рэльефнымі крыжамі. Характэрны матыў старажытнарускай царкоўнай архітэктуры — пояс какошнікаў у аснаванні шатра званіцы, макаўка над ім, а таксама слупавы арачны партал з 2-гранным шчытом галоўнага ўвахода.
IC 4780
IC 4780 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Адрыян Віктаравіч Прахаў
Адрыян Віктаравіч Пра́хаў (, Мсціслаў —, Ялта) — украінскі гісторык мастацтва, археолаг, мастацкі крытык. Доктар мастацтвазнаўства (1879). Прафесар (1880).
Вучыўся ў 3-й гімназіі Санкт-Пецярбурга. У 1867 годзе скончыў гісторыка-філалагічны факультэт Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта. У 1869 г. зацверджаны на пасадзе хавальніка Музея выяўленчых мастацтваў. У гэтым жа годзе быў накіраваны ў навуковую камандзіроўку за мяжу, у час якой працаваў у музеях Германіі, Францыі, Вялікабрытаніі і Італіі, наведаў Парыж, Берлін, Вену, Лондан, Неапаль. У Мюнхене слухаў лекцыі Г. Бруна (Heinrich (von) Brunn.
У 1871 г. А. В. Прахаў вярнуўся ў Пецярбург з мэтай абароны дысертацыі на атрыманне вучонай ступені магістра тэорыі і гісторыі мастацтва. У 1873 годзе зацверджаны дацэнтам Пецярбургскага ўніверсітэта, выкладаў гісторыю мастацтваў. У 1875—1887 гг. выкладаў у Акадэміі мастацтваў, у 1887—1897 гг. у Кіеўскім універсітэце. У 1897 г. вярнуўся ў Санкт-Пецярбург і працаваў на кафедры ва ўніверсітэце.
Навуковая і творчая дзейнасць
А. В. Прахаў займаўся даследаваннем мастацтва Старажытнага Егіпта і Старажытнай Грэцыі, Кіеўскай Русі, помнікаў царкоўнай архітэктуры Валыні. У 1880—1882 гг. даследаваў даследаваў і замаляваў мазаікі і фрэскі ў Сафійскім саборы і Кірылаўскай царкве ў Кіеве і запрасіў для іх аднаўлення М. А. Урубеля. У 1884—1886 гг. кіраваў будаўніцтвам і ўнутраным аздабленнем Уладзімірскага сабора ў Кіеве.
У 1875—1878 гг. А. В. Прахаў рэдагаваў часопіс «Пчела», у 1904—1907 гг. часопіс «Художественные сокровища России». Аўтар адной з першых публікацый пра мастацкую спадчыну Тараса Шаўчэнкі.
Галоўныя навукова-літаратурныя працы А. В. Прахава : і інш.
Аляксандр Фёдаравіч Вадкоўскі
Аляксандр Фёдаравіч Вадкоўскі ( — пасля 1845) — падпрапаршчык Сямёнаўскага палка. Дзекабрыст.
Сям'я
Паходзіў з дваранскай сям'і. Малодшы сын сапраўднага тайнага саветніка, камергера і сенатара Фёдара Фёдаравіча Вадкоўскага (1764—1806) і Кацярыны Іванаўны Вадкоўскай (нар. 1766) народжанай графіні.
Малодшы брат Івана Фёдаравіча і Фёдара Фёдаравіча.
Сёстры Вадкоўскіх — Соф'я Фёдараўна Вадкоўская-Безабразава-Ціміразева і Кацярына Фёдараўна Вадкоўская-Крыўцова актыўна ўдзельнічалі ў лёсе братоў-дзекабрыстаў праз сваіх мужоў-губернатараў. Яны блізка сябравалі з А. С. Пушкіным, В. А. Жукоўскім. Пасаджаным бацькам на вяселлі Кацярыны быў гісторык М. М. Карамзін. А яе адзіная дачка — Соф'я Мікалаеўна Крыўцова стала жонкай, своднага брата паэта К. М. Бацюшкава.
Жонка — Надзея Андрэеўна Волкава. Дзяцей не было.
Адукацыя
С дзяцінства быў аддадзены ў пансіён ў Маскве, дзе знаходзіўся амаль два гады, пасля чаго быў у Петрапаўлаўскім вучылішчы паўтара года, а потым ужо выхоўваўся ў Пецярбургу і скончыў свае навукі з французскім настаўнікам абатам Лямры.
Дзекабрысты
За спачуванне салдатам падчас іх (1820) у Пецярбургу пераведзены ў, пазней у. Член дзекабрыстаў з 1823.
Арыштаваны падчас ў студзені 1826 (планаваў падняць свой ​​полк для падтрымкі паўстанцаў). Высланы ў дзеючую армію на Каўказ. З 1830 пад наглядам паліцыі ў Тамбоўскай губерні.
Дакладная дата смерці А. Вадкоўскага не вядомая. У бібліяграфічным слоўніку «Дзеячы рэвалюцыйнага руху ў Расіі» год смерці Аляксандра Фёдаравіча паказаны «пасля 1837». Але, аказваецца, апошняе згадка пра дзекабрыстаў ставіцца да 1845. 11 кастрычніка 1845 года памерла бяздзетная В. А. Ланская, якая даводзілася Аляксандру Фёдаравічу стрыечнай сястрой. Яна валодала маёнткам ў Яраслаўскай губерні. Аляксандр адмовіўся ад сваёй долі маёнтка Ланской і перадаў яе на карысць роднага пляменніка Фёдара Іванавіча Вадкоўскага — сына старэйшага брата Івана. Апошні ў 1848 па падзеле са сваёй роднай сястрой Варварай Іванаўнай перадаў ёй яраслаўскі маёнтак.
Такім чынам, жыццё Аляксандра Вадкоўскага абарвалася пасля 1845 г.
Вале-д’Аостаўскі ўніверсітэт
Вале-д’Аостаўскі ўніверсітэт (Università della Valle d'Aosta) — італьянская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Аоста ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Агульная характарыстыка
Будынак універсітэта быў урачыста адкрыты ў студзені 1999 года, пасля чаго ўстанова была заснавана 18 верасня 2000 года. Дазвол Міністэрства адукацыі Італіі на адукацыйную дзейнасць быў атрыманы 31 кастрычніка 2000 года, а першыя заняткі пачаліся ў 1999/2000 навучальным годзе.
Стварэнне ўніверсітэта стала адказам на асаблівасці шматмоўнай і полікультурнай сітуацыі ў Вале-д’Аоста. Пасля ўвядзення абавязку мець дыплом аб вышэйшай адукацыі для таго, каб працаваць настаўнікам пачатковых класаў, неабходна было мець універсітэт у рэгіёне, які, у дадатак да звычайнай падрыхтоўкі настаўнікаў пачатковых класаў, гарантаваў бы належную моўную падрыхтоўку, каб мець магчымасць выкладаць французскую мову ў Вале-д’Аоста і нямецкую мову ў даліне Грэсана (у дадатак да французскай).
Сюжэтны ініцыял
Сюжэтны ініцыял — від буквіцы, павялічанай літары ў пачатку абзаца ці іншага фрагменту тэксту, які змяшчае карцінку. Строга кажучы, сюжэтны ініцыял адлюстроўвае сюжэтны малюнак або канкрэтную сцэну, у той час як звычайна буквіца змяшчае фігуры чалавека або жывёл толькі для дэкарацыі, без сувязі з тэкстам. Як буквіцы ўвогуле, так і сюжэтныя ініцыялы былі вельмі распаўсюджанымі і складанымі ў раскошных манускрыптах. Гэтыя ілюстраваныя ініцыялы былі ўпершыню заўважаныя ў астраўным мастацтве ў пачатку 8 стагоддзя. Самы ранні вядомы прыклад знаходзіцца ў Санкт-Пецярбургскім Бедзе, астраўным рукапісе 731-46, і Веспасіянаўскі Псалтыр сярод іншых.
Памер і ўпрыгожванне ініцыяла ў далейшым дае ключ да разумення яго значэння і месцазнаходжання. Лісты, якія пачынаюць новы раздзел тэксту або адзначаюць раздзел, што заслугоўвае адмысловай увагі, магчыма, робяцца больш расквечанымі і займаюць большую прастору. У раскошных рукапісах усю старонку можа займаць сюжэтны ініцыял. Як памер, так і дэманстратыўнасць рукапісу адлюстроўваюць як статус самога рукапісу і яго уладальніка. Рукапісы, прызначаныя для паўсядзённага выкарыстання, як правіла, манахаў і студэнтаў, часта былі мала ілюмінаваны, і амаль ніколі не змяшчалі сюжэтныя ініцыялы ці арнаментальныя завітушкі. Рукапісы па замове багатых заступнікаў або для багатых манастыроў часта ілюмінаваліся пісаліся золатам і срэбрам, а не пяром і чарнілам.
Шклотара
Шклотара — шкляная ўпакоўка (тара), якая выкарыстоўваецца для захоўвання і транспарціроўкі прамысловых тавараў і харчовых прадуктаў.
Адрозніваецца матэрыялам ад тары драўлянай, пластмасавай і металічнай і адносіцца, як правіла, да малагабарытнай тары. Па канструктыўнай жорсткасці і мантажных прыкметах належыць да катэгорый жорсткай і неразборнай тары. У дачыненні да абароту можа быць як разавай, так і зваротнай або шматабаротнай.
Асноўнымі разнавіднасцямі шклотары з'яўляюцца слоікі і бутэлькі.
Людміла Фёдараўна Глушчанка
Людміла Фёдараўна Глушчанка (нар., в. Сяргееўка, Прыморскі край, Расія) — спецыяліст у галіне працэсаў і апаратаў харчовых вытворчасцей. Доктар тэхнічных навук (1992), прафесар (1993).
Яшалцінскі раён
Яшалцінскі раён (Яшалти́нский райо́н, Яшалтан район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэспублікі Калмыкія Расійскай Федэрацыі, у межах якой утвораны муніцыпальны раён Яшалцінскае раённае муніцыпальнае ўтварэнне.
Людміла Фёдараўна Глушчанка
Біяграфія
Скончыла Кузбаскі політэхнічны інстытут (1971), Маскоўскі тэхналагічны інстытут харчовай прамысловасці (аспірантура, 1977).
Яшалцінскі раён
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Яшалта.
Геаграфія
Плошча тэрыторыі раёна — 2 416 км². Мяжуе на паўночным усходзе з Прыютненскім раёнам, на ўсходзе і паўднёвым усходзе — са Стаўрапольскім краем, на паўднёвым захадзе — з Гарадавікоўскім раёнам, на захадзе і поўначы — з Растоўскай вобласцю.
Людміла Фёдараўна Глушчанка
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: распрацоўка і канструяванне абсталявання з мэтай інтэнсіфікацыі тэхналагічных працэсаў харчовых вытворчасцей.
Яшалцінскі раён
Геаграфія
Разам з Гарадавікоўскім раёнам Калмыкіі ўтварае своеасаблівы анклаў. Сухапутныя зносіны паміж раёнамі і астатняй Калмыкіяй ажыццяўляюцца праз тэрыторыю Стаўрапольскага края (Апанасенкаўскі раён).
У геаграфічным плане раён размешчаны ў межах Кума-Маныцкай упадзіны.
Рэкі раёна звычайна ў летні перыяд перасыхаюць. Асноўныя — Хагін-Сала, Джалга. Многія азёры засоленыя. Асноўныя вадаёмы — Маныч-Гудзіла, Пралетарскае вадасховішча, Вялікае і Малое Яшалцінскія азёры, возера Царык. У паўднёвай частцы раёна размешчана група Бурушунскіх ліманаў.
Сарочы Лозы
Сарочы Лозы (Соро́чі Ло́зи) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Летнія Алімпійскія гульні 2000
Летнія Алімпійскія гульні 2000, афіцыйна вядомыя як Гульні XXVII Алімпіяды (2000 Summer Olympics), прайшлі ў аўстралійскім Сіднеі з 15 верасня па 1 кастрычніка 2000.
Вагезы (дэпартамент)
Ваге́зы (франц. Vosges) — дэпартамент на ўсходзе Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Латарынгія. Парадкавы нумар 88. Адміністрацыйны цэнтр — Эпіналь. Насельніцтва 381 тыс. чалавек (60-е месца сярод дэпартаментаў, даныя 1999 г.).
Летнія Алімпійскія гульні 2000
Краіны-ўдзельніцы
У Гульнях удзельнічала 199 краін (Паўночная і Паўднёвая Карэі ўдзельнічалі паасобку, але на цырымоніі адкрыцця прайшлі адзінай камандай пад сцягам з выявай паўвострава), Афганістан не прымаў удзел з-за забароны кіруючага Талібана.
Медальны залік
Зборная Беларусі заняла агульнае 23-е месца з 3 залатымі, 3 сярэбранымі і 11 бронзавымі медалямі. Алімпійскімі чэмпіёнамі сталі Яніна Карольчык (штурханне ядра), Эліна Зверава (кіданне дыска) і Кацярына Карстэн-Хадатовіч (веславанне).
Вагезы (дэпартамент)
Геаграфія
Дэпартамент уключае 3 акругі, 31 кантон і 515 камун.
Гісторыя
Вагезы — адзін з першых 83 дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Узнік на тэрыторыі былой правінцыі Латарынгія. Назва паходзіць ад горнай сістэмы Вагезы.
У 1794 г. у гэтым рэгіёне адбылася буйная бітва паміж войскамі рэвалюцыйнай Францыі і арміяй кааліцыі германскіх дзяржаў.
У 1793 і 1795 г. да першапачатковай тэрыторыі дэпартамента былі далучаны суседнія землі княства Сальм і правінцыі Шмірэк адпаведна. Пасля франка-прускай вайны 1870—1871 г. каля 4 % тэрыторыі дэпартамента адышлі да Германіі. У горадзе Жэрардмер, Вагезы, быў адкрыты першы офіс па турызме ў Францыі.
Дэйхан
Дэйхан (Dəyhan) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
Саснына (Жоўкіўскі раён)
Саснына (Сосни́на) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Базілікацкі ўніверсітэт
Базілікацкі ўніверсітэт (Università degli Studi della Basilicata) — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Патэнца.
П’емонт
П'емонт (Piemonte) — рэгіён на паўночным захадзе Італіі.
Тэрыторыя
П'емонт, рэгіён італьянскі, на захадзе мяжуе з Францыяй, на поўначы з Валле д'Аоста і Швейцарыяй, на ўсходзе з Ламбардыяй, л'Эміліяй, а на поўдні з Лігурыяй. Імя рэгіёна характаразе яго геаграфію “ў гарах” (“al pie dei monti”).
Рэльеф
Тэрыторыя П'емонта на 43,3% складаецца з гораў, на 30,3% з пагоркаў і на 26,4% тэрыторыя адносна раўнінная. Рэгіён акружаны гарамі, Альпамі і Апенінамі. Альпамі рэгіёна з'яўляюцца: •	Альпі Лепонціне (Alpi Lepontine) •	Альпі Пеніне (Alpi Pennine) •	Альпі Граіе (Alpi Graie) •	Альпі Козіе (Alpi Cozie) •	Альпі Маріцціме (Alpi Marittime) Апеніны знаходзяцца на поўдні і адзінай групай з'яўляецца Апеніно Лігуре (Appenino Ligure)
Воды
П'емонт — гэта рэгіён, багаты на водныя рэсурсы, шмат рэкаў Італіі бярэ тут свой пачатак.
Палац Агінскіх (Віцебск)
Палац Агінскіх у Віцебску — адзіная вядомая на сённяшні дзень сядзіба Агінскіх, якая існавала на Віцебшчыне ў XVII стагоддзі. Уяўляла сабой арыгінальнае драўлянае палацавае збудаванне з рысамі готыкі і рэнесансу, у якім жылі прадстаўнікі як мінімум чатырох пакаленняў князёў Агінскіх, нашчадкаў троцкага стольніка Самуэля Льва Агінскага. Пабудовы віцебскай рэзідэнцыі былі знішчаны ўжо ў XVIII стагоддзі.
Гісторыя
Сведчаннем існавання прэзентабельнай магнацкай рэзідэнцыі Агінскіх у Віцебску з'яўляюцца звесткі пра дзейнасць пры двары інструментальнай капэлы віцебскага ваяводы Марцыяна Міхала Агінскага, якая, паводле паведамляенняў газеты «Kurier Polski», абслугоўвала сямейныя і грамадскія ўрачыстасці.
У 1730 годзе капэла іграла на прыёме, зладжаным з нагоды прызначэння князя Марцыяна на пасаду віцебскага ваяводы; у жніўні 1731 года — на ўрачыстасці ўнясення абраза Св. Юзафа ў Віцебскі езуіцкі касцёл; у 1742 годзе — на прыёме з нагоды атрымання сынам ваяводы Станіславам ордэна Белага Арла; у 1744 годзе — на вяселлі дачкі Марыяны.
Віцебская рэзідэнцыя была знішчана да канца XVIII ст. У першае дзесяцігоддзе XIX ст. побач або нават часткова на падмурках колішняга палаца Агінскіх быў узведзены мураваны будынак езуіцкага вучылішча.
Субтропікі
Субтро́пікі — кліматычная зона Зямлі. Субтропікі размешчаны паміж тропікамі і ўмеранымі шыротамі, якія знаходзяцца ля экватара, гэта значыць прыкладна паміж 30° і 45° паўночнай і паўднёвай шыраты.
У гэтых рэгіёнах, як правіла, назіраюцца трапічнае лета і нетрапічная зіма. Субтропікі часта падзяляюць на арыдныя (міжземнаморскі клімат), вільготныя і паўвільготныя. Улетку — трапічныя, узімку — ўмераныя паветраныя масы. Значныя сезонныя адрозненні тэмпературы і ападкаў. Магчымыя снегапады.
У субтропіках захаваліся рэлікты ранняга кайназою (сярэдні Мелавы перыяд).
Гюйс
Гюйс (geus ) — спецыяльны ваенна-марскі сцяг, які ўздымаюць штодзённа адначасова з кармавым сцягам (звычайна а 8.00 раніцы і да захаду сонца) на гюйс-штоку караблёў 1-га і 2-га рангу пры стаянцы на якары, бочцы, швартовых і ў доку. У ВМФ (ВМС) кожнай дзяржавы гюйс мае сваю выяву і колер.
До Цаа Чы
До Цаа Чы (Đỗ Cao Trí; 20 лістапада 1929 — 23 лютага 1971) — генерал-лейтэнант Узброеных Сіл Рэспублікі В’етнам. Пасмяротна ўдастоены звання поўнага (чатырозхоркавага) генерала.
Скончыў ваенную акадэмію. Служыў ва французскай каланіяльнай арміі ў паветрана-дэсантных войсках. Некаторы час узначальваў гэты род войскаў. Пасля быў прызначаны на пасады камандзіра і саветніка ваеннай акругі і армейскага корпуса. Падвяргаўся крытыцы за карупцыю, але лічыўся адным з самых здольных паўднёвав’етнамскіх генералаў.
Загінуў у выніку выбуху верталёта.
Сонечнае зацьменне 30 красавіка 1957 года
Сонечнае зацьменне 30 красавіка 1957 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 118 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9799 і дасягнула свайго максімуму ў 00:05:28 UTC у пункце з каардынатамі 71° пн. ш. 40° у. д..
Зацьменне 30 красавіка 1957 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1957 годзе і 132-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 2 снежня 1956 года, наступнае — 23 кастрычніка 1957 года.
NGC 2228
NGC 2228 (іншыя абазначэнні — ESO 87-7, FAIR 249, DRCG 50-89, PGC 18862) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Мізгіры)
Гісторыя
Каля могілак. Пабудавана ў 1886 годзе з цэглы на месцы драўлянага храма 1870 года. Адкрыта ў 1988—1990 гг.
Архітэктура
Помнік архітэктуры сінадальнага накірунку рэтраспектыўна-рускага стылю. Чатырохчасткавую кампазіцыю фарміруюць прытвор-званіца, трапезная, папярочны аб'ём малітоўнай залы, апсіда. Над двухсхільным дахам малітоўнай залы і сферычным купалам чатырохграннай званіцы ўзвышаюцца цыбулепадобныя галоўкі. Фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі ў руставаных ліштвах. Уваход аформлены двухслуповым ганкам-рундуком пад двухсхільным пакрыццём.
IC 4781
IC 4781 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Стара Скварава
Стара Скварава (Стара Скваря́ва) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Свентакшыскія пропаведзі
Свентакшыскія пропаведзі (польск.: Kazania świętokrzyskie) — польскія сярэднявечныя пропаведзі, верагодна, напісаныя у перыяд канца XIII — пачатку XIV стагоддзя. Лічацца самай старой прозай, напісанай на польскай мове.
Упершыню былі апублікаваны ў 1891 годзе.