cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іван III Васільевіч
Адносіны з татарамі. Стаянне на Угры
Менавіта Іван III здолеў канчаткова пакончыць з татара-мангольскім нашэсцем. Пводзе легенды, гэта адбылося наступным чынам. У 1480 хан Ахмат даслаў у Маскву чарговае пасольства з патрабаваннем даніны. Іван III Васілевіч паклікаў да сабе паслоў, але замест таго, каб заплаціць даніну, князь, дэманстратыўна разарваўшы і растаптаўшы нагамі партрэт хана, загадаў забіць усіх паслоў, акрамя аднаго. Гэтаму апошняму ён загадаў вяртацца дахаты і перадаць хану, каб пакінуў Маскву ў супакою, у адваротным выпадку князь паабяцаў зрабіць з ханам тое, што ўжо прарабіў з яго пасламі.
Хан Ахмат раз'юшыўся і, сабраўшы войскі, адправіўся ваяваць з непакорлівым князем. Акрамя таго, ён заручыўся падтрымкай і дапамогай літоўскага вялікага князя і польскага караля Казіміра.
Рускія, татарскія і літоўскія войскі сустрэліся 6 кастрычніка 1480 на берагах ракі Угры. Рускія стаялі на левым беразе, іх ворагі — на правым. Сілы былі прыкладна роўныя. Ні тыя, ні іншыя не вырашаліся напасці першымі. Так яны прастаялі да 11 лістапада 1480, калі ханскія войскі разгарнуліся і сыйшлі дадому. Гэтае супрацьстаянне татарскіх і рускіх войскаў атрымала назву «Стаянне на рацэ Угры». У выніку татарскага нашэсця, якое доўжылася больш двух стагоддзяў, скончылася.
А ў 1487 годзе Івану III ўдалося паставіць Казанскае ханства ў васальную залежнасць ад Маскоўскага княства.
Масква і Вільня
У выніку вайны 1494 года, першай пасля стаяння на Угры ў 1408 годзе, да Вялікага Княства Літоўскага да Масквы адышла Вязьма. У выніку вайны 1500—1503 гадоў, якая пачалася няўдалай для ВКЛ бітвай на Ведрашы (1500), скончылася адыходам да Масквы гарадоў Ноўгарад-Северскага, Старадуба, Гомеля, Бранска, Таропца, Мцэнска, Дарагабужа і іншых.
Культурная палітыка
У 1479 у Маскве было скончана будаўніцтва новага каменнага Успенскага сабора. У 1485 Іван III пачаткаў вялікае будаўніцтва на тэрыторыі Маскоўскага Крамля. Па яго загаду будавалася Званіца Івана Вялікага, Гранавітая палата і інш. У 1492 на ўзбярэжжы Балтыйскага мора была закладзена крэпасць Івангорад.
Унутраная палітыка
У 1497 годзе Іван III увёў першы с часоў Кіеўскай Русі судзебнік, збор законаў дзяржавы. Ён быў складзены па загаду Івана III дзякам Гусевым на падставе «Рускай Праўды», судных грамат і традыцый маскоўскага судаводства.
Іван III Васілевіч быў жанаты з Візантыйскай царэўнай Соф'я. Жадаючы паказаць, што Масква ва ўсіх адносінах з'яўляецца пераемніцай Канстанцінопаля, Іван III упершыню на Русі ўвёў абрад шлюбу на царства. Акрамя таго, ён аб'яднаў Маскоўскі герб з гербам Візантыі: маскоўскага Георгія Пераможца, які забівае цмока, з візантыйскім двухгаловым арлом. Пры Іване III, з канца 15 ст., у звычай пачала ўводзіцца і візантыйская назва Русі — «Расія» — як назва Маскоўскай дзяржавы.
Князь Іван III Васілевіч памёр 27 кастрычніка 1505 і пахаваны ў Архангельскам саборы Маскоўскага Крамля.
Сям'я
Жонкі:
Дзеці:
Мікалай I (Папа Рымскі)
Мікалай I (Nicolaus PP. I); 800, Рым —, Рым) — Папа Рымскі з 24 красавіка 858 па 13 лістапада 867 года. Стваральнік папацэзарызму, самы значны пантыфік эпохі Каралінгаў. Каталіцкая гістарыяграфія ўшанавала Мікалая найменнем Вялікі і ўнесла яго ў спіс святых. Быў сваяком Льва IV і адразу ж пасля абрання на папскі трон вырашыў праводзіць «незалежную палітыку», якая ў Рыме заваёўвала ўсё большую папулярнасць.
Ягоны пантыфікат увайшоў у гісторыю як перыяд, калі ўпершыню была паслядоўна сфармулявана ідэалогія папскай тэакратыі. На думку Мікалая I, Папа Рымскі павінен валодаць усёй паўнатой улады ў Касцёле, з’яўляцца яго адзіным кіраўніком. Не менш моцна Мікалай падкрэсліваў вяршэнства папскай улады над уладай свецкіх васпанаў у пытаннях веры і маралі. Увесь пантыфікат Мікалая I быў бесперапынным ланцугом намаганняў і барацьбы, накіраваных на тое, каб гэтыя прынцыпы ажыццявіць на практыцы.
Чайка трохпальцая
Чайка трохпальцая, або мыеўка (Rissa tridactyla) — від марскіх птушак з сямейства чайкавых (Laridae).
Апісанне
Даўжыня цела 38-46 см, размах крылаў 90-120 см. Самка меншая за самца.
Палёт лёгкі, з частымі ўзмахамі крылаў. Толькі ў месцах гнездавання падае розныя гукі.
Пашырэнне
Арэал разарваны: узбярэжжы Паўночнай Галарктыкі, у Амерыцы на поўдзень да Ньюфаўндленда, у Еўропе — Ісландыя, Шпіцберген, Скандынавія, Кольскі п-аў, востраў Вайгач, Новая Зямля, Брытанскія астравы, Ірландыя, Данія, Германія, Францыя, Іспанія, Грэнландыя.
Насяляе скалістыя ўзбярэжжы паўночных мораў. У раёне Паўночнага мора гняздзіцца таксама на плоскіх скалістых або пясчаных паверхнях, вельмі нізкіх скалах і нават на будынках. Можа гняздзіцца да 20 км ад мора. У паслягнездавы час сустракаецца галоўным чынам над адкрытым морам, дзе трымаецца галоўным чынам на кантынентальным шэльфе.
Пералётная або качуючая. Месца зімовак: часткова ў межах гнездавога арэала, Паўночная і Цэнтральная Атлантыка паміж Еўропай і Амерыкай; заходняя частка Міжземнага мора і Ціхі акіян на поўнач ад Тропіка Рака. На Беларусі вельмі рэдкі, выпадкова залётны від.
Асаблівасці біялогіі
Корміцца дробнай рыбай і беспазваночнымі, якіх падбірае з паверхні вады.
Гняздо ў калоніі; звычайна на скальных паліцах, часта з іншымі птушкамі. Гэта плоская кучка з вялікай колькасці водарасцей, травы, лішайнікаў, моху і невялікай колькасці пёраў, усё гэта перакладзена глеем і памётам.
Элкано Маркавіч Гальдштэйн
Біяграфія
Э. М. Гальдштэйн нарадзіўся 28 сакавіка 1923 года ў Мінску, у сям’і служачага. У 1940 годзе скончыў сярэднюю школу № 1, паступіў на архітэктурны факультэт Ленінградскага інжынерна-будаўнічага інстытута. У час Вялікай Айчыннай вайны ў ліпені 1941 годзе ўступіў па камсамольскай мабілізацыі ў атрад народнага апалчэння. Ваяваў на Заходнім, Паўднёва-Заходнім, Паўночна-Каўказскім франтах у якасці палітбайца, снайпера, сапёра. У кастрычніку 1945 года вярнуўся ў інстытут і ў 1950 годзе абараніў дыпломны праект «Універмаг у г. Ленінградзе». Накіраваны на працу ў разбураны Мінск.
Працаваў у праектным інстытуце «Ваенпраект», дзе ў складзе аўтарскага калектыва займаўся праектаваннем комплексу будынкаў насупраць штаба БВА (раён вуліц Чырвонай, Камуністычнай, Куйбышава).
Член Саюза архітэктараў СССР з 1951 года. У красавіку 1952 года пераведзены ў «Белдзяржпраект».
Творчасць
Асноўныя работы: у Мінску — комплекс жылых дамоў па вул. Краснай (1952—1953, у сааўтарстве), жылы дом з крамай «Ваенная кніга» па вул. Камуністычнай (1951) , жылыя дамы па вул. Першамайскай, Омскім завулку, пл. Свабоды, у пасёлку трактарнага завода ў г. Мінску, гарадах Магілёве і Лідзе, Мінскі радыётэхнічны тэхнікум па Ленінскім праспекце (1956), кемпінг «Мінскі» па Брэсцкай шашы (1960) , Фундаментальная бібліятэка АН Беларусі (1967; праект быў паўторна выкарыстаны ў г. Запарожжа ва Украіне), Дом настаўніка (1976; цяпер ліцэй БДУ), комплекс вучылішча кінамеханікаў, комплекс будынкаў Мінскага медыцынскага інстытута (абодва 1979, у сааўтарстве) і інтэрнат для студэнтаў па праспекце Дзяржынскага (1970) ; з плавальнымі басейнамі ў Салігорску на 1600 (1966), Брэсце на 1200 навучэнцаў (1969),  на 40 класаў са спартыўнымі заламі і плавальным басейнам у мікрараёне Усход-1 (1979) , забудова вул. Сямашкі, ГПТВ-40 кінамеханікаў (1979) у Мінску , серыі тыпавых праектаў школьных будынкаў рознай умяшчальнасці для масавага будаўніцтва (1960—1981) , дзіцячая школа мастацтваў у г. Нароўля, краязнаўчы музей у г. Касцюковічы і шмат іншых праектаў.
Аўтар васьмі навуковых работ па архітэктуры школьных будынкаў, шэрагу артыкулаў па абагульненні вопыту іх праектавання, будаўніцтва і эксплуатацыі.
Конкурсныя праекты
Элкано Маркавіч удзельнічаў у складзе аўтарскага калектыва ў міжнародным конкурсе на праект эксперыментальнага жылога раёна ў паўднёва-заходняй частцы г. Масквы, у міжрэспубліканскім конкурсе (БССР і Літва) 1971 года на праект манумента ў гонар сумеснай барацьбы беларускіх і літоўскіх партызан у гады Вялікай Айчыннай вайны 1941—1945 гг., у рэспубліканскім конкурсе на праект помніка маці-патрыётцы Купрыянавай у г. Жодзіна, якому прысуджана 2-я прэмія.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Вялікай Айчыннай вайны I ступені, медалямі. У аўтарскім калектыве ўзнагароджаны ганаровым дыпломам на Міжнародным конкурсе «Эксперыментальны раён на Паўднёвым захадзе Масквы» (1960), 2-я прэмія на рэспубліканскім конкурсе за праект помніка Купрыянавай у Жодзіне (1973).
Сям’я
Меў сына Уладзіміра, таксама архітэктара.
Сен-Мало (заліў)
Сен-Мало́ (Saint-Malo) — заліў праліва Ла-Манш каля паўночнага ўзбярэжжа Францыі, паміж паўастравамі Брэтань і Катантэн.
Даўжыня заліва складае 115 км, шырыня каля ўвахода да 125 км, глыбіні да 51 м. Прылівы вышынёй да 15 метраў, паўсутачныя.
У заліў упадае рака Ранс, у вусці якой знаходзіцца горад і порт Сен-Мало і ў 1967 годзе пабудавана прыліўная электрастанцыя. Таксама ў заліве порт Гранвіль.
Угорскае ўрочышча
Угорскае ўрочышча (Угорське урочище) — летапіснае ўрочышча ў Кіеве, якое цяпер завецца Аскольдавай магілай.
Назва, паводле летапіснай версіі, паходзіць ад лагера старажытных венграў («уграў»), якія праходзілі міма Кіева падчас перасялення з Прычарнамор'я на Дунай. Яшчэ да таго Угорскае ўрочышча стала месцам забойства Аскольда і Дзіра. Аскольд быў тут і пахаваны; над яго магілай пазней узведзена царква Св. Мікалая.
Ва ўрочышчы (магчыма яшчэ з часоў Аскольда) існаваў княжацкі двор, які з 1151 года быў афіцыйнай рэзідэнцыяй Ізяслава Мсціславіча. Знойдзены тут скарб дырхемаў сведчыць пра заселенасць мясцовасці ў VIII — пач. X ст. Ёсць нават здагадка, што княжацкі двор, уласна, і быў заснаваны Аскольдам (што тлумачыць, чаму яго забілі менавіта тут).
Эжарышке (Рымшэўская сянюнія)
Эжары́шке (Ežeriškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 6 км на паўднёвы ўсход ад Рымшэ, за 2 км ад Грышкішке, на пярэсмыку паміж азёрамі Ружас і Ілгайціс. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Меконг
Меконг — рака ў Азіі, у Кітаі, М’янме, Лаосе, Тайландзе, Камбоджы, В’етнаме (часткова ўтварае мяжу Лаоса з М’янмай і Тайландам), самая вялікая на п-ве Індакітай.
Пачынаецца (пад назвай Дза-Чу) на Тыбецкім нагор’і (каля хрыбта Тангла, на вышыні больш за 3000 м). Цячэ ў глыбокіх цяснінах Сіна-Тыбецкіх гор, цераз Юньнань-Гуйчжоўскае нагор’е (дзе называецца Ланьцанцзян), у заходніх адгор’ях гор Чыангшон, па Камбаджыйскай раўніне (пры выхадзе на раўніну вадаспад Кхон). Упадае ў Паўднёва-Кітайскае мора. Ніжэй горада Пнампень пачынаецца дэльта ракі (плошча каля 70 тыс. км²), дзе вылучаюцца два галоўных рукавы. Дэльта забалочаная, месцамі пакрытая мангравымі зараснікамі.
Жыўленне ў верхнім цячэнні снегавое і ледавіковае, у ніжнім — дажджавое. Летне-асенняе разводдзе з пад’ёмам узроўню да 10—15 м. Сярэдні гадавы расход вады каля горада Пнампень 13,2 тыс. м³/с (у разводдзе да 30 тыс. м³/с, у межань да 1,5 тыс. м³/с). Замярзае ў верхнім цячэнні на 1—2 месяцы. Натуральны рэгулятар сцёку Меконга ў ніжнім цячэнні — возера Танлесап, якое злучана з Меконгам аднайменным прытокам. У вільготны сезон (чэрвень—лістапад) возера папаўняецца водамі Меконга, у сухі (лістапад—чэрвень) — узровень вады ў Меконгу ніжэйшы, чым у возеры, і адбываецца скід азёрнай вады ў рэчышча ракі. Цвёрды сцёк каля 1,5 км³ за год, што абумоўлівае рост дэльты на 80—100 м штогод.
Ларына (Смаленская вобласць)
Ларына (Ларино) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сярго-Іванаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Амелі Марэсмо
Амелі Сімон Марэсмо (Amélie Simone Mauresmo;, Сен-Жэрмен-ан-Ле, Івелін) — французская тэнісістка. У 1999 годзе выйграла свой першы адзіночны турнір, першы поспех у складзе французскай зборнай адсвяткавала ў 2003 годзе на Кубку Федэрацыі.
На Алімпійскіх гульнях 2004 года ў Афінах заваявала сярэбраны медаль, уступіўшы ў фінале бельгійцы Жусцін Энэн-Ардэн. 13 верасня 2004 стала першай ракеткай свету і першай францужанкай, якой гэта атрымалася.
Першым турнірам Вялікага шлема, выйграным Амелі Марэсмо, быў Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі ў 2006 годзе. Улетку таго ж года яна змагла перамагчы на Уімблданскім турніры. У абодвух фіналах яна перамагла Жусцін Энен-Ардэн.
Цэнтральны саюз культурных і грамадскіх арганізацый
Створаны ў сярэдзіне 1930 года ў сувязі з аб’яўленымі польскімі ўладамі выбарамі ў сейм. Цэнтральны друкаваны орган — газета «Беларускі звон». Стварэнне Цэнтрасаюза азначала канчатковы раскол у беларускім нацыянальна-вызвольным руху, які адбыўся ва ўмовах рэпрэсіўнай палітыкі рэжыму санацыі і распачатых палітычных рэпрэсій супраць беларускай інтэлігенцыі ў БССР, а таксама курсу КПЗБ на фарсіраванне рэвалюцыйнага працэсу ў краі. Лідары саюза Р. Астроўскі, А. Луцкевіч, Ф. Акінчыц, Я. Станкевіч лічылі адзіна магчымым шляхам культурна-нацыянальнага развіцця пошук кампрамісаў з урадам Ю. Пілсудскага. У накіраваным імі на імя прэзідэнта Польшчы І. Масціцкага мемарыяле было заяўлена пра неабходнасць «маральнага раззбраення з абодвух бакоў», дасягнення згоды і разгляду сукупнасці беларуска-польскіх праблем. У якасці першага практычнага кроку ўносілася прапанова вылучыць 3 паўночна-ўсходнія ваяводствы (Віленскае, Навагрудскае, Палескае) у асобную адміністрацыйную адзінку. Пад арганізацыйным уплывам Цэнтрасаюза знаходзілася Таварыства беларускай асветы, Беларускае навуковае таварыства ў Вільні, Беларускае дабрачыннае таварыства, Беларускі студэнцкі саюз, іншыя культурна-асветныя таварыствы і суполкі. Для ўдзелу ў выбарах быў створаны выбарчы камітэт пад назвай «Беларускі сялянска-рабочы блок», у які ўвайшлі Ф. Акінчыц, К. Крук, М. Ільяшкевіч і В. Грышкевіч. Аднак выбары ў польскі сейм у лістападзе 1930 скончыліся правалам Цэнтрасаюза: ён не атрымаў ні аднаго мандата. Няўдача на выбарах, узмацненне рознагалоссяў у Цэнтрасаюзе прывялі да яго расколу. Першым арганізацыю пакінуў Я. Станкевіч, потым Ф. Акінчыц, які ініцыяваў стварэнне Беларускай нацыянал-сацыялістычнай партыі. 3 мэтай умацавання становішча Цэнтрасаюза частка яго кіраўніцтва (А. Луцкевіч, В. Грышкевіч, А. Неканда-Трэпка) выказалася за супрацоўніцтва з буйнейшай на той час беларускай партыяй — Беларускай хрысціянскай дэмакратыяй. Р. Астроўскі выступіў супраць. Пазіцыйныя рознагалоссі прывялі да канчатковага расколу Цэнтрасаюза ў пачатку 1934 года.
NGC 4457
NGC 4457 (іншыя абазначэнні — UGC 7609, MCG 1-32-75, ZWG 42.124, VCC 1145, IRAS12264+0350, PGC 41101) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эдыкт Ратары
Эдыкт Ратары (Edictum Rothari, таксама вядомы як Лангабардскія законы) — збор законаў звычаёвага права лангабардаў, кадыфікаваны пры каралі Ратары ў 643 годзе. Зборнік законаў напісаны на лацінскай мове з лангабардскімі водгаласамі. Эдыкт складаецца з 388 артыкулаў.
У эдыкце маюцца сляды больш ранніх кадыфікацый папярэднікаў Ратары. Збор законаў з'яўляецца крыніцай, які адлюстроўвае грамадскі лад лангабардаў VI—VII стагоддзяў. Эдыкт апісвае пераход лангабардаў ад родаплемяннога ладу да раннефеадальнага. Дакумент з'яўляецца сведчаннем наяўнасці перажыткаў родаплемяннога ладу ў жыцці лангабардаў, а менавіта захавання вялікай сям'і, парадку атрымання маёмасці ў спадчыну, шлюбных адносін, чысаў абшчыннага ладу. Разам з тым эдыкт Ратары адлюстроўвае працэс зараджэння элементаў феадальных адносін: маёмасную дыферэнцыяцыю сярод свабодных, мабілізацыю зямельнай уласнасці, пачатковы этап узнікнення класаў залежнага сялянства і феадалаў-землеўладальнікаў.
Эдыкт Ратары дазваляе куплю-продаж, дарэнне (з абмоўкамі), заклад зямлі. Шэраг параграфаў сведчыць пра адсутнасць адзінага вергельда за свабоднага лангабарда, пра незаможных даўжнікоў, сумесных выступленнях збяднелых свабодных і рабоў. У эдыкце Ратары ёсць звесткі пра арандатараў — лібелярыяў, зародкі прэкарных адносін, зараджэнне камендацыі і бенефіцыя, умацаванне каралеўскай і герцагскай улады. У парадку атрымання ў спадчыну маёмасці, становішчы пазашлюбных дзяцей, у дарэнні і закладах маёмасці, арэндных адносінах, судовым і адміністрацыйным уладкаванні прасочваецца ўплыў класічнага і посткласічнага рымскага права.
Змест і дадаткі
Артыкулы эдыкта былі кадыфікаваны ў вызначаным парадку:
Пасля эдыкт дапаўняўся іншымі лангабардскімі каралямі. Істотны ўплыў на змены ў законе аказала рымскае права.
Эдыкт быў дапоўнены ў 668 годзе дзевяццю артыкуламі каралём Грымаальдам; 153 артыкуламі за 713-735 гады — Ліўтпрандам; 14 артыкуламі ў 745-746 гадах — Ратхісам; 9 артыкуламі ў 750 годзе і 13 у 755 годзе — Айстульфам.
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны архітэктурна-будаўнічы ўніверсітэт
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны архітэктурна-будаўнічы ўніверсітэт (СПбДАБУ) (Санкт-Петербургский государственный архитектурно-строительный университет (СПбГАСУ)) — найстарэйшая ў Расіі вышэйшая навучальная тэхнічная ўстанова па падрыхтоўцы высокакваліфікаваных інжынераў, архітэктараў, будаўнікоў.
Гісторыя
СПбДАБУ вядзе сваю гісторыю з Вучылішча грамадзянскіх інжынераў, якое было створана ў 1832 годзе па ўказу імператара Мікалая I. У 1842 годзе вучылішча, у якім галоўнымі прадметамі былі матэматычныя і інжынерныя навукі, было аб’яднана з т.з. Архітэктарскім вучылішчам — групай пры Акадэміі мастацтваў, дзе навучалася да 50 пенсіянераў Галоўнага ўпраўлення шляхоў зносін, з ліку тых, хто атрымаў мастацкую адукацыю, але не маюць дастатковых ведаў у горадабудаўніцтве. Гэта новая навучальная ўстанова атрымала назву «Будаўнічае вучылішча Галоўнага ўпраўлення шляхоў зносін і публічных будынкаў». У 1877 годзе па новым «Палажэнні аб Будаўнічым вучылішчы», яно было прыраўнавана да вышэйшых навучальных устаноў і з 1882 года стала называцца Інстытут грамадзянскіх інжынераў (ІГІ). У савецкую эпоху назвы і яго абрэвіятуры змяняліся наступным чынам: Сучасны варыянт поўнай назвы навучальнай установы (архітэктурна-будаўнічы ўніверсітэт) з’явіўся 21 чэрвеня 1993 года, у час агульнарасійскай кампаніі па пераназванні інстытутаў ва ўніверсітэты.
Выпускнікі Будаўнічага вучылішча атрымлівалі званне архітэктарскага памочніка. За заслугі ў практычнай дзейнасці яны мелі права атрымаць больш высокае званне інжынера-архітэктара. Пасля пераўтварэння навучальнай установы ў Інстытут грамадзянскіх інжынераў, яго выпускнікі сталі атрымліваць званне грамадзянскага інжынера.
Рэвальвер Colt Detective Special
Colt Detective Special — цэльнарамны з вугляродзістай сталі кароткаствольны шасцізарадны рэвальвер з УСМ падвойнага дзеяння, у асяроддзі прыхільнікаў стралковай зброі адносіцца да класа «snubnosed», «snubbies» («кірпаты») ці «belly guns» (літар. «зброя за пазухай»). Як вынікае з назвы «Detective Special», зброя такога класа арыентавана на ўтоенае нашэнне і ўжыванне пераважна паліцыянтамі, апранутымі ў грамадзянскае — дэтэктывамі а таксама супрацоўнікамі спецслужбаў. Упершыню прадстаўлены ў 1927 годзе рэвальвер не быў падобны на існыя тады на рынку іншыя ўзоры стралковай зброі утоенага нашэння, якія мелі пераломную раму і маглі страляць маламагутнымі патронамі ці былі больш рэвальвераў з укарачвальным ствалом і дзяржальняй. Detective Special, магчыма, стаў першым цэльнарамным рэвальверам вышэйшага класа, з самага пачатку распрацоўкі прыстасаваным для ўтоенага нашэння, прызначаным для стральбы зараджаным у адкідальны налева барабан патронам .38Spl, прызнаным адным з самых магутных патронаў 1920-х гадоў.
Пётр Аляксандравіч Валуеў
Пётр Аляксандравіч Валуеў (Пётр Алекса́ндрович Валу́ев) ( — ), дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, граф, міністр унутраных спраў (1861—1868), старшыня Камітэта міністраў (1877—1881).
Рэвальвер Smith & Wesson Model 10
Smith & Wesson Model 10, раней вядомы як Smith & Wesson Military & Police («Ваенны і паліцэйскі»), а таксама што вырабляўся падчас Другой сусветнай вайны Smith & Wesson Victory Model - цэльнарамны з вугляродзістай сталі шасцізарадны рэвальвер з УСМ падвойнага дзеяння калібра .38, які першапачаткова выпускаўся з 1899 года як мадэль Smith & Wesson .38 Hand Ejector.
Мамонава (Гагарынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Гімн Буркіна-Фасо
Тэкст гімна
Contre la férule humiliante il y a déjà mille ans,
La rapacité venue de loin les asservir il y a cent ans.
Сяргей Сцяпанавіч Ланской
Сяргей Сцяпанавіч Ланской (Серге́й Степа́нович Ланско́й; 1787—1862) — дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, граф (з 1861), член Дзяржаўнага савета, міністр унутраных спраў (1855—1861), вядомы дзеяч Сялянскай рэформы.Уваходзіў у Остзейскі камітэт па рэформе землеўладання ў Остзейскім краі.
Быў узнагароджаны ордэнамі Св. Ганны 1 ст. (1834), Св. Аляксандра Неўскага (1845), Св. Аляксандра Неўскага — з дыяментамі (1848), Св. Уладзіміра 1 ст. (1853), Св. Андрэя Першазванага (1856), Св. Андрэя Першазванага з дыяментамі (1859).
Гімн Буркіна-Фасо
Тэкст гімна
En néocolonialisme et ses petits servants locaux
Beaucoup flanchèrent et certains résistèrent.
Mais les échecs, les succès, la sueur, le sang
Ont fortifié notre peuple courageux et fertilisé sa lutte héroïque.
L'histoire de tout un peuple.
Et une seule nuit a déclenché sa marche triomphale
Vers l'horizon du bonheur.
Une seule nuit a réconcilié notre peuple
Avec tous les peuples du monde,
A la conquête de la liberté et du progrès
La Patrie ou la mort, nous vaincrons !
Nourris à la source vive de la Révolution.
Les engagés volontaires de la liberté et de la paix
Dans l'énergie nocturne et salutaire du 4 août
N'avaient pas que les armes à la main, mais aussi et surtout
La flamme au coeur pour légitimement libérer
Le Faso à jamais des fers de tous ceux qui
Çà et, là en poluaient l'âme sacrée de l'indépendance, de la souveraineté.
CHORUS
Et séant désormais en sa dignité recouvrée
L'amour et l'honneur en partage avec l'humanité,
Le peuple du Burkina chante un hymne à la victoire,
A la gloire du travail libérateur, émancipateur.
A bas l'exploitation de l'homme par l'homme!
Hé en avant pour le bonheur de tout homme,
Révolution populaire notre sève nourricière.
Maternité immortelle du progrès à visage d'homme.
Foyer éternel de démocratie consensuelle,
Où enfin l'identité nationale a droit de cité,
Où pour toujours l'injustice perd ses quartiers,
Et où, des mains des bâtisseurs d'un monde radieux
Mûrissent partout les moissons de væux patriotiques, brillent les soleils infinis de joie.
Ружанская бібліятэка Сапегаў
Ружанская бібліятэка сабрана у сваім рэпрезентацыйным палацы, ў Ружанах, Львом Сапегам (1537—1633), гетманам Вялікага княства Літоўскага, і яго сынамі: Янам Станіславам (1607—1631) і Казімірам Львом (1609—1656). Гэта бібліятэка з’яўляецца пачаткам кнігазбора Сапегаў — другога па велічыні прыватнага кнігазбору на Беларусі (пасля бібліятэкі Радзівілаў).
Гісторыя прыватнай бібліятэкі
Леў Сапега пакінуў Ружанскую бібліятэку сваім сынам: вялікаму маршалку Вялікага княства Літоўскага Яну Станіславу і тагачаснаму вялікаму пісару ВКЛ Казіміру Льву. Ян Станіслаў памёр і яго бібліятэка перайшла ў распараджэнне малодшага брата Казіміра Льва. Казімір Леў, ужо будучы падканцлерам ВКЛ, падарыў бібліятэку (3 тысячы кніг) Віленскай езуіцкай акадэміі (цяпер — Віленскі універсітэт). Гэтыя кнігі, сабраныя ў Ружанскай бібліятэцы, увайшлі ў гісторыю пад назвай данацыі «Bibliotheca Sapiehana».
Гісторыя існавання Ружанскай бібліятэкі, як асабістай бібліятэкі, скончылася ў 1656 годзе. З таго часу яе кнігі сталі часткай бібліятэкі Віленскай езуіцкай акадэміі. У бібліятэку акадэміі ўвайшлі не толькі кнігі, атрыманыя ў спадчыну Казіміру Льву ад бацькі і брата, але і літаратура сабраная ім самім, а гэта не менш трэцяй часткі Ружанскай бібліятэкі. Першапачаткова ў Вільню была адпраўлена толькі юрыдычная літаратура, ахвяраваны прафесарам факультэта.
Ружанская бібліятэка ў Вільні
Асноўная частка Ружанскай бібліятэкі была перавезена ў Вільню толькі у 1666 годзе. Дакладнае колькасць кніг, якія дайшлі да Вільні — невядома. Летапісец езуіцкага ордэна пазначыў, што бібліятэка Віленскай езуіцкай акадэміі папоўнілася некалькімі тысячамі кніг, прынесеных у дар Казімірам Львом Сапегам.
Ружанская бібліятэка як адна з найбагацейшых асабістых бібліятэк вяльможаў ВКЛ стала найбольш вядомай пасля з’яўлення ў 2010 г. друкаванага каталога гэтай бібліятэкі, пад назвай «Bibliotheca Sapiehana». Гэта рэканструяваны каталог кніг у цяперашні час захоўваецца ў Бібліятэцы Віленскага ўніверсітэта. Рэканструявана адна дзясятая частка «Bibliotheca Sapiehana» (з 3 тысяч кніг данацыі маецца інфармацыя аб 360 кнігах), г.зн. можна паглядзець, як і дзе рассеяліся гэтыя кнігі, дзе яны захоўваюцца ў цяперашні час. Большасць захаваных кніг пазначаны пячаткамі «Bibliothecae Magnae», г.зн. яны знаходзіліся ў галоўным сховішча бібліятэкі як асабліва каштоўныя. Частка кніг Сапегаў захоўвалася і ў спецыялізаваных аддзяленнях бібліятэкі.
Скасаванне Езуіцкага ордэна
Пасля 1773 года быў скасаваны Езуіцкі ордэн. Езуіцкія кнігі сталі раздавацца розным манаства. Па захаваным правененцыям кніг можна прасачыць, што з Вільні разам з іншымі кнігамі Бібліятэкі Віленскай акадэміі кнігі Сапегаў былі адпраўленыя ў бібліятэкі Гродзенскіх дамініканаў (5 кніг), Віленскіх кармэлітаў (4 кнігі), Віленскіх бэрнардынаў (2 кнігі), Віленскіх дамініканаў (адна кніга), Каўнаскага кармэлітаў (адна кніга), Зіецельскіх дамініканаў (адна кніга), Кракаўскім кармэлітаў (адна кніга), Калтаненскіх францысканцаў (адна кніга), Забяльскіх дамініканаў (адна кніга). Пералічаныя манастыры пасля паўстанняў 1830—1831 і 1861—1863 гг. былі зачынены царскімі ўладамі, кнігі зноў былі перавезены ў Вільню і перададзеныя Віленскай публічнай бібліятэцы. Кнігі Сапегаў папоўнілі фонды і іншых манастырэй.
Закрыццё Віленскага ўніверсітэта
Самая вялікая гісторыя рассейвання кніг Ружанскай бібліятэкі пачалася пасля 1832 года, калі царскімі ўладамі быў зачынены Віленскі універсітэт. Кнігі яго ўніверсітэта былі размеркаваны паміж ўстановамі асветы царскай Расіі. У Універсітэт імя Святога Уладзіміра ў Кіеве былі вывезены 7554 тамы, 5397 назваў кніг (захавалася 15 кніг Сапегаў з пячаткамі гэтага універсітэта). 4421 тамоў, або 1339 назваў кніг, былі адпраўленыя ў Харкаўскі універсітэт (захавалася 37 кніг Сапегаў, пазначаных пячаткай гэтага універсітэта).
На базе багаслоўскага факультэта Віленскага ўніверсітэта была створана Рымска-каталіцкая Духоўная акадэмія, аснову яе бібліятэкі складаў універсітэцкі кнігазбор тэалагічнай літаратуры. У фонд ўвайшлі і кнігі Сапегаў.
У 1840 г. Каталіцкая духоўная акадэмія была зачынена, і яе бібліятэка (каля 20 тысяч кніг) вывезена ў Пецярбург. У цяперашні час у Віленскім універсітэце налічваецца 26 кніг Сапегаў з пецярбургскімі правененцыямі.
Бібліятэка Сапегаў у 1950-я гады
Бібліятэкай Вільнюскага універсітэта ў 1950-я гады кіраваў знакаміты гісторык кнігі і бібліятэчнай справы Леў Уладзіміраў (1912—1999). Ён узяўся за ініцыятыву вяртання ў бібліятэку Віленскага ўніверсітэта яе кніг, якія былі вывезены ў XIX стагоддзі. Будучы спецыялістам-экспертам па гісторыі кнігі Леў Уладзіміраў са сваімі паплечнікамі ў 1956—1959 гадах здолеў вярнуць у Бібліятэку Вільнюскага ўніверсітэта каля 23 тысяч кніг з Бібліятэкі АН ў Кіеве — 7542 т., Бібліятэкі Харкаўскага універсітэта — 636 т., Бібліятэкі АН Ленінграда — 13 360 т., з Бібліятэкі імя Леніна ў Маскве вярнулася 106 каштоўных выданняў. Такім чынам, у Вільнюс было вернута 88 кніг з Ружанскай бібліятэкі Сапегаў.
Прывезеныя кнігі ў Бібліятэку Вільнюскага ўніверсітэта было вырашана не размяркоўваць па розных фондах, а расставіць па парадку захоўвання старых гістарычных шрыфтоў.
«Сапегіяна»
Кнігі «Bibliotheca Sapiehana» не змяшчаюць адну пэўную прадметную групу, г.з. існуюць умоўныя тэматычныя групы: кнігі гісторыка-геаграфічнай тэматыкі (23 %), кнігі по філасофіі, логікі, эконімікі (21 %), кнігі ваеннай справы (13 %), прававая літаратура (8 %), мастацкая літаратура (8 %), астатнія кнігі не змяшчаюць самастойных тэматычных груп (9 %).
Асабовай рысай шляхецкіх бібліятэк з’яўляецца наяўнасць у калекцыях гравюр і карт. У каталозе Ружанскай бібліятэкі Сапегаў  з 1797 г. былі спісаны асобна атласы, геаграфічныя карты, гравюры. Іх колькасць была адпаведна 5 і 10 асобнікаў.
У Аддзеле рэдкіх кніг быў сфармаваны гістарычны фонд «Bibliotheca Academiae Vilnensis» — у цяперашні час ён з’яўляецца адной з найкаштоўнейшых кніжных калекцый бібліятэкі (каля 18 тыс. кніг). На яе аснове рыхтаваўся рэканструяваны каталог «Bibliotheca Sapiehana».
Да юбілея Бібліятэкі Вільнюскага ўніверсітэта у 1995 годзе была арганізавана выстава «Bibliotheca Sapiehana».
Ігар Аляксандравіч Церахаў
І́гар Алякса́ндравіч Це́рахаў (Ігор Олександрович Терехов; нар. 14 студзеня 1967 года, Харкаў, УССР, СССР) — украінскі чыноўнік і дзеяч мясцовага самакіравання. Гарадскі галава Харкава з 11 лістапада 2021 года. З 2015 года да 11 лістапада 2021 года быў дэпутатам Харкаўскай гарадской рады з 2015 года, з 2020 года — кіраўнік фракцыі партыі «Блок Кернеса — Паспяховы Харкаў», з 9 снежня 2020 года да 11 лістапада 2021 года — сакратар Харкаўскай гарадской рады. Пасля смерці Генадзя Кернеса стаў выканаўцам абавязкаў гарадскога галавы Харкава з 17 снежня 2020 да 11 лістапада 2021 года.
Зулейха расплюшчвае вочы
Зулейха расплюшчвае вочы (Зулейха открывает глаза) — гістарычны раман расійскай пісьменніцы Гузель Яхінай аб раскулачвання 1930-х гадоў у СССР. Упершыню апублікаваны ў 2015 годзе.
Ігар Аляксандравіч Церахаў
Біяграфія
Нарадзіўся 14 студзеня 1967 года ў Харкаве ў сям’і ваеннаслужачага.
Геаграфія Буркіна-Фасо
Дзяржава Буркіна-Фасо знаходзіцца ў Заходняй Афрыцы.
Ігар Аляксандравіч Церахаў
Адукацыя
У 1990 годзе скончыў Харкаўскі інжынерна-будаўнічы інстытут па спецыяльнасці «Прамысловае і грамадзянскае будаўніцтва». Пасля гэтага застаўся ў ВНУ на пасадзе стажора-даследчыка, пісаў кандыдацкую дысертацыю, але не абараніў яе.
Геаграфія Буркіна-Фасо
Плошча: агульная - 274.200 км.кв.
Зулейха расплюшчвае вочы
Гісторыя стварэння
Тэма лёсаў раскулачаных і жыццё ў спецпасяленні зацікавіла Яхіну дзякуючы расказах яе бабкі, якая перажыла ссылку ў Сібір. Аднак рэальных эпізодаў з яе біяграфіі ў рамане няма, тэкст створаны на аснове мемуараў вялікай колькасці іншых раскулачаных людзей.
Ігар Аляксандравіч Церахаў
Адукацыя
2006 — скончыў Харкаўскі рэгіянальны інстытут дзяржаўнага кіравання Нацыянальнай акадэміі дзяржаўнага кіравання пры Прэзідэнце Украіны па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне».
2007 — атрымаў ступень кандыдата навук па дзяржаўным кіраванні.
Не валодае ўкраінскай мовай, у снежні 2020 года паабяцаў яе вывучыць.
Праца
З 1994 года працаваў у ЗАТ «Укркандыцыянер». У 1997 годзе прызначаны на пасаду старшыні савета акцыянераў, старшыні праўлення гэтага таварыства, перайменаванага ў ААТ «Харкаўскі завод „Кандыцыянер“». Пасля таго, як Церахаў стаў чыноўнікам, прадпрыемства было аформлена на ягоную маці Вікторыю. З 1999 па 2006 год працаваў начальнікам упраўлення па пытаннях прадпрымальніцтва, начальнікам упраўлення камунальнага спажыўчага рынку.
Кар’ера чыноўніка і палітыка
З красавіка 2006 года — эканамічны дарадца аддзела па забеспячэнні дзейнасці кіраўніка і намеснікаў кіраўніка Харкаўскай абласной дзяржаўнай адміністрацыі.
У 2006 годзе Церахаў няўдала балатаваўся па спісе блока «Наша Украіна» ў Вярхоўную Раду.
29 сакавіка 2007 года быў прызначаны намеснікам кіраўніка Харкаўскай абласной дзяржаўнай адміністрацыі Арсена Авакава.
У 2007 годзе ў мясцовых СМІ Церахава называлі чалавекам Авакава. Але ў 2010 годзе пасля звальнення апошняга з пасады кіраўніка ХАДА Церахаў перайшоў у стан палітычных і бізнесовых апанентаў Авакава — Міхаіла Добкіна і Генадзя Кернеса.
У красавіку 2010 года Церахава прызначылі на пасаду намесніка Харкаўскага гарадскога галавы.
У верасні 2015 года заняў пасаду першага намесніка гарадскога галавы.
У 2015 годзе абраны дэпутатам Харкаўскай гарадской рады VII склікання, быў членам пастаяннай камісіі Харкаўскай гарадской рады па пытаннях планавання, бюджэту і фінансаў.
9 снежня 2020 года быў абраны сакратаром Харкаўскай гарадской рады. Пасля смерці Генадзя Кернеса 8 снежня 2020 года стаў выканаўцам абавязкаў гарадскога галавы Харкава. У той жа дзень Церахаў паабяцаў, што на працягу ўсталяванага законам тэрміну (15 дзён ) звернецца ў Вярхоўную раду па пытанні прызначэння пазачарговых выбараў харкаўскага гарадскога галавы. 30 снежня сакратар гарадской рады сказаў, што накіруе гэты зварот у ВРУ ў апошні дзень прадугледжанага заканадаўствам тэрміну, 31 снежня. У профільным камітэце Вярхоўнай Рады паведамілі, што атрымалі хадайніцтва Церахава 20 студзеня 2021 года і пазней паведамляць, калі яно будзе разглядацца.
Зулейха расплюшчвае вочы
Гісторыя стварэння
Падрыхтоўка да напісання кнігі заняла ў аўтара два гады, яшчэ восем месяцаў сышло на непасрэдную працу над тэкстам. Першапачаткова тэкст рамана быў напісаны ў выглядзе сцэнара як навучальная праца для. У форме рамана гісторыя атрымала некалькі іншыя развіцця сюжэту і канцоўку.
Ігар Аляксандравіч Церахаў
Кар’ера чыноўніка і палітыка
У маі 2021 года Церахаў паабяцаў, што Харкаўская гарадская рада падасць апеляцыю на рашэнне Харкаўскага акруговага адміністратыўнага суда, якім быў скасаваны рэгіянальны статус рускай мовы ў г. Харкаве. Але юрысты гарадской рады няправільна аформілі і няўчасна падалі дакументы наконт гэтага, таму ў апеляцыі адмовілі.
Выступаў за вяртанне праспекту Пятра Грыгарэнкі назвы «праспект маршала Жукава» насуперак закону Украіны «Пра асуджэнне камуністычнага і нацыянал-сацыялістычнага рэжымаў». Але харкаўская гарадская рада тройчы прайгравала суды па гэтай справе. Таксама Церахаў выступае супраць дэмантажу бюста Георгію Жукаву ў Харкаве.
Зулейха расплюшчвае вочы
Гісторыя стварэння
Першая публікацыя ўрыўка рамана адбылася ў 2014 годзе ў майскім нумары часопіса «» (Сибирские огни). Пасля шэрагу няўдалых спробаў самастойна знайсці выдаўца для рамана Яхіна звярнулася ў літаратурнае агенцтва. З яго дапамогай кніга ўбачыла святло і апынулася паспяховай. Пасля раман неаднаразова перавыдаваўся, а таксама быў пераведзены больш чым на 20 моў.
Ігар Аляксандравіч Церахаў
Гарадскі галава Харкава
Быў зарэгістраваны кандыдатам на пазачарговых выбарах мэра Харкава 31 кастрычніка 2021 года. Увечары 1 лістапада старшыня гарадской тэрытарыяльнай выбарчай камісіі Алена Матвіенка абвясціла Церахава пераможцам выбараў мэра. Ва ўмовах рэкордна нізкай яўкі (28,29 %) Ігар Церахаў па падліках выбарчкама атрымаў крыху больш за палову (50,66 %) галасоў гараджан, якія прыйшлі на выбары. На наступны дзень паліцыя адкрыла крымінальную справу па фальсіфікацыі пратаколаў на шэрагу ўчасткаў на карысць Церахава. На пазачарговай сесіі гарадской рады 11 лістапада 2021 года прыняў прысягу Харкаўскага гарадскога галавы і заняў гэтую пасаду.
Зулейха расплюшчвае вочы
Сюжэт
Дзеянне рамана пачынаецца ў 1930 годзе ў татарскай вёсцы. Узімку 1930-га ў сялянкі Зулейхі забіваюць мужа, а яе саму разам з сотнямі іншых перасяленцаў адпраўляюць у вагоне-цяплушцы па катаржным маршруце ў Сібір. У другой частцы рамана распавядаецца гісторыя выжывання ссыльных, кінутых у глухой тайзе на беразе Ангары без ежы, прытулку і цёплай вопраткі. Людзям розных нацыянальнасцяў, канфесій і лёсаў даводзіцца разам змагацца за выжыванне супраць суровай прыроды і новых парадкаў.
Геаграфія Буркіна-Фасо
Працягласць межаў з Бенінам - 306 км, Кот-д’Івуарам - 584 км, Ганай - 548 км, Малі - 1.000 км, Нігер - 628 км, Тога - 126 км.
Зулейха расплюшчвае вочы
Экранізацыя
У 2018 і 2019 гадах кінакампаніяй «Русское» для тэлеканала «Расія-1» паводле рамана зняты аднайменны 8-серыйны фільм. Галоўную ролю ў ім згуляла. Прэм'ера серыяла адбылася 13 красавіка 2020 года на канале «Расія-1».
Ігар Аляксандравіч Церахаў
Даходы
У дэкларацыі за 2019 год указаў 6 млн грн наяўных грошай, сумесна з маці задэклараваў дзве кватэры ў Харкаве, арандуе аўтамабіль Mercedes-Benz GL 350.
Геаграфія Буркіна-Фасо
Вялікая частка паверхні - хвалістае плато Мосі (вышыня 200-500 м), над якім ўзнімаюцца асобныя горы вышынёй да 750 м. Клімат субэкватарыяльны, з рэзка выяўленым сухім сезонам (з лістапада па сакавік; ў паўночных раёнах доўжыцца 08/10 мес.). Рэкі нешматлікія; найбольш значныя з іх - рака Чорная Вольта і рака Белая Вольта. Пераважае тыповая і высокатраўная саванна; месцамі - ўчасткі рэдкастойных саваннавых лясоў, хмызнякоў. Лясы займаюць ок. 9% тэрыторыі краіны. На мяжы з Бенінам і Нігерыяй нацыянальны парк W (Дубль-В), рэзерваты.
Ігар Аляксандравіч Церахаў
Сям’я
Бацька — Аляксандр, быў спартыўным урачом.
Маці — Вікторыя. На яе было аформлена ААТ «ХЗ „Кандыцыянер“» пасля таго, як Церахаў стаў чыноўнікам.
Ігар Церахаў разведзены, мае траіх дзяцей. Ад першага шлюбу — сын Мікалай 1995 г. н., ад другога шлюбу — Мацвей (2003 г. н.) і Андрэй (2006 г. н.).
Шчыткавічы
Шчы́ткавічы (, Щитковичи) — аграгарадок у Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Шчыткавіцкага сельсавета.
Знаходзіцца за 32 км на паўночны захад ад горада Старыя Дарогі, за 106 км ад Мінска, каля аўтамабільнай дарогі.
Памятныя мясціны
Раней у вёсцы змяшчалася Царква Святых Космы і Даміяна XIX стагоддзя, страчаная ў XX стагоддзі.
Аўстра-венгерскае пагадненне
Аўстра-венгерскае пагадненне 1867 года (Аўстра-венгерскі кампраміс, Ausgleich; kiegyezés) — дагавор, заключаны 15 сакавіка 1867 года паміж аўстрыйскім імператарам Францам-Іосіфам I і прадстаўнікамі венгерскага нацыянальнага руху на чале з Ферэнцам Дэакам, у адпаведнасці з якім Аўстрыйская імперыя ператваралася ў дуалістычную манархію Аўстра-Венгрыя. Пагадненнем прадугледжвалася прадастаўленне венгерскай частцы дзяржавы поўнай самастойнасці ва ўнутраных справах, пры захаванні на ўзроўні агульнаімперскага ўрада толькі пытанняў знешняй, ваенна-марской і фінансавай палітыкі. Стварэнне Аўстра-Венгрыі было спосабам пераадолення зацяжнога крызісу імперыі, выкліканага ўздымам нацыянальных рухаў народаў краіны, умацаваннем нацыянальных эліт, ваеннымі паражэннямі ў аўстра-італа-французскай 1859 года і аўстра-прускай 1866 года войнах, ростам панславянскай пагрозы, а таксама правалам спроб рэфармавання імперыі на прынцыпах цэнтралізму.
Фярма (Ігналінскі раён)
Фя́рма (Ferma) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 1 км ад Рымшэ. Насельніцтва 21 чал. (2001 г.).
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Паліцэйская акадэмія 3: Перападрыхтоўка
«Паліцэйская акадэмія 3: Перападрыхтоўка» (Police Academy 3: Back in Training) — амерыканская камедыя 1986 года рэжысёра Джэры Пэрыса. З’яўляецца трэцім фільмам з серыі «Паліцэйская акадэмія». Фільм «Паліцэйская акадэмія 2: Іх першае заданне», які быў выпушчаны годам раней, папярэднічаў гэтаму фільму, а ў 1987 годзе выйшаў наступны фільм «Паліцэйская акадэмія 4: Грамадзяне ў дазоры».
Снежны карніз
Снежны карніз — снежныя ўтварэнні ў гарах, якія ўтвараюцца пад уплывам ветру на грэбні, на вяршыні. Снежныя карнізы ўтвараюцца ў выніку пастаяннага пераносу снегу з наветраннага боку ў зацішны.
Паліцэйская акадэмія 3: Перападрыхтоўка
Нягледзячы на тое, што фільм атрымаў у большасці негатыўныя водгукі ад кінакрытыкаў, ён стаў першым у франшызе, які атрымаў рэйтынг PG і ўсе наступныя фільмы з серыі «Паліцэйская акадэмія» таксама мелі рэйтынг PG.
Снежны карніз
Карнізы, якія ўтвараюцца на грэбні гары, уяўляюць небяспеку як для чалавека таго, хто ідзе па грэбні, так і знаходзіцца ніжэй за грэбень, пад карнізам.
Пры хадзе на грэбенi, калі выйсці ці наступіць за лінію адрыву карніза, то пад уплывам вагі чалавека карніз можа абрынуцца разам з чалавекам, які знаходзіцца на ім. Менавіта так загінуў адзін з найлепшых альпіністаў Герман Буль.
Пры знаходжанні пад карнізам таксама існуе небяспека абвальвання карніза пад уплывам змены тэмпературы ці вонкавага ўздзеяння. Карніз, які наваліўся, чапляе за сабой масы снегу і ўтварае лавіну. Так загінуў пад лавінай на Анапурны савецкі альпініст Анатоль Букрэеў.
NGC 4459
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жан-Батыст Журдан
Жан-Батыст Журдан (Jean Baptiste Jourdan;  — ) — французскі маршал, удзельнік Напалеонаўскіх войнаў.
Ана Іванавіч
Ана Іванавіч (Ана Ивановић,, , Югаславія) — сербская прафесійная тэнісістка.
Ліньяна
Лін'яна (Lignana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Насельніцтва складае 543 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 25 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 13034. Тэлефонны код — 0161.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Germano.
Масцішча (Сярго-Іванаўскае сельскае паселішча)
Масцішча (Мостище) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сярго-Іванаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Снежніца
Утварэнне
Снежніца пачынае ўтварацца пры раставанні снегу, які знаходзіцца на лёдзе — снег ператвараецца ў кашыцу, прасякнутую вадой. Затым мокры снег цалкам растае і ў выглядзе лужынкі застаецца на паверхні лёду. Пры паніжэнні тэмпературы на паверхні снежніцы ўтвараецца малады лёд. Калі ж тэмпература наадварот павышаецца, то пачынаецца і раставанне самога лёду пад снежніцай.
Арктыка
Снежніцы, якія ўтвараюцца ў Арктыцы, утрымліваюць празрыстую чыстую ваду. Утрыманне соляў у гэтай вадзе не вяліка - парадку 0 - 3 мг/л. Ваду з снежніц можна піць без кіпячэння і хімічнай апрацоўкі. У мінулым даследчыкі Арктыкі пазбягалі выкарыстання адталай вады для пітва, лічачы яе прычынай цынгі, якая узнікала.
Свята-Успенская царква (Гарбачы)
Свята-Успенская царква — праваслаўны храм у вёсцы Гарбачы Бераставіцкага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
На 1899 год прыход царквы аб’ядноўваў 1698 вернікаў у 10 вёсках, дзейнічалі брацтва, царкоўная школа ў Мяньках, народнае вучылішча ў Ляўшове і з 1890 года — царкоўна-прыходскае апякунства. Царкоўнай зямлі налічвалася 74 дзесяціны 938 сажаняў. Прыход адносіўся да Ваўкавыскага благачыння.
Адкрыта пасля заняпаду ў 1988 — 90 гадах. Драўляная званіца, якая стаяла побач з царквой, не захавалася. У 2010 годзе будынку быў нададзены статус гісторыка-культурнай каштоўнасці рэспубліканскага значэння.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Да цэнтральнага кубападобнага аб’ёму па падоўжна планіровачнай восі далучаны прамавугольная трапезная і паўцыркульная апсіда. У цэнтры і па вугдах пакатага шатровага даху — цыбулепадобныя купалы на барабанах. Галоўны ўваход вылучаны кілепадобным франтонам. У архітэктурным дэкоры фасадаў — лапаткі, какошнікі, цягі, нішы, карнізы.
РЛС Волга
РЛС «Волга» — радыёлакацыйная станцыя дэцыметровага дыяпазону ў складзе расійскай сістэмы папярэджання аб ракетным нападзе. Размешчаная ў Беларусі на поўнач ад г. Ганцавічы. Пастаўленая на баявое дзяжурства 1 кастрычніка 2003 года. Станцыя дазваляе адсочваць пускі МБР на паўночна-заходнім ракетанебяспечным напрамку. Паводле дагавароў, падпісаных 6 студзеня 1995 года паміж Беларуссю і Расіяй, уся нерухомая маёмасць і заняты РЛС і яе інфраструктурай зямельны ўчастак перададзеныя расійскаму боку ў карыстанне на 25 гадоў (да 2020 года).
52.85°N, 26.46667°W
Сахель
Сахе́ль (ад ساحل, сахель, у перакладзе азначае «бераг», «мяжа» ці «ўзбярэжжа») — трапічная саванна ў Афрыцы, якая з’яўляецца своеасаблівым пераходам паміж паўночнай Сахарай і паўднёвымі, больш урадлівымі землямі, больш вядомымі як афрыканскі рэгіён Судан (не блытаць з дзяржавай Судан).
Геаграфія
Сахель працягнуўся на 3900 км ад Атлантычнага акіяна на захадзе, да Чырвонага мора на ўсходзе, у поясе, шырыня якога змяняецца ад некалькіх сотняў да тысяч кіламетраў; пакрывае плошчу, роўную 3 053 200 км². Гэта экарэгіён паўзасушлівых палёў, саван. Сёння Сахель уключае ў сябе такія дзяржавы як Сенегал, Маўрытанія, Малі, Буркіна-Фасо, Нігер, Нігерыя, Чад, Судан і Эрытрэя.
Тапаграфічна Сахель лічыцца «плоскім», яго вышыня вагаецца на ўзроўні 200—400 метраў над узроўнем мора. Некаторыя ізаляваныя плато і горныя ланцугі бяруць пачатак у Сахелі, але, тым не менш, лічацца асобнымі экалагічнымі рэгіёнамі — іх флора і фаўна адрозная ад бліжэйшых нізін.
Гістарычна Афрыка была радзімай каралеўстваў, якія здабывалі прыбытак з гандлю праз пустыню. Усе разам гэтыя дзяржавы больш вядомыя як «Сахельскія каралеўствы».
Demofest
Demofest — штогадовы музычны фэст, што праходзіць у крэпасці Касцёл у горадзе Баня-Лука, Рэспубліка Сербская. Праводзіцца рэгулярна кожны ліпень пачынальна з 2008 года з удзелам маладых незалежных груп з краін былой Югаславіі. У наш час з’яўляецца найбуйнейшым фэстывалем незалежнай музыкі на тэрыторыі Паўднёва-Усходняй Еўропы і найбуйнейшым бясплатным фэстывалем рэгіёна.
За перыяд 2008—2015 гадоў праз фэст прайшло больш 3000 незалежных гуртаў, 61 калектыў выступіў па-за конкурснай праграмай. Уваход на ўсе імпрэзы фестываля свабодны, у апошнія гады штогод яго наведваюць каля 40 тыс. чалавек.
Дзмітрый Георгіевіч Куптэль
Дзмітрый Георгіевіч Куптэль (нар., ) — беларускі дыпламат. Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Федэратыўнай Дэмакратычнай Рэспубліцы Эфіопія (з 2014). Пастаянны прадстаўнік Рэспублікі Беларусь пры Афрыканскім Саюзе (па сумяшчальніцтве).