cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дзмітрый Уладзіміравіч Нагіеў
Біяграфія
Студэнт Ленінградскага электратэхнічнага інстытута (факультэт аўтаматыкі і вылічальнай тэхнікі). Падчас вучобы працаваў, потым пачаў займацца фарцоўкай. Калі быў затрыманы праваахоўнымі органамі з валютай, ён, каб пазбегнуць крымінальнага пераследу, сышоў на ваенную службу ў Савецкай Арміі. Як спартсмен быў накіраваны ў спартыўную роту, але там не аказалася секцыі самба, таму Нагіеў адправіўся служыць у войскі СПА пад Волагду.
Пасля войска паступіў у Ленінградскі дзяржаўны інстытут тэатра, музыкі і кінематаграфіі. Займаўся ў акцёрскай майстэрні Уладзіміра Пятрова разам з Ігарам Ліфанавым і Аляксеем Клімушкіным. У верасні 1990 года падчас рэпетыцыі выпускнога спектакля ў Нагіева здарыўся прыступ, машына «хуткай дапамогі» тэрмінова даставіла яго ў шпіталь, дзе ўрачы паставілі дыягназ параліч тваравага нерва; спатрэбілася паўгода, каб вылечыць сябе, але «фірмовыае» прыжмурванне застаўся ў Нагіева на ўсё жыццё.
Пасля заканчэння інстытута ў 1991 годзе працаваў у Франкфурце-на-Майне ў тэатры «Час», затым быў вядучым на радыё «Мадэрн» і чатыры разы прызнаваўся лепшым радыёвядучым краіны. З 1993 па 2001 год выконваў песні і маналогі ў праграме «Радыёрулетка» на радыё «Мадэрн» пад музыку Бетховена. Быў вядучым конкурсаў прыгажосці.
З 1996 па 2004 год працаваў у дуэце са сваім калегам па радыё «Мадэрн» Сяргеем Ростам: разам яны здымаліся ў гумарыстычных тэлесерыялах «Асцярожна, мадэрн!», «Поўны мадэрн!», «Асцярожна, мадэрн! 2», былі вядучымі ток-шоў «Аднойчы ўвечары» на СТС і ТНТ, у пачатку 2000-х гадоў пісалі жарты для некаторых каманд КВЗ. Таксама ў 1997 годзе яны зняліся ў фільме Аляксандра Няўзорава «Чысцец», дзе Нагіеў адыграў сваю першую галоўную ролю ў кіно — чачэнскага палявога камандзіра Дукуза Ісрапілава.
Пасля сыходу Роста працягнуў здымацца ў спін-офах «Асцярожна, Задаў!» і «Zадаў in Rэаліці». З 2000 па 2008 год граў у дэтэктыўным тэлесерыяле «Каменская». З 2012 па 2016 год выконваў ролю ўладальніка рэстарана «Клод Манэ» ў серыяле «Кухня». З 2013 па 2016 год здымаўся ў серыяле «Два бацькі і два сыны». З 2014 года грае галоўную ролю ў тэлесерыяле «Фізрук».
Маскоўскі Крэмль
Маскоўскі Крэмль (Московский Кремль) — найбольш старажытная частка Масквы, галоўны грамадска-палітычны, духоўна-рэлігійны і гісторыка-мастацкі комплекс расійскай сталіцы, месцазнаходжанне Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі. Размешчаны на высокім, левым беразе Масквы-ракі — Баравіцкім узгорку, пры ўпадзенні ў яе ракі Нягліннай. У плане Крэмль — няправільны трохвугольнік плошчай 27,5 га. Паўднёвая сцяна звернутая да Масквы-ракі, паўночна-заходняя — да Аляксандраўскага сада, усходняя — да Чырвонай плошчы.
Архітэктура Крамля
Існуючыя сцены і вежы былі пабудаваныя ў 1485—1495 гадах. Агульная працягласць сценаў — 2235 м, вышыня ад 5 да 19 м, таўшчыня — ад 3,5 да 6,5 м. У плане сцены ўтвараюць сабою няправільны трохвугольнік.
Уздоўж сценаў размешчана 20 веж. 3 вежы, якія стаяць у кутах трохвугольніка, маюць круглае сячэнне, астатнія — квадратнае. Самая высокая вежа — Траецкая, яна мае вышыню 80 м.
Сцяг Казахстана
Блакітны сцяг з залацістым нацыянальным арнаментам злева, залацістым сонцам і парылым сілуэтам арла ў цэнтры — сімвал волі, незалежнасці і суверынітэту Рэспублікі Казахстан. Сцяг быў зацверджаны 4 чэрвеня 1992 года, замяніўшы сабой сцяг Казахскай ССР. Аўтар сцяга — вядомы дызайнер і мастак, заслужаны дзеяч мастацтваў Казахстану, Шакен Ніязбекаў.
Апісанне
Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Казахстан уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з малюнкам у яго цэнтры сонца з прамянямі, пад якім – арол у палёце. У тронка – вертыкальная паласа з нацыянальным арнаментам. Малюнак сонца з прамянямі, арла і вертыкальнай паласы з нацыянальным арнаментам – колеры золата. Суадносіны шырыні сцяга да яго даўжыні 1:2.
Інтэрпрэтацыя
Аднаколернасць фону — сімвал адзінства Казахстана.
Блакітны колер з'яўляецца традыцыйным для цюрскіх народаў. На сцягу ён азначае бясконцасць неба над усёй зямлёй і людзьмі, а таксама з'яўляецца сімвалам агульнага дабрабыту, спакою, міру і адзінства.
Замкавая царква (Навагрудак)
Замкавая царква ў Навагрудку (Царква Успення Божай Маці) — храм XIV—XVII стагоддзяў у Навагрудку. Знаходзілася на Замкавай гары, пасярод замка. У 1870-я гады ўлады Расійскай імперыі зруйнавалі царкву (захаваліся падмуркі). Твор архітэктуры мясцовай школы дойлідства і барока.
Сцяг Казахстана
Інтэрпрэтацыя
Сонца — крыніца жыцця і энергіі. Таму сілуэт сонца з'яўляецца знакам жыцця. Час вызначаецца для вандроўцы рухам сонца. Па законе геральдыкі, сілуэт сонца з'яўляецца знакам багацця. Таму не выпадкова ўсе 32 прамяня сонца ў сцягу маюць форму збожжа — асновы багацця і дабрабыту.
Замкавая царква (Навагрудак)
Гісторыя
Пабудавана на тэрыторыі Навагрудскага замка ў першай палове XIV ст. Верагодна, яе будаўніцтва пачалося яшчэ пры вялікім князе літоўскім і рускім Гедзіміне да 1323 г., калі Навагрудак быў яго рэзідэнцыяй. Тым больш, што каля 1316 г. Навагрудак стаў кафедрай першага заходнерускага /літоўскага/ мітрапаліта Феафіла. Магчыма, пабудавалі царкву трохі пазней, пры сыне Гедзіміна Карыяце, якому ў сярэдзіне XIV ст. належала Навагрудскае ўдзельнае княства. Як паведамляюць летапісы, ва Успенскай царкве ў 1414—1416 гг. адбыліся саборы епіскапаў Вялікага Княства Літоўскага, на якіх прысутнічалі епіскапы /архіепіскапы/ Полацкі, Чарнігаўскі, Луцкі, Уладзіміра-Валынскі, Перамышльскі, Смаленскі, Тураўскі і Холмскі. Па прапанове вялікага князя Вітаўта сабор пасвяціў у сан асобнага ад Масквы мітрапаліта Рыгора Цамблака і абвясціў аўтакефалію, матывуючы гэта тым, што мітрапаліт Усяе Русі Фоцій злоўжывае сваім становішчам і не здольны ўтрымліваць вялікую тэрыторыю з праваслаўным насельніцтвам. Масква і Канстанцінопаль такое рашэнне прызналі незаконным. У выніку ў 1420 г. мітраполія Вялікага Княства Літоўскага перайшла пад кіраўніцтва мітрапаліта Фоція, які двойчы наведаў Навагрудаку 1421 і 1430-м гадах. Пасля ўтварэння ў 1448 г. аўтакефальннай Рускай Праваслаўнай Царквы, праваслаўныя епархіі Вялікага Княства Літоўскага праз некаторы час сталі аўтаномнай мітраполіяй Канстанцінопальскага патрыярхата. Навагрудак працягваў заставацца кафедрай праваслаўнага мітрапаліта. На 1530-я гады тут было ўжо 10 цэркваў: Барысаглебская, Успенская, Іаанаўская, Крыжаўздвіжанская, Мікалаеўская, Пакроўская, Пятніцкая, Сімяонаўская, Троіцкая і Уваскрасенская. Які выгляд мела ў гэты час Замкавая (Успенская) царква можна меркаваць па матэрыялах яе археалагічных даследаванняў, праведзеных у 1973—1974 гг. ленінградскімі археолагамі.
Царква была моцна пашкоджана ў пажары 1751 года, і доўгі час знаходзілася ў паўразбураным стане. У пачатку 1870-х гадоў яе разабралі на цэглу. Сёння на Замкавай гары Навагрудка захаваліся на глыбіні звыш 1 метра толькі яе фундаменты.
Сцяг Казахстана
Інтэрпрэтацыя
Арол або беркут у светаразуменні вандроўнікаў займае адмысловае месца. Яго малюнак у гербах і сцягах народаў і этнічных груп, якія засялялі Казахстан, мае даўнюю традыцыю. На мове сімволікі сілуэт арла азначае дзяржаўную ўладу, шырату і празорлівасць. Для стэпнякоў гэта сімвал волі, незалежнасці, імкнення да мэты, да вышыні, палёт у будучыню. Разам з тым, арол, маючы магутную сілу, здольны даць годны адпор любому, хто спрабуе перашкодзіць у дасягненні будучыні. Сілуэт арла паўстаў і ад ідэі імкнення маладога суверэннага Казахстана ў вышыні сусветнай цывілізацыі.
Замкавая царква (Навагрудак)
Архітэктура
Царква была крыжападобнай у плане памерамі 12,2 х 13 метраў. Унутры царквы былі чатыры слупы, якія ўтрымлівалі барабан з купалам. Два бакавыя нефы і апсіда мелі рабрыстыя (нервюрныя) скляпенні. Калі глядзець звонку, над цэнтрам царквы ўзвышаўся купал, ніжэй цэнтральных сцен была апсіда, заходні прытвор і бакавыя выступы. Такі выгляд рабіў яе падобнай на некаторыя смаленскія і полацкія цэрквы XII ст. Сцены Успенскай царквы былі выкладзены з чырвонай і абпаленай цэглы, бакавыя выступы ўпрыгожваліся блокамі жоўта-зяленага туфа — што стварала царкве, якая ўзвышалася над усім горадам, вельмі прыгожы знешні выгляд.
Сцяг Казахстана
Інтэрпрэтацыя
З левага боку, уздоўж тронка, ідзе тыповы нацыянальны арнамент, які ўвасабляе культуру і традыцыі Казахстана. У 1992—1996 гг. арнамент быў чырвонага колеру. '''
Саска Ліпка
Са́ска Лі́пка (, Саска Липка) — вёска ў Беларусі, у Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нясвіжскага сельсавета.
Замкавая царква (Навагрудак)
Архітэктура
У выніку перабудовы XVII ст. аб'ём падоўжылі на захад, павялічылі апсіду. Над паўднёвай сцяной збудавалі вежу складанай канфігурацыі. Фасады дэкарыравалі фігурнымі атынкаванымі карнізамі, нішамі, цягамі і інш.
Важнай адметнасцю гэтай царквы было і тое, што тут з ХVІ ст. знаходзілася цудатворная Ікона Маці Божай Навагрудскай — вядомая многімі цудамі, у тым ліку, па словах Адама Міцкевіча, і яго цудоўным выздараўленнем.
Саска Ліпка
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Карцэвіцкага сельсавета. Непадалёк ад ракі Уша. За 7 км на паўднёвы захад ад Нясвіжа, 119 км ад Мінска, 15 км ад чыгуначнай станцыі Гарадзея.
Радэхіў (вёска)
Радэхіў (Раде́хів) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вышніўскай вясковай абшчыны.
Лула (муніцыпалітэт)
Лула (Lula) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Нуора.
Насельніцтва складае 1647 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 11 чал./км². Займае плошчу 149 км². Паштовы індэкс — 8020. Тэлефонны код — 0784.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Аляксандр Аляксеевіч Сазановіч
Аляксандр Аляксеевіч Сазановіч (нар. 1949) — беларускі гаспадарчы дзеяч. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2009), Ганаровы грамадзянін г. Ашмяны (2014).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вясковай сям’і 1 лютага, але ў метрыцы праз абставіны запісалі 20 сакавіка.
Скончыўшы школу, паступіў у Горацкую сельскагаспадарчую акадэмію на факультэт гідрамеліярацыі.
Рымачы
Рымачы (Римачі́) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вышніўскай вясковай абшчыны.
Аляксандр Аляксеевіч Сазановіч
Біяграфія
Праз некаторы час Сазановічу прапанавалі ўзначаліць Ашмянскае міжгаспадарчае ўпраўленне асушальных і арашальных сістэм, якое з адстаючых ператварылася ў перадавое: пачало перамагаць не толькі ў абласным і рэспубліканскім, але і ва Усесаюзным сацыялістычным спаборніцтве.
У 1986 годзе ён узначаліў МПМК-77 у Ашмянах.
Аб’екты, пабудаваныя пад кіраўніцтвам А. Сазановіча
ААТ «Будаўнік», якое ўзначальвае А. Сазановіч, узводзіла жылыя дамы ў мікрараёнах квартал Будаўнікоў, Заходні, па вул. Барунскай, фізкультурна-аздараўленчы комплекс, Дом правасуддзя, дзіцячыя сады, магазіны ў Ашмянах, жыллё і фермы — на вёсцы. Таксама пабудаваны дзясяткі заправачных станцый пад Мінскам, аб’екты Беларускай АЭС, пагранічная камендатура ў Гудагаі і будынак пагранзаставы ў Лошы, транспартна-лагістычны цэнтр у Каменным Логу, аквапарк і парк забаў Dreamland у Мінску, жылы пасёлак для ваеннаслужачых у Ваўкавыскім раёне. Працавалі ашмянцы і за межамі Беларусі, на тэрыторыі Расійскай Федэрацыі. Узводзілі аб’екты ў Смаленску, Мажайску, Гагарыне.
Піянерская вуліца
Піянерская вуліца:
Залацінка
Залацінка (Золотинка, Золотинка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Нерунгрынскім улусе (раёне) Рэспублікі Саха (Якуція) у Расійскай Федэрацыі. Чыгуначная станцыя. Знаходзіцца на Алданскім нагор’і ля р. Халаднікан на Амура-Якуцкай аўтамагістралі за 73 км ад Нерунгры.
Насельніцтва 5377 (1979), 1065 (1989), 566 (2002), 543 (2007), 546 (2009), 543 (2010) Узнік з будаўніцтвам чыгункі Бам-Тында-Беркакіт. Месца дыслакацыі беларускага камсамольска-маладзёжнага атрада імя Героя Савецкага Саюза Мікалая Кедышкі. З 1977 года рабочы пасёлак.
Міністэрства бытавога абслугоўвання насельніцтва БССР
Міністэ́рства бытаво́га абслуго́ўвання насе́льніцтва Белару́скай ССР было ўтворана на базе Галоўнага ўпраўлення бытавога абслугоўвання насельніцтва пры Савеце Міністраў БССР у 1967 годзе. З 1 лістапада 1990 года было скасавана.
Сцяг Казахскай ССР
Сцяг Казахскай ССР — дзяржаўны сімвал Казахскай ССР.
Канстытуцыяй 1937 года быў зацверджаны сцяг: чырвонае палотнішча з суадносінамі даўжыні і шырыні роўным 2:1 і залатымі сярпом і молатам у верхнім куце ля тронка, побач з эмблемай адлюстроўвалася таксама золатам надпіс «Казахская ССР».
Новы сцяг Казахскай ССР быў зацверджаны ўказам Прэзідыума Вярхоўнай Рады Казахскай ССР ад 24 студзеня 1953 года. Ён уяўляў сабой чырвонае палотнішча з залатымі сярпом і молатам, а таксама чырвонай зоркай, апраўленай залатой аблямоўкай, у верхнім куце ля тронка; у ніжняй частцы палотнішча размяшчалася блакітная гарызантальная паласа, шырыня блакітнай паласы была роўная 2/9 шырыні сцягу, а адлегласць да яе ад ніжняй абзы сцягу - 1/9 шырыні сцягу. Суадносіны даўжыні сцягу да шырыні - 2:1.
IC 3570
IC 3570 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Генадзь Уладзіміравіч Чапцоў
Генадзь Уладзіміравіч Чапцоў — беларускі гаспадарчы і дзяржаўны дзеяч. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2009).
Біяграфія
З 15 красавіка 1991 года займаў пасаду намеснік міністра будаўніцтва і эксплуатацыі аўтамабільных дарог БССР.
Сідра (гміна)
Сі́дра (Sidra) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сакульскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сідры. Плошча гміны складае 173,96 км². Станам на 2016 год у гміне Сідра пражывалі 3559 чалавек, шчыльнасць — 20,4 чал./км².
Піянерская вуліца (Магілёў)
Піянерская вуліца (Пионерская улица) — вуліца ў цэнтральнай частцы Магілёва,
Гісторыя
Гістарычныя назва вуліцы Малая Садовая. А. С. Дамбавецкі ў сваёй кнізе «Опыт описания Могилёвской губернии. Т.2» так апісваў яе :
…Малая Садовая вуліца (былая Зялёная) паралельная Вялікай Садовай. На ёй знаходзіцца тытунёвая фабрыка, Мікалаеўскі дзіцячы прытулак і насупраць яго ў 1881 годзе пабудаваны, на саступленай мужчынскаю гімназіяй зямлі, два даволі вялікія драўляных дамы для гарадскога вучылішча і рамесных пры ім класаў і трэці невялікі дом для кватэры інспектара вучылішча.
У 1919 годзе атрымала сучасную назву.
Сучаснае аблічча вуліцы стала складвацца ў канцы 1940 — пачатку 1950-х гадоў, калі па генеральным плане 1947—1950 гадоў пачалася рэканструкцыя цэнтральнай часткі горада.
У савецкі перыяд (1990) на вуліцы размяшчаліся крамы «Тавары для дома», «Тэхніка ў быце», «Зрабі сам», «Ваенны ўнівермаг», гастраном, кафэ «Усходняе», сталовая № 1, выканкам Савета народных дэпутатаў Цэнтральнага раёна, абласная станцыя пералівання крыві, станцыя хуткай і неадкладнай медыцынскай дапамогі, вытворча-тэхнічнае аб’яднанне сувязі, якое ўключала тэлеграф тэлефонную міжгародную станцыю; «Магілёўвадбуд», інтэрнаты будтрэста № 12, медыцынскага, педагагічнага, культурна-асветнага вучылішчаў і інш. Па генеральным плане 1980—1981 гадоў вуліца ўваходзіла ў зону забудовы цэнтральнага планіровачнага раёна.
Апісанне
Працягласць 1300 м, ад плошчы Арджанікідзэ да вуліцы Міронава. Піянерскую вуліцу перасякаюць Пажарны завулак, вуліцы Будзённага і Лепяшынскага, прылягае Камсамольская вуліца, завулкі Каперніка і Буянава. Пасля скрыжавання з вул. Міронава пераходзіць у вул. Ленінскую.
Забудова
Цяперашнюю забудову вуліцы фарміруюць 3-, 5-павярховыя, пераважна жылыя, дамы.
Нача (прыток Дзітвы)
На́ча, Начка, Паначка (Nočia) — рака ў Воранаўскім раёне, правы прыток Дзітвы (басейн Нёмана).
Назва
Назва балцкага паходжання. Форма назвы ў літоўскамоўных аўтахтонаў — Nočia.
Нача — досыць распаўсюджаная назва на тэрыторыі цяперашняй Беларусі (назва ў прытокаў Дзвіны, прыпяцкай Луніі, Бярэзіны, бярэзінскага Бабра). Таксама Нача — прыток дзвінскай ракі Обшы (у гэтую Начу ўцякаюць рэкі з балцкімі назвамі Рэкта, Вейна, Лебасціна, Вішанка — «Арэхавая», «Звілістая», «Павольная», «Плыткая»).
Гідранімічныя аналагі — літоўскія водныя назвы Nota, Notė, Notija, Notera, пруская *Nātangā (ад гэтага гідроніма назва прускага племя натангаў).
Гэтыя назвы ад захаванага ў гідраніміі балцкага *nātā «цячэнне», якое з дапамогай пашыральніка -t- ад індаеўрапейскага *(s)na- «цекці». Ад яго таксама рачныя назвы Сноўка,.
Назва Нача значыць «Плыткая (рака)». Назва звязаная з хуткасцю рачной плыні.
Гідраграфія
Даўжыня 8 км. Пачынаецца каля в. Пацялюнцы, цячэ па Лідскай раўніне, упадае ў Дзітву за 1 км на паўночны ўсход ад в. Янавічы. Рэчышча каналізаванае.
Альгірдас Буткявічус
А́льгірдас Буткя́вічус (Algirdas Butkevičius; нар. 19 лістапада 1958, Паежэрай, Радвілішкскі раён ) — літоўскі палітык, прэм’ер-міністр Літвы з 22 лістапада 2012 года, лідар Сацыял-дэмакратычнай партыі Літвы.
Біяграфія
У 1977 годзе скончыў сярэднюю школу ў Шэдуве, у 1984 годзе — Вільнюскі інжынерна-будаўнічы інстытут, у 1998 годзе — Літоўскую акадэмію кіравання. Таксама павялічваў кваліфікацыю ў Каўнасе, універсітэтах Даніі і ЗША. Працаваў у Вілкавішкісе ў сферы будаўніцтва і архітэктуры, у 1991 годзе стаў намеснікам начальніка Вілкавішкіскай управы па пытаннях эканомікі і фінансаў, у 1995—1996 — дырэктар па маркетынгу кампаніі AB Vilkasta.
Член КПСС у 1985—1988 гадах, у 1991 годзе ўступіў у СДПЛ, у 1995 годзе ўзначаліў Вілкавішкіскае аддзяленне партыі. З 1990 года — дэпутат мясцовага самакіравання, у 1996 годзе абраны ў Сейм. У 2001—2004 гадах працаваў у бюджэтна-фінансавым камітэце.
У 2004—2005 гадах быў міністрам фінансаў, у 2006—2008 гадах — міністрам транспарта і сувязі. У 2008—2009 гадах выконваў абавязкі кіраўніка СДПЛ, у 2009 годзе абраны старшынёй на пастаяннай аснове. У 2009 годзе ўдзельнічаў у прэзідэнцкіх выбарах і заняў другое месца, сабраўшы 162 665 (11,8 %) галасоў.
Сухаволя
Сухаволя (Suchowola) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Сакульскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба гміны Сухаволя.
Вялікае Княства Літоўскае
Вядома з XVI стагоддзя як частка Гарадзенскай эканоміі, уваходзіла ў склад Гарадзенскага павета Троцкага ваяводства. У 1777 годзе Сухаволя атрымала гарадскія правы.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Сухаволя апынулася ў складзе Прусіі, у Беластоцкім дэпартаменце. У 1807 годзе згодна з Тыльзіцкім мірным дагаворам паміж Расіяй і Францыяй, мястэчка апынулася ў Беластоцкай вобласці Расійскай імперыі.
У 1860-я гады ў Сухаволі было 124 будынкі (з іх 8 мураваных), дзейнічаў касцёл; у канцы XIX стагоддзя — 464 будынкі. 30 мая 1868 года з’явіўся праект гарадскага герба: у зялёным полі залатыя трыліснікі. У часы Першай сусветнай вайны ў 1915 годзе Сухаволю занялі нямецкія войскі.
Найноўшы час
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам 1921 года Сухаволя апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Гродзенскім павеце Беластоцкага ваяводства.
З пачаткам Другой сусветнай вайны 15 верасня 1939 года Сухаволю акупавалі войскі Трэцяга рэйха, але праз тыдзень горад перадалі СССР згодна з пактам Молатава — Рыбентропа. У лістападзе 1939 года Сухаволя ўвайшла ў склад БССР, у Беластоцкую вобласць. З чэрвеня 1941 да верасня 1944 года горад зноў знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй. 16 жніўня 1945 года ўлады СССР перадалі Сухаволю Польскай Народнай Рэспубліцы.
Vitex
Vitex — род лістападных або вечназялёных дрэў і кустоў сямейства ясноткавыя (раней адносілі да сямейства вербенавыя).
Духмяныя дробныя кветкі сабраны ў мяцёлкава-коласпадобныя суквецці. Меданос. З маладых галінак вырабляюць плеценыя вырабы. Плады ўтрымліваюць эфірны алей, ужываюцца як вострыя прыправы. Некаторыя іншыя віды разводзяць як дэкаратыўныя, многія даюць каштоўную драўніну.
Тэрэхы
Тэрэхы (Тере́хи) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вышніўскай вясковай абшчыны.
Саскуэхана
Саскуэхана (Susquehanna River) — рака на паўночным усходзе ЗША, самая доўгая сярод паўночнаамерыканскіх рэк, якія ўпадаюць у Атлантычны акіян паміж вусцем Святога Лаўрэнція і Місісіпі і 16-я па даўжыні сярод рэк ЗША (715 км). Басейн ракі плошчай у 71225 км² пакрывае каля паловы тэрыторыі Пенсільваніі, а таксама частка штата Нью-Ёрк і Мэрыленда. Рака мае два рукавы: Паўночны (цячэ на поўдзень са штата Нью-Ёрк, выток у возеры Атсега) і Заходні (цячэ на ўсход з заходняй Пенсільваніі). Рукавы злучаюцца каля горада Нортамберленд у Пенсільваніі. На рацэ знаходзіцца горад Гарысберг.
Джэры Уэст
Джэры Алан Уэст (Jerry Alan West; нар. ) — амерыканскі баскетбаліст, усю сваю прафесійную кар’еру выступаў за клуб Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі «Лос-Анджэлес Лэйкерс». На Алімпійскіх гульнях 1960 года ў Рыме быў адным з капітанаў зборнай ЗША, якая выйграла залатыя медалі.
За час выступлення ў НБА Уэст 12 разоў выбіраўся ў першую і другую зборную ўсіх зорак НБА, 14 разоў удзельнічаў у матчы ўсіх зорак НБА, быў прызнаны самым каштоўным гульцом матчу ўсіх зорак у 1972 годзе і выйграў чэмпіёнскі тытул у тым жа годзе. Яму належыць рэкорд па сярэднім паказчыку набраных ачкоў у серыі плэй-оф — 46,3. Уэст уключаўся ў першыя чатыры зборныя ўсіх зорак абароны. Ён удзельнічаў у 9 фінальных гульнях НБА, а ў 1969 годзе быў названы самым каштоўным гульцом фіналу НБА, нягледзячы на тое, што яго каманда прайграла. У 1980 годзе Уэст быў уключаны ў баскетбольную Залу славы, а ў 1996 годзе быў названы адным з 50 найвялікшых гульцоў у гісторыі НБА.
Тэўрыз
Тэўрыз (Теври́з) — рабочы пасёлак у Тэўрызскім раёне Омскай вобласці Расіі. Цэнтр Тэўрызскага гарадскога паселішча.
Насельніцтва — 6835 чалавек (2022). Заснаваны ў 1785 годзе. Размешчаны на поўначы Омскай вобласці, у межах Ішымскай раўніны, якая з’яўляецца часткай Заходне-Сібірскай раўніны, на левым беразе Іртыша ў вусці ракі Тэўрыз. Па аўтамабільных дарогах адлегласць да абласнога цэнтра горада Омск складае каля 460 км, да бліжэйшага горада Тара Омскай вобласці — 150 км.
Віктар Георгіевіч Амбражэйчык
Віктар Георгіевіч Амбражэйчык (нар. 8 красавіка 1963, в. Мілавіды, Баранавіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся 8 красавіка 1963 года ў вёсцы Мілавіды Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут імя С. М. Кірава.
Працоўную дзейнасць пачаў слесарам калгаса імя Дзяржынскага Баранавіцкага раёна. Служыў у радах Савецкай Арміі. Працаваў майстрам лесу Кобрынскага міжгаспадарчага лясгаса, памочнікам ляснічага Дзівінскага лясніцтва, ляснічым Павіцьеўскага лясніцтва, начальнікам Дзівінскага цэха перапрацоўкі драўніны Кобрынскага лясгаса. Дырэктар дзяржаўнай лесагаспадарчай установы «Драгічынскі лясгас».
Дэпутат Драгічынскага раённага Савета дэпутатаў 27-га склікання. Скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. У 2016 годзе выбраны членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага склікання ад Брэсцкай вобласці. Член Пастаяннай камісіі Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па рэгіянальнай палітыцы і мясцовым самакіраванні.
Узнагароды
Узнагароджаны ганаровымі граматамі Міністэрства лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь, Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў.
Магамадас
Магамадас (Magomadas) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 596 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 67 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 8010. Тэлефонны код — 0785.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Альбінкі
Гісторыя
У 1897 годзе вёска ў Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
У пачатку XX стагоддзя 7 двароў, 90 жыхароў.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Да 1985 года ўваходзіла ў склад Палонкаўскага сельсавета.
Indiga
Indiga – беларускі музычны гурт з Мінска.
Гісторыя
Гурт заснаваны ў 2002 годзе. Першы канцэрт музыкі далі ў 2003 годзе. Гурт з'яўляецца пераможцам «Басовішча-2003». Выступалі ў якасці гасцей на «Басовішчы-2004» і «Басовішчы-2006». Намінанты прэміі «Рок-каранацыя». У 2006 годзе Руся была ўганаравана тытулам «Рок-князёўны».
Дэбютны альбом з сям'ю песнямі і аднім бонус-трэкам убачыў свет у сярэдзіне лета 2004 года. Альбом быў запісаны на студыі Беластоцкага радыё «Rembrandt Studio» і займеў назву «Dni», кожны трэк сімвалізаваў адзін дзень тыдня. З тэкстамі Русе дапамагаў паэт Андрэй Хадановіч. У 2005 годзе на гурт Indiga звярнуў увагу аўстрыйскі праект «Kingdom of Illusions». Вынікам творчага сяброўства стаў сінгл «Заенька», які выйшаў у 2006 годзе. Акрамя аўстрыйскіх дыджэяў удзел у запісе прынялі Маша Васілеўская (скрыпачка гурта «Нагуаль») і Ігар Варашкевіч.
Музыканты з’явіліся на зборным канцэрце ў падтрымку выпуску серыі складанак «Песьні свабоды», на які сабраліся ўдзельнікі Neuro Dubel, Крама, N.R.M., Hair Peace Salon і шэрагу іншых знакамітых беларускіх рок-калектываў, які адбыўся на плошчы Бангалор 25 жніўня 2006 года.
Яшчэ ў 2007 годзе ішла актыўная праца над другім альбомам, якая, аднак, так і не была завершана.
1 лістапада 2008 года ў клубе “Bronx” Руся ў якасці ўдзельніцы фальклорнага гурта Akana-NHS выступіла на прэзентацыі самотніка In Tune Hair Peace Salon, што замацавала яе ў стане вакалісткі ў новым гурце Ірэны Катвіцкай, лідара раскіданага NHS, а сам пераход адбыўся падчас конкурснага праекту «Залатая акустыка» за месяц да таго ў сувязі з працяглым творчым адпачынкам Indiga з-за ператрубацый у складзе.
Няхай
Няхай — беларускае прозвішча.
Герб Казахскай ССР
Герб Казахскай ССР — дзяржаўны сімвал Казахскай ССР.
Герб Казахскай ССР грунтуецца на дзяржаўным гербе СССР.
Прыняты з Канстытуцыяй Казахскай ССР 26 сакавіка 1937 года на Надзвычайным Х Усеказахскім з'ездзе Саветаў.
артыкул 121: Дзяржаўны герб Казахскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі складаецца з малюнка залатых сярпа і молата, зьмешчаных крыж-накрыж, дзяржальнямі дадолу, на чырвоным фоне ў прамянях сонца і ў апраўленні каласоў, з надпісам на казахскай і рускай мовах: «Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!». Наверсе гербу маецца пяціканцовая зорка, а ў ніжняй яго часткі - надпіс «Казахская С.С.Р.» на казахскай і рускай мовах.
«Барлық елдеpдің пролетарлары, бірігіңдер!» — «Пролетарии всех стран, соединяйтесь!»
Аднак да таго часу не існавала нават эскіза гербу, і быў абвешчаны конкурс.
16 мая 1937 года быў абраны пераможца, з абрэвіятурамі QSSR і КССР на стужцы.
28 студзеня 1939 года Прэзыдыўм Вярхоўнай Рады Казаскай ССР сваім указам занёс зьмены ў герб. Былі змененыя ўсе надпісы на казахскай мове ў лацінізаваным алфавіце на надпісы ў алфавіце на аснове рускай азбукі (глядзіце Казахскі алфавіт), на галоўнай стужцы абрэвіятуру QSSR змяніла ҚССP (літара С часта адлюстроўвалася падобнай на лацінскую літару G). Адначасова молат стаў адлюстроўвацца накладзеным на серп.
У 1978 годзе было прынята новае Становішча аб Дзяржаўным гербе Казахскай ССР, у адпаведнасці з якім серп стаў ізноў адлюстроўвацца накладзеным на молат, была паменшаная інтэнсіўнасць чырвонага фону, паменшана колькасць прамянёў сонца.
Чмыкас
Чмыкас (Чми́кос) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вышніўскай вясковай абшчыны.
Сасыкколь
Сасыкколь, Гнілое возера — возера, знаходзіцца на Балхаш-Алакольскай нізіне, што на мяжы Алмацінскай і Усходне-Казахстанскай абласцей, ва ўсходняй частцы Балхаш-Алакольскай катлавіны ў паўднёва-ўсходнім Казахстане, на вышыні 350 м над узроўнем мора. Знаходзіцца на паўночным захадзе ад возера Алаколь, ад якога аддзеленае меншым возерам Уялы.
Сезон 2021 ФК Крумкачы Мінск
У 2021 годзе футбольны клуб «Крумкачы» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Склад каманды
Станам на жнівень 2021 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Гаўно мастака
Гаўно́ мастака́ (Merda d'artista) — твор мастацтва італьянскага мастака П’ера Манцоні, прадстаўніка канцэптуалізму.
Гісторыя
Манцоні цікавіўся тэмай узаемаадносін паміж прадуктамі мастацтва і прадуктамі жыццядзейнасці чалавека. Ён стварыў працу «Дыханне мастака» — серыю з паветраных шароў, напоўненых паветрам з ягоных лёгкіх.
На стварэннем бляшанак з фекаліямі мастака мог натхніць бацька, уладальнік завода кансерваў. Лічыцца, што аднойчы ён сказаў свайму сыну, што ягоныя творы — гаўно. У снежні 1961 года Манцоні напісаў свайму сябру Бэну Вуацье: «Я б хацеў, каб усе мастакі прадавалі свае адбіткі пальцаў і спаборнічалі ў тым, хто зможа правесці самую доўгую лінію ці прадаць сваё гаўно ў слоіках… калі калекцыянеры хочуць штосьці інтымнае, штосьці, што запраўды блізкае да мастака — тут ёсць гаўно мастака, калі яно насамрэч ягонае».
21 траўня 1961 года Манцоні сабраў свае фекаліі ў 90 пранумараваных кансервавых бляшанак, у кожнай з якіх было па 30 грамаў, напісаў на іх «100-адсоткавае натуральнае гаўно мастака» на італьянскай, англійскай, французскай і нямецкай мовах і пакінуў на кожнай з іх свой подпіс. Пасля гэтага ён прадаў іх па цане, якая была роўнай цане золата той жа масы (каля 37 долараў на той час).
Манцоні сцвярджаў, што сваім праектам ён прыцягвае ўвагу да даверлівасці пакупнікоў твораў мастацтва. «Усім гэтым міланскім буржуазным свінням падабаецца толькі гаўно» — сказаў мастак.
Паводле сцверджанняў Агасціна Баналумі, мастака, які працаваў з Манцоні, у бляшанках насамрэч змешчаны звычайны гіпс. Але многія з бляшанак узарваліся, адкрыўшы змесціва, ніхто з іх уладальнікаў не заявіў пра «падман». У 2008 годзе французскі журналіст Бэрнар Базіль паказаў публіцы адну з адкрытых бляшанак. Унутры была яшчэ адна бляшанка, меншая паводле памераў (якую ён не адкрыў) і аформленая такім жа чынам, што і большая.
Мастацкі аналіз
Энрыка Бай, сябра Манцоні, казаў, што бляшанкі — гэта «акт здзекавання з свету мастацтва, мастакоў і крытыкаў». Творы таксама інтэрпрэтуюць як адсылку да ідэі Карла Маркса аб таварным фетышызме і рэдзі-мэйдаў Марсэля Дзюшана.
Сваёй правакацыйнай працай Манцоні імкнуўся раскрыць механізмы супярэчнасці сучаснай сістэмы мастацтва. Свой «пратэст» ён выяўляў і іншымі сродкамі: напрыклад, ён распісваўся на аголеных людзях для выстаўкі і выдаваў ім сертыфікат запраўднасці; аднойчы пры гледачах ён зварыў укрутую некалькі яек і пакінуў на іх адбіткі пальцаў — пасля чаго заявіў, што ўсё гэта таксама ёсць творам мастацтва. Кансервавыя бляшанкі сталіся маніфестам сваёй эпохі, выявіўшы абсурднасць уяўлення пра сутнасць творчасці, якая складаецца ў тым, што любы прадукт можа быць прызнаны яго аб’ектам не з прычыны ўласнай каштоўнасці, але толькі праз тое, што ягоны творца мае ўстойлівую рэпутацыю мастака.
Крытыкі таксама палічылі, што запакаваныя фекаліі — гэта выпад Манцоні супраць мастакоў, якая разглядалі мастацтва ў якасці сродкаў увекавечання сябе.
Грашовы бок
На сягоння бляшанкі кансерваў месцяцца ў галерэях мастацтва ў многіх краінах свету: так, бляшанка № 4 прадстаўленая ў галерэі Тэйт у Лондане, № 12 — у музеі сучаснага мастацтва Данарэджына ў Неапалі, № 80 — у музеі Навечэнта ў Мілане. Рынкавая цана кожнай з бляшанак ацэньваецца прыкладна ў 70 тыс. еўра — гэта значыць намнога больш за тую, што была пастаўленая самім аўтарам. 23 траўня 2007 года адзін з асобнікаў быў прададзены за 124 тыс. еўра на аўкцыёне «Сотбіс». Гэты рэкорд быў пабіты двойчы: 16 кастрычніка 2015 года на аўкцыёне «Christie's» за 182 тыс. фунтаў была купленая бляшанка № 54, а 6 снежня 2016 года ў Мілане на аўкцыёне Il Ponte Casa d’Aste за 220 тыс. еўра была купленая бляшанка № 69.
У сярэдзіне 1990-х гадоў адна з бляшанак, якая захоўвалася ў музеі горада Ранерс, Данія, пачала працякаць. Калекцыянер Джон Хунаў, які перадаў яе туды на захоўванне ў 1994 годзе, абвінаваціў супрацоўнікаў музея і выступіў з судовым пазовам супраць іх. Выявілася, што бляшанка запраўды захоўвалася там пры занадта высокіх тэмпературах. Суд абавязаў музей выплаціць 250 тыс. дацкіх крон калекцыянеру.
Карыцін (гміна)
Кары́цін (Korycin) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сакульскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Карыціне. Плошча гміны складае 117,32 км². Станам на 2016 год у гміне Карыцін пражывалі 3340 чалавек, шчыльнасць — 28,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 32 салецтвы.
IC 3571
IC 3571 — галактыка тыпу I (нерэгулярная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Змііўскі раён
Змііўскі раён (Зміївський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Харкаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Змііў (Зміїв).
Утвораны ў 1922 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 72124 чалавекі, плошча — 1364,65 км².
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 22 пасёлкаў сельскага тыпу і 52 вёскі.
Алег Аблажэй
Алег Аблажэй (, в. Лезнявічы,, Гродзенская вобласць — , , Літва) — беларускі мастак.
Біяграфія
У Літве Алега Аблажэя добра ведаюць не толькі як мастака, але і як грамадскага дзеяча. Ён прымаў актыўны ўдзел у дзейнасці «Саюдзіса», супрацоўнічаў з беларускімі арганізацыямі Вільнюса. Член рады Таварыства беларускай культуры, суполкі мастакоў краін Балтыі «Маю гонар».
Пісаў сатырычныя фельетоны для газеты «Рунь».
Узнагароды
Узнагароджаны літоўскім медалём «За падзеі 13-га студзеня».
Штунь
Штунь (Штунь) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вышніўскай вясковай абшчыны.
Кармілаўка
Кармілаўка (Корми́ловка) — рабочы пасёлак Омскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Кармілаўскага раёна. Пасёлак размешчаны на левым беразе ракі Ом, за 48 км на ўсход ад Омска. У пасёлку размешчана чыгуначная станцыя Кармілаўка Заходне-Сібірскай чыгункі. Насельніцтва — 9508 чалавек (2022).
Палацава-паркавы ансамбль Царыцына
Цары́цына — палацава-паркавы ансамбль на поўдні Масквы; закладзены па наказе імператрыцы Кацярыны II у 1776 годзе. Знаходзіцца ў вядзенні музея-запаведніка «Царыцына», заснаванага ў 1984 годзе.
Гэта, якая гістарычна склалася, найболей вядомая і добраўпарадкаваная частка асоба ахоўнай прыроднай тэрыторыі (ААПТ) «Царыцына», размешчанай паміж маскоўскімі раёнамі Царыцына, Бірулёва Усходняе, Арэхава-Барысава Паўднёвае і Арэхава-Барысава Паўночнае.
Царыцынскі палацава-паркавы ансамбль, які займае плошчу больш за 100 гектараў, размясціўся на пагорыстай перасечанай ярамі мясцовасці, на месцы былой сядзібы князёў Кантэміраў і ўспадкаваў некаторыя яе рысы. Тэрыторыя ансамбля і парку абмежавана з паўночнага ўсходу і поўдня двума глыбокімі ярамі, з захаду — Царыцынскімі сажалкамі, з усходу — комплексам аранжарэй.
Царыцына з’яўляецца найважнейшым помнікам так званай «рускай готыкі» (псеўдаготыкі); над стварэннем імператарскай рэзідэнцыі на працягу 20 гадоў працавалі паслядоўна два найбольш вядомых архітэктара сваёй эпохі — Васіль Бажэнаў і Мацвей Казакоў. Царыцына — найбуйнейшая ў Еўропе псеўдагатычная пабудова XVIII стагоддзя і адзіны палацавы комплекс, распрацаваны ў гэтым стылі. Асаблівасці палацава-паркавага ансамбля шмат у чым вызначылі новы кірунак у рускім дойлідстве: у розных канцах былой Расійскай імперыі існуе нямала збудаванняў канца XVIII і пачала XIX стагоддзя, якія створаны пад уплывам Царыцына.
Царыцынскі пейзажны парк, закладзены разам з палацавым комплексам, стаў адным з першых пейзажных паркаў Расіі па-за пецярбургскімі палацава-паркавымі ансамблямі.
Мясцовасць да Царыцына
Мясцовасць, якая стала пасля Царыцынам, вядомая з канца XVI стагоддзя як вотчына царыцы Ірыны, сястры Барыса Гадунова, пад назвай сяло Багародскае. Ніякіх дакументальных сведчанняў пра пабудовы таго часу не захавалася, аднак у 1982 годзе пры правядзенні археалагічных прац былі выяўлены часткі вядучай да Верхняй Царыцынскай сажалкі пандуснай лесвіцы, якая з вялікай доляй верагоднасці адносіцца да рэштак сядзібы ці паляўнічага двара Гадуновых. У перыяд Смутнага часу пабудовы Ірыны Гадуновай былі знішчаны, мясцовасць прыйшла ў запусценне, аднак захаваўся каскад сажалак, уладкаваны пры Гадуновых.
У 1633 годзе пустэча Чорная Гразь (так стала называцца Багародскае) перайшла ва ўладанне баяраў Стрэшневых, сваякоў жонкі першага цара з дынастыі Раманавых, Міхаіла Фёдаравіча. У 1684 годзе баярын Іван Фёдаравіч Стрэшнеў саступіў сяло Чорная Гразь свайму ўнуку, Аляксею Васілевічу Галіцыну (сыну князя Васіля Галіцына, фаварыта царэўны Соф’і).
Пасля зрыньвання Соф’і маёмасць князя Васіля Галіцына і яго сына было канфіскавана. Пётр I па заканчэнні Пруцкага паходу ў 1712 годзе дараваў Чорную Гразь і бліжэйшыя паселішчы князю Дзмітрыю Кантэміру, малдаўскаму гаспадару, саюзніку Расіі ў супрацьстаянні з Турцыяй, вымушанаму перасяліцца ў Расію. Разам з ім у Расіі аселі каля шасцісот верных Кантэміру малдаўскіх воінаў з жонкамі і дзецьмі; яны пасяліліся ў сёлах Чорная Гразь, Сабурава, Булатнікава, у вёсках Арэхаўцы і Хахлоўцы. Па загадзе Дзмітрыя Кантэміра ў 1722 годзе ў маёнтку на месцы драўлянай царквы, пабудаванай яшчэ пры Галіцыных, узнік каменны аднакупальны храм у гонар іконы Божай Маці «Жываноснай Крыніца» (прысвячэнне яго засталося тым жа, што і ў папярэдняй царквы).
Вядома, што ў новым уладанні Кантэміраў быў пабудаваны цікавы драўляны палац. У 1722 годзе Берхгольц, камер-юнкер герцага голштынскага Карла Фрыдрыха, падрабязна апісаў будынак, адзначыўшы, што палац размяшчаўся на высокім узгорку, быў выкананы ў кітайскім гусце (магчыма, менавіта Д. К. Кантэмір прывёз у Расію моду на шынуазры), у ім існавалі прасторныя галерэі, адкуль адкрываліся выдатныя краявіды на парк і сажалкі. Парк меў рэгулярную планіроўку і складаўся з шырокіх фруктовых садоў (верагодна, закладзеных яшчэ пры Галіцыных), ён адрозніваўся рацыянальнасцю і прыгажосцю планіровачнага рашэння. Да садовага фасада галоўнага дому сядзібы прылягаў «геаметрычны сад», астатнія часткі саду з фруктовымі дрэвамі атачаліся паркавымі гаямі.
Царыцына пры Кацярыне Вялікай
Увесну 1775 года імператрыца Кацярына II, праязджаючы падчас прагулкі з Каломенскага па тэрыторыі Чорнай Гразі, была зачаравана прыгажосцямі маёнтка і без прамаруджанняў выкупіла яго ў князя Сяргея Дзмітрыевіча Кантэміра. Купчая была аформлена 29 мая года; імператрыца заплаціла за сядзібу  — пры тым, што князь быў гатовы прадаць яе за. Не абыйшлося тут без рэкамендацый князя Рыгора Пацёмкіна (ён добра ведаў маёнтак); верагодна, ён прыдумаў новую гучную назву для Чорнай Гразі і падаў Кацярыне ідэю будаўніцтва новай падмаскоўнай імператарскай рэзідэнцыі. У адным з лістоў свайму пастаяннаму карэспандэнту барону Грыму Кацярына пісала:
Маё новае ўладанне я назвала Царыцыным і, па агульным меркаванні, гэта існы рай. На Каломенскае ніхто зараз і глядзець не жадае. Бачыце, які свет! Яшчэ не так даўно ўсе захапляліся месцазнаходжаннем Каломенскага, а зараз усё аддаюць перавагу яму новаадкрытаму маёнтку.
У чэрвені 1775 года для Кацярыны II і яе фаварыта побач з галоўным домам сядзібы Кантэміраў за два тыдні быў пабудаваны невялікі драўляны палац з шасці пакояў (па праекце архітэктара Пятра Плюскова), і некалькі часовых службовых і паркавых будынкаў.
Астатак лета 1775 года імператрыца і яе тайны муж, з якім яна абвянчалася за год да гэтага, правялі ў Царыцыне. Тут праходзілі не толькі прыдворныя забаўляльныя гулянні, але і паседжанні Дзяржаўнага савета. Па ўспамінах Г. Р. Дзяржавіна, 17 жніўня года ў дзень Ператварэння Гасподняга ў Царыцыне прайшоў урачысты прыём у гонар штаб- і обер-афіцэраў Праабражэнскага палка, палкоўнікам якога была Кацярына II.
Купля імператрыцай Царыцына і яго далейшы лёс звязаны са святкаваннем угодак Кючук-Кайнарджыйскага міру, які завяршыў руска-турэцкую вайну 1768—1774 гадоў. 21 ліпеня года на Хадынскім полі адкрыліся грандыёзныя ўрачыстасці па гэтым выпадку. Хадынскае поле ўяўляла сабой алегорыю Чорнага мора; на поле былі ўзведзены павільёны, якім імператрыца дала назвы крэпасцей — месцаў ваенных бітваў, забаўляльныя збудаванні адлюстроўвалі адваяваныя гарады. С. М. Любецкі, даследчык Царыцына ў XIX стагоддзі, так апісваў свята :
Хадынскае поле ўяўляла цудоўную панараму: на ім збудавана была цэлая грамада пабудоў, якая складала цэлы часовы горад. Кожны будынак, які адрозніваўся сваім колерам, у турэцкім гусце, з мінарэтамі, шапікамі, каланчамі, меў выгляд крэпасці, вострава, арды і карабля. Яны зваліся Азовам, Таганрогам, Керччу, Енікале і гэтак далей.
Афармленнем свята на Хадынскім поле займаліся будучыя стваральнікі Царыцына — кіраваў праектам В. І. Бажэнаў, які прыцягнуў да працы над чарцяжамі і да ўзвядзення павільёнаў свайго вучня М. Ф. Казакова. Ствараючы часовыя павільёны «казачнага горада», архітэктары выкарыстоўвалі тонкую стылізацыю «пад Усход»; тым не менш, пры вывучэнні святочных пабудоў становіцца відавочнай іх сувязь з традыцыямі старажытнарускай архітэктуры. Кацярына II была задаволена ўрачыстасцямі і высока ацаніла майстэрства дойлідаў; хадынскія святы, безумоўна, паўплывалі на яе выбар архітэктара для стварэння Царыцына.
Урачыстасці доўжыліся больш за два тыдні, праходзілі ў атмасферы значнага патрыятычнага ўздыму і былі настолькі яркімі, што надоўга адклаліся ў народнай памяці. Імператрыца пажадала захаваць новы, фантазійны стылістычны падыход, які выявіўся на Хадынцы — і таму яна замовіла Васілю Бажэнаву падрыхтаваць праект Царыцынскага ансамбля, а Мацвею Казакову — Пятроўскага шляхавога палаца. Сучаснікі пабудовы Царыцына, якія памяталі свята, улоўлівалі падабенства палацавага ансамбля з павільёнамі на Хадынцы; больш таго, яшчэ напачатку XIX стагоддзя Царыцына ўспрымалася як помнік славы героям руска-турэцкай вайны, як мемарыяльны ансамбль. Андрэй Раеўскі пісаў у артыкуле «Наваколлі Масквы» :
З якім незвычайным задавальненнем правёў я некалькі залатых дзён майго жыцця, атрымліваючы асалоду ад разнастайнай прыгажосці натуры і сілы мастацтва ў адзіным Царыцыне <…> Імя пераможца пры Кагуле, імя героя [Румянцава-]Задунайскага заўсёды будзе незабыўна рускім, але пры ўступленні ў цудоўныя сады гэтыя хараство прагулкі атрымлівае новую сілу ўспамінамі мінулага.
Нарэшце, менавіта ў Царыцыне адбылася «ўрачыстая канфірмацыя» (гэта значыць зацвярджэнне ратыфікацыі Турцыяй) Кацярынай II Кючук-Кайнарджыйскага мірнага дагавора.
Першапачатковы праект Бажэнава
У тым жа 1775 годзе імператрыца дала заданне свайму прыдворнаму архітэктару Васілю Бажэнаву распрацаваць праект падмаскоўнай забаўляльнай рэзідэнцыі (у лістах таго часу Кацярына звала дойліда «мой Бажэнаў», што паказвае на яе асаблівае да яго стаўленне). Гаспадарыня выказала некалькі пажаданняў: каб пабудова была ў «маўрытанскім» ці «гатычным гусце», і каб парк уладкоўваўся як пейзажны — абое пажаданні адпавядалі модзе, якая ўсталявалася тады. Немалаважна, што гэты праект быў першым заданнем падобнага роду для рускага архітэктара: з часоў Пятра I і да Елізаветы Пятроўны будаўніцтвам імператарскіх рэзідэнцый галоўным чынам займаліся замежнікі.
Варта адзначыць, што сучаснае паняцце «готыка» адрозніваецца ад таго, што пад гэтым разумелася ў XVIII стагоддзі. Асветніцтва разумела антычнае мастацтва як эталон «вытанчанага», супрацьпастаўляючы яму «гатычнае», гэта значыць «варварскае», сярэднявечнае: усё тое, што існавала пасля антычнай эпохі і да наступу веку Асветы. З іншага боку, у выбары асабістых эстэтычных пераваг для эпохі характэрны прынцып «задавальненне ад разнастайнасці», сфармуляваны Мантэск’ё ; іншымі словамі, у мастацтве дапушчаўся полістылізм — у вызначаных рамках. «Гатычнаму» адводзілася месца капрызу, экзатычнай задумы, эстэтычнай вольнасці, дарэчнасць якой вызначалася выключна суб’ектыўным густам. Адначасова «гатычнае» служыла неабходным апанентам для класіцызму. Такім чынам, атрымаўшы замову на стварэнне «гатычнага» ансамбля, Бажэнаў у сутнасці атрымаў шырокую свабоду для рэалізацыі смелых фантазій, дэманстрацыі ў поўнай меры свайго творчага майстэрства і эрудыцыі.
Напачатку 1776 года праект у выглядзе панарамнага чарцяжа «Краявід Царыцына сяла» быў скончаны. Дойлід улічыў пажаданні імператрыцы, але не пайшоў у іх на повадзе. Простае спалучэнне гатычных дэкаратыўных дэталяў з ордарнай архітэктурай для Бажэнава было немагчымым рашэннем, роўна як і простае перайманне якіх-небудзь сярэднявечных узораў. Ён аддаў перавагу стварыць асаблівы род архітэктурных фантазій, у якіх сярэднявечныя стылі праступаюць як метафара, якая наводзіць на разважанні аб «гатычным» наогул — а схільнасць да метафар была характэрнай рысай Эпохі Асветы. Прапускаючы готыку праз класіцызм, Бажэнаў шукаў агульныя для іх прынцыпы арганізацыі прасторы. Асновай жа для пошукаў непаўторнага царыцынскага стылю, названага Бажэнавым «далікатнай готыкай», стала руская архітэктура апошніх гадоў XVII стагоддзя :
[Архітэктар] несумнеўна зыходзіў з элементаў так званага маскоўскага барока, а не з чужацкага, ужо памерлага гатычнага стылю. Звяртаючыся да рускай архітэктуры XVII стагоддзя, Бажэнаў не капіяваў яе, ён адраджаў яе ў пераробленым выглядзе, узбагачаючы новымі прыёмамі і матывамі.
Бажэнаў абраў у якасці асноўных будаўнічых матэрыялаў для царыцынскіх пабудоў чырвоную цэглу і белы камень (што ўжо ўказвае на крэўнае сваяцтва з маскоўскім барока і традыцыямі будаўніцтва Маскоўскага Крамля). Жаданне выявіць натуральную прыгажосць спалучэння каменя і цэглы, адмова ад аздаблення тынкоўкай былі незвычайнымі для таго часу рашэннямі: так ужо ніхто не будаваў; Бажэнаў у гэтым пайшоў супраць канонаў эстэтыкі класіцызму. Але такое рашэнне знаходзіла апраўданне ў задуме царыцынскай забаўляльнай рэзідэнцыі як «капрызу».
Варта мець на ўвазе, што ў 1770-я гады класіцыстычныя тэндэнцыі ў рускай архітэктуры яшчэ не сфармаваліся ў дамінантны кірунак; ішоў пошук новай архітэктурнай мовы, падчас якога ўзнікалі незвычайныя ідэі. Важна таксама і тое, што Бажэнаў, які атрымаў акадэмічную адукацыю ў Францыі і Італіі, глыбока ведаў прынцыпы класіцызму, а яго няздзейснены праект Крамлёўскага палаца хмат кім прызнаецца адной з самых значных прац у гісторыі класіцызму.