cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
MACV-SOG
Гісторыя
Падраздзяленне было афіцыйна расфармаванае 30 красавіка 1972 года, пасля чаго яго месца заняла Strategic Technical Directorate Assistance Team 158.
Структура
З амерыканскага боку ў падраздзяленні ў асноўным служыў спецыяльна навучаны персанал з сіл спецыяльнага прызначэння арміі ЗША (US Army Special Forces), а таксама некаторая колькасць вайскоўцаў спецназа ВМС (Navy SEAL), ВПС ЗША, ЦРУ і каманд FORECON з Корпуса марской пяхоты ЗША.
Значная колькасць в’етнамскіх салдат, якія служылі ў MACV-SOG, былі адабраны з Special Commando Unit.
Разведгрупы, якія закідваліся на верталётах або на катэрах на тэрыторыю іншых дзяржаў, звычайна складаліся з 6 або 12 чалавек, з якіх толькі 3 былі амерыканцамі, а астатнія — карэннымі жыхарамі Паўднёвага В’етнама.
З лістапада 1967 года MACV-SOG дзяліўся на тры наземныя падраздзяленні «Command & Control Detachment» (раней «Forward operating bases»): South, Central і North, а таксама на падраздзяленні марской і авіяцыйнай разведкі.
Сонечны сарас 144
Сонечны сарас 144 — серыя з 70 сонечных зацьменняў, якія адбываюцца кожныя 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін у перыяд з 11 красавіка 1736 года па 5 мая 2980 года.
Прысынак (Уздзенскі раён)
Пры́сынак (, Присынок) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Уздзенскага сельсавета.
У 1924—1932 і 1939—1954 гадах цэнтр Прысынкаўскага сельсавета.
IC 4054
IC 4054 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1252
NGC 1252 — група зорак у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ізабела Баварская
Ізабела Баварская (Лізавета Баварская, Ізабо; Isabeau de Bavière; Elisabeth von Bayern; каля 1370, Мюнхен —, ) — каралева Францыі, жонка Карла VI Вар’ята, з 1403 перыядычна кіравала дзяржавай.
Праўленне
Пасля таго як Карл VI стаў пакутаваць ад прыступаў вар’яцтва і ўлада, фактычна, перайшла да каралевы, яна аказалася няздольнай праводзіць цвёрдую палітычную лінію і кідалася ад адной прыдворнай групоўкі да іншай. Ізабела была вельмі непапулярная ў народзе, асабліва з-за сваёй марнатраўнасці. У 1420 годзе яна падпісала ў Труа дагавор з англічанамі, прызнаўшы спадчыннікам французскай кароны англійскага караля Генрыха V. У мастацкай літаратуры мае ўстойлівую рэпутацыю распуснай кабеты, хоць сучасныя даследчыкі лічаць, што шмат у чым такая рэпутацыя магла быць вынікам прапаганды.
Масуд Барзані
Масуд Барзані (مەسعود بارزانی, Mesûd Barzanî; нар. 16 жніўня 1946, Мехабад, Мехабадская Рэспубліка) — курдскі і іракскі палітычны дзеяч. Прэзідэнт Іракскага Курдыстана (2005—2017), лідар Дэмакратычнай партыі Курдыстана (ДПК).
Сярод курдаў вядомы пад паважлівай мянушкай «Кэк Масуд» — «Спадар Масуд».
Біяграфія
Масуд Барзані нарадзіўся ў Мехабадзе, дзе яго бацька Мустафа Барзані быў галоўнакамандуючым арміяй Мехабадскай Рэспублікі. У сувязі з гэтым вядома яго выказванне: «я быў народжаны ў цені курдскага сцяга ў Мехабадзе, і я гатовы служыць і памерці дзеля гэтага сцяга».
Калі Мехабадская Рэспубліка пала, Мустафа Барзані разам з 500 адборнымі байцамі прарваўся ў СССР, тады як яго сям’я разам з усім племем барзан вярнулася ў Ірак (вясна 1947 г.), дзе іх выслалі на поўдзень краіны.
Масуд Барзані выхоўваўся ў доме дзеда па маці, правадыра племя зібары; ён атрымаў пачатковую адукацыю на арабскай мове. Пасля звяржэння манархіі ў 1958 годзе і вяртання ў Ірак жыў з бацькам у Багдадзе.
Неўзабаве пасля пачатку Вераснёўскага паўстання, вясной 1962 16-гадовы Масуд далучаецца да Пешмергі. Ён удзельнічаў у баявых аперацыях разам з бацькам, затым быў прызначаны кіраўніком Радыё «Голас Іракскага Курдыстана», а з 1968 г. кіраваў Службай бяспекі «Парасцін». Пасля паражэння паўстання ў 1975 Масуд актыўна займаецца рэарганізацыяй ДПК; разам з тым, ён суправаджае бацьку ў ЗША. У 1978 годзе Масуд цудам пазбег спробы замаху ў Вене, арганізаванай іракскай спецслужбай. Пасля смерці Мустафы Барзані ў сакавіку 1979 Масуд абіраецца старшынёй ДПК. Гэты пост ён займае да гэтага часу. У 2003—2004 Масуд Барзані ўваходзіў у Кіруючы савет Ірака, а 12 чэрвеня 2005 года абвешчаны прэзідэнтам Курдыстана.
У 2013 годзе тэрмін прэзідэнцкіх паўнамоцтваў скончыўся, аднак ён адмовіўся пакідаць пасаду. Яго паўнамоцтвы былі падоўжаны парламентам да 2015 года, затым яшчэ на два гады. 29 кастрычніка 2017 года Барзані заявіў аб рашэнні пакінуць пасаду прэзідэнта іракскага Курдыстана 1 лістапада 2017 года.
Паава Хаавіка
Паава Хаавіка (Paavo Haavikko,, , Фінляндыя — , , Фінляндыя) — фінскі паэт, празаік, драматург.
Творчасць
Як паэт сфармаваўся ў рэчышчы еўрапейскага мадэрнізму, адмысловы ўплыў на яго меў Т. С. Эліят. Хаавіка належаць кнігі вершаў «Рымскія вечары» (1951), «Зімовы палац» (1959), драмы «Мюнхаўзен» (1960), «Аўдуна і белы мядзведзь» (1967), «Агрыкала і ліса» (1968), "Кароль адпраўляецца у Францыю "(1974), " Анастасія і я "(1992), " Праспера "(1995).
Аўтар некалькіх лібрэта, у тым ліку оперы «Вершнік» кампазітара Аўліса Салінена.
Прызнанне
Ганаровы доктар Хельсінкскага ўніверсітэта (1969). Прэмія Эйна Лейна (1963), Нейштацкая літаратурная прэмія (1984). На тэксты Хаавіка пісалі музыку Аўліс Салінен, Тапані Лянсіё, Чын Ынсук.
Віцебскі абласны краязнаўчы музей
Віцебскі абласны краязнаўчы музей — музей у Віцебску, размешчаны будынку былой гарадской ратушы па вул. Леніна, д.36
Гісторыя
Заснаваны 12 лістапада 1918 г. загадам № 3407 Віцебскага губернскага аддзела народнай асветы. Адчынены для наведвальнікаў у маі 1919 г. у будынку былой духоўнай семінарыі.
19 лістапада 1924 г. Саўнаркамам БССР была прынята пастанова аб стварэнні Віцебскага аддзялення Беларускага дзяржаўнага музею. Музей размясціўся ў будынку былой гарадской ратушы, дзе першыя экспазіціі адчыніліся для наведвальнікаў 27 красавіка 1925 г.
Фонды
У фондах: матэрыялы археалагічных раскопак на Віцебшчыне (вырабы з крэмяню, косці, рога, скураны абутак 12-13 ст., берасцяная грамата 13-14 ст., пісалы, упрыгожванні з шкла, сердаліка, бурштыну, кераміка ляпная і ганчарная), калекцыі натуральна-навуковыя, нумізматыкі, сфрагістыкі, парцаляну, зброі, старадрукаваныя кнігі 17-18 ст., прылады працы і прадметы побыту 18-20 ст., асабістыя фонды гісторыкаў і краязнаўцаў Антона Брадоўскага, Аляксея Сапунова і Вацлава Федаровіча. Матэрыялы аб дзейнасці палітычных партый на Віцебшчыне, падзей рэвалюцыі 1905-07, Лютаўскай і Вялікай Кастрычніцкай рэвалюцый, савецкіх дзеячах Міхаіле Еўсцігнеяве, Сямёне Крылове, Аўгусце Бітэ і інш. Адмысловае месца займаюць матэрыялы аб Вялікай Айчыннай вайне: экспанаты аб дзейнасці Віцебскага падп. абкама КПБ, Віцебскага, Аршанскага, Лепельскага падполля, Обальскай, Прошкаўскай, Асінторфскай падпольных арганізацый, аб вызваленні вобласці ад нямецка.-фаш. захопнікаў у 1944 г., аб партызанскім руху на Віцебшчыне — партызанскія ўлёткі, газеты, зброя, узнагароды і асабістыя рэчы Міная Шмырова, Уладзіміра Лабанка, Данілы Райцева, Аляксея Данукалава.
Літаратурны музей
вул. Фрунзэ, д.13.
Створаны 26.10.1988 г. па пастанове Віцебскага гарадскога выканаўчага камітэта № 430. Экспазіцыйная плошча 250 кв.м. Экспазіцыя грунтуецца на трох асноўных пластах: гістарычная эпоха, асоба пісьменніка, літаратурны вобраз. На стэндах музейных залаў акрэслены Полацк, калыска гісторыі і культуры Беларусі, які даў свету імёны выдатных асветнікаў: Ефрасінні Полацкай, Францішка Скарыны, Сімяона Полацкага. На фоне арыгіналаў старадрукаваных кніг прадстаўлены муляжы страчаных рэліквій нацыянальнай культуры: Друцкае Евангелле, Евангелле Цяпінскага і інш. Экспазіцыя музея знаёміць з творчасцю беларуска-польскіх пісьменнікаў 18-19 ст.: Францышка Князьніна, Яна Баршчэўскага, Аляксандра Рыпінскага, Арцёма Вярыгі-Дарэўскага і інш.; рускіх пісьменнікаў, шляхі якіх праляглі праз Віцебшчыну: Аляксандра Пушкіна, Мікалая Гогаля, Івана Лажэчнікава, Івана Буніна, Глеба Успенскага.
Рэдкія дакументы і фотаздымкі расказваюць пра Віцебскую філію «Маладняка», пра пісьменнікаў 1920-х — 1930-х гг., якія сталі ахвярамі сталінскіх рэпрэсій: Вацлава Ластоўскага, Міхася Зарэцкага, Уладзіміра Дубоўку, Івана Батрака (Казлоўскага); пра пісьменнікаў, што загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны: Аркадзя Гейнэ, Алеся Дубровіча, Рыгора Жалязняка, Алеся Жаўрука і інш. У экспазіцыі, прысвечанай сучасным пісьменнікам, значнае месца адведзена творчасці Уладзіміра Караткевіча і Васіля Быкава. Ліквідаваны ў 2012 г.
Музей прыватных калекцый
Да 2012 г. знаходзіўся па адрасу вул. 1-ая Даватара, д.26. Зараз - вул. Фрунзэ, 13 і мае назву Музей гісторыі прыватнага калекцыянавання
Створаны 09.09.1992 г. па загаду Упраўлення культуры Віцебскага аблвыканкома № 67 на аснове збору віцебскага калекцыянера Івана Данілавіча Галькевіча (1895—1976), перададзенага Віцебскаму абласному краязнаўчаму музею пасля яго смерці. Экспазіцыйная плошча 104 кв.м.
Фонды музея прыватных калекцый неаднаразова папаўняліся дарамі іншых віцебскіх калекцыянераў. Яны налічваюць болыш 7 тыс. музейных рэчаў (калекцыі баністыкі, нумізматыкі, сфрагістыкі, фалерыстыкі, скульптуры). Экспануюцца калекцыі: манет, якімі карысталіся на тэрыторыі Беларусі са старажытных часоў да нашых дзён; расійскіх медалёў 18 — пачатку 20 ст.; памятных медалёў СССР і БССР; памятных медалёў і ўзнагарод краін свету; узнагарод СССР. Музей арганізуе выстаўкі з фондаў дзяржаўных музеяў, грамадскіх арганізацый і прыватных асоб, сустрэчы з калекцыянерамі.
Музей-сядзіба І. Я. Рэпіна «Здраўнёва»
Створаны 11.08.1988 г. па загаду Міністра культуры БССР № 64. Знаходзіцца за 16 км на поўнач ад Віцебска на месцы былой сядзібы мастака Іллі Яфімавіча Рэпіна (1844—1930). На працягу 1892—1902 гг. Рэпін стварыў тут карціны «Восеньскі букет», «Паляўнічы», «Беларус», «На Заходняй Дзвіне. Усход Сонца», «Месячная ноч» і «Паненкі на прагулцы сярод статка кароў», «На сонцы» і інш. Комплекс музея-сядзібы ўключае: галоўны сядзібны дом, у якім працуе мемарыяльная экспазіцыя; дом упраўляючага (размясцілася адміністрацыя музея і выставачная зала), склеп, сажалка, частка ліпавай алеі. Плошча экспазіцыі музея 242 кв.м.
Мастацкі музей
Створаны 27.02.1992 г. па загаду Упраўлення культуры Віцебскага аблвыканкома № 19. Экспазіцыйная плошча 700 кв.м. У экспазіцыі прадстаўлены калекцыі рускага і еўрапейскага фарфора і фаянса 18 — пачатку 20 ст., вышыўкі беларускіх майстроў 1-й палавіны 19 ст.; посуд Налібоцкай і Урэцкай мануфактур 18 ст. Экспануюцца творы вядомых рускіх мастакоў: Івана Айвазоўскага, Мікалая Свярчкова, Івана Крамскога, Архіпа Куінджы, Ісака Левітана, Васілія Пярова, Івана Шышкіна, Іллі Рэпіна і інш.; карціны беларускіх мастакоў і мастакоў, якія працавалі на Беларусі: Вітольда Бялыніцкага-Бірулі, Сяргея Заранкі, Івана Хруцкага і іншых; прадстаўнікоў Віцебскай мастацкай школы: Юрыя Пэна, Заіра Азгура, Абрама Бразера, Саламона Гершова, Льва Лейтмана, Ефіма Мініна, Аляксандра Ромма, Лазара Рана, Саламона Юдовіна, Давіда Якерсона; сучасных мастакоў Віцебшчыны, Беларусі, Расіі і іншых краін. Музей арганізуе выстаўкі, сустрэчы з мастакамі, скульптарамі, майстрамі дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Пры музеі працуе дзіцячая мастацкая студыя. Створана рэстаўрацыйная майстэрня.
Самастойная экспазіцыя «Памяці патрыётаў Віцебшчыны». 1941—1944 гг.
У адрэстаўраваных камерах прадстаўлены фотодакументальныя матэрыялы аб закатаваных тут героях віцебскага падполля: Веры Харужей, Соф'і Панковай, Еўдакіі Суранавай, Антаніне Ярмаковіч, Раісе Шэраковай, Эдуардзе Грэбянькове, Лідзіі Бярозкінай і інш.
Алівета-Ларыа
Алівета-Ларыа (Oliveto Lario) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лека.
Насельніцтва складае (31-12-2005)1164 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 69 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 23865. Тэлефонны код — 031.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Фамкіна (Смаленская вобласць, станцыя)
Фамкіна (Фомкино) — станцыя ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новасельскага сельскага паселішча.
Пячатка Ізяслава Яраславіча
Апісанне
На адным баку пячаткі (дыяметр 25 мм) — чатырохпялётскавая разетка, на другім — фігурка чалавека ў рост, магчама князя. На яго галаве карона, у правай руцэ дзіда, у левай — шчыт. На пячатцы надпіс «Дімітріос» (Дзмітрый) — кананічнае імя Ізяслава Яраславіча.
Фамкіна (Смаленская вобласць, станцыя)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Юрый Іванавіч Нікалаеў
Юрый Іванавіч Нікалаеў (, Кранштат Ленінградскай вобласці — ) — беларускі журналіст. Заслужаны работнік культуры БССР (1989).
Біяграфія
У гады Вялікай Айчыннай вайны страціў бацькоў і малодшага брата. Выхоўваўся ў дзіцячым доме імя Заслонава Шаркаўшчынскага раёна, дзе скончыў сярэднюю школу. У 1960 годзе скончыў БДУ, аддзяленне журналістыкі. З верасня таго ж года працаваў у раённых газетах Гродзеншчыны: у радунскай — літсупрацоўнікам, у скідзельскай — адказным сакратаром, у ваўкавыскай — загадчыкам сельгасаддзела, у лідскай — намеснікам рэдактара. Са студзеня 1969 года па студзень 2005 года — рэдактар ашмянскай раённай газеты.
Аўтар кнігі «На хвалі часу, у плыні жыцця» (2009).
Узнагароды
У 1989 годзе прысвоена ганаровае званне «Заслужаны работнік культуры БССР». Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны», Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР. За цыкл матэрыялаў аб станаўленні мясцовага друку на заходніх тэрыторыях рэспублікі пасля ўз’яднання Заходняй і Усходняй Беларусі прысуджана званне лаўрэата прэміі Беларускага саюза журналістаў у рэспубліканскім творчым конкурсе «Залатое пяро». У 2009 годзе за асабісты ўклад у беларускую журналістыку прысуджана званне Беларускага саюза журналістаў «Заслужаны журналіст». У 2009 годзе прысуджана званне «Ганаровы грамадзянін г. Ашмяны».
Жанаталап (Буландынскі раён)
Жанаталап — сяло ў Буландынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Данілаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 42 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра горада Макінска. Код КАТА — 114035500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 175 чалавекі (98 мужчын і 77 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 117 чалавекі (69 мужчын і 48 жанчын).
Неапратэразой
Неапратэразой, Neoproterozoic Era - геахраналагічная эра (апошняя эра пратэразоя), якая пачалася 1 млрд гадоў таму і завяршылася 542 млн гадоў таму.
Да позняга неапратэразоя (эдыякарый) адносяцца найстаражытныя выкапні рэштак жывых арганізмаў, бо менавіта ў гэты час у жывых арганізмаў пачынае выпрацоўвацца нейкае падабенства цвёрдай абалонкі або шкілета. Большасць фаўны неапратэразоя не можа лічыцца продкамі сучасных жывёл, і ўсталяваць іх месца на эвалюцыйным дрэве вельмі праблематычна.
Неапратэразой падзелены на 3 перыяды:
Жан-Луі Мары Пуарэ
Жан-Луі Мары Пуарэ (1755—1834) (Jean-Louis Marie Poiret) — французскі святар, батанік і падарожнік.
У 1785—1786 гг. па даручэнні караля Людовіка XVI займаўся вывучэннем флоры Алжыра.
Пасля Вялікай французскай рэвалюцыі займаў пасаду прафесара прыродазнаўчыя гісторыі ў Вышэйшай школе (École centrale) дэпартамента Эна.
Расліны, апісаныя Пуарэ
Адна з раслін, апісаных Пуарэ — Глог звычайны —
Расліны, названыя ў яго гонар
У гонар Пуарэ названы род з сямейства.
1819 год у гісторыі астраноміі
1819 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Ян Пазняк
Ян Аляксандравіч Пазняк, Янка Пазняк, (1887, або 1897, Суботнікі — пасля 22 красавіка, магчыма Мінск; Псеўданімы: Янка Дудар; Той Самы; Сялянец; Крыптанімы: Я. Д.; Д-р; Я.Д-р; Я. П.; я.п.; Яп.; П-к; п-к; Я.П-к; Рэд. «Б.Кр.») — публіцыст, грамадскі, палітычны і культурны дзеяч беларускага нацыянальнага руху на Віленшчыне і ў міжваеннай Польскай Рэспубліцы; хрысціянска-дэмакратычны палітык, член кіруючых органаў шэрагу арганізацый; арыштаваны і, напэўна, расстраляны савецкімі органамі дзяржбяспекі ў часе сталінскіх рэпрэсій; дзед Зянона Пазняка.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў 1887 або 19 лютага 1895 або ў 1897 годзе у мястэчку Стоўбцы Ашмянскага павета Віленскай губерніі Расійскай імперыі, у сялянскай сям’і беларусаў-каталікоў: бацькі — Аляксандр і Ганна (у дзявоцтве Тучкоўская) Пазнякі. Атрымаў агульную сярэднюю і музычную адукацыю. У маладосці далучыўся да беларускага руху. У 1909—1912 гадах удзельнічаў у працы беларускіх хрысціянска-асветніцкіх суполак. У 1918—1920 гадах Я. Пазняк служыў арганістам у касцёле ў Лаварышках каля Вільні, пасля ў касцёле Святых Янаў у Вільні. Сябра Хрысціянскай дэмакратычнай злучнасці з моманту яе заснавання ў маі 1917 годзе ў Петраградзе.
Актыўна ўдзельнічаў у беларускім хрысціянска-дэмакратычным руху, асабліва пасля пераносу ў 1921 годзе яго цэнтра ў Вільню. У 1928—1936 гадах рэдагаваў газету «Biełaruskaja krynica». З 1928 года — сакратар Прэзідыума ЦК Беларускай хрысціянскай дэмакратыі, з 1936 — старшыня Прэзідыума Беларускага народнага аб’яднання. Арганізатар беларускіх сялянскіх мастацкіх калектываў і стваральнік беларускіх вясковых школ. З пачатку 1930-х — старшыня Віленскага беларускага нацыянальнага камітэта.
Прэса і публіцыстыка
У 1913—1915 гадах Ян Пазняк у Вільні разам з А. Бычкоўскім, Ядвігіным Ш., Б. Пачопкам і інш. выдаваў каталіцкую газету «Biełarus». З 15 сакавіка 1928 года быў рэдактарам органу БХД — газеты «Biełaruskaja krynica». Гэтая дзейнасць сустрэла негатыўную рэакцыю з боку польскіх уладаў. На Пазняка была заведзена больш за 30 судовых спраў (паводле іншай крыніцы, у 1936 годзе ён меў 35 спраў). На яго накладаліся грашовыя штрафы, быў арыштаваны і правёў у зняволенні некалькі месяцаў. У 1936 годзе тыраж газеты «Biełaruskaja krynica» 11 разоў канфіскоўвалі. У лістападзе 1936 года на кватэры Пазняка паліцыя зрабіла вобшук. Каб зберагчы часопіс ад закрыцця, Пазняк адмовіўся ад пасады рэдактара. Аднак, у красавіку 1937 года «Biełaruskaja krynica» была закрыта ўладамі. З 1938 года Ян Пазняк рэдагаваў часопіс «Хрысціянская думка», дапамагаў выдаваць грамадскі часопіс «Самапомач». Выступаў у друку з артыкуламі, у якіх між іншага каментаваў бягучыя палітычныя падзеі, аналізаваў грамадскую, рэлігійную і культурную сітуацыю беларускай меншасці ў Польшчы, акрэсліваў кірункі яе дзейнасці для абароны сваіх правоў, тлумачыў ідэалагічныя падставы хрысціянскага дэмакратызму. Між іншага напісаў працу «Самаўрад вясковых гмін», выдадзеную ў Вільні ў 1929 годзе.
Смерць
Пасля пачатку 2-й сусветнай вайны, у кастрычніку 1939 года Ян Пазняк быў арыштаваны НКУС і вывезены з Вільні. Затым, магчыма ён, 22 красавіка 1940 года быў перавезены канвоем 226-га палка 15-й брыгады НКУС з Чэрвеня ў Мінск. Далейшы лёс дакладна невядомы. Паводле даследавання Польска-расійскага цэнтру дыялогу і паразумення, праз параўнанне пералікаў польскіх грамадзян зніклых на тэрыторыях Польшчы занятых СССР у 1939 годзе з канвойнымі спісамі войскаў НКУС, Ян Пазняк мог быць расстраляны НКУС паводле рашэння Палітбюро ВКП(б) ад 5 сакавіка 1940 года. Даследчыкі Цэнтру лічаць, што супадзенне тэрмінаў рашэння Палітбюро з часам транспарціроўкі Пазняка з Чэрвеня ў Мінск, а таксама адсутнасць інфармацыі пра яго далейшы лёс, з вялікай доляй пэўнасці (graniczy wręcz z pewnością) сведчаць за верагоднасць іх гіпотэзы. Паводле гэтай гіпотэзы, Ян Пазняк мог быць ахвярай сталінскіх рэпрэсій супраць грамадзян былой міжваеннай Польскай рэспублікі і таму ўключаецца даследчыкамі Цэнтра ў г.зв. «Беларускі катынскі спіс», месцам смерці Пазняка з вялікай верагоднасцю з’яўляецца Мінск. Беларускі даследчык Леанід Маракоў таксама зазначае, што Ян Пазняк, верагодна, быў расстраляны НКУС у Мінску.
Ацэнкі
Жыццё і дзейнасць Яна Пазняка вельмі станоўча ацаніў яго ўнук Зянон. Паводле яго слоў, Ян — адзін з найбольш глыбокіх, выніковых лідараў і арганізатараў беларускай нацыянальнай меншасці ў міжваеннай Польскай Рэспубліцы, ён узначальваў ня толькі кірунак, ня толькі арганізацыю, але і цэлую плынь у беларускім руху, якая аказалася найбольш жыцьцястойкай. На яго погляд, Ян Пазняк — ''чалавек нешматслоўны, добразычлівы і пазбаўлены славалюбства. (…) працу (…) ён цягнуў, як вол, быў добрым арганізатарам, тактыкам і прадбачлівым палітыкам.
Біяграфія Яна Пазняка стала аб’ектам шматлікіх фальсіфікацый з боку камуністычных, прасавецкіх і прарасійскіх палітычных колаў Беларусі. Звычайна, гэта рабілася ў мэтах кампраметацыі яго ўнука — Зянона Пазняка — аднаго з галоўных апазіцыйных і незалежніцкіх дзеячаў у Беларусі 1990-х гадоў.
У 1990—1991 гадах на тэрыторыі Беларускай ССР распаўсюджваліся лістоўкі з несапраўднай біяграфіяй Зянона Пазняка і яго продкаў. У іх змяшчалася інфармацыя, што Ян Пазняк быў агентам міжваенных польскіх спецслужбаў (г.зв. «двуйкі»), выдаваў ім беларускіх патрыётаў, выступаў за адарванне Беларусі ад Расіі. Паводле Зянона Пазняка, гэтыя матэрыялы рыхтаваліся КДБ і мелі на мэце ствараць уражанне голасу нізоў. У 2008 годзе ў часопісе «Коммунист Белоруссии» (органе КПБ) і расійскай газеце «Новое дело» з’явіліся артыкулы, аўтары якіх заяўлялі аб прыналежнасці Яна Пазняка ў 1930-х гадах да Нацыянал-сацыялістычнай партыі Беларусі, а таксама ў рэдагаванні ў часы вайны калабарацыйнага часопісу «Раніца». Аднак, гэтыя сцвярджэнні не адпавядаюць рэчаіснасці — першы нумар газеты «Раніца» выйшаў у Берліне 3 снежня 1939 г. , т.б. ужо пасля арышту Я. Пазняка ў Вільні.
Фамкіна (Смаленская вобласць, вёска)
Фамкіна (Фомкино) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новасельскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Роса Ліксам
Роса Ліксам (Rosa Liksom, сапраўднае імя — Анні Юляваара, Anni Ylävaara; нар., Юліторніа, Фінляндыя) — фінская пісьменніца, драматург і перакладчык, а таксама мастак.
Творчасць
Аўтар некалькіх раманаў і зборнікаў навел, а таксама мноства коміксаў, дзіцячых кніг, фільмаў і спектакляў. У 2011 годзе за раман Hytti nro 6 («Купэ нумар 6») Ліксам стала ўладальніцай прэміі «Фінляндыя» — галоўнай нацыянальнай літаратурнай прэміі гэтай краіны; у снежні 2013 года ўзнагароджана вышэйшай узнагародай Фінляндыі для дзеячаў мастацтваў — медалём «Pro Finlandia». Піша на фінскай мове. Творы Ліксам перакладзены на дзясяткі моў.
IC 4055
IC 4055 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Урна
Пахавальныя ўрны
Пасудзіны для пахавання рэшткаў нябожчыка пасля яго крэмацыі. Пашыраны ў розных народаў з першабытных часоў. Пахавальныя ўрны выраблялі з гліны, каменю, металу разнастайнай формы. Іх ставілі ў грунтавых магілах або ў курганах, у рымлян захоўваліся ў хатах нябожчыкаў або ў спецыяльных памяшканнях — калумбарыях. У Еўропе пахаванні ў урнах трапляюцца з эпохі бронзы і сведчаць пра змену пахавальнага абраду (ад трупапалажэння да трупаспалення).
На тэрыторыі Беларусі найбольш раннія пахавальныя ўрны вядомы на могільніках тшцінецкай культуры заходняга Палесся і на могільніку каля в. Нача (Воранаўскі раён). Пахавальныя ўрны жалезнага веку знойдзены на помніках паморскай культуры ў Драгічыне, Ратайчыцах, Трасцяніцы (Камянецкі раён), зарубінецкай культуры ў Атвержычах (Столінскі раён), Сямурадцах (Жыткавіцкі раён), калочынскай культуры, доўгіх курганоў паўночнай Беларусі і інш. Звычай пахавання ў урнах існаваў у дрыгавічоў, радзімічаў, крывічоў да пашырэння хрысціянства. Захаваўся ў некаторых народаў.
Мезапратэразой
Неапратэразой падзелены на 3 перыяды:
NGC 1253A
NGC 1253A (іншыя абазначэнні — MCG -1-9-19, DDO 31, VV 587, ARP 279, IRAS03118-0259, PGC 12053) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Майнцкі ўніверсітэт імя Іагана Гутэнберга
Майнцкі ўніверсітэт імя Іагана Гутэнберга (Johannes Gutenberg-Universität Mainz) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Майнц. Названы ў гонар першадрукара Іагана Гутэнберга, уваходзіць у шэраг найбуйнейшых універсітэтаў Германіі.
Гісторыя
Універсітэт у Майнцы ўзыходзіць сваімі каранямі да XV стагоддзя. У той час для стварэння ўніверсітэта патрабавалася папскае ўхваленне, і мясцовы арцыбіскуп Адольф II Насаўскі ініцыяваў гэты працэс. Аднак універсітэт быў упершыню адкрыты толькі ў 1477 годзе ягоным пераемнікам Дытэрам фон Ізенбургам. У 1784 годзе ўніверсітэт быў адкрыты таксама і для пратэстантаў і яўрэяў. Ён хутка стаў адным з найбуйнейшых каталіцкіх універсітэтаў у Еўропе з дзесяццю кафедрамі толькі ў галіне тэалогіі. Пасля захопу Прусіяй Майнца ў 1792 годзе акадэмічная дзейнасць спынілася. У 1798 годзе ўніверсітэт зноў пачаў функцыянаваць пад кіраваннем Францыі, і лекцыі на медыцынскім факультэце чыталіся да 1823 года. Толькі тэалагічны факультэт працягваў выкладаць на працягу ўсяго ХІХ стагоддзя, хоць і ў якасці духоўнай семінарыі. Сучасны ўніверсітэт быў фармальна перазаснаваны ў 1946 годзе французскай акупацыйнай адміністрацыяй. Ва ўказе ад 1 сакавіка французскае ваеннае камандаванне мела на ўвазе, што ўніверсітэт у Майнцы будзе і надалей існаваць. Рэшткі казармаў супрацьпаветранай абароны, збудаваных у 1938 годзе пасля паўторнай мілітарызацыі Рэйнскай вобласці ў часы Трэцяга рэйха, сталі новымі будынкамі ўніверсітэта, якія выкарыстоўваюцца да нашага часу.
Світалаўка
Світа́лаўка (, Свиталовка) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Уздзенскага сельсавета.
Залучча (Стаўбцоўскі раён)
Залу́чча (Залуча ;, Załucze, Залучье) — колішні фальварак у Беларусі, у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці.
Залучча, паводле падарожнікаў першай паловы XIX ст. было маёнткам без гаспадара, які пераходзіў з рук у рукі арандатараў.
З 1840 года фальварак арандоўвалі Кандратовічы.
16 красавіка 1844 года беларускі паэт Уладзіслаў Сыракомля ажаніўся з Паўлінай Мітрашэўскай. На наступны дзень яны выехалі ў Залучча, дзе меркавалі далей жыць, а бацькі пісьменніка пераехалі ў суседні фальфарак Тулёнку.
У 1844—1852 гадах фальварак арандоўваў Сыракомля, пра што цяпер сведчыць памятны камень. Тут жа творца за адзін тыдзень згубіў трох дзяцей праз халеру, выжыў толькі чатырохгадовы Уладзіслаў. У 1862 годзе Сыракомля разам з жонкай і сынам назаўсёды пакінуў гэтую мясціну, пераехаўшы ў Вільню.
У гэтым месцы Уладзіслаў Сыракомля напісаў паэмы «Хадыка», «Старыя вароты», «Канонік Пшэмыскі» (не скончыў), вершы «Лірнік вясковы», «Лялька» , «Немаўляці», «Прысвячэнне ліцвінам народных гутарак», «Пра маю старую хатку», «Гутарка пра бусла», «Заўчасна», «Добрыя весці», пачаў гутарку «Дабрародны Ян Дубарог» (скончыў у Барэйкаўшчыне) , а таксама перакладаў паэтаў-лаціністаў XVI—XVII стст. Рэчы Паспалітай і пісаў тут і «Гісторыю літаратуры ў Польшчы».
Пячатка Сафіі
Пячатка Сафіі — пячатка сярэдзіны XII стагоддзя. Рэдкі ўзор жаночых пячатак на Русі.
Апісанне
Матрыцы выраблены з вялікім майстэрствам. На адным баку (аверсе) — выява Святой Сафіі (патронкі нейкай Сафіі, меркаванай маці Ефрасінні Полацкай), на другім (рэверсе) — Святога Георгія (патрона нейкага Георгія, меркаванага бацькі Ефрасінні — Святаслава Усяславіча).
Міжнародны біяграфічны цэнтр
Міжнародны біяграфічны цэнтр (IBC — International Biographical Centre) — выдавецтва, якое спецыялізуецца на выданні біяграфічных кніг, энцыклапедычных даведнікаў персаналій і іншых выданняў у жанры «vanity press» (выданне любой кнігі, за якое плаціць яе аўтар). Урад Заходняй Аўстраліі ахарактарызаваў дзейнасць гэтага цэнтра як махлярства.
Характарыстыка дзейнасці
Міжнародны біяграфічны цэнтр размешчаны ў Кембрыджы (Вялікабрытанія), але да знакамітага Кембрыджскага ўніверсітэта не мае ніякага дачынення.
Цэнтр заяўляе, што кандыдаты для ўключэння іх біяграфій у каталогі адбіраюцца спецыяльным даследчым падраздзяленнем біяграфічнага цэнтра выключна на аснове значных дасягненняў кандыдатаў у сваёй прафесійнай сферы. У той жа час існуюць негатыўныя ацэнкі Міжнароднага біяграфічнага цэнтра, у тым ліку на ўзроўні ўрадаў, якія сцвярджаюць, што цэнтр зарабляе шмат грошай, выкарыстоўваючы чалавечыя слабасці (марнасць) кандыдатаў і даверлівасць неінфармаваных карыстальнікаў каталогаў.
Кампанія прадае фантастычныя назвы і сертыфікаты. Выкарыстанне «ўзнагарод» Міжнароднага біяграфічнага цэнтра для падтрымкі выдачы амерыканскай візы O-1 (для асоб з надзвычайнымі здольнасцямі) апісана амерыканскім працадаўцам Oracle Corporation як набыццё «марных ушанаванняў» для выкарыстання ў якасці «фальшывых дакументаў» з папярэджаннем аб «махлярстве з візамі»; з’яўляецца цяжкім злачынствам «з суровым пакараннем».
Узнагароджаныя
Сярод беларускіх дзеячоў навукі і культуры, якія скарысталіся паслугамі Міжнароднага біяграфічнага цэнтра — Леў Барысавіч Алімаў, Ігнат Пятровіч Антонаў, Рыгор Аляксеевіч Васілевіч, Міхаіл Сцяпанавіч Высоцкі, Анатоль Аляксандравіч Галаўко, Анатоль Ізотавіч Зелянкоў, Уладзімір Андрэевіч Касцюк, Іван Іванавіч Катляр, Віктар Уладзіміравіч Мартынаў, Уладзімір Іванавіч Міроненка, Анатоль Мікалаевіч Міхайлаў, Генадзь Васілевіч Рымскі, Рыгор Іванавіч Тарануха, Аляксандр Рымавіч Цыганаў.
Амерыканскі біяграфічны інстытут
Амерыканскі біяграфічны інстытут (American Biographical Institute) — былая прыватная арганізацыя ў ЗША (Ролі, Паўночная Караліна), якая спецыялізавалася на прысваенні розных званняў і ўзнагарод марным людзям ад свайго імя, а таксама публікацыі іх біяграфій у сваіх спецыяльных выданнях з прэстыжнымі назвамі.
У іншых краінах таксама існуюць падобныя арганізацыі, такія як Міжнародны біяграфічны цэнтр (Вялікабрытанія), «Чалавек года» (Украіна).
Гісторыя
Амерыканскі біяграфічны інстытут быў створаны ў 1967 годзе. Існаваў за кошт платы за прысваенне тытулаў і званняў ад асоб, якім яны прысвойваліся, а таксама за продаж розных публікацый з біяграфіямі гэтых людзей.
Узнагароды палітыкаў, журналістаў, і іншых часта асуджаліся як махлярства. Урад Заходняй Аўстраліі лічыць Амерыканскі біяграфічны інстытут выдаўцом-махляром, які «звяртаецца да людзей, якія жадаюць мець памятную дошку на сваёй сцяне альбо ўбачыць сваё імя ў кнізе, нават калі ўшанаванне не мае сапраўднага даверу — па сутнасці, яны набываюць ушанаванні».
Кампанія збанкрутавала ў 2012 годзе.
Тактамыс (Акмолінская вобласць)
Тактамыс — аул у Буландынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Яргольскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 36 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра горада Макінска. Код КАТА — 114037100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1056 чалавекі (528 мужчын і 528 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 840 чалавекі (423 мужчыны і 417 жанчын).
Артэнсія Бусі дэ Альендэ
Артэнсія Бусі дэ Альендэ (Mercedes Hortensia Bussi Soto de Allende; 22 ліпеня 1914 — 18 чэрвеня 2009) — чылійскі грамадска-палітычны дзеяч, жонка прэзідэнта Чылі Сальвадора Альендэ, першая лэдзі Чылі ў перыяд з 1970 па 1973.
Біяграфія
24 студзеня 1939 года, падчас землятрусу у Сант’яга, знаёміцца з Сальвадорам Альендэ. 17 сакавіка 1940 Бусі выходзіць замуж за яго.
Падчас прэзідэнцтва Альендэ, Бусі часта суправаджала мужа падчас паездак у розныя рэгіёны Чылі, а таксама за мяжу. Як першая лэдзі, яна займалася арганізацыяй дастаўкі гуманітарнай дапамогі і дабрачыннасцю.
Пасля ваеннага перавароту 1973 года, у выніку якога быў зрынуты яе муж Сальвадор Альендэ, Бусі эмігравала ў Мексіку. У эміграцыі стала вядомым грамадскім дзеячам, адным з лідараў чылійскай апазіцыі ў выгнанні. Яна разгарнула міжнародную кампанію, накіраваную супраць дыктатарскага рэжыму Аўгуста Піначэта, выстаўляла сваю кандыдатуру на выбарах рэктара Універсітэта Глазга ў 1977 годзе.
24 верасня 1988 гады, пасля 15 гадоў выгнання, яна вярнулася ў Чылі і ўзначаліла Фонд Сальвадора Альендэ. Памерла ў Сант’яга ва ўзросце 94 гадоў. Астанкі Бусі пахаваны на тэрыторыі былога Нацыянальнага кангрэса.
Фёдараўскае (Вяземскі раён)
Фёдараўскае (Фёдоровское) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новасельскага сельскага паселішча.
Багатырова
Багатырова — тапонім, жаночая форма прозвішча Багатыроў.
Іпаліт Франсуа Жабер
Іпаліт Франсуа Жабер (Hippolyte François Jaubert,  — ) — французскі  батанік , натураліст (прыродазнавец) , міністр , палітык і дэпутат.
Нянавісць
Нянавісць — інтэнсіўнае, адмоўна афарбаванае пачуццё, якое адлюстроўвае ўспрыманне аб'екта нянавісці як вельмі негатыўна ўплывовага на жыццё суб'екта, які перашкаджае задавальненню яго важных патрэбаў.
Іпаліт Франсуа Жабер
Біяграфія
Іпаліт Франсуа Жабер нарадзіўся ў Парыжы 8 кастрычніка 1798 года.
Ён прадставіў законапраект пра свабоду вышэйшай адукацыі, які быў прыняты толькі пасля яго смерці і прывёў да стварэння каталіцкіх універсітэтаў.
27 красавіка 1830 года Жабер стаў кавалерам ордэны Ганаровага легіёна.
З 1831 па 1844 год Іпаліт Франсуа Жабер быў дэпутатам.
Жабер быў членам Французскай акадэміі навук (1858) і членам Батанічнага таварыства Францыі.
Іпаліт Франсуа Жабер памёр у Манпелье 5 снежня 1874 года.
Навуковая дзейнасць
Іпаліт Франсуа Жабер спецыялізаваўся на папарацепадобных і на насенных раслінах.
Юрэвіч
Юрэ́віч — беларускае прозвішча ; утворана ад імя Юрый.
Рыгор Юстынавіч Якубёнак
Рыгор Юстынавіч Якубёнак (, Залясінкі —, Лужкі) — беларускі грамадскі дзеяч міжваеннага часу, педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1882 годзе ў в. Залясінкі (цяпер Шаркаўшчынскі раён). Адукацыю атрымаў да вайны ў Маладзечанскай настаўніцкай семінарыі. Падчас Першай сусветнай вайны Якубёнак служыў у царскім войску. Вярнуўся на радзіму ў 1917 годзе. З 1921 па 1924 гг. працаваў настаўнікам беларусазнаўства ў Нясвіжскай беларускай гімназіі. Ужо ў 1923 годзе польскія ўлады, нягледзячы на тое, што быў праведзены набор новых навучэнцаў, не далі гімназіі дазволу на правядзенне навучання, матывуючы тым, што беларусы не маюць патрэбы ў беларускай сярэдняй адукацыі, што навучэнцаў мала, а ўзровень навучання нізкі і што памяшканне школы не адпавядае патрабаванням. Нягледзячы на афіцыйнае закрыццё гімназіі, настаўнікі працягвалі ў 1923—1924 навучальным годзе вучыць гімназстаў у канспіратыўных умовах на прыватных кватэрах. У 1924 годзе Нясвіжская беларуская гімназія канчаткова спыніла сваё існаванне.
Падпольнае існаванне Нясвіжскай гімназіі не магло далей працягвацца, і пасля безвыніковых пошукаў памяшкання для школы ў Нясвіжы і Гарадзеі, з вялікімі цяжкасцямі было знойдзена памяшканне ў Клецку. Польскія ўлады чынілі ўсемагчымыя перашкоды адкрыццю Клецкай гімназіі. Пасля заступніцтва паслоў Сейму, у тым ліку Браніслава Тарашкевіча, пад націскам бацькоў патэнцыяльных гімназістаў, а таксама самаахвярных дзеянняў заснавальніка Нясвіжскай і Клецкай беларускай гімназій Язэпа Шнаркевіча, ліцэнзія на дзейнасць Клецкай беларускай гімназіі, напачатку для 1-4 класаў, была нарэшце атрымана. Дырэктарам гімназіі быў прызначаны Рыгор Якубёнак.
Якубёнак распачаў актыўную дзейнасць па арганізацыі і добраўпарадкаванні гімназіі, размешчанай у Клецку па адрасу: вул. Татарская, 4. У 1926 годзе быў арганізаваны інтэрнат для гімназістаў. Якубёнак, які меў сталярныя, цяслярныя і мулярныя здольнасці, падчас канікулаў уласнаручна рабіў мэблю для інтэрната і для гімназіі, клаў печы і нават драўляны прасторны туалет. Ужо ў наступныя гады ў гімназіі было 8 асноўных класаў і адзін падрыхтоўчы, у якіх вучылася каля 200 гімназістаў. За тры выпускі гімназіі яе скончыла 46 навучэнцаў. У 1931 годзе Клецкая гімназія была ліквідавана польскімі ўладамі.
Грамадская дзейнасць Якубёнка не абмяжоўвалася кіраўніцтвам гімназіі. Ён быў адным з кіраўнікоў Таварыства беларускай школы, віцэ-старшынёй Беларускага прафесіянальнага вучыцельскага саюза, існаваўшага ў 1929—1937 гг. і заснаванага па ініцыятыве А. Луцкевіча, Р. Астроўскага, В. Грышкевіча і інш. Гэты факт паказвае, што і пасля закрыцця Клецкай гімназіі Якубёнак не заставаўся ў баку ад асветніцкай дзейнасці. Справа ў тым, што ў 1931 годзе Рыгор Юстынавіч вярнуўся ў родныя Залясінкі, працаваў на супольнай з братам гаспадарцы, займаўся пчалярствам і сталярствам. Польскія ўлады неаднаразова прапанавалі яму працу ў Лужэцкай школе, але Рыгор Юстынавіч гаварыў: «Я на палякаў працаваць не буду», так і не згадзіўшыся на гэтыя прапановы.
Падчас Другой сусветнай вайны акупацыйныя нямецкія ўлады адчынілі ў Лужках беларускую школу і Якубёнак вярнуўся да сваёй любімай справы, працуючы там выкладчыкам беларускай мовы і літаратуры. У 1944 годзе Рыгор Юстынавіч Якубёнак загінуў ці памёр пры нявысветленных абставінах. Якубёнка знайшлі мёртвым у лесе па дарозе з Залясінак у Лужкі. Па адной з версій, яго забілі польскія асаднікі-АКаўцы, якія ненавідзелі Рыгора Юстынавіча за яго беларускую дзейнасць.
NGC 1254
NGC 1254 (іншыя абазначэнні — MCG 0-9-33, ZWG 390.32, PGC 12052) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ясенавіца (ручай)
Ясенаві́ца — ручай у Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Рось (басейн Нёмана).
Даўжыня 6,5 км. Пачынаецца каля вёскі Ясенавіца, упадае ў Рось за 1,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Задворанцы. Рэчышча на працягу 5,5 км (ад вёскі Ясенавіца да вусця) каналізаванае.
Яглевіцкі сельсавет
Ягле́віцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Яглевічы. Колькасць двароў — 956, колькасць жыхароў — 2003.
Старшыня — Бязносік Валянціна Міхайлаўна, кіраўнік спраў — Осіпік Ала Мікалаеўна.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Косаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1947 года ў складзе Івацэвіцкага раёна. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Яблонкаўскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў складзе Бярозаўскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — адноўленага Івацэвіцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 10 населеных пунктаў. 2 сакавіка 1981 года ў склад Жытлінскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (вёскі Воля, Зыбайлы, Сярадава, Яблонка і хутар Зацішша). 9 жніўня 2022 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Любішчыцкага (4 населеныя пункты: аграгарадок Любішчыцы, вёскі Панкі, Плехава і пасёлак Майск) і Падстарынскага (7 населеных пунктаў: аграгарадок Падстарынь, вёскі Азярцо, Боркі, Кушняры, Руда, Сенькавічы і Халап’я) сельсаветаў.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1958 чалавек, з іх 95,0 % — беларусы, 3,1 % — рускія.
Падэрна-д’Ада
Падэрна-д'Ада (Paderno d'Adda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лека.
Насельніцтва складае 3826 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1 275 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 23877. Тэлефонны код — 039.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Юхан Нурдаль Брун
Юхан Нурдаль Брун (нарв. Johan Nordahl Brun;,  — , ) — нарвежскі паэт, драматург, палітычны дзеяч, біскуп Бергена (1804—1816). Брун зрабіў значны ўклад у станаўленне нацыянальнай нарвежскай літаратуры, стаяў ля вытокаў нарвежскага рамантызму.
У 1767 годзе перабраўся ў Капенгаген, дзе здаў экзамены па багаслоўі. Падчас вучобы ва Універсітэце Капенгагена стаў адным з ключавых членаў Нарвежскага таварыства, якое аб’яднала маладых нарвежскіх пісьменнікаў, паэтаў і філосафаў. З 1774 года быў парафіяльным святаром, праслужыўшы да 1804 года, калі стаў біскупам Бергена.
Брун напісаў першую ў гісторыі нарвежскай літаратуры п’есу Einer Tambeskielver (1772). П’еса спрыяла падняцці нацыянальнага духу і неаднаразова ставілася на сцэне. Ён напісаў мноства вершаў, уключаючы першы (неафіцыйны) гімн Нарвегіі For Norge, Kiempers Fødeland, а таксама апублікаваў зборнік Евангельскіх псалмоў (1786).
Пісьменнік і паэт Нурдаль Грыг з’яляецца нашчадкам Юхану Бруну і быў названы ў гонар вядомага продка.
Свірэпавы алей
Свірэ́павы алей — тлусты алей, атрымліваемы з насення свірэпіцы.
Выкарыстоўваецца ў вытворчасці пакосту, алкідных смол і мыла, складнік змазачных матэрыялаў. Рафінаваны свірэпавы алей — харчовы прадукт.
Бабосаўка
Бабосаўка (Бобосовка) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новасельскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Світалаўка 1
Світа́лаўка 1 (, Свиталовка 1) — пасёлак ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Уздзенскага сельсавета.
Садоўскі
Садоўскі — беларускае прозвішча.
IC 4056
IC 4056 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Міхал Хамінскі
Міхал Хамінскі (Michał Chomiński; 1729 —, Вільня) — рэлігійны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Належаў да каталіцкага сярэднезаможнага шляхецкага роду Хамінскіх герба «Ліс». Нарадзіўся ў 1729 годзе ў сям’і Гілярыя Канстанцінавіча Хамінскага (каля 1690 — снежня 1758), харунжага ашмянскага, старосты пагервянскага, уладальніка маёнткаў Гаўе, Верхняе і Рускае Сяло, і Ганны з Копцяў (каля 1700—1800, Рускае Сяло Дзісненскага павета), дачкі Міхала Копаця, старосты ашмянскага і пісара вялікага літоўскага.
Біскуп элеўсінскі, канонік Віленскі (1761), суфраган жмудскі (1767), пробашч шавельскі, пісар вялікі літоўскі (з 1788 па 1790).
Памёр года ў Вільні. Пахаваны на Бернардзінскіх могілках у Троках.
Узнагароды
Кавалер ордэнаў Св. Станіслава (1777) і Белага Арла (1789).
Альфонс Ільіч Тышкевіч
Альфо́нс Ільі́ч Тышке́віч (нар. г., в. Ліпкі  Мінскай вобласці) — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Мінскага аблвыканкаму (1986—1994), дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 9, 11 і 12-га скліканняў.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 ліпеня 1938 года ў вёсцы Ліпкі Смалявіцкага раёна.
Скончыў Мінскі тэхнікум лёгкай прамысловасці. Працоўную дзейнасць пачаў у 1958 годзе механікам на швачнай фабрыцы імя Крупскай. У гэтым жа годзе паступіў у Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі (цяперашні Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт, скончыў яго ў 1963 годзе па спецыяльнасці інжынер-механік, завочна Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС.
З 1986 па 1994 гады працаваў старшынёй выканкама Мінскага абласнога Савета народных дэпутатаў.
Наталля Юр’еўна Падольская
Ната́лля Падо́льская (нарадзілася 20 мая 1982, Магілёў) — беларуская спявачка, што прадстаўляла Расію на конкурсе песні «Еўрабачанне-2005» 21 мая 2005 года ў Кіеве, дзе заняла 15-е месца.
Альфонс Ільіч Тышкевіч
Біяграфія
Член ЦК КПБ, народны дэпутат БССР і абласнога Савета народных дэпутатаў.
Наталля Юр’еўна Падольская
У 2008 годзе змяніла беларускае грамадзянства на расійскае.
Альфонс Ільіч Тышкевіч
Біяграфія
14 студзеня 1997 года быў абраны ў Савет Рэспублікі, ад 22 студзеня 1997 году — старшыня пастаяннай камісіі па рэгіянальнай палітыцы, член прэзідыума Савета.
У студзені 1998 года А. І. Тышкевіч быў старшынёй Мінскага абласнога Савета дэпутатаў.
Наталля Юр’еўна Падольская
Раннія гады
Наталля разам са сваёй сястрой Юліяй нарадзілася 20 мая 1982 года ў Магілёве. З дзевяцігадовага ўзросту пачала навучацца спевам у калектыве Студыя «W» Магілёўскага ліцэя музыкі і харэаграфіі. Паралельна з тым займалася ў музычнай школе па класе фартэпіяна. У складзе Студыі «W» выступала ў Бельгіі, Германіі і Польшчы, станавілася лаўрэатам конкурсаў «Зорная ростань» (Беларусь), «Магутны Божа» (Беларусь) і «Goldenfest» (Польшча).
З 1999 па 2004 год была студэнткай Беларускага інстытута правазнаўства, які скончыла з чырвоным дыпломам. Адначасова працягвала набываць сцэнічны вопыт і пашыраць свой рэпертуар сольнага выканаўцы. Наталля рэгулярна прымала ўдзел у музычных мерапрыемствах на радыё і тэлебачанні, і двойчы — у 2002 і 2003 гадах — яна станавілася фіналісткай беларускага нацыянальнага тэлефестываля «На скрыжаваннях Еўропы».
У 2002 годзе, па прапанове прадзюсара, рэжысёра і аўтара песень Ігара Камінскага, паступіла на дзённае аддзяленне вакалу Маскоўскага інстытута сучаснага мастацтва і пераехала ў Маскву.
Вядомасць прыйшла да Наталлі ў 2002 пасля яе выступлення на фестывалі «Славянскі Базар» у Віцебску, дзе яна атрымала трэцюю прэмію. Восенню таго жа года ў Празе 16 членаў міжнароднага журы фестывалю лаўрэатаў нацыянальных конкурсаў FIDOF (міжнароднае аб'яднанне арганізатараў музычных фестываляў) UNIVERSETALENT Prague 2002 вельмі высока адзначылі яе выступленне: Наталля Падольская перамагла ў катэгорыях «Найлепшая песня» і «Найлепшы выканаўца».
2003
У пачатку 2003 года Майкл Джэй і Раян Лобшэр адмыслова для Наталлі напісалі песню «Unstoppable» і прапанавалі спявачцы выступіць з ёй на «Еўрабачанні-2004» ад Вялікабрытаніі. Аднак Падольская настойвала на тым, што на конкурсе песні «Еўрабачанне» будзе прадстаўляць толькі сваю родную Беларусь.
2004
У 2004 годзе Наталля Падольская прайшла праслухоўванні і стала ўдзельніцай расійскай «Фабрыкі зорак», дзе яе сустрэў Віктар Дробыш, вядомы прадзюсар і аўтар песень. З яго дапамогай Наталля запісала свой першы альбом «Поздно» («Позна»), які выйшаў у снежні 2004 года. Гэты дэбютны альбом быў вельмі паспяховым. На дыску запісана 13 песень аўтарства расійскіх кампазітараў. Паказальным таксама з'яўляецца тое, што ў альбом увайшла беларуская народная песня «Рэчанька».
2005
Адхіленая беларусамі Наталля вырашыла патрапіць на «Еўрабачанне» як прадстаўніца Расіі. У лютым 2005 года на расійскім нацыянальным адборачным конкурсе расійскія тэлегледачы абралі пераможцай менавіта яе з песняй «Nobody Hurt No One». Фінал конкурса адбыўся 21 мая 2005 года ў Кіеве, Наталля заняла 15-е месца.
Пасля ўдзелу ў Еўрабачанні Наталля выконвае новыя песні, гастралюе па Расіі. Яна пачынае сустракацца з расійскім спеваком Уладзімірам Прэсняковым, за якога ў 2010 выйшла замуж, здымаецца ў шэрагу тэлеперадач. 15 кастрычніка 2013 года Наталля выпускае другі альбом «Интуиция».
Рудава
Назву Рудава маюць:
Курт Розенвінкель
Курт Розенвінкель (нар. 28 кастрычніка 1970) — амерыканскі джазавы гітарыст, клавішнік, кампазітар, бэндлідэр, прадзюсер, педагог і ўладальнік гуказапісвальнага лэйбла.