cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Запуск рухавіка кароткім замыканнем
Метады
Транспартныя сродкі з 1990-х гадоў і старэйшыя, якія часта маюць карбюратарны рухавік, механічную каробку перадач, адну катушку запальвання і размеркавальнік, можна завесці кароткім замыканнем праз маторны адсек. Выкарыстанне стандартнага ўзлому замка для запуску аўтамабіля сёння звычайна неэфектыўнае, паколькі ў большасці аўтамабіляў цяпер выкарыстоўваюцца імабілайзеры або праверка ключа транспондара. У той жа час, большасць тыпаў матацыклаў часцей за ўсё лягчэй завесці кароткім замыканнем, асабліва скутары і старыя нэйкеды, у якіх адсутнічаюць дадатковыя функцыі бяспекі, акрамя механічных замкоў і звычайнага выключальніка запальвання.
Чмялі
Пашырэнне
Каля 300 відаў чмялёў жывуць у Паўночнай Еўразіі, Паўночнай Амерыцы, паўночнай Афрыцы, Аўстраліі. Жывуць пераважна ў лясах і гарах. На Беларусі больш за 30 відаў.
Запуск рухавіка кароткім замыканнем
Метады
Злодзеі, якім не хапае асноўных навыкаў у механіцы і ведаў аб аўтамабільных электрычных сістэмах, часам проста ўжываюць фізічную сілу, каб абысці замок запальвання, разбіваючы механізм ключа, каб раскрыць паваротны пераключальнік, што кіруецца ключавым тумблерам.
Чмялі
Асаблівасці біялогіі
Кормяцца нектарам і пылком многіх раслін. Апыляльнікі некаторых бабовых.
Развядзенне
Разводзяць штучна.
Алена Аляксееўна Цэд
Алена Аляксееўна Цэд (нар., Магілёў) — беларускі спецыяліст у галіне тэхналогіі алкагольных і безалкагольных прадуктаў, біятэхналогіі харчовых прадуктаў і біялагічна актыўных рэчываў. Доктар тэхнічных навук (2018), дацэнт (2002).
Біяграфія
Скончыла Магілёўскі тэхналагічны інстытут (1991; аспірантура, 1996).
Працавала ў Магілёўскім дзяржаўным універсітэце харчавання (тэхналагічны факультэт БДУТ, кафедра тэхналогіі харчовых вытворчасцей, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: тэхналогія спіртавой, лікёра-гарэлачнай, соладавай і безалкагольнай вытворчасці.
Узнагароды
Граматы Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2007, 2012), прэмія Магілёўскага абласнога выканаўчага камітэта (2003).
Якаў Саўчык
Якаў (Жак) Саўчык (Саўчук) (Jaques Saoutchik; 1880, Койданава, Расійская імперыя, цяпер Дзяржынск, Беларусь — 1955, Францыя) — французскі дызайнер яўрэйскага паходжання, заснавальнік і ўладальнік вядомага ў 1-й палове XX ст. атэлье па вытворчасці кузаваў для легкавых аўтамабіляў.
Біяграфія
Якаў Саўчук эмігрыраваў з сям'ёй у Францыю каля 1899 года. Мэблевы майстар па спецыяльнасці, ён заняўся новай і перспектыўнай у той час справай — праектаваннем і будаўніцтвам на заказ кузаваў для легкавых аўтамабіляў.
У пачатку XX ст. вытворцы аўтамабіляў давалі толькі шасі з агрэгатамі, а кузаў пакупнік замаўляў на свой густ у шматлікіх майстроў-кузаўнікоў. Нягледзячы на ​​распаўсюджанне канвеернай вытворчасці, досыць значны попыт на гэтую паслугу існаваў і пазней. У 1905 ці 1906 годзе Саўчык адкрыў уласную майстэрню ў парыжскім прыгарадзе Нэйі-сюр-Сэн. Вырабы Саўчыка былі высокай якасці і мелі свой адмысловы стыль. У 1920-я гады атэлье стала адным з вядучых у кузаўной справе. Кузавы Саўчыка манціравалі на шасі дарагіх і прэстыжных марак — «Рызота-Фраскіні», «Іспана-Сюіза», «Дэлая», «Корд» і інш. Пасля Другой сусветнай вайны попыт на кузавы індывідуальнай вытворчасці амаль знік.
Амерыканскі дызайнер Говард «Галандзец» Дарын, саўласнік французскай кузаўной фірмы Hibbard&Darrin, казаў пра Саўчыка: «Ён быў адным з нямногіх французскіх кузаўнікоў, якія ніколькі не капіравалі нас… Ён пэўна быў чалавекам з сваімі ўласнымі ідэямі». Кузавы Саўчыка маюць значнае месца сярод твораў ужытковага мастацтва часу ар-дэко.
У 1952 годзе Якаў Саўчык пакінуў справу, перадаў сваё прадпрыемства сыну П'еру; неўзабаве атэлье спыніла выпуск кузавоў. Цяпер аўтамабілі з кузавамі атэлье Саўчыка маюць вялікую калекцыйную каштоўнасць.
Культура Азербайджана
Культура Азербайджана — культура народаў і народнасцяў, якія жылі і жывуць на тэрыторыі Азербайджана і дзяржаў, якія існавалі на тэрыторыі сучаснага Азербайджана. Развіццё культуры на тэрыторыі Азербайджана адлюстравала яго насычаную палітычнымі і ваеннымі падзеямі гісторыю і знаходжанне на шляхах, што злучаюць Усход з Захадам.
У XIV—XV стст. з пачаткам фарміравання азербайджанскага цюркамоўных этнасу — асноўнага народа, які жыве ў Азербайджане, узнікае і яго культура, якая не мела першапачаткова сваіх стабільных цэнтраў, і яе даволі цяжка для дадзенага часу аддзяліць ад асманскай культуры. У XV стагоддзі фармуюцца два цэнтры азербайджанскай культуры — Іранскі Азербайджан і Раўнінны Карабах, якія канчаткова склаліся ўжо пазней, у XVI—XVIII стст. Культура Азейрбайджана, стаўшы самастойнай, захавала цесныя сувязі з іранскай і арабскай, мацуючыся і агульнай рэлігіяй, і агульнымі культурна-гістарычнымі традыцыямі.
Археалагічныя знаходкі, а таксама матэрыяльныя помнікі сведчаць аб культурным развіцці народаў на тэрыторыі Азербайджана як у дагістарычны (знаходкі ў Габустане), так і ў албанскі перыяды (храмы ў сёлах Кум і Лекіт). З распаўсюджваннем ісламу на працягу многіх стагоддзяў развіваецца мусульманская культура, будуюцца мячэці, медрэсэ, маўзалеі, развіваюцца пераважна арнаментальныя формы дэкаратыўнага мастацтва. Уваходжанне ў склад Расійская імперыі ў пачатку XIX стагоддзя дазволіла народам, якія жывуць на тэрыторыі Азербайджана далучыцца да рускай. Карэнны пералом намячаецца ў культурным развіцці Азербайджана ў савецкі перыяд. XXI стагоддзе адзначаецца мадэрнізацыяй Азербайджана ў культурнай сферы.
Цімафей Ерафеевіч Саладкоў
Цімафей Ерафеевіч Саладко́ў (, вёска Шчэжар,  — ) — беларускі савецкі гісторык. Доктар гістарычных навук (1966), прафесар (1966). Заслужаны работнік культуры БССР (1980).
Біяграфія
Скончыў Смаленскі педагагічны інстытут у 1950 годзе, з 1935 года — настаўнік. З 1939 г. у Чырвонай арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1946—1952 гг. на партыйнай рабоце. З 1952 года старшы навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі партыі пры ЦК КПБ, выкладчык БДУ. З 1964 года — загадчык кафедры гісторыі КПСС, адначасова ў 1965—1971 гадах прарэктар Мінскага радыётэхнічнага інстытута, з 1972 года — намеснік старшыні Беларускага рэспубліканскага камітэта абароны міра.
Навуковая дзейнасць
Ц. Е. Саладкоў аўтар прац па гісторыі рэвалюцыйнага руху ў Беларусі, міжнароднага значэння вопыту будаўніцтва сацыялізму ў СССР. Адзін з аўтараў «Нарысаў гісторыі Камуністычнай партыі Беларусі» (ч.1, 1961, 2-е выд., 1968), «Гісторыі Беларускай ССР» у 5 т. (т.2, 1972).
Сярод яго твораў: і іншыя.
Саўчык
Саўчык — беларускае прозвішча.
Давыдзіўка (Захарыўскі раён)
Давыдзіўка (Дави́дівка) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Окленд (Каліфорнія)
Окленд (Oakland ) — горад у Каліфорніі, ЗША. Размешчаны на ўзбярэжжы заліва Сан-Францыска, трэці па насельніцтву горад вобласці заліва Сан-Францыска пасля Сан-Хасэ і Сан-Францыска. Насельніцтва - 415492 (2006).
Геаграфія
Па дадзеных Бюро перапісу насельніцтва ЗША, горад займае плошчу 202,4 км² (з іх 145,2 км² мацерыковая частка і 57,2 км² водная). Дзве траціны тэрыторыі займае раўніна, якая прымыкае да заліва, і адна трэць размешчана на пагорках. Адной са славутасцяў Окленда з'яўляецца возера Лэйк-Мерыт (анг. Lake Merritt), найбуйнейшае салёнае возера ЗША, размешчанае ў гарадскіх межах.
Вільц
Вільц, Вольц — камуна з гарадскім статусам на поўначы вялікага герцагства Люксембург, сталіца кантона Вільц. Насельніцтва — 4,587 (2005).
Кіраўніцтва
Бургамістр — Рамэн Шнайдэр.
Сачыўкаўскі сельсавет
Сачы́ўкаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр сельсавета — аграгарадок (да 2010 года вёска) Сачыўкі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Стрэльненскі сельсавет у складзе Іванаўскага раёна Пінскай вобласці. Цэнтр — вёска Новая Стрэльна. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Сачэўскага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Стрэльненскага сельсавета было 12 населеных пунктаў. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Драгічынскага раёна. 21 ліпеня 1980 года скасаваны вёскі Верамееўцы, Панцаўцы і Панцэвічы. 28 студзеня 1983 года цэнтр сельсавента вёска Новая Стрэльна аб’яднана з вёскай Старая Стрэльна і перайменавана ў Стрэльна. 6 верасня 2000 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Сачыўкі, сельсавет перайменаваны ў Сачыўкаўскі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1425 чалавек, з іх 94,5 % — беларусы.
Atalyja
«Atalyja» — літоўскі музычны гурт. Грае этнічны фольк, з матывамі року. Рэпертуар у асноўным складаецца са старых народных святочных песень і шматгалосных спеваў, званых "сутартыны". Музыка з’яўляецца спробай музыкантаў пераасэнсаваць літоўскія аўтэнтычныя матывы і ўвасобіць іх у сучаснай форме. Выкарыстоўваюцца разнастайныя літоўскія народныя музычныя інструменты.
Карлікавая дзяржава
Карлікавая дзяржава — дзяржава, якая ў значнай ступені адрозніваецца ад большасці іншых у меншы бок па такіх крытэрыях як плошча тэрыторыі і колькасць насельніцтва. Часцей за ўсё карлікавымі называюць дзяржавы, плошча якіх менш за плошчу Люксембурга.
Апошняе месца сярод карлікавых дзяржаў (і адпаведна дзяржаў наогул) як па плошчы, так і па насельніцтву займае Ватыкан. Перадапошняя паводле плошчы — Манака, паводле насельніцтва — Науру.
Карлікавая краіна
Шматлікія карлікавыя дзяржавы з’яўляюцца параўнальна маладымі ўтварэньнямі (Сінгапур, Бахрэйн і іншыя). У той жа час большасьць карлікавых дзяржаў Еўропы маюць шматвяковую гісторыю. Напрыклад, Сан-Марына лічыцца самай старой дзяржавай Еўропы.
Часам таксама выкарыстоўваецца паняцце карлікавая краіна, у лік якіх уключаюць не толькі невялікія незалежныя дзяржавы, але і іншыя невялікія геаграфічна і гістарычна адасобленыя (часцей за ўсё астраўныя) тэрыторыі — залежныя тэрыторыі, адміністрацыйныя аўтаноміі і т. п. Прыклады — Востраў Мэн, Гернсі, Борнхальм, Гібралтар, Маёта, Гуам, Ніуэ, Гельгаланд, Афон і т. п.
Самыя густанаселеныя карлікавыя краіны свету
(чалавек на квадратны кіламетр):
Дэмэнціўка
Дэмэнціўка (Деме́нтівка) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Санта-Крочэ-дзі-Мальяна
Санта-Крочэ-дзі-Мальяна (Santa Croce di Magliano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 4838 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 95 чал./км². Займае плошчу 52 км². Паштовы індэкс — 86047. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio di Padova.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Аляксандр Казіміравіч Сержпутоўскі
Аляксандр Казіміравіч Сержпуто́ўскі (, в. Бялевічы, Слуцкі павет — ) — беларускі і савецкі этнограф, фалькларыст, мовазнавец, літаратар. Аўтар 45 друкаваных навуковых прац, удзельнік 25 этнаграфічных, антрапалагічных, лінгвістычных экспедыцый.
Узнагароджаны Малым залатым медалём Аддзела этнаграфіі Рускага геаграфічнага таварыства (за «Зборнік беларускіх прыказак і прымавак»).
Біяграфія
З сям'і ляснога вартаўніка. Скончыў Вызненскае народнае вучылішча (1880), Нясвіжскую настаўніцкую семінарыю (1884), Пецярбургскі археалагічны інстытут (1904). Супрацоўнік этнаграфічнага аддзела Рускага музея (1906—1930). Правадзейны член Інстытута беларускай культуры.
Настаўнічаў у Слуцкім і Мазырскім паветах (1884—1893). Праводзіў этнаграфічныя экспедыцыі, даследаваў палескую частку Беларусі па левых прытоках Прыпяці (1906). Наватар беларускай этнаграфічнай навукі і фалькларыстыкі; адзін з першых сярод фалькларыстаў звярнуў увагу на казачнікаў. Сваёй працай паказаў наяўнасць глыбокага філасофскага мыслення ў беларускай народнай прозе. Этнаграфічная экспедыцыя ў Пермскую губерню (верасень 1920). Этнаграфічныя паездкі па Беларусі, па Смаленскай і Пскоўскай вобласцях (1923—1927).
Удзельнік Беларускай акадэмічнай канферэнцыі (1926). Прапагандыст беларускай культуры, складальнік вопісаў беларускай калекцыі, адпраўленай на міжнародную выстаўку ў Ліверпулі (1939).
Шмат прац Сержпутоўскага не збераглося, у тым ліку і яго галоўная праца «Быт беларусаў». Яны, разам з архівам Беларускай Акадэміі навук, былі вывезены ў Германію і прапалі.
Памяць
На хутары паблізу ад вёсак Пярэвалакі і Чудзін Ганцавіцкага раёна, дзе ў 1864—1885 гадах жыў А. Сержпутоўскі, у 2003 годзе ўсталявалі памятны знак.
Ладзіцы (гміна)
Ладзі́цы (Ładzice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Радамшчанскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ладзіцах. Плошча гміны складае 82,72 км². Станам на 2010 год у гміне Ладзіцы пражывалі 4898 чалавек, шчыльнасць — 59 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 17 населеных пунктаў.
Касаі (значэнні)
Касаі — шматзначны тэрмін:
Махнавіцкі сельсавет
Ма́хнавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мазырскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2018 года вёска ) Махнавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Мазырскага раёна Мазырскай акругі БССР. З 5 кастрычніка 1926 года ў складзе Слабадскога раёна, з 4 жніўня 1927 года — у складзе Каралінскага раёна той жа акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Каралінскім раёне БССР, які 5 лютага 1931 года перайменаваны ў Ельскі, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Мазырскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 6 населеных пунктаў.
IC 2762
IC 2762 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пашкі (Шаркаўшчынскі раён)
Пашкі́ (, Пашки) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Радзюкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Германавічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 9 снежня 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Шкунціцкага сельсавета.
Лілі Чуляракі
Лілі Чуляракі (грэч. Λίλυ Χουλιαράκη, англ. Lilie Chouliaraki; нар. 5 лістапада 1963 года) — грэчаская вучоная, прафесар медыя і тэлекамунікацый Лонданскай школы эканомікі і палітычных навук, дзе вядзе даследаванні па выяве чалавечых пакут у сродках масавай інфармацыі і лічбавых медыя.
Кар'ера
Лілі Чуляракі атрымала ступень бакалаўра філасофіі ў Афінскім універсітэце, а пазней ступень магістра і доктара лінгвістыцы ува Універсітэце Ланкастэра.
У сваёй навуковай працы Чуляракі сканцэнтравана на чатырох абласцях, дзе пакуты паўстаюць праблемай зносін: навіны аб катастрофах, прапаганда ад знакамітых людзей, справаздачы аб ваенных справах, а таксама праблемы міграцыі.
Чуляракі чытала лекцыі для мноства грамадскіх арганізацый па распрацоўцы іх праграм і стратэгіі зносін, напрыклад, «Amnesty International» (Вялікабрытанія, Фінляндыя) і «Урачы без межаў» (Германія).
Даследаванне Лілі Чуляракі па ваенных рэпартажах факусуюцца на інфармацыі з сацыяльных сетак падчас канфлікту Арабскай вясны, даследуючы, як асноўныя навінавыя платформы размяшчаюць публікацыі з Twitter, аматарскія відэа і сэлфі, у сваіх сюжэтах. Яе аргументы заключаюцца ў тым, што ваенная журналістыка перайшла ад рэпартажу як прадстаўлення інфармацыі аб развіцці ваенных аперацый, да сведчання, дзе засяроджванню ўвагі на пакутах і смерці людзей.
Мома (значэнні)
Мома — шматзначны тэрмін:
Якаў Іванавіч Дрозд
Біяграфія
Скончыў будаўнічы факультэт Кіеўскага політэхнічнага інстытута (1929). З 1930 года ў Беларусі. З 1934 года супрацоўнік Беларускага аддзялення Саюздарпраекта НКУС СССР; выкладчык Мінскага аўтадарожнага тэхнікума.
У 1941—1945 гадах удзельнік Вялікай Айчыннай вайны; намеснік начальніка тэхнічнай часці ваенных аўтамабільных дарог Заходняга і 3-га Беларускага франтоў.
У 1945—1952 гадах намеснік начальніка Галоўдартранса пры СМ БССР. З 1952 года загадчык кафедры «Будаўнічыя канструкцыі» Беларускага політэхнічнага інстытута.
Амар Хаям
Амар Хаям Гіясаддзін Абу-ль-Фатх ібн Ібрахім (,, Іран — ) — персідскі і таджыкскі паэт, фізік, матэматык, астраном.
Жыў у Самаркандзе, Ісфахане, Бухары і інш.
Найвялікшы астраном свайго часу: за 500 гадоў да рэформы папы Рыгора XIII ажыццявіў рэформу календара ў выніку шматгадовых назіранняў за зорным небам. Паслядоўнік філасофіі Арыстоцеля і Ібн Сіны.
Жыццё
Ураджэнец горада Нішапура ў Харасане (цяпер іранская правінцыя Харасан-Рэзаві).
Амар быў сынам палатачніка, таксама ў яго была малодшая сястра Аіша. У 8 гадоў грунтоўна займаўся матэматыкай, астраноміяй, філасофіяй. У 12 гадоў Амар стаў вучнем Нішапурскага медрэсэ. Ён бліскуча скончыў курс па мусульманскаму праву і медыцыне, атрымаўшы кваліфікацыю хакіма, г.зн. лекара. Але медыцынская практыка мала цікавіла Амара. Ён вывучаў творы вядомага матэматыка і астранома Сабіта ібн Куры, працы грэцкіх матэматыкаў.
Дзяцінства Хаяма прыйшлося на гаротны час сельджукскага заваявання Цэнтральнай Азіі. Загінула мноства людзей, у тым ліку значная частка вучоных. Пазней у прадмове да сваёй «Алгебры» Хаям напіша горкія словы:
Мы былі сведкамі згубы вучоных, ад якіх засталася невялікая шматпакутная купка людзей. Суровасць лёсу ў гэтыя часы не дазваляе ім цалкам аддацца ўдасканаленню і паглыбленню сваёй навукі. Большасць тых, хто цяпер маюць выгляд вучоных, называюць ісціну хлуснёю, не выходзячы ў навуцы за граніцы падробкі і крывадушнасці. І калі яны сустракаюць чалавека, адметнага тым, што ён шукае ісціну і любіць праўду, стараецца адкінуць хлусню і крывадушнасць і адмовіцца ад самахвальства і падману, яны робяць яго прадметам сваёй пагарды і насмешак.
Ва ўзросце шаснаццаці гадоў Хаям перажыў першую ў сваім жыцці страту: падчас пошасці (эпідэміі) памёр яго бацька, а потым і маці. Амар прадаў бацькоўскі дом і майстэрню і адправіўся ў Самарканд. У тыя часы гэта быў прызнаны на Усходзе навуковы і культурны цэнтр. У Самаркандзе Хаям становіцца спачатку вучнем аднаго з медрэсэ, але пасля некалькіх прамоў на дыспутах ён так уразіў усіх сваімі ведамі, што яго адразу ж зрабілі настаўнікам.
Як і іншыя буйныя навукоўцы таго часу, Амар не затрымліваўся доўга ў нейкім адным горадзе. Усяго праз чатыры гады ён пакінуў Самарканд і пераехаў у Бухару, дзе пачаў працаваць у кнігасховішчах. За дзесяць гадоў, якія вучоны пражыў у Бухары, ён напісаў чатыры фундаментальныя трактаты па матэматыцы.
Аб апошніх гадзінах жыцця Хаяма вядома са слоў яго малодшага сучасніка — Бехакі, які спасылаецца на словы зяця паэта.
Аднойчы ў час чытання «Кнігі аб вылячэнні» Абу Алі ібн Сіны Хаям адчуў набліжэнне смерці (а было тады яму ўжо за восемдзесят гадоў). Ён спыніўся чытаць на раздзеле, які быў прысвечаны найцяжэйшаму метафізічнаму пытанню і называўся «Адзінае ў множным», палажыў між аркушаў залаты калыпок, які трымаў у руцэ, і закрыў фаліянт. Потым ён паклікаў сваіх блізкіх і вучняў, склаў тастамент і пасля гэтага ўжо не прымаў ані ежы, ані піцця. Памаліўшыся як перад сном, ён зрабіў зямны паклон і, стоячы на каленях, вымавіў: «Божа! Па меры сваіх сіл я імкнуўся спазнаць Цябе. Даруй мне! Наколькі я спазнаў Цябе, настолькі я да Цябе наблізіўся». З гэтымі словамі на вуснах Хаям і памёр.
Таксама ёсць звесткі пра апошнія гады жыцця паэта, засведчаныя аўтарам «Чатырох гутарак»:
У 1113 г. у Балху, на вуліцы Гандляроў рабамі, у доме Абу Саіда Джаррэ спыніліся хаджа імам Амар Хаям і хаджа імам Музаффар Ісфізарі, а я далучыўся да служэння ім. Падчас піравання я пачуў, як у доказ Ісціны Амар сказаў: «Магіла мая будзе размешчана ў такім месцы, дзе кожную вясну ветрык будзе асыпаць мяне кветкамі». Мяне гэтыя словы здзівілі, але я ведаў, што такі чалавек не стане гаварыць пустых слоў. Калі ў 1136 г. я прыехаў у Нішапур, прайшло ўжо чатыры гады з часу, як той вялікі закрыў свой твар покрывам зямлі, і нізкі свет асірацеў без яго. І для мяне ён быў настаўнікам. У пятніцу я пайшоў пакланіцца яго праху, узяўшы з сабою аднаго чалавека, каб ён паказаў мне Хаямаву магілу. Ён прывёў мяне на могілкі Хайре, павярнуў налева ля падножжа сцяны, што агароджвала сад, і я ўбачыў яго магілу. Грушавыя і абрыкосавыя дрэвы звесіліся з гэтага саду і, распасцёршы над магілаю квітнеючыя галінкі, усю магілу яго хавалі пад кветкамі. І прыйшлі мне на памяць тыя словы, што я чуў ад яго ў Балху, і я расплакаўся, бо на ўсёй зямлі і ў краінах Населенай чвэрці я не ўбачыў б для яго лепшага месца. Бог, Святы і Усявышні, да падрыхтуе яму месца ў райскіх кушчах міласцю сваёю і шчодрасцю!
Творчасць
Сусветную вядомасць як паэту прынеслі яму рубаі (чатырохрадкоўі), у якіх адлюстраваны свет чалавечых перажыванняў, думы пра жыццё, чалавека і яго веды, глыбокі філасофскі роздум, казанне дабра і чалавечнасці. Многія рубаі сталі афарызмамі, хаця свабодалюбасць рубаі выклікала моцныя нападкі духавенства.
Аўтар трактатаў на арабскай і персідскай мовах: матэматычных («Трактат пра доказы задач алгебры і алмукабалы»), фізічных («Вагі мудрасцей»), філасофскіх («Аб усеагульнасці быцця», «Адказ на тры пытанні», «Трактат пра існаванне»), гістарычных («Науруз-намэ»). Захаваўся ўрывак «Мелікшахскіх астранамічных табліц» Амара Хаяма, напісаных па-арабску.
Беларускія пераклады твораў Хаяма
Асобныя рубаі пераклаў Уладзімір Клішэвіч.
Спорт у Беларусі
Спорт у Беларусі – адзін з элементаў беларускай культуры. Рэгуляваннем і каардынацыяй спартыўнай сферы займаецца Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь, якое было створана ў 1995 годзе.
Пытанні фізічнай культуры і спорту асвятляюцца ў перыядычных выданнях «Спортивная панорама», «Прессбол», часопіс «Спорт на воде».
Гісторыя развіцця беларускага спорту
Першыя спартыўныя спартыўныя таварыствы (Мінскае таварыства аматараў спорту, філіі расійскіх таварыстваў веласіпедыстаў-турыстаў, «Санітас» і інш.). Масавыя былі гімнастыка, лёгкая атлетыка, веласіпедны спорт, падыманне цяжару, барацьба і футбол. Першыя беларускія спаборніцтвы па футболе былі праведзены ў 1911 годзе ў Магілёве (кубак горада), па лёгкай атлетыцы ў Гомелі (1913 год), барацьбе і падыманні цяжару ў Мінску (1913 – 1914 гады). У 1910-я гады дзейнічала каля 70 спартыўных гурткоў, клубаў, таварыстваў (больш за 2,5 тыс. чал.); існавала 15 – 20 прасцейшых спартыўных збудаванняў. На ўсерасійсіх і міжнародных спаборніцтвах вызначыліся беларускія спартсмены М. Дзявочка (веласпорт), А. У. Александровіч і У. С. Сакалдзінскі (цяжкаатлеты).
У пасляваенны час калектывы фізічнай культуры адноўлены (на канец 1944 года іх было 637, у якія ўваходзіла 36,6 тыс. чал.). У 1945 годзе адбылася 1-я Усебеларуская спартакіяда. Актыўна вялося спартыўнае будаўніцтва колькасць стадыёнаў, спартыўных залаў у 1985 годзе у параўнанні з 1966 годам вырасла у 2,5 раза, басейнаў – у 3,5. Былі пабудаваны Мінскі палац спорту, Рэспубліканскі водна-спартыўны камбінат, алімпійскі лагер «Стайкі», зімовы спорткомрлекс «Раўбічы», палац лёгкай атлетыкі і палац тэніса ў Мінску, конна-спартыўны комплекс «Ратамка», рэканструяваны стадыёны «Дынама» і «Трактар» у Мінску. Па забяспечанасці спартыўнымі збудаваннямі Беларуская ССР займала вядучае месца ў СССР. Тут праводзіліся чэмпіянаты свету па барацьбе, біятлоне, валейболе, верталётным спорце, фехтаванні, чэмпіянаты Еўропы па гімнастыцы, класічнай барацьбе, чэмпіянаты СССР, буйныя міжнародныя спабрніцтвы па розных віжах спорту, у т.л. групавыя турніры па футболе XXII Алімпійскіх гульняў і чэмпіянату свету сярод юніёраў.
18 чэрвеня 1993 года Вярхоўны Савет Рэспублікі Беларусь XII склікання прыняў Закон аб фізічнай культуры і спорце, які вызначае фізічную культуру і спорт як неад’емную частку нацыянальнай культуры і гісторыі беларускага народа.
Па стане на 1996 год у Беларусі 286 стадыёнаў і 4,7 тыс. спартыўных залаў, 220 плавальных басейнаў, каля 14 тыс. плоскасных спартыўных пляцовак, дзейнічала 475 дзіцяча-юнацкіх спартыўных школ, у т.л. 12 школ вышэйшага спартыўнага майстэрства, 9 вучылішчаў алімпійскага рэзерву. У галіне фізічнай культуры і спорту працавала больш як 16 тыс. спецыялістаў.
Беларусь на Алімпійскіх гульнях, чэмпіянатах свету і Еўропы
Беларускія спартсмены з 1952 года удзельнічаюць у Алімпійскіх гульнях. З 1992 года зборная каманда Беларусі ўдзельнічае ў Паралімпійскіх гульнях.
З 1991 года пачынае працаваць Нацыянальны алімпійскі камітэт Беларусі.
11 верасня 2021 года міністр спорту і турызму Сяргей Кавальчук пакрыўдзіўся ев тэнісістку Вікторыю Азаранка за адмову ўдзельнічаць ад Беларусі ў Алімпійскіх гульнях. У жніўні 2020 года Азаранка заклікала «усе бакі спыніць гвалт і перайсці да мірных перамоваў»
Міжнародныя санкцыі
Міністэрства спорту і турызму ўвяло забарону для лёгкіх атлетаў на наведванне міжнародных мерапрыемстваў і турніраў.
Лісоўчыцы (археалагічныя помнікі)
Лісоўчыцы — археалагічныя помнікі — курганныя могільнікі каля в. Лісоўчыцы Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці.
Курганны могільнік — 1
Курганны могільнік знаходзіцца за 1,6 км на паўднёвы ўсход ад вёскі, каля хутара Кушнерука, злева ад дарогі на в. Кашчэнікі. 10 насыпаў вышынёй 0,3—0,5 м, дыяметрам 4—6 м. Большая частка насыпаў на ўзвышшы, за 50 м на паўднёвы ўсход ад адзінкавых курганоў каля хутара. Пашкоджаны ямамі. Некаторыя курганы па контуры абкладзены камянямі. Вядомы з 1895 года, абследавала ў 1980, 1985, даследавала ў 1981 гадах два курганы Т. М. Каробушкіна. Пахавальны абрад — трупапалажэнне (у адным з частковым спаленнем) на гарызонце галавой на захад, рукі ўздоўж тулава. Знойдзены абпалены жалезны прадмет, падобны на вастрыё двухшыпнай стралы, каваныя цвікі (відавочна, ад труны). Датуецца XI ст.
Курганны могільнік — 3
Курганны могільнік знаходзіцца за 1,1 км на поўдзень ад вёскі, ва ўрочышчы Пяцічна Гара. 4 насыпы вышынёй 0,2—0,3 м, дыяметрам 4—6 м. Раней былі абкладзены камянямі, папсаваны землянымі работамі. Раскопкі не праводзіліся.
Пеўнік
Пеўнік, Гіднум выемчаты, Вожычнік жоўты (Hydnum repandum) — шапкавы базідыяльны грыб сямейства яжоўнікавых.
Назва
Народныя назвы: мядзведзік, мядзведак, каты, катэ, мядзьведзь, вядзьмедзік, вядзьмедзіца, сямірогі, мядзведжае вушка, курачка, мядзьвежае вуха, кароўка, пупач, мядзведжае вуха, галубок, петушок.
Апісанне
Пладовае цела — шапка на ножцы. Шапка дыяметрам 3—12 см, пукатая або злёгку ўвагнутая, часта няправільнай формы, ад белага да вохрыста-жоўтага колеру. Гіменафор у выглядзе крохкіх шыпікаў. Ножка кароткая, суцэльная, часам уздутая каля асновы. Мякаць белая, шчыльная. Споры бясколерныя, яйцападобныя. Пладаносіць з ліпеня па верасень.
Выкарыстанне
Ядомы ў маладым узросце.
Галоўнае разведвальнае ўпраўленне (СССР)
Галоўнае разведвальнае ўпраўленне Генеральнага штаба Узброеных сіл СССР (ГРУ ГШ УС СССР) — савецкая спецслужба, у сферу дзейнасці якой уваходзіла стратэгічная агентурная разведка, аператыўная разведка, радыё- і радыётэхнічная разведка, касмічная разведка і кіраўніцтва часткамі спецпрызначэння. Падпарадкоўвалася Генштабу УС СССР і міністэрству абароны.
Гісторыя
ГРУ вядзе сваю гісторыю ад Рэгістрацыйнага ўпраўлення РСЧА, створанага ў лістападзе 1918 года. У далейшым гэты орган шмат разоў перайменаваўся, рэфармаваўся і рэарганізаваўся:
З распадам СССР упраўленне ў практычна нязменным выглядзе захавалася за Генштабам Узброеных Сіл РФ. Іншыя рэспублікі стваралі ўласныя органы ваеннай разведкі — як правіла, на аснове разведкі штабоў адпаведных ваенных акругаў.
Спецназ
Дырэктывай ваеннага міністра СССР № Орг/2/395832 ад 24 кастрычніка 1950 г. пачалося фарміраванне часцей спецыяльнага прызначэння (СП, з 1980 г. — СпП).
Часткі спецназа падпарадкоўваліся 3-му (са снежня 1951 г. — 5-му) кірунку 2-га аддзела 3-га ўпраўлення 2-га Галоўнага ўпраўлення Генштаба. Да 60-х гадоў нумарацыя падраздзяленняў змянілася і гэтыя функцыі былі ўскладзены на 3-і напрамак 5-га ўпраўлення ГРУ.
На месцах для кіраўніцтва ротамі ўводзіліся дадатковыя пасады: у апаратах начальнікаў разведкі галоўнакамандуючага войскаў Далёкага Усходу і ГСВГ — 1 старэйшы афіцэр і 1 афіцэр, у СГВ, ваенных акругах, войсках і паветрана-дэсантных карпусах — 1 афіцэр. У канцы 50-х — пачатку 60-х гг. былі створаны тры аддзелы (спецыяльнай разведкі) разведкі штабоў ваенных акругаў і груп войск.
З 1953 г. пачалося фарміраванне аналагічных падраздзяленняў у разведцы ВМФ.
АСНАЗ
Пад кіраўніцтвам ГРУ знаходзіліся групы асаблівага прызначэння (АСНАЗ), што выконвалі задачы непасрэдна на мясцовасці, як у тыле праціўніка, так і ўнутры краіны, на рубяжах. Часткі радыё- і радыётэхнічнай разведкі АСНАЗ падпарадкоўваліся 3-му аддзел 3-га ўпраўлення, з красавіка 1953 г. — 2 -му аддзел, з мая 1955 г. — 6-му ўпраўленню ГРУ. У ваенных акругах і групах войскаў з сярэдзіны 50-х гг. дзейнічалі асобныя радыё- і радыётэхнічныя палкі АСНАЗ, у складзе армій — батальёны. Пачынаючы з 1976 г. радыё- і радыётэхнічны палкі былі парамі аб’яднаны ў асобныя радыётэхнічныя брыгады (артбр), а вайсковыя батальёны — у асобныя радыётэхнічныя палкі (артп)
Акрамя частак АСНАЗ ГРУ існавалі радыётэхнічныя роты мотастралковых і танкавых дывізій, якія займаліся радыёразведкай на тактычным узроўні. Разглядаліся планы іх падпарадкавання ГРУ і стварэння, такім чынам, адзінай сістэмы вайсковай радыёразведкі на ўсіх узроўнях, аднак яны не былі ажыццёўлены.
НДІ
ГРУ мела ў сваім распараджэнні чатыры навукова-даследчых інстытута (НДІ) :
Кіраўнікі
За перыяд 1949—1992 гадоў упраўленне ўзначальвалі :
Штаб-кватэра
Першапачаткова ГРУ знаходзілася ў будынку Генштаба на Арбаце ў Маскве. Шэраг службаў (Інфармацыя, 6-е ўпраўленне) знаходзіліся на Гогалеўскім бульвары, 6. У 1968 годзе ўсе асноўныя службы ГРУ былі пераведзеныя ў новы будынак па адрасе Харашоўскай шашы, 76, вядомае пад неафіцыйнымі назвамі «акварыум» або «сцякляшка».
Праваахоўныя органы ЗША
У адрозненне ад большасці краін, у ЗША няма адзінай паліцэйскай структуры; такім чынам, тэрмін «паліцыя ЗША» ужываецца неафіцыйна. Замест гэтага, кожны штат, а таксама — кожны буйны горад, а часам і драбнейшы населены пункт, мае сваю паліцэйскую ўстанову, незалежную ад іншых. Уласныя паліцэйскія ўстановы могуць быць таксама пры буйных транспартавых прадпрыемствах.
Гісторыя
Паліцэйская сістэма ЗША ўзнікала пад уплывам дэмакратычных ідэй Дэкларацыі незалежнасці 1776 г. і прынцыпаў Канстытуцыі 1787 г.
У ЗША тры ўзроўня дзяржаўнай улады: федэральная, штата і мясцовая, прытым улады штатаў і мясцовыя органы ад самага пачатку карысталіся значнай самастойнасцю.
Да пачатку XX ст. у ЗША склалася наступная сістэма органаў паліцыі:
У ЗША першы пастаянны паліцэйскі дэпартамент быў утвораны ў 1845 годзе ў Нью-Ёрку (Дэпартамент паліцыі горада Нью-Ёрка).
Структура паліцыі
У ЗША ёсць федэральныя праваахоўныя ўстановы, якія расследуюць федэральныя злачынствы (ФБР, Упраўленне па барацьбе з наркотыкамі, Бюро алкаголю, тытуню, агнявой зброі і выбуховых рэчываў, Сакрэтная служба, федэральныя маршалы, Іміграцыйная і мытная паліцыя ЗША і некаторыя іншыя).
Але асноўная нагрузка даводзіцца на паліцыю штатаў і гарадоў. Начальнік мясцовага паліцэйскага органа — камісар, суперінтэндант або шэф паліцыі — звычайна прызначаецца мэрам, кіраўніком горада або мясцовым заканадаўчым органам, а часам абіраецца шляхам усенароднага галасавання.
На ўзроўні акругі кіраўнік паліцэйскага ўпраўлення звычайна носіць назву «шэрыф». Шэрыфы амаль паўсюдна абіраюцца на гэту пасаду і атрымліваюць права прызначаць намеснікаў. Адміністрацыя шэрыфа таксама займаецца ўтрыманнем акруговай турмы і забеспячэннем бяспекі залы суда.
Паўнамоцтвы паліцыі
Правілы ўжывання сілы супрацоўнікамі паліцыі ЗША фармалізаваны ў выглядзе класіфікацый узроўняў сілавога ўплыву і ўзроўняў супраціву суб’ектаў ужывання сілы. Распрацаваныя ў 1980-х гадах, гэтыя правілы паслужылі грунтам для аналагічных норм у шмат якіх краінах.
Падраздзяленні спецыяльнага прызначэння
Сучасныя паліцэйскія фарміраванні нярэдка ўлучаюць у свой склад падраздзяленні спецыяльнага прызначэння для вырашэння праблем спецыфічнага характару (напрыклад, падраздзяленні SWAT). У большасці амерыканскіх гарадоў тактычныя падраздзяленні адмыслова навучаны і экіпіяваны для прадухілення масавых хваляванняў і падтрымання парадку ў экстранных сітуацыях. У стане пастаяннай гатовасці знаходзяцца сапёрныя брыгады, што выкарыстоўваюцца для размінавання і абясшкоджвання выбуховых прылад. Прыкладам, сапёрная брыгада дэпартамента паліцыі горада Нью-Ёрка шырока вядома сваёй аператыўнай працай у вобласці расследавання і прадухілення тэрарыстычных акцый з выкарыстаннем выбуховых прылад.
Расследаванне
У адрозненне ад Беларусі, у ЗША няма закона, які патрабуе прыцягнення панятых як незалежных назіральнікаў пры ператрусе — сведчанням паліцыянтаў прынята давяраць, тым больш, што ў выпадку, калі хлусня выкрыецца, паліцыянтаў, якія праводзілі ператрус, чакае вельмі суровая кара, аж да крымінальнай адказнасці.
IC 2763
IC 2763 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эль-Газаль
Эль-Газа́ль, Бахр-эль-Газаль (بحر الغزال) — рака ў Афрыцы, у Паўднёвым Судане, левы прыток Белага Ніла.
Утвараецца ад зліцця рэк Эль-Араб і Джур. Даўжыня ракі 716 км (ад месца зліцця вытокаў — 240 км). Працякае па забалочанай мясцовасці. Плошча вадазбору 851 459 км². Рака суднаходная ад месца зліцця вытокаў, у перыяд летніх дажджоў — ад горада Вау на рацэ Джур.
Агапаўскі раён
Агапаўскі раён (Ага́повский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Чалябінскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Агапаўка.
Геаграфія
Раён размешчаны на паўднёвым захадзе Чалябінскай вобласці. На поўначы мяжуе з Верхнеўральскім муніцыпальным раёнам, на паўночным усходзе і ўсходзе з Нагайбацкім і Карталінскім муніцыпальнымі раёнамі, на поўдні з Кізільскім муніцыпальным раёнам, на захадзе з Магнітагорскай гарадской акругай і муніцыпальным раёнам Абзялілаўскі раён. Плошча — 2603,6 км², сельскагаспадарчыя ўгоддзі займаюць 232,4 тыс. га.
Раён размешчаны большай часткай у стэпавай, часткова ў лесастэпавай зонах. Рэльеф: узгорыстая раўніна. Па тэрыторыі раёна працякаюць рэкі Урал, Гумбейка, Зінгейка, Сухая, Ржаўчык, Янгелька. Размешчаны два буйныя вадасховішчы: Верхнеўральскае і Магнітагорскае.
Адлегласць ад Чалябінска 280 км, ад чыгуначнай станцыі Магнітагорск 20 км.
Карысныя выкапні
Тэрыторыя раёна мае значныя запасы прыродных рэсурсаў. На тэрыторыі Магнітнага сельскага паселішча разведаны запасы нярудных матэрыялаў (вермакуліт, чырвоная гліна, пясок, друз). Нетры паселішча багатыя золатам, нікелем, кобальтам, жалезнай рудой.
На тэрыторыі Чарнігаўскага сельскага паселішча разведаны запасы нярудных матэрыялаў (чырвоная гліна, пясок, друз). Крыніцы сталовай і лячэбнай мінеральнай вады, якая паказана пры лячэнні хвароб органаў стрававання, эндакрыннай і мочапалавой сістэм.
На тэрыторыі Жоўцінскага сельскага паселішча вядзецца распрацоўка радовішча граніту.
Тэорыя адноснасці
Тэорыя адноснасці — тэрмін, уведзены ў 1906 годзе Максам Планкам з мэтай паказаць, як спецыяльная тэорыя адноснасці (і, пазней, агульная тэорыя адноснасці) выкарыстоўвае прынцып адноснасці. Часам выкарыстоўваецца як эквівалент паняцця «рэлятывісцкая фізіка». У вузкім сэнсе ўключае ў сябе спецыяльную і агульную тэорыю адноснасці.
У гісторыі фізікі тэрмін тэорыя адноснасці часам выкарыстоўваецца для адмежавання поглядаў Эйнштэйна, Мінкоўскага і іх паслядоўнікаў, што адмаўляюць канцэпцыю святланоснага эфіру, ад поглядаў некаторых іх папярэднікаў, такіх як Лорэнца і Пуанкарэ.
Вобласць прымянення
Тэорыя адноснасці ўжываецца ў фізіцы і астраноміі пачынаючы з XX стагоддзя. Упершыню новая тэорыя замяніла 200-гадовую механіку Ньютана. Гэта ў корані змяніла ўспрыманне свету.
Ньютанаўскія паняцці аб руху былі абвергнутыя або кардынальна адкарэктаваныя з дапамогай новага дастаткова глыбокага прымянення прынцыпу адноснасці руху. Час ужо не быў абсалютным (а пачынаючы з АТА — і раўнамерным).
Больш таго, Эйнштэйн змяніў фундаментальныя погляды на час і прастору. Паводле тэорыі адноснасці час неабходна ўспрымаць як амаль раўнапраўны складнік (каардынату) прасторы-часу, які можа змешвацца ў пераўтварэнні каардынат пры змене скорасці руху сістэмы адліку са звычайнымі прасторавымі каардынатамі, падобна да таго, як змешваюцца адна з адной прасторавыя каардынаты ў пераўтварэнні іх пры павароце восей звычайнай трохмернай сістэмы каардынат.
Тэорыя адноснасці значна пашырыла разуменне фізікі ў цэлым, а таксама істотна паглыбіць веды ў галіне фізікі элементарных часціц, даўшы магутны імпульс і сур’ёзныя новыя тэарэтычныя прылады для развіцця фізікі, значэнне якога цяжка пераацаніць.
З дапамогай дадзенай тэорыі касмалогія і астрафізіка здолела прадказаць такія надзвычайныя з’явы, як нейтронныя зоркі, чорныя дзіркі і гравітацыйныя хвалі.
Прыняцце навуковай супольнасцю
У цяперашні час тэорыя адноснасці агульнапрынята ў навуковай супольнасці і складае базіс сучаснай фізікі. Працэс яе распаўсюджвання і прызнання ў навуковай супольнасці, тым не менш, працякаў няпроста. Напрыклад, крытычнае стаўленне да палажэнняў тэорыі адноснасці выказвалі Нобелеўскія лаўрэаты Філіп Ленард, Штарк, Дж. Дж. Томсан, а таксама філосафы і навукоўцы (напрыклад, Цыялкоўскі, Жукоўскі, Тэсла і інш.)
Сказанае вышэй адносіцца ў большай меры да спецыяльнай тэорыі адноснасці. Агульная тэорыя адноснасці (АТА) у меншай ступені эксперыментальна праверана, утрымлівае некалькі прынцыповых праблем, і вядома, што пакуль у прынцыпе дапушчальныя некаторыя з альтэрнатыўных тэорый гравітацыі, большасць з якіх, праўда, можна лічыць у той ці іншай меры проста мадыфікацыяй АТА. Тым не менш, у адрозненне ад многіх з альтэрнатыўных тэорый, на думку навуковай супольнасці АТА ў сваёй вобласці прымянімасці пакуль адпавядае ўсім вядомым эксперыментальным фактам, у тым ліку і параўнальна нядаўна выяўленым (так, нядаўна было знойдзена яшчэ адно магчымае пацвярджэнне існавання гравітацыйных хваль ). У цэлым жа АТА з’яўляецца ў сваёй вобласці прымянімасці «стандартнай тэорыяй», гэта значыць прызнанай навуковай супольнасцю галоўнай і найлепшай.
Спецыяльная тэорыя адноснасці
Спецыяльная, або прыватная тэорыя адноснасці — гэта тэорыя структуры прасторы-часу. Упершыню была прадстаўлена ў 1905 Альбертам Эйнштэйнам у працы «Да электрадынамікі цел, якія рухаюцца». Тэорыя апісвае рух, законы механікі, а таксама прасторава-часавыя адносіны, якія вызначаюць іх, пры скарасцях руху, блізкіх да скорасці святла. Класічная механіка Ньютана ў рамках спецыяльнай тэорыі адноснасці з’яўляецца прыбліжэннем для малых скарасцей.
Агульная тэорыя адноснасці
Агульная тэорыя адноснасці — тэорыя гравітацыі, распрацаваная Эйнштэйнам ў 1905—1917 гадах. З’яўляецца далейшым развіццём спецыяльнай тэорыі адноснасці. У агульнай тэорыі адноснасці пастулюецца, што гравітацыйныя эфекты абумоўлены не сілавым узаемадзеяннем цел і палёў, а дэфармацыяй самой прасторы-часу, у якім яны знаходзяцца. Гэтая дэфармацыя звязана, у прыватнасці, з прысутнасцю масы-энергіі.
Паркоўка ў Маскве
1 чэрвеня 2013 года ў Маскве была ўведзена платная паркоўка ў межах Бульварнага кольца. З 1 чэрвеня 2014 года платныя паркоўкі з'явіліся ў раёне «Масква-Сіці», дзе ўпершыню прыменены дыферэнцыраваны тарыф. З 1 жніўня 2014 года гарадская сістэма платных парковак пашырылася да межаў Трэцяга транспартнага кальца. У зону пашырэння ўвайшлі таксама вуліцы наступных раёнаў: Прэсненскі, Арбат, Цвярской, Дарагамілава і Хамоўнікі. Таксама 25 снежня 2014 года арганізавана новая тэрытарыяльная зона платных парковак ўнутры Трэцяга транспартнага кальца.
Адміністратарам гарадской сістэмы платных парковак з'яўляецца ДКУ «Адміністратар Маскоўскага паркавальнага прасторы». Дадзеная арганізацыя займаецца добраўпарадкаваннем паркавальнай інфраструктуры (праца сістэмы аплаты парковак, наяўнасць знакаў платнай паркоўкі і інфармацыйных шчытоў), адміністраваннем даходу ад платных парковак, кантролем за выкананнем правілаў платных парковак у Маскве, у тым ліку выпісваннем штрафаў за парушэнне правілаў аплаты паркоўкі.
Сачэўскі сельсавет
Сачэ́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Сачэўкі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў Іванаўскім раёне Пінскай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя далучана да Стрэльненскага сельсавета.
Глаўберава соль
Глаўберава соль (Мірабіліт) — Na2SO4 · 10H2O, дзесяціводны крышталягідрат (дэкагідрат) сульфату натрыю. Упершыню выяўлена хімікам І. Р. Глаўберам у складзе мінеральных вод, а пасля сінтэзавана дзеяннем сернай кіслаты на хларыд натрыю. Выкарыстоўваецца ў шкляной і содавай вытворчасці, у медыцыне.
Гуманітарны недзяржаўны інстытут у Брэсце
Гуманітарны недзяржаўны інстытут у Брэсце - недзяржаўная ВНУ, якая дзейнічала ў Брэсце ў 1990-х гг. У 1996 г. юрыдычны адрас Інстытута знаходзіўся па вул. Я Купалы, д. 109, а ў 1998 г. на вул. Паўночны Гарадок, 3/16. Рыхтаваў па спцыяльнасцях: правазнаўства, псіхалогія і эканоміка і кіраванне вытворчасцю. Згодна праваабарончай справаздачы па Беларусі за 1999 г. на 1999 г. Інстытут быў пазбаўлены ліцэнзіі. Згодна дадзеным МНЗ, ліквідаваны 22.11.2005.
Медаль «За асваенне нетраў і развіццё нафтагазавага комплексу Заходняй Сібіры»
Медаль «За асваенне нетраў і развіццё нафтагазавага комплексу Заходняй Сібіры» — дзяржаўная ўзнагарода СССР. Заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 28 ліпеня 1978 года. Аўтар малюнка медаля — мастак С. А. Паманскі.
Статут медаля
Медалём «За асваенне нетраў і развіццё нафтагазавага комплексу Заходняй Сібіры» ўзнагароджваліся актыўныя ўдзельнікі асваення нетраў і развіццё нафтагазавага комплексу Заходняй Сібіры за самаадданую працу па выяўленні, разведцы і распрацоўцы нафтавых і газавых радовішчаў, здабычы і прамысловай перапрацоўцы нафты і газу, будаўніцтву вытворчых і жыллёва-грамадзянскіх аб'ектаў, транспартных магістраляў, па энергазабеспячэнню, транспартнаму і іншаму абслугоўванню вытворчасцей нафтагазавага комплексу, а таксама работнікі навукова-даследчых і праектна-канструктарскіх арганізацый, устаноў і арганізацый невытворчай сферы, партыйных, савецкіх, прафсаюзных і камсамольскіх органаў, знаходзячыяся на тэрыторыі нафтагазавага комплексу, якія ўнеслі сваім добрасумленнай працай уклад у яго развіццё.
Медалём узнагароджваліся рабочыя і служачыя, якія прапрацавалі ў раёнах нафтагазавага комплексу Заходняй Сібіры, як правіла, не менш трох гадоў.
Узнагароджанне медалём «За асваенне нетраў і развіццё нафтагазавага комплексу Заходняй Сібіры» ажыццяўлялася ад імя Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР Прэзідыумам Вярхоўнага Савета РСФСР.
Хадайніцтва аб узнагароджанні медалём «За асваенне нетраў і развіццё нафтагазавага комплексу Заходняй Сібіры» распачыналіся адміністрацыяй прадпрыемстваў, арганізацый, устаноў сумесна з партыйнымі, прафсаюзнымі і камсамольскімі арганізацыямі працоўных калектываў, а таксама раённымі, гарадскімі партыйнымі, савецкімі органамі.
Прадстаўленні аб узнагароджанні медалём уносіліся ў Прэзідыум Вярхоўнага Савета РСФСР міністэрствамі і ведамствамі СССР і РСФСР, прадпрыемствы і арганізацыі якіх вядуць работы па асваенню нетраў і развіцця нафтагазавага комплексу, а таксама выканаўчымі камітэтамі Цюменскага і Томскага абласных Саветаў народных дэпутатаў.
Медаль «За асваенне нетраў і развіццё нафтагазавага комплексу Заходняй Сібіры» носіцца на левым боку грудзей і размяшчаецца пасля медаля «За пераўтварэнне Нечэрназем'я РСФСР».
Апісанне медаля
Медаль «За асваенне нетраў і развіццё нафтагазавага комплексу Заходняй Сібіры» выраблялася з латуні і мае форму правільнага круга дыяметрам 32 мм.
На адным боку медаля намаляваны серп і молат на фоне нафтавых вышак, газгольдэраў і трубаўкладчыка. Па акружнасці размешчаны надпіс «За освоение недр и развитие нефтегазового комплекса Западной Сибири» і пяціканцовая зорачка.
На адваротным боку медаля на фоне пяціканцовай зоркі і разбежных ў выглядзе пяцікутніка прамянёў размешчаны надпіс «СССР». Ніжэй намаляваныя перакрыжоўваючыяся лаўровая і дубовая галіны.
Медаль пры дапамозе вушка і кольца злучаецца з пяцівугольнай калодачкай, пакрытай шаўковай муаравай стужкай шырынёй 24 мм са светла-зялёнымі палосамі па краях шырынёй 6 мм і блакітнай паласой пасярэдзіне шырынёй 6 мм, светла-зялёныя і блакітная паласы падзеленыя паміж сабой белай палоскай шырынёй 1 мм і чорнай палоскай шырынёй 2 мм.
Галоўнае разведвальнае ўпраўленне
Галоўнае разведвальнае ўпраўленне:
Акцябрскі раён (Чалябінская вобласць)
Акцябрскі раён (Октя́брьский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Чалябінскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Акцябрскае.
Геаграфія
Раён размешчаны ва ўсходняй частцы вобласці. У межах раёна цячэ рака Уй, 280 азёр. На тэрыторыі раёна размешчаны два дзяржаўныя заказнікі: Селіткульскі і Качардыцкі. Раён мяжуе: на ўсходзе — з Цалінным, на поўначы — з Альменеўскім, Сафакулеўскім раёнамі Курганскай вобласці, на захадзе — з Еткульскім, Увельскім, Троіцкім раёнамі Чалябінскай вобласці, на поўдні — з Фёдараўскім раёнам Кастанайскай вобласці Казахстана.
Біятлон на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 — мас-старт (жанчыны)
Перамогу ў гонцы атрымала Дар'я Домрачава, якая заваявала трэці залаты медаль на Гульнях у Сочы і стала першай біятланісткай у гісторыі, якой удалося выйграць тры золата ў рамках адной Алімпіяды.
Спаборніцтва
Вынік нямецкай біятланісткі Эві Захенбахер-Штэле (4-е месца) быў ануляваны з-за станоўчай допінг-пробы.