cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Замак Лекё
Гісторыя
У 1684 годзе ўладальнікам замка становіцца Бернт Папегая, які атрымаў тытул «капітан Лекё». У 1719 годзе замак арандуе граф і канцлер Карл Густаў Дзюкер, у 1732 ён пераходзіць да канцлера графа Класу Экебладу. На працягу XVIII—XIX замкам па чарзе валодае цэлы шэраг шведскіх арыстакратычных фамілій. У 1845—1914 гадах ён належыць сямейству Рудэншэльд, затым пераходзіць да шведскай дзяржавы. У XX стагоддзі ў замку была праведзена яго поўная рэканструкцыя. З 1965 года Лекё належыць дзяржаўнаму кіраванню па турызме (правінцыі Вестэргётланд). У летні час тут праводзяцца экскурсіі і арганізуюцца выстаўкі, а ў замкавым двары — оперныя пастаноўкі.
Кафка
Кафка — чэшскае прозвішча.
Фельдмаршал (Швецыя)
Фельдмаршал (fältmarskalk) — вышэйшае вайсковае званне у Швецыі. З 1561 і да 1824 яно было прысвоена 77 военачальнікам. Юрыдычна захоўвалася ў сістэме вайсковых званняў шведскай арміі да рэформы 1972 года.
Званне фельдмаршала прыйшло ў Швецыю з Германіі ў другой палове XVI стагоддзя. Першапачаткова яно не было вышэйшым ваенным чынам і давалася толькі падчас якіх-небудзь ваенных прадпрыемстваў. У кіраванне Густава II Адольфа становішча фельдмаршала змянілася. Так фельдмаршал Крыстэр Сомэ ў 1611 г. быў галоўнакамандуючым у Смоландзе, Эспер Матсан Крус быў другім чалавекам пасля герцага Юхана падчас адсутнасці караля ў краіне, а Эверт Горан і Карл Карлсан Юленхельм з'яўляліся найбліжэйшымі людзьмі Якаба Дэлагардзі падчас Смуты ў Расіі. У 1621 г. падчас паходу на Рыгу ў фельдмаршалы быў узведзены Герман Урангель і працягваў захоўваць гэта званне і пасля яго завяршэння.
Падчас Трыццацігадовай вайны сістэма вайсковых званняў у Швецыі набыла больш выразную структуру, і званне фельдмаршала сталі насіць камандуючыя армій, якія самастойна вялі ваенныя аперацыі. Фельдмаршалы ўсё яшчэ падпарадкоўваліся рыксмарску, а таксама генералісімусу і нават «уласнаму генерал-лейтэнанту» караля, калі меўся такі чын; але тым не менш яны ўжо прылічаліся да вышэйшых ваенных чыноў.
Пасля Ю. А. Сандэльса, узведзенага ў фельдмаршалы ў 1824 г., больш гэта званне ніхто не атрымліваў.
Ёсеф Чапек
Ёсеф Ча́пек (Josef Čapek, 23 сакавіка 1887, Гронаў, Кралавеградзецкі край, — паміж 13 і 15 красавіка 1945 года, канцлагер Берген-Бельзен) — чэшскі, графік, , кніжны ілюстратар,.
Біяграфія
Нарадзіўся 23 сакавіка 1887 года ў горным чэшскім горадзе Гронаве. Старэйшы брат пісьменніка Карала Чапека. Вучыўся пачатковай і сярэдняй школе, затым два гады вучыўся ў Германіі ў школе ткачоў. Пасля яе заканчэння ў 1903 на працягу года ён працаваў на заводзе Úpická FM Оберлендэр.
У 1930-я гг. Чапек стварыў шэраг твораў сацыяльна-палітычнай скіраванасці, пратэстуючы супраць вайны і фашызму. Адразу пасля пачатку Другой сусветнай вайны Ёсефа арыштавалі нацысты. Пасля некалькіх гадоў, праведзеных у розных канцлагерах, мастак памёр ад тыфу паміж 13 і 15 красавіка 1945 года ў канцлагеры Берген-Бельзен.
Імёны братоў Чапекаў цяпер носяць вуліцы ў Празе і многіх іншых гарадах.
Творчасць
У выяўленчым мастацтве звяртаўся да прыёмаў кубізму, фавізму і прымітывізму. Аўтар жывапісных работ («Чалавек з мяшком», 1926; цыклы «Агонь», «Мара», абодва 1938—1939), ілюстрацый да твораў чэшскіх пісьменнікаў, у т.л. да раманаў К. Чапека «Фабрыка Абсалюту» (1922), «Кракаціт» (1924) і уласных твораў («Аповесць пра сабачку і кошачку», 1929), антыфашысцкіх карыкатур і інш.
Кызыларда
Кызыларда (Қызылорда) — горад у Казахстане, адміністрацыйны цэнтр Кызылардзінскай вобласці. Горад заснаваны какандскімі ўзбекамі ў 1820 годзе як крэпасць Какандскага ханства. Размешчаны на правым беразе Сырдар’і, за 830 км на паўднёвы захад ад Астаны. У горадзе маецца чыгуначная станцыя і аэрапорт.
У 1925—1929 гадах горад быў сталіцай Казахскай АССР у складзе РСФСР.
Гісторыя
Крэпасць Ак-Мячэць была закладзена Амар-ханам, кіраўніком Какандскага ханства, у 1820 годзе, як паўночна-заходні фарпост ханства.
28 ліпеня 1853 года крэпасць, якую абаранялі какандцы на чале з Якуб-бекам, была штурмам узятая расійскімі войскамі пад камандаваннем генерала Васіля Пяроўскага і пераназваная ў форт Пяроўскі. У снежні таго ж года гарнізон крэпасці пад кіраўніцтвам каменданта Міхаіла Агарова з поспехам вытрымаў аблогу какандскага войска.
Насельніцтва
Большую частку насельніцтва горада складаюць казахі (90 %), у той час як сярод нацыянальных меншасцей лідарства маюць рускія (5 %) і карэйцы (3 %).
Шэйбак
Шэйбак — прозвішча
Будынак былога жаночага епархіяльнага вучылішча (Магілёў)
Будынак Магілёўскага жаночага епархіяльнага вучылішча — будынак у г. Магілёў. Помнік архітэктуры эклектызму. Узведзены ў 1889—1892 гг. (архітэктары П. Камбураў, М. М. Маркаў) на тэрыторыі Задубровенскага пасада (сучасная вул. Вароўскага, 29).
Цяпер у будынку размешчаны Магілёўскі дзяржаўны абласны ліцэй №1.
Архітэктура
Мураваны трохпавярховы Е-падобны ў плане будынак на высокім цокальным паверсе. Да цэнтральнай часткі далучаныя больш кароткія бакавыя карпусы, якія ўтвараюць унутраны дворык. У цэнтры па восі галоўнага ўваходу спачатку размяшчалася царква, злучаная з будынкам крытым пераходам. Цэнтр галоўнага фасада вылучаны неглыбокім рызалітам, завершаным атыкам з трохвугольным шчытом, першы паверх аддзелены гарызантальнымі цягамі, аздоблены рустам, сцены завершаны карнізным поясам з сухарыкамі. Вокны першага і другога паверхаў прамавугольныя з плоскімі ліштвамі і замковымі камянямі, трэцяга паверху — арачныя, упрыгожаныя сандрыкамі. Планіроўка калідорная, у цэнтральнай частцы былі класныя, у бакавых крылах (маюць самастойныя ўваходы) — жылыя і дапаможныя памяшканні.
Голас адыга
«Голас адыга» (Адыгэ макъ) — грамадска-палітычная газета на адыгейскай мове, якая выдаецца з 1923 года ў рэспубліцы Адыгеі. Выходзіць пяць разоў на тыдзень, бягучы тыраж газеты складае 4000 экзэмпляраў.
У 1926 годзе атрымала назву «ᴀdәг̌e pseuⱪ» (Адыгейскае жыццё), потым называлася «Гъупчъэ-Уат» (Серп і молат), «Калгас быракъ» (Калгаснае жыццё), «Социалистическэ адыгі». Спачатку газета некалькі гадоў выходзіла з арабскім алфавітам, з 1927 — на лацінцы, а з 1938 — на кірыліцы. Першапачаткова выдавалася ў Краснадары, а з 1936 года — у Майкопе.
Якаб Понтусан Дэлагардзі
Граф Якаб Понтусан Дэлагардзі (Jakob de la Gardie;, Рэвель — , Стакгольм) — шведскі ваенны і дзяржаўны дзеяч, актыўны ўдзельнік падзей Смутнага часу (гл. паход Дэлагардзі). У 1620 годзе ганараваны званнем фельдмаршала. Старэйшы сын — Магнус Габрыэль Дэлагардзі, рыксканцлер Швецыі.
Біяграфія
Нарадзіўся 20 чэрвеня 1583 года ў Рэвелі ў сям'і Понтуса Дэлагардзі (1520—1585), шведскага палкаводца і дыпламата французскага паходжання.
У лютым 1609 года ўзначальваў пятнаццацітысячны дапаможны атрад, адпраўлены шведскім каралём Карлам IX на дапамогу Васілю Шуйскаму супраць польска-літоўскіх войскаў. Разам з войскамі пад камандаваннем Міхаіла Скапіна-Шуйскага разбіў польска-літоўскія войскі каля Цверы, вызваліў Троіцкую лаўру. У сакавіку 1610 года ўвайшоў у Маскву. Быў разбіты пры Клушыне і вымушаны быў адступіць. У 1610 годзе аблажыў Ціхвінскі манастыр, пратрымаўшы яго да 1613 года. Узначальваў шведскае войска ў бітве пад Бронніцай, удзельнічаў у аблозе Пскова ў 1615 годзе. У 1617 годзе ўдзельнічаў у заключэнні Сталбоўскага міру.
З 1619 года шведскі намеснік у Рэвелі, з 1622 года генерал-губернатар Лівоніі. У 1632—1644 гадах член рэгенцкага савета пры каралеве Крысціне. Атрымаў ад караля ў леннае валоданне вобласць вакол замка Лескё, які значна перабудаваў. Памёр 12 жніўня 1652 года ў Стакгольме. У яго гонар названы горад Якабстад.
Спіс аб’ектаў PGC (940001—941000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (940001—941000)
Голос України
«Голос України» («Голас Украіны») — украінская газета, афіцыйны друкаваны орган Вярхоўнай рады Украіны. Выходзіць з 1 студзеня 1991 года пяць разоў на тыдзень.
Паводле Закона Украіны «Аб парадку асвятлення дзейнасці органаў дзяржаўнай улады і органаў мясцовага самакіравання ва Украіне сродкамі масавай інфармацыі» ў газеце публікуюцца законы Украіны, пастановы Вярхоўнай рады Украіны, пастановы і распараджэнні Кабінета Міністраў Украіны, пастановы Вярхоўнага Суда і Канстытуцыйнага Суда Украіны, рашэнні органаў мясцовага самакіравання, іншыя нарматыўна-прававыя акты.
Курганне (Жлобінскі раён)
Курга́нне (, Курганье) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснабярэжскага сельсавета.
Гісторыя
Да 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Малевіцкага сельсавета.
С-125
С-125 «Нева» (індэкс ракеты — 5В24, экспартная назва комплекса — «Пячора», паводле класіфікацыі МА ЗША і НАТА — SA-3 Goa) — савецкі зенітны ракетны комплекс малога радыусу дзеяння. Быў прыняты на ўзбраенне ў СССР у 1961 годзе. ЗРК С-125 прызначаны для абароны найважнейшых адміністрацыйных, прамысловых і ваенных аб’ектаў ад удараў усіх тыпаў сродкаў паветранага нападу, якія ляцяць на гранічна малых і сярэдніх вышынях. Забяспечвае паражэнне бамбардзіроўшчыкаў, знішчальнікаў-бамбардзіроўшчыкаў, самалётаў шматмэтавага прызначэння і крылатых ракет з эфектыўнай паверхняй рассейвання 0,2м2 і большай. Комплекс прадаваўся у розныя краіны і прымяняўся ў шэрагу ўзброеных канфліктаў. Упершыню ў баявых умовах быў прыменены ў 1970 годзе ў Егіпце, у зоне Суэцкага канала.
ЗРК С-125 складаецца з пункту баявога кіравання, антэннага посту, уласна пускавой устаноўкі, комплекснай апаратнай сувязі, камплекту кабелю кіравання і камплекту сілавога кабелю.
Апісанне і гісторыя стварэння
Афіцыйна распрацоўка аднаканальнага зенітнага ракетнага комплексу С-125 для барацьбы з малавышыннага мэтамі была зададзена Пастановай Савета Міністраў ад 19 сакавіка 1956 года № 366—255, якія прадугледжваюць правядзенне яго выпрабаванняў у 1960 годзе. Наступнай Пастановай СМ ад 8 мая 1957 г. № 501—250 былі ўдакладнены тэрміны выканання асобных этапаў работ. Аванпраект патрабавалася скончыць у маі 1957 года, эскізны праект — у III квартале 1957 года, а яшчэ праз два гады меркавалася правесці завадскія і сумесныя лётныя выпрабаванні (СЛВ). Галоўным канструктарам С-125 быў прызначаны Ю. М. Фігуроўскі.
Уласна работы пачаліся ў 1956 годзе у КБ-1 (НВА «Алмаз»). У тэхнічным заданні на распрацоўку гэтага комплексу прадугледжвалася магчымасць знішчэння цэлей, якія ляцяць на вышынях ад 200 м да 5 км і далёкасцях ад 6 км да 10 км з хуткасцю да 420 м/с (1500 км/г). Пасля першых выпрабаванняў комплексу з ракетай 5В24, з’явіўся дадатак да тэхнічнага задання на ЗРК. Ім ўводзілася новая ракета 5В27, ўніфікаваная з марскім ЗРК «Хваля». Пры гэтым значна паляпшаліся тактыка-тэхнічныя характарыстыкі (ТТХ) сістэмы.
Пры фарміраванні тэхнічнага аблічча новай сістэмы шырока выкарыстоўваўся вопыт распрацоўкі раней створаных сістэм. Для вызначэння палажэння самалёта-цэлі і ракеты выкарыстоўвалі рознасны метад з лінейным сканіраваннем паветранай прасторы, аналагічна рэалізаванаму ў комплексах і.
У дачыненні да выяўлення і суправаджэння малавышынных цэлей асаблівую праблему стваралі адлюстраванні радыёлакацыйнага сігналу ад мясцовых прадметаў. Пры гэтым у комплексе С-75 найбольшаму ўздзеянню падвяргаўся канал антэны, якая сканіруе ў ва вугламестнай плоскасці, у той момант, калі зандзіруючы прамень набліжаўся да падсцілаючай паверхні.
З іншага боку, для рэалізацыі вузкай дыяграмы накіраванасці выпраменьвання станцыі навядзення ракет пры сканіраванні прасторы з выкарыстаннем механічнага сканара і дапушчальных габарытах яе антэн быў ажыццёўлены пераход на больш высокачастотны дыяпазон з даўжынёй хвалі 3 см, што запатрабавала прымянення новых электравакуумных прыбораў.
З прычыны невялікай далёкасці дзеяння комплексу і, як следства, малога падлётнага часу самалётаў праціўніка, у станцыю навядзення ракет СНР-125 была першапачаткова закладзена сістэма аўтаматызаванага пуску ракет (аўтаматызаваны прыбор пуску АПП-125), прызначаная для вызначэння межаў зоны паразы ЗРК, рашэння задачы пуску і вызначэння каардынат пункту сустрэчы цэлі і ракеты. Пры ўваходжанні разліковага пункту сустрэчы ў зону паразы АПП-125 павінен быў аўтаматычна запускаць ракету.
Як ўспаміналі распрацоўшчыкі С-125, гэтае перспектыўнае рашэнне нечакана падвергнулася крытыцы А. А. Расплеціна, які пасля дакладу канструктараў спытаў: «Значыць, калі цэль не ўвайшла ў зону, то пуск ракеты немагчымы?». Атрымаўшы сцвярджальны адказ, ён запярэчыў: «Так справа не пойдзе! Трэба заўсёды мець магчымасць пусціць ракету. Калі не траплю, так папалохаю!». У выніку, АПП-125 быў перароблены такім чынам, каб толькі сігналізаваць аб дазволе на пуск, а афіцэр навядзення мог пусціць ракету ў любы момант.
Для паскарэння работ і зніжэння іх кошту шырока выкарыстоўваўся вопыт распрацоўкі ЗРС С-75. Вялікую ролю ў завяршэнні работ і прыняцця ЗРС С-125 на ўзбраенне Войскаў СПА краіны згуляла зенітная кіраваная ракета (ЗКР) ракета У-600, якая першапачаткова стваралася для карабельнага ЗРК М-1 «Хваля», які паралельна з С-125 ствараўся ў НДІ-10.
Выпрабаванні спецыяльна стваранай для С-125 ЗКР У-625 апынуліся няўдалымі і было прынята рашэнне аб дапрацоўцы ракеты В-600 (4К90) для наземнай ЗРС С-125. На яе базе была створана ЗУР, якая адрознівалася ад прататыпа блокам радыёкіравання і візавання (УР-20) для сумяшчальнасці з наземнымі сродкамі навядзення ракеты. Пасля паспяховых выпрабаванняў Пастановай № 735—338 гэтая ракета пад індэксам У-600П (5В24) была ўведзена ў склад ЗРС С-125.
У комплексе С-125 «Нява» выкарыстоўваліся пускавыя ўстаноўкі 5П71 або 5П73. Адна пускавая ўстаноўка 5П71 дазваляла размяшчаць 2 ЗКР, а ПУ 5П73 — 4 ЗКР. Для транспарціроўкі і зараджання ракет выкарыстоўвалася спецыялізаваная транспартна-зараджаючая машына, створаная на базе грузавых аўтамабіляў ЗІЛ-157 (у ранніх версіях) і ЗІЛ-131. Характарыстыкі ракет і іх баявой часткі дазволілі абстрэльваць радыёлакацыйна назіраныя наземныя і надводныя цэлі.
Свята-Дабравешчанская царква і базыльянскі кляштар (Малыя Ляды)
Свята-Дабравешчанская царква і базыльянскі кляштар — помнік архітэктуры XVIII—XIX стагоддзяў у Малых Лядах. Месціцца на паўночна-ўсходняй ускраіне вёскі. Уключае царкву Дабравешчання Прасвятой Багародзіцы і жылы корпус. Твор архітэктуры барока.
С-125
Апісанне і гісторыя стварэння
Для забеспячэння ранняга выяўлення цэлей у склад дывізіёна была ўключана дзвюхкаардынатная радыёлакацыйная станцыя П-15С. РЛС мела дзве парабалічныя антэны, якія размяшчаліся адна з адной. Многія дывізіёны былі ўкамплектаваны РЛС П-15М, якая адрознівалася магчымасцю ўстаноўкі антэны на вышцы вышынёй ад 20 да 30 метраў. Гэта дазволіла павялічыць далёкасць выяўлення малавышынных цэлей. Радыёлакацыйны вышынямер ПРВ-11 прымяняўся для вызначэння вышыні суправаджаных цэлей. Максімальная вышыня выяўлення мэты склала 32 км, а максімальная далёкасць склала 180 км.
Свята-Дабравешчанская царква і базыльянскі кляштар (Малыя Ляды)
Пры пабудове быў у валоданні Уніяцкай царквы, цяпер — юрысдыкцыя Маскоўскага патрыярхату. Комплекс занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
С-125
Сучасныя
Неабходнасць і мэтазгоднасць мадэрнізацыі комплексу С-125 была прызнана не толькі расійскімі, але і замежнымі ваеннымі і спецыялістамі прамысловасці. Пры гэтым палякам атрымалася апярэдзіць сваіх расійскіх калегаў, прыняўшы ў 1999 г. на ўзбраенне 1-й м 26-й брыгад СПА комплекс «Heвa-SC» — мадэрнізаваны сіламі мясцовай прамысловасці комплекс С-125.
Свята-Дабравешчанская царква і базыльянскі кляштар (Малыя Ляды)
Вялікае Княства Літоўскае
Паводле падання аднаму з жыхароў Лядаў у сне з’явілася Маці Божая, якая загадала яму збудаваць храм у гонар Багародзіцы на месцы з’яўлення яе абраза. Першы драўляны храм быў пабудаваны ў 1732 годзе пры базыльянскім манастыры з фундацыі ваяводы менскага Вялікага Княства Літоўскага Крыштафа Завішы і яго жонкі Тэрэзы Розы з Тышкевічаў. На ўтрыманне Завішы ахвяравалі вёскі Грыва і Слабодка, асобны фальварак і 4 тыс. злотых.
С-125
Сучасныя
У 1999 годзе расійска-беларускаму фінансаваму-індустрыяльнаму кансорцыуму «Абарончыя сістэмы» надалі кантракт на мадэрнізацыю егіпецкіх С-125. Гэтае адноўленае ўзбраенне было паўторна ўведзена ў эксплуатацыю як С-125 «Пячора-2M».
Свята-Дабравешчанская царква і базыльянскі кляштар (Малыя Ляды)
Вялікае Княства Літоўскае
Ідэя пабудаваць ужо мураваны храм належыць Ігнацію Завішу, пасля смерці якога ў 1739 годзе была ажыццёўлена яго жонкай Марцыбелай Агінскай, якая ахвяравала на гэтую мэту ў 1746 і 1756 гадах 10 тыс. злотых. Таксама ахвяравалі Ю. Іллініч і А. Беніцкі.
У 1792 годзе пачалося будаванне мураванай царквы, скончанае ў 1794 годзе.
Пад уладай Расійскай імперыі
Па другім падзеле Рэчы Паспалітай (1793 год), калі Малыя Ляды апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, манастыр працягваў дзейнічаць як уніяцкі. У 1811—1850 гадах вялося будаванне жылога корпуса. Рымскі Папа Пій VI надаў царкве права надання індульгенцыі. Пры манастыры былі курсы маральнай тэалогіі для манахаў, школа для свецкіх асоб (у 1809 годзе — 38 вучняў, у 1819 годзе — 143), шпіталь.
Пасля гвалтоўнага скасавання ў 1839 годзе Уніяцкай царквы былы базыльянскі манастыр быў пераведзены расійскімі ўладамі ў праваслаўе (Маскоўскі патрыярхат) і ўзведзены ў 3-і клас, школа ператворана ў павятовае духоўнае вучылішча, выпускнікам якога давалася права паступаць ва ўніверсітэт. На месцы з’яўлення цудатворнага абраза была пастаўлена капліца, да якой штогод учыняліся хрэсныя хады. Манастыр капітальна адрамантаваны ў 1878 годзе і 1898—1899 гадах (пашыраны іканастас, зроблены новы дах, надбудаваны купал). У 1900 годзе галоўны храм манастыра адноўлены і асвячоны.
Найноўшы час
У 1918 годзе бальшавіцкія ўлады закрылі манастыр. У 1930-я была закрытая таксама і царква. У Другую сусветную вайну царква адкрытая, але ў 1950-я гады ізноў закрытая савецкімі ўладамі.
У 1994 годзе комплекс перададзены Беларускаму экзархату Маскоўскага патрыярхату. У 2010-я гады над дахам царквы надбудавалі вялікі пазалочаны купал-цыбуліну.
Царква
Сабор — помнік архітэктуры барока, пабудаваны з цэглы. Трохнефны храм з прамавугольнай апсідай, накрыты двухсхільным дахам. Да алтарнай часткі прыбудаваныя дзве прамавугольныя сакрысціі. Галоўны фасад па гарызанталі падзелены прафіляванымі карнізамі, па вертыкалі — пілястрамі і завершаны фігурным атыкавым франтонам з валютамі. Плоскасці паміж пілястрамі прарэзаныя высокімі паўцыркульнымі аконнымі праёмамі. Цэнтральная частка вылучаная парталам галоўнага ўваходу і здвоеным акном. Бакавыя фасады дэкарыраваныя плоскімі пілястрамі, франтонамі і нішамі.
Інтэр’ер
Галоўны алтар вырашаны барочнай каланадай на высокіх устоях, 2-і ярус — у выглядзе арачнага атыка. Раней апсіду вылучаў іканастас, расчлянёны на 3 ярусы прафіляванымі карнізамі і арнаментальнымі фрызамі. Верхні ярус іканастаса меў 8 абразоў апосталаў у кілепадобных арачных рамах. Цэнтральны абраз «Благавешчанне» знаходзіўся ў 3-лопасцевай кілепадобнай візантыйскай арцы. Існаваў прыдзел у імя святога князя Усевалада. Шанаваўся абраз «Маці Божая Жыровіцкая» (копія XVIII — XIX стагоддзяў абраза Жыровіцкага Успенскага сабора).
Манастырскі корпус
Жылы корпус пабудаваны з цэглы ў 1811—1850 гадах. Аднапавярховы будынак Г-падобны ў плане, накрыты двухсхільным дахам. Галоўны ўваход абрамлены высокім мураваным ганкам. Цокальны паверх вылучаны гарызантальнай цягай, якая ідзе па ўсім перыметры будынка. Тоўстыя сцены прарэзаныя прамавугольнымі аконнымі праёмамі. Фасады дэкарыраваныя лапаткамі, філёнгавымі нішамі, рустам і завершаны карнізам. Планіроўка галерэйная. Памяшканні ў цокальным паверсе перакрытыя крыжовымі скляпеннямі.
Ізраіль Абрамавіч Шабад
Ізраіль (Ісідар) Абрамавіч Шабад, Мінск — Петраград) — расійскі лекар-педыятр, доктар медыцыны, калежскі саветнік.
Лобск
Лобск (, Лобск) — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснабярэжскага сельсавета.
Лідзія Мікалаеўна Шэйбак
Лідзія Мікалаеўна Шэйбак (,  —) — беларускі вучоны ў галіне неанаталогіі. Доктар медыцынскіх навук (2005), дацэнт (2005).
Жонка Уладзіміра Міхайлавіча Шэйбака.
Біяграфія
У 1980 годзе скончыла Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «Лячэбная справа». З 1980 год ўрач-інтэрн, у 1981-84 гадах урач-ардынатар 1-га аддзялення, у 1984-88 загадчык аддзялення паталогіі нованароджаных у Гродзенскай абласной дзіцячай клінічнай бальніцы.
У 1988—2005 асістэнт кафедры педыятрыі педыятрычнага факультэта, у 2005-10 дацэнт кафедры педыятрыі № 2, у 2010-13 прафесар кафедры педыятрыі Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
З лютага 2013 па чэрвень 2014 года ўрач-неанатолаг аддзялення інтэнсіўнай тэрапіі нованароджаных у Цэнтральным шпіталі імя Лукрэцыі Паім у г. Луанда ў Анголе.
З верасня 2014 года працягвае працаваць на 2-й кафедры дзіцячых хвароб.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па вывучэнні адаптыўных працэсаў у нованароджаных. З'яўляецца аўтарам метадаў медыцынскай прафілактыкі метабалічных парушэнняў ў нованароджаных дзяцей. Распрацавала і прапанавала да ўкаранення спосаб павышэння адаптацыйных магчымасцяў ў нованароджаных дзяцей.
Аўтар 155 навуковых публікацый, 7 патэнтаў на вынаходства, 2 манаграфій, 5 вучэбна-метадычных дапаможнікаў і 12 рацпрапаноў. Пад яе кіраўніцтвам абаронена кандыдацкая дысертацыя па неанаталогіі. На працягу шэрагу гадоў з'яўлялася членам Савета па абароне дысертацый пры ГрДМУ.
Гвюдні Ёўханесан
Гвю́дні То́дласіюс Ё́ўханесан (Guðni Thorlacius Jóhannesson;, Рэйк’явік, Ісландыя) — ісландскі гісторык, дзяржаўны дзеяч. Прэзідэнт Ісландыі з 2016 года.
Біяграфія
Чытаў лекцыі ва ўніверсітэце Ісландыі, Біфрасцкім універсітэце і ўніверсітэце Лондана. Цяпер працуе старэйшым выкладчыкам гісторыі ва ўніверсітэце Ісландыі. Выдаў некалькі прац па гісторыі Ісландыі, у тым ліку пра трасковыя войны, фінансавы крызіс 2008—2011 гадоў і інстытут прэзідэнцтва. Апісаў біяграфію і кнігу пра прэзідэнцкі тэрмін Крыст'яўна Эльд'яўдна.
Сям'я
Маці — настаўніца і журналістка Маргрэт Тодласіюс, бацька — настаўнік фізкультуры і трэнер Ёўханес Саймюндсан (памёр у 42-гадовым узросце ад раку). Гвюдні мае двух братоў — Патрэкюра, колішняга іграка гандбольнай зборнай Ісландыі, цяпер трэнера аўстрыйскай зборнай, і Ёўханеса, сістэмнага аналітыка. У дзяцінстве гандболам займаўся і Гвюдні.
Будынак былога крэдытнага таварыства (Магілёў)
Будынак былога крэдытнага таварыства — помнік архітэктуры пачатку XX стагоддзя. Знаходзіцца па вуліцы Ленінскай, 36 (зав. Мігая, 13) у Магілёве. Помнік рэгіянальнага значэння.
У савецкія часы будынку размяшчалася швейная фабрыка імя В. Валадарскага. Цяпер у будынку размешчаны гандлёва-забаўляльны цэнтр «Метро», кандытарская Madlen, кафэ-бістро Van Gogh, бар «Чэрчыль».
Архітэктура
Двухпавярховы Г-падобны ў плане будынак, з боку завулка Мігая мае скразны праезд у двор. Галоўны надоўжаны фасад выходіць на чырвоную лінію забудовы вул. Ленінскай. Асноўны архітэктурны акцэнт — вуглавая частка будынка паміж 2 фасадамі (па вул. Ленінскай і завулку Мігая). Яе плоскасць скошана, тут размешчаны галоўны ўваход. На другім паверсе паўкруглы балкон з балюстрадай, які падтрымліваюць кранштэйны з паўфігурамі атлантаў. Завяршаецца скошаная частка атыкам складанага профілю з акном-люнетай у цэнтры. На галоўным фасадзе — 2 неглыбокімі рызаліты, завершаныя мансардамі. Аконныя праёмы на першым паверсе прамавугольныя, на другім — арачныя, аздобленыя замковымі камянямі. У дэкаратыўным абрамленні галоўнага фасада выкарыстаны прафіляваныя паяскі, шырокія лапаткі, ляпныя накладныя дэталі — гірлянды, картушы, разеткі, мадульёны, выкарыстаныя элементы стылю ампір (руставаныя пілястры, фрызы са стылізаванымі сухарыкамі і інш.). Унутраная планіроўка зменена.
Бондар
Бондар — чалавек, які займаецца вырабам ёмістасцей і посуду з драўляных клёпак, таксама прозвішча.
Кейтылін Старк
Лэдзі Ке́йтылін Старк, у дзявоцтве Талі — выдуманы персанаж з цыклу «Песня Лёду і Агню» амерыканскага пісьменніка-фантаста Джорджа Марціна, жонка лорда Эдарда Старка і маці яго пецярых дзяцей — Роба, Сансы, Ар’і, Брана і Рыкана. З’яўляецца адным з галоўных герояў першых трох кніг цыклу, а таксама трох сезонаў тэлесерыяла «Гульня прастолаў».
Кейтылін — дачка лорда Хостэра Талі і яго жонкі Мінісы Уэнт, старэйшая сястра Лізы Арэн і Эдмура Талі. Першапачаткова Кейтылін была заручана са старэйшым братам Эдарда, Бранданам. Аднак падчас падзей, якія прывялі да паўстання Баратэана, Брандан быў пакараны смерцю каралём Эерысам II Вар’ятам, і Кейтылін стала жонкай Эдарда, якога амаль не ведала, хоць з часам пакахала мужа і прывязалася да яго.
Як і яе паўднёвая радня, Кейтылін — паслядоўніца веры ў Семярых; Эдард пабудаваў для яе ў Вінтэрфеле маленькую септу. Хоць Кейтылін горача любіць сваіх дзяцей ад Эдарда і гатовая ў любы момант абараняць іх, яна вельмі холадна ставіцца да Джона Сноу — бастарда, народжанага невядомай жанчынай.
Марцін казаў, што жадаў стварыць вобраз гераіні — жонкі і маці, якая прыняла як належнае сваю ролю і сваё месца ў вельмі кансерватыўным грамадстве і, тым не менш, дамаглася вялікай улады і ўплыву.
Мінулае
Кейтылін нарадзілася ў Рыверане ў Рачных Землях і прыналежала да роду Талі, дэвіз якога быў: «Сям’я, абавязак і гонар». Пасля смерці маці фактычна выконвала абавязкі лэдзі Рыверана. Ва ўзросце 12 гадоў Кейтылін была заручана з Бранданам Старкам.
У яе быў неўзаемна закаханы выхаванец яе бацькі,, па мянушцы Мезенец. Ён нават выклікаў на паядынак яе жаніха, спадчынніка Поўначы Брандана Старка, але ў паядынку пацярпеў прадказальнае паражэнне. Брандан быў за некалькі дзён да вяселля пакараны смерцю Эерысам II Вар’ятам, і Кейтылін паводле звычаю выйшла замуж за яго малодшага брата Эдарда Старка.
Шлюб быў заключаны паспешна, напачатку паўстання Роберта Баратэана, і Эдард правёў з нявестай у Рыверане не больш двух тыдняў, перш чым адправіцца на вайну. Тым не менш, Кейтылін паспела зацяжараць, і за час вайны, якая расцягнулася больш чым на год, вынасіла і нарадзіла першынца — Роба Старка. Апошні раз яна пакідала Рыверан ужо з немаўлём на руках.
Калі Кейтлін пасля заканчэння вайны прыехала ў Вінтэрфел з маленькім Робам, то даведалася, што Эдард прывёз з поўдня бастарда Джона Сноу, прыкладна аднагодку Роба, знайшоў для яго карміцельку і жадае гадаваць яго разам са сваімі законнымі дзецьмі. Некаторыя служанкі распавядалі пра сувязь Эдарда з дарнійкай Эшарай Дэйн, і Кейтылін праз два тыдні набралася адвагі спытаць мужа пра гэту жанчыну. Эдард адрэагаваў з нечаканай суровасцю, і больш Кейтылін гэтага пытання яму не задавала. Кейтылін так і не змагла палюбіць Джона ці быць да яго хоць бы трохі больш паблажлівай; яна неаднаразова прасіла адправіць Джона з замка, але Эдард адказваў адмовай.
Акрамя Роба, Кейтылін у шлюбе з Эдардам стала маці яшчэ чатырох дзяцей, кожны з якіх, акрамя Ар’і, атрымаў у спадчыну яе рысы твару і рудыя валасы. Мейстар Лювін прымаў усе роды Кейтылін.
Гульня прастолаў
У дзень знаходкі лютаваўчанят Кейтылін атрымала ад мейстара Лювіна пасланне пра смерць Джона Арэна і прыезд караля Роберта Баратэана і сама паведаміла гэтыя весткі мужу ў божым гаі. Ужо падчас знаходжання караля і яго світы ў Вінтэрфеле Лювін сярод ночы даставіў гаспадарам пасланне, падкінутае ў яго абсерваторыю — шкатулку з лістом Лізы Арэн, адрасаваным Кейтылін. Гэта пасланне было напісана шыфрам, зразумелым толькі самой Кейтылін і Лізе. Ліза ў лісце заяўляла, што Джона Арэна забілі Ланістэры; Кейтылін спаліла ліст і ўгаварыла Эдарда пагадзіцца на прапанову караля, стаўшы правіцай і расследаваўшы смерць свайго папярэдніка. Кейтылін заставалася гаспадыняй Вінтэрфела; скарыстаўшыся выпадкам, яна зноў падняла пытанне Джона Сноу, цвёрда запатрабаваўшы, каб ён з’ехаў ці — як прапанаваў мейстар Лювін — уступіў у Начны Дазор.
Пасля падзення Брана з вежы Кейтылін была вельмі занепакоена; яна на працягу дзвюх з лішнім тыдняў не адыходзіла ад сына, які ўпаў у кому, адпойваючы яго мёдам і травянымі адварамі, і спала тут жа, у яго пакоі. Некаторыя слугі сцвярджалі, што яна наогул не спіць; Кейтылін баялася заснуць, асцерагаючыся, што Бран памрэ, калі яна будзе спаць, і пад канец свайго дбання знаходзілася ў напаўшалёным стане. Паводле слоў Кейтылін, яна сем разоў малілася Семярым, каб багі пакінулі Брана з ёй. Яна вельмі варожа паставілася да візіту Джона Сноу, які прыйшоў развітацца з адзінакроўным братам, і нават заявіла, што гэта Джон павінен ляжаць на месцы Брана. Зрэшты, яе прысутнасць выратавала Брану жыццё: калі наёмны забойца пракраўся ў пакой хлопчыка, Кейтылін змагла аказаць яму супраціўленне. Забойца, спрабуючы перарэзаць Кейтылін горла, нанёс ёй кінжалам глыбокія парэзы на абедзвюх руках, якія дашлі амаль да косці і доўга не гаіліся. Лета, лютавоўк Брана, перагрыз горла забойцу і тым самым выратаваў і гаспадара, і яго маці. Кейтылін перанеслі ў яе ўласныя пакоі, дзе яна праспала чатыры дні.
Перажытае надало Кейтылін новых сіл; яна абмеркавала з Робам, Родрыкам Каселем, Тэонам Грэйджаем замах на Брана, паведаміла ім пра ліст Лізы — узяўшы з іх слова трымаць пачутае ў тайне — і, у канчатковым выніку, вырашыла з кінжалам забойцы тайна адправіцца ў Каралеўскую Гавань. Яна палічыла, што забойства Джона Арэна і замах на яе сына — звёны аднаго ланцуга, і ў сталіцы можна высвятліць паходжанне кінжала.
Кейтылін і Родрык Касель, які суправаджаў яе, дабраліся да сталіцы морам, праз Белую Гавань і Чаячы Горад. Кейтылін вырашыла заставацца ў сталіцы інкогніта і пазбягаць свайго сябра дзяцінства Петыра «Мезенца» Бейліша, які цяпер стаў каралеўскім майстрам над манетай. Аднак Мезенец з дапамогай Варыса сам знайшоў Кейтылін, і яны ўтрох сустрэліся ў Чырвоным Замку. Петыр Бейліш заявіў, што кінжал раней належаў яму і што ён прайграў гэту зброю Тырыяну Ланістэру. Мезенец, якому належаў бардэль у горадзе, арганізаваў Кейтылін сустрэчу з Эдардам. Эдард вырашыў адправіць жонку назад у Вінтэрфел з наказам рыхтавацца да вайны.
Кейтылін і Родрык Касель дабіраліся назад у Вінтэрфел па Каралеўскаму Гасцінцу і спыніліся ў Гасцініца на скрыжаванні, застаючыся непазнанымі. Аднак у той жа гасцініцы спыніўся і Тырыян Ланістэр, які пазнаў Кейтылін. Кейтылін звярнулася да пастаяльцаў гасцініцы, сярод якіх было шмат узброеных людзей — васалаў яе бацькі, лорда Талі, гучна абвінаваціла Тырыяна ў замаху на Брана і загадала арыштаваць, што і было зроблена.
Да Кейтылін, якая паабяцала ўзнагароду кожнаму, хто дапаможа даставіць Тырыяна ў Вінтэрфел для суда, далучылася каля тузіна пастаяльцаў, у тым ліку сір Уіліс Уод, найміт Брон і спявак Марыліян. Кейтылін, аднак, вырашылася ехаць не на Поўнач — вестка пра выкраданне Тырыяна магла хутка дасягнуць вушэй Тайвіна Ланістэра — а на ўсход, у Даліну Арэн. На дарозе атрад быў атакаваны разбойнікамі-горцамі. Тырыян забіў двух горцаў, абараняючы Кейтылін, і яна вырашыла пакінуць карліка незвязаным і пры зброі.
Каля Крывавых Варот Кейтылін і яе спадарожнікаў сустрэў узброены атрад сіра Донела Уэйнвуда; пазней Кейтылін сустрэлася і з начальнікам варотаў — сваім родным дзядзькам Брындэнам Талі. Ліза Арэн, даведаўшыся, што яе сястра прыбыла ў Даліну, даслала загад тэрмінова даставіць Кейтылін да яе; з дапамогай лорда Нестара Ройса і Міі Стоўн Кейтылін паднялася ў Арлінае Гняздо. Ліза Арэн была спачатку ўзвар’явана ўчынкам Кейтылін, якая захапіла Тырыяна Ланістэра, аднак Тырыян хаміў сваім турэмшчыкам і запалохваў іх, так што гнеў Лізы перайшоў на яго. Толькі ўмяшанне Кейтылін абараніла Тырыяна ад пакарання смерцю ; пазней Тырыян запатрабаваў выпрабавання паядынкам, з дапамогай Брона гэта выпрабаванне выйграў і быў адпушчаны. Кейтылін яшчэ да паядынку страціў кантроль над сітуацыяй і пачаў рыхтавацца да ад’езду з Даліны. Да яе далучыўся і сір Брындэн Талі, які звольніўся са службы ў Арэнаў. Кейтылін канчаткова пасварылася з сястрой, калі прапанавала забраць з сабой Роберта Арэна — сабе ў выхаванцы; гэта прапанова прывяла Лізу Арэн у ярасць.
Замак Фрэяў Блізняты зачыніў свае вароты перад паўночным войскам, і Кейтылін выклікалася адправіцца на перамовы з Уолдэрам Фрэем. Нягледзячы на непрыязны прыём, Кейтылін і лорд Фрэй у выніку дамовіліся: Фрэі адчынілі вароты для пераправы і далучыліся да вайны на баку Роба Старка, а таксама далі закладнікаў (Вялікага і Малога Уолдэраў у Вінтэрфел, Олівара ў збраяносцы Робу). З боку Старкаў былі дадзены абяцанні — Ар'я Старк павінна выйсці за Элмара Фрэя, а Роб Старк — ажаніцца з адной з дочак лорда Фрэя па сваім выбары. Кейтылін назірала за бітвай у Шапталым Лесе здалёк; Роб прыставіў да яе трыццаць паўночных латнікаў для аховы на той выпадак, калі бітва будзе прайграна і прыйдзецца бегчы на Поўнач. Пасля бітвы да яе прывялі палоннага Джэймэ Ланістэра.
Пасля вызвалення Рыверана Кейтылін патрапіла ў замак разам з Робам на лодцы, якая праплыла праз Вадзяныя вароты. Эдмур Талі — малодшы брат Кейтылін — сустрэў яе на лесвіцы і паведаміў пра хваробу лорда Хостэра. Хостэр загадаў трымаць свой стан у сакрэце, каб не справакаваць Ланістэраў. Кейтылін сустрэлася з хворым бацькам і пагутарыла з ім. Увечары яна прысутнічала на ваенным савеце, дзе вырашалася будучыня вайны: паўночнікі і рачныя лорды адмовіліся прысягнуцца каму-небудзь з Баратэанаў і абвясцілі Роба Старка каралём Поўначы.
Марусенька
Марусе́нька (, Марусенька) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснабярэжскага сельсавета.
Кейтылін Старк
Бітва каралёў
Пасля гэтых падзей Кейтылін знаходзілася побач з сынам Робам, суправаджаючы яго падчас распачатай Войны Пяці Каралёў. Яна была паслом ля Горкага моста да Рэнлі Баратэана, а потым у свіце Рэнлі сустракалася і са Станісам. Падчас яе пасольства Рэнлі быў забіты ценем. Падазрэнне пала на лэдзі Кейтылін і Брыену Тарт, паколькі яны абедзве знаходзіліся ў шатры караля. Абедзве жанчыны былі вымушаны бегчы.
Рыгор Пятровіч Герасімаў
Рыго́р Пятро́віч Гера́сімаў (,  — ) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Віцебскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Кейтылін Старк
Бітва каралёў
Брыена прысягнулася Кейтылін, і лэдзі Старк папрасіла яе суправаджаць Джэймэ Ланістэра, якога трымалі на той момант у вязніцы Рыверана, да Каралеўскай Гавані, дзе Джэймэ павінен быў быць абменены на дочак Кейтылін — Сансу і Ар’ю.
Марусенька
Да 1962—1963 гадоў вёска ўваходзіла ў склад Краснабярэжскага сельсавета Жлобінскага раёна, да 26 верасня 1968 года — у склад Побалаўскага сельсавета Рагачоўскага раёна.
Кейтылін Старк
Бура мячоў
Калі Джэймэ Ланістэр уцёк, кашталян Рыверана Дэсманд Грэл быў вымушаны ўзяць Кейтылін пад арышт. Кейтылін у якасці месца зняволення выбрала пакоі Хостэра Талі, каб знаходзіцца побач са смяротна хворым бацькам; ёй таксама было дазволена выходзіць адтуль для наведвання септы. Даглядаючы за Хостэрам, Кейтылін пачула пра яго пра нейкую «рамонку» і западозрыла, што гэта жанчына; яе роспыты сярод замкавай чэлядзі, зрэшты, ні на што не прывялі. Кейтылін заўважыла, што Дэсманд Грэл хавае ад яе штосьці, звязанае з Робам. Калі Эдмур Талі вярнуўся ў замак з войскам і паведаміў сястры пра паражэнне Станіса ў бітве на Чарнаводнай, Кейтылін не падзяліла яго засмучанне: яна памятала пра забойства Рэнлі, сведкай якога стала і ў якім справядліва абвінаваціла Станіса. Куды больш яе знерваваў магчымы зрыў місіі Джэймэ: Эдмур выслаў Русэ Болтану ў Харэнхале ліст з паведамленнем пра ўцёкі Царазабойцы і паабяцаў шчодрую ўзнагароду за перахоп. .
Рыгор Пятровіч Герасімаў
Біяграфія
З 1919 года ў Чырвонай Арміі. З 1932 на савецкай, гаспадарчай і партыйнай працы. У партызанах з мая 1942 года: камандзір групы, з ліпеня 1942 г. камісар, у верасні 1942 — студзені 1944 года камандзір 1-й Дрысенскай партызанскай брыгады, адначасова ў ліпені 1942 — снежні 1943 1-ы сакратар Дрысенскага падпольнага РК КП(б)Б.
Кейтылін Старк
Бура мячоў
Калі месяц праз Хостэр Талі сканаў, і яго сям’я арганізавала ўрачыстае пахаванне на рацэ, Кейтылін стаяла на сцяне Рыверана і назірала за рухам чоўна з целам бацькі. Пазней Роб запрасіў маці на гутарку сам-насам і паведаміў ёй непрыемную навіну пра вяселле Сансы з Тырыянам Ланістэрам. Гэта азначала, што ні пра якое вяртанне Сансы не магло ісці і гаворкі. Кейтылін паспрабавала пераканаць Роба заключыць мір з Ланістэрамі, але атрымала цвёрдую адмову. Яна таксама прысутнічала на вячэры з Фрэямі, дзе абмяркоўваліся падзенне Вінтэрфела і, для ўз’яднання міру паміж Старкамі, Талі і Фрэямі, Эдмуру Талі была прапанавана рука Рослін Фрэй.
Рыгор Пятровіч Герасімаў
Біяграфія
З 1944 года на партыйнай і савецкай працы.
Кейтылін Старк
Бура мячоў
Кейтылін адбыла на поўнач разам з сынам і яго арміяй. Гэта яна настаяла на тым, каб Роб не браў з сабой Джэйн — з’яўленне жонкі Роба ў Блізнятах стала б для Уолдэра Фрэя яшчэ адной абразай. Па дарозе Кейтылін пасварылася з Эдмурам, якія гадаў, ці будзе прыгожай яго будучая жонка. У Старых Камянях, ля грабніцы караля Трыстыфера, у Кейтылін адбылася гутарка з Робам пра спадчынніка; Роб выказаў намер прызначыць спадчыннікам Поўначы свайго адзінакроўнага брата Джона, на што Кейтылін запярэчыла. На ваенным савеце Роб абвясціў Кейтылін пра намер на час вайны на Поўначы пакінуць яе ў Сігардзе. Кейтылін гэта не спадабалася, і яна папрасіла дазволу вярнуцца ў Рыверан, але Роб адмовіў ёй, заўважыўшы, што ў Рыверане ўжо засталася Джэйн — «Той, хто трымае ўсе скарбы ў адным кашальку, аблягчае працу для злодзея».
Перад уездам у Блізняты Кейтылін асабліва непакоілася і папярэджвала Роба, каб той не паддаваўся на правакацыі і абавязкова паеў у замку Фрэяў — гэта надало б яму статус госця. У замку Кейтылін адвялі асобныя пакоі, досыць прыгожыя і зручныя. Эдмур абмяркоўваў з ёй сваю нарачоную, Рослін Фрэй, і выражаў боязь, ці не апынецца гэта прыгожая дзяўчына хворай ці бясплоднай. Пазней Кейтылін выйшла шукаць Первіна Фрэя — брата Рослін, якога ведала па падарожжы да Рэнлі, але апынулася, што яго няма ў замку. Пад маркай уласных праблем са здароўем яна наведала мейстара Брэнета і пацікавілася пра стан здароўя Рослін. Яна таксама наведала Роба і паўночных лордаў — Русэ Болтан даў ёй дасланы з Поўначы кавалачак скуры Тэона Грэйджая, але Кейтылін адмовілася браць гэты змрочны падарунак.
У якасці ганаровай госці Кейтылін прысутнічала на вясельным балі Эдмура Талі і Рослін Фрэй (Чырвонае Вяселле), яна сядзела на памосце паміж Рыманам Фрэем і Русэ Болтанам. Пасля сутычкі паміж Эдвінам Фрэем і Дэйсі Мормант падазрэнні Кейтылін сталі досыць важкімі, каб яна ўстала з месца і схапіла Эдвіна за рукаў, выявіўшы пад святочным уборам кальчугу. Стукнуўшы Эдвіна па шчацэ, Кейтылін мімаволі дала сігнал для пачатку разні: музыканты Фрэяў адкрылі па Робе і іншым паўночнікам агонь з арбалетаў, пры гэтым адзін з балтоў патрапіў Кейтылін у паясніцу. Параненая Кейтылін знайшла ў сабе сілы ўзброіцца кінжалам, узяць у закладнікі Дзінь-Дона, прапануючы лорду Уолдэру пакінуць у палоне яе саму і брата Эдмура, але адпусціць Роба. Уолдэр адпрэчыў гэту прапанову, і Русэ Болтан дабіў Роба. Кейтылін перарэзала горла Дзінь-Дону, пасля чаго ў яе аднялі кінжал; да гэтага моманту яе розум зацямніўся, і яна раздзірала сабе твар пазногцямі, уяўна звяртаючыся да Эдарда. Хтосьці з Фрэяў пераразаў ёй горла ; па ўспамінах Мерэта, гэта быў яго брат Раймунд Фрэй.
Паводле слоў Тайвіна Ланістэра, Фрэй збіраўся ўзяць лэдзі Кейтылін у закладніцы, але, мабыць, не здолеў. Цела Кейтылін распранулі дагала і кінулі ў Сіні Зубец, як і трупы іншых ахвяр Чырвонага Вяселля. Ар’я Старк пасля ўцёкаў з Блізнят лічыла, што яе маці ўсё яшчэ жывая ў палоне ў Фрэяў, і падумвала вярнуцца, хоць Сандар Кліган падымаў яе на смех. З думкамі пра маці яна лягла спаць і ўбачыла ваўчыны сон, у якім, знаходзячыся ў целе Німерыі, выцягнула з ракі на бераг цела, якое знаёма пахла, і адганяла ад яго іншых ваўкоў, пакуль не з’явіліся ўзброеныя вершнікі, якія спудзілі драпежнікаў.
Уваскрэслая з мёртвых Кейтылін з’яўляецца ў эпілогу «Буры мячоў», каб выкрыць хлусню палоненага Брацтвам без Сцягоў Мерэта Фрэя і паказаць на яго як на ўдзельніка Чырвонага Вяселля. Перарэзанае горла не давала ёй гаварыць, але яна змагла адказаць на пытанне Ліма Жоўтага Плашча ківам, пасля чаго Мерэта павесілі.
Баль сцярвятнікаў
Нягледзячы на ўваскрашэнне Кейтылін, у далейшых кнігах ужо не з’яўляліся главы, напісаныя ад яе асобы. Па Рачных землях пайшлі чуткі пра нейкую жанчыну-разбойніцу па мянушцы Бессардэчная: некаторыя сцвярджалі, што гэта палюбоўніца Берыка Дандарыяна. Хіль Хант пераказваў Брыене Тарт наступную (вельмі блізкую да рэальнасці) гісторыю пра Бессардэчную, што яе павесілі Фрэі, але Дандарыян вярнуў яе пацалункам да жыцця, і цяпер яна бессмяротная, як і сам лорд-маланка.
Сапраўды, Брыена і яе спадарожнікі патрапілі ў палон да банды Бессардэчнай — часткі былога Брацтва без Сцягоў. Бессардэчная апынулася злавесным жывым мерцвяком з трупнымі плямамі на твары, у яе прагледжваліся косці чэрапа; яна захавала ўспаміны пра мінулае жыццё, але не праяўляла міласэрнасці. Паводле слоў Тараса з Міру, Кейтылін была мёртвая ўжо тры дні, калі Брацтва знайшло яе цела, і, хоць паўночнік Харвін, які пазнаў сваю былую гаспадыню, маліў чырвонага жраца падарыць ёй пацалунак агню, Тарас адмовіўся. Замест яго гэта зрабіў лорд Берык, і магія спрацавала — «полымя жыцця перайшло з яго ў яе». Кейтылін уваскрэсла, але сам Берык памёр, нарэшце канчаткова. Бессардэчная змагла нават размаўляць з Брыенай, заціскаючы рукой дзіру ў горле, але Брыена не змагла разабраць ні слова, і разбойнікі былі вымушаны перакладаць палонніцы словы Бессардэчнай. Яна прапанавала Брыене выбар: «меч ці пятлю»: або Брыена дапаможа адпомсціць Джэймэ Ланістэру, або будзе павешана.
Знешнасць, асабістыя якасці
Кейтылін была па-сапраўднаму прыгожай жанчынай, мела тонкія скулы, сінія вочы і каштанавыя валасы.
У экранізацыі
Роля Кейтылін Старк у серыяле «Гульня прастолаў» першапачаткова прызначалася Джэніфер Эль, аднак у канчатковым выніку яе сыграла Мішэль Фэйрлі. Падчас здымак серыяла на ролю мужа Кейтылін Эдарда Старка і іх старэйшых дзяцей (уключаючы Джона Сноу) падбіраліся акцёры з паўночнаанглійскім акцэнтам — у прыватнасці, у выканаўцы ролі Эдарда Шона Біна шэфілдскі акцэнт. Аднак паколькі Кейтылін паводле паходжання не паўночніца, то ў выканаўцы гэтай ролі не павінна было быць такога акцэнту
У 10-й серыі 4-га сезона Бессардэчная (уваскрэслая Кейтылін Старк), у адрозненне ад фіналу кнігі «Бура Мячоў» не з’яўляецца. Пасля выхаду апошняй серыі 4-га сезона Мішэль Фэйрлі пацвердзіла, што ў далейшых сезонах не з’явіцца.
Шымкент
Шымкент (Шымкент) — горад рэспубліканскага значэння ў Казахстане (да 2018 года адміністрацыйны цэнтр Паўднёва-Казахстанскай вобласці). Горад уваходзіць у тройку найбуйнейшых гарадоў Казахстана і з’яўляецца адным з найбуйнейшых прамысловых і гандлёвых цэнтраў краіны.
Прэзідэнт рэспублікі Нурсултан Назарбаеў адзначыў Шымкент як трэці паводле значнасці горад у краіне. Міжнародная асамблея сталіцаў і буйных гарадоў (МАГ) прызнала Шымкент «Лепшым горадам сярод краін СНД» у 2011 годзе.
Гісторыя
Паселішчы на тэрыторыі сучаснага Шымкента ўжо існавалі на мяжы XI—XII стагоддзяў. На працягу стагоддзяў Шымкент нярэдка падвяргаўся спусташальным нашэсцям заваёўнікаў. У пачатку XIII стагоддзя праз Сайрамскі аазіс прайшлі ў Маверанахр войскі Чынгісхана, пасля чаго ён стаў часткай уладанняў нашчадкаў заваёўніка. У XIV стагоддзі ў выніку паспяховых ваенных дзеянняў супраць ханаў Ак-Орды і Залатой Арды Цімур уключыў яго ў састаў сваёй дзяржавы. У пачатку XVI стагоддзя Шымкент увайшоў у састаў Казахскага ханства, затым на працягу XVII—XVIII стагоддзяў стаў аб’ектам нашэсцяў джунгарскіх заваёўнікаў.
Насельніцтва
Большую частку насельніцтва горада саставаюць казахі (65 %), у той час як сярод нацыянальных меншасцей лідарства маюць рускія (15 %) і узбекі (14 %).
Эканоміка
Шымкент з’яўляецца адным з вядучых прамысловых і эканамічных цэнтраў Казахстана. У горадзе налічваецца 69 прамысловых прадпрыемстваў каляровай металургіі, машынабудавання, хімічнай, нафтаперапрацоўчай і харчовай прамысловасці.
Дом па вуліцы Максіма Багдановіча, 19
Дом па вуліцы Максіма Багдановіча, 19 — будынак у Мінску, размешчаны ў Траецкім прадмесці. Пабудаваны ў XIX ст. з цэглы.
Архітэктура
Дом № 19 уяўляе сабой двухпавярховы чатырохвугольны ў плане будынак з паўпадвалам. Накрыты двухсхільным дахам з дахавымі вокнамі. На галоўным фасадзе пад дахам праходзіць шматслойны развіты карніз. Прамавугольныя вокны вылучаны дэкаратыўнымі падаконнымі плітамі. Тарцы будынка глухія, завершаны трохвугольнымі шчытамі. На другім паверсе дваровага фасада знаходзіцца невялікая галерэя, на якую вядуць лёгкія лесвіцы.
Свята-Петра-Паўлаўская капліца (Лясная)
Свята-Петра-Паўлаўская мемарыяльная капліца — праваслаўны храм у аграгарадку Лясная Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці. Пастаўлена ў гонар 200-годдзя перамогі рускіх войскаў над шведскім корпусам А. Левенгаўпта ў бітве пад Лясной. Адзін з найбольш удалых помнікаў псеўдарускай архітэктуры ў Беларусі.
Гісторыя
Першы драўляны мемарыяльны храм у гонар гэтай падзеі быў збудаваны тут паводле загада імператара ў 1708 годзе і з’яўляўся помнікам архітэктуры барока; быў вырашаны прамавугольным зрубам з прырубам 5-граннай апсіды з рызніцай і прытвора-ганка з 3 арачнымі ўваходамі. Зруб завяршаўся ўсечаным шатром, над якім чацверыковы барабан быў накрыты пластычным купалам з ліхтаром. Арыгінальнае шатровае завяршэнне набыла і апсіда. Гарызантальна ашаляваныя фасады чляніліся прамавугольнымі аконнымі праёмамі і брусамі-сцяжкамі ў прасценках. Унутры шацёр і барабан былі размаляваны.
У 1748 годзе ўладальнік Лясной пан Валкавіцкі перавёз царкву ў свой маёнтак Галавенчыцы і там зрабіў з яе фамільную пахавальню.
Ідэя ўзвесці новы помнік узнікла ў 1889 годзе ў сувязі з набліжэннім 200-й гадавіны гістарычнай бітвы. У 1904 годзе члену інжынернага камітэта Галоўнага інжынернага ўпраўлення прафесару архітэктуры А. І. фон Гагену было даручана скласці праект помніка-храма. Гэты праект быў ухвалены ў жніўні 1908 года.
Будаўніцтвам, якое праводзіла Бабруйская ваенна-інжынерная дыстанцыя, кіраваў ваенны інжынер І. А. Лідзверс. Інжынер І. А. Бакіцька ўдасканаліў першапачатковы праект (мураванае скляпенне заменена больш сучасным бетонным, чарапічнае пакрыццё шатра — жалезным ацынкаваным лускатым). За будаўніцтва храма адзначаны ўрадавымі ўзнагародамі майстры І. Гоп і А. Іваноў.
Асвечана ў верасні 1912 года. Пашкоджана ў Вялікую Айчынную вайну, адноўлена ў 1956—57 гадах. У 1958 годзе ў капліцы адкрыўся музей гісторыі бітвы пры Лясной. У 1990-я гады капліца перададзена вернікам.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неарускага стылю, стылізацыі крамлёўскіх вежаў Масквы. Мураваны будынак цэнтрычнай 4-граннай пірамідальнай 2-яруснай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі, завершанай 8-гранным лускаватым шатром з цыбулепадобнай галоўкай.