cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канды
Эканоміка
Асноўныя галіны эканомікі: турызм, пераапрацоўка сельскагаспадарчай прадукцыі (у тым ліку вытворчасць чая), швейная прамысловасць, ювелірная прамысловасць, рамесная вытворчасць і г. д.
Славутыя мясціны
Дзякуючы сваім славутым мясцінам Канды з’яўляецца важным турыстычным цэнтрам.
Найбольш выбітныя мясціны Канды:
Музеі Канды:
Традыцыі
Адна з найбольш яркіх гарадскіх традыцый Канды — свята Эсала Перахера, прысвечанае Зубу Буды, якое праводзіцца ў месяц Эсала напярэдадні поўні (канец ліпеня — пачатак жніўня) на працягу 10 дзён. Упершыню яно было апісана ў 1681 г., хаця будысцкая традыцыя адносіць яго да III ст. да н.э. Свята складаецца з маляўнічых працэсій перахера, што суправаджаюцца выступленнямі танцораў, акрабатаў, сланоў і г. д. Пакольку пад час Эсала Перахера шануецца не толькі Буда, але і шматлікія багі, аднолькавыя для будыстаў і індуістаў Шры-Ланкі, то ў свяце прымаюць удзел прадстаўнікі розных рэлігійных канфесій.
Свянціцкі
Свянціцкі — прозвішча.
118
118 (сто васямнаццаты) год паводле юліянскага календара.
Уладзімір Мікалаевіч Баршчоў
Уладзімір Мікалаевіч Баршчоў (нар., Грозны, Чачэна-Інгушская АССР) — беларускі ваенны і палітык.
Біяграфія
Нарадзіўся 22 верасня 1956 года ў г. Грозны Чэчэна-Інгушскай АССР.
Скончыў Кіеўскае вышэйшае танкавае інжынернае вучылішча, Ваенна-палітычную акадэмію імя У. І. Леніна, Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (эканаміст-менеджар).
Праходзіў службу ў Паўночна-Каўказскай, Туркестанскай ваенных акругах. Выконваў інтэрнацыянальны абавязак у Рэспубліцы Афганістан у якасці памочніка начальніка палітычнага аддзела злучэння па камсамольскай рабоце. Служыў памочнікам начальніка палітычнага аддзела корпуса па камсамольскай рабоце ў горадзе Ашхабадзе, старшым інструктарам палітычнага ўпраўлення Туркестанскай ваеннай акругі па камсамольскай рабоце ў горадзе Ташкенце. Быў начальнікам аддзела — памочнікам начальніка палітычнага аддзела арміі па камсамольскай рабоце, намеснікам камандзіра палка па палітычнай частцы ў ГДР. З’яўляўся намеснікам камандзіра палка па палітычнай частцы — намеснікам камандзіра дывізіі па выхаваўчай рабоце і кадрах у горадзе Мінску. Займаў пасады намесніка генеральнага дырэктара замежнага прадпрыемства «ІТЭРАБЕЛ», кіраўніка прадстаўніцтва адкрытага акцыянернага таварыства «Прамысловая група „ЛанРусінвест“». З’яўляўся намеснікам старшыні рэспубліканскага грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз ветэранаў вайны ў Афганістане», з 2006 года — старшыня.
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання.
Узнагароды
Мае дзве падзякі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі, васемнаццаццю медалямі СССР і Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Парламенцкага Сходу Саюза Беларусі і Расіі.
Бяроза пушыстая
Бяроза пушыстая, Бяроза-чачотка  , Бяроза чачоткавая, Бяроза пухнатая (Betula pubescens) — лістападнае дрэва роду бяроза сямейства бярозавых.
Батанічнае апісанне
Невысокае, светлалюбнае, хуткарослае дрэва. Кара белая, з чорным рысункам. Лісце суцэльнае, зубчастае. Кветкі ў каташках, цвіце ў красавіку-маі. Плод — дробны арэх з крыльцамі.
Экалогія
На Беларусі бяроза пушыстая з’яўляецца лесаўтваральнай пародай. Расце на пераходных балотах, дзе суседнічае з хвояй, і найбольш абводненых участках нізінных балот, часта ў суседстве з вольхай чорнай. У выніку меліярацыі плошча занятая бярозай пушыстай скарацілася. Найбольшыя масівы на Палессі, у Налібоцкай пушчы, Бярэзінскім запаведніку.
Таксанамія
Від Бяроза пушыстая ўваходзіць у род падсямейства  сямейства  парадку.
Значэнне
Якасць драўніны невысокая.
Путыўск
Путыўск (Пути́вськ) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Польскае гістарычнае таварыства
Польскае гістарычнае таварыства (Polskie Towarzystwo Historyczne) — навуковае таварыства польскіх гісторыкаў. Аб’ядноўвае прафесійных гісторыкаў і аматараў гісторыі.
Гісторыя
Спачатку таварыства функцыянавала толькі ў Каралеўстве Галіцыі і Ладамерыі, акрамя цэнтра ў Львове з 1913 года існаваў філіял у Кракаве. У выніку рэарганізацыі з 1925 года таварыства пашырыла дзейнасць на ўсю польскую дзяржаву і «ахапіла ўсю гістарычную навуку Польшчы», адначасова Варшаўскае Таварыства аматараў гісторыі ператварылася ў аўтаномны філіял. Затым былі створаны філіялы ў Познані — 1925, Вільні — 1925 , Лодзі — 1927 , Любліне — 1927 , Станіславе — 1927. Пазней паўсталі чарговыя філіялы ў іншых гарадах. Пасля Другой сусветнай вайны адміністрацыйны цэнтр Таварыства перанеслі спачатку ў Кракаў, а з 28 верасня 1947 года — у Варшаву.
Таварыства арганізуе і ініцыіруе даследчую працу, а з 1890 года кожныя 5 гадоў — з’езды польскіх гісторыкаў з усяго свету. З 1974 года PTH з’яўляецца арганізатарам алімпіяд і конкурсаў гістарычных. Папулярызуе ўсеагульную гісторыю, гісторыю Польшчы і асобных гарадоў і рэгіёнаў. Таварыства складаеццца з 46 аддзяленняў і 16 тэрытарыяльных, 8 камісій і налічвае больш за 3 тыс. членаў. З 2005 года мае статус грамадскай арганізацыі.
Выданні таварыства
Першым (з 1887 года) друкаваным органам таварыства быў «Kwartalnik Historyczny» («Гістарычны штоквартальнік»). Сучасныя вынікі даследчай працы членаў таварыства прадстаўлены таксама ў некалькіх рэгіянальных навуковых часопісах, якія выдаюцца філіяламі таварыства — у тым ліку «Przegląd Historyczny» («Гістарычны Агляд»), «Czasy Nowożytne» («Сучасны Час»), «Pamiętnik Cieszyński» («Цешынскія мемуары»), «Rocznik Kaliski» («Калішскі штогоднік»), «Rocznik Lubelski» («Люблінскі штогоднік»), «Rocznik Łódzki» («Лодзінскі штогоднік»), «Rocznik Sądecki» («Сончанскі штогоднік»), «Ziemia Kujawska» («Куяўская Зямля»), а таксама Biuletyn Polskiego Towarzystwa Historycznego (Бюлетэнь Польскага Гістарычнага Таварыства).
Акрамя гэтага таварыства публікуе часопіс для настаўнікаў гісторыі «Wiadomości Historyczne» («Гістарычныя весткі») і гістарычны навукова-папулярны часопіс «Mówią Wieki» («Кажуць стагоддзі»).
Гагнеф (камуна)
Камуна Гагнеф (Gagnefs kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Даларна ў цэнтральнай Швецыі.
Гагнеф 138-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Юрас.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 108 027 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 8 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Тапары (Ружынскі раён)
Тапары (Топори́) — вёска ў Ружынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Тапары было ў складзе Тапарской воласці Сквырскага павета Кіеўскай губерні.
Антонаўскі сельсавет
Назву Анто́наўскі сельсавет маюць:
Юравічы (Карэліцкі раён)
Ю́равічы (, Юровичи) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жухавіцкага сельсавета.
Ястрабель (Столінскі раён)
Я́страбель (, Ястребель) — вёска ў Беларусі, у Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Беражноўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца каля возера Чартоўскі Вір (Ятрабельскае).
Гісторыя
Вядома па пісьмовых крыніцах з канца XVIII стагоддзя. У 1795 годзе належала памешчыкам Шчытам. Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай у складзе Расійскай імперыі. Пазней уласнасць Кіневічаў. Ястрабель упамінаецца ў царкоўных дакументах 1879 года як вёска Дубенецкага праваслаўнага прыхода Плотніцкай воласці Пінскага павета Мінскай губерні.
Паводле перапісу 1897 года 4 двары. У 1909 годзе ў вёсцы было 7 двароў. Паводле ўмоў Рыжскага мірнага дагавора 1921 года вёска апынулася ў складзе Польшчы.
Паводле першага перапісу насельніцтва Польшчы, які прайшоў 30 верасня 1921 года, вёска (13 двароў) у складзе Плотніцкай гміны Лунінецкага, затым Столінскага паветаў Палескага ваяводства.
У выніку польскага паходу Чырвонай Арміі ў верасні 1939 года і ўз’яднання Заходняй Беларусі з Беларускай ССР вёска ў складзе Беларускай ССР. Перад Вялікай Айчыннай вайной у вёсцы 15 двароў. У сакавіку 1943 года нямецкія акупацыйныя войскі спалілі вёску і загубілі яе 2 жыхароў.
Наама (правінцыя)
Наама — адзін з сарака васьмі вілаяў у Алжыры, які знаходзіцца ў заходняй частцы краіны. Правінцыя мяжуе з Марока на захадзе. Адміністрацыйны цэнтр — Наама. Плошча — 29 950 км², насельніцтва 209 470 (на 2008 год).
1948 год у гісторыі літаратуры
1948 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Прычэпіўка (Ружынскі раён)
Прычэпіўка (Приче́півка) — вёска ў Ружынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Рэчкі 2
Рэ́чкі 2 (, Речки 2) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Пашкаўскага сельсавета.
Універсітэт Ньірэдзьхазы
Універсітэт Ньірэдзьхазы (Nyíregyházi Egyetem) — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Ньірэдзьхаза.
Рэлізан (правінцыя)
Рэлізан — адзін з сарака васьмі вілаяў у Алжыры, які знаходзіцца ў паўночна-заходняй частцы краіны. Правінцыя знаходзіцца ў Атласкіх гарах. Адміністрацыйны цэнтр — Рэлізан. Плошча — 4 870 км², насельніцтва 733 060 (на 2008 год).
Прокапіўка (Ноўгарад-Сівэрскі раён)
Прокапіўка (Про́копівка) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Ігар Уладзіміравіч Кваша
Ігар Уладзіміравіч Кваша (, Масква —, Масква) — савецкі і расійскі тэатра і кіно, , , , , тэлевядучы. Народны артыст РСФСР (1978). Народны артыст Расіі.
Біяграфія
У 1955 годзе скончыў Школу-студыю МХАТ (курс А. М. Карэва). З 1955 па 1957 год — акцёр МХАТ імя М. Горкага. З 1957 года — акцёр маскоўскага тэатра «Сучаснік».
У пачатку 1990-х запрашаўся ў журы Вышэйшай лігі КВЗ.
Ігар Кваша вёў тэлеперадачу «Чакай мяне» на Першым канале.
У 2007 годзе была выдадзена кніга Ігара Квашы пад назвай «Кропка вяртання», у якой ён падрабязна ўспамінае пра дзяцінства і юнацтва, аб спектаклях і рэпетыцыях, аб каларытным тэатральным побыце, насычаючы апавяданне яркімі і дакладнымі дэталямі, у тым ліку і сапраўднымі дакументамі.
Рагачы (Ружынскі раён)
Рагачы (Рогачі́) — вёска ў Ружынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Анатоль Аляксеевіч Белашэўскі
Анатоль Аляксеевіч Белашэўскі (нар., в. Рудаўляны Бераставіцкага раёна Гродзенскай вобласці) — беларускі палітык. Заслужаны работнік органаў унутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Мінскі тэхнікум лёгкай прамысловасці, Мінскую вышэйшую школу міліцыі Міністэрства ўнутраных спраў СССР (юрыст). Пасля службы ва Узброеных Сілах працаваў рабочым, старшым майстрам Гродзенскай абутковай фабрыкі «Нёман», старшым інспектарам аддзела ўнутраных спраў Гродзенскага гарвыканкама, начальнікам аддзялення ўнутраных спраў Кастрычніцкага райвыканкама горада Гродна, начальнікам аддзела ўнутраных спраў Гродзенскага райвыканкама, начальнікам аддзела, намеснікам начальніка ўпраўлення ўнутраных спраў Гродзенскага аблвыканкама па выкананню пакаранняў, начальнікам упраўлення ўнутраных спраў Гродзенскага аблвыканкама. Старшыня Гродзенскага абласнога савета Беларускага фізкультурна-спартыўнага таварыства «Дынама», хакейнага клуба «Нёман».
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны дваццаццю медалямі, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў, знакам «Ганаровы супрацоўнік Міністэрства ўнутраных спраў».
Папіўка (Ноўгарад-Сівэрскі раён)
Папіўка (Попі́вка) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Lightstorm Entertainment
Lightstorm Entertainment — амерыканская прадзюсарская кампанія заснаваная кінарэжысёрам Джэймсанам Кэмеранам і прадзюсарам Лары Касанафам у 1990 годзе. Кампанія займалася прадзюсаваннем такіх фільмаў як Тэрмінатар 2: Судны дзень, Тытанік, а таксама Аватар.
Замак Локет
Ло́кет — каменны замак у Чэхіі, прыкладна за 120 км на захад ад Прагі, каля горада Карлавы Вары. Сваю назву атрымаў ад слова «локаць». Форму сагнутай рукі нагадвае лукавіна ракі Огржэ, на беразе якой стаіць Локет. Згодна з адной з версій замак узведзены як пагранічная крэпасць.
У пісьмовых крыніцах замак упершыню згадваецца ў 1234 годзе. Пытанне аб тым, хто з уладароў Чэхіі заснаваў крэпасць, да гэтага часу застаецца дыскусійным. Сярод магчымых заснавальнікаў называюць князя Уладзіслава II, караля Пржэмысла Отакара I і караля Вацлава I.
У XV стагоддзі імператар Жыгімонт перадаў Локет шляхецкаму роду Шлікаў. Замак паступова прыходзіў у заняпад. У 1822 годзе тут зрабілі турму, якая дзейнічала да 1949 года.
З 1968 года стаў помнікам культуры і адкрыты для наведвання як музей. У замку здымалі фільм «Казіно „Раяль”».
Амневічы (Карэліцкі раён)
Да 16 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Паланаеўскага сельсавета.
Вялікае Малешава
Вялі́кае Ма́лешава (, Великое Малешево) — аграгарадок у Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Велікамалешаўскага сельсавета.
Восцевічы
Во́сцевічы (, Остевичи) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Завуццеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Малінаўскага сельсавета.
Кантонскі дыялект
Кантонскі, гуаньчжоўскі ці гуандунскі дыяле́кт кітайскай мовы (кант. 廣州話 Gwóngjāuwá, 廣東話 Gwóngdūngwá) — дыялект кітайскай мовы, найбуйнейшы дыялект групы юэ (ці, згодна іншай класіфікацыі, дыялект мовы юэ). На ім размаўляюць жыхары правінцый Гуандун і часткова Гуансі, Ганконга, Макаа, а таксама кітайцы ў Амерыцы і Еўропе.
Фаналогія
Склад у кантонскай складаецца з ініцыялі (зычнага), фіналі (галоснага ці галоснага і зычнага) і тону. У адрозненне ад паўночных дыялектаў, у кантонскай захаваліся фіналі з зычнымі -p, -t, -k («уваходзячага» тону).
Ініцыялі
Ініцыялі — гэта зычныя, з якіх можа пачынацца склад. У табліцы даецца запіс у ельскай транскрыпцыі і па сістэме МФА.
У размоўнай мове Ганконга ініцыяль ng /ŋ/ знікае, а n /n/ пераходзіць у l /l/. Gw- /kʷ/ і kw- /kʷʰ/ пераходзяць у g- /k/ і k- /kʰ/ адпаведна, асабліва перад галосным o.
Тоны
Калі лічыць адрозненне паміж складамі з санорнымі і выбухнымі зычнымі нефаналагічным (г.зн., што склады san і sat адрозніваюцца не зычным, а тонам), як у сярэднекітайскай, то тонаў атрымоўваецца 9 ці 10:
Назвы тонаў даюцца па сярэднекітайскаму вымаўленню часоў дынастыі Тан. Іньныя тоны развіліся ў складах з пачатковым глухім зычным, янныя — з звонкім ці санорным. «Уваходныя» тоны магчымыя толькі ў складах на -p, -t, -k.
Змена тонаў
У кантонскай адсутнічае змена тона ў адрозненні ад яго пазіцыі ў слове (як у путунхуа, калі склады 3 тона ідуць разам, ці як у паўднёвамінскай).
Але ў кантонскай тон можа мяняцца ў некаторых словах ці граматычных канструкцыях:
Віктар Трафімавіч Навуменка
Віктар Трафімавіч Навуменка (, г.п. Антопаль,  — ) — беларускі тэатразнавец. Кандыдат мастацтвазнаўства (1993).
Полюшкынэ
Полюшкынэ (По́люшкине) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Віктар Трафімавіч Навуменка
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі інстытут тэатра, музыкі і кінематаграфіі ў 1974 годзе. Працаваў намеснікам дырэктара Беларускага тэатра імя Я. Купалы, у 1983—1998 у Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН Беларусі.
Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў ‎з 1989 года, член Беларускага саюза літаратурна-мастацкіх крытыкаў з 1997 года.
Навуковая дзейнасць
Даследчык гістарычнага і сучаснага стану тэатра імя Я. Купалы, акцёрскай і рэжысёрскай творчасці, эканомікі тэатра. Адзін з аўтараў «Гісторыі беларускага тэатра» (т. 3, 1987), зборнікаў «Тэатр і жыццё» (1989), «Тэатр і глядач» (1993). Аўтар сцэнарыя дакументальнага фільма «Антракт» (пра М. Яроменку, 1992, сумесна з Р. Смольскім).
Підгірнэ (Ноўгарад-Сівэрскі раён)
Підгірнэ (Підгі́рне) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Тытанік (фільм, 1997)
«Тыта́нік» (Titanic) — фільм-катастрофа 1997 года, зняты Джэймсам Кэмеранам, у якім паказана гібель легендарнага лайнера «Тытанік». Галоўныя ролі ў фільме выканалі Кейт Уінслет (Роза Дзьюіт Б’юкейтэр) і Леанарда Дзі Капрыа (Джэк Доўсан). Героі фільма, быўшы членамі розных сацыяльных слаёў, закахаліся адзін у аднаго на борце злашчаснага карабля, які здзяйсняў свой рэйс праз Атлантычны акіян у 1912 годзе.
Прэм’ера фільма ў ЗША адбылася 19 снежня 1997 года. Дыстрыбутарам фільма ў Паўночнай Амерыцы выступіла кампанія «Paramount Pictures», а ва ўсім астатнім свеце — «20th Century Fox». Бюджэт склаў 200 мільёнаў долараў ЗША  — рэкордны для свайго часу. «Тытанік» усталяваў рэкорд, стаўшы самым прыбытковым фільмам за ўсю гісторыю кінематографа, сабраўшы ў пракаце ва ўсім свеце звыш 1,8 мільярдаў долараў, і ўтрымліваў гэта дасягненне на працягу 12 гадоў, пакуль яно не было пабіта фільмам таго ж рэжысёра «Аватар». Апроч гэтага ён узначальваў амерыканскі бокс-офіс 15 тыдняў, што зрабіла яго другім фільмам пасля «Іншапланецяніна» (1982), які знаходзіўся на гэтай пазіцыі даўжэй усіх — 16 тыдняў.
5 красавіка 2012 года, у сувязі са стагоддзем легендарнага крушэння адбылася прэм’ера гэтага фільма ў фармаце 3D і IMAX 3D.
Саіда (правінцыя)
Саіда — адзін з сарака васьмі вілаяў у Алжыры, які знаходзіцца ў паўночна-заходняй частцы краіны. Правінцыя разьмяшчаецца ў Атласкіх гарах. Адміністрацыйны цэнтр — Саіда. Плошча — 6 764 км², насельніцтва 328 685 (на 2008 год).
Такумі Мінаміно
(南野 拓実; нар. ) — японскі футбаліст. З 2015 года выступае за нацыянальную зборную Японіі.
Сафіеўка (Магілёўскі раён)
Сафі́еўка (, Софиевка) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Пашкаўскага сельсавета.
Барацін
Бара́цін (, Баратин) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Красненскага сельсавета.
Да 16 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Паланаеўскага сельсавета.
Публічны дом
Публічны дом, таксама дом распусты, бардэль (bordel) — месца для арганізаванага гаспадаром такога дому заняцця прастытуцыяй.
У шматлікіх краінах, у тым ліку ў Беларусі, утрыманне публічных дамоў з'яўляецца крымінальна каральным дзеяннем, што, аднак, не азначае іх адсутнасці. У шэрагу краін яны маюць афіцыйны статус.
Публічныя хаты вядомыя ў гісторыі на працягу многіх стагоддзяў. У 1862 годзе пры раскопках Пампеі быў выяўлены старажытнарымскі лупанарый (ад lupa — ваўчыца, праст. сучка ў значэнні блудніца). Пазней ён быў пераўтвораны ў музей у рамках агульнага музейнага комплексу Пампеі. Пампейскі лупанарый быў ізноў адкрыты для турыстаў пасля рэстаўрацыі ўлетку 2006 года.
Скікда (правінцыя)
Скікда — адзін з сарака васьмі вілаяў у Алжыры, які знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы краіны. Правінцыя размяшчаецца на беразе Міжземнага мора. Адміністрацыйны цэнтр — Скікда. Плошча — 4 026 км², насельніцтва 904 195 (на 2008 год).
Негроідная раса
Вялікая негроідная раса — адна з чатырох вялікіх чалавечых рас. Да эпохі Вялікіх геаграфічных адкрыццяў прадстаўнікі негроіднай расы насялялі пераважна Афрыку на поўдзень ад Сахары, хаця ў розныя эпохі былі вядомы і ў іншых частках свету, у тым ліку ў Еўропе. У выніку гандлю рабамі і працэсу міграцый шырока прадстаўлены ў Амерыцы, некаторых краінах Паўднёвай Азіі і Блізкага Усходу. У наш час жывуць ва ўсіх частках свету. Складаюць не меней за 8% усёй чалавечай папуляцыі.
Этымалогія
Назва негроіднай расы паходзіць ад niger ("чорны"). У еўрапейскіх краінах чарнаскурых выхадцаў з Афрыкі здаўна называлі "неграмі". Упершыню паняцце "негроід" было ўведзена ў 1859 г. У канцы XIX ст. замацавалася ў антрапалогіі.
Паходжанне
Той факт, што людзі сучаснага тыпу паходзяць з Афрыкі, можа сведчыць пра тое, што ўсё чалавецтва да перасялення ў Азію і іншыя мацерыкі было протанегроідным. Архаічнасць негроіднай расы падкрэсліваецца яе прыстасаванасцю да ўмоў трапічнага пояса. Аднак прамых доказаў таго, што першыя людзі сучаснага тыпу былі протанегроіднымі пакуль няма.
Генетыкі не выявілі ў прадстаўнікоў негроіднай расы сведчанняў аб метысацыі з неандэртальцамі, якая адбывалася ў Еўропе і Азіі. Аднак згодна даследаванням групы генетыкаў, якія праводзіліся ў Афрыцы на працягу 1999 - 2009 гг., ДНК некаторых груп негроідаў утрымоўвае сведчанні аб змяшэнні іх прамых продкаў з іншымі архаічнымі відамі чалавека 20 тысяч — 80 тысяч гадоў таму.
Характэрныя рысы
Негроідная раса адрозніваецца разнастайнасцю прыкмет, фактычна падзяляецца на некалькі малых рас. Згодна класіфікацыі Я. Рагінскага, негроіды разам з аўстралоідамі складаюць адзіную экватарыяльную расу, для якой характэрны цёмны колер скуры, хвалістыя або кудлатыя валасы, шырокі нос, прагнатызм (высунутыя наперад сківіцы) і г. д. Аднак дадзеная класіфікацыя аспрэчваецца некаторымі сучаснымі антраполагамі. Яны абапіраюцца на сцверджанні генетыкаў аб найбольшай генетычнай аддаленнасці паміж прадстаўнікамі аўстралоіднай і негроіднай рас.
Класічнымі характэрнымі рысамі негроідаў з'яўляюцца:
Эфіопская малая раса
Прадстаўнікі эфіопскай малой расы насяляюць пераважна паўночны ўсход Афрыкі, жывуць уздоўж узбярэжжа Чырвонага мора і Індыйскага акіяна, у гарах Эрытрэі і Эфіопіі, у памежных раёнах Судана і Кеніі. Для іх характэрны высокі рост, хударлявы целасклад, вузкі высокі твар, нізкія арбіты вока, высокае пераноссе, значна меней поўныя, чым у астатніх негроідаў, вусны, хвалістыя валасы. Знешнее падабенства з паўднёвымі еўрапеоідамі спарадзіла заявы некаторых антраполагаў пра значнае ўздзеянне на прадстаўнікоў эфіопскай малой расы перасяленцаў з Аравійскага паўвострава і Паўночнай Афрыкі. Аднак параўнальныя генетычныя даследаванні жыхароў Эфіопіі, Эрытрэі і Емена абвяргаюць гэтую думку. Яны паказалі, што генафонд насельнікаў афрыкансканскага ўзбярэжжа Чырвонага мора вельмі адрозніваецца ад аравійскага, ён фарміраваўся на мясцовай глебе. Расавыя адрозненні жыхароў Эфіопіі выяўляюцца ўжо ў глыбокай старажытнасці.
Негрыльская малая раса
Прадстаўнікі негрыльскай малой расы — пігмеі, што насяляюць зону трапічных лясоў Афрыкі. Яны адрозніваюцца малым ростам, кароткімі нагамі, доўгімі рукамі, яшчэ больш шырокім, але выцягнутым носам, развітым валасяным покрывам цела. Нізкі рост пігмеяў, як і іншых асобных невысокіх груп людзей, звычана тлумачаць экалагічнымі ўмовамі жыцця ў трапічным лесе. Гэта спалучаецца з прыстасаванасцю імунітэта да спецыфічных для дадзенай зоны хвароб. Генетыкі выявілі, што продкі пігмеяў адасобіліся ад астатніх негроідаў ужо 70 — 60 тысяч гадоў таму, але 5 — 4 тысячы гадоў таму ўзнавілі кантакты. Цікава, што жанчыны-пігмеі часцяком нараджаюць агульных дзяцей з суседзямі-банту, аднак жанчыны-банту рэдка нараджаюць ад мужчын-пігмеяў, што таксама тлумачыцца генетычнымі асаблівасцямі.
Бушменская малая раса
Бушменская малая раса або капоідная малая раса прадстаўлена бушменамі і некаторымі іншымі народамі кайсанскай групы. Бушмены жывуць пераважна ў раёне пустыні Калахары. Яны маюць невысокі рост, жаўтлява-бурую скуру, пляскаты твар, вузкія вочы (часам з эпікантусам), малую ніжнюю сківіцу. Лардоз спалучаецца са значным тлушчаадкладаннем на ягадзіцах, асабліва ў жанчын. У дарослых рана развіваецца маршчыністасць скуры. Такія спецыфічныя адрозненні ад астатніх негроідаў вымушаюць некаторых антраполагаў вылучаць бушменскую малую расу ў асобную вялікую расу.
Археалагічныя раскопкі і этналагічныя даследаванні паказваюць, што ў старажытнасці капоіды былі значна больш распаўсюджаны ў Афрыцы, у тым ліку жылі на поўнач ад экватара. Генетыкі выявілі, што блізкімі па паходжанню да бушменаў з'яўляюцца некалькі груп афрыканскага насельніцтва ў раёне Чырвонага мора і Заходняй Афрыкі. Вялікая генетычная разнастайнасць бушментаў можа сведчыць пра тое, што яны — найбольш старажытны пласт насельніцтва Афрыкі, які развіваўся бесперапынна.
Трубііўка
У ХІХ стагоддзі сяло Трубііўка было ў складзе Вэрхіўскай воласці Сквырскага павета Кіеўскай губерні.
Спіс графаў Шампані
Графы Шампані — умоўная назва для ўсіх кіраўнікоў, якія кіравалі Шампанскім рэгіёнам з 950 па 1316 гг. Уласна графства Шампань утварылася з графства Труа у канцы XI стагоддзя і Гуга I Шампанскі быў першым, хто афіцыйна выкарыстоўваў тытул "Графа Шампані". Калі Людовік X стаў каралём Францыі ў 1314 годзе, Шампань стала часткай каронных уладанняў. Тытулярныя графы Шампані таксама атрымлівалі ў спадчыну званне сенешаля Францыі.
Герцагі Шампані
Першае згадванне пра герцагаў Шампані (ці Кампані) знаходзім ужо ў часы меравінгскага і каралінгскага кіравання. Мяркуючы па якія дайшлі да нас даным, герцагства было, відаць, створана на аснове аб'яднання Рэймса, Шалона-сюр-Марн, Лана і Труа (гарадоў і прылеглых тэрыторый). У канцы VII і пачатку VIII стагоддзяў кантроль над Шампанню апынуўся ў руках Піпінідаў: спачатку Трайня, сына Піпіна Герыстальскага, а затым яго сына Арнульфа.
Графы Мо і Труа
Графы Труа і Мо
Тэрыторыі ЗША
Тэрыторыі ЗША (Territories of the United States) — тэрыторыі, якія знаходзяцца пад кіраваннем урада ЗША, але не што з'яўляюцца часткай якога-небудзь штата ці акругі Калумбія.
Класіфікацыя
Тэрыторыя ЗША можа быць інкарпарыраванай ці неінкарпарыраванай, а таксама арганізаванай ці неарганізаванай.
Інкарпарыраваныя арганізаваныя тэрыторыі
Пераходная форма кіравання перад атрыманнем правоў штата. Шматлікія з цяперашніх штатаў утварыліся з падобных тэрыторый, часцяком падчас іх далейшага драбнення і размежаванні (напрыклад, Арэгон, Мантана, Айдаха, Вашынгтон і інш.). Пасля таго, як у жніўні 1959 года Тэрыторыя Гаваі атрымала правы штата, такіх тэрыторый у складзе ЗША няма.
Інкарпарыраваныя неарганізаваныя тэрыторыі
Да інкарпараваных неарганізаваных тэрыторый таксама прыраўнаваны:
Неінкарпарыраваныя неарганізаваныя тэрыторыі
Таксама да неінкарпарыраваных неарганізаваных тэрыторый могуць быць аднесены тэрыторыі, арандаваныя ЗША ў іншых краін (напрыклад, для стварэння ваенных баз). Іх дакладны прававы статус залежыць ад умоў пэўных дагавораў ЗША з адпаведнымі краінамі.
Вальтэр Ульбрыхт
Вальтэр Ульбрыхт (Walter Ulbricht;  — ) — кіраўнік ГДР. У якасці Першага сакратара ЦК Сацыялістычнай Адзінай Партыі Германіі ў 1950—1971 адыграў значную ролю ў развіцці і станаўленні ГДР.
Партыйная кар'ера
Нарадзіўся ў Лейпцыгу ў сям'і сталяра і там жа працаваў столярам з 1907 года.
У 1912 годзе ўступіў у Сацыял-Дэмакратычную партыю Германіі. У 1915 мабілізаваны. З 1918 — член «Саюза Спартака». Падчас лістападаўскай рэвалюцыі 1918 года — член карпуснога савета салдацкіх дэпутатаў, затым Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў Лейпцыга.
Адзін з заснавальнікаў лейпцыгскай арганізацыі Камуністычнай партыі Германіі (КПГ). У 1919 годзе — член акруговага камітэта КПГ ў Сярэдняй Германіі, рэдактар газеты «Класэнкампф». У 1921—1923 палітычны сакратар акруговай арганізацыі КПГ ў Цюрынгіі. У 1923 упершыню абраны ў ЦК, членам якога бесперапынна абіраўся з 1927 года. У 1926—1928 дэпутат ландтага Саксоніі, у 1928—1933 — рэйхстага; ва ў 1928—1929 — прадстаўнік КПГ пры Выканкаме Камінтэрна. Пасля прыходу да ўлады Гітлера працаваў у падполлі, у канцы 1933 года эміграваў і неўзабаве пераехаў у Маскву. З 1935 член Палітбюро, з 1938 зноў займае пасаду прадстаўніка КПГ пры Выканкаме Камінтэрна. Адначасова працуе ў германскай рэдакцыі маскоўскага радыё. З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны займаецца агітацыяй сярод ваеннапалонных, падчас Сталінградскай бітвы праз гучнагаварыцелі агітуе салдат да здачы; ў 1943 удзельнічае ў стварэнні сярод ваеннапалонных «нацыянальнага камітэта Вольная Германія».
Чэрэмуха (Ружынскі раён)
Чэрэмуха (Черему́ха) — вёска ў Ружынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Луткі (Столінскі раён)
Лу́ткі (, Лутки) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Велікамалешаўскага сельсавета.
1954 год у гісторыі кіно
1954 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Ухвішча
У́хвішча — возера ў Полацкім раёне ў басейне ракі Альзініца, за 32 км на паўднёвы захад ад Полацка, каля вёскі Ухвішча.
Плошча паверхні 0,57 км². Даўжыня 2,64 км, найбольшая шырыня 0,46 км. Даўжыня берагавой лініі 6,1 км. Найбольшая глыбіня 23,5 м. Аб’ём вады 3,86 млн. м³. Плошча вадазбору 24,4 км².
Катлавіна лагчыннага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 5—8 м (на паўднёвым усходзе 14—15 м, месцамі да 18 м, пясчаныя), пад лесам, на поўначы, паўночным усходзе і паўночным захадзе разараныя. Берагі нізкія, пясчаныя, на поўдні забалочаныя, на ўсходзе і паўднёвым усходзе зліваюцца са схіламі катлавіны, парослыя хмызняком. Мелкаводдзе пясчанае, глыбей дно сапрапелістае і ілістае. Расліннасць пашырана да глыбіні 4,9 м. Злучана пратокай з возерам Жадунь, упадаюць 4 ручаі, у т. л. з возера Мярэдзеж, выцякае ручай у раку Альзініца.
Касцёл Святой Тройцы (Чачэрск)
Касцёл Святой Тройцы — колішні касцёл езуітаў у горадзе Чачэрску (Гомельская вобласць).
Гісторыя
Езуіцкая місія пачала дзейнічаць у Чачэрску з 1754 года, калі езуіты з магілёўскага калегіума пабудавалі тут капліцу, а пазней драўляны касцёл.
Мураваны касцёл быў пабудаваны за сродкі новага уладальніка горада — графа Захара Рыгоравіча Чарнышова. Атрымаўшы Чачэрск у 1774 годзе, граф Чарнышоў задумаў перабудаваць яго па прыкладзе сваёй сядзібы Ярапалец Валакаламскага павета, дзе будынкі былі звязаны агульнай сцяной.
Паводле звестак Аляксандра Дамбавецкага, касцёл быў пабудаваны ў 1784 годзе. З 1788 года пры касцёле дзейнічае парафіяльная школа (1 з выкладчыкаў езуіт, адзін — свецкі настаўнік). У 1802 годзе ў школе было 44 вучні. У 1806 годзе школа была закрытая.
Пасля выгнання езуітаў з Расійскай імперыі ў 1820 годзе касцёл застаецца парафіяльным. Гомельскі дэканат парафіі ў 1880 годзе меў 1926 вернікаў-каталікоў, у 1917 годзе — 1810.
Сук-Ахрас (правінцыя)
Сук-Ахрас — адзін з сарака васьмі вілаяў у Алжыры, які знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы краіны. Правінцыя размяшчаецца на ўсходняй мяжы Алжыра з Тунісам. Адміністрацыйны цэнтр — Сук-Ахрас. Плошча — 4 541 км², насельніцтва 440 299 (на 2008 год).
Баранавічы (значэнні)
Назву Бара́навічы маюць:
Вікторыя Бадэнская
Вікторыя Бадэнская (Victoria av Baden, Viktoria von Baden), пры нараджэнні Сафія Марыя Вікторыя Бадэнская (Sophie Marie Viktoria von Baden, 7 жніўня 1862,, Вялікае герцагства Бадэн — 4 красавіка 1930, Рым, Італія) — дачка вялікага герцага Бадэнскага Фрыдрыха I і Луізы Прускай, жонка караля Швецыі Густава V, каралева Швецыі ў 1907—1930 гадах, маці караля Швецыі Густава VI Адольфа.
Сям’я і ранняе жыццё
Расла прынцэса ў замку Карлсруэ разам з братамі Фрыдрыхам і Людвігам. Лета сям’я праводзіла на востраве Майнау, дзе ў іх быў свой палац. Сям’я рэгулярна наведвала імператара і імператрыцу Германіі ў Берліне. Часам яны здзяйснялі паездкі на поўдзень Францыі, у Швейцарыю або на які-небудзь англійскі прыморскі курорт. Вялікая герцагіня Луіза, маці Вікторыі, была строгая са сваімі дзецьмі. Яны спалі ў халодных пакоях на жорсткіх ложках. Магчыма, менавіта тое, што прынцэса спала ў халоднай пакоі стала адной з прычын яе наступных праблем са здароўем.
Школьную адукацыю Вікторыя пачала атрымліваць у 1871 годзе ў сваім замку разам з 15 іншымі дзяўчатамі пад кіраўніцтвам маці. Вікторыя выдатна валодала нямецкай мовай, размаўляла на англійскай і французскай, добра малявала, любіла фатаграфаваць, вывучала гісторыю. Прынцэса была таленавітай піяністкай, ўмела папросту згуляць Шапена, Бетховена, ці ж яе любімага кампазітара Вагнера. Вікторыя ведала на памяць многія вершы Фрыдрыха Шылера і Людвіга Уланда.
Вікторыя была закахана ў расійскага вялікага князя Мікалая Міхайлавіча, ўнука імператара Мікалая I і стрыечнага дзядзькі Мікалая II. Але шлюб паміж імі быў немагчымы, бо яны прыпадалі адзін аднаму стрыечнымі братам і сястрой. Вялікая герцагіня Луіза лічыла прыдатнай партыяй для сваёй дачкі кронпрынца Прускага і Германскага Вільгельма. Вікторыя і Вільгельм таксама былі стрыечным братам. Але шлюб так і не адбыўся з-за ўплыву Бісмарка.
Пытанне аб шлюбе наследнага прынца Швецыі і Нарвегіі Густава моцна турбавала караля і каралеву. Кароль Оскар палічыў разумным абставіць больш цесныя сувязі з Германіяй, ажаніўшы свайго сына на адной з нямецкіх прынцэс. Адной з кандыдатак была прынцэса Шарлота Пруская, дачка імператара Фрыдрыха III. У шведскай прэсе публікавалі інфармацыю аб магчымым шлюбе спадчынніка і прынцэсы Вікторыі Гесэн-Дармштадцкай, унучкі каралевы Вікторыі. Каралева Сафія разглядала варыянт ажаніць свайго старэйшага сына на малодшай дачкі каралевы Вікторыі, прынцэсе Беатрысе, але ў Вялікабрытаніі каралева Вікторыя не падтрымала такі саюз.
Галенчына
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Вікторыя Бадэнская
Сям’я і ранняе жыццё
Восенню 1879 года кронпрынц Густаў быў накіраваны ў Страсбург, дзе праходзіў службу. Падчас наведвання Лондана ён атрымаў запрашэнне ад прынца Фрыдрыха, брата Вікторыі, наведаць іх сям’ю ў Бадэне. Пасля заканчэння службы, Густаў наведаў сям’ю Вялікага герцага, але ніякіх рамантычных пачуццяў паміж Вікторыяй і кронпрынцам тады не ўзнікла.
Шлюб
У лютым 1881 года кронпрынц Густаў быў адпраўлены бацькамі ў Германію на вяселле прынца Вільгельма Прускага і Аўгусты Шлезвіг-Гальштэйнскай. Там Густаў бліжэй пазнаёміўся з Вікторыяй. У лісце да маці, кронпрынц пісаў: ''«Усе вакол нас заўважылі, што мы палюбілі адзін аднаго, але гэта мяне ані не бянтэжыць. Бо я выбраў сабе нявесту і адчуваю сябе вельмі радасна». '' Праз два тыдні пасля сустрэчы, 12 сакавіка, было абвешчана аб заручынах наследнага прынца Швецыі і Нарвегіі Густава і бадэнскай прынцэсы Вікторыі.
Пасля заручын кронпрынц Густаў быў вымушаны вярнуцца ў Стакгольм з-за бацькі, які моцна хварэў на пнеўманію. Калі бацька паправіўся, жаніх вярнуўся да нявесты і яны адсвяткавалі ў Карлсруэ Вялікдзень. У маі кароль Оскар II ездзіў на курорт Бад-Эмс, дзе змог асабіста пазнаёміцца з будучай нявесткай. Разам з каралевай Сафіяй, кароль адправіўся ў горад Бруль, дзе сустрэўся з імператрыцай Германіі Аўгустай і абмеркаваў усе дэталі маючага адбыцца вяселля. Да канца лета Вікторыя і Густаў разам з каралём і каралевай знаходзіліся ў Санкт-Морыце. Вікторыя пачала вывучаць шведскую мову, гісторыю і культуру краіны. Гісторыю і культуру Вікторыі выкладаў вядомы шведскі гісторык Оскар Алін, а курс гісторыі шведскай Канстытуцыі ёй асабіста выкладаў кароль Оскар II.
20 верасня 1881 года адбылося вяселле ў Карлсруэ. Вікторыю да алтара вялі яе бацька і дзед, імператар Вільгельм I. Нявеста была апранутая ў сукенку з мірта, жаніх — у мундзіры драгунскага палка. У гонар вяселля было дадзена тры гарматных залпа па 12 стрэлаў. Пасля трох дзён вясельных урачыстасцяў, маладыя адправіліся ў Швецыю. Вяртанне на новую радзіму прайшло праз Данію, а затым на фрэгаце Ванадый пара прыбыла ў Стакгольм. У сталіцы на два тыдні былі ўладкаваныя пышныя ўрачыстасці, Вікторыя афіцыйна атрымала тытул Кронпрынцэсы Шведскай і Нарвежскай. 1 кастрычніка 1881 года кароль Оскар II даў ўрачысты зарок ў гонар нявесткі, а на наступны дзень адбылося ўрачыстае набажэнства ў стакгольмскім каралеўскім палацы. 3 кастрычніка ў Каралеўскім палацы адбыўся баль на 2000 гасцей. 4 кастрычніка ўрачыстасці завяршыліся сямейным паходам у Каралеўскую оперу, дзе выступала вядомая оперная спявачка Крысціна Нільсан.
Жыццё у Швецыі
Вікторыя прымала актыўны ўдзел у жыцці грамадства, уладкоўваючы ў Стакгольме розныя мастацкія выставы, удзельнічала ў дабрачыннасці. Кронпрынцэса спрабавала ўвесці ў шведскі каралеўскі двор нямецкія парадкі і традыцыі, але кароль быў супраць гэтага. Летам 1882 года стала вядома, што Вікторыя чакае нараджэння першынца. У лістападзе 1882 года яна нарадзіла сына Густава Адольфа. Кароль Оскар забараніў сыну і нявестцы назваць дзіцяці нямецкімі імёнамі Фрыдрых або Вільгельм, аднак Вікторыя дала дзіцяці гэтыя імёны ў якасці трэцяга і чацвёртага. Пасля родаў Вікторыя была слабая, яна захварэла на бранхіт. У 1884 годзе нарадзіўся яе другі сын Вільгельм, у 1889 годзе яна нарадзіла трэцяга сына Эрыка, які пакутаваў эпілепсіяй, пасля ён памёр ва ўзросце 29 гадоў ад іспанкі. Пасля нараджэння трэцяга дзіцяці Вікторыя захварэла на плеўрыт, якім пакутавала на працягу ўсяго астатняга жыцця. Лета сям’я звычайна праводзіла ў палацы Тульгард.
Чэхава (Ружынскі раён)
Чэхава (Чехова́) — вёска ў Ружынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Адміністрацыйны падзел Кіпра
Рэспубліка Кіпр падзяляецца на 6 раёнаў (επαρχίες, епархіі), частка з якіх кантралюецца часткова прызнанай Турэцкай Рэспублікай Паўночнага Кіпра
Вікторыя Бадэнская
Жыццё у Швецыі
8 снежня 1907 года кароль Оскар II памёр, Густаў ўзышоў на шведскі трон, а Вікторыя стала каралевай Швецыі. У наступным годзе мужа і жонку наведала шмат каралеўскіх асоб, сярод якіх кароль Вялікабрытаніі Эдуард VII, каралева Аляксандра і іх дачка прынцэса Вікторыя. Разам з мужам яны здзейснілі афіцыйныя паездкі ў Лондан, Парыж, Берлін і Вену. У 1913 годзе ездзілі ў Італію па запрашэнні караля Віктара Эмануіла III і каралевы Алены. Каралева Вікторыя ўдзельнічала ў неафіцыйных сходах з прадстаўнікамі шведскіх палітычных партый. Падчас Першай сусветнай вайны Вікторыя чатыры разы ездзіла ў Германію, дзе жыла яе маці, Вялікая герцагіня Бадэнская.
Адміністрацыйны падзел Кіпра
Першы ўзровень
Колькасць насельніцтва раёнаў Рэспублікі Кіпр (на падкантрольных ёй тэрыторыях)
Вікторыя Бадэнская
Жыццё у Швецыі
У 1918 годзе ад «іспанкі» памёр малодшы сын Вікторыі, прынц Эрык. Пасля яго смерці 20 верасня быў абвешчаны паўгадовая жалоба.
Пасля вайны кароль і каралева, якая часта хварэла, ездзілі па Швецыі, у 1925 годзе пабывалі ў Фінляндыі.
Дзеці
Ад шлюбу з Густавам V, каралём Шведскім нарадзілася трое сыноў:
Паўліна Хамарлунд
Паўліна Луіза Хамарлунд (Pauline Louise Hammarlund; нар. ) — шведская футбалістка, якая прадстаўляе клуб «Гётэбарг» у чэмпіянаце Швецыі (у 2016 годзе перайшла з «Пітэа») і зборную Швецыі на міжнародных турнірах.
Раннія гады
Да 15 гадоў Паўліна гуляла ў хакей з шайбай у складзе каманды хлопчыкаў, аднак пасля страсення мозгу і траўмы рукі пакінула яго. З прычыны гэтага яна занялася футболам.
Клубная кар’ера
Выхаванка школы клуба «Скуга-Тронгсунд», фарм-клуба каманды «Хамарслунд». Дэбютавала ва ўзросце 16 гадоў у асноўны камандзе «Цюрэсё». У 2013 годзе перайшла ў «Лінчэпінг», дзе пагуляла адзін год. У 2014 і 2015 гадах выступала за «Пітэа», дзе стала надзейным нападаючым: вызначылася 16 разоў, аддала тры галявыя перадачы. У 2015 годзе Хамарлунд заняла 3-е месца ў спісе лепшых футбалістак Швецыі.
Перад надыходам 2016 года яна падпісала двухгадовы кантракт з «Гётэбаргам», прыйшоўшы на замену якая пайшла з клуба галандскай футбалістка Манон Меліс. За «Гётэбарг» вызначылася 12 раз, аддаўшы 4 галявыя пасы.
Кар’ера ў зборнай
Хамарлунд прыцягваецца ў зборныя з 2010 года. За зборную да 17 гадоў згуляла 8 матчаў, за зборную да 19 гадоў — 27 матчаў, за зборную да 23 гадоў — 14 матчаў. Дэбютавала ў асноўны жаночай зборнай Швецыі 17 верасня 2015 года матчам супраць Малдовы. Да сакавіка 2017 гады правяла 16 гульняў, забіўшы 4 галы. Сярэбраны прызёр летніх Алімпійскіх гульняў у Рыа-дэ-Жанэйра.
Пэчэнюгы
Пэчэнюгы (Печеню́ги) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Ганна Мікалаеўна Бурава
Ганна Мікалаеўна Бурава (нар., Малыя Мацвеевічы Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (хімік), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (эканаміст-менеджар). Працавала старшым інжынерам, начальнікам цэнтральнай лабараторыі, намеснікам галоўнага інжынера па экалогіі і тэхніцы бяспекі гродзенскага завода «Радыёпрыбор», дырэктарам па маркетынгу вытворчага аб’яднання «Радыёхваля», дырэктарам гродзенскага вытворчага гандлёвага камбіната «Хваля».
Выбіралася дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога і трэцяга скліканняў.
Узнагароды
Узнагароджана медалём «За працоўныя заслугі», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў.
Хаткі (Магілёўскі раён)
Ха́ткі (, Хатки) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Пашкаўскага сельсавета.
Бушкі
Бу́шкі (, Бушки) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Красненскага сельсавета.
Да 16 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Паланаеўскага сельсавета.
Бры
Графства Бры (comté de Brie) — невялікае сярэднявечнае графства, размешчанае на паўночным усходзе Францыі, прыкладна паміж рэкамі Сены на поўдні, Марны на поўначы і паўночна-усходняй часткай Іль-дэ-Франса.
Вядома з эпохі апошніх Каралінгаў. Графы Бры звычайна тытулаваліся графамі Мо, па назве галоўнага горада графства, Мо. У 956 годзе граф Мо Роберт I стаў графам Труа і з гэтага часу графства было ва ўладанні графаў Труа, а затым графаў Шампані. Графы Шампані тытулаваліся «Comtes palatins de Champagne et de Brie» (пфальцграф Шампані і Бры).
У 1335 годзе графства Бры разам з графствам Шампань было далучана да каралеўскага дамена і да 1790 года заставалася правінцыяй Францыі.
Бяроза павіслая
Бяроза павіслая, або паніклая, або бародаўчатая , або гузаватая (Betula pendula) — лістападнае дрэва, від раслін роду  сямейства.
Распаўсюджанне і экалогія
Шырока распаўсюджаная, якая фармуе драбналістыя лясы па ўсіх кліматычных зонах, акрамя тундры; аднак бярозавыя лясы большай часткай не з’яўляюцца карэннымі, а ўзнікаюць на месцы зведзеных або згарэлых лясоў, у першую чаргу хвойных. Часцей звязана з беднымі, добра дрэнажаванымі глебамі. Паколькі бяроза святлалюбная расліна, яна лёгка выцясняецца больш даўгавечнымі і буйнымі дрэвамі; у многіх выпадках прысутнічае ў лясах толькі як прымешка, па больш светлых участках. У лесастэпавых і стэпавых раёнах фармуе карэнныя дрэвастоі.
Мае шырокі арэал e Еўрапейскай часткі Расіі (ад тундры да стэпаў), расце ў Заходняй Сібіры, на Алтаі і Каўказе. Усходняя мяжа — возера Байкал.
За межамі Расіі распаўсюджана амаль па ўсёй Еўропе, за выключэннем Пірэнэйскага паўвострава, у Паўночнай Афрыцы, у Пярэдняй і Цэнтральнай Азіі. З відаў бяроз мае найбольшы арэал. У горы гэтая бяроза падымаецца да вышыні 2100—2500 м над узроўнем мора. паўсюль у зоне ўмеранага клімату.
На Беларусі бяроза павіслая з’яўляецца характэрнай лесаўтваральнай пародай. Светлалюбнае, хуткарослае дрэва. Расце пераважна на сухадолах, у маладых лясных пасадках, на ўзлесках. Распаўсюджваецца ў працэсе зарастання лугоў і палёў.
Батанічнае апісанне
Пры спрыяльных умовах дасягае 25-30 м у вышыню і да 80 см у дыяметры. Каранёвая сістэма бярозы моцна развітая, але пранікае ў глебу неглыбока, таму дрэвы нярэдка падвяргаюцца. Кара ў маладых дрэў карычневая, а з 8-10 гадоў бялее. Маладыя асобіны можна зблытаць з відамі. У дарослым стане добра адрозніваецца ад іншых дрэў па белай кары з чорным рысункам. У больш старых дрэў кара ў ніжняй частцы ствала становіцца грыбокапатрэсканай, чорнай. Ствол у ніжняй частцы рабрысты.
Драўніна жаўтлява-белая, шчыльная і цяжкая. Галіны голыя, пакрытыя шматлікімі густарассыпанымі смалістымі залозкамі-бародаўкамі (адсюль і адбылася назва бяроза бародаўчатая). Маладыя галіны павісаюць уніз, што надае кроне бярозы вельмі характэрнае аблічча (назва — бяроза павіслая). Крона галінастая, але не густая, галінаванне сімпадыяльнае.
Лісце ад рамбічна-яйкападобнага да трохкутна-яйкападобнага, 3,5-7 см даўжыні, 2-5 см шырыні, завостраныя на верхавіне з шырокаклінавым ці амаль усечаным аснаваннем, гладкае, у маладым узросце клейкае; краю падвойназубчастае. Хвосцікі голыя 0,8-3 см. Пупышкі сядзячыя.
Кветкі правільныя, дробныя, несамастойныя, раздзельнаполыя, сабраныя ў каташкавыя, павіслыя суквецці на канцах галінак. Цвіце да распускання лісця (па некаторых крыніцах — адначасова з распусканнем лісця) у красавіку-маі.
Мужчынскія кветкі на кароткіх кветаножках, размешчаны па 3 дыхазіяльна ў пазухах чырвона-бурых крыючых лусак і ўтвараюць на канцах падоўжаных парасткаў мінулага года па 2-4 павіслыя (5-6 см) мужчынскія каташкі. Калякветнік просты, адно-двухліставы, 2-4 тычынкі раздвоеныя, супрацьстаяць лісточкам калякветніка. Формула кветкі: 12px.
Жаночыя кветкі без калякветніка, з двума брактэямі, зрослымі трохлопасцевай пакрывальнай лускай. Яны сабраныя па 5 у дыхазіі на скарочаных бакавых парастках і фармуюць кароткія, цыліндрычныя, зялёныя жаночыя каташкі (шышкападобныя тырсы). Гінецэй з двух зрослых пладалісткоў. Завязь ніжняя, у завязі развіваецца па адным семязачатку. Ніткападобныя лычыкі доўгія, выстаўляюцца, нярэдка ярка афарбаваныя. формула кветкі 15px.
Бяроза павіслая ў вольным стане пачынае пладаносіць з 10 гадоў, а ў насаджэннях — з 20-25 гадоў. Плоданашэнне працягваецца штогод. Плады спеюць да канца лета і пачынаюць рассейванне. Рассейванне адбываецца паступова на працягу ўсёй восені і зімы. У бярозавым лесе можа выпадаць штогод да 35 кг бярозавага насення на 1 га. Плод — дробны арэх з крыльцамі.
У адрозненне ад, бяроза павіслая — вельмі святлалюбная парода.
Параўнальна недаўгавечная, жыве да 120 гадоў, радзей да больш дарослага ўзросту.
Часта бяроза павіслая і растуць сумесна і ўтвараюць мноства пераходных формаў. Бяроза павіслая мае разнавіднасць —  з вельмі прыгожай узорыстай драўнінай.
Хімічны склад
Пупыршкі бярозы павіслай утрымліваюць 3—5,3 (8)% эфірнага алею, асноўнымі кампанентамі якога з’яўляюцца біцыклічныя сесквітэрпеноіды. Уключаюць таксама смалістыя рэчывы. У лісці знойдзеныя эфірны алей, смалістыя рэчывы, флаваноіды, сапаніны, аскарбінавая кіслата.
Значэнне і ўжыванне
Лёгка паддаецца механічнай апрацоўцы. Надзвычай няўстойлівая супраць гніення. Лепш за ўсё захоўваецца пагружанай у ваду.
Выкарыстоўваецца як фанерная сыравіна, у вытворчасці лыж, дробных разьбяных цацак.
З драўніны атрымліваюць драўняны вугаль, воцатную кіслату, метылавы спірт, шкіпінар, цэлюлозу. Пры сухой перагонцы кары утворыцца дзёгаць, які ўжываецца ў медыцыне і парфумерыі.
Дзякуючы высокай цеплатворнасці цэніцца як добрае паліва.
Бяроза павіслая выкарыстоўваецца для азелянення населеных пунктаў, прысаду ля дарог, у полеахоўных палосах. Лісце вылучае фітанцыды, здольныя забіваць хваробатворныя мікраарганізмы ўжо праз 3 гадзіны.
З галін вяжуць венікі для лазні.
Звычайны зімародак
Зімародак звычайны (Alcedo atthis) — птушка сямейства зімародкавых атрада ракшападобных.
Бяроза павіслая
Значэнне і ўжыванне
Нарыхтоўваецца бярозавы сок, які ўтрымлівае да 20 % цукру. Вясновы сок з’яўляецца смачным і карысным напоем.
Звычайны зімародак
Апісанне
Крыху большы за вераб'я. Даўжыня крыла 7-8 см, вага 25-45 грамаў, даўжыня птушкі 18—19 см.