cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бынгкан (правінцыя)
Паўночная мяжа правінцыі праходзіць па рацэ Меконг. На поўначы мяжуе з лаоскай правінцыяй Балікхамсай, на поўдні — з правінцыямі Саканакхон і Накханпханом, на ўсходзе — з правінцыяй Нангкхай.
Патавомек
У пачатку XVII ст., калі на ўзбярэжжы Вірджыніі з'явіліся англійскія каланісты, патавомек насялялі ніжнюю плыню ракі Патомак, займаліся паляваннем, рыбалоўствам і земляробствам. У 1608 г. іх вёску наведаў капітан Джон Сміт. У той час іх насельніцтва складала каля 800 чалавек. Відавочна, патавомек знаходзіліся ў шчыльным саюзе з паўхатан. Мяркуецца, што прадстаўніцай гэтага народа была маці Пакахонтас.
Энтэрасарбенты
Энтэрасарбенты — лекавыя сродкі рознай структуры, якія ажыццяўляюць звязванне экза- і эндагенных таксічных рэчываў, ксенабіётыкаў у жалудачна-кішэчным тракце шляхам адсорбцыі. Пры гэтым энтэрасарбент не ўступае з сарбуемым рэчывам у хімічную рэакцыю і не выклікае біяхімічных змяненняў крыві. Замест гэтага выкарыстоўваецца працэс фізіялагічнага фільтравання і рэабсорбцыя вадкасці з сасудзістага рэчышча ў прасвет кішэчніка яго варсінкамі. Прадукты, якія выйшлі разам з вадкай часткай крыві, кантактуюць з энтэрасарбентам, прынятым напярэдадні ўнутр, фіксуюцца на ім і разам з ім выводзяцца з арганізма. Эфектыўнасць энтэрасорбцыі ў ліквідацыі эндатаксікозаў звязана з тым, што кішэчныя варсінкі здольныя прапускаць усе інгрэдыенты, малекулярная маса якіх ніжэй масы альбуміна, а таксічныя субстанцыі ў асноўным маюць менавіта такую, сярэднюю малекулярную масу.
Бынгкан (правінцыя)
Адміністрацыйны цэнтр — горад Бынгкан. Бынгкан — самая маладая правінцыя Тайланда. Утворана 23 сакавіка 2011 года. Да ўтварэння новай правінцыі тэрыторыі Бынгкана ўваходзілі ў склад правінцыі Нангкхай.
Патавомек
На першых парах патавомек імкнуліся захоўваць дабразычлівыя адносіны з англічанамі. Яны забяспечвалі іх харчам падчас голаду, у 1634 г. заключылі мірнае пагадненне. У 1642 г. частка народа прыняла хрысціянства. Аднак саюз з англічанамі мала дапамог, калі ў сярэдзіне XVII ст. пачаліся ваенныя сутычкі з саскуэханцамі. Апошнія захапілі ў палон іх «караля» і яго сыноў.
Энтэрасарбенты
Існуюць таксама адсарбенты для звязвання таксічных рэчываў пры экстракарпаральнай дэтоксікаціі крыві пры гемасорбцыі — іх называюць гемасарбенты. Адсарбенты, якія выкарыстоўваюцца для паглынання выдзяленняў (прадуктаў метабалізму) з хірургічнай, ці нейкай іншай раны называюцца вульнерасарбенты.
Патавомек
У 1658 г. паміж каланістам капітанам Джайлзам Брэнтам і правадыром Ваханганочэ ўзніклі спрэчкі з-за зямлі. Дж. Брэнт арыштаваў правадыра, але англійскі суд прыняў бок арыштаванага. Ён быў апраўданы і атрымаў срэбраны знак для бесперашкоднага вяртання праз тэрыторыю калоніі. Тым не меней, у 1662 г. Ваханганочэ памёр пры вяртанні да сваякоў. У 1665 г. улады калоніі прымусілі патавомек прадаць ім усе іх землі. У 1666 г. супраць патавомек вяліся ваенныя дзеянні, пасля чаго іх назва перастала ўжывацца ў каланіяльнай дакументацыі.
Даследчыкі XX ст. высунулі гіпотэзу, што рэшткі ацалелых пасля вайны 1666 г. мігрыравалі на поўнач, дзе з-за сваёй малалікасці былі асіміляваны суседзямі. Існуе верагоднасць таго, што яны былі знішчаны саскуэханцамі. Тоеснасць з продкамі-індзейцамі захавалі метысы, нашчадкі шлюбаў жанчын-патавомек з англійскімі каланістамі. У 2010 г. яны атрымалі прызнанне ад уладаў Вірджыніі ў якасці аўтаномнага племені.
Свята-Аляксандра-Неўская царква (Воранава)
Свята-Аляксандра-Неўская царква — драўляны праваслаўны храм у гарадскім пасёлку Воранава Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Вясновая, 45А.
Гісторыя
13 мая 2000 года будаўніцтва царквы завяршылася яе асвячэннем архіепіскапам Арцеміем. Пры храме дзейнічаюць царкоўна-прыхадская школа і бібліятэка.
Вялікі ўклад у будаўніцтва ўнеслі ўнукі члена Народнага сакратарыяту БНР генерала Кіпрыяна Кандратовіча.
Берльштэт
Берльштэт (Berlstedt) — былая камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія, зараз частка камуны Ам-Этэрберг. Уваходзіць у склад раёна Веймар. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Берльштэт. Насельніцтва — 1848 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 13,39 км². Афіцыйны код — 16 0 71 007.
Сцяг Кармы
Сцяг Кармы — сцяг гарадскога пасёлка Карма Кармянскага раёна Гомельскай вобласці.
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у сярэдзіне гербавая эмблема Быкоўскіх — два срэбныя шабельныя эфесы, пакладзеныя Андрэеўскім крыжам.
Быкоўскія валодалі гербам, які называўся «Абшланк» — дзве шабельныя рукаяцці, размешчаныя ў выглядзе Андрэеўскага крыжа. Ён паслужыў асновай для сцяга, і не толькі Кармы, але і ўсяго Кармянскага раёна, як адзінай адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкі.
Сцяг прыняты рашэннем Кармянскага Савета дэпутатаў ад 22 верасня 2000 года № 31.
Людміла Іванаўна Пісарава
Людміла Іванаўна Пісарава (, г.п. Руба, цяпер у межах Віцебска —, Віцебск) — беларуская актрыса. Заслужаная артыстка Беларусі (1976). Узнагароджана Ордэнам Францыска Скарыны (2002).
Біяграфія
Скончыла студыю пры Беларускім тэатры імя Я. Коласа (1964), працавала ў ім (1963—2011).
Касцёл Святога Мікалая (Княжыцы)
Касцёл Святога Мікалая — каталіцкі храм у в. Княжыцы Магілёўскага раёна. Помнік архітэктуры ў стылі віленскага барока. Мураваны касцёл пабудаваны паміж у 1750—1791 гады і першапачаткова асвечаны ў гонар св. Антонія Падуанскага.
Уладзімір Мікалаевіч Тарноўскі
Уладзімір Мікалаевіч Тарноўскі (нар., г. , Закарпацкая вобласць, Украіна) — беларускі архітэктар.
Касцёл Святога Мікалая (Княжыцы)
Гісторыя
У 1681 годзе тагачасны ўласнік Княжыцаў харунжы надворны літоўскі Канстанцін Уладзіслаў Пац заснаваў у паселішчы драўляны кляштар дамініканцаў ды перадаў манахам 18 тысяч злотых. Дзякуючы шчодрым ахвяраванням пераемнікаў (Крыштоф Канстанцін Пац выдаткаваў 15 тыс. злотых у 1724 годзе, Антоні Міхал Пац — 2 тыс. у 1750 годзе, Андрэй і Соф’я Крукоўскія — таксама 2 тысячы) у 1750 годзе пачалося будаўніцтва мураванага касцёла.
Уладзімір Мікалаевіч Тарноўскі
Біяграфія
Скончыў у 1970 годзе Львоўскі політэхнічны інстытут. З 1970 года — архітэктар, галоўны архітэктар праектаў у «Мінскпраекце», з 1987 года — кіраўнік майстэрні «Белдзяржпраекта». У 1989—1996 гадах кіраўнік персанальнай творчай майстэрні, з 1996 года ізноў у інстытуце «Мінскпраект».
Касцёл Святога Мікалая (Княжыцы)
Гісторыя
У 1780 годзе ў гонар Святога Антонія Падуанскага будынак асвяціў магілёўскі епіскап Станіслаў Богуш-Сестранцэвіч.
Уладзімір Мікалаевіч Тарноўскі
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў з 1974 года. Пражываў у Мінску.
Касцёл Святога Мікалая (Княжыцы)
Гісторыя
Пасля супроцьрасійскага паўстання кляштар закрылі ў 1832 годзе, а касцёл — у 1863 годзе падчас паўстання Кастуся Каліноўскага. У 1865 годзе ранейшы каталіцкі касцёл ператварыўся ў праваслаўную царкву Аляксандра Неўскага. Над храмам быў надбудаваны псеўдакупал і тры «цыбулепадобныя» купалы над галоўным фасадам. Царква Аляксандра Неўскага дзейнічала да 1965 года.
Уладзімір Мікалаевіч Тарноўскі
Творчасць
Асноўныя работы (у сааўтарстве): у Мінску — комплекс 9-, 12-павярховых жылых дамоў для Беларускай ваеннай акругі па Старавіленскім тракце (1974—1980), студэнцкі інтэрнат Інстытута народнай гаспадаркі па вул. Ванеева (1975), Дзяржаўны музычны тэатр Беларусі (1980), помнік А. С. Пушкіну і ландшафт навакольнага асяроддзя (1999); жылы гарадок Рось (Дзяржаўная прэмія Беларусі 1998); рэканструкцыя Рэзідэнцыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «Дразды» пад Мінскам (1997) і будынка Нацыянальнага банка Беларусі па вул. Леніна (2000). Сярод іншых работ: забудова мікрараёна «Тарон-4» у г. Ванадзор (Арменія; 1992), жылы дом па вул. Леніна ў Астане (1998).
Касцёл Святога Мікалая (Княжыцы)
Сучасны стан
Знаходзіцца ў занядбаным стане. Дах паўразбураны. Магчыма вольна пранікнуць усярэдзіну храма, а таксама ў лёхі.
Уладзімір Мікалаевіч Тарноўскі
Узнагароды
Дыплом СА СССР на Усесаюзным аглядзе творчасці маладых архітэктараў (1982). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне літаратуры, мастацтва і архітэктуры (1998, у сааўтарстве) — за архітэктуру жылога гарадка Рось Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці, здадзенага ў эксплуатацыю ў 1994—1997 гадах.
Рогач
Ро́гач — беларускае прозвішча.
Шчасны
Шчасны — прозвішча.
Бахараўка (Рослаўльскі раён)
Бахараўка (Бахаревка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Астапкавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Бахараўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Леснікаўскага сельскага паселішча.
Этэрсбург
Этэрсбург (Ettersburg) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Веймар. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Берльштэт. Насельніцтва — 574 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 2,92 км². Афіцыйны код — 16 0 71 017.
Віктар Віславух
Віктар Віславух (Wiktor Wysłouch; — ) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Віславухаў. Нарадзіўся ў сям’і Зянона Віславуха (1727—1805) і Ганараты з Арэшкаў (1742—1785).
Пасля смерці бацькі атрымаў у спадчыну ягоны маёнтак Зяновіль (Ляжайка).
У 1807 годзе выбраны маршалкам Пружанскага павета, займаў пасаду на працягу 5 гадоў.
Памёр у 1840 годзе.
Сям’я
В. Выслаўх быў у шлюбе двойчы. У 1790 з Соф’яй з Асухоўскіх. У 1797 з Альжбетай з Навамейскіх (1780—1823).
Бынгкан
Бынгкан (тайск. บึงกาฬ) — горад у Тайландзе, сталіца аднайменнай правінцыі. Горад размешчаны за 750 км на паўночны ўсход ад Бангкока, у рэгіёне Ісан, на правым беразе ракі Меконг. На супрацьлеглым беразе ракі размяшчаецца лаоскі горад Паксан. Статус горада Бынгкан атрымаў у 1999 годзе.
Кам’янка (Алэўскі раён)
Кам’янка (Ка́м'янка) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
NGC 2209
NGC 2209 (іншае абазначэнне — ESO 34-SC6) — рассеянае скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кніга Прамудрасць Божая (Скарына)
Кніга Прамудрасць Божая («Премудрости Божией книга») — пражскае выданне Скарыны, якое выйшла ў свет 19 студзеня 1518 года.
Змест кнігі
На тытульным лісце змешчана гравюра і пашыраная назва кнігі («Зуполне выложена на руский языкъ докторомъ Франъцискомъ Скорининымъ сыномъ из славнаго града Полоцька»). На першым аркушы даецца «Предословие доктора Франциска Скорины в книгу Пермудрости Божией». На 3-30 аркушах выдадзены тэкст 19 раздзелаў кнігі. На 31 аркушы змешчана «Молитва Манасии царя Иудина его же молящеся къ Господу Богу поименый в неволи Вавилонъской». Гэтая малітва была ўключана ў склад «Азбукі» І. Фёдарава, надрукаванай у Львове ў 1574 годзе. На апошнім аркушы даецца пасляслоўе.
Друкарскія асаблівасці выдання
Кніга выдадзена на царкоўна-славянскай мове беларускай рэдакцыі. Фармат выдання — у чвэрць аркуша, аб'ём — 32 аркушы, якія сабраны ў 4 сшыткаў. Набор выкананы пражскім шрыфтам Скарыны — у 10 радкоў вышынёй 75 мм. Сігнатура адсутнічае. Фаліяцыя змешчана на адваротным баку аркуша ўверсе справа, гэта адзінае выданне з такім тыпам фаліцыяціі ў Скарыны. Выданне ўпрыгожана ілюстрацыяй «Добраславенне» (тытульны ліст), 2 застаўкамі і 22 ініцыяламі. Перад асноўным тэкстам змешчана застаўка, на якой выяўлены шчыт з зацьменнем сонца, які трымаюць аголеныя дзеці. На апошнім аркушы даецца застаўка з выявай дзікіх людзей, якія апіраюцца на незапоўненыя гербавыя шчыты, а паміж імі шчыт з «зацьменнем сонца». Такая самая застаўка сустракаецца яшчэ ў 5 пражскіх выданнях Скарыны.
Захавалася 10 экзэмпляраў выдання, з іх 6 поўныя.
Пшэварск
Пшэварск (Przeworsk) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Пшэворскага павета Падкарпацкага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляеца сядзібай вясковай гміны Пшэварск. Займае плошчу 21,98 км². Насельніцтва — 15 713 чалавек (на 2004 год).
Валерый Ігнатавіч Шчасны
Біяграфія
Скончыў мастацка-графічны факультэт Віцебскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя С. М. Кірава (1973). Член Беларускага саюза мастакоў (1993). Жыве ў Верхнядзвінску.
Творчасць
«Асенні нацюрморт» (1976), «Навальніца ў пачатку мая» (1978), «Чэрвень» (1980), «Зімовы нацюрморт» (1983), «Рака Дрыса» (1984), «Ураджай сорак першага» (1985), «Легенда» (1986), «Купалле» (1987), «Віцебск 20-х» (1991), «Шасцікрылы серафім у ваколіцах Дзвіны» (2001), «Унія» (2003), «Кожны трэці» (2004), «Палац над возерам. Асвея» (2007), «Каўчэг ХХІ» (2008), «Кожны чацвёрты» (2008), «Местачковыя адносіны» (2008), «Вытокі Дрысы. Гара Рагвалода і Рагнеды» (2009), «Непазбежнасць» (2010); трыпціх «Вечная зямля» (1986) і інш.
Хотэльштэт
Хотэльштэт (Hottelstedt) — былая камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія, зараз частка камуны Ам-Этэрсберг. Уваходзіць у склад раёна Веймар. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Берльштэт. Насельніцтва — 218 чалавек. Плошча — 5,55 км². Афіцыйны код — 16 0 71035.
Камуна падзяляецца на 9 сельскіх акруг.
Гняздоўкавыя
Гняздоўкавыя (Nidulariaceae) — сямейства грыбоў, якое ўваходзіць у парадак.
IC 4765
IC 4765 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гняздоўкавыя
Біялагічнае апісанне
Пладовыя целы, звычайна шматлікія, але не зрослыя, спачатку шарападобнай, затым чашападобнай формы, невялікія, 0,5—1,5 см у дыяметры, 0,4—0,8 см у вышыню. складаецца з адной або некалькіх, аддзеленых адзін ад аднаго перыдыёляў, якія вонкава нагадваюць птушыныя яйкі. Перыдыёлы ў родаў і  карычневага колеру, у  яны чорныя, а ў  чорныя перыдыёлы пакрытыя белай абалонкай. Базідыі чатырох- або васьміспоравыя, споры нярэдка даволі буйныя, гіялінавыя, цыліндрычнай або эліптычнай формы, з гладкай паверхняй.
IC 4765
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гняздоўкавыя
Экалогія
Прадстаўнікі сямейства —, большай часткай сапратрофы, якія атрымліваюць патрэбныя рэчывы з раслінных рэшткаў.
Дубраўка (Зубрэвіцкі сельсавет)
Ду́браўка — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зубрэвіцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца пад 7-м індыктам (прыпадае на 1429 або 1444, звычайна дакумент датуюць 1444 годам) у тастамеце кн. Дзмітрыя Друцкага-Зубравіцкага на карысць жонкі Соф’і, дзяцей і нашчадкаў. Паводле тастамента ўладанні кн. Дзмітрыя складаліся з «двароў» Зубравічы і Хімы, «зямлі пустой» Дубровенскай, «двароў» Быхаў (пазнейшы Новы Быхаў), Добасна i даннікаў у Турцы (сярод земляў Свіслацкай воласці).
У 1669 годзе згадваецца як вёска Дуброўкі (Дубраўкі) у складзе Замошскай воласці ва ўладанні Шклоўскага дамініканскага кляштара ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
З 1772 года ў складзе Баранскай воласці Аршанскага павета Магілёўскай губерні. Затым у складзе Беларускай і Віцебскай губерняў.
З 1938 года ў складзе Аршанскага раёна Віцебскай вобласці. Да 8 красавіка 2004 года вёска ўваходзіла ў склад Дубраўскага сельсавета.
(934) Цюрынгія
934 Цюрынгія (934 Thuringia) — астэроід Галоўнага астэроіднага пояса. Адкрыты 15 жніўня 1920 года нямецкім астраномам Вальтэрам Баадэ ў Гамбургскай абсерваторыі (Бергедорф, Германія). Астэроід быў названы ў гонар трансатлантычнага лайнера, які курсаваў па маршруце Гамбург—Нью-Ёрк, на якім навуковец здзейсніў дзве паездкі ў 1920-х гадах. Капітан судна, астраном-аматар, папрасіў Баадэ назваць адзін з адкрытых ім астэроідаў у гонар судна. Слова «Цюрынгія» (Thuringen) паходзіць ад назвы аднайменнай федэральнай зямлі Германіі. Астэроід не перасякае арбіту Зямлі, і робіць поўны абарот вакол Сонца за 4,56 Юліянскіх гадоў.
Нікольскае (Рослаўльскі раён)
Нікольскае (Никольское) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Астапкавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Нікольскае абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Верталётны авіяносец
Верталё́таносец — разнавіднасць авіяносцаў, спецыяльна прызначаная для нясення верталётаў, самалётаў ВУП і таму не мае самалётнага узлётна-пасадачнага абсталявання (катапульт, пасадачных трасоў). Як правіла, адначасова з'яўляецца супрацьлодкавым, альбо дэсантным караблём. Можа мець у складзе авіякрыла некалькі самалётаў з вертыкальным або звышкароткім узлётам.
Кышын
Кышын (Ки́шин) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Краўтгайм (Цюрынгія)
Краўтгайм (Krautheim) — былая камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія, зараз частка камуны Ам-Этэрсберг. Уваходзіць у склад раёна Веймар. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Берльштэт. Насельніцтва — 486 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 10,23 км². Афіцыйны код — 16 0 71047.
Паксан
Паксан (ປາກຊັນ, «вусце ракі Сан») — горад у Лаосе, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Балікхамсай. Насельніцтва — чал. (паводле ацэнкі 2010 года).
Гісторыя
Заснаваны ў другой палове XIX стагоддзя. У сярэдзіне XIX стагоддзя лаоскія тэрыторыі падвергліся моцнаму спусташэнню: як з-за нападаў банд хо з В’етнама, так і з-за таго, што сіямскія кіраўнікі мэтанакіравана спусташалі лаоскія землі, перасяляючы жыхароў адтуль на іншыя тэрыторыі.
У 1876 годзе сіямскі кароль Рама V загадаў заснаваць на тэрыторыі, дзе засталіся людзі, якія выжылі пасля ўварвання хо 1874 года, новую адміністрацыйную адзінку — мыонг Барыкхам. У 1885 годзе французы, заняўшы В’етнам, аспрэчылі правы Сіяма на прылеглыя землі, і Сіяму прыйшлося эвакуіраваць левабярэжжа Меконга, пакінуўшы створаны імі ўмацаваны пункт каля ракі Сан.
У сярэдзіне 1890-х французскія місіянеры ўзвялі царкву ў пакінутым сіямцамі Паксане. У 1937 годзе, пасля падзелу правінцыі В’енцьян на дзве часткі, Паксан стаў сталіцай новай правінцыі Барыкхам. У 1980-х назва правінцыі была зменена на Барыкхамсай.
Аляксандр Сяргеевіч Лабко
Аляксандр Сяргеевіч Лабко (нар. 13 сакавіка 1959, г. Мінск, БССР, СССР) — доктар фізіка-матэматычных навук, прафесар Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Біяграфія
Нарадзіўся 13 сакавіка 1959 года ў Мінску.
У 1981 годзе скончыў з адзнакай фізічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 1981 г. — інжынер, малодшы навуковы супрацоўнік галіновай НІЛ магнітнай і гама-рэзананснай спектраскапіі, а з 1985 г. — малодшы навуковы супрацоўнік НІЛ ядзернай оптыкі пры кафедры ядзернай фізікі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта; адначасова выкладаў на кафедры медыцынскай фізікі Мінскага медыцынскага інстытута(1982—1986 гг.). З 1986 года Лабко Аляксандр Сяргеевіч — навуковы, старшы навуковы супрацоўнік, з 1994 года — вучоны сакратар, а з 2000 года — намеснік дырэктара па навуковай рабоце НДУ «Інстытут ядзерных праблем» БДУ. У 1992 годзе Лабко А. С. абараніў кандыдацкую дысертацыю. У 2007 годзе абараніў доктарскую дысертацыю па спецыяльнасці «01.04.16 — фізіка атамнага ядра і элементарных часціц». З 2009 года працуе па сумяшчальніцтву на пасадзе прафесара на кафедры ядзернай фізікі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Cфера навуковых цікаўнасцей: выпраменьванне заражаных часціц, якія рухаюцца ў перыядычных структурах, дэтэктаванне іанізуючых выпраменьванняў, навуковае прыборабудаванне.
Арэў Рыгораўна Багдасаран
Арэў (Арэга) Рыгораўна Багдасаран (Արև Բաղդասարյան, 2 красавіка 1913, с. Шушыкенд/Шош Елізаветпальскай губерні — 17 лютага 1994) — народная артыстка Армянскай ССР (1961), заслужаная артыстка Армянскай ССР (1955), выканаўца песень і танцаў народаў свету.
Біяграфія
У 1937 годзе скончыла Азербайджанскі народнагаспадарчы інстытут імя К. Маркса (зараз Азербайджанскі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт).
Творчы шлях
Пасля сканчэння інстытута паступіла ў Дзяржаўны ансамбль народнага танца Азербайджана і праз некаторы час стала яго салісткай. Вучылася ў Тамары Ханум (Петросянц). У 1938 годзе ў складзе ансамбля танца Арэў Багдасаран брала ўдзел у першай Дэкадзе азербайджанскага мастацтва ў Маскве. Пасля вяртання з маскоўскай дэкады яе як адну з вядучых салістак ансамбля скіравалі на навуку ў Бакінскае харэаграфічнае вучылішча, дзе яна атрымала прафесійную адукацыю.
У перыяд Вялікай Айчыннай вайны была ў ліку першых армянскіх актрыс, скіраваных на фронт з канцэртамі для ваяроў 89-й армянскай Таманскай дывізіі.
З 1942 года Арэў стае салісткай філармоніі Армянскай ССР, выканаўцай танцаў і песень народаў свету, створаны для яе невялікі ансамбль хутка заваяваў слыннасць.
Пасля вайны Арэў Багдасаран сярод зорак савецкай сцэны пабывала ў замежнае турнэ. З 1946 па 1948 год працавала ў Дзяржаўным эстрадным аркестры Армянскай ССР пад кіраўніцтвам кампазітара Арцемія Айвазяна.
Са з’яўленнем тэлебачання, Арэў Багдасаран была першай армянскай салісткай, якая была ганаравана браць удзел у першай музычнай праграме Цэнтральнага тэлебачання Савецкага Саюза.
У 1948 годзе сама арганізавала ансамбль народных прылад, з якім выступала амаль да апошніх дзён свайго жыцця. З моманту стварэння ансамбль прыцягваў слухачоў сваім высокім прафесійным роўнем, размаітым рэпертуарам і віртуознымі сольнымі выкананнямі. У кастрычніку 1948 года Багдасаран была запрошана для здымак у кінастужцы «Дзяўчына Арарацкай даліны».
У 1951 годзе была запрошана ў Маскву для ўдзелу ў супольнай канцэртнай праграме майстроў айчыннага мастацтва і замежных краін у эстрадным тэатры «Эрмітаж». Канцэрты былі арганізаваны па ініцыятыве Сталіна, які разам з членамі палітбюро быў на іх адкрыцці.
Пасля завяршэння гастроляў у Маскве Саюз мастакоў Арменіі атрымаў заказ на выраб партрэта Багдасаран і яе скульптуры. Гэту працу выканалі вядомыя майстры — Арпенік Налбандзян і Тэрэза Мірзаян. Яны працавалі адначасна. Арэў пазіравала ў касцюме «Нахшун баджы», А. Налбандзян малявала яе партрэт на ўвесь рост, а Т. Мірзаян ляпіла скульптуру. Працы спачатку дэманстраваліся на ВДНГ у Маскве, а потым былі павернуты ў Арменію.
Партрэт Арэў Багдасаран быў змешчаны ў ерэванскім кінатэатры «Масква», дзе доўгія гады прыцягваў увага гледачоў сваёй маляўнічасцю, а яе бронзавая скульптура заняла годнае месца ў Нацыянальнай галерэі Арменіі.
З 1955—1987 год — кіраўнік і салістка ансамбля песні і скокаў народаў свету «Барэкамуцюн» («Дружба»).
За 50 гадоў сваёй сцэнічнай дзейнасці Арэў Багдасаран выканала дзясяткі песень і танцаў розных народаў, і ўсе яны адрознівалася самабытнасцю і ўнутранай цеплынёй. У яе рэпертуару было больш 70 песень і скокаў, з якіх амаль палова армянскія. Вянком творчасці Арэў Багдасаран сталі карабахскія песні і танцы, і сярод іх вядомая на ўвесь свет Нахшун баджы , якая стала яе візітнай карткай і аўтарам якой была сама артыстка. Многія песні з рэпертуару Арэў Багдасаран трывала ўвайшлі ў побыт армян і сталі набыткам армянскага народа.
У 1955 годзе Указам Прэзідыума Вярхоўнай Савета Армянскай ССР ад 6 жніўня Арэў Багдасаран было прысвоена званне «Заслужанай артысткі Армянскай ССР».
Памерла 17 лютага 1994. Пахавалі Арэў Багдасаран у касцюме Нахшун баджы.
Volvariella volvacea
Volvariella volvacea — від грыбоў роду сямейства.
Апісанне
Ножка светла-шэрага колеру, даўжынёй 4-14 см. Унізе ножкі прыкметная вольва. Форма капялюшыка спачатку выпуклая або канічная, а пасля становіцца амаль плоскай. Капялюшык шэра-карычневы з шаўкавістымі пласцінамі, яе дыяметр складае 5-16 см. Краі капялюшыка з часам расшчапляюцца. Грыб падобны на атрутную бледную паганку.
Арэал
Від распаўсюджаны ў трапічнай Азіі, Афрыцы і ўмеранай Галарктыцы.
Рамсла
Рамсла (Ramsla) — былая камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія, зараз частка камуны Ам-Этэрсберг. Уваходзіць у склад раёна Веймар. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Берльштэт. Насельніцтва — 321 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 4,04 км². Афіцыйны код — 16 0 71076.
Камуна падзяляецца на 9 сельскіх акруг.
Каваліўка (Алэўскі раён)
Каваліўка (Ковалі́вка) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Геаграфія Венгрыі
Венгерская Рэспубліка — дзяржава ў Цэнтральнай Еўропе.
Агульныя звесткі
Плошча — 93.030 км².
NGC 2210
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Геаграфія Венгрыі
Агульныя звесткі
Агульная працягласць мяжы — 2.009 км працягласць межаў з Аўстрыяй — 366 км, Харватыяй — 329 км, Румыніяй — 443 км, Сербіяй — 151 км, Славеніяй — 102 км, Славакіяй — 515 км, Украінай — 103 км.
Рэльеф
Самая высокая кропка — гара Кекеш вышынёй 1.014 м.
Тэрыторыя Венгрыі мае пераважна раўнінны рэльеф. Вялікая яе частка размешчана на Сярэднедунайскай раўніне. Заходняя частка раўніны (Дунантуль) раздзеленая шматлікімі пагоркамі, вышынёй да 300 м, усходняя (Альфёльд) — мае плоскі нізінны рэльеф. Паўночны захад краіны займае нізіна Кішальфёльд, абмежаваная на захадзе перадгор’ямі Альпаў, вышынёй 500—800 м. На поўнач ад Балатона цягнуцца Сярэдневенгерскія горы з платопадобнымі масівамі вышынёй 400—700 м. У паўднёвай частцы Дунантуля ўзвышаюцца глыбовые горы Мечак вышынёй да 681 м (гара Зенгё). На поўначы Венгрыі ляжаць адгор’і Заходніх Карпат вышынёй да 1000 м. Яны раздзеленыя шырокімі далінамі рэк і ўяўляюць сабой адасобленыя вулканічныя масівы і вапняковыя плато (Матра, Бюк, Земплену-Хедзьшэг). У гарах на мяжы са Славакіяй знаходзіцца адна з найбуйнейшых карставых пячор Еўропы Агтэлек з падземнымі рэкамі і азёрамі.
Карысныя выкапні
З карысных выкапняў у Венгрыі здабываюць баксіты, буры вугаль, нафту, газ, жалезныя, марганцавыя, медныя, свінцова-цынкавыя руды, мінеральныя і тэрмальныя воды.
Клімат
Становішча Венгрыі ў асяроддзі гор абумовіла кантынентальны тып клімату з мяккай зімой і гарачым летам. Ападкаў у год ад 450 мм на ўсходзе да 900 мм у гарах.
Унутраныя воды
Усе рэкі Венгрыі прыналежаць басейну Дуная. Сам Дунай перасякае краіну з поўначы на ​​поўдзень на працягу 410 км. Найбуйнейшае возера — Балатон з’яўляецца важным міжнародным турыстычным цэнтрам. Блізу яго заходняй ускрайку знаходзіцца найбуйнейшае ў Еўропе возера тэрмальнага паходжання — Хевіз, ля якога размешчаны бальнеагразевы курорт.
Глебы
Глебавы покрыва раўнін прадстаўлены чарназёмам, на Альфёльдзе сустракаюцца саланчакі, у гарах — буразёмы і рэндзіны.
Расліннасць і жывёльны свет
Раслінны покрыва Венгрыі значна зменены чалавекам. На большай частцы тэрыторыі пераважае культурная расліннасць — раллі, сады, вінаграднікі. Лясы захаваліся ў гарах і займаюць каля 20 % тэрыторыі (да вышыні 800—1000 м растуць шыракалістыя лясы, вышэй сустракаюцца ялова-піхтавыя).
Сатун (правінцыя)
Сатун (สตูล) — адна з 77-і правінцый Тайланда. Гэта самая паўднёвая правінцыя, якая выходзіць да Індыйскага акіяна. Правінцыя мяжуе з тайскімі правінцыямі Транг, Пхатхалунг і Сангкхла, а таксама з малайзійскім штатам Перліс.
Насельніцтва — чалавек (2010, 68-я з усіх правінцый), якія пражываюць на тэрыторыі 2479,0 км² (64-я). Сатун — адна з чатырох правінцый Тайланда, дзе пераважаюць мусульмане. Сярод моў распаўсюджаная джаві, блізкая да малайскай.
Адміністрацыйны цэнтр правінцыі — горад Сатун.
Таццяна Уладзіміраўна Ліхачова
Таццяна Уладзіміраўна Ліхачова (, Валожын) — беларуская актрыса. Заслужаная артыстка Рэспублікі Беларусь (2001).
Біяграфія
Скончыла Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1976). З 1972 года працуе ў Беларускім нацыянальным драматычным акадэмічным тэатры імя Якуба Коласа.
Шверштэт (Веймар)
Камуна падзяляецца на 9 сельскіх акруг.
Ален
Ален:
Яўген Станіслававіч Ясьвін
Яўген Станіслававіч Ясьвін (, г. п. Асвея, Верхнядзвінскі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі мастак.
Біяграфія
Скончыў Сталінабадскае мастацкае вучылішча (зараз г. Душанбэ, 1960), Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1988). Член Беларускага саюза мастакоў (1971). Жыў у Віцебску.
Сярод твораў: «Бежанцы. 1941» (1966), «Невядомы салдат» (1967), «Чайкі» (1971), «Успаміны» (1972), «Зямля» (1974), «Дарогамі вайны» (1976), «Майскі вечар» (1977), «На абпаленай зямлі» (1987), «Каля Асвеі» (1995), «Вясна» (1997); партрэты «Гімнастка» (1971), «Жаночы партрэт» (1986); трыпціхі «Памяць» (1967), «Жанчыны» (1987) і інш.
Васілька Раманавіч
Васілька Раманавіч (1203—1269) — князь белзкі (1207—1211), берасцейскі (1208—1210, 1219—1228), пярэмільскі (1209—1218), перасопніцкі (1225—1229), луцкі (1229—1238), валынскі (1231—1269), сын Рамана Мсціславіча, князя галіцка-валынскага і вялікага князя кіеўскага, і яго другой жонкі Ганны.
У палітычных справах выступаў разам са сваім братам Данілам Раманавічам. Іх дзейнасць у значнай меры закранала тэрыторыю Беларусі. У 1246 і 1247 гадах разам з братам разбіў каля Пінска атрады літвы, якія нападалі на Валынскую зямлю. Асабліва актыўную дзейнасць Васілька Раманавіч і яго брат разгарнулі ў 1249—1254 гадах супраць Новагародка. У 1249 годзе войска Васількі Раманавіча ўдзельнічала ў паходзе на Новагародскую зямлю (праз Ваўкавыск), у 1251 годзе зноў на Новагародак, а таксама на Горадню. У 1258 годзе Васілька Раманавіч разам з ардынскім ваяводам Бурундаем ваяваў Літоўскую і Нальшчанскую землі. У 1264 годзе войска Васількі Раманавіча дапамагала князю Войшалку ў заваяванні Дзяволтвы і Нальшчанаў.
Казекі
Казекі — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Вёска ўваходзіць у склад Зубрэвіцкага сельсавета.
Карошчынэ
Карошчынэ (Коро́щине) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Казекі
Гісторыя
З 1772 г. у складзе Баранскай воласці Аршанскага павета Магілёўскай губерні. Затым у складзе Беларускай і Віцебскай губерняў. З 1938 г. у складзе Аршанскага раёна Віцебскай вобласці. Да 8 красавіка 2004 года вёска ўваходзіла ў склад Дубраўскага сельсавета.
Фіпахедэльгаўзен
Фіпахедэльгаўзен (Vippachedelhausen) — былая камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія, зараз частка камуны Ам-Этэрсберг. Уваходзіць у склад раёна Веймар. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Берльштэт. Насельніцтва — 603 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 10,31 км². Афіцыйны код — 16 0 71092.
Камуна падзяляецца на 9 сельскіх акруг.
IC 4766
IC 4766 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Новаазэранка
Новаазэранка (Новоозерянка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Будынак Нацыянальнага банка Беларусі
Будынак Нацыянальнага банка Беларусі — будынак у цэнтры Мінска, размешчаны па адрасе праспект Незалежнасці, 20. У будынку размяшчаецца галоўны офіс Нацыянальнага банка Беларусі. Помнік савецкай архітэктуры з выкарыстаннем класіцыстычнай спадчыны.
Пабудаваны ў 1947—1952 гг. як будынак Беларускай рэспубліканскай канторы Дзяржаўнага банка СССР па праекце акадэміка АН БССР архітэктара М. Паруснікава, які перамог у 1947 г. у закрытым конкурсе на распрацоўку праекта першай чаргі Савецкай вуліцы (сучасны пр. Незалежнасці). Была адзначана ўдала выбраная архітэктарам шырыня вуліцы і вышыня забудовы, буйны маштаб забудовы, у меру падкрэсленая манументальнасць будынкаў. Будынак Дзяржбанка разам з будынкам Дзяржаўнага ўніверсальнага магазіна (пр. Незалежнасці, 21) вырашаў складаны вугал праспекта на перакрыжаванні з вул. Леніна.
Герб Беларусі на будынку выкананы ў 1998 годзе скульптарам У. Жбанавым.
Архітэктура
Цагляны будынак Г-падобны ў плане, пяціпавярховы, накрыты аднасхільным дахам. Атынкаваная паверхня фасадаў імітуе каменную муроўку. Галоўны фасад па ўсю вышыню члянёны канеліраванымі пілястрамі карынфскага ордара і рытмам буйных арачных аконных праёмаў 2—3-га паверхаў. 1-ы паверх, вылучаны ў масіўную цокальную частку, апрацаваны паліраваным гранітам. 4-ы і 5-ы паверхі члянёны здвоенымі вокнамі. Будынак завершаны вынесеным на мадульёнах карнізам і высокім раскрапаваным атыкам-парапетам.
Планіроўка калідорная. Аперацыйная зала двухсветлавая, займае большую палавіну 2-га паверха, яе перакрыцце падтрымліваюць 2 рады здвоеных калон. Сувязь паміж паверхамі ажыццяўляецца праз цэнтральную і 2 бакавыя лесвіцы.
NGC 2211
NGC 2211 (іншыя абазначэнні — ESO 556-13, MCG -3-16-21, PGC 18794) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Вялікі Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Свята-Ефрасіннеўская царква (Радунь)
Свята-Ефрасіннеўская царква — мураваны праваслаўны храм у гарадскім пасёлку Радунь Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Чырвонаармейская.
Гісторыя
22 лістапада 2000 года была зарэгістравана абшчына. У 2009 годзе настаяцелем храма стаў іерэй Мікалай Семашкевіч. Будаўніцтва храма было пачата з асвячэння месца і закладкі капсулы ў 2009 годзе, якое здзейсніў епіскап Арцемій.
У 2014 годзе былі скончаны будаўніцтва храма і яго ўнутранае аздабленне (тынкоўка, афарбоўка). У пачатку лістапада 2015 года былі ўстаноўлены купалы. 15 лістапада 2015 года адбылося асвячэнне храма архіепіскапам Арцеміем.
З 16 лістапада 2015 года настаяцелем храма з’яўляецца іерэй Яўген Шулейка.
Архітэктура
Храм будаваўся па тыпавым праекце, распрацаваным Воранаўскім райвыканкамам. Будынак храма блочна-цагляны і мае форму чатырохканцовага крыжа, увенчанага трыма купаламі.
Сатун
Сатун (สตูล) — горад на поўдні Тайланда, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Горад знаходзіцца ў паўднёвай частцы правінцыі, на тэрыторыі паўвострава Малака, паблізу мяжы з Малайзіяй, за 775 км на поўдзень ад сталіцы краіны Бангкока. Абсалютная вышыня — 17 метраў над узроўнем мора. Па дадзеных перапісу 2000 года колькасць насельніцтва горада складала чалавек.
Грособрынген
Грособрынген (Großobringen) — былая камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія, зараз частка камуны Ам-Этэрсберг. Уваходзіць у склад раёна Веймар. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Бутэльштэт. Насельніцтва — 870 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 7,62 км². Афіцыйны код — 16 0 71 023.
Камуна падзяляецца на 8 сельскіх акруг.
Ліга плюшчу
Ліга плюшчу (Ivy League) — асацыяцыя васьмі найстарэйшых універсітэтаў ЗША, у якую ўваходзяць (паводле часу заснавання): Гарвардскі ўніверсітэт, Ельскі ўніверсітэт, Прынстанскі ўніверсітэт, Калумбійскі ўніверсітэт, Пенсільванскі ўніверсітэт, Браўнскі ўніверсітэт, Дартмуцкі ўніверсітэт, Карнельскі ўніверсітэт.
Тэрмін ліга плюшчу часта асацыюецца з акадэмічнай выдатнасцю, складаным працэсам набору студэнтаў і сацыяльным элітызмам.
Дружба (Корасценскі раён)
Дру́жба (Дру́жба) — пасёлак гарадскога тыпу ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Рогава-1
Рогава-1 (Рогово-1) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Астапкавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Рогава-1 абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Леснікаўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Даброціца
Даброціца (Добротица) — балгарскі феадал, баярын, кіраўнік Дабруджанскага княства (дэспатата). Насіў тытул дэспата.
Крызіс дзяржаў Балканскага паўвострава прывёў да ўзнікнення новых дзяржаўных утварэнням. Балік (старэйшы брат або, паводле іншых крыніц, бацька Даброціцы) аддзяліў вобласць, вядомую цяпер як Дабруджа, ад Балгарскага царства. Даброціца дамогся канчатковай незалежнасці сваёй невялікай дзяржавы. Цяперашняя вобласць Дабруджа і яго княства атрымалі сваю назву ад турэцкага вымаўлення імя Даброціца. Хоць род Даброціцы ў дакладнасці не вядомы, ёсць тэорыя, што ён быў роднасны царскаму роду Тэртэраў.
Даброціца вёў даволі паспяховую палітыку, перанёс сталіцу ў крэпасць Каліякра і стварыў невялікі флот з 14 галер. Пры яго дапамозе ён вёў на Чорным моры паспяховыя ваенныя дзеянні супраць Генуэзскага княства, а таксама здзяйсняў «рэйды» супраць візантыйскіх караблёў. Праціўнікі расцэньвалі гэтыя дзеянні як пірацтва. З Венецыянскай рэспублікай ён падтрымліваў саюзныя адносіны.
Пасля смерці Даброціцы (каля 1385) на прастол узышоў яго сын Іванка.
Тэорыя Вялікага выбуху (тэлесерыял)
Тэорыя Вялікага выбуху (The Big Bang Theory) — амерыканскі сіткам, створаны Чакам Лоры і Білам Прэйдзі, якія з’яўляюцца выканаўчымі прадзюсарамі серыяла. Першая серыя была паказаная на канале CBS 24 верасня 2007 году.
Падзеі серыялу адбываюцца ў Пасадэне, Каліфорнія. Сіткам распавядае пра двух таленавітых навукоўцаў з Кальтэка: эксперыментальнага фізіка (Леанард Хафстэтэр) і фізіка-тэарэтыка (Шэлдан Купер), якія жывуць на адным паверсе з прыгожай бялявай афіцыянткай Пені, якая імкнецца стаць актрысай.
Транг (правінцыя)
Транг (ตรัง) — правінцыя на поўдні Тайланда, размешчана на заходнім узбярэжжы паўвострава Малака. Мяжуе з правінцыямі: Крабі, Накхонсітхамарат, Пхатхалунг і Сатун. Правінцыя размешчана на ўзбярэжжы Андаманскага мора, акрамя мацерыковай часткі ўключае ў сябе таксама 46 астравоў. Большая частка тэрыторыі пакрыта ўзгоркамі, доля раўнін нязначная. Дзве галоўныя ракі правінцыі — Транг і Паліян — бяруць пачатак у гарах Накхонсітхамарат. Берагавая лінія правінцыі складае 119 км. Узбярэжжа славіцца мноствам прыгожых астравоў, а ўсходнія горныя раёны правінцыі — вадаспадамі, пячорамі і некранутымі джунглямі. На ўзбярэжжы і ў горных далінах размешчаны плантацыі каўчуканосаў.
Драган Радэнавіч
Драган Радэнавіч (Драган Раденовић, 12 красавіка 1951 г, Сараева, ФНРЮ) — сербскі мастак, прафесар універсітэта і расійскі акадэмік, лаўрэат міжнародных узнагарод.
Адукацыя
Ён таксама скончыў аддзяленне скульптуры факультэта прыкладнога мастацтва ў Белградзе ў 1982 годзе. Мае ступень магістра мастацтваў і ступень доктара філасофіі.
Дасягненні
Радэнавіч унёс найбольшы ўклад у галіне мастацтва, мастацкай педагогікі і тэорыі мастацтва. Ягоныя скульптуры знаходзяцца ў важных сусветных музеях і прыватных калекцыях. Ён з’яўляецца аўтарам скульптур для двух важных штогадовых прэмій у Галівудзе, штат Каліфорнія: Mary Pickford Award і Nikola Tesla Award. Лаўрэат першай прэміі скульптурнага фонду Taylor foundation за працу «Вока Усевідучага» на выставе ў Парыжскім Гран-Пале ў 2010 годзе.
Ён удзельнічаў у дзясятках персанальных выставак і некалькіх сотнях калектыўных выставак у краіне і за мяжой. Лаўрэат прэміі за мастацкія дасягненні і ўклад у развіццё тэорыі мастацтва. Майстэрня і парк скульптур скульптара Радэнавіча размешчаны на Цыганскім брдзе над Грацка, недалёка ад Белграда.
У якасці прафесара мастацкай акадэміі Радэнавіч выкладае базавую скульптурную дысцыпліну — мадэляванне і тэорыю мовы візуальнай камунікацыі. Ён з’яўляецца чальцом шматлікіх міжнародных творчых і навуковых арганізацый і ўдзельнікам важных праектаў. З 1980 года з’яўляецца чальцом Асацыяцыі мастакоў Сербіі, чальцом і заснавальнікам ЮСТАТ-а. Ён з’яўляецца членам Амерыканскай асацыяцыі мастакоў, Гільдыі скульптараў і Міжнароднай асацыяцыі мастакоў пры Арганізацыі Аб’яднаных Нацый.
У 1979 годзе ён быў сакратаром кафедры для лагістыкі і сістэмы Цэнтра міждысцыплінарных даследаванняў Белградскага універсітэта.
Ён з’яўляецца сапраўдным членам Расійскай акадэміі мастацтваў, якая была заснавана ў 1757 годзе імператрыцай Кацярынай Вялікай як Імператарская Акадэмія мастацтваў. Цяпер гэта акадэмія з’яўляецца найстарэйшай установай такога характару ў свеце.
Гайхельгайм
Гайхельгайм (Heichelheim) — былая камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія, зараз частка камуны Ам-Этэрсберг. Уваходзіць у склад раёна Веймар. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Бутэльштэт. Насельніцтва складае — 314 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 3,53 км². Афіцыйны код — 16 0 71 028.
Камуна падзяляецца на 8 сельскіх акруг.
Дабруджа
Дабру́джа (Dobrogea, Добруджа, Dobruca), таксама Задунаўе — гістарычная вобласць на поўначы Балканскага паўвострава, на тэрыторыі сучасных Румыніі і Балгарыі. У канцы XIX — пачатку XX стагоддзя Дабруджа, стратэгічна размешчаная каля важнай дэльты Дуная стала аб'ектам тэрытарыяльных спрэчак паміж Расійскай імперыяй, Асманскай імперыяй, Румыніяй і Балгарыяй.
Геаграфія
Гістарычная Дабруджа складаецца з Паўночнай Дабруджы, якая з'яўляецца ў наш час часткай Румыніі, і Паўднёвай Дабруджы — часткай Балгарыі. Румынская Дабруджа размешчана паміж ніжнім Дунаем і Чорным морам і ўключае дэльту Дуная і румынскае ўзбярэжжа Чорнага мора (балгарская частка Дабруджы ўключае самую паўночную частку балгарскага ўзбярэжжа Чорнага мора). На гербе Румыніі Дабруджа прадстаўлена ў выглядзе дэльфіна.
Румынская Дабруджа ўключае паветы (жудзецы) Канстанца і Тулча. Галоўныя гарады — Канстанца, Тулча, Меджыдзія (Medgidia) і Мангалія. Балгарская частка ўключае вобласць Добрыч і часткі абласцей Сілістра і Варна. Галоўныя гарады — Добрыч і Сілістра.
За выключэннем дэльты Дуная — багністага рэгіёна на паўночным усходзе вобласці, рэльеф Дабруджы пагорысты, з сярэднімі вышынямі 200—300 м. Вышэйшы пункт — пік Цуцуяту/Грэч (467 м) у горным масіве Мэчын. Плато Дабруджа займае большую частку румынскай часткі Дабруджы, у балгарскай частцы знаходзіцца і плато Лудагор'е (Лудогорие). Возера Сютгёль — адно з найважнейшых азёр гэтага рэгіёна.
Гісторыя
У старажытнасці тэрыторыя Задунаўя была заселена фракійцамі. У V ст. да н.э. яе занялі скіфы; у I ст. — рымляне; а з III ст. зведала нашэсце готаў, гунаў, іншых плямёнаў. З пачатку VI ст. тут з'яўляюцца славяне.
З утварэннем Першага Балгарскага царства (у VII ст.) Задунаўе ўваходзіць у яго склад. У XI — XII ст. належала Візантыі. З канца XII ст. — у складзе Другога Балгарскага царства. Паслабленне апошняга прывяло да ўтварэння на тэрыторыі Дабруджы ў XIV ст. самастойнай феадальнай дзяржавы, заснавальнікам якой быў Балік. Па імя яго пераемніка Даброціцы тэрыторыя атрымала назву Дабруджа.
У канцы 20-х гг. XV ст. тэрыторыю Дабруджы захапіла Асманская імперыя. Пасля Руска-турэцкай вайны 1877-78 гг. Паўднёвая Дабруджа адышла да Балгарыі, а Паўночная была перададзена Румыніі. Паводле Бухарэсцкага мірнага дагавора 1913 года Паўднёвая Дабруджа таксама была перададзена Румыніі, у складзе якой знаходзілася да 1940 г ., За выключэннем 1916 — 18 гг., калі ўсю тэрыторыю Дабруджы занялі балгарскія і нямецкія войскі. Паводле балгарска-румынскага дагавора, падпісанага 7 верасня 1940 г. у горадзе Краёва, Паўднёвая Дабруджа была вернута Балгарыі. У 1947 г. балгарска-румынская мяжа ў Добруджы была пацверджана мірнымі дагаворамі паміж Балгарыяй і Румыніяй.
Феацэрас гладкі
Феацэрас гладкі (Phaeoceros laevis) — від антацэротавых імхоў сямейства антацэротавых.
Апісанне
Двухдомная слаявінная расліна. Слаявіна разеткападобная, дыяметрам 0,5—3 см, крыху мясістая, па краі неглыбокалопасцевая, аднаслойная, зверху гладкая, прыціснутая да субстрату. Мужчынскія расліны драбнейшыя за жаночыя. Антэрыдыі буйныя, па некалькі ў поласцях. Архегоніі паглыблены ў тканку слаявіны. Спарагон струкападобны, без ножкі, даўжынёй 1—3 см, раскрываецца падоўжанай шчылінай на дзве вузкія створкі.
Пашырэнне
Піянерная расліна. На Беларусі расце на вільготнай глебе на палях, па краях канаў, абочынах дарог. Спараносіць у канцы лета і восенню.
Вальварыела шаўкавістая
Апісанне
Капялюшык 7-18 см у дыяметры, у маладых асобнікаў у форме званочка, затым плоска-выпуклы, сухі, ад белага да светла-вохрыста-карычневага колеру, з густымі, прыціснутымі, радыяльна размешчанымі кудзелістымі лускавінкамі, з бялёсым або жаўтлявым адценнем.
Пласцінкі свабодныя, у маладых грыбоў белыя, затым ружаватыя.
Ножка 7-19 см даўжынёй і 1-2 см дыяметрам, цыліндрычная, бялёсая, у аснове з вялікай, шырокай, мешкаватай вольвай бруднага бела-жоўтага або карычневага колеру.
Мякаць белая, тоўстая, пасля жаўтлявую, густ і пах прыемныя.
Споравы парашок ружовы.
Споры ружаватыя, эліпсоідныя, гладкія.
Распаўсюджанне і экалогія
Гэта рэдкі, але шырока распаўсюджаны від, які сустракаецца ў Азіі, Аўстраліі, Еўропе, Паўночнай Амерыцы і краінах Карыбскага басейна. Сустракаецца летам і восенню ў лісцевых і змешаных лясах, парках і г. д., на жывых і адмерлых ствалах лісцевых дрэў.
Дзіброва (Алэўскі раён)
Дзіброва (Дібро́ва) — пасёлак гарадскога тыпу ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Сцяг Лельчыцаў
Сцяг Лельчыцаў — сцяг гарадскога пасёлка Лельчыцы Лельчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  года № 90.
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры правага боку якога — выява бусла з жоўта-бела-чорнымі крыламі, унізе — жоўты дубовы вянок.
Сцяг зацверджаны рашэннем Лельчыцкага раённага Савета дэпутатаў ад 8 чэрвеня 2001 года № 10/3.
Злаценец
Злаценец (Złocieniec) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Драўскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Злаценец.
Пажыццёвы сенатар (Італія)
Пажыццёвы сенатар — ганаровая пасада ў Сенаце Італіі.
Злаценец
Насельніцтва — 13 217 жыхароў (2014 год).
Пажыццёвы сенатар (Італія)
Па канстытуцыі Італіі, атрымаць пажыццёвую сенатарскую пасаду могуць толькі былыя Прэзідэнты рэспублікі (артыкул 59, п. 1). Акрамя таго, Прэзідэнт краіны можа ганараваць гэтагым гонарам пяць грамадзян «якія ўславілі Радзіму выбітнымі заслугамі ў сферы грамадскай дзейнасці, навукі, мастацтва і літаратуры» (артыкул 59, п. 2).
Існуе праблема, ці з'яўляецца мяжа ў пяць пажыццёвых сенатараў, замацаваная ў артыкуле 59, п. 2 канстытуцыі максімальнай мяжой прызначэнняў у распараджэнні кожнага прэзідэнта ці максімальнай мяжой пажыццёвых сенатараў, прадстаўленых у Сенаце. Сумненне здаецца зараз вырашаным на карысць другога рашэння, якое, замацоўваючы максімальны лік пажыццёвых сенатараў, не дазваляе невыбраным сенатарам сур'ёзна скампраметаваць Сенат.
Спіс пажыццёвых сенатараў
У тэксце выдзелены 6 пажыццёвых сенатараў, які дзеючаць цяпер.
Вітал Суарыс
Ві́тал Энры́кі Баты́ста Суа́рыс (Vital Henrique Batista Soares; 13 лістапада 1874, Валенса, Баія — 19 красавіка 1933, Салвадор, Баія) — бразільскі дзяржаўны дзеяч, адвакат, абраны віцэ-прэзідэнт Бразіліі. Не заняў пасаду з-за рэвалюцыі 1930 года.
Абранне віцэ-прэзідэнтам
Пасля таго, як губернатар Сан-Паўлу Жуліу Прэстыс быў абвешчаны спадчыннікам Вашынгтана Луіса, Суарыс балатаваўся на пасаду віцэ-прэзідэнта Бразіліі.