cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кітайскі квартал (фільм)
«Кіта́йскі кварта́л» (Chinatown) — амерыканскі неануарны містычны крымінальны трылер 1974 года, зняты рэжысёрам Раманам Паланскі паводле сцэнару Роберта Таўна. Галоўныя ролі выканалі Джэк Нікалсан і Фей Данаўэй. Кінастужка была натхнёна каліфарнійскімі воднымі войнамі, серыяй спрэчак наконт вады на поўдні Каліфорніі на пачатку XX стагоддзя, у сувязі з якой інтарэсы Лос-Анджэлеса забяспечылі права на ваду ў даліне Оўэнс. Прадзюсарам фільма выступіў Роберт Эванс, а прадукаваннем кінастужкі займалася студыя Paramount Pictures. Гэта была апошняя кінстужка рэжысёра, якая была знятая ў Злучаных Штатах. Фільм змяшчае шмат элементаў нуар-фільма, у прыватнасці шматслаёвую гісторыю, якая ёсць часткова таямнічай і часткова псіхалагічнай драмай. У 1991 годзе фільм быў абраны Бібліятэкай Кангрэса дзеля захавання ў Нацыянальным рэестры фільмаў Злучаных Штатаў як культурна, гістарычна або эстэтычна значны фільм. Ён часта ўваходзіць у спіс найвялікшых фільмаў усіх часоў. Карціна атрымала шмат кінапрэмій, у тым ліку Оскар за найлепшы сцэнарый і Залаты Глобус за найлепшы фільм, рэжысуру, сцэнарый і найлепшую акцёрскую гульню.
IC 3790
IC 3790 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Кітайскі квартал (фільм)
Сюжэт
У 1937 годзе жанчына, якая назвалася Эвелін Малрэй, наймае прыватнага следчага Джэка Гітэса (Джэк Нікалсан), каб ён прасачыў за яе мужам Голісам Малрэем (Дарэл Зверлінг), галоўным інжынерам Дэпартаменту вады і энергіі Лос-Анджэлеса. Яна сцвярджае, што ён мае рамантычныя стасункі з маладой жанчынай. Пераследуючы яго, Гітэс наведвае адкрытае пасяджэнне аб будаўніцтве новага вадасховішча, якое сам Малрэй лічыць небяспечным, бо пабудаваная дамба можа быць разбураная праз сваю недасканалую канструкцыю. Гітэс фатаграфуе Малрэя з маладой жанчынай, і фатаздымкі трапляюць у газеты на наступны дзень. Вярнуўшыся ў свой офіс, Гітэс сутыкаецца з сапраўднай Эвелін Малрэй (Фей Данаўэй), якая пагражае яму позвай у суд. Разумеючы, што ім скарысталіся, Гітэс мяркуе, што сапраўднай цэллю ёсць Голіс Малрэй. Перш чым ён паспявае дапытаць яго, лейтэнант Лу Эскабар (Перы Лопес) вылоўлівае цела Малрэя з вадаёму. Паліцыянты лічаць, што смерць з'яўляецца няўмысным выпадкам, але, атрымаўшы замову ад сапраўднай Эвелін, Гітэс пачынае расследванне смерці Малрэя, мяркуючы, што гэта было забойства. Ён выяўляе, што, не зважаючы на засуш, штоночы з вадаёму выкідваецца велізарная колькасць вады. Начальнік службы аховы водных рэсурсаў Клод Малвігіл (Рой Джэнсан) і злосны памагаты (Раман Паланскі) папярэджваюць Гітэса аб тым, каб ён не ўмешваўся ў справу. Пры гэтым памагаты рэжа левую ноздру Гітэса. Вярнуўшыся ў свой офіс, Гітэсу тэлефануе Іда Сешнз (Даян Лэд), якая назвалася калісьці місіс Малрэй. Яна баіцца назваць свайго працадаўцу, але кажа Гітэсу праверыць спіс пасмерцяў у свежай газеце.
IC 3790
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кітайскі квартал (фільм)
Сюжэт
Гітэс выяўляе, што Малрэй калісьці быў дзелавым партнёрам Ноа Кроса (Джон Х'юстан), які з'яўляецца заможным бацькам Эвелін. Наведаўшы Кроса, той прапануе Гітэсу падвоіць яго ганарар за пошукі зніклай каханкі Малрэя. У зале запісаў Гітэс знаходзціь запісы, паводле якіх большая частка паўночна-заходняй даліны Сан-Фернанда нядаўна змяніла ўладальніка. Даследуючы даліну, на яго нападаюць разьюшаныя земляўласнікі, якія лічаць яго агентам воднага дэпартамента, які, як яны сцвярджаюць, сабатуе водазабеспячэнне з мэтай іх выгнання. Гітэс робіць выснову, што водны дэпартамент высушвае зямлю, каб яе можна было вельмі танна набыць, а Малрэя забілі, бо той выкрыў быў іх планы. Гітэс выяўляе, што нядаўна памерлы жыхар дом старцаў, здавалася б, набыў нерухомасць праз тыдзень па сваёй смерці. Гітэс і Эвелін праз падман прабіраюцца ў гэты дом і пацвярджаюць, што іншыя дагаворы з нерухомасцю патаемна здзяйсняліся на імёны некаторых невядомых жыхароў. Іх візіт перапыняе падазроны дырэктар, які тэлефануе Малвігілу. Пасля ўцёкаў ад Малвігіл і яго памочніка Гітэс і Эвелін хаваюцца ў Эвелінавым доме, дзе кахаюцца разам. Уначы Эвелін атрымлівае тэлефанаванне, і яна раптоўна сыходзіць, папярэджваючы Гітэса, што яе бацька ёсць небяспечны. Гітэс пераследуе Эвелін і выяўляе, што Эвелін суцяшае каханку Малрэя. Ён абвінавачвае Эвелін у тым, што яна трымае жанчыну ў закладніках, але яна сцвярджае, што жанчына ёсць яе сястрой на імя Кэтрын (Белінда Палмер).
На наступны дзень ананімнае тэлефанаванне прыцягвае Гітэса ў кватэру Іды Сешнс, дзе ён знаходзіць яе цела. Эскабар, які чакае яго там, кажа, што каранер выявіў салёную ваду ў лёгкіх Малрэя, што сведчыць аб тым, што ён не патануў у вадаёме з прэснай вадой. Эскабар падазрае, што Эвелін забіла яго, і кажа Гітэсу, каб ён як мага хутчэй выдаў яе. Гітэс вяртаецца ў маёнтак Малрэяў, але не знаходзіць там Эвелін. Нечакана Гітэс разумее, што невялікая сажалка ў маёнтку сілкуецца салёнай вадой і знаходзіць у ёй зламаныя акуляры. Ён знаходзіць Эвелін у доме, дзе ўтрымліваецца Кэтрын і дазнаецца ад Эвелін, што Кэтрын ёсць яе сястрой і дачкой адначасова. Як стала вядома, бацька згвалціў Эвелін, калі ёй было ўсяго 15 гадоў. Яна кажа, што акуляры не належылі Малрэю, бо ён не насіў біфакальныя акуляры.
Гітэс ладзіць уцёкі жанчын у Мексіку і даручае Эвелін сустрэцца з ім у доме яе дварэцкага ў кітайскім квартале. Ён выклікае Кроса ў дом Малрэяў, каб урэгуляваць іх дагавор. Крос прызнаецца аб сваім намеры ўключыць Паўночна-Заходнюю даліну ў склад горада Лос-Анджэлесу, а затым арашаць і развіваць яе. Гітэс абвінавачвае Кроса ў забойстве Малрэя, аднак Крос прымушае Малвігіла забраць біфакальныя акуляры ў Гітэса, пагражаючы зброяй. Гітэс вымушаны адвезьці іх у кітайскі квартал, дзе шпега чакае Эвелін. Паліцыянты таксама прысутнічаюць там і затрымліваюць Гітэса. Калі Крос падыходзіць да Кэтрын, назваўшыся яе дзедам, Эвелін страляе яму ў руку і ад’язджае на аўтамабіле разам з Кэтрын. Паліцыя адкрывае агонь, забіваючы Эвелін. Крос абдымае Кэтрын, у якой пачалася гістэрыка, і адводзіць яе. Эскабар загадвае вызваліць Гітэса. Уолш (Джо Мантэл), супрацоўнік Гітэса, адводзіць яго з месца забойства, кажучы яму: «Забудзь, Джэйк, бо гэта кітайскі квартал».
Крытыка
На Rotten Tomatoes «Кітайскі квартал» мае рэйтынг ухвалення 99% на падставе 76 аглядаў з сярэднім рэйтынгам 9,40/10. На думку крытыкаў, не зважаючы на тое, якім жосткім і цынічным было тое дзесяцігоддзе, кінастужка лічыцца класікай нуару, дзякуючы бліскучаму сцэнару Роберта Таўна, цвёрдай руцэ рэжысёра Рамана Паланскі і выдатным выступам Джэка Нікалсана і Фей Данаўэй. На Metacritic фільм мае 92 сярэдняўзважаныя балы з 100 магчымых, заснаваных на 22 крытычных аглядах, што сведчыць аб усеагульным ухваленні. Роджэр Эберт дадаў яго ў свой спіс «Выдатных фільмаў», вылучыўшы, што выступ Нікалсана і сцэнарый Таўна сталі ключавымі ў тым, каб кінастужка ня стала наўпрост жанравай крымінальнай карцінай.
Эма (тэлефільм, 1996)
«Э́ма» (Emma) — брытанскі тэлефільм 1996 года, экранізацыя аднайменнага рамана англійскай пісьменніцы Джэйн Осцін.
Сюжэт
Эма Вудхаўс — багатая, прыгожая і разумная дзяўчына са шляхетнай сям’і. Сама яна не імкнецца да замужжа, яе цалкам задавальняе забяспечанае і мернае жыццё ў доме бацькі. Да таго ж, заўсёды пад рукой велікадушны, праўдзівы сябар і джэнтльмен, з якім яна адчувае сябе на роўных, ведаючы яго з дзяцінства. Не маючы ні ў чым патрэбы, Эма хоча зладзіць шчасце сваіх менш адораных лёсам і прыродай сябровак, і адначасова крыху развеяць летнюю нуду. Пасля таго, як ёй удаецца сасватаць і ўдала выдала замуж сваю гувернантку міс Тэйлар за заможнага ўдаўца містэра Уэстана, яна абірае сабе новую пратэжэ. Гарыет Сміт — мілая, трохі наіўная дзяўчына сумнеўнага паходжання. Эма задаецца мэтай знайсці ёй годнага мужа, і ў яе нават з’яўляецца падыходзячая кандыдатура — мясцовы вікарый містэр Элтан. Вось толькі ўсё ідзе не зусім так, як задумвала Эма.
Холменколен
Хо́лменко́лен (Holmenkollen) — частка раёна Вестрэ Акер у Осла, сталіцы Нарвегіі. Холменколен знаходзіцца на ўзгорку і з’яўляецца самым высокім пунктам Осла.
З канца XIX стагоддзя — цэнтр адпачынку і культуры. Тут знаходзяцца лыжны трамплін, найстарэйшы ў свеце Лыжны музей, біятлонная траса. На гэтай трасе штогод праходзіць адзін з этапаў Кубка свету па біятлоне.
На курорце рэгулярна праводзяцца спаборніцтвы мясцовага і міжнароднага значэння па біятлоне, зімовага дваябор’і і скачках з трампліна. А акрамя гэтага — фальклорныя фестывалі і маляўнічыя народныя святы.
Спартыўная інфраструктура
Дзеючы 115-метровы лыжны трамплін, створаны яшчэ ў 1892 годзе і некалькі разоў перабудаваны пазней. Для спуску з яго лыжнікам неабходна мець спецыяльную ліцэнзію.
Некалькі менш высокіх трамплінаў.
Трэнажор-атракцыён, рэалістычна імітуючы слаламны спуск з крутога схілу і скачкі з лыжнага трампліна.
Каля 500 км гарналыжных, слаламных і біятлонных трас, пераважна раўнінных, з нязначнымі перападамі вышынь.
Біятлонны стадыён.
Пункты пракату інвентару і амуніцыі.
Забавы і славутасці
Назіральная аглядная пляцоўка на вяршыні галоўнага лыжнага трампліна. Адсюль адкрываецца неверагодны від на панараму Осла.
Лыжны музей. Адкрыты ў 1923 годзе. Уключае велізарную экспазіцыю лыж розных формаў, памераў і прызначэння, а таксама калекцыю дакументаў і экспанатаў, звязаных з заваяваннем Паўночнага полюса і з лыжнымі традыцыямі нарвежскай каралеўскай сям’і.
Статуя гіганцкага троля Колена, захавальніка тутэйшых месцаў.
Помнікі каралю Олафу і падарожніку Хансену.
Акімаўка (Акмолінская вобласць)
Акімаўка — сяло ў Астраханскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кызылжарскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 52 км на паўночны ўсход ад цэнтра пасёлка Астраханка. Код КАТА — 113645200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 647 чалавек (313 мужчын і 334 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 406 чалавек (203 мужчины и 203 жанчыны).
Холменколен
Як дабрацца
На аўтамабілі: з’ехаць з кальцавой дарогі Осла ў Smectad і далей прытрымлівацца паказальнікаў у кірунку да Holmenkollen Skijumping Hill. Займае каля 20 хвілін.
Дзірчастая плямістасць лісця костачкавых
Дзірчастая плямістасць лісця костачкавых —, выкліканых грыбам віду.
Сімптомы
Захворванне паражае слівы, вішні, персікі і абрыкосы. Яно сустракаецца ў асноўным на лісці. Першапачаткова гэта невялікія бурыя плямы дыяметрам 1-5 мм, акружаныя цёмна-чырвонай аблямоўкай. Пераважаюць нязначныя плямы. З цягам часу тканка вакол плям некратызуецца і рассыпаецца, што прыводзіць да таго, што ў плямах утвараюцца дзіркі. Пры моцным заражэнні лісце заўчасна ападае. На пладах рэдка з’яўляюцца карычневыя і злёгку заглыбленыя плямы. Аднак, калі гэта адбываецца ў вялікай ступені, гэта прыводзіць да падзення заражаных пладоў. Даволі часта ўзбуджальнік атакуе маладыя парасткі. Гэта выклікае нарасты альбо перыферычны некроз на іх. У персікаў і абрыкосаў камедзь вельмі часта выцякае з паражаных частак парасткаў, на сліве яна бывае радзей, а часам і на вішні.
Адтуліны на лісці могуць таксама быць выкліканыя іншымі фактарамі: вірусамі, бактэрыямі або лічынкамі насякомых.
Меры аховы
Каб прадухіліць распаўсюджванне хваробы, паражаныя парасткі трэба зрэзаць. У бязлісты перыяд дрэвы апырскваюць прэпаратамі медзі. Хвароба таксама прыпыняецца прэпаратамі, якія выкарыстоўваюцца для барацьбы з іншымі грыбковымі захворваннямі.
Уладзімір Сагал-Сагаловіч
Уладзімір Сагал-Сагаловіч (Vladimir Sagal-Sagalowitz;, — , ) — еўрапейскі графік.
Біяграфія
З інтэлігентнай габрэйскай сям'і. У 1915 выехаў з сям'ёй у Цюрых, пачаў вывучаць медыцыну. У 1922 пераехаў у Берлін вучыцца мастацтву, у 1933 пасяліўся ў Францыі. З пачаткам Другой сусветнай вайны ўступіў у французскую армію. У 1940 быў арыштаваны і адпраўлены ў перасыльны лагер Сан-Сюльпіс блізу Тулузы. У лагеры ствараў партрэты зняволеных. У 1943 бег з лагера і схаваўся ў Швейцарыі. З 1956 жыў у Цюрыху. Маляваў для швейцарскіх газет. Выканаў партрэты яўрэйскіх грамадскіх дзеячаў: М. Усышкіна, Бэн-Гурыёна, У. Жабацінскага.
Вагон-лабараторыя
Вагон-лабараторыя — спецыяльна абсталяваны вагон, прызначаны для правядзення розных даследаванняў і выпрабаванняў аб'ектаў чыгуначнай тэхнікі ў пуцявых (палявых) умовах.
Мэтай абследаванняў з'яўляецца ўсталяванне неабходнасці і аб'ёму рамонту пры выпрацоўцы абсталяваннем рэсурсу працы або пры выяўленні дэфектаў.
Агульная характарыстыка
Вагоны-лабараторыі вырабляюцца на базе звычайных купэйных пасажырскіх вагонаў, у якіх частка купэ аб'ядноўваецца, як правіла, у кухню і працоўны салон. Два ці тры купэ застаюцца для размяшчэння працоўнага персаналу.
Галынкаўскі сельсавет (Зэльвенскі раён)
Галы́нкаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Галынка (да 2010 г. мела назву Старая Галынка ).
Вагон-лабараторыя
Агульная характарыстыка
Звонку, у залежнасці ад прызначэння лабараторыі, можа адрознівацца ад звычайнага вагона назіральнымі вокнамі (у непрацоўным тамбуры, эркернымі вокнамі ў працоўным салоне — для кантролю месцазнаходжання і візуальнага агляду абсталявання; на даху для кантролю кантактнага провада), відэакамерамі і пражэктарамі, рознымі вымяральнымі каляскамі пад вагонам.
Унутры вагона-лабараторыі усталёўваецца вымяральная і рэгіструючая апаратура, электронныя ўзмацняльнікі, прамысловая тэлевізійная ўстаноўка, а таксама электраэнергетычнае абсталяванне для сілкавання вымяральных прыбораў — акумулятарныя батарэі, дызель-генератар, выпрамнікі. Дынамаметрычныя вагоны абсталёўваюцца дынамаметрычнай аўтасчэпкай.
Галынкаўскі сельсавет (Зэльвенскі раён)
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1544 чалавекі, з іх 81,3 % — беларусы, 12,8 % — палякі, 4,8 % — рускія.
Вагон-лабараторыя
Прымяненне
Вагоны-лабараторыі выкарыстоўваюць:
Кантроль прылад СЦБ і сувязі
У вагоне-лабараторыі сігналізацыі і сувязі ажыццяўляюць вымярэння параметраў і праводзяць даследаванні і кантрольныя выпрабаванні прылад СЦБ і сувязі. Для гэтага вагон-лабараторыя абсталяваны апаратурай для вымярэння параметраў рэйкавых ланцугоў, прылад аўтаматычнай лакаматыўнай сігналізацыі, прылад САКТ, прылад КТСМ, каналаў радыёсувязі. Прымяняюцца аўтаматызаваныя сістэмы вымярэння і фіксавання адхіленняў вымяранага параметру з прывязкай да яго каардынаце шляху. Рэгістрацыя дадзеных вядзецца з дапамогай розных друкаваных прылад.
Кантроль кантактнай сеткі
Вагон-лабараторыя кантактнай сеткі служыць для аўтаматызаванага кантролю параметраў кантактнай падвескі, якія вызначаюць характар узаемадзеяння з ёй токапрыёмнікаў ЭПС і з'яўляецца адным з тэхнічных сродкаў дыягнаставання кантактнай сеткі. Вагон-лабараторыя звычайна абсталяваны двума вымяральнымі токапрыёмнікамі і назіральнай вышкай, у некаторых выпадках — прамысловай тэлевізійнай устаноўкай. Сувязь работнікаў вагона-лабараторыі з лакаматыўнай брыгадай можа быць правадной або ажыццяўляцца па радыё. Спецыяльныя прылады рэгіструюць наступныя параметры:
Энцыклапедыя Брытаніка
Энцыклапедыя Брытаніка, Брыта́нская энцыклапе́дыя, або Брытаніка (Encyclopædia Britannica) — найбольш поўная і найстарэйшая друкаваная ўніверсальная энцыклапедыя на англійскай мове, а таксама назва выдавецтва.
Створана шатландскімі асветнікамі — гравёрам Эндру Бэлам (1726—1809) і друкаром Колінам Макфаркарам. Як рэдактар быў запрошаны Уільям Смелі.
Гісторыя
Гісторыя «Брытанікі» — гісторыя яе выданняў, сучаснае выданне — 15-е (выпуск 1985 года). Першае выданне, выпушчанае на аснове энцыклапедычнага слоўніка ў 1768—1771 гадах, мела толькі тры тамы. Да восьмага выдання «Брытаніка» выходзіла ў Эдынбургу. У 1870 годзе выдавецтва перайшло пад эгіду газеты «The Times» і пераехала ў Лондан, дзе выпускаліся 9-е і 10-е выданне. Дзявятае выданне праз аўтарытэт ва ўніверсітэцкім асяроддзі атрымала неафіцыйную назву «the scholar's encyclopaedia». У 10-м выданні ўпершыню з’явіўся картаграфічны том і прадметны паказальнік. Адзінаццатае («Кембрыджскае») выданне, у якім энцыклапедыя практычна набыла сучаснае аблічча, ажыццявіў Кембрыджскі ўніверсітэт пры ўдзеле 1500 экспертаў.
У 1974 годзе ўпершыню выйшла актуальнае 15-е выданне (пад назвай New Encyclopaedia Britannica, неафіцыйная назва — Britannica 3), якое было значна перапрацавана ў 1985 годзе. У ім, пад уплывам аднаго з найбуйнейшых навукоўцаў і энцыклапедыстаў XX ст. Мортымера Адлера (Mortimer Adler), энцыклапедыя была падзелена на «Мікрапедыю» (10 тамоў, з 1985 года — 12) і «Макрапедыю» (19 тамоў, з 1985 года — 17), якія вылучаюцца глыбінёй выкладання звестак. Энцыклапедыі пачала папярэднічаць так званая «Прапедыя», дзе коратка выкладзена структура сучасных ведаў. Завяршае сучасную «Брытаніку» двухтомны прадметны паказальнік. 15-е выданне, не змяняючы парадкавай нумарацыі, штогод актуалізуецца. У 1994 годзе знакамітая энцыклапедыя ўпершыню была выпушчана ў электроннай версіі на CD-ROM.
Кальдошы
Этымалогія
Лічыцца, што назва «кальдош» (Caldoche) з'явілася ў новакаледонскай прэсе ў канцы 1960-х гг., значыла «самы каледонскі» або «найбольш каледонскі» і спярша выкарыстоўвалася як псеўданім мясцовай журналісткі Жаклін Шміт, якая сцвярджала, што яе продкі нямецкага паходжання здаўна жылі ў Новай Каледоніі. У нашы дні так называюць нашчадкаў белых пасяленцаў, што жывуць шмат пакаленняў у гэтай краіне. Выхадцаў з Францыі, якія пераязджаюць у Новую Каледонію, яны называюць зазо́.
Гісторыя
Вылучаецца некалькі хваляў масавых перасяленняў еўрапейаў у Новую Каледонію. Першыя перасяленцы з'явіліся да абвяшчэння гэтай тэрыторыі валоданнем Францыі. Яны былі кітабоямі, гандлярамі, авантурыстамі і місіянерамі. Адно з першых паселішчаў узнікла на востраве ў заліве каля будучай Нумеі і было заснавана брытанцамі. У 1857 г. яны прадалі асвоеныя імі землі французскай дзяржаве, але засталіся на Новай Каледоніі. Сярод першых пасяленцаў таксама былі французы, немцы, ірландцы. У 1864 г., ужо пасля анексіі Новай Каледоніі, перасяленцы з Рэюньёна заснавалі паселішча Бурбон. Акрамя таго, з 1854 г. на поўдні Новай Каледоніі знаходзіўся французскі ваенны гарнізон. Большасць салдат пасля заканчэння службы пакідалі востраў, але некаторыя заставаліся. З 1862 г. каланіяльныя органы рэалізоўвалі план каланізацыі, які прадугледжваў, што зямля належыць дзяржаве, але перадаецца ў карыстанне прыватным асобам.
У 1864 - 1894 гг. (фактычна, да 1897 г.) Новая Каледонія была пераўтворана ў турэмную калонію, куды для катаржных прац або на высылку адпраўлялі вязняў з метраполіі. Усяго было ўвезена 21 630 чал. Большасць зняволеных былі крымінальнымі злачынцамі, але пасля паўстання Парыжскай камуны ў 1871 г. на Новай Каледоніі і Іль-дэ-Па з'явіліся палітычныя арыштанты. Лічылася, што падобна таму, як тое раней адбывалася ў Аўстраліі, былыя вязні застануцца у калоніі, дзе будуць займацца земляробствам і жывёлагадоўляй. Некаторыя пасля вызвалення сапраўды не маглі выехаць у Францыю, бо не атрымоўвалі на гэта грошы або дазвол. Але ў большасці былых вязняў не было вопыту вядзення сельскай гаспадаркі, яны нападалі на канакаў і такім чынам правакавалі напружанасць. У канцы XIX - пачатку XX ст. назіраецца масавая рэпатрыяцыя вызваленых арыштантаў.
Пасля спынення практыкі ўвозу катаржан каланіяльная адміністрацыя зноў была вымушана арыентавацца на іміграцыю свабодных грамадзян. Быў распрацаваны новы план каланізацыі. З гэтай мэтай адбылося новае пераразмеркаванне зямлі. Перасяленцы маглі атрымаць у карыстанне ад 10 да 50 га для арганізацыі кававых плантацый. Ім рэкамендавалася мець пэўны вопыт і каля 5 тысяч франкаў капіталу. У 1894 - 1903 гг. з Францыі пераехала каля 1500 чал., прыкладна чвэрць з якіх пазней вярнулася на радзіму. Для працы на нікелевых радовішчах і плантацыях прыцягваліся рабочыя з суседніх астравоў Меланезіі і Азіі.
У гады I Сусветнай вайны колькасць еўрапейскіх перасяленцаў зменшылася ў сувязі з адпраўкай ваенных і добраахвотнікаў ў Еўропу. У 1826 г. быў рэалізаваны план перасялення 80 сем'яў з Францыі і Бельгіі для вырошчвання бавоўны на поўначы вострава. Хаця праекты культывацыі кавы і бавоўны праваліліся, жывёлагадоўчыя гаспадаркі квітнелі. Многія перасяленцы кідалі зямлю і пераязджалі ў Нумеа або нават у Аўстралію і Новую Зеландыю. Жывёлагадоўцы заставаліся і вялі дастаткова ізаляваны лад жыцця. Паступова грамадства кальдошаў пачало падзяляцца на нумеанцаў і "бусардаў". Апошнія нават пасля пераезду ў адміністрацыйны цэнтр імкнуліся захаваць свае загарадныя сямейныя рэзідэнцыі і засноўвалі прадпрымальніцкую справу па дынастычнаму прынцыпу. У 1930-ых і другой палове 1940-ых гг. назіраліся яшчэ дзве масавыя хвалі перасяленняў, звязаных з цяжкай эканамічнай сітуацыяй у Еўропе. Большасць эмігрантаў далучаліся да нумеанцаў або працавалі ў дзяржаўных установах.
З канца 1960-ых гг. у сувязі з сацыяльнымі пераўтварэннямі, якія пачаліся ў Францыі і былі распаўсюджаны на Новую Каледонію без захавання мясцовых інтарэсаў, а таксама паступовым уздымам руху канакаў кальдошы выявілі асабістыя патрабаванні, адрозныя ад астатніх французаў, але пры гэтым ніколі не выступалі за поўны парыў сувязяў з метраполіяй.
Традыцыі
Распаўсюджаныя традыцыйныя забавы — паляванне на аленяў і дзікіх свінняў, рыбалоўства. Існуе кальдошскі музычны стыль, які развіваўся пад уплывам кантры. Асноўнай мовай з'яўляецца французская. Але на Новай Каледоніі распаўсюджаны мясцовы дыялект, у якім шмат слоў з азіяцкіх, меланезійскіх і палінезійскіх моў, жарганізмаў і неалагізмаў.
Кучукі
Назву Кучукі́ маюць:
Дэкаратыўная размалёўка
Дэкаратыўная размалёўка — арнаментальныя ці сюжэтныя кампазіцыі, выкананыя фарбамі на розных частках архітэктурных збудаванняў (манументальна-дэкаратыўная размалёўка), рэчах хатняга ўжытку (мэбля, посуд і інш.), ювелірных вырабах, творах мастацкага і сувенірнага прызначэння і інш.; від дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва і манументальна-дэкаратыўнага мастацтва. 3 глыбокай старажытнасці ў многіх народаў свету вядома размалёўка па кераміцы, дрэве, метале, лаках і інш. (гл. Жостаўская размалёўка, Мсцёрская мініяцюра, Палехская мініяцюра, Растоўская фініфць, Фядоскінская мініяцюра, Хахламская размалёўка).
Лядна
Назву Ля́дна маюць:
Маляўшчына
Назву Маляўшчына маюць:
Магамед Гамідавіч Муталімаў
Магамед Гамідавіч Муталімаў (нар., с. Хкем, Ахтынскі раён, Дагестан, Расія) — эканаміст. Доктар эканамічных навук (1986), прафесар (1987).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. В. Ламаносава (спецыяльнасць «Палітычная эканомія», 1954; аспірантура, 1968).
Працаваў у Дагестанскім сельскагаспадарчым інстытуце (1954—1961, старшы выкладчык кафедры марксізму-ленінізму), Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1963, прафесар кафедры эканамічнай тэорыі).
Навуковыя інтарэсы: эканамічная тэорыя; тэорыя і практыка размеркавальных адносін; стымуляванне і аплата працы; эканамічная адукацыя.
Станіслаў Іосіфавіч Растоцкі
Станіслаў Іосіфавіч Растоцкі (Станисла́в Ио́сифович Росто́цкий,  — ) — савецкі і расійскі кінарэжысёр, акцёр, сцэнарыст, педагог. Народны артыст СССР (1974). Лаўрэат Ленінскай (1980) і двух Дзяржаўны прэмій СССР (1970, 1975). Член КПСС з 1951 года.
Біяграфія
У верасні 1944 года стаў студэнтам Інстытута кінематаграфіі, у майстэрні Р. М. Козінцава. Вучыўся сем гадоў, бо адначасова з вучобай працаваў у карцінах майстра на кінастудыі «Ленфільм». Калі вучоба падышла да канца, Р. М. Козінцаў назваў прозвішча Растоцкага як рэжысёра, гатовага адразу працаваць у мастацкім кінематографе. Дыпломную карціну «Шляхі-дарогі» не выпусцілі на экраны з-за ідэйных меркаванняў. У 1952 годзе Растоцкі атрымаў накіраванне на ЦКДЮФ імя М. Горкага, дзе яму наканавана было застацца на ўсё жыццё. Выкладаў ва УДІК.
Двойчы фільмы Растоцкага былі намінаваны на прэмію Амерыканскай кінаакадэміі «Оскар» («А зоры тут ціхія», «Белы Бім Чорнае вуха»), тройчы, па апытаннях часопіса «Савецкі экран», яго карціны прызнаваліся лепшымі фільмамі года («А зоры тут ціхія», «Дажывем да панядзелка», «Белы Бім Чорнае вуха»).
Арсам (сын Дарыя I)
Арсам (, па-вавілонску: Aršamma, па-эламску: Iršama, Ἀρσάμης; ? — 480 да н.э.) — персідскі военачальнік, прадстаўнік дынастыі Ахеменідаў, сын Дарыя I і Артыстоны.
Падчас паходу свайго зводнага брата Ксеркса І на Грэцыю ў 480 да н.э. камандаваў аддзеламі нубійцаў і арабаў. Загінуў у бітве пры Фермапілах у тым самым годзе.
IC 3792
IC 3792 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эма (фільм, 1996)
«Э́ма» (Emma) — рамантычная кінакамедыя 1996 года, экранізацыя аднайменнага рамана англійскай пісьменніцы Джэйн Осцін.
Сюжэт
Эма Вудхаўс — багатая, прыгожая і разумная дзяўчына са шляхетнай сям’і. Сама яна не імкнецца да замужжа, яе цалкам задавальняе забяспечанае і мернае жыццё ў доме бацькі. Да таго ж, заўсёды пад рукой велікадушны, праўдзівы сябар і джэнтльмен, з якім яна адчувае сябе на роўных, ведаючы яго з дзяцінства. Не маючы ні ў чым патрэбы, Эма хоча зладзіць шчасце сваіх менш адораных лёсам і прыродай сябровак, і адначасова крыху развеяць летнюю нуду. Пасля таго, як ёй удаецца сасватаць і ўдала выдала замуж сваю гувернантку міс Тэйлар за заможнага ўдаўца містэра Уэстана, яна абірае сабе новую пратэжэ. Гарыет Сміт — мілая, трохі наіўная дзяўчына сумнеўнага паходжання. Эма задаецца мэтай знайсці ёй годнага мужа, і ў яе нават з’яўляецца падыходзячая кандыдатура — мясцовы вікарый містэр Элтан. Вось толькі ўсё ідзе не зусім так, як задумвала Эма.
Аксанаўка (Акмолінская вобласць)
Аксанаўка — сяло ў Астраханскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кызылжарскай сельскай акругі. Код КАТА — 113645400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 575 чалавек (296 мужчын і 279 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 363 чалавекі (185 мужчын і 178 жанчын).
Мантэнера-Валь-Как’яра
Мантэнера-Валь-Как'яра (Montenero Val Cocchiara) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Насельніцтва складае 608 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 29 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 86080. Тэлефонны код — 0865.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Экватарыяльная Гвінея
Экватарыяльная Гвінея, Рэспубліка Экватарыяльная Гвінея (República de Guinea Ecuatorial) — дзяржава ў цэнтральнай частцы Афрыцы. Уключае мацерыковую частку — Рыа-Муні (26 тыс. км²) і астравы Анабон і Біёка ў Гвінейскім заліве. Мяжуе на поўначы з Камерунам, на поўдні і паўднёвым усходзе — з Габонам. Сталіца — Малаба, размешчаная на востраве Біёка (раней Фернанда-По). Насельніцтва складае 504 тысячы чалавек (2009).
Гісторыя
Краіна атрымала незалежнасць ад Іспаніі ў 1968 годзе. Тады ж першым прэзідэнтам абралі Францыска Маціяса Нгуэма, які дагэтуль працаваў клеркам у каланіяльнай адміністрацыі. Пасля абрання Нгуэма кінуў у астрог свайго суперніка ў выбарах Баніфацыя Эду, які і скончыў там сваё жыццё. Пазней Францыска Нгуэма адправіў у выгнанне 70 тысячаў іспанцаў, у якіх адабраў маёнткі дзеля ажыццяўлення сацыялістычнага шляху развіцця. У выніку ў 1975 годзе былі зачыненыя школы, бо не засталося настаўнікаў. Урад забараніў ужываць слова «інтэлігенцыя», а потым і дзейнасць каталіцкай царквы. Святароў пачалі забіваць, часта іх нават укрыжоўвалі. У выніку пашырэння катаванняў і забойстваў на астатніх жыхароў краіны (людзей забівалі жалезнымі прутамі, закопвалі жывымі ці катавалі голадам у астрогах і працоўных лагерах), паводле міжнародных арганізацый, загінула больш за 60 тысячаў. Тым часам, жонка Францыска Нгуэмы ўцякла за мяжу. Каб людзі не маглі ўцякаць з краіны, Нгуэма загадаў знішчыць усе караблі і рыбацкія лодкі. Ён таксама збіраў чарапы сваіх ворагаў, а галовы забітых вывешваліся па вуліцах. Дзяржаўны скарб перанеслі ў родную вёску Францыска Нгуэмы, дзе ён складваў грошы проста на зямлю ў сваім жытле.
Пераварот адбыўся ў 1979 годзе, а да ўлады прыйшоў пляменнік Францыска Нгуэмы Тэадора Обіянг Нгуэма. Самога дыктатара расстралялі разам з бліжэйшымі паплечнікамі. Прыгавор выканалі мараканцы, бо мясцовыя вайскоўцы верылі ў яго надзвычайныя сілы. Пры Тэадоры Нгуэме на ўзбярэжжы краіны адкрылі залежы нафты, што ператварыла Экватарыяльную Гвінею ў аднаго з найбуйнешых экспарцёраў нафты ў Афрыцы. Аднак увесь прыбытак ад экспарту ідзе ў кішэню Тэадора Нгуэмы і яго сям'і.
Сноўскі раён
Сноўскі раён (Сновський район), да 2016 года — Шчорскі раён (Щорський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Сноўск (Сновськ).
12 мая 2016 года Вярхоўная Рада Украіны ў рамках дэкамунізацыі прыняла пастанову аб перайменаванні Шчорскага раёна ў Сноўскі раён.
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 24 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак сельскага тыпу і 55 сёлаў.
Рэйманд Брайнін
Рэйманд Брайнін (Raymond Breinin;,  — , ) — амерыканскі жывапісец, скульптар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і Менделя Брайніна і Этэль Дукарэвіч. Вучыўся ў Віцебску ў школе мастака Ю. М. Пэна. З 1922 жыў у ЗША — у Чыкага і Нью-Ёрку. Вучыўся ў Мастацкім інстытуце Чыкага (з 1925). Пісаў містычныя гарадскія пейзажы, алегарычныя карціны, партрэты; ствараў скульптуры. Выканаў больш за дзесятак сцянных роспісаў для грамадскіх будынкаў у Чыкага і гарадах штата Ілінойс. Стварыў касцюмы і дэкарацыі да балета «Падводная плынь» (Undertow) для Амерыканскага тэатра балета (1945).
З 1938 на працягу 18 гадоў яго творчасць ўяўляла прэстыжная нью-ёркская галерэя Downtown, дзе ён меў некалькі персанальных выстаў (1939, 1943).
У гады Другой сусветнай вайны сустракаўся з Маркам Шагалам, сваім земляком, калі той знаходзіўся ў ЗША, дапамагаў яму зладзіць выстаўку ў Чыкага.
Выкладаў ва ўласнай мастацкай школе ў Чыкага, ва універсітэтах Паўднёвага Ілінойса і Мінесоты, у Мастацкай студэнцкай лізе і Нацыянальнай акадэміі дызайну ў Нью-Ёрку.
Атрымаў ўзнагароды: Музея сучаснага мастацтва ў Нью-Ёрку (1942), Мастацкага інстытута Чыкага (1942), прэмію «Мастацтва: ЗША» (1958) і інш. Член Нацыянальнай акадэміі дызайну (1967).
Інтэграл
Працэс знаходжання інтэграла называецца інтэграваннем.
Згодна з асноўнай тэарэмай аналізу, інтэграванне ёсць аперацыяй, адваротнай да дыферэнцавання. Гэты факт выкарыстоўваецца пры развязанні дыферэнцыяльных раўнанняў.
Існуе некалькі розных азначэнняў аперацыі інтэгравання, якія адрозніваюцца ў тэхнічных дэталях. Аднак усе яны ўзгодненыя, г.зн. любыя два спосабы інтэгравання, калі іх можна прымяніць да дадзенай функцыі, дадуць адзін і той жа вынік. Найбольш простым з'яўляецца інтэграл Рымана.
Нявызначаны інтэграл
Хай дадзена f(x) — функцыя сапраўднай зменнай. Нявызначаным інтэгралам функцыі f(x) ці яе першаіснай называецца такая функцыя F(x), вытворная ад якой роўная f(x), то-бок. Пазначаецца гэта так:
У гэтым запісе\int -- знак інтэграла, f(x) называецца падынтэгральны функцыяй, а dx -- элементам інтэгравання.
Першаісная ёсць не для кожнай функцыі. Лёгка паказаць, што, прынамсі, усё бесперапынныя функцыі маюць першаісную. Паколькі вытворныя двух функцый, якія адрозніваюцца на канстанту, супадаюць, у выраз для нявызначанага інтэграла ўключаюць адвольную пастаянную C, напрыклад
Інтэграл Рымана
Інтэграл Рымана — адно з найважнейшых паняццяў матэматычнага аналізу. Уведзены Бернхардам Рыманам ў 1854 годзе, і з'яўляецца адной з першых фармалізацый паняцця інтэграла.
Нефармальнае геаметрычнае апісанне
Рыман фармалізаваў паняцце інтэграла, распрацаванае Ньютанам і Лейбніцам, як плошчы падграфіка (фігуры, заключанай паміж графікам функцыі і воссю абсцыс). Для гэтага ён разгледзеў фігуры, якія складаюцца з некалькіх вертыкальных прамавугольнікаў і атрымліваюцца пры разбіцці адрэзка (гл. малюнак). Калі пры «раздрабненні» разбіцця існуе граніца, да якой сыходзяцца плошчы такіх фігур (інтэгральныя сумы), гэтая граніца называецца інтэгралам Рымана функцыі на адрэзку.
Спасылкі
Integrale
Канавалаў
Канавалаў — прозвішча.
Канстанцін Іванавіч Скрабін
Канстанцін Іванавіч Скрабін (Константин Иванович Скрябин; 25 лістапада (7 снежня) 1878, Санкт-Пецярбург — 17 кастрычніка 1972, Масква) — рускі і савецкі біёлаг, заснавальнік савецкай гельмінталагічнай навукі, акадэмік Акадэміі навук СССР (1939), Акадэміі медыцынскіх навук СССР (1944), Герой Сацыялістычнай Працы (1958), лаўрэат Ленінскай і Сталінскіх прэмій.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу. У 1905 годзе скончыў Юр’еўскі ветэрынарны інстытут. У 1905—1911 гадах працаваў ветэрынарным урачом у Сярэдняй Азіі ў гарадах Чымкент і Ауліе-Ата. У 1912—1914 гадах знаходзіўся ў навуковай камандзіроўцы ў Германіі, Швейцарыі, Францыі. У 1915—1917 гадах загадчык кафедры ветэрынарыі і гігіены Сцебутаўскіх вышэйшых сельскагаспадарчых курсаў і адначасова супрацоўнік Цэнтральнай ветэрынарнай лабараторыі Пецярбурга. У 1916 годзе абараніў доктарскую дысертацыю. У 1917—1920 гадах прафесар кафедры паразіталогіі Данскога ветэрынарнага інстытута ў Новачаркаску. У 1920—1925, 1933—1941 гадах К. І. Скрабін на пасадзе загадчыка кафедры, у 1922—1923 гадах дэкан Маскоўскага ветэрынарнага інстытута. У 1921—1941 гадах кіраўнік Гельмінталагічнага аддзялення Цэнтральнага трапічнага інстытута, у 1925—1927 гадах загадчык кафедры паразіталогіі Ленінградскага ветэрынарнага інстытута, у 1927—1948 гадах загадчык кафедры паразіталогіі Маскоўскага зоаветэрынарнага інстытута. У 1930—1933 гадах кіраваў Гельмінталагічнай лабараторыяй Усесаюзнага навукова-даследчага хіміка-фармацэўтычнага інстытута (сучаснае ААТ «Цэнтр па хіміі лекавых скродкаў»). У 1932—1956 гадах займаў пасаду дырэктара Усесаюзнага інстытута гельмінталогіі і адначасова ў 1941—1943 гадах — прафесар Казанскага зоаветэрынарнага інстытута. Дырэктар Гельмінталагічнай лабараторыі Акадэміі навук СССР у 1942—1972 гадах, загадчык Гельмінталагічнага сектара Інстытута малярыі, медыцынскай паразіталогіі і гельмінталогіі Акадэміі медыцынскіх навук СССР ў 1945—1949 гадах. У 1948—1960 гадах загадваў кафедрай паразіталогіі Маскоўскай ветэрынарнай акадэміі. Віцэ-прэзідэнт УАСГНІЛ у 1956—1961 гадах.
Памёр К. І. Скрабін 17 кастрычніка 1972 года. Пахаваны на Новадзявочых могілках у Маскве.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Займаўся вывучэннем гельмінтафаўны з мэтай барацьбы з ўнутранымі паразітамі чалавека і сельскагаспадарчых жывёл. Аўтар прац па марфалогіі, сістэматыцы, экалогіі гельмінтаў. Распрацаваў тэарэтычныя асновы барацьбы з гельмінтозамі і ўкараніў іх у медыцынскую і ветэрынарную практыку. Увёў паняцце аб дадатковых і рэзервуарных гаспадарах, транзітным паразітызме і сімбіяпаразітызме, біягельмінтозах і геагельмінтозах. Адкрыў і апісаў каля 200 новых відаў гельмінтаў, даў абгрунтаванне 120 новым родам. Апублікавана каля 700 навуковых прац, у тым ліку каля 100 кніг і брашур. Лічыцца заснавальнікам савецкай школы гельмінтолагаў.
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 2-га і 3-га скліканняў (1946—1954).
Ушанаванне памяці
Імя К. І. Скрабіна прысвоена Маскоўскай ветэрынарнай акадэміі (1973) і Усесаюзнаму інстытуту гельмінталогіі (1972). У 1973 годзе заснаваны Залаты медаль імя акадэміка К. І. Скрабіна, які прысуджаўся УАСГНІЛ за выдатныя працы і адкрыцці ў галіне ветэрынарыі. Расійскай акадэміяй навук прысуджаецца Прэмія імя К. І. Скрабіна за выдатныя даследаванні ў галіне гельмінталогіі і паразіталогіі. Перад будынкам Усесаюзнага інстытута гельмінталогіі ў 1977 годзе ўсталяваны помнік-бюст. У гонар акадэміка Скрабіна названы вуліцы ў Маскве і Бішкеку. На будынках у Маскве, дзе жыў і працаваў К. І. Скрабін, устаноўлены мемарыяльныя дошкі.
Тараненка
Тараненка — прозвішча.
Георгій Канстанцінавіч Скрабін
Георгій Канстанцінавіч Скра́бін (4 (17) верасня 1917, Петраград — 26 сакавіка 1989) — савецкі мікрабіёлаг і біяхімік, член-карэспандэнт АН СССР з 1968 года, галоўны вучоны сакратар Прэзідыума акадэміі, акадэмік АН СССР з 1979 г. Спецыяліст у галіне агульнай і тэхнічнай мікрабіялогіі і біяхіміі мікраарганізмаў. Герой Сацыялістычнай Працы (1971).
Біяграфія
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1971). За цыкл работ на тэму «Мікрабіялагічная трансфармацыя арганічных злучэнняў і біясінтэз фізіялагічных актыўных рэчываў» у 1984 годзе ўзнагароджаны Залатым медалём імя І. І. Мечнікава.
Борьба
«Борьба» — штодзённая грамадска-палітычная і літаратурная газета. Выдавалася з 16(29) лістапада 1917 да 1(14) студзеня 1918 гг. у Віцебску на рускай мове групай супрацоўнікаў газеты «Известия Витебского Совета солдатских и рабочих депутатов», закрытай загадам ВРК за антыбальшавіцкую дзейнасць. У рэдакцыйную калегію газеты як «органа групы сацыялістаў-рабочых і салдат» уваходзілі Г. Я. Аронсан, А. Л. Ліхкіцкі, А. Д. Тарле, I. Б. Цёмкін, М. С. Цэтлін.
Газета выступала за выратаванне рэвалюцыі, дэмакратыю, свабоду слова і друку, супраць гвалту бальшавікоў у адносінах да апазіцыйных партый. 3 27 снежня 1917 г. «Борьба» стала «органам сацыялістычнага блоку Віцебскага гарадскога самакіравання», у які ўвайшлі прадстаўнікі усіх палітычных партый горада: Партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў, РСДРП, Бунда, Партыі народных сацыялістаў, Аб'яднанай яўрэйскай сацыялістычнай рабочай партыі.
Галоўнай задачай газета абвясціла «...барацьбу з анархіяй ва ўсіх яе відах і праявах і барацьбу за хутчэйшае адкрыццё і правільнае, г. зн. свабоднае і незалежнае функцыяніраванне Усенароднага і Поунаўладнага Устаноўчага сходу» (27 снежня 1917 г.). Гэты па сутнасці дэмакратычны курс з’явіўся прычынай распачатых супраць «Борьбы» рэпрэсій (артыкул «Як закрывалі газету «Борьба» ад 1 студзеня 1918 г.). 3 студзеня 1918 г. выйшла пад назвай «Наша борьба», пасля чаго выданне яе было спынена бальшавіцкімі ўладамі Віцебска.
Літоўская акадэмія музыкі і тэатра
Літоўская акадэмія музыкі і тэатра (Lietuvos muzikos ir teatro akademija) — вышэйшая музычная і тэатральная навучальная ўстанова Літвы.
Гісторыя
Першая кансерваторыя ў Літве была заснаваная ў Каўнасе ў 1933 годзе ў выніку рэарганізацыі музычнай школы, заснаванай ў 1919 годзе кампазітарам Юозасам Наўялісам.
Кіраўнікамі Каўнаскай кансерваторыі на працягу дзесяцігоддзя былі напераменку Юозас Груодзіс і Казімерас Віктарас Банайціс.
У 1943 годзе ў сувязі з ваеннымі дзеяннямі кансерваторыя была зачынена. У 1944 годзе работа Каўнаскай кансерваторыі была адноўленая, а ў 1945 годзе ў Вільні была заснавана Вільнюская кансерваторыя. У 1949 годзе дзве гэтыя навучальныя ўстановы былі аб’яднаны ў Літоўскую дзяржаўную кансерваторыю, якая працуе ў Вільні. У 1952 годзе ў кансерваторыі адкрылася акцёрскае аддзяленне. У 1989 годзе было адкрыта аддзяленне ў Каўнасе. У 1992 годзе кансерваторыя была перайменавана ў Літоўскую акадэмію музыкі, а ў 2004 годзе атрымала цяперашнюю назву.
Па стане на 1 студзеня 2005 года Акадэмія мела 1167 студэнтаў і 274 выкладчыкі.
Новы Ропск
Новы Ропск (Новый Ропск) — сяло ў Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Наваропскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У 1620 годзе ўпершыню згадваецца сяло пад назвай Лозы. Да Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
У 1917 годзе тут была ўсталявана савецкая ўлада, адноўленая пасля перыяду германскай акупацыі ў 1918 годзе. У 1919 годзе сяло перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці.
Нефцягорск (Самарская вобласць)
Нефцягорск (Нефтегорск) — горад (з 1989 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Нефцягорскага раёна Самарскай вобласці. Насельніцтва 18,9 тыс. чалавек (2008). Заснаваны ў 1960 годзе. Горад размешчаны за 103 км ад Самары.
ААТ «Самаранефтегаз», ЗАТ «Нефцягорскі газаперапрацоўчы завод», ТАА «Транспарт-Нефтегорск», малочны завод, хлебакамбінат, харчакамбінат.
Сучыныя войны
Сучыныя войны (сучьи войны) — канфліктнае супрацьстаянне ў савецкіх канцэнтрацыйных лагерах у перыяд з 1945 да смерці Іосіфа Сталіна ў 1953 годзе.
Рускае слова «сука» мае моцную негатыўную канатацыю. У расійскім крымінальным арго, яно тычыцца чалавека са злачыннага свету, які супрацоўнічаў з праваахоўнымі органамі або ўрадам, то бок «ссучился» (скурвіўся). У савецкай турэмнай сістэме гэта гістарычная і сацыяльная структура паходзіць з часоў царскай, захавалася яна і ў цяперашняй расійскай сістэме. Адзін з важных прынцыпаў структуры — вязні не мусяць служыць або супрацоўнічаць з урадам. Правіла ахоплівае ўсе віды супрацоўніцтва, не толькі «даносніцтва» і іншае падобнае.
Падчас Другой сусветнай вайны савецкім урадам для большасці зняволеных было пастаноўлена, што ў абмен на ваенную службу іх памілуюць або скароцяць тэрміны зняволення. Пасля вайны многія з іх вярнуліся ў турмы і працоўныя лагеры, дзе былі абвешчаны «сукамі» і знаходзіліся ўнізе іерархіі зняволеных. У выніку, яны імкнуліся выжыць у супрацоўніцтве з турэмнай адміністрацыяй, а наўзамен атрымалі лепшыя ўмовы ў турме.
Вяртанне ў лагеры крымінальнікаў удзельнікаў вайны стала пачаткам канфлікту паміж імі і лідарамі крымінальнага падполля — «ворами в законе» (злодзеямі ў законе). Многія зняволеныя былі забіты падчас сучыных войнаў. Турэмныя ўлады не звярталі на гэта ўвагі, бо «сучыныя войны» скарачалі агульную колькасць зняволеных.
Матэматык
Нобелеўскай прэміі для матэматыкаў не існуе, таму Філдсаўская прэмія з'яўляецца найбольш прэстыжнай у гэтай сферы. З 2002 года за выдатныя дасягненні ў галіне матэматыкі штогод уручаецца Абелеўская прэмія.
Палац Німфенбург
Палац Німфенбург (Schloss Nymphenburg) знаходзіцца на захадзе Мюнхена ў раёне Нойхаўзен-Німфенбург. Будаўніцтва яго было пачата па загаду курфюрста Фердынанда Марыі архітэктарам Агнасцінп Барэлі ў 1664 годзе і скончана ў 1675 годзе, пасля чаго замак неаднаразова пашыраўся. Першапачаткова палац быў пабудаваны ў стылі барока.
Унутры палаца ўяўляюць цікавасць: Вялікая зала ў стылі ракако, упрыгожаны фрэскамі Цімермана; знакамітая Галерэя прыгажунь з партрэтамі 36 самых прыгожых еўрапейскіх жанчын працы Штылера; Лакавы кабінет з чорнымі і чырвонымі лакіраванымі кітайскімі панэлямі.
Палацавы парк Німфенбург утварае з палацам адзінае цэлае і як адзін з найбуйнейшых каралеўскіх замкаў Еўропы прыцягвае да сябе вялікая колькасць турыстаў.
Вэрхня-Кутузаўка
Вэрхня-Кутузаўка (Верхня Кутузовка) — вёска ў Алушце (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Ізабільненскаму сельскаму савету.
Бальцанскі вольны ўніверсітэт
Бальцанскі вольны ўніверсітэт (Libera Università di Bolzano) — італьянская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бальцана.
Кайнарскае
Кайнарскае — сяло ў Астраханскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кайнарскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 197 чалавек (100 мужчын і 97 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 39 чалавек (22 мужчины и 17 жанчын).
Чарлз Інслі
Біяграфія
Чарлз Інслі нарадзіўся ў Нью-Ёрку ў студзені 1870 года.
Упершыню зняўся ў кіно ў 1908 годзе. Працаваў у студыях Edison, Biograph, Bison і Kalem.
Ён зняўся ў 156 фільмах паміж 1908 і 1921 гадамі.
Памёр у верасні 1922 у Нью-Ёрку.
Плоньск
Плоньск (Płońsk) — горад у Польшчы, за 65 км на паўночны захад ад цэнтра Варшавы, адміністрацыйны цэнтр Плоньскага павета Мазавецкага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Плоньск. Займае плошчу 11,6 км². Насельніцтва 21,6 тыс. чалавек (на 2022).
Язэп Станіслававіч Башко
Язэп Башко (Иосиф Башко; Jāzeps (Jezups) Baško;, в. Кастырэ Ясмуйжскай воласці Дзвінскага павета Віцебскай губерні, цяпер Рушонская воласць Рыебіньскага краю Латвіі — ) — расійскі, савецкі і латвійскі ваенны дзеяч беларускага паходжання. Лётчык. Палкоўнік РІА і генерал латвійскай арміі. Камандзір бамбардзіроўшчыка ЭПК (эскадры паветраных караблёў) «Ілля Мурамец-Кіеўскі». Камандзір «Чырвонай ЭПК». Камандуючы Ваенна-паветранымі сіламі Латвіі. Запісаны ў Залатую кнігу лепшых лётчыкаў. Аўтар першых кніг па авіяцыі на латышскай мове.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і беларускіх сялян-каталікоў. Скончыў Мікалаеўскае інжынернае вучылішча і Афіцэрскую паветраплавальную школу. У кастрычніку 1914 года быў накіраваны ў ЭПК «Ілля Мурамец», дзе служыў ад памочніка камандзіра карабля да камандзіра баявога атрада. За час службы ў РІА атрымаў званне палкоўніка.
З 1916 г. штабс-капітан Я. С. Башко камандуе 3-м баявым атрадам Эскадры «Мураўцаў» на Заходнім фронце у складзе 4-х «ІМ» з прыдадзенай супрацьпаветраная артылерыйскай батарэяй і самалётамі прыкрыцця С-16. Месцам базіравання было выбрана Станькава (маёнтак графа Чапскага) ля Менска (цяпер, часткова, тэрыторыя 977-й артылерыйскай базы ўзбраення УС РБ). У студзені 1917 г., кіруючы паветраным караблём «Ілля Мурамец» ўстанавіў сусветны рэкорд, падняўшыся на вышыню 5200 метраў. Пад'ём быў спынены з-за вострага кіслароднага галадання экіпажа.
У студзені 1918 г. агульным сходам чыноў быў абраны начальнікам баявога атрада «ІМ». У выніку адступлення бальшавіцкіх войск Я. С. Башко 21.02.1918 на ІМ-«Кіеўскі» паспрабаваў пераляцець (куды?), але праз адмову авіяцыйнай тэхнікі здзейсніў пасадку ля Бабруйска і застаўся ў корпусе Доўбар-Мусніцкага ў Бабруйску ў складзе польскага авіяцыйнага аддзела, якім камандаваў Пётр Абакановіч. У выніку нямецкага ўльтыматыму па разбраенні польскага корпуса Доўбар-Мусніцкага 23.05.1918 на ІМ-«Кіеўскі» здзейсніў няўдалы пералёт у Мурманск, аварыйна сеўшы ў Смаленскай губерні, дзе быў арыштаваны ЧК, але праз месяц вызвалены. Служыў у савецкай авіяцыі, камандзір «Чырвонай ЭПК».
У 1921 г. вярнуўся ў Латвію, служыў у латвійскай авіяцыі, узначаліўшы яе рэфармаванне і развіццё. У 1925 г. у складзе латышскай дэлегацыі у Літве сустракаўся з камандуючым вайсковай авіяцыяй Літвы В. В. Краўцэвічам  — таксама беларусам па паходжанні. З 1938 г. — Начальнік усёй авіяцыі Латвіі (у тым ліку і цывільнай). 10.05.1940 стаў генералам. Пасля прыходу савецкіх войскаў звольнены са службы ў гэтым жа годзе «па хваробе».
Па ўспамінах нявесткі, Валянціны Башко, Я. С. Башко «часта прыгадваў беларускія мясціны, над якімі лятаў. Часта скідваў над хутарамі ласункі беларускім дзецям». Размаўляў з латгальскім акцэнтам. Меў за талісман зашмальцаваную лётную куртку і сабаку Лізу, якую заўсёды браў у палёт.
Узнагароды
У Расійскай Імператарскай Арміі: У Латвійскай арміі:
Публікацыі
Я. С. Башко аўтар мемуараў пра 1-ю сусветную вайну, якія былі выдадзены ў Латвіі ў 1939 годзе пад назвай «Над зямлёй ворага».
У выданнях «Latvijas Kareivis», «Spārnotā Latvija», «Aizsargs», а таксама.
Атрэпкі
Плошча паверхні 0,05 км². Даўжыня 0,42 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 0,95 км.
Схілы катлавіны невыразныя, возера акружана забалочаным лесам. З возера пачынаецца рака Салонаўка.
Беджамін Копман
Бенджамін Копман (Benjamin Kopman;,  — , ЗША) — беларускі і амерыканскі жывапісец, графік, ілюстратар.