cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тэлетэкст
Тэхналогія
Перадача сігналаў тэлетэксту ажыццяўляецца на задняй «паліцы» кадравага імпульсу гашэння, у радках, якія не змяшчаюць выявы. За адну секунду перадаецца 7175 біт інфармацыі. Інфармацыя арганізавана ў выглядзе поўнаэкранных тэкставых старонак, якія перадаюцца па чарзе. Калі карыстач запытвае старонку з патрэбным нумарам, дэкодэр проста чакае перадачы гэтай старонкі і адлюстроўвае яе на экране, таму чаканне патрэбнай старонкі можа займаць да 30 секунд (у залежнасці ад колькасці якія транслююцца старонак). Сучасныя дэкодэры маюць вялікі аб’ём памяці і могуць захоўваць да некалькіх тысяч старонак, што дазваляе адразу загружаць усе перадаюцца старонкі, і хутка адлюстроўваць запытаную карыстачом старонку з буфера, памяншаючы час чакання.
Флэшбэк
У літаратуры аналагам зваротнага кадру лічыцца рэтраспекцыя.
Тэлетэкст
Тэхналогія
Арыгінальны стандарт дазваляў адлюстроўваць тэкставыя старонкі 40×24 монашырынных знакаў. У 1976 годзе стандарт быў абноўлены — быў палепшаны агульны выгляд старонак і дададзена магчымасць прызначэння кожнаму сімвалу аднаго з 8 колераў.
У сістэме SECAM у канцы кадравага імпульсу гашэння перадаюцца 9 імпульсаў каляровай сінхранізацыі, прызначаныя для сумяшчальнасці са старымі каляровымі тэлевізарамі. Гэта памяншае часавы інтэрвал для перадачы сігналаў тэлетэксту і павялічвае час, неабходны для прыёму старонкі. Таму ў сістэме PAL старонкі тэлетэксту загружаюцца хутчэй, чым у сістэме SECAM.
Ерамеічы
Ераме́ічы (, Еремеичи) — хутар у Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Тарноўскага сельсавета.
Знаходзіцца за 25 км на поўдзень ад г. Ліда.
Сан-Паўлу
Сан-Паўлу (São Paulo) — горад у Бразіліі. Сан-Паўлу быў заснаваны ў 1554 годзе езуітамі. Да XIX стагоддзя быў невялікім правінцыйным горадам. У XX стагоддзі пасля Другой сусветнай вайны пачалося асноўнае развіццё горада. Мільёны мігрантаў з Японіі, Італіі і некаторых краін Міжземнамор’я пасяліліся менавіта там. Цяпер Сан-Паўлу па колькасці насельніцтва трэці горад у свеце пасля Токіа і Нью-Ёрка (19,4 мільёнаў жыхароў), у Сан-Паўлу прадукуецца 25 % ВУП краіны. Тут знаходзіцца амаль палова прамысловых прадпрыемстваў Бразіліі, ў тым ліку авіяцыйнае прадпрыемства «Эмбраер».
Метраполія аказвае значны ўплыў на нацыянальным і міжнародным узроўні, з пункту гледжання культуры, эканомікі і палітыкі. Сан-Паўлу з’яўляецца домам для некалькіх важных помнікаў, паркаў і музеяў, як Мемарыял Лацінскай Амерыкі, Музей партугальскай мовы, Мастацкі музей Сан-Паўлу, Ібірапуэра Парк і Паўліста Авеню, які з’яўляецца самым важным фінансавым цэнтрам Сан-Паўлу. Горад прымае шмат мерапрыемстваў высокага ўзроўню, як Фестываль мастацтва Сан-Паўлу, Гран-пры Бразіліі ў Формуле-1, Тыдзень моды Сан-Паўлу і Сан-Паўлу Інды 300.
Гісторыя
Першае паселішча ў гэтым месцы было заснавана ў 1532 годзе і мела назва Сан-Вісентэ. Гэта была першая сталая партугальская калонія ў Новым свеце. Праз дваццаць два гады місіянеры-езуіты Мануэль да Нобрега і Жазэ дэ Аншыета заснавалі 25 студзеня 1554 года вёску Сан-Паўлу-дус-Кампус-дэ-Піратынінга ў 68 кіламетрах ад Сан-Вісентэ. Святары малі за мэту хрысціць мясцовыя плямёны тупі і гуарані ў каталіцкую веру і прыняць партугальскае падданства. Аднак езуіты былі пазней часцяком не ў ладах з партугальскімі ўладамі, галоўным чынам, Маркізам дэ Памбалам, які ў выніку выгнаў іх з Бразіліі.
Сан-Паўлу афіцыйна стаў горадам у 1711 годзе. У XIX стагоддзі горад перажываў эканамічны росквіт, дзякуючы экспарту кавы, якая пастаўлялася з суседняга горада Сантус. Пасля адмены рабства ў 1888 годзе, хвалі імігрантаў з Партугаліі, Італіі, Іспаніі і іншых еўрапейскіх краін накіраваліся ў Сан-Паўлу, каб «адбяліць расу», бо партугальска-бразільскія ўлады асцерагаліся, што колькасць чорнага насельніцтва Бразіліі будзе расці значна хутчэй, чым іншыя групы. У выніку еўрапейцам былі прадастаўлены зямельныя ўладанні ў якасці стымулаў для іміграцыі, а некаторыя працавалі на кантрактнай аснове на кававых плантацыях. Зноў прыбылія людзі і іх нашчадкі прыехалі, каб «зрабіць Амерыку», і ў наш час найвыбітнейшыя прадпрымальнікі краіны маюць італьянскія, партугальскія і нямецкія прозвішчы, як Матарацца, Дыніз і Мюлер.
Да пачатку XX стагоддзя збор кавы рэзка рэзка ўпаў, бо, сярод іншых фактараў, адбылася рэзкае зніжэнне сусветных коштаў на каву. З крахам Уол-стрыт у 1929 годзе, кававыя бароны сталі губляць свой ​​уплыў і статус. Эканоміка шукала іншыя альтэрнатывы, як вытворчасць цукровага трыснягу і алкаголю. З цяжкасцямі, выкліканымі Другой сусветнай вайной, калі прамыслова развітыя краіны не пастаўлялі імпартныя тавары ў краіну, і ў адпаведнасці з нацыянальнымі тэндэнцыямі да імпартазамяшчэння, Сан-Паўлу пачаў індустрыялізацыю накіраваную на павілічэння выпуску тавараў унутранага спажывання. Мясцовыя прадпрымальнікі пачалі ўкладваць грошы ў развіццё прамысловасці Сан-Паўлу, прыцягваючы новыя кантынгенты мігрантаў у горадзе, у асноўным італьянцаў. У дадатак да еўрапейцаў, японцы і сірыйскія і ліванскія імігранты прыбылі сюды ў вялікай колькасці ў першай палове XX стагоддзя. На працягу ўсяго стагоддзя хуткі рост эканомікі горада таксама прыцягнуў велізарныя хвалі мігрантаў з бедных раёнаў Бразіліі, асабліва з паўночна-ўсходняй частцы краіны. Сан-Паўлу падтрымліваў высокія тэмпы эканамічнага росту за кошт 1920-х гадоў, калі назіраліся вялізарныя патокі іміграцыі, хуткая індустрыялізацыя і прыход інвестыцый. У пачатку 1920-х будынак Сампаё Марэйра дасягнуў беспрэцэдэнтных 14 паверхаў, а ўжо да канца дзесяцігоддзя будынак Марцінелі перавысіў гэту колькасць паверхаў удвая. Таксама ўзрасла колькасць аўтамабіляў і дызельных аўтобусаў, што дазволіла працаўнікам сферы абслугоўвання ездзіць з прыгарадаў на працу ў цэнтр горада.
Аднак з-за канкурэнцыі з многімі іншымі бразільскімі гарадамі, якія часам прапануюць падатковыя льготы для кампані, дзеля прываблівання месца для будаўніцтва прадпрыемстваў, Сан-Паўлу ў асноўных відах эканамічнай дзейнасці паступова выйшаў з прамысловага профілю на карысць сферы паслуг у канцы XX стагоддзя. Горад з’яўляецца домам для вялікай колькасці мясцовых і міжнародных банкаўскіх офісаў, юрыдычных фірмаў, транснацыянальных кампаній і бытавога абслугоўвання. Сучасны твар горада паўстаў у 1930-я гады, у асноўным застаючыся нязменным. Сан-Паўлу не хапала якой-небудзь планіроўцы гораду да 1889 года, а закон заніравання быў прыняты толькі ў 1972 годзе. Большая частка горада захавала каланіяльныя аспект, з вузкімі вуліцамі, пацёртымі будынкамі і старымі цэрквамі ў францысканскім стылі. У 1924 годзе горад падвергнуўся бамбардзіроўцы падчас паўстання тэнентыстаў. Паміж 1920 і 1940 гадамі насельніцтва падвоілася, дасягнуўшы 1,3 мільёна чалавек. Нягледзячы на тое, што насельніцтва Рыа-дэ-Жанэйра таксама расло хуткімі тэмпамі ў гэты перыяд, праз некалькі дзесяцігоддзяў Сан-Паўлу пераўзышоў свайго канкурэнта ў колькасці насельніцтва. У 1939—1945 гадах інжынер Францыска Прэстэс Мая пабудаваў шматпалосны праспект 9 de Julho (Праспект 9 ліпеня) і пашырыў многія іншыя вуліцы, нягледзячы на супраціўленне з боку перамешчанага насельніцтва. Да 1947 года ў Сан-Паўлу быў пабудаваны будынак Дзяржбанка, а некалькі пазней гарадская бібліятэка імя Марыа дэ Андрадэ. Да 1950 года метраполія Сан-Паўлу вырасла да 2,2 млн чалавек у параўнанні з 2,4 мільёнамі ў Рыа-дэ-Жанэйра, але праз дзесяць гадоў у Сан-Паўлу паказчык колькасці насельніцтва пераўзвышаў 3,7 млн чалавек, у параўнанні з Рыа 3,3 млн чалавек, такім чынам горад умацоўваў сваю рэпутацыю як аднаго з найбольш дынамічна квітнеючых гарадскіх цэнтраў свету. У 1960 годзе Сан-Паўлу ўключаў у сябе амаль палову насельніцтва штата Сан-Паўлу (самы населены штат у Бразіліі), а колькасць працуючага насельніцтва горада складала каля адной траціны ад агульнай колькасці занятых у прамысловасці краіны. З-за павілічэння колькасці аўтамабіляў горадзе была пабудавана хуткасная аўтамагістраль Бандэйрантыс, якая забяспечвае хуткі доступ да цэнтру горада. Будаўніцтва дарог працягваецца і на сённяшні дзень, але ніякае іх павілічэння не можа вырашыць праблему стварэння затораў на дарозе. Будаўніцтва метрапалітэна было пачата ў канцы 1960-х у надзеі на паляпшэнне сітуацыі, на сёння лініі метро працягваюць пашырацца і дапаўняцца.
Нягледзячы на свае шматлікія беды, Сан-Паўлу застаецца бізнес-цэнтрам Лацінскай Амерыкі. Квітнеючы спачатку дзякуючы кававай прамысловасці, а пазней індустрыялізацыі, на пачатку XXI стагоддзя горад у асноўным ёсць цэнтрам сферы паслуг. Яго велізарны рынак, каля 20 мільёнаў чалавек жывуць у метраполіі Сан-Паўлу, з’яўляецца магнітам для транснацыянальных карпарацый. Дзякуючы мастацкім выставам, як Feira Bienal Internacional de Arte, і рэпутацыі месца правядзення перадавых музычных канцэртаў, горад стаў чымсьці накшталт культурнага цэнтра. Эканамічны рост і экспарт тавараў падняў занятасць і заробную плату насельніцтва. Узровень забойстваў скараціўся амаль на чвэрць з моманту свайго піка.
Вяртанне гарадскога савета і прыход прыватных універсітэтаў пойшло на карысць гістарычнаму цэнтру, аднак бізнес працягвае рухацца да новых раёнаў, як Ітаім і Берыні. Сан-Паўлу таксама прыцягвае больш наведвальнікаў, чым Рыа-дэ-Жанэйра, што сведчыць пра інтэнсіўнае суперніцтва паміж дзвюма метраполіямі.
Геаграфія
Сан-Паўлу размешчаны на паўднёвым усходзе Бразіліі, у паўднёва-ўсходнім штаце Сан-Паўлу, прыкладна на паўдарогі паміж Курытыба, сталіцы штата Парана, і Рыа-дэ-Жанэйра, былой сталіцы Бразіліі. Горад размешчаны на плато Сера-ду-Мар, якое з’яўляецца часткай вялізнага Бразільскага нагор’я, з сярэдняй вышынёй каля 799 метраў над узроўнем мора, нягледзячы на тое, што горад размяшчаецца на ​​адлегласці ўсяго каля 70 кіламетраў ад Атлантычнага акіяна. Узгорыстая мясцовасць пераважае ва ўрбанізаваных раёнах Сан-Паўлу, за выключэннем паўночнай частцы горада, дзе горная града Сера-да-Кантарэйра можа пахваліцца ўзвышшамі і наяўнасцю значных рэшткаў трапічных лясоў Атлантыкі. Увесь рэгіён вельмі стабільны тэктанічна, і ніякай сейсмічнай актыўнасці калі-небудзь тут не было зафіксавана.
Рэкі Тыэтэ і яе прыток Пінейрус, некалі былі важнымі крыніцамі прэснай вады і месцам правядзення свабоднага часу для Сан-Паўлу. Тым не менш, шматлікія прамысловыя сцёкавыя воды і скід сцёкавых вод у XX стагоддзі выклікала моцную забруджанасць рэк. Аднак зараз вядзецца праграма па істотнай ачыстцы для абедзвюх рэк, якая фінансуецца за кошт партнёрскага дагавора паміж мясцовымі органамі ўлады і міжнароднымі банкамі развіцця, як Японскі банк міжнароднага супрацоўніцтва.
У рэгіёне вакол Сан-Паўлу няма вялікіх натуральных азёр, аднак вадасховішчы Білінгс і Гварапіранга, якія месцяцца на паўднёвай ускраіне горада, выкарыстоўваюцца для вытворчасці электраэнергіі, для захоўвання вады, і як месца правядзення забаўляльныя мерапрыемстваў, як парусны спорт. Арыгінальная флора складаецца ў асноўным з самых разнастайных шыракалістых вечназялёных раслін. Сёння інтрадукцыя для Сан-Паўлу з’яўляецца агульнай, бо мяккі клімат і багатыя дажджы дазволі мноству трапічных, субтрапічных і ўмераных раслін расці тут, асабліва паўсюдным стаў эўкаліпт.
Клімат
Горад мае вільготны субтрапічны клімат, у адпаведнасці з класіфікацыяй Кёпена. Улетку тэмпература складае ад 17 °C да 28 °C, але можа даходзіць да 32 °C у самыя гарачыя дні. Узімку тэмпература вагаецца паміж 11 °C-23 °C, але можа апускацца да 6 °C у самыя халодныя дні. Самая высокая тэмпература складала 35,3 °C, яна была зафіксіравана 15 лістапада 1985 года. Самая нізкая тэмпература за перыяд назірання складала −2 °C і была зафіксавана 2 жніўня 1955 года, у той жа дзень неафіцыйна была зафіксавана тэмпература −3,8 °C. Сярэдняя тэмпература на працягу ўсяго года з’яўляецца аналагічнай той, што назіраецца ў Сіднеі і Лос-Анджэлесе. Паўднёвы тропік, які праходзіць прыкладна на 23° 27' паўднёвай шырыні, праходзіць на поўначы ля самага Сан-Паўлу і прыкладна пазначае мяжу паміж трапічнай і ўмеранай абласцямі Паўднёвай Амерыкі. З-за сваёй вышыні над узроўнем мора, аднак, Сан-Паўлу карыстаецца выразна ўмераным кліматам.
Насельніцтва
Сан-Паўлу з’яўляецца найбольш этнічна разнастайным горадам у Бразіліі. Са скарачэннем трафіка гандлю рабамі ў Бразіліі ў 1850 годзе афрыканцаў сталі замяняць імігрантамі з Еўропы на працы на кававых плантацыях. Піянерам у гэтым новым праекце стаў сенатар Нікалау Вергуэйру, які запрасіў працаўнікоў з Германіі, Швейцарыі і Партугаліі для працы на сваім уласным маёнтку. Наступная хваля імігрантаў, у асноўным італьянцаў і партугальцаў, пракацілася з сярэдзіны XIX стагоддзя і па канец стагоддзя. Яны былі значна больш прыстасаванымі да вырошчвання кавы і склалі з часам буйныя супольнасці імігрантаў у штаце Сан-Паўлу.
Пасля адмены рабства ў 1888 годзе, колькасць еўрапейскіх імірантаў у Сан-Паўлу значна павялічылася, большасць з іх прыбылі з Італіі, а затым Партугаліі і Іспаніі. У 1897 годзе італьянцы складалі больш за палову насельніцтва горада. Партугальцы, іспанцы, немцы, японцы, яўрэі і сірыйска-ліванскія хрысціяне таксама меліся ў горадзе ў значных колькасцях. З 1908 па 1941 гады ў горадзе значна павялічалася колькасць японскіх імігрантаў. У 1960-х гадах кітайцы і карэйцы пачалі таксама масава рухацца ў Сан-Паўлу. У сярэдзіне XX стагоддзя многія з пацярпелых ад засухі на паўночным усходзе краіны пачалі міграваць у Сан-Паўлу. У цяперашні час горад з’яўляецца сведкам вялікай хвалі міграцыі з Балівіі.
NGC 3219
NGC 3219 (іншыя абазначэнні — MCG 7-21-51, ZWG 211.49, NPM1G +38.0194, PGC 30383) — галактыка ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Макс Захаравіч Пенсон
Макс Захаравіч Пенсон (17 сакавіка 1893, Веліж — 1959, Ташкент, Узбекская ССР) — вядомы савецкі, яўрэйскі, фотамастак, фотакарэспандэнт газеты «Праўда Усходу» і ўсесаюзнага інфармацыйнага агенцтва ТАСС.
Біяграфія
У 1915 годзе Макс Пенсон з сям’ёй пераехаў у Каканд, дзе да 1917 года працаваў спачатку рахункаводам і адначасова настаўнікам малявання ў мясцовай школе. Затым з 1917 па 1922 год працаваў у Какандскім аддзеле Народнай адукацыі ў якасці загадчыка вучэбна-вытворчымі майстэрнямі.
З 1923 года па распараджэнні Наркамасветы быў адкліканы ў горад Ташкент. Затым пасля скарачэння штатаў у Наркамасветы працаваў да 1925 рахункаводам у тытунёвай майстэрні ў Ташкенце. З 1925 года пачаў рабіць фотарэпартажы і з 1926 года пачаў працаваць фотакарэспандэнтам у рэдакцыі газеты «Праўда Усходу». Яго фотарэпартажы былі вельмі папулярныя ў Савецкім Саюзе ў 20-х і 30-х гадах XX стагоддзя. Супрацоўнічаў з часопісам «СССР на будоўлі». Самая вядомая яго фатаграфія — партрэт «Узбекскай Мадоны», які атрымаў вышэйшую ўзнагароду на Сусветнай выставе ў Парыжы ў 1937 годзе, — вызваленая мусульманка, якая зняла чадру і корміць грудзьмі дзіцяці.
Ашуг
Ашу́г (ашык) (Aşıq, Աշուղ, )  — народны спявак-паэт у азербайджанцаў і армян  , а таксама іншых народаў Закаўказзя. З'яўляецца эквівалентам менестрэля ў англійскай і трубадура ў французскай сярэднявечнай традыцыі. У азербайджанскай музычнай традыцыі ашуг акампануе сабе на, граючы таксама пад музыку балабана і  ; у армянскай — на ,  , сантуры, , сазе і.
Макс Захаравіч Пенсон
Біяграфія
У 1949 годзе па загаду органаў НКУС яму было забаронена працягваць працу ў якасці фотакарэспандэнта. На гэтым яго праца ў якасці публічнага фотамастака была спыненая.
Гаранбой
Гаранбой (Goranboy) — горад у Азербайджане, адміністрацыйны цэнтр Гаранбойскага раёна. Размешчаны на паўночным захадзе краіны, паблізу чыгуначнай станцыі.
Гісторыя
8 верасня 1938 года сяло Гаранбой было пераназвана ў пасёлак гарадскога тыпу Касум-Ісмаілаў, у гонар рэвалюцыянера Касума Ісмаілава. У 1966 годзе пасёлак атрымаў статус горада, а ў 1991 годзе гораду была вернута яго гістарычная назва.
Макс Захаравіч Пенсон
Біяграфія
Памёр Макс Пенсон, у Ташкенце ў 1959 годзе.
Франкфурцкае заалагічнае таварыства
Фра́нкфурцкае Заалагі́чнае Тавары́ства, скарочана ФЗТ — міжнародная прыродаахоўная недзяржаўная некамерцыйная грамадская арганізацыя, створаная ў 1858 г. у Франкфурце-на-Майне, дзе і дагэтуль знаходзіцца яе штаб-кватэра. ФЗТ у сваёй дзейнасці факусіруецца на захаванні біяразнастайнасці і кансервацыі дзікай прыроды і экасістэм як на тэрыторыях, дзе ўжо адбываецца ахова прыроды, гэтак і ў цяжкадаступных для людзей дзікіх мясцінах. Франкфурцкае Заалагічнае Таварыства распрацоўвае і фінансуе прыкладна 30 праектаў у 18 краінах, у якіх члены таварыства таксама прымаюць і непасрэдны ўдзел. Перыяд пачатку росквіту арганізацыі звычайна звязваюць з Бернхардам Гржымекам — вядомым нямецкім заолагам, пісьменнікам, дырэктарам Франкфурцкага заапарка, які кіраваў ФЗТ больш за 40 гадоў.
Гісторыя
ФЗТ было заснаванае ў 1858 г. грамадзянамі Франкфурта для стварэння заапарка, якім ФЗТ кіравала да Першай сусветнай вайны. Затым заапарк перайшоў пад уладу горада да 1950 г., калі Франкфурцкае Заалагічнае Таварыства зноў узяло яго пад сваю апеку. У 1950-х гадах Таварыства ўключылася ў ахову Серэнгеці і стала падтрымліваць развіццё нацыянальных паркаў у Афрыцы. З таго часу ФЗТ стала актыўна ахоўваць прыроду.
Дзейнасць
ФЗТ аказвае лагістычную падтрымку прыродаахоўным зонам планеты, спансіруе праекты па ахове жывёл, якія знаходзяцца ў небяспечным стане, арганізуе экалагічныя адукацыйныя праграмы для шырокіх колаў насельніцтва, кансультуе прыродаахоўныя арганізацыі. Франкфурцкае Заалагічнае Таварыства ўдзельнічае ў праграмах па захаванні і аднаўленні як асобных відаў, так і цэлых экасістэм.
Беларусь
Трохбаковае супрацоўніцтва ажыццяўлялася у практычнай, навуковай і інфармацыйнай сферах. Акцэнты былі пастаўлены на тое, каб аднаўляць натуральныя працэсы ў прыродных экасістэмах; аднаўляць гідралагічны рэжым парушаных тэрыторый; вывучаць рэакцыю розных відаў жывёл на змяненне памераў запаведнай тэрыторыі; прасоўваць нацыянальны парк на міжнародным узроўні як значную прыродную тэрыторыю.
Вывучэнне папуляцыйнай экалогіі воўка
У межах праекта восенню 2015 года ў Белавежскай пушчы адмысловымі ашыйнікамі з GPS-перадатчыкамі былі пазначаны пяць ваўкоў. Прылада дасылала SMS-паведамленні пра перамяшчэнні звера, і давала навукоўцам важныя дадзеныя: паводле якіх законаў жывуць ваўкі, у чым іх роля ў экалагічнай сістэме леса і што ў нашыя дні ўяўляе сабой жыццё гэтага драпежніка. Белавежская пушча — першая асабліва ахоўваемая прыродная тэрыторыя Беларусі, дзе для правядзення даследаванняў быў уведзены мараторый на паляванне на воўка. У падтрымку праекта з 2016 года працуе «Воўчы блог». Існуе магчымасць назіраць за перамяшчэннем ваўкоў анлайн.
У выніку эксперыменту было высветлена, што воўк — драпежнік верхняга ўзроўню: ён рэгулюе колькасць капытных у лесе, не дазваляе многім відам (напрыклад, бабрам) размножыцца празмерна.
Вывучэнне рукакрылых
У межах праекта ў Белавежскай пушчы ўпершыню для Беларусі былі ўкаранёныя новыя метады даследавання рукакрылых. За кажанамі сачылі з дапамогай высокатэхналагічных «бэт-кордараў». Адмысловымі міні-радыёдатчыкамі былі пазначаны 16 самак кажаноў. Прыборы вагой у траціну грама давалі важную інфармацыю пра калоніі рукакрылых. Усе знойдзеныя ў межах радыёсачэння калоніі месціліся ў старых або памерлых дрэвах, і толькі адна – у будынку. Грунтуючыся на гэтых дадзеных, была зроблена папярэдняя выснова, што для пашырэння распаўсюджвання рукакрылых мае значэнне захаванне стараўзроставых лясоў.
Маніторынг вялікага арляца
Вялікі арлец – від, які знаходзіцца пад пагрозай глабальнага знікнення. Колькасць вялікага арляца імкліва падае ва ўсёй Еўропе. У той жа час у Белавежскай пушчы колькасць гэтага віду паступова расце. Гэта кажа пра натуральнае аднаўленне экасістэм нацпарка.
У межах праекта выяўлялі месцы пражывання віду, збіралі рэшткі ежы, арнітолагі кальцавалі птушанят. Упершыню для пушчы прымянілі пазначэнне каляровымі кольцамі. Гэта дало свой вынік: зімой 2015 г. белавежскага арляца ў Ізраілі сфатаграфаваў мясцовы фатограф.
Барацьба з дубам чырвоным
Для экасістэмы Белавежскай пушчы дуб чырвоны з'яўляецца небяспечным амерыканскім інтрадуцэнтам, з якім змагаюцца на тэрыторыі ў 1300 га, дзе расце больш за 40 000 асобнікаў гэтай расліны: гэты від выцясняе натуральныя для Беларусі чарэшчаты і скальны дубы. Працы па выдаленні гэтага дуба пачаліся ў 2016 годзе.
Паўторнае забалочванне
Першапачаткова 30 % тэрыторыі Белавежскай пушчы складалі балоты. Але 20 000 га (прыкладна палова ўсіх балот пушчы) былі меліяраваныя і асушаныя ў 1950-я — 1960-я гады. У лістападзе 2016 г. стартавалі працы па паўторным забалочванні балота Дзікі Нікар. Для паўторнага забалочвання былі абраныя 1163 га тэрыторый у Пружанскім раёне, юрыдычна далучаных да пушчы ў 2004 г. Дзікі Нікар быў абраны, бо знаходзіцца ў цэнтральнай частцы Белавежскай пушчы і яго паўторнае забалочванне будзе мець вялікі ўплыў на ўсю пушчу, у тым ліку на яе польскую частку. У перспектыве плануецца паўторнае забалочванне і іншых пушчанскіх балот.
В'етнам
У В'етнаме ФЗТ працуе пераважна на тэрыторыі Нацыянальнага парку «Кон-Ка-Кін», 42 000 га якога церпяць ад нелегальных высечак дрэў ды нелегальнай сельскагаспадарчай дзейнасці мясцовага насельніцтва, што пагражае існаванню самай вялікай у свеце (каля 500 асобін) папуляцыі шэраплюснага пігатрыкса. Галоўным чынам ФЗТ дапамагае Нацыянальнаму парку правядзеннем трэніровак для мясцовых рэйнджараў, што працуюць на 8 назіральных пляцоўках, і забеспячэннем іх адпаведнай экіпіроўкай (GPS-прыладамі, матацыкламі, камерамі і г. д.). Гэта дае пэўны плён: так, напрыклад, у 2013 г. рэйнджары знішчылі 17 нелегальных паляўнічых стаянак, арыштавалі 17 браканьераў і прыбралі больш за 300 пастак. ФЗТ падтрымлівае не толькі рэйнджараў, але і інвестуе ў асветніцкія праекты, скіраваныя на навучэнцаў найбліжэйшых да парку школ. З 2013 г. больш за 1200 вучняў былі ахоплены гэтымі адукацыйнымі праграмамі.
Інданезія
У Інданезіі ФЗТ канцэнтруе свае намаганні на захаванні прыроды трапічных лясоў Суматры. У Нацыянальным парку «Букіт-Цігапулу» Франкфурцкае Заалагічнае Таварыства спрыяе стабілізацыі і аднаўленню папуляцыі суматранскіх тыграў (колькасць якіх у дзікай прыродзе складае менш за 400 асобін), ахоўвае суматранскіх сланоў ды суматранскіх арангутанаў. У гэтым рэгіёне вялікімі выклікамі для прыродаахоўнікаў з'яўляюцца барацьба з легальнай ды нелегальнай высечкамі лесу, а таксама пошук узаемапаразумення з карэнным насельніцтвам Нацыянальнага парку.
Казахстан
У Казахстане ФЗТ судзейнічае ахове прыроды ў дзяржаўным прыродным рэзерваце «Алтын Дала». Міжнародны праект сканцэнтраваны на абароне казахстанскіх пустынь і стэпаў і іх ключавых відаў. Асаблівая ўвага надаецца сайгакам пустыні Бетпак-Дала, паколькі яны граюць вызначальную ролю ў экасістэмах стэпаў і паўпустынь. Таксама ажыццяўляюцца праекты ў партнёрстве з Асацыяцыяй Захавання Біяразнастайнасці Казахстана (АЗБК) і Каралеўскім Таварыствам Аховы Птушак (КТАП).
Сергій IV
Сергій IV (Sergius PP. IV; свецкае імя П’етра Марціна Бакадзіпорка, Pietro Martino Boccadiporco; ?,  — 12 мая 1012) — Папа Рымскі з 31 ліпеня 1009 па 12 мая 1012. Нарадзіўся ў Рыме. Стаў біскупам, а затым Папам пры падтрымцы клана Крэсчэнці. Выступаў супраць захопу Святой зямлі мусульманамі. Магчыма, быў забіты праціўнікамі Крэсчэнці.
Альбіна Аляксандраўна Семянчук
Альбіна Аляксандраўна Семянчу́к (нар., пасёлак Савецкі, Марыйская АССР) — беларускі гісторык. Спецыяліст па летапісанню і гістарычнай памяці народаў Вялікана Княства Літоўскага ў XV—XVII стагоддзях. Кандыдат гістарычных навук (1997), дацэнт (1998).
Біяграфія
У 1997 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю па тэме «Польскія хронікі другой паловы XVI ст. як крыніцы па гісторыі Вялікага Княства Літоўскага».
У 1996—2022 гадах працавала ў ГрДУ імя Я. Купалы: выкладчыца, дацэнт кафедры беларускай культуры, дацэнт кафедры турызму і культурнай спадчыны. У сакавіку 2022 года звольнена з Гродзенскага ўніверсітэта.
Стажыравалася ў навуковых і навучальных установах Познані (1996), Варшавы (1994, 1998), Кракава (2005, 2006—2007).
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: наратыўныя крыніцы XV—XVII стагоддзяў, польскія хронікі, беларуска-літоўскія летапісы, гістарычная думка ў Вялікім Княстве Літоўскім, беларуская культура.
Постсавецкая прастора
Постсавецкая прастора, таксама вядомая як рэспублікі былога СССР, краіны СНД і Прыбалтыкі ці блізкае замежжа (у адрозненні ад замежжа далёкага — краін, якія ніколі не ўваходзілі ў СССР), — гэта незалежныя дзяржавы, якія выйшлі са складу Савецкага Саюза падчас яго распаду ў 1991 годзе.
Тэрмін уведзены ў абарот Альгісам Празаўскасам у артыкуле «СНД як посткаланіяльная прастора», апублікаваным 7 лютага 1992 года ў «Незалежнай газеце».
Постсавецкія дзяржавы з'яўляюцца прадметам розных даследаванняў у галіне геаграфіі, гісторыі, палітыкі, эканомікі і культуры.
Шафар
Шафар (שׁוֹפָר) — яўрэйскі рытуальны духавы музычны інструмент, зроблены з рога жывёлы. Мае вельмі старажытную гісторыю і традыцыю выкарыстання — ад Маісея. У яго трубяць падчас сінагагальных набажэнстваў на Рош Ха-Шана (яўрэйскі Новы год), Ём-Кіпур (Судны дзень, ці Дзень адкуплення) і ў шэрагу іншых выпадкаў.
Венсан Ліндон
Венсан Ліндон (Vincent Lindon; нар., , О-дэ-Сен, Францыя) — французскі акцёр, рэжысёр, сцэнарыст.
Біяграфія
З 1990 па 1995 год Ліндон знаходзіўся ў адносінах з прынцэсай Манака Каралінай. Быў жанаты з французскай актрысай Сандрын Кіберлен.
У 1993—2013 гадах пяць разоў быў намінаваны на прэмію «Сезар» за лепшую мужчынскую ролю, але ні разу не выйграў (у 1993 годзе — «Крызіс», у 2000 — «Мой маленькі бізнес», у 2008 — «Тыя, хто застаецца», у 2010 — «Шчыра запрашаем», у 2013 — «За некалькі гадзін да вясны»). Свой «Сезар» Венсан атрымаў з шостай спробы ў 2016 годзе за галоўную ролю ў фільме «Закон рынка».
У 2013 годзе абраны прэзідэнтам журы 39-га фестывалю амерыканскага кіно ў Давіле.
Вадзім Уладзіміравіч Дземідовіч
Вадзім Дземідовіч (нар., ) — беларускі футбаліст (нападнік) і трэнер.
Клубная кар’ера
У пачатку сезона 2012 трапіў у склад «Гомеля», а ў жніўні таго ж года перайшоў у «Тарпеда-БелАЗ». З-за траўмы змог правесці толькі 5 матчаў за «Тарпеда-БелАЗ» і ў лістападзе пакінуў клуб.
У студзені 2013 года стаў іграком бабруйскай «Белшыны». У «Белшыне» спачатку звычайна выхадзіў на замену, а ў ліпені стаў іграком стартавага складу. Тады ж найлепш праявіў сябе, забіўшы 4 галы ў трох матчах запар. Пазней зноў страціў месца ў аснове.
У студзені 2014 года перайшоў у наваполацкі «Нафтан». Неўзабаве замацаваўся ў асноўным складзе наваполацкага клуба на пазіцыі цэнтральнага нападніка. З 9 галамі стаў найлепшым бамбардзірам клуба ў сезоне 2014. У лютым 2015 на год падоўжыў кантракт з «Нафтанам». У першай палове сезона 2015 забіў 4 галы ў 13 матчах, што зноў стала найлепшым паказчыкам у камандзе на дадзеным этапе.
17 ліпеня 2015 года стаў іграком жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ», дзе ўжо гуляў трыма гадамі раней. У складзе «Тарпеда» таксама здолеў замацавацца ў якасці асноўнага нападніка, у 11 матчах другой паловы чэмпіянату забіў 5 галоў. У студзені 2016 года падоўжыў кантракт з «Тарпеда-БелАЗ». Выдатна правёў сезон 2016, у якім з 12 галамі стаў найлепшым бамбардзірам у камандзе і адным з найлепшых у чэмпіянаце.
У студзені 2017 года падпісаў кантракт з мінскім «Дынама». Не здолеў замацавацца ў асноўным складзе дынамаўцаў, часцей толькі выхадзіў на замену ў канцы сустрэчы. У жніўні 2017 года, па пагадненні бакоў пакінуўшы «Дынама», стаў іграком «Мінска». Спачатку выступаў у аснове «гараджан», аднак з кастрычніка стаў гуляць за дубль. У лістападзе 2017 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Мінск».
У сакавіку 2018 года пачаў трэніравацца з мінскім «Тарпеда» і неўзабаве падпісаў кантракт. У 11 матчах за «Тарпеда» забіў два галы (абодва з пенальці) і ўжо чэрвені пакінуў каманду. У жніўні 2018 года пасля прагляду стаў іграком магілёўскага «Дняпра». Трывала гуляў у асноўным складзе магіляўчан, але не забіў ніводнага гола і не здолеў выратаваць каманду ад вылету ў Першую лігу. У снежні 2018 года пакінуў магілёўскі клуб.
Са студзеня 2019 года знаходзіўся на праглядзе ў брэсцкім «Руху» і ў выніку падпісаў кантракт. З 12 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды ў сезоне і дапамог ёй выйсці ў Вышэйшую лігу.
У пачатку 2020 года завяршыў прафесійную кар’еру і перайшоў на трэнерскую працу ў дубль «Руха». Заставаўся ў клубе да пачатку 2022 года, калі ён зняўся са спаборніцтваў.
У 2021 годзе ў якасці аматара выступаў за «Брэстжылбуд» у Другой лізе.
Сям’я
Родны брат Вадзіма Аляксандр таксама з’яўляецца футбалістам.
Дзюгонь
Дзюгонь (Dugong dugon) — воднае млекакормячае сямейства дзюгоневых атрада сірэн; адзіны від.
Пашырэнне
Занесена ў Чырвоную кнігу МСАП.
Асаблівасці біялогіі
Трымаецца па адным або парамі. Корміцца воднай расліннасцю. Нараджае 1 дзіцяня.
Антуан-Крызастом Катрмер-дэ-Кенсі
Антуан-Крызастом Катрмер-дэ-Кенсі (Quatremère de Quincy; 1755 — 1849) — французскі пісьменнік-мастацтвазнавец.
Да рэвалюцыі быў радцам суда ў Шатле. Стаўшы членам заканадаўчага сходу, паказаў сябе абаронцам манархічных прынцыпаў, і, як удзельнік паўстання супраць Канвента, быў асуджаны на смерць, але выратаваўся ўцёкамі. У 1797, як член Савета пяцісот, ізноў трапіў пад суд і бег, каб выратавацца ад спасылкі ў Каену. Пазней быў выбраны генеральным сакратаром Сенскага дэпартамента. Яго найважнейшыя працы: «Dictionnaire de l’architecture» (3 т., 1786-1828), «Le Jupiter olympien» (1814), «De la nature, du but et des moyens de l’imitation dans les beaux arts» (1823), «Monuments d’art antique» (1826-1828), «Vie des plus célèbres architectes» (1830), біяграфіі Рафаэля (1824), Мікеланджэла (1835), Кановы (1834).
NGC 3220
NGC 3220 (іншыя абазначэнні — IC 604, UGC 5614, MCG 10-15-73, ZWG 290.34, PGC 30462) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Антонаўскі сельсавет (Гомельскі раён)
Анто́наўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Антонаўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Насовіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Насовіцкага сельсавета.
Джэбраіл
Джэбраіл — населены пункт у Азербайджане, адміністрацыйны цэнтр Джэбраільскага раёна. Размешчаны за 14 км ад чыгуначнай станцыі Махмудлы, за 15 км на поўнач ад мяжы з Іранам.
Гісторыя
У савецкі час быў адміністрацыйнай адзінкай Джэбраільскага раёна Азербайджанскай ССР.
У выніку Карабахскай вайны ў жніўні 1993 года перайшоў пад кантроль непрызнанай НКР.
Кырыкале
Кырыкале (Kırıkkale), горад у Турцыі, у рэгіёне Цэнтральная Анатолія. Адміністрацыйны цэнтр правінцыі Кырыкале. Знаходзіцца ў 80 км на ўсход ад Анкары.
Хуткі рост горада ў 1950-х адбыўся з развіццём сталеплавільнай вытворчасці ў рэгіёне. У 1960-х да яе дадалася хімічная вытворчасць.
Сіла (дзяржава)
Сі́ла (신라, ) — адна з трох першапачатковых карэйскіх дзяржаў (Кагуро, Пэкчэ і Сіла) у I ст. да н.э. — VII ст. н.э., у VII—IX ст. першая агульнакарэйская дзяржава.
Вілья-Клара (правінцыя)
Ві́лья-Кла́ра (ісп.: Villa Clara) — адна з 14 кубінскіх правінцый. Адміністрацыйны цэнтр — горад Санта-Клара.
Сіла (дзяржава)
Спачатку займала паўднёвы захад Карэйскага паўвострава. Паводле летапісных паказанняў, заснавана ў 57 да н.э., хаця першыя звесткі пра Сіла адносяцца да III ст., калі яна ўяўляла саюз паўночна-заходніх карэйскіх плямён. Як дзяржава аформілася да пачатка VI стагоддзя. У 503 годзе правіцель (марыпкан) Чыджын (500—514) прыняў тытул цара (вана), а дзяржава — назву Сіла.
У VII — пачатку IX стагоддзя ў час росквіту Сілы як агульнакарэйскай дзяржавы сфарміравалася карэйская народнасць.
З сярэдзіны IX стагоддзя Сіла пачала занепадаць і ў канцы IX стагоддзя распалася на асобныя дзяржавы.
Гаспар Ульель
Гаспар Ульель (Gaspard Ulliel;  — ) — французскі акцёр. Міжнародную вядомасць набыў пасля выканання адной з галоўных роляў у дэтэктыўнай драме Жан-П’ера Жэнэ «Доўгія заручыны» (экранізацыя аднайменнага рамана Себасцьяна Жапрызо). Іншай прыкметнай працай акцёра стала роля маладога Ганібала Лектэра ў карціне Пітэра Уэбера «Ганібал: Узыходжанне». Лаўрэат прэміі «Сезар» самаму шматабяцальнаму акцёру (2005).
Сонечнае зацьменне 9 снежня 1825 года
Сонечнае зацьменне 9 снежня 1825 года — гібрыднае сонечнае зацьменне 139 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0148 і дасягнула свайго максімуму ў 20:21:45 UTC у пункце з каардынатамі 9° пн. ш. 127° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 34 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 60 км.
Зацьменне 9 снежня 1825 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1825 годзе і 64-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 16 чэрвеня 1825 года, наступнае — 5 чэрвеня 1826 года.
Юхан Готліб Ган
Біяграфія
Вучыўся ва Упсальскім ўніверсітэце (1762—1770), дзе пазнаёміўся з мінералогам Торбернам Бергманам і хімікам Карлам Шэеле. У 1769 годзе быў першым, хто выявіў, што ў касцях утрымоўваецца фосфар. Таксама ён прапанаваў спосаб атрымання фосфару з касцявога попелу за кошт апрацоўкі яе сернай кіслатой і аднаўленнем атрыманых кіслых фасфатаў вугалем пры награванні. У 1770 годзе пасяліўся ў горадзе Фалун, дзе ўнёс шэраг паляпшэнняў у вытворчасць выплаўлення медзі. Прымаў удзел у стварэнні заводаў, якія вырабляюць купарвас, серу і чырвоную фарбу. У 1774 г. К. Шэеле паказаў, што ў рудзе піралюзіту змяшчаецца невядомы метал і паслаў ўзоры руды Ю. Гану, які награваючы ў печы піралюзіт з вугалем, першым атрымаў металічны марганец (1774) і вывучыў яго ўласцівасці. У 1770—1784 гадах дырэктар медзеплавільнага завода ў Фалуне, з 1785 года член Бергкалегіі ў Стакгольме. У 1784 годзе быў абраны членам Шведскай каралеўскай акадэміі навук. Прыняў удзел у адкрыцці селену Ё. Я. Берцэліусам (1817).
Руд Гуліт
Ру́д Гу́літ (Ruud Gullit; нар., ) — нідэрландскі футбаліст і футбольны трэнер. Гуліт быў універсальным гульцом з пастаўленым ударам, добрым дрыблінгам, выдатным бачаннем поля. Ён выдатна гуляў галавой і шмат адпрацоўваў у абароне.
Хыналыг
Хыналыг (, Xınalıq) — сяло ў Кубінскім раёне Азербайджана, размешчанае на вышыні 2100—2200 метраў вышэй за ўзровень мора, над ракой Кудыялчай. Знакаміта дзякуючы сваёй мове, своеасаблівым звычаям і традыцыям. У нашы дні ў с. Хыналыг пражывае каля дзвюх тысяч жыхароў. Амаль усё насельніцтва з’яўляецца карэнным.
Хыналыгцы — нашчадкі насельніцтва старажытнай Каўказскай Албаніі. Першыя згадкі пра іх у пісьмовых крыніцах адносяцца да XVIII стагоддзя. Да XIX стагоддзя Хыналыг уваходзіў у склад Шырванскага, з другой паловы XVIII стагоддзя — Кубінскага ханства.
Турызм.
Пэкчэ
Пэкчэ́ — адна з трох карэйскіх дзяржаў (Пэкчэ, Кагуро, Сіла), якія ўзніклі ў пачатку н.э.
Займала паўночны захад Карэйскага паўвострава. Першы вядомы цар (ван) Пэкчэ — Кой (234—286), да часу кіравання якога адносяцца першыя юрыдычныя ўстанаўленні дзяржавы, пашырэнне будызму, які ў 384 быў абвешчаны дзяржаўнай рэлігіяй. З канца 4 ст. вяла войны з Кагуро, з 5 ст. — з Сіла, у выніку чаго страціла значную частку сваёй тэрыторыі і вымушана была перанесці сталіцу ў 475 з Хансона (цяпер Кванджу) ва Унчхон (цяпер Канджу), а ў 538 — у Сабуры (цяпер Пуё). У 660 разгромлена аб’яднаным войскам Сіла і кітайскай імперыі Тан. З канца 7 ст. землі Пэкчэ ўвайшлі ў склад аб’яднанай дзяржавы Сіла.
Стары Ургенч
Стары́ Урге́нч, Куня́-Урге́нч, Кёне-Ургенч (Köneürgenç — Стары Ургенч) — сталіца Харэзма ў 10—13 і ў 14 ст. Цяпер каля руін старога горада стаіць пасёлак Куня-Ургенч у Туркменістане.
Горад называўся таксама Гурганч, Гургандж, Джурджанія.
У 2005 годзе помнікі горада былі ўключаны ў Спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя
Час заснавання не вызначаны. Першыя дакладныя звесткі пра Ургенч адносяцца да 10 ст., калі горад быў буйным гандлёва-рамесным цэнтрам. З 995 г. горад — сталіца Харэзмскай дзяржавы. У 1221 г. захоплены і разбураны войскамі Чынгісхана. У 1224 г. пад уладай Джучы, адноўлены. У сярэдзіне 13 ст. ўвайшоў у склад Залатой Арды, адзін з адміністрацыйных цэнтраў. У сярэдзіне 14 ст. Харэзм вызваліўся ад улады Залатой Арды і Ургенч зноў стаў яго сталіцай. У 1388 г. горад быў разбураны войскамі Цімура. У 1390-я г. быў часткова адноўлены. У 17 ст. спыніў сваё існаванне.
Захаваныя помнікі
Захаваліся архітэктурныя помнікі: (т.зв. Фахрэддзіна Разі; 12-гранныя шацёр і барабан над кубападобным аб’ёмам, разная тэракота), Тэкеша (абодва 12 ст.; шатрова-канічны купал на «гафрыраваным» барабане), Наджмеддзіна Кубра (14 ст.) з мінарэтам Кутлуг-Цімура (паміж 1321—33), дынастыі Суфі (т.зв., 1360-я г.), Султан-Алі (18 ст.); партал караван-сарая са шматколернай паліванай абліцоўкай (14 ст.).
Каганец
Кагане́ц — старажытная свяцільня, які працуе на аснове згарання алею або тлушчу; гліняная, часам металічная пасудзіна з кнотам.
У залежнасці ад паліва мянялася форма каганца — ад латка і міскі да гаршка і глячка. Каганец ставілі ці падвешвалі пад вусцем дымахода.
Бытаваў побач з лучніком да пачатку XX стагоддзя.
Аўтамабільная дарога
Аўтамабільная дарога (дарога) — частка тэрыторыі, у тым ліку ў  населеным пункце, прызначаная для  руху  транспартных сродкаў і  пешаходаў, з усімі размешчанымі на ёй збудаваннямі ( мастамі,  пуцеправодамі, эстакадамі, надземнымі і падземнымі пешаходнымі пераходамі) і сродкамі арганізацыі  дарожнага руху, і абмежавана па шырыні вонкавым краем тратуараў або краем паласы адводу, якая забяспечвае ўнутрыдзяржаўныя і міжнародныя перавозкі пасажыраў і грузаў, злучае  населеныя пункты і асобныя аб'екты і з'яўляецца складовай часткай адзінай транспартнай сістэмы дзяржавы. Гэты тэрмін уключае таксама спецыяльна пабудаваныя часовыя дарогі, акрамя самавольна накатаных дарог.
Платныя аўтамабільныя дарогі
У многіх краінах існуюць таксама платныя аўтадарогі пры ўмове іх істотнага ўдасканалення і забеспячэння альтэрнатыўнага праезду транспартных сродкаў бясплатнымі аўтамабільнымі дарогамі. Яны будуюцца ў месцах з вельмі інтэнсіўным рухам і даюць магчымасць вадзіцелям скараціць час і шлях да канчатковага пункту.
Алена Маркава
Алена Маркава (Alena Marková; нар. 11 сакавіка 1978, Мінск) — беларускі гісторык, сацыёлаг, антраполаг. Даследчыца найноўшай беларускай гісторыі. Доктар філасофіі ў галіне гістарычнай сацыялогіі (2011), магістр у галіне агульнай антрапалогіі (2007).
Біяграфія
У 2000—2001 гадах праходзіла падрыхтоўку ў.
У 2001—2005 гадах вучылася на факультэце гуманітарных даследаванняў Карлава ўніверсітэта ў Празе, у 2005—2007 гадах у магістратуры і ў 2007—2011 гадах у дактарантуры гэтага ўніверсітэта. З 2011 года выкладае на кафедры гісторыі факультэта гуманітарных даследаванняў Карлава ўніверсітэта.
Сурэдактарка навуковага часопіса «The Journal of Belarusian Studies» (Лондан).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: праблемы савецкай гісторыі; фарміраванне нацыі і нацыянальнай самасвядомасці; пытанні выхавання нацыянальнай самасвядомасці беларусаў і інш. ; працэсы нацыяфарміравання ў Цэнтральнай і Усходняй Еўропе XX—XXI стагоддзяў, а таксама працэсаў савецкай нацыянальнай палітыкі ранняга СССР.
Узнагароды
Лаўрэатка прэміі 7-га Міжнароднага кангрэсу даследчыкаў Беларусі за найлепшую манаграфію ў галіне гісторыі «Шлях да савецкай нацыі. Палітыка беларусізацыі, 1924—1929» за 2016 год.
Лэйк-Плэсід
Лейк-Плэсід або Лейк-Пласід (Lake Placid) — вёска ў штаце Нью-Ёрк, ЗША. Сталіца зімовых Алімпійскіх гульняў 1932 і 1980 гадоў. Час ад часу тут праходзіць этап Кубка свету па біятлоне. З 1999 года з'яўляецца адным з афіцыйных месцаў правядзення спаборніцтваў па трыятлоне Ironman («Жалезны чалавек»), якія ўключаюць плаванне, язду на веласіпедзе і бег. На працягу апошніх 37 гадоў тут праходзяць коннаспартыўныя спаборніцтвы «I Love New York» і «Lake Placid».
NGC 3221
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чэмпіянат свету па баскетболе сярод жанчын
Чэмпіянат свету па баскетболу сярод жанчын праводзіцца пад эгідай ФІБА раз на 4 гады, пачынаючы з 1953 года. Да ўключэння жаночага баскетбола ў праграму летніх Алімпійскіх гульняў у 1976 годзе з'яўляўся самым прэстыжным турнірам сярод жаночых нацыянальных зборных, пасля 1976 года значнасць гэтых турніраў прыкладна роўная.
Зборная Беларусі ўпершыню прабілася на чэмпіянат свету ў 2010 годзе, які праходзіў у Чэхіі. У паўфінале ў дадатковы час беларускі саступілі зборнай Чэхіі (81:77). Той матч характыразаваўся вельмі спрэчным судзействам на карысць гаспадароў. У выніку зборная Беларусі заняла чацвёртае месца, саступіўшы зборнай Іспаніі ў матчы за трэцяе месца (77:68).
На чэмпіянаце Еўропы 2013 года беларускі сталі 5-мі, што дазволіла ім кваліфікавацца на чэмпіянаіт свету-2014 у Турцыі.
Колькасць медалёў
Зборная Сербіі пераемнік зборных Саюзнай Федэратыўнай Рэспублікі Югаславіі (1918 г. — 04.02.2003 г.), Сербіі і Чарнагорыі. Зборная Расіі пераемнік зборной СССР (1917—1991). ФІБА пры падліку медалёў падзяляе медалі заваяваныя СССР і Расіяй. А таксама пры падліку медалёў Югаславіі па 1992, Югаславіі пасля 1992 года і Сербіі.
UN Watch
«UN Watch» — недзяржаўная арганізацыя, якая базіруецца ў Жэневе, заснаваная ў 1993 годзе. Заснавальнікам арганізацыі і першым яе кіраўніком стаў Морыс Абрам, экс-пасол ЗША пры жэнеўскім прадстаўніцтве ААН, прэзідэнт Амерыканскага яўрэйскага камітэта ў 1963—1968 гадах і прэзідэнт Канферэнцыі прэзідэнтаў яўрэйскіх арганізацый ЗША ў 1986—1989 гадах. UN Watch з’яўляецца прадстаўніцтвам Амерыканскага яўрэйскага камітэта ў Женеве.
Заяўленай мэтай арганізацыі з’яўляецца маніторынг эфектыўнасці дзейнасці ААН. У сферу цікавасцей «UN Watch» трапляюць рэформы ўпраўлення ААН, узаемадзеянне ААН і грамадзянскай супольнасці, роўнасць у рамках ААН, а таксама роўнасць у адносінах да яе дзяржаў-сяброў. «UN Watch» неаднаразова адзначала непрапарцыянальную ўвагу і несправядлівыя адносіны да Ізраіля ў ААН на працягу многіх гадоў, што, па меркаванню «UN Watch», з’яўляецца наглядным прыкладам ігнаравання роўнасці дзяржаў-сяброў і Статута ААН. На ўзроўні ААН арганізацыя таксама вядзе барацьбу з антысемітызмам і прадузятасцямі адносна Ізраіля.
«UN Watch» займаецца маніторынгам кваліфікацыі краін-кандыдатаў у Савет па правах чалавека ААН і з’яўляецца крытыкам Савета, сцвярджая, што многія яго сябры самі блага прытрымлівацца правоў чалавека. Арганізацыя таксама крытыкуе Савет за залішне пільную ўвагу да Ізраіля.
Акрэдытаваная недзяржаўная арганізацыя мае спецыяльны кансультатыўны статус пры Эканамічным і сацыяльным савеце ААН, а таксама з’яўляецца асацыіраванай недзяржаўнай арганізацыяй пры Дэпартаменце грамадскай інфармацыі ААН.
Структура
«UN Watch» кіруецца саветам дырэктароў, у які ўваходзяць:
Водгукі
Арганізацыя атрымала пахвалу ад шэрагу міравых лідараў. Гэтак, яна атрымала высокую адзнаку ад былога Генеральнага сакратара ААН Кофі Анана, які сказаў: «Я лічу, што інфармацыя і незалежная адзнака дзейнасці ААН акажацца важнай крыніцай у нашым памкненні адаптаваць ААН да запатрабаванняў свету, які змяняецца».
арганізацыя была адзначана як праізраільская. Інфармацыйнае агенцтва «» назвала «UN Watch» лабісцкай групай з моцнымі сувязямі з Ізраілем.
Ём-Кіпур
Ём-Кіпур (יוֹם כִּפּוּר — «Дзень адкуплення») — у іўдаізме самае важнае са святаў, дзень посту, пакаяння і адпушчэння грахоў. Адзначаецца ў дзясяты дзень месяца тышрэй, завяршаючы Дзесяць дзён пакаяння.
UN Watch
Водгукі
У кастрычніку 2011 года спецыяльны дакладчык ААН па палажэнню на акупаваных палестынскіх тэрыторыях у сувязі з абвінавачаннямі з боку «UN Watch» у тым, што ён нібыта лічыў, што «тэрарыстычныя напады 11 верасня 2001 года былі арганізаваны ўрадам ЗША, а не тэрарыстычнай арганізацыяй Аль-Каіда», назваў «UN Watch» праізраільскай групай, якая «свядома перакруціла яго каментарыі ў асабістым блоге», і адхіліў усё абвінавачанні ў свой адрас. Пры гэтым напярэдадні Генеральны сакратар ААН Пан Гі Мун згадаў аб здагадцы «аднаго са спецыяльных дакладчыкаў» аб тым, што «нешта скрывалася» ў ходзе расследавання тэрактаў 11 верасня, і рашуча асудзіў «такога роду правакацыйную рыторыку». Паводле «UN Watch», падобнае меркаванне Фальк выказваў не толькі ў сваім блогу (на сайце), але, у прыватнасці, і ў рэкамендацыі на кнігу прыхільніка больш адпаведнай канспіратыўнай тэорыі на сайце «Amazon.com» і ў гутарцы з іншым прыхільнікам гэтай тэорыі Кевінам Баретам, а яго абвяржэнне адбылося толькі пасля крытыкі Пан Гі Муна.
Сонечнае зацьменне 16 чэрвеня 1825 года
Зацьменне мела велічыню 1,0036 і дасягнула свайго максімуму ў 12:19:03 UTC у пункце з каардынатамі 1° пн. ш. 6° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 0 хв. 25 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 13 км.
Зацьменне 16 чэрвеня 1825 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1825 годзе і 63-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 20 снежня 1824 года, наступнае — 9 снежня 1825 года.
Пол Кругман
Пол Робін Кругман (Paul Robin Krugman; нар. 28 лютага 1953, Лонг-Айленд, Нью-Ёрк) — амерыканскі і публіцыст, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па эканоміцы (2008).
Біяграфія
Пол Кругман нарадзіўся на Лонг-Айлендзе (Нью-Ёрк) у яўрэйскай сям’і Дэйвіда і Аніты Кругман (нашчадкі яўрэяў з Брэст-Літоўска). Зацікавіўся эканомікай і гісторыяй яшчэ ў дзяцінстве пад уплывам навукова-папулярных кніг Айзека Азімава. Вучыўся ў Ельскім універсітэце; доктар філасофіі (1977) Масачусецкага тэхналагічнага інстытута. Выкладаў там жа, а таксама ў Іеле, Каліфарнійскім універсітэце (кампус ў Берклі), Лонданскай школе эканомікі, Стэнфардзе; ў цяперашні час (з 2000) прафесар Прынстанскага ўніверсітэта.
З 1983 года жанаты на сваім частым суаўтарам, прафесарам Прынстанскага ўніверсітэта Робін Уэлс (сапраўднае імя Робін Леслі Бергман). Яго далёкім сваяком з’яўляецца Дэвід Фрум.
Рош Ха-Шана
Рош ха-Шана або Рош-Хашана (רֹאשׁ הַשָּׁנָה — літар. «Кіраўнік года») — яўрэйскі Новы год, які святкуюць два дні запар на маладзік восеньскага месяца тышрэй (тышры) па яўрэйскім календары (прыпадае на верасень або кастрычнік). З гэтага дня пачынаецца адлік дзён новага яўрэйскага года.
У залежнасці ад штогодняга цыкла Месяца адзначаецца ў пачатку верасня або ў пачатку кастрычніка. У Бібліі названы «днём трубнага гуку». Магчыма, быў звязаны са святам Месяца, які адзначаўся гукамі труб, што быццам бы адганялі злых духаў. У 1-ы лзень свята іудзеі ідуць да вады (возера, рака і інш.) і сімвалічна кідаюць свае грахі ў ваду, выварочваюць кішэні (т.зв. ташліх). На 2-і дзень у сінагогах праводзяцца асаблівыя богаслужэнні і трубяць у бараноў рог (шофар) для закліку да пакаяння, Кульмінацыя абраду — 10-ы дзень Новага года Іом-Кіпур. Дарослыя іудзеі ў гэты дзень не ядуць і не п'юць, праводзяць яго ў роздуме і малітвах; Бог вы-осіць прысуд усяму жывому і запісвае ў асобныя кнігі, што чакае кожнага ў наступным годзе залежна ад таго, як пражыў гэты год.
У Танаху першым месяцам года лічыцца вясновы месяц авіў, пазней названы нісан, калі яўрэі выйшлі з Егіпта. Свята ж першага дня сёмага месяца тышрэй названы днём «свяшчэннага сходу», калі належыць не працаваць, трубіць у шафар і здзяйсняць ахвярапрынашэнні.
Літаратура
Рош-Хашана //