cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ёган Кундрат
Ёган Кундрат (Ганс Кундрат, Johann Kundrat, Hans Kundrat;, Вена – ) — аўстрыйскі патолаг.
Печкуры
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года ..
Ёган Кундрат
Біяграфія
Навучаўся медыцыне ў Вене, дзе атрымаў ступень доктара. У 1868 прыняты на працу ў Венскім універсітэце. У 1877 ўзначаліў кафедру патологіі ўніверсітэта Граца. Праз пяць гадоў вярнуўся ў Венскі ўніверсітэт на кафедру патологіі, на чале якой знаходзіўся да канца сваіх дзён.
У 1893 зрабіў комплекснае апісанне лімфасаркаматозу, які ў навуцы таксама атрымаў назву хваробы Кундрата.
Генры Брэхам
Генры Брэхам (Henry Braham; нар. 30 кастрычніка 1965, Англія) — англійскі.
Біяграфія
Нарадзіўся 30 кастрычніка 1965 года ў Англіі. Кар'еру кінааператара пачаў у 1992 годзе. У 2002 годзе стаў лаўрэатам Прайм-таймавай прэміі «Эмі» за другую серыю міні-серыяла «». Вядомы па сваіх працах у фільмах «Залаты компас», за які ён быў намінаваны на прэмію «Спадарожнік» за лепшую аператарскую працу, «Тарзан. Легенда» і «Вартавыя Галактыкі 2».
Чалец Брытанскага таварыства кінааператараў з 1998 года.
Дзяўгуцішкі
Дзяўгу́цішкі (, Девгутишки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Стэфан Эрыксан
Стэ́фан Э́рыксан (Stefan Eriksson; нар., Вестэрос, Швецыя) — шведскі дыпламат, Надзвычайны і Паўнамоцны пасол Каралеўства Швецыя ў Рэспубліцы Беларусь (з 23.9.2008 — жнівень 2012).
Біяграфія
Скончыў Інстытут гандлю і эканомікі (1989). Працаваў турыстычным гідам і кансультантам у Шведскім гандлёвым савеце. Затым перайшоў у Міністэрства замежных спраў Швецыі. Працаваў у дыпламатычных прадстаўніцтвах Швецыі ў Расіі (Масква, Санкт-Пецярбург) і Бельгіі.
З верасня 2005 года — кіраўнік аддзялення Пасольства Швецыі ў Расіі ў Мінску. 12 чэрвеня 2008 года рашэннем шведскага ўраду прызначаны на пасаду кіраўніка дыпламатычнай місіі Швецыі ў Рэспубліцы Беларусь, стаўшы такім чынам першым паслом Швецыі ў Беларусі. 23 верасня 2008 года Стэфан Эрыксан уручыў даверчыя граматы Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнку. 3 жніўня 2012 года беларускі бок прыняў рашэнне не працягваць яму акрэдытацыю.
6 жніўня 2012 года беларускае тэлебачанне абвінаваціла Стэфана Эрыксана ў падрыхтоўцы «арабскай вясны» ў Беларусі, а беларускі МЗС заявіў, што ягоная дзейнасць была накіраваная на «разбурэнне» двухбаковых стасункаў.
Ведае беларускую мову. Пераклаў на шведскую творы Васіля Быкава і Уладзіміра Арлова.
1949 год у гісторыі літаратуры
1949 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Саськаўка
Са́ськаўка (, Саськовка) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Фашчаўскага сельсавета.
Мейраўскі сельсавет
Ме́йраўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лідскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Мейры.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Лідскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ваверскага сельсавета.
IC 1014
IC 1014 — галактыка тыпу SBdm (карликова спіральна выцягнутая галактыка) у сузор’і Валапас.
Глаўчыцы (гміна)
Глаўчы́цы (Główczyce) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Слупскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Глаўчыцах. Плошча гміны складае 323,81 км². Станам на 2010 год у гміне Глаўчыцы пражывалі 9432 чалавекі, шчыльнасць — 29,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 26 салецтваў.
Руска-Беларускае Братэрства 2000
«Руска-Беларускае Братэрства 2000» — грамадская арганізацыя, якая аб’ядноўвае беларусаў, якія пражываюць у Самарскай вобласці, член Федэральнай нацыянальна-культурнай аўтаноміі «Беларусы Расіі».
Гісторыя і дзейнасць
Самарская абласная грамадская арганізацыя (САГА) беларусаў «Руска-Беларускае Братэрства 2000» была зарэгістравана 27 красавіка 2000 года. Мае свае прадстаўніцтвы ў гарадах Самарскай вобласці: Тальяці, Кінель, Сызрань, Нефцягорск.
З 2001 года САГА «Руска-Беларускае Братэрства 2000» з’яўляецца актыўным членам Федэральнай нацыянальна-культурнай аўтаноміі «Беларусы Расіі». У гэтым жа годзе — прадстаўнікі арганізацыі ўдзельнічалі ў рабоце VIII Усеславянскага з’езду (г. Масква), а творчыя калектывы арганізацыі — у XXVIII Міжнародным фестывалі «Беларуская музычная восень».
Члены арганізацыі пастаянна ўдзельнічаюць у рабоце з’ездаў Федэральнай нацыянальнай аўтаноміі «Беларусы Расіі» (IV з’езд Федэральнай нацыянальна-культурнай аўтаноміі «Беларусы Расіі» праходзіў 23 красавік 2010 г.). У 2005 годзе, падчас афіцыйнага візіту ў Самарскую вобласць, Прэм’ер -міністр Рэспублікі Беларусь Сяргей Сяргеевіч Сідорскі сустрэўся з беларускай дыяспарай Самарскай вобласці.
Члены САГА «Руска-Беларускае Братэрства 2000» актыўна ўдзельнічаюць у спартыўным жыцці Самарскага рэгіёну. У 2008 годзе, футбольная каманда арганізацыі на першым футбольным турніры, сярод нацыянальна-культурных арганізацый на пераходны Кубак ГУУС па Самарскай вобласці, прысвечанага 90-годдзю самарскай міліцыі, заняла трэцяе месца.
Пад эгідай грамадскай арганізацыі «Руска-Беларускае Братэрства 2000» з 2004 года праводзяцца штогадовыя абласныя беларускія фестывалі мастацтваў «Адзінства» і «Беларусь — мая песня!». Калектывы мастацкай самадзейнасці арганізацыі ўдзельнічаюць у абласных і гарадскіх фестываляў нацыянальных культур.'''
Беларускі вакальны ансамбль «Каданс» Самарскай абласной грамадскай арганізацыі беларусаў «Руска-Беларускае Братэрства 2000», прымаў удзел у XI Міжнародным фестывалі народнай творчасці «Вянок дружбы», які праходзіў з 27 чэрвеня па 1 ліпеня 2013 года ў Бабруйску (Беларусь). У рамках фестывалю праводзіўся конкурс «Вянок, як сімвал фестывалю — у падарунак фэсту», па выніках якога, праца самарскіх беларусаў — аўтар Ірына Міхайлаўна Глуская, заняла ганаровае першае месца.
25 красавіка 2014 года Самарская абласная грамадская арганізацыя беларусаў «Руска-Беларускае Братэрства 2000», у адпаведнасці з Палажэннем аб конкурсе «Культура» сярод грамадскіх арганізацый беларускіх суайчыннікаў за мяжой на лепшыя дасягненні арганізацыі і рэалізацыі праектаў па папулярызацыі беларускай культуры ў краінах пражывання беларускай дыяспары, была ўзнагароджана Дыпломам Рэспубліканскага цэнтра нацыянальных культур і каштоўным падарункам за значны ўклад у папулярызацыю беларускай культуры ў Самарскай вобласці і Расійскай Федэрацыі. '''
27 красавіка 2014 года выйшаў першы нумар грамадска-папулярнага і літаратурна-мастацкага часопіса Самарскай абласной грамадскай арганізацыі беларусаў «Руска-Беларускае Братэрства 2000» — «Адзiнства»/«Единство». Выданне ўпершыню было прадстаўлена на фестывалі «ПРЭСА — 2014», які праходзіў у Самары 31 мая 2014 года.
Акрамя культурных сувязяў, САГА «Руска-Беларускае Братэрства 2000» з’яўляецца афіцыйным прадстаўніком Саюзнай дзяржавы ў рэгіёне ў сферы гандлю. У Самары і іншых гарадах рэгіёну адкрыты крамы беларускай прадукцыі. У планах арганізацыі — адкрыццё культурна-дзелавога цэнтра «Самара-Беларусь», які закліканы дапамагчы ўсталяваць узаемавыгаднае супрацоўніцтва паміж Самарскі рэгіёнам і Рэспублікай Беларусь. Гэтаму будзе садзейнічаць і Пагадненне аб развіцці партнёрскіх адносін паміж САГА «Руска-Беларускае Братэрства 2000» і Заводскім раёнам горада Мінска, якое было падпісаная 2 ліпеня 2014 года.
Узнагароды
За значны ўклад у развіццё беларускай культуры ў Расійскай Федэрацыі і актыўную працу з нацыянальнымі дыяспарамі ў Самарскай вобласці, арганізацыя «Руска-Беларускае Братэрства 2000», неаднаразова ўзнагароджвалася:
Акрамя гэтага, вынікі дзейнасці арганізацыі адзначаны Дыпломам «Асамблеі народаў Расіі» і падзячныя лісты Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь.
Залессе (Палатоўскі сельсавет)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Палатоўскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Юравіцкага сельсавета.
Валока (Шчучынскі раён)
Вало́ка (, Волока) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мажэйкаўскага сельсавета.
У 1940—1965 гадах вёска ў складзе Вялікабаярскага сельсавета, у 1965—1966 гадах — у складзе Шчучынскага сельсавета.
Герніка (карціна)
«Герні́ка» (Guernica) — карціна Пáбла Пікáса, напісана ў маі 1937 года па замове ўрада Іспанскай Рэспублікі для іспанскага павільёна на Сусветнай выстаўцы ў Парыжы. Тэма карціны, выкананай у манеры кубізму і ў чорна-белай гаме, — бамбардзіроўка Гернікі, якая адбылася незадоўга да гэтага.
Крывічы (прыпыначны пункт)
Крывічы́ (, Кривичи)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Парубкі, за 2,9 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Крывічы; на лініі Полацк — Маладзечна, паміж станцыяй Будслаў і станцыяй Княгінін.
Тарава (атол)
Тарава (Tarawa) — атол у складзе астравоў Гілберта. На ім знаходзіцца сталіца дзяржавы Кірыбаці. Агульная плошча — 32 км². Насельніцтва — 56 284 чал. (2010 г.).
Геаграфія
Тарава складаецца з 24 невялікіх каралавых астраўкоў, якія атачаюць шырокую лагуну (343,6 км²). Толькі 8 з гэтых астраўкоў стала населены. Паверхневых вадацёкаў няма. У сухі сезон адчуваецца нястача пітной вады. З-за вялікай шчыльнасці насельніцтва прырода значна зменена. Пераважаюць культурныя насаджэнні.
Гісторыя
Атол Тарава быў населены мікранезійцамі, продкамі сучасных тунгару, каля 2000 — 3000 тысяч гадоў таму. 20 чэрвеня 1788 г. яго адкрыў брытанскі капітан Томас Гілберт. У 1892 г. атол далучаны да брытанскай калоніі Астравы Гілберта і Эліс. У паўднёвай частцы быў пабудаваны каланіяльны адміністрацыйны цэнтр.
Падчас II Сусветнай вайны атол быў акупаваны японцамі. На востраве Бетыа імі былі створаны значныя ваенныя ўмацаванні, якія ўключалі 40 гармат і 500 абсталяваных агнявых пунктаў. 20 — 23 лістапада 1943 г. адбыўся штурм Бетыа 35 тысячамі амерыканскіх салдат. Ён увайшоў у гісторыю як бітва за Тараву. У выніку, загінула 4690 японскіх салдат і будаўнікоў, у тым ліку падняволеных рабочых з Карэі. Амерыканцы згубілі больш за 4 тысячы салдат, аднак здолелі захапіць атол. Бітва за Тараву лічыцца адным з найбольш важных момантаў у ціхаакіянскай кампаніі, паколькі прывяла да пералому ў вайне саюзнікаў супраць Японіі.
Grand Theft Auto: San Andreas
Grand Theft Auto: San Andreas (скарочана GTA: San Andreas або GTA: SA) — камп’ютарная гульня ў жанры шутара ад трэцяй асобы з элементамі шутара ад першай асобы, распрацаваная Rockstar North і выдадзеная Rockstar Games. Рэліз адбыўся 26 кастрычніка 2004 года ў ЗША. War Drum Studios (сучасная назва — Grove Street Games) распрацавала для мабільных прылад, а пасля і для PlayStation 3 ды Xbox 360.
Распрацоўка
GTA: San Andreas працуе на рухавіку.
Гарачая Кава
Вакол пад назвай «Hot Coffee» разгарэўся скандал , які паўплываў на культуру так, што доўгі час пасля чуліся яго водгаласы.
Ацэнкі
Гульня атрымала 95 балаў са 100 магчымых на Metacritic на платформе PlayStation 2 і 93 бала на Xbox і PC.
Радыё
Падчас язды на машыне, калі ўключана радыё, гулец можа паслухаць адну з радыёстанцый :
Мішлін Кальмі-Рэ
Мішлін Кальмі-Рэ (Micheline Calmy-Rey,, , кантон Вале, Швейцарыя) — швейцарскі дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Скончыла Жэнеўскі інстытут міжнародных адносін і развіцця, атрымала навуковую ступень магістра ў 1968 годзе. Сябра Сацыял-дэмакратычнай партыі Швейцарыі, старшыня яе жэнеўскага аддзялення ў 1986—1990, 1993—1997 гадах. Член Вялікай рады Жэневы ў 1981—1997 гадах, старшыня Вялікага савета ў 1992—1993 гадах. Член Дзяржаўнага савета Жэневы ў 1997—2003 гадах. Старшыня Дзяржаўнага савета Жэневы ў 2001—2003 гадах. Член Федэральнага савета Швейцарыі, начальнік дэпартамента замежных спраў з 2003 года. Прэзідэнт Швейцарыі ў 2007 і 2011 гадах.
Мантэлабатэ
Мантэлабатэ (Montelabbate) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пезара-э-Урбіна.
Насельніцтва складае 6482 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 331 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 61025. Тэлефонны код — 0721.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Прылепаўка (Пачынкаўскі раён)
Прылепаўка (Прилеповка) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Прылепаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Рослаўскага павета Смаленскай губерні.
1930—1961 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці (з 1937 года — Смаленскай вобласці).
Шокерфэйс
Шокерфэйс (Taserface) — персанаж, які з’яўляецца ў коміксах выдавецтва Marvel Comics.
Гісторыя публікацыі
Шокерфэйс быў створаны пісьменнікам Джымам Валентына і ўпершыню з’явіўся ў Guardians of the Galaxy #1 (чэрвень 1990).
Біяграфія
Шокерфэйс — прасунуты разведчык для Старка. Істота, вядомая як Шокерфэйс, паходзіла з планеты, населенай прымітыўнымі істотамі. Аднойчы, кэш брані і тэхналогій, створаныя Тоні Старкам, аказаліся на іх планеце. Жыхары хутка прыстасаваліся да новай тэхналогіі, назваўшы сябе Старкамі пасля свайго куміра, і працягнулі марнатравіць сваім новым знойдзеным дарункам, каб скараць іншыя планеты.
IC 1015
IC 1015 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Навадзвінск
Навадзвінск (Новодвинск) — горад (з 1977 года) у Расіі, у складзе Архангельскай вобласці. Насельніцтва 42,9 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1936 годзе як пасёлак пры цэлюлозна-папяровым камбінаце.
Горад размешчаны на левым беразе рэкі Паўночная Дзвіна, за 11 км ад чыгуначнай станцыі Ісакагорка, за 20 км на поўдзень ад Архангельска. Вядучыя прадпрыемствы горада — Архангельскі ЦПК, завод жалезабетонных вырабаў, Архангельскі фанерны завод.
Volkswagen Phaeton
Volkswagen Phaeton (Фольксваген Фаэтон) — аўтамабіль кампаніі Volkswagen прадстаўніцкага (F) класа. Выпускаўся з 2002 па 2016 год, было выраблена.
Concept D
Прататып аўтамабіля, пад назвай Concept D, упершыню быў прадстаўлены ў 1999 годзе на Франкфурцкім аўтасалоне.
'2007
На аўтасалоне ў Жэневе 2007 года адбылася прэм'ера абноўленай версіі.
Змены ў знешнасці Phaeton закранулі, у асноўным, пярэднюю частку машыны, дзе з'явіліся новыя фары са святлодыёднымі габарытнымі ліхтарамі, а таксама больш выразны пярэдні бампер. Заднія ліхтары атрымалі таніраваную падкладку, а патрубкі выпускной сістэмы сталі інтэграваныя ў задні бампер.
Шэраг рухавікоў для VW Phaeton таксама змяніўся. Абноўлены седан стаў камплектавацца трыма бензінавымі рухавікамі V6, V8 і W12 магутнасцю ад 240 да 450 к.с., а дзесяціцыліндравы турбадызель знік з набору даступных агрэгатаў. Замест яго стаў прапаноўвацца мадэрнізаваны трохлітровы дызельны матор магутнасцю 235 к.с.
'2010
У 2010 годзе на аўтасалоне ў Пекіне быў прадстаўлены рестайлінгавы Phaeton. Абноўлены аўтамабіль атрымаў іншае афармленне пярэдняй часткі кузава: з'явіліся новыя фары са святлодыёднымі элементамі, рашотка радыятара і іншы бампер. Быў дапрацаваны інтэр'ер, аўтамабіль атрымаў сістэму распазнання дарожных знакаў і мультымедыйны комплекс з доступам у інтэрнэт.
Gläserne Manufaktur
Спецыяльна для выпуску мадэлі Phaeton у Дрэздэне быў пабудаваны новы завод — Gläserne Manufaktur (Шкляная фабрыка). Афіцыйнае адкрыццё завода адбылося 23 сакавіка 2002 года.
На фабрыцы адбываецца толькі канчатковая зборка аўтамабіляў і ўсе камплектуючыя пастаўляюцца з іншых заводаў Фальксвагена. Гатовыя кузавы сюды прывозяць з завода ў Мозелі, іншыя камплектуючыя — са склада часовага захоўвання ў Фрыдрыхштадце. Для дастаўкі кантэйнераў з камплектуючымі з гэтага лагістычнага цэнтра была пракладзена спецыяльная трамвайная лінія.
На ўсіх этапах зборкі выкарыстоўваецца ручная праца.
Цэнтральнае збудаванне — 40-метровая шкляная вежа, куды з дапамогай аўтаматычнага ліфта ​​дастаўляюцца сабраныя машыны.
Іван Дубовіч
Біяграфія
На базыльянскай кангрэгацыі 1623 года выбраны на пасаду правінцыяла ордэна. У тым жа годзе па даручэнні Іосіфа Руцкага вёў перамовы ў Кіеве з праваслаўным мітрапалітам Іовам Барэцкім і Мялеціям Сматрыцкім. Абмяркоўвалася пытанне аб’яднання праваслаўных з уніятамі і стварэння ў Рэчы Паспалітай асобнага патрыярхату, падпарадкаванага Папу.
Архімандрыт базыльянскіх манастыроў у Жыровіцах (1627—1629), пінскім прадмесці Лешчы (1634), на Валыні (1634—1656). У 1638 г. быў адхілены ад кіравання Дзерманскім манастыром холмскім епіскапам, але праз год вярнуўся на ранейшую пасаду.
Ёсць сведчанне пра пераход Івана Дубовіча ў лацінскі абрад. У актах Кангрэгацыі Прапаганды Веры ад 20 лістапада 1643 года ён згадваецца як манах ордэна бернардзінцаў. Змена абраду не была ўхвалена ўніяцкім мітрапалітам Антонам Сялявам і Апостальскай Сталіцай. Каля 1645 года Іван Дубовіч зноў вярнуўся ў базыльянскі ордэн і працягваў выконваць абавязкі архімандрыта Дзерманскага манастыра да смерці.
Творчасць
Пісаў на польскай і старабеларускай мовах. Літаратурную дзейнасць пачаў з панегірыка «Казанне на пахаванне Яснавяльможнай пані Барбары Нарушэвіч» (1627). Астатнія творы так ці інакш звязаны з багаслоўем і царкоўнай гісторыяй. У працы «Іерархія або аб вяршэнстве ў Божай Царкве» (1644) абгрунтоўваецца каталіцкі погляд на сутнасць царкоўнага адзінства, даказваецца неабходнасць заключэння царкоўнай уніі. У палеміцы з праваслаўнымі апанентамі аўтар карыстаўся як багаслоўскай аргументацыяй, так і фактамі царкоўнай гісторыі. У творы змешчаны храналагічны нарыс з біяграфіямі ўсіх кіеўскіх мітрапалітаў, які пазней выкарыстоўвалі іншыя ўніяцкія пісьменнікі. Іван Дубовіч паказвае вялікую эрудыцыю, спасылаецца на разнастайныя крыніцы: «рускія і маскоўскія летапісы», саборнікі, пралогі, творы гісторыкаў (Мацея з Мяхова, Марціна Кромера, Мацея Стрыйкоўскага, Цэзара Баронія ды іншых).
Апублікаваў ліст патрыярха Александрыйскага 1601 года, які знайшоў у архіве Львоўскага кафедральнага сабора.
Праца «Сапраўдны каляндар Хрыстовай Царквы» (1644) звязана з дыскусіяй сярод уніятаў наконт мэтазгоднасці пераходу на грыгарыянскі стыль. Аўтар выступае ў падтрымку каляндарнай рэформы. Царкоўныя догматы спалучаюцца ў творы з рацыяналістычнай аргументацыяй: фактамі астраноміі, матэматыкі, фізікі, гісторыі.
Літаратурная спадчына Івана Дубовіча не абмяжоўваецца друкаванымі выданнямі. Засталіся ў рукапісах наступныя творы:
Пераважная частка рукапіснай спадчыны пісьменніка (каля 1500 аркушаў) у 1920—1930-я гады захоўвалася ў Нацыянальнай бібліятэцы Польшчы (Варшава). Падчас Другой сусветнай вайны рукапісы зніклі.
Дамуці
Дамуці́ (, Домути) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Рамуальд Аляксандравіч Чыкалаў
Біяграфія
У 1956 г. скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя М. Горкага (МДПІ) (цяпер Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка (БДПУ)).
Пачаў кар’еру ў Міністэрстве асветы БССР. У 1956—1964 гг. працаваў старшым інспектарам, потым намеснікам загадчыка аддзела кадраў МА БССР. З 1964 па 1968 гг. — памочнік міністра асветы БССР. З 1968 па 1971 гг. — памочнік намесніка Старшыні Савета Міністраў БССР.
З 1971 г. пачаў працаваць выкладчыкам у МДПІ на кафедры агульнай гісторыі. У гэтым жа годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. У 1973 г. атрымаў званне дацэнта. З 1978 па 1993 гг. быў загадчыкам кафедры агульнай гісторыі. Адначасова ў 1978—1991 гг. быў членам навукова-метадычнага савета па гісторыі Міністэрства асветы СССР. З 1993 г. ізноў працаваў як дацэнт кафедры.
У 1982 г. узнагароджаны ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР. У 1985 г. аб’яўлены выдатнікам народнай асветы БССР і выдатнікам асветы СССР.
У 2007—2010 гг. працаваў вядучым навуковым супрацоўнікам БДПУ.
З 2010 г. — на пенсіі.
Адам Уорлак
Адам Уорлак (Adam Warlock, спачатку быў вядомы як Яго (Him)) — персанаж коміксаў выдавецтва Marvel. Яго першае з'яўленне адбылося ў Fantastic Four #66 (Верасень, 1967) (у кокане) і #67 (Кастрычнік, 1967) (гуманоідная форма). Ён быў створаны сцэнарыстам Стэнам Лі і мастаком Джэкам Кірбі.
Дэбютаваўшы ў Срэбным стагоддзі коміксаў, персанаж на працягу чатырох дзесяцігоддзяў з'яўляўся ў коміксах, што публікуюцца Marvel. Найболей вядомыя яго з'яўленні ў Marvel Premiere і Strange Tales, а таксама ён з'яўляўся ў пяці аднайменных тамах і некалькіх абмежаваных серыях. Пасля Адам Уорлак з'яўляўся і ў іншых таварах Marvel, такіх як анімацыйныя серыялы і відэагульні.
Пятае
Пятае (Пятое) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1929 года ў складзе Рослаўскага павета Смаленскай губерні.
1930—1961 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці (з 1937 года — Смаленскай вобласці).
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года ..
Геаграфія
Ля вёскі працякае рака Стомяць.
Volkswagen Touareg
Volkswagen Touareg — аўтамабіль сярэдніх памераў SUV бізнес-класа кампаніі Volkswagen, вырабляецца з 2002 года. У цяперашні час аўтамабіль выпускаюць на заводзе Volkswagen у Браціславе. Touareg стаў другім недарожнікам у гісторыі маркі пасля Volkswagen Тур 82 (Kübelwagen).
Volkswagen Touareg I
Сусветны дэбют Touareg адбыўся на аўтасалоне ў Парыжы 26 верасня 2002 года.
Краглін
Кр́аглін (Kraglin) — выдуманы персанаж, іншапланетнік, які з'яўляецца ў выдавецтве Marvel Comics.
Гісторыя публікацыі
Персанаж, створаны Стэнам Лі, Донам Хекам і Эрні Хартам, з'явіўся ў Tales to Astonish #46 (жнівень 1963).
Выдуманая біяграфія
Краглін з'яўляецца А-Чылітарыянцам з планеты А-Чылітар 3 і такім чынам, мае выгляд пухнатай фіялетавай істоты са шматсценнымі вачамі. Ён і яго выгляд былі разгромлены Чалавекам-Мурашкай і Асой.
Старыя Чамаданы
Стары́я Чамада́ны (, Старые Чемоданы) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Фашчаўскага сельсавета.
Крыніца (прыпыначны пункт)
Крыні́ца (, Криница)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Крыніца; на лініі Мінск-Пасажырскі — Маладзечна, паміж прыпыначным пунктам Татаршчына і прыпыначным пунктам Селівонаўка.
Знак бяды (фільм)
«Знак бяды» (Знак беды) — беларускі мастацкі фільм рэжысёра Міхаіла Пташука, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм» (Творчае аб’яднанне мастацкіх фільмаў) у 1986 годзе паводле твора Васіля Быкава.
Сюжэт
Немаладыя ўжо людзі, Сцепаніда і яе муж Пятрок, жывуць на хутары, непадалёк ад беларускай вёскі Выселкі, калі прыходзяць нямецкія акупанты. Спроба неяк ужыцца з чужынцамі, якія не тое каб асабліва злыя, але проста не лічаць мясцовых жыхароў людзьмі, якія маюць хоць нейкія правы ў сябе дома, заканчваецца трагічна. Справу пагаршаюць мясцовыя «паліцаі», якія маюць свае ўтоенныя крыўды да савецкіх сялян. Не бачачы магчымасці выратавацца, Сцепаніда замыкаецца ва ўласнай хаце і падпальвае яе.
Тэхнічныя дадзеныя
Фільм зняты на плёнцы Шосткінскага вытворчага аб’яднання «».
Уладзіслаў Галубок
Уладзісла́ў Галубо́к, сапр.: Уладзісла́ў Іо́сіфавіч Го́луб (Го́лубеў) (, станцыя Лясная, Навагрудскі павет, Мінская губерня, цяпер, Брэсцкай вобласці — , Менск, НКУС) — беларускі , , , , мастак. Народны артыст Беларусі (1928). Член Саюза пісьменнікаў СССР (1934).
Сям’я
Нарадзіўся ў сям’і рабочага-чыгуначніка Іосіфа Голуба. Дзед Уладзіслава — Тамаш Голуб, браў удзел у паўстанні 1863—1864 гадоў. Вольнымі поглядамі вызначаўся і бацька Іосіф — памочнік паравознага машыніста, а потым слесар у дэпо, — які (магчыма за сваю рэвалюцыйную дзейнасць) быў забіты невядомым.
Дзяцінства
Пачатковую адукацыю Уладзіслаў атрымаў у царкоўна-парафіяльнай школе ў Мінску. Пазней, нягледзячы на матэрыяльныя нястачы ў шматлікай сям’і, бацькі ўладкавалі яго ў Мінскае гарадское вучылішча. Скончыць яго Уладзіславу не давялося: перашкодзіла трагічная смерць бацькі. На руках у маці, Галіны Уладзіславаўны, засталося шасцёра дзяцей. Уладзіслаў як старэйшы сын быў вымушаны зарабляць на хлеб, ён уладкоўваецца на працу спачатку грузчыкам на дрывяны склад пры чыгунцы, потым прыказчыкам у краму да купца Стараневіча. Але з-за канфліктаў з купцом Уладзіслаў быў вымушаны пакінуць працу ў яго краме. Неўзабаве Галубок уладкаваўся слесарам у Мінскае дэпо, а падчас Першай Сусветнай вайны стаў членам Сацыял-дэмакратычнага гуртка. Некаторыя даследчыкі лічаць, што менавіта багаты працоўны досвед пазнаёміў Галубка з рознымі тыпамі чалавечых характараў, што потым праявілася ў яго драматургічнай творчасці.
Тэатр прысутнічаў у жыцці Галубка з самага ранняга ўзросту: ужо з дзесяці гадоў Уладзіслаў не прапускаў, бадай, ніводнага спектакля, што паказвалі ў Мінску вандроўныя трупы. Нават часова працаваў у адным такім тэатры бутафорам і выконваў эпізадычныя ролі хлапчукоў у спектаклях. А ў 1896 годзе Уладзіслаў Галубок упершыню трапіў у сапраўдны тэатр.
Уладзіслаў Галубок успамінаў:
Юнацтва
Юнацтва Уладзіслава Галубка было насычана вельмі разнастайнай дзейнасцю і шматлікімі захапленнямі: ён граў у аркестры добраахвотнага пажарнага таварыства на барытоне і трамбоне, вучыўся ўпраўляцца з гармонікам, браў урокі жывапісу ў вядомых мінскіх мастакоў.
Яшчэ ў юнацтве захапленне выяўленчым мастацтвам прывяло Уладзіслава Галубка да вядомага ў тыя гады мастака Пракоф’ева. Аднак Пракоф’еў часцей за ўсё даручаў Уладзіславу маляваць копіі карцін вядомых мастакоў. Галубку даводзілася маляваць пейзажы, але яго самабытны талент звярнуў на сябе ўвагу маcтакоў, якія жылі ў Мінску. Як пейзажыст ён удзельнічаў у шматлікіх рэспубліканскіх выстаўках.
А ў 1906 годзе на старонках «Нашай Нівы» з’явіліся яго першыя вершы і апавяданні, сярод якіх было і «Апошняе спатканне».
Пачатак літаратурнай дзейнасці
Вялікі ўплыў на Галубка-пісьменніка зрабіла творчасць Янкі Купалы, Якуба Коласа, Максіма Багдановіча, Альберта Паўловіча, іншых прадстаўнікоў беларускага культурна-асветніцкага руху, якія неўзабаве сталі яго сябрамі. Паводле ацэнкі Максіма Багдановіча Галубок «пісаў бойкія і вясёлыя апавяданні, да чаго мае праўдзівую здольнасць. Мова іх заўжды жывая, тэмы іншы раз даволі цікавыя».
Першым было надрукавана апавяданне «На вяселле», падпісанае псеўданімам «Сымонка». Пазней пісьменнік не карыстаўся гэтым псеўданімам, абраў ласкавае «Галубок». З гэтага часу імя маладога пісьменніка ўсё часцей і часцей з’яўлялася на старонках газет, часопісаў, альманахаў. Даследчыкі вылучаюць у ранніх апавяданнях Галубка жывую народную мову, блізкія сялянству тэмы, спачуванне простаму люду, напрыклад у апавяданнях «Абмылка вучонага», «Навальніца», у навелах «Мінуўшчына», «Гонар», «Вясковыя астраномы» і многіх іншых. У 1913 годзе ў Пецярбургу выйшла першая кніжка Уладзіслава Галубка «Апавяданні».
У літаратурна-мастацкім і навукова-папулярным часопісе краязнаўчага кірунку «Лучынка» друкаваліся не толькі апавяданні У. Галубка (некаторыя пад крыптанімам Г-у-к), але і яго нарысы «Сляды старыны» пра старадаўнія замкі, прысвечаныя даследаванню гісторыі і культуры. Нарысы Галубка друкаваліся таксама ў такім выданні, як «Беларускі шлях».
Драматургічная творчасць
Уладзіслаў Галубок не забыўся пра сваё дзіцячае захапленне тэатрам. У 1911 г. у Мінск завітала першая беларуская трупа на чале з Ігнатам Буйніцкім, якая паказала спектаклі «Модны шляхцюк» Каруся Каганца і «Па рэвізіі» Марка Крапіўніцкага, дзе шчодра гучалі беларускія песні, а заканчваўся паказ дэкламацыяй вершаў Цёткі і Янкі Купалы. Уладзіслаў Галубок упершыню пабачыў спектаклі на беларускай мове і потым шмат у чым пераняў спосаб арганізацыі падобных відовішчаў для сваёй практыкі.
У 1917 г. адроджана «Першае беларускае таварыства драмы і камедыі», раней забароненае ўладамі Расійскай Імперыі. Галубок уступае ў таварыства разам з жонкай і дзецьмі і робіць першыя спробы ў драматургіі. За адну толькі восень 1917 г. Галубок піша тры п’есы, якія адразу ставіць яго трупа.
«Забыўся падпярэзацца»
Першая п’еса, напісаная і пастаўленая драматургам-рэжысёрам у Першым беларускім таварыстве драмы і камедыі, мела назву «Забыўся падпярэзацца» і апавядала пра недарэчнага дзяка. Пра гэты твор звестак да нас дайшло вельмі мала, а рукапіс яго, мусіць не захаваўся зусім. Вядома толькі, што гэта аднаактавая п’еса была першай драматургічнай спробай Галубка.
«Пісаравы імяніны»
Не без цікавасці публіка сустрэла і наступную камедыю драматурга «Пісаравы імяніны», пастаўленую на той жа сцэне ў снежні 1917. Сюжэт яе наступны. У першым акце прадстаўнікі валасной улады ў асобах старшыні, урадніка і іх саюзнікаў, а таксама дзяк збіраюцца на імяніны да пісара. Добра падпіўшы там, яны ўчыняюць бойку. У астатніх двух актах дзеянне разгортваецца вакол паспешлівага ад’езду пісара, які на самой справе нікуды не паехаў, а стаў ціхенька сачыць за жонкай. У гэты час да яе завітаў палюбоўнік — дзяк. Пісар застае жонку з дзякам і пабівае абодвух.
Даследчыкі адзначаюць, што ў мастацкіх сродках у гэтай п’есе драматург арыентуецца на фальклорныя традыцыі (у беларускай народнай творчасці шырока распаўсюджаны сюжэты аб любоўных прыгодах царкоўных служкаў), а таксама на традыцыі беларускай рэвалюцыйна-дэмакратычнай літаратуры, і ў першую чаргу на апавяданне Якуба Коласа «Пісаравы імяніны».
У творы спалучыліся два напрамкі. Адзін — сатырычны, які грунтуецца на выкрыцці сапраўднага аблічча прадстаўнікоў царскай улады і значнай часткі тагачаснай вясковай інтэлігенцыі. Другі — фарсава-вадэвільны, заснаваны на любоўнай інтрызе. І хаця элементы апошняга займаюць значнае месца ў вобразна-сюжэтнай тканіне п’есы, гэта не дае падставы называць яе вадэвілем.
Тагачасная крытыка ад новай п’есы не была ў захапленні: ім падалося, што характарам і зместам яна нагадвала ўкраінскія вадэвілі і камедыі з іх смешнымі дзякамі, сядзельцамі, абдуранымі мужамі і нявернымі жонкамі. Акрамя таго, паводле крытыкаў, поўны змест змест камедыі не адпавядаў яе назве. Аўтар улічыў усе крытычныя заўвагі і істотна перапрацаваў п’есу: у першым акце вывеў пазнавальныя сацыяльныя тыпы і даў некаторым з іх надзвычай выразныя прозвішчы. Напрыклад, валасны старшыня стаў звацца Бічом, старшы ўраднік — Набіносам, ураднікі — Абібокам і Лупадзёрам. Кожны з персанажаў меў не толькі вызначальную знешнасць (якую Уладзіслаў Галубок звычайна дакладна апісваў у пачатку п’ес), але і адметную мову, з даволі красамоўнымі слоўцамі і абаротамі.
У пастаноўцы п’есы як самому Галубку, так і іншым рэжысёрам не заўсёды ўдавалася дабіцца яе глыбокага ўвасаблення з-за таго, што двум апошнім актам у пэўнай ступені не ставала напружанага дзеяння. Гэта, а таксама неабходнасць мець у рэпертуары свайго вандроўнага тэатра мабільныя кароткія п’есы прымусіла Галубка падзяліць «Пісаравы імяніны» на дзве часткі. У выніку — на аснове першага акта атрымалася аднаактовая п’еса «Пісаравы імяніны». Астатнія ж дзве дзеі таксама іграліся як самастойны твор пад назвай «Залёты дзяка».
«Апошняе спатканне»
У снежні 1917 года таварыства паставіла п’есу «Апошняе спатканне», напісаную Уладзіславам Галубком на аснове свайго апавядання. У п’есе гісторыя двух братоў-блізнят Рыгора і Якіма, што сустракаюцца ў турме пасля таго, як адзін з іх з’язджае вучыцца ў горад, а другі застаецца дома, дапоўнілася кранальнымі ўзаемаадносінамі з каханымі. Каханне надае Рыгору і Якіму асаблівую пераканальнасць. Гэта не пляскатыя рэвалюцыянеры — «змагары за народнае шчасце», паказваць якіх было ў традыцыі першых паслярэвалюцыйных гадоў, а звычайныя вясковыя хлопцы, хіба што выхаваныя занадта сумленным бацькам. Таму і шукаюць справядлівасці розным шляхам, і толькі з-за маладой гарачнасці трапляюць у турму. Апошняе спатканне братоў таксама пазбаўлена звычайнай у такіх выпадках меладраматычнасці і залішніх слоў — абодва гінуць, нават не паспеўшы павітацца.
«Бязвінная кроў»
У лютым 1918 года замежная інтэрвенцыя перапыніла дзейнасць гэтага тэатра, але ў хуткім часе акупацыйныя ўлады далі згоду на адкрыццё ў Мінску клуба «Беларуская хатка», у стварэнні якога сябры таварыства прынялі актыўны ўдзел. У яго выкананні пабачыла свет новая п’еса Галубка «Бязвінная кроў», дзе адкрыта гучыць матыў: гаспадарамі беларускай зямлі з’яўляюцца тыя, хто на ёй працуе. У часы кайзераўскай акупацыі гэтая думка надавала п’есе асаблівую вастрыню.
«Ганка» («Ні тая, ні другая»)
П’еса «Ні тая, ні другая» была створана ў 1918 годзе, ва ўдасканаленым варыянце 1920 года з’явілася пад назвай «Ганка». У ён апавядаецца трагічная гісторыя пра выхаванага ў багатай сям’і студэнта Васіля і сялянскую дзяўчыну Ганку, якія кахаюць адзін аднаго. Але апякунка Васіля, хітрая палкоўніца, паварочвае справу так, што Васіль жэніцца з дачкой багатай памешчыцы, папраўляючы тым самым разбураную палкоўніцкую гаспадарку. Ганка рэагуе на ўсё гэта знешне спакойна, ды толькі праз нейкі час нараджае дзіця і раптам канчае жыццё самагубствам. Васіль спрабуе выправіць становішча, але разумее, што ўжо позна.
І ў першым, і ў другім варыянце п’еса мела ўстойлівы поспех у гледачоў. Даследчыкі адзначаюць, што гэта было абумоўлена не толькі «слёзнасцю» гісторыі, але і мноствам камічных сцэн з удзелам старой памешчыцы і яе палюбоўніка Альфонса, а таксама пранізлівых дзявочых мар і прыгожых узаемаадносін.
«Суд»
У пачатку 1920-х гадоў Галубок разам са сваёй трупай працаваў у Беларускім рабочым клубе. Тут упершыню была пастаўлена яго аднаактовая камедыя «Суд». У гэтай п’есе на аснове традыцыйнага сюжэта выкрываўся бюракратызм судзейскіх чыноўнікаў.
«Белы вянок» («Акрываўлены падатак»)
П’еса «Белы вянок» прысвечана жыццю сялян у Заходняй Беларусі. Твор апавядае пра трагічнае становішча беднай сялянскай сям’і. Гаспадар — арандатар Гарасім, даведзены да галечы, не можа заплаціць пану падатак. Жонка Гарасіма спакушае яго забіць разносчыцу тавараў і забраць яе грошы. Селянін доўга вагаецца і пасля пакутлівага роздуму згаджаецца, бо яму не дае спакою страшэнны прывід — яго маленькая дачка Аксіння стане жабрачкай. У першым варыяце п’есы фінал атрымаўся вельмі жахлівы — у выніку трагічнай памылкі Гарасім забіваў сякерай замест разносчыцы дачку. Але Галубок, які заўсёды крытычна ставіўся да сваёй творчасці, разумеў, што такі адкрыта меладраматычны фінал не ідзе на карысць твору. Таму пры выданні п’есы перарабіў яго. Гарасім узнімаў сякеру і раптам пазнаваў дачку :
«Пінская мадонна»
Найбольш складанай па будове стала камедыя Галубка «Пінская мадона». Драматург аб’яднаў у ён народныя анекдоты з уласнай фантазіяй і вырашыў не проста весяліць публіку, але і выкрыць ашуканства папоў і памешчыкаў. Па сюжэце ксёндз і памешчык з дапамогай бадзяжнага манаха ажыццявілі авантуру з быццам цудатворнай выявай Маці Боскай і наладзілі збор сродкаў на сваю карысць. Пікантнасць сітуацыі ў тым, што мясцовы мастак піша тую мадонну з разгульнайдзейкі Дзіяны, якую лёгка пазнаць у «святым партрэце». Сярод гараджан расце абурэнне, але «ў патрэбны момант» з’яўляецца гарадавы, які прымушае ўсіх маліцца «блуднай мадонне».
Сам Галубок у п’есе выконваў каларытную ролю юрлівага ксяндза.
«Пан Сурынта»
Калісьці ў маладосці пан засек прыгоннага да смерці і гэта пацягнула за сабой ланцуг не проста трагічных, але жахлівых падзей. У Сурынты крадуць малую дачку, з якой праз шмат год ён будзе жыць як з жонкай, але пазнае ў ён страчаную малечу толькі падчас паўстання, паднятага каханым Касі — Віцькам.
«Плытагоны»
У п’есе «Плытагоны» не проста паказваецца цяжкая праца плытагонаў, але і гаворыцца пра адказнасць чалавека, які ўласнаручна можа «выбудаваць» не толькі трагедыю свайго жыцця, але зрабіць няшчаснымі і нават справакаваць гібель блізкіх людзей.
Вольналюбівы плытагон Андрэй стаў першай значнай роляй для К. Ф. Быліча.
Дзейнасць Вандроўнага тэатра Галубка
У розныя часы тэатр меў такія назвы: «Трупа беларускіх артыстаў пад загадам Галубка» (Трупа Галубка), з 1924 — «Другая беларуская дзяржаўная трупа», з 1926 — «Беларускі дзяржаўны вандроўны тэатр» ..
У 1920 годзе ў Мінску адчыніўся Беларускі дзяржаўны драматычны тэатр, у склад якога ўвайшла значная частка акцёраў Першага Беларускага таварыства драмы і камедыі. Неўзабаве ўзнік яшчэ адзін тэатр — Вандроўны, які мусіў абслугоўваць правінцыю. Кіраваць ім выпала Уладзіславу Галубку.
Рэпертуар новага тэатра складаўся пераважна з п’ес Уладзіслава Галубка, які асабіста адказваў за іх пастаноўку, музычнае аздабленне і дэкарацыі, што пісаліся ім уласнаручна, нярэдка проста на сценах будынкаў, дзе даводзілася выступаць. Сярод п’ес іншых аўтараў можна адзначыць камедыю-жарт «Чорт і баба» Ф. Аляхновіча пастаўленая трупай у 1921 годзе.
Спачатку трупа была невялікая: некалькі сяброў Галубка, яго жонка Ядвіга, іх сын, дочкі Багуся, Мілачка і Люся, для якіх пісаліся дзіцячыя ролі. З іншых выканаўцаў можна назваць такіх акцёраў пераважна маладога пакалення, як Андрэй Блажэвіч (Вангін) Б. Бусел (Райзман), Міхась Васілёк (Грынблат), Н. Клачко, І. Крыцкі, Л. Скжындзіеўская, Ю. Фляйто. Працаваць акцёрамі актыўна ішлі і беларускія пісьменнікі — Міхась Чарот, Васіль Сташэўскі, Алесь Дудар, Ілары Барашка.
Першапачаткова калектыў працаваў пры Беларускім рабочым клубе і іграў спектаклі для гледачоў ускраін Мінска. Пазней выступаў таксама ў мінскіх клубах імя Леніна, Луначарскага, Дзям’яна Беднага, «Камуна» і ў «Беларускай хатцы».
Пачаўшы працу ў сталіцы, Трупа беларускіх артыстаў выправілася ў падарожжы па Беларусі, такім чынам, стаўшы аб’язным тэатрам. Артысты не мелі ўласнага транспарту, таму часта на выпадковых павозках ці санях, а часта і пешшу пераходзілі паміж беларускімі мястэчкамі. У адным з такіх падарожжаў (хутчэй за ўсё ў 1926 годзе), падчас гастроляў на Барысаўшчыне, Уладзіслаў Галубок сустрэў старога дудара па прозвішчы Сурма. Працягваючы традыцыю, запачаткаваную Ігнатам Буйніцкім, Уладзіслаў Галубок прыняў дудара ў сваю трупу. Дудару на той час было 70 гадоў і ўдзельнічаў у дзейнасці тэатру ён нядоўга. Пра гэта было напісана ў культурнай хроніцы 10-га нумару часопіса «Маладняк» за 1926 год.
У выніку мастацкае аздабленне для спектакляў рабілася літаральна з таго, што знаходзілася пад рукой. У рабоце тэатра актыўны ўдзел прымала публіка, яна дапамагала здабываць усё неабходнае для спектакля. Адны несці мэблю, другія, лаўкі, зэдлікі, лямпы і іншыя рэчы. Самі акцёры рамантавалі сцэну, малявалі дэкарацыі, і г. д., бо рабочых для абслугоўвання тэатра трупа не мела.
Працаўнікі трупы сумяшчалі сваю акцёрскую працу з дзённай працай на фабрыцы ці ў школе, паколькі праца ў трупе не аплачвалася.
Працаваць прыходзілася ў зусім непрыстасаваных памяшканнях.
П’есы Галубка і іншых драматургаў карысталіся вялікім поспехам у гледачоў, асабліва не спакушаных мастацтвам тэатра ў мінулым. Напрыклад, «Ганку» вандроўны калектыў іграў 498 разоў.
Прызнанне савецкай уладай
Летам 1920 года Уладзіслаў Галубок узначаліў Драматычную секцыю культурна-асветніцкай арганізацыі «Папараць-кветка» ў Слуцку. У 1920—1922 гадах працаваў загадчыкам мастацкага аддзела ў Народным камісарыяце асветы БССР. У 1920 годзе стварыў Трупу беларускіх артыстаў пры Беларускім рабочым клубе ў Мінску, з’яўляўся яе мастацкім кіраўніком.
У верасні 1924 года быў выдадзены загад Наркамата асветы аб ператварэнні трупы Галубка ў Беларускую дзяржаўную трупу.
Толькі за 1925 год трупа Галубка дала на Міншчыне звыш 150 спектакляў. 20 снежня 1928 г. Уладзіславу Галубку было прысвоена званне народнага артыста рэспублікі. Галубок стаў першым беларускім народным артыстам.
Разам са званнем народнага артыста Галубку быў прызначаны аклад «у памеры стаўкі адказнага палітработніка». Такім чынам, яго талент прыроўнівался да чыноўніцкай пасады.
Перыяд БДТ-3
У 1931 годзе тэатр Галубка рэарганізуюць, яго называюць БДТ-3 (Беларускі трэці дзяржаўны тэатр) і «прапісваюць» у Гомелі. Гастролі па акругах, тым не менш, працягваліся.
Тэатр працягваў традыцыі Першай беларускай трупы І. Буйніцкага, шырока выкарыстоўваў песенна-музычную і харэаграфічную народную творчасць, быў адметны жанравай разнастайнасцю.
Паступова ад Галубка, як і ад іншых дзеячаў літаратуры і мастацтва, усё больш настойліва пачалі патрабаваць адлюстравання класавай барацьбы.
З гэтага часу ў тэатральным рэпертуары пачалі пераважаць сучасныя савецкія творы, якія ставіліся на многіх тагачасных сцэнах. Большасць спектакляў былі заідэялагізаваная, галоўная ўвага звярталася на паказ энтузіязму савецкіх людзей і іх барацьбу са шпіёнамі, дыверсантамі і «ворагамі народа».
Галубок вымушаны рабіць усё, што ад яго патрабуюць, і ў 1933 г. яго БДТ-3 ставіць п’есу «Белая зброя». П’еса апавядае пра шкодніцкую дзейнасць «ворагаў народа» на адным з заводаў.
У 1934 годзе для павышэння кваліфікацыі калектыў быў накіраваны на 3-месячныя курсы ў Маскву, дзе выкладалі сістэму Станіслаўскага, знаёмілі з дасягненнямі расійскага і замежнага тэатраў. Тэатр Галубка ж пачалі пераводзіць у іншы кірунак — побытавы рэалістычна-псіхалагічны, у рэчышчы якога працавала абсалютная большасць сцэнічных калектываў таго часу.
У 1935 г. з’яўляецца п’еса «Сяржант Дроб», па аповесці Эдуарда Самуйлёнка «Тэорыя Каленбрун», якая была пастаўлена ў Гомелі ў канцы таго ж года. У творы ідзе гаворка пра барацьбу замежнага рабочага класа супраць фашызму, пра сімпатыі да Савецкай краіны.
У 1935 г. шырока адзначаўся 15-гадовы юбілей тэатра Уладзіслава Галубка, многія акцёры атрымалі ганаровыя званні, Галубок быў узнагароджаны аўтамабілем і творчай камандзіроўкай у Маскву і Ленінград.
Акцёрская дзейнасць
Галубок быў яркім выканаўцам драматычных і характэрных роляў: Авечка («Суд»), Сурынта («Пан Сурынта»), Гусак («Дыктатура» ), Андрон («Мой сябра» М. Ф. Пагодзіна), Палкоўнік («Ганка») і іншыя.
Рэпрэсіі
Арыштавалі Галубка ў 1937 г. «традыцыйным» спосабам, на досвітку. Хутка ў мінскай кватэры драматурга адбыўся вобыск. Забралі не толькі ўсе рукапісы, але нават прыватныя рэчы тэатра. Вельмі пацярпела сям’я: старэйшаму сыну Эдуарду, навуковаму супрацоўніку, не дазволілі абараніць дысертацыю па беларускай драматургіі, дачку Багуславу прымусілі ехаць на вёску — «перавыхоўвацца» ў калгасе, малодшых сыноў выключылі з камсамола, як дзяцей ворага народа. Жонка ў адчаі спрабавала скончыць жыццё самагубствам — яе ледзь выратавалі.
Пасля арышту Галубка ўсе яго карціны былі звезены ў НКУС, затым туды запрасілі гомельскага мастака Міхаіла Сімкоўскага і загадалі замаляваць на ўсіх палотнах подпіс аўтара. Сімкоўскі працаваў усю ноч, не спадзяючыся, што і сам выйдзе на волю. Аднак раніцай яго выпусцілі і нават дазволілі ўзяць што-нішто з твораў Галубка. Сімкоўскі змог вынесці толькі чатыры работы. Цяпер яны вісяць у адным з гомельскіх клубаў.
Пра далейшы лёс Галубка яго сям’я так нічога і не даведалася. У дакументах засведчана — памёр у 1942 г. ад гіпертаніі. Але дзе і як пахаваны — ні слова. Ёсць падставы лічыць, што гэтае паведамленне — фальшывая адпіска, якіх было шмат у той час.
Існуюць легенды пра лёс Галубка пасля арышту. Даследчык Замкавец апавядае, што, быццам, Галубок быў высланы ў Сібір і там стварыў тэатральную трупу са ссыльных. Выступленні іх нібыта бачылі на паромах вялікіх сібірскіх рэк.
Уладзіслаў Галубок рэабілітаваны пасмяротна 26 жніўня 1957 года Вярхоўным судом БССР.
Значэнне працы У. Галубка
Драматургічная, рэжысёрская і акцёрская дзейнасць Галубка з’яўляецца сувязным звяном паміж дарэвалюцыйным і савецкім беларускім тэатрам. У драматургіі яго творчасць выяўлялася глыбокім веданнем народнага жыцця. П’есы адрозніваліся сцэнічнай вастрынёй канфлікту, многія з іх напісаны ў жанры меладрамы з кантрасным супрацьпастаўленнем дабра і зла. Камедыі насычаны каларытным народным гумарам, характарызуюцца вострымі сітуацыямі з сатырычнай афарбоўкай.
Галубок творча развіваў традыцыі старажытнага народнага тэатра: батлейкі, народнай драмы, інтэрмедый. Акрамя акцёрскай і рэжысёрскай дзейнасці У. Галубок працаваў як мастак-дэкаратар, ён афармляў пастаноўкі ўсіх сваіх п’ес.
У. Галубок выхаваў многіх беларускіх акцёраў: У. І. Дзядзюшка, К. Ф. Быліч, Андрэй Блажэвіч і іншых. У трупе Галубка рабіла свае першыя крокі на сцэне адна з найбольш знакамітых беларускіх актрыс Стэфанія Станюта, музычнай часткай кіраваў Нестар Сакалоўскі — аўтар Дзяржаўнага гімна Беларусі; а на скрыпцы граў Міхаіл Лучанок, бацька вядомага кампазітара — Ігара Лучанка. У трупе працавалі і некаторыя беларускія пісьменнікі і паэты, напрыклад, Міхась Васілёк, Міхась Чарот, Васіль Сташэўскі, Алесь Дудар і іншыя.
Некалькі партрэтаў У. Галубка ў розных тэхніках напісаў Яўген Мікалаевіч Ціхановіч, які быў яго зяцем, Медаль Камітэту Ушанавання «Уладзіслаў Галубок» зрабіў Мікалай Лаўрэнцьевіч Несцярэўскі, З. Азгур у 1936 г. стварыў бюст Галубка, які не захаваўся.
Замхі
Замхі́ (, Замхи) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Палатоўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Палатоўскага сельсавета, да 17 ліпеня 1964 года — у склад Грамоўскага сельсавета , да 10 кастрычніка 2013 года — у склад Юравіцкага сельсавета.
Вялікія Баяры
Вялі́кія Бая́ры (, Великие Бояры) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мажэйкаўскага сельсавета.
У 1940—1965 гадах цэнтр Вялікабаярскага сельсавета, у 1965—1966 гадах у складзе Шчучынскага сельсавета, з 1966 года ў складзе Мажэйкаўскага сельсавета.
Цюрыхскі ўніверсітэт
Цюрыхскі ўніверсітэт (Universität Zürich) — найбуйны ўніверсітэт Швейцарыі, дзе ў цяперашні час навучаецца больш за 24 000 студэнтаў. Найбуйным факультэтам з’яўляецца філасофскі, на якім вучацца прыкладна 48 % ад усіх студэнтаў.