cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 7374
NGC 7374 (іншыя абазначэнні — PGC 69676, NGC 7374A, MCG 2-58-7, ZWG 430.6, KUG 2243+105, KCPG 572B) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 7374, NGC 7374A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лінарэс (Хаэн)
Лінарэс (Linares) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Хаэн, у складзе аўтаномнай супольнасці Андалусія, за 51 км ад адміністрацыйнага цэнтра правінцыі. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Сьера-Марэна.
Займае плошчу 195,1 км². Насельніцтва — (на 2010 год).
На працягу многіх гадоў у Лінарэсе праходзіў адзін з самых буйных шахматных турніраў, у якіх удзельнічалі самыя вядомыя шахматысты свету.
Тут у 1947 годзе на арэне для карыды загінуў Маналетэ — самы знакаміты іспанскі матадор.
Біскайская кампанія
Біскайская кампанія — наступленне Паўночнай арміі нацыяналістаў пад камандаваннем генерала Эміліа Мола з 31 сакавіка па 1 ліпеня 1937 года падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Пасля цяжкіх трохмесячны баёў сілам мяцежнікаў, дзякуючы іх ваеннай перавазе, удалося заняць горад Більбаа і правінцыю Біская.
Перадгісторыя
У выніку летне-восеньскіх баёў 1936 года распачатай грамадзянскай вайны паўночная зона апынулася ізаляванай ад цэнтральнай рэспубліканскай зоны і падтрымлівала з ёю сувязі толькі па паветры і моры. Увесь час яна адчувала наймацнейшы недахоп харчавання, адзення і абутку. Толькі часткова ўдавалася змякчыць дэфіцыт купляй прадуктаў і тавараў у Францыі і Англіі і гуманітарнымі пастаўкамі пад кантролем Лігі Нацый. Нацыяналістычная марская блакада істотна ўскладняла забеспячэнне фронту і тылу. На невялікай тэрыторыі дзейнічалі адначасова аўтаномны ўрад Біскаі, Савет Астурыі і Леона і Сантандэрскі камітэт. У Біскаі палітычную большасць складалі баскскія нацыяналісты, у Астурыі — камуністы і сацыялісты, у Сантандэры — рэспубліканцы. Іх органы ўлады лічылі сябе суверэннымі і то не хацелі, то не маглі каардынаваць дзеянні.
Баявыя дзеянні
Наступленне пачалося на досвітку 31 сакавіка 1937 года. Увесь красавік нацыяналісты не маглі прасунуцца далей берагоў ракі Дэвы. Штодня ім атрымоўвалася прасоўвацца ў сярэднім на 600-700 метраў. Сутыкнуўшыся з рэзкім супрацівам з боку баскаў, паўстанцы прыпынілі аперацыю, скарыстаўшыся надыходам дрэннага надвор’я. 11 чэрвеня Паўночная армія нацыяналістаў, пасля папярэдняга абстрэлу з 150 артылерыйскіх гармат і ўдараў італьянскай авіяцыі і авіяцыі «Легіёна Кондар», аднавіла баявыя дзеянні. У сярэдзіне дня 19 чэрвеня паўстанцы і італьянцы з усходу і поўначы без бою ўвайшлі ў Більбаа. Баскі вывелі з ладу большасць гарадскіх мастоў, але горад застаўся ў асноўным некранутым, у тым ліку яго прамысловасць, якая захавалася, нягледзячы на тое, што некаторыя рэспубліканскія кіраўнікі загадалі знішчыць фабрыкі і заводы.
Вынікі
Для ўсяго так званага Паўночнага фронту Рэспублікі падзенне Біскаі было катастрофай, таму што на яе абароне грунтавалася абарона двух іншых правінцый — Сантандэра і Астурыі. Таксама знік адзін з яе найважнейшых горназдабыўных і прамысловых цэнтраў, што таксама прывяло да павелічэння сіл нацыяналістаў.
Аўтазаводская лінія (Мінск)
Аўтазаводская лінія — другая лінія Мінскага метрапалітэна. Даўжыня 18,1 км, 14 станцый. Перасякае Мінск з паўночнага ўсходу на захад.
Праектаванне другой лініі Мінскага метро пачалося ў пачатку 1980-х. Планавалася пабудаваць 15 станцый, якія павінны былі звязаць Заводскі раён і заходнія («спальныя») раёны горада. Будаўніцтва першай чаргі Аўтазаводскай лініі пачалося ў 1984 годзе. 31 снежня 1990 гэты ўчастак быў адкрыты. У яго склад уваходзілі: «Фрунзенская», «Няміга», «Купалаўская», «Пралетарская» і «Трактарны Завод». У сакавіку 1991 г., праз тры месяцы пасля астатніх, была адкрыта «Першамайская».
3 ліпеня 1995 г. лінія была падоўжана на захад участкам з двух станцый: «Маладзёжная» і «Пушкінская».
7 лістапада 1997 г. былі адкрыты яшчэ дзве станцыі на ўсходзе лініі: «Партызанская» і «Аўтазаводская».
5 верасня 2001 г. была адкрыта «Магілёўская», а праз два гады 1 верасня 2003 г. побач было пабудавана Магілёўскае электрадэпо.
7 лістапада 2005 г. быў адкрыты апошні на сённяшні дзень участак Аўтазаводскай лініі: «Спартыўная», «Кунцаўшчына» і «Каменная Горка».
Дэпо
З 1990 года абедзве лініі мінскага метро абслугоўвала электрадэпо «Маскоўскае». Для яго разгрузкі было пабудавана дэпо «Магілёўскае», адкрытае 1 верасня 2003 года.
Тыпы вагонаў, што выкарыстоўваліся на лініі
На лініі выкарыстоўваюцца вагоны мадэлі 81-717/714 вытворчасці Мыцішчанскага машынабудаўнічага завода і Вагонмаша. Да 1 чэрвеня 2009 года выкарыстоўваліся четырохвагонныя цягнікі; цяпер лінію абслугоўваюць 29 пяцівагонных цягнікоў. У будучыні цягнікі кампаніі Штадлер заменяць гэтыя вагоны, калі завод сможа ўзнавіць іх вытворчасць.
Развіццё
Магчыма падаўжэнне лініі на паўднёвы ўсход да «Шабаноў». Тэрміны будавання не вызначаны.
Будаванне станцыі «Чырвоны бор (Віленская)» скасавана ў сувязі са згортваннем праекта жылога раёна Дзегцяроўка.
Ана Алькаідэ
Ана Алькаідэ (ісп.: Ana Alcaide, нар., , Іспанія) — іспанская спявачка і музыкант, якая грае на нікельхарпе, выканаўца музыкі ў стылі Сярэднявечча, сефардскай музыкі і народнай песні.
Біяграфія
Ана Алькаідэ нарадзілася ў Мадрыдзе. З 8 гадоў навучалася ігры на скрыпцы. Скончыла мадрыдскі ўніверсітэт Кампутэнсэ, спецыялізавалася ў галіне біялогіі. Падчас знаходжання ў Швецыі ў рамках праграмы «Эразмус» Ана ўпершыню пазнаёмілася з нікельхарпам або шведскай клавішнай скрыпкай. Пасля вяртання ў Іспанію яна вырашыла сканцэнтравацца на прафесійнай музычнай кар’еры. У наш час Ана жыве і працуе ў Таледа, завочна навучаючыся ў Мальмскай музычнай акадэміі.
Творчасць
У 2006 годзе Ана выпусціла свой першы альбом Viola de Teclas (з ісп. «клавішная скрыпка»). У альбоме Como la Luna y el Sol, які выйшаў праз два гады, яна дэбютавала і як спявачка. Аснову альбома складаюць народныя іспанскія і сефардскія мелодыі.
Цяпер Ана выступае не толькі як салістка, але і ўваходзіць у склад ансамбля Nemo.
Пастаўскі сельсавет
Паста́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пастаўскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — горад Паставы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Пастаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя сельсавета далучана да Камайскага сельсавета. Згодна з унесенай зменай ад 3 жніўня 1954 года тэрыторыя скасаванага Пастаўскага сельсавета была далучана да Загацкага сельсавета.
Ляўко
Ляўко — прозвішча.
NGC 7375
NGC 7375 (іншыя абазначэнні — PGC 69695, MCG 3-58-3, ZWG 453.7, NPM1G +20.0583) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Музей гісторыі пладаводства Беларусі
Музей гісторыі пладаводства Беларусі — беларуская дзяржаўная музейная ўстанова ў структуры Інстытута пладаводства Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, якая знаходзіцца ў Самахвалавічах ля Мінска.
Апісанне
Музей заснаваны 10 кастрычніка 1995 года ў дзень 70-годдзя Інстытута пладаводства НАН Беларусі. Размяшчаецца ў галоўным корпусе гэтай установы. У аснову экспазіцыі пакладзены прадметна-храналагічны прынцып, яна складаецца з пяці буйных раздзелаў і адлюстроўвае развіццё пладаводства на тэрыторыі Беларусі з XI стагоддзя да сучаснасці. У экспазіцыі шырока прадстаўлены архіўныя матэрыялы XVI, XVIII-XX стагоддзяў з фондаў Нацыянальнага гістарычнага архіва і архіваў навуковых устаноў Беларусі, Санкт-Пецярбургскага архіва навукова-тэхнічнай дакументацыі, Польскага музея гісторыі сельскай гаспадаркі і сельскагаспадарчай прамысловасці ў Познані, а таксама з бібліятэк краіны, прыватных збораў і калекцый.
Ярэўскі сельсавет
Ярэ́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Ярэва.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Свілельскі сельсавет у складзе Пастаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Свілелі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 14 красавіка 1962 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Ярэва. 20 лістапада 1970 года сельсавет перайменаваны ў Ярэўскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 32 населеныя пункты. 23 снежня 2011 года скасавана вёска Невярышкі, 25 сакавіка 2022 года — вёска Новы Двор. 21 чэрвеня 2023 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Курапольскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1091 чалавек, з іх 80,5 % — беларусы, 7,7 % — рускія, 7,1 % — палякі.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзіў 21 населены пункт: аграгарадок Хацілы, вёскі Азёркі, Вілейты, Волахі, Волься Вялікая, Дукі, Заброддзе, Задзеўе, Курты, Ліцвінкі, Мажэйкі, Мольдзевічы, Муляры Лясныя, Норкавічы, Родзі, Свілэлі, Сіўцы, Цаліно, Чыгуначная Казарма, Ярэва і хутар Загатскот.
Семехавічы
Семехаві́чы (, Семеховичи) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хойнаўскага сельсавета.
Вядомыя асобы Заслаўя
Вядомыя ўраджэнцы Заслаўя:
Федэратыўная рэспубліка
Федэратыўная рэспубліка — федэрацыя з рэспубліканскім спосабам кіравання. У федэратыўнай рэспубліцы дзейнічае падзел уладных паўнамоцтваў паміж федэральнымі і рэспубліканскімі органамі.
Сыбэрэжскі сельсавет
Сыбэрэжскі сельсавет (Сиберізька сільрада) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і орган мясцовага самакіравання ў Рыпкынскім раёне Чарнігаўскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Сыбэрэж.
Курапольскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Пастаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. З 6 снежня 1944 года ў складзе Дунілавіцкага раёна Полацкай вобласці. 9 жніўня 1946 года вернуты ў склад Пастаўскага раёна Маладзечанскай вобласці. 2 снежня 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Андронскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Курапольскага сельсавета 38 населеных пунктаў. 16 кастрычніка 1989 года ў склад Юнкаўскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (Васіліны-I і Чарэмушнікі Падзісенныя). 24 жніўня 1992 года 16 населеных пунктаў перададзены ў склад Юнкаўскага сельсавета. 26 верасня 2002 года ў склад сельсавета з Юнькаўскага сельсавета перададзены 17 населеных пунктаў. 20 чэрвеня 2008 года скасаваны вёскі Старыца і Шылаватае. 18 снежня 2009 года да сельсавета далучана частка скасаванага Белькаўскага сельсавета (10 вёсак: Алашкаўшчына, Асіннікі, Балаі, Дубрава, Казімерцы, Крашнева, Мацейкі, Навасёлкі, Тузбіца і Шымукоўшчына). 27 снежня 2019 года скасавана вёска Крашнева. 21 чэрвеня 2023 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ярэўскага сельсавета (21 населены пункт: аграгарадок Хацілы, вёскі Азёркі, Вілейты, Волахі, Волься Вялікая, Дукі, Заброддзе, Задзеўе, Курты, Ліцвінкі, Мажэйкі, Мольдзевічы, Муляры Лясныя, Норкавічы, Родзі, Свілэлі, Сіўцы, Цаліно, Чыгуначная Казарма, Ярэва і хутар Загатскот).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (29 населеных пунктаў) — 1082 чалавекі, з іх 83,7 % — беларусы, 9,8 % — рускія, 3,5 % — палякі.
Ева Паўлаўна Левіна-Розенгольц
Ева Паўлаўна Левіна-Розенгольц (29 мая 1898, Віцебск — 18 жніўня, 1975, Масква) — савецкая мастачка і графік. Брала ўдзел у Першай і Другой Усебеларускіх мастацкіх выстаўках.
Біяграфія
Нарадзілася  года ў Віцебску. У 1914 годзе скончыла Аляксееўскую гімназію ў Віцебску. Наведвала заняткі ў школе Юдаля Пэна.
У час Першай сусветнай вайны — сястра міласэрнасці ў ваенна-палявым шпіталі. У 1917 атрымала дыплом зубнога лекара ў Томскім універсітэце. У 1917—1918 гадах жыла ў Маскве, брала ўрокі малявання і скульптуры ў Сцяпана Эрзі. У 1919 годзе вярнулася ў Віцебск.
У 1920 годзе пераехала ў Маскву. Працягнула мастацкую адукацыю ў студыі Ганны Галубкінай, у тым жа годзе паступіла ў ВХУТЕМАС — у майстэрню Роберта Фалька, якую скончыла у 1925 са званнем мастака і правам загранічнай паездкі. У 1923—1931 гадах была замужам за пісьменнікам Барысам Левіным. У сакавіку 1925 года экспанавала свае работы на выстаўцы таварыства «Маскоўскія жывапісцы». Брала ўдзел у Першай Усебеларускай мастацкай выстаўцы ў Менску (1925) з працамі «Яўрэі» і «Натуршчыца».
У 1926 годзе едзе ў Лондан да брата А. Розенгольца, які выконваў абавязкі паўнамоцнага прадстаўніка ў Вялікабрытаніі; па шляху спыняецца ў Парыжы, наведвае Луўр. Працуе ў прадстаўніцтве; наведвае лонданскія музеі, захапляецца жывапісам Уільяма Цёрнера. У канцы 1926 года вяртаецца ў Маскву.
У 1927 годзе брала ўдзел у Другой Усебеларускай мастацкай выстаўцы з працамі «Эцюд да партрэта», «Старая» і пяццю акварэлямі. У 1927—1928 гадах брала ўдзел у выстаўках таварыства «Рост» і «Аб’яднанні мастакоў-грамадоўцаў» у Маскве. У 1929 годзе паступіла на вышэйшыя педагагічныя курсы пры ВХУТЕИНе. З 1932 года працавала мастаком па роспісы тканін на Дарагамілаўскай фабрыцы, з 1934 года — старшай кансультанткай па афармленні тканін пры Наркамлегпраме. У 1937 годзе былі арыштаваныя два яе браты, звольнена з працы. 1938—1941 годах працуе ў капіравальным цаху Цэнтральнага бюро Маскоўскага саюза мастакоў.
З пачатку Вялікай Айчыннай вайны — у эвакуацыі ў Чыстапалі. У 1942 годзе вярнулася ў Маскву. Надалей працуе ў капіравальным цаху Цэнтральнага бюро Маскоўскага саюза мастакоў, бярэ ўдзел у выстаўках саюза.
У жніўні 1949 года была арыштавана ў Віцебску, дзе працавала стаматолагам, і Асаблівай Нарадай пры МДБ СССР асуджаная на 10 гадоў ссылкі, якую адбывала у Краснаярскім краі. У 1949—1954 гадах працавала на лесапавале, маляркай, санітаркай, медсястрой. У 1954—1956 гадах працавала у Карагандзе мастаком-дэкаратарам Казахскага драматычнага тэатра. У 1956 годзе была рэабілітавана і вярнулася ў Маскву.
1956—1974 гадах стварае цыклы «Дрэвы», «Балоты», «Людзі», «Неба», «Партрэты», «Фрэскі», «Пластычныя кампазіцыі», «Краявіды». Ездзіць у Ленінград, Калугу, Баравіцкі. Дзяржаўны музей выяўленчых мастацтваў імя А. С. Пушкіна набывае адзінаццаць яе твораў. Стварае кароткія паэтычныя замалёўкі.
Памерла 18 жніўня 1975 года. Пахавана на Вастракоўскіх могілках.
Творчасць
З сярэдзіны 1930-х гадоў працавала ў тэхніцы пастэлі. У 1956—1974 гадах займалася выключна станковай графікай, аддавала перавагу тушавым малюнкам кутасом ці пяром, а таксама пастэлі. У 1937 годзе ўдзельнічала ў афармленні Савецкага павільёна на Сусветнай выстаўцы ў Парыжы. Творчасць мастачкі таксама прадстаўленая ў калекцыі Дзяржаўнай Траццякоўскай галерэі, у многіх расійскіх і замежных прыватных зборах.
Чэмпіянат свету па шашэйных велагонках
Чэмпіянат свету па шашэйных велагонках (афіцыйная назва — UCI Road World Championships) — штогадовы чэмпіянат свету па шашэйных дысцыплінах веласпорту, які праводзіцца пад эгідай Міжнароднага саюза веласіпедыстаў (UCI). У рамках чэмпіянату свету праводзяцца шашэйныя групавыя гонкі і індывідуальныя гонкі на час з раздзельнага старту сярод мужчынскай эліты, жаночай эліты і мужчын ва ўзросце да 23 гадоў. Чэмпіянат праводзіцца ў канцы сезона, звычайна пасля Вуэльты Іспаніі.
Лета (значэнні)
Лета:
Чэмпіянат свету па шашэйных велагонках
Спартсмены, якія выступаюць на чэмпіянаце свету, прадстаўляюць нацыянальныя зборныя сваіх краін.
Гісторыя
Першы чэмпіянат свету па шашэйных велагонках быў праведзены ў 1927 годзе на Нюрбургрынгу ў Германіі. Першым чэмпіёнам свету сярод прафесіяналаў стаў італьянскі велагоншчык Альфрэда Бінда.
NGC 7376
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чэмпіянат свету па шашэйных велагонках
Гісторыя
Да 1995 года ў рамках чэмпіянатаў свету праводзіліся асобныя гонкі для аматараў і прафесіяналаў.
Юлія Сяргееўна Слясарчык
Клубная кар’ера
На дарослым ўзроўні першы сезон правяла ў 2010 годзе ў вышэйшай лізе ў клубе «Маладзечна», потым стала рэгулярна гуляць за мінскі клуб «Зоркая-БДУ», за пяць сезонаў правяла больш за 100 матчаў.
У складзе бела-блакітных у сезоне-2020 разам з камандай яны сталі чэмпіёнкамі Рэспублікі Беларусь, а таксама ўладальніцамі жаночага Кубка Беларусі. Адгуляла 24 матчы, адзначылася двума галамі і аддала 10 галявых перадач. 2021 сезон правяла ў складзе жаночай каманды «Зеніта» У 2022 годзя вярнулась у мінскае «Дынама».
Уільям Стайран
Уільям Ста́йран (William Styron, 11 чэрвеня 1925 — 1 лістапада 2006) — амерыканскі пісьменнік і публіцыст. Лаўрэат Пулітцэраўскай прэміі 1968 года. Член Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук, Амерыканскай акадэміі мастацтваў і літаратуры.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Ньюпарт-Ньюс (штат Вірджынія, ЗША). Скончыў Дэвідсан-каледж у Дарэме (Паўночная Караліна). У 1943—1945 гадах служыў у марской пяхоце ЗША на Ціхім акіяне. У 1947 годзе скончыў Універсітэт Дзьюка і атрымаў ступень бакалаўра мастацтваў па англійскай мове.
У 1950-х гадах быў у складзе супольнасці амерыканскіх эмігрантаў у Парыжы. У 1953 годзе стаў рэдактарам-кансультантам часопіса Paris Review.
Памёр ад пнеўманіі на востраве Мартас-Він’ярд (штат Масачусетс).
Творчасць
Дэбютаваў у друку як пісьменнік у 1945 годзе. На яго творчасць паўплывалі Уільям Фолкнер і экзістэнцыялісты (раман «І падпаліў гэты дом», 1960). У 1967 годзе выйшаў гістарычны раман «Прызнанні Ната Тэрнера» (The Confessions of Nat Turner). Сярод твораў Уільяма Стайрана маральна-філасофскі раман «Выбар Сафі», 1979, экранізаваны ў 1982 годзе), аповесці «Знікаю ў цемры» (1951), «Доўгі марш» (1952), зборнікі эсэ і публіцыстыкі.
Мастыцкая (станцыя метро)
Мастыцка (Мости́цька) — будуемая станцыя Сырэцка-Пячэрскай лініі Кіеўскага метрапалітэна. Плануецца, што яна будзе размешчана паблізу скрыжавання Паўночна-Сырэцкай і Межавой вуліц на паўночна-заходняй ускраіне Кіева. Плануецца адкрыць у канцы 2021 года.
Станцыя будзе размяшчацца паміж станцыямі Сырэц і Праспект Праўды або Вынаградар. Праектна размешчана на заходняй ускраіне масіва Белічча Поле.
Мігель Кабанельяс
Мігель Кабанельяс Ферэр (Miguel Cabanellas Ferrer; 1 студзеня 1872 — 14 мая 1938) — іспанскі ваенны дзеяч, генерал. Удзельнік грамадзянскай вайны ў Іспаніі 1936—1939 гадоў.
Сям’я і адукацыя
Поўнае імя — Мігель Мануэль Віргіліа Хаакін Кабенальяс Ферэр. Нарадзіўся ў сям’і Віргіліа Кабанельяса Тапіа, капітана пяхотнага палка, і Клары Ферэр Рытваген. Скончыў са ступенню бакалаўра каледж Тэклы і пяхотнае вучылішча. 24 мая 1894 года ўступіў у шлюб і праз некалькі дзён быў накіраваны на службу на Кубу, што была тады іспанскай калоніяй.
Ваенная служба
2 лістапада 1894 года ў чыне малодшага лейтэнанта ўпершыню ўдзельнічаў у баі з кубінскімі паўстанцамі. 23 жніўня 1895 года, ужо як лейтэнант, вызначыўся ў баі ля Сабан дэ Сан Серапіа, за што узнагароджаны медалём «За ваенныя заслугі« першага класа. 1 снежня 1896 года атрымаў новую ўзнагароду «За адвагу», праяўленую ў баі ў Тумба дэль Тэзора. Ачуняўшы пасля цяжкай хваробы (ліхаманкі), 1 кастрычніка 1897 года быў выраблены ў капітаны.
Наступнае званне — маёра — Кабанельяс атрымаў за ўдзел у баявых дзеяннях у Марока ў 1909 годзе, таксама ён быў узнагароджаны крыжам ваенных заслуг і ордэнам Марыі Крысціны першага класа. У 1910 годзе выступіў з ініцыятывай стварэння мараканскіх стралковых частак з мясцовага насельніцтва (Fuerzas Regulares Indígenas). Яны пазней паспяхова ўдзельнічалі ў абароне Мелільі і Ларачэ. 15 мая 1911 года камандаваў трыма эскадронамі «рэгулярэс», неўзабаве атрымаў чарговае павышэнне па службе.
У ліпені—жніўні 1921 года іспанскія войскі пацярпелі шэраг істотных паражэнняў у Марока (у прыватнасці, іх войскі былі разгромлены пры Анвале), што прывяло да пагрозы страты Мелільі. Кабанельяс камандаваў адной з калон падчас контрнаступлення, якое зняла пагрозу для Мелільі і аднавіла кантроль іспанцаў над часткай страчанай тэрыторыі (у прыватнасці, былі адваяваны Монтэ-Аруіт і Зелуан). Цяжкія паражэнні іспанскай арміі ў Марока прывялі да стварэння афіцэрскіх «хунт абароны», у дзейнасці якіх прынялі ўдзел многія вайскоўцы, у тым ліку Кабанельяс (тады ён быў ужо брыгадным генералам), Франсіска Франка, Эміліа Мола і іншыя. У студзені 1922 года ўрад рэзка абмежаваў дзейнасць хунт. У маі Кабанельяс быў пераведзены на службу ў Іспанію.
У 1924 годзе быў выраблены ў дывізіённыя генералы і прызначаны ваенным губернатарам Балеарскіх астравоў. 26 ліпеня 1926 года з-за канфлікту з дыктатарам Прыма дэ Рыверай Кабанельяс адпраўлены ў рэзерв. У гэты перыяд ён прытрымліваўся ліберальных і рэспубліканскіх палітычных поглядаў, удзельнічаў у змовах супраць дыктатуры і ў паўстанні 1929 года. Пасля звяржэння манархіі ў красавіку 1931-га быў адноўлены на службе і прызначаны генерал-капітанам у Андалусіі, дзе актыўна змагаўся за аднаўленне парадку. Затым ён быў камандуючым іспанскімі войскамі ў Марока, а ў 1932 годзе змяніў Хасэ Санхурха на пасадзе генеральнага дырэктара грамадзянскай гвардыі.
У 1933 годзе генерал Кабанельяс абраны дэпутатам картэсаў (парламента) ад цэнтрысцкай Рэспубліканскай Радыкальнай партыі, узначальваючы камісію па абароне. У 1936 годзе ўрад Народнага Фронту вярнуў Кабанельяса ў армію — генерал займаў пасады генеральнага інспектара карабінераў, зноў генеральнага інспектара грамадзянскай гвардыі, а затым камандзіра пятай дывізіі ў Сарагосе. З-за сваіх ліберальных поглядаў, а таксама ў сувязі з членствам у масонскай ложы (разам з многімі прыхільнікамі Рэспублікі) Кабанельяс карыстаўся даверам рэспубліканскага ўрада. Аднак у гэты ж час ён прымаў удзел у падрыхтоўцы ваеннай змовы, сумесна з правымі генераламі Франка і Мола. Існуюць розныя меркаванні аб ступені ўцягнутасці Кабанельяса, але сам факт яго ўдзелу з’яўляецца агульнапрызнаным. Генерал Мола лічыў Кабанельяса кандыдатам на пасаду ваеннага міністра будучага ўрада.
Грамадзянская вайна
Пасля пачатку паўстання 17 ліпеня 1936 года Кабанельяс некаторы час выяўляў асцярожнасць, але ўжо неўзабаве абвясціў аб падтрымцы нацыяналістаў, забяспечыўшы ім кантроль над Сарагосай. Загадаў арыштаваць каля 360 дзеячаў Народнага Фронту, уключаючы грамадзянскага губернатара, а таксама генерала Мігеля Нуньеса дэ Прадо, толькі што прызначанага генеральным інспектарам авіяцыі (неўзабаве ён расстраляны).
Першапачаткова нацыяналісты разлічвалі, што іх узначаліць генерал Хасэ Санхурха, але той загінуў у авіякатастрофе 20 ліпеня 1936 года. У гэтай сітуацыі ваенныя лідары, якія выступілі супраць Рэспублікі, 23 ліпеня дамовіліся стварыць орган калектыўнага кіраўніцтва — ваенную хунту, старшынёй якой стаў Кабанельяс. Ён атрымаў гэтую пасаду як старэйшы па ўзросце і службовым стажу. Аднак яго ўплыў быў невялікім і, у асноўным, абмяжоўвалася сімвалічнымі функцыямі; акрамя таго, ён апынуўся пазбаўлены магчымасці непасрэдна ўплываць на сітуацыю ў воінскіх часцях. У жніўні Кабанельяс падпісаў указ аб замене трохкаляровага чырвона-жоўта-фіялетавага рэспубліканскага сцяга на традыцыйны манархічны чырвона-жоўты.
Аляксандра Вадзімаўна Нікалаенка
Аляксандра Вадзімаўна Нікалаенка (Алекса́ндра Вади́мовна Никола́енко;, Масква, СССР) — руская пісьменніца, мастачка.
Біяграфія
Нарадзілася 8 кастрычніка 1976 года ў Маскве, дзе і скончыла сярэднюю школу. Бацька — доктар фізічных навук, супрацоўнік Курчатовскага інстытута, маці — мастачка.
Вядомая як ілюстратар твораў Паўла Санаева, Ірыны Віткоўскай, Ірыны Гаруновай і іншых пісьменнікаў; таксама ілюструе свае ўласныя творы.
Жыве ў Маскве, мае сына Максіма.
Мікалай Віталевіч Лысенка
Творчасць
Да найбольш вядомых твораў Лысенкі належыць музыка гімнаў «Малітва за Украіну» і «Вечны рэвалюцыянер», якія, ў тым ліку, выконваў хор Кірыла Стацэнкі падчас Свята саборнасці, оперы «Тарас Бульба», «Наталка Полтавка» («Наталка Палтаўка») і іншыя. Лысенка стварыў шматлікія аранжыроўкі народнай музыкі для голасу і фартэпіяна, для хору і змешанага складу, а таксама напісаў значную колькасць твораў на словы Тараса Шаўчэнкі.
Андрэй Віктаравіч Мярзлікін
Андрэй Віктаравіч Мярзлікін (Андрей Викторович Мерзликин; нар. 8 лістапада 1968, Ліпецк, СССР) — расійскі памежнік, Герой Расійскай Федэрацыі, намеснік начальніка 12-й памежнай заставы Маскоўскага пагранічнага атрада Групы расійскіх памежных войскаў у Рэспубліцы Таджыкістан.
Біяграфія і ваенная кар’ера
Нарадзіўся 8 лістапада 1968 г. у горадзе Ліпецку, рускі па нацыянальнасці. Скончыўшы сярэднюю школу № 17, паступіў у Ліпецкі металургічны інстытут. У 1986 годзе прызваны на тэрміновую вайсковую службу ў Памежныя войскі КДБ СССР. Служыў у Маскве на асобным кантрольна-прапускным пункце ў аэрапорце «Шарамеццева». Падчас тэрміновай службы ў 1987 годзе паступіў у Маскоўскае вышэйшае ваеннае каманднае вучылішча памежных войскаў, якое скончыў у 1992 годзе. Пасля заканчэння вучылішча служыў на Далёкім Усходзе, будучы начальнікам памежнай заставы «Іня». У 1993 годзе пераведзены ў Таджыкістан на пасаду намесніка начальніка 12-й заставы Маскоўскага пагранатрада Групы расійскіх пагранічных войскаў у Таджыкістане.
Бой 13 ліпеня 1993 года
13 ліпеня 1993 года 14 груп баевікоў агульнай колькасцю да 250 чалавек з афганскай і таджыкскай тэрыторыі адначасова напалі на 12-ю заставу Маскоўскага пагранатрада. 45 памежнікаў і 3 мотастралкоў прынялі няроўны бой. Лейтэнант Мярзлікін прыняў камандаванне на сябе. У няроўным баі загінула больш за палову абаронцаў заставы, становішча пагаршала недахоп баепрыпасаў, таму Мярзлікін прыняў рашэнне прарывацца да асноўных сіл з акружэння. Вырвацца атрымалася 18 байцам, усе былі або паранены, або кантужаны.
За мужнасць і гераізм, праяўленыя пры выкананні воінскага абавязку, указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі № 1050 ад 19 ліпеня 1993 года лейтэнанту Мярзлікіну Андрэю Віктаравічу было прысвоена званне Героя Расійскай Федэрацыі.
Далейшая служба
У далейшым працягваў службу ў пагранічных войсках РФ.
У званні генерал-маёра выконваў абавязкі намеснік начальніка Упраўлення па абароне канстытуцыйнага ладу і барацьбе з тэрарызмам 2-й службы ФСБ Расіі (г. Пяцігорск).
У кастрычніку 2021 года павышаны да генерал-лейтэнанта.
Спіс аб’ектаў PGC (1966001—1967000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1966001—1967000)
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных каманд 2020
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных каманд 2020 — 5-ы чэмпіянат па кёрлінгу сярод змяшаных каманд. Праводзіўся з 6 па 9 студзеня 2020 года ў горадзе Мінск на арэне «Мінск-Арэна».
Свята-Мікалаеўская царква (Першамайская)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у вёсцы Першамайская Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1903 годзе з цэглы.
Архітэктура
Вырашана прамавугольным у плане аб'ёмам пад двухсхільным дахам. Да фасада далучана трох'ярусная чатырохгранная званіца, завершаная цыбулепадобнай галоўкай; арачная ніша 2-га яруса запоўнена выявай свяціцеля Мікалая. З тыльнага фасада выступае ніжэйшая пяцігранная апсіда з бакавымі рызніцамі. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі і лапаткамі ў прасценках.
NGC 7377
NGC 7377 (іншыя абазначэнні — PGC 69733, ESO 534-26, MCG -4-53-38, IRAS22451-2234) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іван Раманавіч Сідаровіч
Іван Раманавіч Сідаровіч (нар., в. Краснае, Пружанскі раён, Брэсцкая вобласць) — дырэктар БелАЗа. Кандьщат тэхнічных навук.
Біяграфія
У часы Другой сусветнай вайны сям’я Сідаровічаў трапляе ў Германію ў канцлагер Дахау. Пасля вызвалення вязняў лагера дабравольцам пайшоў у Чырвоную Армію. Дайшоў да Вены. Служыў у Румыніі, Югаславіі. У 1951 годзе дэмабілізуецца і прыязджае ў Мінск на аўтазавод. Працуе токарам, кантралёрам, кантрольным майстрам, інжынерамтэхнолагам. На БелАЗе з першых дзён яго заснавання: начальнік цэха галоўнага канвеера, начальнік аддзела тэхнічнага кантролю. У 1960 годзе закончыў Беларускі політэхнічны інстытут, пазней Маскоўскі інстытут кіравання народнай гаспадаркай.
У час яго дырэктарства Беларускі аўтамабільны завод быў узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1966).
3 1972 года да 1989 год працаваў у Маскве на кіруючых пасадах у Міністэрстве аўтамабільнай прамысловасці СССР, пастаянным прадстаўніцтве СССР у Савеце Эканамічнай Узаемадапамогі, апараце Савета Міністраў СССР. У 1993 годзе ён вяртаецца ў Жодзіна, ганаровым грамадзянінам якога з’яўляецца з 1972 года.
Выбіраўся дэпутатам Вярхоўных Саветаў БССР і СССР.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Працоўнага Чырвонага Сцяга, Вялікай Айчыннай вайны II ступені, медалямі, Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР.
Партызанская брыгада «Граза»
Партызанская брыгада «Граза» — партызанская брыгада, створаная ў жніўні 1942 года на базе атрада «Граза», які ў ліпені прыбыў з савецкага тылу, і мясцовай партызанскай групы С. Т. Баранава (27 чалавек), якая дзейнічала з сакавіка 1942 у Талачынскім раёне. Да ліпеня 1943 года мела назву партызанская брыгада «Дзядзькі Колі». Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Талачынскага і Чашніцкага раёнаў. 29 чэрвеня 1944 года брыгада (673 партызаны, 9 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны праводзілі дыверсіі на чыгуначным участку Талачын — Орша і на грунтавых дарогах. У жніўні 1943 года на чыгуначным участку станцый Перавалачны — Коханава падарвалі больш за 500 рэек. У верасні 1943 года вялі баі каля вёскі Рыдамля Талачынскага раёна, у кастрычніку ўтрымлівалі абарону ў вёсках Чарэя — Стражавічы — Белая Царква, у сакавіку 1944 года вялі баі каля вёскі Слідчаны Чашніцкага раёна, каля вёсак Рафалова (снежань 1943), Усвейка, Мураўнічы (студзень 1944) Талачынскага раёна. У лютым 1944 года разбілі гарнізон у вёсцы Курчэўская Усвейка Талачынскага раёна. У маі 1944 года разам з партызанскай брыгадай М. П. Гудкова ўдзельнічалі ў баі каля вёскі Бароўка Лепельскага раёна.
Памяць
У 1977 годзе ў вёсцы Янава Талачынскага раёна ў гонар брыгады ўстаноўлена мемарыяльная дошка, у 1980 годзе каля вёскі пастаўлена стэла.
Шыркаўскі сельсавет
Назву Шы́ркаўскі сельсавет маюць:
Лаўтары (фільм)
«Лаўтары» (Lăutarii — спевакі, інструменталісты) — фільм Эміля Лацяну.
Фільм меў поспех, асабліва ў Італіі. Фільм «Лаўтары» (1971) атрымаў другую прэмію (Срэбная ракавіна) міжнароднага фестывалю ў Сан-Себасцьяне (1972), спецыяльную прэмію журы міжнароднага фестывалю ў Сан-Себасцьяне (1972), Срэбную Німфу міжнароднага кінафестывалю ў Неапалі (1972) і спецыяльны дыплом міжнароднага кінафестывалю ў Арвіета (1972). У кінапаэме «Лаўтары» (1971), адзначанай прызам кінафестывалю ў Сан-Себасцьяне, рэжысёр Эміля Лацяну расказаў пра лёс народных музыкантаў.
Хойна
Хо́йна (, Хойно) — вёска ў Беларусі, у Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хойнаўскага сельсавета.
Да 17 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Вулькаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 20 км у напрамку на поўдзень ад горада Пінск, за 185 км ад Брэста, за 24 км ад чыгуначнай станцыі Пінск.
Рось (значэнні)
Рось — тапонім.
Зомбіфікацыя
«Зомбіфікацыя» («Зомбіфікацыя савецкага чалавека») — сатырычнае эсэ расійскага пісьменніка Віктара Пялевіна, напісанае ў 1990 годзе. За гэты твор Віктар Пялевін атрымаў літаратурную прэмію «Вандроўнік-95».
Змест
У эсэ «Зомбіфікацыя», якое часам называецца апавяданнем, праводзяцца іранічныя паралелі паміж містычным абрадам ператварэння чалавека ў зомбі на Гаіці і ідэалагічнай «ініцыяцыяй» ў СССР.
Эсэ мае падзагаловак «Вопыт параўнальнай антрапалогіі», які наладжвае чытача на навуковасць апавядання. Галоўнай дзеючай асобай першага раздзела з'яўляецца Джэймс Бонд. Ён вывучае кнігу «Дрэва падарожжаў» Патрыка Лэя Фермара, у якой распавядаецца пра гаіцянскую рэлігію вуду і пра ператварэнне чалавека ў зомбі. Высвятляецца, што Джэймсу Бонду трэба будзе пазмагацца з гаіцянскім неграм-зомбі, які працаваў на СМЕРШ і МУС.
Далей аўтар тлумачыць прычыну, па якой Ян Флемінг звязвае гаіцянскі культ са сталінскай контрразведкай. У сувязі з гэтым згадваюцца прыродазнаўчанавуковыя працы пра зомбіфікацыю, мастацкія творы, рэлігійныя і філасофскія трактаты. «Вучоны» кантэкст аповеду падкрэсліваецца выкарыстаннем мноства спецыяльных тэрмінаў, а таксама характэрных для навуковай літаратуры славесных абаротаў: «адзначым сувязь», «даследчыкі даўно меркавалі», «ўзоры былі здадзены на аналіз», «спроба даць больш-менш поўнае апісанне», «якая займалася вывучэннем гэтай праблемы» і г. д.
У эсэ падрабязна апісваецца абрад ператварэння чалавека ў зомбі на Гаіці. Адэпты культу вуду вераць, што чалавек уяўляе сабой «некалькі целаў, накладзеных адзін на аднаго»: фізічнае цела, «дух плоці» (энергетычны дублікат фізічнага цела) і душа. Душа ў сваю чаргу падзяляецца на «вялікага добрага анёла» і «маленькага добрага анёла». «Вялікі добры анёл» з'яўляецца энергетычнай істотай, якая сілкуе ўсё жывое, а «маленькі добры анёл» — гэта індывідуалізаваная частка душы. Менавіта на «маленькага добрага анёла» нацэлены магічныя абрады зомбіфікатараў вуду.
У главах «Яды і працэдуры» і «Фугу» апісваецца фізічны аспект гаіцянскай зомбіфікацыі. Чалавеку даюць «парашок зомбі», які змяшчае вылучаемы з рыбы фугу яд, пасля чаго той апускаецца ў стан, падобны на смерць, а частка мозгу, адказная за маўленне і сілу волі, разбураецца. Зомбіруемага хаваюць, але праз некаторы час адкопваюць і даюць рэчыва, якое выклікае страту арыентацыі і амнезію.
Але аўтар падкрэслівае, што псіхалагічны аспект зомбіфікацыі з'яўляецца больш важным, чым фізічны. У якасці прыкладу прыводзіцца так званая «каманда смерці» ў аўстралійскіх абарыгенаў. Калі шаман прамаўляе яе і накіроўвае на супляменніка магічнае жазло, той усведамляе, што яго праклялі, захворвае і праз некалькі дзён памірае. Аднак на еўрапейца такая каманда не падзейнічае: «ён убачыць перад сабой невысокага голага чалавека, які махае звярынай косткай і мармыча нейкія словы». Гэта значыць псіхалагічныя механізмы фарміруюцца культурай, якую можна выкарыстоўваць у якасці прылады маніпуляцыі. Сапраўды гэтак жа аўстралійскі абарыген, які трапіў на сеанс Анатоля Кашпіроўскага «ўбачыў бы невысокага апранутага чалавека, які бубніць нейкія словы і пільна ўзіраецца ў залу».
У другой частцы эсэ, якое пачынаецца з главы «homo савецкі», аўтар паказвае, якім чынам феномен зомбіфікацыі распаўсюджваецца на жыхароў СССР. Праводзіцца мноства паралеляў паміж архаічнымі абрадамі і савецкай рэчаіснасцю. Аказваецца, што ў СССР магія гуляла нават больш вялікую ролю, чым на Гаіці. Магія пачынаецца з самага дзяцінства: першай ініцыяцыі з'яўляецца прыём у акцябраты, а другой — прыём у піянеры, дзе ўжо выяўляюцца зародкі магічных рытуалаў (салют, гальштук і «сумленнае піянерскае»). Аўтар выкарыстоўвае абарот «магія пераследуе», слова «выхавальнік» бярэцца ў двукоссе, замест слова «настаўнік» ўжываецца «адміністрацыйна-педагагічны персанал». Так Пялевін падкрэслівае, што мэтай апісваных працэдур з'яўляецца не выхаванне гарманічна развітой асобы, а стварэнне недасканалай істоты з падушанай воляй. Трэцім этапам ініцыяцыі называецца прыём у камсамол, калі чалавек ужо ўдзельнічае ў «шматлікіх і малапрыкметных магічных працэдурах». Важнай асаблівасцю гэтага этапу з'яўляецца пераход рытуалаў на падсвядомы ўзровень і станаўленне іх часткай паводзін. Чацвёрты этап ініцыяцыі — гэта ўступленне ў партыю.
Праводзячы паралель з гаіцянскай канцэпцыяй пабудовы душы, Пялевін піша, што ў жыхара СССР «акрамя фізічнага, маецца некалькі тонкіх цел, як бы накладзеных адзін на аднаго: бытавое, вытворчае, партыйнае, ваеннае, інтэрнацыянальнае і дэпутацкае». Калі ідэалогія пераходзіць на падсвядомы ўзровень, у чалавека фарміруецца «ўнутраны партком», які дыктуе яго паводзіны. І калі гаіцянскі калдун для падпарадкавання зомбіруемага сваёй волі скрадае яго «маленькага добрага анёла», то ў СССР такі «анёл» падмяняецца «партыйным», якія кантралююцца дзяржавай. Такім чынам, чалавек набывае камуністычную «прававернасць», якую ён баіцца страціць. Іншым важным фактарам зомбіфікацыі савецкага чалавека аўтар называе службу ў войску — «зомбілізацыю». Пад гэтым тэрмінам маецца на ўвазе змяненне свядомасці чалавека і яго заняволенне.
Далей аўтар паказвае цёмны сэнс савецкіх абрэвіятур (у прыватнасці, такіх як абком, райком, крайком, ЦК КПСС). Аўтар таксама згадвае шэраг абрэвіятур у назвах службаў і прадпрыемстваў: «МОСГОРСОВЕТ», «ЦПКТБТЕКСТИЛЬПРОМ», «МИНСРЕДНЕТЯЖМАШ», «МОС-ГОР-ТРАНС». На яго думку, яны «нараджаюць адчуванне нейкай непахіснай нечалавечай сілы, — нішто чалавечае не можа так называцца».
Публікацыі
Эсэ было ўпершыню апублікавана ў 1990 годзе ў часопісе «Новый журнал» пад назвай «Зомбіфікацыя савецкага чалавека». Пазней увайшло ў склад зборніка «Relics. Ранняе і нявыдадзенае» (2005).
Вядомыя асобы Клімавічаў
Вядомыя ўраджэнцы Клімавічаў:
Грунвальдская вуліца (Полацк)
Грунвальдская вуліца — вуліца ў Полацку, названая ў гонар перамогі ў Грунвальдскай бітве.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада (мікрараён «Аэрадром») і цягнецца з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад ад вуліцы Хруцкага да праспекта Міру. Працягласць вуліцы складае 700 метраў. Вуліца ўзнікла ў выніку будаўніцтва шматкватэрных дамоў у пачатку 2020-х гадоў. Забудова вуліцы — тыповая, панэльная і цагляная з пераменнай этажнасцю да 9-10 паверхаў. Актыўнае будаўніцтва новых шматкватэрных жылых дамоў на гэтай вуліцы працягваецца і сёння.
NGC 7378
NGC 7378 (іншыя абазначэнні — PGC 69734, MCG -2-58-5) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Марыя Бар’ентас
Марыя Бар’ентас (María Alejandra Barrientos Llopis,  — ) — іспанская оперная спявачка (каларатурнае сапрана), лічылася адной з самых выдатных іспанскіх спявачак свайго часу.
Біяграфія
Нарадзілася ў Барселоне, дзе атрымала добрую музычную адукацыю (фартэпіяна і скрыпка) у Музычнай Кансерваторыі, перш чым перайсці да заняткаў вакалам з Францыска Банетам. Яна дэбютавала ў тэатры Novedades у Барселоне з партыяй Інэс у оперы Джакома Меербера «Афрыканка» ў 1898 годзе ва ўзросце ўсяго 15 гадоў. Неўзабаве рушыла ўслед роля Маргарыты дэ Валуа ў «Гугенотах».
Праз некаторы час яе сталі запрашаць усе буйныя оперныя тэатры Еўропы; яна спявала ў Італіі, Германіі, Англіі, Францыі з вялікім поспехам, але найбольшай папулярнасці дасягнула ў Паўднёвай Амерыцы, асабліва ў Тэатры Калон у Буэнас-Айрэсе. Яе кар’ера была часова перапынена ў 1907 годзе шлюбам і нараджэннем сына; замужжа не аказалася шчаслівым, і яна вярнулася на сцэну ў 1909 годзе.
Дэбют Бар’ентас у Метраполітэн-опера адбыўся 31 студзеня 1916 года ў галоўнай ролі ў «Лючыі ды Ламермур». У Метрапалітэн-опера Бар’ентас спявала да 1920 года, выконваючы галоўныя партыі ў вядучых операх — Адына ў «Любоўным напоі», Аміна ў «Самнамбуле», Эльвіра ў «Пурытанах», Джыльда ў «Рыгалета», Разіна ў «Севільскім цырульнік». у «Лакме» і інш. Яна была асоба адзначана за выкананне ролі Шэмаханскай царыцы ў оперы Мікалая Рымскага-Корсакава «Залаты пеўнік» падчас амерыканскай прэм’еры оперы 6 сакавіка 1918 гады. Кар’ера Бар’ентас у Метраполітэн-опера скончылася 1 мая 1920 года выступленнем у «Любоўным напоі» з Энрыка Каруза.
Пасля трох гадоў адсутнасьці яна выступіла там яшчэ адзін раз 14 снежня 1923 года; працягвала спяваць на опернай сцэне да 1924 года, затым давала толькі рэдкія сольныя канцэрты і стала вядомым інтэрпрэтатарам французскіх і іспанскіх песень.
Марыя Бар’ентас зрабіла каштоўную калекцыю запісаў для Fonotipia Records і Columbia Records. У 1930 годзе па просьбе іспанскага кампазітара Мануэля дэ Фальі ўдзельнічала ў запісе «Siete canciones españolas» і «Soneto a Córdoba».
Бярэзніца (Пружанскі раён)
Бярэ́зніца (, Березница) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ружанскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Бярэзніцкага сельсавета.
Камерана
Назву Камерана маюць:
Аркадзь Іванавіч Вольскі
Арка́дзь Іва́навіч Во́льскі (, г. Гомельскай вобласці —, ) — савецкі і расійскі грамадскі дзеяч. Член ЦК КПСС (1986—1991). Дэпутат ВС РСФСР (1984—1986). Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 11 склікання (1986—1989). Народны дэпутат СССР (1989—1991). Член РАЕН. Прэзідэнт РСПП у 1990—2005 гг.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і настаўнікаў. Маці — Вольская Ганна Сямёнаўна (1906—1973), бацька — Вольскі Іван Паўлавіч (1896—1975), абодва родам з Беларусі. Сям’я Вольскіх да вайны жыла ў г. Гродне. З пачаткам вайны Іван Паўлавіч Вольскі быў закліканы на фронт у чэрвені 1941 года і ваяваў да 1944, калі атрымаў раненне. Пасля вайны Іван Паўлавіч працаваў дырэктарам школы ў Бранскай вобласці, адначасова выкладаў там гісторыю. Ганна Сямёнаўна Вольская пасля пачатку вайны працавала ў штабе партызанскага руху ў г. Маскве, пасля вайны ў аддзеле народнай адукацыі ЦК КПСС, інструктарам.
Напачатку войны пры адступе савецкіх войскаў трапіў у дзіцячы дом у Хвалынск (Саратаўская вобласць). (Да канца вайны сям’я знайшлася.)
Займаўся боксам і фехтаваннем.
Скончыў з адзнакай Маскоўскі інстытут сталі і сплаваў у 1955, інжынер-металург (да 1956 года інстытут насіў назву «Маскоўскі інстытут сталі імя І. В. Сталіна»).
У 1955—1969 гадах працаваў на Маскоўскам аўтазаводзе імя І. А. Ліхачова, прайшоў шлях ад памочніка майстра, майстра і начальніка 3-га ліцейнага цэха да начальніка ліцейнай вытворчасці і сакратара парткама ЗІЛ.
Стаў ініцыятарам шэрага тэхнічных навін і ў 1970 быў ганараваны Дзяржаўнай прэміі СССР.
У 1969—1990 гадах працаваў у ЦК КПСС — узначальваў сектар аўтамабільнай прамысловасці аддзела машынабудавання, потым працаваў у пасады намесніка начальніка аддзела машынабудавання, з 1985 г. узначальваў аддзел машынабудавання ЦК. Прымаў наўпросты актыўны ўдзел у стварэнні гігантаў айчыннай аўтамабільнай прамысловасці ВАЗ і КАМАЗ.
З 1983 па 1984 год быў прызначаны памочнікам па эканоміцы Генеральнага сакратара ЦК КПСС Ю. Андропава. У перыяд з 1984 па 1985 год памочнік па эканоміцы Генеральнага сакратара ЦК КПСС К. У. Чарненка.
У 1986 годзе правёў тры месяцы на Чарнобыльскай АЭС, беручы ўдзел у ліквідацыі наступстваў аварыі. У 1988—1990 гадах па даручэнні М. С. Гарбачова, А. Вольскі ўзначальваў Камітэт асобага кіравання Нагорна-Карабахскай аўтаномнай вобласцю. У 1989 годзе 92 % насельніцтва Карабаха — і армяне, і азербайджанцы — абралі А. Вольскага народным дэпутатам СССР.
Пасля жнівеньскіх падзей 1991 года прызначаны намеснікам кіраўніка Камітэта па аператыўным кіраванні народнай гаспадаркі СССР, адказваў за прамысловасць і абаронны комплекс. У 1995 годзе ён быў намеснікам кіраўніка дэлегацыі па мірным вырашэнні канфлікту ў Чачэнскай Рэспубліцы.
У 1990 годзе А. І. Вольскі пры ўдзеле Е. П. Веліхава (з боку АН СССР) стварыў Навукова-прамысловы саюз, пасля пераназваны ў Расійскі саюз прамыслоўцаў і прадпрымальнікаў, які сам і ўзначальваў у перыяд з 1990 па 2005 год на пасадзе прэзідэнта РСПП. Сам бізнесам не займаўся. Узнагароджаны шматлікімі савецкімі і расійскімі ордэнамі і ўзнагародамі.
Памёр 9 верасня 2006 года пасля цяжкай і працяглай хваробы (востры лейкоз). Пахаваны на Новадзявочых могілках у Маскве.
Беатрыс Луэнга
Беатрыс Луэнга (Beatriz Luengo González; нар., ) — іспанская спявачка, актрыса і танцорка, вядомая дзякуючы ролі Лолы ў серыяле «Танцы пад зоркамі».
Біяграфія
Скончыла Каралеўскую акадэмію танцаў, дзе вывучала балетныя танцы і фламенка. Пераломным момантам у яе кар’еры быў 2002 год, калі яна атрымала адну з галоўных роляў у серыяле «Танцы пад зоркамі» (ісп.: Un Paso Adelante; літар. Крок наперад). З таго часу актрыса знялася яшчэ ў пяці фільмах і атрымала вядомасць за мяжой.
У 2005 годзе Беатрыс пачала музычную кар’еру, выпусціўшы свой дэбютны альбом «Mi Generación». Выпусціла пяць альбомаў, адзін з якіх («Pretendo Hablarte») мае статут плацінавага.
Генрых Міхайлавіч Траццяк
Генрых Міхайлавіч Траццяк (нар., в. Літва, Ляхавіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі работнік сельскай гаспадаркі (старшыня калгаса), Герой Сацыялістычнай Працы (1988)
Біяграфія
Нарадзіўся ў шматдзетнай сям’і фельчара.
Пасля вайны скончыў няпоўную сярэднюю школу. З малых гадоў дапамагаў бацькам весці гаспадарку, падлеткам пачаў працаваць у калгасе. Пазней атрымаў сярэднюю адукацыю ў Баранавіцкай вочна-завочнай школе рабочай моладзі.
У 1956 годзе быў прызваны на тэрміновую службу ў Савецкую Армію. Пасля звальнення ў запас скончыў з адзнакай Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію ў Горках і з 1969 года працаваў галоўным аграномам у калгасе імя Ламаносава Ляхавіцкага раёна.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 17 жніўня 1988 года за выдатныя вынікі, дасягнутыя ў павелічэнні вытворчасці сельскагаспадарчай прадукцыі на аснове асваення інтэнсіўных тэхналогій і перадавых метадаў арганізацыі працы ў земляробстве і жывёлагадоўлі і праяўленую працоўную доблесць, было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат».
Кіраваў гаспадаркай амаль трыццаць гадоў і пайшоў на заслужаны адпачынак у 1997 годзе. Прымаў актыўны ўдзел у працы раённай і абласной ветэранскіх арганізацый, навукова-вытворчай групы пры Ляхавіцкім райвыканкаме. У 2012 годзе стаў уладальнікам сядзібы Бохвіцаў у вёсцы Флер’янова і заняўся яе аднаўленнем.
Узнагароды
Герой Сацыялістычнай Працы (1988), узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, ордэнамі Кастрычніцкай Рэвалюцыі і «Знак Пашаны», медалём «За працоўныя заслугі», залатым, сярэбраным і бронзавым медалямі ВДНГ СССР
Адам Мацей Саковіч
Адам Мацей Саковіч (? — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны і ваенны дзеяч. Староста ашмянскi (з 1649), ваявода смаленскі (ад 1.3.1658).
Біяграфія
Удзельнік вайны 1654—1667 гадоў, быў паручнікам у гусарскай харугве Вінцэнта Гасеўскага. У рамане Г. Сянкевіча «Патоп» паказаны з адмоўнага боку, як паплечнік Багуслава Радзівіла.
Іван Мікалаевіч Глінка (бацька кампазітара)
Іван Мікалаевіч Глінка ( — ) — капітан у адстаўцы. Бацька кампазітара Міхаіла Глінкі.
Тэлычка (станцыя метро)
Тэлы́чка (Тели́чка) — недобудована станція Сырэцка-Пячэрскай лініі Кіеўскага метрапалітэна. Размешчана на правым беразе Кіева, у мясцовасці Ніжняя Тэлычка.
Іван Мікалаевіч Глінка (бацька кампазітара)
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Глінкаў герба «Тшаска», які пасля страты Рэччу Паспалітай Смаленска ў 1654 годзе прыняў расійскае падданства і перайшоў у праваслаўе. Нарадзіўся ў сям’і Мікалая Аляксеевіча Глінкі (1735 — 29 чэрвеня 1805) і Фёклы Аляксандраўны з Сакалоўскіх. У 1801 г. знаходзіўся у адстаўцы. Капітан.