cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Пятровіч Сухараў
Біяграфія
Аляксандр Сухараў нарадзіўся 30 верасня 1919 года ў Арэнбурзе. Пасля заканчэння сямі класаў школы працаваў сталяром. У 1939 годзе Сухараў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З лютага 1943 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Да кастрычніка 1943 года чырвонаармеец Аляксандр Сухараў быў сапёрам 12-га асобнага сапёрнага батальёна 106-й стралковай дывізіі 27-га стралковага корпуса 65-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Днняпро. 15 кастрычніка 1943 года Сухараў здзейсніў тры рэйсы праз Дняпро ў раёне пасёлка Лоеў Гомельскай вобласці Беларускай ССР, пераправіўшы ў агульнай складанасці 45 байцоў і камандзіраў на плацдарм на яго заходнім беразе. Падчас чарговага рэйса ён быў паранены. Праз суткі ён вярнуўся ў строй і працягнуў ажыццяўляць пераправу. У наступных баях ён атрымаў цяжкія раненні, ад якіх памёр 15 лістапада 1943 года. Першапачаткова быў пахаваны ў вёсцы Пустая Града Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР, пазней быў перапахаваны ў брацкай магіле ў вёсцы Уборак таго ж раёна.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» чырвонаармеец Аляксандр Сухараў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнамі Леніна і Чырвонай Зоркі, медалём.
У гонар Сухарава названы вуліцы ў Арэнбурзе і Уборцы.
Макееўскі сельсавет
Маке́еўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Макееўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Дзятлавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Давыдаўскага сельсавета.
Алькасар
Алькаса́р (Alcázar ад القصر — «крэпасць», «умацаваны замак») — назва іспанскіх гарадскіх крэпасцяў. Многія старадаўнія алькасары з'яўляюцца перабудаванымі маўрытанскія крэпасцямі, аднак гэта універсальная назва, якая прымяняецца да замкаў любога паходжання.
Гарнізонныя могілкі (Брэст)
Гісторыя
У час нямецкай акупацыі ў 1942 годзе на могілках былі перапахавыя рэшткі з ліквідаванай у сувязі з пашырэннем дарог часткі Каталіцкіх могілак. У канцы 1943 года плошча могілак складала 1 га. Пасля вызвалення Брэста 28 ліпеня 1944 года ўзнікла пытанне аб увекавечванні памяці воінаў Чырвонай Арміі. На пасяджэнні гарвыканкама 16 жніўня 1944 года было зацверджана месца для пахавання чырвонаармейцаў і камандзіраў Чырвонай арміі ў раёне старых гарнізонных пахаванняў крэпасці.
Касцюковіч
Касцюковіч — беларускае прозвішча.
Гарнізонныя могілкі (Брэст)
Гісторыя
У 1984—1985 гадах праведзена рэканструкцыя могілак, закрытыя для новых пахаванняў.
11 мая 2016 года на Гарнізонных могілках адбылася цырымонія пахавання рэштак 7 савецкіх лётчыкаў, што загінулі 16 ліпеня 1944 года каля в. Неплі пры выкананні баявога задання на самалёце.
Архітэктура
У аснову планіроўкі могілак пакладзены прынцып восевай сіметрыі. Цэнтральную алею завяршае скульптурны помнік савецкім воінам (1948, скульптар Л. Я. Кербель; бетон, чыгуннае ліццё; вышыня помніка 9 м, у тым ліку скульптуры 2,5 м). Па абодвух баках на невялікіх стэлах — мемарыяльныя дошкі з імёнамі 148 савецкіх воінаў, пахаваныя ў брацкай магіле ля помніка.
Пахаванні
На могілках 496 магіл (з 67 брацкіх), у якіх пахаваны 912 савецкіх салдат, які загінулі ў баях супраць нацыстаў ў 1941-45 гадах на тэрыторыі Брэсцкай вобласці і Польшчы. На магілах усталяваны надмагільныя камяні, мемарыяльныя пліты.
Арсеній (епіскап полацкі)
Арсеній Шышка, свецкае імя Анцута Багданавіч Гарабурда (? — ) — епіскап полацкі (1562—1563).
Біяграфія
Звесткі пра епіскапа Арсенія скупыя і супярэчлівыя. У намінацыйным прывілеі 1562 года ад вялікага князя Жыгімонта Аўгуста ён названы «інакам Арсеніем Шышкам». Шышка было распаўсюджаным прозвішчам сярод полацкіх мяшчан і шляхты таго часу, але магло быць і мянушкай. Паводле гісторыка-езуіта ХVІІІ ст. Каспара Нясецкага, з 1562 года полацкім епіскапам быў Анцута Гарабурда, які пасля ўзяцця Полацка (1563) маскоўскімі войскамі разам са сваякамі трапіў у палон. З іншых крыніц вядома, што і епіскап Арсеній, і некалькі Гарабурдаў былі палонены. Мусіць, улічваючы звесткі Нясецкага, дарэвалюцыйныя расійскія даведачныя выданні называюць полацкага епіскапа Арсеніем Гарабурдам.
Вядома, Арсеній было інацкім імем, якое тым часам звычайна абіралі на літару адпаведную першай з імя свецкага, т. б. Анцута. Пастрыгся Анцута ў сталым узросце, бо на той час меў прынамсі двух дарослых сыноў — Пятра і Васіля. Станам на 1562 год Арсеній быў манахам Полацкага Іаана-Прадцечанскага манастыра і, імаверна, яго настаяцелем. Магчыма, Арсеній быў фундатарам або апекуном Полацкай ананімнай друкарні, дзе сярод іншых мог працаваць яго сын Васіль. У 1562 годзе, з прадстаўлення полацкіх баяр і мяшчан, 22 кастрычніка быў намінаваны Жыгімонтам Аўгустам у епіскапы полацкія.
Пасля ўзяцця Полацка маскоўскімі войскамі, 15 лютага 1563 года, Арсеній разам са сваякамі і іншымі палачанамі трапіў у палон і адпраўлены ў Маскву. Пазней сасланы і зняволены ў Спаса-Каменным манастыры на Кубенскім возеры, дзе і памёр. Магчыма, у гэтым праявіўся макабрычны гумар цара Івана IV — Полацкі Іаана-Прадцечанскі манастыр таксама быў астраўны.
Кеневічы
Кеневічы (Kieniewiczowie, Кеневичи) — каталіцкі маянтковы шляхецкі, дваранскі род гербу «Равіч» у Вялікім Княстве Літоўскім, Расійскай імперыі і міжваеннай Польшчы (1921—1939).
Гісторыя роду
Паходжанне вядуць ад заволжскіх татар. Першым вядомым прадстаўніком роду быў татарын-мусульманін Кень (ці Кенька), які лічыўся ва ўланскай харугве ВКЛ у час праўлення вялікага князя літоўскага Казіміра Ягелончыка (1427—1492). Яго сыны Товыш, Цемеш і Ісак Кенкевічы атрымалі ва ўладанне ў 1514 г. незаселеную зямлю (пустку) у Новагародскім ваяводстве, якая пазней атрымала назву Кенеўшчына (Кенеўшчызна), і належалі да татарскай шляхты ВКЛ. З сыноў Кеня Ісак Кенкевіч выступаў у 1515 г. у якасці суддзі па адной са спраў паміж татарамі Новагародскага ваяводства. Верагодна, яго сынам быў Цемеш Кенкевіч, які ў 1559 г. валодаў Кенеўшчынай, а ўнукамі — Ахмет Цемешавіч Кенкевіч і Шчэнсны Цемешавіч Кенкевіч, згаданыя ў 1565—1567 гг. у воінскіх попісах ВКЛ. З гэтага часу сям'я Кенкевічаў у люстрацыі (попісах) татарскай шляхты ВКЛ не значыцца, бо, верагодна, Кенкевічы (Кеневічы, Кіневічы) прынялі каталіцтва ў канцы XVI ст. і пачалі фіксавацца ў попісах каталіцкай шляхты Новагародскага ваяводства ВКЛ у XVII—XVIII стст.
Казімір Юзафавіч Кеневіч у 1747 г. набыў фальварак Дараў (Дарава) у Новагародскім ваяводстве і меў ад сваёй жонкі Марыянны Вярыгі пяць сыноў (Павел, Міхал, жыжморскі плябан Ян, Габрыэль і Андрэй). Шляхціцы Павел Казіміравіч Кеневіч, пасол шляхты ад Новагародскага ваяводства на сойм Рэчы Паспалітай і ўласнік маёнтка Дараў (Дарава), і Міхал Казіміравіч Кеневіч падпісалі разам з іншымі прадстаўнікамі Новагародскага ваяводства ў 1764 г. акт элекцыі караля польскага і вялікага князя літоўскага Станіслава Аўгуста. Андрэй Казіміравіч Кеневіч валодаў маёнткам Дараў (Дарава) у Новагародскім ваяводстве і маёнткамі ў Пінскім павеце (Малыя Арлы, Вялікія Арлы, Вугалец), быў пінскім ротмістрам і ў 1789 г. дэпутатам Галоўнага Трыбунала ВКЛ.
Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай і ўключэння зямель ВКЛ у склад Расійскай імперыі, Кеневічы 31 снежня 1798 г. (11 студзеня 1799 г.) былі афіцыйна прызнаны ў дваранстве Расійскай імперыі.
Менавіта з сына Андрэя Казіміравіча Кеневіча — Антона Нестара Кеневіча (1775—1822) — пачынаецца ўзвышэнне гэтай галіны роду Кеневічаў са стану малазаможнай маянтковай шляхты ў буйных землеўласнікаў беларускага Палесся. Новагародскі падкаморы Антон Нестар Кеневіч (1775—1822), уласнік вёскі Вугалец (150 рэвізскіх душ) і трымальнік застаўнога маёнтка Юркевічы (134 душы) ад князя Радзівіла, у 1806 г. купіў у Юзафа Шчыта маёнтак Жамыслаўль у Ашмянскім павеце Віленскай губерні, але ўжо ў 1807 г. прадаў яго Якубу Геранімавічу Умястоўскаму (?—1809). У 1807 г. Антон Нестар Кеневіч і Казімір Рудзяеўскі купілі за 333 тыс. польскіх злотых у графіні Гелены Патоцкай (з роду Масальскіх) буйны маёнтак Снядынь (Снядзін), які ў 1808 г. набыўцы падзялілі паміж сабой: мазырскі падсудак Казімір Рудзяеўскі атрымаў маёнткі Махнавічы і Асавец (вёскі Асавец, Балажэвічы, Глініца, Мастовічы, Вялаўск, Майсеевічы, Манчыцы, Замошша і Рудні Астражанская і Скалодзінская), а Антон Нестар Кеневіч атрымаў маёнтак Лобча (Лобча, Макарычы, Турок, Вышалаў), маёнтак Снядзін (Снядзін, Мардзвін) і маёнтак Дарашэвічы (Дарашэвічы, Галубіца, Капцэвічы). Сямейнай сядзібай Антона Нестара Кеневіча стала вёска Лобча.
Сын Антона Нестара Геранім Антонавіч Кеневіч (1796—1884), уласнік маёнтка Лобча, купіў у 1837 г. у графа Аляксандра Францішка Хадкевіча (1776—1838) маёнтак Брынёў (Брынёў, Ляскавічы і інш.) — 614 рэвізскіх душ. Маёнткі Дарашэвічы, Брынёў, Снядзін, Лобча і іншыя дробныя вёскі склалі аснову буйных зямельных валоданняў Кеневічаў у Мазырскім павеце Мінскай губерні, там былі пабудаваны прыгожыя сядзібы, дзе меліся прыватныя зборы мастацтва і бібліятэкі.
Другі сын Андрэя Казіміравіча Кеневіча — мазырскі павятовы падкаморы Францішак Андрэевіч Кеневіч (к.1764—пасля 1817) — валодаў маёнткамі Малыя Арлы, Дубай, Дубенец у Пінскім павеце Мінскай губерні. Яго сын Юліян Францішкавіч Кеневіч (нар. каля 1794) быў выбраны на пасаду мазырскага павятовага маршалка (1844—1847), а ўнук Францішак Юліянавіч Кеневіч (каля 1840—пасля 1880) стаў уласнікам маёнтка Дубой і ўдзельнікам Студзеньскага паўстання (1863—1864). Яшчэ адным мазырскім павятовым маршалкам (1861—1862, 1863—1872) быў Геранім Геранімавіч Кеневіч (1830—1911).
Калі ў XVIII ст. у ВКЛ Кеневічы звычайна займалі невысокія земскія пасады ў Новагародскім ваяводстве (галоўным чынам, пасаду ротмістра), то ў Расійскай імперыі нашчадкі Андрэя Казіміравіча Кеневіча ўжо займалі выбарныя дваранскія пасады ў Мазырскім павеце Мінскай губерні (павятовага маршалка, падкаморага, харунжага, суддзі, вывадовага дэпутата) і былі цесна параднёны з мясцовымі ўплывовымі дваранскімі сем'ямі (Горватамі, Яленскімі, Прыборамі, Ордамі і інш.).
У час Лістападаўскага паўстання (1830—1831) Фелікс Антонавіч Кеневіч (1802—1863), уласнік маёнтка Дарашэвічы, узначаліў паўстанцаў у Мазырскім павеце і са сваім атрадам (у якім быў і Ян Казіміравіч Рудзяеўскі, сын Казіміра Рудзяеўскага, з якім Антон Нестар Кеневіч супольна купілі маёнтак Снядзін) спрабаваў заняць Мазыр, а пасля зрабіў рэйд з Мазыра на Міхалкі, Ельск, Нароўлю і Мухаеды. Яго сын Геранім Уладзіслаў Кеневіч (1834—1864), інжынер-будаўнік, прыняў прыкметны ўдзел ў Студзеньскім паўстанні (1863—1864). Калі напярэдадні паўстання ў 1862 г. у Мінску ў знак салідарнасці праходзілі паніхіды па загінулым у Варшаве маніфестантам і мінскія гараджане (у тым ліку Каміла Марцінкевіч — дачка Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча) спявалі ў мінскіх касцёлах патрыятычныя гімны, то дваранка Мазырскага павета Кеневіч, якую мінскія афіцыйныя ўлады хацелі прыцягнуць да адказнасці за спяванне гімну, напісала, паводле афіцыйных чыноўнікаў, у палітычны суд «з’едлівую насмешку на скажонай беларускай мове».
У 1879 г. Іпаліт Іпалітавіч Кеневіч і Зыгмунт Іпалітавіч Кеневіч прадалі свой маёнтак Снядзін графу Юзафу Юзафавічу Тышкевічу (1835—1891).
Ад малазаможных прадстаўнікоў роду Кеневічаў паходзіць Баляслаў Альбінавіч Кеневіч (1907—1969), савецкі і польскі военачальнік, генерал дывізіі (1945) Войска Польскага, генерал-лейтэнант (1946) Савецкай арміі, прадзед якога Феліцыян Кеневіч валодаў невялікім маёнткам у Мазырскім павеце і па выбару дваран Мазырскага павета быў засядацелем у Мазырскім ніжнім земскім суддзе.
У канцы XIX — пачатку XX ст. Геранім (1867—1925) і Антон Геранімавічы Кеневічы (1877—1960) у сваіх маёнтках разам з вядзеннем на высокім узроўні традыцыйнай сельскагаспадарчай вытворчасці (земляробства, жывёлагадоўля, паравыя млыны), броварствам (выган гарэлкі і спірту), пілаваннем, сплавам па мясцовым рачным каналам і продажам лесу стварылі ў маёнтках Дарашэвічы і Брынёў прадпрыемствы па вытворчасці фанеры і дошак, якія прадаваліся пераважна ў Англію. Кеневічы правялі тэлефонныя лініі, якія злучалі палацы ў Брынёве і Дарашэвічах з усімі сваімі фабрыкамі, фальваркамі, большасцю леснічовак і гаёвак. З'яўляліся членамі Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі.
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі ў Расійскай імперыі (1917) быў ліквідаваны падзел грамадства на саслоўі, таму Кеневічы перасталі быць дваранамі, а сталі толькі землеўласнікамі. Пасля прыходу ў 1917 г. бальшавікоў да ўлады ў Маскве і Петраградзе, выдання бальшавіцкага Дэкрэта аб зямлі і распальвання грамадзянскай вайны на тэрыторыі былой Расійскай імперыі ў 1917—1921 гг., зямельная ўласнасць Кеневічаў у Мінскай губерні апынулася пад пагрозай нацыяналізацыі савецкай уладай без кампенсацыі Кеневічам. У 1917 г. палацы былі разрабаваны і разгромлены.
Геранім Геранімавіч Кеневіч (1867—1925) разам з іншымі членамі Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі шчыра падтрымліваў ідэю палітычнай суб'ектнасці Беларусі, уваходзіў у склад т.зв. «групы Эдварда Вайніловіча», якая 16 чэрвеня 1918 г. у Мінску падпісала і звярнулася з Дэкларацыяй да камандзіра 10-й нямецкай арміі нямецкага генерала Эрыха фон Фалькенгайна, у якой прасіла паспрыяць прызнанню незалежнасці Беларускай дзяржавы: «Агульны сход Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, які складаецца з верных сыноў і грамадзян гэтай краіны, выказвае гарачае пажаданне, што багатая гістарычнымі, дзяржаўнымі традыцыямі і этнаграфічнай адметнасцю Беларусь, краіна з уласнай культурай з дапамогай магутнага Германскага Рэйха будзе прызнана незалежнай дзяржавай па прыкладу Літвы і Украіны і расквітнее ў саюзе з Цэнтральна-еўрапейскімі дзяржавамі». У ліпені 1918 г. кіраўнік Прадстаўніцтва Рэгенцыйнай Рады Каралеўства Польскага ў Берліне граф Адам Ронікер атрымаў распараджэнне з дапамогай друку пазнаёміць грамадства Германскай Імперыі і Аўстра-Венгерскай імперыі з гэтым дакументам. У суправаджальным лісце да распаражэння ўказвалася, што мінскія землеўласнікі падтрымліваюць незалежнасць Беларусі, абвешчаную Радай БНР, і іх пазіцыя не звязана з польскім нацыянальным рухам.
Фактычна ў 1920 г. Кеневічы страцілі ўсе свае маёнткі, прадпрыемствы і палацы, якія апынуліся на савецкім баку пасля Рыжскага мірнага дагавора (1921), і пераехалі на сталае жыхарства ў Польшчу, дзе грамадскага поспеху і прызнання атрымалі гісторыкі Стэфан Кеневіч (1907—1992), яго сын Ян Кеневіч (нар. 1938) і ўнук Лешак Кеневіч (нар. 1959). У канцы свайго жыцця ў Польшчы Антон Геранімавіч Кеневіч (1877—1960) напісаў успаміны аб жыцці Кеневічаў і суседзяў у маёнтках на Беларускім Палессі да 1918 г., якія апрацаваў, дадаў фатаграфіі і апублікаваў яго сын Стэфан Кеневіч (1907—1992) пад назвай «Над Прыпяццю, даўным-даўно...» (1989). Стэфан Кеневіч на аснове сямейных дакументаў таксама напісаў і апублікаваў кнігу «Дарашэвічы. 1863» (1986) з выявамі сядзібы і партрэтамі продкаў.
Польскі гісторык Лешак Кеневіч (нар. 1959) быў першым з членаў сям'і Кеневічаў за 89 год адсутнасці Кеневічаў у Дарашэвічах і Брынёве, які прыехаў з Польшчы і наведаў летам 2009 г. у Беларусі мясціны, звязаныя з гісторыяй яго продкаў (Дарашэвічы і Брынёў), а таксама Прыпяцкі нацыянальны парк, Мазыр, Юравічы (касцёл і калегіум езуітаў), Нароўлю, Слуцк, Бабруйск, Гомель, Быхаў, Магілёў і Мсціслаў. У Лешака Кеневіча (нар. 1959) ад яго жонкі Агаты Млынарскай-Кеневіч (нар. 1969), вядомай польскай журналісткі, з якой ён развёўся, нарадзілася два сыны Станіслаў Кеневіч (нар. 1989), польскі дзяржаўны дзеяч і псіхолаг, і Тадэвуш Кеневіч (нар. 1989), польскі фатограф, кінааператар, дакументаліст, кінарэжысёр, кліпмэйкер, кампазітар. Са сваёй жонкай Сільвіяй Тадэвуш Кеневіч (нар. 1989) пераехаў у Лос-Анджэлес (ЗША), дзе спрабуе зрабіць кар'еру ў кінаіндустрыі.
Кеневічы перадалі ў Музей гісторыі горада Мінска копію фотапартрэта Ядвігі Геранімаўны Кеневіч (жонкі Яўстаха Любанскага — перадапошняга ўласніка Лошыцкай сядзібы). Фотапартрэты Ядвігі Кеневіч і Яўстаха Любанскага ёсць і ў музейнай Лошыцкай сядзібе.
Даўгердзішкі
Даўгердзішкі:
Хвароба Гіршпрунга
Хвароба Гіршпрунга — прыроджанае захворванне, якое праяўляецца гіпертрафіяй і пашырэннем цэнтральнага (праксімальнага) аддзела тоўстай кішкі. Упершыню апісана ў 1887 годзе дацкім урачом X. Гіршпрунгам.
Хвароба абумоўлена прыроджаным парокам развіцця - дэфіцытам вузлоў парасімпатычнага нервовага спляцення ў канцавым (дыстальным) аддзеле тоўстай кішкі, з прычыны чаго ў гэтым аддзеле адсутнічае перыстальтыка, парушаецца праходнасць кішэчніка. Кампенсаторна пашыраецца і гіпертрафуецца вышэйлеглымі аддзеламі тоўстай кішкі.
Хвароба праяўляецца з дня нараджэння запорамі, уздуццем жывата. Дыягназ пацвярджаецца рэнтгеналагічна; пры неабходнасці - біяпсіяй сценкі прамой кішкі.
Лячэнне
Ачышчальныя клізмы; унутр вазелінавы алей; масаж жывата, пальцавае расцяжэнне сфінктара прамой кішкі. Пры цяжкім стане хворага і немагчымасці вызвалення тоўстай кішкі ад калавых мас — аперацыя (дзецям да года — выдаленне змененага ўчастка кішкі; стварэнне штучнага задняга праходу).
Уэльваўскі ўніверсітэт
Уэльваўскі ўніверсітэт (Universidad de Huelva) — іспанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Уэльва ў аўтаномнай супольнасці Андалусія.
Замосцеўскі сельсавет
Назву Замо́сцеўскі сельсавет маюць:
Гісторыя цацак
«Гісторыя цацак» (Toy Story) — амерыканскі мультфільм, створаны студыяй «Pixar» сумесна з кампаніяй «Walt Disney Pictures». Гэта першы поўнаметражны фільм, змадэляваны на кампутары цалкам трохмерным, і першы мультыплікацыйны фільм, які намінаваўся на «Оскар» за «Найлепшы арыгінальны сцэнарый».
Сюжэт
Эндзі на дзень нараджэння падарылі новую цацку — касманаўта База Лайтэра, які лічыць сябе сапраўдным касманаўтам. Вудзі, цацка-каўбой, прыраўнаваў новага сябра хлопчыка і выкінуў Лайтэра з акна.
Пазней, раскаяўшыся ў сваім учынку, Вудзі вырашыў паратаваць База, які трапіў у рукі суседа Эндзі, Сіда Філіпса, які вельмі любіў ламаць цацкі. Акрамя таго, Баз выпадкова даведаўся, што ён «усяго толькі цацка», і занудзіўся. Вудзі ўдаецца выцягнуць База з дэпрэсіі, разам яны ўцякаюць ад Сіда і варочаюцца да Эндзі.
Карал Піч
Карал Піч (Karel Píč, Karolo Piĉ; — ) — чэшскі эсперантыст   , член Акадэміі эсперанта , паэт і пісьменнік кароткіх апавяданняў, эсэ і раманаў на мове эсперанта.
Карал Піч быў вядомым і ўплывовым аўтарам твораў на мове эсперанта. Ён увёў і выкарыстаў у мове мноства неалагізмаў, частка з якіх былі спрэчнымі. Акрамя неалагізмаў, ён быў вядомы сваім эксперыментальным выкарыстаннем мовы эсперанта. Некаторыя эсперантысты кажуць, што Піч зайшоў так далёка ў сваіх эксперыментах, што замест эсперанта выкарыстоўваў нейкую іншую, прыдуманую ім мову.
Яго найбольш вядомая праца, якая ўвасабляе яго лінгвістычныя эксперыменты, гэта паў-аўтабіяграфічны раман La Litomiŝla tombejo (Могілкі ў Літамышле) (1981). На гэтых могілках у яго родным горадзе Літамышль пахаваны і ён сам. На яго надгробном помніку напісана на чэшскай мове «Esperantský spisovatel» («эсперанта-пісьменнік»).
Пісьменнік, паэт і перакладчык на мове эсперанта, шатландзец уключыў раман Піча ў спіс класічных твораў на эсперанта.
Кастэльфранка-ін-Міскана
Кастэльфранка-ін-Міскана (Castelfranco in Miscano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Беневента.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giovanni Battista.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Латыгалічы
Латы́галічы (, Латыголичи), Латыго́лічы  — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Красналуцкага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Латыгаліцкага сельсавета. У 1954—1965 гадах вёска ўваходзіла ў склад Красналуцкага сельсавета. У 1965—2004 гадах цэнтр адноўленага Латыгаліцкага сельсавета.
Знаходзіцца за 51 км у напрамку на паўднёвы захад ад Чашнікаў, за 146 км ад Віцебска, каля левага берага ракі Эса.
Апанкак
Апанкак — сяло ў Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Бесарыкскай сельскай акругі. Код КАТА — 434039200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 80 чалавек (46 мужчын і 34 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 44 чалавекі (22 мужчыны і 22 жанчыны).
Мікалай Іосіфавіч Юрчук
Мікалай Іосіфавіч Юрчук (нар., в. Дубенец, Столінскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі матэматык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1982), прафесар (1983). Акадэмік Пятроўскай акадэміі навук і мастацтваў (1997).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Матэматыка», спецыялізацыя «Дыферэнцыяльныя ўраўненні», 1966). Працаваў у Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (механіка-матэматычны факультэт, кафедра матэматычнай кібернетыкі, прафесар, у 1982—2013 — загадчык кафедры, 1982—1985 і 1996—2007 — дэкан факультэта).
Навуковыя інтарэсы: дыферэнцыяльна-аператарныя ўраўненні; ураўненні з частковымі вытворнымі; ураўненні матэматычнай фізікі.
Узнагароды
Ордэн «Знак Пашаны» (1987), Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь (1996), званне «Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь» (1996).
Дыспрапарцыянаванне
Дыспрапарцыянаванне - рэакцыя акіслення - аднаўлення, у якой кісліцелем і аднавіцелем з'яўляецца адно і тое ж рэчыва.
Напрыклад:
6NaOH+3S-->2Na2S+Na2SO3+3H2O
У дадзеным выпадку акісліцель - сера S, аднаўляецца да сульфід іёна, аднавіцель таксама сера, якая акісляецца да сульфіт іёна.
Яшчэ адзін прыклад: У дадленым выпадку акісліцель - хлор Cl, аднаўляецца да хларыд іёна, аднавіцель таксама хлор, які акісляецца да гіпахлор іёна.
Нацыянальная партыя Аўстраліі
Нацыянальная партыя Аўстраліі (National Party of Australia) аўстралійская палітычная партыя. Першапачаткова насіла назву «Аграрная партыя» (Country Party), з 1975 - «Нацыянальная аграрная партыя» (National Country Party), а з 1982 носіць сучаснае назву.
Невялікая партыя, з 1940-х гадоў традыцыйна блакавальная з Ліберальнай партыяй як на федэральным узроўні, так і ў большасці штатаў. У кааліцыйных ўрадах лідар Нацыянальнай партыі звычайна займае пасаду намесніка прэм'ер-міністра.
На выбарах 2004 кааліцыя атрымала большасць не толькі ў Палаце прадстаўнікоў, але і ў Сенаце. На ўзроўні штатаў абедзве гэтыя партыі знаходзяцца ў апазіцыі ва ўсіх штатах і тэрыторыях краіны.
Створана ў 1922 аб'яднаннем некалькіх фермерскіх партый асобных сельскагаспадарчых штатаў, незадаволеных эканамічнай палітыкай тагачаснага ўрада Білі Х'юза. Дамогшыся прызнання сярод выбаршчыкаў, змагла пазбавіць кіруючую нацыяналістычную партыю большасці ў парламенце і вымусіла Х'юза сысці ў адстаўку. Найбольшым уплывам карысталася ў 1950-1960-я гады, удзельнічаючы ў кіруючай кааліцыі з Ліберальнай партыяй. З памяншэннем сельскага насельніцтва яе ўплыў паступова памяншаецца.
Новы Гарадок
Новы Гарадок — тапонім.
Два д’яўлы
«Два д'яўлы» — сатырычная паэма Канстанціна Вераніцына, напісаная ў 1860 годзе і ўпершыню апублікаваная 6 чэрвеня 1986. Змест паэмы востра асуджае распаўсюджаную сацыяльную праблему п'янства.
Перадгісторыя
У гэтым кантэксце «Два д'яўлы» з'яўляюцца выдатнай сатырай на віцебскіх адкупшчыкаў, якія акурат у гэты момант панізілі цану на гарэлку, каб любымі спосабамі прывабіць народ у шынкі. Віцебску проціпастаўляецца Гродна, дзе рух цвярозасці быў больш паспяховы.
Сюжэт
Дзеянне паэмы адбываецца на захадзе і ўсходзе Беларусі. Каб спакусіць добрых людзей піць алкаголь і тым самым губіць чалавечыя душы, сатана паслаў аднаго чорта ў Віцебск і другога ў Гродна, якія праз некаторы час сустракаюцца. Гродзенскі чорт прыходзіць засмучаны і прыгнечаны цвёрдасцю і непахіснасцю гродзенцаў у сваім рашэнні прыпыніць старое цвярозае жыццё. Ён не выканаў сваёй сатанінскай задачы, да таго ж яго ў Гродне моцна пабілі. Віцебскі чорт, наадварот, святкуе перамогу — яму ўдалося дамагчыся свайго: віцябляне спойваюцца.
Паэма сканчаецца тым, што віцебскі чорт злітаваўся над сваім няўдалым гродзенскім калегам і ўзяў яго сабе ў памочнікі. Абодва нячысцікі пасля абмену інфармацыяй і прынятага рашэння схаваліся ў канцы паэмы пад вядомым у тагачасным Віцебску сваёй кепскай славай Задунаўскім мостам.
Віктар Сяргеевіч Жаўняк
Віктар Сяргеевіч Жаўняк (, в. Руднае, Хойніцкі раён, Гомельская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1963 годзе. Працаваў у Белдзяржпраекце, з 1973 года — галоўны архітэктар праектаў у БелНДІПгорадабудаўніцтва.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1968 г. Пражывае ў Мінску.
Афінская вежа 1
Афінская вежа 1 — самае высокае архітэктурнае збудаванне Грэцыі вышынёй 103 м, лічыцца адзіным сапраўдным небаскробам краіны.
Збудаваная ў 1971 годзе вежа перасягнула пабудаваны ў 1964 годзе 14-павярховы афінскі атэль сеткі Хілтан — Hilton Athens — вышынёй 65 м. На момант завяршэння будаўніцтва Афінская вежа 1 таксама была найвышэйшым збудаваннем усяго Балканскага рэгіёна.
Архітэктарам праекта быў Іааніс Вікелас, вядомы таксама па праекце Музея кікладскіх мастацтваў. Вежа мае 28 паверхаў, пабудавана ў раёне Афін Абелокіпі. Цяпер у ёй арандуюць памяшканні для сваіх офісаў вядучыя грэчаскія і замежныя кампаніі, у прыватнасці Emporiki Bank.
Ладэн
Ладэн — агульны тэрмін для шчыльных ваўняных тканін з пераважна гладкай, часта лямцавай паверхняй.
Спосаб вытворчасці і характарыстыка ладэну
Для вырабу тканіны выкарыстоўваюцца меланжавыя ніткі з (таксама рэгенерыраванай), вядомыя таксама сумесі з  або, а эксклюзіўны ладэн вырабляецца з  і сумесі з вярблюджай воўнай.
Ладэн тчэцца пераважна саржавым або, спецыяльныя вырабы (напрыклад, двухбаковыя, трыкатажныя) вырабляюцца ў выглядзе полай тканіны выключна яркага колеру. Вага тканіны даецца ў межах 300—600 г/м².
Тканіны звычайна афарбоўваюць у адценні зялёнага, карычневага і шэрага. Некаторыя віды ладэна валяюцца, варсуюцца (спецыяльныя таксама саскрабаюць натуральным чартапалохам),, і амаль усе. Канкрэтныя даныя аб ізаляцыйных і іншых уласцівасцях ладэна пакуль не апублікаваныя.
Акрамя адзення, з ладэна вырабляюць таксама паляўнічыя прыналежнасці (заплечнікі, ранцы), заплечнікі-ладэны і інш.
Франц Марк
Франц Марк (8 лютага 1880 - 4 сакавіка 1916) — нямецкі жывапісец яўрэйскага паходжання, яркі прадстаўнік нямецкага экспрэсіянізму. Нараўне з Аўгустам Маке, Васілём Кандзінскім і інш. з'яўляўся ўдзельнікам і галоўным арганізатарам мастацкага аб'яднання «Сіні вершнік» (ням.: Der Blaue Reiter).
Касцёл Святой Барбары і кляштар трынітарыяў (Брэст)
Касцёл Святой Барбары і кляштар трынітарыяў — існаваў ў 1729—1830 гадах. Касцёл пабудаваны з цэглы ў 1730-60 гады. Твор архітэктуры позняга барока
Архітэктура
Касцёл быў вырашаны кубападобным аб’ёмам з вузейшай прамавугольнай апсідай. Франтальны фасад карнізнымі паясамі падзяляўся на 3 ярусы: ніжні па восі сіметрыі меў уваходны партал і арачны аконны праём хораў над ім, складана крапаваны пілястрамі; сярэдні вырашаны прамавугольным атыкам-парапетам з разарваным франтонам і круглай люкарнай па цэнтры; завяршаў кампазіцыю вузейшы прамавугольны шчыт з арачным выгінам завяршальнага карніза. Тымпан шчыта запаўняў фрэскавы роспіс з сімвалічнай выявай эмблемы ордэна трынітарыяў (пазней заменена выявай крыжа). Над дахам узвышаўся 8-гранны светлавы барабан са звонападобным купалам.
Арыгінальна вырашалася ўнутраная прастора храма: у квадратным памячшканні бакавымі і вуглавымі капліцамі, магутнымі пілонамі і перакінутымі цераз іх аркадамі вылучалася выцягнутая па падоўжанай восі 8-гранная зала, светлавы барабан над якой быў перакрыты скляпеннем. Інтэр’ер упрыгожвалі 7 розных алтароў са скульптурай.
Касцёл быў убудаваны па цэнтры П-падобнага ў плане кляштарнага корпуса, утвараючы сіметрычна-восевую аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю. Зала храма і келлі корпуса аб’ядноўваліся праз бакавыя сакрысціі. Архітэктура 2-павярховага пад вальмавым дахам корпуса мела спрошчаны характар, плоскасныя сцены члянілі прамавугольныя аконныя праёмы.
IC 2225
IC 2225 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гарэм
Гарэм (حرام‎‎, харам — забароненае месца) — памяшканне ў доме багатага мусульманіна, прызначанае для жанчын; а таксама насельніцтва гэтага памяшкання — жонкі, наложніцы. Вялікія гарэмы правіцеляў і заможных саноўнікаў у Асманскай імперыі, Іране, Афганістане і іншых краінах ахоўвалі еўнухі; мужчынам (акрамя мужа і сыноў) уваход у гарэм быў забаронены. У многіх усходніх краінах гарэмам называюць таксама жаночыя прыёмныя пакоі ў палацы, жаночае купэ ў цягніку, трамваі. Звычай ізаляваць жанчын арабы перанялі ў 7 стагоддзі з Візантыі. У 20 стагоддзі гарэмы паступова знікалі, асабліва ў тых краінах, дзе забаронена мнагажонства.
Гісторыя цацак 2
«Гісторыя цацак 2» — амерыканскі анімацыйны фільм. Выпушчаны ў 1999 годзе студыяй «Pixar». Сіквел мультфільма «Гісторыя цацак».
Сюжэт
Баз і некалькі іншых цацак адпраўляюцца на дапамогу Вудзі. Разам з ім яны ратуюць дзве іншыя цацкі, якія ў свой час пастаўляліся разам з Вудзі.
Рыдзігераўскі сельсавет
Рыдзіге́раўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр сельсавета — аграгарадок (да 2008 года — вёска) Рыдзігерава.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1243 чалавекі, 97,3 % — беларусы.
Зенітныя ракетныя войскі
Зенітныя ракетныя войскі або зенітна-ракетныя войскі (ЗРВ) — род войскаў у складзе Паветраных сіл,, сухапутных войскаў і ВМС, прызначаны для забеспячэння ва ўзаемадзеянні з іншымі родамі войскаў супрацьпаветранай абароны важных адміністрацыйна-палітычных цэнтраў, прамыслова-эканамічных раёнаў, груповак узброеных сіл і іншых важных аб’ектаў. На ўзбраенні маюць розныя тыпы зенітных ракетных комплексаў з высокімі магчымасцямі паражэння сучасных сродкаў паветранага нападу ў шырокім дыяпазоне вышынь і хуткасцяў іх палёту ў розных умовах надвор’я і часу сутак.
Склад
Зенітна-ракетныя войскі з’яўляюцца далейшым развіццём (, якая з’явілася на палях бітваў у часы Першай сусветнай вайны. Сучасныя зенітна-ракетныя войскі былі створаны пасля 2-й сусветнай вайны і свае задачы выконваюць, як самастойна, так і ва ўзаемадзеянні з іншымі родамі войскаў (сродкамі) СПА. ЗРВ маюць на ўзбраенні зенітныя ракетныя комплексы (ЗРК) далёкага дзеяння, сярэдняй і малой далёкасці, а таксама блізкага дзеяння, і здольныя з высокай эфектыўнасцю паражаць самалёты, верталёты, беспілотныя лятальныя апараты,  і  на розных вышынях і хуткасцях палёту. Зенітна-ракетныя войскі валодаюць вялікай агнявой моцай, могуць весці баявыя дзеянні ў любых пагодных умовах у любы час сутак. Яны здольныя паражаць  падчас іх манеўравання па курсе, вышыні, хуткасці, а таксама ва ўмовах. У асобных выпадках зенітна-ракетныя падраздзяленні могуць прыцягвацца для паражэння наземных і надводных мэтаў.
Сучасныя зенітныя ракетныя войскі арганізацыйна, як правіла, складаюцца з частак, якія маюць у сваім складзе агнявыя і тэхнічныя падраздзяленні, а таксама падраздзяленні кіравання і абслугоўвання. Зенітная ракетная частка з’яўляецца асноўнай тактычнай адзінкай, здольнай вырашаць баявыя задачы як самастойна, так і ва ўзаемадзеянні з іншымі зенітна-ракетнымі часткамі і фарміраваннямі. Для выканання баявой задачы зенітная ракетная частка разгортваецца ў.
У сістэме абароны найважнейшых адміністрацыйна-палітычных цэнтраў і прамыслова-эканамічных раёнаў могуць стварацца групоўкі зенітных ракетных войскаў, якія складаюцца з некалькіх зенітна-ракетных частак. Колькасць сіл і сродкаў зенітных ракетных войскаў, што выдзяляюцца для абароны аб’екта (раёна), залежыць ад яго важнасці, аддаленасці ад дзяржаўнай мяжы, чаканага складу сіл і паветраных сродкаў праціўніка і яго магчымых дзеянняў. З-за магчымасці нанясення паветраным праціўнікам удараў з любога кірунку войскі ЗРВ ўтвараюць кругавую абарону аб’ектаў (раёнаў). Групоўка і зенітна-ракетных войскаў ствараюцца з улікам забеспячэння максімальнага выкарыстання баявых магчымасцяў ЗРК, радыёлакацыйных сродкаў разведкі і, высокай жывучасці і перашкодаўстойлівасць, выгоды і бесперапыннасці кіравання і ўзаемадзеяння паміж сабой і з іншымі сродкамі СПА, а таксама магчымасці хуткага ажыццяўлення манеўру агнём і падраздзяленнямі, ракетамі і іншымі матэрыяльнымі сродкамі.
Для выканання баявых задач зенітныя ракетныя войскі забяспечваюцца інфармацыяй, якую атрымліваюць ад і аўтаномных  і цэлеўказання, а для кіравання агнём маюць аўтаматызаваныя сістэмы кіравання (АСК), якія ажыццяўляюць аўтаматычную апрацоўку атрыманай інфармацыі па паветранай абстаноўцы, вызначэнне каардынатаў паветраных цэляў, аптымальнае размеркаванне мэтаў паміж, своечасовае давядзенне да падраздзяленняў (частак) баявых задач і перадача ім дадзеных, неабходных для паражэння цэляў.
Узбраенне, і спосабы баявога прымянення зенітных ракетных войскаў бесперапынна ўдасканальваюцца.
Чарнянскі сельсавет (значэнні)
Назву Чарня́нскі сельсавет маюць:
Вуліца Суворава (Віцебск)
Вуліца Суворава, гістарычная назва — вуліца Узгорская — вуліца цэнтральнай частцы Віцебска. Разам з забудовай вуліц Крылова, Я. Купалы, Л. Талстога стварае гісторыка-архітэктурную зону горада. Мураваныя дамы, размешчаныя на пакатым рэльефе, аб’яднаны адзінай кампазіцыяй, агульным архітэктурна-дэкаратыўным вырашэннем.
У архітэктурным ансамблі вуліцы Суворава ўдала спалучаюцца забудовы XVIII—XIX стагоддзяў і гадоў першых пяцігодак.
Валерый Іванавіч Кудашоў
Валерый Іванавіч Кудашоў (нар. , в. Акцябрск, Клічаўскі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі эканаміст. Доктар эканамічных навук (1999), прафесар (2001).
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут (спецыяльнасць «Машыны і механізмы лясной і дрэваапрацоўчай прамысловасці», 1969), Інстытут эканомікі АН БССР (аспірантура, 1978). Працаваў у Беларускім праектна-тэхналагічным інстытуце «Белмясцпрампраект» (з 1970), Фізіка-тэхнічным інстытуце АН БССР (з 1972), Беларускім політэхнічным інстытуце (з 1984, загадчык кафедры), Нацыянальным цэнтры інтэлектуальнай уласнасці (1992—2004, з 1997 — старшыня, у 2001—2004 — генеральны дырэктар), Мінскім інстытуце кіравання (2004—2013, загадчык кафедры), Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (з 2014, прафесар кафедры арганізацыі вытворчасці і эканомікі нерухомасці).
Навуковыя інтарэсы: кіраванне інавацыйнай дзейнасцю; кіраванне інтэлектуальнай уласнасцю; пытанні набыцця правоў на вынаходствы, перадачы тэхналогій і ноу-хау.
Узнагароды
Залаты медаль імя В. І. Бліннікава «За ўнёсак у вынаходніцкую і патэнтную справу» (2006).
Лана Цёрнер
Лана Цёрнер (Lana Turner, поўнае імя — Julia Jean Milfred Frances Turner, — ) — амерыканская, адна з самых гламурных і пачуццёвых зорак класічнага Галівуду.
Кенес (Кызылардзінская вобласць)
Кенес — сяло ў Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Бесарыкскай сельскай акругі. Код КАТА — 434039400.
Лужкі (Чашніцкі раён)
Лужкі́ (, Лужки) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Красналуцкага сельсавета.
Палескі сельсавет
Назву Пале́скі сельсавет маюць:
Храм-трыконх Бельчыцкага манастыра
Храм-трыконх — адна з чатырох вядомых цэркваў Бельчыцкага манастыра ў Полацку, падмуркі якога былі знойдзены падчас земляных работ у канцы XVIII ст.. Храм быў узведзены, верагодна, у першай палове ці сярэдзіне XII ст. Звестак пра яго захавалася вельмі мала, паколькі будынак быў разбураны яшчэ задоўга да адкрыцця, пра што сведчыць складзеныя ў той час невядомым аўтарам запіска і план.
Архітэктура
На падставе запіскі і плана можна меркаваць, што храм быў чатырохслуповы, меў адну апсіду з усходу і па адной з паўночнага і паўднёвага бакоў, тры ўваходы і крыпту. Такім чынам, не толькі ўнутраны аб'ём царквы меў крыжападобнае чляненне, яно прачытвалася і ў знешніх формах. Аналагічны тып культавага будынка, вядомы як храм-, рэдкі для старажытнабеларускіх земляў і больш вядомы ў архітэктуры Балгарыі, Сербіі, Грэцыі (Афонскі манастыр), можа разглядацца і як архітэктурнае запазычанне, і як прыклад культурных, канфесійных сувязей Полацкага княства з іншымі праваслаўнымі краінамі Еўропы
Амбла
Амбла (Ambla) — пасёлак у воласці Ярва павета Ярвамаа, Эстонія. Да адміністрацыйнай рэформы мясцовых самакіраванняў Эстоніі 2017 года ўваходзіў у склад воласці Амбла і быў яе адміністрацыйным цэнтрам. Размешчаны ў паўночнай частцы Эстоніі, у верхнім цячэнні ракі Амбла, побач з шашой Пярну — Ракверэ. Адлегласць ад пасёлка да павятовага цэнтра — горада Пайдэ — 37 кіламетраў, да валаснога цэнтра — пасёлка Ярва-Яані — 17 кіламетраў. Вышыня над узроўнем мора — 102 метры. Паводле перапісу насельніцтва 2011 года ў пасёлку пражывалі 299 чалавек, з іх 284 (95,0 %) — эстонцы.
Віктар Кліма
Віктар Кліма (Viktor Klima, нарадзіўся, Швехат) — аўстрыйскі дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Віктар Кліма працягнуў палітыку «вялікай кааліцыі», сфармаваў кабінет з прадстаўнікоў дзвюх найбуйнейшых партый краіны сацыял-дэмакратычнай і кансерватыўнай Аўстрыйскай народнай партыі. Віцэ-канцлерам ў кабінеце Клімы стаў лідар кансерватараў Вольфганг Шусель.
Урад Клімы актыўна праводзіў прыватызацыю дзяржаўнага сектара эканомікі і зрабіў шэраг крокаў па ператварэнні «сацыяльна арыентаванай» эканамічнай палітыкі ў больш ліберальную. Менавіта з адмовай ад сацыяльна арыентаванай палітыкі звязваецца падзенне папулярнасці сацыял-дэмакратаў у іх традыцыйнага працоўнага электарату.
У выніку сацыял-дэмакраты атрымалі паразу на ўсеагульных выбарах у кастрычніку 1999 года. У выніку Аўстрыйская народная партыя змагла памяняць партнёра па кааліцыі на Аўстрыйскую партыю свабоды і сфармаваць кансерватыўны кабінет, які ўзначаліў Вольфганг Шусель.
Пятруша
Пятруша — беларускае прозвішча.
Фёдар Трафімавіч Касцюковіч
Фёдар Трафімавіч Касцюковіч (, в. Боркі, Мінская губерня — ) — беларускі спецыяліст у галіне эканомікі лясной гаспадаркі. Доктар сельскагаспадарчых навук (1966), кандыдат эканамічных навук, прафесар (1967). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Нарадзіўся 1 сакавіка 1902 года ў в. Боркі Мінскай губерні (цяпер — Барысаўскі раён Мінскай вобласці).
Працаваў ва Усесаюзным навукова-даследчым інстытуце лясной гаспадаркі (г. Пушкіна, Маскоўская вобласць; з 1938, старшы навуковы супрацоўнік), Беларускім навукова-даследчым інстытуце лясной гаспадаркі (1948—1953, дырэктар), Беларускім тэхналагічным інстытуце (1953—1961, рэктар, адначасова загадчык кафедры), Беларускім дзяржаўным інстытуце народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (1967—1981, прафесар кафедры эканомікі сельскай гаспадаркі).
Навуковыя інтарэсы: эканоміка, арганізацыя і планаванне лесагаспадарчай вытворчасці; размяшчэнне дрэвавых парод; роля лесу і асаблівасці мнагалетніх насаджэнняў у лясной гаспадарцы, ахоўных насаджэннях; вышэйшая лесатэхнічная адукацыя.
Лабрадорскае цячэнне
Лабрадорскае цячэнне - халоднае цячэнне Атлантычнага акіяна каля берагоў Паўночнай Амерыкі. Рухаецца на поўдзень з мора Бафіна да Вялікай Ньюфаўндлендскай банкі, дзе сустракаецца з цёплым цячэннем Гальфстрым і апускаецца на прамежкавыя глыбіні.
Тэмпература вады зімой ад 5°С да -1°С, летам 2—10°С. Скорасць 0,9—1,8 км/гадз. Расход мяняецца кожны год ад 3,4 мільёнаў м³/с да 5,4 мільёнаў м³/с. Нясе шматлікія льды і айсбергі, што перашкаджае суднаходству.
Кастэльпота
Кастэльпота (Castelpoto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Беневента.
Насельніцтва складае 1473 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 134 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 82030. Тэлефонны код — 0824.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Costanzo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 2226
IC 2226 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спыткавіцы (гміна, Вадавіцкі павет)
Спыткаві́цы (Spytkowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вадавіцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Спыткавіцах. Плошча гміны складае 47,03 км². Станам на 2011 год у гміне Спыткавіцы пражывалі 10121 чалавек, шчыльнасць — 197,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 6 салецтваў.
Кароцічы
Каро́цічы (, Коротичи) — аграгарадок у Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Велікамалешаўскага сельсавета. Размешчаны на левым беразе ракі Маства пры ўпадзенні яе ў Сцвігу, на поўдзень ад Талмачова.
Уваходзяць у так званую Агурковую краіну.
Гісторыя
У ліпені 1944 года гітлераўцамі было спалена 137 дамоў.
Екпіндзі (Кызылардзінская вобласць)
Екпіндзі — сяло ў Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Екпіндзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 434040100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 855 чалавек (443 мужчыны і 412 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 953 чалавекі (498 мужчын і 455 жанчын).
Вызу
Вы́зу (Võsu) — пасёлак на поўначы Эстоніі ў павеце Ляэнэ-Вірумаа. Адміністрацыйны цэнтр воласці Хальяла. Да адміністрацыйнай рэформы мясцовых самакіраванняў Эстоніі 2017 года з’яўляўся адміністрацыйным цэнтрам воласці Віхула.
Адзін з найстарэйшых летніх курортаў у Паўночнай Эстоніі, заснаваны ў ХІХ стагоддзі. У Вызу ёсць школа, дзіцячы сад, крама, спартовы комплекс, пошта і пляж — адзін з самых папулярных пляжаў у Паўночнай Эстоніі, яго даўжыня каля 3 кіламетраў.
Мікашэвіцкі сельсавет
Мікашэ́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска (пазней — рабочы пасёлак) Мікашэвічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ленінскага раёна Пінскай вобласці. Цэнтр — вёска Мікашэвічы. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя Сітніцкага сельсавета. 8 сакавіка 1956 года ў склад рабочага пасёлка Мікашэвічы ўключана вёска Рудня. Пасля скасавання Ленінскага раёна 20 студзеня 1960 года сельсавет увайшоў у склад Лунінецкага раёна. 27 чэрвеня 1961 года скасаваны, населеныя пункты перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Мікашэвіцкага пассавета.
Ніва (рака)
Ні́ва (Ни́ва)  — рака на Кольскім паўвостраве ў Мурманскай вобласці Расіі.
Даўжыня ракі 36 км. Плошча вадазбору 12 830 км². Бярэ пачатак у Зашэечнай губе возера Імандра, паблізу пасёлка Зашэек. Упадае ў Кандалакшскі заліў Белага мора. Жыўленне пераважна снегавое і дажджавое. Сярэдні расход вады — 164 м³/с (за 15 км ад вусця). Парожыстая, сплавінная. У месцах парогаў не замярзае. Сцёк рэгулюецца Ніўскім каскадам ГЭС. Плацінай ГЭС-1 створана Імандраўскае вадасховішча.
Каля ракі гарады Палярныя Зоры і Кандалакша.
Літаратура
Нива //
Мазырская ЦЭЦ
Светлагорская ЦЭЦ (ЦЭЦ-24)  — цеплаэлектрацэнтраль, размешчаная ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці, забяспечваюцца электрычнай і цеплавой энергіяй Мазырскі нафтаперапрацоўчы завод і горад Мазыр. Спажыўцамі цеплавой энергіі, якая адпускаецца ЦЭЦ, таксама з’яўляюцца ГП «Мазырская агароднінная фабрыка», пасёлак Крынічны і дзіцячы аздараўленчы цэнтр.
Гісторыя
Заданне на праектаванне ЦЭЦ было зацверджана загадам Міністэрства электрыфікацыі СССР ад 10 верасня 1965 гады, праект станцыі выканаў Мінскі філіял інстытута «Промэнергопроект».
4 студзеня 1974 году былі ўведзеныя ў эксплуатацыю котлаагрэгат № 1 прадукцыйнасцю 420 т/ч і турбаагрэгат № 1 магутнасцю 60 МВт. Другі котлаагрэгат уведзены ў лістападзе 1974 года, праектнай магутнасці станцыя дасягнула ў 1975 годзе.
У 2001 годзе была пабудавана цеплатраса да горада Мазыр, размешчанага ў 17 км ад ЦЭЦ, што дазволіла перайсці на цэнтралізаванае цеплазабеспячэнне горада.
На станцыі рэалізуецца праект рэканструкцыі адной з турбін з устаноўкай новага цыліндру высокага ціску і павелічэннем магутнасці на 10 МВт.
Асноўныя характарыстыкі
Устаноўленая электрычная магутнасць ЦЭЦ — 195 МВт. Цеплавая магутнасць турбаагрэгатаў — 435 Гкал / гадзіну. На электрастанцыі ўстаноўлены:
Леапольд Фігль
Біяграфія
З 1931 года — віцэ-старшыня Фермерскай лігі Ніжняй Аўстрыі, з 1933 — старшыня. Пры рэжыме Дольфуса увайшоў у склад федэральнай рады па эканамічнай палітыцы. Пасля аншлюсу арыштаваны і адпраўлены ў канцэнтрацыйны лагер Дахаў, у маі 1943 года вызвалены, працаваў нафтавым інжынерам, у кастрычніку 1944-га зноў арыштаваны, адпраўлены ў Маўтхаўзен і ў лютым 1945 прысуджаны да пакарання смерцю за «дзяржаўную здраду». У тым жа годзе вызвалены савецкімі войскамі, арганізоўваў забеспячэнне жыхароў Вены харчаваннем. 14 красавіка 1945 г аднавіў Фермерскую лігу і 17 красавіка ўвайшоў разам з ёй у склад створанай Аўстрыйскай народнай партыі (АНП), стаўшы яе віцэ-старшынёй. 27 красавіка стаў в. а. прэм’ер-міністра Ніжняй Аўстрыі і віцэ-прэм’ерам.
Пасля правядзення ў снежні таго ж года свабодных парламенцкіх выбараў, на якіх АНП атрымала пераканаўчую перамогу, сфармаваў вялікую кааліцыю з СПА, якая праіснавала да 1966 года, і стаў канцлерам. 26 лістапада 1953 года Фігль сышоў з пасады канцлера і стаў міністрам замежных спраў Аўстрыі ва ўрадзе Юліуса Рааба, падпісаўшы ў гэтай якасці Дэкларацыю аб незалежнасці Аўстрыі. У 1959 годзе па выніках парламенцкіх выбараў, якія павялічылі прадстаўніцтва сацыялістаў, новым міністрам замежных спраў стаў сябра СПА Бруна Крайскі. Фігль быў абраны старшынёй парламента (Нацыянальнага савета), а з 1962 году стаў прэм’ер-міністрам роднай Ніжняй Аўстрыі, займаючы гэтую пасаду да студзеня 1965 года.
Аляксандр Мацвеевіч Громаў
Аляксандр Мацвеевіч Громаў (1926, в. Кузьмінічы, Добрушскі раён — 1998) — беларускі спецыяліст у галіне будаўніцтва. Заслужаны будаўнік БССР (1961), Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1926 годзе ў сялянскай сям’і ў вёсцы Кузьмінічы. У час Вялікай Айчыннай вайны ваяваў у партызанскім атрадзе. У лістападзе 1943 года прызваны на фронт. Ваяваў у складзе 32-га гвардзейскага палка 12 гвардзейскай стралковай дывізіі. У лютым 1945 года атрымаў раненне ва Усходняй Памераніі пры фарсіраванні Одэра.
У 1951 годзе дэмабілізаваўся і вярнуўся ў Беларусь. Працаваў маляром, мулярам, ​​брыгадзірам комплекснай брыгады, інструктарам у будаўнічым трэсце № 1 будаўнічага ўпраўлення № 2 у Мінску. Удзельнічаў у будаўніцтве розных аб’ектаў вытворчага, адміністрацыйнага, жыллёвага і сацыяльнага прызначэння ў Мінску.
Комплексная брыгада пад кіраўніцтвам Аляксандра Громава, якая складалася са спецыялістаў розных будаўнічых прафесій, будавала ў Мінску будынкі Міністэрства замежных спраў, інтэрнат Беларускага політэхнічнага інстытута, інжынерны комплекс мінскага метро, ​​гатэль «Кастрычніцкая», рэзідэнцыю Прэзідэнта Беларусі, спартыўны комплекс «Раўбічы».