cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Памір
Прырода
Рэкі адносяцца пераважна да басейна Амудар’і, якая ў верхнім цячэнні называецца Пяндж. Найбольшыя рэкі: Кызыл-Суу, Кызылсу, Сурхоб, Вахш. Рэкі Усходняга Паміра адносяцца да басейнаў Яркенда і Кашгара. Яны маюць бурнае цячэнне, ледавікова-снегавое жыўленне, летнія паводкі. Найбольшыя азёры: Каракуль, Рангкуль, Шаркуль, Заркуль, Яшылькуль, Сарэзскае.
Глебы халодных высакагорных пустынь Паміра: саланцаватыя, шэразёмы, такырна-саланчаковыя, шкілетныя на камяністым і пясчаным субстраце; у месцах лепшага ўвільгатнення — бурыя пустынна-стэпавыя. На Усходнім Паміры — участкі камяністай горнай тундры з вечнай мерзлатой, выкапнёвым лёдам, камяністымі многавугольнікамі.
На Заходнім Паміры ў далінах расліннасць пустынная палыновая, на вышынях 2600—3200 м — дзярнова-злакавыя стэпы з калючымі падушкамі астрагалаў і аканталімонаў. На выш. 3200—3800 м кавыльныя стэпы, якія змяняюцца кабрэзіевымі лугамі. 3 выш. 4500 м пачынаецца субальпійскі пояс з марозаўстойлівай нізкатраўнай і паўхмызняковай расліннасцю. Па берагах рэк растуць таполі, бярозы, вербы, якія ўтвараюць невялікія гаі. На Усходнім Паміры днішчы далін і катлавіны заняты высакагорнай пустыняй з рэдкімі раслінамі падушкападобнай формы. На выш. 3500—4200 м найбольш характэрны паўхмызнячок тэраскен (адзіны від расліннага паліва). Ва ўмовах большай вільготнасці развіваюцца рэдкатраўныя высакагорныя стэпы з ціпчаку ўсходняга, кавылю, палыну. Вышэй за 4200 м пераважаюць падушачнікі з вастралодкі, аканталімону, сібальдыі. Каля рэк і ручаёў Усходняга Паміра сустракаюцца кабрэзіевыя і асаковыя лугі, нярэдка саланчакавыя і купінаватыя.
Жывёльны свет Паміра прадстаўлены горным баранам архарам, даўгахвостым сурком, чырвонай пішчухай; з птушак — тыбецкім уларам, серпадзюбам, тыбецкім крумкачом і жаваранкам, снегавым гімалайскім грыфам, горнай, або індыйскай гуссю.
Насельніцтва і гаспадарка
Асноўны занятак насельніцтва — жывёлагадоўля і горнае земляробства. Вырошчваюць ячмень, гарох, на паліўных землях — вінаград, шаўкоўніцу, грэцкі арэх, абрыкосы. Займаюцца гадоўляй якаў.
Першы
«Першы» — шаснаццаты студыйны альбом рок-гурта «Neuro Dubel», запісаны на студыі «FORZ» і выдадзены ў 2017 годзе.
Slayer
«Slayer» (Забойца) — амерыканскі гурт, заснаваны ў 1981 годзе Джэфам Ханэманам і Кэры Кінгам, які адразу ўзначаліў адзін з самых цяжкіх кірункаў сусветнай музыкі — трэш-метал. Пасля выпуску ў 1986 годзе альбома «Reign in Blood», які быў прызнаны музычнай крытыкай «самым цяжкім альбомам усіх часоў» і дагэтуль лічыцца адным з лепшых дасягненняў металічнай музыкі ўвогуле, «Slayer» увайшоў у «вялікую чацвёрку трэш-метала» разам з групамі «Metallica», «Megadeth» і «Anthrax». Але слава прыйшла да гурта значна раней знакамітага альбома.
Склады гурта
Ніжэй прыведзены поўны спіс удзельнікаў Slayer ад моманту заснавання гурта і дагэтуль.
Схема
Гісторыя Індыі
Старажытнасць
У Індыі сфарміравалася адна з найбольш старажытных цывілізацый свету. Паводле археалагічных даследаванняў у 3-м тыс. да н.э. ў даліне ракі Інд існавала развітая культура, створаная, верагодна, дравідыйскімі народамі. Каля 15 ст. да н.э. ў Індыю прыйшлі плямёны арыйцаў, якія займаліся жывёлагадоўляй і земляробствам, былі знаёмы з рамёствамі. Яны паступова занялі тэрыторыі ў далінах рэк Інд і Ганг, часткова знішчылі, часткова ўвабралі ў сябе пэўныя элементы мясцовых культур і навязалі мясцовым народам уласную культуру і рэлігію (гл. брахманізм). Правадыры мясцовых плямён пачалі ствараць невялікія самастойныя дзяржавы (бхаратаў і інш.), што стала прычынай войнаў (напрыклад, бітва 10 цароў у канцы 2-га тыс. да н.э., якая закончылася перамогай цара бхаратаў).
З 6 ст. да н.э. сярод шматлікіх індаарыйскіх дзяржаў найбольшае значэнне набылі Магадха і Кашала. Імкненне арыйцаў адасобіцца ад мясцовага насельніцтва прывяло да ўзнікнення варн (саслоўяў), унутры якіх вылучыліся замкнёныя групы — касты. Сацыяльная няроўнасць, падзел на варны паспрыялі ўзнікненню каля 6 ст. да н.э. новых рэлігійна-этычных напрамкаў — будызму і джайнізму.
У 327 да н.э. ў даліну Інда ўварваліся войскі Аляксандра Македонскага, але ў 325 да н.э. вымушаны былі адступіць. Сустрэча старажытнагрэчаскай цывілізацыі з цывілізацыяй паміж Гангам і Гімалаямі спрыяла збліжэнню Індыі з эліністычным светам, заходнія раёны Паўночнай Індыі трапілі пад грэчаскі і часткова персідскі ўплыў. Індыйская цывілізацыя таксама аказала некаторы ўплыў на развіццё культуры эліністычных краін, у прыватнасці, у вобласці медыцыны і філасофіі. Канчаткова грэкі былі выгнаны з індыйскіх тэрыторый пасля паўстання 317 да н.э.
Сярэднія вякі
Кароткачасовае аб'яднанне паўночнай Індыі адбылося ў 1-й палавіне 7 ст. пры ўладару Харшы. З гэтага часу пануючай рэлігіяй стаў індуізм. У перыяд панавання ўладароў з раджпуцкіх родаў (гл. Раджпуты) пачаліся шматлікія набегі мусульман (з 712), якія ў канцы 10 ст. стварылі ў Газні дзяржаву пад уладай дынастыі Газневідаў. Уладар дзяржавы Махмуд (11 ст.) ажыццявіў шэраг грабежніцкіх паходаў у Індыю і захапіў Пенджаб. Улада мусульман у Індыі ўмацавалася ў выніку заваяванняў у канцы 12 ст. Мухамеда Гуры (гл. Гурыды). На захопленых тэрыторыях у 1206 годзе ўзнікла дзяржава са сталіцай у Дэлі (гл. Дэлійскі султанат). З яе ўтварэннем у Індыі ўзмацніўся і пашырыўся іслам. У 1398 г. султанат захапілі войскі Цімура, яго нашчадкі (дынастыя Саідаў) правілі да 1451 года, пазней уладарыла мусульманская дынастыя Лодзі. На Поўдні існавалі незалежныя індыйскія дзяржавы, найбольш моцнымі з якіх былі Бахманідскі султанат і Віджаянагар.
Прыбыццё першых еўрапейцаў. Імперыя Маголаў
Адкрыццё ў 1498 г. партугальскім мараплаўцам Васка да Гамай марскога шляху ў Індыю прывяло да з'яўлення тут еўрапейцаў. На заходнім узбярэжжы Індыі пачалі ўзнікаць факторыі, у 1510 г. партугальцы захапілі востраў Гоа.
У 1526 г. у паўночную Індыю ўварваўся ўладар Кабула Бабур, нашчадак Цімура і заснавальнік дзяржавы Вялікіх Маголаў. Пры яго пераемніках дзяржава Вялікіх Маголаў ператварылася ў адну з наймацнейшых і найвялікшых у гісторыі Індыі. Вяршыні сваёй магутнасці яна дасягнула пры Акбары (1556—1605), які аб'яднаў амаль усю Індыю (акрамя паўднёвай часткі).
Партугальцаў, што кантралявалі амаль увесь гандаль з Індыяй, з сярэдзіны 16 ст. пачалі выцясняць англічане (у 1600 г. заснавана брытанская Ост-Індская кампанія, якая мела шырокія палітычныя паўнамоцтвы) і французы (у 1664 г. заснавана французская Ост-Індская кампанія). Па працягу 17 ст. англійскія і французскія форты і факторыі ператварыліся ў вялікія гарады.
Еўрапейская каланізацыя, узмацненне сепаратызму ў асобных правінцыях, сутычкі паміж феадаламі прывялі да аслаблення краіны. Эканамічны заняпад, галеча насельніцтва (пераважна сельскага), унутраная барацьба, справакаваная рэлігійнай нецярпімасцю правіцеля Аўрангзеба (1658—1707), выклікалі супраціўленне сялян, а таксама феадалаў і свяшчэннікаў (паўстанне ў Пенджабе, арганізаванае сектай сікхаў). Са смерцю Аўрангзеба настаў палітычны і эканамічны заняпад Індыі.
Пашырэнне каланіялізму
Унутранае разлажэнне дзяржавы Вялікіх Маголаў суправаджалася пашырэннем еўрапейскай каланізацыі. Абвастрэнне ў 1-й палавіне 18 ст. саперніцтва паміж еўрапейскімі дзяржавамі (асабліва Англіяй і Францыяй) прывяло да сямігадовай вайны 1756—63, якая закончылася перамогай англічан. Правадніком англійскай палітыкі ў Індыі стала Ост-Індская кампанія. У 1757 г. захоплены Бенгалія і Біхар, у ходзе англа-майсурскіх войнаў (1767—99) да ўладанняў кампаніі далучана значная частка паўднёвай Індыі, княствы Майсур, Хайдарабад і іншыя ператвораны ў англійскіх васалаў. Сітуацыю ў краіне пагоршыў голад 1769 года, у выніку якога вымерла каля 1/3 насельніцтва.
У 1772 г. губернатарам Бенгаліі стаў У. Гастынгс (з 1773 г. генерал-губернатар). Ён рэарганізаваў падатковую сістэму, прызначыў кіраўнікамі буйных акруг англічан, увёў грамадзянскія і крымінальныя суды. Цэнтрам англійскіх каланіяльных улад у Індыі стала Калькута. Парламенцкі акт 1784 года падпарадкаваў Індыю непасрэдна брытанскаму ўраду. У выніку англа-маратхскіх войнаў (1775—1818) ліквідавана дзяржава пешв, частка княстваў трапіла ў васальную залежнасць. Да сярэдзіны 19 ст. англічане шляхам анексій падпарадкавалі 2/3 тэрыторыі Індыі. Яны правялі судовую рэформу (на некаторыя пасады былі прызначаны індусы), рэарганізавалі на еўрапейскі ўзор пошту, тэлеграф, прапалі першую чыгунку, стварылі дэпартамент асветы, які павінен быў арганізоўваць школы для індусаў, англійскую мову абвясцілі афіцыйнай. Адначасова англічане заахвочвалі сепаратысцкія тэндэнцыі ў індыйскім грамадстве, мясцовы і племянны нацыяналізм, правакавалі спрэчкі паміж індуістамі і мусульманамі. Паступова Індыя ператварылася ў сыравінную базу і рынак збыту для англійскіх тавараў. Інтэнсіўная эксплуатацыя зямель, вялікія падаткі і знішчэнне традыцыйных сувязей паміж рамяством і сельскай гаспадаркай разаралі індыйскае сялянства. Гэта стала адной з прычын Індыйскага народнага паўстання 1857—59. Пасля задушэння паўстання англійскія ўладанні ў Індыі былі падпарадкаваны непасрэдна брытанскай кароне. 1 студзеня 1877 г. ў Дэлі каралева Вікторыя была ўрачыста абвешчана імператрыцай Індыі; ад яе імені правіў віцэ-кароль.
Рух за вызваленне
Прыток англійскага капіталу на рубяжы 19—20 ст. паскорыў прамысловае развіццё Індыі, паспрыяў росту нацыянальнай буржуазіі. У 1885 г. была створана партыя ліберальна-памешчыцкіх колаў і інтэлігенцыі — Індыйскі нацыянальны кангрэс (ІНК). Скора ў ёй аформілася радыкальная плынь на чале з Б. Тылакам, якая пасля падзелу Бенгаліі па рэлігійных прыкметах (1905) узначаліла нацыянальна-вызваленчы рух. Брытанскія ўлады вымушаны былі правесці шэраг рэформ і адмяніць закон аб падзеле Бенгаліі (1911). З мэтай расколу вызваленчага руху яны ініцыіравалі стварэнне Мусульманскай лігі (1906).
У 1-ю сусветную вайну Вялікабрытанія актыўна эксплуатавала матэрыяльныя і чалавечыя рэсурсы Індыі. Збядненне насельніцтва, голад і эпідэміі выклікалі ў 1918—22 уздым вызваленчага руху, які ўзначаліла індыйская буржуазія. ІНК узяў на ўзбраенне ідэі і метады М.К.Гандзі (масавыя ненасільныя дзеянні, непадпарадкаванне англійскім уладам). Прыняцце законаў, накіраваных супраць удзельнікаў вызваленчага руху і на замацаванне каланіяльнага становішча Індыі, выклікалі масавы пратэст і прывялі да кровапраліцця (расстрэл мітынгу ў Амрытсары ў красавіку 1919). Па закліку Гандзі ІНК пачаў у 1920 г. кампанію грамадскага непадпарадкавання, якая была падмацавана забастоўкамі рабочых і паўстаннямі сялян. Уплыў ІНК узрос, ён ператварыўся ў масавую партыю, а гандзізм стаў яго афіцыйнай ідэалогіяй. У 1927 г. у ІНК склалася левае крыло на чале з Дж. Нэру і С. Ч. Босам, пад націскам якога Кангрэс высунуў у 1929 г. лозунг поўнай незалежнасці для Індыі. Радыкальныя настроі ў вызваленчым руху знайшлі ўвасабленне ў стварэнні Камуністычнай партыі Індыі (КПІ, з 1925), рада рабоча-сялянскіх партый (1926—27), успышцы тэрарызму ў канцы 1920-х г.
Сусветны эканамічны крызіс 1929—33 г. рэзка абвастрыў супярэчнасці паміж індыйскім грамадствам і брытанскім каланіялізмам. ІНК правёў некалькі кампаній грамадзянскага непадпарадкавання, у княствах Кашмір і Адвар адбыліся сялянскія паўстанні. Брытанскія ўлады рэпрэсіямі і ўступкамі спрабавалі стабілізаваць сітуацыю (гл. канферэнцыі «Круглага стала»). У 1935 г. быў прыняты новы закон (канстытуцыя) аб кіраванні Індыяй, які пашырыў прадстаўніцтва маёмных слаёў у выбарных органах, але захаваў каланіяльную ўладу. У 2-й палавіне 1930-х г. краіну ахапілі забастоўкі рабочых і сялянскія выступленні супраць феадальнай дэспатыі князёў.
У верасні 1939 г. Індыя была ўцягнута ў 2-ю сусветную вайну. Індыйская буржуазія выкарыстала антываенны рух для націску на ўлады Вялікабрытаніі і запатрабавала надання Індыі незалежнасці. Мусульманская ліга выступіла за стварэнне асобнай мусульманскай дзяржавы Пакістан. У сакавіку 1942 г. брытанскі ўрад прапанаваў падзяліць пасля вайны Індыю на 2 дамініёны, але без стварэння нацыянальнага ўрада. У адказ ІНК пачаў новую кампанію грамадзянскага непадпарадкавання, але каланіяльныя ўлады арыштавалі яго лідараў (жнівень 1942). У краіне ўспыхнуў антыбрытанскі рух пад лозунгам «Прэч з Індыі!». Вясной 1944 г. лідары ІНК былі вызвалены, у 1945 г. падпісана пагадненне з Мусульманскай лігай аб прынцыпах фарміравання часовага нацыянальнага ўрада. Брытанскі ўрад быў вымушаны пайсці на ўступкі. У жніўні 1946 г. быў сфарміраваны часовы ўрад на чале з Нэру, а 15 жніўня 1947 г. Індыя была падзелена на 2 дамініёны — Індыйскі саюз і Пакістан (гл. план Маўнтбетэна). Падзел Індыі на рэлігійнай аснове выклікаў узброеныя сутыкненні мусульман і індусаў (у час аднаго з іх забіты Гандзі), стварыў праблему бежанцаў, прывёў да тэрытарыяльных спрэчак. У 1947—49 гг. адбыўся ваенны канфлікт з Пакістанам з-за Кашміра.
Індыйская рэспубліка
26 студзеня 1950 г. паводле новай канстытуцыі Індыя стала рэспублікай, абвешчаны дэмакратычныя свабоды, адменены розныя віды дыскрымінацыі і прымусовай працы. На першых усеагульных выбарах у пачатку 1950-х г. перамог ІНК. У эканоміцы быў узяты курс на стварэнне магутнага дзяржаўнага сектара, заахвочванне нацыянальнага і абмежаванне замежнага прыватнага капіталу, планаванне. З дапамогай замежных дзяржаў пабудаваны буйныя металургічныя прадпрыемствы, створаны новыя галіны прамысловасці, закладзены асновы энергетыкі. У сельскай гаспадарцы ішло паступовае абмежаванне памешчыцкага землеўладання, пачалі стварацца кааператывы.
У 1950-я г. штаты былі рэарганізаваны на нацыянальнай ці лінгвістычнай аснове, а княствы ліквідаваны; асновай знешняй палітыкі быў абвешчаны пазітыўны нейтралітэт на базе пяці прынцыпаў мірнага суіснавання. Індыя стала адным з арганізатараў і лідараў Руху недалучэння, актыўна падтрымлівала антыкаланіяльную барацьбу іншых народаў. У 1950—60-я г. яна дабілася вяртання шэрага сваіх тэрыторый ад Францыі і Партугаліі.
На рубяжы 1950—60-х г. актывізаваліся правыя буржуазныя і рэлігійна-абшчынныя партыі, адбыліся сутыкненні мусульман і індусаў у Пенджабе, Асаме, Мадх'я-Прадэшы. Абвастрэнне інда-кітайскага канфлікту прывяло да ўвядзення ў кастрычніку 1962 г. надзвычайнага становішча, рэпрэсій супраць КПІ (раскалолася ў 1964). Пасля смерці Нэру (1964) у краіне абвастрылася палітычная барацьба. Унутры ІНК аформіліся 2 групоўкі, якія павялі барацьбу за ўладу ў партыі і краіне. Перамаглі левацэнтрысты на чале з І.Гандзі, якая ў 1966 г. ўзначаліла ўрад. Пачалася рэалізацыя «праграмы 10 пунктаў» (умацаванне дзяржаўнага сектара, сацыяльна-эканамічныя меры ў інтарэсах шырокіх слаёў насельніцтва), прыняты шэраг важных законаў (аб дзяржаўным кантролі, ліквідацыі прывілеяў былых князёў і інш.). Вайна з Пакістанам (1971) і сусветны эканамічны крызіс 1973—75 прывялі да зніжэння тэмпаў росту прамысловасці і сельска-гаспадарчай вытворчасці, абвастрэння сацыяльных супярэчнасцей. Масавыя стачкі і забастоўкі 1972—74 гг. суправаджаліся ўзмацненнем рэлігійна-абшчынных і сепаратысцкіх выступленняў у штатах Андхра-Прадэш, Гуджарат, Біхар, тэрарызмам. У ліпені 1975 г. было ўведзена надзвычайнае становішча, арыштаваны лідары апазіцыі. Адначасова ўрад абвясціў праграму шырокіх сацыяльна-эканамічных мерапрыемстваў. Абмежаванне грамадзянскіх свабод, празмернае ўзмацненне выканаўчай улады, рэпрэсіі супраць левых партый і інш. выклікалі чарговы раскол ІНК і паражэнне яго на выбарах 1977 г. ад блока Джаната парты.
Але супярэчлівая эканамічная палітыка, рост сацыяльнай напружанасці, раскол блока прывялі да адстаўкі ўрада і ўпэўненай перамогі ІНК на датэрміновых выбарах. Галоўнымі задачамі новага ўрада Гандзі былі: пашырэнне эканамічнай і сацыяльнай інфраструктуры, ліквідацыя галечы і забеспячэнне занятасці, у палітычным жыцці — умацаванне ўплыву ІНК, барацьба супраць сепаратызму і экстрэмізму. Сепаратысцкія выступленні ў Асаме і Пенджабе былі падаўлены з дапамогай арміі (у т.л. штурм «Залатога храма» ў Амрытсары). У адказ сікхскія сепаратысты 31 кастрычніка 1984 г. забілі І.Гандзі. Яе сын Раджыў Гандзі ўзначаліў урад і ІНК. Яго ўрад прыняў жорсткія захады супраць тэрарызму, узяў курс на мадэрнізацыю дзяржсектара эканомікі, прыцягненне замежнага капіталу і найноўшых тэхналогій, распрацаваў маштабныя сацыяльныя праграмы. Аднак пагаршэнне эканамічных паказчыкаў у 1987—88 гг., палітычны крызіс у кіраўніцтве ІНК прывялі да зніжэння яго папулярнасці.
У 1988 г. пяць апазіцыйных партый стварылі Нацыянальны фронт, які склаў моцную канкурэнцыю ІНК на выбарах 1989 года. Кааліцыйны ўрад, сфарміраваны на чале з лідарам Нацыянальнага фронту В. П. Сінгхам, у лістападзе 1990 г. пайшоў у адстаўку. У сакавіку 1991 г. у адстаўку падаў наступны кааліцыйны ўрад Ч.Шэкхара. У час перадвыбарнай кампаніі, прызначанай на май 1991, тэрарысты забілі Р.Гандзі. Новым старшынёй ІНК выбраны Н. П. В. Рао, які перамог на выбарах і узначаліў ўрад. Прэзідэнтам у 1992 г. быў абраны Шанкар Даял Шарма. Павольнае і супярэчлівае ажыццяўленне новай эканамічнай палітыкі, незадаволенасць часткі мясцовай буржуазіі засіллем замежнага капіталу, крывавыя сутычкі на рэлігійнай глебе, рэзкае абвастрэнне адносін Індыі з суседнімі мусульманскімі краінамі прывялі да адстаўкі ўрада і прыходу да ўлады ў 1996 г. урада левацэнтрысцкай кааліцыі пад кіраўніцтвам І. К. Гуджрала. ІНК напачатку падтрымаў гэты ўрад, што дазволіла яму заставацца на чале ўлады да канца 1997 года. Спыненне падтрымкі ІНК прывяло да адстаўкі ўрада Гуджрала і правядзення ў лютым 1998 г. парламенцкіх выбараў.
Індыя — член ААН (з 1945), Садружнасці на чале з Вялікабрытаніяй. Дыпламатычныя адносіны Індыі з Беларуссю былі ўстаноўлены ў красавіку 1992 года.
Чуркіна (Ярцаўскі раён)
Чуркіна (Чуркино) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Капырэўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Львоўскага сельскага паселішча.
Віктар Ціханавіч Ерафеенка
Віктар Ціханавіч Ерафеенка (нар., г.п. Ганцавічы, Брэсцкая вобласць) — беларускі доктар фізіка-матэматычных навук (1994, Метад тэарэм складання і тэорыя ўсярэдненых межавых умоваў у краявых задачах электрадынамікі), прафесар (1996).
Біяграфія
Скончыў МДУ (1969). Працуе ў БДУ. Навуковыя працы па краявых задачах электрадынамікі і метадах матэматычнага мадэлявання ў электрадынаміцы. Здзейсніў сістэматызацыю тэарэм складання і атрымаў шэраг тэарэм складання для базісных электрамагнітных палёў. Распрацаваў метадалогію эквівалентных межавых умоваў электрадынамікі для тонкіх абалонак складанай матэрыяльнай структуры.
Ялынкуватэ
Ялынкуватэ (Ялинкува́те) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
П’етра Арэціна
П'е́тра Арэці́на (Pietro Aretino;,  г.  , Таскана  —  ) -  італьянскі пісьменнік  і  публіцыст  эпохі Адраджэння.
У памфлетах-«прадказаннях»,  сатырах,  пасквілях  выступаў  супраць  манархаў  і  Ватыкана,  за  што  быў  празваны «бічом  уладыкаў». Еўрапейскую вядомасць  набылі  5  «Дыялогаў»  Арэціна,  тры  з  якіх  называюцца «Разважанні»  (1534,  1536,  1539). Разам з Нікало Макіявелі  заснаваў  італьянскую    («Прыдворнае  жыццё»,  1534; «Крывадушнік»,  1542,  і  інш.). Шырокую карціну  грамадскага  і  культурнага  жыцця Італіі  першай  паловы XVI ст.  дае  яго    (больш  за  З  тыс.  лістоў). Творчая манера  Арэціна  адметная  рэзкасцю выказванняў,  дасціпнасцю  і  сарказмам. У 1558  годзе царква  ўнесла  яго  творы  ў  спіс забароненых.
Буні (Валожынскі раён)
Буні́ (, Буни) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сакаўшчынскага сельсавета.
Рапты
Рапты́ — рака ў Індыі і Непале, левы прыток ракі Гхагхра (басейн Ганга).
Даўжыня Рапты складае больш за 600 км. Плошча вадазбору каля 30 000 км². Выток ракі знаходзіцца ў Гімалаях. Працякае ў вузкай цясніне праз горы Сівалік. Ніжняе цячэнне - на Інда-Гангскай раўніне. Улетку адбываюцца паводкі. Вада з ракі выкарыстоўваецца на арашэнне. Суднаходная ад горада Гаракхпур.
Форум Веспасіяна
Форум Міру, або Веспасіяна (Forum Vespasiani) — адзін з імператарскіх форумаў у Рыме, пабудаваны ў 71—75 гг. н.э. Рабірыем для імператара Веспасіяна пасля Іўдзейскай вайны. Прызначаўся для захоўвання трафеяў з Іерусаліма і вывезеных з Грэцыі твораў мастацтва і нагадваў музей.
Форум Веспасіяна быў размешчаны паміж Калізеем і Свяшчэннай дарогай, з усходняга боку ад форума Нервы на месцы старога харчовага рынку (macellum), які згарэў пры пажары 64 г. н.э. , ён меў амаль квадратную форму (115х125 м) і быў абнесены сцяной з пеперыну. Звернутая да форума Аўгуста сцяна з уваходамі была падзелена знутры прыстаўнымі калонамі, а ўздоўж іншых сцен праходзіў порцік з калонамі з афрыканскага мармуру. У цэнтры плошчы быў разбіты сад, зеляніна якога служыла цудоўным фонам для расстаўленай там скульптуры.
Насупраць уваходу, за порцікамі, у сад раскрываліся каланадамі тры памяшканні: высокае сярэдняе — храм Міру (Templum Pacis) і меншыя, бакавыя — бібліятэкі. Памеры вялікай залы храма Міру складалі 34 м на 22 м. Храм Міру верагодна служыў гарадской прэфектурай. На сцяне гэтага будынка быў прымацаваны мармуровы план Рыма (Forma Urbis Romae) эпохі Севераў.
Адна з бібліятэк захавалася ў складзе сярэдневяковай царквы Касмы і Даміяна, злучаная пазней з гераонам Ромула. Новым у кампазіцыі форума было тое, што храм, хоць і вылучаны вышынёй і порцікам, які злёгку выступаў, не адыгрываў ужо вызначальнай ролі ў ансамблі плошчы, а сама плошча з суцэльнай лініяй порцікаў у глыбіні стала больш замкнёнай.
Форум згарэў у 192 г. н.э., але некаторыя з твораў мастацтва, якія захоўваліся тут, магчыма, захаваліся. Форум быў адрэстаўраваны Септыміем Северам.
У снежні 2015 года, пасля васьмі месяцаў працы, з дапамогай метаду анастылазу былі адноўлены сем калон форума.
Паралакс
Парала́кс (parallaxis — адхіленне) — бачная змена становішча прадмета пры перамяшчэнні пункту назірання.
У астраноміі гадавы́ паралакс — кут, пад якім відаць з аб'екта перпендыкулярны да промня зроку радыус зямной арбіты, су́тачны паралакс — кут, пад якім відаць з аб'екта перпендыкулярны да промня зроку радыус Зямлі. Сутачны паралакс вызначаецца для Месяца (57′2″,7), Сонца (8″,80), планет і камет, гадавы — для зорак.
Падоўжны паралакс — гэта рознасць абсцыс двух выяў адной і той жа кропкі на розных здымках стэрэапары. Па разнасці паралаксаў двух кропак зямной паверхні магчыма вылічыць перавышэнне адной кропкі над другой.
Прыбор для вымярэння перавышэнняў па рознасці падоўжных паралаксаў на стэрэапарах здымкаў пры дэшыфраванні аэрафотаздымкаў — паралаксаметр, можа ўваходзіць у канструкцыю стэрэаскопа.
Брукхейвенская нацыянальная лабараторыя
Брукхейвенская нацыянальная лабараторыя (Brookhaven National Laboratory, BNL) — адна з шаснаццаці нацыянальных лабараторый Міністэрства энергетыкі ЗША. Знаходзіцца ў (штат Нью-Ёрк, востраў Лонг-Айленд). Заснавана ў 1947 годзе на месцы былой ваеннай базы арміі ЗША. Выкарыстоўваецца Брукхейвенскай навуковай асацыяцыяй для даследаванняў Міністэрства энергетыкі ЗША, галоўным чынам — у вобласці ядзернай фізікі. У лабараторыі працуе больш за 3000 вучоных, інжынераў, тэхнікаў і работнікаў дапаможнага персанала. Штогод сюды прыязджае працаваць 4000 даследчыкаў з усяго свету. Адкрыцці, зробленыя ў гэтай лабараторыі, былі ўзнагароджаны сям’ю Нобелеўскімі прэміямі.
У Брукхейвене размешчаны наступныя ўстаноўкі: рэлятывісцкі калайдар цяжкіх іонаў RHIC, сканструяваны для даследаванняў кварк-глюоннай плазмы,, два цыклатроны, якія выкарыстоўваюцца ў вытворчасці радыеактыўных матэрыялаў для медыцынскага ўжывання і іншыя навуковыя ўстаноўкі. Вобласці даследаванняў уключаюць ядзерную фізіку і фізіку высокіх энергій, малекулярную біялогію і рэжым ядзернага нераспаўсюджання.
Выпадковая і шырока асветленая ў прэсе ўцечка трыцію ў грунтавыя воды ў 1990-х гадах выклікала абурэнне жыхароў навакольных населеных пунктаў і прывяла да перастановак у сістэме кіравання лабараторыяй.
У 1974 годзе група даследчыкаў, якой кіраваў Сэмюэл Тынг, адкрыла зачараваную часціцу J/ψ, што даказала існаванне c-кварка, за што Тынг атрымаў Нобелеўскую прэмію па фізіцы ў 1976 годзе.
Побач з лабараторыяй размешчаны офіс прагнозу надвор’я (Аптан, Нью-Ёрк) — аддзяленне Нацыянальнай метэаралагічнай службы.
Sphinx gordius
Sphinx gordius — від молей сямейства. Від быў упершыню апісаны у 1780 годзе.
Распаўсюджанне
Сустракаецца ў паўночных раёнах ЗША і паўднёвай Канады, у асноўным на ўсход ад Скалістых гор, акрамя таго сустракаецца ўздоўж усходняга ўзбярэжжа да Фларыды і ў Скалістых гарах да Каларада.
Апісанне
Размах крылаў 68-108 мм.
Біялогія
Лічынкі харчуюцца відамі родаў, , і.
Транссудат
Транссудат (ад Trans - праз, і Sudor - пот) — вадкасць, якая назапашваецца ў тканкавых шчылінах і поласцях цела з прычыны парушэння крова- і лімфазвароту (напрыклад, брушная вадзянка - асцыт - пры сардэчнай недастатковасці або цырозе печані). Утварэнне транссудата адбываецца без запаленчых змяненняў тканак.
Ямэльныця
Ямэльныця (Яме́льниця) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Апільска
Апільска (Опі́льсько) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Спіс універсітэтаў штата Род-Айленд
У штаце Род-Айленд (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты.
NGC 5311
NGC 5311 (іншыя абазначэнні — UGC 8735, MCG 7-28-72, ZWG 218.52, IRAS13467+4014, PGC 49011) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дарожныя знакі Беларусі
Дарожныя знакі падзяляюцца на тыпы паводле часу ўстаноўкі (пастаянныя, часовыя) і на некалькі групаў у залежнасці ад прызначэння. Кожны знак мае нумар, які складаецца з падзеленага кропкамі нумару групы, парадкавага нумару знаку і парадкавага нумару разнавіднасці знаку (калі неабходна). Знакі на жоўтым фоне належаць да часовых і прымяняюцца як асобна, так і ў спалучэнні з іншымі часовымі тэхнічнымі сродкамі арганізацыі дарожнага руху ў месцах правядзення рамонтных і іншых работ на дарозе, а таксама ў выпадках аператыўных змен у арганізацыі дарожнага руху, звязаных з забеспячэннем яго бяспекі або правядзеннем спецыяльных мерапрыемстваў. У выпадках, калі значэнні часовых і пастаянных знакаў супярэчаць адзін аднаму, удзельнікі дарожнага руху павінныя кіравацца часовымі знакамі.
Папераджальныя знакі
Знакі 1.1, 1.2, 1.5-1.30, 1.32—1.36 устанаўліваюцца па-за населенымі пунктамі на адлегласці ад 150 да 300 метраў, а ў населеных пунктах — як правіла, на адлегласці ад 50 да 100 метраў да пачатку небяспечнага ўчастку дарогі (месца ўсталявання спецыяльных тэхнічных сродкаў). Пры неабходнасці (пачатак небяспечнага ўчастка дарогі схаваны ад кіроўцы крутым паваротам, пераломам падоўжнага профілю, будынкам і г. д.) названыя знакі могуць быць усталяваныя на іншай адлегласці, якая ў такім выпадку ўказваецца на таблічцы 7.1.1. Знакі 1.1, 1.2, 1.9, 1.10, 1.21, 1.23 паўтараюцца па-за населенымі пунктамі і ўстанаўліваюцца на адлегласці ад 20 да 50 метраў да пачатку небяспечнага ўчастку дарогі. Знак 1.23 паўтараецца таксама ў населеных пунктах і ўстанаўліваецца беспасярэдне ў пачатку ўчастку правядзення рамонтных і іншых прац. За пачатак участку трэба лічыць першую па ходзе руху прыладу, якая агароджвае або накіроўвае. Знакі 1.3.1, 1.3.2, 1.31.1—1.31.5 ставяцца ў межах небяспечнага ўчастку дарогі або беспасярэдне перад ім. Знакі 1.4.1—1.4.3 ставяцца на правым баку, а знакі 1.4.4—1.4.6 — на левым баку дарогі.
Знакі прыярытэту
Знакі прыярытэту ўстанаўліваюць чарговасць праезду скрыжаванняў, перасячэнняў асобных праезных частак дарог, вузкіх участкаў дарог, рух на якіх не рэгулюецца сігналамі рэгулявальніка або святлафора. Асноўныя знакі прыярытэту («Галоўная дарога», «Саступіць дарогу» і «Рух без спынення забаронены») маюць асаблівыя формы. Гэта зроблена для таго, каб у любую пару году кожны з іх у любым стане можна было пазнаць паводле формы.
Знак 2.1 ставіцца беспасярэдне перад скрыжаваннем, у тым ліку з таблічкай 7.13 — перад скрыжаваннем з складанай планіроўкай або на якім галоўная дарога змяняе напрамак. Пагатоў па-за населенымі пунктамі перад скрыжаваннем, на якім галоўная дарога змяняе напрамак, знак 2.1 паўтараецца: першы знак 2.1 з таблічкамі 7.1.1 і 7.13 ставіцца на адлегласці ад 100 да 150 метраў да скрыжавання, другі знак 2.1 з таблічкай 7.13 — беспасярэдне перад скрыжаваннем. Знак 2.1, усталяваны з знакам 5.22.1 або 5.22.2, дае перавагу пры праездзе ўсіх скрыжаванняў населенага пункта, размешчаных на дадзенай дарозе. Усталяваныя на рэгуляваных скрыжаваннях знакі 2.1, 2.4, 2.5 не вызначаюць чарговасць праезду скрыжаванняў і асобных праезных частак дарогі, а інфармуюць кіроўцаў, што скрыжаванні з’яўляюцца пазначанымі. Знакі 2.3.1-2.3.3 прымяняюцца па-за населенымі пунктамі для пазначэння дарог, на якіх даецца перавага пры праездзе скрыжаванняў, і ставяцца на адлегласці ад 150 да 300 метраў да скрыжавання. Знак 2.3.4 ставіцца па-за населенымі пунктамі на адлегласці ад 150 да 300 метраў, а ў населеных пунктах — як правіла, на адлегласці ад 50 да 100 метраў да скрыжавання. Знак 2.4 ставіцца беспасярэдне перад скрыжаваннем, а пры наяўнасці паласы разгону — перад пачаткам гэтай паласы. Перад скрыжаваннем, на якім галоўная дарога змяняе напрамак, знак 2.4 ставіцца з таблічкай 7.13. Па-за населенымі пунктамі на дарогах з удасканаленым пакрыццём знак 2.4 з таблічкай 7.1.1 або 7.1.2 ставіцца на адлегласці ад 150 да 300 метраў да скрыжавання. У населеных пунктах знак 2.4 з таблічкай 7.1.1 або 7.1.2 можа ставіцца на адлегласці ад 50 да 100 метраў да скрыжавання.
Забараняльныя знакі
Забараняльныя і абмежавальныя знакі ўводзяць або адмяняюць пэўныя абмежаванні дарожнага руху. Знакі маюць круглую форму, большасць з іх белыя з чырвонай аблямоўкай.
Дзеянне не распаўсюджваецца: :
Зона дзеяння можа быць зменшаная для: для:
Прадпісальныя знакі
Прадпісальныя знакі прымяняюцца для пазначэння неабходных напрамкаў, умоў і рэжымаў руху. Дзеянне знакаў 4.1.1-4.1.6, усталяваных перад скрыжаваннем, распаўсюджваецца на ўсё скрыжаванне, калі знакі 4.1.1-4.1.6 або 5.8.1, 5.8.2, усталяваныя на ім, не даюць іншых прадпісанняў (указанняў). Дзеянне знакаў 4.1.1-4.1.6 не распаўсюджваецца на маршрутныя транспартныя сродкі, якія рухаюцца па вызначаных маршрутах. Дзеянне знаку 4.1.1, усталяванага за скрыжаваннем, распаўсюджваецца да наступнага пазначанага скрыжавання. Зона дзеяння дадзенага знаку можа быць паменшаная прымяненнем таблічкі 7.2.1. Знакі 4.2.1 і 4.2.2 могуць прымяняцца групамі (не менш за тры знакі) для пазначэння лініі адхілення траекторыі руху транспартных сродкаў ад перашкоды для дарожнага руху. Дзеянне знакаў 4.4, 4.7, усталяваных з таблічкай 7.14 і размешчаных над паласой руху, распаўсюджваецца толькі на дадзеную паласу. Пры адсутнасці таблічкі 7.14 дзеянне гэтых знакаў распаўсюджваецца на ўсе палосы праезнай часткі дарогі дадзенага напрамку. Дзеянне знакаў 4.4, 4.7, выявы якіх нанесеныя на поле знакаў 5.8.1, 5.8.2, 5.8.7, 5.8.8, распаўсюджваецца на адпаведныя палосы руху. Дзеянне знакаў 4.9.1-4.9.3 распаўсюджваецца на бліжэйшае скрыжаванне.
Інфармацыйна-ўказальныя знакі
Інфармацыйна-ўказальнымі знакамі ўводзяцца або адмяняюцца пэўныя рэжымы руху, а таксама інфармуюцца ўдзельнікі дарожнага руху аб размяшчэнні населеных пунктаў і іншых аб’ектаў. Зялёны або сіні фон знакаў 5.20.1-5.21.2, усталяваных па-за населеным пунктам (уставак на знаках 5.20.1, 5.20.2, асобных палёў знаку 5.21.2), інфармуе аб тым, што рух да названага населенага пункта або да іншага аб’екта будзе ажыццяўляцца адпаведна па аўтамагістралі або па іншай дарозе. Зялёны або сіні фон усталяваных у населеным пункце знакаў 5.20.1-5.21.2 інфармуе аб тым, што пасля выезду з дадзенага населенага пункта рух да названага на знаку населенага пункта або да іншага аб’екта будзе ажыццяўляцца адпаведна па аўтамагістралі або па іншай дарозе, белы фон — аб тым, што названы аб’ект знаходзіцца ў дадзеным населеным пункце. Фон знакаў 5.24-5.26.1, 5.27, 5.28, усталяваных на аўтамагістралі, — зялёны.
Знакі сэрвісу
Знакі сэрвісу інфармуюць аб размяшчэнні адпаведных аб’ектаў. У ніжняй частцы знаку могуць наносіцца выявы знакаў 7.1.1, 7.1.3, 7.1.4 «Адлегласць да аб’екта» белага колеру.
Знакі дадатковай інфармацыі (таблічкі)
Знакі дадатковай інфармацыі (таблічкі) удакладняюць або абмяжоўваюць дзеянне іншых дарожных знакаў. Таблічкі размяшчаюцца беспасярэдне пад знакам, з якім яны выкарыстаныя. Таблічкі 7.2.2 — 7.2.4, 7.13 пры размяшчэнні знакаў над праезнай часткай, узбочынай або тратуарам размяшчаюцца збоку ад знаку.
Гісторыя
17 снежня 1992 года Камітэт па стандартызацыі, метралогіі і сертыфікацыі пры Савеце міністраў Рэспублікі Беларусь зацвердзіў Пастанову № 3 «Аб наданні дзяржаўным стандартам былога СССР статусу міждзяржаўных і аб зняцці абмежавання тэрміну іх дзеяння». Паводле гэтай Пастановы, у Беларусі працягнуў дзейнічаць ГОСТ 10807-78 «Знакі дарожныя. Агульныя тэхнічныя ўмовы», які набыў моц 1 студзеня 1980 года замест ГОСТ 10807-71.
31 кастрычніка 2013 года Дзяржаўны камітэт па стандартызацыі Рэспублікі Беларусь (ДКС Беларусі) ухваліў Пастанову № 56 «Аб зацвярджэнні, увядзенні ў дзеянне, адмене і змяненні тэхнічных нарматыўных прававых актаў у галіне тэхнічнага нармавання і стандартызацыі…». Паводле Пастановы, з 1 ліпеня 2014 года ўвялі ў дзеянне СТБ 1140—2013 «Тэхнічныя сродкі арганізацыі дарожнага руху. Знакі дарожныя. Агульныя тэхнічныя ўмовы» замест СТБ 1140-99. Распрацоўшчыкам СТБ 1140—2013 было УП «Беларускі дарожны навукова-даследчы інстытут» («БелдарНДІ»). 7 жніўня 2018 года ДКС Беларусі ўхваліў Пастанову № 42, паводле якой зацвердзіў Змяненне № 1 у СТБ 1140—2013 ад 1 сакавіка 2019 года. Згодна з Пастановай дадалі 18 дарожных знакаў: 1 папераджальны знак пра камеру з фотафіксацыяй (1.36), 8 прадпісальных знакаў для ўпарадкавання руху на пешаходна-веласіпедных дарожках (4.5.3-4, 4.6.3-4 і 4.11.1-4), 2 інфармацыйна-ўказальныя знакі з схемай руху і паказальнікам напрамку да пункта дарожнай аплаты «BelToll» (5.20.4 і 5.44), 4 знакі сэрвісу пра станцыі зарадкі і сумешчаныя з імі АЗС (6.3.4-7), а таксама 3 адпаведныя таблічкі (7.4.9 і 7.24-25). Новыя знакі былі рэкамендацыйнымі, таму засталіся па-за Правіламі дарожнага руху.
Васілеўка (рака)
Васілеўка — рака ў Бялыніцкім і Шклоўскім раёнах Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Вабіч (басейн Дняпра). Даўжыня 8 км. Пачынаецца на паўднёвай ускраіне вёскі Мерч Шклоўскага раёна, вусце за 2 км на поўдзень ад вёскі Малыя Васількі Бялыніцкага раёна. Рэчышча каналізаванае на ўсім працягу.
Эдуард Бухнер
Эдуард Бухнер (,  —, ) — нямецкі хімік і біяхімік. Нобелеўская прэмія па хіміі (1907) («За праведзеную навукова-даследчую працу па біялагічнай хіміі і адкрыццё пазаклетачнай ферментацыі»).
Нарадзіўся ў Мюнхене 20 мая 1860 года. Ён пачаў вывучаць хімію ў 1884 годзе пад кіраўніцтвам Адольфа Баера (Нобелеўскага лаўрэата па хіміі 1905 года) і батаніку ў прафесара Негелі ў Батанічным інстытуце Мюнхена.
Пасля перыяду працы з Ота Фішэрам у Эрлангене, ён атрымаў дактарат ад Мюнхенскага ўніверсітэта ў 1888.
Бухнер ажаніўся з Лотай Сталь у 1900 годзе.
У 1907 годзе Бухнер атрымаў Нобелеўскую прэмію па хіміі за біяхімічныя даследаванні пазаклетачнай ферментацыі і выдзяленне зімазы.
Падчас Першай сусветнай вайны Бухнер служыў у палявым шпіталі ў Румыніі ў чыне маёра. Ён быў паранены 3 жніўня 1917 года і памёр ад гэтых ран праз дзевяць дзён у Мюнхене ва ўзросце 57 гадоў.
Сен-Венсан (Вале-д’Аоста)
Сен-Венсан (Saint-Vincent) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 4846 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 233 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 11027. Тэлефонны код — 0166.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Vincenzo di Saragozza.
Вячаслаў Мікалаевіч Абрашын
Вячаслаў Мікалаевіч Абрашын (нар., горад Ржэў, Цвярская вобласць, РСФСР) — беларускі матэматык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1979, «Да тэорыі рознасцевых схем для нелінейных нестацыянарных ураўненняў матэматычнай фізікі»), прафесар (1981).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1966). Працуе ў Інстытуце матэматыкі НАН Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па вылічальнай матэматыцы і матэматычным мадэляванні. Развіў тэорыю нелінейных рознасцевых схем для дыферэнцыяльных ураўненняў у частковых вытворных, распрацаваў эканамічныя метады развязвання мнагамерных задач матэматычнай фізікі.
Алісія Рэт
Алісія Рэт (Alicia Rhett; 1 лютага 1915 — 3 студзеня 2014) — амерыканская мастачка і актрыса, вядомая па сваёй адзінай кінаролі Індыі Уілкс ў фільме «Знесеныя ветрам» (1939).
Біяграфія
Алісія Рэт нарадзілася ў горадзе Саванн, штат Джорджыя. Яе маці, Ізабэла Мердак, была родам з Англіі, а бацька, Эдманд М. Рэт, быў ваенным афіцэрам. Пасля гібелі бацькі ў Першай сусветнай вайне яна з маці перабралася ў горад Чарльстон, Паўднёвая Караліна, дзе пазней яна стала актрысай мясцовага тэатра.
Міжнародная асацыяцыя працоўных
У 2016 годзе ў МАП адбыўся раскол, у выніку чаго з асацыяцыі выйшлі найбуйнейшыя секцыі: нямецкая секцыя, Нацыянальная канфедэрацыя працы (Іспанія), Італьянскі сіндыкальны саюз. Пры гэтым асобныя былыя і цяперашнія сіндыкаты Нацыяальнай канфедэрацыі працы заявілі аб падтрымцы МАП. Іспанская секцыя МАП была адноўлена ў правах на Бялградскім кангрэсе асацыяцыі ў лістападзе 2017 года.
Алісія Рэт
Біяграфія
У 1936 годзе, падчас выступаў у спектаклі «Веер лэдзі Уіндэрмір», яе заўважыў галівудскі рэжысёр Джордж К'юкора, які рашыў узяць яе на ролю Скарлет О'Хара ў экранізацыі рамана Маргарэт Мітчэл «Знесеныя ветрам». Але гэтую ролю Алісія Рэт так і не атрымала, як зрэшты і ролю Мелані Гамільтан, на якую яна таксама спрабавалася. У выніку ў сакавіку 1937 г. яе зацвердзілі на невялікую ролю Індыі Уілкс, сястры Эшлі Уілкса.
Нягледзячы на ​​нябачаны поспех «Знесеных ветрам», Рэт пакінула Галівуд, таму што новых роляў ёй так і не прапанавалі, і вярнулася ў Чарльстон, дзе неўзабаве стала педагогам па пастаноўцы правільнага маўлення для многіх акцёраў і дыктараў на радыё. На працягу доўгіх гадоў пасля заканчэння здымак «Знесеных ветрам» яна падтрымлівала сяброўскія адносіны з Аліўе дэ Хэвілэнд, выканаўцай ролі Мелані Гамільтан.
Яшчэ да пачатку сваёй акцёрскай кар'еры Алісія Рэт добра сябе паказала як мастачка-партрэтыстка. Пасля завяршэння акцёрскай кар'еры яна зноў вярнулася да гэтага занятку, а таксама неаднаразова прымала ўдзел у ілюстраванні многіх кніг.
Да сваёй смерці Алісія Рэт з'яўлялася найстарэйшай з асноўнага акцёрскага складу фільма «Знесеныя ветрам».
Рэт памёрла 3 студзеня 2014 года ад натуральных прычын у адным з дамоў састарэлых Чарльстона, у якім яна пражывала апошнія гады. Пахавана побач са сваімі бацькамі, на вялікім гранітным надмагіллі напісана яе імя, дата нараджэння і смерці, а таксама простае апісанне «Дачка Эмунда і Ізабель Рэт, партрэтыстка».
Крэчаца
Крэчаца (Кречеца) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Капырэўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Львоўскага сельскага паселішча.
Стратклайдскі ўніверсітэт
Стратклайдскі ўніверсітэт (University of Strathclyde) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Глазга у Шатландыі.
Агульная характарыстыка
Заснаваны ў 1796 годзе як Інстытут Андэрсана, гэта другі старэйшы ўніверсітэт Глазга, які атрымаў каралеўскую грамату ў 1964 годзе як першы тэхналагічны ўніверсітэт у Злучаным Каралеўстве. Узяўшы сваю назву ад гістарычнага Стратклайдскага каралеўства, гэта трэці па колькасці студэнтаў універсітэт у Шатландыі са студэнтамі і супрацоўнікамі з больш чым 100 краін.
Установа была названа «Універсітэтам года Вялікабрытаніі» у 2012 і 2019 гадах, стаўшы першым універсітэтам, які атрымаў гэтую ўзнагароду двойчы. Гадавы даход установы за 2019–2020 гады склаў 334,8 мільёна фунтаў стэрлінгаў, з якіх 81,2 мільёна фунтаў стэрлінгаў прыпадалі на даследчыя гранты і кантракты, а выдаткі — 298,8 мільёна фунтаў стэрлінгаў.
Мог (народ)
Мог (саманазва: মগ) — тыбета-бірманская этнічная група ў індыйскім штаце Трыпура. У 2011 г. іх колькасць дасягала 37 893 чалавекі.
Лічыцца, што мог — нашчадкі араканцаў, якія перасяліліся ў Трыпуру праз Чытагонг у XV — XVIII стст. падчас існавання Араканскага каралеўства. Аднак сучасныя генетычныя даследаванні тыбета-бірманцаў Трыпуры паказваюць, што яны маюць болей старажытныя карані.
Мог насяляюць раўніны. Асноўны занятак — земляробства, пры гэтым практыкуецца лядная сістэма, калі селянін кожныя некалькі гадоў мяняе надзел, паколькі папярэдні страчвае ўраджайнасць. Мог славяцца сваёй народнай медыцынай, таму ў некаторых выпадках падпрацоўваюць лекарамі.
Традыцыйная кухня ўключае раслінныя, рыбныя і мясныя прадукты.
Аснову народнага строя складае саронг. Мужчыны апранаюць цюрбан. Вопратка жанчын мае шмат упрыгожванняў, у тым ліку з каштоўных металаў.
Мог падзяляюцца на 2 эндагамныя галіны, найбуйнейшая галіна — на 2 экзагамныя фратрыі. Правадыр банарауг абіраецца з ліку найбольш заможных і ўплывовых суграмадзян. Шлюбы заключаюцца па дамоўленасці, служэнню або ў выніку кахання. На чале сям'і стаіць мужчына. Старэйшы сын мае права на палову спадчыны, малодшыя сыны — на астатнюю палову. Дачкі могуць разлічваць толькі на ўспадкоўванне матчыных упрыгожванняў, прычым палову атрымоўвае старэйшая дачка. Нежанатыя хлопцы жывуць у асобнай вясковай хаціне, куды жанчыны наведваюцца толькі ўдзень.
Парана (рака)
Парана́ (Paraná, Paraná) — рака ў Паўднёвай Амерыцы.
Даўжыня ракі 4380 км. Плошча вадазбору 2663 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 17,5 тыс. м³/сек.
Другая па памерах рака пасля Амазонкi ў Паўднёвай Амерыцы. Назва паходзіць з мовы тупі і азначае «як мора» (г.зн. «вялікая, як мора»).
Сярод прытокаў: Цьетэ (Тыетэ), Рыа-Салада.
Палута Аляксандраўна Бадунова
Біяграфія
Нарадзілася ў мястэчку Навабеліца (цяпер — адзін з раёнаў Гомеля). Бацька, Аляксандр Восіпавіч, арандаваў невялікі маёнтак, што і было асноўным прыбыткам сям'і, у якой гадавалася сямёра дзяцей — два сыны і пяць дачок. Палута скончыла двухкласнае вучылішча ў Буйнічах каля Магілёва, пасля якога здала экзамены на званне хатняй настаўніцы рускай мовы і геаграфіі. Ад 1905 года пачала працаваць у школах Гомельскага павета.
У 1914—1917 гадах вучылася на вышэйшых гісторыка-літаратурных курсах у Петраградзе, вывучала літаратуру, гісторыю і геаграфію. Была абрана курсісткамі ў Петраградскі Савет рабочых і сялянскіх дэпутатаў. Пэўна, там пазнаёмілася з дэпутатам З. Жылуновічам, далучылася (магчыма, пад яго ўплывам) да Беларускай сацыялістычнай грамады (БСГ). У чэрвені 1917 года была абрана сябрам ЦК БСГ. У ліпені газета «Вольная Беларусь» паведамляла аб яе паездцы ў Буда-Кашалёва і Гомель, дзе яна вяла партыйную працу. З 5 жніўня 1917 года — член рэвізійнай камісіі Цэнтральнай Рады беларускіх арганізацый у Мінску. У жніўні 1917 Бадунова была ў ліку аднавіцеляў Беларускага настаўніцкага саюзу. Пэўны час (да 3.3.1918) яна загадвала беларускай школай № 20. Брала ўдзел у працы І Усебеларускага з'езда.
21 лютага 1918 года ўвайшла ў Народны сакратарыят БНР, заняла пасаду народнага сакратара апекі. стала народным сакратаром апекі ў першым Урадзе Беларусі. Як народны сакратар, яна падпісала Акт 25 Сакавіка. Пасля таго, як дзеячы БНР (Я. Лёсік, Я. Варонка, Р. Скірмунт ды інш.) адправілі тэлеграму Вільгельму ІІ, левай часткай Грамады П. Бадунова была адклікана з пасады народнага сакратара. 1.5.1918 разам з Т. Грыбам яна заявіла аб стварэнні ў складзе Рады БНР асобнай фракцыі сацыялістаў-рэвалюцыянэраў і стала такім чынам сузаснавальніцай Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў (БПСР), сакратар ЦК партыі. У той самы дзень яна ўвайшла ў Бежанскую камісію Рады, а ў жніўні стала старшынёю Камісіі нацыянальнага яднання. Удзельнічала ў адкрыцці беларускіх дзіцячых прытулкаў і школ. Старшыня арганізаванага ў Менску 4 мая 1918 года Беларускага жаночага дабрачыннага таварыства «Цётка».
12 лістапада 1919 года абраная намеснікам старшыні Народнай Рады БНР. Эсэры сталі на шлях збройнай барацьбы з польскімі акупантамі. І гэтую барацьбу яны вырашылі весці ў саюзе з бальшавікамі. 20 лістапада 1919 П. Бадунова выказвалася супраць кабінету А. Луцкевіча. 13 снежня на арганізацыйным пасяджэнні яна зачытала дэклярацыю пра тое, што Рада БНР парывае сувязь з буржуазіяй, скідае буржуазны ўрад, стварае новы, рэвалюцыйны, на чале з В. Ластоўскім ды сыходзіць у падполле. На гэтым пасяджэнні яе абралі намесніцай старшыні Рады БНР.
Адразу ж палякі пачалі арышты эсэраў (у т.л. В. Ластоўскі, Я. Мамонька), але П. Бадунову яны схапілі толькі ў лютым 1920. Трымалі ў турме яе нядоўга. Апынуўшыся на волі, яна перайшла Бярэзіну і накіравалася ў Смаленск. Не знайшоўшы агульнай мовы з кіраўніцтвам бальшавікоў Літвы і Беларусі, паехала ў Маскву. У красавіку 1920 года, як прадстаўнік БПСР, вяла перамовы з ЦК РКП(б) у Маскве.
У канцы траўня 1920 аб сваёй паездцы ў Маскву П. Бадунова дакладвала ў Рызе Прэзідыуму Рады БНР і Радзе Міністраў. 31.5.1920 яна падпісала рэзалюцыі канфэрэнцыі сябраў БПСР аб даверы палітыцы кабінету В. Ластоўскага і міністра замежных спраў БНР Я. Ладнова. У тыя самыя дні яна брала ўдзел у працы арганізацыйнага бюро дзеля склікання Дзяржаўнай нарады ў Рызе і ў канфэрэнцыі беларускіх дзяржаўных і грамадскіх дзеячаў. П. Бадунову і Я. Бялевіча спрабавалі далучыць да Надзвычайнай місіі БНР у Маскву, якую ўзначальваў В. Захарка, але маскоўскі ўрад не даў ім акрэдытацыю. Да таго ж здароўе Бадуновай было істотна падарвана, і ёй давялося прайсці курс лячэння на курорце на Рыжскім узмор’і.
Уначы з 16 на 17 лютага 1921 года, перад заключэннем Рыжскага трактату, у час акцыі па прымусовай «ліквідацыі БПСР» Палута разам з іншымі сябрамі партыі была арыштаваная бальшавікамі. Ёй, кіраўніцы правай плыні партыі эсэраў, інкрымінавалася сувязь з падпольнымі арганізацыямі ў Віцебскай, Смаленскай, Гомельскай губернях, а таксама з арганізацыямі па іншы бок савецка-польскага фронту. У час знаходжання пад арыштам значна пагоршыўся стан яе здароўя. 16 жніўня 1921 года яна была вызвалена.
'' Уначы на новы 1923 год нелегальна перайшла польскую граніцу і накіравалася ў Вільню. Недзе праз месяц была арыштаваная польскай жандармерыяй з мэтай высвятлення асобы і вяртання ў СССР. Толькі ў жніўні яе вызвалілі з-пад арышту з патрабаваннем неадкладна пакінуць тэрыторыю Польшчы. Але да таго як пакінуць Польшчу, Палута паспела сустрэцца і выступіць перад дзеячамі беларускага нацыянальнага руху ў Вільні, Данцыгу, цудам пазбегнуўшы затрымання.
У 1923—1925 гадах жыла ў Празе. Тут паступіла ва Украінскі вышэйшы педагагічны інстытут імя М. Драгаманава. Але праз цяжкі стан здароўя, частыя захворванні вучоба была перапыненая. Моцным ударам для Бадуновай стала навіна аб ліквідацыі БПСР, гэта рашэнне было прынятае з'ездам партыі, што адбыўся ў кастрычніку 1924 у Менску. Пачалі праяўляцца нервова-псіхічныя захворванні.