cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Драйв (фільм, 2011)
Прадпрадакшн
Экранізацыя «Драйва» была ўпершыню абвешчана ў пачатку 2008 года, і Ніл Маршал будзе рэжысаваць тое, што апісвалася як «таямнічае дзеянне ў Лос-Анджэлесе», запланаванае ў якасці галоўнай ролі для Х’ю Джэкмана. Yекаторы час спрабавала зрабіць кінаверсію студыя Universal Studios. Каля лютага 2010 года Маршал і Джэкман сышлі з праекта.
Прадзюсар Марк Плат звязаўся з акцёрам Раянам Гослінгам наконт «Драйва» на самым пачатку. Плат патлумачыў: «У мяне ёсць гэты спіс, які я стварыў з вельмі таленавітых людзей, чыя праца натхняе мяне — пісьменнікаў, рэжысёраў, акцёраў, з якімі мне давядзецца працаваць, перш чым я пайду на іншую кар’еру або зраблю нешта іншае ў сваім жыцці». У верхняй частцы спісу Плата быў Гослінг, які, нягледзячы на тое, што зняўся ў некалькіх фільмах розных жанраў, ніколі не здымаўся ні ў чым накшталт «Драйва». Яму заўсёды было цікава зрабіць праект баявіка. Гослінг сказаў, што яго адпудзілі шматлікія сучасныя фільмы жанру баевікоў, якія больш засяроджваліся на труках, а не на персанажах. Але ён адказаў Плату прыкладна праз два дні, бо яго моцна прывабіў сюжэт і галоўная роля неназванага кіроўцы. Ён лічыў, што ў гэтай гісторыі быў «вельмі моцны характар» і «магутны» раман.
У інтэрв’ю Rotten Tomatoes Гослінга спыталі, што прыцягнула яго да фільма, і ці чытаў ён папярэдні сцэнарый, калі да яго далучаліся Джэкман і Маршал. Ён адказаў:
Калі Гослінг падпісаўся на галоўную ролю, яму дазволілі выбраць рэжысёра. Гэта адбылося ўпершыню ў яго кар’еры. Акцёр абраў дацкага рэжысёра Нікаласа Віндынга Рэфна, працай якога ён захапляўся. Ён сказаў: «Гэта павінен быў быць ён. Іншага выбару не было».
Калі Рэфн прачытаў першы сцэнарый «Драйва», яго больш заінтрыгавала канцэпцыя чалавека з раздвоенай асобай, які днём каскадзёр і ноччу кіроўца-ўцякач, чым сюжэт гісторыі. Мяркуючы, што рэжысёр можа быць напалоханы сцэнарыем, бо ён не быў падобны ні на што, што ён рабіў раней, Гослінг быў заклапочаны, ці захоча Рэфн удзельнічаць. Рэфн без ваганняў узяўся за праект.
Кастынг
Выбіраючы акцёраў для сваіх фільмаў, Рэфн не глядзіць кастынгавыя стужкі і не ўладкоўвае праслухоўванні. Замест гэтага ён сустракаецца з імі і бярэ іх на ролю, калі лічыць, што яны падходзяць. «Драйв» быў першым фільмам, на які падпісалася брытанская актрыса Кэры Маліган пасля намінацыі на «Оскар» за ролю ў фільме «» (2009), рэжысёрам якога была, таксама дацкі рэжысёр. (Схэрфіг няньчыла Рэфна ў дзяцінстве і яны сталі добрымі сябрамі). На момант кастынгу Маліган Рэфн не бачыў «Выхаванне пачуццяў», але яго жонка была вялікай прыхільніцай фільма і ігры Маліган, і яна заклікала яго зняць яе .У арыгінальным сцэнарыі гераіняй была іспанамоўная жанчына па імі Ірына. Персанаж быў зменены на Ірэн пасля таго, як на ролю была выбрана Маліган; Рэфн сказаў, што «не знайшоў ніводнай актрысы, якая б звязвалася з ім асабіста».
Падчас працы над фільмам Рэфн прымусіў некаторых акцёраў і пастаноўшчыкаў часова пераехаць да яго, яго жонкі і дзвюх дачок у іх дом у Лос-Анджэлесе. Гэта ўключала Кэры Маліган і Хусэйна Аміні, сцэнарыста. Гэта дазволіла ім пагрузіцца ў фільм. За гэты час Рэфн і Аміні ўнеслі істотныя змены ў арыгінальны сцэнарый.
Браян Крэнстан выконвае ролю Шэнана. Рэфн хацеў узяць Крэнстана на ролю, бо яму падабалася яго ігра ў серыяле «». Ведаючы, што ў Крэнстана ёсць іншыя магчымасці, Рэфн спытаў акцёра, як бы ён хацеў развіваць ролю. Не атрымаўшы адказу, Рэфн патэлефанаваў яму; Крэнстан якраз тады пісаў для сябе плюсы і мінусы «Драйва». Расчулены зацікаўленасцю Рэфна, Крэнстан пагадзіўся на гэтую ролю. Крысціна Хендрыкс выконвае невялікую ролю Бланш. Спрабуючы працаваць у больш рэальнай абстаноўцы для такога персанажа, першапачаткова Рэфн шукаў порнаактрысу на ролю Бланш. Ён не змог знайсці нікога з неабходным акцёрскім талентам. Пасля сустрэчы з Хендрыкс ён вырашыў браць яе, бо адчуваў, што яе асабістасць будзе супадаць з персанажам.
Альберт Брукс іграе непрыстойнага, маркотнага Берні Роўза. Калі Рэфн прапанаваў яго, Гослінг пагадзіўся, але падумаў, што акцёр, магчыма, не захоча гуляць жорсткага і пануранага персанажа або з’яўляцца ў фільме, над якім ён не працаваў. Брукс пагадзіўся на гэтую ролю, каб ісці супраць тайпкастынгу, і яму падабалася, што Берні не быў клішыраваным.
"Ёсць шэсць чалавек, якіх вы заўсёды можаце атрымаць на такую ролю, і мне падабаецца, што рэжысёр думаў нестандартна. Для мяне гэта была магчымасць дзейнічаць нестандартна. Мне спадабалася, што ў гэтага бандыта быў сапраўдны стыль. Акрамя таго, ён не ўстае раніцай з думкай аб забойстве людзей. Яму гэта сумна. Засмучаны з гэтай нагоды. Гэта накшталт: «Паглядзі, што ты прымусіў мяне зрабіць»."
Ніна, ключавога бандыта, іграе Рон Перлман, адзін з апошніх акцёраў, якія далучыліся да акцёрскага складу. Рэфн сказаў: «Перапачаткова персанаж Ніна не быў асабліва цікавым, таму я спытаў Рона, чаму ён хоча здымацца ў маім фільме, калі ён зняў так шмат выдатных фільмаў. Калі Перлман сказаў: „Я заўсёды хацеў сыграць яўрэя, які хоча быць італьянскім гангстарам“, і я спытаў, чаму, і ён сказаў: „таму што я такі — яўрэйскі хлопчык з Нью-Ёрка“, ну, гэта аўтаматычна замацавала гэта для мяне». Оскар Айзек адлюстроўвае асуджанага лацінаамерыканца па імі Стандарт, які жанаты з Ірэн і вызвалены з турмы праз тыдзень пасля таго, як Ірэн пазнаёмілася з Кіроўцам. Знайшоўшы ролю некалькі непрывабнай, ён развіў архетып персанажа ў нешта большае.
Пра ролю ён сказаў: "Як толькі я сядзеў з Нікаласам, ён растлумачыў гэты сусвет і свет гісторыі, таму мы ператварылі персанажа ў кагосьці, зацікаўленага ў валоданні рэстаранам, у кагосьці, хто прыняў у сваім жыцці нейкія няправільныя рашэнні, у выніку чаго апынуўся ў дрэнным месцы. Зрабіўшы «Стандарта» больш канкрэтным і цікавым, мы выявілі, што гэта зрабіла гісторыю больш пераканаўчай."
Здымкі
Фільм меў вытворчы бюджэт 15 мільёнаў долараў. Здымкі праходзілі ў розных частках Лос-Анджэлеса, старт здымак адбыўся 25 верасня 2010 года. Рэфн выбіраў месцы, пакуль Гослінг вазіў яго па горадзе ўначы. Па просьбе рэжысёра Лос-Анджэлес быў абраны ў якасці месца здымак з-за абмежаванняў бюджэту. Рэфн пераехаў у шыкоўны дом у Лос-Анджэлесе і настойваў на тым, каб акцёры і сцэнарыст Аміні пераехалі да яго. Яны працавалі над сцэнарыем і здымалі ўвесь дзень, потым глядзелі фільмы, мантажавалі або ездзілі ноччу, каб ужыцца ў ролі. Маючы сцэнарый здымкаў абсягам 81 старонку, Рэфн і Гослінг працягвалі скарачаць дыялогі падчас здымак.
Першая сцэна пагоні з удзелам персанажа Гослінга была знята ў асноўным Рэфнам у салоне аўтамабіля. У інтэрв’ю ён сказаў, што хацеў, каб гэтая сцэна пераймала адчуванне «ныральніка ў акіяне акул», і ніколі не пакідаў транспартны сродак падчас пагоні, каб гледачы маглі бачыць, што адбываецца з пункту гледжання персанажа. Не маючы грошай і часу, ён зняў сцэну за два дні. З двума рознымі ўстаноўкамі, падрыхтаванымі ў машыне, рэжысёру было цяжка мець мабільнасць з камерай, таму ён пераключыў камеру на дзве дадатковыя ўстаноўкі побач. Паколькі цэнтр Лос-Анджэлеса быў амаладжаны, Рэфн пазбягаў пэўных месцаў, каб захаваць змрочную атмасферу рамана. Сцэна была знятая пад нізкімі ракурсамі з мінімальным асвятленнем.
Эпізод з ліфтам быў зняты без дыялогу. Рэфн патлумачыў:
"Напрыклад, такія сцэны, як ў ліфце ў «Драйве», не мае дыялогаў, а толькі шэраг ашаламляльных візуальных і графічных вобразаў — гэта яскравы прыклад таго, як фільм перадае столькі ідэй і эмоцый праз вобразы, а не словы."
Перад тым, як здымаць сцэну разбіцця галавы, Рэфн пагаварыў з і спытаў яго, як ён зрабіў падобную сцэну ў сваім фільме «» (2002). Пераходзячы мяжу ад рамантыкі да гвалту, сцэна пачынаецца з пяшчотнага пацалунку Кіроўцы і Ірэн. Тое, што яны падзяляюць — гэта сапраўды развітальны пацалунак. Кіроўца становіцца свайго роду «пярэваратнем» і жорстка тупае галаву наёмніка. Ірэн бачыць Кіроўцу ў новым святле.
Пра гэтую сцэну Рэфн сказаў: "Кожны фільм павінен мець сэрца — месца, дзе яно вызначае сябе — і ў кожным фільме, які я зняў, заўсёды ёсць сцэна, якая робіць гэта. У «Драйве» мне было цяжка абвязаць галаву. Я зразумеў, што мне трэба паказаць у адной сітуацыі, што Вадзіцель — безнадзейна рамантычны рыцар, але ён таксама цалкам псіхічны і гатовы прымяніць любы від гвалту, каб абараніць нявіннасць. Але гэтая сцэна так і не была напісана. Калі я ішоў, гэта проста ўсплыло."
У сакавіку 2012 года інтэрнэт-часопіс «Interiors», які займаецца тэмай суадносін архітэктуры і кіно, апублікаваў выпуск, у якім абмяркоўвалася, як выкарыстоўваецца прастора ў гэтай сцэне. У выпуску асвятляецца выкарыстанне Рэфнам абмежаванай прасторы і яго спосаб стварэння балансу паміж рамантыкай і гвалтам.
Выкарыстоўваючы камеру Arri Alexa, Ньютан Томас Сігел зняў фільм. Паводле слоў выканаўчага прадзюсара Дэвіда Ланкастэра, у фільме ёсць багатыя, захапляльныя, напружаныя вобразы Лос-Анджэлеса, якія не часта можна ўбачыць. «Ад малапрыкметных вулачак у цэнтры Лос-Анджэлеса да сухіх засушлівых аванпостаў на вяршынях пустыннага ландшафту, Сігел зноў уяўляў сабе Лос-Анджэлес аж да скалістых скал на беразе мора».
Аўтамабільныя сцэны былі знятыя з дапамогай «бісквітнай ўстаноўкі» — машыны для камер, распрацаванай для фільма «». Гэта дазволіла каскадзёру Роберту Нэглу кіраваць машынай, што дазволіла Гослінгу засяродзіцца на ігры. У адпаведнасці са звыклым візуальным стылем Рэфна Сігел часта выкарыстоўваў і пазбягаў ручной камеры. Аддаючы перавагу, каб фільм быў больш «абгрунтаваным» і аўтэнтычным, ён таксама пазбягаў выкарыстання CGI. Яшчэ адным фактарам гэтага рашэння сталі бюджэтныя абмежаванні.
Нягледзячы на тое, што многія трукі рабіліся каскадзёрамі, некаторыя трукі выконваў сам Гослінг. Для гэтага ён прайшоў курс трукавога кіравання. Падчас вытворчасці Гослінг аднавіў  1973 года выпуску, які выкарыстоўваўся ў фільме, разабраўшы і сабраўшы назад. Здымкі завяршыліся 12 лістапада 2010 года.
Нягледзячы на тое, што падзеі «Драйва» адбываюцца ў нашы дні, ён мае атмасферу 1980-х, што падкрэсліваецца транспартнымі сродкамі, музыкай і адзеннем, а таксама архітэктурай. Часткі горада, якія можна ўбачыць у даліне і недалёка ад цэнтра Лос-Анджэлеса, танная ляпніна і люстраное шкло; фільм выключае будынкі, пабудаваныя зусім нядаўна. Цёплыя налады фону ўключаюць камерцыйныя зоны Паўднёвай Каліфорніі. Як адзначыла Los Angeles Times, кожны раз, калі паказваюць бліскучыя будынкі, гэта адбываецца таму, што іх бачаць здалёк. Рэфн здымаў гэтыя сцэны з верталёта ўначы ў Банкер-Хіл.
Музыка
Рэфн прыцягнуў Джоні Джуэла з гуртоў і Desire для працы над саўндтрэкам фільма. Альбом складаецца з трэкаў розных жанраў: электронная музыка, эмбіент і рэтра. Нягледзячы на тое, што ў альбоме была выкарыстана музыка Джуэла, у апошні момант студыя наняла кампазітара, каб той імітаваў стыль і пачуццё гуртоў Джуэла. Рэфн даў яму выбарку песень, якія яму спадабаліся, і папрасіў Марцінэса эмуляваць гук, у выніку чаго атрымаўся «своеасаблівы стыль рэтра, 80-х, сінці ». Большую частку электроннай часткі саўндтрэка напісаў Марцінэс. Саўндтрэк змяшчае трэкі са старадаўнімі клавіятурамі і прама апісальнымі назвамі.
OST быў выпушчаны на CD 19 верасня 2011 года студыяй . Да гэтага, дзякуючы вірусным аглядам, напрыклад, у Twitter, саўндтрэк добра прадаваўся на, падняўшыся аж да чацвёртага месца ў чартах продажаў. Альбом быў выпушчаны на вініле ў чэрвені 2012 года студыяй Mondo. Ён атрымаў станоўчыя водгукі і ўвайшоў у спіс саўндтрэкаў з ' та ', а таксама дасягнуў 30-й пазіцыі ў .
У верасні 2016 года Lakeshore і Invada Records выпусцілі спецыяльнае выданне, прысвечанае пятай гадавіне, з новымі нататкамі і ілюстрацыямі. У тым жа месяцы Джоні Джуэл, Electric Youth і Кліф Марцінэс абмяркоўвалі ўплыў саўндтрэку і фільма на іх жыццё і сучасную музычную культуру. Джуэл сказаў Аарону Велінгу, што «сумесь гукавой і візуальнай настальгіі з сучасным кручэннем заўсёды смяротна небяспечная». Саўндтрэк быў уключаны ў спіс 40 саўндтрэкаў да фільмаў паводле версіі часопіса «Spin», якія змянілі альтэрнатыўную музыку.
Рэліз
Да пачатку працэсу здымак Рэфн паехаў на Канскі кінафестываль 2010 года, каб прадаць правы на «Драйв», і выпусціў рэкламныя плакаты для фільма. У лістападзе 2010 года FilmDistrict набыла правы на распаўсюджванне фільма ў Паўночнай Амерыцы. Уладальнікі так хацелі атрымаць «Драйв», што пачалі перамовы аб яго куплі, перш чым убачыць якія-небудзь кадры, лічачы, што гэта можа спадабацца людзям, якім падабаецца жанравы фільм, а таксама аматарам артхауса. Фільм выйшаў у пракат 16 верасня 2011 года ў ЗША.
"За апошнія 10 дзён мы сталі сведкамі вялікага мастацтва і магутных сацыяльных каментарыяў; нараджэнне космасу і канец свету. Аказалася, што мы сапраўды хацелі ўвесь час гэтую сцэну, у якой чалавека тупаюць галавой у ліфце. Яны вітаюць гэта як даўно страчаныя адносіны."
Сродкі масавай інфармацыі сустрэлі фільм радаснымі воклічамі, а гледачоў падбадзёрвалі некаторыя сцэны, у якіх паказаны надзвычайны гвалт. Фільм атрымаў 15-хвілінную авацыю. Фестываль узнагародзіў Рэфна прызам найлепшага рэжысёра за «Драйв».
«Драйв» быў паказаны на (LAFF) 20 чэрвеня ў рамках яго гала-праграмы. Ён быў сярод больш чым 200 мастацкіх фільмаў, кароткаметражных праектаў і музычных відэа з больш чым 30 краін. Пасля таго, як дата выхаду «» была перанесена на некалькі дзён, «Драйв» замяніў яго на ў якасці завяршальнага начнога фільма. Фільм таксама быў паказаны падчас прэзентацыі студыйнай панэлі  на San Diego Comic-Con. У сярэдзіне жніўня на лонданскім Empire Big Screen прайшоў сакрэтны паказ «Драйва». У верасні «Драйв» быў паказаны ў якасці спецыяльнай прэзентацыі падчас Міжнароднага кінафестывалю ў Таронта-2011 разам з іншым фільмам з Гослінгам у галоўнай ролі, «».
Рэакцыя крытыкаў
Агрэгатар аглядаў Rotten Tomatoes паведамляе аб рэйтынгу 93 % на аснове 270 аглядаў і сярэдні рэйтынг 8,30/10. Крытычны кансенсус сайта сцвярджае: «З яго гіперстылізаванай сумессю гвалту, музыкі і яркіх вобразаў „Драйв“ прадстаўляе цалкам рэалізаванае бачанне артхауснага экшна». Metacritic, іншы агрэгатар аглядаў, даў яму ацэнку 78 са 100 на аснове 43 крытыкаў, што паказвае на «ў цэлым спрыяльныя водгукі».
«Драйв» — адзін з самых рэйтынгавых і найбольш папулярных фільмаў у спісах крытыкаў на канец года ў Top-10. Ён заняў чацвёртае месца ў рэйтынгу найлепшага фільма года пасля «Дрэва жыцця», «Артыста» і «» ў Top-10 паводле Metacritic. «Драйв» быў абраны найлепшым фільмам года: з Rolling Stone,  з Chicago Sun-Times, Джэймсам Рокі з BoxOffice, Джошуа Роткапфам з ', Нілам Мілерам з Film School Rejects, Маркам Раселам з ' і рэдакцыяй Empire.
Аўтары кіначасопіса Empire назвалі «Драйв» сваім фільмам нумар адзін у 2011 годзе. Пітэр Трэверс з Rolling Stone даў фільму 4 зоркі з 4, заявіўшы, што «Драйв» быў «бліскучай брыдкай справай» і што «Рэфн — віртуоз, спалучаючы жорсткае і далікатнае з такім незвычайным майстэрствам, што ён заслужана атрымаў прыз за найлепшую рэжысуру ў Канах». Трэверс таксама сказаў: «Падрыхтуйцеся да таго, каб вас уразіў Альберт Брукс. Выступ Брукса, прасякнуты цёмным гумарам і пагрозай (назірайце за ім з лязом), заслугоўвае таго, каб атрымаць „Оскар“». Джо Моргенштэрн з  таксама ацаніў выступленне Брукса, назваўшы яго выступ «сенсацыйным». Джэймс Рочы з  паставіў фільму літару «А» і напісаў, што «„Драйв“ працуе як выдатная дэманстрацыя таго, як, калі за камерай стаіць сапраўдны талент, забавы і мастацтва не ворагі, а саюзнікі». Рочы назваў «Драйв» сваім фільмам нумар адзін 2011 года.
Стэфані Захарэк з Movieline ацаніла фільм на 9,5 з 10, пахваліўшы дзеянне фільма і напісаўшы, што ён «кідае выклік усім сучасным тэндэнцыям у стварэнні баевікоў. Паслядоўнасці здымаюцца і рэдагуюцца з яснасцю і дакладнасцю хірурга. Рэфн не наразае дзеянне, каб падмануць нас, думаючы, што гэта больш захапляльна, чым ёсць». Яна таксама захаплялася майстэрствам Рэфна ў барацьбе з гвалтам у фільме і стрыманым раманам паміж Гослінгам і Маліган. Роджэр Эберт паставіў «Драйв» на сёмае месца ў сваім рэйтынгу найлепшых фільмаў 2011 года. Хвалячы фільм, ён напісаў: «Вось фільм з павагай да пісьменства, акцёрскай ігры і майстэрства. У ім паважаюць дасведчаных кінаманаў». Як і Захарэк, Эберт захапляўся экшнамі ў фільме, якія былі практычна зроблены і не абапіраліся на CGI-эфекты. Энтані Лэйн напісаў у The New Yorker, што гвалт у «Драйве» быў занадта выразным, і гэта ў канчатковым рахунку пашкодзіла фільму. Гаворачы пра гвалт, ён сказаў: «Захопліваючы нашу ўвагу, ён адцягвае яе ад таго, што мае значэнне. Жах затрымліваецца і прасочваецца; пачуцці знікаюць». Майкл Філіпс з Chicago Tribune адчуваў тое ж самае, і сказаў, што, хаця яму спадабаўся фільм у першых частках, ён стаў «адной яскрава садысцкай дэкарацыяй за другой». Філіпс палічыў, што фільм занадта абапіраўся на «стылістыку» і не меў дастатковай сутнасці. У 2014 годзе  уключыла «Драйв» у свой спіс з 8 фільмаў за апошнія 15 гадоў, якія вельмі пераацэнены, прычым Біл Брэдлі крытыкаваў нізкую колькасць дыялогаў персанажа Гослінга. Яшчэ было напісана, што «Рэфн марнуе ўсе 100 хвілін, спрабуючы пераканаць вас, што ў яго ёсць класны спіс прайгравання iPod». Часопіс  раскрытыкаваў фільм за персанажа Ірэн, якая была лацінаамерыканкай у першапачатковым рамане. Аўдыторыя, апытаная , паставіла фільму адзнаку «C−»; гэта было звязана з тым, што аўдыторыя адчувала сябе падманенай, чакаючы больш стымулюючых дзеянняў, заснаваных на маркетынгу.
Стыль і натхненне
Эндру О’Хехір з часопіса  ахарактарызаваў «Драйв» як «класічную гісторыю крадзяжу ў Лос-Анджэлесе», якая «не спрабуе пераўзысці» «» або атрымаць наступнае заданне ў франшызе «». О’Хехір таксама апісаў ушанаванне «эстэтыкі  і глянцавых галівудскіх відовішчаў ». Стывен Зейтчык з Los Angeles Times разгледзеў у героях тэмы «вернасці, адзіноты і цёмных імпульсаў, якія ўзнікаюць, нават калі мы з усіх сіл спрабуем іх здушыць». Нік Вінакур з Reuters апісаў серыю коміксаў, у выніку чаго ўтварылася «дзіўная прыдумка… якая нагадвае фільм „“ Дэвіда Лінча… „Крымінальнае чытво“ Квенціна Таранціна, і з насычанымі тугой любоўнымі сцэнамі, якія не былі б недарэчнымі ў скандынаўскай драме». Крыстафер Хотарн, таксама з Los Angeles Times, параўнаў яго з працамі, , і. Паводле слоў Рэфна, «Драйв» прысвечаны рэжысёру і ўключае ў сябе адценні экзістэнцыялізму Хадароўскі.
«Драйв» быў апісаны як, артхаусная стужка , надзвычай жорсткая і вельмі стыльная, з уплывам еўрапейскага мастацтва і. «Драйв» таксама спасылаецца на культавыя хіты 1970-я і 1980-х гадоў, напрыклад, «» (1975) і «» (1985). Іншыя ўплывы можна заўважыць у неонава-яркіх уступных цітрах, а рэтра-музыка — эта «сумесь сінтэзатарных тонаў, якія напружваюць храповым ходам, і кідкіх клубных гімнаў, якія ў сукупнасці надаюць фільму адзіны тон». Уступная застаўка «Драйва» ярка-ружовая, гэта было натхнёна фільмам «» (1983). Рэфн таксама адзначыў, што рамантыка фільма была збольшага натхнёная фільмамі пісьменніка-рэжысёра.
Натхненне Рэфна для «Драйва» збольшага з'явілася з чытання «», і яго мэтай было стварыць «казку, якая бярэ Лос-Анджэлес у якасці фону» з Кіроўцам у ролі героя. Каб гуляць з агульнай тэмай казак, Кіроўца абараняе тое, што добра, і адначасова забівае дэгенератыўных людзей гвалтоўнымі спосабамі. Рэфн сказаў, што «Драйв» ператвараецца ў фільм пра супергероя падчас сцэны ў ліфце, калі Кіроўца забівае бандыта. Рэжысёр сказаў, што яго таксама натхнілі такія фільмы, як «» (1967), «» (1971), «» (1978) і «» (1981). Крымінальныя пастаноўкі паўплывалі на кінематаграфію. Сцэнарый Аміні навязвае маральны кодэкс, дзе нават тыя, хто выконвае яго, амаль ніколі не ўзнагароджваюцца за свае намаганні, як бачна, калі Кіроўца дапамагае Стандарту з-за клопату пра Ірэн і яе сына. На сваіх машынах героі не толькі здзяйсняюць уцёкі або забойствы, але спрабуюць знайсці спакой і рамантыку.
Вадзіцеля параўноўваюць з, персанажам Клінта Іствуда, які паказаны ў вестэрнах Серджа Леонэ, таму што ён амаль ніколі не размаўляе, у асноўным камунікаючы невербальна. Мізэрныя дыялогі Кіроўцы прызначаны не для таго, каб прадставіць яго жорсткім, а каб змякчыць. Рэфн вырашыў даць Кіроўцу вельмі няшмат дыялогаў і прымусіў яго ездзіць, слухаючы сінці-поп музыку. Пітэр Дэбрюж з Variety выказаў меркаванне, што тое, чаго не хапае Кіроўцу ў псіхалогіі, ён кампенсуе з дапамогай дзеянняў і стыльных касцюмаў. Гардэроб Кіроўцы, у прыватнасці атласны пінжак з лагатыпам залатога скарпіёна на спіне, быў натхнёны гуртом Kiss і 1964 года  «». Рэфн бачыць у пінжаку браню персанажа, а ў лагатыпе — знак абароны. Паводле слоў рэцэнзента Пітэра Канавесэ, пінжак з'яўляецца адсылкай да байкі «», згаданай у фільме.
Каса
«Драйв» сабраў 78,1-81,4 мільёна долараў па ўсім свеце. У Паўночнай Амерыцы фільм сабраў у агульным пракаце 35,1 мільёна долараў. Фільм зарабіў 11,3 мільёна долараў у выходныя 16 верасня 2011 года ў 2866 кінатэатрах. Гэта быў адзін з чатырох шырокіх рэлізаў, якія адкрыліся ў тыя выходныя, сярод іх «Драйв» заняў другое месца. Іншыя тры новыя рэлізы ўключалі перавыданне «Караля Льва» ў фармаце 3D, які заняў першае месца. Іншымі канкурэнтамі былі «» і «». 9 лютага 2012 года фільм завяршыў паказ у паўночнаамерыканскіх кінатэатрах.
На міжнародным рынку «Драйв» зарабіў 41,1–46,3 мільёна долараў. Самыя касавыя зборы фільма былі ў Францыі, дзе ён зарабіў 10,3 мільёна еўра (13,3 мільёна долараў). Паказ адкрыўся ў Францыі ў выходныя 5 кастрычніка 2011 года ў 246 кінатэатрах, але пазней рэліз быў пашыраны да 360. Фільм адкрыўся на другім месцы і меў самы высокі валавы збор за кінатэатр за выходныя 10 722 еўра (13 746 долараў). Другія па велічыні валавыя зборы за мяжой былі ў Велікабрытаніі, дзе ён зарабіў 3,1 мільёна фунтаў стэрлінгаў (4,6 мільёна долараў). «Драйв» пачалі паказваць у Злучаным Каралеўстве 27 верасня 2011 года ў 176 кінатэатрах, пазней рэліз быў пашыраны да 190. Фільм выйшаў у Аўстраліі 27 кастрычніка 2011 года і сабраў у краіне 2,3 мільёна долараў.
Узнагароды
«Драйв» быў намінаваны на чатыры кінапрэміі Брытанскай акадэміі, у тым ліку, , (Кэры Маліган) і. Гэта быў адзін з самых намінаваных фільмаў групамі крытыкаў у 2011 годзе. Альберт Брукс меў найбольшую колькасць намінацый на групы крытыкаў. Рэфн атрымаў Прыз за найлепшую рэжысуру на 64-м Канскім кінафестывалі. Фільм таксама атрымаў намінацыю на «Оскар» за найлепшы мантаж гуку.
Міхаіл Юр’евіч Селянінаў
Міхаіл Юр’евіч Селянінаў (нар., г. Ленінград) — беларускі спецыяліст у галіне інфарматыкі і вылічальнай тэхнікі. Доктар тэхнічных навук (2003), дацэнт (2008).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Радыёфізіка і электроніка», 1981). Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (у 1981—2005 — Інстытут прыкладных фізічных праблем імя А. Н. Сеўчанкі, з 2005 — факультэт радыёфізікі і камп’ютарных тэхналогій, кафедра тэлекамунікацый і інфармацыйных тэхналогій, прафесар), Акадэміі імя Яна Длугаша (Польшча, г. Чэнстахова).
Навуковыя інтарэсы: лічбавая апрацоўка інфармацыі; мадулярныя вылічальныя структуры; біяметрычныя сістэмы ідэнтыфікацыі.
Прэзічэ
Презічэ (Presicce) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 5739 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 235 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 73054. Тэлефонны код — 0833.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Андрэй Першазваны.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3120
IC 3120 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Трыўмфальная арка Канстанціна
Трыўмфальная арка Канстанціна (Arcus Constantini, Arco di Costantino) — трохпралётная арка, размешчаная ў Рыме паміж Калізеем і Палацінам на старажытнай Via Triumphalis. Пабудавана ў 315 годзе і прысвечана перамозе Канстанціна над Максенцыям у бітве ля Мільвійскага моста 28 кастрычніка 312 года. З’яўляецца пазнейшай з захаваных рымскіх трыўмфальных арак, выкарыстоўвае элементы дэкору, знятыя з больш старажытных манументаў (споліі). Акрамя таго, гэта адзіная ў Рыме арка, пабудаваная ў гонар перамогі не над знешнім ворагам, а ў грамадзянскай вайне.
Апісанне
Арка мае вышыню 21 м, шырыню 25,7 м і глыбіню 7,4 м. Цэнтральны пралёт 11,5 м вышынёй і 6,5 шырынёй, бакавыя: па 7,4 м і 3,4 м. Асноўная частка манумента выканана з мармуровых блокаў, атык цагляны, абліцаваны мармурам.
Балцінава
Балцінава (Baltinava) — сяло на ўсходзе Латвіі, адміністрацыйны цэнтр Балцінаўскай воласці. Першая згадка каля 1760 года. З 1772 года да пачатку 1920-х гадоў у складзе Люцынскага павета. У 1924—1944 гадах у складзе Абрэнскага павета. У 1925 годзе населены пункт атрымаў статус пасёлка. У савецкі час населены пункт быў цэнтрам Балцінаўскага сельсавета. У пасёлку размяшчаўся саўгас «Балцінава». Да 2009 года ўваходзіў у Балвскі раён. Сярэдняя школа, музей, аптэка, каталіцкі касцёл (1931), праваслаўная царква.
Канстанцін Іванавіч Марусічэнка
Канстанцін Іванавіч Марусічэнка ( —, Мінск) — ваенны дзеяч, генерал-маёр авіяцыі, удзельнік вызвалення Беларусі ў Вялікую Айчынную вайну, Герой Савецкага Саюза (1944), дзяржаўны дзеяч
Біяграфія
У жніўні 1936 года быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. Служыў пілотам у 16-й цяжкабамбавальнай авіяцыйнай брыгадзе з лістапада 1937 года.
З чэрвеня 1941 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. За гады вайны браў удзел у бітве за Маскву, Харкаўскай бітве, Сталінградскай бітве, у Смаленскай, Гомельска-Рэчыцкай, Беларускай, Прыбалтыйскай, Усходне-Прускай, Берлінскай наступальных аперацыях.
У 1961 годзе скончыў акадэмію Генеральнага штаба УС СССР.
Жыў і працаваў у Мінску. Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР 5-га склікання. Быў дэлегатам XXII з’езда Камуністычнай партыі Беларусі.
Івацэвіцкі пахаваны выступ
Івацэвіцкі пахаваны выступ — тэктанічная структура, паўднёвая перыклінальная частка Беларускай антэклізы, апускаецца ў бок Прыпяцкай седлавіны, знаходзіцца на поўначы Брэсцкай вобласці.
З поўначы абмежавана зонаю сучлянення Ляхавіцкага і Свіслацкага разломаў, на ўсходзе — Старобінскай цэнтрыкліналлю Прыпяцкага прагіну, на захадзе — паўночна-ўсходняй цэнтрыкліналлю Брэсцкай упадзіны, на поўдні пераходзіць у Палескую седлавіну.
Найбольшая шырыня выступу каля 70 км. Паверхня фундамента спадзіста апускаецца з поўначы на поўдзень ад -0,1 да -0,3 км, на ўсходзе і захадзе апусканне больш стромкае.
Платформавы чахол складзены з сярэднерыфейскіх адкладаў пінскай світы, валынскай серыі і адкладаў валдайскай серыі, на ўсходзе перакрытых мелавымі, палеагенавымі, неагенавымі і антрапагенавымі адкладамі. Магутнасць чахла 200—400 м.
Заходні схіл Івацэвіцкага пахаванага выступу залажыўся на каледонскім этапе ў сувязі з прагінаннем Брэсцкай упадзіны, усходні і паўднёвы схілы — на герцынскім этапе ў сувязі з залажэннем Прыпяцкага прагіну і канчатковым фарміраваннем Беларускай антэклізы.
Морыц Бляйбтрой
Морыц Бляйбтрой (ням. Moritz Bleibtreu, нар. 13 жніўня 1971, Мюнхен) — нямецкі, сын актрысы Монікі Бляйбтрой і акцёра Ганса Брэнера.
Біяграфія
Морыц Бляйбтрой нарадзіўся ў Мюнхене, вырас у Гамбургу. Будучы сынам акцёраў, ужо дзіцем пачаў здымацца ў тэлевізійных фільмах. У 11-м класе кінуў школу. Наведваў акцёрскія курсы ў Нью-Ёрку. Вярнуўшыся ў Германію, граў у тэатры, здымаўся на тэлебачанні.
Шырокую вядомасць Морыцу Бляйбтрою прынеслі кінафільмы «Дастукацца да нябёсаў» Яна Томаса, «Бяжы, Лола, бяжы» Тома Тыквера і «Месяцавы тата» Бахціяра Худайназарава. У 1998 годзе прыняў рашэнне не здымацца больш у тэлефільмах. І з тых часоў сапраўды не ўдзельнічаў ні ў адным тэлевізійным праекце.
Бела-чырвона-белы сцяг
Бе́ла-чырво́на-бе́лы сцяг — дзяржаўны сцяг Беларусі (19 верасня 1991— 7 чэрвеня 1995), адзін з нацыянальных сімвалаў беларусаў. Часам стварэння эскіза сучаснага сцяга лічаць 1917 год, а аўтарам — Клаўдзія Дуж-Душэўскага. Аднак выкарыстанне беларусамі бела-чырвона-белага сцяга вядома з ранейшых гадоў. Хуткае ўспрыняцце сцяга як нацыянальнага тлумачаць яго адпаведнасцю колеравай гаме народнай традыцыі і мастацкаму густу — чырвоныя элементы на белай аснове лічаць самым распаўсюджаным спалучэннем у беларускім арнаменце.
Паходжанне
Сцягі як апазнавальныя знакі вядомы са старажытнасці, але ўяўленні, што дзяржава павінна мець сцяг, павольна складаліся на працягу XVI—XVIII ст. У Еўропе таго часу даволі звыклым было ўжыванне для сцягоў гербавых колераў валадарных дынастый, бо дзяржавы атаяснялі найперш з імі. Так, сцягі Нідэрландаў з канца XVI ст. былі гербавых колераў прынца Аранскага — аранжавага, белага і сіняга; сцягі Аўстрыйскага эрцгерцагства — колераў Бабенбергаў, чырвона-бела-чырвоныя, Прусіі — Гогенцолернаў, белага і чорнага. У Швецыі пры дынастыі Вазаў з XVI ст. пачалі ўжываць сцяг колераў не дынастычнага, а дзяржаўнага гербу — залатога (жоўтага) і блакітнага. З канца XVI ст. Вазы былі каралямі польскімі і вялікімі князямі літоўскімі, тады і ў Рэчы Паспалітай пачалі ўжываць сцягі гербавых колераў — сярэбранага (белага) і чырвонага. Праз аднолькавую колеравую схему гербаў Кароны («Белага Арла») і Княства («Пагоні») немагчыма пэўна падзяліць паміж імі гэтую традыцыю. Пры каралю Жыгімонту Вазе ўжываўся трохпалосны чырвона-бела-чырвоны сцяг, пры яго сыне, каралю Уладзіславу Вазе — чатырохпалосны чырвона-бела-чырвона-белы. Наконт апошняга выказвалі думку, што ён адлюстроўвае колеры менавіта двух гербаў — польскага і вялікалітоўскага, хоць яны і тоесныя. Аднак, да згасання дынастыі Вазаў сцяг з чаргаваннем палос не стаў дзяржаўным ні ў Кароне, ні ў Княстве.
За вазаўскі час, напэўна, склалася традыцыя бела-чырвоных апазнавальных сцягоў, з палосамі як гарызантальнымі, так вертыкальнымі і клеткай. У XVI—XVIII ст. пад бела-чырвона-белым сцягам з паўмесяцам і зоркай выступала харугва літоўскіх татар, напэўна, таму ў пазнейшым кітабе мог сцвярджацца, паводле Івана і Антона Луцкевіча, іх удзел пад такім сцягам у бітве пад Грунвальдам (1410), але іншыя даследчыкі гэты кітаб не выявілі. Сцяжкі бела-чырвоных колераў ужывала гусарыя ў XVII—XVIII ст. і іншыя падраздзяленні войскаў Кароны і Княства. Пазней белыя і чырвоныя палосы ўжываліся ў расійскай вексілалогіі і геральдыцы датычна «літоўскіх» губерняў.
Масавае стварэнне дзяржаўных сцягоў пачалося з канца XVIII ст. праз змены грамадскай свядомасці пасля Вялікай французскай рэвалюцыі, калі дзяржавы пачалі атаясняцца не з валадарнымі дынастыямі, а з насельніцтвам — тады з’явіліся французскі, бельгійскі, ламбардскі (цяперашні італьянскі), іспанскі, нарвежскі, амерыканскі сцягі. Тады ж склалася і ідэя сцяга ў цяперашнім разуменні, як увасаблення дзяржаўнай незалежнасці. У XIX ст. сцяг быў сярод атрыбутаў кожнага нацыянальна-вызваленчага руху — як антыасманскага паўстання ў Грэцыі (1821) ці антырасійскага паўстання ў Польшчы, Літве і Беларусі (1831). Менавіта ў паўстанне 1831 года на аснове гербавых колераў склаліся ўяўленні пра польскі сцяг. Многія еўрапейскія нацыі ў ХІХ ст. не мелі ўласнай дзяржаўнасці, таму ў гэты час узнікае і паняцце нацыянальнага сцяга, як сцяга нацыі, якая прэтэндуе на ўласную дзяржаўнасць. Такім быў і польскі бела-чырвоны сцяг, і эстонскі сіне-чорна-белы (вядомы з 1881). Ёсць думка, што побач сцяга з «Пагоняй» падчас паўстання 1863—1864 гадоў пад кіраўніцтвам К. Каліноўскага ўжываўся і бела-чырвона-белы сцяг, асобнік захоўваецца ў Нацыянальным музеі Літвы, аднак пацверджанняў шырокага ўжытку няма.
Напэўна, вытокі бела-чырвона-белага сцяга як нацыянальнага беларускага знаходзяцца ў часе складання беларускай нацыянальнай ідэі. У сярэдзіне ХІХ ст. да яе прыходзілі асобныя прадстаўнікі інтэлігенцыі, а перыяд складання прыпадае на канец XIX — пачатак XX ст. На час пасля Першай сусветнай вайны, калі з’явіўся шэраг новых незалежных дзяржаў, прыпадае і наступная хваля з’яўлення сцягоў, менавіта тады як дзяржаўныя былі зацверджаны польскі, эстонскі, цяперашні германскі (вядомы з 1832), літоўскі, югаслаўскі і іншыя сцягі. Пры гэтым можна прасачыць пераемнасць некаторых традыцыйных для пэўнага этнасу геральдычных выяў, колераў і спалучэнняў. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года многія народы Расійскай імперыі абвясцілі свае правы на самавызначэнне, беларусы таксама заявілі пра самастойнасць — 25-27 сакавіка 1917 года ў Мінску адбыўся з’езд беларускіх нацыянальных арганізацый, які сфарміраваў Беларускі нацыянальны камітэт і даручыў яму ў кантакце з Часовым урадам распрацаваць пытанні аўтаноміі Беларусі. Тады быў бы натуральным і сцяг як увасабленне ідэі беларускай дзяржаўнасці, што і адбылося, але само стварэнне і час дакументамі не зафіксаваны, пра іх сведчаць успаміны ўдзельнікаў, запісаныя праз дзесяцігоддзі.
Часта ў літаратуры датай стварэння сцяга даецца 25 сакавіка 1917 года, што пэўна не правамерна. Згадкі ўжывання бела-чырвона-белага сцяга беларусамі як нацыянальнай сімволікі вядомы з 1905, 1909 і 1912 гадоў. Аўтарам эскіза сучаснага сцяга, зацверджанага ў 1917 годзе, лічыцца інжынер Клаўдзій Дуж-Душэўскі, інфармацыя паходзіць з яго ўспамінаў і цяпер агульнапрынятая, але патрабуе праверкі іншымі крыніцамі. Няма пэўнасці ці ведаў Дуж-Душэўскі ранейшую вексілалагічную традыцыю і папярэдняе ўжыванне сцяга нацыянальным рухам, але ва ўспамінах 1934 года ён адсылае яго колеры проста да «Пагоні»:
Хуткае ўспрыняцце бела-чырвона-белага сцяга як нацыянальнага, напэўна, таксама можна тлумачыць яго адпаведнасцю сімволіцы колераў і колеравай гаме ў народнай традыцыі і мастацкім гусце. Белы і чырвоны характэрны беларускай традыцыйнай культуры, чырвоныя элементы на белай аснове лічацца самым распаўсюджаным спалучэннем у беларускім арнаменце. Вытокі гэтых традыцый некаторыя даследчыкі бачаць у племянных часах славянскіх народаў і нават у светаўяўленнях старажытных індаеўрапейцаў, але крыніцы падобных сцвярджэнняў застаюцца невядомымі.
Пачатак нацыянальнага руху. Беларуская Народная Рэспубліка
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года бела-чырвона-белым сцягам усё часцей карысталіся як сцягам беларусаў наогул. У сакавіку 1917 года значкі з малюнкам бел-чырвона-белага сцяга ўжо прадаваліся ў Мінску. 5 жніўня 1917 года на 1-й сесіі Цэнтральнай рады беларускіх арганізацый у Мінску было пастаноўлена, што ўсе вайскоўцы-беларусы ў Рускай імператарскай арміі мусяць насіць бела-чырвона-белую стужку як дадатковы знак адрознення. Пад бела-чырвона-белымі сцягамі праходзілі з’езды беларускіх вайскоўцаў на франтах, у прыватнасці з’езд беларусаў-вайскоўцаў Паўночнага фронту ў Віцебску (кастрычнік 1917). 7 снежня 1917 года пад бела-чырвона-белымі сцягамі ў Мінску адкрыўся Першы Усебеларускі з’езд, 18 снежня а 3-й гадзіне ночы разагнаны бальшавікамі. У часе адкрыцця з’езда бальшавік Людвіг Рэзаўскі запатрабаваў зняць бела-чырвона-белы сцяг і замяніць на сцяг чырвонага інтэрнацыяналу, дэлегаты абурыліся і два матросы пад рукі вывелі Рэзаўскага з залы, а сябра складу старэйшын з’езда генерал-лейтэнант Канстанцін Аляксееўскі падышоў да трыбуны і пацалаваў сцяг. Напэўна з часу з’езда бела-чырвона-белы сцяг успрымаўся ў масавай свядомасці як нацыянальны сцяг беларусаў. Бела-чырвона-белы сцяг да канца студзеня 1918 года вісеў на будынку Цэнтральнай беларускай вайсковай рады ў Менску на вуліцы Паліцэйскай. На фотаздымку з Беларускай канферэнцыі 1918 года ў Вільні відаць бела-чырвона-белыя сцягі з вузкімі чорнымі палосамі абапал чырвонай паласы. Выказвалася думка, што палосы могуць быць цёмна-чырвонымі, але на чорна-белым фотаздымку ў такім выпадку не было рэзкага кантрасту паміж колерамі. Бела-чырвона-белым сцягам карыстаўся Выканаўчы камітэт Рады Усебеларускага з’езда ў Мінску да прыходу германскіх войскаў (18—25 лютага 1918). 19 лютага 1918 года, па выгнанні бальшавікоў з Менску, бела-чырвона-белы сцяг быў змешчаны на будынку Народнага Сакратарыята Беларусі. Урад Беларускай Народнай Рэспублікі карыстаўся сцягам як дзяржаўным, хоць фармальна зацверджаны ён быў толькі 5 жніўня 1918 года, а абвешчаны ў верасні 1918 года. Былі і іншыя праекты дзяржаўнага сцяга, а таксама варыяцыі на аснове бела-чырвона-белага.
У 1920 годзе сцягам як нацыянальным і дзяржаўным карысталіся кіраўніцтва Слуцкага паўстання і вайсковыя фарміраванні Булак-Балаховіча. У 1920 годзе ён стаў сцягам Беларускага асобнага батальёна ў складзе арміі Літвы (пасля далучэння Літвы да СССР сцяг канфіскаваны НКУС ). У 1920—1922 гадах факт існавання беларускага бела-чырвона-белага сцяга перашкодзіў праекту, які прапаноўваў падобны сцяг як дзяржаўны для незалежнай Латвіі.
БССР
У 1924—1928 гадах БССР фактычна не мела дзяржаўнага сцяга. Паводле ўспамінаў удзельнікаў канферэнцыі па рэформе беларускай мовы ў 1926 годзе, памяшканне ў Менску, дзе яна праводзілася, упрыгожвала бела-чырвона-белае сонца з пяццю бела-чырвона-белымі прамянямі. У 1927 годзе абмяркоўваўся праект герба БССР, які агулам паўтараў герб СССР, але меў бела-чырвона-белую стужку замест чырвонай. Праект прайшоў некалькі інстанцый, аднак Прэзідыум ЦВК урэшце пастанавіў зрабіць стужку чырвонай. Пры гэтым узорам для афіцыйна прынятай сімволікі БССР стала савецкая сімволіка Расіі.
Заходняя Беларусь
У 1921—1939 гадах бела-чырвона-белы сцяг актыўна ўжываўся нацыянальна-вызваленчым рухам у акупаванай Польшчай Заходняй Беларусі, як палітычнымі партыямі — Беларуская хрысціянская дэмакратыя, БСРГ, КПЗБ (напэўна, з палітычных меркаванняў), так і непалітычнымі арганізацыямі — Таварыства беларускай школы. Беларуская нацыянальная сімволіка ўжывалася ва ўсіх беларускіх школах і гімназіях, на мітынгах рабочых, беларускім студэнцтвам. Швадрон (конная рота) уланаў арміі міжваеннай Польскай Рэспублікі, у якім служылі беларуска-літоўскія татары, меў двузубы белы вымпел з гарызантальнай чырвонай паласой, на якой размяшчаліся зялёная зорка і паўмесяц.
Малады заходнебеларускі паэт, будучы класік беларускай літаратуры, перакананы камуніст Максім Танк згадвае бела-чырвона-белы сцяг у сваім вершы «Ты чуеш, брат» у 1930 годзе.
Іншыя краіны
Бела-чырвона-белы сцяг працягваў выкарыстоўвацца беларускай супольнасцю ў Чэхаславаччыне, куды таксама пераехала Рада БНР. Сцяг выкарыстоўвала Беларуская грамада ў Празе (1920—1925), беларускае студэнцтва ў Празе.
Бела-чырвона-белымі сцягамі карысталіся беларускія культурніцкія і грамадска-палітычныя арганізацыі міжваеннай Латвіі. Беларусы Латвіі з нацыянальнымі сцягамі ўдзельнічалі ў маніфестацыі ў часе пахавання паэта Яна Райніса ў Рызе 15 верасня 1929 года.
Падчас нямецкай акупацыі 1941—1944 гадоў
Падчас нямецкай акупацыі 1941—1944 гадоў беларускія нацыянальныя колы, якія супрацоўнічалі з нацыстамі, карысталіся бела-чырвона-белым сцягам неафіцыйна, і беспаспяхова дамагаліся ад нямецкіх уладаў афіцыйнага прызнання нацыянальнай сімволікі. Прызнання не было да апошніх дзён акупацыі, пра што сведчыць распараджэнне Рэйхсміністра па акупаваных усходніх тэрыторыях ад 14 чэрвеня 1944 года. Вядомае распараджэнне, быццам падпісанае гаўляйтарам Кубэ, пра дазвол карыстацца бела-чырвона-белым сцягам побач з германскай сімволікай «пры святкаваннях або для абазначэння беларускай нацыянальнасці», надрукаванае ў газеце «Раніца» (27 чэрвеня 1942), паводле вынікаў пазнейшых даследаванняў аказалася тагачаснай дэзынфармацыяй, вінаватых у якой акупацыйныя ўлады не знайшлі.
1950—1980-я гады
Бела-чырвона-белым сцягам карысталася беларуская эміграцыя. У некаторых гарадах з актыўнымі беларускімі асяродкамі ў Дзень Незалежнасці Беларусі (25 сакавіка, цяпер вядомы як «Дзень Волі») на адміністрацыйных будынках афіцыйна вывешваліся бела-чырвона-белыя сцягі. Рэгулярна ўздымаўся бела-чырвона-белы сцяг на будынку гарадской ратушы ў Брэдфардзе (Англія, Вялікабрытанія), на будынку ратушы горада Ошава (Канада). Да сёння ў Дзень Волі вывешваецца бела-чырвона-белы сцяг на будынку гістарычнага музея ў Саўт-Рыверы (Нью-Джэрсі, ЗША).
Канец 1980-х — 1990-я гады
У 1980-я гады, пасля пачатку дэмакратызацыі ў СССР, бела-чырвона-белы сцяг як нацыянальны быў ізноў уведзены ва ўжытак. Гэтаму спрыялі моладзевыя нефармальныя гістарычна-культурныя аб’яднанні і клубы («Талака», «Паходня», «Узгор’е» і інш.), Беларускі народны фронт «Адраджэньне». 30 кастрычніка 1988 года бела-чырвона-белыя сцягі ўзнялі ўдзельнікі першай масавай акцыі на «Дзяды», якая была жорстка разагнаная савецкімі ўладамі. 19 лютага 1989 года пад бела-чырвона-белымі сцягамі на стадыёне «Дынама» ў Мінску адбыўся першы дазволены ўладамі БССР апазіцыйны палітычны мітынг. Разам з тым савецкія ўлады працягвалі пераслед беларусаў (асабліва ў правінцыі) за выкарыстанне нацыянальнага сцяга.
Вяртанне ў масавую свядомасць жыхароў Беларусі бела-чырвона-белага сцяга з гербам «Пагоня» як нацыянальных сімвалаў адбылося ў 1990 годзе разам з прыняццем Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце. Пад гэтай сімволікай прайшлі красавіцкія і травеньскія стачкі рабочых Беларусі 1991 года. 24 жніўня 1991 года дэпутатка Галіна Сямдзянава ўнесла бела-чырвона-белы сцяг у Вярхоўны Савет Беларусі. На наступны дзень, 25 жніўня, дэпутаты надалі Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце статус канстытуцыйнага закона.
5 верасня 1991 года Мінскі гарадскі савет народных дэпутатаў прыняў рашэнне аб выкарыстанні ў Мінску нацыянальнай сімволікі — бела-чырвона-белага сцяга і герба «Пагоня» нароўні з дзяржаўнай сімволікай БССР. Рашэнне дзейнічала да 30 лістапада 2007 года, аднак сцяг не вывешваўся пасля рэферэндуму 1995 года. Аналагічнае рашэнне Радашковіцкага Савета дэпутатаў ад лістапада 1990 года працягвае дзейнічаць на 2021 год.
19 верасня 1991 года бела-чырвона-белы сцяг зацверджаны як Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Беларусь. 11 снежня 1991 года Вярхоўны Савет Беларусі зацвердзіў Палажэнне «Аб Дзяржаўным бела-чырвона-белым сцягу Рэспублікі Беларусь». Распрацоўкай эталонаў дзяржаўнай сімволікі займалася адмысловая Камісія пры Прэзідыуме Вярхоўнага Савета, у якую ўвайшло больш за 20 чалавек: вядомыя гісторыкі, мастакі, дызайнеры, мастацтвазнаўцы (кіраўнік — Алег Трусаў). Неўзабаве бел-чырвона-белы сцяг быў узняты як сімвал незалежнай Беларусі над усімі прадстаўніцтвамі краіны за мяжой, а ў 1994 годзе каманда Беларусі ўпершыню выступіла пад ім на Алімпійскіх гульнях.
Пад гэтым сцягам прысягаў у 1994 годзе першы Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка. Але пасля ініцыяванага ім рэферэндуму (14 траўня 1995) выкарыстанне бела-чырвона-белага сцяга як дзяржаўнага было спынена. Сцягам, як нацыянальным, працягнулі карыстацца некаторыя апазіцыйныя беларускія арганізацыі і нацыянальна-арыентаваная частка грамадства. На Віцебшчыне пасля рэферэндуму чалавек або група асоб пад імем «Мірон» пачалі вывешваць бела-чырвона-белыя сцягі ў цяжкадаступных месцах. Такія ж акцыі праводзіліся ў многіх рэгіёнах Беларусі.
XXI стагоддзе
У 2000-х гадах бела-чырвона-белага сцяга працягвала трымацца дэмакратычная апазіцыя, ён масава ўжываўся падчас акцый пратэсту пасля прэзідэнцкіх выбараў 2006 і 2010 гадоў. Беларускія актывісты пад бела-чырвона-белым сцягам бралі ўдзел у падзеях Еўрамайдана ў Кіеве (2013—2014). У час расійскага ўварвання ва Украіну, распачатага ў 2014 годзе, а таксама пасля другога ўварвання ў 2022 годзе, бела-чырвона-белым сцягам карысталіся беларускія добраахвотнікі на баку Украіны, у прыватнасці атрад «Пагоня», тактычная група «Беларусь» і полк Каліноўскага.
Увосень 2016 года актывісты сабралі больш за 10 тысяч подпісаў за наданне бела-чырвона-беламу сцягу статусу нематэрыяльнай гісторыка-культурнай каштоўнасці і перадалі іх у Міністэрства культуры. У Мінкультуры адказалі, што ў прадстаўленай прапанове «не ўтрымліваецца дакументальнага абгрунтавання і поўнай, дакладнай і якаснай фіксацыі графічнымі сродкамі элемента, якому прапануецца надаць статус гісторыка-культурнай каштоўнасці», а таксама неабходна правесці грунтоўнае навуковае даследаванне з мэтай выяўлення арыгінальных архіўных дакументаў і матэрыялаў. У сакавіку 2018 года пад бела-чырвона-белымі сцягамі прайшло маштабнае святкаванне 100-годдзя абвяшчэння незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі. У траўні гэтага ж года пад бела-чырвона-белымі сцягамі адбылося ўрачыстае адкрыццё помніка Тадэвушу Касцюшку ў Косаве, а ў верасні 2019 года — урачыстае адкрыццё помніка вялікаму князю Гедыміну ў Лідзе.
Бела-чырвона-белыя сцягі шырока ўжываюцца ў часе пратэстаў у Беларусі, што пачаліся ў 2020 годзе. Тады ж стаў папулярным выраз «схема БЧБ», як адсылка да колераў сцяга. Палітолаг Арцём Шрайбман адзначыў, што бела-чырвона-белы сцяг стаў агульным сімвалам пратэсту, напоўніўся зусім іншым сэнсам, чым ён меў раней. Раней ён меў сэнс нацыянальны, цяпер — агульнадэмакратычны, антыаўтарытарны.
Крытыка
Праціўнікі нацыянальнага адраджэння карысталіся фактам ужывання сцяга беларускімі арганізацыямі ў часы акупацыі для дыскрэдытацыі апанентаў, звінавачваючы іх у фашызме. Распаўсюджвалася інфармацыя, што бела-чырвона-белыя нарукаўныя павязкі насіла акупацыйная паліцыя. Тое ж адбывалася ў часы Другой сусветнай вайны з нацыянальнай сімволікай іншых акупаваных краін, цяперашнія сцягі ўжывалі арганізацыі і фарміраванні калабарацыяністаў Бельгіі, Латвіі, Літвы, Нарвегіі, Нідэрландаў, Расіі, Украіны, Францыі, Эстоніі, іншых краін Еўропы і Азіі. Сучасным італьянскім сцягам карыстаўся фашысцкі рэжым Мусаліні, побач або ў спалучэнні з уласнай сімволікай.
Прапагандысты рэжыму Лукашэнкі карыстаюцца напрацоўкамі савецкай прапаганды. Узмацнілася прапаганда з пачаткам пратэстаў у 2020 годзе, асабліва пасля выбараў і падзей 9—11 жніўня, калі бела-чырвона-белы сцяг пачалі масава ўжываць удзельнікі пратэсту. Дырэктар Інстытута гісторыі НАНБ Вячаслаў Даніловіч заявіў, што ў гады Вялікай Айчыннай вайны гэты сцяг быў процістаяннем з Савецкім Саюзам, савецкімі партызанамі. Ён звязвае сцяг з пазіцыяй беларускіх нацыянальных калабарацыяністаў, якія хацелі стварыць нейкую беларускую дзяржаву, але пад нямецкім пратэктаратам. Яго выказванне было негатыўна характаразавана беларускай гістарычнай супольнасцю. Сам Лукашэнка называў бела-чырвона-белы сцяг калабарацыянісцкім і прафашысцкім, разам з тым не раз запэўніваў, што «сцяг ні ў чым не вінен».
У культуры
Бела-чырвона-белы сцяг згадваецца літаратурнымі і музычнымі творамі, у выяўленчым мастацтве.