cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Серыя Бальмера
Формула Бальмера
Å.
— даўжыня хвалі,
R
≈ 109737,3157 см−1 — пастаянная Рыдберга,
n
— галоўны квантавы лік зыходнага ўзроўню — натуральны лік, большы ці роўны 3.
Наталля Пятроўна Жыбуль
Наталля Пятроўна Жыбуль (нар., в. Рабунь, Вілейскі раён, Мінская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя М. Танка, настаўнік матэматыкі і інфарматыкі; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, кіраўнік у сферы дзяржаўнага кіравання. Бакалаўр адукацыі ў галіне матэматыкі, магістр педагагічных навук па спецыяльнасці «Матэматыка», кандыдат педагагічных навук.
Працавала настаўнікам матэматыкі сярэдняй школы № 203 г. Мінска, Рабунскай сярэдняй школы; намеснікам дырэктара па вучэбнай рабоце Вілейскай гімназіі № 2; дырэктарам дзяржаўнай установы адукацыі «Вілейская гімназія № 1 «Логас».
З 2016 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Узнагароды
Узнагароджана нагрудным знакам Міністэрства адукацыі «Выдатнік адукацыі».
Асабістае жыццё
Замужам, мае сына.
Моўная інтэрферэнцыя
Моўная інтэрферэнцыя: з’ява адхілення ад нормаў у адной мове з-за прыкладання да яе нормаў іншай мовы. Можа ўзнікаць у абставінах двухмоўя або шматмоўя. Узровень праяўлення моўнай інтэрферэнцыі залежыць ад моўнай кампетэнцыі білінгва (полілінгва).
Марфалагічная інтэрферэнцыя звязаная з разыходжаннямі ў граматычным афармленні рознамоўных лексем (у родзе, ліку, склоне назоўнікаў, ва ўтварэнні сінтэтычных формаў вышэйшай і найвышэйшай ступені параўнання прыметнікаў, у родавых і склонавых формах лічэбнікаў, адметнасці ўтварэння дзеепрыметнікаў і дзеепрыслоўяў і інш.).
Сінтаксічная інтэрферэнцыя звязаная з адрозненнямі ў будове словазлучэнняў, простых і складаных сказаў (кіраванне і інш.).
Фанетычная інтэрферэнцыя звязаная з адметнасцямі фанетычных сістэм розных моваў, і прыводзіць да парушэння арфаэпічных нормаў мовы.
Лексічная інтэрферэнцыя звязаная з розніцамі або частковымі падабенствамі ва ўласналексемным і семантычным аспектах розных моў.
Акцэнтная інтэрферэнцыя звязаная з разыходжаннямі ў націску ў рознамоўных лексемах.
Тыягу Сілва
Тыя́гу Эмілія́ну да Сі́лва (Thiago Emiliano da Silva; нар., , Бразілія) — бразільскі футбаліст, абаронца англійскага клуба «Чэлсі» і нацыянальнай зборнай Бразіліі.
Раннія гады
Першай дарослай камандай Тыягу Сілвы быў «Жувентуды», неўзабаве ён прыцягнуў увагу еўрапейскіх клубаў і адправіўся спачатку ў «Порту», а затым у 2005 годзе ў маскоўскае «Дынама», якое тады актыўна закупляла партугальскіх і бразільскіх легіянераў. Тыягу знаходзіўся толькі ў арэндзе, тэрмін якой скончыўся ў 2007 годзе, тады як кантракт з «дынамаўцамі» ў футбаліста дзейнічаў яшчэ да канца 2008 года. У Расіі Тыягу сур’ёзна захварэў на сухоты. У 2006 годзе абаронца вярнуўся на радзіму, дзе выступаў за «Флуміненсі». Ён стаў адным з лідараў каманды, якая здолела дайсці да фіналу Кубка Лібертадорэс у 2008 годзе.
«Мілан»
У снежні 2008 года Тыягу далучыўся да «Мілана» за 10 мільёнаў еўра. Дэбютаваў за клуб у таварыскай гульні супраць «Гановера 96». Афіцыйны дэбют адбыўся ў матчы супраць «Сіены» на старце сезона 2009/10. У цэлым правёў сезон на высокім узроўні, практычна не дапускаючы памылак, і зрэдку атрымліваючы траўмы. Улетку 2010 года іграком зацікавіўся мадрыдскі «Рэал», але «Мілан» адмовіў іспанцам у продажы. 18 мая 2011 года ігрок падоўжыў кантракт з «Міланам» тэрмінам да 30 чэрвеня 2016 года.
«Пары Сен-Жэрмен»
14 ліпеня 2012 года ігрок падпісаў кантракт з французскім клубам «Пары Сен-Жэрмен» тэрмінам на 5 гадоў. Паводле дагавора гадавы заробак іграка склаў 12 мільёнаў еўра. У першым сезоне выступаў за французскі клуб каманда стала чэмпіёнам Францыі.
Міжнародная кар’ера
Тыягу Сілва быў абраны Дунгам да Алімпіяды 2008 года ў склад алімпійскай зборнай Бразіліі. Ён быў адным з двух ігракоў старэйшых за 23-гадовы ўзрост, іншым футбалістам стаў Раналдынью. Да Алімпіяды Сілва правёў два таварыскіх матчы ў складзе зборнай, супраць Сінгапура і В’етнама.
Дасягненні
«Флуміненсі»:
«Мілан»:
«Пары Сен-Жэрмен»:
«Чэлсі»:
Зборная Бразіліі:
Mydaeinae
Mydaeinae — падсямейства двухкрылых, якое ўключаецца да сямейства.
Ігар Аляксандравіч Графаў
Біяграфія
Ігар Графа нарадзіўся 14 лістапада 1923 года ў Петраградзе ў рабочай сям’і. Падчас вучобы ў школе захапляўся матэматыкай, фізікай, гісторыяй, геалогіяй, спортам, рыхтаваўся да паступлення ў інстытут кінаінжынераў. У 1941 годзе Графаў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. Скончыў кароткатэрміновыя курсы пражэктарна-зенітнага вучылішча. Са студзеня 1942 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны, ваяваў на Ленінградскім фронце. Да лютага 1944 года малодшы лейтэнант Ігар Графаў камандаваў зенітна-кулямётным узводам 803-га армейскага зенітна-артылерыйскага палка 2-й ударнай арміі. Вызначыўся падчас фарсіравання Нарвы.
Калі ўзвод Графава пераправіўся праз Нарву, ён трапіў пад моцны варожы агнявы ўдар. 22 лютага на працягу 17 гадзін праціўнік прадпрымаў контратакі супраць пазіцый ўзвода. З-за масіраванага артылерыйскага агню ён не атрымліваў падмацавання і боепрыпасаў. Калі адзін з кулямётчыкаў загінуў, Графаў заняў яго месца і прыняў актыўны ўдзел у адбіцці шасці варожых нападаў. Атрымаў раненне, але поля бою не пакінуў, працягваючы весці агонь. Падчас сёмай контратакі ў Графава скончыліся патроны. Ён быў акружаны салдатамі суперніка. У рукапашнай сутычцы ён паспрабаваў аказаць супраціў, але быў забіты. Камандзір аддзялення ўзвода Графава Аляксандр Румянцаў адкрыў агонь нямецкім салдатам, якія атакавалі Графава, і знішчыў іх. Прыняўшы камандаванне ўзводам на сябе, Румянцаў працягваў адбіваць варожыя атакі да падыходу падмацавання. Графаў быў пахаваны ў брацкай магіле ў горадзе Кінгісеп Ленінградскай вобласці.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 1 ліпеня 1944 года малодшы лейтэнант Ігар Графаў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнамі Леніна і Чырвонай Зоркі, медалямі.
У гонар Графава названы вуліцы ў Санкт-Пецярбургу і Нарве. На выездзе з горада Нарва, непадалёк ад месца гібелі Графава яму ўсталяваны помнік.
What the Fuck Is Wrong with You People?
«What The Fuck Is Wrong With You People?» ― альбом нарвежскай aggrotech групы «Combichrist». 2CD digipack edition складаецца з бонус дыска з дадатковымі трэкамі падобнага стылю, якія ідуць адзін за адным без перапынкаў. Эндзі Ла Плагуа падтрымоўваў выхад дыска сусветным турам.
Вацлаў Ластоўскі
Ва́цлаў Юсты́навіч Ласто́ўскі (, засценак Калеснікаў Дзісенскага пав. Віленскай губ., цяпер Глыбоцкі раён Віцебскай вобласці —, Саратаў, НКУС. Псеўданімы і крыптанімы: Власт; Wlast; Васіль Люцьвяг ; Юры Верашчака; Ласт; В.Ласт.; Уласт; Арцём Музыка; Пагашчанін; Сваяк; Ю.Сулімірскі; Veritatis; Miles; Peregrinus; В.В…; В-…; В. Л.; В.Л-скі; В-т; Л.; Ю. В.) — беларускі грамадскі і палітычны дзеяч, пісьменнік, гісторык, філолаг, літаратуразнавец, этнограф, акадэмік АН Беларусі (1928).
Біяграфія
У 1902 уступіў у Польскую сацыялістычную партыю ў Літве. У 1904—1905 слухаў лекцыі ў Пецярбургскім універсітэце. З 1906 у Рызе, дзе займаўся самаадукацыяй, далучыўся да мясцовага беларускага руху. У 1906—1908 член БСГ.
З сакавіка 1909 у Вільні. У 1909—1914 рэдакцыйны сакратар газеты «Наша ніва». Рэдагаваў часопісы «Саха» (1912), «Беларускі сцяг» (1922), газету «Гоман» (1916—1917). Выступіў ініцыятарам шырокай дыскусіі пра шляхі развіцця, творчы метад, кірунак і стыль беларускай літаратуры, у якой прынялі ўдзел Я. Купала, М. Гарэцкі, Л. Гмырак.
У час Першай сусветнай вайны заставаўся ў Вільні. У студзені 1915 разам з В. Святаполк-Мірскім, І. Луцкевічам і А. Луцкевічам падпісаў зварот да нямецкіх акупацыйных улад аб выданні беларускіх газет. Кіраваў віленскай «Беларускай кнігарняй» і Беларускім выдавецкім таварыствам, курыраваў выданне школьных падручнікаў у прыватным выдавецтве, сам удзельнічаў у іх напісанні. Уваходзіў у кіраўніцтва партыі «Хрысціянская злучнасць» (1915). Адзін з аўтараў «Мемарандума прадстаўнікоў Беларусі», у якім адстойваў права беларускага народа на нацыянальна-дзяржаўнае развіццё і які быў прадстаўлены на міжнароднай канферэнцыі ў Лазане (Швейцарыя, 1916). У 1918—1919 член Віленскай беларускай рады, у сакавіку 1918 кааптаваны ад яе ў склад Рады БНР. Удзельнічаў у абвяшчэнні незалежнасці БНР. У лістападзе 1918 увайшоў у склад Літоўскай Тарыбы. У канцы 1918 узначаліў Беларускае прадстаўніцтва пры Літоўскай Тарыбе, потым беларускі аташэ пры літоўскім пасольстве ў Берліне.
У 1923—1927 выдаваў часопіс «Крывіч», надрукаваў некалькі падручнікаў. Узначальваў «Камітэт 400-летняга юбілею беларускага друку: 1525—1925» (разам з К. Дуж-Душэўскім, А. Ружанцовым). Быў старшынёй Сувязі нацыянальна-дзяржаўнага вызвалення Беларусі, ад імя якой выступаў за выкарыстанне беларускай мовы ў богаслужэннях. Запрошаны Інбелкультам на Акадэмічную канферэнцыю па рэформе беларускага правапісу і азбукі (лістапад 1926), на якой абраны старшынёй Графічнай камісіі і выступіў прыхільнікам кірылічнага шрыфту. Пад націскам неспрыяльных абставін (літоўскі ўрад адмовіўся фінансаваць выданне «Крывіча» і Беларускі цэнтр у Коўне, палітычны пераварот 17 снежня 1926 у Літве) у красавіку 1927 пераехаў у БССР.
Працаваў дырэктарам Беларускага дзяржаўнага музея, загадчыкам кафедры этнаграфіі пры Інбелкульце, не маючы нават сярэдняй адукацыі. З 1928 акадэмік БелАН. Быў неадменным сакратаром Інбелкульта. Рэдагаваў «Працы кафедры этнаграфіі», працаваў у «Камісіі жывой беларускай мовы», уваходзіў у «Камісію па ахове помнікаў старасвтечыны ў БССР». Арганізоўваў этнаграфічныя экспедыцыі ў розныя рэгіёны Беларусі, у час адной з іх знойдзены Крыж Ефрасінні Полацкай.
У палітыцы
У публіцыстыцы, асабліва ў нашаніўскіх артыкулах «Сплачвайце доўг» (1913), «Па свайму шляху!» (1914), выступаў супраць рэвалюцыйна-дэмакратычнага кірунку ў літаратуры. Ставіў нацыянальныя інтарэсы вышэй за класавыя, лічыў нацыянальную праблему найважнейшай у гісторыі. Адмаўляў канцэпцыю адзінства гістарычных лёсаў Расіі і Беларусі, непрыхільна ставіўся да марксізму.
«Для нас вельмі важна вырваць наш народ з-пад рускага гіпнозу, паказаць яму іншыя каштоўнасці і шляхі нацыянальнага жыцця, звярнуць увагу на неабходнасць больш цеснага збліжэння з нашымі прыбалтыйскімі суседзямі» , — пісаў ён у 1924 годзе.
У навуцы
Выступаў за ўлік і асваенне ў беларускай мове не толькі сучаснага народнага, але і гістарычнага старабеларускага досведу. Таксама меркаваў, што пісанне мяккага знаку ў беларускай арфаграфіі карэніцца ў польскай арфаграфічнай практыцы. Падтрымліваў праект Я. Лёсіка на акадэмічнай канферэнцыі (1926), адзначаючы, што тарашкевічава азбука фактычна русіфікуе вымаўленне беларускіх ётаваных галосных.
Член-карэспандэнт Украінскай акадэміі грамадазнаўства ў Празе (1926), акадэмік АН Беларусі (1928).
Літаратурная творчасць
Друкаваўся з 1909 (псеўданімы Власт, Юры Верашчака, Арцём Музыка, Сваяк, Палачанін, Ю. Сулімірскі і інш.). Аўтар фантастычнай аповесці «Лабірынты» (Коўна, 1923), сцэнічнага эпізода з жыцця Ф. Скарыны («Адзінокі», 1923). Складаў чытанкі для дзяцей. Апрацоўваў гістарычныя легенды. Аўтар апавяданняў, артыкулаў пра С. Палуяна, П. Багрыма, Ц. Бычкоўскага, К. Каліноўскага, В. Цяпінскага і іншых, успамінаў пра М. Багдановіча, Я. Купалу, «нашаніўскі перыяд». Перакладаў з рускай (А. Талстой), англійскай (Р. Кіплінг, Б. Мэон), польскай (Э. Ажэшка, А. Валодзьскі, К. Тэтмаер), дацкай (Х. К. Андэрсен) і іншых моў. У апавяданні «Дудар», зробленым на аснове накіду Казімежа Пшэрвы-Тэтмаера для планаванай аповесці, якая так і не была напісаная, Вацлаў Ластоўскі замяніў скрыпача на дудара. У 1923 годзе, у часопісе «Крывіч» пад псеўданімам Васіль Люцьвяг, Вацлаў Ластоўскі надрукаваў гісторыка-абычаёвы нарыс «Дуда», у якім прааналізаваў значэнне беларускай дуды для беларускай культуры і гісторыі. Менавіта ў вобразе дудара прадстаўлены таксама сам аўтар у вершы-прысвячэнні Янкі Купалы:
Аўтару «Беларускай Гісторыі» Власту
На кургане на адвечным,
Пад асінай векавой,
Сеў дудар, сагнуўшы плечы,
З пасівелай галавой .
Дакументы і матэрыялы з архіва В. Ластоўскага захоўваюцца ў Вільнюсе, Маскве, Мінску, Саратаве.
Памяць
З 2003 года ў Полацку ёсць Дуб Вацлава Ластоўскага. У 2012 годзе ў Глыбокім быў усталяваны бюст Вацлава Ластоўскага. Памяць пра Вацлава Ластоўскага ўшаноўваецца ў межах фэсту Дударскі рэй.
Іншае
Вацлаў Ластоўскі быў аўтарам-складальнікам шэрага «чытанак», прызначаных для дзяцей і моладзі. Праз іх Ластоўскі ўпершыню ўвёў у навуковы ўжытак «гістарычныя песні», якія, на думку беларускага гісторыка Алега Ліцкевіча, былі яго ўласнымі творамі, сюды адносіцца і вядомая песня пра бітву пад Оршай («Слава Воршы ўжо не горша…»).
Гісторык Аляксандр Гронскі мяркуе, што менавіта Вацлаў Ластоўскі сканструяваў «беларускасць» Кастуся Каліноўскага і паспрабаваў скласці яго біяграфію як ідэальнага беларускага героя. Таксама А. Гронскі сцвярджае, што менавіта ў В. Ластоўскага Канстанцін (або Канстанты) стаў Касцюком; пазней «Касцюк» трансфармуецца ў «Кастуся», што і замацавалася да нашых дзён. Скарэктаваныя ў патрэбны для беларускага нацыяналізму бок былі і арыгінальныя тэксты Каліноўскага. Напрыклад, у арыгінальным тэксце :
Марыська, чарнаброва галубка мая»
Тэкст у Ластоўскага :
«Беларусы, браты родныя!
Беларуская зямелька, галубка мая»
Сям’я
З 1904 года ў шлюбе з літоўскай пісьменніцай Марыяй Іваноўскай (1872 — 1957), ад якой меў двух дачок:
IC 5085
IC 5085 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спаскі завулак (Санкт-Пецярбург)
Спаскі завулак — завулак у Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга. Праходзіць ад набярэжнай канала Грыбаедава да Сянной плошчы.
Вуліца ўзнікла ў другой палове XVIII стагоддзя.
6 кастрычніка 1923 года перайменаваны ў вуліцу рабочага Пятра Аляксеева, у гонар П. А. Аляксеева, рэвалюцыянера-нарадавольца, удзельніка рабочага руху ў Пецярбургу ў 1870-я гады. Паралельна з’яўляецца варыянт вуліца Пятра Аляксеева. 13 студзеня 1998 года вернута гістарычная назва Спаскі завулак.
Рэната Дульбека
Рэната Дульбека (Renato Dulbecco; 22 лютага 1914, Катандзара, Калабрыя, Каралеўства Італія — 20 лютага 2012, Ла-Хоя, Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі вірусолаг італьянскага паходжання, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1975 (сумесна з Дэвідам Балтымарам і Хоўардам Тэмінам) за працу над анкавірусамі — адмысловымі вірусамі, якія могуць выклікаць рак пры ўзаемадзеянні з жывёльнай клеткай. Дульбека навучаўся ва ўніверсітэце Турына пад кіраўніцтвам італьянскага анатама і гістолага Джузэпэ Леві разам з іншымі яго вучнямі Сальвадорам Лурыя і Рытай Леві-Мантальчыні, якія пасля заканчэння вучобы пераехалі з Дульбека ў ЗША і таксама пасля сталі лаўрэатамі Нобелеўскай прэміі. У гады Другой сусветнай вайны быў прызваны ў італьянскую армію, але пазней ўступіў у Супраціў.
Ранняе жыццё
Нарадзіўшыся ў Катандзара (Паўднёвая Італія), ён вырас у Лігурыі у прыбярэжным горадзе Імперыя. Скончыўшы ў 16 гадоў школу, паступіў у Турынскі ўніверсітэт. Нягледзячы на вялікую цікавасць да матэматыкі і фізікі, вырашыў вывучаць медыцыну. У 22 гады скончыў універсітэт па спецыяльнасці Паталагічная анатомія і паталогія, пад кіраўніцтвам прафесара Джузэпэ Леві. Падчас навучання пазнаёміўся з Сальвадорам Лурыя і Рытай Леві-Мантальчыні, сяброўства з якімі падштурхне яго да пераезду ў ЗША пазней. У 1936 годзе прызваны на ваенную службу ў якасці ваеннага лекара, дэмабілізаваўся ў 1938 годзе. У 1940 годзе Італія ўступіла ў Другую сусветную вайну і Дульбека быў зноў мабілізаваны і адпраўлены на фронт у Францыю і Расію, быў паранены. Пасля шпіталізацыі і паразы фашызму ён уступіў у Супраціў супраць германскай акупацыі.
Кар’ера і даследаванні
Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША(1961) і Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (1965), замежны член Лонданскага каралеўскага таварыства (1974). Падпісаў «Папярэджанне чалавецтву» (1992).
Нобелеўская прэмія
Дульбека і яго група прадэманстравалі, што інфікаванне нармальных клетак з дапамогай пэўных тыпаў вірусаў (анкавірусаў) вядзе да ўбудавання гена віруснага паходжання ў геном клеткі-гаспадара, і што гэта прыводзіць да змены (набыццю пухліннага фенатыпу) клеткі. Як было паказана Тэмінам і Балтымарам, якія падзялілі з Дульбека Нобелеўскую прэмію, перанос генаў віруса ў клетку кантралюецца ферментам, названым зваротная транскрыптаза (ці, больш дакладна, РНК-залежная ДНК-полімераза), якая рэплікуе вірусны геном (у гэтым выпадку з РНК у ДНК), які пасля ўбудоўваецца ў геном клеткі-гаспадара.
Анкавірусы з’яўляюцца прычынай некаторых відаў раку ў чалавека. Даследаванне Дульбека дало падставы для дакладнага разумення плыні малекулярных механізмаў, дзякуючы якім яны размножваюцца, такім чынам дазваляючы людзям лепш змагацца з імі. Акрамя таго, механізмы канцэрагенеза, рэгуляванага анкавірусамі блізка супадаюць з працэсамі, на працягу якіх нармальныя клеткі выраджаюцца ў ракавыя клеткі. Адкрыцці Дульбека дазволілі людзям лепш разумець рак і змагацца з ім. Таксама добра вядома, што ў 1980—1990-х гадах разуменне механізму дзеяння зваротнай транскрыптазы, паходжання, прыроды і ўласцівасцяў Віруса імунадэфіцыту чалавека (ВІЧ, з якіх ёсць два найбольш вывучаных сератыпа, ВІЧ-1, і што радзей сустракаецца і менш вірулентны ВІЧ-2), вірус, які пры нявыяўленні ў канчатковым рахунку выклікае СНІД, прывяло да распрацоўкі першай групы лекаў, якія могуць лічыцца паспяховымі супраць вірусаў, інгібітары зваротнай транскрыптазы, з якіх адзін найбольш вядомы сёння — Зідавудзін. Гэтыя прэпараты да гэтага часу выкарыстоўваюцца як частка сучаснага «кактэйлю» высока актыўнай антырэтравіруснай тэрапіі.
Сухое (возера)
Плошча паверхні 0,05 км². Даўжыня 0,28 км, найбольшая шырыня 0,22 км. Даўжыня берагавой лініі 0,75 км.
Размешчана на балоце Мох, у межах ландшафтнага заказніка «Ельня». Берагі забалочаныя.
ФК Флуміненсі
«Флуміненсі» (Fluminense Football Club) — бразільскі футбольны клуб з горада Рыа-дэ-Жанэйра, заснаваны ў 1902 годзе. Чатырохразовы чэмпіён Бразіліі (1970, 1984, 2010, 2012), 32-разовы чэмпіён штата Рыа-дэ-Жанэйра. Клуб з’яўляецца адным з чатырох традыцыйных грандаў свайго штата разам з «Фламенгу», «Батафогу» і «Васка да Гама» і адным з традыцыйна наймацнейшых футбольных клубаў Бразіліі, сузаснавальнік Клуба трынаццаці, арганізацыі самых папулярных і тытулаваных клубаў Бразіліі. Агульная колькасць заўзятараў клуба дасягае 9 млн чалавек.
Літаратура і мастацтва (выдавецтва)
«Літарату́ра і маста́цтва» – рэдакцыйна-выдавецкая ўстанова (РВУ).
Гісторыя
Створана ў 2002 годзе. Заснавальнік — Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь. У кастрычніку 2012 года спыніла сваё існаванне. Падраздзяленні РВУ увайшлі ў склад новай рэдакцыйна-выдавецкай установы «Выдавецкі дом «Звязда»».
На момант закрыцця ў склад РВУ уваходзілі літаратурна-мастацкія і грамадска-палітычныя часопісы «Полымя», «Маладосць», «Нёман», альманах  «Вожык», газета  «Літаратура і мастацтва», а таксама выдавецкі аддзел, які ажыццяўляў выпуск кніг. Раней у структуры РВУ знаходзіліся часопісы «Бярозка», «Крыніца» і «Всемирная литература», якія спынілі існаванне.
Кальмар (Францыя)
Кальма́р (Colmar, вымаўляецца [kɔlmaʁ], Colmar, Kulmer [ku:lmër]) — горад на паўночным усходзе Францыі, у цэнтральнай частцы рэгіёна Эльзас, адміністрацыйны цэнтр дэпартамента Верхні Рэйн. Насельніцтва 67 409 чал. (2011) — гэта трэці паводле велічыні горад Эльзаса (пасля Страсбурга і Мюлуза) і другі ў Верхнім Рэйне. Размешчаны ў сэрцы вінаробчага рэгіёна, Кальмар атрымаў мянушку «сталіцы Эльзаскіх він».
NGC 2485
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Марк Антоній
Марк Антоній (82 да н.э. — 30 да н.э.): рымскі палітычны дзеяч і военачальнік.
Пасля забойства Цэзара (15 сакавіка 44 да н.э.) заняў, у дачыненні да змоўнікаў, прымірную пазіцыю, увайшоў у саюз з Актавіянам і ажаніўся з сястрой таго, Актавіяй. У выніку масавых рэпрэсій супраць рымскай шляхты ўзбагаціўся за кошт маёмасці рэпрэсаваных. Пазней атрымаў у кіраванне ўсходнія вобласці Рымскай дзяржавы; жыў там у вялікай раскошы, на падабенства грэчаскіх цароў. Увайшоў у саюз з егіпецкай царыцай Клеапатрай VII, і разам з ёй выступіў супраць Актавіяна, аднак панёс паражэнне ў марской бітве пад мысам Акцый (31 да н.э.) і разам з Клеапатрай скончыў жыццё самагубствам.
Верагодная выява Марка Антонія дасюль не знойдзеная. Найбольш імавернай версіяй лічыцца бронзавая галава (парэштак статуі з Кілікіі), якая захоўваецца ў Луўры.
Даніэле Крэспі
Біяграфія
Дакладна невядомымі застаюцца месца нараджэння, месяц і год нараджэння будучага мастака. Па традыцыі лічаць, што ён нарадзіўся ў мястэчку Буста-Арсіцыа ці ў Мілане ў канцы 16-га стагоддзя.
Паводле знойдзеных дакументаў, Даніэле Крэспі стварыў чатырох евангелістаў у царкве Сан-Віторыа-аль-Корса ў Мілане, датаваныя 1619 годам. Сярод першых твораў і роспісы ў капліцы Святога Антонія. Майстэрства гэтых твораў сведчыла або аб хуткім паспяванні таленту мастака, або пра добрую школу навучання і значнай адоранасці мастака.
Майстэрства маладога мастака заўважылі, і ён пачаў атрымліваць заказы на партрэты ад багатых царкоўных служыцеляў, сярод якіх старшыняваў кардынал Федэрыка Барамеа. Для новай царквы Сан-Алесандра-ін-Зебедыя ён стварыў «Пакланенне вешчуноў», а для капліцы Іаана Хрысціцеля алтар — «Пакаранне смерцю Іаана Хрысціцеля». Да ранняга перыяду творчасці Даніэле Крэспі адносяць таксама дэкор капліцы Дабравешчання ў царкве Сант-Эўсторджа.
Верагодна, пры садзейнічанні кардынала Федэрыка Барамеа ў 1621 годзе Даніэле Крэспі залічылі ў Акадэмію Амбразіяна, заснаваную кардыналам пад кіраўніцтвам мастака Чэрана (1573—1632). Акрамя біблейскіх сюжэтаў мастак звяртаўся і да стварэння партрэтаў, сярод іх — «Невядомы барадач» (Ізола-Бела), «Аўтапартрэт» (галерэя Уфіцы, 1627), «Хірург Энэа Фёраванці» (Замак Сфорца), Антоніа Альджыяці (Мілан), Манфрэда Сетала (Пінакатэка Амбразіяна).
Сярод лепшых твораў спелага перыяду — цыкл карцін для царквы Санта-Марыя-дэла-Пасіёнэ, другой найбуйнейшай царквы ў Мілане пасля Міланскага сабора.
Хроніка ўсяго свету
«Хроніка ўсяго свету» («Kronika wszytkiego świata») — помнік польскай гістарыяграфіі XVI ст., гісторыка-літаратурная кампіляцыя, складзеная Марцінам Бельскім.
Прысвечана сусветнай гісторыі ад антычных часоў да сярэдзіны XVI ст. Шмат увагі аддадзена біблейскай гісторыі, якая выкладзена паводле Старога Запавету і Евангелля, старажытнай гісторыі Грэцыі і Рыма, а таксама сярэдневяковай гісторыі Заходняй Еўропы. Больш сцісла апісана гістарычнае мінулае славян. У канцы хронікі кароткае апісанне розных падарожжаў і вялікіх геаграфічных адкрыццяў. Гісторыя Вялікага Княства Літоўскага дададзена паводле «Гісторыі Польшчы» Я. Длугаша. Хроніка вызначаецца некрытычным стаўленнем аўтара да крыніц. У ёй шмат легендарных звестак, белетрызаванага апісання мінулага, літаратурнага матэрыялу.
Упершыню апублікавана ў Кракаве ў 1551 годзе, у дапоўненым варыянце перавыдадзена ў 1554 і 1564. Карысталася папулярнасцю на землях усходніх славян. Перакладзена на беларускую (1560-я гг.) і рускую мовы. Паслужыла непасрэднай крыніцай 3-й рэдакцыі «Хронікі Вялікага Княства Літоўскага і Жамойцкага», «Хронікі польскай, літоўскай, жамойцкай і ўсяе Русі» Мацея Стрыйкоўскага, беларуска-ўкраінскага хранографа XVII ст. «Вялікая хроніка».
Адыграла станоўчую ролю ў пашырэнні агульнага кругагляду беларускіх чытачоў эпохі барока, задавальняла іх павышаную цікавасць да гістарычнага мінулага інш. краін і народаў, далучала да антычнай гісторыі і міфалогіі, знаёміла з падзеямі і героямі сусветнай гісторыі: Траянская вайна, подзвігі і прыгоды Аляксандра Македонскага (гл. «Александрыя») і Скандэрбега (гл. «Аповесць пра Скандэрбега»), крыжовыя паходы, адкрыццё Калумбам Амерыкі і інш.
У трэцім выданні (1564) складалася з 10 кніг. У 9-й кнізе «Пра маскоўскі або рускі народ. Пра пасольства Васіля да папы рымскага. Пра Літву. Пра Ліфлянцкую зямлю. Пра Татараў» разглядаецца і гісторыя ВКЛ. Амаль увесь раздзел «Пра маскоўскі народ» з’яўляецца скарочаным пераказам «Запісак аб Масковіі» Сігізмунда Герберштэйна. Геаграфічная частка і звесткі пра тэрытарыяльныя памеры ўзятыя з «Трактата аб дзвюх Сарматыях» Мяхоўскага. Інфармацыя пра Літву ў гэтым раздзеле таксама ўзятая з працы Герберштэйна.
Адным з самых слабых месцаў «Хронікі» было тое, што аўтар некрытычна ставіўся да сярэднявечных паданняў і нават анекдотаў, не адрозніваў значныя выпадкі ад нязначных, непрапарцыянальна кампанаваў матэрыял.
Думкі гісторыкаў пра галоўную працу М. Бельскага дыяметральна разыходзяцца: ад найвышэйшай пахвалы (А. Павінскі) да ацэнкі яе як «сярэднявечнай кампіляцыі», у якой нават «няма духу гуманізму», і якую ратуе адзіны новы элемент, «пратэстанцкая тэндэнцыя» (Ігнацы Хшаноўскі). Адзначаецца, што «Хроніка ўсяго свету», магчыма, і не стала б прадметам гістарыяграфічнага даследавання, калі б не дзейнасць яго сына Яўхіма Бельскага.
Надзея Іванаўна Урукіна
Надзея Іванаўна Урукіна (нар., Добруш Гомельскай вобласці) — беларускі тэатральны дзеяч. Заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
У 1976 годзе скончыла Гродзенскае культурна-асветніцкае вучылішча па спецыяльнасці «культурна-асветная работа».
Працоўную дзейнасць пачала ў 1977 годзе з пасады загадчыка Табольскім сельскім клубам Гродзенскага раёна. З 1977 года па 1978 год працавала балетмайстрам народнага ансамбля песні і танца «Ніва» Верцялішкаўскага сельскага Дома культуры Гродзенскага раёна.
З 1982 года працуе балетмайстрам заслужанага аматарскага калектыву Рэспублікі Беларусь ансамбля танца «Лялечкі» Абухаўскага цэнтра культуры і вольнага часу, які вырас з танцавальнага гуртка, арганізаванага ёй у 1977 годзе.
Узнагароды
У 1998 годзе ганаровага звання «Заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь». У 2007 годзе яна ўзнагароджана Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. За ўклад у сацыяльна — эканамічнае развіццё вобласці была занесена ў 2007 годзе ў Кнігу славы Гродзенскай вобласці. Узнагароджана медалём лаўрэата другога Усесаюзнага фестывалю народнай творчасці, прысвечанага 70-годдзю Вялікай Кастрычніцкай сацыялістычнай рэвалюцыі (1987), знакам Міністэрства культуры СССР і ЦК прафсаюза работнікаў культуры «За дасягненні ў самадзейным мастацтве» (1990), нагрудным знакам Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь «За ўклад у развіццё культуры Беларусі» (2002), у 2011 годзе ёй прысуджана прэмія Гродзенскага аблвыканкама «Чалавек года Гродзеншчыны».
Была прызнана лепшым работнікам культуры 2003 і 2008 года. На працягу ўсёй сваёй працоўнай дзейнасці неаднаразова ўзнагароджвалася граматамі, дыпломамі, грашовымі прэміямі і каштоўнымі падарункамі Гродзенскага абласнога і Гродзенскага раённага выканаўчых камітэтаў, упраўленнем культуры Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта і аддзела культуры Гродзенскага раённага выканаўчага камітэта. У 2011 годзе Урукіна Надзея Іванаўна атрымала спецыяльную надбаўку да заработнай платы з фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «За асаблівы ўклад у развіццё культуры Беларусі».
На падставе Палажэння аб парадку прысваення звання «Ганаровы грамадзянін Гродзенскага раёна», рашэннем Гродзенскага раённага Савета дэпутатаў ад 28 чэрвеня 2013 г. Урукінай Надзеі Іванаўне прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін Гродзенскага раёна».
Алоха
Ало́ха — слова гавайскага паходжання з шырокім спектрам значэнняў. Алоха выкарыстоўваецца каб выказаць пачуцці прыхільнасці, любові, спачування, пажаданні міру, а таксама як прывітанне і развітанне. Алоха таксама ўжываецца як мянушка штату Гаваі і як назва традыцыйнай.
Этымалогія
Алоха паходзіць ад прота-палінезійскага кораню *qarofa, чым таксама тлумачыцца прысутнасць падобных словаў у іншых палінезійскіх мовах. Aroha ў Маары і alofa ў Самоа і Тонга таксама значаць каханне ці любоў (адсюль назва сталіцы Тонга — Нукуалофа, у перакладзе жытло любові).
Згодна з народнай этымалогіяй, слова ўтварылася з двух каранёў: alo, што значыць прысутнасць, твар, дзяліць, і hā, што перакладаецца як подых жыцця. Тым не менш, у параўнанні з hā, апошні гук у слове aloha не падаўжаецца.
Ужытак
Выкарыстанне алоха для вітання пашырылася пасля кантактаў гавайцаў з еўрапейцамі і амерыканскімі місіянерамі, якія папулярызавалі яго ўжытак у дадатку да гавайскіх словаў kakahiaka (раніца), ʻauinalā (дзень) і ahiahi (вечар). У цяперашні час алоха ўжываецца сярод насельніцтва Гаваяў само па сабе ці ў спалучэнні з абдымкамі (з сям'ёй і сябрамі) як універсальнае прывітанне і развітанне.
Таксама папулярная канцэпцыя дух алоха (Aloha spirit), што для жыхароў Гаваяў адлюстроўвае глыбейшы сэнс светаадчування і чалавечых суадносін у духу добразычлівасці, гасціннасці, узаемнае дапамогі і разумення.
Шырока вядомая песня, напісаная апошняй каралевай Гаваяў Ліліўокалані як развітанне з каралеўствам пасля захопу ўлады ўзброенымі амерыканскімі плантатарамі і нашчадкамі хрысціянскіх місіянераў у дзяржаўным перавароце 17 студзеня 1893 года.
Венецыя
Венецыя (Venezia, Venezsia) — горад у Паўночнай Італіі на астравах у аднайменнай лагуне і на беразе Венецыянскага заліва Адрыятычнага мора. Марскі порт (грузазварот звыш 20 млн тон у год); міжнародны аэрапорт імя Марка Пола. Пачатковы пункт аўтадарог і чыгунак. Венецыя складаецца з 2 частак: гістарычнай, размешчанай на 118 астравах (гл.востраў Сан-Мікеле), падзеленых 150 каналамі і пратокамі, цераз якія перакінуты каля 400 мастоў (Спіс мастоў Венецыі, у тым ліку Рыяльта, мост Уздыхаў, Мост дэла Ліберта), і прамыслова-партовай часткі (уключае гарады Маргера, Местрэ, Фузіна). У Сярэднявеччы Венецыя з'яўлялася цэнтрам Венецыянскай рэспублікі, адной з найважнейшых дзяржаў Міжземнамор'я. У цяперашні час буйны турыстычны і прамысловы цэнтр, сталіца рэгіёну Венета і правінцыі Венецыя. Насельніцтва - 270,4 тыс. жыхароў (2009).
Гісторыя
Першыя паселішчы на тэрыторыі Венецыі (на астравах лагуны каля паўночнага ўзбярэжжа Адрыятычнага мора) узніклі ў 5 стагоддзі да н.э. У перыяд нашэсця варварскіх плямён (4-7 ст.н.э.) колькасць насельніцтва павялічылася за кошт уцекачоў з мацерыковай часткі Італіі. У сярэдзіне 6 стагоддзя астравы былі заваяваны Візантыяй, але фактычна заставаліся незалежныя. На астравах узніклі абшчыны, якія ў канцы 7 - пачатку 8 стагоддзя ўтварылі рэспубліку на чале з дожам. Горад Венецыя ўзнік у пачатку IX ст на востраве Рыяльта як цэнтр дуката (герцагства). З IX—X па XVI стагоддзе — буйны цэнтр пасрэдніцкага гандлю паміж Заходняй Еўропай і Усходам. У канцы 10 стагоддзя Візантыя разглядала Венецыю як незалежную дзяржаву. Былі далучаны істрыйскія гарады Кападыстрыя, Парэнца, Умага, Равіньё і іншыя. У часы крыжацкіх паходаў (11-13 стагоддзі) ператварылася ў міжземнаморскую імперыю, авалодала часткай Канстанцінопаля, шэрагам гаваняў на Мармуровым моры і ў пралівах, астравамі Эўбея, Крыт і іншыя. Значанага росквіту Венецыя дасягнула ў 14-15 стагоддзях, замацавалася ў Далмацыі, завалодала некалькімі пунктамі ў Албаніі, Іанічнымі астравамі. У 14-пачатку 16 стагоддзя пашырыла свае ўладанні на кантыненце (былі далучаны гарады Падуя, Равена, Крэмона, Рыміні). Захоп туркамі Канстанцінопаля (1453), перамяшчэнне гандлёвых шляхоў з Міжземнамор'я ў Атлантычны акіян нанеслі ўдар магутнасці Венецыі. У венецыяна-турэцкіх войнах яна страціла амаль усе тэрыторыі на Балканах і ва Усходнім Міжземнамор'і, што прывяло да палітычнага і эканамічнага заняпаду. У 1797 годзе Венецыя акупавана войскамі Напалеона I і паводле Кампафармійскага міру 1797 года перададзена Аўстрыі. Паводле Прэсбургскага міру 1805 года далучана да Італьянскага каралеўства. Венскі кангрэс 1814-15 зноў перадаў Венецыю Аўстрыі. У час рэвалюцыі 1848-49 гг. у Італіі ў Венецыі абвешчана (сакавік 1848) рэспубліка (кіраўнік Д.Манін), у жніўні 1849 пасля гераічнай абароны яна пала пад ударамі аўстрыйскай арміі. Паводле Венскага міру 1866 года ўвайшла ў склад Італьянскага каралеўства. У 1943 годзе акупіраваны нацысцкімі войскамі, была цэнтрам руху Супраціўлення. Вызвалена ў выніку народнага паўстання 28-29 красавіка 1945 года, 30 красавіка занята войскамі саюзнікаў.
Уздоўж каналаў і вузкіх крывых вуліц размяшчаюцца багата дэкараваныя цэрквы, палацы. На цэнтральнай плошчы Сан-Марка — сабор (IX—XV стагоддзя), Палац дожаў (XIV—XV стагоддзяў), Старая бібліятэка Сан-Марка (XVI ст), будынкі рэлігійных братэрстваў (скоул), кляштары. Горад і лагуна уключаныя ў спіс Сусветнай спадчыны.
Адміністрацыйны падзел
Вызначаюць 6 адміністрацыйных раёнаў (sestieri), якія склаліся яшчэ ў Сярэднявеччы:
Інфраструктура
Прамыслова-партовая частка Венецыі мацерыковая. Суднабудаванне і сударамонт, каляровая металургія, нафтаперапрацоўчая, хімічная, электратэхнічная, лёгкая прамысловасць. Рамесная вытворчасць мастацкіх шкляных вырабаў (гл. Венецыянскае шкло, востраў Мурана; музей), карунак (востраў Бурана), мазаікі. Універсітэт, кансерваторыя (1916). Музеі (у тым ліку Галерэя Акадэміі мастацтваў). Першы агульнадаступны оперны тэатр (1637—1812), оперны тэатр «Фенічэ» (1792).
Астраўная Венецыя — марскі курорт, цэнтр міжнароднага турызму сусветнага значэння, месца правядзення міжнародных кінафестываляў (гл. Венецыянскі кінафестываль), мастацкіх выстаў (гл.Венецыянская біенале), Венецыянскага карнавалу. Нутрагарадскія перавозкі на маторных суднах, гандолах, баржах.
IC 5086
IC 5086 — галактыка тыпу E-S0 (эліптычная спіральная галактыка) ў сузор’і Мікраскоп.
Бекіш
Бекіш — прозвішча.
Baskin-Robbins
«Baskin-Robbins» — амерыканскі вытворца марожанага, заснаваны ў 1945 годзе ў Глендэйле (штат Каліфорнія). У 1967 годзе (Бостан, штат Масачусетс) выкупіла прадпрыемства ў заснавальнікаў. У 1974 годзе англійскі вытворца харчавання (Лондан) перакупіў прадпрыемства. 26 ліпеня 2005 года французскі вытворца напояў (Парыж) набыў «Baskin-Robbins» у складзе матчынага прадпрыемства «Dunkin’ Brands» (Кэнтан, шт. Масачусетс), якое 1 сакавіка 2006 года перапрадаў тром амерыканскім прадпрыемствам —  (Бостан),  (Вашынгтон) і  (Бостан). На 2016 год ад заснавання на прадпрыемстве стварылі больш за 1000 смакаў, з якіх 31 прапануецца штодня і мяняецца кожны дзень месяца. На 26 снежня 2015 года налічвалася 7607 кавярняў пад таварным знакам «Баскін-Робінс», з іх 2503 (32,9 %) у ЗША. На 2016 год 5104 замежныя кавярні знаходзіліся ў 18 дзяржавах Азіі (Аб’яднаныя Арабскія Эміраты, Аман, Бахрэйн, В’етнам, Емен, Інданезія, Індыя, Катар, Кітай, Кувейт, Ліван, Малайзія, Паўднёвая Карэя, Саудаўская Аравія, Сінгапур, Тайвань, Тайланд, Японія), 7 дзяржавах Амерыкі (Гандурас, Дамініканская Рэспубліка, Калумбія, Канада, Мексіка, Панама, Эквадор), 5 дзяржавах Еўропы (Вялікабрытанія, Іспанія, Нідэрланды, Партугалія, Расія), Аўстраліі і Егіпце.
Адміністрацыйны падзел Камеруна
Адміністрацыйны падзел Камеруна — падзел тэрыторыі Камеруна на пэўныя часткі ў мэтах эфектыўнай арганізацыі дзяржаўнага кіравання і мясцовага самакіравання. Згодна з падзелам Камерун складаецца з 10 рэгіёнаў.
Шчадрынскі сельсавет
Шчадры́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Шчадрын.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Парыцкага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Шчадрын. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Парыцкім раёне БССР. 5 снежня 1931 года частка сельсавета ўключана ў склад новаўтворанага Малінаўскага нацыянальнага польскага сельсавета. 15 ліпеня 1935 года Шчадрын атрымаў статус мястэчка. 14 мая 1936 года сельсавет узбуйнены за кошт далучэння часткі скасаванага Малінаўскага нацыянальнага польскага сельсавета. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці. 27 верасня 1938 года статус Шчадрына паніжаны да вёскі. 5 сакавіка 1939 года сельсавет разбуйнены на Шчадрынскі і Кіцінскі сельсаветы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Сцяпскога сельсавета. 29 ліпеня 1961 года Парыцкі раён перайменаваны ў Светлагорскі. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Жлобінскага раёна. 18 студзеня 1965 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дворышчанскага сельсавета (6 населеных пунктаў: Бяльчо, Дабравольшча, Дворышча, Замен-Рыння, Кіцін і Людгардаўка), тады ж з часткі сельсавета (6 населеных пунктаў: Зарэчча, Новая Мар’еўка, Салоцін, Селішча, Сцяпы і Успалішча) утвораны Сцяпскі (Сцяпоўскі) сельсавет. 21 верасня 1992 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Сцяпскога сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2017 чалавек, з іх 80,9 % — беларусы, 16,1 % — рускія, 1,5 % — украінцы.
Сцяг Любані
Сцяг Любані — афіцыйны геральдычны сімвал горада Любань Мінскай вобласці. Сцяг заснаваны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 1 снежня 2011 года № 564 і зарэгістраваны ў Дзяржаўным геральдычным рэгістры Рэспублікі Беларусь 5 снежня 2011 года № Б-209.
Апісанне
Сцяг і палажэнне аб iм зацверджаны рашэннем Любанскага раённага выканаўчага камітэта ад 4 лютага 2009 года № 132. Аўтар сцяга М. М. Елінская, мастак В. А. Ляхор.
Забаўляльная прылада на аснове электронна-прамянёвай трубкі
«Забаўляльная прылада на аснове электронна-прамянёвай трубкі» (cathode ray tube amusement device) ― першая ў гісторыі электронная гульня з вывадам выявы на экран. і Эстл Рэй Ман (Estle Ray Mann) вынайшлі гэтую прыладу ў 1947 годзе, натхніўшыся экранамі радараў, распрацоўкай якіх яны займаліся падчас Другой сусветнай вайны.
25 студзеня 1947 года аўтары вынаходкі падалі заяўку на патэнт, які быў імі атрыманы 14 снежня 1948 года. Аднак у масавую вытворчасць і продаж апарат не паступіў.
Нішскі ўніверсітэт
Нішскі ўніверсітэт (Универзитет у Нишу) — адзін з універсітэтаў Сербіі, знаходзіцца ў горадзе Ніш. Заснаваны 15 чэрвеня 1965 года з факультэтаў, якія раней уваходзіліі ў склад Бялградскага ўніверсітэта. Налічвае 13 факультэтаў, якія размяшчаюцца ў самім Нішы, а таксама ў Лескавацы.
Буста-Арсіцыа
Буста-Арсіцыа (Busto Arsizio) — горад і камуна ў Італіі, размяшчаецца ў правінцыі Варэзэ вобласці Ламбардыя. Насельніцтва — чалавекі (на 2004 г.), шчыльнасць насельніцтва — 2538 чал./км². Плошча — 30 км². Паштовы індэкс — 21052. Тэлефонны код — 0331.
Заступнікам камуны шануецца Іаан Хрысціцель. Свята штогод святкуецца 24 чэрвеня.
Серабранскія Млыны
Серабра́нскія Млыны́, прадмесце Серабра́нка — гістарычная мясцовасць Мінска, якая месціцца ў паўднёвай частцы горада, паміж рэйкамі Лібава-Роменскай чыгункі і рэчкай Свіслач, паабапал Ігуменскага гасцінца.
На захадзе ад Серабранскіх млыноў месцяцца Сенажаны, на паўночным захадзе — Уборкі, на поўначы — Араны, на паўночным усходзе — прадмесце Тры Карчмы, на паўднёвым усходзе — Сакалянка, на поўдні — Козыраўскае прадмесце.
Гісторыя
Назва прадмесця, як сведчаць дакументы XVI ст., пайшла ад некалі існай тут рэчкі Серабранкі і Сярэбранага логу. Таксама існуе легенда, паводле якой у карчме, што знаходзілася ў гэтай мясцовасці, спыняліся на начлег г. зв. «срэбныя» купцы, у якіх не хапала грошай на прыпынак у цэнтры горада, у адрозненні ад «залатых».
У пачатку XIX ст. за Ігуменскай заставай, у раёне Серабранскіх Млыноў стаялі тры памятныя цагляныя калоны (слупы), накрытыя дахоўкай. Дзве з іх паводле газеты «Минские губернские ведомости» за 1868 год (№ 31, 35) стаялі на магілах братоў Свентажэцкіх, што загінулі у часе дуэлі. Згодна з паданнем трэцюю калону паставілі ў гонар нейкай Тэафілы Міладоўскай, якая памерла ў мінскай вязніцы. Паводле беларускага падарожніка і краязнаўца Паўла Шпілеўскага ў XIX ст. урочышча Серабранскія Млыны разам з Кісцяроўкай (Кісцерам) былі папулярным месцам адпачынку сярэдняга класа мінскага насельніцтва.
Забудова прадмесця фармавалася ў пачатку XX ст. Важнымі аб’ектамі Серабранкі сталі Ігуменскі (Чэрвеньскі) рынак (пазней перанесены на іншае месца) і бойня (на яе месцы пазней пабудаваны корпус Белмедпрэпаратаў). У пачатку XX ст. Серабранскія Млыны ўваходзілі ў чацвертую паліцэйскую частку горада. Праз прадмесце праходзіў Ігуменскі тракт (цяпер — частка вуліцы Маякоўскага), Пажарная (назва паходзіць ад былога другога мінскага пажарнага дэпо каля Ігуменскага рынка, захавалася частка вуліцы ля Свіслачы), вуліцы Аранская, Аранжарэйная, 1-я і 2-я Надзееўская, Лясная, Лугавая, Сярэдняя, Палявая, Дзянісаўская, Лугавы завулак.
Сучаснасць
Тапонім Серабранка выкарыстоўваецца для пазначэння іншай часткі горада за некалькі кіламетраў на паўднёвы ўсход ад колішніх Серабранскіх Млыноў. Пра месца першапачатковага размяшчэння прадмесця сведчаць Серабранская і Серабранская Малая вуліцы, а таксама Серабранскі завулак.
Старыя адрасы
Таксама ў прадмесці месціўся Ігуменскі рынак.
NGC 2486
NGC 2486 (іншыя абазначэнні — UGC 4123, MCG 4-19-11, ZWG 118.29, KCPG 150A, PGC 22317) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Брэсцкі дэканат
Брэсцкі дэканат — дэканат Пінскай дыяцэзіі Рымска-каталіцкага касцёлу Беларусі.
IC 5087
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
The Elder Scrolls V: Skyrim
«The Elder Scrolls V: Skyrim» (даслоўна: Старажытныя скруткі 5: Скайрым) — камп’ютарная ролевая гульня, пятая частка ў серыі «The Elder Scrolls».
Распрацоўка
У 2006 годзе ZeniMax Media, уладальнік Bethesda Softworks, зарэгістраваў гандлёвую марку «Skyrim».
На QuakeCon 2009 Тод Говард з Bethesda Softworks паведаміў, што ў студыі «ў гэты момант няма планаў па стварэнні TES V». Аднак пасля іншы супрацоўнік Bethesda аспрэчыў гэтыя словы і паведаміў, што «серыя абавязкова будзе працягнута», але не ўдакладніў часавыя рамкі.
Як гаворыць Говард: «Fallout 3 у тэхнічным плане быў куды больш дасканалым, чым Oblivion. А новая мадыфікацыя будзе яшчэ больш сур'ёзным крокам наперад. Рухавічок працуе на існуючых платформах, магчымасцямі якіх мы цалкам задаволены. Але калі вы запусціце гэту гульню, то адчуеце, быццам гуляеце на кансолі наступнага пакалення». Асабліва варта адзначыць адну з дэталяў заявы Говарда: у новых гульнях кампаніі не будзе абмежавання на ўзровень развіцця персанажа, які падвяргаўся шырокай крытыцы з боку супольнасці.
У лістападзе 2010 па сцвярджэнні Eurogamer Denmark стала вядома, што Bethesda Game Studios на ўсю моц занята працай над пятай гульнёй серыі The Elder Scrolls — прамым працягам The Elder Scrolls IV: Oblivion. Па словах журналіста дацкага выдання, крыніца не толькі пацвердзіў, што гульня знаходзіцца ў распрацоўцы, але і сцісла згадаў пра яе змест. У прыватнасці, прагучалі словы Dragon Lord і The Blades. Студыя ў найбліжэйшыя тыдні плануе пачаць запіс акцёраў. Той жа крыніца, які мае па сведчанні журналіста афіцыйны дыздак, паведаміў, што гульня будзе храналагічным сіквелам Oblivion.
Напачатку снежня 2010 на Spike TV Video Games Awards гульня была анансавана Тодам Говардам і быў паказаны першы тызер-трэйлер. Гульня атрымала падзагаловак «Skyrim» і была агучана дата выхаду — 11 лістапада 2011 года. Джэрэмі Соўл пагадзіўся працягнуць супрацоўніцтва з Bethesda Softworks, пачаўшы пісаць саўндтрэк да гульні.
У першых лічбах студзеня выйшаў лютаўскі выпуск амерыканскага часопіса Game Informer з апісаннем асаблівасцяў гульні і скрыншотамі.
17 студзеня 2011 стала вядома, што гульня будзе працаваць пад кіраваннем гульнявога рухавічка Creation Engine для апрацоўкі і вываду выявы, Radiant AI для паводзін негульнявых персанажаў, Havok Behavior для рэалізацыі багатай анімацыі, Radiant Story для генерацыі другарадных заданняў. Пазней была анансавана прылада пад назвай Creation Kit для мадыфікацыі даных гульні і стварэння плагінаў.
У The Elder Scrolls 5: Skyrim не будзе выкарыстоўвацца тэхналогія Kinect, па словах распрацоўшчыкаў, яна расходавае занадта шмат памяці.
4 лістапада 2011 года была адпраўлена ў друк РС-версія The Elder Scrolls V: Skyrim. У некаторых магазінах першыя пакупнікі гульні атрымалі ў падарунак бірулька ў відзе сімвала імперыі – дракона. Адначасова з The Elder Scrolls V: Skyrim для РС у продаж паступілі версіі для PlayStation 3 і Xbox 360.
11 лістапада 2011 года гульня паступіла ў сусветны продаж.
Сюжэт
Падзеі новай гульні з серыі Elder Scrolls адбываюцца праз 200 гадоў пасля падзей Oblivion. Існуе таксама раман па свету The Elder Scrolls — Infernal City, дзеянне якога разгортваецца праз 45 гадоў пасля завяршэння дзеяння Oblivion і дадатка Shivering Isles, у якім выкрываюцца наступствы падзей TES IV. Магчыма гэты раман можа стаць сюжэтным мастком, які злучыць падзеі The Elder Scrolls IV і новай часткі гульні. Пасля смерці караля ў Скайрыме выбухнула грамадзянская вайна паміж прыхільнікамі і праціўнікамі ўваходжання ў склад Імперыі. Посах Хаосу, Нумідыум, Чырвоная гара, вароты Аблівіёна і, нарэшце, братазабойчая вайна з'яўляюцца часткамі старажытнага прароцтва пра вяртанне цмокаў, выгнаных тысячу гадоў назад. Яны вярнуліся і зараз чакаюць прышэсця бога-цмока Алдуіна, перамога якога прывядзе да знішчэння ўсяго свету. Толькі пратаганіст, апошні з цмоканароджаных, з дапамогай Эсберна, аднаго з апошніх пакінутых у жывых Клінкоў, зможа спыніць уварванне і выратаваць свет. Яму давядзецца ўзлезці на Пік Хротгара, пагаварыць са старажытным культам Сівабародых, навучыцца адменным цмокавым Крыкам (своеасаблівай магіі цмокаў), якія дазволяць перамагаць цмокаў. Для таго, каб навучыцца ім, герою давядзецца наведаць некалькі старажытных свяцілішчаў і сутыкнуцца з грознымі ворагамі, такімі як зласлівыя драўгры, ажыўшыя мерцвякі-норды.
Месца дзеяння
Каралеўства Скайрым знаходзіцца на поўначы кантынента Тамрыэль. Клімат субарктычны і арктычны. Вялікую частку правінцыі займае тундра, якая пераходзіць на поўначы ў ледзяную пустыню, а на захадзе — у горны хрыбет. Фаўна прадстаўлена шаблязубымі тыграмі, ласямі, трусамі, ваўкамі, лісамі, мамантамі, гігантамі, тролямі, ледзянымі зданямі. На тэрыторыі каралеўства знаходзяцца пяць буйных гарадоў.
Геймплэй
Skyrim захоўвае канцэпцыю вялікага і адкрытага свету, характэрную для серыі The Elder Scrolls. Ігрок можа свабодна вандраваць па ўсёй тэрыторыі правінцыі Скайрым, якая ўключае ў сябе пяць буйных гарадоў, мноства дробных паселішчаў, а таксама шырокія прасторы дзікіх земляў і высокіх гор. У гарадах ігрок можа аддавацца такім заняткам, як гатаванне ежы, фермерства, праца з рудой ці кавальская справа. Пры гэтым, распрацоўшчыкі адзначаюць, што гульнявы працэс можа заняць каля 300 гадзін.