cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хасэ Луіс Міньяна
Клубная кар’ера
Вярнуўшыся на радзіму ўлетку 2014 года, папоўніў склад клуба «Эркулес» з роднага горада Алікантэ. У 2018 года перабраўся ў «Рэал» з Мурсіі. У жніўні 2019 года стаў іграком клуба «Ла-Нусія», дзе гуляў да лета 2022 года. У жніўні 2022 года далучыўся да «Гандыі».
Фрыдрых Лунгерсгаўзен
Фрыдрых Вільгельмавіч Лунгерсгаўзен, па нараджэнні Фрыдрых Ота Юліус Лунгерсгаўзен (, маёнтак Бекава, Саратаўская губерня, Расійская імперыя — ) — беларускі геолаг. Магістр геалогіі (1911), кандыдат геолага-мінералагічных навук (1937), прафесар (1923).
Біяграфія
Нарадзіўся 12 мая 1885 года ў маёнтку Бекава Саратаўскай губерні Расійскай імперыі (цяпер — Пензенская вобласць Расіі) у сям'і садоўніка. Паходзіў з сям'і эмігрантаў з Прусіі. Скончыў Тамбоўскую гімназію (1902), Маскоўскі ўніверсітэт (1911).
У 1934 года па стане здароўя перабіраецца ў Саратаў, дзе ўзначальвае кафедру геалогіі мясцовага педагагічнага інстытута і паралельна выкладае дынамічную геалогію ў Саратаўскім педагагічным інстытуце. Звольнены з інстытута ў 1941 годзе «паводле загаду аб звальненні выкладчыкаў-немцаў», і яму прыйшлося з’ехаць з горада ў Алтайскі край. У наступныя гады працаваў прафесарам геалогіі і фізічнай геаграфіі Бійскага педагагічнага інстытута.
Сын — Генрых-Леў Фрыдрыхавіч Лунгерсгаўзен, геолаг, адзін з заснавальнікаў савецкай аэрагеалогіі.
Навуковы ўклад
Навуковыя працы па праблемах геалогіі Паволжа, Сярэдняй Расіі і Беларусі (асабліва басейна Заходняй Дзвіны), методыцы выкладання геалогіі. Склаў дапаможнік па геалогіі Беларусі. Кола інтарэсаў: геалогія, рэгіянальная геалогія, гідрагеалогія і водазабеспячэнне, стратыграфія, палеанталогія, методыка выкладання прыродазнаўства і навук аб Зямлі.
Арэнт дэ Гелдэр
Арэнт дэ Гелдэр (Aert de Gelder,,  — , Дордрэхт) — галандскі мастак.
Біяграфія
Спачатку А. дэ Гелдэр вучыўся жывапісу ў мастака Самюэла ван Хогстратэна. Затым прыехаў у Амстэрдам і з 1661 па 1667 год працуе ў майстэрні Рэмбранта. Гелдэр адносіўся да ліку апошніх вучняў Рэмбранта. Пісаў у манеры свайго вялікага настаўніка і пераважна партрэты, гістарычныя і рэлігійныя палотны.
Эрбэцца
Эрбецца (Erbezzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верона.
Насельніцтва складае 785 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 24 чал./км². Займае плошчу 32 км². Паштовы індэкс — 37020. Тэлефонны код — 045.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Filippo e San Giacomo.
Эндзі Уорхал
Э́ндзі Уо́рхал (Andy Warhol; сапраўднае імя — Андрэй Варгола, Andrej Varhola, Andrew Warhola; года ў Пітсбургу, ЗША, пам. 22 лютага 1987 года ў Нью-Ёрку, ЗША) — найвыдатнейшы прадстаўнік поп-арту і сучаснай культуры ўвогуле. Эндзі Уорхал вядомы дзякуючы серыі кампазіцый з вялікім каларыстычным кантрастам, для стварэння якіх выкарыстоўваў тэхніку трафарэтнага друку. Паводле гэтага метаду былі створаны кампазіцыі звычайнага амерыканскага халадзільніка, бляшанкі колы і таматнага супу Campbell, звычайных прадметаў, напр. бананаў, сурвэтак і г.д. Трафарэтны друк дапамог Уорхалу стварыць партрэты вядомых людзей, такіх як: Мэрылін Манро, Элвіса Прэслі, Жаклін Кенэдзі, Марлана Бранда, Элізабет Тэйлар, а таксама Мао Цзэдуна і Леніна. Эндзі Уорхал асэнсоўваў усё, што маляваў, беспрадметна, без лішніх эмоцый. Таматны суп і доларавая банкнота мелі для яго аднолькавую вартасць з людзьмі, якіх ён маляваў.
Уорхал быў прадметам шматлікіх рэтраспектыўных выставак, кніг, мастацкіх і дакументальных фільмаў. Ён прыдумаў шырока ўжывальны выраз «15 хвілінная слава». Многія з яго твораў з’яўляюцца калекцыйнымі і вельмі каштоўнымі. Найбольшая цана, якую заплацілі за карціну Уорхала, складае 100 млн долараў, гэта было палатно пад назвай «Восем Элвісаў», створанае ў 1963 годзе. Гэтая купля была ўпамянута ў 2009 годзе ў артыкуле часопіса The Economist, які апісаў Уорхала як «лідара на рынку мастацтва». Працы Уорхала ўваходзяць у спіс самых дарагіх карцін, якія былі калі-небудзь прададзены.
Дзяцінства
Нарадзіўся ў Пітсбургу (штат Пенсільванія, ЗША) чацвёртым дзіцём у сям’і эмігрантаў-русінаў з сяла Мікава каля Стропкава на паўночным усходзе сучаснай Славакіі, часткі былой Аўстра-Венгерскай імперыі. Першае дзіця, якое нарадзілася яшчэ ў Славакіі, памерла да пераезду ў ЗША. Бацька Уорхала эміграваў у Злучаныя Штаты ў 1914 годзе, маці далучылася да яго ў 1921 годзе, пасля смерці дзеда і бабкі Уорхала. Бацька Уорхала працаваў у вугальнай шахце. Члены сям’і былі прыхаджанамі русінскіх грэка-каталіцкай царквы. Сям’я жыла на вуліцы Белен, 55, а затым у Доўсан-Стрыт, 3252 у Оклендзе, ваколіцах Пітсбурга. Эндзі меў двух старэйшых братоў, Павел, які нарадзіўся ў 1923 годзе, і Джон, які нарадзіўся ў 1925 годзе. Сын Паўла, Джэймс Уархола, стаў ілюстратарам дзіцячых кніжак.
У трэцім класе Уорхал захварэў на харэяю Сідэнгама, таксама вядомай як «скокі святога Віта», якая была вынікам перанесенай раней шкарлятыны, пасля чаго доўга не ўставаў з ложка. У класе ён становіцца ізгоем. З’явілася недаверлівасць, развілася боязь лекараў і бальніц (якая не пакіне яго да смерці). У час, калі ён прыкаваны да ложка, пачынае маляваць, збіраць фатаграфіі кіназорак і рабіць калажы з газетных выразак. Сам Уорхал пазней успамінаў гэты перыяд як вельмі важны ў станаўленні яго асобы.
Калі Эндзі было 13 гадоў, ад няшчаснага выпадку на шахце загінуў яго бацька. У 1945 Уорхал скончыў сярэднюю школу Шэнлі.
Пачатак кар’еры
Планаваў атрымаць мастацкую адукацыю ва Універсітэце Пітсбурга, каб у далейшым выкладаць маляванне. Але потым планы змяніліся, і ён паступіў у Тэхналагічны інстытут Карнегі, разлічваючы зрабіць кар’еру камерцыйнага ілюстратара. У 1949 годзе ён атрымаў ступень бакалаўра вытанчаных мастацтваў у галіне графічнага дызайну. Паспяваў в вучобе добра, але часта не знаходзіў агульнай мовы з выкладчыкамі і аднакурснікамі.
Пасля заканчэння ў 1949 годзе пераехаў у Нью-Ёрк, дзе пачаў працаваць афарміцелем крамных вітрын, маляваць паштоўкі і рэкламныя плакаты. Пазней яго прымаюць на працу мастаком-ілюстратарам ў часопісы Vogue, Harper’s Bazaar і яшчэ ў некалькі менш папулярных выданняў.
Ужо да 1950 прыходзіць поспех пасля ўдалага афармлення рэкламы абутковай кампаніі «І. Мілер». На рэкламных плакатах быў намаляваны ў эксцэнтрычнай манеры чарніламі абутак са спецыяльна зробленымі кляксамі.
У 1962 Уорхал правёў першую сваю буйную выстаўку, якая прынесла яму папулярнасць. Да гэтага часу Уорхал змог купіць уласны дом на Манхэтэне, на 33-й Усходняй вуліцы. Даходы яго падняліся да адзнакі 100 тысяч долараў за год, і гэта дало яму магчымасць больш аддавацца ўлюбёнай справе — маляванню, і марыць пра «высокае мастацтва». Псеўданім «Уорхал» з’яўляецца прыкладна ў гэты ж час, у выніку памылкі друку ў адным з часопісаў. Новая трактоўка прозвішча спадабалася Уорхалу, і ён вырашыў пакінуць гэты варыянт прачытання.
У 1956 годзе ён атрымлівае ганаровы прыз «Клуба мастацкіх рэдактараў».
Уорхал адным з першых ужыў трафарэтных друк як метад для стварэння карцін. У сваіх ранніх ён выкарыстаў уласныя, намаляваныя ад рукі малюнкі. Пазней, з дапамогай праектара, ён трансляваў на палатно ўжо фатаграфіі і ўручную абводзіў малюнак. Ужыванне шоўкаграфічнага метаду было адным з этапаў у імкненні Уорхала да масавага рэпрадукавання і тыражавання мастацкіх твораў, насуперак ўсёй крытыцы Вальтэра Беньяміна, які пісаў пра страту аўры і каштоўнасці твора ў век яго тэхнічнай узнаўляльнасці.
Уорхалаў спосаб заключаўся ў наступным: на рамку нацягвалася нейлонавая сетка. Сам відарыс на сетцы ствараўся шляхам кантактнага засвечвання. На сетку, прамочаную фотаэмульсіяй, накладваўся дыяпазітыў. Усё засвечваецца, як пры фотадруку. На асветленых месцах сеткі фотаэмульсія полімерызаваліся і рабілася нерастваральнай плёнкай. Лішняе змывалася вадой. Так стваралася матрыца, гэта значыць друкаваная форма. Яе накладвалі на паперу або тканіну і наносілі фарбу. Фарба пранікала цераз празрыстыя ўчасткі сеткі і стварала малюнак. Такім чынам, наносячы спецыяльным гумавым валікам на драўлянай ручцы чорную фарбу, Уорхал рабіў асноўны контур сваіх самых вядомых твораў: шматразова паўтораных Мэрылін Манро, Элізабет Тэйлар і іншых. Для шматколернага друку патрабавалася колькасць матрыц, роўная колькасці колераў. Аднаго камплекта матрыц хапала на вялікую колькасць малюнкаў. Укараненне інавацыйных тэхналогій у працэс стварэння вобразаў ставіла мастацтва на камерцыйную аснову.
У 1960-х гадах мастак выкарыстоўваў для сваёй творчасці фатаграфіі, надрукаваныя ў СМІ. Пачынаючы з 1980-х гадоў, ён рабіў здымкі сам на Polaroid.
Станаўленне, творчая кар’ера
У 1960 Уорхал стварае дызайн для бляшанак Кока-кола, які прынёс яму вядомасць мастака з неардынарным бачаннем мастацтва. У пачатку шасцідзесятых Уорхал ўсё больш займаецца графікай, ствараючы, у асноўным, толькі творы з выявай доларавых банкнот.
Ужо ў 1952 годзе работы Уорхала былі прадстаўлены на выстаўцы ў Нью-Ёрку, а ў 1956 ён атрымаў ганаровы прыз «Клуба мастацкіх рэдактараў». К гэтаму часу мастак зарабляў каля ста тысяч долараў у год, аднак не пераставаў марыць пра «высокае мастацтва».
У 1960 Уорхал малюе свой першы твор з серыі Кока-Кола. У 1960—1962 з’яўляецца цыкл твораў з выявай кансервавых бляшанак супу Кэмпбэл (Campbell’s Soup Can). Першапачаткова плакаты з банкамі супу выконваліся ў тэхніцы жывапісу: «Бляшанка з супам Кэмпбэл (рысава-таматавы)» (Campbell’s Soup Can (Tomato Rice), 1961, а з 1962 года — у тэхніцы шаўкаграфіі («Трыццаць дзве бляшанкі супу Кэмпбэл», «Сто бляшанак супу Кэмпбэл», «Дзвесце бляшанак супу Кэмпбэл» — усе 1962). Таксама, у 1962 годзе, паваротным для сябе, Уорхал стварае серыі «Зялёныя бутэлькі кока-колы». Малюнкі бляшанак у яркіх танах сталі «візітнай карткай» Уорхала. Паказ работ на выстаўцы ў галерэі «Stabl» выклікаў вялікі водгук сярод грамадскасці. Хоць, на думку крытыкаў, гэтыя карціны адлюстроўвалі безаблічнасць і пошласць культуры масавага спажывання, менталітэт заходняй цывілізацыі. Пасля гэтай выставы Уорхала прылічылі да прадстаўнікоў поп-арта і канцэптуальнага мастацтва, такіх як Роберт Раушэнберг, Джаспер Джонс і Рой Ліхтэнштэйн.
Пачынаючы з гэтага перыяду Уорхал як фатограф і мастак працаваў з вобразамі зорак эстрады і кіно: Мэрылін Манро, Элізабет Тэйлар, Джыма Морысана і Элвіса Прэслі, а таксама з выявамі палітыкаў. Напрыклад, Мао Цзэдуна. Пасля сыходу Манро з жыцця ён стварыў свой знакаміты «Дыптых Мэрылін», які стаў алегорыяй жыцця і смерці актрысы. Па стане на 2011 год Дыптых Мэрылін выстаўлены ў філіяле лонданскай Галерэі Тейт ў Ліверпулі. 2 снежня 2004 года газета «The Guardian» апублікавала спіс 500 самых выдатных твораў сучаснага мастацтва, дзе гэты твор Уорхала займае ганаровае трэцяе месца. У Уорхала быў своеасаблівы, зменлівы падыход да жывапісу. Адным з новаўвядзенняў стала ўжыванне фарбаў кіслотных адценняў.
«Фабрыка»
У 1963 Уорхал купіў будынак на Манхэтэне, будынак атрымлівае назву «Фабрыка», тут Эндзі ставіць на паток стварэнне твораў сучаснага мастацтва. У 1964 года адбылася першая выстаўка арт-аб’ектаў Уорхала, якія не ўпісваюцца ў рамкі паняцці жывапісу. Экспазіцыя заключалася ў дэманстрацыі каля сотні копій упаковачнай кардоннай тары, каробак ад кетчупу «Хайнц» і пральнага парашка «Brillo». З нагоды адкрыцця выставы Уорхал зладзіў прэзентацыю сваёй новай незвычайнай студыі, «Фабрыкі», сцены якой былі выфарбаваныя ў сярэбраны колер. У студыі панавала абстаноўка ўсёдазволенасці, праводзіліся вечарынкі. Гэта памяшканне парушыла ўяўленне аб майстэрні мастака як аб адасобленым месцы. «Фабрыка» і яе гаспадар сталі часта фігураваць у рэпартажах свецкай хронікі, пра іх сталі пісаць у часопісах і сродках масавай інфармацыі. Стварае Уорхал і ўласны праект — часопіс «Інтэрв’ю», дзе знакамітасці бралі інтэрв’ю ў знакамітасцей.
«Фабрыка» была арганізаванай вытворчасцю, якая выпускала да 80 друкаваных твораў у дзень, гэта значыць некалькі тысяч адбіткаў у год. Быў наняты калектыў рабочых, якія ажыццяўлялі масавую вытворчасць пастаўленых на паток рэпрадукцый з партрэтамі знакамітасцей. Герояў сваіх твораў Уорхал фатаграфаваў у сябе ў майстэрні, робячы Палароідам серыю маментальных здымкаў. З мноства кадраў выбіраўся лепшы, павялічваўся, і метадам шаўкаграфіі пераносіўся на палатно. Паверхня палатна пакрывалася фарбай альбо да рэпрадуктавання, альбо Уорхал наносіў алейную фарбу па ўжо рэпрадуктаванаму адбітку. Звычайна рабілася некалькі варыянтаў аднаго твора. Такім чынам Уорхал ператварыў мастацтва ў «бізнес-арт», кіруючы выканаўцамі, якія тэхнічна рэпрадуктавалі яго ўласныя працы.
Уорхал прытрымліваўся думкі, што знакамітасці на партрэтах павінны былі выглядаць ідэальна і без заган: карціна «Да і пасля» з цыклу «Рэкламныя аб’явы» (1960) давала анонс «новай асобы ад Уорхала», нібыта «палепшанай версіі сябе самога». Ён рэтушаваў маршчыны і дэфекты скуры асобы, прыбіраў лішнія падбародкі, падмалёўваў ярчэй вочы і вусны, надаючы асобам ідэалізаваныя рысы. Сярод кліентаў Уорхала — усё сямейства іранскага шаха Махамеда Рэзы Пехлеві, Мік Джагер, Лайза Мінелі, Джон Ленан, Даяна Рос, Брыжыт Бардо і многія іншыя знакамітасці.
Укел
Укел (Uccle, Ukkel) — адна з дзевятнаццаці камун, якія ўтвараюць разам Брусельскі сталічны рэгіён.
Эндзі Уорхал
Кінематаграфічная дзейнасць
Паралельна са стварэннем аб’ектаў поп-арта, Уорхал пачынае здымаць кінафільмы, аднак як рэжысёр поспеху дабіўся толькі ў вузкіх колах. У перыяд з 1963 па 1968 гады Уорхал зняў некалькі соцень стужак, у тым ліку 472 чатыроххвілінныя чорна-белыя партрэтныя кінапробы (Screen Tests), дзясяткі кароткаметражных фільмаў і больш за 150 фільмаў з сюжэтамі, толькі 60 з якіх выйшлі ў пракат.
Большасць яго фільмаў, знятых у той перыяд, не мела ніякага сюжэта. У аснову сюжэтных ліній клаліся псеўдадакументальныя здымкі, напрыклад: «мужчына прымярае трусы». Асноўным сэнсам фільмаў Уорхала было раскрыццё сутнасці сексуальнай рэвалюцыі. У сярэдзіне 1960-х Уорхал перайшоў ад здымкі чорна-белых нямых кінастужак да каляровага кіно са сцэнарыем (часцей за ўсё эратычнага зместу). Імкнучыся рассунуць рамкі традыцыйнага кіно, Уорхал заняўся здымкай «нерухомых фільмаў». Самымі значнымі з іх сталі «Спі» (1963) і «Эмпайр» (1964). Першы ўяўляў сабой чорна-белую 5-гадзінную здымку спячага чалавека — амерыканскага паэта Джона Джыёрна, Гэта здымка не суправаджаецца ніякімі гукамі. Прэм’ерны паказ фільма адбыўся 17 студзеня 1964 года ў The Film-Makers' Cooperative пры ўдзеле рэжысёра Ёнаса Мекаса, «хроснага бацькі» нью-ёркскага кінаавангарда. Усяго прысутнічала дзевяць гледачоў, двое з іх сышлі з прагляду на працягу першай гадзіны. Першапачаткова замест Джыёрна Уорхал хацеў сняць сон Брыжыт Бардо
Сюжэт другой стужкі заключаўся ў 8-гадзінным паказе знятага ў рэжыме запаволенай здымкі нью-ёркскага небаскроба Эмпайр Стэйт Білдынг у перыяд з вечара 25 ліпеня па раніцу 26 ліпеня 1964 г. Сваімі спробамі і перформансамі ў кінамастацтве Уорхал хацеў адкрыць новыя напрамкі ў кінематографе і зацікавіць і здзівіць імі перасычанага гледача.
Замах
3 чэрвеня 1968 радыкальная феміністка Валеры Саланас, раней якая здымалася ў фільмах Уорхала, увайшла ў «Фабрыку» і тры разы стрэліла Эндзі у жывот. Пасля чаго выйшла на вуліцу, падышла да паліцэйскага і сказала: «Я страляла ў Эндзі Уорхала». Пацярпелы перанёс стан клінічнай смерці і 5-гадзінную аперацыю, якая скончылася паспяхова. Пасля замаху мастаку прыйшлося насіць гарсэт больш за год, так як амаль усе яго ўнутраныя органы былі пашкоджаныя. Уорхал адмовіўся даваць абвінаваўчыя паказанні ў паліцыі, у выніку чаго Саланас атрымала толькі тры гады турмы і прымусовае лячэнне ў псіхіятрычнай бальніцы. У яго працах пачынаюць пераважаць тэмы, звязаныя з гвалтоўнай смерцю. Зрэшты, гэтая тэматыка займала Уорхала яшчэ і да замаху, катастрофы хвалявалі яго сваёй прыцягальнасцю. Боязь смерці і калецтваў Уорхал выказваў з дапамогай малюнка электрычных крэслаў, самагубстваў, аварый, пахавання, ядзерных выбухаў, жалобы Жаклін Кенэдзі, пасмяротных партрэтаў Мэрылін Манро і хворай Элізабет Тэйлар. Адна з яркіх ілюстрацый гэтай фобіі Уорхала — карціна 1963 года «Катастрофа з тунцом», у якой прайграныя газетныя выразкі і фота дзвюх жанчын, якія атруціліся кансерваваным тунцом A & P, банка з-пад якога таксама фігуруе ў малюнку.
Жыццё пасля замаху
Пасля замаху Уорхал не згубіў цікавасці да творчай дзейнасці і не пераставаў эксперыментаваць з мастацтвам. У 1979 годзе ён заняўся мастацкай размалёўкай гоначнага аўтамабіля. На яго думку, твор мастацтва, які рухаецца ў прасторы — гэта новае слова, новая з’ява ў жывапісу, сутнасць прыгажосці якога адкрывалася ў дынаміцы руху. Роспісам кузава аўтамашыны Уорхал займаўся асабіста. Фарбы наносіў разнастайным падручным матэрыялам, у тым ліку і пальцам. Захавалася яго выказванне: «Я спрабаваў намаляваць, як выглядае хуткасць. Калі машына рухаецца на вялікай хуткасці, усе лініі і колеры змазваюцца».
22 лютага 1987 года Уорхал памёр у сне ад спынення сэрца ў Медыцынскім цэнтры Корнуэл на Манхэтане, дзе яму зрабілі нескладаную аперацыю па выдаленні жоўцевага пузыра. Пахаваны ў родным Пітсбургу. На пахаванні прысутнічала Ёка Она.
Калекцыяніраванне
Уорхол быў заўзятым калекцыянерам. Яго сябры ўспаміналі яго шматлікія калекцыі, якія запаўнялі не толькі яго чатырохпавярховы дом, але побач адзінка захоўвання, як «хлам’ё Эндзі». Сапраўдныя маштабы яго калекцыі выявіліся толькі пасля яго смерці, калі Музей Эндзі Уорхала ў Пітсбургу атрымаў 641 скрынь ягонага «хлам’я».
Мінас
Мінас — легендарны цар Крыта, герой шматлікіх грэчаскіх міфаў, у т.л. пра Тэсея і Мінатаўра, Дэдала і Ікара.
Лічыўся сынам Зеўса і Еўропы. Старажытнагрэчаская гістарычная традыцыя прыпісвае яму стварэнне першага на Крыце заканадаўства і магутнай марской дзяржавы, якая ў XVII—XV стст. да н.э. панавала на Эгейскім моры. Сучасная гістарыяграфія ўмоўна падзяляе старажытную гісторыю Крыта на 3 мінойскія перыяды (ад імя Мінаса).
Эндзі Уорхал
Калекцыяніраванне
Калекцыі Уорхола ўключалі меню самалётаў, неаплачаныя рахункі, цеста для піцы, парнаграфічныя бульварныя раманы, газеты, маркі, рэкламкі супермаркетаў і банкі ад пячэння, і іншыя дзівацкія штукі. Адной з яго галоўных калекцый былі ягоныя парыкі.
Яшчэ адной рэччу, знойдзенай у скрынях Уорхола ў музеі ў Пітсбургу, была нага старажытнаегіпецкай муміі. Куратар антрапалогіі Музея натуральнай гісторыі Карнегі выказаў меркаванне, што Уорхал, хутчэй за ўсё, знайшоў яе на барахолцы.
Камерцыйнае значэнне
У апошнія гады Эндзі Уорхал ўзначальвае спіс самых прадаваных мастакоў. Так, у 2013 годзе сумарная кошт прададзеных на аўкцыёнах работ мастака склала 427,1 млн дол. Найбольш высока цэняцца буйнафарматныя палотны 1962—1964 гадоў, цэны на якія могуць даходзіць да 100 млн долараў. Бягучы рэкорд быў усталяваны ў лістападзе 2013 года — 105,4 млн дол за «Сярэбраную аўтакатастрофу (падвойную)» (1963).
За перыяд з 1985 па 2010 сярэднія аўкцыённыя цэны на працы Уорхала выраслі на 3400 %, што прыкладна ўдвая перавышае сярэдні рост коштаў на сучаснае мастацтва за той жа перыяд.
Лакнянскі раён
Лакнянскі раён (Локня́нский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўднёвым усходзе Пскоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Локня.
Геаграфія
Раён мяжуе з Бяжаніцкім, Новасакольніцкім, Велікалуцкім раёнамі Пскоўскай вобласці, а таксама з Наўгародскай і Цвярской абласцямі.
NGC 6645
NGC 6645 (іншае абазначэнне — OCL 48) — рассеянае скопішча ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Грушава (Кобрынскі раён)
Гру́шава (, Грушево) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
У 1954—1961 гадах цэнтр Грушаўскага сельсавета.
Вядомыя асобы
Тут пражывала польская пісьменніца Марыя Радзевіч.
Мінатаўр
Міната́ўр — у старажытнагрэчаскай міфалогіі пачвара-людаед з галавой быка і целам чалавека.
Яго ўласнае імя — Астэрый («Зорны»). Народжаны жонкай крыцкага цара Мінаса (дачюой Геліяса) Пасіфаяй ад свяшчэннага быка бога Пасейдона або ад самога Пасейдона. Мінас пасяліў Мінатаўра ў падземным лабірынце, куды яму прыносілі ў ахвяру (штогод або некалькі разоў на год) па сем юнакоў і дзяўчат з падуладных Мінасу Афін. Забіты героем Тэсеем.
Ферара-дзі-Монтэ-Бальда
Ферара-дзі-Мантэ-Бальда (Ferrara di Monte Baldo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верона.
Насельніцтва складае 194 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 7 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 37020. Тэлефонны код — 045.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Caterina d'Alessandria.
NGC 6646
NGC 6646 (іншыя абазначэнні — UGC 11258, MCG 7-38-8, ZWG 228.10, PGC 61944) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эдуард Джозеф Гёрг
Эдуард Джозеф Гёрг (Édouard Joseph Goerg;,  — , Каліян, Францыя) — аўстралійскі малявальшчык і ілюстратар.
Прыехаў у Парыж у 1900 годзе. З 1912 года вучыўся ў Акадэміі Рансана. У 1922 годзе выставіў свае творы ў Асеннім салоне; яго экспрэсіянісцкі стыль склаўся пад уплывам Пітэра Брэйгеля Старэйшага, нагадвае таксама манеру Ота Дзікса. Пачынаючы з серыі «Дзяўчаты-Кветкі» (каля 1942) выява жанчына зрабілася ўлюбёным сюжэтам Гёрга. Яго графічная спадчына налічвае прыкладна 500 афортаў і літаграфій, некаторыя з іх ілюструюць творы Эрнста Тэадора Амадэя Гофмана і Шарля Бадлера.
Наука та наукознавство
«Наука та наукознавство» — «Наука и науковедение» — «Science and Science of Science» («Навука і навуказнаўства») — міжнародны часопіс, які выдаецца з 1993 года Цэнтрам даследаванняў навукова-тэхнічнага патэнцыялу і гісторыі навукі імя Г. М. Даброва НАН Украіны. Часопіс створаны на базе рэспубліканскага міжведамаснага навуковага зборніка «Навуказнаўства і інфарматыка» («Наукознавство та інформатика»), які выдаваўся Цэнтрам з 1970 па 1992 гг.
У рэдакцыйную калегію часопіса ўваходзяць спецыялісты Украіны, Расіі, Вялікабрытаніі, Кітая, ЗША, Венгрыі. Галоўны рэдактар — Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Украіны, д.э.н., прафесар Б. А. Маліцкі. Намеснікі галоўнага рэдактара — д.э.н., прафесар В. П. Салаўёў і д.ф.-м.н., прафесар Ю. А. Храмаў.
Артыкулы могуць публікавацца на трох мовах: ўкраінскім, рускай і англійскай.
Мэта часопіса — асвятленне развіцця навукі і наукознаўства ў гістарычным, сучасным і перспектыўным аспектах; раскрыццё ўплыву навукі на эканоміку, культуру, адукацыю і іншыя сферы жыцця; аналіз сацыяльных, экалагічных, ваенных і іншых аспектаў навуковых даследаванняў; распрацоўка праблем дзяржаўнай навукова-тэхнічнай і інавацыйнай палітыкі; ініцыяванне дыскусій у навуковай і грамадскай асяроддзі адносна стану навукі і яе магчымасцяў вырашаць надзённыя праблемы.
Часопіс арыентуецца на розныя групы чытачоў: як спецыялістаў па даследаванні навукі (наукознаўцаў, арганізатараў навукі, філосафаў і гісторыкаў навукі), так і шырокага кола чытачоў.
Асноўнае прадметнае поле публікацый часопіса:
Пастаянныя рубрыкі часопіса:
Адрас рэдакцыі: 01032, Кіеў-32, бульвар Тараса Шаўчэнкі, 60.
Сайт выдаўца: http://stepscenter.at.ua
Архівы нумароў:
П’ер-Нарсіс Герэн
Барон П’ер-Нарсіс Герэн (фр. Pierre-Narcisse Guérin;,  — , там жа) — французскі мастак, вучань Рэньё.
Эразмава чытанне
Эразмава чытанне, Эразмава сістэма — сістэма лацінскай транслітарацыі (раманізацыі) і чытання (вымаўлення) старажытнагрэчаскіх тэкстаў, распрацаваная Эразмам Ратэрдамскім у пач. 16 ст.; асноўная сістэма заходняй навуковай школы.
П’ер-Нарсіс Герэн
Біяграфія
У 1796 годзе атрымаў першую ўзнагароду. Прадстаўленая на Салоне 1800 года карціна «Марк Секст» зрабіла надзвычайнае ўражанне і мела велізарны поспех.
Эразмава чытанне
Сістэма была створана Эразмам з-за яго нязгоды з сістэмай чытання, створанай Ёганам Рэйхлінам (Рэйхлінава чытанне). Сістэма Эразма аснаваная на супастаўленні грэчаскіх словаў і грэчаскіх запазычанняў у тагачаснай лацінскай мове, а таксама на асаблівасцях старажытнагрэчаскай графікі. Сістэма ад самага пачатку была дастаткова ўмоўнай, таму што не перадавала дыяхронных змяненняў у вымаўленні: не перадаецца чытанне доўгіх і кароткіх галосных, дыфтонг ου для ўсіх перыядаў чытаецца як [у], φ — як [ф] (ph) замест [пх], χ — як [х] (ch) замест [кх] і інш. Па сваёй сутнасці гэтая сістэма з'яўляецца чытаннем па фанемах, без перадачы з'яў жывой мовы.
П’ер-Нарсіс Герэн
Біяграфія
У 1810 годзе Герэн адкрыў у Парыжы майстэрню, якая неўзабаве ўвайшла ў моду. З гэтай майстэрні класіка, які прызнаваў толькі антычную прыгажосць, выйшлі вядомыя французскія рамантыкі: Тэадор Жэрыко, Эжэн Дэлакруа, Ары Шэфер, Леон Конье, Андрэ Жак Арсель, Луі-П'ер Анрыкель-Дзюпон і іншыя.
У 1822 годзе Герэн стаў дырэктарам Французскай акадэміі ў Рыме. У 1829 годзе атрымаў тытул барона.
Дзісенскі замак
Дзісенскі замак — замак, які існаваў у XIV—XVIII стагоддзях. Размяшчаўся на востраве Замак каля сутокаў Дзісны і Заходняй Дзвіны ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці.
Аляксандр Валер’евіч Паўлавец
Клубная кар’ера
Выхаванец барысаўскай ДЮСШ-2, з 2013 года пачаў выступаць за дубль мясцовага БАТЭ. Увосень 2014 года ў складзе моладзевай каманды БАТЭ выступаў у Юніёрскай лізе УЕФА (правёў 5 матчаў). Часам таксама прыцягваўся да асноўнай каманды, але так і не дэбютаваў за яе.
У сакавіку 2015 года быў аддадзены ў арэнду клубу «Тарпеда-БелАЗ». Спачатку выступаў за дубль жодзінцаў, але ў верасні 2015 года здолеў замацавацца ў асноўным складзе на пазіцыі цэнтральнага абаронцы. Па заканчэнні сезона, у снежні 2015 года, «Тарпеда-БелАЗ» скарысталася магчымасцю першачарговага выкупу футбаліста, у выніку Аляксандр стаў іграком аўтазаводцаў на трывалай аснове.
У жніўні 2016 года быў арандаваны гродзенскім «Нёманам». У складзе гродзенцаў стаў асноўным цэнтральным абаронцам. Па заканчэнні сезона 2016 вярнуўся ў Жодзіна. У сезоне 2017 замацаваўся ў аснове «Тарпеда-БелАЗ». У лістападзе 2017 года падпісаў з «аўтазаводцамі» новы двухгадовы кантракт.
У жніўні 2018 года падпісаў новы доўгатэрміновы кантракт з жодзінцамі. У студзені 2019 года дамовіўся аб датэрміновым скасаванні кантракта з клубам, выплаціўшы абумоўленую кампенсацыю і неўзабаве стаў іграком брэсцкага «Дынама». Пачынаў сезон 2019 на лаўцы запасных, аднак з чэрвеня заваяваў месца ў стартавым складзе і дапамог камандзе стаць чэмпіёнам Беларусі. У снежні 2019 года падоўжыў кантракт з дынамаўцамі да студзеня 2021 года.
Летам 2020 года цікавасць да абаронцы сталі праяўляць розныя замежныя клубы. У верасні 2020 года падпісаў пагадненне з «Растовам», якое пачынала дзейнічаць зімой, аднак у кастрычніку 2020 года расійскі клуб паведаміў, што абаронца далучыцца да складу ўжо да закрыцця восеньскага трансфернага акна. У складзе «Растова» часцей заставаўся на лаўцы запасных.
У ліпені 2012 года быў аддадзены ў арэнду ўкраінскаму «Коласу» з Каваліўкі, дзе гуляў пераважна ў стартавым складзе. У красавіку 2022 года перабраўся ў польскую «Варту». У маі 2022 года стала вядома, што абаронца пакіне пазнаньскі клуб.
У чэрвені 2022 года падпісаў кантракт з «Арэнбургам». У студзені 2023 года на правах арэнды перабраўся ў грэчаскую «Ламію». У чэрвені 2023 года стала вядома, што арэнда падоўжана на сезон 2023/24.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія зборныя Беларусі да 17 і 19 гадоў у кваліфікацыйных раундах чэмпіянату Еўропы.
9 кастрычніка 2015 года дэбютаваў у складзе моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у адборачным матчы чэмпіянату Еўропы супраць Турцыі (0:2).
1 чэрвеня 2017 года дэбютаваў за нацыянальную зборную Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме таварыскага матча супраць Швейцарыі (0:1). У ліпені 2017 года выступаў за другую зборную Беларусі на Кубку Караля ў Тайландзе.
Дзямідаўшчына
Дзямі́даўшчына (, Демидовщина) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Дзямідаўшчынскага сельсавета Антопальскага раёна.
Рыгор Пятровіч Чубай
Рыгор Пятровіч Чубай, больш вядомы як Грыцько Чубай (-) — украінскі паэт і перакладчык, адзін з найбольш яркіх прадстаўнікоў львоўскага андэрграўнду 1970-х гг., «папярэднік бубабізму» (В. Марозаў).
Біяграфія
Пасля гэтага ўсе спробы паступіць ва ўніверсітэт былі марнымі. Працаваў на радыё ў Роўне.
У 1968 годзе прыязджае ў Львоў і чытае ў асяродку ўкраінскіх інтэлектуалаў паэму «Вертэп», якая адразу была высока ацэненая. Паэт пераязджае на сталае жыхарства ў Львоў. У свае 20 гадоў Г. Чубай быў своеасаблівым «гуру», неаспрэчным лідарам і аўтарытэтам для цэлага пакалення не нашмат малодшых, а часам і старэйшых сучаснікаў.
У 1970 г. арганізоўвае і выдае «Скриню» — адзін з першых самвыдатаўскіх часопісаў Украіны.
У 1972 г. КДБ робіць ператрус у кватэры Галіны Чубай — паэтавай жонкі. Некалькі дзён у КДБ прывялі паэта да глыбокай дэпрэсіі, а цяжкая фізічная праца грузчыкам — да праблем са здароўем. Цяжкі матэрыяльны стан прымусіў Г. Чубая працаваць на будоўлях у Сібіры, што яшчэ больш падарвала яго здароўе. Падчас рэпрэсій 1972—–1973 гг. Чубай быў арыштаваны і абвінавачаны ў «антирадянській агітації та пропаганді», аднак праз некалькі дзён вызвалены — разам з чуткай пра яго нібыта супрацоўніцтва з «органамі». Атмасфера прыніжальнай падазронасці ў асяродку інтэлігенцыі пасля «чысткі» цяжка пераносілася паэтам, уяўленне пра глыбокую драму ў ягонай душы дае паэма «Говорити, мовчати і говорити знову» (1975) — адзіны паэтычны твор (апроч дзіцячых вершаў), напісаны пасля 1972 года.
У 1979 г. Г. Чубай бліскуча здае экзамены ў маскоўскі Літаратурны інстытут, трапляе ў семінар да А. Жыгуліна, які называе яго наймацнейшым на сваёй плыні, аднак скончыць інстытут не паспявае: у 1982 годзе ва ўзросце 33 гадоў паэт пайшоў з жыцця.
Песні на вершы Г. Чубая выконвае гурт «Плач Єремії» (лідар гурта — Тарас Чубай, сын паэта).
Святлана Георгіеўна Яўсеева
Біяграфія
Нарадзілася ў сям'і вайскоўца. Скончыла Ташкенцкі педагагічны інстытут (1956) і Літаратурны інстытут імя А. М. Горкага (1962). У 1962 г. выйшла замуж за беларускага пісьменніка Артура Вольскага і пераехала ў Мінск. Маці беларускага музыкі Лявона Вольскага.
Творчасць
Перакладала на рускую мову вершы Я. Купалы, Я. Коласа, М. Танка, А. Вярцінскага, Н. Тулупавай і інш.
Бекаўка
Бекаўка — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Бель-Агачскай сельскай акругі. Код КАТА — 633835400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 153 чалавекі (86 мужчын і 67 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 122 чалавекі (68 мужчын і 54 жанчыны).
Куньінскі раён
Куньінскі раён (Ку́ньинский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўднёвым усходзе Пскоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу (рабочы пасёлак) Кунья.
Геаграфія
Раён мяжуе з Усвяцкім і Велікалуцкім раёнамі Пскоўскай вобласці, Таропецкім і Заходнядзвінскім раёнамі Цвярской вобласці, Веліжскім раёнам Смаленскай вобласці. Плошча тэрыторыі — 2621 км².
Асноўныя рэкі — Таліца, Вісеч, Жызца, Марата, Кунья. На паўднёвым усходзе раён выходзіць да Заходняй Дзвіны. У раёне шмат азёр, найважнейшыя з якіх: Дзвіні-Велінскае возера, Жыжыцкае возера, Кадосна, Усмынскае возера, Азярон, Ардосна.
Пагоркавы рэльеф.
Партрэт Мельхіёра Гедройца
Апісанне
Найбольш ранні і характэрны партрэт духоўнай асобы ў Вялікім Княстве Літоўскім. Паясны партрэт, які адлюстроўвае біскупа жамойцкага Мельхіёра Гедройца (1537—1609), паказвае прыкметы сацыяльнага становішча партрэтаванага. Мастак імкнуўся паказаць Гедройца як адданага служку Ватыкана, па-ханжаску стрыманага і задуменнага. У руках біскупа крыж. Гэта не толькі кампазіцыйны прыём, каб абыграць рукі, але і іконаграфічная дэталь з ідэалагічным падтэкстам. Адначасова на партрэце — прадстаўнік магутнага феадальнага роду, аб чым сведчаць герб, залатыя пярсцёнкі, іншыя каштоўныя рэчы. Над гербам надпіс "MELCHIOR GIEDROJC D: G: EPS: SAMOGITAE ANNO AETATIS SVAE 48 1585".
У гэтым партрэце ўпершыню ў беларускім жывапісе былі сфармуляваны асноўныя ідэйна-мастацкія прынцыпы партрэта духоўнай асобы перыяду Контррэфармацыі.
Гертген тот Сінт Янс
Гертген тот Сінт Янс, Гертген ван Харлем (нідэрл. Geertgen tot Sint Jans) (Лэйдэн? 1460—1465 — Харлем? да 1495) — паўночна-нідэрландскі жывапісец. Ніякіх сучасных дакументаў пра жыццё мастака да гэтага часу не выяўлена, але самая ранняя апублікаваная справаздача аб яго дзейнасці датуецца 1604 годам, у «Шыльдэр-беку» Карэла ван Мандэра.
Адна з найзначнейшых постацяў паўночна-нідэрландскага жывапісу канца XV стагоддзя. Магчыма, навучаўся ў Харлеме ў майстэрні Алберта ван Аўватэра. Быў знаёмы з творчасцю мастакоў Гента і Бругэ. У Харлеме ў якасці чалядніка жывапісца жыў пры ордэне іанітаў — адсюль і мянушка «з [манастыра] Святога Яна» (tot Sint Jans). Для маляўнічай манеры Гертгена ўласцівыя тонкая эмацыйнасць у трактоўцы рэлігійных сюжэтаў, увага да з’яў паўсядзённага жыцця і ўдумлівая, паэтычна-натхнёная прапрацоўка дэталей.
Даніэль Альсіна
Даніэль Альсіна Альсіна (Daniel Olcina Olcina, нар., Альбайда, Іспанія) — іспанскі футбаліст, нападнік.
Клубная кар’ера
Выхаванец «Валенсіі», дэбютаваў за гэты клуб 27 жніўня 2009 у Лізе Еўропы ў матчы супраць нарвежскага «Стабека», выйшаўшы на замену замест Хуана Маты. Пазней гуляў за розныя клубы ў Сегундзе B.
«Тарпеда-БелАЗ»
У ліпені 2013 года ў якасці свабоднага агента падпісаў кантракт з «Тарпеда-БелАЗ», але хутка атрымаў траўму. У верасні 2013 года, аднавіўшыся ад траўмы, здолеў замацавацца ў асноўным складзе аўтазаводцаў.
У пачатку сезона 2014 быў асноўным іграком жодінцаў, выступаў на пазіцыі цэнтральнага паўабаронцы, але ў красавіку 2014 года атрымаў траўму і больш на полі не з’яўляўся. У чэрвені 2014 года кантракт з «Тарпеда-БелАЗ» быў разарваны.
Апошнія гады
У 2014 годзе вярнуўся ў Іспанію, гуляў за клубы ніжэйшых дывізіёнаў. Першую палову 2016 года правёў у Нікарагуа, пасля ў Іспаніі далучыўся да клуба «Торэ Левантэ». Восенню 2018 года пераехаў у Кітай, дзе стаў дзіцячым трэнерам у горадзе Цзуньі, гуляў на аматарскім узроўні. У пачатку 2020 года пакінуў Кітай.
Раман Міхайлавіч Гегарт
Раман Міхайлавіч Гегарт (нар., г. Крамянчуг, Палтаўская вобласць — , Масква) — савецкі архітэктар. Заслужаны архітэктар РСФСР (1969).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі архітэктурны інстытут у 1934 годзе. Працаваў у праектных арганізацыях Масквы. Прыехаў у Мінск для аднаўлення горада пасля Вялікай Айчыннай вайны. У 1949—1954 гадах кіраўнік архітэктурнай майстэрні інстытута Белдзяржпраект. З 1954 года ў праектных арганізацыях Масквы.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1934 года. Член КПСС з 1940 года.
Творчасць
Асноўныя працы: будынак Галоўнага ўнівермага (1952, з Л. Мелегі), будынкі ўпраўлення Белгалоўэнерга і Беларускага дзяржаўнагаінстытута інжынерных пошукаў Дзяржбуда БССР (1952), тэлевізійнага цэнтра па вул. Камуністычнай (1956) і Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі (1958), жылых дамоў па вуліцах Кірава, Камуністычнай, Чырвонай, Захарава, Казлова (1950—1954) у Мінску; рэстаран «Заслаўе» (1971, з А. А. Воінавым) пад Мінскам.
Праекты шэрагу жылых і грамадскіх будынкаў у Маскве, Калінінградзе (Маскоўская вобласць), Падольску, Сочы, Серпухаве, за граніцай — у Афганістане, Бірме.
NGC 6647
NGC 6647 — рассеянае скопішча ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладзімір Андрэевіч Бабкоў
Уладзімір Андрэевіч Бабко́ў (нар. ) — гісторык і палітолаг, доктар гістарычных навук (1978), прафесар (1983), член-карэспандэнт НАН Беларусі (1989). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Салтанаўка (Жлобінскі раён Гомельскай вобласці Беларусі). У 1963 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. Працаваў літработнікам, загадчыкам аддзела шэрагу раённых і рэспубліканскіх газет, карэспандэнтам Дзяржаўнага камітэта БССР па радыёвяшчанні і тэлебачанні. У 1969 годзе скончыў аспірантуру пры Беларускім дзяржаўным інстытуце народнай гаспадаркі і абараніў кандыдацкую дысертацыю. У 1969—1990 гадах працаваў у Інстытуце гісторыі партыі пры ЦК КПБ на пасадах старшага навуковага супрацоўніка, загадчыка сектара. З 1991 года галоўны навуковы супрацоўнік Аддзела навуковай інфармацыі па грамадскіх навуках Акадэміі навук Беларусі. У 1992—2002 гадах працаваў у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце на пасадзе загадчыка кафедры і адначасова (з 1993 года ) дырэктар Мінскага навукова-даследчага інстытута сацыяльна-эканамічных і палітычных праблем. З 2007 года галоўны навуковы супрацоўнік, загадчык аддзела Інстытута эканомікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. З 2011 года У. А. Бабкоў на пасадзе загадчыка кафедры «Паліталогія, сацыялогія і сацыяльнае кіраванне» факультэта тэхналогій кіравання і гуманітарызацыі Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта, з 2019 — кафедры «Гісторыя беларускай дзяржаўнасці». 3 1 снежня 2021 — прафесар кафедры «Сацыяльнае кіраванне» таго ж факультэта.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Прэзідэнт Беларускай асацыяцыі палітычных навук з 1993 года.
Аўтар больш за 200 навуковых прац, у тым ліку аўтар і сааўтар 14 манаграфій. Сярод апублікаванага:
Гарда (правінцыя Верона)
Гарда (Garda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верона.
Насельніцтва складае 3802 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 236 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 37016. Тэлефонны код — 045.
Карупцыя ва Украіне
Карупцыя з'яўляецца шырока распаўсюджанай праблемай украінскага грамадства. У 2014 годзе ў Індэксе ўспрымання карупцыі міжнароднай арганізацыі Transparency International Украіна заняла 142-е месца з 175 краін, якія даследаваліся (на адным узроўні з Угандай і Каморскімі Астравамі). Да гэтага, яшчэ ў 2007 годзе, Украіна займала 118-е месца сярод 179 краін, якія даследаваліся на працягу года. У 2012 годзе міжнародная аўдытарская кампанія Ernst & Young паставіла Украіну ў тройку самых карумпаваных краін свету разам з Калумбіяй і Бразіліяй.
Дыпламатычная службы ЗША апісвала Украіну часоў Леаніда Кучмы і Віктара Юшчанкі як клептакратыю, што вынікае з уцечкі Wikileaks.
Дзісенская кераміка
Дзісенская кераміка — ганчарныя вырабы майстроў з Дзісны. У 18 стагоддзі кераміку выраблялі і майстры гаршэчна-мулярнага цэха. У 1936 годзе працавала каля 25 чалавек. Выраблялі гаршкі, збаны, глякі, слаі, міскі, спарышы і іншы посуд, які ў залежнасці ад ёмістасці меў розныя назвы (глядзіце Ганчарная сістэма мер). Значнае пашырэнне мела дэкаратыўная кераміка і гліняныя цацкі пераважна анімалістычнага характару (фігуркі бараноў, пеўнікаў, мядзведзяў і інш.).
Посуд вызначаўся плаўнымі мяккімі абрысамі, што былі характэрны промыслам Паўночна-Заходняй Беларусі. Яго выраблялі спосабам выцягвання на нажным ганчарным крузе, выкарыстоўваючы фармовачную масу звычайна з гліны аднаго гатунку, зрэдку з дадаткам жарствы (для гаршкоў). У канцы 19 — сярэдзіне 20 ст. пераважала вытворчасць паліванай керамікі (паліва на свінцовай аснове, празрыстая бясколерная, часам зялёная альбо карычневая). Аздаблялі традыцыйным лінейна — хвалістым контррэльефным арнаментам і расліннай або геаметрызаванай падпаліўнай ангобнай размалёўкай, нанесенай па чырвоным, часам белым фоне ў 2 — 3 колеры (белы, зялёны, карычневы). У наш час промысел не існуе.
Томас Гёрцін
Томас Гёрцін, То́мас Герцін (Thomas Girtin;  — ) — англійскі мастак, адзін з заснавальнікаў нацыянальнай школы акварэлі.
Біяграфія
Томас Гёрцін нарадзіўся ў Саўтуарку ў 1775 годзе. Нашчадак (па бацьку) уцекачоў з Францыі гугенотаў. Яго бацька памёр, калі Томас быў яшчэ дзіцем. Яго маці выйшла замуж за містэра Ваана, мадэльера. Вучыўся, як і Цёрнер, у Томаса Молтана, а таксама Эдуарда Дэеса. Разам з Тэрнерам, з якім Герцін быў у сяброўскіх адносінах, зарабляў размалёўваннем старажытных гравюр. З 1794 г. работы Гёрціна выстаўляліся ў Каралеўскай акадэміі мастацтваў. Замалёўкі пейзажаў і архітэктурных збудаванняў працы Гёрціна хутка атрымалі прызнанне. Ён распачаў некалькі паездак па розных рэгіёнах Англіі, а на мяжы 1801—1802 гадоў правёў амаль паўгода ў Парыжы, пакінуўшы серыю акварэляў і алоўкаў, якія ён па вяртанні ў Лондан перавёў у гравюры, якія склалі зборнік «Дваццаць відаў Парыжа» (Twenty Views in Paris and its Environs). Памёр у сваёй студыі за мальбертам (меркавана ад туберкулёзу). У 1800 годзе Гёрцін ажаніўся з Мэры Эн Барэт, шаснаццацігадовай дачкой заможнага гарадскога ювеліра.
Камень (Кобрынскі раён)
Ка́мень (, Камень) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
NGC 6648
NGC 6648 — падвойная зорка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дноўскі раён
Дноўскі раён (Дно́вский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на ўсходзе Пскоўскай вобласці Расіі. Раён утвораны 1 жніўня 1927 года. Адміністрацыйны цэнтр — горад Дно.
Геаграфія
Плошча 1194 км². Мяжуе на поўдні з Дзедавіцкім, на захадзе — з Порхаўскім раёнамі Пскоўскай вобласці, на поўначы і ўсходзе — з Наўгародскай вобласцю.
Асноўныя рэкі — Шалонь, Палонка, Люта, Белка, Дубенка.
Свіны цэпень
Свіны цэпень, узброены цэпень, свіны саліцёр (Taenia solium) — паразітычны чарвяк сямейства тэніідаў; узбуджальнік тэніідозу.
Цела (даўжыня 2—3 м) стужкападобнае, з асобных членікаў. На галоўцы 4 прысоскі, кароткі хабаток з 2 радамі кручкоў (адсюль назва «узброены»). Маюць скурна-мышачны мяшок з эпітэлію і шматслойных мышцаў, напоўнены парэнхімай. Ёсць нервовая і выдаяляльная сістэмы. Пажыўныя рэчывы ўсмоктвае ўсёй паверхняй цела.
Эліза Чэгані
Эліза Анжэла Марыя Чэгані (Elisa Angela Maria Cegani; 11 чэрвеня 1911, Турын —  23 лютага 1996, Рым) — італьянская акцёрка тэлебачання і кіно, якая знялася ў 71 фільме і серыяле у перыяд з 1935 па 1983 гады.
Біяграфія
Дэбютавала ў кіно у 1935 годзе, ў фільме, рэжысёра.
Краснагародскі раён
Краснагародскі раён (Красногоро́дский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўднёвым захадзе Пскоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу (рабочы пасёлак) Краснагародск.
Геаграфія
На паўночным захадзе мяжуе з Пыталаўскім, на поўначы — з Остраўскім, на паўночным усходзе і ўсходзе — з Пушкінагорскім і Апочацкім, на поўдні — з Себежскім раёнамі Пскоўскай вобласці Расіі; на захадзе — з Карсаўскім і Цыблскім краямі Латвіі.
Плошча — 1320 км². Асноўная рака — Сінюха.
Дуліна
Дуліна — прозвішча, тапонім.
NGC 6649
NGC 6649 (іншае абазначэнне — OCL 66) — рассеянае скопішча ў сузор’і Шчыт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мантэфортэ-д’Альпонэ
Мантэфортэ-д’Альпонэ (Monteforte d'Alpone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верона.
Насельніцтва складае 8300 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 401 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 37032. Тэлефонны код — 045.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Вялікі.
Мэрыл Стрып
Мэры Луіза «Мэрыл» Стрып (Mary Louise "Meryl" Streep, нар. ) — амерыканская актрыса, уладальніца трох «Оскараў». Акрамя гэтага, у яе кар’еры 16 намінацый на «Оскар» — больш, чым у любога іншага акцёра або актрысы ў гісторыі.
Поспех ёй прынёс фільм «Паляўнічы на аленяў», за які яе ўпершыню намінавалі на «Оскар». Цераз год Стрып атрымала гэтую прэмію за фільм «Крамер супраць Крамера». Усяго за больш чым 30-гадовую акцёрскую кар’еру Стрып атрымала тры прэміі «Оскар», сем «Залатых глобусаў», дзве прэміі Гільдыі кінаакцёраў. Намінавалася на «Грэмі». 22 лютага 2003 года ўзнагароджана Камандорскай ступенню Ордэна мастацтваў і літаратуры.
Алексіцкі сельсавет
Але́ксіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Глінішча.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Юравіцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Алексічы. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мазырскай акругі. 10 лістапада 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Глінішчанскага, Княжыцкага, Моклішчанскага і Хвоінскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў складзе Юравіцкага раёна БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Хойніцкага раёна. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. 15 жніўня 1974 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Глінішча. 20 верасня 2011 года былі ліквідаваныя пасёлкі Засценак і Нарыманаў (да 1929 года — Міхалёў).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (12 населеных пунктаў) — 1271 чалавек, з іх 95,4 % — беларусы, 2,5 % — рускія, 1,3 % — украінцы, 0,4 % — малдаване.
Уладзімір Тадэвушавіч Кін-Камінскі
Уладзімір Тадэвушавіч Кін-Камінскі (, Мінск  —, Мінск) — беларускі акцёр тэатра і кіно.
Біяграфія
У 1972 годзе скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. З 1972 года — акцёр у Нацыянальным Акадэмічным Тэатры імя Янкі Купалы. Чытаў вершы і апавяданні на Беларускім Радыё, здымаўся на Беларусьфільме і Беларускім тэлебачанні. За пастаноўку ў Беларускім дзяржаўным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы спектакля «Тутэйшыя» паводле п’есы Янкі Купалы ўзнагароджаны Дзяржаўнай прэміяй Беларусі ў галіне тэатральнага мастацтва ў 1992 годзе.
Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў‎ з 1977 года.
Сям’я
Бацька — Тадэвуш Карлавіч Кін-Камінскі. Жонка — Наталля Пятроўна Перавалава. Дачка — Марыя Уладзіміраўна Кін-Камінская.
Ежы Шаняўскі
Ежы Шаняўcкі (Jerzy Szaniawski;, Загрынак,  — , ) — польскі драматург і фельетаніст, член Польскай акадэміі літаратуры. Вядомасць яму прынёс цыкл апавяданняў пра прафесара Тутку.
Біяграфія
Будучы пісьменнік нарадзіўся ў Загрынку (Мазавецкае ваяводства, Польшча) ў сям’і землеўласніка-інтэлігента. У доме Шаняўскіх бывалі многія пісьменнікі, у тым ліку Марыя Канапніцкая. Пасля заканчэння Варшаўскай гімназіі Ежы Шаняўскі вырашыў вывучаць прыродазнаўчыя навукі і выправіўся ў Лазану, каб паступіць у Сельскагаспадарчы інстытут. Праз некаторы час вярнуўся ў бацькоўскі маёнтак, дзе жыў адасоблена, пазбягаючы кантактаў з людзьмі.