cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Біялагічная класіфікацыя
Такі прынцып пабудовы сістэмы атрымаў назву Лінееўскай герархіі, у гонар шведскага натураліста Карла Лінея, працы якога былі пакладзены ў аснову традыцыі сучаснай навуковай класіфікацыі.
Свабодны спіс
Свабодны спіс (Freie Liste) — палітычная партыя Ліхтэнштэйна. Была заснавана ў 1985, як «сацыяльная, дэмакратычныя і экалагічная» партыя.
Партыя выступае за актыўную інтэграцыю замежнікаў, паляпшэнне экалогіі і вырашэнне транспартных праблем. Акрамя таго, «Свабодны спіс» з'яўляецца адзінай палітычнай партыяй княства, якая выступае за ўвядзенне паўнавартаснай парламенцкай манархіі.
IC 3403
IC 3403 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ваенны факультэт БДУІР
Ваенны факультэт БДУІР (ВФ БДУІР) — адзін з факультэтаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі.
Гісторыя факультэта пачынаецца 15 сакавіка 1964 года, са стварэння ваеннай кафедры ў Мінскім радыётэхнічным інстытуце. У 2004 годзе кафедра была пераўтворана ў факультэт з мэтай падрыхтоўкі кадравых афіцэраў для Узброеных Сіл РБ.
Склад факультэта
Факультэт мае ў сваім складзе наступныя кафедры:
Звычайны сарган
Звычайны сарга́н, або Атлантычны сарган (Belone belone) — марская рыба сямейства.
Апісанне
Даўжыня народжанага саргана: 13 мм. Даўжыня дарослай асобіны: 100 см. Звычайны сарган — марская, статкавая, пелагічная рыба. Сарган мае вельмі выцягнутае і вузкае цела, якое нагадвае цела вугра або рыбы-іголкі. Луска вельмі дробная, перламутрава-бліскучая. Сківіцы вельмі выцягнутыя, утвараюць характэрную «дзюбу», якая нагадвае дзюбу птэрадактыляў. Маленькія вострыя зубы на дзюбе дазваляюць саргану падчас хуткага плавання хапаць дробную здабычу — кільку, хамсу, цюльку, ракападобных. У вялікай колькасці сарганы водзяцца ў Чорным і іншых морах.
Адрозніваюць шмат падвідаў.
Тыргу-Жыу
Тыргу-Жыу (Târgu Jiu) — горад у Румыніі, адміністрацыйны цэнтр жудзеца Горж. Размешчаны ў Алтэніі, у Паўднёвых Субкарпатах, на берагах ракі Жыу. Паселішча Тыргу-Жыу было заснавана ў 1406 годзе, атрымала гарадскія правы ў 1597 годзе. Асновай эканомікі горада з’яўляецца вуглездабыча. Таксама развіты тэкстыльная, дрэваапрацоўчая, шкляная прамысловасць, вытворчасць будаўнічых матэрыялаў. У горадзе размяшчаецца футбольны клуб Пандурый.
Вядомыя асобы Івацэвічаў
Вядомыя ўраджэнцы Івацэвічаў:
Сонечнае зацьменне 11 студзеня 1842 года
Сонечнае зацьменне 11 студзеня 1842 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 119 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9151 і дасягнула свайго максімуму ў 16:25:41 UTC у пункце з каардынатамі 76° пд. ш. 1° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 15 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 710 км.
Зацьменне 11 студзеня 1842 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1842 годзе і 104-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 16 жніўня 1841 года, наступнае — 8 ліпеня 1842 года.
Нікалаеўка (Краснагорскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай сяло абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі сяло ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала сяло разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Мыргарадскі раён
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 32515 чалавек, плошча — 1530 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 23 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 2 пасёлкі сельскага тыпу і 94 вёскі.
Фурс
Фурс — прозвішча.
Сонечнае зацьменне 16 жніўня 1841 года
Сонечнае зацьменне 16 жніўня 1841 года — частковае сонечнае зацьменне 152 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,4059 і дасягнула свайго максімуму ў 21:20:24 UTC у пункце з каардынатамі 62° пд. ш. 158° у. д..
Зацьменне 16 жніўня 1841 года стала 4-ым сонечным зацьменнем у 1841 годзе і 103-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 18 ліпеня 1841 года, наступнае — 11 студзеня 1842 года.
IC 3404
IC 3404 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сант’Алесіа-Сікула
Сант'Алесіа-Сікула (Sant'Alessio Siculo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 1335 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 223 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 98030. Тэлефонны код — 0942.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna del Carmine.
Эмі Смарт
Эмі Лайл Смарт (Amy Lysle Smart; нар., , Каліфорнія, ЗША) — амерыканская актрыса і фотамадэль. Эмі Смарт пачала сваю мадэльную кар’еру ў Італіі, а потым паступіла ў акцёрскую школу. Яе першай працай у кіно стала роля ў фільме «Байкі ля вогнішча», у 1997 годзе. Пасля яна знялася ў фільмах: «Студэнцкая каманда» (1999), «Дарожная прыгода» (2000), «Пацучыныя бегі» (2001), «Эфект матыля» (2004), «Проста сябры» (2005), «Люстэркі» (2008), «Клуб адзінокіх мам» (2014) і інш.
Віктар Францавіч Пранюк
Віктар Францавіч Пранюк (нар., Пескі, Лідскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі настаўнік і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт, настаўнік фізікі і інфарматыкі.
Працаваў настаўнікам фізікі і інфарматыкі агульнаадукацыйнай школы № 11, дырэктарам агульнаадукацыйнай школы № 3 горада Ліды. Дырэктар дзяржаўнай установы адукацыі «Агульнаадукацыйны ліцэй № 1 г. Ліда».
З 2012 года па 2019 год займаў пасаду намесніка старшыні Лідскага раённага выканаўчага камітэта. Са студзеня 2020 года — намеснік старшыні Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта.
Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
У час палітычнага крызісу 2020 года ў Беларусі падтрымаў рэжым Лукашэнкі. У канцы жніўня 2020 года Віктар Пранюк быў у гродзенскім гарвыканкаме на перамовах пратэстоўцаў з прадстаўнікамі мясцовай улады. У 2021 годзе, падчас міграцыйнага крызісу на беларуска-польскай граніцы, Пранюк даводзіў экспертам Еўракамісіі, што ўлады добра абыходзяцца з замежнікамі ў транспартна-лагістычным цэнтры «Брузгі».
У сакавіку 2021 года быў ініцыятарам палітычнай крымінальнай справы супраць мастака Алеся Пушкіна, які быў асуджаны і ў 2023 годзе загінуў у турме.
У 2022 годзе стаў кіраўніком абласной арганізацыі «Белая Русь».
Узнагароды
Узнагароджаны юбілейнымі медалямі «65 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «65 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў» і Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Падзякай Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2020).
Наталля Пятроўна Машэрава
Ната́лля Пятроўна Машэрава  — беларуская палітычны дзеяч, дачка Пятра Машэрава. Намеснік начальніка галоўнага ўпраўлення Парламенцкага сходу Саюза Беларусі і Расіі.
Біяграфія
Паводле адукацыі філолаг. Увосень 2000 абраная дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь II склікання па Заходняй выбарчай акрузе № 102, прычым у першым туры выбараў сярод яе супернікаў быў былы прэм’ер-міністр краіны Міхаіл Чыгір. Перамогу яе шмат у чым забяспечыла яе актыўная праца па ўмацаванні інтэграцыйных працэсаў з Расіяй, стварэнню Саюзнай дзяржавы Беларусі і Расіі.
Высоўвала сваю кандыдатуру на прэзідэнцкіх выбарах у 2001, ініцыятыўная група па вылучэнні кандыдатам у прэзідэнты Рэспублікі Беларусь была зарэгістраваная, але да завяршэння тэрміна збору подпісаў адклікала сваю заяву.
Эфект матыля (фільм)
«Эфект матыля» (The Butterfly Effect) — амерыканскі фільм 2004 года. У галоўных ролях задзейнічаны Эштан Кутчэр і Эмі Смарт. Сцэнарый адсылае да паняцця эфекта матыля з тэорыі хаосу. Карціна была намінаваная на прэмію «Сатурн» у катэгорыі «Лепшы навукова-фантастычны фільм».
Сюжэт
Па меры сталення Эван Трэборн і яго сябры (Лені, брат і сястра Келі і Томі Мілеры) перажывалі цяжкія псіхалагічныя траўмы, у выніку чаго ў Эвана часта здараліся правалы памяці. Джордж Мілер (Эрык Штольц), Бацька Келі і Томі прымушаў дзяцей і Эвана да здымак у дзіцячай парнаграфіі; Эвана амаль задушыў бацька Джэйсан Трэборн (Кіт Рэні), якога затым забілі ахоўнікі; гуляючы з дынамітам, Лені выпадкова забіў маці і яе маленькую дачку; Томі жыўцом спаліў сабаку Эвана.
Аматарская радыёсувязь
Аматарская радыёсувязь, або аматарскае радыё — выкарыстанне радыёчастотнага спектру для некамерцыйнага абмену паведамленнямі, для бесправадных эксперыментаў, самападрыхтоўкі, прыватнага адпачынку, радыёспорту, спаборніцтваў і экстраннай сувязі. Паняцце «аматар» ужываецца для абазначэння «належным чынам упаўнаважанай асобы, зацікаўленай у радыёэлектрычнай практыцы з выключна асабістай мэтай і без грашовай зацікаўленасці». Аматарскае радыё трэба адрозніваць ад камерцыйнага вяшчання, грамадскай бяспекі (напрыклад, паліцыя і пажарная служба), або прафесійных службаў двухбаковай радыёсувязі (напрыклад, марская, авіяцыйныя сувязь, таксі і іншая).
Эфект матыля (фільм)
Сюжэт
Праз сем гадоў, забаўляючы дзяўчыну ў пакоі інтэрната, Эван выяўляе, што калі чытае свае падлеткавыя дзённікі, можа падарожнічаць ў часе і змяняць мінулае. Яго падарожжа ў часе тлумачаць частыя правалы памяці, якія ён адчуваў у дзяцінстве, паколькі гэта былі моманты, калі яго дарослая асоба захапіла яго свядомасць, напрыклад, калі бацька душыў яго, зразумеўшы, што ў Эвана таксама ёсць здольнасць падарожнічаць у часе. Аднак у яго перагледжанага выбару ёсць наступствы, якія рэзка змяняюць цяперашняе жыццё. Напрыклад, яго таймлайн прыводзіць да альтэрнатыўных версій будучыні, у якім ён аказваецца то студэнтам каледжа, то зняволеным, які трапіў у турму за забойства Томі, то бязрукім інвалідам-калясачнікам. У рэшце рэшт ён разумее, што, нягледзячы на добрыя намеры выправіць мінулае, яго дзеянні прыводзяць да непрадбачаных наступстваў, ад якіх жудасна пакутуе ён сам або хто-небудзь з яго сяброў. Больш за тое, перажыванне новых успамінаў за дзясяткі гадоў з альтэрнатыўных часовых ліній выклікае ў яго пашкоджанне мозгу і моцныя насавыя крывацёкі. У рэшце рэшт Эван прыходзіць да высновы, што ў яго і яго сяброў ніколі не будзе добрай будучыні, пакуль ён працягвае змяняць мінулае, і разумее, што не дапамагае ім, а прычыняе боль.
Аматарская радыёсувязь
Аматарская радыёслужба (аматарская служба і аматарская спадарожнікавая служба) кіруецца Міжнародным саюзам электрасувязі (МСЭ) праз Рэгламент радыёсувязі. Нацыянальныя ўрады рэгулююць тэхнічныя і эксплуатацыйныя характарыстыкі перадач і выдаюць асобныя ліцэнзіі на станцыі (абаненцкія рацыі) з унікальным ідэнтыфікацыйным пазыўным, які павінен ужывацца ва ўсіх перадач. Аператары-аматары павінны мець ліцэнзію на радыёаматарства, якую атрымліваюць пасля здачы дзяржаўнага іспыту, які дэманструе адэкватныя тэхнічныя веды ў галіне радыё і юрыдычныя веды ў галіне радыёрэгламентаў прымаючага ўрада.
Эфект матыля (фільм)
Альтэрнатыўныя фіналы
Далей версіі фільма разыходзяцца.
Аматарская радыёсувязь
Радыёаматары абмежаваныя невялікім наборам дыяпазонаў частот, так званых радыёаматарскіх дыяпазонаў, размеркаваных па ўсім радыёспектры, але ў гэтых дыяпазонах ім дазволена перадаваць на любой частаце з выкарыстаннем розных рэжымаў перадачы голасу, тэксту, малюнкаў і даных. Гэта дазваляе мець сувязь у горадзе, рэгіёне, краіне, кантыненце, свеце ці нават у космасе. Радыёаматарства афіцыйна прадстаўляе і каардынуе Міжнародны саюз радыёаматараў (IARU), які арганізаваны ў трох рэгіёнах і мае як членаў нацыянальныя таварыствы радыёаматараў, існыя ў большасці краін.
Эфект матыля (фільм)
Альтэрнатыўныя фіналы
У пракатнай версіі Эван глядзіць відэа, як упершыню знаёміцца з Келі. Ён вяртаецца ў гэты момант і замест звычайнага знаёмства кажа Келі: «Я цябе ненавіджу, і калі ты яшчэ раз да мяне падыдзеш, я заб’ю цябе і тваю чортаву сям’ю». Келі плача і ўцякае. Далей ідуць кадры, з якіх зразумела, што Келі і Томі засталіся жыць з маці пасля разводу з Мілерам-старэйшым.
Эван прыходзіць у сябе ў інтэрнаце, дзе жыве з Лені: ні ён, ні Лені не знаёмыя ні з Келі, ні з Томі. Эван разам з Лені спальвае дзённікі, заяўляючы, што разабраўся ў сабе. У канцы фільма Эван, які стаў паспяховым псіхолагам, ідзе па Нью-Ёрку і сустракае сталую Келі. Затым ідзе адзін з варыянтаў заканчэння фільма:
У рэжысёрскай версіі Эван глядзіць відэа, дзе яго маці рыхтуецца нараджаць. Эван забівае сябе ва ўлонні маці, абматаўшы і зацягнуўшы вакол горла пупавіну.
Выдаленыя сцэны
У рэжысёрскай версіі фільма прысутнічаюць сцэны, выразаныя з фінальнай версіі :
Лей
Лей:
Сонечнае зацьменне 18 ліпеня 1841 года
Сонечнае зацьменне 18 ліпеня 1841 года — частковае сонечнае зацьменне 114 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,6556 і дасягнула свайго максімуму ў 14:25:14 UTC у пункце з каардынатамі 64° пн. ш. 106° у. д..
Зацьменне 18 ліпеня 1841 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1841 годзе і 102-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 21 лютага 1841 года, наступнае — 16 жніўня 1841 года.
Кустаўка (Бранская вобласць)
Кустаўка (Кустовка) — вёска ў Краснагорскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Калюдаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Рудакоўскі сельсавет (Хойніцкі раён)
Рудако́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Рудакоў.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Высоцкага і Плоскаўскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў складзе Хойніцкага раёна БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бабчынскага сельсавета. 4 ліпеня 1991 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Стралічаўскага сельсавета.
Герб Новай Зеландыі
Герб Новай Зеландыі — афіцыйны симвал Новай Зеландыі. Першапачаткова герб падаў Кароль Георг V 26 жніўня 1911 г, а сучасную версію падала Каралева Елізавета II у 1956.
Да 1911 Новая Зеландыя выкарыстоўвала нацыянальны герб Вялікабрытаніі. Але ўжо ў 1907 годзе, калі Новая Зеландыя атрымала статус дамініёна, было вырашана распрацаваць новы герб. З гэтай мэтай быў праведзены конкурс. Уласны герб у краіны з'явіўся ў 1911 годзе; ў 1956 годзе ў яго былі ўнесены нязначныя змены.
Цэнтральны шчыт герба застаецца нязменным з 1911 года: у левым верхнім куце намаляваныя чатыры зоркі, якія сімвалізуюць сузор'е Паўднёвы Крыж (такія ж зоркі выкарыстоўваюцца ў нацыянальным сцягу, праўда, у іншай прапорцыі); у правым верхнім - залатое руно, якое сімвалізуе жывёлагадоўлю, у левым ніжнім - сноп пшаніцы, які сімвалізуе сельскую гаспадарку; ў правым ніжнім - два молаты, якія сімвалізуюць горную прамысловасць і індустрыю. Паміж бакавымі бакамі шчыта размешчана вертыкальная паласа, на якой намаляваны тры караблі, якія сімвалізуюць важнасць марскі гандлю для Новай Зеландыі і імігранцкае паходжанне новазеландцаў.
У 1956 годзе ў герб былі ўнесены неістотныя змены: з герба знікла выява льва, які трымае брытанскі сцяг, а таксама дэвіз «Onward». Дэвіз жа быў упрыгожаны стылізаваным малюнкам, у якім лёгка пазнаць лісце папараці.
На сучасным гербе трымальнікі шчыту таксама адрозніваюцца ад варыянту 1911 года. У жанчыны ў мінулым былі рудыя валасы, а стаяла яна бокам, а не тварам да шчыта. На варыянце 1956 намаляваная Пакеха (Pākehā, бландынка еўрапейскага паходжання), якая трымае ў руках сцяг Новай Зеландыі, і маорыйскі ваяр, які трымае таіаха (цырыманіяльная дзіда). Шчыт увенчаны каронай святога Эдуарда, а пад ім - 2 серабрыстыя лісціны папараці і надпіс «New Zealand».
IC 3405
IC 3405 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Намбудыры
Намбудыры (നമ്പൂതിരി) — вышэйшая каста брахманаў у Керале. Агульная колькасць у Індыі (2019 г.) — 95 000 чалавек.
Згодна паданням продкі намбудыры былі пераселены на поўдзень Індыі воінам Парашурама, аватарам Вішну. Найбольшага ўплыву яны дасягнулі паміж XII ст. і XVIII ст., калі храмавыя гаспадаркі атрымоўвалі шчодрыя зямельныя падараванні ад свецкіх валадароў. Намбудыры перадавалі зямлю ў арэнду прадстаўнікам ніжэйшых каст. Галоўным заняткам было набажэнства. Намбудыры фармальна лічыліся вышэй па статусу за валадароў з іншых каст, а таму выконвалі функцыі палітычных пасрэднікаў. Многія аказвалі медыцынскую дапамогу, развівалі аюрведу.
Намбудыры звычайна жылі пашыранымі сем’ямі ў маёнтках ілам недалёка ад храма, які апекавалі. У адрозненні ад іншых малаялі яны вялі адлік сваяцтва па бацькоўскай лініі. Спадчына перадавалася выключна старэйшаму сыну, які быў абавязаны ажаніцца на жанчыне з яго касты. Малодшыя сыны часам маглі ўступаць у шлюбныя зносіны з прадстаўніцамі наяраў і амбалавасі, аднак стала з такімі жонкамі не жылі. У мінулым была шырока распаўсюджана палігінія.
У XVIII ст. у Кералу былі запрошаны брахманы з суседняга Тамілнада. Яны паступова склалі канкурэнтную групу святароў. Зямельная рэформа 1969 г. прывяла да ліквідацыі буйных землеўладанняў і збядненню значнай часткі намбудыры.
Курск
Курск (Курск) — горад (з 1779 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Курскай вобласці. Насельніцтва 406,4 тыс. чалавек (2005). Размешчаны на берагах р. Сейм і яго прытоку р. Тускар.
Гісторыя
Заснаваны ў 10 ст., упершыню згадваецца пад 1032 годам (патэрык Пячэрскі) і 1095 годам (Лаўрэнцеўскі летапіс). Быў крэпасцю Кіеўскай Русі. Падчас татара-монггольского нашэсця ў 1238 годзе быў разбураны, у 14 ст. захоплены войскамі ВКЛ. У 1508 годзе ўвайшоў у склад Рускай дзяржавы. З канца 16 ст. Курская крэпасць была адным з апорных пунктаў абароны ад крымскіх татар. У 1648 годзе ў Курску адбылося буйное паўстанне. У 18 ст. страціў ваеннае значэнне, стаў гандлёвым горадам. З 1780 года — цэнтр намесніцтва, з 1797 года — губернскі горад. З 13 чэрвеня 1934 года — абласны цэнтр. З 3 лістапада 1941 па 8 лютага 1943 быў акупаваны нямецкімі войскамі.
Анатоль Мікалаевіч Ахрамчук
Анатоль Мікалаевіч Ахрамчук (, Селішчы, Бабруйскі раён, Магілёўская вобласць — ) — беларускі дыпламат.
Горад федэральнага значэння
Горад федэральнага значэння — тып суб'екта Расійскай Федэрацыі, які ўяўляе сабой горад з прылеглай тэрыторыяй. На красавік 2014 года ў Расіі тры гарады федэральнага значэння — Масква, Санкт-Пецярбург і Севастопаль.
Унутры гарадоў федэральнага значэння ўтвораны ўнутрыгарадскія муніцыпальныя ўтварэнні (у Маскве такіх муніцыпальных утварэнняў 125, у Санкт-Пецярбургу 111, у Севастопалі 10), самі гарады муніцыпальнымі ўтварэннямі не з'яўляюцца. У мэтах захавання адзінства гарадской гаспадаркі частка паўнамоцтваў, замацаваных законам за органамі мясцовага самакіравання, захоўваецца за органамі дзяржаўнай улады суб'екта федэрацыі.
Анатоль Мікалаевіч Ахрамчук
Біяграфія
У 1968 годзе скончыў Талінскае мараходнае вучылішча ММФ СССР. У 1982 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі. У 1986 годзе скончыў аспірантуру пры БДІНГ. У 1986 годзе прысуджана вучоная ступень кандыдата эканамічных навук.
Горад федэральнага значэння
Гарады федэральнага значэння маюць свой статут (артыкул 5 п.2 Канстытуцыі РФ), не могуць уваходзіць у склад іншых суб'ектаў Расійскай Федэрацыі (артыкул 66 п.4), не могуць уключаць іншыя суб'екты Расійскай Федэрацыі (артыкул 66 п.4).
Анатоль Мікалаевіч Ахрамчук
Біяграфія
1968—1976 гг. — памочнік капітана (штурман) на суднах гандлёвага флоту Паўночнага марскога параходства, г. Архангельск. У 1976—1992 гг. — праца на вядучых пасадах навукова-даследчых інстытутаў г. Мінска. У 1992—1996 гг. — першы намеснік міністра па антыманапольнай палітыцы Рэспублікі Беларусь. У 1996—1999 гг. — намеснік міністра прадпрымальніцтва і інвестыцый Рэспублікі Беларусь. Узнагароджаны ганаровай граматай Савета Міністраў РБ. У 1997 годзе прысвоены першы клас служачага дзяржапарату. У 1999 годзе прысвоены дыпламатычны ранг Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасланніка другога класа. З 1999 па 27.10.2008 гг. — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у ПАР, па сумяшчальніцтве — у Анголе.
Горад федэральнага значэння
Заўвагі
<references group="заўв." />
Анатоль Мікалаевіч Ахрамчук
Біяграфія
Памёр 27 кастрычніка 2008 года. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Эскадраны мінаносец Mousquet
Эскадраны мінаносец Mousquet — адзін з 20 эсмінцаў тыпу Arquebuse, пабудаваных для французскага флоту ў першым дзесяцігоддзі XX стагоддзя.
Падчас Першай сусветнай вайны 28 кастрычніка 1914 года быў патоплены артылерыйскім агнём з лёгкага крэйсера германскага імперскага флота у выніку Боя ля Пенанга. Каманда нямецкага крэйсера падабрала 33 марака з патанулага карабля.
Дзяржаўная аўтамабільная інспекцыя Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь
Задачамі Дзяржаўтаінспекцыі з’яўляюцца забеспячэнне выканання прадпрыемствамі, арганізацыямі і грамадзянамі нарматыўна-прававых актаў у галіне бяспекі дарожнага руху, а таксама захаванне жыцця і здароўя грамадзян на вуліцах і аўтадарогах Беларусі. Важным складнікам дадзенай працы Дзяржаўтаінспекцыя лічыць актыўную прапаганду бяспекі дарожнага руху, асабліва сярод дзяцей і моладзі.
Сонечнае зацьменне 21 лютага 1841 года
Сонечнае зацьменне 21 лютага 1841 года — частковае сонечнае зацьменне 147 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,2095 і дасягнула свайго максімуму ў 11:03:56 UTC у пункце з каардынатамі 62° пн. ш. 52° з. д..
Зацьменне 21 лютага 1841 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1841 годзе і 101-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 22 студзеня 1841 года, наступнае — 18 ліпеня 1841 года.
Санта-Марына-Саліна
Санта-Марына-Саліна (Santa Marina Salina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 807 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 101 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 98050. Тэлефонны код — 090.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Marina.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Луі Сутэр
Луі Сутэр (фр. Louis Soutter, 4 чэрвеня 1871, Морж, Швейцарыя – 20 лютага 1942, Балег, Швейцарыя) – швейцарскі жывапісец і графік, блізкі да арт-брут (фр. Art Brut – грубае, неапрацаванае мастацтва – тэрмін, уведзены адным французскім мастаком для апісання карцін, малюнкаў і скульптур, створаных непрафесійнымі майстрамі).
Рыдамля
Ры́дамля (, Рыдомля) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Серкавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Рыдамлю, разам са сваім аднайменным маёнткам у верхнім цячэнні Усвейкі, чацвёра сыноў Фёдара Бабіча ў сярэдзіне XV ст. падаравалі Чарэйскаму манастыру.
Васіль Міхайлавіч Куркін
Васіль Міхайлавіч Куркін (24 жніўня 1948 —) — беларускі гаспадарчы дзеяч у галіне цывільнага будаўніцтва. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (1998).
Новасанжарскі раён
Новасанжарскі раён (Новосанжарський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Палтаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Наві Санжары (Нові Санжари).
Рыдамля
Гісторыя
У 1924—1954 гадах цэнтр Рыдамльскага сельсавета. Да 17 жніўня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Валосаўскага сельсавета.
Васіль Міхайлавіч Куркін
Узнагароды
Васіль Міхайлавіч узнагароджаны трыма Ганаровымі граматамі Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР. У 1998 годзе Куркін В. М. удастоены звання «Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь». Рашэннем Баранавіцкага Савета дэпутатаў ад 19 студзеня 2010 года № 135 генеральнаму дырэктару адкрытага акцыянернага таварыства «Будаўнічы трэст № 25» Куркіну Васілю Міхайлавічу прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін горада Баранавічы».
Новасанжарскі раён
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 34814 чалавек, плошча — 1300 км².
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 76 сёлаў.
IC 3406
IC 3406 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бабчынскі сельсавет
Ба́бчынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Бабчын.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Варацецкага і Мокішскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў складзе Хойніцкага раёна БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Рудакоўскага сельсавета.
Таццяна Вікенцьеўна Шышкіна
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (фізічны факультэт, спецыяльнасць «Фізіка», 1979; аспірантура, 1982; дактарантура, 1990).
Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (фізічны факультэт, кафедра тэарэтычнай фізікі і астрафізікі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: тэарэтычная фізіка; квантавая тэорыя поля; фізіка высокіх энергій; фізіка элементарных часціц; методыка выхавання і навучання ў вышэйшай школе.
Сонечнае зацьменне 22 студзеня 1841 года
Сонечнае зацьменне 22 студзеня 1841 года — частковае сонечнае зацьменне 109 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,0316 і дасягнула свайго максімуму ў 17:24:15 UTC у пункце з каардынатамі 63° пд. ш. 57° у. д..
Зацьменне 22 студзеня 1841 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1841 годзе і 100-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 27 жніўня 1840 года, наступнае — 21 лютага 1841 года.
Сарочына (Ушацкі раён)
Саро́чына (, Сорочино) — вёска ў Беларусі, ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Цэнтр Сарочынскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 10 км у напрамку на ўсход ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 140 км ад Віцебска, 35 км ад чыгуначнай станцыі Полацк, на скрыжаванні аўтамабільных дарог Полацк—Лепель і Ушачы—Ула.
Курганаўка (Бранская вобласць)
Курганаўка (Кургановка) — вёска ў Краснагорскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Калюдаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Буйнова
Буйно́ва (Bujnowo) — вёска ў Польшчы, уваходзіць у Падляскае ваяводства, Бельскі павет, гміна Вышкі.
Гісторыя
У 1975—1998 гадах вёска ўваходзіла ў Беластоцкае ваяводства.
Геаграфія
Буйнова знаходзіцца прыкладна ў 16 км на захад ад Бельска, і 42 км на поўдзень ад Беластока. Праз вёску працякае рака Бронка. Вёска мае 4 вуліцы: Абрамкі, Пухачы, Лубінэк і Буйнова.
Мокішскі сельсавет
Мо́кішскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Мокіш.
Аляксандр Аляксандравіч Джэжора
Аляксандр Аляксандравіч Джэжора (нар., Івацэвічы, Брэсцкая вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне прыбораў і метадаў кантролю прыроднага асяроддзя, рэчываў, матэрыялаў і вырабаў. Доктар тэхнічных навук (2014), дацэнт (1995).
Мокішскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Бабчынскага сельсавета.
Аляксандр Аляксандравіч Джэжора
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У. І. Леніна (спецыяльнасць «Фізіка», 1978). Працаваў у Дзяржаўным інстытуце прыкладной оптыкі (г. Казань; 1978—1980, інжынер), Віцебскім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (з 1980, мастацка-тэхналагічны факультэт, кафедра «Тэарэтычная і прыкладная матэматыка», дацэнт, з 2002 — загадчык кафедры; з 2015 — факультэт эканомікі і бізнес-кіравання, кафедра «Матэматыка і інфармацыйныя тэхналогіі», загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: неразбуральны кантроль; электраёмістыя пераўтваральнікі; дыэлькаметрыя.
Узнагароды
Ганаровая грамата Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2007) і інш.
Разведка на аснове адкрытых крыніц
Разведвальныя крыніцы
OSINT-крыніцы часта дзеляць на катэгорыі інфармацыйных патокаў:
IC 3407
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Двіджа
Дві́джа (द्विज, «двойчы народжаныя») — прадстаўнікі трох вышэйшых варн у індуізме (брахманаў, кшатрыяў і вайш'яў). Хлопчыкі, выхадцы з гэтых варн, абавязаны ў падлеткавым узросце прайсці абрад ініцыяцыі ўпанаяна, які прыраўноўваецца да другога нараджэння.
Жанчыны, шудры і даліты не праходзяць абрад, а таму не лічацца двіджа.
Леанід Уладзіміравіч Сіліч
Леанід Уладзіміравіч Сіліч  (нар., г. Драгічын, Брэсцкая вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1976 годзе архітэктурны факультэт Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута па спецыяльнасці «архітэктура» (выкладчыкі А. Д. Кудзіненка, В. М. Саламеннік, М. М. Гайдукевіч). У 1976—1977 гадах працаваў у Гродзенскім філіяле інстытута «Белкалгаспраект»; у 1977—1994 гадах у «Ваенпраекце» № 92; у 1994—1996 гадах у беларуска-аўстрыйскім СП «Дызайн-цэнтр Валор»; у 1996—2003 гадах праектна-вытворчае прадпрыемства «Тэктон»; з 2003 года ў інстытуце «Гроднасельбудпраект».
Член БСА з 2003 года.
Творчасць
Асноўныя працы: дом культуры з залай на 300 месцаў у в. Васілішкі Шчучынскага раёна (2005—2008; сааўтары Л. Сянчыла, Т. А. Маркевіч); прыбудова да будынка заводакіраўніцтва Гродзенскага шклозавода па вул. Суворава ў г. Гродна (2002—2008; сааўтар Сіліч); рэканструкцыя з пашырэннем адміністрацыйнага будынка ў в. Васілішкі Шчучынскага раёна (2005—2007; Г. Р. Драб, Захарэвіч); прамтаварная крама па вул. Антонава ў г. Гродна (2000—2008); пункт аўтаматызацыі Лідскіх электрасетак па вул. Ігнатава ў г. Ліда (1992—1995); праекты забудовы жылых пасёлкаў для перасяленцаў з зоны Чарнобыльскай АЭС у в. Побалава, Ціхінічы, Забалацце Рагачоўскага раёна, в. Рэкта Жлобінскага раёна, в. Азёры Гродзенскага раёна (1986, 1990; сааўтар М. А. Сальнікаў); праекты мікрараёнаў сядзібнай жылой забудовы Зарыца, Зарыца-2, Зарыца-З у г. Гродна (1987—1991; сааўтары А. С. Пархута, М. А. Сальнікаў); добраўпарадкаванне цэнтральнай плошчы ў г. Дзятлава. Аўтар праекта з удзелам архітэктараў А. С. Пархута, Б. В. Шмыга, Л.  Хахракоў,  Купрацэвіч (1998—2003); рэканструкцыя жылой забудовы па вул. Леніна ў г. Ваўкавыску (2004; сааўтары Л. І. Філітовіч, В. Стаяк, Л.  Хахракоў,  Папоў, Т. А. Маркевіч); комплекс будынкаў машыннага двара ў в. Васілішкі Шчучынскага раёна (2005—2008; сааўтары Т. Лось, Л. І. Філітовіч, В.  Стаяк, А. Л. Шапялевіч).
21vek.by
Бізнес-мадэль 21vek.by характарызуюць як анлайн-гіпермаркет, у яго каталогу зараз налічваецца больш за 450 000 найменняў тавараў.
Гісторыя
Кампанію заснавалі ў 2004 годзе тры студэнты юрфака БДУ — Сяргей Вайніловіч, Павел Матусевіч і Іван Плюгачоў. У якасці пачатковага капіталу выкарыстоўваліся каля 4,5 тыс. долараў, якія былі зароблены падчас летніх канікул у ЗША.
Анлайн-гіпермаркет 21vek.by мае ўласны склад у Мінску плошчай каля 15 000 кв.м. Для своечасовай дастаўкі тавараў без пасярэднікаў ёсць уласны парк аўтатранспарту, які налічвае звыш 209 машын.
У 2017 годзе фонд прамых інвестыцый Zubr Capital (кампанія «Зубр Капітал») інвесціраваў у развіццё анлайн-гіпермаркета 21vek.by і стаў уладальнікам блакіруючага пакета акцый кампаніі.
У лютым 2018 года ў Магілёве адкрыўся першы фірменны пункт выдачы заказаў. Сярод рэгіёнаў Беларусі, Магілёў стаў першым абласным цэнтрам пасля Мінска, у якім з’явіўся такі пункт выдачы. 10 мая 2018 года адбылося адкрыццё пункта заказаў ў Брэсце, 18 мая — у Гродна , 9 чэрвеня — у Наваполацку , 26 ліпеня — у Віцебску , 23 жніўня — у Бабруйску.
Кампанія 21vek.by стала генеральным партнёрам гарадскога музычнага фестывалю, які быў праведзены 1 ліпеня 2018 года з удзелам такіх зорак, як Земфіра, Бумбокс, Дэльфін, Therr Maitz, LP.
Дзейнасць
Па выніках 2016 года згодна з рэйтынгам Alexa Rank 21vek.by уваходзіць у топ-15 папулярных беларускіх сайтаў, сярод створаных беларусамі або беларускімі кампаніямі.
На пачатак 2017 года ў беларускіх інтэрнэт-карыстальнікаў 21vek.by займаў 2 месца сярод інтэрнэт-магазінаў па колькасці наведвальнікаў (1 месца — aliexpress.com)
Па стане на 2018 год штат кампаніі складае больш за 850 чалавек.
Анлайн-гіпермаркет 21vek.by мае ўласную бонусную праграму, удзельнікі якой могуць часткова аплачваць свае пакупкі назбіранымі баламі.
Узнагароды
21vek.by два разы прызнаваўся пераможцам у рамках Міжнароднага фестывалю-конкурсу «Выбар года» — у 2016 і 2017 гадах.
У 2017 годзе прысуджана прэмія «Нумар адзін» у намінацыі Анлайн-гіпермаркет прамтавараў № 1.
Рыжскае вадасховішча
Рыжскае вадасховішча (Rīgas ūdenskrātuve, Rīgas HES ūdenskrātuve) — вадасховішча ў цэнтральнай частцы Латвіі, на рацэ Даўгава, утворанае ў 1974 годзе ў сувязі з будаўніцтвам Рыжскай ГЭС. Выкарыстоўваецца таксама для водазабеспячэння Рыгі, ля паўднёва-ўсходняй ускраіны якой размешчана.
Плаціна ГЭС і дамба перакрываюць таксама рукаў Саўса-Даўгава і востраў Долес. Шырыня вадасховішча каля плаціны — 3—4 км, далей скарачаецца да 1 км. Працягласць — 34 км (да плаціны Кегумскай ГЭС).
Будаўніцтва вадасховішча прывяло да затаплення шэрагу астравоў і парогаў на Даўгаве і ўтварэння новага вострава, на якім знаходзяцца руіны сярэднявечнага Ікшкільскага замка. Ніжні ўчастак вадасховішча атачаюць дамбы агульнай працягласцю 15 км.
Бутурлінаўка
Бутурлінаўка (Бутурлиновка) — горад (з 1917) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Бутурлінаўскага раёна Варонежскай вобласці. Насельніцтва 26,5 тыс. чалавек (2005).
Размешчаны на паўночнай ускраіне Калацкага ўзвышша, на рацэ Асярэдзь (прыток Дона), за 180 км на паўднёвы ўсход ад Варонежа. Чыгуначная станцыя.
Заснаваны ў 1740 годзе, калі імператрыца Лізавета Пятроўна падарыла гэтыя землі генерал-фельдмаршалу А. Б. Бутурліну (1694—1767).
Харчовая прамысловасць, завод жалезабетонных вырабаў.
Краснае (Краснагорскі раён)
Краснае (Красное) — пасёлак у Краснагорскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Калюдаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай пасёлак абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі пасёлак увайшоў у склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала пасёлак разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
ЖФК Мінск
«Мінск» — беларускі жаночы футбольны клуб з горада Мінск, заснаваны ў 2008 годзе. Выступае ў жаночай лізе чэмпіянату Беларусі.
Склад каманды
Станам на сакавік 2023 года.
IC 3408
IC 3408 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сонечнае зацьменне 27 жніўня 1840 года
Зацьменне мела велічыню 1,0195 і дасягнула свайго максімуму ў 06:37:32 UTC у пункце з каардынатамі 24° пд. ш. 63° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 45 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 83 км.
Зацьменне 27 жніўня 1840 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1840 годзе і 99-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 4 сакавіка 1840 года, наступнае — 22 студзеня 1841 года.
Вальмен Мікалаевіч Аладаў
Вальмен Мікалаевіч Ала́даў (,  — 2 лістапада 2021, Мінск) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар БССР (1969). Доктар архітэктуры (1999), прафесар (1993). Спецыяліст у вобласці праектавання і будаўніцтва жылых, грамадскіх і вытворчых будынкаў, тэарэтык і педагог, арганізатар архітэктурнай дзейнасці. Акадэмік, член Акадэмічнага Савета Міжнароднай акадэміі архітэктуры (аддзяленне ў Маскве), замежны член Расійскай акадэміі архітэктуры і будаўнічых навук, ганаровы член Украінскай акадэміі архітэктуры, ганаровы член Беларускага саюза архітэктараў (2010).
Біяграфія
Нарадзіўся 12 лютага 1930 года ў сям’і Мікалая Ільіча і Алены Васілеўны Аладавых. Бацька быў вядомым кампазітарам і рэктарам кансерваторыі, маці — дырэктарам Дзяржаўнай карціннай галерэі БССР.
Вялікую Айчынную вайну заспеў у родным Мінску. Раніцай 24 чэрвеня 1941 года нацысты пачалі масіраваную бамбардзіроўка Мінска. У гэты час Вальмен і яго брат Гельмір былі з бацькамі на вуліцы, пасля трывогі сям’я здолела дабегчы да музея, дзе працавала маці, і схавацца ў яго бамбасховішчы. 25 ліпеня ад з’едлівага дыму знаходзіцца ў будынку стала небяспечна. Бацькі прынялі рашэнне прабірацца ў Маскву да сваякоў.
Сям’я дайшла да станцыі Калодзішчы, дзе 26 чэрвеня села ў чыгуначны састаў. На працягу некалькіх дзён сям’я Аладовых спрабавала выбрацца з акупаванай немцамі тэрыторыі. Некалькі разоў бежанцы траплялі ў рукі нямецкіх агентаў, перапранутых у форму чырвонаармейцаў, неаднаразова хаваліся ад бамбёжак.
У 1943 годзе многіх дзеячаў мастацтва і культуры пачалі пераводзіць у Маскву, сярод іх апынуліся і Аладавы. У Маскве іх пасялілі ў гасцініцы «Якар». Тут Вальмен пазнаёміўся з Уладзімірам Воінавым, сынам вядомага архітэктара Аляксандра Воінава, які аказаў на яго вялікі ўплыў і прадвызначыў выбар ім прафесіі.
У жніўні 1944 годзе сям’я вярнулася ў Мінск, дзе першыя часы жыла ў будынку кансерваторыі на плошчы Свабоды. Пазней ім выдалі жыллё ў знакамітым доме на вул. Ульянаўскай, дзе са сваімі сем’ямі жылі Кузьма Чорны, Пятрусь Броўка, Янка Маўр, Аркадзь Куляшоў, Максім Танк, Іван Ахрэмчык.
У Мінску Вальмен скончыў школу № 42, сярод яго аднакласнікаў быў Жарэс Алфёраў, будучы лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы.
Працаваў у інстытуце «Белдзяржпраект» у 1953—1964 гадах (архітэктар, старшы архітэктар, кіраўнік групы, галоўны архітэктар праектаў) у Георгія Заборскага. Пад кіраўніцтвам Заборскага Аладаў стаў кіраўніком буйных праектаў, у тым ліку серый тыпавых жылых дамоў. Член КПСС з 1964 года. У 1964—1965 гадах начальнік ВКБ «Белгандальмантаж» МГ БССР. У 1965—1980 гадах дырэктар інстытута «Белдзіпрагандаль». У 1966—1970 старшыня праўлення Саюза архітэктараў БССР. У 1970—1978 гадах кансультант БДТМІ. У 1972 годзе атрымаў акадэмічную ступень кандыдата архітэктуры.
Па ініцыятыве Аладава з’явіліся званне «Заслужаны архітэктар Беларусі», пазней падобныя званні былі ўведзены ва ўсіх рэспубліках СССР.
З 1980 года выкладае ў БПІ, старшы выкладчык, пасля дацэнт кафедры архітэктуры жылых і грамадскіх будынкаў. У 1981—1992 гадах кіраўнік студэнцкага праектнага бюро БПІ.
З 1993 года прафесар. У 1999 годзе абараніў доктарскую дысертацыю па тэме «Архітэктура прадпрыемстваў грамадскага харчавання для стабільных сацыяльных структур».
Жыў у Мінску, у доме па адрасе вуліца Янкі Купалы, 17 (праспект Незалежнасці, 30). Памёр 2 лістапада 2021 года.
Грамадская дзейнасць
Член Саюза архітэктараў з 1956, Старшыня Праўлення СА БССР, член Праўлення СА СССР (1967—1971), прэзідэнт, старшыня Беларускай акадэміі архітэктуры (1996—2006), з 2006 года старшыня Беларускага грамадскага аб’яднання архітэктараў і дзеячаў будаўнічых навук (БААрх).
Творчасць
Займаўся праблемамі архітэктуры жылых і грамадскіх будынкаў, прадпрыемстваў гандлю і грамадскага харчавання; аховы помнікаў культуры і архітэктуры.
Асноўныя працы
Аўтар больш за 100 ажыццёўленых праектаў :
У Мінску :
У іншых гарадах :
Распрацаваў архітэктурнае рашэнне прадпрыемстваў грамадскага харчавання для стабільных калектываў, на аснове якога пабудавана і рэканструявана больш 3000 завадскіх, школьных сталовых.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш як 70 публікацый па пытаннях архітэктуры, 6 кніг у т.л. «Сталовыя з лініяй раздачы ежы тыпу „Эфект“» (Мінск, 1974), «Базавыя сталовыя будаўнікам» (Мінск, 1983), «Архітэктура прадпрыемстваў грамадскага харчавання для стабільных калектываў» (Мн: Вышэйшая школа, 1987—189 с.).
Сям’я
У шлюбе з архітэктарам Нінэль Іванаўнай Аладавай, ад якое мае двух сыноў — Вадзіма (нар. 1965) і Андрэя (нар. 25 снежня 1958). Вадзім — мастак, працуе ў Германіі, Андрэй — фізік, працуе старшым навуковым супрацоўнікам у ФДБУН «Навукова-тэхналагічны цэнтр мікраэлектронікі і субмікронных гетэраструктур РАН».
Узнагароды і прэміі
Заслужаны архітэктар Рэспублікі Беларусь, лаўрэат прэміі Савета Міністраў СССР (1976), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь (2000, у аўтарскім калектыве) — за комплекс даследаванняў па тэорыі архітэктуры (фарміраванне беларускай навуковай школы), створаны ў 1995—1998 гадах. Узнагароджаны ордэнам «Знак пашаны», ордэнам Францыска Скарыны (2020), граматай ВС БССР і шасцю медалямі, граматамі Саюза архітэктараў СССР і Беларускага саюза архітэктараў, дыпломамі ВДНГ БССР, медалем ВДНГ СССР, узнагароднымі знакамі Спорткамітэта БССР і Міністэрства адукацыі РБ. Нагрудны знак Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь «Выдатнік адукацыі» (2010).
Оржыцкі раён
Оржыцкі раён (Оржицький район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Палтаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Оржыця (Оржиця).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 24454 чалавекі, плошча — 1000 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 19 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу і 50 вёсак.
Сант’Анджэла-дзі-Брола
Насельніцтва складае 3856 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 129 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 98060. Тэлефонны код — 0941.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3409
IC 3409 — галактыка тыпу S?    R  ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сонечнае зацьменне 4 сакавіка 1840 года
Сонечнае зацьменне 4 сакавіка 1840 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 137 сараса.
Зацьменне 4 сакавіка 1840 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1840 годзе і 98-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 7 верасня 1839 года, наступнае — 27 жніўня 1840 года.
Металісты
Металісты (англійскія аналагі — metalhead і headbanger, у беларускай мове гэтыя тэрміны звычайна не перакладаюцца, а транскрыбуюцца) — субкультура прыхільнікаў металічнай музыкі.
З’явіўшыся ў канцы 1970-х гадоў разам з самім жанрам у ЗША і Вялікабрытаніі, гэта субкультура распаўсюдзілася на большасць краін свету, прымаючы розныя формы ў залежнасці ад развіцця паджанраў метала і яго рэгіянальных сцэн. У сувязі з гэтым светапогляд і знешнасць металістаў можа істотна адрознівацца ў залежнасці ад разнастайных момантаў, але ў большасці выпадкаў краевугольнымі элементамі застаюцца своеасаблівы стыль у адзенні, натхнёны байкерскай субкультурай, а таксама культывацыя індывідуалізму і свабоды асобы.
Андрэй Андрэевіч Уласаў
У 1944 г. узначаліў Камітэт вызвалення народаў Расіі. У 1945 г. быў захоплены ў палон і пакараны смерцю разам з іншымі членамі камітэта.
Хільдэгарда Бінгенская
Хільдэга́рда Бі́нгенская (Hildegard von Bingen; –, ) — нямецкая манашка, аўтар містычных прац, рэлігійных гімнаў і музыкі да іх, а таксама прац па медыцыне. Яна была рэлігійным рэфарматарам, прызнана каталіцкай царквой блажэннай. Хільдэгарда стала першым кампазітарам, біяграфія якога дасканала і поўнасцю даследавана.
Нікольск (Бранская вобласць)
Нікольск (Никольск) — пасёлак у Краснагорскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Латакоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай пасёлак абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі пасёлак увайшоў у склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала пасёлак разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Аляксандр Уладзіміравіч Тамашэвіч
Аляксандр Уладзіміравіч Тамашэвіч — беларускі вучоны ў галіне эканомікі прыродакарыстання, геолаг. Доктар эканамічных навук (1985), прафесар (1988).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску ў 1930 годзе. Сын У. А. Тамашэвіча.
Ваенныя гады прайшлі ў Сібіры, затым у Маскве, а ў ліпені 1944 г. вярнуўся ў вызвалены Мінск. У 1949—1954 гг. — вучоба на геафаку Белдзяржуніверсітэта. Па прызнанні Аляксандра Уладзіміравіча, вучоба на геаграфічным факультэце незабыўная. Н. Т. Раманоўскі, А. Я. Шкляр, В. А. Дзяменцьеў, В. А. Навіцкі, А. Ф. Якушка і іншыя выкладчыкі заклалі не толькі пашану да геаграфіі, але і любоў да факультэту, дзе панавала добразычлівая і, у той жа час, творчая, патрабавальная абстаноўка, якая згуртоўвала студэнтаў і выкладчыкаў не толькі ў вучэбнай аўдыторыі або на практыцы, але і ў паездках у калгасы на збор ураджаю, на ўборцы будаўнічага смецця на вуліцах адраджаецца Мінска.
Праца
Пасля заканчэння універсітэта са жніўня 1954 г. да лютага 1960 г. Аляксандр Уладзіміравіч працуе ў сістэме Белгалоўгеалогіі на пасадах ад прараба-геолага да начальніка партыі геолага-гідрагеалагічнай экспедыцыі. Затым два гады ў Дзяржплане БССР ён займаецца планаваннем геолагаразведачных работ на нафту і цвёрдыя Карысныя выкапні, рэгіянальных здымачных і пошукавых работ. З 1962 г. А. У. Тамашэвіч аспірант Інстытута эканомікі АН Беларусі, дзе ў 1965 г. паспяхова абараніў кандыдацкую дысертацыю. Далейшая яго праца доўгія гады была звязана з Беларускім навукова-даследчым геолагаразведачным інстытутам (Белнігры). У 1979 г. ён быў прызначаны намеснікам дырэктара Белнігры па навуковай рабоце. У 1984 г. паспяхова абараніў доктарскую дысертацыю па праблемах эфектыўнасці падрыхтоўкі і гаспадарчага выкарыстання мінеральных рэсурсаў Беларусі.
У 1987 г. А. В. Тамашэвіч быў абраны па конкурсе на пасаду загадчыка кафедры эканамічнай геаграфіі замежных краін геафака. У 1988 г. зацверджаны ў вучоным званні прафесара.
Навуковая дзейнасць
Праводзіў тэарэтычныя і прыкладныя даследаванні ў галіне эканамічнай геалогіі і эканамічнай геаграфіі як навуковай асновы тэрытарыяльнай арганізацыі грамадскай вытворчасці.