cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касілавічы
Касі́лавічы (, Касиловичи) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўскага сельсавета.
Капаонік
Капаонік (Копаоник) — горны масіў у Цэнтральнай Сербіі. Знаходзіцца ў акрузе Рашка і Расінскай акрузе.
Даўжыня масіва — 83 км, шырыня — 63 км, плошча — каля 2700 км². Вышэйшая кропка — Панчычаў Врх (2017 м). Масіў складзены крышталічнымі сланцамі, гранітамі і серпентынітамі. Цэнтральную частку масіва займае аднайменны нацыянальны парк (плошча 118 км²).
NGC 6018
NGC 6018 (іншыя абазначэнні — UGC 10101, MCG 3-41-6, ZWG 108.16, IRAS15551+1600, PGC 56481) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Капаонік
Сярэднегадавадая тэмпература +3,7 °C, што ніжэй, чым у сярэднім па Сербіі. Каля 200 дзён у годзе з’яўляюцца сонечнымі, але колькасць ападкаў перавышае 1000 мм у год. Снег ляжыць прыкладна 160 дзён у год, з канца лістапада па красавік.
У гарах Капаоніка знаходзіцца вялікая колькасць тэрмальных крыніц (36—78 °C). На тэрыторыі масіва знаходзіцца найвышэйшы вадаспад Сербіі Елаварнік (71 м). Зімой Капаонік выкарыстоўваецца ў якасці гарналыжнага курорту.
Аляксандр Барысавіч Гадуноў
Аляксандр Барысавіч Гадуноў (, Южна-Сахалінск, Сахалінская вобласць —, , Каліфорнія, ЗША) — савецкі і амерыканскі артыст балета і кінаакцёр. Заслужаны артыст РСФСР (1976).
Раннія гады
Нарадзіўся ў сям’і інжынера-будаўніка. Бацькі, Лідзія Мікалаеўна Студзянцова і Барыс Іларыёнавіч Гадуноў-Вадукаў, пазнаёміліся ў блакадным Ленінградзе, дзе Лідзія засталася пасля заканчэння Ленінградскага інстытута інжынераў чыгуначнага транспарту, а Барыс аднаўляў разбураныя бамбёжкай будынкі і камунікацыі. Пасля вайны Гадуновых з двухгадовым першынцам Алегам накіравалі на Сахалін, у Южна-Сахалінск, дзе ў сям’і нарадзіўся Аляксандр.
Калі Сашу споўнілася тры гады, бацькі развяліся. Лідзія Мікалаеўна перавезла дзяцей да брата ў Рыгу. Сама яна прыехала праз год, адпрацаваўшы пяцігадовы кантракт на Сахаліне, і паступіла працаваць на Прыбалтыйскую чыгунку, якая дала ёй пакой у камунальнай кватэры ў цэнтры Рыгі, на рагу вуліц Стабу і Тэрбатас.
У 1958 годзе Аляксандр паступіў у Рыжскае харэаграфічнае вучылішча. Вучылішча скончыў ў 1967 годзе па класе педагогаў Юрыса Капраліса і Артура Экіса. На працягу ўсяго жыцця Гадуноў падтрымліваў з Юрысам Капралісам сяброўскія адносіны.
«Малады балет»
Па заканчэнні вучылішча Гадуноў атрымаў размеркаванне ў Латвійскі тэатр оперы і балета, хоць меў запрашэнне ад Ігара Маісеева ў Дзяржаўны харэаграфічны ансамбль «Класічны балет» («Малады балет»). У той час, у 18-гадовым узросце, ён яшчэ меў невялікі рост, з-за чаго мог быць прыняты толькі ў кардэбалет — гэтак Лідзіі Мікалаеўне прама заявіў кіраўнік балетнай трупы Аляксандр Лемберг. Гадуноў адправіўся на прыём да міністра культуры Латвійскай ССР Уладзіміру Ільічу Каўпужу з просьбай адпусціць яго ў Маскву, але дазволу не дамогся, таму з’ехаў у сталіцу самавольна.
У «Маладым балеце» (1967—1971) Гадуноў ўшчыльную пазнаёміўся з элітай савецкага балета. У класах Асафа Месерэра і Аляксандра Рудэнкі ён шліфаваў тэхніку, якая дазваляла выконваць як класічныя па-дэ-дэ, так і творы сучасных харэографаў. Ён саліраваў у «Мімалётнасцях» Касьяна Галяйзоўскага, «Гран-па» Асафа Месерэра, «Паэзіі пачуццяў» Ігара Маісеева. Танчыў у «Адажыо» Альбіноні, пастаўленым Ігарам Чарнышова ўпершыню ў Савецкім Саюзе, рэпетыраваў з Алегам Вінаградавым і з эстонскім харэографам Май-Эстэр Мурдмаа.
З «Маладым балетам» Гадуноў аб’ездзіў увесь свет, але марыў танцаваць ў Вялікім тэатры. Неўзабаве было запрашэнне ад галоўнага балетмайстра тэатра Юрыя Грыгаровіча.
У Вялікім тэатры
У 1971 годзе Гадуноў залічаны салістам у балетную трупу Вялікага тэатра. Яго гучны дэбют адбыўся ў «Лебядзіным возеры».
Аднак малады саліст прыйшоў у Вялікі, калі там адкрыта варагавалі тры групоўкі — Грыгаровіча, Плісецкай і Васільева. Запрашэнне Маі Плісецкай стаць яе партнёрам наклікалі на яго гнеў галоўнага балетмайстра. Таму Гадуноў танцаваў вельмі мала: Спартака ўсяго пяць разоў, Івана Грознага — дзевяць, Пастуха ў «Вясне святой» — два. Хазэ ў «Кармэн» каля сарака разоў, Вронского ў «Ганне Карэнінай» — больш за трыццаць, Клаўдзія ў «Любоўю за любоў» — звыш дваццаці. Апошняй яго прэм’ерай стаў Тыбальда ў «Рамэа і Джульеце».
Комплекс будынкаў БНТУ
Комплекс будынкаў Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта (былога Беларускага політэхнічнага інстытута) ў Мінску займае квартал, абмежаваны праспектам Незалежнасці, вуліцамі Якуба Коласа, Багдана Хмяльніцкага і Дарашэвіча. Ансамбль будынкаў былога політэхнічнага інстытута — твор архітэктуры класіцыстычнага напрамку. Для архітэктуры гэтага буйнога вучэбнага гарадка характэрны такія рысы, як ансамблевы характар забудовы, манументальнасць і параднасць архітэктурнай кампазіцыі.
Комплекс будынкаў Беларускага нацыянальнага тэхнічнага універсітэта, які ўключае галоўны корпус (пр. Незалежнасці, 65), інтэрнат № 2 (пр. Незалежнасці, 67), вучэбны корпус № 18 (пр. Незалежнасці, 67/2), вучэбны корпус № 9 (вул. Якуба Коласа, 14), сталовая (вул. Якуба Коласа, 18), інтэрнат № 3 (пр. Незалежнасці, 63), інтэрнат № 4 (пр. Незалежнасці, 61), вучэбны корпус № 4 (пр. Незалежнасці, 59/1), жылы будынак рэктара (пр. Незалежнасці, 65), клуб (пр. Незалежнасці, 65), вучэбны корпус № 2 (пр. Незалежнасці, 65/2), вучэбны корпус № 13 (вул. Якуба Коласа, 22/2), вучэбны корпус № 14 (вул. Якуба Коласа, 22/3) і вучэбны корпус № 7 (вул. Якуба Коласа, 24), унесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь, як помнік рэспубліканскага значэння.
Гісторыя
Будаўніцтва комплекса будынкаў Палітэхнікума па Барысаўскім тракце пачалося ў 1930 годзе. Праект у стылі канструктывізму выканаў архітэктар Георгій Лаўроў.
Комплекс будынкаў складаўся з навучальнага корпуса (дом № 65) і корпуса інтэрната (№ 67 корпус 2), якія былі пастаўлены далёка ад «чырвонай лініі» забудовы і ўтваралі складаную структуру, пабудаваную на канструктывісцкіх прынцыпах разгалінаванага размяшчэння аб’ёмаў рознага функцыянальнага прызначэння. У аснове аб’ёмна-прасторавага рашэння пры складанай канфігурацыі агульнага плана выкарыстаны прыём кампазіцыйнага спалучэння рознавысокіх аб’ёмаў. Т-падобныя ў плане, яны арыентаваны адносна адзін аднаго такім чынам, што галоўны фасад навучальнага корпуса працягваецца направа «дваровымі фасадамі» будынка інтэрната, галоўны фасад якога накіраваны ўздоўж вул. Акадэмічнай перпендыкулярна да фасада галоўнага корпуса. Такая арганізацыя прасторы пры шматпланавым «рэльефе» фасадаў дазволіла стварыць выразную кампазіцыйную структуру. Пасля ў развіццё гэтай прасторавай арганізацыі на рагу вул. Акадэмічнай і Барысаўскага тракта (сёння пр. Незалежнасці) быў пабудаваны Г-падобны ў плане будынак інтэрната (№ 67 корпус 1), які стварыў у паўночна-ўсходняй частцы комплексу своеасаблівы бакавы курданёр.
Будынак галоўнага навучальнага корпуса меў асіметрычнае кампазіцыйна-прасторавае рашэнне. Структура яго ўтворана выступаючым аб’ёмам цэнтральнага ўваходу вышынёй у 1,5 паверхі, паднятага (з улікам рэльефу мясцовасці) на ўзровень верхняга краю аконных праёмаў першага паверху правага крыла будынка, і размешчаным злева ад яго вертыкальным аб’ёмам лесвічнай клеткі з традыцыйна-канструктывісцкім стужачным зашкленнем, а таксама выведзеным на другі план цэнтральным 4-павярховым аб’ёмам. Гэты кампазіцыйны вузел падкрэслены западаннем фасада правага аб’ёму будынка.
Паводле праекта, левая частка будынка ўяўляла сабой кампазіцыю з 2-павярховага аб’ёма з паўтарасветлавым верхнім паверхам актавай залы і тарцавым завяршэннем паўцыліндрычнай формы, да якога прылягае па фасаднай плоскасці аднапавярховы аб’ём з дахам-тэрасай. У канструктывісцкай стылістыцы вырашана і кампазіцыйная структура будынка інтэрната, у прыватнасці яго дваровыя фасады, якія з’яўляюцца працягам фасада галоўнага навучальнага корпуса Характэрным у кампазіцыйным рашэнні фасадаў будынка інтэрната з’яўляюцца здвоеныя аконныя праёмы, якія захоўваюць такі ж, як і ў навучальным корпусе, малюнак. У тым жа ключы вырашаны дваровыя фасады галоўнага корпуса і інтэрната, якія ўтвараюць вялікі двор-курданёр. Галоўны фасад будынка інтэрната ў гэтай кампазіцыйнай структуры не ўдзельнічаў і ўяўляе самастойны аб’ект успрымання з боку вул. Акадэмічнай.
У час Вялікай Айчыннай вайны ў галоўным корпусе размяшчаўся лазарэт для савецкіх ваеннапалонных. Тут дзейнічала група падпольшчыкаў, якая перапраўляла ваеннапалонных у лясы.
Пасляваенны перыяд
Пасля Вялікай Айчыннай вайны разбураныя будынкі інстытута адноўлены. У галоўным корпусе ў 1946—1952 гадах па праекце архітэктараў Льва Рымінскага і Любові Усавай зменены вестыбюльная група памяшканняў, фасады. Цэнтральная частка будынка была ўпрыгожана порцікам. У 1952—1956 гадах па праекце архітэктараў Сяргея Мусінскага і Георгія Сысоева ўзведзены 3 пяціпавярховыя карпусы інтэрнатаў.
Архітэктура
Будынак галоўнага корпуса пастаўлены далёка ад «чырвонай лініі» забудовы праспекта Незалежнасці, разам з іншымі будынкамі розных часоў утварае курданёр з шырокай параднай алеяй і скверамі па баках. Развітае ў глыбіню забудовы Ш-падобнае ў плане збудаванне падоўжана па фронту забудовы, мае цэнтральны і бакавыя рызаліты, якія выступаюць па галоўным фасадзе. Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя, як і дэкаратыўная апрацоўка фасадаў, значна зменена пры перабудовах, звязаных з расшырэннем і рэканструкцыяй будынка. Галоўны ўваход аформлены шасцікалонным порцікам, пастаўленым на высокі цокаль і завершаны трохвугольным франтонам са скульптурнай эмблемай у цэнтры. Бакавыя крылы чляняцца гарызантальнай цягай, завяршаюцца ляпным фрызам і карнізам. Аконныя праёмы на ўзроўні трэцяга паверха аздоблены ліштвамі і сандрыкамі.
Узведзеныя ў 1950-я гг. па чырвонай лініі праспекта пяціпавярховыя карпусы інтэрнатаў пастаўлены сіметрычна да галоўнага корпуса і ўтвараюць парадны двор. У вырашэнні іх фасадаў выкарыстаны элементы класіцыстычнага дэкору.
Дабудаваны да галоўнага корпуса аб’ём бібліятэкі і спартыўны корпус, звязаныя з ім у адзіны архітэктурны ансамбль. Фасады будынкаў апрацаваны дэкаратыўнай тынкоўкай зеленаватага тону.
Паводле тыпавых праектаў пабудаваны вучэбныя карпусы і сталовая.
Комплекс будынкаў на Барысаўскім тракце
У 1982 годзе па праекце архітэктараў Ігара Есьмана і Віктара Анікіна па Ленінскім праспекце (цяпер праспект Незалежнасці), на скрыжаванні з кальцавой аўтамагістраллю пабудаваны 8-павярховы корпус — галоўны навучальна-лабараторны і інтэрнаты архітэктурнага і будаўнічага факультэтаў.
Сутыкненне пасажырскіх цягнікоў у Пакістане (2021)
Сутыкненне двух пасажырскіх цягнікоў у раёне горада Гхоткі ў правінцыі Сінд (Пакістан) адбылося раніцай 7 чэрвеня 2021 года. Загінулі 65 чалавек, каля 150 пацярпелі. Цягнік з Карачы сышоў з рэек і апынуўся на іншым пуці. Праз нейкі час іншы цягнік, які рухаўся з Равалпіндзі, сутыкнуўся з ім. Машыніст спрабаваў пазбегнуць сутыкнення, але яму не ўдалося своечасова спыніць цягнік. Па словах відавочцаў, многія з пасажыраў у момант аварыі спалі. Ад моцнага ўдару перакулілася 14 вагонаў, і некалькі з іх былі цалкам разбураны.
Валодша
Валодша (Володьша; пачатак XII ст. — да 1180) — напэўна, князь ізяслаўльскі (2-я палова XII ст.).
На думку Ф. Успенскага, імя Валодша магло быць як самастойным, так і памяншальнай формай імёнаў з пачаткам на аснову Валод-/Улад- (Волод-). Самастойнае, напэўна, было б выпадкам вар’іравання асновы «-волод-» родавых імёнаў, як у сучаснай мове Слава→Слаўка ёсць формай ад усіх імёнаў з асновай -слав-/-слаў-. За памяншальную форму сведчыць гіпакарыстычны суфікс, вядомы, напрыклад, і ў выпадку Святаслаў→Святоша. Утварэнне імя па бацьку ад памяншальнай формы (Володьша→Володьшичь) не супярэчыць тагачаснай практыцы.
Упершыню згадваецца Іпацьеўскім летапісам пад 1159 годам, калі разам з братам князем Брачыславам быў у Ізяслаўлі, названым іх «отчынай», т.б. бацькоўскім уладаннем. Паводле Васкрасенскага летапісу, у 1159 годзе менскія князі Глебавічы напалі на Ізяслаўль, Брачыслаў і Валодша трапілі ў палон, Брачыслаў быў закаваны ў жалеза. У 1160 годзе, падчас паходу полацкага князя Рагвалода-Васіля на Менск, братоў вызвалілі.
У 1180 годзе у паходзе на Друцк браў удзел князь Андрэй Валодшыч (Андрѣи Володьшичь), напэўна, сын князя Валодшы. У тым жа паходзе бралі ўдзел і пляменнікі князя Андрэя Валодшыча — Ізяслаў і Васілька Брачыславічы. Такім чынам, Валодша меў прынамсі яшчэ аднаго сына — Брачыслава Валодшыча, які асобна крыніцамі не згадваецца.
На думку М. М. Карамзіна, М. П. Пагодзіна, П. М. Строева, А. М. Рапава, С. М. Салаўёва, М. Баўмгартэна і іншых, князь Валодша быў сынам полацкага князя Васількі Святаславіча. Такая генеалогія не адпавядае сведчанню летапіса пра Ізяслаўль як «отчыну» князёў Брачыслава і Валодшы, бо валоданне гэтым ўдзелам Васількам Святаславічам, ці прынамсі Святаславам Усяславічам, супярэчыць крыніцам. Такая неадпаведнасць у асноўным усведамляецца вышэйназванымі даследчыкамі. Ёсць і іншыя думкі, М. І. Ермаловіч атаясняе князя Валодшу з полацкім князем Вальдэмарам, згаданым «Хронікай Лівоніі» Генрыха Латвійскага. Атаясненне М. Ермаловіча, аднак, храналагічна праблемнае, бо князь Вальдэмар вядомы з 1186 года, калі Валодша ўжо не жыў.
Канета-Павезэ
Канета-Павезэ (Canneto Pavese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 1447 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 249 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 27044. Тэлефонны код — 0385.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Ours (песня Тэйлар Свіфт)
Інфармацыя
«Ours», як і ўсе 14 трэкаў з альбома «Speak Now», Тэйлар Свіфт напісала самастойна. Яна таксама стала сапрадзюсарам разам з Натанам Чэпманам. 8 лістапада 2011 песня стала прома-сінглам у падтрыму альбома, а 22 лістапада атрымала правы паўнапраўнага сінгла. На кантры-радыё «Ours» была адпраўлена толькі 5 снежня, але гэта не перашкодзіла ёй дасягнуць першага радка галоўнага амерыканскага чарта кантры-песень Hot Country Songs, што стала 2 запар і 6 увогуле чарттоперам Свіфт у гэтым хіт-парадзе. У Billboard Hot 100 сінгл заняў 13 месца, у Канадзе стаў 68 у асноўным чарце і 1 у кантры-аддзяленні, у Аўстраліі апынуўся на 91 пазіцыі, у Вялікабрытаніі — на 181.
Гэтаю песню, як і некаторыя іншыя са «Speak Now», Тэйлар прысвяціла свайму былому хлопцу Джону Маеру. Яна напісала яе ў 19 гадоў, у 2009 годзе.
Тэйлар Свіфт распявадае пра кампазіцыю: Кампазіцыя атрымала вельмі добрыя водгукі і атрымала некалькі намінацый на разнастайныя прэміі, сярод якіх American Country Awards і CMT Music Awards, і атрымаў узнагароду BMI Country Awards.
Кліп на песню здымалі два дні ў Нэшвіле. Ён выйшаў 2 снежня 2011 года. Рэжысёр — Дэклан Уайтблум.
Касцёл і кляштар езуітаў (Блонь)
Касцёл і кляштар езуітаў — колішні драўляны касцёл Святога Яна і кляштар езуітаў у Блоні Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Місія езуітаў у Блоні заснавана Юзафам Бакам, уладальнікам Блоні. Юзаф (1707—1780), сын Адама Бакі, скарбніка мсціслаўскага, у 1723 годзе ўступіў у ордэн езуітаў і пабудаваў у 1742 годзе драўляны касцёл, а ў 1745 годзе — кляштар. Пасля смерці Юзэфа Бака маёнтак Блонь перайшоў ва ўласнасць айцоў-езуітаў.
Касцёл бы зведзены да шчэнту ў 1937 годзе пасля расстрэлу ксяндза Антонія Ячэйкі. Пасля, на яго месцы, была пабудавана Блонская школа.
Архітэктура
Будынак касцёла з’яўляўся творам народнага драўлянага дойлідства. Прамавугольны ў плане, пад двухсхільным дахам зруб на галоўным фасадзе быў вылучаны двух’яруснай чацверыковай званіцай і чатырохкалонным порцікам пры ўваходзе. Звесткі аб ім дашлі да нас паводле малюнка 19 стагоддзя.
Сяргей Мікалаевіч Ханжанкоў
Сяргей Ханжанкоў (, пас. Усць-Уціны, Магаданская вобласць, СССР —, Мінск, Беларусь ) — арганізатар і кіраўнік моладзевай антысавецкай арганізацыі, якая дзейнічала ў Мінску ў 1962—1963 гадах і мела на мэце падарваць радыёглушыльную вежу ў Мінску.
Актынідыя каламікта
Батанічнае апісанне
Актынідыя каламікта — дравяністая ліяна. Ствалы даўжынёй да 15 метраў і да 2 (5) см у дыяметры, з цёмнай карой, якая слаба лупіцца.
Парасткі бліскучыя, цёмна-карычневыя, гладкія, з павойнымі або стромкімі галінамі, якія ўзбірацца на вышыню да 14 м і больш. Маладыя парасткі са шматлікімі падоўжнымі і кропкавымі светлымі чачавічкамі.
Сяргей Мікалаевіч Ханжанкоў
Біяграфія
Сям’я слухала заходнія радыёстанцыі. У 1962 годзе ён разам з Віктарам Храпавіцкім і Рыгорам Сярогіным стварыў невялікую падпольную групоўку, якая збіралася распачаць друк антысавецкіх улётак. Пасля было пастаноўлена падрыхтавацца і падарваць радыёглушыльную вежу ў Мінску. Ханжанкоў і Храпавіцкі знайшлі ў лесе снарады і, распілаваўшы іх, здабылі выбухоўку. Пасля пачалі распрацоўваць тэкст улётак, якія збіраліся расклеіць пасля аперацыі. Пасля недатрымання канспірацыі пра групу стала вядома КДБ. У групу быў падасланы агент КДБ, былы аднакласнік Ханжанкова.
Актынідыя каламікта
Батанічнае апісанне
Цікавай асаблівасцю з'яўляецца дробнапілаватае, з рыжаватымі валаскамі на жылках, лісце са зменлівай афарбоўкай. У пачатку росту яно бронзавае, потым зялёнае, перад цвіценнем канцы ў большасці лістоў становяцца ярка-белымі, а пасля адцвітання — ружаватымі, потым малінава-чырвонымі. У восеньскі перыяд лісце афарбоўваецца ў ружовыя, жоўтыя, светла-жоўтыя ці фіялетава-чырвоныя тоны. Стракаталістасць асабліва выяўлена ў раслін, якія растуць на асветленых месцах, але адсутнічае ў кустападобных раслін, якія сустракаюцца ў верхняй мяжы распаўсюджання ў гарах.
Сяргей Мікалаевіч Ханжанкоў
Біяграфія
7 кастрычніка 1963 года засуджаны за «спробу зрабіць дыверсію» і «антысавецкую агітацыю і прапаганду» да 10 гадоў лагераў. Пасля вызвалення ў 1973 годзе вярнуўся ў Мінск. Працаваў інжынерам у Беларускім дзяржаўным інстытуце праектавання аўтадарог, рабочым на заводзе імя Кірава. У 1990-я гады супрацоўнічаў з Санкт-Пецярбургскім Мемарыялам.
Актынідыя каламікта
Батанічнае апісанне
Цвіце з 5 гадоў, у другой дэкадзе чэрвеня. Працягласць цвіцення — да 20 дзён. Кветкі актынаморфныя, белыя або з вонкавага боку ледзь ружаватыя з тонкім прыемным пахам; на тонкіх кветаножках, панікаючыя, аднаполыя, двухдомныя, радзей сустракаюцца абодваполыя. Калякветнік двайны, Чашалісцікаў і пялёсткаў па пяць. Чашачка застаецца пры плодзе, засыхае. Тычыначныя кветкі каля 10 мм у дыяметры, размешчаны звычайна ў трохкветкавых шчытках; песцікавыя абодваполыя кветкі да 15 мм у дыяметры, размешчаны па адным у пазухах лісця. Песцік са шматгнёздавай завяззю; слупкоў 8-12 (16), пры аснаванні зрослых, на вяршыні дугападобна адхіленых, яны заканчваюцца галоўчатымі лычыкамі. Тычынак шмат, яны свабодныя. Завязь верхняя, голая.
Сяргей Мікалаевіч Ханжанкоў
Біяграфія
Аляксандр Салжаніцын у інтэрвію згадаў Ханжанкова:
Актынідыя каламікта
Батанічнае апісанне
Плады — цёмна-зялёныя ягады з 12 і больш цёмнымі падоўжнымі палоскамі, даўгаватыя, эліптычныя, радзей круглявыя. У спелым стане мяккія, салодкія і духмяныя, да 3 см даўжынёй і 1-1,5 см шырынёй, маса пладоў да 4 г. Сакавітая мякаць пладоў багатая цукрамі і вітамінам С. Буйныя кусты даюць да 20 кг пладоў. Плады дзікіх раслін актынідыі валодаюць выключна прыемным смакам з тонкім водарам ананасу.
Насенне шматлікае (да 90 штук у ягадзе), дробнае, цёмна-карычневае або жаўтлявае з сеткавай дробнавочкавай паверхняй; вага 1000 штук насення 0,82-1 г. Плоданасіць з 9 гадоў, плады спеюць у канцы жніўня — сярэдзіне верасня нераўнамерна, пры паспяванні лёгка абсыпаюцца. Плады ядомыя.
Сяргей Мікалаевіч Ханжанкоў
Біяграфія
У 1976 годзе спрабаваў арганізаваць сустрэчу былых палітзняволеных, але сустрэча не адбылася, бо ўсе яе ўдзельнікі былі часова затрыманыя КДБ. Удзельнік I з’езда палітзняволеных (жнівень 1990 года, Санкт-Пецярбург).
Актынідыя каламікта
Распаўсюджанне
Радзіма — Усходняя Азія. Сустракаецца на Далёкім Усходзе: у Кітаі (Хэбэй, Хэйлунцзян, Цзілінь, Ляанін, Сычуань, Юньнань), Японіі (Хакайда, Хансю), Карэі; Прымор'і, паўднёвай часткі Хабараўскага краю, Прыамур'і, паўднёвых і цэнтральных раёнах Сахаліна, на Ітурупе, Кунашыры і Шыкатане.
Сяргей Мікалаевіч Ханжанкоў
Біяграфія
Пачынаючы з гадоў «перабудовы» актыўна ўдзельнічаў у грамадскім жыцці, паслядоўна выступаў за дэмакратызацыю беларускага грамадства. У апошнія гады жыцця быў публічнай персонай, часта даваў інтэрв’ю.
Актынідыя каламікта
Распаўсюджанне
Інтрадукавана ў Еўропе.
Актынідыя каламікта расце ў многіх тыпах лесу: у кедрава- і піхтава-шырокалісцевых, шырокалісцева-яловых і піхтавае-яловых лясах, але найбольш спрыяльныя ўмовы для яе росту ствараюцца ў піхтава-яловых лясах з удзелам кедра і шыракалістых парод. Тут яна дасягае максімальных памераў і ўтварае зараснікі па берагах ключоў і на осветленных участках. Добра развіваецца таксама на высечках і гарах, на лясных прагалах і ўзлесках.
Сяргей Мікалаевіч Ханжанкоў
Біяграфія
З 2002 года на пенсіі. Нерэабілітаваны і рэабілітацыі ніколі не дамагаўся. Памёр ва ўласнай кватэры ў Мінску пасля цяжкай хваробы 16 сакавіка 2016 года.
Актынідыя каламікта
Распаўсюджанне
Будучы знешнеяруснай раслінай, актынідыя каламікта з'яўляецца і характэрнай часткай падлеску разам з, , , , , і ; аддае перавагу добра дрэнаваным перагнойным глебам, дзе нярэдка сустракаецца ў вялікай колькасці. У выглядзе невялікага куста са штогод абмярзаючыми парасткамі яна расце па краях камяністых россыпаў, паднімаючыся ў горы Паўднёвага Прымор'я на вышыню 1300—1400 м над узроўнем мора. У паўночных межаў арэалу падымаецца ў горы не вышэй за 150 м.
Ва ўмовах Беларусі актынідыя лепш за ўсё расце пры слабым бакавым зацяненні на лёгкай пажыўнай глебе. Пры адсутнасці апор на адкрытых месцах гэта павойная расліна пераўтвараецца ў невысокі галінасты кусцік.
Гаспадарчае значэнне і ўжыванне
Культывуецца як дэкаратыўная і пладовая расліна. У культуры з 1855 года. Каштоўны перганос (дае кветкавы пылок). Размнажаюць насеннем, чаранкамі і адводкамі. Добра расце на дрэніраваных, багатых перагноем глебах. Мароза- і газаўстойлівая.
Збор
Плады збіраюць спелымі і перапрацоўваюць пераважна ў свежым выглядзе. Радзей іх падвяльваюць і сушаць пры тэмпературы 60 °C.
Плады багатыя аскарбінавай кіслатой (да 1430 мг% на сырое рэчыва); утрымліваюць таксама цукры (4,2-9,8 %), дубільныя і пектынавыя рэчывы, пігменты, мікраэлементы, арганічныя кіслоты (0,78—2,48 %). Лісце ўтрымлівае да 0,1 % аскарбінавай кіслаты.
У кулінарыі
Адсутнасць у спелых пладах вострараздражняльных рэчываў, добрае спалучэнне вітаміну С і Р-актыўных рэчываў робяць ягады актынідыі каштоўнымі для спажывання ў свежым выглядзе і для перапрацоўкі. 3 пладоў гатуюць павідла, джэм, варэнне, начынкі для цукерак, пірагоў і іншых кандытарскіх вырабаў, натуральныя сокі і віны, салодкія і вострыя марынады. Вяленыя плады актынідыі становяцца больш салодкімі, валодаюць прыемным пахам і па сваіх уласцівасцях нагадваюць сушаны безнасенны вінаград — кішміш.
У медыцыне
Лекавыя ўласцівасці пладоў актынідыі абумоўлены комплексным уздзеяннем на арганізм чалавека вітамінаў, якія ў іх удала спалучаюцца. Ужываюць як вітамінавы сродак для прафілактыкі і лячэння авітамінозаў.
Плады актынідыі каламікта валодаюць выключна высокай супрацьцынготнай актыўнасцю. Па ўтрыманні аскарбінавай кіслаты яны набліжаюцца да пладоў шыпшыны і пераўзыходзяць у гэтым дачыненні да апельсінаў, лімонаў і чорных парэчак.
У народнай медыцыне Далёкага Усходу плады выкарыстоўваюць у якасці прафілактычнага і лячэбнага сродку пры цынзе, а таксама пры розных крывацёках, туберкулёзе, зубным карыесе, коклюшы.
Агратэхніка
На ўчастку пад гэту культуру адводзяць добра асветленае месца з урадлівай і дрэнажаванай глебай. Вясной па схеме 3—4x2—3 м выкопваюць пасадачныя ямы. Пасадку 2—3-гадовых саджанцаў робяць да пачатку руху соку ў раслінах. На ўчастку высаджваюць жаночыя і мужчынскія расліны актынідыі ў суадносінах 10—15 да 1.
Актынідыю вырошчваюць у выглядзе куста або на шпалеры. У актынідыі каламікты і вытворных ад яе сартоў плады выспяваюць неадначасова, а спелыя ягады асыпаюцца. Таму іх збіраюць за 1—3 заходы праз 3—10 дзён пасля з'яўлення першых спелых пладоў. Тарай для здымання служаць малааб'ёмныя (на 2—3 кг) кошыкі або іншы посуд. Сабраныя плады сартуюць: спелыя адразу перапрацоўваюць, недаспелыя змяшчаюць на даспяванне, раскладваючы іх у адзін слой у чыстым, халаднаватым і сухім памяшканні, куды не трапляюць сонечныя прамяні і дзе няма пахучых рэчываў.
Вегетуе расліна каля 150 дзён. У першыя тры гады расце хутка. Добра размнажаецца вегетатыўна. Пры спрыяльных умовах жыве да 80-100 гадоў.
Кальбулак
Кальбулак — сяло ў Шчарбакцінскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Хмяльніцкай сельскай акругі. Код КАТА — 556863200.
Амішы
Амішы, таксама аманіты — рэлігійны рух, які зарадзіўся як самы кансерватыўны кірунак у менаніцтве (разнавіднасць анабаптызма) і затым зрабіўся асобнай пратэстанцкай рэлігійнай дэнамінацыяй. Амішы адрозніваюцца прастатой жыцця і адзення, нежаданнем прымаць некаторыя сучасныя тэхналогіі і выгоды. Рух паслядоўнікаў Якаба Амана ўзнік у 1693 годзе ў Еўропе, але потым большасць амішаў былі вымушаныя, ратуючыся ад пераследу, эміграваць у Амерыку, а тыя, што засталіся ў Еўропе паступова зноў аб'ядналіся з менанітамі. У цяперашні час большасць амішаў пражывае ў ЗША і Канадзе. Веравучэнне амішаў заснавана на літаральным і строгім тлумачэнні Бібліі. Як і іншыя анабаптысты, яны дапускаюць хрышчэнне толькі ў свядомым узросце, а не ў маленстве, выступаюць за ненасілле і супраць любой ваеннай службы. Большасць абшчын амішаў не будуюць культавыя збудаванні і праводзяць набажэнствы ў звычайным доме; не займаюцца місіянерствам і рэдка прымаюць да сябе новых членаў. На працягу многіх пакаленняў амішы бяруць шлюб толькі з аднаверцамі (часам з менанітамі), з-за чаго ўтвараюць генетычна закрытую чалавечую папуляцыю, нетыповую для сучаснага свету. З прычыны блізкароднасных шлюбаў унутры адносна малой першапачатковай групы насельніцтва ў многіх грамадах амішаў усё часцей выяўляюцца спадчынныя прыкметы, а часам і спадчынныя захворванні. Сем'і амішаў былі і, у асноўным, застаюцца шматдзетнымі і прыхільнымі да традыцыйнага сельскага ладу жыцця. Высокая нараджальнасць і пры гэтым нізкая дзіцячая смяротнасць робяць амішаў папуляцыяй, якая вельмі хутка расце. Рэлігійныя групы амішаў імкнуцца да пэўнай ізаляцыі ад неамішскага грамадства. Вельмі вялікае значэнне надаецца ўнутрыцаркоўным і сямейным адносінам. Амішы звычайна ствараюць уласныя аднапакаёвыя школы і заканчваюць фармальную адукацыю ў восьмым класе. Цэняць ручную працу, сціпласць і стрыманасць. У цяжкіх сітуацыях аддаюць перавагу спадзявацца на дапамогу сям'і і грамады, а не дзяржавы або страхавых кампаній. Колькасць амішаў складае больш за 200 000 чалавек, па этнічным паходжанні гэта ў асноўным эльзасцы - нашчадкі прыкладна 200 заснавальнікаў, якія эмігравалі з Еўропы ў ЗША ў XVII - пачатку XVIII стагоддзя.
Дрывяты
Дрывя́ты — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца ў басейне Друйкі (выцякае з возера), каля паўднёвай ускраіны Браслава. Найбуйнейшае ў Браслаўскай групе азёр і пятае па велічыні на тэрыторыі Беларусі. Належыць да групы Браслаўскіх азёр і знаходзіцца на тэрыторыі нацыянальнага парка «Браслаўскія азёры».
Назва
Аснова гэтай назвы звязаная з індаеўрапейскім коранем *dreu- / *dru- «бегчы, імкнуцца; цекці», ад якога вытворнае і *droṷus «плынь». З балцкай лексікі корань з цягам часу знік, выціснуты іншымі каранямі, і застаўся толькі ў гідраніміі.
Корань Druv- у латышскай рачной назве Druve. Роднасныя таксама балцкія гідронімы Dreverna, Drawanta, Drawing, Адроў, Друць. З Дрывяцкага возера ў Дзвіну цячэ рака Друя, у якой гэты ж корань Dru-, пашыраны пашыральнікам -j-.
У назве *Druvintas (> Дрывяты) корань Druv- пашыраны пашыральнікам -nt-, як і ў назве возера Вісяты (ад формы тыпу літоўскай азёрнай назвы Viešintas). Ён таксама ў балцкіх гідронімах тыпу Gamanta, Laukantė, Ušantė.
Назва возера Дрысвяты, што на захадзе ад Дрывятаў, нягледзячы на падобнае фанетычнае афармленне (-вяты) найімаверней іншага паходжання, ад асновы Dris- (яна ж у назвах тыпу Дрыса). Так жа сама розныя асновы Ус- і Уд- і ў назвах азёраў Усвят і Удвят (побач адзін аднаго на Верхнім Падзвінні), што аформленыя так жа, як Дрывяты і Дрысвяты.
Апісанне
Плошча паверхні складае 36,1 км². Найбольшая глыбіня — 12 м. Даўжыня — 9,86 км. Найбольшая шырыня — 4,5 км. Даўжыня берагавой лініі — 37,6 км. Аб’ём вады — 223,5 млн м³. Плошча вадазбору — 459 км². Схілы катлавіны пераважна пад лесам, асіметрычныя: на поўначы вышынёй 30—37 м, месцамі разараныя, на поўдні да 5 м, забалочаныя. На поўдні і паўднёвым-усходзе 3 вялікія залівы. Мелкаводная зона шырокая (150—300 м) і спадзістая, глыбакаводная ўзгорыстая: упадзіны глыбінёй 10—12 м чаргуюцца з падняццямі. 6 астравоў агульнай плошчай 0,92 км². Дно да глыбіні 3,5—5 м выслана пяскамі, ніжэй — іламі і сапрапелямі (агульная магутнасць адкладаў да 11 м). Сярэднемесячная тэмпература вады да глыбіні 7 м у чэрвені 17,2 °C, ліпені — 18,8 °C, жніўні — 17,8 °C. У зімовы перыяд паверхневыя тэмпературы складаюць 0,1—0,2 °C, прыдонныя — 3—3,8 °C. Возера замярзае ў канцы лістапада — пачатку снежня, лёд трымаецца да канца сакавіка, часам да сярэдзіны красавіка — пачатку мая.
У возеры водзяцца каля 20 відаў рыб: лешч, судак, акунь, плотка, лінь, рапушка, мянтуз, верхаводка, карась, язь, шчупак і інш.; ёсць вугор. Адзначана гнездаванне ахоўнай птушкі — лебедзя-шыпуна. У возера ўпадаюць рэкі Усвіца (злучае з воз. Іказнь), Золвіца, Акунёўка, Дружнянка, Рака (злучае з возерам Рака), 6 ручаёў.
Уваходзіць у зону адпачынку Браслаў, на паўночным беразе турбаза «Браслаўскія азёры».
Уплыў меліярацыі
На ўзровень возера значны ўплыў аказалі меліярацыйныя работы (паглыбленне рэчышча і будаўніцтва плаціны на Друйцы): у 1926 годзе пры ўзроўні 132 м плошча возера складала 38,2 км², было 3 астравы. Уздоўж берагоў утварылася шырокая пойменная паласа. У 1958 годзе пры ўзроўні 129 метраў плошча возера 32,6 км² — 11 астравоў.
NGC 6019
NGC 6019 (іншыя абазначэнні — ZWG 319.31, PGC 56265) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Віктар Аляксандравіч Гвоздзеў
Біяграфія
Член КПСС з 1956. Скончыў БСГА ў 1954. З 1954 галоўны інжынер Стайкаўскай МТС Багушэўскага раёна, дырэктар Зарубскай МТС Дубровенскага раёна, галоўны інжынер Дубровенскай РТС. З 1959 2-і сакратар Дубровенскага, з 1961 1-ы сакратар Езярышчанскага райкамаў КПБ. З 1962 партарг Віцебскага абкама КПБ у Гарадоцкім тэрытарыяльна-вытворчам калгасна-саўгасным кіраванні, з 1963 намеснік загадчыка сельска-гаспадарчым аддзелам Бюро ЦК КПБ па сельскаму гаспадарству, у 1966-69 начальнік Галоўнага кіравання па асушэнні зямель і будаўніцтву саўгасаў на Палессі пры Міністэрстве меліярацыі і воднай гаспадаркі СССР.
З кастрычніка 1969 1-шы сакратар Гомельскага абкама КПБ. З 1978 намеснік, з кастрычніка 1979 1-шы намеснік Старшыні СМ БССР, адначасова з 1978 старшыня Дзяржаўнага планавага камітэта БССР.
Член ЦК КПБ з 1971, член Бюро ЦК КПБ з верасня 1978. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР з 1970, Вярхоўнага Савета БССР у 1967-71, з 1980.
У 1982 годзе ​​пераведзены на працу ў Маскву на пасаду намесніка Старшыні.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы і тэматыка публікацый: арганізацыйна-эканамічныя аспекты міжгаспадарчай кааперацыі; планаванне ў сельскагаспадарчай вытворчасці; арганізацыя вытворчасці кармоў, ялавічыны і інш.
Мацвей Васільевіч Захараў
Мацве́й Васі́льевіч Заха́раў ( — ) — савецкі военачальнік, Маршал Савецкага Саюза (1959), двойчы Герой Савецкага Саюза (1945, 1971), Герой Чэхаславакіі (1970), член ЦК КПСС, дэпутат Вярхоўнага Савета СССР (з 4 па 8 склікання), прафесар. Удзельнік Кастрычніцкай рэвалюцыі і Грамадзянскай вайны. У арміі з 1918 года.
Біяграфія
Скончыў Ваенныя акадэміі імя Фрунзэ (1928) і Генштаба (1937). У Вялікую Айчынную вайну начальнік штабоў 9-й арміі і Галоўнага камандавання Паўночна-Заходняга напрамку, намеснік начальніка Галоўнага ўпраўлення тылу Чырвонай Арміі; са студзеня 1942 года начальнік штаба Калінінскага, у красавіку-кастрычніку Рэзервовага і Стэпавага, у кастрычніку 1943-чэрвені 1945 года — 2-га Украінскага франтоў. Пасля вайны на адміністрацыйных пасадах ва Узброенных Сілах СССР, у тым ліку у 1960-63 і 1964-71 гадах начальнік Генштаба, 1-ы намеснік міністра абароны СССР.
Хрышчэнне
Хрышчэнне, таксама Вадохрышча (βάπτισμα — «пагружэнне ў ваду») — адзін з найважнейшых хрысціянскіх сакраментаў. Прызнаецца усімі хрысціянскімі плынямі, хоць і не ў аднолькавым сэнсе. Паводле словаў Ісуса Хрыста, хрышчэнне - неабходная ўмова для нараджэння звыш, каб увайсці ў Царства Божае (Ин.3 :3-5). Па вучэнні сучасных артадаксальных цэркваў, з дапамогай хрышчэння чалавек робіцца членам Царквы. Толькі пасля хрышчэння чалавек атрымлівае доступ да ўсіх царкоўных таямніц, перш за ўсё, да Прычашчэння, у якім, паводле вучэння царквы, адбываецца злучэнне чалавека з Богам. Сакрамэнт складаецца альбо ў трохразовым пагружэнні чалавека ў ваду, альбо ў абліванні чалавека з малітвамі святара.
Якаб Аман
Якаб Аман (Jacob Amman, Jakob Ammann; (?), Эрленбах — пасля 1730) — ідэолаг менаніцкага руху з Эльзаса, прапаведаваў у другой палове XVII стагоддзя, прыхільнік анабаптызму. Прыхільнік вучэння Мена Сіманса. Настойваў на літаральным выкананні асноватворных менаніцкіх канонаў, зацверджаных Дордрэхцкай канферэнцыяй 1632. Ад імя Амана названа адгалінаванне Амішы.
Кастэль-дэль-Ова
Кастэль-дэль-Ова (Castel dell’Ovo; літаральна «Замак яйка», «Яечны замак») — сярэднявечная крэпасць на востраве ў Тырэнскім моры, злучаным вузкай насыпам з Неапалем. Верагодна, што менавіта тут у VI ст. да н. э. і быў заснаваны грэчаскімі каланістамі гэты горад.
У рымскую эпоху палкаводзец Лукул першым упадабаў гэты востраў і пабудаваў тут сваю вілу. Пры імператары Валентыніяне III востраў быў замацаваны на выпадак нападу, і сюды ў 476 годзе быў высланы з Равены апошні яе імператар, Ромул Аўгустул. Затым на працягу некалькіх стагоддзяў на востраве жылі адны манахі. У IX стагоддзі неапалітанцы былі вымушаныя знесці ўмацаванні, каб не дапусціць іх захопу сарацынамі.
Сённяшні замак быў пабудаваны Ражэрам Сіцылійскім у 1139 годзе для абароны горада з боку мора і атрымаў назву за сваю незвычайную форму (па іншай версіі, з-за чароўнага яйка, прыхаваным пад замкам Вергіліем). Сто гадоў пазней каралеўскі двор перабраўся ў Кастэль-Нуова, а ў старым замку засталася казна караля і судовыя ўстановы.
У XV стагоддзі крэпасць была ўзмоцнена на выпадак гарматнага абстрэлу.
Ключ 48
Ключ 48 工 (піньінь gōng) са значэннем «праца» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 31 ключа, якія складаюцца з трох рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 17 іерогліфаў з гэтым ключом з 49,030.
Дзяржаўны пераварот у Нігеры (2023)
26 ліпеня 2023 года салдаты прэзідэнцкай гвардыі Нігера затрымалі прэзідэнта Махамеда Базума. Вайскоўцы абвясцілі аб яго звяржэнні, закрылі межы краіны, прыпынілі дзейнасць дзяржаўных устаноў і ўвялі каменданцкую гадзіну.
Ключ 48
Старажытны знак мае два варыянты чытання Першы: дзве гарызантальныя рысы — два ўзроўні, вертыкальная — інструмент для вымярэння. Другая версія: дзве гарызантальныя рысы ўяўляюць зямлю і неба, вертыкальная — чалавека; такім чынам прызначэнне чалавека паміж небам і зямлёй складаецца ўва ўтварэнне нейкай дзейнасці, працы.
Дзяржаўны пераварот у Нігеры (2023)
Падзеі сталі катастрофай для краін Захаду, так як яны страцілі адзін з апошніх саюзных урадаў у Заходняй Афрыцы.
Ключ 48
У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «праца», «будаванне», «рамяство», майстэрства.
Дзяржаўны пераварот у Нігеры (2023)
Па выніку перавароту ў краіне паўстала двоеўладдзе: паралельна з ваеннай хунтай з’явіліся грамадзянскія сілы разам з выканаўцам абавязкаў прэзідэнта. Таксама пераварот стаў прычынай рэгіянальнага дыпламатычнага крызісу вакол Нігера.
Перадгісторыя
З моманту атрымання незалежнасці ад Францыі ў 1960 годзе ў Нігеры адбыліся чатыры ваенныя перавароты, апошні ў 2010 годзе. Таксама былі некалькі няўдалых спроб. Апошняя з іх адбылася ў 2021 годзе, калі ваенныя дысідэнты паспрабавалі захапіць прэзідэнцкі палац за два дні да інаўгурацыі абранага прэзідэнта Базума, які быў першым прэзідэнтам краіны, што заняў пасаду ад дэмакратычна абранага папярэдніка. Выступленне вайскоўцаў адбылося пасля падобных падзей у суседніх краінах, такіх як Гвінея, Малі і Буркіна-Фасо. Праз гэта рэгіён атрымаў назву «пояс перавароту».
Ключ 48
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Дзяржаўны пераварот у Нігеры (2023)
Перадгісторыя
Прычынай выступлення вайскоўцаў стаў рост цэн, некампетэнтнасць урада і карупцыя. Краіна часта знаходзіцца ў ніжняй частцы Індэкса чалавечага развіцця ААН. Значную шкоду гаспадарцы Нігера нанесла дзейнасць ісламістаў з Аль-Каіды, Ісламскай дзяржавы і Бока Харам.
У 2022 годзе дзяржава стала цэнтрам антыджыхадзісцкіх аперацый Францыі ў Сахелі, так як Малі і Буркіна-Фасо французы вымушана пакінулі праз рост антыфранцузскіх настрояў, выкліканых іх няздольнасцю разграміць рух радыкалаў. Такім чынам прэзідэнт Базум заставаўся адным з нямногіх празаходніх лідараў у рэгіёне. Таксама Нігер цесна супрацоўнічаў з ЗША.
Ход падзей
Раніцай 26 ліпеня ў Twitter прэзідэнта Нігера было абвешчана, што прэзідэнцкая гвардыя пад камандаваннем генерала Амара Чыані ўдзельнічала ў «антырэспубліканскай дэманстрацыі» і спрабавала атрымаць падтрымку іншых сілавых структур. Пазней стала вядома, што кіраўнік дзяржавы быў схоплены і змешчаны пад арышт у прэзідэнцкім палацы. Таксама схапілі міністра ўнутраных спраў Хамаду Сулі. Як стала вядома, напярэдадні Базум планаваў вызваліць ад сваёй пасады Чыані.
Раніцай палац і прылеглыя міністэрствы заблакавалі ваеннай тэхнікай, а супрацоўнікам палаца не далі доступу ў офісы. Да 400 цывільных прыхільнікаў Базума спрабавалі падысці да будынка, але былі разагнаныя агнём, у выніку адзін чалавек паранены. Прэзідэнцкая гвардыя заявіла, што аналагічныя акцыі ў падтрымку Базума адбыліся вакол дыпламатычных прадстаўніцтваў краіны за мяжой. Лаяльныя ўраду армейскія часці з мэтай перашкодзіць мяцежнікам акружылі прэзідэнцкі палац і будынак дзяржаўнай тэлекампаніі ORTN.
27 ліпеня кіраўніцтва ўзброеных сіл Нігера апублікавала заяву, у якой паведаміла аб сваёй падтрымцы перавароту. Неўзабаве пасля гэтага ў тэлевізійнай заяве палкоўнік Абдраман абвясціў, што ўся дзейнасць палітычных партый у краіне павінна быць часова прыпынена.
Міністр замежных спраў Хасумі Масауду асудзіў дзеянні змоўшчыкаў. Ён абвясціў сябе выканаўцам абавязкі кіраўніка дзяржавы і заклікаў усіх дэмакратаў зрабіць так, каб «гэтая авантура правалілася».
Рэакцыя
ЭКАВАС спрабавала правесці перамовы з путчыстамі, але няўдала.
Яўген Прыгожын, кіраўнік расійскай ПВК «Вагнер», якая дзейнічала ў суседнім Малі і замяніла Францыю ў барацьбе з джыхадзісцкім рухам, назваў пераварот часткай барацьбы Нігера з «каланізатарамі».
10 жніўня 2023 года Эканамічная супольнасць дзяржаў Заходняй Афрыкі (ЭКАВАС) вырашыла захаваць магчымасць ваеннага ўмяшання ў Нігер. Такім чынам, адкрыла магчымасці для мабілізацыі сіл, якія мусяць у асноўным складацца з нігерыйскіх і сенегальскіх войск.
Аляксандр Скшыньскі
Аляксандр Скшыньскі (Aleksander Józef Skrzyński; 19 сакавіка 1882 — 25 верасня 1931 года) — польскі юрыст, дыпламат, палітык, граф, прэм’ер-міністр Польшчы.
Вывучаў права ў 1900—1904 гадах ў Венскім універсітэце, у 1904—1906 гадах — у Ягелонскім універсітэце. 6 лютага 1906 года атрымаў ступень доктара права. Пасля заканчэння вучобы працаваў у Львове, потым у старостве ў Гарліцах. З 1908 года працаваў на адміністрацыйнай службе ў Галіцкім намесніцтве ў Львове, пасля чаго перайшоў на дыпламатычную службу пры Міністэрстве замежных спраў Аўстра-Венгрыі. У 1912 годзе быў прызначаны камергерам пры двары імператара Франца-Іосіфа і пераведзены ў амбасаду ў Гаазе. Быў аташэ пры місіі Аўстра-Венгрыі ў Ватыкане, з 1912 года быў сакратаром місіі ў Берліне і Парыжы. У 1914 годзе ён быў прызначаны на дыпламатычную пасаду ў Вашынгтоне, але пасля пачатку Першай сусветнай вайны не прыняў намінацыю і быў адпраўлены ў адпачынак па ўласным жаданні. У час вайны служыў у арміі, атрымаў званне падпаручніка. У 1916 годзе пераведзены ў запас.
Уключыўся ў палітычнае жыццё Польшчы ў складзе кансерватыўнай Партыі нацыянальных правых. У чэрвені 1919 года вылучаны паслом у Бухарэсце. Ва ўрадзе Уладзіслава Сікорскага (1923) узначаліў міністэрства замежных спраў. Пасля адстаўкі ўрада ён застаўся ў Лондане. 27 ліпеня 1924 года зноў быў прызначаны міністрам замежных спраў ва ўрадзе Уладзіслава Грабскага. На гэтай пасадзе 2 кастрычніка 1924 года ў Жэневе ён падпісаў Пратакол аб мірным урэгуляванні міжнародных спрэчак, які павінен быў прадухіліць наступную агрэсію. У наступным урадзе заняў пасаду прем’ера 20 лістапада 1925 года, якую займаў да 5 мая 1926 года. Пасля Майскага перавароту правёў дуэль з генералам Станіславам Шаптыцкім, які абвінаваціў яго ў саўдзеле ў падрыхтоўцы перавароту.
Пасля завяршэння дыпламатычнай і палітычнай дзейнасці заняўся бізнесам (драўняная прамысловасць). Загінуў 25 верасня 1931 года ў аўтакатастрофе за 8 км ад Острава Велькапольскага. Пахаваны ў фамільным склепе ў сваім маёнтку ў Загужанах.
Табар (горад)
Табар (чэш. Tábor) — горад у Паўднёвай Чэхіі, на рацэ Лужніцы. Уваходзіць у склад Паўднёвачэшскага края.
Заснаваны Пржэмыслам Отакарам у XIII стагоддзі, меў назву Градзіштэ. Новую назву атрымаў ад гусітаў, якія прыбылі сюды з Прагі ў 1420 годзе.
У горадзе захавалася вялікая колькасць помнікаў архітэктуры.
Царква ў гонар Адсячэння Главы Іаана Прадцечы (Межная Слабада)
Царква ў гонар Адсячэння Главы Іаана Прадцечы — праваслаўны храм у в. Межная Слабада Клецкага раёна Мінскай вобласці. Размешчаны ў цэнтры вёскі, на могілках.
Гісторыя
Пабудавана на мяжы XIX—XX стагоддзяў з дрэва з брамай-званіцай. Да 1990-х гадоў не дзейнічала. Адноўлена ў 1993 годзе. Прыпісная да Свята-Петра-Паўлаўскай царквы в. Галынка.
Архітэктура
Твор народнага дойлідства. Храм прамавугольны ў плане, з трохграннай апсідай. Вальмавы дах завершаны па цэнтры васьмігранным барабанам з цыбулепадобнай галоўкай. Гарызантальна ашаляваныя сцены расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў разных ліштвах. Уваход праз невялікі прытвор. Перад царквой пастаўлена двух’ярусная чатырохгранная каркасная званіца з шатровым верхам. Сцены 2-га яруса прарэзаны ромбападобнымі праёмамі. Першы ярус выкананы ў выглядзе брамы. Гарызантальная шалёўка сцен аб’ядноўвае званіцу і царкву ў адзіны архітэктурны ансамбль.
Царква Ла Мадалена
Царква Ла Мадалена (La Maddalena) — царква ў Венецыі ў раёне Канарэджа.
Пабудавана ў стылі неакласіцызму архітэктарам-аматарам Тамаза Тэманца, які жадаў прайграць рымскі Пантэон. Царква не працуе і адкрываецца толькі па асобых выпадках.
Gymnadenia carpatica
Gymnadenia carpatica — від раслін сямейства, эндэмік усходніх Карпат.
Карбанара-аль-Тычына
Карбанара-аль-Тычына (Carbonara al Ticino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Gymnadenia carpatica
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна 7-18 см вышынёй. Лісце чаргаванае, вузкае, лінейнае, жалабковае. Суквецце шчыльнае шара- або яйцападобнае. Кветкі дробныя, цёмна-лілова-чырвоныя. У працэсе цвіцення калякветнік абескаляроўваецца да светла-ружовага або бялёсага колеру.
Карбанара-аль-Тычына
Насельніцтва складае 1489 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 106 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 27020. Тэлефонны код — 0382.
Gymnadenia carpatica
Асяроддзе пражывання
Эндэмік Усходніх Карпат — Украіна, Румынія.
Карбанара-аль-Тычына
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Gymnadenia carpatica
Асяроддзе пражывання
Ва Украіне расце ў Івана-Франкоўскай і Чарнавіцкай абласцях. Расце ў субальпійскім і верхнім лясным паясах.
Святлана Дзмітрыеўна Шылава
Біяграфія
Нарадзілася 18 красавіка 1961 года ў в. Ульянавічы Сенненскага раёна Віцебскай вобласці.
Скончыла Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, аспірантуру па спецыяльнасці «Акушэрства і гінекалогія».
Працоўны шлях пачала санітаркай цэнтральнай раённай бальніцы г. Сянно. Працавала медыцынскай сястрой, урачом-акушэрам-гінеколагам, старшынёй прафкама 5-й клінічнай бальніцы г. Мінска; асістэнтам, дацэнтам кафедры акушэрства і гінекалогіі Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта; галоўным акушэрам-гінеколагам Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.
З’яўлялася дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь чацвёртага склікання, была намеснікам старшыні Пастаяннай камісіі па ахове здароўя, фізічнай культуры, справах сям’і і моладзі.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Працуе прарэктарам па лячэбнай рабоце Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
Узнагароды
Узнагароджана ганаровымі граматамі камітэта па ахове здароўя Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта, Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, нагрудным знакам «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. Мае Падзяку і падзячны ліст Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Міхаіл Канстанцінавіч Кеўра
Міхаіл Канстанцінавіч Кеўра (нар., в. Галімшчына Баранавіцкай вобласці БССР) — беларускі вучоны, доктар медыцынскіх навук, прафесар, родапачынальнік клінічнай фармакалогіі ў Рэспубліцы Беларусь.
Біяграфія
У 1966 годзе скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут і з 1967 года пачаў там працаваць.
У 1973 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю «Фармакологическая характеристика соединения 48/80», матэрыялы якой былі перададзены краінам Савета эканамічнай узаемадапамогі.
Навучаўся Правілам правядзення клінічных выпрабаванняў у Францыі (1992), Германіі (1995), ЗША (1997), Расіі (1995, 1998, 2000).
З’яўляецца членам праўлення Асацыяцыі клінічных фармаколагаў СНД, членам рэдкалегіі навуковых часопісаў: «Ахова здароўя», «Лекавыя сродкі», «Рэцэпт», «Медыцына», «Медыцынскія навіны», «Навіны фармацыі», «Лячэбная справа».
Навуковая дзейнасць
Першым у Савецкім Саюзе атрымаў званне дацэнта па клінічнай фармакалогіі. Першым у Беларусі пачаў чытаць курс па гэтай дысцыпліне (у МДМІ) і стаў першым загадчыкам створанай ім кафедры
Упершыню ў свеце вызначыў ўдзел індуцыбельнага альфа-фактару некрозу пухлін у генэзе лекавай гастрапатыі, выкліканай нестэроіднымі супрацьзапаленчымі прэпаратамі, і даказаў магчымасць выкарыстання пентаксіфіліна для прафілактыкі гастраінтэстынальных ускладненняў.