cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Стрэлачны перавод
Гісторыя
Спачатку кожная чыгуначная адміністрацыя выкарыстоўвала свае ўласныя канструкцыі пераводаў. Напрыклад, у Германіі такое становішча захоўвалася нават пасля фарміравання ў землях дзяржаўных чыгуначных адміністрацый. Пры аб'яднанні чыгуначных сетак і цэнтралізацыі іх кіравання ўзнікала пільная патрэба ў скарачэнні колькасці разнастайных і не ўзаемазамяняльных дэталей.
Абеліск Імператрыцы
Манумент уяўляе сабой абеліск з чырвонага мармуру ўвянчаны бронзавым пазалочаным глобусам, на якім сядзіць двухгаловы арол — сімвал імператарскай улады, які сведчыў пра ўваходжанне Фінляндыі ў склад Расійскай імперыі. На абеліску надпіс на лацінскай мове:
Помнік Сібеліусу
Помнік Сібеліусу (Sibelius-monumentti) — помнік выдатнаму фінскаму кампазітару Яну Сібеліусу. Усталяваны ў парку Сібеліуса ў Хельсінкі. З’яўляецца адной з самых папулярных у турыстаў славутасцяў горада.
Помнік быў створаны Эйлай Хілтунен і адкрыты ў 1967 годзе, праз 10 гадоў пасля смерці Яна Сібеліуса, у парку, названым у яго гонар. Манумент складаецца з дзвюх частак: сімвалічнай канструкцыі з некалькіх сотняў звараных стальных труб і размешчанай побач скульптурнай выявы галавы кампазітара. Памеры канструкцыі са звараных труб складаюць 8,5 м у вышыню, 10,5 м у даўжыню і 6,5 м у шырыню. Для стварэння помніка спатрэбілася больш за 600 металічных труб агульнай масай больш 24 тон.
Сонечнае зацьменне 3 снежня 1899 года
Сонечнае зацьменне 3 снежня 1899 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 121 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9836 і дасягнула свайго максімуму ў 00:57:28 UTC у пункце з каардынатамі 87° пд. ш. 121° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 1 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 140 км.
Зацьменне 3 снежня 1899 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1899 годзе і 240-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 8 чэрвеня 1899 года, наступнае — 28 мая 1900 года.
Сонечнае зацьменне 11 студзеня 1899 года
Сонечнае зацьменне 11 студзеня 1899 года — частковае сонечнае зацьменне 149 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,7158 і дасягнула свайго максімуму ў 22:38:02 UTC у пункце з каардынатамі 64° пн. ш. 168° у. д..
Зацьменне 11 студзеня 1899 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1899 годзе і 238-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 13 снежня 1898 года, наступнае — 8 чэрвеня 1899 года.
Сонечнае зацьменне 18 ліпеня 1898 года
Сонечнае зацьменне 18 ліпеня 1898 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 144 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9450 і дасягнула свайго максімуму ў 19:36:54 UTC у пункце з каардынатамі 36° пд. ш. 130° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 11 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 385 км.
Зацьменне 18 ліпеня 1898 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1898 годзе і 236-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 22 студзеня 1898 года, наступнае — 13 снежня 1898 года.
Сонечнае зацьменне 8 чэрвеня 1899 года
Сонечнае зацьменне 8 чэрвеня 1899 года — частковае сонечнае зацьменне 116 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,6076 і дасягнула свайго максімуму ў 06:33:43 UTC у пункце з каардынатамі 67° пн. ш. 99° з. д..
Зацьменне 8 чэрвеня 1899 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1899 годзе і 239-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 11 студзеня 1899 года, наступнае — 3 снежня 1899 года.
Сонечнае зацьменне 13 снежня 1898 года
Сонечнае зацьменне 13 снежня 1898 года — частковае сонечнае зацьменне 111 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,0231 і дасягнула свайго максімуму ў 11:58:13 UTC у пункце з каардынатамі 67° пд. ш. 174° у. д..
Зацьменне 13 снежня 1898 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1898 годзе і 237-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 18 ліпеня 1898 года, наступнае — 11 студзеня 1899 года.
Святы Фінляндыі
Святы Фінляндыі (Suomen juhlapäivät)- афіцыйныя святочныя дні ў Фінляндыі.
Падыманне сцяга ў святы
Сцяг Фінляндыі падымаюць у дзяржаўныя святы (напрыклад, у Дзень незалежнасці, Вапу (1 мая)) - усяго іх 6, а таксама ў дні выбараў і інаўгурацыі прэзідэнта. Такмама існуюць святы, падыманне сцяга ў якія было прызначана Міністэрставм унутраных спраў Фінляндыі (напрыклад, Дзень Еўропы, дзень фінскай літаратуры, Дзень раўнапраўя ). У большасці муніцыпалітэтаў і камун таксама падымаюць сцяг і ў іншыя святочныя дні (напрыклад - Дзень народнага эпаса "Калевалы", Дзень фінскай мовы, Дзень фінскай літаратуры, Дзень ААН і г. д.). Увогуле, у Фінляндыі стала традыцыяй падымаць сцягі на ўсе святочныя дні. Пры гэтым сцягі падымаюцца, як прыватнымі домаўладальнікамі, так і па ўсяму гораду, уключаючы дзяржаўныя ўстановы.
Геаграфія Румыніі
Плошча ў 238,400 км² робіць Румынію 12-й па памерах краінай Еўропы. Румынія ляжыць на мяжы Усходняй (да якой адносіцца сама) і Паўднёвай Еўропы — вельмі зручнае геаграфічнае становішча, калі ўлічыць яшчэ і выхад да Чорнага мора на ўсходзе, а таксама, Дунайскі транс’еўрапейскі шлях. У рэльефе Румыніі вылучаюцца Карпацкія горы, Трансільванскае плато і Прыдунайскія нізіны. Румынія багата на карысныя выкапні, асабліва на вуглевадароды, аднак слаўныя часы румынскай нафты прыйшліся на ХХ стагоддзе. Клімат умераны, ўмерана кантынентальны, на паўднёвым усходзе мае рысы субтрапічнага. Рачная сетка Румыніі належыць пераважна да сістэмы Дуная, на паўночным захадзе да Чорнага мора цякуць Прут і Сірэт. Горы і плато пакрытыя шыракалістымі і хваёвымі (вышэй) лясамі, раўніны ўзараныя.
Геаграфічнае становішча
Даўжыня чарнаморскага ўзбярэжжа складае 245 км. Румынія прэтэндуе на востраў Змяіны, які належыць Украіне, што пацверджана рашэннем Міжнароднага суда ААН ў 2009 годзе. Румынія мяжуе з: Значная частка мяжы з Сербіяй і Балгарыяй праходзіць па рацэ Дунай. Усходні ўчастак мяжы з Украінай праходзіць па дэльце Дуная, якая, будучы аб’ектам дынамічным, з’яўляецца нагодай бесперапынных межавых спрэчак Румыніі з Украінай (да 1991 — з УССР).
Геалогія і рэльеф
Абумоўлены становішчам у альпійскім складкаватым поясе рэльеф Румыніі вельмі разнастайны: горы, узвышшы і нізіны займаюць прыблізна па адной траціне яе тэрыторыі. Карпацкія горы перасякаюць краіну з поўначы (Усходнія Карпаты) на паўднёвы захад (Паўднёвыя Карпаты), утвараючы вялікую дугу. Каля 20 хрыбтоў маюць адзнакі вышэй за 2000 м. У Паўднёвых Карпатах знаходзіцца найвышэйшы пункт Румыніі — гара Малдавяну, вышынёй 2544 м. Унутры Карпацкай дугі ляжыць Трансільванскае плато з вышынямі 300—500 м. Паміж Паўднёвымі Карпатамі і Дунаем цягнецца Ніжнедунайская (Валахская) нізіна, крайні захад адносіцца да Панонскага басейна. Уся тэрыторыя Румыніі належыць да сейсмічнай зоны, найбольш моцныя землятрусы здараюцца на паўднёвым усходзе.
Карысныя выкапні
Недры краіны багатыя на карысныя выкапні: нафта, прыродны газ, жалезная руда, соль.
Гідраграфія
На ўсходняй і паўднёвай межах Румыніі цячэ Рака Дунай — другая паводле працягласці рака ў Еўропе, што бярэ пачатак у Германіі і цячэ на паўднёвы ўсход 2857 км, праходзячы праз дзесяць краін і разгаліноўваючыся ў дэльту Дуная пры ўпадзенні ў Чорнае мора. Дэльта Дуная плошчай больш за 4000 км² — другая па велічыні рачная дэльта Еўропы пасля дэльты Волгі. Ва Усходніх Карпатах, у кратары вулкана Чамату, знаходзіцца возера Святой Аны.
Прыродныя зоны
Румынія ляжыць у прыроднай зоне мяшаных і шыракалістых лясоў. У гарах з вышынёй дубы і букі змяняюцца на елкі і піхты. Увогуле ж лясы пакрываюць 27 % румынскай зямлі, па плошчы некранутых лясоў Румынія адна з першых у Еўропе. Усходнія раёны краіны адносяцца да вобласці стэпаў. У лясах захаваўся багаты жывёльны свет: так у Румыніі пражывае 50 % еўрапейскай (без уліку Расіі) папуляцыі бурага мядзведзя і 20 % — ваўка.
Ахова прыроды
У канцы 2000-х прыродаахоўныя тэрыторыі — 10 нацыянальных паркаў і тры запаведнікі — займалі 5 % Румыніі. Дэльта Дуная — абшары неперарыўных балотаў, што служаць домам для амаль 1700 відаў раслін — прыродны аб’ект Сусветнай спадчыны.
Мельхускі мост
Мельхускі мост (Melhusbrua) — аўтамабільны мост праз раку Гёўла, размешчаны на поўдзень ад горада Мельхус, адміністрацыйнага цэнтра камуны Мельхус у фюльке Сёр-Трондэлаг (Нарвегія).
Рашэнне пра будаўніцтва моста было прынята 21 снежня 1994 года, каб вывесці шашу 708 (Fylkesvei 708) і еўрапейскі аўтамабільны маршрут E06 за межы горада Мельхус. Мельхускі мост быў адкрыты 12 чэрвеня 2003 года, як частка 708 шашы, а новая секцыя і выхад да моста з E06 у абыход Мельхуса 23 верасня 2004 года і 1 верасня 2005 года.
Парк Сібеліуса
Парк Хумалахты быў разбіты на захадзе Хельсінкі ў раёне (Taka-Töölö), на пагорыстай мясцовасці са шматгадовымі насаджэннямі. У 1945 годзе парк быў пераназваны ў гонар 80-летняга юбілею Яна Сібеліуса. На сённяшні дзень яго тэрыторыя цалкам добраўпарадкавана для камфортнага адпачынку наведвальнікаў.
Цэнтральным аб'ектам парку з'яўляецца помнік Яну Сібеліусу (Sibelius-monumentti), створаны скульптарам Эйлай Хільтунен (Eila Hiltunen), урачыстае адкрыццё якога адбылося ў 1967 годзе. Каля помніка знаходзіцца жывапісная сажалка. Сярод іншых славутасцяў парку - гай з карэльскіх бяроз, некалькі першых дрэў якога былі пасаджаны прэзідэнтам Фінляндыі Маўна Койвіста. Для дзяцей абсталявана дзіцячая пляцоўка.
Прэзідэнцкі палац (Хельсінкі)
Прэзідэнцкі палац (Presidentinlinna, Presidentens slott) — рабочая рэзідэнцыя прэзідэнта Фінляндыі.
Будынак у стылі ампір быў закладзены ў 1816 годзе ў цэнтры Гельсінгфорса на Каўпатары па праекце архітэктара і пабудаваны ў 1820 годзе для заможнага гельсінгфорскага купца —.
У 1837 годзе асабняк быў выкуплены ўрадам для выкарыстання ў якасці рэзідэнцыі Фінляндскага генерал-губернатара, але па жаданні імператара Мікалая I будынак быў ператвораны ў царскую рэзідэнцыю, што запатрабавала значнай перапланіроўкі будынка, выкананай па праекце вядомага фінскага архітэктара Карла Людвіга Энгеля.
Самі рэканструкцыйныя працы праводзіліся ўжо пасля смерці архітэктара — у 1843—1845 гадах.
Будынак служыў у якасці жылой рэзідэнцыі імператарскай сям'і да 1917 года, аднак манархі наведвалі палац нячаста (апошні раз у 1915 годзе). У 1907 годзе ў будынку па праекце архітэктара Юхана Якаба Арэнберга былі рэканструяваны зала прыёмаў і круглая зала.
Падчас першай сусветнай вайны з кастрычніка 1915 г. у будынку часова размяшчаўся ваенны шпіталь. З сакавіка 1917 па красавік 1918 г. у палацы знаходзіўся Выканкам Гарадскога Савета Рабочых і Салдат Хельсінкі.
У другой палове 1918 года асабняк афіцыйна пераназваны ў Прэзідэнцкі палац. Да 1993 года будынак служыў адначасова і жылой, і рабочай рэзідэнцыяй прэзідэнта Фінляндыі, пакуль не была пабудавана жылая рэзідэнцыя ў раёне, на беразе.
У снежні 2012 года, пасля правядзення традыцыйнага прэзідэнцкага прыёму, які праводзіцца штогод у палацы з нагоды Дня незалежнасці Фінляндыі, будынак быў зачынены на двухгадовы рамонт, у сувязі з чым рабочы кабінет прэзідэнта Саўлі Нійнісцё размясціўся ў рэзідэнцыі мэра Хельсінкі на Алексантэрынкату, а кабінеты супрацоўнікаў сакратарыята прэзідэнта — у будынку Генеральнага штаба на вуліцы Марыянкату і ў (Goviniuksen talo) на вуліцы.
Вужоўнік
Вужо́ўнік (Ophioglossum) — род папарацепадобных раслін сямейства класу. Вужоўнік мае больш за 1260 храмасом, што з’яўляецца рэкордам сярод раслін.
Распаўсюджанне
Прадстаўнікі роду распаўсюджаныя амаль па ўсім зямным шары, асабліва ў тропіках. У флоры Украіны есць толькі адзін від з гэтага роду.
Класіфікацыя
Род змяшчае больш за 45 відаў (34 віды ):
Некаторыя віды:
Спіс аб’ектаў PGC (1012001—1013000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1012001—1013000)
Кукулька
Кукулька
Кукушка
Кукушка
Сонечнае зацьменне 22 студзеня 1898 года
Зацьменне 22 студзеня 1898 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1898 годзе і 235-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 29 ліпеня 1897 года, наступнае — 18 ліпеня 1898 года.
Кукаўка
Назву Кукаўка маюць:
Каманішнік (значэнні)
Каманішнік
Сонечнае зацьменне 29 ліпеня 1897 года
Сонечнае зацьменне 29 ліпеня 1897 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 134 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9899 і дасягнула свайго максімуму ў 15:56:58 UTC у пункце з каардынатамі 15° пн. ш. 59° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 5 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 35 км.
Зацьменне 29 ліпеня 1897 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1897 годзе і 234-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 1 лютага 1897 года, наступнае — 22 студзеня 1898 года.
Нацыянальны навукова-даследчы цэнтр маніторынгу азонасферы
Нацыянальны навукова-даследчы цэнтр маніторынгу азонасферы — падраздзяленне БДУ. Асноўныя задачы ННДЦ МА БДУ — маніторынг азонавага слою, прыземнай ультрафіялетавай радыяцыі, іншых параметраў атмасферы, выкананне навукова-даследчых работ па фізіцы атмасферы і сумежных пытаннях. Установа створана 14 чэрвеня 1997 г.
Сонечнае зацьменне 1 лютага 1897 года
Сонечнае зацьменне 1 лютага 1897 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 129 сараса.
Лапландскі мост
Лапландскі мост (Samelandsbrua, Saamen silta, Sámi šaldi, Samelandsbron) — аўтамабільны вантавы мост, які праходзіць па фінска-нарвежскай мяжы праз раку Танаэльв і злучае камуны Тана ў фюльке Фінмарк (Нарвегія) і Утс'які (Фінляндыя). Па мосце праходзіць еўрапейскі аўтамабільны маршрут E75.
Сонечнае зацьменне 1 лютага 1897 года
Зацьменне 1 лютага 1897 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1897 годзе і 233-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 9 жніўня 1896 года, наступнае — 29 ліпеня 1897 года.
Лапландскі мост
Лапландскі мост быў адкрыты ў 1993 годзе. У сувязі з тым, што мост размешчаны на мяжы паміж дзвюма дзяржавамі, яго падтрымкай займаюцца адразу два дарожныя ведамствы: Нарвежская дзяржаўная дарожная адміністрацыя (NRPA, Norwegian Public Roads Administration) і транспартнае агенцтва Фінляндыі (RHK, Finnish Transport Agency).
Бібліятэка ўніверсітэта Осла
Гісторыя
Бібліятэка была заснавана разам з універсітэтам у 1811 годзе. Першым дырэктарам бібліятэкі быў Георг Свердруп. Доўгі час выконвала ролю нацыянальнай бібліятэкі. Размешчана ў старым кампусе ўніверсітэта.
У 1913 годзе было завершана будаўніцтва бібліятэчнага корпуса Henrik Ibsens gate. З 1876 да 1922 года дырэктарам бібліятэкі быў Аксель Дролсум.
У 1989 годзе была заснавана нацыянальная бібліятэка, якая толькі ў 1998 годзе ўзяла на сябе традыцыйныя функцыі нацыянальнай бібліятэкі. У тым жа годзе ўніверсітэцкая бібліятэка пераехала ў новае памяшканне — Дом Георга Сведрупа, размешчаны ў новым кампусе.
Зорны шлях: Дыскавэры
«Зорны шлях: Дыскаверы» (Star Trek: Discovery) — шосты навукова-фантастычны тэлевізійны серыял сусвету «Зорнага шляху», прэм’ера якога адбылася 24 верасня 2017 года. Аўтарамі праекта сталі Браян Фулер і Алекс Куртцман. Выканаўчымі прадзюсарамі шоу сталі Браян Фулер, Гретхем Берг і Арон Хербертц, Хевер Кадин і Аківа Голдсман. . Нікалас Меер стаў сцэнарыстам серыяла. Пачатак працы над серыялам анансавалі ў лістападзе 2015 года. Здымкі праходзілі ў Таронта.
Першы серыял франшызы «Зорны шлях» кампаніі CBS. Пілотная серыя будзе транслявацца на амерыканскім тэлебачанні, далейшы паказ будзе ўжыццяўляцца на платным анлайн сэрвісе CBS All Access. У астатнім свеце серыял будзе даступны дзякуючы Netflix.
Сюжэт
Дзеянне серыяла разгортваецца ў 2256 годзе, за дзесяць гадоў да падзей, апісаных у «Зорным шляху». У цэнтры сюжэта апынаецца экіпаж даследчага карабля пад назвай «Шэнь Чжоу», адпраўленага на мяжу прасторы федэрацыі, каб расследаваць пашкоджанне адной з міжзоркавых антэн. Вывучыўшы выведзеную з ладу антэну, камандаванне караблём прыходзіць да высновы, што яна была пашкоджана не натуральным шляхам, як быццам гэтым нехта наўмысна хацеў прыцягнуць увагу федэрацыі. Неўзабаве датчыкі заркалёта засякаюць невядомы аб’ект, што знаходзіцца ў поле астэроідаў, сканаванне якога апынаецца немагчымым з-за перашкод. Пры больш дэталёвым абследаванні аб’ект апынаецца касмічным суднам, што належыць клінгонам — ганарлівай і ваяўнічай расе, прадстаўнікі якой вырашылі аб’яднаць разрозненыя дамы, каб адрадзіць былую веліч Імперыі. У той момант экіпаж «Шэнь Чжоу» яшчэ не здагадваўся, што яны апынуліся на парозе новай вайны.
Першы сезон
Прэм’ера сезона адбылася 24 верасня 2017 года. У цэнтры сюжэта першага сезона вайна паміж «Федэрацыяй планет» і «Клінгонскай Імперыяй». На фоне якой, расказваецца гісторыя жыцця і стасункаў персанажа Майкла Бёрнем (Сонікуа Марцін-Грын). Асноўнымі персанажамі сезона з’яўляюцца келпіанін Сару (Даг Джонс), навуковец Пол Сцемец (Энтані Рэпп), кадэт Сільвія Цілі (Мэры Вайзман), клінгонскі ваяр Вок (Шазад Лаціф), з розумам афіцэра флоту Эша Тайлера, Піліпа Джоржіў (Мішэль Ео) і капітан Лорка (Джэйсан Айзэкс). Шмат увагі надаецца расе клінгонаў, уключаючы іх філасофію, тэхналогію і анатамічны будынак. Алекс Куртцман з нецярпеннем чакаў сканчэння сезона, тлумачачы гэта тым, што ён быў пралогам для серыяла, мэтай якога было згуртаваць членаў экіпажа, ператварыўшы іх у сям’ю. Апошні эпізод сезона выйшаў на экраны 17 лютага 2018 года.
Другі сезон
Навука і вера
На думку Арона Харберца ў другім сезоне акцэнт будзе зроблены на канфлікт паміж навукай і верай. Чакалася, што другі сезон будзе ўтрымваць 13 серый, але надалей сезон быў пашыраны.
Вытворчасць другога сезона пачалася ў кастрычніку 2017, а прэм’ера адбылася 17 студзеня 2019.
Short Treks
У чэрвені 2018 года адзін са стваральнікаў серыяла Алекс Куртцман склаў з CBS Television Studios пяцігадовы кантракт, у рамках якога запланавана да выпуску серыя кароткаметражных фільмаў Short Treks — асобныя гісторыі, «што дазваляюць больш поўна расчыніць персанажаў і тэмы Discovery і якія пашыраюць сусвет Зорнага Шляху». У цяперашні момант выпушчана чатыры кароткаметражныя фільмы, таксама вядома, што яшчэ два кароткаметражныя анімацыйныя фільмы будуць выпушчаны пасля сканчэння другога сезона серыяла.
Стальнік палявы
Ста́льнік палявы (Ononis arvensis) — кветкавая расліна роду сямейства.
Этымалогія назвы
Родавая назва расліны паходзіць ад грэчаскага слова «онен», што азначае асёл. Старажытнагрэчаскі фармаколаг Дыяскарыд адзначаў, што аслы ахвотна ядуць стальнік, тады як іншыя жывёлы пазбягаюць яго.
Беларускія назвы: стальнік палявы, ваўчуга, ваўчуг.
Батанічныя характарыстыкі
З’яўляецца шматгадовай травяністай раслінай. Сцеблы ўзыходзячыя, прамыя, апушаныя. Лісце тройчатае, з вялікімі прылісткамі. Кветкі пазухавыя, матыльковыя, ружовыя, на кароткіх кветаножках, на канцы сцябла ўтвараюць коласападобныя суквецці. Цвіце ў чэрвені-ліпені. Плод — боб. Падземная частка складаецца з цёмна-бурага, шматгаловага карэнішча і стрыжневага, у ніжняй частцы галінастага кораня.
Медыцынскае прымяненне і фармакалагічныя ўласцівасці
Адвар каранёў стальніку выкарыстоўваюць як кровесупыняльны, слабільны, мачагонны і агіднысупрацьгемаройны сродак, а таксама пры лячэнні падагры, эпілепсіі, запаленні мачавога пузыра і нырак, камянях у нырках. Ванны з адвару травы прызначаюць пры лячэнні экзэмы. Доўгае ўжыванне стальніку памяншае ломкасць капіляраў.
Карані ўтрымліваюць ізафлавонавы гліказід, салодкі гліказід неўстаноўленай будовы, трытэрпенавы сапанін і крыху эфірнага алею, які ператвараецца ў смалу пры захоўванні.
Размнажэнне
Размнажаецца насеннем. Перад пасевам для павышэння ўсходжасці яго стратыфікуюць і пераціраюць з пяском.
Высейваюць стальник рана вясной, як толькі дазволіць стан глебы. Догляд пасеваў пачынаецца адразу ж пасля з’яўлення ўсходаў. У фазе 6-8 лісточкаў праводзяць букеціроўку. На працягу лета глебу рыхляць 3-4 разы, выдаляючы пустазелле.
Збор ураджаю
Ураджай збіраюць у два прыёму: спачатку скошваюць надземную масу, якую выносяць з участку, пасля чаго выкопваюць карані на глыбіні да З0 см. Карані мыюць у халоднай вадзе, папярэдне зрэзаўшы рэшткі сцеблаў і сушаць у добра ветраных памяшканнях. Захоўваюць у сухім, добра ветраным памяшканні.
Сонечнае зацьменне 9 жніўня 1896 года
Сонечнае зацьменне 9 жніўня 1896 года — поўнае сонечнае зацьменне 124 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0392 і дасягнула свайго максімуму ў 05:09:00 UTC у пункце з каардынатамі 54° пн. ш. 132° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 43 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 182 км.
Зацьменне 9 жніўня 1896 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1896 годзе і 232-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 13 лютага 1896 года, наступнае — 1 лютага 1897 года.
Сяа Гадун
Сяа Гадун (, нар., , Кітай) — кітайскі прафесійны гулец у снукер. Фіналіст рэйтынгавых Шанхай Мастэрс 2013 года і Shoot-Out 2017 года.
Стаў прафесіяналам ў 2007 годзе, выйграўшы чэмпіянат Азіі па снукеры сярод гульцоў ва ўзросце да 21 года, але не змог замацавацца ў мэйн-туры па выніках першага сезона, вярнуўшыся туды зноў у 2009 годзе. У сезоне 2013/2014 ён выйшаў у свой ​​першы рэйтынгавы фінал на Шанхай Мастэрс, а таксама ўпершыню увайшоў у топ-32 сусветнага рэйтынгу. У 2017 годзе выйшаў у фінал аднафрэймавага спаборніцтва Shoot-Out, якое стала рэйтынгавым турнірам.
За сваю кар'еру зрабіў больш за 100 соценных серый і зарабіў больш за 350,000 фунтаў стэрлінгаў прызавых грошай.
Шырын Акінэр
Шырын Акінэр (16 чэрвеня 1943 — 6 красавіка 2019) — брытанская мовазнаўца, даследніца славянскіх і цюркскіх моваў і літаратураў, эксперт па Цэнтральнай Азіі, даследніца беларускіх кітабаў.
Біяграфія
Нарадзілася 16 чэрвеня 1943 года ў горадзе Дака, Брытанскай Індыі, у сям’і пакістанскага амбасадара і валійкі. Вучылася ў Лонданскім ўніверсітэце, дзе здабыла першую навуковую ступень у сферы cлавянскага мовазнаўства і турэцкай мовы і літаратуры (асманскай і сучаснай). У 1980 годзе ва Універсітэцкім каледжы Лондана абараніла дактарат на тэму «Рэлігійная лексіка татарска-беларускага кітаба са збораў Брытанскай бібліятэкі».
З 1970-х гадоў Шырын Акінэр падтрымлівала цесныя кантакты з брытанскімі беларусамі, перадусім з Беларускай бібліятэкай імя Францішка Скарыны і яе кіраўніком айцом Аляксандрам Надсанам.
Выкладала ў школе ўсходніх і афрыканскіх даследаванняў. У 2013 годзе была ўганараваная прэміяй імя Чынгіза Айтматава за шматгадовае вывучэнне рэгіёну.
Пасаман
Акруга Пасаман (Kabupaten Pasaman) — акруга ў складзе правінцыі Заходняя Суматра. Адміністрацыйны цэнтр — горад Лубук-Сікапінг.
Шырын Акінэр
Біяграфія
Таксама Шырын Акінэр даследавала творчасць беларускіх пісьменнікаў у Польшчы. У 1982 годзе ў Беластоку выйшла яе праца «Сучасныя беларускія пісьменнікі ў Польшчы», а ў 1984 годзе ў Лондане — кніга «Мініяцюры» Сакрата Яновіча па-беларуску і па-англійску ў яе перакладзе Шырын Акінэр і з яе прадмовай.
Пасаман
Геаграфія
Плошча акругі — 7835 км ². На поўдні мяжуе з акругай Агам, на паўднёвым захадзе — з акругай Заходні Пасаман, на паўднёвым усходзе — з акругай Ліма-Пулух-Кота, на поўначы і паўночным захадзе — з тэрыторыяй правінцыі Паўночная Суматра, на паўночным усходзе — з тэрыторыяй правінцыі Рыау.
Шырын Акінэр
Біяграфія
Шырын Акінэр памерла 6 красавіка 2019 года.
Пасаман
Насельніцтва
Паводле перапісу 2010 года, на тэрыторыі акругі пражывала 253299 чалавек.
Шырын Акінэр
Сям’я
Першы муж Шырын Акінэр быў забіты ў аўтакатастрофе неўзабаве пасля нараджэння яе сына Мэціна. У 1973 годзе яна выйшла замуж за Дэвіда Мітчэла.
Пасаман
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя акругі Пасаман адміністрацыйна падзяляецца на 12 раёнаў (kecamatan), якія ў сваю чаргу дзеляцца на 211 сельскіх паселішчаў (kelurahan).
Шырын Акінэр
Крытыка
У 2005 годзе праваабарончыя арганізацыі, няўрадавыя арганізацыі і былы амбасадар Вялікабрытаніі ва Узбекістане Крэйг Мюрэй абвінавацілі Шырын Акінэр у распаўсюдзе неаб’ектыўнай і прапагандысцкай справаваздачы аб Андыжанскім расстрэле 13 мая 2005 ва Узбекістане. . Крэйг Мюрэй заклікаў Колін Бандзі, дырэктара Школы ўсходніх і афрыканскіх даследаванняў Лонданскага ўніверсітэта, прыняць меры супраць Шырын Акінэр за нібыта спрыянне падману, але той адмовіўся на падставе таго, што погляды Мюрэя былі «неабгрунтаванымі».
Пасаман
Адміністрацыйны падзел
Раёны ў складзе акругі:
Лябёдка (значэнні)
Назву Лябёдка маюць:
Турын (Пухавіцкі раён)
Ту́рын (, Турин) — аграгарадок (да 2009 г. вёска) у Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Турынскага сельсавета. За 12 км да паўночнага ўсходу ад Мар’інай Горкі, за 75 км ад Мінска, на правым беразе Свіслачы.
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню згадваецца як сяло Турыно ў 1536 годзе. З’яўлялася ўласнасцю Касцевічаў, Радзівілаў, Кішкаў, Галоўчынскіх і інш.
Мята лясная
Мята лясная
Турын (Пухавіцкі раён)
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
З 20 жніўня 1924 г. Турын у Пухавіцкім раёне, цэнтр сельсавета. Падчас Вялікай Айчыннай вайны вёска была часткова спалена.
У 1968 г. да в. Турын далучана в. Чырвоны Кастрычнік (да 1922 г. в. Забалёўскі Двор).
Іслам у Фінляндыі
Ісла́м у Фінля́ндыі (Islam suomessa, Islam i Finland) — рэлігійны рух на тэрыторыі Фінляндыі, удзельнікі якога спавядаюць іслам як частку свайго міраўспрыяцця ці этнічнай ідэнтычнасці.
Гісторыя
У XIX стагоддзі іслам на тэрыторыі Фінлядндыі быў прадстаўлены выключна фінскімі татарамі, які прыналежалі да гістарычных нацыянальных меньшасцяў. Фінскія татары прыбылі ў краіну ў якасці купцоў і салдат, якія адслужылі вызначаны ў Расійскай імперыі тэрмін ваеннай службы. Пазней да іх далучыліся члены сем’яў. З канца XX ст. колькасць мусульман у Фінляндыі вельмі узрасла з-за іміграцыі. Фінская ісламская асацыяцыя (Suomen Islam-seurakunta) была заснавана ў 1925 годзе Не практыцы, гэта грамадства прымае ў свае рады толькі асоб татарскай меньшасці (ці турэцкага паходжання). У 1960 годзе скончылася будаўніцтва будвынка Татарскай мусульманскай абшчыны у Хельсінкі, дзе маецца памяшканне мячэці, і бібліятэка, і навучальныя класы, і адміністратыўня офісы.
Этнічныя групы мусульман у Фінляндыі
Гл.таксама Фінскія татары
Сучасны стан
Згодна з ацэнкамі, на 1999 год у краіне налічавлася каля 20 тысяч мусульман. У 2010 годзе іх колькасць перавысіла 55 тысяч. У Хельсінкі дзейнічае 10 мячэцяў, сярод якіх: татарская мячэць, пакістанская мячэць, турэцкая мячэць.
Мячэці ў Хельсінкі — гэта дастаткова вялікіямалельныя залы, у большасці выпадкаў арэндованыя. Выключэнне з’яўляецца асобна стаячая мячэць у гоадзе Ярвенпяа у 40 км ад Хельсінкі. Гэтая мячэць была пабудавна ў 1944 годзе і доўгі час была самай паўночнай мячэццю ў свеце. У краіне дзейнічае Ісламская партыя Фінляндыі (Suomen islamilainen puople), аднім з кіраўнікоў якой быў прыняўшы іслам фін — Абдула Тамі.
Рост колькасці мусульман у краіне прыводзіць да развіцця розных форм грамадскіх адносін, адпавядаючых ісламскім рэлігійным патрабаванням: у басейнах для мусульманак адводзяцца саобныя гадзіны і яны прыходзяць плваць у спецыяльных купальніках, якія закрываюць цела; у радзільных дамах па патрабаванню мусульманак ждаюць урачоў-жанчын; адчыняюцца крамы, дзе прадаюцца мяса і іншыя прадукты «стандарта халяль»
Альфа (спецпадраздзяленне КДБ)
Група «А» пры Камітэце дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь — спецыяльнае антытэрарыстычнае падраздзяленне Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь. Заснавана 3 сакавіка 1990 г. як 11-я група КДБ СССР са штаб-кватэрай у Мінску. Уяўляе сабой эліту беларускага спецназа, якая забяспечвае бяспеку краіны і вырашае самыя складаныя задачы на высокім прафесійным узроўні. Асноўныя задачы Упраўлення групы «А» — ажыццяўленне спецыяльных сілавых аперацый па прадухіленні тэрарыстычных актаў, пошуку, абясшкоджванні або ліквідацыі тэрарыстаў, вызваленне заложнікаў, спыненне экстрэмісцкіх акцый, асабліва небяспечных злачынных праяваў, незаконны вываз каштоўных металаў, матэрыяльных і гістарычных каштоўнасцяў за межы краіны і інш.
Гісторыя
11-я група «А» 7-га Упраўлення КДБ СССР заснавана 3 сакавіка 1990 г. з дыслакацыяй у Мінску, і зонай дзеяння ў БССР і краінах Прыбалтыкі. З кастрычніка 1991 па студзень 1992 гг. група знаходзілася ў распараджэнні Галоўнага ўпраўлення аховы пры апараце Прэзідэнта СССР. Потым увайшла ў структуру Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.
У кастрычніку 1999 г. паміж КДБ Рэспублікі Беларусь і ФСБ Расійскай Федэрацыі былі падпісаныя пратаколы аб супрацоўніцтве паміж групай «Альфа» і Цэнтрам спецыяльнага прызначэння ФСБ.
Санкцыі
6 лістапада 2020 года камандзіра «Альфы» Сяргея Зубкова дадалі ў Чорны спіс Еўрасаюза. 24 лістапада 2020 года да санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя, а 11 снежня — і Швейцарыя. Акрамя таго, 6 лістапада Зубкоў трапіў пад санкцыі Канады.
23 снежня 2020 года спецпадраздзяленне «Альфа» было ўключана ў санкцыйны спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША як памагатае рэжыму Лукашэнкі. 21 чэрвеня 2021 года ў гэты ж спіс быў унесены і Зубкоў.
З 2022 года «Альфа» таксама знаходзіцца пад санкцыямі ЕС, Швейцарыі і Японіі.
Мята палявая (значэнні)
Мята палявая
Танах-Датар
Акруга Танах-Датар (Kabupaten Tanah Datar) — акруга ў складзе правінцыі Заходняя Суматра. Адміністрацыйны цэнтр — горад Батусанкар.
Геаграфія
Плошча акругі — 1 336,1 км². На поўначы мяжуе з акругамі Агам і Ліма-Пулух-Кота, на ўсходзе — з акругай Сіджунджунг, на поўдні — з акругай Салок, а таксама з тэрыторыяй муніцыпалітэта Савахлунто, на захадзе мяжуе з тэрыторыяй акругі Паданг-Парыяман. Унутры тэрыторыі акругі размешчана тэрыторыя муніцыпалітэта Паданг-Панджанг.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2010 года, на тэрыторыі акругі пражывала 338494 чалавекаа.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя акругі Танах-Датар адміністрацыйна падзяляецца на 14 раёнаў (kecamatan):
Мацердушка
Мацердушка
Сонечнае зацьменне 13 лютага 1896 года
Сонечнае зацьменне 13 лютага 1896 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 119 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9218 і дасягнула свайго максімуму ў 16:23:13 UTC у пункце з каардынатамі 65° пд. ш. 3° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 5 хв. 48 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 761 км.
Зацьменне 13 лютага 1896 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1896 годзе і 231-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 18 верасня 1895 года, наступнае — 9 жніўня 1896 года.
Мацержанка
Мацержанка
Сонечнае зацьменне 20 жніўня 1895 года
Сонечнае зацьменне 20 жніўня 1895 года — частковае сонечнае зацьменне 114 сараса.
Зацьменне 20 жніўня 1895 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1895 годзе і 229-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 26 сакавіка 1895 года, наступнае — 18 верасня 1895 года.
Сонечнае зацьменне 18 верасня 1895 года
Сонечнае зацьменне 18 верасня 1895 года — частковае сонечнае зацьменне 152 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,7369 і дасягнула свайго максімуму ў 20:44:01 UTC у пункце з каардынатамі 61° пд. ш. 141° у. д..
Зацьменне 18 верасня 1895 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1895 годзе і 230-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 20 жніўня 1895 года, наступнае — 13 лютага 1896 года.
Агам
Акруга Агам (Kabupaten Agam) — акруга ў складзе правінцыі Заходняя Суматра. Адміністрацыйны цэнтр — горад Лубук-Басунг.
Геаграфія
Плошча акругі — 2 232,3 км². На поўначы мяжуе з акругамі Пасаман і Заходні Пасаман, на поўдні — з акругамі Паданг-Парыяман і Танах-Датар, на ўсходзе — з акругай Ліма-Пулух-Кота, на захадзе абмываецца водамі Індыйскага акіяна. Унутры тэрыторыі акругі знаходзіцца горад — муніцыпалітэт Букіцінгі.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2010 года, на тэрыторыі акругі пражывала 454853 чалавека. У нацыянальным складзе пераважаюць прадстаўнікі народнасці мінангкабау, таксама прадстаўлены яванцы і батакі.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя акругі Агам падзяляецца на 16 раёнаў (kecamatan), якія ў сваю чаргу дзеляцца на 82 сельскіх паселішча (kelurahan). Раёны ў складзе акругі:
Сонечнае зацьменне 26 сакавіка 1895 года
Сонечнае зацьменне 26 сакавіка 1895 года — частковае сонечнае зацьменне 147 сараса.
Зацьменне 26 сакавіка 1895 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1895 годзе і 228-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 29 верасня 1894 года, наступнае — 20 жніўня 1895 года.
Паданг-Парыяман
Акруга Паданг-Парыяман (Kabupaten Padang Pariaman) — акруга ў складзе правінцыі Заходняя Суматра. Адміністрацыйны цэнтр — горад Парыт-Малінтанг.
Геаграфія
Плошча акругі — 1 328,79 км². На поўначы мяжуе з акругай Агам, на ўсходзе — з акругамі Танах-Датар і Салок, на поўдні — з тэрыторыяй муніцыпалітэта Паданг, на захадзе мяжуе з тэрыторыяй муніцыпалітэта Парыяман і абмываецца водамі Індыйскага акіяна.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2010 года, на тэрыторыі акругі пражывала 391056 чалавек.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя акругі Паданг-Парыяман адміністрацыйна падзяляецца на 17 раёнаў (kecamatan):
Турын (значэнні)
Турын:
Ятрышнік шлеманосны
Назва
Назва роду паходзіць ад грэчаскага слова, якое ў перакладзе азначае «ядро», і звязана, відавочна, з формай клубняў расліны. Відавая назва ў перакладзе з лацінскай мовы азначае«салдат» і дадзена расліне за падабенства кветак з шлемам.
Батанічнае апісанне
Расліна вышынёй 20-45 см, з яйкападобнымі клубнямі. Сцябло з 3-5 ярка-жоўтымі даўгаватымі лісткамі, размешчанымі ў яго ніжняй частцы, і двума лісткападобнымі похвамі — у сярэдняй. Суквецце шматкветкавае, шчыльнае, цыліндрычнае. Кветкі ружавата-лілова-пурпурныя, духмяныя, складанай будовы: 5 пялёсткападобных лісточкаў калякветніка сыходзяцца верхавінамі, утвараючы шлем, шосты (губа) — 3-раздзельны, звісае ўніз і ў аснаванні мае кароткую шпорку. Плод — каробачка. Насенне дробнае, пілаватае. Цвіце ў красавіку — чэрвені. Кветкі апыляюцца чмялямі.
Распаўсюджанне
Святлолюбівая і ценевынослівая расліна. Мезафіт і мезатроф. Расце на вільготных лугах, нізінных балотах, у хмызняках, па берагах вадаёмаў, на лясных палянах, узлесках, у горных, лясных і лесастэпавых раёнах і вельмі рэдка ў стэпавых.
Сонечнае зацьменне 29 верасня 1894 года
Сонечнае зацьменне 29 верасня 1894 года — поўнае сонечнае зацьменне 142 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0226 і дасягнула свайго максімуму ў 05:39:02 UTC у пункце з каардынатамі 26° пд. ш. 79° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 55 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 85 км.
Зацьменне 29 верасня 1894 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1894 годзе і 227-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 6 красавіка 1894 года, наступнае — 26 сакавіка 1895 года.
Ліма-Пулух-Кота
Акруга Ліма-Пулух-Кота (Kabupaten Lima Puluh Kota) — акруга ў складзе правінцыі Заходняя Суматра. Адміністрацыйны цэнтр — горад Сарыламак.
Геаграфія
Плошча акругі — 3 354,3 км². На захадзе мяжуе з акругамі Пасаман і Агам, на поўдні — з акругамі Танах-Датар і Сіджунджунг, на поўначы і ўсходзе — з тэрыторыяй правінцыі Рыау. Унутры тэрыторыі акругі знаходзіцца горад-муніцыпалітэт Паякумбух.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2010 года, на тэрыторыі акругі пражывала 348555 чалавекк.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя акругі Ліма-Пулух-Кота адміністрацыйна падзяляецца на 13 раёнаў (kecamatan), якія ў сваю чаргу дзеляцца на 180 сельскіх паселішчаў (kelurahan). Раёны ў складзе акругі:
Дамінік Дэйл
Пераможца двух рэйтынгавых турніраў: Гран-пры 1997 і Шанхай Мастэрс 2007. З'яўляецца адзіным снукерыстам ў свеце, які выйграў больш аднаго рэйтынгавага першынства, але ніколі не з'яўляўся гульцом топ-16 афіцыйнага рэйтынгу. Яго вышэйшай месцам у табелі аб рангах было дзевятнаццатае, якое ён займаў у сезоне 1999/2000. Таксама ў 2000 годзе Дэйл адзіны раз выйшаў у чвэрцьфінал чэмпіянату свету. За сваю кар'еру, якая доўжыцца з 1992 года, аформіў больш за 150 сэнчуры і зарабіў больш за мільён фунтаў стэрлінгаў.
Сонечнае зацьменне 6 красавіка 1894 года
Сонечнае зацьменне 6 красавіка 1894 года — гібрыднае сонечнае зацьменне 137 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0001 і дасягнула свайго максімуму ў 03:53:41 UTC у пункце з каардынатамі 37° пн. ш. 102° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 0 хв. 1 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 1 км.
Ліневіч
Ліне́віч — беларускае і ўкраінскае прозвішча.
Майкл Уайт
Майкл Уайт (Michael White;, , Уэльс) — валійскі прафесійны ігрок у снукер. У сакавіку 2015 года атрымаў першую перамогу на прафесійным турніры, Shoot-Out 2015, а ўсяго праз тыдзень выйграў свой першы рэйтынгавы тытул на адкрытым чэмпіянаце Індыі і пазней упершыню ўвайшоў у топ-16 сусветнага рэйтынгу.
Букіцінгі
Букіцінгі (Bukittinggi) — горад у Інданезіі, уваходзіць у склад правінцыі Заходняя Суматра. Тэрыторыя горада выдзелена ў самастойную адміністрацыйную адзінку — муніцыпалітэт.
Геаграфічнае палажэнне
Горад знаходзіцца ў цэнтральнай частцы правінцыі, на захадзе вострава Суматра, паблізу ад вулканаў Сінгаланг і Мерапі. Абсалютная вышыня — 918 метраў над узроўнем мора.
Букіцінгі размешчаны на адлегласці прыблізна 65 кіламетраў на поўнач ад Паданга, адміністрацыйнага цэнтра правінцыі.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя муніцыпалітэта Букіцінгі падзяляецца на тры раёна (kecamatan), якія ў сваю чаргу дзеляцца на 24 сельскіх паселішча (kelurahan). Агульная плошча муніцыпалітэта — 25,24 км².
Гісторыя
Горад быў заснаваны ў 1825 годзе галандцамі і быў вядомы як Форт-дэ-Кок. Падчас Другой сусветнай вайны Суматра была акупаваная японскімі войскамі, і ў 1943 годзе ў Букіцінгі з Сінгапура быў перанесены штаб 25-й японскай арміі. У 1949 годзе горад быў афіцыйна перайменаваны ў Букіцінгі.
Насельніцтва
Паводле дадзеных афіцыйнага перапісу 2010 года, насельніцтва складала 111312 чалавек. Дынаміка колькасці насельніцтва горада па гадах:
У нацыянальным складзе пераважаюць прадстаўнікі народнасці мінангкабау, таксама прадстаўлены кітайцы, яванцы, тамілы і батакі.
Майкл Холт
Майкл Холт (Michael Holt; нар., , Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Пераможца двух этапаў серыі PTC і фіналіст Рыга Мастэрс 2016 года. Былы 20-ы нумар сусветнага рэйтынгу.
Стаў прафесіяналам у 1996 годзе ў 18-гадовым узросце і здзейсніў дэбют у асноўнай стадыі рэйтынгавага турніру на чэмпіянаце Вялікабрытаніі 1998 года, а праз год дайшоў да чвэрцьфіналу другога па значнасці снукернага турніру рэйтынгавага ўзроўню (адзіны раз у кар'еры). У 2003 годзе ў другі раз дайшоў да рэйтынгавага чвэрцьфіналу на кубку LG, а ў сезоне 2004/2005 упершыню ўвайшоў у топ-32 рэйтынгу і дэбютаваў на чэмпіянаце свету, дайшоўшы да 1/8 фіналу. Пасля гэтага тройчы даходзіў да рэйтынгавых чвэрцьфіналаў на Гран-пры 2005 года, Гранд-фінале PTC 2011 года і German Masters 2013 года, а таксама выйграў два нізкарэйтынгавыя тытулы на турнірах PTC у Празе ў 2010 годзе і ў Шэфілдзе ў 2011 годзе. У сезоне 2013/2014 упершыню дайшоў да паўфінальнай стадыі рэйтынгавага спаборніцтва на Шанхай Мастэрс, дзе саступіў Сяа Гадуну (3:6), а таксама падняўся на 20-ю пазіцыю ў рэйтынгу, якая стала найвышэйшай ў яго кар'еры. Пасля гэтага яшчэ двойчы даходзіў да чвэрцьфіналаў рэйтынгавых турніраў на German Masters 2014 года і Гранд-фінале PTC 2015 года. У 2016 годзе ў другі раз у кар'еры выйшаў у 1/8 фіналу чэмпіянату свету, а таксама ўпершыню ў кар'еры дайшоў да рэйтынгавага фіналу на турніры Рыга Мастэрс, дзе саступіў Нілу Робертсану (2:5).
У агульнай колькасці займаў 20-ы радок у сусветным рэйтынгу амаль паўгода. У 2008 годзе дайшоў да паўфіналу першага чэмпіянату свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі. За сваю прафесійную кар'еру зрабіў больш за 150 соценных брэйкаў і ўваходзіць у топ-40 гульцоў з найбольшай колькасцю соценных серый у гісторыі снукера, а таксама зарабіў больш за 800 тысяч фунтаў стэрлінгаў прызавых грошай, уваходзячы у топ-50 снукерыстаў у гісторыі па іх колькасці.
Сонечнае зацьменне 9 кастрычніка 1893 года
Сонечнае зацьменне 9 кастрычніка 1893 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 132 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9652 і дасягнула свайго максімуму ў 20:30:22 UTC у пункце з каардынатамі 8° пн. ш. 123° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 41 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 130 км.
Зацьменне 9 кастрычніка 1893 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1893 годзе і 225-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 16 красавіка 1893 года, наступнае — 6 красавіка 1894 года.
Раман Волкаў
Раман Волкаў:
Сырадэля вельмі маленькая
Сырадэля вельмі маленькая (Ornithopus perpusillus) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Маркус Кэмпбел
Маркус Кэмпбел (Marcus Campbell; нар., , Шатландыя) — шатландскі прафесійны гулец у снукер.
Упершыню гучна заявіў аб сабе на чэмпіянаце Вялікабрытаніі 1998, калі, знаходзячыся за межамі топ-64, усухую абыграў у першым крузе шасціразовага (на той момант) чэмпіёна свету Стывена Хендры з лікам 9:0 - вынік, які па гэты дзень лічыцца адным з самых нечаканых у гісторыі снукера. У сезоне 2010/2011 упершыню трапіў у топ-32. У 2012 годзе выйшаў у свой ​​адзіны рэйтынгавы паўфінал у кар'еры на турніры Усі Класік. Чатыры разы ўдзельнічаў на чэмпіянатах свету, але не выйграў ні аднаго матчу ў асноўных стадыях. За сваю кар'еру, якая доўжылася з 1991 года, зрабіў больш за 50 сэнчуры-брэйкаў, адзін з якіх быў максімальным. Акрамя таго, Кэмпбел зарабіў больш за 600,000 фунтаў стэрлінгаў прызавых грошай. У 2015 годзе вылецеў з топ-64 і страціў сваё месца ў мэйн-туры.
Эндру Хігінсан
Эндру Хігінсан (Andrew Higginson; нар., , Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Фіналіст адкрытага чэмпіянату Уэльса 2007 года, дзе таксама выканаў свой адзіны максімальны брэйк.
Увайшоў у лік прафесіяналаў у 1996 годзе ва ўзросце 19 гадоў, а ў 2000 годзе атрымаў перамогу на адным з этапаў тура Вялікабрытаніі. У 2004 годзе ў другі раз вылецеў з мэйн-тура, але вярнуўся туды ў 2006 годзе праз турніры серыі PIOS і ў першым жа сезоне ўпершыню дайшоў да 1/8 фіналу рэйтынгавага турніру на кубку Мальты, пасля чаго нечакана дайшоў да фіналу адкрытага чэмпіянату Уэльса, дзе толькі ў вырашальным фрэйме саступіў Нілу Робертсану. У 2009 годзе ўпершыню патрапіў у асноўную стадыю чэмпіянату свету, а ў наступным сезоне дэбютаваў у топ-32 сусветнага рэйтынгу. У сезоне 2011/2012 выйграў першае спаборніцтва з рэйтынгавымі ачкамі, перамогшы на адным з турніраў серыі PTC, а таксама падняўся на найвышэйшае для сябе васемнаццатае месца ў рэйтынгу, у другі раз у кар’еры дайшоў да рэйтынгавага паўфіналу на фінальным турніры PTC і дайшоў да 1/8 фіналу ў Крусібле.
У агульнай колькасці займаў васемнаццатае месца ў сусветным рэйтынгу каля чатырох месяцаў. За сваю прафесійную кар’еру аформіў больш за 100 сэнчуры-брэйкаў і ўваходзіць у топ-50 гульцоў з найбольшай колькасцю соценных серый у гісторыі снукера. Сума прызавых грошай, якія ён зарабіў за ўсю прафесійную кар’еру, перавышае 500 тысяч фунтаў стэрлінгаў.
Том Форд
Том Форд (Tom Ford; нар., , графства Лестэршыр, Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Пераможца двух нізкарэйтынгавых турніраў серыі PTC і фіналіст рэйтынгавага Пол Хантэр Класік 2016 года. Аўтар трох максімальных брэйкаў.
Стаў прафесіяналам у 2001 годзе ва ўзросце 18 гадоў. У 2003 годзе дэбютаваў у асноўнай стадыі рэйтынгавага турніру на адкрытым чэмпіянаце Брытаніі, а ў 2005 годзе ўпершыню дайшоў да рэйтынгавага чвэрцьфіналу на кубку Мальты. У 2010 годзе дэбютаваў у асноўнай стадыі чэмпіянату свету, саступіўшы Марку Алену ў першым матчы (4:10), а таксама здабыў свой першы прафесійны тытул на турніры серыі PTC у Шэфілдзе. У сезоне 2011/2012 выйграў свой другі нізкарэйтынгавы тытул на этапе PTC у Шэфілдзе і ўвайшоў у топ-32 сусветнага рэйтынгу, дзе нязменна трымаўся да сакавіка 2014 года, а ў наступным сезоне ўпершыню дайшоў да рэйтынгавага паўфіналу на фінальным турніры серыі PTC. У сезоне 2013/2014 у трэці раз дайшоў да чвэрцьфінальнай стадыі рэйтынгавага турніру на адкрытым чэмпіянаце Аўстраліі і падняўся на найвышэйшае для сябе 21-е месца ў рэйтынгу, а таксама ў другі раз патрапіў у асноўную стадыю чэмпіянату свету, дзе ў першым раундзе саступіў Джаду Трампу (8:10). У канцы 2015 года ўпершыню дайшоў да 1/8 фіналу турніру Трайной кароны на чэмпіянаце Вялікабрытаніі, а ў 2016 годзе дайшоў да свайго першага рэйтынгавага фіналу на Пол Хантэр Класік, дзе саступіў Марку Сэлбі (2:4).
У агульнай колькасці займаў 21-ы радок у сусветным рэйтынгу каля аднаго месяца. За сваю прафесійную кар’еру зрабіў больш за 150 соценных брэйкаў і ўваходзіць у топ-40 гульцоў з найбольшай колькасцю соценных серый у гісторыі снукера, а таксама зарабіў больш за 400 тысяч фунтаў стэрлінгаў прызавых грошай.
Сонечнае зацьменне 16 красавіка 1893 года
Зацьменне мела велічыню 1,0556 і дасягнула свайго максімуму ў 14:36:11 UTC у пункце з каардынатамі 1° пн. ш. 35° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 4 хв. 47 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 186 км.
Зацьменне 16 красавіка 1893 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1893 годзе і 224-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 20 кастрычніка 1892 года, наступнае — 9 кастрычніка 1893 года.
Сонечнае зацьменне 20 кастрычніка 1892 года
Сонечнае зацьменне 20 кастрычніка 1892 года — частковае сонечнае зацьменне 122 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9054 і дасягнула свайго максімуму ў 18:36:06 UTC у пункце з каардынатамі 61° пн. ш. 33° з. д..
Зацьменне 20 кастрычніка 1892 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1892 годзе і 223-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 26 красавіка 1892 года, наступнае — 16 красавіка 1893 года.
Птушкамлечнік парасоністы
Птушкамлечнік парасоністы, Вярбельнік (Ornithogalum umbellatum) — расліна сямейства.
Батанічнае апісанне
Невялікая шматгадовая травяністая расліна з цыбулінай. Мае 4-6 прыкаранёвых лістоў вузкалінейнай формы. Лісце серабрыстае, з белай палоскай пасярэдзіне. Суквецце — шчыток з белых, даволі буйных кветак. Пялёсткаў і тычынак у кветцы па 6.
Жыццёвы цыкл
Квітнее ў маі. Пасля цвіцення утвараецца плод — каробачка. Цыбуліна штогод павялічваецца ў 2 разы і прадукуе атожылкі-цыбулінкі.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Распаўсюджаная ў Еўразіі, на блізкім Усходзе і ў Паўночнай Афрыцы. Сустракаецца ў светлых лясах і на схілах.
Практычнае выкарыстанне
Культывуецца. Патрабуе перападаў тэмператур і не выжывае ў месцах, дзе пастаянна цяпло. Часам дзічэе.