cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pumped Up Kicks
Папулярнасьць
Рэжысёр Джозэф Гейгер зняў відэакліп, у якім запіс выступу гурта перарываецца кадрамі з музыкамі, якія апроч іншага займаюцца фрысбі і сёрфінгам. У лютым 2011 года відэа было размешчана на YouTube, дзе набрала звыш 778 мільёнаў праглядаў. Яно было намініравана на прэмію MTV у катэгорыі «Лепшае рок-відэа». На тэлеканале mtvU, які вяшчае для студэнтаў, у эфір выходзіла цэнзураваная версія, у якой былі зацёртыя словы «пісталет» і «куля» ў прыпеве песні. У ЗША песня мела паўсюдны поспех у хіт-парадах розных жанраў : да ліпеня яна дасягнула трэцяга месца ў чарце Rock Songs, а месяцам раней узначаліла Alternative Songs; у той жа час яна ўвайшла ў чарты Adult Top 40 і Mainstream Top 40. У рэйтынгу Hot 100 яна паднялася да трэцяга радка і ўтрымлівала яго на працягу васьмі тыдняў бесперапынна. «Pumped Up Kicks», будучы хітом нумар адзін у Alternative Songs, стала першым сінглам (з часоў «Use Somebody» [2009] гурта Kings of Leon), які пры гэтым увайшоў у пяцёрку Hot 100; першым хітом (з часоў «Butterfly» [2001] гурта Crazy Town), які ўзначаліў яшчэ і хіт-парад Rhythmic Airplay, і першым за ўсю гісторыю хітом, які заняў таксама вяршыню радыёчарту танцавальнай музыкі (існуе з 2003 года). Тлумачачы поспех песні, Майк Дэпіпа, менеджэр Columbia Records, адзначыў, што «яна досыць нетрадыцыйная, каб граць на многіх альтэрнатыўных радыёстанцыях, але разам з тым не занадта модная для гасцінай». На думку Кента Філіпса, праграмнага дырэктара KPLZ-FM, у дарослай аўдыторыі заўсёды ёсць патрэба ў незвычайных песнях; у якасці дадатковых прыкладаў ён прывёў «Say Hey (I Love You)» Майкла Франці і «Fireflies» Owl City, якія гучалі на радыёстанцыях фармату «adult top 40».
У верасні трэк увайшоў у дзясятку галоўных песень лета 2011 года па версіі тэлеканала VH1 ; пры складанні спісу ўлічваліся прагляды на YouTube і праслухоўванні на Last.fm, дадзеныя аб продажах у iTunes Store, а таксама чарты Billboard і самога тэлеканала. Сінгл атрымаў сертыфікат мультыплацінавага дыска ў ЗША, Канадзе і Аўстраліі, а таксама залатога — у Аўстрыі і Германіі. Па выніках 2011 года ён заняў шостае месца сярод самых прадаваных песень у лічбавым фармаце на радзіме музыкаў; колькасць прададзеных копій склала 3,61 млн, а ў канцы студзеня 2012-га яно перавысіла лічбу ў 4 млн. Тады ж песня ўзначаліла хіт-парад Аўстраліі на адзін тыдзень. У Вялікабрытаніі, дзе яна дасягнула 18-га месца, «Pumped Up Kicks» увайшла ў дзясятку самых прадаваных рок-кампазіцый 2011 года.
Змест
У «Pumped Up Kicks» жыццярадасная музыка спалучаная з змрочным тэкстам, напісаным з пункту гледжання запалоханага і памяшанага падлетка, у якога паўсталі думкі пра забойства. Ён уяўляе сабе, як знаходзіць бацькоўскі пісталет і ў прыпеве папярэджвае патэнцыйных ахвяр, каб тыя «абганялі мой пісталет» і што ім лепш «уцякаць, і бегчы хутчэй, чым мая куля». Аб’ектам яго нянавісці сталі прасунутыя «дзеткі», чый абутак з’яўляецца ўмоўным пазначэннем моднай вопраткі.
Аднак не ўсе слухачы аказаліся ўважлівымі. «Людзі падпяваюць, насвістваюць ці яшчэ што-небудзь на працягу некалькіх тыдняў, перш чым зразумеюць, аб чым я кажу. — распавёў Фостэр. — Калі яны выяўляюць, які ў песні тэкст, гэта быццам цэбар халоднай вады для іх». У 2011 годзе, пасля таго як песня стала папулярнай, аўтару даводзілася практычна ў кожным інтэрв’ю тлумачыць сэнс песні. Па словах Фостэра, яна з’явілася па тых жа прычынах, што і «Злачынства і пакаранне» Дастаеўскага і «Халодная кроў» Трумэна Капотэ. Аўтар сказаў, што «спрабаваў зазірнуць у думкі замкнёнага, псіхічна хворага дзіцяці». Ён напісаў песню для таго, каб прыцягнуць увагу да праблемы ўзброенага гвалту сярод моладзі, які, па яго адчуванні, стаў эпідэміяй і пагаршаецца «сямейнымі праблемамі, недахопам любові і раз’яднанасцю». Удзельнікі гурта самі былі закрануты гэтай праблемай: над Фостэрам здзекаваліся ў школе, а стрыечная сястра басіста Кабі Фінка перажыла масавае забойства ў школе «Калумбайн» у 1999 годзе.
З’явіліся таксама здагадкі, што першы радок («У Роберта спрытная рука») адсылае да Роберта Хоўкінса, віноўніка стральбы ў гандлёвым цэнтры Амахі, аднак яны былі абвергнутыя агентам гурта: «Гэта зусім няправільна. Імя героя песні — гэта проста супадзенне». Некаторыя слухачы, скажона вытлумачыўшы тэкст песні, адпраўлялі скаргі ў адрас рэкорд-лэйбла і радыёстанцый, а адзін з тэлеканалаў MTV дэманстраваў відэакліп з адцэнзураваным аўдыё. Марк Фостэр растлумачыў, што песня не пра тое, як яе герой фізічна распраўляецца з непрыяцелямі, але пра адчужэнне ізгоя; гэта погляд на свет яго вачыма і «выдатная магчымасць пагаварыць з дзецьмі на тэму, якой не варта пазбягаць, пагаварыць пра гэта з любоўю».
Іншыя версіі
Інструментальная версія «Pumped Up Kicks» і версія а капэла з’явіліся на баку «Б» сінгла, выдадзенага на грампласцінцы. Лічбавае выданне ўключала ў сябе рэмікс ад Chrome Canyon. У красавіку 2011 года Нью-Ёркскі дуэт the Knocks выпусціў афіцыйны рэмікс пад назвай «Pumped Up Kicks (The Knocks Speeding Bullet Remix)», які ўвайшоў таксама ў канцэртнае выданне (Tour Edition) альбома Torches. Акрамя таго, кампазіцыю рэміксавалі дуэт MNDR дыджэй Skeet Skeet.
Foster the People выконвалі песню на канцэртах і розных фестывалях. У маі 2012 года яны аб’ядналіся з групай мексіканскіх музыкаў і сыгралі версію «Pumped Up Kicks» з элементамі музыкі марыячы на выступе ў Гвадалахары, які быў зняты для праекта Эштана Кутчэра Thrash Lab.
Кавер-версіі
4 жніўня 2011 года гурт Weezer, якая праводзіла турнэ па Паўночнай Амерыцы, выканала песню на штогадовым выставе-кірмашы Orange County Fair у горадзе Коста-Меса. Музыкі Foster The People узрадаваліся, даведаўшыся пра гэта, а Марк Фостэр успомніў выпадак дзевяцігадовай даўнасці, калі на адной вечарыне Рыверс Куома вучыў яго граць на гітары «Say It Ain’t So».
У тым жа годзе кампазіцыю выканала на канцэрце група Panic! At the Disco, а The Kooks прадставілі сваю версію ў радыёпраграме Live Lounge на BBC Radio 1. Амерыканскі фолк-рокавы калектыў Oak and Gorski запісаў акустычную кавер-версію і відэасуправаджэнне да яе ; трэк паступіў у продаж 6 верасня 2011 года. Крыс Кэб пераспяваў «Pumped Up Kicks» у стылі поп-рэгі. У кастрычніку 2011-га поп-дуэт Karmin выканаў яе ў вэб-відэапраграме Mashup Mondays, якая выходзіць на сайце Billboard.com, а ў наступным месяцы кавер-версію зрабіў гурт Miracles of Modern Science.
5 ліпеня 2019 года амерыканскі індастрыял-метал гурт 3TEETH прадставілі сваю версію у альбоме METAWAR.
У хіп-хопе і сучасным рытм-н-блюз
Рэпер Шон Крыстафер выкарыстаў семпл з прыпеву ў трэку «All the Other Kids» ; іншы рэпер — Кендрык Ламар запісаў рэчытатыў на рэміксаваны варыянт. Брэндан Грын, які выступае пад псеўданімам Bei Maejor, злажыў уласны тэкст і праспяваў яго пад арыгінальную музыку Фостэра на трэку «Little Haters», які ўвайшоў у мікстэйп MaejorMaejor. 13 чэрвеня 2012 года амерыканскі выканаўца сучаснага рытм-н-блюзу Ашэр выступіў у радыёпраграме Live Lounge на BBC Radio 1; сярод шасці кампазіцый была праспяваная і «Pumped Up Kicks», пры выкананні якой спявак змяніў свайму асноўнаму стылю і нават сыграў на бас-гітары, што стала сюрпрызам для журналістаў. У эфіры той жа радыёстанцыі A$AP Rocky праспяваў «Pumped Up Kicks» у праграме Зэйна Лоў 1 жніўня 2012 года. Летам таго ж года Джэйд Сміт, 14-гадовы сын Уіла Сміта і Джады Пінкет-Сміт, запісаў трэк «Pumped Up Kicks (Like Me)», у якім прачытаў рэп пад музыку з куплетаў арыгінальнай кампазіцыі ; у чорна-белым відэакліпе Джэйд з групай падлеткаў займаюцца скейтбордынгам.
У поп-культуры
Foster the People сыгралі песню ў ток-шоў «Джымі Кімэл ў прамым эфіры» 23 мая 2011 года і ў праграме «Суботнім вечарам у прамым эфіры» 8 кастрычніка таго ж года. Джымі Фэлан выканаў караоке-версію ў сваім начным шоў, пры гэтым ён парадыраваў Дэвіда Боўі. Вядомасць атрымаў відэаролік, у якім танцор Маркес Скот па мянушцы Nonstop выканаў нумар у суправаджэнні дабстэп-рэмікса «Pumped Up Kicks»; відэа было загружана на YouTube у верасні 2011-га і набрала звыш 60 млн праглядаў. Каманда сайта Barely Political зрабіла пародыю пад назвай «Ducked Up Lips» у рамках вэб-серыяла The Key of Awesome ; яна ўвайшла ў падборку YouTube-пародый на гэты трэк, складзеную на сайце CraveOnline ў лістападзе 2011 года. DJ Earworm выкарыстаў семплам песні ў чарговым мешапе пад назвай «United State of Pop 2011 (World Go Boom)», у які ўвайшлі галоўныя хіты года. У выпуску ток-шоў Элен Дэджэнерэс ад 21 лютага 2012 года Тэйлар Свіфт і Зак Эфран выканалі песню пад гітару з змененым, жартоўным тэкстам. «Pumped Up Kicks» прагучала ў многіх амерыканскіх тэлесерыялах («Прыгажуні», «Пляткарка» , «C. S. I.: Месца злачынства Нью-Ёрк» , «Горад драпежніц» , «Радзіма» , «Сховішча 13» , «Дзённікі вампіра» ) і ў фільмах 2011 года «Сэкс па дружбе» і «Ноч страху». Яна таксама ўвайшла ў саўндтрэк музычнай відэагульні Rock Band Blitz, выпушчанай у жніўні 2012 года.
Джэймс Хант
Джэймс Сайман Уоліс Хант (James Simon Wallis Hunt;  — ) — англійскі аўтагоншчык, чэмпіён свету 1976 года ў аўтагонках у класе Формула-1. Па заканчэнні гоначнай кар’еры працаваў каментатарам на BBC і прадпрымальнікам.
Пачаўшы кар’еру гоншчыка ў кузаўных аўтагонках, Хант неўзабаве пераходзіць у Формулу-3. Сваімі поспехамі ён прыцягнуў увагу каманды Hesketh і ў 1973 годзе ўпершыню выступіў у класе Формула-1 у складзе гэтай каманды. У канцы 1975 года ён становіцца пілотам McLaren і ў 1976 годзе, атрымаўшы 6 перамог, становіцца чэмпіёнам свету. У наступныя два гады Хант працягвае выступаць у McLaren, але ўжо з значна меншым поспехам, і ў 1978 годзе ён сыходзіць у адстаўку. У 1979 годзе Хант вяртаецца ў Формулу-1 у складзе новай каманды — Walter Wolf Racing. З сямі гонак ён скончыў толькі адну (восьмае месца), пасля чаго ўжо ў сярэдзіне сезону Хант канчаткова сыходзіць з вялікага спорту.
Вуліца Багдана Хмяльніцкага (Віцебск)
Вуліца Багдана Хмяльніцкага — вуліца ў цэнтральнай частцы Віцебска, у Кастрычніцкім раёне. Першапачаткова вуліца называлася Сянны бульвар (перайменаваны 28 студзеня 1919 года ў Пралетарскі, а ў 1954 годзе названы ў гонар запарожскага гетмана Хмяльніцкага). У 1922 годзе была перайменавана ў гонар нямецкага эканаміста Ласаля.
Працягласць вуліцы ад плошчы Перамогі да вуліцы Гогаля складае 685 м. Забудова ў раёне вуліцы існуе з XVIII стагоддзя. Да вайны была забудавана 1-2-павярховымі дамамі, пасляваенная забудова (1950—1970) 2-5-павярховымі будынкамі. Праезжая частка вуліцы па сярэдзіне падзелена бульварам. На сваім працягу вуліца перасякаецца з вул. Праўды. Да вуліцы прымыкаюць вуліца Шубіна, вуліца Шрадэра і Авіяцыйны завулак.
3 ліпеня 1944 года, у гонар вызвалення горада, на Сянной плошчы быў праведзены парад партызан.
У 1940-х-1970-х гадах бульвар Хмяльніцкага ўпрыгожваў помнік Багдану Хмяльніцкаму.
Падгорная (Баранавіцкі раён)
Падго́рная (, Подгорная) — вёска ў Беларусі, у Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Падгорнаўскага сельсавета.
Запілля (Корасценскі раён)
Запілля (Запі́лля) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
Падгорная (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
У пісьмовых крыніцах сустракаецца з сярэдзіны XVI стагоддзя пад назвай Гавінавічы. У 1555 годзе маёнтак, уласнасць Ганны Ільінічны, у 1565 годзе — Сафіі Янаўны Віктарынай; пазней належаў Гаўрыле Камбулатовічу.
З 1793 года ў складзе Расійскай імперыі. У 1817 годзе пабудавана царква Святога Антонія (захавалася). На пачатку XX стагоддзя працавала школа граматы.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 27 аднавяскоўцаў.
10 жніўня 1942 года ў вёсцы адбыўся бой паміж беларускімі партызанамі і жаўнерамі Беларускага корпуса самааховы, у выніку якога атрад апошніх быў разбіты.
30 ліпеня 1964 года вёска Гавінавічы атрымала назву Падгорная.
Кенесоўскі дзяржаўны ўніверсітэт
Кенесоўскі дзяржаўны ўніверсітэт (Kennesaw State University) — вышэйшая навучальная ўстанова ў ЗША са статусам даследчага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Кенесоў, штат Джорджыя.
Ва ўніверсітэце ёсць акадэмічныя праграмы ў галіне бізнесу, адукацыі, тэхнікі, медыцыны, прыродазнаўчых навук, інфармацыйных тэхналогій, права і спорту.
Наўпакт
Наўпакт (Ναύπακτος) — горад у заходняй Грэцыі, другі па велічыні горад нома Этолія і Акарнанія. Горад размешчаны на паўночным беразе Карынфскага заліва недалёка ад вусця заліва, каля горада мост Рыа-Антырыа. Горад размешчаны ў 15 кіламетрах на паўночны ўсход ад сталіцы рэгіёна Заходняя Грэцыя горада Патры і ў 215 кіламетрах на захад ад Афін. У горадзе пражывае больш за 18 тысяч жыхароў. Назва горада ўтворана камбінацыяй двух грэчаскіх слоў ναύς наус (карабель) і πήγνυμι пігнумі (будаўнік), гэта значыць назва горада можна перавесці як месца, дзе будуюць караблі.
Гісторыя
У грэчаскіх міфах Наўпакт быў месцам, дзе Геракліды пабудавалі свой флот, каб пераправіцца на Пелапанес. У гістарычныя часы належаў вобласці Лакрыда Азольская. У 455 годзе да н.э. падчас Малой Пелапанескай вайны ў Наўпакце пасяліліся ілоты з Месеніі, якія паўсталі супраць Спарты. Стаўшы саюзнікам Афін Наўпакт служыў важным апорным пунктам для афінян падчас Пелапанескай вайны. У 429 годзе да н.э. каля горада адбылася марская бітва пры Наўпакце, якая мела важнае значэнне ў пачатковы перыяд вайны. Пасля паражэння Афін у Пелапанескай вайне месінцы былі выгнаны з горада і ён перайшоў у рукі локраў. Затым горадам захапілі жыхары Ахеі, у якіх горад адняў фіванскі вайскавод Эпамінонд. Пасля гібелі Эпамінонда ў бітве пры Мантынеі і паслабленні пасле гэтага Фіваў горадам ізноў занялі ахейцы.
Пры ўзмацненні Македоніі ў 340-я гады да н.э. Філіп II заваяваў Факіду і ўвёў македонскі гарнізон у Наўпакт. Далей гістарычныя звесткі супярэчлівыя. Страбон піша, што Наўпакт, які з'яўляўся ўладаннем ахейцаў, быў перададзены Філіпам, у сілу ранейшага абяцання македонскім саюзнікам-эталійцам. Насуперак звесткам Страбона, сведчанне, якое ўзыходзіць да Феопампа, прымушае бачыць у Філіпе, насупраць, саюзніка ахейцаў у барацьбе за Наўпакт: там гаворыцца, што пасля ўзяцця горада Філіпам ці то самі ахейцы знішчылі ўвесь гарнізон Наўпакта, ці то гэта зрабіў македонскі цар па іх рашэнні. Адсюль і неадназначнасць у меркаваннях сучасных даследчыкаў. Большасць аўтараў, мяркуючы, што ў фрагменце Феопампа ўтрымліваецца памылка, лічылі (традыцыйны пункт гледжання), што Наўпакт усё ж быў перададзены македонскім царом эталійцам. Аднак Э. Босварт выказаў на гэты конт іншае меркаванне: трэба давяраць фрагменту Феопампа, Філіп не выканаў сваіх абяцанняў і не аддаў Наўпакт эталійцам, і тады яны самі захапілі горад (зіма 338/37 г. да н.э.); вынікам была карная экспедыцыя, знішчэнне эталійскага гарнізона і вяртанне Наўпакта ахейцам (вясна 337 г. да н.э.); Эталійскі саюз быў тады распушчаны. Тым часам падобны пункт гледжання параўнальна нядаўна раскрытыкаваўся з боку С. К. Сізава, які, па сутнасці, вярнуўся да традыцыйнага погляду на лёс Наўпакта.
Пры паслабленні Македоніі ў III стагоддзі да н.э. горад увайшоў у склад Эталійскага саюза. У 191 годзе да н.э. рымляне аблажылі эталійцаў у горадзе, прымусілі іх здацца і перадалі горад у склад Лакрыды. У канцы II стагоддзя да н.э. горад увайшоў у склад рымскай правінцыі Ахая. У часы кіравання імператара Юстыніяна I у 553 годзе нашай эры горад быў цалкам разбураны пры землетрасенні і адбудаваны нанова. Горад быў царкоўным цэнтрам, у Наўпакце была рэзідэнцыя мітрапаліта. Наўпакт уваходзіў у склад візантыйскай фемы Нікопаліс, быў буйным гандлёвым і рэлігійным цэнтрам у Заходняй Грэцыі.
У Сярэднявеччы горад называўся Лепанта. Пасля Чацвёртага крыжовага паходу ў 1205 годзе горад уваходзіць у склад грэчаскага Эпірскага царства. Пасля развалу Эпірскага царства на кароткі перыяд (1358—1374) горад уваходзіў у склад дзяржавы Дэспатат Ангелакастрон і Лепанта, у якой быў адной з дзвюх сталіц. У 1374 годзе ўвайшоў у склад Дэспатата Арты. У 1401 годзе быў заваяваны Венецыяй. Венецыянцы ўмацавалі горад і пабудавалі на вяршыні ўзгорка крэпасць Кастра, якая ў 1477 годзе вытрымала чатырохмесячную аблогу Асманскай імперыі (крапасныя сцены і вежы захаваліся да нашых дзён). Але ў 1499 годзе горад усёткі быў заваяваны туркамі і стаў часткай Асманскай імперыі. У 1571 годзе каля горада адбылася адна з найбуйнейшых марскіх бітваў у сусветнай гісторыі — Бітва пры Лепанта. Некалькі гадоў таму назад, на марскім бастыёне ва ўваходзе ў гавань, быў усталяваны помнік Сервантэсу, які быў удзельнікам бітвы, дзе атрымаў 3 раненні, у выніку якіх ён страціў сваю руку.
У 1674 годзе венецыянцам удалося вярнуць сабе Лепанта, але па ўмовах Карлавіцкага міру 1699 года яны абмянялі яго на Марэю.
Наўпакт быў адным з цэнтраў Грэчаскай вайны за незалежнасць. Тут прыняў пакутніцкую смерць Георгіяс Анемаяніс, герой Грэчаскай рэвалюцыі і адзін з першых брандэрыстаў грэчаскага флоту. З 1829 года горад уваходзіць у склад незалежнай дзяржавы Грэцыя.
NGC 2042
NGC 2042 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC163) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дрэлеў
Дрэлеў (Drelów) — вёска ў Бяльскім павеце Люблінскага ваяводства, ва ўсходняй Польшчы. Сядзіба вясковай гміны Дрэлеў. Размешчаны прыкладна за 21 км (13 міль) на паўднёвы захад ад Бяла-Падляскі і за 78 км (48 міль) на поўнач ад цэнтра ваяводства — Любліна.
Гісторыя
17 студзеня 1874 года расійская армія расстраляла 23 грэка-каталіка (уніята) падчас пратэстаў супраць русіфікацыі і канфіскацыі царквы.
Зарычка
Зарычка (Зарі́чка) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
Петэр Андрэас Мунк
Петэр Андрэас Мунк (Peter Andreas Munch;, , Нарвегія — , ) — нарвежскі гісторык.
Біяграфія
3 1841 года прафесар універсітэта ў Крысціяніі (цяпер Осла). 3 1861 года архіварыус Дзяржаўнага архіва.
Аўтар «Гісторыі нарвежскага народа» (т. 1—6, 1852—63), якая ахоплівае перыяд са старажытных часоў да 1397 года. На грунце шырокага крытычна апрацаванага матэрыялу розных крыніц рэканструяваў старажытны перыяд гісторыі Нарвегіі. Вядомы як выдавец і каментатар старажытных актаў.
Верашчагін
Верашчагін — прозвішча.
Вядомыя носьбіты:
Евангелле паводле Фамы
Евангелле паводле Фамы — адзін з новазапаветных апокрыфаў. Ўяўляе сабой пісанне ў форме пытанняў-адказаў. Фрагменты грэчаскага тэксту вядомыя з 1897 года пасля раскопак ў Аксірынхе. Папірус з поўным копцкіх перакладам Евангелля ад Фамы быў знойдзены ў 1945 годзе ў бібліятэцы Наг-Хамадзі. Аўтарам у тэксце названы Дыдзім Іуда Фама, прычым грэцкае слова «Дыдзім» і старажытнаяўрэйскае «Фама» азначаюць «блізнец».
Апісанне
Тэкст на копцкай мове, другі з сямі дакументаў, якія навукоўцы пазначылі як Кодэкс II, ён складаецца з 114 выказванняў, якія прыпісваюцца Ісусу. Амаль палова з гэтых выказванняў нагадваюць тыя, што маюцца ў кананічных Евангеллях, у той час як іншыя выказванні, як лічацца, былі дададзены згодна гнастычнай традыцыі. Яго месца паходжання, магчыма, была Сірыя, дзе гэтыя традыцыі былі моцныя.
Ўвядзенне абвяшчае: «Гэта схаваныя словы, якія жывы Ісус казаў і Дыдзім Іуда Фама запісаў іх». Дыдзім (па грэчаску) і Фама (па арамейску) азначаюць «блізнюк». Крытычна настроеныя навукоўцы падазраюць, што гэта спасылка на апостала Фаму з'яўляецца ілжывай, а сам аўтар невядомы.
Магчыма, што дакумент паўстаў у школе ранніх хрысціян, магчыма ў прота-гностыкаў. Некаторыя крытыкі сцвярджаюць, што тэкст Фамы як «гнастычнага» Евангелля заснавана на тым факце, што ён быў знойдзены разам з іншымі гнастычнымі тэкстамі у Наг-Хамадзі. Імя Фамы таксама звязана з кнігай Фамы, якая таксама была знойдзена ў Наг-Хамадзі ў Кодексе II, разам з Дзеямі Фамы. Важна адзначыць, што Евангелле ад Фамы не паказвае на боскасць Ісуса, аднак прама не супярэчыць, таксама не падтрымлівае і не супярэчыць гнастычным вераванням. Калі ў Евангеллі ад Фамы ў Ісуса пытаюць наконт Яго сутнасці, то Ён не дае адказу і пытае вучняў, чаму яны не бачаць тое, што прама перад імі. Гэта падобна на урыўкі ў кананічных Евангеллях, як Ян. 12:16 і Лук. 18:34. Сам тэкст пастаянна адлюстроўвае гнастычнае вучэнне, паказваючы выказванні Ісуса, як «сакрэтныя» і «таямнічыя», якія былі распаўсюджаныя гнастычныя фразы.
Евангелле ад Фамы вельмі адрозніваецца па тоне і структуры ад іншых новазапаветных апокрыфаў і чатырох кананічных Евангелляў. У адрозненне ад кананічных Евангелляў, яно не апавядае пра жыццё Ісуса. Замест гэтага, яно складаецца з выказванняў, якія прыпісваюцца Ісусу, часам у форме маналога, часам у форме кароткіх дыялогаў або прыпавесцяў. Тэкст ўтрымлівае магчымыя намёкі на смерць Ісуса ў Логіі 65 (мае паралель з Прытчай аб бязбожных вінаградараў ў сінаптычных Евангелляў), аднак нічога не кажа пра распяцце, ўваскрэсенне або апошні суд; нічога не гаворыцца пра месіянскае разуменне Ісуса. З моманту адкрыцця Евангелля, многія навукоўцы бачылі ў ім доказ у падтрымку існавання так званай Q крыніцы, якая, магчыма, была вельмі падобны па сваёй форме як збору выказванняў Ісуса без якіх-небудзь спасылак Яго ўчынкі або Яго жыцця і смерці, так званага «вуснага Евангелля».
Біскуп Еўсевій уключыў яго ў групе кніг, якія ён лічыў не толькі ілжывымі, але «Выдумкі ерэтыкоў». Тым не менш, не ясна, ці меў ён на ўвазе менавіта Евангелле ад Фамы або адзін з іншых тэкстаў, якія належаць да Фамы.
IC 4640
IC 4640 — галактыка тыпу SBcd ў сузор’і Райскі Птах.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Марыа Андрэці
Марыа Андрэці (Mario Gabriele Andretti, нар., Мантанэ, Італія, зараз Матавун, Харватыя) — амерыканскі аўтагоншчык італьянскага паходжання, чэмпіён свету па аўтагонках у класе Формула-1. Да сённяшняга дня адзіны пілот, які атрымаў перамогу ў «500 міль Дайтоны» (1967), «500 міль Індыянапаліса» (1969) і ў чэмпіянаце «Формулы-1».
500 міль Індыянапаліса
Марыа Андрэці займае другое месца па колькасці стартаў у «500 міль Індыянапаліса» (29), саступаючы толькі Эй Джэй Фойту (35). Тройчы заваёўваў поўл (у 1966, 1967 і 1987 гадах), аднак нягледзячы на некалькі моцных заездаў, адзіную перамогу заваяваў у 1969 годзе.
Лінь Хуэінь
Лінь Хуэйінь (, ў ЗША яе называлі Phyllis Lin або Lin Whei-yin, 10 чэрвеня 1904 — 1 красавіка 1955) — кітайская паэтэса і пісьменніца, першая жанчына-архітэктар Кітая. Дачка вядомага кітайскага палітыка ; жонка архітэктара, нявестка філосафа Лян Цічаа. Атрымала адукацыю архітэктара і мастака-афарміцеля ў Вялікабрытаніі і ЗША. Як дызайнер і архітэктар працавала сумесна са сваім мужам над праектаваннем некалькіх універсітэцкіх гарадкоў і музеяў у Пекіне, Шэньяне, і Нанкіне. Самыя вядомыя яе самастойныя праекты — Герб КНР і афармленне. Лінь Хуэйінь распрацоўвала перыядызацыю гісторыі традыцыйнай кітайскай архітэктуры, творча развітую Лян Сычэнам; у 1937 годзе выявіла і датавала найстарэйшы драўляны будынак на тэрыторыі Кітая — храм, узведзены ў IX стагоддзі. Памерла ад наступстваў шматгадовага захворвання на туберкулёз.
На працягу 1930-х гадоў Лінь Хуэйінь апублікавала раман «Дзевяноста дзевяць градусаў», адзначаны уплывам заходняга мадэрнізму, шэсць навел, дзве п’есы і больш за 60 лірычных вершаў. Яшчэ пры жыцці яна лічылася адной з самых прыгожых жанчын Кітая, і гэтая ацэнка неаднаразова паўтаралася ў розных біяграфіях і перыядычных выданнях аж да XXI стагоддзя. У прыватнасці, у 2009 годзе гуанчжоўскі штотыднёвік «Наньфан жэньу чжаукань» уключыў яе ў лік 12 найпрыгажэйшых жанчын сучаснага Кітая з характарыстыкай: «Прыгажосць і мудрасць, якія ніколі не паўторацца».
Паходжанне, дзіцячыя гады (1904—1912)
Сямейства Лінь паходзіла з павета правінцыі Фуцзянь. Дзед —  — у маладосці практыкаваў як лекар, служыў прыватным настаўнікам і ў 1889 годзе ганараваўся вышэйшай канфуцыянскай ступенню, зрабіўся членам ; у 1890 годзе ён падаў у адстаўку і перавёўся ў правінцыю; даслужыўся да начальніка павета. Вяршыняй яго кар’еры была пасада выконваючага абавязкі кіраўніка горада Ханчжоу. У яго жонкі — народжанай Ю — было сямёра сыноў і дачок. У сям’і культываваліся традыцыйныя дысцыпліны, уключаючы музыку і, існавала сямейная школа. Першынец —, нарадзіўся ў 1876 годзе і атрымаў адукацыю ў Японіі (права і палітычныя навукі). Яго малодшы брат таксама навучаўся ў Японіі электратэхніцы і стаў інжынерам. Старэйшы з братоў ажаніўся з Хэ Сюэюань (, 1882—1972) — неадукаванай дачкой купца; шлюб насіў, і адносіны паміж мужам і жонкай былі складанымі. Дзед валодаў сямейнай сядзібай у Ханчжоу, у завулку Люгуань; менавіта ў гэтым доме 10 чэрвеня 1904 года нарадзілася старэйшая дачка, якой далі імя Хуэйінь (, адначасова азначае «Выдатная музыка», «Добрая рэпутацыя» або «Добрая вестка»). Нягледзячы на тое, што ў старым Кітаі да дачок ставіліся грэбліва, Лінь Сяасюнь напісаў верш, які адсылаў да канону «Шы цзін», у якім выказваў надзею, што ўнучка ўспадкуе выдатныя цноты. У 1909 годзе сям’я пераехала ў дом у завулку Цайгуань, дзе 5-гадовая Хуэйінь жыла пад наглядам дзеда, бабкі і цёткі, паколькі яе бацька ў гэты час сканчаў курс ва ўніверсітэце Васэда (ён меў і найнізкую канфуцыянскую ступень ). Цётка — Лінь Цзэмінь (васьмю гадамі старэйшая за Чанміня) — таксама была адукаванай жанчынай, і старанна займалася навучаннем пляменніцы. У Японіі Чанмінь блізка сышоўся з асветнікамі і канстытуцыяналістамі, асабліва і. Пасля вяртання ў Кітай Лінь Чанмінь абгрунтаваўся ў Фучжоў, дзе разам з аднакашнікам заснаваў школу палітычных навук і з часам стаў яе дырэктарам. Пасля пачатку Лінь Чанмінь актыўна ўключыўся ў барацьбу; яго бліжэйшым саюзнікам стаў Лян Цічаа. Лінь Чанмінь узначаліў Сенат Кітайскай Рэспублікі, яго ўдовы бацька перабраўся ў Шанхай, дзе 8-гадовую Хуэйінь аддалі адразу ў другі клас школы з еўрапейскай праграмай. Лінь Сяасюй уклаў сродкі ў выдавецкую справу; для вучонага-канфуцыянца ён адрозніваўся надзвычайнай адкрытасцю да інавацый. Для Хуэйінь нанялі хатніх настаўнікаў сучаснай гісторыі і геаграфіі (іх выкладала жанчына з Канады), японскай і англійскай моў. Ужо ў шасцігадовым узросце яна авалодала кітайскай граматай і вяла перапіску з бацькам; сярод усіх дзяцей клана Лін менавіта Хуэйінь вылучалася найлепшымі здольнасцямі і памяццю. Мяркуючы па перапісцы, Лінь Чанмінь адразу стаў успрымаць дачку як роўную сабе асобу і выяўляў поўную шчырасць.
У шлюбе ў Лінь Чанміня было трое дзяцей, у тым ліку сын, але з іх выжыла толькі Хуэйінь. У шэсць гадоў яна перахварэла ветранай воспай, што ў пэўнай ступені адбілася на яе паэтычных інтарэсах. Яе маці траціравалі ў сям’і, паколькі яна не магла прынесці спадчынніка. У 1912 Лінь Чанмінь ўзяў сабе наложніцу па імені Чэн Гуйлінь, ураджэнку Фуцзяні, з якой пазнаёміўся ў Шанхаі. У іх было пяцёра дзяцей, у тым ліку сын Лінь Хуан, які стаў пасля мастаком; другі сын Лінь Хэн зрабіўся ваенным лётчыкам і загінуў падчас вайны з Японіяй. Сюй Чжымо, які меў зносіны з сямействам Лінь, выкарыстоўваў асабістую калізію Чанміня ў апавяданні «Неістотны ўспамін», апублікаваным у газеце «Нулі чжоўбаа» 11 лютага 1923 года; пасля ён быў перапрацаваны ў навэлу «Рана кахання». Мяркуючы па звестках, прыводных біёграфамі, Лінь Хуэйінь наладзіла адносіны з Чэн Гуйлінь і называла абедзвюх жонак свайго бацькі «маці», што выклікала гнеў Хэ Сюэюань. Маці і дачка пасялілі ў флігелі на заднім двары, а вялікі дом быў заняты сям’ёй Лінь Чанміня і Чэн Гуйлінь. На думку пісьменніка і літаратуразнаўцы Мэн Сеяна, псіхалагічная нагрузка на Лінь Хуэйінь была непамерная яе ўзросту: для бацькі яна заставалася любімай дачкой, кінутая маці ўсяляк старалася адвадзіць яе ад новых сваякоў і пастаянна лаяла. У той жа час гэта прывучыла Хуэйінь прама выказваць свае думкі і пачуцці і выхавала ў ёй цвёрдасць характару.
Заручыны
Пасля скону Лінь Сяасюня (у 1914 годзе) Лінь Чанмінь, заняты палітычнай дзейнасцю ў Пекіне, перавёз сям’ю ў брытанскую канцэсію ў Цяньцзінь, і 12-гадовай Лінь Хуэйінь прыйшлося займацца арганізацыяй перавозкі багажу. Пасля смерці цёткі псіхалагічная абстаноўка ў сям’і стала яшчэ складаней. Малалетні брат Лінь Хэн плакаў па начах, і Хуэйінь даводзілася яго супакойваць, пра што няўхільна паведамлялася ў перапісцы з бацькам. Нарэшце, у 1916 годзе Лінь Чанминь перавёз сваё вялікае сямейства ў Пекін; Лінь Хуэйінь аддалі ў англіканскую місіянерскую школу Пэйхуа, у якую затым паступілі і чацвёра яе братоў. Настаўнікі ўсе былі замежнікамі, і ўвесь навучальны працэс ішоў на англійскай мове; строгай была і дысцыпліна. Дома яе працягвалі навучаць каліграфіі. У 1918 годзе бацька, адпраўляючыся ў Японію, хацеў узяць з сабой і дачку, але абставіны тады не дазволілі гэтага зрабіць; у лістах, адрасаваных Хуэйінь, Лінь Чанмінь, апісваючы розныя славутасці, шкадаваў, што яна не суправаджала яго. Пакуль бацька адсутнічаў, дачка склала каталог хатняй калекцыі жывапісных і каліграфічных твораў.
Пачынаючы з 1917 года бліжэйшым палітычным паплечнікам Лінь Чанміня зрабіўся Лян Цічаа. З часам палітычны саюз было вырашана дапоўніць сямейным: была арганізавана сустрэча 17-гадовага і 14-гадовай Лінь Хуэйінь, каб яны маглі пазнаёміцца адзін з адным. Жонка амерыканскага сінолага Вільма Фэрбэнк, якая мела зносіны з імі, адзначала, што «гэта было прыкметным адыходам ад традыцыйнай практыкі, калі выбраныя праз пасярэднікаў жаніх і нявеста ўпершыню бачылі адзін аднаго толькі на вяселлі». Зрэшты, Лян Цічаа відавочна даў зразумець, што хоць бацькі і дамовіліся паміж сабой, канчатковае рашэнне будуць прымаць самі маладыя людзі.
Падарожжа ў Еўропу
На працягу 1919 года адбылося шмат падзей: Лян Цічаа прысутнічаў на Парыжскай мірнай канферэнцыі, і яго паведамленні заахвоцілі Лін Чанміня разгарнуць шырокую кампанію ў прэсе, вынікам якой стаў «». Паколькі ён не змог прасоўваць сваю пазіцыю ў дыялогу з ваеннымі ўладамі, то ў 1920 годзе адправіўся ў Еўропу, каб вывучыць яе эканамічнае і палітычнае становішча на месцы, а таксама прадстаўляць Кітай у Лізе Нацый. З сабой ён узяў дачку; марское падарожжа з Шанхая ў Францыю працягвалася каля двух месяцаў. 7 мая бацька і дачка Лінь дасягнулі Лондана. Далей Хуэйінь аддалі ў каледж Сэнт-Мэры, у якім яна дасканала авалодала англійскай мовай і канчаткова стала двухмоўнай. Падчас летніх вакацый яна разам з бацькам пабывала ў Парыжы, Жэневе, Рыме, Франкфурце, Берліне, Бруселі і іншых гарадах. Пасля таго, як Лін Чанмінь надоўга пасяліўся ў Лондане, яго 16-гадовая дачка (па-англійску яе называлі «Філіс») стала гаспадыняй салона, які стаў цэнтрам прыцягнення для вялікай кітайскай калоніі і заходніх знакамітасцяў. У доме Лінь бывалі Герберт Уэлс і Томас Хардзі,, , і іншыя. Яна зацікавілася паэзіяй віктарыянскай эпохі (асабліва і ), з сучасных пісьменнікаў ацаніла драматургію Бернарда Шоу; першапачаткова чытанне разглядалася толькі як сродак навучання мове, але паступова Лінь Хуэйінь пераканалася ў неадэкватнасці кітайскіх уяўленняў аб заходняй культуры і няслушнасці перакладаў. Пад уплывам англійскай паэзіі яна пачала пісаць уласныя вершы. Бацька дадаткова наняў для Хуэйінь настаўнікаў англійскай (нейкага Філіпа) і фартэпіяна, якія жылі ў тым жа доме 27, Альбіён-гейт,.
Сюй Чжымо і Лян Сычэн
Знаёмства з 24-гадовым паэтам Сюй Чжымо адбылося 16 лістапада 1920 года, калі ён — студэнт-эканаміст — упершыню наведаў салон сям’і Лінь. Першапачаткова знаёмства падтрымлівалася з Лінь Чанмінам, які высока ацэньваў таленты Сюй Чжымо, але паступова адносіны з 16-гадовай Лінь Хуэйінь сталі самастойнай часткай іх жыцця. У Брайтане яны пачалі, у якім Сюй Чжыма вёў перапіску ад імя замужняй жанчыны Чжун Чжаа, а Лінь Хуэйінь — жанатага мужчыны; гранічнай умовай развіцця сюжэту стала тое, што абодва несвабодныя і могуць мець зносіны толькі з дапамогай перапіскі. Сюй Чжымо быў жанаты і кінуў жонку з нованароджаным дзіцем. Лінь Чанмінь таксама паверыў паэту свае сардэчныя перажыванні (яны бачыліся за пасляабедзенным чаем практычна кожны дзень), з-за чаго нават паўстаў скандал, калі паэт аддаў іх агалосцы ў друкаваным выглядзе. Часам, калі Лінь Чанміна не было, Сюй і Хуэйінь маглі мець зносіны сам-насам; Лінь-дачка размаўляла на з, па-англійску ж размаўляла з оксфардскім акцэнтам. Узніклыя пачуцці спрыялі паэтычным інтарэсам абодвух і станаўленню Сюй Чжымо і Лінь Хуэйінь як самастойных паэтаў-лірыкаў Кітая. У Брайтане для перапіскі Сюй нават паставіў ля свайго дома спецыяльную паштовую скрыню. Прызнанне ў каханні Сюй Чжымо таксама апрануў у паэтычную форму.
У біяграфіі Мэн Сеяна сцвярджаецца, што ад прызнанняў Сюй Чжымо Лінь Хуэйінь разгубілася і звярнулася да бацькі па дапамогу. Улічваючы дамоўленасці з Лян Цічаа і статус самога Сюя, Лінь Чанмінь палічыў яго дзеянні недарэчнымі, што і было выказана ў лісце ў адказ. У дадатак жонка Сюй Чжымо — Чжан Юі (сястра банкіра Чжан Цзяаа, якая жыла ў Берліне), чакала другога дзіцяці. Сюй заявіў аб намерах расстацца з Чжан дзеля адносін з Лінь Хуэйінь. Мяркуючы па сведчаннях Вільмы Фэрбэнк, Лінь Хуэйінь не ўспрымала Сюя як прадмет рамантычных памкненняў, у дадатак яна лічыла, што той нашмат старэй і назвала яго ў перапісцы «дзядзечка Сюй». На гэтым ён не супакоіўся, пасварыўся з уласным бацькам і ўсяляк настойваў на прыярытэце сваіх пачуццяў і жаданняў. Вільма Фэрбэнк сцвярджала, што Лінь Хуэйінь не пажадала стаць прычынай разбурэння іншай сям’і, памятаючы пра перажыванні сваёй маці. Тым часам місія Лінь Чанміня ў Еўропе скончылася, і 14 кастрычніка 1921 года бацька і дачка пакінулі Лондан. Пасля вяртання Лінь Чанмінь застаўся па справах у Шанхаі, а Лінь Хуэйінь у 1922 годзе заканчвала сярэднюю адукацыю ў ранейшай школе Пэйхуа на апецы Лян Цічаа. Вытрымаўшы экзамены, яна атрымала палавінную стыпендыю для навучання за мяжой.
7 студзеня 1923 года Лян Цічаа паведаміў у лісце жонцы, што іх сын Сычэн і Хуэйінь прынялі рашэнне ўступіць у шлюб, калі скончаць адукацыю. Філосаф таксама накіраваў ліст і Сюй Чжымо, у якім умаўляў, што немагчыма пабудаваць уласнае шчасце на няшчасці навакольных. Нягледзячы на разрыў, Сюй Чжымо не змірыўся з рашэннем Лінь Хуэйінь выйсці замуж за Лян Сычэна; яго не спыняла нават тое, што і члены сямейства Лянаў і Ліняў вельмі негатыўна да яго ставіліся. Некаторы час ён пераследваў Лінь Хуэйінь, аж да таго, што яна адправіла яму пісьмовую просьбу не турбаваць яе. Шмат пазней яна паведаміла свайму сыну Лян Цунцзе, што не змагла адказаць на пачуцці Сюй Чжымо таму, што яны былі толькі праекцыяй яго паэтычнага «Я». Зрэшты, на прэзентацыі першага паэтычнага зборніка Сюя ў 1922 годзе Лінь Хуэйінь пабывала. Лінь Чанмінь настойваў на неадкладных заручынах, Аднак Лян Цічаа лічыў, што лепш не спяшацца, каб маладыя людзі набылі прафесію і вопыт, неабходныя для паспяховага сямейнага жыцця. Лян Сычэн параіў Лінь Хуэйінь паспрабаваць сябе ў літаратурнай творчасці, і яна апублікавала свой першы твор — пераклад на кітайскую мову казкі Оскара Уайльда «» У сваю чаргу, Лінь Хуэйінь параіла Ляну-малодшаму вучыцца на архітэктара: у чэрвені 1923 года ён сканчаў Універсітэт Цынхуа і павінен быў па дзяржаўнай стыпендыі ехаць у Пенсільванскі ўніверсітэт. 7 мая 1923 года Лян Сычэн, які кіраваў матацыклам, быў збіты на Пекінскай вуліцы машынай дзяржаўнага чыноўніка, які «падрэзаў» яго. Ён атрымаў цяжкі пералом правага сцягна, быў пашкоджаны пазваночнік, за 8 тыдняў Сычэн перанёс тры аперацыі ў ; кульгавасць засталася на ўсё жыццё, яму таксама даводзілася насіць гарсэт. Лінь Хуэйінь пастаянна была з ім у бальніцы і затым наведвала яго штодня. Зрэшты, маці і Ляна і Лінь былі шакаваныя «вольнасцю» (Хуэйінь адважвалася сядзець на краёчку ложка) і сумняваліся, ці зможа вестэрнізаваная дзяўчына ўвайсці ў сямейства канфуцыянскага філосафа. Ад’езд у ЗША было вырашана адкласці на лета 1924 года.
Рабіндранат Тагор
Увесну 1924 года «», якое ўзначальвалі і Сюй Чжымо, запрасіла ў Кітай Рабіндраната Тагора; падрыхтоўкай візіту актыўна займаліся Лян Цічаа і  ад імя асветніцкага таварыства Пекіна і ўніверсітэта. Суправаджаць вялікага бенгальца папрасілі Сюй Чжымо, стэнаграфію ўсклалі на паэта. Тагор прыбыў у Пекін 23 красавіка 1924 года, у сустрэчы, акрамя ўсіх пералічаных, удзельнічалі, ,. Нобелеўскі лаўрэат наведаў Пекінскі і ўніверсітэты і Цынхуа, пабываў у гасцях у экс-імператара. Лінь Хуэйінь прысутнічала на ўсіх гэтых мерапрыемствах, забяспечваючы разам з Сюем паэтычны пераклад. 8 мая ў Таварыстве паўмесяца ўрачыста адсвяткавалі 64-годдзе Тагора, прысутнічала некалькі сотняў гасцей, у тым ліку Лу Сінь. Адным з сімвалічных падарункаў (акрамя каштоўнага фарфору і тузіна карцін) стала прысваенне яму кітайскага імя, якое правёў Лян Цічаа. Яно складалася з іерогліфаў Чжу Чжэньдань, якія абазначаюць назвы дзвюх краін — фамільны іерогліф «Чжу» быў усячэннем «Цяньчжу» (Індыя), а «Чжэньдань» было сярэднявечнай транскрыпцыяй санскрыцкай назвы Кітая Cinasthana. Далей была пастаўлена на кітайскай мове тагораўская п’еса «» на сюжэт «Махабхараты», у якой гулялі Сюй Чжымо (бог кахання), Лін (прынцэса), яе бацька Лінь Чанминь (месяцовы бог) і Чжан Сіньхай; пастаноўку ажыццявіў. Хвалебныя рэцэнзіі акцёрскаму майстэрству бацькі і дачкі Лінь тады змясцілі многія кітайскія і індыйскія газеты; асабліва адзначалі цудоўную англійскую мову Хуэйінь. Яна суправаджала індыйскага класіка да канца яго знаходжання ў Кітаі. У гэты час Сюй Чжымо яшчэ далёка не адмовіўся ад сваіх матрыманіяльных планаў і нават прасіў Тагора пасадзейнічаць яму, але той мякка адмовіў. Нарэшце, 17 мая паміж Лінь Хуэйінь і Сюй Чжымо адбылася размова, падчас якой яна абвясціла, што з’язджае ў ЗША разам з Лян Сычэнам для атрымання вышэйшай адукацыі.З’яжджаючы з Кітая 20 мая, Тагор прысвяціў Лін Хуэінь верш:
The blue of the sky fell in love with the green of the earth The breeze between them sighs «Alas!»
Злучаныя Штаты
У 1925 году Лінь Хуэйінь даведалася з ліста Лян Цічаа, што яе бацька загінуў у Шэньяне ад шалёнай кулі падчас бунту ; яму было 49 гадоў. Затым дзядзька Лінь Цяньмінь даслаў вялікую падборку газет з апісаннямі і некралогамі. Хуэйінь, атрымаўшы весткі, страціла прытомнасць і некалькі дзён правяла ў прастрацыі. Родным і Лян Цічаа з вялікай цяжкасцю ўдалося ўгаварыць яе не вяртацца ў Кітай, давучыцца і прыехаць разам з Лян Сычэнам. Важнай крыніцай для разумення яе дзеянняў і настрояў з’яўляецца інтэрв’ю, дадзенае ў студзені 1926 года для студэнцкай газеты. У прыватнасці, яна паведаміла, што маці і цётачкі не хацелі адпускаць яе ў Амерыку з асцярогі, што яна стане «». Шмат месца ў інтэрв’ю нададзена яе ўспамінам пра бацьку. На самай справе сітуацыя была больш сур’ёзная, паколькі ўтрыманне маці Хуэйінь падала на яе і Сычэна; Лян Цічаа неадкладна стаў шукаць для сына пастаяннае месца працы. У лютым 1927 года Сычэн абараніў праект на ступень бакалаўра, а ў чэрвені — магістарскую дысертацыю па архітэктуры; абодва яго праекты былі ўдастоены залатога медаля, што бывала вельмі рэдка. Лінь Хуэйінь ў лютым атрымала ступень бакалаўра выяўленчых мастацтваў з адзнакай, скончыўшы чатырохгадовы курс за тры гады. Абодва яны атрымалі пасады ў архітэктурнай фірме дэкана архітэктурнай школы —. У верасні Лін Хуэинь пераканала, які знаходзіўся тады ў ЗША, прачытаць публічную лекцыю ў Пенсільванскім універсітэце. Пасля сустрэчы ён адзначыў, што яна вельмі моцна змянілася. Паколькі будучыня Ляна і Лінь была нявызначанай, у асенне-зімовым семестры 1927 года яна паступіла ў пры Ельскім універсітэце, дзе на працягу шасці месяцаў вывучала рамяство тэатральнага мастака-афарміцеля ў прафесара ; яна была першай кітаянкай, што атрымала гэтую спецыяльнасць. Лян Сычэн, усвядоміўшы, што нічога не ведае аб кітайскай архітэктуры, падаў заяву ў Гарвардскі ўніверсітэт на атрыманне доктарскай ступені па архітэктуры. У выніку напісаць дысертацыю яму не ўдалося, паколькі ў бібліятэках ЗША адсутнічалі неабходныя крыніцы.
Замужжа
Лян Цічаа, пасля таго як Сычэн і Хуэйінь атрымалі ступені, стаў настойваць на афіцыйных заручынах і заключэнні шлюбу па ўсіх рытуальных правілах. 18 снежня 1927 года прайшла цырымонія заручын, яе правялі завочна, у Пекіне. Замест бацькі Лінь Хуэйінь рытуал праводзіў яе дзядзька Цзюньюнь. Лян Цічаа настаяў, каб былі складзеныя жаніха і нявесты і трох пакаленняў іх бацькоў па мужчынскай лініі; былі замоўленыя рытуальныя ўпрыгажэнні і пячаткі з нефрыту двух колераў. Афіцыйным сватам быў сваяк нявесты Лінь Цайпін, які займаў тады высокую пасаду ў Міністэрстве юстыцыі. Другая жонка Лян Цічаа — Ван Гуйцюань — выбрала шчаслівы з пункту гледжання дзень, а сам Лян Цічаа правёў цырымонію апавяшчэння продкаў аб маючым адбыцца працягу роду ў фамільным храме. Днём быў праведзены афіцыйны банкет, ноччу — сямейная ўрачыстасць. Уласна вяселле Лян Сычэна і Лінь Хуэйінь прайшло 21 сакавіка 1928 года ў Атаве, у Генеральным консульстве Кітайскай Рэспублікі; консулам быў зяць Лян Цічаа, жанаты са старэйшай сястрой Сычэна — Сышунь. Дату абралі сімвалічную: у пераліку з месяцовага календара дзень 21 сакавіка згадваўся на мемарыяльнай стэле архітэктара эпохі Сун Лі Цзе, трактат якога «» бацька даслаў сыну з Кітая. Лінь Хуэйінь не захацела выходзіць замуж у белай еўрапейскай сукенцы, і ёй давялося распрацаваць уласны ўбор у кітайскім стылі, а таксама арыгінальны галаўны ўбор. Па чутках, гэты ўбор выклікаў цікавасць у канадскіх рэпарцёраў, некаторыя фатаграфіі друкавалі на першых палосах газет. Сын і нявестка падрабязна зрабілі справаздачу Лянь Цічаа аб усіх дэталях цырымоніі.
было вырашана правесці ў Еўропе — гэта была адзіная сумесная паездка Ляна і Лінь на гэты кантынент. Лян Цічаа як узорны канфуцыянскага патрыярх распрацаваў для маладых маршрут навукова-адукацыйнага падарожжа, асабліва настойваючы, каб яны не вярталіся праз Савецкую Расію — «варварскую краіну, ахопленую хаосам». Лян настойваў, каб Сычэн і Хуэіінь праехалі Еўропу з поўначы на поўдзень, пачаўшы са Скандынавіі, працягнуўшы прыроднымі і рукатворнымі прыгажосцямі даліны Рэйна і Швейцарыі, і, нарэшце, завяршыць яго ў Італіі — калыскі мастацтваў. На самай справе маладыя прыбылі ў Лондан, агледзець Сабор Святога Паўла і Крыштальны палац, апошні Хуэйінь ацаніла ў сваім дзённіку як «сімвал эпохі найвялікшых пераменаў». Падарожжа працягнулася ў Парыжы, дзе маладыя архітэктары аглядалі Нотр-Дам і Луўр. Дабраўшыся да Рыму, пабывалі ў Сікстынскай капэле. Паколькі Сычэн глыбока прасякнуўся ідэямі «Баўгаўза» ў Амерыцы, яны з жонкай паехалі ў Патсдам агледзець рэвалюцыйную па сваёй архітэктуры. Далей прыйшлі весткі ад Лян Цічаа, што ён уладкаваў сына прафесарам архітэктуры з жалаваннем 265 юаняў у месяц. Паколькі ў жніўні кафедра ўжо павінна была адкрыцца, было вырашана заканчваць падарожжа і вяртацца ў Кітай.
Паколькі заканчваліся сродкі, а сыноўнія абавязкі патрабавалі прадставіцца і ў Пекіне, і ў Фучжоу, Сычэн і Хуэйінь вырашылі вяртацца Транссібірскай дарогай. У Масква яны пазнаёміліся з маладой амерыканскай парай Чарльза і Фрэдэрыкі Чайлд, якія сталі іх спадарожнікамі. У мемуарах, надыктаваных для В. Фэрбэнк, Чайлды параўналі Ляна і Лінь з «матылькамі сярод кучы гною». Падарожжа скончылася ў Шэньяне, адкуль маладыя людзі праз Далянь праехалі морам у Цяньцзінь, і толькі адтуль вярнуліся ў Пекін. Лінь Хуэйінь лёгка ўлілася ў даўно пакінутую ёю артыстычную супольнасць: па ўспамінах Ч. Чайлда, не адважваўся сядзець у яе прысутнасці. Лян Цічаа прыняў яе сардэчна і знайшоў, што Хуэйінь пазбаўленая як «крывадушнасці выхадцаў са старых сямействаў, так і агіднай легкадумнасці мадэрнізаваных кітайцаў».
Уладкаванне. Смерць Лян Цічаа
Паколькі справы патрабавалі прысутнасці Сычэна ў Шэньяне, да сваякоў у Фучжоў Хуэйінь адправілася сама, і прывезла на поўнач сваю маці. Яна таксама прачытала некалькі лекцый пра Амерыку для вучняў школы, заснаванай яе бацькам. Далей Лінь Хуэйінь вярнулася ў Шэньян, дзе стала прафесарам Паўночна-ўсходняга ўніверсітэта, яна выкладала гісторыю мастацтваў і англійскую мову, а яе муж узначальваў кафедру і чытаў архітэктурны дызайн і гісторыю архітэктуры. Лінь праводзіла заняткі на натуры: у Чжааліне і, дзе магла наглядна тлумачыць эстэтычныя катэгорыі. З выпуску Лінь Хуэйінь выйшла больш за 40 вядомых архітэктараў Новага Кітая, у тым ліку Лю Хундзянь, Чжан Фу, Чжао Чжэнчжы, Чэнь Іцынь. У Шэньяне ж Лінь і Лян ўпершыню на практыцы сутыкнуліся з кітайскімі архітэктурнымі помнікамі і ўпершыню набылі навыкі палявой працы. Аднакашнік Сычэна Чэн Чжы дапамог заснаваць архітэктурную фірму, якая адразу атрымала заказ на праектаванне кампуса ; нядрэнны даход прыносіла праектаванне асабнякоў верхаводаў. Лінь Хуэйінь ўпершыню атрымала ўзнагароду. Калі дыктатар, які займаў адначасова пасаду прэзідэнта ўніверсітэта, абвясціў конкурс на эмблему ВНУ, Лінь конкурсе атрымала першае месца (белая гара Байшань, акружаная на блазоне чорнымі водамі), за якое належала прэмія ў 400 юаняў. тады выйграў конкурс на ўніверсітэцкі гімн. У снежні 1928 года прыйшлося тэрмінова з’язджаць у Бэйпін (як пасля рэвалюцыі называўся Пекін): стан Лян Цічаа зрабілася крытычным. У канцы ўласнага жыцця Лян Сычэн распавядаў, што ў дачыненні да яго бацькі была дапушчана медычная памылка: падчас аперацыі па выдаленні ракавай пухліны была выразаная здаровая нырка. 19 студзеня 1929 года ён памёр ва ўзросце 55 гадоў.
У гэты час Хуэйінь была цяжарная, але, нягледзячы на гэта, разам з Сычэнам удзельнічала ў распрацоўцы надмагілля для магілы свёкра. 3 жніўня 1929 года (па іншай версіі, 21 жніўня) нарадзілася іх дачка, імя якой («Другая ледзяная») адсылала да літаратурнага псеўданіма нябожчыка Лян Цычаа («Глытальнік лёду»). У 1930 Лінь Хуэйінь быў пастаўлены дыягназ «туберкулёз лёгкіх» і было вырашана, што клімат паўночнага ўсходу не падыходзіць для яе; на гэтым, галоўным чынам, настойваў Сюй Чжымо, які прыехаў у Шэньян. Летам і восенню Лінь праходзіла курс лячэння, падчас якога інтэнсіўна пісала вершы. Лян Сычэн прапрацаваў ва ўніверсітэце да вясновага семестра 1931 года, а далей вярнуўся да сям’і ў Пекін. Яны пасяліліся ў доме ў хутуне Бэйцзунбу, № 3, ля ўсходняй гарадской сцяны. Побач (у доме 12) кватараваў, які працаваў у Універсітэце Цынхуа.