cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Леанід Васілевіч Сарачынскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Блонь (сучасны аграгарадок у Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі). У 1956 годзе скончыў Мар’інагорскі сельскагаспадарчы тэхнікум. Прайшоў службу ў Савецкай Арміі, працаваў на вытворчасці. У 1960 годзе паступіў на агранамічны факультэт Гродзенскага сельскагаспадарчага інстытута. У сувязі з адкрыццём у інстытуце факультэта аховы раслін у ліку 25 студэнтаў Л. В. Сарачынскі быў пераведзены на спецыяльнасць «Ахова раслін ад шкоднікаў і хвароб» і ў 1965 годзе скончыў вучобу разам з першым выпускам факультэта. З 1965 па 1968 год працаваў у Брэсцкай дзяржаўнай інспекцыі па каранціну раслін, у 1968—1971 гадах праходзіў вучобу ў аспірантуры Беларускага навукова-даследчага інстытута земляробства. Кандыдацкую дысертацыю абараніў у 1973 годзе. З 1971 года працаваў у Беларускім навукова-даследчым інстытуце аховы раслін (сучасны Інстытут аховы раслін НАН Беларусі) навуковым супрацоўнікам. З 1976 года займаў пасаду загадчыка лабараторыі, у 1980—1998 гадах — намесніка дырэктара інстытута, пазней — вядучага навуковага супрацоўніка. У 1994 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Навуковыя асновы эфектыўнай аховы раслін у інтэнсіўным земляробстве». У 2004 годзе Л. В. Сарачынскаму прысвоена званне прафесара па спецыяльнасці «Аграномія».
Навуковая і грамадская дзейнасць
Аўтар больш за 170 навуковых прац, у тым ліку двух манаграфій, двух вучэбных дапаможнікаў для вышэйшых навучальных устаноў, пяці кніг. Л. В. Сарачынскаму належаць працы па ахове раслін ад шкоднікаў, хвароб і пустазелля пры інтэнсіўным земляробстве, на прысядзібных участках, у калектыўных садах і агародах. Займаўся пытаннямі маніторынгу і прагнозаў, эканамічных аспектаў і аптымізацыі аховы раслін у інтэнсіўным земляробстве і сучасных тэхналогіях вырошчвання сельскагаспадарчых культур. Быў членам Савета па абароне доктарскіх дысертацый пры Навукова-практычным цэнтры НАН Беларусі па земляробству і Савета па абароне кандыдацкіх дысертацый пры Інстытуце абароны раслін. Па ініцыятыве Л. В. Сарачынскага і пры яго ўдзеле з 1998 годзе пачаў выдавацца навукова-практычны часопіс «Ахова раслін» З 2003 года «Земляробства і ахова раслін»), галоўным рэдактарам якога ён з’яўляўся. З 2003 года Л. В. Сарачынскі уваходзіў у склад калектыва прафесарска-выкладчыцкага складу кафедры абароны раслін Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэмі і кіраваў дыпломнымі праектамі, падрыхтоўкай магістарскіх дысертацый.
Сярод апублікаваных прац:
ФК Урал Екацярынбург
«Урал» (Футбольный клуб Урал Екатеринбург) — расійскі футбольны клуб з горада Екацярынбург, які выступае ў Прэм’ер-лізе.
Гісторыя
Датай заснавання клуба лічыцца 1930 год, аднак згодна з публікацыямі «Уральскага рабочага» вынікае, што ўралмашбудаўнікі стварылі першую футбольную каманду яшчэ ў 1927 годзе, калі толькі ўзводзіліся корпусы будучага завода. Тады ж каманда дэбютавала ў восеньскім першынстве Свярдлоўска пад назвай «Машынабудаўнік». Дэбют каманды ў турнірах СССР адбыўся на Кубку СССР па футболе 1938. Тады клуб вылецеў на стадыі 1/128 фіналу, атрымаўшы паразу паводле сумы двух матчаў краснаўральскай камандзе «Калярмет». Дэбют у чэмпіянаце СССР датуецца 1947 годам. У гэтым сезоне свярдлоўскі клуб «Авангард» заняў у другой групе 9 месца з 10 магчымых. Каманда працягвала ўдзельнічаць у другой групе чэмпіянату СССР, прапусціўшы з прычыны рэзкага скарачэння колькасці каманд у розыгрышы сезоны 1950, 1951 і 1952 гадоў.
У сезоне 1953 года адбылося вяртанне клуба ў першынство краіны. Пачынаючы з гэтага часу, каманда пачала прагрэсаваць і з кожным сезонам набліжацца да найвышэйшай прыступкі лігі. У 1959 годзе «Машынабудаўнік» заняў другое месца ў 6 зоне класа «Б». Праз два гады ён атрымаў канчатковую назву «Вралмаш» і паўтарыў поспех, а ў сезоне 1962 года каманда заняла першае месца ў сваёй зоне. У фінале «Уралмаш» заняў трэцяе месца, што не дазволіла клубу прайсці на павышэнне ў класе. Аднак у 1963 годзе Федэрацыя футбола СССР прыняла рашэнне павялічыць лік каманд класа «А» да 38, падзяліўшы клас на дзве групы. Дадзенае рашэнне спрыяла выхаду клуба ў другую групу класа «А». У другой групе класа «А» каманда правяла шэсць сезонаў, завяршыўшы сезон 1968 года на першым месцы.
Сезон 1969 года клуб правёў у вышэйшай лізе чэмпіянату СССР, аднак, заняўшы апошні радок, зноў вярнуўся ў дывізіён ніжэй. Гэта быў першы і апошні ўдзел свярдлоўскага клуба ў элітным савецкім футбольным дывізіёне. У далейшым клуб выступаў у другім і трэцім дывізіёнах савецкага першынства. У 1976 годзе быў зафіксаваны адзін з рэкордаў выніковасці ў гісторыі «Уралмаша». У рамках другой лігі СССР чыцінскі «Лакаматыў» прыехаў у Свярдлоўск, маючы ў сваім складзе толькі 10 футбалістаў. Матч скончыўся перамогай футбалістаў Свярдлоўска з лікам 9:0.
Пасля распаду СССР клубу выдалася магчымасць выступаць у вышэйшай лізе чэмпіянату Расіі. У ёй «Уралмаш» правёў пяць сезонаў з 1992 па 1996 гады, а найлепшым дасягненнем за гэты час было восьмае месца ў 1993 і 1995 гадах. У 1996 годзе клуб страціў магчымасць выступаць у эліце і апусціўся ў першую лігу. На наступны сезон клуб апусціўся яшчэ ніжэй — у другую лігу.
Склад
Станам на жнівень 2023 года.
Па рашэнні кіраўніцтва «Урала» гульнявы нумар 23, пад якім гуляў нападнік Пётр Хрустоўскі, які загінуў 5 ліпеня 2003 года ў аўтакатастрофе, назаўсёды застанецца замацаваным за ім.
Дзячко
Дзячко́ — прозвішча.
Эстонскі марскі музей
Эсто́нскі марскі́ музэ́й (Eesti Meremuuseum) — музей у талінскай вежы «Тоўстая Маргарыта», заснаваны ў 1935 годзе. У экспазіцыі прадстаўленая гісторыя мараходства, мясцовага судабудаўніцтва, партовай і маячнай гаспадаркі. Ва ўнутраным двары — экспазіцыя пад адкрытым небам і аглядная пляцоўка на Талінскі порт.
Філіялы музея
Гідрагавань — экспазіцыя гістарычных караблёў пад адкрытым небам. У экспазіцыі прадстаўленыя наступныя караблі: паравы ледакол «Суўр Тыл» (1914), падводная лодка «Лембіт» (1936), тральнік «Калеў» (1967), патрульны катар «Бура» (1976).
Соймавы суд
Соймавы суд — вышэйшы суд у Рэчы Паспалітай, які ствараўся з членаў сойма і дзейнічаў у час яго працы. Паходзіў ад падобнага суда ў Польскім каралеўстве, што дзейнічаў у складзе караля і сенатараў. Паўнамоцтвы соймавага суда Рэчы Паспалітай акрэслены канстытуцыяй 1578 г. пасля ўтварэння ў Польшчы Кароннага трыбунала — вышэйшай судовай інстанцыі па большасці крымінальных і цывільных спраў. Соймавы суд выступаў як вышэйшая інстанцыя для Кароннага трыбунала, а з часу ўтварэння ў 1581 г. — і для Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага. Позва на соймавы суд выдавалася ад імя караля.
Да кампетэнцыі соймавых судоў аднесены справы па злачынствах, якія цягнулі смяротнае пакаранне, выгнанне за мяжу, канфіскацыю маёмасці. Сярод іх — абраза караля, замах на дзяржаўную ўладу, здрада, бунт, дрэннае кіраванне дзяржаўным скарбам падскарбіем і ўпаўнаважанымі дэпутатамі, гвалт на сойме, фальшываманецтва, забойства, параненне, самавольнае прысваенне тытула і герба, замах на афіцыйных службовых асоб, крадзеж з касцёлаў і інш.
У склад суда ўваходзіў кароль, сенатары і 9 дэпутатаў з Пасольскай Ізбы, якія прызначаліся маршалкам сойма (калі разглядалася справа пра абразу караля, ён у пасяджэннях не ўдзельнічаў як зацікаўлены бок). Старшынстваваў на судзе каронны маршалак. Канстытуцыяй 1655 г. у склад соймавага суда ўведзены 24 дэпутаты з Пасольскай Ізбы (суд разглядаў справу смаленскага ваяводы П. К. Абуховіча, які здаў расійскаму войску г. Смаленск). Канстытуцыя 1670 г. прадугледжвала працу ў соймавым судзе 20 дэпутатаў з Пасольскай Ізбы. Справаводства соймавага суда вялі рэферэндары каронныя і літоўскія і пісары земскія з таго месца, дзе адбываўся сойм. Пісары вялі рэестры, рэферэндары дакладвалі справы, падпісвалі выракі (прыгаворы), сачылі за чарговасцю разгляду спраў.
Вырак соймавага суда лічыўся канчатковым і не падлягаў апеляцыі. Канстытуцыя 1589 г. вызначыла для соймавага суда 1 дзень на тыдзень (аўторак) у час працы сойма для разгляду спраў з ВКЛ. З-за непрацяглага тэрміну працы соймаў шмат няскончаных спраў накіроўвалася ў трыбуналы. З часу іх стварэння шляхта дамагалася ад караля забароны клікаць яе на соймавы суд па справах, падлеглых трыбуналам. Канстытуцыя 1588 г. вызначыла, што соймавы суд разглядае толькі справы па абразе караля і дзяржаўнай здрадзе. У соймавы суд накіроўваліся рэмісы (спрэчныя нявырашаныя справы) з трыбуналам і задворнага асэсарскага суда. Соймавы суд перастаў быць для іх апеляцыйным судом, не мог змяняць або адмяняць вырак іншага суда, у т.л. трыбуналаў.
На соймавым судзе ў 1689 г. было прынята рашэнне аб спаленні як бязбожніка К. лышчынскага. З 2-й паловы XVII ст. ў сувязі з ростам крызісу шляхецкага парламентарызму соймавы суд трапіў у заняпад і ў большасці выпадкаў не мог выносіць прысуды. У XVIII ст. ён функцыянаваў ужо не на кожным сойме.
Статутамі 1775 і 1776 гг. суд быў рэфармаваны як сталы. Складаўся з караля, сенатараў, міністраў (акрамя тых, хто ўваходзіў у Пастаянную Раду) і 54 (пасля 30) дэпутатаў з Пасольскай Ізбы. У год адбываліся 3 кадэнцыі соймавага суда па 6 тыдняў, у т.л. 1 кадэнцыя прысвячалася разгляду спраў з ВКЛ (пачыналася 1 чэрвеня). Да кампетэнцыі соймавага суда былі аднесены абраза караля, здрада, адмова ад прадастаўлення правасуддзя, подкуп суддзяў, ілжэсведчанне, «уціск вольнасці абывацельскай». У соймавы суд маглі быць выкліканы міністры і члены Пастаяннай Рады за службовыя злачынствы. Чатырохгадовы сойм 1788 — 1792 гг. вызначыў, што ў соймавы суд уваходзяць 6 сенатараў, па аднаму (або ад Польшчы, або ад ВКЛ) з маршалкаў, гетманаў, канцлераў, падскарбіяў, 24 выбарных дэпутаты з Пасольскай Ізбв; старшынстваваў кароль. 17 мая 1791 г. прынята ўхвала аб соймавым судзе ў складзе 36 чал. (12 сенатараў і 24 паслы), якія выбіраліся на 2 гады. Былі нанава вызначаны дзяржаўныя злачынствы, за якія караў суд: падбухторванне войска і насельніцтва да бунту, увядзенне ў Рэч Паспалітую замежнага войска, змова, зрыў соймікаў і соймаў, здача часткі тэрыторыі Рэчы Паспалітай іншай дзяржаве, атрыманне грошай ад замежных урадаў, выдача дзяржаўных тайнаў, подкуп сенатараў, міністраў, соймавых паслоў, суддзяў, продаж людзей за мяжу, набор рэкрутаў у замежнае войска і інш. Гарадзенскі сойм 1793 г. прыняў новы статут соймавых судоў, аднак у апошнія гады існавання Рэчы Паспалітай гэты суд не дзейнічаў (у 1775 — 1793 гг. вырашаў толькі 4 справы).
Міхаіл Фёдаравіч Дзячко
Міхаі́л Фё́даравіч Дзячко́ (, г. Петрыкаў, Мазырскі павет, Мінская губерня —, ) — савецкі супрацоўнік органаў дзяржаўнай бяспекі, былы міністр унутраных спраў Беларускай ССР, палкоўнік дзяржаўнай бяспекі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і цесляра. Беларус. У КП(б)Б з сакавіка 1939 года (выключаны 25 мая 1959 года Мінскім абкамам КПБ за «парушэнні сацыялістычнай законнасці»).
Навучаўся ў Петрыкаўскай школе 2 ступені, у 1937 годзе скончыў Беларускі інстытут масавага завочнага навучання пры ЦК КП(б)Б.
У 1930 годзе працаваў на пасадах адказнага сакратара Петрыкаўскага гарвыканкама і загадчыка спецчасткай леспрамгаса.
У органах АДПУ-НКУС-НКДБ-МДБ-МУС-КДБ з лістапада 1930 года: у Мазырскім акруговым аддзеле АДПУ-НКУС, Палескім абласным упраўленні НКУС, НКУС БССР. У гады Вялікай Айчынная вайны служыў у органах НКУС Паўднёва-Уральскай ваеннай акругі.
27 лістапада 1943 года быў адкамандзіраваны ў НКДБ БССР і прызначаны начальнікам аддзела УНКДБ Гомельскай вобласці, з сакавіка 1944 года начальнік 1-га ўпраўлення НКДБ БССР, са студзеня па ліпень 1945 года начальнік штаба Апарата ўпаўнаважаных НКУС па 2-му Беларускаму фронту, да сакавіка 1953 года кіраваў 1-ым і 2-ім упраўленнямі НКДБ-МДБ БССР.
6 красавіка 1953 года быў прызначаны намеснікам міністра унутраных спраў БССР, неўзабаве стаў міністрам, але хутка зноў стаў намеснікам міністра.
15 чэрвеня 1954 года быў прызначаны 1-м намеснікам старшыні КДБ пры СМ БССР. 29 ліпеня 1958 года быў звольнены «па фактах дыскрэдытацыі».
Выведзены з кандыдатаў у члены ЦК КПБ 29 кастрычніка 1958 года «за грубыя парушэнні сацыялістычнай законнасці».
Bryales
Bryales — парадак шматгадовых імхоў класу Лістасцябловыя імхі, які ўключае 16 сямействаў.
Агульная колькасць родаў — 62, агульная колькасць відаў — каля 2000.
Прадстаўнікі дадзенага парадку могуць дасягаць у вышыню 30 см.
Сістэматыка
Некаторыя сямейства парадку:
Карусель (значэнні)
Карусель:
Костшын
Костшын (Kostrzyn) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 290 км на захад ад Варшавы і за 20 км на ўсход ад цэнтра Познані. Уваходзіць у склад Пазнаньскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Костшын. Займае плошчу 7,98 км². Насельніцтва 9,7 тыс. чалавек.
Пражскае паўстанне (1945)
Пражскае паўстанне (Pražské povstání) — спроба чэшскіх падпольшчыкаў вызваліць ад нямецкай акупацыі сталіцу Чэхіі (пратэктарата Багемія і Маравія) да прыходу Чырвонай арміі. Падзеі пачаліся 5 мая і скончыліся пагадненнем аб спыненні агню 8 мая, за дзень да прыходу савецкіх войскаў і капітуляцыі Рэйха.
Па прычыне, што баі вяліся на вуліцах Прагі, вялікія ахвяры панесла цывільнае насельніцтва горада: па прыблізных дадзеных, з 5 па 9 мая загінула больш за паўтары тысячы чэхаў (паўстанцы і мірныя жыхары), каля тысячы немцаў (у асноўным салдаты вермахта і СС) і амаль 300 байцоў РВА. У Празе і ваколіцах загінула каля 500 савецкіх салдат і афіцэраў, большасць з іх пахавана на Альшанскіх могілках.
Данецкая Народная Рэспубліка
Дане́цкая Наро́дная Рэспу́бліка (Донецкая Народная Республика), або скарочана ДНР — гістарычная часткова прызнаная дзяржава ва Усходняй Еўропе, абвешчаная ў красавіку 2014 года ў межах Данецкай вобласці праціўнікамі цэнтральнай улады Украіны, з 5 кастрычніка 2022 года ў складзе Расійскай Федэрацыі.
«ДНР» прызнана тэрарыстычнай арганізацыяй, якая мае дакладную іерархію, фінансаванне і каналы пастаўкі зброі. Разам з Луганскай Народнай Рэспублікай абвяшчалася аб уваходжанні ДНР у склад т.зв. Саюза Народных Рэспублік — Наваросіі. Паводле Канстытуцыі Украіны, тэрыторыя, на якую прэтэндуе ДНР, з’яўляецца часова акупаванай расійскімі ўзброенымі сіламі неад’емнай часткай Украіны. Большая частка самазаяўленай тэрыторыі т.зв. ДНР кантралюецца ўкраінскімі ўладамі.
Да 13 красавіка ўзброенымі групамі неўрадавай прыналежнасці, падтрымку якім у шэрагу выпадкаў аказалі і прадстаўнікі мясцовага насельніцтва і міліцыі, быў усталяваны кантроль над адміністрацыйнымі будынкамі ў некалькіх населеных пунктах вобласці, адэптамі федэралізацыі было заяўлена аб кантролі над гэтымі населенымі пунктамі. На некаторых дарогах узброенымі фармаваннямі баевікоў былі выстаўленыя блокпосты.
На экстраным пасяджэнні Савета бяспекі ААН па сітуацыі ва Усходняй Украіне, які адбыўся ноччу 14 красавіка, Украіна абвінаваціла Расійскую Федэрацыю ў агрэсіі, у сувязі з чым урад Украіны прыняў рашэнне распачаць «шырокамаштабную антытэрарыстычную аперацыю з ужываннем спецпадраздзяленняў».
12 мая 2014 года пасля непрызнанага міжнароднай супольнасцю рэферэндуму аб самавызначэнні Данецкай народнай рэспублікі, які адбыўся днём раней, і на падставе самаабвешчанага акта дэкларацыі аб незалежнасці ад 7 красавіка 2014 года быў заяўлены дзяржаўны суверэнітэт ДНР, які на сённяшні час прызнаюць толькі Расія , Сірыя і КНДР, а таксама часткова прызнаныя ЛНР, Паўднёвая Асеція і Абхазія. У гэты ж дзень «ДНР» звярнулася да Расіі з просьбай аб далучэнні. Зварот быў пакінуты без юрыдычных наступстваў з боку РФ. 24 мая 2014 года Данецкая і Луганская народныя рэспублікі падпісалі дакумент аб аб’яднанні ў Наваросію, але з таго часу і да сёння самаправазгалошаныя рэспублікі намінальна нават самі вызначаюць сябе, робяць заявы і выступаюць асобна, у т.л. пад час мінскіх сустрэч.
Урад Украіны, шэраг дзяржаў і міжнародных арганізацый лічаць, што ДНР кантралюецца і атрымлівае ваенную падтрымку з боку Расіі. Гэтыя абвінавачванні адпрэчваюцца расійскім кіраўніцтвам.
Гісторыя
З канца лістапада 2013 года на Украіне праходзілі акцыі пратэсту, якія распачаліся пасля адмовы ўрада М. Азарава падпісаць пагадненне аб асацыяцыі з Еўрасаюзам. Некалькі разоў яны перарасталі ў масавыя беспарадкі. 21 лютага прэзідэнт Віктар Януковіч і лідары апазіцыі падпісалі пагадненне аб урэгуляванні крызісу ва Украіне, але ў гэты ж дзень увечары грамадскія актывісты Майдана асудзілі любыя дамоўленасці з прэзідэнтам і папярэдзілі аб штурме яго адміністрацыі. Віктар Януковіч таемна пакінуў Кіеў, і, як высветлілася пазней, збег у Расію. На наступны дзень Вярхоўная Рада, у якой былая апазіцыя сфармавала большасць, прыняла пастанову, у якой было аб’яўлена між іншым, што Віктар Януковіч «неканстытуцыйным чынам самаўхіліўся ад ажыццяўлення канстытуцыйных паўнамоцтваў» і не выконвае свае абавязкі, Рада адхіліла прэзідэнта Януковіча ад пасады праз імпічмент, адпаведна прызначыла датэрміновыя прэзідэнцкія выбары на 25 мая 2014 года. 23 лютага Вярхоўная Рада ўсклала абавязкі прэзідэнта Украіны на старшыню Вярхоўнай рады Аляксандра Турчынава. У той жа дзень прыняла рашэнне аб адмене закона, які надаваў рускай мове «асаблівы статус» у шэрагу рэгіёнаў Украіны (праз дзесяць дзён Аляксандр Турчынаў наклаў вета на гэтае рашэнне ). 2 сакавіка губернатарам Данецкай вобласці быў прызначаны бізнесмен.
З сакавіка ў паўднёва-ўсходніх рэгіёнах Украіны кожныя выхадныя сталі праходзіць антымайданаўскія акцыі, падчас якіх дэклараваліся лозунгі за федэралізацыю Украіны, выказваўся пратэст супраць новапрызначаных губернатараў , мітынгоўцы пачалі абіраць сваіх «народных кіраўнікоў» рэгіёнаў. Губернатар Данецкай вобласці Сяргей Тарута абвінаваціў у арганізацыі беспарадкаў Віктара Януковіча і яго асяроддзе.
Карусель
Карусель (ад carrousel, carosello) — атракцыён, які ўяўляе сабой платформу, якая верціцца, на якой усталяваны (альбо падвешаны да даху, альбо прымацаваны да цэнтральнай стойцы) сядзенні, зробленыя часцей за ўсё ў выглядзе каней, аўтамабіляў і іншых жывёл або транспартных сродкаў.
Данецкая Народная Рэспубліка
Гісторыя
6 красавіка пасля чарговага мітынгу пратэсту яго ўдзельнікамі быў захоплены будынак.
Карусель
Карусель круціцца з дапамогай рухавіка (звычайна электрычнага), ці саміх адпачывальнікаў, якія перад пасадкай на карусель раскружчваюць яе. Другі тып каруселі часта ўсталёўваецца на дзіцячых гульнявых пляцоўках.
Тыпы каруселяў
У залежнасці ад тыпу кручэння вакол вертыкальнай восі, каруселі дзеляцца на наступныя тыпы:
Данецкая Народная Рэспубліка
Абвяшчэнне
7 красавіка пратэстоўцы зачыталі дэкларацыю аб суверэнітэце Данецкай Народнай Рэспублікі. У дадзеным дакуменце, у прыватнасці, рэгламентаваліся пытанні кіравання новаўтвораных дзяржавай:
Цэнтрам кіравання рэспублікай стаў будынак Данецкага аблсавета, над якім быў узняты расійскі сцяг. Паводле паведамленняў некаторых СМІ, дэкларацыя аб суверэнітэце была прынятая дэпутатамі аблсавету ; іншыя крыніцы, аднак, абверглі гэтую інфармацыю і паведамілі, са спасылкай на відэазапіс з будынка аблсавету, што ў будынку засядае «Рэспубліканскі народны савет», склад і паходжанне якога невядомы. Адно з рашэнняў гэтага савета тычылася правядзення рэферэндуму па пытанні ўваходжання рэгіёна ў склад Расіі не пазней 11 мая 2014 года. Дэпутаты заявілі, што гэтая дата была ўзгоднена з Луганскай і Харкаўскай абласцямі. Журналістаў у залу, дзе зачыталі дэкларацыю, не пусцілі.
Народны савет таксама папрасіў Уладзіміра Пуціна ўвесці міратворчыя войскі на тэрыторыю Данецкай Народнай Рэспублікі ::
Расійскае інфармагенцтва РИА «Новости» паведаміла аб тым, што ўрад Яцанюка перакінуў на ўсход Украіны падраздзяленні ўнутраных войскаў, Нацыянальнай гвардыі (з байцоў «Правага сектара») і амерыканскіх наймітаў «Blackwater» у форме атрада МУС Украіны «Сокал».
8 красавіка было абвешчана аб стварэнні народнага ўрада ДНР, прызначаны ўрадам Украіны губернатар Данецкай вобласці Сяргей Тарута адпраўлены ў адстаўку. Вакол будынка Данецкай абласной адміністрацыі былі ўмацаваныя барыкады. Да абаронцаў рэспублікі, акрамя жыхароў Данецка, далучыліся сотні жыхароў другога па велічыні горада вобласці — Марыупаля.
9 красавіка ДНР прызнала незалежнасць Рэспублікі Крым і звярнулася да дэпутатаў крымскага парламента з заклікам прызнаць незалежнасць ДНР. Таксама было абвешчана аб рашэнні стварыць Цэнтральную выбарчую камісію ДНР, якая зоймецца падрыхтоўкай да правядзення рэферэндуму.
Рэферэндум
10 красавіка 2014 ДНР пачала фармаваць ЦВК для правядзення рэферэндуму аб статусе рэгіёну. Зарэгістравана каля 3,5 млн выбаршчыкаў. Для рэферэндуму на звычайным прынтары было надрукавана 3,2 мільёна бюлетэняў.
7 мая Уладзімір Пуцін на прэс-канферэнцыі са старшынёй АБСЕ звярнуўся да федэралістаў Луганска і Данецка з просьбай перанесці намечаныя на 11 мая рэферэндумы аб аддзяленні ад Украіны самаабвешчаных Данецкай і Луганскай народных рэспублік. Таксама ён звярнуў увагу на тое, што правядзенне датэрміновых прэзідэнцкіх выбараў на Украіне 25 мая з’яўляецца «рухам у правільным напрамку». Старшыня Цэнтрвыбаркаму ДНР Раман Лягін заявіў пра тое, што «калі кіраўніцтва Данецкай народнай рэспублікі прыме рашэнне перанесці дату рэферэндуму, то мы вымушаныя будзем з гэтым пагадзіцца», але прэзідэнцкіх выбараў у Данецку праведзена дакладна не будзе.
8 мая больш за мільён бюлетэняў для рэферэндуму былі знішчаны яго праціўнікамі ў ходзе нападу на дзве друкарні, дзе друкаваліся бюлетэні. Відавочцы паведамлялі, што на форме нападаўшых, былі адметныя павязкі «Правага сектара». У гэты ж дзень прыхільнікі федэралізацыі адмовіліся пераносіць дату рэферэндуму аб незалежнасці ДНР і, паводле паведамленняў украінскіх СМІ, у Данецку ўжо пачалі раздаваць бюлетэні для галасавання, якія не маюць ніякай аховы, галаграм або пячатак, мясцовым жыхарам.
10 мая Камітэт патрыятычных сіл Данбаса (КПСД), які аб’ядноўвае 18 грамадскіх арганізацый рускамоўных жыхароў Данбаса і рэгіянальныя прадстаўніцтвы чатырох палітычных партый, паведаміў аб правядзенні 11 мая альтэрнатыўнага рэферэндуму (кансультатыўнага апытання) — аб далучэнні Данецкай вобласці да Днепрапятроўскай.
10 мая некаторыя СМІ паведамілі, што на подступах да Славянска былі затрыманыя узброеныя людзі, якія перавозілі больш за 100 тысяч запоўненых бюлетэняў.
На рэферэндум быў вынесены адзінае пытанне на дзвюх мовах (рускай і ўкраінскай): «Ці падтрымліваеце Вы акт дзяржаўнай самастойнасці Данецкай народнай рэспублікі?». Унізе прапаноўваліся два варыянты адказу: «Так», «Не».
Па папярэдніх дадзеных на 12 мая, абвешчаных старшынёй ЦВК Данецкай народнай рэспублікі Раманам Лягіным, яўка склала 74,87 % ад агульнай колькасці выбаршчыкаў Данбаса, у т.л. «за» прагаласавалі 89,07 адсоткаў, «супраць» — 10,19 адсотка, а 0,74 адсотка бюлетэняў сапсаваныя.
12 мая 2014 года ў адпаведнасці з вынікамі рэферэндуму аб самавызначэнні Данецкай Народнай Рэспублікі і на падставе дэкларацыі аб незалежнасці ад 7 красавіка 2014 года была абвешчана суверэнная Данецкая Народная Рэспубліка. У той жа дзень сустаршыня часовага ўрада ДНР Дзяніс Пушылін зачытаў «заклік ДНР», у якім была просьба да Расійскай Федэрацыі разгледзець пытанне аб уваходжанні Данецкай Народнай Рэспублікі ў склад Расіі. У адпаведнасці з заклікам вышэйшым органам дзяржаўнай улады ў Данецкай народнай рэспубліцы з гэтага часу з’яўляецца Вярхоўны савет, які фармуе ўрад ДНР і Савет бяспекі ДНР. Новае дзяржаўнае ўтварэнне абавязваецца выконваць свабоду сумлення і веравызнання ўсіх традыцыйных рэлігійных канфесій і паважаць традыцыйныя пункты гледжання ў сферы рэлігіі. Тэкст дакумента змяшчае таксама палажэнне аб адмаўленні ўсіх формаў фашызму, нацыяналізму, шавінізму, расавай дыскрымінацыі ва ўсіх відах.
12 мая ў МЗС Украіны выступілі з заявай, у якой мінулы рэферэндум быў названы незаконным і нелегітымным. Таксама былі прыведзеныя дадзеныя апытання грамадскай думкі ва ўсходніх рэгіёнах, зробленага даследчым цэнтрам «Pew Research Center» у красавіку 2014 года, паводле якога 70 % жыхароў усходніх рэгіёнаў аддаюць перавагу жыць у адзінай Украіне. У міністэрства выказалі ўпэўненасць, што «пераважная большасць мясцовых жыхароў — сапраўдныя патрыёты і прыхільнікі адзінай і непадзельнага Украінскай дзяржавы — запалоханыя ўзброенымі прарасійскімі тэрарыстычнымі бандфармаваннямі і, баючыся за сваё жыццё, не могуць свабодна выказваць сваё меркаванне, адрознае ад пазіцыі баевікоў і іх калабарацыяністаў». Меркаванні аб адсутнасці ў прыхільнікаў федэралізацыі большасці ў Данецкай вобласці прытрымліваюцца і некаторыя эксперты і аналітыкі.
Выбары прэзідэнта Украіны
thumb|right|300px|Рэзультаты галасавання на [[Прэзідэнцкія выбары ва Украіне, 2014|выбарах Прэзідэнта Украіны. На карце паказаныя выбарчыя акругі.
{{legend|#CC0000|Перамог Парашэнка}} {{legend|#55AA33|Перамог Добкін}} {{legend|#556666|Выбары не адбыліся}}]]
19 мая «народны губернатар» Данецкай вобласці Павел Губараў заявіў, што выбары прэзідэнта Украіны 25 мая з’яўляюцца нелегітымнымі і «правядзенне іх на тэрыторыі нашых незалежных дзяржаў незаконна». Сустаршыня прэзідыума вярхоўнага савета ДНР Міраслаў Рудэнка заявіў, што «тыя ўчасткі, якія 25 мая вырашаць адкрыцца, будзем закрываць» ..
У сваю чаргу, саветнік губернатара Данецкай вобласці Сяргея Таруты Валерый Жалдак паведаміў, што афіцыйнай улады трэба будзе забяспечыць працу 22 акруговых выбарчых камісій і каля 2,5 тысяч выбарчых участкаў; толькі ў кантраляваным сепаратыстамі Славянску акруговая выбарчая камісія была перанесена ў Аляксандраўку. Было сказана, што галасаванне абавязкова адбудзецца ў Вялікановасёлкаўскім раёне, кантраляваным батальёнам «Данбас».
19 мая узброеныя людзі захапілі выбарчую камісію ў Шахцёрску, да гэтага — у Краматорску, кіраўніка адной з акруговых выбарчых камісій у Данецку выкралі і некалькі гадзін ўтрымлівалі невядомыя.
Па стане на 22 мая як мінімум траціна з 34 акруговых камісій у Данецкай і Луганскай абласцях была заблакаваная, іншыя знаходзіліся пад пагрозай нападаў. У Данецку працавала толькі адна з пяці акруговых камісій, толькі чвэрць выбарчых участкаў у Данецкай вобласці атрымалі папярэднія спісы выбаршчыкаў. У той жа час добраахвотніцкі батальён тэрытарыяльнай абароны «Данбас» заявіў, што бярэ пад ахову выбарчыя ўчасткі ў Вялікановасёлкаўскім, Краснаармейскім, Аляксандраўскім, Дабрапольскім раёнах Данецкай вобласці, гарантаваўшы грамадзянам бяспеку волевыяўлення.
У дзень галасавання 25 мая ў Данецкай вобласці адкрылася 426 выбарчых участкаў з 2430. Па дадзеных мясцовых СМІ, у Данецку і ​​Горлаўцы не працаваў ні адзін участак, пры гэтым, паводле дадзеных выдання «62», адзін участак, які адкрыўся ў абласным цэнтры, быў праз 10 хвілін зачынены пры ўдзеле ўзброеных людзей, што разагналі камісію.
Пасля прэзідэнцкіх выбараў
26 мая ў Данецкай народнай рэспубліцы было ўведзена ваеннае палажэнне, пра што заявіў Дзяніс Пушылін. Сваёй мэтай ён абвясціў «ачысціць нашу тэрыторыю ад чужых войскаў».
31 мая прэм’ер-міністр ДНР Аляксандр Барадай заявіў аб тым, што дыялог з украінскай уладай пачнецца толькі пасля спынення АТА, пры гэтым ён сумняваецца ў тым, што «пры любых кампрамісах ДНР і ЛНР могуць застацца ў складзе Украіны». Пры гэтым ён спадзяецца на ўдзел РФ у якасці трэцяга боку ў перамовах.
16 чэрвеня прэзідэнт Украіны Пётр Парашэнка на пасяджэнні Савета нацыянальнай бяспекі і абароны паведаміў пра намер на працягу тыдня апублікаваць план мірнага ўрэгулявання сітуацыі ў Данбасе пасля перакрыцця ўзброенымі сіламі краіны мяжы з Расіяй. Рэалізацыя пачнецца са спынення агню на абмежаваны перыяд для вядзення перамоў, у яго ўваходзіць працэс раззбраення, а таксама рашэнні аб амністыі і абароне ад крымінальнага пераследу асоб, якія не ўчынялі цяжкіх злачынстваў. У сваю чаргу Дзяніс Пушылін заявіў пра недавер абяцанням Кіева і намеры працягнуць прынцыпова змагацца за свае перакананні.
20 чэрвеня прэзідэнт Украіны Пётр Парашэнка аддаў загад аб часовым спыненні агню на ўсходзе краіны з пятніцы 20 чэрвеня на адзін тыдзень. Перамір’е ўведзена каб сепаратысты маглі скласці зброю, але ў выпадку нападу ўкраінскія сілавікі маюць права пачаць агонь у адказ. Сам мірны план ўкраінскіх уладаў прадугледжвае таксама правядзенне датэрміновых мясцовых і парламенцкіх выбараў, кантроль над мяжой з РФ, дэцэнтралізацыю і вызваленне каля 100 закладнікаў, на мяжы з Расіяй створаць «гарантаваны калідор для выхаду расійскіх і ўкраінскіх наймітаў ».
21 чэрвеня «народны губернатар» Данецкай вобласці Павел Губараў прапанаваў свае ўмовы мірнага ўрэгулявання канфлікту на ўсходзе Украіны. У яго ўваходзяць вывад войскаў з ДНР і ЛНР, прызнанне іх незалежнасці і правядзенне аналагічных плебісцытаў пра самавызначэнне ў іншых рэгіёнаў краіны, на якія прэтэндуе Наваросія. Таксама Губараў заклікаў здацца сілам сепаратыстаў лідара «Радыкальнай партыі» Алега Ляшко, міністра ўнутраных спраў Арсена Авакава і губернатара Днепрапятроўскай вобласці Ігара Каламойскага, а Рынату Ахметаву рэкамендавана перадаць «скрадзенае» народу і пакінуць краіну.
23 чэрвеня 2014 г. у Данецку ў будынку Данецкай дзяржаўнай адміністрацыі адбыліся перамовы аб урэгуляванні канфлікту на паўднёвым усходзе Украіны з удзелам прадстаўнікоў Масквы, Кіева, АБСЕ, ДНР і ЛНР. Па завяршэнні перамоваў лідар ДНР А. Барадай заявіў, што паўстанцы маюць намер спыніць агонь да 27 чэрвеня і выконваць абвешчанае кіеўскімі ўладамі перамір’е, што дасць магчымасць «пачаць кансультацыі аб вядзенні перамоваў аб мірным урэгуляванні канфлікту».
Прэзідэнт Украіны П. Парашэнка па выніках пасяджэння Рады нацыянальнай бяспекі і абароны ўвечары 30 чэрвеня прыняў рашэнне аб выхадзе з рэжыму спынення агню, паколькі як Расія, так і баевікі не выканалі ўмоваў для рэалізацыі мірнага плана. 1 ліпеня ўкраінская армія нанесла авія- і артылерыйскія ўдары. У наступныя дні баявыя дзеянні працягваліся. Тым часам галава абласной дзяржадміністрацыі Сяргей Тарута адзначыў, што поўдзень вобласці з’яўляецца зонаю бяспекі, спрыяльная сітуацыя складваецца і ў заходняй частцы рэгіёну.
Падкантрольная тэрыторыя і ўлада на месцах
Па стане на канец мая 2014 года, пад поўным кантролем ДНР з 18 раёнаў Данецкай вобласці былі толькі Арцёмаўскі і Канстанцінаўскі раёны і часткова Данецк, у якім працягвае працаваць мясцовая гарадская ўлада і прызначаная Кіевам рэгіянальная. Таксама прадстаўнікамі самаабвешчанай рэспублікі захопленыя асобныя будынкі ў некаторых гарадах.
Астатняя частка вобласці (акрамя кантраляваных ўкраінскай арміяй Аляксандраўскага і Вялікановасёлкаўскага раёнаў) разам з Данецкам уяўлялі сабой арэну баявых сутыкненняў паміж сілавікамі і сепаратыстамі. Так, у кантраляваным Вячаславам Панамаровым і Ігарам Стралковым Славянску акрэдытацыя ДНР была несапраўдная, і дазвол для журналісцкай працы трэба было атрымліваць у Стралкова. Шэраг гарадоў кантраляваліся асобнымі палявымі камандзірамі ДНР: Горлаўка — Ігарам Безлерам, Краматорск — Аляксандрам Мажаевым (вядомы як «Бабай» ).
На працягу чэрвеня і ліпеня кантраляваная ДНР тэрыторыя сціскалася. 3.9.2014 ў Данецкай абласной дзяржадміністрацыі заявілі, што рэгіянальная ўлада кантралюе 70 % тэрыторый вобласці.
Насельніцтва
Насельніцтва Данецкай вобласці на 1 студзеня 2014 года склала 4 343 900 чалавек
Паводле дадзеных перапісу 2001 года, насельніцтва Данецкай вобласці складала 4 800 000, пры гэтым доля рускіх і ўкраінцаў складала каля 38 % і 57 %, адпаведна; доля рускай мовы як роднай мовы — каля 75 %, украінскай — 24 %.
Супрацьстаянне ўладам Украіны
7 красавіка в. а. прэзідэнта Украіны Аляксандр Турчынаў ў сваім тэлевізійным звароце заявіў, што ў дачыненні да людзей, якія занялі адміністрацыйныя ўстановы ў Луганску, Данецку і ​​Харкаве, улады краіны будуць праводзіць антытэрарыстычную аперацыю.
11 красавіка падраздзяленне «Альфа» адмовілася выконваць загад кіеўскага ўрада і ісці на штурм у Данецку, Харкаве і Луганску. Увечары Аляксандр Турчынаў заявіў, што дае паўсталым ноч на тое, каб скласці зброю, — у адваротным выпадку супраць іх будуць ужытыя узброеныя сілы.
17 красавіка было апублікавана заява МЗС ДНР датычна сітуацыі ў рэгіёне і прызначанай сустрэчы ў Жэневе прадстаўнікоў ЗША, Еўрасаюза, Расіі і ўладаў Кіева з заклікам даць ацэнку акту агрэсіі супраць ДНР, а таксама заява аб палітычнай бессэнсоўнасці перагаворных працэсаў без удзелу ў іх прадстаўнікоў ДНР і Усходняй Украіны.
На сустрэчы, якая прайшла ў Жэневе, была дасягнута дамоўленасць аб узаемным раззбраенні бакоў. Аднак ужо на наступны дзень прадстаўнікі ДНР, якія не ўдзельнічалі ў сустрэчы, заявілі аб тым, што кіеўскі бок гэтага пагаднення не выконвае. Дзяніс Пушылін заявіў, што, перш чым казаць пра кампраміс, Кіеў:
Данецк
У ноч на 12 красавіка некалькі дзесяткаў мітынгоўцаў занялі будынак абласной пракуратуры ў Данецку. Прадстаўнікі гарадскога УУС, якія прыбылі на месца, пераканалі іх пакінуць памяшканне. Прэс-служба данецкай пракуратуры паведамляе аб узбуджэнні крымінальнай справы па гэтым факце, праваахоўныя органы праводзяць расследаванне.
На бок ДНР перайшоў данецкі «Беркут». Адмовіўся ўдзельнічаць у ваенных дзеяннях кіеўскі «Беркут», якому было загадана адбіць у рэспублікі Славянск.
Член часовага ўрада ДНР Дзяніс Пушылін заявіў, што, паколькі ў рэгіёне ўжо была праліта кроў, ён не выключае ўвядзення ў рэгіён расійскіх войскаў.
На рэкламных плакатах у цэнтры Данецка былі размешчаны сцягі ДНР.
15 красавіка на сходзе ў Данецкай АДА памянулі Рубена Аванесяна, які загінуў падчас нападу СБУ ў раёне Славянска. Яго ўшанавалі як першага героя Данбаса, што загінуў, абараняючы свабоду і незалежнасць Данецкай Народнай Рэспублікі.
У гэты ж дзень трыма невядомымі ад імя ДНР па ўсім Данецку былі расклееныя антысеміцкія ўлёткі правакацыйнага характару. Інфармацыя была моцна растыражаваная СМІ. 17 красавіка амбасадар ЗША ва Украіне Джэфры Пает у твітэры паведаміў аб ўлётках, а Яцанюк заявіў: «''Мы маем інфармацыю, што так званыя мірныя пратэстоўцы са стралковай зброяй у руках распаўсюджвалі ўлёткі з патрабаваннем да ўсіх яўрэяў заявіць пра сябе як пра яўрэяў. Сёння раніцай я ясным і недвухсэнсоўным чынам запатрабаваў ад ваенных і сіл бяспекі, ад Службы бяспекі Украіны, без прамаруджання знайсці гэтых нягоднікаў і прыцягнуць іх да адказнасці''». У выніку галоўны рабін Данецка Пінхас Вішэдскі заявіў, што антысеміцкія ўлёткі, растыражаваныя ў СМІ ад імя «Данецкай Народнай Рэспублікі», з’яўляюцца фальсіфікацыяй, створанай для спробы дыскрэдытаваць прарасійскіх грамадзян і «Данецкую Народную Рэспубліку» ў вачах яўрэяў. Растыражаваная падробка неспрыяльна паўплывала на сітуацыю. Дзяржсакратар ЗША Кэры асудзіў гэтую выхадку.
Паводле паведамленнях украінскіх СМІ, у Данецку невядомыя хадзілі па прадпрыемствах горада і раздавалі маніфест Данецкай Народнай Рэспублікі, згодна з якім у вобласці ўводзіцца вайсковы абавязак і кожны жыхар ад 16 да 65 гадоў абавязаны два разы на тыдзень ахоўваць будынак Данецкай дзяржаўнай абласной адміністрацыі, а таксама кожны грамадзянін абавязаны аддаваць 15 % ад усіх сваіх даходаў у фонд ДНР і падаць дадзеныя аб рухомай і нерухомай маёмасці. Ад усіх прадпрымальнікаў патрабавалася плаціць штомесяц 70 долараў ЗША з мэтай напаўнення валютных рэзерваў ДНР. «Ухілам будуць пазбаўленыя грамадзянства рэспублікі і выселеныя да бендэраў з канфіскацыяй маёмасці», — гаворыцца ў маніфесце.
18 красавіка ў Данецкам аэрапорце прадстаўнікі сепаратыстаў паднялі сцяг Данецкай народнай рэспублікі.
27 красавіка Данецкая абласная дзяртэлекампанія была ўзятая пад кантроль прыхільнікамі ДНР. У будынак занеслі дадатковае абсталяванне для вяшчання тэлебачання Данецкай Народнай Рэспублікі.
На наступны дзень адбылася масавая бойка паміж сіламі ДНР і праўкраінскімі актывістамі з прымяненнем святло-шумавых гранат, металічных дубцоў і траўматычнай зброі.
1 мая байцы сепаратыстаў спачатку аблажылі, а затым ўзялі штурмам будынак абласной пракуратуры. Раненні атрымалі некалькі салдат ўнутранай службы. Над будынкам пракуратуры быў узняты сцяг ДНР, а сцяг Украіны быў спалены. Гэтак жа пад уладу ДНР перайшлі гараддзелы міліцыі ў Краснаармейску і Родзінскім.
3 мая прыхільнікі федэрацыі захапілі будынак СБУ. Раней было адключана вяшчанне расійскага тэлебачання, але пасля яно было адноўленае.
6 мая РИА Новости са спасылкай на крыніцу ў адным з сілавых ведамстваў Украіны паведаміла, што ў Данецк была дастаўленая амуніцыя расійскіх вайскоўцаў і падробленыя бланкі для пасведчанняў асобы афіцэраў Узброеных Сіл РФ для наступнага стварэння імітацыі нападу на ўкраінскіх пагранічнікаў. Самаабарона ўзяла пад кантроль ваеннае вучылішча з арсеналам зброі.
26 мая ўкраінскія сілавікі нанеслі ўдар па сепаратыстам, што паспрабавалі ўзяць пад кантроль міжнародны аэрапорт Данецка. Былі задзейнічаныя два самалёта Су-25, два МіГ-29 і 4 верталёта Мі-24, была праведзена высадка дэсанту. У ходзе шматгадзіннага бою некалькі ракет патрапілі ў будынак завода «Точмаш», у горадзе загінула некалькі мірных грамадзян. У авіяналёце ўдзельнічалі самалёты са складу міргарадскай авіябрыгады (831-й брыгады тактычнай авіяцыі). Па словах прэс-сакратара ДНР з засады былі расстраляныя два грузавікі, што вывозілі параненых сепаратыстаў з тэрыторыі аэрапорта. 19 ліпеня міністр абароны Украіны паведаміў, што сілавікі разблакавалі Данецкі аэрапорт .
16 ліпеня Ігар Стралкоў, рыхтуючы горад да асады, увёў у Данецку ваеннае становішча.
Славянск
У горадзе адбылося баявое сутыкненне паміж прыхільнікамі ДНР і ўрадавымі сіламі, якія выкарыстоўвалі ў ходзе бою бронетранспарцёры. Былі ахвяры. Ёсць думкі, што менавіта падзеі гэтага дня ў Славянску надалі дынаміку хваляванням, якія да таго былі лакальнымі.
ЗША заклікалі Расію адвесці свае войскі ад межаў рэгіёну, на якіх, паводле ацэнак НАТО, засяроджана каля 40 тысяч вайскоўцаў.
15 красавіка ў горадзе аднавіліся баі з прымяненнем БТРаў. На наступны дзень ваенныя сілы бакоў знаходзіліся ў напружаным дыялогу.
20 красавіка на блок-пасту с. Былбасаўка адбылася перастрэлка, у якой загінулі мясцовыя сепаратысты. Дакладная колькасць загінулых не ўстаноўлена, але Міністэрства замежных спраў Расіі выказала ноту ў сувязі з парушэннем так званага «велікоднага перамір’я» у рэгіёне, усталяванага ў перыяд з 19 на 20 красавіка. .
25 красавіка кіеўскі ўрад абвясціў аб пачатку другога этапу сілавой аперацыі ў Данбасе. Было прынята рашэнне заблакаваць Славянск, які знаходзіцца пад кантролем узброеных фармаванняў Данецкай рэспублікі.
Як паведаміла РИА «Новости», 2 мая на ўскраіне Славянска з верталёта высадзіліся ўзброеныя людзі ў форме з сімволікай «Правага сектара». На гэтым месцы ўжо знаходзіліся падраздзяленні ўкраінскай арміі (каля 10 бронемашын). Мясцовыя жыхары, якія сталі «жывым ланцугом», блакавалі дзве калоны ваеннай тэхнікі ўкраінскай арміі. Жыхары Яснагоркі спрабавалі перашкаджаць бронетэхніцы, аднак ваенныя на БТР не спыніліся, аднаму жыхару Яснагоркі пераехалі ногі. У 5 гадзін раніцы фарміраванні ўзброеных сіл новых уладаў Украіны пачалі штурм Славянска.
У першыя гадзіны бою байцам ДНР ўдалося збіць два ці тры верталёты УС Украіны. Загінулі два пілоты (па адным са складу экіпажаў збітых верталётаў адпаведна), пілот аднаго з збітых верталётаў, быў паранены, пасля узяты ў палон байцамі самаабароны і дастаўлены ў бальніцу. З боку самаабароны загінуў адзін баец і адзін паранены.
3 мая горад цалкам ачапілі ваенныя, якія падпарадкоўваюцца ўкраінскаму ўраду. У горадзе пачаліся праблемы з ежай. Каля вёскі Былбасаўка мясцовыя жыхары блакуюць прасоўванне антыфедэрацыйнай ваеннай тэхнікі. У выніку сутыкненняў было забіта 15 чалавек самаабароны Славянска. Паводле інфармацыі ІТАР-ТАСС, з іх чацвёра былі ўзброены, 11 былі мірнымі жыхарамі. Па словах «народнага мэра» Славянска «Правы сектар» не дазваляў вывозіць параненых.
4 мая сепаратыстамі быў захоплены чыгуначны вакзал.
5 мая пад Славянскім працягнуліся баі прыхільнікаў федэралізацыі з урадавымі войскамі. Сепаратысты збілі верталёт нд Украіны Мі-24. Паводле дадзеных МУС Украіны, з боку сілавікоў загінула 4 чалавекі, а з боку сепаратыстаў загінулі больш за 20 чалавек. Колькасць загінулых сярод мірнага насельніцтва невядомая. Інтэрфакс са слоў са штаба самаабароны перадае, што, сярод іншага сілавікі ў Славянску абстралялі жылы дом і, пры гэтым, сярод іншых, загінула дзіця. З іншага боку сярод загінуўшых паведамляецца пра смерць намесніка камандзіра «Альфы».
Прэс-сакратар Міжнароднага камітэта Чырвонага Крыжа заявіў, што ў Славянску і Краматорску склалася вострая патрэба ў леках і што яго арганізацыя іх надала. Дзеці выйшлі на мітынг за мір і супраць гвалту.
8 чэрвеня артылерыйскія перастрэлкі перамясціліся ў цэнтр горада. Да позняй ночы ўкраінскія войскі абстрэльвалі пазіцыі баевікоў з артылерыі. Удары былі нанесены ў тым ліку па будынках гарвыканкама і ўпраўлення СБУ.
У ноч з 4 на 5 ліпеня калона баевікоў са Славянска, нягледзячы на шчыльны агонь з боку ўкраінскіх вайскоўцаў, прарвалася ў Краматорск. Сепаратысты пакінулі захопленыя будоўлі і ўсе блок-пасты ў напрамку Краматорска. 5 ліпня ў Славянску працавала разведка Узброеных сіл і Нацыянальнай гвардыі Украіны. Презідэнт П. Парашэнка даручыў падняць сцяг Украіны над гарадской радай Славянска.
Краматорск
15 красавіка некаторыя ўкраінскія выданні паведамілі, што ў сярэдзіне дня ўкраінскімі войскамі была адбітая атака сіл ДНР на аэрадром Краматорск. Паступіла інфармацыя, што на ДНР рухаецца калона бронетэхнікі. Раней выконваючы абавязкі прэзідэнта Украіны Аляксандр Турчынаў абвясціў, што пачынае антытэрарыстычную аперацыю на поўначы ДНР.
Расійскія СМІ паведамілі, што зроблены авіяналёт на горад. 25 красавіка на аэрадроме пад Краматорскам выбухнуў абстраляны байцамі сепаратыстаў верталёт Мі-8 Узброеных сіл Украіны.
3 траўня ў горадзе пачаліся вулічныя баі паміж прыхільнікамі ДНР і ўрадавымі сіламі, якія дзейнічаюць у рамках антытэрарыстычнай аперацыі. У абодвух бакоў ёсць загінулыя і параненыя. На цэнтральным скрыжаванні горада — два БТРа, на дахах аўтаматчыкі, час ад часу гудуць сірэны. Былі забітыя два прыхільніка федэралізацыі і 12 чалавек паранена.
Сепаратысты заявілі аб тым, што яны вярнулі сабе кантроль над горадам, сілавікі панеслі страты. У ходзе баявых сутыкненняў 6 чалавек загінула і не менш за 15 атрымала сур’ёзныя раненні. Была прыпыненая праца Краматорскага завода цяжкага станкабудавання, Новакраматорскага машынабудаўнічага завода, прадпрыемства «Энергамашспецсталь» і Старакраматорскага машынабудаўнічага завода. Украінскія войскі адступілі з Краматорска.
5 ліпеня ўкраінскія сілавікі занялі Краматорск, над гарсаветам быў усталяваны ўкраінскі сцяг.
Марыупаль
З 13 красавіка праціўнікі ўкраінскага ўрада ўтрымлівалі гарсавет Марыупаля. Аднак пазней былі таксама паведамленні, што па сутнасці ні кантролю над будынкам гарсавета, ні доступу да гарадскіх СМІ радыё і тэлебачанні ў іх няма, і ў горадзе актывізуюцца нацыяналісты. Гарадскі галава Марыупаля Юрый Хатлубей заявіў пра гатоўнасць да перамоваў з прадстаўнікамі рэспублікі. Тым часам прадстаўнікамі ДНР быў абраны «часовы мэр» Марыупаля Вячаслаў Куклін (да вызвалення затрыманага ўкраінскімі ўладамі на пачатку красавіка «народнага мэра» Дзмітрыя Кузьменка).
Недалёка ад горада адбыўся штурм вайсковай часткі з крыкамі «Фашызм не пройдзе!», «Марыупальцы, уставайце!». . Нападаўшыя былі ўзброеныя кактэйлямі Молатава, патрабавалі «падзяліцца зброяй».
24 красавіка Унутраныя войскі Украіны вызвалілі будынак гарсавета.
9 мая ў Марыупалі прадстаўнікі НАД спрабавалі захапіць міліцыю і вайсковую частку, у горад уведзеная бронетэхніка. 10 мая Нацыянальная гвардыя пакінула Марыупаль.
У сувязі з трагічнымі падзеямі 9 мая, якія пацягнулі гібель людзей, у горадзе Марыупалі 10 мая абвешчаны днём жалобы рашэннем Марыупальскага гарсавета.
Кіраўнік міліцыі ў Марыупалі Валерый Андрушчук, які быў выкрадзены сепаратыстамі 9 мая, вызвалены 12 мая. 29 мая ваенны камендант Данецкай народнай рэспублікі ў Марыупалі Андрэй Барысаў запатрабаваў, каб мэр горада Юрый Хатлубей звязаўся з прадстаўнікамі сепаратыстаў. 1 чэрвеня «ў сувязі з пападаннем у бальніцу» гарадскога галавы Юрыя Хатлубея «народным мэрам» быў прызначаны былы кіраўнік камунальнага прадпрыемства «Альянск Гіс» Аляксандр Фаменка.
Прэзідэнт Украіны Пётр Парашэнка тым часам даручыў старшыні Данецкай аблдзяржадміністрацыі Сяргею Таруце часова перанесці офіс АДА ў Марыупаль.
Узброеныя сілы
10 красавіка ДНР пачала ўтвараць уласныя ўзброеныя фарміравання, так званую народную армію. Узначаліў гэтыя фарміравання Ігар Какідзянаў; у склад уваходзяць былыя і дзеючыя афіцэры, актывісты «сіл самаабароны» ДНР.
16 красавіка паступілі паведамленні, што раніцай пад Краматорск на бок арміі ДНР перайшлі каля 60 ваеннаслужачых з шасцю адзінкамі бронетэхнікі, пасланыя для падаўлення хваляванняў. Танкі і БТРы былі інтэграваныя ў склад Узброеных сіл рэспублікі. Увечары сепаратысты ДНР без бою захапілі яшчэ 16 бронемашын, аднак адмовіліся прымаць іх на ўзбраенне па прычыне высокай ступені зношанасці тэхнікі.
26 красавіка кіраўніцтва рэспублікі прыняла рашэнне падпарадкаваць усе атрады самаабароны на Данбасе сепаратыстам Славянска. Сілавы блок перайшоў пад камандаванне кіраўніка сепаратыстаў Данбаса Ігара Стралкова.
У сваю чаргу дарадца губернатара Данецкай вобласці Канстанцін Батозскі заявіў 18 мая аб тым, што ўлады не валодаюць дакладнымі дадзенымі аб колькасці тых, хто запiсаўся ў сепаратысты Ігара Стралкова.