cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Балта-славянскія мовы
Гісторыя даследаванняў
Мовы балцкай і славянскай галін індаеўрапейскай сям'і падзяляюць між сабою шмат фаналагічных, лексічных, марфасінтаксічных і акцэнталагічных асаблівасцей. Адзін з ранніх індаеўрапеістаў, нямецкі лінгвіст А. Шляйхер ужо ў 1861 годзе выказаў гіпотэзу, згодна з якой існавала прабалта-славянская мова, якая паходзіла ад праіндаеўрапейскай мовы і ў канцы свайго існавання распалася на прабалцкую і праславянскую мовы. Латышскі лінгвіст Я. Эндзэлінс у процілегласць гэтаму меркаваў, што лінгвістычныя падабенствы між балцкімі і славянскімі мовамі тлумачацца выключна агульнымі кантактамі і, такім чынам, прабалта-славянскай мовы не існавала. У пачатку ХХ ст. французскі індаеўрапеіст А. Мее ў адказ на гіпотэзы Шляйхера выказаў думку, што падабенствы між балцкімі і славянскімі мовамі ўзніклі ў выніку незалежнага паралельнага развіцця без існавання агульнай прабалта-славянскай мовы. Альтэрнатыўную гіпотэзу прапанаваў польскі даследчык Я. Развадоўскі, згодна з якой існаваў перыяд агульнага існавання, разыходжання (і, адпаведна, незалежнага існавання прабалцкай і праславянскай моў) і, нарэшце, паўторнае сыходжанне. Падобная гіпотэза была падтрымана Х. Бірнбаўмам.
Генетычную роднасць балцкіх і славянскіх моў пацвярджае Т. Оландэр, які кіруецца сваімі даследаваннямі ў галіне акцэнталогіі.
Вуліца Ватуціна (Мінск)
Вуліца Ватуціна — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска. Названа ў гонар Мікалая Фёдаравіча Ватуціна (1901—1944), савецкага палкаводца, генерала арміі, Героя Савецкага Саюза. У раёне вуліцы — прыватная забудова.
Балта-славянскія мовы
Гісторыя даследаванняў
Іншая гіпотэза, прапанаваная расійскімі даследчыкамі В. Івановым і У. Тапаровым, пастуліруе падзел прабалта-славянскай мовы на заходнебалцкую, усходнебалцкую і праславянскую мовы. Гэтая ж гіпотэза таксама прапаноўвае вылучэнне праславянскай мовы як інавацыйнага і перыферыйнага з балта-славянскіх дыялектаў, які ў хуткім часе пашырыў свой арэал і асіміляваў іншыя балта-славянскія дыялекты за выключэннем найбольш аддаленых, якія леглі ў аснову літоўскай, латышскай і прускай. Паводле гэтай жа гіпотэзы, у прыватнасці, ставіцца пад сумненне балцкае адзінства.
Вуліца Ватуціна (Мінск)
Перасячэнні
Перасякаецца з вуліцамі:
Балта-славянскія мовы
Гісторыя даследаванняў
Падобная мадэль падтрымліваецца глотахраналагічнымі даследаваннямі В. Кромера. Тым не менш, апошнія камп'ютарныя методыкі сведчаць на карысць існавання асобных балцкай і славянскай галін. Іншыя даследаванні, абапіраючыся на звесткі археалогіі і глотахраналогіі, датуюць распад прабалта-славянскай мовы 1500—1000 гг. да н.э. Карыстаючыся глотахраналагічнымі метадамі, расійскі лінгвіст А. Старасцін падаваў іншую дату — 1210 г. да н.э.
Існуе падобны падыход, які пастуліруе вылучэнне славянскіх моў з балцкіх, дзе славянскія адыгралі ролю даччыных адносна балцкіх.
Гісторыя
Сучасныя лінгвісты падзяляюць гіпатэтычную балта-славянскую групу ў асноўным на балцкую і славянскую галіны.
Адзін з прыхільнікаў гіпотэзы балта-славянскага адзінства, польскі лінгвіст Т. Лер-Сплавіньскі вызначае перыяд існавання падобнага адзінства ў перыяд 500—600 гадоў, прывязваючы яго пачатак (і вылучэнне з праіндаеўрапейскага кантынуума) да эпохі экспансіі культуры шнуравой керамікі (у якую ўваходзілі прабалта-славяне), а канец да эпохі экспансіі лужыцкае культуры. Прыхільнік тэорыі кантакту С. Бернштэйн датуе час балта-славянскага кантакту сярэдзінай II тысячагоддзя да н.э. — сярэдзінай I тысячагоддзя да н.э.
Ужо ў VI—VII стст н.э. праславянская мова значна пашырыла свой арэал, у выніку чаго праславянскае маўленне амаль без наяўнасці дыялектных адрозненняў стала распаўсюджаным на тэрыторыях ад Ноўгарада да паўночнай Грэцыі. Гэтая акалічнасць дазваляе выказваць некаторым даследчыкам гіпотэзы аб статусе праславянскай мовы як кайнэ Аварскага каганата — цюркскай дзяржавы Еўропы ; у прыватнасці, авары і славяне ўдзельнічалі разам у набегах на Візантыйскую імперыю і аблозе Канстанцінопаля. У сваю чаргу, гэта дае падставы раду гісторыкаў меркаваць, што славяне мелі статус ваеннай касты, а іх гаворка набыла рысы кайнэ і стала лінгва-франка дзяржавы авараў. Падобныя гіпотэзы тлумачаць распаўсюджанне праславянскай мовы на Балканы, яе дыялектную аднастайнасць і хуткую моўную асіміляцыю авараў, аднак гэтыя ж гіпотэзы не тлумачаць распаўсюджанне славянскіх гаворак ва Усходнюю Еўропу, дзе сувязей з аварамі амаль не існавала. Гэтае пашырэнне, імаверна, што стала прычынай знікнення іншых балта-славянскіх дыялектаў, у выніку чаго да нашых часоў дайшлі толькі балцкія і славянскія мовы.
Анамастычныя даследаванні сведчаць пра пашырэнне гістарычнага арэала балцкіх моў на значна большай за сучасную тэрыторыі, які дасягаў сучаснай Масквы. Незважаючы на гэта, вялікая частка балцкіх моў з цягам часу так ці інакш была выцеснена іншымі мовамі, у чым удзельнічалі і носьбіты славянскіх моў.
Агульныя рысы
Пэўная сувязь між балцкімі і славянскімі мовамі ўсталёўваецца наяўнасцю рада агульных інавацый, адносна якіх можна аднавіць храналогію развіцця, і якія пры гэтым адсутнічаюць у іншых індаеўрапейскіх мовах. Акрамя таго, балцкія і славянскія мовы маюць вялікі набор агульных лексем, якія існуюць і ў іншых індаеўрапейскіх мовах, але маюць аднолькавыя змены ў значэнні і ў балцкіх, і ў славянскіх мовах.
Да іншых інавацый адносяцца рысы, якія ёсць не толькі ў балцкіх і славянскіх мовах, але і ў іншых індаеўрапейскіх. Такім чынам, гэтыя рысы не з'яўляюцца прамымі доказамі на карысць балта-славянскай гіпотэзы, але ў той ці іншай ступені падмацоўваюць яе:
Магчымасць аднаўлення адзінай акцэнтуацыйнай парадыгмы, зыходзячы з славянскай і балцкай акцэнтуацыйных парадыгм, як доказ існавання балта-славянскага моўнага адзінства разглядалі У. Ільіч-Світыч і У. Дыбо. Тым не менш, нягледзячы на значнае падабенства славянскай і балцкай акцэнтуацыйнай парадыгмы, поўнай тоеснасці не існуе, з-за чаго паводле звестак акцэнталогіі магчымае адзінства трэба адносіць да часу існавання ларынгалаў, фарміравання склонавай і дзеяслоўнай сістэм.
Ніжэй прыведзеныя ўзоры некаторых слоў, якія з'яўляюцца агульнымі для большай часткі або ўсіх балта-славянскіх моў:
Урэшце, каля 200 слоў у балцкіх і славянскіх з'яўляецца выключнымі сыходжаннямі, аднак крытыкі тлумачаць іх узаемнымі запазычваннямі або захаваннем лексем праіндаеўрапейскай мовы. Некаторыя лексемы, якія разглядаюцца як выключна балта-славянскія, на самай справе не з'яўляюцца такімі, бо сустракаюцца і ў іншых індаеўрапейскіх мовах.
Лексікастатыстыка паводле стандартнага 100-слоўнага спіса Сводэша, у якім імавернасць запазычванняў невысокая (не больш за 5-10%), дае карціну блізкай роднасці латышскай, літоўскай і славянскіх моў. Згодна з методыкай А. Старасціна запазычванні пры падліку не ўлічваюцца. Варта адзначыць найменшы паказчык супадзенняў між балгарскай і балцкімі, найбольшы — між беларускай і балцкімі.
Адрозненні
Крытыкі тэорыі існавання балта-славянскай групы і колішняй адзінай балта-славянскай мовы выказваюць аргументы, якія збольшага групуюцца ў двух тыпах.
Аргументы ўмоўнага першага тыпу заключаецца ў наяўнасці ў адной з галін моў тых ці іншых інавацый, адсутных у іншай, пры гэтым існуюць агульныя або аналагічныя інавацыі, якія не дапускаюць тлумачэння гэтага факта з таго, што яны маглі ўзнікнуць пасля канчатковага разыходжання балцкіх і славянскіх моў. Самі па сабе падобныя аргументы не абвяргаюць гіпотэзу балта-славянскага адзінства (напрыклад, у форме моўнага саюза), аднак падразумяваюць істотнае першапачатковае разыходжанне моў.
Да другога тыпу адносяцца аргументы на карысць таго, што аналагічныя інавацыі развіваліся ў абедзвюх галінах блізкім, але не тоесным спосабам, або далі розныя вынікі. Таксама ў гэту катэгорыю трапляюць факты, якія адлюстроўваюць збліжэнні балцкіх і славянскіх моў з рознымі галінамі індаеўрапейскай сям'і, што адносяцца да гарантавана старажытнага моўнага стану. Частка гэтых аргументаў не пярэчыць магчымасці развіцця славянскіх моў як адной з груп балцкіх моў, аднак пацвярджэнне падобных гіпотэз сутыкаецца з недахопам фактычных звестак.
Многія пярэчанні абодвух тыпаў аспрэчваюцца як з фактычнага, так і з метадалагічнага погляду. Напрыклад, істотнай праблемай з'яўляецца адсутнасць глыбокай прабалцкай рэканструкцыі, выкліканая вельмі кароткім абсягам надзейных і трывалых звестак па ўсіх заходнебалцкіх мовах.
Да аргументаў умоўнага першага тыпу адносяцца:
Аргументы другога тыпу:
Гарадоцкая аперацыя
Гарадо́цкая аперацыя 1943 — наступальная аперацыя войскаў правага крыла 1-га Беларускага фронту (камандуючы генерал арміі І. Х. Баграмян) 13—31 снежня 1943 года ў раёне горада Гарадок Віцебскай вобласці ў час Вялікай Айчыннай вайны.
Удзельнікі аперацыі
З боку СССР у аперацыі ўдзельнічалі 11-я гвардзейская армія, войскі 43-й, 4-й Ударнай, 3-й паветранай армій, 1-ы і 5-ы танкавыя корпусы, 3-ці гвардзейскі кавалерыйскі корпус.
Савецкім войскам супрацьстаялі 3-я танкавая армія групы армій «Цэнтр», войскі паўднёвага крыла 16-й арміі групы армій «Поўнач». Дадаткова ў раён баявых дзеянняў былі перакінуты дзве пяхотныя дывізіі з-пад Ленінграда, 5 пяхотных і адна танкавая дывізіі з паўднёвага крыла групы армій «Цэнтр».
Ход і вынікі аперацыі
3 снежня 1943 года 11-я гвардзейская і 4-я ўдарная арміі пры падтрымцы артылерыі і танкаў прарвалі абарону ворага. Галоўны ўдар наносіла 11-я гвардзейская армія. У яе паласе наступлення праціўнік аказаў найбольшае супраціўленне. 14 снежня на правым флангу 11-й арміі ў бой былі ўведзены 1-ы танкавы корпус і 83-я стралковая дывізія. 16 снежня 1-ы танкавы корпус выйшаў у раён станцыі Бычыха і злучыўся з 5-м танкавым корпусам 4-й ударнай арміі. Да 20 снежня было вызвалена 500 населеных пунктаў Гарадоцкага раёна. 24 снежня войскі 11-й гвардзейскай арміі авалодалі горадам Гарадок.
У выніку аперацыі савецкія войскі зрушыліся на 60 кіламетраў, разграмілі 6 пяхотных і адну танкавую дывізіі праціўніка, ліквідавалі Гарадоцкі выступ і стварылі ўмовы для наступлення ў напрамку Віцебска.
Памяць
У Маскве 24 снежня 1943 г. дадзены салют 12 залпамі з 124 гармат.
Чэрн’яга
Чэрн'яга (Cergnago) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 764 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 56 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 27020. Тэлефонны код — 0384.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Elena Imperatrice.
Пачынак (Кардымаўскі раён)
Пачынак (Почи́нок) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сюзанна Івашына
Сюзанна Івашына (нар. ) — беларуская кёрлінгістка. Кандыдат у майстра спорту Беларусі.
Кар’ера
Займаецца кёрлінгам з 2010 года, гуляе на пазіцыі трэйцяга.
Член нацыянальных змяшанай зборных камандаў Беларусі.
Дасягненні
Золата чэмпіянату Еўропы група З 2012/2013, пераможац міжнародных турніраў Tallinn Cup 1 і Tallinn Cup 2 2016
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных каманд
Космические рейнджеры
«Косми́ческие ре́йнджеры»  — камп’ютарная гульня ў стылі навуковай-фантастыкі, распрацаваная расійскай студыяй Elemental Games. Выдадзена кампаніяй 1С у 2002 годзе. На Захадзе гульня выдадзена пад назвай Space Rangers. Гульня належыць да жанраў ролевай гульні, пакрокавай стратэгіі, тэкставага квэсту і аркады.
Сюжэт
Гульня расказвае пра барацьбу паміж Кааліцыяй, якая складаецца з пяці рас, і інтэрвентамі-клісанамі — невядомай, агрэсіўна настроенай формай жыцця. Ад гульца патрабуецца выступіць у ролі рэйнджара-дабраахвотніка, барцом з клісанамі.
Гульнявы працэс
У пачатку кожнай партыі гулец выбірае сабе расу, персанажа, імя і ўзровень цяжкасці. Апошні мае 4 ступені і адказвае за наступныя фактары: памер пачатковага капіталу, сіла клісанаў, памер узнагароды за задання, частату адкрыцця чорных дзірак, памер артэфактаў.
Гулец пачынае на роднай планеце сваёй расы, адкуль для яго адкрыты ўсе дзверы. Гулец можа гандляваць, рабаваць, выконваць урадавыя заданні, біцца з клісанамі, марадзёрыць — усё, што трэба для выканання яго галоўнай мэты — спыніць клісанскую атаку. Каб што-небудзь зрабіць, гульцу трэба націснуць кнопку ў правай ніжняй частцы інтэрфейсу, а пасля клікнуць па аб’екце, з якім гулец хоча ўзаемадзейнічаць.
Пол Тай
Пол Тай (нар., Ірландыя) — біскуп.
Біяграфія
У 1979 годзе атрымаў ступень бакалаўра ў галіне права ў Дублінскім універсітэце.
Прэзбітэрскае пасвячэнне атрымаў у 1983 годзе. Пасля некалькіх гадоў душпастырскай працы быў накіраваны ў Рым для вучобы ў Папскім Грыгарыянскім універсітэце. Выкладаў маральную тэалогію ў Дубліне. У 2004 годзе стаў кіраўніком аддзела сацыяльных камунікацый сваёй архідыяцэзіі. З 2007 года па 2015 год — сакратар Папскай рады па сродках масавай камунікацыі.
19 снежня 2015 года Папа Францішак прызначыў сакратаром Папскай рады па культуры.
Прыдняпроўская (пасёлак станцыі)
Прыдняпроўская (Приднепро́вская) — пасёлак станцыі ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак станцыі быў пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалены ў верасні 1943 года.
Плошча Калізея
Плошча Калізея (Piazza del Colosseo) — плошча ў цэнтры Рыма паміж Віа дэй Форы Імперыялі і Віа Клаўдзіа. Размешчана на мяжы раёнаў Монці, Кампітэлі і Чэліа. Да плошчы можна дабрацца са станцыі метро «Калосеа» лініі Бі Рымскага метрапалітэна.
Плошча названа па Калізею, які знаходзіцца ў цэнтры і займае месца сажалкі, якая была часткай Залатога дому Нерона. Да 1930-х гадоў на плошчы заставаліся фрагменты антычнага фантана Мета суданс і падножжа Калоса Нерона, якія былі канчаткова разбураны падчас прац па пабудове Віа дэй Форы Імперыялі. Побач з плошчай размешчаны Трыўмфальная арка Канстанціна, Храм Венеры і Ромы на Рымскім форуме і рэшткі гладыятарскай арэны Ludus Magnus.
Плуцінок
Плуцінок — возера ў Браслаўскім р-не. Належыць да групы Браслаўскіх азёр і знаходзіцца на тэрыторыі Нацыянальнага парка «Браслаўскія азёры».
Плошча 0,23 км². Найбольшая глыбіня 3,5 м. Даўжыня 1,1 км. Найбольшая шырыня 0,36 км. Даўжыня берагавой лініі 2,58 км. Аб’ём вады 0,45 млн. м³. Плошча вадазбору 0,7 км². У басейне ракі Друйка, за 5 км на поўнач ад г. Браслаў, каля в. Міхееўцы, паміж азёрамі Струста, Войса і Балойса. Схілы катлавіны слабавыражаныя, участкамі на поўдні і поўначы вышынёй да 15 м, часткова разараныя. Берагі нізкія, пясчаныя, затарфаваныя, пад хмызняком, на поўначы і паўночным-усходзе сплавінныя. Дно плоскае, уздоўж берагоў да глыбіні 1 м пясчанае, ніжэй — сапрапелістае. Зарастае па ўсёй плошчы.
Асманская імперыя ў Першай сусветнай вайне
Асманская імперыя ўступіла ў Першую сусветную вайну 2 лістапада 1914 года ў складзе Цэнтральных дзяржаў. У кастрычніку 1914 года туркі зладзілі правакацыю ў Чорным моры, абстраляўшы расійскія парты. У лістападзе Расейскі ўрад аб'явіў вайну Асманскай імперыі.
NGC 6028
NGC 6028 (іншыя абазначэнні — NGC 6046, 1ZW 133, UGC 10135, ZWG 108.63, MCG 3-41-43, PGC 56716) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 6028, NGC 6046.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сан-Паола-фуоры-ле-Мура
Базіліка Святога Паўла за мурамі (Basilica di San Paolo fuori le Mura; Сан-Паала-фуоры-ле-Мура) — адна з чатырох вялікіх, або папскіх, базілік Рыма (разам з саборам св. Пятра, саборам св. Іаана Латэранскага і базілікай Санта-Марыя-Маджорэ). У адрозненне ад усіх астатніх размешчана за Аўрэліянавымі сценамі, у паўднёвай частцы Вечнага горада. У 1980 г. ўнесена ў Спіс сусветнай спадчыны.
Гісторыя
Закладзена імператарам Канстанцінам на месцы меркаванага пахавання св. Паўла (у 2006 г. археолагі абвясцілі, што знайшлі яго саркафаг пад храмам). У 386 г. Феадосій I палічыў тую царкву невялікай і пачаў будаўніцтва вялікага храма. Будаўніцтва скончылася у часы Папы Льва I. Паэт Прудэнцый апеў яе прыгажосць для імператара Ганорыя. Папа Рыгор Вялікі заняўся разнастайнымі паляпшэннямі храмавай архітэктуры; пры ім побач з саборам ўжо дзейнічалі два манастыры, мужчынскі і жаночы. У IX стагоддзі ўсю акругу разрабавалі сарацыны, што прымусіла Папу Яна VIII умацаваць рэлігійны комплекс, які быў вылучаны ў асобны горад пад назвай Джаваніполі.
Глухаўскі сельсавет
Глу́хаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Глухаўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Веткаўскага раёна. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Свяцілавіцкага сельсавета.
Канзаскі ўніверсітэт
Канзаскі ўніверсітэт (University of Kansas) — публічны даследчы ўніверсітэт ЗША, найбуйнейшы ў штаце Канзас. Кампус універсітэта размешчаны ў Лоўрэнсе (галоўны кампус), Уічыта, Оверленд-Парку і Канзас-Сіці. Універсітэт заснаваны ў 1866 годзе жыхарамі Лоўрэнса паводле статута Канзаскага Заканадаўчага сходу.
Канзаскі ўніверсітэт — адзін з найбуйнейшых у ЗША па колькасці студэнтаў, у 2009/2010 навучальным годзе ў кампусах ў Лоўрэнс і Оверленд-Парку навучаліся студэнтаў і  у медыцынскім цэнтры, якіх навучалі  выкладчыкаў.
У 2010 годзе Канзаскі ўніверсітэт заняў 104-ю пазіцыю ў рэйтынгу «Нацыянальныя ўніверсітэты» выдання «U.S. News & World Report», у Акадэмічным рэйтынгу ўніверсітэтаў свету яго пазіцыя знаходзіцца ў межах 201—300.
Спіс аб’ектаў PGC (1916001—1917000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1916001—1917000)
Петрашэвічы
Петрашэ́вічы (, Петрашевичи) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўскага сельсавета.
Божыдар-Каленчын
Апісанне
Юрыдыка была заснавана ў 1702 г. Я. Шварцэнбергам-Чэрным і першапачаткова ахоплівала тэрыторыю сучасных Ксёнжэцы, Смольна і ал. Ерусалімскіх. Адной з межаў юрыдыкі была Брацкая вуліца, якая атрымала такую ​​назву ў 1770 г. ад таго, што вяла да маёнтка мужчынскіх ордэнаў (братоў Паўлаў, місіянераў і аўгустынцаў). Ратуша юрыдыкі знаходзілася на вул. Новы Свят 8/10.
У 1774 г. на тэрыторыі юрыдыкі, якая тады належала Аўгусту Сулкоўскаму, было заснавана яўрэйскае паселішча Новая Ерусаліма. Знаходзіўся ён паміж сённяшнім пляцам Завішы і вул. Каліска. Паселішча было створана ў парушэнне старога прывілея de non tolerandis Judaeis, які забараняў яўрэям жыць і гандляваць у межах гарадскіх валоў і у межах 2 міль ад горада. Магістрат старой Варшавы падаў на Сулкоўскага ў маршалкоўскія суды і патрабаваў ліквідацыі яўрэйскага паселішча. Нягледзячы на ​​пратэсты яўрэяў, 23 студзеня 1776 года Новы Ерусалім спыніў сваё існаванне, маёмасць была канфіскавана, а дамы знесены. Нягледзячы на ​​кароткае існаванне, назва маёнтка прысутнічае ў пазнейшых назвах Ерусалімскіх валокаў і ал. Ерусалімскія.
Чартапалох кучаравы
Чартапало́х кучаравы (Carduus crispus) — від кветкавых травяністых раслін роду сямейства.
Вуліца Ваўпшасава (Мінск)
Вуліца Ваўпшасава — вуліца ў Партызанскім і Заводскім раёнах Мінска. Названа ў гонар Станіслава Аляксеевіча Ваўпшасава (1899—1944), актыўнага ўдзельніка партызанскага руху ў Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Чартапалох кучаравы
Батанічнае апісанне
Шматгадовая расліна вышынёй 0,5—2 м з прамым, галінастым, да самых кошыкаў крылата-калючым сцяблом. Лісце мяккае, знізу бела- або шарсціста-лямцавае, выемчата-зубчастае ці лопасцевае, з мяккімі калючкамі даўжынёй не больш 3 мм. Ніжняе лісце даўжынёй да 20 см, шырынёй 10—15 см, на крылатым чаранку даўжынёй да 10—12 см. Кветкавыя кошыкі дыяметрам 1,5—5 см, пурпуровыя, рэдка ружовыя, белыя, па 2—4 скучаныя на верхавінках сцябла і галінак, не панікаюць у час цвіцення. Сямянкі шараватыя (1 расліна дае да 6500 сямянак).
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана ва ўмераных і трапічных (Індыя) абласцях Еўразіі. Натуралізавалася на тэрыторыі Нарвегіі і Паўночнай Амерыкі. Святлолюбівая, ценевынослівая расліна, мезафіт і мезатроф. На тэрыторыі Беларусі цвіце ў чэрвені—кастрычніку.
Гаспадарчае значэнне
Лекавая і меданосная расліна. Пустазелле.
Псарцы
Псарцы (Псарцы) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
(8) Флора
8 Флора (Flora) — астэроід дыяметрам 141,0 км.
Альбеда 0,21(белы=1). Абсалютная зорная велічыня +6,49. Сінадычны перыяд 3,3 гады. Вялікая паўвось 2,201 а.а. Арбітальны эксцэнтрысітэт 0,156. Нахіл арбіты да экліптыкі 5°53‘. Аргумент перыцэнтра 285°00‘. Даўгата ўзыходзячага вузла 111°03‘. Сярэдняя анамалія 206.0°.
Дэкан Калегіі кардыналаў
Дэка́н Кале́гіі кардына́лаў, Кардына́л-дэка́н (Decanus Sacrum Cardinalium Collegium), да 1983 года Дэкан Свяшчэннай калегіі кардыналаў — кіраўнік Калегіі кардыналаў Рымска-Каталіцкай Царквы, а таксама — заўсёды кардынал Рымска-Каталіцкай Царквы біскупскага сану. Дэкан калегіі, згодна з кананічным правам, узначальвае калегію, але не мае ўлады кіраваць іншымі кардыналамі і лічыцца «першым сярод роўных» (primi inter pares). Для дэканаў калегіі не ўстаноўлена абмежаванняў на займанне пасады па ўзросце. З моманту абрання дэкан абавязаны пастаянна пражываць у Рыме.
Дэкан Калегіі кардыналаў удзяляе біскупскае пасвячэнне новаабранаму Пантыфіку, калі той яшчэ не з’яўляецца біскупам. Калі па нейкіх прычынах дэкан не можа гэтага зрабіць, гэтае права пераходзіць на продэкана, а калі і ён мае перашкоду, то на найстарэйшага кардынала-біскупа. Таксама ў выпадку смерці Папы кардынал-дэкан інфармуе аб гэтым іншых кардыналаў і дыпламатычны корпус пры Апостальскім Пасадзе.
Фандака дэі Туркі
Фандака дэі Туркі (Fondaco dei Turchi) — палац у Венецыі, размешчаны на Гранд-канале. Былы турэцкі падворак.
Будынак з крытымі галерэямі пабудаваны ў XIII стагоддзі ў венета-візантыйскім стылі. Палац быў пабудаваны ў перайманне найбольш раскошным сярэдневізантыйскім будынкам Канстанцінопаля, і ў сваю чаргу з'явіўся прататыпам для шматлікіх венецыянскіх палацаў.
Назва звязана з турэцкімі купцамі, якім будынак даваўся ў наём ў якасці склада і жылля.
Першапачаткова палац быў у валоданні горада і менавіта тут прымалі Найяснейшага імператара Візантыі, а таксама шматлікіх іншых знакамітых гасцей Венецыі. Пасля таго, як палацам доўгі час валодалі розныя багатыя сям'і Венецыі, з 1621 да 1838 ён стаў уласнасцю турэцкай абшчыны.
Будынак быў цалкам адрэстаўраваны ў XIX стагоддзі, і цяпер у ім знаходзіцца Музей натуральнай гісторыі.
Чэртоза-дзі-Павія
Чэртоза-дзі-Павія (Certosa di Pavia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 3753 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 375 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 27012. Тэлефонны код — 0382.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Michele.
Антон Сцяпанавіч Барэйша
Антон Сцяпанавіч Барэйша (, Пінскі павет Мінская губерня Расійская імперыя —, Сібір СССР) — рускі рэвалюцыянер, народнік, сябра партыі «Народная воля».
Біяграфія
Паступіў у 1877 годзе ў Тэхналагічны інстытут у Санкт-Пецярбургу.
Выключаны з другога курсу за ўдзел у студэнцкіх беспарадках. Не быў прыняты ў Пятроўскую земляробчую акадэмію і ў 1879 у жыў у с. Бацішчава (Смаленская губерня) у «інтэлігенцкай супольнасці» прафесара. Падпарадкаваны ў сувязі з гэтым паліцэйскаму нагляду.
Вярнуўся ў Санкт-Пецярбург у студзені 1880 года Пад уплывам таварыша па рэальнаму вучылішчу І. Я. Грынявіцкага, разам з якім ён жыў, увайшоў з восені 1880 года ў нарадавольніцкую працоўную групу.
У канцы снежня 1880 года працаваў у нарадавольніцкай лятучай друкарні на Траецкай вуліцы (гаспадары і Г. Гельфман), дзе друкавалася «Рабочая газета» і дзе сустракаўся з,  і.
Арыштаваны ў Санкт-Пецярбургу 18 снежня 1881 года пад прозвішчам селяніна Аляксея Мікалаева. Заключаны 26 снежня 1881 года ў Трубяцкі бастыён Петрапаўлаўскай крэпасці, 7 студзеня 1882 года пераведзены ў Дом папярэдняга зняволення; зноў утрымліваўся ў Трубяцкім бастыёне з 14 сакавіка 1882 года па 23 сакавіка 1883 года, пасля чаго зноў пераведзены ў Дом папярэдняга зняволення. Прыцягнуты да дазнання па справе тэрарыстычнай фракцыі рускай сацыяльна-рэвалюцыйнай партыі. Раскаяўся і даў падрабязныя паказанні. Па высачайшаму загаду ад 2 лютага 1883года адданы суду.
Судзіўся з 28 сакавіка па 5 красавіка 1883 года ў Асобай Прысутнасці Кіраўнічага Сената па працэсе 17-ці (,, П. А. Целалаў, і інш.)
Прысуджаны да пазбаўлення ўсіх правоў стану і да катаржных работ у рудніках на 15 гадоў, пры чым суд хадайнічаў аб замене гэтага пакарання ссылкай на пасяленне ў аддаленыя месцы Сібіры з пазбаўленнем усіх правоў стану.
Па найвышэйшай канфірмацыі прысуду 28 мая 1883 года сасланы ў менш аддаленыя месцы Сібіры з пазбаўленнем усіх правоў. Паселены ў г. Кірэнску (Іркуцкая губерня).
Каля 1886 года пераведзены ў вёску Варонінскую пад Кірэнскам.
У 1889 годзе пераехаў з дазволу на Ілімскі солевараны завод (Кірэнская акруга), дзе атрымаў месца працы.
У 1888 годзе ажаніўся з.
Па ужыванні да яго ў 1890 года маніфеста 15 мая 1883 года, а ў 1892 годзе — найвышэйшага указа 17 красавіка 1891 года атрымаў права прыпіскі ў мяшчане, а па заканчэнні 14-гадовага тэрміну ссылкі (з 7 жніўня 1883 года) — права абраць месца жыхарства па-за сталіцай і сталічнымі губернямі з падначаленнем на 5 гадоў галоснага нагляду і з аднаўленнем некаторых правоў.
У 1892 годзе пераведзены ў Ніжнеўдзінск і ў 1893 годзе прыпісаны да ніжнеўдзінскага мяшчанскага таварыства. У 1892 годзе атрымаў месца дарожнага майстра ў с. Кімільтэй (Ніжнеўдзінскі павет Іркуцкая губерня). У 1895—1900 гадах жыў у Кірэнску, служачы на параходзе «Сынок» гандлёва-прамысловай кампаніі «Громава А. І. і сыны».
У 1900 годзе з'ехаў з Сібіры і з 1902 года жыў у Ніжнім Ноўгарадзе, служачы ў волжскім параходстве Санкт-Пецярбургскай страхавой і транспартнай кампаніі «Надзея».
Памёр у Сібіры ў 1924 годзе.
Сезон 2004 ЖФК Надзея-Ліфтмаш Магілёў
Склад каманды
Галоўны трэнер Аляксандр Ластачкін; старшы трэнер Андрэй Валер'евіч Голубеў; трэнер Віталь Міхайлавіч Кавалёў.
Загляне сонца і ў наша аконца
«Загля́не со́нца і ў на́ша ако́нца» (арыгінальная назва «Загляне сонцэ и ў нашэ ваконцэ») — першая легальная беларуская выдавецкая суполка, існавала ў Санкт-Пецярбургу ў 1906—1914 (1916?) гадах.
Суполка выдавала кнігі кірыліцай і лацінкай, а сукупны наклад іх перавысіў 100 тысяч. Сярод выданняў творы беларускай літаратуры XIX ст., першыя беларускія падручнікі, сцэнічныя творы, дапаможнікі для гаспадароў, творы маладых аўтараў, паштоўкі. Адначасна выпрацоўваліся і прынцыпы правапісу беларускай мовы.
Першы этап дзейнасці (1906—1909)
Дзейнасць арганізацыі распачалася з выдання ліста, у якім утрымліваўся заклік прыняць удзел у беларускай выдавецкай дзейнасці. Ліст быў набраны лацінкай, магчыма быў і кірылічны варыянт, але ён не захаваўся. З гэтым лістом-зваротам да розных асоб высылалі экзэмпляр Статута.
Суполка «Загляне сонца і ў наша аконца» была афіцыйна зарэгістравана ў маі 1906. Ва ўправу ўваходзілі В. Іваноўскі (старшыня), У. Сталыгва (сакратар), Б. Эпімах-Шыпіла, Ю. Іваноўскі, В. Валейка, С. Іваноўская, У. Калашэўскі. 5.5.1906 згаданыя асобы ўклалі да канца 1908 натарыяльны дагавор, паводле якой неслі салідарную адказнасць за дзейнасць і абавязкі суполкі. На практыцы амаль усе рэдакцыйныя працы выконвалі В. Іваноўскі і Б. Эпімах-Шыпіла, апошні перадаў на патрэбы суполкі частку сваёй кватэры. Кнігі друкаваліся ў польскай друкарні К. Л. Пянткоўскага кірыліцай і лацінкай, некаторыя паралельна двума шрыфтамі. Асноўная частка тыражу адпраўлялася на Беларусь. У ліпені 1906 выйшаў «Беларускі лемантар, або Першая навука чытання» (лацінскі варыянт) і серыя паштовак («Шчарсуны ўлетку», «Шчарсуны ўзiмку», «Францiшак Багушэвiч (Мацей Бурачок) — пясняр беларускi», "Вінцук Марцінкевіч - пясняр беларускі", "Мужыкі спад Пухавіч", "Торжышчэ ў Пухавічах", "Дзяўчаты спад Слуцка", «Парабковая дворная хата», "Дудар беларускі", "Янка Лучына (Іван Неслухоўскі), пясняр беларускі", «Вясковая баба Трыбужкоў», "Дом Тадэвуша Касцюшкі" у Мерачоўшчыне, а праз некалькі тыдняў — кірылічны варыянт лемантара і «Першае чытанне для дзетак-беларусаў» Цёткі (у двух варыянтах). Трэці падручнік, «Гутаркі аб небе і зямлі», перакладзены з польскай мовы верагодна К. Кастравіцкім пры ўдзеле В. Іваноўскага , пакінуў друкарню на пачатку 1907. Да сакавіка 1908 суполка выдала чатыры кніжкі пісьменнікаў XIX ст. у серыі «Народныя песняры» — «Дудка беларуская» і «Смык беларускі» Ф. Багушэвіча, «Гапон» В. Дуніна-Марцінкевіча і пераклад дзвюх былін паэмы А. Міцкевіча «Пан Тадэвуш». На пачатку 1908 выйшаў з друку першы зборнік вершаў Я. Купалы «Жалейка». Увесну 1908 плён выдавецкай дзейнасці складалі дзесяць кніжак і крыху больш за дзесяць паштовак.
Затым аж да восені 1909 суполка не выдала ніводнай кніжкі. На гэта паўплываў часовы ад’езд В. Іваноўскага ў Мюнхен, а таксама прэтэнзіі з боку царскай цэнзуры.
Другі этап дзейнасці (1909—1913)
30 красавіка 1909 быў заключаны новы дагавор сяброў-заснавальнікаў. 3 ліку ранейшых членаў выбылі Б. Шыпіла і У. Калашэўскі, засталіся В. і С. Іваноўскія, Ю. Іваноўскі, У. Сталыгва, В. Валейка; з’явіліся новыя сябры: А. Трэпка-Неканда з жонкай, А. Грыневіч і Г. Ражноўскі. Адначасова суполка пераехала ў новае памяшканне. Актывы яе істотна павялічыліся, што стварыла магчымасці пашырэння выдавецкай дзейнасці. Кіраўніком выдавецтва застаўся В. Іваноўскі, а Ю. Іваноўскі стаў адказным рэдактарам.
Пачаўся ж другі этап дзейнасці суполкі з выдання ў жніўні-верасні 1909 кнігі В. Дуніна-Марцінкевіча «Вечарніцы». Амаль адначасова пад маркаю «Загляне сонца…» у Вільні выйшла кніга К. Дулебы «Як ратаваць уздутую жывёлу» (у перакладзе В. Іваноўскага), а ў студзені 1910 падручнік Я. Коласа «Другое чытанне для дзетак беларусаў», выдадзены разам з віленскім таварыствам «Наша хата». У сярэдзіне таго ж года выйшлі з друку адным томам творы Дуніна-Марцінкевіча «Шчароўскія дажынкі» і «Купала» з уступным артыкулам В. Іваноўскага «Вінцук Дунін-Марцінкевіч і яго жыццё». Гэта была адна з першых спроб паказу складанай фігуры гэтага пісьменніка і ацэнкі яго значэння для беларускай літаратуры. Выхадам кнігі серыя «Народныя песняры» была закончаная.
Апрача таго, у 1910—1912 суполка літаграфічным спосабам накладам 200 або 400 асобнікаў выдала рэпертуарную серыю сцэнічных твораў. У серыі выйшлі камедыі «Модны шляхцюк» К. Каганца (1910), «Сватанне» А. Чэхава ў перакладзе Н. Чарноцкага (1910), «Пашыліся ў дурні» (1910) і «Па рэвізіі» (1911) М. Крапіўніцкага, абедзве ў апрацоўцы Н. Чарноцкага, і «Міхалка», перапрацоўка польскай камедыі, выкананая Далецкімі (1911). Суполка выдала таксама драматычныя творы Э. Ажэшкі «У зімовы вечар» (1910, пераклад Власта), «Хам» (1912) і камедыю Я. Купалы «Паўлінка» (студзень 1913).
У 1911 выйшлі яшчэ два выданні: невялікае апавяданне А. Новіча «У дому лепей» і адносна вялікі дапаможнік для пчаляроў Г. Бярозкі «Пчаліна — жывёлка малая, а карысьці дае многа».
У канцы жніўня 1911 распачалася падрыхтоўка да выдання рэгулярнага альманаха пад назвай «Маладая Беларусь». У 1912—1913 выйшлі тры сшыткі; тэматычны профіль вызначалі мастацкія творы: Я. Купалы (тут надрукавана паэма «Сон на кургане»), Я. Коласа, Цёткі, З. Бядулі, Ц. Гартнага, А. Гурло, К. Буйло, Чарнышэвіча, Я. Журбы, А. Новіча, Петрашкевіча. Навукова-папулярную тэматыку прадстаўлялі пераважна артыкулы А. Луцкевіча (пад псеўданімам А. Навіна).
Такім чынам, з вясны 1909 дзейнасць суполкі развівалася паспяхова. Разам з узрастаючай колькасцю выдаваных кніжак павялічыўся іх продаж, які нарэшце пачаў прыносіць прыбытак.
Трэці этап дзейнасці (1913—1914)
На апошнім этапе ў дзейнасці суполкі адбыліся важныя змены, абумоўленыя ад’ездам В. Іваноўскага і Я. Купалы ў Вільню і заснаванне імі там Беларускага выдавецкага таварыства. 1.6.1913 адбылася рэарганізацыя ўправы, у якую вярнуўся Б. Эпімах-Шыпіла, а таксама ўвайшлі А. Ярэміч і Я. Сушынскі. Аднак у новых арганізацыйных умовах магчымасці выдавецкай дзейнасці былі абмежаваныя. У другой палове 1913 суполка выдала літаграфічным спосабам камедыі «Мядзведзь» А. Чэхава і «Як яны жаніліся» А. Валодзьскага ў перакладзе В. Ластоўскага. Выйшлі таксама «Батрак» Я. Коласа, «Абразкі» З. Бядулі, «Песні» Ц. Гартнага, «Амерыканец» А. Новіча — раней яны ўжо былі апублікаваныя ў альманаху «Маладая Беларусь». Нарэшце, прыкладна ў сярэдзіне 1914 была перавыдадзеная (у няпоўным выглядзе) «Дудка беларуская» Ф. Багушэвіча.
У 1914 годзе выдаўцы сутыкнуліся з фінансавымі цяжкасцямі, цэнзурнымі рэпрэсіямі. Цяжкую сітуацыю найярчэй адлюстроўвае запіс, зроблены рукой Бр. Эпімаха-Шыпілы на гандлёва-выдавецкім каталогу друкарні М. Кухты 1914 года «Спісак беларускіх кніжак і часопісаў»: «гэта не жыццё, а выццё».
Выдавецкую дзейнасць спыніла Першая сусветная вайна.
Апошняя кніга
Можна меркаваць, што ў 1916 г. выдавецтва паспрабавала аднавіць сваю дзейнасць, выпусціўшы кнігу Я. Коласа «Антось Лата» (1-ю дзею) пад назвай «Чарка ўсё на свеце робіць»; на кнізе было было пазначана «Працяг будзе». Аднак на гэтым дзейнасць суполкі скончылася.
Тыпаграфіі
Таварыства наладзіла партнёрскія стасункі з пецярбургскай друкарняй Казіміра Пянткоўскага і асноўную частку сваіх кніг выпускала на Вялікай Пад’ячаскай, 22, дзе апошняя і размяшчалася. Дзякуючы спачуванню беларускай справе ўласніка гэтай друкарні, суполцы ўдалося атрымаць крэдыт на работу і ўзбагаціць набор беларускіх шрыфтоў.
Два выданні кірыліцай і лацінкай («Як ратаваць уздутую жывёлу» К. Дулембы) былі замоўлены ў Марціна Кухты і адно ў пецярбургскай друкарні Юрыя Эрліха (зборнік Янкі Купалы «Шляхам гадоў»).
Фінансаванне
Ад самага пачатку «Загляне сонца і ў наша аконца» мела лепшае матэрыяльнае забеспячэнне, чым яго папярэднікі. У арганізацыю ўступіла многа забяспечаных у матэрыяльных адносінах людзей: В. Іваноўскі, які ўжо паспеў стаць прафесарам, Б. Эпімах-Шыпіла, які прытуліў кантору выдавецтва на ўласнай кватэры і не шкадаваў грошай на яго з свайго заработку. Грашовыя ахвяраванні паступалі ў суполку ад княгіні Магдалены Радзівіл. Зборнік Янкі Купалы «Шляхам жыцця» быў выдадзены пры падтрымцы доктара Аляксандра Ярэміча.
Фінансы суполкі ў пачатку Першай сусветнай вайны сталі прадметам махінацый. Пра гэта сведчыць ліст рэдактара «Нашай Нівы» А. Уласава да А. Луцкевіча ад 10 снежня 1914 г., у якім гаворыцца наступнае :
Вынікі дзейнасці
Юліяна Вітан-Дубейкаўская так напісала ў сваіх успамінах :
Суполка да 1914 г. выдала 38 кніг (лічачы выданні кірыліцай і лацінкай як асобныя пазіцыі) сукупным накладам, больш як 100 тысяч. Акрамя таго, яна выдала больш як 20 розных паштовак з партрэтамі старадаўніх паэтаў і іншых дзеячаў культуры, гістарычнымі помнікамі, краявідамі і г.д. Суполка выцягнула з забыцця і папулярызавала найлепшыя творы беларускай літаратуры XIX ст., выдала першыя беларускія падручнікі, серыю сцэнічных твораў, дапаможнікі для гаспадароў, заахвочвала да творчасці маладых аўтараў і тым самым выдатна спрычынялася да фармавання новай беларускай літаратуры. Больш за тое, суполка адначасна выпрацоўвала прынцыпы правапісу беларускай мовы, прынятыя пазней астатнімі выдаўцамі.
Сваімі выданнямі, у асаблівасці серыяльнымі, суполка заваёўвала ў вачах грамадскасці рэпутацыю паважанай арганізацыі. Не жадаючы (пры ўсёй нешматлікасці беларускіх літаратараў), выпускаць у свет творы, недасканалыя ў мастацкіх адносінах, яна выстаўляла маладым творцам высокія мастацкія патрабаванні. У кастрычніку 1906 г. выдавецтва не прыняло, напрыклад, да друку зборнік вершаў «Плач» Міхаіла Сарокі з Вільні — гэта былі першыя пробы пяра з неахайна рыфмаванымі радкамі і расцягнутымі сюжэтамі.
Распаўсюджанне і прапаганда беларускай кнігі
Суполка не толькі актыўна друкавала, але і распаўсюджвала свае кнігі. У Варшаве, Мінску, Гродна, Гомелі (крама Сыркіных), Віцебску і іншых гарадах былі адкрыты контрагенцтвы выдавецтва. З Пецярбурга чытачам дасылаліся кнігі. У «Нашай ніве» пастаянна друкаваліся абвесткі, кніжкі дасылаліся кожнаму, хто звярнуўся на склад выдавецтва.
Акрамя распаўсюджвання сваіх выданняў, усе іншыя выданні «Кругу беларускай прасветы» і асобных людзей прымаліся суполкай на камісію і распаўсюджваліся побач з уласнымі. Суполка ўвайшла ў згоду з рэдакцыяй «Нашай нівы», якая брала некаторыя выданні і рассылала дадаткам да газеты. Распаўсюджваў кнігі асабіста Янка Купала. Некаторыя звесткі сведчаць пра тое, што кнігі распаўсюджваліся і пасля спынення дзейнасці арганізацыі.
Так, у 1917 годзе студэнт Ваенна-медыцынскай акадэміі ў Петраградзе П. Г. Каравайчык прадаваў і высылаў кнігі, выдадзеныя суполкай: «Дудку беларускую» М. Бурачка, «Вечарніцы», «Шчароўскія дажынкі», «Купалу» В. Дуніна-Марцінкевіча, «Маладую Беларусь» і іншыя выданні.
У 1918 годзе П. Каравайчык ад’язджаў у Маскву на працу ў Народны камісарыят па справах нацыянальнасцей РСФСР і клопат па распаўсюджанні кніг хацела ўзяць на сябе «Таварыства ахвотнікаў беларускага народнага штукарства ў Петраградзе», якое было створана ў сакавіку 1918 г. у Петраградзе. Ініцыятарам гэтага мерапрыемства быў Чэслаў Родзевіч.
Ён пісаў да Бр. Эпімаха-Шыпілы :
Спіс выдадзеных кніг
Спіс кніг, выдадзеных суполкай:
Вобраз у мастацтве
А. А. Марачкін у 2006—2007 напісаў карціну «Загляне сонца і ў наша ваконца. Да 100-годдзя выдавецкай суполкі».
Пузава (Кардымаўскі раён)
Пузава (Пузово) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Ватыканская ліра
Ватыканская ліра — грашовая адзінка Ватыкана ў перыяд з 1929 па 2002 год.
Пузава (Кардымаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Ватыканская ліра
Гісторыя
Папская дзяржава, якая скарацілася да тэрыторыі Ватыкана, выкарыстоўвала сваю ўласную валюту, якая называлася ліра Папскай дзяржавы, у перыяд з 1866 па 1870 год. Калі ў 1929 годзе па Латэранскай дамове ўзнік Ватыкан, то ён атрымаў права чаканкі ўласнай манеты, якая мела хаджэнне разам з італьянскай лірай у Італіі і Сан-Марына. У 2002 годзе Ватыкан перайшоў на еўра па курсе 1 еўра = 1936.27 лір. Горад-дзяржава выпускае свой набор еўра.
Крысціна Абрахамсдотэр
Крысціна Абрахамсдотэр (Kristina Abrahamsdotter, Kristiina Abrahamintytär; 1432—1492) — фінская арыстакратка, каралеўская наложніца і каралева-кансорт Швецыі як трэцяя жонка караля Швецыі Карла VIII.
Біяграфія
Паходжанне Крысціны Абрахамсдотэр невядома, але лічыцца, што яна была дачкой Абрахама Педэрсана, кіраўніка Расеборга. Былы кароль Швецыі Карл пазнаёміўся з ёй падчас свайго выгнання ў Фінляндыю ў 1457—1464 гадах. Калі Карл вярнуўся ў Швецыю ў 1464 годзе і вярнуў сабе шведскі трон, яна рушыла ўслед за ім як каралеўская наложніца. У 1465 годзе ў іх нарадзіўся сын Карл.
У 1470 годзе, у апошні год свайго жыцця, Карл ажаніўся з Крысцінай. Шлюб адбыўся ў невядомую дату вясной 1470 года меркавана ў Стакгольме, за некалькі тыдняў да смерці Чарльза. Традыцыйна лічыцца, што шлюб быў заключаны, калі Карл быў на смяротным ложы. Крысціны стала каралевай, а яе сын быў узаконены.
Крысціна і яе сын былі ўключаныя ў новае каралеўскае завяшчанне, якое выключала яго зяцёў, якія раней былі прызначаныя яго нашчадкамі, у тым ліку і Івар Аксельсан, якога Карл раней прызначыў сваім пераемнікам. Кароль прызначыў свайго пляменніка Стэна Стурэ Старэйшага рэгентам да тых часоў, пакуль яго сын не стане дастаткова дарослым, каб кіраваць самастойна. Шлюб выклікаў супярэчнасці з-за розніцы ў становішчы мужа і жонкі. Біскуп Хенрык Тыдэмансан з Лінчэпінгу напісаў верш, каб праілюстраваць палеміку з нагоды шлюбу, дзе ён заявіў, што шлюб адбыўся супраць волі каралеўскага савета і выклікаў вялікую непрыязнасць да караля Карла, таму што ён падаў дрэнны прыклад. Крысціна была адзінай каралеўскай палюбоўніцай ў Швецыі, якая стала каралевай разам з Катарынай Монсдотэр (1568).
15 мая 1470 года Крысціна стала ўдавой. Пасля смерці Карла Стэн Стурэ адмяніў завяшчанне караля, сам прыняў на сябе ўсю ўладу ў якасці рэгента і перадаў большасць уладанняў нябожчыка караля яго зяцям, а не прызначанаму спадчынніку. Крысціна жыла адасобленым жыццём пасля смерці Карла. У 1488 годзе яе сын атрымаў частку спадчыны бацькі.
Праезд Весніна (Мінск)
Праезд Весніна — вуліца ў Заводскім раёне Мінска. Названа ў гонар Мікалая Дзмітрыевіча Весніна (1922—1944), сяржанта Савецкай Арміі, Героя Савецкага Саюза.
Перасячэнні
Перасякаецца з вуліцамі:
Мошчы
Мо́шчы  — рэшткі святых хрысціянскай царквы, якія з'яўляюцца аб'ектам рэлігійнага шанавання ў Праваслаўнай і Каталіцкай цэрквах.
Шанаванне мошчаў у хрысціянстве мае старажытнае паходжанне і згадваецца ў пісьмовых сведчаннях са II стагоддзя (гл. Гісторыя шанавання мошчаў). Канчаткова дагмат шанавання мошчаў святых і абавязковасць іх змяшчэння ў алтары храмаў быў замацаваны ў 787 годзе на Сёмым Сусветным саборы.
Рыцькава
Рыцькава (Рытьково) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Балгарыя ў Першай сусветнай вайне
Балга́рыя ўступіла ў Першую сусветную вайну 14 кастрычніка 1915 года на баку Цэнтральных дзяржаў, абвясціўшы вайну Сербіі.
У пачатку вайны Балгарыя абвясціла нейтралітэт, аднак неўзабаве балгарскі ўрад прыняў рашэнне выступіць на баку дзяржаў Цэнтральнага блока. Балгарскія войскі ўдзельнічалі ў аперацыях супраць Сербіі і Румыніі, ваявалі на Салоніцкім фронце. Падчас вайны балгарскія войскі занялі значную частку тэрыторыі Сербіі, Румыніі і Грэцыі. У верасні 1918 года саюзным войскам удалося прарваць фронт балгарскай арміі, і 29 верасня 1918 года Балгарыя была вымушана падпісаць перамір'е з краінамі Антанты.
У 1919 годзе быў заключаны Нёіскі дагавор, па якім Балгарыя, як прайграўшы ў вайне бок, страціла частку тэрыторыі і насельніцтва.
Дзяржаўнае навукова-вытворчае аб’яднанне «Хімічны сінтэз і біятэхналогіі»
Дзяржаўнае навукова-вытворчае аб'яднанне «Хімічны сінтэз і біятэхналогіі» — навукова-вытворчае аб'яднанне ў структуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Паала Джэнцілоні
Па́ала Джэнціло́ні Сільве́ры (Paolo Gentiloni Silveri, МФА: ; нар. 22 лістапада 1954, Рым) — італьянскі палітык, старшыня Савета міністраў Італіі (2016—2018).
Міністр сувязі ў другім урадзе Продзі (2006—2008), міністр замежных спраў ва ўрадзе Рэнца (2014—2016).
Біяграфія
Паала Джэнцілоні нарадзіўся ў старадаўняй шляхетнай сям’і (яго продак, лідар Каталіцкага саюза выбаршчыкаў граф Вінчэнца Атарына Джэнцілоні, у 1913 годзе заключыў з прэм’ер-міністрам Джавані Джоліці так званы «пакт Джэнцілоні-Джоліці», які дазволіў практыкуючым католікам уключыцца ў палітычнае жыццё Італіі насуперак забароне Папы Рымскага Пія IX). Скончыў Рымскі ўніверсітэт Ла Сапіенца, дзе вывучаў паліталогію, прафесійны журналіст. Пачаў праяўляць палітычную актыўнасць яшчэ ў перыяд навучання ў рымскім ліцэі імя Торквато Тасс (Liceo ginnasio Torquato Tasso) і ва ўніверсітэце.
У разгар «свінцовых сямідзесятых» Джэнцілоні адышоў ад ультралевыя рухаў. Адзінаццаць гадоў займаўся журналістыкай, у тым ліку супрацоўнічаў у тыднёвіку Fronte popolare («Народны фронт»), затым у Pace e guerra («Мір і вайна») — часопісе заснавальнікаў Il Manifesto Лучаны Кастэліна і Мікеланджэла Натарыяні (Michelangelo Notarianni). У 1984 годзе далучыўся да экалагічнага руху, кіраваў «La nuova ecologia» — перыядычным выданнем арганізацыі Legambiente, у той жа перыяд пазнаёміўся з Франчэска Рутэлі. У 1993 годзе прыняў удзел у выбарчай кампаніі Рутэлі, які змагаўся за пасаду мэра Рыма. Пасля яго перамогі Паала Джэнцілоні сем гадоў працаваў прэс-сакратаром мэра, а таксама асэсаром рымскай мэрыі па турызме і падрыхтоўцы да святкавання Тысячагоддзя ў 2000 годзе.
Міністр замежных спраў ва ўрадзе Рэнца
31 кастрычніка 2014 года Паала Джэнцілоні прызначаны міністрам замежных спраў Італіі ў сувязі з уступленнем Федэрыкі Магерыні на пасаду вярхоўнага прадстаўніка Еўрасаюза па замежных справах і палітыцы бяспекі.
Прэм’ер-міністр
11 снежня 2016 года прэзідэнт Італіі Серджо Маттарелла даручыў Джэнцілоні фарміраванне новага ўрада пасля адстаўкі Матэа Рэнца.
12 снежня 2016 года ўвечары сфармаваў урад і ўступіў у пасаду.
Асабістае жыццё
Жанаты на Эмануэле Маўра (архітэктар), няма дзяцей. Любіць лірычную музыку, гуляе ў тэніс і покер, добра ведае англійскую, французскую і нямецкую мовы, апранаецца кансерватыўна, перамяшчаецца па горадзе ў асноўным пешшу. Любімае выслоўе: «Мы — пакаленне, якое ў васемнаццаць гадоў паводзіла сябе, нібы ў сорак, але затым так і не пагадзілася з тым, што яму споўнілася сорак адзін» (Васкес Монтальбан).
NGC 6029
NGC 6029 (іншыя абазначэнні — ZWG 79.23, KUG 1559+127, PGC 56756) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дам’ян Ігуасэн Бараў
Дам’ян Ігуасэн Бараў (, Фуэнкальдэрас, Іспанія —, Уэска) — біскуп, каталіцкім іерархам.
Біяграфія
Святарскае пасвячэнне прыняў у 1941 годзе.
У 1970 годзе Папа Павел VI менаваў яго ардынарыем дыяцэзіі Барбастра. Праз чатыры гады яго перавялі ў дыяцэзію Тэруэля і Альбарасіна, а з 1984 года да пенсіі ў 1991 годзе быў пастырам дыяцэзіі Сан-Крыстабаль-дэ-ла-Лагуны на Канарскіх астравах.
Бярэзінская ваенна-аператыўная група
Бярэзінская ваенна-аператыўная група (Бярэзінская ВАГ; Ваенна-аператыўная група пры Бярэзінскім падпольным райкоме КП(б)Б) — партызанскае злучэнне на акупіраванай тэрыторыі Бярэзінскага, Клічаўскага, Бялыніцкага раёнаў; таксама назва органа кіраўніцтва гэтым злучэннем. Уваходзіла ў Магілёўскае партызанскае злучэнне.