cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Drupal
Метады структуравання зместу
Іншая парадзігма з’явілася са стварэннем у Drupal пашырэння Content Construction Kit (CCK). CCK дазваляе дапаўняць дакументы новымі палямі розных тыпаў — ад палёў увода URL і email, да палёў захоўвання і адлюстравання мультымедыйных файлаў. Таксама па сродках дадатковых модуляў да CCK (напрыклад, Node reference) можна арганізаваць сувязі паміж дакументамі, не выкарыстоўваючы механізм таксанаміі.
Падтрымка лакалізацыі
Сістэма падтрымлівае лакалізацыю інтэрфейса на больш чым 100 мовах (аднак не ўсе пераклады з’яўляюцца поўнымі). У Drupal выкарыстоўваецца асабісты механізм для лакалізацыі з захаваннем перакладаў у базе даных, нараўне з астатнім змесцівам сайта. Імпарт і экспарт перакладаў сайта ажыцяўляецца ў выглядзе po-файлаў.
Поўная лакалізацыя змесціва падтрымліваецца іншымі модулямі, якія не ўваходзяць у пастаўку Drupal, але могуць быць спампаваныя з сайта распрацоўшчыкаў. У 2012 годзе Drupal-клуб арганізаваў конкурс «Пераклад Drupal на беларускую мову» сярод распрацоўшчыкаў, лінгвістаў і проста ініцыятыўных людзей. Цягам трох месяцаў ядро Drupal 7 версіі было цалкам лакалізавана.
Бяспека
Палітыка Drupal складаецца ў тым, каб анансаваць аб прыродзе кожнай уразлівасці сістэмы бяспекі, як толькі выдадзены новы рэліз. Адміністратары Drupal сайтаў аўтаматычна апавяшчаюцца аб гэтых новых рэлізах праз модуль Статуса Абнаўлення (Drupal 6.x) ці праз Менеджар Абнаўлення (Drupal 7.x). Drupal вядзе спіс рассылкі паведамленняў бяспекі, гісторыю ўсіх апавяшчэнняў бяспекі, дамашнюю старонку службы бяспекі і RSS-стужку з новымі апавяшчэннямі. У 2012 годзе паведамілі і выправілі ў ядры Drupal 4 уразлівасці сістэмы бяспекі. Дзіркі ў бяспецы таксама былі знойдзены і выпраўлены ў 174 унесеных карыстальнікамі модулях.
Сістэмныя патрабаванні
Drupal у першую чаргу арыентаваны на платформу LAMP, але магчымы варыянты выкарыстання іншага сістэмнага ПЗ.
Прыклады рэалізацыі сайтаў на Drupal
Прыведзены прыклады некалькіх сайтаў з высокай наведвальнасцю (дзесяткі тысяч наведвальнікаў у суткі і вышэй), працуючых на Drupal:
Супольнасць
Drupal.org мае вялікую супольнасць карыстальнікаў і распрацоўшчыкаў, з больш чым 954,296 уліковых запісаў карыстальнікаў і больш чым 25,146 уліковых запісаў распрацоўшчыкаў (на красавік 2013). Паўгадавыя Drupal-канферэнцыі (DrupalCon) чаргуюцца паміж Паўночнай Амерыкай і Еўропай. Колькасць удзельнікаў на канферэнцыях DrupalCon павялічылася з 500 у Сегедзе ў жніўні 2008 да больш чым 3,100 у Дэнверы ў сакавіку 2012. Еўрапейскі DrupalCon у жніўні 2012 года праходзіў у Мюнхене, Германія.
Меньшыя падзеі, вядомыя як «Drupal-кемпы» (DrupalCamp), праходзяць на працягу ўсяго года па ўсім свеце.
Таксама гуру Drupal запісваюць відэаскрынкасты па ўсталёўцы і наладцы розных модуляў, тэм і г.д., што дазваляе пачаткоўцам хутчэй разабрацца ў сістэме.
Drupal у Беларусі
У Беларусі таксама існуе Drupal-супольнасць, якая ў некаторы момант падзялілася. Тым не менш, у Мінску ладзяцца мерапрыемствы прысвечаныя Drupal.
Восенню 2011 года пачаў сваю дзейнасць Drupal-клуб, куды можа прыйсці любы зацікаўлены ў вывучэнні гэтай сістэмы.
26 лістапада 2011 года актывісты Drupal-клуба, які дзейнічае на базе Фаланстэра, арганізавалі першы Drupal-злёт, на якім былі прадстаўлены даклады і майстэр-клас для пачаткоўцаў.
15-16 снежня 2012 адбыўся другі Drupal-злёт у іншым фармаце. Усё мерапрыемства было падзелена на 3 блокі:
Сярод удзельнікаў распаўсюджваўся комікс прысвечаны Drupal.
15 лістапада 2013 года быў праведзены Drupal-дзень для шкаляроў.
Асобныя фанатычныя ўдзельнікі пад уплывам Drupal намалявалі велізарнае 3D-графіті і запісалі трэк.
Гарадзішча (Калодзішчанскі сельсавет)
Гарадзі́шча (, Городище) — пасёлак у Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Калодзішчанскага сельсавета.
Каір
Каі́р (القاهرة; al-Qāhirah) — сталіца Егіпта і найбуйнейшы горад у арабскім свеце і Афрыцы, і 16-ы найбуйнейшы мегаполіс у свеце. Горад быў заснаваны ў 969 годзе нашай эры і на сённяшні момант яго гісторыя мае звыш тысячы гадоў. Сваю мянушку «горад тысячы мінарэтаў» Каір атрымаў за перавагі ісламскай архітэктуры, горад ужо даўно з’яўляецца цэнтрам палітычнага і культурнага жыцця рэгіёна. Каір быў заснаваны дынастыяй Фатымідаў у X стагоддзі нашай эры, аднак на сённяшні момант тэрыторыя сучаснага горада ўключае ў свой склад месцы былой нацыянальнай сталіцы, чые рэшткі застаюцца бачнымі ў некаторых частках Старога Каіра. Каір таксама цесна звязаны са Старажытным Егіптам з-за сваёй блізкасці да старажытных гарадоў Мэмфіс, Гізы і Фустата, якія месцяцца непадалёк ад Вялікага Сфінкса і пірамід Гізы.
Егіпцяне сёння часцяком называюць горад як Маср (مصر), што ў арабскім вымаўленні азначае імя самога Егіпта, падкрэсліваючы, такім чынам, што горад мае велізарны егіпецкі ўплыў на працягу ўсёй гісторыі існавання горада. Каір з’яўляецца найстарэйшым і найбуйнейшым цэнтрам кіна- і музычнай індустрыі ў арабскім свеце, а таксама мае другую паводле ўзросту ўстанову вышэйшай адукацыі ў свеце, універсітэт аль-Азгар. Многія міжнародныя СМІ, прадпрыемствы і арганізацый маюць рэгіянальныя штаб-кватэры ў горадзе. Штаб-кватэра Лігі арабскіх дзяржаў знаходзілася ў Каіры на працягу большай часткі існавання арганізацыі.
Пры насельніцтве ў 6,76 млн чалавек горад месціцца на тэрыторыі 453 км², што робіць Каір, безумоўна, самым буйным горадам у Егіпце. Разам з яшчэ дзесяццю мільёнамі жыхароў, якія жывуць у непасрэднай блізкасці ад горада, Каір знаходзіцца ў цэнтры найбуйнейшай агламерацыі ў Афрыцы і з’яўляецца адзінаццатай паводле велічыні гарадской тэрыторыяй у свеце. Каір, як і многія іншыя мегаполісы, пакутуе ад высокага ўзроўню забруджвання і трафіку, але яго метрапалітэн, адзіны на афрыканскім кантыненце пасля алжырскага метрапалітэна, пачаў працу з 1 лістапада 2011 года. Ён таксама ўваходзіць у лік пятнаццаці самых загружаных у свеце, з перавозкай звыш за 700 млн пасажыраў штогод. Эканоміка Каіра займае першае месца на Блізкім Усходзе, і 43-е ў сусветным маштабе паводле інфармацыі глабальнага рэестру гарадоў.
Гісторыя
Першапачаткова Каір размяшчаўся не на беразе Ніла. На поўдзень ад горада знаходзілася сталіца тагачаснага Егіпта — Мемфіс, які быў заснаваны ў ХХІХ стагоддзі да н. э. Першым паселішчам, якое з’явілася на месцы будучага Каіра, быў рымскі форт, які быў заснаваны ў 150 годзе н. э. Вакол форта з’явілася невялікае паселішча, у якім жылі копты. У 642 годзе арабскія войскі (пад кіраўніцтвам Амр Ібн аль-Аса) заваявалі форт і ўмацавалі яго. Паселішча вакол яго пачало хутка расці. Хутка тут з’явілася першая ў Афрыцы мячэць.
Паступова паселішча пераўтварылася ў горад. З 973 года Каір стаў сталіцай Фацімідскага халіфата. У гэтыя гады горад стаў цэнтрам арабскай філасофіі і навукі. Універсітэт Аль-Азгар стаў галоўным цэнтрам ісламскіх штудыяў. У 1517 годзе Каір быў заваяваны Асманскай імперыяй. У 1798 годзе Егіпет быў заваяваны войскамі Напалеона. Але французская акупацыя скончылася праз тры гады. У 1851 годзе Каір быў злучаны чыгункай з Александрыяй. Значны ўплыў на развіццё горада аказала і будаўніцтва Суэцкага канала, пасля яго пабудовы ўсё больш еўрапейцаў пачало сяліцца ў горадзе. У 1860-х гадах наступіў эканамічны бум, звязаны з гандлем бавоўнай.
Сучасны Каір — гэта цэнтр ісламскага свету, дзякуючы ўніверсітэту Аль-Азгар. З ХІХ стагоддзя Каір стаў цэнтрам турызму, дзякуючы блізкасці вядомых мясцін і вялікай колькасці музеяў.
Геаграфія
Каір знаходзіцца на поўначы Егіпта, часткі вядомай як Ніжні Егіпет, у 165 кіламетрах на поўдзень ад Міжземнага мора і у 120 кіламетрах на захад ад Суэцкага заліва і Суэцкага канала. Уздоўж горада цягнецца рака Ніл, аднак на поўдні горада рака пакідае свае пустынныя даліны і разветліваецца ў нізінным рэгіёне дэльты Ніла. Нягледзячы на тое, што сталіца распасціраецца ад Ніла ва ўсіх кірунках, горад знаходзіцца толькі на ўсходнім беразе ракі і мае два вострава, а таксама агульную плошчу ў 453 км². Да сярэдзіны XIX стагоддзя, калі рака была прыручана плацінамі, дамбамі і іншымі элементамі кіравання ракой, Ніл у раёне Каіра быў вельмі ўстрымальны да змен кірунку і ўзроўню вады. За гэтыя гады, Ніл паступова ссоўваецца на захад.
З-за руху Ніла, новая частка горада, як то раёны Гардэн-Сіці, цэнтр горада Каіра, і Замалек, размешчаны бліжэй за ўсё да берага ракі. Гэта вобласці, у якіх месціцца большасць пасольстваў Каіра, акружаныя на поўначы, усходзе і поўдні старой часткай горада. Стары Каір, размешчаны на поўдзень ад цэнтра, мае рэшткі старажытнага горада Фустат і з’яўляецца сэрцам копцкай хрысціянскай абшчыны Егіпта і называецца копцкім Каірам. Раён Булак, які знаходзіцца ў паўночнай частцы горада, быў пабудаваны ў XVI стагоддзі як порт, а ў цяперашні час з’яўляецца буйным прамысловым цэнтрам. Каірская крэпасць размешчана на ўсход ад цэнтра горада вакол ісламскага Каіра. Яе гісторыя ўзыходзіць да эпохі Фатымідаў і часоў заснавання горада. Нягледзячы на тое, што ў заходнім Каіры дамінуюць шырокія бульвары, адкрытыя прасторы і сучасная еўрапейская архітэктура, усходняя палова горада павялічвалася выпадкова і бессістэмна на працягу стагоддзяў, у ёй пераважаюць дробныя завулкі, перапоўненыя шматкватэрныя дамы і ісламская архітэктура. Новая частка горада размяшчаецца на ўсход, займаючы даўнія сельскагаспадарчыя тэрыторыі. Гэтыя кварталы былі пабудаваныя ў асноўным у ХІХ стагоддзі, тут шмат шырокіх вуліц, зелені і адкрытых плошчаў. У старой частцы горада вельмі густая забудова, невялікія крывыя вуліцы, якія часта канчаюцца тупікамі. Большая частка офісаў і дзяржаўных устаноў знаходзяцца ў заходняй частцы горада, а ва ўсходняй частцы знаходзяцца амаль усе мячэці Каіра.
Горад разрастаецца і ў пустыню. Масты злучаюць абодва берага Ніла, злучаючы астравы Гезіра і Рода з берагамі. На захад ад Каіра знаходзяцца вядомыя старажытнаэгіпэцкія помнікі — Сфінкс і Вялікія Піраміды, а ў 18 км ад Каіра знаходзяцца руіны старажытных гарадоў Мемфіса і Сакры. Паўночная і крайняя ўсходняя частка Каіра, якія ўключаюць у сябе гарады-спадарожнікі, з’яўляюцца аднымі з самых апошніх дапаўненняў да горада, бо яны былі распрацаваны ў канцы XX і пачатку XXI стагоддзяў для размяшчэння насельніцтва горада, якое кожны год стала павялічваецца. Заходні бераг Ніла звычайна ўключаецца ў гарадскі раён Каіра, аднак яго паселішчы з’яўляюцца часткай горада Гіза і Гізаўскай правінцыі. Гіза таксама зведала значнае пашырэнне ў апошнія гады, і сёння горад з’яўляецца горадам-спадарожнікам Каіра, маючы насельніцтва ў 2,7 млн чалавек.
Эканоміка
Каір ва ўсіх адносінах з’яўляецца цэнтрам Егіпта, у тым ліку і ў сферы эканомікі, з часоў свайго заснавання ў 969 годзе нашай эры. Большасць гандлю краіны генеруецца ў горадзе альбо праходзіць праз яго. Большасць выдавецтваў і сродкаў масавай інфармацыі і амаль усе кінастудыі месцяцца ў Каіры, як і палова шпіталяў краіны і ўніверсітэтаў. Гэта спарадзіла бурнае будаўніцтва ў горадзе будынкаў, якія з’яўляюцца ў пяць разоў вышэйшымі за тыя, якія будавалі 15 гадоў таму. Гэты рост да нядаўняга часу рос у процівагу да гарадскіх сэрвісных службаў. Дарогі, электрычнасць, тэлефонная сувязь і каналізацыйныя паслугі з’яўляюцца ў дэфіцыце.
Транспарт
Транспарт у Каіры ўключае ў сябе разгалінаваную сетку аўтамабільнай, чыгуначнай сістэмы, метрапалітэну і марскіх перавозак. Аўтамабільны транспарт у асноўным прадстаўлены асабістым транспартам, таксі, прыватнымі аўтобусамі, мікрааўтобусамі. Метрапалітэн, які афіцыйна называецца як «метро» (مترو), з’яўляецца хуткім і эфектыўным спосабам руху ў горадзе, аднак у гадзіны пік у ім можа стаць вельмі шматлюдна. Два вагоны, то бок чацвёрты і пяты, зарэзерваваны толькі для жанчын, аднак яны могуць ездзіць у любым вагоне, якім яны хочуць.
Шырокая сетка дарог злучае Каір з іншымі егіпецкімі гарадамі і вёскамі. Існуе новая кальцавая аўтадарога, якая атачае ўскраіны горада, са з’ездамі, якія дасягаюць знешніх раёнаў Каіра. Ёсць некалькі эстакад і мастоў, як то мост шостага кастрычніка, які, калі трафік не цяжкі, дазваляе хутка пераадолець адлегласць з адной часткі горада ў іншую. Каірскі аўтамабільны гарадскі рух, як вядома, з’яўляецца вельмі перагружаным і перапоўненым. Кіроўцы, як правіла, агрэсіўныя ў адносінах да іншых удзельнікаў руху, але на скрыжаваннях яны больш ветлівыя, па чарзе прапускаючы адзін аднаго. У больш густанаселеных рэгіёнах рух ажыццяўляецца з дапамогай кіравання паліцыі.
Дзеючы з 1945 года шматтэрмінальны і шматпалосны Каірскі міжнародны аэрапорт-хаб — адзін з самых загружаных на Блізкім Усходзе і галоўны ў краіне. З 1856 года дзейнічае каірскі вакзал Рамзеса першай у Афрыцы чыгуначнай сеткі. Ва ўсе гарады ніжняга Егіпта і на Сінай з Каіра ходзяць міжгароднія аўтобусы. У горадзе ёсць порт і некалькі прыстаняў для пасажырскага, турыстычнага і грузавога суднаходства па Ніле.
Культура
Першая цывілізацыя з’явілася ў рэгіёне чатыры тысячы гадоў таму ў часы Старажытнага Егіпта. З гэтага перыяду ў раёне існавалі старажытнаегіпецкая і грэчаская, вавілонская і рымская культуры, якія пакінулі свае адбіткі тут. Мусульмане з Аравійскага паўвострава, на чале з Амр ібн аль-Асам, шырока распаўсюдзілі іслам у Егіпце. Хедыва Мухамед Алі, са сваімі албанскімі сямейнымі каранямі, паставіў Егіпет на шляху да сучаснасці. Культурная сумесь у гэтым горадзе выглядае толькі натуральна, улічваючы ўсе аспекты ягонай спадчыны. Егіпет можна параўнаць з музеем пад адкрытым небам з помнікамі розных гістарычных эпох, якія сустракаюцца ў горадзе паўсюль.
Самыя вядомыя з музеяў у Каіры:
Бланска (раён)
Бланска (Blansko) — адзін з 7 раёнаў Паўднёвамараўскага края Чэшскай Рэспублікі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Бланска. Плошча — 862,65 кв. км, насельніцтва складае 106 696 чалавек. У раёне налічваецца 116 муніцыпалітэтаў, з якіх 8 — гарады, 9 — мястэчкі.
Геаграфія
Размешчаны на поўначы края. Мяжуе з паўднёвамараўскімі раёнамі Брно-прыгарад на поўдні і Вішкаў на паўднёвым усходзе. На ўсходзе мяжуе з раёнам Просцеёў Оламаўцкага края; на поўначы з раёнам Світаві Пардубіцкага края; на захадзе — з раёнам Ждзяр-над-Сазаваў краі Высачына.
Гарады і насельніцтва
Даныя на 2009 год:
Сярэдняя шчыльнасць — 123,68 чал./км²; 52,69 % насельніцтва жыве ў гарадах.
Спіс зорак сузор’я Сеткі
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Сеткі да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Пётр Сямёнавіч Махроў
Пётр Сямё́навіч Махро́ў (Пётр Семёнович Махров; 1 верасня 1876 года, Тамбоў, Расійская імперыя — 29 лютага 1964 года, горад Каны, Францыя) — рускі ваеначальнік, удзельнік Руска-японскай, Першай сусветнай і Грамадзянскай вайны, генерал-лейтэнант.
Магілёўскія Барысаглебскія цэрквы
Магілёўскія Барысаглебскія цэрквы — помнікі архітэктуры XIX ст. горада Магілёва. Комплекс складаецца з 2 цагляных будынкаў:
Глебкавічы
Гле́бкавічы (, Глебковичи) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Калодзішчанскага сельсавета.
Магілёўскі піваварны завод
Магілёўскі піваварны завод — заснаваны ў 1865 годзе ў Магілёве (уладальнік — купец Лекерт). Размяшчаўся ў мураваным будынку, у 1890 г. меў 2 паравыя машыны, у 1895 г. — паравы кацёл. У 1913 годзе працавала 50 рабочых. У Вялікую Айчынную вайну разбураны. Адноўлены ў 1961 годзе з магутнасцю 1,4 млн дал піва за год. У 1966 годзе уведзены ў эксплуатацыю цэх па вырабу соладу магутнасцю 3300 т за год. З 1986 г. — участак № 1 Магілёўскага завода напіткаў, з 1997 г. — цэх № 1 у дзяржаўным ВА «Магілёўаблхарчпрам».
Пры гадавой магутнасці вытворчасці 1,5 млн дэкалітраў (дал) у 2003 годзе на заводзе зварылі піва ўсяго толькі каля 230 тысяч дал. Зараз завадчане ў суткі прадаюць па вобласці 600—700 скрыняў напітка, прычым толькі кожная дзясятая бутэлька рэалізуецца непасрэдна ў Магілёве, магілёўскае піва экспартуецца ў Расію.
Омскі метрапалітэн
Омскі метрапалітэн — сістэма ліній метрапалітэна ў Омску (Расія), будаўніцтва якой спынена.
Уладзімір Зянонавіч Май-Маеўскі
Уладзі́мір Зяно́навіч Май-Мае́ўскі (Владимир Зенонович Май-Маевский; 15 верасня 1867 года, Магілёўская губерня, Расійская імперыя — 13 лістапада 1920 года, Севастопаль, УСПР) — военачальнік Рускай арміі і Белага руху, Генеральнага штаба генерал-лейтэнант (9 (22) сакавіка 1919).
Сямейныя сувязі
Яго стрыечная сястра Вера Валяр’янаўна Май-Маеўская была жонкай палярнага даследчыка Георгія Сядова.
Дубраўка (Мінскі раён)
Ду́браўка (, Дубровка) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Калодзішчанскага сельсавета.
Іван Уладзіміравіч Дыхавічны
Іван Уладзіміравіч Дыхавічны ( — ) — савецкі і расійскі, , ,.
Біяграфія
Бацька — Уладзімір Дыхавічны (1911—1963), вядомы савецкі паэт-песеннік, маці — Аляксандра Сінані, балерына. Дыхавічны быў блізкім сябрам У. Высоцкага, які прысвяціў Івану паэму. І. Дыхавічны зняў каля дзесяці фільмаў у 1984—2009 гадах. Стужка «Музыка для снежня» (руск. Музыка для декабря) была паказана ў 1995 годзе на Канскім кінафестывалі.
Беларускае Палессе
Беларускае Палессе, Паўднёвая Беларусь — прыродна-гаспадарчы раён у басейнах Прыпяці, Сажа, Буга, сярэдняга цячэння Дняпра, частка Палескай нізіны на тэрыторыі Беларусі. На захадзе паступова пераходзіць у Прыбужскую раўніну, на ўсходзе — у Прыдняпроўскую нізіну, на поўначы — у пагорыста-раўнінную мясцовасць Цэнтральнай Беларусі, на поўдні — ва Украінскае Палессе. Займае вялікую частку Брэсцкай, Гомельскай, невялікую частку на поўдні Мінскай і крайнім паўднёвым захадзе Магілёўскай вобласці. Працягваецца з захаду на ўсход больш за 500 км, з поўначы на поўдзень каля 200 км.
Фізіка-геаграфічныя раёны (паводле В. А. Дзяменцьева): Брэсцкае Палессе, Загароддзе, Мазырскае Палессе, Прыпяцкае Палессе, Гомельскае Палессе.
У тэктанічных адносінах прымеркавана да Падляска-Брэсцкай упадзіны, Палескай седлавіны, Прыпяцкага прагіну, Брагінска-Лоеўскай седлавіны і частак іншых структур. Крышталічны фундамент залягае на глыбіні 0,4—1,7 км на захадзе, 0,4—6 км на усходзе, на Мікашэвіцка-Жыткавіцкім выступе — на глыбіня 20—50 м, на Пд выходзіць на паверхню (каля в. Глушкавічы Лельчыцкага р-на Гомельскай вобл.). У платформавым чахле найбольш пашыраны адклады верхняга пратэразою, палеазою (дэвону і інш), мезазою і кайназою (больш поўна, у параўнанні з астатняй тэрыторыяй Беларусі, развіты адклады палеагенавай і неагенавай сістэм). Пароды антрапагену ствараюць покрыва магутнасцю 20—100 м, у ледавіковых лагчынах да 200 м. Пераважаюць ледавіковыя, азёрна-алювіяльныя, алювіяльныя і балотныя адклады. Карысныя выкапні: нафта, гаручыя сланцы, буры вугаль, торф, калійныя і каменная солі, рэдкія металы, даўсаніт, будаўнічы і абліцовачны камень, будаўнічыя, шкловыя і фармовачныя пяскі, жвір, вогнетрывалыя і цагельныя гліны, мінералізаваныя і тэрмальныя воды, расолы і інш.
Асноўныя формы рэльефу ўтвораны дняпроўскім ледавіком і расталымі водамі сожскага ледавіка. Значная рэльефаўтваральная роля належьщь эразійна-акумулятыўнай дзейнасці Прыпяці і яе прытокаў, старажытных і сучасных азёраў, балотаўтваральным і эолавым працэсам. Тэрыторыя Беларускага Палесся ахоплівае б.ч. Палескай і Прыдняпроўскай нізіны, на паверхні якіх пераважаюць водна-ледавіковыя (зандравыя), азёрна-алювіяльныя і алювіяльныя пясчаныя формы рэльефу. Трапляюцца марэнныя раўніны і канцова-марэнны градава-ўваліста-ўзгорысты рэльеф. Рачныя даліны маюць шырокія поймы і тэрасы. Адзнакі паверхні вагаюцца ад 105 м над узр. м. (урэз вады ў р. Прыпяць) да 220 м (на Мазырскай градзе), найбольш пашыраны 120—150 м. У паніжаных частках рэльефа — балоты (найбольшыя масівы Паддубічы, Вялікі Лес, Выганашчанскае балота, Грычын, Загальскі масіў і інш.) і забалочаныя ўчасткі з азёрнымі катлавінамі. На рачных тэрасах і зандрах дзюны. Канцова-марэнныя ледавіковыя ўтварэнні (Загароддзе, Мазырская града, Юравіцкае ўзвышша, Хойніцка-Брагінскія вышыні і інш.) уздымаюцца над нізінамі да 40—80 м.
Клімат умерана кантынентальны (найбольш цёплы на Беларусі), няўстойліва вільготны. Сярэднія тэмпературы студзеня ад −4,4 °C на захадзе да −7 °C на усходзе (мінім. −36 °C), ліпеня 18—19 °C (макс. 38 °C), ападкаў 540—645 мм за год (макс. 1115 мм). Вегетацыйны перыяд 193—208 дзён.
Рэкі Дняпро і яго прытокі Сож, Бярэзіна і Прыпяць (галоўная рака Беларускага Палесся) належаць да басейна Чорнага мора, Заходні Буг з Мухаўцом, Лясной і інш. — да бас. Балтыйскага мора. Суднаходныя каналы: Дняпроўска-Бугскі, Мікашэвіцкі і Агінскі (не дзейнічае); густая сетка меліярацыйных каналаў і канаў. Азёры Палесся пераважна мелкаводныя, найбольшыя з іх Чырвонае, Выганашчанскае, Чорнае, Спораўскае, Бабровіцкае, Арэхаўскае. Шмат азёраў-старыц у поймах рэк. Пабудаваны вадасховішчы Салігорскае, Лактышы, Пагост і інш.
Глебы пераважна дзярнова-падзолістыя і дзярнова- падзолістыя забалочаныя на пясках, да ўзвышшаў і раўнін прымеркаваны дзярнова-падзолістыя глебы на марэнных і лёсападобных супесках. Значную частку тэрыторыі займаюць дзярновыя забалочаныя (глеевыя і глеяватыя), тарфяна-балотныя і алювіяльныя (поймавыя) глебы. Банітэт глебаў сельгасугоддзяў на большай частцы 45—50 балаў.
У межах Беларускага Палеся ляжыць Прыпяцкі нацыянальны парк, Палескі радыяцыйна-экалагічны запаведнік, заказнікі ландшафтныя Белае, Прастыр, Альманскія балоты, Церабень, Мазырскія Яры, Смычок, Стрэльскі, гідралагічныя Выганашчанскае, Падвялікі Мох, біялагічныя Вусце Лані, Селяхі, Веткаўскі, Жыткавіцкі, Радастаўскі, Шабрынскі, Ленінскі, Борскі, Букчанскі, Чырковіцкі, Ялоўскі і інш. Значная частка тэрыторыі Беларускага Палесся забруджана радыенуклідамі ў выніку катастрофы на Чарнобыльскай АЭС у 1986.
Вішкаў (раён)
Вішкаў (Vyškov) — адзін з 7 раёнаў Паўднёвамараўскага края Чэшскай Рэспублікі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Вішкаў. Плошча — 876,06 кв. км (з іх 158,206 км? займае ваенны палігон Бржэзіна), насельніцтва складае 89 016 чалавека. У раёне налічваецца 79 муніцыпалітэтаў, з якіх 5 — гарады, 3 — мястэчкі.
Геаграфія
Размешчаны на ўсходзе края. У рамках края мяжуе з раёнам Брно-прыгарад на захадзе, Годанін на паўднёвым захадзе, Бржэцлаў на поўдні і Бланска на паўночным захадзе. На паўночна ўсходзе суседнічае з оламаўцкім раёнам Просцеёў, на ўсходзе — з раёнам Кромержыж Злінскага края.
Ян Радзівіл (1516—1551)
Біяграфія
Сын кашталяна трокскага Яна Радзівіла.
Атрымаў хатнюю адукацыю, у 1542 падарожнічаў па Італіі. У 1544 як староста тыкоцінскі і крайчы ВКЛ увайшоў у склад Рады ВКЛ. Набліжаны да вял. князя ВКЛ Жыгімонта Аўгуста, выконваў яго дыпламатычныя даручэнні. Дзякуючы намаганням брата Мікалая Радзівіла «Чорнага» ў 1547 атрымаў тытул князя Свяшчэннай Рымскай імперыі «на Алыцы і Нясвіжы».
Вызнаваў лютэранства.
Меў разам з братам непадзеленыя маёнткі ў Літве, а таксама Нягаевічы, Котлава, Задзвею, Нясвіж, Лахву ў Навагрудскім павеце, Дуброву, Узду, Шах у Мінскім пав. і інш.
У шлюбе з Эльжбетай Гербурт дзяцей не меў, пасля яго смерці маёнткі перайшлі да брата.
Магілёўскі замак
Магілёўскі замак існаваў у XVI—XIX стагоддзях. Пабудаваны ў 1526 г. на месцы старажытнага грунтавога могільніка эпохі Кіеўскай Русі на высокім узгорку са стромкімі схіламі пры ўпадзенні р. Дубравенкі ў Дняпро.
Плошча больш за 1 га. Умацаваны па перыметры пясчана-гліняным абарончым валам (вышынёй 5 м, шырынёю ў аснове каля 16 м), на якім (паводле інвентара 1604 г.) стаялі 7 вежаў (з іх 2 вежы-брамы з пад’ёмнымі мастамі), злучаных сценамі-гароднямі, накрытымі гонтавымі стрэшкамі. Вёжы (тры 5-ярусныя, чатыры 4-ярусныя; ніжнія ярусы 4-гранныя, верхнія — 8-гранныя) былі накрыты 4-схільнымі дахамі з драніц. На адной з вежаў быў бронзавы звон. З замка вялі патаемныя хады да Дняпра і Дубравенкі.
Археалагічныя даследаванні пацвердзілі звесткі Баркулабаўскага летапісу пра замак: «Лета 1526 большой замок зароблен і прінято много горы Могілы, на которой теперь замок Могілев стоіт». Ад назвы гэтай гары і атрымаў сваю назву замак. У 16 стагоддзі Магілёўскі замак меў драўляныя ўмацаванні зрубнай канструкцыі, цэйхгаўз для зброі і ваеннага рыштунку. Уначы ахоўвала варта. У ваенны час яго абаранялі жыхары Магілёва і воласці, y гароднях замкавых умацаванняў размяшчаліся іх сем’і са сваім скарбам.
У час паўстання пад кіраўніцтвам С. Налівайкі Магілёўскі замак спалены 13 снежня 1595, аднак хутка адноўлены, пра што сведчыць інвентар Магілёва за 1604. Замкавыя ўмацаванні складаліся з 7 вежаў і 2—3-ярусных гародняў, пастаўленых на высокім земляным вале. Цераз абарончы роў, які аддзяляў замак ад горада, быў перакінуты драўляны мост на палях. Яго апошні пад’ёмны пралёт — «узвод на ланцугах» — падводзіў да 5-яруснай «Горнай брамы». Астатнія 6 вежаў былі 3—5- ярусныя, a «Дольная» брама мела 4 ярусы. 3 боку замка да Дняпра і Дубровенкі вялі 2 патаемныя хады. Сцены гародняў і вежаў мелі таўшчыню ў 1—2—3 бервяны, з боку поля іх рабілі больш магутнымі і звычайна абмазвалі глінай. У 1633 г. замак згарэў. У 1638 г. адноўлены, меў выгляд астрога з 2 брамамі. У час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—67 з 6 лютага да 1 мая 1655 года Магілёўскі замак вытрымаў аблогу казацкіх войск, ад падкопаў замкавы вал моцна пацярпеў. У 1655—1660 замак аднавілі і рэканструявалі: з трох бакоў пабудавалі бастыёны, на дзядзінцы — разнастайныя гаспадарчыя пабудовы (пазней двойчы гарэлі). Бастыённыя ўмацаванні замка ў пачатку 19 стагоддзя знівеліраваны.
Археалагічныя даследаванні замка праводзілі М. А. Ткачоў (1982), З. Л. Яцкевіч (1990), І. М. Марзалюк (1992—96). У выніку даследаванняў Марзалюка даказана, што на гары Магіла ў 12—13 стст. існавала ўмацаванае славянскае паселішча.
QIP Infium
Quiet Internet Pager (QIP) — бясплатная праграма імгненнага абмену паведамленнямі згодна пратаколу OSCAR, шмат у чым аналагічная ICQ. QIP — гэта кліент з закрытым зыходным кодам, прызначаны для перадачы імгненных паведамленняў праз агульнадаступныя серверы пад аперацыйнай сістэмай сямейства Microsoft Windows і іншых платформаў.
Алеуцкая мова
Алеу́цкая мова (Unangam Tunuu, Уна́ӈам тунуу́) — паўночнаамерыканская мова, распаўсюджаная на поўдні і захадзе Аляскі (ЗША) і Камандорскіх астравах (Расія), родная мова алеутаў. Уваходзіць у склад эскімоска-алеуцкай моўнай сям’і. Колькасць носьбітаў — каля 200 чалавек.
Падзяляецца на буйныя 2 дыялекты: усходні і заходні. У кожным дыялекце вылучаюць асобныя тэрытарыяльныя гаворкі (напрыклад, гаворкі астравоў Прыбылова, Ату, Берынга і г. д.). У Расіі берынгаўская гаворка лічыцца асобным дыялектам.
Першыя алеуцкі алфавіт і граматыка былі распрацаваны на аснове кірыліцы расійскім святаром Іаанам Венеамінавым у 1846 г. У 1930-х гг. савецкая этнограф Лізавета Арлова распрацавала алфавіт і граматыку для берынгійскага дыялекта на аснове лацінкі, аднак яна не была апублікавана. У нашы дні ў Расіі часцей карыстаюцца эскімоскім алфавітам на аснове кірыліцы, распрацаваным у 1950-я гг. — 1980-я гг.
Алеуцкая мова знаходзіцца пад пагрозай знікнення.
Кіта
Геаграфія
Кіта размешчаны ў паўночна-заходняй частцы Паўднёвай Амерыкі, у міжгорнай катлавіне Анд, на паўднёвым схіле вулкана Пічынча, на вышыні 2818 м над узроўнем мора. Горад знаходзіцца за 24 км на поўдзень ад экватара. Плошча горада прыблізна роўная 290 км².
Кіта пабудаваны на вулканічным попеле, які імгненна паглынае вільгаць. Гэта абцяжарвае развіццё большасці тыповых для Эквадора раслін. Выкарыстанне бліжэйшых да горада тэрыторый індзейцамі для выпасу жывёлы ў XV ст. прывяло да распаўсюджвання цяпер у ваколіцах Кіта маларослага хмызняку з рэдкімі і беднымі ляснымі ўтварэннямі.
Жывёльны свет наваколля Кіта прадстаўлены ў асноўным некаторымі відамі рэптылій і птушак, кажанамі і невялікай колькасцю млекакормячых.
Saw (франшыза)
«Saw» (Піла) — серыя трылераў, звязаных агульнай тэматыкай. Ідэя належыць Лі Уонэлу і Джэймсу Вану.
Дзімітрый Аляксандравіч Паўскі
Дзімітрый Аляксандравіч Паўскі (Димитрий Александрович Павский;, в. Максаціха, Цвярская губерня, Расія — , НКУС) — праваслаўны свяшчэннамучанік, протаіерэй.
Біяграфія
Сын святара Аляксандра Паўскага, брат Грыгорыя Паўскага. Скончыў Казанскую духоўную акадэмію са ступенню кандыдата багаслоўя (1899). Выкладаў арыфметыку, геаметрыю, рускую мову ў епархіяльным жаночым вучылішчы ў Ржэве Цвярской губерні, у народных вучылішчах Наўгародскай губерні. Рукапаложаны ў протадыякана, святара (20.11.1903). Накіраваны ў Мінск. Служыў павятовым назіральнікам царкоўна-прыходскіх школ горада. У 1904—1908 старшыня Мінскага епархіяльнага вучылішчнага савета. З 1910 года настаяцель Петра-Паўлаўскага кафедральнага сабора ў Мінску, назіральнік царкоўна-прыходскіх школ пры саборы. Адначасова выкладаў у Мінскай духоўнай семінарыі дагматычнае і асноўнае багаслоўе, гісторыю і інш., Мінскай жаночай гімназіі. З 1912 года дэпутат ад духоўнага ведамства ў Губернскае земскае таварыства, член Мінскай духоўнай кансісторыі. З 1917 служыў у Свята-Духавым храме ў Астрашыцкім Гарадку Мінскага павета. Узнагароджаны скуф’ёй (1905), камілаўкай (1908), нагрудным крыжам (1909). Быў дзейным членам і сакратаром Мінскага аддзела Усерасійскага Нацыянальнага Саюза, вядомай нацыянал-манархічнай арганізацыі.
У 1920—1923 пазбаўлены выбарчых правоў. У сярэдзіне 1920-х гг. настаяцель (паводле звестак, якія захоўваюцца ў НГАБ) Успенскай царквы в. Крыжагор’е Мінскага павета. Быў прыхільнікам утварэння Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы, прымаў удзел у з’ездзедухавенства і вернікаў Мінскай епархіі 9—10 ліпеня 1927 года ў Менску.
У першы раз арыштаваны ў 1931 годзе. Абвінавачваўся ў «агітацыі супраць калгасаў» і ў «нежаданні адмовіцца ад сана». Асуджаны да 5 гадоў ППК. Пасля датэрміновага вызвалення (1933) служыў у храме с. Ульянаўскае (Ульянава) Пагарэльскага раёна Цвярской (Калінінскай) вобласці. Зноў арыштаваны 23.7.1937. Пад следствам знаходзіўся ў турме Зубцова Цвярской вобласці. Абвінавачваўся ў «контррэвалюцыйнай шпіёнскай дзейнасці» і «антысавецкай агітацыі». 10.8.1937 тройкай НКУС прыгавораны да ВМП. Расстраляны. Рэабілітаваны 27.4.1989 Цвярской абласной пракуратурай. Асабовая справа Дз. № 33362-с захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
У 1999 Сінодам Беларускай праваслаўнай царквы далучаны да ліку святых новапакутнікаў.
Сям'я
Меў сына  Аляксандра Паўскага (н. 1908 у Мінску). Арыштаваны 29.2.1932 у Менску, 14.7.1932 асуджаны за «падробку дакументаў вязню, які ўцёк з канцлагера» да 3 гадоў ссылкі ў Казахстан. Далейшы лёс невядомы. Рэабілітаваны 28.2.1992 пракуратурай Беларусі.
Праспект Незалежнасці (Мінск)
Праспект Незалежнасці — галоўная магістраль Мінска, вядзе ад яго цэнтра на паўночны ўсход. Даўжыня праспекта — каля 15 км.
Гісторыя
Галоўная магістральная вуліца Мінска, пракладзеная яшчэ ў сярэдзіне XVI стагоддзя, як участак Маскоўска-Венскага паштовага тракту, была перапланавана пры З. Я. Карнееве (першы грамадзянскі губернатар Мінска і Мінскай губерні) і названая ў яго гонар Захар’еўскай.
Пазней яна была пераназвана ў Савецкую.
Праспект таксама ўключаў Барысаўскі тракт (у 1937 пераназваны ў Пушкінскую вуліцу). Падчас акупацыі назва была Хаўптштрасэ.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны горад быў практычна цалкам разбураны (напрыклад, на вуліцы Савецкай ацалелі толькі 10 дамоў). Было прынята рашэнне аб карэннай рэканструкцыі горада, у тым ліку да 1952 года быў спраектаваны праспект Сталіна, які праходзіў па больш шырокай і выпрастаннай трасе. У 1961 г. ён быў перайменаваны ў Ленінскі праспект.
У 1991 годзе пасля атрымання незалежнасці праспект быў пераназваны ў праспект Францыска Скарыны, у 2005 годзе — у праспект Незалежнасці.
Забудова
Па характары планіроўкі і забудовы праспект Незалежнасці дзеліцца на 3 часткі:
1-ая частка
1-ю частку, даўжыня якой каля 3 км, адкрываюць два будынкі: атэль «Мінск» — злева і Мінскі паштамт — справа. У гэтай частцы шырыня праспекта — 48 м. Суадносіны вышыні будынкаў і шырыні праспекта — 1:2, якія ствараюць уражанне прасторы, святла і некаторай параднасці, ствараюць цэласны характар забудовы. Тут усе будынкі ўзяты пад адзін карніз. Праспект добра ўпісаны ў прыроднае асяроддзе ракі Свіслач.
Будаўніцтва на цэнтральным участку праспекта Незалежнасці вялося ў дзве чаргі: Забудовай кіравалі архітэктары М. Паруснікаў і М. Баршч.
Пры будаўніцтве большасці жылых дамоў, размешчаных на гэтай частцы праспекта, выкарыстана адна серыя тыпавых секцый № 7 (распрацоўка маскоўскага інстытута «Горстройпроект», архітэктар З. Кавікаў), з прычыны чаго дасягнута мастацкае адзінства забудовы.
2-я частка
На ўчастку праспекта Незалежнасці ад плошчы Перамогі да плошчы Калініна разам з даваеннымі будынкамі (1937—1941 гады, архітэктары А. Брэгман, Г. Якушка) узведзены новыя жылыя будынкі (1952—1958 гады, архітэктары М. Баршч, Л. Аранаускас, А. Духан, С. Баткоўскі, Н. Макляцова, Н. Шпігельман). Вядучую ролю на гэтым участку і ў структуры горада адыгрывае плошча Якуба Коласа
Плошчы
На ўсім працягу праспекта Незалежнасці размешчана некалькі плошчаў (упарадкаваны па размяшчэнню з усходу на захад):
Характэрныя будынкі і збудаванні
Глядзіце Славутасці Мінска
Грамадскі транспарт
Практычна ўздоўж усёй працягласці праспекта Незалежнасці праходзіць Маскоўская лінія Мінскага метрапалітэна, а таксама на большай яго частцы — аўтобусны маршрут № 100.
Нефармальныя тапонімы праспекта
Месца пад домам 16 нефармальна называюць месцам "пад гадзіннікам", кафэ "Світанак" (д.23, зараз не існуе) атрымала ад мінчан мянушку "памыйніца", падземны пераход паміж Нацыянальным банкам і ГУМам празвалі "трубой", адлегласць ад вул. Энгельса да вул. Леніна назвалі "цэнтр", а адлегласць ад Белдзяржцырка да плошчы Перамогі "стомятроўка ".
Даманаўскае вадасховішча
Дама́наўскае — вадасховішча ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, у басейне ракі Шчара і яе прытока Грыўды, каля перакрыжавання аўтамабільных дарог  і.
Вадасховішча створана ў 1954 годзе ў мэтах энергетыкі і рыбагадоўлі. Знаходзіцца за 16 км у напрамку на паўночны ўсход ад Івацэвічаў, прыкладна за 0,5 км на паўднёвы ўсход аграгарадка Даманава, за 1,4 км уверх па цячэнню ад месца ўпадзення Грыўды ў Шчару.
Плошча паверхні вадасховішча 1,82 км². Даўжыня 2 км, найбольшая шырыня 1,5 км. Найбольшая глыбіня 3,5 м. Аб'ём вады ў вадасховішчы 1,82 млн м³. Плошча вадазбору 4160 км². Ваганні ўзроўню на працягу года 1,1 м. Сярэдні шматгадовы сцёк 523 млн м³. Чаша вадасховішча займае частку поймы рэк Шчара і Грыўда, агароджана дамбай даўжынёй 6,75 км. Напаўняецца вадой са Шчары праз сістэму шлюзаў з Чамялоўскага вадасховішча.
Іван Іванавіч Лапо
Іван Іванавіч Лапо ( — ) — беларускі гісторык, даследчык гісторыі ВКЛ.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы прысвечаны гісторыі Вялікага княства Літоўскага, беларуска-літоўска-рускім і беларуска-літоўска-польскім дзяржаўна-палітычным і этнакультурным сувязям у XIV—XVIII стст.
Распрацоўваў пытанні этнагенезу і этнічнай гісторыі ўсходніх славян (у тым ліку беларусаў) і іншых народаў Усходняй Еўропы. Складванне беларускай народнасці, на яго думку, праходзіла ў XIV—XVI стст., калі актывізаваліся працэсы этнічнай кансалідацыі нашчадкаў старажытных крывічоў, дрыгавічоў і радзімічаў. Сярод прыкмет, якія характарызавалі этнічныя асаблівасці беларусаў у эпоху феадалізму і больш позні час, выдзяляў мову, побыт і культуру, гістарычныя і этнаграфічныя традыцыі.
Значную ўвагу аддаваў міжэтнічным адносінам у Вялікім княстве Літоўскім і Рэчы Паспалітай. Распрацоўваў пытанні паходжання і гісторыі шляхты, дзяржаўна-прававога становішча Вялікага княства Літоўскага пасля Люблінскай уніі 1569 года.
Аркадзь Мікалаевіч Дзенісевіч
Аркадзь Мікалаевіч Дзенісевіч (1940, в. Вашчынічы, цяпер, Брэсцкая вобласць) — беларускі мастак, мастацтвазнаўца, педагог, паэт.
Біяграфія
У 50-гадовым узросце паступіў на факультэт мастацтвазнаўства, атрымаў вышэйшую адукацыю.
Выкладаў гісторыю сусветнай культуры ў Брэсцкім дзяржаўным універсітэце імя Пушкіна. З 1991 — педагог Брэсцкай дзіцячай мастацкай школы.
Жыве ў Брэсце.
Творчасць
Пісаць вершы пачаў яшчэ ў школе. Выдаў зборнік «Скарбніца жыцця».
У 1959 намаляваў першую карціну «Паляванне на львоў» (копія твору невядомага мастака). Першыя аўтарскія працы з'явіліся ў сярэдзіне 1960-х. У творчасці пераважае тэма старажытнай архітэктуры: храмы, замкі, архітэктурныя відарысы. Радзіме прысвечаныя творы «Пружанская вясна», «Ясельда», «Палескі край». Адбыліся чатыры персанальныя выстаўкі.
Займаўся аздабленнем інтэр'ераў будынку Брэсцкага аблвыканкама, абласной бібліятэкі, Іванаўскай дзіцячай бібліятэкі, школьнага музея ў вёсцы Махро Іванаўскага раёна, Драгічынскага ваенна-гістарычнага музея імя Удавікова, музея «Бездзежскі фартушок».
Даследуе творчасць Напалеона Орды і Юзафа Крашэўскага. Выдаў кнігу «Тэндэнцыі класіцызму і рамантызму ў творах Напалеона Орды», манаграфію «Ю. І. Крашэўскі. Этнаграфія. Графіка. Жывапіс».
Леў Ісаакавіч Мільчын
Леў Ісаакавіч Мільчын (18 жніўня 1920, Мінск — 28 чэрвеня 1987) — савецкі рэжысёр і мастак анімацыйнага кіно, педагог. Заслужаны мастак РСФСР (1979).
Біяграфія
Пахаваны ў Маскве, на Міцінскіх могілках (уч. 126).
Сям’я
Жонка — Тамара Палетыка (1922—2011), мастак анімацыйнага кіно.
Унга
Унга (Unga) — найбуйнейшы востраў у групе архіпелага Шумагіна. Уваходзіць у склад амерыканскага штата Аляска. Плошча — 442,188 км². У 2000 г. на востраве жыў 1 чалавек.
Геаграфія
Унга месціцца ў заходняй частцы заліва Аляска за 6,3 км на поўдзень ад паўвострава Аляска. Раён месцазнаходжання вызначаецца высокай сейсмічнай актыўнасцю. Суша складзена гранітамі і асадкавымі вулканічнымі пародамі. Для пейзажаў характэрны скалы і россыпы буйнога друзу. Найвышэйшы пункт дасягае 696 м. Востраў знакаміты рэшткамі акамянелых раслін, якія захаваліся са старажытных часоў.
Клімат марскі прахалодны. Узімку на паўднёвым узбярэжжы частыя штормы. На большай частцы вострава дамінуе тундравая і лугавая расліннасць.
Гісторыя
Востраў Унга быў адкрыты расійскай экспедыцыяй на чале Вітуса Берынга ў 1741 г. Сучасная назва паходзіць ад наймення алеуцкай вёскі Ougnagok (Ounga), якая ўпершыню ўзгадваецца на востраве ў 1833 г. Асноўнымі заняткамі мясцовых жыхароў былі рыбалоўства і здабыча марскіх футравых звяроў. Паселішча было ліквідавана да канца XX ст. у сувязі са сталым памяньшэннем насельніцтва.
Паселішча Унга ў 1910 — 1916 гг.:
Царква Казанскай іконы Божай Маці (Мурава)
Царква́ Казанскай іконы Бо́жай Ма́ці — праваслаўны храм у Мураве Брэсцкай епархіі, асвечаная 21 ліпеня 1996 года, у дзень памяці Казанскай іконы Божай Маці.
Гісторыя
Прыкладна ў 1800 годзе ў Мураве айцец Антоній Клачкоўскі збудаваў царкву, якая неўзабаве згарэла. Другая царква, збудаваная ў 1855 годзе і асвечаная ў гонар Святой Тройцы, была зруйнавана Саветамі ў 1964, а на яе месцы пастаўлены вясковы клуб.
Сучасная царква паўстала на ахвяраванні вернікаў і пры фінансавай падтрымцы мясцовага калгаса імя Калініна. Будаўніцтва пачалося ў 1990 годзе пасля стварэння Свята-Траецкага прыходу і першых ахвяраванняў. Для пабудовы было абрана новае месца паміж вёскамі Мурава і Навасёлкі. 21 ліпеня 1996 царква была асвечана ў гонар Казанскай іконы Божай Маці
У 2013 праведзены капітальны рамонт.
ISO 3166-1
ISO 3166-1 — першая частка стандарту ISO 3166, які ўтрымоўвае коды назваў краін і падпарадкаваных тэрыторый. Упершыню апублікаваная ў 1974 годзе. Вызначае тры розных коды для кожнай краіны:
Краіна або рэгіён атрымлівае новы код пры змене назвы, а лікавы код змяняецца пры змяненні межаў. Некаторыя коды рэзервуюцца, напрыклад, рэзервуюцца састарэлыя коды.
ISO 3166-1 — не адзіны стандарт для кодаў краін. МАК і ФІФА маюць свае ўласныя спісы.
Апошнія абнаўленні
Змены ў ISO 3166-1 абвяшчаюцца праз бюлетэні, дзесяць з якіх вышлі ў апошні час.
Коды ISO 3166-1
ISO 3166
Уяўныя супольнасці
Уяўныя супольнасці — канцэпцыя ў межах тэорыі нацыі, распрацаваная Бенедыктам Андэрсэнам у аднайменнай кнізе, у якой той разглядае нацыю як сацыяльна сканструяваную грамаду, уяўляемую людзьмі, якія ўспрымаюць сябе яе часткай. Першае выданне кнігі Андэрсана «Уяўныя супольнасці» было выдадзена ў 1983 годзе. Другое выданне — у 1991 годзе.
Агляд
Андэрсан азначае нацыю як «уяўную палітычную супольнасць, і ўяўляецца яна як нешта непазбежна абмежаванае, але ў адначассе суверэннае».
Уяўная супольнасць адрозніваецца ад рэальнай супольнасці, таму што яна не можа быць заснаваная на штодзённых зносінах «твар у твар» яе ўдзельнікаў. Заместа гэтага, яе ўдзельнікі ўтрымліваюць у сваёй свядомасці ментальны вобраз свайго падабенства. Нацыя з’яўляецца ўяўнай, «таму што члены нават самай маленькай нацыі ніколі не будуць ведаць большасці сваіх сваякоў-па-нацыі, сустракацца з імі ці нават чуць аб іх, але ў той жа час ва ўяўленні кожнага з іх жыве вобраз іхняй еднасці», — адзначае Андэрсан.
Гэтыя супольнасці з’яўляюцца ўяўнымі як нешта абмежаванае і разам з тым суверэннае. Абмежаванае — таму што нацыя заўсёды падумаўляе існаванне іншых нацый. Нацыя — гэта не ўсё чалавецтва, і спецыфіка яе феномена менавіта ў супрацьпастаўленні іншым нацыям. Суверэннае — таму што нацыі заўсёды імкнуцца да аўтаноміі. Задатак гэтай аўтаноміі — суверэнная дзяржава.
Апрача гэтага, нацыі з’яўляюцца супольнасцю, таму што «незалежна ад фактычнае няроўнасці і эксплуатацыі, якія ў кожнай нацыі могуць існаваць, нацыя заўсёды падумаўляецца як глыбокае, гарызантальнае таварыства. Урэшце, менавіта гэтае братэрства з цягам двух апошніх стагоддзяў дае шматлікім мільёнам людзей магчымасць хутчэй не забіваць, а добрахвотна паміраць за такія абмежаваныя прадукты ўяўлення».
На думку Андэрсана, узнікненне нацый стала магчымым у выніку змененага ўспрымання часу і з’яўлення друкаванага капіталізму.
Кантэкст
Распрацоўка тэорыі нацыяналізму Андэрсана звязаная з яго ўяўленнем аб тым, што ні марксісцкая, ні ліберальная тэорыі не здольныя даць адэкватнае тлумачэнне гэтай з’яве.
Ліпавая Калода
Лі́павая Кало́да (, Липовая Колода) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Калодзішчанскага сельсавета.
Насельніцтва
2019 год – 131 жыхар
2009 год (перапіс) – 26 жыхароў
Жаночая зборная Швецыі па футболе
Жаночая зборная Швецыі па футболе (Sveriges damlandslag i fotboll) — нацыянальная зборная Швецыі па футболе, якая выступае на футбольных турнірах сярод жанчын. Выступае пад кіраўніцтвам шведскага футбольнага саюза. Вядомая тым, што выйграла чэмпіянат Еўропы 1984 года сярод жанчын, а на першынстве свету 2003 года дайшла да фіналу. Таксама ў 1996, 2008 і 2012 гадах прымала ўдзел у летніх Алімпіядах. Сярэбраны прызёр (жанчыны) / Алімпійскіх гульнях 2016 года.
Піла (фільм)
«Піла» (Saw) — кінафільм 2004 года ў жанры жахі. У ЗША не рэкамендуецца для прагляду асобам да 18 гадоў.
Першапачаткова планавалася выпусціць фільм толькі для продажу на відэа, але прэм’ера на кінафестывалі «Сандэнс» змяніла гэтае рашэнне. Трылер вельмі спадабаўся гледачам і 29 кастрычніка выйшаў у шырокі пракат. За першыя выходныя фільм сабраў 18 млн $ (пры гэтым бюджэт склаў 1,2 млн $), а агульныя касавыя зборы перавысілі 102 млн $.
Рэакцыя
Фільм (а таксама трэцяя частка франшызы, «Saw III») уключаны ў спіс забароненых да распаўсюджвання ў Рэспубліцы Беларусь.
Дабрасень
Да́брасень — возера ў Светлагорскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Бярэзіна, за 40 км у напрамку на паўночны захад ад Светлагорска, за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Каралёва Слабада 2, прыкладна за 0,8 км на паўночны ўсход ад вёскі Васілёўка.
Старына (Мінскі раён)
Старына́ (, Старина) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Калодзішчанскага сельсавета.
Дабрасень
Возера старычнае. Плошча паверхні каля 0,26 км², даўжыня 2,4 км, найбольшая шырыня 0,1 км, даўжыня берагавой лініі каля 5 км. Берагі возера пясчаныя.
Старына (Мінскі раён)
Злучана дарогамі з аграгарадком Калодзішчы, вёскамі Юхнаўка і Глебкавічы. За паўднёвай ваколіцай вёскі змяшчаецца вялікая сажалка.
Сухарукія
Сухару́кія (, Сухорукие) — пасёлак у Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Калодзішчанскага сельсавета.
Краснапольскі сельсавет (Расонскі раён)
Краснапо́льскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Расонскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Краснаполле.
2 жніўня 1966 года цэнтр Тродавіцкага сельсавета Расонскага раёна Віцебскай вобласці БССР перанесены ў вёску Краснаполле, сельсавет перайменаваны ў Краснапольскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 21 населены пункт. 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана частка скасаванага Дварышчанскага сельсавета (12 населеных пунктаў: Байдзіна, Гарадзішча, Горы, Дворышча, Жалезнікі, Казлы, Красты, Пакоціна, Прудок, Рудня, Рум, Трыполле) і частка скасаванага Заборскага сельсавета (12 населеных пунктаў у межах камунальнага ўнітарнага прадпрыемства імя Азіна: Азёрная, Бухава, Дудкі, Забор’е, Лакці, Мамолі, Межагосце, Ніўё, Ножніцы, Паддуб’е, Перавоз і Шарстова). 23 чэрвеня 2005 года ў склад Альбрэхтаўскага сельсавета перададзены 12 населеных пунктаў былога Дварышчанскага сельсавета (Байдзіна 1, Гарадзішча, Горы, Дворышча, Жалезнікі, Казлы, Красты, Пакоціна, Прудок, Рудня, Рум і Трыполле).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1358 чалавек, з іх 92,6 % — беларусы, 6,7 % — рускія, 0,4 % — украінцы.
Спіс зорак сузор’я Сталовай Гары
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Сталовай Гары да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Тродавіцкі сельсавет
Тро́давіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Расонскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Тродавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Дрэтунскага раёна Полацкай акругі БССР. З 3 ліпеня 1925 года ў складзе Краснапольскага, з 4 жніўня 1927 года ў складзе Расонскага раёнаў Полацкай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Расонскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Чырвоны Сцяг. З 20 верасня 1944 года ў складзе Расонскага раёна Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Шуляцінскага сельсавета.
4 чэрвеня 1962 года цэнтр Шуляцінскага сельсавета перанесены ў вёску Тродавічы, сельсавет перайменаваны ў Тродавіцкі. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Полацкага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Расонскага раёна. 2 жніўня 1966 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Краснаполле, сельсавет перайменаваны ў Краснапольскі.
Функцыя (матэматыка)
Фу́нкцыя — адно з асноўных паняццяў у матэматыцы, якое выражае залежнасць адных пераменных велічынь ад другіх.