cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Саюз беларускіх патрыётаў
Арышты, далейшы лёс
У лютым 1947 года МДБ праводзіць арышты сябраў СБП. 8 лютага арыштаваныя Васіль Мядзелец і Антон Фурс. Пазней арышты працягваліся, вучняў забіралі з урокаў, арыштоўваліся настаўнікі-сябры СБП.
У Мінску 16—20 чэрвеня 1947 года былі асуджаныя 34 сябры СБП. Васіль Мядзелец, Антон Фурс, Мікола Асіненка былі прысуджаныя да расстрэла, але ў сувязі з адменай смяротнага пакарання ад 20 траўня 1947 года, яны былі асуджаныя на 25 гадоў пазбаўлення волі. У Полацку 11—12 лістапада 1947 года былі асуджаныя Леанід Казак, Пётра Спірковіч, Марыя і Іван Бабічы, Алена і Ларыса Барсук. У 1948 годзе ў Полацку былі асуджаныя Мікола Конан, Стась Савік і Алеся Умпіровіч. Двое бацькоў — Лявон Умпіровіч і Ганна Бабіч былі асуджаныя на 10 і 6 гадоў адпаведна за неданясенне на сваіх дзяцей. Лявон Умпіровіч памёр у мінскай турме. Пазбег пакарання сябра Глыбоцкай групы СБП, Віктар Дылевіч, які здолеў выехаць у Польшчу. Міхал Дзеравянка быў адзіным, хто быў апраўданы, бо сапраўды не належаў да арганізацыі: у часе суда быў ён вызвалены адразу з залі паседжання.
Сябры СБП адбывалі тэрміны ў працоўна-папраўчых лагерах. У 1955—1956 гадах усе сябры былі вызваленыя. У 1990-х гадах пачалася індывідуальная рэабілітацыя сябраў СБП.
NGC 6429
NGC 6429 (іншыя абазначэнні — UGC 10960, MCG 4-42-4, ZWG 141.7, IRAS17420+2522, PGC 60770) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ліў Тайлер
Тайлер пачала кар’еру мадэлі ва ўзросце 14 гадоў, аднак неўзабаве вырашыла прысвяціць сябе акцёрству. Пасля свайго кінадэбюту ў фільме «» (1994), Тайлер з’явілася з ролямі другога плана ў фільмах «» (1995), «» (1995) і «» (1996). Яна атрымала прызнанне крытыкаў за ролю ў фільме Бернарда Берталучы «» (1996), пасля якога былі ролі ў меладраме «» (1997) і чорнай камедыі «» (1997).
Сусветную вядомасць Тайлер прынесла роля эльфійкі Арвен у кінатрылогіі «Уладар пярсцёнкаў» (2001—2003).
Дэпак
Дэпак — адзін з гарадоў-мільянераў правінцыі Заходняя Ява, Інданезія. Дэпак размешчаны на паўночным захадзе вострава Ява. Горад развіваецца як горад-спадарожнік Джакарты, многія жыхары працуюць у сталіцы Інданезіі.
Горад знаходзіцца на поўдзень ад інданезійскай сталіцы Джакарты. Плошча горада 200,29 км², насельніцтва — жыхароў на 2021 год. Шчыльнасць насельніцтва 7,055 чал./км².
Барычэўскі
Барычэўскі — прозвішча.
Ваямпі
Ваямпі (саманазва: Wayãpi, літаральна «стральцы») — індзейскі народ Паўднёвай Амерыкі. Жывуць на поўдні Французскай Гвіяны і ў бразільскім штаце Амапа. Агульная колькасць (2021 г.) — 1800 чалавек.
Гісторыя
Ваямпі размаўляюць на мове, якая адносіцца да галіны тупі—гуарані. У мінулым яны насялялі ніжнюю плыню ракі Шынгу. У XVIII ст. па запыту партугальскіх місіянераў-езуітаў ваямпі рушылі на поўнач, каб змагацца з французамі, аднак паміж 1780 г. і 1815 г. апынуліся ў ізаляцыі ад еўрапейцаў. Яна была перарвана толькі ў 1940-я гг. у Французскай Гвіяне і ў 1970-я гг. у Бразіліі. У нашы дні ваямпі падзяляюцца на 4 тэрытарыяльныя групы. 1 з іх існуе на поўдні Французскай Гвіяны, 3 — на захадзе Амапы.
Культура
Ваямпі займаюцца падсечна-агнявым земляробствам. Вырошчваюць кукурузу, маніёк, батат, трыснёг для атрымання валокнаў, бананы і г. д. Мужчыны выпальваюць лясныя надзелы, астатні клопат пра ўраджай кладзецца на жанчын. Мужчыны таксама палююць і ловяць рыбу. Жанчыны займаюцца збіральніцтвам.
Толькі 1 з груп ваямпі ў Амапе ўздзельнічае ў здабычы золата і такім чынам мае сталае дачыненне да грашовай эканомікі. Тым не меней, усе групы ваямпі злучаны ў гандлёвую сетку, створаную індзейцамі-карыбамі. Яна заснавана на абмене карыснымі рэчамі. Так, за еўрапейскія тавары і лодкі ваямпі расплачваюцца бавоўнай, паляўнічымі сабакамі і ўпрыгожваннямі з пер'я. Гандляры yepe звычайна маюць сваяцкія або сяброўскія сувязі з індзейскімі абшчынамі і дзякуючы гэтаму атрымоўваюць ільготы. Дзякуючы абмену еўрапейскія тавары даволі хутка выціскаюць традыцыйныя рамесныя выбары. Паляўнічыя ахвотна карыстаюцца агнястрэльнай зброяй. Лукі і стрэлы захоўваюцца толькі для здабычы рыбы.
Згодна паданням ваямпі, да перасялення яны жылі ў буйных вёсках на чале вялікіх правадыроў. Бліжэй да нашага часу экстэнсіўныя формы забеспячэння вымусілі іх часта мяняць месца жыхарства, шукаць болей урадлівыя глебы і багатыя лясы. У выніку на змену сталым буйным вёскам прыйшлі малыя мабільныя паселішчы, у якіх дамінуе 1 пашыраная сям'я на чале старэйшага мужчыны. Пад яго ўладай знаходзяцца сем'і зяцёў і сыноў. Звычайна такія паселішчы не маюць пэўнага плана, але іх цэнтрам лічыцца пляц за агароджай okara. У кожнай хаціне жыве 1 малая нуклеарная сям'я. Акрамя таго, будуюць некалькі гаспадарчых хацін для захоўвання прыпасаў і прыгатавання ежы. Традыцыйныя жытлы oka ўзводзяцца на па́лях. Дахі крыюцца сухім пальмавым лісцем.
Родаў як асобных сацыяльных груп не захавалася. Ваямпі вылучаюць блізкіх сваякоў yanewãku, жыхароў свайго паселішча eletã lang, астатнія з'яўляюцца чужынцамі ãm k. Шлюбы імкнуцца заключаць са стрыечнымі братамі і сёстрамі без асаблівых цырымоній. Калі ў паселішчы дзяўчын шлюбнага ўзросту болей, чым хлопцаў, дазваляюцца шлюбы з мужчынамі з вонкавага свету, але так, каб зяць перасяліўся ў паселішча жонкі. Пэўны перыяд (часам ён цягнецца некалькі гадоў) такі зяць мае статус жаніха, займаецца забеспячэннем сям'і нявесты рыбай або дзічынай. Звычайна пасля заключэння сталага шлюбу маладая жонка пераязджае ў дом бацькоў мужа. Праз некалькі гадоў яны будуюць сваё асобнае жытло. Палігінія сустракаецца рэдка, але ўспрымаецца з павагай. Сучасныя дзеці-ваямпі маюць магчымасць наведваць школы, але навучанне адбываецца на французскай і партугальскай мовах. Выключэнне складаюць місіянерскія школы ў Амапе, дзе таксама выкарыстоўваецца родная мова.
Ваямпі практыкуюць супольныя піры. Яны арганізуюцца сталымі мужчынамі і суправаджаюцца шчодрымі падарункамі ўдзельнікам. Такім чынам мужчына-арганізатар мае магчымасць падвысіць свой сацыяльны і палітычны статус. Канкурэнцыя знутры аднаго паселішча часам прыводзіць да раз'яднанасці і канфліктам паміж сваякамі. У мінулым пасля смерці чальца сям'і яго маёмасць хавалі разам з ім або спальвалі. У нашы дні яна перадаецца блізкім сваякам.
Ваямпі маюць багаты фальклор, пераказваюць старажытныя міфы і гістарычныя паданні. Святы суправаджаюцца музыкай і танцамі.
Рэлігія
Ваямпі лічаць, што сусвет і чалавечае грамадства былі створаны вялікім богам Yaneya. Ён падзяліў сусвет на 4 часткі. У вышэйшых 2 частках жывуць багі і духі. Трэцяя частка аддана чалавецтву. Ніжэйшая — вялікім ляніўцам, якія ўсведамляюць сябе людзьмі. Чалавечы сусвет пабудаваны на хісткай раўнавазе, таму людзі павінны паважаць прыроду і ніколі не забіваць занадта шмат звяроў ці рыбы, а таксама не збіраць занадта шмат лясных прадуктаў, інакш за гэта чакае помста. Арганізатарам рэлігійных рытуалаў з'яўляецца шаман paye. Дзякуючы тытунёваму соку, раслінным галюцынагенам і бразготкам ён змяняе стан сваёй свядомасці, «вандруе» па іншых сусветах, мае зносіны з духамі. Шаман імкнецца падпарадкаваць духі прыроды, а людзей, вінаватых у злоўжываннях, пакараць з дапамогай табу.
Падлеткі, хлопчыкі і дзяўчаты, праходзяць абавязковы рытуал ініцыяцыі, або «змены скуры», калі да скуры прыкладваюць мурашак. Памерлых хаваюць у аддаленых мясцінах і ніколі не наведваюць іх магільню, паколькі духі мёртвых людзей разглядаюцца як небяспечныя.
З 1980-х гг. распаўсюджваецца хрысціянства, практыкуюцца некаторыя хрысціянскія абрады накшталт хрышчэння.
Эфект Рамана
Эфе́кт Ра́мана (камбінацы́йнае рассе́янне святла́) — рассейванне святла рэчывам, якое суправаджаецца змяненнем даўжыні хвалі святла.
Эфект звязаны з ваганнем і вярчэннем малекул рэчыва. Быў адкрыты ў 1928 годзе і Л. І. Мандэльштамам на крышталях і Ч. Раманам і  на вадкасцях.
Спектр камбінацыйнага рассейвання
Спектр камбінацыйнага рассеяння, у адрозненне ад, змяшчае, акрамя падаючага святла з частатой
ν
, лініі
ν±ν
, якія называюцца спадарожнікі.
Спектральныя лініі-спадарожнікі суправаджаюць кожную спектральную лінію першаснага святла.
Зрух спадарожнікаў па частаце адносна першаснай лініі характарызуе рассейваючае рэчыва і роўны ўласным частотам малекулярных ваганняў.
Спадарожнікі ўяўляюць сабой дзве групы ліній, размешчаных сіметрычна адносна лініі першаснага святла. Спадарожнікі, зрушаныя ў чырвоны (даўгахвалевы) бок адносна першапачатковай лініі называюцца «чырвонымі» (ці стоксавымі), а зрушаныя ў фіялетавы (караткахвалевы) — «фіялетавымі» (антыстоксавымі).
З павелічэннем тэмпературы інтэнсіўнасць антыстоксавых спадарожнікаў хутка павялічваецца.
Квантавая тэорыя тлумачыць камбінацыйнае рассейванне святла як працэс, які складаецца з двух звязаных паміж сабой актаў: паглынання фатона частаты
і выпускання фатона з частатой
. Энергія малекулы не можа прымать толькі пэўныя значэнні. Малекула можа знаходзіцца на пэўных энергетычных узроўнях — асноўным і ўзбуджаным. Энергія ўзбуджанага ўзроўня больш за энергію асноўнага на ΔЕ. Калі фатон з энергіяй hν паглынаецца малекулай, якая знаходзіцца на асноўнам узроўні, яна пераходзіць на ўзбуджаны і паглынае частку энергіі фатона. Выпушчаны фатон мае энергію
hν−ΔЕ
і частату
. Фатон зрушваецца ў чырвоны бок. Калі малекула знаходзіцца на ўзбуджаным уроўні, выпушчаны фатон зрушваецца ў фіялетавы бок. З павелічэннем тэмпературы колькасць узбуджаных малекул павялічваецца, павялічваецца інтэнсіўнасць антыстоксавых спадарожнікаў.
Частоты
— частоты вагальных або круцільных рухаў малекулы. Такім чынам, частоты спадарожнікаў з’яўляюцца камбінацыямі частот падаючага святла і ўласных частот малекулы. Таму і рассейванне называюць камбінацыйным. Па частотах спадарожнікаў можна вызначаць, якое рэчыва рассейвае святло. Гэтым займаецца. Раманаўскі эфект назіраецца ў рассеяным святле ад ўзору, а не ў спектры паглынання узорам святла. Таму раманаўская спектраскапія не патрабуе спецыяльнай падрыхтоўкі ўзору і неадчувальная да палос паглынання. Гэта ўласцівасць раманаўскай (КР) спектраскапіі палягчае працэс непасрэднага вымярэння ў цвёрдых, вадкіх і газападобных асяроддзях, а таксама вымярэння праз празрыстыя матэрыялы, напрыклад, шкло, кварц, пластмасу.
Андрэйчанка
Андрэйчанка — прозвішча.
Юрый Луцкевіч
Юрый (Юрка) Луцкевіч (, Вільня —, Вільнюс) — адзін з кіраўнікоў Беларускай незалежніцкай партыі, афіцэр батальёну «Дальвіц».
Біяграфія
Сын Антона Луцкевіча, вядомага дзеяча беларускага нацыянальнага руху, брат Лявона Луцкевіча. Юрка скончыў Віленскую беларускую гімназію, Віленскае тэхнічнае вучылішча.
У канцы 1930-х вучыўся ў Варшаўскай політэхніцы, быў забраны ў польскую афіцэрскую школу. У верасні 1939 трапіў у нямецкі палон. Пад час нямецкай акупацыі Беларусі з гады 2-й сусветнай вайны быў дырэктарам беларускай школы ў Радашковічах, настаўнічаў у Баранавічах. Удзельнічаў у нацыянальным падпольным руху, быў сябрам БНП. З 1944 — афіцэр БКА, удзельнічаў у падрыхтоўцы антынямецкага паўстання ў Мінску ў канцы чэрвеня 1944, якое не адбылося. Пасля — у батальёне «Дальвіц».
Разам з Усеваладам Родзькам вясной 1945 г. з Чэхіі перабраўся ў Польшчу з мэтай арганізацыі антысавецкага падполля і партызанскага руху. Арыштаваны ў Варшаве ў канцы 1945. Праходзіў па справе над кіраўніцтвам Беларускай незалежніцкай партыі. Асуджаны на 25 гадоў лагераў «за здраду і супрацоўніцтва з ворагам». Зняволенне адбываў на Калыме.
Выйшаў 14 жніўня 1956 года, потым здабываў золата, быў старацелем. У Беларусь вярнуўся ў 1957 г., потым жыў у Вільнюсе. Уладкаваўся на працу ў электрамантажны трэст у сістэме Міністэрства будаўніцтва ЛітССР. Працаваў інжынерам, хоць афіцыйна лічыўся электратэхнікам 6-га разраду.
Памёр 12 жніўня 1992 г. у Вільні.
Сям’я
На Калыме, ужо пасля свайго вызвалення з лагеру, пазнаёміўся з маскоўскай камсамолкай Нінай Злыгосцевай, якая былая маладзейшай за яго на 15 гадоў і мела мужа. Пасля раз’ехаліся. У 1957 годзе яна нарадзіла сына Сяргея, а потым развялася са сваім першым мужам. Завязалася перапіска з Луцкевічам, у выніку Злыгосцева пераехала ў Вільню пабралася з ім шлюбам. Юрый Луцкевіч усынавіў яе сына Сяргея і даў яму сваё прозвішча.
У шлюбе з Нінай Злыгосцевай меў дачку Алесю (нар. 5 лютага 1969) і сына Івана (нар. 8 сакавіка 1974). Алеся Юр’еўна Луцкевіч вучылася ў Мінску, стала дыпламаваным дэфектолагам. Ажанілася з беларускім мастаком Алесем Покладам, ад якога мае сына Яна. Іван Юр’евіч Луцкевіч скончыў факультэт беларускай філалогіі Вільнюскага педуніверсітэта. Эміграваў у Ізраіль, дзе ажаніўся з гамяльчанкай Вольгай, ад якой мае 2 сыноў — Міхаэля (Міхася) і Юрку.
NGC 6430
NGC 6430 (іншыя абазначэнні — UGC 10966, MCG 3-45-19, ZWG 112.35, IRAS17430+1809, PGC 60805) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
In hoc signo vinces
In hoc signo vinces (Пад гэтым знакам пераможаш) — словы, якія былі напісаныя на крыжы, што ўбачыў у небе Канстанцін I Вялікі пад час паходу на Рым 28 кастрычніка 312 года перад бітвай з Максенцыям.
Ён загадаў адлюстраваць крыж на шчытах сваіх салдат і, нягледзячы на ​​перавагу суперніка ў колькасці, атрымаў перамогу. Пасля гэтыя словы былі вышытыя на яго сцягу, Канстанцін забараніў ганенні на хрысціян і перад смерцю прыняў хрысціянства.
Гэтая ж фраза ў скажоным царкоўна-славянска-беларускім перакладзе («Сім пераможма!») выкарыстоўваецца для дасягнення саркастычнага эфекта ў гутарцы, каб паказаць неадпаведнасць мэт і сродкаў іх дасягнення.
Дэвіз
Выраз атрымаў распаўсюд у мастацкай культуры і геральдыцы.
Сусветная прэмія саўндтрэкаў 2006
6-я цырымо́нія прысуджэ́ння Сусве́тнай прэ́міі саўндтрэ́каў адбылася 14 кастрычніка 2006 года ў Генце, Бельгія.
Уладзімір Іванавіч Самойла
Біяграфічны нарыс
Вучыўся ў Маскоўскім універсітэце, скончыў Петраградскі ўніверсітэт (1916).
З 1918 жыў у Вільні, працаваў выкладчыкам у гімназіі і публіцыстам у газетах «Виленская речь» (бел. «Віленская мова»), «Виленские новости» (бел. «Віленскія навіны») ды інш. Выступіў з серыяй артыкулаў пра гаротнае становішча людзей на Віленшчыне, у якіх паказваў імперыялістычны характар палітыкі Польшчы; займаўся літаратуразнаўчай працай. У 1923—1927 адзін з вядучых публіцыстаў заходнебеларускага друку вызваленчага кірунку. У філасофскіх эсэ, нарысах сцвярджаў гістарычную заканамернасць нацыянальна-вызваленчага руху працоўных у Заходняй Беларусі і яго аб’ектыўную непераможнасць. Пасля разгрому БСРГ ад актыўнага ўдзелу ў грамадска-палітычным жыцці адышоў. У 1928—1929 выступіў у друку з рэцэнзіямі на выданні Інбелкульта і Беларускай Акадэміі Навук. У газетах «Kurier Wileński» i «Przegląd Wileński» апублікаваў артыкулы пра абрады, звычаі, нацыянальную ідэалогію беларусаў, нацыянальна-вызваленчы рух. На пачатку 1930-х г. быў за бібліятэкара Беларускага музея імя І. Луцкевіча. Асноўныя публікацыі гэтага перыяду (пераважна ў часопісе «Калоссе») датычылі культуралагічнай тэматыкі, помнікаў старажытнае літаратуры, пытанняў гісторыі мастацтва, музыкі. Разглядаў творчасць асобных дзеячаў рускай і сусветнай культуры ў кантэксце з задачамі культурнага развіцця Беларусі.
Арыштаваны ў кастрычніку 1939 у ліку іншых беларускіх дзеячаў. Вывезены органамі НКВД з Вільні, некаторы час знаходзіўся ў турме ў Беластоку. Паводле аднаго з вязняў, які сядзеў з ім у камеры беластоцкай турмы, ''«Самойла, беларус, хварэў на страўнік. Быў змучаны частымі допытамі. Седзячы ў камеры, увесь час пісаў. Энкавэдысты вымагалі ад яго падрабязнага апісання беларускага руху»''. Этапаваны ў Мінск (?) ці Вілейку (?), расстраляны.
Знаёмства з Я. Купалам
Ідэя з вучылішчам здзейснілася, аднак маладыя людзі пачалі сябраваць. А галоўнае, Уладзімір Самойла разгледзеў ў маладзейшым сябру — розніца паміж імі была чатыры гады — вялікі паэтычны талент.
Самойла адыграў значную ролю ў творчым стаўленні Янкі Купалы, падтрымліваючы яго ў друку, заклікаючы да настойлівай працы над сваім талентам. Праз Самойлу Янка Купала пазнаёміўся з нелегальнай рэвалюцыйнай літаратурай, надрукаванай па-беларуску (у пераважнай большасці адозвамі і пракламацыямі БСГ). У мінскай газеце «Северо-Западный край», будучы яе супрацоўнікам, Уладзімір Самойла 13 мая 1905 года змясціў верш Івана Луцэвіча «Мужык», якім аўтар дэбютаваў у літаратуры, ён быў падпісаны псеўданімам Янка Купала. Адзін з першых рэцэнзентаў і даследчыкаў купалаўскай паэзіі. У сваіх газетных водгуках на выхад у свет «Жалейкі» і «Адвечнай песні» У. Самойла акцэнтаваў увагу на значнасць гэтых падзей для беларускага нацыянальнага адраджэння.
Творчасць
Уладзімір Самойла пакінуў вялікую спадчыну, якая не поўнасцю вядомая (асабліва гэта датычыцца публікацый у расійскай і нямецкай перыёдыцы). Першыя літаратуразнаўчыя артыкулы датуюцца 1908 годам.
Аўтар артыкулаў, прысвечаных творчасці прадстаўнікоў расійскага мадэрнізму Вячаслава Іванава, Д. Меражкоўскага, С. Гарадзецкага. Даў бліскучы аналіз мастацкім пошукам Г. Ібсена і М. Метэрлінка, сцэнічнай дзейнасці У. Меерхольда. У зборніку «Туманы» (Мінск, 1909) змясціў вялікі крытычны артыкул-нарыс ''«Аляксандр Блок. Асноўныя матывы паэзіі»''; збіраў матэрыял для кнігі, прысвечанай яго творчасці.
Займаўся гісторыяй беларускай культурнай спадчыны, рыхтаваў публікацыі па праблемах этнаграфіі, літаратуры, фалькларыстыкі, мастацтва («Вялікі скарб нашай старасветчыны», «Над калыскай беларускай музыкі» і інш.). У артыкулах і рэцэнзіях, прысвечаных заходнебеларускай літаратуры, даследаваў жанравую і ідэйную разнастайнасць творчасці асобных пісьменнікаў, выявіў непаўторнасць мастацкага аблічча беларускага паэта К. Сваяка. У публіцыстычна-філасофскіх нататках («Трыумфуе Беларусь», «Гэтым пераможаш!») паказаў аб’ектыўную заканамернасць барацьбы працоўных Заходняй Беларусі за сваё нацыянальнае вызваленне.
Даследаваў расійскую літаратуру, напісаў параўнальна-аналітычны артыкул «Блок і Дастаеўскі». Творчыя партрэты М. Рэрыха, Ф. Шаляпіна, А. Грачанінава падаў на фоне праблем культурна-мастацкага жыцця Беларусі. У брашуры «Праф. М. Здзяхоўскі пра беларускую душу» сцвярджаў веліч і непераможнасць народнага генія, гістарычнай паўнацэннасці беларускай нацыі.
Вярхі (Камянецкі раён)
Вярхі́ (, Верхи) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Раснянскага сельсавета.
Дуб
Дуб (Quercus), род вечназялёных і лістападных дрэў і кустоў сямейства букавых.
Батанічнае апісанне
Дрэвы вышынёй да 30-40 м, у дыяметры больш за 1 м. Лісце зубчастае або лопасцевае. Кветкі тычынкавыя ў каташках, песцікавыя — адзіночныя. Плод — жолуд.
Жыве 400—500 і больш гадоў.
Экалогія
На Беларусі дуб звычайны, або летні пашыраны па ўсёй тэрыторыі, на поўдні ўтварае дубовыя лясы. расце ў Белавежскай пушчы. Цвітуць у красавіку-маі, плады выспяваюць у верасні-кастрычніку. У батанічных садах і парках 16 інтрадукаваных відаў і 7 форм. Найбольш вядомыя:, ,.
Значэнне і выкарыстанне
Дрэва дае каштоўную прамысловую сыравіну. Шмат якія экзэмпляры аб'яўлены помнікамі прыроды.
Раней на Беларусі са ствалоў дубоў рабілі лодкі-дубы.
Ваенная зона C
Ваенная зона Ц, Зона вайны Ц (War Zone C) або Раён ваенных дзеянняў «Ц» — амерыканская назва аднаго з раёнаў Паўднёвага В’етнама падчас вайны ў В’етнаме ў 1960—1970-я гады. Раён (зона) ваенных дзеянняў C, як і ваенная зона D, падвергнуўся самай вялікай апрацоўцы дэфаліянтамі ў перыяд вайны.
Тэрыторыя Паўднёвага В’етнама з 1962 года была падзелена на чатыры ваенныя зоны, якія размяшчаліся з поўначы на поўдзень, і называліся: Ваенная зона C размяшчалася на паўночны захад ад горада Сайгон і займала ўсю паўночную частку правінцыі Тэйнінь ля мяжы з Камбоджай і знаходзілася ў тактычнай зоне III корпуса. Гэтая было адным з месцаў, дзе «сцежка Ха Шы Міна» заходзіла на тэрыторыю Паўднёвага В’етнама. Назва з’явілася яшчэ ў перыяд каланіяльнай вайны Францыі (Індакітайскай вайна), і яе паходжанне невядома. У ваеннай зоне Ц у асноўным дзейнічалі амерыканскія 1-я і 25-я пяхотныя дывізіі. Тут былі праведзены некалькі значных ваенных аперацый, у прыватнасці, аперацыі «Attleboro» і «Junction City» (адны з найбуйнейшых падчас інтэрвенцыі), а таксама мноства больш дробных.
Палембанг
Палембанг (Kota Palembang) — горад на востраве Суматра на поўдні Інданезіі. Цэнтр правінцыі Паўднёвая Суматра.
У старажытнасці Палембанг быў сталіцай індуісцка-будыйскай дзяржавы Шрывіджая. Пасля пірацкіх набегаў дзяржавы Чола, асабліва ў 1025 годзе, пачаўся заняпад, горад згубіў сваё значэнне. Сталіца Шрывіджаі перамясцілася на поўнач у Джамбі. У горадзе захаваліся пабудовы і планіроўка часоў галандскай каланізацыі.
Краўяна
Крав'яна (Croviana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 661 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 132 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 38027. Тэлефонны код — 0463.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Георгій Перамаганосец.
NGC 6432
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Анатоль Дзмітрыевіч Папанаў
Анатоль Дзмітрыевіч Папанаў (, Вязьма —, Масква) — расійскі акцёр тэатра і кіно. Народны артыст СССР (1973). Лаурэат Дзяржаўнай прэміі Расіі (1966), Дзяржаўнай прэміі СССР (1989 — пасмяротна). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Нарадзіўся 31 кастрычніка 1922 года ў Вязьме. У 1930 годзе разам з бацькамі пераехаў у Маскву. Скончыў інстытут тэатральнага мастацтва (1946). З 1947 года працаваў у Клайпедскім тэатры, з 1949 — у Маскоўскім тэатры сатыры. Агучваў мультфільмы (Воўк у серыяле «Ну, пачакай!», 1969—81). Памёр 7 жніўня 1987 года ў Маскве. Пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках.
Сацыялістычны Аўтаномны Край Ваяводзіна
Сацыялістычны Аўтаномны Край Ваяводзіна (Socijalistička Autonomna Pokrajina Vojvodina / Социјалистичка Аутономна Покрајина Војводина) — адзін з двух аўтаномных краёў у складзе Сацыялістычнай Рэспублікі Сербія. Адміністрацыйным цэнтрам края з’яўляўся горад Нові-Сад.
Салу Джыба
Салу Джыба (Salou Djibo; нар. ) — камандзір сталічнага гарнізона арміі Нігера, які арганізаваў і ўзначаліў ваенны пераварот у Нігеры 18 лютага 2010 года. Ён узначальваў хунту — Вышэйшы савет па аднаўленні дэмакратыі і дэ-факта з’яўляўлся кіраўніком дзяржавы.
Біяграфія
Належыць да народнасці зарма. Навучаўся ў Кот-д’Івуары, Марока і КНР, служыў у міратворчых падраздзяленнях ААН у Кот-д’Івуары і ДРК. Джыба быў камандзірам «1-й ваеннай зоны» і кантраляваў 40 % узброеных сіл.
У красавіку 2010 года заснаваў камісію па падрыхтоўцы новай канстытуцыі краіны і даў старт працы часовага парламента, які атрымаў назву Нацыянальны кансультатыўны савет. Распрацаваны да мая праект канстытуцыі прадугледжваў пераход да паўпрэзідэнцкай сістэмі кіравання.
У межах барацьбы з карупцыяй у красавіку 2010 года былі звольненыя кіраўнікі 20 найбуйнейшых дзяржаўных кампаній. Была заснавана дзяржаўная фінансавая інспекцыя, закліканая выявіць злоўжыванні ранейшага ўрада.
У кастрычніку 2010 года была спынена спроба перавароту. Былі арыштаваныя некалькі вышэйшых афіцэраў, уключаючы другога па ўплывовасці, пасля Джыбы, члена хунты палкоўніка Бады, і кіраўніка Нігерскай службы бяспекі Сейны Шэкараў.
7 красавіка 2011 года перадаў уладу дэмакратычна абранаму прэзідэнту Ісуфу.
Пасля адстаўкі, у маі 2010 года атрымаў званне генерала арміі. Працуе ў структурах арганізацыі эканамічнага супрацоўніцтва краін Заходняй Афрыкі (ECOWAS).
Карабас (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2136 чалавек (1037 мужчын і 1099 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1424 чалавекі (671 мужчына і 753 жанчыны).
Ключ 75
Ключ 75 木 (піньінь mù) са значэннем «дрэва» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 34 ключоў, якія складаюцца з чатырох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 1 369 іерогліфаў з 49,030 гэтым ключом.
Варыянты формы
Старажытны знак адлюстроўваў ствол, карані і галіны.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Акерсхус
Акерсхус (Akershus) — адно з нарвежскіх фюльке. Мяжуе з фюльке Осла, Хедмарк, Бускеруд, Оплан і Эстфол. Муніцыпалітэты Аскер і Бэрум з'яўляюцца эксклавамі Акерсхус, размяшчаючыся паміж Осла і Бускерудам. Акерсхус — другое па насельніцтву фюльке Нарвегіі пасля Осла, тут жыве дзесятая частка насельніцтва краіны. Органы мясцовай улады размешчаны ў Осла, хоць гэты горад адміністрацыйна не ўваходзіць у склад фюльке Акерсхус.
Пабрадзе
Пабра́дзе (Pabradė, традыцыйная беларуская назва — Падбро́дзе) — горад у Літве, знаходзіцца ў Швянчоніскім раёне Вільнюскага павета. Горад адносіцца да этнаграфічнага рэгіёна Аўкштайція. Пабрадзе знаходзіцца на рацэ Жэймяна, пры ўпадзенні ў яе ракі Дубінкі. Горад аддалены ад Швянчоніса на 38 км. Да 1939 года горад уваходзіў у склад Польшчы (Свянцянскі павет), з’яўляўся буйным чыгуначным вузлом на лініі Варшава — Даўгаўпілс.
Гісторыя
Першыя ўспаміны аб Падбродзе датуюцца канцом XV стагоддзя. У гэтыя часы гэта была невялікая вёска, у якой да 1928 года не было нават школы. У канцы XIX стагоддзя, разам з пракладкай Варшаўска-Пецярбургскай чыгункі, у паселішчы значна ўзрасла колькасць насельніцтва (да 312 хат). Большасць жыхароў была непісьменная, і тыя, хто меў дастаткова грошаў, ездзілі вучыцца ў Беларусь у Кемелішкі.
У 1905 годзе ў вёсцы Баярэле, каля Падбродзя (цяпер гэта частка горада), была пабудавана трохгадовая пачатковая школа. Усе тры класы вучыліся ў адным пакоі. У 1919 годзе, праездам да роднага дома ў Зулаве, тут затрымаўся Юзаф Пілсудскі. Жыхары звярнуліся да маршала з просьбай надаць Падбродзю статуса горада і гэты статус быў атрыманы. У 1928 годзе пачалося будаўніцтва сямігадовай школы. Праз тры гады, у 1931 годзе будова была скончана і школа атрымала імя Пілсудскага. У 1939 годзе горад разам з Віленшчынай быў далучаны да БССР, але ў 1940 годзе адыйшоў да Літоўскай ССР.
Насельніцтва
У 1939 годзе было 2869 жыхароў, у 1959 годзе насельніцтва складала 4489 чалавек, у 1970 годзе — 5790. У 1976 годзе налічвалася 6700 жыхароў. У цяперашні час на тэрыторыі Пабрадскай гарадской сянюніі пражывае сем тысяч чалавек.
Шаць
Шаць, Шача, Шачка — рака на тэрыторыі Уздзенскага і Пухавіцкага раёнаў Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Пціч (басейн Прыпяці).
Назва
Назва балцкага паходжання.
Гідранімічныя аналагі — літоўскія рачныя назвы Šata (Šatė), Šačia, Šat-upis, таксама Šėta, Šatrija. Адпаведнікі на ўсходзе старабалцкай тэрыторыі — балцкія рачныя назвы Шат, Шача (адпаведна, у Тульскай і Разанскай абласцях цяперашняй Расіі, у басейне Волгі). Таго ж паходжання, імаверна, і тапонім Шацк на Валыні (каля возера з яцвяжскай назвай Свіцязь), утвораны так жа сама, як і Шацк на Шаці.
Корань Šat- у літоўскім šatra(s) «дубец, галінка, доўгая тонкая жэрдзь», šatrus «шпаркі, увішны, гарэзлівы», *šatas «свавольнік, гарэза» (> šatija «банда»), šėtoti «бушаваць, ятрыцца».
У назве Шаць семантыка звілістасці, «гнуткасці» рэчышча, як і ў літоўскай рачной назве Žagaris (ад žagaras «дубец»), у нярэдкіх рачных назвах тыпу Жэрдзь.
Гідраграфія
Даўжыня ракі 35 км, з іх 19 км на тэрыторыі Пухавіцкага раёна. Плошча вадазбору 293 км². Сярэдні расход вады ў вусці складае 1,82 м³/с. Берагі нізкія і стромкія.
Выток каля вёскі Целякова (у напрамку на ўсход ад вёскі Карпілаўка ). Упадае ў Шаць за 2 км на ўсход ад вёскі Лучкі (Пухавіцкі раён).
Рэчышча Шаці моцна звілістае, каналізаванае ў верхнім і ніжнім цячэнні. Шырыня рэчышча складае 1—3,5 м.
Асноўны прыток — Кавалёўка (злева). Каля аграгарадка Шацк на рацэ плаціна і вадасховішча.
Вяча (вадасховішча)
Плошча люстэрка 1,7 м², шырыня: максімальная — 0,5 км, сярэдняя — 0,32 км, даўжыня — 5,2 км, сярэдняя глыбіня — 3 м, найбольшая глыбіня — 8 м. Аб’ём вады 5 100 000 м³. Створанае ў 1970 г. у рэкрэацыйных мэтах. Даўжыня берагавой лініі 15,2 км. Плошча вадазбору ў створ гідравузлоў 108 км².
Сярэдні гадавы сцёк за шматгадовую перыяд у створ гідравузлоў — 23 800 000 м³, за паводка — 10,0 млн м³. Разводдзе прыпадае на сакавік-май месяцы. Харчаванне ракі змяшанае, з перавагай снегавога.
Бускеруд
Бускеруд (Buskerud) — адно з нарвежскіх фюльке. Размешчана ў заходняй частцы Усходняй Нарвегіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Драмен. Мяжуе з фюльке Согне-ог-Ф'юране, Оплан, Хордалан, Тэлемарк, Осла, Акерсхус і Вестфол.
Наталля Эдуардаўна Андрэйчанка
Наталля Эдуардаўна Андрэйчанка (Ната́лья Эдуа́рдовна Андре́йченко; нар., , РСФСР) — савецкая, амерыканская і расійская кінаактрыса, заслужаная артыстка РСФСР (1984), лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола (1984).
Найбольш вядомая па ролях у фільмах «Сібірыяда» (1978), «Ваенна-палявы раман» (1983) і «Мэры Попінс, да пабачэння» (1983).
Біяграфія
Наталля Эдуардаўна Андрэйчанка нарадзілася 3 мая 1956 года ў Маскве. Пасля няўдалай спробы паступіць у Вышэйшае тэатральнае вучылішча імя М. С. Шчэпкіна паступіла ва УДІК, дзе вучылася ў майстэрні Сяргея Бандарчука і Ірыны Скабцавай.
За ролю ў фільме «Прабач» яна была названа лепшай актрысай года чытачамі часопіса «Савецкі экран», а за ролю Кацярыны Ізмайлавай у фільме «Лэдзі Макбет Мцэнскага павета» была намінаваная на кінапрэмію «Ніка» ў катэгорыі «лепшая жаночая роля».
У 1991 годзе эмігравала ў ЗША да мужа, Максіміліяна Шэла. У 1996 годзе сумесна з гуртом Natasha & GooSee запісала альбом «MOST», дзе выступіла ў ролі вакалісткі. У 1999 годзе вярнулася ў Расію.
У 2011 годзе сумесна з Дзмітрыем Нагіевым вяла рэаліці-шоу «Мама ў законе» на тэлеканале «Перац».
Прынс-Эдвард (востраў, ПАР)
Прынс-Э́двард (Prins Eduard, Prince Edward) — востраў аднайменнага архіпелага ў Індыйскім акіяне. Агульная плошча - 45 км². Ненаселены.
Геаграфія
Востраў Прынс-Эдвард месціцца на паўднёвым захадзе Індыйскага акіяна за 2477 км на паўднёвы ўсход ад Прэторыі, сталіцы ПАР, за 21 км на паўночны ўсход ад вострава Марыён, найбуйнейшага ў групе. Мае вулканічнае паходжанне. Падводная частка ўзвышаецца над дном акіяна на 3000 м, звязана з востравам Марыён. Найвышэйшы пункт над узроўнем мора — пік Ван Зіндэрэна Бакера (672 м).
Прырода
Глебы вострава Прынс-Эдвард пачалі фарміравацца каля 15 тысяч гадоў таму на аснове старажытных шэрых і новых чорных лаў, аднак з-за сталага выветрывання іх пласт вельмі тонкі, бедны на азот. Толькі на ўзбярэжжы паміж скальных прагалаў знаходзяцца тарфянікі. Флора бедная, прадстаўлена травяністай тундрай. На востраве шмат марскіх птушак, у тым ліку пінгвінаў і буравеснікаў. На берагу спыняюцца цюлені.
Востраў уваходзіць у склад марскога запаведніка.
Гісторыя
Востраў Прынс-Эдвард быў выпадкова адкрыты галандцамі ў 1663 г., але з-за памылкі на карце яго існаванне доўгі час не падцвярджалася іншымі экспедыцыямі. Толькі ў 1772 г. ён быў нанава адкрыты французскай экспедыцыяй на чале Марка Жазэфа Марыёна-Дуфрэна (1724—1772). У 1776 г. Джэймс Кук даў яму назву ў гонар нованароджанага сына Георга III.
29 снежня 1947 г. быў абвешчаны тэрыторыяй ПАР.
NGC 6433
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спіс вуліц Халопенічаў
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г.п. Халопенічы
Наталля Васільеўна Шчэрба
Наталля Васільеўна Шчэрба (Наталія Василівна Щерба; нар. 16 лістапада 1981, Маладзечна, БССР) — рускамоўная ўкраінская пісьменніца. Піша творы для падлеткаў у жанрах фэнтэзі ды фантастыка. Наталля жыве ва Украіне, у горадзе Івана-Франкоўск. Яе больш вядомымі творамі з’яўляюцца цыклы падлеткавых раманаў «Часодеи», «Чародол», «Лунастры» і «Финиста».
Дзяцінства і адукацыя
Нарадзілася ў горадзе Маладзечна (БССР) 16 лістапада 1981 года. Дзяцінства правяла у Расіі. Улюбленым школьным прадметам будучай пісьменніцы была літаратура, якая натхняла да напісання уласных твораў. Сярод улюбленых аўтараў былі Аляксандр Дзюма, Жуль Верн, Усевалад Нястайка, Марк Твэн, Оскар Уайльд, Міхаіл Булгакаў, Кір Булычоў, Астрыд Ліндгрэн, Джаан Роўлінг. Яшчэ ў дзяцінстве Шчэрба цікавілася таямніцамі часу, любіла фантазаваць і марыла стаць пісьменніцай. Таксама Наталля захаплялася маляваннем і прафесійна займалася у-шу (заняткі яна наведвае і дагэтуль). Улюбленая зброя — даа (меч), палка і баявы веер.
Першымі чытачамі Наталлі сталі аднакласнікі. Падчас вучобы ў школе яна складала вясёлыя аповесці. Вынікам гэтай творчасці стаў невялікі раман пра «геаграфіцу-іншапланетніцу» і аднакласнікаў.
Пасля сканчэння вучобы ў школе паступіла ў Кіеўскую акадэмію лёгкай прамысловасці. Пасля сканчэння чацвёртага курса Наталля вырашыла не працягваць вучобу, таму што ўжо мела ўласнае атэлье моды, дзе і працавала, шыючы вячэрнія сукенкі, гарнітуры для сцэны і вывучаючы старадаўнюю вышыўку.
Пачатак творчасці
Першы публічны літаратурны твор Наталлі Шчэрбы выйшаў у 2005 годзе: было апублікавана фантастычнае апавяданне пра русалак «На дне». У той час аповесць набыла вядомасць дзякуючы ўдзелу ў літаратурным спаборніцтве. Спачатку пісьменніца вырашыла ўзяць удзел, каб пасмяяцца з дадзенай тэмы. У выніку твор усім вельмі спадабаўся і Наталля стала пераможцай.
У 2008 годзе выйшаў першы раман пісьменніцы — «Быць чараўніцай», які апасля атрымаў шэраг прэмій. У 2010 годзе выйшаў фантастычны раман «Двухаблічны свет».
Найвядомейшая серыя кніг пісьменніцы («Часодеи») убачыла свет спачатку на расійскай мове: першая кніга «Часодеи. Часовой ключ» (сакавік 2011 года), другая кніга «Часодеи. Часовое сердце» (кастрычнік 2011 года), трэцяя кніга «Часодеи. Часовая башня» (29 лютага 2012 года), чацвёртая кніга «Часодеи. Часовое имя» (1 снежня 2012), пятая кніга «Часодеи. Часограмма» (2013 год), шостая кніга «Часовая битва» (2014 год). У 2015 годзе выйшла энцыклапедыя па часавому свету — «Часодейная книга». Падчас 2015—2017 гадоў кнігі пераклалі на ўкраінскую, польскую, чэшскую ды славацкую мовы.
Фрода Бэгінс
Фро́да Бэ́гінс (Frodo Baggins, варыянты перакладу:Торбінс, Сумкінс, Сумнікс, Бебінс) — хобіт, адзін з галоўных герояў рамана «Уладар Пярсцёнкаў» Джона Р. Р. Толкіна.
Паходжанне імя «Фрода»
У дадатку да «Уладара Пярсцёнкаў», у якім гаворыцца аб паходжанні імёнаў і назваў, сярод іншых хобіцкіх імёнаў імя «Фрода» не згадваецца. Дж. Р. Р. Толкін кажа аб ім у лісце да Рычарда Джэферы (7 верасня 1955): "'Фрода — сапраўднае імя, запазычанае з германскай традыцыі. Яго старажытнаанглійская форма — Froda. З усёй відавочнасцю ўзыходзіць яно да старажытнага слова frod, што этымалагічна азначае «мудры дзякуючы вопыту»; аднак звязана яно міфалагічна і з паўночнымі легендамі аб Залатым стагодззі … '"
Апісанне
Знешнасць Фрода апісана Гэндальфам у інструкцыях да карчмара з Прыгор'я. У лісце чараўніка сказана, што Фрода — моцны, разавашчокі хобіт, вышэй астатніх, са светлымі валасамі, падвоеным падбародкам і яснымі вачыма. "'A stout little fellow with red cheeks, This one is taller than some and fairer than most, and he has a cleft in his chin: perky chap with a bright eye.' Fellowship of the Ring: Chapter 10 Strider" У мультфільме Бакшы Фрода — шатен. У фільме «Уладар Пярсцёнкаў» ролю Фрода выканаў Элайджа Вуд, чыя знешнасць некалькі адрозніваецца ад апісанай у кнізе.
Біяграфія
Фрода нарадзіўся 22 верасня 2968 г. Т. Э. ў Шыры. Застаўся сіратой у 12 гадоў, яго бацькі — Дрога Бэгінс і Прымула Брэндзібак — загінулі, патанулі ў Брэндзівіне. Фрода быў узяты на выхаванне сваім дзедам па маці, Гарбадакам Брэндзібакам, а праз 9 гадоў усыноўлены дзядзькам, Більба, і пераехаў у Бэг-Энд.
Удзел Фрода ў Вайне за Пярсцёнак
Пасля ад'езду Більба ў Рывендэл Фрода атрымаў у спадчыну сядзібу і магічны Пярсцёнак, якім валодаў яго дзядзька. Чараўнік Гэндальф папярэдзіў Фрода, што Пярсцёнак належыць цёмнаму валадару Саўрану, якому яно патрэбна для поўнага адраджэння і абсалютнай улады. Слугі Саўрана шукаюць Пярсцёнак, таму Фрода павінен пакінуць Шыр. Фрода прадае сядзібу далёкім сваякам Саквіль-Бэгінсам і разам з садоўнікам Сэмам і сябрамі Піпінам і Мэры, адпраўляецца ў шлях у абіцель эльфаў Рывендэл. У Прыгор'і яны сустракаюць чалавека па імені Арагорн, следапыта Поўначы, сябра Гэндальфа, якому даручана праводзіць іх.
Спачатку Фрода з'яўляўся нефармальным лідарам групы. Менавіта ён выратаваў сваіх сяброў ад Мерцвяка, калі адрубіў яму руку. На Аман Сул на іх стаянку напалі назгулы. Аднак Арагорн адагнаў назгулаў. Пры гэтым Фрода быў цяжка паранены моргульскім клінком, яд і чары якога ледзь не забілі яго. Эльф Глорфіндэл даставіў Фрода ў Рывендэл, дзе хобіт быў вылечаны намаганнямі эльфійскага ўладыкі Элранда. Там жа ён сустрэў Більба і атрымаў ад яго ў падарунак неверагодна трывалую кальчугу з міфрылу і эльфійскі клінок Джала.
На савеце ў Рывендэле, у якім удзельнічалі прадстаўнікі розных народаў, было вырашана знішчыць Пярсцёнак, кінуўшы яго ў Арадруін. Фрода асабіста падахвоціўся аднесці Пярсцёнак. З ім адправіліся трое хобітаў, Арагорн, Гэндальф, гном Гімлі, эльфы Легалас і военачальнік Гондара Борамір, якія ўтварылі Брацтва Пярсцёнка. Праз падзямелля Моріі і лес Лорыэн Брацтва накіраваўся на поўдзень. У Морыі героям, і ў тым ліку Фрода, давялося змагацца з оркамі, і толькі кальчуга выратавала хобіта ад цяжкіх ран і смерці. У Лорыэне Фрода прапанаваў уладычыцы Галадрыэлі забраць у яго Пярсцёнак, але тая адмовілася, таму што разумела, як ёй нашкодзіць цёмная магія Пярсцёнка.
Борамір, на якога чары Пярсцёнка дзейнічалі мацней, настойліва пераконваў Фрода аднесці Пярсцёнак у Мінас Тырыт, каб не знішчаць, а выкарыстоўваць яго сілу супраць ворага. Фрода пачаў асцерагацца Бораміра, і той у вар'яцтве паспрабаваў адабраць у яго Пярсцёнак. Убачыўшы, як чары Пярсцёнка руйнуюць яго сяброў, хобіт вырашыў дабірацца да Арадруіна адзін. Сэм пайшоў за гаспадаром, нягледзячы на яго пярэчанні.
На падыходзе да Мордора на Фрода і Сэма напаў Голум — істота, некалі былая хобітам, які знайшоў Пярсцёнак і трапіў пад поўную залежнасць ад яго. Фрода «прыручыў» Голума і прымусіў стаць іх правадніком. У Іціліэне тройца падарожнікаў трапіла ў рукі князя Фараміра, брата Бораміра, але той адпусціў іх, убачыўшы важнасць іх місіі.
За час падарожжа Фрода вельмі аслабеў пад дзеяннем злой магіі Пярсцёнка, часта выпрабоўваючы і з цяжкасцю пераадольваючы жаданне апрануць яго. Фрода пачаў з спачуваннем ставіцца да Голума, разумеючы яго мукі і шкадуючы яго, і нават абараняў яго ад нападаў Сэма. Гэта выклікала барацьбу і падваенне ў душы Голума, ён амаль раскаяўся. Але, несправядліва абражаны Сэмам, і ўсё так жа знаходзячыся пад уладай Пярсцёнка, ён вырашыў прытрымлівацца свайго плану да канца і завёў хобітаў у пастку — у пячору гіганцкай павучыхі Шэлаб. Фрода быў атручаны яе атрутай і ўпаў бездыханным. Сэм вырашыў, што яго сябар памёр, параніў паучиху Джалам, прымусіўшы яе вярнуцца назад у пячору, забраў Пярсцёнак і працягнуў шлях.
Аднак Фрода быў яшчэ жывы. Яго, нерухомага, ахутанага павуцінай захапілі ў палон оркі Саўрана. Аднак паміж турэмшчыкамі ўспыхнула сварка пры дзяльбе здабычы, а менавіта міфрылавай кальчугі, што дапамагло Сэму вызваліць гаспадара. Удваіх яны дабраліся да жарала Арадруіна, дзе аслабеўшы Фрода трапіў пад чары Пярсцёнка і нечакана адмовіўся знішчыць яго. Але ў гэты момант на яго напаў Голум і адкусіў Фрода палец з Пярсцёнкам. Пасля чаго Голум зваліўся ў жарала вулкана, знішчыўшы такім чынам Пярсцёнак. З Арадруіна, які вывяргаўся, Фрода і Сэм былі цудам выратаваны гіганцкімі арламі.
Апошнія гады жыцця, і адыход на Захад
Фрода і яго сябры былі абвешчаны героямі і ўдастоены вялікіх ушанаванняў у Гондары. Па вяртанні ў Шыр Фрода прыняў удзел у паўстанні хобітаў супраць краіну разбойнікаў, якія захапілі краіну, пад кіраўніцтвам Сарумана. Пасля аднаўлення спусташанага Саруманам і яго памочнікамі Шыра, ён пасяліўся ў зноў выкупленым Бэг-Эндзе і дапісаў Алую Кнігу — хроніку Вайны Пярсцёнка, распачатую Більба.
Пол Бакхайт
Пол Бакхайт (Paul Buchheit) — амерыканскі праграміст і прадпрымальнік. З’яўляецца творцам і галоўным распрацоўшчыкам Gmail. Прататып Google AdSense быў ім зроблены ў якасці часткі працы над Gmail. Ён таксама прапанаваў дэвіз Google «Don’t be evil» у 2000 годзе на сустрэчы, на якой абмяркоўвалася галоўная стратэгія і каштоўнасці кампаніі.
Пол Бакхайт — бізнес-анёл і заснавальнік FriendFeed, які Facebook пагадзіўся набыць у жніўні 2009 года.
Херы мет дэ Блес
Херы мет дэ Блес (нідэрл.: Herri met de Bles, 1500/1510, Бувінь-сюр-Мёз — каля 1555) — фламандскі мастак, разам з Іахімам Пацінірам адзін з заснавальнікаў еўрапейскага пейзажнага жывапісу.
Біяграфія
Пра жыццё мастака захавалася вельмі мала дакладных звестак. У прыватнасці, невядома нават яго ўласнае імя: мянушку «мет дэ Блес» (літар. «з белай плямай») ён, верагодна, атрымаў ад белай пасмы ў валасах. Ён таксама насіў італьянскую мянушку Чывета (іт. Civetta) — «сава» — бо яго манаграмай, якую ён выкарыстоўваў як подпіс да сваіх карцін, была маленькая фігурка савы. Большую частку кар’еры Херы мет дэ Блес правёў у Антверпене. Верагодна, ён быў пляменнікам Іахіма Пацініра, і сапраўднае імя мастака — Херы дэ Пацінір (нідэрл.: Herry de Patinir), пра якога ёсць звесткі, што ён у 1535 годзе ўступіў у антверпенскую гільдыю святога Лукі. Херы мет дэ Блеса таксама прылічаюць да групы паўднёва-нідэрландскіх мастакоў — паслядоўнікаў Іераніма Босха, разам з Янам Мандэйнам, Янам Веленсам дэ Кокам і Пітэрам Юйсам. Гэтыя майстры працягвалі традыцыі фантастычнага жывапісу Босха, і іх творчасць часам завецца «паўночным маньерызмам» (у адрозненне ад маньерызму італьянскага). Па адных дадзеных, мастак памёр у Антверпене, па іншых — у Ферары, пры двары герцага дэль Эстэ. Невядомы ні год яго смерці, ні сам факт, ці бываў ён калі-небудзь у Італіі.
Вест-Агдэр
Вест-Агдэр (нарв. Vest-Agder) — адно з нарвежскіх фюльке. Размешчана ў Паўднёвай Нарвегіі, на ўзбярэжжы Атлантыкі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Крысціянсан. Мяжуе з фюльке Ругалан з захаду і Эўст-Агдэр на ўсходзе.
Забалацце (Камянецкі раён)
Да 26 лютага 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Баршчэўскага сельсавета.
The Rolling Stones
«The Rolling Stones» (Ролінг Стоўнз) — брытанскі рок-гурт. Адзін з найвялікшых гуртоў у гісторыі рок-музыкі.
Гісторыя
Выконваюць рознастылёвыя песні — ад кантры да блюза. Музыка «The Rolling Stones» вызначаецца арыгінальнасцю гучання, моцнай энергетыкай, насычанай эмацыянальнасцю, бунтарскімі паводзінамі і тэкстамі песень, гарманічным зліццём непаўторнага голасу Джагера і запамінальных гіпнатычных рытмаў. Група з'яўляецца лідарам сярод рок-музыкантаў па колькасці «залатых», «плацінавых» і «мультыплацінавых» альбомаў.
Гурт выдаў 22 студыйных альбомы ў Велікабрытаніі (24 у ЗША) і працягвае дзейнасць да цяперашняга часу.
Бітва за Пасабланка
Бітва за Пасабланка (Batalla de Pozoblanco) — наступленне Паўднёвай арміі нацыяналістаў пад камандаваннем генерала Кейпа дэ Льяна ў раёне Пасабланка, паміж гарадамі Кордава і Дон-Беніта, на правым флангу Паўднёвага фронту рэспубліканцаў падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Нягледзячы на першапачатковы поспех мяцежнікаў, аперацыя скончылася перамогай рэспубліканцаў, якія аднавілі свае зыходныя пазіцыі.
Планы, сілы бакоў
У пачатку 1937 года, пасля заваявання Малагі, нацыяналісты ўмацавалі свае пазіцыі ў Заходняй Андалусіі. Наступнай мэтай наступлення сталі Пасабланка, Вільянуэва-дэ-Кордава, Андухар. Аперацыя на дадзеным участку патрэбна была, каб дэблакіравать гарнізон, які са жніўня 1936 года абараняўся ў манастыры Вірхен-дэ-ла-Кабеса. Усяго для наступлення камандаваннем выдзелена 12-15 тысяч салдат, 40 гармат і 30 самалётаў.
Да гэтага часу працэс рэарганізацыі міліцыянтных часцей у рэгулярныя брыгады Народнай арміі Рэспублікі на паўднёвым фронце яшчэ не скончыўся. Сфармаваныя злучэнні былі слаба падрыхтаваны, мелі мала кулямётаў і артылерыі. У рэзерве знаходзілася да 15 тысяч салдат, якія адышлі пасля падзення Малагі да Альмарэна.
Наступленне нацыяналістаў
Наступленне пачалося 6 сакавіка трыма калонамі, якія рухаліся ад Пеньяроя, Вільяарты, Эспьельі на Алькарасехас і Пасабланка. Падсектар Пасабланка, узначалены рэспубліканскім камандуючым Франсіска Бланка Педраса, абараняўся 73-й і 74-й брыгадамі. Іншая брыгада, 75-я, знаходзілася ў Андухары ў рэзерве.
9 сакавіка мяцежнікі занялі Вільянуэву-дэль-Дуке, выбіўшы адтуль 25-ю брыгаду, і падышлі да Алькарасехаса. 10 сакавіка іх войскі пасля ўпартага бою занялі яго. Палкоўнік Маралес, камандуючы Паўднёвай арміяй, запатрабаваў даслаць падмацаванне. Камандаванне спешна перакінула сюды дадатковыя злучэнні і паспрабавала нанесці сіламі 63-й, 20-й і 25-й брыгад пад камандаваннем палкоўніка Хаакіна Перэса Саласа контрудар у бок Вільянуэвы, але пасля тыдня баёў горад застаўся за мяцежнікамі.
Бітва дасягнула свайго апагею, калі нацыяналісты 18 сакавіка калонамі Батуроне і Ідальга выйшлі да Пасабланка, і пачаліся цяжкія баі за горад. Нягледзячы на тое, што Генеральны штаб санкцыянаваў эвакуацыю горада, лічачы яго практычна страчаным, рэспубліканцы, дзякуючы ўмеламу камандаванню Перэса Саласа, утрымалі пазіцыі.
Цэнтральнае камандаванне перакінула ў раён баёў тры брыгады, а таксама роту танкаў, роту бронемашын і дзве эскадрыллі самалётаў.
Паколькі сітуацыя не развівалася, Кейпа дэ Льяна, усведамляючы пагрозу, з якой сутыкаюцца яго абяскроўленыя сілы, загадаў сваім байцам адступіць і вярнуцца на зыходныя пазіцыі. Спачатку рэспубліканцы не ведалі аб гэтым адыходзе.
Контрнаступленне рэспубліканцаў
Стварыўшы тры ўдарных групы, рэспубліканскія войскі 24 сакавіка перайшлі ў контрнаступленне. Правая група ў гэты ж дзень авалодала паселішчам Фуэнтэ-ла-Ланча. Левафланговая брыгада сумесна з цэнтральнай групай адціснула праціўніка да г. Алькарасехас. 25 — 27 сакавіка вяліся баі за дэль-Дуке і Алькарасехас, у выніку якіх яны былі ўзяты.
Перамога заахвоціла рэспубліканскае камандаванне працягнуць контрнаступленне, каб захапіць г. Пеньяроя-Пуэблануэва. Нягледзячы на падтрымку з паветра, наступленне ішло павольна з-за стомы войскаў. Франкістам удалося адарвацца ад пераследу.
4 красавіка на правым флангу рэспубліканскія войскі пасля цяжкага бою занялі станцыю Вальсекільа. 5 красавіка 13-я інтэрбрыгада ўзяла Ла-Гранхуэлу і Лос-Бласкес, захапіла шмат палонных, у тым ліку нямецкі танк з усім экіпажам, і апынулася ў 5 кіламетрах ад Пеньяроя. 8 красавіка наступленне рэспубліканцаў было спынены ў непасрэднай блізкасці ад руднікоў Пеньяроя.