cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Першы Слуцкі полк
Гісторыя
У жніўні 1920 г. капітан Антон Самусевіч вярнуўся ў родны Слуцк, дзе сабраў у полк каля 2500 чалавек. Камандзір Асобнага аддзела войскаў БНР генерал-маёр Станіслаў Булак-Балаховіч прызначыў Антона Самусевіча камандзірам 1-га Слуцкага палка і вылучыў 30 000 польскіх марак на закуп зброі і абмундзіравання. Спачатку на ўзбраенні налічвалася 300 карабінаў, якія дапоўнілі 500 вінтоўкамі. 21 лістапада 1920 года Рада Случчыны зацвердзіла Дэкларацыю, у якой заклікала «стаяць за незалежнасць роднай Беларусі і бараніць інтарэсы сялянства ад гвалту збоку чужаземных захопнікаў і ў выпадку патрэбы, нават, сілаю аружжа». У выніку пачалася мабілізацыя ў Слуцкую брыгаду, якая ўключыла 2 палкі. 22 лістапада 1920 г. Рада Случчыны зацвердзіла стварэнне 1-ага Слуцкага палка стральцоў у складзе 3-х батальёнаў. Аднак сябры Партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў у Радзе Случчыны адмовіліся ўхваліць прызначэнне Самусевіча камандзірам палка. Тады Самусевіч здаў камандаванне падпалкоўніку Паўлу Чайку. З Гродна даслалі сцяг 1-га Слуцкага палка з Пагоняй і дэвізам «Тым, што пайшлі паміраць, каб жыла Бацькаўшчына». Камандзірам 1-га батальёна быў прызначаны падпалкоўнік Ахрэм Гаўрыловіч, 2-га — капітан Антон Сокал-Кутылоўскі, 3-га — капітан Аляксей Колпак. Пасаду начальніка гаспадарчай часці заняў прапаршчык Кашкарэвіч. Паручнік Кахановіч выконваў абавязкі ад’ютанта. Роты ўзначалілі: 1-ю — паручнік Якуб Гузней; 4-ю — Аляксандр Савановіч; 5-ю — паручнік Павел Бранавіцкі, 6-ю — падпаручнік Нікадзім Кернажыцкі. Агулам налічвалася 9 ротаў. Кулямётную каманду склалі 10 чалавек. Аддзел разведкі ўзначаліў прапаршчык Шыманскі.
27 лістапада 1920 г. 1-ы Слуцкі полк займаў участак ад Семежава (цяпер Капыльскі раён) да Вызны (цяпер Салігорскі раён) працягласцю каля 20 км, калі пачаліся баі Слуцкага збройнага чыну. 6-я рота 1-га Слуцкага палка захапіла ў палон разведвальны атрад расійскіх бальшавікоў пад 4-ма вёскамі (цяпер Капыльскага раёна) Быстрыца, Верамейчыкі, Васільчыцы і Чарнагубава. У ходзе боя пад Васільчыцамі стралец Піліп Валодзька атрымаў цяжкае раненне і стаў першым памерлым удзельнікам слуцкага паўстання. Расійскія чырвонаармейцы страцілі 3 чалавекі забітымі, 3 — параненымі і яшчэ 1 чырвонаармеец трапіў у беларускі палон. 5-я рота 1-га Слуцкага палка пасля бою вызваліла 2 вёскі (цяпер Капыльскага раёна) Лютовічы і Дашнава і паланіла 5 расійскіх чырвонаармейцаў. 7-я і 8-я роты 1-га Слуцкага палка адбілі напад расійскага войска на вёску Мацкевічы.
30 лістапада 1920 г. расійскія войскі падцягнулі новыя ваенныя часткі пад вёску Вужыца (Бабруйскі павет) на ўсход ад Слуцка, дзе спынілі наступ 1-га Слуцкага палка. 2 снежня начальнік разведкі Слуцкай брыгады Антон Мірановіч арыштаваў камандзіра 1-га Слуцкага палка Паўла Чайку, пасля перахопу яго ліста да расійскіх бальшавікоў. Новым камандзірам стаў падпалкоўнік Ахрэм Гаўрыловіч. 4 снежня 1920 г. часткі 8-й і 17-й дывізій 16-й арміі расійскіх бальшавікоў выціснулі 1-ы Слуцкі полк з Вызны. 7 снежня 1920 г. 1-ы Слуцкі полк адступіў з Семежава ў Подчыцы, адкуль у Грыцэвічы (цяпер Клецкі раён).
12 снежня 1920 г. 1-ы Слуцкі полк вызваліў Семежава, дзе завалодаў запасам снарадаў. Істотную ролю ў наступе адыграла 2-я рота. 17 снежня 1-ы Слуцкі полк вызвалі Вызну, аднак адступіў з яе 19 снежня. Пры наступе на Слуцк расійскія войскі выкарыстоўвалі 6 браневікоў. Пагатоў 1-ы Слуцкі полк меў па 30-40 вінтовак на роту. 20 снежня полк зноў пакінуў Семежава, адкуль адступіў у Морач (Клецкі раён), а затым у Заастравечча. 28 снежня 1920 г. Найвышэйшая рада БНР на пасяджэнні ў Баранавічах пастанавіла распусціць Слуцкую брыгаду, у тым ліку 1-ы Слуцкі полк. У той дзень большасць (1500) стральцоў перайшла раку Лань, дзе іх інтэрнавала польскае войска. Астатнія 400 чалавек увайшлі ў склад падпольнай арганізацыі «Зялёны Дуб».
Сцяг
У канцы снежня 1920 года паўстанцы Першага Слуцкага палка атрымалі свой сцяг. Яго вышылі беларускія жанчыны-патрыёткі з Гродна.
Сцяг быў залацістага колеру. 2 метры ў даўжыню і 1 метр у шырыню. Пасярэдзіне герб «Пагоня» памерам каля 45 сантыметраў, навокал якога надпіс «Першы Слуцкі полк стральцоў Беларускай Народнай Рэспублікі».
Случчакі атрымалі штандар ад Рады БНР за ўдзел у баях і захавалі падчас інтэрнавання ў Польшчы. Пасля яго з сабой у Вільню забраў камандзір палка Антон Сокал-Кутылоўскі.
Улетку 1921 года Сокал-Кутылоўскі звярнуўся да Пінскага і Навагрудскага епіскапа Панцеляймона, які на той час жыў у Навагрудку, з просьбай прыняць сцяг на захаванне ў Навагрудскі сабор, але ён у гэтым адмовіў.
Сцяг захоўваўся ў Сокал-Кутылоўскага да 1931 года, калі падчас вобшуку яго канфіскавала польская паліцыя.
МТЗ-5
МТЗ-5 — колавы трактар агульнага прызначэння, які выпускаўся Мінскім трактарным заводам з 1957 па 1962 год і Паўднёвым машынабудаўнічым заводам з 1958 па 1972 г.
Трактар ​​шырокаўніверсальны, прызначаўся для транспартных работ, для выканання работ па догляду за прапашнымі культурамі, ворыва лёгкіх і сярэдніх глеб, перадпасяўной апрацоўкі, пасеву і ўборкі збожжавых культур. Да трактара выраблялася разнастайнае навясное пагрузачна-транспартнае абсталяванне: стогакід, капнавоз універсальны навясны (КУН), вілачны пагрузчык.
Апісанне
З'яўляецца далейшым развіццём канструкцыі трактара МТЗ-2.
Пярэдняя вось трактара ўяўляла сабой адліваную трубчастую, тэлескапічную бэльку. Вядучыя колы ўсталёўваліся на шліцавых канцах паўвосяў канчатковых перадач і перамяшчаліся ўздоўж гэтых шліцаў. Перамяшчэннем задніх колаў уздоўж шліцаў змянялася каляіна трактара ў межах 1200-1550 мм, а пры перастаноўцы колаў увагнутым бокам дыскаў вонкі — шырыня каляіны павялічвалася да 1800 мм. Тормазы — калодачнага тыпу. Для працы ў цяжкіх глебавых умовах маглі быць абсталяваны паўгусенічным ходам.
У 1959 годзе была пачата вытворчасць здымнай кабіны.
Мадыфікацыі
Базавая мадэль. На трактары ўсталёўваўся рухавік Д-40К магутнасці 40 к.с. Мадэль выпускалася каля года, пасля чаго была праведзена мадэрнізацыя. Выраблена 10 189 адз. Мадыфікацыя з паасобна-агрэгатнай гідраўлічнай навясной сістэмай. Выпускаўся некалькі месяцаў. У 1957—1958 выраблена 14 769 адз.
У 1957 годзе МТЗ-5 быў мадэрнізаваны. МТЗ-5М меў рухавік Д-40М магутнасці 45 к.с. Замест пускавога бензінавага рухавіка быў усталяваны электрастартэр. У 1958—1960 выраблена 20 163 адз.
Адрозніваўся ад МТЗ-5М тым, што на ім усталёўвалі рухавік мадэлі Д-40Л (без свечак напальвання і дэкампрэсійнага механізма), а замест электрастартэрнага пуску быў захаваны запуск з дапамогай пускавога бензінавага рухавіка. Электраабсталяванне пераменнага току.
У 1958—1960 выраблена 41 118 адз.
Літара "С " у пазначэнні азначала «хуткасны» — «Скоростной». Магутнасць рухавіка падвысілі да 48 к.с. за кошт павелічэння колькасці абаротаў да 1600 аб/хв (замест 1500). Дыяпазон рабочых хуткасцяў усталявалі ў межах 5—10 км/г. Колькасць рабочых перадач у скрынцы перадач павялічылі з чатырох да пяці. У астатнім прынцыповых адрозненняў ад трактароў МТЗ-5Л і МТЗ-5М не было.
Вытворчасць хуткасных машын пачалася ў 1959 годзе. Да 1961 года выраблена 49 927 адз.
Іскандэр-намэ
«Іскандэр-намэ » (таксама выкарыстоўваюцца назвы «Іскендэр-намэ», «Іскандар-намэ» і іншыя) — пятая па ліку паэма класіка персідскай паэзіі Нізамі Гянджэві з яго зборніка «Хамсэ», напісаная паміж 1194 і 1202 гадамі на персідскай мове. Назва творы перакладаецца як «кніга Аляксандра»; паэма з'яўляецца творчай перапрацоўкай Нізамі розных сюжэтаў і легенд аб Іскандэры — Аляксандры Македонскім.
Кампазіцыя
Паэма складаецца з дзвюх фармальна незалежных частак, напісаных рыфмаванымі куплетамі маснаві (агульнай колькасцю іх каля 10 500 ) і з выкарыстаннем метра «мотакарэб» (аруз), якім напісана паэма «Шах-намэ»: «Шараф-намэ» («Кніга славы») і«Ікбал-намэ» або інакш «Кераб-намэ» («Кніга лёсу»). «Шараф-намэ» апісвае (на аснове ўсходніх легенд) жыццё і подзвігі Іскандэра. «Ікбал-намэ» кампазіцыйна дзеліцца на два вялікія раздзелы, якія можна назваць як «Іскандэр-мудрэц» і «Іскандэр-прарок». У першай частцы паэмы Іскандэр заваёўвае свет, у другой — усведамляе марнасць свету.
Час стварэння
Доўгі час выклікалі сумненні час стварэння паэмы і чарговасць яе размяшчэння ўнутры зборніка «Хамсэ». Аднак у пачатку «Шараф-намэ» Нізамі сказаў, што к часу напісання тых радкоў ужо ён стварыў «тры жамчужыны» перад тым, як пачаць «новы арнамент», што пацвердзіла час стварэння. Акрамя таго, Нізамі аплаквае смерць Шырваншаха Аксатана, якому ён прысвяціў паэму «Лейла і Маджнун», і адрасуе свае настаўленні яго пераемніку. К часу завяршэння паэмы ўлада дынастыі Шырваншахаў у Гянджы аслабла, таму Нізамі прысвяціў паэму малеку Ахара Носрат-аль-Дзін Біскін бін Махамаду, якога ён згадвае ва ўводзінах да «Шараф-намэ».
Змест
Вобраз Іскандэра ў Нізамі адрозніваецца ад гістарычнага Аляксандра Македонскага; так, Іскандэр у Нізамі — ідэальны ўладар, палкаводзец і мысліцель. У той жа час Нізамі не маўчаў пра тое, што Іскандэр вёў крывавыя войны, спаганяў даніну і нёс пакуты заваяваным народам. У другой частцы паэмы Іскандэр паказаны ўжо як навуковец і прарок. Паказаны глыбокія пазнанні героя ў навуцы. Напрыклад, ён абмяркоўвае пытанні касмагоніі са знакамітымі грэчаскімі філосафамі. Боскі веснік кажа Іскандэру, што той уганараваны санам прарока, і герой зноў адпраўляецца ў падарожжа, каб абвясціць ісціну ўсяму сусвету.
Асноўныя эпізоды легенды пра Аляксандра, якія вядомыя ў мусульманскай традыцыі, сабраныя ў «Шараф-намэ»: нараджэнне Аляксандра, атрыманне ім ў спадчыну македонскага трона, вайна супраць чарнаскурых, якія захапілі Егіпет, вайна з персамі, якая скончылася паражэннем і смерцю Дара (Дарыя III), шлюб Аляксандра з дачкой Дарыя і паломніцтва ў Мекку. Далей Нізамі распавядае аб знаходжанні Аляксандра на Каўказе і яго візіце да царыцы Нусабе з Барды — горада, які размяшчаўся ў непасрэднай блізкасці ад роднага горада Нізамі Гянджы, і яе амазонках. Адтуль Аляксандр накіроўваецца ў Індыю і Кітай. У яго адсутнасць русы нападаюць на Каўказ, захопліваюць Барду (што яны фактычна зрабілі за дзвесце гадоў да Нізамі) і бяруць у палон Нусабу. Даведаўшыся пра гэта, Аляксандр ваюе з русамі і атрымлівае перамогу. Шараф-намэ завяршаецца расповедам пра няўдалыя пошукі Аляксандрам вады вечнага жыцця.
У «Ікбал-намэ» Іскандэр дыскутуе з грэчаскімі і індыйскімі філосафамі, і значную частку тэксту складаюць гутаркі, у якіх сем грэчаскіх мудрацоў расказваюць пра свае ідэі аб стварэнні свету.
Далей апісваюцца чатыры падарожжы Іскандэра. У чацвёртым падарожжы Іскандэр трапляе ў краіну з ідэальнай грамадскай сістэмай, дзе няма ні ўлад, ні прыгнятальнікаў, ні багатых, ні бедных. Нізамі выказвае думку, што магчыма існаванне грамадства роўных, якія не маюць патрэбы ў кіраўніку. Савецкі ўсходазнавец Я. Э. Бертэльс у артыкуле «Падрыхтоўка да юбілею Нізамі» прадставіў апісанне гэтай краіны прадбачаннем з'яўлення Савецкага Саюза«''Долго ездит мудрец, объехал он и юг, и запад, и восток, но счастья не нашел нигде. Наконец, путь привел его на север. Если бы мы попытались начертить его маршрут на карте, то это место оказалось бы приблизительно в Сибири. И вот там-то, наконец, Искандер нашел то, что искал. Он встретил народ, не знавший ни богатых, ни бедных, не знавший ни угнетения, ни притеснения, не ведающий ни царей, ни тиранов. В этом свободном обществе, где силы не тратятся на борьбу, все устремлено на улучшение и устроение жизни. Там люди сумели преодолеть болезни, удлинить до предела радостную жизнь человека. Там все цветет, все радует глаз, это — царство вечного мира и вечной радости. Найдя эту изумительную страну, Искандер восклицает, что если бы он ранее знал о её существовании, то не тратил бы попусту время на бесплодные поездки, а сразу же сделал бы для себя законом её образ жизни. Может быть, буржуазным исследователям эта страна и казалась „схоластическим измышлением“. Мы, советские читатели Низами, совсем иначе смотрим на это дело. Мы знаем эту страну, мы имеем счастье жить в такой стране и знаем, по какому пути нужно идти, чтобы добиться этого счастья. И глубоко волнует советского читателя, что великий мыслитель Азербайджана XII в. эту страну поместил в тот географический район, где и в самом деле осуществилась его великая мечта. Заметим, что этой картиной завершается все творчество Низами, что весь его творческий путь представляет собой как бы подъём, устремленный к этой кульминационной точке (…) И вот теперь в стране победившего социализма, в стране, не знающей страха перед исторической правдой, советские ученые берут на себя почетную задачу дать народам своей страны то сокровище, которое веками от них утаивали.''» Бертельс Е. Э. Подготовка к юбилею Низами. — Литературная газета. 10.12.1939, № 68..
Істотную частку паэмы складаюць прытчы, якія не маюць прамога дачынення да гісторыі Аляксандра. У завяршэнне Нізамі расказвае пра канец жыцця Аляксандра і акалічнасці смерці кожнага з сямі мудрацоў. У некаторых рукапісах паэмы ёсць раздзел, прысвечаны смерці самога Нізамі; магчыма, гэта больш позняя ўстаўка.
Рыкарда Муці
Рыкарда Муці (іт. Riccardo Muti; нар., ) — італьянскі дырыжор, мастацкі кіраўнік тэатра «Ла Скала» з 1986 па 2005 год.
Біяграфія
Вучыўся ў Неапалітанскай кансерваторыі ў класе фартэпіяна Вінчэнца Віталі. Скончыўшы яе з адзнакай, працягнуў адукацыю ў Міланскай кансерваторыі пад кіраўніцтвам Бруна Бэтінелі (кампазіцыя) і Антаніна Вота (дырыжыраванне), займаўся таксама ў Ніна Рота. Дэбютаваў як дырыжор у 1966 годзе. У 1967 г. выйграў у Італіі Конкурс дырыжораў імя Гвіда Кантэлі.
З 1966 года выступае на фестывалі «Фларэнційскі музычны май» (у 1973—82 мастацкі кіраўнік). З 1971 года выступаў на Зальцбургскім фестывалі («Дон Паскуале» Гаэтана Даніцэці), выконваў у Ковент Гардэн «Аіду» (1977). У 1973—82 гадах працаваў з лонданскім аркестрам «Філармонія» (з 1979 года быў галоўным дырыжорам), з Філадэльфійскім аркестрам.
У 1981 годзе ўпершыню з’явіўся на сцэне Ла Скала («Вяселле Фігара»). З 1986 года быў мастацкім кіраўніком і галоўным дырыжорам гэтага тэатра. Сярод пастановак у Ла Скала: «Лятучы галандзец» Вагнера (1988, першы зварот Муці да твораў вялікага немца), опера «Так робяць усё» (1990), «Дзева возера» Расіні, «Парсіфаль» (1992/93), "Арміда " Глюка (1996) і іншыя. У 1993 тут жа паставіў «Весталку» Гаспар Спанціні (ва ўласнай рэдакцыі). У сезоне 1999—2000 пад яго кіраваннем пастаўлены «Фідэліё» Бетховена, «Тоска» Пучыні, «Дыялогі кармелітак» Пуленка.
Сярод оперных запісаў — «Вільгельм Тэль» (у галоўнай партыі Дзанканара, Philips), «Макбет» (салісты — Мілнс, Касота, Р. Раймондзі, Карэрас, EMI), «Дон Паскуале» (салісты — Брусканціні, Фрэні, Вінберг, Нучы, EMI). Запісаў таксама поўныя цыклы сімфоній Людвіга ван Бетховена, Іаганеса Брамса, Аляксандра Скрабіна, Пятра Чайкоўскага, Франца Шуберта, Роберта Шумана.
Да адкрыцця «Ла Скала», якое адбылося 7 снежня 2004 года, пасля амаль трохгадовай рэканструкцыі Муці паставіў оперу Антоніа Сальеры «Прызнаная Еўропа», якой у 1778 годзе адкрываўся тэатр, зноўку адбудаваны пасля пажару. У 2005 годзе пакінуў «Ла Скала», пасля чаго тэатр аж да кастрычніка 2011 года заставаўся без мастацкага кіраўніка.
У 2010 годзе Муці ўзначаліў Чыкагскі сімфанічны аркестр; у кастрычніку 2011 года пасля амаль трохгадовых перамоваў пагадзіўся заняць пасаду «пажыццёвага ганаровага дырэктара» Рымскай оперы; да гэтага Муці адмовіўся ад пасады мастацкага кіраўніка тэатра.
Nolidae
Nolidae — сямейства лускакрылых.
Апісанне
Матылі сярэдніх і дробных памераў. Размах крылаў 12-35 мм. Вусікі дваяка-грабеньчатыя або расніцавыя. Хабаток звычайна добра развіты, часам рэдукаваны. Лоб і базальныя членікі вусікаў звычайна з пучкамі лускавінак. Вочы голыя, вочкі адсутнічаюць. Пярэднія крылы з добра развітым малюнкам з перавязак і палос і з 3 вельмі характэрнымі пучкамілускавінак, якія тырчаць. Афарбоўка няяркая, звычайна шэрых або бялёса-карычневых тонаў. Актыўнасць прымеркаваная да цёмнага часу сутак.
Змрочныя і начныя матылькі. Ва ўмеранай зоне ў большасці відаў 2 пакалення ў годзе, у некаторых відаў 3 пакалення. Вусені поліфагі — развіваюцца на розных драўняных і хмызняковых пародах, а таксама на многіх травяністых раслінах і лішайніках. Гусеніцы жывуць на розных травяністых і драўняных раслінах, акукляюцца ў трывалым, як быццам зробленым з пергаменту, кокане.
Арэал
Да 500 відаў, распаўсюджаных пераважна ў Інда-Малайскай вобласці. У Палеарктыцы каля 70 відаў.
Перлаўка раснічастая
Пе́рлаўка раснічастая (Melica ciliata) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 80—90  см. Утварае дзярніны. Лісце чаргаванае, простае, суцэльнае, лінейна-ланцэтнае, з гладкім краем, сядзячае. Суквецце — колас. Плод — зярняўка.
Расліна вельмі падобная на перлаўку высокую. Адрозніваецца карацейшымі каласкамі і доўгімі валаскамі на лускавінках.
Спіс аб’ектаў PGC (883001—884000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (883001—884000)
742-і палявы вузел сувязі
742-і палявы вузел сувязі (742-і ПУС) — адно з падраздзяленняў Сіл спецыяльных аперацый Узброеных сіл Рэспублікі Беларусь.
Падраздзяленне было створана ў кастрычніку 2016 года. Да гэтага яно была структурным падраздзяленнем 86-й брыгады сувязі і называлася цэнтрам сувязі сіл спецыяльных аперацый.
Палявы вузел сувязі займаецца забеспячэннем сувязі камандавання сіл спецыяльных аперацыі. На ўзбраенні падраздзялення знаходзяцца сродкі сувязі беларускай вытворчасці, такія як радыёрэлейная станцыя Р-434 і комплексная апаратная сувязі П-261. Ваеннаслужачыя падраздзялення ў асноўным праходзяць навучанне ў 72-м аб'яднаным вучэбным цэнтры, асабовы склад з ліку лінейна-кабельных аддзяленняў праходзіць навучанне на базе воінскай часці, ваеннаслужачыя-вадзіцелі праходзяць навучанне ў 5-й брыгадзе спецыяльнага прызначэння.
Капліца Святога Аляксея
Капліца Святога Аляксея — цагляная праваслаўная капліца на могілках у аграгарадку Олтуш Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці, пабудаваная ў 1872 годзе.
Архітэктура
Помнік архітэктуры класіцызму. Вырашана прамавугольным у плане аб'ёмам пад двухсхільным дахам, завершаным па цэнтры цыбулепадобнай галоўкай і выходзячым на фасад трохвугольнымі франтонамі. Уваход вырашаны ніжэйшым прытворам пад двухсхільным пакрыццём, з арачным парталам прамавугольнага праёма. Фасады графічна расчлянёны шэра-блакітнай тынкоўкай і арачнымі аконнымі праёмамі, крапаваны вуглавымі філёнгавымі лапаткамі.
Долевічы
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Забрэзскага сельсавета.
Рыфма
Аднак паэзія, апрача найбольш пашыраных канцавых рыфмаў, ведае рыфмы пачатковыя, калі сугучныя словы стаяць у пачатку суседніх радкоў, і ўнутраныя, калі адно з сугучных словаў знаходзіцца ў сярэдзіне, а другое — ў канцы аднаго і таго ж радка. Сустракаюцца вершы, у якіх усе словы або частка словаў аднаго радка рыфмуюцца з усімі словамі або часткай словаў другога радка (пантарыфма). Што да характару сугуччаў, то ў іх вырашальную ролю адыгрывае перш за ўсё супадзенне націскных галосных, а ўжо затым — паслянаціскных і пераднаціскных зычных і галосных гукаў.
Рыфма — не абавязковая прымета верша. Антычная паэзія, напрыклад, рыфмаў не ведала. Не было яе і ў найбольш даўніх жанрах усходнеславянскага фальклору (былінах, думах, галашэннях і г. д.).
Гісторыя ўзнікнення рыфмы
Рыфма (у яе цяперашнім разуменні) узнікла раней за ўсё ў паэзіі старажытнага Кітая (II тыс. да н. э.), затым — незалежна ад кітайцаў — ёй сталі карыстацца ў даісламскай паэзіі арабаў (V—VI стст.). У IX ст., у перыяд замены квантытатыўнага (колькаснага) вершавання квалітатыўным (якасным), яна з'явілася ў Еўропе — у лацінамоўнай нямецкай паэзіі, затым шпарка распаўсюдзілася ва ўсёй еўрапейскай вершатворчасці. Тлумачыцца гэта не толькі моцным уплывам лацінскай паэзіі (непасрэдным або апасродкаваным), але і тым, што кожная з нацыянальных еўрапейскіх літаратураў, па сутнасці, самастойна падышла ўжо да авалодання рыфмай У аратарскай прозе ўсіх гэтых літаратураў сугучныя словы ўжываліся досыць часта ў заканчэннях асобных частак рытарычных перыядаў, што прыводзіла да з'яўлення рыфмаванай прозы. У паэзіі слоўная сугучнасць узнікала найперш у выніку ўжывання сінтаксічнага паралелізму, пры якім у сярэдзіне і на канцах суседніх вершарадоў аказваліся тыя самыя часціны мовы ў аднолькавай граматычнай форме. Усё гэта рыхтавала глебу для ўспрыняцця рыфмы як нечага арганічнага, вельмі патрэбнага. З часам роля рыфмы робіцца настолькі значнай, што яе нават лічаць сінонімам верша, паэзіі наогул (зразумела, неапраўдана). На фоне верша звычайнага, г. зн. рыфмаванага, пачынае вылучацца белы верш, а на фоне зарыфмаваных радкоў — халастыя радкі.
Рыфма — з'ява гукавая, а не графічная. Таму зусім зразумела, што рыфмай лічацца гукавыя супадзенні тыпу круг — завірух, сад — хат і г. д. У старажытнай беларускай паэзіі (як, дарэчы, і ў іншых даўнеславянскіх) рыфму нярэдка ўтварала супадзенне апошніх складоў словаў, месца націску ў іх значэння не мела (его́ — бли́жнего, рука́ — лу́ка). Пазней галоўнай прыметай рыфмы становіцца супадзенне націскных галосных і паслянаціскных гукаў. У канцы XIX і асабліва на пачатку XX ст. уся ўсходнеславянская рыфма значна «палявела»: важным стала супадзенне не паслянаціскных, а пераднаціскных гукаў. Пачала шырока ўжывацца недакладная рыфма, пры якой супадаюць толькі асобныя гукі.
Функцыі рыфмы
Рыфма выконвае таксама і кампазіцыйную функцыю. Яна не толькі раздзяляе вершаваныя радкі, але і спалучае іх у страфічныя комплексы, аддзяляючы іх затым адзін ад другога, што ўплывае на архітэктоніку твора. Унутраная рыфма ў адрозненне ад канцавой звязвае не радкі, а паўрадкоўі, аднак адыгрывае тую ж рытмічную і кампазіцыйную ролю. Дзякуючы свайму месцу ў вершарадзе (канец радка, перад міжрадковай паўзай) рыфма падкрэслівае, інтанацыйна вылучае пэўныя словы-паняцці. Апрача таго, яна асацыятыўна звязвае асобныя словы, падкрэсліваючы іх сэмантычную блізкасць або, наадварот, аддаленасць. На гэтай уласцівасці рыфмаў засноўваюцца, у прыватнасці, г. зв. тэматычныя рыфмы, якія дапамагаюць падкрэсліць найбольш важныя для ўсяго твора паняцці. Пра сэнсавае, або лексічнае, значэнне рыфмы паэты ведаюць здаўна і выкарыстоўваюць гэта ў сваёй творчай практыцы.
Таксама рыфма мае мнеманічнае значэнне — садзейнічае хутчэйшаму, лепшаму запамінанню рыфмаваных твораў. Пра гэта сведчыць тое, што, напрыклад, белы верш або празаічны тэкст вывучыць на памяць значна цяжэй, чым рыфмаваны верш. Усе свае магчымасці рыфма раскрывае ў творы толькі ў цесным узаемадзеянні з іншымі кампанентамі мастацкай формы, служачы разам з імі выяўленню думак і пачуццяў вершатворцы.
Тыпы рыфмаў
Па месцы націску: У залежнасці ад колькасці і якасці гукавых супадзенняў: Па характары канцавога гуку: Адносна дакладнасці сугуччаў: Адносна размяшчэння: Адносна частотнасці з'яўлення ў вершы: Іншыя тыпы:
Drezden (альбом)
«Drezden» — дэбютны студыйны альбом беларускага гурта электроннай музыкі «Drezden», які выйшаў 31 жніўня 2018 года. На кружэлцы змешчана 11 трэкаў, запісаных у 2018 годзе. Усе песні напісаў Сяргей Міхалок.
Гісторыя і выпуск
19 лютага 2018 года з’явілася інфармацыя, што Сяргей Міхалок арганізоўвае новы электронны праект, пад які ён ужо сабраў міжнародны гурт, склад якога быў умацаваны гітарыстам «Океан Ельзи» Уладзімірам Апсеніцай. Выпуск першага альбома новага праекта быў запланаваны на верасень 2018 года. Па словах Міхалка, ён заўсёды быў прыхільнікам новай хвалі ў цэлым і новай нямецкай хвалі ў прыватнасці. Ён слухаў «New Order», «Front 242», «KLF», «Nena» і Йоахіма Віта, і, калі ён наведваў канцэрты «» і «», затаіў мару арганізаваць свой электронны гурт.
Будучы дэбютны альбом атрымаў назву «Drezden», бо Сяргей нарадзіўся ў Дрэздэне, Германія, у 1972 годзе. Па стылістыцы музыка павінна была стаць «эклектычным зліццём» «The Cure», «Wolfsheim» і расійскага музыкі Аляксея Вішні, а тэксты быць спасылацца на творы любімых пісьменнікаў Міхалка: Філіпа Дзіка, і Бруса Стэрлінга. Удзельнікі калектыву вызначылі яго жанр як «New Belorussia Welle» і «постсавецкі кібер-панк».
Альбом выйшаў у Інтэрнэце 31 жніўня 2018 года. У той жа дзень на «YouTube» з’явіўся афіцыйны кліп на загалоўную кампазіцыі альбома. Кліп зняў кіеўскі рэжысёр Аляксандр Стэкаленка. 3 снежня было выпушчана афіцыйнае відэа на песню «Ронин», рэжысёрам якога стаў украінскі фатограф Сяргей Сараханаў. Паводле яго слоў, скласці гісторыю пра сярэднявечную Японію было б складана, таму было вырашана рухацца метафарычным шляхам. Ролік здымаўся на фоне ўкраінскай прыроды ў Актоўскім каньёне.
26 сакавіка 2019 года выйшаў трэці музычны кліп. На гэты раз відэа было знята на песню «Айсберг». Рэжысёрам стаў мінскі дызайнер Артур Вакараў. На відэа галава Сяргея Міхалка, якая з’яўляецца айсбергам, дрэйфуе ў акіяне ўздоўж рознакаляровых хваляў. 14 мая выйшаў кліп на песню «Коалы» работы Караліны Паляковай. У кліпе мужчына сярэдняга ўзросту вывучае скрынку са сваімі ўспамінамі.
Прыём крытыкаў
Расійскі музычны журналіст з «» высока ацаніў музыку, якая выклікае пачуццё настальгіі па электроннай музыцы 80-х, але вакал Міхалка, на яго думку, не адпавядае ёй. Ён вінаваціў тэмбр голасу вакаліста, які, на яго думку, не падыходзіць для электроннай музыкі. Што тычыцца некаторых тэкстаў песень, ён таксама выказаў здагадку, што яны будуць больш прыдатныя для рок-гуртоў музыкі «Ляпіс Трубяцкі» і «Brutto».
Аўтар агляду ад «The Village» Конрад Ерафееў пачуў мелодыі краўт-рока і новай хвалі на альбоме і адзначыў сур’ёзнасць тэкстаў, якія пакідаюць тэатральнае ўражанне, у той час як гэтыя эксперыменты з музыкай толькі падкрэсліваюць творчы крызіс Міхалка.
У рэцэнзіі для Km.ru Дзяніс Ступнікаў назваў альбом сумессю паміж сінці-попам і нямецкай індастрыял музыкай, тэксты якога маюць як сур’ёзныя, так і смешныя матывы, і тураваў меркаванню Конрада Ерафеева пра тое, што Сяргей Міхалок сутыкаецца са своеасаблівым крызісам сярэдняга ўзросту.
Таццяна Заміроўская у рэцэнзіі для часопіса «Большой» прыйшла да высновы, што «добры і мяккі» дыск «бліжэй за ўсё да „“, самай пранізлівай працы „Ляпісаў“, якая прама паказвае на тое, якую музыку Сяргей марыць граць».
Ходцы (возера)
Хо́дцы, Любач — возера ў Беларусі ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Чарнагосніца. Знаходзіцца за 18 км на паўночны ўсход ад горада Сянно каля вёсак Ходцы і Горныя Ходцы.
Плошча паверхні возера складае 0,53 км². Даўжыня 1,6 км, найбольшая шырыня 0,5 км. Найбольшая глыбіня возера дасягае 7,2 м. Даўжыня берагавой лініі 4,4 км.
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая поўначы на поўдзень і кладаецца з двух плёсаў. Найбольш глыбокім з'яўляецца паўднёвы плёс. Схілы катлавіны спадзістыя вышынёй 15—18 м на ўсходзе і стромкія вышынёй да 25 м на захадзе. Берагавая лінія звілістая. Берагі маюць вышыню 0,2—0,3 м на ўсходзе, на захадзе берагі зліваюцца са схіламі катлавіны.
Мелкаводдзе пясчанае, на глыбіні дно возера выслана глеем. Возера слабапраточнае. Упадае ручай з возера Ліпна і выцякае ручай у возера Тросна. Возера зарастае ўздоўж берагоў (трыснёг, гарлачыкі, чарот, рдзест).
Каля возера праходзіць аўтамабільная дарога (Віцебск—Сянно).
Ёран Тэрборн
Ёран Тэрборн (нар. 23 верасня 1941, Кальмар, Швецыя) — шведскі сацыёлаг, член Акадэміі грамадскіх навук, прафесар сацыялогіі Кембрыджскага ўніверсітэта, адзін з найцытаванейшых сучасных сацыёлагаў-марксістаў.
Біяграфія
Скончыў Лундскі ўніверсітэт, дзе ў 1974 годзе атрымаў ступень доктара філасофіі.
Працаваў ва ўніверсітэтах Еўропы, Азіі, Афрыкі, Аўстраліі, Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі. З 2006 года ўзначальваў кафедру сацыялогіі ў Кембрыджы, у 2010 годзе выйшаў на пенсію, але яшчэ выкладае модуль MPhil.
Жыве ў Юнгбіхольме на паўднёвым усходзе Швецыі.
Дзейнасць
Прыхільнік агульнай свабоды і роўнасці, антыімперыялістычных і эгалітарных грамадскіх рухаў. Працуе ў асноўным над глабальнымі даследаваннямі — сямейна-полавыя і гендэрныя адносіны, няроўнасць, шляхі да сучаснасці, гарады і ўлада, фарміраванне сярэдняга класа.
У кнізе The Ideology of Power and the Power of Ideology (1980, Ідэалогія ўлады і ўлада ідэалогіі) Тэрборн адыходзіць ад прац Луі Альцюсера пра фарміраванне ідэалогіі, звяртаецца да ідэалагічных змен, ідэалагічнай будовы класаў і ідэалагічнага панавання. Распрацоўвае матэрыяльную матрыцу ідэалогій і агульную схему фарміравання ідэалогій з постмарксісцкага пункту гледжання.
У кнізе From Marxism to Post Marxism? (2008, Ад марксізма да постмарксізма?) спрабуе сцісла выкласці ўсёабдымную гісторыю развіцця марксісцкай тэорыі і кірункі марксісцкай думкі ў XXI ст.
Шмат публікакуецца ў такіх выданнях, як New Left Review, адметны артыкуламі на тэмы ў агульных палітычных і сацыялагічных межах постмарксізма — перасячэнне класавай структуры грамадства і функцыі дзяржаўнага апарату, фарміраванне ідэалогіі ўнутры суб’ектаў і будучыня марксісцкай традыцыі.
Узнагароджаны Прэміяй Леніна ў 2019 годзе.
Працы апублікаваны мінімум на 24 мовах.
Беларускія пераклады
Паасобныя працы на беларускую пераклаў Сяргей Шупа.
Хор
Хор (χορός — натоўп) — харавы калектыў, пеўчы калектыў, музычны ансамбль, які складаецца са спевакоў (харыстаў, артыстаў хору); сумеснае гучанне чалавечых галасоў.
Хор адрозніваецца ад вакальнага ансамблю (вакальнага трыо, квартэта, квінтэта і да т. д.) наяўнасцю як мінімум двух (па Часнакову, трох) або больш чалавек выконваюць адну і тую ж партыю.
Часцей за ўсё хор уключае ў сябе чатыры харавыя партыі: сапрана, альты, тэнары, басы. Але колькасць партый у прынцыпе не абмежавана, таму што кожная з гэтых асноўных партый можа дзяліцца на некалькі адносна самастойных партый (гэта з’ява ў музыкантаў называецца дывізіі): у партесных канцэртах Васіля Цітова 12 і больш харавых партый; «Stabat Mater» Кшыштафа Пендэрэцкага напісана для трайнога хору па 16 галасоў у кожным (у агульнай складанасці 48 харавых партый).
Хор можа спяваць у суправаджэнні інструментаў або без яго. Спеў без суправаджэння называецца спевам a cappella. Інструментальнае суправаджэнне можа ўключаць у сябе практычна любы інструмент, адзін або некалькі, ці цэлы аркестр. Як правіла на рэпетыцыях хору ў працэсе развучвання твору, напісанага для хору з аркестрам, аркестр часова замяняецца фартэпіяна; таксама фартэпіяна выкарыстоўваецца як дапаможны інструмент пры развучванні харавых твораў a cappella.
Віды харавых калектываў
У залежнасці ад полу і ўзросту спевакоў, хоры можна класіфікаваць так:
З пункту гледжання манеры спеваў адрозніваюць:
Па колькасці ўдзельнікаў адрозніваюць:
Хоры могуць мець розны статус.
Спевы ў хоры — самы масавы і даступны выгляд сумеснага музіцыравання.
Магнітасфера
Магнітасфе́ра — вобласць прасторы вакол нябеснага цела, у якой паводзіны плазмы, якая атачае цела, вызначаецца магнітным полем гэтага цела.
Альтэрнатыўнае вызначэнне: Магнітасфе́ра — вобласць прасторы вакол планеты ці іншага намагнічанага нябеснага цела, якая ўтвараецца, калі паток зараджаных часціц, напрыклад, сонечнага ветру, адхіляецца ад сваёй першапачатковай траекторыі пад уздзеяннем унутранага магнітнага поля гэтага цела.
Форма і памеры магнітасферы вызначаюцца сілай унутранага магнітнага поля гэтага нябеснага цела і ціскам плазмы (сонечнага ветру), што атачае яго. Усе планеты, якія маюць уласнае магнітнае поле, валодаюць магнітасферай: Зямля, Юпітэр, Сатурн, Уран і Нептун. Меркурый і Марс валодаюць вельмі слабымі магнітасферамі, а таксама Ганімед, адзін з спадарожнікаў Юпітэра (але яго магнітасфера цалкам знаходзіцца ў межах магнітасферы Юпітэра, што прыводзіць да іх складаных унутраных узаемадзеянняў). Іанасферы слаба намагнічаных планет, як напрыклад Венера, часткова адхіляюць паток сонечнага ветру, але яны самі па сабе не маюць магнітасферы.
Тэрмін магнітасфера таксама выкарыстоўваецца для апісання рэгіёнаў, дзе дамінуе магнітнае поле іншых нябесных целаў, напрыклад зорак, пульсараў і інш.
Межы магнітасферы
Мяжа магнітасферы (магнітапаўза) вызначаецца ўмовай роўнасці ціскаў магнітнага поля і набягальнай плазмы, гэта значыць радыус магнітасферы (альфвенаўскі радыус \! r_A) вызначаецца суадносінамі
дзе \! B — магнітнае поле нябеснага цела, \! \rho і \! V — адпаведна шчыльнасць і хуткасць набягальнага патока плазмы.
Магнітасферы планет
У выпадку набягальнага патоку плазмы, напрыклад, у выпадку ўзаемадзеяння ўласнага магнітнага поля планеты з сонечным ветрам, магнітасфера ўяўляе поласць досыць складанай формы, якую абцякае сонечны вецер.
Пранікненне плазмы ў магнітасферу Зямлі адбываецца непасрэдна праз прамежкі паміж замкнёнымі і «разамкнёнымі» магнітнымі сілавымі лініямі ў магнітапаўзе, названыя дзённымі палярнымі каспамі, або з прычыны гідрамагнітных эфектаў і няўстойлівасцей. Пранікненне плазмы сонечнага ветру можа суправаджацца дзённымі палярнымі ззяннямі ў высокашыротнай іонасферы. Да развіцця такіх няўстойлівасцей прыводзяць, у прыватнасці, рэзкія змены параметраў міжпланетнага асяроддзя. Гэта выяўляецца ў залежнасці частаты і інтэнсіўнасці палярных ззянняў ад узроўню сонечнай актыўнасці.
Частка плазмы, якая пракралася ў магнітасферу, утварае радыяцыйны пояс планеты і плазменны слой.
У Сонечнай сістэме, апроч Зямлі, магнітасфера маецца ў большасці планет.
Магнітасфера Зямлі
Магнітасфера Зямлі мае складаную форму. З боку, звернутага да Сонца, адлегласць да яе мяжы вар'іруецца ў залежнасці ад інтэнсіўнасці сонечнага ветру і складае каля 70000 км (10-12 радыусаў Зямлі Re, дзе Re = 6371 км, (адлегласць адлічваецца ад цэнтра Зямлі). Мяжа магнітасферы, ці магнітапаўза, з боку Сонца па форме нагадвае снарад і па прыблізных ацэнках знаходзіцца на адлегласці каля 15 Re. З начнога боку магнітасфера Зямлі выцягваецца доўгім цыліндрычным хвастом (магнітны хвост), радыус якога складае каля 20-25 Re. Хвост выцягваецца на значную адлегласць — нашмат большае, чым 200 Re, і дзе ён сканчаецца — невядома.
З наяўнасцю магнітасферы звязаны многія праявы Касмічнага надвор'я, такія як геамагнітная актыўнасць, геамагнітная бура і суббура.
Магнітасфера забяспечвае абарону, без якой жыццё на Зямлі была б немагчымае. Марс, магнітнае поле якога вельмі малое, як мяркуюць, страціў значную частку сваіх былых акіянаў і атмасферы за кошт уздзеяння сонечнага ветру. Па той жа прычыне, як мяркуюць, Венера страціла большую частку сваіх вод — за кошт вынасу сонечным ветрам у космас.
Агульныя звесткі
Форму, структуру і памеры магнітасферы Зямлі вызначаюць два галоўных фактару:
Магнітасферы зорак
Найбольш істотна ўплыў магнітасфер зорак на працэсы акрэцыі на іх. Вольнае падзенне плазмы на зорку спыняецца яе магнітным полем на адлегласці яе альфвенаўскага радыусу, гэта значыць на мяжы магнітасферы, акрэцыя пры гэтым накіроўваецца на магнітныя палюсы зоркі.
Оўтакумпу
Оўтакумпу (Outokumpu) — горад і муніцыпалітэт у Фінляндыі, у правінцыі Паўночная Карэлія. Насельніцтва муніцыпалітэта — 7492 (31 снежаня 2009 года), плошча 584,12 км², з якіх 138,25 км² займае водная паверхня.
Бульдозер
Бульдозер — самаходная землерыйная машына, якая ўяўляе сабой гусенічны або колавы трактар, цягач і інш. з навясным рабочым органам - крывалінейным ў перасеку адвалам(шчытом), размешчаным па-за базай хадавой часткі машыны. Служыць для папластовага капання, планіроўкі і перамяшчэння (на адлегласць 60-300 м) грунтоў, карысных выкапняў, дарожна-будаўнічых і інш. матэрыялаў пры будаўніцтве і рамонце дарог, каналаў, гідратэхнічных і інш. збудаванняў.
Hover
«Hover» (таксама вядомы як проста «Hair Peace Salon») — сінгл беларускага рок-гурта «Hair Peace Salon», запісаны на студыі Генадзя “Gena Dee” Сыракваша «X-NOISE Factory» і які выйшаў у 2005 годзе. Усе спевы выкананы на англійскай мове.
Якуб Амяльянавіч Гузней
Якуб Амяльянавіч Гузней (, в. Гольчыцы, Слуцкі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя — ) — беларускі грамадска-палітычны і вайсковы дзеяч. Удзельнік Слуцкага збройнага чыну 1920 года, камандаваў першай ротай у Першай Брыгадзе войска БНР.
Біяграфія
З сялянскай сям'і.
Hover
Прыём крытыкаў
О’К, аглядальнік «Музыкальнай газеты», апісаў матэрыял CD, які пакідае адсылкі да прагрэсіўнага року, словамі «гітарны, багаты па думцы, эфектны», ацаніў як выдатны вакал, так і беднасць на аранжыровачныя эмоцыі. На яго думку, песні з самотніка вельмі падобны да песень «Jitters», таксама гурта брытанскага року, з самотніка «Promo Disk 2005», а найбольш прыкметныя творы на дыску: «Hover» і «Morning Stuff».
Якуб Амяльянавіч Гузней
Біяграфія
Выпускнік Ілуксцкай настаўніцкай семінарыі.
Удзельнік Першай сусветнай вайны. З лістапада 1914 служыў у гарнізоне Ковенскай крэпасці. Скончыў 3-ю Маскоўскую школу прапаршчыкаў (17 жніўня 1915). Ваяваў на Паўночным фронце ў складзе 5-й расійскай арміі. На 1917 – прапаршчык 323-га пяхотнага Юр'евецкага палка.
Hover
Прыём крытыкаў
Сяргей Будкін, музычны крытык Будзьма Беларусамі!, з вышыні агляда альбома «Hair Peace Salon» «Gentleman» выказваў сум, што «выдатны твор» «Hover» не знайшоў свае месца на той кружэлцы.
Якуб Амяльянавіч Гузней
Біяграфія
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года актыўна працуе ў беларускім вайсковым руху. Дэлегат з’езду беларусаў-вайсковых Паўночнага фронту ў Віцебску, нам. старшыні Выканкама беларусаў-вайсковых Паўночнага фронту. Удзельнік Першага Усебеларускага з’езду ў Менску. Член Цэнтральнай Беларускай Вайсковай Рады. Падчас польска-савецкай вайны — рэзервовы афіцэр Беларускай вайсковай камісіі.
Hover
Узнагароды
«Пераможны гімн» «Hover» дазволіў гурту выйграць у чэрвені 2007 года фінал конкурсу «ИдиНаРок» з прызам запісаць песню на прафесійнай музычнай студыі.
Удзельнікі
Hair Peace Salon:
Якуб Амяльянавіч Гузней
Біяграфія
Па вяртанні ў Заходнюю Беларусь нелегальна перабіраецца ў Літву, дзе 23 жніўня 1924 года просіць палітычнага прытулку. Працаваў пры прадстаўніцтве БНР у Коўна, належаў да групы Цвікевіча.
Пасля 1925 года вярнуўся ў савецкую Беларусь, пазней быў высланы ў Кіраў, працаваў кладаўшчыком у Інстытуце эпідэміялогіі і мікрабіялогіі. Тамсама быў асуджаны "за шкодніцтва" і расстраляны.
Нівала
Нівала (Nivala) — горад у правінцыі Паўночная Астработнія ў Фінляндыі. Насельніцтва — 11 014 чалавек (2010). Горад займае плошчу 536,91 км², з якіх водная паверхня — 8,93 км². Шчыльнасць насельніцтва — 20,86 чал./км².
Каарына
Каарына (Kaarina) — горад на паўднёвым захадзе Фінляндыі на беразе Архіпелагава мора. Уваходзіць у склад правінцыі Спрадвечная Фінляндыя і мяжуе на паўночным захадзе са сталіцай правінцыі — горадам Турку. 31 269 жыхароў (2012).
Сёстры Сун
Сёстры Сун  — тры сястры, якія гулялі значную ролю ў гісторыі Кітая ў XX стагоддзі. Кожная з іх была жонкай буйнага палітычнага дзеяча. Паводле распаўсюджанага выразу, «адна з іх любіла грошы, адна любіла ўладу і адна любіла Кітай».
Пра становішча сям’і можна судзіць па тым, што іх брат, Сун Цзывэнь, быў адным з найбуйнейшых кітайскіх бізнесменаў свайго часу. Гісторыя сям’і Сун апынулася настолькі знамянальна, што стала прадметам экранізацыі (1997, «Сёстры Сун» 宋家皇朝). У арыгінале кітайская назва гаворыць пра прозвішча Сун як пра «дынастыю», што не пазбаўлена сэнсу.
Алэксандрыя (Камінь-Кашырскі раён)
Алэксандрыя (Олександрі́я) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
NGC 4975
NGC 4975 (іншыя абазначэнні — MCG -1-34-2, PGC 45492) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Завулак Соф’і Кавалеўскай (Мінск)
Завулак Соф’і Кавалеўскай — завулак у Маскоўскім раёне Мінска, названы ў гонар вучонага С. К. Кавалеўскай. Знаходзіцца ў прамысловай частцы горада каля чыгункі ў раёне п.п. Сталічны і спалучае прамысловыя збудаванні з элементамі жылога прыватнага сектара. Перасякае вул. Папова. Злучаецца з 2-м малым завулкам і вул. Машыністаў.
Акенсе (Карагандзінская вобласць)
Акенсе — сяло ва Улытаускім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Мыйбулакскай сельскай акругі. Код КАТА — 356065200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 341 чалавек (181 мужчына і 160 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 205 чалавек (123 мужчыны і 82 жанчыны).
Сяргей Лазаравіч Рогач
Сяргей Лазаравіч Рогач (1891 — не раней за 1927) — беларускі дзеяч. Удзельнік Слуцкага Збройнага чыну.
Пад час Слуцкага паўстання камандаваў 2-й кампаніяй (ротай) Першага Слуцкага палка ў чыне падпаручніка.
Пасля паўстання ў сакавіку 1921 года прыбыў з салдатамі ў Дарагужскі лагер інтэрнаваных (Холмская губерня).
У 1927 годзе з’ехаў у СССР. Далейшы лёс невядомы.
Інстытут павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі БрДТУ
Інстытут павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі БрДТУ — структурнае падраздзяленне БрДТУ.
Кваліфікацыі
Пасля заканчэння навучання выдаецца дыплом аб перападрыхтоўцы на ўзроўні вышэйшай адукацыі дзяржаўнага ўзору з прысваеннем адпаведнай кваліфікацыі.
BBC
British Broadcasting Corporation, скар. BBC (Брытанская вяшчальная карпарацыя) — дзяржаўная тэлерадыёкампанія Вялікабрытаніі, заснаваная ў кастрычніку 1922 г. у Лондане 6 прыватнымі прадпрыемствамі пад назвай «Брытанская вяшчальная кампанія». 1 студзеня 1927 г. урад Брытаніі выкупіў прадпрыемства і надаў яму сучасную назву. Замежнае вяшчанне са снежня 1932 г. ажыццяўляе Сусветная служба Бі-Бі-Сі.
Даратэя Вірэр
Даратэ́я Ві́рэр (Wierer Dorothea, нар., Бруніка) — італьянская біятланістка, трохразовы бронзавы прызёр зімовых Алімпійскіх гульняў, чатырохразовая чэмпіёнка свету, абсалютная чэмпіёнка свету сярод юніёраў 2011. Двухразовая ўладальніца Вялікага хрустальнага глобуса.
Муці
Муці — прозвішча.
Даратэя Вірэр
Юніёрскія і моладзевыя дасягнення
Дэбютны для Вірэр юніёрскі чэмпіянат праходзіў у яе на радзіме ў Італіі ў Мартэл-Валь Мартэла. Аднак, асаблівага поспеху для Даратэі ён не прынёс — лепшым вынікам апынулася толькі дзесятае месца ў індывідуальнай гонцы. Але ўжо ў наступным 2008 годзе на юніёрскім чэмпіянаце свету ў нямецкім Рупольдынгу ў індывідуальнай гонцы яна атрымала сваю першую перамогу. Яшчэ праз год у канадскім Кенмар у спрынце займае чацвёртае месца, аднак у пераследзе выйграе свой другі залаты медаль юніёрскіх чэмпіянатаў.
BBC
Карпарацыя ажыццяўляе як унутранае, так і знешняе інтэрнэт-, радыё- і тэлевяшчанне, якое праводзіцца Сусветнай службай BBC. Карпарацыя не з’яўляецца дзяржаўным СМІ, а ўяўляе сабой грамадскую арганізацыю з кантрольным саветам, якія складаюцца з 12 папячыцеляў. Паводле каралеўскага статуту, брытанскі манарх прызначае гэтых папячыцеляў па парадзе міністраў урада Брытаніі. У сваю чаргу папячыцелі абіраюць кіраўніка карпарацыі, дзейнасць якой фінансуецца ў Брытаніі за кошт падатковых адлічэнняў з прыватных вытворцаў жывых тэлеперадач і адпаведных тэлепадпісчыкаў.
Даратэя Вірэр
Юніёрскія і моладзевыя дасягнення
У гэтым жа годзе дэбютуе на Кубку IBU, дзе на другім этапе ў Оберціліахе, дзе фінішуе 34-й і 21-й адпаведна ў індывідуальнай гонцы і спрынце. У 2010 годзе чэмпіянат склаўся для Даратэі няўдала. Толькі раз патрапіўшы ў дзясятку, яе лепшым вынікам становіцца шостае месца ў індывідуальнай гонцы. Таксама ў гэтым сезоне яна выступала на двух этапах Кубка IBU, здолеўшы на хатнім этапе ў Мартэла заняць высокае 11-е месца. У 2011 годзе яна літаральна ў адну брамку абыграла ўсіх саперніц, выйграўшы рэкордныя усе 3 залатыя медалі, акрамя таго, выступала на этапе Кубка IBU ў Оберціліахе, дзе заняла 4-е і 5-е месцы.
BBC
Склад
На 2016 г. «Брытанская вяшчальная карпарацыя» ўключала:
Даратэя Вірэр
Выступленні на Кубку свету
Дэбютнай гонкай для Вірэр стаў спрынт, які прайшоў у нямецкім Оберхофе у студзені 2009 года. У гэтай гонцы італьянка стала 69-й з двума штрафнымі кругамі. У сезоне 2008/2009 прымала ўдзел у яшчэ адной гонцы Кубка свету — перадалімпійскім спрынце ў Вістлеры, але там стала толькі 72-й.
BBC
Гісторыя
18 кастрычніка 1922 г. 6 прыватных прадпрыемстваў — (Чэлмсфард, графства Эсекс, Англія),  (Манчэстэр, графства Ланкашыр, Англія), «Радыёсувязь»,  (Рагбі, графства Уорыкшыр, Англія),  (Лондан) і  (Нью-Ёрк, ЗША) — заснавалі ў Лондане таварыства з абмежаванай адказнасцю «Брытанская вяшчальная кампанія» («БВК»). Статутны капітал у £60,006 размеркавалі на 6 роўных дзеляў у выглядзе акцый цаной па £1. 14 лістапада 1922 г. «БВК» пачала вяшчанне на сярэдніх хвалях з лонданскай радыёстанцыі на сядзібе «Марконі». Першым дыктарам быў, які пачаў перадачу з навін аб 15 лістапада 1922 года. 15 снежня 1922 г. «БВК» атрымала ўлік. Першым галоўным інжынерам «БВК» стаў (1922—1929). На 31 снежня 1922 г. прадпрыемства налічвала 4 супрацоўнікі. 18 сакавіка 1923 г. кіраўнік Невіл Чэмберлен выдаў прадпрыемству дазвол на вяшчанне. У ліпені 1923 г. парламент надаў «БВК» манаполію на радыёвяшчанне ў Брытаніі, якая дзейнічала да 8 кастрычніка 1973 года. На 31 снежня 1923 г. прадпрыемства налічвала 177 супрацоўнікаў. На канец 1924 г. «БВК» мела 20 радыёперадатчыкаў у Брытаніі і 465 супрацоўнікаў.
Даратэя Вірэр
Выступленні на Кубку свету
У алімпійскім сезоне Даратэя не прымала ўдзел у гонках Кубка свету, затое на другім этапе сезона 2010—2011 ў Хохфільцэне яна ўпершыню трапіла ў склад італьянскай эстафеты, які стаў дзевятым, а Вірэр бегла завяршальны этап. На пятым этапе Кубка свету ў Рупольдынгу італьянка заваявала першыя ў кар’еры ачкі Кубка свету — у спрынтарскай гонцы яна стала 24-й, а ў пераследзе адкацілася на 37-ю пазіцыю, набраўшы такім чынам 21 ачко ў агульным заліку.
BBC
Гісторыя
1 студзеня 1927 г. урад Брытаніі выкупіў прадпрыемства і надаў сучасную назву «Брытанская вяшчальная карпарацыя» («БВК»). У лістападзе 1929 г. Джон Берд пачаў доследнае чорна-белае тэлевяшчанне на частотах «БВК» у Лондане, што мела 30-радковае разрозненне. 15 сакавіка 1932 г. «БВК» пераехала ў сучасную сядзібу ў. 25 снежня 1932 г., на Раство Хрыстова, брытанскі кароль Георг V (1910—1936) стаў першым манархам Брытаніі, які выступіў на радыё «БВК». На заморскія ўладанні зварот перадавала радыё «Імперская служба Бі-Бі-Сі», якую заснавалі 19 снежня 1932 года. 2 лістапада 1936 г. у лонданскім палацы Аляксандры «БВК» пачала штодзённае чорна-белае тэлевяшчанне з механічным 240-радковым разрозненнем, распрацаваным Бердам, і з электронным 405-радковым разрозненнем, распрацаваным у 1934 г. на прадпрыемстве (Лондан). З 1937 г. пакінулі толькі тэлебачанне з электронным разрозненнем. У студзені 1938 г. «БВК» наняла егіпецкага радыёжурналіста Ахмада-Камаля Эфэндзі для стварэння вяшчання на арабскай мове. 29 студзеня 1942 г. адбыўся першы выпуск радыёперадачы, якую да 1985 г. вёў. 7 чэрвеня 1946 г. аднавілі тэлевяшчанне пасля перапынку з 1 верасня 1939 г., які пачаўся ў сувязі з Другой сусветнай вайной. «БВК» заставалася адзіным тэлевяшчальнікам у Брытаніі да верасня 1955 года.