cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Спартыўнае поле
I Усерасійская алімпіяда (1913)
На лета 1913 года ўрад Расійскай імперыі запланаваў правесці ў Кіеве 1-ую Усерасійскую алімпіяду, на арганізацыю спаборніцтваў было вылучана 10 тыс. рублёў. 13 ліпеня Алімпійскі камітэт у канторы натарыуса О. М. Барабікіна заключыў дагавор арэнды Спартыўнага поля, на якім мусіла адбыцца асноўная частка спаборніцтваў. Ужо да канца месяца былі падрыхтаваныя да спаборніцтваў трыбуны, велатрэк, бегавыя дарожкі, гімнастычны інвентар. Асаблівая ўвага надавалася будаўніцтву ложы для выбраных гасцей, яе ўсталявалі на ўзвышэнні, дэкарыравалі па апошняй модзе і ўпрыгожылі колерамі дзяржаўнага сцяга. Акрамя цэнтральнай, былі пабудаваныя ложы для гледачоў, за якія бралася плата па 10 руб. за месца. За месцы для сядзення плата бралася ў залежнасці ад блізкасці да цэнтральнай ложы — ад 5 руб. да 75 кап. за месца. Бралася плата і за стаячыя месцы — 50 кап. з гледача.
У праграму спаборніцтваў на стадыёне ўвайшлі: дзесяцібор'е, крос–кантры (бег з натуральнымі перашкодамі), футбол, гонкі на веласіпедах і матацыклах, гімнастыка і інш. У алімпіядзе прымалі ўдзел толькі чатыры футбольныя каманды. У фінале зборная Політэхнічнага інстытута перамагла каманду «Славія» і атрымала прыз — Срэбны Кубак горада Кіева.
З далейшага лёсу стадыёна вядома толькі тое, што ён згарэў падчас Першай Сусветнай вайны.
Герб Гарадка
Герб Гарадка — герб горада Гарадок і Гарадоцкага раёна.
Апісанне
Сучасны герб Гарадка ўяўляе сабой выяву ў залатым полі барочнага шчыта льва, які стаіць, натуральнага колеру, павернутага направа.
Гісторыя
Паводле некаторых звестак, у XVI ст. Гарадок меў свой герб: «у залатым полі леў». У 1781 годзе Гарадок атрымаў статус горада і новы герб з выявай Пагоні.
Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 20 студзеня 2006 года № 36. У 2011 годзе ў герб былі ўнесены змены: заменена выява ільва, у ільва стала расчынена пашча. Сучасныя герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 28 лютага 2011 года № 86.
Мураі
Мураі (Мураи) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Міністэрства па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь
Міністэрства па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь — рэспубліканскі орган дзяржаўнага кіравання Беларусі.
Гісторыя
Дзяржаўная падатковая служба ў рэспубліцы была створана пастановай Савета Міністраў БССР ад 1990/04/02 № 78 у сістэме Міністэрства фінансаў БССР у складзе — Галоўная дзяржаўная падатковая інспекцыя Мінфіна БССР і 185 дзяржаўных падатковых інспекцый па абласцях, гарадах, раёнах і раёнах у гарадах. Пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 1992/08/05 № 485 «Пытанні ўмацавання падатковай службы» у Галоўнай дзяржаўнай падатковай інспекцыі створана ўпраўленне падатковых расследаванняў і адпаведныя падраздзяленні ў дзяржаўных падатковых інспекцыях па абласцях і г. Мінску і ў гарадах з колькасцю насельніцтва звыш 90 тыс. чалавек.
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 1994/10/17 № 150 Галоўная дзяржаўная падатковая інспекцыя пры Міністэрстве фінансаў перайменавана ў Галоўную дзяржаўную падатковую інспекцыю пры Кабінеце Міністраў Рэспублікі Беларусь і надзелена правамі міністэрстваў і самастойных ведамстваў. Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 1997/01/11 № 30 Галоўная дзяржаўная падатковая інспекцыя пры Кабінеце Міністраў Рэспублікі Беларусь была ператворана ў Дзяржаўны падатковы камітэт Рэспублікі Беларусь, які ўвайшоў у сістэму рэспубліканскіх органаў дзяржаўнага кіравання, падпарадкаваных Ураду Рэспублікі Беларусь.
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 2001/09/24 № 516 Дзяржаўны падатковы камітэт пераўтвораны ў Міністэрства па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь. Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 1998/11/04 № 527 ўстаноўлена прафесійнае свята «Дзень работнікаў падатковых органаў», якое адзначаецца штогод у другую нядзелю ліпеня.
Структура
У структуру міністэрства ўваходзяць 155 інспекцый, з іх 7 — па абласцях і г.Мінску, 148 — па раёнах, гарадах, раёнах у гарадах.
Структура цэнтральнагя апарата міністэрства:
Вышадкі
Назву Вы́шадкі маюць:
Вуліца Якубовіча (Санкт-Пецярбург)
Вуліца Якубовіча (Улица Якубо́вича) — вуліца ў гістарычным цэнтры Санкт-Пецярбурга ад Ісакіеўскай плошчы да плошчы Працы.
6 кастрычніка 1923 года перайменавана ў вуліцу дзекабрыста Якубовіча, у памяць дзекабрыста А. І. Якубовіча (1792—1845). З 1925 года з’яўляецца сучасны варыянт напісання — вуліца Якубовіча.
У XVIII стагоддзі па трасе вуліцы праходзіў Масцярскі канал (адгалінаванне Адміралцейскага канала, засыпаны ў 1797—1798 гадах). У 1782—1789 гадах пабудаваны дом № 12 (Паштамт). У 1804—1807 гадах збудаваныя манеж, казармы і стайні Коннагвардзейскага палка (дома № 1 і № 3).
579
579 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. 579 год нашай эры, 579 год 1 тысячагоддзя, 79 год VI стагоддзя, 9 год 8-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 10 год 570-х гадоў.
Эфраім Бараш
Эфраім Бараш (, г. Ваўкавыск — ) — прадпрымальнік і сіянісцкі актывіст, старшыня юдэнрата (яўрэйскай рады) ў гета Беластока ў 1941—1943.
Біяграфія
Нарадзіўся ў яўрэйскай сям’і. Атрымаў адукацыю ў Нямеччыне, працаваў там у якасці інжынера. У маладым узросце далучыўся да сіянісцкага руху. Падчас Першай сусветнай вайны жыў са сваёй сям’ёй у Расіі. Пасля вайны вярнуўся ў родны Ваўкавыск. Займаўся прадпрымальніцкай дзейнасцю, прымаў актыўны ўдзел у яўрэйскіх арганізацыях, затым стаў кіраўніком мясцовай сіянісцкай арганізацыі.
У 1934 годзе пераехаў у Беласток. Абраны кіраўніком Беластоцкай яўрэйскай абшчыны. У пачатку 1930 гадах наведаў Палестыну, у мэтах падрыхтоўкі сям’і да эміграцыі.
У канцы чэрвеня 1941 года, калі нямецкія войскі занялі Беласток, кіраўніком юдэнрата ў гета Беластока, створанага 31 ліпеня 1941 года па распараджэнні нацыстаў, быў прызначаны рабін Гэдалья Разэнман, яго намеснікам — Бараш. Праз 2 месяцы старшынёй стаў Бараш.
У 1943 годзе Бараш разам з жонкай і іншымі членамі юдэнрата трапіў у канцэнтрацыйны лагер, дзе загінуў у кастрычніку.
Герб Быхава
Герб Быхава — геральдычны сімвал Быхава, дараваны гораду 16 жніўня 1781: «у чырвоным полі дзве скрыжаваныя чыгунныя гарматы».
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 9 жніўня 2002. У гербавым матрыкуле краіны значыцца пад №97.
Афіцыйнае апісанне:
Бітва на Косавым полі (1389)
Бітва на Косавым полі (Бој на Косову чи Косовска битка; Kosova Meydan Muharebesi) — буйная бітва, якая адбылася 15 —16 чэрвеня 1389 годзе паміж аб'яднанымі войскамі сербскіх феадалаў і Баснійскага каралеўства і турэцкім войскам на Косавым полі, у 5 кіламетрах ад сучаснай Прышціны. Сербскія войскі ўзначальвалі князь Лазар Хрэбелянавіч, Вук Бранкавіч і вялікі ваявода Улатка Вукавіч. Асманскім войскам камандаваў султан Мурад I разам з сваімі сынамі Якубам і Баязідам.
Падчас бітвы загінула большая частка абодвух войскаў і абодва правадыры: Лазар, які трапіў у палон і быў пазней пакараны, і Мурад, меркавана забіты Мілашам Абілічам. Нягледзячы на перамогу асманскіх войскаў, адразу ж пасля бітвы войска султана спешным маршам накіравалася да Адрыянопаля з-за вялікіх страт, а таксама з-за асцярогі спадчынніка Мурада Баязіда, што смерць яго бацькі можа прывесці да смуты ў Асманскай імперыі. Косаўская бітва адыгрывае важную ролю ў сербскай нацыянальнай самасвядомасці, гісторыі і фальклоры.
Лазар і Мілаш Абіліч ушаноўваюцца як святыя праваслаўнай царквой.
Падзеі напярэдадні
Пасля бітвы на Марыцы асманы пашырылі кола сваіх васалаў, ім падпарадкаваліся гарады на Эгейскім узбярэжжы і важныя транспартныя пуцявіны. У 1383 годзе асманы наблізіліся да Салонікаў, захапіўшы горад Серэ і навакольныя вобласці. Ужо тады да іх звярталіся манахі з атонскіх кляштароў, чые валадарствы апынуліся пад пагрозай і якія спрабавалі абараніць свае прыстанкі ад спусташэння. Пасродкам паўвострава Галіпалі асманы падтрымлівалі сувязь з Малой Азіяй, а таксама наладзілі кантакты з Венецыяй і Генуяй, якія варагавалі паміж сабой за ўплыў над рэштай некалі магутнай Візантыі.
У гэты перыяд туркі вызначыліся з стратэгіяй сваёй экспансіі. Яны ахвотна ўдзельнічалі ў міжусобіцах хрысціянскіх кіраўнікоў, пры гэтым паступова асвойваючы іх тэрыторыі і падпарадкоўваючы сабе тых, каму раней абяцалі дапамогу. Падставай для падначалення сабе той або іншай вобласці звычайна з'яўлялася смерць мясцовага кіраўніка або ўсобіцы ў яго сям'і. Свае паходы асманы прадпрымалі на досыць далёкія адлегласці. Як правіла, ва ўсіх абласцях Балканскага паўвострава турэцкія атрады з'яўляліся задаўга да таго, як асманская дзяржава станавілася іх непасрэдным суседам.
На землях князя Лазара Хрэбелянавіча туркі з'явіліся яшчэ ў 1381 годзе, калі княжацкі ваявода Црэп разбіў іх на Дубраўніцы каля Парачына. Верагодна, турэцкі атрад апынуўся там пасля аперацыі ў Балгарыі. У 1386 годзе асманы распачалі значна больш сур'ёзнае ўварванне. Іх войска ўзначальваў сам Мурад, які дайшоў да Плочніка, што на рацэ Топліцы. Падчас гэтага паходу туркі атакавалі грачаніцкі кляштар, дзе згарэла ўнутраная вежа, якая захоўвала каштоўныя рукапісы і кнігі.
У жніўні 1388 года, скарыстаўшыся варожасцю баснійскага караля Твртка з Балшычамі, турэцкае войска пад правадырствам вядомага военачальніка Шахіна ўварвалася ў межы Білеча, дзе было разбіта. Паступова асманы ўзмацнялі націск на межах Сербіі. Ад земляў князя Лазара і Вука Бранкавіча іх аддзялялі толькі ўладанні Драгаша Дэянавіча на усходзе і спадчыннікаў Вукашына Мрняўчэвіча на поўдні, якія былі турэцкімі васаламі. У той жа час з-за ўнутранага канфлікту ў венгерскім каралеўстве Лазар і Вук Бранкавіч фактычна апынуліся адрэзанымі ад хрысціянскіх земляў. Падчас венгерскай усобіцы яны падтрымалі Ладзіслава Неапальскага, такім чынам, маючы сувязі з ім і з харвацкімі гарадамі.
У пачатку лета 1389 года турэцкі султан Мурад распачаў паход на Сербію. У складзе яго войска акрамя турак былі атрады васалаў і найміты. Падрыхтоўка да паходу ішла доўгі час, пра яе ведалі як сербскія кіраўнікі, так і іншыя дзяржавы, напрыклад Венецыя. Праз землі сваіх васалаў у Македоніі султан выйшаў на Косава поле, адкуль мог зрушыцца ў любым кірунку. Даведаўшыся пра набліжэнне Мурада, князь Лазар і Вук Бранкавіч тэрмінова сабралі войска. На дапамогу ім прыйшоў буйны атрад ваяводы Улатка Вукавіча, пасланы баснійскім каралём Твртка I.
Бітва
Войска Мурада дасягала колькасці прыблізна 30-40 тыс. з якіх 2-5 тыс. былі янычары, 6 тыс. сіпахаў, 20 тыс. азапаў ды акінджаў, а таксама 8 тыс. васалаў. Войска Лазара было меншым па колькасці і складала каля 15-25 тыс. салдатаў. З якіх непасрэдна 15 тыс. падпарадкоўваліся Лазару, 5 тыс. знаходзіліся пад камандаваннем косаўскага жупана Вука Бранкавіча, столькі ж пад камандаваннем баснійскага ваяводы Влатка Вукавіча.
Бітва пачалася з абстрэлу кавалерыі асманскімі лучнікамі. Сербская кавалерыя сфармулявала клін і распачала атаку турэцкіх войск, прарвала левае крыло, але не мела поспеху ў цэнтры і на правым крыле.
Князь Лазар загінуў у баі.
Смерць Мурада
Зыходзячы з турэцкіх гістарычных хронік султан Мурад І быў забіты Мілашам Абілічам, ён прытварыўся мёртвым і забіў Мурада, які хадзіў па полю пасля бітвы. Сербскія крыніцы гавораць, што Мілаш Абіліч забіў Мурада пад час бітвы. Відавочна, што султанаўская ахрана, пасля такога ўчынку, адразу забіла сербскага рыцара.
Мурад І з'яўляецца першым султанам Асманскай імперыі, які быў забіты пад час бою. Баязід, сын Мурада, быў адразу праінфарміраваны пра смерць бацькі, таксама ён даслаў вестку свайму брату Якубу, які прыбыў у табар Баязіда, дзе і быў задушаны, забяспечваючы Баязіду асманаўскі сталец.
Магіла султана Мурада да сённяшніх дзён захавалася на Косавым полі. І хоць яна не знаходзіцца ў найлепшым стане, але не была зруйнавана, незважаючы на бясконцыя войны паміж сербамі і туркамі.
Вынік
Бітва на Косаўскім полі ў ваенным сэнсе з'яўляецца нічыёю з важкімі стратамі абодвух бакоў. Абодва лідара загінулі. Краіна сербаў трапіла ў васальную залежнасць Асманскай імперыі, сербскі народ мусіў забяспечваць турэцкую армію людскімі матэрыяламі.
Сіндарын
Слова сіндарын перакладаецца з квэнья як «шэрая гаворка».
Сіндарын, які быў мовай «шэрых эльфаў», з’яўляўся асноўнай гаворкай сіндар. Яны былі эльфамі з племені тэлеры, якія засталіся ў Белерыяндзе падчас Вялікай вайны. Іх мова пачала адрознівацца ад мовы эльфаў іншых плямёнаў, якія сплылі за мора.
Сіндарын паходзіць ад больш ранняй формы мовы, якая называецца агульны тэлерын, які сам паходзіць ад агульнай эльфійскай мовы эльдар да яе падзелу.
Падчас Трэцяй эпохі (паводле Уладара пярсцёнкаў), сіндарын быў асноўнай мовай зносін эльфаў заходняй часткі Міжзем’я. Менавіта сіндарын — тая мова, якая ва «Уладары пярсцёнкаў» мае назву эльфійскай.
Калі нолдар, якія размаўлялі на квэнья, вярнуліся ў Міжзем’е, яны пачалі размаўляць на сіндарыне, каб схіліць на свой бок караля сіндар Элу Цінгала. Квэнья і сіндарын да гэтага былі падзелены ў прасторы, і хаця мелі шмат агульных словаў, у іх былі вялікія адрозненні ў граматыцы.
Сіндарын змяніўся больш за квэнья, у выніку чаго, ужо падчас Першай эпохі з’явілася некалькі дыялектаў. Дыялект, якім карысталіся ў Дорыяце, месце, дзе жыў Цінгал, было прызнана шматлікімі Шэрымі Эльфамі найбольш велічным.
Падчас Другой эпохі даволі шмат людзей, якія жылі на востраве Нуменар, маглі добра размаўляць на сіндарыне. Іх нашчадкі, дунэдайн Гондара і Арнора працягвалі размаўляць на сіндарыне падчас Трэцяй эпохі.
У якасці сістэмы пісьменства сіндарын спачатку выкарыстоўваў кірт, рунічную сістэму эльфаў Белерыянда, да пачатка вяртання нолдар у Міжзем'е. Пасля гэтага яны выкарыстоўвалі тэнгвар.
Дзве веткі
У мовах Толкіна магчыма вызначыць дзве веткі развіцця:
«Знешняя» гісторыя
Толкін цікавіўся мовамі з дзяцінства, і вынайшаў некалькі моў, калі быў яшчэ падлеткам. З цягам часу, ён стварыў сістэму выдуманых моў эльфаў і свет, дзе яны маглі б існаваць. Адна з такіх моў была створана ў 1915 годзе і была заснавана на кельцкіх мовах. Толкін назваў яе Голдагрын ці "гном'я" мова. Ён таксама напісаў слоўнік і стварыў граматыку голдагрына/ Гэта была першая стадыя стварэння сіндарыну як самастойнай мовы. У той жа час у Толкіна з'явіліся некаторыя ідэі наконт гісторыі эльфаў, якую ён апісаў у "Страчаных паданнях". Гном'ю мову выкарыстоўвалі Гномы ці Нондолі, Другі Род эльфаў, а на другой мове - эльфіне размаўляла большасць эльфаў, якія жылі на Адзінокім Востраве.
Праз некалькі гадоў, каля 1925 года, Толкін пачаў абнаўляць граматыку і лексіку мовы яго "гномаў". Мова была названа налдарын (слова з квэнья, якое ўжо выкарыстоўвалася для гномьяй мовы) замест голдагрына ці лам Голдрына. Гэта была другая стадыя развіцця сіндарыну. Толкін склаў граматыку новага налдарыну, "Лам на Нголуіт".
У пачатку 1930-х гадоў Толкін удасканаліў налдарын даволі вялікім аб'ёмам новай граматыкі Гэта быў так званы "позні налдарын". У той жа час Толкін пачаў ствараць мовы ількарын, мовы эльфаў Трэцяга Рода, якія засталіся ў Белерыяндзе (менавіта тых эльфаў, якіх Толкін назаве пазней "сіндар" на квэнья).
Налдарын (мова падобная да валійскай) была на той час задумана як мова, якая паходзіла з старога налдарына, мовы зносінаў Валінора. Нолдар жадалі размаўляць на мове, якая адрознівалася ад мовы эльфаў Першага Рода, якія таксама жылі побач з імі і размаўлялі на квэнья, так што яны вынайшлі сваю ўласную мову - стары налдарын, выкарыстоўваючы як аснову Корэлдарын - "мову тых эльфаў, якія пакінулі Міжзем'е і дайшлі да Кора, ўзгорка эльфаў у Валіноры".
Калі нолдар сышлі ў выгнанне з Валінора у Белерыянд, стары налдарын развіўся ў налдарын, мову валійскага тыпа са шматлікімі дыялектамі.
Дыялекты Белерыянда — ількарын — не мелі аніякага падабенства з валійскім. Пазней Толкін назваў іх лемберын.
«Унутраная» гісторыя
Сіндарын (шэраэльфійская мова) — гэта назва моў эльфійскіх жыхароў Белерыянда, зямель на захад ад Галубых гор, якія пазней амаль зусім патанулі. Квэнья была мовай выгнаных светлых эльфаў, вяртаючыхся ў Міжзем’е. Выгнаннікі, пры адносна невялікай колькасці, у выніку прынялі паўднёвы дыялект сіндарыну (які з’яўляўся найбольш чыстым і архаічным з усіх, і які выкарыстоўваўся таксама ў Дарыяце). Яны сталі яго выкарыстоўваць у паўсядзённых зносінах і нават прыстасоўваць да яго свае імёны. Сіндарын таксама значна ўплываў на іншыя роднасныя мовы эльфаў, блізкіх да сіндар, якія жылі ў Эрыядоры і далей на ўсход.
Сіндарын утварыўся ад старога сіндарыну (захаваліся толькі асобныя запісы Дарыята), апошні ў сваю чаргу паходзіў ад агульнага тэлерына, у «Змроку Міжзем’я»? а не ў святле дрэваў Валінора. Каралеўства Дарыят стала ізаляваным пасля таго, як Мелькар пасяліўся ў Ангбандзе. Такім чынам, з таго часу, мова закансервавалася і пазней супраціўлялася ўплыву налдарына. Да таго часу, дзякуючы вандроўнаму жыццю Шэрых Эльфаў, іх мова была практычна аднастайнай, з адным выключэннем. У Паўночна-Заходнім рэгіёне Белерыянда былі паселішчы эльфаў, якія рэдка выходзілі за яе межы. Іх мова, ў цэлым адпавядаючы ў шматлікіх лінгвістычных аспектах сіндарыну, рана разышлася з ім. Яе прынята называць Мітрымін.
Дыялекты
Падзел сіндарына (Стары сіндарын) пачаўся з Паўночнай ці мітрымінскай і Паўднёвай груп.
Паўднёвая група мела значна большую тэрыторыю, якая ўключала таксама Дарыятрын ці «Цэнтральны сіндарын».
Такім чынам, на працягу першай эпохі, да вяртання Нолдар былі чатыры дыялекты сіндарын:
Дарыятрын
Дарыятрын захаваў шматлікія архаічныя рысы. У адрозненні ад іншых дыялектаў Дарыятрын застаўся свабодным ад уплыву квэнья. "Акцэнт" Дарыята таксама лёгка пазнаваўся, так што пасля таго як Турын пакінуў Дарыят, ён меў даратрыянскі акцэнт нават да сваёй смерці, які адразу вызначаў яго паходжанне, для носьбітаў іншых дыялектаў сіндарыну. Пасляваенная "беледрыянская" як лінгва-франка і як мова нолдар, знаходзіліся пад значным уплывам дарыятрына. . Шмат што аб марфалогіі дарыятрына і як гэта кантрастуе з іншымі дыялектамі было вызначана з лінгвістычных прац Дж. Р. Р. Толкіна.
Фалатрын
Мова народа Кірдана мае назву фалатрын, гэта іншы дыялект паўднёвай групы сіндарыну. Ён па-ранейшаму блізкі да мовы Дарыята, дзякуючы вялікаму таваразвароту паміж дзвюма групамі да часу войнаў Белерыянда.
Паўночны сіндарын
На паўночным сіндарыне размаўлялі мітрым — паўночная група шэрых эльфаў. Ён адрозніваўся ад Дарыятрына ў шмат якіх рысах. Ён утрымліваў шмат унікальных слоў і яго з цяжкасцю разумелі іншыя эльфы. Першапачаткова яго выкарыстоўвалі ў Дартаніёне і Хітлуме. Паўночны дыялект быў больш кансерватыўным і пасля падзяліўся на Паўночна-Заходні дыялект (Хітлум, Мітрім, Дор-Ламін) і Паўночна-Усходні (Календарон да яго Гібелі і Дартаніён (Таур-ну-Фуін). Менавіта паўночны сіндарын прынялі нолдар, пасля таго, як яны вярнуліся ў Міжзем'е на Лосгар. Пазней нолдарскі сіндарын значна змяніўся пад уплывам квэнья і часткова з-за схільнасці нолдар да моўных змен.
Сучаснае ужыванне
З’яўляючыся самай распаўсюджанай з эльфійскіх моў Міжзем’я, сіндарын з’яўляецца асновай для шматлікіх толкіеністскіх псеўданімаў.
Пячуры
Пячуры (Печуры) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Сутармінскага сельскага паселішча.
Джаул
Джаул, або Д'яал (Djaul, Dyaul) — востраў архіпелага Бісмарка на паўднёвым захадзе Ціхага акіяна. Уваходзіць у склад аднайменнай правінцыі дзяржавы Папуа — Новая Гвінея. Плошча - 118 км². Насельніцтва (2002 г.) - 1000 чал.
Джаўл населены двумя групамі меланезійцаў, якія размаўляюць на мовах тыгак і тыянг. Аснова эканомікі — земляробства і рыбалоўства. Узбярэжжа Джаула наведваюць турысты.
Алена Віктараўна Скрыпко
Алена Віктараўна Скрыпко (нар., в. Паплавы Клічаўскага раёна Магілёўскай вобласці) — беларускі палітык і настаўнік.
Біяграфія
Скончыла Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. А. Куляшова (настаўнік рускай мовы і літаратуры), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (менеджар-эканаміст). Працавала настаўнікам рускай мовы і літаратуры, выхавацелем сярэдняй школы № 2 горада Клічава Магілёўскай вобласці. Выбіралася другім і першым сакратаром Клічаўскага раённага камітэта грамадскага аб’яднання «Беларускі патрыятычны саюз моладзі». Працавала начальнікам упраўлення, першым сакратаром Мінскага абласнога камітэта грамадскага аб’яднання «Беларускі патрыятычны саюз моладзі», першым сакратаром Мінскага абласнога камітэта грамадскага аб’яднання «Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі».
Выбіралася дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання.
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Бамба (верш)
Бамба (Bambo) — дзіцячы верш Юльяна Тувіма, упершыню апублікаваны ў 1935 годзе ў «Wiadomości Literackie».
Наталля Сяргееўна Гурына
Наталля Сяргееўна Гурына (нар., г. Рцішчава, Саратаўская вобласць, Расія) — батанік, правізар. Доктар біялагічных навук (1994), прафесар.
Біяграфія
Скончыла Саратаўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. Г. Чарнышэўскага (спецыяльнасць «Біялогія», 1973; аспірантура, 1978), Віцебскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт (спецыяльнасць «Фармацыя», 2001). Месца працы, пасада: Віцебскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт (1974—2011, фармацэўтычны факультэт, кафедра фармакагнозіі і батанікі, прафесар, у 2001—2008 — загадчык кафедры, 1997—2011 — дэкан факультэта), Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт (з 2011, фармацэўтычны факультэт, прафесар кафедры арганізацыі фармацыі, у 2011—2013 — загадчык кафедры, з 2011 — дэкан факультэта).
Бамба (верш)
Змест
Паэма апавядае пра Бамбу — чарнаскурага хлопчыка, які старанна вучыцца ў афрыканскай школе. Калі ён прыходзіць дадому, дык свавольнічае, за што маці называе яго хуліганам. Калі маці прапануе яму малако, ён уцякае і залазіць на дрэва. Калі маці кажа яму прыняць ванну, ён баіцца, што адбеліцца. Аднак маці яго любіць. Верш заканчваецца сцвярджэннем: «шкада, што Бамба чорны, вясёлы, не ходзіць з намі ў школу».
Наталля Сяргееўна Гурына
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: аэраалергены; аэрапаліналогія; вывучэнне лекавых раслін флоры Беларусі; фармакагнозія; фармацэўтычная адукацыя.
Бамба (верш)
Змест
Верш складаецца з 16 радкоў.
Наталля Сяргееўна Гурына
Біяграфія
Член Беларускага батанічнага таварыства.
Узнагароды
Знакі «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь», «Выдатнік адукацыі» і інш.
Бамба (верш)
Змест
Верш «Бамба» быў уключаны ў польскі буквар Мар’яна Фальскага, а таксама ў іншыя падручнікі для пачатковай школы.
Адносіны
Некаторыя крытыкі ўспрымаюць верш як абразлівы для чарнаскурых. Іншыя, у сваю чаргу, адзначаюць, што расізм, вядома, не быў намерам аўтара, а гісторыя пра Бамбу выклікае ў дзяцей сімпатыю да афрыканскіх равеснікаў.
Беларускі пераклад
Верш на беларускую мову пераклалі Анатоль Вялюгін і Сяргей Дзяргай. Ён быў надрукаваны ў зборніку «Качка-дзівачка / Kaczka-dziwaczka. Польская паэзія дзецям» у 2006 годзе.
58
58 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. 58 год нашай эры, 58 год 1-га тысячагоддзя, 58 год I стагоддзя, 8 год 6-га дзесяцігоддзя I стагоддзя, 9 год 50-х гадоў.
Мажэйкаўскі сельсавет (Лідскі раён)
Мажэ́йкаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лідскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Мажэйкава.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Мажэйкаўскі сельсавет у складзе Жалудоцкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Малы Мажэйкаў. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года перайменаваны ў Гасцілаўскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Гасцілаўцы. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Лідскага раёна. 27 сакавіка 1978 года да сельсавета далучана частка скасаванага Радзівонішкаўскага сельсавета (вёскі Більтаўцы, Масявічы, Радзівонішкі, Рэпнікі). У 1986 годзе скасавана вёска Палуты. У 1997 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Малое Мажэйкава, якая 29 мая 2002 года перайменавана ў Мажэйкава. 20 верасня 2002 года сельсавет перайменаваны ў Мажэйкаўскі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1439 чалавек, з іх 63,9 % — беларусы, 29,9 % — палякі, 5,2 % — рускія.
Навасёлкі (Навасёлкаўскі сельсавет, Петрыкаўскі раён)
Навасё́лкі (, Новосёлки) — аграгарадок у Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Цэнтр Навасёлкаўскага сельсавета.
Гісторыя
Найраней Навасёлкі згаданыя ў апісанні Мазырскага замка 1552 года. Належалі да Скавішынскай нядзелі Бчыцкай воласці Кіеўскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Побач з імі названыя таксама сёлы Піліпавічы, Ванюжычы, Камаровічы, Бобрык, Грабаў, Хваставічы, якія ўсе разам мелі 71-го жыхара. Дани з нихъ меду 10 кадей, серебра за бобры и за куницы 5 коп грошей, тивунщины и приставки 20 безменовъ, выкоту 30 грошей, писчого 20 грошей, овса 2 ведеръ, сыровъ 5, масла безменъ, пшона 2 безмены, з 2 куровъ грошъ, за 2 хлебы грошъ, за 2 вощины полтора гроша: – 10 кадь, 3 камени, 2 безмены, 5 копъ и полъ 4 гроша.
Сяргей Васільевіч Бябешка
Сяргей Васільевіч Бябешка (нар., с. Нава Кахоўка, Херсонская вобласць, Украіна) — украінскі гандбаліст, трэнер.
У снежні 2009 года быў прызначаны галоўным трэнерам ГК «Дынама-Мінск». Пад яго кіраўніцтвам «Дынама» тройчы выйгравала залатыя медалі чэмпіянату краіны (2010, 2011, 2012), двойчы гуляла ў групавым турніры Лігі чэмпіёнаў.
З 2013 года ўзначаліваў запарожскі «Матор».
У 2015 годзе ўзначаліў брэсцкі «Мяшкоў».
Свята-Успенская царква (Быцень)
Свята-Успенская царква — праваслаўны храм у аг. Быцень (Івацэвіцкі раён). Размешчана ў цэнтры аграгарадка. Помнік архітэктуры позняга рэнесансу і ранняга барока.
Гісторыя
Пабудавана ў 1654 г. з цэглы як капліца ў ансамблі базыльянскага манастыра (не захаваўся), заснаванага ў 1640 г. па фундацыі слонімскага маршалка Рыгора Трызны з жонкаю Рэгінай з Сапегаў. Пасля смерці яго сына падскарбія Мікалая Трызны багатае паселішча парайшло ва ўладанне базыльян. У надзейна ўмацаваным быценскім кляштары пад час паўстання Б. Хмяльніцкага хаваліся уніяты з Украіны і іншых месцаў. З 1656 г. у быценскім манастыры знаходзіўся кіраўнік базыльянскага ордэна Бенедыкт Цярлецкі. Тут захоўваліся таксама нятленныя мошчы старца Сімяона Стаўроўскага, настаяцеля кляштара з 1640 г.
Узнятыя наступным уладальнікам Казімірам Тызенгаўзам дакументы аб лёсе Быценя далі падставу для адабрання яго ад уніятаў і вяртання ў 1779 г. законным уладальнікам. З 1683 г. тут 5 гадоў вучыўся і ўступіў у ордэн св. Васілія Вялікага вядомы грамадска-рэлігійны уніяцкі дзеяч Леў Кішка (1668—1728).
Набажэнствы былі адноўлены ў 1920—30-я гг. У 1990-я гг. перад храмам пастаўлена мураваная брама-званіца (архітэктар Л. Макарэвіч).
Архітэктура
Царква вырашана кампактным прамавугольным у плане аб'ёмам пад вальмавым дахам з васьмігранным купальным барабанам. Галоўны заходні фасад расчлянёны лапаткамі на тры праслы, бакавыя з іх крапаваны плоскімі прамавугольнымі нішамі, над галоўным уваходам арачны аконны праём. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны арачнымі вокнамі і пілястрамі ў прасценках. Унутраная прастора храма магутнымі пілонамі падзелена на тры нефы, цэнтральны шырокі перакрыты цыліндрычным скляпеннем з распалубкамі. Апсіда вылучана драўляным іканастасам. Абразы «Маці Божая Замілаванне Жыровіцкая» (сярэдзіна 18 ст.) і «Хрыстос Уседзяржыцель» (16 ст., перанесены з Быценскага манастыра), драўляная скульптура «Укрыжаванне» (18ст.).
Брама-званіца ўяўляе крыжова-цэнтрычнае двух'яруснае збудаванне; першы ярус — арачны праезд у двухкалонным арачным партале, другі — цыліндрычны барабан, завершаны цыбулепадобным купалам.
Molchat Doma
«Молчат дома́» — беларускі пост-панк гурт з Мінска, Заснаваны ў 2017 годзе. Удзельнікамі з’яўляюцца Ягор Шкутко (вакал), Раман Камагорцаў (гітара, сінтэзатар, драм-машына) і Павел Казлоў (бас-гітара, сінтэзатар). Іх стыль знаходзіцца пад уплывам савецкай рок-музыкі 1980-х гадоў і быў апісаны як пост-панк, нью вейв, сінці-поп і колд вейв.
Люці (Пухавіцкі раён)
Лю́ці (, Люти) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Molchat Doma
Яны самастойна выпусцілі свой першы альбом «С крыш наших домов» у 2017 годзе, а пазней выпусцілі свой другі альбом «Этажи» у 2018 годзе на нямецкім незалежным лэйбле Detriti Records. Пасля заваявання папулярнасці ва ўсім свеце яны падпісалі кантракт з амерыканскім незалежным лэйблам Sacred Bones Records у 2020 годзе, які перавыдаў іх альбомы, адзначыўшы іх першыя рэлізы ў Паўночнай Амерыцы. Іх трэці студыйны альбом «Monument» (манумент) выйшаў 13 лістапада 2020 года.
З’яўляюцца адным з самых паспяховых сучасных рускамоўных гуртоў.
Люці (Пухавіцкі раён)
Пад уладай Расійскай імперыі
У пачатку 20 ст. упамінаецца як вёска Люція Цітвянскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Molchat Doma
Па дадзенным The Village, яны робяць самую папулярную рускамоўную музыку ў свеце.
«С крыш наших домов» (2017―2019)
Гурт утварыўся ў Мінску і пачаў выпускаць музыку ў 2017 годзе. 24 красавіка 2017 года яны самастойна выпусцілі свой дэбютны студыйны альбом «С крыш наших домов». У ліпені 2017 года яны выпусцілі песню «Комерсанты» у якасці сінгла. Пазней у тым жа годзе «С крыш наших домов» атрымалі перавыданне на нямецкім незалежным лэйбле Detriti Records. У наступным годзе 7 верасня 2018 года, таксама праз «Detriti» гурт выпусціў свой другі альбом «Этажи», у які ўвайшлі «Комерсанты». Лэйбл выпусціў альбом як у лічбавым выглядзе, так і на вініле.
Люці (Пухавіцкі раён)
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
Molchat Doma
«С крыш наших домов» (2017―2019)
З цягам часу першыя два альбомы гурта набылі папулярнасць дзякуючы YouTube і Bandcamp. Іх музыка была неафіцыйна загружана на YouTube карыстальнікам пад нікам «Harakiri Diat», які таксама загружаў музыку іншых груп з падобным гучаннем. Да канца 2019 года «Этажи» набралі каля двух мільёнаў слухачоў дзякуючы загрузцы альбома. Першапачаткова гурт не быў так папулярны ў сябе на радзіме, Беларусі, як у астатняй Еўропе. Яны давалі аншлагавыя канцэрты па ўсім кантыненце, але не ў Беларусі. Аднак яны заявілі, што не зацікаўленыя ў правядзенні аншлагавага шоу на Мінск-Арэне. Пазней у тым жа годзе, у верасні, «Молчат Дома» выпусцілі два сінглы. Першы называўся «Звёзды», а другі быў вынікам супрацоўніцтва з расійскім пост-панк гуртом Ploho пад назвай «По краю острова».
У лістападзе 2019 года кампанія Hugo Boss выпусціла рэкламны ролік к выхаду новай калекцыі Pre-Spring 2020, саўндтрэкам прома-роліка стала песня «Molchat Doma»» «На дне». У гэтым жа годзе гурт выступіў на Берлінскім фестывалі Pop-Kultur 2019 і на еўрапейскім музычным фестывалі Tallinn Music Week, дзе іх заўважыў брытанскі журналіст Кірон Тайлер і даў ацэнку іх творчасці :
Люці (Пухавіцкі раён)
Найноўшы час
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Molchat Doma
Падпісанне кантракту з Sacred Bones Records (2020―цяперашні час)
«Молчат Дома» планавалі ўпершыню адправіцца ў турнэ па Паўночнай Амерыцы разам з амерыканскай спявачкай і аўтарам песень Крыстай Бэл, але першапачатковыя даты тура былі адменены, як толькі пандэмія COVID-19 закранула кантынент. Гурт спрыяў альбому «Black Sabbath» разам з іншымі ўдзельнікамі Sacred Bones пад назвай «What Is This That Stands Before Me?». Яны зрабілі кавер на песню «Heaven and Hell» з гукам dark wave і рускім тэкстам для альбома. Альбом выйшаў у маі 2020 года, а іх кавер-версія «Небеса и Ад» была выпушчана асобным сінглам на лічбавых платформах пазней у тым жа месяцы.
Люці (Пухавіцкі раён)
Найноўшы час
У 1933 г. працавалі калгас "Чырвоная ніва" і кузня.
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі. У 1944 годзе вёска была спалена, загінула 48 жыхароў.
Molchat Doma
Падпісанне кантракту з Sacred Bones Records (2020―цяперашні час)
15 верасня 2020 года «Molchat Doma» анансавалі свой першы альбом з Sacred Bones пад назвай «Monument» і дату яго выхаду 13 лістапада.
Спіс аб’ектаў PGC (1680001—1681000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1680001—1681000)
Molchat Doma
Падпісанне кантракту з Sacred Bones Records (2020―цяперашні час)
26 студзеня 2022 года пасля пандэміі COVID-19 гурт абвясціў пра тур па Паўднёвай Амерыцы, у рамках якога яны наведалі чатыры краіны кантынента (Мексіка, Калумбія, Чылі, Аргенціна).
У чэрвені 2023 года «Молчат Дома» плануюць адправіцца ў тур па трох гарадах Аўстраліі.
Музычны стыль
«Молчат Дома» заявілі, што на іх аказала ўплыў савецкая рок-музыка 1980-х гадоў эпохі перабудовы, у першую чаргу гурт «Кіно». Яны таксама высока адзначаюць вакаліста «The Cure» Роберта Сміта і вакаліста «Depeche Mode» Дэйва Гаана, ім бы спадабалася ідэя выступа з любым із іх на адным з сваіх канцэртаў. Кот Чжан з «Pitchfork» апісаў вакал Шкутко як «Прывідны і бесцялесны», таксама адзначыўшы, што яго «манатонны голас» часта «затуманены рэверберацыяй».
Падхабіна
Падхабіна (Подхабино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Сутармінскага сельскага паселішча.
Зборная Сенегала па футболе
Зборная Сенегала па футболе прадстаўляе Сенегал на міжнародных спаборніцтвах па футболе з 1959 года. Каманда кантралюецца Сенегальскай федэрацыяй футбола, якая з’яўляецца адным з 56 членаў КАФ (Канфедэрацыя Афрыканскага футбола) і ўваходзіць у ФІФА.
Цяперашні склад
Наступныя 23 футбалісты былі выкліканыя на ўдзел у асноўнай стадыі чэмпіянату свету 2018 года.
Кубак афрыканскіх нацый
6 лютага 2022 года ў фінале у Яундэ (Камерун) зборная Сенегала па пенальці перамагла зборную Егіпта і ўпершыню выйграла трафей.
Heteroneura
Heteroneura — інфраатрад матылёў, у якім сканцэнтравана 99 % сучасных відаў. У сталых насякомых адрозніваецца жылкаванне пярэдняй і задняй пара крылаў. Сястрынская група для Heteroneura — інфраатрад Exoporia, у які ўваходзяць танкапрады.
Серэна Ватсан
Серэна Ватсан (Sereno Watson;, Канектыкут — , Кембрыдж) — амерыканскі батанік.
Біяграфія
Атрымаў вышэйшую адукацыю ў Ельскім універсітэце ў 1847 годзе, далучыўся да экспедыцыі Клерэнса Кінга, стаў батанікам гэтай экспедыцыі. У 1873 годзе быў прызначаны памочнікам па гербарыі ў Гарвардскім універсітэце, пазней стаў куратарам гэтага гербарыя, працаваў на гэтай пасадзе да самай смерці. Апісаў каля 50 відаў раслін.
1807 год у гісторыі астраноміі
1807 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Свабода (значэнні)
Свабода — магчымасць чалавека дзейнічаць у адпаведнасці са сваімі мэтамі, жаданнямі, інтарэсамі.
Назву Свабо́да маюць:
Вольга Георгіеўна Кардзюкевіч
Вольга Георгіеўна Кардзюкевіч (нар. у годзе) — беларускі гісторык, педагог, кандыдат гістарычных навук.
Біяграфічныя звесткі
Скончыла ў 2008 годзе гісторыка-філалагічны факультэт Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Гісторыя», атрымаўшы дыплом з адзнакай. У 2010 годзе там жа абараніла магістарскую дысертацыю па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя». Тэма магістарскай дысертацыі: «Сельскагаспадарчая кааперацыя ў БССР у 1924-1929 гадах (на прыкладзе Полацкай акругі)». У 2010-2013 гадах навучалася ў аспірантуры Рэспубліканскага інстытута вышэйшай школы.
Дысертацыю на саісканне вучонай ступені кандыдата гістарычных навук па спецыяльнасці «Гістарыяграфія, крыніцазнаўства і метады гістарычнага даследавання» абараніла 26 мая 2016 года ў Беларускім дзяржаўным універсітэце. Тэма кандыдацкай дысертацыі: «Епархіяльныя ведамасці на тэрыторыі Беларусі як крыніца па гісторыі грэка-каталіцкай царквы». Навуковы кіраўнік - Уладзімір Сяргеевіч Кошалеў.
З часу заканчэння ўніверсітэта і па сёняшні дзень працуе ў Полацкім дзяржаўным універсітэце: з'яўлялася выкладчыкам, старэйшым выкладчыкам, дацэнтам кафедры сацыяльна-гуманітарных дысцыплін (2008-2019), з 2019 года займае пасаду дацэнта кафедры сацыяльных камунікацый фінансава-эканамічнага факультэта Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 2022 года - намеснік дэкана гуманітарнага факультэта ПДУ.
Свірыд
Свірыд — прозвішча.
Палац Юсупавых на Мойцы
Палац Юсупавых на Мойцы (Дворец Юсуповых на Мойке) — палац у Санкт-Пецярбургу, помнік гісторыі і культуры федэральнага значэння. Размяшчаецца на набярэжнай ракі Мойкі, тэрыторыя палаца з садам распасціраецца да вуліцы Дзекабрыстаў. Палац увайшоў у гісторыю як месца забойства Рыгора Распуціна.
Ваенны аташэ
Адным з кірункаў працы ваеннага аташэ з'яўляецца таксама догляд за ваеннымі пахаваннямі грамадзян сваёй дзяржавы.
Палац Юсупавых на Мойцы
У цяперашні час у будынку размяшчаецца Палац культуры работнікаў асветы, які ў 1990-я гады сфарміраваўся ў шматфункцыянальны гісторыка-культурны цэнтр, які злучае асветніцкую, экскурсійную, выставачную і канцэртную дзейнасць.
Ваенны аташэ
Часта ваенны аташэ (або аташэ па пытаннях абароны) мае штат супрацоўнікаў, які завецца ваенны аташат. Ён можа ўлучаць ваенна-марскіх, ваенна-паветраных аташэ і іхніх памочнікаў, а таксама іншых акрэдытаваных супрацоўнікаў.
Зазвычай краіны абменьваюцца ваеннымі аташэ адна з адной.
Крыцкі бык
Крыцкі бык (пазней Марафонскі бык) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі бык крыцкага цара Мінаса. Па Акусілаю і Еўрыпіду, гэты бык перавёз Еўропу для Зеўса (звычайна лічыцца, што Зеўс сам стаў быком).
Сёмы подзвіг Геракла
Мікенскі цар Еўрысфей загадаў Гераклу (Геркулесу) прывесці крыцкага быка ў Мікены. Герой з згоды Мінаса вылавіў жывёлу, сеўшы на яго спіну, пераплыў на цудоўным быку мора з Крыта на Пелапанес, даставіўшы Еўрысфею. Здзейсніўшы гэты подзвіг, Геракл заснаваў Алімпійскія гульні ў даліне Алфея. Выпушчанае на волю цудоўная жывёла, шалелая панеслася праз увесь Пелапанес, пакуль не дасягнула Атыкі.
Подзвіг Тэсея
Калі бык быў выпушчаны на раўніну Аргоса, ён збег у вобласць Марафона, дзе забіў Андрагея.
Пазней бык быў забіты Тэсеем па даручэнні Эгея. Альбо схоплены Тэсеем, прыведзены ў Афіны, дзе Эгей прынёс яго ў ахвяру багіні, альбо Тэсей захапіў яго жывым і прынёс у ахвяру Апалону.
Змешчаны сярод сузор'яў.
Allium eremoprasum
Allium eremoprasum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Узбекістана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Узбекістана.
Паташана
Паташана (Поташено) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Сутармінскага сельскага паселішча.
Ствол дрэва
Ствол — галоўнае шматгадовае адраўнелае сцябло дрэва. Захоўваецца на працягу ўсяго жыцця. Служыць у якасці апоры для кроны, выносячы лісце да святла, ажыццяўляе транспарт раствораў, запасае ваду (асабліва ў сукулентаў) і пажыўныя рэчывы. У сапраўдных дрэваў штогод нарастае ў таўшчыню за кошт дзялення камбію, у дрэвападобных раслін не мае другаснага патаўшчэння (пальмы) або патаўшчаецца за кошт адмысловай мерыстэмы (драцэна). Рост ствала ў вышыню адбываецца за кошт верхавінкавай мерыстэмы (монападыяльна; напрыклад у елкі) або за кошт мерыстэмаў бакавых восяў, якія паслядоўна змяняюць адна адну (сімпадыяльна; напрыклад у дуба).
Звычайна захоўвае больш-менш вертыкальны напрамак росту, але ў некаторых раслін палягае (сланцы) або ўецца (ліянападобныя дрэвы). У геміэпіфітных дрэваў несапраўдны ствол утвараецца з пераплеценых паветраных каранёў, якія спускаюцца да зямлі. Большасць прамастаячых дрэваў маюць ствол конусападобнай формы (дыяметр змяншаецца з вышынёй), аднак для некаторых раслін характэрны ўздуты (з-за моцнага развіцця водазапасальных тканак) бочкападобны або бутэлькападобны ствол.
Герб Відзаў
Герб Відзаў — геральдычны сімвал Відзаў, праект якога з'явіўся паміж 1858—1861: «у чырвоным полі залатая пчала з чырвонымі вачыма».
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 9 лютага 2004.
Афіцыйнае апісанне:
Ноч доўгіх нажоў
«Ноч доўгіх нажоў», аперацыя «Калібры», «путч Рома» (Röhm-Putsch) — умоўная назва чыстак, зладжаных у нацысцкай Германіі з 30 чэрвеня да 2 ліпеня 1934 р. Асноўная частка забітых належала да SA (Sturmabteilung), парамілітарнай арганізацыі НСДАП.
Гітлер бачыў у незалежнасці арганізацыі і схільнасці яе членаў да вулічнага гвалту пагрозу асабістай уладзе. Ён таксама прагнуў супакоіць камандаванне рэйхсвера, якое пабойвалася амбіцый кіраўніка SA Эрнста Рома падпарадкаваць і паглынуць Рэйхсвер у яго арганізацыю. Таксама Гітлер скарыстаўся чысткамі, каб пазбавіцца праціўнікаў свайго рэжыму, асабліва прыхільнікаў віцэ-канцлера Франца фон Папена, і паквітацца са старымі ворагамі.
За час правядзення аперацыі было забіта 85 чалавек, аднак выніковая колькасць загінулых можа дасягаць сотняў, больш за тысячу былі арыштаваныя. Большасць забойстваў здзейснілі СС (Schutzstaffel) і гестапа (Geheime Staatspolizei). Чыстка ўзмацніла і кансалідавала падтрымку Гітлера ў Рэйхсверы. Яна таксама забяспечыла юрыдычныя ўмовы для нацысцкага рэжыму, паколькі суды, у жаданні дагадзіць і паказаць сваю лаяльнасць да рэжыму, скасавалі перашкоды пазасудоваму пераследу.
Гурына
Гурына — жаночая форма прозвішча Гурын, тапонім.
Эліста
Эліста (Элиста) — горад (з 1930) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Калмыкіі. Насельніцтва 103,3 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1865 годзе.
Мароні (рака)
Мароні (Maroni, Marowijne) — рака ў Паўднёвай Амерыцы.
Эліста
Размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Ергеняў, у самім цэнтры калмыцкіх стэпаў.
Мароні (рака)
Рака цячэ па тэрыторыі Сурынама і Французскай Гвіяны.
Свята-Ільінская царква (Бялавічы)
Свята-Ільінская царква — праваслаўны храм у імя святога прарока Іліі ў вёсцы Бялавічы Івацэвіцкага раёна. Помнік народнага дойлідства з рысамі барока і класіцызму.
Пабудавана ў 2-й палавіне 18 ст. з дрэва на месцы уніяцкай драўлянай царквы 1630 года.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства з рысамі барока і класіцызму. Вырашана адзіным прамавугольна-падоўжным зрубам, які пераходзіць у 2-гранную апсіду, 2-схільны дах над якой пераходзіць у вальмавы. Над франтонам галоўнага фасада ўзвышаецца чацверыковая купальная вежа з макаўкай. У 19 ст. да фасада дабудаваны аднолькавы па вышыні каркасны прытвор. Вертыкальна ашаляваныя сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі і ўмацаваны брусамі-сцяжкамі ў прасценках.
Інтэр'ер
У інтэр'еры сцены дэкарыраваны пілястрамі з разнымі капітэлямі. Пры ўваходзе на 2 слупах размешчана галерэя хораў.
Свяцецкае
Свяцецкае (Светецкое) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Сутармінскага сельскага паселішча.
Валерый Паўлавіч Міронаў
Валерый Паўлавіч Міро́наў (, г. Гагарын, Смаленская вобласць, Расія — ) — беларускі артыст балета і педагог. Народны артыст БССР (1966).
Біяграфія
У 1947 годзе пасля сканчэння класа ўдасканалення кваліфікацыі Маскоўскага харэаграфічнага вучылішча зрабіўся адным з вядучых салістаў Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі (да 1969 года).
У 1949—1978 гадах адначасова працаваў педагогам Беларускага харэаграфічнага вучылішча.
Творчасць
Танцоўшчык пераважна лірычнага плана, з рамантычнай накіраванасцю.
Мастацтва Міронава вызначалі пераканальнасць у раскрыцці ўнутранага свету персанажаў, чысціня і лёгкасць выканання, высокая тэхніка дуэтнага танца.
У нацыянальных балетах стварыў рэльефныя вобразы Васіля («Князь-возера» В. Залатарова), Алеся («Святло і цені» Г. Вагнера).
Да найбольш значных творчых дасягненняў артыста належаць партыі Зігфрыда, Дэзірэ, Прынца («Лебядзінае возера», «Спячая прыгажуня» і «Шчаўкунок» П. Чайкоўскага), Вацлава («» Б. Асаф’ева), Гармодыя («» А. Хачатурана), Салора («» Л. Мінкуса), Елісея («Казка пра мёртвую царэўну» У. Дзешавова на тэмы А. Лядава).
Свабодны прафсаюз Беларускі
Свабодны прафсаюз Беларускі (: СПБ) — беларускі прафесійны саюз, член Беларускага кангрэса дэмакратычных прафсаюзаў. Асноўныя галіны, у якіх дзейнічаюць прафсаюзы СПБ — металаапрацоўка, хімічная, нафтахімічная (Бабруйск, Наваполацк, Полацк, Светлагорск) прамысловасць і энергетыка
Гісторыя
Свабодны прафсаюз Беларусі быў створаны на аснове стачачных камітэтаў, якія ўзначалілі страйкавы рух рабочых у красавіку — маі 1991 года. 16-17 лістапада 1991 года прайшоў устаноўчы з’езд СПБ, а ў ліпені 1992 года прафсаюз быў афіцыйна зарэгістраваны. 21 жніўня 1995 года дзейнасць Свабоднага прафсаюза Беларусі была прыпынена за арганізацыю страйку ў Мінскім метрапалітэне.
6 лютага 1996 года Свабодны прафсаюз Беларусі прайшоў перарэгістрацыю ў Міністэрстве юстыцыі Рэспублікі Беларусь і быў перайменаваны ў Свабодны прафсаюз Беларускі. 30 ліпеня 1999 года Свабодны прафсаюз Беларускі прайшоў перарэгістрацыю ў Міністэрстве юстыцыі Рэспублікі Беларусь.
У ліпені 2022 года Вярхоўны суд Рэспублікі Беларусь спыніў дзейнасць прафсаюза па прычыне таго, што кіраўніцтва і шэраг членаў прафсаюза прымала ўдзел у так званай дэструктыўнай дзейнасці, масавых мерапрыемствах, якія парушалі грамадскі парадак, распаўсюджвалі інфармацыйную прадукцыю эстрэмісцкага зместу.
582
582 — невысакосны год, пачаўся ў чацвер. 582 год нашай эры, 582 год 1 тысячагоддзя, 82 год VI стагоддзя, 2 год 9-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 3 год 580-х гадоў.
NGC 166
NGC 166 (іншыя абазначэнні — MCG −2-2-63, PGC 2143) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эрык (значэнні)
Э́рык:
Франц фон Папен
Франц Іозеф Герман Міхаэль Марыя фон Па́пен (Franz Joseph Hermann Michael Maria von Papen, ; 29.10.1879, Верль, Вестфалія, Германская імперыя — 2.05.1969, Оберзасбах, Бадэн-Вюртэмберг, ФРГ) — нямецкі палітычны дзеяч і дыпламат.