cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Зборная Італіі па футболе
Стыль гульні
Італьянскі футбол традыцыйна лічыцца абарончым. Каманда гуляе на контратаках, пры гэтым як правіла не забіваючы шмат галоў, але і не прапускаючы. Італьянцы, вядучы ў ліку, кантралююць матч, прымушаючы суперніка расчыняць пазіцыі. Вароты зборнай абараняюць майстры высокага класа. Абарончая тактыка італьянцаў 1960-х гадоў, званая «Катэнача», з'яўлялася прыкладам для пераймання для шматлікіх каманд. У цяперашні час яна ўжываецца рэдка, але калі зірнуць на малюнак гульні нацыянальнай каманды, можна ўбачыць карані гэтай сістэмы. Занадта вялікае захапленне абаронай часта прыводзіла каманду да правалаў на буйных першынствах. Аднак, у спалучэнні з бліскучай атакай, гульня ад абароны занесла Італію ў спісы наймацнейшых каманд (другое месца пасля Бразіліі па дасягненнях на чэмпіянатах свету).
Італьянцы лічацца дрэннымі выканаўцамі пенальці. Пасляматчавыя 11-метровыя каштавалі італьянцам паражэнняў на чэмпіянатах свету 1990, 1994, 1998 гадоў. Аднак менавіта за кошт упэўнена прабітых пенальці зборная змагла выйграць у 2006 годзе ў фінале чэмпіянату свету ў Францыі, пасля таго, як матч завяршыўся нічыйным вынікам 1:1
Дасягненні
Чатырохразовы чэмпіён свету (1934, 1938, 1982, 2006).
Двухразовы чэмпіён Еўропы (1968, 2020).
6 верасня 2021 года Італія ўсталявала сусветны рэкорд па матчах без паражэнняў — 36 гульняў запар.
Шакай (сяло, Карагандзінская вобласць)
Шакай — сяло ў Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі Сарыазек. Код КАТА — 355635300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 272 чалавекі (136 мужчын і 136 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 134 чалавекі (73 мужчыны і 61 жанчына).
Астраўляны
Назву Астраўляны маюць:
Цюрыхскі оперны тэатр
Цюрыхскі оперны тэатр (Opernhaus Zürich) — оперны тэатр у горадзе Цюрых, Швейцарыя, месца размяшчэння цюрыхскай оперы з 1891 года.
Першы пастаянны тэатр, Aktientheater, быў пабудаваны ў 1834 годзе. Гэты тэатр быў у фокусе дзейнасці Рыхарда Вагнера ў перыяд яго «высылкі» з Германіі. Будынак тэатра згарэў у 1890 годзе. Трупа пераехала ў перабудаваны будынак тэатра Stadttheater Zurich (гарадскі тэатр Цюрыха). Гэты тэатр, які з'яўляўся галоўнай пляцоўкай горада для правядзення драматычных, оперных і музычных прадстаўленняў да 1925 года, быў затым перайменаваны ў Цюрыхскі оперны тэатр. Быў пабудаваны асобны будынак. Да пачатку 1970-х гадоў будынак опернага тэатра меў патрэбу ў капітальным рамонце. Існаваў пункт гледжання, што тэатр немэтазгодна рэстаўрыраваць, і была высунутая ідэя будаўніцтва новага тэатра. Тым не менш, у 1982-84 гг. была ажыццёўлена перабудова будынка. У горадзе мелі месца масавыя акцыі пратэсту супраць перабудовы будынка. Абноўлены тэатр пачаў сваю працу з пастаноўкі оперы Рыхарда Вагнера «Нюрнбергскія мейстэрзінгеры» і сусветнай прэм'еры оперы швейцарскага кампазітара Рудольфа Кельтэрборна «Вішнёвы сад» (па аднайменнай п'есе А. Чэхава).
Пасля рэканструкцыі будынак тэатра стаў уяўляць сабой багата дэкараванае збудаванне з неакласічным фасадам з белага і шэрага каменю, упрыгожаным бюстамі Вэбера, Вагнера і Моцарта. Таксама ўстаноўлены бюсты Шылера, Шэкспіра і Гётэ. Глядзельная зала аформлена ў стылі ракако і умяшчае каля 1200 гледачоў.
Эканоміка Антыгуа і Барбуды
Эканоміка Антыгуа і Барбуды арыентаваная на развіццё турызму, які забяспечвае больш за 70% валютных паступленняў і занятасць 60% працаздольнага насельніцтва. Антыгуа і Барбуда славяцца раскошнымі курортамі, трэцяя частка турыстаў прыходзіцца на ЗША. На пачатку 2000-х папулярнасць астравоў даволі рэзка ўпала, што прывяло да фінансавых цяжкасцяў. Увогуле ж у сферы паслуг занята больш за 80% эканамічна актыўнага насельніцтва і ствараецца 77% ВУП. Памер ВУП – 2,4 млрд. дол. ЗША (2017). У 2005 тэмпы прыросту эканомікі склалі 4 %, у 2015-2017 вагаліся ў межах 2,8-5%.
У сельскай гаспадарцы (2,3% ВУП) пераважае вырошчванне гародніны і садавіны для ўнутранага спажывання, паколькі для экспартных бавоўны, цукровага трыснягу і цытрусавых вытворчасць абмежавана нізкім гадавым узроўнем дажджавых ападкаў і глебавай эрозіяй. Рыбалоўства развіта слаба, у прыватнасці ў сувязі з збядненнем рыбных рэсурсаў і недахопам суднаў.
Прамысловасць (20,2% ВУП) прадстаўленая ў асноўным тэкстыльнай і мэблевай галінамі, а таксама прадпрыемствамі па зборцы асобных відаў электраапаратуры, вытворчасці цукру-сырцу, харчовых прадуктаў, рому, будматэрыялаў. Маецца нафтаперапрацоўчы завод.
У апошні час хутка развіваецца банкаўска-фінансавы сектар. Зарэгістравана больш 70 афшорных банкаў з удзелам замежнага капіталу (буйнейшыя — каралеўскі банк Канады (RBC) і Scotiabank) некалькі траставых і каля 5 тыс. камерцыйных кампаній. Інвестуючы ў эканоміку краіны (фонд нацыянальнага развіцця, дзяржаўныя аблігацыі), або набываючы нерухомую маёмасць, вы даволі лёгка можаце атрымаць грамадзянства Антыгуа і Барбуды. У апошнія гады ў мэтах процідзеяння адмыванню грошай у краіне прынятыя папраўкі да закона аб міжнародных карпарацыях. З 2002 ускладніўся рэжым выдачы антыгуанскіх пашпартоў замежным грамадзянам.
Пад сцягам Антыгуа і Барбуды плавае значная колькасць (каля 1300) суднаў, якія належаць замежным кампаніям У 2003 у краіне быў прыняты закон, які вызваліў уладальнікаў зарэгістраваных там суднаў ад выплаты прамых падаткаў на працягу 50 гадоў.
Знешні доўг – 86,8 % ВУП (2017). Узровень беспрацоўя – каля 11% працаздольнага насельніцтва (2014).
Асноўныя артыкулы экспарту – бавоўна, цытрусавыя, ром, бытавая электратэхніка. Таварная наменклатура імпарту ўключае ў сябе харчаванне, машыны і транспартнае абсталяванне, прадукцыю прамысловага прызначэння, хімікаты і нафта. Галоўныя гандлёвыя партнёры – ЗША, Вялікабрытанія, Канада, усходнекарыбскія краіны, Японія, КНР, Германія.
Афанасій Паўланцьевіч Белабародаў
Афанасій Паўланцьевіч Белабародаў (, вёска Акініна-Баклашы, Іркуцкая губерня —, Масква) — савецкі военачальнік, двойчы Герой Савецкага Саюза, камандуючы 43-й Арміяй, якая вызваліла Віцебск ад нямецкіх акупантаў і ўдзельнічала ў штурме Кёнігсберга, генерал арміі. Ганаровы грамадзянін Віцебска (1974).
Біяграфія
Афанасій Паўланцьевіч Белабародаў нарадзіўся 18 (31) студзеня 1903 года ў вёсцы Акініна-Баклашы Іркуцкай губерні (цяпер сяло Баклашы Шэлехаўскага раёна Іркуцкай вобласці), у сялянскай сям’і. У 1919—1920 гадах ваяваў у партызанскім атрадзе на Далёкім Усходзе. Пачаў служыць у РККА ў 1923 годзе. Скончыў пяхотную школу ў 1926 годзе, затым Ваенна-палітычныя курсы ў 1929 годзе і Ваенную акадэмію імя Фрунзэ ў 1936 годзе. Удзельнічаў у баях на КУЧ у 1929 годзе. Член ВКП (б) з 1926 года.
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны з кастрычніка 1941 камандаваў 78-й (з 26 лістапада 1941 года — 9-й гвардзейскай) стралковай дывізіяй, якая вызначылася ў бітве за Маскву. З кастрычніка 1942 году быў камандзірам стралковага корпуса, а з мая 1944 года камандаваў 43-й Арміяй, якая ўдзельнічала ў Беларускай аперацыі, у прыватнасці, у аперацыі «Баграціён» у чэрвені 1944 года, у выніку якой быў вызвалены Віцебск. На чале гэтай жа арміі ўдзельнічаў у вызваленні Літвы і ў Усходне-Прускай аперацыі. У перыяд вайны супраць імперыялістычнай Японіі ў жніўні 1945 года камандаваў 1-й Чырванасцяжнай арміяй.
Пасля вайны з 1946 па 1953 год камандуючы арміяй, затым працаваў начальнікам курсаў «Стрэл», з 1955 года камандаваў войскамі Варонежскай ваеннай акругі , а ў 1957 годзе быў прызначаны начальнікам Галоўнага ўпраўлення кадраў Міністэрства абароны СССР. З 1963 года з’яўляўся камандуючым войскамі Маскоўскай ваеннай акругі. З 1968 года — інспектар-дарадца Групы генеральных інспектараў Міністэрства абароны СССР. Член ЦК КПСС з 1966 па 1971 года. Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 3-га і 7-га скліканняў.
Валейкаўка
Валейка́ўка (Valeikauka) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 1 км ад Цэйкінея.
Артаганальная група
Артаганальная група — група ўсіх лінейных пераўтварэнняў n-мернай вектарнай прасторы V над полем k, якія захоўваюць фіксаваную невыраджаную квадратычную форму Q на V (гэта значыць такіх лінейных пераўтварэнняў \varphi, што для любога v\in V).
Іншыя групы
Артаганальная група з'яўляецца падгрупай поўнай лінейнай групы GL(n). Элементы артаганальнай групы, вызначнік якіх роўны 1 (гэта ўласцівасць не залежыць ад базісу), утвараюць падгрупу — спецыяльную артаганальную групу SO(n,Q), якая абазначае гэтак жа як і артаганальную групу але з даданнем літары «S». SO(n,Q), па пабудове, з'яўляецца таксама падгрупай спецыяльнай лінейнай групы SL(n).
Астроўскі сельсавет
Назву Астро́ўскі сельсавет маюць:
Дванаццаць апосталаў
Дванаццаць апосталаў - дванаццаць бліжэйшых вучняў і паслядоўнікаў Ісуса Хрыста, якія суправаджалі Хрыста падчас Яго зямной дзейнасці і якія сталі пачынальнікамі хрысціянскай царквы. Згодна Евангеллям Ісус абраў Дванаццаць апосталаў, якія дапамагалі Яму ў служэнні, а пасля свайго ўваскрасення паслаў адзінаццаць з іх (за мінусам Іуды Іскарыёта) з Вялікім Паручэннем для распаўсюджвання Свайго вучэння ўсім народам. Паводле ўсходне-хрысціянскай традыцыі згодна з Евангеллем ад Лукі ў Хрыста было таксама сямідзесят апосталаў.
Апостал Павел (ён жа Саул з Тарса), не быў з дванаццаці або семідзесяці, але пасля звароту ў хрысціянства стаў называцца "апосталам язычнікаў" (Рым. 11:13) і сцвярджаў, што атрымаў ад ўваскрослага Ісуса Вялікае Даручэнне, гэтак жа як і адзінаццаць. Павел не адносіў свой тытул апостала да дванаццаці, спасылаючыся на тое, што ён не варты гэтага тытулу, таму што гнаў царкву.
Агульнае апісанне
Апосталы паказаны ў Новым Запавеце як Галілейскія яўрэі, большасць з іх мела яўрэйскія імёны, але некаторыя з іх мелі і грэчаскія.
У Марка 6:7-13 сцвярджаецца, што Ісус першапачаткова паслаў гэтых дванаццаць апосталаў па парах (таксама ў Матф. 10:5-42, Лк. 9:1-6) у гарады Галілеі. У тэксце гаворыцца, што Ён загадаў ім вылечваць хворых і выганяць дэманаў, а ў Евангеллі ад Матфея нават уваскрашаць мёртвых. Яны таксама даручыў «нічога не браць у шлях, апрача аднаго кія: ні хлеба, ні паперніка, ні грошай у іх кашальку, але абувацца ў просты абутак і не насіць дзвюх вопратак», і што, калі ў якім горадзе іх не прымуць, яны павінны страхнуць пыл з сваіх ног, што будзе для таго горада абвінавачваннем падчас Страшнага Суда.
Дванаццаць апосталаў у сінаптычных Евангеллях
Кананічныя Евангелля даюць розныя імёны дванаццаці апосталаў. Згодна з спісамі ў кожным з трох сінаптычных Евангелляў, дванаццаць, якіх выбраў Ісус, і «якіх ён назваў апосталамі», былі:
У сінаптычных Евангеллях падаецца, што Ісус браў з Сабою Пятра, Якава і Яна падчас Свайго Перамянення, а таксама падчас малітвы на Гефсіманіі. У Евангеллі ад Марка падаецца, што нават дванаццаць не маглі разумець сэнс цудаў і прытчаў Ісуса.
Дванаццаць апосталаў у Евангеллі ад Яна
У Евангеллі адзначана толькі частка апосталаў:
З іх толькі Нафанаіла няма ў спісах ў іншых Евангеллях. Ён традыцыйна атаясамліваецца з Варфаламеем, хоць гэтае атаясненне і некаторымі аспрэчваецца. Тры апосталы наогул не згадваецца ў Евангеллі ад Яна, іх імёны: Якаў, сын Алфееў, Мацвей і Сімона Кананіт (Зілот).
Смерці дванаццаці апосталаў
Згодна хрысціянскай традыцыі ўсе апосталы, акрамя аднаго былі забіты, толькі Ян дажыў да пажылога ўзросту. Толькі смерць Якава, сына Зевядзея, апісана ў Новым Запавеце, і дэталі іншых смерцяў з'яўляюцца прадметам легенд і паданняў. У некаторых выпадках існуе амаль поўная аднадушнасць у традыцыях, і ў іншых выпадках, існуюць самыя розныя і непаслядоўныя апісанні.
Іуда Іскарыёт, першапачаткова адзін з дванаццаці, памёр пасля суда над Ісусам. Матфея 27:5 кажа, што ён павесіўся, а Дзеі 1:18 удакладняюць, што цела Іуды ўпала, расчыніліся, і яго "вантробы выпалі". Мацвій быў абраны на яго месца, як адзін з дванаццаці.
Магілы апосталаў
З адзінаццаці апосталаў (без уліку Іуды Іскарыёта) згодна з хрысціянскай традыцыяй вызначаны пахаванні толькі сямі:
Паморская культура
[[File:Pomeranian culture map bel.svg|thumb|300px|Паморская культура:
]] Памо́рская культу́ра (усходнепаморская культура, вейхяроўска-краташынская, усходнепаморская, паморска-падклёшавая, культура падклёшавых пахаванняў) — археалагічная культура ранняга жалезнага веку плямёнаў, якія ў 7-3 стагоддзях да н.э. (фазы D—Lt C1) насялялі большую частку Польшчы, заходняе Палессе і заходнюю Валынь. Вядома больш за 3000 помнікаў і месцазнаходжанняў. На тэрыторыі Беларусі вядомы толькі помнікі позняга этапу, якія належалі да ўсходняй перыферыйнай групы. Яна разглядаецца як варыянт паморскай альбо асобная культура — падклошавых пахаванняў; помнікі распаўсюджаны ў Мазовіі, Малой Польшчы, заходняй Валыні.
Спіс самых доўгіх мастоў
Спіс самых доўгіх мастоў як над зямлёй, так і над вадой. У спіс уваходзяць масты даўжынёй больш за 20 кіламетраў.
Помнік Райнісу (Рыга)
Выкананы па эскізах і макеце 1957 года скульптара Карліса Зэмдэгі яго вучнямі Айварсам Гулбісам і Лайманісам Блумбэргсам, архітэктурнае рашэнне праекта належыць Дзінтарсу Дрыбу. Урачыстае адкрыццё помніка адбылося 11 верасня 1965 года.
У 2007 годзе былі праведзены рэстаўрацыйныя працы.
Пяцімятровы помнік з чырвонага граніту з’яўляецца дамінантай Эспланады, арганізуе візуальны цэнтр паркавай прасторы. Каля помніка ладзяцца штогадовыя Дні паэзіі. У час правядзення Свят песні і танца суседняя плошча становіцца імправізаванай сцэнай для выступлення хораў і танцавальных калектываў, выступоўцаў у прысутнасці шматлікіх гледачоў.
Кароль Антоні Жэра
Кароль Антоні Жэра (Karol Antoni Żera;, в. Тварогі-Выпыхі, Падляскае ваяводства, Карона Польская — 1802, Драгічын-Надбужскі ) — польскі і беларускі пісьменнік, манах-францішканін.
Адукацыю атрымаў у Драгічыне над Бугам (Польшча), потым у Пінску, дзе ў 1765 прыняў духоўны сан. Доўгі час жыў у Сянне. Аўтар зборніка беларускіх, польскіх і лацінскіх фацэцый (анекдотаў) «Безліч рэчаў, торба смеху, гарох з капустай, а кожны сабака з другой вёскі...» (распаўсюджваўся ў рукапісах). Многія анекдоты запісаны на Беларусі і на беларускай мове. Паводле аднаго са спісаў зборнік К.-А. Жэры выдадзены З. Глогерам (Варшава, 1893).
Віталь Паўлавіч Крапіўны
Віталь Паўлавіч Крапіўны (, с. Хароль, Прыморскі край) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1969 годзе. Працаваў у Спецыялізаваных навукова-рэстаўрацыйных вытворчых майстэрнях Міністэрства культуры БССР, з 1975 года — начальнік аддзела, намеснік начальніка ГалоўАПУ Мінгарвыканкама, з 1987 года — ва Упраўленні справамі ЦК КПБ.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Член КПСС з 1975 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: рэстаўрацыя помнікаў архітэктуры ў Нясвіжы, Жылічах (1969—1972), рэканструкцыя аб’ектаў добраўпарадкавання Пасольства СССР у ПНР (1972—1974), добраўпарадкаванне і абсталяванне зон масавага адпачынку, комплекс малых архітэктурных формаў, рэканструкцыя добраўпарадкавання Ленінскага праспекта ў Мінску (1977—1982), паказальны дзіцячы гарадок на ВДНГ СССР (1986—1987).
Празарокі
Празаро́кі — аграгарадок у Беларусі, Цэнтр сельсавета Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Насельніцтва 452 чал. (2007). Знаходзяцца за 45 км на паўночны ўсход ад Глыбокага, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Зябкі. Аўтамабільныя дарогі на Глыбокае, Полацк, Дзісну.
Гісторыя
Існуюць звесткі, што Празарокі знаходзіліся ва ўладанні архібіскупа полацкага Іасафата Кунцэвіча (да 1609). Потым яны перайшлі да Яна Рагозы і яго жонкі Яўхіміі Маславай, па смерці якіх у 1616 годзе мясціну падзялілі іх сыны Яраш і Дзмітры. У 1629 годзе Празарокамі валодаў Базыль Туковіч, які пакінуў іх сваёй жонцы Соф’і. У 1664 годзе Стэфан Туковіч перадаў у заклад, а праз 2 гады прадаў Празарокі Юстыніяну Шчыту. У 1698 годзе (паводле іншых звестак, у 1677) падкаморы полацкі Юстын Шчыт запрасіў сюды манахаў-францысканцаў, збудаваў драўляны касцёл Раства Багародзіцы, абноўлены ў 1721 Паўлам Юзафам Корсакам, харунжым смаленскім. У 1797 пры касцёле заснаваны кляштар францысканцаў з амбарам і гумном. Кляштар закрыты ў 1832—1834 гадах. У 1710 годзе чашнік Крыштаф Шчыт пакінуў Празарокі сваёй жонцы Ганне з Завішаў. Каля 1750 года мястэчка належала генералу Крыштафу Шчыту, па смерці якога яно перайшло да Храпавіцкіх.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Празарокі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, дзе сталі цэнтрам воласці Дзісенскага павета Мінскай, з 1842 года Віленскай губерні. У 1848—1885 гадах мястэчка належала барону Аркадзю Кройцу. Станам на 1866 год тут было 14 двароў. 3 1856 года працавала школа, дзе было 48 вучняў. Ад пажару 14 жніўня 1892 года згарэла частка мястэчка, касцёл і касцёльныя пабудовы. Новы касцёл Маці Божай збудавалі ў кастрычніку 1907 года, царкву Святых Апосталаў Пятра і Паўла — у 1909 годзе, таксама існавала сінагога (не захавалася). На 1902 год працавалі валасная ўправа, пошта, земскі начальнік, судовы следчы, лекарскі ўчастак. Кожны панядзелак праводзіліся кірмашы.
У Празароках і Палівачах у 1907—1913 гадах дзейнічала тэатральная трупа, заснаваная мясцовым шляхцічам Ігнатам Буйніцкім. У 1975 годзе Ігнат Буйніцкі быў перазахаваны ў Празароках на цэнтральнай плошчы, на магіле ўстаноўлены помнік (скульптар І. Міско, архітэктар М. Бурдзін). Сядзіба Ігната Буйніцкага, якая знаходзілася за чыгуначным пераездам Палівачы, не захавалася. У мясцовай сярэдняй школе працуе музей заснавальніка беларускага тэатра (адкрыты ў 1982 годзе), дзе прадстаўленыя афішы спектакляў, здымкі трупы, лісты Зоські Верас і Зыгмунта Абрамовіча, успаміны празароцкіх старажылаў. У Празароках пахаваны Ян Голер, цымбаліст трупы Ігната Буйніцкага.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Празарокі апынуліся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе сталі цэнтрам гміны Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
У 1939 годзе Празарокі ўвайшлі ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 года сталі цэнтрам сельсавета. Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1992 год тут было 255 двароў, на 2007 год — 225 гаспадарак.
У 2015 годзе ў Празароках адзначылі 155-ю гадавіну з дня нараджэння заснавальніка беларускага тэатра Ігната Буйніцкага. У межах мерапрыемства пад назвай «Шануем славутае імя яго» адбылася служба ў мясцовым касцёле, пасля прайшло ўрачыстае ўскладанне кветак да помніка Ігнату Буйніцкаму. Затым у празароцкім Доме культуры прайшла святочная праграма з удзелам калектываў Глыбоччыны і народнага тэатру фальклору «Цярэшка». Адмысловай падзеяй святочных урачыстасцей стала вечарына «А музыкі граюць, граюць…», на ўзор вечарын, якія ладзіў Ігнат Буйніцкі. У 2017 годзе ў Празароках праходзіў міжнародны фэст дударскіх рэгіёнаў Дударскі рэй.
Інфраструктура
У Празароках працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, бальніца, адбулаторыя, клуб, бібліятэка.
Бялыніцкае патрыятычнае падполле
Бялыніцкае патрыятычнае падполле — савецкае падполле для барацьбы з нямецкімі акупацыйнымі ўладамі ў Бялынічах. Дзейнічала з ліпеня 1941 да кастрычніка 1943 года. З сакавіка 1943 года пад кіраўніцтвам Бялыніцкага падпольнага РК КП(б)Б.
Група ў Бялынічах налічвала больш за 20 чал. (кіраўнікі I. С. Корзун, Л. У. Бабіч), група ў в. Вялікі Трылесін — 10 чал. (кіраўнікі I. А. Марозаў, У. В. Лапухін). Падпольшчыкі вялі агітацыю сярод насельніцтва, С. I. Старавойтаў і У. С. Талан, якія працавалі на акупацыйным радыёвузле, прымалі, размнажалі і распаўсюджвалі зводкі Саўінфармбюро. Трымалі сувязь з партызанамі, перадалі ім 4 кулямёты, каля 50 вінтовак, вялікую колькасць патронаў, медыкаментаў, паведамлялі звесткі пра варожыя гарнізоны, зрывалі вываз моладзі на катаргу ў нацысцкую Германію. Разам з партызанамі падпольшчыкі ў маі 1943 года здзейснілі дыверсію на збожжаскладзе, у верасні 1943 года разграмілі нямецкі гарнізон у Бялынічах. Падпольная група вёскі Вялікі Трылесін перад адходам у партызанскі атрад здабыла ручны кулямёт, 23 вінтоўкі, 2 скрынкі гранат.
У вёсцы Вялікі Трылесін у гонар падпольшчыкаў пастаўлены абеліск.
Порычы
По́рычы (, Поричи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Асцёр
Назву Асцёр маюць:
Капашвар
Ка́пашвар (Kaposvár, Kopisch, Ruppertsberg, Ruppertsburg, Kapoşvar) — горад у Венгрыі, адміністрацыйны цэнтр медзье Шомадзь. Горад стаіць на рацэ Капаш. Насельніцтва 64 872 чал. (2014).
Геаграфія і транспарт
Капашвар размешчаны ў Паўднёва-Задунайскім краі прыкладна за 190 кіламетраў на паўднёвы захад ад Будапешта і за 50 кіламетраў на поўдзень ад возера Балатан. Праз горад праходзіць чыгунка Будапешт — Заграб. Час у дарозе на цягніку да Будапешта — каля 3 гадзін. Аўтадарогі вядуць з горада ў Сігетвар, Печ і Надзьканіжу.
Гісторыя
Горад упершыню ўзгаданы ў дакуменце 1009 года аб заснаванні Печскага біскупства. У XV стагоддзі тут была пабудавана крэпасць. У 1555 годзе Капашвар перайшоў пад уладу туркаў, якія кіравалі горадам да 1686 года. У 1702 годзе па загадзе імператара Леапольда I крапасныя сцены былі разбураны. У 1749 годзе Капашвар стаў цэнтрам камітата.
Камсамолец (востраў)
Камсамо́лец (Комсомо́лец ) — востраў у архіпелагу Паўночная Зямля. Тэрыторыя Расіі.
Плошча вострава складае 9600 км². Знаходзіцца паміж Карскім морам і морам Лапцевых. Ад вострава Кастрычніцкай Рэвалюцыі аддзелены пралівам Чырвонай Арміі, ад вострава Піянер — пралівам Юны. Берагавая лінія звілістая і ўтварае вялікую колькасць бухт і заліваў. Рэльеф узгорысты. Вышыні да 781 м (гара Акадэміі Навук). Каля 2/3 плошчы вострава займаюць ледавікі, у т.л. ледавік Акадэміі Навук.
Капашвар
Гісторыя
У XIX стагоддзі праз яго прайшла чыгунка Будапешт — Заграб, што спрыяла росту і развіццю горада. У сярэдзіне XX стагоддзя ў склад горада было ўключана некалькі навакольных вёсак.
Паўхордавыя
Паўхордавыя (Hemichordata) — тып марскіх донных бесхрыбетных з групы другаснаротых. Навуковая назва паходзіць ад ἡμι — палова і χορδή — струна.
Капашвар
Гісторыя
У Капашвары нарадзіліся два венгерскія палітыкі, якія прынялі актыўны ўдзел у паўстанні 1956 года — Імрэ Надзь і Бела Кірай.
Спорт
У горадзе базуецца футбольны клуб «Ракацы», які выступае ў наймацнейшым венгерскім дывізіёне. У 2007 годзе клуб заняў 7-е месца ў першынстве. Таксама ў горадзе існуе адзін з наймацнейшых у Венгрыі баскетбольных клубаў. Капашвар лічыцца цэнтрам венгерскага коннага спорту, штогод у сакавіку тут праводзяцца скачкі, а ў кастрычніку — этап Кубка свету па аб’езджванні.
Паўхордавыя
Вядомы з кембрыю (каля 550 млн г. назад). Падзяляюцца на 3 класы: выкапнёвыя грапталіты (паводле іншых класіфікацый падтып), сучасныя кішачнадыхальныя (Enteropneusta) і перыстажабравыя (Pterobranchia). У свеце вядома каля 100 відаў паўхордавых.
Даўжыня ад 0,2 мм да 2,5 м. Цела двухбакова-сіметрычнае, складаецца з трох аддзелаў: хабатка (або галаўнога шчытка), каўнерыка і тулава. У кожным аддзеле ёсць асобная цэламічная поласць. Маюць хордападобны орган (натахорд, або стамахорд), які выконвае апорную функцыю.
Пашыраны ва ўсіх акіянах, жывуць на дне. Рухомыя і прымацаваныя, адзіночныя і каланіяльныя формы. Кормяцца дэтрытам, дробнымі прыдоннымі і доннымі арганізмамі.
Раздзельнаполыя і гермафрадыты, некаторыя могуць размнажацца пачкаваннем.
Аляксандр Тарасаў
Алякса́ндр Тара́саў:
Чыстэрна-д’Асці
Чыстэрна-д'Асці (Cisterna d'Asti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 1270 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 119 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 14010. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna del Rosario.
Варджукіеміс
Варджу́кіеміс (Vardžiukiemis), традыцыйная беларуская назва — Вардзікеме  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Губавы. Насельніцтва 38 чал. (2001 г.).
Герб Грэнландыі
Герб Грэнландыі — афіцыйны дзяржаўны сімвал дацкай аўтаномнай правінцыі Грэнландыя.
Апісанне
Герб уяўляе сабой выява белага палярнага мядзведзя на блакітным фоне. Палярны мядзведзь сімвалізуе суровы зімовы клімат і нацыянальную жывёлу — белага мядзведзя, а блакітны фон сімвалізуе воды Паўночнага Ледавітага і Атлантычнага акіянаў, якія амываюць востраў з усіх бакоў.
Аўтарам герба з'яўляецца грэнландскі мастак Енс Росінг.
Гісторыя
Упершыню выява белага мядзведзя ў якасці сімвала Грэнландыі з'явілася ў 1666 г. на гербе Даніі адным з яго элементаў. Мядзведзь маляваўся ў натуральным становішчы на чатырох лапах; на заднія ж лапы складальнікі гербаў паднялі звера ў 1819 г.
Ларыса Аляксееўна Краснабай
Ларыса Аляксееўна Краснабай (, Пружаны, Брэсцкая вобласць —, ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1971 годзе. З 1971 года — архітэктар, старшы архітэктар у Мінскграмадзянпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Пражывала ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): ПДП цэнтра Барысава і жылой зоны, якая прылягае да вул. Гагарына (1976), тэхнічныя праекты мікрараёнаў № 2 (1976), 5 (1979), 3 (1982) па вул. Гагарына і мікрараёна па вул. Нармандыя-Нёман (1978) у Барысаве, праект парку ў Салігорску (1980).
Магнітастатыка
Магнітастатыка — падзел класічнай электрадынамікі, які вывучае ўзаемадзеянне пастаянных токаў з дапамогай ствараемага імі пастаяннага магнітнага поля і спосабы разліку магнітнага поля ў гэтым выпадку. Пад выпадкам магнітастатыкі або набліжэннем магнітастатыкі разумеюць выкананне гэтых умоў (сталасці токаў і палёў - або досыць павольная іх змена з часам), каб можна было карыстацца метадамі магнітастатыкі ў якасці практычна дакладных ці хаця б набліжаных. Магнітастатыка разам з электрастатыкай уяўляюць сабой прыватны выпадак (або набліжэнне) класічнай электрадынамікі; іх можна выкарыстоўваць сумесна і незалежна (разлік электрычнага і магнітнага палёў у гэтым выпадку не мае ўзаемазалежнасцей - у адрозненне ад агульнага электрадынамічнага выпадкі).
Асноўныя ўраўненні
Гэты прынцып аднолькава фармулюецца і ў прынцыпе аднолькава выкарыстоўваецца для вектару магнітнай індукцыі і для вектарнага патэнцыялу і ўжываецца пры разліках паўсюдна. Асабліва відавочным і прамым чынам гэта праяўляецца, калі пры ўжыванні закона Бія - Савара (гл. ніжэй) для разліку магнітнага поля \vec{B} вырабляецца сумаванне (інтэграванне) бясконца малых укладаў d\vec{B}, якія ствараюцца кожным бясконца малым элементам току, што цякуць у розных кропках прасторы (сапраўды гэтак жа і пры ўжыванні варыянту гэтага закона для вектарнага патэнцыялу).
Асноўныя ўраўненні, якія выкарыстоўваюцца ў магнітастатыцы
Тут \vec{B} - вектар магнітнай індукцыі, I - сіла току ў правадыру (а ў тэарэме пра цыркуляцыю - сумарны ток праз паверхню), \vec{dl} - элемент правадыра (у тэарэме пра цыркуляцыю - элемент контуру інтэгравання), \vec{r} - радыус-вектар, праведзены з элемента току ў кропку, у якой вызначаецца магнітнае поле, \vec{j} - шчыльнасць току, q,\vec{v} - велічыня зарада і хуткасць зараджанай часціцы.
Асінаўскі сельсавет
Назву Асі́наўскі сельсавет маюць:
Магнітастатыка
Ураўненні магнітастатыкі ў асяроддзі
Ураўненні «для вакууму», прыведзеныя ў пачатку артыкула, з'яўляюцца найбольш фундаментальнымі і простымі (у прынцыпе) ўраўннннямі магнітастатыкі.
Аднак калі мова ідзе пра вылічэнні магнітнага поля ў асяроддзі магнетыка, больш зручнымі для практычных вылічэнняў, а да некаторай ступені і ў тэарэтычным плане, з'яўляюцца менш фундаментальныя, аднак добра прыстасаваныя да гэтай сітуацыі, так званыя ўраўненні для асяроддзя (або ў асяроддзі).
Такім чынам, ўраўненні для асяроддзя выкарыстоўваюцца ў магнітастатыцы для таго, каб даследаваць магнітнае поле ў выпадку, калі ўся прастора або некаторыя яго вобласці запоўненыя магнітным асяроддзем (магнетыкамі). Маецца на ўвазе звычайна, што асяроддзе разглядаецца макраскапічна (гэта значыць мікраскапічныя палі - палі на атамных маштабах - ўсярэдніваюцца, атамныя, малекулярныя токі і магнітныя моманты таксама разглядаюцца толькі ў іх сукупнасці). На мікраскапічным узроўні дзейнічаюць фундаментальныя ўраўненні для вакууму, згаданыя ў артыкуле вышэй, таму ў кантэксце даследаванняў у асяроддзі ўраўненні для вакуума называюцца таксама мікраскапічнымі ўраўненнямі у процілегласць самім макраскапічным ўраўненням для поля ў асяроддзі.
Формулы для дзеяння поля, на які рухаецца зарад (сілы Лорэнца) або на ток (сілы Ампера) для выпадку магнітных асяроддзяў захоўваюцца цалкам нязменнымі, такімі ж, як і для вакууму.
Што тычыцца астатніх ураўненняў, яны перажываюць для асяроддзя пэўныя змены ў параўнанні з вакуумам (маюцца на ўвазе, вядома, макраскапічныя ўраўненні, мікраскапічныя застаюцца тымі ж, што і для вакууму).
У прынцыпе, можна ўводзіць гэтыя змены па-рознаму, але вельмі агульны, традыцыйны і зручны падыход, які з'яўляецца агульнапрынятым і стандартным : запісаць ураўненні з выкарыстаннем дапаможнай фізічнай велічыні Напружанасць магнітнага поля \vec H, спецыяльна якая ўводзіцца ў гэтым выпадку.
- У сістэме СІ, - У сістэме СГС.
Сэнс яе ўвядзення складаецца ў тым, што з яе дапамогай можна перапісаць усе асноўныя ўраўненні ў выглядзе, вельмі падобным на тыя, што маюць фундаментальныя ўраўненні (для вакууму), а ўсё датычыцца рэальнай асяроддзя змясціць па магчымасці ў асобнае ўраўненне, што дазваляе лепш лагічна структураваць задачу. У параўнальна простых, але важных выпадках, да якіх адносіцца і практычна ўся магнітастатыка, гэта ўдаецца зрабіць настолькі добра, што, у прынцыпе, сапраўды ўсё, якое тычыцца канкрэтнага асяроддзя, аказваецца цалкам схавана ў адзіную залежнасць - залежнасць намагнічанасці ад намагнічвалага поля (гэта значыць, у прынцыпе, у адну-адзіную формулу) выгляду (для выпадку ферамагнетыкаў, калі патрабаваць дакладнасці апісання, некалькі складаней, але не нашмат).
Пры гэтым, што таксама каштоўна, ўраўненні для вакууму становяцца прыватным выпадкам ураўненняў для асяроддзя (выпадкам асяроддзя з заўсёды нулявой намагнічанасцю).
Няшкрупа
Няшкру́па — рака ў Лідскім і Воранаўскім раёнах Гродзенскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Дзітва.
Даўжыня — 8,3 км. Пачынаецца каля вёскі Вялікае Сяло, упадае ў Дзітву за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Талькунцы Воранаўскага раёна. Рэчышча каналізаванае. У нізоўі пойма забалочаная, у вярхоўі рака прымае сцёк меліярацыйных каналаў.
Федэральны Урад Эфіопіі
Федэральны Урад — цэнтралізаваная сістэма дзяржаўнага кіравання Эфіопіі. Курыруе знешнюю і ўнутраную палітыку краіны, з’яўляецца вышэйстаячай надбудовай над урадамі штатаў (рэгіёнаў).
Кіраўнік дзяржавы — прэзідэнт, які выбіраецца на 6-гадовы тэрмін (з правам паўторнага тэрміну) парламентам (палатай народных прадстаўнікоў).
Кіраўнік урада (прэм’ер-міністр) прызначаецца ад партыі, якая перамагла на парламенцкіх выбарах.
Заканадаўчая ўлада — двухпалатны парламент: Палата Федэрацыі (108 членаў, якія выбіраюцца асамблеямі штатаў на 5-гадовы тэрмін), якая займаецца канстытуцыйнымі і федэральна-рэгіянальнымі пытаннямі, і Палата народных прадстаўнікоў (547 членаў, якія выбіраюцца насельніцтвам на 5-гадовы тэрмін).
Прэзідэнт і віцэ-прэзідэнт Федэральнага Вярхоўнага суда рэкамендуюцца прэм’ер-міністрам і прызначаюцца Палатай народных прадстаўнікоў.
Пыха і перадузятасць (значэнні)
«Пы́ха і перадузя́тасць» (Pride and Prejudice) — раман Джэйн Осцін, апублікаваны ў 1813 годзе.
Шакай (станцыя, Карагандзінская вобласць)
Шакай — станцыя в Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі Сарыазек. Код КАТА — 355635400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва станцыі складала 553 чалавекі (282 мужчыны і 271 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 374 чалавекі (192 мужчыны і 182 жанчыны).
Вышэйшая банкаўская школа ў Рызе
Вышэйшая банкаўская школа (Banku augstskola) — латвійская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Рызе.
Агульная характарыстыка
Установа адукацыі была заснавана ў 1992 годзе як Банкаўскі каледж пры Банку Латвіі і атрымала дзяржаўную акрэдытацыю ў якасці вышэйшай навучальнай установы ў 1997 годзе. Сёння яна прапануе адукацыйныя праграмы ў галіне эканомікі і прадпрымальніцтва, дзелавога адміністравання і фінансаў. Вучэльня рэалізуе 14 акрэдытаваных прафесійных праграм вышэйшай адукацыі. Нягледзячы на ​​тое, што Вышэйшая банкаўская школа з'яўляецца дзяржаўнай установай вышэйшай адукацыі, яна не атрымлівае фінансаванне з дзяржаўнага бюджэту, а працуе па прынцыпе самафінансавання. У структуры школы функцыянуюць цэнтр даследаванняў бізнесу і фінансаў, бізнес-інкубатар, асацыяцыя выпускнікоў і інш.
Луч (абутковая фабрыка)
Луч (Прамень) — беларуская абутковая фабрыка, знаходзіцца ў Мінску. Форма — адкрытае акцыянернае таварыства. Вытворчасць і продаж паўсядзённага, мадэльнага абутку, абутку адмысловага прызначэння. МА ААТ «ЛУЧ» з’яўляецца дыстрыбутарам кампаній СП «Ле Гранд» ТАА, ЗАТ «Сивельга», ЗАТ СП «Отико», СП «Рейлит» ТАА, СП «Чевляр» ТАА — буйных вытворцаў мужчынскага, жаночага і дзіцячага абутку.
Гісторыя
Мінскае абутковае адкрытае акцыянернае таварыства «Луч» вядзе сваю гісторыю з 1924 года з моманту адкрыцця механічнага струменя па вытворчасці абутку ў будынку былой абіўной фабрыкі на беразе Нямігі.
У 1933—1938 гадах пабудаваны асноўныя вытворчыя карпусы абутковых фабрык імя Тэльмана і імя Калініна, якія сталі ядром будучага абутковага аб’яднання «Луч», створанага ў 1963 годзе. У 1990 годзе аб’яднанне стала арэндным прадпрыемствам, а ў 1994 годзе акцыянерным таварыствам.
Заснавальнікамі МА ААТ «Луч» выступілі Міндзяржмаёмасць Рэспублікі Беларусь і чальцы працоўнага калектыву арэнднага прадпрыемства «Мінскае вытворчае абутковае аб’яднанне „Луч“».
Дом па вуліцы Леніна, 3 (Мінск)
Дом па вуліцы Леніна, 3 — жылы дом у Мінску, уваходзіць у ансамбль забудовы вуліцы Леніна. Пабудаваны ў 1947—1954 гг. з цэглы па праекце архітэктара Г. Заборскага.
Архітэктура
Вырашаны ідэнтычна дамам 4, 5, 6 і 8. Пяціпавярховы будынак завершаны развітымі карнізамі на фігурных кранштэйнах, накрыты вальмавымі дахамі, якія падкрэслены дэкаратыўным парапетам-балюстрадай. Першы паверх, дзе размешчаны прадпрыемствы гандлю і бытавога абслугоўвання, вырашаны ў выглядзе аркатурнай каланады з ружова-шэрага граніту. У пралётах паміж калонамі — вялікія арачныя аконныя праёмы. Сцены верхніх жылых паверхаў абліцаваны тэракотавай пліткай. 2-і і 3-і паверхі падзелены развітай гарызантальнай цягай з фрызам з буйных тэракотавых плітак, аздобленых раслінным арнаментам. 3-і і 4-ы паверхі аформлены навяснымі балконамі і ордарным дэкорам.
Злучаны з домам № 5 дадатковым аб’ёмам з арачным праездамі. Верхнія паверхі дадатковых аб’ёмаў заглыблены і завершаны трохвугольнымі шчытамі з дэкаратыўнымі вазамі. На іх фасадных плоскасцях багаты ляпны дэкор.
Брылёў (Буда-Кашалёўскі раён)
Брылёў (, Брилёв) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кашалёўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 3 км на поўнач ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 51 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Побач аўтадарога Чачэрск — Буда-Кашалёва.
Планоўка складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Забудова драўляная, сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з канца XIX стагоддзя як вёска ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губерні. Гаспадар фальварка Брылёў меў у 1858 годзе 213 дзесяцін зямлі і сад.
У 1929 годзе арганізаваны калгас. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 22 жыхара вёскі. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Шарыбаўскі» (цэнтр — вёска Шарыбаўка).
Рэлятывісцкая электрадынаміка
Рэлятывісцкая электрадынаміка — раздзел электрадынамікі, які вывучае ўзаемадзеяннем электрамагнітнага выпраменьвання з часціцамі і асяроддзямі, якія рухаюцца з калясветлавымі хуткасцямі.
Асноўнымі ўраўненнямі рэлятывісцкай электрадынамікі з'яўляюцца ўраўненні Максвела для электрамагнітных палёў і рэлятывісцкія ўраўненні руху часціц і асяроддзяў.
Беларуская хрысціянска-дэмакратычная партыя
Беларуская хрысціянска-дэмакратычная партыя (БХДП) — беларуская партыя хрысціянска-дэмакратычнага кірунку.
Створана ў выніку расколу Беларускай хрысціянска-дэмакратычнай злучнасці. Канферэнцыя БХДП прайшла ў Мінску ў 1994 годзе, зарэгістраваная 21 сакавіка 1995 года. Старшынёй партыі быў выбраны гісторык, філосаф Мікалай Крукоўскі, ягонымі намеснікамі сталі намеснік старшыні БНФ Юрый Хадыка, пісьменнік Язэп Янушкевіч, актывістка жаночага руху Людміла Пеціна. БХДП стварыла рэгіянальныя аддзяленні ў большасці вялікіх гарадоў Беларусі, шэраг сябраў БХДП былі выбраныя дэпутатамі мясцовых саветаў (напрыклад, Хрыстафор Жэляпаў і Міхась Шлык у Віцебску).
Не прайшла перарэгістрацыю ў 1999 годзе і была ліквідаваная.
Кальцыевы хлароз лёну
Кальцыевы хлароз лёну — бактэрыёз лёну, распаўсюджанае захворванне лёну-даўгунца. Праяўляецца ад фазы ўсходаў да ўборкі.
Прычына
У навуковай супольнасці існуюць два розных меркаванні пра прыроду захворвання. Частка крыніц лічыць прычынай бактэрыю, а частка мяркуе, што гэта фізіялагічнае захворванне, якое сустракаецца на пераўвапненых глебах і звязана з пераходам мікраэлементаў у цяжказасваяльную для раслін ільна форму.
Праявы захворвання ўзмацняюцца пры неспрыяльных пагодных умовах.
Асіннікі (значэнні)
Назву Асі́ннікі маюць:
Кааццола
Кааццола (Coazzolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Siro.
Канфлікт у Ароміі
Канфлікт у Ароміі — ваеннае супрацьстаянне паміж урадам Эфіопіі і нацыяналістычнымі рухамі народа арома. Канфлікт быў выкліканы забаронай манархічнага рэжыму Хайле Селасіе I на выкарыстанне мовы арома ў сферы адукацыі і ў адміністрацыйных пытаннях , а таксама дамінаваннем народа амхара. Непасрэднай падставай да пачатку ўзброенай барацьбы стаў разгон уладамі грамадскага руху «Асацыяцыя самадапамогі Меха і Тулама».
ФВА (1973—2018)
У 1973 годзе быў створаны Фронт вызвалення Арома (ФВА), які пачаў ўзброеную барацьбу супраць Хайле Селасіе I, а пасля яго падзення змагаўся з рэспубліканскімі рэжымамі. Першапачаткова баевікі дзейнічалі ў гарах Чэрчар. У канцы жніўня 1974 года атрады паўстанцаў пакінулі свой апорны пункт у гарах і прасунуліся бліжэй да Гелемсо. У той жа час ФВА даў свой першы буйны бой урадавай арміі (Бітва пры Тыро), які аднак скончыўся разгромам для баевікоў.
У 1980-х гадах колькасць групоўкі перавысіла 10 000 чалавек. Апалчэнцы былі дрэнна абсталяваны ў параўнанні з іншымі паўстанцкімі групоўкамі ў Эфіопіі таго часу, такімі як Фронт вызвалення народа Эрытрэі і Народны фронт вызвалення Тыграя. Урад Эфіопіі выкарыстаў супраць мяцежнікаў тактыку «выпаленай зямлі», падпальваючы вёскі і уладкоўваючы масавыя расправы над мірным насельніцтвам. Армія ажыццявіла некалькі паспяховых засад і аперацый супраць баевікоў, ліквідаваўшы шэраг вядомых дзеячаў ФВА.
У 1990-я ўлады нанеслі сур’ёзнае паражэнне ФВА, што вымусіла групоўку перайсці ад класічнай тактыкі да партызанскай вайны. У канцы 1990-х гадоў большасць лідараў паўстанцаў пакінула Эфіопію. Раёны, якія раней кантраляваліся апалчэнцамі, былі захоплены ўрадавай арміяй.
Пасля эрытрэйска-эфіопскай вайны 1998—2000 гадоў ФВА перамясціў сваё кіраўніцтва і штаб-кватэру ў Эрытрэю, чый урад пастаўляў зброю і займаўся ваеннай падрыхтоўкай мяцежнікаў.
ІФВА (1985—2000)
У 1985 годзе быў заснаваны Ісламскі фронт вызвалення Ароміі (ІФВА). Першапачаткова групоўка вяла барацьбу супраць Дэрг і ФВА, а затым з 1991 — Народным фронтам вызваленняя Тыграя, якія захапілі ўладу ў краіне. Сутыкненні былі выкліканыя меркаванымі актамі сабатажу і агрэсіі тыграйцаў у дачыненні да арганізацыі.
Супрацьстаянне пачалося 18 студзеня 1992 года, калі два лідара ІФВА, Шэйх Абдэль Рахман Юсуф і Ізэльдян Махамед Ахмед, былі забіты лаялістамі ў Дырэ-Дауа. Яшчэ пяць чалавек былі паранены. Уласьі заявілі, што апалчэнцы не спынілт машыну на кантрольна-прапускным пункце і адкрылі агонь па сілавіках. Па сцвярджэннях групоўкі, здарэнне была спланаванай засадай.
У адказ на гэты і іншыя інцыдэнты баевікі пачалі ўзброеныя напады на эфіопскіх сілавікоў.
Упачатку 2000-х арганізацыя адмовілася ад ваеннай барацьбы і стала палітычнай партыяй.
25 ліпеня 2000, пасля пяці дзён перамоваў, ФВА і ІФВА падпісалі мірнае пагадненне, паклаўшы канец 20-гадовай міжфракцыйнай вайне.
ФПАЭ (2004)
У 2004 годе з тэрыторыі рэгіёну Гамбела ў Аромію ўварвалася групоўка «Фронт патрыётаў адзінства Эфіопіі» (ФПАЭ). Мяцежнікі пачалі набегі на Аромію пры актыўнай падтрымцы Эрытрэі. Аднак маштабы гэтых рэйдаў былі абмежаваныя, так як ФПАЭ не карыстаўся падтрымкай народа арома, нягледзячы на тое, што ў ім былі некаторыя прадстаўнікі народнасці.
ВАА (2018—2021)
У красавіку 2018 года групоўка «Фронт вызвалення Арома» заключае мірнае пагадненне з уладамі. Аднак частка членаў арганізацыі не прызнала дагавор і прадоўжыла ўзброеную барацьбу, стварыўшы «Вызваленчую армію Арома» (ВАА). Да красавіка 2020 года байцы гэтага руху забілі 700 мірных жыхароў.
У 2021 годзе супраць аромскіх баевікоў выступіла 22-я дывізія эрытрэйскай арміі, якая аказвала падтрымку ўладам Эфіопіі. Увосень паўстанцы пераходзяць да актыўных наступальных дзеянняў. 31 кастрычніка яны бяруць Камісі і неўзабаве злучаюцца са сваімі тыграйскімі саюзнікамі блізу Камбольчы.
Epinotia tedella
Epinotia tedella - від молі з сямейства ліставёртак. Сустракаецца ў Еўропе.
Апісанне
Размах крылаў складае 10-13 мм. Імага ляцяць у адным пакаленні з красавіка па чэрвень. У цёплыя гады можа быць другое пакаленне ў жніўні.
Лічынкі ў асноўным сілкуюцца на.
NGC 4884
NGC 4889 (іншыя абазначэнні — NGC 4884, UGC 8110, MCG 5-31-77, ZWG 160.241, DRCG 27-148, PGC 44715) — гигантская эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4884, NGC 4889.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Асаблівасці
Найболей яркая галактыка скупнасці галактык Кома (або Валасы Веранікі), знаходзіцца каля цэнтра скопішча. У цэнтры галактыкі выяўлена звышмасіўная чорная дзірка з масай каля 21 млрд сонечных мас; вымярэнні размеркавання хуткасцей зорак блізка ад цэнтра дазваляюць сказаць, што маса чорнай дзіркі ўкладаецца ў дыяпазон 6—37 мас Сонцы з давернай імавернасцю 68 %. Гэта першае выяўленне гэтак масіўнай чорнай дзіркі, што не з'яўляецца квазарам. Для параўнання, маса чорнай дзіркі ў цэнтры нашай Галактыкі на 3 парадкі менш (4,3 мас Сонца).
Пытань
Пы́тань (, Пытань) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Да 1976 года вёска ўваходзіла ў склад Белакорацкага сельсавета.
Аляксей Барысавіч Мурадаў
Аляксей Барысавіч Мурадаў (Алексе́й Бори́сович Мура́дов, нар. 2 чэрвеня 1963, Масква, РСФСР, СССР) — расійскі рэжысёр тэатра і кіно, сцэнарыст і прадзюсер.
Біяграфія
Нарадзіўся ў армянскай сям’і.
У 1985 годзе скончыў факультэт тэатральнай рэжысуры Маскоўскага дзяржаўнага інстытута культуры (майстэрня П. Г. Папова і Г. А. Калашнікавай).
Кар’ера
Працаваў рэжысёрам ва Усесаюзным аб’яднанні «Саюздзяржцырк», рэжысёрам у тэатры-студыі «На пятом этаже», рэжысёрам у тэатры-студыі «Темп» Саюза тэатральных дзеячаў РФ, у творчай майстэрні «Эксперимент», студыі навукова-папулярных і асветніцкіх праграм Дзяржтэлерадыё СССР, у тэлевізійнай студыі ў НДІ «Электротехника» і інш.
У 1993—2000 гадах — рэжысёр-пастаноўшчык шматлікіх дакументальных фільмаў і тэлепраграм на тэлеканалах «ОРТ» і «ТВ Центр» (у тым ліку, аўтарскіх праграм Эдварда Радзінскага).
З 2001 года па цяперашні час — прадзюсар, рэжысёр і аўтар шматлікіх мастацкіх, тэлевізійных і дакументальных фільмаў.
У 2014 годзе Аляксей Мурадаў атрымаў кваліфікацыю «Прадзюсар кіно і тэлебачання» ў гуманітарным інстытуце тэлебачання і радыёвяшчання імя М. А. Літоўчына.
З 23 снежня 2016 года загадвае кафедрай кінамастацтва факультэта медыякамунікацый і аўдыёвізуальных мастацтваў Маскоўскага дзяржаўнага інстытута культуры, уваходзіць у склад Вучонага савета МДІК.
У 2017 годзе дэбютаваў у тэатры ў якасці рэжысёра-пастаноўшчыка ў спектаклі «Лаўка» па аднайменнай п’есе Аляксандра Гельмана на сцэне Маскоўскага тэатра-студыі пад кіраўніцтвам Алега Табакова.
Асіпавічы
Назву Асі́павічы маюць:
Аляксей Барысавіч Мурадаў
Кар’ера
Аўтар і рэжысёр шэрагу рэкламных і музычных кліпаў.
Член Саюза кінематаграфістаў Расійскай Федэрацыі, Гільдыі кінарэжысёраў Расіі, Еўрапейскай кінаакадэміі.
Голдаўка
Го́лдаўка, Галдаўлянка — рака ў Беларусі, у Лідскім і Шчучынскім раёнах Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Лебяда (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 15 км, у тым ліку 1 км на тэрыторыі Шчучынскага раёна. Плошча вадазбору 82 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1 м/км.
Пачынаецца ў напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Клюкавічы, цячэ па Лідскай раўніне. Упадае ў Лебяду каля вёскі Навасады. На ўсім працягу каналізаваная, прымае сцёк з сеткі меліярацыйных каналаў.
Раду Жудэ
Раду Жудэ (Radu Jude, нар., ) — румынскі кінарэжысёр і сцэнарыст.
Біяграфія
Нарадзіўся 28 сакавіка 1977 года ў Бухарэсце (Румынія). У 2003 годзе скончыў факультэт рэжысуры Універсітэта медыя ў Бухарэсце, затым працаваў асістэнтам у рэжысёраў Коста-Гаўраса і Крысці Пую. Яго кароткія метры «Тэлевізар у капелюшы» (2006) і «Аляксандра» (2006) былі адзначаны ўзнагародамі на многіх міжнародных фестывалях і цёпла прыняты крытыкамі. Поўнаметражным дэбютам стаў фільм «Самая шчаслівая дзяўчына на свеце» (2009), які заваяваў прыз Еўрапейскай канфедэрацыі мастацкага кіно Берлінскага кінафестывалю. У 2014 годзе кароткаметражка «Яно можа прайсці скрозь сцяну» ўдастоілася спецыяльнай узнагароды Канскага кінафестывалю. Адзін з самых знакамітых фільмаў рэжысёра — каларытны этна-вестэрн «Брава!», адзначаны «Сярэбраным мядзведзем» за найлепшую рэжысуру.
Варнішке (Цэйкінейская сянюнія)
Ва́рнішке (Varniškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 9 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 3 чал. (2001 г.).
Parotis marginata
Parotis marginata — від молей сямейства.