cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кацярына Сіенская
Жыццяпіс
Кацярына Бенінказа нарадзілася ў 1347 г. і была 24-м дзіцем у сям’і фарбавальшчыка з Сіены (Цэнтральная Італія). Ва ўзросце 12 гадоў Кацярына, згодна з жаданнем бацькоў, павінна была выйсці замуж, аднак глыбокая рэлігійнасць і багатае ўнутранае жыццё схілілі яе да таго, каб уступіць у трэці закон дамініканаў. У кляштары Кацярына навучылася чытаць і пазнаёмілася з навукай Касцёла. Кнігі і стасункі з вялікімі законнікамі сфармавалі яе духоўнасць і адкрылі шлях да незвычайных містычных перажыванняў.
Паводле ўласных словаў, яна перажыла «духоўныя заручыны» з Хрыстом. Сваім хрысціянскім жыццём, напоўненым самаахвярнай любоўю да бліжніх у імя Хрыста, яна прыцягнула да сябе шмат прыхільнікаў з усіх сацыяльных слаёў. Разам з тым з’явіліся і нядобразычліўцы, якія крытыкавалі яе за смеласць, што здавалася ім «непрыстойнаю». У 1376 г. Кацярына прыбыла ў Авіньён, дзе знаходзілася рэзідэнцыя Папаў, каб пераканаць тагачаснага Папу Грыгорыя XI вярнуцца ў Рым. Хоць і нельга сказаць, што гэта была выключна яе заслуга, але яе намаганні, напэўна, паспрыялі вяртанню, якое адбылося ўжо праз год.
Падчас падзелу Заходняга Касцёла Кацярына актыўна падтрымлівала законнага Папу і па яго просьбе пераехала ў Рым. Там яна і памерла ва ўзросце 33 гадоў, у апошнія гады жывячыся выключна Еўхарыстыяй. Яна пакінула мноства лістоў і «Трактат аб Божым Провідзе», дзе акрамя яе містычнага вопыту выказваецца таксама заклапочанасць станам тагачасанага Касцёла і грамадства. Святая Кацярына Сіенская заслужана лічыцца найвыдатнейшай жанчынай у хрысціянстве.
Элеанора Антонаўна Бацян
Элеанора Антонаўна Бацян (нар., г. Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1952 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1959 годзе — Беларускі політэхнічны інстытут. У 1952—1969 гадах у інстытуце «Белдзяржпраект», у 1959—1992 гадах архітэктар, старшы архітэктар, кіраўнік групы, галоўны архітэктар праектаў генпланаў і прамвузлоў у інстытуце «Белпрампраект».
Член Саюза архітэктараў Беларусі з 1963 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя работы: прамысловыя вузлы — Усходні ў Брэсце (1964, у сааўтарстве; прэмія СМ СССР 1977), «Шабаны» (1966) у Мінску , у г. Асіповічы (1978), Магілёве, Рэчыцы , Смаргоні, Лідзе , прамысловыя прадпрыемствы ў раёне Слуцкай шашы (1970); заводы: асфальта-бетонны (1978), буйнапанэльнага домабудавання (1976), санзагатовак (1975) і вытворчая база «Мінскметрабуда» ў прамвузле «Шабаны» ў Мінску, заводы «Рамбудгідрамаш» і жалезабетонных вырабаў у г.п. Коханава (1975), па вытворчасці металічнага парашку ў Маладзечне (1979 ) і Мінску (1985), электралямпавы ў Брэсце (1980) ; НДІ парашковай металургіі (1979) , будынкі Мінскага навукова-вытворчага аб’яднання «Цэнтр» (1980 , будаўніцтва 1988), фабрыка каляровага друку (1978 , будаўніцтва 1988, абодва ў сааўт.) у Мінску і інш.
Узнагароды
Узнагароджана граматамі Дзяржбуда БССР, дыпломам Саюза архітэктараў БССР за навукова-вытворчае аб’яднанне «Цэнтр», медалём «Ветэран працы», бронзавым медалём ВДНГ СССР. За праектаванне і будаўніцтва Усходняга прамысловага вузла ў г. Брэсце ў складзе творчага калектыва ўзнагароджана прэміяй Савета Міністраў СССР.
Дактыль
Дактыль (ад δάκτυλος — палец) — трохдольны памер антычнай метрыкі з аднаго доўга і двух наступных за ім кароткіх складоў. У сілаба-танічным вершаскладанні яму адпавядае стапа з аднаго націскнога склада і двух ненаціскных за ім.
Прыклады дактыля
Трохстопны: Колькі па| свеце сха|дзілі, Перата|пталі бя|ды... (Яўгенія Янішчыц) Чатырохстопны: Цвёрда тры|маўся ю|нак на да|просе, Тоячы| словы і| думкі сва|е... (Аркадзь Куляшоў)
Спецыялізаваны ліцэй пры Універсітэце грамадзянскай абароны МНС Рэспублікі Беларусь
Спецыялізаваны ліцэй пры Універсітэце грамадзянскай абароны Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь — установа адукацыі пры Універсітэце грамадзянскай абароны МНС РБ у горадзе Гомелі, Беларусь.
Гісторыя
Ліцэй створаны 25 мая 2004 года.
Ліцэй з’яўляецца ўстановай агульнай сярэдняй адукацыі з вывучэннем асобных навучальных прадметаў на павышаным узроўні, накіраваных на падрыхтоўку навучэнцаў да паступлення ў вышэйшыя навучальныя ўстановы Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь і іншых органаў дзяржаўнага кіравання.
У Ліцэі на працягу 5-ці гадоў (з 7-га па 11-й класы) ва ўмовах кругласутачнага пражывання праходзяць навучанне асобы мужчынскага полу, якія завяршылі навучанне ў 6-м класе на 2-ой ступені агульнай сярэдняй адукацыі.
Уладзімір Віктаравіч Ляхоўскі
Уладзімір Віктаравіч Ляхоўскі (, Мінск —, Мінск) — беларускі гісторык. Кандыдат гістарычных навук (2007), дацэнт.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 лютага 1964 года ў Мінску. У 1993 годзе скончыў гістарычны факультэт БДУ. З 1993 года — рэдактар выдавецтва «Беларуская Энцыклапедыя», з 1995 года — супрацоўнік часопіса «Спадчына». З 1998 года працаваў у Інстытуце гісторыі Нацыянальнай АН Беларусі, з 1999 года — адказны сакратар «Штогодніка Інстытута гісторыі НАН Беларусі», адначасова з 2002 вядучы супрацоўнік Нацыянальнага архіва Рэспублікі Беларусь. У 2007 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Адукацыя на акупіраваных Германіяй беларускіх землях у гады Першай сусветнай вайны (1915—1918)». З 2008 года — дацэнт факультэта міжнародных адносін БДУ, адначасова з 2010 года — намеснік галоўнага рэдактара навуковага штогодніка «Актуальныя пытанні мытнай справы». Ганаровы член Нацыянальнага гістарычнага музея Беларусі (2011).
Памёр 6 верасня 2021 года. Пахаваны на Чыжоўскіх могілках горада Мінска.
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Даследаваў праблемы гісторыі культуры і адукацыі, развіцця беларускага нацыянальнага руху і станаўлення грамадскай супольнасці Беларусі ў ХІХ—ХХ стст., гісторыю беларускай даваеннай эміграцыі, сацыяльна-палітычныя і гуманітарныя наступствы Першай сусветнай вайны для Беларусі, гісторыю мытнай справы, пытанні міжнароднага супрацоўніцтва ў мытнай сферы, геапалітычныя і геаэканамічныя аспекты глабальнай і рэгіянальнай інтэграцыі.
Адзін з укладальнікаў зборніка «''Слуцкі збройны чын 1920 г. у дакумэнтах і ўспамінах» (2001, з А. Гесь, У. Міхнюком), каталога выставы «Ёсць на карце месца… : Грамадска-культурная чыннасць беларускай і расійскай эміграцыі ў Чэхаславакіі, 1921—1938» (2002), зборніка дакументаў «Национальная академия наук Беларуси. 1928—2008. Документы и материалы» (2008), калектыўнай манаграфіі «Гісторыя Пінска: ад старажытнасці да сучаснасці: да 915-й гадавіны з першага летапіснага ўпамінання''» (2012).
Выдаў 2 манаграфіі «Школьная адукацыя ў Беларусі падчас нямецкай акупацыі 1915—1918 гг.» (2010) і «''Ад гоманаўцаў да гайсакоў. Чыннасць беларускіх маладзёвых арганізацый у 2-й палове 19 — першай трэці 20 ст.''» (2012).
Аўтар больш за 100 навуковых прац (2007), у тым ліку многіх артыкулаў у «Энцыклапедыі гісторыі Беларусі», часопісах «Спадчына», «Архэ», «Наша вера», «Беларускі гістарычны часопіс» і інш.
Сцяг Непала
Нацыянальны сцяг Непала — адзіны непрамавугольны нацыянальны сцяг і адзін з двух непрамавугольных сцягоў суверэннага ўтварэння (іншы — сцяг штата Агая, ЗША). Сцяг уяўляе сабой спрошчаную камбінацыю вымпелаў дзвюх галін дынастыі Рана — мінулых кіраўнікоў краіны.
Сцяг быў прыняты 16 снежня 1962 года адначасова з фарміраваннем новага канстытуцыйнага ўрада. Да таго часу вымпелы выкарыстоўваліся паасобна на працягу двух стагоддзяў. Разам іх пачалі выкарыстоўваць з XX стагоддзя.
Сіні колер мяжы сцяга сімвалізуе мір, а цёмна-чырвоны — нацыянальны колер Непала. Два каралеўскіх сімвала ўвасабляюць надзею на тое, што Непал будзе існаваць так жа доўга, як і сонца і месяц.
Юрый Уладзіслававіч Гарбінскі
Юрый Уладзіслававіч Гарбінскі (, м. Камаі, Пастаўскі раён) — беларускі літаратуразнавец і гісторык.
Сцяг Таджыкістана
Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Таджыкістан — сімвал дзяржаўнага суверэнітэту Рэспублікі Таджыкістан. Эталонную выяву герба распрацавалі мастак Зухур Хабібулаеў (кіраўнік групы), дызайнер Анатоль Занеўскі, гісторыкі-мастацтвазнаўцы Ларыса Дадхудоева і Ірына Ігнатушына.
Юрый Уладзіслававіч Гарбінскі
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут (1984). У 1984-88 працаваў настаўнікам, у 1991-93 выкладчык Беларускага педагагічнага універсітэта. 3 1993 у Інстытуце славістыкі Польскай АН, з 1997 яго навуковы супрацоўнік. Доктар гуманітарных навук у галіне літаратуразнаўства (Варшава, 1997), доктар габілітаваны гуманітарных навук у галіне гісторыі (Ольштын 2011).
Навуковая дзейнасць
Даследуе гісторыю польска-беларускіх культурных і літаратурных узаемаадносін і кантактаў (у т.л. творчасць пісьменнікаў польска-беларускага культурнага памежжа ХІХ і ХХ ст.), уплыў Усходу і Захаду на менталітэт беларусаў, гісторыю беларускага рэлігійнага руху, у т.л. і на эміграцыі. Адзін з аўтараў кнігі «Вяртання маўклівая споведзь: Творцы беларускай гісторыі ў кантэксце часу» (1994), аўтар прадмовы і каментарыяў, укладальнік анталогіі «Беларуская думка XX ст.: Філасофія, рэлігія, культура» (1998), аўтар-укладальнік кнігі «Беларускія рэлігійныя дзеячы XX ст.: Жыццярысы, мартыралогія, успаміны» (1999), аўтар (з Ю. Туронкам) і навуковы рэдактар біяграфічна-бібліяграфічнага слоўніка «Беларускі хрысціянскі рух XX ст.» (2003), аўтар манаграфіі "Беларускі рэлігійны друк на Захадзе: пэрыёдыка і графічныя друкі (1945—2005), выдадзенай у Нью Ёрку (2009).
Сцяг Таджыкістана
Апісанне
Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Таджыкістан ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча, якое складаецца з трох гарызантальных палос: верхняй — чырвонай, сярэдняй — белай і ніжняй — зялёнай ў суадносінах паміж сабой па шырыні як 2:3:2. У цэнтры сцяга намаляваная залатая стылізаваная карона з паўколам з сямі 5-канцовых зорак над ёй.
Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні — 1:2.
Сезон 2013 ЖФК Ніва-Белкард
У 2013 годзе жаночы футбольны клуб «Ніва-Белкард» з Гродна прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Акжайдак
Акжайдак — сяло ў Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Артадэрэсінскай сельскай акругі. Код КАТА — 353659200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 197 чалавек (95 мужчын і 102 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 206 чалавек (109 мужчын і 97 жанчын).
Васіль Васільевіч Шур
Васіль Васільевіч Шур (нар., в. Стадолічы, Лельчыцкі раён, Гомельская вобласць) — беларускі мовазнавец. Доктар філалагічных навук (2004), прафесар (2006).
Біяграфія
Скончыў Мазырскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя Н. К. Крупскай (спецыяльнасць «Беларуская мова і літаратура», кваліфікацыя «Настаўнік беларускай мовы і літаратуры сярэдняй школы», 1967), Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. М. Горкага (аспірантура, спецыяльнасць «Беларуская мова», 1974). Працаваў у Стадолічскай СШ (1967–1969, настаўнік), Мазырскім дзяржаўным педагагічным універсітэце імя І. П. Шамякіна (з 1969, прафесар кафедры беларускага мовазнаўства, у 2005–2015 – загадчык кафедры, 1983–1987 – сакратар партыйнага бюро, 1987–2001 – дэкан факультэта педагогікі і методыкі пачатковага навучання). Навуковыя інтарэсы: анамастычная лексіка беларускай мовы; краязнаўства; лексікаграфія.
Узнагароды
Значок Міністэрства адукацыі БССР «Выдатнік народнай асветы» (1982).
NGC 4629
NGC 4629 (іншыя абазначэнні — UGC 7869, MCG 0-32-37, ZWG 14.109, PGC 42692) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рома (фільм, 2018)
«Рома» або «Рым» (Roma) — драматычны фільм 2018 года, пастаўлены мексіканскім кінарэжысёрам Альфонса Куаронам па ўласным сцэнарыі. Куарон таксама выступіў у ролі аднаго з прадзюсараў, аператараў і мантажораў фільма. Прэм’ера карціны адбылася 30 жніўня 2018 года ў межам конкурснай праграмы 75-га Венецыянскага кінафестывалю, дзе ўдастоілася галоўнай узнагароды — «Залатого льва».
Дзеянне фільма разгортваецца ў пачатку 1970-ых гадоў і расказвае аб адным годзе з жыцця сям’і сярэдняга класу ў Мехіка.
Факультэт завочнага навучання Універсітэта грамадзянскай абароны МНС РБ
Факультэт завочнага навучання Універсітэта грамадзянскай абароны Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь — адзін з факультэтаў Універсітэта грамадзянскай абароны МНС Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Факультэт завочнага навучання з’яўляецца правапераемнікам факультэта завочнага навучання, перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі Вышэйшага пажарна-тэхнічнага вучылішча МУС Рэспублікі Беларусь, які быў створаны ў 1994 годзе. Навучанне ажыццяўлялася па спецыяльнасці «Пажарная тэхніка і бяспека».
У 1999 годзе структурнае навучальнае падраздзяленне перанайменавана ў факультэт завочнага навучання і на факультэце арганізавана падрыхтоўка спецыялістаў па новай спецыяльнасці «Папярэджанне і ліквідацыя надзвычайных сітуацый».
З 2007 года на факультэце завочнага навучання праводзіцца падрыхтоўка замежных студэнтаў Азербайджанскай Рэспублікі па спецыяльнасці 1-94 01 01 «Папярэджанне і ліквідацыя надзвычайных сітуацый».
5 ліпеня 2011 года адбыўся 16-ы выпуск спецыялістаў па папярэджанні і ліквідацыі надзвычайных сітуацый у колькасці 145 чалавек. З пачатку адкрыцця спецыяльнасці па завочнай форме навучання падрыхтавана 1025 чалавек. У 2011 годзе набор на завочную форму навучання склаў 121 чалавек.
У наш час на факультэце навучаецца 5 курсаў, на кожным курсе навучэнцы падзелены на навучальныя групы. Падрыхтоўка спецыялістаў ажыццяўляецца, у першую чаргу, для органаў і падраздзяленняў па надзвычайных сітуацыях, а таксама для міністэрстваў, ведамстваў Рэспублікі Беларусь і іншых дзяржаў.
Inga
Inga — род дрэў і кустоў сямейства Бабовыя, адносіцца да падсямейства Мімозавыя, уключае каля 370 відаў.
Гісторыя
У 1553 годзе ў кнізе «Хроніка Перу» адзначалася:
Акрамя таго ёсць ананасы, гуаявы, гуавы [Інга], гуанаваны [анона], авакада, і некалькі відаў парэчак, якія маюць смачную лупіну, хрызафілумы [caymitos], слівы.
Апісанне
Арэал большасці відаў — Амазонская нізіна, некаторыя віды сустракаюцца ў Цэнтральнай Амерыцы і на некаторых астравах Карыбскага мора.
Дрэвы, радзей кусты. Галіны — голыя або злёгку апушаныя, кветкі — жоўтыя або белыя, струкі жорсткія, доўгія, бабамі сілкуюцца насельнікі джунгляў. Струкі і лісце выкарыстоўваюцца ў народнай медыцыне. Сельскагаспадарчае значэнне мае, якая гадуецца таксама і ў Афрыцы. Яго струкі часам дасягаюць даўжыні да аднаго метра, а лісце — больш 20 см.
У некаторых відаў роду насенне можна пачынаць прарастаць, яшчэ знаходзячыся на дрэве.
Марыёнавас (Рымшэўская сянюнія)
Марыёна́вас (Marijonavas) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 3 км на паўночны ўсход ад Гайдзе. За 1 км ўсход знаходзіцца возера Дрысвяты.
Сцяг Індыі
Сцяг Індыі — адзін з дзяржаўных знакаў (нараўне з гербам і гімнам) Рэспублікі Індыя. Ён быў зацверджаны ў сваёй сучаснай форме на пасяджэнні канстытуцыйнай асамблеі 22 ліпеня 1947 года, за 24 дні да абвяшчэння Індыяй незалежнасці ад Вялікабрытаніі (15 жніўня 1947 года). Ён выкарыстоўваўся ў якасці дзяржаўнага сцяга Індыйскага саюза з 15 жніўня 1947 года, а з 26 студзеня 1950 года і па цяперашні час — Рэспублікай Індыя. У Індыі тэрмін «трыкалор» (Tirangā — хіндзі तिरंगा) ставіцца практычна выключна да дзяржаўнаму сцягу гэтай краіны.
Панфілава (Паўладарская вобласць)
Панфілава — сяло ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Панфілаўскай сельскай адміністрацыі. Код КАТА — 554663100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1348 чалавек (660 мужчын і 688 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 781 чалавек (382 мужчыны і 399 жанчын).
Кару
Кару (Carrù) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Хойнікі (Бярозаўскі раён)
Хо́йнікі (, Хойники) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малецкага сельсавета.
Сасноўка (Бярозаўскі раён)
Сасно́ўка (, Сосновка) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малецкага сельсавета. Размешчана за 23 км ад Бярозы, за 17 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
У 1563 годзе ў Пружанскім павеце ў Кобрынскай эканоміі, у Дабучынскай воласці, у абшары двара Блудзенскага і войтаўства Кабацкага. У 1716 годзе ў складзе войтаўства Блудзенскага Блудзенскага староства.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай з 1795 года ў Расійскай імперыі. У 1864 годзе ў Малецкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. Паводле перапісу 1897 года царкоўна-прыходская школа.
З 1915 года Сасноўка акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада.
З 1939 года ў БССР. З 12 кастрычніка 1940 года вёска ў Малецкім сельсавеце Пружанскага раёна. У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі 10 жыхароў вёскі, на фронце загінулі 9 воінаў-землякоў. З 14 красавіка 1960 года ў Бярозаўскім раёне. Паводле перапісу 1970 года ў саўгасе «Малеч» (з 1979 імя 60-годдзя Кампартыі Беларусі).
Планіроўка
Планіровачна складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з захаду на ўсход, у цэнтры з паўдёвага боку да яе прымыкае завулак.
Сцяг Катара
Сцяг Катара складаецца з вертыкальнай белай паласы на левым боку і карычневай паласы справа. Абодва палі падзеленыя дзевяццю трыкутнікамі, якія ўтвараюць зігзаг. Чырвона-карычневы колер увасабляе ўздзеянне сонца на пігменты чалавека.
Сцяг існуе з 1949 года. Да гэтага сцяг быў чырвона-белым, але чырвоныя фарбавальнікі, якія выкарыстоўвалі, ад моцнага сонца часта ператвараліся ў чырвона-карычневыя, і ў выніку афіцыйны сцяг быў прыстасаваны да гэтага. Сцяг выкарыстоўваецца ў прапорцыях 11:28 і з'яўляецца самым доўгім і вузкім з усіх сцягоў незалежных дзяржаў.
Грабнык (Пустамыціўскі раён)
Грабнык (Грабни́к) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Лутава
Лутава — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 4 км на поўнач ад Ушачаў, каля вёсак Лутава і Машчоны, у басейне ракі Крашанка.
Апісанне
Плошча паверхні Лутава складае 0,1 км². Найбольшая глыбіня возера — 15,9 м. Даўжыня возера 0,49 км, найбольшая шырыня 0,25 км. Даўжыня берагавой лініі — 1,15 км. Аб’ём вады ў возеры складае 1,15 млн м³, плошча вадазбору 0,23 км².
Катлавіна эварзійнага тыпу, авальнай формы, крыху выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы маюць вышыню 8—10 м, разараныя. Падводная частка катлавіны мае форму 2 упадзін, глыбіні якіх роўныя 15,9 м і 12,8 м адпаведна. Дно вадаёма да глыбіні 3,5 м высланае пясчанымі адкладаннямі, на большых глыбінях глеем.
Возера зарастае ўздоўж берагоў. Прыбярэжная расліннасць пашыраная да глыбіні 2,5 м і з’яўляецца пераважна падводнай.
Хоміч
Хоміч — прозвішча.
ГК Мяшкоў Брэст
Гульні праводзіць у залы ўніверсальнага спартыўнага комплексу «Вікторыя» ўмяшчальнасцю 3740 пасадачных месцаў.
Гісторыя
Клуб створаны з ініцыятывы сыноў Анатоля Пятровіча Мяшкова, брэсцкага гандбольнага трэнера і энтузіяста, і атрымаў яго імя.
У дэбютным для сябе сезоне беларускага чэмпіянату брэсцкі клуб адразу склаў канкурэнцыю сталічным фаварытам СКА і «РЦАП-Аркатрон», фінішаваўшы на першым этапе на другім месцы з адставаннем 1 ачко ад «Аркатрона» і стаўшы лідарам у пяцёрцы наймацнейшых на другім этапе. У фінале плэй-оф БГК саступіў «Аркатрону» толькі ў трэцім, дадатковым матчы. У фінале Кубка Беларусі мацнейшым таксама апынуўся «Аркатрон». Капітан брэсцкай каманды Уладзімір Галушка быў прызнаны найлепшым іграком чэмпіянату.
Арта Дэрэсін (станцыя)
Арта Дэрэсін — станцыя в Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Артадэрэсінскай сельскай акругі. Код КАТА — 353659500.
ГК Мяшкоў Брэст
Гісторыя
Па выніках сезону клуб змяніў трэнера і значна ўзмацніў склад украінскімі легіянерамі і беларускімі ігракамі, якія вярнуліся з замежжа. У сезоне 2003/04 БГК перамог ва ўсіх гульнях, акрамя адной, і стаў чэмпіёнам з 20-ачковым адрывам ад другога месца, а таксама заваяваў Кубак Беларусі. Найлепшым брамнікам чэмпіянату стаў Мікалай Гальмак, найлепшым абаронцам — Максім Няхайчык, найлепшым іграком задняй лініі — Уладзімір Галушка. Як віцэ-чэмпіён клуб таксама выступаў у Кубку ЕГФ, дзе дайшоў да 1/8 фіналу.
Арта Дэрэсін (станцыя)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва станцыі складала 74 чалавекі (33 мужчыны і 41 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 149 чалавек (69 мужчын і 80 жанчын).
ГК Мяшкоў Брэст
Гісторыя
У наступным сезоне чэмпіянату БГК імя Мяшкова перамог ва ўсіх без выключэння гульнях; як і ў папярэднім сезоне, трэці этап не спатрэбіўся, паколькі адрыў ад другога месца склаў 14 ачкоў. У Кубку Беларусі клуб таксама не меў канкурэнтаў, перамогшы ва ўсіх трох гульнях. Мікалай Зянько стаў найлепшым брамнікам чэмпіянату, Максім Няхайчык — абаронцам, Міхаіл Усачоў — іграком задняй лініі. У гэтым сезоне брэсцкі клуб дэбютаваў у Лізе чэмпіёнаў, дзе ў групавым этапе з адной перамогай фінішаваў на апошнім месцы пасля расійскага клуба «Чэхаўскія Мядзведзі», дацкага «Гудмэ» і славенскага «Гарэнье».
У чэмпіянаце Беларусі 2005/06 БГК ізноў стаў найлепшым, саступіўшы толькі ў адной гульні з 23, а ў Кубку Беларусі саступіў мінскаму СКА. Упершыню ў беларускім чэмпіянаце ўзяў удзел і фарм-клуб БГК, складзены пераважна з брэсцкіх выхаванцаў. У Лізе чэмпіёнаў БГК зноў перамог аднойчы і скончыў групавы раўнд на апошнім месцы пасля нямецкага клуба «Кіль», дацкага «Кольдынга» і польскай «Віслы».
XV чэмпіянат Беларусі прайшоў без інтрыгі: брастчане перамаглі ва ўсіх 28 матчах. Да таго ж фарм-клуб «ЦАР-БГК» заваяваў бронзавыя медалі. Абодва клубы ўзялі ўдзел і ў фінальнай частцы розыгрышу Кубку Беларусі, дзе занялі адпаведна 1-е і 3-е месцы. Ігракі фарм-клуба Алег Рагозін і Канстанцін Курыленка сталі найлепшымі бамбардзірамі чэмпіянату (233 і 181 мяч адпаведна). У групавым этапе Лігі чэмпіёнаў гэтым разам БГК саступіў ва ўсіх матчах іспанскаму «Сьюдад Рэалу», венгерскаму «Піку» і швейцарскаму «Кадэтэну». Дэбют у Балтыйскай лізе прынёс камандзе 2-е месца пасля рыжскага.
Сезон 2007/08 клуб пачаў адразу з другога этапу і з новым трэнерам, былым іграком Юрыем Карпуком. Атрымаўшы ў 20 матчах 19 перамог, БГК стаў чэмпіёнам Беларусі пяты раз запар, а таксама чацверты раз заваяваў Кубак. У групе H Лігі чэмпіёнаў брастчане з адной перамогай фінішавалі на апошнім месцы пасля венгерскага клуба «Пік», славенскага «Гарэнье» і баснійскай «Босны».
Першы этап чэмпіянату 2009/10 БГК скончыў на першым месцы з адным паражэннем у 16 гульнях, але на другім двойчы саступіў «дынамаўцам» і заваяваў срэбныя медалі. У фінале Кубка Беларусі па суме двух матчаў БГК таксама саступіў мінскаму клубу. У гэтым сезоне клуб дэбютаваў у еўрапейскім Кубку кубкаў, дзе ў першым раўндзе прайграў дацкаму.
Сезон 2010/11 брастчане пачалі з новым трэнерам літоўцам Гінтарасам Савукінасам. У групавым турніры БГК фінішаваў другім, аднак суперфінальная серыя не праводзілася, паколькі разрыў ад «Дынама» склаў 8 ачкоў пры рэгламентаваных трох. У фінальнай стадыі розыгрышу Кубка Беларусі («фінал чатырох») БГК абыграў мінскае «Дынама», а пасля без цяжкасцей разабраўся з магілёўскім «Машэкам». Найлепшымі ігракамі чэмпіянату былі прызнаны Віталь Чарапенька (брамнік), Раман Колеснеў (левы крайні), Юрый Грамыка (лінейны). У другім раўндзе Кубка ЕГФ мяшкоўцы саступіў македонскаму «Металургу»».
У чэмпіянаце Беларусі 2011/12 брастчане чацверты раз запар сталі другімі, а ў «фінале чатырох» Кубка зноў абыгралі «Дынама», і саступілі СКА. Еўрапейскі сезон стаў адным з самых паспяховых у гісторыі клуба: у апошнім розыгрышы Кубка ўладальнікаў кубкаў БГК дайшоў да ¼ фіналу, дзе саступіў іспанскаму «Арагону».
У сезоне 2012/13 упершыню ў гісторыю клуба БГК апусціўся ў выніковай табліцы чэмпіянату ніжэй за 2-е месца, заваяваўшы бронзавыя медалі. Цягам сезону ў клубе з'явіўся новы трэнер — Міглюс Астраўскас, але ў сярэдзіне сакавіка ён быў адстаўлены. У фінале Кубка Беларусі брастчане саступілі адзін мяч мінскаму «Дынама». У Кубку ЕГФ клуб прайшоў два раўнды і на апошняй перадгрупавой стадыі саступіў нямецкаму «Фрыш Аўф Гепінгену». У дэбютным сезоне SEHA Лігі БГК стаў пераможцам рэгулярнага чэмпіянату, а ў фінале чатырох заняў чацвёртае месца.
У сезоне 2013/14 гадоў БГК імя Мяшкова, ачолены новым трэнерам Жэлька Бабічам, пасля пяцігадовага перапынку вярнуў сабе тытул чэмпіёна Беларусі. Здарылася гэта пасля расфарміравання з-за фінансавых цяжкасцей наймацнейшага беларускага клуба «Дынама», які і ў гэтым сезоне лідыраваў на першым этапе са 100%-ым вынікам. Узмацніўшыся яго былымі ігракамі Дзянісам Рутэнкам, Максімам Бабічавым і Дзмітрыем Нікуленкавым, а таксама яшчэ адным лідарам беларускай зборнай Сяргеем Шыловічам, брэсцкі клуб, стаўшы базавым клубам зборнай, на другім этапе саступіў толькі ў адным матчы і ў фінальнай серыі адолеў СКА. Брастчане перамаглі і ў Кубку Беларусі. У Кубку ЕГФ клуб дайшоў да 3-га кваліфікацыйнага раўнда і саступіў там берлінскаму «Фюксэ», будучаму бронзаваму прызёру. Клуб таксама стаў срэбраным прызёрам SEHA Лігі.
У сезоне 2014/15 гадоў БГК імя Мяшкова ў восьмы раз здабыў Кубак Беларусі, а ў фінальнай серыі чэмпіянату да дзвюх перамог адолеў у трох матчах мінскі СКА. Трэцяя фінальная гульня стала для трэнера Жэлька Бабіча 100-й у складзе брастчан, але пасля гэтага чэмпіянату яго на пасадзе замяніў украінец Сяргей Бябешка. Найлепшым лінейным чэмпіянату стаў Максім Бабічаў, найлепшым правым паўсярэднім — Сяргей Шыловіч. У Лізе чэмпіёнаў БГК прабіўся праз кваліфікацыю ў групавы турнір, выступ у якім стаў найбольш паспяховым у гісторыі клуба : пятае месца з шасцю пунктамі пасля «Кіля», ПСЖ, «Краацыі» і «Лагронья». Брастчане зноў сталі срэбранымі прызёрамі SEHA Лігі, саступіўшы дэбютанту турніру — венгерскаму «Веспрэму».
Валерый Іванавіч Анісімаў
Валерый Іванавіч Анісімаў (, в. Арбузынка, Арбузынскі раён, Мікалаеўская вобласць, Украіна — ) — літаратуразнавец, педагог, спецыяліст у галіне тэорыі і методыкі навучання і выхавання (руская літаратура). Доктар педагагічных навук (2003), кандыдат філалагічных навук (1977).
Біяграфія
Скончыў Кемераўскі дзяржаўны педагагічны інстытут (1970), Мазырскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя Н. К. Крупскай (аспірантура, 1974).
Працаваў Кемераўскім дзяржаўным педагагічным інстытуце (з 1970), Мазырскім дзяржаўным педагагічным універсітэце імя І. П. Шамякіна (з 1981, прафесар кафедры рускай і замежнай літаратуры, у 1999—2011 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: літаратурная адукацыя; праблемы тэорыі і тэхналогіі інтэгратыўнай адукацыі ў пачатковай, сярэдняй і вышэйшай школе; методыка інтэгратыўнага навучання літаратуразнаўчым дысцыплінам; гісторыя рускай літаратуры.
Севернае (Паўладарская вобласць)
Севернае — сяло ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Севернай сельскай акругі. Код КАТА — 554665100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1559 чалавек (767 мужчын і 792 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 806 чалавек (397 мужчын і 409 жанчын).
Семярніцкі сельсавет
Семярніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Семернікі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ашмянскага раёна Вілейскай вобласці. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці, з 20 студзеня 1960 года ў складзе Гродзенскай вобласці. У 1978 годзе ў склад сельсавета з Гальшанскага сельсавета перададзены 12 населеных пунктаў (вёскі Валовікі, Вялікае Поле, Дворышча, Доргішкі, Зноскі, Казлоўшчына, Маркінята, Міхайлоўшчына, Пашкішкі, хутары Барок, Крывуля і Паклева). 21 снежня 1987 года ў склад сельсавета з Граўжышкоўскага сельсавета перададзена вёска Лакуцеўшчына. 30 мая 1988 года ў склад Барунскага сельсавета перададзены 13 населеных пунктаў (вёскі Бянюны, Гарэцкаўшчына, Гудаўшчына, Палуды, Равы, Сідляроўшчына, Шальціны, хутары Барадоўшчына, Засценне, Лігі, Мар’янова, Місюнішкі і Студзянец). 15 снежня 1997 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Гальшанскага сельсавета.
Агнёўкі
Агнёўкі (Pyralidae) — сямейства матылёў.
Апісанне
Матылі з тонкім целам, доўгімі нагамі, яркія і стракатыя, з шаўкавістым бляскам. Крылы (размах 13—35 мм) складаюцца трохвугольнікам ці абгортваюць цела трубачкай. Хабаток, сківічныя і губныя шыпікі добра развітыя.
Пашырэнне
Пашыраны на ўсіх мацерыках, акрамя Антарктыды. Налічваюцца тысячы відаў. На Беларусі дзясяткі відаў жывуць у лясах, на лугах, некаторыя — на вадзяных раслінах, прадуктовых складах, у збожжасховішчах, млынах.
Асаблівасці біялогіі
Развіццё з поўным ператварэннем. Яйцы светлыя, авальныя, бочкападобныя ці пляскатыя. Вусені голыя, маюць толькі першасныя шчацінкі, пераважна алігафагі; жывуць у шаўкавінных трубках, якія прымацаваны да раслін або знаходзяцца ў глебе, дзярніне, іншы раз у скрутку лісця, сцягнутага шаўкавіннымі ніткамі, у вадзе. Кукалкі верацёнападобныя, з круглаватай галавой, шчыльным хіцінізаваным покрывам. Вусені некаторых відаў угрызаюцца ў кветкі і плады, іншыя кормяцца лісцем, каранямі.
Меры барацьбы
Меры барацьбы: для свірнавых шкоднікаў — механічная ачыстка сховішчаў з наступнай хімічнай дэзінсекцыяй, хаванне зерня і прадуктаў толькі ўстаноўленых кандыцый, ахаладжэнне і прамарожванне прадуктаў, тэрмічная і газавая дэзінсекцыя; для шкоднікаў раслін — агратэхнічныя і хімічныя.
Грыніў (вёска)
Грыніў (Гри́нів) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Агнёўка мучная
Агнёўка мучная (Pyralis farinalis) — від матылёў сямейства агнёвак.
Водзіцца ў прадуктовых складах, на млынах, хлебазаводах. Лёт у маі—жніўні. Вусені (даўжыня 15—25 мм) жывуць, акукліваюцца і зімуюць у харчовых і кармавых запасах, знішчаюць і забруджваюць іх. За год 1—2 пакаленні.
NGC 4630
NGC 4630 (іншыя абазначэнні — UGC 7871, IRAS12399+0414, MCG 1-32-136, ZWG 43.1, ZWG 42.208, VCC 1923, PGC 42688) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Царква Святых Апосталаў Пятра і Паўла (Маляшы)
Царква Святых Апосталаў Пятра і Паўла ў Маляшах — парафіяльная праваслаўная царква. Яна належыць да благачынія Бельск Падляскі Варшаўска-Бельскай дыяцэзіі Польскай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы.
Існуючая сёння царква была пабудавана ў пачатку 1950-х гадоў і асвячона ў 1954 годзе. Раней на тым жа месцы была цагляная царква, пабудаваная ў 1870 годзе і разбураная нямецка-фашысцкімі акупантамі ў 1944 годзе.
Інтэр'ер быў грунтоўна адрамантаваны ў 1990-х гадах. Быў пазалочаны іканастас. У 2011-2012 гадах, адноўлены фасад, колер зменены са светла-карычневага на сіні.
Маркінішке
Ма́ркінішке (Markiniškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 9 км ад Наўясіс Даўгелішкіса. Насельніцтва 6 чал. (2001 г.).
Аляксандра Аляксандраўна Ракіцянская
Аляксандра Аляксандраўна Ракіця́нская (нар. ) — беларуская вучоная ў галіне гематалогіі і імуналогіі, доктар медыцынскіх навук (1972), Заслужаны ўрач БССР (1984).
Біяграфія
Нарадзілася ў горадзе Бугульма (сучасны адміністрацыйны цэнтр Бугульмінскага раёна Татарстана, Расія). У 1948 годзе скончыла Мінскі медыцынскі інстытут. У 1948—1988 гадах працавала ў Беларускім навукова-даследчым інстытуце гематалогіі і пералівання крыві, дзе з 1974 года кіравала аддзелам.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па метадах дыягностыкі і лячэння хвароб крыві, імунатэрапіі лейкозаў і анемій. Займалася распрацоўкай імунастымуляваных прэпаратаў. Сааўтар шэрагу вынаходстваў.
Сярод апублікаваных прац:
Тысяча і адна ноч (балет)
Упершыню ўбачыў свет у Баку ў 1979 годзе на сцэне Азербайджанскага акадэмічнага тэатра оперы і балета дырыжорам-пастаноўшчыкам са сцэнаграфіяй. Адноўлены ў 1992 годзе. У 1999 годзе быў пастаўлены ў Харкаўскім акадэмічным тэатры оперы і балета і ў Краснаярскім дзяржаўным тэатры оперы і балета.
Асновай балета стала папулярнае «Апавяданне пра цара Шахрыяра». У балет уваходзяць сюжэты і іншых казак — пра прыгоды Сіндбада-марахода,, і прынцэсу Будур,  і сорак разбойнікаў.
За стварэнне гэтага балета Фікрэт Аміраў быў ганараваны ў 1980 годзе Дзяржаўнай прэміяй СССР.
Пастаноўка ў Беларусі
У 2014 годзе балет быў пастаўлены ў Мінску на сцэне Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага музычнага тэатра. Балетмайстрам спектакля стала вядомая азербайджанская харэограф Медзіна Аліева, дырыжор-пастаноўшчык Эйюб Куліеў.
Карціньяна
Карцін'яна (Cartignano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 185 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 31 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 12020. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo.
Чарнічнае (Бярозаўскі раён)
Чарні́чнае (, Черничное) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малецкага сельсавета.
Маркізет
Маркізет — лёгкая, тонкая празрыстая баваўняная або віскозная тканіна. Звычайна выпускаецца набіваным з буйным кветкавым узорам і радзей адбеленым і гладкаафарбаваным.
Гумэнэць
Гумэнэць (Гу́менець) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Саюз палякаў на Беларусі
Гісторыя
Арганізацыя створана ў 1986 годзе; яна бярэ пачатак ад Польскага культурна-асветніцкага таварыства імя А. Міцкевіча на Гродзеншчыне а таксама ад Польскага культурна-асветніцкага таварыства «Polonia» ў Мінску. Галоўныя задачы таварыства — падтрымка польскай школьнай справы, польскай культуры і традыцый i выданне друкаванай прадукцыі на польскай мове. У найлепшыя часы свайго існавання Саюз палякаў быў самай вялікай грамадскай арганізацыяй у краіне. У 1999 годзе ў СПБ было больш за 30 тыс. членаў.
Пасля таго, як скончыўся тэрмін паўнамоцтваў старшыні Тадэвуша Кручкоўскага на VI з’ездзе СПБ у сакавіку 2005 на пасаду кіраўніка Саюза была абрана Анжаліка Борыс. Аднак гэта не спадабалася беларускім уладам, якія палічылі, што падчас работы з’езда былі дапушчаны пэўныя парушэнні. Таму вынікі з’езда не былі імі прызнаныя. 27 жніўня 2005 года ў Ваўкавыску быў арганізаваны новы з’езд і праведзены чарговыя выбары. Дэлегаты выбралі новага старшыню — Іосіфа Лучніка. Улады Рэспублікі Беларусь вынікі работы з’езда прызналі. У сваю чаргу ўлады Польскай Рэспублікі — прэзідэнт і ўрад выказаліся, што будуць падтрымліваць толькі арганізацыю Анжалікі Борыс. У 2009 годзе Іосіфа Лучніка на пасадзе старшыні СПБ змяніў Станіслаў Сямашка.
Ад гэтага часу беларускія палякі належаць да двух арганізацый. Дзеячы арганізацыі Анжалікі Борыс не згаджаюцца з рашэннем беларускіх улад і працягваюць дзейнасць, перманентна сутыкаючыся з рэпрэсіямі беларускіх улад. Рэпрэсіі выкарыстоўваюцца гэтаксама ў адносінах да журналістаў, якія выдаюць і распаўсюджваюць польскую газету — «Глос знад Немна».
З іншага боку, рэпрэсіі — забарона наведваць Польшчу і ліквідацыя фінансавання — выкарыстоўваюцца і супраць дзеячаў СПБ Лучніка. Але польскі бок не прызнае, што такія дзеянні маюць месца.
Адначасова на Беларусі выдаецца газета «Глос знад Немна», якая прызнаецца і фінансуецца беларускімі ўладамі. Падпісацца на гэту газету можна ў любым паштовым аддзяленні Беларусі.
У 2012–2016 гадах непрызнаны беларускімі ўладамі СПБ узначальваў Мечыслаў Яскевіч. Калі на пасадзе яго змяніла Анжаліка Борыс, адбыўся скандал, і Яскевіч вырашыў стварыць уласную арганізацыю.
25 сакавіка 2021 года Генеральная пракуратура Беларусі паведаміла, што распачала крымінальную справу ў дачыненні да старшыні незарэгістраванага Саюза палякаў Анжалікі Борыс і іншых асоб па частцы 3 артыкула 130 КК Рэспублікі Беларусь (распальванне варожасці). Борыс і іншых абвінавачваюць у правядзенні масавых мерапрыемстваў, падчас якіх нібыта ўшаноўваліся ўдзельнікі антысавецкіх бандфармаванняў, а іх дзеянні нібыта пераследвалі мэты рэабілітацыі нацызму, апраўдання генацыду беларускага народа. Як было сказана ў паведамленні: «Названыя грамадзяне, пазіцыянуючы сябе членамі вышэйпаказанага саюза, з 2018 года па цяперашні час на тэрыторыі горада Гродна і іншых населеных пунктаў вобласці з прыцягненнем непаўналетніх арганізавалі і правялі шэраг незаконных масавых мерапрыемстваў па ўшанаванні ўдзельнікаў антысавецкіх бандфармаванняў, якія дзейнічалі падчас і пасля Вялікай Айчыннай, якія здзяйснялі рабаванні, забойствы мірнага насельніцтва Беларусі, знішчэнне маёмасці. Іх дзеянні пераследвалі мэты рэабілітацыі нацызму, апраўдання генацыду беларускага народа». Анжаліку Борыс у сакавіку 2022 года выпусцілі з-пад варты пад падпіску аб нявыездзе і абавязак з’яўляцца на допыты. У 2023 годзе абвінавачанні супраць яе знялі. Іншага затрыманага ў 2021 годзе, журналіста Андрэя Пачобута, у лютым 2023 года прыгаварылі да 8 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму.
30 снежня 2021 года суд Ленінскага раёна Гродна прызнаў экстрэмісцкім матэрыялам сайт Саюза палякаў.
Глей
Глей, буза́, мул — тонказярністая мяккая горная парода з сумесі мінеральных і арганічных рэчываў, якія адкладаюцца на дне вадасцёкаў і вадаёмаў.
Глей у прыродных умовах знаходзіцца ў цякучым стане, пры высушванні набывае ўласцівасці цвёрдага цела. Утрымлівае вялікую колькасць вельмі дробных фракцый: ад 30 % да 50 % часціц маюць памер меншы за 0,01 мм.
На дне мораў і кантынентальных вадаёмаў (азёр, сажалак) распаўсюджаны глеі, якія складаюцца з тонказярністых прадуктаў разбурэння горных парод (тэрыгенны, гліністы, вапняны глей) і з мікраскапічных ракавін ці шкілетных рэшткаў марскіх арганізмаў (глобігерынавы, дыяматавы, радыёлярыевы глей). Вылучаюць глеі, узбагачаныя вулканічным попелам (вулканічны глей).
Часам глей узбагачаны арганічным рэчывам (сапрапель), раскладанне якога выклікае серавадароднае заражэнне ці развіццё гніластных працэсаў (гнілы глей).
Глей з'яўляецца пачатковай стадыяй фарміравання звязаных асадкавых парод.
Глей выкарыстоўваецца ў сельскай гаспадарцы ў якасці ўгнаення ці ў кампоставых кучах. Пэўныя віды глею (азёрны, сажалкавы, лагунны) ужываюць і ў якасці мінеральнай прыкормкі хатніх жывёл, а таксама ў медыцыне ў гразелячэнні.
Ляжына
Ля́жына (, Ляжино) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бярэзінскага сельсавета.
Да 21 снежня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Ляжынскага сельсавета. З 2007 года па 28 мая 2013 года ў складзе Ушанскага сельсавета.
Пранглі
Пранглі (Prangli) — востраў на поўдні Фінскага заліва на тэрыторыі павета Хар’юмаа ў Эстоніі. Агульная плошча — 6,62 км². Насельніцтва (2017 г.) — 169 чалавек.
Геаграфія
Востраў Пранглі месціцца па поўдні Фінскага заліва за 21 км на паўночны ўсход ад Таліна, сталіцы Эстоніі. Берагі скалістыя на захадзе і пясчаныя з выдмамі на ўсходзе. Пераважаюць гліністыя глебы з украпваннямі сланцаў. На паверхні часцяком сустракаюцца валуны. Найбольшыя з іх маюць свае назвы.
У 1946—1960 гг. на Пранглі здабывалі прыродны газ.
Прырода
Паверхня Пранглі пакрыта лугамі, мяшанымі лясамі і прыбярэжнымі выдмамі. На востраве сустракаецца каля 40 відаў птушак, у тым ліку траўнік, малая крачка, олушы.
Гісторыя
У Сярэднявеччы востраў адыгрываў важную ролю ў суднаходстве ў Фінскім заліве. Яго назва Vrangö на скандынаўскіх мовах значыла «заваротак». Звесткі пра наяўнасць паселішча з’явіліся ў 1491 г. Першымі насельнікамі былі шведы, якія займаліся рыбалоўствам.
У нашы дні большасць астравіцян складаюць эстонцы. Насельніцтва сканцэнтравана ў 3 вёсках. Дзейнічае паромная пераправа. Развіваецца турызм.
Давыдзіў
Давыдзіў (Дави́дів) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Зернаград
Зернаград (Зерноград) — горад (з 1951 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Зернаградскага раёна Растоўскай вобласці. Насельніцтва 27,7 тыс. чалавек (2007). Заснаваны ў 1915 годзе як раз’езд Вярблюд.
Размешчаны ў Сальскіх стэпах, за 77 км ад Растова-на-Доне.
У горадзе функцыянуе буйны элеватар. Горад Зернаград — цэнтр сельскагаспадарчай навукі. Тут дзейнічаюць Усерасійскі навукова-даследчы праектна-тэхналагічны інстытут механізавання і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі, Усерасійскі навукова-даследчы інстытут сорга і іншых зерневых культур, Азова-Чарнаморская дзяржаўная аграінжынерная акадэмія, Паўночна-Каўказская машынавыпрабавальная станцыя.
Сяргей Ігаравіч Астапчук
Сяргей Ігаравіч Астапчук (, Наваполацк —, Яраслаўская вобласць) — беларускі і расійскі хакеіст — левы нападнік.
Жыццяпіс
Хакейная школа: «Хімік» з Наваполацку (у якой гуляў яго бацька Ігар Астапчук), «Дынама Масква» і «Спартак». Першы трэнер — Андрэй Корабаў. Выступаў за юнацкія і маладзёжныя клубы «Хімік» — 88, «Спартак» — 90 (2002—2006), «Лакаматыў» — 2 (2006—2008), «Rouyn-Noranda Huskies» (2008—2010), «Лока» (з 2009).
7 верасня 2011 года загінуў у катастрофе Як-42 пад Яраслаўлем пры ўзлёце з аэрапорта «Тунашна» разам з камандаю «Лакаматыў Яраслаўль».
Астапчук адначасова валодаў беларускім і расійскім пашпартамі. Апошнім часам вельмі спадзяваўся, што федэрацыя хакею зможа дамовіцца з «Лакаматывам», каб яму дазволілі гуляць за беларускую зборную. Па прылёце ў Мінск хакеіст мусіў сустрэцца з галоўным трэнерам беларускай зборнай Кары Хейкіля.
Дэрэвач
Дэрэвач (Дерева́ч) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сяргей Анатольевіч Курохін
Сяргей Анатольевіч Курохін (, Мурманск —, Санкт-Пецярбург) — расійскі музыкант-авангардыст, кампазітар, рок-піяніст, мастак і рэжысёр, стваральнік і кіраўнік групы «Поп-механика».
Тэхнолага-біялагічны факультэт МДПУ імя І. П. Шамякіна
'''Тэхнолага-біялагічны факультэт МДПУ імя І. П. Шамякіна''' — структурнае падраздзяленне МДПУ імя І. П. Шамякіна.
Гісторыя
Арганізаваны 1 снежня 2015 года у выніку аб’яднання факультэта тэхналогіі і біялагічнага факультэта (загад рэктара ад 9 верасня 2015 № 600-к).
Спіс аб’ектаў PGC (878001—879000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (878001—879000)
Сцяг Мексікі
Сцяг Мексікі (Bandera de México) уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 4:7, якое складаецца з трох роўнавялікіх вертыкальных палос - зялёнай, белай і чырвонай. У цэнтры белай паласы - малюнак герба Мексікі. Зялёны колер сцяга азначае надзею, а таксама багацце добрай глебы Мексікі. Белы сімвалізуе чысціню, чырвоны - кроў, разлітую за незалежнасць краіны. Сцяг прыняты 16 верасня 1968 года. 24 лютага ў Мексіцы святкуецца Дзень сцяга.
Легенда
Паводле ацтэкскай легенды, бог Уіцылапачтлі (Huitzilopochtli) прадказаў ацтэкам, якія шукалі зямлю, каб жыць, што яны павінны знайсці арла, які сядзіць на камяністым месцы на вяршыні кактуса-напаля і пажырае змяю. Калі яны знайшлі гэтага арла, яны абгрунтаваліся там, і ўзвялі там першы храм у гонар свайго бога-заступніка Уіцылапачтлі. Гэты арол і выяўлены пасярэдзіне сцяга.
Абрука
Абрука (Abruka) — адзін з астравоў Заходняга Эстонскага (Маанзундскага) архіпелага. Агульная плошча — 8,78 км². Насельніцтва (2014 г.) — 30 чал.
Геаграфія і прырода
Востраў Абрука месціцца ў паўночна-заходняй частцы Рыжскага заліва ў 3,9 км ад вострава Саарэмаа. Даўжыня з поўначы на поўдзень — 6,4 км. Найбольшая шырыня — 3,1 км.
Цэнтральную частку вострава займае шырокалісцевы лес (92 га) з такімі рэдкімі для Эстоніі пародамі дрэў, як дуб, ліпа, ціс, плюшч, ляшчына. Востраў Абрука насяляюць каля 2000 птушак, ёсць дзікі і алені. Для аховы прыроды на востраве створаны нацыянальны парк.
Гісторыя
У познім сярэднявеччы востраў Абрука належыў Эзэль-Вікскаму біскупству. Тут трымалі канёў, колькасць якіх даходзіла да 150. Першыя сяляне з'явіліся толькі ў шведскі перыяд панавання (другая палова XVII ст. — першая чвэрць XVIII ст.). Яны займаліся пераважна рыбалоўствам. У XIX ст. на востраве быў адчынены першы маяк. У 1883 г. адчынена школа (працавала да 1972 г.). Пасля II Сусветнай вайны насельніцтва вострава Абрука пачало стала зніжацца, што было выклікана абмежаваннямі ў жыцці на малым востраве.
Інфраструктура
На востраве Абрука стала пражывае каля 10 - 12 чалавек, аднак улетку насельніцтва павялічваецца да 30. Асноўныя заняткі мясцовых жыхароў — сельская гаспадарка і абслугоўванне турыстаў. На востраве маецца 2 маяка, мемарыял ахвярам парома "Эстонія" (1994 г.).
Дыб’янкы
Дыб’янкы (Диб'янки) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сарыцерэк (Карагандзінская вобласць)
Сарыцерэк — сяло ў Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Сарыцерэкскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 39 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, цэнтра горада Актагай. Код КАТА — 353663100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1075 чалавек (555 мужчын і 520 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 620 чалавек (325 мужчын і 295 жанчын).
Лугавы матылёк
Лугавы матылёк, Лугавы начнік, Сенажатны начнік (Loxostege sticticalis) — матыль надсямейства агнёвак.
Апісанне
Лёт матылёў у маі — чэрвені, сярэдзіне ліпеня — жніўні. Вусені (даўжыня 28—34 мм) зімуюць у паверхневым слаі глебы ў павуцінавым кокане. За год 1—2 пакаленні.
Значэнне
Пашкоджвае многія сельскагаспадарчыя расліны, найчасцей цукровыя буракі, каноплі, бабовыя, сланечнік.
Дзібрыўкы
Дзібрыўкы (Ді́брівки) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Караагаш (Паўладарская вобласць)
Караагаш — сяло ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Севернай сельскай акругі. Код КАТА — 554665300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 317 чалавек (174 мужчыны і 143 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 360 чалавек (209 мужчын і 151 жанчына).
Сцяг ЗША
Дзяржаўны сцяг Злучаных Штатаў Амерыкі (the national flag of the United States), таксама вядомы пад мянушкай Зоркі і поласы (Stars and Stripes) — афіцыйны дзяржаўны сімвал ЗША (нараўне з Вялікай пячаткай і гімнам).
Уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з сямю чырвонымі і шасцю белымі гарызантальнымі палосамі, якія чаргуюцца. У кантоне цёмна-сіняга колеру — 50 пяціканцовых зорак белага колеру. 13 палос — 13 калоній, якія ўтварылі незалежную дзяржаву (Нью-Гэмпшыр, Масачусетс, Род-Айленд, Канектыкут, Дэлавэр, Мэрыленд, Вірджынія, Паўночная Караліна, Паўднёвая Караліна, Джорджыя, Нью-Ёрк, Нью-Джэрсі, Пенсільванія). Сіні прамавугольнік з левага боку сімвалізуе Саюз. Колькасць зорак у сінім полі адпавядае ліку штатаў (у цяперашні час іх 50). Чырвоны колер увасабляе цягавітасць і доблесць; цёмна-сіні — стараннасць, справядлівасць, пільнасць; белы — нявіннасць і чысціню. Суадносіны шырыні сцяга да яго даўжыні 10:19.