cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вуліца Раманава (Магілёў)
Вуліца Раманава (улица Романова)  — вуліца ў паўднёва-заходняй частцы Магілёва.
Старая назва вуліца Чырвонай кавалерыі. Названа ў 1966 годзе ў гонар М. У. Раманава.
Працягласць 2720 м, ад вуліцы Чалюскінцаў да вуліцы Касманаўтаў. Знаходзіцца ў стадыі фарміравання. У асноўным на вуліцы захавалася старая забудова — 1-павярховыя жылыя дамы сядзібнага тыпу, толькі ў раёне, які прылягае да вул. Чалюскінцаў, збудаваны 2-павярховы будынак Дома быту і некалькі 4- і 5-павярховых жылых дамоў.
На вуліцы размешчаны аптэка, бібліятэка дзіцячая № 6, дзіцячыя яслі № 2 (на скрыжаванні з вул. Шчорса). На доме № 2 устаноўлена мемарыяльная дошка М. Ц. Раманаву. Паводле генплана горада 1980—1981 уваходзіць у перспектыўную зону забудовы заходняга планіровачнага раёна.
ФК Гофенгайм
«Гофенгайм» (TSG 1899 Hoffenheim) — нямецкі футбольны клуб з горада Зінсгайм (дакладней, з гарадскога раёна Гофенгайм). Заснаваны ў 1899 годзе. Нягледзячы на доўгую гісторыю, клуб толькі ў 2008 годзе ўпершыню прабіўся ў нямецкі найвышэйшы дывізіён. У 2007 годзе клуб вырашыў прыняць выкарыстанне кароткай формы імені «1899 Hoffenheim» замест традыцыйнага «TSG Hoffenheim». Гуляўчы ў пятым па значнасці дывізіёне Германіі ў 2000 годзе, клуб здолеў прабіцца ў Бундэслігу ў 2008 годзе, дзякуючы фінансавай падтрымцы былога іграка клуба і магната праграмнага забеспячэння Дзітмара Гопа. Клуб прадстаўляе былую вёску Гофенгайм, якая зараз з’яўляецца раёнам горада Зінсгайм у зямлі Бадэн-Вюртэмберг.
Гісторыя
Пасля вылету ў найнізкую лігу, мільярдэр Дзітмар Гоп, які сам у юнацкасці гуляў за «Гофенгайм», пачаў спансараваць клуб. Спачатку ён вылучыў 10 тысяч нямецкіх марак на новыя мячы і трэніравальнае абсталяванне. У сезоне 1989/90 клуб перамог у турніры Крайскласэ і вярнуўся ў Бецыркслігу, у якой на наступны сезон таксама заняў першае месца. У 1990—1996 гадах «Гофенгайм» гуляў у Ландэслізе, гэта значыць у шостым па значнасці нямецкім дывізіёне, у 1996 годзе клуб здолеў пераммагчы і ў гэтай лізе, пяройдучы ў Фербандслігу. У 2000 годзе «Гофенгайм» перамог у Фербандслізе, перайшоўшы ў Оберлігу, дзе ў першым жа сезоне заняў першае месца.
За два сезоны, з 1999 па 2001 гады, клуб падняўся з раённай лігі ў рэгіянальную лігу, гэта значыць аналаг другога дывізіёна. Такім чынам, у сезоне 2001/02 гадоў клуб дабраўся да трэцяга дывізіёна — Рэгіяналлігі, наперадзе якой у Германіі знаходзяцца толькі абедзве Бундэслігі. У сезоне 2001/02 клуб заняў 13-е месца ў Рэгіяналлізе, у сезонах 2002/03 і 2003/04 клуб заняў 5 масца, у 2004/05 — сёмае, а ў 2005/06 — чацвёртае. У сезоне 2002/03 гадоў «Гофенгайм» упершыню паспяхова кваліфікаваўся ў Кубак Германіі. Перамогшы «Гройтэр Фюрт» на стадыі 1/32 фіналу (4:1), яны былі спынены «Кёльнам» матчы 1/16 фіналу (1:5).
У сезоне 2003/04 пра вясковы клуб пад мецэнацтвам мільярдэра даведалася ўся Германія: у Кубку Германіі «Гофенгайм» абыграў «Айнтрахт» з Трыра (4:3), «Карлсруэ» (4:0) і леверкузенскі «Баер» (3:2 — першы афіцыйны матч гафенгаймцаў супраць прадстаўніка Бундэслігі) і дабраўся да чвэрцьфіналу, у якім саступіў «Любеку» (0:1).
У сезоне 2006/07, здзейсніўшы магутны рывок у другім крузе чэмпіянату, «Гофенгайм» заняў другое месца ў Рэгіяналлізе і перайшоў у Другую Бундэслігу. Выхад у вышэйшую лігу прывёў да таго, што клубу спатрэбіўся новы стадыён, бо стары «Стадыён імя Дзітмара Гопа» быў разлічаны толькі на 6 тысяч гледачоў. Першую палову сезона 2008/09 клуб правёў на стадыёне ў Мангейме. З другой паловы сезона 2008/09 «Гофенгайм» гуляў на новым стадыёне «Рэйн-Некар-Арэна» у Зінсгайме, які разлічаны на 30 000 гледачоў.
Сезон 2007/08 гадоў прайшоў для «Гофенгайма» вельмі ўдала: другое месца ў Другой Бундэслізе і пераход у найвышэйшы дывізіён нямецкага футбола; чвэрцьфінал у Кубку Германіі. У гэтым сезоне быў усталяваны рэкорд Другой Бундэслігі па суме за трансфер футбаліста: Эдуарду быў набыты за 8 мільёнаў еўра. Усяго сума, укладзеная Гопам у клуб з 1989 года, ацэньваецца ў 150—200 мільёнаў еўра.
Пасля 18 тураў у Бундэслізе 2008/09 практычна з пачатку чэмпіянату займала месца на вяршыні турнірнай табліцы, нападнік клуба басніец Ведад Ібішавіч узначальваў спіс бамбардзіраў чэмпіянату, каманда сенсацыйна заняла 1 месца і стала «восеньскім чэмпіёнам». Пасля зімы ў камандзе пачаўся спад. У выніку ў свой дэбютны сезон «Гофенгайм» заняў 7 месца.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Слізевікі
Слізевікі́ (Myxomycota, Mycetozoa) — група грыбападобных арганізмаў няпэўнага сістэматычнага становішча.
Апісанне
Традыцыйна вылучаліся ў аддзел ніжэйшых раслін, у сучаснай заалагічнай сістэматыцы іх адносяць да прасцейшых. Падобныя на грыбы (адсутнасць хларафілу, наяўнасць спораўтварэння, пладовыя целы, пераважна сапратрофны тып жыўлення) і на жывёл (здольнасць да актыўных амёбападобных рухаў). Адрозніваюцца акразіяміцэты (клетачныя слізевікі) і міксаміцэты (сапраўдныя слізевікі), якія аб’ядноўваюць каля 500 відаў.
Пашырэнне
Пашыраны паўсюдна, пераважна касмапалітычныя віды. На тэрыторыі Беларусі найбольш вядомыя роды, , , , і інш. Трапляюцца ў глебе, гнілых пнях, пад карой, апалым лісцем, на гноі; паразітычныя формы — у клетках водарасцей, вышэйшых раслін, у грыбах.
Асаблівасці біялогіі
У перыяд вегетатыўнага развіцця слізевікі, што жывуць свабодна, насяляюць вільготныя, цёмныя месцы. На святло выпаўзаюць для ўтварэння на субстраце пладовых цел (спарангіяў і эталіяў), у якіх фарміруюцца гаплоідныя споры (у вадзе прарастаюць у зааспоры, у вільготным асяроддзі — у міксамёбы). Пры іх капуліраванні парамі ўтвараюцца дыплоідныя міксамёбы, якія шматразова дзеляцца, растуць і фарміруюць плазмодый. Пры неспрыяльных умовах (сухасць субстрату, нізкая тэмпература, адсутнасць корму) плазмодый ператвараецца ў склероцый.
Валенберг
Валенберг:
NGC 1155
NGC 1155 (іншыя абазначэнні — MCG -2-8-35, MK 1064, IRAS02557-1033, PGC 11233) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Віёла (футбаліст)
Віё́ла (Viola), поўнае імя Па́ўлу Се́ржыу Ро́за (Paulo Sergio Rosa; ) — вядомы бразільскі футбаліст, нападнік. Ігрок зборнай Бразіліі. Чэмпіён свету 1994 года.
Ёран Валенберг
Ёран (Георг) Ва́ленбе́рг (Göran Wáhlenbérg;, Кропа, Вермланд, — , Упсала) — шведскі батанік.
З 1792 года вывучаў ва Упсальскім універсітэце прыродазнаўчыя навукі; у 1801 годзе атрымаў месца пры прыродазнаўчым музеі ва Упсале, падарожнічаў з батанічнаю мэтай па Скандынавіі, Швейцарыі і Карпатам.
З 1826 года — прафесар батанікі ва ўніверсітэце ва Упсале.
У гонар Ёрана Валенберга названы род прыгожаквітнеючых раслін з сямейства Званочкавыя —.
NGC 1630-2
NGC 1630-2 (іншае абазначэнне — PGC 862277) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Фернанда Торэс
Фернанда Хасэ Торэс Санс (Fernando José Torres Sanz; нар., Фуэнлабрада, Мадрыд, Іспанія), больш вядомы як Фернанда Торэс (Fernando Torres, па мянушцы Эль-Ніньё (El Niño, у перакладзе на беларускую мову Маляня, намёк на магутную атмасферную з’яву Эль-Ніньё) — былы іспанскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Іспаніі (2003—2014), чэмпіён свету 2010 года.
Ранняя кар’ера
Фернанда Торэс нарадзіўся 20 сакавіка 1984 года. Ён стаў цікавіцца футболам, яшчэ быўшы дзіцем, і далучыўся да сваёй першай каманды, «Parque 84», ва ўзросце пяці гадоў. Дзядуля Фернанда быў абыякавы да футбола, аднак калі гаворка заходзіла пра клуб «Атлетыка», ён станавіўся яго заўзятарам, менавіта ад яго Фернанда атрымаў у спадчыну любоў да клуба з Мадрыда.
Калі Торэсу было сем гадоў, ён пачаў гуляць за каманду суседскага кафэ «Mario’s Holanda». Нягледзячы на свой ​​малы ўзрост, ён стаў рэгулярна забіваць. Праз тры гады, ва ўзросце дзесяці гадоў, ён далучыўся да сваёй першай каманды «Раё 13». У 1994 годзе, у сваім першым сезоне за дзіцячую каманду «Раё 13» дзесяцігадовы Торэс забіў 55 мячоў, пасля чаго быў запрошаны на прагляд у «Атлетыка Мадрыд». Скаўты былі ў захапленні, а юны футбаліст зарэкамендаваў сябе з лепшага боку і далучыўся да клуба з Мадрыда ў 1995 годзе. Праз тры гады Торэс выйграў першы ў кар’еры тытул у складзе моладзевай каманды. Кіраўніцтва «Атлетыка Мадрыд» падало заяўку на ўдзел у турніры пад назвай «Nike Cup Europe», на якім было прадстаўлена нямала знакамітых еўрапейскіх каманд ва ўзроставай катэгорыі да 15 гадоў. Торэс стаў адным з лідараў каманды і дапамог «Атлетыка Мадрыд» перамагчы ў гэтым турніры, а пазней быў прызнаны лепшым іграком Еўропы ў гэтай узроставай катэгорыі.
«Атлетыка Мадрыд»
У 1999 годзе Торэс падпісаў першы кантракт са сваім клубам. Выступленні юнага форварда ў складзе зборнай Іспаніі ва ўзроставай катэгорыі да 16 гадоў таксама прынеслі вынік. У 2001 годзе іспанцы выйгралі турнір у Алгарві і чэмпіянат Еўропы да 16 гадоў, на якім Фернанда забіў 7 мячоў у 6 матчах і быў прызнаны лепшым іграком. Дэбютны матч юнага галеадора за дарослаю каманду «Атлетыка Мадрыд» адбыўся ў канцы сезона 2000/01, а ўжо праз тыдзень ён здолеў забіць свой ​​першы гол, здарылася гэта ў гульні супраць «Альбасетэ». Літаральна праз сезон «матраснікі» вярнуліся ў Ла Лігу, тады паказчыкі Торэса былі вельмі сціплыя — 6 мячоў у 36 матчах Сегунды, але гэта акалічнасць не перашкодзіла Фернанда працягнуць паспяхова выступаць за зборныя розных узроставых катэгорый. За свой ​​першы сезон у вышэйшым дывізіёне Торэс здолеў 13 разоў паразіць вароты сапернікаў, а яго «Атлетыка Мадрыд» скончыў чэмпіянат на 12 радку. Крыху пазней Фернанда дэбютаваў за моладзевую зборную Іспаніі.
На працягу некалькіх сезонаў мадрыдскі клуб беспаспяхова вёў барацьбу за права ўдзелу ў еўракубках. Напрыклад, у сезоне 2003/04 Торэс забіў 19 мячоў у 35 матчах і ў дзевятнаццацігадовым узросце стаў наймаладзейшым капітанам у гісторыі клуба, але «Атлетыка Мадрыд» скончыў сезон на 7 радку, саступіўшы пуцёўку ў Кубак УЕФА «Севільі». Пазней «Эль-Ніньё» атрымаў запрашэнне ў дарослую зборную краіны, дэбютаваўшы ў таварыскім матчы супраць зборнай Партугаліі.
«Ліверпул»
4 ліпеня 2007 года футбаліст далучыўся да «Ліверпула», дзе адразу атрымаў знакамітую майку з нумарам «дзесяць», пад гэтым нумарам раней выступалі такія легендарныя футбалісты як Іан Раш і Робі Фаулер.
У свой першы ж сезон у «Ліверпуле» Торэс здолеў упершыню з часоў Робі Фаулера забіць больш за 20 галоў у Прэм’ер-лізе, пабіўшы рэкорд па колькасці мячоў, забітых замежнікам у дэбютным сезоне, які да таго належаў Руду ван Ністэлрою (Фернанда здолеў забіць 24 галы ў лізе) [7], а таксама паўтарыў рэкорд Роджэра Ханта, у васьмі хатніх гульнях запар паразіўшы вароты суперніка. Усяго ж на яго рахунку ў першым сезоне 33 мячы ва ўсіх турнірах. У чэрвені 2008 года Фернанда Торэс адправіўся на чэмпіянат Еўропы 2008 у Аўстрыю і Швейцарыю, дзе разам з Давідам Вілья стаў асноўным нападнікам зборнай. На першынстве Еўропы ён забіў 2 мяча, адзін з якіх быў забіты ім у фінальным матчы супраць Германіі 29 чэрвеня 2008 года ў Вене. Гэты мяч стаў пераможным для іспанцаў, што выйгралі фінал з лікам 1:0 і, адпаведна, якія сталі лепшай камандай Старога свету.
У новым сезоне англійскай Прэм’ер-лігі Торэс забіў першы мяч «Ліверпула» ў гэтым турніры. Гол быў забіты на 83 хвіліне матча супраць «Сандэрленда», які завяршыўся з мінімальнай перамогай гасцей 0:1.
У пачатку новага сезона Торэс дапамог сваёй камандзе 3-ма мячамі, але гэта не выратавала «Ліверпуль» ад 2 паражэнняў: ад «Тотэнхэм Хотспур» 1:2 і «Астан Вілы» 1:3. Ён вызначыўся ў матчах са «Сток Сіці», «Астан Вілай» і «Болтан Уондэрэрс».
29 снежня 2009 года на 93 хвіліне матча з «Астан Вілай» забіў вырашальны мяч, да таго ж, гэты мяч стаў 50-м у Прэм’ер-лізе. Матч завяршыўся мінімальнай перамогай «Ліверпула» з лікам 0:1.
У сезоне 2009/10 Торэс быў вельмі схільны да траўмаў і агульна прапусціў амаль палову матчаў чэмпіянату. Аднак, нягледзячы на гэтыя цяжкасці, іспанец забіў 18 галоў у 22-х матчах, што дазволіла яму падзяліць 6-е месца ў рэйтынгу бамбардзіраў з Джэрмейнам Дэфо з «Тотэнхэм Хотспур», які, зрэшты, правёў на 11 гульняў больш.
У сярэдзіне сезона 2010/11 у трансферы Торэса быў зацікаўлены «Чэлсі», які прапанаваў за трансфер форварда 35 млн фунтаў, аднак «мерсісайдцы» адмовіліся прадаваць іспанца. Тады Фернанда звярнуўся з пісьмовым запытам да кіраўніцтва клуба з просьбай выставіць яго на продаж, у чым яму было адмоўлена.
«Чэлсі»
31 студзеня 2011 года кіраўніцтва «Ліверпула» прыняла прапановы лонданскага «Чэлсі» аб куплі Фернанда. У той жа дзень Торэс падпісаў кантракт са сваім новым клубам тэрмінам на пяць з паловай гадоў з заробкам у 175 тысяч фунтаў у тыдзень. Сума трансферу — 50 млн фунтаў — стала самай вялікай, заплочанай клубам англійскай Прэм’ер-лігі за футбаліста. Некалькі заўзятараў «Ліверпула» у адказ на пераход спалілі футболку Торэса каля клубнага офіса. У сваім інтэрв’ю, дадзеным пасля пераходу, Торэс заявіў, што не скажа ніводнага дрэннага слова ў адрас фанаў «чырвоных», і сказаў, што канчатковае рашэнне пра трансфер прыняў не за пару дзён да закрыцця акна, а прыкметна раней, калі «Чэлсі» толькі звярнуліся з прапановай. 6 лютага 2011 года дэбютаваў за «Чэлсі» у хатнім матчы супраць «Ліверпула». Больш за 14 матчаў (903 хвіліны) не мог адзначыцца за новы клуб, і ў падтрымку гульца выказваліся Карла Анчалоці, Петэр Чэх [18] і Пітэр Адэмвінге. 23 красавіка ў матчы супраць «Вест Хэм Юнайтэд» на 83-й хвіліне забіў свой першы гол за новы клуб, а ўжо ў дадатковы час зрабіў галавую перадачу на Фларана Малуда. Тым не менш, у сезоне 2011/12 Фернанда забіваў вельмі рэдка, адзін з безгалавой перыядаў доўжыўся амаль пяць месяцаў, псіхалагічны стан футбаліста заставалася цяжкім, а кіраўніцтвам зборнай Іспаніі разглядалася пытанне аб мэтазгоднасці заяўкі Торэса на чэмпіянат Еўропы 2012 года.
24 красавіка 2012 года, у адказным матчы супраць «Барселоны» на 91-й хвіліне забіў гол, які з упэўненасцю даў зразумець, што «Чэлсі» выходзіць у фінал Лігі чэмпіёнаў УЕФА.
29 красавіка 2012 года, у матчы Прэм’ер-лігі супраць «Куінз Парк Рэйнджэрс» забіў 3 мяча, тым самым аформіўшы свой першы хет-трык у складзе «Чэлсі».
«Мілан» і вяртанне ў «Атлетыка»
31 жніўня 2014 года Торэс быў аддадзены ў двухгадовую арэнду ў італьянскі «Мілан».
23 верасня 2014 года, у матчы супраць «Эмпалі» забіў свой першы гол за «Мілан». Гульня скончылася з лікам 2:2.
27 снежня 2014 года Торэс стаў іграком «расанеры» на сталай аснове, каб перайсці ў мадрыдскі «Атлетыка» у абмен на Алесіа Чэрчы. 4 ліпеня 2016 года падпісаў новы кантракт з «Атлетыка». Пакінуў мадрыдскі клуб па заканчэнні сезну 2017/18.
«Саган Тосу»
У ліпені 2018 годзе Фернанда Торэс абвясціў аб сваім пераходзе ў японскі клуб «Саган Тосу». У чэрвені 2019 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры ў хуткім часе. 23 жніўня 2019 года згуляў свой апошні матч — супраць «Вісэл Кобэ», дзе сустэрўся са сваімі былымі таварышамі па зборнай Іспаніі Андрэсам Іньестам і Давідам Вільяй.
Выступы за зборную
14 чэрвеня 2012 года на чэмпіянаце Еўропы 2012 Торэс зрабіў дубль і дапамог Іспаніі выйграць у Ірландыі з лікам 4:0, таксама галы забівалі ў тым матчы Давід Сільва і Сеск Фабрэгас.
7 верасня 2012 Торэс сыграў соты матч за зборную Іспаніі, стаўшы шостым футбалістам, які дасягнуў такой вышыні.
Прыватнае жыццё
Торэс жанаты з Алальяй Дамінгес. 8 ліпеня 2009 у пары нарадзілася дачка — Нора, 6 снежня 2010 нарадзіўся сын — Леа.
Гісторыя Малі
Гісторыя Малі налічвае больш за 150 000 гадоў, нягледзячы на тое, што першыя пісьмовыя звесткі аб гэтых тэрыторыях датуюцца перыядам між VIII і XI стагоддзямі і адносяцца да перыяда ісламізацыі. Першыя паселішчы старажытных людзей, як адзначаецца, узніклі яшчэ задоўга да эпохі неаліта. Каля 9500 года да н. э. паляўнічыя-збіральнікі ўжо выраблялі кераміку, прыручалі мясцовых жывёл — бавінаў, завазілі авечак і коз з Заходняй Азіі. Каля 2000 года да н. э. на поўдні сучаснай краіны жылі людзі, якія займаліся сельскай гаспадаркай, вырошчвалі ў асноўным проса, а пасля 800 г. да н. э. — яшчэ і рыс. Ва ўнутранай дэльце ракі Нігер гарадская культура ўзнікла прыблізна ў 300 м годзе да н. э., дзе горад Джэнэ-Джэна вырас памерам да 33 га, а увесь яго дыа-комплекс — да 100 га.
Магчыма, спачатку фінікійцы, а потым рымляне і берберы паэтапна вялі гандлаль праз Сахару з мясцовым насельніцтвам, які ўзмацніўся, хутчэй за ўсё, пасля стварэння Ганскай імперыі. Праз гэта, золата першапачаткова адыгрывала важную ролю ў жыцці краіны. Унутрыісламская барацьба паміж берберамі і арабамі прывяла да ўзнікнення вялікай колькасці мусульманскіх бежанцаў на тэрыторыі Малі, у той час як гандаль золатам становіцца ўсё больш актыўным.
У XI — XIII стагоддзях найбольш значныя каралі рэгіёна перайшлі на іслам, што дазволіла ім апраўдаць паляванне на рабоў. Сфармаваная пазней Малійская імперыя, таксама грунтавалася на мясцовай здабычы золата. Яна змагла павялічыць яе да такіх памераў, што былі амаль што цалкам парушаны ўся манетная, а потым і гандлёвая сістэмы Міжземнамор’я. Акрамя таго, гэтая імперыя стала адным з найважнейшых цэнтраў Старога Света, як у эканамічным, так і культурным плане. У сярэдзіне XIV ст. Сангайская дзяржава стала незалежнай краінай і атрымала кантроль над большай часткай сваіх першапачатковых тэрыторый да 1591 года. Яе росквіт быў спынены захопам Мараканскім каралеўствам гарадоў Гао і Цімбукту, з-за чаго яно ненадоўга атрымала кантроль над гандлям золатам і соллю. Вынікам гэтага стала тое, што новая аслабленая дзяржава Дэндзі, якая толькі пачынае развівацца, можа ўсё цяжэй і цяжэй удзельнічаць у міжсахарскім гандлю, цэнтар якога цяпер пераносіцца на ўсход. У той жа час тэхналагічнае, арганізацыйнае і фінансавае адставанне ад паўночных краін, якія пераважаюць ў атлантычным гандлю, працягвае расці. З эканамічным заняпадам гандаль рабоў павялічыўся, што было абумоўлена як арабамі, так і раннімі каланіяльнымі дзяржавамі. Адсутнасць дзяржаўных структур на большай часцы краіны сыграла на руку менш фармальным аб’яднанням, напрыклад, суфійскаму ордэну, асабліва Кадырыі і Тыдшані, якія ўсё больш і больш кантралявалі гандлёвае і культурнае жыцьцё на гэтай тэрыторыі. Умар Тал, найважнейшы прадстаўнік Тыдшаніі, пачаўшы ў 1851 г. «святую вайну» (джыхад) супраць суседзяў, уступіў у канфлікт з французамі ў Сенегале. У той жа час суддзі Цімбукту, якія скептычна ставіліся да новага кіраўніка, атрымалі падтрымку на тэрыторыях, якія выходзілі далёка за межы Малі. У 1883 годзе французскія войскі акупіравалі Бамако, які з гэтага часа стаў цэнтрам Малі. Гэта было абумоўлена тым, што Францыя спрабавала выцесніць іншыя каланіяльныя дзяржавы з рэгіёну. Гэта б давала яеным купцам магхчымасьць гандлю ў Заходняй Афрыке. Акрамя адміністрацыйнага кіраваньня, якое было прадстаўлена мясцовымі саноўнікамі, было сфарміравана ваеннае, крэпасьці якога ахоўвалі францускія чыгуначныя і карабельныя сувязі. Падаткі і, час ад часу, прымусовая праца прымушалі насельніцтва вырабляць прадукцыю для міжнароднага рынку. Грамадзянскія правы былі атрыманы народам Малі толькі незадоўга да абвяшчэння незалежнасці ў 1960 годзе.
Малі, як і большасць афрыканскіх дзяржаў, узнікла ў сучасным выглядзе толькі падчас каланіяльных размежаванняў. З 1960 па 1991 гады незалежнай краінай спачатку кіраваў марксісцка арыентаваны аднапартыйны рэжым, які ў 1992 годзе быў заменены на выбарны ўрад і шматпартыйную сістэму. Сутыкненні з туарэгамі, якія жывуць на поўначы, неаднаразова прыводзілі да паўстанняў, што пасля рэвалюцыі ў Лівіі і ўмяшанню розных тэрарыстычных арганізацый прывяло да грамадзянскай вайны, падчас якой адбылося значнае знішчэнне флюнтавай культурнай спадчыны. У 2013 годзе Францыя, а потым і Германія ўмяшаліся ў канфлікт на старане ўрада. На дадзены момант, Малі — гэта адна з найбяднейшых краін Зямлі.
Эпоха палеаліта
Раней, Сахара перыядычна была то больш сухой, то больш дажджлівай. Напрыклад, у перыяды паміж 325 000 і 290 000, 280 000 і 225 000 гадамі таму, яна кліматычна не падыходзіла для жыцця людзей, акрамя такіх спрыяльных месцаў, як возера Ціхадэйн на плато Тасілін-Аджэр. У гэтых і іншых «сухіх» фазах пустыня паэтапна пашыралася на поўнач і поўдзень; зараз можна сустрэць пясчаныя дзюны далёка за межамі сённяшняй Сахары. Сляды чалавека можна чакаць толькі падчас «даждлівых» фаз. Магчыма, анатамічна сучасныя людзі (іх яшчэ называюць архаічнымі Homo sapiens), распаўсюдзіліся ў названым раней ізаляваным перыядзе паміж 300 000 і 200 000 гадоў таму, на поўдзень ад Сахары. Прыблізна ў перыяд ад 125 000 да 110 000 гадоў таму фарміруецца адпаведная сетка водных шляхоў, якая дае магчымасць шматлікім відам жывёл, а за імі і паляўнічых-людзей прайсці ўжо на поўнач. Акрамя таго, іх распаўсюджванню дапамаглі велізарныя азёры, такія як напрыклад, мега-возера Чад, якое часам ахоплівала больш за 360 000 км². З іншага боку, пустыня ізноў пачала распаўсюджвацца на поўнач і поўдзень у перыяд паміж 70 000 і 58 000 гг. таму. Яшчэ адна зялёная фаза рушыла ўслед, з 50 000 да 45 000 гг. таму.
Сітуацыя з археалагічным пошукам стаянак старажытных людзей ў Малі не такая добрая, як у паўночных суседзяў. Раскопкі комплексу на Унжугу на плато Дагон недалёка ад Бандыягары паказалі, што паляўнічыя і збіральнікі сапраўды жылі ў гэтым рэгіёне яшчэ больш за 150 000 гадоў таму. Дадзеных перыяду паміж 70 000 і 25 000 гадамі таму амаль нет. Палеаліт скончыўся ў Малі вельмі рана, з-за таго, што ў перыяд паміж 25000 і 20 000 гадамі таму адбылася яшчэ адна сухая фаза — Аголія. Калі тропікі пашырыліся на 800 км на поўнач, то Сахара на тэрыторыі Малі ізноў стала выглядаць як савана.
Эпоха неаліта
Пасля заканчэння апошняга ледавіковага максімума і да канца апошняга ледніковага перыяду клімат характарызаваўся значна большай вільготнасцю, чым сёння. У гэты перыяд, Нігер стварыў велізарнае ўнутранае возера ў раёне Цімбукту і Араўэна і аналагічнае вялікае возера ў Чадзе. У той жа час узніклі пейзажы саван, а на поўначы Малі — ландшафт, параўнальны з тым, які ёсць сёння на поўдні краіны. Каля 9500 г. да н. э. пачаталася апошняя «даждлівая» фаза.
Металаапрацоўка
Паляўнічыя-збіральнікі, раннія жывёлагадоўцы і фермеры маглі апрацоўваць медзь ужо ў першым тысячагоддзі да н. э..
Знакамітыя наскальныя карціны, якія можна знайсці ў розных частках Заходняй Афрыкі, былі выяўлены і ў Малі ў пячорах гары Іфора (каля пласкагор’яў Адрар-Іфарас). Да 2000 года, археолагам было вядома каля 50 пляцовак з піктографамі і петрогліфамі.
Рысавая культура, гарадская культура (800/300 гг. да н.э. — 1400 г. н.э.)
Паміж 800 г. да 400 г. да н.э., сельская гаспадарка ва ўнутранай частцы дэльты Нігера заснавана на адамашненым рысе (Oryza glaberrima), расліне, якая была больш важнай за іншыя віды, напрыклад, проса, для апрацоўкі вільготнай тэрыторыі Нігера ў гэты перыяд. У той жа час гэтая тэрыторыя была, напэўна, першай, дзе рыс вырошчвалі ў Заходняй Афрыцы.
Транссахарскі гандаль з берберамі і яўрэямі
У часы Рымскай імперыі, гісторыкамі неаднаразова сцвярджалася, што берберскія купцы пачыналі гандляваць трансасахарскімі маршрутамі на поўдзень ад Марока праз вобласць, якая потым стала называцца Маўрытаніяй да цэнтральнага Нігера і возера Чад, падтрымліваючы сувязь з культурай мясцовага насельніцтва.
Перыяд анднапартыйнасці
22 верасня 1960 г. абвешчана Рэспубліка Малі. Выбраны прэзідэнтам М. Кейта пачаў ажыццяўляць курс на некапіталістычнае развіццё краіны. Стаўка на пашырэнне дзяржаўнага сектара вытворчасці не прывяла да ўмацавання эканомікі, краіна мела востры дэфіцыт сродкаў для міжнародных плацяжоў. У 1967 годзе урад вымушаны быў аднавіць гандлёвыя сувязі з Францыяй і вярнуць краіну ў зону франка. У 1967 г. ва ўмовах эканамічнага крызісу М. Кейта стварыў Нацыянальны камітэт абароны рэвалюцыі, які засяродзіў у сваіх руках усю ўладу (парламент быў распушчаны).
У выніку ваеннага перавароту (лістапад 1968 г.) да ўлады прыйшоў Ваенны камітэт нацыянальнага вызвалення на чале з лейтэнантам М. Траарэ. У верасні 1969 М. Траарэ стаў прэзідэнтам Малі. У 1974 г. прынята новая Канстытуцыя, якая ўстанавіла аднапартыйную дыктатуру.
У 1979 г. створана кіруючая і адзіная ў краіне партыя Дэмакратычны саюз малійскага народа, адбыліся прэзідэнцкія (выбраны Траарэ) і парламенцкія выбары.
Сур’ёзныя страты эканоміцы краіны нанеслі моцныя засухі 1970—1974, 1978 і пачатку 1980-х гадоў. Вытворчасць знаходзілася ў стане стагнацыі, імкліва павялічвалася знешняя запазычанасць, ўзраслі кошты.
У 1986 годзе на працягу 6 дзён доўжыўся ваенны канфлікт паміж Малі і суседняй Буркіна-Фасо з-за раёна насычанага золатам (т.зв. паласа Агашер). Спрэчная тэрыторыя, якая даўно з’яўлялася аб’ектам прэтэнзій абедзвюх краін, была падзелена пры пасярэдніцтве ААН.
У 1990 г. у Малі пачаўся шырокі дэмакратычны рух супраць аўтарытарнага рэжыму Траарэ. Пасля масавых дэманстрацый прыхільнікаў дэмакратыі 26 сакавіка 1991 г. Траарэ скінуты і ўлада перайшла да Савета нацыянальнай згоды на чале з А. Т. Турэ; распушчаны парламент і Дэмакратычны саюз малійскага народа, уведзена шматпартыйнасць. У студзені 1992 г. прынята новая Канстытуцыя Малі, якая абвясціла прынцып падзелу ўлад. На выбарах у парламент у студзені — лютым 1992 г. перамог Альянс за дэмакратыю ў Малі (АДЭМА), яго лідар А. У. Канарэ ў красавіку 1992 г. выбраны прэзідэнтам краіны.
У лістападзе 2015 г. у сталіцы краіны Бамака баевікі з радыкальнай ісламісцкай арганізацыі «Аль Мурабітун» здзейснілі нападзенне на адзін з гатэляў. Следствам тэракта стала гібель 19 чал., 6 з якіх былі грамадзяне Расійскай Федэрацыі.
У верасні 2021 года быў падпісаны кантракт паміж дзяржавай Малі і прыватнай расійскай ваеннай кампаніяй, звязанай з расійскай вайсковай групоўкай "Вагнер". Дакумент прадугледжвае размяшчэнне наймітаў у краіне ў сувязі з малійскай арміяй і абарону вышэйшых дзеячаў.
Стрыжнёвая машына
Стрыжнёвая машы́на — машына для вырабу ліцейных стрыжняў. Адзін з асноўных сродкаў ліцейнай вытворчасці.
Хімік (стадыён, Магілёў)
«Хімік» — стадыён у Магілёве, размешчаны па вул. Чалюскінцаў, 64.
Стрыжнёвая машына
Асноўны тэхналагічны працэс ушчыльненне стрыжнёвых сумесей у спецыяльных стрыжнёвых скрынках. Па спосабу ўшчыльнення падзяляюцца на пескадуўныя, пескастрэльныя, пескамётныя, прэсавыя, устрэсвальныя. Таксама існуюць муштучныя стрыжнёвыя машыны. Пескамётныя, прэсавыя, устрэсвальныя стрыжнёвыя машыны падобныя да адпаведных фармовачных машын.
Пескадуўная стрыжнёвая машына — для вырабу пясчаных стрыжняў шляхам падачы з трубаправода ў рэзервуар са стрыжнёвай сумессю сціснутага паветра, захапляючага яе ў стрыжнёвую скрыню.
Хімік (стадыён, Магілёў)
У наш час з’яўляецца адзіным у горадзе месцам, дзе дазволена правядзенне масавых мерапрыемстваў.
Стрыжнёвая машына
Пескастрэльная стрыжнёвая машына — для вырабу пясчаных стрыжняў шляхам падачы хуткадзейнічаючым клапанам з рэсівера ў рэзервуар-гільзу са стрыжнёвай сумессю праз вялікую колькасць адтулін у сценках гільзы сціснутага паветра, захапляючага сумесь у стрыжнёвую скрыню.
Муштучная стрыжнёвая машына — для вырабу стрыжняў шляхам выціскання стрыжнёвай сумесі праз муштук пэўнай формы.
Асноўная частка прэсавых машын — прэсавы механізм з пнеўматычным або гідраўлічным прыводам.
Рабочы орган устрэсвальных машын — рабочы стол, які падымаецца рухавіком і, падаючы на станіну, ушчыльняе сумесь у стрыжнёвай скрынцы.
Аменья
Аменья (Omegna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Насельніцтва складае 16056 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 535 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 28887. Тэлефонны код — 0323.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Ambrogio (padre della Chiesa).
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Асіповіцкая ГЭС
Асіповіцкая ГЭС — малая гідраэлектрастанцыя, другая па магутнасці ГЭС Беларусі. Размешчана на рацэ Свіслач. Вызначаная магутнасць 2175 кВт. Звычайная магутнасць 1200 кВт. Гадавая выпрацоўка электраэнергii ~8—10 млн кВт*гадзiн, што дастаткова для забеспячэння сацыяльна-пабытовых патрэб ў электраэнергіі Асіповічаў. Да пуску Гродзенскай ГЭС (верасень 2012 г.) з’яўлялася самай буйной ГЭС краіны.
Будаванне пачалося ў лістападзе 1946 на месцы вадзянога млына. Уведзеная ў эксплуатацыю ў 23.11.1953, выпрацоўку электраэнергіі не перапыняла. У горадзе пабудавана падстанцыя, створаны сеткавы ўчастак. Мае тры турбіны вызначанай магутнасцю 725 кВт кожная. Звычайна працуюць дзве турбіны, трэцяя уключаецца падчас паводкі ці вялікай колькасці ападкаў. Абслугоўвае ГЭС 14 чалавек.
У 2008—2009 плануецца правесці рэканструкцыю Асіповіцкай ГЭС, адрамантаваць 2-і і 3-і генератары, зрабіць новыя рамонтныя шчыты, правесці работы на гідразбудаваннях, дзе за працяглую эксплуатацыі з'явілася значная эрозія бетону. Таксама на базе Асіповіцкай ГЭС плануецца стварэнне навучальнага цэнтру для падрыхтоўкі ў Беларусі адмыслоўцаў гідратэхнікаў — пабудаваць 2-павярховую гасцініцу, вучэбныя класы і базу адпачынку.
Сонечнае зацьменне 21 чэрвеня 1982 года
Сонечнае зацьменне 21 чэрвеня 1982 года — частковае сонечнае зацьменне 117 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,6168 і дасягнула свайго максімуму ў 12:04:33 UTC у пункце з каардынатамі 66° пд. ш. 13° у. д..
Зацьменне 21 чэрвеня 1982 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1982 годзе і 187-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 25 студзеня 1982 года, наступнае — 20 ліпеня 1982 года.
Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Ганаровае званне «Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца высокапрафесійным рэжысёрам, балетмайстрам, дырыжорам, хормайстрам, кампазітарам, драматургам, мастакам, архітэктарам, дызайнерам, мастацтвазнаўцам і іншым дзеячам мастацтваў, якія працуюць у сферы мастацтва пятнаццаць і больш гадоў і зрабілі значны ўнёсак у развіццё культуры і мастацтва, за вялікія заслугі ў выхаванні і падрыхтоўцы творчых кадраў, стварэнні навуковых прац.
Жгуна-Будскі сельсавет
Жгу́на-Бу́дскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Добрушскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Жгунская Буда.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Добрушскага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Ларышчаўскага сельсавета, і рэарганізаваны ў Жгуна-Будскі нацыянальны рускі сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Гомельскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Добрушскага раёна. У 1937 годзе рэарганізаваны ў беларускі сельсавет. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Жгунскага сельсавета. 16 мая 1957 года пасёлак Вадапой уключаны ў склад горада Добруш. У 1963 годзе ў склад сельсавета з адміністрацыйнага падпарадкавання Добрушскага гарсавета перададзена вёска Рассвет, якая 20 студзеня 1966 года вернута ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Добрушскага гарсавета. 2 верасня 1975 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Жгунь, сельсавет перайменаваны ў Жгунскі.
Уладзімір Дарыда
Уладзімір Дарыда (нар. ) — чэшскі футбаліст, паўабаронца грэчаскага клуба «Арыс» з Салонікаў і былы ігрок нацыянальнай зборнай Чэхіі.
Клубная кар’ера
Уладзімір з’яўляецца выхаванцам клуба «Вікторыя» (Пльзень), пасля сезоннай арэнды ў «Баніку» з Сокалава вярнуўся ў родны клуб. 16 лютага 2012 года забіў свой ​​першы гол у Лізе Еўропы нямецкаму клубу «Шальке-04», матч скончыўся з лікам 1:1.
Улетку 2013 года дапоўніў шэрагі нямецкага клуба «Фрайбург», які пасля паспяховага сезона страціў некалькі сваіх лідараў. У ліпені 2015 года перайшоў у берлінскую «Герту».
Міжнародная кар’ера
28 мая 2012 года было абвешчана, што Дарыда будзе ўключаны ў склад нацыянальнай зборнай Чэхіі на чэмпіянат Еўропы 2012, як замена абаронцу Даніэлу Пудылу, які атрымаў траўму.
Дасягненні
Вікторыя:
Царква Святога Алькмунда (Дэрбі)
Царква святога Алькмунда ў Дэрбі (St. Alkmund's Church) — былая віктарыянская царква, якая знаходзілася на геаргіанскай плошчы паміж Брыджгейт (Bridgegate) і Куін-стрыт (Queen Street); гэта была адзіная геаргіанская плошча ў горадзе. Царква была ўзведзена ў 1846 годзе архітэктарам Генры Ісаакам Стывенсам за 7700 фунтаў стэрлінгаў на месцы некалькіх ранейшых цэркваў, датаваных яшчэ IX стагоддзем, кожная з якіх была названая ў гонар святога Алькмунда. Царква была складзеная з часаных камянёў і мела рысы гатычнай архітэктуры. Унутры царквы размяшчаліся высокія калоны і каменныя аркі. Сярэдні і бакавы нефы былі шырокімі, з алтаром у цэнтры. Званіца падмацоўвалася аркамі-апорамі.
Зрэшты, будынак царквы выклікаў рознагалоссі сярод грамадзян каталіцкага веравызнання. 65-метровы шпіль псаваў выгляд на каталіцкую царкву Св. Марыі, і пазней шмат гадоў англіканская царква мела непахвальную мянушку «The Church of the Holy Spite» («царква святой злосці» ). На царкоўным могільніку ў канцы 1846 быў перапахаваны дэрбскі мастак Джозэф Райт.
Царква была акружаная шматлікімі двух-трохпавярховымі дамамі, якія фармавалі лінію з плошчай і царкоўнымі магілкамі. Іншым годным увагі будынкам быў Лэмб Ян (The Lamb Inn) на рагу плошчы і Брыджгейт, адкрыты ў 1835 годзе, які ўтрымліваў ўласныя бровар і кандытарскі магазін, у вастраканечным будынку XVII стагоддзя, і шэраг магазінаў на Квін-стрыт, гісторыя якіх узыходзіць да сярэднявечных часоў. Гэтая мясцовасць была апісана сэрам Нікаласам Пеўснерам у кнізе «The Buildings of England» як «самае дасканалае адраджэнне 18 стагоддзя, ціхі аазіс» (A revival of 18th century unmatched, a quiet oasis).
На працягу сярэдзіны 1950-х было выяўлена, што апорныя драўляныя бэлькі званіцы пачалі разбурацца і гніць. У выніку 6 метраў званіцы былі зняты для рэстаўрацыйных работ. Гэта было зроблена з-за знойдзеных структурных недахопаў каменнага мура і работ па дрэве, знойдзеных у самай званіцы. Быў складзены план па замене яе верхняй часткі, але ён так і не быў выкананы. Таксама былі разабраны некаторыя элементы гатычнага мура.
У 1963 годзе муніцыпальны савет Дэрбі абвясціў аб намеры павялічыць паток перавозак праз горад. Часткай плана было будаўніцтва дарогі, якая павінна была пралягаць па месцы, на якім стаяла царква і прылеглых могілках. Такое рашэнне выклікала моцнае абурэнне сярод жыхароў Дэрбі, аднак работы былі выкананы.
Распаўсюджванне COVID-19 у Рэспубліцы Карэя
Пра першы пацверджаны выпадак заражэння каранавіруснай інфекцыі COVID-19 у Рэспубліцы Карэя было абвешчана 20 студзеня 2020 году. 19 лютага колькасць пацверджаных выпадкаў вырасла на 20, а на наступны дзень — на 58 (па іншых даных, на 70 ). Да 21 лютага па даных цэнтраў па кантролі і прафілактыцы захворванняў Карэі агульная колькасць пацверджаных выпадкаў у краіне склала 346, прычым значны прырост хворых звязвалі з «пацыентам нумар 31», які ўдзельнічаў у рэлігійным сходзе членаў секты Сінчхонджы ў Тэгу.
На 2023 год зафіксавана больш за 32 млн выпадкаў захворвання, у тым ліку 35 тысяч смерцяў.
Храналогія
20 студзеня 2020 года ў Рэспубліцы Карэя быў зафіксаваны першы пацверджаны выпадак захворвання COVID-19. Заражанай стала 35-гадовая жанчына з Кітая. Праз тры дні быў пацверджаны першы хворы грамадзянін Паўднёвай Карэі: ім стаў 55-гадовы мужчына, які працаваў ва Ухані і вярнуўся на радзіму пасля з’яўлення рэспіраторных сімптомаў. 24 студзеня была выпушчана афіцыйнае паведамленне пра першых два захварэлых.
У першыя чатыры тыдні пасля з’яўлення COVID-19 у Рэспубліцы Карэя распаўсюджванне віруса кантралявалася з дапамогай адсочвання выкарыстання крэдытных карт і вывучэння відэазапісаў з камер назірання па вядомым пацыентам. Пасля выяўлення «пацыента нумар 31», які быў членам рэлігійнай секты Сінчхонджы, з’явіліся цяжкасці з тэставаннем патэнцыйна заражаных, так як паводле вучэння секты любая хвароба з’яўляецца «грахом», і многія пацыенты адмаўляліся супрацоўнічаць з цэнтрамі па кантролі і прафілактыцы захворванняў Карэі. «Царква Сінчхонджы» адмаўляла гэтыя абвінавачванні і, згодна з іншымі паведамленнямі прэсы, супрацоўнічала з уладамі. Да канца лютага больш за палову заражаных ў Рэспубліцы Карэя былі звязаны з сектай Сінчхонджы, што было пацверджана ўладамі.
Значны рост колькасці інфікаваных у Паўднёвай Карэі ў лютым быў звязаны са сходамі секты Сінчхонджы, члены якой працягвалі наведваць рэлігійныя мерапрыемствы нават пасля з’яўлення сімптомаў хваробы. 20 лютага, па даных Reuters, колькасць выпадкаў захворвання вырасла на 70, што звязалі з «пацыентам нумар 31», які быў членам рэлігійнай секты ў Тэгу. У той жа дзень пасля з’яўлення паведамленняў у прэсе вуліцы Тэгу апусцелі. Жыхар горада апісаў гэта так: «Нібы хтосьці скінуў бомбу ў цэнтр горада. Гэта падобна на зомбі-апакаліпсіс».
20 лютага з’явілася першае паведамленне пра смерць чалавека, у якога пасля выкрыцця выявілі COVID-19, ім стаў 63-гадовы мужчына з пнеўманіяй.
21 лютага ўсе ваенныя базы Рэспублікі Карэя былі змешчаныя пад рэжым строгай ізаляцыі пасля станоўчых тэстаў на COVID-19 у трох салдат. У той жа дзень было скарочана колькасць авіярэйсаў у краіне і былі адменены запланаваныя канцэрты і культурныя мерапрыемствы.
28 лютага ў краіне было зафіксавана больш за 2000 выпадкаў заражэння COVID-19.
2 сакавіка колькасць пацверджаных выпадкаў перасягнула 4200. У той жа дзень у прэсе з’явіліся паведамленні аб тым, што ў дачыненні да лідара секты Сінчхонджы і яшчэ 11 лідараў арганізацыі вылучаныя абвінавачванні ў садзейнічанні смерцям, прычыненні шкоды і парушэнні закона аб кантролі за інфекцыйнымі захворваннямі.
8 сакавіка цэнтры па кантролі і прафілактыцы захворванняў Карэі паведамілі, што 79,4% пацверджаных выпадкаў захворвання COVID-19 звязаны з групавым інфікаваннем, і 62,5% з іх звязаны з сектай Сінчхонджы.
Дзеянні ўладаў
З-за боязі распаўсюджвання захворвання ў шэрагу гарадоў былі адмененыя ўсе масавыя мерапрыемствы і сходы, а некалькі сотняў салдат у Тэгу былі ізаляваны на ваенных базах. У пачатку лютага Рэспубліка Карэя забараніла ўезд іншаземцаў з кітайскай правінцыі Хубэй.
Кіраўніцтва Рэспублікі Карэя здолела ў кароткія тэрміны стварыць эфектыўную сістэму кантролю за распаўсюджваннем COVID-19, якая прызнавалася экспертамі адной з лепшых у свеце, разам з Тайванем , В’етнамам ды Сінгапурам. У Карэі праводзілася масавае тэставанне насельніцтва з наступнай ізаляцыяй інфіцыраваных і кантактавалых з імі, пры гэтым не ажыццяўлялася маштабных каранцінных мерапрыемстваў з забаронай пакідаць дамы. Маштабнае і эфектыўнае тэставанне дазволіла пазбегнуць як рэзкага росту захворвання і смяротнасці, так і негатыўных сацыяльна-эканамічных наступстваў, звязаных з закрыццём цэлых гарадоў на каранцін.
Герб Мальты
Герб Мальты у яго сучасным абліччы апісаны ў акце аб эмблемах і пячатках рэспублікі Мальты ад 1988 г. наступным чынам. Шчыт, уяўляе геральдычную выяву сцяга Мальты, над шчытом залатая сцяна-карона з васьмю вежамі (відаць толькі пяць), што сімвалізуе ўмацаванне Мальты і азначае горад-дзяржаву. Вакол шчыта дзве галіны: справа аліўкавая, злева - пальмавая, якія азначаюць мір і прыроду Мальты, перавязаныя ўнізе белай з чырвоным вываратам стужкай, на якой загалоўнымі чорнымі літарамі напісана: "Repubblika ta' Malta" (Рэспубліка Мальта па-мальтыйску.)
Герб які выкарыстоўваўся ў 1964-1975 гг.
У 1964-1975 гг. на гербе былі намаляванныя два дэльфіна, якія трымалі выяву сцяга Мальты, апраўленай з аднаго боку пальмавай, а з іншай - аліўкавай галінамі, якія азначаюць адпаведна перамогу і мір. Уверсе размяшчалася карона ў форме крэпасці з васьмю васьмікутнымі вежамі, змешчаная на шаломе з белай і чырвонай стужкамі. Унізе - сінія хвалі, якія азначаюць размяшчэнне ў Міжземным моры, васьміканцовы мальтыйскі крыж, звязаны з ордэнам Святога Джона, стужка з дэвізам "Virtute et Constantia" (доблесць і ўстойлівасць). Сёння гэты дэвіз выкарыстае ордэн Мерыта.
Герб які выкарыстоўваўся ў 1975—1988 гг
11 ліпеня 1975 года (год пасля таго, як Мальта стала рэспублікай) быў прыняты новы герб. Ён адлюстроўвае сцэну на берагу: узыходзячае сонца, мальтыйская лодка dghajsa на вадзе, вілы і лапата на беразе, справа расце апунцыя (від кактуса). Усе гэтыя сімвалы ў некаторай ступені звязаныя з Мальтай. Пад гэтай выявай напісана новая назва краіны — Repubblika ta' Malta (Рэспубліка Мальта).
Гэты герб можна было ўбачыць на манетах, якія былі ў звароце да 1 студзеня 2008 года, пакуль Мальта не перайшла на еўра.
Каляіна
Каляі́на (, Колеина) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Даніэл Коларж
Да́ніэл Ко́ларж (Daniel Kolář; нар., , Чэхаславакія) — былы чэшскі футбаліст, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Чэхіі (2009—2016).
Баранавічы
Бара́навічы  — горад абласнога падпарадкавання ў Брэсцкай вобласці, цэнтр Баранавіцкага раёна, у міжрэччы р. Шчары і яе прытоку р. Мышанкі, за 206 км ад Брэста. Чыгуначны і аўтамабільны вузел. Насельніцтва 179 439 чал. (2017).
У складзе Расійскай імперыі
Узнікненне Баранавічаў звязана з будаўніцтвам Маскоўска-Брэсцкай чыгункі. Пачатак гораду дала чыгуначная станцыя Баранавічы (назва ад вёскі ў Навагрудскім павеце), здадзеная ў эксплуатацыю ў лістападзе 1871 г. Вакол яе ўзнік пасёлак, які ў сярэдзіне 1880-х гадоў налічваў каля 1,5 тыс. жыхароў, 120 дамоў. У маі 1884 пасёлку нададзены статус мястэчка пад назвай Развадова (ад прозвішча ўладальніцы мясцовага маёнтка Развадоўскай). У снежні 1884 г. пачаў дзейнічаць участак чыгункі Вільня—Лунінец—Пінск, новая станцыя Баранавічы Палескай чыгункі стала другім цэнтрам фарміравання горада. Пасёлак, што пачаў фарміравацца вакол станцыі, атрымаў назву Новыя Баранавічы. У 1890-я пасёлкі аб’ядналіся. Паводле перапісу 1897 г. у Баранавічах 8718 жыхароў, 834 будынкі, 4 прадпрыемствы, двухкласныя школы чыгуначнікаў і дабрачыннага таварыства.
У рэвалюцыю 1905—1907 адбылося Баранавіцкае выступленне рабочых і салдатаў 1905 г. Напярэдадні Першай сусветнай вайны працавалі тры цагельныя, маслабойны, два лесапільныя, чыгуналіцейны заводы, тры фабрыкі млынавых жорнаў.
Першая сусветная вайна
У пачатку Першай сусветнай вайны ў Баранавічах размяшчалася Стаўка Вярхоўнага галоўнакамандуючага рускай арміяй. З верасня 1915 года акупіраваны германскімі войскамі. У ваколіцах Баранавічаў праходзіла лінія фронту. У чэрвені—ліпені 1916 года рускія войскі правялі Баранавіцкую аперацыю, але расійскі наступ быў няўдалы. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай тэрыторыя абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Пасля адыходу немцаў 5 студзеня 1919 года ўстаноўлена савецкая ўлада, Баранавічы ў складзе Савецкай Беларусі. З 6 лютага 1919 года горад, цэнтр Баранавіцкага павета Мінскай губерні, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны 18 сакавіка 1919 года польскі атрад кавалерыі пад кіраўніцтвам маёра Уладзіслава Дамброўскага адбіў Баранавічы з рук бальшавікоў. Польскія войскі здабылі вялікую колькасць зброі, амуніцыі, іншых ваенных рэсурсаў, а таксама ўзялі ў палон шматлікіх бальшавіцкіх салдат. У ліпені 1920 года Баранавічы былі заняты бальшавікамі, але з верасня 1920 года ізноў акупіраваны польскімі войскамі.
У складзе Польскай Рэспублікі
Паводле Рыжскага міру з 1921 года Баранавічы ў складзе Польшчы, цэнтр павета Навагрудскага ваяводства. У 1924 годзе быў збудаваны драўляны касцёл Узвіжання Святога Крыжа. У горадзе існаваў таксама, створаны раней за варшаўскі, Помнік-магіла невядомага жаўнера. У 1938 годзе пачала працаваць радыёстанцыя Польскае Радыё Баранавічы, адной з мэтаў якой было супрацьстанне савецкай радыёпрапагандзе. У Баранавічах сваю сядзібу мела Брыгада КАП «Навагрудак», якая дзейнічала ў 1924—1937 гадах.
Другая сусветная вайна
З пачаткам паходу Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь 17 верасня 1939 года на тэрыторыі Баранавіцкага павета пачасціліся рабункі і забойствы. Ахвярамі былі заможныя грамадзяне і супрацоўнікі польскай адміністрацыі. Тым часам у Баранавічах кіраўнік магістрата Ян Венгжын сфарміраваў міліцыю, якая дзейнічала да прыходу ў горад Чырвонай Арміі, што адбылося цягам таго ж дня, але дзякуючы ёй Баранавічы былі адным з нешматлікіх месцаў у Заходняй Беларусі, дзе напачатку паходу Чырвонай Арміі не адбыліся пагромы.
З лістапада 1939 года горад у БССР, са снежня 1939 года — цэнтр Баранавіцкай вобласці. Дзейнічалі Баранавіцкі абласны драматычны тэатр, Баранавіцкі настаўніцкі інстытут.
Супраць акупацыйных улад дзейнічалі Баранавіцкая акруговая антыфашысцкая арганізацыя і Баранавіцкае гарадское патрыятычнае падполле. Падчас акупацыі было знішчана ад 22 да 30 тысяч яўрэяў Баранавічаў і наваколля.
Савецкі перыяд
8 сакавіка 1956 года ў гарадскую мяжу ўключаны вёскі Свяцілавічы і Храсты Балабанавіцкага сельсавета, 14 сакавіка 1962 года — вёска Жлобін Каўпеніцкага сельсавета , 27 лютага 1978 года — хутар Храсты Навамышскага сельсавета, вёска Баранавічы і частка вёскі Вялікая Каўпеніца Каўпеніцкага сельсавета.
Эканоміка
Галоўныя галіны прамысловасці: машынабудаванне (Баранавіцкі станкабудаўнічы завод ЗАТ «Атлант», РУВП «Баранавіцкі аўтаагрэгатны завод», 558-ы авіяцыйны рамонтны завод), лёгкая (Баранавіцкая швейная фабрыка), харчовая (ААТ «Баранавіцкі малочны камбінат», Баранавіцкі хлебазавод). Іншыя буйныя прадпрыемствы: ААТ «Бархім», УП «Блік», УП «Завод Энергадэталь», УП "Мэблевая фабрыка «Лагуна» і інш. Гасцініцы «Гарызонт», «Камсамольская», «Свіцязь» і інш.
Аб’ём экспарту — 83 млн дол. ЗША (2005). Пастаўкі ў больш як 40 краін свету (60 % — у Расію).
Баранавічы — буйны чыгуначны вузел, ў горадзе размешчана 14 структурных падраздзяленняў (прадпрыемстваў) Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі, у т.л. станцыя Баранавічы-Паўночныя.
Культура
Штогод праводзіцца Рэспубліканскі фестываль духавай музыкі «Беларускія фанфары».
Эманацыя (фізіка)
Эманацыя — матэрыяльнае «нешта», якое вылучаюцца з актыўных прэпаратаў торыя і радыя.