cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
На радзіме (карціна Апалінарыя Гараўскага)
Апісанне
На палатне знайшоў адлюстраванне глыбокі роздум жывапісца пра лёс сваёй радзімы. 3 вялікай выкрывальнай праўдай паказвае жывапісец спустошанасць беларускай вёскі. I хоць у карціне глядач не бачыць сялян, ён добра адчувае іх прысутнасць. Паўсюдна галеча і разбурэнне. Мастак аб'ектыўна, сілай свайго таленту, майстэрствам здолеў праўдзіва адлюстраваць цёмныя бакі жыцця.
У гэтай рабоце праявіліся асабістая блізкасць і сімпатыі мастака да прадстаўнікоў крытычнага рэалізму ў рускім жывапісе 1860-х гадоў В. Пярова, А. Багалюбава і іншых, з якімі мастак быў у блізкіх адносінах.
Касцёл Святога Станіслава (Даўгінава)
Касцёл Святога Станіслава — каталіцкі храм у аграгарадку Даўгінава (Вілейскі раён). Пабудаваны ў сярэдзіне XIX ст. Помнік архітэктуры позняга класіцызму.
Архітэктура
Трохнефная бязвежавая базіліка з высокай паўкруглай апсідай, прарэзанай вялікім паўцыркульнымі вокнамі. Кампазіцыя будынку сіметрычная. Галоўны фасад вылучаны магутным порцікам з чатырма калонамі дарычнага ордара, завершаны трохвугольным франтонам. Аб'ёмы бакавых нефаў ніжэй асноўнага, з боку галоўнага фасада і апсіды з атыкамі. Паверхні сцен чляняцца плоскімі лапаткамі па вуглах, завершаныя развітым шматслойным карнізам, які праходзіць па перыметры будынку. Прамавугольныя аконныя праёмы аздобленыя прафіляванымі ліштвамі. Цэнтральны і бакавыя ўваходныя парталы маюць лучковае завяршэнне, дзверы філёнгавыя. У інтэр'еры сцены дэкарыраваныя пілястрамі з капітэлямі. Столь плоская, падшыўная. У дэкоры выкарыстаныя элементы ракако — ірваныя франтоны, пазалота, скульптура і разьба. Побач з касцёлам квадратная ў плане аднаярусная драўляная званіца пад пакатым чатырохсхільным дахам, завершаным літым чыгунным крыжам.
Фрыц фон Белаў
Фры́ц фо́н Бе́лаў (Fritz Wilhelm Theodor Karl von Below;, Данцыг — , Веймар) — германскі ваенны дзеяч, генерал пяхоты.
Біяграфія
Пачатак Першай сусветнай вайны сустрэў на пасадзе камандзіра XXI корпуса 6-ай германскай арміі.
Падчас бітвы на Соме камандаваў 2-й нямецкай арміяй на Заходнім фронце.
Кавалер ордэна Pour le Mérite, які атрымаў 16 снежня 1915 года за заслугі на Усходнім фронце.
Браніслаў Друцкі-Падбярэскі
Браніслаў Друцкі-Падбярэскі (таксама сустракаецца Баляслаў), сапраўднае Сігізмунд Кіпрыянавіч Падбярэзскі (, в. Белая Полацкага павета — пасля ) — беларускі літаратар і лексікограф.
Біяграфія
Паходзіў са шляхты Вілкамірскага павета. На думку Л. Лаўрэша, Сігізмунд мог быць пазашлюбным сынам Кіпрыяна (Цыпрыяна) і зводным братам Браніслава Кіпрыянавіча Падбярэзскіх гербу «Газдава» (якія ўжывалі княскі тытул і называліся Друцкімі-Падбярэзскімі; гл. падр. пра род Падбярэзскіх).
На думку Л. Лаўрэша, можна выказаць здагадку, што пасля смерці сапраўднага Браніслава Падбярэзскага (1884 — да 1917), які ў шлюбе з Юзэфай Корсак (1885—?) меў сына Юзафа Падбярэзскага (нар. 1905), гэта імя з дазволу бацькі ўзяў за псеўданім Сігізмунд Падбярэзскі.
Атрымаў юрыдычную адукацыю. Жыў у мястэчку Свянцяны. У 1915 годзе перад нямецкім наступленнем пераехаў у Мінск, дзе працаваў у земскім саюзе. У жніўні 1917 года ў Петраградзе пабраўся шлюбам з Аленай Гурскай.
У 1920 годзе прыехаў у Польшчу, спачатку жыў у Варшаве, з ліпеня 1920 года пасяліўся ў Наваградку. У 1922 годзе ў Навагрудку ўзначаліў выбарчы камітэт, як старшыню камітэта яго ў мемуарах успамінае Васіль Рагуля: «Назаўтра мы сабраліся ў кабінэце старшыні наваградзкага камітэту -- адваката Друцкага-Падбярэскага». Калі ў Навагрудак з Вільні прыязджалі беларускія палітыкі, Падбярэзскі прымаў іх і арганізоўваў сустрэчы з насельніцтвам.
Сам Падбярэзскі ў 1922 годзе быў кандыдатам у Польскі Сейм па Навагрудскай акрузе ад спісу № 16. Пасля паразы на выбарах пераехаў у Вільню, спрабаваў заняцца адвакацкай практыкай, але не атрымаў дазволу ад уладаў. Пэўны час працаваў сакратаром пры беларускім пасольскім клубе і юрыстконсулам газеты «Наш сцяг». Магчыма, быў сябрам Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў. Паводле данясення дэфензівы: «Чалавек разумны і вядомы як адзін з адукаваных беларусаў».
На пачатку 1920-х гадоў член Віленскага Беларускага нацыянальнага камітэта. Супрацоўнічаў з беларускімі паланафільскімі арганізацыямі. У маі 1926 года на Гродзеншчыне збіраў подпісы выбаршчыкаў да Беларускага пасольскага клубу з патрабаваннем абрання маршала Пілсудскага прэзідэнтам Польшчы. Дзякуючы гэтай кампаніі была выслана тэлеграма ад 140 вёсак.
Пасля далучэння Заходняй Беларусі да СССР, восенню 1939 года арыштаваны НКУС у рэдакцыі газеты «Вілейская праўда», куды зайшоў як літаратар, што вядома са словаў журналіста Вульфа Сосенскага. Далейшы лёс невядомы.
Творчасць
Выступаў пераважна як байкапісец, аўтар гумарэсак у прозе. Пераніцоўваў на беларускую мову класікаў-байкапісцаў. У 1920-х гадах друкаваўся ў часопісах «Беларуская культура», «Беларускі радны», «Беларуская хатка», газетах «Беларускае слова» (раней «Грамадзкі голас»), «Беларускі дзень». Падрыхтаваў і выдаў пад рэдакцыяй В. Грышкевіча першы беларуска-польскі слоўнік.
Займаўся краязнаўчым апісаннем Лідчыны.
Аляксей Філатаў
Аляксе́й Філа́таў (Леанід Георгіевіч Філатаў) (, вёска Бабінічы, Віцебскі раён, Віцебская вобласць — 16 сакавіка 2023) — беларускі пісьменнік, педагог, публіцыст, былы непаўналетні вязень канцлагеру Потшыкаў пад г. Чанстахова (Польшча). Апошні час жыў ў пас. Мухавец Брэсцкага раёна.
Біяграфія
Нарадзіўся Леанід Філатаў 13 мая 1939 года ў вёсцы Бабінічы пад Віцебскам, у хаце дзеда па маці Восіпа Бугаёва, аднак узгадаваўся ён на беларуска-ўкраінскім памежжы пад Брэстам. Маці, Фядора Восіпаўна, скончыла Віцебскі педагагічны інстытут і пасля 17-га верасня была накіравана ў Заходнюю Беларусь выкладчыкам Брэсцкай пэдвучылішча. Сюды ж, у Заходнюю Беларусь, былі пераведзены яе сястра і брат.
Малы Леанід Філатаў з дзвюма сваімі старэйшымі братамі жыў у адной вялікай сям’і цёткі Марыі Восіпаўны Нікіценка ў заходнепалескім мястэчку Маларыта, дзе тая зай­мала пасаду завуча мясцовай школы. Усіх малых у сям’і было пяцёра. Гадавала ўсіх дзяцей бабуля Наста­ Лапека­-Бугаёва. Стрыечныя браты Філатава ўжо тады былі сіротамі: іх тата Антон загінуў на «Фінскай», а бацька малых Філатавых Георгій Фёдаравіч у хуткім часе таксама выжываў у цяжкіх баях пад Масквой у 1941-ым.
У першыя гадзіны вайны 22 чэрвеня 1941 года Леанід Філатаў застаўся сіратой: яго маці, якая прыехала ўвечары 21 чэрвеня ў Маларыту да сястры Марыі Нікіценка, каб забраць у трывожны час сям’ю з небяспечнага раёна, была забіта на ганку школы асколкамі адной з першых упаўшых авіябомбаў. Разам з маці загінуў і яго родны брат. Параненая бабуля, з выбітымі асколкамі вачыма, разам з скалечанымі дзецьмі апынулася ў захопленым немцамі мясцовым шпіталі. Трымаліся толькі тым, чаго не шкадавалі шчырыя малярыцкія людзі, якія клалі яйкі, бутэльку малака, бохан хлеба, кус сала малому Лёне Філатаву ў рукі (адзін ён здолеў хадзіць, паколькі паранены быў усяго ў галаву). Цётка Марыя пайшла ў савецкае падполле. У 1943 трапіла ў гестапа і пасля васьмі месяцаў катавання была расстраляна прама на допыце. Двухгадовага хлопчыка ўзялі ў сваю настаўніцкую сям’ю Аляксей і Ларыса Афанасьевы з в. Ляхаўцы.
У вайну Леанід Філатаў зведаў яшчэ адно страшнае выпрабаванне лёсу — ён стаў непаўналетнім вязнем канцлагеру Потшыкаў пад г. Чанстахова ў Польшчы, куды трапіў у 1944-ым разам з прыёмнымі бацькамі. Цудам змог выжыць у канцялгеры — яго жыццё, дзякуючы настойлівасці бацькоў, уратаваў нямецкі ваенны доктар. У пяць гадоў нацысцкі канцлагер навучыў хлопчыка нямецкай грамаце.
У шасцігадовым узросце ў верасні 1945-га ён пайшоў у школу, дзе пакрысе пачаў асвойваць сваю родную беларускую мову. Леанід Філатаў скончыў Маларыцкую сярэднюю школу, Брэсцкі чыгуначны тэхнікум, затым філалагічны факультэт Брэсцкага педінстытуту. На працягу многіх гадоў аж да выхаду на пэньсію працаваў настаўнікам у Мухавецкай сярэдняй школе. Пражыў багатае на падзеі і з’явы жыццё чыгуначніка, журналіста, настаўніка, спартсмена, трэнера, пісьменніка.
з 2002 года — член ГА «Саюз беларускіх пісьменнікаў». Уваходзіў у склад рэдкалегіі літаратурнага альманаху Брэсцкага абласнога аддзялення Саюзу беларускіх пісьменнікаў «Жырандоля».
Творчасць
У прыёмнай сям’і настаўніка-інтэлігента Аляксея Афанасьева размаўлялі па-руску, а ад ляхавецкіх сялян Леанід Філатаў штодня чуў гаворку, набліжаную да ўкраінскай мовы. Усё гэта, а таксама цікавыя аповеды прыёмнага бацькі, паданні і казкі і асабліва песні палешукоў моцна паўплывалі на фарміраванне як самога будучага пісьменніка, так і на яго творчасць. У падзяку прыёмным бацькам за выратаванае жыццё Леанід Філатаў узяў для свайго творчага псеўданіму імя бацькі Аляксей, бо той не толькі гадаваў сірату, але і пакінуў яму роднае прозвішча. Першы верш напісаў яшчэ ў малодшых класах школы. Пачаў друкавацца з 1958 года. Пэўную вядомасць прынесла аўтару кніга народнага гумару «Ляхавецкая торба» і трылогія «Дарога», кніга аповесцяў і апавяданняў «Адарваць ад сэрца», «Жывая зямля», «Страла жыцця», а таксама апошняя — «Жывому жыць (Споведзь качагара)». У 2013 годзе выйшла ўжо адзінаццатая кніга Аляксея Філатава.
Галоўная ідэя ўсёй творчасці празаіка — пошук чысціні і дабра ў чалавеку, у людзтве, у грамадстве. У творах Аляксея Філатава асабісты боль па страчаных блізкіх людзях, настаўніках і сябрах спалучаецца з трывогай за лёс Бацькаўшчыны, за яе духоўную і матэрыя­ль­ную культуру. Літаратурныя крытыкі адзначаюць, што пісьменнік мае рэдкі талент бачыць, адчуваць і любіць найперш людзей, а не сябе. Яго хвалюе і кранае ўсё — прыгожае і пачварнае, узнёслае і зямное ў чалавеку, у жыцці ўвогуле. Адметным ёсць гумар, які прысутнічае ў многіх яго творах, які ён укладае ў вусны сваіх герояў. Нярэдка яго героі размаўляюць на заходнепалескай гаворцы. Душа пісьменніка цалкам належыць Прырыцкаму края.
Аляксей Філатаў піша таксама вершы. Ён шмат кантактуе з пісьменнікамі-пабрацімамі з суседняй Украіны. Перакладаў з украінскай паэзію Івана Чарнецкага, Ніны Горык, Васіля Гея, Міхайлы Хіжко, Валянціны Штынько, Пятра Маха; таксама прозу Івана Корсака, Восіпа Струцюка.
Цікавую трылогію прадставіў чытачу Аляксей Філатаў у кнізе «Дарога» (Брэст, 1997), якой аўтар даў падзагаловак — «Палескія аповесці». У трох аповесцях «Дарога», «Канёздрыкі», «Жніво ў Замошшы» аўтар з глыбокім веданнем матэрыялу расказвае пра жыццё цэлага пакалення палешукоў-заходнікаў. Некаторыя падзеі ў трылогіі закранаюць падзеі мінулай вайны ў Заходняй Беларусі, а затым драматычную калектывізацыю заходнікаў, прадстаўляючы ў апошняй частцы трылогіі чытачу калгаснае жыць­цё ў апошнія савецкія дзесяцігоддзі. Аповесці звязаны месцам дзеяння і вобразам галоўнага героя Сцяпана Буруна, чалавека з складаным і багатым на выпрабаванні лёсам. Асабістыя драмы, страты, супярэчлівыя і таксама часта драматычныя сацыяльна-грамад­зкія падзеі не зламалі героя. Ён, часам, памыляецца, але ўмее цвяроза і крытычна асэнсаваць перажытае, каб годна і шчыра жыць далей, быць паважаным і шанаваным людзьмі, быць ім патрэбным.
Узнагароды
Пісьменнік Леанід Філатаў узнагароджаны літаратурнымі прэміямі: «Брэсцкая зорка» (2000), «Мядоваю» (2006), Дыпломам імя Уладзіміра Калесніка Брэсцкага філіяла СБП (2007).
Тутэйшыя
Назву «Тутэйшыя» маюць:
Мячэць з в. Даўбучкі
'''Мячэць з в. Даўбучкі''' — магаметанскі храм са Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці, размешчаны на тэрыторыі ўстановы «Беларускі дзяржаўны музей народнага дойлідства і побыту» в. Азярцо Мінскага раёна. Пабудаваная ў XVIII ст. ў в. Даўбучкі (Смаргонскі раён). У мячэці спалучаецца дойлідства, уласцівае культавым збудаванням Усходу (цэнтрычнасць асноўнага аб'ёма і сіметрычная кампазіцыя пабудовы), з традыцыямі драўлянага дойлідства. Помнік драўлянага дойлідства.
Архітэктура
Асноўны прамавугольны ў плане зруб падзелены на дзве часткі з асобнымі ўваходамі і накрыты шатровым дахам, завершаным дванаццацігранным купалам , які быў накрыты дранкай і пафарбаваны ў чырвоны колер (сурыкам). Асновай купала з'яўляецца вертыкальны слуп, які абапіраўся на бэлечную сістэму. На слуп і верхнія бярвёны (абвязку) абапіраліся кроквы. Абвязка ўтварала шматвугольнік з 12 гранямі. Такім чынам, купал быў не функцыянальным элементам, а толькі формай, унутры была плоская суцэльная столь. Уваходы злучаныя арачнай галерэяй на так званых кручаных слупах. Сцены гарызантальна ашаляваныя дошкамі. Вокны прастакутныя.
З паўночна-заходняга боку двух'ярусны чацверыковы мінарэт, завершаны шатровым дахам.
Стыль
Наяўнасць квадратнага ў плане зруба з купалам, галерэі, праёмаў з элементамі арак, вуглавое размяшчэнне мінарэта набліжаюць мячэць у Даўбучках да традыцый візантыйскага дойлідства. Купал, блізкі да падковападобнай аркі, разьба на калонах, арачныя раскосы, вырашэнне міхраба і мумібіра ўяўлюць элементы традыцыйнай мусульманскай архітэктуры. Да традыцый беларускага драўлянага дойлідства трэба аднесці мінарэт, падобны на званіцу царквы ці касцёла, канструкцыйныя элементы, запаўненне праёмаў.
Амазасп Хачатуравіч Бабаджанян
Амаза́сп Хачату́равіч Бабаджаня́н (Համազասպ Խաչատուրի Բաբաջանյան; 18 лютага года, сяло Чардахлы, Елізаветпальская губерня, зараз Шамкірскі раён, Азербайджан — 1 лістапада 1977 года, Масква) — савецкі ваенны дзеяч, Галоўны маршал бранятанкавых войскаў (29 красавіка 1975 года). Герой Савецкага Саюза (26 красавіка 1944 года).
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 6 і 7 скліканняў. Дэпутат Вярхоўнага Савета РСФСР. Дэпутат Вярхоўнага Савета Армянскай ССР. Член ЦК Камуністычнай партыі Украіны.
Пачатковая біяграфія
Амазасп Хачатуравіч Бабаджанян нарадзіўся 18 лютага 1906 года ў сяле Чардахлы Елізаветпальскай губерні цяпер Шамхорскага раёна Азербайджана ў армянскай сялянскай сям'і, у якой былі 8 дзяцей.
Пасля сканчэння пяці класаў сярэдняй школы працаваў у бацькаўскай гаспадарцы і парабкаваў.
У 1924 годзе ўступіў у камсамол, пасля чаго стаў першым сакратаром сельскай камсамольскай ячэйкі.
Даваенны час
У верасні 1925 года быў закліканы ў шэрагі РСЧА па камсамольскім закліку, пасля чаго быў скіраваны на навуку ў Армянскую пяхотную школу, дыслакаваную ў Ерэване, а пасля яе расфармавання ў верасні 1926 года быў пераведзены ў Закаўказскую вайсковую пяхотную школу, дыслакаваную ў Тбілісі. У 1928 годзе ўступіў у шэрагі УКП(б).
Пасля сканчэння школы Бабаджанян у верасні 1929 года быў скіраваны ў 7-ы Каўказскі стралковы полк (Каўказская Чырванасцяжная армія), дзе служыў на пасадах камандзіра ўзвода, сакратара партбюро асобнага батальёна і камандзіра роты, знаходзячыся на якіх, браў удзел у баявых дзеяннях супраць бандфармаванняў і антысавецкіх выступленняў. У адным з баёў быў паранены.
У сакавіку 1934 года быў пераведзены ў 3-і кулямётны полк, дыслакаваны ў Баку, дзе служыў на пасадах камандзіра кулямётнай роты, камандзіра кулямётнага батальёна і памагатага начальніка штаба палка. У кастрычніку 1937 года быў прызначаны на пасаду начальніка 1-га аддзяленні штаба пункта ППА Закаўказскай ваеннай акругі ў Баку, у жніўні 1938 года — на пасаду начальніка штаба 3-га кулямётнага палка, а ў кастрычніку таго ж года — на пасаду памагатага камандзіра 2-га кулямётнага палка (Ленінградская ваенная акруга). Неўзабаве ўзяў удзел у ходзе савецка-фінскай вайны, падчас якой у баі 18 лютага 1940 года быў паранены.
Пасля акрыяння Амазасп Хачатуравіч Бабаджанян у снежні 1940 года быў прызначаны на пасаду намесніка камандзіра 493-га стралковага палка, у студзені 1941 года — на пасаду намесніка камандзіра 751-га стралковага палка (Паўночна-Каўказская ваенная акруга), а ў красавіку таго ж года — на пасаду памагатага начальніка 1-га аддзялення аператыўнага аддзела штаба 19-ай арміі.
Вялікая Айчынная вайна
У пачатку вайны 19-ая армія была перадыслакавана і ўлучана ў склад Заходняга фронту. У жніўні 1941 года Бабаджанян быў прызначаны на пасаду камандзіра 395-га стралковага палка (127-я стралковая дывізія, ператвораная 18 верасня ў 2-ю гвардзейскую), пасля чаго браў удзел у ходзе Смаленскай бітвы і Ельнінскай наступальнай аперацыі, пасля сканчэння якіх браў удзел у складзе аператыўнай групы пад камандаваннем генерала А. М. Ермакова падчас абарончых і наступальных баявых дзеянняў у раёне горада Глухаў і ў Арлоўска-Бранскай абарончай аперацыі, а потым вёў абарончыя баявыя дзеянні пад Курскам і Цімам.
Напачатку чэрвеня 1942 года Бабаджанян быў скіраваны на навуку на паскораны курс пры Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзэ, пасля сканчэння якога пад канец жніўня таго ж года быў прызначаны на пасаду камандзіра 3-й механізаванай брыгады, якая неўзабаве ўзяла ўдзел у Курскай бітве.
У кастрычніку 1943 года 3-я механізаваная брыгада была ператворана ў 20-ю гвардзейскую, пасля чаго брала ўдзел у Жытомірска-Бярдзічаўскай, Корсунь-Шаўчэнкаўскай, Праскураўска-Чарнавіцкай і Ільвоўска-Сандомірскай наступальных аперацыях.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 26 красавіка 1944 года за ўмелае кіраўніцтва баявымі дзеяннямі частак 20-й гвардзейскай механізаванай брыгады і паспяховае фарсіраванне ёю ў ліку першых ракі Днестр, за асабістую мужнасць гвардыі палкоўніку Амазаспу Хачатуравічу Бабаджаняну прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка».
За час вайны злучэнні пад камандаваннем Бабаджаняна 15 раз згадваліся ў загадах Вярхоўнага Галоўнакамандуючага Узброенымі Сіламі СССР І. В. Сталіна.
Паваенная кар'ера
Пасля сканчэння вайны Бабаджанян працягнуў камандаваць корпусам, які ў ліпені 1945 года быў ператвораны ў 11-ю гвардзейскую танкавую дывізію.
У студзені 1947 года быў скіраваны на навуку ў Вышэйшую ваенную акадэмію імя К. Я. Варашылава, пасля сканчэння якой у 1948 годзе быў прызначаны на пасаду начальніка штаба, у верасні 1950 года — на пасаду камандуючага 2-ай гвардзейскай механізаванай арміі, а ў маі 1956 года — на пасаду камандуючага 8-ай механізаванай арміі. Генерал-лейтэнант танкавых войскаў (3.08.1953).
Браў удзел падчас падаўленне антысавецкіх выступленняў у Венгрыі, завошта быў узнагароджаны ордэнам Кутузава 1 ступеня.
У студзені 1958 года Бабаджанян быў прызначаны на пасаду 1-га намесніка камандуючага войскамі і члена Ваеннага савета Прыкарпацкай ваеннай акругі, у чэрвені 1959 года — на пасаду камандуючага Адэскай ваеннай акругі, у верасні 1967 года — на пасаду начальніка Ваеннай акадэміі бранятанкавых войскаў імя Маршала Савецкага Саюза Р. Я. Маліноўскага, а ў маі 1969 года — на пасаду начальніка танкавых войскаў Савецкага Войска і члена Ваеннага Савета Сухапутных войскаў.
Галоўны маршал бранятанкавых войскаў Амазасп Хачатуравіч Бабаджанян памёр 1 лістапада 1977 года ў шпіталі імя П. В. Мандрыкі. Пахаваны на Новадзявочых могілках (надмагілле — скульптары А. Шыраз, Р. Джулакян, архітэктар К. Сейланаў)
Рэймскае Евангелле
Рэ́ймскае Ева́нгелле — рукапіснае Евангелле стараславянскага паходжання. Першая частка рукапісу змяшчае чытанні святочных Евангелляў паводле абраду праваслаўнае царквы і напісана кірыліцай; другая змяшчае Евангеллі, апостальскія лісты, парэміі на святы паводле рыма-каталіцкага календара і напісана ў 1395 годзе харвацкай (вуглаватай) глаголіцай.
Назва рукапісу паходзіць ад месца ягонага цяперашняга захавання ў рэймскай гарадской бібліятэцы. Даўней на Евангеллі, якое знаходзілася ў Рэймскім саборы, пры каранаванні прысягалі французскія каралі.
Мінуўшчына
Час і месца стварэння старэйшай, кірылічнай часткі дакладна невядомыя. Распаўсюджаная з XIX стагоддзя легенда звязвае Рэймскае Евангелле з асобаю Ганны Яраслаўны, дачкі Яраслава Мудрага. Евангелле нібыта было захоўвалася ў князевай бібліятэцы і трапіла ў Францыю ў пасагу Ганны, якая каля 1048 выйшла замуж за французскага караля Генрыха I.
Праз пэўны час ён з’явіўся ў Канстанцінопалі, дзе яго набыў кардынал. З 1574 рукапіс захоўваўся ў Рэймскай кафедры; на ім прысягалі пры каранацыі французскія каралі.
У час Вялікай Французскай рэвалюцыі рукапіс знік, пакуль у 1830-я не быў выяўлены ў Рэймскай бібліятэцы. Каштоўныя камяні, якімі быў аздоблены пераплёт, былі раскрадзеныя.
Апісанне
Фармат Евангелля (23 × 17,5 см) амаль адпавядае памерам Тураўскага Евангелля.
Рэймскае Евангелле складаецца з 47 двухбаковых аркушаў:
Рукапіс мае багата ілюстрацый і прыгожыя арнаментальныя буквіцы ў глагалічнай частцы. Кніга першапачаткова была багата аздоблена золатам, каштоўнымі камянямі і рэліквіямі, сярод якіх была і частка Жыватворнага Крыжа. Каштоўныя рэліквіі былі выдаленыя з вокладкі, імаверна, ў часы Вялікай Французскай рэвалюцыі.
Пэўныя дэталі літараў і стылістыкі ўдаюць падабенства з Тураўскім Евангеллем і Чудаўскім псалтыром.
Змест
Кірылічная частка змяшчае чытанні з 27 кастрычніка да 1 сакавіка ў адпаведнасці з праваслаўным канонам (у евангеллях-апракасах гэтыя чытанні размяшчаюцца ў канцы, пасля тыднёвых).
Глагалічная частка ўтрымлівае евангельскія і апосталавыя чытанні і парэміі ў Рымска-Каталіцкай традыцыі з Вербнай нядзелі да Дабравешчання (25 сакавіка) ; спісаная з харвацкага арыгінала 1395 года чарняцом Эмаўскага кляштара для каталіцка-славянскага богаслужэння.
Даследаванне
Першае факсімільнае выданне Евангелля выйшла пасля яго знаходкі ў Рэймскай бібліятэцы. Яго дэталёва аналізаваў польскі палеограф Корвін Ян Ястржэмбскі. Устазад Сільвестр дэ Сасі зрабіў літаграфічную копію рукапісу, якую перадаў рускаму цару Мікалаю I. Пасля гэтага Мікалай аплаціў стварэнне яшчэ аднае копіі метадам глыбокага друку (1843) і дазволіў славацкаму лінгвісту Ернею Копітару яе даследаваць. Копітар выказаў меркаванне, што ўвесь рукапіс створаны ў XIV стагоддзі.
У 1846 чэшскі філолаг Вацлаў Ганка выпусціў агульнадаступнае выданне Рэймскага Евангелля, за што быў узнагароджаны ордэнам святой Ганны ад рускага цара і брыльянтавым пярсцёнкам ад аўстрыйскага імператара Фердынанда I.
Спіс аб’ектаў PGC (2053001—2054000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2053001—2054000)
BMW E31
BMW 8 E31 — мадыфікацыя аўтамабіля BMW «восьмай» серыі класа Gran Turismo. Выпускаліся з 1989 па 1999 год і стваралі канкурэнцыю мадэлям SL і купэ S-класа ад Mercedes-Benz. Усяго было прададзена 31062 штук.
Вечар у Мінскай губерні
Вечар у Мінскай губерні — карціна беларускага мастака Апалінарыя Гараўскага (1833—1900), напісаная ў пачатку 1870-х гадоў. З'яўляецца часткай збору Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі ў Мінску.
Апісанне
Найбольш цікавы з пейзажаў Апалінарыя Гараўскага пачатку 1870-х гадоў. У ім яшчэ адчуваецца залежнаснь мастака ад акадэмічных канонаў. Ён дакладна вызначае планы, імкнецца ўраўнаважыць кампазіцыю, у каларыце вытрымлівае раней зададзены колер. Але і тут прыхільнасць да рэалізму, любоў да родных краявідаў бяруць верх. Мастак напаўняе карціну своеасаблівым лірычным гучаннем, прыгажосцю жыцця, якое замірае на ноч.
Плоска
Назву Плоска маюць:
Трамвай «Жаданне» (фільм)
Трамвай «Жаданне» (A Streetcar Named Desire) — мастацкі драматычны фільм 1951 гады, зняты рэжысёрам Элія Казанам па аднайменнай п’есе драматурга Тэнесі Уільямса. Галоўныя ролі выконваюць Віўен Лі і Марлан Бранда.
Азаранкаўскае
Аза́ранкаўскае, Азаранскае — возера на мяжы Лепельскага і Ушацкага раёнаў Віцебскай вобласці у басейне ракі Зеха, за 15 км у напрамку на поўнач ад горада Лепель, каля вёскі Азаранкі Ушацкага раёна.
Плошча паверхні возера 0,35 (0,38 ) км². Даўжыня 0,9 км, найбольшая шырыня 0,59 (0,75 ) км. Даўжыня берагавой лініі 2,35 км. Найбольшая глыбіня 1,9 м. Плошча вадазбору 5,6 (8,4 ) км². Аб’ём вады 0,4 млн м³.
Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй 3—5 м, пад хмызняком. Берагі забалочаныя, тарфяністыя. Дно возера выслана сапрапелем. Выцякае ручай у раку Вароніца.
The Independent
26 кастрычніка 2010 года пачаў выходзіць новы кампактны штодзённы дадатак «i».
Федэралізм
Федэралізм (federalismefederalisme, ад feodusfeodus — дагавор, саюз) — асноўны прынцып федэрацыі, прызнанне палітычным ідэалам федэратыўнай арганізацыі дзяржавы, імкненне або аб'яднаць некалькі асобных дзяржаў у адну федэрацыю, або звярнуць унітарную дзяржаву ў федэратыўную.
Федэралісты — прыхільнікі федэратыўнай арганізацыі або іх дзяржавы, або ўсіх дзяржаў наогул. У першай палове XIX стагоддзя сярод дэмакратаў і радыкалаў было даволі шырока распаўсюджана вераванне ў надыход такога часу, «калі народы, забыўшыся пра спрэчкі, у адзіную сям'ю злучацца»; такое, па словах Пушкіна, было перакананне Міцкевіча, так думалі і многія іншыя; перакананым прыхільнікам гэтай ідэі быў Мадзіні. Аднак у такім агульным выглядзе гэта вераванне не паслужыла да стварэння на яго глебе арганізаванай групы; толькі ў дачыненні да некаторых дзяржаў федэралізм не раз з'яўляўся аб'яднаўчым пачаткам моцных партый.
У Еўропе «федэралістамі» («федэраламі») часам называюць тых, хто выступае за агульны федэральны ўрад, з размеркаванымі ўладамі на рэгіянальным, нацыянальным і наднацыянальным узроўнях. Еўрапейскі федэралізм паўстаў у пасляваеннай Еўропе, і адной з найбольш важных ініцыятыў у гэтым кірунку была прамова Уінстана Чэрчыля ў Цюрыху ў 1946 годзе.
Рэтрасексуальнасць
Рэтрасексуальнасць  ( — «назад» +  — «палавы») — характарыстыка паводзін гетэрасексуальнага мужчыны, якія праяўляюцца ці ў значэнні «мужык–рабацяга» без «мачызму» і маргінальнай схільнасці да выпіўкі, ці інтэлігент з манерамі джэнтльмена і схільнасцю ў адзежы ў духу ранніх 60–х гадоў — маскуліннасць, таксама можа мецца на ўвазе, што мужчына прытрымліваецца паводзін з процілеглым полам як мача, але не звяртаецца да агрэсіўна–дэманстрацыйнай падачы сябе.
Паходжанне тэрміна
Увёў у шырокі ўжытак тэрмін retrosexual як і паняцце метрасексуальнасці  — брытанскі журналіст Марк Сімпсан, калумніст такіх вядомых часопісаў і газет як The Times, The Guardian, GQ Style, Vogues Hommes International, The Independent on Sunday і інш. Сімпсан выкарыстоўваў гэты тэрмін, характарызуючы стыль Дэвіда Бэкхэма.
Варта зазначыць, што аўтарам самога слова «рэтрасексуал» Сімпсан не з'яўляецца. У 1994 годзе спявачка Бібі Б'юэл (Bebe Buell) выпусціла альбом «Retrosexual»; яшчэ ў 90-я гады гэта слова магло насіць гумарыстычнае адценне і выкарыстоўвацца для абазначэння чалавека, які ў апошні раз займаўся каханнем так даўно, што гэта можна аднесці да вобласці паданняў (It's been so long I've become a retrosexual. ).
Ужыванне тэрміна
У стаўленні да мужчыны тэрмін «рэтрасексуал» можа тлумачыцца дваяк: гэта або «свой хлопец» з суседняга двара, просты «сапраўдны мужык-рабацяга» без «мачызму» і маргінальнай схільнасці да выпіўкі і дармаедства, або інтэлігентны мужчына з манерамі джэнтльмена і схільнасцю да адзежы ў духу ранніх 60-х гадоў.
Сядзібна-паркавы ансамбль (Двор Нізгалава)
Сядзібна-паркавы ансамбль Мядзведскіх — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры другой паловы XIX ст. Створаны на ўскраіне в. Двор Нізгалава (Бешанковіцкі раён), на беразе р. Ула, у стылі позняга класіцызму. Комплекс уключае: гасподу (пашкоджаная ў 1944 г., адноўленая ў 1970 г.), афіцыну, кухню, вяндлярню, два гаспадарчыя корпусы.
Архітэктура
Гаспода — простакутны ў плане аднапавярховы мураваны аб'ём, накрыты вальмавым дахам. У пластыцы фасадаў выкарыстаныя элементы класіцызму з характэрнай для другой паловы XIX ст. адвольнай трактоўкай ордару.
Парк
Ад гасподы да поймы ракі спускаюцца чатыры тэрасы, абсаджаныя шпалерамі з елкі звычайнай. Тэрыторыя сядзібнай забудовы злучаецца з паркавай зонай невялікімі курцінамі з елак, хвояў і клёнаў. Кампазіцыя парку (плошча 4 га) — прыклад перабудовы рэгулярнага парку (элементы якога зберагліся) у пейзажны. Рэгулярны парк складаўся з дзевяці аднолькавых баскетаў, якія дзяліліся чатырма падоўжанымі і чатырма папярочнымі алеямі з круглымі пляцоўкамі на перакрыжаваннях. Пры перабудове парку ў пейзажны высаджаныя экзоты і дэкаратыўны хмызняк, на месцы падоўжаных алей зробленыя маляўнічыя палянкі. Сярод насаджэнняў парку лепшы ў рэспубліцы экзэмпляр бярозы далекарлійскай (вышыня 17 м, дыяметр ствала 58 см), рэдкі на Беларусі кедр еўрапейскі калонападобны (вышыня 12 м, дыяметр ствала 48 см).
На тэрыторыі былой сядзібы размешчана школа. Комплекс — помнік рэспубліканскага значэння.
Паўночна-Браварскі масіў
Паўночна-Браварскі масіў ці Піўнічна-Браварскі масыў (Північно-Броварський масив) — жылы масіў у Дняпроўскім раёне горада Кіева. Асноўная забудова масіва — у 1965—1975 гадах. Бліжэйшыя станцыі метро — «Дарніца» і «Чарнігаўская».
Масіў размешчаны на міжмагістральных тэрыторыі і не перасякаецца па вуліцах, па якіх праходзіць транзітны транспарт. Тры мікрараёны забудаваны 9-ці, 12-ці і 16-ці павярховымі жылымі дамамі. У кожным мікрараёне — школа, дзіцячыя дашкольныя ўстановы. У забудове масіва — першы ў Кіеве 12-павярховы буйнапанэльны жылы дом крывалінейнай канфігурацыі. Галоўная магістраль масіва — вуліца Андрэя Малышка. На плошчы каля парку «Перамога» размешчаны гатэль «Браціслава» і дзіцячы універмаг «Дзіцячы свет».
Архітэктура
Камсамольскі масіў аддзелены ад Васкрасенскага масіва Мірапольскай вуліцы і зялёным масівам парку «Перамога» з заходу вуліцы мясцовага значэння (Аляксандра Бойчанка, Генерала Жмаченко, Дарніцкі бульвар) ён падзелены на тры буйныя мікрараёна, добра прадуманае функцыянальнае занаванне. Узбуйненыя школы на 1604 і 2352 вучняў сканцэнтраваныя на адным участку і маюць спалучана спартовае ядро. Дзіцячыя сады-яслі вынесеныя за межы жылых двароў.
Плоска (Брэсцкі раён)
Пло́ска — былая вёска ў складзе Тэльмінскага сельсавета Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці, у прыгараднай зоне, за 4 км на поўнач ад Брэста, 2,5 км ад чыгуначнай станцыі Брэст-Усходні, на захадзе — меліярацыйны канал. Транспартныя сувязі па Брэсцкай акружной аўтадарозе.
З 1 чэрвеня 2007 года вёска Плоска ўвайшла ў склад горада Брэст.
У складзе камунальнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Брэсцкі» (цэнтр — в. Тэльмы-1).
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вёска вядома з 17 ст. як сяло ў Брэсцкім павеце і ваяводсте ВКЛ. У 1698 годзе ўласнасць брэсцкіх езуітаў.
Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, у Слонімскай, з 1797 года — у Літоўскай, з 1801 года — у Гродзенскай губернях. Вёска была цэнтрам вотчыннага маёнтка ў Брэсцкім павеце, у які ўваходзілі фальварак Плянта, в. Агароднікі і частка в. Астрамечава.
З 1846 года ўласнасць пані Любаноўскай. У 1897 годзе вёска ў Косіцкай воласці Брэсцкага павета, працаваў хлебазапасны магазін.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, у Косіцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
Герб Сен-Бартэльмі
На белым фоне гэты герб служыць неафіцыйным сцягам Сен-Бартэльмі.
BMW Z1
БМВ Z1— двухмесны родстар, распрацаваны нямецкім аўтавытворцам BMW, натхнёны яго знакамітым папярэднікам 507. Ён выпускаўся з сакавіка 1989 года па чэрвень 1991 года. Z1 меў асаблівыя дзверы, якія хаваліся ў дзвярныя парогі. У агульнай складанасці было выпушчана 8000 аўтамабіляў. Усе мадэлі Z1 былі з левым рулём.
Гісторыя
Першы ўзор Z1 быў прадстаўлены для прэсы кампаніяй BMW у 1986 годзе, а афіцыйная прэзентацыя адбылася ў 1987 годзе на Франкфурцкім аўтасалоне. Першапачатковы попыт быў настолькі вялікім, што BMW да пачатку вытворчасці мела ўжо 5000 заказаў. Тым не менш, попыт значна ўпаў прыкладна ў 1988 годзе і BMW спыніў вытворчасць у 1991 годзе. Ёсць меркаванне, што падзенне попыту было абумоўлена першапачатковым завышаным попытам ад спекулятыўных інвестараў. Аднак у 1988 годзе BMW паведаміла, што яна мае 35000 заказаў на Z1.
Распрацоўка BMW Z1 заняла тры гады і вялася ўласным падраздзяленнем BMW Forschung und Technik GmbH. Стварэнне Z1 прыпісваецца Ульрыху Безу і яго камандзе ў BMW Technik GmbH (Харм Лагаай, Аляксандр Прэгль, Рудольф Мюлер, Луц Янсен, Вольф-Генрык Менке, Дытэр Шафнер, Клаўс Фаўст, Сабіна Зямелка, Патрык Аюб і Стэфан Старк). Кіраванне праектам было перададзена Клаўсу Фаўсту, калі Без перайшоў у Porsche AG ў кастрычніку 1988 года.
На BMW Z1 былі распрацаваны і дэбюціравалі новыя тэхналогіі. Дызайнер Z1 Харм Лагаай адзначаў, што вытворчасць Z1 дапамагла BMW зарэгістрыраваць патэнты на высокаінтэнсіўныя газаразрадныя лямпы, трубчасты каркас, механізм дзверы і шасі асновы кузава.
Z-серыя
Літара Z у абазначэнні Z1 першапачаткова азначала Zukunft (што азначала будучыня) і пасля была распаўсюджана на іншыя машыны ў серыі: Z3, Z4 і Z8). Усе гэтыя аўтамабілі (у тым ліку і Z1) былі двухдзверныя родстары (за выключэннем некалькіх М купэ і мадэляў Z3 і Z4 са складным жорсткім дахам).
Шасі
Шасі было распрацавана спецыяльна для Z1 і мела шэраг інавацыйных функцый: зменныя кузаўныя панэлі, неперарыўныя цынкавыя зварныя швы, састаўное днішча, і незвычайныя дзверы. Некаторыя часткі аўтамабіля (уключаючы рухавік, каробку перадач і пярэднюю падвеску) былі запазычаныя ад BMW E30 325i і 325Ix, але Z1 шмат у чым заставалася арыгінальнай.
Корпус быў выраблены з пластыка і можа быць цалкам зняты з шасі. Бакавыя панэлі і дзверы вырабляліся з XENOY тэрмапластыка вытворчасці General Electric. Капот, багажнік і дах былі зроблены са шклапластыкавых камплектуючых Seger + Hoffman AG. Аўтамабіль быў афарбаваны спецыяльным эластычным лакам, распрацаваным сумесна AKZO Coatings і BMW Technik GmbH.
Падчас запуску продаж Z1 BMW прапанаваў уладальнікам набыць дадатковы набор кузаўных панэляў і час ад часу мяняць колер аўтамабіля. Аўтамабіль мог рухацца зусім без кузаўных панэляў, які і Pontiac Fiero. BMW адзначылі, што кузаў можа быць цалкам зменены за 40 хвілін, але ўладальнікі Z1 паведамлялі, што гэта вельмі аптымістычная ацэнка.
Увесь аўтамабіль быў распрацаваны з улікам аэрадынамікі. У прыватнасці, усё днішча цалкам плоскае, а глушыцель і задні бампер былі распрацаваны ў якасці інтэгральных аэрадынамічных кампанентаў для памяншэння турбулентнасці і задняга ўздыму. Пярэдні бампер, як паведамляецца, стварае зону высокага ціску перад пярэднімі коламі, што павялічвае цягу пярэдніх колаў. Z1 мае каэфіцыент аэрадынамічнага супраціўлення 0.36 Cd уверсе і 0,43 Cd унізе.
Дзверы
Дзверы з’язджаюць вертыкальна ўніз у корпус аўтамабіля, а не адчыняюцца ўбок або ўверх. Першым аўтамабілем з хаваючыміся дзвярыма быў Kaiser Darrin; яны слізгалі наперад у пярэднія крылы. Натхненне на такую думку прыйшло з больш традыцыйных родстараў, якія часта аснашчаюцца здымнымі металічнымі або тканіннымі дзвярыма. Так як здымныя дзверы не ўпісваліся ў канцэпцыю распрацоўваючагася БМВ, замест іх былі ўсталяваныя высоўныя дзверы.
Кузаў з яго высокімі парогамі, прапануе супрацьаварыйную ахову, нягледзячы на тып дзвярэй, таму аўтамабіль можа быць законна і бяспечна ездзіць нават з апушчанымі ўніз дзвярыма, але гэта незаконна ў ЗША
Вокнамі можна кіраваць незалежна ад дзвярэй, тым не менш, яны засоўваюцца аўтаматычна, калі дзверы апускаюцца. І вокны і дзверы прыводзяцца ў дзеянне ад электрарухавікоў праз зубчастыя гумовыя рамяні, але могуць рухацца і ўручную ў экстранай сітуацыі.
Трансмісія
І рухавік (БМВ M20B25) і пяціступеньчатая механічная каробка перадач (Getrag 260/5) былі атрыманы ад спартыўнага Е30 мадэлі 325i. 2.5-літровы (2494 см3) 12-клапанны SOHC радны шасціцыліндравы рухавік размешчаны з нахілам 20 градусаў направа, каб кампенсаваць нізкую лінію даха. Рухавік выдае 168 к.с. пры 5800 аб/хв. і 222 Нм круцільнага моманту
Падвеска
Для Z1 была спецыяльна распрацавана задняя падвеска, якую назвалі Z воссю. Таксама ён быў адным з першых BMW з усталяванай шматрычагавай канструкцыяй. У 1990-я гады Z вось была выкарыстана ў розных аўтамабілях групы BMW, у тым ліку Е36 3 серыі і R40 Rover 75.
Вытворчасць
BMW выпусціла ўсяго 8000 штук Z1. Большасць з іх (6443) былі прададзеныя BMW на родным нямецкім рынку. Італія, краіна, якая ў выніку атрымала другую па велічыні колькасць Z1, усяго атрымала менш за 7% ад агульнага аб'ёму прададзеных на нямецкім рынку аўтамабіляў. Як паведамлялася, BMW быў не ў стане зрабіць больш за 10-20 Z1 машын у дзень. Ні адной машыны афіцыйна не было прададзена ў Паўночнай Амерыцы, але былі прыклады самастойна імпартаваных аўтамабіляў.
Ёсць інфармацыя, што BMW сабраў 12 экзэмпляраў Z1 на працягу 1986 і 1987 гадоў, такім чынам давёўшы іх агульную колькасць да 8012 машын. Тым не менш, большасць крыніц сыходзіцца на 8000 штуках.
Больш за палову ўсіх Z1 аўтамабіляў (у прыватнасці, 4091) былі зроблены ў варыянце 1990 мадэльнага года. Семдзесят восем Z1 былі выкарыстаны ў якасці тэставых аўтамабіляў, але большасць з іх былі пазней прададзеныя без гарантыі, і, як мяркуецца, па больш нізкай цане.
Z1 быў даступны ў шасці колерах кузава і чатырох колерах інтэр’еру. Большасць (6177 экзэмпляраў) былі чырвоныя, чорныя або зялёныя з цёмна-шэрым інтэр’ерам. Светла-жоўты экстэр’ер (fun-gelb або fun yellow; зроблена 133 штукі) або чырвоны інтэр’ер (38 штук) з’яўляюцца самымі рэдкімі варыянтамі колеру Z1. Колеры сіні басейн (swimming pool blue) і такі аранжавы (oh-so-orange) былі зарэзервіраваны для аўтамабіляў дызайнераў, Беза і Лагаая.
Як паведамляецца, дзесьці 1101 аўтамабіль Z1 быў прададзены без папярэднеўстаноўленых на заводзе радыё. У гэтых аўтамабілях спецыялісты BMWS AG пасля ўсталёўвалі радыёпрыёмнікі Sony.
Ніводны з Z1 не быў прададзены з кандыцыянерам. Прыборная панэль была вельмі маленькай і не хапала месца для інсталяцыі адначасова цепла- і ахаладжальных прыбораў. Некаторыя Z1 былі дааснашчаны кандыцыянерам ад BMW E30, але, як паведамляецца, у іх былі зняты абагравальныя печкі.
У мадэлях Z1, якія экспартыраваліся ў Францыю, фары мелі жоўты колер.
Цана
Новыя аўтамабілі Z1 прадаваліся ад 83 000 да 89 000 ДМ або ад €42 000 да €45 500. Па стану на 2001 год, патрыманы аўтамабіль BMW Z1 прадаваўся ад 125 000 да 250 000 французскіх франкаў (ад €19 000 да €28 000) у Францыі, ў тым ліку 19.6% ПДВ. У 2004 годзе за адзін экзэмпляр было выручана крыху больш за £20 000 на аўкцыёне Бонэма. У 2006 годзе Z1 можна было набыць у Францыі па цане ад €25 000 да €30 000 для аўтамабіляў у ідэальным стане з невялікім прабегам. У 2016 годзе цана на Z1 складае ад €34 950.
Атрыбутыка і іншая інфармацыя
Minichamps, Schabak, Revell і Herpa зрабілі металічныя і пластыкавыя мадэлі Z1. Акрамя таго, ў Францыі былі выпушчаныя 16 000 тэлефонных карт (10 000 у лютым 1992 года і 6 000 у лістападзе 1997 года) з фатаграфіямі Z1.
BMW Z1 таксама прымаў удзел у фільме Джэкі Чана Даспехі Бога 2: аперацыя «Кондар».
BMW Z1 быў паказаны ў эпізодзе серыяла  ў 2014 годзе. Аўтары купілі машыну з нестандартным жоўтым колерам і вырашылі перафарбаваць здымныя панэлі назад у чырвоны. Эд Чайна агучыў, што BMW пры продажы прапанаваў пакупнікам дадатковыя кузаўныя панэлі, як аксэсуар, і што панэлі (г.зн., і колер аўтамабіля) могуць быць зменены на працягу 40 хвілін. На жаль, ім спатрэбілася шэсць гадзін, каб зняць усе панэлі кузава з аўтамабіля.
Кельцкія тапонімы
Кельцкія тапонімы — геаграфічныя назвы кельцкага паходжання. У старажытнасці кельты былі шырока распаўсюджаны ў Еўропе, таму многія еўрапейскія тапонімы маюць кельцкае паходжанне: Дунай (Danuvius) і Рэйн (агульны корань з Рона), Альпы (хоць ёсць версія пра дакельцкае паходжанне гэтага ароніма) , Апеніны (ад *penn — пагорак) , Ардэны (ад *ardu — высока)
Акрамя аронімаў і гідронімаў кельцкімі лічацца шэраг айконімаў, якія маюць аснову dunum (замак, крэпасць): Верден і Лейдэн. Кельцкімі лічацца таксама шэраг тапонімаў у паўночнай Італіі: Верона (альховае поле), Генуя (вусце) і Брэшыя (гара). Кельцкія тапонімы назіраюцца і ў Брытаніі: Тэмза (*tames — цёмная)
Беларуская драматычная дружына
Беларуская драматычная дружына — тэатральны калектыў пры Беларускім клубе ў Вільні, які існаваў у 1916—1917 і маі 1918 года пад кіраўніцтвам беларускага драматурга Францішка Аляхновіча.
Гісторыя
Напачатку сваёй дзейнасці калектыў наладжваў музычна-драматычныя паказы тыпу кабарэ. 15 кастрычніка 1916 года ў зале работніцкага клуба на Варонняй вуліцы быў паказаны першы драматычны спектакль «Хам» паводле п'есы Элізы Ажэшкі. Наступнай прэм'ерай калектыву становіцца дэбютная п'еса Францішка Аляхновіча «На Антокалі», пастаўленая 26 снежня 1916 года на сцэне цырка на Лукішскім плошчы. У 1916—1917 гадах таксама ставяцца: «На вёсцы», «Калісь», «Бутрым Няміра», «Манька», «Базылішк» і «Чорт і баба» (з музыкай Станіслава Манюшкі) Ф. Аляхновіча, «Міхалка» Далецкіх, «У зімовы вечар» паводле Э. Ажэшкі, «Як яны ажаніліся» В. Валодзьскага, «Паўлінка» Янкі Купалы, «Мядзведзь» Антона Чэхава, пазней — «П'етра Каруза» П. Брака, «Антось Лата» Якуба Коласа, сцэнічная фантазія «У купальскую ноч».
У канцы лютага 1917 года тэатр мае ўжо сваю ўласную сцэну ў новым памяшканні Беларускага клуба на Віленскай вул. № 28, дзе спектаклі адбываюцца што нядзелю. Улетку з прычыны рэквізіцыі гэтага памяшкання ваеннаю ўладаю клуб разам з тэатрам перабіраецца на Юраўскі праспект № 22, дзе таксама знаходзіцца сцэна.
У 1918 калектыў быў рэарганізаваны ў Народны тэатр, узначаляваны акцёрам былога калектыву спяваком А. Бароўскім. У 1919 годзе на аснове Народнага тэатра меркавалася стварыць Беларускі дзяржаўны тэатр у Вільні, але задума не была ажыццеўлена.
Сядзібна-паркавы ансамбль Рудніцкіх (Асада Дзедзіна)
Сядзібна-паркавы ансамбль Рудніцкіх — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры класіцызму. Створаны ў 1810—1820 гадах у в. Асада Дзедзіна (Мёрскі раён) па заказе дваранскага суддзі А. Рудніцкага, архітэктар Віткоўскі. Апошні ўладальнік Вішнявецкі.
Архітэктура
Кампазіцыйны цэнтр комплексу — мураваная гаспода, перад якою быў разбіты пейзажны парк (захаваліся фрагменты). Гаспода — прамавугольны ў плане двухпавярховы будынак, накрыты вальмавым дахам. Цэнтр галоўнага фасада вылучаны чатырохкалонным порцікам з трохвугольным франтонам. У аздобе фасадаў выкарыстаныя пілястры, рустоўка, прафіляваныя карнізы. Планіроўка анфіладна-калідорная. Пад будынкам скляпеністыя сутарэнні. Гаспадарчыя пабудовы з каменю (1849 г.) размешчаны ва ўсходняй частцы сядзібы.
Герб Сен-П’ер і Мікелона
Герб Сен-П'ера і Мікелона вядомы з 1940-х гадоў.
Сядзібна-паркавы ансамбль Рудніцкіх (Асада Дзедзіна)
Архітэктура
Гаспода выкарыстоўваецца як адміністрацыйны будынак. Комплекс — помнік рэспубліканскага значэння.
Герб Сен-П’ер і Мікелона
Уяўляе сабой шчыт, у блакітным поле якога плыве карака пад залатымі ветразямі. Карабель сімвалізуе «Grande Hermine» — судна, на якім Жак Карцье прыбыў на Сен-П'ер 15 чэрвеня 1535 года. У главе шчыта знаходзяцца тры сцягі, якія сімвалізуюць першапачатковы этнічны склад астравоў: правы ўяўляе сцяг Басконіі, сярэдні — Брэтані і левы — Нармандыі. Карона ўяўляе сабой пяць стылізаваных паруснікаў. Дэвіз Сен-П'ера і Мікелона: «A mare labor» («Праца з мора» ). Значэнне акіяна для жыцця астравоў таксама сімвалізуюць якары за гербавым шчытом.
Янка Дзягілева
Яна Станіславаўна «Янка» Дзягілева (Яна Станиславовна Дягилева;  — ) — савецкая паэтэса, спявачка і адна з самых яркіх дзеячоў сібірскага андэграўнда. Грала сольна, выступала з іншымі, у тым ліку Ягорам Летавым, і ў гуртах «Гражданская Оборона» («Грамадзянская Абарона»), «Великие Октябри» («Вялікія Кастрычнікі»). На творчась Дзягілевай моцна паўплылі Летаў і Аляксандр Башлачоў. Тэмамі яе песень былі адчай і дэпрэсія, нігілізм і негатыўны настрой народа. Яе трагічная смерць у 1991 годзе стала сімвалам заняпадка сібірскага андэграўнда.
Біяграфія
Янка (пры нараджэнні Яна) Дзягілева нарадзілася 4 верасня 1966 года у Новасібірску ў сям’і інжынераў — Станіслава Дзягілева і Галіны Дзягілевай. Мела продкаў рускага, украінскага і чэшскага паходжання. На працягу аднаго года хадзіла ў музычную школу і вучылася граць на піяніна. Пасля зацікавілась гітарай. Яшчэ ў школе Янка пачала пісаць вершы, але пазней яны былі страчаны. У 1984 годзе паступіла ў Новасібірскі інстытут інжынераў воднага транспарту, але на другім курсе пакінула яго. У гэты перыяд яна была членам ансамбля палітычнай песні «Аміга». Першы з захаваных вершаў Янкі быў напісаны ў 1985 годзе. У снежні 1985 года яна ездзіла ў Ленінград, дзе, магчыма, сустрэлася з Аляксандрам Башлачовым. У кастрычніку 1986 года маці Янкі памерла ад раку.
У красавіку 1987 Янка сустрэла Ягора Летава і далучыўся да яго гурта Гражданская оборона (Гр. Об.). З 1988 па 1990 год Янка гастралявала і выступала з гуртам. Запісала свой першы альбом «Не паложана» (Не положено) у студзені 1988 года. Яе першы выступ перад вялікай аўдыторыяй адбыўся 24 чэрвеня 1988 года на фестывалі панка ў Цюмені, і быў запісаны як альбом «Дэкласаваным элементам» (Деклассированным элементам). Першы канцэрт Янкі адбыўся ў 1989 годзе, канцэрт быў арганізаваны Сяргеем Фірсавым, які стаў першым прадзюсарам Янкі. Альбом Прададзена! (Продано!) быў запісаны ў кватэры Фірсава. Апошнія вядомыя публічныя выступы Янкі адбыліся ў лістападзе 1990 года ў Іркуцку, Ангарску і Ленінградзе. Свае апошнія песні («Выше ноги от земли», «На дороге пятак», «Про чёртиков» і «Придёт Вода» Янка запісвала ў інтэрнаце Новасібірскага электратэхнічнага інстытута.
9 мая 1991 г. лічыцца афіцыйнай датай смерці Янкі. Вечарам гэтага дня яна пакінула вёску бацькоў і не вярнулася. Яе цела было знойдзена рыбаком на рацэ Іня 17 мая. Мяркуецца, што яна патанула каля чыгуначнага вакзала Навараднікава (каля 40 км уверх па плыні ад месца выяўлення цела). 19 траўня адбылася пахаванне на Новасібірскіх могілках, на якім прсутнічала больш за тысячу чалавек.
Дакладны час, месца і абставіны смерці Янкі пакуль невядомыя. Па адным версіям, яна пакінула жыццё самагубствам, па іншым — яна была забіта. Суд прызнаў яе смерць вынікам няшчасныга выпадка. Прыхільнікі тэорыі аб самагубстве выказвалі розныя здагадкі аб магчымых матывах. Вядома, што зімой-вясной 1991 года Янка пакутавала ад дэпрэсіі. Незадоўга да смерці Яны, 23 красавіка, з-за халатнасці лекараў загінуў яе зводны брат Сяргей Шуракоў.
Чуткі пра забойства Янкі пацвярджалісялася тым, што яе чэрап быў разбіты, а ў лёгкіх не было вады (што сведчыць пра тое, што яна памерла, перш чым трапіць ў раку). Аднак дакументальна гэтыя звесткі не пацверджаны; прыхільнікі дадзенай версіі тлумачаць гэта нежаданнем міліцыі брацца за расследаванне забойства.
Па непацверджаных звестках, 10 мая 1991 г. некалькі сяброў Янкі атрымалі ад яе паштоўкі. Тэкст быў прыкладна такім: «Няхай у цябе ўсё будзе добра. Я вельмі люблю цябе. Няхай Бог абараняе вас ад няшчасця».
Янка і яе творчасць пасля яе смерці набылі больш папулярнасці.
Свята-Троіцкая царква (Даўгінава)
Свята-Троіцкая царква — праваслаўны храм у аг. Даўгінава (Вілейскі раён). Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю.
Гісторыя
Пабудаваная ў другой палове XIX ст. (да 1886 г.) з цэглы.