cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Харэзм
Ад арабскага заваявання да заваявання сельджукамі
У 1017 годзе Харэзм быў падпарадкаваны султану Махмуду Газневі, а ў 1043 годзе заваяваны цюркамі-сельджукамі.
Дзяржава Харэзмшахаў
Пры харэзмшаху Ала ад-Дзін Тэкешы (1172—1200) Харэзм ператвараецца ў велізарную імперыю. У 1194 годзе войска харэзмшаха разбіваюць войска апошняга іранскага сельджукіда Тагрул-бека і замацоўваюць суверэнітэт Харэзма над Іранам; у 1195 г. багдадскі халіф Насір церпіць паражэнне ў баі з харэзмійцамі і прызнае ўладу Тэкеша над усходнім Іракам. Паспяховыя паходы на ўсход, супраць каракітаяў, адчыняюць Тэкешу дарогу ў Бухару.
Сын Тэкеша Ала ад-Дзін Мухамед II у 1200—1220 завяршае справа бацькі. Ён адымае ў каракітаяў Самарканд і Атрар, распасцірае сваю ўладу на далёкую вобласць Газны на поўдні Афганістана, падпарадкоўвае заходні Іран і Азербайджан. Войска Мухамеда прадпрымае паход на Багдад, не ўдалы, зрэшты, з-за надыходу ранняй зімы, якая закрыла перавалы, і з-за вестак пра з'яўленне на ўсходніх межах Харэзмскай імперыі мангольскага войска.
Мангольскі перыяд
Сын харэзмшаха Джэлал ад-Дзін Мангуберды працягваў барацьбу з манголамі да 1231 года. Ён двойчы разграміў войска манголаў на тэрыторыі сучаснага Афганістана, але быў разбіты самім Чынгізханам у бітве пры р. Інд. Джэлал ад-Дзін Мангуберды загінуў у 1231 годзе ў Закаўказзі. Апошнім нашчадкам роду харэзмшахаў-ануштэгінідаў быў Сайф-ад-дзін Кутуз, якому ненадоўга ў 1259 годзе ўдалося прыйсці да ўлады ў Егіпце. Яго войскі на чале з вайскаводам Бейбарсам змаглі, нарэшце, спыніць манголаў у бітве пры Айн-Джалуце ў 1260 годзе.
З 1220 года Харэзм апынуўся ў складзе Мангольскай імперыі, пазней у Залатой Ардзе. У гэты перыяд Ургенч быў нанова адбудаваны і стаў адным з галоўных гандлёвых цэнтраў Цэнтральнай Азіі. Культура харэзмійцаў адыграла значную ролю ў культурным развіцці Залатой Арды. У 1359 годзе Харэзм на чале з прадстаўнікамі дынастыі Суфі-кунгратаў здабыў незалежнасць ад Залатой Арды. Аднак, пазней ён стаў арэнай барацьбы паміж Цімурам і ханам Залатой Арды Тахтамышам. Урэшце ён увайшоў у склад імперыі Цімура.
Харэзм у XVI — першай палове XVIII стагоддзя
У 1505 годзе Харэзм увайшоў у склад дзяржавы Мухамада Шэйбані-хана. У сувязі са змяненнем рэчышча Амудар'і ў 1573 годзе сталіца Харэзма была перанесена ў Хіву. З XVII стагоддзя ў гістарыяграфіі Харэзм стаў называцца Хівінскім ханствам. Афіцыйнай назвай дзяржавы з'яўлялася старажытная назва — Харэзм. З 1511 года па 1770 год Харэзмам кіравала дынастыя шыбанідаў.
Харэзм у другой палове XVIII — пачатку XX стагоддзя
У 1770-х гадах да ўлады ў Харэзме прыйшлі прадстаўнікі ўзбекскай дынастыі кунграт. Заснавальнікам дынастыі быў Мухамад Амін-бій. У гэты перыяд былі пабудаваны шэдэўры архітэктуры Харэзма ў сталіцы Хіве. У 1873 годзе ў часы кіравання Мухамад Рахім-хана II Харэзм стаў васалам Расійскай імперыі. Кунграты кіравалі да 1920 года, калі былі зрынуты ў выніку ўварвання Чырвонай Арміі.
Цімафей Ігаравіч Лукашэвіч
Цімафей Лукашэвіч (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца мінскага «Трактара».
Клубная кар’ера
З 2015 года пачаў выступаць за дубль мінскага «Дынама» і на наступны год трывала замацаваўся ў яго складзе. У студзені 2017 года падоўжыў кантракт з «Дынама», а ў сакавіку быў аддадзены ў арэнду ў першалігавы «Прамень». Неўзабаве замацаваўся ў аснове, і першапачаткова разлічаная на паўгады арэнда была падоўжана на ўвесь сезон. Па выніках сезона дапамог «Промню» выйсці ў Вышэйшую лігу.
У студзені 2018 года, пакінуўшы «Дынама», падпісаў паўнавартасны кантракт з «Промнем». Пачынаў сезон 2018 у стартавым складзе, з верасня з-за траўмы страціў месца на полі.
У пачатку 2019 года ў сувязі з пераездам «Промня» ў Магілёў і аб’яднаннем з мясцовым «Дняпром» стаў іграком аб’яднанай каманды, якая атрымала назву «Дняпро». У жніўні 2019 года на правах арэнды далучыўся да мікашэвіцкага «Граніта», дзе часцей выхадзіў на замену. Па заканчэнні сезона 2019 пакінуў магілёўскі клуб.
У лютым 2021 года далучыўся да рагачоўскага «Макслайна». Па выніках сезона 2021 дапамог камандзе выйсці ў Першую лігу. У лютым 2022 года падоўжыў пагадненне з рагачоўскім клубам. Пачынаў сезон 2022 у стартавым складзе каманды, з лета стаў часцей выхадзіць на замену. У лютым 2023 года стала вядома, што абаронца застаецца ў «Макслайне» на сезон 2023, аднак на полі не з’яўляўся.
У ліпені 2023 года перайшоў у мінскі «Трактар».
Тэорыя мностваў
Тэо́рыя мно́стваў — раздзел матэматыкі, у якім вывучаюцца агульныя ўласцівасці мностваў.
Сучасныя даследаванні тэорыі мностваў былі пачаты Георгам Кантарам і Рыхардам Дэдэкіндам у 1870-х гадах. Г. Кантар увёў паняцці магутнасці мноства, даказаў незлічальнасць мноства рэчаісных лікаў, сфармуляваў паняцце актуальна бясконцага. Пасля адкрыцця парадоксаў наіўнай тэорыі мностваў, у пачатку XX стагоддзя былі прапанаваны шматлікія сістэмы аксіём, сярод якіх самай вядомай з’яўляецца сістэма Цэрмела-Фрэнкеля, з аксіёмай выбару. Тэорыя мностваў разглядаецца як базіс матэматыкі.
Метады тэорыі мностваў знаходзяць прымяненне ў класічных галінах матэматыкі (напрыклад, якаснай тэорыі дыферэнцыяльных ураўненняў, варыяцыйным злічэнні, тэорыі імавернасцей). Развіццё тэорыі мностваў глыбока паўплывала на разуменне самога прадмета матэматыкі. Так, тэорыя мностваў з’яўляецца фундаментам шэрагу матэматычных дысцыплін (напрыклад, тэорыі функцый рэчаіснай пераменнай, агульнай тапалогіі, агульнай алгебры, функцыянальнага аналізу).
Асноўныя паняцці
Паняцце мноства адносіцца да першапачатковых матэматычных паняццяў і можа быць патлумачана толькі на прыкладах. Так, можна казаць пра мноства людзей, якія жывуць на нашай планеце ў дадзены момант часу, пра мноства кропак дадзенай геаметрычнай фігуры, пра мноства рашэнняў дадзенага дыферэнцыяльнага ўраўнення. Людзі, якія жывуць на нашай планеце ў дадзены момант часу, кропкі дадзенай геаметрычнай фігуры, рашэнне дадзенага дыферэнцыяльнага ўраўнення з’яўляюцца элементамі адпаведнага мноства.
Адным з асноўных паняццяў тэорыі мностваў з’яўляецца паняцце прыналежнасці элемента мноству. У якасці абазначэння таго, што прадмет
a
належыць мноству
А
, пішуць a\in A. (Калі
не належыць
, то пішуць , a \not\in A.)
Мноства A лічыцца зададзеным, калі ўказана характарыстычная ўласцівасць элементаў гэтага мноства, г.зн. такая ўласцівасць, якой валодаюць ўсе элементы гэтага мноства і толькі яны; а калі дадзенай уласцівасці не мае ні адзін з элементаў, то гавораць, што такая ўласцівасць вызначае пустое мноства.
Можа здарыцца, што характарыстычнай уласцівасцю, якая вызначае мноства
, не валодае наогул ні адзін з элементаў; тады кажуць, то такая ўласцівасць вызначае пустое мноства і пішуць. Напрыклад, мноства рэчаісных рашэнняў ураўнення х² = −1 пустое.
Калі адначасова выканана A\subset B і B\subset A, то кажуць, што мноствы A і B роўныя, і пішуць A = B.
Аб’яднаннем A \cup B мностваў A і B называецца мноства, якое складаецца з усіх элементаў, якія належаць хаця б аднаму з мностваў A і B.
Перасячэннем A \cap B мностваў A і B называецца мноства, якое складаецца з усіх элементаў, якія належаць як A, так і B.
Аперацыі аб’яднання і перасячэння камутатыўныя, асацыятыўныя і ўзаемна дыстрыбутыўныя. Напрыклад,
У многіх раздзелах тэорыі мностваў разглядаюцца толькі такія мноства, якія ўтрымліваюцца ў некаторым фіксаваным мностве X.
Калі A — падмноства X і P — уласцівасць, якая характарызуе элементы з A, то пішуць Напрыклад, калі X — мноства ўсіх рэчаісных лікаў, а A — падмноства дадатных лікаў, то
Калі A\subset X, то мноства называецца дапаўненнем мноства A.
Аперацыі аб’яднання, перасячэння і дапаўненні звязаны т. зв. законамі дэ Моргана. Напрыклад,
Раздзел тэорыі мностваў, які займаецца даследаваннем аперацый над мноствамі (не толькі канечных, але і бесканечных аперацый), называецца алгебрай мностваў. Алгебра мностваў у сваю чаргу з’яўляецца асобным выпадкам тэорыі булевых алгебр.
Магутнасць мноства
Магчымасць параўнальнай колькаснай ацэнкі мностваў абапіраецца на паняцце ўзаемна адназначнай адпаведнасці (ці біекцыі) паміж двума мноствамі. Хай кожнаму элементу мноства A адпавядае па нейкім правіле ці законе некаторы вызначаны элемент мноства B, калі пры гэтым кожны элемент мноства B аказваецца пастаўленым ў адпаведнасць аднаму і толькі аднаму элементу мноства B, то кажуць, што паміж мноствамі A і B ўстаноўлена ўзаемна адназначная адпаведнасць (або біектыўнае адлюстраванне, або біекцыя).
Паміж двума канечнымі мноствамі можна ўстанавіць біекцыю тады і толькі тады, калі абодва мноства складаюцца з аднае і тае ж колькасці элементаў.
Калі мноства A роўнамагутнае мноству B, то мноствы A і B маюць адзін і той жа кардынальны лік. Іншымі словамі, мноствы A і B роўнамагутныя (эквівалентныя), калі паміж іх элементамі вызначана ўзаемна адназначная адпаведнасць.
Каштоўнасць паняцця магутнасці мноства вызначаецца існаваннем няроўнамагутных бясконцых мностваў. Бясконцыя мноствы, роўнамагутныя мноству ўсіх цэлых лікаў, называюцца злічальнымі (напрыклад, мноства рацыянальных лікаў). Аднак, мноства ўсіх рэчаісных лікаў мае магутнасць, большую за магутнасць злічальнага мноства, і яго магутнасць называецца магутнасцю кантынуума.
Гісторыя
Тэорыя мностваў была створана працамі матэматыкаў 19 ст., якія ставілі сабе мэтай распрацоўку асноў матэматычнага аналізу. Ужо ў першых працах у гэтай галіне (работы Б. Бальцана (В. Bolzano), П. Дзюбуа-Рэймона (P. Du Bois-Reymond), P. Дэдэкінда (R. Dedekind)), у якіх разглядаліся лікавыя мноствы ці мноствы функцый, ставілася пытанне аб колькасным параўнанні бясконцых мностваў. Ці з’яўляецца бесканечнасць мноства чыста адмоўнай уласцівасцю, якая не дапускае раздзялення, ці ж існуюць розныя прыступкі матэматычнай бесканечнасці, бесканечныя мноствы рознай колькаснай сілы, рознай «магутнасці»? Адказ на гэтае пытанне даў Г. Кантар (G. Cantor, 1871-83), які прадставіў амаль сучасны выклад тэорыі кардынальных лікаў і парадкавых лікаў і тэорыі цалкам упарадкаваных мностваў. Абагульняючы параўнанне канечных мностваў па колькасці іх элементаў, Г. Кантар вызначыў колькасную эквівалентнасць, або роўнамагутнасць, як магчымасць устанавіць паміж мноствамі ўзаемна адназначную адпаведнасць.
Заслуга Г. Кантара заключаецца не толькі ў вырашэнні праблемы магутнасці мноства, але і ў тым рашучым кроку, які зрабіў ён, разгледзеўшы мноствы, якія складаюцца з элементаў адвольнай прыроды. Пра тое, што крок да агульнасці быў цяжкім, сведчаць, па-першае, розныя супярэчнасці (антыноміі), якія былі адкрыты рознымі навукоўцамі к пачатку 20 ст. і прывялі да стварэння аксіяматычнай тэорыі мностваў, і, па-другое, тое, што натуральным чынам узнікшыя задачы (напрыклад, кантынуум-гіпотэза) аказаліся невырашальнымі.
Да другой палавіны XIX стагоддзя паняцце «мноства» не разглядалася як матэматычнае («мноства кніг на паліцы», «мноства чалавечых дабрадзейнасцей» і г. д. — усё гэта чыста бытавыя звароты). Становішча змянілася, калі нямецкі матэматык Георг Кантар распрацаваў сваю праграму стандартызацыі матэматыкі, у рамках якой любы матэматычны аб’ект павінен быць тым ці іншым «мноствам». Напрыклад, натуральны лік з пазіцыі Кантара варта разглядаць як мноства, якое складаецца з адзінага элемента іншага мноства, так званага «натуральнага рада», які, у сваю чаргу, сам з’яўляецца мноствам, бо задавальняе так званым аксіёмам Пеана. Пры гэтым агульнаму паняццю «мноства», якое разглядалася ім як цэнтральнае для матэматыкі, Кантар даваў вельмі размытыя вызначэнні, як напрыклад, «мноства ёсць многае, якое мысліцца як адзінае», і г. д. Гэта цалкам адпавядала намеру самога Кантара, які падкрэслена называў сваю праграму не «тэорыяй мностваў», сам гэты тэрмін з’явіўся шмат пазней, а «вучэннем аб мноствах» (Mengenlehre).
Праграма Кантара выклікала рэзкія пратэсты з боку шматлікіх яго сучаснікаў-матэматыкаў. Асабліва вылучаўся сваім непрымірымым да яе стаўленнем Леапольд Кронекер, які лічыў, што матэматычнымі аб’ектамі могуць лічыцца толькі натуральныя лікі і тое, што да іх непасрэдна зводзіцца (вядома яго фраза, што «Бог стварыў натуральныя лікі, а ўсё астатняе — справа рук чалавечых»). Цалкам адкінулі тэорыю мностваў і такія аўтарытэтныя матэматыкі, як Герман Шварц і Анры Пуанкарэ. Аднак, некаторыя іншыя матэматыкі — у прыватнасці, Готлаб Фрэге, Рыхард Дэдэкінд і Давід Гільберт — падтрымалі Кантара ў яго намеры перавесці ўсю матэматыку на тэарэтыка-множную мову. У прыватнасці, тэорыя мностваў стала асновай: тэорыі меры, тапалогіі, функцыянальнага аналізу.
Аднак скора высветлілася, што накіраванасць Кантара на адсутнасць абмежаванняў пры аперацыях з мноствамі (выражаная ім самім у прынцыпе «сутнасць матэматыкі заключаецца ў яе свабодзе») была недасканалая з самага пачатку, а іменна, быў знойдзены рад тэарэтыка-множных антыномій: аказалася, што пры выкарыстанні тэарэтыка-множных уяўленняў некаторыя сцвярджэнні могуць быць даказаны разам са сваімі адмаўленнямі (г.зн. процілеглымі сцвярджэннямі), а тады, згодна з правіламі класічнай логікі выказванняў, можа быць «даказана» абсалютна любое сцвярджэнне. Антыноміі адзначылі сабой поўны правал праграмы Кантара.
Далейшы ўклад у тэорыю мностваў унёс Ф. Хаусдорф (F. Hausdorff), распрацаваўшы тэорыю лінейна ўпарадкаваных мностваў і прымяніўшы тэорыю мностваў да тапалогіі, ён заклаў асновы тэорыі тапалагічных прастор (ці агульнай тапалогіі).
Далей, A—аперацыя, якая ўзнікла пры даследаванні барэлеўскіх мностваў, прывяла да стварэння дэскрыптыўнай тэорыі мностваў.
З рада задач камбінаторнай матэматыкі і тэорыі графаў узнікла камбінаторная тэорыя мностваў.
Нарэшце, адкрыцці, зробленыя К. Гёдэлем (К. Gödel) і П. Коэнам (P. Cohen) у аксіяматычнай тэорыі мностваў істотна паўплывалі на метады і развіццё тэорыі мностваў.
Значны ўклад у развіццё тэорыі мностваў зрабілі савецкія матэматыкі Д. Ф. Ягораў, М. М. Лузін, П. С. Аляксандраў, А. М. Калмагораў, П. С. Новікаў.
Кам’яніўка
Кам’яніўка (Кам'яні́вка) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
IC 4565
IC 4565 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1933
NGC 1933 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC77) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Юшкіўці (Жыдачыўскі раён)
Юшкіўці (Юшкі́вці) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
Call of Duty: Modern Warfare
«Call of Duty: Modern Warfare» (з англ. — Кліч абавязку: Сучасная вайна) — камп’ютарная гульня ў жанры шутар ад першай асобы, шаснаццатая гульня ў серыі «Call of Duty».
Гульня выйшла 25 кастрычніка 2019 года. Гульня з'яўляецца перазапускам падсерыі Modern Warfare, і не з'яўляецца прамым працягам Modern Warfare 3.
Сюжэт
Дзеянні гульні адбываюцца, апроч рэальна існуючых дзяржаў, у выдуманых краінах Кастовія (якая з'яўляецца алюзіяй на ўсходнія рэгіёны Украіны) і Урзыкстан (якая з'яўляецца алюзіяй на Сірыю) у 2019 годзе.
У пачатку гульні агент ЦРУ пад імем Алекс адпраўляецца разам з атрадам марпехаў у Кастовію на сакрэтны завод па вытворчасці хімічнай зброі, які належыць галоўнаму антаганісту гульні - рускаму генералу Раману Баркову. У ходзе аперацыі Алекс бярэ ўзор хімічнай зброі і пры адыходзе з завода амерыканскі атрад трапляе ў засаду невядомых баевікоў. Падчас засады ўвесь атрад, акрамя Алекса, гіне, і баевікі крадуць узор хімічнай зброі.
Дзеянне гульні пераносіцца ў Лондан, дзе група паліцэйскіх пад кіраўніцтвам сяржанта Кайла Гэрыка адсочвае групоўку тэрарыстаў Аль-Каталы (алюзія на Аль-Каіду), якая збіраецца здзейсніць тэракт на плошчы Пікадзілі. З-за таго, што атрад Гэрыка прамарудзіў, на плошчы адбыўся выбух, які перарос у перастралку паміж паліцыяй Лондана і тэрарыстамі. Паступова, паліцыя зачышчае ўсю плошчу ад тэрарыстаў. Для зачысткі апошняга будынка прыбывае капітан SAS Джон Прайс (які, апроч іншага, ратуе Гэрыка ад смяротніка). У будынку знаходзіцца закладнік, да якога прычэплена ўзрыўчатка на таймеры. Гэрыку і Прайсу даводзіцца ім ахвяраваць дзеля выратавання астатніх закладнікаў.
Дзеянне гульні перамяшчаецца ва Урзыкстан. ЦРУ ўкараняе Алекса ў рэгіён Урзыкстану, які акупаваны расійскімі войскамі, каб ён аказаў дапамогу ўрзыкстанскаму апалчэнню і знайшоў скрадзеную хімічную зброю. Ва Урзыкстане ён знаёміцца з лідэрам апалчэння - Фарай Карым. Апалчэнцы задумалі штурм расійскай авіябазы, але для гэтага ім трэба адцягнуць асноўныя расійскія сілы. Для гэтага Алекс разам з Фарай падрывае расійскія верталётныя пляцоўкі. Пасля адцягнення асноўных сіл, апалчэнне атакуе і, у канчатковым выніку, захоплівае авіябазу.
Інфармацыя аб месцазнаходжання Ваўка перадаецца Алексу і апалчэнню Урзыкстана. Ён знаходзіцца ў шпіталі ў адным з гарадоў Урзыкстану. У штурме шпіталя акрамя Алекса і ўрзыкстанскага апалчэння ўдзельнічаюць і амерыканскія марпехі. Падчас штурму Ваўка бяруць у палон і адвозяць у амбасаду ЗША ва Урзыкстане для допыту. Аднак, неўзабаве амбасаду акружаюць прыхільнікі Аль-Каталы пад кіраўніцтвам намесніка Ваўка - Мясніка. Тэрарысты атакуюць амбасаду, і, не гледзячы на намаганні Алекса, Фары Карым і прыбылых да іх Гэрыка і Прайса, вызваляюць Ваўка.
Ваўку трэба пакінуць горад, каб яго назад не ўзялі ў палон апалчэнцы. Адзіным шляхам адыходу з горада з'яўляецца так званая "дарога смерці", дзе апалчэнцы разам з Фарай, Алексам і Хадзірам (братам Фары) і ладзяць засаду. Засада не атрымоўваецца, бо ў Аль-Каталы ўсё роўна лікавая перавага. Аднак сітуацыю ратуюць расийскія войскі, якія знішчаюць тэрарыстаў, але атакуюць і апалчэнцаў. Апалчэнне не можа стрымліваць напад рускіх і Хадзір, нечакана для ўсіх, ужывае расійскую хімічную зброю. Высвятляецца, што тады ў Кастовіі на Алекса і амерыканцаў напаў Хадзір з яго прыхільнікамі, а не баевікі Аль-Каталы. Таксама высвятляецца, што Хадзір у тайне ад Фары дамовіўся з Ваўком і Мясніком на кааліцыю супраць расійскіх войскаў.
Гульня пераносіцца на 20 гадоў таму, у 1999 год. У гэтым годзе расійская армія пачала ўварванне ва Урзыкстан. Гульня паказвае матывацыю Фары і Хадзіра змагацца супраць расійскага войска і генерала Баркова. Так, пры пачатку ўварвання з-за дзеянняў расійскіх войскаў загінулі маці і бацька Фары і Хадзіра, а самі дзеці былі змешчаныя ў турму для дысідэнтаў.
Дзеянні гульні пераносяцца ў сучаснасць. Алекс перадае свайму начальніку Кейт Ласвэл інфармацыю і супрацоўніцтве Хадзіра з Аль-Каталай. У сваю ж чаргу Кейт перадае меркаваныя каардынаты месцазнаходжання Ваўка і дае загад на яго знішчэнне. Атрад з Фары, Прайса, Гэрыка і Алекса накіроўваецца па каардынатах, знішчае Ваўка і вяртаецца на базу. На базе яны даведаюцца, што урзыкстанскае апалчэнне ўнесена ў міжнародны рэестр тэрарыстаў, а значыць і Фара Карым становіцца ворагам ЗША і ўсяго свету. Нягледзячы на гэта, Алекс прымае рашэнне застацца ў шэрагах апалчэння і працягнуць барацьбу з Барковым і Аль-Каталай.
Дзеянне гульні ізноў пераносіцца ў мінулае, у 2009 год. Гульня паказвае, як ужо пасталелыя Хадзір і Фара Карым збягаюць з расійскай турмы для дысідэнтаў з дапамогай тады яшчэ лейтэнанта SAS Джона Прайса.
Гульня вяртае нас у сучаснасць, у Санкт-Пецярбург, куды адправіліся Гэрык і Прайс з мэтай злову Мясніка. У пайманні Мясніка ім дапамагае рускі лаяліст Мікалай. У выніку Мясніка ловяць, катуюць, выкарыстоўваючы пры гэтым яго жонку і сына. Мяснік выдае дадзеныя і месцазнаходжанні расійскай хімічнай зброі і Хадзіра. Гулец у сваю чаргу можа зрабіць выбар - забіць ці пашкадаваць Мясніка. Калі гулец пашкадуе Мясніка, то яго арыштуе расійская паліцыя.
Прайс і Гэрык накіроўваюцца ў Баурчы, у Малдову, у рэзідэнцыю генерала Баркова, дзе Хадзір рыхтуе на яго замах. Гэтага нельга дапусціць, бо забойства Баркова ад рук Хадзіра можа выклікаць сусветную вайну. Брытанцы прадухіляюць замах, бяруць у палон Хадзіра і перадаюць яго Кейт Ласвэл, якая ў сваю чаргу перадасць былога апалчэнца ў рукі Расіі. Пры гэтым SAS атрымлівае ад Хадзіра інфармацыю аб месцазнаходжанні яшчэ аднаго завода хімічнай зброі Баркова, які знаходзіцца ў Баржомі.
Рацібуж
Раці́буж (Racibórz, Raćibůř, Rottwer), або Ра́цібар (Ratibor, Ratiboř) — горад у паўднёвай Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Рацібожскага павета Сілезскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну. Колькасць насельніцтва — 56,484 тыс. чал. (2009).
Call of Duty: Modern Warfare
Сюжэт
Кааліцыйныя сілы ЦРУ, SAS і урзыкстанскага апалчэння накіроўваюцца ў Грузію на завод Баркова з мэтай знішчэння прадпрыемства і рускага генерала. Падчас штурму Алекс гіне, завод знішчаецца, а Фара Карым забівае Рамана Баркова.
Гульня заканчваецца эпілогам, у якім расказваецца, што Віктар Захаеў стаў новым лідэрам Аль-Каталы, аб'яднаў пад крылом Аль-Каталы расійскіх сепаратыстаў і ўльтранацыяналістаў, і гэтая групоўка пачала нападаць на расійскія ваенныя базы. Для барацьбы з гэтай тэрарыстычнай арганізацыяй Джон Прайс стварае спецпадраздзяленне АТГ-141, якое складаецца з Кайла Гэрыка, Джона Мактавіша і Саймана Райлі.
Крытыка
У Расіі на гульню звярнулі ўвагу федэральныя тэлеканалы. У рэпартажы ад РЕН ТВ было згадана, што спецыяльна для рускай лакалізацыі былі змякчэлыя тэрміны, а «расійскае войска» у субтытрах замянілі на «наймітаў Баркова» - выдуманага дзейнага генерала расійскай арміі. Таксама былі ўзятыя інтэрв'ю ў расійскага стрымера Іллі Мэдзісана і гульнявога журналіста і стрымера Антона Логвінава — першы распавёў пра амерыканскую прапаганду, а другі аказаўся незадаволены тым, што распрацоўшчыкі не да канца раскрылі тэму жахаў вайны. Следам за РЕН ТВ свой сюжэт аб гульні выпусціў Расія-24, у якім рэпарцёры адзначылі некаторыя разыходжанні з рэальнасцю, дзе ў выдуманым свеце Расіі прыпісваюць злачынствы, якія здзейсніла ЗША (Шаша смерці).
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Лазовіца)
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы і кляштар дамініканцаў — колішні рымска-каталіцкі культавы комплекс у в. Лазовіца Клімавіцкага раёна.
Гісторыя
Заснаваны ў пачатку XVII стагоддзя.
Касцёл зруйнаваны ў 1930-я гг.
Віцебскія губернскія ведамасці
Віцебскія губернскія ведамасці — урадавая газета Віцебскай губерні, якая выдавалася з 1838 па снежань 1917. Выданне «» было ўведзена па ўсёй краіне царскім указам.
Газета складалася з афіцыйнай часткі - распараджэнняў і загадаў па Віцебскай губерні, і неафіцыйнай часткі, якая ўтрымлівала працы па гісторыі, геаграфіі, этнаграфіі і статыстыцы Віцебскай губерні. У неафіцыйную частку газеты, як правіла, прадстаўляліся матэрыялы з Віцебскага статыстычнага камітэта. Выпуск Віцебскіх губернскіх ведамасцяў плённа адбіўся на распрацоўцы мясцовай гісторыі і на давядзенні інфармацыі да насельніцтва. Рэдакцыя выдавецтва губернскіх ведамасцяў знаходзілася ў будынку на Смаленскай (Леніна) вуліцы горада Віцебска.
Віцебскія губернскія ведамасці выдаваліся два разы на тыдзень, друкавалася ў Віцебскай губернскай друкарні.
Фунг Тхе Тай
Фунг Тхе Тай (Phùng Thế Tài; люты 1920 — 21 сакавіка 2014) — старшы генерал-лейтэнант В’етнамскай народнай арміі, першы камандуючы ВПС і СПА Паўночнага В’етнама (1963–1967) і намеснік начальніка Генеральнага штаба (1967–1987).
Імя
Яго сапраўдным імем з’яўляецца Фунг Ван Ту (Phùng Văn Thụ), але падчас дзейнасці ў кампартыі Ха Шы Мін па нейкай прычыне заўсёды называў таго Тхе Тай. У 1952 годзе ён афіцыйна змяніў сваё імя.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1920 годзе ў беднай сям’і з камуны Ван Нхан, акругі Фу Суйен, раёна Тхуонг Цін, правінцыі Ха Донг (цяпер раён Фу Суен, горад Ханой). Яшчэ да паўналецця адправіўся на заробкі ў кітайскі Юньнань. У 1936 годзе далучыўся да Хаанг Ван Хоана і ўступіў у арганізацыю Незалежнай саюзнай заморскай асацыяцыі В’етнама. Быў адпраўлены вучыцца ў афіцэрскую школу Хаанг Пхо, атрымаўшы званне лейтэнанта. У 1939 годзе ўступіў у Камуністычную партыю Індакітая, дзе дзейнічаў у якасці асабістага целаахоўніка Ха Шы Міна.
У 1941 годзе ўдзельнічаў у будаўніцтве базы В’етміня ў Каабангу. У красавіку 1944 года арганізаваў перакідку зброі з Кітая для партызан, якія змагаліся супраць японцаў. У красавіку 1945 года быў прызначаны капітанам батальёна в’етнамскага супраціву.
У першыя гады Індакітайскай вайны займаў пасаду камандзіра 28-га палка, з 1947 года — ваеннага камісара Адміністрацыйнага камітэта супраціву Ханоя, з 1951 — камандзіра 320-га палка. Пасля перамогі пры Д’енб’енфу ў верасні 1954 года прызначаны камандзірам толькі што створанага 349-га артылерыйскага дывізіёна, пазней ператворанага ў дывізію. У 1958-м яму прысвоена званне палкоўніка.
У 1986-м павышаны да старшага генерал-лейтэнанта, а ўжо ў наступным годзе выйшаў на пенсію.
Памёр у Ханоі 21 сакавіка 2014 года ва ўзросце 95 гадоў.
Плошча Калініна
Плошча Калініна:
Жырава
Жырава (Жи́рова) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
Равеснік
Заслужаны аматарскі калектыў Рэспублікі Беларусь ансамбль танца «Равеснік» Рэспубліканскага палаца культуры прафсаюзаў — музычны калектыў, заснаваны ў 1958 пры Рэспубліканскім Палацы культуры прафсаюзаў народнай артысткай БССР Марынай Мікалаеўнай Бяльзацкай, якая доўгі час была кіраўніком калектыву. З 1998 года мастацкім кіраўніком ансамбля з’яўляецца Таццяна Паўлаўна Семчанка.
За гады свайго існавання да мастацтва танца ансамбль далучыў больш за 7 тысяч чалавек. На 2012 год у калектыве займаецца каля 600 дзяцей ва ўзросце ад 4-х да 18-ці гадоў. Гастролі ансамблю праходзілі ў шматлікіх краінах свету, у тым ліку ў Расіі, Украіне, Эстоніі, Латвіі, Польшчы, Румыніі, Балгарыі, Італіі, Турцыі, Андоры, Францыі, Германіі, Партугаліі, Нарвегіі і іншых.
Гісторыя
Пачынаючы працу ў якасці кіраўніка «Равесніка», Марына Мікалаеўна стала займацца з дзецьмі, не праводзячы ніякага конкурснага адбору. «Яшчэ ў маладыя гады ў мяне склалася перакананне, — казала яна, — што дзеці, якія ідуць у самадзейнасць, не павінны адбірацца па конкурсе. Ім не павінна быць адмоўлена. Бо выхоўваць пачуццё прыгожага трэба не толькі ў тых, хто мае асаблівыя прыродныя дадзеныя. Кожнае дзіця па-свойму таленавітае».
Толькі два разы ў сваёй гісторыі пад ціскам адміністрацыі быў праведзены конкурс, але ўсё роўна ўсе яго ўдзельнікі былі залічаны ў ансамбль. У цяперашні час жадаючыя танцаваць павінны вытрымаць адбор, бо колькасць прэтэндэнтаў значна перавышае колькасць свабодных месцаў.
Упершыню дзеці чатырох-пяці гадоў з’явіліся менавіта ў яе ў калектыве. Адбылося гэта таму, што бацькам, чые дзеці займаліся ў ансамблі Бяльзацкай, не было з кім пакінуць малодшых сваіх дзяцей і яны прыводзілі іх са старэйшымі. Каб іх чымсьці заняць, Марына Мікалаеўна прыдумляла нумары адпаведна з іх узростам.
У 1964 году калектыў першым з дзіцячых самадзейных калектываў атрымаў званне Народны.
Удзельнікі калектыву вывучаюць асновы класічнага танца, народна-сцэнічнай харэаграфіі, элементы сучаснай пластыкі, знаёмяцца з танцамі іншых народаў свету, але асаблівае месца ў працы і жыцця калектыву адводзіцца нацыянальнай беларускай культуры.
Каракы
Каракы (Кора́ки) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Равеснік
Гісторыя
Удзельнікі калектыву выступалі на лепшых пляцоўках СССР: у калоннай зале, Вялікім Акадэмічным тэатры балета СССР. Ансамбль удзельнічаў у правядзенні дзён культуры БССР у Маскве, саюзных рэспублік, міжнародных фестывалях і юбілеях Артэка (1969-72-75-77-79-85-90-91), культурнай праграме Алімпійскіх гульняў у Маскве, ХХІІ Сусветным фестывалі моладзі і студэнтаў, прадстаўляў Савецкі Саюз на міжнародным фестывалі «».
Рэпертуар
«Беларускую польку» у выкананні «Равеснік» знакаміты харэограф назваў класічным, узорным варыянтам беларускага народнага танца. У рэпертуар ансамбля ўвайшлі танцы розных народаў свету: эстонскі, малдаўскі, польскі, чэшскі, кубінскі. «Равеснік» выконваў пастаноўкі на музыку П. Чайкоўскага, С. Рахманінава, М. Глінкі, С. Пракоф’ева.
Узнагароды
У 1964 годзе ансамбль стаў лаўрэатам фестывалю Усесаюзнага піянерскага лагера «Артэк». У гэтым жа годзе яму прысвоілі званне народнага калектыву. У 1980 годзе «Равеснік» за вялікую працу па эстэтычнаму выхаванню падрастаючага пакалення стаў лаўрэатам. Ансамбль танца «Равеснік» з’яўляецца Лаўрэатам рэспубліканскіх і міжнародных фестываляў і конкурсаў. У 2004 годзе ансамбль атрымаў званне заслужанага калектыву. У 2005 годзе калектыву прысуджана спецыяльная прэмія Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Кінематограф
Удзельнікі ансамблю танцавалі ў фільме «», харэаграфію там ставіла дачка Бяльзацкай, Лёда Адамаўна Міхайлідзі.
Стакгольмская ратуша
Стакгольмская ратуша (Stockholms stadshus) — адна з галоўных турыстычных славутасцей Стакгольма.
Будынак быў пабудаваны ў 1911—1923 гг. паводле праекта Рагнара Эстберга (Ragnar Östberg). У ратушы праходзяць пасяджэнні гарадскіх улад, праводзяцца важныя палітычныя перамовы, а таксама праходзіць банкет з нагоды ўручэння Нобелеўскай прэміі. Экскурсіі па залах ратушы магчымыя толькі з экскурсаводам. Вышыня ратушы — 106 м.
NGC 1934
NGC 1934 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC109) — рассеянае зорнае скопішча, злучанае с эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кіхну
Кіхну (Kihnu) — востраў у Балтыйскім моры. Належыць Эстоніі. Плошча — 16,38 км². Насельніцтва (2010 г.) — 489 чал.
Кіхну — самы вялікі востраў у акваторыі Рыжскага заліва і сёмы па велічыні востраў у Эстоніі. З'яўляецца часткай павета Пярну з цэнтрам у горадзе Пярну. Месціцца ў 12 км ад мацерыковага ўзбярэжжа. Востраў нізінны, складзены асадкавымі пародамі.
Насельнікі Кіхну жывуць у 4 вёсках. Адміністрацыйны цэнтр знаходзіцца ў вёсцы Саарэкула. Аб'екты інфраструктуры вострава — школа, касцёл, пошта, музей, порт, маяк, метэастанцыя. Працуе рыбалоўнае прадпрыемства.
Клімат
На востраве клімат пераходны ад марскога да ўмерана-кантынентальнага.
Хаўкадалур
Хаўкадалур (ісл. Haukadalur) — даліна ў Ісландыі.
Дом па Савецкай вуліцы, 20 (Гомель)
Дом па Савецкай вуліцы, 20 — будынак у Гомелі, размешчаны ў гістарычным цэнтры горада.
Хаўкадалур
Даліна Хаўкадалур знаходзіцца ў паўднёвай частцы Ісландыі, паўночней за возера Лейгарватн, і знаходзіцца на Ісландскім залатым коле. Цікавыя ў даліне шматлікія гейзеры, сярод якіх знакамітыя Гейсір, альбо Вялікі Гейзер, і Строкюр. Вялікі Гейзер выкідвае струмені вады і пары шматразова за дзень, але неперыядычна. Строкюр "разраджаецца" кожныя 10 хвілін.
Дом па Савецкай вуліцы, 20 (Гомель)
Пабудаваны ў пачатку XX ст. з цэглы. Помнік архітэктуры стылю мадэрн. У савецкі час на 1-м паверсе размяшчаўся магазін, на 2-м — грамадская ўстанова, 3-і выкарыстоўваўся пад жыллё. Цяпер будынак займае Гомельскі дзяржаўны каледж мастацтваў імя Н. Ф. Сакалоўскага.
Архітэктура
Будынак Г-падобны ў плане, трохпавярховы. Кампазіцыя галоўнага фасада трохчасткавая. Цэнтральная вылучана лучковым шчытом і паўцыркульнымі аркамі. Па восі фасада зроблены арачны праезд. Асноўную дэкаратыўную нагрузку нясуць верхнія паверхі. Вокны левай часткі будынка згрупаваны папарна, правай — па 3 у кожным радзе. Фасады завяршае антаблемент з дэкаратыўным арнаментальным фрызам.
Якапа Кіменці
Якапа Кіменці, таксама Якапа да Эмполі (іт. Jacopo Chimenti,,  — , там жа) — італьянскі мастак, прадстаўнік так званага контрманьерызму (іт. Contra-Maniera), плыні ў мастацтве Італіі, які запазычыў некаторыя прыёмы маньерызму, але зрабіў рашучае вяртанне да рэалізму і ўраўнаважанасці мастацтва Высокага Адраджэння.
Нарадзіўся ў Фларэнцыі. Дадатак да прозвішча «Эмполі» паходзіць ад горада нараджэння бацькі мастака. Мастацкую адукацыю атрымаў у майстэрні Маза да Сан Фрыяна. На мастацкую манеру паўплывалі творы жывапісцаў Понтарма і Санці дзі Ціта. Працаваў у Фларэнцыі і маленькіх гарадах Тасканы. Наведаў Геную. Маляваў рэлігійныя карціны, партрэты.
Цікавай асаблівасцю творчасці Кіменці было стварэнне нацюрмортаў, якія па ўласцівасцях абсалютна не падобныя з нацюрмортамі славутых майстроў Галандыі таго часу.
Пахаваны ў царкве Сан-Ларэнца ў Фларэнцыі.
Юрый Аляксандравіч Іваноў (інжынер-будаўнік)
Юрый Аляксандравіч Іваноў (, Горкі) — беларускі інжынер-будаўнік.
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі інжынерна-будаўнічы інстытут у 1955 г. Працаваў галоўным інжынерам Данецкага і Закарпацкага філіялаў Дзіпраграда, з 1969 года — галоўны канструктар майстэрні Мінскпраекта.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1963 г. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): 16-павярховы жылы дом з маналітнага аглапарытабетону ў мікрараёне Усход-2 (1971), забудова мікрараёна Ангарская-2 (1972—1979) у Мінску.
Кітовы грып
Кітовы грып ці «рускі грып» — сератып віруса грыпа А.
Эпідэмія грыпа ў 1977—78 гадах была выклікана штамам грыпа A/USSR/90/77 (H1N1). Ім заражаліся пераважна дзеці і маладыя людзі да 23 гадоў. З-за таго, што падобны штам быў распаўсюджаны ў 1947—57 гадах, у большасці дарослых людзей быў значны імунітэт. Вірус быў уключаны ў вакцыну супраць грыпа 1978—79 гг.
Гісторыя
Кітовы грыпп узнік у Паўднёва-Усходняй Азіі і ў пачатку 1977 года пракаціўся па поўдні Кітая, міграваў ў Японію, адкуль яго, відаць, прывезлі ў СССР маракі. Савецкія вірусолагі выявілі падабенства віруса з іспанкай і даслалі ўзоры віруса ва ўсе вядучыя лабараторыі свету. У сувязі з тым, што ўпершыню ён быў вызначаны ў СССР, у свеце вірус грыпа назвалі рускім.
Намеснік дырэктара па навуцы НДІ вірусалогіі акадэмік Дзмітрый Львоў выявіў, што новы штам грыпа дзіўна падобны на вірус, які быў яшчэ ў 1975 годзе знойдзены ў кітападобных, якія жывуць каля Антарктыды, і мае вялікае падабенства са штамам птушынага грыпа. Вірусолаг выказаў здагадку, што крыніцай заражэння маглі быць пералётныя птушкі. Пасля гэтага адкрыцця рускі грып сталі называць яшчэ і кітовым грыпам.
Эпідэмія тым часам распаўсюджвалася з усходу на захад СССР, а затым, у 1978 годзе, хвароба выплюхнулася за межы Савецкага Саюза і распаўсюдзілася па ўсім свеце. Па большай частцы хвароба працякала ў лёгкай і сярэднецяжкай форме.
IC 4566
IC 4566 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лазовіцкая місія езуітаў
Лазовіцкая місія езуітаў — місія езуітаў, якая існавала ў в. Лазовіцы Мсціслаўскага ваяводства (цяпер в. Лазовіца ў Клімавіцкім раёне) у 1752—1820 гадах. Заснаваў Ян Кіркор, падчашы мсціслаўскі, які пабудаваў місійны дом і драўляны касцёл Св. Тройцы як філіяльны касцёл парафіі Мсціслаўскага кляштара кармелітаў (з 1776 асобная парафія). Місія залежала ад Мсціслаўскага езуіцкага калегіума. Тут звычайна было 3 місіянеры, адзін з якіх загадваў парафіяй, інш. праводзілі душпастырскую дзейнасць, выкладалі ў школе (працавала ў 1799—1807). Місія закрыта пасля скасавання ордэна езуітаў у Расійскай імперыі.
Юрый Іваноў
Юрый Іваноў:
Бародчыці
Бародчыці (Боро́дчиці) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
Музей паўночных краін
Паўночны музей (таксама Нардычны музей або Скандынаўскі музей, Nordiska museet) — музей шведскай культуры і этнаграфіі на востраве Юргордэн у Стакгольме.
Ініцыятарам стварэння музея выступіў культуролаг Артур Хазеліус (1833—1901). Пышны будынак музея будаваўся да 1907 года па ўзоры дацкага замка Фрэдэрыксбарг; у яго галоўным зале ўсталявана вялізная статуя караля Густава Вазы, які аднавіў шведскую дзяржаўнасць.
Паблізу будынка размешчаны другі ў свеце музей пад адкрытым небам, Скансен, ініцыятыва стварэння якога таксама належыць Хазеліусу. Да 1963 года Скансен знаходзіўся ў распараджэнні адміністрацыі Паўночнага музея.
Хіросі Амана
Хіросі Амана (天野 浩; нар., Хамамацу, Японія) — японскі вучоны, інжынер-электронік, фізік. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы 2014 года разам з Ісаму Акасакі і Сюдзі Накамура за «вынаходніцтва эфектыўных сініх святлодыёдаў, што прывяло да з’яўлення яркіх і энергазберагальных белых крыніц святла».
Амана быў абраны членам Нацыянальнай інжынернай акадэміі ў 2016 годзе за распрацоўку легіравання нітрыду галію р-тыпу (GaN), якое дазваляе выкарыстоўваць сінія паўправадніковыя святлодыёды.
Ранняе жыццё і адукацыя
Амана нарадзіўся ў Хамамацу, Японія 11 верасня 1960 года. Атрымаў ступень бакалаўра, магістра і доктара інжынерыі ў 1983, 1985 і 1989 гадах адпаведна ва Універсітэце Нагоі.
У пачатковай школе ён гуляў у футбол у якасці брамніка і ў софтбол у якасці лаўца. Ён таксама быў радыёаматарам, і, нягледзячы на нянавісць да вучобы, добра валодаў матэматыкай. Паступіўшы ў сярэднюю школу, пачаў сур’ёзна ставіцца да вучобы і стаў найлепшым вучнем, навучаючыся кожны дзень да позняй ночы.
Кар’ера
З 1988 па 1992 гады быў навуковым супрацоўнікам Універсітэта Нагоі. У 1992 годзе перайшоў ва ўніверсітэт Мэйдзё, дзе быў дацэнтам. З 1998 па 2002 гады працаваў дацэнтам. У 2002 годзе стаў прафесарам. У 2010 годзе перайшоў у Вышэйшую інжынерную школу Універсітэта Нагоі, дзе і ў цяперашні час з’яўляецца прафесарам.
Вядомы тым, што імкнецца да даследаванняў, лабараторыя Амана заўсёды асвятлялася позна ўначы, напрыклад, у будні, святы, Новы год і называлася «без начнога замка». Па словах яго студэнтаў у лабараторыі, Амана аптымістычная і ўмераная асоба і ніколі не злуецца.
Інтэнсіўная велічыня
Інтэнсіўная велічыня (ад лац. intensio — «напруга») — велічыня, значэнне якой не залежыць ад памераў сістэмы. Прыкладамі такіх велічінь у фізіцы з’яўляюцца ціск, тэмпература. Інтэнсіўнымі з’яўляюцца ўсе удзельныя велічыні.
Інтэнсіўная велічіня — ёсць антонім экстэнсіўнай велічыні. Іх адрозненне палягае ў тым, што інтэнсіўная велічыня не мае ўласцівасці адытыўнасці, то бок яна не складаецца з сумы частак. Напрыклад пытанне колькі тэмператур утрымлівае тэмпература не мае сэнсу, гэтак сама ціск сістэмы не сума ціскаў частак сістэмы — ён аднолькавы для ўсіх ейных складнікаў.
Лэўковыцкы Млынок
Лэўковыцкы Млынок (Левко́вицький Млино́к) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Валерый Пятровіч Славук
Вале́рый Пятро́віч Славу́к (Слаук) (нар., г.п. , Талачынскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі графік, педагог, прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся 7 красавіка 1947 года ў гарадскім пасёлку Коханава Талачынскага раёна Віцебскай вобласці. Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут у 1977 годзе.
Творчасць
Працуе ў станковай і кніжнай графіцы. Шырока вядомыя яго ілюстрацыі да беларускіх народных казак «Удовін сын», «Піліпка-сынок», «Алёнка», да кніг «Айвенга» В. Скота, «Чорны млын» Ю. Брэзана, «Шляхціц Завальня» Я. Баршчэўскага, «Вясна ўвосень» У. Караткевіча, да кнігі «Чароўны свет» і мноства іншых. Вялікую папулярнасць набылі ілюстрацыі В. Славука да двухтамомнага энцыклапедычнага выдання «Беларускі фальклор». Сярод станковых работ: «Казкі летняга дня», «Пасля навальніцы», «Збор ягад», «На выпасе».
NGC 1935
NGC 1935 (іншыя абазначэнні — IC 2126, ESO 56-EN110) — эмісійная туманнасць у сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Карыентэс
Карыентэс (Corrientes) — горад на паўночным усходзе Аргенціны, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Размешчаны на ўсходнім беразе ракі Парана, служыць у якасці порта, а таксама чыгуначнага вузла. Развіта прамысловасць па перапрацоўцы сельскагаспадарчай сыравіны.
Гісторыя
Да еўрапейскай каланізацыі ў рэгіёне жылі ў асноўным індзейцы гуарані. У 1516 годзе сюды была падрыхтавана першая іспанская экспедыцыя, але яе ўдзельнікі былі атакаваныя і забітыя. У 1527 годзе тут быў узведзены форт Санкты-Спірыту. Хуан Торэс дэ Вера і Арагон заснаваў горад 3 красавіка 1588 г.. Першапачаткова ён называўся Сан-Хуан-жэ-Вера-дэ-лас-Сіетэ-Карыентэс («Сем плыняў св. Хуана дэ Вера»), але затым быў скарочаны проста да Карыентэс. Пазней горад пачаў граць важную ролю дзякуючы свайму месцазнаходжанню паміж Буэнас-Айрэсам і сталіцай Парагвая Асунсьён.
Мая Моргенштэрн
Мая Моргенштэрн (рум. Maia Morgenstern; нар., ) — румынская акторка тэатра і кіно. Сусветную вядомасць ёй прынесла роля Маці Ісуса Хрыста Марыі ў фільме «Страсці Хрыстовы».
Біяграфія
Мая Моргенштэрн нарадзілася 1 мая 1962 гады ў Бухарэсце ў яўрэйскай сям’і; яе бацька быў родам з Бесарабскага гарадка Рэні, маці — з Дарахая ў Малдавіі. Дзядулі і бабулі з абодвух бакоў былі падчас Другой сусветнай вайны дэпартаваныя ў Трансністрыю і Аўшвіц. У 1985 годзе скончыла Акадэмію тэатра і кіно ў Бухарэсце, затым пачала граць у моладзевым тэатры ў П’ятра-Нямц. У 1988—1990 гадах гуляла ў бухарэсцкім Дзяржаўным яўрэйскім тэатры (на ідышы), з 1990 па 1998 год — у Нацыянальным тэатры, у 1998 годзе перайшла ў Teatrul Bulandra. З 2012 года — дырэктар Дзяржаўнага яўрэйскага тэатра.
Гейсір
Ге́йсір (Geysir, больш вядомы як Вялі́кі Ге́йсір, Stóri Geysir) у даліне Хаўкадалур — самы першы гейзер «Ісландскага залатога кальца», які атрымаў агульнаеўрапейскую вядомасць. Гейсір знаходзіцца за 500 метраў ад вулкана Гекла, на схіле ўзгорку Лугерфал, за 400 метраў на поўнач ад гейзера Строкур.
Аўгусцін Малар
Аўгусцін Малар (Augustín Malár;, Райтэрн — , Заксенгаўзен) — славацкі ваенны дзеяч, генерал 1-га класа (генерал-лейтэнант). Адзін з самых выдатных ваенных Першай Славацкай рэспублікі, пакараны смерцю ў Германіі за падазрэнне ў прыналежнасці да Славацкага нацыянальнага паўстання 1944 года.
Гарадышчэ (Жыдачыўскі раён)
Гарадышчэ (Городи́ще) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
IC 4567
IC 4567 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Слалам
Слалам (slalåm — лыжны след на схіле) — спуск з гары на лыжах па трасе даўжынёй 450-500 м, размечанай варотамі (шырыня варот 3,5-4 м, адлегласць паміж імі ад 0,7 да 15 м). Перапад вышынь паміж стартам і фінішам 60-150 м. лыжнікі развіваюць на трасе хуткасць да 40 км/гадз. У час праходжання трасы спартсмены абавязаны праехаць праз усе вароты, за пропуск варот або скрыжаванні іх адной лыжай спартсмены здымаюцца з спаборніцтваў. Вынік вызначаюць па суме часу, паказанага ў двух спусках на двух розных трасах.
Актый
А́ктый (Актын ці Актыд, Ἀκτίς) — у грэчаскай міфалогіі адзін з сямі сыноў Роды і Геліяса, якія кіравалі востравам Родас.
Выгнаны за забойства брата, ён уцёк у Егіпет, дзе заснаваў горад Геліёпаль і быў першым, хто навучыў егіпцян астралогіі, як таго захацеў яго бацька Геліяс.
У час Сусветнага патопу многія пісьмовыя крыніцы старажытных грэкаў былі страчаны. Таму егіпцяне, паводле меркавання Дыядора Сіцылійскага, прысвоілі сабе іх дасягнення ў вобласці астралогіі. З гэтай прычыны лічылася, што толькі праз шмат пакаленняў Кадм, сын Агенора, упершыню прынёс у Эладу пісьменнасць з Фінікіі, і грэкі ўнеслі ў навуку пра зоркі свае дапаўненні, але не былі яе заснавальнікамі.
Паводле адной з версій, родасцы ў гонар Актыя ўзвялі трыццацісяміметровага Калоса — бронзавую статую Геліяса, які стаяў на ўваходзе ў гавань і лічыўся адным з сямі цудам свету.
Герб Мікашэвічаў
Герб Мікашэвічаў — адзін з сімвалаў Мікашэвічаў разам са сцягам. Герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь 3 лістапада 1998 года № 29.
Апісанне
Варажскі шчыт перасечаны зубчастым дзяленнем. У верхнім блакітным полі срэбная лілеяпадобная кветка, у ніжнім чырвоным полі — срэбная страла наканечнікам направа.
Герб Мікашэвічаў ўлічвае сучаснае развіццё населенага пункта і характэрную асаблівасць рэгіёна: дзяленне герба, якое прадстаўляе чырвоную зубчастую сцяну, у сімвалічнай форме перадае моц тутэйшых пакладаў граніту і мясцовыя прадпрыемствы, якія складаюць аснову прамысловага комплексу ўсёй Лунінеччына.
Страла сімвалізуе чыгунку, дзякуючы якой Мікашэвічы атрымалі першапачатковы штуршок для развіцця. Срэбная кветка Лабеліі Дортмана — геральдычная фігура з герба Лунінца, цэнтра раёна, да якога адносяцца Мікашэвічы.
Герб і палажэнне аб ім былі зацверджаны рашэннем Мікашэвіцкага пасялковага савета дэпутатаў ад 30 верасня 1998 г. № 267, сцяг — Лунінецкага раённага савета дэпутатаў, 15 чэрвеня 2001 г. № 91. Аўтар герба А. А. Шпунт.
The Life-Sized City
«The Life-Sized City» — канадскі тэлевізійны дакументальны серыял, прэм’ера якога адбылася на «» ў 2017 годзе. Серыял, арганізаваны, які наведвае розныя гарады свету, дзе апісвае інавацыйныя праекты мясцовага гарадскога развіцця і паляпшэння, якія змяняюць і ажыўляюць гарадское жыццё.
Серыял атрымаў пяць намінацый на «» на «» і дзве на «».
Серыял быў рэтрансляваны каналам «» у Брытанскай Калумбіі, а таксама на міжнародным узроўні на фінскім «Yle» (як «Ihmisen Kaupunki»), у Даніі (як «Det fantastiske byliv»), у Аўстрыі «», у Бельгіі, польскі «», італьянскі «LaEffe» (як «Racconti dalle citta del futuro») і французскі «Planète+» (як «Des villes à hauteur d’hommes»).
Заліскы (Жыдачыўскі раён)
Заліскы (Залі́ски) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
Лэўковычы (Оўруцкі раён)
Лэўковычы (Левко́вичі) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Насельніцтва складае 911 чалавек. Лэўковычы — адна з найстарэйшых вёсак на Оўруччыне, цэнтр аднайменнага сельсавета, якому падпарадкаваны вёскі Лэўковыцкы Млынок і Астровы.
Зорычы (Баранавіцкі раён)
Зо́рычы (, Зоричи) (да 1964 г. — Мо́рдычы) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Маўчадскага сельсавета. Размешчана за 25 км на паўночны захад ад Баранавіч, за 3 км ад чыгуначнай станцыі Мордычы на лініі Баранавічы—Ліда. Насельніцтва 42 жыхары, 25 гаспадарак (2005).
Гісторыя
Вядомы з 1798 года як в. Мордычы. Паводле перапісу 1897 годзе ў Гарадзішчанскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, дзейнічаў хлебазапасны магазін, карчма.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Гарадзішчанскай гміне Навагрудскага павета.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1944 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 6 вяскоўцаў.
Да 14 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Гірмантаўскага сельсавета.
30 ліпеня 1964 года вёска Мордычы перайменавана ў Зорычы.
Інфраструктура
Працуе магазін.
Лычманы
Лычманы (Личмани́) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
NGC 1936
NGC 1936 (іншыя абазначэнні — IC 2127, ESO 56-EN111) — эмісійная туманнасць у сузор’і Залатая Рыба.