cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Букавінскі ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Вучэбна-навуковую работу ўніверсітэта забяспечвае выкладчыцкі корпус, які складаецца з 170 прафесараў, дацэнтаў, выкладчыкаў, спецыялістаў-практыкаў. ВНУ мае ўласнае друкаванае прафесійнае навуковае выданне, рэкамендаванае Міністэрствам адукацыі і навукі Украіны для публікацыі вынікаў дысертацыйных даследаваняў - "Зборнік навуковых прац. Эканамічныя навукі". Маецца праграма падвойнага дыплому з партнёрскімі ВНУ з ЕС. Універсітэт мае чатыры ўласных навучальных карпусы, бібліятэку з кніжным фондам больш за 35 тысяч асобнікаў, кафэ, камп'ютарныя лабараторыі і інш.
Вядомыя асобы Капыля
Вядомыя ўраджэнцы Капыля:
Есіпава
Есіпава — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці, у складзе Барздоўскага сельсавета.
Размешчана за 10 км на паўднёвы ўсход ад Оршы. праз вёску праходзіць аўтадарога Крычаў — Орша — Лепель (Р15).
NGC 6740
NGC 6740 (іншыя абазначэнні — PGC 62675, UGC 11388, MCG 5-45-1, IRAS18587+2841) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Медаль «За бездакорную службу» (Беларусь)
Меда́ль «За бездако́рную слу́жбу» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана Законам Рэспублікі Беларусь ад 13 красавіка 1995 г. № 3726-XII «Аб дзяржаўных узнагародах Рэспублікі Беларусь».
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца за бездакорную службу на працягу:
Да ўзнагароджвання прадстаўляюцца ваеннаслужачыя, асобы начальніцкага і радавога складу органаў унутраных спраў, органаў фінансавых расследаванняў Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь, органаў і падраздзяленняў па надзвычайных сітуацыях, службовыя асобы мытных органаў.
Нашэнне
Медаль «За бездакорную службу» носіцца на левым боку грудзей і пры наяўнасці іншых медалёў размяшчаецца ў парадку старшынства ступеней пасля медаля Францыска Скарыны.
Камарыўка (Ахтырскі раён)
Камарыўка (Комарі́вка) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
NGC 6741
NGC 6741 (іншыя абазначэнні — PK 33-2.1, J 475) — планетарная туманнасць у сузор’і Арол.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Коканапрад дубалісты
Коканапрад дубалісты (Gastropacha quercifolia) — буйны матылёк сямейства коканапрады.
Апісанне
Размах крылаў самкі да 88 мм, самца — 75 мм. Афарбоўка крылаў чырвона-бурая, з фіялетавым адценнем. Вонкавы край крылаў з зубцамі, перад якімі праходзяць хвалістыя папярочныя цёмныя лініі. Афарбоўка самкі больш цёмная, амаль карычневая, самца — больш яркая, бура-аранжавых тонаў. На пярэдніх крылах тры цёмныя хвалістыя перавязі.
У спакоі заднія крылы часткова размяшчаюцца гарызантальна, а пярэднія размяшчаюцца «хаткай». Са складзенымі крыламі нагадвае сухі ліст. Цела тоўстае, пакрыта густымі валасінкамі; Ротавыя органы редукаваны — імага не харчуюцца. Самкі буйней і менш рухомыя.
Арэал
Заходняя, Цэнтральная і Усходняя Еўропа, У Фінляндыі адзначаны па поўдні краіны да 63° пн. ш.. У Расіі — у еўрапейскай частцы краіны, акрамя Крайняй Поўначы, Далёкі Усход. Кітай, КНДР, Паўднёвая Карэя, Японія.
Месцапражыванні
Адкрытыя лясы, хмызняковыя зараснікі, сады.
Час лёту
Адно пакаленне ў год. Канец ліпеня, жніўня да пачатку верасня. Актыўныя ў прыцемках, ахвотна ляцяць на святло.
Яйка
Самка адкладае яйкі на лісце і галінкі кармавых раслін. Яйкі даўгаватай формы, шэрага або бялёсага колеру, з падоўжнымі кругавымі зялёнымі лініямі і валасінкамі. Стадыя яйка 16-18 дзён.
Вусень
Вусень даўжынёй да 100 мм, і таўшчынёй да 15 мм. Афарбоўка цёмна-шэрая, радзей — бурая. Па баках пакрыта валасістымі бародаўкамі, цела ў кароткіх густых цёмна-шэрых валасінках. Зімуюць маладыя вусені, ўпадаючы ў дыяпаўзу да красавіка. Кармавыя расліны — дуб, вярба, асіна, алешына, рабіна,яблыня, вятроўнік, глог, цёрн, груша, сліва і іншыя пладовыя дрэвы.
Кукалка
Акукліванне ў канцы мая — чэрвені ў вялікім яйкападобным шчыльным павуцінным кокане шэрага колеру. Кокан звычайна прымацаваны да галінак або ствала дрэў.
Багамолава (Усходне-Казахстанская вобласць)
Багамолава — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Таўрычаскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 39 км на ўсход ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633885200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 49 чалавек (24 мужчыны і 25 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 13 чалавек (7 мужчын і 6 жанчын).
NGC 6742
NGC 6742 (іншае абазначэнне — PK 78+18.1) — планетарная туманнасць у сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Malacosoma castrense
Malacosoma castrense — від матылькоў сямейства коканапрадаў.
Апісанне
Размах крылаў у асобін мужчынскага полу — 30-32 мм, жаночага — 40 мм. Лёт у чэрвені-жніўні ў залежнасці ад месцазнаходжання. Вусені пераважна кормяцца на малачаі, Euphorbia cyparissias, васільку, палыне, верасе, рутвіцы і іншых травяністых раслінах, радзей на лісцяных маладых дрэвах і хмызняках.
Арэал
Еўропа (акрамя поўначы), Каўказ, Сярэдняя Азія.
Станіслаў Паўлавіч Нарушэвіч
Станіслаў Нарушэвіч (? — 1589) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Навэ (Ахтырскі раён)
Навэ (Нове́) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Станіслаў Паўлавіч Нарушэвіч
Біяграфія
Кальвініст, падтрымліваў групоўку Радзівілаў. Падпісаў акт Люблінскай уніі 1569.
Валодаў мястэчкамі Круглае ў Аршанскім, Відзы ў Браслаўскім паветах, маёнткамі ў Берасцейскім і Падляшскім ваяводствах.
Сям'я
Паходзіў з роду Нарушэвічаў герба «Вадвіч», сын Паўла, брат Мікалая Яна.
Быў двойчы жанаты: першы раз з князёўнай Марынай Палубінскай, а другі раз з Камаеўскай. Ад другога шлюбу пакінуў дачок Барбару (каля 1580—1627), якая выйшла за віленскага ваяводу Януша Тышкевіча, і Крысціну, якая была замужам за ваяводам менскім Янам Пацам.
Мазуры (Хідрынскі сельсавет)
Мазуры́ (, Мазуры) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хідрынскага сельсавета.
Юбілейны медаль «50 год Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»
Юбіле́йны меда́ль «50 год Перамо́гі ў Вялі́кай Айчы́ннай вайне́ 1941—1945 гг.» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана 14 сакавіка 1995 г.
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца ў гонар перамогі савецкіх войскаў у Вялікай Айчыннай вайне.
Да ўзнагароджвання прадстаўляюцца:
Варшаўскі заапарк
Гісторыя
Падчас Другой сусветнай вайны заапарк быў знішчаны. Рашэнне пра адбудову заапарку пасля ваенных знішчэнняў было прынята ў 1946 годзе. Паўторнае адкрыццё адбылося 22 ліпеня 1949 года.
У 1990-х гадах тут узнік вальер для панд, адкрыўся дом для паўзуноў, сланоў, насарогаў, беспазваночных, ягуараў, а таксама вальер для птушак. У 2010 годзе адбылося ўрачыстае адкрыццё новага аб’екту, прызначанага для бегемотаў і акулаў.
Станам на 1 студзеня 2011 года ў заапарку ўтрымлівалася больш за 3,5 тысяч жывёл — прадстаўнікоў 553 відаў. Цяперашняя плошча парку складае больш за 39 гектараў.
Валерый Мікалаевіч Чэкман
Біяграфія
У 1955 годзе скончыў Кіеўскае сувораўскае вучылішча, у 1964 — Растоўскі дзяржаўны ўніверсітэт.
Працаваў у Інстытуце мовазнаўства імя Якуба Коласа Акадэміі навук Беларускай ССР, у 1979 пачаў чытаць лекцыі ў Віленскім дзяржаўным універсітэце, дзе ў 1982 годзе атрымаў ступень доктара філалагічных навук, а праз тры гады — званне прафесара. У 1988—1999 гадах загадваў кафедрай славянскай філалогіі Віленскага ўніверсітэта. У 1995 годзе стаў галоўным рэдактарам часопіса «Slavistica Vilnensis».
Пахаваны на могілках у.
Дзейнасць
З 2000 года быў дырэктарам Цэнтра даследаванняў культурных грамадаў Віленскага ўніверсітэта. Даследаваў узаемадзенне моў, гісторыю і культуру славянскіх народаў, сувязі беларускай і літоўскай моў.
Крашына
Крашына — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці, у складзе Барздоўскага сельсавета.
Дабродзень
Дабродзень (Dobrodzień, Guttentag) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы. Размешчаны за 300 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 40 км на ўсход ад цэнтра Аполе. Уваходзіць у склад Алескага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Дабродзень. Займае плошчу 19,46 км². Насельніцтва 3,7 тыс. чалавек.
Уільям Шарп
Уільям Фарсайт Шарп (William Forsyth Sharpe; нар., Бостан, штат Масачусетс) — амерыканскі эканаміст. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па эканоміцы.
Біяграфія
Прапанаваў мадэль цэнаўтварэння капітальных актываў, якая дазваляе вызначыць магчымы прыбытак ад каштоўных папер, паменшыць рызыку інвестара на аснове пэўнага спалучэння актываў і пасіваў і выбару адпаведнай структуры акцый. Распрацаваў метады для папярэдняй ацэнкі здзелак і для аптымальнага размеркавання капітальных актываў («Цана капітальных актываў: Тэорыя рыначнай раўнавагі ва ўмовах рызыкі», 1964; «Тэорыя інвестыцыйнага партфеля і рынкі капіталу», 1970). Даследуе пытанні палітыкі планавання інвестыцый пенсіённых, страхавых, дабрачынных і іншых фондаў, фактары, якія ўплываюць на прыбытак ад каштоўных папер. Яго працы паслужылі асновай для развіцця тэорыі цэнаўтварэння на фінансавых рынках, атрымалі практычнае выкарыстанне ў розных сферах эканомікі.
Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па эканоміцы (1990) «за працы па тэорыі фінансавай эканомікі» (з Г. Марковіцам і М. Х. Мілерам).
Чуя
Назву Чуя маюць:
Антоній (Зубко)
Антоній (свецкае імя: Антоній Рыгоравіч Зубко;, Белае, Полацкі павет, Беларуская губерня — , Коўна, Расійская імперыя) — уніяцкі, потым праваслаўны дзеяч Расійскай імперыі, епіскап Брэсцкі (1833—1840), епіскап Мінскі і Бабруйскі (1840—1848). Магістр багаслоўя (1822), прафесар.
Быў адным з найбольш вядомых прадстаўнікоў уніяцкага духавенства свайго часу. У далейшым вызначыўся як актыўны паплечнік Іосіфа Сямашкі ў справе ліквідацыі грэка-каталіцкай царквы і адзін з ініцыятараў Полацкага царкоўнага сабора.
Уніяцкі святар
Нарадзіўся ў сям’і ўніяцкага святара. Беларус. Ва ўзросце 6 гадоў страціў бацьку, навучаўся ў мясцовага арганіста, потым паступіў у Полацкую духоўную семінарыю (1809) і па яе завяршэнні перайшоў у Полацкую езуіцкую акадэмію (1816), якую скончыў у 1818 годзе ў ступені кандыдата філасофіі.
Пасля вучыўся на багаслоўскім факультэце ў Галоўнай семінарыі пры Віленскім універсітэце (1818—1822). У гэты перыяд ён пазнаёміўся з Іосіфам Сямашкам і ў далейшым стаў яго прыхільнікам.
Па сканчэнні семінарыі атрымаў ступень магістра багаслоўя і быў прызначаны прафесарам філасофіі ў Полацкую семінарыю. У 1824 годзе Антоній быў пасвечаны ў сан настаяцеля Полацкага ўніяцкага кафедральнага сабора і прызначаны членам Полацкай кансісторыі.
У 1825 годзе быў узведзены ў малодшыя саборныя протаіерэі і ў 1828 годзе стаў першым рэктарам заснаванай Літоўскай духоўнай семінарыі ў Жыровіцах. Неўзабаве атрымаў чын старшага саборнага протаіерэя.
Адначасова з дзейнасцю на пасадзе рэктара семінарыі ад 1833 года ўзначаліў уніяцкую Брэсцкую епархію, стаў епіскапам Брэсцкім, вікарыем Літоўскай уніяцкай епархіі. Пасвячэнне правялі пры ўдзеле мітрапаліта Іасафата Булгака, епіскапа Іосіфа Сямашкі і каталіцкага епіскапа Ігнацыя Паўлоўскага.
На Полацкім царкоўным саборы 12—18 лютага 1839 года быў адным з трох епіскапаў, якія падпісалі акт пра аб’яднанне ўніяцкай царквы з праваслаўнай. Незадоўга да гэтага, 4 студзеня ў Жыровічы да епіскапа Антонія з Пецярбурга прыбыў фельд’егер з падрыхтаваным актам пра аб’яднанне і лістом І. Сямашкі. Антоній павінен быў сам падпісаць акт і пераканаць зрабіць гэта ўсё духоўнае кіраўніцтва епархіі, а затым прывезці яго ў Полацк.
Праваслаўны архіепіскап
Пасля Полацкага сабора працягваў служыць епіскапам да 23 студзеня 1840 года ў Брэсцкай епархіі, якая з 6 сакавіка 1839 года стала праваслаўнай.
З 1840 года — епіскап праваслаўнай Мінскай і Бабруйскай епархіі, з 1841 года — архіепіскап. Антоній стаў першым беларусам, які кіраваў гэтай епархіяй. Пры ім са Слуцка ў Мінск была пераведзена духоўная семінарыя, зроблены рамонт у Петрапаўлаўскім саборы, адкрыты першыя ў епархіі прыходскія школы.
Яшчэ ў 1841 годзе Антоній падаў прашэнне аб сыходзе на пакой, але быў звольнены толькі ў 1848 годзе па хваробе. Пасяліўся ў Архірэйскай Пустыні, дзе пабудаваў дом і царкву Святога Антонія. У 1862 годзе пераехаў у свой маёнтак у Барысаўскім павеце, некаторы час жыў у Жыровіцкім манастыры.
У 1864 годзе па запрашэнні Іосіфа Сямашкі пасяліўся ў ковенскім Пажайскім манастыры, дзе напісаў працу «Аб грэка-уніяцкай царкве ў Заходнім краі» (1864) і артыкул «Падабенства і адрозненне вучэнняў праваслаўнай і рымскай цэркваў» (1868). Удзельнічаў у рэлігійным жыцці губерні, з’яўляўся ганаровым старшынёй ковенскага Мікалаеўскага брацтва, удзельнічаў у асвячэнні віленскага Прачысценскага сабора. Апошнія гады жыцця займаўся прыродазнаўствам, аднак працы ў гэтай галіне засталіся невыдадзенымі.
Памёр 15 лютага 1884 года ў Пажайскім манастыры, быў пахаваны ва Успенскім саборы пры ім. Адпяванне праводзіў архіепіскап Літоўскі і Віленскі Аляксандр.
Лысэ (Ахтырскі раён)
Лысэ (Ли́се) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Кандрацьеўка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Кандрацьеўка — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Таўрычаскай сельскай акругі. Код КАТА — 633885300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 64 чалавекі (37 мужчын і 27 жанчын). Паводле дадзеных 2009 года, у сяле не было пастаяннага насельніцтва.
Навасадкі
Наваса́дкі (, Новосадки) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хідрынскага сельсавета.
Да 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Навасёлкаўскага сельсавета.
NGC 6743
NGC 6743 — группа звёзд ў сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нацыянальны ўніверсітэт «Чарнігаўская політэхніка»
Нацыянальны ўніверсітэт «Чарнігаўская політэхніка» (Національний університет «Чернігівська політехніка») — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова IV (вышэйшага) ступеня акрэдытацыі са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, размешчаная ў горадзе Чарнігаў.
Еўрапейская кінапрэмія 2008
21-я цырымо́нія прысуджэ́ння Еўрапе́йскай кінапрэ́міі за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 6 снежня 2008 года ў Капенгагене.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона    і прыводзіцца першым.
Альвіна Андрэеўна Шпады
Альвина Андрэеўна Шпады (Шпадэ;  — ) — узбекістанская мастачка і рэстаўратар. Заслужаны работнік культуры Рэспублікі Каракалпакстан.
Біяграфія
Нарадзілася ў Туркменскай ССР у нямецкай сям’і, высланай з Паволжа ў 30-я гады. Скончыла Туркменскае дзяржаўнае мастацкае вучылішча імя Шата Руставелі ў Ашхабадзе (1960), выкладала маляванне і чарчэнне ў сярэдняй школе ў Байрамалі.
У 1960 годзе перабралася ў Нукус, працавала ў Мастацкім фондзе Каракалпакскай АССР і ў сектары мастацтвазнаўства Каракалпакскага філіяла. Пад уплывам зацікавілася сярэднеазіяцкім народным прыкладным мастацтвам і ў 1962 годзе паступіла ў  па спецыяльнасці «мастак па тканінах», адкуль была пераведзеная ў, які скончыла ў 1969 годзе. Пасля гэтага ўсё жыццё жыла і працавала ў Нукусе.
На працягу некалькіх дзесяцігоддзяў была вядучым рэстаўратарам. Адначасова працавала як тэатральны мастак у Каракалпакскім дзяржаўным музычным тэатры імя Станіслаўскага, у 1980 годзе працавала як мастак па касцюмах на здымках першага каракалпакского мастацкага фільма «Непакорлівая» (рэжысёр ).
Адначасова працавала як жывапісец, развіваючы традыцыі рускіх майстроў сярэднеазіяцкага жывапісу —,. У 2015 годзе ў Каракалпакскім дзяржаўным музеі мастацтваў прайшла юбілейная выстаўка «Свет Альвіны Шпады» да 80-годдзя мастачкі, у 2018 годзе адбылася персанальная выстаўка «Каракалпакстан — любоў мая навекі», на якой разам з жывапісам Шпады былі прадстаўлены дываны-сюзанэ па яе эскізах на аснове каракалпакскага народнага арнаменту.
NGC 6744A
NGC 6744A (іншыя абазначэнні — PGC 62815, ESO 104-38) — галактыка ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Алэшня (Ахтырскі раён)
Алэшня (Оле́шня) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Лілія Мікалаеўна Рожына
Лілія Мікалаеўна Ро́жына ( — ) — вучоны, псіхолаг, кандыдат педагагічных навук (1964 ), доктар псіхалагічных навук (1993), прафесар (1994). Выдатнік народнай адукацыі.
Біяграфія
Нарадзілася ў Мінску. Скончыла сярэднюю школу № 15 і паступіла на філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, які скончыла ў 1958 годзе. У 1960 годзе паступіла ў аспірантуру ў лабараторыю псіхалогіі асобы Навукова-даследчага інстытута псіхалогіі Акадэміі педагагічных навук СССР. З 1960 года працавала ў Мінскім дзяржаўным педагагічным інстытуце імя Максіма Горкага (сучасны Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка), дзе ў 1987—1997 гадах займала пасаду загадчыка кафедры псіхалогіі. У 1964 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Отношение младших школьников к литературным героям, их переживаниям и мыслям», у 1993 годзе — доктарскую на тэму «Художественное познание человека как фактор развития личности старшеклассника».
Навуковая дзейнасць
Сярод апублікаванага:
Кушэўка
Кушэўка — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці, у складзе Барздоўскага сельсавета.
Размешчана за 8 км на паўднёвы ўсход ад Оршы. Праз вёску праходзіць аўтадарога Крычаў — Орша — Лепель (Р15) і чыгунка Крычаў - Орша.
Юрый Леанідавіч Сівакоў
Юрый Леанідавіч Сівакоў (, в. Аноры Кіраўскага раёна Сахалінскай вобласці) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр унутраных спраў (люты 1999 — красавік 2000), міністр спорту і турызму (2003—2005), генерал-лейтэнант.
Біяграфія
У 1966 годзе скончыў Далёкаўсходняе Вышэйшае танкавае вучылішча, у 1977 — камандны факультэт Ваеннай акадэміі бронетанкавых войскаў, у 1995 — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Вайсковую службу праходзіў на розных камандных пасадах, працаваў у апараце Савета міністраў РБ, Савета бяспекі РБ.
У 1999—2000 гадах — міністр унутраных спраў.
У 2000—2001 гадах — намеснік кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта.
У 2003—2005 гадах — міністр спорту і турызму Беларусі.
Шэраг дзяржаўных ордэнаў і медалёў, ордэн Князя Уладзіміра III ступені Рускай праваслаўнай царквы.
Санкцыі
Сівакоў уключаны у Чорны спіс Еўрасаюза, бо яго імя звязваюць са. Таксама Сівакоў знаходзіцца ў спісе спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША, у санкцыйных спісах Вялікабрытаніі , Канады і Швейцарыі.
Юбілейны медаль «60 год Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»
Юбіле́йны меда́ль «60 год Перамо́гі ў Вялі́кай Айчы́ннай вайне́ 1941—1945 гг.» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана 6 снежня 2004 г.
Джон Мак-Афі
Джон Мак-Афі (John McAfee; 18 верасня 1945 — 23 чэрвеня 2021 ) — брытанска-амерыканскі праграміст і бізнесмен.
Юбілейны медаль «60 год Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца ў гонар перамогі савецкіх войскаў у Вялікай Айчыннай вайне.
Да ўзнагароджвання прадстаўляюцца:
Джон Мак-Афі
Біяграфічныя звесткі
Заснаваў кампанію, якая распрацавала адну з першых антывірусных праграм у 1987 годзе. Кампанія стала адной з найбуйнейшых у свеце вытворцаў антывіруснага праграмнага забеспячэння.
Займаўся крыптавалютамі. Двойчы спрабаваў вылучыцца кандыдатам на пасаду прэзідэнта ЗША ад Лібертарыянскай партыі (у 2016 і 2020 гадах).
Джона Мак-Афі затрымалі ў кастрычніку 2020 года ў Барселоне па запыце міністэрства юстыцыі ЗША. Па версіі пракуратуры, Мак-Афі не заплаціў падатак у памеры 23 мільёнаў долараў за некалькі гадоў. У ЗША бізнесмену за гэта пагражала да 30 гадоў арышту, а за махлярства на крыптавалютах пажыццёвы тэрмін. Сам ён сцвярджаў, што супраць яго існуе змова, а амерыканскія ўлады здзяйсняюць пераслед па палітычных матывах. Джона Мак-Афі знайшлі мёртвым праз некалькі гадзін пасля таго, як іспанскі суд вырашыў выдаць яго ЗША.
Караблішчанскі сельсавет
Кара́блішчанскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Караблішча.
Аблога Вены (1529)
Аблога Вены 1529 года — першая спроба Асманскай імперыі захапіць сталіцу Аўстрыі Вену. Праваленая туркамі аблога Вены адзначыла канец імклівай экспансіі Асманскай імперыі ў Цэнтральную Еўропу; тым не менш, яшчэ цэлых 150 гадоў працягваліся сутыкненні, якія дасягнулі свайго апагею ў 1683 годзе, калі адбылася Венская бітва.
Караблішчанскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Роўкавіцкага сельсавета.
Аблога Вены (1529)
Перадумовы да аблогі
У жніўні 1526 года султан Сулейман I Цудоўны разграміў у Мохацкай бітве войскі венгерскага караля Лаяша II Ягелона. Пасля гэтага пад уладу туркаў патрапіла паўднёвая частка Венгрыі. Аднак эрцгерцаг Аўстрыйскі Фердынанд I Габсбург, брат імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Карла V, выказаў свае прэтэнзіі на венгерскі трон. Яго жонка Ганна была роднай сястрой загінулага бяздзетным Лаяша II. Аднак Фердынанду ўдалося дамагчыся прызнання толькі ў заходняй частцы Венгрыі, а на паўночным усходзе краіны ў яго з'явіўся канкурэнт Янаш Запальяі, якога Сулейман I прызнаў каралём Венгрыі і сваім васалам.
Фердынанд I таксама быў абвешчаны каралём Венгрыі, для чаго ён ажаніўся з сястрой памерлага Лаяша II. Ён вырашыў дамагчыся свайго сілай і захапіў Буду. Але вельмі хутка, на працягу наступных двух гадоў, туркі адбілі ў яго ўсе заваяваныя ім зямлі.
Султан рыхтуецца да ўварвання
Увесну 1529 года Сулейман сабраў у Балгарыі магутную армію. Ён намерваўся ўзяць Венгрыю пад поўны кантроль і аслабіць сілы братоў Габсбургаў. Колькасць яго войскаў склала не менш за 120 000 чалавек. Апроч элітных янычарскіх палкоў, у асманскую армію ўвайшлі малдаўскія і сербскія часці. Камандаванне арміяй Сулейман прыняў на сябе, і ў красавіку ён прызначыў свайго візіра, былога грэчаскага раба Ібрагіма-пашу, сераскірам і даў яму права аддаваць загады ад імя султана.
Турэцкія войскі выступілі ў паход 19 мая 1529 года, але з самага пачатку абставіны былі супраць іх. У тую вясну ішлі асабліва моцныя дажджы, у Балгарыі пачалася паводка, і вада размыла дарогі. У брудзе ўгразла мноства гармат і вярблюдаў, якіх прыйшлося кінуць.
6 жніўня туркі ўвайшлі на венгерскую зямлю. 18 жніўня да султана з'явіўся Янаш Запальяі. Ён выказаў Сулейману свая павагу і дапамог яму адбіць у аўстрыйцаў некалькі крэпасцей. 8 верасня туркі захапілі Буду.
Аўстрыйцы рыхтуюцца да абароны
Па меры прасоўвання туркаў гарнізон Вены рыхтаваўся да аблогі. Аўстрыйцы ведалі, што туркі іх не пашкадуюць — яны пераканаліся ў гэтым пасле таго, як апошнія выразалі ўвесь аўстрыйскі гарнізон Буды. Фердынанд I тэрмінова выехаў у Багемію і папрасіў дапамогі ў свайго брата Карла V. Але той быў уцягнуты ў цяжкую вайну з Францыяй і не мог аказаць Фердынанду значнай падтрымкі. Некалькі іспанскіх кавалерыйскіх часцей — усё, што Фердынанд атрымаў ад брата.
Маршал Аўстрыі Вільгельм фон Рогендорф узяў на сябе кіраўніцтва абаронай Вены. Сваім намеснікам ён прызначыў 70-гадовага нямецкага найміта па мянушцы Ніклас граф Зальм, які праславіўся ў бітве пры Павіі ў 1525 годзе. Зальм прыбыў у Вену на чале атрадаў нямецкіх ландскнехтаў і іспанскіх мушкецёраў і адразу заняўся ўмацаваннем гарадскіх сцен. Ён загадаў замураваць усе чатыры гарадскія вароты і ўмацаваць сцены, таўшчыня якіх у некаторых месцах не перавышала двух метраў. Ён таксама загадаў пабудаваць земляныя бастыёны, загадаўшы зносіць усе дамы, якія замінаюць будаўніцтву.
Аблога
Асманская армія падышла да сцен Вены ў канцы верасня. Але становішча туркаў было не з лепшых. Прырода была супраць іх. На цяжкім шляху ў Аўстрыю праз увесь Балканскі паўвостраў туркі страцілі мноства цяжкіх гармат, спецыяльна прызначаных для разбурэння венскіх сцен. Шматлікія рэкі выйшлі з берагоў, і дарогі апынуліся размыты. Гарматы захрасалі ў брудзе і танулі ў балотах. Загінулі сотні вярблюдаў, якія везлі амуніцыю, зброю і боепрыпасы.
У выніку пад Вену турэцкая армія падышла значна саслабленай — у іх стане лютавалі хваробы, многія салдаты былі няздольныя ваяваць. І тым не менш Ібрагім-паша, устаўшы пад Венай, паслаў да абложаных трох багата апранутых еўрапейцаў з прапановай здаць горад. У адказ Ніклас Граф Зальм адправіў да пашы трох багата апранутых мусульман, без якога б там ні быць паведамлення, што само па сабе было адказам.
Сахноўка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Сахноўка — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Таўрычаскай сельскай акругі. Код КАТА — 633885400.
Аблога Вены (1529)
Аблога
Пачалася аблога. Турэцкая артылерыя ўсё ж прынялася руйнаваць гарадскія сцены, але асманскія пушкары так і не здолелі нанесці значную шкоду аўстрыйскім земляным умацаванням. Нават лучнікі туркаў не змаглі нанесці абаронцам вялікай шкоды. Спробы пракапаць хады ў горад або мінныя траншэі таксама скончыліся поўным правалам. Абаронцы ўвесь час рабілі вылазкі і зрывалі капанне траншэй і тунэляў, а аднойчы ледзь было не захапілі ў палон самага Ібрагіма-пашу. Яны таксама выявілі і знішчылі некалькі мінных хадоў, а 6 кастрычніка 8 000 еўрапейцаў здзейснілі буйную вылазку за межы горада і знішчылі мноства падземных хадоў туркаў (праўда, пры адступленні яны панеслі вялікія страты).
Сахноўка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 349 чалавек (167 мужчын і 182 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 294 чалавекі (139 мужчын і 155 жанчын).
Аблога Вены (1529)
Аблога
11 кастрычніка прайшоў асабліва моцны лівень. Планы туркаў падарваць гарадскія сцены пацярпелі поўны крах, і іх шанцы на перамогу імкліва раставалі. У туркаў заканчваўся корм для коней, расла колькасць дэзертыраў, хворых і памерлых ад нягод і ран. У цяжкім становішчы апынуліся нават элітныя янычарскія часткі.
Ібрагіму-пашы нічога не заставалася, як адступіць. 12 кастрычніка ён склікаў ваенны савет, на якім прапанаваў распачаць апошнюю спробу штурму. У выпадку поспеху ён паабяцаў салдатам павялічыць іх узнагароду. Але і гэты штурм быў адбіты. Еўрапейскія аркебузіры і пікінёры паспяхова адбілі напад туркаў. У ноч на 14 кастрычніка абаронцы пачулі немыя крыкі, якія даносіліся з варожага лагера — гэта туркі выразалі ўсіх палонных хрысціян перад тым, як адступіць.
Сыход туркаў абаронцамі быў успрыняты як цуд.
Ужо калі туркі адыходзілі, паваліў снег. Ім прыйшлося кідаць амуніцыю і гарматы. Турэцкая флатылія на Дунаі ізноў была атакавана, і мноства туркаў загінула ў дробных сутычках на шляху дамоў.
Заключэнне міру
Пасля таго як Фердынанд пагадзіўся перадаць асманам стратэгічна важную крэпасць Эстэргам 22 чэрвеня паміж Свяшчэннай Рымскай Імперыяй і Асманамі быў падпісаны мірны дагавор. Фердынанд адмаўляўся ад прэтэнзій на венгерскую карону захаваўшы за сабой толькі фактычна кантралюемую Габсбургамі частку Венгрыі, за якую абавязаны быў выплачваць штогадовую даніну памерам 30 000 дукатаў. Кантроль на мяжы паміж уладаннямі Фердынанда і Запальяі выконваўся Асманскімі служачымі. Асабліва зневажальнай было пратакольнае прыраўноўванне Імператара Свяшчэннай Рымскай Імперыі да Садразама (Вялікага Візіра), а не да главы Асманскай дзяржавы.
Наступствы
У 1532 годзе Сулейман I распачаў новы паход. Аднак заваяванне заходняй Венгрыі адняло ў туркаў занадта шмат часу. Зіма была ўжо блізка, а спрабаваць ізноў захапіць Вену было ўжо не мала сэнсу — Карл V нарэшце прыйшоў на выручку брату, выставіўшы супраць туркаў 80-тысячнае войска. І туркам прыйшлося адступіць, але пры гэтым яны разарылі Штырыю.
Досвед гэтых дзвюх кампаній паказаў: туркам не захапіць сталіцу Аўстрыі. Асманскай арміі прыйшлося вяртацца зімаваць у Канстанцінопаль, каб афіцэры маглі за зіму набраць у сваіх маёнтках новых салдатаў.
Адступленне войскаў Сулеймана I не азначала іх поўнага паражэння. Асманская імперыя захоўвала кантроль над паўднёвай Венгрыяй. Да таго ж туркі спецыяльна спусташалі аўстрыйскую частку Венгрыі і значныя тэрыторыі самой Аўстрыі, каб саслабіць рэсурсы гэтых земляў і каб Фердынанду I было цяжэй адбіць новыя напады. Туркі здолелі стварыць буферную марыянетачную венгерскую дзяржаву, якую ўзначаліў Янаш Запальяі.
Фердынанд I загадаў узвесці помнік на магіле Нікласа Графа Залма — апошні быў паранены падчас апошняга турэцкага штурму і памёр 30 мая 1530 года.
Турэцкае ўварванне дорага абыйшлося абодвум бакам. Загінулі дзясяткі тысяч салдатаў і мірных жыхароў; тысячы людзей былі прададзены ў рабства. Эпоха Адраджэння імкліва ішла наперад, рос моц еўрапейскіх краін, а туркі ўжо больш не маглі прасоўвацца ўглыб Цэнтральнай Еўропы. Тым не менш, Габсбургам прыйшлося падпісаць у 1547 годзе з Асманскай Турцыяй мірны дагаво, паводле якога Фердынанду I дазвалялася кіраваць Вялікай Рымскай імперыяй «з дазволу» султана Сулеймана Цудоўнага. Да таго ж Габсбургі сталі плаціць даніну туркам.
Зелімхан Абдулмуслімавіч Яндарбіеў
Зелімха́н Абдулмуслімавіч Яндарбіеў (Йандарби́н Іабду́л-Муслима́н кІа́нт Зели́мха; 1952—2004) — чачэнскі паэт, драматург пісьменнік і палітык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1952 годзе ў Казахстане. У 1981 годзе скончыў вучобу ў Чачэна-Інгушскім дзяржаўным універсітэце. У маі 1990 года стварыў партыю (Вайнахская дэмакратычная партыя), якая павінна была садзейнічаць стварэнню чачэна-інгушскай незалежнай дзяржавы. Прымаў чынны ўдзел у чачэнскім незалежніцкім руху. Пасля смерці Джахара Дудаева з 1996 па 1997 год выконваў абавязкі прэзідэнта Ічкерыі. Прымаў удзел у вайне з Расіяй. У 2001 годзе стаў паслом Ічкерыі ў Афганістане. Пасля звяржэння ўлады талібаў у Афганістане ад’ехаў у Катар. Там жыў да 2004 года, калі яго забілі расійскія служачыя праз падрыў яго аўтамабіля.
Творчасць
Напісаў верш «Сумленне» на смерць Васіля Быкава. Аўтар верша «Беларус», прысвечаны Зянону Пазняку.
NGC 6745-1
NGC 6745-1 (іншыя абазначэнні — PGC 62691, UGC 11391, ZWG 229.13, IRAS19000+4040) — галактыка ў сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Прыморскія Альпы
Прыморскія Альпы (Alpes Maritimes, Alpi Marittime) — паўднёвая частка Заходніх Альпаў у Італіі і Францыі.
Паўднёвыя адгор'і стромка апускаюцца да Лігурыйскага мора, уздоўж якога працягваецца вузкая паласа маляўнічага ўзбярэжжа — Рыўера. У ніжніх частках схілаў у раслінным покрыве характэрны міжземнаморскія хмызнякі, рэдкастойныя дубовыя і хваёвыя лясы, вышэй — мяшаныя і хвойныя лясы, субальпійскія лугі. Нацыянальны парк Меркантур (Францыя).
Лау
Астравы Лау (фідж. Lau) — група з 57 астравоў на ўсходзе архіпелага Фіджы. Уваходзяць у склад дзяржавы Фіджы. Агульная плошча - 487 км². Насельніцтва (2007 г.) - 10 683 чал.
Геаграфія
Астравы Лау месцяцца на ўсходзе мора Кора. Маюць вулканічнае паходжанне. Частка сушы сфарміравана вапнякамі — рэшткамі арганічных ападкаў на марскім дне, пазней узнятымі вулканічнай дзейнасцю. Большасць астравоў атачаюць каралавыя рыфы. Найбуйнейшы востраў Лакемба займае ўсяго 59,5 км², але пры гэтым з'яўляецца дзесятым па плошчы ў краіне.
Клімат трапічны пасатны. Сярэднегадавая дзённая тэмпература вагаецца ад 23 °C да 28 °C. Найбольш спякотны месяц — студзень, найбольш прахалодны — ліпень.
Гісторыя і культура
Астравы Лау здаўна з'яўляліся месцам кантактаў фіджыйцаў з палінезійцамі, асабліва з танганцамі, якія карысталіся паслугамі мясцовых суднабудаўнікоў. Выхадцы з Тонга часам перасяляліся на Лау. Генетычныя даследаванні сведчаць, што тубыльцы Лау бліжэй да палінезійцаў, чым да астатніх фіджыйцаў, хаця захоўваюць фіджыйскую мову і культуру. У 1774 г. астравы былі адкрыты брытанскім мараплаўцам Джэймсам Кукам.
У першай палове XIX ст. Лау былі падзелены паміж трыма родамі правадыроў фіджыйска-танганскага паходжання. Важную ролю ў аб'яднанні астравоў адыгралі еўрапейскія місіянеры, якія распачалі на астравах сваю дзейнасць з 1830 г. Яны арыентаваліся на выхадцаў з Тонга, паколькі тыя прынялі хрысціянства раней, чым фіджыйцы. У 1848 г. астравы Лау захапіў і аб'яднаў танганскі правадыр Ма'афу. У 1855 г. ён абвясціў сябе манархам, роўным знакамітаму фіджыйскаму ўладару Такамбау. У 1866 г. астравы Лау выйшлі з агульнафіджыйскай канфедэрацыі правадыроў тавата. Ма'афу стварыў усходнефіджыйскую канфедэрацыю і такім чынам ператварыўся найбольш уплывовай асобай у Фіджы. Аднак у 1871 г. ён адмовіўся стаць каралём Фіджы на карысць Такамбау.
У 1874 г. астравы Лау былі далучаны да каланіяльных валоданняў Вялікабрытаніі. У 1970 г. сталі часткай незалежнай дзяржавы Фіджы. Нашчадкі Ма'афу захавалі свае тытулы і адыгрываюць значную ролю ў палітычным жыцці краіны.
Леў Паўлавіч Розанаў
Леў Паўлавіч Ро́занаў (Лев Павлович Розанов;  — ) — урач, вучоны ў галіне фізіялогіі, доктар біялагічных навук (1935), прафесар (1923).
Анатоль Ільіч Хмара
Анатоль Ільіч Хмара — інжынер-архітэктар.
Леў Паўлавіч Розанаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў Маскве ў сям’і ўрача. У 1916 годзе скончыў медыцынскі факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. Працаваў урачом у Смаленску. Прайшоў стажыроўку па фізіялогіі ў лабараторыі акадэміка І. П. Паўлава. З 1922 года працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце, дзе будучы ў званні дацэнта стварыў і ўзначаліў кафедру нармальнай фізіялогіі, на аснове якой у 1930 годзе быў створаны Мінскі медыцынскі інстытут. Адначасова ў 1927—1937 гадах працаваў у Інстытуце беларускай культуры (з 1929 года — Акадэмія навук БССР). У 1927 годзе праходзіў стажыроўку у лабараторыі прафесара Э. Абдэргальдэна ў Гаазе.
Анатоль Ільіч Хмара
Біяграфія
Пазней складаўся ў будаўнічым аддзеле абшчыны горада Бялграда.
Леў Паўлавіч Розанаў
Біяграфія
Пахаваны ў Санкт-Пецярбургу.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Аўтар навуковых прац па пытаннях фізіялогіі стрававання, абмену рэчываў і ўмоўных рэфлексах. Упершыню ў Беларусі выкарыстаў электрамагнітную методыку вызначэння pH у біялагічных вадкасцях. Аўтар першага падручніка па фізіялогіі на беларускай мове.
Прымаў удзел у шэрагу з’ездаў і канферэнцый па фізіялогіі, у тым ліку XIII Міжнароднага фізіялагічнага кангрэса (1928, Бостан). У 1932 годзе арганізаваў у Мінску гарадскую канферэнцыю фізіёлагаў, біяхімікаў і фармаколагаў з удзелам выбітных вучоных СССР.
Сярод апублікаваных прац:
BFG9000
BFG9000 — выдуманая футурыстычная зброя, што сустракаецца ў камп’ютарных гульнях «Doom», «Doom II», «Doom 3» і «Doom 3: Resurrection of Evil», а таксама ў гульнях серыі «Quake». BFG9000 уяўляе сабой цяжкую суцэльнаметалічную прыладу, што страляе шарамі зялёнай плазмы. З’яўляючыся найбольш магутнай зброяй у гульні, яна забівае амаль усіх персанажаў з аднаго стрэлу. Большасць гульняў класа шутараў ад першай асобы маюць штосьці падобнае, але толькі адзінкі гэткія ж смяротныя.
Апісанне (паводле Doom 3)
BFG9000 — самая магутная ручная зброя за ўсю гісторыю чалавечай расы. Гэта цалкам аўтаномная пераносная агнявая платформа. Кожны зарад мае мініяцюрны, але вельмі магутны камп’ютар, які выконвае навядзенне, і, дзякуючы ўбудаванай сістэме распазнання «свой-чужы», накіроўвае на кожнага суперніка дадатковы прамень, якая робіць ім шкоду перад дэтанацыяй. Дэтанацыя зарада вырабляе спусташальны эфект — у радыусе 15 метраў не выжыве ніводзін супернік. BFG9000 не рэкамендуецца ўжываць для бою на кароткай дыстанцыі, але на адкрытай мясцовасці ці пры патрэбе паразіць адразу некалькі мэтаў — лепшай зброі не знайсці. Абарона ад суперніка, узброенага BFG9000 толькі адна — агонь з парахавой зброі. Калі працэсар будзе знішчаны да выбуху, дэтанацыя будзе заўчаснай і няпоўнай.
Этымалогія назвы
У першапачатковым апісанні Doom абрэвіятура BFG9000 расшыфроўваецца як «Big Fucking Gun» («Ахрэненна вялікая стрэльба»). Ёсць і іншыя расшыфроўкі:, , , ; выходзячы з прынцыпаў працы дадзенай зброі, лагічным лічыцца і. Таксама часам сустракаюцца назвы «Big Freaking Gun» (у кнізе на матывы гульні, 1995) і «Bio Force Gun» (у аднайменным фільме, 2005).
Характарыстыкі (паводле Doom)
Падчас націску на цынгель назапашваецца і выстрэльваецца згустак энергіі. Трапляючы ў суперніка, зарад прычыняе яму моцную шкоду (direct hit — «прамое траплянне») ад 100 да 800 адзінак. Пасля гэтага з таго пункту, дзе гулец апынуўся ў момант выбуху снарада, выпускаюцца 40 нябачных прамянёў. Промні выпускаюцца веерам з вуглом 90° і раўнасечнай у тым кірунку, уздоўж якога ляцеў асноўны зарад. Кожны прамень саманаводзіцца па тых жа правілах, па якіх саманаводзіцца пісталет (злёгку па гарызанталі і цалкам па вертыкалі). Вораг, у якога трапіў прамень, атрымвае шкоду ад 16 да 128 адзінак. Чым бліжэй аб’ект знаходзіцца да гульца, тым больш шкоды ён атрымае, бо будзе працяты вялікай колькасцю праменяў.
BFG10K
BFG10K (ці BFG10000) — гэта наймагутнаейшая выдуманая зброя, што ёсць у шутарах ад першай асобы Quake II і Quake III: Arena (хоць у гэтых гульнях варыянты гарматы адрозніваюцца), а таксама ў Doom-порце Skulltag. Сваю назву BFG10K атрымала ў гонар BFG9000, знакамітай зброі з гульняў Doom і Doom II, якія шмат у чым сталі прадвеснікамі ўсёй серыі Quake.
Варыянт гарматы ў гульні Quake II
BFG10K у Quake II падобны памерамі і функцыямі на BFG9000 у Doom: ён падобны на двуручную гармату. Падчас стральбы гармаце патрабуецца некалькі секунд для перазарадкі, а стрэл уяўляе сабой вялікія, распаленыя шары зялёнай плазмы (амаль такія ж, як і ў Doom), якія плаўна «ляцяць» у кірунку стрэлу. Падчас лёту плазмавыя шары дзівяць змешчаных паблізу ворагаў зялёным лазерам, а выбухаючы, вырабляюць каласальную шкоду ўсяму, што знаходзіцца вакол іх. У дапаможніку карыстача да гульні Quake II абрэвіятура BFG расшыфроўвацца як.
Варыянт гарматы ў гульні Quake III
BFG10K у Quake III, хоць і мае тую ж назву, уяўляе сабой зусім іншую зброю: тут гэта хуткастрэльная гармата, што страляе рухомай плазмай 5 разоў за секунду, і кожны стрэл утварае 100 адзінак шкоды пры простым траплянні (як «ракетніца» і «рэйлган») і даволі сур’ёзныя пашкоджанні пры блізкім выбуху; яна больш нагадвае плазмаган з арыгіналу.
Варыянт гарматы ў DOOM-порце Skulltag
BFG10K у Skulltag падобны на BFG10K у Quake III; гэта такая ж хуткастрэльная гармата, што страляе выбухнымі снарадамі. Адрозненне ж складаецца, перадусім, у хуткасці перасоўвання снарада: у Skulltag ён імгненна дасягае мэты. Таксама існуе адрозненне ва ўжываных патронах: тут для зарадкі BFG10K (як і ў выпадку BFG9000 у Doom) ужываюцца «энергаячэйкі» (cells), якія дазваляюць вырабіць больш разбурэнняў, чым рэактыўныя снарады. У рэжыме аднаго гульца BFG10K выкарыстоўвае 5 «ачкоў» на стрэл, а ў рэжыме мультыплэера (некалькіх гульцоў) — 20 «ачкоў». Дапаможнік карыстача да порта кажа, што так было зроблена для таго, каб не парушаць гульнявы баланс.
Уба-Фарпост
Уба-Фарпост — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Уба-Фарпостаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 65 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633889100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 482 чалавекі (242 мужчыны і 240 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 269 чалавек (140 мужчын і 129 жанчын).
Група савецкіх ваенных спецыялістаў у В’етнаме
Група савецкіх ваенных спецыялістаў у Дэмакратычнай Рэспубліцы В’етнам (Группа советских военных специалистов во Вьетнаме, Đoàn cố vấn quân sự Liên Xô tại Việt Nam) — зводнае воінскае фарміраванне Узброеных Сіл СССР, накіраванае ў Дэмакратычную Рэспубліку В’етнам (ДРВ) па запрашэнні ўрада краіны і асабіста Ха Шы Міна. Аказвала ваенную і інжынерна-тэхнічную дапамогу В’етнамскай народнай арміі (ВНА) і Нацыянальнаму фронту вызвалення Паўднёвага В'етнама (НФВПВ). Па даных Галоўнага аператыўнага ўпраўлення Генеральнага штаба УС СССР, за перыяд з ліпеня 1965 года па снежань 1974 года ў гэтую краіну ў якасці савецкіх ваенных спецыялістаў было накіравана 6359 генералаў і афіцэраў і больш за 4,5 тыс. салдат і сяржантаў тэрміновай службы. Савецкія сілы прынялі прамы ўдзел у В’етнамскай вайне, адлюстроўваючы паветраныя атакі ВПС ЗША на Паўночны В’етнам, займаючыся падрыхтоўкай ваенных спецыялістаў , агентурнай работай і, па вельмі спрэчнай інфармацыі, праводзілі рэйды ў тыле праціўніка.
Першы этап (1955—1965)
Па выніках Індакітайскай вайны (1946—1954) В’етнам атрымаў незалежнасць ад Францыі, але краіна была падзелена на дзве часткі: на поўначы была абвешчаная Дэмакратычная Рэспубліка В’етнам, падтрыманая СССР і Кітаем, а на поўдні — Рэспубліка В’етнам, падтрыманая ЗША. Згодна з умовамі Жэнеўскага пагаднення 1954 года, у абодвух рэгіёнах павінны былі прайсці ўсеагульныя выбары, якія б спрыялі аб’яднанню краіны. Аднак паўднёвы ўрад на чале з Нго Дзінь З’емам раптам адмовіўся праводзіць выбары, што прывяло да росту незадаволенасць сярод апазіцыі. Неўзабаве ў краіне разгарнулася грамадзянская вайна, дзе ўрадавым сілам супрацьстаяў пракамуністычны НФВПВ, больш вядомы як В’етконг.
У канцы 50-х—пачатку 1960-х СССР і ЗША адправілі невялікія групы вайскоўцаў для дапамогі дружалюбным рэжымам.
Па лініі памежных войскаў КДБ СССР у краіне ў 1957—1961 гадах працаваў М. Ф. Карацупа, займаючыся стварэннем і навучаннем мясцовых памежных войскаў. Адна з памежных застаў у В’етнаме была названая яго імем. Спецыялісты Міністэрства абароны СССР, у малой колькасці, таксама знаходзіліся ў краіне. Так, у 1960 годзе, па просьбе в’етнамскага ўрада, камандуючым ВТА СССР маршалам авіяцыі М. С. Скрыпка туды была адпраўлена група савецкіх лётчыкаў для арганізацыі навучання в’етнамскіх авіятараў і ажыццяўлення паветраных перавозак.
У пачатку 1960-х гадоў на тэрыторыі В’етнама і Лаоса пастаянна грунтаваліся авіяцыйныя эскадрыллі Лі-2 і Іл-14, якія выконвалі баявыя палёты па перакідцы войскаў і грузаў. У 1961 годзе ў В’етнаме працавалі экіпажы 319-га асобнага Чырванасцяжнага верталётнага палка ім. У. І. Леніна. У 1964 годзе ў краіне знаходзіўся 339-ы ваенна-транспартны авіяцыйны полк, які займаўся перавозкамі войскаў, баявой тэхнікі і боепрыпасаў у В’етнам. З 1961 па 1964 год у краіне працавалі лётчыкі 11-й асобнай арміі супрацьпаветранай абароны
Аказваючы дапамогу Лаосу ў 1960—1963 гадах, экіпажы ВТА СССР выканалі звыш 1900 баявых вылетаў з налётам 4270 гадзін, перавезлі 7460 чалавек і 1000 тон грузаў, у тым ліку з выкідкай парашутным спосабам з тэрыторыі дэмакратычнага В’етнама на аэрадромы і пляцоўкі ў Лаосе
Другі этап (1965—1973)
6 ліпеня 1965 года, у адпаведнасці з раней падпісанымі пагадненнямі, Савет Міністраў СССР прыняў пастанову № 525-200, на падставе якой у ДРВ была створана група савецкіх ваенных спецыялістаў (СВС). У адпаведнасці з міжурадавым пагадненнем, 16 красавіка 1965 года ў Ханой прыбыла група савецкіх ваенных спецыялістаў. У той жа дзень праз тэрыторыю КНР эшалонам прыбылі каля двухсот зенітчыкаў-ракетчыкаў з Бакінскай акругі СПА разам з тэхнікай.
На пачатковым этапе вайны паміж ваенна-палітычным кіраўніцтвам В’етнама, Кітая і Савецкага Саюза складваліся вельмі няпростыя адносіны. Разыходжанне пазіцый бакоў выразна выявілася ў ходзе візітаў у СССР у студзені—лютым 1964 года дэлегацыі Партыі працоўных В’етнама на чале з яе першым сакратаром Ле Зуанам і дэлегацыі НФВПВ, якая наведала Савецкі Саюз летам таго ж года. Просьбы в’етнамскага боку аб павелічэнні дапамогі зброяй і боепрыпасамі, а таксама аб адкрыцці пастаяннага прадстаўніцтва В’етконга ў Маскве былі сустрэты савецкім кіраўніцтвам больш чым стрымана: пасля нашумелага Карыбскага крызісу 1962 года М. С. Хрушчоў прытрымліваўся лініі на паляпшэнне адносін з Вашынгтонам і відавочна не жадаў новага прамога сутыкнення Савецкага Саюза і ЗША зараз ужо ў Паўднёва-Усходняй Азіі. Адхіленне ў кастрычніку 1964 года Хрушчова ад улады прывяло да пэўнага павароту ў савецка-в’етнамскіх адносінах. У пачатку лютага 1965 года ў В’етнам з візітам прыбыла партыйна-ўрадавая дэлегацыя на чале са старшынёй Савета Міністраў СССР А. М. Касыгіным. Падпісаныя па выніках візіту двухбаковыя пагадненні, — у прыватнасці, міжурадавае пагадненне аб аказанні ДРВ усебаковай дапамогі ў адлюстраванні паветранай агрэсіі ЗША, — стварылі неабходныя перадумовы для шырокага савецка-в’етнамскага эканамічнага і ваенна-тэхнічнага супрацоўніцтва.
З 1965 года в’етнамскі бок стаў атрымліваць неабходныя віды савецкага ўзбраення, асабліва для сіл супрацьпаветранай абароны (СПА). Доля ваеннай дапамогі склала 60% ад агульнай эканамічнай. У 1968 годзе дапамога Савецкага Саюза ДРВ склала каля 542 млн рублёў, прычым вялікая яе частка (361 млн рублёў) была прадастаўлена на бязвыплатнай аснове.
Крыварожскі нацыянальны ўніверсітэт
Крыварожскі нацыянальны ўніверсітэт (Криворізький національний університет) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, размешчаная ў Крывым Розе.
Група савецкіх ваенных спецыялістаў у В’етнаме
Трэці этап (1973—1975)
27 студзеня 1973 года амерыканцы былі вымушаны падпісаць Парыжскае пагадненне аб спыненні бамбардзіровак ДРВ і вывадзе сваіх войскаў з В’етнама на ўмовах, прапанаваных в’етнамскім бокам, а ў сакавіку таго ж года апошнія воінскія падраздзяленні ЗША пакінулі краіну.
Становішча, аднак, працягвала заставацца напружаным, паколькі Парыжскае пагадненне не выконвалася ні ў Паўночным, ні ў Паўднёвым В’етнамам. У 1975 годзе баі ішлі ўжо на подступах да Сайгона. Аднак Узброеныя сілы ЗША былі ўжо няздольныя паўтарыць буйнамаштабнае ўварванне па прыкладзе дзесяцігадовай даўнасці: інфармацыйна-аналітычнае ўпраўленне знешняй разведкі КДБ СССР пад кіраўніцтвам генерал-лейтэнанта дзяржбяспекі Н. С. Лявонава ў сваім дакладзе паведаміла аб немагчымасці высадкі амерыканскага дэсанту на тэрыторыю Паўночнага В’етнама — гэта істотна палягчала задачы, якія стаялі перад ВНА.