cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ювяскюля
Гісторыя
На пачатку 20-га стагоддзя горад пашырыўся ў некалькі разоў. Большая частка сучаснага Ювяскюля была пабудавана пасля Саветска-фінскай вайны 1941-1944, калі бежанцы з Карэліі і іншых частак краіны пераехалі ў горад і ім было вельмі неабходна жыллё. У 21-м стагоддзі Ювяскюля хутка расце — больш за 1000 жыхароў у год.
Былы муніцыпалітэт Säynätsalo быў далучаны да Ювяскюля ў 1993 годзе, а 1 студзеня 2009 года — муніцыпалітэты Jyväskylän maalaiskunta і Korpilahti.
Этымалогія
Другая частка назвы горада kylä азначае вёска. Першая частка назвы горада jyväs звязана з цісам і прускім словам juwis. Акрамя таго, існуе версія, што слова jyväs азначае адлюстраванне сонца ад паверхні вады.
Кіраванне
Гарадскі савет у Ювяскюля з'яўляецца асноўным органам прыняцця рашэнняў на мясцовым узроўні. Яго 75 членаў абіраюцца раз у чатыры гады на муніцыпальных выбарах. Гарадскі савет абірае мэра. Цяперашні мэр з'яўляецца Марку Андэрсан, былы мэр горада Лапеэнранта.
Геаграфія
Ювяскюля знаходзіцца ў фінскім азёрным краі. На тэрыторыі Ювяскюля знаходзіцца 328 азёр. Азёры і рэкі складаюць 20,1 % (295 км2) ад агульнай плошчы горада. Найбуйнейшыя азёры Пяянэ, Лепявесі, Туаміяярві, Палокаярві, Луанецярві і Алваярві-Кортаярві. Цэнтр горада размешчаны на беразе невялікага возера Ювасярві.
Клімат
Клімат у горадзе Ювяскюля ўмерана-кантынентальны з рысамі марскога. Зіма працяглая, адносна мяккая. Лета кароткае і прахалоднае. Сярэднегадавая тэмпература +3 °C. Гадавая колькасць ападкаў 638 мм.
Насельніцтва
Ювяскюля быў самым хуткарослым фінскім горадам у 20 стагоддзі. Насельніцтва працягвае расці хуткімі тэмпамі ў 21-м стагоддзі.
Мовы
Фінская мова з'яўляецца пераважнай мовай у Ювяскюля. У 2010 годзе для 96,7 % насельніцтва фінская мова з'яўлялася роднай. Доля шведскамоўнага насельніцтва склала 0,2 %, на іншых мовах размаўляла 3 % насельніцтва.
Нацыянальнасці
У канцы 2010 года налічвалася каля 3100 замежнікаў у Ювяскюля. Найбуйнейшыя групы імігрантаў у Ювяскюля з'яўляюцца афганцы, рускія, эстонцы і іранцы.
Транспарт
Чыгуначны вакзал Ювяскюля злучаны з міжгародняй аўтобуснай станцыяй. З вакзалу цягніка ідуць да Хельсінкі, Тамперэ, Турку, Вааса і іншых гарадоў Фінляндыі. У Ювяскюля ёсць аэрапорт з прамымі рэйсамі да Хельсінкі, таксама праходзяць аўтамагістралі E75 і E63.
Адукацыя
У 1858 годзе тут быў адкрыты першы фінамоўны ліцэй, які лічыцца першай фінамоўнай вышэйшай навучальнай установай. У 1863 годзе адкрыта першае вучылішча па падрыхтоўцы настаўнікаў на фінскай мове. У 1864 годзе — першая фінамоўная школа для дзяўчынак. У 1914 году — першы ў Фінляндыі летні ўніверсітэт. З 1966 года дзейнічае ўніверсітэт Ювяскюля, адзін з найбуйнейшых ВНУ Фінляндыі, у якім вучацца каля 16 тысяч студэнтаў. Усяго ў розных навучальных установах горада вучацца каля 40 тысяч чалавек.
Спіс зорак сузор’я Кармы
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Кармы да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
У гэтым сузор’і абазначэнні Баера былі дадзены, калі сузор’е Кармы яшчэ лічылася часткай сузор’я Карабель Арго. Пасля таго, як сузор’е Карабель Арго было падзелена на сузор’і Кіля, Ветразяў і Кармы, гэтыя абазначэнні былі захаваны, таму сузор’е Кармы не мае поўнага набору гэтых грэчаскіх літарных абазначэнняў. Напрыклад: паколькі α-зорка Карабля Арго, пасля яго падзела, стала часткай сузор’я Кіля, зоркі α Кармы не існуе.
Дзмітрый Дзяцько
Дзяцько (Дзядзько) Дзмітрый (год нараджэння невядомы — памёр каля 1349) — галіцкі ваявода і шляхетны баярын у кіраванне Юрыя ІІ Баляслава і Дзмітрыя-Любарта. Абапіраючыся на падтрымку літоўскага князя Любарта, Дзяцько ў 1340-х гадах узначальваў баярскі ўрад Галіцкага княства. Праводзіў умелую палітыку, абараняючы княства ад нападаў Венгрыі, Польшчы і татараў. Меў званне «правізара або кіраўніка Рускай зямлі». У кіраванне Дзяцька Галіцкае княства захоўвала незалежнасць. У 1340—1349 гадах, калі са смерцю Уладзіміра Львовіча загас род Раманавічаў, ваявода Дзмітрый Дзяцько кіраваў Львовам як намеснік валынскага князя Дзмітрыя-Любарта з Гедзімінавічаў.
Пасля яго смерці польскі кароль Казімір III, заручыўшыся нейтралітэтам татараў, у 1349 годзе захапіў Галіцкае княства.
Спіс зорак сузор’я Кіля
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Кіля да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
У гэтым сузор’і абазначэнні Баера былі дадзены, калі сузор’е Кіля яшчэ лічылася часткай сузор’я Карабель Арго. Пасля таго, як сузор’е Карабель Арго было падзелена на сузор’і Кіля, Ветразяў і Кармы, гэтыя абазначэнні былі захаваны, таму сузор’е Кіля не мае поўнага набору гэтых грэчаскіх літарных абазначэнняў. Напрыклад: паколькі γ-зорка Карабля Арго, пасля яго падзела, стала часткай сузор’я Ветразяў, зоркі γ Кіля не існуе.
Teräsbetoni
Teräsbetoni — фінскі хэві-метал-гурт, заснаваны ў Тамперэ ў 2002 годзе. Дэбютны альбом Metallitotuus быў выпушчаны ў 2005 годзе. Стыль групы шмат у чым нагадвае ранні Manowar, самі музыкі вызначаюць яго як «Тамперскі баявы метал». Прадстаўлялі Фінляндыю на Еўрабачанні 2008.
Раіса Паўлаўна Сіплевіч
Раіса Паўлаўна Сіплевіч (нар.  г., Пабрэззе, Навагрудскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі мастак, член Саюза мастакоў Беларусі. Працуе пад псеўданімам Patsinka.
Teräsbetoni
Вакаліст гурта, Ярка Ахола, раней таксама спяваў у групе Dreamtale.
Раіса Паўлаўна Сіплевіч
Біяграфія
Нарадзілася ў 1949 г. у вёсцы Пабрэззе Гродзенскай вобласці. У 1970 г. скончыла Мінскае мастацкае вучылішча імя А. К. Глебава, у 1976 г. — Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут. Вучылася ў П. Любамудрава, А. Шэверава. З 1974 г. удзельнічае ў міжнародных і рэспубліканскіх персанальных выставах.
Teräsbetoni
Гісторыя
Ярка Ахола, Арта Ярвінен і Вильа Рантанен сустрэліся ў 2002 годзе і вырашылі стварыць групу. Яры Куоканен далучыўся ў якасці часовага бубнача, аднак пазней ён стаў паўнапраўным удзельнікам. Імя групы, Teräsbetoni, прыдумаў гітарыст Вильа Рантанен.
Раіса Паўлаўна Сіплевіч
Біяграфія
У 1977—1987 гг выкладала ў Мінскім мастацкім вучылішчы, з 1996 г. у Мінскай гімназіі-каледжа мастацтваў. Член Беларускага саюза мастакоў з 1987 года. Узнагароджана медалём Беларускага саюза мастакоў за заслугі ў выяўленчым мастацтве. Жыве ў Мінску.
Teräsbetoni
Гісторыя
У 2003 годзе група апублікавала на сваім сайце першыя песні — «Тeräsbetoni», «Teräksen varjo» і «Maljanne nostakaa».
У 2004 годзе Teräsbetoni правялі свой першы канцэрт, пасля чаго на афіцыйным сайце з’явілася live-версія песні «Taivas lyö tulta». На першых канцэртах гурт граў кавер-версіі песень «Rainbow In The Dark» і «Metal Warriors». У канцы года, Teräsbetoni падпісалі кантракт з лэйблам Warner Music Finland і 2 лютага 2005 года выпусцілі сінгл «Taivas lyö tulta». На працягу першага тыдня сінгл падняўся на першы радок фінскіх чартаў.
Раіса Паўлаўна Сіплевіч
Творчасць
На творчасць мастачкі паўплывалі беларускія народныя казкі, легенды, гісторыя і прырода роднай краіны, а таксама вопыт мастакоў-мадэрністаў ХХ ст.
Teräsbetoni
Гісторыя
Запіс альбома «Metallitotuus» пачаўся ў студзені 2005 года, а 6 красавіка 2005 года быў выпушчаны. Альбом заняў другі радок фінскіх чартаў і пратрымаўся там 29 тыдняў. «Metallitotuus» атрымаў статус плацінавага (у Фінляндыі, гэта значыць было прададзена больш за 30 тысяч копій) у год свайго выпуску, стаўшы, такім чынам, трэцім па папулярнасці «цяжкім» альбомам Фінляндыі.
Раіса Паўлаўна Сіплевіч
Творчасць
Асноўныя творы: графічныя лісты «У лесе нараджаюцца зоркі»; трыпціх «Варыяцыі адной тэмы», цыклы «Гульні», «Тры сонцы», «Каляровыя вятры»; палотны «Вербніца», «Вялікдзень», «Сёмуха», «Вяртанне да ранейшай сустрэчы», «Крок за небакрай», «Вячэрняя сустрэча».
Teräsbetoni
Гісторыя
У чэрвені 2006 года быў выпушчаны альбом «Vaadimme metallia». У дзень свайго выпуску альбом атрымаў статус залатога (было прададзена больш за 15 тысяч копій).
Раіса Паўлаўна Сіплевіч
Творчасць
Сёння працы мастачкі знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музее Рэспублікі Беларусь, Рэспубліканскай галерэі «Палац мастацтваў», фондах БСМ, Музеі сучаснага мастацтва г. Мінска, Гістарычным музеі г. Навагрудка, Брэсцкім мастацкім музеі і ў прыватных калекцыях Беларусі, Германіі, Англіі, ЗША, Канады, Аўстраліі, Польшы, Чэхіі, Партугаліі, Бельгіі і Расіі.
Teräsbetoni
Гісторыя
У 2008 годзе гурт прадстаўляў Фінляндыю на конкурсе Еўрабачанне 2008 з песняй «Missä miehet ratsastaa», заняўшы 22-е месца.
19 сакавіка 2008 года выйшаў трэці па ліку альбом гурта — «Myrskyntuoja».
Чарговы альбом групы, «Maailma tarvitsee sankareita», выйшаў 24 лістапада 2010 года на лэйбле Sakara Records. Аднак 20 жніўня 2011 года на афіцыйным сайце гурта з’явілася паведамленне аб прыпыненні творчай і канцэртнай дзейнасці групы на нявызначаны тэрмін.
Адукацыя ў Фінляндыі
Адукацыя ў Фінляндыі (Koulutus Suomessa) — сетка адукацыйны устаноў на тэрыторыі Фінляндыі. Па дадзеных Цэнтра статыстыкі на канец 2011 года ў краіне дзейнічала 3934 навучальныя ўстановы, у якіх налічвалася 1940000 навучэнцаў.
Сярод 29 універсітэтаў дзесяць так званых «шматфакультэтных» і дзесяць спецыялізаваных вышэйшых навучальных устаноў, у тым ліку тры політэхнічныя ўніверсітэта, тры вышэйшыя эканамічныя навучальныя ўстановы (напрыклад, Хельсінкская школа эканомікі) і чатыры мастацкіх вышэйшых навучальных установы. У 29 прафесійных ВНУ Фінляндыі ў 2000 годзе вучылася каля 114000 студэнтаў. У 2011 годзе колькасць абітурыентаў, якія паступалі ва ўніверсітэты Фінляндыі склала 66 400 чалавек (на 17 000 месцаў).
За перыяд з 1996 па 2011 гады ў краіне скарацілася колькасць агульнаадукацыйных школ з 3 400 да 2837 (колькасць сярэдніх школ склала 2719, а ў іх налічвалася 522400 вучняў; спецыялізаваных сярэдніх школ налічвалася 118). 95 сярэдніх школ і спецыялізаваных агульнаадукацыйных школ было зачынена ці аб'яднана з іншай навучальнай установай. Больш за ўсё пераменаў у агульнаадукацыйных школах адбылося ў правінцыі Паўночная Пох'янмаа.
Па дадзеных ААН і даследаваннях PISA Індэкс адукацыі (Education index) у Фінляндыі адзін з самых высокіх у свеце. У 2012 годзе Фінляндыя працягвае захоўваць лідарства ў сусветным рэйтынгу сістэм адукацыі, а фінскія школьнікі па дадзеных міжнароднай арганізацыяй IEA займаюць па школьным навыкам перадавыя месца сярод навучэнцаў з іншых краін.
Пачатковая адукацыя
У Фінляндыі кожнае дзіця мае права на папярэднюю пачатковую адукацыю, якая ўвогуле пачынаецца за адзін год да пачатку абавязковай адукацыі, гэта значыць у той навучальны год, калі дзіцяці спаўняецца 6 гадоў. Папярэднюю пачатковую адукацыю можна атрымаць у школе або дзіцячым садзе, сямейным дзіцячым садзе або ў іншым падыходным месцы. Гэта вырашае муніцыпалітэт.
Абавязковую адукацыю дзіця пачынае атрымліваць у той год, калі яму спаўняецца сем гадоў і працягвае да 16-17 гадоў. Дзяржава гарантуе бясплатную асноўную адукацыю. Сюды ўваходзяць навучанне, падручнікі, сшыткі, асноўныя канцылярскія прыналежнасці, харчаванне ў школе таксама бясплатнае. Навучальны год пачынаецца ў жніўні.
У 3-м класе пачынаецца вывучэнне англійскай мовы, у 4-м класе дзіця выбірае факультатыўную замежную мову (французскую, нямецкую або рускую). У 7-м класе пачынаецца вывучэнне абавязковай шведскай мовы.
У 2012 годзе прынята рашэнне аб падаўжэнні вучэбнага дня і рэструктурызацыі выкладаемых дысцыплін. У сувязі з тэндэнцыяй дыферэнцыяцыі фінскіх агульнаадукацыйных школ, міністр адукацыі Юка Густафсан выказаў свае апасенні з нагоды агульнага заняпаду школьнай адукацыі. Не гледзячы на гэта, у 2013 годзе прафесар Гарвардскага ўніверсітэта Тоні Вагнер высока ацаніў фінскую сістэму школьнай адукацыі, «дзе школьнікі выпускаюцца з ліцэяў гатовымі да інавацый».
Другая ступень
Пасля атрымання асноўнай адукацыi перад навучэнцамі ўстае выбар:
Гісторыя
Існуючая сёння сістэма вышэйшай і прафесійнай адукацыі Фінляндыі па-сапраўднаму пачала фармавацца толькі ў шасцідзесятых гадах мінулага стагоддзя.
Першая фінская вышэйшая навучальная ўстанова — Каралеўская акадэмія ў Аба (Турку) — з'явілася ў 1640 годзе, калі Фінляндыя была часткай Шведскага каралеўства. У 1828 годзе пасля вялікага пажару ў Турку універсітэт «пераехаў» у Хельсінкі і быў названы ў гонар рускага цара Аляксандра I. Толькі ў пачатку XX стагоддзя было адкрыта яшчэ два ВНУ — Тэхналагічны універсітэт і Школа эканомікі і кіравання. У 1918 годзе ў Турку адкрыты шведскі універсітэт (Акадэмія Аба) і фінскі (Універсітэт Турку).
Структура
Сапраўдных універсітэтаў у Фінляндыі 10, яшчэ дзесяць спецыялізаваных інстытутаў (тэхналогіі, бізнес і эканоміка, мастацтва), да універсітэтаў прылічана і ваенная акадэмія. Усе ўніверсітэты — дзяржаўныя. Самыя папулярныя і прэстыжныя напрамкі навучання — тэхналогіі, гуманітарныя і натуральныя навукі.
Акрамя ступеняў, эквівалентных бакалаўру, магістру і доктару, фінскія універсітэты прысвойваюць яшчэ і прамежкавую паміж магістрам і доктарам — ліцэнцыят. Яе можна атрымаць праз два гады пасля магістра (доктара трэба чакаць яшчэ два гады).
Навучанне
Навучанне бясплатнае, са студэнта бяруць плату за навучальныя матэрыялы і штогадовыя ўзносы за абавязковае сяброўства ў студэнцкіх саюзах (у сярэднім 45-90 еўра). Мінімальны штомесячны бюджэт студэнта, які ўключае харчаванне і пражыванне, ацэньваецца ў 500—900 еўра. Для атрымання студэнцкай візы неабходна прадастаўленне даведкі з банка аб наяўнасці не менш 6720 еўра. Адзіных правіл, якія рэгламентуюць прыём абітурыентаў у ВНУ, няма: усё аддадзена на суд навучальных устаноў. Ад замежнікаў патрабуецца закончаная сярэдняя адукацыя (прычым неабходны высокі сярэдні бал атэстата), добрае веданне фінскай, шведскай або англійскай мовы (пры паступленнi на міжнародныя праграмы), пацверджанне наяўнасці фінансавых сродкаў і паспяховай здачы ўступных экзаменаў. Апошняе — адметная асаблівасць фінскіх універсітэтаў: экзамены праводзяцца на большасці факультэтаў (напрыклад, у Хельсінкскім універсітэце выключэннем з'яўляюцца толькі факультэты тэалогіі і сельскай і лясной гаспадаркі). Да іспытаў дапускаюцца толькі тыя, хто прайшоў конкурс дакументаў. Некаторыя факультэты усталёўваюць квоты для замежнікаў.
У 2012 годзе частка вышэйшых навучальных устаноў адмовілася ад правядзення ўступных экзаменаў для абітурыентаў з шэрагу краін, якія развіваюцца (Непал, Пакістан, Бангладэш, Нігерыя і Кенія), палічыўшы, што студэнтам з гэтых краін не будзе хапаць сродкаў на пражыванне ў Фінляндыі.
У перыяд навучання студэнты арандуюць жыллё на свабодным рынку або ў фондзе студэнцкага жылля HOAS.
Міжнароднае супрацоўніцтва ў сферы адукацыі
У 1991 годзе ў Фінляндыі пры Міністэрстве адукацыі і культуры Фінляндыі быў заснаваны «Цэнтр міжнароднай мабільнасці» — арганізацыя, якая садзейнічае міжнароднаму супрацоўніцтву ў галіне адукацыі, культуры і дзелавой жыцця. Вопыт сярэдняй адукацыі ў Фінляндыі пераймае Туркменія. .
Самазарадны карабін Сіманава
7,62-мм самазарадны карабін Сіманава (СКС, Індэкс ГРАУ — 56-А-231, за мяжой таксама вядомы як СКС-45) — савецкі самазарадны карабін канструкцыі Сяргея Сіманава, прыняты на ўзбраенне ў 1949 годзе.
Першыя экзэмпляры пачалі паступаць у дзеючыя часткі напачатку 1945 г. — то быў адзіны выпадак ужыцця патрону 7,62×39 мм у Другой сусветнай вайне.
Гісторыя
Пасля прыняцця ў 1943 годзе на ўзбраенне прамежкавага патрона 7,62×39 мм канструкцыі Елізарава і Сёміна, распачалася праца над стварэннем новай сістэмы стралковага ўзбраення пад гэты патрон. Першыя ўзоры СКС пад патрон 7,62×39 мм былі створаны Сіманавым да канца 1944 г. на падставе карабіна, што быў распрацаваны ім жа ў рамках конкурсу на новы карабін яшчэ ў 1940—1941 гг., але не пайшоў у вытворчасць з прычыны эвакуацыі заводаў. Апроч патрона новы карабін вылучаецца неад'емна-адкідным штыхом, адсутнасцю дульнага тормаза-кампенсатара, здымнай газавай каморай. Невялікая партыя новых карабінаў праходзіла выпрабаванні ў дзеючых частках 1-га Беларускага фронту напачатку 1945 г., а таксама пастаўлялася на курсы «Выстрел». Зброя дастала станоўчыя водгукі, аднак дасканаленне карабіна і ўласна новага патрона працягвалася ажно да 1949 г., калі СКС паступіў на ўзбраенне Савецкай Арміі.
На працягу дзесяцігоддзя СКС стаяў на ўзбраенні савецкай арміі разам з аўтаматам Калашнікава і ручным кулямётам Дзегцярова. Усе тры мадэлі пад прамежкавы патрон істотна дапаўнялі адна адну, мелі пэўныя перавагі і недахопы. Прыкладам, АК праз магчымасць стральбы чэргамі ствараў вялікую шчыльнасць агню, што павялічвала эфектыўнасць стральбы на невялікіх адлегласцях, а таксама пры вядзенні агню па групавых цэлях. У той жа час, прыцэльная лінія і ствол СКС на 10 і 10,5 см адпаведна даўжэйшыя, чым у АК, што станоўча адбівалася на дакладнасці. З улікам аўтаматызацыі набівання і магчымасці папаўняць магазін пры дапамозе абоймы, карабін адпавядаў усім патрабаванням вядзення агнявога бою на сярэдніх і далёкіх дыстанцыях.
Да канца 50-х гг., з мэтай уніфікацыі стралковай зброі ў Савецкай Арміі, пастанавілі паўсюдна ў стралковых частках замяніць карабіны аўтаматамі. На думку камандавання, з улікам бясспрэчнай перавагі АК у высокай шчыльнасці агню стралковых аддзелаў, на перавагі СКС у вядзенні адзінкавага агню можна не зважаць, бо ў сучасным баі апошні чыннік ужо не граў вырашальнай ролі.
Тым не менш, СКС да канца 80-х гадоў знаходзіўся на ўзбраенні рада інжынерных, вайсковабудаўнічых частак, частак забеспячэння — там, дзе вядзенне агнявога бою не было асноўнай задачай. У цяперашні час СКС знаходзіцца на ўзбраенні ВОХР (ваенізаванай аховы), а таксама, дзякуючы сваім эстэтычным якасцям, ужываецца як парадна-цырыманіяльная зброя.
Гэтаксама СКС пастаўляўся на ўзбраенне ў многія краіны Азіі і Афрыкі і шырока ўжываўся ў вайсковых канфліктах 50—70-х гг., у тым ліку ў Карэйскай і В'етнамскай вайне. Дадзеным карабінам савецкай альбо кітайскай вытворчасці забяспечваліся найбольш баяздольныя часткі В’етконга, а ў ходзе баявых дзеянняў спраўдзілася адпаведнасць СКС патрабаванням вайны ў джунглях. Па сутнасці, карабін меў нават лішак агнявой магутнасці, бо сутыкненні з амерыканскімі жаўнерамі праходзілі на дыстанцыях, значна меншых за далечыню эфектыўнай стральбы з СКС. Таксама адзначылі вышэйшую хуткастрэльнасць зброі ў параўнанні са звычайнымі магазіннымі вінтоўкамі, што грала немалаважную ролю ў хуткацечных баях.
Як тое часта здаралася з узорамі савецкай зброі, у сяброўскіх краінах была пастаўленая вытворчасць ліцэнзійных копій карабіна: Тып 56 (КНР), Karabiner-S (ГДР), Тып 59 і Тып 59/66 (югаслаўскія варыянты з дульнай насадкай і адкідным прыцэлам для стральбы ружэйнымі гранатамі), «Рашыд» (егіпецкі варыянт са змененай канструкцыяй ствольнай накладкі, накрыўкі ствольнай каробкі і іншым размяшчэннем ручкі перанабівання) і інш. варыянты. Агулам на ўсіх прадпрыемствах было выраблена 15 млн. экзэмпляраў. У сучасным свеце СКС ёсць папулярным узорам грамадзянскай зброі (збольшага дзякуючы нізкаму кошту, непераборлівасці і надзейнасці), прыкладам, у ЗША было прададзена да 2,5 млн. карабінаў, таксама ў продажы шырокі асартымент аксесуараў амерыканскай вытворчасці (складныя прыклады, аптычныя прыцэльнікі, ад'емныя магазіны і пад.).
Канструкцыя
Карабін утрымлівае наступныя часткі і механізмы:
Для хуткага напаўнення неад'емнага магазіна на 10 патронаў выкарыстоўваецца абойма. Дзеля гэтага на затворнай раме ёсць адмысловыя накіроўныя. Па вычарпанні патронаў, пры пустым магазіне, пасля апошняга стрэлу затвор становіцца на затворную затрымку, што скарачае час на паслейшае папаўненне магазіна патронамі.
Прыцэльныя прыстасаванні СКС складаюцца з прыцэльніка і мушкі. Прыцэльнік на свой чарод складаецца з калодкі прыцэльніка з пластковай спружынай, прыцэльнай планкі і хамутка з зашчапкай і спружынамі. Калодка прыцэльніка мае два сектары для надання прыцэльнай планцы пэўнай вышыні. На планцы нанесена ска́ла з рыскамі ад 1 да 10 (азначаюць далечыню стральбы ў сотнях метраў) і літарай «П» (пастаянная асадка прыцэльніка, адпаведная прыцэлу 3).
Штых — клінковы неад'емна-адкідны, складаецца з клінка з асновай і трубкі са спружынай (што забяспечвае амартызацыю штыха дзеля аднастайнага бою СКС незалежна ад становішча штыха). Некаторыя раннія карабіны мелі гальчасты штых.
Камплект карабіна становяць: спрат (штэмпель, працірка, яршок, выбівачка, пенал і маслёнка), рамень, ладункі і абоймы.
Літвенскі сельсавет (Стаўбцоўскі раён)
Літве́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Літва.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Івянецкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Стаўбцоўскага раёна. У 1977 годзе скасаваны хутары Баброўшчына, Бутрымаўшчына, Камяніца, Падцярэбы, Шалькавічы. 14 лютага 1983 года частка сельсавета перададзена ў склад новаўтворанага Цясноўскага сельсавета. 23 снежня 2008 года цэнтр сельсавета перанесены ў аграгарадок Рочавічы. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Цясноўскага сельсавета (15 населеных пунктаў: вёскі Дзенісы, Драздоўшчына, Заменка, Зеневічы, Куль, Мешычы, Пятрылавічы, Сапуцевічы, Серкулі, Слабодка, Судзевічы, Цеснавая 1, Цеснавая 2 і хутары Алешкавец і Пятрова).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (26 населеных пунктаў) — 840 чалавек, з іх 68,2 % — палякі, 29,2 % — беларусы, 1,5 % — рускія.
Канстытуцыя Фінляндыі
Канстытуцыя Фінляндыі (фін. Suomen perustuslaki, швед. Finlands grundlag) - асноўны закон Фінляндыі, прыняты 11 чэрвеня 1999 г. і які ўступіў у сілу з 1 сакавіка 2000 года.
Гісторыя Канстытуцыі і яе змены
У Швецыі, часткай якой была Фінляндыя, паняцце асноўнага закона, канстытуцыі, сфармавалася ў 1600-х. Да гэтага, розныя палажэнні, якія разглядаюць абарону асобы, належалі каралеўскай уладзе. Кароль, узыходзячы на пасад, кляўся кіраваць паводле закона і выконваць правы падданых (Габэас корпус). У якасці асноўнага закона лічылі ў 1700-х: закон каралеўскага двара, распарадак працы парламента, выключныя правы саслоўяў і групу іншых законаў. Падчас эры свабоды склалася правіла, што на змену гэтых асноўных законаў патрабуецца згода ўсіх саслоўяў парламента.
Пасля здзейсненага каралём Густавам III ў 1772 дзяржаўнага перавароту пад асноўным законам разумелі перш за ўсё Закон аб форме кіравання Швецыі 1772, арганізацыю парламента, асаблівыя правы чатырох саслоўяў, а таксама прыняты ў 1789 Закон аб саюзе і абароне. Хоць Аляксандр I на Боргаскім сойме не ўдакладніў, якія менавіта законы ён мае на ўвазе, у пачатку 1800-х сфармаваўся кансэнсус: пакінуць гэты спіс пустым. Часам у спіс ўносяць таксама закон Швецыі ад 1734, які змяшчае ўсе найважнейшыя грамадзянскія, крымінальныя і працэсуальныя палажэнні.
Аляксандр II склікаў сойм ў 1863, і ў 1869 быў складзены новы парадак працы Эдускунты. Палажэнні асноўных законаў Фінляндыі спрабавалі абнавіць ўсю апошнюю палову XIX стагоддзя, але фінска-рускія рознагалоссі перашкаджалі гэтаму. Новы закон, які тычыўся Эдускунты, усё ж увайшоў у сілу (быў падпісаны царом) у 1906. Саслоўі, выбраныя ў Эдускунту, адобрылі яго палажэнні яшчэ ў 1905. Паводле гэтага закона ў канцы 1919 была змененая форма праўлення Фінляндыі - з манархіі на рэспубліку, таксама дапоўнены правы Эдускунты:
На працягу першых 50 гадоў фінляндскай незалежнасці не існавала сур'ёзнай неабходнасці ў радыкальным змяненні канстытуцыі краіны. З 1970-х гадоў паўсталі дыскусіі аб канстытуцыйнай рэформе, але, згодна з папярэдняй справаздачы створанай для вывучэння праблемы Канстытуцыйнай камісіі, стала ясна, што на той перыяд ўсебаковая рэформа была нерэальная. У сувязі з гэтым увага заканадаўцаў пераключылася на працэс паступовых рэформаў, вялікая колькасць якіх пачынаючы з 1980-х гадоў была ажыццяўлена.
У 1990 годзе па патрабаванні Парламента Урад працягнуў распрацоўку праекта канстытуцыйнай рэформы, вынікам якой павінен быў бы стаць баланс улады паміж Эдускунтай (Парламентам), Прэзідэнтам і Дзяржаўным саветам. Захаванне гэтага балансу трэба было забяспечыць за кошт скарачэння паўнамоцтваў кіраўніка дзяржавы і Урада і ўзмацнення ўлады Парламента. У першую чаргу гэта тычылася паўнамоцтваў Прэзідэнта, паколькі неабходна было выключыць канкурэнцыю і сутыкненні паміж кіраўніком дзяржавы і заканадаўчым органам. Праца над праектам «Канстытуцыя 2000» была распачатая ўвесну 1995 года рабочай групай экспертаў для даследавання пытанняў рэфармавання канстытуцыйнага права Фінляндыі.
Праца працягвалася 17 месяцаў. Камітэт завяршыў яе да 17 чэрвеня 1997 г. і прадставіў, у форме прапановы ўрада, праект адзінага канстытуцыйнага акту, які складаўся з 12 главаў і заключных палажэнняў. На працягу вясны і восені 1998 Канстытуцыйны камітэт Парламента пасля падрабязнага вывучэння прапановы даў 21 студзеня 1999 сваё станоўчае заключэнне. Прэзідэнт Рэспублікі падпісаў гэты акт 11 чэрвеня 1999 г, а 1 сакавіка 2000 года новы канстытуцыйны закон Фінляндыі ўступіў у сілу.
Парламент
Парламент складаецца з 200 дэпутатаў, якія выбіраюцца тэрмінам на чатыры гады. У выпадку датэрміновага роспуску парламента па рашэнні прэзідэнта, узгодненаму з Дзяржаўным саветам, зноў абраны парламент можа дзейнічаць на працягу ўсяго чатырохгадовага перыяду паўнамоцтваў, калі толькі не будзе таксама датэрмінова распушчаны.
Прэзідэнт
Прэзідэнт Фінляндыі валодае даволі шырокімі незалежнымі паўнамоцтвамі ў прыняцці рашэнняў, якія тычацца парадку выканання законаў. Прэзідэнт валодае правам адкладаўчага вета, ён можа перанесці тэрмін увядзення закона. Ён мае таксама права роспуску парламента і прызначэння новых выбараў. На пасяджэнні Дзяржаўнага Савета прэзідэнт вольны прымаць рашэнне па прапанове любога міністра, хоць ён не звязаны ні з меркаваннем міністра, ні з меркаваннем Дзяржаўнага Савета ў цэлым. На практыцы, аднак, рашэнні прэзідэнта адпавядаюць думке апошняга. Прэзідэнт грае таксама вырашальную ролю ў фарміраванні ўрада. Найважнейшае з правоў прэзідэнта - гэта прадстаўленая яму кіруючая пазіцыя ў вызначэнні знешняй палітыкі краіны.
Прэзідэнт Фінляндыі абіраецца на аснове прамога выбарчага права з ліку грамадзян-ураджэнцаў Фінляндыі тэрмінам на шэсць гадоў не больш, чым на два тэрміны запар.
Дзяржаўны Савет
Дзяржаўны савет (урад Фінляндыі) складаецца з прэм'ер-міністра і не больш чым 17 міністраў. Міністры прызначаюцца на пасаду і вызваляюцца ад абавязкаў прэзідэнтам рэспублікі. Рашэнні Дзяржаўнага савета прымаюцца на пленарных паседжаннях, на якіх старшынюе прэм'ер-міністр.
На ўзроўні цэнтральнага кіравання пад кіраўніцтвам міністэрстваў існуюць спецыяльныя адміністрацыйныя чыноўнікі і цэнтральныя ўстановы, дзейнасць якіх ахоплівае ўсю краіну. Нягледзячы на тое, што яны заўсёды знаходзяцца пад кантролем міністэрстваў, фактычна яны вельмі незалежныя. Цэнтральныя ўстановы арганізаваны калегіяльна, улада ў іх належыць калегіі ў складзе кіруючых чыноўнікаў. Усяго існуе 22 розных цэнтральных ўстановы, якія знаходзяцца ў падпарадкаванні міністэрстваў.
Крытыка
З прыняццем новага Канстытуцыйнага закона Фінляндыя перастала значна адрознівацца ад іншых парламентарных рэспублік Еўропы, а канцэпцыя паўпрэзідэнцкай формы праўлення сышла ў анналы гісторыі. Значна ўмацавана вось Урад-Парламент і звужаныя прэзідэнцкія паўнамоцтвы пры дыстанцыяванні кіраўніка дзяржавы ад штодзённых карэкціровак палітычнай стратэгіі.
Вызначальнымі фактарамі функцыянавання палітычнай сістэмы сталі не палітычны капітал або дзеянні Прэзідэнта, а суадносіны парламенцкіх сіл, партыйных узаемасувязяў і згасання ці ўздыму кіруючых кааліцый.
Некаторыя аналітыкі паказваюць на дыскрымінацыйны характар § 83 Канстытуцыі Фінляндыі, які вылучае Евангелічна-лютэранскую царкву ў якасці галоўнай рэлігіі з пункту гледжання пераваг дзяржавы.
Каталіцтва ў Фінляндыі
Каталіцкая царква Фінляндыі  — частка сусветнай Каталіцкай царквы.
Каталіцкае насельніцтва Фінляндыі — адно з самых маленькіх у Еўропе, усяго каля 9 000 чалавек паводле даных 2006 года , гэта значыць каля 0,2 % насельніцтвы краіны. Большасць фінскіх каталікоў — эмігранты і іх нашчадкі, большая частка мае польскія карані. Палова святароў краіны — палякі. У сувязі з нешматлікасцю каталіцкіх прыходаў, яны аб'яднаны ў адну дыяцэзію Хельсінкі, якая не ўваходзіць у склад якой-небудзь мітраполіі і падпарадкоўваецца непасрэдна Святому Прастолу.
Гісторыя
Першыя сляды наяўнасці на тэрыторыі сучаснай Фінляндыі хрысціянства ў яго заходняй форме адносяцца да XI—XII стагоддзяў. Першай каталіцкай дыяцэзіяй на тэрыторыі сучаснай Фінляндыі была дыяцэзія Аба, заснаваная ў XI стагоддзі. У XVI стагоддзі Фінляндыя была часткай Швецыі і разам з ёй прыняла Рэфармацыю, пасля чаго каталіцтва было цалкам забаронена, а афіцыйнай царквой стала лютэранская.
У 1799 годзе ў Выбаргу — сталіцы Старой Фінляндыі, якая знаходзілася ў складзе Расійскай імперыі, быў заснаваны каталіцкі прыход Святога Гіяцынта. Пасля ўсталявання расійскай улады на астатняй тэрыторыі Фінляндыі і ўтварэння Вялікага Княства Фінляндскага ў распараджэнні святароў выбаргскага прыходу апынуліся ўсе каталікі княства. У 1830 годзе колькасць каталікоў Фінляндыі складала каля 3 тысяч чалавек. Да 1860 года ў Выбаргу служылі святары дамініканскага ордэна з Літвы.
У 1856 годзе ўтвораны прыход у Хельсінкі, у 1860 годзе ў Хельсінкі пабудавана каталіцкая царква Святога Генрыха.
25 лютага 1955 года апостальскі вікарыят быў ператвораны ў дыяцэзію прамога падначалення, пасля гэтага ўтворана яшчэ некалькі каталіцкіх прыходаў у розных гарадах Фінляндыі.
Сучасны стан
Каталіцкая царква ў Фінляндыі арганізацыйна аб'яднана ў дыяцэзію Хельсінкі. Паводле даных на 2006 год у краіне налічвалася 9 067 каталікоў, 19 святароў, 24 манахі, з іх 11 іераманахаў), 37 манашак і 7 прыходаў . Дыяцэзію з 2009 года ўзначальвае Тээму Сіпа, які стаў першым каталіцкім біскупам — этнічным фінам за апошнія 500 гадоў. Кафедральны сабор дыяцэзіі — сабор Святога Генрыха ў Хельсінкі, асвячоны ў гонар Генрыха Упсальскага, які лічыцца святым заступнікам краіны.
Каталіцкія прыходы існуюць у Хельсінкі (2 прыходы), Турку, Ювяскюля, Тамперэ, Коўвале, і Оўлу. У сувязі з тым, што біскуп у краіне толькі адзін, у Фінляндыі адсутнічае канферэнцыя каталіцкіх біскупаў, ардынарый хельсінкскай дыяцэзіі ўваходзіць у склад канферэнцыі каталіцкіх біскупаў Скандынавіі, куды акрамя яго ўваходзяць біскупы Даніі, Ісландыі, Нарвегіі і Швецыі.
Жаночы ордэн брыгітак мае два кляштара ў Фінляндыі — у Турку і каля Лох'і. У 1988 годзе ў Эспа адкрыты Багародзіцкі кляштар кармелітак.
Спіс аб’ектаў PGC (2261001—2262000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2261001—2262000)
German Masters (снукер)
German Masters — прафесійны рэйтынгавы снукерны турнір. Турнір праходзіў з 1995 па 1998 год (у 1998 быў нярэйтынгавым першынствам), а ў 2011 годзе быў вернуты ў каляндар мэйн-туру. З 2011 года German Masters праходзіць на арэне Тэмпадром, у Берліне, Германія. Дзеючы чэмпіён турніру — Марк Уільямс, які выйграў свой другі тытул у 2018 годзе.
Спіс аб’ектаў PGC (2262001—2263000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2262001—2263000)
Нікейскі сабор
Пад назвай Нікейскі сабор разумеюцца два Сусветныя саборы хрысціянскай царквы:
Олаф Магнус
Біяграфія
Олаф нарадзіўся ў кастрычніку 1490 у Лінчэпінгу (або ў Шэнінгэ), вучыўся ў Лінчэпінгу, у Вестэросе, затым у Ростаку, магчыма, атрымаў ступень магістра ў Кёльне (1514).
У 1518—19 па заданні апостальскага камісара і прадстаўніка папскай курыі (Іаганес Арчымбольд Ангел) падарожнічаў па Норланду і Паўночнай Нарвегіі, прадаючы індульгенцыі і заадно знаёмячыся з геаграфіяй і мясцовымі звычаямі. Акрамя таго, у сваёй кнізе ён зазначыў, што паездка таксама была накіравана на барацьбу з лютэранскай ерассю.
Пазней служыў канонікам ва Упсале і Вестэросе, у 1520 быўшы ў Стакгольме, аказаўся сведкам «крывавай лазні», учыненай датчанамі. У 1523 ён быў архідыяканам у Стрэнгнесе, дзе 6 чэрвеня рыксдаг абраў Густава Васу каралём. У гэтым жа годзе новы кароль прызначыў Іаана Магнуса (Юхана) архібіскупам Упсалы (і ўсяе Швецыі) і адправіў яго брата Олафа ў Рым дамагацца зацвярджэння гэтага прызначэння Святым прастолам. Аднак Папа адмовіў, што так ці інакш спрыяла скорай Рэфармацыі ў Швецыі.
Да 1530 Олаф, застаючыся сакратаром свайго брата-архібіскупа, шмат падарожнічаў па Еўропе з дыпламатычнымі місіямі. Сярод іх згадваецца паездка ў Нідэрланды з даручэннем удзельнічаць у гандлёвых перагаворах з кіраўніцтвам ганзейскіх гарадоў. З пачаткам Рэфармацыі і Юхану, і Олафу заставацца ў краіне было небяспечна, у 1530 іх маёмасць была канфіскавана, і яны вырашылі не вяртацца ў Швецыю, пасяліўшыся ў Гданьску.
У 1544 годзе памёр Іаан Магнус, і 26 кастрычніка Папа Павел III прызначыў Олафа архібіскупам Упсалы — чыста намінальна, бо пра вяртанне не магло ісці гаворкі. Тым не менш, у гэтай якасці ён удзельнічаў у Трыдэнцкім саборы ў 1545—49. Пазней Олаф быў канонікам у Льежы, Жыгімонт I прапанаваў яму аналагічнае месца ў Познані, але ён адмовіўся. З 1550 практычна бязвыезна жыў у Рыме ў кляштары Св. Брыгіты.
Олаф Магнус памёр 1 жніўня 1557 (1558), пахаваны ў царкве Санта-Марыя-дэль-Аніма ў Рыме, але месцазнаходжанне надмагільнай пліты невядома, верагодна, яна была страчана падчас рэстаўрацыі 1776 года.
Працы
Іменна ў Данцыгу Олаф па парадзе свайго сябра партугальца (Damianus a Goes) пачаў вывучаць культуру і гісторыю пакінутай радзімы. У 1537 браты перабраліся ў Мантую, затым у Рым. У 1538-40 яны жылі ў Венецыі ў Патрыярха Венецыянскай рэспублікі Джэралама Квірыні, які зацікавіўся даследаваннямі Скандынавіі. Пры яго фінансавай падтрымцы Олаф закончыў і надрукаваў некалькі копій карты Паўночнай Еўропы, вядомай як Carta Marina.
Кніга перакладалася (арыгінал быў напісаны, зразумела, на латыні) на італьянскую (1565), нямецкую (1567), англійскую (1658), нідэрландскую мовы (1665) і перадрукоўвалася (са скарачэннямі) у Антверпене (1558 і 1562), Парыжы (1561), Амстэрдаме (1586), Франкфурце (1618) і Лейдэне (1652). На шведскую мову яна была перакладзена толькі ў 1909 годзе.
Дзякуючы гэтай працы Олаф Магнус разглядаецца як першы гуманіст Швецыі, больш таго, Гісторыя… разглядаецца як важная, у тым ліку ідэйная, крыніца фундаментальнай гістарычнай працы Олафа Рудбека Старэйшага Atlantica.
Гама-функцыя
Гама-функцыя (або Эйлераў інтэграл другога роду) — матэматычная функцыя, якая пашырае паняцце фактарыяла на поле камплексных лікаў. Звычайна абазначаецца грэчаскай літарай гама
Γ(z)
.
Для натуральных
n
справядліва роўнасць:
Гама-функцыя вызначана для ўсіх камплексных лікаў, за выключэннем адмоўных цэлых і нуля. Для камплексных лікаў з дадатнай рэчаіснай часткай, функцыя вызначаецца з дапамогаю збежнага неўласцівага інтэграла: Гэту інтэгральную функцыю можна аналітычна працягнуць на ўсю камплексную плоскасць, за выключэннем недадатных цэлых лікаў (дзе функцыя мае простыя полюсы). Атрыманая ў выніку мераморфная функцыя і называецца гама-функцыяй.
Была ўведзена Леанардам Эйлерам, а сваім абазначэннем гама-функцыя абавязана Лежандру.
Інтэгральнае азначэнне
Калі рэчаісная частка камплекснага ліку z дадатная, то Гама-функцыя вызначаецца праз інтэграл На ўсю камплексную плоскасць функцыя аналітычна працягваецца праз тоеснасць Існуе непасрэдны аналітычны працяг зыходнай формулы на ўсю камплексную плоскасць, т. зв. інтэграл Рымана-Ханкеля дзе контур L — любы контур на камплекснай плоскасці, які абходзіць пункт t = 0 супраць гадзіннікавай стрэлкі, і канцы якога ідуць на бесканечнасць уздоўж дадатнай рэчаіснае восі.
Наступныя выразы з'яўляюцца альтэрнатыўнымі азначэннямі Гама-функцыі.
Азначэнне па Гаусу
Яно вернае для ўсіх камплексных z, за выключэннем 0 і адмоўных цэлых лікаў
Звязаныя азначэнні
і ніжнюю няпоўную гама-функцыю, якую таксама абазначаюць малой літарай «гама»:
Асобныя значэнні
AGM(x, y)
— лікаў
x
і
y
.
Спіс аб’ектаў PGC (1024001—1025000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1024001—1025000)
Спіс зорак сузор’я Цэнтаўра
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Цэнтаўра да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Падмані мяне
«Падмані мяне» («Lie to Me») — амерыканскі серыял 2009—2011 гадоў пра расследаванне злачынстваў спецыялістамі, якія вывучаюць паводзіны цела і твару чалавека падчас хлусні. У маі 2011 года тэлеканал FOX закрыў серыял.
Сюжэт
Доктар Кэл Лайтман лічыць, што ўсё хлусяць. І каб даказаць гэта, яму дастаткова пару хвілін пагутарыць з чалавекам. Любы рух, жэст, любое неасцярожнае слова могуць выдаць ілгуна. Трэба толькі ўмець гэта ўбачыць. Сярэднестатыстычны чалавек хлусіць тры разы за дзесяць хвілін гутаркі. Задача Дактары Лайтмана і яго калег — распазнаць гэту хлусню. Выкарыстоўваючы свае таленты, яны ратуюць ад турмы невінаватых і саджаюць за рашотку злачынцаў. Да Агенцтва Lightman Group звяртаюцца за дапамогай ФБР, урад, Кангрэс і нават Прэзідэнт ЗША.
Каманда
Доктар Кэл Лайтман (прозвішча сугучная з англійскай назвай тэлесерыяла: Lie to me ~ Lightman) са сваёй камандай з'яўляюцца жывымі дэтэктарамі хлусні, якія могуць без вялікіх намаганняў распазнаць хлусіць чалавек ці не.
Узнагароды і намінацыі
Серыял быў высунуты ў дзвюх намінацыях на 37-м конкурсе People’s Choice Awards і перамог у іх:
Браты Рыка (фільм)
«Браты Рыка» — гангстарская сага, знятая на «Беларусьфільме» ў 1980 годзе рэжысёрам Генадзем Івановым. Тэлекранізацыя па матывах аднайменнага рамана Жоржа Сіменона.
Дзеянне карціны пачынаецца ў 1932 годзе падчас разгулу арганізаванай злачыннасці, выкліканага сухім законам. У адным з раёнаў Нью-Ёрка гіне Чэзарэ Рыка, кіраўнік сям’і, муж і бацька траіх сыноў. Яго выпадковая смерць назаўсёды звязала лёс ўдавы Джуліі Рыка і яе сыноў з правадыром мафіі.
Вазьму твой боль (фільм)
«Вазьму твой боль» (Возьму твою боль) — сацыяльна-псіхалагічная драма Міхаіла Пташука, экранізацыя аднайменнага рамана Івана Шамякіна. Зняты ў 1980 годзе. На экраны выйшаў 3 лютага 1981 года.
Акцёры
Уладзімір Гасцюхін, Ірына Малышава, Б. Перэтуры, Галіна Яцкіна, Аляксандр Караткевіч, Ігар Андрэеў, Вольга Лысенка, Стэфанія Станюта, Іван Мацкевіч, Валерый Філатаў, Любоў Віралайнен, Аляксандр Чарэднік, Пётр Юрчанкоў, Нэелі Жукоўская, Аляксандр Галабародзька, І. Жараў.
Сюжэт
У вёсцы пасля працяглага зняволення вяртаецца былы паліцай Шышковіч, вінаваты ў смерці аднавяскоўцаў. Іван, у якога сястра і маці загінулі ад рук паліцаяў, не можа спакойна перанесці яго вяртання.
Сіманія
Сімані́я (σιμωνία, ) — продаж і купля царкоўных пасад, духоўнага сану, царкоўных таінстваў і свяшчэннадзействаў (прычасце, споведзь, адпяванне), свяшчэнных рэліквій і г.д. У шырокім сэнсе сіманія — продаж ласкі Святога Духу.
Сусветная царква і Візантыя
У канон Царквы ўвайшлі два пасланні, у якіх выкрываецца грэх сіманіі: Акруговае пасланне Генадзя, патрыярха Канстанцінопальскага, і з ім Святога сабору, да ўсіх правялебных мітрапалітаў і да Папы Рымскага (459) і Пасланне Тарасія, найсвяцейшага патрыярха Канстанцінопаля, да Адрыяна, Папы Рымскага (787).
Каталіцтва
У Сярэднявеччнай Еўропе ў сувязі з барацьбой за інвестытуру сіманія разумелася як выдача царкоўнай пасады свецкай асобай, за грошы або бясплатна (напрыклад, прызначэнне біскупа каралём). Нягледзячы на тое, што ўжо на сінодзе 1059-60 гг. Папа Мікалай II пазначыў сіманію як «трайную ерась» (асобу, якая атрымала царкоўную пасаду шляхам сіманіі, трэба было пазбавіць сану), а затым забарона яе была пацверджана Другім Латэранскім (1139) і Трэцім Латэранскім (1179) саборамі, сіманія на Захадзе працягвала практыкавацца, дасягнуўшы апагею ў канцы XV — пачатку XVI стагоддзяў. Папа Інакенцій VIII, які ўзыйшоў на прастол дзякуючы сіманіі, праславіўся паляваннем на ведзьмаў і падтрымкай інквізіцыі, як і тым, што супраць яго (і ў прыватнасці, супраць сіманіі) выступаў харызматычны Джыралама Саванарола. Наступны Папа Аляксандр VI таксама атрымаў сваю высокую пасаду дзякуючы інтрыгам і сіманіі ў канклаве. Каталіцкая сіманія лічыцца найважнейшай і непасрэднай перадумовай узнікнення пратэстнага руху ў хрысціянстве XVI ст. — пратэстанцтва.
Канчаткова і рашуча сіманія была асуджана каталіцкай царквой на Трыдэнцкім саборы ў 1545-63 гг.
Усе грошы з кашальком
«Усе грошы з кашальком» — кінанавела, экранізацыя аднайменнага твора Алега Ждана на кінастудыі «Беларусьфільм» (1980). Рэжысёр: Віталь Дудзін Сцэнарыст: Валерый Мнацаканаў. Аператар: Уладзімір Спарышкоў. Мастак: Аляксандр Верашчагін.
Сюжэт
Пасля шматгадовай адсутнасці ў родных краях Косця прыязджае ў вёску да маці. І адразу ж пазнае, што яна памерла некалькі месяцаў таму, пакінуўшы яму ў спадчыну дом.
Першай па расе прайшла прыгажуня
«Першай па расе прайшла прыгажуня» — кінанавела, знятая на кінастудыі «Беларусьфільм». Рэжысёр Віталь Дудзін. Па матывах аповяду В.Коблікава «Баюн-трава».
Сюжэт
Насця, удава сярэдніх гадоў, прымае на пастой кватаранта Віктара Іванавіча, вучонага-энтамолага, заехаў у гэтыя дрымучыя мясціны на дзень-два. Маладосць яго прайшла ў вёсцы, і цяпер закарцела яму даведацца, хто першы на расе след пакіне. Калі гэта будзе прыгажуня, гэта не пазбегнуць яму гарачай, вечнай любові. Увечары яны доўга п’юць гарбату і доўга не могуць заснуць. Праз акно да Насці залазіць «начны госць», яна гоніць яго прэч і плача. А рана раніцай, як заўсёды ў гарачую пару, ідзе купацца.
Верыш, не верыш
«Верыш, не верыш» (іншая назва Дом на колах) — тэлевізійная драма рэжысёраў Яўгена Васільева і Анатоля Дударава, знята на тэлестудыі «Беларусьфільм». Фільм выйшаў на экраны 2 мая 1971 года.
Сюжэт
Вярнуўшыся з войска, Аляксандр Макейчык даведваецца, што Тоня, якую ён любіць, у інстытут не паступіла, сустрэла другога хлопца, стала маці, адна выхоўвае дзіця і працуе на нафтапромыслах ў Гомельскай вобласці. Саша едзе на буравую да Тоні. Адносіны паміж героямі складаюцца нялёгка, але адзін без аднаго ім будзе яшчэ цяжэй.
Бацька (фільм, 1972)
«Бацька» — драма, чорна-белы-фільм рэжысёра Барыса Сцяпанава (1971). Зняты на кінастудыі «Беларусьфільм». Прэм’ера: 8 мая 1972 года.
Акцёры: Юрый Гарабец, Барыс Уладамірскі, Віктар Тарасаў, Любоў Румянцава, Аляксандр Леньке, Леры Гапрындашвілі, Генадзь Нікалаеў, Генадзь Аўсяннікаў, Аркадзь Трусаў, Людміла Чарапанава, Мікола Пракаповіч, Ягор Нікалаеў, Лена Альшэўская, Віця Добыш , Іра Байкоўскага, Лудвігс Барс і іншыя.
Сюжэт
Партызанскі атрад бацькі Міная даўно наводзілі страх на нацыстаў, прызначылі за яго галаву 10 000 рэйхсмарак. Гітлераўцамі ўдалося схапіць чацвярых яго дзяцей, якіх ён не змог эвакуіраваць. У абмен на іх жыцці ад Міная Шмырова немцы запатрабаваў скласці зброю.
Узнагароды
Дыплом і першая прэмія Ю.Гарабцу «за лепшае выкананне мужчынскай ролі» на V СКФ (Тбілісі, 1972)
Вялікія перагоны
«Вялікія перагоны» (іншая назва — «Машыніст») — беларускі тэлевізійны мастацкі фільм. Зняты на кінастудыі «Беларусьфільм» у 1971 годзе. Выйшаў на экраны 23 сакавіка 1972 года.
Сюжэт
Герой фільма — Ігар Шылаў — пасля заканчэння школы не паступае ў інстытут і прыходзіць працаваць у паравознае дэпо. Яго прынялі качагарам у брыгаду дасведчанага машыніста Касьяна Кузьміча (Мікалай Кручкоў), які па — бацькоўску уважлівы да юнака і дапамагае яму засвоіць прафесію, а таксама знайсці сваё сапраўднае прызначэнне — стаць машыністам электравоза.
Спіс аб’ектаў PGC (2264001—2265000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2264001—2265000)
Міравы хлопец
«Міравы хлопец» — прыгодніцкі фільм рэжысёра Юрыя Дубровіна, зняты ім па сцэнарыі драматурга Ціхана Няпомняшчага на кінастудыі «Беларусьфільм» у 1971 годзе. Выйшаў на экраны 12 чэрвеня 1972 года. У фільме ўпершыню прагучала песня Веньяміна Баснера «Бярозавы сок», у выкананні Песняроў.
Сюжэт
Маладога спецыяліста Мінскага аўтазавода адпраўляюць за мяжу, каб ён прадэманстраваў перавагі грузавой аўтамашыны МАЗ перад замежнымі канкурэнтамі. Для гэтага ладзяцца адмысловыя гонкі з перашкодамі, якія павінны пераадолець машыны. У сувязі з хваробай прафесійнага гоншчыка, Логінаў выступае замест яго.
Галоўны герой з гонарам выходзіць з цяжкай сітуацыі, якая склалася, нягледзячы на злачынствы, якія чыніліся замежнымі канкурэнтамі — вытворцамі грузавых аўтамашын.
Уільям Шэтнер
Уільям Шэтнер (William Shatner; нар. 22 сакавіка 1931, Манрэаль, правінцыя Квебек, Канада)  — канадскі акцёр і пісьменнік. Ён стаў вядомым ва ўсім свеце дзякуючы згулянай ім ролі Джэймса Тыберыя Кірка, капітана зоркалёта «Энтэрпрайз», у серыялах «Зорны шлях» (1966—1969), «Зорны шлях» (анімацыйным) і сямі наступных мастацкіх фільмах «Зорны шлях». Шэтнер напісаў серыю кніг, дзе распавядаў пра тое, як іграў свайго героя капітана Кірка і што адбывалася на здымках кінаэпапеі «Зорны шлях», а таксама быў суаўтарам некалькіх раманаў, якія ўвайшлі ў сусвет «Зорнага шляху». Ён напісаў серыю навукова-фантастычных раманаў пад назвай «Вайна тэк», па якіх былі напісаны сцэнарыі для тэлебачання.
Шэтнер таксама іграў галоўную ролю вопытнага сяржанта паліцыі ў тэлесерыяле «Ці Джэй Хукер» з 1982 па 1986 год. Ён — музыкант, аўтар, прадзюсар, рэжысёр і вядомы рэкламнік. З 2004 па 2008 год ён здымаўся ў ролі адваката Дэні Крэйна ў тэлевізійнай драме «Юрысты Бостана», за якую атрымаў прэмію «Эмі» і «Залаты глобус». У 2009 годзе Шэтнер агучваў галоўнага героя Дона Салманела Гавона у мультсерыяле «Гавоны».
Асабістае жыццё
Першыя два шлюбы Уільяма, з Глорыяй Рэнд (ад яе трое дочак) і Марсі Лаферці Шэтнер, скончыліся разводамі. Яго трэцяя жонка, Нерын Кід, загінула. У наш час жанаты ў чацвёрты раз на Элізабет Марцін.
Рудабельская рэспубліка (фільм)
«Рудабельская рэспубліка» — гісторыка-рэвалюцыйны фільм, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм». Экранізацыя аднайменнай дакументальнай аповесці Сяргея Грахоўскага. На экраны выйшаў 20 сакавіка 1972 года. Рэжысёр: Мікалай Калінін, сцэнарыст: Мікалай Фігуроўскі, аператар: Дзмітрый Зайцаў, кампазітар: Ігар Лучанок, мастак: Юрый Альбіцкі.
Сведкі Іеговы ў Расіі
Колькасць Сведкаў Іеговы ў Расіі (часам у навуковай і публіцыстычнай літаратуры сустракаецца назва «Іегавісты», але самі Сведкі Іеговы лічаць яе некарэктнай ) на пачатак 2017 года, складала каля 175 тысяч чалавек.
Расійская гісторыя Сведкаў Іеговы пачалася ў канцы XIX стагоддзя. У 1887 годзе часопіс «Вартавая вежа» ўжо чыталі ў Расіі. У 1891 г. Чарлз Тэйз Расел, які ў той час узначальваў дзейнасць Міжнародных Даследчыкаў Бібліі, наведаў Расею для пропаведзі. Прыкладна ў той жа час Сімяон Казліцкі, выпускнік праваслаўнай духоўнай семінарыі, будучы ў паездцы ў ЗША, пазнаёміўся з вучэннем Даследчыкаў Бібліі. Пасля вяртання ў Расію Казліцкі распавядаў людзям пра сваю новую веру, пакуль у 1891 годзе ён не быў сасланы ў Сібір па абвінавачванні ў абразе мітрапаліта Маскоўскага.