cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дом Маліна
Гісторыя
У 1928 годзе будынак займае агульны аддзел Усебеларускай канторы Дзяржаўнага банка, аддзел кніжнай і папяровай часткі і кнігарня Белкаапсаюза. У 1928—1929 гадах — праўленне Менскіх цэнтральных рабочых кааператываў, беларускае аддзяленне Усерасійскага камерцыйнага (кааператыўнага) банка, планавае бюро і гараж Белкаапсаюза. У 1935 годзе тут размяшчаецца дзіцячы сад № 18 (беларускі) Белкаапсаюза, крама політэхнічнага абсталявання «Фота-радыё». У 1935—1938 гадах — Белкаапмясаптушка, трэст Белпрамхлеб (Галоўхлеб). У 1935—1936 гадах — паштова-газетнае агенцтва сувязі, гараж і сталовая Белкаапсаюза, Менская цэнтральная гарадская ашчадная каса № 16 (3 паверх), таксафон. 1936—1940 гады — трэст Маслапрам, універмаг культавараў Белпрамгандлю. У 1937—1940 гадах — дзіцячы сад № 53, крама № 8 посуда-гаспадарчых і электратавараў Гарпрамгандлю, Абласны саюз спажывецкіх таварыстваў, медпункт.
У 1993 годзе скульптарам Алесем Шатэрнікам была створана мемарыяльная дошка ў гонар абвяшчэння незалежнасці БНР, якая так і не была ўстаноўлена на будынку. У 2018 годзе, калі неафіцыйна адзначалася 100-годдзе Беларускай Народнай Рэспублікі, па вусновай дамоўленасці з уладамі за сабраныя грамадскасцю грошы была выраблена новая дошка, але ў выніку ва ўстаноўцы было адмоўлена праз «неадназначнасць меркаванняў».
Архітэктура
Цяпер дом уяўляе сабой прамавугольны ў плане будынак накрыты двухсхільным дахам. Асіметрычную кампазіцыю мае галоўны фасад, на якім сіметрычна размешчаны балкончыкі з чыгуннай ажурнай агароджай. Першы паверх буйна руставаны, аддзелены ад наступных карнізным поясам. У цэнтральнай частцы праходзяць дзве руставаныя пілястры. Сцяна расчлянёна прамавугольнымі вокнамі ў ліштвах, на другім паверсе — замковым каменем. Пад карнізам праходзіць вузкі фрыз з лепкай у выглядзе вянкоў і гірляндаў.
Альберт Гор
Альберт Арнольд «Эл» Гор-малодшы (Albert Arnold «Al» Gore Jr.; нар. 31 сакавіка 1948, Вашынгтон, ЗША) — віцэ-прэзідэнт ЗША з 1993 па 2001 год у адміністрацыі Біла Клінтана, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру за 2007 год.
Нобелеўская прэмія міру
12 кастрычніка 2007 Гору была прысуджана Нобелеўская прэмія міру за працу па абароне навакольнага асяроддзя і даследаваннях па праблеме змянення клімату. Стварыў фільм «Нязручная праўда» аб уздзеянні чалавека на клімат. Са сваімі выступленнямі па абароне клімату ён аб’ездзіў некалькі дзясяткаў гарадоў свету.
JSON
JSON (джэ́йсан, ад JavaScript Object Notation — аб’ектная натацыя Javascript) — гэта фармат файла і фармат абмену данымі, які выкарыстоўвае зразумелы для чалавека тэкст для захоўвання і перадачы аб’ектаў даных, якія складаюцца з пар атрыбут-значэнне, масіваў або іншых серыялізаваных значэнняў. Гэта распаўсюджаны фармат для выкарыстання ў электронным абмене данымі, у тым ліку для сувязі вэб-праграм з серверамі.
Фармат даных файла JSON не залежыць ад мовы праграмавання. Першапачаткова ён выкарыстоўваўся ў JavaScript, але зараз многія мовы праграмавання маюць магчымасці для яго генерацыі. Імёны файлаў JSON выкарыстоўваюць пашырэнне.
Стандарты
Упершыню фармат JSON быў апісаны ў спецыфікацыі RFC 4627 у 2006 годзе. Стандарт фармату JSON ECMA-404 быў упершыню створаны ў 2013 годзе. Спецыфікацыя RFC 8259, апублікаваная ў 2017 годзе, адпавядае ECMA-404. У тым жа годзе JSON таксама быў стандартызаваны як ISO/IEC 21778:2017. Стандарты ECMA і ISO/IEC апісваюць толькі дазволены сінтаксіс, у той час як RFC ахоплівае некаторыя пытанні бяспекі і камунікацыі.
Сінтаксіс
Наступны прыклад паказвае апісанне чалавека на англійскай мове ў фармаце JSON.
Альтэрнатывы
JSON прасоўваецца як менш затратная альтэрнатыва XML. Таксама замест JSON могуць выкарыстоўвацца CSV і YAML файлы.
Краснагорскі сельсавет (Дзісенскі раён)
Краснаго́рскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзісенскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Красная Гара.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дзісенскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Завуццеўскага сельсавета.
Вішнеўскае
Ві́шнеўскае — возера ў Беларусі, у Вілейскім раёне Мінскай вобласці на мяжы з Мядзельскім раёнам Мінскай вобласці і Смаргонскім раёнам Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца за 32 км на паўночны захад ад Вілейкі, каля вёскі Вішнева. Належыць да групы Свірскіх азёр.
Назва
Назва Вішнеўскага возера пазнейшая, утвораная ад назвы вёскі Вішнева на яго беразе. З возера выцякае рэчка з балцкай назвай Спягліца (< Спягла < *Spenglà ). Найімаверней, Вішнеўскае возера раней таксама мела назву тыпу *Spengla.
Адпаведнік такой назве — назва літоўскага возера Spenglà на Аўкштойцкім Паазер’і. Яна сягае часоў пасляледавікоўя, калі ледавіковыя азёры рабіліся меншыя, зарасталі, іх плошча сціскалася. Назва звязана з літоўскім spangti «слепнуць; пачаць горш бачыць».
Так жа сама матываваная і назва недалёкага ад Вішнеўскага возера Бляда (< Blendà), ад blandas «пахмурнасць; зацямненне (вачэй ці розуму)», blęsti (blendė) «замешваць; муціць; пахмурнець».
Валянціна Антонаўна Ляховіч
Валянціна Антонаўна Ляховіч (нар., ст. Дзівенская, Гатчынскі раён, Ленінградская вобласць) — беларускі мастак.
Біяграфія
Скончыла мастацка-графічны факультэт Віцебскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя С. М. Кірава (1969). Удзельніца мастацкіх выстаў з 1967 года. Працавала на Віцебскім камбінаце мастацтваў. Выкладала на мастацка-графічным факультэце ВДУ імя П. М. Машэрава. Член Саюза мастакоў СССР (1973), Беларускага саюза мастакоў. Жыве ў Віцебску.
Вішнеўскае
Назва
Значэнне назвы *Спягла можна напрамую перадаць як «Сляпое (возера)».
Валянціна Антонаўна Ляховіч
Біяграфія
Працуе пераважна ў акварэлі, змяшанай тэхніцы, стварае аб'екты.
Вішнеўскае
Гідраграфія
Возера знаходзіцца ў басейне ракі Страча. Плошча возера Вішнеўскае складае 9,97 км². Найбольшая глыбіня возера — 6,3 м. Даўжыня возера — 4,38 км, найбольшая шырыня — 3,52 км. Даўжыня берагавой лініі — 13,6 км. Аб’ём вады ў возеры складае 19,79 млн м³, плошча вадазбору — 56,2 км². Салёнасць вады — 0,245 г/л.
Валянціна Антонаўна Ляховіч
Творчасць
Сярод работ: акварэлі «Восень» (1966), «Куток старога Віцебска» (1972), «Свята на Дзвіне» (1982), «Лучоса ўвечар» (1984), трыпціх «Ранняя вясна» (1976); абстрактныя «Калаж» (1989), «Разбураны свет» (1991), «Мастак і час» (1994), «Стварэнне свету» (1997), «Вялікая хваля» (2002), «Малітва» (2008), «Два сусветы ёсць у чалавека…» (2008); серыя «Жанчына і папугай» (1993). Аўтар аб'ектаў «Рыба» (2005), «Чалавек-дрэва» (2006), «Энергія» (прысвячэнне Фернану Лежэ) (2010), «Руды мастак» (2010) і інш.
Творы мастачкі знаходзяцца ў Віцебскім мастацкім музеі, музеі Марка Шагала (Віцебск), Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва (Мінск, Беларусь), Полацкай карціннай галерэі (Беларусь), музеі Verenzhain (Германія), галерэі «Урбан» Сарагоса (Іспанія).
Вішнеўскае
Гідраграфія
Схілы катлавіны возера маюць вышыню 2—3 м, знаходзяцца пад хваёвым лесам. Берагі нізкія, часта забалочаныя і затарфаваныя, знаходзяцца пад хмызняком. На поўдні і захадзе берагі высокія. Пойма мае шырыню 5—50 м, забалочаная і знаходзіцца пад хмызняком. Дно вадаёма плоскае, да глыбіні 1,5 м высланае пяском і глеем, на большых глыбінях — сапрапелем.
Югыд ва
Югы́д Ва (у перакладзе з комі — «Светлая вада» ) — нацыянальны парк у рэспубліцы Комі, Расія.
Вішнеўскае
Гідраграфія
Упадаюць 5 ручаёў. На поўначы з возера выцякае рака Смолка, якая злучае Вішнеўскае з возерам Свір.
Югыд ва
Агульныя звесткі
Размешчаны ў раёне Паўночнага і Прыпалярнага Уралу на паўднёвым усходзе Рэспублікі Комі, непадалёк ад раённага цэнтра Вуктыл.
Вішнеўскае
Экалогія
Паласа прыбярэжнай расліннасці складае 100—800 м, расліннасць пашыраная да глыбіні 2 м. Возера эўтрофнае, слабапраточнае.
Югыд ва
Агульныя звесткі
Плошча складае 1 891 701 га (з улікам плошчы акваторыі, якая складае 21 421 га). Паводле дадзеных на 2006 год з’яўляецца найбуйнейшым нацыянальным паркам Расіі. З’яўляецца часткай аб’екту Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА «».
Вішнеўскае
У культуры
Вакол возера існуюць легенды і паданні. Адно з іх запісаў вілейскі краязнаўца Ігар Кіцікаў.
Югыд ва
Агульныя звесткі
Паўночнай мяжой парку з’яўляецца рака Кожым. На поўдні парк мяжуе з Пячора-Ілыцкім запаведнікам.
Прырода
У парку жывуць прыкладна 180 відаў птушак, шмат з якіх з'яўляюцца рэдкімі відамі. У акваторыі парку водзяцца 20 відаў рыб. Існуюць 5 відаў земнаводных і 1 від рэптылій.
Маканавіцкі сельсавет
Мака́навіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Васілевіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Маканавічы.
Югыд ва
Прырода
Сярод сысуноў у парку пражываюць зайцы-белякі, вавёркі-палятухі, паўночныя алені, гарнастаі, выдры, ваўкі, лісы, мядзведзі, расамахі, пясцы і лясныя куніцы.
Маканавіцкі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года ў складзе Васілевіцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Хойніцкага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Зашчобскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Хойніцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Васілевіцкага раёна Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў гарадскі пасёлак Васілевічы, сельсавет перайменаваны ў Васілевіцкі.
Югыд ва
Турызм
Парк знаходзіцца ў даволі моцна ізаляваных мясцінах рэспублікі Комі. У Вуктыльскім раёне, у якім знаходзіцца парк, вельмі слаба развітыя аўтамабільныя камунікацыі і мабільная сувязь, што звязана з вялізнымі прасторамі некранутых таёжных лясоў каля Вуктылу. У выніку гэтага за год парк наведваюць толькі 4000 чалавек, што вельмі мала для прыродных паркаў такога маштабу.
У парку можна заняцца катаннем на лодках, рафтынгам, лыжнай хадзьбой і паходамі. Абмежавана дазволенае паляванне (патрэбны дазвол).
Каноніка-д’Ада
Каноника-д'Адда (Canonica d'Adda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 4158 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1 311,67 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 24040. Тэлефонны код — 02.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Giovanni apostolo ed evangelista.
Міхаіл Мікалаевіч Волкаў
Міхаіл Мікалаевіч Волкаў (,, Віцебская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 26 студзеня 1955 года ў г. Оршы Віцебскай вобласці.
Скончыў Віцебскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя С. М. Кірава, настаўнік матэматыкі і фізікі.
З'яўляўся дэпутатам Віцебскага абласнога Савета дэпутатаў дваццаць шостага склікання.
Лаўрэат прэміі Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта «Чалавек года Віцебшчыны — 2009».
Удастоены ганаровага звання «Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь».
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Францыска Скарыны, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, двума дыпломамі I ступені Акадэміі педагагічных навук СССР.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дзвюх дачок.
Марыя Ласніг
Марыя Ласніг ( — ) — аўстрыйская мастачка, вядомая сваімі аўтапартрэтамі і тэорыяй «усведамлення цела». Яна была першай жанчынай-мастаком, якая выйграла Вялікую дзяржаўную прэмію Аўстрыі ў 1988 годзе і была ўзнагароджана Аўстрыйскім ганаровым знакам за навуку і мастацтва ў 2005 годзе. Ласінг жыла і выкладала ў Вене з 1980 года да канца жыцця.
У 1950-я гады ўваходзіла ў склад групы «Hundsgruppe», у якую ўваходзілі Арнульф Райнер, Эрнст Фукс, Антон Лемдэн, Эрык Браўэр і Вольфганг Халега. Група знаходзілася пад уплывам абстрактнага экспрэсіянізму і карцін у дзеянні. Нягледзячы на тое, што Ласніг пачынала кар’еру ў жывапісе абстрактных работ, яна заўсёды стварала аўтапартрэты. Да 1960 года яна адышла ад абстрактнага жывапісу і стала надаваць больш увагі чалавечаму целу і псіхіцы. З тых часоў яна намалявала сотні аўтапартрэтаў. З 1968 па 1980 гады Ласніг жыла ў Нью-Ёрку, дзе вывучала і стварала анімацыйныя фільмы, самым вядомым з якіх стаў «Kantate» (таксама вядомы як «Балада Марыі Ласніг»). У 1980 годзе яна вярнулася на радзіму, каб стаць прафесарам у Венскім універсітэце прыкладных мастацтваў, стаўшы першай жанчынай-прафесарам у нямецкамоўнай краіне.
Тэхнічны ўніверсітэт у Ліберцы
Тэхнічны ўніверсітэт у Ліберцы  — чэшская дзяржаўная політэхнічная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Ліберац.
Характарыстыка
Установа была створана пастановай урада Чэхаславакіі ад 27 лютага 1953 года як Вышэйшая механічная школа. Для новай установы быў вызвалены будынак гімназіі. У кастрычніку 1953 года 259 студэнтаў паступілі на першы курс. У той час у школе было шэсць аддзяленняў, на якіх працавалі 19 педагогаў. Яны сканцэнтраваліся на галінах, тыповых для Паўночнай Чэхіі: машынабудаванне, тэкстыльная, швейная, шкляная і керамічная прамысловасць. У наступныя гады школа расла не толькі за кошт новых вучняў, але і за кошт новых памяшканняў: былі пабудаваныя новыя інтэрнаты, набыты будынкі вакол сённяшняй Студэнцкай плошчы і інш. У 1958 годзе першы 121 выпускнік скончыў школу. У 1960 годзе школа была падзелена на факультэты інжынерыі і тэкстылю і стала Вышэйшай школай інжынерыі і тэкстылю ў Ліберцы. Акрамя таго, былі набыты будынкі пасля скасаванага мясцовага педагагічнага інстытута. З павелічэннем колькасці студэнтаў, вядома, умяшчальнасць тагачасных інтэрнатаў перастала быць дастатковай. Таму ў 1977 годзе было пачата будаўніцтва комплексу з шасці секцый умяшчальнасцю 2300 ложка-месцаў. Комплекс быў завершаны ў яго цяперашнім выглядзе ў 1990 годзе. У 1990—1994 гадах у школе былі створаны яшчэ чатыры факультэты: педагагічны (1990), эканамічны (1992), архітэктурны (1994) і мехатронікі і міждысцыплінарных інжынерных навук (1995). Дзякуючы такому росту, уласнай даследчай дзейнасці і міжнародным сувязям школа з 1 студзеня 1995 года атрымала статус тэхнічнага ўніверсітэта.
Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтр трансфузіялогіі і медыцынскіх біятэхналогій
Гісторыя
Заснаваны 15 сакавіка 1932 года як Мінскі філіял Цэнтральнага навукова-даследчага інстытута гематалогіі і пералівання крыві на базе хірургічнага аддзялення 1-й клінічнай бальніцы. З 1 студзеня 1933 года – Беларускі навукова-даследчы інстытут пералівання крыві (рашэнне Савета Народных Камісараў БССР ад 12.11.1932). У 1988 годзе рэарганізаваны ў дзве ўстановы – Навукова-даследчы інстытут гематалогіі і пералівання крыві (НДІГПК) і Рэспубліканская станцыя пералівання крыві (РСПК). У 2004 годзе аб'яднаны пад назвай Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтр гематалогіі і трансфузіялогіі (загад Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь ад 19.07.2004 № 182). З 2011 года – Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтр трансфузіялогіі і медыцынскіх біятэхналогій (загад Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь ад 14.11.2011 № 1111).
Каспяровіч
Каспяровіч — прозвішча.
NGC 5809
NGC 5809 (іншыя абазначэнні — MCG -2-38-25, IRAS14581-1358, PGC 53624) — галактыка ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Laodamia faecella
Laodamia faecella — від агнёвак.
Арэал
Ён сустракаецца ў большасці краін Еўропы (за выключэннем Ірландыі, Вялікабрытаніі, краін Бенілюкса, Пірэнейскага паўвострава і вялікай часткі Балканскага паўвострава) да Японіі.
Мухамад Юнус
Мухамад Юнус (, вёска Бату паблізу Чытагонга, Бенгалія, Брытанская Індыя (цяпер Бангладэш) — прафесар эканомікі, лаўрэат Сіднейскай прэміі міру (1998), Нобелеўскай прэміі міру (2006). Скончыў універсітэт Вандэрбільта, ЗША, з вучонай ступенню доктара эканомікі.
Герб Мінскай вобласці
Герб Мінскай вобласці і Палажэнне пра яго зацверджаныя Указам Прэзідэнта Беларусі №595 ад 22 лістапада 2007 года. Апісанне герба:
Дыянісій (Валядзінскі)
Епіскап Дыянісій (свецкае імя Канстанцін Валядзінскі;, Мурам — , Варшава) — праваслаўны дзеяч, мітрапаліт варшаўскі.
Біяграфія
Скончыў Казанскую духоўную акадэмію. 21 красавіка 1913 года хіратанізаваны ў епіскапа Крамянецкага.
У 1919 годзе эміграваў. 27 лютага 1923 года абраны мітрапалітам варшаўскім — кіраўніком ПАПЦ. Падчас Другой сусветнай вайны ўзначальваў праваслаўную царкву ў Генерал-губернатарстве. У 1948 годзе напісаў пакаянны ліст аб вяртанні ў РПЦ і быў прыняты ў сане мітрапаліта.
Быхаўскае прадмесце
Быхаўскае прадмесце — былая ўскраіна ў заходняй частцы Магілёва. Пачало фарміравацца з другой паловы XIX стагоддзя на месцы Задубравенскага пасада (вуліцы Ільінская, Баярская, Успенская, Быхаўская) і за яго межамі каля Стара-Жытомірскага тракта і дарогі Бабруйск — Магілёў (цяпер вул. Чалюскінцаў). Пры ўездзе ў горад стаяла так званая Быхаўская брама (не захавалася). Цяпер тэрыторыя былога Быхаўскага прадмесця ў межах Ленінскага і Кастрычніцкага раёнаў.
Мікалай Андрэевіч Фідзірка
Мікала́й Андрэ́евіч Фідзі́рка (нар. ) — былы беларускі тэнісіст.
На дадзены момант з’яўляецца трэнерам Аляксандры Сасновіч.
Спартыўная кар’ера
Фідзірка ўпершыню згуляў у 2009 годзе ў трэцім класе ITF Future Tour і дайшоў да свайго першага фіналу ў адзіночным разрадзе. У парным разрадзе яму ўдалося выйграць два фіналы з чатырох. У канцы года ён заняў 746-е месца ў адзіночным разрадзе і 555-е месца ў парным разрадзе ў свеце. Таксама ў 2010 і 2011 гадах ён выйграў два тытулы Futures у парным разрадзе, дзе таксама быў больш паспяховым агулам. Дасягнуў піка сваёй кар’еры ў кастрычніку 2010 года, заняўшы 610-е месца ў адзіночным разрадзе, і ў жніўні 2010 года, заняўшы 357-е месца ў парным разрадзе. У 2011 годзе ён гуляў у парным разрадзе ў дадатак да ф’ючарсаў і трох турніраў больш высокага класа ATP Challenger Tour. У Казані выйграў свой адзіны матч на такім узроўні. Свой адзіны турнір у кар’еры беларус правёў у рамках ATP World Tour у Санкт-Пецярбургу ў 2012 годзе, дзе прабіўся праз кваліфікацыю і прайграў у асноўнай сетцы Тэймуразу Габашвілі. У 2014 годзе ён згуляў свой апошні турнір.
Антон Адамавіч Аляхновіч
Антон Адамавіч Аляхновіч (, в. Дабраводка, Смалявіцкі раён — ) — савецкі лётчык, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, гвардыі маёр авіяцыі , намеснік камандзіра эскадрыллі 6-га гвардзейскага Бранскага Чырванасцяжнага бамбавальнага авіяцыйнага палка далёкага дзеяння 6-й гвардзейскай Сталінградскай бамбавальнай авіяцыйнай дывізіі 1-га гвардзейскага бамбавальнага авіяцыйнага корпуса авіяцыі далёкага дзеяння. Герой Савецкага Саюза (1944), палкоўнік запасу.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1914 у ў Мінскай губерні ў сялянскай сям'і. Па нацыянальнасці беларус.
У РСЧА з 1935 года. Скончыў Энгельскую ваенна-авіяцыйную школу пілотаў у 1938 годзе.
На фронце з 16 верасня 1942 года ў 4-м авіяцыйным палку далёкага дзеяння, дыслакаваным у паласе Сталінградскага фронту. Да звання Героя прадстаўлены 19 красавіка 1944 года за ўчыненне 205 баявых вылетаў на знішчэнне важных ваенна-прамысловых аб'ектаў, жывой сілы і тэхнікі суперніка, а таксама за дастаўку грузаў беларускім партызанам і за налёты на Хельсінкі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 19.8.1944 за ўзорнае выкананне баявых заданняў Камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства гвардыі маёру Аляхновічу Антону Адамавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Да заканчэння Вялікай Айчыннай вайны на рахунку экіпажа Аляхновіча 260 баявых вылетаў, 25 рэйсаў па дастаўцы грузаў беларускім партызанам. Ён стаў адзіным лётчыкам ў АДД, які ўсю вайну пралятаў на адным і тым жа далёкім бамбардзіроўшчыку Іл-4 і з адным і тым жа экіпажам.
Пасля вайны працягнуў службу ў ВПС СССР. З 1958 года А. А. Аляхновіч палкоўнік запасу. Працаваў у Грамадзянскай авіяцыі Беларускай ССР. Пражываў у горадзе Мінску. Памёр 29 снежня 1979 года.
I вальны сойм беларускіх суполак
Першы вальны сойм беларускіх суполак — сход прадстаўнікоў беларускіх моладзевых «нефармальных» арганізацый, які адбыўся 26—27 снежня 1987 года на турбазе «Палачанка» пад Мінскам па ініцыятывые мінскіх клубаў «Талака», «Тутэйшыя», «Світанак». Праходзіў пры падтрымцы ЦК ЛКСМБ.
Прысутнічала больш за 560 чалавек. Дэлегаты прадстаўлялі 30 суполак з Беларусі і замежжа. Удзельнічалі таксама прадстаўнікі Акадэміі навук Беларускай ССР, Беларускага фонду культуры, Міністэрства культуры БССР і інш. Сход засведчыў існаванне ў Беларусі шырокага моладзевага руху і вызначыў яго мэты, сфармуляваў галоўныя сацыяльныя праблемы беларускага грамадства ў ходзе перабудовы, прапанаваў магчымыя спосабы іх вырашэння. На сойме працавалі дыскусійныя секцыі «Мова і школа», «Фальклор і літаратура», «Ахова помнікаў», «Праблемы экалогіі», «Гісторыя», «Дэмакратызацыя».
Шры-Ланка (востраў)
Шры-Ланка — другі па памерах востраў у Індыйскім акіяне. Плошча Шры-Ланкі — 65 тыс.кв.км. Працягласць берагавой лініі — 1585 км. Прыбярэжныя воды багатыя на прадуктыўныя экасістэмы: каралавыя рыфы, марскія травы эстуарыяў і інш.
Ад паўвострава Індастан Шры-Ланку аддзяляюць Манарскі заліў і Полкскі праліў. На поўначы — паўвостраў Джафна. Так званы Адамаў мост — ланцужок выспаў на водмелі ў Полкскім праліве — калісьці злучаў Шры-Ланку з мацерыком так, што па ім можна было перайсці пешшу, але, па дадзеных летапісаў, быў разбураны землятрусам разам з узнятым ім штормам каля 1481 г. Пралівы паміж выспачкамі «моста» вельмі мелкаводныя і не прыдатныя для навігацыі.
Прырода вострава адметная выключнай разнастайнасцю рэльефу, цёплым вільготным мусонным кліматам, багатымі воднымі рэсурсамі, непаўторным раслінным і жывёльным светам. Такім чынам, сама прырода падаравала Шры-Ланцы цудоўныя ўмовы для развіцця турызму.
Тэктоніка і рэльеф
Востраў Шры-Ланка знаходзіцца на Індыйскай літасфернай пліце, што яшчэ нядаўна лічылася часткай Інда-Аўстралійскай пліты. Рэльеф вострава надзвычай разнастайны. Па ўсім перыметры Шры-Ланка аблямавана прыбярэжнымі нізінамі з шыкоўнымі пляжамі. Цэнтральна-паўднёвую частку вострава займае складзенае гранітамі і гнейсамі Цэнтральнае плато вышынёй да 2,5 км. Вышэйшая кропка вострава — гара Підуруталагала (інакш гара Педра), 2524 м. Крыху ніжэй за яе вядомы сваёй канічнай формай пік Адама (2243 м.).
Карысныя выкапні
Карысныя выкапні: каштоўныя камяні, графіт, ільменіт, торый. У Манарскім заліве разведаны невялікія запасы нафты, распачатая здабыча.
Клімат
Клімат субэкватарыяльны мусонны. Паўднёва-заходні мусон прыносіць ападкі на поўдзень вострава летам. Паўднёва-ўсходняя, найбольш вільготная частка Шры-Ланкі атрымлівае да 2500 мм ападкаў. Паўночна-ўсходні мусон завітвае на поўнач вострава зімой. У дажджавым цені застаюцца паўночны захад і паўднёвы ўсход вострава, але і яны атрымліваюць не менш як 800 мм ападкаў. Сярэднегадавыя тэмпературы складаюць ад 28 °C да 31 °C на ўзбярэжжы да 17 °C на Цэнтральным плато, дзе зімою некалькі дзён могуць нават здарыцца марознымі.
Раслінны і жывёльны свет
Раслінны свет — вільготныя экватарыяльныя лясы з разнастайным відавым складам (панданусы, пальмы і інш.). Каля 7000 га займаюць мангравыя лясы. Жывёльны свет вельмі багаты, што ўвогуле не надта характэрна для астравоў; шмат буйных млекакормячых: дзікія буйвалы, сланы, малпы, алені замбар, мядзведзь-губач. 12 нацыянальных паркаў, 3 запаведнікі і 51 рэзервацыя займаюць 14 % тэрыторыі вострава.
Сельская гаспадарка Аўстрыі
У Аўстрыі пераважаюць малыя сельскія гаспадаркі, 87% фермерскіх гаспадарак размешчаны ў горных раёнах і раёнах, якія маюць прыродныя або іншыя спецыфічныя абмежаванні для сельскай гаспадаркі. Сельскагаспадарчая плошча складае 32% тэрыторыі краіны. Нягледзячы на ​​пераважна горны рэльеф Аўстрыі, тэрыторыя, занятая сельскай гаспадаркай, заўсёды складала значную частку тэрыторыі краіны — у 1970-х гадах яна складала каля 45% тэрыторыі краіны, у пачатку 1990-х гадоў — каля 39%. Вядучае месца ў сельскай гаспадарцы належыць інтэнсіўнай жывёлагадоўлі. Галоўныя раёны сельскагаспадарчай вытворчасці размешчаны на ўсходзе краіны — у Ніжняй Аўстрыі, Верхняй Аўстрыі, Бургенландзе і Штырыі.
Ян Храптовіч
Ян Храптовіч ( — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў з магнацкага роду Храптовічаў герба «Адравонж». Сын Міхала.
Стольнік новагародскі з 1731 года, кашталян берасцейскі ў 1752—1756 гадах і новагародскі з 1756 года, пасол на соймы.
Муніцыпальны бюджэт
Муніцыпальны бюджэт (Мясцовы бюджэт) — бюджэт другога ўзроўню (у адрозненне ад дзяржаўнага бюджэта), які забяспечвае фінансаванне патрэб мясцовга самакіравання. На Беларусі да гэтага віду бюджэтаў адносяцца раённыя, гарадскія і абласныя бюджэты.
Касцяневічы
Касцяне́вічы (, Костеневичи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета.
У 1940—2013 гадах цэнтр Касцяневіцкага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 24 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Вілейка, за 95 км ад Мінска , на аўтамабільнай дарозе.
Сцяг Мінскай вобласці
Сцяг Мінскай вобласці і Палажэнне пра яго былі зацверджаны Указам Прэзідэнта Беларусі №595 ад 22 лістапада 2007 г. Апісанне сцяга:
Ірына Пятроўна Камінская
Ірына Пятроўна Камінская (Ірына Пятроўна Курэц) (, Порплішча, Докшыцкі раён — ) — работнік сельскай гаспадаркі, Герой Сацыялістычнай Працы (1965).
Біяграфія
Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена ў 1958 годзе за поспехі ў павелічэнні вытворчасці сельскагаспадарчай прадукцыі, укараненне ў вытворчасць дасягненняў навукі і перадавога вопыту.
Трагічна загінула 4 лістапада 1963 года. Яе імя носяць піянерская дружына УА «Порплішчанская дзяржаўная агульнаадукацыйная школа» і вуліца ў роднай вёсцы Порплішча.
Камінская
Камінская — жаночая форма прозвішча Камінскі, таксама тапонім.
Энергетыка Аўстрыі
Энергетыка Аўстрыі апісвае энергію і вытворчасць электраэнергіі, яе спажыванне і імпарт у Аўстрыі. Аўстрыя з'яўляецца адным з вядучых вытворцаў гідраэлектраэнергіі ў Еўропе. Найбольш важныя аб'екты харчавання знаходзяцца ў дзяржаўнай уласнасці; 50% акцый буйных прыватных вытворцаў з'яўляюцца ўласнасцю правінцый.
Сяргей Уладзіміравіч Скакун
Сяргей Уладзіміравіч Скакун (нар. ) — беларускі прафесійны тэнісіст.
Найвышэйшую адзіночную пазіцыю сусветнага рэйтынгу — 602 месца дасягнуў 8 кастрычніка 1990, парную — 802 месца — 10 верасня 1990 года.
Скакун упершыню з’явіўся ў асноўнай сетцы ATP Tour у адзіночным разрадзе на Кубку Крамля 1991 года, дзе прайграў у першым раўндзе Рудыгеру Хаасу. У 1994 годзе ён удзельнічаў у чатырох матчах за Беларусь у Кубку Дэвіса і не прайграў, атрымаўшы тры перамогі ў адзіночным і тры ў парным разрадах. Гэта быў першы год, калі Беларусь удзельнічала ў турніры ў якасці незалежнай дзяржавы, а сам Скакун раней выступаў у туры пад савецкім сцягам.
Віленскае прадмесце
Ві́ленскае прадмесце — былая ўскраіна ў паўночна-заходняй частцы Магілёва. Пачало фарміравацца ў другой палове XIX стагоддзя на месцы Віленскага пасада ў Новым горадзе ў раёне польскіх могілак і дарогу (цяпер вуліца Лазарэнкі), якая злучала Магілёў і Вільню. Пры ўездзе ў горад стаяла так званая Віленская брама (не захавалася). Тэрыторыя былога Віленскага прадмесця ўваходзіць у Ленінскі раён.
NGC 5810
NGC 5810 (іншыя абазначэнні — ESO 581-18, MCG -3-38-46, IRAS14598-1740, PGC 53711) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сяргей Фёдаравіч Паўлаў
Сяргей Фёдаравіч Паўлаў (, г. Пскент, Ташкенцкая вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1966 года. Пражывае ў Гродне.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): жылыя дамы на Прывакзальнай плошчы (1959), па вул. Кожара (1974), Палац спорту (1960), генплан горада і прыгараднай зоны (1970—1972) у Гомелі, мікрараён Румлёва ў Гродне (1978—1982), добраўпарадкаванне плошчы Леніна ў Мастах (1978).
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1960).
Мат
Мат:
Капіццонэ
Капіццонэ (Capizzone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 1299 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 283 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 24030. Тэлефонны код — 035.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Карл (герцаг Арлеанскі)
Карл (Шарль) I Арлеанскі (Charles d'Orléans, 24 лістапада 1394, Парыж — 5 студзеня 1465, Амбуаз) — герцаг Арлеанскі (1407—1465), граф дэ Блуа, дэ Дро і дэ Куртэнэ, французскі феадал і военачальнік, член каралеўскага дома Валуа, адзін з самых выбітных паэтаў Францыі.
Біяграфія
Паходзіў з Арлеанскай галіны дынастыі Валуа. Карл быў унукам караля Карла V Мудрага, сынам герцага Людовіка Арлеанскага і Валянціны Вісконці. Пасля яго сын Людовік ў 1498 годзе стаў каралём Францыі як Людовік XII.
Беларускія пераклады
Паасобныя вершы на беларускую мову пераклалі Ніна Мацяш, Лявон Баршчэўскі.
Шырын Эбадзі
Шырын Эбадзі (перс. شیرین عبادی — Širin Ebâdi, ) — іранская праваабаронца і юрыст, лаўрэат прэміі памяці прафесара Таролфа Рафто (2001), лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (2003) «за ўклад у развіццё дэмакратыі і барацьбу за правы чалавека, асабліва жанчын і дзяцей у Іране».
Праваабарончая дзейнасць
У 1990-я гг. Эбадзі атрымала магчымасць выкладаць у Тэгеранскім універсітэце. Яна адыграла важную ролю ва ўзмацненні ўмерана-ліберальных тэндэнцый у іранскім грамадстве канца 1990-х, а яе агітацыя за павелічэнне ролі жанчын у іранскім грамадскім жыцці стала важным фактарам у перамозе Махамеда Хатамі на прэзідэнцкіх выбарах 1997 года.
У якасці адваката Эбадзі ўдзельнічала ў шэрагу найважнейшых судовых працэсаў у Іране 1990-х. У прыватнасці, яна прадстаўляла інтарэсы сем’яў загінулых іранскіх інтэлектуалаў, якія прытрымліваўся апазіцыйных поглядаў. Падчас аднаго з гэтых працэсаў у 2000 годзе Эбадзі апублікавала відэазапіс паказанняў Аміра Фархада Ібрахіма, які сведчыў аб заказах на забойствы палітыкаў з атачэння прэзідэнта Хатамі. За раскрыццё гэтых паказанняў Эбадзі была прысуджана да 5 гадоў турмы (пазней прысуд быў адменены). Акрамя таго, Эбадзі вяла шэраг спраў з нагоды забароны іранскіх газет, абараняла пераследуемых у Іране прыхільнікаў рэлігіі бахаі.
Васілевіцкі сельсавет (Васілевіцкі раён)
Васіле́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Васілевіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Васілевічы.
16 ліпеня 1954 года цэнтр Маканавіцкага сельсавета Васілевіцкага раёна Гомельскай вобласці перанесены ў гарадскі пасёлак Васілевічы, сельсавет перайменаваны ў Васілевіцкі. З 16 верасня 1959 года сельсавет за выключэннем вёскі Навінкі ў складзе Рэчыцкага раёна. 26 лістапада 1959 года сельсавет скасаваны, яго населеныя пункты перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Васілевіцкага пассавета.
У склад Васілевіцкага сельсавета ўваходзілі (цяпер не існуючыя) хутары: да сярэдзіны 1930-х гадоў — Будзішчы, Везвінскі, Гарадзянка, Гардзіянка, Глубока, Града, Дварэцкі, Еўня, Закрашан, Залескі, Каланін, Кішынец, Кончэсь, Лужанка, Лысец, Лясная Стража (2 хутары), Мядведка, Падніўкі, Перадвінскі, Власнюк, япраўка, Корч, Ляды, да сярэдзіны 1950-ых гадоў — Асавок, Дубрава, Запечча, Капашын, Ключэяў, Кротава паляна, Нехарань, Посуж, Печкі, Праход, Прыстань, Ротгалоў, Рубанікі, Скрывалка.
Эміль Верхарн
Эміль Верхарн (Émile Verhaeren; 21.5.1855, Сент-Аман, каля г. Антверпен, Бельгія — 27.11.1916) — бельгійскі паэт, драматург і крытык. Пісаў на французскай мове.
Біяграфія
Скончыў езуіцкі калегіум і юрыдычны факульэт Брусельскага ўніверсітэта. Адзін з заснавальнікаў літаратурнага руху «Маладая Бельгія» (1881).
Аўтар паэтычных зборнікаў «Фламандкі» (1883), «Манахі» (1886), «Вечары» (1887), «Крушэнні» (1888), «Чорныя паходні», «Постаці на маёй дарозе» (абодва 1891), «Ашалелыя вёскі» (1893), «Гарады-спруты», «Прывідныя вёскі», «Дванаццаць месяцаў» (усе 1895), «Лозы майго муру» (1899), «Мітуслівыя сілы» (1902), «Уся Фландрыя» (1904—11), «Паэмы і легенды Фландрыі і Брабанта» (1916), лірычных драм («Кляштар», 1900), мастацкіх біяграфій («Рэмбрант», 1904; «Рубенс», 1910), антываеннай публіцыстычнай кнігі «Скрываўленая Бельгія» (1915).
У паэзіі Э. Верхарна адчувальны уплыў творчасці У. Уітмена і французскіх сімвалістаў. Яна надзвычай цікавіла М. Багдановіча, які пераклаў на беларускую мову верш «Паўстанне». Творы Э. Верхарна перакладаў на беларускую мову Л. Баршчэўскі.
Ёган Якаб Гугенбюль
Ёган Якаб Гугенбюль (Johann Jakob Guggenbühl; 13 жніўня 1816 — 2 лютага 1863) — швейцарскі псіхіятр.
Біяграфія
Ён збіраў у лякарню разумова адсталых дзяцей, першапачаткова — каля 30 хлопчыкаў і дзяўчынак ва ўзросце да 10 гадоў (мяркуючы, што дапамагчы ў поўнай меры можна толькі дзецям), займаўся з імі гімнастыкай, спрабаваў развіваць тыя нешматлікія інтэлектуальныя здольнасці, якія ў іх атрымоўвалася выявіць.
Установа Гугенбюля хутка пачала карыстацца шырокай папулярнасцю; у прыватнасці, аб уражлівых выніках метаду Гугенбюля пісаў, хоць і не без іроніі, Чарлз Дыкенс у нарысе 1853 года «Ідыёты».
Гугенбюля сталі запрашаць для выступаў у розныя навуковыя і медыцынскія ўстановы Еўропы, а без яго асабістага ўдзелу і нагляду лякарня ў Абендбергу стала марнець і нарэшце, пасля смерці Гугенбюля, была закрыта. Тым не менш Гугенбюль лічыцца адным з пачынальнікаў сучасных падыходаў да разумова адсталых людзей.
Чына-Хілс
Чына-Хілс (Chino Hills) — горад у акрузе Сан-Бернардына, штат Каліфорнія, ЗША. Прыгарад Лос-Анджэлеса. Насельніцтва — 74 799 чалавек (перапіс 2010 года). Размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы акругі Сан-Бернардына. Горад мяжуе з акругамі Лос-Анджэлес (на паўночным захадзе), Орындж (на поўдні) і Рыверсайд (на паўднёвым усходзе).
Кароль Храптовіч
Кароль Храптовіч (? — пасля 1794) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў з магнацкага роду Храптовічаў герба «Адравонж». Сын Якуба.
Пісар земскі гарадзенскі з 1746 года, прыхільнік К. С. Радзівіла Пане Каханку, маршалак Радамскай канфедэрацыі ў Гарадзенскім павеце. У 1767 годзе выступіў з маніфестам супраць гвалтаў расійскага пасланніка М. В. Рапніна. Удзельнічаў у Барскай канфедэрацыі, у 1772—1774 гадах у эміграцыі, вярнуўся і больш не прымаў удзелу ў палітычным жыцці. У 1781—1786 гадах харужы надворны літоўскі, з 1786 года стараста гарадзенскі.
Сям’я
У 1751 годзе Кароль Храптовіч ажаніўся з Ганнай з Храптовічаў, дачкой старосты вярбельскага Марцыяна Храптовіча. Каля 1768 года яны, не маючы дзяцей, развяліся.
NGC 5811
NGC 5811 (іншыя абазначэнні — MCG 0-38-15, ZWG 20.43, KCPG 450, PGC 53597) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Веламабіль
Веламабіль — транспартны сродак, які прыводзіцца ў рух за конт цяглавай сілы чалавека. Як правіла, веламабіль мае 3 колы і аэрадынамічны кузаў, вадзіцель размяшчаецца ў сядзенні. Існуюць як серыйныя, так і самаробныя мадэлі веламабіляў.
Хаяо Міядзакі
Хаяо Міядзакі (宮崎 駿, Miyazaki Hayao; нар., Токіа) — адзін з найвядомейшых стваральнікаў анімэ (японскіх мультфільмаў) і коміксаў манга. Адзін з самых паважаных рэжысёраў у гісторыі анімацыі.
Фільмы Міядзакі прысвечаны тэмам стаўлення чалавека да прыроды і тэхналогій. Галоўныя героі фільмаў часта самастойныя, моцныя дзяўчаты ці маладыя жанчыны; антыгероі — трохі гратэскныя злачынцы з адмоўнымі маральнымі характарыстыкамі.
Мультфільм «Знесеныя прывідамі» сёння займае першае месца ў рэйтынгу найлепшых анімацыйных фільмаў па версіі IMDB. Мультфільм «Мой сусед Тотара» ўзначальвае рэйтынг 50 найлепшых мультфільмаў паводле спіса Тэры Гіліяма, які ён склаў для лонданскага часопіса TimeOut.
Біяграфія
Хаяо Міядзакі, другі з чатырох братоў, нарадзіўся ў мястэчку Акебона-цё, частцы такійскай акругі Бункё-ку. Падчас Другой Сусветнай вайны яго бацька Кацудзі Міядзакі быў дырэктарам завода свайго дзядзькі, дзе выраблялі дэталі для баявых самалётаў Zero. З тых часоў Хаяо моцна захапляецца авіяцыяй, палёт і фантастычныя лётныя апараты прысутнічаюць амаль у кожнай яго стужцы.
У дзяцінстве Міядзакі даводзілася часта пераязджаць, часткова таму, што яго маці лячылася ад сухотаў у 1947—1955 гадах. У Міядзакавым фільме «Мой сусед Тотара» паказваецца сям’я, дзе маці цярпіць ад падобнай хваробы.
Прыкладна ў 1956 годзе Міядзакі паступіў у школу Татаёма. На трэцім год навучання ён пабачыў фільм «Гакудзя Дэн», які лічыцца адным з першых поўнаметражных каляровых анімэ, і вельмі зацікавіўся анімацыяй.
Пасля вышэйшае школы Міядзакі наведваў Універсітэт Гакусюін, які скончыў у 1963 годзе ў спецыялізацыях паліталогія і эканоміка.
У красавіку 1963 года Міядзакі ўладкаваўся на работу ў анімацыйную студыю Toei Animation, працуе ў складзе каманды мастакоў над мультфільмам «Вартавы сабака Гаў-гаў» (Wanwan Chushingura). У 1964 годе Міядзакі становіцца галоўным сакратаром прафесійнага саюза ў сваёй кампаніі.
У кастрычніку 1965 годзе Хаяо Міядзакі ажаніўся са сваёю сяброўкай Акемі Ота, з якой яны нажылы двух сыноў, Гаро і Кеісуке. Гаро сам стаў стваральнікам анімэ, а Кеісуке — мастаком па дрэве.
У 1971 годзе вырашае разам з сябрамі экранізаваць казачную аповесць Астрыд Ліндгрэн «Пэпі Доўгая Панчоха», для чаго нават стварае анімацыйную студыю, аднак ажыццявіць гэта не ўдалося дзеля нязгоды ўладальнікаў аўтарскіх правоў. Міядзакі зноў уладкоўваецца аніматарам у вялікую студыю, дзе бярэ ўдзел ў працы над мультфільмам «Вялікая панда і маленькая панда» (1982, рэжысёр Ісаё Такахата), галоўная гераіня якога вельмі падобная да Пэпі Доўгай Панчохі.
Да 1982 года Міядзакі працуе ў студыях Nippon Animation і TMS. На апошняй з іх ён стварае свой адзіны мультсерыял «Конан — хлопчык з будучыні», а на Nippon Animation — свой першы поўнаметражны мультфільм — Замак Кагліёстра (Люпен трэці).
У 1982 годзе Міядзакі адыходзіць ад анімацыі і засяроджваецца на манга-праекце «Наўсікая з Даліны вятроў». Пазней сюжэтам зацікавілася студыя Tokuma Shoten, якая прапанавала Міядзакі экранізаваць яго. Так у 1984 годзе выходзіць поўнаметражны мультфільм «Наўсікая з Даліны вятроў», які мае поспех.
У 1985 годзе Міядзакі стварае сваю ўласную студыю Ghibli пры падтрымцы Tokuma Shoten. На Ghibli выдае свае найбольш вядомыя стужкі («Нябесны замак Лапута», «Мой сусед Тотара», «Прынцэса Мананокэ» і інш).
Міядзакі вельмі рэдка дае інтэрв’ю, не любіць бываць у людзях. Так, ён не паехаў на Берлінскі кінафестываль і нават на цырымонію ўручэння прэміі Оскар, якая была прысуджана яму за мультфільм «Знесеныя прывідамі». Але ў 2005 годзе наведаў Венецыянскі кінафестываль — праўда, без вялікай ахвоты, дзякуючы настойлівасці мясцовай адміністрацыі. Нягледзячы на гэта, Міядзакі шмат падарожнічае па Японіі і па розных краінах, дзе вывучае прыроду, шукае натуру для сваіх будучых твораў, наведвае славутыя мясціны. Ён сам прызнаецца, што многія краявіды з мультфільма «Вандроўны замак Хаула» былі навеяны яму прыродай Казахстана і Эльзаса.
Сярод сваіх настаўнікаў называе савецкага і расійскага рэжысёра мультыплікацыі Юрыя Нарштэйна.
Бургундскія войны
Бургундскія войны (1474-1477 гады) — серыя ваенных канфліктаў паміж бургундскім герцагствам, з аднаго боку, і Францыяй і Швейцарскім саюзам, з другога. Ваенныя дзеянні, распачатыя ў 1474 годзе, развіваліся няўдала для герцага Бургундыі Карла Смелага, і завяршыліся ў 1477 годзе яго смерцю ў бітве пры Нансі. У выніку Бургундская дзяржава была падзелена паміж каралём Францыі і дынастыяй Габсбургаў, а Швейцарыя ўмацавала сваю незалежнасць і стала адной з наймацнейшых у ваенных адносінах дзяржаў Заходняй Еўропы.
I з’езд даследчыкаў беларускай археалогіі і археаграфіі
Першы з'езд даследчыкаў беларускай археалогіі і археаграфіі, які адбыўся 17—18 студзеня 1926 у Мінску. Удзельнічала каля 60 дэлегатаў і гасцей. Было заслухана 12 дакладаў і паведамленняў, 4 з іх цалкам надрукаваны ў «Працах Першага з'езду...», змест астатніх прыведзены ў пратаколах з'езда. Даклады А. Ляўданскага «Некаторыя дадзеныя аб гарадзішчах Смаленскай губерні» (надрукаваны ў «Научных известиях Смоленского государственного университета»), Дз. Даўгялы «Літоўская метрыка і яе каштоўнасць для вывучэння мінуўшчыны Беларусі», М. Доўнар-Запольскага «Старыя беларускія архівы за межамі БССР», М. Мялешкі «Архіўныя справы ў БССР да сучаснага моманту», А. Спіцына «Аб сучасным стане беларускай археалогіі» і інш.
З'езд прыняў 6 рэзалюцый:
У іх ставіліся пытанні пра неабходнасць пераводу Літоўскай метрыкі ў Беларусь, і выданне яе дакументаў, аб вяртанні ў рэспубліку архіўных, музейных матэрыялазў, што датычацца Беларусі і знаходзяцца за яе межамі.
З'езд канстатаваў незадавальняючы стан старажытных помнікаў Беларусі, якія не ахоўваюцца, самавольна раскопваюцца, раскрадаюцца. Было вырашана падрыхтаваць спецыяльны законапраект аб старажытных помніках гісторыі і мастацтва. З'езд звярнуў увагу Інбелкульта на неабходнасць звярнуцца да ўрада рэспублікі, каб вярнуць на Беларусь бібліятэкі Храптовіча і Полацкай уніяцкай семінарыі, вывезеныя ў Кіеў, бібліятэку М. Х. Каладзеева па беларусазнаўству і гісторыі вайны 1812, якая знаходзілася ў Маскоўскім гістарычным музеі.
Рось
Рось  — гарадскі пасёлак у Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, на рацэ Рось. Адміністрацыйны цэнтр Роскага сельсавета. Знаходзіцца за 15 км ад Ваўкавыска, за 85 км ад Гродна, на аўтамабільнай дарозе Ваўкавыск — Гродна. Чыгуначная станцыя на лініі Масты — Ваўкавыск. Насельніцтва 4 711 чал. (2017).
Гісторыя
Упершыню Рось згадваецца ў ХVІ ст., калі яна ўваходзіла ў склад Ваўкавыскага павета Новагародскага ваяводства. Побач нахадзіўся аднайменны маёнтак Хадкевічаў, таму Рось мела другую назву — Падрось. Першым уладальнікам быў ваявода новагародскі Аляксандр Хадкевіч, пазней — яго сын Рыгор. У канцы XVI ст. паселішча атрымала статус мястэчка. Да 1617 ім валодаў Геранім Хадкевіч. Яго сын Ян Геранім Хадкевіч з жонкай Кацярынай з Сапегаў прадалі ўладанне Рось Яну Ракоўскаму, а нашчадкі апошняга ў 1644 — Юрыю Каралю Глябовічу. Па іх смерці Рось паводле спадчыны жаночай лініяй перайшла да Агінскіх (у 1674), пазней — уладанне Крысціны Сапега, Мікалая Браніцкага, Патоцкіх. Станам на 1690 тут было 25 двароў, 2 карчмы.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Рось апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Слонімскай, пазней Літоўскай губернях. З 1801 мястэчка як цэнтр воласці Ваўкавыскага павета ўвайшло ў склад Гродзенскай губерні. Станам на 1836 тут было 43 двары, касцёл, грэка-каталіцкая царква.
З пабудовай у 1886 Баранавіцка-Беластоцкай чыгункі ў Росі адкрылася чыгуначная станцыя. У кан. XIX ст. тут працавалі школа, 4 крамы, 2 шавецкія майстэрні, шкіпінарны завод, вадзяны млын, ваўначоска. У Першую сусветную вайну ў 1915 мястэчка занялі нямецкія войскі.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Рось апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе зрабілася цэнтрам гміны Ваўкавыскага павета.
У 1939 Рось увайшла ў БССР, у Ваўкавыскі раён Беластоцкай вобласці. 15 студзеня 1940 статус паселішча панізілі да вёскі. У Другую сусветную вайну з чэрвеня 1941 да 14 ліпеня 1944 Рось знаходзілася пад нямецкай акупацыяй. 30 красавіка 1958 паселішча атрымала афіцыйны статус пасёлку гарадскога тыпу.
Інфраструктура
У Росі працуюць 2 сярэднія школы, дзіцячая школа мастацтваў, дашкольная ўстанова, бальніца, паліклініка, бібліятэка, дом культуры.
Славутасці
Страчаная спадчына
Чына (Каліфорнія)
Чы́на (Chino) — горад у акрузе Сан-Бернардына, штата Каліфорнія, ЗША. Размешчаны на крайнім паўднёвым захадзе акругі, за 53 км ад горада Сан-Бернардына, 56 км ад Лос-Анджэлеса і 42 км ад Рыверсайда. Па дадзеных Бюро перапісу насельніцтва ЗША плошча горада — 76,799 км ². Насельніцтва — 77 983 чалавек (2010).
Алена Міхайлаўна Патапава
Алена Міхайлаўна Патапава (Олена Михайлівна Потапова, нар. ) — украінская артыстка балета, балетмайстар і харэограф. Народная артыстка УССР (1960) і СССР (1970). Нацыянальная легенда Украіны (2021).
Біяграфія
Нарадзілася 16 лютага 1930 года ў Самары.
Вучылася ў балетнай студыі Куйбышаўскага палаца піянераў, якой кіравала Н. В. Данілава.
Пасля вайны сям’я пераехала ў Кіеў, дзе ў 1946—1948 гадах вучылася ў харэаграфічнай студыі пры Кіеўскім тэатры оперы і балета імя Т. Шаўчэнкі ў Н. В. Веракундавай.
З 1948 па 1979 год — салістка Кіеўскага тэатра оперы і балета імя Т. Шаўчэнкі, з 1977 — балетмайстар-рэпетытар тэатра. Выканала 50 вядучых партый.
Гастралявала за мяжой: ГДР, Ісландыя, Данія, Чэхаславакія, ЗША, Канада, Францыя і інш.
Была членам журы многіх міжнародных конкурсаў артыстаў балета, у тым ліку 2-га, 3-га і 4-га Маскоўскага міжнароднага конкурсу артыстаў балета і харэографаў, Міжнароднага юнацкага конкурсу класічнага танца «Хрустальны чаравічок» (Харкаў), шэрагу Усесаюзных конкурсаў маладых артыстаў і балетмайстраў, узначальвала конкурсную камісію Усесаюзнага агляду харэаграфічных вучылішчаў СССР.
Працавала педагогам-рэпетытарам у Нацыянальнай оперы Турцыі (Анкара), больш за 10 гадоў выкладала ў японскіх балетных школах у Нагоі (Міжнародны цэнтр класічнага танца імя А. Паўлавай і В. Нежынскага «Оці-Балет») і Осацы («Ацука-балет»). У яе гонар названа школа танца ў Японіі.
У 2012 годзе стартаваў конкурс балетнага танца імя народнай артысткі СССР Алены Патапавай, у якім прынялі ўдзел 100 маленькіх японцаў.
Творчасць
Сярод вядомых партый — Леся («Маруся Багуслаўка» ), Лілея(«Лілея» К. Данькевіча), Маўка («» ), Варя («Чорнае золата» ), Гаспадыня Меднай гары, П’еро («Каменная кветка», «Паручнік Кіжэ» С. Пракоф’ева), Маша, Аўрора («Шчаўкунок», «Спячая прыгажуня» П. Чайкоўскага), Кітры («Дон Кіхот» Л. Мінкуса), царыца-дзева, Эсмеральда («Конік», «Эсмеральда» Ц. Пуні), Шырын («Легенда пра каханне» ), Даша («Юнацтва» М. Чулакі), Жызель, Медора («Жызель», «Карсар» А. Адана), Люцыя («Пад небам Італіі» ) і інш.
Караваджа (горад)
Насельніцтва складае 15853 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 483 чал./км². Займае плошчу 33 км². Паштовы індэкс — 24043. Тэлефонны код — 0363.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Fermo e San Rustico di Verona.
Віталь Андрэевіч Сербента
Віталь Андрэевіч Сербе́нта ( — ) — вучоны, гісторык і філосаф, доктар гістарычных навук (1934), прафесар (1930), акадэмік Акадэміі навук БССР (1931).