cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бульба
Бульбяны сок
Для атрымання соку добра памытыя і выцертыя насуха клубні, без парасткаў і пазелянелых участкаў, якія змяшчаюць павышаную колькасць саланіну, разам з шалупінай труць на тарцы або прапускаюць праз мясарубку, а атрыманыя жамерыны адціскаюць праз 2 пласты марлі.
У народнай медыцыне выкарыстоўваюць сок чырвоных клубняў бульбы для лячэння язвавай хваробы з павышанай сакрэцыяй страўніка. Сок прымаюць па 70-100 мл за 30 хвілін да ежы на працягу 2-3 тыдняў. Такія курсы паўтараюць вясной і позняй восенню.
Бульбяная дыета
Запечаную, несалёную бульбу ўжываюць пры нырачных і сардэчна-сасудзістых захворваннях.
Як дыурэтычны сродак рэкамендуецца навуковай і народнай медыцынай бульбяная дыета.
Свежы сок клубняў і бульбяны крухмал ужываюць у якасці ахінальнага і процізапаленчага сродку пры страўнікава-кішачных захворваннях: язве страўніка і дванаццаціперснай кішкі, а таксама гастрыце з павышанай кіслотнасцю страўнікавага соку. Пры пякотцы карысна з'есці дробна нарэзаную сырую бульбіну.
Пры галаўных болях
Нарэзаныя кавалачкі са свежай бульбы, прыкладзеныя да скроняў, здымаюць галаўны боль.
Дэрматалогія і касметалогія
У народнай медыцыне нацёртая на тарцы свежая бульба выкарыстоўваецца пры экземе і іншых паражэннях скуры.
Уплыў бульбы на культуру
Неўраджай бульбы, справакаваны ўплывам патагеннага мікраарганізма, які выклікае фітафтароз, стаў адной з прычын , які паразіў Ірландыю ў сярэдзіне XIX стагоддзя.
У гэты ж час па Расіі пракацілася хваля «бульбяных бунтаў».
Адна з найпапулярнейшых беларускіх полек увогуле можа лічыцца за своеасаблівы бульбяны гімн:
У Беларусі бульба ўшанавана скульптурным помнікам, усталяваным у верасні 2021 года ў вёсцы Дзешчанка, што ва Уздзенскім раёне.
Сцяг Свярдлоўскай вобласці
Сцяг Свярдлоўскай вобласці з’яўляецца сімвалам Свярдлоўскай вобласці. Прыняты 6 мая 2005 года.
Апісанне
Сцяг Свярдлоўскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно з суадносінамі вышыні да даўжыні 2:3, якое складаецца з чатырох гарызантальных палосаў, зверху ўніз — белага (шырынёй у 7/20 ад вышыні палатна), сіняга (шырынёй у 9/20 ад вышыні палатна), белага (шырынёй у 1/20 ад вышыні палатна) і зялёнага (шырынёй у 3/20 ад вышыні палатна) колераў.
Коэру
Коэру (Koeru) — пасёлак у цэнтральнай Эстоніі ў воласці Коэру, павет Ярвамаа. У пасёлку пражывае 1047 чалавек (на 1 студзеня 2011 года). Пасёлак размешчаны на скрыжаванні дарог Мяэкюла — Кілтсі і Ярва-Яані (пасёлак) — Вяйнярвэ. Старая шаша Талін — Тарту праходзіць за 2 км ад Коэру. На тэрыторыі пасёлка з паўднёва-заходняга боку знаходзіцца таксама мыза Арукюла. У 1970 годзе ў пасёлку пражывалі 649 чалавек, у 2000 годзе — 1332.
Саліна (гміна)
Салі́на (Solina) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лескага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Палянчыку. Плошча гміны складае 184,25 км². Станам на 2007 год у гміне Саліна пражывалі 5105 чалавек, шчыльнасць — 27,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 24 населеныя пункты.
Сант’Анджэла-д’Аліфэ
Сант'Анджэла-д'Аліфэ (Sant'Angelo d'Alife) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Казерта.
Насельніцтва складае 2406 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 73 чал./км². Займае плошчу 33 км². Паштовы індэкс — 81017. Тэлефонны код — 0823.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Міхаіл Архангел.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Лотар II (імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі)
Лотар II (Lothar von Supplinburg, да 9 чэрвеня —, Брэйтэнванг, Ціроль, Аўстрыя) — кароль Германіі з 1125 года, імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі з 1133 года, герцаг Саксоніі з 1106 года, граф Суплінбурга, сын Гебхарда Суплінбургскага, графа кверфурцкага, забітага ў бітве з Генрыхам IV пад Гомбургам на рацэ Унструт (9 чэрвеня 1075 года), і Гедвігі дэ Форбах.
Біяграфія
Саксонец паводле паходжання, багаты і адукаваны, Лотар заўсёды быў ворагам Франконскай дынастыі і некалькі разоў паўставаў супраць Генрыха V, хоць апошні і прызначыў яго герцагам Саксонскім.
Пасля спынення франконскай дынастыі Лотар быў абраны 24 жніўня 1125 года ў Майнцы германскім каралём і каранаваны ў Ахене 13 верасня таго ж года. Выбар Лотара быў перамогай клерыкальнай партыі, варожай франконскім імператарам. Адразу пасля каранацыі Лотар выступіў супраць Фрыдрыха Гогенштаўфена, герцага Швабіі, які захапіў радавыя ўладанні Генрыха V. Абвясціўшы яго на Страсбургскім сойме (1126) мяцежнікам, Лотар заручыўся саюзам князя Чэхіі Сабеслава I, які прынёс яму васальную прысягу ў 1126 годзе пасля бітвы пры Хлумцы, і перыцягнуў на свой бок Вельфаў, выдаўшы сваю дачку Гертруду за магутнага баварскага герцага Генрыха Гордага (1127).
Гогенштаўфены, аднак, адбілі спробу Лотара і яго саюзнікаў узяць Нюрнберг (1127) і самі занялі Шпаер (1128). Тады ён звярнуўся да Цэрынгенаў, прыхільнікаў Франконскай дынастыі, і ўступіў з імі ў саюз. Вайна з Гогенштаўфенамі вялася з пераменным поспехам як у Бургундыі, так і ў Ніжняй Латарынгіі (1129). У 1130 годзе Лотар узяў Нюрнберг і скарыў сваіх праціўнікаў у Саксоніі і Цюрынгіі.
У гэтым жа годзе Лотару прыйшлося вырашаць барацьбу за папскі прастол Інакенція II і Анаклета II. За Анаклета выступалі рымляне, якія абяцалі Лотару імператарскую карону, за Інакенція — нямецкае духавенства. Лотар прызнаў Папам Інакенція, але Анаклет засеў у Рыме. У 1132 годзе Лотар адправіўся ў Італію і, пацярпеўшы некалькі няўдач у Ламбардыі, падступіў да Рыма, але не мог авалодаць храмам Св. Пятра. Тады Інакенцій каранаваў яго і яго жонку Рыхензу ў Латэранскім храме (4 чэрвеня 1133 года). Лотар даў прысягу на вернасць Папе, прызнаў былыя ўладанні Мацільды Тасканскай уласнасцю рымскага прастола і вярнуўся ў Германію.
На Бамбергскім сойме (1135) Фрыдрых пакляўся ў вернасць Лотару, які зацвердзіў яго ў сане герцага Швабскага. Адначасова ўладу Лотара прызнаў Конрад III, герцаг Франконскі, які з 1127 года называў сябе каралём Германіі. Магутнасць Лотара ўзрасла, усе суседнія валадары шукалі яго сяброўства, у Германіі было ўсталявана ўсеагульнае перамір'е на 10 гадоў.
Тады Лотар задумаў другі паход у Італію, каб аднавіць там імператарскую ўладу і спыніць царкоўныя спрэчкі. З велізарным войскам ён пайшоў праз Трыест у Ламбардыю (1136), узяў Павію, Турын, П'ячэнцу, Балонню і ў 1137 годзе рушыў на поўдзень, плануючы з Калабрыі пераправіцца ў Сіцылію. Сварка Лотара з Папам Інакенціем з-за Салерна прымусіла Лотара адмовіцца ад працягу паходу. На зваротным шляху ў Германію ён памёр 4 снежня 1137 года, пакінуўшы пасля сябе добрую памяць, як энергічны, храбры кіраўнік, сумленны і маральны чалавек. Пахаваны ў Кёнігслутэры ўімперскім саборы, які ён пабудаваў у гэтым горадзе.
Жонка і дзеці
Жонка — (прыкладна з 1100 года) Рыхенза Нортхеймская (каля 1087 — 10 чэрвеня 1141), дачка графа Нортхейма Генрыха Тоўстага, і Гертруды Браўншвайгскай (каля 1060 — 9 снежня 1117), спадчынніцы земляў Брунанаў.
Дачка — Гертруда Суплінбургская (18 красавіка 1115 — 18 красавіка 1143), жонка (з 1127 года) Генрыха Гордага, герцага Баварыі і Саксоніі.
Апарына (Кіраўская вобласць)
Апарына (Опа́рино) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кіраўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Апарынскага раёна і Апарынскана гарадскога паселішча. Пасёлак размешчаны каля ракі Асінаўка, паблізу яе ўпадзення ў ракі Луза, за 181 км ад Кірава.
Заснаваны ў 1899 годзе пры будаўніцтве Перм-Котласкай чыгункі як станцыя Апарына, размешчаная ў паўночна-ўсходняй частцы Нікольскага павета Валагодскай губерні.
У 1924 годзе сяло Апарына стала раённым цэнтрам зноў утворанага Апарынскага раёна Паўночна-Дзвінскай губерні (з 1929 года — у складзе Паўночнага края, з 1936 года — у складзе Паўночнай вобласці і з 1937 года — у складзе Архангельскай вобласці). Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета РСФСР ад 17 студзеня 1941 года раён быў перададзены з Архангельскай вобласці ў склад Кіраўскай вобласці. У 1942 годзе сялу Апарына быў прысвоены статус рабочага пасёлка. 1 снежня 1959 года Апарынскі раён быў ліквідаваны і яго тэрыторыя ўключана ў склад Мурашынскага раёна.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета РСФСР ад 1 лютага 1963 года пасёлак уключаны ў склад Мурашынскага прамысловага раёна. З 30 снежня 1966 года — адміністрацыйны цэнтр зноў утворанага Апарынскага раёна.
Лембіт Ульфсак
Лембіт Ульфсак (Lembit Ulfsak;, с. Коэру, Эстонская ССР — , , Эстонія) — эстонскі тэатра і кіно,. Народны артыст Эстонскай ССР (1986).
Біяграфія
У 1976 годзе выканаў ролю Ціля Уленшпігеля ў фільме Аляксандра Алава і Уладзіміра Навумава «Легенда пра Ціля». У 1978 годзе спрабаваўся на ролю Араміса ў фільме Георгія Юнгвальд-Хількевіча «д’Артаньян і тры мушкецёры», але яе не атрымаў.
У расійскім кіно часта выконваў ролі эстонцаў, з якіх найбольш прыкметныя — начальнік паліцыі Неўман у серыяле «Ісаеў» (2009) Сяргея Урсуляка і галоўны ўрач радзільнага дома Тэпэ ў фільме «Канец цудоўнай эпохі» (2015) Станіслава Гаварухіна.
У 2013 годзе зняўся ў фільме «Мандарыны» грузінскага рэжысёра Зазы Урушадзэ ў ролі старога Іва, які жыве ў эстонскім паселішчы ў Абхазіі, які хавае ў сваім доме двух параненых салдат з варагуючых лагераў. У 2015 годзе фільм быў намінаваны на прэміі «Оскар» і «Залаты глобус» у катэгорыі «Найлепшы фільм на замежнай мове».
Памёр ад анкалагічнага захворвання. Пахаваны на Лясных могілках побач з бацькамі.
Аляксандр Градэцкі
Аляксандр Градэ́цкі ( — ) — беларускі архітэктар.
Сірыйская пустыня
Сіры́йская пустыня (араб. الصحراء السورية badiyah aš-šam) — пустыня на Блізкім Усходзе, якая размяшчаецца на тэрыторыі Сірыі, Іарданіі, Ірака. Уяўляе сабой стэп і пясчаныя ўчасткі. Плошча 1000 000 км².
Аляксандр Градэцкі
Біяграфія
У 1819—1822 гадах вучыўся ў Крамянецкім ліцэі (Польшча). У 1824 годзе стажыраваўся ў Варшаве ў архітэктара Пятра Айгнера. У 1829—1861 гадах працаваў на Гродзеншчыне.
Творчасць
Аўтар праектаў царквы і сядзібы ў Зэльве, жылога дома і свірана ў Дзярэчыне (1829), прыходскага касцёла ў Ваўкавыску (1836, не ажыццёўлены), сядзібы ў Гнезне (1830-я гады), палаца і капліцы ў Масалянах (1845—1850), флігеля і капліцы ў Крамяніцы (1855—1861).
Сірыйская пустыня
Гісторыя
Сірыйская пустыня з’явілася пасля апошняга абляднення 12 тыс. гадоў таму і доўгі час была неабжытай. Толькі з дэмаграфічным ціскам цывілізацый Старажытнага Усходу і са з’яўленнем качавой жывёлагадоўлі людзі засялілі Сірыйскую пустыню. У старажытнасці пустыню засялялі амарэі, якіх змянілі арамеі і, нарэшце, арабы (спачатку набатэі, а затым гасаніды). Асноўнае насельніцтва складаюць бедуіны.
IC 2214
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
На перекрёстках Европы
«На перекрестках Европы» (На скрыжаваннях Еўропы) — беларускі музычны тэлепраект, які абвяшчае ў выніку пераможцаў у розных намінацыях, што прадстаўлены на выніковым кампакт-дыску. Стваральнікам з’яўляецца Белтэлерадыёкампанія, партнёрамі — «Радыё 1» і «Радыус FM». У розны час прымалі ўдзел «Новы Іерусалім», Алег Елісеенкаў, ансамбль «Сябры», Галіна Шышкова, Валерый Дайнэка і іншыя музыкі.
Валадарскі (Астраханская вобласць)
Валадарскі (Волода́рский) — пасёлак у Астраханскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт Валадарскага раёна. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне «Пасёлак Валадарскі» са статусам сельскага паселішча. Размешчаны за 44 км на ўсход ад Астрахані, у дэльце Волгі, на беразе ракі Чурка — пратокі ракі Бузан.
У 1923 годзе месцу промыслу Чурка было прысвоена імя В. Валадарскага.
З 1931 па 1944 пасёлак з’яўляўся цэнтрам Валадарскага раёна.
У жніўні 1952 года промысел імя Валадарскага быў ператвораны ў рабочы пасёлак Валадарскі.
У 1965 годзе рабочы пасёлак зноў становіцца цэнтрам адноўленага Валадарскага раёна.
26 чэрвеня 2006 года ў адпаведнасці з Законам Астраханскай вобласці № 28/2006-ОЗ пасёлак Валадарскі аднесены да катэгорыі сельскіх населеных пунктаў, муніцыпальнае ўтварэнне «Пасёлак Валадарскі» надзелена статусам сельскага паселішча.
Апера Ле Пелецье
Апера́ Ле Пелецье (Salle Le Peletier / Opéra Le Peletier ) — оперны тэатр у Парыжы, які дзейнічаў з 1821 па 1873 год. На працягу свайго існавання тэатр называўся па-рознаму, найбольш важнымі з іх былі: Тэатр Каралеўскай акадэміі музыкі (1821—1848), Опера Нацыя (1848—1850), Тэатр Нацыянальнай акадэміі музыкі (1850—1852), Тэатр Імператарскай Акадэміі музыкі (1852—1854), Імператарскі оперны тэатр (1854—1870), Нацыянальны оперны тэатр (1870—1873).
Тэатр, які знаходзіўся на вуліцы Ле Пелецье, дом № 12, быў спраектаваны і пабудаваны архітэктарам Франсуа Дэбрэ на месцы саду атэля De Choiseul. Зала была разлічана на 1800 месцаў. Асаблівасці канструкцыі забяспечвалі добры гук.
Тэатр быў знішчаны пажарам у ноч з 28 на 29 кастрычніка 1873 года. Пажар працягваўся 24 гадзіны і нанёс вялікі ўрон. Страта будынка паскорыла работы па ўзвядзенні Опера Гарнье, распачатыя ў 1860 годзе. Да 5 студзеня 1875 года, калі быў адкрыты новы тэатр, трупа выступала ў.
Гісторыя
Калі пляменнік караля Людовіка XVIII,, быў зарэзаны ў ноч на 13 лютага 1820 года перад былым тэатрам Парыжскай оперы (Salle de la Rue de Richelieu), кароль вырашыў, што тэатр будзе знесены, каб на яго месцы пабудаваць памятную капліцу. Аднак праект пабудовы капліцы так і не быў рэалізаваны з-за рэвалюцыі 1830 года. Сёння на плошчы Лувуа займае месца, дзе павіна была быць пабудавана капліца. Тэатр на вуліцы Рышэлье быў галоўным месцам Парыжскай оперы з 1794 года. Вельмі хутка пасля смерці свайго пляменніка ў лютым 1820 года кароль даручыў архітэктару Франсуа Дэбрэ спраектаваць новы тэатр для оперы на вуліцы Ле Пелецье, праект якога быў завершаны праз год. Падчас будаўніцтва оперныя і балетныя трупы занялі тэатр Фавар і.
Апера Ле Пелецье была ўрачыста адкрыта 16 жніўня 1821 года змешанай пастаноўкай, якая складалася з гімна «Vive Henry VIII», оперы кампазітара «» і балет балетмайстра П. Гардэля «Вяртанне Зефіра». Нягледзячы на тое, што тэатр павінен быў быць часовым і быў пабудаваны з дрэва і гіпсу, ён працягваў выкарыстоўвацца больш за пяцьдзясят гадоў. Многія з вялікіх опер 19 стагоддзя былі ўпершыню прадстаўлены на яго сцэне, сярод іх: «» Дж. Расіні (1829), «» Дж. Меербера (1831), «» (1835) і «Дон Карлас» Дж. Вердзі (1867).
Тэатр, плошча якога складала 14 000 квадратных метраў са сцэнай у 104 футы, быў даволі перадавым для свайго часу. 6 лютага 1822 года газ быў упершыню выкарыстаны для асвятлення сцэнічных эфектаў у оперы «Аладзін, або Чароўная лямпа». Сцэну і можна была прыбіраць, каб ператвараць глядзельную залу ў масіўную залу, дзе можна было ладзіць вялікія балі і іншыя гулянні.
Балет
Нараўне з балетам ў Лондане, Апера Ле Пелецье стала месцам росквіту, а такія балетмайстры, як Жуль Перо, Артур Сен-Леон, Філіпа Тальёні, Жазеф Мазілье, Жан Каралі і Поль Тальёні, паставілі шмат шэдэўраў для балета Парыжскай оперы. Сярод гэтых твораў: «» (1832), «» (1841), «» (1846), «» (1856), «» (1860), «Ручай» (1866) і «Капелія» (1870). Сярод вялікіх балерын, якія ўпрыгожылі сцэну ў гэты час, былі Марыя Тальёні, Карлота Грызі, Караліна Разаці, Фані Эльслер, Люсіль Гран і Фані Чэрыта.
Шахматы
У 1858 годзе Апера Ле Пелецье стала месцам правядзення адной з самых вядомых гульняў у гісторыі шахмат — паміж амерыканскім майстрам Полам Марфі (белыя) і двума французскімі арыстакратамі: герцагам Брансвікскім і графам Ісуарам. Гульня праходзіла ў асабістай ложы герцага падчас выканання «» В. Беліні.
Пажар
У ноч на 29 кастрычніка 1873 года тэатр напаткаў той жа лёс, што і многіх яго папярэднікаў: ён быў знішчаны пажарам, які бушаваў на працягу 27 гадзін і, як мяркуюць, пачаўся з-за інавацыйнага газавага асвятлення ў тэатры. На шчасце, у 1858 годзе імператар Напалеон III наняў грамадзянскага планіроўшчыка барона Асмана для пачатку будаўніцтва другога тэатра для Парыжскай оперы і балета па праекце архітэктара Шарля Гарнье. У 1875 годзе быў урачыста адкрыты новы тэатр, сёння вядомы як опера Гарнье.
Оперы
• (1826) — «» Дж. Расіні
• (1827) — «» Дж. Расіні
• (1828) — «» Д. Абера
• (1829) — «» Дж. Расіні
• (1831) — «» Дж. Меербера
• (1833) — «» Д. Абера
• (1835) — «»
• (1836) — «» Дж. Меербера
• (1836) — «»
• (1837) — «»
• (1838) — «» Ф. Галеві
• (1838) — «» Г. Берліёза
• (1840) — «» Г. Даніцэці
• (1841) — «» Ф. Галеві
• (1843) — «» Ф. Галеві
• (1843) — «» Г. Даніцэці
• (1844) — «» Л. Нідэрмеера
• (1847) — «» Дж. Вердзі
• (1849) — «» Дж. Меербера
• (1851) — «» Ш. Гуно
• (1854) — «» Ш. Гуно
• (1857) — «Трубадур» Дж. Вердзі
• (1861) — «» Р. Вагнера (версія Парыжскай оперы)
• (1865) — «» Дж. Меербера
• (1867) — «Дон Карлас» Дж. Вердзі
• (1868) — «» А. Тама
• (1869) — «» Ш. Гуно (версія Парыжскай оперы)
Пузіцкі сельсавет
Пу́зіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ленінскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Пузічы.
Сцяг Цвярской вобласці
Сцяг Цвярской вобласці з'яўляецца сімвалам Цвярской вобласці. Прыняты 28 лістапада 1996 года.
Апісанне
Сцяг Цвярской вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно з адносінамі шырыні да даўжыні 2:3; на цэнтральнай частцы палатна, якая складае 2/4 агульнай даўжыні сцяга, размяшчаецца двухбаковы малюнак асноўнага элемента герба Цвярской вобласці — трона (княжага прастола) з высокай спінкай і ляжачай на зялёнай падушцы шапкі Манамаха. Дзве вертыкальныя поласы жоўтага (залатога) колеру палатна сцяга размяшчаюцца паабапал цэнтральнай часткі чырвонага колеру і складаюць адпаведна па 1/4 агульнай даўжыні сцяга. Габарытная шырыня малюнка асноўнага элемента герба на сцягу Цвярской вобласці складае 1/4 часткі даўжыні палатна сцяга.
Дзень Аўстраліі
Дзень Аўстраліі, таксама вядомы як Дзень Гадавіны і Дзень Заснавання з'яўляецца афіцыйным святам у Аўстраліі. Адзначаецца штогод 26 студзеня, у дзень заснавання Сіднея ў 1788 годзе і так званага «Ромавага бунту».
Дзень Аўстраліі з'яўляецца афіцыйным дзяржаўным святам у кожным штаце і тэрыторыі. Таксама свята адзначаны Ордэнам Аўстраліі, а таксама выступленне ад Прэм'ер-міністра.
Пачатак святкавання Дня Аўстраліі датуецца 1808 годам і звязана з губернатарам Лакланам Макуары, які правёў першае афіцыйнае святкаванне Дня Аўстраліі ў 1818 годзе. У 2004 годзе, па ацэнках, 7,5 мільёнаў чалавек удзельнічалі ў святкаванні Дня Аўстраліі. Урачыстасці праводзіліся на ўсёй тэрыторыі краіны.
Дзень Аўстраліі лічыцца спрэчным паміж некаторымі гісторыкамі. Нараўне з прапановамі па змене даты Дня Аўстраліі, адбыліся значныя пратэсты з боку аўстралійскіх абарыгенаў. У святле гэтых праблем, прапановы па пераносу даты Дня Аўстраліі ў іншыя тэрміны не было.
Тыягу Мота
Тыягу Мота (Thiago Motta; нар., Сан-Бернарду-ду-Кампу, Бразілія) — італьянскі футбаліст бразільскага паходжання (апорны паўабаронца) і трэнер. Ігрок нацыянальнай зборнай Італіі (2011—2016). У цяперашні час працуе галоўным трэнерам клубам «Балоння».
Выхаванец футбольнай школы «Барселоны», за якую гуляў на прафесійным узроўні з 2001 па 2007 гады. Мота згуляў 2 матчы за нацыянальную зборную Бразіліі на Залатым кубку КАНКАКАФ у 2003 годзе. У 2011 годзе дэбютаваў у зборнай Італіі, бо паводле правілаў ФІФА футбаліст мае права раз за кар’еру змяніць «футбольнае падданства», калі ў яго ёсць падвойнае грамадзянства, і ён не быў зайграны ў афіцыйным матчы за нацыянальную зборную. На Залатым кубку КАНКАКАФ Бразілія выступала ў якасці запрошанай зборнай і дадзены турнір для яе не з’яўляецца асноўным кантынентальным спаборніцтвам, у адрозненне ад Кубка Амерыкі.
«Барселона»
Мота пачаў сваю прафесійную кар’еру ў «Барселоне B» у 1999 годзе, а ў першай камандзе каталонскага клуба дэбютаваў 3 кастрычніка 2001 года ў матчы супраць «Мальёркі».
У Лізе чэмпіёнаў сезона 2001/02 Мота згуляў 7 матчаў і дапамог камандзе дайсці да паўфіналу турніру. Хоць ён і дэманстраваў якасную гульню, канкурэнцыя за месца ў цэнтры поля не дазволіла яму замацавацца ў асноўным складзе. Бразілец згуляў толькі 13 матчаў у Прымеры сезона 2002/03. Аднак у апошніх чэмпіёнскіх сезонах Мота праводзіў усё больш часу на футбольным полі, хоць траўмы стала пераследвалі яго. Тым не менш, яго роля ў перамозе «Барселоны» ў Лізе чэмпіёнаў і ў двух чэмпіянатах Іспаніі была даволі важкай.
«Атлетыка»
У чэрвені 2007 года спартыўны дырэктар «Барселоны» Чыкі Бегірыстайн абвясціў аб тым, што Мота пакідае клуб. У жніўні 2007 года Мота перайшоў у мадрыдскі «Атлетыка» за 2 млн еўра. У сезоне 2007/08 Мота згуляў за «Атлетыка» ўсяго 6 матчаў, прапусціўшы большую частку сезона з-за траўм — яму зрабілі тры аперацыі на левай назе за паўгода.
«Джэноа»
15 верасня 2008 года Мота перайшоў у італьянскі клуб «Джэноа» як свабодны агент.
«Інтэрнацыянале»
Сезон 2009/10 Мота пачаў у складзе міланскага «Інтэра», куды ён перайшоў разам з партнёрам па «Джэноа» Дыега Міліта. Мота ў другім туры чэмпіянату забіў гол «Мілану», пачаўшы разгром прынцыповага суперніка. Матч завяршыўся з лікам 4:0. Пазней з-за траўмаў Мота страціў месца ў аснове, але паступова вярнуўся ў склад, канкуруючы з Дэянам Станкавічам.
«Пары Сен-Жэрмен»
31 студзеня 2012 года Мота перайшоў у французскі клуб «Пары Сен-Жэрмен», падпісаўшы кантракт на 3,5 гады з заробкам у 2 млн еўра за сезон.
Завяршыў кар’еру па заканчэнні сезона 2017/18.
Міжнародная кар’ера
6 лютага 2011 года Мота быў выкліканы Чэзарэ Прандэлі ў зборную Італіі на таварыскі матч супраць зборнай Германіі.
Трэнерская кар’ера
З мая 2018 года працаваў трэнерам у «Пары Сен-Жэрмен» у камандзе да 19 гадоў.
У кастрычніку 2019 года быў прызначаны галоўным трэнерам «Джэноа». Пакінуў пасаду ў снежні таго ж года.
У ліпені 2021 года стаў галоўным трэнерам «Спецыі». Пакінуў клуб па пагадненні бакоў у чэрвені 2022 года.
у верасні 2022 года ўзначаліў «Балонню».
Дасягненні
Барселона
Інтэрнацыянале
Пары Сен-Жэрмен:
Забаенне 2
Забае́нне 2 (, Забоенье 2) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Красналуцкага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Слабадскога сельсавета.
Тугіскен
Тугіскен — сяло ў Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Акарганскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 37 км на поўдзень ад раённага цэнтра, сяла Жанакарган. Код КАТА — 434033100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 3732 чалавекі (1896 мужчын і 1836 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 3766 чалавек (1931 мужчына і 1835 жанчын).
Самянка (гміна)
Самя́нка (Somianka) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вышкоўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Самянцы. Плошча гміны складае 116,38 км². Станам на 2004 год у гміне Самянка пражывалі 5542 чалавекі, шчыльнасць — 47,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 31 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 33 населеныя пункты.
Валерый Канстанцінавіч Лябёдка
Валерый Канстанцінавіч Лябёдка (, г. п. Езярышча, Гарадоцкі раён, Віцебская вобласць —, Мінск) — беларускі мастак, доктар педагагічных навук (1994), прафесар (1997).
Біяграфія
У 1975 годзе скончыў мастацка-графічны факультэт Віцебскага дзяржаўнага педінстытута. З 1977 года выкладчык, старшы выкладчык кафедры малюнка і жывапісу гэтай навучальнай установы. З 1991 года ў Маскоўскім педагагічным універсітэце, загадваў кафедрай малюнка і жывапісу. Выкладчыцкую дзейнасць спалучаў з творчасцю, член Беларускага саюза мастакоў. Удзельнік мастацкіх выставак у Віцебску, Маскве, Чэбаксарах, Смаленску.
Іохан Сірэн
Іохан Сігфрыд Сірэн (Johan Sigfrid Sirén; 27 мая 1889, Іліхярмя, Вялікае княства Фінляндскае — 5 сакавіка 1961 Хельсінкі, Фінляндыя) — фінскі архітэктар шведскага паходжання.
У 1931 годзе атрымаў дыплом архітэктара. З 1931 па 1949 год быў старшынёй фінскай асацыяцыі гандлю творамі мастацтва. З 1931 па 1957 працаваў прафесарам архітэктуры ў Тэхнічным універсітэце Хельсінкі.
У дваццатых гадах XX стагоддзя лічыўся вядучым прадстаўніком класіцызму, пазней адчуваецца ўплыў функцыяналізму. Для яго пабудоў характэрны строгая сіметрыя, маналітнасць аб'ёмна-прасторавых кампазіцый, спрошчаная трактоўка ордарных элементаў (будынак парламента ў Хельсінкі, 1927—1931).
Лясныя могілкі (Талін)
Лясныя могілкі (Metsakalmistu — Метсакальмісту) — могілкі ў горадзе Таліне, дзе пахаваны найбуйнейшыя пісьменнікі, мастакі, скульптары, архітэктары і палітычныя дзеячы Эстоніі. Размешчаны ў мікрараёне Клаастрыметса (вуліца Клаастрыметса 36). Агульная плошча — 48,3 га. Унесены ў Дзяржаўны рэгістр помнікаў культуры Эстоніі як помнік гісторыі.
Гісторыя
Лясныя могілкі былі заснаваны па рашэнні гарадскіх уладаў у 1933 годзе ў Клаастрыметсе, а цырымонія адкрыцця адбылася ў 1939 годзе. Першапачаткова плошча могілак была 24,2 га, але пазней яны былі пашыраны і ў цяперашні час займаюць 48,3 га.
Лясныя могілкі — могілкі натуральнага выгляду, і патрабаваннямі да іх афармлення забаронена ўстанаўліваць мемарыялы і магільныя агароджы. Першапачаткова патрабаваннем да мемарыяльнай пліты быў памер 80 на 60 см, але пазней стандарт даўжыні каменя павялічылі да 1,5 м.
У 1936 годзе на могілках была ўзведзена капліца па праекце архітэктара Герберта Ёхансана. Яна ўнесена ў Дзяржаўны рэгістр помнікаў культуры Эстоніі як помнік архітэктуры.
У 2006 годзе на могілках быў створаны калумбарый.
Парламенцкія выбары ў Беларусі (1990)
Выбары ў XII Вярхоўны Савет Беларускай ССР адбыліся 4 сакавіка 1990 года на тэрыторыі БССР адначасова з выбарамі народных дэпутатаў РСФСР і на Украіне. Праходзілі па аднамандатных акругах па мажарытарнай выбарчай сістэме. Было абрана каля 90 % прадстаўнікоў Камуністычнай партыі і да 10 % дэпутатаў, апазіцыйныя кіруючай партыі.
Перадгісторыя
У кастрычніку 1989 года Вярхоўны Савет Беларускай ССР прыняў Закон «Аб выбарах народных дэпутатаў Беларускай ССР», якім было прадугледжана правядзенне выбараў па аднамандатных выбарчых акругах. Новы закон скараціў колькасць складу парламента (з 485 членаў да 360), што з’яўлялася характэрнай тэндэнцыяй скарачэння заканадаўчых органаў улады па ўсёй тэрыторыі Савецкага Саюза у канцы 1980-х гг. Змянілася таксама і найменне абраных членаў Савета, якія цяпер сталі называцца народнымі дэпутатамі.
Згодна з законам 50 народных дэпутатаў БССР абіралася грамадскімі арганізацыямі: Беларускай рэспубліканскай арганізацый ветэранаў вайны і працы (29 месцаў), Беларускім таварыствам інвалідаў (7 месцаў), Беларускім таварыствам сляпых (7 месцаў) і Беларускім таварыствам глухіх (7 месцаў) «на іх з’ездах, канферэнцыях альбо пленумах іх рэспубліканскіх органаў». 310 дэпутатаў абіралася ад тэрытарыяльных акруг з прыкладна аднолькавай колькасцю выбаршчыкаў.
З’яўляліся першымі выбарамі ў савецкай Беларусі, якія праводзіліся на альтэрнатыўнай аснове.
Правядзенне
Выбары ў Вярхоўны Савет БССР прайшлі адначасова з выбарамі дэпутатаў мясцовых Саветаў і адбыліся 4 сакавіка 1990 года. Асаблівасцю выбараў, характэрнай не для ўсіх іншых саюзных рэспублік, было прадастаўленае права жыхарам іншых рэспублік СССР, якія знаходзіліся ў дзень выбараў на тэрыторыі Беларусі, таксама прымаць удзел у выбарах.
У 310 акругах было вылучана 1 680 кандыдатаў, зарэгістравана — 1 544. З іх 88,5 % раней не былі дэпутатамі Вярхоўнага Савета рэспублікі. На адзін мандат у сярэднім прэтэндавалі каля пяці чалавек. У некаторых акругах колькасць прэтэндэнтаў даходзіла да 16. Па адным кандыдаце вылучылі толькі ў 20 акругах.
Сярод кандыдатаў у дэпутаты былі прадстаўнікі камуністаў, нацыяналістаў і дэмакратаў. Напярэдадні выбараў, 25 лютага 1990 года на плошчы Леніна ў Мінску прайшоў стотысячны мітынг Беларускага Народнага Фронту (БНФ), узначаленага Зянонам Пазняком, як сілы, апазіцыйнай Камуністычнай партыі. Мітынгоўцы акружылі галоўны будынак тэлебачання. БНФ запатрабаваў роспуску Цэнтральнай камісіі па выбарах народных дэпутатаў, а таксама адстаўкі партыйнага кіраўніка рэспублікі Я. Я. Сакалова. Акрамя таго, па патрабаванні З. С. Пазняка, які заявіў аб антынароднай, рэакцыйнай і кансерватыўнай улады КПСС яму быў прадастаўлены 15-хвілінны тэлевізійны эфір.
Вынікі
У першым туры прынялі ўдзел 6 356 210 з 7 308 156 уключаных у спіс выбаршчыкаў, былы абраны 98 дэпутатаў. У другім туры, які адбыўся 17-18 сакавіка, удзельнічалі 3 494 607 выбаршчыкаў, ці 77,2 %, былі абраны 131 дэпутат. Аднак неабходны кворум у 240 месцаў не быў дасягнуты. Дадатковыя выбары прайшлі 22 красавіка (у 18 акругах) і 5 мая (у 63 акругах), былі абраны яшчэ 38 дэпутатаў. Яшчэ 11 дэпутатаў абрана 10 і 14 мая, такім чынам агульны лік абраных, разам з дэпутатамі ад арганізацый ветэранаў, інвалідаў і пенсіянераў, склаў 278 прадстаўнікоў.
Старшыня Мандатнай камісіі В. С. Лявонаў у сваім дакладзе паведаміў, што з 328 абраных з 4 сакавіка па 14 мая 1990 года парламентарыяў 289 дэпутатаў з’яўляліся членамі КПСС-КПБ. З іх было 57 работнікаў прамысловасці, транспарту і сувязі, 33 — вёскі. 25 дэпутатаў былі дактарамі і кандыдатамі навук, 11 парламентарыяў мелі юрыдычную адукацыю. У парламенце апынулася 11 жанчын і 3 святара, у тым ліку Мітрапаліт Філарэт. Нацыянальны склад парламента, як адзначаў В. С. Лявонаў, быў наступным: 242 беларуса, 64 рускіх, 11 украінцаў, 10 палякаў і 1 яўрэй. Самым маладым дэпутатам быў 24-гадовы ваенаслужачы, старшы лейтэнант Ігар Пелагеча. Самымі старымі — 75-гадовыя Васіль Сінчылін і Іван Ціханаў, абраныя ад ветэранскай арганізацыі.
Па выніках выбараў, пераважную частку Савета (каля 90 %) склалі прадстаўнікі КПСС і лаяльныя дзяржаўнай уладзе дэпутаты. Улетку 1990 года адбылося палітычнае структураванне Вярхоўнага Савета. Большая частка народных дэпутатаў, абраных пры падтрымцы БНФ і ўзначаленага ім Дэмакратычнага блока, аб’ядналіся ў ліпені 1990 года ў Дэпутацкую апазіцыю БНФ. Дэкларацыю апазіцыі падпісалі 48 чалавек. Крыху раней, у чэрвені 1990 года, была створаная Дэпутацкая група БНФ, якая налічвала 26 удзельнікаў («каля 30» ). Шырокім і малаарганізаваным аб’яднаннем усіх дэпутатаў, прыхільных да рэформ, стаў Дэмакратычны дэпутацкі клуб (ДДК) на чале са Станіславам Шушкевічам, у які ўступілі каля 100 народных дэпутатаў. На іншым полюсе палітычнага спектра найбольшае значэнне мела «партгрупа», аб’яднанне кансерватыўна настроеных камуністаў, яна ўключала да 150 народных дэпутатаў. Пазней урад Вячаслава Кебіча абапіраўся на Дэпутацкую групу «Беларусь».
На выбарах у Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці перамог будучы Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка. Таксама ў лік дэпутатаў увайшлі Станіслаў Шушкевіч і Зянон Пазняк.
Старшынёй Вярхоўнага Савета, што адпавядала статусу фармальнага кіраўніка беларускай дзяржавы, быў абраны Мікалай Дземянцей.
Аспрэчванне вынікаў
Выбары не абышліся без інцыдэнтаў. Па словах В. С. Лявонава, у Цэнтрвыбаркам паступілі 1472 лістоў і тэлеграм з прэтэнзіямі, 5000 чалавек звярнуліся «асабіста і па тэлефоне».
IC 2215
IC 2215 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сант’Арпіна
Насельніцтва складае 13390 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 4463 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 81030. Тэлефонны код — 081.
Ражэ Дзюкрэ
Ражэ Дзюкрэ (Roger Ducret;,  — , ) — французскі фехтавальшчык, трохразовы Алімпійскі чэмпіён і журналіст.
На Гульнях 1920 Дзюкрэ заваяваў два медалі ў спаборніцтвах рапірыстаў: срэбра ў камандным першынстве і бронзу ў асабістым.
На Гульнях 1924 Дзюкрэ стаў трохразовым Алімпійскім чэмпіёнам: двойчы ў камандным першынстве (шпага і рапіра) і адзін раз у асабістым (рапіра), а таксама двухразовым сярэбраным прызёрам (шпага і шабля).
На Гульнях 1928 Дзюкрэ выйграў срэбра ў камандным першынстве рапірыстаў.
Сістала
Сістала — адзін з станаў сардэчнай цягліцы пры сэрцабіцці, а менавіта скарачэнне левага і правага жалудачкаў і выкід крыві ў аорту з левага жалудачка і ў лёгачны ствол з правага жалудачка. Пры гэтым адкрытымі застаюцца лёгачныя і аартальныя клапаны, а зачыненымі мітральны і трохстворкавы клапаны. Крывяны ціск у момант сісталы запісваецца першым перад дыясталічныы, напрыклад, пра запісе ціску 130/70 сісталічным з'яўляецца 130.
Тэя (планета)
Тэя — гіпатэтычная планета, сутыкненне якой з Зямлёй, паводле тэорыі гіганцкага сутыкнення, прывяло да ўтварэння Месяца.
Згодна з гэтай тэорыяй, Тэя ўтварылася 4,6 мільярда гадоў назад, як і іншыя планеты сонечнай сістэмы і мела падобны з Марсам памер.
Планета названа ў гонар Тэі (Θεία) — адной з сясцёр-тытанід у старажытнагрэчаскай міфалогіі, маці Геліяса, Эас і Селены (багіні Месяца).
Спасылкі
Giant impact hypothesis
Фрэдэрык Пухула-і-Валес
Фрэдэрык Пухула-і-Валес (Frederic Pujulà i Vallès; 12 лістапада 1877,  — 14 лютага 1962, ) — іспанскі і французскі каталонскі, і ;  з каталанскай мовы і на каталанскую, а таксама вядучы іспанскі эсперантыст.
Біяграфія
Пухула у маладосці шмат падарожнічаў па Еўропе і доўгі час жыў у Парыжы. З 1900 па 1906 гады публікаваўся ў часопісе «Joventut». Лічыцца аўтарам першага навукова-фантастычнага апавядання на каталанскай мове «Штучныя людзі» (Homes Artificials), упершыню апублікаванага ў 1912 годзе ў Бібліятэцы Joventut у Барселоне. Пухула быў удзельнікам IV і V сусветных кангрэсаў эсперантыстаў.
У 1939 годзе Пухулу арыштавалі і кінулі ў турму прыхільнікі Франсіска Франка, якія абвінавацілі яго ў антыдзяржаўнай дзейнасці і антыдзяржаўнай прапагандзе газеты «El Diluvio». Яго прысудзілі да смяротнага пакарання, якое потым замянілі на 20 гадоў і 1 дзень турмы, але праз два гады і два месяцы па стану здароўя Пухула быў вызвалены. Ён з’ехаў у Францыю, дзе і пражыў астатак жыцця.
Поціск рукі
«Поціск рукі» (Handshake) — амерыканскі кароткаметражны фільм 1892 года, вытворчасці і зняты.
Залаты грамафон
«Залаты грамафон» — расійская музычная прэмія мясцовага значэння, якая ўручаецца FM-радыёстанцыяй «Рускае Радыё» з 1996 года. Лічыцца, што «Залаты грамафон» — гэта ўзнагарода не кампазітару, аўтару словаў ці прадзюсару, а выканаўцу за пэўную песню. Выявіла факт таго, што старой песні (напрыклад, «Зеленоглазое такси» і «Восточная» ў 2001 годзе, «Так же, как все» ў 2009 годзе) зноў заваёўвалі папулярнасць і ўдастойваліся прэміі. Тэлеверсія выходзіць на Першым канале.
Тэлеканалам АНТ выканана беларуская лакалізацыя пад назвай «Сярэбраны грамафон».
Карал Штэкер
Карал Штэкер (Karel Stecker, Karl Stecker;, Косманасі — , Млада-Болеслаў) — адзін з вядучых чэшскіх музычных тэарэтыкаў пачатку XX стагоддзя , кампазітар, арганіст, музычны педагог. Брат вандроўцы Антаніна Штэкера.
Біяграфія
Вывучаў філасофію ў Карлавым універсітэце ў Отакара Госцінскага і адначасова арган і тэорыю музыкі ў Пражскай школе арганістаў у Францішака Скугерскага. У 1885—1892 гг. рэгент хору ў пражскай царкве Святой Уршулі.
Пераважна вядомы як шматгадовы (з 1889 г.) выкладчык кампазіцыі, кантрапункту і аргана ў Пражскай кансерваторыі, музыкант, вучнямі якога былі многія вядучыя майстры чэшскай музыкі першай паловы XX стагоддзя — Віцезслаў Новак, Іозеф Сук, Багуслаў Марціну, Отакар Ерэміяш, Отакар Зіх і іншыя — у некаторых выпадках маюць складанасці ў паразуменні з кансерватыўным настаўнікам.
Як тэарэтык выступаў прыкметным апанентам Гуга Рымана. Апублікаваў двухтомную «Усеагульную гісторыю музыкі» (Všeobecný dějepis hudby; 1892, некалькі перавыданняў). У 1907—1919 гг. разам з Каралам Гофмайстэрам рэдагаваў газету «Музычны агляд» (Hudební revue).
Штэкеру належыць шэраг арганных і харавых твораў, пераважна царкоўных.
Заессе
Зае́ссе (, Заесье) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Красналуцкага сельсавета.
Пражская школа арганістаў
Пражская школа арганістаў (Pražská varhanická škola) — музычная навучальная ўстанова, якая дзейнічала ў Празе ў 1830—1890 гадах. Была заснавана Таварыствам развіцця царкоўнай музыкі ў Чэхіі (Jednota ku zvelebení kostelní hudby v Čechách), якое ўзнікла на чатыры гады раней.
Насуперак назве, выкладанне ў школе не абмяжоўвалася мастацтвам ігры на аргане: студэнты вывучалі таксама і клавіры, і асновы тэорыі і кампазіцыі.
У выніку распачатай у 1888 годзе рэарганізацыі ў 1890 годзе школа канчаткова ўвайшла ў склад Пражскай кансерваторыі.
IC 2216
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Саманіна (гміна)
Самані́на (Somonino) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Картузскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Саманіне. Плошча гміны складае 112,27 км². Станам на 2014 год у гміне Саманіна пражывалі 10 210 чалавек, шчыльнасць — 91 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Дом на плошчы Свабоды, 7 (Кобрын)
Дом на плошчы Свабоды, 7 — будынак у гістарычным цэнтры Кобрына. Пабудаваны ў канцы XVIII стагоддзя, перабудоўваўся ў XX стагоддзі. Гісторыка-культурная каштоўнасць Рэспублікі Беларусь.
Архітэктура
Двухпавярховы прамавугольны ў плане цагляны будынак, тарцовым фасадам выходзіць на плошчу, завершаны атыкам, мае прамавугольныя вокны.
Запруда (рака)
Запру́да — рака ў Івацэвіцкім і Пінскім раёнах Брэсцкай вобласці, левы прыток ракі Вісліца.
Даўжыня ракі 31,4 км. Выцякае з паўднёвага захаду возера Лунёва, за 9 км на ўсход ад вёскі Выганашчы. Вусце каля вёскі Забараўцы, якая знаходзіцца на правым беразе ракі Вісліца. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае. Верхняе і сярэдняе цячэнне ў лясістай мясцовасці.
Citigroup Centre (Сідней)
Збудаванне было распрацавана архітэктурнай фірмай «Crone and Associates». Структурнымі інжынерамі была General Property Trust.
Віцезслаў Новак
Ві́цезслаў Но́вак (Vítězslav Novák, імя пры нараджэнні Віктар;, Каменіцы над Ліпай — , Скутач) — чэшскі кампазітар, піяніст і педагог; адзін з заснавальнікаў нацыянальнай музычнай педагогікі. Народны артыст Чэхаславакіі (1945).
Біяграфія
У 1901—1917 гадах нефармальнае кола музыкантаў і іншых творчых асоб, якія збіраліся ў хаце Новака і атрымаў назву «Подскальскай філармоніі» (Podskalská filharmonie), стаў адным з галоўных цэнтраў фарміравання чэшскага мадэрнізму. У гэтае кола ўваходзілі, у прыватнасці, Ёзеф Сук і Вацлаў Таліх. З 1908 года выкладаў у Пражскай кансерваторыі, у 1909—1939 гг. прафесар, у 1919—1922 гг. дырэктар. Сярод яго вучняў былі Яраслаў Кржычка, Отакар Ераміяш, Карал Болеслаў Ірак, Алаіс Габана, Ілья Гурнік і многія іншыя чэшскія музыкі; у Новака таксама вучыліся ўкраінскія кампазітары Мікалай Калеса і Стэфанія Туркевіч.
У міжваенны перыяд Новак стаў адным з кіраўнікоў Пражскай кансерваторыі, у 1919—1922 і 1927—1928 гадах займаў пасаду рэктара, быў старшынём музычнага аддзялення Чэшскай акадэміі навук і мастацтва. Падчас нямецкай акупацыі Чэхаславакіі ўдзельнічаў у арганізацыі канцэртаў, у якіх выконвалася чэшская нацыянальная музыка. У пасляваенныя гады напісаў вялізныя мемуары «Пра сябе і іншых» (O sobě a jiných).
Творчасць
Для яго музыкі характэрны апора на чэшскі, славацкі і мараўскі фальклор, строгая канструктыўная логіка, часам уплыў імпрэсіянізму. Кампазіцыі Новака можна аднесці да неарамантызму. У іх праглядаецца ўплыў Дворжака, Брамса і Грыга, а з пункту гледжання некаторых даследчыкаў, таксама Клода Дэбюсі і Рыхарда Штрауса.
Сярод твораў: оперы «Звікоўскі дамавік» (Zvíkovský rarášek; 1915), «Карлштэйн» (Karlštejn; 1916), «Ліхтар» (Lucerna; 1923; пастаўлены ўсё ў Празе), «Завяшчанне дзеда» (Dědův odkaz; паст. 1926), балеты-пантамімы «Сіньёрына маладосць» (Signorina Gioventu) і «Нікаціна» (Nikotina; абодва паст. 1930); кантаты; 2 сімфоніі (1934, 1943), сімфанічныя паэмы, уверцюры, сюіты і інш. для аркестра; камерна-інструментальныя ансамблі; творы для фартэпіяна, рамансы, хары на народныя тэксты, песні, апрацоўкі народных песень (7 сшыткаў) і інш. Аўтар кнігі «Пра сябе і іншых» (т. 1—2, 1940—70).
Сцяг Цюменскай вобласці
Сцяг Цюменскай вобласці з'яўляецца сімвалам Цюменскай вобласці. Прыняты 15 красавіка 1996 года.
Апісанне
Сцяг Цюменскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно з трох роўных па шырыні гарызантальных палосаў: верхняя — белага, сярэдняя — сіняга і ніжняя — зялёнага з накладаннем на іх з боку дрэўка прамавугольнага роўнабаковага трохвугольніка чырвонага колеру. Пасярэдзіне сіняй паласы па гарызанталі размешчаныя тры роўнааддаленыя кароны, стылізавана выкананыя з элементаў традыцыйных арнаментаў паўночных народаў вобласці, першая карона злева ў дакладнасці прайгравае карону герба Цюменскай вобласці. Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні — 2:3.
Амельнянская воласць
Гісторыя
Амельнянская воласць утворана ў 1860-х гадах. У 1880-х гадах уключала 9 сельскіх таварыстваў (Амельнянскае, Каменскае, Кляцішынскае, Клятнянскае, Любяцкае, Мацеевіцкае, Парэцкае, Сінчанскае, Церабуцкае, Шчыткавіцкае), 9 грамад, 14 населеных пунктаў.
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай воласць абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Жыхары Амельнянскай воласці накіроўвалі звароты ў Народны Сакратарыят Беларусі са скаргамі на дзеянні нямецкіх акупацыйных улад.
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. 13 снежня 1922 года перайменавана ў Кнорынскую воласць. Скасавана 17 ліпеня 1924 года ў сувязі з утварэннем Менскай акругі і падзелам на раёны.
Лембата
Лембата (Lembata), раней вядомы як Ламблен (Lomblen) — найбуйнейшы востраў у групе Салор. Уваходзіць у склад інданезійскай правінцыі Усходняя Нуса-Тэнгара. Плошча — 1 266,39 км². Насельніцтва (2020 г.) — 135 930 чалавек.
Востраў Лембата месціцца за 1824 км на паўднёвы ўсход ад Джакарты, сталіцы Інданезіі. Мае вулканічнае паходжанне. Суша сфарміравана сістэмамі некалькіх вулканаў. Найбуйнейшыя з іх — Іліверунг (1018 м), Ілілабалекан (1018 м) і Ілелеваталок (1423 м). Захоўваецца вулканічная актыўнасць. Апошняе вывяржэнне Ілелеваталока адбылося ў 2020 г. і суправаджалася выкідам слупа попелу на вышыню 15,24 км. Большая частка паверхні складзена базальтамі і гранітамі. Берагі моцна парэзаны. Вылучаюцца невялікія паўастравы і залівы.
Клімат трапічны з выразным вылучэннем сухога і вільготнага сезонаў. Мінімальныя тэмпературы вагаюцца паміж +20°C і +24°C, максімальныя — паміж +30°C і +33°C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў залежыць ад вышыні паверхні. У гарах выпадае каля 1200 мм, а на прыбярэжных раўнінах — 500 мм. У 2005 г. агульная колькасць ападкаў не перавысіла 320 мм, так што на востраве пачалася засуха. У красавіку 2021 г. моцныя дажджы выклікалі паводку ў горных раёнах, у выніку якой загінула каля 80 чалавек.
Асноўны сучасны занятак астравіцян — сельская гаспадарка. Для камерцыйных патрэб вырошчваюць спецыі. Трымаюць свінняў, коз, курэй. Карэнныя насельнікі паходзяць з усходняга Флорэса. Жыхары берагавых і горных раёнаў належаць да аўстранезійцаў, але адрозніваюцца па мове і культуры. Нароўні з хрысціянствам і ісламам распаўсюджаны старажытныя традыцыйныя вераванні, асабліва культ продкаў і вера ў магію.
Хаэнскі ўніверсітэт
Хаэнскі ўніверсітэт (Universidad de Jaén) — іспанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Хаэн у аўтаномнай супольнасці Андалусія.
Баранавіцкае вытворчае баваўнянае аб’яднанне
ААТ «Баранавіцкае вытворчае баваўнянае аб’яднанне» — беларуская кампанія па вытворчасці баваўнянай пражы, некаторых відаў тканін і швейных вырабаў. Адно з найбуйнейшых прадпрыемстваў лёгкай прамысловасці ў Рэспубліцы Беларусь і адно з найбуйнейшых профільных прадпрыемстваў у Еўропе і СНД. Рэалізуе прадукцыю пад гандлёвай маркай «Блакіт». Прадпрыемства размешчана на паўночным усходзе горада Баранавічы Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Будаўніцтва Баранавіцкага баваўнянага камбіната пачалося ў 1960 годзе. Першыя 66 тысяч прадзільных верацёнаў былі ўведзены ў эксплуатацыю ў снежні 1963 г., магутнасці другой прадзільнай фабрыкі — у снежні 1965 года. У 1966 годзе была запушчана ткацкая фабрыка, у 1969 годзе — апрацоўчая вытворчасць. Пасля выхаду на праектную магутнасць прадпрыемства размяшчала 111 тыс. прадзільных і 17,3 тыс. круцільных верацёнаў (першая прадзільная вытворчасць), 132,6 тыс. верацёнаў (другая прадзільная вытворчасць), 3890 ткацкіх станкоў (ткацкая фабрыка) і магутнасцямі па вытворчасці 65,3 млн м² гатовых тканін у год. У 1970 годзе прадпрыемству было прысвоена імя ЛКСМБ.
У 1980 годзе камбінат быў ператвораны ў вытворчае аб’яднанне. 18 сакавіка 1981 года Баранавіцкі баваўняны камбінат імя ЛКСМБ быў узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга.
У 2001 годзе была створана асобная швейная вытворчасць, у 2005 годзе прадзільная фабрыка № 1 была ліквідаваная. 1 снежня 2011 года РУП «БВБА» было ператворана ў адкрытае акцыянернае таварыства. Да 1 студзеня 2022 года БВБА з’яўляецца рэзідэнтам свабоднай эканамічнай зоны «Брэст». Частка даўгоў прадпрыемства па крэдытах дзяржаўным банкам рэгулярна спісваецца.
У 2013 годзе на прадпрыемства, занепакоенае адтокам кадраў, была накіравана партыя працаўнікоў з Бангладэш. У 2014 годзе ткачы паскардзіліся на выплату заработнай платы, яна аказалася істотна ніжэй абяцанай, а кіраўніцтва прадпрыемства скардзілася на нізкую кваліфікацыю бангладэшскіх ткачоў.
У структуру кампаніі ўваходзяць :
Сучасны стан
У 2016 годзе кампанія вырабіла 4168 т. баваўнянай пражы, 42 026 тыс. М² баваўняных тканін, 533 тыс. М² нятканых матэрыялаў, 3297 тыс. швейных вырабаў; выручка ад рэалізацыі прадукцыі, работ, паслуг склала 67,7 млн руб. (каля 34 млн даляраў). У 2015 годзе чыстая страта склала 69,5 млрд недамінаваных рублёў (каля 3,5 млн даляраў), у 2016 годзе кампанія спрацавала з чыстым прыбыткам у 159 тыс. руб. (каля 80 тыс. даляраў). У 2016 годзе 59,4 % прадукцыі было рэалізавана на ўнутраным рынку, 40,6 % пастаўлена на экспарт у Расію, Украіну, Казахстан, Літву, Латвію, Эстонію, Польшчу, Чэхію.
Магутнасці фабрыкі дазваляюць перапрацоўваць 6,4 тыс. т. сыравіны ў год, вырабляючы 5,7 тыс. т. баваўнянай пражы і 80 млн м² суровых тканін. На 1 студзеня 2017 года на прадпрыемстве працавала 2170 чалавек.