cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Яўген Пятровіч Кушнароў
У Партыі рэгіёнаў
Лічыўся адным з ідэолагаў Партыі рэгіёнаў, быў адным з найбольш непрымірымых праціўнікаў Украіны, знаходзіўся ў жорсткай апазіцыі да прэзідэнта Украіны Віктара Юшчанкі і выступаў з яго сістэмнай крытыкай. Паводле ацэнак шэрагу палітолагаў, экспертаў і сродкаў масавай інфармацыі Украіны, Кушнароў меў патэнцыял дзяржаўнага дзеяча ўсеўкраінскага маштабу і мог рэальна пазмагацца за пасаду прэзідэнта Украіны на.
Працаваў над дакументальна-публіцыстычнай кнігай «Выбары і вілы», якая павінна была выйсці пачатку 2007 года. У кнізе спрабаваў даць свой аналіз падзей Аранжавай рэвалюцыі. У студзені 2007 года напісаў артыкул, прысвечаны пошуку нацыянальнай кансалідацыі ва Украіне, які апынуўся яго апошняй прыжыццёвай працай. Сімвалічнасць гэтага факту адзначаецца палітолагамі.
Забойства
16 студзеня 2007 года быў паранены выпадковым (па версіі следства) стрэлам падчас палявання каля вёскі Чырвоны Шахтар Ізюмскага раёна. Паводле афіцыйнай версіі, стрэл зрабіў Дзмітрый Завальны, дэпутат Харкаўскага аблсавета; але ў дадзенай версіі прысутнічаюць пэўныя нестыкоўкі (у прыватнасці, дыяметр уваходнай адтуліны кулі не адпавядаў калібру карабіна Завальнага).
У выніку ранення былі закранутыя жыццёва важныя органы — печань, ныркі, участак кішачніка. Назіралася таксама кантузія падстраўнікавай залозы. На працягу гадзіны, пакуль Кушнарова транспартавалі ў бальніцу, ён страціў каля трох літраў крыві. На наступны дзень Кушнароў памёр у рэанімацыі, не прыходзячы ў прытомнасць.
Грамадзянская паніхіда праходзіла ў ХАТОБе. Акрамя таго, што на пахаванне прыехала большая частка яго аднапартыйцаў-дэпутатаў Вярхоўнай Рады, у грамадзянскай паніхідзе прымалі ўдзел былыя і цяперашнія на той момант кіраўнікі краіны (экс-прэм’ер-міністр Украіны Віктар Януковіч, другі прэзідэнт Украіны Леанід Кучма, спікер парламента Уладзімір Літвін), прадстаўнікі апазіцыі і два ўкраінскія мільярдэры — Рынат Ахметаў і Віктар Пінчук. У будынак ХАТОБа прыйшлі развітацца з земляком больш за дзесяць тысяч жыхароў Харкава.
Адпяванне праводзіў Мітрапаліт Харкаўскі і Багадухаўскі Нікадзім (Руснак). Яўген Кушнароў пахаваны на Харкаўскіх гарадскіх могілках № 2 на вуліцы Пушкінскай.
Расследаванне забойства
Адразу пасля забойства было распачатае расследаванне, ход якога шырока асвятляўся сродкамі масавай інфармацыі.
У снежні 2007 года пракуратура Харкаўскай вобласці прад’явіла абвінавачанне памочніку народнага дэпутата Дзмітрыя Шэнцава Дзмітрыю Завальнаму, які з’яўляўся ўдзельнікам палявання, дзе быў смяротна паранены Яўген Кушнароў, па частцы 1 артыкула 119 Крымінальнага кодэкса Украіны «забойства па неасцярожнасці». Паводле версіі следства, выпушчаная ім з карабіна куля ў Яўгена Кушнарова. Акрамя таго, Завальнаму было прад’яўленае абвінавачванне па частцы 1 артыкула 263 «незаконнае нашэнне агнястрэльнай зброі». 15 мая 2009 года Апеляцыйны суд Харкаўскай вобласці задаволіў хадайніцтва Дзмітрыя Завальнага аб амністыі. Справа аб забойстве Яўгена Кушнарова была закрыта 9 верасня 2009 года.
Інфармацыя аб прысваенні імя Кушнарова адной з станцый метро Харкаўскага метрапалітэна
У дзень смерці Кушнарова Харкаўскім гарадскім галавой Міхаілам Добкіным была агучана інфармацыя, што імем Кушнарова будзе названа адна з новых станцый харкаўскага метрапалітэна па Аляксееўскай лініі. На працягу некалькіх наступных гадоў гэтая інфармацыя то пацвярджалася, то абвяргала. У снежні 2010 года была адкрыта станцыя метро «Аляксееўская», аднак імя Кушнарова гэтай станцыі прысвоена не было.
Ацэнкі
Непасрэдна пасля забойства Яўгена Кушнарова многія эксперты сыходзіліся на думцы, што гэта з’яўляецца вялікай стратай для Партыі рэгіёнаў. Аналагічныя думкі выказваліся ў самой Партыі рэгіёнаў. Яе лідар, Віктар Януковіч сказаў, што Кушнароў не можа быць нікім заменены. У лютым 2013 года ўкраінскі апазіцыйны палітык Аляксандр Турчынаў, паведаміўшы ў сваім інтэрв’ю, што ведаў Кушнарова як моцнага палітыка і лідара, выказаў меркаванне: «шматлікія „неданецкія“ — скажам так — прыхільнікі „рэгіёнаў“, лічылі яго рэальнай альтэрнатывай Віктару Януковічу».
Міхаіл Добкін, гарадскі галава Харкава, выказаў меркаванне, што калі б Кушнароў не быў забіты, ён бы не дапусціў датэрміновага роспуску Вярхоўнай Рады Украіны, які адбыўся ў красавіку 2007 года. , палітык і сын Вячаслава Чарнавола, лічыў, што яго бацька і Яўген Кушнароў з’яўляліся двума асноўнымі ідэолагамі Украіны, і пасля смерці абодвух — краіна апынулася ў тупіку. , рэктар Харкаўскага нацыянальнага ўніверсітэта ім. В. Н. Каразіна, выказаў у 2008 годзе думку, што смерць Кушнарова «моцна адбілася на развіцці палітычных, грамадскіх і эканамічных падзей».
Паводле меркавання палітолага Уладзіміра Нікіціна, далейшая дзейнасць Кушнарова магла прывесці да фарміравання яго ўласнай палітычнай школы ва ўкраінскай палітыцы і грамадскім жыцці, але гэтая віртуальная магчымасць засталася не рэалізаваная. Таксама палітолаг адзначыў сімвалічнасць таго, што апошняя публікацыя Кушнарова ў студзені 2007 года была прысвечана пошуку ўкраінскай нацыянальнай ідэі. Палітолаг Уладзімір Малінковіч заключыў, што недарэчнасць смерці Яўгена Кушнарова складалася ў тым, што Кушнароў менавіта ў той момант як ніхто іншы быў бы патрэбны краіне. Згодна з яго думкай: «''не было (і няма) ва ўкраінскай палітыцы іншага чалавека, які гэтак паслядоўна абараняў бы аўтаномію рэгіёнаў і права ўкраінцаў розных нацыянальнасцей на родную мову і родную культуру. Яўген Кушнароў быў непрымірымым ворагам усякай ксенафобіі, усякага нацыянал-экстрэмізму і рабіў усё, што ад яго залежыць, для пабудовы ва Украіне мультыкультурнай грамадзянскай супольнасці''». Палітолаг і журналіст Дзмітрый Губін выказаў меркаванне, што ў Кушнарова прысутнічала стройная сістэма поглядаў на жыццё горада (Харкаў), рэгіёна (Харкаўскай вобласці) і краіны (Украіны), і выказаў шкадаванне, што сярод дзеючых ва Украіне палітыкаў у гэты момант мала людзей, «здольных не проста працягваць гэтую спадчыну, але і пісьменна яе артыкуляваць». Дэпутат Андрэй Лагвіненка выказаў думку, што са смерцю Кушнарова сышла цэлая эпоха кіравання Харкаўскай вобласцю, а Партыя рэгіёнаў у асобе Кушнарова страціла высокаінтэлектуальнага публічнага палітыка, які прайшоў сур’ёзную кіраўнічую школу.
Расійскі геапалітык выказаў меркаванне, што смерць Кушнарова была заканамернай. Згодна з яго слоў, бываюць такія моманты, калі ўсё наканаванае, а бываюць такія моманты, калі можна «налева пайсці, направа пайсці», і гэта быў адзін з такіх момантаў. Смерць Кушнарова была «і своечасовай, і несвоечасовай, перад чарговым этапам, калі трэба было прымаць рашэнне».
Яўген Кушнароў стаў найвялікшым харкаўчанам паводле даследавання кампаніі «Research & Branding Group» па замове газеты «Сегодня». За Кушнарова прагаласавалі 11 % апытаных жыхароў Харкава.
Палітычныя праціўнікі Кушнарова, напрыклад, Віктар Юшчанка, жадалі прыцягнуць яго да крымінальнай адказнасці па абвінавачваннях у сепаратызме. Кушнарова абвінавачвалі ў прарасійскасці, украінафобіі, зносінах с расійскімі шавіністамі.
Герб Лепеля
Герб Лепеля — геральдычны сімвал Лепеля, дараваны гораду 20 ліпеня 1852: «у чырвоным полі Пагоня».
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 2 чэрвеня 2009.
Апісанне
Герб места Лепеля ўяўляе сабой французскі шчыт, у чырвоным полі якой выява срэбнага вершніка ў даспехах, які трымае ў правай руцэ над галавой меч, у левай — шчыт з шасціканцовым крыжом. Герб вянчае залатая гарадская карона з трыма зубцамі.
Ааху
Аа́ху (O'ahu, Oahu) — востраў вулканічнага паходжання ў Ціхім акіяне, у архіпелагу Гаваяў (ЗША).
Трэці па велічыні і адзін з найбольш населеных астравоў Гаваяў. На паўднёвым узбярэжжы Ааху знаходзіцца найбуйнейшы горад і адначасова сталіца штата Гаваі — Ганалулу.
Востраў Ааху на працягу доўгага часу называюць Месца збораў. Тым не менш, яго гавайская назва не мае пацверджанага перакладу, апроч геаграфічнага наймення. Гавайскія паданні звязваюць паходжанне назвы з палінезійскім мараходам Гаваілоа, якому прыпісваюць адкрыццё астравоў. Паводле падання, Гаваілоа назваў востраў у гонар сына.
Геаграфія
Плошча вострава, уключаючы прылеглыя малыя астравы, складае 1545,3 км², што робіць яго 20-м па велічыні востравам ЗША. Найбольшая працягласць вострава — 71 км, найменшая працягласць — 48 км. Даўжыня берагавой лініі — 366 км. Па тэрыторыі Ааху працякае самая доўгая рака архіпелага — Каўканахуа (53 км). Востраў сфарміраваны двума асобнымі шчытавымі вулканамі: Ваіянае і Каалау, паміж якімі маецца шырокая даліна (седлавіна). Вышэйшым пунктам Ааху з’яўляецца гара Каала, вышыня якой складае 1220 м над узроўнем мора.
На Ааху пражывае 976 372 чалавек (2012), што складае прыкладна 75 % ад насельніцтва штата.
Сярод мясцовага насельніцтва Ааху ўжываецца асаблівая звычаёвая сістэма кірункаў. Так, замест звыклых поўнач-поўдзень, прынята казаць маўка (у бок гары) ці макаі (у бок мора). У паўднёвай, найбольш населенай частцы вострава, заходні і ўсходні кірункі замяняюць, адпаведна, эва (у бок пляжу Эва) і дайманд хэд (у бок Дыяментавай гары — Diamond Head).
Гісторыя
Раніцай 7 снежня 1941 года японскія войскі напалі на амерыканскія ваенна-марскую і паветраныя базы, размешчаныя ў наваколлях Пёрл-Харбара, на востраве Ааху.
6 кастрычніка
6 кастрычніка — дзвесце семдзесят дзевяты (дзвесце васьмідзесяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Істмен Джонсан
Істмен (Істман) Джонсан (Eastman Johnson, поўнае імя Jonathan Eastman Johnson; —) — амерыканскі мастак, адзін з заснавальнікаў Метрапалітэн-музея ў Нью-Ёрку, імя якога напісана на ўваходзе ў музей; у свой час яго называлі «амерыканскім Рэмбрантам».
Біяграфія
Нарадзіўся 29 ліпеня 1824 года. Быў восьмым і апошнім дзіцем у сям’і Філіпа Джонсана і Мэры Чэндлер. Яго старэйшы брат Філіп (ангел. Philip Carrigan Johnson) — быў камадорам ВМС Злучаных Штатаў і бацькам віцэ-адмірала Альфрэда Джонсана. Некаторы час жыў у горадзе Агаста ў штаце Мэн, дзяржаўным сакратаром гэтага штата на працягу двух гадоў быў яго бацька.
Кар’ера Істмана Джонсан як мастака пачалася ў 1840 годзе, калі ён стаў вучнем літографа ў Бостане. Пасля таго, як палітычны заступнік яго бацькі — губернатар штата Мэн Джон Фэрфілд увайшоў у Сенат ЗША, старэйшы Джонсан быў прызначаны ў канцы 1840-х гадоў прэзідэнтам ЗША Джэймсам Полкам у Бюро будаўніцтва, абсталявання і рамонту Ваенна-марскога ведамства. Сям’я пераехала ў Вашынгтон і спачатку жыла ў арэндным жыллі. У 1853 годзе яны купілі ўласную хату за некалькі кварталаў ад Белага дома і офіса Ваенна-марскога ведамства. Гэта быў галоўны дом Істмена да яго пераезду ў Нью-Ёрк у канцы 1850-х гадоў.
У 1859 годзе Істмен Джонсан прыехаў у Нью-Ёрк і заснаваў тут сваю студыю. Замацаваўшы сваю рэпутацыю мастака, выстаўляўся ў ЗША, у тым ліку ў Нацыянальнай Акадэміі дызайну. У гэтым жа годзе быў абраны ў Нацыянальную акадэмію дызайну ў якасці асацыяванага члена і стаў сапраўдным акадэмікам у 1860 годзе. Таксама быў членам клуба Union League Club у Нью-Ёрку, дзе да гэтага часу знаходзіцца мноства яго карцін.
У 1869 годзе, ва ўзросце 55 гадоў, ён упершыню ажаніўся з Элізабет Баклі. У іх была адна дачка — Этэль Істман Джонсан (англ.: Ethel Eastman Johnson), якая нарадзілася ў 1870 годзе.
Капусціна (Сычоўскі раён)
Капусціна (Капустино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мальцаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Лукінскага сельскага паселішча.
Леандр Севільскі
Леандр (Leandro; 540 — 13 сакавіка 600) — біскуп Севільскі. Кананізаваны ў ліку свяціцеляў, памяць у Праваслаўнай царкве здзяйсняецца 27 лютага (па юліянскім календары), у Каталіцкай царквы — 13 сакавіка.
Біяграфія
Святы Леандр быў прадстаўніком карэннага насельніцтва Іспаніі (іспана-рымлян) і паходзіў з элітнай і ўплывовай сям'і з Картахены. Ён нарадзіўся ў 540 годзе, а яго бацькамі былі Северыян і Туртура, паводле іншай версіі Феадора. У яго было два брата, біскупы Ісідор Севільскі і Фульгенцый Эсіхскі, і сястра, Святая Фларэнціна, адна з заснавальніц іспанскага жаночага манаства.
У 554 годзе разам з бацькамі, братамі і сястрой, у сувязі з заваяваннем візантыйцамі ўсходняга ўзбярэжжа Пірэнейскага паўвострава, перасяліўся ў Севілью. Там у 578 ці 579 годзе Леандр быў абраны біскупам, пасля чаго заснаваў Севільскую багаслоўскую школу, якая стала вядомым цэнтрам навукі і артадаксальна-нікейскага хрысціянства. У 582 годзе падвергся пераследам з боку караля вестготаў Леавігільда і быў выгнаны з краіны. Аднак у 586 годзе кароль пакаяўся ў несправядлівасці ў адносінах да біскупа, вярнуў яго са ссылкі і папрасіў стаць настаўнікам свайго малодшага сына Рэкарэда. Святы Леандр паклаў шмат прац на адрачэнне вестготаў ад арыянскай ерасі, і ў выніку Рэкарэд, на той момант ужо кароль, у 587 годзе прыняў хрысціянскую веру, заклікаўшы ўсіх сваіх падданых да прыняцця правільнага веравызнання і ліквідацыі сумнай памылкі. Ён старшынстваваў у 589 годзе на Трэцім Таледскім саборы. Сканаў у Севільі 13 сакавіка 600 года.
Мівок
Мівок (саманазва: Miwuk, Miwik) — група малых індзейскіх народаў у Каліфорніі (ЗША). Агульная колькасць (2010 г.) - 3 500 чал.
Гісторыя
Большасць даследчыкаў атаесамляюць мівок з нашчадкамі найбольш старажытных перасяленцаў на тэрыторыю Каліфорніі. Да прыходу еўрапейцаў адзіны этнічны масіў мівок быў разбураны іншымі індзейскімі народамі. Вылучаюць некалькі груп мівок, фактычна ізаляваных адна ад іншай:
Яны не мелі адзіных палітычных аб'яднанняў.
Культура
Галоўнымі заняткамі мівок здаўна былі збіральніцтва, рыбалоўства і паляванне. Аснову харчу складалі жалуды. Іх апрацоўвалі шчолачамі і здрабнялі ў муку. Таксама збіралі бабовыя, малюскі, арэхі і г. д. Хаця лічыцца, што мівок не ведалі земляробства, яны вырошчвалі тытунь, што ўжывалі падчас рытуалаў.
Прыморскія мівок палявалі на ластаногіх, здабывалі марскую рыбу. Мівок унутраных раёнаў Каліфорніі лавілі рыбу сезонна. Асабліва важнымі для іх былі прахадныя рыбы. Яны палявалі на аленяў, трусоў, птушак. Для плавання па вадзе выкарыстоўвалі плыты. Распаўсюджаная зброя — дзіды, нажы, лукі, стрэлы, булавы і інш.
Летняя вопратка мівок плялася з кары і травы. Мужчыны і жанчыны насілі насцегнавыя перавязі, што затулялі ніжнюю частку цела спераду і ззаду. Жанчыны мелі падабенства фартухаў, каб затуляць грудзі. Узімку карысталіся футрам. У якасці галаўнога ўбора ўжывалі доўгія стужкі, што рабілі з птушынага пер'я, прымацоўвалі пярэдняй часткай да лба і чаплялі за спіну. Мужчыны і жанчыны ўпрыгожвалі сябе завушніцамі і насавымі праколкамі, размаўлёўвалі фарбамі і татуявалі цела.
Паселішчы ўмяшчалі ад 100 да 500 чалавек. Мівок ладзілі лёгкія канічныя хаціны, складзеныя з жэрдак і крытыя хвоёвай карою. Зімовыя хаціны ўкапвалі ў зямлю. Такія жытлы былі асабліва характэрны для насельнікаў узбярэжжа. Ва ўнутраных раёнах канічныя хаціны ўзводзілі з пліт, што вырабляліся з калючага хмызняку, або пучкоў травы. Знутры памяшчалі агмень. Падлогу высцілалі ігліцай. Для супольных паседжанняў і святаў стваралі доўгія зборныя хаціны.
На чале паселішча стаяў правадыр, улада якога перадавалася па спадчыне. Ён меў некалькі памагатых, кожны з якіх выконваў вызначаную ролю. Існаваў звычай абавязкова дзяліцца з правадыром вынікамі палявання. Звычайна яго сям'я была найбольш заможнай у паселішчы.
Фальклор захаваўся фрагментарна — некаторыя міфы, дзіцячыя, любоўныя, паляўнічыя і ваенныя песні і г. д. Танцы мелі рытуальны характар. Музычныя інструменты: бразготкі, барабаны, свістулькі, флейты.
Мовы
Мівок размаўлялі на некалькіх мовах, якія аб'ядноўваюць так званай утыйскай сям'ёй моў. У сваю чаргу, некаторыя даследчыкі прапануюць злучыць яе з ёкуцкімі мовамі. У нашы дні большасць вядомых моў мівок мёртвыя. Захаваліся толькі цэнтральная і паўднёвая горныя мовы, але і яны знаходзяцца пад пагрозай знікнення.
Рэлігія
Да распаўсюджвання хрысціянства мівок падзяляліся на 2 татэмныя супольнасці зямлі і неба. Жывёлы лічыліся продкамі людзей. Асаблівую ролю ў міфалогіі адыгрываў каёт, што разглядаўся як стваральнік сусвету. Рэлігійныя цырымоніі ўзначальвалі шаманы.
Карнеліс Янсенс ван Кёлен
Карнеліс Янсенс ван Кёлен (Cornelis Janssens van Ceulen,,  — , Утрэхт) — нідэрландскі жывапісец. Часта ўжываецца англізаваная форма імя — «Карнеліус Джонсан».
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1593 годзе ў Лондане і працаваў там з 1618 года да таго часу, калі ўспыхнула ў Англіі міжусобная вайна прымусіла яго перасяліцца ў Галандыю. У 1642 годзе жыў у Мідэлбургу, у 1646—1662 гг. у Амстэрдаме і, нарэшце, ва Утрэхце. Утварыўшыся пад уплывам Антоніса ван Дэйка, ён пісаў выключна партрэты, у якіх клапаціўся аб элегантнай пастаноўцы фігур, выдатна маляваў касцюмы і дасягаў у тварах вялікага знешняга падабенства.
Шмат твораў гэтага мастака знаходзяцца ў Англіі, у замках тамтэйшых арыстакратычных прозвішчаў; яны сустракаюцца і на кантыненце, у грамадскіх музеях і ў прыватных калекцыях. Найважнейшыя паміж імі — шматфігурны партрэт членаў гаагскага гарадскога ўпраўлення (1647; у Гаагскім музеі), «Афіцэры мідэльбургскага таварыства стралкоў» (1650; у доме гэтага таварыства), «Англійскі кароль Карл I з яго світаю ў Грын-парку» (у Букінгемскім палацы), у Лондане), партрэты: бургамістра Грэвінка (1646; у Амстэрдамскім музеі); маладой жанчыны (1650; ва Утрэхцкім музеі), мужчыны з пальчаткамі ў руцэ і дамы з веерам (1651; у Дрэздэнскай галерэі) і некаторыя іншыя. Эрмітаж тры творы Янсенса ван Кёлена — двума мужчынскімі партрэтамі (№ 780 і ​​1795) і партрэтам маладой дамы (№ 641).
NGC 189
NGC 189 (іншае абазначэнне — OCL 301) — рассеянае скопішча ў сузор’і Касіяпея.
Адкрыццё
Скупнасць была адкрыта Каралінай Гершэль 27 верасня 1783 года, у адзін вечар з адкрыццём скопішча NGC 225. У яе дзённіках ёсць наступны запіс:
Прыкладна ў 1 [градусе] да поўдня ад вышэйзгаданага скопішча [NGC 225] цьмяная туманнасць, аточаная вялікім лікам буйных і дробных зорак. У поле зроку больш зорак, чым адзначана тут [у дыяграме], але я асабліва адзначыла дзве з іх, паміж якімі знаходзіцца туманнасць... Мес[ье] іх не ўключае.
Лічылася, што гэты запіс адпавядае аб’екту NGC 381, аднак пазнейшымі даследаваннямі была ўсталявана тоеснасць з NGC 189.
Назіранне
Уважлівы назіральнік можа знайсці NGC 189, выкарыстоўваючы бінокль 7?50. У бінокль 15×80 скопішча бачна як вялікая яркая рассеяная група зорак, што павялічваецца пры назіранні з выкарыстаннем бакавога зроку. Скупнасць лёгка бачна пры назіранні ў 4-цалевы тэлескоп з 23-кратным павелічэннем, а пры павелічэнні 72×, дазваляецца на дзве групы зорак: трохі ярчэйшых зорак 10-й і 11-й велічыні на фоне больш цьмяных зорак, што канцэнтруюцца ў цэнтры скопішча.
Каўрава (Сычоўскі раён)
Каўрава (Каурово) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мальцаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Алесь Кажадуб
Алесь (Аляксандр Канстанцінавіч) Кажадуб (нар., Ганцавічы, Брэсцкая вобласць, Беларусь) — беларускі пісьменнік, публіцыст.
Біяграфія
У 1974—1975 гадах працаваў настаўнікам на Лагойшчыне. У 1975 годзе заняў пасаду малодшага навуковага супрацоўніка ў Інстытуце мовазнаўства імя Якуба Коласа АН БССР. У гэты ж час адбыўся яго дэбют ў літаратуры: у часопісе «Маладосць» было апублікавана яго першае апавяданне «У канцы лета».
У 1977—1981 гадах працаваў рэдактарам літаратурна-драматычных перадач Беларускага тэлебачання. У 1981 годзе быў прыняты ў Саюз пісьменнікаў Беларусі. Неацэнны вопыт работы з мастацкім словам ён атрымаў, працуючы на пасадзе літсупрацоўніка аддзела публіцыстыкі часопіса «Маладосць». Сапраўднай школай творчага майстэрства для пісьменніка сталі Вышэйшыя літаратурныя курсы ў Маскве (1983—1985).
Пасля іх заканчэння цалкам заняўся творчай працай. Апавяданне і аповесць сталі любімымі жанрамі пісьменніка і склалі кнігі «Гарадок» (1980), «Размова» (1985), «Лесавік» (1987), «Дарога на замчышча» (1990), «Святы калодзеж» (1994) і інш. Аўтара хвалююць праблемы маральнага здароўя грамадства, духоўны свет сучасніка, узаемаадносіны бацькоў і дзяцей, жыццё вёскі і клопаты вяскоўцаў, стан навакольнага асяроддзя, якія сталі ў цэнтры ўвагі пісьменніка. Некаторыя яго творы прысвечаны Палессю — «Мае рэкі», «Ваўкалак», «Высока сонейка, высока», «Лесавік» і інш. Для Алеся Кажадуба, як і для Лесавіка з аднайменнай аповесці, «зямля ў атачэнні рэк і балотаў, зямля з дубовымі гаямі і сасновымі барамі, з чыстымі бярэзнікамі і шапатлівымі ельнікамі, з паплавамі на рэках і ўдзірванелымі палянамі — найлепшая…». Празаік заклапочаны тым, што апошнім часам знішчаюцца маляўнічыя краявіды роднага Палесся, парушаецца гармонія чалавека і свету прыроды.
З 1990 года жыве і працуе ў Маскве. З 1992 года — намеснік галоўнага рэдактара па выдавецкіх праграмах часопіса «Слово». З 1993 года рэдактар (з 1999-га — галоўны рэдактар) выдавецтва «Советский писатель». З 2002 года — галоўны рэдактар часопіса «Лад». Намеснік старшыні Савета РНКА «Белорусы Москвы». Глава Камітэта па развіццю ўзаемадзейнічання беларускай творчай інтэлігенцыі Масквы. Член Саюза пісьменнікаў Расіі і адзін з ініцыятараў стварэння Саюза пісьменнікаў Саюзнай дзяржавы. Лаўрэат Міжнароднай прэміі ў вобласці літаратуры і мастацтва імя М. А. Шолахава (2006 г.). У 2012 годзе ўдастоены Бунінскай спецыяльнай прэміі за працу на карысць рускай літаратуры і ўмацаванне культурных сувязей Расіі і Беларусі.
6 лістапада 2015 года ў Дзелавым і культурным комплексе Пасольства Рэспублікі Беларусь у Расійскай Федэрацыі адбыўся творчы вечар Алеся Кажадуба, у рамках якога прайшла прэзентацыя яго новай кнігі «Случай на Никитской».
Імя пісьменніка ўвекавечана на Алеі пісьменства ў Ганцавічах, што была адкрыта ў 2011 годзе.
Авіякатастрофа ў Ісламабадзе 20 красавіка 2012 года
Авіякатастрофа ў Ісламабадзе 20 красавіка 2012 года — цяжкае авіяцыйнае здарэнне (авіякатастрофа) з пасажырскім самалётам Boeing 737-236 (бартавы нумар AP-BKC) авіякампаніі Bhoja Air, які здзяйсняў рэйс B4-213 Карачы—Ісламабад.
20 красавіка каля 18:40 мясцовага часу (UTC+5) пры заходзе на пасадку ў аэрапорт Ісламабада «Беназір Бхута», каля горада Равалпіндзі, самалёт сутыкнуўся з будынкамі, разбурыўся і згарэў.
На борце знаходзіўся 121 пасажыр і 6 членаў экіпажа. Усе яны загінулі. Таксама загінулі жыхары дома, на які зваліўся самалёт — 11 чалавек. Агульная колькасць ахвяр склала 138 чалавек.
Даныя аб самалёце
Самалёт Boeing 737-236 з бартавым нумарам AP-BKC (завадскі нумар 23167) быў выраблены ў 1984 годзе. Да 1999 года эксплуатаваўся ў British Airways, затым — у Comair. Пасля гэтага ён быў прададзены ў кампанію Shahin, у якой яго напачатку 2012 года набыла Bhoja Air.
Акалічнасці катастрофы
Самалёт выконваў рэгулярны ўнутраны рэйс B4-213 з аэрапорта «Джына», Карачы, у аэрапорт «Беназір Бхута», Ісламабад. Вылет адбыўся ў 17:00 мясцовага часу (UTC+5) прыбыццё чакалася ў 18:50. Заходзячы на пасадку, каля 18:40 самалёт урэзаўся ў зямлю на адлегласці 5 км ад УПП. Сутыкненне адбылося на тэрыторыі прыгараднай вёскі.
Пасажыры і экіпаж
На борце знаходзіўся 121 пасажыр, у тым ліку 11 дзяцей.
Расследаванне
Расследаванне прычын катастрофы вядзецца.
Лука Джардана
Лука Джардана (іт. Luca Giordano,,  — , ) — італьянскі жывапісец, прадстаўнік неапалітанскай школы. За шпаркасць, з якой ён працаваў, атрымаў мянушку Лука Фа-Прэста (іт. Luca Fà-presto).
Біяграфія
Пасля працаваў у Балонні, Парыжы і Фларэнцыі, у 1692 годзе быў запрошаны каралём Карлам II у Іспанію і пісаў у Эскарыяле, Мадрыдзе і Таледа.
Валодаў значным мастацкім талентам, вельмі развітым пачуццём прыгажосці.
Лепшымі з работ Джардана лічацца «Заснаванне ордэна Залатога Руна», плафон у адной з зала палаца Буэн-Рэтыра ў Мадрыдзе, «Трыумф Юдзіфі» і іншыя фрэскі ў неапалітанскім музеі Чартоза-дзі-Сан-Марціна, "Арханёл Міхаіл скідвае паўстанцаў. " у Вене і «Суд Парыса» ў Берліне.
У Эрмітажы прадстаўлены карціны Джардана «Выратавальнік, зняты з крыжа», «Сон юнага Вакха», «Суд Парыса», «Кузня Вулкана», «Трыумф Галатэі», «Выкраданне Еўропы», «Апалон і Дафна», «Святы Францішак Асізскі». , «Каляды Св. Іаана Хрысціцеля», «Бітва лапіфаў з кентаўрамі», «Выгнанне гандлюючых з храма». Некалькі карцін Джардана ёсць і ў Пушкінскім музеі — «Апалон і Марсій», «Сусана перад суддзямі», «Пакута святога Лаўрэнція», «Бачанне крыжа Канстанціну» і «Шлюб у Кане Галілейскай».
Лука Джардана памёр 3 студзеня 1705 года ў родным горадзе.
Кобазева
Кобазева (Кобозево) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мальцаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Лукінскага сельскага паселішча.
Пацуі
Пацу́і (, Пацуи) — аграгарадок у Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Карл Ларсан
Карл Ларсан (Carl Larsson;, Стакгольм - , Сундборн, каля г. Фалун) — шведскі жывапісец.
Біяграфія
Вучыўся ў Каралеўскай акадэміі мастацтваў (1869). Працаваў як ілюстратар і карыкатурыст, выконваў пано і роспісы на гістарычныя тэмы (фрэскі ў Нацыянальным музеі, Стакгольм, 1894-1908); папулярныя створаныя Ларсанам сцэны хатняга побыту (алей, акварэль, афорт), якія выдаваліся ў выглядзе альбомаў ("Мая сям'я", 1895; "Ларсаны", 1902; "Дом на сонцы", 1909). Лірычная цеплыня, інтымнасць, крыху ідылічная жыццярадаснасць спалучаліся ў творчасці Ларсана з дэкаратыўнай стылізацыяй ў духу стылю "мадэрн".
Аўсяніца чырвоная
Аўсяніца чырвоная (Festuca rubra) — від шматгадовых травяністых раслін сямейства злакаў.
Апісанне
Нізавы сярэдняспелы злак азімага тыпу. Ёсць рыхлакуставыя, карэнішчавыя і карэнішчава-куставыя формы. Вышыня 20-80 см. Парасткі з вузкім доўгім лісцем, прыкаранёвае лісце часта чырванаватае. Мяцёлка раскідзістая. Каласкі ланцэтныя, з фіялетавым адценнем, ніжняя кветкавая лускавінка з кароткім асцюком.
Пашырэнне
У дзікім выглядзе расце ў Еўропе, ва ўмераным клімаце Азіі, на тэрыторыі ЗША і Канады. На Беларусі пашырана на лугавых травяністых схілах.
Уведзена ў культуру. Зімаўстойлівая, непатрабавальная да глебы расліна (можа расці на кіслых глебах). Вытрымлівае інтэнсіўны выпас, на адным месцы расце 8-10 гадоў, утвараючы шчыльную дзярніну і густы травастой. Выносіць часовае пераўвільгатненне, нядоўгае затапленне.
Міжрэчча (Пухавіцкі раён)
Міжрэ́чча (, Мижречье) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пухавіцкага сельсавета.
Геаграфія
За 16 км на паўночны захад ад раённага цэнтра Мар’іна Горка і чыгуначнага прыпыначнага пункту станцыя Пухавічы на лініі Мінск—Ачіповічы, на р. Волма, пры ўпадзенні яе ў р. Свіслач.
Назва
Пасяленне заснавана паміж рэкамі Волма і Свіслач, у міжрэччы, таму і атрымала такую назву.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793 г.) — у складзе Расійскай імперыі. У ХІХ - пач. ХХ ст. у Пухавіцкай воласці Ігуменскім павеце Мінскай губерні, належала Раьынскім.
У 1816 годзе ўзгадваецца маёнтак Міжрэччва, знаходзілася паблізу вёскі.
У 1913 годзе адкрыта школа царкоўнай граматы.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Пасля рэвалюцыі працавала школа 1-ай ступені, у 1922 г. якой працавала 2 настаўніка, займалася каля 70 хлопчыкаў і дзяўчынак.
На 1933 год былі калшасы "Бальшавік" і " Кастрычнік", працавалі смалярны завол (пабудаваны ў 1925 годзе), кравецкая і швецкая майстэрні, смакова-смакавая арцель, бачарна-мэблевая майстэрня, вадзяны млын з крупарушкай, 2 кузні.
Пад час Другой сусветнай вайны з 1941 г. да 2 ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі. Вёска была зпалена 6 разоў, у траўне 1942 года было загублена 6 жыхароў.
Ляхаўшчына (Пастаўскі раён)
Ля́хаўшчына (, Ляховщина) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Да 27 сакавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Казлоўшчынскага сельсавета, да 21 чэрвеня 2023 года — у склад Валкоўскага сельсавета.
Ларсан
Ларсан (Larsson) — шведскае прозвішча.
Бурцава
Бурцава — тапонім.
Умные вещи
«Умные вещи» (разумныя рэчы) — шосты студыйны альбом рок-гурта «Neuro Dubel», выдадзены ў 1995 годзе.
Хасэ дэ Рыбера
Хасэ або Хусэпэ дэ Рыбера (ісп.: José de Ribera) па мянушцы Спаньета (Lo Spagnoletto — «маленькі іспанец»;,  — , ) — іспанскі караваджыст эпохі барока, жыў і працаваў у італьянскім Неапалі. Апроч жывапісных работ, пакінуў вялікі аб’ём графікі. Найбольш значны іспанскі гравёр, які працаваў да Гоі.
Ментухатэп III
Санхкара Ментухатэп III — егіпецкі фараон XI дынастыі Сярэдняга царства, які кіраваў у 2004—1992 да н.э.
Ментухатэп III у цэлым працягваў палітыку сваіх папярэднікаў з фіванскай XI дынастыі. Да часу яго кіравання адносіцца ўзвядзенне храмаў Амона, Манту і некалькіх мясцовых божастваў.
Хасэ дэ Рыбера
Большасць яго твораў захоўваюцца ў музеі Прада і ў неапалітанскіх цэрквах (у прыватнасці, у саборы св. Януарыя). Карціны — «Жаночая дуэль».
Сіманаўка (Сычоўскі раён)
Сіманаўка (Симоновка) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мальцаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Лукінскага сельскага паселішча.
NGC 192
NGC 192 (іншыя абазначэнні — UGC 401, MCG 0-2-104, ZWG 383.51, HCG 7A, IRAS00366+0035, PGC 2352) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксей Леанідавіч Радзюк
Аляксей Леанідавіч Радзюк (нар. у годзе) — беларускі гісторык, педагог, кандыдат гістарычных навук.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў ў 2008 годзе гісторыка-філалагічны факультэт Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Гісторыя», атрымаўшы дыплом з адзнакай. У 2009 годзе там жа абараніў магістарскую дысертацыю па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя». У 2009-2012 гадах навучаўся ў аспірантуры Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя». У 2010-2011 гадах стажыраваўся ў Польшчы.
Дысертацыю на саісканне вучонай ступені кандыдата гістарычных навук па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя» абараніў у 2014 годзе ў Інстытуце гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Тэма кандыдацкай дысертацыі: «Беларускія кааператывы ў Заходняй Беларусі (1921-1939 гг.)». Навуковы кіраўнік - Вячаслаў Віктаравіч Даніловіч.
З 2012 года працуе ў Полацкім дзяржаўным універсітэце. З'яўляўся выкладчыкам, старэйшым выкладчыкам кафедры, дацэнтам кафедры сацыяльна-гуманітарных дысцыплін, займаў пасаду намесніка дэкана юрыдычнага факультэта і адначасова дацэнта кафедры канстытуцыйнага права і дзяржаўнага кіравання юрыдычнага факультэта Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 2022 года займае пасаду дэкана гуманітарнага факультэта ПДУ.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя навуковыя даследаванні прысвечаны гісторыі Заходняй Беларусі ў міжваенны перыяд, гісторыі беларускага нацыянальна руху ў Заходняй Беларусі, гісторыі дзейнасці беларускіх палітычных партый і арганізацый у гэтым рэгіёне, гісторыі сацыяльна-эканамічнага развіцця краю, у прыватнасці гісторыі кааператыўнага руху ў Заходняй Беларусі і ўдзелу ў ім беларусаў, асобным патынням краязнаўства, лакальнай і вуснай гісторыі і інш.
Сяргей Васілевіч Казека
Сяргей Казека (нар., ) — беларускі футбаліст (паўабаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе галоўным трэнерам клуба «Крумкачы».
Клубная кар’ера
Выхаванец «Баранавічаў», з 2004 года гуляў за асноўную каманду, якая выступала ў Першай лізе чэмпіянату Беларусі.
У студзені 2010 года перайшоў у «Гомель», стаў асноўным апорным паўабаронцам каманды. У 2011 годзе разам з клубам трапіў у Вышэйшую лігу.
У снежні 2012 года перайшоў у «Мінск», дзе таксама хутка замацаваўся ў аснове. Выступаў на пазіцыі апорнага паўабаронцы або цэнтральнага паўабаронцы. У снежні 2013 года перайшоў у жодзінскае «Тарпеда-БелАЗ», дзе таксама стаў іграком асновы. У студзені 2015 года пакінуў Жодзіна і перайшоў у салігорскі «Шахцёр». Першую палову сезона 2015 быў вымушаны прапусціць з-за траўмы, з ліпеня пачаў выхадзіць на поле на пазіцыі апорнага паўабаронцы. Па заканчэнні сезона 2015 «Шахцёр» вырашыў не падаўжаць кантракт з паўабаронцам, і Казека пакінуў клуб.
У верасні 2017 года стаў трэнерам у футбольнай школе «ФШМ-Мінск», а ў пачатку 2018 года далучыўся да клуба Другой лігі «Узда», дзе на працягу двух гадоў быў адным з асноўных ігракоў.
У сакавіку 2020 года папоўніў склад сталічных «Крумкачоў», дзе гуляў у стартавым складзе. Пасля пачатку пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе Сяргей Казека актыўна выказваў сваю грамадзянскую пазіцыю. 31 жніўня 2020 года быў жорстка затрыманы разам з Паўлам Расолькам з-за інцыдэнту з пашкоджаннем мікрааўтобуса, які нібыта належаў Міністэрству ўнутраных спраў. У гэтым інцыдэнце атрымаў траўмы, з-за якіх на поле вярнуўся толькі ў лістападзе.
Трэнерская кар’ера
У студзені 2021 года завяршыў кар’еру і ўвайшоў у трэнерскі штаб «Крумкачоў». У чэрвені 2021 года, пасля звальнення Алега Дулуба, стаў выканаўцам абавязкаў галоўнага трэнера клуба. Заставаўся ў гэтай якасці да ліпеня, калі новым галоўным трэнерам быў прызначаны Алег Кубараў, пры гэтым застаўся яго памочнікам.
У студзені 2022 года разам з усім трэнерскім штабам пакінуў «Крумкачы», аднак у лютым вярнуўся і быў зацверджаны галоўным трэнерам каманды. Пад кіраўніцтвам Казекі ў сезоне 2022 «Крумкачы» сталі сярэбранымі прызёрамі Другой лігі і мелі магчымасць павышэння ў Першую лігу, аднак клуб вырашыў працягваць выступаць у Другой лізе. У студзені 2023 года падоўжыў кантракт з «Крумкачамі» на сезон 2023.
У ліпені 2023 года згуляў за «Крумкачоў» у матчы Другой лігі ў якасці футбаліста.
Сыракарэнне
Сыракарэнне:
ГЭС Мінскай ЦЭЦ-2
ГЭС Мінскай ЦЭЦ-2 — малая гідраэлектрастанцыя, на вадаскідзе Мінскай ЦЭЦ-2. Уведзеная ў эксплуатацыю ў кан. 2007. Вызначаная магутнасць 260 кВт. Штогадовая выпрацоўка электрычнасці адпавядае 465 т.у.п.
Мае 2 турбіны (Санкт-Пецярбург), якія адмыслова распрацоўваліся пад пэўны аб'ём струменя вады. Агульны кошт ГЭС склаў 1,133 млрд бел.руб. (кан. 2007), у т.л. 750 млн бел.руб. — сродкі Інавацыйнага фонду Мінэнерга. Плануемы тэрмін акупнасці каля 5 гадоў.
Сакалова (Сычоўскі раён)
Сакалова (Соколово) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мальцаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Лукінскага сельскага паселішча.
Мініцкая ГЭС
Мініцкая ГЭС — малая гідраэлектрастанцыя на вадасховішча Мінічы на рацэ Шчара (прыток Нёмана), за 1,5 км на поўнач ад в. Мінічы Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Вызначаная магутнасць 200 кВт.
Пабудаваная паводле Праграмы Мінэнерга РБ па будаўніцтве і аднаўленні аб’ектаў гідраэнергетыкі на перыяд да 2020 года. Работы выконваліся РУП «Брэстэнерга». Пастаўку абсталявання, шефмантажныя і наладкавыя работы ажыццяўляла ЗАТ «Еўра-Энергетыка». Усталявана два гідраагрэгаты, вызначанай магутнасцю 100 кВт кожны, вытворчасці ЗАТ «Энергатэх» (Санкт-Пецярбург). Таксама праведзенае дабраўпарадкаванне прылеглай да ГЭС тэрыторыі. Агульны кошт Мініцкай ГЭС ~1 млрд бел.руб. (на 31.12.2007). Уведзеная ў эксплуатацыю 31 снежня 2007.
Перапад ўзроўняў верхняга і ніжняга б'ефаў 4-4,5 м. Штогадовая выпрацоўка электраэнергіі адпавядае 300—350 т.у.п. Мініцкая ГЭС запраектаванная для работы ў аўтаматычным рэжыме, кантроль работы, запуск і спыненне гідраагрэгатаў ажыццяўляецца з дыспетчарскага пульту Баранавіцкіх электрасетак, але не выключанае кіраванне са шчыта ў будынку ГЭС.
Анры Эцьен Сент-Клер Дэвіль
Анры Сент-Клер Дэвіль (Henri Sainte-Claire Deville;, востраў Сент-Томас, Віргінскія астравы — , Булонь-сюр-Сен, цяпер Булонь-Біянкур) — французскі фізікахімік. У 1843 г. скончыў Парыжскі ўніверсітэт, атрымаўшы ступень доктара медыцыны; некалькі гадоў займаўся навуковымі даследаваннямі ва ўласнай лабараторыі. У 1845-1850 гг. быў прафесарам хіміі і дэканам прыродазнаўчанавуковага факультэта ўніверсітэта ў Безансон. У 1851 г. Сент-Клер Дэвіль становіцца прафесарам хіміі ў Вышэйшай нармальнай школе ў Парыжы. З 1870 па 1880 чытаў лекцыі ў Сарбоне. У 1861 г. быў абраны членам Парыжскай Акадэміі навук па аддзяленні мінералогіі.
Тунэлі Куці
Тунэлі Куці (Địa đạo Củ Chi, таксама распаўсюджана вымаўленне «Кучы») — сістэма падземных тунэляў ў аднайменным прыгарадным раёне Сайгон (цяпер — частка муніцыпалітэта Хашыміна), якія выкарыстоўваліся В’етконгам падчас В’етнамскай вайны.
Сетка тунэляў дазваляла партызанам наносіць скрытыя ўдары па амерыканскім войскам. Тунэлі, якія размяшчаліся на некалькіх узроўнях глыбіні, уключалі ў сябе таемныя ўваходы, жылыя памяшканні, склады, шпіталі. Агульная даўжыня складала каля 150 км. Для барацьбы з тунэлямі ЗША ўжывалі распыленне дэфаліянтаў, што выклікала маштабнае хімічнае заражэнне вады і глебы, а таксама спецыяльныя падраздзяленні («тунэльныя пацукі»), якія неслі вялікія страты. У выніку амерыканская армія падвергла раёны з тунэлямі «дывановым бамбардзіроўкам».
У цяперашні час на базе двух элементаў комплексу арганізаваны турыстычны атракцыён. Наведванне тунэляў Куці — адна з галоўных турыстычных экскурсій у Хашыміне.
Караль Бжастоўскі
Караль Бжастоўскі (, в. Міхалішкі —, ) — польскі грамадскі дзеяч, землеўладальнік, заснавальнік Штабінскай рэспублікі.
Дзяцінства і раннія гады
Караль нарадзіўся ў сям'і Міхала Гераніма Бжастоўскага і Евы Храптовіч, дачкі Яўхіма Храптовіча, у вёсцы Міхалішкі.
Дзяцінства правёў у доме бацькоў і маёнтках Храптовічаў. Ад бацькі ў спадчыну атрымаў уласнасць у Літве: Міхалішкі, Чэхі і Маркуны, а таксама права на староства быстрыцкае. У спадчыну ад маці атрымаў вёску і палац у Варшаве, які прадаў Элертавым.
Вучыўся ў школе ў Вільні, Літве і Францыі. Валодаў бегла французскай, нямецкай і лацінскай мовамі. З юнацтва паказаў выдатныя таленты ў навуцы, асабліва ў механіцы і фізіцы. Гэта дапамагло яму падчас службы ў войску заняцца кіраваннем ваеннай тэхнікай і хутка па службе.
У 1815 годзе, яшчэ непаўнагадовы, быў дзеяздольным. Ён спрабаваў разабрацца ў пытаннях уласнасці, асабліва вялізных даўгоў ад сваіх бацькоў.
Ваенная служба
Апанаваны крэдыторамі, Бжастоўскі вырашыў паспрабаваць ваенную кар'еру. Ён далучыўся да войска Каралеўства Польскага і служыў ад'ютантам генерала.
10 сакавіка 1818 года ён падаў у адстаўку па слабасці здароўя з дазволам насіць уніформу. Падчас службы ён займаўся ваеннай тэхнікай. Верагодна, прайшоў практыку на адной з фабрык па вытворчасці зброі. Пасля сыходу з войска ў званні капітана, падышоў зноў да пытанняў уласнасці.
Штабінская рэспубліка
Пасля вырашэння найбольш важных праблем у літоўскіх маёнтках Бжастоўскі пасяліўся ў 1819 годзе на пастаяннай аснове ля Штабіна. Месцам жыхарства абраў, дзе пачаў працаваць, каб адкупіцца ад крэдытораў.
Вынікам яго дзейнасці ў ваколіцах Штабіна стала стварэнне Штабінскай рэспублікі, у якой ён лакальна адмяніў прыгоннае права, увёў для сялян арэнду, даваў беспрацэнтныя крэдыты, пабудаваў некалькі заводаў. У некаторых сваіх праявах праведзеныя там пераўтварэнні апярэджвалі вядомыя Сталыпінскія рэформы.
Грозны (аэрапорт)
Міжнародны аэрапорт Грозны (Паўночны) імя Ахмата Кадырава (Соьлжа-ГӀалин дуьненаюкъара аэропорт; ) — міжнародны аэрапорт федэральнага значэння ў паўночнай часткі Грознага.
Караль Бжастоўскі
Паўстанне 1830-31 гадоў
Важным момантам у жыцці Бжастоўскага быў паўстанне 1830—1831 гадоў. Ён пачаў сваю службу ў войску Царства Польскага, спачатку ў Сувалках, потым — у Варшаве. Тут ён быў прызначаны ў штат рэзервнага корпуса, якім камандаваў генерал Людвік Пац. Прыняў удзел у, дзе праявіў адметную доблесць, быў цяжка паранены і ў знак прызнання заслуг удастоены ордэнам Virtuti Militari.
Грозны (аэрапорт)
Гісторыя
Упершыню Грозненскае авіяпрадпрыемства «Аэрапорт Грозны» пачало сваю працу ў 1938 годзе, калі на самалётах Р-5 і У-2 пачалі ажыццяўляцца першыя паштовыя перавозкі і санітарныя рэйсы. Праз некаторы час пачалі здзяйсняцца палёты для патрэб сельскай гаспадаркі. Да 1977 года Грозны меў аэрапорт толькі з грунтавай узлётна-пасадачнай паласой, на якую маглі прымацца толькі самалёты Лі-2, Іл-14, Ан-24 і Ан-10.
Караль Бжастоўскі
Паўстанне 1830-31 гадоў
У літаратуры існуе меркаванне, што пасля падаўлення паўстання Бжастоўскія эмігравалі з-за страху рэпрэсій удзельнікаў разам з тысячамі салдат і афіцэраў у Францыю і Англію. Але ёсць сур’ёзныя падставы меркаваць, што Бжастоўскія не прымалі ўдзел у выгнанні. Захаваўся дакумент ад 7 верасня 1831 года з прысягай Караля Бжастоўскага на вернасць цару. Такім чынам, ён не павінен быў эміграваць. Верагодна, ён яшчэ да пачатку паўстання «фіктыўна» перапісаў штабінскую ўласнаць на сястру Ізабелу, асцерагаючыся канфіскацыі маёмасці царскімі ўладамі. Пасля прыняцця прысягі, ён вярнуўся ў Цісаў, дзе працягнуў свае рэформы. Годы прайшлі пад знакам работы па развіццю Штабінскай рэспублікі. Інвестыцыі, рэформы, развіццё прамысловасці і сельскай гаспадаркі паднялі яго падданых да самадастатковасці.
Грозны (аэрапорт)
Гісторыя
У 1977 быў уведзены ў дзеянне новы аэрапортны комплекс са штучнай узлётна-пасадачнай паласой і базаваннем пасажырскіх авіялайнераў Ту-134, які звязаў Чачэна-Інгушскую АССР з рэгіёнамі СССР.
У 1991—1994 гадах і падчас войнаў 1994—2000 гадоў аэрапорт некалькі разоў мяняў сваю назву:
Караль Бжастоўскі
Паўстанне 1830-31 гадоў
Граф пакутаваў болямі сэрца. У снежні 1853 ён адправіўся ў Францыю для правядзення спецыялізаванага лячэння ў Парыжы. На радзіму ён ужо не змог вярнуцца. Ён памёр у Парыжы 25 ліпеня 1854 года ў доме на Італьянскім бульвары, ва ўзросце 59 гадоў. Ён быў пахаваны на могілках на Манмартры, але пазней, згодна з волей, выказанай ім у завяшчанні яго цела было перанесена на могілкі  — некропаль, дзе пахаваны многія польскія эмігранты.
Грозны (аэрапорт)
Гісторыя
У адпаведнасці з рэестрам тапонімаў называецца як аэрапорт Грозны (Паўночны).
Уся інфраструктура і лётнае поле істотна пацярпелі падчас баявых дзеянняў супраць чачэнскіх узброеных фармаваньняў, якія захапілі аэрапорт 8 верасня 1991 года і ўтрымлівалі яго да 30 верасня 1994 года.
Пасля заканчэння Другой чачэнскай вайны і пачатку мірнага жыцця ў рэспубліцы, развівалася паступовае аднаўленне аэрапорта. У 2000 годзе было створана ФДУ «Дырэкцыя па аднаўленні аэрапорта Грозны (Паўночны)» пад кіраўніцтвам Гакаева Аднана Вахідавіча.
На працягу 1999—2006 гадоў узлётна-пасадачная паласа была пашырана і падоўжаная, была створана сучасная дрэнажная сістэма. З’явіўся аэрапортавы комплекс, здольны прымаць Ту-154 і Іл-62.
6 сакавіка 2002 распараджэннем Мінтранса Расіі № НА-76-р быў дадзены старт поўнамаштабнаму аднаўленню аб’ектаў.
5 кастрычніка 2006 года дзень здачы аэрапорта ў эксплуатацыю быў прызначаны ў памяць аб выбарах Прэзідэнта Рэспублікі Ахмата Кадырава. У гэтым жа годзе аэрапорт Паўночны быў перайменаваны ў аэрапорт Грозны.
19 лютага 2007 года па распараджэнні ФАПТ № АЮ-19 ад 19.02.2007 года выдадзена пасведчанне аб дзяржаўнай рэгістрацыі і прыдатнасці аэрадрома Грозны (Паўночны) да эксплуатацыі. Аэрадрому прысвоены клас В. Атрыманы допуск да прыёму самалётаў Ту-134 і верталётаў ўсіх тыпаў, днём і ноччу, круглы год.
29 лістапада 2007 года аэрапорт Грозны атрымаў допуск да прыёму паветраных судоў Ту-154.
6 лістапада 2009 года Міждзяржаўны авіяцыйны камітэт (МАК) выдаў аэрадрому міжнародны сертыфікат.
23 жніўня 2021 года аэрапорту Грознага прысвоена імя першага прэзідэнта Чачэнскай Рэспублікі Ахмат Абдулхамідавіча Кадырава.
Тэхнічныя характарыстыкі аэрапорта
Аэрапорт валодае адной узлётна-пасадачнай паласой памерамі 2500 х 45 метраў, абсталяванай сучаснай курса-глісаднай сістэмай ILS СП-90, святлосігнальнай сістэмай высокай інтэнсіўнасці фірмы «Транскон» (Чэхія), аўтаматызаванай метэаралагічнай сістэмай «Крамс», што дазваляе прымаць паветраныя судны з высокай рэгулярнасцю і бяспекай палётаў.
Прымальныя тыпы Паветраных суднаў
Самалёты: Ан-12, Ан-24, Ан-26, Ан-72, Ан-74, Ан-140, Ан-148, Іл-76, Іл-114, Тую-134, Ту-154, Як-40, Як-42, Airbus A319, Airbus A320, Airbus A321, ATR 42, ATR 72, Boeing 737, Boeing 757, Bombardier CRJ 100/200 і ўсе больш лёгкія, верталёты ўсіх тыпаў.
Перспектывы развіцця
У будучыні плануецца на прылеглай тэрыторыі да аэрапорта пабудаваць пяцізоркавую гасцініцу і стварыць сучасную паркоўку для аўтамабіляў. Таксама ў планы па развіцці аэрадрома ўваходзіць падаўжэнне УПП на 1100 метраў, што дазволіць аэрапорту прымаць самалёты практычна ўсіх тыпаў.
6 красавіка
6 красавіка — дзевяноста шосты (дзевяноста сёмы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Наваполле (Пухавіцкі раён)
Навапо́лле (, Новополье) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пухавіцкага сельсавета.
Пад уладай Расійскай імперыі
На пачатку 20 ст. у Пухавіцкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.