cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
United Company
«Юнайтэд компані» (United Company — Аб’яднанае таварыства) — беларускае прадпрыемства, заснаванае ў студзені 1993 года ў Мінску. На 2015 г. мела 11 аўтазаправак (АЗС): 7 у Мінску, 3 у Мінскай вобласці (Маладзечна, Слуцк, Стоўбцы) і 1 у Гродзенскай вобласці (Ашмяны). Пры кожнай АЗС дзейнічала ўласная кавярня «Салатны заезд» (англ. Salad Drive) і садовая крама. У 2014 г. пры АЗС пачалася разбудова ветраных і сонечных электрастанцый. Напрыканцы студзеня 2014 г. каля АЗС у Стоўбцах паставілі першы дацкі вятрак магутнасцю 600 кілават, які ўжо за першыя 2 тыдні працы даў 30 000 кілават·гадзіна электраэнергіі. Таксама ў 2014 г. узвялі сонечную электрастанцыю магутнасцю 145 кілават з 524 панеляў. У лютым 2015 г. збудавалі 2-і вятрак магутнасцю 600 кілават. У красавіку паставілі яшчэ 400 сонечных панеляў магутнасцю 120 кілават. Ва ўласнасці таксама знаходзяцца гандлёвыя цэнтры «Імі» (Immi) ў Маладзечне (з лютага 2008 г.) і Стоўбцах (са снежня 2009 г.).
Чарнавокава (Клімаўскі раён)
Чарнавокава (Чернооково) — сяло ў Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Істопскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Сяло вядома з XIII ст. у складзе Чарнігаўскага княства. З 1618 года ў складзе Смаленскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага.
Пасля паўстання Багдана Хмяльніцкага сяло апынулася ў складзе Гетманшчыны. З гэтых часоў сяло было прыватнапамешчацкім. Да Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
У 1929 годзе ў сяле пачынаеца калектывізацыя, вынікам якой стала стварэнне 8 калгасаў розных пасёлкаў, якія пасля ўвайшлі ў склад сяла.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці.
У перыяд Вялікай Айчыннай вайны сяло было акупавана нямецкімі войскамі. Акупацыя працягвалася са жніўня 1941 па верасень 1943 года. У школе была размешчана паліцмайстарская ўправа.
23 верасня 1943 года ў вёсцы было праведзена масавае пакаранне жыхароў сяла на могілках, было забіта 27 чалавек. У ноч на 24 верасня, фарсіраваўшы раку Сноў, пяхота 307 дывізіі авалодала апорнымі пунктамі Чарнавокава, Бабкі, Полхаў, Ляхаў. Тэрыторыю вёскі вызваляў Цэнтральны фронт пад камандаваннем К. Ракасоўскага. Усяго з сяла падчас Вялікай Айчыннай вайны было прызвана больш за трыста чалавек. Загінула — 238 чалавек. У сяло вярнулася толькі 82 чалавекі.
К 1948 году завяршылася аднаўленне сяла, была адбудавана школа, дом культуры з кіназалай. 1 лістапада 1950 года калгасы былі аб’яднаны ў калгас «Расія». У 2020 годзе ад калгаса засталіся парэшткі.
IC 3849
IC 3849 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Туфлікі
«Туфлікі» — беларускі дакументальны фільм рэжысёра, зняты ў 2012 годзе. Прайшоў кваліфікацыйны адбор Амерыканскай кінаакадэміі і прэтэндаваў на атрыманне статуэткі Оскар у намінацыі «Найлепшы кароткаметражны фільм».
Макруха яловая
Апісанне
Пладовае цела грыба — шапка на ножцы. Шапка дыяметрам 4—10 см, пукатая, пазней уціснутая ў сярэдзіне, з апушчаным ўніз краем, гладкая, слізістая. Колер шапкі цёмна-карычневы, шаравата-карычневы або шаравата-ліловы. Мякаць добра развітая, белая, у ножцы жаўтаватая, унізе ярка-жоўтая, без асаблівага паху. Ножка даўжынёй 5—10 см і 1—2 см у дыяметры, суцэльная, укрытая слоем слізі, белая, унізе жаўтаватае. На ножцы маецца слізістае кольца і, часам, чарнаватыя лускавінкі. Пласцінкі дугападобныя, тоўстыя. Колер пласцінак спачатку белаваты, пазней становіцца шэра-карычневым або пурпурова-карычневым. Споры верацёнападобнай формы, гладкія, цёмна-пурпурова-бурага колеру.
Умоўна ядомы грыб. У ежу выкарыстоўваецца пасля стараннага адварвання.
Распаўсюджанне і экалогія
Расце ў хвойных (пераважна яловых) і змешаных з елкай лясах. Утварае мікарызу з елкай, зрэдку — з хвояй. Пладовыя целы з'яўляюцца ў чэрвені—кастрычніку, часам вялікімі групамі.
Чурылавіцкае
Плошча паверхні вадасховішча 0,34 км². Даўжыня 0,66 км, найбольшая шырыня 0,58 км. Найбольшая глыбіня 7,1 м, сярэдняя 3,8 м. Аб'ём вады 1,3 млн м³. Ваганні ўзроўню вады на працягу года да 4 м. Плошча вадазбору 240 км². Сярэдні шматгадовы сцёк 44,8 млн м³. Чаша вадасховішча з'яўляецца часткай поймы ракі Пціч, агароджаная з двух бакоў дамбамі даўжынёй 0,73 і 1,37 км і мае амаль прамавугольную форму. Каналамі злучаецца з ракой Пціч.
Каля заходняга берага вадасховішча пралягае аўтамабільная дарога.
Anthrax
Anthrax (з англ. — «сібірская язва») — амерыканскі метал-гурт, які грае трэш-метал, спід-метал, а таксама груў-метал (пазней творчасць). Заснаваны ў 1981 годзе ў Нью-Ёрку. Разам з такімі гуртамі, як Slayer, Metallica і Megadeth, Anthrax уваходзіць у «вялікую чацвёрку трэш-метала».
Чатыры студыйныя альбомы гурта (Among The Living, State of Euphoria, Persistance of Time, Sound of White Noise) і зборнік Attack of The Killer B’s станавіліся «залатымі» ў ЗША. Альбомы калектыва прададзены агульным тыражом больш за 20 мільёнаў копій па ўсім свеце. Гурт шэсць разоў намінаваўся на «Грэмі», пяць з іх — у катэгорыі «Лепшае метал-выкананне».
Талака (ансамбль)
«Талака» — беларускі ансамбль танца, музыкі і песні Віцебскай філармоніі. Створаны ў 1993 годзе. Арганізатар, мастацкі кіраўнік і галоўны балетмайстар — Мікалай Падаляк.
У складзе ансамбля харэаграфічная, вакальная і інструментальная групы.
Hister
Hister — род жукоў-карапузікаў сямейства. У родзе налічваецца па меншай меры 210 апісаных відаў.
Уладзіслаў Дыбоўскі
Уладзіслаў Іванавіч Дыбоўскі (, маёнтак Адамарын, Вілейскі павет, цяпер Валожынскі раён — ) — расійскі, беларускі і польскі заолаг, батанік, палеантолаг, мінералог і фалькларыст. Доктар мінералагічных навук (1878). Брат Бенедыкта Дыбоўскага.
Біяграфія
Нарадзіўся ў былым маёнтку Адамарын Вілейскага павета Мінскай губерні. Належаў да сярэднезаможнага шляхецкага роду Дыбоўскіх з Менскага павета ВКЛ.
Збіраў беларускі фальклор. У штогодніку «Zbiór Wiadomości do Antropologii Krajowej» («Зборнік паведамленняў па айчыннай антрапалогіі») апублікаваў «Беларускія прыказкі з Навагрудскага павета» (т. 5, 1881, 768 тэкстаў), «Беларускія загадкі з Мінскай губерні» (т. 10, 1886, 112 тэкстаў).
Памёр года. Пахаваны ў в. Войнава (Навагрудскі раён).
Сцяпан Уладзіміравіч Чачуха
Сцяпа́н Уладзі́міравіч Чачу́ха (нар., Мінскай вобласці) — беларускі дзеяч мясцовага кіравання, старшыня Глускага раённага выканаўчага камітэта (з 2018 года).
Біяграфія
Скончыў Беларускую дзяржаўную сельскагаспадарчую акадэмію па спецыяльнасці аграномія, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці дзяржаўнае і мясцовае кіраванне.
Працоўную дзейнасць пачаў у калгасе «Барацьбіт». Працаваў аграномам, старшынёй прафкама, галоўным аграномам, пяць гадоў узначальваў гэтую гаспадарку. У 2000—2007 гадах узначальваў Дражнаўскі сельскі Савет дэпутатаў, пасля быў абраны старшынёй Старадарожскага раённага Савета дэпутатаў. З 2009 па 2016 год працаваў старшынёй Старадарожскага раённага выканаўчага камітэта, потым стаў дырэктарам прадстаўніцтва Белдзяржстраха па Старадарожскім раёне, гэту пасаду ён займаў да назначэння ў Глускі раён.
Непароты
Непаро́ты (, Непороты) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Светласельскага сельсавета.
Каля вёскі знаходзяцца азёры: Лескавічы, Балевіца, Разван.
Касбармак (Акмолінская вобласць)
Касбармак — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акцябрскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 33 км на паўднёвы захад ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113851400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 402 чалавекі (196 мужчын і 206 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 191 чалавек (93 мужчыны і 98 жанчын).
Іда Керковіус
Іда Керковіус (,  —, ) — нямецкая мастачка, габеленшчыцы, належыла да штутгарцкага кола авангардыстаў.
Іда Керковіус нарадзілася ў балтыйскіх немцаў, чацвёртая з дванаццаці дзяцей. Дзяцінства прайшло ў Гут-Садсэне (сёння па-латышску: Zādzenes muiža, прыкладна за 60 км на ўсход ад Рыгі). У 18 гадоў пачала навучанне ў прыватнай школе жывапісу і малявання ў Рызе, скончыла навучанне ў 1899 годзе з дыпломам, які даваў ёй права выкладаць мастацтва. У захапленні ад творчасці аднаго з вучняў Адольфа Гёльцэля, яна вырашыла працягнуць навучанне ў Дахаў. У 1903 годзе яна здзейсніла адукацыйную паездку ў Італію, наведала Венецыю, Фларэнцыю і Рым. Затым пяць месяцаў вучылася ў Адольфа Гёльцэля ў калоніі мастакоў у Дахаў. Гэты кароткі час быў для яе вельмі фарматыўным, бо менавіта там яна навучылася двухмернаму бачанню, якому выкладаў Хёльцэль. Затым па просьбе бацькоў вярнулася ў Рыгу.
Усе за Сен-Барт
Гісторыя
На першых тэрытарыяльных выбарах партыя, якая мела назву «Усе аб'ядналіся для Сен-Бартэльмі», набраўшы 9,94% галасоў атрымала толькі 1 з 19.
Мікалай Мікалаевіч Шчакаціхін
Мікола (Мікалай) Мікалаевіч Шчакаціхін (,  —, Белябей, Башкірская АССР) — беларускі мастацтвазнавец, гісторык і тэарэтык мастацтва, педагог.
Сям’я і дзяцінства
Нарадзіўся ў Маскве. Маці Мікалая, Лідзія Пятроўна Шчакаціхіна нарадзіла сына ад інжынера, які рана пакінуў сям’ю.
Сястра маці М. Шчакахіна, Варвара Пятроўна, была жонкай расійскага юрыста. Іх сын, знакаміты савецкі музыкант Аляксандр Барысавіч Гальдэнвейзер пакінуў пра сваю цётку Лідзію такія ўспаміны:
З дзяцінства размаўляў на 4 мовах, пазней вывучыў яшчэ некалькі (паводле розных звестак, ведаў 12 моў).
Адукацыя і прафесійная дзейнасць
Скончыў у 1914 годзе і зрабіўся паэтам. Ён уваходзіў у малавядомы літаратурны гурток, які застаўся ў летапісах адным-адзіным друкаваным зборнікам «Дворец мечтаний» і некалькімі публічнымі выступамі. У 1915 годзе выйшаў альманах гуртка, які ўтрымлівае шэсць яго вершаў. На адным з маскоўскіх аўкцыёнаў у 2018 годзе быў выстаўлены рукапісны зборнік «Щекатихин Н. Браслет экстазов», атрыбуцыя і набыццё якога дазволілі пашырыць корпус вершаў М. Шчакаціхіна ў некалькі разоў.
У 1914—1918 вучыўся ў Маскоўскім універсітэце, куды паступіў на гісторыка-філалагічны факультэт, праз год перавёўся на прыродазнаўчае аддзяленне фізіка-матэматычнага, а ў 1917 годзе вярнуўся назад на гісторыка-філалагічны. З 1922 года ў Мінску. У 1922—1924 працаваў у БДУ, дацэнт; у 1925—1928 — у Інбелкульце (стварыў пры Інбелкульце Камісію па гісторыі мастацтва), у 1929—1930 — у БелАН.
Рэпрэсіі
18 ліпеня 1930 года арыштаваны ДПУ БССР па сфабрыкаванай справе «Саюза вызвалення Беларусі». 10 красавіка 1931 года па пастанове пазасудовага органа (калегіі АДПУ СССР) быў высланы ў Белябей Башкірскай АССР тэрмінам на 5 гадоў. Працаваў статыстыкам, планавіком у кааперацыі, выкладаў у сярэдніх навучальных установах. Нейкі час жыў у в. Колтаўцы (30 км ад Белябея). Працягваў займацца навуковай дзейнасцю, аб выніках якой пісаў у лістах да акадэміка У. Пічэты. Але на навуковыя пасады яму не дазволілі вярнуцца. Рэгулярна перад рэвалюцыйнымі святамі М. Шчыкаціхіна ў «прафілактычных» мэтах арыштоўвалі. У турмах захварэў на туберкулёз, ад якога і памёр. Рэабілітаваны 30 студзеня 1956 года судовай калегіяй па крымінальных справах Вярхоўнага суда БССР. Групавая справа М. Шчакаціхіна і іншых № 20951-с з фотаздымкам захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Адзін з заснавальнікаў беларускага мастацтвазнаўства. Даследаваў выяўленчае мастацтва і архітэктуру Беларусі ад старажытных часоў да сучаснасці: культавае дойлідства і манументальны жывапіс XI—XIX стагоддзяў, іканапіс XVII—XVIII стагоддзяў, абарончыя збудаванні, старажытныя беларускія гравюры, мастацтва кніг Ф. Скарыны, творчасць многіх беларускіх мастакоў, у тым ліку В. Вашчанкі, М. Філіповіча, В. Волкава, А. Грубэ, І. Ахрэмчыка, У. Кудрэвіча, і інш. Упершыню ў беларускім савецкім мастацтвазнаўстве выпрацаваў навуковую канцэпцыю гісторыі беларускага мастацтва, асноўныя кірункі яго развіцця, зрабіў спробу перыядызацыі. Пільную ўвагу аддаваў станаўленню нацыянальнай мастацкай школы, арганізацыі мастацкага жыцця рэспублікі. Выступаў з публікацыямі па праблемах беларускага мастацтва, аўтар артыкула пра беларускае мастацтва для 1-га выдання Вялікай Савецкай Энцыклапедыі (т. 5, 1930). Разглядзеў і апісаў будынак Мінскай халоднай сінагогі.
У 1928 годзе выдаў т. 1 сваёй галоўнай працы «Нарысы з гісторыі беларускага мастацтва». Прадоўжыць гэта выданне не здолеў, бо 18 ліпеня 1930 быў арыштаваны ДПУ БССР па справе «Саюза вызвалення Беларусі». У час арышту навуковы супрацоўнік БелАН, дацэнт БДУ, гадаваў дваіх дзяцей.
Памяць
У 2008 годзе на доме Кастравіцкай (вул. Валадарскага, 24) у Мінску, дзе ў 1922—1930 гадах жыў Мікалай Шчакаціхін, устаноўлена мемарыяльная дошка (скульптар К. Селіханаў). На адкрыцці дошкі з прамовамі выступілі дырэктар Нацыянальнага мастацкага музея Уладзімір Пракапцоў, старшыня праўлення Беларускага фонду культуры Уладзімір Гілеп, пісьменнік Арсень Ліс і іншыя.
IC 3850
IC 3850 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Testament
«Testament» (у перакладзе з англ. — «запавет») — амерыканскі гурт з горада Берклі (Каліфорнія) каля Сан-Францыска, грае ў стылі трэш-метал. За 38 гадоў існавання ў складзе гурта адбываліся шматлікія змены, пры гэтым пастаянным удзельнікам застаецца толькі гітарыст Эрык Пітэрсан. З часам у гурт вярнуліся два арыгінальныя ўдзельнікі — Алекс Сколнік (гітара) і Грэг Крысціян (бас-гітара), хаця Крысціян зноў пакінуў гурт у 2014 годзе. Чак Білі з’явіўся ў гурце ў 1986 годзе, непасрэдна перад пачаткам запісу іх дэбютнага альбома The Legacy, замяніўшы Стыва Сузу ў якасці вакаліста.
На рахунку Testament 12 поўнафарматных, 5 канцэртных альбомаў, 6 кампіляцый і 16 сінглаў. Першы поспех і папулярнасць у грамадстве аматараў цяжкай музыкі гурт зарабіў пасля выхаду дэбютнай пласцінкі The Legacy ў 1987 годзе, за якой рушылі ўслед The ​​New Order (1988), Practice What You Preach (1989) і Souls of Black (1990). Буйны камерцыйны поспех гурт чакаў адразу пасля выхаду альбома The Ritual у 1992 годзе — ён заняў у чарце Billboard 200 55 месца. Testament чатыры разы траплялі ў спіс 40 лепшых альбомаў ЗША, а таксама двойчы — у спіс 50 лепшых альбомаў Вялікабрытаніі. Дзявяты студыйны альбом гурта, The Formation Of Damnation (2008), увайшоў у дваццатку найлепшых альбомаў у Германіі, заняўшы 15-е месца, у той час як яго папярэднік, альбом The Gathering, уваходзіў у топ-50 найлепшых альбомаў Германіі. Дзясяты студыйны альбом пад назвай Dark Roots of Earth, які ўбачыў свет 27 ліпеня 2012 года, неўзабаве пасля выхаду апынуўся ў Billboard 200 пад 12-м нумарам — гэта самая высокая пазіцыя, якой гурту ўдавалася дасягнуць у амерыканскіх чартах. Brotherhood of the Snake (2016) таксама ўвайшоў у дваццатку амерыканскіх чартаў[1]. Наступны альбом, Titans of Creation, увайшоў у першую сотню.
Талавы алей
Талавы алей (Талавая аліва) — цёмная вадкасць з рэзкім пахам, сумесь арганічных злучэнняў, пераважна ненасычаных і тлустых кіслот; прадукт апрацоўкі сернай кіслатой сульфатнага мыла, што атрымліваецца ў якасці пабочнага прадукту пры варэнні цэлюлозы сульфатным спосабам. Выкарыстоўваецца як флатарэагент, кампанент змазачна-ахаладжальных вадкасцяў, а таксама паўфабрыкат для атрымання каніфолі, арганічных кіслот і іншых злучэнняў.
Фарданджанус
Фарданджанус (Fordongianus) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 1057 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 27 чал./км². Займае плошчу 39 км². Паштовы індэкс — 9083. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Пётр.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сербская эпічная народная паэзія
Сербская эпічная народная паэзія (Сербская эпічная народная песня; Српске епске народне песмеСрпске епске народне песме) — гэта форма эпічнай паэзіі (песень), створаная сербамі, якія паходзяць з сённяшняй Сербіі, Босніі і Герцагавіны, Харватыі, Паўночнай Македоніі і Чарнагорыі. Асноўныя цыклы былі створаны невядомымі сербскімі аўтарамі паміж XIV і XIX стагоддзямі. Яны ў значнай ступені звязаны з гістарычнымі падзеямі і асобамі. Паэмы звычайна чытаюцца рэчытатывам суправаджэнні гусле.
Сербская народная эпічная паэзія спрыяла развіццю сербскай нацыянальнай самасвядомасці. Цыклы вершаў пра Марка Кралевіча, гайдуках і ускоках натхнялі сербаў, на аднаўленне свабоды і іх гераічнага мінулага. Гайдукі разглядаюцца як неад'емная частка нацыянальнай ідэнтычнасці; у апавяданнях гайдукі былі героямі: яны гулялі ролю сербскай эліты падчас праўлення Асманскай імперыі, абаранялі сербаў ад асманскага прыгнёту, рыхтаваліся да нацыянальнага вызвалення і спрыялі Сербскай рэвалюцыі.
Гісторыя
Самы ранні запіс сербскай эпічнай паэмы — гэта фрагмент песні бугарштыцы 1497 года аб паланенні Янаша Хуньядзі Георгіем Бранкавічам. Вядома, што сербы спявалі на гусле ў перыяд Асманскай імперыі. Вядомыя сербскія выканаўцы гралі пры польскіх каралеўскіх дварах у 16-м і 17-м стагоддзях, і пазней ва Украіне і ў Венгрыі. Венгерскі гісторык Себасцьян Тінодзі пісаў у 1554 годзе, што «тут у Венгрыі шмат хто іграе на гусле, але нікога няма лепшага у сербскім стылі, чым Дзімітрые Караман». Ён апісаў выступ Карамана перад знатным туркам Улуманам у 1551 годзе ў Ліпаве: гусляр трымаў гусле паміж каленяў, яго выкананне было незвычайна эмацыйным з сумным выразам твару. Гісторык і паэт Мацей Стрыйкоўскі (1547-1582) уключыў у сваю хроніку 1582 года эпічныя вершы сербаў, у якіх гаворыцца аб гераічнай барацьбе іх продкаў з туркамі.
Кобрынскі сабор (1626)
Кобрынскі сабор — сабор грэка-каталіцкага (уніяцкага) вышэйшага і сярэдняга кліра на чале з І. В. Руцкім, які адбыўся ў 1626 годзе у Кобрыне. Кобрынскі сабор прыняў пастанову пра адкрыццё уніяцкай семінарыі для падрыхтоўкі духавенства (існавала ў 1650-я гады пры Мінскім базыльянскім кляштары), асудзіў сімонію (набыццё царкоўных пасад за грошы), пацвердзіў аўтаномію базыльянскага ордэна ў царкве і забараніў вышэйшаму беламу духавенству займаць у ім пасады. Сабор абавязаў епіскапаў і протаархімандрыта (генерала) базыльян даваць штогадовыя справаздачы мітрапаліту, а апошняга — Кангрэгацыі прапаганды веры ў Рыме. Было вырашана склікаць агульныя царкоўныя саборы кожныя 4 гады.
Сербская эпічная народная паэзія
Гісторыя
У 1824 годзе Вук Караджыч накіраваў копію сваёй калекцыі народных песень Якабу Грыму, які быў асабліва ў захапленні ад «Будынка Скадара». Грым перавёў гэты твор на нямецкую мову, і ахарактарызаваў як «адзін з самых кранальных вершаў ўсіх часоў і народаў».
Кобрынскі сабор (1626)
У 1629 г. Папа Урбан VIII зацвердзіў рашэнні Кобрынскага сабору з шэрагам змен і прапаноў.
Сербская эпічная народная паэзія
Гісторыя
Большасць эпічных вершаў прысвечаны эпосе асманскага прыгнёту і барацьбы за вызваленне ад яго. Дзякуючы намаганням этнографа Вука Караджыча, многія з гэтых эпасаў былі сабраныя і апублікаваныя ў кнігах у першай палове і ў сярэдзіне XIX стагоддзя. Караджыч запісаў гэтыя паэмы «з вуснаў народу». Сербская паэзія была добразычліва прынята ў Еўропе, паколькі зборнікі вершаў выйшлі ў самы росквіт перыяду рамантызму. Якаб Грым пачаў вывучаць сербская, каб чытаць вершы ў арыгінале. Ён напісаў падрабязны аналіз кожнага новага зборніка сербскіх эпічных вершаў. Ён называў іх роўнымі песні песняў, як і Гётэ некалькі пазней. Дзякуючы Якабу Грыму і словенцу Йернеру Капітару, сербская народная літаратура знайшла сваё месца ў сусветнай літаратуры.
Цыклы
Сербская эпічная паэзія падзелена на цыклы: Вершы апісваюць гістарычныя падзеі з рознай ступенню дакладнасці.
Віцебскі дзяржаўны політэхнічны каледж
Віцебскі дзяржаўны політэхнічны каледж установы адукацыі «Віцебскі дзяржаўны тэхналагічны ўніверсітэт» (ВДПК ВДТУ) — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў г. Віцебск. Размешчаны па адрасе пр. Чарняхоўскага, 14.
Гісторыя
Віцебскі дзяржаўны політэхнічны тэхнікум адкрыты 15 сакавіка 1964 года пастановай Савета Міністраў БССР ад 27 лютага 1964 года. У першым навучальным годзе прыём на дзённае аддзяленне палітэхнікума склаў 240 чалавек, на вячэрняе — 30 і на завочнае — 50. Навучальнай установе таксама былі перададзены 58 навучэнцаў, якія завяршылі адзін курс навучання ў станкаінструментальным тэхнікуме. Спецыяльнасцяў тады было ўсяго тры: «электрапрыборабудаванне», «вытворчасць апаратуры аўтаматыкі і тэлемеханікі» і «радыёапаратабудаванне».
З 27 снежня 1965 года ператвораны ў Віцебскі політэхнічны тэхнікум. Прыём па спецыяльнасцях «вытворчасць апаратуры аўтаматыкі і тэлемеханікі» і «радыёапаратабудаванне» праз цяжкасці ў размеркаванні выпускнікоў быў скарочаны, у 1966 годзе адкрыта новая — «прамысловае і грамадзянскае будаўніцтва».
30 чэрвеня 1976 года ў сувязі з будаўніцтвам у Віцебску тэлевізійнага завода распараджэннем Савета Міністраў СССР тэхнікум быў перададзены ў распараджэнне Міністэрства радыёпрамысловасці СССР і пачаў рыхтаваць кадры толькі радыёэлектроннага профіля. З дапамогай Міністэрства і телезавода лабараторыі і кабінеты былі абсталяваны найноўшымі вымяральнымі прыборамі і абсталяваннем. Мелася каля сарака ПЭВМ маркі ЕС, якія шырока выкарыстоўваліся ў навучальным працэсе.
У 1992 годзе пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 7 лютага тэхнікум быў перададзены ў падпарадкаванне Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь. З верасня 1992 года па просьбе вытворчага аб'яднання «Маналіт» тут была адкрыта спецыяльнасць «вытворчасць вырабаў электроннай тэхнікі».
25 красавіка 2009 г. тэхнікум пераназваны ў «Віцебскі дзяржаўны політэхнічны каледж».
Напярэдадні новага 2021 навучальнага года на базе Віцебскага дзяржаўнага політэхнічнага каледжа і Віцебскага дзяржаўнага прафесійнага ліцэя №5 прыборабудавання быў створаны Віцебскі дзяржаўны каледж электратэхнікі.
Жаэль Кермарэк
Жаэль Кермарэк  — бельгійскі жывапісец, прадстаўнік «новага рэалізму». У сваіх ранніх творах, блізкіх да поп-арта, маляваў розныя прадметы на монахромным фоне. У 1969 годзе арганізаваў групу «Дыстанцыі». Пазней яго манера мянялася.
Праспект Будаўнікоў
Праспект Будаўнікоў:
Леанід Аляксандравіч Яновіч
Леанід Аляксандравіч Яновіч ( в. Кажушкі, Слуцкі раён — ) — беларускі вучоны ў галіне матэматыкі, доктар фізіка-матэматычных навук (1987), член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1989), прафесар (1992).
Біяграфія
Нарадзіўся 4 сакавіка 1934 года ў в. Кажушкі Слуцкага раёна.
Скончыў Ленінскую сярэднюю школу (1949), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1957). У 1957—1967 гадах — малодшы навуковы супрацоўнік, старшы інжынер-канструктар, галоўны інжынер, у 1967—1996 гадах — загадчык лабараторыі, з 1996 года — галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута матэматыкі НАН Беларусі.
Памёр 26 лістапада 2022 года.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя даследаванні ў галіне набліжаных метадаў аналізу і вылічальнай матэматыкі.
Аўтар звыш 80 навуковых прац, у тым ліку 4 манаграфій.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны» (1976), медалямі. Лаўрэат прэміі НАН Беларусі 1993 года за распрацоўку набліжаных метадаў функцыянальнага інтэгравання.
Юрый Юр’евіч Сувораў
Юрый Юр'евіч Сувораў (нар., Віцебск, Віцебская вобласць, БССР, СССР) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
11-е месца на чэмпіянаце Еўропы на дыстанцыі 400 м комплексным плаваннем, неаднаразовы чэмпіён Беларусі, рэкардсмен Беларусі на дыстанціях 200 і 400 м комплексным плаваннем.
Чэмпіён Беларусі на кароткай вадзе 2011 года на дыстанцыях 200 м і 400 м комплексным плаваннем. Срэбраны прызёр на дыстанцыі 200 м батэрфляем.
Удзельнік Алімпійскіх гульняў 2012 года ў катэгорыях 400 м комплекс (26 з 37).
На Чэмпіянаце свету на кароткай вадзе 2013 года заняў 16-е месца на дыстанцыі 400 м комплексным плаваннем.
Пераможца Кубка Беларусі 2015 года на дыстанцыі 400 м комплексным плаваннем.
Праспект Чарняхоўскага (Віцебск)
Праспект Чарняхоўскага — адна з асноўных радыяльных магістраляў горада Віцебска. Праспект размешчаны на поўдні горада, у Першамайскім раёне. Праспект Чарняхоўскага пачынаецца ад плошчы Перамогі, і заканчваецца мастом імя Шмырова праз раку Лучоса і Зялёнагурскай вуліцай. Мае працягласць 2 км, шырыню — 38-40 метраў. Па цэнтры праспекта пракладзена трамвайная лінія. Праспект названы ў гонар савецкага военачальніка, двойчы Героя Савецкага Саюза, генерала арміі І. Д. Чарняхоўскага, які прымаў удзел у вызваленні Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Гісторыя
Фарміраванне праспекта пачалося ў XIX стагоддзі. У тыя часы забудова вуліцы была драўлянай. Да 1922 года вуліца называлася Лучоскай. З 1924 па 1938 год вуліца насіла імя яўрэйскага паэта Морыса Вінчэўскага. Потым, да 1947 года ізноў называлася Лучоскай. Забудова праспекта праводзілася ў 1960—64 гадах 4-5-павярховымі цаглянымі жылымі дамамі. З 1966 года праспект Чарняхоўскага забудоўваўся буйнапанэльнымі дамамі. У 1980-х гадах на ўчастку ад праспекта Будаўнікоў да моста Шмырова, пабудавана некалькі 9-павярховых жылых дамоў. У 1995—97 гадах з будынка былога пажарнага дэпо была перабудавана царква св. Георгія Перамаганосца. У 2004 годзе завершана будаўніцтва 16-павярховага будынка гасцініцы «Лучоса».
Галац (жудзец)
Галац (Judeţul Galaţi) — румынскі жудзец у рэгіёне Заходняя Малдова. Плошча — 4466 км². Мяжуе з Кагульскім раёнам Малдовы — на ўсходзе, з жудзецамі Вранча — на захадзе, Васлуй — на поўначы, Брэіла і Тулча — на поўдні. У 2007 годзе насельніцтва жудзеца складала (у тым ліку мужчынскае насельніцтва —  і жаночае — ), шчыльнасць насельніцтва — 137,58 чал./км². У жудзецы знаходзяцца 2 муніцыпіі, 2 гарады і 61 камуна.
Эскадрон КАП «Друя»
Кавалеры́йскі эскадро́н Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Дру́я» (польск.: Szwadron Kawalerii KOP «Druja») — васямнаццаты кавалерыйскі эскадрон Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, які знаходзіўся ў Друі ў 1925—1939 гадах.
Гісторыя
На паседжанні палітычнага камітэта Рады міністраў Польскай Рэспублікі, якое адбывалася 21—22 жніўня 1924 года было прынята рашэнне аб стварэнні адмысловага ўзброенага фармавання для аховы ўсходняй мяжы, з прычыны чаго 12 верасня 1924 г. польскае Міністэрства вайсковых спраў выдала распараджэнне аб стварэнні Корпуса аховы памежжа, а 17 верасня таго ж года — дапаўненне з указаннем яго структуры. На першым этапе арганізацыі гэтага вайсковага ўтварэння ў 1925 годзе быў сфармаваны 18-ы кавалерыйскі эскадрон, які ў сакавіку наступнага года стаў падпарадкоўвацца камандаванню шостай памежнай брыгады. У склад падраздзялення ўвайшлі чатыры лінейныя ўзводы і дружына камандзіра. Склад эскадрона фармаваўся па ўзоры кавалерыйскіх злучэнняў 1924 г. Адзінкай для фармавання быў 21-ы полк уланаў.
Эскадрон быў тактычнай адзінкай кавалерыі Корпуса аховы памежжа. Яго задачай з’яўляліся правядзенне пераследаў, патруляванне памежных тэрыторыяў удзень і ўначы, а таксама падтрымліванне сувязі паміж ротамі і стражніцамі і арганізацыя суправаджэння паштовых перадачаў. Гэтыя задачы падраздзяленне ажыццяўляла як у непасрэднай памежнай зоне, так і на іншых тэрыторыях, аддаленых ад мяжы не больш за 30 км. Да таго ж, эскадрон выконваў ролю арганізацыйнай і навучальнай адзінкі і гаспадарчага падраздзялення.
У сакавіку 1926 года эскадрон «Друя» быў перагрупаваны на польска-латвійскай мяжы і прыступіў да непасрэднага выканання сваіх абавязкаў. У ліпені 1929 года кавалерыя Корпуса аховы памежжа падверглася рэарганізацыі: былі створаны дзве пяхотныя часткі. Падзел на часткі быў абумоўлены патрэбамі навучання і задачамі эскадрона паводле плана «Усход». Таксама, у ходзе рэалізацыі правіла, паводле якога адзінкі Корпуса называліся ў згоднасці з мясцовасцямі іх размяшчэння, эскадрон атрымаў назву «Друя», хаця нумарацыя часткі працягвала захоўвацца і была канчаткова скасавана ў 1931 г.
У 1932 ці 1934 годзе быў праведзены яшчэ адзін падзел эскадронаў, у выніку якога яны былі разбіты на тры інспекцыйныя групоўкі. У выніку гэтага падраздзяленне «Друя» увайшло ў склад паўночнага згуртавання эскадронаў Корпуса аховы памежжа. Адміністрацыйнай адзінкай для эскадрона стаў батальён «Слабодка».
У 1938 годзе была здзейснена рэарганізацыя падпарадкавання і структураў кавалерыі Корпуса аховы памежжа. Памежныя адзінкі былі кваліфікаваны паводле адпаведных тыпаў адзінак у залежнасці ад месца іх дыслакацыі. Эскадрон «Друя» быў кваліфікаваны першай катэгорыяй. Па звестках аб стане эскадрона 20 лістапада 1938 г., у ім служылі 2 афіцэры, 1 прапаршчык, 8 кваліфікаваных унтэр-афіцэраў, 2 звыштэрміновыя афіцэры і 72 уланы. Рыштунак складаўся з 2 цяжкіх (станкавых) і 2 ручных кулямётаў, 73 карабінаў і 76 шабляў. У стайні ўтрымліваліся 83 верхавыя коні. Паводле адміністрацыйнага падпарадкавання, эскадрон уваходзіў у склад палка «Глыбокае».
Падчас частковай вайсковай мабілізацыі, праведзенай 23 сакавіка 1939 г., падраздзяленне было перагрупавана ў раён Велюня, дзе быў арганізаваны падрыхтоўчы полк кавалерыі Корпуса аховы памежжа, падпарадкаваны камандаванню чацвёртай акругі КАП. Пасля таго, як падрыхтоўчы полк быў перафармаваны ў 1-ы кавалерыйскі полк Корпуса аховы памежжа, у маі 1939 года кавалерыйскі эскадрон «Друя» быў ліквідаваны, а яго капітан, ротмістр Гвідон Саломан, стаў начальнікам гаспадарчага эскадрона пры гэтым палку.
Георг Фрыдрых Керстынг
Георг Фрыдрых Керстынг (, —, ) — нямецкі жывапісец. Керстынг сябраваў з Каспарам Давідам Фрыдрыхам і знаходзіўся пад ягоным уплывам. Ён належаў да кола рамантыкаў, адзін з найважнейшых прадстаўнікоў бідэрмаерскага інтэр’ернага жывапісу.
Мікалаеўка (Атбасарскі раён)
Мікалаеўка — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акцябрскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 263 чалавекі (142 мужчыны і 121 жанчына). Паводле дадзеных 2009 года, у сяле не было пастаяннага насельніцтва.
Балаклаўская бітва
Балаклаўская бітва адбылася 13 (25) кастрычніка 1854 і была адной з найбуйнейшых бітваў Крымскай вайны 1853—1856 гадоў паміж саюзнымі сіламі Вялікабрытаніі, Францыі і Турцыі з адной боку, і Расияй — з другога.
Бітва адбылася ў далінах на поўнач ад Балаклавы, абмежаваных невысокімі Федюхінымі гарамі, Сапуноў-гарой і ракой Чорнай. Гэта была першая і адзіная бітва Крымскай вайны, у якой рускія войскі істотна пераважалі ў сілах. Тры падзеі адзначылі гэту бітва, якая магла б так і застацца другараднай: абарона шатланцамі ад рашучых рускіх (таксама званая «тонкай чырвонай лініяй» фр. La mince ligne rouge), атака цяжкай брытанскай брыгады, якая, супраць чакання, стала поспехам, і атака лёгкай брытанскай брыгады, прадпрынятая лордам Кардыганам пасля серыі незразуменняў і якая прывяла да вялікіх страт.
Бітва не стала вырашальнай. Брытанцы павярнулі ля Севастопаля, а рускія захавалі свае гарматы і пазіцыю.
NGC 1003
NGC 1003 (іншыя абазначэнні — UGC 2137, MCG 7-6-51, ZWG 539.70, IRAS02360+4039, PGC 10052) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нямц
Нямц (Județul Neamț) — румынскі жудзец у рэгіёне Заходняя Малдова. Плошча — 5896 км². Мяжуе з жудзецамі Ясы і Васлуй — на ўсходзе, Харгіта — на захадзе, Бакэў — на поўдні і Сучава — на поўначы.
На тэрыторыі жудзеца размяшчаюцца 2 нацыянальныя паркі Чахлэу і Вынэтар Нямц. У 2011 годзе насельніцтва жудзеца складала чалавек, шчыльнасць насельніцтва — 76,81 чал./км².
Па выніках перапісу 2016 года, насельніцтва жудзеца Нямц склала.
Пісарава (Шумілінскі раён)
Пі́сарава (, Писарево) — вёска ў Беларусі, у Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Васлуй (жудзец)
Васлуй (Judeţul Vaslui) — румынскі жудзец у рэгіёне Заходняя Малдова. Мяжуе з Малдовай — на ўсходзе, з жудзецамі Нямц, Бакэў і Вранча — на захадзе, Ясы — на поўначы і Галац — на поўдні.
БКМ-Stadler 856
Stadler 85600M Чыжык — трамвай вытворчасці завода Stadler Minsk. Распрацаваны на аснове трамвая БКМ-Stadler 853 Мяцеліца. У трамвая падоўжана сярэдняя секцыя. Таксама мае мадыфікацыю Stadler 85601M, якая мае шырыню каляіны 1435 мм.
Станам на студзень 2022 года пабудавана 23 трамваі мадэлі B85600M для Санкт-Пецярбурга (Расія) і 12 трамваеў B85601M для Качабамбы (Балівія).
Пасажырскія дзверы знаходзяцца з двух бакоў рухомага складу, што дае магчымасць забяспечваць пасадку / высадку пасажыраў у гарадах як з правабаковым, так і з левабаковым рухам. Салон абсталяваны сістэмай клімат-кантролю.
Падлога салона нізкаўзроўневая, што дазваляе лягчэй ажыццяўляць пасадку асобам з абмежаванымі магчымасцямі і пасажырам з дзіцячымі вазкамі.
Нацыянальны ўніверсітэт воднай гаспадаркі і прыродакарыстання
Нацыянальны ўніверсітэт воднай гаспадаркі і прыродакарыстання (Національний університет водного господарства та природокористування) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова IV (вышэйшага) ступеня акрэдытацыі са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, размешчаны ў горадзе Роўна, буйны навуковы і адукацыйны цэнтр.
Агульная характарыстыка
Вучэбна-выхаваўчы працэс ва ўніверсітэце забяспечвае 650 навукова-педагагічных работнікаў, у тым ліку: 113 дактароў навук, прафесараў, 387 кандыдатаў навук, дацэнтаў, сярод іх: 45 дзейсных членаў галіновых акадэмій навук Украіны і замежных краін; 31 заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Украіны, заслужаныя работнікі адукацыі, вынаходнікі, эканамісты і архітэктары Украіны.
Універсітэт - вышэйшая навучальная ўстанова IV ўзроўню акрэдытацыі, якая прадастаўляе адукацыйныя паслугі з атрыманнем вышэйшай адукацыі на ўзроўні кваліфікацыйных патрабаванняў бакалаўра - па 32 напрамках падрыхтоўкі і магістра - па 47 спецыяльнасцях, у тым ліку для замежных грамадзян.
У склад універсітэта таксама ўваходзяць лакальныя цэнтры дыстанцыйнага навучання — Паўднёвы (г. Адэса), Паўночны (г. Прылукі), Закарпацкі (г. Вінаградаў), Заходні (г. Чэрванаград), Усходні, 5 каледжаў, дзейнічае кафедра ваеннай падрыхтоўкі.
Гісторыя
Навучальная ўстанова заснавана ў 1915 г. ў Кіеве. З 1959 г. пераведзены ў Роўна як Украінскі інстытут інжынераў воднай гаспадаркі. У 1995 г. інстытут атрымаў статус Украінскай дзяржаўнай акадэміі воднай гаспадаркі. У 1998 г. на базе ўстановы і мясцовых аўтатранспартнага і тэкстыльнага тэхнікумаў створаны Ровенскі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт, а ў сакавіку 2002 г. перайменаваны ва Украінскі дзяржаўны ўніверсітэт воднай гаспадаркі і прыродакарыстання. У маі 2004 г. навучальнай установе прысвоены статус нацыянальнага ўніверсітэта.
Смаргонскі раённы выканаўчы камітэт
Смаргонскі раённы выканаўчы камітэт — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Гродзенскаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Смаргонскаму раённаму Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры горада, у будынку па вул. Леніна, 5.
IC 3851
IC 3851 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ларыса Іосіфаўна Доўнар
Ларыса Іосіфаўна Доўнар (у дзявоцтве Мархель; нар., в. Жыгалкі, Стаўбцоўскі раён, Мінская вобласць) — беларускі кнігазнавец і бібліяграфазнавец. Кандыдат педагагічных навук (2005), дацэнт (2010).
Біяграфія
Скончыла ў 1982 годзе Мінскі інстытут культуры. Працавала ў бібліятэцы інстытута бібліятэкарам, рэдактарам. У 1987—2007 гадах метадыст, загадчыца аддзела абслугоўвання, галоўны бібліятэкар аддзела рэдкіх кніг бібліятэкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў, а таксама ў 1997—2007 гадах кіраўнік Прэс-цэнтра ўніверсітэта. Адначасова з’яўлялася сумяшчальнікам і выкладала на кафедры тэорыі і гісторыі інфармацыйна-дакументных камунікацый. З 2007 года на пасадзе дацэнта, з 2014 года на пасадзе прафесара кафедры тэорыі і гісторыі інфармацыйна-дакументных камунікацый факультэта інфармацыйна-дакументных камунікацый, з 2017 года на прафесар кафедры бібліятэчна-інфармацыйнай дзейнасці.
У 2005 годзе абараніла дысертацыю на ступень кандыдата педагагічных навук па тэме «Развіццё кнігавыдавецкай дзейнасці ў Мінску (1795—1917 гг.): кнігазнаўчы аспект». У 2010 годзе прысвоена навуковае званне дацэнт.
Член Беларускай бібліятэчнай асацыяцыі, Таварыства беларускай мовы імя Ф. Скарыны.
Навуковая дзейнасць
З’яўлялася кіраўніком шэрагу навукова-даследчых праектаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтва, звязаных з кніжнай культурай Беларусі, удзельнічала ў падрыхтоўцы і выданні шасці калектыўных манаграфій, займалася падрыхтоўкай і складаннем шэрагу бібліяграфічных дапаможнікаў. Удзельнічала ў распрацоўцы грантаў, арганізацыі і правядзенні каля 20 міжнародных навуковых канферэнцый, семінараў, круглых сталоў.
Усяго мае звыш 280 публікацый у беларускім і замежным друку па тэме гісторыі кніжнай справы ў Беларусі, кніжных сувязяў, гісторыі кніжных збораў і калекцый, тыпалогіі кнігі, гісторыі беларускай кнігі і кнігазнаўства, кніжнай культуры. Выдадзены навучальны дапаможнік «Гісторыя беларускай кнігі» (2012), манаграфія «Кніжная справа Мінска (канец XVIII — пачатак ХХ стагоддзя)» (2015), у суаўтарстве падрыхтаваны і апублікаваны манаграфія «Кніжнасць новай Беларусі (ХІХ-ХХІ ст.ст.)» (2011), том 2 у калектыўнай працы «Гісторыя беларускай кнігі» пад рэдакцыяй М. В. Нікалаева (09—2011), «Антология мудрости народа: 500 лет белорусского книгопечатания» (2017), «Книжная культура в контексте инновационного развития общества» (2017), «500 гадоў беларускага кнігадрукавання: артыкулы, эсэ, вершы» (2017). З’яўляецца складальнікам бібліяграфічных паказальнікаў, зборніка навуковых прац «Беларуская кніга ў кантэксце сусветнай кніжнай культуры» (с 2006 г.).
Люмен
Лю́мен (лм, lm) — адзінка вымярэння светлавога патоку ў СІ.
Адзін люмен роўны светлавому патоку, выпусканаму пунктавай ізатропнай крыніцай, з сілай святла роўнай адной кандэле, у целавы кут, велічынёй у адзін стэрадыян (1 лм = 1 кд•ср). Поўны светлавы паток, ствараны ізатропнай крыніцай, з сілай святла адна кандэла, роўны 4\pi люменам.
Звычайная лямпа напальвання магутнасцю 100 Вт пры напружанні 220 В стварае светлавы паток, роўны, прыкладна, 1300 лм. Кампактная лямпа дзённага святла магутнасцю 26 Вт пры напружанні 220 В стварае светлавы паток, роўны, прыкладна, 1600 лм.
Кратныя і дзельныя адзінкі
Дзесятковыя кратныя і дзельныя адзінкі ўтвораюцца з дапамогай стандартных прыставак СІ.
Гонаскадзіна
Гонаскадзіна (Gonnoscodina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Daniele.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Люкс
Люкс (пазначэнне: лк, lx) — адзінка вымярэння асветленасці ў сістэме СІ.
Люкс роўны асветленасці паверхні плошчай 1 м², пры светлавым патоку падаючага на яе выпраменвання роўным 1 лм.
Кратныя і дзельныя адзінкі
Дзесятковыя кратныя і дзельныя адзінкі ўтвораюць з дапамогай стандартных прыставак СІ.
Праспект Будаўнікоў (Віцебск)
Праспект Будаўнікоў — магістраль у паўднёвай частцы Віцебска на тэрыторыі Першамайскага раёна. Працягласць праспекта больш за 2700 м. Названы ў 1976 годзе (былая назва — Паўднёвая магістраль).
У сярэдзіне 20 стагоддзя ў пачатку праспекта знаходзіўся ваенны аэрадром.
Праспект забудаваны шматпавярховымі дамамі. Бярэ пачатак ад праспекта Чарняхоўскага, заканчваецца перакрыжаваннем з вуліцай Петруся Броўкі. Праспект перасякае вул. Чкалава, праспект Перамогі і Навааршанскую шашу.
Форт-17
Форт-17 — украінскі самазарадны пісталет пад патрон 9×18 мм ПМ. Распрацаваны вясной 2004 года, вырабляецца НВА «Форт». Першы пісталет быў выраблены ў маі 2004 года.
Гісторыя
«Форт-17» быў прадстаўлены публіцы на выставе ўзбраення «» (27-30 кастрычніка 2004 г.).
Па стане на пачатак 2008 года, «Форт-17» не ўваходзіў у пералік асноўнай прадукцыі прадпрыемства.
Апісанне
«Форт-17» з’яўляецца мадыфікацыяй пісталета «Форт-12» з палімернай рамкай з армаванага шкловалакном ударатрывалага поліаміду, аддзяляемай накладкай на рукаяці (якая дапускае падганянне па руцэ стралка) і мацаваннем «Пікаціні» пад ствалом пісталета.
Магазіны пісталетаў «Форт-12» і «Форт-17» узаемазаменныя, хоць і адрозніваюцца вечкамі. Вечка магазіна «Форт-12» металічная, а ў «Форт-17» — выраблена з пластмасы.
Пісталеты першых гадоў выпуску камплектаваліся магазінамі ёмістасцю 12 патронаў, у далейшым — магазінамі ёмістасцю 13 патронаў. 13 жніўня 2015 года ў афіцыйным друкаваным выданні міністэрства абароны Украіны было абвешчана, што распрацавана новая мадыфікацыя пісталета «Форт-17» з павялічанай да 15 патронаў ёмістасцю магазіна.
Прымяненне палімераў дазволіла паменшыць масу, павысіць тэхналагічнасць і паменшыць сабекошт вытворчасці пісталета.
Варыянты і мадыфікацыі
Акрамя таго, з украінскіх камплектуючых праводзілася зборка траўматычных пісталетаў у Расеі:
Дадатковая камплектацыя
Мацаванне «пікаціні» пад ствалом пісталета дазваляе ўсталяваць лазерны целеўказальнік, тактычны ліхтар ці іншае абсталяванне.
Цікавыя факты
.
Пакроўка (Акмолінская вобласць)
Пакроўка — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Пакроўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 23 км на паўночны ўсход ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113852100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1150 чалавек (560 мужчын і 590 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 834 чалавекі (416 мужчын і 418 жанчын).
Вранча (жудзец)
Вранча (Județul Vrancea) — румынскі жудзец у рэгіёне Заходняя Малдова. Плошча — 4857 км². Жудзец размешчаны ў выгібе Сярэднекарпацкага хрыбта і з’яўляецца самым сейсманебяспечным у Румыніі. Вранчанскі землятрус 1977 года меў магутнасць 8 балаў у эпіцэнтры і каля 7.5 у Бухарэсце, дзе загінула каля 1,5 тыс. чал. Мяжуе з жудзецамі Васлуй і Галац — на ўсходзе, Кавасна — на захадзе, Бакэў — на поўначы, Бузэў — на поўдні і Брэіла — на паўднёвым усходзе.
Лідзія Аляксееўна Манакова
Лідзія Аляксееўна Манакова (нар., с. Макарава, Макараўскі раён, Саратаўская вобласць, РСФСР) — беларускі тэатральны рэжысёр, педагог. Дацэнт (1993). Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь (1999).
Біяграфія
Скончыла ў 1968 годзе Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут па спецыяльнасці «Рэжысура драмы». У 1968—1973 гадах — рэжысёр, у 1987—1990 гадах — галоўны рэжысёр Гомельскага абласнога драматычнага тэатра, у 1973—1987 гадах і з 1990 года — на кафедры майстэрства акцёра тэатральнага факультэта Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў, загадчыца кафедры.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: мастацтвазнаўства; тэатразнаўства; псіхалогія творчасці; тэатральная педагогіка; педагогіка вышэйшай школы.
Сату-Марэ (жудзец)
Сату-Марэ — румынскі жудзец у рэгіёне Трансільванія. Плошча жудзеца — 4418 км². Поўнач рэгіёну займаюць Усходнія Карпаты (каля 17 % ад плошчы), астатняя частка занята ўзгоркамі (20 %) і раўнінамі. Жудзец перасякаюць рэкі Самеш, Красна і Тур. У жудзецы знаходзяцца 2 муніцыпіі, 4 гарады і 59 камун.
IC 3852
IC 3852 — галактыка тыпу SBcd ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шамоўка (Клімаўскі раён)
Шамоўка (Шамовка) — вёска ў Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Істопскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Вёска згадваецца ў XVII ст.
Да Лютаўскай рэвалюцыі вёска ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года вёска ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Аднак да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго была перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці.
Талакнянка
Талакнянка, або мучанік, мучаніца ці мучан, мучана (Arctostáphylos) — род невялікіх хмызнякоў сямейства верасовыя,
Распаўсюджанне
Пашыраны ў Паўночнай Амерыцы, Паўночнай Еўропе, Сібіры і ў гарах Цэнтральнай Амерыкі. На тэрыторыі Беларусі 1 від —. Трапляецца ў хваёвых лясах на пясчанай глебе, утварае рыхлыя дзярніны. Прыстасаваны да жыцця ва ўмовах арктычнага і субарктычнага клімату.
Апісанне
Вечназялёныя распасцёртыя кусцікі з моцнагалінастымі стволікамі. Парасткі доўгія, галінастыя.
Лісце простае, суцэльнае, чаргаванае, скурыстае, бліскучае. Кветкі ружовыя, у верхавінкавых, паніклых, аднабаковых гронках. Плод — чырвоная, мучністая ягада, корм для мядзведзяў, птушак.
Лекавыя, дэкаратыўныя, дубільныя, фарбавальныя расліны.
Капліца-пахавальня Манюшкаў (Роткаўшчына)
Капліца-пахавальня Манюшкаў — колішняя капліца ў в. Роткаўшчына Смалявіцкага раёна. Знаходзілася ў былым сядзібна-паркавым комплексе Манюшкаў. Пабудавана ў другой палавіне XIX стагоддзя з цэглы як фамільная пахавальня.
Архітэктура
Твор архітэктуры рэтраспектыўна-гатычнага стылю. Была вырашана прамавугольным прысадзістым аб’ёмам пад стромкім двухсхільным дахам. Фасад фланкіраваны 2 гранёнымі шатровымі вежамі, паміж якімі выступаў 2-гранны шчыпец. Плоскасныя бакавыя фасады чляніліся 2 парамі стральчатых аконных праёмаў.
Прыазёрная (Шумілінскі раён)
Прыазёрная (, Приозёрная) (да 30 ліпеня 1964 года Мо́шня ) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Тэшнад
Тэшнад (Tăşnad) — горад на поўначы Румыніі, у складзе жудзеца Сату-Марэ. Насельніцтва — 9670 чалавек (2008 год). 60 % насельніцтва — румыны, астатнія 40 % — венгры. З пачатку 2000-х гадоў Тэшнад развіваецца як рэкрэацыйны цэнтр дзякуючы адкрытым у 1978 годзе запасам тэрмальнай вады.
Новы палац (Штутгарт)
Новы палац (Neues Schloss) — палац у цэнтры Штутгарта, Бадэн-Вюртэмберг.
NGC 1006
NGC 1006 (NGC 1010) — спіральная галактыка з перамычкай (SB) ў сузор’і Кіт. Адкрыта Льюісам Свіфтам 21 лістапада 1876 года з дапамогай 16-цалевага рэфрактара.
Гэты аб’ект занесены ў «Новы агульны каталог» двойчы (з абазначэннямі NGC 1006 і NGC 1010). Ён уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».