cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Блужскі Бор
Гісторыя
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. З 20 жніўня 1924 года ў Талькаўскім сельсавеце Пухавіцкага раёна Менскай акругі (да 26 ліпеня 1930), з 20 лютага 1938 года ў Менскай вобласці.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 3 ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі. У ваколіцах вёскі дзейнічалі савецкія партызанскія брыгады «Буравеснік» і 2-я Мінская.
З 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў складзе Блужскага сельсавета.
Вішава
Ві́шава (, Вишево) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзераўноўскага сельсавета.
Сурскае
Сурскае (Сурское) — рабочы пасёлак, адміністрацыйны цэнтр Сурскага гарадскога паселішча і Сурскага раёна Ульянаўскай вобласці Расіі. За 110 км ад Ульянаўска, побач з пасёлкам працякае рака Прамза, рака Сура, рака Студзянец.
Насельніцтва — 6008 жыхароў (2021). Заснавана ў 1552 годзе. Статус працоўнага пасёлка — з 1944 года.
Гомельская акруга
Гомельская акруга — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1926—1930 гг. Утворана 8 снежня 1926 г. Цэнтр — Гомель. Плошча акругі 16 тысяч км², насельніцтва 675,2 тысяч чалавек (1927).
Гісторыя
Першапачаткова ўключала 9 раёнаў:
Раёны падзяляліся на 244 сельсаветы. У склад акругі ўваходзілі 3 гарады (Ветка, Гомель, Добруш), 3 мястэчкі (Лоеў, Паддабранка, Чачэрск). У сувязі са скасаваннем Рэчыцкай акругі 9 чэрвеня 1927 г. у склад Гомельскай акругі перададзены:
4 жніўня 1927 г. скасаваны Васілевіцкі, Горвальскі, Дзятлавіцкі, Добрушскі, Насовіцкі, Свяцілавіцкі, Холмецкі, Чырванабудскі раёны і ўтвораны Церахоўскі раён. 27 кастрычніка 1927 г. з Бабруйскай акругі перададзены Буда-Кашалёўскі раён. Акруговая газета «Палеская праўда». На 1 студзеня 1930 г. у Гомельскай акрузе 11 раёнаў, 4 гарады, 5 мястэчак і 224 сельсаветы. 26 ліпеня 1930 г. Гомельская акруга скасавана.
Кантата
Кантата (cantata, ад саntare — песня) — буйны вакальна-інструментальны шматчасткавы твор урачыстага ці лірыка-эпічнага характару, асобныя часткі якога аб’яднаны агульнай тэмай, сюжэтам. Звычайны склад выканаўцаў кантаты — спевакі-салісты, хор, аркестр. Выканальніцкім складам, структурай, адсутнасцю сцэнічнага дзеяння кантата набліжаецца да араторыі, але адрозніваецца ад яе менш развітым сюжэтам, больш сціплымі памерамі. Па жанравых прыкметах да кантаты набліжаюцца некаторыя творы, вызначаныя аўтарамі як паэма, балада і інш.
Гісторыя
Узнікла ў пачатку 17 стагоддзя ў Італіі, да 2-й паловы 18 стагоддзя развівалася ў свецкай і духоўнай формах (І. С. Бах). Пазней зацвердзілася як канцэртны жанр (у творчасці П. Чайкоўскага,, С. Рахманінава, С. Пракоф’ева, Ю. Шапорына, Г. Свірыдава, К. Орфа і інш.).
У беларускай музыцы
У беларускай музыцы жанр кантаты інтэнсіўна развіваўся ў разнастайных паводле формы і зместу рэчышчах.
Гісторыя роднага краю, жыццё народа вызначылі вобразны змест кантат «Па шляху барацьбы і перамог» М. Аладава, «За праўду ўстанем» Я. Глебава, «Палі стэпавыя» І. Кузняцова, «Курган» І. Лучанка, «А хто там ідзе?» Р. Пукста, «Забыты Богам край» С. Бельцюкова.
Кантаты для дзяцей стварылі У. Алоўнікаў, П. Падкавыраў, С. Картэс, Р. Сурус, Л. Шлег, В. Войцік, Н. Усцінава і інш.
Нацыянальныя рысы найбольш яскрава выяўлены ў кантатах, непасрэдна звязаных з народнай песеннасцю («Беларускія песні» А. Багатырова, «Казацкія песні» В. Войціка, «Вянок» Л. Захлеўнага, «Беларускі край» А. Мдывані, «Наш край» Ф. Пыталева, «Трава-мурава» Л. Шлег, «Сваток» Р. Суруса, «Лірычная кантата» Г. Гарэлавай, «Вясковыя святы» В. Кузняцова, «Песні Белай Русі» А. Хадоскі).
Паглыбленым псіхалагізмам вобразнага ладу вылучаюцца кантаты «У год сусветнага пажару» і «Тысяча гадоў надзеі» Г. Гарэлавай, «Начны матылёк» С. Бельцюкова, «Гукавыя прасторы» і «Euphonia» В. Кузняцова.
Калінаўка (Мядзельскі раён)
Калі́наўка (, Калиновка) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сваткаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1770 годзе вёска Мядзельскага староства Віленскага ваяводства. У 1868 годзе вёска Мядзельскай воласці Вілейскага павета Віленскай губерні, побач быў аднайменны засценак Калінаўка (з 1940-х вядомы як вёска Сівыя). У 1904 годзе ў вёсцы працавала школа граматы, дзе ў 1896/97 навучальным годзе вучыліся 12 хлопчыкаў. З 1921 года вёска ў складзе гміны Мядзел Дунілавіцкага (з 1925 года Пастаўскага) павета Віленскага ваяводства.
З 12 кастрычніка 1940 года ў Сваткаўскім сельсавеце Мядзельскага раёна Вілейскай, з 20 верасня 1944 года Маладзечанскай абласцей, з 21 мая 1951 года ў Лук’янаўскім, з 1952 года — Сваткаўскім сельсаветах, з 20 студзеня 1960 года ў Мінскай вобласці.
У 1948 годзе створаны калгас імя Калініна. У 1951—1952 гадах вёска — цэнтр узбуйненага калгаса з той жа назвай (3 вёскі), з 1952 года ў калгасе імя Молатава, які 30 ліпеня 1957 года перайменаваны ў калгас «Зара», з 1988 года ў калгасе імя Леніна (цэнтр — вёска Сваткі), з 1994 года ў аграфірме «Зара», з сакавіка 1997 года ў сельскагаспадарчым прадпрыемстве імя М. Танка (цэнтр — Сваткі).
Інфраструктура
Магазін, жывёлагадоўчая ферма.
Крыс Тотэн
Крыс Тотэн (Chris Totten; ) — шатландскі прафесійны гулец у снукер. Удзельнік 1/32 фіналу Шанхай Мастэрс 2017 года.
Стаў прафесіяналам, дзякуючы перамозе на чэмпіянаце Еўропы сярод аматараў 2017 года.
Аркадзь Тарасавіч Кобрусеў
Аркадзь Тарасавіч Кобрусеў (нар., пас. Івашкова Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці) — савецкі і беларускі гаспадарчы і палітычны дзеяч, заслужаны работнік сельскай гаспадаркі БССР (1985). Герой Сацыялістычнай Працы (1988).
Біяграфія
Нарадзіўся 24 ліпеня 1937 года ў пасёлку Івашкова (цяпер у складзе в. Новая Гусявіца) Уваравіцкага раёна Гомельскай вобласці ў сям’і калгаснікаў. Беларус. Бацька — Тарас Сцяпанавіч Кобрусеў — заслужаны механізатар сельскай гаспадаркі БССР (1967).
З 1963 года — старшы эканаміст па працы і заработнай плаце Рэчыцкага вытворчага калгасна-саўгаснага ўпраўлення, з чэрвеня 1964 года — інспектар-арганізатар Гомельскага вытворчага калгасна-саўгаснага ўпраўлення, з лютага 1965 года — намеснік начальніка ўпраўлення сельскай гаспадаркі Гомельскага райвыканкама, са снежня 1969 года — начальнік упраўлення сельскай гаспадаркі і адначасова намеснік старшыні Гомельскага райвыканкама. У кастрычніку 1979 года ўзначаліў саўгас «Брылёва» ў в. Мічурынская Гомельскага раёна, якім кіруе дагэтуль. На працягу дзесяці гадоў ён не толькі вывеў прадпрыемства з крызіснага стану, але і рэфармаваў гаспадарку, правёў тэхнічнае пераўзбраенне вытворчасці, ініцыяваў выпуск новых відаў прадукцыі і ўкараніў перадавыя метады арганізацыі працы ў жывёлагадоўлі. У 1984 годзе скончыў узвядзенне цяплічнага камбінату. У аграгарадку Мічурынская разгарнуў маштабнае жыллёва-культурнае будаўніцтва. Заснаваў кансервавы завод «Брылёва», на якім функцыянуе першы ў краіне цэх па перапрацоўцы спаржавай фасолі і зялёнага гарошку з участкам замаразкі гародніны, нацэлены на імпартазамяшчальную вытворчасць.
У складаных эканамічных умовах перабудовы прадпрыемства ўстойліва дасягала высокіх вытворчых паказчыкаў. На працягу многіх гадоў саўгас займаў першыя месцы ў Беларусі па ўраджайнасці гародніны адкрытага грунту і вытворчасці малака. У 2011 годзе быў сабраны рэкордны ўраджай гародніны — 10700 т, а сярэдні ўдой малака на карову падняўся з 8308 кг/год (2010) да 9372 кг/год (2015).
Заслугі кіраўніка і працаўнікоў саўгаса «Брылёва» адзначаны неаднаразовым удзелам у ВДНГ СССР і атрыманымі там медалямі і дыпломамі. У 1985 годзе А. Т. Кобрусеву прысвоена ганаровае званне «Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі БССР», у 1988 годзе «за выбітныя вынікі, дасягнутыя ў павелічэнні вытворчасці сельскагаспадарчай прадукцыі на аснове асваення інтэнсіўных тэхналогій і перадавых метадаў працы ў земляробстве і жывёлагадоўлі, і праяўленую працоўную доблесць» ён удастоены звання Героя Сацыялістычнай Працы.
Неаднаразова выбіраўся дэпутатам Гомельскага абласнога, Гомельскага раённага, Красненскага сельскага Саветаў дэпутатаў працоўных. Член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га і 3-га скліканняў (2000—2008). Член Прэзідыума абласнога грамадскага аб’яднання ветэранаў. Дэлегат пятага Усебеларускага народнага сходу (2016).
На пачатак 2021 года Аркадзь Тарасавіч Кобрусеў быў апошнім у краіне Героем Сацыялістычнай Працы, які працаваў.
Узнагароды і званні
Узнагароджаны ордэнам Айчыны III ступені (2017), двума ордэнамі Леніна (1982, 1988), двума ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга (1971, 1973), ордэнам «Знак Пашаны» (1976), залатым медалём «Серп і Молат», медалямі «За доблесную працу» у азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння У. І. Леніна, «За асваенне цалінных земляў», «100 год органам дзяржаўнага кіравання сельскай гаспадаркай і харчаваннем Беларусі» (2019). Мае дзве падзякі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2001, 2022 ), ганаровыя граматы Вярхоўнага Савета БССР, дзве ганаровыя граматы Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, дзве ганаровыя граматы Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
У 2011 годзе ўдастоены звання «Ганаровы грамадзянін Гомельскага раёна».
Кірыцімаці
Кірыцімаці (Kiritimati), або востраў Каляд — востраў у Паўночнай групе астравоў Лайн. Уваходзіць у склад дзяржавы Кірыбаці. Плошча — 388,39 км². Насельніцтва (2012 г.) — 5115 чал.
Геаграфія і прырода
Кірыцімаці лічыцца найбуйнейшым і найстаражытнейшым у свеце каралавым атолам. Даўжыня — каля 53 км, шырыня — 31 км. Найвышэйшы пункт — 13 м. Паўночны захад займае прасторная лагуна (217,61 км²). Большую частку ўзбярэжжа атачае каралавы рыф.
Сфармаваны каля 10—16 тысяч гадоў таму. Пераважаюць мінералы кальцыт і вапняк. У многіх месцах ветрам і дажджом створаныя паглыбленні, якія з цягам часу запоўніліся вадою і ўяўляюць сабою невялікія азёры. Сталых вадацёкаў або крыніц пітной вады няма. Дажджавая вільгаць кандэнсуецца пераважна пад тоўстымі пясчанымі пластамі. У глебах Кірыцімаці заўважаны істотны недахоп калію, мікраэлементаў жалеза, цынку, марганцу і г. д.
Клімат засушлівы экватарыяльны. Сярэднегадавая колькасць ападкаў 873 мм. У гады Эль-Ніньё болей. Цыклоны здараюцца рэдка. Нярэдкія засушлівыя гады, калі большасць паверхневых салёных азёр перасыхае, знікаюць запасы падземных прэсных вод. Сярэднегадавая тэмпература — 24° C — 30° C.
У мінулым на востраве меліся толькі гаі дрэваў Pisonia grandi (да 10 м), значную частку пакрывалі хмызнякі, сярод якіх пераважалі нізкарослыя зараснікі Scaevola taccada і Tournefortia argentea. У каланіяльную пару шырока распаўсюдзіліся какосавыя пальмы. Яны займаюць каля 5200 га, але яны растуць пераважна на пясчаных глебах.
Фаўна бедная, прадстаўлена марскімі птушкамі (усяго 37 відаў), яшчаркамі, казуркамі, крабамі, пацукамі, чарапахамі. Прырода мясцовага каралавага рыфу таксама бяднейшая, чым на суседніх астравах.
Кірыцімаці афіцыйна абвешчаны запаведнікам, аднак строга ахоўваюцца толькі некалькі зон.
Гісторыя
Археолагамі было выяўлена некалькі старажытных месцаў пасялення палінезійцаў. Яны стала насялялі Кірыцімаці паміж 1200 і 1600 гг. Мяркуецца, што пасяленцы пакінулі востраў з-за працяглай шматгадовай засухі або ў выніку экалагічнага крызісу, які пачаўся з-за неахайнай эксплуатацыі бедных мясцовых рэсурсаў. 24 снежня 1774 г. востраў быў адкрыты Джэймсам Кукам, які даў яму імя Калядаў (Christmas) у гонар надыходзячага свята. Сучасная назва Кірыцімаці з’яўляецца перакладам першапачатковай назвы на мову тунгару. Маракі Кука знайшлі на востраве некалькіх чарапах, але не здолелі адшукаць пітную ваду.
У 1856 г. на востраў выказалі прэтэнзіі ЗША ў сувязі з прадастаўленнем права амерыканскім кампаніям здабываць тут гуана. Аднак запасы гэтага выкапня былі вельмі абмежаванымі, і здабыча так і не пачалася. У 1882 г. брытанскімі прадпрымальнікамі былі створаны какосавыя плантацыі, увезены рабочыя для працы на іх. Але пад час моцнай засухі большасць пальмаў загінула. Рабілася яшчэ некалькі спроб стварыць сталыя паселішчы.
У 1917—1939 гг. Кірыцімаці арандаваў француз Эмануіл Руж’е, які вырошчваў какосы і сістэматычна збіраў інфармацыю пра востраў. Пазней яна была перададзена навукоўцам і апублікавана.
Пад час II Сусветнай вайны на востраве высадзіліся амерыканскія і аўстралійскія войскі. Былі створаны ваенная база, аэрадром, метэаралагічная станцыя. Для абслугоўвання ваенных на востраў былі ўвезены рабочыя з іншых ціхаакіянскіх астравоў.
У 1957, 1958 гг. Вялікабрытанія праводзіла на востраве выпрабаванні ядзернай зброі. У 1962 г. іх праводзілі на востраве ЗША. Да 1975 г. ваенныя пакінулі Кірыцімаці, а на месцы амерыканскай ваеннай базы быў пабудаваны атэль "Джэймс Кук", самы вялікі на востраве.
У 1979 г. Кірыцімаці быў далучаны да Кірыбаці. Хаця востраў з’яўляецца запаведнікам, урад гэтай дзяржавы распрацоўвае некалькі праектаў, якія накіраваны на яго далейшае інтэнсіўнае асваенне.
Эканоміка і інфраструктура
На Кірыцімаці існуе 4 населеныя пункты. Адміністрацыйным цэнтрам і галоўным портам фактычна з'яўляецца паселішча Лондан. Міжнародны аэрапорт размешчаны на поўначы вострава. Чартарныя штотыднёвыя авіярэйсы ў Ганалулу. Працуе 2 школы.
Мясцовае насельніцтва — пераважна тунгару, выхадцы з астравоў Гілберта, — займаецца вырошчваннем какосаў і ловам рыбы. Мясцовыя ўлады імкнуцца развіваць экалагічны турызм. Аднак з-за дарагіх пералёту і харчу (большасць прадуктаў завозіцца звонку) пакуль Кірыцімаці карыстаецца папулярнасцю толькі сярод невялікай групы сёрфераў.
Мабіл (рака)
Мабіл бярэ свой пачатак у месцы зліцця рэк Тамбігбі і Алабама непадалёк ад статыстычна адасобленай мясцовасці Калверт. Упааеў бухту Мабіл Мексіканскага заліва. Пры даўжыні 72 кіламетры, плошча вадазбору — каля 114 000 км². Сярэдні расход вады складае каля 1900 м³/с.
Месіна
Месіна (Messina, Missina, Messana, Μεσσήνη) — горад у італьянскім рэгіёне Сіцылія, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Трэці па велічыні горад на востраве Сіцылія.
Заступнікам горада лічыцца Madonna della Lettera. Свята горада — 3 чэрвеня. Месінскі ўніверсітэт.
NGC 761
NGC 761 (іншыя абазначэнні — UGC 1439, MCG 5-5-36, ZWG 503.64, VV 425, PGC 7395) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Allium haneltii
Allium haneltii — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Узбекістана.
Апісанне
Цыбуліна 10-15 × 5-10 мм. Сцябло вышынёй 10-20 см. Лісткі ў колькасці 2-3, 1-2 мм шырынёй. Калякветнік званочкавы, бялёса-ружова фіялетава жыльных, лісточкі 2-3 мм даўжынёй.
Распаўсюджанне
Эндэмік Узбекістана.
Гарадзішча (Яршэвічы)
Гарадзішча — археалагічны помнік перыяду ранняга жалезнага веку (V стагоддзе да н.э. — V стагоддзе н.э.), размешчаны за 0,6 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Яршэвічы Валожынскага раёна, за 250 м ад вясковых могілак, ва ўрочышчы Замак.
Пляцоўка плоская, роўная, памерам 75×45 м, з паўночнага боку ўмацавана падковападобным валам вышынёй 1,5 м. Вядома з 1838 г., абследавалі ў 1893 г. Ф. В. Пакроўскі, у 1983 г. Э. М. Зайкоўскі. Культурны пласт у шурфах 0,3—0,7 м. Знойдзены 18 фрагментаў штрыхаванай керамікі, абпалены крэмень, шлакі. Адносіцца да культуры штрыхаванай керамікі. Раскопкі не праводзіліся.
Матэрыялы абследавання захоўваюцца ў Інстытуце гісторыі НАН Беларусі.
Сімрысгамн (камуна)
Камуна Сімрысгамн (Simrishamns kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Сконэ ў паўднёвай Швецыі.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 19 125 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 12 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Дабрынёўскі сельсавет
Дабрынё́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Дабрынёва.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Койданаўскага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Койданаўскім раёне БССР. З 23 сакавіка 1932 года ў Койданаўскім нацыянальным польскім раёне. З 29 чэрвеня 1932 года ў складзе Дзяржынскага раёна. З 31 ліпеня 1937 года ў складзе Мінскага раёна. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. З 4 лютага 1939 года ў складзе Дзяржынскага раёна, адначасова ў склад сельсавета з Зенькавіцкага сельсавета Уздзенскага раёна перададзены вёска Александрова і хутар Паддуб’е. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Рубілкаўскага сельсавета (24 населеныя пункты: аграгарадок Томкавічы, вёскі Баравікі, Булынкі, Бяліцкаўшчына, Гарэнаўка, Даўнары, Дзежкі, Жакі, Казлы, Камянное, Краснае, Кулі, Курганне, Лукашына, Пабеднае, Рубілкі, Сакольшчына, Старышча, Сухадолы, Уладзімірова, Чырвоная Зорка, Шабунеўшчына, Юнцаўшчына і Янавічы).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (21 населены пункт) — 1140 чалавек, з іх 88,2 % — беларусы, 7,3 % — рускія, 1,0 % — украінцы.
Урмас От
У́рмас От (Urmas Ott;, , ЭССР, СССР — , , Эстонія) — савецкі і эстонскі спявак і тэлежурналіст.
Біяграфія
Урмас От пачаў сваю кар’еру ў 1980-я на Эстонскім тэлебачанні ў якасці дыктара навінаснай праграмы «Актуальная камера». У 1981—1983 паралельна з дыктарскай працай быў вядоўцам папулярнай музычнай перадачы «Азбука эстрады» («Estraaditähestik»).
Праславіўся пад канец 1980-х у эпоху перабудовы, працуючы вядоўцам папулярнай праграмы «Телевізійнае знаёмства» («Teletutvus»; 1986—1993), якая транслявалася як па Эстонскім тэлебачанні, так і па Цэнтральным тэлебачанні СССР. У 1984 здымаўся ў фільме «Дзве пары і самота» ў ролі Карла.
У 1992—1998 вёў перадачу «Карт-бланш» на Эстонскім тэлебачанні, у 1998—1999 быў вядоўцам нізкі перадачаў-інтэрв’ю «Урмас От з…» на расійскім тэлеканале «РТР».
У 1998 перанёс першы інфаркт, а праз рок стаў выпадковай ахвярай злачыннага нападу на аўтастаянцы, падчас якога атрымаў 9 нажавых раненняў.
У 2001 От вёў перадачу «Жнівеньскае святло» («Augustivalgus») на Эстонскім тэлебачанні.
У 2003—2004 выступаў у ролі каментатара ў перадачы «Найлепшыя шоу свету з Урмасам Отам» на расійскім тэлеканале REN-TV.
У 2003—2006 быў вядоўцам перадачы «Happy Hour» на прыватным эстонскім тэлеканале «Kanal-2», аднак быў вымушаны спыніць уласную тэлевізійную кар’еру з прычыны хваробы.
Памёр ад інфаркту міякарду 17 кастрычніка 2008 у клініцы Тартускага ўніверсітэта, праз тыдзень па паспяховай аперацыі па перасадцы касцявога мозгу.
Урмас От не быў жанаты і не меў дзяцей.
Бібліяграфія
Урмас От быў суўладальнікам выдавецтва SE&JS, якое выдала наступныя яго кнігі:
Уладзімір Баніфатавіч Антановіч
Уладзімір Баніфатавіч Антановіч (, паводле іншых звестак 1830, с. Махноўцы, Бярдзічаўскі павет, Кіеўская губерня — ) — украінскі гісторык, археолаг, этнограф, археограф; адзін з заснавальнікаў украінскай нацыянальнай гістарыяграфіі. Член-карэспандэнт Расійскай АН (1901). Дацэнт (1870), прафесар (1878) Кіеўскага ўніверсітэта.
Біяграфія
Скончыў у 1855 годзе медыцынскі факультэт Кіеўскага ўніверсітэта, кароткі час працаваў урачом у Кіеўскай губерні. У 1860 годзе скончыў гісторыка-філалагічны факультэт Кіеўскага ўніверсітэта. Пад уплывам прафесара М. А. Максімовіча і М. Дз. Іванішава прысвяціў сябе навукова-выдавецкай дзейнасці ў Кіеўскім цэнтральным архіве і Кіеўскай археаграфічнай камісіі. У 1863—1880 гадах галоўны рэдактар Часовай камісіі для разбору старажытных актаў у Кіеве. Доктарская дысертацыя — «Нарыс па гісторыі Вялікага княства Літоўскага да смерці Альгерда» (1878).
З 1870 года дацэнт, з 1878 года прафесар, з 1880 года дэкан гісторыка-філалагічнага факультэта Кіеўскага ўніверсітэта. Кіраўнік Гістарычнага таварыства Нестара-летапісца (з 1881).
Навуковая дзейнасць
На падставе пераважна ім самім выяўленых матэрыялаў напісаў шэраг навуковых даследаванняў, якія вылучаліся навізной фактычнага матэрыялу, самастойнасцю агульнай навуковай пабудовы: «Нарыс адносін польскай дзяржавы да праваслаўя і праваслаўнай царквы» («Очерк отношений польского государства к православию и православной церкви», Кіеў, 1866, 2 выд. Вільня, 1867), «Нарыс гісторыі Вялікага княства Літоўскага да сярэдзіны XV ст.» («Очерк истории Великого княжества Литовского до половины XV столетия», вып. 1, Кіеў, 1878) і інш.
Працы па гісторыі Украіны, Беларусі і Літвы пазней склалі зборнікі «Манаграфіі па гісторыі Заходняй і Паўднёва-заходняй Расіі» («Монографии по истории Западной и Юго-западной России», т. 1, Кіеў, 1885). Кіраваў выданнем «Архіў Паўднёва-Заходняй Расіі», выдаў некалькі тамоў з уступнымі манаграфіямі, якія выходзілі таксама асобнымі выданнямі: «Пра паходжанне шляхецкіх родаў у Паўднёва-Заходняй Расіі» («О происхождении шляхетских родов в Юго-Западной России», Кіеў, 1867), «Нарыс становішча праваслаўнай царквы ў Паўднёва-Заходняй Расіі паводле актаў (1650—1798)» («Очерк состояния православной церкви в Юго-Западной России по актам (1650—1798)», Кіеў, 1871) і інш.
Пад рэдакцыяй A. і К. Казлоўскага выдадзены «Граматы вялікіх князёў Літоўскіх з 1390 па 1569 год» («Грамоты великих князей Литовских с 1390 по 1569 год», Кіеў, 1868). Апублікаваў шэраг мемуарных і эпісталярных крыніц: «Дыярыуш» Ф. Еўлашоўскага (1866), запіскі Міхалона Літвіна «Пра норавы татар, літвінаў і маскавітаў» (1890).
Маціяс Олунд
На драфце 1994 Олунда абрала ў першым раўндзе пад агульным 13 нумарам каманда Ванкувер Кэнакс. Але тры наступныя гады, з-за рознагалоссяў свайго агента з галоўным трэнерам Пэтам Куінам «Кэнакс» з нагоды кантракту, ён гуляў у сябе на радзіме ў камандзе Лулеа. У НХЛ Олунд дэбютаваў у сезоне 1997/1998, і гуляе там да гэтага часу.
За зборную Швецыі Олунд гуляў на трох Алімпійскіх гульнях (1998, 2002, 2006), а таксама трох юніёрскім чэмпіянаце і на двух дарослых.
Альберта Фернандэс
Альберта Анхель Фернандэс  — аргенцінскі палітык, пераможца прэзідэнцкіх выбараў 2019 года. Узначальваў урад краіны ў часы прэзідэнцтва Нестара Кіршнера і, часткова, Крысціна Фернандэс дэ Кіршнер. Пакінуў пасаду 23 ліпеня 2008 года.
Біяграфія
7 чэрвеня 2000 года быў абраны дэпутатам ад горада Буэнас-Айрэс, ад партыі меншасці «Acción por la República», якую ўзначальваў Дамінга Кавалья, міністр эканомікі ў адміністрацыі Фернанда дэ ла Руа. Ён адмовіўся ад гэтага месца пасля прызначэння яго кіраўніком урада. Гэтую пасаду ён захоўваў да ліпеня 2008 года.
18 мая 2019 года быў вылучаны на пасаду прэзідэнта краіны на выбарах 27 кастрычніка 2019 года. Выбары ў Аргенціне праходзілі на фоне маштабнай незадаволенасці палітыкай Маўрысіа Макры, пры яго праўленні ўзровень інфляцыі дасягнуў за год 56 %, а колькасць тых, хто жыве за рысай беднасці, перавысіла траціну насельніцтва (35 %). 28 кастрычніка 2019 года было абвешчана пра перамогу Фернандэса ў першым туры.
Перамога Фернандэса азначае, што экс-кіраўнік краіны Крысціна Фернандэс дэ Кіршнер стане віцэ-прэзідэнтам. Кіршнер кіравала Аргенцінай са снежня 2007 года па снежань 2015 года. Пасля перамогі Макры на яе завялі крымінальную справу аб дзяржаўнай здрадзе. Па версіі следства, яна і яе прыхільнікі нібыта пакрывалі імавернага замоўніка тэракту ўлетку 1994 года ў будынку Аргенцінскага яўрэйскага культурнага цэнтра ў Буэнас-Айрэсе. Гэта быў самы маштабны тэракт у гісторыі Аргенціны: тады загінулі 85 чалавек, звыш 250 атрымалі раненні.
Аляксандр Трафімавіч Сідзенка
Аляксандр Трафімавіч Сідзе́нка (нар. ) — вучоны ў галіне гігіены працы, доктар медыцынскіх навук (1983), прафесар (1996). Ганаровы акадэмік Грузінскай акадэміі навук, член Міжнароднай акадэміі навук па экалогіі і бяспечнай жыццядзейнасці.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Кіеве. Скончыў Пермскі медыцынскі інстытут у 1949 годзе і працаваў урачом па гігіене працы ў горадзе Уфа. Скончыў аспірантуру і выкладаў на працягу 6 гадоў у Данецкім медыцынскім інстытуце. З 1961 года А. Т. Сідзенка ў Беларускім навукова-даследчым інстытуце санітарыі і гігіены. Займаў пасады загадчыка лабараторыі (1969—1996), загадчыка аддзела.
Навуковая і грамадская дзейнасць
У сваёй навуковай дзейнасці А. Т. Сідзенка займаўся тэарэтычнымі і практычнымі праблемамі аздараўлення ўмоў працы і захавання здароўя працуючых. Пад яго кіраўніцтвам упершыню ў СССР распрацавана і ўкаранёна ў вытворчасць шкляных валокнаў прынцыпова новая сістэма паветраабмену, праводзіліся даследаванні па распрацоўцы аздараўленчых мерапрыемстваў у тарфяной, машынабудаўнічай, тэкстыльнай прамысловасці, вытворчасці штучных скур і мінеральных угнаенняў. Упершыню ў Беларусі распрацаваў комплексныя шматпланавыя метадычныя падыходы да ацэнкі рэпрадуктыўнага здароўя жанчын і меры па прафілактыцы захворванняў маці і дзіцяці, што дазволіла падрыхтаваць шэраг нарматыўна-метадычных дакументаў па гігіенічным рэгламентаванні працы жанчын, занятых на вытворчасці мінеральных угнаенняў, шкляных, сінтэтычных і штучных валокнаў, а таксама на прадпрыемствах пластмас, палімераў і шклопластыка.
Аўтар больш за 180 навуковых прац, у тым ліку ў замежных выданнях. Пад кіраўніцтвам А. Т. Сідзенкі падрыхтаваны доктарская і 6 кандыдацкіх дысертацый.
На працягу шэрагу гадоў А. Т. Сідарэнка быў членам Саюзнай праблемнай камісіі «Навуковыя асновы гігіены працы і прафпаталогіі» пры Акадэміі медыцынскіх навук СССР, секцый «Гігіена працы ў асноўных галінах прамысловасці» і «Гігіена працы жанчын», Навуковага савета па праблеме «Ахова працы» Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхніцы пры Савеце Міністраў СССР і УЦСПС, навукова-тэхнічнага савета па прамысловай эстэтыцы пры Міністэрстве сельскагаспадарчага машынабудавання СССР. Таксама уваходзіў у склад рэдакцыйных калегій беларускіх часопісаў «Медыцына працы і прамысловая экалогія» і «Ахова працы».
Тайра Лундгрэн
Тайра Караліна Лундгрэн (Tyra Carolina Lundgren; 9 студзеня 1897 — 20 лістапада 1979) — шведская мастачка і скульптар; працавала з керамікай і шклом, а таксама з тэкстылем.
Біяграфія
Нарадзілася 9 студзеня 1897 года ў Стакгольме ў сям’і прафесара ветэрынарыі Джона Лундгрэна і яго жонкі Эдыт Оберге.
Пасля сямі гадоў навучання ў сярэдняй школе Djursholms samskola яна паступіла ў Стакгольмскую школу мастацтва і дызайну, дзе навучалася ў 1914—1918 гадах.
У 1918—1922 гадах з’яўлялася студэнткай Каралеўскай акадэміі Мастацтваў таксама ў Стакгольме, а ў 1920—1921 гадах Тайра патрапіла ў Еўропу, дзе навучалася скульптуры ў Антона Ханака ў Вене і жывапісу ў Андрэ Лота ў Парыжы. У сталіцы Францыі яна таксама наведвала акадэмію «‎Гранд-Шам’ер».
Атрымаўшы мастацкую адукацыю, Тайра Лундгрэн жыла і працавала ў Францыі і Італіі да 1940 года, пасля чаго, у сувязі з пачаткам Другой сусветнай вайны, вярнулася ў Швецыю. Яна супрацоўнічала з многімі еўрапейскімі керамічнымі кампаніямі і шклянымі заводамі. У Швецыі працавала ў керамічнай майстэрні S:T Eriks Lervarufabrikerі і на фарфоравай фабрыцы Lidköpings porslinsfabrik у Лідчэпінгу, дзе разам з Эйнарам Фарсетам распрацавала калекцыю тавараў для дома.
У 1924—1937 гадах яна працавала з фінскай фабрыкай Arabia, з перапынкамі на паездкі ў Рым і Парыж. Вярнуўшыся на радзіму, Тайры прапанавалі працу ў якасці мастака ва ўласнай студыі на фарфоравай фабрыцы Густаўсберг, дзе яна працавала да 1950 года. Лундгрэн таксама выканала шэраг работ для студыі царкоўнага тэкстылю Licium у Стакгольме.
Большасць яе работ выканана з абпаленай керамікі або бронзы. Важнай тэмай скульптурных твораў Лундгрэн сталі жывёлы, перш за ўсё яна праславілася фігуркамі птушак. Акрамя Швецыі яе мастацтва прадстаўлена ў музеях Еўропы і Паўночнай Амерыкі. У апошнія гады жыцця ў яе была студыя ў мястэчку Фідэ муніцыпалітэта Готланд, і яна ахвяравала калекцыю сваіх карцін мастацкаму музею Готланда. У 1950 годзе Тайра Лундгрэн была ўзнагароджана медалём Litteris et Artibus.
Памерла 20 лістапада 1979 года ў Стакгольме.
Сяргей Розмысл
Сяргей Розмысл (,  —, Аўстралія) — беларускі грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу ў сям’і паштальёна з Гродзеншчыны, якая ў 1922 годзе вярнулася ў Беларусь і пасялілася ў Гудзінішках (цяпер Воранаўскі раён). Удзельнік Беларускай краёвай абароны. Дэлегат на Другі Усебеларускі кангрэс ад Лідскай акругі.
У 1944 годзе выехаў у Германію. Удзельнічаў у XII Пленуме БЦР, які адбыўся 9 мая 1948 года ў Эльвангене, на якім Беларуская цэнтральная рада была абвешчана «выканаўчым і прадстаўнічым на эміграцыі органам незалежнай Беларускай Народнай Рэспублікі».
У 1950 годзе, адзін без сям’і, пераехаў у Аўстралію. Адзін са стваральнікаў аддзела Беларускага аб’яднання ў Аўстраліі ў Мельбурне, у якім займаў розныя пасады, у тым ліку і старшыні краёвага штаба (1955—1969).
Удзельнік Беларускага школьнага камітэта ў Мельбурне ў другой палове 1950-х гадоў. Член царкоўнай рады парафіі Святой Ефрасінні Полацкай (БПЦ) у Мельбурне. Удзельнік Беларускага Цэнтральнага Камітэта ў Вікторыі, Беларускага аб’яднання ў Вікторыі. Член Дэлегатуры БЦР у Аўстраліі.
Трагічна загінуў у аўтамабільнай катастрофе. Пахаваны на могілках Спрынгвейл у Мельбурне.
Вялікае ліставанне Розмысла захавалася ў архіве Дзмітрыя Касмовіча.
Высацк
Вы́сацк (, Высоцк) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзераўноўскага сельсавета.
1845 год у гісторыі астраноміі
1845 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
NGC 760
NGC 760 — падвойная зорка ў сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Allium haussknechtii
Allium haussknechtii — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Сірыі і паўночна-заходнім Іране.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Сірыі і паўночна-заходнім Іране. Яшчэ застаецца сумневам, ці сірыйскія і іранскія расліны, сабраныя ≈ за 750 км адна ад адной, сапраўды належаць да аднаго таксону.
LIGO
LIGO (Laser Interferometer Gravitational-Wave Observatory) — лазерна-інтэрфераметрычная гравітацыйна-хвалевая абсерваторыя. Праект быў прапанаваны ў 1992 годзе Кіпам Торнам, Рональдам Дрыверам з Каліфарнійскага тэхналагічнага інстытута і Райнэрам Вайсам з Масачусецкага тэхналагічнага інстытута. Праект фінансуецца амерыканскім Нацыянальным навуковым фондам. Дасягаючы па кошце 365 мільёнаў даляраў, гэты праект з’яўляецца самым амбіцыйным сярод усіх, які калі-небудзь фінансаваліся фондам. Міжнародная Навуковая Супольнасць LIGO (LIGO Scientific Collaboration, LSC) прадстаўляе сабой групу даследчыкаў, якая расце з кожным годам: каля 40 навукова-даследчых інстытутаў і 600 асобных вучоных, працуюць над аналізам дадзеных, якія паступаюць з LIGO і іншых абсерваторый.
Мэты і задачы
Галоўная задача LIGO — эксперыментальнае выяўленне гравітацыйных хваляў касмічнага паходжання. Гэтыя хвалі ўпершыню былі прадказана ў агульнай тэорыі адноснасці Эйнштэйна ў 1916 годзе, калі яшчэ не існавала тэхналогій, неабходных для іх выяўлення. Упершыню іх існаванне было ўскосна даказана Р. Халсам і Дж. Тэйларам пры вывучэнні пульсара PSR B1913 +16. За гэтае адкрыццё яны былі ўзнагароджаны Нобелеўскай прэміяй па фізіцы ў 1993 годзе.
Абсерваторыя удзельнічае ў праекце Einstein@Home.
Абсерваторыі
LIGO складаецца з двух абсерваторый: у Лівінгстане (штат Луізіяна) і ў Хэнфардзе, аддаленых адзін ад аднаго на 3002 кіламетры. Паколькі хуткасць распаўсюджвання гравітацыйных хваль, як чакаюць, роўная хуткасці святла, гэтая адлегласць дае розніцу ў 10 мілісекунд, якая дасць магчымасць вызначыць кірунак на крыніцу зарэгістраванага сігналу.
Асноўны элемент кожнай абсерваторыі — Г-вобразная сістэма, якая складаецца з двух чатырохкіламетровых плячэй з высокім вакуумам ўнутры. Усярэдзіне такой сістэмы усталёўваецца інтэрферометры Майкельсана, у кожным з плеч якога дзякуючы дадатковым люстэркам ўтвараюцца рэзанатары Фабры-Пяро.
Адначасова з асноўным інтэрферометрам можа быць выкарыстаны «малы» інтэрферометр. Даўжыня пляча такога інтэрферометра удвая менш (2 кіламетры), а рэзкасці рэзанатараў Фабры-Пяро ў плячах тыя ж, што і ў асноўнага інтэрферометра, што адпавядае удвая менш часу згасання. З-за памяншэння часу звону, тэарэтычна разлічаная адчувальнасць малога інтэрферометра супадае з адчувальнасцю асноўнага інтэрферометра на частотах вышэй за 200 Гц, але ўдвая горш на нізкіх частотах.
Абсерваторыя ў Лівінгстана працуе з адным інтэрферометрам у асноўным рэжыме. У 2004 годзе гэты інтэрферометр быў паспяхова ўдасканалены з дапамогай ўстаноўкі заснаванай на гідраўлічных акцюатарах актыўнай сістэмы механічнага шумапрыглушэння. Такая сістэма забяспечвае паслабленне вібрацый на частотах 0,1-5 Гц на парадак. У гэтай паласе сейсмічныя вібрацыі абумоўлены, у асноўным, мікросейсмічнымі хвалямі і антрапагеннымі крыніцамі (дарожным рухам, лесанарыхтоўкамі і інш)
Advanced LIGO
Мяркуецца серыя паляпшэнняў абсерваторыі. Да 2014 года плануецца дасягнуць на парадак лепшай адчувальнасці, чым у антэнах, якія дзейнічаюць у цяперашні час.
LISA
LISA (Laser Interferometer Space Antenna, Касмічная антэна, якая выкарыстоўвае прынцып лазернага інтэрферометра) — сумесны праект НАСА і ЕКА, які плануецца аб’яднаць з LIGO ў даследаванні гравітацыйных хваль. Абсерваторыі будуць успрымаць гравітацыйныя хвалі на розных частотах (частата хваляў, успрыманых LISA, на чатыры — пяць парадкаў ніжэй, чым у LIGO), таму атрыманыя дадзеныя будуць ўзаемадапаўняльная.
Мікола Равенскі
Мікола (Мікалай Якаўлевіч) Равенскі (, маёнтак Капланцы, цяпер Мінскай вобласці — , , ) — беларускі , , музычны крытык.
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся на рэгенцкіх курсах у Маскве і Пецярбургу (1913—1915), скончыў Маскоўскую кансерваторыю (1930). Працаваў рэгентам і настаўнікам спеваў у г. Навагрудак. Збіраў народныя песні Навагрудчыны (архіў загінуў падчас Вялікай Айчыннай вайны). 3 1919 г. у Мінску, кіраўнік хору пры Беларускім рабочым клубе, хормайстар гарадскога тэатра. Удзельнічаў у экспедыцыі, арганізаванай Інстытутам беларускай культуры для збору народных песен на Случчыне ў 1921 г. З 1923 г. у Маскве, дзе падтрымліваў цесную сувязь з беларускім асяродкам, асабліва з У. Дубоўкам, які значна паўплываў на яго творчасць. 3 1930 г. выкладаў у музычным тэхнікуме, Беларускай кансерваторыі. У 1938 г. выключаны з Саюза кампазітараў БССР
У апошнія гады захварэў на рак. Пахаваны ў Лёвене. Помнік на магіле выканаў Міхась Навумовіч.
Творчасць
Падрыхтаваў да друку рукапіс «Характэрныя рысы беларускай народнай песні» (засталася ў рукапісе). Музычную і кампазітарскую дзейнасць пачаў у 1920-я г. Яго творчасць цесна звязана з беларускім фальклорам, па мастацкіх поглядах быў блізкі да літаратурна-мастацкага аб'яднання «Узвышша».
Аўтар апрацовак беларускіх народных песень і песень на вершы М. Багдановіча («Слуцкія ткачыхі» і інш.), Я. Купалы, Я. Коласа («Мой родны кут», «Край наш бедны» і інш.), К. Буйло (гістарычная сюіта «Курган» паводле аднайменнага верша), Ц. Гартнага («Ах ты, Нёман-рака»), З. Бядулі, якія часткова ўвайшлі ў яго «Зборнік песень з нотамі» (1922), беларускай оперы «Браніслава» (лібрэта У. Дубоўкі; у 1930 г. опера канфіскавана). Аўтар першай беларускай аперэты на словы В. Дуніна-Марцінкевіча «Залёты», музыкі на тэксты царкоўных малітваў, у т.л. «Магутны Божа» (на словы Н. Арсенневай). Кампанаваў рэлігійную музыку.
У маскоўскі перыяд жыцця захапіўся фугай, блізкай да беларускай народнай музыкі. Падчас нямецкай акупацыі напісаў музыку для «Пагоні».
У канцы жыцця кіраваў хорам беларускіх студэнтаў у Бельгіі (на гэтай пасадзе яго змяніў Канстанцін Кіслы), з ім даў многа канцэртаў у краінах Заходняй Еўропы.
Галубіца
Галубі́ца (, Голубица) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Цэнтр Галубіцкага сельсавета.
Знаходзіцца за 15 кіламетраў на захад ад г.Петрыкаў, 205 кіламетраў ад Гомеля, 27 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Муляраўка.
ЖГК Аркатрон Мінск
«Аркатрон» — былы беларускі гандбольны клуб з Мінска.
Гісторыя
Клуб быў заснаваны ў 1995 годзе і складаецца з штатных камандаў мужчынаў і жанчын.
Кікуці
Кікуці — прозвішча.
Савет Міністраў Рэспублікі Беларусь
Саве́т Міні́страў Рэспу́блікі Белару́сь — найвышэйшы орган выканаўчай улады, які ажыццяўляе кіраўніцтва сістэмай падпарадкаваных яму рэспубліканскіх органаў дзяржаўнага кіравання і іншых дзяржаўных устаноў, а таксама мясцовых выканаўчых і распарадчых органаў у Беларусі. Савет Міністраў — Урад Рэспублікі Беларусь.
Да прыняцця зменаў і дапаўненняў у Канстытуцыю Рэспублікі Беларусь, прынятых на рэспубліканскім рэферэндуме 24 лістапада 1996 года, Урад Рэспублікі Беларусь афіцыйна называўся Кабінет Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Старшынёй Савета Міністраў з’яўляецца Прэм’ер-міністр. З 1994 года ён прызначаецца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь, з 1996 года — са згоды ніжняй палаты Парламента Рэспублікі Беларусь.
Савет Міністраў Беларусі ў сваёй дзейнасці падсправаздачны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і адказны перад Нацыянальным сходам Рэспублікі Беларусь.
Урад складае свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь.
Намеснікамі Прэм’ер-міністра з’яўляюцца першы намеснік прэм’ер-міністра і намеснікі прэм’ер-міністра.
Склад
У склад Савета Міністраў Беларусі ўваходзяць :
Дзейнасць
Савет Міністраў:
Урад Рэспублікі Беларусь выдае пастановы, якія маюць абавязковую сілу на ўсёй тэрыторыі Рэспублікі Беларусь. Прэм’ер-міністр выдае ў межах сваёй кампетэнцыі распараджэнні.
Адстаўка Урада
Прэм’ер-міністр можа паставіць перад Палатай прадстаўнікоў пытанне аб даверы Ураду па прадстаўленай праграме або з канкрэтнай нагоды. Калі Палата прадстаўнікоў у даверы адмаўляе, Прэзідэнт мае права ў дзесяцідзённы тэрмін прыняць рашэнне аб адстаўцы Урада або аб роспуску Палаты прадстаўнікоў і назначэнні новых выбараў. Пры адхіленні адстаўкі Урад прадаўжае ажыццяўляць свае паўнамоцтвы. Прэзідэнт мае права па ўласнай ініцыятыве прыняць рашэнне аб адстаўцы Урада і вызваліць ад пасады любога члена Урада.
У выпадку адстаўкі або складання паўнамоцтваў Урад Рэспублікі Беларусь па даручэнню Прэзідэнта прадаўжае ажыццяўляць свае паўнамоцтвы да сфарміравання новага Урада.
Прэзідыум Савета Міністраў
Для аператыўнага вырашэння пытанняў, якія ўваходзяць у кампетэнцыю Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, створаны Прэзідыум Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
У склад Прэзідыума Савета Міністраў Беларусі ўваходзяць :
Кабзар
Кабзар (Кобзар) — украінскі вандроўны музыкант, які спявае і акампануе сабе на кобзе — струнным інструменце, падобным да лютні. Для народу кабзары лічыліся маральнымі аўтарытэтамі.
NGC 751
NGC 751 (іншыя абазначэнні — UGC 1431, KCPG 46B, MCG 5-5-35, KUG 0154+329, ZWG 503.62, 6ZW 123, ARP 166, VV 189, PGC 7370) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Гімн В’етнама
Tiến Quân Ca (Маршыруйце Наперад) — нацыянальны гімн В’етнама. Ён быў напісаны Нгуенам Ван Цао ў 1944 годзе. У 1945 годзе песня была зацверджаная гімнам Дэмакратычнае Рэспублікі В'етнам. З 1976 года з'яўляецца гімнам аб'яднанае Сацыялістычнае Рэспублікі В'етнам. У вершы Нгуена Ван Цао 2 слупкі, але ў якасці гімну выкарыстоўваецца толькі першы, бо пасля атрымання незалежнасці ад Францыі другі слупок зрабіўся неактуальным.
Серж Танкян
Серж Танкян (Serj Tankian, арм. Սերժ Թանկյան;, , Ліван) — вакаліст амерыканскага альтэрнатыўнага рок-гурта System of a Down, заснавальнік сольнага праекта Serj Tankian. Танкян займае 26-е месца ў хіт-парадзе «100 лепшых метал-вакалістаў усіх часоў».
Біяграфія
Серж нарадзіўся ў Ліване 21 жніўня 1967 і правёў там дзяцінства. Ва ўзросце 8 гадоў разам з бацькамі і малодшым братам Севаком ён пераехаў у Лос-Анджэлес, дзе пачаў займацца музыкай у армянскай школе «Rose & Alex Philibosi», адначасова вывучаючы маркетынг.
У Лос-Анджэлесе ён далучыўся да вялікага армянскаму супольнасці. У яго ёсць уласны лэйбл Serjical Strike Records, а акрамя таго, ён апублікаваў сваю кнігу вершаў «Cool Gardens». Серж аплачваў першыя выданні кнігі за кошт сваёй невялікай фірмы па вытворчасці праграмнага забеспячэння «Ultimate Solutions».
Серж Танкаян прымаў удзел у запісе альбома «Profanation» групы Біла Ласвелла «Praxis», які выйшаў у 2008 годзе.
Да канца лютага 2011 года Серж абяцаў выпусціць мюзікл пра Праметэя. І такі выпусціў яго. 21 верасні 2010 г выйшаў яго новы альбом Imperfect Harmonies. Музыкант пазней выпусціў EP «Imperfect Remixes» (2011 год). Гэта калекцыя рэміксаў на песні з альбома «Imperfect Harmonies».
12 жніўня 2011 г Танкаян, перад яго чарговым канцэртам у Ерэване, быў узнагароджаны медалём прэм’ер-міністра Арменіі за яго ўклад у прызнанне генацыду армян і за прасоўвання армянскай музыкі.
На 10 ліпені 2012 г. прызначаная дата рэлізу трэцяга сольнага альбома музыкі «Harakiri». "Мы павінны працаваць на мяжы сваёй фантазіі і магчымасцей, каб атрымліваць нечаканыя вынікі. Так што рэліз не будзе падобны на тое, што я рабіў раней: ён значна больш драйвовы і панкаўскі па сваёй сутнасці, з разнастайнымі прымешкамі — ад готыкі да электронікі 80-х, ад цяжкага хэві да эпічнай мелодыкі ", — ахарактарызаваў яго музыка.
10 Чэрвень 2012 у Малібу адбылася вяселле Сержа Танкаяна з Анжелой Мадатян.
Скуруп (камуна)
Камуна Скуруп (Skurups kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Сконэ ў паўднёвай Швецыі.
Скуруп 254-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Скуруп.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 14 941 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 4 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Серж Танкян
Біяграфія
Серж Танкян выступаў на канцэрце ў Лос-Анджэлесе 25 сакавіка 2017 года, спяваў «Дажджы ў Кастамеры» — песню са свету «Песні Лёду і Агню», якая распавядае пра паўстанне дома Рэйнаў з Кастамеры супраць сваіх сюзерэнаў Ланістэраў. Яго спеў песні таксама ўвайшоў у саўндтрэк да восьмага сезона «Гульні тронаў» у 2019 годзе.
Міхась Лужынскі
Міхась Лужынскі (, в. Кабылкі, цяпер  —, ) — дзеяч беларускай дыяспары ў Аўстраліі.
Серж Танкян
Грамадская дзейнасць
Серж Танкян пачаў кампанію, падчас якой звярнуўся да ўладаў ЗША з патрабаваннем прызнаць генацыд армян у Асманскай імперыі ў 1915 годзе. Пра гэта паведамляе Blabbermouth. Ініцыятыва лідара System of a Down прымеркавана да дня памяці ахвяр генацыду армян Axis of Justice.
Міхась Лужынскі
Біяграфія
Бацька працаваў сакратаром воласці. У 1935 годзе сям’я пераехала ў Гарадок, потым у 1939 годзе ў Палачаны. У 1941 годзе скончыў сямігодку ў Хажове. А ў 1942 годзе пайшоў у гандлёвую школу ў Маладзечне, дырэктарам якой быў Барыс Кіт. Правучыўся там два гады. Быў сябрам СБМ.
Серж Танкян
Грамадская дзейнасць
Адной з складнікаў кампаніі стаў відэаролік, у якім Танкян і яго аднадумцы (у тым ліку кангрэсмен Адам Шыф) заклікалі прэзідэнта ЗША Барака Абаму афіцыйна прызнаць генацыд армянскага народа падчас падзей 1915 года. Таксама Танкян заклікае гледачоў відэа датэлефаноўвацца ў Белы дом і прасіць Абаму «пакласці канец міжнароднаму прызнанню невінаватасці Турцыі ў масавых забойствах армян» ў першай чвэрці XX стагоддзя.
У сваім відэазвароце Танкян заявіў, што «Барак Абама з’яўляецца адзіным прэзідэнтам Амерыкі, які сапраўды можа паспрыяць таму, каб ЗША і сусветная супольнасць аказалі супраціўленне паўсюднай нялюдскасці». Рэжысёрам 4-хвіліннага кліпа выступіў Ара Союджан, які супрацоўнічаў з Танкяном і раней — ён зняў для спевака кліп на кампазіцыю «Money».
Акрамя таго, Танкян напісаў вялікі артыкул, у якой распавёў гісторыю генацыду армянскага народа і растлумачыў, чаму яго так моцна турбуе гэтая тэма — яго бабулі і дзядулі былі жорстка забітыя. Нарэшце, у рамках кампаніі група Axis of Justice выступіла на Лос-Анджэлесу, радыёстанцыі 90.7 KPFK.
Міхась Лужынскі
Біяграфія
Пасля закрыцця гандлёвай школы запісаўся добраахвотнікам у школу люфтвафэ і разам з іншымі 46 хлопцамі быў вывезены ў Польшчу, а потым — у Германію. У 1945 годзе апынуўся ў беларускім лагеры Ватэнштат (Германія), дзе ў 1946 годзе пазнаёміўся з будучай жонкай Надзеяй. Ажаніўся ў канцы 1948 года, а ў канцы 1949 года выехаў з жонкай у Аўстралію.
Сям’я пасялілася ў Сіднеі. Спачатку працаваў электраманцёрам. Потым, скончыўшы інжынерныя курсы, пайшоў па службовай лесвіцы ўгору, быў інспектрам пры пабудове электрычных ліній. У 1979 годзе пачаў невялікі бізнес — займаўся пакупкай і продажам драўніны.
Ад самага пачатку актыўна ўдзельнічаў у беларускім грамадскім жыцці Аўстраліі, быў сябрам Беларускага Аб’яднання ў Аўстраліі, узначальваў Беларускае аб’яднанне ў Новым Паўднёвым Уэльсе (1951—1953), рэдагаваў часопіс «Новае жыццё», быў старшынёй Беларускага грамадска-культурнага клуба.
На працягу 17 гадоў яго голас гучаў на аўстралійскіх радыёхвалях, з 1976 да 1993 года (з 1983 года рабіў перадачы аднаасобна).
У ліпені 2011 года яму стала кепска падчас турыстычнай паездкі ў Санкт-Пецярбург. Памёр у шпіталі Санкт-Пецярбурга. Верагодна, збіраўся наведаць Беларусь.
Allium hedgei
Allium hedgei — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Афганістана. Цесна звязаны з.
Апісанне
Тычынкавыя ніткі карацейшыя за лісточкі калякветніка. Вонкавыя тычынкавыя ніткі з двума тупымі зубчыкамі ў аснове. Унутраныя тычынкавыя ніткі з 3 (5) выступамі.
Распаўсюджанне
Эндэмік паўночнага Афганістана.
Грэчаскі міжземнаморскі ўніверсітэт
Грэчаскі міжземнаморскі ўніверсітэт (Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο) — грэчаская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай на востраве Крыт.
Агульная характарыстыка
Грэчаскі міжземнаморскі ўніверсітэт быў заснаваны 25 красавіка 2019 года на востраве Крыт шляхам зліцця некалькіх меньшых навучальных устаноў, які дзейнічалі раней. Вучэльня мае кампусы ў некалькіх буйнейшых гарадах вострава. Сёння ён складаецца з шасці факультэтаў-школ, на якіх навучаецца больш за 12 000 студэнтаў і аспірантаў і працуе каля 400 выкладчыкаў і навуковых супрацоўнікаў.
Капусцічы
Капу́сцічы (, Капустичи) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1847 г. вёска маёнтка Янушова Вілейскага павета Віленскай губерні, валоданне памешчыка В. Корсака, 6 двароў, 52 жыхара. У 1904 г. вёска Крывіцкай воласці Вілейскага павета, 77 жыхароў. У 1908 г. 16 двароў, 135 жыхароў. У 1921 г. вёска ў складзе гміны Крывічы Вілейскага павета Віленскага ваяводства, 24 двары, 152 жыхара. З 12.10.1940 г. у Пузыроўскім сельсавеце Крывіцкага раёна Вілейскай, з 20.09.1944 г. Маладзечанскай, з 20.01.1960 г. Мінскай абласцей, з 25.12.1962 г. у Мядзельскім раёне.