cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Японскае імя
Мужчынскія імі
Аднасімвальныя імёны чытання кун'ёмі пераважна ўтвораны ад дзеясловаў (у слоўнікавай форме — канчатак -у) альбо прыметнікаў у старой заключнай форме (канчатак -сі). Прыклады: Каору (馨) — ад дзеяслова 馨る каору — «пахнуць»; Хіросі (広) — ад прыметніка 広い хірой — «шырокі». Таксама сустракаюцца імі он'ёмі-чытання з аднаго іерогліфа. Прыклад: Дзюн (遵).
У імях з двума кандзі часта ўжываюцца іерогліфы-паказчыкі мужчынскага імя (ідуць за асноўным кампаненьам): 男 (-о, «мужчына»), 夫 (-о, «муж»), 雄 (-о, «мужны»), 郎 (-ро:, «сын»), 朗 (-ро:, «ясны»), 樹 (-кі, «дрэва»), 哉 (-я, усклік), 吾 (-го, «я»), 彦 (-хіко, «прынц»), 助 (-сукэ, «памочнік») і іншыя Кожны такі іерогліф таксама паказвае праз якое чытанне павінна чытацца імя, напрыклад, амаль усе імі з кампанентам 朗 ро: чытаюцца праз он'ёмі.
Трохсімвальныя імі таксама часта маюць свой двухсімвальны часта ўжываны паказчык: 之助 «гэта памочнік» носукэ, 太郎 «старэйшы сын» таро:, 次郎 «другі сын» дзіро:, 之進 носін і інш. Але часта сустракаюцца імі, якія складаюцца з двух кандзі + адзін кампанент-паказнік.
Чатырохсімвальныя мужчынскія імі сустракаюцца даволі рэдка.
Вельмі рэдка сустракаюцца мужчынскія імі, запісаныя толькі канай.
Жаночыя імі
Японскія жаночыя імі, у адрозненне ад мужчынскіх, у большасці выпадкаў маюць простае чытанне праз кун'ёмі, выразны і зразумелы сэнс. Большасць жаночых імяў складзена праз схему «асноўны кампанент+паказчык», аднак сустракаюцца імі без кампанента-паказчыка. Часам жаночыя імі могуць быць запісаны цалкам хіраганай ці катаканай. Таксама часам сустракаюцца імі з чытаннем он'ёмі, а таксама толькі ў жаночых імях сустракаюцца новыя некітайскія запазычанні (гайрайго).
Асноўны кампанент
Жаночыя імі можна падзяліць на некалькі тыпаў у залежнасці ад значэння асноўнага кампанента. Большасць імяў трапляюць у групу з абстрактным значэннем. Часцей усяго ў такіх імях ужываюцца кампаненты 美 мі «прыгажосць», 愛 ай «любоў», 安 ан «спакой», 知 ці «мудрасць», 優 ю: «пяшчота», 真 ма «праўда» і іншыя. Звычайна імі з такімі кампанентамі даюць у якасці пажадання на будучыню.
Другі распаўсюджаны тып жаночых імяў — з кампанентамі жывёл ці раслін. Імі з кампанентам жывёл часта давалі ў мінулым, напрыклад, з кампанентам чатырохногіх жывёл (накшталт 虎　«тыгр» альбо 鹿 «алень»), яны лічыліся спрыяльнымі здароўю. Гэта традыцыя амаль адышла, такія імі лічацца старамоднымі. Адзіным выключэннем пакуль з'яўляецца кампанент 鶴 «журавель». Імі, што ўтрымліваюць кандзі, звязаныя з раслінным светам, да гэтай пары шырока распаўсюджаны, часта сустракаюцца кампаненты 花 хана «кветка», 稲 інэ «рыс», 菊 кіку «хрызантэма», 竹 такэ «бамбук», 桃 момо «персік», 柳 янагі «іва» і іншыя.
Існуюць таксама імі з лічэбнікамі, але яны нешматлікія і сустракаюцца радзей. Гэтыя імі магчыма засталіся ад старой традыцыі называць дзяўчат заможных сем'яў па парадку нараджэння. Найбольш распаўсюджаны кампаненты 千 ці «тысяча», 三 мі «тры», 五 го «пяць» і 七 нана «сем».
Сустракаюцца таксама імі са значэннямі пор года, з'яў прыроды, часу сутак і інш. — даволі шматлікая група. Прыклады кампанентаў: 雪 юкі «снег», 夏 нацу «лета», 朝 аса «раніца», 雲 кумо «воблака».
Часам асноўны кампанент запісваецца хіраганай ці катаканай, нягледзячы на тое, што яго можна запісаць і праз кандзі. Варта адзначыць, што запіс пэўнага імя заўсёды нязменны, у адрозненні ад слоў, якія могуць пісацца альбо канай, альбо іерогліфамі ці ў змяшаным варыянце. Гэта значыць, калі жаночае імя пішацца хіраганай, то так яно і павінна заўсёды запісвацца, нягледзячы на тое, што па сэнсе яго можна запісаць іерогліфам.
У жаночых імях таксама сустракаюцца некітайскія запазычанні (гайрайго). Такія імі пакуль даволі рэдкія і адчуваюцца экзатычнымі і моднымі. Прыклады: あんな Анна, まりあ Марыа, えみり Эміры, れな Рэна, りな Рына.
Паказальны кампанент
У жаночых імях з двух і болей кандзі у канцы імя звычайна прысутнічае кампанент, што позначае імя жаночым. Таксама, які і ў мужчынскіх, ад кампанента часта залежыць тое, як чытаецца ўсё імя — праз он'ёмі альбо прах кун'ёмі.
Другім па частаце ўжывання з'яўляецца кампанент 美 мі «прыгажосць» (да 12 %), у адрозненне ад большасці іншых паказальных кампанентаў, ён можа сустракацца не толькі ў канцы, але і ў пачатку, і ў сярэдзіне імя. Прыклады: 富美子 Фуміко, 美恵　Міэ, 和美　Кадзумі.
Яшчэ 5 % японскіх жаночых імён утрымліваюць кампанент 江 э «бухта». Прыклады: 瑞江 Мідзуэ, 廣江 Хіроэ.
Мікалаеўка 2
Мікала́еўка 2 (, Миколаевка 2) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Палыкавіцкага сельсавета.
Японскае імя
Паказальны кампанент
Існуюць і іншыя кампаненты, кожны з якіх сустракаецца у меней чым 4 % жаночых імёнаў: 代 ё «эра», 香 ка «пах», 花 ка «кветка», 里 ры «мера даўжыні ры» (часта ўжываецца фанетычна), 奈 на (выкарыстоўваецца фанетычна), 織 оры «тканіна» і іншыя.
Мікалаеўка 2
У 1954—1960 гадах цэнтр Мікалаеўскага сельсавета.
Японскае імя
Паказальны кампанент
У імях, запісаных канай, паказальны кампанент пішацца таксама канай. Прыклады: ゆかこ Юкако, やさこ Ясако, せよみ Сэёмі. Але часам паказальны кампанент запісваецца іерогліфам, а асноўны канай. Прыклады: アイ子 Айко, むつ美　Муцумі.
У гайрайго-імях паказальныя кампаненты не ўжываюцца.
Існуюць жаночыя імі, што складаюцца з некалькіх кандзі, але не маюць паказальнага кампанента. Прыклады: 皐月 Сацукі, 小巻 Комакі.
Базіліка Святога Арханёла Міхаіла (Кракаў)
'''Касцёл Св. арханёла Міхаіла''' і прылеглы да яго кляштар паўлінаў — сакральны комплекс у Кракаве (Польшча). Цяпер часта называецца Скалка або на Скалцы.
Гісторыя
Паводле легенды, даўней тут стаяла паганская святыня. У XI стагоддзі на ейным месцы паўстаў раманскі касцёл у гонар св. Міхаіла Арханёла, які належаў да створанага кракаўскага біскупства. Шостым па ліку біскупам Кракава быў Станіслаў са Шчапанава, у 1079 годзе за здраду прысуджаны каралём Баляславам II Смелым да смяротнага пакарання. Пазней, аднак, кароль быў выгнаны з краіны, а біскуп Станіслаў прызнаны святым і ў 1253 годзе кананізаваны. Падставай кананізацыі Папа Інакенцій IV назваў цуды, што чыніліся над труной біскупа; яго парэшткі былі перанесены ў кафедру, а касцёл на Скалцы ў дапаўненне да тытула атрымаў імя Св. Станіслава і стаў месцам пілігрымак. Так, у 1270 годзе пілігрымку сюды здзейсніў венгерскі кароль Стэфан V разам з жонкаю і дзецьмі.
У XIV стагоддзі Казімір III Вялікі паставіў гатычную святыню. 25 сакавіка 1471 года на просьбу Яна Длугаша кароль Казімір Ягелончык перадае касцёл айцам-паўлінам.
У 1732 годзе паўстае план перабудовы касцёла ў барочным стылі. Перабудова пачалася ў наступным года, стары касцёл быў разбураны дазвання і збудаваны ў камяні наноў. У 1734 годзе выкапаныя і перанесеныя косткі Яна Длугаша, які быў пахаваны ў касцёле. Падчас перабудовы з-за фінансавых непаразуменняў некалькі разоў мяняліся будаўнікі, а разам з імі і планаваны выгляд касцёла. 4 ліпеня 1749 касцёл асвечаны, у 1751 кансэкраваны пад тытулам святых Арханёла Міхаіла і біскупа Станіслава. Прызначанае штогадовае свята кансэкрацыі ў трэцую нядзелю пасля Вялікадня. У 1792 косткі Яна Длугаша перапахаваныя ў касцёльнай крыпце.
Акупацыйныя ўлады ў 1836 годзе стварылі ў кляштары турму для палітычных вязняў. У 1848—1858 года частка кляштарных будынкаў аддадзеная пад кашары для аўстрыйскага войска.
У 1880 годзе архітэктар Тэафіл Жэбраўскі паставіў у крыпце касцёла «труны заслужаных», куды ўрачыста перанесеныя рэшткі Яна Длугаша. У 1889 годзе з ініцыятывы прыёра паўлінаў Аброзія Федаровіча пачынаецца рэстаўрацыя касцёла. 12 красавіка Федаровіч публікуе адозву да ўсіх палякаў «У справе рэстаўрацыі касцёла на Скалцы», дзе заклікае ахвяраваць хоць бы маленькія ўнёскі на рэстаўрацыю святыні.
3 лістапада 1889 касцёл асвечаны з удзелам кардынала Альбіна Дунаеўскага. У 1890 з нагоды сканчэння рэстаўрацыі на фасадзе святыні ўмураваная таблічка з датай. У 1892 на прыступках ля ўваходу змешчаныя імёны ахвярадаўцаў, якія далі найбольшыя сумы на рэстаўрацыю святыні.
Чарговая рэстаўрацыя пачынаецца ў 1927 годзе, хоць цягам усяго папярэдняга перыяду адбываліся дробныя дабудовы і дапаўненні.
У 1940 нацысты вывезлі са Скалкі срэбны залачоны рэлікварый пачатку XVI стагоддзя, на яім быў выяўлены біскуп Станіслаў у пантыфікацыйным строі ў момант уваскрэшання.
У 1950 годзе пачынаюцца кансервацыйныя працы. Адноўлены фасад, закладзеная новая тынкоўка, упарадкаваная пляцоўка перад кляштарам і касцёлам, адноўленыя труны заслужаных.
У 1979 годзе касцёл наведаў Папа Ян Павел II. У 2005 годзе з нагоды 750-й гадавіны кананізацыі святога Станіслава Папа Бенедыкт XVI надаў касцёлу тытул малой базілікі.
8 мая 2008 года на дзядзінцу ля касцёла быў асвечаны Алтар трох тысячагоддзяў.
Крыпта заслужаных
У крыпце пахаваныя:
Санкт-Пецярбургская дзяржаўная Тэатральная бібліятэка
Санкт-Пецярбургская дзяржаўная Тэатральная бібліятэка (Санкт-Петербургская государственная Театральная библиотека, вуліца Дойліда Росі, 2) — найстарэйшая тэатральная бібліятэка Расіі. Заснавана ў 1756 годзе як бібліятэка расійскага Прыдворнага тэатра. У гады Вялікай Айчыннай вайны не спыняла працу. У фондах (1990) каля 490 тыс. адзінак захоўвання. Бібліятэка мае зборы літаратуры па гісторыі і тэорыі тэатра, рукапісныя матэрыялы (дзённікі, пісьмы, фонд «Руская драматургія»), калекцыю балетных лібрэта, фонды труп французскіх і нямецкіх тэатраў, драматычнай цэнзуры, архівы дзеячоў рускай сцэны, эскізы спектакляў, калекцыю газетных выразак. У бібліятэцы 2 чытальныя залы на 50 месцаў. Вядзе даведкава-бібліяграфічную працу па пытаннях тэатра і драматургіі.
Марселіна Санз дэ Саўтуола
Дзяцінства
У дзяцінстве захапляўся прыродазанаўчымі навукамі, такімі як батаніка і геалогія. Так, у 1866 годзе ім былі прапанаваны нататкі па акліматызацыі эўкаліпта ў Кантабрыі.
Публікацыя і прызнанне адкрыцця
Саўтуола і Пьера апублікавалі вынікі даследвання ў 1880 годзе, далей абодва атрымалі грамадскае прызнанне. Але навуковае грамадства тады не жадала прыймаць так званыя «картыны старажытнасці». Французскія спецыялісты, на чале якіх быў Габрыэль дэ Мартылье, былі асабліва радыкальна настроены супраць Саўтуолы і Пьера. Іх вынікі былі громка асмяяны на дагістарычным кангрэсе ў Лісабоне (1880). З-за таго, што выявы былі высокай мастацкай якасці і былі выключнаага стану цэласці, Саўтуола быў абвінавачаны ў падробке. Яго землякі сцвярджалі, што картыны былі падрыхтваны сучасным мастаком па заказу Саўтуолы.
Саўтуола памер 2 чэрвеня 1888 года з кляймом падманшчыка; адной з прычын смерці стала псіхічная траўма.
У 1902 годзе дзякуючы новым раскопкам у пячоры было даказана, што выявы былі намаляваны ў перыяд паміж 11000 і 19000 гадоў назад, гэта значыць у эпоху каменнага века. Яшчэ ў 1895 годзе адбіткі, падобныя да знойдзеных Саўтуолай, былі знойдзены ва Францыі, але ніхто на жадаў абвяшчаць аб гэтым, пакуль падобныя выявы не былі таксама знойдзены ў пячорах Фон дэ Гом і Камбарэль. Выдатны французскі археолаг Эміль Картальяк які быў адным з вядучых крытыкаў, рашуча прызнаў сваю памылку ў вядомым артыкуле «Mea Culpa d'un skeptique» апублікаванай у часопісе «L'Antropologie», таксама Катальяк выказаў сваё захапленне Саўтуолай.
У 2016 годзе аб адкрыцці Марсэліна і Марыі Саўтуолы рэжысёр Х’ю Хадсан зняў фільм Альтаміра.
Сям'я
Дачка Марыя выйшла замуж за біскайскага буржуа Бацін. Сучасныя ўладальікі Grupo Santander з'яўляюцца патомкамі Саўтуолы.
Чарлз Бэбідж
Чарлз Бэбідж (Charles Babbage;, Лондан — ) — англійскі матэматык, вынаходнік першай аналітычнай вылічальнай машыны. Замежны член-карэспандэнт Імператарскай акадэміі навук у Санкт-Пецярбургу (1832). Працы па тэорыі функцый, механізацыі ліку ў эканоміцы. Сканструяваў і пабудаваў (1820—1922) машыну для табулявання. У 1833 годзе распрацаваў праект універсальнай лічбавай вылічальнай машыны — правобраз сучаснай ЭВМ.
.zw
Toppdomän
Белая гвардыя (раман)
Раман апавядае пра сям’ю рускіх інтэлігентаў і іх сябрах, якія перажываюць сацыяльны катаклізм грамадзянскай вайны. Раман шмат у чым аўтабіяграфічны, амаль ва ўсіх персанажаў ёсць прататыпы — сваякі, сябры і знаёмыя сям’і Булгакавых. Дэкарацыямі рамана сталі вуліцы Кіева і дом у якім жыла сям’я Булгакавых у 1918 годзе. Хоць рукапісы рамана не захаваліся, булгаказнаўцы прасачылі лёс шматлікіх прататыпаў персанажаў і даказалі амаль дакументальную дакладнасць і рэальнасць апісваных аўтарам падзей і персанажаў.
Твор задумваўся аўтарам, як маштабная трылогія, якая ахоплівае перыяд грамадзянскай вайны. Частка рамана была ўпершыню апублікавана ў часопісе «Расія» ў 1925 годзе. Цалкам раман быў упершыню апублікаваны ў Францыі ў 1927—1929 гг. Крытыкай раман быў успрыняты неадназначна, — савецкі бок крытыкаваў гераізацыю пісьменнікам класавых ворагаў, эмігранцкі бок — крытыкаваў лаяльнасць Булгакава да Савецкай улады.
Старшыня Савета Міністраў Італіі
Старшыня Савета Міністраў Італіі (Presidente del Consiglio dei Ministri) — кіраўнік урада Італьянскай Рэспублікі.
Фармальна прызначаецца на пасаду прэзідэнтам краіны, але рэальна з’яўляецца прадстаўніком парламенцкай большасці.
Старшыня Савета Міністраў кіруе дзейнасцю ўрада і на практыцы з’яўляецца кіраўніком краіны, прадстаўляе Італію на сустрэчах глаў дзяржаў і ўрадаў. Старшыня Савета Міністраў падае на зацвярджэнне прэзідэнту спіс членаў урада. Ён змацоўвае сваім подпісам усё законы, падпісаныя прэзідэнтам.
Адноснай слабасцю пасады Старшыні Савета Міністраў у Італіі з’яўляецца немагчымасць для яго вызваліць ад пасады індывідуальных міністраў. У пэўнай ступені з гэтым звязана частая змена глаў урадаў, а таксама частая фармальная змена ўрадаў без замены старшыні. Гэтак, Альчыдэ дэ Гасперы, які займаў гэту пасаду ў 1945—1953, фармальна ўзначальваў восем розных урадаў. 22 лютага 2014 года Старшынёй Савета міністраў прызначаны Матэа Рэнцы. Па выніках рэферэндума Рэнцы падаў ў адстаўку і міністр замежных спраў ў ягоным кабінеце Паала Джэнцілоні быў прызначаны новым прэм’ер-міністрам. 1 чэрвеня 2018 года Старшынёй Савміна па выніках кааліцыйных перамоў пасля перамогі апазіцыі на выбарах быў прызначаны Джузэпэ Контэ.
Джыцім (гміна)
Джы́цім (Drzycim) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Свецкага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Джыціме. Плошча гміны складае 107,92 км². Станам на 2004 год у гміне Джыцім пражывалі 5075 чалавек, шчыльнасць — 47 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Бумердэс (правінцыя)
Бумердэс — адзін з сарака васьмі вілаяў у Алжыры, які знаходзіцца на поўначы краіны. Правінцыя мае доўгую гісторыю, на яе тэрыторыі захаваліся руіны старажытных фінікійскмх і рымскіх гарадоў. Адміністрацыйны цэнтр — Бумердэс. Плошча — 1 591 км², насельніцтва 795 019 (на 2008 год).
Міхаіл Паўлавіч Катлавец
Біяграфія
Міхаіл Катлавец нарадзіўся 25 кастрычніка 1914 года ў вёсцы Лешня (цяпер — Мазырскі раён Гомельскай вобласці). У 1938 годзе ён скончыў Мінскі педагагічны інстытут. У тым жа годзе Катлавец быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1941 годзе ён скончыў курсы малодшых камандзіраў пры Харкаўскім танкавым вучылішчы. З чэрвеня таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Да студзня 1944 года гвардыі капітан Міхаіл Катлавец камандаваў танкавым батальёнам 41-й гвардзейскай танкавай брыгады 2-га Украінскага фронта. Вызначыўся падчас вызвалення Украінскай ССР.
7 студзеня 1944 года батальён Катлаўца удзельничаў у баі за станцыю Лелекаўка на захадзе ад Кіраваграда, знішчыўшы 7 танкаў ворага. 13 красавіка 1944 года батальён пераправіўся праз Днестр у раёне вёскі Грыгарыёпальскага раёна Малдаўскай СССР і захапіў плацдарм на яго заходнім беразе. Развіўшы з плацдарма наступленне ён паспяхова прарваў варожую абарону на дзяржаўнай мяжы СССР з Румыніяй. У тых баях Катлавец асабіста знішчыў 4 танкі і 2 САУ ворага. 6 кастрычніка 1944 года ён загінуў у баі. Пахаваны ў Ціраспалі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і паказаныя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі капітан Міхаіл Катлавец пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнам Леніна, двума ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Аляксандра Неўскага, Айчыннай вайны 1-й ступені і Чырвонай Зоркі, шэрагам медалёў.
У гонар Катлаўца названыя вуліцы ў Ціраспалі, Кішынёве, Мазыры в. Лешня.
Медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»
Медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» Заснавана Указам Прэзідыума ВС СССР ад 9 траўня 1945 года. Аўтары медалі — мастакі Я. М. Раманаў і І. К. Андрыянаў. Медалём «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» Ўзнагароджваліся: усе вайскоўцы і асобы штатнага саставу, якія прымалі непасрэдны ўдзел на франтах Айчыннай вайны, або забяспечвацца перамогу сваёй працай у ваенных акругах ў шэрагах Чырвонай Арміі, Ваенна-Марскога Флота і войскаў НКУД ; усе вайскоўцы і асобы штатнага саставу, якія служылі ў перыяд Вялікай Айчыннай вайны ў складзе дзеючай Чырвонай Арміі, Ваенна-Марскога Флота і войскаў НКУС, але якія выбылі з іх па прычыне ранення, хваробы ці калецтва, а таксама перведзеныя рашэннем дзяржаўных і партыйных арганізацый на іншую працу па-за арміі. Паводле дадатка да Палажэння аб медалю, зацверджанага пастановай Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 1945/07/05, медалём «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» ўзнагароджваўся таксама асабісты склад органаў Народнага Камісарыята Ўнутраных Спраў і Народнага Камісарыята Дзяржаўнай Бяспекі СССР. Медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» носiцца на левай грудзіне i пры наяўнасцi iншых медалёў СССР размяшчаецца пасля медаля «За абарону Савецкага Запаляр'я». Асобы, узнагароджаныя медалём «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» таксама мелі права на ўзнагароджанне юбілейнымі медалямі:
Медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» Вырабляецца з латуні і мае форму правільнага круга дыяметрам 32 мм. На вонкавым боку медаля профільнае выява І. В. Сталіна, ў форме маршала Савецкага Саюза, павернутая у левы бок. У верхняй частцы медаля па акружнасці надпіс «Наша справа правая», у ніжняй частцы па акружнасці надпіс «Мы пераможам» .На адваротным боку медаля надпісы: па акружнасці — «За перамогу над Германіяй», у цэнтры — "У Вялікую Айчынную вайну 1941—1945 ГГ. ", у ніжняй частцы — пяціканечная зорка. Усе надпісы і малюнкі на медалі выпуклыя. Медаль пры дапамозе вушка i кальца мацуецца да пяцікутнай калодкай, абцягнутай шаўковай муаравай стужкай шырынёй 24 мм. На стужцы пяць аднолькавых па шырыні палосак чаргуюцца паміж сабой — тры чорнага і два аранжавага колеру. Краі стужкі абрамленыя вузенькімі аранжавымі палоскамі.
Агульная сонная артэрыя
Агульная сонная артэрыя (arteria carotis communis) — парная артэрыя, бярэ пачатак у грудной поласці, правая ад плечагалаўнога ствала (truncus brachiocephalicus) і левая — ад дугі аорты (arcus aortae), таму левая агульная сонная артэрыя на некалькі сантыметраў даўжэйшая за правую. Забяспечвае крывёй мозг, органы зроку і вялікую частку галавы. Агульная сонная артэрыя падымаецца амаль вертыкальна ўверх і выходзіць праз apertura thoracis superior ў абсяг шыі. Тут яна размяшчаецца на пярэдняй паверхні папярочных атожылкаў шыйных пазванкоў і навакольных цягліц, збоку ад трахеі і стрававода, ззаду грудзіна-ключыца-соскападобнай цягліцы і ператрахельнай пласцінкі фасцыі шыі з закладзенай у ёй лапаткава-пад'языковай цягліцай, (musculus omohyoideus). Звонку ад агульнай соннай артэрыі размяшчаецца ўнутраная ярмовая вена (vena jugularis interna), а ззаду ў жалабку паміж імі — блукаючы нерв (nervus vagus). Агульная сонная артэрыя на ўсім працягу адгалінаванняў не дае і на ўзроўні верхняга краю шчытападобнага храстка дзеліцца на:
Прылукі (Карэліцкі раён)
Прылу́кі (, Прилуки) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мірскага сельсавета.
У 1940—1961 гадах цэнтр Прылуцкага сельсавета.
Ліпава 1
Лі́пава 1 (, Липово 1) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Узмёнскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Лявонпаль Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
PMID
PMID (ад PubMed Identifier, ) — унікальны ідэнтыфікацыйны нумар, які прысвойваецца кожнай публікацыі, апісанне, анатацыя ці поўны тэкст якой захоўваюцца ў базе даных PubMed.
Дапушчаецца адначасовы пошук некалькіх публікацый па іх PMID (з удакладняючым   ці без яго), уведзеным у пошукавы радок PubMed праз прабел — напрыклад, .
Ідэнтыфікатары PMID, прысвоеныя публікацыям у PubMed, ніколі больш не змяняюцца і не выкарыстоўваюцца паўторна.
Сонная хвароба
Афрыканскі трыпанасамоз або сонная хвароба  — паразітарная хвароба людзей і жывёл. Выклікаецца паразітамі віду Trypanosoma brucei. Існуе два тыпы ўзбуджальнікаў, якія інфіцыруюць людзей: Trypanosoma brucei gambiense (T.b.g) і Trypanosoma brucei rhodesiense (T.b.r.). T.b.g выклікае звыш 98 % выяўленых выпадкаў захворвання. Абодва звычайна перадаюцца праз укус інфіцыраванай мухі цэцэ і найчасцей сустракаюцца ў вясковай мясцовасці.
Першапачаткова, на першай стадыі захворвання, з'яўляюцца ліхаманка, сверб, галаўны і сустаўны боль. Гэтыя сімптомы праяўляюцца ў перыяд ад аднаго да трох тыдняў пасля ўкусу. Праз некалькі тыдняў ці месяцаў наступае другая стадыя захворвання, якая пачынаецца з зацямнення свядомасці, парушэння каардынацыі, здранцвення і трывожнага сну. Дыягностыка праводзіцца паводле вынікаў мазкоў крыві ці аналізу вадкасці лімфатычных вузлоў. Часта неабходная спіннамазгавая пункцыя для адрознення першай і другой стадый захворвання.
Папярэджанне сур'ёзнага захворвання ўключае скрынінг групы рызыкі з дапамогай аналізаў крыві на ўзбуджальнік T.b.g. . Лячэнне прасцей ажыццяўляць пры ўмове ранняй дыягностыкі і да з'яўлення неўралагічных сімптомаў. Лячэнне на першай стадыі праводзіцца з дапамогай медыкаментаў пентамідыну ці сураміну. Лячэнне на другой стадыі ўключае эфларнітын ці спалучэнне ніфуртымоксу і эфларнітыну супраць узбуджальніка T.b.g. . Нягледзячы на тое, што меларсапрол эфектыўны супраць абодвух узбуджальнікаў, ён звычайна ўжываецца толькі супраць T.b.r. з-за наяўнасці сур'ёзных пабочных эфектаў.
Хвароба рэгулярна з'яўляецца ў некаторых рэгіёнах субсахарскай Афрыкі, група рызыкі складае прыблізна 70 мільёнаў чалавек з 36 краін. У 2010 годзе ад захворвання загінула 9 000 чалавек, у параўнанні з 34 000 у 1990 годзе. На цяперашні момант інфіцыравана прыблізна 30 000 чалавек, з іх 7 000 новых выпадкаў захворвання ў 2012 годзе. Звыш 80 % выпадкаў прыпадае на Дэмакратычную Рэспубліку Конга. Тры буйнейшыя эпідэміі за апошні час: адна у 1896—1906 гадах, пераважна ва Угандзе і басейне ракі Конга, дзве ў 1920 і 1970 гадах у шэрагу афрыканскіх краін. Пераносчыкамі захворвання і інфікаванымі могуць быць іншыя істоты, прыкладам, каровы. Уваходзіць у асноўны спіс забытых хвароб СААЗ.
Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Лепель)
Свята-Параскева-Пятніцкая царква — праваслаўная царква. Знаходзіцца на вул. Валадарскага ў горадзе Лепель.
Гісторыя
Пабудавана як сабор у 1841–44 гг. з дрэва на месцы царквы, узведзенай падканцлерам Вялікага Княства Літоўскага Львом Сапегам у 1586 г. пры заснаванні мястэчка Новы Лепель. Перабудавана ў пачатку 20 ст.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Храм атрымаў арыгінальную аб'ёмна-прасторавую кампазіцыю – уздоўж падоўжнай планіровачнай восі размешчаны: нізкі прамавугольны прытвор пад 2-схільным дахам, больш высокі бабінец, над якім надбудавана 1-ярусная чацверыковая званіца з макаўкай, прамавугольная малітоўная зала пад 2-схільным дахам, прамавугольная апсіда, над якой надбудаваны 8-гранны шатровы барабан з цыбулепадобным купалам. Сцены фігурна ашаляваны, прарэзаны квадратнымі, прамавугольнымі і гарызантальна выцягнутымі аконнымі праёмамі.
Інтэр'ер
Абразы: «Маці Божая Смаленская» (18 ст.), «Апосталы Пётр і Павел» (1-я палавіна 19 ст.).
Сопка
Со́пка — агульная назва ўзгоркаў і гор з круглявай вяршыняй у Забайкаллі, на Кольскім паўвостраве і на Далёкім Усходзе Расіі, а таксама вулканаў на Камчатцы і Курыльскіх астравах, гразевых вулканаў у Крыму і на Каўказе. У археалогіі сопкай называюць від могільніка, адпаведны культуры Сопак.
Патэльня (гітара)
«Патэльня» (Frying pan) — першая ў свеце электрагітара. Гэты інструмент быў вынайдзены ў 1931 годзе Жоржам Башамам і вырабляўся кампаніяй Rickenbacker. Сваю назву інструмент атрымаў дзякуючы сваёй форме: плоскі круглы корпус з доўгім грыфам нагадваў аднайменнае кухоннае прыстасаванне. Таксама «Патэльня» вядомая па сваім афіцыйным нумары мадэлі: A-22. «Патэльня» была гавайскай гітарай, гэта значыць ігралі на ёй пры дапамозе слайда, паклаўшы гітару на калены.
«Патэльня» мела алюмініевы корпус і гуказдымальнік, які складаецца з пары падковападобных магнітаў, паміж палюсамі якіх праходзілі струны. Башам і Адольф Рыкенбекер пачалі прадаваць «Патэльні» ў 1932 годзе, аднак патэнт на электрычную гітару Башаму ўдалося атрымаць толькі ў 1937 годзе, што дазволіла іншым гітарным кампаніям вырабляць свае версіі электрагітар у гэты перыяд.
Умераная кааліцыйная партыя
Умераная кааліцыйная партыя (Moderata samlingspartiet ці скар. Moderaterna) — шведская ліберальна-кансерватыўная палітычная партыя, заснаваная ў 1904 г. У 1904—1938 звалася «Саюз усеагульных выбараў» (Allmänna valmansförbundet), у 1938—1952 — «Нацыянальная арганізацыя правых» (Hogerns riksorganisation), у 1952—1968 — «Правая партыя» (Hogerpartiet), з 1968 сучасная назва. Выступае за свабодны рынак, прыватызацыю. Падтрымлівае членства Швецыі ў Еўрапейскім саюзе, выступала за пераход Швецыі на еўра і далучэнне да НАТА. На выбарах у Рыксдаг 17 верасня 2006 года набрала 26,23 % (1 456 014) галасоў і атрымала 97 месцаў з 349, заняўшы 2-е месца. На парламенцкіх выбарах 2010 года партыя набрала 1 729 010 (30 %) галасоў і атрымала 107 дэпутацкіх мандатаў. З 2006 па 2014 г. былы старшыня партыі Фрэдрык Рэйнфельт узначальваў урад.
HubMed
HubMed — альтэрнатыўны інтэрфейс доступу да PubMed. Сярод магчымасцей HubMed: экспарт цытат, графічны паказ вынікаў пошуку, сістэма тэгаў.
Існуе плагін для стварэння спасылак на HubMed для вікі-сайтаў на аснове Медыявікі. Акрамя таго, HubMed мае магчымасць экспарту цытат у фармаце, які ўжываецца для выкарыстання на сайтах заснаваных на Медыявікі.
Агіда (фільм)
«Агіда» (Repulsion) — псіхалагічны трылер 1965 года рэжысёра Рамана Паланскага, другі поўнаметражны мастацкі фільм рэжысёра. Аўтарамі сцэнарыя выступілі Раман Паланскі і. Галоўную ролю выканала Катрын Дэнёў.
Сюжэт
Кэрал — маладая супрацоўніца манікюрнага салона. На першы погляд яна цалкам нармальная, але ўнутры яе свядомасці крыецца жахлівы канфлікт. Заглушаныя сексуальныя жаданні, комплексы — усё гэта робіць дзяўчыну неўраўнаважанай. Калі яе сястра з’язджае са сваім палюбоўнікам на адпачынак, вар’яцтва Кэрал, якая засталася ў адзіноце, выходзіць вонкі. Галюцынацыі і відзенні мучаюць яе. Яна бярэ адпачынак на працы, але нездаровы стан не адступае, і ў рэшце рэшт дзяўчына даходзіць да забойства.
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 2 кінаўзнагародамі і яшчэ 4 намінацыямі.
Беджая (правінцыя)
Беджая — адзін з сарака васьмі вілаяў у Алжыры, які знаходзіцца на паўночным усходзе краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Беджая. Плошча — 3 268 км², насельніцтва 915 835 (на 2008 год).
MEDLINE
Medline (MEDlars onLINE) — найбуйнейшая бібліяграфічная база артыкулаў па медыцынскіх навуках, створаная Нацыянальнай медыцынскай бібліятэкай ЗША (U.S. National Library of Medicine, NLM). Ахоплівае каля 75 % сусветных медыцынскіх выданняў. Выкарыстоўвае слоўнік MeSH.
Перавагі базы:
Недахопы:
Статыстыка
База ўтрымлівае больш за 18.8 млн запісаў пра публікацыі з 1950 года і да цяперашняга часу. Першапачаткова база ўтрымлівала артыкулы, напісаныя пасля 1965 года, але затым былі дададзены і больш раннія публікацыі.
Для запісаў, дададзеных у 1995-2003 годзе: каля 48% апублікавана ў ЗША, каля 88% на англійскай мове і для 76% маюцца абстракты на англійскай мове, прадстаўленыя аўтарамі працы.
Індэксуецца каля 5 тыс. навуковых часопісаў.
Інтэрфейсы
Існуе некалькі інтэрфейсаў, з дапамогай якіх ажыццяўляецца доступ да базы даных Medline. Сярод іх свабодныя, такія як PubMed і HubMed, і камерцыйныя, напрыклад, Ovid Technologies, SwetsWise і некаторыя іншыя.
Мікалаеўка 3
Мікала́еўка 3 (, Миколаевка 3) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Палыкавіцкага сельсавета.
Тарасава (Мінскі раён)
Тара́сава (, Тарасово) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ждановіцкага сельсавета. Размешчана на захад ад Мінска, на поўнач ад шашы Е28.
Двор Тарасавічы выслужыў пры Жыгімонце Кейстутавічы пан Алехна Давойнавіч. 25 лістапада 1459 года пан Алехна даў сваёй жонцы Васцы (Барбары) Тарасавічы "за вено". Дзяцей у Алехны з Барбарай не было, пасля яго смерці жонка перадала 19 ліпеня 1470 года частку падораных мужам уладанняў, у т.л. Тарасава, свайму брату пану Івану Ільінічу з умовай, што ён будзе ўтрымліваць алтарніка на памяць ёй, яе мужу і блізкім.
Да 8 красавіка 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Ратамскага сельсавета, да 20 студзеня 1960 года — у склад Мядзвежынскага сельсавета.
Сімакава
Сі́макава (, Симаково) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мірскага сельсавета.
У 1940—1977 гадах цэнтр Сімакаўскага сельсавета.
Дубэнінкі (гміна)
Дубэні́нкі (Dubeninki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Галдапскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Дубэнінках. Плошча гміны складае 205,18 км². Станам на 31.XII.2013 год у гміне Дубэнінкі пражывалі 3096 чалавек, шчыльнасць — 15,08 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 41 населены пункт.
Крамянецкі калегіум
Крамянецкі калегіум, пазней Крамянецкая гімназія, Валынская гімназія вышэйшых навук, Вышэйшы Валынскі ліцэй, Крамянецка-Валынскі ліцэй — навучальная ўстанова пры кляштары езуітаў у Крамянцы. Існавала у 1743—1773 як калегіум, у 1803—1819 — як гімназія, у 1819—1833 — як ліцэй. Пасля закрыцця была ​​адноўлена ў XX ст. за польскім часам.
Калегіум
Пабудаваны коштам Вішнявецкіх ў 1731—1743 гадах. Архітэктурны комплекс складаўся з касцёла, келляў і двух навучальных карпусоў. Езуіты прысвяцілі касцёл заснавальніку ордэна Ігнацію Лайолу і Станіславу Костцы. У калегіуме вялася падрыхтоўка настаўнікаў для езуіцкіх школ. У 1773 годзе паводле буды Папы Клімента XIV ордэн езуітаў быў скасаваны, а калегіум зачынены. Пазней у памяшканнях калегіума працавала падакруговая, а з 1783 акруговая свецкія школы.
Гімназія
У 1803—1805, паводле указу расійскага імператара Аляксандра I, Тадэвуш Чацкі разам з Гуга Калантаем на аснове калегіума заснавалі Вышэйшую гімназію. Першым дырэктарам гімназіі быў вядомы матэматык Юзаф Чэх. Гімназія складалася з двух аддзяленняў: малодшага (4 класы па году навучання ў кожным) і старшага (3 курсы па два гады ў кожным). У малодшых класах выкладаліся пераважна мовы лацінская, польская, руская, нямецкая і французская, як другасныя дысцыпліны — арыфметыка, этыка і геаграфія. На старшых курсах выкладаліся дысцыпліны як матэматычныя, таксама і філалагічныя і юрыдычныя. Вялікая колькасць дысцыплін была прычынаю моцнай спецыялізацыі, навучэнцы групамі да 50-70 чалавек запісваліся на выбраныя дысцыпліны і такім чынам ствараліся «аддзелы», аднак дзяленне на курсы не парушалася.
Пры адкрыцці гімназіі ў яе паступіла 280 чалавек, у 1810 было ўжо 612 навучэнцаў. Сродкі гімназіі складаліся з прыбыткаў Крамянецкага староства, субсідый ўрада і ахвяраванняў польскага грамадства. Гімназія мела сваю астранамічную абсерваторыю. У бібліятэцы былі сабраны унікальныя выданні — інкунабулы, пергаментныя дакументы, кнігі XVI—XVII ст. У 1806 годзе, па запрашэнні Чацкага, у калегіум прыехаў ірландскі садоўнік, які пры ўдзеле запрошанага ў 1808 годзе прафесара Вілібальда Бесера заклаў батанічны сад. У садзе было сабрана 8350 раслін розных відаў, насенне і тронкі мог бясплатна атрымаць кожны. З 1807 году рускую мову, літаратуру і гісторыю выкладаў Іван Александроўскі. У 1814—1818 бібліятэкарам працаваў у будучым вядомы этнограф і фалькларыст Зарыян Даленга-Хадакоўскі.
Ліцэй
У 1819 гімназія перайменавана ў ліцэй з захаваннем праграмы навучання. Паводле задумы Т. Чацкага, ліцэй у Крамянцы мусіў стаць навучальнай установай універсітэцкага ўзроўню — «Валынскімі Афінамі». Паводле мовы, складу выкладчыкаў і навучэнцаў (у 1821 годзе праваслаўных было 34 з 600), па характары навучальных дапаможнікаў і школьнага жыцця ліцэй быў польскай установай. Спецыяльна была куплена ў Варшаве асабістая бібліятэка апошняга караля і вял.кн. Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Бібліятэка пастаянна папаўнялася; да 1831 году ў ёй налічвалася ўжо 34 378 тамоў. На ахвяраванні мецэнатаў куплены нумізматычны кабінет, калекцыя мінералаў, абсталяванне для астранамічнай і фізічнай лабараторый. Пры ліцэі існавала ўласная метэаралагічная станцыя з сеткай метэапунктаў пры павятовых вучылішчах. Таксама пры ліцэі была школа землямераў, пазней пераведзеная ў Кіеў, з 1818 году дзейнічала «Таварыства па ўдасканаленні ў аўтарстве і красамоўстве», заснаванае князем А. Чартарыйскім. Таварыства складалася з сяброў-навучэнцаў на чале з старшынёй-навучэнцам і займалася напісаннем і чытаннем рэфератаў. У Крамянецкім ліцэі сфарміравалася гэтак званая ўкраінская школа польскага рамантызму.
Вучоба ў ліцэі, як і раней у гімназіі была бясплатнай за выключэннем факультатыўных прадметаў — эстэтыкі і фізвыхавання. Дзеці з бедных сем'яў мелі стыпендыі. Пазней было створана Таварыства дабрачыннасці, дзе навучэнцы са сваіх невялікіх укладаў стваралі агульную касу.
Т. Чацкі шмат зрабіў, каб прыцягнуць у ліцэй выдатных выкладчыкаў з Кракава, Вільні, Варшавы, Вены. Сярод іх гісторык Іаахім Лялевель, прававед Аляксандр Міцкевіч (брат паэта Адама Міцкевіча), гісторык Юзаф Ярашэвіч, літаратуразнавец Эўсебіюш Славацкі (бацька паэта Юльюша Славацкага), фізік і хімік Ігнат Абламовіч і іншыя. З Аўстрыі прыехалі прафесар батанікі і заалогіі В. Бесер, правадзейны член Венскай Акадэміі мастацтваў К. Канеўскі.
Вучнямі ліцэя ў асноўным былі дзеці дробнай шляхты і мяшчан (палякі, украінцы, яўрэі). Бедныя маглі разлічваць на стыпендыю. Сярод выхаванцаў ліцэя былі будучыя літаратары Гуслаўскі, Т. Алізароўскі, Т. Падура, Ц. Забароўскі і інш.
У 1830—1831 гадах дзейнасць ліцэя практычна спынілася, бо амаль усе навучэнцы былі ўдзельнікамі Паўстання, таму, паводле ўказу імператара Мікалая I ад 21.8.1831 году, ліцэй быў ліквідаваны. Паводле ўказу ад 20(8).11.1833 году бібліятэка, нумізматычны кабінет, калекцыя карцін, гравюр і скульптур, навуковае абсталяванне было канфіскавана і перададзена для заснавання Імператарскага ўніверсітэта Святога Уладзіміра ў Кіеве, які адкрыўся ў 1834 годзе. Нават расліны батанічнага саду перавезлі ў Кіеў. У будынках ліцэя з 1836 году была размешчана праваслаўная Валынская духоўная семінарыя.
За польскім часам
У 1921 годзе, калі Заходняя Украіна была ў складзе Польшчы, паводле ўказу Ю. Пілсудскага ў старых будынках была адкрытая комплексная навучальная ўстанова з назвай Крамянецкі ліцэй. У склад установа ўваходзілі агульнаадукацыйная школа, гімназія, сярэдняя земляробчая школа, некалькі прафесійна-тэхнічных вучылішчаў, настаўніцкая семінарыя, якая была рэарганізавана пасля ў гэтак званы «педагогіум». У 1937 пры ліцэі адкрыты Музей Валынскай зямлі ім. Вілібальда Бесера. Некаторы час у навучальнай установе працаваў вядомы мастак Уладзіслаў Галімскі. У ліцэі пачыналася творчая біяграфія фотамайстра Генрыка Германовіча.
За савецкім часам
Восенню 1939 ліцэй быў зачынены, але вясной 1940 у яго будынках быў адкрыты Крамянецкі настаўніцкі інстытут, які меў чатыры факультэта. У 1950 інстытут быў рэарганізаваны ў педагагічны. Педагагічны інстытут у складзе прыродазнаўчага, фізіка-матэматычнага, літаратурнага і фізкультурнага факультэтаў, стаў прыцягальным цэнтрам для моладзі краю, якая імкнулася да ведаў. Крамянецкі педагагічны інстытут ўнёс важкі ўклад у развіццё адукацыі і культуры заходняга рэгіёну Украіны.
У 1969 педагагічны інстытут перавялі ў Цярнопаль (цяпер Харкаўскі нацыянальны педагагічны ўніверсітэт імя Уладзіміра Гнацюка), у старых будынках адкрылася педагагічнае вучылішча, якое ўзначаліў Васіль Радзько. У першы навучальны год вучылішча налічвала 180 вучняў, дзве траціны якіх вучыліся на аддзяленні падрыхтоўкі настаўнікаў працы і чарчэння, астатнія — на аддзяленні дашкольнай выхавання.
Касцёл выкарыстоўваўся як спартыўнае памяшканне навучальнай установы.
Цяперашні час
У 1991 педвучылішча рэарганізавана ў каледж — вышэйшую навучальную ўстанову 2-га ўзроўню акрэдытацыі, які на працягу адзінаццаці гадоў рыхтаваў бакалаўраў па дашкольным выхаванні, працоўным навучанні, англійскай, нямецкай мовах, выяўленчым мастацтве, фізічнай культуры, біялогіі, музыцы.
Таксама з 1991 году ў памяшканнях комплексу колішняга калегіума адкрыта сярэдняя школа новага тыпу. З 2003 году школа носіць імя вядомага ўкраінскага пісьменніка і публіцыста Уласа Самчука.
У ліпені 2002 году рашэннем Цярнопальскага абласнога савета на базе Крамянецкага абласнога камунальнага педагагічнага каледжа ім. Т. Р. Шаўчэнкі створаны Крамянецкі абласны гуманітарна-педагагічны інстытут імя Тараса Шаўчэнкі.
Allium austrokyushuense
Allium austrokyushuense — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Японіі.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая расліна вышынёй ад 20 да 60 см. Лісце лінейнае, даўжынёй 20-50 см і дыяметрам 2-3 мм. Суквецці шарападобныя шматкветкавыя, на кончыку кветкавага сцябла. Лісточкі калякветніка маюць пурпурны колер, даўжынёй 9 мм.
Сезон цвіцення: лістапад-снежань.
Таксанамія
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да, пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род быў выдзелены ў асобнае сямейства  , аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства.
Распаўсюджанне
Эндэмік Японіі — Кюсю.
Расце на горных лугах.
Адміралцейская набярэжная
Адміралцейская набярэжная (Адмиралте́йская набережная; з 1918 года па 13 студзеня 1944 года — «набярэжная Рашаля») — набярэжная ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга. Праходзіць па левым беразе ракі Вялікай Нявы і 2-га Адміралцейскага вострава. Пачынаецца ад скрыжавання Дварцовага праезда з Дварцовай набярэжнай і Дварцовым мостам, заканчваецца Сенацкай плошчай.
Набярэжная была створана, калі ў 1844 годзе ўсе суднабудаўнічыя працы былі перанесены ў Галерную гавань, і ў сувязі з гэтым былі засыпаны усе каналы і басейны на тэрыторыі Адміралцейства.
У 1909 і 1910 гадах перад прыстанямі былі ўстаноўлены скульптурныя групы «Пётр I ратуе тапельцаў у Лахце ў 1724 годзе» і «Цар-цясляр».
З 1912 года пачалося будаўніцтва Дварцовага моста, і ў сувязі з гэтым у 1914—1916 гадах прыстань была разабрана і перанесена на новае месца, ніжэй па цячэнні — у старце варот усходняга павільёна Адміралцейства. Парфіравыя вазы былі перанесены на Пятроўскую прыстань.
Альбінск
А́льбінск (, Альбинск) — вёска ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Парэцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 37 км на захад ад Акцябрскага, у 3 км на захад ад Ляскавіч, у 240 км ад Гомеля, у 30 км ад чыгуначнай станцыі Рабкор, размешчанай на чыгунцы Бабруйск — Рабкор, адгалінаванні лініі Асіповічы — Жлобін.
Водная сістэма
На поўдні і ўсходзе сетка меліярацыйных каналаў. Прыкладна за 1,6 км у напрамку на поўдзень ад вёскі знаходзіцца вадасховішча Альбінскае.
Транспартная сістэма
Транспартная сувязь па прасёлкавай, а затым па аўтамабільнай дарозе Слуцк — Мазыр.
Інфармацыя
У вёсцы 21 жылая хата (2005 год). Планоўка — кароткая вуліца з шыротнай арыентацыяй, да якой з поўначы прылягае другая вуліца. Забудова двухбаковая, драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу. У складзе сельскагаспадарчага ААТ «Парэчча-Арэса» з цэнтрам у Парэччы. Клуб, крама. Мемарыяльная дошка ў гонар Мінскага падпольнага абкама КП(б)Б, штабоў Мінскага партызанскага злучэння, партызанскага злучэння Мінскай і Палескай абласцей, падпольнай друкарні, устаноўленая ў 1972 годзе на будынку клуба.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вёска вядомая з XIX стагоддзя пад назвай маёнтак Альбінск (ён жа Загалле) і знаходзілася ў валоданні абшарніка А. М. Статкевіча. Па стану на 1844 г. у маёнтку было 6 цяглых дымоў, 19 асоб мужчынскага полу і 18 — жаночага. На 1908 год знаходзілася ў складзе Ляскавіцкай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні.
У 1930 годзе арганізаваны калгас імя К. Маркса. У вёсцы знаходзілася гамарня.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны акупанты размясцілі ў вёсцы свой апорны пункт, разгромлены партызанамі. У вёсцы некаторы час грунтаваўся Мінскі падпольны абкам КП(б) Беларусі, а таксама знаходзіліся штабы Мінскага партызанскага злучэння, партызанскага злучэння Мінскай і Палескай абласцей і падпольная друкарня. У красавіку 1942 года карнікі спалілі амаль усю вёску (61 двор з 66) і забілі 137 жыхароў. Падчас вайны 7 жыхароў вёскі загінулі на фронце.
Да 27 снежня 2022 года вёска ўваходзіла ў склад Ляскавіцкага сельсавета.
Дарога Р5
Дарога  — аўтамабільная дарога рэспубліканскага значэння ў Беларусі, якая злучае горад Баранавічы і Іўе. Працягласць — 94 км.
Праходзіць па тэрыторыі Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці, Навагрудскага і Іўеўскага раёнаў Гродзенскай вобласці.
Дубічы Цэркеўнэ (гміна)
Дубі́чы Цэрке́ўнэ (Dubicze Cerkiewne) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гайнаўскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Дубічы Цэркеўнэ. Плошча гміны складае 151,19 км². Станам на 2004 год у гміне Дубічы Цэркеўнэ пражывалі 1953 чалавекі, шчыльнасць — 12,9 чал./км².
Ліпава 2
Лі́пава 2 (, Липово 2) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Узмёнскага сельсавета.
У 2004 годзе перададзены са складу скасаванага Узмёнскага сельсавета ў Даўгінаўскі сельсавет, які ў 2010 годзе быў перайменаваны ва Узмёнскі.
На вёсцы
На вёсцы — п’еса беларускага драматурга Францішка Аляхновіча, напісаная ў 1916 годзе і надрукаваная ў «Беларускім жыцці» ў 1919 годзе.
Жанр гэтай п’еса аўтар вызначыў як «ідылічны абразок». У гэтым творы аўтар адным з першых у беларускай драматургіі паспрабаваў разабрацца, як уплывае горад на колішняга вяскоўца, як разбешчвае яго і маральна, і фізічна.
Сюжэт
Твор выбудоўваецца на традыцыйным любоўным трохвугольніку. Сяковы пастух Стасюк кахае простую дзяўчыну Ганульку. Кахае без узаемнасці. Сам жа Стасюк падабаецца цыганцы Анэльцы. Ганулька едзе ў горад, становіцца пакаёўкай, а па вяртання заяўляе свайму паклонніку, што іхнія дарогі не могуць сыйсціся, бо яна цяпер стала іншай, не мужычкай, як раней, а паненкай, і сам Стасюк ужо ёй не пара. Пасля такіх словаў Стасюк быў хацеў скончыць жыццё самагубствам, але ў каханні яму прызналася Анэлька.
Ацэнкі
Максім Гарэцкі ў сваёй «Гісторыі беларускай літаратуры» крытыкаваў аўтара за няведанне псіхалогіі селяніна:
Як вядома, Аляхновіч — жыхар места; да дзесяцёх гадоў жыцця ён навет ніколі не бачыў вёскі. Ніколі доўга ў вёсцы ён не жыў; псіхологіі селяніна не ведае. Нядзіва, што сяляне ў яго п’есах гавораць такою самаю моваю, што і антокальскія мяшчане-рамеснікі ці беларускія інтэлігенты-адраджэнцы.
У. Ковель адзначае, што «з сцэнічага боку гэты твор быў напісаны добра, але ў ім яўна адчувалася дакучлівае маралізатарства, ідэалізацыя вясковага жыцця — асаблівасці і матывы, якія не атрымалі працягу і развіцця ў пазнейшай творчасці драматурга — тонка псіхалагічнай і інтэлектуальнай».
Быхаўская сінагога
Быхаўская сінагога — іўдзейскае сакральнае збудаванне ў Быхаве, узведзенае ў пачатку XVII ст. Аб'ект Дзяржаўнага спісу гістарычна-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь. Помнік архітэктуры позняга рэнесансу.
Архітэктура
Цэнтрычнае мураванае абарончае збудаванне, амаль квадратнае ў плане, завяршаецца пакатым 4-схільным дахам. Фасады падзяляюцца тонкім карнізам на 2 ярусы. Нізкі другі ярус спярша праразалі прамавугольныя і круглыя байніцы (пазней іх замуравалі). Цяпер роўніцы муроў другога яруса падзяляюцца неглыбокімі прамавугольнымі нішамі. Тоўстыя сцены (1,75 м) першага яруса праразаюць высокія паўцыркульныя вокны з раструбамі ў абодва бакі. Аконныя праёмы аб'ядноўваюцца на ўсю сцяну нішай, якая злучаецца падугамі з кутнімі пілястрамі, апрацаванымі рустам. Галоўны заходні фасад з левага боку вылучаецца круглай абарончай вежай з сходамі, якая звязвала сутарэнне і гарышча. Цэнтральнае месца ў інтэр'еры займае 2-ярусная трыбуна-біма, пляцоўка якой абмяжоўваецца 4 магутнымі 8-граннымі слупамі, злучанымі паміж сабой аркамі. Яны з'яўляюцца канструкцыйнай асновай для цыліндрычных скляпенняў з распалубкамі. Кутнія часткі перакрываюцца крыжовымі скляпеннямі. Ніжні ярус бімы мае паўсферычнае перакрыцце, апрацаванае стукавым шматкаляровым раслінным арнаментам, верхні праразаюць паўцыркульныя праёмы. У цэнтры ўсходняй сцяны паміж пілястрамі знаходзіцца алтар-ніша, аблямаваны стукавай ляпнінай.
У наш час знаходзіцца ў занядбаным стане.
Захаваўся будынак школы, які належаў сінагозе. Інтэр'еры і частка фасада страчаны. Прыстасаваны пад вучэбны клас (цагляная частка) і пад жыллё (драўляная частка).
Фізічныя навукі
Фізічныя навукі — тэрмін, які зрэдку выкарыстоўваецца для пазначэння той часткі прыродазнаўчых навук, якія не вывучаюць жывую прыроду. Да іх адносіцца фізіка як навука пра агульныя ўласцівасці руху і хімія як навука пра будову рэчыва, а таксама такія навукі як астраномія і геалогія, якія вывучаюць канкрэтныя сістэмы. Да фізічных навук належыць таксама вялікая колькасць міждысцыплінарных навук: матэрыялазнаўства, геафізіка і г. д.
УДК тэрміна фізічныя навукі не выкарыстоўвае. Як і іншыя класіфікацыі навук, падзел на фізічныя навукі і навукі пра жывую прыроду даволі ўмоўны. Некаторыя раздзелы фізікі і хіміі, такія як біяфізіка і біяхімія прысвечаны вывучэнню біялагічных аб'ектаў. Фізічныя і хімічныя метады шырока выкарыстоўваюцца ў медыцыне.
Кляшчэлі
Кляшчэлі (Kleszczele) — горад у Польшчы ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводства каля мяжы з Беларуссю. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Кляшчэлі. Займае плошчу 46,71 км². Насельніцтва 1,3 тыс. чал. (на 2018). Заснаваны віленскім ваяводам Мікалаем Радзівілам па загадзе караля Жыгімонта І Старога.