cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грабаўскі сельсавет (Гомельскі раён)
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Насовіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Гомельскім раёне БССР. З 10 лютага 1931 года ў складзе Церахоўскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Пясочна-Будскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў складзе Добрушскага раёна. З 18 студзеня 1965 года ў складзе Гомельскага раёна, апрача пасёлка Кавалёў, які быў перададзены Насовіцкаму сельсавету Добрушскага раёна.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1557 чалавек, з іх 89,0 % — беларусы, 7,3 % — рускія, 2,6 % — украінцы.
Бернар Брыян
Бернар Брыян (Bernard Briand; нар. ) — дзяржаўны і палітычны дзеяч французскай заморскай супольнасці Сен-П’ер і Мікелон. Прэзідэнт Тэрытарыяльнага савета 13 кастрычніка 2020 года.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1974 годзе. Па прафесіі настаўнік фізічнай культуры і спорта.
Упершыню быў абраны дэпутатам Тэрытарыяльнага савета ў 2008 годзе і да 2015 года знаходзіўся ў апазіцыі.
13 кастрычніка 2020 года быў абраны прэзідэнтам Тэрытарыяльнага савета ў сувязі з тым, што папярэдні прэзідэнт савета Стэфан Ленарман падаў у адстаўку па ўласных прычынах.
Тылбург
Тылбург (Tilburg) — горад у Нідэрландах, у правінцыі Паўночны Брабант.
Густаў Стравінскі
Густаў Страві́нскі, Стравінскі Густаў-Матэвуш-Анёл-Адам (мянушка Млотак; ,  — ) — адзін з кіраўнікоў паўстання 1863—1864 на Беларусі.
Тылбург
Насельніцтва — 200,3 тыс. жыхароў (2006).
Густаў Стравінскі
Былы вайсковец. Увесну 1863 года сфарміраваў Ваўкавыскі паўстанцкі атрад, на чале якога паспяхова правёў бой з карнікамі ў Міхалінскіх лясах (каля горада Бяроза), 3 чэрвеня ўдзельнічаў у Мілавідскай бітве. Некаторы час пры яго атрадзе знаходзіўся галоўны штаб паўстанцаў Гродзенскай губерні. Са жніўня 1863 года паўстанцкі ваенны начальнік Ваўкавыскага павета. Пасля паўстання ў эміграцыі.
Беларускі фронт (газета)
«Беларускі фронт» — незалежная народна-радыкальная газета. Выдавалася на беларускай мове ў Вільні (май 1936—1939), штомесячна, у 1939 — 2 разы ў месяц. Асобныя нумары былі канфіскаваны польскімі ўладамі. Адказны рэдактар В. Гадлеўскі. У складзе рэдкалегіі В. Гадлеўскі, Л. Дубейкаўскі, В. Пануцэвіч, М. Шкялёнак. Друкаваліся матэрыялы ў падтрымку ідэй БНР, незалежнай ад чужых уплываў беларускай палітычнай лініі. За рэдакцыйны артыкул «Залежнасць ці незалежнасць» у № 3 (1936) Пануцэвіч быў асуджаны.
У яго першых нумарах (1937—1938) журналісты за ворагаў Беларусі лічылі як камунізм, так і фашызм, то пачынаючы з канца 1938 у газеце прасочваецца тэндэнцыя арыентацыі на Трэці Рэйх ня толькі як гаранта перадзелу свету, але і дзяржаву — узор новага парадку. Яскравым сведчаннем гэтага быў «Ідэалягічны статут Беларускага Нацыянальнага Фронту», вытрыманы ў духу ідэй Новай Германіі.
Отакар Яраш
Отакар Я́раш (Otakar Jaroš; — ) — чэхаславацкі афіцэр, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Отакар Яраш нарадзіўся ў горадзе Лоўні (зараз ва Усцецкім краі Чэхіі). Вучыўся ў электратэхнічным тэхнікуме ў Празе. У 1938 годзе скончыў вышэйшае ваеннае вучылішча ў горадзе Граніцэ (Паўночная Маравія). Пасля акупацыі чэшскіх зямель нямецкімі войскамі эміграваў у 1939 г. у Польшчу, затым у СССР. З 1942 года камандзір роты сфарміраванага ў горадзе Бузулук (Арэнбургская вобласць) 1-га асобнага чэхаславацкага батальёна. Са студзеня 1943 г. на Варонежскім фронце.
1-я рота 1-га асобнага чэхаславацкага батальёна ў складзе 25-й гвардзейскай стралковай дывізіі вызначылася ў баях у ваколіцах сяла Сакалова (Харкаўская вобласць Украіны) 8 сакавіка 1943 г. Отакар Яраш загінуў у гэтым баі. Пахаваны на брацкіх могілках у сяле Сакалова.
Курская губерня
Курская губерня — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Расійскай імперыі, Расійскай рэспублікі і РСФСР. Існавала з 1796 па 1928. У 1914 у губерні жыло 3 256 600 чалавек.
Іван Мікалаевіч Тамашэвіч
Іван Мікалаевіч Тамашэ́віч (нар., в. Мерч, Шклоўскі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі спявак (барытон), баяніст, педагог. Народны артыст Беларусі (2000). Лаўрэат Рэспубліканскага (1989), Усесаюзнага і Міжнароднага конкурсаў (абодва 1990) выканаўцаў камернай музыкі.
Біяграфія
Скончыў у 1979 годзе Мінскі педагагічны інстытут. З 1969 года працаваў ва ўстановах культуры Шклова і Бабруйска, з 1979 года выкладчык Наваполацкага музычнага і Полацкага педагагічнага вучылішчаў. З 1988 года арганізатар і мастацкі кіраўнік канцэртнага аб'яднання пры Беларускім таварыстве інвалідаў па зроку, з 2001 года саліст Белдзяржфілармоніі. Адначасова з 1992 выкладчык Мінскага музычнага вучылішча, з 1970 года саліст сімфанічнага аркестра і камерна-інструментальнага ансамбля Белтэлерадыёкампаніі, з 1992 года — аркестра духавых інструментаў «Няміга», з 1993 — Дзяржаўнага аркестра сімфанічнай і эстраднай музыкі Беларусі пад кіраўніцтвам М. Фінберга.
Творчасць
У рэпертуары песні замежных і беларускіх кампазітараў (некаторыя выконваў упершыню), рамансы, арыі з опер. Сярод канцэртных праграм: «О калі б мог выказаць у гуку» (1990), «Я не шкадую сэрца добрым людзям» (1995), «Раманс забыты, але цудоўны», «І адкрыліся вочы ў душы» (абодва 1996), «Жамчужны россып мелодый кахання» (1997), «Зямны паклон вялікім юбілярам» (1998—1999, прысвечаны А. Пушкіну і П. Чайкоўскаму), «Букет прэм'ер ад юбіляра» (2000), «О раманс, ты любоў мая вечная» (2001).
Сарокынскі раён
Сарокынскі раён (Сорокинський район), да 2016 года — Краснадонскі раён (Краснодонський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Луганскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Сарокынэ (Сорокине).
Утвораны ў 1936 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 29 318 чалавек, плошча — 1400 км².
12 мая 2016 года Вярхоўная Рада Украіны ў рамках дэкамунізацыі прыняла пастанову аб перайменаванні Краснадонскага раёна ў Сарокынскі раён.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 5 пасялковых і 10 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 6 пасёлак гарадскога тыпу, 5 пасёлкаў сельскага тыпу і 47 сёлаў.
Цюрыхскі ўніверсітэт прыкладных навук
Цюрыхскі ўніверсітэт прыкладных навук (Zürcher Hochschule für Angewandte Wissenschaften) — швейцарская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Цюрых. З'яўляецца часткай аднайменнай групы ВНУ.
Красіеўка
Красі́еўка (, Красиевка) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Моладаўскага сельсавета.
Ян Арлазораў
Ян Маёравіч Арлазораў (,, СССР — , , Германія) — расійскі тэатральны і эстрадны акцёр. Заслужаны артыст Расіі, лаўрэат Усерасійскага конкурсу артыстаў эстрады.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і адваката, удзельніка Вялікай Айчыннай вайны Маёра (Мэера) Самойлавіча і лекара-хірурга Раісы Якаўлеўны Арлазоравай, родам з Харкава (Ян насіў прозвішча маці). Скончыў Шчукінскае тэатральнае вучылішча, працаваў у Цэнтральным дзіцячым тэатры. З канца 1970-х гадоў — у тэатры імя Массавета, у пачатку 1990-х гадоў перайшоў на эстраду.
Смерць
7 сакавіка 2009 года ў Берліне Арлазораў сканаў пасля цяжкай і працяглай хваробы (рак, па некаторых дадзеных — пухліна страўніка ). У сувязі з цяжкай стратай папулярнага артыста Расійскай эстрады, свае спачуванне родным і сябрам выказалі: Клара Новікава, Аркадзь Арканаў, Уладзімір Вінакур, Мікалай Лукінскі, Міхаіл Чуеў, Мікалай Бандурын, Міхаіл Вашукоў, Яўген Петрасян, Алена Сцепаненка, Яўхім Шыфрын і шматлікія іншыя дзеячы культуры. Развітанне з артыстам адбудзецца 11 сакавіка 2009 года ў Маскве. Яна Арлазорава пахаваюць на Вастракоўскіх могілках.
Беларуская вучнёўская грамада
Белару́ская вучнёўская грамада́ — грамадская арганізацыя, дзейнічала ў Калузе (Расія). Існавала ў 1918 годзе. Была заснавана вучнямі навучальных устаноў, эвакуіраваных з тэрыторыі Беларусі ў час Першай сусветнай вайны. 18 чэрвеня 1918 года зарэгістравана Беларускім нацыянальным камісарыятам. Асноўная мэта — аб’яднанне вучняў-беларусаў усіх навучальных устаноў на нацыянальнай культурна-асветніцкай глебе. Вышэйшы орган — агульны сход сяброў, выканаўчы — выбарнае праўленне (5 членаў і 2 кандыдаты). Старшыня праўлення — П. Сліжэўскі, сакратар — А. Раманчук, актывісты — Л. Сушко, В. Кузьміцкая. Арганізоўвала лекцыі і даклады, праводзіла культурныя мерапрыемствы. Працавалі літаратурныя і драматычныя секцыі, бібліятэка. Мела аддзелы пры паасобных навучальных установах.
Іасафат Пятровіч Агрызка
Іасафат Пятровіч Агрызка (1826, Лепельскі павет Віцебскай губерніі —, ) — беларускі выдавец, журналіст, грамадска-палітычны дзеяч.
Даніла Парфіравіч Тамашоў
Даніла Парфіравіч Тамашоў (, в. Палошкава, цяпер Клімавіцкі раён, Магілёўская вобласць — ) — майстар і рэстаўратар смычковых інструментаў. З 1892 года вучыўся ў Кіеве, з 1896 года працаваў пад кіраўніцтвам А. Дзідло, вучня Ж. Б. Вільёма. З 1901 года самастойна вырабляў смычковыя інструменты ў Кіеве, з 1906 года — у Вялікім тэатры, кансерваторыі і іншых музычных установах Масквы.
Інструменты, вырабленыя Тамашовым, адзначаны ў 1911 годзе залатым медалём на выстаўцы ў Рыме. Захаваліся 26 скрыпак, 3 віяланчэлі яго работы. Адзін з яго інструментаў зберагаецца ў калекцыі рэдкіх музычных інструментаў у Нацыянальным музеі гісторыі і культуры Беларусі.
Іасафат Пятровіч Агрызка
Скончыў Лепельскае павятовае вучылішча, Мінскую гімназію, юрыдычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта (1849). З 1850 года служыў у Кадыфікацыйнай камісіі Царства Польскага, якая ў сталіцы Расійскай імперыі займалася ўпарадкаваннем, а таксама распрацоўкай законаў для гэтай аўтаномнай правінцыі. У Санкт-Пецярбургу заснаваў друкарню (1859—1863), у 1859 выдаваў на польскай мове газету «Słowo» (забаронена ўладамі) і альманах «Pismo zbiorowe» (т. 1-2), выдаў першы збор твораў М. Дабралюбава (т. 1-4, 1862), перавыдаў старажытныя законы ВКЛ і Польшчы «Volumina Legum» («Збор законаў», т. 1-8, 1859—1860). Сябраваў з М. Чарнышэўскім. Падчас паўстання 1863—1864 гадоў стаў галоўным прадстаўніком паўстанцкага варшаўскага ўрада (камісар Нацыянальнага ўрада) у Санкт-Пецярбургу (прызначаны ў лютым 1863 года). Сучаснікі адзначалі, што ў той перыяд Агрызка быў перакананы ў непазбежнасці сутыкнення Расіі з Англіяй і Францыяй, што і вызначыла яго паводзіны. Арыштаваны 14 лістапада 1864 і пасля працяглага следства ў Вільні прыгавораны да смяротнага пакарання, замененага на 20 гадоў катаргі, якую адбываў у Сібіры (Акатуй, Вілюйск, Якуцк). У 1877 вызвалены з забаронаю вяртацца на тэрыторыю Беларусі, Літвы, Польшчы.
Буда (прадпрыемства)
Буда — лесагаспадарчае прадпрыемства ў 15-19 ст. дзе ажыццяўлялася апрацоўка драўніны для атрымання смалы, попелу, вугалю, паташу, дзёгцю. . Слова захавалася ў назвах некаторых населеных пунктаў, напрыклад, Буда-Кашалёва
Туніка (народ)
Туніка (саманазва: Yoron) — індзейскі народ на поўдні ЗША. У нашы дні аб’яднаны ў індзейскую нацыю туніка-білоксі (951 чал. у 2010 г.).
Паходжанне
Туніка — карэнныя жыхары ніжняй плыні Місісіпі. У сярэдні і позні місісіпскія перыяды яны сфарміравалі развітую земляробчую культуру на ўсходзе сучаснага Арканзаса, якая мела меркавана цэнтралізаванае кіраванне. У сярэдзіне XVI ст. праз паселішчы туніка праходзіў шлях іспанскай экспедыцыі Эрнанда дэ Сота.
Гісторыя
У 1700 г. сярод туніка пачала працаваць французская каталіцкая місія. Аднак з-за нападаў чыкаса ў 1706 г. яны перасяліліся на поўдзень да вусця Рэд-Рывер, дзе да іх далучылася частка білоксі. Акрамя таго, у склад туніка ўваходзілі прадстаўнікі іншых плямён. Так, у 1730 г. правадыры далі дазвол на пасяленне выхадцаў з племені натчэз, што ратаваліся пасля задушэння іх паўстання французамі. З апошнімі туніка захоўвалі саюзныя адносіны, што дазваляла ім весці актыўны гандаль. Важным заняткам стала конегадоўля і продаж коней французскім пасяленцам. Езуіты паведамлялі, што правадыр туніка апранаўся па французскай модзе і меў значныя багацці. У 1960-х гг. у мястэчку Трудо, раней населенага туніка, быў знойдзены скарб, які ўключаў шматлікія металічныя прадметы, фарфор, агнястрэльную зброю. У 1763 г. туніка ўдзельнічалі ў абароне Новага Арлеана ад брытанцаў. Тым не меней, зносіны з еўрапейцамі мелі і адмоўны бок. Туніка пакутвалі ад завезеных хвароб, ад якіх не мелі імунітэту, іх традыцыйная культура хутка разбуралася.
Палітычная нестабільнасць і скарачэнне насельніцтва вымусілі туніка асесці каля сучаснага горада. На працягу XIX ст. гэты раён апынуўся ў адноснай ізаляцыі з-за пераарыентавання гандлёвых шляхоў пасля далучэння да ЗША. У 1841 г. амерыканскія махляры адабралі ў туніка частку зямель і забілі іх правадыра Меланкона. Яны захоўвалі імёны сваіх наступных правадыроў у сакрэце, займаліся паляваннем, рыбалоўствам, працавалі на плантацыях пасяленцаў еўрапейскага паходжання. У другой палове XIX ст. цікавасць з боку амерыканскіх навукоўцаў садзейнічала адраджэнню некаторых звычаяў, у тым ліку штогадовага свята кукурузы.
У 1981 г. туніка і білоксі былі прызнанымі з боку федэральных улад ЗША як індзейская нацыя і атрымалі права стварыць аўтаномную рэзервацыю плошчай 1 682 км².
Мова
Родная мова туніка (саманазва: Luhchi Yoroni) з’яўляецца ізалятам. У 1948 г. памёр яе апошні носьбіт. Тым не меней, яна была дастаткова добра вывучана лінгвістамі. У 1941 г. была апублікавана яе граматыка, у 1953 г. — слоўнік. У нашы дні робяцца захады для яе адраджэння.
Ворас
Во́рас (Βόρας), Ніджэ (Ниџе) — горы на граніцы паміж Паўночнай Македоніяй і Грэцыяй. Самы высокі пік — Каймакчалан вышынёй 2524 метраў. Па назве піка Каймакчалан, часта так называюць і саму гару, асабліва ў Грэцыі.
Па месцазнаходжанню і геалагічным складзе гара падобная да гор Якупіца і Баба. Утварылася ў эру палеазою, а ў найвышэйшым пункце мае вапняк часоў мезазою. Гора Ніджэ вядомая багатай фаўнай. Тут існуе шмат відаў жывёл, якія сустракаюцца як у Міжземнамор’і, так і ў Паўночнай Еўропе.
Адна з вяршынь горнага храбта вышынёй 1187 метраў называецца Казіякас Κόζιακας).
Францішак Юндзіл
Францішак Уладзіслававіч Юндзіл (, фальв. Югалін, Слонімскі павет, цяпер  — 13 ці 14 лютага, Парыж) — адзін з кіраўнікоў паўстання 1863–1864 гадоў у Беларусі і Польшчы.
Біяграфія
Са старадаўняга шляхецкага роду герба «Лебедзь». Быў сынам Уладзіслава Юндзіла і яго жонкі Багумілы з.
Служыў у кавалерыіі царскай арміі. Уваходзіў у. У 1858 годзе выйшаў у адстаўку ў званні ротмістра, вярнуўся на радзіму.
Прымкнуў да Гродзенскай рэвалюцыйна–дэмакратычнай арганізацыі, быў у коле прыхільнікаў і аднадумцаў К. Каліноўскага. Падтрымаў Каліноўскага, які ўзяў курс на дасягненне самастойнасці і раўнапраўя ва ўзаемадачыненнях Літоўскага правінцыяльнага камітэта і Цэнтральнага нацыянальнага камітэта у Варшаве, за прадастаўленне Літве і Беларусі права на самавызначэнне. Сумесна з Каліноўскім адстойваў палітычную суверэннасць Літвы–Беларусі. Паўплываў на В. Урублеўскага, які, па ўспамінах, «дазволіў адцягнуць сябе гродзенскаму Юндзілу і перастаў падпарадкоўвацца Варшаве...».
У маі 1863 года быў прызначаны на пасаду ваеннага начальніка Слонімскага павета, стаў на чале атрада колькасцю каля 300 чалавек. Атрад Слонімскага павета базіраваўся ў Мілавідах, якія на нейкі час сталі адным з галоўных цэнтраў паўстання. Сюды сцягваліся паўстанцкія атрады іншых паветаў, 21 мая 1863 года ў Мілавіды прыехаў К. Каліноўскі для агляду паўстанцкіх сіл. 22 мая 1863 Ф. Юндзіл удзельнічаў у бітве пад Мілавідамі. Потым некалькі месяцаў рабіў партызанскія паходы па Слонімскім і суседніх паветах, у ліпені перайшоў на Палессе. Вымушаны знізіць баявую актыўнасць, паколькі не атрымліваў папаўнення атрада з боку сялян, меў недахоп зброі і рыштунку. Быў абвінавачаны ў адмове ад барацьбы з карнікамі ўрадавых войск, але апраўданы судом. У жніўні 1863 года перадаў камандаванне слонімскім атрадам Яну Калупайлу і выехаў у Польшчу. У кастрычніку 1863 года прыбыў у Кракаў, дзе са снежня займаў пасаду каменданта горада, а са студзеня 1864 быў ваенным арганізатарам паўстанцкіх войск кракаўскай акругі. Ад кіраўніцтва паўстаннем атрымаў званне падпалкоўніка.
З–за хваробы ў сакавіку 1864 года з’ехаў у Францыю. Памёр ад сухотаў ў Парыжы.
Аргуста
Аргуста (Argusto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Калабрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Катандзара.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Ilario di Poitiers.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Лошыца 2-я
Назва
Назву атрымала ад Лошыцы, ракі над якой размяшчалася вёска, паводле Вадзіма Жучкевіча, імя ракі паходзіць ад даўняй назвы ласося — лох, лош, лашак.
Ранняя гісторыя
Напэўна, у X—XIII стст. мясцовасць басейна ракі Лошыцы складала аднайменную воласць, пра засяленне таго часу сведчаць Лошыцкія селішчы (ніжэй па цячэнні, каля Лошыцы 1-й, цяпер у парку) і Лошыцкія курганныя могільнікі. З часам воласць раздрабілася на шэраг маёнткаў.
Вілы
Вілы — сельскагаспадарчы пераносны ручны інструмент, які выкарыстоўваецца сялянамі ў сельскай гаспадарцы для пагрузкі і выгрузкі сена і іншых прадуктаў сельскай гаспадаркі, а таксама стварэння праколаў ў глебе для аэрыыравання глебы.
Лошыца 2-я
Вялікае Княства Літоўскае
У валадарства ж вялікага князя Казіміра «іменейца» (маёнтачак) «на рацэ… на Лошыцы» ў Пятра Дзержкавіча купіў пісар гаспадарскі Пятрашка Любіч, што ў 1493 годзе яму пацвердзіў вялікі князь Аляксандр, тым самым дакументам яму ж пацверджана і купля «зямлі» на рацэ Лошыцы ў Станкі Біцевіча, але гэтыя маёнтачак і зямля не тычыцца пазнейшых «двароў» Лошыцкіх (гл. Пятроўшчына). Таксама вядома Лошыца Скіндзераўская, якая да 1574 года ўжо належала Яну Курашу (гл. Курасоўшчына), яе сувязь з «дварамі» Лошыцкімі не прасочваецца.
Першыя пэўныя ўладальнікі Лошыцы — Хадкевічы, калі і як атрымалі ўладанне невядома, але з судовай справы 1511 года вынікае, што Лошыца была вотчынным маёнткам Аграфены, дачкі менскага намесніка Івана Хадкевіча і жонкі пазнейшага менскага намесніка князя Багдана Іванавіча Заслаўскага. Князь Багдан атрымаў на ўладанне пацвярджэнне вялікага князя Аляксандра, а ў 1511 годзе судзіўся за Лошыцу з вялікай княгіняй Аленай, да якой маёнтак або яго частка нейкім чынам трапіла.
Прынамсі дзве дачкі князя Багдана — князёўны Марыя і Фядора, атрымалі ў спадчыну па бацьку долю ў Лошыцкім уладанні. Доля Марыі знаходзілася ніжэй па рацэ Лошыцы, у 1557 годзе яна названа як Лошыцкі двор князя Талачынскага, яе першага мужа (пазней вядомы Лошыца Гарнастаеўская і ўрэшце вёска Лошыца 1-я). Доля Фядоры ў 1557 годзе названы як «двор» Сухая Лошыца князя Адзінцэвіча (двора Сухое Лошицы князя Одинцовы), яе другога мужа, пазней вядомы як Лошыца Адзінцоўская.
Пасля смерці маці і сясцёр Марыі, Ганны і Фядоры, які памерлі без нашчадкаў, Лошыцкі вотчынны маёнтак цалкам спадкавала князёў Таміла Багданаўна, жонка князя Рыгора Друцкага-Горскага. Пазней маёнтак зноў быў падзелены, ужо паміж іх дзецьмі — 4 сынамі і 4 дочкамі. Першая згадка князёў Друцкіх-Горскіх у сувязі з Лошыцай датавана 1574 годам. У 1576 годзе Лошыцай Адзінцоўскай ужо валодаў сын Тамілы — князь Пётр Друцкі-Горскі. Урэшце, у 1597 годзе, пасля канчатковага раздзелу айчызны і мацярызны паміж нашчадкамі Тамілы і Рыгора Друцага-Горскага, Лошыцу Адзінцоўскую атрымалі трое сыноў князя Пятра, да таго часу ўжо памерлага.
Станам на 1597 год маёнтак Лошыцы Адзінцоўскай складаўся апроч уласна яе з Капіевічаў і Скарынічаў. З трох сыноў Пятра Друцкага-Горскага двое — Канстанцін і Сямён памерлі без нашчадкаў, ім спадкаваў брат Самуэль. Потым Лошыцай Адзінцоўскай валодаў Фёдар Самуэлевіч Друцкі-Горскі. Затым у 1652—1666 гадах дзеці Фёдара — Канстанцін Юзаф і Канстанцыя Алена, пры іх у складзе маёнтка была сама Лошыца Адзінцоўская, Сеніца і Кончыцы. У 1685 годзе маёнтак Лошыцу Адзінцоўскую набылі Кастравіцкія.
У 1791 годзе вёска, цэнтр маёнтка з 6 вёсак Каралішчавіцкай парафіі, 2 «двары», 87 дымоў, 2 карчмы ва ўладанні Радзівілаў.
Расійская імперыя
У 1800 годзе 15 двароў, 112 жыхароў, драўляная ўніяцкая капліца Пакрова Багародзіцы, мост, грэбля, млын на 2 паставы, цагельны завод. У 1897 годзе Лошыца Немаршанская Сеніцкай воласці, 51 двор, 357 жыхароў, карчма. У маёнтку, які аддзяляўся ад вёскі рэчышчам ракі Лошыцы, жыло 70 чалавек.
У пачатку XX ст. роду Немаршанскіх належала вялікая тэрыторыя на поўдзень ад Мінска, цэнтрам уладанняў была Лошыца Немаршанская. Над ракой месцілася сядзіба з двухпавярховым домам, флігелямі, гаспадарчымі пабудовамі, атачоная вялікім паркам з садам.
У 1917 годзе Лошыца Немаршанскага Сеніцкай воласці Мінскага павета; 54 двары, 317 жыхароў. Побач месціўся аднайменны маёнтак (67 жыхароў) і карчма.
Найноўшы час
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі маёмасць Немаршанскіх нацыяналізавана, перайменавана на Лошыцу 2-ю. На месцы сядзібы арганізаваны плодаагароднінны саўгас «Лошыца». Будынкі сядзібы прыстасаваны пад склады гародніны і садавіны. У адным з флігеляў адкрыта крама, у будынках гаспадарчых пабудоў — майстэрні. На гаспадарчым двары пабудаваны драўляныя будынкі і школа.
У 1924 годзе ў Сеніцкім сельсавеце Самахвалавіцкага раёна. У 1929 годзе пабудаваны цагляны завод (88 працаўнікоў, 1930). З 1931 года ў адміністрацыйным падпарадкаванні Менскага гарсавета, з 1934 года ў Менскім раёне.
У часе Другой сусветнай вайны большасць вясковых хат згарэла праз бамбардзіроўкі. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны мясцовыя жыхары разабралі рэшткі пабудоў на цэглу, іншыя былі знесены ў часе будаўніцтва бальніцы хуткай дапамогі.
У 1950-1970-я гады каля Лошыцы размяшчалася гаспадарка ЦК КПБ, а таксама пладовы сад, рэшткі якога захаваліся побач 3-й дзіцячай бальніцы. У 1959 годзе ў склад горада Мінска ўвайшла паўночная частка вёскі на левым беразе Лошыцы, якая амаль цалкам захавалася (1-ы, 2-і і 3-і Трубныя завулкі). У 1973 годзе ў склад горада Мінска ўвайшла і паўднёвая частка вёскі з былой сядзібай, на правым беразе Лошыцы, знесеная ў 1970-я гады. На месцы паўднёвай часткі месціцца комплекс Бальніцы хуткай медыцынскай дапамогі па вуліцы Лейтэнанта Кіжаватава. Апошні вясковы дом па вуліцы Лошыца 2-я знесены ў 2000-я гады.
У 2012 годзе праектаваная станцыя Мінскага метрапалітэна на перасячэнні вуліц Кіжаватава і Асіповіцкай атрымала назву «Немаршанскі Сад».
Рэшткі сядзібы Немаршанскіх (XIX ст.) знесены ў жніўні 2015 года. На вуліцы Чарнігаўскай захаваліся колішнія вясковыя могілкі — Чарнігаўскія могілкі.
IC 3253
IC 3253 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Нацыянальная сімволіка
Нацыянальная сімволіка — комплекс універсальных семантычных сімвалаў, колераў, выяў, якія адлюстроўваюць гістарычную традыцыю і этнічную памяць нацыі, яго эстэтычны густ і светаўспрыманне, філасофскае асэнсаванне свайго месца ў цывілізацыі.
Звычайна комплекс сімволікі ўлучае сцяг, герб і гімн; нацыянальныя сімвалы могуць быць не ўнікальнымі і зменнымі ў часе.
Беларуская нацыянальная сімволіка — гістарычны герб «Пагоня» і яе колераў бела-чырвона-белы сцяг.
Фалуда
Фалуда — папулярны традыцыйны дэсерт у Індыі, Пакістане, Афганістане і Бангладэш.
Паходзіць ад персідскага дэсерту фалудэ, які прадстаўляе сабой замарожаныя ніткі з крухмалу тыпу вермішэлі, палітыя зверху ружовай вадой. У адрозненне ад персідскага фалудэ, індыйская фалуда — гэта халодны салодкі напой, дзе ружовая вада і вермішэль змяшаныя з малаком, кавалачкамі жэле і зярняткамі салодкага базіліку.
На сённяшні дзень фалуда мае мноства разнавіднасцей, як традыцыйных рэгіянальных, так і мадэрнізаваных. У Бангладэш у фалуду дадаюць экстракт расліны пандан (разнавіднасць ), фісташкі, сага, какосавыя вяршкі і манга. У Малайзіі і Сінгапуры падобны напой называюць бандунгам. Маўрыкійская версія, якая трапіла на востраў разам з імігрантамі з Індыі, называецца алуда. Падобны напой, але з таўсцейшай вермішэллю п’юць курды ў Іраку.
Брыян
Брыян — прозвішча.
Кунсткамера
Кунсткамера — кабінет рэдкасцяў, музей антрапалогіі і этнаграфіі імя Пятра Вялікага Расійскай акадэміі навук, — першы музей Расіі, заснаваны імператарам Пятром Першым і змешчаны ў Санкт-Пецярбургу.
Валодае ўнікальнай калекцыяй прадметаў даўніны, якія раскрываюць гісторыю і побыт многіх народаў. Але шматлікім гэты музей вядомы па калекцыі «вырадкаў» — анатамічных рэдкасцяў і анамалій. Будынак Кунсткамеры з’яўляецца з пачатку XVIII ст. сімвалам расійскай акадэміі навук.
Заруддзе
Назву Зару́ддзе маюць:
Інда-пакістанскі канфлікт
Інда-пакістанскай канфлікт — супрацьстаянне паміж Індыяй і Пакістанам, якое працягваецца з моманту атрымання імі незалежнасці ў 1947 годзе.
Прычыны
Па выніках вайны 1947-1949 гадоў Індыя атрымала кантроль над прыкладна 2/3 тэрыторыі рэгіёна, астатняя частка адышла Пакістану. Кашмірскі канфлікт прывёў да ўзнікнення напружанасці ў адносінах паміж дзвюма краінамі, у цэлым захоўваецца да цяперашняга часу.
Гісторыя
У ходзе канфлікту мелі месца тры буйныя вайны: У 1984 г. пачаўся памежны канфлікт на ледавіку Сіачэн, характэрнай асаблівасцю якога было тое, што асноўную частку страт абодва бакі неслі не ў выніку дзеянняў праціўніка, а ад цяжкіх кліматычных умоў. У 2003 годзе на Сіачэне ўступіў у сілу дагавор аб спыненні агню.
У 1999 годзе Пакістанам была справакавана Каргільская вайна, аднак у адрозненне ад трох папярэдніх узброеных канфліктаў яна не насіла шырокамаштабнага характару. Пакістан афіцыйна адмаўляе ўдзел сваёй рэгулярнай арміі ў ёй.
Інда-пакістанскі канфлікт у пачатку XXI стагоддзя абвастрыўся тым, што абедзве дзяржавы распрацавалі (або атрымалі ад сваіх саюзнікаў) ядзерную зброю. У перыяд халоднай вайны СССР так ці інакш падтрымліваў абодва ваюючыя бакі, больш актыўна Індыю, з якой у СССР было наладжана даўняе ваенна-тэхнічнае супрацоўніцтва, у меншай ступені Пакістан, дзе вяліся праграмы развіцця прадпрыемстваў пакістанскай цяжкай прамысловасці пры ўдзеле савецкіх інжынераў і куды пастаўляліся савецкія танкі, што выклікала заканамерны пратэст індыйскага боку. Актыўна падтрымлівала і падтрымлівае дагэтуль Пакістан зброяй і ваеннай тэхнікай КНР. Сёння ваенныя пастаўкі ў Пакістан ажыццяўляюць ЗША, а ў Індыю — Расія  , але пры гэтым Пакістан праяўляе павышаную цікавасць да магчымага ваенна-тэхнічнага супрацоўніцтва з Масквой , а амерыканцы робяць спробы выцесніць расіян з індыйскага рынку ўзбраенняў.
У лютым 2019 года адбылася эскалацыя канфлікту з-за здзейсненага 14 лютага ў Джаму і Кашмір тэракту, у выніку якога загінулі 45 супрацоўнікаў Сіл цэнтральнага рэзерву паліцыі Індыі. У адказ на напад Індыя нанесла авіяўдар па лагеры тэрарыстычнай групоўкі «Джаіш-е-Мухамад» (гэтая групоўка ўзяла на сябе адказнасць за тэракт) з падкантрольнай Пакістану часткі Кашміра; у адказ пакістанская авіяцыя правяла бамбардзіроўка тэрыторыі каля ваенных аб’ектаў уздоўж лініі кантролю ў Кашміры. Таксама адбыўся паветраны бой (маюцца страты — па адным самалёта з кожнага боку).
Спробы ўрэгулявання
Выступаючы ў 2002 годзе перад студэнтамі МГІМО, брытанскі намеснік міністра замежных спраў Майкл Джэй паказаў, што Масква і Лондан цесна супрацоўнічаюць для прадухілення вайны паміж двума ядзернымі дзяржавамі — Індыяй і Пакістанам. «Мы павінны працягваць работу ў гэтым кірунку», — падкрэсліў ён, а таксама выказаў сваю ўдзячнасць прэзідэнту РФ Уладзіміру Пуціну за яго дапамогу ў разрадцы напружанасці паміж гэтымі двума краінамі.
1 сакавіка 2019 года міністр замежных спраў Пакістана Шах Махмуд Курэшы заявіў пра гатоўнасць краіны прыняць прапанову Расіі, якая выступіла з ініцыятывай стаць пасярэднікам ва ўрэгуляванні канфлікту з Індыяй.
Тафтан (хлеб)
Тафтан — хлеб (аладка) з дражджавога цеста ў іранскай, пакістанскай і індыйскай (Утар-Прадэш) кухнях. Гатуецца з мукі, малака, ёгурта і яйкаў. Выпякаецца ў глінянай печы. Аналаг лаваша і піты. Часта ў тафтан дадаецца шафран і крыху молатага кардамона. Часам упрыгожваецца зярняткамі, напрыклад, маку.
Берні Сандэрс
Бернард (Берні) Сандэрс (Bernard «Bernie» Sanders; нар., , штат Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі незалежны палітык і грамадскі дзеяч левага толку, сенатар ад штата Вермонт з 2007 года. Рэкардсмен па працягласці знаходжання ў Кангрэсе ЗША з усіх незалежных дэпутатаў. З 2013 да 2015 года — старшыня камітэта Сената ЗША па справах ветэранаў, з 2021 г. — старшыня бюджэтнага камітэта. У 1981—1989 гадах быў мэрам найбуйнейшага горада Вермонта, Берлінгтана, у 1991—2007 гадах — членам Палаты прадстаўнікоў ЗША. Пры фармаванні камітэтаў у Сенаце прымыкае да Дэмакратычнай партыі, уваходзіць у Форум прагрэсіўных кангрэсменаў (англ.: Congressional Progressive Caucus).
Вызначае сябе як дэмакратычнага сацыяліста (адзіны з сенатараў ЗША) і прадстаўніка амерыканскага прагрэсівізму «Новага курсу». Прыхільнік скандынаўскай мадэлі сацыял-дэмакратыі. Пазіцыянуе сябе ў якасці абаронцы інтарэсаў працоўнага і сярэдняга класа. Выступае супраць уплыву карпарацый і Уол-стрыт, сацыяльнай несправядлівасці, маёмаснай няроўнасці і разрыву паміж багатымі і беднымі, паліцэйскага гвалту. Супернік сексізму, гамафобіі, расавай дыскрымінацыі.
Пуры (хлеб)
Пуры — смажаны ў фрыцюры хлеб, аладка, прыгатаваная з прэснага цеста і суцэльназерневай мукі, распаўсюджаная на Індыйскім субкантыненце, а таксама ў Грузіі.
Лысуха (Іванаўскі раён)
Лысу́ха (, Лысуха) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Моладаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Дастоеўскага сельсавета.
Гронінген (горад)
Гронінген (Groningen, Grins) — горад на поўначы Нідэрландаў, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Насельніцтва — 181 тыс. чалавек (2005 г.).
Патраўка
Патраўка — страва польскай і беларускай кухні, накшталт рагу або соусу з белага мяса (кураціны, цяляціны, маладой бараніны) або з гародніны.
Парэзанае досыць дужымі кавалкамі мяса варыцца ў невялікай колькасці булёну з гародніны, запраўляецца пасероўкай з цыбулі і мукі, часам дадаткова яшчэ смятанай, яечнымі жаўткамі. У найбольш складаных версіях ў патраўку дадаюцца мускатны арэх, спаржа, шампіньёны, ракавыя шэйкі, крэветкі і іншае.
Праліў Саннікава
Праліў Са́ннікава (Санников силбэһиитэ, Пролив Санникова) — праліў паміж астравамі Кацельны і Малы Ляхаўскі (Новасібірскія астравы), злучае мора Лапцевых і Усходне-Сібірскае мора.
Аляскінскі хрыбет
Аляскінскі хрыбет (Alaska Range) — адносна вузкі горны хрыбет на поўдні Аляскі, у Ціхаакіянскім поясе Кардыльераў Паўночнай Амерыкі (ЗША). Даўжыня каля 1000 км. Сярэдняя вышыня каля 3000 м, найбольшая — 6191 м (гара Мак-Кінлі, самая высокая вяршыня Паўночнай Амерыкі).
Геаграфія
Хрыбет распасціраецца ад возера Кларк на паўднёвым захадзе да ракі Белай на канадскай тэрыторыі Юкан на паўднёвым усходзе. З’яўляецца часткай Ціхаакіянскага вулканічнага кальца і Дэналійскага разлому, які праходзіць уздоўж паўднёвага краю хрыбта. У самым хрыбце вулканаў няма.
Аляскінскі хрыбет — важны клімата- і водападзел. На паўднёвых увільготненых схілах да вышыні 800 м яловыя лясы, вышэй — вечныя снягі, буйныя ледавікі; на паўночных больш сухіх схілах мяжа лесу павышаецца да 1000—1200 м, вышэй — горныя тундры.
Восевая частка хрыбта складзена з інтрузіўных (пераважна гранадыярытаў), па краях — з асадкавых парод. Схілы стромкія, моцна расчлянёныя.
Галіна Аляксандраўна Флікоп-Світа
Галіна Аляксандраўна Флікоп-Світа (нар. 13 лістапада 1984, Ліда) — беларуская гісторык мастацтва. Спецыяліст па іканаграфіі ўніяцкіх храмаў Беларусі XVII—XIX стагоддзяў. Кандыдат мастацтвазнаўства (2014).
Біяграфія
Скончыла ў 2007 годзе Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў па спецыяльнасці «мастак народных рамёстваў». З 2007 па 2009 гады працавала дырэктарам Лылойцінскага цэнтральнага дома культуры Смаргонскага раёна.
У 2009 годзе скончыла магістратуру Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта, у 2010 годзе скончыла магістратуру Інстытута падрыхтоўкі навуковых кадраў НАН Беларусі.
У 2012—2018 гадах старшы навуковы супрацоўнік Нацыянальнага гістарычнага музея Рэспублікі Беларусь.
У 2013 годзе скончыла аспірантуру Цэнтра даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН Беларусі. У 2014 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Мастацкія і іканаграфічныя асаблівасці іканапісу грэка-каталіцкіх храмаў Беларусі XVII — першай паловы XIX ст.». З 2013 года навуковы супрацоўнік аддзела старажытнабеларускай культуры Цэнтра даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Даследуе рэлігійнае мастацтва, іканаграфію ўніяцкіх храмаў Беларусі XVII—XIX стагоддзяў. Аўтарка больш як 50 навуковых публікацый.
Сям’я
У шлюбе з Іванам Світам. Выхоўвае дачку Апалінарыю.
Пасанда
Пасанда — папулярная мясная страва родам з Індыйскага субкантынента, у прыватнасці, з Паўночнай Індыі, штата Хайдарабадзі, а таксама Пакістана. Паходзіць ад стравы, якая падавалася пры двары імператараў Маголаў, з’яўляецца характэрнай для магольскай кухні. Назва стравы звязана са словам «пасанда», што на мове урду азначае «фаварыт», «лепшы», «улюбёнец». Па адных даных, гэта адносіцца да гатунку мяса, традыцыйна выкарыстоўванага для пасанда; па іншых — да самой стравы. Можа пазначацца як кары.
Саратаўская губерня
Саратаўская губерня — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Расійскай імперыі, Расійскай рэспублікі і РСФСР. Створаная ў 1797, скасаваная у 1928.
Вялікі тэатр Гаваны
На сцэне Вялікага Тэатра Гаваны выступалі Энрыка Каруза, Ганна Паўлава, Сара Бернар, Мая Плісецкая, Карла Фрачы, і інш.
Крэмінскі раён
Крэмінскі раён (Кремінський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Луганскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Крэмінна (Кремінна).
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 16 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу, 4 пасёлкі сельскага тыпу і 32 сяла.
Серыя A 2021/2022
Серыя А 2021/2022 - 120-ты сезон вышэйшай лігі па футболе ў Італіі. Чэмпіёнам стаў Мілан - 19-ты раз у сваёй гісторыі. Срэбраным прызёрам - Інтэр Мілан. Бронзавым прызёрам - Напалі.
Па выніках сезона ў групавы этап Лігі чэмпіёнаў трапілі - Мілан, Інтэрнацыянале Мілан, Напалі і Ювентус. У групавы этап Лігі Еўропы - Лацыа і Рома. У раўнд плэй-офф Лігі канферэнцый - Фіярэнтына.
Па выніках сезона Серыю А пакінулі Кальяры, Джэноа і Венецыя, якія прымуць удзел у Серыі B 2022/2023.
Бамбардзіры
* Дадзеныя паводле афіцыйнага сайта Серыі А
Глядзіце таксама
Кубак Італіі 2021/2022
Суперкубак Італіі 2021
Беларускія футбалісты ў італьянскіх футбольных клубах
IC 3255
IC 3255 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Індра (Краслаўскі край)
Індра (Indra) — мястэчка на паўднёвым усходзе Латвіі. Адміністрацыйны цэнтр Індрскай воласці. Памежная чыгуначная станцыя Латвійскай чыгункі на мяжы з Беларуссю на лініі Даўгаўпілс — Полацк.
Знаходзіцца за 33 км на паўднёвы ўсход ад Краславы, за 5 км ад мяжы Латвіі з Рэспублікай Беларусь.
Гісторыя
24 мая 1866 года была адкрыта чыгуначная станцыя «Індра» у складзе лініі Даўгаўпілс — Полацк Дзвінска-Віцебскай чыгункі.
У савецкі час населены пункт быў цэнтрам Індрскага сельсавета Краслаўскага раёна. У мястэчку размяшчалася цэнтральная сядзіба калгаса імя Фрунзе і цэнтральная сядзіба калгаса імя Калініна.
З 1921 па 1940 годы на станцыі Індра размяшчаліся органы мытнага і памежнага кантролю Латвіі на мяжы з Савецкім Саюзам, з 1991 года — на мяжы з Рэспублікай Беларусь. Ажыццяўляецца мытнае і пагранічные афармленне пасажырскіх і грузавых цягнікоў.
Паўгускі
Паўгускі — салёныя гусіныя грудзі, сцісла рулон, сшытыя і абвязаныя шнурком, вэнджаныя 2–3 дні, як правіла, халодным дымам. Былі вельмі папулярнай халоднай закускай у ВКЛ, у Польшчы лічыліся традыцыйным беларускім і літоўскім далікатэсам. Выкарыстоўваліся і як паўфабрыкат для бігасу, верашчакі, крупені і іншых.
Прыгатаванне
Забіўшы і абскубаўшы гусь, адняць вантробы, хрыбет і сцёгны, выразаць грудзі, як мага больш збіраючы мяса, нацерці моцна соллю з салетрай, беручы на 10 паўгусак фунт солі і лют салетры. Пасля належнага націрання соллю з абодвух бакоў, скласці паўгусак у драўлянае начынне, перасыпаючы соллю і карэннямі: ядлоўцам, перцам простым і англійскім ды размарынам, прыкрыць вечкам і прыціснуць каменнем. Так паўгускі мусяць ляжаць не даўжэй за тыдзень, а па праміненні гэтага часу іх трэба абгарнуць паперай і вэндзіць 2 дні. Заміж паперы можна паўгускі проста з солі абваляць у пшанічным вотруб'і, а затым вэндзіць у лёгкім агні.
Шон Сент-Леджэр
Шон Патрык Сент-Леджэр-Хол (Sean Patrick St Ledger-Hall; нар., Соліхал каля Бірмінгема, Англія) — ірландскі і англійскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Ірландыі (2009—2013). Кар’ера Сент-Леджэра пачалася ў горадзе Пітэрбора. Ён трапляў у «Прэстан Норт Энд», а таксама некаторы час правёў у арэндзе ў клубе «Мідлсбра» да свайго пераезду ў стан «Лестэр Сіці» ў 2011 годзе.
«Пітэрбора Юнайтэд»
Кар’ера Сент-Леджэра пачалася з моладзевага складу каманды «Пітэрбора Юнайтэд», пасля якога ён патрапіў у яе асноўны склад у 2002 годзе. У гэтым клубе, у асноўным, выконваў ролю цэнтральнага абаронцы, аднак часам выступаў і ў ролі апорнага паўабаронцы.
«Прэстан Норт Энд»
У ліпені 2006 года Сент-Леджэр падпісаў кантракт з клубам «Прэстан Норт Энд» на тры гады за ганарар у 225 тысяч фунтаў стэрлінгаў.
«Мідлсбра»
У верасні 2009 года ён, на правах арэнды, перайшоў у «Мідлсбра» з правам падоўжыць арэнду ў зімовае трансфернае акно, але каманды не здолелі дамовіцца, і абаронцу прыйшлося вярнуцца ў «Прэстан Норт Энд». Яго дэбют за «Мідлсбра» адбыўся 15 верасня 2009 года ў матчы супраць «Шэфілд Уэнсдэй» (3:1), а першы гол ён забіў 26 верасня ў гульні супраць «Ковентры Сіці» (2:2).
«Лестэр Сіці»
3 2011 па 2014 гады з’яўляўся іграком «Лестэр Сіці». 9 мая 2014 года пакінуў клуб пасля таго як скончыўся тэрмін дзеяння кантракта.
Амерыканскія клубы
27 лістапада 2014 года Сент-Леджэр стаў іграком «Іпсвіч Таўн», падпісаўшы кароткатэрміновы кантракт, але не правёў за клуб ніводнага матча і ўжо ў снежні пакінуў яго.
5 сакавіка 2015 года пасля паспяховага прагляду падпісаў кантракт з клубам амерыканскай МЛС «Арланда Сіці». Аднак, у жніўні таго ж года кантракт быў разарваны, прычынай стаў пропуск іграком некалькіх дзён трэніровак. Неўзабаве стаў іграком іншага амерыканскага клуба «Каларада Рэпідс». У сезоне 2016 не выступаў, і па яго заканчэнні пакінуў «Каларада Рэпідс».
Вяртанне ў Англію
У кастрычніку 2017 года перайшоў у клуб пятага англійскага дывізіёна «Соліхал Мурс», за які згуляў у адным матчы Кубка Англіі. У студзені 2018 года перабраўся ў «Гайзлі», дзе стаў таксама гуляючым трэнерам. Пакінуў клуб па заканчэнні сезона 2018/19.
Пасля стаў працаваць скаўтам у «Лестэр Сіці».
Міжнародная кар’ера
Не зважаючы на тое, што Сент-Леджэр і нарадзіўся ў Англіі, але ўсё ж ён палічыў за лепшае гуляць за сваю гістарычную радзіму, як у свой час і яго дзядуля з горада Карлоў. Яго дэбют за зборную Ірландыі адбыўся 6 чэрвеня 2009 года ў матчы адборачнага турніру да чэмпіянату свету 2010 года супраць зборнай Балгарыі, які скончыўся з лікам 1:1.
Налібоцкая пушча
Налібоцкая пушча, Налібоцкія лясы — найвялікшы лясны масіў у Беларусі, размешчаны ў басейнах правых прытокаў Нёмана — Заходняй Бярэзіны і Усы, ад Ашмянскага ўзвышша на поўначы да Мінскага ўзвышша на ўсходзе. Гэты абшар ад Міра да Валожына і ад Вішнева да Іўя займае каля 2000 км². У наш час пушча падзеленая паміж Валожынскім і Стаўбцоўскім раёнамі Мінскай вобласці, а таксама Навагрудскім, Карэліцкім і Іўеўскім раёнамі Гродзенскай вобласці. У культурным і гістарычным плане рэгіён спалучае славянскія, балцкія і яўрэйскія традыцыі.
Меры дзеля аховы прыроды гэтых мясцін прымаюцца здаўна, а з 2005 года пушча ўвайшла ў склад рэспубліканскага ландшафтнага заказніка «Налібоцкі». Заказнік мае міжнародны статус ключавой батанічнай тэрыторыі і тэрыторыі рэгіянальнага значэння, важнай для птушак.
Назва
Назва ад назвы мястэчка Налібакі, якая сама, імаверна, гідранімічнага паходжання. Звязаная з балцкім гідранімічным коранем Nal-, ад якога назва літоўскага возера Nalija, балота Nal-raistis, балцкай назвай з-пад Ноўгарада *Nolia / Nolė. Далей да індаеўрапейскага *(s)na- «цекці», з пашыральнікам -l-.
Геаграфія
Налібоцкая пушча — суцэльны масіў у басейне верхняга цячэння Нёмана. Належыць да Нёманска-Перадпалескай геабатанічнай акругі падзоны грабова-дубова-цемнахвойных лясоў. Ацэнка плошчы вагаецца ад км² (140 тыс. га ) да  км², а з прылеглымі абшарамі, у залежнасці ад крытэрыяў, значна болей.
У тэктанічных адносінах тэрыторыя прымеркавана да Валожынскага грабена Беларускай антэклізы. Геалагічны разрэз каля вёскі Цеснавой Стаўбцоўскага раёна прыняты як стрататып адкладаў налібоцкага міжледавікоўя, прадстаўленых алювіяльнай світай Пра-Нёмана ўзростам каля 500 тыс. гадоў.
Налібоцкая пушча займае ўсходнюю частку азёрна-ледавіковай і алювіяльнай Верхнянёманскай нізіны сожскага ўзросту. Рэльеф хвалісты. Структура ландшафта ў асноўным раўнінная з выдма- і марэнна-ўзгорыстымі формамі і забалочанымі паніжэннямі. Паверхня парэзана рэкамі, ручаямі, на поўдні — меліярацыйнымі каналамі. На невялікіх участках выдзяляецца плоская азёрна-ледавіковая нізіна з пакладамі торфу. Сустракаюцца шматлікія эолавыя грады, узгоркі, дзюны. Масівы эолавых утварэнняў выцягнуты ўздоўж рачных далін.
Тут працякаюць рэкі Бярэзіна, Уса, Іслач, Волка, Ізледзь. На поўдні ляснога масіва пры сутоку Бярэзіны і Нёмана над тэрасамі цягнецца азёрна-алювіяльная нізіна з вялікай колькасцю азёрных катлавін, у адной з самых глыбокіх з іх знаходзіцца возера Кромань.
Лясы маюць характар пераходнай палосы ад паўднёватаежных цемнахвойных да заходнееўрапескіх шыракалістых. Пераважаюць бары. Хвойнікі перамяшаюцца з ельнікамі, бярэзнікамі і асіннікамі. Дуброў мала. Па паўднёва-заходняй частцы Налібоцкай пушчы праходзіць паўночная мяжа суцэльнага распаўсюджвання граба, сустракаецца ён тут у асноўным у падлеску.
Глебы пераважна дзярнова-падзолістыя пясчаныя і супясчаныя. Найбольш забалочаная тэрыторыя па далінах Бярэзіны, Іслачы, Волкі і ў ніжнім цячэнні Усы, дзе на тарфяна-балотных глебах растуць алешнікі і бярэзнікі. Сярод яловых лясоў шмат чарнічных і кіслічных. Цэнтральная і ўсходняя частка пушчы менш забалочаны, тут пашыраны хвойнікі розных тыпаў — ад верасова-імшыстых да вярховых сфагнавых. Распаўсюджаны вытворныя барадаўчатабярозавыя лясы. Дубовыя лясы належаць да яловых дуброў. Сустракаюцца ясянёвыя лясы. У поймах рэк пераважаюць буйнаасаковыя лугі, уздоўж Нёмана пашыраны дробназлакавыя.
Флора
Флора пушчы налічвае 820 відаў вышэйшых раслін (акрамя мохападобных). У дрэвавым ярусе хвоя звычайная, елка еўрапейская, вольха чорная, бяроза павіслая, асіна, дуб звычайны, ясень звычайны, ліпа драбналістая. У падлеску крушына, вярба, брызгліна, ляшчына, рабіна і інш. Сярод рэдкіх раслін: купальнік горны, луннік ажываючы, гайнік іржавы, зубніца клубняносная, лілея кучаравая, гладыёлус балотны, лінея і інш. Тут упершыню на Беларусі знойдзены казялец буйнаплодны, зубніца шасцілістая, скрыпень жалезістасцябловы, скрыпень чырванеючы, балотнакветнік шчыталісты, крынічнік распрасцёрты, асака прысадзістая.
Фаўна
Фаўна пушчы характэрная для лясоў сярэдняй паласы Беларусі.
Высакародны алень рэакліматызуецца з 1975 года. З 1994 года на тэрыторыю Налібоцкага заказніка былі вернуты зубры. Ад пачатку завезлі сямнаццаць асобін, цяпер іх налічвацца каля ста. Аднак праз адсутнасць палявых угоддзяў статак жывёл стаў разбівацца на больш дробныя і распаўсюджвацца ў бок Наваградка і Карэліч. Жывёлы шкодзяць сельскагаспадарчым землям, а таксама ствараюць небяспеку для дарожнага руху. З гэтай нагоды было вырашана ажыццявіць праект па стварэнні пашаў, якія б служылі кармавой базай для зуброў і аленяў. Разам з тым узнікла патрэба зрабіць сістэму ўстойлівай і самарэгуляванай, каб жывёлы маглі падтрымліваць пашы ў прадуктыўным стане і без удзелу чалавека карміцца працяглы час. Таму вырашана вярнуць у Налібоцкую пушчу тарпанаў. Паспрыялі аднаўленню папуляцыі дзікіх коней у Дзяржаўнай службы лясоў Нідэрландаў. У 2019 годзе атрымаўся статак у 151 галаву, які затым павялічыўся.
Напачатку XXI стагоддзя пасля амаль векавой адсутнасці ў Налібоцкую пушчу вярнуліся бурыя мядзведзі, мяркуецца, што яны перайшлі з Бярэзінскага запаведніка. З іншых сысуноў вядуцца: лось, дзік, ліс, янотападобны сабака, лясная куніца, чорны тхор, норка, гарнастай, заяц-русак; у вадаёмах і поймах — бабёр, выдра. У 2020 годзе здарылася першая рэгістрацыя шакала ў Налібоцкай пушчы, ён з’явіўся тут натуральным чынам у выніку паступовай экспансіі з поўдня.
Тэрыторыя мае значэнне для захавання месц гнездавання малога арляца, звычайнага зімародка, чорнага бусла. Акрамя таго, тут адзначаны ў невялікай колькасці дубальт, вялікі грыцук, вялікі кулон, вядомы глушэц, цецярук, рабчык і інш. У рэках і каналах сярод рыб сустракаюцца верхаводка, пячкур, быстранка, плотка, галец звычайны, ялец, шчупак; трапляецца рэдкі для Беларусі від — харыус.
XI—XVII стагоддзі
Па ўсходнім краі пушчы ў X—XI стагоддзях праходзіла мяжа Літвы і Русі; такія памежныя крэпасці як Менск і Заслаўе фактычна ўзніклі на краі гэтага вялікага лесу, заселенага балтамі-паганцамі. Вялікі лясны масіў быў цяжкай перашкодай для агрэсараў, галіцка-валынскіх войскаў і татараў у сярэдзіне XIII стагоддзя, што пакінула шмат слядоў у вусным фальклоры (бітвы пад Койданавым, Магільнам і г. д.). Колішняя мяжа Літвы і Русі ў далейшым вызначала падзел ВКЛ на культурна-прававыя рэгіёны. Мікола Ермаловіч менавіта тут лакалізаваў гістарычную Літву. Тапаніміка і антрапаніміка краю носяць выразна балцкі характар. Захаванне вялікага суцэльнага ляснога масіву побач з густанаселенымі раёнамі тлумачыцца надзвычай неўрадлівымі глебамі, якія на працягу стагоддзяў рабілі эканамічна невыгодным земляробства ў гэтым рэгіёне: спробы раскарчоўваць лясы пад ворыва, у адрозненне, напрыклад, ад левабярэжжа Нёмана (Новагародскага ваяводства), відавочна не акупляліся. Вядома, што яшчэ князь Вітаўт перад Грунвальдскай бітвай у 1409 годзе адлоўліваў тарпанаў на тэрыторыі Налібоцкай пушчы.