cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Байкадам (Кызылардзінская вобласць)
Байкадам — сяло ў Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Кызыларды. Уваходзіць у склад Кызылжармінскай сельскай акругі. Код КАТА — 431043400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 90 чалавек (45 мужчын і 45 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 144 чалавекі (75 мужчын і 69 жанчын).
Віскі
Ві́скі (whisky, whiskey, ад шатландскага: uisque baugh і ірландскага: uisce beatha — вада жыцця) — нацыянальны алкагольны напой Шатландыі ды Ірландыі, які атрымліваецца шляхам перагонкі ячменнага соладу альбо зерня з наступнай вытрымкай спірту ў дубовых бочках. Падчас вытрымкі мае моцнасць 60—80%, прадаецца разбаўленым да 40—50%.
Гісторыя
Як і ўсе моцныя еўрапейскія напоі, віскі паходзіць да часоў Крыжовых паходаў (12 стагоддзе). У кляштарах Брытанскіх астравоў «ваду жыцця» (акавіту) пачалі вырабляць пад уплывам італьянскіх тэхнічных дасягненняў. Дагэтуль шатландцы і ірландцы спрачаюцца аб тым, у якой з іх краін віскі з'явіўся ўпершыню (англійская назва шатландскага віскі — whisky, ірландскага — whiskey). Спачатку напой выкарыстоўваўся як лекавы сродак, але з цягам часу ўжыванне віскі пашыралася, ды ў 16—17 стагоддзях набыло катастрафічныя памеры. У 1579 годзе шатландскі парламент дазволіў гнаць віскі толькі дваранству, а ў 1642 годзе брытанскі кароль увёў манаполію на вытворчасць алкаголю. Віскі афіцыйна выраблялі толькі 8 буйных перагонных заводаў, але ў вёсках узнікалі падпольныя вінакурні. Якасць віскі падпольнай вытворчасці паступова ўзрастала, як і попыт на яго, і ў 1823 годзе дробныя вінакурні былі ўзаконеныя. У Амерыцы вытворчасць віскі пачалася фактычна з узнікненнем брытанскіх калоній (амерыканскі віскі часцей называюць словам бурбо́н), з цягам часу ствараюцца буйныя перагонныя заводы.
Класіфікацыя шатландскіх віскі
У Шатландыі вылучаюцца чатыры рэгіёны з істотна адрознымі тыпамі ўіскі: Хайлэнд, Лоўлэнд, Спэйсайд і Айлэй.
Санта-Клаус
Санта-Клаус (анг. Santa Claus), Святы Нікалас, — у позняй паўночнаамерыканскай традыцыі — калядны дзед, які дорыць падарункі амерыканскім дзецям на Каляды. Імя амерыканскага Санта-Клауса ўяўляе сабой скажэнне галандскай транскрыпцыі імя Св. Мікалая, дзень памяці якога адзначаецца 6 снежня. Радзімай Санта-Клауса лічыцца Лапландыя.
Спадарожнікі Санта-Клауса
У розных традыцыях Санта-Клаус з'яўляецца ў суправаджэнні іншых персанажаў, добрых або злых. Так, у фальклоры альпійскага рэгіёна спадарожнікам і адначасова антыподам Св. Мікалая з'яўляецца калматы і рагаты Крампус, які карае непаслухмяных дзяцей і палохае іх.
IC 2473
IC 2473 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Георгій Пятровіч Кандрацьеў
Георгій Пятровіч Кандрацьеў (нар., Любанічы, Талачынскі раён, Віцебская вобласць, Беларуская ССР) — беларускі і савецкі футбаліст, трэнер.
Кар’ера іграка
У 1980 годзе быў запрошаны ў «Дынама» (Мінск). Паколькі ў камандзе быў дэфіцыт форвардаў, амаль адразу зайграў у аснове — у 1-м сезоне правёў 11 гульняў. Але ўжо наступны сезон быў практычна страчаны — Георгій правёў яго ў дублі. Больш за тое, два месяцы ў 1981 гуляў за «Дынама» (Брэст), адначасова з’яўляючыся яшчэ і ваеннаслужачым. У канцы года ўсё ж вернуты ў Мінск. Пасля гэтага Кандрацьеў — асноўны ігрок «мінчукоў». Быў капітанам каманды адзін сезон.
У сезоне 1988, пасля вяртання ў Мінск Эдуарда Малафеева ў якасці галоўнага трэнера, гуляў нестабільна, забіў усяго 1 гол. У выніку, Эдуард Малафееў адлічыў Кандрацьева з «Дынама» (Мінск).
Георгій у 1989 годзе пераехаў у Адэсу, дзе правёў некалькі сезонаў за «Чарнаморац». У 1991 годзе, разлічваючы на ​​дапамогу ў замежным працаўладкаванні, пераехаў гуляць у Маскву за «Лакаматыў». У другой палове 1991 года тры месяцы гуляў за «Санкт-Пёльтэн», у якога «зламаўся» асноўны форвард. Па вяртанні ў строй нападніка, Кандрацьеў з’ехаў дадому.
У 1992 годзе гуляў за «Металург» (Маладзечна), а ў стартавым матчы чэмпіянату Беларусі 1992/93 ударыў суддзю і атрымаў дыскваліфікацыю на 15 гульняў. У 1993 пераехаў на Украіну, дзе разам з экс-дынамаўцам Сяргеем Гоманавым выступаў за «Тэмп» (Шапятоўка). У 1993 годзе гуляў у оберлізе за «Вісмут». Пасля 5-ці гульняў, з’ехаў дадому рабіць візу, але аформіць яе ў тэрмін не паспеў. У клубе адмовіліся плаціць футбалісту заробак за спазненне і Кандрацьеў зноў вярнуўся дадому. У 1994—1997 гадах гуляў у Фінляндыі за каманду КаІК Каскінен разам з Юрыем Жалудковым і Валерыем Алейнікам. У 1998 годзе завяршыў кар’еру ў мазырскай «Славіі».
Кар’ера трэнера
У 2003 годзе паступіў і скончыў ВШТ. 12 снежня 2010 года ў Маскве скончыў 240-гадзіннае навучанне ў ВШТ на трэнерскіх курсах і атрымаў ліцэнзію Pro.
Трэнерскую працу пачаў у 1998 годзе ў якасці другога трэнера мазырскай «Славіі», дзе заканчваў кар’еру іграка. У 2000—2002 гадах працаваў другім трэнерам «Дынама» (Мінск), прычым з ліпеня па кастрычнік 2001 года выконваў абавязкі галоўнага трэнера. Працаваў галоўным трэнерам віцебскага «Лакаматыва» (2003—2004) і «Смаргоні» (2005—2008) — вывеў апошні клуб у Вышэйшую лігу чэмпіянату Беларусі па футболе.
З 2009 года ўзначальваў моладзевую зборную Беларусі, з якой стаў бронзавым прызёрам чэмпіянату Еўропы (2011) і заваяваў пуцёўку на Алімпійскія гульні 2012. Са снежня 2011 года адначасова з’яўляўся галоўным трэнерам зборнай Беларусі па футболе.
Чашніцкая партызанская брыгада «Дубава»
Чашніцкая партызанская брыгада «Дубава» — партызанская брыгада, створаная 28 жніўня 1942 года на базе вылучанага з брыгады «Смерць фашызму» (пазней імя В. І. Чапаева) 9-га (камандзір Ф. Ф. Дуброўскі і асобнага 68-га (камандзір У. Е. Лабанок) атрадаў, якія дзейнічалі з красавіка 1942 года ў Лепельскім, Ушацкім і Чашніцкім раёнах. Брыгада дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Ушацкага, Лепельскага, Чашніцкага, Бешанковіцкага, Халопеніцкага і Бягомльскага раёнаў. 28 чэрвеня 1944 года брыгада (1808 партызан, 15 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй. Камандзіру брыгады Дуброўскаму і камісару брыгады Лабанку было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Георгій Пятровіч Кандрацьеў
Кар’ера трэнера
На Алімпійскіх гульнях зборная пад кіраўніцтвам Кандрацьева заняла трэцяе месца ў групе, што не дазволіла ёй выйсці ў чвэрцьфінал. Як галоўны трэнер нацыянальнай зборнай правёў увесь адборачны цыкл да чэмпіянату свету 2014, у якім Беларусь выступіла няўдала, заняўшы апошняе месца ў групе. На старце кваліфікацыі да чэмпіянату Еўропы 2016 Беларусь у гасцях згуляла ўнічыю з Люксембургам (1:1), пасля чаго ў хатніх матчах саступіла Украіне (0:2) і Славакіі (1:3). На наступны дзень пасля апошняга паражэння, 13 кастрычніка 2014, Кандрацьеў пакінуў пасаду галоўнага трэнера нацыянальнай зборнай.
Чашніцкая партызанская брыгада «Дубава»
Склад
У ліпені 1943 года частка атрадаў брыгады [3-і, 4-ы, 8-ы, 9-ы, 13-ы і частка артылерыйскага дывізіёна] былі вылучаны для арганізацыі Лепельскай партызанскай брыгады імя І. В. Сталіна. На дату злучэння з Чырвонай Арміяй у склад брыгады ўваходзілі:
Георгій Пятровіч Кандрацьеў
Кар’ера трэнера
У сезоне 2015 заставаўся без трэнерскай працы. У лістападзе 2015 года стала вядома, што Кандрацьеў стане новым галоўным трэнерам футбольнага клуба «Мінск». У студзені 2016 года афіцыйна ўзначаліў сталічны клуб. У сезоне 2016 прывёў каманду да чацвёртага месца ў чэмпіянаце. У сезоне 2017 «Мінск» узяў курс на амаладжэнне, і Кандрацьеў пагадзіўся падоўжыць супрацоўніцтва са сталічным клубам. У новым складзе, большасць якога стваралі маладыя ўласныя выхаванцы, каманда апынулася ў ніжняй частцы табліцы і заняла 14-е месца. У снежні 2017 года па заканчэнні кантракта пакінуў сталічны клуб.
Чашніцкая партызанская брыгада «Дубава»
Гісторыя
Партызаны праводзілі дыверсіі на чыгунках Полацк — Маладзечна, Орша — Лепель. У час аперацыі «Канцэрт» падарвалі каля 2 тысяч рэек. Вялі баі па вызваленню тэрыторыі Лепельскага, Чашніцкага, Ушацкага раёнаў. У верасні 1942 года правялі некалькі наступальных аперацый на гарнізоны ў Ушачах, што прымусіла гітлераўцаў пакінуць гарадскі пасёлак. У студзені 1943 года вялі баі за вёску Пышна, у сакавіку разбілі гарнізон на станцыі Чашнікі, у красавіку нанеслі адначасовы ўдар па нямецкіх гарнізонах у вёсках Забалацце, Студзёнка, Юркоўшчына Лепельскага раёна. У ліпені 1943 года разбілі гарнізоны ў вёсках Цяпіна, Варкі, Залессе Чашніцкага раёна. У кастрычніку 1943 разам з Лепельскай брыгадай імя Сталіна ўдзельнічалі ў штурме гарнізона ў Лепелі. У маі — чэрвені 1943 года падчас нямецкіх карных экспедыцый удзельнічалі ў баях у раёне вёсак Пышна — Тартак — Лагі — Заазер’е. У маі — чэрвені 1944 года ўтрымлівалі лінію абароны каля вёсак Валова Гара — Домжарыцы — Саўскі Бор Лепельскага і Бягомльскага раёнаў; прарвалі блакаду ў раёне вёсак Макаўе — Мажніцы Бягомльскага раёна. У чэрвені 1944 года разам з часцямі Чырвонай Арміі наносілі ўдары па праціўніку ў раёне Чашнікі — Лукомль.
Георгій Пятровіч Кандрацьеў
Кар’ера трэнера
У студзені 2018 года ўзначаліў бабруйскую «Белшыну». У кастрычніку 2018 года, пасля паражэння ад «Славіі» (0:2), якое практычна пазбавіла бабруйскую каманду шанцаў на выхад у Вышэйшую лігу, паканіў пасаду галоўнага трэнера.
Чашніцкая партызанская брыгада «Дубава»
Памяць
У 1965 годзе ў вёсцы Антунова Ушацкага раёна быў устаноўлены мемарыяльны знак, у 1967 годзе каля вёскі Бароўка 2 Лепельскага раёна была пастаўлена стэла, у 1971 годзе каля вёскі Завыдрына Ушацкага раёна — стэла, у 1974 годзе ў вёсцы Пышна Лепельскага раёна ўстаноўлена мемарыяльная дошка, у 1975 годзе ў вёсцы Забор'е Чашніцкага раёна — мемарыяльная дошка.
Георгій Пятровіч Кандрацьеў
Кар’ера трэнера
У студзені 2019 года ўвайшоў у трэнерскі штаб Ігара Кавалевіча ў гродзенскім «Нёмане». У лютым 2019 года стаў таксама памочнікам Міхаіла Мархеля ў моладзевай зборнай Беларусі, а ў сакавіку з-за занятасці Мархеля самастойна праводзіў збор моладзевай каманды. У чэрвені 2019 года, з прызначэннем Мархеля галоўным трэнерам нацыянальнай зборнай Беларусі, увайшоў у яго штаб, у сувязі з чым пакінуў «Нёман».
У красавіку 2021 года, пасля адстаўкі Мархеля, быў прызначаны выканаўцам абавязкаў галоўнага трэнера зборнай Беларусі, а ў ліпені таго ж года быў зацверджаны на пасадзе. Пад кіраўнітвам Кандрацьева зборная пацярпела шэсць паражэнняў запар у адборы да чэмпіянату свету 2022, а ў 2022 годзе, пасля шэрагу перамог у таварыскіх матчах, няўдала выступала ў Лізе нацый УЕФА, заняўшы апошняе месца ў групе. Адбор да чэмпіянату Еўропы 2024 пачаўся з трох паражэнняў, і толькі 19 чэрвеня 2023 года зборная нарэшце здабыла перамогу ў афіцыйным матчы, адолеўшы Косава (2:1). 29 чэрвеня 2023 года кіраўніцтва АБФФ звольніла Кандрацьева з пасады галоўнага трэнера зборнай.
Туён
Туён або Монатэрпін (назва паводле наменклатуры ІЮПАК 1-ізапрапіл-4-метылбіцыкла [3.1.0] гексан-3-он) — бясколернае рэчыва, з характэрным пахам, які нагадвае ментол. Хімічная формула: C10H16O.
Вэлыкамар’яніўка
Вэлыкамар’яніўка (Великомар'я́нівка) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Туён
Туён і ўласцівасці абсенту
Туён з'яўляецца галоўным дзеючым кампанентам абсенту. У апошні час наяўнасць туёна у эфірных маслах і араматызатараў разглядаецца як непажаданая з'ява.
З'яўляецца таксічным для чалавека.
Каменка (Дзямідаўскі раён)
Каменка (Каменка) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Адэль (спявачка)
Адэль (нар. 5 мая 1988, Тотэнхэм, Лондан) — англійская поп-соўл і джазавая спявачка. Яе нярэдка называюць новай Эмі Уайнхаус (Amy Winehouse). Яе дэбютны альбом «19» адразу пасля рэлізу ўзначаліў «UK Albums Top 75».
Баяры 1
Бая́ры 1 (, Бояры 1) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Германавіцкага сельсавета.
Вэсэлэ (Білгарад-Дністроўскі раён)
Вэсэлэ (Весе́ле) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Карцава (Дзямідаўскі раён)
Карцава (Карцево) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Выган
Выган (Ви́гон) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Каньяк
Каньяк (cognac) — моцны алкагольны напой (40-60 аб'ёмных працэнтаў спірту), прыгатаваны з каньячнага спірту. Каньячны спірт атрымліваюць перагонкай сухіх (пераважна белых) вінаградных він і далейшай вытрымкай яго ў дубовых бочках. Пры вытрымцы каньячны спірт абагачаецца дубільнымі рэчывамі і набывае характэрныя для каньяку смак і колер.
Назва
Сваю назву напой каньяк атрымаў ад горада Каньяк, рэгіёна Пуату — Шарант, дэпартамента Шаранта, Францыя, з якім яго звязвае гістарычнае мінулае стварэння. Сама назва «каньяк», геаграфічныя мяжы вытворчасці і тэхналогія вытворчасці строга вызначаныя, рэгламентаваныя і замацаваныя шматлікімі заканадаўчымі актамі. Каньяк з'яўляецца спрадвечна французскім прадуктам.
Твардагура (гміна)
Твардагу́ра (Twardogóra) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Алясніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Твардагуры. Плошча гміны складае 167,99 км². Станам на 2009 год у гміне Твардагура пражывалі 13 011 чалавек, шчыльнасць — 77,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Litvintroll
Гурт існаваў да красавіка 2015 года, калі дудар каманды Васіль Верабейчык паведаміў пра спыненне дзейнасці.
Пасля распаду «Litvintroll», які быў яркай з’явай на беларускай метал-сцэне, паўсталі два новыя гурты, што могуць лічыццца яго спадкаемцамі: «Trollwald» i «Sakramant».
Індзейцы Канады
Карэнныя народы Канады уключаюць індзейцаў, эскімосаў і метысаў. Культура метысаў узнікла з сярэдзіне XVII-га стагоддзя, калі індзейцы і інуіты змешваліся з еўрапейскімі каланістамі. Інуіты найчасцей абмяжоўвалі кантакты з еўрапейцамі цягам ранняга перыяда.
Старажыткая гісторыя
Археалагічныя і генетычныя даследванні карэнных народаў падцвердзілі прысутнасць чалавека на поўначы Юкана прыкладна 26 500 гадоў назад, і ў паўднёвай правінцыі Антарыа 9500 гадоў назад. Археалагічныя аб’екты Олд Кроў Фэлтс і Блуфіш - два найбольш раннія археалагічныя помнікі чалавечага (палеаіндзейскага) жылля ў Канадзе.
Культуры канадскіх абарыгенаў уключалі ў сябе аселыя ці гарадскія паселішчы, вясковую гаспадарку, грамадскія і гістарычныя помнікі архітэктуры і складаную сацыяльную іерархію. Некаторыя з гэтых цывілізацый зніклі яшчэ да з’яўлення першых еўрапейскіх паселішчаў (канец XV — пачатак XVI), і былі знойдзеныя ў працэсе археалагічных даследванняў.
Карэннае насельнітва, паводле ацэнак, складала ад 200 тысяч да 2 мільёнаў людзей у канцы 1400 года, у цяперашні час Каралеўскай камісіяй Канады па ахове здароўя карэннага насельніцтва прынята лічба ў 500 тысяч чалавек. Эпідэміі еўрапейскіх інфекцыйных захворванняў (грып, адзёр, воспа), да якіх індзейцы не мелі імунітэту, у спалучэнні з іншымі эфектамі кантактаў з еўрапейцамі, у выніку прывялі да вымірання ад 40 % да 80 % карэннага насельніцтва.
Новы час
Першымі еўрапейцамі на зямлі Канады сталі нарвежскія вікінгі, якія пасяліліся ў Л’Анс-о-Медаўз на Ньюфаўндлендзе каля 1000 года. Пастаянныя сутычкі з негасціннымі індзейцамі вымусілі нарманаў хутка развітацца з новай калоніяй. перыяд 1640 — 1701 быў адзначаны Бабровымі войнамі — серыяй канфліктаў за кантроль над гандлем футрам паміж канфедэрацыяй індзейцаў-іракезаў з іншымі індзейцамі, якім дапамагала Францыя. Паўстанне Рэд-Рывер вылілася ў стварэнне правінцыі Манітоба ў 1870 годзе.
Міфалогія
Сярод індзейцаў Канады ёсць восем унікальных міфаў аб стварэнні свету і адаптацый гэтых міфаў. Гэта міфы аб зямлі, аб сусветным бацьку, аб з’яўленні, аб разбоі, аб адраджэнні нябожчыка, аб двух стваральніках і іх спаборніцтве, а таксама міф аб братах.
Грабніца Цэцыліі Метэлы
Грабніца Цэцыліі Метэлы (Caecilia Metella) — манументальнае збудаванне круглай формы на трэцім кіламетры Апіевай дарогі ў Рым.
Грабніца была ўзведзена каля 50 года да н. э. для Цэцыліі Метэлы, дачкі консула Квінта Цэцылія Метэла Крэтыка, жонкі сына Краса. Збудаванне, абліцаванае звонку траверцінам, мае выгляд вежы цыліндрычнай формы (29 м у дыяметры, вышынёй 11 м).
Грабніца ў XI стагоддзі выкарыстоўваўся ў абарончых мэтах графамі Тускулумскімі. У 1299 годзе рымскае знатнае сямейства Каэтані нязначна перабудавала грабніцу (былі дабудаваны зубцы), ператварыўшы яе ў вежу крэпасці (castrum Caetani). Саркафаг Цэцыліі Метэлы знаходзіцца цяпер у двары палацца Фарнезэ.
Жытні хлеб
Жытні хлеб — від хлеба: харчовы прадукт, які атрымліваецца выпечкай разрыхленага з дапамогай закваскі цеста, прыгатаванага з жытняй мукі, вады і солі. Жытні хлеб называюць таксама «чорным». Жытні хлеб з'яўляецца звычайным прадуктам для ўсёй Паўночнай Еўропы, а для многіх народаў Расіі — гэта гістарычна найважнейшы з нацыянальных харчовых прадуктаў (як рыс для народаў Паўднёва-Усходняй Азіі). Ва ўсіх дыялектах і гаворках паўночнарускіх говараў «хлебам» часта называецца чорны хлеб, а для іншых хлеба-булачных вырабаў выкарыстоўваюцца ўдакладненні (белы хлеб, батон, булка і г. д.).
Гісторыя
На Русі кіслы хлеб з жытняй мукі вядомы з XI стагоддзя. Сакрэт вытворчасці жытняга хлеба з дапамогай заквасак (квасаў) старанна ахоўваўся і перадаваўся з пакалення ў пакаленне. У царскім указе «Аб хлебнай і калачнай вазе» 1626 года згадваецца 26 гатункаў жытняга хлеба.
Біялагічная каштоўнасць
Жытні хлеб змяшчае 40-45 % вугляводаў. Ён трохі менш каларыйны, чым пшанічны — 200 ккал на 100 грамаў. Біялагічная паўнавартаснасць жытняга хлеба (па вітамінах, амінакіслотах) вышэй, чым пшанічнага, аднак ён горш засвойваецца. З-за падвышанай кіслотнасці (7-12°), якая абараняе ад узнікнення цвілі і разбуральных працэсаў, жытні хлеб не рэкамендуецца людзям з падвышанай кіслотнасцю страўніка, якія пакутуюць язвавымі хваробамі. Хлеб, які вырабляецца на 100 % з жыта, сапраўды занадта цяжкі для штодзённага спажывання. Аптымальны варыянт: жыта 80-85 % і пшаніца 15-25 % . Людзям, схільным да паўнаты, пажадана абмяжоўваць спажыванне з-за вялікага ўтрымання вугляводаў.
Кохер
Кохер:
Зоф’я Дабрынская
Зоф'я (Соф'я, Зося) Дабрынская (дзяв. Корсак;, — 1992) — педагог, беларуская грамадская дзеячка.
Біяграфія
У дзяцінстве жыла ў Бардзілавічах, што на Віцебшчыне. Тут яе маці, Леванціна Корсак, у 1905 вяла нелегальную беларускую школку.
Скончыла ў Вільні гімназію імя А. Міцкевіча (1927) і настаўніцкую семінарыю, працавала школьнай настаўніцай на Віленшчыне. У 1933 выйшла замуж і пераехала ў Варшаву.
Падчас нацысцкай акупацыі, у канцы 1940, Зоф'я Дабрынская завязала кантакт з беларускім палітычгым дзеячам Янам Станкевічам, які намовіў яе ўступіць у Партыю беларускіх нацыяналістаў, дзе яна атрымала псеўданім «Ціна», ды адначасова — і ў СУБ-АК, каб наладзіць кантакт з польскім падполлем. Увесну 1941 яна трапіла ў Бюро інфармацыі і прапаганды (БІП) Галоўнага Камандавання АК дзякуючы рэкамендацыі графіка Гайкоўскага. У БІПе З. Дабрынская працавала ва ўсходнім нацыянальным сектары пад кіраўніцтвам Уладзіслава Тамкевіча («Кшыштафа»), дзе ёй даручылі беларускія справы. Там дзейнічала пад псеўданімам «Ева». Адначасова брала ўдзел і ў канспіратыўных сходах на кватэры Станкевіча. Працавала ў беларускай школе ў Варшаве (1942—1943).
Аўтарка падручнікаў для беларускіх пачатковых школ на бацькаўшчыне. На працягу 1941-42 г. апрацавала 7 падручнікаў: два лемантары (кірыліцай і лацінкай), чытанку для II класа і чатыры арыфметычных задачнікі для І-IV класаў. Частка з гэтых прац была надрукавана на працягу 1942-43 г. (у Празе, Мінску, Рызе).
Пасля вайны некалькі год жыла і настаўнічала ў Альштыне, у 1950 вярнулася ў Варшаву, працавала ў галіне адукацыі. 3 1961 — член Беларускага грамадска-культурнага таварыства.
IC 2474
IC 2474 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кохер (рака)
Кохер (Kocher) — рака ў Германіі, цячэ па зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Плошча басейна ракі — 1960 км². Даўжыня ракі — 168,7 км. Расход вады — 22,53 м³/с.
Кохер бярэ пачатак на ўсходніх схілах Швабскага Альба (у Швабскай Юры) на ўсход ад гары Берэнберг. Цячэ спачатку на поўнач, затым на паўночны захад і захад. У Кохер упадаюць рэкі Лайн (злева), Рот (злева), Бюлер (справа), Купфер (злева), Орн (злева), Брэтах (злева), Біберс, Айсбах і іншыя, раней называліся Лейн, Рор, Бібер, Бліндэ. Упадае ў Некар справа каля горада Бад-Фрыдрыхсхаль на вышыні 143 метры над узроўнем мора.
Выпаснэ (Білгарад-Дністроўскі раён)
Выпаснэ (Випасне́) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Фісенка
Фісе́нка — прозвішча.
Фёдар Святаславіч (князь ржэўскі)
Фёдар Святаславіч (канец XIII ст. — каля ) — князь ржэўскі (да 1314—1356), вяземскі (1339—1341) з дынастыі Расціславічаў Смаленскіх.
Вядомы з 1314 года як падручны князь вял.кн.маскоўскага Юрыя Данілавіча падчас яго барацьбы з вял.кн.уладзімірскім і цверскім Міхаілам Яраславічам за Ноўгарад. У 1320-1330-я гады залежаў ад вял.кн.літоўскіх, у 1326 годзе кн. Фёдар Святаславіч быў адным з паслоў вял.кн. Гедыміна пры заключэнні мірнага дагавору з Ноўгарадам.
Пазней зноў пад уплывам Масквы, у 1335 годзе вял.кн. маскоўскі Іван Каліта ваяваў Асечань і Расну — гарадкі Ржэўскага княства, захопленыя Вялікім княствам Літоўскім, на думку А. А. Горскага, як саюзнік ржэўскага кн. Фёдара. Пасля пераходу старэйшага брата кн. Глеба каля 1339 года на княжанне ў Бранск, кн. Фёдар Святаславіч стаў князем вяземскім. Неўзабаве, на думку А. А. Горскага, пасля антымаскоўскага паходу вял.кн. літоўскага Альгерда ў 1341 годзе, кн. Фёдар страціў Вяземскае княства і пайшоў на службу да вял.кн. маскоўскага Сямёна Іванавіча. Быў маскоўскім намеснікам у Волаку. Летам 1345 года выдаў дачку Еўпраксію замуж за вял.кн. маскоўскага Сямёна Іванавіча. Зімой 1346 года, аднак, вял.кн. Сямён Іванавіч адаслаў Еўпраксію да бацькі ў Волак, неўзабаве яна ўзяла другі шлюб з фамінскім кн. Фёдарам Красным.
На думку А. А. Горскага, Ржэўскае княства засталося за кн. Фёдарам і падчас службы вял.кн. Сямёну Іванавічу, бо ў 1356 годзе, падчас літоўска-смаленскага канфлікту, «Сижского сынъ Иванъ сѣде съ Литвою во Ржевѣ» — Сіжка, гарадок у Ржэўскім княстве — такім чынам, вялося пра ўкняжанне з вялікалітоўскай дапамогай у Ржэве аднага са сваякоў кн. Фёдара, што было звязана з яго смерцю і пытаннямі спадчыны.
Ключ (Смаленская вобласць)
Ключ (Ключ) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Вільнэ (Білгарад-Дністроўскі раён)
Вільнэ (Ві́льне) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Творуг (гміна)
Тво́руг (Tworóg) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тарнагурскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Творузе. Плошча гміны складае 124,92 км². Станам на 2014 год у гміне Творуг пражывалі 8073 чалавекі, шчыльнасць — 64,62 чал./км².
Каўшыры
Каўшыры (Ковширы) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Lockheed AC-130 Spectre
Lockheed AC-130 Спектр (Спектр) — лятаючая батарэя непасрэднай падтрымкі падраздзяленняў сухапутных войскаў на поле бою. Заснавана на базе транспартнага самалёта C-130 фірмы Lockheed. Узбраенне і дадатковае абсталяванне ўсталёўвала фірма Боінг.
Самалёт прымаў актыўны ўдзел ў В’етнамскай вайне.
Агульныя звесткі
Самалёт прызначаны для рашэння наступных задачаў:
У цяперашні час на ўзбраенні Камандавання спецыяльных аперацый ВПС ЗША знаходяцца:
Узбраенне і абсталяванне
Усё ўсталяванае на борце АС-130 ўзбраенне кіруецца з дапамогай камп’ютэрызаванай пошукава-прыцэльнай сістэмы, у склад якой уваходзяць радар, тэлевізійны і цеплавізійны прыцэл. Гэта забяспечвае магчымасць эфектыўнага прымянення агнявых сродкаў самалёта кругласутачна, у любых умовах надвор’я.
На мадыфікацыі AC-130U, акрамя таго, усталяваны радыёлакатар з сінтэзаванай апертурай, які выкарыстоўваецца для выяўлення мэтаў на вялікай далёкасці. Сістэма кіравання агнём АС-130U дазваляе, у адрозненне ад мадыфікацыі АС-130h, адначасова наносіць ўдары па двух мэтах. Да таго ж AC-130U бярэ на борт у два разы большы боезапас, чым AC-130H.
У складзе навігацыйнага комплексу самалёта маецца інерцыяльная сістэма навігацыі, спалучаная з прымачом сыгналаў спадарожнікавай навігацыйнай сістэмы.
Страты
За 5 гадоў прымянення ў В’етнаме (з верасня 1967 года па снежань 1972 года) было страчана 6 самалётаў. Самалёт, страчаны ў Кувейце ў 1991 годзе, лічыцца самай буйной баявой стратай за час аперацыі. Бура ў пустыні, рэакцыяй на якую стала пазбяганне дзённых місій і скарачэнне паветранага прыкрыцця наземных войскаў. Паводле выдання «» за апошнія 30 гадоў (на люты 2021 года) ні адзін AC-130 не быў збіты ў баі.
Ганна Брэтонская
Ганна Брэтонская (брэт. Anna Breizh, фр. Anne de Bretagne;, Нант — , Блуа) — кіруючая герцагіня Брэтані, графіня Нанта і дэ Рышмон (Рычманда), графіня дэ Манфор-Л’Аморы і д’Этамп (9 верасня 1488), дама дэ Гуда і дэ Нофль (9 верасня 1488 г), вікантэса Ліможская, каралева Францыі, каралева Неапалю.
Біяграфія
Жонка двух каралёў Францыі, якія змянілі адзін аднаго: Карла VIII і Людовіка XII. Самая папулярная з кіраўнікоў Брэтані і самая багатая жанчына ў Еўропе свайго часу. Апошняя спадчынніца сваёй краіны, якая сілай зброі была вымушана ўступаць у шлюб з кіраўнікамі Францыі, аднак вяла актыўную самастойную палітыку (асабліва пры другім мужы) з мэтай пазбегнуць анэксіі Брэтані Францыяй. Заступніца мастацтваў і літаратуры. Першая ў Еўропе прынцэса, якая насіла на сваім вяселлі сукенку белага колеру, да гэтага белы колер лічыўся жалобным.
Сям’я
Шлюбы:
Андрэй Уладзіміравіч Скабелка
Андрэй Уладзіміравіч Скабелка (нар. 20 студзеня 1971 года, Мінск, БССР) — беларускі хакеіст, правы крайні нападнік. Зараз галоўны трэнер хакейнага клуба «Барыс». Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (2002).
Выступаў за ЦСКА (Масква), СКА (Хабараўск), «Дынама» (Мінск), «Цівалі» (Мінск), «Тарпеда» (Яраслаўль), «Ак Барс» (Казань), «Лада» (Тальяці), «Салават Юлаеў (Уфа)», «Юнацтва » (Мінск) і "Сібір" (Новасібірск).
У складзе нацыянальнай зборнай Беларусі правёў 133 матчы (49 галоў, 65 перадач), удзельнік зімовых Алімпійскіх гульняў 1998 і 2002, удзельнік кваліфікацыйных турніраў зімовых Алімпійскіх гульняў 1998 і 2002; удзельнік чэмпіянатаў Свету 1994 (група C), 1995 (група C), 1996 (група B), 1997 (група B), 1998 (група C), 1999, 2000, 2001, 2002 (дывізіён I), 2004 (дывізіён I), 2005 і 2006.
Леапольд Іванавіч Родзевіч
Леапольд Іванавіч Родзевіч (, фальв. Кур'янаўшчына, Вілейскі павет, цяпер, Мінская вобласць — ) — беларускі драматург, тэатральны і нацыянальны дзеяч.
Біяграфічныя звесткі
Паходзіў са збяднелага шляхецкага роду. Брат Ч. Родзевіча. У 1909 скончыў гарадское вучылішча ў Вілейцы. Пад уплывам «Нашай нівы» пачаў пісаць па-беларуску. У 1914 пераехаў у Вільню, перад наступленнем нямецкіх войскаў у 1915 пакінуў горад. З 1919 жыў у Мінску, у 1921 зноў вярнуўся ў Вільню. Рэдагаваў беларускія газеты ў Вільні: «Беларускі звон», «Наша будучыня» (1922—1923), з 1921 дзеяч Беларускай рэвалюцыйнай арганізацыі (БРА). Адзін з ініцыятараў уступлення ў 1923 БРА ў КПЗБ. Арыштоўваўся ў 1923. У 1924 сакратар Гродзенскага падпольнага акружкама КПЗБ. З-за пераследу ўладаў увосень 1925 перабраўся ў Мінск. Кіраваў замежнай рэдакцыяй прадстаўніцтва ЦК КПЗБ пры ЦК КП(б)Б, быў рэдактарам «Бюлетэня ІДК КПЗБ», у 1925-34 рэдактар газеты «Чырвоны сцяг» і часопіса «Бальшавік», працаваў у Камісіі па вывучэнні Заходняй Беларусі пры АН БССР.
Арыштаваны ДПУ БССР 18.7.1933 па справе т.зв. «Беларускага нацыянальнага цэнтра». Адпраўлены ў Саратаў, дзе працаваў у лясніцтве. Паўторна арыштаваны ў 1938. Дакладная дата гібелі невядомая.
Джоя-дэй-Марсі
Джоя-дэй-Марсі (Gioia dei Marsi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л'Аквіла.
Міністэрства пладовагароднінай гаспадаркі БССР
Міністр
Увесь час існавання (1981 — 1985) Міністэрства ўзначальваў Мікалай Якушаў.
Джоя-дэй-Марсі
Насельніцтва складае 2274 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 36 чал./км². Займае плошчу 63 км². Паштовы індэкс — 67055. Тэлефонны код — 0863.
Леапольд Іванавіч Родзевіч
Творчасць
Друкаваўся з 1912. Аўтар п'ес: «Пакрыўджаныя», «Блуднікі», «Збянтэжаны Саўка», «Пасланец», «Багаты і бедны», «Досвіткі», «Кавалі», «Конскі партрэт», зборнікаў вершаў: «Беларусь» (1922), «На паняволеных гонях» (1928), зборнікаў апавяданняў: «Рэвалюцыйным шляхам» (1928), «Вогнішча барацьбы» (1930).
Джоя-дэй-Марсі
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Vincenzo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Леапольд Іванавіч Родзевіч
Творчасць
Многія творы Леапольда Родзевіча, асабліва «Збянтэжаны Саўка», ставяцца тэатральнымі калектывамі Беларусі.
Валуцкі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года. 8 верасня 1959 года ў склад сельсавета з Дзятлавіцкага сельсавета пералічана вёска Бастынь, цэнтр сельсавета перанесены ў Бастынь, сельсавет перайменаваны ў Бастынскі.
Ржышча
Ржышча (іржышча, ржэўнік, іржэўнік) — рэшткі (ніжняя частка) сцеблаў травы (збожжавых культур) пасля ўборкі ўраджаю.
Для барацьбы з пустазеллем, якое застаецца на поле разам з іржышчам, і расце (вегетуе) да наступлення маразоў, а таксама для барацьбы са схаванасцябловымі шкоднікамі і ўзбуджальнікамі хвароб сельскагаспадарчых раслін вырабляюць лушчэнне (павярхоўнае рыхленне) іржышча пасля ўборкі ўраджаю, а затым пры з'яўленні ўсходаў пустазелля робяць іх глыбокае ўзворванне.
У раёнах з ветравой эрозіяй, суровымі і маласнежнымі зімамі, з мэтай перашкодзіць выдзіманне глебы і спрыяць затрыманню снегу, іржышча апрацоўваюць па безадвальнай тэхналогіі — глыбокарыхлільнікамі або культыватарамі-пласкарэзамі, што дазваляе захаваць на паверхні поля да 85-90 % іржышча.
Цэлюлоза складае каля 50-70 % сухога рэчыва іржышча і з'яўляецца галоўным кампанентам у стварэнні перагною.
Для пераадолення праблем з эрозіяй глеб у большасці краін Амерыкі ўжываецца тэхналогія No-till, якая прадугледжвае пасеў па ржышчы без заворвання яго плугам.
Адмяніць пасляўборачнае лушчэнне іржышча дазваляе выкарыстанне гербіцыдаў, у тым ліку гліфасат-утрымальных прэпаратаў. Для павышэння эфектыўнасці дзеяння гэтых рэчываў у засушлівыя гады ўжываюць дыскаванне іржышча, якое стымулюе адрастанне асотаў і аднагадовага пустазелля.
Гісторыя Канады
За тысячы гадоў да прыбыцця еўрапейцаў тая зямля, якая цяпер завецца Канадай, была заселена першабытнымі людзьмі, што пазней сталі знаёмыя нам пад імёнамі эскімосаў і паўночнаамерыканскіх індзейцаў. У XVI-XVII ст. англійскія і французскія мараплаўцы даследвалі ўзбярэжжа Канады, падарожнікі і траперы пранікалі ў яе ўнутраныя раёны, а каланісты стваралі пасяленні. У сярэдзіне XVIIІ ст. Францыя страціла ўсе свае паўночнаамерыканскія калоніі і Брытанія стала адзінаўладным гаспадаром. У 1867 годзе Канада ў складзе 4-х правінцый стала брытанскім дамініёнам. У 1931 Вэстмінстэрскі статут значна пашырыў яе аўтаномію. У 1982 Акт аб Канадзе дэнансаваў апошнія лёскі залежнасці. Самі ; канадцы гавораць, што ў іх зашмат геаграфіі і замала гісторыі.
Карэнныя народы
Археалагічныя і генетычныя даследванні карэнных народаў падцвердзілі прысутнасць чалавека на поўначы Юкана прыкладна 26 500 гадоў назад, і ў паўднёвай правінцыі Антарыа 9500 гадоў назад. Археалагічныя аб’екты Олд Кроў Фэлтс і Блуфіш - два найбольш раннія археалагічныя помнікі чалавечага (палеаіндзейскага) жылля ў Канадзе.
Сярод індзейцаў Канады ёсць восем унікальных міфаў аб стварэнні свету і адаптацый гэтых міфаў. Гэта міфы аб зямлі, аб сусветным бацьку, аб з’яўленні, аб разбоі, аб адраджэнні нябожчыка, аб двух стваральніках і іх спаборніцтве, а таксама міф аб братах. Культуры канадскіх абарыгенаў уключалі ў сябе аселыя ці гарадскія паселішчы, вясковую гаспадарку, грамадскія і гістарычныя помнікі архітэктуры і складаную сацыяльную іерархію. Некаторыя з гэтых цывілізацый зніклі яшчэ да з’яўлення першых еўрапейскіх паселішчаў (канец XV — пачатак XVI), і былі знойдзеныя ў працэсе археалагічных даследванняў.
Карэнныя народы Канады уключаюць індзейцаў, эскімосаў і метысаў. Культура метысаў узнікла з сярэдзіны XVII-га стагоддзя, калі індзейцы і інуіты змешваліся з еўрапейскімі каланістамі. Інуіты найчасцей абмяжоўвалі кантакты з еўрапейцамі цягам ранняга перыяда.
Першыя еўрапейцы
Першымі еўрапейцамі на зямлі Канады сталі нарвежскія вікінгі, якія пасяліліся ў Л’Анс-о-Медаўз на Ньюфаўндлендзе каля 1000 года. Пастаянныя сутычкі з негасціннымі індзейцамі вымусілі нарманаў хутка развітацца з новай калоніяй і да канца ХV cт вядомых нам экспедыцый у Амерыку не было. Чаканне ў 5 стагоддзяў было вартым наступнага імклівага ходу геаграфічных адкрыццяў. У 1497 годзе італьянскі мараплавец на англійскай службе Джавані Кабота (Джон Кабат) дасягнуў атлантычнага ўзбярэжжа Канады (Ньюфаундленд) і нанёс яго на карту. . У 1498 годзе партугалец Жаау Лаўрадор (João Fernandes Lavrador) адкрыў (ці, каб не крыўдзіць скандынаваў, пераадкрыў) берагі паўвострава, пазней названага яго тытулам (парт."землеўладальнік"). Паміж 1498 і 1521 гадамі баскскія і партугальскія маракі асвоілі ўзбярэжжа ўсходняй Канады і заснавалі аселыя кітабойныя і рыбацкія паселішчы. . У 1524 годзе усходнія берагі Канады даследвала экспедыцыя фларэнтыйскага мараплаўца Джавані да Верацана, які знаходзіўся на службе ў французскага караля. У 1534 годзе французскі даследчык Жак Карцье даследуе заліў Святога Лаўрэнція і на паўвостраве Гаспэ ўсталёўвае 10-метровы крыж са словамі "доўгія гады каралю Францыі", такім чынам аслупоўваючы гэтую зямлю, названую ім Новай Францыяй, за сваёй радзімай. Трэба адзначыць, што пасяленні ХVІ ст. існавалі нядоўга: бедная паўночная прырода не пасылала багатага ўмалоту, а трывалыя сувязі з Еўропай не ўсталяваліся.
Французская і Брытанская Канада
У 1583 годзе сэр Хэмфры Гільберт згодна з прэрагатывай каралевы Лізаветы І засноўвае пасяленне Сент-Джонс на востраве Ньюфаундленд — першую брытанскую калонію ў Канадзе (раней чым у ЗША!). У 1603 годзе пачынаецца канадская старонка біяграфіі французскага падарожніка Самюэля Шамплейна, які ў 1605 засноўвае Порт-Раял (Новая Шатландыя), а ў 1608 — Квебек. Спачатку французская каланізацыя распаўсюджвалася на Акадыю (вобласць паўвострава Новая Шатландыя і сучаснага Нью-Брансуіка), з цягам часу каланісты прасунуліся да вярхоўяў Святога Лаўрэнція, ажно да Вялікіх азёр. Каталікі і траперы асвойвалі ваколіцы Гудзонава заліва, сваім промыслам вывеўшы Канаду ў сусветныя лідары вытворцаў каштоўнага футра. Менавіта праз футра перыяд 1640 — 1701 быў адзначаны Бабровымі войнамі — серыяй канфліктаў паміж канфедэрацыяй індзейцаў-іракезаў з іншымі індзейцамі, якім дапамагала Францыя. Узрастала напружанасць і паміж вялікімі дзяржавамі. У 1688 — 1763 ў Паўночнай Амерыцы адбыліся 4 англа-французскія канфлікты. У выніку апошняга — падчас еўрапейскай Сямігадовай вайны — Францыя страціла ўсе канадскія калоніі, што было занатавана ў Парыжскім мірным дагаворы 1763 года. У тым жа дзесяцігоддзі Канада была падзелена на правінцыі, найбуйнешай з якіх стаў Квебек. Каб папярэдзіць магчымыя канфлікты ў Квебеку, англічане Квебецкім актам 1774 года пашырылі тэрыторыю правінцыі да Вялікіх азёр і даліны Агая. Улагоджаныя Квебекцы, якім вярнулі афіцыйную французскую мову і каталіцкую веру, не пайшлі праз два гады следам за трынаццацю калоніямі супраць Брытанскай кароны. З іншага боку, Квебецкі акт стаў каталізатарам вайны за незалежнасць ЗША. Пасля ўтварэння ЗША у Канаду лінуў паток лаялістаў — тых, хто змагаўся супраць незалежнасці 13 калоній. Гэта паўплывала на размеркаванне насельніцтва ў краіне. У выніку Нью-Брансуік вылучыўся са складу Новай Шатландыі, а Сент-Джон стаў першым канадскім горадам. У 1791 калонія на захад ад Нью-Брансуіка была падзелена на франкамоўную Ніжнюю Канаду (Квебек) і англамоўную Верхнюю Канаду (пазней — Антарыа) і пад агульнай назвай The Canadas.
Брытанская Канада ў ХІХ стагоддзі
У 1812 Канада стала галоўнай арэнай ваенных дзеянняў англа-амерыканскай вайны. Мірны дагавор 1815 закрыў палітычныя амбіцыі ЗША па авалоданні тэрыторыяй Канады і ўзнавіў прыток мігрантаў з Брытанскіх астравоў. У 1815-1850 у Канаду перасялілася 960 000 брытанцаў. Асабліва магутнай была ірландская хваля, узнятая страшэнным голадам 1845-49 гг.. На тле эканамічнага крызісу і нежадання брытанскіх уладаў праводзіць рэформы, а таксама вечнага франка-брытанскага супрацьстаяння, успыхнулі паўстанні 1837-38 гадоў. Гэта падштурхнула англічан стварыць Адказны ўрад (1849) і паскорыць асіміляцыю франкамоўных канадцаў: у 1840-м "Акт саюзу" аб'яднаў Верхнюю і Ніжнюю Канады ў Брытанскую Паўночную Амерыку. У 1846 годзе Арэгонскі дагавор канчаткова вызначыў мяжу паміж Брытанскай Паўночнай Амерыкай і ЗША, якая з таго часу на захад ад Верхняга возера і ажно да праліва Георга ідзе раўнютка па 49 паралелі; і дазволіў брытанцам уключыць у склад калоніі Брытанскую Калумбію і востраў Ванкувер. У 1867 Вялікабрытанія выразіла намер набыць у Расіі і далучыць да Канады Аляску, аднак гэты ладны паўночны кавалак у тым жа годзе перахапілі ЗША, і, нягледзячы на тое, што заставалася правесці дэмаркацыю і вырашыць колькі пытанняў, сучасныя межы Канады былі акрэслены.
1 ліпеня 1867 года прыняты пасля некалькіх канферэнцый Канадскі акт абвясціў стварэнне з трох правінцый — Канада, Новая Шатландыя і Нью-Брансуік — Канадскай канфедэрацыі. Пры гэтым правінцыя Канада зноў падзялілася — цяпер на Антарыа і Квебек. Новы дамініён з чатырох правінцый не ахопліваў і пятай часткі сучанай Канады, аднак паступова да яго прырошчваліся новыя землі. Неўзабаве былі далучаны зямля Руперта і Паўночна-Заходнія тэрыторыі. Паўстанне Рэд-Рывер вылілася ў стварэнне правінцыі Манітоба ў 1870 годзе. Праз год 1871 да Канады далучылася Брытанская Калубія, у 1873 — востраў Прынца Эдуарда. Цягам наступных трох дзесяцігоддзяў існуючыя правінцыі пашыраліся, а са складу Паўночна-Заходніх тэрыторый вылучаліся новыя правінцыі.
У 1871 — 1896 чвэрць насельніцтва Канады пераехала ў ЗША. Каб стымуляваць асваенне еўрапейскімі мігрантамі — на той час ужо стракатай шматэтнічнай групай — неабсяжнага і дзікага захаду, улады ініцыявалі будаўніцтва Канадскай Ціхаакіянскай чыгункі, што адкрыла перасяленцам шлях у прэрыі. У 1898 падчас залатой ліхаманкі на Кландайку была створана тэрыторыя Юкан. Альберта і Саскачэван сталі правінцыямі ў 1905.
Канада ў ХХ стагоддзі
Паколькі Вялікабрытанія згодна з актам 1867 працягвала кантраляваць знешнюю палітыку Канады, у 1914 краіна кляновых лісцяў была аўтаматычна ўцягнута ў Першую Сустветную вайну. Канадскія валанцёры, што паехалі на Заходні фронт, сталі асновай для фарміравання Канадскага корпуса, які праславіўся ў 1917 у бітве пры Вімі. Гэты ж год адзначыўся Крызісам вайсковага прызыву, калі тысячы канадцаў (асабліва, франка-), выйшлі на вуліцы, выказваючы нежаданне паміраць на палях Еўропы. З 625 000 канадцаў-удзельнікаў той вайны каля 60 000 загінулі, 172 000 былі паранены. Удзел у вайне пашырыў міжнародную ролю Канады, у прыватнасці, у 1919 яна нароўні з Вялікабрытаніяй стаяла ля вытокаў Лігі Нацый.
У 1931 Вэстмінстэрскі статут даў Канадзе шырокія правы, ператварыўшы яе ў дэ-факта незалежную дзяржаву. Вялікая дэпрэсія вельмі балюча адгукнулася канадскай эканоміцы. З іншага боку, крызіс паспрыяў стварэнню сістэмы ўсеагульнага сацыяльнага дабрабыту ў 1940-х — 1950-х (ініцыятарам і натхняльнікам выступіў палітык і святар Томі Дуглас, губернатар Саскачэвана).
У 1949, пасля двух складаных рэферэндумаў, да Канады ў якасці дзясятай правінцыі далучыўся Ньюфаўндленд. Пасляваенныя дзесяцігоддзі былі адзначаны эканамічнымі поспехамі, ростам сацыяльнага дабрабыту, узаемапаразуменнем нацый. Фарміраванне канадскай нацыянальнай свядомасці вылілася ў прыняцці ў 1965 годзе кляновага сцяга, увядзенні афіцыйнага двухмоўя ў 1969 і інстытуту мультыкультуралізму ў 1971. Былі рэалізаваны такія праграмы, як канадскі пенсійны план, праграма студэнцкага крэдытавання, праграма аховы здароўя. Зрэшты, некаторыя ўдзельнікі федэрацыі (напрыклад, Альберта) ад некаторых з іх адмаўляліся. З іншага боку, глыбокія эканамічныя і сацыяльныя ператварэнні ў Квебеку ("Ціхая рэвалюцыя") выклікалі рост франкаканадскага сепаратызму. Квебекскія нацыяналісты праводзілі акцыі, у тым ліку, тэрарыстычныя. Былі ініцыянаваны два рэверэндумы (1980 і 1995) і ў выніку другога з іх Квебек быў на самай мяжы (49,4 % за!) незалежнасці. З таго часу хваля сепаратызму суцішылася.
Канстытуцыйны акт 1982 года аформіў поўную незалежнасць Канады. 1 красавіка 1999, з мэтай пашырыць аўтаномію эскімосаў, астравы Канадскага Арктычнага архіпелага і кавалак мацерыковага ўзбярэжжа Ледавітага акіяна былі выдзелены ў трэцюю тэрыторыю, што атрымала назву Нунавут (Наша зямля). У 1980-х — 1990-х Канада прайшла праз цяжкія выпрабаванні авіякрушнняў, тэрактаў, масавых забойстваў, канфліктаў з карэннымі жыхарамі. У 1990-х — 2010-х канадскія экспедыцыйныя сілы ўдзельнічаюць у аперацыях НАТА, такіх як Бура ў пустыні, вайна ў Югаславіі, баявыя дзеянні ў Іраку і Афганістане, змаганне супраць Ісламскай дзяржавы.
Валянцін Мікалаевіч Фісенка
Валянці́н Мікала́евіч Фісе́нка (, г., Растоўская вобласць, РСФСР —  ) — беларускі дыпламат, рэферэнт па краінах Захаду. Кандыдат юрыдычных навук (1979). Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь (у адстаўцы з 1994 года).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі дзяржаўны інстытут міжнародных адносін МЗС СССР (заходні факультэт, 1960), Дыпламатычная акадэмія МЗС СССР (аспірантура, спецыяльнасць «Міжнароднае публічнае права», 1979).
У 1960—1991 гг. працаваў у Міністэрстве замежных спраў СССР у Маскве, дзе ў 1970 годзе нарадзіўся яго сын Ігар Фісенка, пасля ў сакратарыяце аддзялення ААН у Жэневе (Швейцарыя).
З 2 верасня 1991 года быў прадстаўніком БССР у Камісіі сацыяльнага развіцця ААН.
З 26 кастрычніка 1992 да 13 ліпеня 1994 года быў членам калегіі Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
13 красавіка 1994 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Аўстрыйскай Рэспубліцы і Пастаянным прадстаўніком Рэспублікі Беларусь пры міжнародных арганізацыях у Вене, яму быў прысвоены дыпламатычны ранг Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла. Вызвалены з гэтай пасады быў 10 сакавіка 2000 года.
З 2000-х гг. выкладаў на гістарычным факультэце і факультэце міжнародных адносін БДУ.
Сезон 2011 ЖФК Маладзечна
У 2011 годзе жаночы футбольны клуб «Маладзечна» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Белы Двор
Бе́лы Двор (, Белый Двор) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Германавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска, пазней засценак у складзе гміны Германавічы, з 1929 года ў складзе гміны Галубічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
У 1940—1954 гадах цэнтр Беладворскага сельсавета.
IC 2475
IC 2475 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Раз’езд 11 (Кызылардзінская вобласць)
Раз’езд 11 — раз’езд у Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Кызыларды. Уваходзіць у склад Кызылжармінскай сельскай акругі. Код КАТА — 431043600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 32 чалавекі (15 мужчын і 17 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 36 чалавек (17 мужчын і 19 жанчын).
Бодэ Мілер
Сэмюэль Бодэ Мілер (Samuel Bode Miller, нар., Істан, штат Нью-Гэмпшыр, ЗША) — знакаміты амерыканскі гарналыжнік, 4-кратны чэмпіён свету, двухразовы ўладальнік Кубка свету, алімпійскі чэмпіён і 6-разовы прызёр Алімпійскіх гульняў у 4 розных дысцыплінах. Па колькасці алімпійскіх узнагарод у гісторыі гарналыжнага спорту саступае толькі нарвежцу Чэцілю Андрэ Омату.
Спартыўная кар'ера
Дэбютаваў у Кубку свету 20 лістапада 1997 года ў амерыканскім Парк-Сіці і адразу ж заняў 11-е месца ў гіганцкім слаламе. Упершыню падняўся на подыум на этапах Кубка свету ў снежні 2000 года ў французскім Валь-д'Ізеры. Там жа праз год Бодэ атрымаў першую перамогу (гіганцкі слалам).
На 2 лютага 2014 за сваю кар'еру атрымаў 33 перамогі на этапах Кубка свету (хуткасны спуск — 8, супергігант — 5, гіганцкі слалам — 9, слалам — 5, камбінацыя/суперкамбінацыя — 6), 78 разоў быў у тройцы прызёраў. Па агульным ліку на этапах перамог Мілер займае 7-е месца ў гісторыі Кубка свету.
Акрамя таго Мілер — адзін з 5 гарналыжнікаў (разам з Пірмінам Цурбрыгенам, Маркам Жырардэлі, Гюнтэрам Мадэры і Чэцілем Андрэ Оматам), хто перамагаў ва ўсіх сучасных дысцыплінах гарналыжнага спорту. Пры гэтым Мілер — адзіны, хто атрымаў не менш за 5 перамог у кожнай з дысцыплін.
Разам з Філам Марэ Мілер — самы паспяховы амерыканец ў гісторыі Кубкаў і чэмпіянатаў свету. Мілер ўдзельнічаў у 5 Алімпіядах (1998, 2002, 2006, 2010 і 2014), дзе заваяваў 6 медалёў — 1 золата, 3 срэбра і 2 бронзы. Ён адзіны амерыканец, які выйграў за кар'еру 6 алімпійскіх медалёў у гарналыжным спорце. Па гэтым паказчыку сярод мужчын саступае толькі Чэцілю Андрэ Омату, на рахунку якога 8 алімпійскіх узнагарод.
Сярод сваіх хобі Бодэ называе гольф, тэніс, боўлінг і еўрапейскі футбол.
Пасля сезону 2009/10 Мілер падумваў аб завяршэнні гарналыжнай кар'еры, але вырашыў працягнуць спаборнічаць. У пачатку сезона 2013/14 Бодэ вярнуўся на трасы Кубка свету пасля траўмы, ужо 8 снежня 2013 года падняўся на подыум, стаўшы другім у гіганцкім слаламе ў амерыканскім Бівер-Крык.
На Алімпійскіх гульнях 2014 у Сочы заваяваў бронзу (разам з Янам Худэкам) у супергіганце, стаў самым узроставым прызёрам Алімпіяд у гарналыжным спорце.
Гладстан
Гладстан:
Валадымырыўка (Білгарад-Дністроўскі раён)
Валадымырыўка (Володи́мирівка) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Казюлі
Казюлі (Козюли) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Самбука
Самбука (Sambuco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 84 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 2 чал./км². Займае плошчу 47 км². Паштовы індэкс — 12010. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giuliano.
Герхард фон Мальберг
Герхард фон Мальберг (? — ) — вялікі магістр тэўтонскі (1240—1244).
Спачатку не планаваў стаць адным з братоў духоўных рыцараў. Быў жанаты і меў двух сыноў: Ота і Тэадорыка. Аднак пасля смерці жонкі ўступіў у шэраг крыжакоў і амаль адразу стаў у апазіцыю да фон Зальца, імкнучыся пакінуць ордэн у Палесціне.