cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chrysler 300
Другое пакаленне (з 2011)
У 2016 годзе версія седана 300 Limited Anniversary ад Крайслер азначае 90-ю гадавіну кампаніі. Новы пакет SafteyTec Plus папоўніўся сістэмай папярэджання аб небяспецы сутыкнення на высокай хуткасці, а версія 300S атрымала палепшаную падвеску і камплект шын. Сістэма UConnect удасканаленая новымі функцыямі — Drag and Drop, Siri Eyes Free і Do Not Disturb.
Жуэл Антоніу Мартынс
Жуэ́л Анто́ніу Ма́ртынс (Joel Antonio Martins;  — ) — бразільскі футбаліст, паўабаронца і нападнік. Чэмпіён свету 1958 у складзе нацыянальнай зборнай Бразіліі.
Буды
Назву Бу́ды маюць:
Ігнатоўка (Руднянскі раён)
Ігнатоўка (Игнатовка) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Смалігоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 54 жыхара (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 18 км на паўднёвы ўсход ад Рудні, за 9 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Бярэзіна. За 10 км на паўднёвы ўсход ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя 471 км на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Зялёны мост (Санкт-Пецярбург)
Зялё́ны (Паліцэйскі) мост — злучае Казанскі і 2-і Адміралцейскі астравы праз раку Мойку ў Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга. Пафарбаваны ў 1730 г. у зялёны колер — адсюль назва.
Месцазнаходжанне
Знаходзіцца па асі Неўскага праспекта.
Адміралцейства (Санкт-Пецярбург)
Адміралце́йства — комплекс пабудоў на беразе ракі Нявы, у якіх раней размяшчалася Галоўнае адміралцейства Расійскай імперыі, а з 2012 г знаходзіцца Галоўны штаб ВМФ Расіі. Размешчана на 2-м Адміралцейскім востраве ў Санкт-Пецярбургу. Значны помнік архітэктуры рускага ампіра.
Карабель на шпілі Адміралцейства — адзін з сімвалаў горада побач з Медным коннікам і відарысамі разведзенага Палацавага моста на фоне Петрапаўлаўскага Сабора.
Адміралцейская крэпасць, пабудаваная па чарцяжах Пятра I
Першапачаткова Санкт-Пецярбургскае адміралцейства будавалася як верф па чарцяжах, падпісаным самім Пятром I.
Падрыхтоўчыя працы былі скончаныя ў рэкордна кароткі тэрмін, і ў пачатку 1705 года на верфі былі пабудаваныя асноўныя пабудовы і на былі закладзеныя першыя караблі.
Ва ўмовах вайны неабходна было абараняць верф, таму ў 1706 годзе адміралцейства ўяўляла сабой крэпасць. Яно было агароджанае земляным валам з пяццю землянымі бастыёнамі. Па перыметры былі пракапаныя равы, запоўненыя вадой, насып гласіса і  — шырокі луг для агляду мясцовасці абстрэлу ў выпадку раптоўнага нападу праціўніка.
У першай пабудове была рэалізаваная вертыкальная дамінанта з металічным шпілем. Вольная ад пабудоў прастора распасціралася да сучаснай.
29 красавіка года адбыўся першы  — быў пабудаваны з 18 гарматамі.
Да 1715 года ў гэтым падраздзяленні працавала каля дзесяці тысяч чалавек.
У той час адміралцейства ўяўляла сабой аднапавярховы мазанкавы будынак, размешчанае ў выглядзе моцна расцягнутай літары «П», раскрытай у бок ракі Нявы. У будынку размяшчаліся склады, майстэрні, кузні, а таксама службы марскога ведамства. Двор быў заняты элінгамі для будаўніцтва парусных караблёў, па перыметры двара быў унутраны канал.
насіў не толькі абарончую функцыю, але і транспартную — па ім дастаўляўся страявы лес з і іншыя будматэрыялы. Ён быў інтэграваны ў сетку гарадскіх каналаў, злучаючыся з Адміралцейскім каналам. Канал быў засыпаны ў 1817 годзе.
Будынак 1711 года
У 1711 годзе была праведзена першая перабудова Адміралцейства. У ходзе работ над варотамі быў усталяваны шпіль з караблікам, узняты галандскім майстрам.
Арыгінальны караблік прастаяў на шпілі да 1815 года, і падчас рамонту быў заменены на другі караблік. Пры гэтым арыгінальны караблік Фон Боласа быў згублены. Другі караблік прастаяў 71 год, і ў 1886 годзе пры чарговым рамонце шпіля быў ​​зняты і заменены на дакладную копію. Другі караблік змешчаны ў экспазіцыю Ваенна-марскога музея. Вага карабліка — 65 кг, даўжыня — 192 см, вышыня — 158 см.
Будынак Адміралцейства вырабляў сур’ёзнае ўражанне на жыхароў той эпохі. Захавалася апісанне гэтай алеі камер-юнкера ў свіце герцага :
На Адміралцействе, прыгожым і вялізным будынку, што знаходзіцца ў канцы, зладжаны выдатны і даволі высокі шпіц, які выходзіць прама супраць праспекта
Ёсць меркаванне, што правобразам карабліка Адміралцейства стаў першы рускі ваенны карабель —, пабудаваны ў 1667—1669 ах па ўказе Аляксея Міхайлавіча. Гэта зацвярджэнне грунтуецца на тым, што ні адзін з пабудаваных Пятром да 1719 караблёў нічога агульнага з караблікам на шпілі Адміралцейства не меў.
Існуе легенда, што тры сцягі на мачтах карабліка былі выкананы з чыстага чырвонага золата, а ў насавой частцы захоўвалася асабістая бусоль Пятра I. Таксама існуе легенда, што караблік паўтарае сілуэт першага карабля які ўвайшоў у толькі што пабудаваны порт Санкт-Пецярбурга.
Будынак 1738 года
У 1732—1738 гадах архітэктар І. Корабаў пабудаваў каменны будынак Адміралцейства. У дойліда атрымалася, захаваўшы ранейшы план, надаць збудаванню манументальнасць, якая адпавядала яго градаўтваральнай функцыі. У цэнтры, над варотамі, была пабудавана стройная цэнтральная вежа з пазалочаным шпілем, часам званым «Адміралцейская іголка».
На 72-метровую вышыню быў узнесены караблік-флюгер, і на гэтай пазіцыі ён знаходзіцца да нашых дзён.
У 1740-х гадах гэта прастора вакол Адміралцейства выкарыстоўвалася для ваенных вучэнняў і як паша для жывёлы. Па святах Адміралцейскі луг станавіўся месцам агульнагарадскіх гулянняў, кірмашоў; тут усталёўвалі каруселі, балаганы, катальныя горкі.
Таксама была упарадкавана прастора вакол адміралцейства: у 1760-х гадах архітэктарам былі вызначаны межы цэнтральных плошчаў, якія абрамлялі Адміралцейства.
У другой палове XVIII стагоддзя крэпасны канал моцна абмялеў і стаў назапашваць сцёкавую брудную ваду. Імператрыца Лізавета Пятроўна ў сярэдзіне XVIII стагоддзя загадала канал рэгулярна чысціць, а луг забрукаваць. Цалкам Адміралцейскім луг быў забрукаваны толькі да канца царавання Кацярыны II (у апошняй чвэрці XVIII стагоддзя).
Да гэтага часу паўднёвая частка луга была забудавана, і вызначыліся межы перад галоўным фасадам Адміралцейства.
Будынак 1823 года
У 1806—1823 гадах архітэктар А. Д. Захараў бліскуча вырашыў гэтую задачу. Ідэяй новага аблічча будынка стала тэма марской славы Расіі, магутнасці рускага флоту. Захараў перабудаваў адміралцейства амаль цалкам, пакінуўшы толькі вежу са шпілем. Фартыфікацыйныя будынкі ў верфі былі знішчаныя, на іх месцы разбіты бульвар (цяпер на гэтым месцы размешчаны ). Захаваўшы канфігурацыю плана ўжо існага будынка, Захараў стварыў новае, грандыёзнае (працягласць галоўнага фасада 407 м) збудаванне, надаўшы яму велічнае архітэктурнае аблічча і падкрэсліўшы яго цэнтральнае становішча ў горадзе (як ужо гаварылася вышэй, галоўныя магістралі сыходзяцца да яго трыма прамянямі).
Архітэктурны ансамбль Адміралцейства складаецца з двух П-падобных у плане карпусоў (вонкавага і ўнутранага). Паміж імі праходзіў. Знешні корпус займалі адміністрацыйныя ўстановы марскога і рачнога флоту Расіі, а ва ўнутраным па-ранейшаму былі вытворчыя майстэрні.
У цэнтры будынка — манументальная вежа са шпілем (архітэктар І. К. Корабаў), акружаная каланадай ў сярэдняй частцы, якая стала сімвалам горада.
Аснаванне вежы прарэзана аркай, а на флангах сярэдняй частцы ўстаноўлены 12-ці і 6-калонныя порцікі. Яны паўтараюцца на бакавых фасадах. Павільёны, звернутыя да Няве, пераклікаюцца з аснаваннем цэнтральнай вежы і ўвянчаныя флагштокамі з выявамі дэльфінаў.
Строгі рытм дзяленняў надае кампазіцыі Адміралцейства асаблівую цэласць. Кампазіцыя двух крылаў фасада, сіметрычна размешчаных па баках вежы, пабудавана на складаным рытмічным чаргаванні простых і дакладных аб’ёмаў (гладкія сцены, моцна выступаючыя порцікі, глыбокія лоджыі).
Асаблівае месца ў архітэктурным рашэнні Адміралцейства займае скульптура. У франтонах бакавых порцікаў — рэльефы, якія паказваюць грэчаскую багіню правасуддзя Феміду, якая ўзнагароджвае воінаў і рамеснікаў. У стварэнні скульптур прымалі ўдзел Сцяпан Сцяпанавіч Піменаў, В. І. Дземут-Маліноўскі, А. А. Анісімаў. Цэнтральную арку фланкіруюць стаячыя на высокіх пастаментах статуі німф, якія трымаюць глобусы (скульптар — Ф. Ф. Шчадрын).
Над аркай — лунаючыя Славы і алегарычны барэльеф «Завядзенне флоту ў Расіі» (ск. І. І. Церабянёў}). На вуглах першага яруса — фігуры антычных героеў: Аляксандра Македонскага, Ахіла, Аякса і Піра.
Над каланадай — 28 скульптурных алегорый: агню, вады, зямлі, паветра, чатырох часоў года, чатырох бакоў свету, музы астраноміі — Ураніі і апякункі карабельшчыкаў-егіпецкай багіні Ізіды і іншых.
Дэкаратыўныя рэльефы арганічна суадносяцца з буйнымі архітэктурнымі аб’ёмамі, прысценные скульптурныя групы падкрэсліваюць у грандыёзна разгорнутых фасадах жывую чалавечую меру. Скульптуры Адміралцейства не проста паказваюць на функцыянальнае прызначэнне будынка, яны сцвярджаюць вобраз Расіі як марской дзяржавы.
Унутры, у інтэр’ерах Адміралцейства (захаваліся вестыбюль з параднай лесвіцай, зала сходаў, бібліятэка) суровая строгасць манументальных архітэктурных формаў змякчаецца багаццем святла і выключнай вытанчанасцю аздаблення.
Гісторыя эксплуатацыі
Будаўніцтва парусных караблёў на Адміралцейскай верфі працягвалася да 1844 года. У далейшым у будынку засталіся толькі ўстановы флоту:, , , Адміралцейскі сабор. У 1709—1939 гадах у ім размяшчаўся Ваенна-марскі музей.
З чэрвеня 1917 года тут знаходзіўся  — цэнтральны дэмакратычны орган флоту, які падтрымлівае Часовы ўрад. Падчас Вялікай Кастрычніцкай рэвалюцыі ён быў распушчаны, і 26 кастрычніка па ініцыятыве У. І. Леніна быў створаны Ваенна-марскі рэвалюцыйны камітэт (ВМРК), які мабілізаваў сілы флоту на стварэнне і ўмацаванне Савецкай дзяржавы. ВМРК змяшчаўся ў крыле Адміралцейства, звернутым да Меднага конніка.
У 1932—1933 гадах у будынку размяшчалася  — першае ў СССР канструктарскае бюро па распрацоўцы ракетных рухавікоў.
З 1925 года ў будынку знаходзіцца. Да канца 2008 года там жа знаходзіўся і штаб Чырванасцяжнай.
Захаванасць і рэстаўрацыя
Падчас блакады Ленінграда шпіль Адміралцейства быў зачэхлены; маскіроўка была знята 30 красавіка 1945 года.
Рэстаўрацыйныя працы ў будынку праводзіліся ў 1928, 1977 і ў 1997—1998 гг.
Сучаснасць
У пост-савецкі час неаднаразова ўзнікалі розныя праекты па новым выкарыстанні памяшканняў адміралцейства. Так, у 2006 годзе вылучалася прапанова перанесці сюды, на абмежаваную плошчу, Цэнтральны ваенна-марскі музей, у будынку якога ўрад Санкт-Пецярбурга планаваў адкрыць нафтавую біржу. Восенню 2007 года з’явілася прапанова размясціць у Адміралітэце камандаванне Ваенна-марскога флоту. Між тым жыхарамі горада было заўважана, што вежа Адміралцейства дала расколіну. Сітуацыя разбіраецца ў.
У 2009 годзе Ваенна-марское вучылішча і штаб Ленінградскай ваенна-марской базы выехалі з будынка. 31 кастрычніка 2012 года адбыўся афіцыйны пераезд Галоўнага штаба ВМФ ў будынак Адміралцейства, у той жа дзень на будынку быў узняты, афіцыйна сімвалізуе прысутнасць тут вышэйшага ваенна-марскога камандавання.
У канцы студзеня 2014 міністр абароны Сяргей Шайгу ўхваліў канцэпцыю прыстасавання комплексу будынкаў Адміралцейства для патрэб ВМФ: унутраныя двары будынка прапануецца накрыць празрыстым купалам, а паміж гістарычнымі карпусамі перакінуць шкляныя пераходы.
Сеймчан
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1953 года.
NGC 2975
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Артур Друры
Артур Друры (Arthur Drewry; 3 сакавіка 1881 — 25 сакавіка 1961) — пяты прэзідэнт ФІФА. Займаў пасаду прэзідэнта з 1955 па 1961 год. Акрамя гэтага з 1955 па 1961 з'яўляўся старшынёй Футбольнай асацыяцыі Англіі, сумяшчаючы гэтую пасаду з пасадай кіраўніка Англійскай Прэм'ер-Лігі.
Заходні Дамбартаншыр
Захо́дні Дамба́ртаншырр (West Dunbartonshire, Siorrachd Dhùn Bhreatainn an Iar) — адна з 32 абласцей Шатландыі. Мяжуе з абласцямі Аргайл і Б’ют, Глазга, Усходні Дамбартаншыр, Рэнфрушыр і Стэрлінг.
Кіслаўка (Руднянскі раён)
Кіслаўка (Кисловка) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Смалігоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 8 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 15 км на паўднёвы ўсход ад Рудні, у 2 км на поўнач ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Альшанка. У 2,5 км на паўночны захад ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя 439 км на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Дзмітрый Рыгоравіч Лін
Дзмітрый Рыгоравіч Лін (, г. Рэчыца, Гомельская вобласць — ) — беларускі спецыяліст у галіне фізікі і механікі палімераў, патэнтазнавец. Доктар тэхнічных навук (1994), прафесар (1992).
Біяграфія
Скончыў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Фізіка», 1969; аспірантура, 1974), Цэнтральны інстытут патэнтазнаўства. Працаваў у Гомельскім дзяржаўным універсітэце імя Ф. Скарыны (з 1978, фізічны факультэт, кафедра агульнай фізікі, прафесар, у 1984—1997 — загадчык кафедры, 1997—2007 — прарэктар па навуковай рабоце).
Навуковыя інтарэсы: фізіка і механіка палімераў; фізіка-механічныя пераўтварэнні палімераў у кантакце з металамі і іх злучэннямі; эфектыўныя метады фарміравання металапалімерных матэрыялаў і вырабаў.
Узнагароды
Медаль Рэспублікі Беларусь «За працоўныя заслугі» (1997), прэмія Ленінскага камсамолу Беларусі (1973) і інш.
Рад Фур’е
Гэты рад можна таксама запісаць у відзе дзе
-га гарманічнага вагання,
k
-я камплексная амплітуда.
У больш агульным выглядзе радам Фур'е элемента гільбертавай прасторы называецца раскладанне гэтага элемента па артаганальнаму базісу. Існуе мноства сістэм артаганальных функцый: Уолша, Лагера, Кацельнікава і інш.
Раскладанне функцыі ў рад Фур'е з'яўляецца магутным інструментам пры рашэнні самых розных задач дзякуючы таму, што рад Фур'е празрыстым чынам паводзіць сябе пры дыферэнцаванні, інтэграванні, зруху функцыі па аргументу і згортцы функцый.
Рад названы так у гонар французскага матэматыка Жана Фур'е.
Трыганаметрычны рад Фур'е
Трыганаметрычным радам Фур'е функцыі называюць функцыянальны рад віду
дзе
Лікі a_0, a_n і b_n называюцца каэфіцыентамі Фур'е функцыі f. Формулы для іх можна растлумачыць наступным чынам. Дапусцім, трэба прадставіць функцыю у выглядзе рада (1), і трэба вызначыць невядомыя каэфіцыенты a_0, a_n і b_n. Калі дамножыць правую частку (1) на \cos(kx) і праінтэграваць па прамежку [-\pi,\pi], дзякуючы артаганальнасці ў правай частцы ўсе складнікі будуць роўныя нулю, акрамя аднаго. З атрыманай роўнасці лёгка выражаецца каэфіцыент a_k. Гэтак жа для b_k.
Рад (1) збягаецца к функцыі f у прасторы. Іншымі словамі, калі абазначыць праз S_k(x) частковыя сумы рада (1):
то іх сярэднеквадратычнае адхіленне ад функцыі f будзе імкнуцца к нулю:
Нягледзячы на сярэднеквадратычную збежнасць, рад Фур'е функцыі, увогуле кажучы, не абавязан збягацца к ёй папунктава.
Часта пры рабоце з радамі Фур'е бывае зручней у якасці базіса выкарыстоўваць замест сінусаў і косінусаў экспаненты ўяўнага аргумента. Разгледзім прастору камплесназначных функцый са скалярным здабыткам
Таксама разгледзім сістэму функцый
Як і раней, гэтыя функцыі з'яўляюцца папарна артаганальнымі і ўтвараюць поўную сістэму, і такім чынам, любую функцыю можна раскласці па іх у рад Фур'е:
дзе рад у правай частцы збягаецца к f па норме ў Тут
Каэфіцыенты \hat{f}_k звязаны з класічнымі каэфіцыентамі Фур'е па наступных формулах:
Рады Фур'е ў гільбертавай прасторы
Апісаную вышэй канструкцыю можна абагульніць з выпадка прасторы з трыганаметрычнай сістэмай на адвольную гільбертаву прастору. Няхай зададзеныя артаганальная сістэма ў гільбертавай прасторы R і f — адвольны элемент з R. Дапусцім, трэба прадставіць f у выглядзе (бесканечнай) лінейнай камбінацыі элементаў : Дамножым гэты выраз на \varphi_k. З улікам артаганальнасці сістэмы функцый усе складнікі рада аказваюцца нулямі, акрамя складніка пры
Паслядоўнасць лікаў называецца каардынатамі, ці каэфіцыентамі Фур'е элемента f па сістэме, а рад называецца радам Фур'е элемента f па артаганальнай сістэме.
Рад Фур'е любога элемента f па любой артаганальнай сістэме збягаецца ў прасторы R, але яго сума не абавязкова роўная f. Для ортанармаванай сістэмы {\varphi_k} у сепарабельнай гільбертавай прасторы наступныя ўмовы раўназначныя:
Калі гэтыя ўмовы не выконваюцца, то сума рада Фур'е элемента f роўная яго артаганальнай праекцыі на замыканне лінейнай абалонкі элементаў У гэтым выпадку замест роўнасці Парсеваля справядліва няроўнасць Беселя:
Дваістасць Пантрагіна
Пры абагульненні радоў Фур'е на выпадак гільбертавых прастор губляюцца ўласцівасці, якія звязваюць рады Фур'е са згорткаю — тое, што каэфіцыенты Фур'е згорткі функцый з'яўляюцца пачленнымі здабыткамі іх каэфіцыентаў Фур'е, і наадварот, каэфіцыенты Фур'е здабытку прадстаўляюцца згорткаю каэфіцыентаў Фур'е сумножнікаў. Гэтыя ўласцівасці ключавыя для прыкладанняў тэорыі Фур'е да рашэння дыферэнцыяльных, інтэгральных і іншых функцыянальных ураўненняў. Таму найбольш цікавымі з'яўляюцца такія абагульненні радоў Фур'е, для якіх гэтыя ўласцівасці захоўваюцца. Такім абагульненнем з'яўляецца тэорыя дваістасці Пантрагіна. Яна разглядае функцыі, зададзеныя на лакальна-кампактных абелевых групах. Аналагам рада Фур'е такой функцыі будзе функцыя, зададзеная на дваістай групе.
Агляд вынікаў аб збежнасці рада Фур'е
Абазначым праз S_N(f,x) частковыя сумы рада Фур'е функцыі f(x): Далей абмяркоўваецца збежнасць паслядоўнасці функцый S_N(f,x) к функцыі f(x) у розных сэнсах. Функцыя f лічыцца 2\pi-перыядычнаю (калі яна зададзена толькі на прамежку [-\pi,\pi], яе можна перыядычна працягнуць).
Спаданне каэфіцыентаў Фур'е і аналітычнасць функцыі
Існуе фундаментальная сувязь паміж аналітычнасцю функцыі і скорасцю спадання яе каэфіцыентаў Фур'е. Чым «лепшая» функцыя, тым скарэй яе каэфіцыенты імкнуцца да нуля, і наадварот. Ступеннае спаданне каэфіцыентаў Фур'е ўласцівае функцыям класа C^{(k)}, а экспаненцыяльнае — аналітычным функцыям. Прыклады такой сувязі:
k
разоў і яе
-я вытворная непарыўная, то
Ленін (Жыткавіцкі раён)
Размешчана на правым беразе Случы, на 9-м кіламетры шашы Мікашэвічы — Салігорск, за кіламетраў пятнаццаць ад Мікашэвічаў.
Гісторыя
У прывілеі Жыгімонта Аўгуста князю Юр’ю Алелькавічу ад 1568 г. на заснаванне мястэчка згадваецца яго назва — Ленін (упершыню ў пісьмовых крыніцах).
Заснавальнік мястэчка, князь Слуцкі, удзельнік Лівонскай вайны Юрый Алелькавіч пры атрыманні прывілея на разбудову мястэчка верагодна ўжо меў у спадчыне гэтыя землі са згаданым тапонімам. Яго бацька, таксама Юрый Алелькавіч, князь Слуцкі, удзельнік Аршанскай бітвы 1514 года, быў жанаты з Аленай, народжанай Радзівіл. Магчыма менавіта для яе стары пан Алелькавіч зрабіў той легендарны падарунак — сядзібу з імём каханай князёўны Алены.
У спісах населеных пунктаў Расійскай імперыі, якія складаліся Геаграфічным таварыствам пры Акадэміі навук, у Еўрапейскай частцы краіны лічыцца толькі адно пасяленне ў форме «Ленін» — мястэчка ў глыбіні Беларускага Палесся. Згодна з гістарычнымі даведкамі 5-га тома «Геаграфічнага слоўніка», выдадзенага ў Польшчы ў 1884, «Ленін — мястэчка з абшчынным кіраваннем. З першай чвэрці XIX ст. стала ўласнасцю князёў Вітгенштэйнаў. Мястэчка мае 75 пасёлкаў-двароў, мост на Случы. Абшчына складаецца з 13 вясковых старастваў, 40 вёсак і налічвае 1729 сялян мужчынскага полу…»
У адпаведнасці з Рыжскім дагаворам паміж СССР і Польшчай 1921 года Ленін да 17 верасня 1939 года знаходзіўся пад уладай белага арла. Палякі мала надавалі яму ўвагі, таму што Ленін быў на самым краю крэсаў, неаднаразова спрабавалі перайменаваць яго. Ленін быў цэнтрам Ленінскай гміны — ніжэйшай адміністрацыйнай адзінкі — Палескага ваяводства. У савецкі час з 1940 па 1950 год цэнтр Ленінскага раёна (з 1950 года да скасавання раёна ў 1960 годзе адміністрацыйным цэнтрам былі Мікашэвічы). Дашчэнту зруйнаваны, спалены нямецка-фашысцкімі захопнікамі, Ленін з мястэчка паступова пераўтварыўся ў звычайную вёску. Фашысты знішчылі амаль усё насельніцтва, усіх да аднаго з больш як 2000 яўрэяў, якія складалі большасць жыхароў. Гэта была самая страшная трагедыя, якую давялося перажыць мястэчку за ўсю гісторыю яго існавання. Мемарыял ахвярам Халакоста можна пабачыць пры ўваходзе на старажытныя іўдзейскія могілкі. Яны ўнікальныя і самі сабой. Старыя надмагіллі там — драўляныя. Сотні помнікаў, выразаных з тоўстага дрэва. Гэткіх драўляных яўрэйскіх надмагілляў, густа спярэшчаных тэкстамі і разбою, няма больш нідзе ў Беларусі. Пасля вызвалення Леніна тут не засталося ніводнай драўлянай хаты, згарэлыя цагляныя будынкі сяляне разбіралі на печы. 9 студзеня 1952 года статус Леніна панізілі з гарадскога пасёлка да вёскі, яго тэрыторыя ўвайшла ў склад Сцяблевіцкага сельсавета, які быў перайменаваны ў Ленінскі.
Назва
Ёсць легенда, якую нельга, аднак, лічыць даставернай: была быццам у мясцовага памешчыка дачка Лена, якая ўтапілася ў Случы, і засмучаны бацька ў гонар яе назваў пасяленне Леніна.
У часы панавання палякаў назва паселішча была заменена на Саснковічы, генерал быў у іх, пагранічных войск, — Саснковіч, а то раней спрабавалі даць назву Згарэлае.
І нарэшце ў лютым 1975 года адбылася афіцыйная змена тапаніма — пасёлак зноў пачаў называцца Ленін, што адпавядала гістарычнай аб’ектыўнасці.
Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Збірагі)
Свята-Параскева-Пятніцкая царква — праваслаўная царква, помнік драўлянага дойлідства. Знаходзіцца на ўзгорку цэнтра вёскі Збірагі Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў 1610 годзе па фундацыі княгіні Агаты Сапегі з Пацаў як уніяцкая Прасвятой Троіцы, з 1886 года — праваслаўная. У 1920 годзе вернута католікам і адрэстаўрыравана ў 1925 годзе. Пасля Вялікай Айчыннай вайны зноў перададзена праваслаўным.
Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
Архітэктура
Царква вырашана простым 4-сценным зрубам пад вальмавым дахам, над якім узвышаецца цыбулепадобная галоўка. Да ўсходняй сцяны далучаны больш вузкі трохгранны пад 3-схільным дахам зруб апсіды, па баках якой нізкія рызніцы. Уваход у храм вырашаны невялікім прытворам пад 2-схільным дахам. Візіта XVIII стагоддзя адзначае царкву з трыма асобнымі дахамі над кожным зрубам. Вертыкальная шалёўка, высока ўзнятыя прамавугольныя аконныя праёмы надаюць аб'ёму храма вертыкальную накіраванасць і манументальнасць.
Інтэр'ер
У царкве можна ўбачыць абразы 18 стагоддзя — «Параскева Пятніца», «Маці Божая Адзігітрыя», «Спас Пантакратар», складзень.
Званіца
Асобна пастаўленая чацверыковая, вертыкальна ашаляваная званіца, мае верхні адкрыты ярус-звон у выглядзе слупавой лучковай аркады, якая ўтрымлівае 4-схільны гонтавы шацёр з крыжам у завяршэнні.
Распаўсюджванне COVID-19 у Гаяне
Першы выпадак захворвання COVID-19 у Гаяне быў задакументаваны 11 сакавіка 2020 года. Пацыентам апынулася жанчына, якая прыляцела з Нью-Ёрка.
Станам на 2021 год у краіне зафіксавана 23 тыс. выпадкаў заражэння, у тым ліку больш за 500 смерцяў.
Сакавік
11 сакавіка 2020 года ў Гаяне быў зарэгістраваны першы выпадак каранавіруса ў 52-гадовай жанчыны, якая пакутавала ад хранічных захворванняў, уключаючы дыябет і гіпертанію. Жанчына памерла ў дзяржаўнай лякарні Джорджтаўна.
18 сакавіка закрыты аэрапорты краіны для міжнародных пасажырскіх рэйсаў на 14 дзён. Школы былі таксама закрыты.
19 сакавіка зактрыта паветраная прастора Гаяны для ўсіх міжнародных рэйсаў.
23 сакавіка 2020 года суды Гаяны абвясцілі аб абмежаванні або прыпыненні разгляду спраў.
31 сакавіка 2020 года мэр Джорджтаўна Убрадж Нарынэ заявіў, што не будзе ўводзіць абмежаванні або каменданцкі час у адрозненне ад суседніх гарадоў.
Красавік
1 красавіка стала вядома аб другім смяротным выпадку. Ахвяра — 38-гадовы былы тэхнік хуткай медыцынскай дапамогі. Агульная колькасць выпадкаў складае 12:10 выпадкаў у Рэгіёне 4, 1 у Рэгіёне 3 і 1 у Рэгіёне 6. Было пратэставана 52 чалавекі.
2 красавіка прэзідэнтам Дэвідам Грэнджэрам абвешчана пра закрыццё бараў, рэстаранаў і іншых месцаў забаў з 18:00 да 06:000.
3 красавіка Гаяна паведаміла аб 19 выпадках захворвання і 4 смяротных выпадках, у выніку чаго ў краіне быў зафіксаваны самы высокі ў свеце паказчык смяротнасці COVID-19 — 21,05%.
Міністр аховы здароўя абвясціў, што для жыхароў будзе абмежаваны рух па вуліцах. Нацыянальны каменданцкі час уступіў у сілу з 6 вечара да 6-й раніцы. Каменданцкі час ужо быў абвешчаны 30 сакавіка ў Рэгіёне 10. Сэрвіс прадастаўлення асноўных паслуг працягнуў працаваць штодня са скарочаным колькасцю гадзін працы.
Камісія грамадзянскай абароны прыступіла да ажыццяўлення праграмы дапамогі, якая складалася з прадуктаў харчавання і прадметаў першай неабходнасці для найбольш уразлівых груп насельніцтва.
6 красавіка Гаяна паведаміла аб 29 выпадках.
8 красавіка было абвешчана, што палкоўнік Джон Люіс, які памёр 7 красавіка, быў заражаны COVID-19. Яго не правяралі, пакуль ён не памёр. Жонка Люіса памерла ад пнеўманіі 12 днямі раней.
Усе паштовыя аддзяленні былі закрыты. Прымаліся меры па выплаце пенсій пенсіянерам.
6-гадовую дзяўчынку змясцілі ў бальнічны комплекс Ліндэн. Улічваючы сур’ёзнасць хваробы, яе планавалі перавесці ў Джорджтаўн, аднак яна памерла праз 90 хвілін. Яна была праверана на COVID-19, таму што ў яе была тэмпература і праблемы з дыханнем. Вынік тэсту быў адмоўным.
Міністр аховы здароўя Волда Лоўрэнс абвясціла, што 9 красавіка новых выпадкаў не было і што ў агульнай складанасці было пратэставана 152 чалавекі.
Па даных генеральнага консульства Гаяны ў Нью-Ёрку, па меншай меры 34 гаянцы памерлі ад COVID-19 у Нью-Ёрку. Прэм’ер-міністр Мазэс Нагамуту сказаў, што ў адным толькі Нью-Ёрку затрымаліся ад 10 000 да 12 000 чалавек, але ў цяперашні час рэпатрыяцыі не будзе.
Ходарыў
Ходарыў (Ходорів) — горад раённага значэння Жыдачыўскага раёна Львоўскай вобласці Украіны.
Геаграфія і транспарт
Размешчаны над ракой Луг (прыток Днястра), за 14 км ад Жыдачава і за 64 км на паўднёвы ўсход ад Львова.
Важны чыгуначны вузел. Курсуюць прыгарадныя дызель-цягнікі да Львова, Стрыя, Івана-Франкоўска, Цярнопаля (праз Рагатын). А таксама пасажырскія цягнікі ў кірунку Чарнаўцоў, Львова, Луцка, Ковеля, Рахава, Кіева (праз Здалбунаў — Шапятоўку і праз Цярнопаль — Хмяльніцкі), Адэсы і інш. У цёплае паўгоддзе і на святы ходзіць цягнік да Запарожжа.
Сувязь з абласным цэнтрам дастаткова рэгулярная: ажыццяўляецца дызель-цягнікамі Ходарыў — Львоў і усімі пасажырскімі цягнікамі, якія ідуць на Львоў і цэнтральную Украіну. Да раённага цэнтра можна трапіць на дызель-цягніку Ходаровыў — Стрый.
Праз горад праходзіць аўтадарога Мукачава — Стрый — Цярнопаль — Умань.
Назва
Па найбольш верагоднай версіі, назва горада паходзіць ад мужчынскага імя Ходар (народны варыянт імя Фёдар, Хвёдар). Да гэтых імёнаў набліжан і імя Тэадор, якое бярэ пачатак ад грэчаскіх слоў Тэас (Бог) і дорон (дар). Такім чынам, літаральна — «Божы дар». Гісторык, даследчык летапісаў Антоній Петрушэвіч пацвярджае думку аб першапачатковым паходжанні назвы горада ад імя Хвёдар. Ён піша: «Рускае імя Ходор, Хвэдзір, Хведька, Федзя — сапсаванае рускім вымаўленнем імя Тэадор».
Некаторыя гісторыкі сцвярджаюць, што па старажытнай легендзе, распаўсюджанай у шляхецкім родзе Ходараўскіх, Ходар разам з трыма братамі — княжычамі Даніілам, Васькам і Ванком Корчакамі прыбылі на Русь з Венгрыі. Ад яго нібыта і пайшоў род і назва горада.
Па іншай версіі назва горада складаецца з трох частак: Ход-а-рыў. Першая частка трансфармавалася ад слова ход або хадзіць. Таму назва можна трактаваць яшчэ і так: хадзіць ровам, хадзіць па рове. Гэтую версію распавядаюць старажылы горада.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1394 г. пад назвай Ходараў-стаў, Ходарастаў. Як і большасць старадаўніх паселішчаў, горад размясціўся ў месцы, прыстасаваным да абароны: у міжрэччы Днястра і яго прытока Луга. Як падказвае старое назва горада, паблізу горада сапраўды размешчаны некалькі вялікіх азёр. У пачатку 17 ст. уладальнікам горада быў граф Фёдар (Тэадор) Тышкевіч з Лагойска — падстолій Брэсцкага ваяводства, зяць князя Януша Заслаўскага.
У горадзе праходзілі перамовы паміж прадстаўнікамі Антанты (місія пад камандаваннем французскага генерала Бартэлемі) і УНР — ЗУНР, у якой прымаў удзел, у прыватнасці, Галоўны атаман УНР Сымон Пятлюра, які быў запрошаны на перамовы паміж прадстаўнікамі ЗУНР і місіяй Бартэлемі (26 лютага наведаў Беражаны, Стрый, вечарам пабываў на спектаклі ў Народным доме), 27 лютага прыбыў у Ходарыў. Яго сустракалі: Прэзідэнт ЗУНР Яўген Петрушэвич, ганаровая сотня, аркестр граў нацыянальны гімн. Падчас сустрэчы з Бартэлемі ён паставіў умову прызнання УНР і ЗУНР, аказанне падтрымкі ў барацьбе супраць бальшавікоў.
27 сакавіка 1919. у горадзе пад старшынствам прэзідэнта ЗУНР Е. Петрушэвіча адбылося шырокая нарада з удзелам урадавых і ваенных дзеячаў ЗУНР, УНР: было вырашана паслаць дэлегацыю ў Парыж, усімі мерамі дамагацца міру.
23 траўня 1919 г. горад быў захоплены ў выніку наступлення польскіх войскаў пад камандаваннем генерала Ю. Галера.
Вялікі дзяцел
Вялікі дзяцел, Дзяцел вялікі пярэсты (Dendrocopos major) — птушка, досыць буйны і адзін з найбольш вядомых прадстаўнікоў сямейства дзятлавых.
Апісанне
Даўжыня цела 22-26 см, размах крылаў 39-46 см. Стракаты, чорна-бела-чырвоны. Падхвосце чырвонае, на спіне дзве вялікія белыя плямы. Чорны ашыйнiк ідзе ад патыліцы да асновы дзюбы і грудзей, нa баках галавы і шыі вялікія белыя плямы. У самца чырвоная пляма на патыліцы (у самкі патыліца чорная). У маладых абодвух полаў чырвоная з чорнай абводкай «шапачка». Стукае гучна і інтэнсіўна.
Пашырэнне
Засяляе самыя разнастайныя лясныя ландшафты Палеарктыкі ад Канарскіх астравоў і паўночна-заходняй Афрыкі на ўсход да Камчаткі і Японіі, прычым амаль усюды з’яўляецца звычайным, шматлікім відам. Нярэдка селіцца ў межах населеных пунктаў — у старых садах, парках, на могілках. Як правіла, вядзе аселы лад жыцця і толькі на паўночнай перыферыі арэала ў неспрыяльныя для харчавання гады здзяйсняе масавыя вандроўкі-інвазіі ў суседнія рэгіёны.
Асаблівасці біялогіі
Дзяцел грае важную ролю ў экалогіі лесу, пакідаючы выдзеўбаныя ім дуплы для іншых дробных птушак, такіх як сініц і мухаловак. Акрамя таго, ён у вялікай колькасці есць лясных шкоднікаў — тлю, вусеняў матылькоў і насякомых-дрэваедаў — вусачоў, златак, караедаў, мурашак і многіх іншых. Увесну і ўлетку аснову рацыёну складае жывёльны корм, восенню і зімой птушка пераходзіць на раслінную ежу. У лясах з іглічнымі пародамі дрэў іх асноўны корм — насенне хвоі, елі і лістоўніцы. Для дзяўблення шышак выкарыстоўваецца «кузня», адмыслова адведзенае месца — скрыжаванне дрэва, шчыліна ў кары або адтуліна, у якую ўстаўляецца шышка. У паўднёвых шыракалістых лясах дзятлы ўжываюць у ежу арэхі і плады костачкавых раслін. Сезон размнажэння з канца сакавіка па чэрвень. Будаўніцтву гнязда папярэднічае шумныя дэманстратыўныя паводзіны птушак, якія суправаджаецца крыкамі і шлюбнымі гульнямі. У кладцы звычайна 5-7 бліскучых белых яек. Выседжваюць па чарзе абедзве птушкі каля двух тыдняў.
Ле Чонг Тан
Ле Чонг Тан (Lê Trọng Tấn; 1 кастрычніка 1914 — 5 снежня 1986) — генерал В’етнамскай народнай арміі, удзельнік ўсіх трох Індакітайскіх войнаў. У розныя гады займаў пасады кіраўніка ваеннай акадэміі, начальніка штаба ВНА, намесніка міністра абароны і намесніка камандуючага Арміяй вызвалення Паўднёвага В’етнама.
Сапраўднае імя — Ле Чонг Ту (Lê Trọng Tố).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы акруга Хоай Дук, правінцыя Ха Донг. Вучыўся ў школе Буой у Ханоі. У юнацтве захопляўся адзінаборствамі і футболам. Дзякуючы сваім дасягненням быў прыняты ў футбольную каманду ВПС Францыі.
У 1944 годзе далучыўся да В’етміня, а са жніўня 1945-га з’яўляўся членам Камуністычнай партыі Індакітая. У гэты ж час, згодна з прынятай у рэвалюцыянераў традыцыі, мяняе сваё імя.
З 1945 па 1950 знаходзіўся на пасадах намесніка і пазней камандзіра палка. У 1954 годзе, у бітве пры Д’енб’енфу, узначальваў 13-ю роту Перамогі. Пад яго пачаткам падраздзяленне вяло баі за вышыню Хім Лам.
Са снежня 1954 па 1960 быў дырэктарам школы вайсковых афіцэраў. З 1961 па 1969 знаходзіўся на пасадзе намесніка начальніка Генеральнага штаба В’етнамскай народнай арміі. У 1964 годзе прызначаны намеснікам камандуючага вызваленчай арміяй Паўднёвага В’етнама. Быў адным з удзельнікаў Тэцкай аперацыі 1968 года. У 1970—1979 працаваў намеснікам начальніка Генеральнага штаба і камандуючым 9-м лінейным фронтам. У красавіку 1975 год прызначаны намеснікам камандзіра Вясновай кампаніі і камандуючым Усходнім крылом.
З 1976 па 1986 быў членам ЦК партыі і членам VII Нацыянальнага сходу.
Памёр 5 снежня 1986 года ў Ханоі.
Лукаў (Люблінскае ваяводства)
Лу́каў  (Łuków) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Лукоўскага павета Люблінскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Лукаў.
Свабода перамяшчэння і выбару месца жыхарства
Свабода перамяшчэння і выбару месца жыхарства — права чалавека бесперашкодна перамяшчацца па тэрыторыі краіны, выбіраць сваё месца жыхарства і знаходжання, пакідаць краіну і вяртацца ў яе. З'яўляецца адным з асноўных асабістых правоў чалавека і ўключана ва Усеагульную дэкларацыю правоў чалавека, прынятую Генеральнай Асамблеяй ААН у 1948 годзе. Звычайна гэта свабода ў поўнай меры падаецца толькі грамадзянам краіны, а на перамяшчэнне замежных грамадзян могуць накладвацца розныя абмежаванні.
Месіянскія псалмы
Месіянскія псалмы — некаторыя псалмы кнігі Псалтыр, якія ў хрысціянстве ўспрымаюцца як правобразныя ці прарочыя ў адносінах да Ісуса Хрыста і некаторых евангельскіх падзей, якія адбыліся праз сотні і нават тысячу гадоў пазней часу напісання.
Града
Града́:
Войскі
Войскі — службовая асоба ў Польшчы (з 13 ст.) і ВКЛ (з 16 ст.). У час войнаў, калі шляхта з паспалітым рушэннем пакідала маёнткі, наглядаў за парадкам у павеце і апекаваў тых, хто застаўся ў маёнтках. У Польшчы войскі былі гродскія і земскія, у ВКЛ толькі земскія, якія падпарадкоўваліся старосце павятовага горада.
Кратар вар’яцтва Геракла
Кратар вар'яцтва Геракла - прадмет керамікі, выраблены ў і датуецца перыядам паміж 350 і 320 да н.э.
Знаходка
Быў знойдзены ў старадаўнім горадзе Пестум (італьянскі рэгіён Кампанія), за 92 км на поўдзень ад Неапаля.
Брацкая магіла (Смародзіна)
Брацкія магілы — вайсковае пахаванне ў вёсцы Смародзіна, Віцебская вобласць. Знаходзіцца на паўднёвай ускраіне вёскі, побач з шашой Віцебск — Смаленск.
Апісанне
У брацкай могілке пахаваны 14 воінаў, якія загінулі ў чэрвені 1944 года пры вызваленні вёскі ад нямецкіх войскаў. Сярод пахаваных — Герой Савецкага Саюза Павел Дзмітрыевіч Рэшатаў. У 1951 годзе на могілках было пастаўлена 6 абеліскаў.
Тулонскі ўніверсітэт
Тулонскі ўніверсітэт (Université de Toulon) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Тулон.
Пураўскі раён
Пураўскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальная акруга, з 2005 па 2020 гады — муніцыпальны раён) у складзе Ямала-Ненецкай аўтаномнай акругі Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Тарка-Сале.
Геаграфія
Раён займае ўсход і поўдзень цэнтральнай часткі аўтаномнай акругі. Мяжуе на захадзе з Надымскім, на ўсходзе — з Краснасялькупскім раёнамі, а на паўночным усходзе — з Тазаўскім раёнам. На поўдні на працягу 530 кіламетраў цягнецца мяжа з Ханты-Мансійскай аўтаномнай акругай — Юграй, у прыватнасці, з Сургуцкім і Ніжнявартаўскім раёнамі.
Акрамя гэтага, Пураўскі раён мае межы з анклавамі гарадоў акруговага значэння ЯНАА: Наябрскам на поўдні (і з яго аддаленым мікрараёнам Вынгапураўскі), Мураўленкам на паўднёвым захадзе, Губкінскім на паўднёвым захадзе цэнтральнай часткі (і з яго аддаленым мікрараёнам Пурпэ).
Асноўная водная артэрыя — рака Пур — дзеліць раён на амаль роўныя па плошчы лева- і правабярэжжа. На крайняй поўначы раён выходзіць на ўзбярэжжа Тазаўскай губы.
Брайсгау
Брайсгау — гау (вобласць) на паўднёвым захадзе Германіі паміж ракой Рэйн і перадгор’ямі Шварцвальда. Частка зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Яе цэнтрам з’яўляецца горад Фрайбург-ім-Брайсгау. Раён Брайсгау-Верхні Шварцвальд, які часткова складаецца з Брайсгау, названы ў гонар рэгіёна Шварцвальд. Часткі Брайсгау таксама адносяцца да Фрайбург-ім-Брайсгау і Эмендынгена.
Дамбартан
Дамба́ртан (Dumbarton, Dùn Breatainn) — горад у Шатландыі, адміністрацыйны цэнтр вобласці Заходні Дамбартаншыр. Размешчаны на паўночным беразе ракі Клайд. Верагодна, з канца IV стагоддзя тут знаходзілася сталіца каралеўства Алт Клуіт (вядомага пазней як Стратклайд). Гэта дзяржава была ўтворана мясцовым брыцкім племем дамноніяў. Першы кароль дамноніяў — Керэтык Землеўладальнік, пабудаваў на скале крэпасць Дан-Брытан («брытанскі форт»), ад назвы гэтага замка і пайшла назва горада.
Брайсгау
Гісторыя
Раней Брайсгау быў вядомы як Брайзахгау (Breisachgau), абазначаючы графства вакол горада Брайзах на ўсходнім беразе Рэйна.
Самымі раннімі гістарычна засведчанымі насельнікамі гэтага раёна былі кельты. У часы Рымскай імперыі ён быў часткай правінцыі Верхняя Германія. Але пасля падзення абарончых ліній Limes Germanicus у 260 годзе мясцовасць была заселена алеманамі. Яна заставаўся часткай Алеманіі на працягу ўсяго ранняга сярэднявечча і была буфернай зонай паміж цэнтральнымі алеманскімі землям і Эльзасам, які не так моцна кантраляваўся алеманамі.
У сярэдзіне 9 стагоддзя раён быў маркай, якая ахоўвала граніцу з паўднёвай Латарынгіяй і Эльзасам. У 859 годзе ён быў падораны Карлу III Талстому, сыну караля Людовіка II, што гаварыла пра яго важнасць. У 10 стагоддзі Брайсгау быў графствам у складзе герцагства Швабія, якім кіравала сям’я Цэрынген. Да 12 стагоддзя яна аддзялілася ад Швабіі, заснаваўшы маркграфства Бадэн. Герцагі заснавалі ў ім Фрайбург, які стаў іх галоўным горадам. З 13-14 стагоддзяў да 1797 года гэты раён быў часткай Пярэдняй Аўстрыі, вобласці на паўднёвым захадзе Германіі, якая кіравалася аўстрыйскімі Габсбургамі, але Брайсгау разам з астатняй часткай Пярэдняй Аўстрыі быў перададзены імі былому герцагу Модэны, іх сваяку, у якасці кампенсацыі за страту спадчынных зямель, што перайшлі да Французскай Цызальпінскай рэспублікі. У 1805 годзе паводле Прэсбургскага мірнага дагавора гэтая тэрыторыя была перададзена Вялікаму Герцагству Бадэнскаму.
Граніцы і тэрыторыя
Брайсгау ўключае раўніну вакол ракі Рэйн, перадгор’і Шварцвальда і заходнія схілы паўднёвых гор Шварцвальда і ўзгоркаў Кайзерштуль.
На поўдні Брайсгау мяжуе з Маркгрэфлерландам, на захадзе — з (Эльзас, Францыя), на ўсходзе — з Шварцвальдам, а на поўначы — з Ортэнау.
Сельская гаспадарка
Брайсгау вядомы сваім віном; у ім вырошчваюць садавіну і збожжа.
Гарады
Безумоўна, самы вялікі горад у рэгіёне Брайсгау — Фрайбург. Іншыя вядомыя гарады: Бад-Кроцынген, Брайзах, Эмендынген, Эндынген, Кенцынген, Ноенбург, Штаўфен і Вальдкірх.
Самая вядомая гара — (1284 м).
Іван Міхайлавіч Багушэвіч
Біяграфія
Іван Багушэвіч нарадзіўся 25 кастрычніка 1906 года ў Мінску ў рабочай сям'і. Атрымаў няпоўную сярэднюю адукацыю, пасля чаго працаваў зваршчыкам на Магнітабудзе, а затым настаўнікам у сельскай школе. У 1935 годзе быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1936 годзе Багушэвіч скончыў артылерыйскія курсы ўдасканалення камсаставу. Браў удзел у баях на Халхін-Голе ў 1939. У 1942 годзе ўступіў у ВКП(б).
З ліпеня 1942 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Удзельнічаў у Сталінградскай і Курскай бітвах, вызваляў Румынію, Чэхаславакію, Венгрыю, Аўстрыю. Да верасня 1943 года гвардыі падпалкоўнік Іван Багушэвіч камандаваў 161-м асобным гвардзейскім гарматным артылерыйскім полк​​ам 7-й гвардзейскай арміі Стэпавага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Днепр.
Стэнлі Роўз
Стэнлі Форд Роўз (Stanley Ford Rous, 25 красавіка 1895 — 10 ліпеня 1986) — шосты прэзідэнт ФІФА. Знаходзіўся на пасадзе ў перыяд з 1961 па 1974 год. Падданы Вялікабрытаніі.
Іван Міхайлавіч Багушэвіч
Біяграфія
У ноч з 29 на 30 верасня 1943 Багушэвіч пераправіў на заходні бераг Дняпра адзін са сваіх дывізіёнаў у раёне вёскі Барадаеўка Верхнедняпроўскага раёна Днепрапятроўскай вобласці. Умела кіруючы палкавым агнём, Багушэвіч забяспечыў поспех стралковых падраздзяленняў у баях за пашырэнне плацдарма.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 26 кастрычніка 1943 за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі падпалкоўнік Іван Багушэвіч быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 1340.
Стэнлі Роўз
Кар’ера
Прафесійным футбалістам ніколі не з’яўляўся, пачаў судзейскую практыку ў 1927 годзе з абслугоўвання матчаў ніжэйшых ліг Чэмпіянату Англіі, за судзейскую кар’еру адсудзіў 36 міжнародных паядынкаў. У 1934 годзе судзіў фінал Кубка Англіі, у якім «Манчэстэр Сіці» перамог «Портсмут» з рахункам 2:1. Гэта быў апошні матч у судзейскай кар’еры Роўза.
Іван Міхайлавіч Багушэвіч
Біяграфія
Пасля заканчэння вайны Багушэвіч працягнуў службу ў Савецкай Арміі. У 1947 годзе ён скончыў Вышэйшыя акадэмічныя артылерыйскія курсы, у 1952 годзе — Вышэйшую афіцэрскую артылерыйскую школу. У 1956 годзе ў званні палкоўніка быў звольнены ў запас. Пражываў у Маскве, памёр 14 жніўня 1962 года, пахаваны на Вастракоўскіх могілках.
Быў таксама узнагароджаны трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Кутузава 2-й ступені, Аляксандра Неўскага, Чырвонай Зоркі, а таксама шэрагам медалёў. Ганаровы грамадзянін Браціславы.
Стэнлі Роўз
Кар’ера
З 1934 года па 1962 год з’яўляўся главой Англійскай футбольнай асацыяцыі. З 1961 па 1974 год у якасці прэзідэнта ўзначальваў ФІФА.
Мікалай Васілевіч Максіменка
Мікалай Васілевіч Максіменка (нар., в. Ліпень, Асіповіцкі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі фізік-тэарэтык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1993), прафесар (1994).
Стэнлі Роўз
Кар’ера
Знаходзячыся на чале ФІФА Стэнлі Роўз засяродзіў працу ў кірунку выкаранення грубіянства на футбольных палях свету, праца вялася як з суддзямі, так і з нацыянальнымі футбольнымі федэрацыямі. У 1970 годзе ў пераддзвер’і чэмпіянату свету, у футбольныя правілы была ўведзена «жоўтая картка», пасродкам якой суддзям стала прасцей адсочваць грубіянства падчас матчу. Варта адзначыць, што Чэмпіянат свету 1970 года ўвайшоў у гісторыю як адзіны турнір, які абыйшоўся без адзінага выдалення ігракоў з поля.
Мікалай Васілевіч Максіменка
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: фізіка электрамагнітных узаемадзеянняў адронаў у састаўных мадэлях рэлятывісцкай квантавай тэорыі поля.
Узнагароды
Ганаровыя граматы Міністэрства вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі СССР (1977, 1978, 1983, 1984), НАН Беларусі (2006, 2011), нагрудны знак «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» і інш.
Концы (Смаленская вобласць)
Концы (Концы) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Смалігоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 94 жыхара (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 10 км на паўднёвы ўсход ад Рудні, за 4 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Альшанка. За 2 км на паўночны ўсход ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Плоская на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Патрыс Лумумба
Патрыс Эмеры Лумумба (Patrice Émery Lumumba,, Аналуа-) — кангалезскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, першы прэм'ер-міністр Дэмакратычнай Рэспублікі Конга пасля абвяшчэння яе незалежнасці ў чэрвені 1960, нацыянальны герой Заіра, паэт і адзін з сімвалаў барацьбы народаў Афрыкі за незалежнасць. Заснавальнік (1958) і кіраўнік партыі Нацыянальны рух Конга.