cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тупічынскі сельсавет
Тупі́чынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Касцюковіцкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Тупічына.
5 снежня 1931 года цэнтр Дзямідавіцкага сельсавета Касцюковіцкага раёна БССР перанесены ў вёску Тупічына, сельсавет перайменаваны ў Тупічынскі. З 20 лютага 1938 года сельсавет у складзе Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Пячарскага сельсавета.
Уір
Бліжэй да вусця на рацэ стаіць горад Дарэм, дзе над ракой узвышаюцца знакамітыя дарэмскія замак і сабор. Кожнае лета на рацэ праводзяцца Дарэмская рэгата.
Будэн (камуна)
Камуна Будэн (Bodens kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Нарботэн у паўночнай Швецыі.
Будэн 24-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Будэн.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 27 497 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 6 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Званае (возера, басейн Свіны)
Зва́нае — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці (на мяжы з Гарадоцкім раёнам) ў басейне ракі Свіна́.
Плошча паверхні возера 0,35 км², даўжыня 1,06 км, найбольшая шырыня 0,52 км. Сярэдняя глыбіня каля 3,7 м, найбольшая дасягае 5 метраў. Аб'ём вады ў возеры складае 1,28 млн. м³. Вадазбор плошчай 13,4 км спадзістахвалісты і дробнаўзгорысты. Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны маюць вышыню ад 1—2 да 5—8 метраў, складзеныя з пяскоў і суглінкаў. Берагі нізкія і пясчаныя, у паўднёвай частцы возера тарфяністыя і забалочаныя. Мелкаводдзе да глыбіні 1—1,5 м пясчанае. Да глыбіні 3,5 м дно выслана апясчаненым ілам, глыбей — крэменязёмістым сапрапелем. Возера эўтрофнае, малапраточнае. Упадаюць 2 ручаі, выцякае ручай у возера Грыбна. Зарастае слаба. Падводная расліннасць распаўсюджана да глыбіні 1,1—1,8 м, месцамі да 2 м (гарлачыкі). Надводная расліннасць займае паласу ўздоўж берага шырынёй ад 3 да 25 метраў.
У возеры водзяцца шчупак, акунь, лешч, плотка, краснапёрка, лінь і іншыя віды рыб.
Рапэйкі
Рапэ́йкі (, Ропейки) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзітвянскага сельсавета.
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Мыцкага сельсавета, у 1972—1978 гадах — у складзе Крупаўскага сельсавета.
Пракурор
Пракурор (procurare — кіраваць, ведаць чым-небудзь, клапаціцца) — галоўны законны прадстаўнік абвінавачвання ў краінах рамана-германскай прававой сям'і з сістэмай следства або ў краінах англа-амерыканскай прававой сям'і, якія прынялі спаборную сістэму. Абвінавачванне — бок, які адказвае за выклад довадаў супраць асобы, якая абвінавачваецца ў здзяйсненні правапарушэння, у ходзе судовага разбору па крымінальнай справе. Функцыі пракурораў у розных краінах розныя і шмат у чым вызначаюцца гістарычна склаўшыміся ўмовамі.
Рыдултовы
Рыдултовы (Rydułtowy, Rydultau) — горад на поўдні Польшчы, за 350 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 50 км на паўднёвы захад ад Катавіцаў. Уваходзіць у склад Вадзіслаўскага павета Сілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 14,95 км². Насельніцтва 21,7 тыс. чалавек.
Smart
Мадэль Smart («Разумнік»), упершыню прадстаўленая на аўтасалоне ў Франкфурце у 1997. Вытворчасць вядзецца ў французскім горадзе Амбаш з 1998.
Прэм'ера кабрыялета — верасень 1999 г.
У лістападзе 1999 г. быў паказаны варыянт з рухавіком cdi.
Еўраюст
Еўраюст — агенцтва Еўрапейскага саюза, якая мае справу з судовымі органамі.
Еўраюст складаецца з пракурораў, суддзяў або супрацоўнікаў паліцыі, якія валодаюць аналагічнымі паўнамоцтвамі, ад кожнай дзяржавы, якая ўваходзіць у ЕС. Яго задача заключаецца ў павышэнні эфектыўнасці нацыянальных уладаў, калі яны маюць справу з расследаваннямі і судовымі разглядамі ў дачыненні да трансгранічнай і арганізаванай злачыннасці.
Гісторыя
Еўраюст быў створаны рашэннем Еўрапейскага савета, абвешчаным 15-16 кастрычніка 1999 года ў Тамперэ. Савет вырашыў стварыць пастаянны орган судовага супрацоўніцтва ў мэтах паляпшэння барацьбы з сур'ёзнымі злачынствамі.
Гіраўцы
Гі́раўцы (, Гиревцы) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Радамльскага сельсавета.
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2017
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2017 — 81-ы чэмпіянат свету ІІХФ, які прайшоў у Германіі (Кёльн) і Францыі (Парыж). Чэмпіёнам свету ў 10 раз стала зборная Швецыі.
Выбар месца правядзення
Існавала дзве афіцыйных заяўкі на правядзенне чэмпіянату: Данія (Капенгаген) разам з Латвіяй (Рыга), Францыя (Парыж) разам з Германіяй (Кёльн).
Рэгламент
У чэмпіянаце ўдзельнічаюць 16 краін, якія размеркаваны на 2 групы па рэйтынгу ІІХФ пасля заканчэння чэмпіянату свету 2016. Германія і Францыя як краіны-гаспадыня, яшчэ 12 каманд па выніках ЧС-2016 і 2 каманды па выніках спаборніцтва першага дывізіёна 2016. Спаборніцтвы ў групе А праходзяць у Кёльне, у групе В — у Парыжы. 2 горшыя каманды, якія зоймуць апошнія месцы ў групах, выляцяць у першы дывізіён 2018. Калі адно з гэтых месцаў зойме зборная Даніі, то яна застанецца ў турніры Топ-дывізіёна (паколькі яна з'яўляецца краінай-гаспадыняй ЧС-2018). Замест яе ў такім выпадку выляціць зборная, заняўшая 7 месца ў групе.
Сан-Антоніа Спёрс у сезоне 2018/2019
Сезон 2018/2019 стаў 52-м сезонам у НБА ў гісторыі франшызы Сан-Антоніа Спёрс.
Зарына Ібрагімаўна Канапацкая
Зарына Ібрагімаўна Канапацкая (нар. ) — беларускі вучоны гісторык, Кандыдат гістарычных навук (2005), дачка вядомага беларускага грамадска-палітычнага дзеяча Ібрагіма Канапацкага.
Сям’я
Паходзіць з шляхецкага роду беларускіх татар.
Бацька Ібрагім Барысавіч Канапацкі, маці Ганна Кохна, брат Захар Ібрагімавіч Канапацкі.
Біяграфія
У 2000 годзе з адзнакай скончыла гістарычны факультэт БДПУ па спецыяльнасці «Гісторыя і замежная мова». У красавіку 2005 года абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Татары ў Беларусі і іх культура. (XIV—XVII стагоддзя)». У верасні 2005 года паступіла на працу ў Беларускі дзяржаўны педагагічны універсітэт імя Максіма Танка на пасаду старшага выкладчыка кафедраў гісторыі Беларусі і нямецка-раманскага мовазнаўства (па сумяшчальніцтве). З лістапада 2009 заняла пасаду дацэнта. У снежні 2012 года скончыла дактарантуру БДПУ.
З’яўляецца распрацоўшчыкам спецкурсаў «Іслам» і «Гісторыя рэлігійных вераванняў народаў Беларусі», якія ўкаранёны ў вучэбна-адукацыйны працэс на гістарычным факультэце БДПУ, у Інстытуце тэалогіі БДУ, Хрысціянскім адукацыйным цэнтры імя свсв. Мяфодзія і Кірыла пры Экзархаце Беларускай праваслаўнай царквы.
У чэрвені 2006 года праходзіла стажыроўку на базе Універсітэта Лондана па запрашэнні Брытанскай Акадэміі навук. З 2006 года Канапацкая З. І. з’яўляецца членам Асацыяцыі Ісламскіх рукапісаў, членам Камітэта па захаванні і рэстаўрацыі рукапісаў пры Цэнтры вывучэння Сярэдняга Усходу Універсітэта Кембрыджа. З’яўляецца аўтарам-складальнікам каталога найбуйнейшай у Беларусі калекцыі арабскаалфавітных рукапісаў канца XVII — пачатку XX.
У 2008—2009 прымала ўдзел у распрацоўцы вучэбных планаў і вучэбных праграм для студэнтаў спецыяльнасцяў «Гісторыя і сацыяльна-палітычныя дысцыпліны», «Гісторыя і замежная мова», «Гісторыя і рэлігіязнаўства».
З 2012 г. брала ўдзел у міжнароднай праграме фонду Сораса HESP (High Education Spesial Programm) для выкладчыкаў і даследчыкаў ісламу і ісламазнаўчых дысцыплін.
29 мая
29 мая (29 траўня) — сто сорак дзевяты (сто пяцідзесяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Ізяслаў Уладзіміравіч (князь мурамскі)
Ізяслаў Уладзіміравіч (1077/1078—1096) — князь смаленскі (1095), курскі (да 1095) і мурамскі (1095—1096). Сын вялікага князя кіеўскага Уладзіміра Манамаха.
Біяграфія
Пасля выгнання Алега з Чарнігава Святаполк і Уладзімір вымушаныя былі адбіваць напад полаўцаў на Кіеў і Переяслаўль, менавіта тады ім удалося нанесці вырашальнае паражэнне хану Тугаркану, часова спыніўшае палавецкія набегі на Русь. Тым часам Алег, сабраўшы войска ў Смаленску, рушыў на Мурам і запатрабаваў ад Ізяслава сысці з яго вотчыны ў вотчыну Уладзіміра Манамаха — ў Растоў ды Суздаль. Але Ізяслаў сабраў войска для абароны Мурама з растоўцаў, суздальцаў і белазерцаў. У бітве пад сценамі Мурама 6 верасня 1096 года Ізяслаў загінуў.
У выніку перамогі Алег заняў Мурам, Растоў і Суздаль. Толькі пасля паходу на яго наўгародскага, пераяслаўскага і палавецкага войскаў на чале з Мсціславам і Вячаславам Уладзіміравічамі адпаведна Алег вымушаны быў адступаць і ў рэшце рэшт пагадзіўся на заключэнне міру, якое адбылося на княжым з’ездзе ў Любечы ў 1097 годзе.
Цела князя адвезлі ў Ноўгарад і паклалі ў Сафійскім саборы. Паводле ліста Уладзіміра Манамаха да Алега Святаславіча Ізяслаў паспеў ажаніцца, мабыць ў 1096 годзе, незадоўга да гібелі, але дзяцей не пакінуў. У момант гібелі ён быў яшчэ падлеткам, калі ўлічыць, што яго старэйшаму брату Мсціславу было тады 20 гадоў.
Крамушаўка (рака)
Краму́шаўка — рака ў Беларусі, у Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Нёман.
Даўжыня ракі 21 км. Плошча вадазбору 101 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3,9 м/км. Пачынаецца каля вёскі Крываногава, упадае ў Нёман за 1 км на захад ад вёскі Пудзіна. Цячэ пераважна праз лес. Злева ўпадае рака Налібаўка. Вадазбор на паўночных схілах Навагрудскага ўзвышша (у верхнім цячэнні) і Нёманскай нізіне. Ад яе вусця ўздоўж левага берага Крамушаўкі на працягу 2 км меліяраваны поймавы ўчастак, вада з якога скідваецца ў раку.
Поль Дэльво
Поль Дэльво (фр. Paul Delvaux;, Антхейт — , , Заходняя Фландрыя) — бельгійскі мастак, прадстаўнік сюррэалізму.
Жыццё і творчасць
Пачаў вывучаць архітэктуру ў Каралеўскай акадэміі прыгожых мастацтваў у Бруселі, дзе з 1916 па 1917 год вывучаў архітэктуру, а з 1918 па 1919 год — манументальны жывапіс, затым перайшоў у клас жывапісу Канстана Манталя. Архітэктура тым не менш назаўжды засталася крыніцай натхнення для Дэльво, у яго палотнах увесь час узнікаюць розныя архітэктурныя элементы.
У пачатковай фазе сваёй творчасці мастак выпрабаваў уплыў неаімпрэсіянізму, затым экспрэсіянізму. У 1932 годзе наведвае музей Шпіцнера падчас Брусельскага кірмашу. У 1934 годзе наведвае ў Бруселі выставу сюррэалістаў «Мінатаўр», якая перавярнула ўсе папярэднія гледжанні Дэльво на мастацтва. Тут ён знаёміцца ​​з Джорджа дэ Кірыко, якія аказалі асаблівы ўплыў на творчасць Дэльво, а таксама з Рэнэ Магрытам, Максам Эрнстам і Сальвадорам Далі. У 1930-я гады Дэльво выстаўляе свае працы сумесна з Магрытам у Палацы прыгожых мастацтваў у Бруселі, а ў 1938 годзе прымае ўдзел у арганізаванай Андрэ Брэтонам і Полем Элюарам Міжнароднай сюррэалістычнай выставе ў Парыжы. У 1939 годзе Дэльво адпраўляецца ў Італію. У 1940 годзе яго работы былі выстаўлены на адной Міжнароднай выставе ў Мехіка, арганізаванай Брэтонам і Пааленам. У тым жа годзе супрацоўнічаў з часопісам Магрыта і Юбака «Калектыўная навіна», які выдаецца ў Бруселі. 1940-1950-я гады — пік творчай кар’еры Дэльво.
Кушчэнне
Кушчэ́нне - адна з форм галінавання, што прыводзіць да утварэння куста. Пры кушчэнні з пупышак, якія знаходзяцца на цесна збліжаных вузлах каля асновы матчынага парастка, фарміруюцца прыземныя і падземныя бакавыя парасткі (часта на іх утвараюцца прыдатачныя карані).
Супорніца
Супо́рніца (, Супорница) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Туркоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Пятрэвічы (Навагрудскі раён)
Пятрэ́вічы (, Петревичи) — аграгарадок у Беларусі, у Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пятрэвіцкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 12 км у напрамку на паўночны захад ад горада Навагрудак, за 174 км ад Гродна, за 35 км ад чыгуначнай станцыі Наваельня.
Гаверла
Гаверла (Говерла) — найвышэйшы пункт Украінскіх Карпат ды ўвогуле Украіны, яе вышыня — 2061 м. Знаходзіцца ў Рахаўскім раёне на мяжы Івана-Франкоўскай і Закарпацкай абласцей на масіве Чарнагора.
З вялікіх населеных пунктаў паблізу знаходзяцца Рахаў, Ясіня і Варохта.
Гаверла з'яўляецца адным з сімвалаў Украіны. Існуе традыцыя падняцця на вяршыні Гаверлы ўкраінскага нацыянальнага, а цяпер і Дзяржаўнага сцяга Украіны ў дзень прыняцця Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Украіны — 16 ліпеня.
Расход вады
Расход вады (у вадацёку) — аб'ём вады, якая працякае праз папярочнае сячэнне вадацёку за адзінку часу. Вымяраецца ў расходных адзінках (м³/с). У прамысловасці расход вады (вадкасці) вымяраецца расхадамерамі.
Гаверла
Турызм
Пры добрай бачнасці на поўначы можна ўбачыць гарады Івана-Франкоўскай вобласці: Івана-Франкоўск, Каламыю і Сняцін, а ў паўднёвым напрамку — румынскі горад Сігету-Мармацыяй. З вяршыні Гаверлы выразна бачная закарпацкая гара Петрас (2020 м). На паўднёвы ўсход цягнецца чарада вяршыняў чарнагорскага хрыбту. У яснае надвор'е можна ўбачыць абсерваторыю Белы слон на гары Поп Іван. На паўднёвым-захадзе ад гары ўзвышаецца Мармароскі хрыбет, па якім праходзіць мяжа Румыніі і Украіны.
Расход вады
У гідралогіі выкарыстоўваюцца паняцці максімальнага, сярэднегадовага, мінімальнага і інш. расходаў вады. Нароўні з расходам наносаў з'яўляецца адным з руслафармавальных фактараў.
Увогуле метадалогія вымярэння расходу вады ў рэках і трубаправодах заснавана на спрошчанай форме ураўненні бесперапыннасці, для несціскальных вадкасцяў:
У гідрагеалогіі і геалогіі, замест тэрміна «расход вады» можа выкарыстоўвацца тэрмін «дэбіт» (напр. «дэбіт свідравіны»), аднак яго выкарыстанне носіць лакальны характар для гэтых спецыяльнасцяў і не распаўсюджваецца напрыклад на роднасную ім гідралогію.
У акіяналогіі расход марскіх цячэнняў вымяраецца ў Свердрупах.
Марокі
Мыс Марокі (мыс Тарыфа) — самая паўднёвая кропка кантынентальнай Еўропы. Размешчаны на ўскраіне горада Тарыфа ў іспанскай правінцыі Кадыс. Тэхнічна знаходзіцца ў паўднёва-заходняй частцы былога вострава Лас-Паломас, злучанага з мацерыком дамбай. Паўднёвы ўскраек мыса знаходзіцца амаль на 36-м градусе паўночнай шыраты.
Мыс знаходзіцца ў самым вузкім месцы Гібралтарскага праліва, падзяляе Атлантычны акіян і Міжземнае мора. Адлегласць да афрыканскага берага складае 14 км.
Востраў Лас-Паломас цалкам заняты ваеннай часткай, доступ цывільных наведвальнікаў на мыс Марокі забаронены. На мысе знаходзіцца маяк, пабудаваны ў 1826 годзе.
У 710 годзе арабскі военачальнік Тарыф (адкуль і паходзіць назва горада і адна з назваў мыса) высадзіўся тут з войскам у 500 чалавек і заняўся рабункам насельніцтва, вярнуўшыся затым з багатай здабычай, у асноўным, жанчынамі ў Паўночную Афрыку. Набег Тарыфа стаў адной з прычын высадкі ў наступным годзе Тарыка ібн Зіяда і наступнай арабскай заваёвы Андалусіі.
Камсамол
Камсамо́л (скарачэнне ад Камуністычны саюз моладзі), поўная назва Усесаюзны ленінскі камуністычны саюз моладзі (УЛКСМ) — палітычная моладзевая арганізацыя ў СССР.
УЛКСМ — моладзевая арганізацыя Камуністычнай партыі Савецкага Саюза. Створаны як Расійскі камуністычны саюз моладзі (РКСМ) 29 кастрычніка 1918 года, у 1924 годзе РКСМ было прысвоена імя У. І. Леніна — Расійскі ленінскі камуністычны саюз моладзі (РЛКСМ), у сувязі з утварэннем Саюза ССР (1922) камсамол у сакавіку 1926 года быў пераназваны ва Усесаюзны ленінскі камуністычны саюз моладзі (УЛКСМ).
У 1977 годзе ў камсамол уваходзілі звыш за 36 мільёнаў грамадзян СССР ва ўзросце 14—28 гадоў.
З распадам СССР камсамол самараспусціўся. З цягам часу на поставецкай прасторы паўстала шмат арганізацый, якія лічаць сябе правапераемніцамі камсамола.
Гісторыя
Лютаўская рэвалюцыя 1917 года спрыяла павялічэнню грамадска-палітычнай актыўнасці моладзі. Пачалі з’яўляцца маладзёжныя арганізацыі працоўных «Праца і святло» і іншыя, сябры якіх арыентаваліся на сацыялістычныя партыі. У 1917 годзе ў Петраградзе арганізацыйна аформіўся арыентаваны на бальшавікоў Сацыялістычны саюз працоўнай моладзі (ССПМ). 29 кастрычніка — 4 лістапада 1918 года адбыўся I Усерасійскі з’езд саюзаў працоўнай і сялянскай моладзі, на якім было абвешчана стварэнне Расійскага камуністычнага саюза моладзі (РКСМ). Датай заснавання лічыцца 29 кастрычніка 1918.
Першыя камсамольскія значкі выдаваліся не ўсім, бо тыражы былі малымі, і хутчэй былі ўзнагародай для найлепшых камсамольцаў. Адзін з першых падобных значкоў уяўляў з сябе сцяжок з зоркай і чатырма літарамі «Р. К. С. М.» У кастрычніку 1922 года на V з’ездзе быў зацверджаны адзіны выгляд значка: на сцяжку ў цэнтры зоркі літары «КИМ» (Коммунистический интернационал молодёжи, Камуністычны інтэрнацыянал моладзі). Надпіс «ВЛКСМ» з’явіўся на значках толькі ў 1947 годзе, а канчатковы выгляд з профілем Леніна значкі УЛКСМ атрымалі толькі ў 1956 годзе.
Раман-Кош
Знаходзіцца ў Паўднёвай градзе Крымскіх гор, у масіве Бабуган-Яйла. Гара складзена з вапнякоў. Каля ўсходняга падножжа гары тыповы карставы ландшафт.
Камсамол
Гісторыя
Неўзабаве камсамол застаўся адзінай у РСФСР, а пазней і ў СССР палітычнай маладзёжнай арганізацыяй. Праз яе структуру здзяйснялася ідэалагічнае выхаванне моладзі, рэалізоўвалі палітычныя і сацыяльныя праекты. Пад кіраўніцтвам камсамола ў 1922 годзе была створана дзіцячая палітычная арганізацыя: Усерасійская, пасля Усесаюзная піянерская арганізацыя імя Леніна.
У часе масавых рэпрэсій 1937—1939 гадоў былі арыштаваныя і растраляныя шматлікія заснавальнікі і кіраўнікі РКСМ/УЛКСМ: Оскар Рыўкін, Л. Шацкін, Яфім Цэйтлін, Аляксандр Косараў і інш. Генеральны сакратар ЦК УЛКСМ Аляксандр Мільчакоў (1928—1929) правёў 16 гадоў у лагерах.
З пачаткам перабудовы ў камсамольскім руху з’явіліся дэідэалагізаваныя і камерцыйныя плыні. У 1989 годзе пра сваю самастойнасць абвясцілі Камуністычныя саюзы моладзі Літвы і Эстоніі. 27—28 верасня 1991 адбыўся XXII Надзвычайны з’езд УЛКСМ, на якім адбыўся роспуск арганізацыі. 29 дэлегатаў не ўхвалілі рашэнне пра самароспуск і пакінулі з’езд. Асобныя члены УЛКСМ, нязгодныя з рашэннем з’езда (сярод іх і беларус Сяргей Вазняк), стварылі аргкамітэт па адраджэнні УЛКСМ. У 1993 годзе іх намаганнямі ў Расіі быў створаны Расійскі камуністычны саюз моладзі.
У Беларусі
Ленінскі камуністычны саюз моладзі Беларусі (ЛКСМБ) быў заснаваны 24 верасня 1920 года.
Найвышэйшы кіроўны орган — з’езд дэлегатаў. Паміж з’ездамі кіраванне здзяйсняў цэнтральны камітэт (ЦК), абраны з’ездам; паміж пасяджэннямі цэнтральнага камітэта — бюро цэнтральнага камітэта, абранае ЦК. Найвышэйшая кіроўная пасада — першы сакратар цэнтральнага камітэта, выканаўчы орган — сакратарыят ЦК.
Пасля распаду СССР і самароспуску УЛКСМ адбыўся XXX З’езд ЛКСМБ (снежань 1991), дзе прынята рашэнне пра пераўтварэнне ў Саюз моладзі Беларусі (СМБ). На XXXVII з’ездзе ў 1995 годзе ён быў перайменаваны ў Беларускі саюз моладзі, а ў 2002 годзе аб’яднаны з Беларускім патрыятычным саюзам моладзі (заснаваным у 1997) у адзіную арганізацыю, якая атрымала назву Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі. БРСМ падтрымліваецца дзяржавай.
У іншых дзяржавах
У Казахстане, Малдове , Расіі , Украіне камсамольскія арганізацыі існуюць як маладзёжныя арганізацыі камуністычных партый. У балтыйскіх дзяржавах камсамольскія арганізацыі забароненыя нароўні з камуністычнымі.
У іншых дзяржавах:
Рылаўцы
Рылаўцы́ (, Рыловцы) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзітвянскага сельсавета.
Да 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Крупаўскага сельсавета.
Інжынерны корпус Мінскага метрапалітэна
Інжынерны корпус Мінскага метрапалітэна — будынак у цэнтры Мінска, размешчаны па праспекце Незалежнасці, 6. Уваходзіць у комплекс забудовы паўднёва-ўсходняга боку плошчы Незалежнасці. Пабудаваны ў 1984 годзе па праекце архітэктараў Ю. Грыгор’ева і Дз. Кудраўцава.
Архітэктура
6—9-павярховы Г-падобны ў плане корпус размешчаны паміж будынкам гарвыканкама і галоўным корпусам БДУ. Пластыку галоўнага фасада, арыентаванага па плошчу, узбагачае мерны рытм лапатак ламанага контуру, што адпавядае вертыкальным чляненням Дома ўрада і галоўнага корпуса БДУ. З боку галоўнага фасада асіметрычна размешчаны ўваход у вестыбюль станцыі метро «Плошча У. І. Леніна», акцэнтаваны глухім эркерам, завершаным вежай з гадзіннікам і флюгерам (каваная медзь; мастак Ю. Любімаў). Аналагічны эркер меншых памераў вылучае ўваход у корпус з боку заходняга тарцовага фасада. Планіроўка калідорная. Фасады апрацаваны тынкоўкай светла-шэрага колеру. Цокаль і партал увахода ў вестыбюль станцыі метрапалітэна абліцаваны шэрым паліраваным гранітам.
Еўрыпіл (сын Тэлефа)
Еўрыпіл (Εὐρύπυλος) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Сын Тэлефа і Астыёхі (сястры Прыяма).
Пасля гібелі Парыса прыбыў на дапамогу траянцам з войскам місійцаў. Здзейсніў шэраг подзвігаў, але забіты Неапталемам. Паводле «Малой Іліяды», забіў Махаона. Забіў Пенелея. Паводле Гігіна, забіў Нірэя і Махаона. Паводле Квінта Смірнскага, забівае Нірэя, Махаона, Пенелея, яшчэ 8 меней вядомых асоб. Забіты Неапталемам.
У Гамера ў сувязі з Еўрыпілам згаданы «кетэйцы» і «жаночыя дары», але пра што гаворка, Страбон не разумее. Формула «жаночыя дары» сустракаецца ў Гамера ў апавяданні пра Эрыфіла, прычым імёны падобныя. Кетэйцаў сучасныя вучоныя атаясамляюць з хетамі.
Дзеючая асоба трагедыі Сафокла «Эўрыпіл» (фр.210-222 Рат), трагедыі Гамера Візантыйскага «Эўрыпілія».
Рэчыцкая акруга
Рэчыцкая акруга — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1926—1927 гг. Утворана 8 снежня 1926 г. Цэнтр — г. Рэчыца. Плошча 8,3 тыс. км2. Насельніцтва 155 тыс. чалавек (1926 г.). Уключала 9 раёнаў: Брагінскі, Васілевіцкі, Горвальскі, Камарынскі, Лоеўскі, Рэчыцкі, Хойніцкі, Холмецкі, Юравіцкі; падзялялася на 242 сельсаветы, 1 горад (Рэчыца) і 2 мястэчкі (Брагін, Хойнікі). 12 красавіка 1927 г. Юравіцкі раён уключаны ў Мазырскую акругу, астатнія — у Гомельскую акругу.
Урангельскі палац
Урангельскі палац — палац, размешчаны ў Стакгольме на востраве Рыдэрхольмен. З 1756 года ў ім размешчаны Апеляцыйны суд. Палац быў рэзідэнцыяй каралёў ў 1697–1754 гадах.
Гісторія
Паўднёвая вежа была часткай абарончых умацаванняў пабудаваных у часы праўлення Густава Вазы ў 1530-х гадах. Прыкладна 1630 годзе вакол яе пабудавалі палац Ларса Эрыксана Спарэ, шведскага кіраўніка. З 1652 па 1670 архітэктар Нікадэмус Тэсін перапраектаваў і пашырыў замак па замове графа Карла Густава Урангеля. Пасля пажару 1693 года палац нанова адбудавалі і пашырылі. Праз некалькі гадоў у пажары быў знішчаны каралеўская палац, таму ў 1697 годзе Урангельскі палац стаў рэзідэнцыяй манарха дзяржавы да 1754, калі быў завершаны Стакгольмскі Каралеўскі палац.
Дзедня
Дзе́дня (, Дедня) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Радамльскага сельсавета.
Жорж Дэмарэ
Жорж Дэмарэ ( — ) — германа-шведскі мастак-партрэтыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1697 годзе ў Стакгольме, Швецыя. Сын мігрантаў Жуана Дэмарэ і Сары Мэйтэрыс. Настаўнікам быў мастак Марцін Мэйтэнс (1648—1736), сваяк маці. У 1724 годзе Жорж застаўся ў Амстэрдаме, у наступным годзе з’ехаў у Нюрнберг, дзе ён наведваў мастацкую акадэмію Іагана Даніэля Прэйслера (1666—1737). Пазней працягнуў навучанне ў Венецыі, дзе навучаўся ў Джавані Батысты П’яцэта (прыкладна 1682—1754).
У 1731 годзе ён ажаніўся з Барбарай Мары Шухбаўэр і пасяліўся ў Мюнхене, дзе ён стаў прыдворным мастаком. У 1743 годзе аўдавеў. Ён працягнуў жыць і працаваць у Мюнхене да самай смерці ў 1776 годзе. «Аўтапартрэт з дачкой» і іншыя тры яго карціны знаходзяцца ў Мюнхенскай Галерэі, іншыя ў галерэі ў Аўгсбургу.
Грыцэвічы (Клецкі раён)
Грыцэ́вічы (, Грицевичи) — аграгарадок у Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Грыцэвіцкага сельсавета. Насельніцтва — каля 700 чалавек.
Знаходзіцца на левым беразе ракі Лань, за 12 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад Клецка, за 139 км ад Мінска, каля аўтамабільнай дарогі.
Астыёха (дачка Лаамеданта)
Астыёха (Ἀστυόχη) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Дачка Лаамеданта і Стрымо. Жонка Тэлефа, пануючы місійцаў. Маці Еўрыпіла.
У іншых крыніцах жонка Тэлефа носіць імя Гіера. Яна была вельмі высокага росту, прыгажэйша за Алену, у баі камандавала жанчынамі Місіі і была забіта Нірэем. Гэта амазонка, нарадзіла ад Тэлефа Тырэна і Тархона.
Куэста
Куэ́сты (ад cuesta — адхон, схіл гары) — асіметрычныя грады і ўступы ў рэльефе, часам горныя хрыбты, утвораныя ў выніку размыву і дэнудацыі монаклінальна залягаючых горных парод, складзеных з пластоў рознай трываласці. Спусцісты схіл супадае з нахілам пластоў, стромкі абрываецца ў бок іх падзення.
Часам куэсты размяшчаюцца ў некалькі паралельных радоў, утвараюць куэставы тып рэльефу, які трапляецца на паўночных схілах Вялікага Каўказа (Скалісты хрыбет), у Сярэдняй Азіі, Крымскіх гарах і інш. месцах.
Эдынбург
Размешчаны на ўсходнім узбярэжжы Шатландыі (тэрыторыя Сярэднешатландскай нізіны) на паўднёвым беразе заліва Фёрт-оф-Форт. Сталіца Шатландыі з 1437 года.
У горадзе знаходзіцца Эдынбургскі ўніверсітэт — адна з галоўных вышэйшых навучальных устаноў краіны. Раёны Эдынбурга — Стары горад і Новы горад — у 1995 годзе былі занесены ЮНЕСКА ў спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны. Па выніках перапісу насельніцтва 2001 года, насельніцтва Эдынбурга складае 468 070 чалавек.
У жніўні ў горадзе праводзіцца найбуйнейшы ў свеце штогадовы Эдынбургскі фестываль, у рамках якога ці адначасова праходзіць некалькі тэматычных фестываляў. У гэты перыяд насельніцтва горада падвойваецца з-за наплыву турыстаў. У цэлым Эдынбург прыцягвае каля 13 млн турыстаў штогод, з'яўляючыся такім чынам другім па папулярнасці (пасля Лондана) турыстычным кірункам Вялікабрытаніі.
Этымалогія назвы
Назва горада пайшла ад брэтонскай назвы крэпасці Din Eidyn — гэта значыць Крэпасць Эйдына, — якая знаходзілася на землях старажытнага брыцкага каралеўства Гададзін.
Пасля таго, як у VI стагоддзі англа-саксы заваявалі кельцкія тэрыторыі, крэпасць стала звацца на новы лад Edin-burh. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што гэта назва азначае Крэпасць Эдвіна (Edwin's fort), і што ў яе аснове, верагодна, ляжыць імя караля Нартумбрыі Эдвіна, які кіраваў у VII стагоддзі. Тым не менш, такая здагадка малаверагодна па прычыне таго, што назва змянілася за некаторы час да пачатку эпохі кіравання Эдвіна.
Першае пісьмовае згадванне пра паселішча вакол крэпасці, як пра самастойны горад, адносіцца да пачатку XII стагоддзя — у 1124 годзе ўказам караля Давіда I у Эдынбургу была заснавана царква Святога распяцця (Church of the Holy Rood). Абарот да атрымальнікаў у каралеўскай грамаце абвяшчае на латыні — Ecclisie Sancte Crucis Edwinesburgensi, і такая форма назвы горада сведчыць або пра тое, што ў XII стагоддзі існавала перакананне пра паходжанне назвы ад імя караля Эдвіна, або пра тое, што за шэсць стагоддзяў назва трансфармавалася і ў яго была ўключана літара w. Як бы там ні было, у хартыі караля Вільгельма I Льва ад 1170 года згадваецца іншае найменне горада — Edenesburch.
Сучасная назва Эдынбурга канчаткова замацавалася за горадам у XIV стагоддзі, хоць час ад часу ў запісах тых гадоў сустракаюцца трохі скажоныя варыянты напісання — Edynburgh і Edynburghe.
Гісторыя
Людзі засялілі тэрыторыю, на якой знаходзіцца Эдынбург, у Бронзавым веку, пра што сведчаць сляды прымітыўных каменных паселішчаў. На мясцовую культуру аказалі ўплыў Гальштацкая і Латэнская культуры Цэнтральнай Еўропы. Калі рымляне прыбылі ў Лотыян напачатку першага тысячагоддзя да н.э., яны сустрэліся з кельцкім брыцкім племем, названым імі ватадзінамі, што, хутчэй за ўсё, з'яўляецца латынізаванай версіяй іх саманазвы. На тэрыторыі старажытнага брыцкага каралеўства Гададзін, нашчадкі ватадзінаў пабудавалі крэпасць Din Eidyn, ці Etin, якая, хутчэй за ўсё, знаходзілася на тэрыторыі сучаснага Эдынбурга. Хоць месцазнаходжанне крэпасці дакладна не вызначана, навукоўцы мяркуюць, што яна магла быць размешчана на Касл-Року, гары Артура або на гары Кэлтан.
Нартумбрыйскія англы аказалі вялікі ўплыў на фарміраванне аблічча паўднёва-ўсходняй Шатландыі, асабліва пачынаючы з 638 года н.э., калі крэпасць была абложана войскамі, лаяльнымі да караля Нартумбрыі Освальду. Ці была менавіта гэта бітва прычынай таго, што крэпасць перайшла ад брытаў да нартумберыйцаў, невядома, але прыкладна з гэтага часу Эдынбургам кіравалі яны. Гэта працягвалася больш за тры стагоддзі. Крэпасць перайшла назад у шатландскае ўладанне падчас кіравання Індульфа, сына Канстанціна Другога. У Англа-саксонскі перыяд да назвы горада дадаўся германскі суфікс «бург».
Эдынбург пачаў хутка расці і развівацца ў XII стагоддзі — калі Давід I перавёў каралеўскі двор з Данфермліна ў Эдынбургскі замак і пабудаваў у наваколлях царкву Святога Распяцця, — а пасля ўзнікнення ў XIII стагоддзя Парламента Шатландыі за Эдынбургам канчаткова замацаваўся статус сталіцы.
Падчас валадарання Марыі Сцюарт каралеўскі двор размяшчаўся ў эдынбургскім палацы Холірудхаус, а калі ў 1603 годзе трон перайшоў да Якаву VI, прыдворнае дваранства рушыла ўслед за каралём у Лондан. Пасля таго, як у 1707 годзе быў скасаваны Парламент Шатландыі, значэнне Эдынбурга на палітычнай сцэне краіны паменшылася, аднак культурнае жыццё горада працягвала квітнець і дасягнула найвышэйшага росквіту ў эпоху Асветніцтва, калі ў Эдынбургу жылі і працавалі многія выдатныя навукоўцы і філосафы таго часу.
У 1450 годзе Эдынбург быў акружаны крапасной сцяной — цяпер гэты раён носіць назву Старога горада. З-за гэтага абмежавання ў тэрыторыі, Эдынбург пачаў расці ў вышыню. Былі шырока распаўсюджаны адзінаццаціпавярховыя будынкі, маюцца запісы пра будынкі, якія дасягалі ў вышыню 14-ці ці нават 15 паверхаў. На шматлікія каменныя будынкі можна дагэтуль паглядзець у Старым Горадзе. У сярэдзіне XVIII стагоддзя на поўнач ад яго быў пабудаваны новы раён — Новы горад.
У XIX стагоддзі, як і многія гарады, Эдынбург індустрыялізаваўся, але не рос так хутка, як Глазга, які стаў самым вялікім горадам краіны і ўнёс велізарны ўнёсак ва ўзвышэнне Брытанскай Імперыі. Да сярэдзіны стагоддзя адбыўся рэзкі прырост насельніцтва горада, галоўным чынам за кошт эмігрантаў з Ірландыі, уцекачоў ад так званага «Вялікага голаду».
Акт аб Шатландыі 1998 года прывёў да стварэння адміністрацыі і парламента Шатландыі, якія былі размешчаны на тэрыторыі Эдынбурга.
Клімат
Для Эдынбурга, роўна як і ў цэлым для Шатландыі, характэрны ўмераны марскі клімат — адносна мяккі, нягледзячы на тое, што горад размешчаны на даволі высокай паўночнай шыраце. У параўнанні з Масквой і Лабрадорам (Ньюфаўндленд), якія ляжаць на той жа шыраце, зімы ў Эдынбургу досыць цёплыя, з тэмпературай, якая рэдка апускаецца ніжэй 0 °C. Улетку ў Эдынбургу захоўваецца адносна халаднаватае надвор'е з тэмпературай, якая не перавышае 23 °C. Таксама для Эдынбурга характэрныя частыя ліўні (колькасць ападкаў больш-менш раўнамерна размяркоўваецца па месяцах) і паўднёва-заходні вецер. У кастрычніку і сакавіку значны ўплыў на надвор'е ў горадзе аказваюць атлантычныя цыклоны — так званыя Еўрапейскія буры.
Насельніцтва
Паводле вынікаў перапісу колькасць насельніцтва Эдынбурга ў 2001 годзе склала 448 624 чал. У 2005 годзе гэта колькасць, паводле ацэнкі Галоўнага дэпартамента запісу актаў грамадзянскага стану Шатландыі, узрасла да 457 830 чал., 48 % (220 094 чал.) з якіх складаюць мужчыны і 52 % (237 736 чал.) — жанчыны. На момант ацэнкі ў 2010 годзе, у Эдынбургу пражываюць 486 120 чал., з іх 235 249 мужчын і 250 871 жанчын.
У Эдынбургу большы працэнт жыхароў ва ўзросце ад 16 да 24 гадоў, чым у сярэднім па Шатландыі, але ніжэйшы працэнт пажылых людзей і дзяцей дашкольнага ўзросту. Звыш 95 % насельніцтва адносяць сябе да белых, 1,6 % складаюць кітайцы, 0,8 % — індусы. У 2001 годзе 22 % працэнта насельніцтва Эдынбурга нарадзіліся за межамі Шатландыі, з іх 12,1 % — у Англіі. Пасля пашырэння ЕС у 2004 годзе, у горадзе пасялілася вялікая колькасць мігрантаў з Польшчы, Літвы і Латвіі, большасць з іх працуе ў сферы абслугоўвання.
Гарады-пабрацімы
Эдынбург з'яўляецца горадам-пабрацімам наступных гарадоў:
Адвакат
Адвака́т (advocatus — ад advoco — запрашаю) — асоба, прафесіяй якой з'яўляецца ажыццяўленне юрыдычнай дапамогі фізічным асобам (грамадзянам, асобам без грамадзянства) і юрыдычным асобам (арганізацыям), у тым ліку абарона іх інтарэсаў і правоў у судзе. Адвакатура як прафесія вядомая са старажытных часоў.
Старажытны Рым
Упершыню адвакаты з'явіліся ў Старажытным Рыме. Як адзначаў расійскі юрыст і гісторык права польскага паходжання Яўген Васькоўскі, «''… першымі юрыстамі ў Рыме былі патраны. Яны ядналі дзве прафесіі: юрыскансультантаў і адвакатаў''». Адвакатура рэспубліканскага перыяда Старажытнага Рыма была вольнай прафесіяй і ніякай карпаратыўнай структуры не мела. Карпарацыя прафесійных абаронцаў у судзе сфармавалася ў Рыме ў часы Імперыі, г.зн. да нашай эры. Дакументальна зафіксаваная калегія юрыстаў-абаронцаў фармавалася на аснове добра вядомых у пазнейшыя часы прынцыпаў: патрабавалася быць занесеным у мартыкулы (афіцыйны спіс асоб з пэўным узроўнем прыбытку) і паспяхова здаць экзамены па праву. Будова адвакатуры, якая склалася ў эпоху Імперыі, была класічнай. Яна стала асновай для ўсіх наступных пераўтварэнняў адвакатуры, усутыч да найноўшага часу.
Галіна (батаніка)
Галінава́ ў раслін — фрагмент парастка, які ўяўляе сабой бакавое адгалінаванне ствала дрэвавай расліны.
Галінава́нне — утварэнне новых парасткаў і характар іх узаемнага размеркавання на сцябле, шматгадовай галінцы і карэнішчы. Вызначае вонкавы выгляд расліны і яе адаптыўныя прыстасаванні, выкарыстоўваецца ў сістэматыцы раслін.
Тыпы галінавання
Адрозніваюць галінаванне дыхатамічнае (ізатамічнае), анізатамічнае, манападыяльнае, сімпадыяльнае і інш.
Зыходным лічыцца дыхатамічнае (вілачнае), пры якім з конуса нарастання утвараюцца 2 амаль аднолькавыя (ізатанія) галінкі. Характэрна для некаторых грыбоў, водарасцей, імхоў, рыніяфітаў, дзеразападобных і папарацепадобных.
У працэсе эвалюцыі ўзнікла анізатамічнае галінаванне, пры якім адна з галінак перарастае другую, напрыклад, у дэвонскага роду, многіх , і , што перайшло потым у манападыялнае галінаванне, пры якім бакавыя галінкі закладваюцца пад верхавінкай галоўнай галінкі, напрыклад, у елкі і інш. хвойных, пальмаў, многіх травяністых раслін і лістасцябловых імхоў.
З дыхатамічнага і манападыяльнага ўзнікла больш прагрэсіўнае сімпадыяльнае галінаванне, пры якім бакавая галінка перарастае галоўную галінку, ссоўвае яе ўбок, прымае яе напрамак і вонкавы выгляд, напрыклад, у бярозы, ляшчыны, ліпы і інш. дрэвавых раслін.
Бывае несапраўднадыхатамічнае галінаванне, напрыклад, у бэзу, каштана, амялы, якое ўзнікае з манападыяльнага: рост галоўнай восі спыняецца, ніжэй яе верхавінкі развіваюцца 2 амаль аднолькавыя супраціўныя галінкі другога парадку, якія перарастаюць галоўную вось.
У злакаў вылучаюць своеасаблівы спосаб галінавання — кушчэнне. У некаторых дрэў назіраецца мяшанае галінаванне, напрыклад, у бярозы.
Уладзімір Міхайлавіч Малец
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (інжынер-будаўнік), Мінскі інстытут паліталогіі і сацыяльнага кіравання КПБ (палітолаг). Працоўную дзейнасць пачаў інжынерам упраўлення капітальнага будаўніцтва Ашмянскага райвыканкама Гродзенскай вобласці. Пасля службы ў радах Узброеных Сіл працаваў інжынерам Лідскай майстэрні праектна-тэхналагічнага інстытута «Сельгастэхпраект» Гродзенскай вобласці, інжынерам, старшым інжынерам будаўнічага трэста № 19 горада Ліды, інструктарам, загадчыкам прамыслова-транспартнага аддзела Лідскага гаркама КПБ, галоўным інжынерам упраўлення капітальнага будаўніцтва Лідскага гарвыканкама, старшынёй Лідскага гарадскога Савета народных дэпутатаў, старшынёй Лідскага гарвыканкама, намеснікам старшыні Гродзенскага аблвыканкама. Намеснік Міністра архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь (2006—2011).
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны юбілейным медалём «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай парламенцкага Сходу Саюза Беларусі і Расіі, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Тоцкае
То́цкае (То́цкое) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Тоцкага раёна Арэнбургскай вобласці Расіі. Размешчана за 200 км на паўночны захад ад Арэнбурга на левым беразе ракі Самара, каля ўпадзення ў яе невялікай рэчкі Сарока. Чыгунка: станцыя Тоцкая на лініі Арэнбург — Самара; адлегласць да Арэнбурга — 196 км.
Аўтамабільная дарога: траса Арэнбург — Самара; адлегласць да Арэнбурга — 202 км.
Паблізу вёскі знаходзіцца ваенны аэрадром «Тоцкае».
Свята-Мікалаеўскі сабор (Беласток)
Свята-Мікалаеўскі сабор — мураваны праваслаўны кафедральны сабор Беластоцка-Гданьскай епархіі. Знаходзіцца ў цэнтры горада Беласток (Польшча).
Таранды
Тара́нды (, Таранды) — былы хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіў у склад Туркоўскага сельсавета.
Свята-Мікалаеўскі сабор (Беласток)
Гісторыя
Сабор быў збудаваны ў 1843—1846 гадах на месцы старой уніяцкай царквы.
Таранды
З 16 верасня 1960 года да 26 сакавіка 1973 года хутар знаходзіўся ў складзе Узменскага сельсавета. Ліквідаваны ў 2017 годзе.
29 сакавіка
29 сакавіка — восемдзесят восьмы (восемдзесят дзевяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Налібаўка
Налі́баўка — рака ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Крамушаўка (басейн Нёмана). Даўжыня 18 км. Плошча вадазбору 39 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 6,5 ‰. Пачынаецца каля вёскі Жданавічы, цячэ ў межах Навагрудскага ўзвышша пераважна сярод лесу, упадае ў Крамушаўку ва ўрочышчы Кухнішча за 3 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Пудзіна.
Назва
Назва балцкага паходжання, меркаваная адпачатная форма назвы — *Наліба.
У аснове балцкі гідранімічны корань Nal-. Ад яго назва літоўскага возера Nalija, балота Nal-raistis, балцкая назва з-пад Ноўгарада *Nolia / Nolė. Далей да індаеўрапейскага *(s)na- «цекці», пашыранага пашыральнікам -l-.
Корань Nal- пашыраны пашыральнікам -b-, які выкарыстоўваецца ў літоўскім словаўтварэнні (kan-ėti «бедаваць, мучыцца» — kan-yb-a «ссохлік, заморак»).
Пенелей
Пенелей (Πηνέλεως) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі з Беотыі. Сын Гіпалкіма і Астэропы (ці Гіпалма). Арганаўт. Жаніх Алены Дапамог Пемандру атрымаць ачышчэнне.
П’ер Франсуа Ферхюльст
П'ер Франсуа Ферхюльст (Pierre François Verhulst;, , Бельгія — , , Бельгія) — бельгійскі матэматык, вядомы працамі ў вобласці мадэлявання колькасці насельніцтва.
Пачатковую адукацыя атрымаў у Бруселі, у 1822 годзе паступіў ва ўніверсітэт Гента, дзе ў 1825 г. атрымаў доктарскую ступень за працы па тэорыі лікаў. На працягу вучобы атрымаў некалькі ўзнагарод за працы па варыяцыйным падліку.
Заложжа (Чавускі раён)
Зало́жжа (, Заложье) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Радамльскага сельсавета.
Хрулі
Да 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Крупаўскага сельсавета.
Шостка
Шостка (укр. Шостка) — горад, Шосткінскі гарадскі савет, Сумская вобласць, Украіна.
Насельніцтва па перапісе 2001 года складала 87.200 чалавек.
З'яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Шосткінскага раёна (сам горад у склад раёна не ўваходзіць) і Шосткінскага гарадскога савета, у які не ўваходзяць іншыя населеныя пункты.
Конкурс песні Еўрабачанне 2013
Конкурс песні Еўрабачанне 2013 (Eurovision Song Contest 2013; Concours Eurovision de la chanson 2013; Eurovisionsschlagerfestivalen 2013) — 58-ы конкурс песні «Еўрабачанне». Конкурс прайшоў у шведскім горадзе Мальмё пасля перамогі Ларын на «Еўрабачанні 2012» у Баку.
Конкурс 2013 года стаў пятым для Швецыі і другім для Мальмё. Раней краіна прымала конкурсы Еўрабачання ў 1975, 1985 , 1992 (у Мальмё) і 2000 гадах. Кандыдатамі на правядзенне папулярнага музычнага фэсту сталі тры гарады — Стакгольм, Гётэборг і Мальмё. Апошні ў ліпені 2012 года і быў абраны тэлеканалам SVT горадам-гаспадаром «Еўрабачання». Сам конкурс прайшоў у «Мальмё Арэне».
39 краін разам з Арменіяй, але без Босніі і Герцагавіны , Партугаліі , Турцыі і Славакіі прынялі ўдзел у фэсце. Вядучай стала папулярная шведская тэлевядучая і актрыса Петра Медэ. Слоганам конкура стала фраза «We Are One» («Мы — адзіныя»), якая адлюстроўвае адзінства ўсіх еўрапейскіх краін у незалежнасці ад абставін. Асновай графічнага дызайна стала выява матылька, які ўяўляў сабой сцяг кожнай краіны падчас тэлетрансляцыі конкурса. Відэапаштоўкі, якія звычайна транслююцца перад выступам кожнага артыста, на гэты раз паказвалі менавіта самаго артыста і краіну, якую ён прэзентуе. Для гэтага каманда аператараў праехала ўсе 39 краін-удзельніц.
Мальмё
«Мальмё Арэна» у горадзе Мальмё была абрана мясцовай тэлерадыёкампаніяй пляцоўкай для правядзення хуткага «Еўрабачання».
Мальмё размешчаны ў правінцыі Сконэ на поўдні Швецыі, і з'яўляецца трэцім па велічыні горадам сваёй краіны, а таксама адным з найбуйных гарадоў Скандынавіі. Горад знаходзіцца на тэрыторыі двух муніцыпалітэтаў: уласна Мальмё і Бурлеў. Насельніцтва горада складае 303 873 чалавека (па стане на 2010 год); амаль траціна насельніцтва — імігранты і іх нашчадкі. Таксама 280 415 чалавек жыве ў прыгарадах.
Выбар месца правядзення
Пасля перамогі Швецыі на Еўрабачанні 2012 года старшыня шведскай тэлекампаніі SVT Ева Гамільтан заявіла мясцовым СМІ пра тое, што на правядзенне конкурсу прэтэндуюць тры гарады: Стакгольм, Гётэбарг і Мальмё.
Ідэя пра магчымасць правядзення конкурса ў Глобен-Арэне (Стакгольм) была адхілена па чынніку правядзення ў ёй ва ўсталяваныя тэрміны чэмпіянату свету па хакеі з шайбай 2013.
Таксама мясцовай тэлекампаніяй абдумваўся варыянт правядзення конкурса адразу ў трох гарадах: абодва паўфіналу ў Гётэбаргу і Мальмё і фінал у Стакгольме, аднак 18 чэрвеня 2012 года гэты варыянт быў адпрэчаны.
20 чэрвеня 2012 года стала вядома, што ў красавіку 2013 года на тэрыторыі арэны «Scandinavium» у Гётэбарга будзе праведзена традыцыйная выстаўка канёў. У мясцовых СМІ выяўляліся і іншыя асцярогі, у прыватнасці злучаныя з коштам гасцінічных нумароў у гэтым горадзе. У сувязі з гэтымі праблемамі Гётэбарг таксама зняў сваю заяўку на правядзенне конкурса.
Раніцай 8 ліпеня ў «SVT» абвясцілі канчатковае рашэнне. Конкурс будзе праходзіць у горадзе Мальмё на «Мальмё Арэна» ёмістасцю ў 15 500 гледачоў.
«SVT» выяўляла жаданне правесці конкурс на арэне некалькі меншай, чым былі ў апошнія гады ў іншых краінах, якія праводзілі «Еўрабачанне», таму галоўны акцэнт першапачаткова ставіўся на «Malmo Arena». Выканаўчы прадзюсар хуткага конкурсу Марцін Эстэрдаль у інтэрв'ю шведскай прэсе растлумачыў, што яму не падабаецца ідэя правядзення песеннага фэсту на вялікіх пляцоўках. Паводле меркавання Эстэрдаля, гэта не робіць «Еўрабачанне» лепш; пры гэтым прадзюсар у якасці своеасаблівага «антыпрыкладу» паказаў на месца правядзення Еўрабачання 2001 года, стадыёна «Паркен» (Капенгаген, Данія). Таксама Марцін Эстэрдаль выказаў надзею на тое, што хуткае «Еўрабачанне» «падніме досвед у яго правядзенні на новы ўзровень»
Адказныя за арганізацыю конкурса
Выканаўчым прадзюсарам хуткага конкурса быў прызначаны Марцін Эстэрдаль. 21 чэрвеня 2012 года STV таксама паведаміла пра ўключэнне ў «конкурсную каманду» Крысталя Тольза Вілерса (кіраўнік па сувязях з грамадскасцю), Крыстара Б'ёркмана (шоў-прадзюсар; па сумяшчальніцтве таксама старшыня журы Melodifestivalen'a і ўдзельнік Еўрабачання 1992) і Ёхана Бернхагена (адказны за трансляцыю).
Галасаванне
У спалучэнні вынікаў галасавання журы і тэлегледачоў адбыліся змены, гэтыя змены былі падрабязна выкладзены ў афіцыйных правілах конкурсу 2013 года. Кожнаму сябру журы адпаведнай краіны будзе прапанавана ранжыраваць кожную песню, акрамя ўласнай жа краіны. Вынікі галасавання ад кожнага сябра журы ці іншай нацыі будуць аб'яднаны для атрымання агульнага рэйтынгу ад першага да апошняга месца. Акрамя таго, вынікі тэлегаласавання будуць інтэрпрэтаваны як поўны рэйтынг з улікам поўнага выніку тэлегаласавання, а не толькі 10 лепшых. Спалучэнне поўнага рэйтынгу журы і рэйтынгу тэлегаласавання будзе вырабляць агульны рэйтынг усіх канкуруючых запісаў. Песня якая атрымае самую высокую адзнаку атрымае 12 балаў, у той час як лепшае дзясятае месца атрымае 1 бал.
Вядучыя
17 кастрычніка 2012 года Марцін Эстэрдаль у інтэрв'ю шведскай газеце «Dagens Nyheter» паведаміў, што SVT плануе на конкурсе 2013 года мець толькі аднаго вядучага, у адрозненне ад папярэдніх гадоў правядзення, калі вядучых было трое. Апошні раз адным вядучым конкурс праводзіўся ў 1995 года. Афіцыйнай тэлевядучай конкурсу стала Петра Медэ якая была абвешчана 28 студзеня 2013 года.
Графічны дызайн
17 студзеня 2013 года, падчас размеркавання ўдзельнікаў па паўфіналах, афіцыйны вяшчальнік конкурсу «EBU» прадэманстраваў графічны дызайн, створаны брэндынгавым агенцтвам «Happy F&B» для конкурсу 2013 года, паказваючы форму матылька і лозунг «We Are One» (Мы адзіныя). Матылёк мае мноства кветкаў і тэкстураў, ён таксама ўяўляе нешта тое маленькае, якое можа пачаць магутныя і вялікія рухі, вядомае як эфект матылька, паказваючы што ўзмах ад аднога матылька можа пачаць ураган.
Продаж квіткоў
11 ліпеня 2012 года шоў-прадзюсар конкурсу Крыстар Б'ёркман параіў фанатам Еўрабачання ўстрымацца ад куплі квіткоў, якія знаходзіліся некаторы час у звароце. Ён заявіў, што планоўка арэны яшчэ не завершана, а продаж афіцыйных квіткоў яшчэ не пачаўся.
21 лістапада 2012 года тэлеканал «SVT» афіцыйна абвясціў пра пачатак старту продажу квіткоў, якія можна набыць ужо цяпер.
Фундатары
Афіцыйнымі фундатарамі трансляцыі з'яўляюцца тэлекамунікацыйная кампанія сотавай сувязі «TeliaSonera», нямецкая касметычная кампанія «Schwarzkopf» , сетка супермаркетаў «ICA» і «Tetra Pak» і шведская касметычная кампанія «IsaDora».
Лёсаванне
3 студзеня 2013 года было абвешчана, што размеркаванне на паўфіналы будзе праведзена 17 студзеня 2013 года ў старой зале горада Мальмё. Краіны-ўдзельніцы, за выключэннем Даніі, Нарвегіі і Ізраілю ў тым ліку краінаў «Вялікай пяцёркі» былі аўтаматычна размеркаваны на два паўфіналу і фінал, астатнія краіны былі падзелены на 5 кошыкаў. 18 студзеня 2013 года стала вядома што размеркаванне парадкавых нумароў выступу ўдзельнікаў будзе вырашана і прадстаўлена ў красавіку 2013 года.
Удзельнікі
21 снежня 2012 года быў абвешчаны канчатковы спіс удзельнікаў міжнароднага песеннага конкурсу «Еўрабачанне 2013», які складаецца з 39 краінаў, што пацвердзілі свой удзел.
Першы паўфінал
У першым паўфінале галасуюць Вялікабрытанія, Італія і Швецыя. 10 краін, якія выйшлі ў фінал вылучаны аранжавым колерам.
Другі паўфінал
У першым паўфінале галасуюць Германія, Іспанія і Францыя. 10 краін, якія выйшлі ў фінал вылучаны аранжавым колерам.