cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нацыянальны музей Бразіліі
Калекцыя
Музей валодаў адной з найбуйнейшых калекцый у Паўночнай і Паўднёвай Амерыках, якая складалася з жывёл, насякомых, мінералаў, індзейскага посуду, егіпецкіх і паўднёваамерыканскіх мумій і старажытнасцяў, археалагічных артэфактаў, метэарытаў, акамянеласцяў і многіх іншых экспанатаў. Сярод іх былі прадстаўлены старажытнаегіпецкія фрагменты рэльефных малюнкаў, маскі, статуэткі бажаствоў з бронзы, каменя і дрэва, скрынкі для канопаў, алебастравая чары, пахавальныя конусы, упрыгажэнні, амулеты і іншае.
Сярод перажыўшых пажар экспанатаў значацца: жалезны метэарыт Bendegó, некалькі партрэтаў з верхніх паверхаў, частка заалагічнай калекцыі, бібліятэка і трохі керамікі. Супрацоўнікі заалагічнага аддзела паспелі вынесці малюскаў і ўзоры марскіх насельнікаў пакуль агонь не ахапіў весь аддзел. Полымя не перакінулася на прыбудову з пазваночнымі жывёламі, але з-за адключэння электрычнасці і гэтыя экспанаты могуць быць пашкоджанымі. У ходзе выратавальных работаў быў знойдзены непашкоджаны чэрап старажытнай жанчыны Лузіі, парэшткі якой налічваюць 12 тысяч гадоў і з’яўляюцца найстаражытным шкілетам чалавека, калі-небудзь знойдзеным на амерыканскім кантыненце. Чэрап быў адпраўлены ў бліжэйшую навуковую лабараторыю на экспертызу. Калекцыя гербарыя, рыбаў і рэптылій была размешчана па-за будынкам музея і пагэтаму не была пашкоджана.
Персценкі
Персценкі (Перстенки) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 42 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 13 км на ўсход ад горада Сафонава, за 11 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Днепр. За 8 км да на поўнач ад вёскі чыгуначная станцыя 300 км на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Прудкоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Маўру Сілва
Ма́ўру да Сі́лва Го́міс (Mauro da Silva Gomes;, Сан-Бернарду-ду-Кампу) — футбаліст зборнай каманды Бразіліі. Паўабаронца. Чэмпіён свету 1994.
Раён (геаграфія)
Раён у геаграфіі: цэласная тэрыторыя (акваторыя), якая характарызуецца агульнымі ўласцівасцямі. Адно з ключавых паняццяў у геаграфіі, а таксама ў сумежных навуках.
Дварыкшчус (Даўгелішкіская сянюнія)
Двары́кшчус (Dvarykščius), традыцыйная беларуская назва — Дварышкі  — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 16 км ад Наўясіс Даўгелішкіса. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Кубак Беларусі па футболе 2008/2009
Кубак Беларусі па футболе 2008/2009 — 18-ы розыгрыш Кубка Беларусі. Пераможцам Кубка ўпершыню стаў футбольны клуб «Нафтан» з Наваполацка, які ў фінале перамог салігорскі «Шахцёр» у дадатковы час з лікам 2:1.
1/64 фінала
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 6 клубаў:
1/32 фінала
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 32 клубы:
Гульні прайшлі з 30 ліпеня па 6 жніўня 2008.
1/16 фінала
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 32 клубы:
Гульні прайшлі з 3 па 7 верасня 2008.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
1/8 фінала
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніках двух матчаў.
Першыя матчы
Першыя матчы прайшлі з 11 кастрычніка па 4 лістапада 2008.
Адказныя матчы
Адказныя матчы прайшлі з 2 па 20 лістапада 2008.
Першыя матчы
Першыя матчы прайшлі 15 сакавіка 2009.
Адказныя матчы
Адказныя матчы прайшлі 21 сакавіка 2009.
Паўфіналы
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніках двух матчаў.
Першыя матчы
Першыя матчы прайшлі 9 красавіка 2009.
Адказныя матчы
Адказныя матчы прайшлі 22 красавіка 2009.
Сан-Джакама-Верчэлезэ
Насельніцтва складае 340 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 38 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 13030. Тэлефонны код — 0161.
Аржанікі
Аржанікі (Аржаники) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Самуйлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сіметрыя (фізіка)
Сіметрыя ў шырокім сэнсе — адпаведнасць, нязменнасць (інварыянтнасць), якія праяўляюцца пры якіх-небудзь зменах, пераўтварэннях (напрыклад: становішча, энергіі, інфармацыі, іншага). У фізіцы, сіметрыя фізічнай сістэмы — гэта некаторая ўласцівасць, якая захоўваецца пасля правядзення пераўтварэнняў.
Сіметрыя (сіметрыі) — адно з фундаментальных паняццяў у сучаснай фізіцы, якое iграе найважнейшую ролю ў фармулёўцы сучасных фізічных тэорый. Сіметрыі, якія ўлічваюцца ў фізіцы, даволі разнастайныя, пачынаючы з сіметрый звычайнай трохмернай «фізічнай прасторы» (такіх, напрыклад, як люстраная сіметрыя), працягваючы больш абстрактнымі і менш нагляднымі (такімі як калібровачная інварыянтнасць).
Некаторыя сіметрыі ў сучаснай фізіцы лічацца дакладнымі, іншыя — толькі прыбліжанымі. Таксама важную ролю адыгрывае канцэпцыя спантаннага парушэння сіметрыі.
Гістарычна выкарыстанне сіметрыі ў фізіцы прасочваецца са старажытнасці, але найбольш рэвалюцыйным для фізікі ў цэлым, мабыць, стала ўжыванне такога прынцыпу сіметрыі, як прынцып адноснасці (як у Галілея, так і ў Пуанкарэ — Лорэнца — Эйнштэйна), які стаў затым як бы ўзорам для ўвядзення і выкарыстання ў тэарытычнай фізіцы іншых прынцыпаў сіметрыі (першым з якіх стаў, відаць, прынцып агульнай каварыянтнасці, які з’яўляюцца дастаткова прамым пашырэннем прынцыпу адноснасці і які прывёў да агульнай тэорыі адноснасці Эйнштэйна).
Групай сіметрыі фізічнай задачы называецца група, кожны элемент якой з’яўляецца лінейнай аперацыяй сіметрыі задачы, які адлюстроўвае адзін элемент мноства рашэнняў задачы ў iншы.
Тэарэма Нётэр
У 1918 годзе нямецкі матэматык Нётэр даказала тэарэму, згодна з якой кожнай неперарыўнай сіметрыі фізічнай сістэмы адпавядае некаторы закон захавання. Наяўнасць гэтай тэарэмы дазваляе праводзіць аналіз фізічнай сістэмы на аснове наяўных дадзеных аб сіметрыі, якой гэтая сістэма валодае. З яе, напрыклад, вынікае, што інварыянтнасць ураўненняў руху цела адносна часу прыводзіць да закона захавання энергіі; інварыянтнасць адносна зрухаў у прасторы — да закона захавання імпульсу; інварыянтнасць адносна вярчэнняў — да закона захавання моманту імпульсу.
Аляксандр Міхайлавіч Кулінковіч
Біяграфія
Нарадзіўся 18 мая 1972 года ў Смалявічах, з пяці гадоў жыве ў Мінску. Вучыўся ў ПТВ па спецыяльнасці «сантэхнік», у Беларускім дзяржаўным універсітэце (факультэт журналістыкі, скончыў першы курс), працаваў у маладзёжных выданнях. З 1985 г. пачаў пісаць вершы і музыку.
Творчы шлях
17 ліпеня 1989 г. заснаваў гурт Neuro Dubel, быў яго лідарам і выступаў як франтмэн. Таксама браў удзел у некаторых запісах і канцэртах гурта «Крамбамбуля». Нягледзячы на няпростыя адносіны з уладамі, Аляксандр Кулінковіч быў калумністам газеты адміністрацыі прэзідэнта Беларусі «Советская Белоруссия».
Фотаапарат
Фотаапарат (фотакамера) — прылада для фіксацыі аптычнага малюнку на спецыяльным носьбіце (звычайна фотастужцы або ў форме камп'ютарнага файла на электроннай карце памяці).
Тэрмін фотакамера паходзіць ад camera, гэта значыць «пакой». Першай формай фотакамеры была менавіта такі цёмны пакой (camera obscura) або прамавугольная скрынка з вельмі маленькай адтулінай у адной са сцен. Дзякуючы гэтай адтуліне, якая выконвала функцыі сучаснага лінзавага аб'ектыва, camera obscura можа фарміраваць выяву (досыць нізкай якасці па сучасных стандартах) на процілеглай сценцы. Такія камеры існуюць і цяпер у некаторых адукацыйных установах для ілюстрацыі базавых аптычных прынцыпаў.
Іван Пятровіч Казырэўскі
Біяграфія
Паходзіў з беларускай шляхты. Яго дзед і бацька як ваеннапалонныя ў вайну Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—67 сасланы царом Аляксеем Міхайлавічам у Якуцк. У 1700 І. Казырэўскі накіраваны якуцкім ваяводам на Камчатку для прывядзення мясцовых жыхароў у падданства да Расіі. У 1711—13 у пошуках гандлёвых шляхоў у Японію І. Казырэўскі на чале атрада казакаў абследаваў Курыльскія а-вы (да в-ва Хакайда). Сабраў звесткі пра астравы і іх насельніцтва, вымераў адлегласць паміж імі, апісаў метэаралагічныя ўмовы на астравах і ў пралівах. Склаў першую карту Камчаткі і Курыльскіх а-воў, якой пазней карысталіся рускія і замежныя падарожнікі, у т.л. В. Берынг і С. Крашаніннікаў. У канцы 1710-х г. кіраваў Камчаткай, потым пастрыгся ў манахі. 3 1720 у Якуцку. У 1727—29 першы зрабіў падарожжа ўніз па р. Лена з выхадам у Ледавіты акіян. 3 1730 у Маскве. У 1731 арыштаваны па лжывым абвінавачанні, памёр у турме.
Зямная кара
Абмежавана зверху атмасферай і гідрасферай, знізу — мантыяй Зямлі. Яе магутнасць на раўнінах 35-40 км, у гарах 70-80 км, пад акіянам — 5-15 км. Зямная кара падраздзяляецца на ўстойлівыя (платформы) і рухомыя (геасінкліналі) ўчасткі.
Зямная кара ўтворана галоўным чынам магматычнымі горнымі пародамі. Маюцца таксама асадкавыя і метамарфічныя горныя пароды. Адрозніваюць мацерыковую і акіянічную зямную кару, а таксама пераходныя яе тыпы: субмацерыковую і субакіянічную.
Верхняя частка зямной кары, якая разглядаецца як шматкампанентная дынамічная сістэма, называецца геалагічным асяроддзем. Геалагічнае асяроддзе знаходзіцца пад уздзеяннем інжынернай дзейнасці чалавека і, у сваю чаргу, у пэўнай ступені вызначае гэту дзейнасць.
Дасягальная для вывучэння верхняя частка кары ў агаленнях і свідравінамі да глыбіні 10-15 км. Больш глыбокія зоны даследуюцца геафізічнымі метадамі. Мацерыковая кара складаецца з асадкавага (скорасць пашырэння падоўжных сейсмічных хваль Vр да 4,5 км/с), «гранітнага» (Vр 5,1—6,4 км/с) і «базальтавага» (Vр 6,1—7,4 км/с) слаёў. «Гранітны» і «базальтавы» слаі ўмоўныя і гістарычна звязаныя з вылучэннем паверхні Конрада (Vр 6,2 км/с), якая раздзяляе іх.
Звышглыбіннае свідраванне сведчыць, што гэтая мяжа мае ўмоўны характар, таму «гранітны» і «базальтавы» слаі аб’ядноўваюць паняццем кансалідаванай кары. «Гранітны» слой па складзе парод больш адпавядае гранітна-гнейсаваму (сярэдняя шчыльнасць 2,6-2,7 т/м³), «базальтавы» — гранулітава-базітаваму (2,7-3 т/м³). Акіянічная кара адрозніваецца ад мацерыковай адсутнасцю «гранітнага» слоя, меньшай магутнасцю і больш маладым узростам (юра, мел, кайназой). Суцэльнасць зямной кары перарываецца шматлікімі разломамі. Некаторыя з іх дасягаюць мантыі і ўтвараюць корава-мантыйныя блокі. Зямная кара знаходзіцца ў стане ізастатычнай раўнавагі. Зонай яе выраўноўвання з’яўляецца астэнасфера. Зямную кару аддзяляе ад мантыі Зямлі паверхня Махаровічыча.
NGC 4410B
NGC 4410B (іншыя абазначэнні — NGC 4410-2, ZWG 70.73, UGC 7535, VCC 907, MCG 2-32-47, KCPG 335B, MK 1325, PGC 40697) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пятрова (Сафонаўскі раён)
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 1,5 км на паўднёвы ўсход ад горада Сафонава, за 9 км на поўдзень ад аўтадарогі. За 3,3 км на паўночны ўсход ад вёскі чыгуначная станцыя Сафонава на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Пушкінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Адносіны шанцаў
У статыстыцы Адносіны ша́нцаў (ад Odds Ratio, звычайна скарочана да «OR» ) — з'яўляецца адным з трох асноўных спосабаў колькасна апісаць, наколькі моцна наяўнасць або адсутнасць ўласцівасці А звязана з наяўнасцю або адсутнасцю уласнасці Б ў той ці іншай папуляцыі. Напрыклад, нам вядома, што ў нейкай папуляцыі кожны індывіда (суб'ект) альбо мае або не мае ўласцівасць А (напрыклад, «высокае крывяны ціск»), а таксама альбо мае або не мае уласнасці Б (напрыклад, «умеранае спажыванне алкаголю»). Іншымі словамі, для кожнага суб'екта гэтыя дзве ўласцівасці адпаведным чынам вызначаны. Для такой папуляцыі мы можам палічыць адносіны шанцаў, якія колькасна апішуць сувязь паміж наяўнасцю/адсутнасцю А (высокае крывяны ціск) і наяўнасцю/адсутнасцю Б (умеранае спажыванне алкаголю). Гэта робіцца па наступных правілах:
З-за таго, что статыстычнай сукупнасцю можа быць любы набор сутнасцяў, як жывых, так і нежывых, тэрмін «індывід» у гэтым кантэксце можа не азначаць «чалавек».
Калі OR (адносіны шанцаў) больш за 1, то лічыцца, што А звязана з наяўнасцю Б у тым сэнсе, што сярод індывідаў з ўласцівасцю Б шанс мець A вышэй, у параўнанні да з тымі, без уласцівасці Б. Заўважце, што гэтай матэматычнай узаемасувязі не дастаткова, каб сказаць, што Б з'яўляецца прычынай, якая садзейнічае ўзнікненню А. У пэўных выпадках, гэтая асацыяцыя з'яўляецца відавочнай з-за трэцяй уласнасці С, якая з'яўляецца адной з прычын і А, і Б.
Больш тэхнічна, OR (адносіны шанцаў) з'яўляецца мерай, апісвае трываласць або «не-незалежнасці» паміж двума дваічнымі значэннямі дадзеных. Яно можа выкарыстоўвацца як адзін з паказацелей апісальнай статыстыкі, а таксам гуляе важную ролю ў.
Дзірк
Дзірк (Dirk, Dirk) — мужчынскае імя ў нямецка- і галандскамоўных культурах.
Свята-Ільінская царква (Ніжні Церабяжоў)
Свята-Ільінская царква — праваслаўны храм у в. Ніжні Церабяжоў Столінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца ў цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1872 г. з дрэва, у канцы 20 ст. пабудавана званіца.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Да цэнтральнага кубападобнага аб'ёму малітоўнай залы далучаны аб'яднаныя ў адзіны зруб бабінец і трох'ярусная чатырохгранная прытвор-званіца, пяцігранная апсіда з бакавой рызніцай. Шатровыя бляшаныя пакрыцці званіцы і цэнтральнага зруба завершаны макаўкамі. Гарызантальна ашаляваныя фасады прарэзаны разнастайнымі аконнымі праёмамі: здвоенымі трапецападобнымі ў малітоўнай зале, арачнымі ў кілепадобных ліштвах у бабінцы і апсідзе, прамавугольнымі ў прытворы. Прамавугольны ўваходны праём накрыты кілепадобным бляшаным казырком на каваных вітых кранштэйнах.
Мабуту Сесе Секо
Мабуту Сесе Секо Куку Нгбенду Ва За Банга (фр. Mobutu Sese Seko Kuku Ngbendu wa za Banga (у перакладзе з мовы нгбанды, азначае «Воін, які ідзе ад перамогі да перамогі, і ніхто не можа яго спыніць»), больш вядомы як Мабуту Сесе Секо, да 1972 Жазеф Дэзірэ Мабуту, фр. Joseph-Désiré Mobutu,  — ) — прэзідэнт Дэмакратычнай Рэспублікі Конга (пераназванай 27 кастрычніка 1971 года ў Рэспубліку Заір) у 1965—1997 гадах. Маршал (1982).
Галоўнакамандуючы ўзброенымі сіламі Дэмакратычнай Рэспублікі Конга Мабуту прыйшоў да ўлады 24 лістапада 1965 года пасля дзяржаўнага перавароту і стаў дыктатарам. Ён змяніў назву краіны з Конга на Заір (1971). Перыяд праўлення Мабуту характарызуецца вельмі нізкім узроўнем жыцця насельніцтва, карупцыяй і клептакратыяй.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў ваенную школу ў г. Лулуабург. 3 1949 года ў бельгійскіх каланіяльных войсках, з 1956 рэдактар газет «l’Avenir» («Будучыня») і «Actualité africaine» («Афрыканская рэчаіснасць»); дзяржаўны сакратар ва ўрадзе Патрыса Лумумбы, з ліпеня 1960 начальнік Генштаба. У верасні 1960 скінуў П. Лумумбу. 3 1961 галоўнакамандуючы Кангалезскай нацыянальнай арміяй. Пасля перавароту ў лістападзе 1965 года прэзідэнт ДРК. Адэінай дзяржаўнай ідэалогіяй абвясціў канцэпцыю «сапраўднага заірскага нацыяналізму»; усталяваў жорсткі аўтарытарны рэжым, які арыентаваўся на заходнія краіны. У маі 1997 пад націскам узброенага паўстання пакінуў краіну.
Штатыў
Усе фатаграфічныя штатывы маюць тры апоры, мацаванне для фотаапарата, часта аснашчаныя паваротным механізмам (галоўкай) для навядзення прылады. Апоры звычайна тэлескапічныя дзеля эканоміі месца, калі штатыў не выкарыстоўваецца, і вырабляюцца з алюмінію, вугляпластыку, сталі, дрэва ці пластмасы.
Кубак Беларусі па хакеі з шайбай 2004 (сакавік-май)
Кубак Беларусі па хакеі з шайбай 2004 — 3-і розыгрыш Кубка Беларусі.
Пераможцам Кубка стаў у другі раз запар хакейны клуб «Гомель», які ў фінале перамог «Керамін».
Эпіцыён
Род утрымоўвае некалькі відаў. Тыпавы від Epicyon haydeni, гэта самае буйное сабачае, якое некалі існавала — вышыня ў карку 90 см.
Лісп
Лісп (LISP, гістарычна назва запісваецца вялікімі літарамі) — сямейства камп'ютарных моў праграмавання высокага ўзроўню. Адметнай асабклівасцю моў з'яўляюцца выключнае ўжыванне прэфікснай польскай натацыі і звычайных (круглых) дужак. Першыя спецыфікацыі мовы створаны ў 1958 годзе.
Першапачаткова мова Лісп была створана ў якасці зручнай матэматычнай натацыі для камп'ютарных праграм, пад уплывам пазначэнняў, ужываных у лямбда-злічэнні Алонза Чорча. Мова хутка стала папулярнай сярод даследчыкаў штучнага інтэлекту.
Назва мовы паходзіць ад LISt Processor — апрацоўшчык спісаў. Звязаныя спісы з'яўляюцца адной з асноўных структур дадзеных мовы Лісп.
Барсукі (Самуйлаўскае сельскае паселішча)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Кактусы
Кактусы, таксама Кактусавыя (Cactaceae) — сямейства шматгадовых сукулентных раслін з парадку гваздзікакветныя.
Апісанне
Шматгадовыя травяністыя, кустовыя, радзей дрэвападобныя формы ўвышыню ад 2-5 см да 10-12 м. Сцяблы сакавітыя, зялёныя (выконваюць функцыі фотасінтэзу і транспірацыі), калонападобныя, шарападобныя ці, іншы раз, сплюшчаныя і раздзеленыя на членікі, большай часткай пакрытыя калючкамі. На сцяблах маюцца рэбры ці сасочкі — відазмененыя асновы лістоў. Лісты ў большасці кактусавых адсутнічаюць, у некаторых рэдукаваны да вельмі дробных, шылападобных утварэнняў (апунцыя) ці лусак ; развітыя лісты ёсць толькі ў. Для кактусавых характэрны так званыя арэолы — відазмененыя пазушныя пупышкі, якія нясуць калючкі і валаскі. Калючкі маюць ліставое паходжанне і гамалагічныя пупышкавым лускам.
Класіфікацыя
Падзяляецца на чатыры падсямействы. Налічваецца каля 3000 відаў.
Пашырэнне
Растуць ў саванах, трапічных і субтрапічных, большай часткай горных абласцях (да 4500 м над узроўнем мора), у пустынях Амерыкі. Эпіфітныя кактусавыя растуць у трапічных лясах Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыкі. сустракаецца ў трапічнай Афрыцы, на астравах Мадагаскар, Шры-Ланка, Маскарэнскіх (верагодна, занесены). Некаторыя кактусавыя, галоўным чынам, натуралізаваліся ў Аўстраліі, Індыі, краінах Міжземнамор’я.
Выкарыстанне
Кактусавыя на іх радзіме выкарыстоўваюцца ў ежу (плады і мякаць сцёблаў), як паліва, як лёгкі будаўнічы матэрыял, для медыцынскіх мэт. Кактусавыя — таксама дэкаратыўныя, аранжарэйныя і пакаёвыя расліны. Выведзеныя бескалючкавыя формы выкарыстоўваюцца як кармавыя расліны.
Туркана (возера)
Месца знаходкі Турканскага хлопчыка — шкілета ўзростам 1,6 млн гадоў.
Вуліца Цімашэнкі (Мінск)
Вуліца Цімашэнкі — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска. Названа ў гонар Сямёна Канстанцінавіча Цімашэнкі (1895—1970), савецкага палкаводца, камандуючага войскамі Беларускай ваеннай акругі (1945—1946, 1949—1960). Пачынаецца ад вуліцы Прытыцкага і перасякаецца з вуліцамі Бурдзейнага, Адзінцова, Адоеўскага і Панамарэнкі.
Дрынская банавіна
Дрынская банавіна (Дринска бановина/Drinska banovina) — правінцыя (банавіна) у Каралеўстве Югаславіі з 1929 па 1941 год.
Геаграфія
Дрынская банавіна была размешчана ў цэнтральнай частцы каралеўства, на тэрыторыі сучасных Босніі і Герцагавіны і Сербіі, у раёне цячэння ракі Дрыны, па якой атрымала сваю назву. На поўначы межавала з Саўскай і Дунайскай банавінамі, на ўсходзе з Дунайскай і Мараўскай банавінамі, на поўдні з Зэцкай банавінай, на захадзе з Прыморскай і Врбаскай банавінамі. Адміністрацыйным цэнтрам банавіны быў Сараева.
Гісторыя
У 1939 частка тэрыторыі банавіны ўвайшла ў Харвацкую банавіну. У 1941 тэрыторыя банавіны была падзелена паміж Незалежнай дзяржавай Харватыя і акупаванай немцамі Сербіяй.
Рачкавіцкі сельсавет
Ра́чкавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Новыя Рачкавічы (да 1959 г. — вёска Малышэвічы, да студзеня 1968 г. — вёска Рачкавічы).
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Малышэвіцкі сельсавет у складзе Чырвонаслабодскага раёна Слуцкай акругі БССР з цэнтрам у вёсцы Малышэвічы, з 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чырвонаслабодскім раёне БССР. З 1935 года ў Чырвонаслабодскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Чырвонаслабодскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года ў складзе Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бялевіцкага сельсавета. Пасля скасавання Чырвонаслабодскага раёна 8 жніўня 1959 года Малышэвіцкі сельсавет далучаны да Слуцкага раёна. 1 снежня 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Танежыцкага сельсавета, цэнтр сельсавета перанесены з вёскі Малышэвічы ў пасёлак спіртзавода Рачкавічы, сельсавет перайменаваны ў Рачкавіцкі.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 2058 чалавек, з іх 96,6 % — беларусы.
Хуберт
Хуберт, Губерт (Hubert, Hubert) — мужчынскае імя ў нямецка- і галандскамоўных культурах.
Міраж
Міраж (mirage — літаральна бачнасць) — аптычная з’ява ў атмасферы: адлюстраванне святла мяжой паміж рэзка рознымі па шчыльнасці пластамі паветра. Для назіральніка такое адлюстраванне заключаецца ў тым, што разам з аддаленым аб’ектам (або участкам неба) відаць яго ўяўны малюнак, зрушаны адносна прадмета.
Серык Ныгметавіч Ахметаў
Серык Ныгметавіч Ахметаў (Серік Нығметұлы Ахметов;, Цеміртау, Казахстан) — казахстанскі дзяржаўны дзеяч, прэм'ер-міністр Рэспублікі Казахстан з 24 верасня 2012 года па 2 красавіка 2014 года, доктар эканамічных навук.
Пажарная ахова ў Беларусі
Пажарная служба Рэспублікі Беларусь
Гісторыя
Гісторыя прафесійнай пажарнай службы ў Беларусі бярэ з 1853 г. 17 сакавіка Указам Імператара Мікалая I была зацверджаная «Нармальная табель» складу пажарнай часткі ў гарадах.
Указам імператара Мікалая I ад 23 сакавіка 1853 загадваецца задаволіць у Мінску падраздзяленне з 46 чалавек на чале з брандмайстрам і ўнтэрбрандмайстрам. На ўзбраенні ў іх павінна быць трыццаць восем коней для перавозкі 6 помпаў і 10 бочак.
У гэты ж час, былі арганізаваны пажарныя часці ў Віцебску, Магілёве і іншых беларускіх гарадах.
У 1885 годзе пабудаваны будынак пажарнага дэпо Мінскага вольна-пажарнага таварыства, якое дзейнічала ў сталіцы з 1876 г., а ў 1937 г. рэарганізавана ў прафесійную пажарную частку. У канцы 1990-х гадоў у ім правялі рэстаўрацыю і перадалі для экспазіцыі музея пажарнай і аварыйна-выратавальнай справы.
Першае згадванне аб пажарных аўтамабілях на тэрыторыі Беларусі сустракаецца ў архіве справаводства Мінскага пажарнага таварыства ад 6 снежня 1918 года. У гэты дзень у горад была дастаўлена аўтапомпа маркі «Прэста».
11 верасня 1998 года прэзідэнтам Беларусі падпісаны ўказ, на падставе якога ваенізаваная пажарная служба была выведзена са складу Міністэрства ўнутраных спраў і далучана да Міністэрства па надзвычайных сітуацыях.
Сёння
На базе МНС краіны створаныя 17 спецыяльных службаў, якія ўключаюць у сябе:
Памятныя даты
18 мая 1994 года Прэзідыум Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь выдаў Указ ад «Аб устанаўленні свята — Дня пажарнай службы». Святкуецца 25 ліпеня.
Стоўбцы
Сто́ўбцы  — горад у Мінскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Стаўбцоўскага раёна, на правым беразе ракі Нёман. Месціцца за 78 км на паўднёвы захад ад Мінска. Чыгуначная станцыя на лініі Мінск — Брэст; каля аўтамагістралі Мінск — Брэст, вузел аўтамабільных дарог на Мір, Івянец, Нясвіж, Рубяжэвічы.
Назва
Існуе некалькі меркаванняў датычна паходжання тапоніма Стоўбцы (Стоўпцы). Паводле аднаго з іх назва паселішча ўтварылася ад слупоў (стаўпцоў, стаўпоў) на рацэ Нёман, з дапамогай якіх ажыццяўлялася праца парома. На думку географа Вадзіма Жучкевіча, тапонім ёсць назвай-арыенцірам: у даўнія часы стаўпамі пазначалі дарогі праз непрыкметную мясцовасць. Згодна з паданнем, стаўпамі пазначылі месца былога манастыра, насельнікі якога памерлі ў часе эпідэміі халеры. Існуе і такая версія: Стоўпцы, ад слова «стоўпы» — 'невялікія вежы для манахаў' — затворнікаў або «стоўпнікаў», што маглі жыць пры кляштары, заснаваным тут у 1624 годзе. Краязнаўцы таксама не адкідваюць версіі пра стаўпы, што дзялілі ўладанні Слушкаў і Радзівілаў.
Вялікае Княства Літоўскае
Паводле некаторых звестак, Стоўбцы існавалі яшчэ ў 1511 годзе. Афіцыйна лічыцца, што мястэчка ў 1593 годзе заснавала Гальшка Кміцянка, удава крычаўскага старасты Мікалая Слушкі. Спярша яно мела назоў Свержна, а сучасную назву атрымала ў першай трэці XVII ст. На той час мястэчка знаходзілася ў Менскім павеце Вялікага Княства Літоўскага, належала Аляксандру Слушку, які ў 1623 годзе заснаваў тут манастыр дамініканцаў з касцёлам.
Падчас вайны Расіі з Рэччу Паспалітай (1654—1667), у верасні 1655 года маскоўскія войскі разрабавалі і спалілі мястэчка, зруйнавалі касцёл. Былі забітыя больш за палову жыхароў Стоўбцаў. Аднак мястэчка хутка аднавілася і ў 1669 годзе атрымала прывілей на правядзенне таргоў і кірмашоў. 14 снежня 1675 года ў мястэчку пад тытулам Святога Казіміра кансэкравалі новы мураваны касцёл.
З пачатку XVIII ст. Стоўбцы сталі ўладаннем С. Дэнгофа. У час Паўночнай вайны (1700—1721) мястэчка было моцна разбурана, але зноў хутка аднавілася. У 1728 годзе Стоўбцы перайшлі да Чартарыйскіх і сталі цэнтрам графства. У гэты час тут было 144 двары, царква, касцёл, ратуша, школа і кляштар з шпіталем, карчма, буйная рачная прыстань з 16 складамі. У 1729 годзе мястэчка атрымала Магдэбургскае права.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) Стоўбцы апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, дзе з 1796 года сталі цэнтрам воласці Мінскага павета. У 1799 годзе на Нёмане збудавалі мост, які злучыў мястэчка з Новым Свержанем і дарогамі на Нясвіж і Мір. У 1822 годзе адкрылася прыходскае вучылішча.
Па здушэнні вызвольнага паўстання (1830—1831) расійскія ўлады канфіскавалі Стоўбцы ў Чартарыйскіх у дзяржаўны скарб, а ў 1844 годзе гвалтоўна ліквідавалі кляштар дамініканаў. На 1859 год у мястэчку быў 301 двор, на прыстані 20 дзяржаўных і 17 прыватных складоў, на 1867 год — 310 двароў. У 1860 годзе ад Стоўбцаў у Кёнігсберг водным шляхам вывезлі каля мільёна пудоў іржы, пшаніцы, аўса, ячменю і інш.
Па здушэнні нацыянальна-вызвольнага паўстання (1863—1864) 12 траўня 1868 года расійскія ўлады гвалтоўна перарабілі касцёл Святога Казіміра пад царкву Урадавага сінода Расійскай імперыі (Маскоўскай царквы). У 1869 годзе адкрыта народнае вучылішча для хлопчыкаў, у 1875 годзе — для дзяўчат. У 1871 годзе за 2 км ад Стоўбцаў на Маскоўска-Брэсцкай чыгунцы адкрылася аднайменная чыгуначная станцыя. У 1874 годзе ў мястэчку пачала працаваць запалкавая фабрыка. На 1886 год у Стоўбцах было 186 двароў, 2 царквы, сінагога, 2 іўдзейскія малітоўныя дамы, школа, 20 крамаў. На 1897 год на станцыі было 8 двароў. У 1905 годзе ў Стоўбцах адбылася буйная стачка лесарубаў, у кастрычніку — жалобная дэманстрацыя з нагоды мінскага Курлоўскага расстрэлу. У 1909 годзе ў мястэчку адкрылася гарадское вучылішча.
За часамі Першай сусветнай вайны ў лютым 1918 года Стоўбцы занялі войскі Германскай імперыі.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Стоўбцы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У мястэчку прызначылі павятовага старшыню БНР, а жыхары воласці атрымалі Пасведчанні Народнага Сакратарыята БНР. 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі мястэчка ўвайшло ў склад Беларускай ССР. Згодна з Рыжскім мірным дагаворам 1921 года Стоўбцы апынуліся ў складзе Польскай Рэспублікі, дзе атрымалі статус горада і сталі цэнтрам гміны і павета ў Навагрудскім ваяводстве. Станцыя Стоўбцы стала прыгранічнай. 4 жніўня 1924 года на мястэчка напала вялікая бальшавіцкая дыверсійная банда. Пасля гэтага ў Стоўбцах утварыўся батальён Корпуса Аховы Памежжа. 15 ліпеня 1931 года ў горадзе пачало дзейнічаць Беларускае таварыства дабрачыннасці.
У выніку Заходняга паходу Чырвонай Армііі ў 1939 годзе Стоўбцы ўвайшлі ў склад БССР. У Другую сусветную вайну з 28 чэрвеня 1941 да 2 ліпеня 1944 года горад быў пад акупацыяй Германіі. У 1943—1944 гадах тут працавала падпольная польская школа. Сакрэтнае навучанне вёў былы суддзя гродскага суду А. Родэ (альбо Й. Родэ). Лекцыі адбываліся паводле перадваеннай праграмы польскіх гімназійных школ, у кожны другі дзень, у кватэры Ю. Урбановіча. Настаўнік загінуў на вачах сваіх вучняў каля 6 ліпеня 1944 года, у час шматдзённай аблогі горада савецкімі войскамі.
У 1960-я гады савецкія ўлады знішчылі помнік архітэктуры XVII стагоддзя — касцёл Святога Казіміра. У сакавіку 1977 года ў склад горада ўвайшла вёска Акінчыцы Заямнаўскага сельсавета.
Вуліцы і плошчы
У тэлефонным даведніку 1939 года ўпамінаецца Касцельны завулак. Таксама ў горадзе існавалі вуліцы Могілкавая, Садовая і Юрыдыка.
Эканоміка
Прадпрыемствы харчовай, машынабудаўнічай, дрэваапрацоўчай прамысловасці. Гасцініца «Стоўбцы». Уздоўж берагоў Нёмана — зона адпачынку рэспубліканскага значэння «Стоўбцы».
Транспарт
Ад Стоўбцаў бярэ пачатак рэспубліканская аўтадарога на Івацэвічы і Кобрын. Аўтадарогай Стоўбцы злучаны з гарадскім пасёлкам Мір.
Пірагова (Сафонаўскі раён)
Пірагова (Пирогово) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 2 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 15 км на паўночны захад ад горада Сафонава, за 18 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Вапец. За 8 км на паўднёвы ўсход ад вёскі чыгуначная станцыя Вадзіна на лініі Дурава — Уладзімірскі Тупік. Уваходзіць у склад Вадзінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Бібліятэка Віленскай акадэміі
Бібліятэка Віленскай акадэміі (Bibliotheca Academiae Vilnensis) — бібліятэка пры Віленскай акадэміі.
Гісторыя
Бібліятэка атрымлівала абавязковы экзэмпляр з акадэмічнай друкарні, з 1780 — з усіх друкарняў ВКЛ. У 1579 годзе налічвала 4,5 тысячы тамоў, у 1773 — 11 тысяч тамоў. Бібліятэка мале свае каталогі, кнігі расстаўляліся па 18 аддзелах у адпаведнасці з галінамі навукі. З канца 18 стагоддзя ствараліся адносна самастойныя кніжныя зборы факультэтаў. Бібліятэкай карысталіся прафесары акадэміі і студэнты (іншыя асобы афіцыйна дапускаліся с 1805 года). Зберагаліся пераважна тэалагічныя кнігі, рэдкія выданні і рукапісы, у тым ліку твор М. Каперніка «», працы Пталамея, Арыстоцеля, Р. Дэкарта, старажытны пергаментны псалтыр на царкоўна-славянскай мове, Слуцкі спіс 16 ст. Статута ВКЛ 1529 года і інш. На сенняшні дзень бібліятэка ў складзе Вільнюскага ўніверсітэта.
Пушкас
Пу́шкас (Pūškos) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 10 км на паўднёвы ўсход ад Рымшэ і за 3 км на паўночны ўсход ад Мейкштая, на граніцы з Беларуссю. Насельніцтва 9 чал. (2001). На паўночны ўсход ад вёскі знаходзіцца Прутас, усход – Гілутас. У вёсцы касцёл Дзевы Марыі Маці Касцёла (пабудаваны ў 1845 г.). Захавалася.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Егіпецкі воўк
Егіпецкі воўк (Canis aureus lupaster) — падвід шакала, які знаходзіцца пад пагрозай вымірання. Жыве на поўначы Егіпта і паўночным усходзе Лівіі. Раней сустракаўся па ўсім Егіпце і на Аравійскім Паўвостраве, аднак паляванне кардынальна скараціла папуляцыю егіпецкага воўка.
Егіпецкі воўк таксама можа быць класіфікаваны як падвід ваўка.
Спіс мячэцей Лахора
Горад Лахор — адзін з найбуйнейшых па колькасці жыхароў гарадоў Азіі і свету, з насельніцтвам болей за 7 мільёнаў чалавек.
Мячэці Лахора:
Дварышчэй
Двары́шчэй (Dvaryščiai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цвярачускай сянюніі. Размешчана за 2 км на ўсход ад Дзіеткаўшчызны, за 1 км ад граніцы з Беларуссю, на аўтамабільнай дарозе. Насельніцтва 14 чал. (2001 г.).
Палацава-паркавы комплекс Булгакаў (Жылічы)
Палацава-паркавы комплекс Булгакаў — помнік архітэктуры позняга класіцызму ў в. Жылічы (каля в. Добасна), Кіраўскі раён. Сфармаваны ў XVIII—XIX стагоддзях. Гісторыка-культурная каштоўнасць міжнароднага значэння.
Гісторыя
Рэзідэнцыя заможнага шляхціца, бабруйскага павятовага маршалка Ігната Булгака, (1798—1848) у в. Жылічы пабудавана ў 1830-я гады па яго заказе па праекце архітэктара К. Падчашынскага на беразе р. Добасны.
Палац будаваўся ў два прыёмы: спачатку быў узведзены галоўны П-падобны корпус, а ў 1864—1876 гг. да яго прыбудавалі доўгае двухпавярховае крыло з палацавай царквой і дадатковымі жылымі памяшканнямі. Такое архітэктурнае рашэнне ўтварыла напаўадкрыты ўнутраны двор. Паводле некаторых звестак, заходняя частка палаца была дабудаваная ў 1914 годзе.
Апошні уладальнік маёнтка, пляменнік Эдгара Эмануэль Булгак, памёр у Польшчы ў міжваенны час. Пасля рэвалюцыі тут размяшчаўся дзіцячы дом, у 1930-х гадах — заатэхнічны тэхнікум. Падчас Вялікай Айчыннай вайны было разабрана паўднёвае крыло пабудовы, у якім знаходзілася аранжарэя. Палац ператварылі ў шпіталь, а ў парку хавалі памерлых салдат.
Пасля Вялікай Айчыннай вайны ў палацы знаходзілася Бабруйская трохгадовая агранамічная школа. Пасля таго, як для яе быў пабудаваны новы будынак, палац пачаў прыходзіць у запусценне. На першым паверсе засталася бухгалтэрыя з аддзелам кадраў. У 1973 годзе архітэктар Я. Курто распрацаваў праект рэстаўрацыі, які ў далейшым быў рэалізаваны. Зараз тут размешчаныя краязнаўчы музей і музычная школа, арганізаваныя ў 1996 годзе.
Да нашага часу захаваліся палац, флігель, свіран і іншыя гаспадарчыя пабудовы, парк. Гаспадарчыя пабудовы часткова выкарыстоўваліся ў адпаведных мэтах, астатнія разбураліся.
Рэстаўрацыя комплексу была распачата ў 2009 годзе, планавалася завяршыць яе да 2015 года. У палацы мусяць размесціцца музейная экспазіцыя, міні-гасцініца і сельская бібліятэка.
Паводле пастановы Савета Міністраў ад 3 чэрвеня 2016 года №437 Палацава-паркавы комплекс быў уключаны ў лік 27 аб'ектаў, капітальныя выдаткі на захаванне якіх могуць фінансавацца з рэспубліканскага бюджэту.
Архітэктура
Рэзідэнцыя ўяўляла сабой даволі вялікі добра спланаваны палацава-паркавы ансамбль. Акрамя палаца з паркам, у яго склад уваходзілі вялікія пладовыя сады, агароды, вадаёмы, дзе вялася рыбная гаспадарка. Быў вялікі гаспадарчы двор, вадзяны млын, вінакурня, крухмальны і цукровы заводы.
Палац
Палац — у плане прамавугольнік з калонным порцікам на галоўным фасадзе і прамавугольным рызалітам на паркавым фасадзе. Галоўны корпус вылучаны ў цэнтры шасцікалонным порцікам карынфскага ордара з франтонам, дэкараваным ляпным гербам, і бельведэрам над лесвічнай клеткай. Тарцы галоўнага корпуса аформлены ідэнтычнымі чатырохкалоннымі порцікамі. Па перыметры будынка праходзіць развіты карніз з фрызам, упрыгожаным ляпнымі гірляндамі і разеткамі.
Галоўны фасад бакавога корпуса прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі і ўпрыгожаны каланадай. Цэнтр вылучаны двухпавярховым аб'ёмам дамавой капліцы. Планіроўка змешаная, калідорна-анфіладная.
Інтэр’ер
Распрацоўку унутраных памяшканняў прыпісваюць таксама Клабукоўскаму. Унутранае аздабленне насычана ляпнінай, дробнай скульптурнай пластыкай, роспісамі, пазалотай, люстэркамі, дэкаратыўнай абіўкай. У дэкоры выкарыстаны ампірныя элементы: буйныя фрызы, панэлі з барэльефнымі антычнымі сцэнамі. Кожны са 100 пакояў дэкарыраваны індывідуальна. На другім паверсе паўднёвага крыла галоўнага корпуса вылучаецца прамавугольная ў плане парадная зала, расчлянёная калонамі на 3 часткі. Зала дэкарыравана шырокім шматфігурным барэльефным фрызам з сюжэтамі на тэмы палявання, бою, ахвярапрынашэння. Калоны і пілястры маюць пазалочаныя капітэлі. Асноўны пластычны эфект стварае кесаніраваная столь з багата арнаментаванай ляпнінай. Падлога паркетная, печкі абліцаваны кафляй.
Тадэвуш Раствароўскі па заказе гаспадароў сядзібы аздобіў плафоны залаў палаца сцэнамі з антычнымі міфалагічнымі сюжэтамі.
Парк
Палац з'яўляецца цэнтрам кампазіцыі ансамбля, замкнутага ў выцягнуты з усходу на захад прамавугольнік алеямі рэгулярнага парку. Плошча парку 18 га, а ўсяго комплексу з вадаёмамі, пладовымі садамі, падсобнымі збудаваннямі — каля 100 га. Раўнінную частку парку перасякае р. Добасна з маляўнічымі сажалкамі і астравамі. Захаваліся руіны павільёна-купальні, альтанак, мосцікаў. Перад галоўным фасадам палаца парк мае рэгулярны характар і партэрнае азеляненне, астатняя частка — пейзажны характар, створаны ў 1830-я гады, з разнастайнасцю насаджэнняў, у тым ліку экзотаў (напрыклад,, , , і іншыя).
Пляшкова (Сафонаўскі раён)
Пляшкова (Плешково) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 9 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 34 км на ўсход ад горада Сафонава, за 5 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Дыміца. За 0,5 км на паўночны захад ад вёскі чыгуначная станцыя Алфёрава.
Аліўе
Аліўе — імя і прозвішча французскага паходжання.
NGC 4411A
NGC 4411A (іншыя абазначэнні — NGC 4411-1, ZWG 70.74, IC 3339, VCC 905, UGC 7537, KCPG 336A, MCG 2-32-48, PGC 40695) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Баршчукава
Баршчукава (Борщуково) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Самуйлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Калаб’яна
Калаб'яна (Callabiana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 132 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 19 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 13821. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святая Дзева Марыя.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Александрыя Бэнтлі
Александрыя Марыя Бэнтлі (Alexandria Marie "Alex" Bentley; нар., г. Індыянапаліс, Індыяна, ЗША) — амэрыканская і беларуская баскетбалістка.
Біяграфія
У 2013 годзе была абраная пад трынаццатым нумарам на драфце WNBA клубам «Атланта Дрым», аднак затым перайшла ў «Канэктыкут Сан», за які і выступала мінулым летам (статыстыка: 12,9 бала, 1,9 падбора, 2,5 перадачы за 28,8 хвіліны ў сярэднім за гульню).
У 2015 годзе ўвайшла ў склад ўдзельнікаў «Матчу зорак» лігі. Паралельна баскетбалістка выступае ў Старым Свеце. У сезоне 2016/17 была абаронцай у складзе серадняка турэцкай лігі «Адана» (Мерсін) і стала лідаркай каманды паводле набраных балаў (17,2 у сярэднім за матч) і выніковым перадачам (3,8).
АКСМ-221
Тралейбус створаны на базе аўтобуса МАЗ-103, таму большасць вузлоў у тралейбуса і аўтобуса ўзаемазаменныя. Электраабсталяванне АКСМ-221 уніфікавана з АКСМ-201. Мадэль мае тырыстарна-імпульсную сістэму кіравання цягавым электрарухавіком. Маецца інфармацыйнае табло і моўны аўтаінфарматар.
У 2003—2004 гадах было створана 43 тралейбусы. У 2010 годзе вытворчасць мадэлі была адноўленая. Усе тралейбусы выкарыстоўваюцца ў Мінску.
Антон Антонавіч Алешка
Антон Антонавіч Алешка (, в. Балотчыцы, цяпер  — ) — беларускі пісьменнік.
Мар’ям Дыякітэ
Мар’ям Дыякітэ (нар., Кот-д’Івуар) — івуарыйская футбалістка, абаронца. Выступала за зборную Кот-д’Івуара.
Антон Антонавіч Алешка
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Скончыў 2-гадовыя педагагічныя курсы пры Слуцкім педагагічным тэхнікуме (1931), да 1935 працаваў настаўнікам у мястэчку Лапічы (цяпер Асіповіцкі раён). Скончыў ў 1941 годзе. У Вялікую Айчынную вайну ваяваў спачатку на Заходнім, а потым на 3-м Беларускім фронце. Пасля вайны служыў ваенным урачом у ваенна-паветраных сілах. Дэмабілізаваўся ў 1963. Жыў у Мінску. Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1951.
Творчасць
Дэбютаваў апавяданнямі ў 1932. У 1938—1939 апублікаваныя некалькі апавяданняў і аповесць «Маладосць» А. Алешкі (часопіс «Полымя»). Аўтар кніг аповесцей і апавяданняў «Раніца» (1949), «Іх першых вітае сонца» (1957), «Пяць сутак» (1959), «Над намі мільён вышыні» (1965), раман «Дарогі без слядоў» (1969), «Неба на замку» (выбранае, 1974, 1984).
Мар’ям Дыякітэ
Біяграфія
У 2015 годзе дэбютавала за зборную Кот-д’Івуара.
Антон Антонавіч Алешка
Творчасць
Асноўная тэма творчасці пісьменніка — жыццё і баявыя подзвігі савецкіх лётчыкаў.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонага Сцяга, Айчыннай вайны II ступені, двума ордэнамі Чырвонай Зоркі, «Знак Пашаны» і медалямі.
Бензінавы рухавік унутранага згарання
Бензінавы рухавік унутранага згарання — рухавік унутранага згарання, які працуе на бензіне або іншым падобным лятучым паліве, вынайдзены ў Еўропе ў 1876 годзе. У большасці бензінавых рухавікоў паліва і паветра перад сціскам папярэдне змешваюцца (але ў некаторых сучасных рухавіках ажыццяўляецца непасрэдны ўпрыск паліва ў цыліндры). Раней змешванне адбывалася ў карбюратары, але цяпер гэтым займаецца электронная сістэма ўпрыску паліва, акрамя малых рухавікоў, дзе ўжыванне гэтай складанай сістэмы немэтазгоднае. Працэс упрыску бензінавага рухавіка і дызельнага розніцца тым, як змешваюцца паліва і паветра, і як гэтая сумесь запускае цыкл рухавіка. У бензінавым рухавіку сумесь сціскаецца і падпальваецца свечкай запальвання; у дызельным сціскаецца толькі паветра, ад чаго яно распякаецца — у звышразагрэтае паветра ўпрыскваецца дызельнае паліва, ад чаго яно загараецца.
Ужыванне
Бензінавыя рухавікі знайшлі шмат прымяненняў у розных машынах. Яны выкарыстоўваюцца ў аўтамабілях, матацыклах, самалётах, маторных лодках, а таксама ў ручных прыладах, напрыклад, газонакасілках, ланцужных пілах і перанасных бензагенератарах.
Да пашырэння ўжытку дызельных рухавікоў бензінавымі рухавікамі абсталёўвалі таксама аўтобусы, грузавікі і некаторыя чыгуначныя лакаматывы.
Усходава
Усходава (Всходово) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Самуйлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Рыгор Майсеевіч Прус
Рыгор Маісеевіч Прус (, Пухавічы, Пухавіцкі раён — )  — беларускі вучоны ў галіне хірургіі. Кандыдат медычных навук, дацэнт. Кіраваў кафедрай звычайнай фізіялогіі, прарэктар па навуковай працы Віцебскага медыцынскага інстытута (1962—1970 гг.). Палкоўнік медыцынскай службы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў яўрэйскай сям’і. Да вайны скончыў Мінскі медыцынскі інстытут і аспірантуру, абараніў кандыдацкую дысертацыю, тэмай была «Раненні ў грудную клетку».
Лемінгі
Знешні выгляд
Ва ўсіх лемінгаў шчыльны целасклад, куртатыя ногі і хвост, маленькія, схаваныя ў поўсці вушы. Даўжыня цела 10-15 см, хваста — да 2 см, маса — 20-70 г. Афарбоўка аднакаляровая, шаравата-бурая або пярэстая. У некаторых лемінгаў зімой поўсць моцна святлее або бялее, а кіпцюры на пярэдніх лапках разрастаюцца, набываючы форму капыталастаў.
Рыгор Майсеевіч Прус
Біяграфія
Удзельнік Другой сусветнай вайны. У войску з 1940 года.
1957 г. абараніў дысертацыю.
Моніка Селеш
У 1986 годзе Моніка Селеш пераехала з Югаславіі ў ЗША, і ў 1994 годзе атрымала грамадзянства гэтай краіны. У 2007 годзе Селеш атрымала і грамадзянства Венгрыі, бо яе бацькі з’яўляюцца этнічнымі венграмі. На яе рахунку 9 персанальных перамог у турнірах Вялікага шлема, 4 з якіх адносяцца да Адкрытага чэмпіянату Аўстраліі. У 1990 годзе яна стала самай маладой пераможцай Адкрытага чэмпіянату Францыі. У 1991—1992 гг. першая ракетка свету.
Доўгае (возера, Глыбоцкі раён)
До́ўгае во́зера — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці (басейн ракі Шошы). Найглыбейшае возера Беларусі (да 53,7 м).
Плошча паверхні возера — 2,19 км², даўжыня каля 7 км, найбольшая шырыня 0,7 км, сярэдняя — 0,4 км. Найбольшая глыбіня дасягае 53,7 м, сярэдняя 16,6 м. Аб’ём вады 43,17 млн м³, плошча вадазбору 30,4 км². Катлавіна возера лагчыннага тыпу, моцна выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй ад 10 метраў на паўночным захадзе і паўднёвым усходзе да 25—30 метраў у астатняй частцы. Схілы стромкія, складзеныя з суглінкаў. Берагавая лінія Доўгага возера звілістая, даўжынёй 14,9 км. Берагі зліваюцца са схіламі катлавіны. Падводная частка катлавіны мае стромкія схілы. Літаральная зона вузкая. Ложа возера з глыбіні 3 м мае карытападобную форму. Уздоўж сярэдзіны возера маецца некалькі глыбокіх упадзін. Зона мелкаводдзя пясчаная і пясчана-галечная, месцамі з валунамі. У глыбакаводнай частцы дно глеістае, у залівах пакрыта сапрапелем.
У возеры водзяцца лешч, шчупак, акунь, плотка, мянтуз, лінь, сняток і іншыя віды рыб. Адзначаны рачок лімнакалянус (рэліктавы від ледавіковага перыяду). На возеры і навакольнай тэрыторыі створаны гідралагічны заказнік «Доўгае»
Ганг
Ганг (गंगा,, , Ganges) — найбуйнейшая рака Індыйскага субкантынента. Адна з самых паўнаводных рэк у свеце, займае 3-е месца па ваданосным патоку пасля Амазонкі і Конга. У Індыі Ганг лічыцца нацыянальнай ракой. Плошча басейна складае 2055 тыс. км². Утвараецца на горным схіле Заходніх Гімалаяў з дзвюх рэк, Багіратхі-Ганга і Алакнанда-Ганга, якія бяруць пачатак з ледавіка Ганготры ў штаце Утаракханд, працякае на паўднёвы ўсход, перасякаючы Інда-Гангскую раўніну на поўначы Індыі, і ўпадае ў Бенгальскі заліў, фармуючы разам з рэкамі Брахмапутрай і Мегхна дэльту Ганга-Брахмапутры (пераважна на тэрыторыі Бангладэш), частка якой пакрыта лясамі Сундарбан.
Ганг у індуісцкай міфалогіі — нябесная рака, якая спусцілася на зямлю. З даўніх часоў лічыцца святой ракой для індуістаў. Індуісты здзяйсняюць да яе пілігрымкі, асабліва да яе вытокаў і гарадох Харыдвар, Варанасі і Алахабад (месца ўпадзення Джамны). На яе берагах праходзяць крэмацыі, у вадзе рассейваецца попел памерлых індуістаў і ажыццяўляюцца рытуальныя абмыванні.
Флора і фаўна
Як вядома з гістарычных сведчанняў, даліны Ганга і Джамны былі пакрыты густымі лясамі, яшчэ ў 16—17 стст. тут заставаліся значныя некранутыя ўчасткі. У гэтых лясах вадзіліся сланы, буйвал, насарогі, ільвы, тыгры. Прыбярэжная зона Ганга з яе спакойным і жыватворным асяроддзем прыцягвала мноства разнавіднасцей вадаплаўных птушак, прынамсі 140 відаў рыб, 35 відаў паўзуноў і 42 віды сысуноў.
На гэтай тэрыторыі і цяпер распаўсюджаны рэдкія віды жывёл, якія знаходзяцца пад абаронай — буры мядзведзь, лісіца, леапард, снежны барс, некалькі відаў аленяў (у тым ліку плямісты алень), кабарга, дзікабраз і іншыя. Таксама тут распаўсюджаны матылі і іншыя насякомыя розных колераў.
З-за павышэння дэмаграфічнага ціску з боку людзей, уся фаўна павольна перамяшчалася з даліны Ганга да рэштак лясоў. На Інда-Гангскай раўніне можна часам сустрэць аленяў, дзіка, дзікага ката, ваўка, шматлікія віды лісіц. У рацэ сустракаюцца прэснаводныя дэльфіны двух відаў, рачная і гангская акулы і іншыя прэснаводныя рыбы.