cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вялікі Лес (Крупскі раён)
Вялі́кі Лес (, Великий Лес) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бобрскага сельсавета.
Гісторыя
У 1897 г. хутар, двор, 13 жыхароў. Да 1909 г. ў складзе Сакалавіцкага, потым Бобрскага сельсаветаў Крупскага раёна.
У 1930-я гады вяскоўцы аб'ядналіся ў калгас "Прагрэс", пасля вайны калгас імя Сталіна, потам перайменаваны ў калгас імя Свярдлова. З 1960 г. вёска ў складзе саўгаса "Бобр". На 01.01.1998 1 гаспадарка, 3 жыхары.
Сабіна Лісіцкі
Сабіна Катарына Лісіцкі (Sabine Katharina Lisicki; нар. г., Тросдарф, ФРГ) — нямецкая тэнісістка, уладальніца сусветнага рэкорду ў хуткасці падачы сярод жанчын. Двухразовая фіналістка Уімблданскага турніру (па разе ў адзіночным і парным разрадах); пераможца васьмі турніраў WTA (чатыры — у адзіночным разрадзе); фіналістка Кубка Федэрацыі (2014) у складзе нацыянальнай зборнай Германіі.
Аляксандр Кірылавіч Карабанаў
Аляксандр Кірылавіч Карабанаў ( — ) — беларускі вучоны ў галіне геалогіі. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2014; чл.-кар. з 2004), доктар геолага-мінералагічных навук (2003), прафесар (2011).
Біяграфія
З 1974 года у Інстытуце геахіміі і геафізікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі: з 1985 года старшы навуковы супрацоўнік, з 1992 года загадчык лабараторыі. З 2008 года дырэктар Інстытута прыродакарыстання Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, адначасова загадчык лабараторыі.
Узнагароды
Прэмія Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2008) за цыкл работ «Разломы і лінеаменты зямной кары Беларусі: тэарэтычныя і прыкладныя аспекты».
Навуковая дзейнасць
Даследаванні ў галіне рэгіянальнай геалогіі, неатэктонікі, геадынамікі і геамарфалогіі Беларусі. Вывучаў геалогію кайназоя тэрыторыі Беларусі, выявіў заканамернасці будовы найноўшых геалагічных фармацый і эвалюцыі буйных формаў рэльефу, распрацаваў арыгінальную комплексную методыку рэканструкцыі амплітуд неатэктанічных рухаў старажытнамацерыковага абляднення. Распрацаваў канцэпцыю неатэктанічнай эвалюцыі і найноўшай геадынамікі тэрыторыі Беларусі. У складзе міжнароднай групы праекта «Неагеадынаміка Балтыкі» выканаў неатэктанічнае раянаванне Заходняй і Цэнтральнай Еўропы, вылучыў галоўныя геадынамічныя фактары, якія вызначалі ход геалагічных працэсаў і характар асадканакаплення ў познім кайназоі на тэрыторыі Беларусі і сумежных абласцей Усходне-Еўрапейскай платформы.
Аўтар 250 навуковых прац, у т.л. 13 манаграфій.
Валькі (Талачынскі раён)
Валькі́ (, Вальки) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Плоскаўскага сельсавета, да 7 чэрвеня 1966 года — у склад Навасельскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Плоскаўскага сельсавета.
Крупка сібірская
Крупка сібірская (Draba sibirica) — від кветкавых раслін сямейства, распаўсюджаны на поўначы Паўночнай Амерыкі і Еўразіі.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя расліны (каудэкс разгалінаваны). Сцеблы неразгалінаваныя, 0,5—2.5 дм, ад рэдка да шчыльна шчаціністых. Базальнае лісце чарашковае: пласціны даўгавата-ланцэтныя або ланцэтныя, са звужаным аснаваннем, 0,4—2,2 см × 1—5(10) мм, палі цэлыя, паверхні часта апушаныя, часам голыя (акрамя палёў). Сцябловага лісця не мае
Распаўсюджанне
Паўночная Амерыка: Грэнландыя; Еўропа: Расія; Азія: Кітай, Казахстан, Кыргызстан, Манголія, Расія, Грузія. Натуралізаваны: Беларусь, Эстонія, Латвія, Літва, Украіна.
Насяляе горныя схілы, сонечныя або цяністыя вільготныя месцы.
Ва Украіне расце на насыпах чыгунак — у лесастэпе (у Хмяльніцкай, Харкаўскай і Палтаўскай абласцях).
Суверэта
Суверэта (Suvereto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ліворна.
Насельніцтва складае 3007 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 33 чал./км². Займае плошчу 92 км². Паштовы індэкс — 57028. Тэлефонны код — 0565.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сцяпянка (станцыя)
Сцяпя́нка (, Степянка)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі. Размешчана ў горадзе Мінску; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж станцыяй Азярышча і прыпыначным пунктам Таварны Двор.
IC 1931
IC 1931 — галактыка тыпу D (карликова галактыка) у сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Согне-фіёрд
Согне-фіёрд (Sognefjorden) — заліў Паўночнага мора каля паўднёва-заходніх берагоў Скандынаўскага п-ва, у Нарвегіі; адзін з найбольшых фіёрдаў Еўропы.
Даўжыня 204 км, шырыня да 6 км, глыбіня да 1208 м. Берагі вышынёй да 1500 м, стромкія, скалістыя. Утварае бакавыя адгалінаванні, у некаторых з іх апускаюцца ледавікі. Прылівы паўсутачныя (1,5 м).
Немча (гміна)
Не́мча (Niemcza) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Дзержанёўскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Немчы. Плошча гміны складае 72,07 км². Станам на 2008 год у гміне Немча пражывалі 6103 чалавекі, шчыльнасць — 84,8 чал./км².
Согне-фіёрд
Парты: Хёянгер, Лейкангер.
Рудня (Дзямідаўскі раён)
Рудня (Ру́дня) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Слабадскога сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Магдалена
Магдале́на (Río Madalena) — рака на паўночным захадзе Паўднёвай Амерыкі, працякае праз заходнюю частку Калумбіі.
Бярэ пачатак у Цэнтральнай Кардыльеры Анд, цячэ ў паўночным кірунку у міжгорнай упадзіне паміж Цэнтральнай і Усходняй Кадыльерамі, упадае ў Карыбскае мора. Агульная даўжыня 1550 км, плошча вадазбору 260 тыс. км². Сярэдні расход вады 8—10 м³/с. Рака парожыстая ў сярэднім цячэнні. У нізоўі ад ракі пракладзены суднаходны канал да горада і порта Картахена. Галоўныя прытокі: Каўка і Сан-Хорхе.
Магдалена лічыцца галоўнай ракой Калумбіі, яе вадазборная плошча ахоплівае 24 % мацерыковай часткі краіны, на ёй пражывае асноўная частка насельніцтва Калумбіі, якія ўносяць 85 % у нацыянальнага валавага ўнутранага прадукта.
Вугал
Вугал (кут ) плоскі — геаметрычная фігура, якая складаецца з пункта — пунтка вугла і двух розных промняў, што выходзяць з гэтага пунтка.
Інакш кажучы, вугал — фігура, утвораная двума прамянямі з агульнай вяршыняй.
Шэраг практычных задачаў вядзе да мэтазгоднасці разглядаць вугал як фігуру, што атрымліваецца пры вярчэнні фіксаванага прамяня вакол пункта О (з якой зыходзіць прамень) да зададзенага становішча. У гэтым выпадку вугал з’яўляецца мерай павароту прамяня. Такое азначэнне дазваляе абагульніць паняцце вугла: у залежнасці ад кірунку вярчэння адрозніваюць дадатныя і адмоўныя вуглы, разглядаюць вуглы, большыя за 360°, вуглы, роўныя 0°, і г. д. У трыганаметрыі падобны разгляд дазваляе вывучаць трыганаметрычныя функцыі для любых значэнняў аргумента.
Паняцце вугла таксама абагульняецца на розныя аб’екты, што разглядаюцца ў стэрэаметрыі (двухгранны вугал, шматгранны вугал, целавы кут).
Велічыня вугла
Вуглы звычайна вымяраюць у градуснай меры, радзей — у радыяннай. Градус (1°) — частка разгорнутага вугла 1 \over 180. Радыян — вугал, у якога адпаведная дуга акружнасці паводле даўжыні роўная радыусу.
Сувязь паміж градуснай і радыяннай мерай вугла: калі кут змяшчае \ x° радыянаў, тады ;
Класіфікацыя вуглоў
Паводле велічыні вылучаюць:
Рудзенск — Сяргеевічы (вузкакалейная чыгунка)
Рудзенск – Сяргеевічы (вузкакалейная чыгунка) — адна з найбольш працяглых у Рэспубліцы Беларусь вузкакалейных чыгунак (ВКЧ або вузкакалейка ці малая чыгунка), якая пабудаваная і эксплуатуецца філіялам «Торфабрыкетны завод «Сяргеевіцкае» вытворчага рэспубліканскага унітарнага прадпрыемства «МІНГАЗ». Вядомая як вузкакалейка Сяргеевіцкага торфапрадпрыемства. Неафіцына завецца Рудзенскай ВКЧ. Знаходзіцца ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці, злучае гарадскія пасёлкі Рудзенск і Праўдзінскі з торфараспрацоўкамі. Шырыня каляіны — 750 мм. Эксплуатацыйная даўжыня — каля 40 км.
Гісторыя
Да 1944 года мелася галіна, накіраваная на поўдзень у раён вёсак Кабылічы (сучасн. Пцічанская) і Вецярэвічы Пухавіцкага раёна. Галіны, якія накіроўваліся да выпрацаваных распрацовак торфу, паступова ліквідуюцца. Разам з тым да новых пакладаў ужо ў 2000-я будаваліся новыя лініі.
Сучасны стан
Торфапрадпрыемства, якое абслугоўваецца вузкалейкай знаходзіцца ў Праўдзінскім, дзе функцыянуе станцыя "Цэнтральная" і дэпо.
Адна лінія злучае цэнтр вузкакалейнай сеткі са станцыяй "Перагрузачная" ў Рудзенску, дзе адбываецца перавалка прадукцыі на чыгунку шырокай каляіны на лініі Мінск — Асіповічы на станцыі "Рудзенск". Аднак у цяперашні час вываз прадукцыі пераважна ажыццяўляцца аўтатранспартам.
Дзве іншыя галіны малой чыгункі накіроўваюцца да станцыі "Акунінава" каля вёскі Прыстань, а таксама да станцый "Галышоўка", "Валасач" і "Калодзіна". Значная частка сеткі, у тым ліку лінія са станцыі "Валасач" на балота Грэшчына, не выкарыстоўваецца.
На малой чыгунцы эксплуатуюцца цеплавозы ТУ6А и ТУ8.
Дворышча (Крупскі раён)
Дво́рышча (, Дворище) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бобрскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з 18 ст. У 1772 г. 3 двары, належалі Агінскім. У Айчынную вайну 1812 г. вёска разбурана французамі. У 1873 г. 36 мужчын. У 1909 г. вёска ў складзе Бобрскай воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні, 28 двароў 169 жыхароў. З 20.08.1924 г. ў складзе Бобрскага сельсавета Крупскага раёна. У 1930-я гады вяскоўцы аб'ядналіся ў калгас «Зорка». У Вялікую Айчынную вайну загінулі 16 чалавек. Пасля вайны калгас адноўлены, з 1950 г. вёска ў складзе ўзбуйненага калгаса «Чырвоны Бобр», 1960 г. — саўгаса «Бобр», з 1967 г. — саўгаса «Колас», потым — калгаса «Колас». На 01.01.1998 г. 29 гаспадарак, 66 жыхароў. Малочнатаварная ферма.
Гурко
Гурко — прозвішча.
IC 1932
IC 1932 — галактыка тыпу S0    R  у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ключ 7
Ключ 7 (кіт. 二, піньінь èr) са значэннем «два» з традыцыйнага спісу 214 іерагліфічных ключоў, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 27 ключоў, якія складаюцца з дзвюх рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 29 знакаў з 49 030 з гэтым ключом.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом.
Варыянты значэння
Старажытны малюнак адлюстроўваў не толькі лічбу 2, але і неба і зямлю. У сучаснай мове мае значэнні «два, па-другое, другі, дваякі, двайны, дваісты, двойчы, раздваенне, пара». У якасці ключа іерогліф «два» выкарыстоўваецца рэдка.
Метрапалітэн Осла
Метрапалітэн Осла (Oslo T-bane) — метрапалітэн нарвежскай сталіцы. Узнік шляхам аб'яднання прыгарадных трамвайных ліній і чыгункі, перабудаваны ў паўнавартую сістэму метро ў 1966 годзе, складаецца з 6 ліній. Працягласць ліній на 2012 год - 86 кіламетраў, мелася 104 станцыі, з якіх па стане на 2013 год экплуатаваліся 95. 16 станцый знаходзяцца пад зямлёй.
Тросдарф
Тросдарф (Troisdorf ) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Рэйн-Зіг. Насельніцтва складае 75 369 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 62,17 км². Афіцыйны код — 05 3 82 068.
Горад падпадзяляецца на 12 гарадскіх раёнаў.
Канстанцін Паўлавіч Кабашнікаў
Канстанцін Паўлавіч Кабашнікаў (,, БССР, СССР — , Мінск, Беларусь) — беларускі фалькларыст. Доктар філалагічных навук (1971), прафесар (1980).
Біяграфія
У 1951 г. скончыў Гомельскі педагагічны інстытут. З 1954 г. і да сваёй смерці працаваў у НАН Беларусі, дзе прайшоў шлях ад малодшага навуковага супрацоўніка да загадчыка аддзела славістыкі ў Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору імя Кандрата Крапівы.
Апублікаваў больш за 200 навуковых прац, сярод якіх манаграфіі «Ад традыцыйнага фальклора да рэвалюцыйнай паэзіі», «Беларускі фальклор у параўнальным асвятленні», вучэбныя дапаможнікі «Нарысы па беларускаму фальклору», «Беларуская народная вусна-паэтычная творчасць» і іншыя, а таксама артыкулы.
Стоцберг
Сто́цберг (, Стотсберг) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Траянаўскага сельсавета.
Чарнагорская акадэмія навук і мастацтваў
Чарнагорская акадэмія навук і мастацтваў (Црногорска академија наука и умјетности) — нацыянальная вышэйшая навуковая і асветніцкая ўстанова Чарнагорыі. Сучаснае назва (скарочана ЧАНМ (CANU). Знаходзіцца ў сталіцы дзяржавы Падгорыцы.
Заснаванне
У канцы 1960-х гадоў рэспубліканскі савет па каардынацыі навукова-даследчай дзейнасці і Сакратарыят Рэспублікі Чарнагорыі па адукацыі, культуры і навуцы падтрымалі ініцыятыву навуковых і мастацкіх дзеячаў і грамадска-палітычных арганізацый рэспублікі па стварэнні нацыянальнага таварыства па навуцы і мастацтву Чарнагорыі.
Пасля правядзення шырокага грамадскага абмеркавання Выканаўчым Саветам Асамблеі Сацыялістычнай Рэспублікі Чарнагорыі парламент 12 кастрычніка 1971 года заснаваў рашэнне аб стварэнні Таварыства па навуцы і мастацтву Чарнагорыі.
Таварыства было заснавана як самастойная навуковая арганізацыя, размешчаная у Цітаградзе, якая аб’ядноўвала выдатных вучоных і дзеячаў усіх абласцей мастацтва, з мэтай усялякага развіцця навуковай думкі, развіцця і заахвочвання мастацтва, правядзення даследчых работ і самастойна або ў супрацоўніцтве з іншымі навуковымі арганізацыямі заахвочвання дзейнасць навуковых арганізацый і вучоных Чарнагорыі.
Таварыства навук і мастацтваў Чарнагорыі было створана пастановай Парламента Рэспублікі Чарнагорыі 10 чэрвеня 1973 года.
У пачатку ў 1975 года Таварыства па навуцы і мастацтву Чарнагорыі стала паўнапраўным членам Савета Акадэміі навук і мастацтваў СФРЮ. Пасля трох гадоў паспяховай працы Асацыяцыя вырасла ў Чарнагорскую акадэмію навук і мастацтваў.
У адпаведнасці з пагадненнем з іншымі акадэміямі ў сакавіку 1976 года было абвешчана аб стварэнні Чарнагорскай акадэміі навук і мастацтваў. У красавіку 1976 года, пасля прыняцця Закона аб Чарнагорскай акадэміі навук і мастацтваў, Таварыства было пераўтворана ў Чарнагорскую акадэмію навук і мастацтваў (ЧАНМ). У адпаведнасці з Законам, ЧАНМ з’яўляецца вышэйшым установай у галіне навук і мастацтваў у Рэспубліцы Чарнагорыі.
Асамблея Акадэміі, на сваіх сесіях, праведзеных 17 снежня 2004 і 27 мая 2005, прыняла новы Устаў Акадэміі.
У цяперашні час у склад Акадэміі ўваходзяць 46 членаў з Чарнагорыі і 37 замежных членаў.
Прэзідэнтамі Асацыяцыі і ЧАНМ былі акадэмікі:
У складзе Чарнагорскай акадэміі навук і мастацтваў чатыры падраздзяленні:
Дзейнічае Інстытут мовы і літаратуры імя Пятра II Пятровіча Негаша, некалькі камітэтаў і іншыя працоўныя органы.
Пратокіна Гара
Пратокіна Гара (Протокина Гора) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Слабадскога сельскага паселішча.
Сівіца (Валожынскі раён)
Сі́віца (, Сивица) — аграгарадок у Валожынскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 29 км на паўднёвы ўсход ад горада Валожын, за 70 км ад Мінска, за 46 км ад чыгуначнай станцыі Валожын.
У 1940—1954 гадах цэнтр Сівіцкага сельсавета.
Санча III Кастыльскі
Санча III Кастыльскі (Sancho III de Castilla) або Санча III Жаданы (Sancho III el Deseado) ( —, Таледа) — кароль Кастыліі з 1157 г. Старэйшы сын Берэнгелы Барселонскай і Альфонса VII Кастыльскага, па волі якога землі Кастыліі і Леона былі падзелены паміж двума яго сынамі — пасля смерці бацькі Санча стаў каралём Кастыліі, а яго брат Фернанда атрымаў у спадчыну каралеўства Леон. Санча садзейнічаў стварэнню ордэна Калатравы, калі тампліеры адмовіліся падтрымліваць абарону памежнага горада Калатрава, у валоданне якім ён быў перададзены Альфонсам VI у 1147 годзе. Санча перадаў валоданне Калатравой, абату Раймонду Дыега Веласкесу, які і арганізаваў новы ваенны ордэн. Санча III пахаваны ў капэле сабора Санта-Марыя-дэ-Таледа.
Шлюбы і дзеці
30 студзеня 1151 г. ажаніўся з Бланкай Наварскай, дачкой Гарсіі VI, караля Навары. Ад гэтага шлюбу нарадзілася толькі адно дзіця:
Колас
Колас  — простае, батрычнае (бакакветнае) суквецце з падоўжанай галоўнай воссю, на якой размешчаны адзінкавыя сядзячыя кветкі (просты колас трыпутніка, ятрышніка і інш.) або каласкі з некалькіх кветак (складаны колас жыта, пшаніцы, ячменю і інш).
Майк Тайсан
Майк Тайсан (англ.: Mike Tyson;, Бруклін, Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі баксёр-прафесіянал, абсалютны чэмпіён свету ў цяжкай вагавой катэгорыі па версіях WBC (1986-1990, 1996), WBA (1987-1990, 1996) і IBF (1987-1990). З'яўляецца ўладальнікам некалькіх сусветных рэкордаў, не пабітых па гэты дзень: самы малады чэмпіён свету ў цяжкай вазе (у 20 гадоў); самы малады абсалютны чэмпіён свету ў цяжкай вазе (у 21 год); баксёр, выдаткаваўшы найменшы час з моманту дэбюту на заваяванне тытулаў чэмпіёна і абсалютнага чэмпіёна свету ў цяжкай вазе (адзін год і восем з паловай месяцаў і два гады і пяць месяцаў адпаведна). Мянушка - «Жалезны Майк».
Курортны раён (Санкт-Пецярбург)
Курортны раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Санкт-Пецярбурга. Да 1994 года называўся Сестрарэцкім. Размешчаны ў паўночна-заходняй частцы горада на Паўночна-Усходнім узбярэжжы Фінскага заліва паласой сярэдняй шырыні 15,6—2,6 км і даўжынёй 44 км. Агульная тэрыторыя раёна складае 26 791,77 га (найбуйнейшы па тэрыторыі з гарадскіх раёнаў). Плошча жылой і грамадска-дзелавой забудовы — 249 га.
Раён багаты на паверхневыя водныя рэсурсы і падземныя запасы вады. У межах Курортнага раёна Санкт-Пецярбурга размяшчаюцца 11 унутрыгарадскіх муніцыпальных утварэнняў, у тым ліку 2 гарады і 9 пасёлкаў.
Валахоўскі сельсавет
Валахо́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Навамышскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Валахва.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Навамышскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Малахавецкага сельсавета.
Вялікія Барсучыны
Вялі́кія Барсучы́ны (, Большие Барсучины ) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Гісторыя
У часы Расійскай імперыі вёска ў складзе Абчужскай воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні.
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Плоскаўскага сельсавета, да 7 чэрвеня 1966 года — у склад Навасельскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Плоскаўскага сельсавета.
Апісанне
У вёсцы цяпер дачы, таму забудова ў добрым стане.
На ўездзе ў вёску старыя могілкі, дагляданыя і ў добрай захаванасці. На могілках пахаваны некалькі мясцовых ветэранаў Першай сусветнай вайны.
Людміла Васільеўна Жыжэнка
Людміла Васільеўна Жыжэнка  — беларуская мастачка.
Біяграфія
Жыве і працуе ў г. Гомелі. Скончыла Мінскае мастацкае вучылішча імя А. К. Глебава.
Працуе ў жанрах пейзажу, нацюрморта (акварэль, алей). Валодае тэхнікай жывапісу з выкарыстаннем нафты.
Удзельніца абласных і рэспубліканскіх выстаў, а таксама групавых у Італіі і Германіі. Творы аўтара знаходзяцца ў прыватных калекцыях краін блізкага і далёкага замежжа.
Аўтар распрацоўкі арыгінальнай тэхнікі напісання карцін нафтай.
Карціны нафтай
Людміла Васільеўна распрацавала прынцыпова новы метад напісання карцін. Замест акварэльнай фарбы выкарыстоўваецца нафта, нанесеная на спецыяльную сухую паперу. Атрымліваемыя такім чынам карціны маюць адметны каларыт і вонкава падобныя да старых, пажоўклых ад часу фатаграфій.
Лынтупскі біялагічны заказнік
Лынтупскі біялагічны заказнік — заказнік мясцовага значэння ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Утвораны паводле рашэння Пастаўскага райвыканкама 14 верасня 1994 года. Плошча 1122 га.
Апісанне
Заказнік размешчаны на ўсход ад вёсак Рынкяны і Янанішкі і на захад ад в. Вейсішкі. На поўначы мяжа праходзіць па дзяржаўнай граніцы з Літвой.
Бой ля мыса Шэршэль
Бой ля мыса Шэршэль (Batalla del cabo Cherchel) — марское сутыкненне падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі паміж цяжкім крэйсерам нацыяналістаў «Балеарэс» і лёгкімі крэйсерамі рэспубліканскага флоту «Лібертад» і «Мендэс Нуньес», у некалькіх мілях на поўнач ад алжырскага прыморскага горада Шэршэль.
Напярэдадні
У рамках забеспячэння паставак морам адмірал Мігель Буіза Фернандэс-Паласіяс, камандуючы рэспубліканскім флотам, 6 верасня 1937 года загадаў караблям пакінуць порт Картахены і забяспечыць ля алжырскага ўзбярэжжа абарону трох гандлёвых судоў: «Альдэкоа», «Антоніа Сатрастэгі» і «Мар Карыбэ», якія вярталіся з СССР. Гэты флот прыкрыцця складаўся з двух лёгкіх крэйсераў «Лібертад» і «Мендэс Нуньес» і сямі эсмінцаў.
Бой
Раніцай, у 10:15, 7 верасня 1937 года крэйсер нацыяналістаў «Балеарэс», які патруляваў ля ўзбярэжжа Алжыра і накіроўваўся строга на ўсход, у 30 марскіх мілях ад берага нечакана сустрэў рэспубліканскі канвой. «Балеарэс» павярнуў на паўночны ўсход, каб зайсці ў тыл караблям рэспубліканскага флоту
У 10:30 рэспубліканскі канвой падзяліўся на дзве часткі: гандлёвыя судны і эсмінцы накіраваліся на поўдзень, у бок порта Шэршэль, а два крэйсеры рушылі па маршруце, паралельным «Балеарэсу», каб уступіць у бой. «Балеарэс» першым адкрыў агонь каля 10:45, але не нанёс шкоды праціўніку, які адказваў больш эфектыўна: два стрэлы з «Лібертада» выклікалі пажар у адсеку для боепрыпасаў і на некаторы час перапынілі электрычныя ланцугі, адключыўшы асноўныя прылады крэйсера. Марскі бой спыніўся ў 11:15, і караблі рэспубліканцаў павярнулі на ўсход.
Днём супрацьстаялыя бакі павярнулі на поўдзень, а потым зноў на ўсход. Калі яны плылі ўздоўж алжырскага ўзбярэжжа, каля 16:45 рэспубліканскія крэйсеры былі абстраляны самалётамі нацыяналістаў з Мальёркі, але толькі эсмінец «Эсканьё» быў злёгку пашкоджаны.
Неўзабаве пасля гэтага зноў быў усталяваны візуальны кантакт, і паміж 17:30 і 18:00 два флоту абмяняліся гарматнымі стрэламі. «Лібертад» два разы трапіў у «Балеарэс». Пасля гэтага апошняга абмену ўдарамі яны страцілі адзін аднаго і вярнуліся ў свае парты. Іншы крэйсер нацыяналістаў, «Канарыяс», які быў выкліканы ў якасці падмацавання, не прыбыў у гэты раён да наступнага дня.
Вынікі
Падчас бою капітаны трох грузавых судоў, якія суправаджаліся рэспубліканскім флотам, запанікавалі і змянілі курс на поўдзень, каб схавацца ў водах Алжыра. Адзін з параходаў сеў на мель пад Шэршэлям, а два іншых, у рэшце рэшт, дабралася да Францыі, дзе яны былі інтэрнаваны французскімі ўладамі.
Оўруч
Оўруч, Аўруч (Овруч) — горад у Жытомірскай вобласці Украіны, на рацэ Нарынь. Адміністрацыйны цэнтр Оўруцкага раёна. Плошча 88,8 км². Насельніцтва 17 тыс. чал. (2005).
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 977 годзе пад назвай Уручы. У часы ўваходжання ў г.зв. Кіеўскую Русь быў магутнай фартыфікацыяй. У XII ст. Оўруч быў рэзідэнцыяй князя Рурыка Расціславіча.
З 1356 года горад ўвайшоў у Вялікае Княства Літоўскае. У 1399 годзе Оўруч захапіў крымскі хан Эдыгей. Места зрабілася аб'ектам сталых набегаў крымскіх татараў. Для абароны быў пабудаваны драўляны замак, які разабралі ў 1506 годзе. З часам фартыфікацыю аднавілі і мадэрнізавалі — з'явіўся глыбокі роў, а сам замак абнеслі мураванай сцяной. Фартыфікацыя мела чатыры ўязныя брамы і шэсць шмат'ярусных вежаў. У 1471 годзе Оўруч стаў цэнтрам павету ў Кіеўскім ваяводстве ВКЛ.
З 1569 года Оўруч увайшоў у склад Рэчы Паспалітай. У 1641 годзе кароль Уладзіслаў IV надаў месту Магдэбургскае права. З 1649 года Оўруч — соценнае горада Кіеўскага палка.
У 1793 годзе па выніках другога падзелу Рэчы Паспалітай Оўруч апынуўся ў складзе Расійскай імперыі.
Прамысловасць
Прадпрыемствы лёгкай, харчовай, будаўнічых матэрыялаў прамысловасці.
Церахоўскі раён
Церахо́ўскі раё́н — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Беларускай ССР, якая існавала ў 1927—1962 гадах. Цэнтр — гарадскі пасёлак (да 1938 г. вёска) Церахоўка.
Гісторыя
Церахоўскі раён утвораны 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі БССР з цэнтрам у вёсцы Церахоўка. У склад раёна ўключаны 37 сельсаветаў, з іх 18 сельсаветаў скасаванага Чырванабудскага раёна: Андрэеўскі, Баршчоўскі, Быкоўскі, Васільеўскі, Дубраўскі, Завідаўскі, Кругавец-Калінінскі (Кругавецкі), Кузьмініцкі, Ленінскі, Ніўкінскі, Новажыццёўскі, Плутоўскі, Усоха-Будскі, Усохскі, Уцеўскі, Церахоўскі, Чырванабудскі і Чырвонакастрычніцкі; 8 сельсаветаў скасаванага Добрушскага раёна: Агародня-Гомельскі, Агародня-Кузьмініцкі, Кармянскі, Навашляхаўскі, Новажыццёўскі, Пераростаўскі, Селішчанскі, Харошаўскі; 11 сельсаветаў скасаванага Насовіцкага раёна: Гадзічаўскі, Гардуноўскі, Глыбоцкі, Івакаўскі, Краўцоўскі, Макаўскі, Маркавіцкі, Паддабранскі, Пракопаўскі, Рагі-Ілецкі, Чарацянскі. 30 снежня 1927 года да раёна далучаны Навакрупецкі і Старакрупецкі сельсаветы Гомельскага раёна, якія адначасова былі аб’яданы ў адзін Крупецкі сельсавет; тады ж у выніку ўзбуйнення і рэарганізацыі ў складзе раёна зацверджаны 19 сельсаветаў: Агародня-Гомельскі нацыянальны рускі, Баршчоўскі, Васільеўскі, Гардуноўскі нацыянальны рускі, Глыбоцкі, Дубраўскі, Кармянскі, Краўцоўскі, Кругавец-Калінінскі, Крупецкі, Кузьмініцкі нацыянальны рускі, Ленінскі нацыянальны рускі, Маркавіцкі, Пераростаўскі, Пракопаўскі, Усоха-Будскі, Уцеўскі, Харошаўскі нацыянальны рускі, Церахоўскі нацыянальны рускі, адначасова вёска Паддабранка набыла статус мястэчка. 10 лютага 1931 года да раёна далучаны Грабаўскі, Насовіцкі, Пясочна-Будскі, Цярухскі сельсаветы Гомельскага раёна. У 1935 годзе Агародня-Гомельскі, Гардуноўскі, Кузьмініцкі, Ленінскі, Харошаўскі, Церахоўскі нацыянальныя рускі сельсаветы рэарганізаваны ў беларускія сельсаветы. 12 лютага 1935 года Агародня-Гомельскі, Кармянскі, Крупецкі, Пераростаўскі, Харошаўскі сельсаветы перададзены ў склад адноўленага Добрушскага раёна. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Гомельскай вобласці. 27 верасня 1938 года вёска Церахоўка набыла статус гарадскога пасёлка, Церахоўскі сельсавет скасаваны, мястэчка Паддабранка аднесена да паселішчаў сельскага тыпу (вёска) і замест местачковага Савета ўтвораны Паддабранскі сельсавет. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Краўцоўскі, Паддабранскі, Пясочна-Будскі, Цярухскі сельсаветы, утвораны Студзёнагуцкі сельсавет, які 8 красавіка 1957 года перададзены Гомельскаму раёну. 25 снежня 1962 года раён скасаваны, гарадскі пасёлак Церахоўка, Баршчоўскі, Васільеўскі, Гардуноўскі, Глыбоцкі, Грабаўскі, Дубраўскі, Кругавец-Калінінскі, Кузьмініцкі, Ленінскі, Маркавіцкі, Насовіцкі, Пракопаўскі, Усохабудскі, Уцеўскі сельсаветы перададзены Добрушскаму раёну.
Стоўбцы (станцыя)
Сто́ўбцы (, Столбцы)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў горадзе Стоўбцы.
Пскоў
Пскоў (Псков) — горад (з 903 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Пскоўскай вобласці. Насельніцтва 194,9 тыс. чалавек (2005). Упершыню згадваецца пад 903 годам.
Геаграфія
Горад размешчаны на рацэ Вялікай (упадае ў Пскоўскае возера) пры зліцці яе з Пскавой.
Гісторыя
Упершыню ў летапісе згадваецца пад 903 годам. З X стагоддзя ў складзе Кіеўскай Русі, а з XII ст. належыў Наўгародскай дзяржаве. У 1240 годзе горад захапілі крыжакі, але ў 1242 годзе яго вызвалілі войскі наўгародскага князя Аляксандра Неўскага.
Самай старажытнай часткай горада з’яўляецца дзядзінец, што спачатку меў драўляныя, а потым (з XIII ст.) каменныя ўмацаванні і атрымаў назву Пскоўскі Крэмль, альбо Кром. У плане гэта неправільны шматграннік, абнесены каменнымі сценамі з вежамі, якія складзены з вапняковых пліт шэрага колеру. Найбольш вядомыя вежы маюць назвы Куцякрома (1400) і Смердзя. У сярэдзіне XIII ст. зрабілі каменную паўднёвую частку сцяны Крома, т. зв. Першы ці Персі. Сцяна выходзіць на р. Вялікая, адкуль пачынаюцца ўмацаванні іншых гарадскіх кварталаў.
З XIII ст. да Крома прыбудаваны яшчэ адзін умацаваны гарадскі квартал, які атрымаў назву Даўмонтаў горад. На працягу XIV—XV ст. тут узвялі шэсць каменных храмаў і каменныя палаты. Археолагі знайшлі рэшткі гэтых будынкаў, а таксама сляды старажытных вуліц, вымашчаных драўлянымі плахамі на лагах. Быў знойдзены і драўляны вадаправод у выглядзе труб, што складаліся з двух жолабаў, абгорнутых бяростай.
У 1309 годзе ўзводзяць трэцяе кола гарадскіх сцен і з’яўляецца ўмацаваны «Сярэдні горад». У кан. XIV — пач. XV ст. гарадскія сцены дабудавалі і павялічылі іх таўшчыню да 4 метраў, а таксама зрабілі 6 вежаў з байніцамі. У другой палове XIV ст. узводзіцца новы каменны сабор св. Троіцы, 20 каменных храмаў у розных частках горада і чацвёртае кола гарадскіх сцен, абнесенае глыбокім ірвом. Асобны раён горада называўся Запскоўскім і знаходзіўся на другім беразе рэчкі Пскавы.
У канцы XII ст. за рэчкай Вялікай, на адлегласці 1,5 км ад дзядзінца, быў узведзены першы мураваны Спаса-Міражскі сабор. Храм быў зроблены ў тэхніцы мяшанай муроўкі, дзе чаргаваліся рады тонкай цэглы — плінфы і каменных пліт. Сабор быў распісаны ўнікальнымі фрэскамі. Яшчэ адзін прыгожы сабор Нараджэння Багародзіцы быў узведзены ў 1310 ў Снетагорскім манастыры. Храм быў складзены з каменнай пліты і меў шыкоўны фрэскавы роспіс.
З XIV ст. склалася самастойная пскоўская будаўнічая школа. Пскоўскія дойліды стварылі аднакупальную, трохапсідную кубічную кампазіцыю храма, а таксама асобны тып бесслуповага храма з сістэмай прыступкавых скляпенняў. Плоскія пабеленыя сцены падзялялі плоскімі лапаткамі на тры часткі з паўкруглымі аркамі ў завяршэнні храма. У якасці прыкладу можна прывесці царкву Успення ў Мялетаве (1463). Адной з адметных рысаў пскоўскай школы былі высокія шматпралётныя званіцы.
Пазней, у XVI—XVII стагоддзях у Пскове будавалі вялікія, у некалькі паверхаў, купецкія дамы з тоўстымі сценамі. У сценах былі лесвіцы, пераходы, нішы і схованкі. Аконныя праёмы рабіліся ў выглядзе амбразур, зачыняліся каванымі аканіцамі і кратамі. З боку двара быў высокі ганак на шырокіх слупах з аркамі (да прыкладу — палаты Паганкіных, збудаваныя каля 1645). Пскоўскіх дойлідаў запрашалі на працу ў розныя гарады, у тым ліку, і ў Маскву.
У XIV—XV ст. расквітнела пскоўская школа жывапісу. Творы маюць павышаную экспрэсію вобразаў, падкрэсленасць блікаў і выразнасць мазка пэндзля (напр., фрэскі сабора Раства Багародзіцы і царквы Успення). Да другой паловы XIV ст. адносяцца ўнікальныя абразы «Сабор Маці Божай» і «Параскева Пятніца, Варвара і Улляна».
У XV ст. ўзнікае славуты пскоўска-пячорскі манастыр у мясцовасці Пячора, які меў абароннае значэнне. У 1473 збудавалі першую падземную пячорную Успенскую царкву. У XVI ст. вакол манастыра ўзнікае пасад, які абнеслі разам з манастыром каменнай сцяной з 9 вежамі. Уваход ішоў праз Святыя вароты з вежай. У XVI ст. у манастыры зрабілі шматпралётную двух’ярусную вежу-званіцу з гадзіннікам. У XVI—XVII стст. тут будуюць 4 цэрквы, якія дайшлі да нашых дзён.
У 1465 годзе ўзнікае пятае кола гарадскіх сцен Пскова. Горад дзяліўся на 7 канцоў. За межамі горада з’явіліся рамесныя слабоды. У цэнтрах канцоў альбо слабод пачалі будаваць храмы, якія адначасова былі і складамі зброі.
Пскоў — адна з баз рускіх войскаў падчас Лівонскай вайны 1558—1583, у кан. 1550-х — пач. 1560-х гг. па загадзе цара Івана IV Грознага ўзмоцнены крапасныя сцены Акольнага горада: з дапамогай драўляных прыбудоў пашыраны старыя вежы, з унутранага боку каменнай сцяны ўзведзена драўляная з забітых зямлёй драўляных зрубаў. Важнай старонкай у гісторыі горада стала Пскоўская абарона (1581—1582).
У Смутны час Пскоў да верасня 1608 г. заставаўся верным маскоўскаму ўраду, восенню — зімой 1607 г. у пскоўскія турмы былі дасланыя 400 удзельнікаў паўстання Балотнікава (1606—1607). З верасня 1608 г. да пач. 1610 ваяводамі Пскова былі стаўленікі Ілжэдзмітрыя II, у гэты час у горадзе перыядычна ўспыхвалі сацыяльныя канфлікты, у траўні 1609 горад пацярпеў ад наймацнейшага пажару. У снежні 1611 — маі 1612 у Пскоў знаходзіўся Лжэдзмітрый III. У 1613 на Пскоў і яго наваколлі здзяйснялі напады шведскія войскі і атрады А. І. Лісоўскага. У 1615 г. горад вытрымаў аблогу шведскіх войскаў пад камандаваннем караля Густава II Адольфа.
У XVII ст. Пскоў займаў важнае месца ў знешнім гандлі Рускай дзяржавы. У горадзе склаліся вядомыя купецкія прозвішчы (Карамышавы, Меншыкавы, Паганкіны, Падзноевы, Постнікавы, Русінавы). Тут адбылося адно буйное гарадское Пскоўскае паўстанне (1650).
Адзін з важных цэнтраў збору рускіх войскаў падчас руска-шведскай вайны (1656—1658) і Паўночнай вайны (1700—1721). У 1701—1705 пад асабістым кантролем цара Пятра I горад умацаваны абарончым поясам бастыёнаў, паўбастыёнаў і іншых збудаванняў, у складзе якіх выкарыстоўваліся ўмацаванні XVI—XVII стст. і царкоўныя будынкі, якія прымыкалі да крапасных сцен. Пасля завяршэння Паўночнай вайны і пераносу дзяржаўнай мяжы на захад Пскоў страціў сваё ранейшае ваеннае значэнне.
Цэнтр Пскоўскага павета і Пскоўскай правінцыі (1719—1776) Санкт-Пецярбургскай (да 1710 Інгерманландскай) губерні (1708—1727), Наўгародскай губерні (1727—1772), Пскоўскай губерні (1772—1776). Цэнтр Пскоўскай губерні (1776—1927; у 1777—1796 Пскоўскае намесніцтва). У 2-й пал. XIX — пач. XX ст. адкрыты рух па чыгуначных лініях: Луга — Пскоў (1859), Пскоў — Востраў (1860), Рыга — Валк — Пскоў (1889), Балагое — Пскоў (1897), Нарва — Пскоў — Полацк (1916; разбурана ў 1941—1944).
З 1915 года ў Пскове падчас Першай сусветнай вайны размяшчаўся штаб Паўночнага фронта.
Савецкая ўлада ўстаноўлена 26 кастрычніка (8 лістапада) 1917 года. 24—28 лютага 1918 года горад заняты германскімі войскамі, якія знаходзіліся ў ім да лістапада 1918 года. 25 лістапада 1918 года заняты часцямі РСЧА, 24-26 мая 1919 года — белымі войскамі (у т. л. атрадамі пад камандаваннем С. Булак-Балаховіча) і ваеннымі фарміраваннямі Эстонскай Рэспублікі. 26 жніўня 1919 года пасля жорсткага бою зноў заняты Чырвонай Арміяй.
Ключ 8
Ключ 8 (кіт. 亠 піньінь tóu) са значэннем «верхавіна» з традыцыйнага спісу 214 іерагліфічных ключоў, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з шасці, які складаецца з адной рысы.
У слоўніку Кансі налічваецца 38 іерогліфаў з гэтым ключом (з 49 030).
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом.
Варыянты значэння
Старажытны знака адлюстроўваў верхавіну даху. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «верхавіна, галава».
Нямодлін (гміна)
Нямо́длін (Niemodlin) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Апольскага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Нямодліне. Плошча гміны складае 183,22 км². Станам на 2012 год у гміне Нямодлін пражывалі 13 335 чалавек, шчыльнасць — 77 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 27 салецтваў.
Сівіца
Назву Сі́віца маюць:
Красноўка
Назву Красно́ўка маюць:
Прыморск (Ленінградская вобласць)
Прыморск (да 1948 года Койвіста, фін. Koivisto, таксама ў мінулым называўся Бярозавае, Бярозаўскае, Б’ёрке) — горад (з 1940) у Расіі, у Выбаргскім раёне Ленінградскай вобласці. Горад размешчаны на беразе Фінскага заліва, за 137 км ад Санкт-Пецярбурга.
Насельніцтва горада на 14 кастрычніка 2010 года — 6122 жыхара.
Джэйрахскі раён
Джэйра́хскі раён (Джӏайрах район, Джейрахский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Інгушэціі, Расійская Федэрацыя.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Джэйрах.
Геаграфія
Асноўныя рэкі — Аса і Армхі. Горныя вяршыні: Шан (4451,8 м, самы высокі пункт Інгушэціі), Кідэганіс, Гайкамд (3171,7 м), Хахалгі (3032,9 м), Сталовая (2993,9 м), Чарахкорт (2230,6 м) і іншыя.
Касцёл Святога Якуба (Гданьск)
Касцёл Святога Якуба (Kościół św. Jakuba) — старажытны касцёл у Гданьску.
Храм з'яўляецца прыкладам познегатычнага касцёльнага будаўніцтва. Раннябарочны купал на вежы быў перанесены з гарадской брамы Святога Якуба. У 1815-1948 гадах храм не выконваў рэлігійных функцый. Ён перажыў час Другой сусветнай вайны ў добрым стане — быў толькі нязначна пашкоджаны. Дзякуючы гэтаму захавалася ўнікальная познерэнесансная столь з бруса з лістоўніцы. Элементамі цяперашняга інтэр'еру з'яўляюцца вітражы, у тым ліку вялікі вітраж у прэсбітэрыі.
IC 1933
IC 1933 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пётр Мантыгірдавіч
Пётр Мантыгірдавіч, Пятраш Мантыгірдавіч (каля 1390—1459) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Староста падольскі (1418), маршалак дворны літоўскі (1422—1431), намеснік новагародскі (1431), маршалак земскі (з 1434).
Ад вялікага князя Казіміра атрымаў Іўе (1444), праз шлюб — Лоск.
Біяграфія
З літоўскага баярскага роду, сын Мантыгірда, намесніка полацкага. Яго родзічам (сынам або братам) быў Наруш, пачынальнік роду Нарушэвічаў.
Пры заключэнні Гарадзельскай уніі атрымаў герб «Вадвіч» (1413).
Быў радным панам вялікіх князёў Жыгімонта Кейстутавіча і Казіміра.
Ажаніўся з Ганнай, дачкой князя Фёдара Карыбутавіча. У шлюбе меў сына Яна.
Б’енціна
Б'енціна (Bientina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Піза.
Насельніцтва складае 7198 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 246 чал./км². Займае плошчу 29 км². Паштовы індэкс — 56031. Тэлефонны код — 0587.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мікалай Сяргеевіч Валуеў
Чэмпіён Расіі па боксе 1999 года. Чэмпіён свету па версіі Паназіяцкай баксёрскай асацыяцыі (2000 год), чэмпіён свету па версіі Сусветнай баксёрскай асацыяцыі (СБА (WBA) (17 снежня 2005 г. — 14 красавіка 2007 і з 27 ліпеня да 7 лістапада 2009 года), часовы чэмпіён свету па версіі WBA (30 жніўня 2008 — 27 ліпеня 2009).
Прохараўка
Назву Прохараўка маюць:
Ігар Мікалаевіч Грышын
Ігар Мікалаевіч Грышын (, г. Мінск — ) — беларускі вучоны ў галіне хірургіі, замежны член Нацыянальнай акадэміі медыцынскіх навук Украіны. Акадэмік і прэзідэнт Нацыянальнай Акадэміі навук Беларусі (1997).
Біяграфія
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут (1957).
У 1950 гады працаваў у глускай раённай бальніцы. З 1973 года у Беларускім інстытуце ўдасканалення ўрачоў (з 1978 года загадчык кафедры і кіраўнік Рэспубліканскага цэнтра клінічнай і эксперыментальнай хірургіі).
Навуковыя працы па хірургіі стрававода, крывяносных сасудаў, печані і жоўцевывадных шляхоў, падстраўнікаваў залозы, эндакрыннай сістэмы, хірургічнай гастраэнтэралогіі і практалогіі.
Узнагароды
Заслужаны дзеяч навукі (1989), выдатнік аховы здароўя СССР і Рэспублікі Беларусь, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1992), кавалер ордэна Беларускай Праваслаўнай Царквы свяціцеля Кірылы Тураўскага ІІ ступені (2008). Ганаровы грамадзянін Глуска з 1998 года.
Куты
Назву Куты́ маюць:
Вольга Міхайлаўна Цандэр
Вольга Міхайлаўна Цандэр  — беларуская спартсменка, лёгкаатлетка, від спорту — кіданне молата.
Ірына Алегаўна Шылава
Ірына Алегаўна Шылава (,, Беларуская ССР) — беларуская і савецкая спартсменка, алімпійская чэмпіёнка 1988 па стральбе з вінтоўкі. Выступала за «Дынама» Гродна.
Выйграла залаты медаль у складзе зборнай СССР у стральбе з пнеўматычнай вінтоўкі на адлегласці 10 метраў у 1988 годзе ў летніх Алімпійскіх гульнях у Сеуле. З 1992 выступала за зборную Беларусі.
Адукацыя
У 2003 годзе скончыла факультэт фізічнай культуры Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы.
Габрылёва
Габрылёва (, Габрилёво) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Плоскаўскага сельсавета, да 7 чэрвеня 1966 года — у склад Навасельскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Плоскаўскага сельсавета.
Фралоўка (Барысаўскі раён)
Фрало́ўка (, Фроловка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Маісееўшчынскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Траянаўскага сельсавета.
IC 1934
IC 1934 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Круцько
Круцько — беларускае прозвішча.
Ліпавец
Назву Ліпаве́ц маюць:
Прохараўка (Белгародская вобласць)
Прохараўка (Про́хоровка) — пасёлак гарадскога тыпу (з 1968), адміністрацыйны цэнтр Прохараўскага раёна Белгародскай вобласці Расіі.
Насельніцтва — 9081 чал. (2017).
Размешчаны на поўначы вобласці, непадалёк ад вытокаў ракі Псёл, за 56 км ад абласнога цэнтра. Чыгуначная станцыя на лініі Курск — Белгарад Паўднёва-Усходняй чыгункі.
Лыжныя гонкі на чэмпіянаце свету па лыжных відах спорту 2017 — скіятлон 15+15 км (мужчыны)
Спаборніцтвы ў скіятлоне сярод мужчын на чэмпіянаце свету па лыжных відах спорту 2017 года ў Лахты прайшлі 25 лютага.
Маскоўскі энергетычны інстытут
Маскоўскі энергетычны інстытут - расійскі нацыянальны даследчы ўніверсітэт у горадзе Масква. Універсітэт быў створаны ў
1930 годзе, калі адбылося дзяленне Маскоўскага вышэйшага тэхнічнага вучылішча на пяць самастойных вучылішчч, сярод якіх было і Вышэйшае энергетычнае вучылішча. У гэтым жа годзе на базе электрапрамысловага факультэта Маскоўскага інстытут народнай гаспадаркі быў створаны другі галіновы інстытут з электратэхнічнымі спецыяльнасцямі, якому была дадзена назва Маскоўскі энергетычны інстытут. З восені 1930 года абодва галіновых энергетычных ВНУ былі аб'яднаны ў інстытут, які таксама атрымаў назву Маскоўскі энергетычны інстытут.
22 ліпеня 2011 года МЭІ атрымаў статус нацыянальнага даследчага ўніверсітэта.
Ганчароўка (Талачынскі раён)
Ганчаро́ўка (, Гончаровка) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да сакавіка 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Азярэцкага сельсавета.
Няпорэнт (гміна)
Няпо́рэнт (Nieporęt) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Легіяноўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Няпорэнце. Плошча гміны складае 95,67 км². Станам на 2013 год у гміне Няпорэнт пражывалі 12 545 чалавек, шчыльнасць — 131,13 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Сталічны
Сталі́чны (, Столичный)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі. Размешчаны ў горадзе Мінску; на лініі Інстытут Культуры — Баранавічы-Палескія, паміж прыпыначным пунктам Інстытут Культуры і станцыяй Мінск-Сартыравальны.
Раман Аляксандравіч Лісоўскі
Раман Лісоўскі (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Віцебск».
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у мінскім МТЗ-РІПА, у юнацкім узросце апынуўся ў структуру барысаўскага БАТЭ, у 2019 годзе гуляў за дубль клуба. У пачатку 2020 года знаходзіўся на праглядзе ў «Іслачы» і ў лютым падпісаў кантракт. Дэбютаваў у асноўнай камандзе 15 сакавіка 2020 года ў адказным чвэрцьфінальным матчы супраць брэсцкага «Дынама» (0:0, па пенальці 3:5), выйшаўшы на замену ўжо ў дададзены час. 17 мая 2020 года ўпершыню згуляў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча з мінскім «Дынама» (0:1). У далейшым працягваў гуляць у асноўным за дубль «Іслачы», часам прыцягваўся да галоўнай каманды.
У сакавіку 2021 года на правах арэнды далучыўся да «Віцебска». Стаў трывала з’яўляцца на полі ў асноўнай камандзе, пераважна выходзячы на замену. У снежні 2021 года вярнуўся з арэнды ў «Іслач», а ў студзені 2022 года клубы дамовіліся аб пераходзе паўабаронцы ў віцебскую каманду на трывалай аснове.
Віталь Уладзіміравіч Клічко
Віталь Уладзіміравіч Клічко (Віталій Володимирович Кличко, нар., сяло Белаводск, Кіргізская ССР, СССР) — украінскі баксёр-прафесіянал, які выступае ў цяжкай вагавой катэгорыі, кікбаксёр. Украінскі палітык, грамадскі дзеяч. Кандыдат навук у вобласці фізічнага выхавання і спорту.
Чэмпіён свету па боксе сярод прафесіяналаў па версіях WBO (1999—2000) і WBC (2004—2005, 2008-с.ч.). Шасціразовы ўладальнік тытулаў чэмпіёна свету па кікбоксінгу па версіях розных арганізацый (чатыры разы сярод прафесіяналаў і двойчы сярод аматараў). Трохразовы чэмпіён Украіны па боксе сярод аматараў.
Старэйшы брат прафесійнага баксёра Уладзіміра Клічко, уладальніка тытулаў чэмпіёна свету па боксе ў звышцяжкай вазе па версіях IBF і WBO.
Стэфан Вышынскі
Стэфан Вышынскі (, —, Варшава) — польскі рымска-каталіцкі дзеяч, кардынал.
Біяграфія
У часы Другой сусветнай вайны быў капеланам Арміі Краёвай. Браў удзел у ратаванні яўрэяў ад нацыстаў. У 1946 годзе Пій XII прызначыў яго біскупам Люблінскім, а ў 1948 годзе арцыбіскупам Мітрапалітам Гнезна і Варшавы і Прымасам Польшчы.
У студзені 1953 года быў прызначаны кардыналам, але з-за супрацьдзеяння камуністычных уладаў не змог выехаць у Рым, каб атрымаць атрыбуты кардынальскай годнасці. У верасні таго ж года быў арыштаваны. Выйшаў на свабоду ў 1956 годзе.
Браў удзел у Другім Ватыканскім Саборы, ініцыяваў шырокае святкаванне Тысячагоддзя хросту Польшчы. У 1980 годзе быў пасярэднікам паміж уладамі і прафсаюзам «Салідарнасць».
У 1989 годзе распачаўся працэс беатыфікацыі. 18 снежня 2017 года Папа Францішак ухваліў дэкрэт Кангрэгацыі па справах кананізацыі аб прызнанні гераічнасці яго цнотаў, а 2 кастрычніка 2019 года — аб прызнанні цуду (аздараўлення жанчыны, хворай на анкалогію).
Нойшванштайн
Замак Нойшванштайн (Schloß Neuschwanstein [], літаральна: «Новы лебядзіны камень») — замак 19 стагоддзя каля невялікага горада Фюсэн і Замка Хоэншвангау ў паўднёва-заходняй частцы Баварыі, непадалёк ад аўстрыйскай мяжы. Замак з'яўляецца збудаваннем у Баварыі, якое наведваецца і фатаграфуецца часцей за ўсё.
Будаўніцтва замка пачалося ў 1869 годзе каралём Людвігам II, таксама вядомым пад мянушкай Людвіг Утрапёны. Замак быў спраектаваны Крыстыянам Джанкам, прыдворным архітэктарам Людвіга II. Нойшванштайн размешчаны непадалёк ад Замка Хоэншвангау, які пабудаваў бацька Людвіга II Максіміліян II, і возера Альп-Зэе. За растрачанне казны на будоўлю Людвіг II быў адхілены ад улады яшчэ да сканчэння будаўніцтва. Пасля таямнічай смерці Людвіга II у 1886 годзе замак з выдатным інтэр’ерам быў адкрыты для наведвання. На вялікай колькасці карцінаў былі паказаныя сцэны з розных опер Рыхарда Вагнера. Аднак пэўныя пакоі не былі ўпрыгожаныя, толькі аздабленне 14 пакояў было скончанае да смерці Людвіга. Тым не менш, цалкам адкрыты для турыстаў ён быў толькі 3,5—4 гады пазней, калі былі дабудаваныя пэўныя вонкавыя часткі.
У інтэр’ерах замка галоўную ролю выконваюць выявы да опер Вагнера і старых нямецкіх легенд. Лебядзіны матыў — тое, чым пранізаная ўся архітэктура замка і мастацкія ўпрыгожанні. Лебедзь — геральдычная птушка старога роду графаў Швангау — пераемнікам гэтага роду лічыў сябе бацька Людвіга, Максіміліян II Баварскі.