cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхаіл Міхайлавіч Гармоза
Біяграфія
У 1941 годзе Гармаза скончыў Кіеўскае танкавае вучылішча. З пачатку Вялікай Айчыннай вайны — на Паўднёва-Заходнім, Волхаўскім, Паўночна-Заходнім, 1-м Беларускім франтах. Прайшоў шлях ад камандзіра танка да камандзіра танкавай роты 11-га асобнага гвардзейскага цяжкага танкавага палка. У сакавіку 1945 года яго рота на працягу 1,5 сутак утрымлівала ў горадзе суперніка, які прарываўся на поўнач. Танкісты М. М. Гармазы вытрымалі атакі да 2-х батальёнаў пяхоты з артылерыяй і танкамі, якія, па савецкіх дадзеных, узначальваў нямецкі генерал са сваім штабам. Пад кіраўніцтвам гвардыі капітана М. М. Гармазы, рота запісала на свой ​​баявы рахунак 6 падбітых і знішчаных танкаў і самаходных установак, тры арудзія, 5 мінамётаў і да 400-т салдат і афіцэраў праціўніка. Узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны II ступені (10 красавіка 1945).
У 1948 годзе ў званні капітана ён быў звольнены ў запас. Пражываў у Мінску, працаваў у МУС Беларускай ССР. Памёр 24 чэрвеня 1985 года.
Галубы (Мастоўскі раён)
Галубы́ (, Голубы) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
Да 26 лютага 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Галубоўскага сельсавета.
Стэфан Стамбалаў
Стэфан Стамбалаў (, Тырнава, Асманская імперыя, —, , Балгарыя) — балгарскі рэвалюцыянер, палітычны дзеяч, паэт і пісьменнік. Прэм’ер-міністр Балгарыі (1888—1894). У сваім гісторыяграфічным сачыненні «Будаўнікі сучаснай Балгарыі» публіцыст Сімяон Радзеў характарызуе Стамбалава як аднаго з самых яскравых і выдатных балгарскіх дзяржаўных дзеячаў.
Біяграфія
Стэфан Стамбалаў нарадзіўся ў горадзе Вяліка Тырнава, але яго род паходзіў з Траўны. Бацька, Нікола Стамбалаў — удзельнік паўстання «Велчова завера» (1835), маці — Яўгенія Хаджы-Іванчава. Стэфан меў 10 братоў і сясцёр, большасць з якіх памерла ў маленстве.
Вучыўся ў Адэскай духоўнай семінарыі, якую не скончыў. У 1873 годзе яго адлічылі адтуль з-за сувязяў з рускімі рэвалюцыянерамі.
Стамбалаў — паплечнік паэта-героя Хрысты Боцева, разам з якім выдаў зборнік вершаў «Песні і паэмы».
З’яўляўся членам і адным з кіраўнікоў Балгарскага рэвалюцыйнага цэнтральнага камітэта (БРЦК). Прымаў актыўны ўдзел у нацыянальна-вызваленчай барацьбе балгарскага народа супраць турэцкай няволі: Старазагорскім (1875) і Красавіцкім паўстаннях (1876).
У 1884—1885 гадах з’яўляўся старшынёй Народны сход БалгарыісНароднага сходу. У 1885 г. Стамбалаў, насуперак волі Аляксандра III, актыўна падтрымаў уз’яднанне Усходняй Румеліі з Балгарыяй. У 1886 годзе ўваходзіў ва ўрад Петкі Каравелава.
Пасля русафільскага перавароту супраць балгарскага князя Аляксандра Батэнберга ў жніўні 1886 года, Стамбалаў арганізаваў контрпераварот і заклікаў Батэнберга вярнуцца. Пасля адрачэння Батэнберга ад балгарскага трона, узначаліў Рэгенцкі савет.
У 1886—1887 гадах — лідар Народна-ліберальнай партыі (т.зв. стамбалавісты). У 1887—1894 гадах — кіраўнік урада. Умацаваў маладую Балгарскую дзяржаву і аказваў усялякую падтрымку князю Фердынанду I на прастоле. Кіраваў з дапамогай аўтарытарных метадаў. Спрыяў стабілізацыі ў краіне і яе адрыву ад расійскага ўплыву. У знешняй палітыцы арыентаваўся на Аўстра-Венгрыю і Германію. Некаторыя балгарскія і македонскія патрыёты лічылі палітычную лінію, якую праводзіў Стамбалаў, пра-турэцкай.
У маі 1894 года Стамбалаў пагражаў князю сваёй адстаўкай з пасады прэм’ер-міністра. Фердынанд I прыняў адстаўку, пасля чаго Стамбалаў перайшоў у глухую апазіцыю.
Напад на Стамбалава быў здзейснены за дві дня да прыёму Мікалаем II балгарскай дэлегацыі, накіраванай у Санкт-Пецярбург для нармалізацыі руска-балгарскіх адносін. Грунтуючыся на перадсмяротных словах экс-прэм’ера, еўрапейскія СМІ таго часу пісалі, што Стамбалаў быў забіты агентамі княжацкага двара. Балгарскі бальшавік і пляменнік Стамбалава Нікола Стойнаў бяздоказна сцвярджаў, што экс-прэм’ер быў ліквідаваны па распараджэнні Мікалая II. Іншыя ж лічылі, што прычынай забойства была помста за смерць маёра Косты Паніцы, пакаранага смерцю ў 1890 годзе за арганізацыю змовы з мэтай забойства Фердынанда I.
Дубравіца (Клімавіцкі раён)
Ду́бравіца (, Дубровица) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці, на рацэ Бароўка. Уваходзіць у склад Лабжанскага сельсавета. Знаходзіцца за 20 км на захад ад Клімавічаў, за 18 км ад чыгуначнай станцыі Клімавічы (лінія Орша—Унеча).
Гісторыя
Вядома з 1723 года ў складзе Крычаўскага староства Мсціслаўскага ваяводства Вялікае Княства Літоўскага, у 1727 годзе — дзяржаўная ўласнасць. У 1748 годзе адкрыта маслабойня.
Пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 годзе вёска адыйшла да Расійскай імперыі, дзе станам на 1779 год знаходзілася ва ўласнасці памешчыка ў Крычаўскім старостве Клімавіцкага павета. У 1834 годзе паселішча — ў складзе маёнтка Госліў Чэрыкаўскага павета. У 1866 годзе адкрыта школа, у якой у 1889 годзе навучаліся 23 хлопчыкі і 2 дзяўчынкі.
У 1885 годзе — цэнтр воласці Чэрыкаўскага павета, дзейнічалі вадзяны млын, школа, царква; частка вяскоўцаў займаліся калёсным промыслам. Па выніках перапісу 1897 года ў Дубравіцы былі фельчарскі ўчастак і хлебазапасны магазін, побач з вёскай існавала карчма (1 двор, 11 жыхароў). У 1909 годзе — сяло, існавалі млын, паштовае аддзяленне, казённая вінная лаўка, царква.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Дубравіца абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года, згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі, яна ўвайшла ў склад БССР. 16 студзеня вёска апынулася ў складзе РСФСР, дзе 26 красавіка таго ж года яна ўвайшла ў Клімавіцкі павет Гомельскай губерні.
У выніку першага ўзбуйнення БССР Дубравіцу вярнулі БССР, дзе 20 жніўня 1924 года яна ўвайшла ў склад Івандарскага сельсавета, а 21 жніўня 1925 года стала цэнтрам сельсавета ў Клімавіцкім раёне Калінінскай (у 1927—1930 гадах — Магілёўскай) акругі, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці.
У 1924 годзе ў сяле адкрылася хата-чытальня. На базе дарэвалюцыйнай была заснавана школа, у якой у 1925 годзе налічвалася 77 вучняў, мелася бібліятэка. У тым жа годзе ўтварылася сельскагаспадарчае таварыства. У 1926 годзе аднавіў працу фельчарска-акушэрскі пункт. У сакавіку 1929 года арганізаваны калгас «Ленінскі шлях», які аб’ядноўваў 145 гаспадарак вёсак Дубравіца, Папехінка і навакольных хутароў і меў трактар і грузавы аўтамабіль. Станам на 1932 год, калгас ахопліваў 166 гаспадарак і 867 га ворыва.
З сярэдзіны жніўня 1941 да 28 верасня 1943 года Дубравіца была пад нямецкай акупацыяй. У Вялікую Айчынную вайну ў ваколіцах вёскі дзейнічалі партызанскія атрады «Алеся», «Валянціна Маёрава», «Качубей», «Чапая». У ліпені 1942 года партызаны знішчылі паліцэйскі ўчастак у вёсцы.
У красавіку 1960 года Дубравіцкі сельсавет быў скасаваны, вёска апынулася ў Лабжанскім сельсавеце. Па дадзеных сярэдзіны 1980-х гадоў, дзейнічалі бібліятэка з фондам больш за 11 тысяч кніг, вытворчая брыгада, калгас «Герой працы», крама, ферма буйной рагатай жывёлы і 8-гадовая школа (зачынена ў 1991 годзе).
Дубравіца пацярпела ад Чарнобыльскай катастрофы. Менш за 10 км ад яе знаходзяцца мясціны, якія праз высокі ўзровень радыеактыўнага забруджання трапілі ў зону абавязковага адсялення. У 2010 годзе згодна з пастановай ураду вёску аднеслі да «зоны пражывання з правам на адсяленне». У 2016 годзе гэты статус быў паніжаны да «зоны пражывання з перыядычным радыяцыйным кантролем».
Забудова
Вёска складаецца з адной вуліцы з завулкам, забудаванай традыцыйнымі сялянскімі хатамі. Грамадскія будынкі размешчаны сярод жылой забудовы. На паўднёвай ускраіне — гаспадарчы комплекс.
Калымскі заліў
Калымскі заліў (Колымский залив) — заліў Усходне-Сібірскага мора. Тэрыторыя Расіі.
Уразаецца ў бераг мацерыка Еўразія паміж мысам Крастоўскі і дэльтай ракі Калыма. Глыбіня 4—9 метраў. Берагі пераважна нізінныя. Большую частку года пакрыты лёдам. Прылівы паўсутачныя (да 0,2 метраў). Ва ўсходняй частцы Калымскага заліва — бухта Амбарчык з населеным пунктам і портам Амбарчык.
Маскалі (Мастоўскі раён)
Маскалі́ (, Москали) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
Да 26 лютага 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Галубоўскага сельсавета.
Гартынкова
Гартынко́ва (, Гартынково) — хутар у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Да 11 студзеня 1966 года Гартынкова ўваходзіла ў склад Пажыжмаўскага сельсавета, да 11 лютага 1972 года — у склад Пагародненскага сельсавета, да 19 студзеня 1996 года — у склад Воранаўскага пассавета, да 18 кастрычніка 2013 года — у склад Воранаўскага сельсавета.
Гута (Пераганцаўскі сельсавет)
Гу́та (, Гута) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Воранаўскага сельсавета.
Папехінка
Папе́хінка (, Попехинка) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лабжанскага сельсавета.
Літл-Танага
Літл-Танага (Little Tanaga) — востраў у групе Андрэянаўскіх астравоў. Уваходзіць у склад амерыканскага штата Аляска. Плошча — 85,38 км². Незаселены.
Месціцца за 2,39 км ад вострава Кагаласка, за 1,27 км ад вострава Умак. Складаецца з 4 масіваў сушы вулканічнага паходжання, злучаных перасмыкамі. Найвышэйшы пункт (532 м) знаходзіцца на захадзе вострава.
Клімат вільготны, пераходны ад умеранага да арктычнага.
Да 1855 г. меў алеуцкую назву Танага. Назва была зменена, каб адрозніваць ад іншага вострава Танага. У 1922 г. былі інтрадуцыраваны арктычныя лісы.
Дайноўка (Воранаўскі раён)
Дайно́ўка (, Дайновка) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Да 11 студзеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Пажыжмаўскага сельсавета, да 11 лютага 1972 года — у склад Тракельскага сельсавета , да 19 студзеня 1996 года — у склад Воранаўскага пассавета, да 18 кастрычніка 2013 года — у склад Воранаўскага сельсавета.
Гаране (Стадолішчанскі сельсавет)
Гара́не (, Горане) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельсавета.
Стукалы
Стукалы́ (, Стукалы) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
Да 26 лютага 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Галубоўскага сельсавета.
Руда Ліпічанская
Руда́ Ліпіча́нская (, Руда Липичанская) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У XVIII стагоддзі ў пойме ракі Чарняўка (прыток Нёмана) Чацвярцінскія закладваюць руднік, які атрымлівае назву ад іх двара Ліпічна, які знаходзіўся на правым беразе р. Нёман. Такім чынам, з’явіўся населены пункт Руда Ліпічанская.
Да 26 лютага 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Галубоўскага сельсавета.
Ілья Львовіч Курган
Ілья Львовіч Курган (сапр. Эйдэльман;, , Мінскай вобласці — ) — беларускі , дыктар радыё,. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1968).
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэатральны інстытут (1949) па спецыяльнасці «акцёр драматычнага тэатра» (першы выпуск інстытута, курс Еўсцігнея Міровіча). З 1949 года дыктар (да 1987 года) і артыст Нацыянальнай тэлерадыёкампаніі Беларусі. З 1959 года выкладаў у Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў (з 1992 года прафесар кафедры сцэнічнай мовы), з 1995 года адначасова ў Беларускім універсітэце культуры.
Творчасць
Яго мастацтва выявілася ў радыёпастаноўках «Прымакі» Я. Купалы, «Паляўнічае шчасце» Э. Самуйлёнка, «Сцяг брыгады» А. Куляшова, «Незабыўныя дні» М. Лынькова, у шматсерыйным радыёспектаклі «Доктар Русель» У. Дзюбы. Сярод запісаў: на радыё — «Скіп’ёўскі лес» К. Чорнага (1995), «Пан Тадэвуш» А. Міцкевіча (1997), на грампласцінках — паэмы «Курган» Я. Купалы, «Новая зямля» і «Сымон-музыка» (урыўкі) Я. Коласа, «Мужнасць» і «Летні дзень» (урыўкі) П. Глебкі, «Дзесяты падмурак» П. Труса, вершы М. Багдановіча, П. Броўкі.
Кармэн Амая
Біяграфія
Па паходжанні цыганка, дачка гітарыста Франсіска Амая (мянушка Эль Чына, Кітаец). Танцавала з шасці гадоў, разам з бацькам выступала ў барселонскім рэстаране «Сем варот». Яе талент першым заўважыў каталонскі мастацкі крытык Себасцьян Гаш. У 1923 выступіла ў Мадрыдзе. У 1929 дэбютавала ў Парыжы, мела велізарны поспех, выступала ў трупе Ракель Мельер.
З 1936 жыла і гастралявала за мяжой — у Партугаліі, ЗША, краінах Лацінскай Амерыкі, Францыі, Вялікабрытаніі, Паўднёвай Афрыцы. Атрымала высокія водгукі Артура Тасканіні і Леапольда Стакоўскага. З 1935 здымалася ў кіно, найбольш вядомая яе апошняя кінароля ў фільме «Сям’я Тарантос» (1963, цыганская версія Рамэа і Джульеты, з удзелам таксама Антоніа Гадэса). Выступала ў Белым Доме ў 1944 па запрашэнні прэзідэнта Рузвельта, у 1953 — па запрашэнні прэзідэнта Трумэна.
Дзень абаронцаў Украіны
Дзень абаронцаў Украіны (День захисників і захисниць України) — дзяржаўнае свята Украіны, якое адзначаецца штогод 1 кастрычніка. Уведзена ў 2014 годзе. З 2015 года непрацоўны дзень ва Украіне. Свята Пакроў Прасвятой Багародзіцы, адзначанае 1 кастрычніка, было вельмі значным для запарожскіх казакаў. Менавіта на Пакроў абіраліся новыя старшыні.
Кармэн Амая
Біяграфія
Вярнулася ў Іспанію ў 1947. З поспехам выступала ў краіне і гастралявала за мяжой да самай смерці.
Дзень абаронцаў Украіны
Да 2022 года свята адзначалася 14 кастрычніка, бо да 1 верасня 2023 года хрысціянскія цэрквы Украіны жылі па юліянскім календары.
Кармэн Амая
Біяграфія
Актрыса памерла 19 лістапада 1963. Пахавана на барселонскіх могілках Манжуік.
Дзень абаронцаў Украіны
Афіцыйны статус
Дзень абаронца Украіны ўведзены 14 кастрычніка 2014 года загадам Прэзідэнта Украіны. Адначасова быў адменены загад 2009 года, паводле якога Дзень абаронца Айчыны адзначалі 23 лютага.
5 сакавіка 2015 года Вярхоўная Рада Украіны абвясціла 14 кастрычніка выхадным днём.
12 кастрычніка 2015 года Нацыянальны банк Украіны ўвёў у зварот 50 тысяч памятных манет «День захисника України» наміналам 5 грыўняў.
14 ліпеня 2021 года Вярхоўная Рада Украіны ўхваліла законапраект 25 2325 пра ўнясенне змен у артыкул 73 Працоўнага кодэкса Украіны, паводле якога «День захисника України» перайменаваны на «День захисників і захисниць України». Закон уступіў у сілу 5 жніўня 2021 года.
Пасля правядзення Архірэйскага Сабора 24 мая 2023 года стала вядома, што Праваслаўная Царква Украіны будзе прасіць улады перанесці Дзень абаронцаў Украіны, а таксама Дзень украінскай дзяржаўнасці, у сувязі з каляндарнай рэформай, бо Пакроў Прасвятой Багародзіцы ў ПЦУ і УГКЦ з 2023 года будуць адзначаць 1 кастрычніка. 28 чэрвеня 2023 года Прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі падаў у Вярхоўную Раду Украіны законапраект пра перанос Дня абаронцаў Украіны з 14 кастрычніка на 1 кастрычніка. Законапраект быў прыняты Вярхоўнай Радай Украіны 14 ліпеня 2023 года.
Жамойцішкі
Жамо́йцішкі (, Жемойтишки) — хутар у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Да 2013 года хутар уваходзіў у склад Воранаўскага сельсавета.
Мэнькіўка
Мэнькіўка (Ме́ньківка) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радамышльскай гарадской ашчыны.
Аўзіяс Марк
Аўзіяс Марк (Ausiàs March;, Гандыя, прав. Валенсія — , Валенсія) — каталонскі (валенсійскі) паэт.
Біяграфія
Сын паэта Перэ Марка. Набліжаны караля Альфонса V, ваяваў на Корсіцы, у Сардзініі, Сіцыліі, Неапалі, на поўначы Афрыкі. Пасля 1425 пакінуў ваенную ніву, у 1428 годзе вярнуўся ў Гандыю. Каля 1430 года пачаў пісаць. У 1437 ажаніўся з Ісабэль Мартурэль, сястры Жуанота Мартурэля, якая праз два гады памерла. У 1450 годзе пасяліўся ў Валенсіі, дзе праз некалькі гадоў памёр.
Творчасць
Марк парваў з рытарычнай традыцыяй правансальскіх трубадураў, уносячы ў вершы пра каханне, веру і смерць інтымны лірычны пачатак. Захавалася 128 яго твораў, напісаных на валенсійскай мове. На іспанскую (кастыльскую) мову іх, сярод іншых, перакладаў Хорхэ дэ Мантэмаёр (1560). Яны паўплывалі на іспанскую паэзію эпохі Адраджэння. Дастаткова сказаць, што вучнямі Марка лічылі сябе Хуан Баскан і яго сябар Гарсіласа дэ ла Вега, Дыега Хуртада дэ Мендоса, Фернанда дэ Эрэра і іншыя.
У гонар Аўзіяса Марка названы кратар на Меркурыі.
Рудня (Клімавіцкі раён)
Ру́дня (, Рудня) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лабжанскага сельсавета.
Клеткенікі
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Воранаўскага сельсавета.
Мірча
Мірча (Мірча́) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радамышльскай гарадской ашчыны.
Нэгрэбіўка
Нэгрэбіўка (Негребі́вка) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радамышльскай гарадской ашчыны.
Нава Юрыўка
Нава Юрыўка (Нова́ Ю́рівка) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радамышльскай гарадской ашчыны.
Міхаіл Аркадзевіч Лісіцын
Міхаіл Аркадзевіч (Майсей Айзікавіч) Лісіцын (, —  ) — беларускі музыкант,, педагог. Заслужаны работнік культуры Беларусі (1972).
Біяграфія
Скончыў Беларускую кансерваторыю (1951). З 1946 г. артыст Дзяржаўнага народнага аркестра Беларусі, у 1948—1963 гг. — секстэта домбраў Беларускага радыё і тэлебачання. У 1963—1992 гг. выкладаў у Мінскім педагагічным інстытуце. Кіраўнік аркестраў, у тым ліку народнага аркестра народных інструментаў БДУ (1953—1980).
Аўтар аранжыровак для аркестра народных інструментаў твораў музычнай класікі беларускіх кампазітараў (у тым ліку галоп, вальс і танец з оперы «Калючая ружа» Ю. Семянякі, «Палеская сюіта» Я. Глебава, «Святочная ўверцюра» А. Багатырова, «Мой родны кут» І. Лучанка, «Кадрыль» Я. Цікоцкага, «Полька» М. Чуркіна).
Арсес
Арсес — персідскі цар, кіраваў у 338 — 336 гадах да н.э. пад імем Артаксеркс IV, з дынастыі Ахеменідаў. Малодшы сын Артаксеркса III. У яго кіраванне, у канцы 338 года да н.э. егіпцяне, пад кіраўніцтвам свайго правадыра Хабабаша, ізноў дамагліся незалежнасці.
Увесну 336 гады да н.э. македонскі цар Філіп II паслаў у Малую Азію 10 тысяч македонскіх воінаў пад камандаваннем вопытнага вайскавода Парменіёна. Падставай для гэтага паходу з’яўлялася вызваленне грэчаскіх гарадоў Малой Азіі ад персідскага валадарання. Некаторыя грэчаскія гарады з радасцю сустрэлі македанян. Такія гарады, як Кізік, Эфес, і нават сатрап Карыі Піксодар гатовы былі супрацоўнічаць з Македоніяй.
Да таго ж, у 336 годзе да н.э. нечакана памёр вопытны вайскавод, камандуючы персідскімі войскамі ў заходніх раёнах Малой Азіі Ментар Родаскі. У чэрвені 336 года да н.э. Арсес, як і яго бацька, таксама апынуўся ахвярай змовы Багоя, і быў забіты разам са сваёй сям’ёй. Кіраваў Арсес каля 2 гадоў. Нягледзячы на такое кароткачасовае кіраванне, Арсес, відаць, паспеў заслужыць нянавісць падданых. Ва ўсякім разе, у адным Вавілонскім тэксце яго імя згадваецца з праклёнамі.
Шасцілы
Шасцілы́ (, Шестилы) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
Вышадкі (Гарадоцкі раён)
Вы́шадкі (, Вышедки) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельсавета.
Шасцілы
Гісторыя
З 17 красавіка 1962 года вёска ў складзе Мастоўскага раёна, з 25 снежня 1962 года ў складзе Шчучынскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Мастоўскага раёна.
Вышадкі (Гарадоцкі раён)
Геаграфія
Знаходзіцца за 20 км ад горада Гарадок, за 60 км ад Віцебска. На поўдзень ад вёскі знаходзіцца возера Вышадскае і ў яго ўпадае рака Аўсянка.
Шасцілы
Гісторыя
Да 26 лютага 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Галубоўскага сельсавета.
Вышадкі (Гарадоцкі раён)
Гісторыя
У пісьмовых крыніцах згадваецца ў XVI стагоддзі. У 1570 годзе сяло ва Усвяцкай воласці Віцебскага павета Віцебскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, дзяржаўная ўласнасць. У час Лівонскай вайны 1558—1583 г. Вышадкі былі занятыя рускімі войскамі, з 1582 г. зноў у складзе Вялікага Княства Літоўскага. З 1772 года вёска ў складзе Расійскай імперыі, цэнтр прыватнага маёнтка, у склад якога ў 1785 годзе ўваходзілі 42 паселішчы (200 двароў). У гэты ж час у саміх Вышадках было 9 двароў і 79 рэвізскіх душ. Вёска ўваходзіла ў Суражскі павет Полацкай губерні. З 1866 г. маёнтак Вышадкі быў цэнтрам воласці Гарадоцкага павета Віцебскай губерні. У 1885 годзе дзейнічалі царква, народнае вучылішча, праводзіліся кірмашы (3 разы ў год).
У 1920 годзе вёска — цэнтр Вышадскай воласці. З 15 лютага 1923 г. у Віцебскім павеце. З 20 жніўня 1924 г. да 1938 г. Вышадкі — цэнтр Вышадскага сельсавета ў Мяжанскім раёне, з 18 ліпеня 1931 г. у Гарадоцкім раёне.
У час Вялікай Айчыннай вайны, у жніўні 1942 г. акупанты спалілі вёску, загубілі 12 яе жыхароў. Вёска ўваходзіла ў склад Суражскай партызанскай зоны.
З 16 ліпеня 1957 г. вёска ў складзе Бяскатаўскага сельсавета, з 26 сакавіка 1973 г. — у Стадолішчанскім сельсавеце.
Грыбалі
Грыбалі́ (, Грибали) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельсавета.
Да 4 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Болецкага сельсавета.
Лазарышкі
Ла́зарышкі (, Лазаришки) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Воранаўскага сельсавета.
Пэрэміжжа
Пэрэміжжа (Перемі́жжя) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радамышльскай гарадской ашчыны.
Шымкі (Мастоўскі раён)
Шымкі́ (, Шимки) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
Да 26 лютага 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Галубоўскага сельсавета.
Пастушковыя
Малыя і сярэдніх памераў птушкі з кароткай у большасці відаў дзюбай і доўгімі пальцамі ног. Крылы кароткія, акруглыя. Неахвотна лятаюць. Палавы дымарфізм слабы. Жывуць па берагах вадаёмаў (найчасцей са стаячай вадой) і лугах. Гняздо на зямлі або каля краю вады. Птушаняты вывадкавыя, у некаторых відаў у апярэнні ёсць «сігнальныя колеры». Большасць відаў вядзе скрытнае жыццё. Адрозніваецца 132 віды.
Сінеж (Клімавіцкі раён)
Сі́неж (, Синеж) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лабжанскага сельсавета.
Кваджалейн
Геаграфія
Атол Кваждалейн уваходзіць у групу ўсходніх атолаў Ралік Маршалавых Астравоў. Ён знаходзіцца ў 437,2 км на паўночны захад ад Маджура. З’яўляецца адным з найбуйнейшых у свеце, складаецца з выцягнутай шырокай лагуны, агульнай плошчай 2173,78 км², і каралавага рыфа з 93 астраўкамі, плошчай да 16,39 км². Найбольшы востраў Кваджалейн (3,1 км²) месціцца на поўдні атола. Адміністрацыйны цэнтр — востраў Эбее (0,36 км²).
Гісторыя
Археалагічныя даследаванні на Кваджалейне паказалі, што ён быў населены мікранезійцамі ў III ст. н. э. Падчас раскопак сярэднявечных пахаванняў былі выяўлены прадметы, якія сведчаць пра сувязь мясцовых жыхароў з іншымі Маршалавымі астравамі, а таксама астравамі Гілберта і Туамоту. Сярэдні рост пахаваных складаў 166,1±3,27 см. Большасць памірала ва ўзросце 30 — 40 гадоў. Генетычныя даследаванні рэштак пахаваных паказалі, што яны вялі адносна ізаляваны вобраз жыцця і з’яўляліся прамымі нашчадкамі дзвюх груп перасяленцаў. Адна з іх была звязана паходжаннем з тубыльцамі Марыянскіх астравоў.
У 1767 г., калі атол быў адкрыты еўрапейцамі, на ім жыло прыкладна 220 чал. Прычым, людзі сяліліся амаль на ўсіх, нават на адносна невялікіх астраўках. Астраўнымі абшчынаамі кіравалі правадыры алап, паміж якімі здараліся ваенныя сутычкі. У XIX ст. у выніку ваенных дзеянняў паміж алап і захворванняў, завезеных іншаземнымі маракамі, колькасць насельніцтва паменшылася больш чым удвая. У 1860 г. на Кваджалейне жыло меней за 100 чал. У 1885 г. атол трапіў у залежнасць ад Германіі і фармальна кіраваўся нямецкай каланіяльнай адміністрацыяй на атоле Джалуіт. У рэчаіснасці, нямецкія чыноўнікі і гандляры мала цікавіліся Кваджалейнам. Для забеспячэння эканамічных патрэб адміністрацыі была створана какосавая плантацыя (0,093 га).
У 1914 г. у сувязі з падзеямі I Сусветнай вайны Кваджалейн трапіў пад кантроль Японіі. Японскія прадпрымальнікі садзейнічалі пашырэнню какосавых плантацый і вывазу копры. У 1935 г. для патрэб тубыльцаў была адкрыта школа. Напярэдадні II Сусветнай вайны японскае ваеннае камандаванне прыняло рашэнне аб стварэнні на атоле буйной ваеннай базы. Яе будаўніцтва пачалося ў канцы 1930-ых гг., для чаго на Кваджалейн увозіліся рабочыя з Карэі і розных кутоў Мікранезіі. Мясцовыя жыхары былі прымусова выселены з вялікіх астравоў на меншыя па памерах. Рабочымі былі ўзведзены 2 аэрадромы, абарончыя дамбы і прычалы для марскіх суднаў. У 1941 г. на Кваджалейне знаходзіўся Шосты флот ваенна-марскіх сіл Японіі, які ўдзельнічаў у нападзе на Пёрл-Харбар. У 1943 г. ваенны гарнізон на Кваджалейне складаў прыкладна 8 000 чал., аднак многія з іх былі навабранцамі, не падрыхтаванымі да вядзення сур’ёзных баявых дзеянняў.
З 4 снежня 1943 г. амерыканскія ваенныя, што размяшчаліся на астравах Гілберта, пачалі ваенныя напады на японскую базу на Кваджалейне. 29 студзеня 1944 г. ВПС ЗША знішчылі японскія аэрадромы і большасць самалётаў. На працягу 31 студзеня 1944 г. — 3 лютага 1944 г. вялася кровапралітная бітва за Кваджалейн. Вынікам гэтай кампаніі стала перамога амерыканцаў. У палон трапіў толькі 51 японец, астатнія загінулі або скончылі жыццё самагубствам. У 1947 г. Кваджалейн разам з іншымі Маршалавымі Астравамі трапіў пад апеку ЗША.
У 1946 г. на Кваджалейне было размешчана амерыканскае камандаванне ваеннымі аперацыямі па правядзенню ядзерных выпрабаванняў у Ціхім акіяне. У 1950 г. для будаўніцтва сучаснага ўрбанізаванага цэнтра быў выбраны востраў Эбее. На ім сяліліся амерыканскія ваенныя, абслуга, мясцовыя жыхары, а таксама вымушаныя перасяленцы з атолаў, якія пацярпелі ад ядзерных выпрабаванняў. З 1959 г. праводзяцца аперацыі па выпрабаванню супрацьракетнай абароны.
У 1986 г. Рэспубліка Маршалавы Астравы атрымала шырокую аўтаномію. Кваджалейн увайшоў у яе склад. Урад Маршалавых Астравоў падтрымаў патрабаванні карэнных кваджалейнцаў павялічыць кампенсацыйныя выплаты за выкарыстанне ваеннымі іх тэрыторый, але ў выніку падпісаў пагадненні, што гарантуюць далейшае знаходжанне амерыканцаў на атоле. 93 астравы Кваджалейна разглядаюцца як выпрабавальны палігон супрацьракетнай абароны.
Пылыповычы (Радамышльскі раён)
Пылыповычы (Пилипо́вичі) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радамышльскай гарадской ашчыны.
Катастрофа Boeing 777 пад Данецкам
Авіякатастрофа Boeing 777 — авіяцыйная катастрофа, якая адбылася 17 ліпеня 2014 года на тэрыторыі Украіны недалёка ад мяжы з Расіяй. Boeing 777 авіякампаніі Malaysia Airlines выконваў планавы рэйс з Амстэрдама ў Куала-Лумпур. Самалёт пачаў зніжацца за 50 км да ўваходжання ў паветраную прастору Расіі, пазней яго абломкі выявілі на зямлі на тэрыторыі Украіны. На борце знаходзілася 283 пасажыры і 15 членаў экіпажа, усе яны загінулі. Самалёт упаў у раёне ўзброенага супрацьстаяння на ўсходзе Украіны.
Гэта другая катастрофа з авіялайнерамі дадзенай авіякампаніі за пяць месяцаў (пасля знікнення Boeing 777), і другая буйная авіякатастрофа ў зоне ўзброенага канфлікту на ўсходзе Украіны за месяц (пасля збітага сепаратыстамі самалёта Іл-76 ). Расійскія, украінскія ўлады і прадстаўнікі самаабвешчаных рэспублік на ўсходзе Украіны адмаўляюць сваё дачыненне да трагедыі і вінавацяць адзін аднаго ў інцыдэнце.
Па колькасці загінулых гэтая катастрофа стала найбуйнейшай у гісторыі авіяцыі з 11 верасня 2001 года і ўвайшла ў дзясятку найбуйнейшых за ўсю гісторыю. Найбуйнейшая авіякатастрофа XXI стагоддзя і на постсавецкай прасторы.
Самалёт
Boeing 777-200ER (завадскі нумар 28411, серыйны — 084), зарэгістраваны пад нумарам 9M-MRD, быў пабудаваны на заводзе Boeing у Эверэце (штат Вашынгтон) у 1997 г., і быў перададзены авіякампаніі Malaysia Airlines 29 ліпеня 1997 г. . Быў абсталяваны двума турбавентылятарнымі рухавікамі Rolls-Royce Trent 800 і 282 пасажырскімі крэсламі. На дзень катастрофы 17-гадовы авіялайнер здзейсніў 11 434 цыклу «ўзлёт-пасадка» і налётаў 75 322 гадзіны.
Члены экіпажа і пасажыры
Самалётам кіраваў экіпаж з 15 чал., якія мелі грамадзянства Малайзіі — 11 бортправаднікоў (3 сцюарда і 8 сцюардэс) і два кабінных экіпажа: асноўны (камандзір паветранага судна Юджын Чо Чжын Леонг, другі пілот Мухамад Фірдаус Абдул Рахім) і зменны (камандзір паветранага судна Ван Амран Ван Хасін, другі пілот Ахмад Хакімі Ханапі).
На борце самалёта прысутнічалі грамадзяне 10 краін.
Раіўка (Радамышльскі раён)
Раіўка (Раї́вка) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радамышльскай гарадской ашчыны.
Катастрофа Boeing 777 пад Данецкам
Крушэнне
Пазней абломкі самалёта выявілі на зямлі на тэрыторыі Украіны. Самалёт зваліўся ў раёне вёскі Грабава. Усё 280 пасажыраў і 15 членаў экіпажа загінулі.
Версіі
[[Выява:Malaysia Airlines Flight 17 crash site.png|thumb|Месца падзення Boeing 777
{{legend|#737071| (лінія) - маршрут Boeing 777}} {{legend|#9b112e|Меркаванае месца запуску ракеты (паводле даных The New York Times ад Дзяржаўнага дэпартамента ЗША)}} {{legend|#f1b7bb|Тэрыторыя пад кантролем сепаратыстаў}}]] Увечар 17 ліпеня, Life News і ІТАР-ТАСС паведамлялі пра ўкраінскі Ан-26, збіты паўстанцамі (паводле іх жа слоў). Паводле сведчанняў, якія прыводзіліся РІА Навіны, збіццё адбылося прыкладна ў 16:00 па мясцовым часе, незадоўга да знікнення Боінга з экранаў радараў, і прыкладна ў тым жа раёне (каля горада Тарэз).
Паводле слоў саветніка міністра ўнутраных спраў Украіны Антона Герашчанкі, самалёт збіты тэрарыстамі з зенітна-ракетнага комплексу «Бук». Глава Савета міністраў самаабвешчанай Данецкай рэспублікі Аляксандр Барадай заявіў, што «ў апалчэння няма сродкаў ППА, якія маглі б збіць транспартны самалёт на магістральнай вышыні».
У групе УКантакце «Сводки от Стрелкова» (Зводкі ад Стралкова) з’явілася інфармацыя пра збіты самалёт над Тарэзам у Данецкай вобласці:
У раёне Тарэза толькі што збілі самалёт Ан-26, валяецца дзесьці за шахтай Прагрэс. Папярэджвалі ж — не лятаць у «нашым небе». Але гэтая група не з’яўляецца афіцыйнай групай Стралкова.
Служба бяспекі Украіны апублікавала запіс гутаркі тэрарыстаў дзе гаворыцца, што гэта менавіта яны збілі грамадзянскі самалёт. У адпаведнасці з інфармацыяй СБУ, у перахопленых перамовах удзельнічаў І.Безлер («Бес»), які даклаў «свайму куратару палкоўніку ГРУ ГШ УС РФ В. Германіну пра толькі што збіты баявікамі грамадзянскі самалёт».
Па заяве МУС Украіны, «маюцца доказы таго, што да катастрофы датычныя расійскія кадравыя ваенныя». Пастаянны прадстаўнік Украіны ў ААН Юрый Сяргеяў заявіў, што Кіеў прадставіць ААН доказы дачынення расійскіх ваенных да катастрофы.
Пасля крушэння MH17 у ліпені 2014 года намеснік начальніка Генеральнага штаба УС Расіі Андрэй Картаполаў агучыў версію расійскага боку, паводле яго слоў, усе дадзеныя паказваюць на тое, што MH17 быў збіты ўкраінскімі войскам.
13 кастрычніка 2015 года Савет па бяспецы Нідэрландаў (DSB) апублікаваў справаздачу тэхнічнага расследавання. Згодна яго дадзеным, самалёт быў збіты зенітнай ракетай з расійскай устаноўкі «Бук».
У кастрычніку 2015 года спецыялісты расійскага ваеннага канцэрна «Алмаз-Антэй» апублікавалі вынікі ўласнага расследавання катастрофы MH17. З яго вынікае, што Boeing быў збіты ракетай, якая ўжо не выкарыстоўвалася расійскімі ваеннымі, з тэрыторыі, якая на той момант не кантралявалася ніводным з бакоў канфлікту ў Данбасе.
У 2019 годзе Служба бяспекі Украіны абвясціла ў вышук Алега Іваннікава, меркаванага расійскага афіцэра, якога называюць ключавым фігурантам справы аб авіякатастрофе «Боінга» рэйса MH17. Як раней паведамлялі даследчая група Bellingcat і расійскае выданне The Insider, Алег Іваннікаў каардынаваў дзеянні сепаратыстаў, а таксама наёмнікаў ПВК «Вагнер» на тэрыторыі самаабвешчанай Луганскай народнай рэспублікі.
17 ліпеня 2019 намеснік начальніка Галоўнага следчага ўпраўлення Службы бяспекі Украіны Віталь Маякоў заявіў, што для падтрымання наступу баевікоў паблізу Савур-Магілы ў ноч з 16 на 17 ліпеня 2014 года зенітна-ракетны комплекс «Бук» незаконна перамясцілі цераз дзяржаўную мяжу Украіны з Расійскай Федэрацыяй па маршруце: горад Данецк Растоўскай вобласці — пасёлак Северны Луганскай вобласці — горад Сарокіна (раней Краснадон) Луганскай вобласці. На пачатку ліпеня 2019 года стала вядома пра затрыманне Службай бяспекі Украіны аднаго з «камандзіраў узводу супрацьпаветранай абароны ДНР» Уладзіміра Цемаха, які займаўся пастаўкамі зброі з Расіі — яго вывезлі з непадкантрольнай Украіне тэрыторыі ў выніку спецаперацыі. Віталь Маякоў таксама заявіў аб затрыманні два гады таму вадзіцеля цягача на якім перавозіўся комплекс «Бук» перад катастрофай рэйсу МН17.
Чалавечыя ахвяры
Нікому на борце выжыць не ўдалося.
Эканамічныя наступствы
Здарэнне прывяло да зніжэння такіх фондавых індэксаў, як Dow Jones (0,73 %) і S&P 500 (0,77 %). Найбуйнейшы індэксны фонд, які інвестуе ў расійскія акцыі, Market Vector Russia ETF страціў 7 % ад свайго кошту. Т.зв. «індэкс страху» узрос на 31 % і дасягнуў піка з красавіка года. Акрамя таго, узраслі кошты на золата і сырую нафта: на 1,3 % і 1,8 % адпаведна.
Авіякампаніі Аэрафлот, Трансаэра, Air France, Turkish Airlines, Virgin Airlines, Lufthansa і S7 паведамілі пра намер здзяйсняць рэйсы ў аблёт Украіны. Еўракантроль закрыў паветраную прастору Усходняй Украіны для грамадзянскай авіяцыі.
Рэакцыя на здарэнне
Прэзідэнт Украіны Пётр Парашэнка ініцыяваў стварэнне дзяржаўнай камісіі з прыцягненнем спецыялістаў ІКАО і іншых міжнародных структур для расследавання авіякатастрофы і выказаў спачуванні прэм’ер-міністру і народа Малайзіі. Паводле заявы Парашэнкі, катастрофа з’яўляецца тэрарыстычным актам, Пасля падзення самалёта Дзяржавіяслужба Украіны цалкам закрыла паветраную прастору для грамадзянскіх палётаў у зоне ваенных дзеянняў.
Прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін выказаў спачуванні прэм’еру Малайзіі Наджыбу Разаку ў сувязі з авіякатастрофай. МНС Расіі прапанавала дапамогу Украіне ў правядзенні мерапрыемстваў па ліквідацыі наступстваў крушэння Boeing. Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі зрабіла заяву, што малайзійскі Boeing у момант свайго крушэння знаходзіўся па-за зонай дзеяння расійскай ППА і палёты ваенных самалётаў ВПС Расіі каля ўкраінскай мяжы ў гэты дзень не праводзіліся.
Прэм’ер-міністр Малайзіі заявіў, што нягледзячы на тое, што ўкраінскі бок лічыць самалёт збітым, «на гэтым этапе Малайзія не можа дакладна вызначыць прычыну трагедыі, але мы павінны высвятліць і высвятлім дакладна, што менавіта здарылася з гэтым рэйсам». Ён таксама сказаў, што Малайзія прыме непасрэдны ўдзел у расследаванні і калі высвятліцца, што самалёт быў сапраўды збіты, Малайзія будзе настойваць, каб вінаватыя былі неадкладна адданы правасуддзю.
Прэм’ер-міністр Нідэрландаў Марк Рутэ заявіў, што знаходзіцца «ў стане глыбокага шоку». Таксама ён дадаў, што перарывае свой адпачынак у сувязі з інцыдэнтам.
Прэм’ер-міністр Аўстраліі Тоні Эбат сказаў, што калі інцыдэнт сапраўды апынецца збіццём самалёта, тое гэта будзе злачынствам, і вінаватыя павінны паўстаць перад правасуддзем. Міністэрства замежных спраў Аўстраліі чакае пацверджання колькасці аўстралійскіх грамадзян на борце рэйса.
29 ліпеня 2015 года ў Савеце бяспекі ААН адбылося галасаванне за стварэнне міжнароднага трыбунала па расследаванні збіцця самалёта. Прапанову па стварэнні трыбунала падалі Аўстралія, Бельгія, Малайзія, Нідэрланды і Украіна. Пастаянныя члены Савета бяспекі ЗША, Вялікабрытанія і Францыя падтрымалі стварэнне трыбунала, Кітай устрымаўся. Таксама ўстрымаліся два непастаянныя члены Савета бяспекі ААН: Ангола і Венесуэла. Пры 11 галасах «за» рашэнне па стварэнні трыбунала было заблакавана Расіяй.
Расследаванне
Урад Украіны запрасіў да ўдзелу ў расследаванні прадстаўнікоў улад Малайзіі і Нідэрландаў, Еўракамісіі, амерыканскай кампаніі Boeing, Міжнароднай арганізацыі грамадзянскай авіяцыі (ICAO), амерыканскага Нацыянальнага савета па бяспецы на транспарце (NTSB) і Еўрапейскай арганізацыі па бяспецы паветранай навігацыі (Eurocontrol). Міжнародная арганізацыя крымінальнай паліцыі (Інтэрпал) і паліцэйская служба Еўрапейскага саюза (Еўрапал) таксама накіруюць сваіх супрацоўнікаў да месца крушэння авіялайнера.
24 мая 2018 года прадстаўнік міжнароднай следчай групы на прэс-канферэнцыі пра вынікі расследавання заявіў, што зенітна-ракетны комплекс «Бук», які збіў «Боінг» Malaysia Airlines у Данецкай вобласці, належаў 53-й зенітна-ракетнай брыгадзе Мінабароны Расіі. База 53-й брыгады размяшчаецца ў пасёлку Маршала Жукава пад Курскам. Следчая група высветліла, што «Бук» вывезлі з базы 23 чэрвеня. Ён быў у складзе канвою з 50 машын і шасці ЗРК «Бук». Следчыя прааналізавалі адметныя рысы машын па дзясятках фотаздымкаў, выкладзеных у гэты час у сацсетках. Яны высветлілі месцазнаходжанне аб’екта з кожнай фатаграфіі і склалі храналагічны шлях канвою з Курска.
19 чэрвеня 2019 прадстаўнікі міжнароднай сумеснай следчай групы афіцыйна назвалі імёны чатырох падазраваных па справе аб гібелі MH17. Гэта — былы міністр абароны самаабвешчанай Данецкай народнай рэспублікі Ігар Гіркін (Стралкоў), а таксама Леанід Харчанка, Алег Пулатаў і Сяргей Дубінскі. Выдадзена чатыры ордэры на іх арышт. Следства лічыць, што яны нясуць адказнасць за арганізацыю дастаўкі зенітна-ракетнага комплексу «Бук» на кантраляваную сепаратыстамі тэрыторыю. Усе яны абвінавачаныя ў забойстве. Пазней Нацыянальная пракуратура Нідэрляндаў прад’явіла абвінавачваньні чатыром фігурантам справы аб катастрофе рэйсу MH17.
Суд
9 сакавіка 2020 года ў Нідэрландах у судовым комплексе Схіпхала пачаліся слуханні па справе аб забойстве 298 чалавек, а таксама аб наўмысным знішчэнні самалёта. Ніводзін з чатырох падазраваных на судовае паседжанне не з’явіўся.
Падсудныя:
17 лістапада 2022 года суд прызнаў Ігара Гіркіна (Стралкова) і яго падначаленых Сяргея Дубінскага і Леаніда Харчанку вінаватымі і датычнымі да знішчэння самалёта «Boeing» MH17 і забойства 298 яго пасажыраў у небе над Данбасам у ліпені 2014 года. Яшчэ аднаго абвінавачанага Алега Пулатава прызналі невінаватым і адхілілі патрабаванне пракуратуры змясціць яго ў турму.
Суд палічыў даказаным, што рэйс MH17 быў збіты расійскай ракетай з ЗРК «Бук». У якасці доказаў суддзя называе след ад ракеты, спадарожнікавыя здымкі, паказанні сведак, перахопленыя тэлефонныя размовы і сляды паражаючых элементаў у самалёце. Таксама суддзя падкрэсліў, што ажыццявіць пуск ракеты мог толькі добра навучаны экіпаж і гэта не было выпадковасцю.
Таксама суд заявіў, што ў момант падзення «Boeing» у 2014 годзе Украіна знаходзілася ў неміжнародным узброеным канфлікце з самаабвешчанай «ДНР», якая, у сваю чаргу, знаходзілася пад кантролем Расіі.
Спірнэ (Радамышльскі раён)
Спірнэ (Спі́рне) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радамышльскай гарадской ашчыны.
Русаніўка (Радамышльскі раён)
Русаніўка (Русані́вка) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радамышльскай гарадской ашчыны.
Старыя Жаркі
Стары́я Жаркі́ (, Старые Жарки) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лабжанскага сельсавета.
Дубікава
Ду́бікава (, Дубиково) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельсавета.
Мілавідная
Мілаві́дная (, Миловидная) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Воранаўскага сельсавета.
Стаўкы (Радамышльскі раён)
Стаўкы (Ставки) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радамышльскай гарадской ашчыны.
Табарышчэ (Радамышльскі раён)
Табарышчэ (Табори́ще) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радамышльскай гарадской ашчыны.
Ярчакі
Ярчакі́ (, Ярчаки) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
Хадары
Хадары (Ходори́) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радамышльскай гарадской ашчыны.
Хоміўка (Радамышльскі раён)
Хоміўка (Хо́мівка) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радамышльскай гарадской ашчыны.
Сяргей Бенядзіктавіч Карп
Сярге́й Бенядзі́ктавіч Карп (, мястэчка, Віленская губерня, цяпер Гродзенская вобласць — ) — дзяржаўны дзеяч БССР.
Біяграфія
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года на савецкай і гаспадарчай рабоце.
З 1919 года па заданні Цэнтральнага бюро яўрэйскай секцыі пры ЦК РКП(б) ствараў левыя арганізацыі «Паалей Цыёна» ў Аўстрыі, Егіпце, Палесціне.
З 1924 года наркам фінансаў, у 1925—1929 намеснік старшыні СНК, адначасова да лютага 1927 года старшыня Дзяржплана, потым ВСНГ БССР.
З 1934 года старшыня Дзяржплана РСФСР. Член ЦВК БССР у 1922—1929. Член ЦК КП(б)Б у 1927—1929 гадах.
10 ліпеня 1937 года быў арыштаваны органамі НКУС СССР. Расстраляны 30 кастрычніка 1937 года. Рэабілітаваны пасмяротна Ваеннай калегіяй Вярхоўнага Суда СССР 22 лютага 1956 года.
Наваполле (Воранаўскі раён)
Навапо́лле (, Новополье) — хутар у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Да 11 студзеня 1966 года хутар уваходзіў у склад Пажыжмаўскага сельсавета. У 1966—2013 гадах хутар уваходзіў у склад Воранаўскага сельсавета і Воранаўскага пассавета.
Багатырэвічы
Багатырэ́вічы (, Богатыревичи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лунненскага сельсавета.
У 1961—1975 гадах цэнтр Багатырэвіцкага сельсавета. Да 26 лютага 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Глядавіцкага сельсавета
Арон Маркавіч Крыніцкі
Арон Маркавіч Крыніцкі (,  — ) — удзельнік камуністычнага падполля ў гады грамадзянскай вайны ў Мінску.
Біяграфія
Скончыў БДУ (1925), Інстытут Чырвонай прафесуры (1931). Падчас нямецкай акупацыі Беларусі (1918) адказны сакратар Мінскага падпольнага партыйнага камітэта, адзін з арганізатараў партызанскага руху, член Краявога камітэта камуністычнай арганізацыі Беларусі і Літвы. Пасля вызвалення Мінска намеснік старшыні Мінскага Савета, член Мінскага рэўкама, член ЦВК БССР. У 1920 начальнік аддзела РВС Заходняга фронту, удзельнічаў у падпісанні Дэкларацыі пра абвяшчэнне незалежнасці Беларускай ССР. У 1921—1924 у Мінскім гарсавеце. З 1931 у Наркамасветы РСФСР, з 1933 на выкладчыцкай рабоце ў Маскве.
Сяргей Анатолевіч Гоцманаў
Сяргей Гоцманаў (,, Казахская ССР, СССР) — беларускі футбаліст, які іграў за зборную СССР у 1980-я гады. 4 разы прызнаваўся лепшым футбалістам Беларусі (1983, 1985, 1987, 1989).
«Дынама» Мінск
У 1979 годзе быў запрошаны ў мінскае «Дынама». У складзе гэтай каманды ён выйграў чэмпіянат СССР у 1982 годзе пад кіраўніцтвам Эдуарда Малафеева.
Зборная СССР
Свой першы міжнародны матч ён сыграў супраць Фінляндыі 15 мая 1984 года, другая міжнародная сустрэча адбылася 2 чэрвеня 1984 года, калі зборная СССР іграла супраць Англіі на стадыёне «Уэмблі». У 1988 годзе на Чэмпіянаце Еўропы, Гоцманаў быў удзельнікам савецкай каманды ў дзвюх гульнях у групе Б (якую зборная СССР узначаліла), таксама ў абедзвюх дафінальных гульнях і ў фінальнай гульні, у якой савецкая зборная прайграла Нідэрландам з лікам 0:2.
Пад час гульні за «Дынама» Мінск і зборную СССР Гоцманаў абвяшчаўся беларускім футбалістам года ў 1983, 1985, 1987 і 1989 гадах.
У Англіі
У лютым 1990 года Гоцманава запрасілі ў англійскі клуб «Брайтан энд Хоўв Альбіён» на некантрактнай аснове і ён забіў чатыры галы за 16 гульняў. Пад час нядоўгага знаходжання ў клубе «Голдстан Граўнд» (Goldstone Ground) Гоцманаў стаў культавай фігурай на полі. У адной з гульняў ён паказаў клас, калі абыграўшы брамніка перад забіццём голу ён адсалютаваў заўзятарам. «Альбіён» хацеў падпісаць кантракт з Гоцманавым, але не змог перабіць прапанову «Саўтгемптана» і футбаліст перайшоў у «Саўт».
Гульня ў «Саўгемптане» не склалася, за ўвесь сезон 1990 года Гоцманаў згуляў толькі чатырнаццаць гульняў.
Позняя кар’ера
У верасні 1991 года Гоцманаў перайшоў у Нямецкую лігу, дзе сыграў адзін сезон за «Гале 1896» (VfL Halle 1896) перад вяртаннем у Мінск, дзе быў запрошаны ў клуб «Дынама-93».
Пасля распаду СССР ён сыграў тры гульні за зборную Беларусі, сыграўшы першую гульню 28 кастрычніка 1992 года супраць зборнай Украіны з лікам 1:1. У сярэдзіне 1990-х гадоў Гоцманаў пераехаў у ЗША ў клуб «Мінесота Тандэр».
Чараўнік двухлісты
Чараўнік двухлісты (Platanthera bifolia) — від шматгадовых травяністых клубневых раслін з роду  сямейства.
Назва
Навуковая назва роду, Platanthera, паходзіць ад гречаскіх слоў platis («шырокі») і antera («пылковы мяшок») і тлумачыцца асаблівасцю формы пыльніка прадстаўнікоў гэтага роду. Відавы эпітэт, bifolia (bi — «дву(х)…» і folius — «ліст»), тлумачыцца характэрнымі для раслін гэтага віду двума буйнымі прыкаранёвымі лістамі.
У сінаніміку віду ўваходзяць наступныя назвы:
Азерцы (Клімавіцкі раён)
Азе́рцы (, Озерцы) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гусаркаўскага сельсавета.
Чараўнік двухлісты
Назва
Беларускія назвы: чараўнік двухлісты, чараўнік, прычар , зяполькі, каманішнік, любка.
Біялагічнае апісанне
Чараўнік двухлісты — шматгадовая травяністая расліна вышынёй 20-60 см з двума непадзеленымі каранёвымі клубнямі. Некаторыя вырастаюць да 60 см. Кожны год вырастае новы замяняючы клубень. Тубероід яйкападобна патоўшчаны, адцягнены ў каранёвы канчатак.
Азерцы (Клімавіцкі раён)
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Лазовіцкага сельсавета.
Чараўнік двухлісты
Біялагічнае апісанне
Лісце: прыкаранёвыя — два, рэдка адзін ці тры лісты, размяшчаюцца амаль супратыўна, ля аснавання звужаныя ў хвосцік, які пераходзіць у похву, збліжаныя, тупыя даўгавата-зваротнаяйкападобныя, светла-зялёнага колеру, льсняныя, дасягаюць у даўжыню 8-22 см, у шырыню 3-6 см; сцябловыя — адзін-тры лісты, дробныя, сядзячыя, ланцэтныя.