cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аграрны каледж (Віцебск)
Гісторыя
З студзеня 1983 г. Лужаснянскі сельскагаспадарчы тэхнікум імя Ф. А. Сурганава рэарганізаваны ў Лужаснянскі саўгас-тэхнікум імя Ф. А. Сурганава, да тэхнікуму далучана навучальная гаспадарка «Лужасна». З чэрвеня 1996 г. Лужаснянскі саўгас-тэхнікум імя Ф. А. Сурганава рэарганізаваны ў Лужаснянскі сельскагаспадарчы тэхнікум імя Ф. А. Сурганава. З сакавіка 2002 года Лужаснянскі сельскагаспадарчы тэхнікум імя Ф. А. Сурганава рэарганізаваны ў '''Лужаснянскі дзяржаўны аграрны каледж імя Ф. А. Сурганава'''. У ліпені 2002 года Лужаснянскі сельскагаспадарчы каледж увайшоў у склад Віцебскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны.
Архітэктура
Помнік архітэктуры стылю мадэрн. Мураваны 2-павярховы Г-падобны ў плане будынак. Выступы аб'ёмаў ствараюць невялікі ўнутраны дворык. У аб'ёмна-прасторавай кампазіцыі вылучаецца трохпавярховая вуглавая частка з уваходам, сіметрычнай групоўкай праёмаў, складанымі шчытамі. Паміж імі размешчаны высокі спічасты шацёр, які надае выразнасць сілуэту будынка. Фасады вырашаны ў 2 колеры. Плоскасці фасадаў прарэзаны 2 радамі шырокіх акон, прамавугольных на 1-м паверсе і лучковых на 2-м. Сістэма размяшчэння памяшканняў — калідорная. На кожным паверсе — па тры пакоі. Захаваліся белыя кафляныя печы.
Масляны мост
Масляны мост — пешаходны бэлечны мост-цеплаправод цераз Абводны канал у Адміралцейскім / Маскоўскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны востраў і левы бераг Абводнага канала. Размешчаны побач з Масляным завулкам, у раёне д. 121 і д. 80 па набярэжнай Абводнага канала. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Газавы мост, ніжэй — Нова-Маскоўскі мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Фрунзенская». Назва вядомая з 1984 года і дадзеная па найменні размешчанага побач Маслянога завулка.
IC 2203
IC 2203 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Pastka (альбом)
«Pastka» — чацвёрты студыйны альбом беларускага панк-рок-гурта AMAROKA, выпушчаны 26 мая 2013 агенцтвам Арт Сядзіба. Гэта першы альбом, запісаны пры ўдзеле бубнача Аляксандра «Санчэса» Кунскага, які далучыўся да гурта ў лютым 2013. У якасці эксперыменту ўпершыню былі запісаны песні на англійскай мове. Гэта пераклады трох беларускамоўных кампазіцый з альбому: «Hubliaju kachańnie» («Giving Up The Love»), «Pradajem» («We’re Selling») і «Štučny śviet» («Artificial World»).
Цікава ведаць, таксама ў перакладзе была запісаная чацьвертая песьня «Tvoj aŭtamat» - («Your gun») але музыкі вырашылі не ўключаць яе на дыск, праз кепскае вымаўленьне ангельскіх словаў на запісу.
Мажайскі мост
Мажайскі мост — пешаходны бэлечны мост-цеплаправод цераз Абводны канал у Адміралцейскім / Маскоўскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны востраў і левы бераг Абводнага канала.
Размешчаны ў створы Мажайскай вуліцы. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Рузаўскі мост, ніжэй — Газавы мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Пушкінская» (922 м), «Тэхналагічны інстытут» (833 м).
Найменне моста вядомае з 1905 года і дадзена ад Мажайскай вуліцы. У 1910 годзе яно было афіцыйна зацверджана.
Сцяг Курскай вобласці
Сцяг Курскай вобласці з’яўляецца сімвалам Курскай вобласці. Прыняты 17 снежня 1996 года.
Апісанне
Сцяг Курскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно, якое складаецца з пяці палосаў: чырвонага, срэбнага, залатога, чорнага і чырвонага колеру. Палосы чырвонага колеру роўнавялікія. Палосы срэбнага, залатога і чорнага колеру роўнавялікія паміж сабою. Адносіны шырыні паласы чырвонага колеру да шырыні адной з палосаў срэбнага, залатога або чорнага колеру — два да аднаго. У цэнтры сцяга размешчаны герб Курскай вобласці. Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні — 2:3.
Сахачаў (гміна)
Саха́чаў (Sochaczew) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сахачэўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сахачаве. Плошча гміны складае 91,41 км². Станам на 2004 год у гміне Сахачаў пражывалі 8579 чалавек, шчыльнасць — 93,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 33 салецтвы.
Дом на плошчы Свабоды, 9 (Кобрын)
Дом на плошчы Свабоды, 9 — будынак у гістарычным цэнтры Кобрына. Пабудаваны ў канцы XVIII стагоддзя, перабудоўваўся ў XX стагоддзі. Ахоўнага статусу не мае. Унесены ў праект зон аховы нерухомых матэрыяльных гісторыка-культурных каштоўнасцей цэнтральнай часткі г. Кобрына як аб’ект, які мае гісторыка-архітэктурную і мастацкую вартасць.
Архітэктура
Трохпавярховы прамавугольны ў плане цагляны будынак, галоўным тарцовым фасадам выходзіць на плошчу. Фасад дэкарыраваны карнізным паяском і завершаны атыкам.
Ботані
Заліў Ботані або Батанічны заліў (Botany Bay, часам Botanist Bay) — заліў Тасманава мора ля ўсходняга берага Аўстраліі, у 8 км на поўдзень ад цэнтра Сіднея, адкрыты Джэймсам Кукам 29 красавіка 1770 года. Дж. Кук даў назву заліва ў гонар сваіх сяброў — даследчыкаў і напарнікаў па першым кругасветным падарожжы на караблі Індэвар. Гэта батанікі Джозеф Банкс (Joseph Banks) і Даніэль Соландэр (Daniеl Solander), якія вывучылі і апісалі мноства незнаёмых еўрапейцам раслін на берагах бухты. Таксама яны апісалі і жывёл, у першую чаргу сумчатых.
У цяперашні час Сідней разросся да заліва Ботані. На паўночным беразе заліва ў прыватнасці размешчаны аэрапорт Сіднея, прычым узлётна-пасадачныя палосы аэрапорта выходзяць у заліў (яны часткова намытыя).
Шырыня заліва ля ўваходу 2,2 км, глыбіня 18-31 м. У Батанічны заліў упадаюць рэкі Кук і Джорджэс. Прылівы паўсутачныя да 2,3 м.
У заліве знаходзіцца порт Ботані. Насельніцтва ў раёне заліва каля 35 тыс. чалавек.
Цэнтральнае Бюро краязнаўства
Цэнтральнае бюро краязнаўства — грамадскі орган па кіраўніцтве краязнаўчым рухам на Беларусі ў 1920—1930-я гг. Дзейнічала з 1923 г. пры Інстытуце беларускай культуры, у 1929—1936 гг. пры Беларускай Акадэміі навук. У бюро працавалі М. В. Азбукін, К.Крапіва, В.Пераход, У. І. Пічэта, А. У. Фядзюшын, Р. К. Шукевіч-Траццякоў.
Дзейнасць
Вывучала формы, метады і кірункі краязнаўчай работы, вяла ўлік краязнаўчых таварыстваў і гурткоў, аказвала ім метадычную дапамогу, забяспечвала літаратурай і бібліяграфічнай інфармацыяй, каардынавала іх дзейнасць з дзяржаўнымі навуковымі арганізацыямі. Шырока прапагандавала краязнаўчую работу. Садзейнічала падрыхтоўцы краязнаўчых кадраў: праводзіла іх вучобу на спецыяльных курсах, распрацавала план курса па краязнаўстве для ВНУ і тэхнікумаў. З кастрычніка 1925 г. выдавала часопіс «Наш край» (у 1930—1933 гг. называўся «Савецкая краіна»), зборнікі, дзе змяшчаліся матэрыялы краязнаўчых з’ездаў і канферэнцый, рэцэнзіі на краязнаўчыя выданні, праграмы і інструкцыі. Адказны сакратар С. В. Скандракоў (1923—1925 гг.), навуковыя сакратары М. І. Каспяровіч, В. А. Самцэвіч (1928—1932 гг.) і інш.
Роберт Дзюваль
Роберт Селдэн Дзюваль (Robert Selden Duvall; нар. 5 студзеня 1931, Сан-Дыега) — амерыканскі і, які зняўся ў такіх значных карцінах, як «Ваенна-палявы шпіталь», «Хросны бацька» і «Апакаліпсіс сёння», уладальнік «Оскара» за лепшую мужчынскую ролю ў фільме 1983 «Далікатная міласэрнасць», уладальнік прэмій «BAFTA», «Эмі», чатырохразовы ўладальнік прэміі «Залаты глобус».
Роберт Дзюваль, ветэран амерыканскага кінематографа, стварыў шэраг запамінальных драматычных вобразаў, сярод якіх былі як сярэднестатыстычныя амерыканцы, паліцыянты і рэйнджары, так і знакамітыя палітычныя дзеячы генерал Роберт Лі, Іосіф Сталін. У 1970-х і 1980-х гадах многія фільмы з яго ўдзелам атрымлівалі прэстыжныя міжнародныя ўзнагароды і прэміі ў галіне кінематаграфіі, а сярод калегаў па акцёрскаму рамяству ён з’яўляецца лідарам па колькасці фільмаў з яго удзелам, уключаных у 100 лепшых фільмаў па версіі Амерыканскага інстытута кінамастацтва.
Бузулук
Бузулук (Бузулу́к) — горад у Арэнбургскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Бузулуцкага раёна. Утварае гарадскую акругу горад Бузулук. У склад муніцыпальнага раёна не ўваходзіць. Да 1934 года горад уваходзіў у склад Самарскай губерні і Сярэдневолжскай вобласці.
Насельніцтва — 86042 чал. (2021).
Аднайменная чыгуначная станцыя Паўднёва-Уральскай чыгункі на лініі Кінель — Арэнбург.
Горад размешчаны на захадзе Арэнбургскай вобласці, на рэках Самара, Бузулук і Дамашка, за 252 км на паўночны захад ад Арэнбурга і за 172 км на паўднёвы ўсход ад Самары, за 100 км на поўдзень ад Бугуруслана, за 90 км на паўночны захад ад Сарочынска.
На паўночна-заходняй ускраіне горада размешчаны спартыўны аэрадром.
Гойнік
Гойнік (Гојник) — малодшы сын сербскага князя Уласціміра, які кіраваў Сербіяй разам са сваімі братамі Муцімірам і Строімірам паміж 860 і 891. Браты здолелі адбіць напад балгарскага хана Барыса. Падчас іх кіравання была завершана хрысціянізацыя сербскіх плямёнаў. Пераемнікам братоў быў сын Муціміра Перваслаў, аднак пасля яго на трон узышоў сын Гойніка Петар Гойнікавіч.
Ягор Вячаслававіч Зубовіч
Ягор Зубовіч (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік гродзенскага «Нёмана».
Клубная кар’ера
Пачаў займацца футболам ва Уздзе, пасля трапіў у Мінск. Гуляў за розныя клубы. Выдатна правёў сезон 2011, стаўшы найлепшым бамбардзірам бабруйскай «Белшыны» і адным з лепшых у чэмпіянаце.
У ліпені 2013 года з «Нафтана» перайшоў на правах арэнды ў гродзенскі «Нёман». У гродзенскім клубе здолеў замацавацца ў якасці асноўнага нападніка. Па заканчэнні сезона вярнуўся ў «Ягелонію», але не здолеў прыглянуцца трэнерскаму штабу і ў лютым 2014 года зноў адправіўся ў Гродна. Першую палову сезона 2014 правёў у якасці цэнтральнага нападніка, пасля апусціўся на месца атакуючага паўабаронцы. З 12 галамі стаў найлепшым бамбардзірам клуба ў сезоне.
У студзені 2015 года, пакінуўшы «Нёман» па заканчэнні арэнды, далучыўся да стану «Ягелоніі». Аднак, у выніку не трапіў на збор беластоцкага клуба ў Турцыю. У выніку адправіўся на прагляд у «Слуцк», з якім у сакавіку 2015 года падпісаў арэнднае пагадненне. З 8 галамі стаў найлепшым бамбардзірам «Слуцка» ў сезоне 2015. Па заканчэнні сезона вярнуўся з арэнды ў «Ягелонію».
У сакавіку 2016 года ў аднабаковым парадку разарваў пагадненне з польскім клубам з-за сістэматычнай нявыплаты заробку. Неўзабаве прыбыў на прагляд у мінскае «Дынама» і падпісаў кантракт. У складзе дынамаўцаў стаў у асноўным выхадзіць на замену. У снежні 2016 года па заканчэнні кантракта пакінуў сталічны клуб.
У лютым 2017 года праходзіў прагляд у карагандзінскім «Шахцёры», але пазней далучыўся да «Тарпеда-БелАЗ» і неўзабаве падпісаў кантракт з гэтым клубам. У складзе жодзінцаў стаў адным з асноўных нападнікаў, правёў усе 30 матчаў чэмпіянату, з 11 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды. Па заканчэнні сезона ў лістападзе 2017 года пакінуў «Тарпеда-БелАЗ».
У снежні 2017 года стаў іграком малайзійскага клуба «Малака Юнайтэд». Стаў асноўным нападнікам каманды, у сезоне 2018 з 12 галамі стаў чацвёртым бамбардзірам чэмпіянату Малайзіі. У снежні 2018 года пакінуў клуб.
У студзені 2019 года ў чарговы раз стаў іграком мінскага «Дынама». У пачатку сезона 2019 часцей выхадзіў на замену, пасля стаў звычайна з’яўляцца ў стартавым складзе. У пачатку 2020 года трэніраваўся з дынамаўцамі, аднак у лютым па пагадненні бакоў пакінуў сталічны клуб. У хуткім часе далучыўся да казахстанскага клуба «Жэтысу» і неўзабаве падпісаў з ім кантракт. У складзе «Жэтысу» пераважна выхадзіў на замену. У студзені 2021 года стала вядома, што Зубовіч разам з іншымі беларускімі ігракамі пакінуў «Жэтысу».
У лютым 2021 года стаў трэніравацца з гродзенскім «Нёманам» і неўзабаве падпісаў кантракт.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевыя зборныя розных узростаў. У 2011—2012 гадах выступаў у алімпійскай зборнай Беларусі.
Барыс Аронавіч Файнштэйн
Барыс Аронавіч Файнштэйн (1909—1989) — беларускі ўрач і арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач БССР (1941).
Біяграфія
Скончыў Беларускі медыцынскі інстытут (1932). Загадчык аддзялення, галоўны ўрач Мазырскай гарадской бальніцы (1940—1941).
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Загадчык Мазырскім гарадскім аддзелам аховы здароўя (1946—1948), галоўны ўрач Палескай абласной бальніцы (1948—1951), намеснік галоўнага ўрача Мазырскай 2-й абласной бальніцы (1951—1973). Загадчык кабінета статыстыкі Мазырскай гарадской бальніцы (1973—1986).
Дом Шадхана (вуліца Герцэна, 2)
Дом Шадхана — будынак у Мінску, які месціцца ў Верхнім Горадзе, па адрасе вул. Герцэна, 2 (гістарычная Малая Бернардзінская). Складае адзіны комплекс з домам № 1 (ліцер Б2/К, В2/К) па Музычным завулку і домам № 2а 1-й паловы XIX ст. па вул. Герцэна. Пабудаваны на рубяжы ХIХ—ХХ стагоддзяў з цэглы.
Гісторыя
У сярэдзіне XIX стагоддзя пляц належаў дваранцы Адэлаідзе Шаблоўскай. Яна мела невялікі аднапавярховы драўляны дом, які выходзіў на вуліцу Бернардзінскую.
У архіўных дакументах гэты будынак згадваецца як вельмі стары. Акрамя таго, на тэрыторыі пляца знаходзіўся двухпавярховы мураваны жылы дом з гаспадарчымі памяшканнямі на першым паверсе. Гэты мураваны будынак быў пазначаны на шэрагу планаў Мінска пачатку XIX стагоддзя. У 1880-х гадах уладальнікам гэтага пляца стаў Аляксандр Смольскі, які валодаў ім да канца XIX стагоддзя. У пачатку XX стагоддзя нашчадкі Аляксандра Смольскага прадалі свой зямельны пляц разам з забудовай, у тым ліку са старым драўляным домам, які выходзіў на Малую Манастырскую вуліцу (сучасная Герцэна), а таксама двума мураванымі флігелямі купцу 2-й гільдыі Міхелю Шадхану, які адначасова стаў ўладальнікам суседніх будынкаў.
На месцы невялікага аднапавярховага драўлянага дома Шаблоўскай Шадхан пабудаваў вялікі 3-х павярховы мураваны будынак, галоўны фасад якога быў не атынкаваны і выкананы з чырвонай цэглы.
Архітэктура
Высокі трохпавярховы чатырохвугольны ў плане будынак пакрыты пакатым двухсхільным вальмавым дахам. Плоскасць сцяны члянёна па гарызанталі карнізнымі паясамі, лучковымі аконнымі праёмамі, дэкараванымі ліштвамі з замковым каменем. На 2-м паверсе, у прасценках паміж вокнамі, плоскасці руставаныя. Пад дахам праходзіць масіўны шматслойны карніз. Будынак — прыклад так званай «цаглянай» бесстылявой архітэктуры.
Баравы мост
Баравы мост — аўтадарожны рамны мост цераз Абводны канал у Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны востраў і левы бераг Абводнага канала. Размешчаны ў створы Баравой вуліцы. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Нова-Каменны мост, ніжэй — Іпадромны мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Абводны канал» (320 м).
З 1881 да сярэдзіны 1880-х гадоў мост называўся Андрэеўскім. Сучасная назва вядомая з сярэдзіны 1880-х гадоў і дадзена ад Баравой вуліцы. У 1901 годзе па заяве графа М. Ф. Гейдэна ў гарадскую Думу быў накіраваны даклад аб перайменаванні Баравога моста ў Брацкі, аднак пытанне не было разгледжана.
Сцяг Ліпецкай вобласці
Сцяг Ліпецкай вобласці з’яўляецца сімвалам Ліпецкай вобласці. Прыняты 10 ліпеня 2003 года.
Апісанне
Сцяг Ліпецкай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно з суадносінамі даўжыні да шырыні 3:2, на якім у цэнтры выяўлена фігура з гербавага шчыта вобласці: жоўтая ліпа ў 2/3 шырыні палатна, што стаіць на пяці зялёных узгорках у 1/3 шырыні, якая даходзіць да бакоў палатна.
Крысціян Дыёр
Крысціян Дыёр (Christian Dior, 21 студзеня 1905, Гранвіль, Нармандыя — 24 кастрычніка 1957, Мантэкаціні-Тэрмэ, Таскана, Італія) — французскі мадэльер адзення.
Парфумерыя Christian Dior
Парфумерыя Christian Dior займае 4-е месца ў свеце па аб’ёме продажаў. Парфумернаму дому Dior належыць мноства адкрыццяў у галіне атрымання эсэнцыі водараў — напрыклад, эсэнцыя ландыша і ванілі.
Найбольш папулярнымі водарамі Christian Dior з’яўляюцца:
Лангервеэ
Лангервеэ (Langerwehe) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Дзюрэн. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 41,49 км². Афіцыйны код — 05 3 58 032.
Камуна падзяляецца на 14 сельскіх акруг.
Прашавіцы
Прашавіцы (Proszowice) — горад на поўдні Польшчы, размешчаны за 270 км на поўдзень ад Варшавы і за 30 км на паўночны ўсход ад цэнтра Кракава. Адміністрацыйны цэнтр Прашавіцкага павета Малапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Прашавіцы. Займае плошчу 7,21 км². Насельніцтва 6,1 тыс. чалавек.
Рока-д’Эвандра
Рока-д'Эвандра (Rocca d'Evandro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Казерта.
Насельніцтва складае 3719 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 76 чал./км². Займае плошчу 49 км². Паштовы індэкс — 81040. Тэлефонны код — 0823.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Rocco.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Адамаўка (Чашніцкі раён)
Ада́маўка (, Адамовка) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Красналуцкага сельсавета.
Да 10 красавіка 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Слабадскога сельсавета Лепельскага раёна, да 16 жніўня 1965 года — у склад Красналуцкага сельсавета , да 8 красавіка 2004 года — у склад Латыгаліцкага сельсавета.
Фарыд Мюрэй Абрахам
Фарыд Мюрэй Абрахам (F. Murray Abraham, нар. 24 кастрычніка 1939 года, Пітсбург) — амерыканскі акцёр, асірыец па бацьку, італьянец па маці.
Біяграфія
На працягу некалькіх дзесяткаў гадоў нястомна гуляў у тэлесерыялах, здымаўся ў рэкламных роліках і ў кіно — і пры гэтым яго імя заставалася практычна невядомым.
У 1983 г. Мілаш Форман запрасіў яго згуляць Антоніа Сальеры ў гістарычным фільме «Амадэй», і за гэтую ролю Фарыду Мюрэй Абрахаму была прысуджана прэстыжная прэмія Амерыканскай кінаакадэміі «Оскар».
Пасля гэтага нечаканага прарыву ў працах акцёра пачалі пераважаць злыдні сальерыеўскага тыпу («Імя ружы», «Апошні кінагерой»).
Рузаўскі мост
Рузаўскі мост — аўтадарожны бэлечны мост цераз Абводны канал у Адміралцейскім / Маскоўскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны востраў і левы бераг Абводнага канала. Размешчаны ў створы Рузаўскай вуліцы, злучае яе з Рыбінскай вуліцай. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Царскасельскі чыгуначны мост, ніжэй — Мажайскі мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Пушкінская» (872 м), «Тэхналагічны інстытут» (870 м). Сваю назву мост атрымаў 12 лютага 1905 года па найменні размешчанай побач Рузаўскай вуліцы.
Дзікая прырода Тасманіі
Дзікая прырода Тасманіі (Tasmanian Wilderness) — аб’ект Сусветнага спадчыны ЮНЕСКА. Уключае шэраг тэрыторый у Тасманіі, Аўстралія.
Дзікая прырода Тасманіі як аб’ект Сусветнай спадчыны ахоплівае 13800 км² ці прыблізна 20 % плошчы Тасманіі. У гэтым рэгіёне захаваліся апошнія на Зямлі дажджавыя лясы ўмеранага пояса. Археалагічныя раскопкі паказваюць, што пячоры ў тоўшчы вапняка выкарыстоўваліся старажытнымі людзьмі больш за 20.000 гадоў таму.
Тасманія багатая ўнікальнай фаунай, з 32 відаў ахоўных ў Тасманіі жывёл 27 насяляюць у арэале Дзікай прыроды Тасманіі. Адным з вядомых відаў, якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення, з’яўляецца тасманійскі д’ябал. З больш як 150 відаў птушак вылучаецца рэдкі від роду разелы — зялёная разела.
Наступныя нацыянальныя паркі ўваходзяць у склад аб’екта Сусветнай спадчыны Дзікая прырода Тасманіі:
Сірока
Сіро́ка (scirocco, ад шарк — усход) — моцны паўднёвы ці паўднёва-заходні вецер у Італіі, а таксама гэта назва ўжываецца да ветру ўсяго міжземнаморскага басейна, які нараджаецца ў Паўночнай Афрыцы, на Блізкім Усходзе. У розных рэгіёнах мае сваю назву і свае асаблівасці.
Украінская дыяспара
Украінская дыяспара — зборнае азначэнне ўкраінскай нацыянальнай згуртаванасці за межамі ўкраінскіх зямель, якая адчувае духоўную повязь з Радзімай.
Сахоцін (гміна)
Сахо́цін (Sochocin) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Плоньскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сахоціне. Плошча гміны складае 119,67 км². Станам на 2004 год у гміне Сахоцін пражывалі 5766 чалавек, шчыльнасць — 48,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 28 салецтваў.
Украінская дыяспара
Станам на 2004 год за межамі Украіны пражывае ад 10 да 15 млн. Украінцаў і іх нашчадкаў, гэта значыць каля чвэрці народа. Згодна з артыкулам 12 Канстытуцыі Украіны (254к/96-ВР) дзяржава клапоціцца аб задавальненні нацыянальна-культурных і моўных патрэбаў замежных украінцаў.
IC 2204
IC 2204 — галактыка тыпу SBab ў сузор’і Блізняты.
Жучок
Жучо́к — рака ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Ілія (басейн Нёмана).
IC 2204
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Жучок
Даўжыня ракі 12 км. Плошча вадазбору 42 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 5 м/км. Пачынаецца прыкладна за 1,7 км у напрамку на ўсход ад вёскі Пляшчаны, цячэ па паўночных схілах Мінскага ўзвышша, упадае ў Ілію каля вёскі Шыпкі. Прыток — рака Чарняўка (Чарнянка ). На працягу 2 км каналізаваная (вёска Скалбішча — 0,8 км на паўднёвы захад ад вёскі Шчокаўшчына).
Паляніца-Здруй
Паляніца-Здруй (Polanica-Zdrój, Altheide-Bad, Bad Altheide, ) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы каля мяжы з Чэхіяй, размешчаны за 450 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 100 км на поўдзень ад Вроцлава. Уваходзіць у склад Клодзкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Чыгуначная станцыя. Бальнеалагічны курорт. Займае плошчу 17,22 км². Насельніцтва 6,4 тыс. чалавек.
Іван Станіслававіч Тэртэль
Іван Станіслававіч Тэртэль, або Церцель (нар., в. Прывалкі, Гродзенскі раён, Гродзенская вобласць, БССР) — старшыня Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь (з 2020), старшыня Камітэта дзяржаўнага кантролю Беларусі (2020). Генерал-лейтэнант (2020).
Біяграфія
Нарадзіўся ў каталіцкай сям’і Станіслава Янавіча, які працаваў кінамеханікам, і Анастазіі Казіміраўны, якая працавала загадчыцай клуба.
Вучыўся ў сярэдняй школе ў Прывалках, потым у Друскеніках. У 1989 годзе скончыў Разанскае вышэйшае паветрана-дэсантнае каманднае вучылішча, у 1994 годзе — Інстытут нацыянальнай бяспекі КДБ Рэспублікі Беларусь, у 1996 годзе — Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт, у 2017 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. У 1993—2007 гадах праходзіў службу ў органах пагранічнай службы. З лістапада 2008 года — намеснік старшыні Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь. Генерал-маёр (2010).
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 203 ад 4 чэрвеня 2020 года прызначаны старшынёй Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь. У час яго кіравання гэтае ведамства стала больш шырока займацца палітычнымі справамі, была ініцыявана крымінальная справа супраць былога кіраўніка Белгазпрамбанка і імавернага кандыдата ў прэзідэнты Віктара Бабарыкі.
3 верасня 2020 года Аляксандр Лукашэнка прызначыў Івана Тэртэля старшынёй Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.
Санкцыі ЕС, ЗША і іншых краін
Іван Тэртэль неаднаразова станавіўся суб’ектам забароны на паездкі і замарожвання актываў Еўрапейскім Саюзам як частка Чорнага спісу Еўрасаюза: пасля прэзідэнцкіх выбараў 2010 года як намеснік старшыні КДБ. Згодна з рашэннем Еўрапейскага савета ад 15 кастрычніка 2012 года, у якасці намесніка старшыні Тэртэль быў «адказны за рэпрэсіі КДБ супраць грамадзянскай супольнасці і дэмакратычнай апазіцыі».
31 жніўня 2020 года Іван Тэртэль быў уключаны ў спіс асоб, на якіх накладзена бестэрміновая забарона на ўезд у Латвію, пяцігадовая забарона на ўезд у Эстонію і забарона на ўезд у Літву ў сувязі з тым, што «сваімі дзеяннямі ён арганізаваў і падтрымаў фальсіфікацыю прэзідэнцкіх выбараў 9 жніўня і наступнае гвалтоўнае задушэнне мірных пратэстаў».
6 лістапада 2020 года быў зноўку дададзены ў спіс беларускіх чыноўнікаў, якім забаронены ўезд на тэрыторыю ЕС. Пры абгрунтаванні ўвядзення санкцый адзначалася, што Тэртэль як старшыня КДБ і экс-старшыня Камітэта дзяржаўнага кантролю адказны за кампанію рэпрэсій і запалохванняў дзяржаўнага апарату пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года, у прыватнасці, адвольныя арышты і жорсткае абыходжанне з мірнымі дэманстрантамі, у тым ліку катаванні, а таксама запалохванне і гвалт у дачыненні да журналістаў. З-за гэтага жа Тэртэля ў свае санкцыйныя спісы ўключылі Вялікабрытанія, Канада , Швейцарыя. 24 лістапада 2020 года да санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя.
Таксама Тэртэль з 2021 года знаходзіцца ў санкцыйным спісе спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША.
У сакавіку 2022 года ён трапіў пад санкцыі Японіі, а ў кастрычніку — Украіны.
Сям’я
Сын Міраслаў вучыўся на факультэце міжнародных адносін БДУ.
Брат — Юрый Станіслававіч Тэртэль (нар. 1967) — начальнік Дзяржаўнай інспекцыі аховы жывёльнага і расліннага свету пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, раней — камандзір Асобнай службы актыўных мерапрыемстваў (АСАМ).
Прозвішча
Прозвішча паходзіць ад балцка-літоўскага двухасноўнага імя тыпу Ter-tel’as. Тапанімічна антрапонім засведчаны, напрыклад, у назве Церцеляй (Terteliai) у Зарасайскім раёне Літвы на літоўска-латышскай мяжы. Даследчык літоўскай антрапаніміі З. Зінкявічус пазначае сінанімічнасць ужывання асноў Tar-/Ter-/Tir- i Tal-/Tel-/Til-, таму роднасным трэба лічыць і прускае двухасноўнае імя Tar-tyl(s).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі «За службу Радзіме» III (2012) і II ступені, медалём «За адзнаку ў ахове дзяржаўнай мяжы» (2001).
Петар Гойнікавіч
Петар Гойнікавіч (Петар Гојниковић) — сын Гойніка і пляменнік Муціміра, які кіраваў Сербіяй у якасці вялікага жупана з 892 да 917.
Узышоў на прастол з дапамогай Візантыі, выгнаўшы свайго стрыечнага брата Перваслава. Быў блізкім саюзнікам Візантыі, аднак у канцы свайго кіравання быў пераможаны і ўзяты ў палон балгарскім царом Сімяонам I. Пасля гэтага Сербія стала знаходзіцца пад уладай Балгарыі.
Адным з яго сыноў быў жупан Дуклі Хвалімір Петравіч.
Аданара
Адана́ра (Adonara) — востраў у групе Салор. Уваходзіць у склад інданезійскай правінцыі Усходняя Нуса-Тэнгара. Плошча — 497 км². Насельніцтва (2020 г.) — 126 469 чалавек.
Месціцца за 600 м на захад ад Флорэса, за 1798 км на паўднёвы ўсход ад Джакарты, сталіцы Інданезіі. Мае вулканічнае паходжанне. Актыўны стратавулкан Ілібаленг (1659 м) на паўднёвым усходзе вострава з'яўляецца яго найвышэйшым пунктам. На паўночным захадзе вылучаюцца вапняковыя фарміраванні каралавага паходжання. На поўдні і захадзе сустракаюцца алювіяльныя раўніны.
Клімат трапічны з ясна акрэсленымі вільготным і засушлівым сезонамі. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — да 2000 мм. Аднак ападкі размяркоўваюцца нераўнамерна ў залежнасці ад сезона і вышыні над узроўнем акіяну. Большасць дажджоў выпадае ў гарах, у той час як на ўзбярэжжы адносна суха.
Значная частка паверхні пакрыта трапічнымі лясамі. Пераважаюць засухаўстойлівыя расліны. Характэрна, што мясцовыя раслінаводы таксама спецыялізуюцца на вырошчванні засухаўстойлівых сартоў кукурузы, проса, салодкай бульбы, маніёка. У гарах існуюць камерцыйныя плантацыі кавы, какавы і гваздзіковага дрэва. Аданара знакаміта рэдкімі відамі трапічных птушак.
Большасць насельніцтва Аданары складаюць прадстаўнікі асобнай аўстранезійскай этнічнай супольнасці аданарцаў, якія згодна традыцыі, паходзяць з вострава Серам. Тым не меней, мясцовыя культура і мова бліжэй да жыхароў суседніх усходняга Флорэса і Салора. На поўначы таксама жывуць баджа.
Да прыходу еўрапейцаў на ўзбярэжжы Аданары сфарміраваліся 3 султанаты, дзе вызначальную ролю адыгрывалі гандляры-мусульмане. Насельнікі гор захоўвалі незалежнасць, калі кожная вёска мела свайго правадыра. У 1520 г. на Салоры партугальцы заснавалі калонію. Вызначальную ролю ў кіраванні ёю адыгрывалі дамініканцы. Мусульманскія валадары Аданары супраціўляліся ўладзе партугальцаў. Тым не меней, каталіцкія місіянеры хрысціянізавалі значную частку астравіцян. У XVII ст. прыбярэжныя аданарцы падтрымалі ў барацьбе з партугальцамі галандцаў. Уключэнне вострава ў склад Галандскай Ост-Індыі адбылося толькі ў 1859 г. У 1950 г. Аданара была далучана да незалежнай Інданезіі.
Бугуруслан
Бугуруслан — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Бугурусланскага раёна Арэнбургскай вобласці.
Горад размешчаны на паўднёвых схілах Бугульмінска-Белябееўскага ўзвышша, рацэ Вялікі Кінель, за 360 км на паўночны захад ад Арэнбурга. Насельніцтва — 53,1 тыс. чал. (2005). Чыгуначная станцыя.
Уладзімір Дзянісавіч Сядзельнік
Уладзімір Дзянісавіч Сядзельнік (30 лістапада 1935, в. Запясочча Тураўскага раёна, цяпер Жыткавіцкі раён — 13 снежня 2016, Масква) — літаратуразнавец-германіст, спецыялізаваўся на швейцарскай, аўстрыйскай і нямецкай літаратуры, доктар філалагічных навук, прафесар, член Саюза пісьменнікаў Расіі, Асацыяцыі перакладчыкаў, Саюза германістаў Расіі, Заслужаны работнік асветы РСФСР, галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута сусветнай літаратуры імя А. М. Горкага. Дзядзька гісторыка Андрэя Катлярчука.
Біяграфія
Нарадзіўся ў в. Запясочча Тураўскага раёна (на той час вёска фактычна злілася з Туравам). Бацька працаваў шафёрам у запясоцкім калгасе «Перамога». Маці Хрысціна скончыла сярэдняю школу ў Тураве, добра ведала нямецкаю мову, да 1941 года працавала брыгадзірам у калгасе, засядацелям народнага суда. У чэрвені 1941 года бацька мабілізаваны ў РСЧА, маці пайшла ў Тураўскі партызанскі атрад, які размяшчаўся за Прыпяццю каля Поўчына. На заданні па зборы разведзвестак Хрысціна трапіла ў засаду, але ўцякла праз балоты, застудзілася і памерла. Час акупацыі хлопчык жыў у сваякоў у Запясоччы. Пасля вайны бацька стварыў новую сям’ю. Па сканчэнні 7-гадовай беларускай школы ў Запясоччы, Уладзімір завербаваны вучыцца ў, якую скончыў на выдатна.
Паступіў на рамана-германскае аддзяленне філалагічнага факультэта МДУ імя М. В. Ламаносава, скончыў яго ў 1962 годзе, затым аспірантуру пры кафедры замежнай літаратуры МДУ. Абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Творчасць Германа Гесэ ў 20-я гады» (1967). У 1966—1988 гадах працаваў у Арэхава-Зуеўскім педагагічным інстытуце — выкладчык нямецкай мовы, прафесар, пэўны час загадчык кафедрай рускай і замежнай літаратуры.
У 1985 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Швейцарскі раман першай паловы XX стагоддзя (1890-я гг. — 1945): шляхі рэалізму і рух жанру». З 1988 года пачаў працаваць у ІСЛІ імя А. М. Горкага АН СССР, станам на 2013 год — в.аб. галоўнага навуковага супрацоўніка аддзела літаратур Еўропы і Амерыкі Навейшага часу. У 1994—2005 гадах паралельна працаваў прафесарам кафедры замежнай літаратуры на філалагічным факультэце МДУ.
Амаль кожны адпачынак праводзіў у Тураве, жыў у турыстычнай палатцы на беразе Прыпяці. Захапляўся рыбалкай.
Дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: гісторыя нямецкамоўнай літаратуры XX ст. (Швейцарыя, Аўстрыя, Германія); праблемы мадэрнізму і авангардызму ў літаратуры XX ст.; праблема літаратурных узаемадзеянняў. Падтрымліваў навуковыя сувязі з германістамі БССР.
Пад яго рэдакцыяй выйшлі трохтомная «Гісторыя швейцарскай літаратуры» (2002—2005), двухтомная «Гісторыя аўстрыйскай літаратуры XX стагоддзя» (2009—2010) і першы том «Гісторыі літаратуры Германіі XX стагоддзя» (2016). Уладзімір Сядзельнік — аўтар больш за 400 навуковых артыкулаў, апублікаваных у расійскіх і замежных энцыклапедыях, у т.л. «Кароткай літаратурнай энцыклапедыі», «Энцыклапедычным слоўніку экспрэсіянізму» (2008), і калектыўных акадэмічных выданнях, у т.л. «Гісторыі літаратуры ФРГ» (1980), «Гісторыі літаратуры ГДР» (1982), «Гісторыя сусветнай літаратуры», а таксама ў вядучых філалагічных часопісах.
Ёсеф Шкворацкі
Ёсеф Шкворацкі (Josef Škvorecký) (27 верасня 1924, Нахад —, Таронта) — чэшскі празаік, эсэіст, перакладчык і выдавец на эміграцыі. Разам з жонкай Здэнай Саліваравай заснаваў у Таронта выдавецтва «68 Publishers». Адзін з найвыбітнейшых чэшскіх празаікаў 2 паловы 20 стагоддзя.
Творчасць
Літаратурную дзейнасць Шкворацкі пачаў з паэзіі і апавяданняў. Аднак розгалас выклікаў раман «Баязліўцы» («Zbabělci») — першая частка пенталогіі з аўтабіяграфічным галоўным героем Дэні Сміржыцкім. Гэта самы выразны літаратурны твор Шкворацкага. Ён уяўляе сабой цэласную карціну чэшскага грамадства ад Другой сусветнай вайны да аўтаравага эмігранцкага досведу. Астатнія часткі — «Танкавы батальён» («Tankový prapor»), Гульня ў цуд («Mirákl»), «Файны сезон» («Prima sezóna») і «Гісторыя інжынера людскіх душ» («Příběh inženýra lidských duší»).
Шкворацкі таксама паспяховы як перакладчык твораў выбітных амерыканскіх аўтараў — Чэндлера, Хемінгуэя, Фолкнера, Льюіса, Джэймса і інш.
Мікалай Мікалаевіч Сірата
Мікалай Мікалаевіч Сірата́ (, Санкт-Пецярбург — ) — беларускі фізік. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1956), доктар фізіка-матэматычных навук (1951), прафесар (1952). Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР (1968). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі інстытут сталі (1936). У 1941—1942 гг. і ў 1943—1954 гг. працаваў у Інстытуце агульнай і неарганічнай хіміі АН СССР, адначасова ў 1945—1956 гг. ў МДУ. З 1951 г. прафесар, загадчык кафедры Маскоўскага інстытута каляровых металаў і золата. З 1957 г. загадчык Аддзелам фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў, у 1963—1974 гг. дырэктар Інстытута фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў АН БССР. Адначасова ў 1967—1975 гг. загадчык лабараторыі гэтага інстытута. У 1957—1961 гг. загадчык кафедры фізікі цвёрдага цела Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, у 1967—1975 гг. загадчык кафедры тэарэтычнай фізікі Мінскага педагагічнага інстытута.
Навуковая дзейнасць
Даследаванні па фізіцы металаў, паўправаднікоў, дыэлектрыкаў і фізіка-хімічнаму аналізу. Распрацаваў тэорыю фазавых ператварэнняў, тэорыі ўтварэння метастабільных фаз у адна-і шматкампанентных сістэмах і полімарфізму простых злучэнняў. Даследаваў механізм і кінетыку крышталізацыі, вывучыў уплыў магнітных і электрычных палёў на кінетыку крышталізацыі і фазавых пераходаў. Даследаваў хімічную сувязь у цвёрдых целах, размеркаванне электроннай шчыльнасці ў крышталях, двух-і трохкампанентнай сістэме ферытаў, тэрмадынамічныя ўласцівасці вялікага ліку паўправадніковых злучэнняў. Распрацаваў методыкі і вызначыў фонавыя спектры крышталёў па рассейванні халодных нейтронаў, па дадзеных нейтронаграфічнага аналізу пабудаваў магнітныя і фазавыя дыяграмы. Развіў тэрмадынаміку ўзбуджаных станаў. Выканаў даследаванні многіх практычна важных матэрыялаў (звышправодных, звышцвёрдых, магнітных, паўправадніковых) пры ўздзеянні на іх нізкіх і высокіх тэмператур, інтэнсіўных магнітных палёў і звышвысокіх ціскаў, радыяцыйнага апраменьвання. Прапанаваў арыгінальны спосаб атрымання блокаў кубічнага нітрыду борe. Аўтар звыш 650 навуковых прац, у тым ліку 2 манаграфій, 60 вынаходніцтваў.
Бобрык (Крупскі раён)
Бо́брык (, Бобрик) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з 1775 года як вёска маёнтка Чарэя, у закладзе Ю. Салагуба, 12 «дымоў». Пасля 1790 года яе набыў пан Мілаш.
У 1909 годзе — у Чарэйскай воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні. Пасля ўстанаўлення савецкай улады — у Заборскім сельсавеце Чарэйскага, з 8 ліпеня 1931 года — Крупскага раёнаў. У 1930 годзе вяскоўцы аб’ядналіся ў калгас «Бальшавік». На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 7 чалавек, у партызанскай барацьбе — 3. Вёска была часткова спалена.
Пасля вайны адбудавана. У 1960 годзе вёска ў складзе саўгаса «40 год Кастрычніка», з 1965 года — саўгаса, потым — калгаса «Касянічы». З 5 мая 1962 года вёска ў складзе Абчугскага сельсавета.
На 1 студзеня 1998 года ў вёсцы размяшчаліся крама, жывёлагадоўчая ферма.
З 28 мая 2013 года вёска ў складзе Акцябрскага сельсавета.
Вера Паўлаўна Нікіфарава
Вера Паўлаўна Нікіфарава (1914 — ?) — беларускі ўрач і арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач БССР (1979).
Удзельніца Вялікай Айчыннай вайны. Загадчыца Бабруйскім гарадскім аддзелам аховы здароўя (1955—1964), галоўны ўрач Бабруйскай дзіцячай бальніцы (1965—1969).
Сцяг Ленінградскай вобласці
Сцяг Ленінградскай вобласці з’яўляецца сімвалам Ленінградскай вобласці. Прыняты 9 снежня 1997 года.
Апісанне
Сцяг Ленінградскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно з суадносінамі даўжыні да шырыні 3:2. У верхняй частцы сцяга размешчанае белае поле, якое займае 2/3 яго шырыні. На белым полі ў цэнтры намаляваны герб Ленінградскай вобласці. Габарытная шырыня герба на сцягу Ленінградскай вобласці павінна складаць 2/9 даўжыні палатна. У ніжняй частцы сцяга па ўсёй даўжыні ў выглядзе востраканцовых хваль размешчаныя чырвоная паласа, над ёй — блакітная паласа, падзеленыя напалову белай хвалістай паласой, якая складае 1/60 шырыні палатна сцяга. Зваротны бок сцяга з’яўляецца люстраным адлюстраваннем яго пярэдняга боку.
Глазаўскі мост
Глазаўскі мост — былы мост цераз Абводны канал, размяшчаўся ў створы Глазаўскай вуліцы ў Санкт-Пецярбургу. Да цяперашняга часу захаваўся левабярэжны ўстой моста на набярэжнай Абводнага канала.
Мост быў пабудаваны ў 1914—1915 гадах па праекце інжынера А. П. Пшаніцкага. Металаканструкцыі для пралётных збудавання былі вырабленыя Таварыствам машынабудаўнічых і кацельных заводу Альберт, Іоў, Вільд і К°. Гэта быў аднапралётны арачны мост, па канструктыўнай схеме ідэнтычны Садоваму, Пацалуеву, Панцеляймонаўскаму і Увядзенскаму мастам. Пралётная частка складалася з 2-шарнірных спадзістых арак з паралельнымі паясамі і надарачнымі стойкамі, якія падтрымлівалі элементы праезжай часткі. Каменныя берагавыя асновы былі абліцаваныя гранітам. Шырыня моста — 21,3 м.
Мост, верагодна, быў разабраны ў 1920-х гадах, на картах горада 1920—1930-х мост на гэтым месцы не паказаны, на ваенных нямецкіх аэрафотаздымках бачны толькі левабярэжны ўстой. У 1990-х гадах пры будаўніцтве набярэжнай левага берага канала ўстой быў захаваны і ўключаны ў канструкцыю набярэжнай.
Федэрацыя Радэзіі і Ньясаленда
Федэрацыя Радэзіі і Ньясаленда (Federation of Rhodesia and Nyasaland), таксама вядомая як Цэнтральна-Афрыканская федэрацыя, скар. ЦАФ (Central African Federation, скар. CAF) — напалову незалежная дзяржава (брытанскі пратэктарат) на поўдні Афрыкі, якая існавала ў перыяд з 1 жніўня 1953 года па 31 снежня 1963 года. Федэрацыя была ўтворана з самакіраванай (з 1923 года) калоніі Паўднёвая Радэзія (суч. Зімбабвэ) і пратэктаратаў Паўночная Радэзіі (суч. Замбія) і Ньясаленда (суч. Малаві). З’яўлялася ўладаннем брытанскай кароны, не будучы ні калоніяй, ні дамініёнам, хоць як і ў дамініёнаў, улада брытанскай кароны была прадстаўлена генерал-губернатарам.
Гісторыя
Федэрацыя была створаная 1 жніўня 1953 года як сярэдні шлях паміж новымі незалежнымі сацыялістычнымі афрыканскімі дзяржавамі і краінамі, дзе ўся ўлада належала белым пасяленцам (ПАР, Анголай, Мазамбікам). Яна была задумана як трывалае ўтварэнне, але распалася з-за невырашальных канфліктаў паміж афрыканскімі нацыяналістамі і белай меншасцю.
У канцы 1950-х — пачатку 1960-х гадоў большасць краін свету разглядала адыход ад каланіялізму як адну з формаў мадэрнізацыі. Вялікабрытанія падвяргалася ціску як з боку ААН, так і з боку Арганізацыі афрыканскага адзінства. Федэрацыя афіцыйна спыніла сваё існаванне 31 снежня 1963 года, калі Паўночная Радэзія атрымала незалежнасць ад Вялікабрытаніі ў якасці новай дзяржавы Замбія, а Ньясаленд атрымаў незалежнасць як новая дзяржава Малаві. Паўднёвая Радэзія стала незалежнай дзяржавай Радэзія, у цяперашні час — Зімбабвэ.
Унутраныя супярэчнасці
Яшчэ да стварэння Федэрацыі было ясна, што Паўднёвая Радэзія будзе дамінуючай тэрыторыяй у эканамічных, выбарчых і ваенных адносінах. Вырашальнымі фактарамі як у стварэнні, так і роспуску Федэрацыі была значная розніца паміж колькасцю афрыканскага і еўрапейскага насельніцтва, і значная колькасць еўрапейцаў у Паўднёвай Радэзіі, у параўнанні з паўночнымі пратэктаратам. Гэта суправаджалася ростам колькасці еўрапейскіх пасяленцаў у Паўднёвай Радэзіі (у пераважнай большасці — брытанскіх мігрантаў), у адрозненне ад паўночных пратэктаратаў. Ад гэтага ў значнай ступені залежалі будучыя падзеі ў Федэрацыі. У 1939 годзе ў Паўднёвай Радэзіі пражывала каля 60 000 еўрапейцаў; незадоўга да стварэння Федэрацыі іх налічвалася прыкладна 135 000; да таго часу, калі Федэрацыя была распушчаная іх колькасць дасягала 223 000. Ньясаленд паказаў найменшы прырост еўрапейскага і найбольшы прырост афрыканскага насельніцтва. Палітычным лідарам еўрапейскага насельніцтва ў Федэрацыі быў Годфры Марцін Хагінс, 1-ы віконт Малверн, прэм’ер-міністр ЦАФ першыя тры гады яе існавання, да гэтага былы на працягу 23-х гадоў прэм’ер-міністрам Паўднёвай Радэзіі.
Сакальнікі (гміна)
Сакальні́кі (Sokolniki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Верушоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сакальніках. Плошча гміны складае 80,02 км². Станам на 2004 год у гміне Сакальнікі пражывалі 4891 чалавек, шчыльнасць — 61,1 чал./км².
Паўладар
Паўладар (Павлодар) — горад на паўночным усходзе Казахстана, за 450 км на паўночны ўсход ад сталіцы краіны горада Астана, і за 405 км на паўднёвы ўсход ад расійскага горада Омск на рацэ Іртыш, адміністрацыйны цэнтр Паўладарскай вобласці. У склад горада ўваходзяць пасёлак Ленінскі, сёлы Мойылды, Паўладарскае і Кенжекольская сельская акруга.
У горадзе знаходзяцца нафтаперапрацоўчы, хімічны, алюмініевы, электролізны, металургічны, кардонна-руберойдавы, машынабудаўнічы і трактарны заводы.
Гісторыя
У IX-XII стагоддзях недалёка ад месца існавання сучаснага Паўладару размяшчаўся горад Імакія, які ў некаторых крыніцах згадваецца як Кімакія (Қимақия), зніклы сярэднявечны азіяцкі горад кімакаў, гэта значыць сталіца Кімакскага каганата.
Паўладар вядзе сваю гісторыю з 1720 года, калі ў шэрагу ваенных крэпасцей і фарпостаў Расіі на Іртышы з'явіўся фарпост Каракаўскі, названы так таму, што быў пабудаваны побач са складамі солі, якая здабывалася на Каракаўскім возеры. Размяшчаўся ён прыкладна ў раёне цяперашняй гарадской выратавальнай станцыі і завода «Кастрычнік». Паводле захаваных дакументаў, фарпост меў форму квадрату 50 на 50 метраў, быў абнесены высокім бярвёным плытом, па кутах меў бастыёны з артылерыйскімі батарэямі.
Насельніцтва
Насельніцтва горада складае 331 119 чалавек паводле дадзеных на пачатак 2012 года, аднак разам з некалькімі прадмесцямі колькасць насельніцтва ёсць некалькі большым. Паводле нацыянальнага складу першае месца трымаюць рускія, якія складаюць 45,7% насельніцтва. На другім месцы знаходзяцца казахі з паказчыкам 38,6% ад агульнай колькасці насельніцтва горада. Таксама значнымі нацыянальнымі меншасцямі з'яўляюцца ўкраінцы (6,7%), немцы (2,7%), татары (2,3%).
Нікіфарава
Нікіфарава — шматзначны тэрмін.
Рокаманфіна
Рокаманфіна (Roccamonfina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Казерта.
Насельніцтва складае 3808 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 127 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 81035. Тэлефонны код — 0823.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Багданава (Чашніцкі раён)
Багда́нава (, Богданово) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Красналуцкага сельсавета.
Да 16 жніўня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Красналуцкага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Латыгаліцкага сельсавета.
Гай (горад)
Гай — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Гайскага раёна Арэнбургскай вобласці. Горад размешчаны на паўднёвым Урале. Насельніцтва 41,1 тыс. чал. (2005).
IC 2205
IC 2205 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Блізняты.
Чырвоны неон
Чырвоны неон (Paracheirodon axelrodi) — рыба сямейства харацынід.
Апісанне
Даўжыня да 4,5 см. Вонкава вельмі падобны да эвычайнага неона, але цела больш выцягнутае, а чырвоная афарбоўка брушка больш інтэнсіўная і ахоплівае яго цалкам.
Распаўсюджанне
Пашыраны ў невялікіх лясных азёрах Паўднёвай Амерыкі. У Еўропу завезены ў 1950-я гады. Акварыумная рыба. Гадуюць у акварыумах з мяккай вадой (1—2 разы на месяц на 1/3 заменьваецца) і зацененымі ўчасткамі.
Сцяг Растоўскай вобласці
Апісанне
Сцяг Растоўскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно з трох роўнавялікіх гарызантальных палосаў: верхняй — сіняга, сярэдняй — жоўтага і ніжняй — чырвонага колеру. Вертыкальна ўздоўж дрэўка размешчаная белая паласа, якая складае 1/5 частку шырыні сцяга. Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні 2:3.
Старобінскі сельсавет
Старо́бінскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Старобін.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Старобінскага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Старобін. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Старобінскім раёне БССР. 15 лютага 1935 года пераўтвораны ў Старобінскі пассавет. З 21 чэрвеня 1935 года ў Старобінскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Старобінскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана частка скасаванага Лістападавіцкага сельсавета (вёскі Вялікія Лістападавічы, Малыя Лістападавічы, Крушнікі). З 25 снежня 1962 года — у складзе Любанскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у Салігорскім раёне. 30 кастрычніка 2009 года Старобінскі пассавет рэарганізаваны ў Старобінскі сельсавет, з Зажэвіцкага сельсавета перададзены вёскі Саковічы і Язавінь.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва пассавета (7 населеных пунктаў без Старобіна) складала 593 чалавекі, з іх 94,4 % — беларусы.
У 1976 годзе скасавана вёска Малыя Лістападавічы.
Марыя Ляшчынская
Марыя Ляшчынская (Maria Katarzyna Leszczyńska, Marie Leszczyńska, таксама часам Marie de Leszno, 23 чэрвеня 1703, Тшэбніца — 24 чэрвеня 1768, Версаль) — каралева Францыі і Наварры, жонка караля Людовіка XV. Дачка караля польскага і вялікага князя літоўскага Станіслава Ляшчынскага і Кацярыны Апалінскай.
Торэнс Парк (станцыя)
Торэнс Парк (Torrens Park) — чыгуначная станцыя на лініі на лініі Belair (Адэлаіда, Аўстралія). Станцыя злучае прыгарады Адэлаіды Torrens Park і Lower Mitcham, адлегласць да чыгуначнай станцыі Адэлаіды — 9,3 км. Станцыя была адкрытая пад канец XIX стагоддзя, альбо напачатку XX-га. Станцыя мела дзве платформы, але з 1995 г. пасля пераходу лініі Адэлаіда — Мельбурн на еўрапейскую каляю заходняя платформа станцыі не выкарыстоўваецца. У лютым—сакавіку 2008 заходняя платформа была знесеная, на станцыі засталася адна платформа — усходняя.
Інфраструктура
У 1992 годзе станцыйнае наваколле азелянілі. Ёсць аўтамабільная паркоўка. Прыбіральні на станцыі няма, іншая інфраструктура адсутнічае.
Неон (рыба)
Неон (Paracheirodon innesi) — рыба сямейства.
Пашырэнне
Водзіцца ў рацэ Укаялі (прыток Амазонкі). У Еўропу завезена ў 1930-я гады. Разводзіцца як адна з самых прыгожых і папулярных акварыумных рыб. Гадуюць у акварыумах трапічнага лесу.
Нова Руда
Нова Руда (Nowa Ruda, Neurode — Нойродэ, ) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы каля мяжы з Чэхіяй. размешчаны за 440 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 85 км на паўднёвы захад ад Вроцлава. Уваходзіць у склад Клодзкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Нова Руда. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 37,05 км². Насельніцтва 22,3 тыс. чалавек.