cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Янка Хвораст
Біяграфія
Пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР з'яўляўся кіраўніком і салістам харэаграфічнай групы Беларускага ансамбля песні і танца пад кіраўніцтвам Рыгора Шырмы (1940-я—1951), з якім гастраліраваў па Уралу, Сібіры, Сярэдняй Азіі. Пад канец 1943 года калектыў вярнуўся ў Беларусь, выступаў на заводах, фабрыках, шпіталях, у партызанскіх атрадах і на перадавой. За час працы з ансамблем Янка Хвораст распрацаваў і паставіў больш за 60 танцаў, танцавальных кампазіцый, мініяцюр.
у 1953—1960 — саліст балета Беларускай філармоніі, аб'ехаў з гастролямі шматлікія гарады Савецкага Саюза. Акрамя таго, займаўся пастаноўкамі народных танцаў для калектыву.
У 1960—1978 пэўны час працаваў выкладчыкам у Мінскім харэаграфічным вучылішчы, кансультантам рэспубліканскага Дома народнай творчасці, аказваў дапамогу самадзейным харэаграфічным калектывам (сярод якіх смаргонскі народны ансамбль песні і танца імя Агінскага, наваградскі народны ансамбль песні і танца «Свіцязь», ваўкавыская «Маладосць», дзятлаўскі «Лянок», лідская «Лідчанка» і інш. ).
З 1978 года на пенсіі. Памёр у 1983.
Дзейнасць
Любоў да народных спеваў і танцаў яшчэ ў дзяцінстве пераняў ад сваёй маці Захвеі Васілеўны, якая была вядомай на ўсё ваколле спявачкай, глыбокім знаўцам народнай песні.
1948 год у гісторыі астраноміі
1948 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Янка Хвораст
Дзейнасць
Дзякуючы глыбокаму веданню беларускага танцавальнага фальклору, беражліваму стаўленню да яго нацыянальна-спецыфічных асаблівасцей зрабіў значны ўнёсак у развіццё беларускага народна-сцэнічнага танца. Стварыў сцэнічныя варыянты беларускіх танцаў «Таўкачыкі», «Мікіта», «Падушачка», «Козачка», кадрыляў «Котчынская», «Беларуская». Вялікая заслуга Івана Хвораста ў адраджэнні беларускіх карагодаў (танкоў) «Пойдзем, пойдзем лугам», «Дзявочы», «Лірычны», «Вішанька» і інш.
1948 год у гісторыі астраноміі
Астранамічныя з’явы
У 1948 годзе адбылося найкарацейшае ў XX стагоддзі кольцападобнае сонечнае зацьменне (9 мая, 0 хв. 0 с.).
Янка Хвораст
Дзейнасць
Запісаў і паставіў дзясяткі народных танцаў, якія часткова ўвайшлі ў зборнікі «Беларускія танцы» (1974, 1977), «Танцы Янкі Хвораста» (1991).
ФК Партызан Салігорск
«Партызан» — беларускі футбольны клуб з горада Салігорск Мінскай вобласці. У цяперашні час выступае ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
Футбольны клуб быў заснаваны ў 2015 годзе. У 2021 годзе каманда адмовілася ад пераходу ў Першую лігу. Фіналіст Кубка Рэгіёнаў 2022, каманда саступіла ў фінальным матчы «Івацэвічам-ДЮСШ».
Барынычы
Барынычы (Бори́ничі) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
Сэрэдня Рудня
Сэрэдня Рудня (Середня́ Ру́дня) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Слабада (Оўруцкі раён)
Слабада (Слобода́) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
IC 4574
IC 4574 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лік
Лік — базавае паняцце матэматыкі, якое характарызуе колькасць; адна з асноўных матэматычных абстракцый, звязаная з выражэннем колькаснай характарыстыкі прадметаў.
У матэматыцы разглядаюць наступныя мноствы лікаў:
Набор правіл, што дазваляюць запісаць лікі з дапамогаю знакаў, называюць сістэмай злічэння. У матэматыцы ўжываецца дзесятковая сістэма злічэння, якая на сёння пануе і ў бытавой сферы.
Гісторыя
У самым простым выглядзе паняцце ліку ўзнікла ў першабытным грамадстве і вызначалася неабходнасцю правядзення падлікаў і вымярэнняў у практычнай дзейнасці чалавека. Потым лік становіцца асноўным паняццем матэматыкі і далейшае развіццё гэтага паняцця звязана з вывучэннем яго агульных заканамернасцей (гл. тэорыя лікаў).
Паняцце натуральных лікаў (1, 2, 3, ...) узнікла ў старажытнасці з патрэбы параўноўваць і колькасна характарызаваць (лічыць) розныя мноствы прадметаў. 3 узнікненнем пісьменства лікі пазначалі рыскамі на матэрыяле, які служыў для запісу, напрыклад, папірусе, гліняных таблічках. Пазней уведзены іншыя знакі для абазначэння вялікіх лікаў. 3 цягам часу паняцце натуральнага ліку набыло больш абстрактную форму, якая ў вуснай мове перадаецца словамі, на пісьме — спецыяльнымі знакамі. Важным крокам з'яўляецца асэнсаванне бесканечнасці натуральнага рада лікаў, што адлюстравана ў помніках антычнай матэматыкі, працах Эўкліда і Архімеда.
Паняцце аб адмоўных ліках узнікла ў VI—XI ст. у Індыі. Аналіз аперацый складання, адымання, множання і дзялення спрыяў узнікненню навукі пра лікі — арыфметыкі. Узнікненне дробавых (рацыянальных) лікаў звязана з патрэбамі праводзіць вымярэнні. Напрыклад, даўжыня вымяралася адкладаннем адрэзка, прынятага за адзінку; аднак адзінка вымярэння не заўсёды ўкладвалася цэлую колькасць разоў, што вяло да дзялення цэлага на часткі. Патрэба ў дакладным выражэнні адносін велічынь (напрыклад, адносіны дыяганалі квадрата да яго стараны) прывяла да ўводу ірацыянальных лікаў. Пры рашэнні лінейных і квадратных ураўненняў па фармальных правілах іншы раз атрымліваліся адмоўныя і ўяўныя лікі, якім быў нададзены строгі сэнс — узнікла алгебра. Неабходнасць вывучаць фізічныя працэсы, непарыўныя ў прасторы і часе (напрыклад, рух цела), стымулявала ўвядзенне сапраўдных лікаў і паняцця лікавай прамой, што стала асновай стварэння матэматычнага аналізу. Далейшае развіццё паняцця ліку прывяло да камплексных лікаў, гіперкамплексных лікаў, p-адычных лікаў.
Міньск Мазавецкі
Міньск Мазавецкі (Mińsk Mazowiecki) — горад ва ўсходняй Польшчы, у Мазавецкім ваяводстве, сядзіба Міньскага павета і вясковай гміны Міньск Мазавецкі, частка Варшаўскай агламерацыі.
Паводле звестак 2006 году, у Міньску пражывала 37 529 жыхароў. Адносна шчыльнасці насельніцтва займае 11-е месца ў Польшчы. У 1975—1998 гг. горад прыналежаў да Сядлецкага ваяводства. Горад размешчаны ў 40 км ад Варшавы. З’яўляецца мясцовым гаспадарчым (развіты гандаль, інфраструктура і прамысловасць), адукацыйным (вышэйшая школа і 6 сярэдніх школаў), ваенным (авіябаза, жандармерыя і ваенкамат), культурным (дом культуры, артыстычная школа, 2 бібліятэкі, 2 музея, таварыства гісторыкаў) цэнтрам, але першым чынам з’яўляецца месцам жыхарства і адпачынку шматлікіх людзей, якія працуюць у Варшаве. Гісторыя Міньску налічвае звыш шасцісот гадоў. У 1421 годзе Міньск атрымаў гарадскія правы. У XІX стагоддзі, і ў II сусветную вайну горад меў вялікую яўрэйскую дыяспару, на памяць аб ёй застаўся толькі забыты магільнік і адзін з найбольшых камянёў у Трэблінцы. У Міньску знаходзіцца некалькі аб’ектаў, упісаных да спісу помнікаў.
Гербам Мінска Мазавецкага з’яўляецца Ляліва, а заступнікам — Ян Хрысціцель.
NGC 1944
NGC 1944 (іншае абазначэнне — ESO 33-SC17) — рассеянае скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Элефантыяз
Элефантыяз, Слановасць — устойлівае павелічэнне памераў якой-небудзь часткі цела (канечнасці, машонкі) за кошт хваравітага разрастання (гіперплазіі) скуры і падскурнай клятчаткі, якое выклікаецца пастаянным застоем лімфы з утварэннем ацёку. Прычынай хваробы ў дадзеным выпадку з'яўляецца паразітычная нематода - узбуджальнік бругіёза - Brugia malayi. Іншы варыянт хваробы - прыроджаны парок лімфатычнай сістэмы, які складаецца ў закаркаванні лімфатычных сасудаў або ў парушэнні цыркуляцыі лімфацёку.
Георгій Філімонавіч Хараборкін
Георгій Філімонавіч Хараборкін (нар., Бранская вобласць — , Бешанковіцкі раён) — Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
У Чырвонай Арміі з 1927 года. Скончыў Арлоўскую бранятанкавую школу ў 1933 годзе. Удзельнік савецка-фінляндскай вайны 1939—1940 гадоў. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 11 красавіка 1940 года быў удастоены высокага звання — Герой Савецкага Саюза.
У час Вялікай Айчыннай вайны камандаваў танкавым батальёнам 27-га танкавага палка (14-я танкавая дывізія, 7-ы механізаваны корпус, Заходні фронт). Удзельнічаў у танкавай бітве на паўднёвым захадзе ад горада Віцебска.
Загінуў 6 ліпеня 1941 года пры разведцы боем пазіцый праціўніка на рацэ Чарнагосніца.
Пахаваны ў брацкай магіле гарадскога пасёлка Бешанковічы.
Галдовычы
Галдовычы (Голдо́вичі) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
Галацкая вежа
Гала́цкая вежа (Galata Kulesi, ) — размешчана ў еўрапейскай частцы Стамбула на высокім узгорку раёна Галата. Яе відаць амаль з усіх пунктаў цэнтральнай часткі горада. Вышыня вежы 61 метр, дыяметр — 9 метраў, вышыня над узроўнем мора — 140 метраў. Вежа з’яўляецца адным з сімвалаў горада.
Гісторыя
Вядома, што яшчэ ў V стагоддзі н.э., у гэтых наваколлях высілася вежа. Калі генуэзцы адбілі гэты раён у візантыйцаў і заснавалі тут сваю калонію, у 1341 годзе яны пачалі ўзводзіць вакол яе абарончыя сцены. У 1348—1349 гадах на вяршыні ўзгорка імі была пабудавана вежа, якая дайшла да нашых дзён. Тады яна называлася «Вежа Ісуса» і служыла своеасаблівым арыенцірам для мараплаўцаў і гандляроў. Невялікія фрагменты абарончай сцяны і рова захаваліся да нашага часу. Сваё сучаснае імя вежа атрымала ў часы Асманскай імперыі. Султан Мехмед Заваёўнік паменшыў вышыню вежы вежы на 6,8 метра, зняўшы купал. У перыяд кіравання султана Мурада III (1574—1595) вежа выкарыстоўвалася як абсерваторыя. У 1632 годзе вежа стала адпраўным пунктам для аднаго з самых першых палётаў у гісторыі. Як сцвярджаецца, навуковец па імі Хезарфен Ахмет Чэлебі саскочыў з вежы на самаробных крылах, пераляцеў праз Басфор і паспяхова прызямліўся ў азіяцкай частцы горада, за што быў узнагароджаны султанам, а пазней выгнаны ў Алжыр.
У 1791 годзе вежа рэканструюецца, яе вышыня складае 45 м. Рэканструкцыя 1832 года закранула верхнюю частку: з’явілася назіральная пляцоўка. Варта, якая дзяжурыла на ёй кругласутачная, сачыла за ўзнікненнем у частцы горада, размешчанай на паўночным беразе Залатога Рога, ачагоў пажараў і беспарадкаў.
У 1875 годзе вежа набыла блізкі да сучаснага выгляд. У 1964—1967 гадах вежа была рэстаўравана, быў перабудаваны купал канічнай формы. Пазней у вежу ўбудавалі ліфт.
У наш час у верхняй частцы вежы размешчаны рэстаран, начны клуб і назіральная пляцоўка. З’яўляецца музейным аб’ектам.
Кадм
Кадм (Κάδμος) — герой старажытнагрэчаскай міфалогіі, легендарны заснавальнік Фіваў у Беотыі.
Міфалогія
Сын фінікійскага цара Агенора і Тэлефасы (ці, паводле версіі, Аргіёпы ), брат Еўропы, Фойніка і Кіліка. Па бацьку ўнук бога Пасейдона. Дапамог багам у час бітвы з Тыфонам. Наведаў Родас, дзе прынёс ахвяру Афіне Ліндыі. Арабы, якія пераправіліся з Кадмам, пасяліліся на Эўбеі.
За смерць дракона, магчыма нават спароджанага Арэсам, нёс у таго восем гадоў службы. Крыніцу, дзе быў дракон, паказвалі побач з брамай Электры ў Фівах. Пасля гэтага Афіна падаравала яму царскую ўладу. Зеўс жа даў яму ў жонкі Гармонію, дачку Арэса і Афрадыты. Іх вяселле было першым, на якім прысутнічалі ўсе алімпійскія богі.
Заснаваўшы беатыйскую сталіцу — вялікі горад Фівы, ён даў яго грамадзянам законы і стварыў сваю дзяржаву; у гонар Кадма фіванскі акропаль называўся «Кадмея» (Καδμεία). Яго дзеці Іно, Семела, Агава, Палідор, Аўтаноя. Кадм стаў адным з магутных кіраўнікоў Грэцыі. Вынаходнік элінскіх пісьмён. Упершыню знайшоў медзь.
Але не толькі адно шчасце паслалі яму багі. Яго дочкі Іно і Семела загінулі на яго вачах, а ўнук Актэон паў ахвярай гневу Артэміды.
Пакінуўшы Фівы, Кадм і Гармонія адправіліся да энхелейцаў. Яны выбралі іх сваімі правадырамі ў вайне з ілірыйцамі і атрымалі перамогу. Кадм запанаваў у ілірыйцаў (энхелеяў). На старасці гадоў прыгнечаны сваім горам, Кадм пакінуў сямібрамны град Фівы і пасля доўгіх тулянняў са сваёй жонкай прыйшоў у далёкую Ілірыю. Тут ён з гаркатой выклікнуў: «Ці не караюць мяне багі за забойства таго змея? Калі за яго гібель мяне караюць багі так цяжка, ці не лепш мне самому ператварыцца ў змея!» Толькі вымавіў ён гэтыя словы, як цела яго пакрылася луской, а замест ног вырас хвост. Яго жонка Гармонія, убачыўшы ператварэнне свайго каханага мужа, пажадала таксама ператварыцца ў змяю. І яе просьбу багі выканалі.
Калі ўсё іх нашчадства загінула, Кадм і Гармонія ператварыліся ў драконаў; Зеўс (паводле Еўрыпіда, Арэс) адправіў іх на Элісійскія палі ; або змеі ператварыліся ў скалы ў Ілірыі. Паводле Пталамея Гефестыёна, яны ператварыліся ў ільвоў.
Этымалогія імя — ад фінікійскага слова «старажытны» ці «ўсход». У тэкстах лінейнага пісьма А сустракаецца асабістае імя ka-du-ma-?. У 2003 годзе знойдзены ліст цара Ахіявы (гэта значыць, відаць, Мікенскай дзяржавы) цару Хатусілісу III (каля 1250 да н.э.). Ён згадвае, што яго продак Кадм выдаў сваю дачку за цара Асувы, і нейкія астравы перайшлі пад кантроль Ахіявы. Цар хетаў сцвярджаў, што астравы належаць яму.
Кадму грэчаская традыцыя прыпісвае вынаходства алфавіта. Плывучы з Усходу ў Грэцыю, ён спыніўся на востраве Сантарын (Тэра, Фіра) і пакінуў тут некалькі сваіх спадарожнікаў. Пазней на гэты востраў прыбыў Тэрас (Фір), у гонар якога і быў названы востраў. Менавіта тут, на Тэры, і знойдзены найстаражытнейшыя (XVIII ст. да н.э.) грэчаскія пісьмёны.
У гонар Кадма названы хімічны элемент кадмій і лінія Кадмус на спадарожніку Юпітэра Еўропе.
Пернік (Балгарыя)
Пернік — горад у Балгарыі, у ракі Струма, з насельніцтвам 84.827 чалавек. Адміністрацыйны цэнтр Пернікскай вобласці.
Цута Кімура
Цута Кімура (,  —, ) — японскі жывапісец. Адштурхоўваючыся ад імпрэсіянізму Манэ, імкрнуўся ў сваіх творах паказаць сутнасць рэчаў больш сучаснымі сродкамі, напрыклад, драпаваннем альбо графіці. Нярэдка разводзіў фарбы бяліламі. Хоць яго карціны нельга назваць абстрактнымі, яны тым не менш утрымоўваюць толькі намёк на рэальнасць. Жыў у Парыжы.
Кімура
Кімура — прозвішча.
Варэна
Варэна:
Шварцэнбергі
Шварцэнбергі (Schwarzenberg, Schwarzenbergové) — вядомы з XII стагоддзя франконскі дваранскі род з Зайнсгайма, які пазней уступіў у аўстрыйскае падданства і ў XVIII—XX стст. стаў найбуйнейшым землеўладальнікам Багеміі. Пры роспуску Свяшчэннай Рымскай імперыі ўладанні дому Шварцэнбергаў былі медыятызаваныя па акце Рэйнскага саюза.
Прадстаўнікі
Эркінгер фон Зайнсгайм (пам. 1437) набыў ва ўладанне замак Шварцэнберг у Шайнфельдзе і быў узведзены ў імперскія бароны. З нашчадкаў яго вядомыя:
Рэзідэнцыі і пахавальні
Апроч радавога замка ў Франконіі, Шварцэнбергі пабудавалі змрочны замак Гімбарн каля Марыенхайдэ ў графстве Марк. Свае ўладанні ў Багеміі яны прымножылі за кошт шлюбаў са спадчынніцамі Розенбергаў і іншых валадарных родаў, набыўшы старадаўнія замкі Крумлаў, Вімперк, Орлік, Тршэбань, Звікаў, Цімеліц і іншыя. У Празе іх імя носіць былы палац Лобкавіцаў (1545—1567) — адзін з найбольш вытанчаных помнікаў Рэнесансу на поўнач ад Альпаў. Венскі палац Шварцэнбергаў, пабудаваны ў 1697—1728 гадах імператарскімі архітэктарамі Фішэрам фон Эрлахам і Гільдэбрантам, лічыцца эталонам аўстрыйскага барока.
Месцам пахавання Шварцэнбергаў служыць фамільная капэла ў пражскім саборы Святога Віта, акрамя таго вядомыя неагатычныя пахавальні Шварцэнбергаў у Доманіне каля Тршэбаня і ў гарадку Орлік-над-Влтавау.
Арсеній Ігаравіч Бандарэнка
Арсеній Бандарэнка (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца польскага клуба «Лімановія» з Лімановы.
Клубная кар’ера
З 2012 года пачаў выступаць за дубль мінскага «Дынама», дзе пазней замацаваўся ў складзе. Сезон 2015 правёў у арэндзе ў «Бярозе-2010». Па заканчэнні сезона бярозаўская каманда спыніла існаванне, і малады абаронца ў пачатку 2016 года трэніраваўся з асновай «Дынама», аднак у выніку быў аддадзены ў арэнду ў «Зорку-БДУ».
Да сезона 2017 зноў рыхтаваўся з асноўнай камандай «Дынама», аднак у сакавіку быў аддадзены ў чарговую арэнду, на гэты раз у «Прамень». Стаў асноўным абаронцам клуба і дапамог яму атрымаць перамогу ў Першай лізе. У студзені 2018 года арэнда была падоўжаная на сезон 2018. У жніўні 2018 года перайшоў у «Прамень» на трывалай аснове.
У пачатку 2019 года ў сувязі з пераездам «Промня» ў Магілёў і аб’яднаннем з мясцовым «Дняпром» стаў іграком аб’яднанай каманды, якая атрымала назву «Дняпро». Быў трывалым абаронцам каманды, але не выратаваў яе ад вылету з Вышэйшай лігі.
У лютым 2020 года пасля прагляду падпісаў кантракт з жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ». Не здолеўшы атрымаць месца ў аснове, пачынаў сезон 2020 у дублі жодзінцаў, і ў сакавіку быў аддадзены ў арэнду ў «Смалявічы», дзе стаў асноўным абаронцам. У ліпені 2020 года вярнуўся ў з арэнды «Тарпеда-БелАЗ» і неўзабаве быў пераведзены ў «Гомель». У «Гомелі» гуляў у стартавым складзе, дапамог камандзе вярнуцца ў Вышэйшую лігу. У снежні 2020 года пакінуў клуб.
У лютым 2021 года стаў іграком «Смаргоні», дзе па чарзе выхадзіў у стартавым складзе і заставаўся на лаўцы запасных. У ліпені 2021 года пакінуў клуб.
У жніўні 2021 года падпісаў кантракт з польскім клубам з IV лігі «Лімановія».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкая зборныя Беларусі. 1 чэрвеня 2016 года згуляў у сваім адзіным матчы за моладзевую зборную Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме таварыскага матча супраць Македоніі (1:1).
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Драховычы
Драховычы (Дрохо́вичі) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
Liqui Moly
Liqui Moly GmbH — нямецкая прыватная кампанія, якая спецыялізуецца на вытворчасці аўтамабільных масел, змазачных матэрыялаў і прысадак. З 1 студзеня 2018 года кампанія з'яўляецца часткай Würth Group, якая выкупіла астатнія акцыі папярэдняга мажарытарнага трымальніка і генеральнага дырэктара Эрнста Проста.
Спонсарства
На працягу ўсёй гісторыі Liqui Moly актыўна падтрымлівае спорт. Кампанія з'яўлялася спонсарам каманд і спаборніцтваў у аўта- і матагонках, лыжных відах спорту, футболе, хакеі, баскетболе, гандболе, тэнісе і іншых спартыўных дысцыплінах.
Пачынаючы з чэмпіянату свету па хакеіи з шайбай 2017 года, які прайшоў у Германіі і Францыі, кампанія стала тытульным спонсарам спаборніцтва. 17 студзеня 2021 года кампанія адмовілася падтырмліваць чэмпіянат свету 2021 года, у выпадку яго правядзення ў Мінску, бо «бягучая сітуацыя ў Беларусі, гэтак жа як і палітыка ўрада, стаўленне да дэманстрантаў і відавочнае парушэнне правоў чалавека ў Беларусі ў корані супярэчаць перакананням Liqui Moly і каштоўнасцям, якія падзяляе кампанія».
Вісла Быдгашч
«Вісла» (BKS Visła Bydgoszcz) — польскі валейбольны клуб з горада Быдгашч.
Гісторыя
У 1956 годзе ў шматсекцыйным спартыўным клубе «Хэмік» была створана валейбольная секцыя.
NGC 1945
NGC 1945 (іншае абазначэнне — ESO 85-EN83) — эмісійная туманнасць у сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кін
Кін:
Медыятызацыя
Медыятызацыя — працэс страты кіраўніком непасрэднай (immediat) падпарадкаванасці вярхоўнай уладзе, пераход у залежнасць ад вярхоўнага суверэна (манарха, г.зн. караля ці імператара) пры дапамозе іншага кіраўніка. У шырэйшым сэнсе — гэта анексія манархіі іншай манархіяй, пры якой кіруючы род анексаванай дзяржавы захоўвае свае суверэнныя тытулы, а таксама пэўную ступень уладных паўнамоцтваў. Напрыклад, калі суверэннае княства стала часткай большага каралеўства, то князь хоць і становіцца падданым караля, але захоўвае свой тытул і некаторую частку ўлады.
У Гоцкім альманаху пад медыятызаваную арыстакратыю быў вылучаны асобны раздзел, паміж манархамі і звычайнымі дваранамі.
Германская медыятызацыя
Тэрмін медыятызацыя (Mediatisierung) быў упершыню ўжыты пры рэарганізацыі германскіх дзяржаў у пачатку XIX стагоддзя. Пад ціскам напалеонаўскіх армій Свяшчэнная Рымская імперыя трашчала па швах. На позву дня было вынесена пытанне аб скарачэнні колькасці суверэнных княстваў, непасрэдны падпарадкаваных імператару, з трохсот да трох дзясяткаў. Толькі адну частку з іх складалі свецкія кіраўнікі; другую — імперскія гарады, трэцюю — уладанні біскупаў. У апошнім выпадку медыятызацыя азначала таксама і секулярызацыю. Медыятызацыя была распачата дагаворам 1803 года і завершана праз тры гады паводле акту Рэйнскага саюза. Вынікі рэформы былі пацверджаны (з невялікімі зменамі) пры заснаванні Германскага саюза ў 1815 годзе.
Стары Вэлідныкы
Стары Вэлідныкы (Старі Велідники) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Бесправадны пункт доступу
Бесправадны пункт доступу (wireless access point, WAP) — гэта бесправадная базавая станцыя, прызначаная для забеспячэння бесправаднога доступу да сеткі (бесправадной ці правадной), якая ўжо існуе, або стварэння новай бесправадной сеткі.
IC 4575
IC 4575 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бесправадны пункт доступу
Выкарыстанне
Таксама бесправадныя пункты доступу часта выкарыстоўваюцца для стварэння так званых «Хот-спотаў» — абласцей, у межах якіх кліенту даецца, як правіла, бясплатны доступ да сеткі Інтэрнэт. Звычайна такія пункты знаходзяцца ў бібліятэках, аэрапортах, вулічных кавярнях буйных гарадоў.
У апошні час назіраецца павышэнне цікавасці да бесправадных пунктаў доступу пры стварэнні хатніх сетак. Для стварэння такой сеткі ў межах адной кватэры дастаткова аднаго пункту доступу. Магчыма, гэтага будзе дастаткова для ўключэння ў сетку і суседзяў прылеглых кватэр. Для ўключэння ў сетку кватэры праз адну, пэўна, спатрэбіцца яшчэ адзін пункт доступу, які будзе служыць рэтранслятарам сігналу, аслабелага з прычыны праходжання праз апорную сцяну.
Канструкцыя
Гэта прылада шмат у чым аналагічная кліенцкаму адаптару. Як і апошні, яна складаецца з прыёмаперадатчыка і інтэграванага інтэрфейснага чыпа, але мае большую колькасць інтэлектуальных функцый і больш складаную электроніку.
Канструкцыйна пункты доступу могуць быць выкананы як для вонкавага выкарыстання (абаронены ад уздзеянняў навакольнага асяроддзя варыянт), так і для выкарыстання ўнутры адміністрацыйных і жылых памяшканняў. Таксама існуюць прылады, прызначаныя для прамысловага выкарыстання, якія ўлічваюць спецыфіку вытворчасці.
Што да функцыянальнасці, у розных пунктаў доступу яна можа істотна адрознівацца, часам даючы сродкі дыягностыкі і кантролю сеткі, дыстанцыйнай налады і ліквідацыі няспраўнасцяў. Акрамя таго, у апошні час з'явіліся пункты доступу, якія дазваляюць ажыццяўляць шматкарыстальніцкі абмен файламі (іх трансляцыю), абыходзячы сервер.
На канец 2009 можна казаць пра рост папулярнасці камбінаваных прылад, што інтэгруюць у сабе функцыі ўласна бесправаднога сеткавага адаптара (платы, карты, кантролера), маршрутызатара і, напрыклад, кабельнага мадэма.
Ужыванне
Пункты доступу прызваны выконваць самыя разнастайныя функцыі, як для злучэння групы камп'ютараў (кожны з бесправадным сеткавым адаптарам) у самастойныя сеткі (рэжым Ad-hoc), так і для выканання функцыі моста паміж бесправаднымі і кабельнымі ўчасткамі сеткі (рэжым Infrastructure).
Для рэжыму Ad-hoc максімальна магчымая колькасць станцый — 256. У Infrastructure-рэжыме дапушчальна да 2048 бесправадных вузлоў.
Варта ўлічваць, што пункт доступу — гэта звычайны канцэнтратар. Пры некалькіх падключэннях да аднаго пункту паласа прапускання падзяляецца на колькасць падключаных карыстальнікаў. Тэарэтычна абмежаванняў на колькасць падключэнняў няма, але на практыцы варта дадаць абмежаванне, зыходзячы з мінімальна неабходнай хуткасці перадачы даных для кожнага карыстальніка.
З дапамогай пункта доступу можна лёгка арганізаваць роўмінг пры перамяшчэнні мабільнага камп'ютара карыстальніка ў зоне большай, чым зона ахопу аднаго пункта доступу, арганізаваўшы «соты» з некалькіх пунктаў доступу і забяспечыўшы перакрыцце іх зон дзеяння. У гэтым выпадку неабходна забяспечыць, каб у меркаванай зоне перамяшчэння мабільнага карыстальніка ўсе пункты доступу і мабільныя камп'ютары мелі аднолькавыя налады (нумары каналаў, ідэнтыфікатары і інш.).
Прыклад ужывання
Калі вам патрабуецца не толькі аб'яднаць камп'ютары ў бесправодную сетку, але і злучыць гэты сегмент сеткі з правадным, то самы просты спосаб — усталёўка так званага «пункта доступу». Пры выкарыстанні пункта доступу вы фактычна маеце вылучанае сеткавае прыстасаванне, праца якога не залежыць ні ад загружанасці іншых ПК, ні ад іх канфігурацыі, што з'яўляецца бясспрэчным плюсам. Вам не прыйдзецца наладжваць складанае праграмнае забеспячэнне або асцерагацца, што камп'ютар акажацца ў чарговы раз выключаным, а неабходная служба не будзе запушчана.
Узмацненне Wi-Fi
Рэпітар Wi-Fi — гэта ўзмацняльнік Wi-Fi, які працуе па прынцыпе рэтранслятара сігналу. Рэпітар дазваляе пашырыць існую сетку бесправоднага доступу. Ён прымае сігнал Wi-Fi і перадае яго далей.
Стандарты
Самымі папулярнымі стандартамі для пунктаў доступу з'яўляюцца Wi-Fi (IEEE 802.11) і Bluetooth. У тэхналогіі Bluetooth існуе адмысловы профіль PAN (Personal Area Network) для гэтых мэт.
Іса (Пензенская вобласць)
Іса  (И́сса) — пасёлак гарадскога тыпу ў Пензенскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ісінскага раёна.
Геаграфія
Пасёлак размешчаны за 100 км на поўнач ад Пензы, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Булычова на лініі Пенза — Рузаеўка, на рацэ Ісе (прытоку Мокшы).
Гісторыя
Паселішча заснавана ў канцы XVII стагоддзя памешчыкамі. У пачатку XVIII стагоддзя — сяло Спаскае, у складзе Саранскага павета, належала сібірскаму губернатару князю Мацвею Гагарыну. У 1717 годзе спалена падчас «кубанскага пагрому», прычым забіта 15, уведзена ў палон 98 сялян. Пасля пакарання смерцю М. Гагарына адпісана на цара Пятра I, затым перададзена графу Раману Іларыёнавічу Варанцову (1707—1783). Тут знаходзілася адна з найбуйнейшых іх вотчын. Дзякуючы размяшчэнню на Маскоўскай дарозе многія жыхары займаліся возніцтвам, гандлем і рамёствамі. У 1764 годзе пабудавана драўляная царква ў імя Хрыста Збавіцеля (адсюль назва вёскі Спаскае); мураваны храм пабудаваны ў 1820—1838 гадах. У 1774 годзе ісінцы ўдзельнічалі ў Сялянскай вайне на баку атрадаў Пугачова; урадавыя войскі спалілі сяло, жорстка расправіўшыся з удзельнікамі паўстання.
З 23 жніўня 1979 года — пасёлак гарадскога тыпу.
Суверэн
Суверэн (ад souverain — «вышэйшы», «вярхоўны») — асоба, якой без якіх-небудзь абмежавальных умоў і на працягу нявызначанага тэрміна цалкам належыць вярхоўная ўлада ў дзяржаве.
Кіран Кларк
Кіран Кларк (Ciaran Clark; нар., Харау, Англія) — ірландскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Ірландыі (2011—2021).
Суверэн
Тэрмін уведзены ў навуковы абарот у яго сучасным значэнні заснавальнікам тэорыі дзяржаўнага суверэнітэту французскім юрыстам, палітыкам і філосафам Жанам Бадэнам.
Часта «суверэн» перакладаюць як «манарх», «валадар» або «кіраўнік», аднак носьбітам вярхоўнай улады ў дзяржаве можа быць не толькі адзін чалавек (такую дзяржаву Жан Бадэн называў манархіяй), але таксама група асоб ці нават большасць насельніцтва краіны (арыстакратыя і дэмакратыя, адпаведна — у тэрміналогіі Ж. Бадэна).
Унорыцкі сельсавет
Уно́рыцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Унорыца.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Рэчыцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Азершчынскага сельсавета.
Стакгольмскі каралеўскі палац
Стакгольмскі каралеўскі палац (Stockholms slott) — афіцыйная рэзідэнцыя шведскіх манархаў на параднай набярэжнай вострава Стадхольмен у цэнтры Стакгольма.
Гісторыя
У Сярэднявеччы на месцы палаца высіўся Стакгольмскі замак, закладзены Біргерам Ярлам для абароны воднага шляху з Балтыкі ў Маларэн. З будаўніцтва гэтага замка пачалася гісторыя горада Стакгольма.
Пры Юхане III пануры замак змяніла элегантная рэзідэнцыя, вытрыманая ў духу рэнесансу. Да канца XVII ст. яна была палічана састарэлай, і ў 1690-97 гг. па праекце Тэсіна Малодшага на яе месцы быў збудаваны барочны палац. Неабходна, адзначыць, што да Новага часу каралеўскі палац працягваў служыць не толькі месцам размяшчэння каралеўскай сям’і, але і ўрада Швецыі.
Сучасны палац
7 мая 1697 г. ледзь дабудаваны палац згарэў дашчэнту, і Тэсін прыступіў да будаўніцтва сучаснага будынка на 600 пакояў, з фасадам даўжынёй у 120 метраў. Цікава, што знакаміты пажар 1697 года, у выніку якога таксама ледзь не загінула каралеўская сям’я і не згарэла цела караля Карла XI, які спачыў незадоўга да пажару, пачаўся ў пакоях брандмайстара, які адказваў за супрацьпажарную бяспеку палаца.
Сташкы
Сташкы (Сташки́) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Стакгольмскі каралеўскі палац
Сучасны палац
З-за эканамічных цяжкасцяў будаўніцтва новага будынка палаца зацягнулася да 1754 г., а паўночна-заходняе крыло было завершана толькі ў 1760 г. Падобна Мадрыдскаму каралеўскаму палацу, рэзідэнцыя шведскіх каралёў, з яе цяжкімі сіметрычнымі масамі, абавязана сваім знешнім выглядам апошняму неажыццёўленаму бернініеўскаму праекту палацца Барберыні.
Уладзімір Аляксеевіч Шаліхін
Уладзімір Аляксеевіч Шаліхін (21 студзеня 1930, Гомель  — 1 верасня 2002, Мінск) — беларускі савецкі піяніст, дыктар Беларускага радыё і тэлебачання, вядучы канцэртаў у Белдзяржфілармоніі, настаўнік , спявак і акцёр.
Біяграфія
Нарадзіўся 21 студзеня 1930 года ў Гомелі ў сям’і рабочага шклозавода і хатняй гаспадыні. У 1937 годзе бацька быў абвінавачаны ў трацкізме і асуджаны на тры гады. Пасля вызвалення з пачаткам вайны быў мабілізаваны і загінуў на фронце.
Маленькі Валодзя ўпершыню выканаў песню «О мое солнце» перад дамашнімі і суседзямі калі яму было толькі тры гады. У час вайны і пасля выступаў у ваенных шпіталях перад раненымі байцамі.
У 1951 годзе скончыў Гомельскае музычнае вучылішча па класах вакалу, фартэпіяна і харавога дырыжыравання. На выпускных экзаменах па фартэпіяна прысутнічаў вядомы савецкі і беларускі кампазітар Уладзімір Уладзіміравіч Алоўнікаў, які прапанаваў маладому музыканту паступаць у Беларускую дзяржаўную кансерваторыю. Так Шаліхін паступіў на класы фартэпіяна і вакалу. Маючы прыродны гучны і прыемны голас, Уладзімір Аляксеевіч паспрабаваў сябе ў якасці дыктару на Гомельскім радыё, а пасля заканчэння кансерваторыі папрасіў направіць яго на Беларускае радыё у Мінску.
Тэлебачанне і радыё
На радыё Уладзімір Аляксеевіч пачаў працаваць дыктарам з 1952 года. Быў вучнем такіх майстроў як Любоў Бацвіннік і Ілья Курган.
З 1956 года Уладзімір Шаліхін пачынае працаваць на толькі што сфарміраваным Беларускім тэлебачанні. Акрамя работы дыктарам, вядзе розныя тэле- і радыёперадачы: канцэрт па заяўках «Сябрам дарагім», перадачы «Якая ты, музыка?», «Я з 70-х», «Вахта ўраджаю», «Жывуць сярод нас героі», «Наша пошта», «Кінаафіша», «Камертон», «Актава», «Танцуйте з намі», «Пра музыку ад А да Я» і іншыя. У 1970-х гадах становіцца адным з асноўных дыктараў «Панарамы навін» (а пасля «Панарамы» і «Навін» калі яны выходзілі як асобныя праграмы), разам з Зінаідай Бандарэнкай вядзе трансляцыі са святочных мерапрыемстваў.
Да Шаліхіна дыктары «вяшчалі». Ён жа першым вырашыў, што з гледачом трэба размаўляць, вытрымаўшы нямала спрэчак з начальствам. На тэлебачанні гэта стала сапраўднай рэвалюцыяй. Пісаў цікавыя артыкулы, тонкія рэцэнзіі і сцэнары перадач. Чалавек з глыбокімі ведамі і шырокім кругаглядам, бліскуча валодаў дарам імправізацыі, быў і аўтарам, і нават рэдактарам адначасова, таму што большасць радыё- і тэлеперадач ён вёў у жывым эфіры. Уладзімір Шаліхін увайшоў у гісторыю як аўтар і выканаўца 25 радыёперадач з цыклу «Выдатныя майстры сусветнага музычнага мастацтва». Акрамя дыктарства і вядзення музычных праграм, быў таксама спартыўным каментатарам, распрацаваў цыкл праграм для дзяцей «Тэлебачанне — школе».
Вера Ропат, дыктар Беларускага тэлебачання ў 1975—2003 годзе, ўспамінае гісторыю з праграмы «Панарама». Зараз гэта анекдот, а тады Шаліхін атрымаў вымову. Вера і Уладзімір чыталі міжнародныя падзеі. У студыю заляцела муха, і мусіла сесці на Шаліхіна. «Карэспандэнты ТАСС паведамляюць: сёння самалёты iзраiльскай авiяцыi бамбiлi Лiван», — паведаміў Уладзімір Аляксеевіч і выразна адмахнуўся … За кадрам стаяў такі рогат, што асістэнт рэжысёра ніяк не магла памяняць застаўку. Пасля гэтага за адсутнасцю мух у студыі сталі сачыць асабліва пільна.
Музыка і спевы
У 1968 годзе пад уласны акампанемент Уладзімір Шаліхін даў два канцэрты ў Доме работнікаў мастацтваў. У першым спяваў старадаўнія рамансы, у праграме другога вечара былі песні з вакальных цыклаў Ф. Шуберта і Р. Шумана, рамансы С. Рахманінава і М. Балакірава. На творчых вечарах ён не раз сам выступаў у якасці выканаўцы вакальных твораў і старадаўніх рамансаў. На працягу 18 гадоў У. Шаліхін акампанаваў студэнтам-вакалістам. Удзельнічаў у IV Міжнароднага конкурсу імя П. Чайкоўскага ў Маскве — акампанаваў спеваку Валерыю Кучынскаму, які стаў тады лаўрэатам.
Пачынаючы з 1951 года Шаліхін правёў у Беларускай дзяржаўнай філармоніі больш за 11-тысяч канцэртаў. Запомніўся слухачам тым, што выходзіў без паперкі, гаварыў ад душы і заўсёды дакладна аб’яўляў аўтараў і выканаўцаў. Добра ведаў тое, пра што казаў і з захапленнем слухаў выканаўцаў. Уладзімір Аляксеевіч быў гарачым прыхільнікам Мантсерат Кабалье. У 1996 годзе вялікая спявачка павінна была прыехаць у Мінск. Білеты на канцэрт расхапалі загадзя. Вядомы канцэртмайстар стаў абіваць парогі арганізатараў, і нарэшце яму сказалі: «Мы вас пусцім на канцэрт, але за гэта вы яго правядзеце!» Так ён апынуўся на адной сцэне з Кабалье.
Кніга
Напісаў кнігу «Сердце помнит», якая выйшла ў 2000 годзе, аб выдаючыхся дзеячах культуры XX стагоддзя, якіх Шаліхін ведаў асабіста і з кім падтрымліваў сяброўскія адносіны. У 2003 годзе фонд Дзяржаўнага музея гісторыі музычнай і тэатральнай культуры набыў асабісты архіў Уладзіміра Шаліхіна. Сярод унікальных матэрыялаў архіва — багатая калекцыя аўтографаў знакамітых дзеячаў сусветнага мастацтва — музыкаў, спевакоў, акцёраў, дырыжораў, кампазітараў, з якімі давялося размаўляць Уладзіміру Аляксеевічу на працягу амаль паўвекавога творчага шляху. Гэта фатаграфіі з памятнымі надпісамі Ларысы Александроўскай і Івана Казлоўскага, Святаслава Рыхтэра і Дзмітрыя Шастаковіча, Марыі Калас і Любові Арловай
Уладзімір Аляксеевіч адзначаны ў 1991 годзе як Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі.
1949 год у гісторыі астраноміі
1949 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Уладзімір Аляксеевіч Шаліхін
Кніга
Памёр 1 верасня 2002 года ў Мінску ад анкалагічнага захворвання.
Чарлз Сэмюэл Кін
Чарлз Сэмюэл Кін (Charles Keene;, Хорнсі — , Лондан) — брытанскі жывапісец, ілюстратар, гумарыст і карыкатурыст. Працаваў памочнікам архітэктара, вучыўся тэхніцы ксілаграфіі ў братоў Уімпераў у Лондане. Вялікай папулярнасцю карысталіся яго малюнкі, які друкаваліся ў лонданскіх ілюстраваных часопісах.
Уладзімір Аляксеевіч Шаліхін
Перадачы, прысвечаныя Уладзіміру Шаліхіну
«Святло далёкай зоркі» — Беларускае тэлебачанне, 21 студзеня 2016 года.
Фільмы з удзелам У. Шаліхіна
Супрацоўнік радыё — Семейные Обстоятельства (1977) — Беларусьфільм
Таўкачы (Оўруцкі раён)
Таўкачы (Товкачі́) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
NGC 1949
NGC 1949 (іншае абазначэнне — ESO 56-EN117) — эмісійная туманнасць у сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Крутаўцы
Крутаўцы́ (, Крутовцы) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Маўчадскага сельсавета. Размешчана за 24 км на паўночны захад ад Баранавіч, за 8 км ад чыгуначнай станцыі Міцкевічы на лініі Баранавічы—Ліда. Насельніцтва 45 жыхароў, 32 гаспадаркі (2005).
Гісторыя
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Гарадзішчанскай гміне Навагрудскага павета.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 6 вяскоўцаў.
Да 14 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Гірмантаўскага сельсавета.
Сеткавы шлюз
Сеткавы шлюз (gateway) — апаратны маршрутызатар ці камп’ютар з адмысловым праграмным забеспячэннем для злучэння камп’ютарных сетак, якія выкарыстоўваюць розныя пратаколы (напрыклад, лакальнай і глабальнай).
Апісанне
Сеткавы шлюз канвертуе пратаколы аднаго тыпу фізічнага асяроддзя ў пратаколы іншага фізічнага асяроддзя (сеткі). Напрыклад, пры злучэнні лакальнага камп’ютара з сеткай Інтэрнэт звычайна выкарыстоўваецца сеткавы шлюз.
Маршрутызатар (ён жа — роўтар) з'яўляецца адным з прыкладаў апаратных сеткавых шлюзаў.
Грыгарыянскі каляндар
Грыгарыя́нскі калянда́р («новы стыль») — каляндар, уведзены ў 1582 годзе папам Грыгорыем XIII узамен старога юліянскага. Злічэнне было перасунута на 10 сутак наперад (наступным днём пасля 4 кастрычніка 1582 года стала 15 кастрычніка 1582 года), каб улічыць хібнасць, якая назбіралася ў Юліянскім календары. У грыгарыянскім календары гады, якія заканчваюцца на 00, сталі лічыць высакоснымі толькі ў тым выпадку, калі лік, які складаецца з першых дзвюх лічбаў, дзеліцца на чатыры (1600 — высакосны, 1900 — звычайны, гэтым ён розніцца ад старога стылю). Адставанне грыгарыянскага календара ад сонечнага складае 24 гадзіны за 3300 гадоў.
Сеткавы шлюз
Апісанне
У вялікіх сетках сервер, які працуе як сеткавы шлюз, звычайна інтэграваны з проксі-серверам і міжсеткавым экранам. Сеткавы шлюз часта аб'яднаны з роўтарам, які кіруе размеркаваннем і канвертаваннем пакетаў у сетцы.
Грыгарыянскі каляндар
У грыгарыянскім календары працягласць трапічнага году прымаецца роўнай 365,2425 суткам. Працягласць невысакоснага году — 365 сутак, высакоснага — 366. Памылка ў адны суткі накопліваецца прыкладна за 3200 год (у юліянскім — за 128 год).
Размеркаванне высакосных гадоў
У адрозненні ад Юліянскага календара, у Грыгарыянскім высакосныя гады размяркоўваюцца іншым чынам:
Сеткавы шлюз
Апісанне
Сеткавы шлюз можа быць адмысловым апаратным роўтарам або праграмным забеспячэннем, усталяваным на звычайны сервер ці персанальны камп’ютар. Большасць камп’ютарных аперацыйных сістэм выкарыстоўвае тэрміны, апісаныя вышэй. Камп’ютары пад Windows звычайна выкарыстоўваюць убудаваны майстар падлучэння да сеткі, які па зададзеных параметрах сам усталёўвае злучэнне з лакальнай або глабальнай сеткай. Такія сістэмы могуць таксама выкарыстоўваць DHCP-пратакол. Dynamic Host Configuration Protocol (DHCP) — гэта пратакол, які звычайна выкарыстоўваецца сеткавым абсталяваннем, каб атрымаць розныя даныя, патрэбныя кліенту для працы з пратаколам IP. З выкарыстаннем гэтага пратаколу даданне новых прылад і сетак становіцца простым і амаль аўтаматычным.
Грыгарыянскі каляндар
Размеркаванне высакосных гадоў
У выніку, сярэдняя працягласць года складае 365,2425 дзён:
Разыходжанне Юліянскага і Грыгарыянскага календароў
З цягам часу ў Юліянскім календары накопліваецца значна большая памылка — адны суткі за 128 гадоў. Адсюль разыходжанне ў каляндарных датах:
Гісторыя
Табліца дат пераходу на грыгарыянскі каляндар у розных краінах:
Cerastium dinaricum
Cerastium dinaricum  — травяністая расліна. Від сямейства. Вядомы з аднаго месца ў Славеніі.
У культуры
Выява расліны выкарыстана на паштовай марцы Славеніі.
Бардзеёў
Бардзеёў (Bardejov, Бардіїв, Bartfeld, Bártfa) — горад на ўсходзе Славакіі, аб’ект са спісу Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Насельніцтва — 33 418 жыхароў (па стане на 31 снежня 2009).
Гісторыя
Горад быў заснаваны нямецкімі каланістамі. Упершыню згадваецца ў 1241 годзе: тады ў горадзе ўжо існаваў кляштар цыстарцыенцаў, а насельніцтва складалася, пераважна, з немцаў. На той час Бардзеёў быў ужо даволі развітым паселішчам. У 1376 годзе ён становіцца каралеўскім горадам, а ў 1405 — вольным каралеўскім горадам. Найбольшага росквіту горад дасягае ў XV стагоддзі.
IC 4576
IC 4576 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Змяя.
Сістэма злічэння
Сістэ́ма злічэ́ння — набор правіл, што дазваляюць запісаць лік з дапамогай спецыяльных знакаў, якія называюць лічбамі.
IC 4576
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сістэма злічэння
У агульным выпадку лік, што перадаецца тым ці іншым наборам лічбаў, ёсць сумаю вагаў усіх лічбаў, што яго складаюць. Вага лічбы — гэта лік, які яна абазначае у дадзеным канкрэтным выпадку.
Сістэмы злічэння дзеляцца на пазіцыйныя і непазіцыйныя. Розніца між імі палягае ў тым, што ў пазіцыйнай сістэме вага лічбы залежыць ад пазіцыі, якую яна займае, а ў непазіцыйнай кожная лічба мае адну фіксаваную вагу, незалежна ад пазіцыі. Значэнне, якое перадае пэўная камбінацыя лічбаў, роўнае, такім чынам, простай суме вагаў усіх лічбаў. Так, калі X і Y — лічбы, то ў непазіцыйнай сістэме XY і YX — гэта адзін лік, а ў непазіцыйнай — розныя. Прыкладам непазіцыйнай сістэмы з’яўляецца рымская сістэма злічэння, якая дагэтуль ужываецца ў некаторых сферах, напрыклад, для абазначэння стагоддзяў. Да пазіцыйных сістэм належыць сучасная дзесятковая сістэма злічэння.
Унарная сістэма злічэння
Найпрасцейшая і, відаць, найстаражытнейшая з усіх сістэм злічэння — унарная. Такая сістэма ўжывае ўсяго адну лічбу, і лік, які запісаны ў гэтай сістэме, вызначаецца шляхам падлічэння колькасці лічбаў. Напрыклад, калі ў якасці лічбы ўжываецца знак |, то лік 6 будзе запісаны як ||||||. Галоўны недахоп гэтай сістэмы — цяжкасць запісу і (асабліва) чытання нават адносна невялікіх лікаў (большых за 5).
Унарную сістэму злічэння можна адносіць як да непазіцыйных, так і да пазіцыйных сістэм злічэння (з асновай 1).
Рымская сістэма злічэння
Рымская сістэма злічэння, якая ужываецца дагэтуль, хоць і не так шырока, як дзесятковая, з’яўляецца прыкладам непазіцыйнай сістэмы злічэння, у якой лічбамі з’яўляюцца лацінскія літары I (1), V (5), X (10), L (50), C (100), D (500) і M (1000). Рымскімі лічбамі традыцыйна нумаруюць стагоддзі, дынастычныя нумары манархаў і інш.
Грэчаская сістэма злічэння
Грэчаская сістэма злічэння, ад якой паходзіць і старажытнаруская сістэма злічэння, з’яўляецца яскравым прыкладам алфавітнай сістэмы злічэння, гэта значыць такой сістэмы, у якой лічбамі з’яўляюцца літары алфавіта, прычым меншай (бліжэйшай да пачатку алфавіта) літары адпавядае меншы лік.
Егіпецкая сістэма злічэння
Уласная сістэма злічэння ўжывалася ў старажытным Егіпце. У гэтай сістэме лічбамі з’яўляліся іерагліфічныя сімвалы; яны абазначалі лікі 1, 10, 100 і г.д. да мільёна.
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2008
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2008 (18-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Першай лізе) — другі па парадку дывізіён (пасля Вышэйшай лігі) па футболе сярод беларускіх каманд 2008-га года.
У турніры прымала ўдзел 14 каманд, якія змагаліся за адзіную пуцёўку ў Вышэйшую лігу. Гэтаю пуцёўку ўпэўнена заваяваў футбольны клуб «Мінск» (другі раз у гісторыі клуба), які аформіў першае месца за тры туры да фінішу чэмпіянату.
Вынікі матчаў
Заўвагі. 1. Пры роўнай колькасці ачкоў і перамог «Камунальнік» змешчаны ў турнірнай табліцы вышэй «Ліды», а «Полацк» — вышэй «Славіі-Мазыр» дзякуючы лепшым паказчыкам у асабістых сустрэчах гэтых камандаў. 2. У радках паказаны вынікі хатніх матчаў камандаў, у слупках — гасцявых.
Бамбардзіры
Крыніца: football.by
Гоцкі альманах
Гоцкі альманах (Almanach de Gotha) — самы аўтарытэтны даведнік па генеалогіі еўрапейскай арыстакратыі, які штогод выдаваўся на нямецкай і французскай мовах у 1763—1944 гадах у горадзе Гота (герцагства Саксен-Кобург-Гота).
Уключаў радаводы кіруючых дамоў і найбольш значных родаў тытулаванага (пераважна медыятызаванага) дваранства Еўропы. Пачынаючы з 1997 года прадпрынята некалькі спроб аднавіць выданне альманаха.
Чабан (вёска)
Чабан (Чаба́н) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Спіс вуліц Навагрудка
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Навагрудак
Чэрокі (мова)
Чэрокі (саманазва: ᏣᎳᎩ ᎦᏬᏂᎯᏍᏗ) — паўднёвая іракезская мова, родная мова народа чэрокі. У 2017 г. на ёй размаўлялі каля 302 000 чалавек у ЗША, пераважна ў штаце Аклахома.
Гісторыя
Прыхільнікі існавання прота-іракезскай мовы лічаць, што мова чэрокі адасобілася ад паўночных іракезскіх моў каля 3500 - 3800 гадоў таму. Да першай трэці XIX ст. асноўнай зонай развіцця мовы была тэрыторыя штата Паўночная Караліна. Першыя запісы слоў у выніку кантактаў з еўрапейцамі з'явіліся ў XVII ст. У 1821 г. правадыр Секвоя ўпершыню прылюдна прадставіў арыгінальную пісьмовасць чэрокі. У 1828 г. пачала выдавацца першая газета амерыканскіх індзейцаў «Cherokee Phoenix» на англійскай мове і мове чэрокі.
У выніку масавага перасялення ў першай палове XIX ст. большасць чэрокі апынулася на тэрыторыі штата Аклахома. Палітыка акультурацыі і асіміляцыі прывяла да згубы гутарковай мовы часткай носьбітаў, знікненню ўсходняга дыялекта. З 2005 г. дзейнічае праграма адраджэння мовы чэрокі. Яна ўключае пашырэнне магчымасцей вывучэння і выкарыстання мовы праз адукацыю, СМІ, сучасныя электронныя прылады.
Дыялекты
Вылучаюць тры буйныя дыялекты мовы чэрокі :
Мазырскі народны тэатр
Мазырскі народны тэатр гарадскога Дома культуры — былы тэатр у Мазыры.
Гісторыя
Створаны з драматычнага гуртка (існаваў з перапынкамі з 1922 года, больш стала з пачатку 1950-х гадоў), званне народнага прысвоена ў 1960 годзе.
У 1990 годзе на аснове тэатра створаны прафесійны эксперыментальны тэатр «Верасень», які ў 1994 годзе быў перайменаваны ў Мазырскі драматычны тэатр імя Івана Мележа.
Універсітэт Осла
Універсітэт Осла (Universitetet i Oslo) — нарвежская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Осла.
Гісторыя
Заснаваны ў 1811 годзе як Каралеўскі універсітэт Фрэдэрыка, названы ў гонар караля Даніі і Нарвегіі Фрэдэрыка VI. Стаў другім па часе заснавання універсітэтам Даніі-Нарвегіі (пасля Капенгагенскага ўніверсітэта). Атрымаў цяперашнюю назву ў 1939 годзе.
Руда (Жыдачыўскі раён)
Руда́ (Руда́) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Гніздычыўскай пасялковай абшчыны.
Сонечны сарас 114
Сонечны сарас 114 — серыя з 72 сонечных зацьменняў, якая пачалася 23 ліпеня 651 года і скончылася 12 верасня 1931 года. Сонечныя зацьменні аднаго сараса паўтараюцца з перыядычнасцю раз у 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін.
Святы Ілля (фальклор)
Святы Ілля (Ілля, Ілля-прарок) — персанаж беларускага фальклору і Народнай Бібліі. Сфарміраваўся ў выніку спалучэння вобразаў біблейскага прарока Іллі і — у першую чаргу — язычніцкага богя Пяруна. Ад апошняга пераняў гаспадарства над громам, маланкамі і навальніцамі.
NGC 1950
NGC 1950 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC116) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».