cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Заальшанка
Даўжыня ракі 17 км. Плошча вадазбору 99 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,1 ‰. Пачынаецца за 1 км на поўдзень ад вёскі Пяскі Руднянскага раёна Смаленскай вобласці, вусце за 1 км на паўднёвы захад ад вёскі Дразды Лёзненскага раёна.
Вуліца Герцэна (Брэст)
Вуліца Герцэна — вуліца ва ўсходняй частцы Брэста. Названа ў гонар А. І. Герцэна. Утворана ў пасляваенныя гады з усходняй часткі вуліцы Светлай і былой галоўнай вуліцы вёскі Бярозаўкі 1-я. Працягласць 1480 метраў, ад вуліцы Піянерскай да вуліцы Скрыпнікава. Частка мікрараёна Усход.
Сакулка (гміна)
Саку́лка (Sokółka) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сакульскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сакулцы. Плошча гміны складае 313,62 км². Станам на 2004 год у гміне Сакулка пражывалі 26 647 чалавек, шчыльнасць — 85 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 54 салецтвы.
Брэсцкае маршрутнае таксі
Брэсцкае маршрутнае таксі — уведзена ў 1969 годзе ў Брэсце аўтаўпраўленнем для паляпшэння перавозак пасажыраў з цэнтра горада ў жылыя раёны. У 1986 годзе дзейнічалі 5 маршрутаў, па якіх курсіравалі мікрааўтобусы (на 11 пасажыраў).
Сцяг Новасібірскай вобласці
Сцяг Новасібірскай вобласці з’яўляецца сімвалам Новасібірскай вобласці. Прыняты 25 ліпеня 2003 года.
Апісанне
Сцяг Новасібірскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно, на якім намаляваныя пяць рознавялікіх палосаў чырвонага, белага, сіняга, белага, зялёнага колераў (ад флагштока (дрэўка) на пярэднім і адваротным баках, або злева направа, калі сцяг размяшчаецца ў разгорнутым выглядзе).
Асвянцімскі павет
Асвянцімскі павет (powiat oświęcimski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Малапольскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Асвенцім. Займае плошчу 406,03 км². Насельніцтва павета складае 153,6 тыс. чалавек.
IC 2209
IC 2209 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Жырафа.
Старадаўнія чэшскія легенды
«Старадаўнія чэшскія легенды» — кніга Алаіса Ірасека, якая ўпершыню выйшла ў пражскім выдавецтве «Бібліятэка падрастаючай моладзі» ў 1894 годзе і ўяўляе сабой шэраг легенд і апавяданняў, якія адлюстроўваюць падзеі чэшскай гісторыі са старажытных часоў аж да канца XVIII ст.
Паводле гэтай кнігі ў 1952 годзе быў зняты аднайменны анімацыйны фільм даўжынёй у 91 хвіліну, рэжысёр Іржы Трнка.
Акрыл
Акрыл — агульная назва палімераў на аснове вытворных і  кіслот і палімерных кампазіцый з іх. У якасці асновы выкарыстоўваюцца акрылавыя палімеры — вынайдзены нямецкімі хімікамі ў 1930-я гг. Ён быў распрацаваны ў якасці альтэрнатывы шклу і атрымаў адпаведную назву — «». Аргшкло празрыстае, як сапраўднае шкло, але ў адрозненне ад яго лёгкае, структурна трывалае, мае нізкую цеплаправоднасць і прапускае ультрафіялетавыя прамяні.
Мікіцк
Мікі́цк (, Микитск) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бездзежскага сельсавета.
Сан-Чыпрыяна-д’Аверса
Сан-Чыпрыяна-д'Аверса (San Cipriano d'Aversa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Казерта.
Насельніцтва складае 12882 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 2 147 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 81036. Тэлефонны код — 081.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Cipriano vescovo.
Соль-Ілецк
Соль-Ілецк — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Соль-Ілецкага раёна Арэнбургскай вобласці. Насельніцтва 26,3 тыс. чал. (2005). Горад размешчаны непадалёк ад ракі Ілек (прыток Урала), за 70 км ад Арэнбурга, недалёка ад мяжы з Казахстанам.
Наваполацкая цэнтральная гарадская бальніца
Наваполацкая цэнтральная гарадская бальніца — бальніца ў Наваполацку Віцебскай вобласці. Размешчана ў заходняй частцы горада, у лясным масіве, абмежаваным вуліцамі Маладзёжнай, Гайдара, Слабадской.
Гісторыя
Гісторыя развіцця аховы здароўя горада Наваполацка пачалася з адкрыцця ў 1958 годзе першага фельчарскага пункта, якім кіраваў Уладзімір Міхайлавіч Янушкевіч. У 1960 годзе была створана медыка-санітарная частка Полацкага Нафтабуда, у склад якой уваходзілі: паліклініка, тры пункты аховы здароўя (адзін з іх — урачэбны, ім кіраваў Савелій Мендэлевіч Нештат) і стацыянар.
У канцы 1961 года былі пабудаваны першыя чатыры аб’екты новай бальніцы з інфекцыйным корпусам на 50 коек, патолагаанатамічным і гаспадарчым карпусамі, харчаблокам.
У жніўні 1963 года арганізаваны ўрачэбны пункт аховы здароўя з кругласутачным дзяжурствам фельчараў на Нафтаперапрацоўчым заводзе (НПЗ), у канцы года — фельчарскі пункт на аўтабазе, а ў лістападзе 1964 года на тэрыторыі завода была адкрыта паліклініка. З лістапада 1964 г. філіял хуткай медыцынскай дапамогі г. Полацка быў рэарганізаваны ў аддзяленне хуткай дапамогі пры медыка-санітарнай частцы Наваполацкага перапрацоўчага завода.
З 1964—1976 г. бальніцу ўзначальваў галоўны ўрач Мікалай Міронавіч Бабянкоў. У 1967 годзе створаны фельчарскі пункт, а ўжо ў 1968 годзе была адкрыта паліклініка на Палімерна-хімічным камбінаце (ПХК). У гэтым жа годзе быў адкрыты другі фельчарскі пункт аховы здароўя на НПЗ і фельчарскі пункт аховы здароўя ў ГПТВ-28. У 1969 годзе адкрываюцца фельчарскія пункты аховы здароўя ў ГПТВ, СУ ЦЭЦ-2, ЖБВ і ствараецца гарадскі аддзел па ахове здароўя г. Наваполацка.
У 1970 г. медыка-санітарная частка была перайменавана ў аб’яднаную гарадскую бальніцу, куды ўваходзіла паліклініка № 1 разам з жаночай кансультацыяй і паліклінікай для абслугоўвання дзіцячага насельніцтва. Паліклініка № 2 НПЗ і № 3 ПХК перайшлі на самастойную дзейнасць. У 1971 годзе жаночая кансультацыя была пераведзена ў новае добраўпарадкаванае памяшканне, а ў 1972 годзе пераехала і дзіцячая паліклініка.
У 1974 годзе былі адкрыты профільныя аддзяленні: неўралагічнае на 60 коек; отарыналарынгалагічнае аддзяленне на 40 коек. У 1977 годзе пабудаваны новы тэрапеўтычны корпус на 240 коек са спецыялізаванымі аддзяленнямі: кардыялагічным на 60 коек; пульманалагічным на 60 коек; агульнатэрапеўтычным на 60 коек.
У 1976—1983 гадах кіраваў бальніцай галоўны ўрач Мікалай Міхайлавіч Балтрушэвіч, а ў 1986—1998 — Анатоль Анатолевіч Завадскі.
У 1978 годзе быў пабудаваны асобны корпус акушэрска-гінекалагічнай службы на 130 коек. У 1979 годзе быў адкрыты хірургічны корпус, у якім былі арганізаваны аддзяленні: хірургічнае на 70 коек, траўматалагічнае на 60 коек, уралагічнае на 40 коек, аддзяленне анестэзіялогіі і рэанімацыі; у 1980 годзе было адкрыта наркалагічнае аддзяленне на 60 коек; адкрыты эндаскапічны кабінет і вочнае аддзяленне на 40 коек.
З мая 2020 года бальніцай кіруе галоўны ўрач Ірына Георгіеўна Шамянкова.
Сучасны стан
У наш час установа Наваполацкая цэнтральная гарадская бальніца мае ў сваім складзе 11 лячэбна-прафілактычных устаноў, 14 спецыялізаваных аддзяленняў стацыянара бальніцы і 10 дапаможных службаў. Функцыянуюць 4 міжраённыя аддзяленні (афтальмалагічнае, траўматалагічнае, уралагічнае і інфекцыйнае), 2 кабінеты прэнатальнай дыягностыкі прыроджаных заган развіцця плода і міжраённы цэнтр па аказанні медыцынскай дапамогі пацыентам з вострым каранарным сіндромам і вострым парушэннем мазгавога кровазвароту. Спецыялісты ўстановы аказваюць медыцынскую дапамогу не толькі жыхарам горада Наваполацка, але і насельніцтву 10 раёнаў Віцебскай вобласці. Штогод у бальніцы атрымліваюць дапамогу больш за 20 тыс. чалавек.
Рэпрэсіі
27 красавіка 2023 года палітзняволены Віктар Бабарыка, адзін з вылучэнцаў у кандыдаты ў прэзідэнты на выбарах 2020 года, які адбываў пакаранне ў наваполацкай калоніі, быў дастаўлены ў Наваполацкую цэнтральную гарадскую бальніцу. «Рабочы рух» паведаміў, што Бабарыку даставілі з цялеснымі пашкоджаннямі: «Паступіў са слядамі пабіцця, яго нават не пазналі, пакуль не ўбачылі прозвішча». У бальніцы пацвердзілі, што Віктар Бабарыка знаходзіцца ў хірургіі.
17 мая ў бальніцы прайшлі масавыя затрыманні лекараў. Сярод затрыманых былі хірург Міхаіл Пачкоўскі, уролаг Павел Стальмакоў, фельчар хуткай дапамогі Наталля Першынёнак, супрацоўніца УГД Ала Стальмакова, загадчыца аддзялення гінекалогіі Ірына Васільева. Яны атрымалі адміністрацыйныя арышты і штрафы.
Муязерскі раён
Муязе́рскі раён (Муезе́рский райо́н, Mujejärven piiri) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Рэспублікі Карэлія Расійскай Федэрацыі.
Па дадзеных перапісу 2010 года — у раёне лічаць сябе беларусамі 14,4% насельніцтва, гэта самая высокая лічба ў Расіі
Муязерскі раён прыроўнены да раёнаў Крайняй Поўначы.
Раённы цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Муязерскі.
Геаграфія
Раён перасякае Заходне-Карэльскае ўзвышша, якая з’яўляецца Беламорска-Балтыйскім водападзелам. Водападзельнае становішча раёна стварае яму своеасаблівую прыродную спецыфіку:
Клімат
Клімат мяккі, умерана-кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня -11.9 °C, ліпеня +15.7 °C.
Ахова здароўя
Муязерская цэнтральная раённая бальніца, 4 участковых бальніцы, 2 урачэбных амбулаторыі, 7 фельчарска-акушэрскіх пунктаў, Дом сястрынскага сыходу ў Ругозеры.
Адукацыя
У раёне 11 сярэдніх школ, 3 асноўных і 1 пачатковая школа.
Уолтэр Шыра
Уолтэр Марці Шыра-малодшы (Walter Marty Schirra, Jr.;, Хакенсак, штат Нью-Джэрсі — , Ла-Хола, штат Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі астранаўт. Першым у свеце здзейсніў тры касмічныя палёты агульнай працягласцю 12 сутак 7 гадзін 13 хвілін 38 секунд.
Філасофская гісторыя
«Філасофская гісторыя» — аповесць Алаіса Ірасека, напісаны ў 1877 годзе, які адносіцца да так званага «літамышльскага перыяду» (1874—1888) яго творчасці. Дзеянне аповесці адбываецца ў 1840-я гады ў горадзе Літамышлі — адным з правінцыяльных цэнтраў чэшскага патрыятычнага руху наконадні рэвалюцыі 1848 года.
Брэсцкае таксі
Брэсцкае таксі — від гарадскога транспарту г. Брэст. Першыя 10 машын таксі з’явіліся ў горадзе ў 1947 годзе. З 1968 года ажыццяўляецца кругласутачны прыём заказаў. У 1986 годзе таксапарк знаходзіўся па вуліцы Дзмітрыя Данскога, 6. У 1986 годзе выконвалася каля 2000 заказаў за суткі.
Загорнікі (рака)
Загорнікі, Загаранка — рака ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Ашмянка (басейн Нёмана). Даўжыня 7 км. Пачынаецца на паўночны ўсход ад вёскі Слабада, упадае ў Ашмянку каля вёскі Загорнікі. На працягу 4,8 км каналізаваная (ад вёскі Швабы да вёскі Загорнікі).
Нарвскі Васкрасенскі сабор
Нарвскі Васкрасенскі сабор (Сабор Уваскрэшання Хрыстова) — праваслаўны храм у горадзе Нарва (Эстонія), кафедральны сабор Нарвскай і Прычудскай епархіі Эстонскай праваслаўнай царквы Маскоўскага Патрыярхата.
Пабудаваны ў 1890—1896 гадах па праекце архітэктара Паўла Аліша, як храм для работнікаў Крэнгальмскай мануфактуры. Архітэктура выканана ў неавізантыйскім стылі.
Асвячоны 17 лістапада 1896 года архіепіскапам Рыжскім і Мітаўскім Арсеніем (Бранцавым). Бакавыя прыбудовы асвечаны ў 1897 годзе ў гонар Усіх Святых і ў гонар абраза Божай Маці «Усіх тужлівых Радасць». Ніжні храм асвечаны ў імя святога прападобнага Серафіма Сароўскага 16 лістапада 1996 года архіепіскапам Талінскім і ўсяе Эстоніі Карніліем.
Сабор унесены ў Дзяржаўны рэгістр помнікаў культуры Эстоніі пад нумарам 14045 і назвай Нарвская праваслаўная царква (Narva Õigeusu Kirik).
Сцяг Ульянаўскай вобласці
Сцяг Ульянаўскай вобласці — сімвал Ульянаўскай вобласці. Прыняты 3 сакавіка 2004 года.
Апісанне
Сцяг Ульянаўскай вобласці ўяўляе сабой прамавугольнае палатно белага колеру з суадносінамі даўжыні сцяга да яго шырыні 3:2. У верхняй частцы сцяга знаходзіцца белае поле, якое займае 2/3 яго шырыні. На белым полі ў цэнтры намаляваны герб Ульянаўскай вобласці. У ніжняй частцы сцяга па ўсёй даўжыні размешчаныя падвойная блакітная хвалістая паласа і чырвоная паласа, адасобленая ад блакітнай вузкай белай паласой.
Бітва за Дакто
Бітва за Дакто (Battle of Dak To, Trận Đắk Tô) — агульная назва серыі баёў паміж падраздзяленнямі ўзброеных сіл ЗША і Паўднёвага В’етнама з аднаго боку, і Паўночнага В’етнама — з другога, якія адбыліся ў лістападзе 1967 года на Цэнтральным пласкагор’і Паўднёвага В’етнама.
Перадумовы
Населены пункт Дакто (Đắk Tô) размяшчаўся ў цяжкапраходнай і маланаселенай мясцовасці недалёка ад в’етнама-лаоскай мяжы. Восенню 1967 года тут дзейнічала 1-я дывізія Арміі Паўночнага В’етнама. Наступленне было адной з аперацый у серыі так званых «пагранічных бітваў», закліканых адцягнуць амерыканскія падраздзяленні і ўвага камандзіраў ЗША ад густанаселеных раёнаў краіны, якія былі мэтай будучага Тэцкага наступлення.
Ход
3 лістапада адбылося першае бое сутыкненне. У рамках аперацыі «Макартур» (MacArthur) каля Дакто была задзейнічана брыгада 4-й пяхотнай дывізіі ЗША, амаль уся 173-я паветрана-дэсантная брыгада, а таксама падраздзяленні паўднёвав’етнамскай арміі. Першыя два тыдні бітва характарызавалася серыяй кароткіх і разлютаваных баёў за кантроль над вышынямі ў асноўным паўднёвей і на паўднёвы захад ад Дакто. Своечасовая перакідка амерыканскіх падмацаванняў адыграла сваю ролю — паўночнав’етнамскія падраздзялення пачалі адыход у Лаос, дзе маглі перагрупавацца і атрымаць папаўненні. Адыход прыкрываў 174-ы полк, які заняў пазіцыі на вышыні 875 ля самай мяжы.
Штурм вышыні 875 амерыканскімі войскамі стаў самым кровапралітным эпізодам усёй бітвы. Батальён 173-й брыгады, які пачаў штурм 19 лістапада, панёс найцяжэйшыя страты. Пасля прыбыцця яшчэ аднаго батальёна. 23 лістапада вышыня была ўзята. Узяцце вышыні 875 лічыцца канцом бітвы за Дакто.
Вынікі
Камандуючы войскамі ЗША і саюзнікаў у В’етнаме генерал Уільям Уэстморленд абвясціў пра перамогу ў бітве, хоць зыход баявых дзеянняў быў неадназначны. У гісторыі вайны ў В’етнаме бітва пры Дакто засталася менш прыкметнай, чым шмат у чым падобная бітва ў даліне Я-Дранг у лістападзе 1965 года, аднак па маштабнасці і лютасці пераўзыходзіла яе. Паводле заходніх ацэнак, страты ЗША склалі 361 забітымі, Паўднёвага В’етнама 73 забітымі. Страты Паўночнага В’етнама склалі ад 1000 да 1664 забітымі.
Дворышча (Чашніцкі раён)
Дво́рышча (, Дворище) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Красналуцкага сельсавета.
Абдуліна
Абдуліна — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Абдулінскага раёна Арэнбургскай вобласці. Насельніцтва 21,5 тыс. чал. (2005). Горад размешчаны ў Перадураллі, на рацэ Цірыс (прыток ракі Іч), за 280 км на паўночны захад ад Арэнбурга, недалёка ад мяжы з Башкартастанам. Чыгуначная станцыя на лініі Самара — Уфа.
Шэзлонг
Шэзлонг (фр. chaise longue - доўгае крэсла) — лёгкае рассоўнае крэсла са спусцістай спінкай і падоўжаным сядзеннем, у якім можна напаўляжаць. Часта выкарыстоўваюцца на пляжах, каля адкрытых басейнаў, можа стаць выдатным рашэннем для саду, адкрытых тэрас, і іншых месцаў адпачынку.
Віктар Міхайлавіч Конанаў
Віктар Міхайлавіч Конанаў (нар., в. Вярэчча, Гарадоцкі раён, Віцебская вобласць) — пісьменнік, член Саюза пісьменнкаў Расіі.
Біяграфія
У 1955 годзе прызваны на службу ў армію. Служыў на Далёкім Усходзе ў танкавых часцях. Там напісаў сваё першае апавяданне, якое надрукавалі ў газеце «Сувораўскі націск». Вайсковай службе прысвечана аповесць «Экіпаж машыны баявой».
Пасля службы працаваў на будаўніцтве Наваполацкага нафтаперапрацоўчага завода. Аб гэтым перыядзе жыцця расказваюць аповесці «Сон і сіні май» і «Небяспечныя званы». З 1961 года зноў на Далёкім Усходзе.
Жыве ў горадзе Хабараўск.
IC 2210
IC 2210 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вернер Хагус
Вернер Хагус (Verner Hagus;, Рэвель, Эстляндская губерня, Расійская імперыя — , , Эстонская ССР) — эстонскі артыст балета. Заслужаны артыст Эстонскай ССР (1957).
Солец Куяўскі (гміна)
Со́лец Куя́ўскі (Solec Kujawski) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Быдгашчскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сольцы Куяўскім. Плошча гміны складае 175,07 км². Станам на 2012 год у гміне Солец Куяўскі пражывалі 16 805 чалавек, шчыльнасць — 96 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 4 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 19 населеных пунктаў.
Вернер Хагус
Біяграфія
Нарадзіўся ў рабочай сям’і. Вучыўся ў Талінскай школе бізнесу да 1927 года, пачаў танчыць у гуртку вывучэння Эстоніі.
З 1928 года — саліст балетнай трупы тэатра «Эстонія» (з 1949 года — Тэатр оперы і балета «Эстонія», Талін, цяпер — Нацыянальная опера «Эстонія»). Член Саюза акцёраў Эстоніі (1936) і Саюза тэатральных дзеячаў Эстонскай ССР (1949).
Хорастаўскі сельсавет
Хо́растаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Хорастава.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ленінскага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Пузіцкага сельсавета. 26 красавіка 1956 года ў склад сельсавета з Лугскага сельсавета Лунінецкага раёна перададзена вёска Гоцк. 20 студзеня 1960 года пасля скасавання Ленінскага раёна ўвайшоў у склад Старобінскага раёна Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года — у складзе Любанскага раёна, з 14 студзеня 1963 года — у Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці, з 30 красавіка 1965 года — у Салігорскім раёне. 23 сакавіка 1987 года з часткі сельсавета ўтвораны Гоцкі сельсавет.
Асцыдыі
Асцыдыі (Ascidiacea) — клас хордовых жывёл падтыпу абалоннікаў.
Апісанне
Мешкападобнае цела асцыдый ніжнім канцом прымацавана да дна, на верхнім канцы знаходзяцца ротавы і клаакальны сіфоны. Цела ўкрыта тунікай — тоўстай абалонкай, якая выдзяляецца скурным эпітэліем і ўтрымоўвае жывёльную клятчатку (туніцын). Унутраны шкілет адсутнічае. Глотка адчыняецца жабернымі шчылінамі ў каляжаберныя поласці, злучаныя з клаакай.
Каля 2000 відаў. Шырока распаўсюджаны ў морах усяго зямнога шара. Кормцца адфільтраванымі дробнымі арганізмамі і дэтрытам.
Гермафрадыты. Нараўне з палавым размнажэннем ім уласціва пачкаванне, што нярэдка прыводзіць да ўтварэння калоній.
Адрозніваюць простыя, або адзінкавыя, асцыдыі (монасцыдыі) і складаныя, або каланіяльныя, асцыдыі (сінасцыдыі). У развіцці асцыдый маецца стадыя свабоднаплаваючай хвастатай лічынкі, якая мае хорду, што адсутнічае ў дарослых асцыдый. Гэтыя асаблівасці будовы лічынкі далі магчымасць А. А. Кавалеўскаму (1865) устанавіць прыналежнасць асцыдый да хордовых.
Застаўе
У 1940—1954 гадах цэнтр Застаўскага сельсавета.
Журавы (Крупскі раён)
Журавы́ (, Журавы) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Гісторыя
Па паданні назва вёскі звязана з суседнім возерам, якое ператварылася ў балота, дзе жыло шмат жураўлёў. Заснавана ў 1772 г., 2 двары, уласнасць дробнага шляхціча Сідароўскага. У 1775 г. 8 двароў. У пачатка 20 ст. 34 двары, 223 жыхары. З 1924 г. уў складз Чарэйскага, потым Крупскага раёнаў. У 1930-я гады жыхары вёсак Журавы і Слабада стварылі калгас «Светлая зара». У 1941 г. ў вёсцы 36 двароў, 231 жыхар. На франтах Вядікай Айчыннай вайны загінулі 10 чалавек. Пасля вайны ў складзе саўгаса, потым — калгаса «Слабада». Да 5 мая 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Абчугскага сельсавета, да 28 ліпеня 1966 года — у склад Акцябрскага сельсавета , да 31 сакавіка 1977 года — у склад Бобрскага сельсавета. На 01.01.1998 г. 41 гаспадарка, 142 жыхары. Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Абчугскага сельсавета.
Мікалай Леанідавіч Раманюк
Мікалай Раманюк (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік.
Клубная кар’ера
Пачаў кар’еру ў Мазыры, гуляў за рэчыцкі «Ведрыч-97». У 2008 перайшоў у наваполацкі «Нафтан», дзе з цягам часу стаў асноўным брамнікам.
У 2012 годзе добрай гульнёй у серыі пенальці дапамог наваполацкаму клубу выйграць Кубак Беларусі. У сярэдзіне 2012 года з-за траўмы не гуляў і саступіў месца асноўнага брамніка Ігару Даўгялу. У сезоне 2013 спачатку быў другім брамнікам пасля Даўгялы, а ў маі 2013 года заняў месца ў аснове. У чэрвені 2013 года з-за чарговай траўмы выбыў да верасня, пасля вяртання ўжо не з’яўляўся ў аснове.
У студзені 2015 года трапіў у склад мазырскай «Славіі», з якой у сакавіку 2015 года падпісаў кантракт. У складзе «Славіі» стаў чаргавацца ў браме з Уладзімірам Гаевым. У сезоне 2016, пасля завяршэння кар’еры Гаевым, стаў асноўным брамнікам і капітанам каманды, поўнасцю правёў усе 30 матчаў чэмпіянату.
У студзені 2017 года перайшоў у «Гарадзею». Пачынаў сезон 2017 асноўным брамнікам, пазней стаў чаргавацца ў складзе з Уладзіславам Васілючкам. У першай палове сезона 2018 быў асноўным брамнікам каманды, пазней саступіў месца ў складзе Ігару Даўгялу.
У лістападзе 2018 года падоўжыў кантракт з «Гарадзеяй» на сезон 2019. У сезоне 2019 выступаў у якасці другога ці нават трэцяга брамніка, на поле за асноўную каманду не выхадзіў. У снежні 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Гарадзею».
Сцяг Омскай вобласці
Сцяг Омскай вобласці з'яўляецца сімвалам Омскай вобласці. Прыняты 17 чэрвеня 2003 года.
Апісанне
Сцяг Омскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно з трох роўнавялікіх вертыкальных палосаў: правай і левай чырвонага колеру і сярэдняй белага колеру. Па цэнтры белай паласы размешчаны вертыкальны хвалісты блакітны слуп, які складае 1/3 яе шырыні. Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні 2:3.
Тлумачэнне сімволікі
Бялградскі ўніверсітэт мастацтваў
Бялградскі ўніверсітэт мастацтваў (Универзитет уметности у Београду) — сербская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бялград.
Пуста-Мсціжская
Пу́ста-Мсці́жская, ручай Мрай — рака ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Мрай (прыток Бярэзіны, басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 10 (13 ) км. Плошча вадазбору 30 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3,1 м/км. Выток ракі знаходзіцца на заходняй ускраіне вёскі Вішнёвая (за 1,5 км у напрамку на поўдзень ад вёскі Іканы ). Упадае ў раку Мрай прыкладна за 2 км на паўднёвы захад ад вёскі Уборак. Рэчышча каналізаванае ў сярэднім і ніжнім цячэнні. На працягу 2,5 км ад вусця рака цячэ ў новым рэчышчы. Каля вёскі Усохі на рацэ плаціна і сажалка.
Віцебск (гасцініца)
«Віцебск» — гасцініца ў Віцебску, знаходзіцца на вуліцы Замкавай, 3. Пабудавана ў 1973 годзе (архітэктары В. Данілаў, З. Даўгяла, інжынер I. Баравая).
Архітэктура
Будынак дванаццаціпавярховы,. З’яўляецца дамінантай цэнтра горада. Галоўным фасадам арыентаваны ў бок ракі Заходняя Дзвіна, вузкім тарцовым выходзіць на вуліцу Замкавую. Архітэктура вырашана ў буйнамаштабных формах, разлічаных на ўспрыманне з далёкай адлегласці. У аснове будынка маналітныя жалезабетонныя рамы на 4 паверхі. На галоўным фасадзе шырокія палосы аконных праёмаў рытмічна чаргуюцца з палосамі прасценкаў і аб’яднаны вертыкальнымі рэбрамі на вышыню 3—12-га паверхаў. На 1-м паверсе шырокія зашклёныя праёмы.
Сцены 1-га і 2-га паверхаў выкананы з бетонных блокаў і цэглы, сцены 3—12-га паверхаў з цэглы. Дзесяць паверхаў маюць аднатыпную планіроўку: уздоўж калідораў размешчаны камфартабельныя нумары, у цэнтры — хол, звязаны з ліфтамі. На 1-м паверсе адміністрацыйныя памяшканні, на 2-м — рэстаран, кабінеты бытавога абслугоўвання. У вестыбюлі керамічнае пано «Старажытны Віцебск». Будынак — прыклад архітэктуры 1970-х гадоў.
Сан-Грэгорыа-Матэзэ
Сан-Грэгорыа-Матэзе (San Gregorio Matese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Казерта.
Насельніцтва складае 1057 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 19 чал./км². Займае плошчу 56 км². Паштовы індэкс — 81010. Тэлефонны код — 0823.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Папа Рыгор I.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Антон Пятровіч Бялевіч
Антон Пятровіч Бялевіч (, в. Дуброўка,, Мінская вобласць — ) — беларускі паэт. Удзельнік партызанскага руху ў Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Вучыўся ў Магілёўскім палітасветным інстытуце (1933—1935). Працаваў загадчыкам аддзела пухавіцкай раённай газеты «За калгасы», нарысістам у газеце «Чырвоная змена», у 1939—1945 гг. — у газеце «Звязда». Падчас Вялікай Айчыннай вайны супрацоўнічаў у беларускім перыядычным друку, удзельнічаў у савецкім партызанскім руху на Віцебшчыне. У 1945—1947 гг. — загадчык аддзела паэзіі газеты «Літаратура і мастацтва», у 1947—1950 гг. — нарысіст газеты «Савецкі селянін». Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1943 года.
Творчасць
Друкаваўся з 1937 года. Першы верш апублікаваны ў 1938 (газета «Літаратура і мастацтва»). У 1945 у Маскве выйшаў першы зборнік паэзіі «Человек из дубравы» ў перакладзе на рускую мову, у Мінску — вершаваная казка «Мароз-партызан». Аўтар кніжак паэзіі «На бацькоўскіх сцежках» (1946), «Свята» (1947), «Чалавек-сонца» (1947), «Паэмы» (1948), «Светач» (1950), «Дарогай шчасця» (1952), «Жывая рака» (1955), «Хлеб і нахлебнікі» (1957), «За салаўінымі гаямі» (1959), «Вясёлка над полем» (1961), «Залатыя ключы» (1963), «Высокі поўдзень» (1964), «Рэха навальніц» (1965), «Партрэт бацькаўшчыны» (1967), «Вінтоўка і плуг» (1968), «Любоў мая» (1971), «Гарынь» (1972), «А ў бары, бары» (1974), «З Дуброўкі краіна відна» (1974), «Сонцам заручоныя» (1975), «Сонечны гадзіннік» (1978), «Сосны ў жыце» (1980), «Мой шчодры бор» (1985). Выдаў зборнік вершаваных фельетонаў «Маштабны Міканор» (1963). Напісаў для дзяцей кніжкі паэзіі «Ідзі, мой сын» (1953), «Тарасікава дарожка» (1962), «Дабрадзейны асілак» (1973), «Партызанскі рыбачок», (1976), аповесць «Малюнкі маленства» (1977).
У творчасці А. Бялевіча ўваскрасенне подзвігу народа ў Вялікую Айчынную вайну, жыццё калгаснай вёскі. Яго паэзіі ўласцівыя традыцыйна-фальклорная вобразнасць, народна-песенны лад, выразнасць мастацка-выяўленчых сродкаў, даступнасць лексікі, адкрытасць выказвання.
Аўтар дакументальнай аповесці «Мінай Шмыроў» (1970), кніг нарысаў «Майстры сацыялістычнага земляробства» (1939), «Сонечным шляхам» (1950), «Добрыя людзі» (1957), «Людзі робяць вясну» (1959), «З добрай доляй заручоныя» (1960), «Хатынь: боль і гнеў» (1971), «Споведзь сэрца» (1978), кнігі літаратурных партрэтаў «Чарадзеі» (1970).
Пераклаў на беларускую мову паэму А. Твардоўскага «За даллю — даль» (1962), паасобныя творы, М. Бажана, , , М. Лермантава, А. Міцкевіча і інш.
Прэміі і ўзнагароды
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны» і медалямі. Імем паэта названа вуліца ў горадзе Узда.
Ёсеф Леапольд Звонарж
Ёсеф Леапольд Звонарж (Josef Leopold Zvonař;  — ) — чэшскі кампазітар, музыказнаўца і музычны педагог.
Ёханес Хінт
Ёханес Хінт (Johannes Hint, поўнае імя: Ёханес Рудольф Хінт; 20 верасня 1914, Ліфляндская губерня —, ) — эстонскі вынаходнік, вучоны, доктар тэхнічных навук (1963).
Ёсеф Леапольд Звонарж
Біяграфія
Скончыў Пражскую школу арганістаў, вучань Карла Франца Піча. Адразу па заканчэнні курса быў прыняты асістэнтам, а затым і выкладчыкам, сярод яго вучняў быў, у прыватнасці, Антанін Дворжак. У 1856—1858 гг. узначальваў школу, затым у 1860 г. заняў месца дырэктара Сафійскай акадэміі — жаночай музычнай навучальнай установы.
Найбольшае значэнне маюць музыказнаўчыя працы і навучальныя дапаможнікі Звонаржа, асабліва ў галіне гармоніі, шмат у чым піянерскія для Чэхіі, — перш за ўсё, «Дапаможнік да лёгкага складання ўжытных кадэнцыі» (Navedení k snadnému potřebných kadencí skládání; 1859), якія сыгралі важную ролю ў фармаванні чэшскай музычнай тэрміналогіі. Апублікаваў цыкл з васьмі артыкулаў «Слова пра чэшскія народныя песні» (Slovo o českých národních písních; 1860) і чатырохтамовы звод апрацовак чэшскіх народных песень «Чэшскія музычныя помнікі» (Hudební památky české; 1862—1864). Аўтар нявыдадзенай і не пастаўленай оперы, царкоўнай музыкі, шматлікіх песень.
Ёханес Хінт
Стаяў на чале стварэння ў 1974 годзе паспяховага і цалкам дзяржразліковага прадпрыемства ў Савецкім Саюзе (AS Desintegraator).
Галоўнае навуковае вынаходства Ёханеса Хінта — будаўнічы матэрыял сілікальцыт (лапрэкс) на базе пяску і вапны — атрымоўваны апрацоўкай зыходных матэрыялаў у дэзінтэгратары. Гэта і некалькі дзясяткаў іншых вынаходніцтваў Хінта рэалізаваны і выкарыстоўваюцца ў Германіі, Чэхіі, Аўстрыі, Польшчы, Фінляндыі, Японіі, Эстоніі і Расіі.
Ё. Хінт з’яўляецца аўтарам і суаўтарам 2 манаграфій, больш за 200 навуковых публікацый, 62 вынаходнітваў і 28 замежных патэнтаў.
Рэакцыя Каніцара
Рэакцыя Каніцара — хімічная рэакцыя дыспрапарцыянавання альдэгідаў, якія не змяшчаюць вадароду ў α пазіцыі ў дачыненні да карбанільнай групы. Названая ў гонар Станіслава Каніцара.
Андэрс Густаў Экеберг
Андэрс Густаў Экеберг (Anders Gustaf Ekeberg;, Карлскруна, Швецыя — , , Швецыя) — шведскі вучоны, хімік, мінеролаг, першаадкрывальнік хімічнага элемента тантал (1802).
Вучыўся ва Упсальскім універсітэце з 1784 па 1788 год. У 1794 годзе атрымаў званне дацэнта. З 1799 года — асістэнт кафедры хіміі. У 1799 годзе абраны ў члены Шведскай каралеўскай Акадэміі навук.
Ясны
Ясны — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ясненскага раёна Арэнбургскай вобласці. Насельніцтва 17,9 тыс. чал. (2005). Горад размешчаны за 340 км на паўночны ўсход ад Арэнбурга. Заснаваны ў 1961 годзе.
Гіпуравая кіслата
Гіпуравая кіслата, C9H9NO3 — злучэнне рэшткаў бензойнай кіслаты і гліцыну.
Бескаляровае крышталічнае рэчыва. Тэмпература плаўлення 187,5 °С. Утвараецца ў большасці жывёл і ў чалавека пераважна ў печані і, ў меншай ступені, у нырках (у сабак толькі ў нырках ). Выводзіцца з мачой. Біялагічнае значэнне сінтэзу гіпуравай кіслаты ў арганізме — звязванне бензойнай кіслаты, якая вызваляецца пры разбурэнні араматычных злучэнняў, якія ўваходзяць у склад раслінных тканак.
Сінтэз і выкарыстанне
Стандартны лабараторны метад сінтэзу гіпуравай кіслаты — бензаіліраванне гліцына паводле Шотэн-Баўмана
Дзякуючы сваёй дасяжнасці гіпуравая кіслата шырока выкарыстоўваецца ў якасці с N-ацыламінакіслотнага кампанента ў сінтэзе паводле Эрленмеера азлактонаў, якія, у сваю чаргу, выкарыстоўваюцца для сінтэза пептыдаў, a-кетакіслот і a-амінакіслот :
У чалавека за суткі з мачой выводзіцца 0,1—2 г гіпуравай кіслаты. Проба на сінтэз гіпуравай кіслаты з'яўляецца паказчыкам здольнасці печані абясшкоджваць таксічныя рэчывы (проба Квіка—Пытэля).
Гоцкі сельсавет
Го́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр і адзіны населены пункт — аграгарадок (да 2008 г. — вёска) Гоцк.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Лунінецкага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Лугскага сельсавета. Утвораны зноў 23 сакавіка 1987 года ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці з часткі Хорастаўскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1649 чалавек, з іх 98,7 % — беларусы.
Хінт
Хінт — прозвішча.
Закованка
Закованка, Гулевіцкі канал — рака ў Калінкавіцкім і Мазырскім раёнах Гомельскай вобласці, левы прыток ракі Прыпяць (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 42 км. Плошча вадазбору 306 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 1 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,5 м/км. Пачынаецца за 2 км на паўночны ўсход ад вёскі Лозкі Калінкавіцкага раёна, цячэ па раўніне Гомельскае Палессе, вусце за 3 км на паўднёвы захад ад вёскі Лубня Мазырскага раёна.
Асноўны прыток — рака Дымарка (леваруч).
Даліна невыразная, абалона асушаная. Рэчышча ад вытоку на працягу 38,5 км каналізаванае, шырыня яго 3 — 6 м, у нізоўях да 10 м. У басейне ракі каля вёскі Малыя Аўцюкі у 1980 г. створана наліўное вадасховішча.
Дубовы Лог (Чашніцкі раён)
Дубо́вы Лог (, Дубовый Лог) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Красналуцкага сельсавета.
Сцяг Разанскай вобласці
Сцяг Разанскай вобласці з’яўляецца сімвалам Разанскай вобласці. Прыняты 2 чэрвеня 2000 года.
Апісанне
Сцяг Разанскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно з суадносінамі бакоў 2:3, падоўжна падзеленае на тры гарызантальных паласы: белую, залацістую і чырвоную ў суадносінах 1:2:1. На пярэднім боку сцяга ў цэнтры сярэдняй залацістай паласы размешчана выява князя з герба Разанскай вобласці. Сімволіка сцяга вобласці прайгравае сімволіку герба вобласці, а таксама расійскія нацыянальныя колеры.
Уладзімір Якаўлевіч Хазанскі
Уладзімір Якаўлевіч Хазанскі (, Гарадок, Віцебская вобласць — ) — журналіст, пісьменнік, лаўрэат прэміі Камсамола Беларусі.
Біяграфія
Бацька быў будаўніком. У ліпені 1941 года сям’я эвакуявалася ў Алапаеўскі раён Свярдлоўскай вобласці. Паступіў на факультэт журналістыкі Уральскага дзяржаўнага ўніверсітэта, але пасля смерці бацькі ў сувязі з цяжкімі матэрыяльнымі ўмовамі быў вымушаны пакінуць вучобу. Працаваў мантажнікам, грузчыкам на заводзе. У верасні 1942 года зноў пачаў вучыцца і, атрымаўшы дыплом, па накіраванні ЦК УКП(б) вярнуўся ў родную Беларусь.
У 1949 годзе быў залічаны ў штат «Чырвонкі».
У 1972 годзе Уладзімір Якаўлевіч стаў лаўрэатам прэміі Ленінскага камсамола Беларусі — за шматгадовую працу ў камсамольскім друку.
Творы
Аўтар дакументальных аповесцей «Ася», «Спросите у берёз», якія расказваюць аб падпольшчыках горада Полацка і ўдзельніках Прошкаўскага інтэрнацыянальнага падполля.
Разам з артыстам тэатра імя Я. Коласа А. Гутковічам напісаў п’есу «Юныя мсціўцы», якая ішла ў тэатрах Віцебска, Магілёва, Мінска.
Альшанікі
Назву Альша́нікі маюць:
Закляценне
Закляце́нне (, Заклетенье) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бездзежскага сельсавета.
Генрых VI Гогенштаўфен
Генрых VI Гогенштаўфен (Heinrich VI, лістапад, , Нідэрланды — , Месіна, Сіцылійскае каралеўства) — кароль Германіі (1169—1197), імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі (1191—1197) і кароль Сіцыліі (1194—1197). Сын імператара Фрыдрыха I Барбаросы і Беатрыс I Бургундскай.
Біяграфія
Ужо 15 жніўня 1169 года быў абраны германскім каралём (спадчыннікам імператарскага прастола). Пачынаючы з пышнай урачыстасці, якая адбылася ў Майнцы на Сёмуху 1184 года, калі яго пасвяцілі ў рыцары, Генрых з'яўляўся намеснікам свайго бацькі ў Германіі.
У студзені 1186 Генрых ажаніўся з Канстанцыяй, дачкой караля Сіцыліі Ражэра II і яго спадчынніцы. Юны кароль — яму быў усяго 21 год, а яго жонцы Канстанцыі на дзесяць гадоў больш — быў у Мілане каранаваны каралеўскім вянком, як кароль Італіі, і самім імператарам узведзены ў цэсары, гэта значыць у суправіцелі, для чаго садзейнічанне Папы апынялася зусім не патрэбным.
У 1189, пасля смерці апошняга ўнука Ражэра II, Генрых атрымаў у спадчыну праз Канстанцыю сіцылійскую карону. Аднак неапалітанская і сіцылійская знаць адмовілася скарыцца перад германскім каралём і абрала ў каралі Танкрэда, графа Лечэ, пазашлюбнага сына брата Канстанцыі.
Калі ў маі 1189 Фрыдрых Барбароса адправіўся ў крыжовы паход, Генрых застаўся кіраваць замест яго. 10 чэрвеня 1190 Барбароса патануў у Кілікіі (Малая Азія), і Генрых VI стаў яго спадчыннікам.
Перш за ўсё Генрыху прыйшлося вытрымаць барацьбу з Генрыхам Львом, які самавольна вярнуўся з выгнання. Даведаўшыся, што сіцылійскія бароны абралі на свабодны пасля смерці караля Вільгельма II сіцылійскі трон графа Танкрэда Лечэ, Генрых памірыўся з Генрыхам Львом і паспяшаўся ў Італію.
Вярнуўшыся ў Германію, ён атрымаў багатую спадчыну, якая засталася пасля смерці герцага Вельфа VI.
У канцы 1192 у наваколлях Вены герцагам Леапольдам Аўстрыйскім быў схоплены і пасаджаны ў замак Дзюрнштэйн вораг германскага і французскага каралёў Рычард I Львінае Сэрца (кароль Англіі ў 1189—1199), які вяртаўся з крыжовага паходу. Генрых VI, які асцерагаўся Рычарда як саюзніка Вельфаў і прыхільніка варожай партыі ў Сіцыліі, запатрабаваў палоннага да сябе, сцвярджаючы, што «недарэчна герцагу трымаць у палоне караля». У 1193 г. на рэйхстагу ў Шпаеры былі ўсталяваны ўмовы вызвалення Рычарда: выкуп у 150 тысяч марак, з якіх трэцяя частка даставалася аўстрыйскаму герцагу. Пры гэтым англійскі кароль павінен быў прызнаць сябе васалам германскага імператара. Толькі на гэтых умовах ён быў выпушчаны на свабоду напачатку 1194 г.
Частка сіцылійскай знаці, якую — можа быць, і не без падстаў — вінавацілі ў замаху на жыццё імператара, Генрых павёз з сабой пад вартай у Германію, туды ж адправіў з Палерма і найбагацейшую грашовую казну нарманскіх каралёў.
Вярнуўшыся ў Германію, Генрых спыніў міжусобіцы, якія ўзніклі за час яго адсутнасці, і выступіў на соймах у Вюрцбургу і Майнцы ў 1196 годзе з патрабаваннем прызнання нямецкай кароны спадчыннай у яго доме. Сустрэўшы супраціўленне духоўных князёў і папы, ён мог дамагчыся толькі абвяшчэння нямецкім каралём свайго двухгадовага сына Фрыдрыха.
Затым ён адправіўся на поўдзень і намерваўся з дапамогай нямецкага крыжовага паходу, для якога ён вербаваў шматлікіх князёў, распаўсюдзіць сваю ўладу і на Усходзе. Яму ўжо плацілі даніну маўрытанскія князі паўночнай Афрыкі і грэчаскі імператар Аляксей III, які зрынуў з прастола свайго брата Ісака. Для выплаты даніны прыйшлося ўвесці ва ўсёй дзяржаве адмысловы падатак, які зваўся «аламанскім» (Άλαμανικόν), і зняць каштоўныя ўпрыгажэнні з імператарскіх грабніц у Канстанцінопалі.
У 1196 імператару прыйшлося спешна вярнуцца ў Сіцылію, дзе сярод мясцовай знаці супраць яго склалася змова, у якой, відаць, брала ўдзел і сама імператрыца Канстанцыя. Генрыху быў ужо прызначаны пераемнік у выпадку, калі змова ўдасца і ён будзе забіты. Але задума выкрылася, і Генрых прыняў супраць змоўшчыкаў самыя суровыя меры пакарання. Свайму суперніку ён загадаў прыбіць цвікамі да галавы жалезную карону, іншых яго саўдзельнікаў загадаў паліць на вогнішчы і тапіць у вадзе: «разыграў з імі Нерона» (neronizavit) — паводле вельмі арыгінальнага выразу італьянскай хронікі.
Здушыўшы з вялікай жорсткасцю паўстанне ў Сіцыліі, Генрых жадаў рушыць услед за войскам крыжакоў. У канцы лета 1197 года ён прыбыў у Месіну, каб асабіста прысутнічаць пры адпраўленні крыжовага паходу. Быў сабраны велічэзны для таго часу флот, які магчыма ставіў сваёй мэтай не святыя месцы, а Канстанцінопаль. Але ўсе гэтыя вялікія задумы нечакана былі перарваны. Генрых, якому было ўсяго 32 гады, не адрозніваўся ні моцам, ні здароўем. Паводле паведамленняў гісторыкаў, неасцярожна выпіў халоднае пітво ў гарачы дзень, што выклікала ліхаманку, якая праз некалькі дзён, 28 верасня 1197 года, звяла яго ў магілу ў росквіце гадоў і ў поўным развіцці магутнасці.
Пахаваны ў кафедральным саборы Палерма.
IC 2211
IC 2211 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Солец над Віслан (гміна)
Со́лец над Ві́слан (Solec nad Wisłą) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ліпскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сольцы над Віслан. Плошча гміны складае 137,41 км². Станам на 2012 год у гміне Солец над Віслан пражывалі 5304 чалавекі, шчыльнасць — 38,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Аляксандр Лаўрэнавіч Бурбіс
Алякса́ндр (Але́сь) Лаўрэ́навіч Бу́рбіс (20 кастрычніка 1885, Вільня — 20 сакавіка 1922, Менск) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч, публіцыст, акцёр, рэжысёр. Адзін з пачынальнікаў беларускага тэатра, аўтар даследаванняў па эканамічнай геаграфіі, гісторыі, этнаграфіі, сельскай гаспадарцы, банкаўскай справе.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і Лаўрэнція Адамавіча Бурбіса, каталіцкага веравызнання, атрымаў пачатковую медыцынскую адукацыю на курсах пры Маскоўскай ваеннай фельчарскай школе; служыў у 3–м сапёрным батальёне інжынерных войскаў, расквартараваным у Вільні (1889–1913), у якасці справавода па гаспадарчай частцы, а пасля казначэя; меў чыны калежскага сакратара, тытулярнага саветніка, калежскага асэсара, быў узнагароджаны ордэнам св. Станіслава, медалем у памяць руска–турэцкай вайны 1877–1878 гг. Алесь вучыўся ў Віленскай гімназіі. Быў адным з заснавальнікаў Беларускай сацыялістычнай грамады (БСГ), сябра яе ЦК. У студзені 1906 года ў Мейшагольскай воласці Віленскага павета аб’явіў Беларускую Рэспубліку («Мейшагольская рэспубліка»).
У 1906 годзе Грамада арганізавала масавыя стачкі ў аграрнай сферы. Асабіста Алесь Бурбіс арганізоўваў забастоўкі ў Наваградскім павеце і ў Мінску, дзе акрамя гэтага вёў працу па стварэнні прафсаюзаў. 24 жніўня 1906 года ў вёсцы Дольная ля Шчорсаў на Наваградчыне Бурбіса арыштавалі (меў пашпарт на імя Генрыха Бухавецкага). У зняволенні ён заставаўся да сярэдзіны 1909 года, дзе захварэў на сухоты. Пасля вызвалення працаваў у Віленскім таварыстве сельскай гаспадаркі. Паводле яго ініцыятывы 12 лютага 1910 года адбылася Першая беларуская вечарынка ў Вільні.
У 1915 годзе Бурбіс перабіраецца ў Маскву, дзе пачынае працаваць у Народным банку. Стваральнік і старшыня Маскоўскай арганізацыі БСГ (1917), удзельнік З’езда беларускіх нацыянальных арганізацый (Мінск, сакавік 1917). Адзін раз у 1917 годзе і потым яшчэ ў 1918 годзе, у Маскве яго арыштоўвалі органы савецкай улады. З 1918 года Бурбіс консул Беларускай Народнай Рэспублікі ў Маскве. З лютага 1919 года ў ВСНГ РСФСР, з траўня 1919 года — у Народным камісарыяце земляробства Літоўска-Беларускай ССР. У 1920 годзе адзін з рэдактараў «Савецкай Беларусі» ў Смаленску. Аўтар дакладной запіскі, накіраванай у ЦК РКП(б) ад 14 студзеня 1920 года, амаль ідэнтычнай па змесце «Заяве 32-х», аднак лепш адрэдагаванай. Да запіскі быў прыкладзены дадатак аб стварэнні ўзорнай Беларускай Савецкай Рэспублікі, дзе змяшчалася інфармацыя пра гістарычнае мінулае, палітычны і грамадскі лад Беларусі, першых кроках савецкай улады ў рэспубліцы, рабіліся крытычныя заўвагі ў сувязі з дапушчанымі памылкамі ў правядзенні нацыянальна-дзяржаўнай палітыкі кіраўніцтвам рэспублікі.
З сярэдзіны 1921 года — намеснік народнага камісара замежных спраў БССР, адзін з арганізатараў таварыства Чырвонага Крыжа БССР. Член камісіі Мархлеўскага па пытаннях Рыжскага міру. Сябра ЦВК БССР у 1921—1922 гадах. Удзельнічаў у распрацоўцы дамовы паміж БССР і РСФСР. З 1921 года сябра Камуністычнай партыі.
Памёр ад сухотаў 20 сакавіка 1922 года ў Менску. Пахаваны на Старажоўскіх могілках, яго труну неслі пад жалобную музыку духавога аркестра з пляца Волі. Старажоўскія могілкі ў 1950-х гадах былі выраўненыя бульдозерам. Ёсць звесткі, што рэшткі Бурбіса былі перанесеныя на Вайсковыя могілкі, аднак літаратуразнаўца Рыгор Семашкевіч не змог знайсці ягонай магілы. Выказваецца думка, што магіла магла быць знішчана ў часе пашырэння вуліцы Даўгабродскай, альбо парэшткі ўвогуле не пераносіліся на Вайсковыя могілкі.
Грамадска-культурніцкая дзейнасць
Друкаваўся ў «Нашай Ніве» пад рознымі псеўданімамі. Аўтар шэрагу артыкулаў па нацыянальна-вызваленчым пытанні (пасля лютага 1917), прац па гісторыі, этнаграфіі і эканоміцы Беларусі.
Удзельнік Першай беларускай трупы Ігната Буйніцкага, Беларускага музычна-драматычнага гуртка ў Вільні. Кіраўнік, рэжысёр, акцёр і чытальнік на першых беларускіх тэатральных вечарынах у Вільні. Шмат увагі надаваў арганізацыі драматычных гурткоў. Паставіў «Па рэвізіі» М. Крапіўніцкага ў маёнтку Пятроўшчына пад Мінскам у 1906 годзе, «Сватаўство» В. Дуніна-Марцінкевіча ў 1915 годзе ў Вільні.
У жніўні 1920 года скончыў навуковую манаграфію «Кароткі нарыс па эканамічнай геаграфіі Беларусі» (апублікаваны ў часопісе Народное хозяйство Белоруссии. 1922. № 4), у якой вызначыў і ўпершыню ў гісторыі беларускай навукі апісаў беларускі тэрытарыяльна-гаспадарчы комплекс, прааналізаваў гаспадарчыя сувязі з іншымі рэгіёнамі, першы з беларускіх навукоўцаў разлічыў гандлёвы баланс Беларусі, падкрэсліў неадпаведнасць тагачасных граніц патрэбам эканамічнага развіцця.
Выкарыстоўваў псеўданімы: Стары Піліп, ''А. Аляксеенка, А.В.''
Памяць
Памяці Аляксандра Бурбіса прысвечаныя некралогі Антона Луцкевіча «Аляксандар Бурбіс», Палуты Бадуновай «''Памяці А. Бурбіса», Міколы Байкова «Памяці А. Бурбіса», артыкулы Яўгена Хлябцэвіча «Памяці А. Л. Бурбіса», Змітра Жылуновіча «Алесь Бурбіс (рэвалюцыйная характарыстыка)''» (Полымя. 1927. № 2). 24 сакавіка 1922 года ў газеце «Савецкая Беларусь» была надрукаваная жалобная прамова Язэпа Лёсіка з пахавання Бурбіса.
У 1926 годзе Інбелкульт прапаноўваў пераназваць вуліцу Могілкавую ў Менску (месцілася ля Вайсковых могілак) у гонар Алеся Бурбіса, але безвынікова.
У Старадарожскім мастацкім музеі захоўваюцца партрэт «Алесь Бурбіс — адзін з заснавальнікаў БСГ» (1993) аўтарства Анатоля Крывенкі і рэльеф «Алесь Бурбіс» (2005) Міколы Несцярэўскага.
Мсціж
Мсціж (, Мстиж) — аграгарадок у Барысаўскім раёне Мінскай вобласці, каля возера з якога бярэ пачатак рака Мрай. Адміністрацыйны цэнтр Мсціжскага сельсавета. Знаходзіцца на аўтамабільнай дарозе.
Сярэднявечча
Больш шматлікія дакументальныя пісьмовыя крыніцы пра Мсціж сустракаюцца толькі з XVI стагоддзя. У той час тут ужо быў немалы маёнтак. У пачатку XVI стагоддзя ім валодалі Радзівілы. У 1536 годзе Мсціж згадваецца ў сувязі з падзелам Літоўскіх маёнткаў паміж ваяводам віленскім і яго сынамі. У першай палове таго ж стагоддзя паселішча набыў Васіль Тышкевіч.
XVIII стагоддзе
Да XVIII стагоддзя Мсціж падзяляўся паміж дзвюма маёнткамі. Іх гаспадары не раз мяняліся. Пэўны час тут уладарылі езуіты. У 1709 годзе адзін з маёнткаў набыў у Падбярэскіх Брунаноў Слізень. Другой часткай у сярэдзіне XVIII стагоддзя валодаў падканцлер Яўхім Храптовіч. У 1760 годзе ён заснаваў і распачаў будову касцёла. Я. Храптовіч у 1776 годзе прадаў сваю частку Мсціжу маршалку барысаўскаму Мікалаю Слізню. Дзякуючы апошняму і яго сыну Юзафу маёнтак праз некалькі дзясяткаў гадоў не толькі дасягнуў свайго росквіту, але і праз навуковую і даследчую дзейнасць атрымаў вядомасць далёка за межамі края.