cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Озія (цар іўдзейскі)
Біяграфія
Озія характарызуецца як багабаязлівы цар, які падтрымліваў служэнне Адзінаму Богу. Падчас эканамічнага ўздыму краіны сабраў вялізнае па тых часах войска ў 300 000 чалавек, з якім скарыў суседнія варожыя народы: Філістымлян, Аравіцян, Аманіцян. Адбудаваў вежы Іерусаліма, а таксама шматлікія вежы і замкі па ўсяму царству. Адначасова падтрымліваў земляробства ў краіне. У Іерусаліме цар назапасіў вялікую колькасць ваеннай амуніцыі, а таксама пабудаваў ваенныя машыны. Слава пра яго багацце і моц распаўсюдзілася далёка за межы Палесціны.
У апошнія гады жыцця з-за вялікай славы яго сэрца ўзганарылася. Цар уздумаў у Іерусалімскім Храме прынесці ахвяру, для чаго ўвайшоў у Святое Храма, што маглі рабіць толькі першасвятары. Іўдзейскія святары малілі цара не рабіць такога бясчынства, але цар з ахвярніцай увайшоў у Святое. У гэты момант Озія быў паражоны праказай. Апошнія гады свайго жыцця згодна ізраільскіх законаў наконт праказы цар жыў у асобным доме, у той час як краінай кіраваў яго сын Іяфам.
Пахаваны цар у Іерусаліме, але асобна ад магіл продкаў, таму што гаварылі, што "ён пракажоны". У год смерці Озіі быў пакліканы на служэнне прарок Ісайя.
Прарок Амас паведамляе, што падчас валадарання Озіі ў Іўдзеі адбылося землетрасенне. Згодна зархеалагічнымі даследаваннямі землетрасенне магло адбыцца ў Палесціне каля 760 г. да н.э.
У 1931 была знойдзена так званая "таблічка Озіі". На ёй на старажытнаяўрэйскай мове напісана: "Тут ляжаць косці Озіі. Не адчыняць." Вучоныя адносяць таблічку да 30-70 гадоў н.э. і звязваюць яе напісанне з перапахаваннем Озіі падчас перабудовы другога Храма.
Паўлара
Насельніцтва складае 2853 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 35 чал./км². Займае плошчу 84 км². Паштовы індэкс — 33027. Тэлефонны код — 0433.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Віт.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Allium ubsicola
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Сібіры і Манголіі.
Грыўкі (Чэрыкаўскі раён)
Гры́ўкі (, Гривки) — пасёлак у Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Язёрскага сельсавета.
Да 18 лютага 1972 года пасёлак уваходзіў у склад Сормаўскага сельсавета.
Дайдзё тэна
Дайдзё тэна (太上天皇, だいじょうてんのう / だじょうてんのう) — тытул Імператара Японіі, які адрокся ад трона і выйшаў у адстаўку. Скарочаная назва: дзё:ко: (上皇, じょうこう). Часта перакладаецца на еўрапейскія мовы як экс-імператар або імператар на спакоі.
Гісторыя
Тытул дайдзе тэна мае кітайскае паходжанне. Кітайскі Сын Неба, які сышоў у адстаўку са свайго паста, называўся тайшан-хуан — «Вярхоўны гаспадар» або тайшан-хуандзі — «Вярхоўны імператар».
У Японіі тытул дайдзё тэна ўпершыню быў выкарыстаны ў VII стагоддзі падчас праўлення Імператрыцы Суйко. З тых часоў яго атрымалі 62 чалавекі.
У сярэднявечных японскіх крыніцах дайдзе тэнно часта называлі Імператарам-пустэльнікам (院, いん). Гэта назва паходзіць ад японскай назвы сядзібы, дзе адстаўны манарх жыў са сваёй прыслугай, стаўшы ў баку ад вялікай палітыкі. Дайдзё тэна працягвалі называць «пустэльікамі» нават пасля 1086 года, калі экс-Імператар Сіракава парушыў традыцыю і стаў актыўна ўмешвацца ў дзяржаўныя справы з мэтай аслабіць прыдворную арыстакратыю і ўзмацніць кантроль Імператарскага дома над краінай. Умяшанне дайдзе тэна ў палітыку працягвалася да 1840 года і атрымала ў японскай гістарыяграфіі назву «праўленне Імператараў-пустэльнікаў» — інсэй. Звычайна адстаўныя Імператары станавіліся будыйскімі манахамі і называліся Імператарамі-манахамі (法皇, ほうおう).
Ропна (вёска)
Ро́пна (, Ропно) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
Прыкладна за 0,6 км у напрамку на ўсход ад вёскі знаходзіцца возера Ропна.
Лулуа (правінцыя)
Лулуа (Lulua) — адна з дваццаці шасці правінцый Дэмакратычнай Рэспублікі Конга паводле канстытуцыі 2005 года, месціцца на поўдні краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Кананга. Плошча — 59 111 км², насельніцтва складае 2 976 806 (на 2005 год).
IC 635
IC 635 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор'і Леў.
Міхаіл Іванавіч Кузьмянкоў
Міхаіл Іванавіч Кузьмянкоў (нар., в. Пыцькаўка, Буда-Кашалёўскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне тэхналогіі неарганічных рэчываў. Доктар тэхнічных навук (1983), прафесар (1984).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Тэхналогія сілікатаў», 1960), Беларускі тэхналагічны інстытут (аспірантура, спецыяльнасць «Тэхналогія сілікатаў», 1966). Працуе ў Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (з 1966, факультэт хімічнай тэхналогіі і тэхнікі, кафедра хімічнай тэхналогіі вяжучых матэрыялаў, прафесар, у 1985—2008 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: тэхналогія комплекснай перапрацоўскі даламіту на магнезіяльны цэмент, даламітавую вапну, сульфат магнію, сінтэтычны гіпс і малаэнергаёмкія гіпсавыя вяжучыя, лёгкую і смаляную магнезіі, гарачастойкія бетоны; стаматалагічныя матэрыялы; атрыманне з фасфагіпсу гіпсавых вяжучых і рэгулятараў тэрмінаў схоплівання цэменту; тэхналогія гідратаваных сілікатных парашкоў (парашковае вадкае шкло); хімічныя дабаўкі да павярхоўнай і аб’ёмнай апрацоўкі бетону.
Узнагароды
Званне «Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь» (2001), ганаровыя граматы Мінскага абласнога камітэта прафсаюза работнікаў асветы Беларускай ССР (1977), Міністэрства вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі Беларускай ССР (1983), Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь (2005) і інш.
Грант Вуд
Грант Вуд (Grant DeVolson Wood; 13 лютага 1891 — 12 лютага 1942) — амерыканскі мастак, вядомы ў асноўным карцінамі, прысвечанымі сельскаму жыццю амерыканскага Сярэдняга Захада. Аўтар знакамітай карціны «Амерыканская готыка».
NGC 2280
NGC 2280 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Вялікага Пса. Бачная зорная велічыня: 10,5. Бачны размер: 6,3' × 3,0'. Прамое ўзыходжанне: 6 гадз. 44м 48,9 сек. Схіленне: -27° 38' 20".
Алэніўка (Вінніцкі раён)
Алэніўка (Оле́нівка) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Бахоныкы
Бахоныкы (Бохо́ники) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Рымшыненты
Рымшыне́нты (, Рымшиненты) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Аляксандр Эдуардавіч Леўданскі
Аляксандр Эдуардавіч Леўданскі (нар., Смалявічы, Мінская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне працэсаў і машын хімічных тэхналогій, механікі матэрыялаў. Доктар тэхнічных навук (2005), дацэнт (2005). Сын прафесара Эдуарда Леўданскага.
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут (спецыяльнасць «Машыны і апараты хімічных і сілікатных вытворчасцей», 1990; аспірантура, спецыяльнасць «Машыны і агрэгаты нафтахімічных вытворчасцей», 1993). Працуе ў Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (факультэт хімічнай тэхналогіі і тэхнікі, у 1993—2000 — кафедра машын і апаратаў хімічных і сілікатных вытворчасцей, малодшы навуковы супрацоўнік, асістэнт; у 2000—2004 — кафедра супраціўлення матэрыялаў, старшы выкладчык; у 2004—2010 — кафедра механікі матэрыялаў і канструкцый, з 2005 — загадчык кафедры; з 2011 — кафедра працэсаў і апаратаў хімічных вытворчасцей, загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: энергазберажэнне; драбненне матэрыялаў; высокаэфектыўныя праточныя працэсы і апараты.
Узнагароды
Грамата Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2006) і інш.
Станцыя Рапнянская
Ста́нцыя Рапня́нская — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета. У вёсцы размешчана чыгуначная станцыя Рапнянская
У лістападзе 2012 года сельскі населены пункт (раз’езд) Станцыя Рапнянская (раней Ропна ) атрымаў статус вёскі.
IC 636
IC 636 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Секстант.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ланы
Ланы:
Алег Сяргеевіч Бычок
Але́г Сярге́евіч Бычо́к (, г. Бабровіца, Чарнігаўская вобласць —, в. Ліпава, Мядзельскі раён) — старшы лейтэнант дзяржбяспекі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944 г.).
Біяграфія
Алег Бычок нарадзіўся 18 верасня 1921 года ў пасёлку Бабровіца (цяпер — Чарнігаўская вобласць Украіны) ў рабочай сям’і. Скончыў сярэднюю школу, быў рабочым. У 1940 годзе быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У тым жа годзе ўступіў у ВКП(б). У 1941 годзе Бычок скончыў пяхотнае вучылішча ў Буйнакску.
З пачатку Вялікай Айчыннай вайны — на яе франтах. У верасні-лістападзе 1941 года памочнік камандзіра ўзвода атрада «Шпілявы», які выконваў спечыяльнае заданне на акупаванай тэрыторыі Калінінскай, Смаленскай і Віцебскай абласцей.
У сакавіку 1942 года ў складзе спецыяльнага атрада Бычок быў накіраваны ў варожы тыл, на акупаваную тэрыторыю Віцебскай вобласці Беларускай ССР. Першапачаткова быў камісарам, затым, з чэрвеня 1943 года — камандзірам атрада «Трэція», які дзейнічаў на тэрыторыі Літоўскай ССР, Вілейскай, Віцебскай і Мінскай вобласці.
Бычок прымаў актыўны ўдзел у партызанскіх аперацыях. За час баявой дзейнасці атрада яго байцамі было знішчана 69 эшалонаў, больш за 4 кіламетраў чыгункі, 16 мастоў, 6 складоў, электрастанцыя, вялікая колькасць варожых салдат і афіцэраў. 7 мая 1944 года падчас выканання чарговага спецыяльнага задання па падрыву стратэгічна важнага чыгуначнага моста Бычок загінуў. Быў пахаваны ў вёсцы Ліпава Мядзельскага раёна Мінскай вобласці, затым пасля заканчэння вайны прах Бычка быў перавезены ў Бабровіцу і пахаваны на яе цэнтральнай плошчы.
Узнагароды
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 5 лістапада 1944 года за «умелае кіраўніцтва баявымі дзеяннямі аператыўна-чэкісцкай групы ў тыле ворага і праяўленыя пры гэтым асабістую мужнасць і гераізм» старшы лейтэнант дзяржбяспекі Алег Бычок пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнамі Леніна і Чырвонага Сцяга, а таксама шэрагам медалёў.
Памяць
Імем Алега Бычка названая вуліца ў гарадскім пасёлку Мядзел і вуліцу ў горадзе Бабровіца. Матэрыялы пра яго экспануюцца ў Мядзельскім музеі народнай славы. У вёсцы Ліпава, на месцы, дзе быў пахаваны А. С. Бычок, усталяваны мемарыяльны знак, на доме, у якім знаходзіўся штаб партызанскага атрада, — мемарыяльная дошка.
Вэлыкі Крушлынці
Вэлыкі Крушлынці (Великі Крушлинці) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Мікола Абрамчык
Мікола (Мікалай Сямёнавіч) Абрамчык (, в. Сычавічы пад Радашковічамі, цяпер Маладзечанскі раён —, ) — беларускі грамадскі і палітычны дзеяч, , інжынер. Прэзідэнт Рады БНР (снежань 1947—1970).
Паходжанне
Прадзед Базыль Абрамчык меў трынаццаць сыноў, якія ўзялі ўдзел у паўстанні 1863—1864 гадоў. Адзін быў за гэта пакараны смерцю на шыбеніцы, іншыя высланыя, а дзеда Міколы Янку выгналі з духоўнай семінарыі і пазбавілі грамадзянскіх правоў.
Біяграфія
У 1930 годзе пераехаў у Францыю, заснавальнік і кіраўнік аб’яднання беларускіх рабочых «Хаўрус беларускай працоўнай эміграцыі» (1932), выдавец яго перыядычных выданняў «Бюлетэнь» (Le Bulletin des Travailleures Bielorussiens en France) і «Рэха». Працаваў рабочым і інжынерам на фабрыках, шахтах і ў сельскай гаспадарцы. У Парыжы жыў па адрасе Rue de Gravilliers 65. Мікалай Вакар, знаёмы з Абрамчыкам, успамінаў: «Быў у яго ў мансардзе пад небам… кніжныя паліцы, чыгунная печка, пішучая машынка на часанам стале і рататар…».
У 1941—1943 гадах дзеяч Беларускага камітэта самапомачы (БКС) у Берліне, рэдактар газеты «Раніца» (1939—1944), арганізатар і лектар курсаў беларусазнаўства, выдавец кніг Я. Коласа «Сымон Музыка» і Л. Геніюш «Ад родных ніў». Працаваў у Камітэце самапомачы ў Беластоку. Уступіў у кантакты з Беларускай незалежніцкай партыяй, але ў кастрычніку 1943 года быў арыштаваны гестапа і вывезены ў Парыж пад хатні арышт. Жыў у прыгарадзе Парыжа Вільпэнце.
Старшыня (прэзідэнт) Рады БНР (1943; снеж. 1947—1970). Арганізаваў крывіцкую Раду БНР (крывіцкі блок) (1947). Ад 15 жніўня 1945 быў старшынём Беларускага нацыянальнага цэнтру. Ад 1946 г. працаваў у Еўропе па лініі IRO (International Refugee Organization). У снежні 1947 г. афіцыйна аднавіў і ўзначаліў Раду БНР. Мікола Абрамчык быў праціўнікам пераходу беларускіх епіскапаў у РЗПЦ і адным з ініцыятараў адраджэння БАПЦ у 1948 годзе.
Удзельнічаў у паваенным антыкамуністычным руху, аўтар брашуры «I accuse Kremlin of Genocide of My Nation» (Я абвінавачваю Крэмль у генацыдзе майго народа; ЗБК, Таронта, 1950). У 1950—1960-я гады быў прэзідэнтам Лігі за вызваленне народаў СССР (League for the Liberation of the Peoples of the USSR (Paris Bloc)). Паводле гісторыка Наталлі Гардзіенка, дзякуючы Міколе Абрамчыку з’явілася беларуская рэдакцыя Радыё «Вызваленне/Свабода».
У канцы 1960-х гадоў захварэў на рак. У 1969 годзе перанёс аперацыю. 29 мая 1970 года памёр у шпіталі Анэ-су-Буа. Пахаваны ў Парыжы на могілках Пер-Лашэз. З-за таго што на магільнай пліце не было надпісу, а магілу значны час не даглядалі, месца пахавання М. Абрамчыка было згублена. Намаганнямі сяброў супольнасці «Беларуская нацыянальная памяць» магілу знайшлі ў 2008 годзе.
Сям’я
Быў жанаты з Нінай Ляўковіч (з пачатку 1940-х). Дзядзька беларускага дзеяча эміграцыі Данілы Клінцэвіча.
Аброчныя тканіны
Аброчныя тканіны (ці іначай — абраканыя тканіны, абракоўныя тканіны) — адзін з відаў беларускіх абрадавых тканін, якія выконвалі функцыю ахвяравальнага падарунка Богу і талісмана (абярэга), якія аберагаў людзей ад уплыву злых сіл.
Вырабляліся ў цяжкія часы, у крызісных сітуацыях людзей ці краіны (час вайны, засухі, эпідэміі, хвароб дзяцей і інш.). У якасці аброчных тканін выкарыстоўваліся самаробныя даматканыя тканіны (ці пазней — фабрычныя тканіны), а таксама разнастайныя вырабы з іх: звычайна — спецыяльна вырабленыя для мэт ахвяравання ручнікі ці абрусы; радзей — прадметы святочнага адзення (фартушкі, хусткі, стужкі), посцілкі і інш.
Галоўным чынам, ахвяравальныя аброчныя тканіны (звычайна — прыгожыя ручнікі ці абрусы) завязваліся на драўляныя хрысціянскія крыжы, што стаялі ў вёсках, на абочынах ці на скрыжаваннях дарог, на могілках, на прошчы, каля святых крыніц, на «святыя дрэвы». Пазней іх пачалі вешаць таксама на абразы ў праваслаўных цэрквах, каталіцкіх касцёлах, хрысціянскіх капліцах.
«Аброчны» — гэта тое, што прыносіцца, ахвяруецца па «аброку». Назва «аброк» азначае «зарок», «клятва», «абяцанне», «запавет», якія даваліся чалавекам па рэлігійных ці іншых меркаваннях рабіць ці не рабіць што-небудзь. Аброчныя тканіны ахвяраваліся і завязваліся чалавекам па ўласным аброку як дар і індывідуальная просьба да Бога, што было сродкам усталявання чалавекам кантакту з найвышэйшым светам.
Выкарыстанне аброчных тканін звязана з дахрысціянскімі вераваннямі славян.
Сімон Вуэ
Сімон Вуэ (фр. Simon Vouet; 9 студзеня 1590, Парыж — 30 чэрвеня 1649, Парыж) — французскі жывапісец-манументаліст, партрэтыст і дэкаратар. Працаваў з тэатрам, палацамі,. Бацькі — Ларан Вуэ (таксама мастак) і Мары Букіён.
Лінь Юйтан
Лінь Юйтан (кіт. 林語堂;, Баньцзай, Пінхэ, Чжанчжоу, Фуцзянь, Дынастыя Цын — , Ганконг) — кітайскі пісьменнік, філосаф, навуковец.
Кніга пісьменніка «Мая краіна і мой народ» (1935), напісаная па-англійску, паводле версіі The New York Times зрабілася адным з найлепшых сусветных бестсэлераў. Пераклаў шмат класічных кітайскіх твораў на англійскую мову, дапамагаў у распрацоўцы друкаркі для кітайскай мовы. З 1969 прэзідэнт кітайскага ПЭН-клуба, пасля — віцэ-прэзідэнт міжнароднага ПЭН-клуба. У 1975 быў намінаваны на Нобелеўскую прэмію за раман «Імгненне ў Пекіне».
Аляксандр Сапега
Аляксандр Сапега:
Беларускі гай
Выступала за нацыянальна-дзяржаўнае самавызначэнне беларускага народа. Выдавала газету «Белоруссы в Одессе». На штотыднёвых сходах чыталіся лекцыі, творы беларускай літаратуры. Такія ж таварыствы створаны і ў іншых гарадах Адэскай акругі, дзе ў той час было больш за 100 тысяч беларусаў. З снежня 1917 года ў Адэсе дзейнічала Беларуская вайсковая рада, якая аб’ядноўвала воінаў-беларусаў Румынскага фронту. 28.1.1918 «Беларускі гай» прыняў рэзалюцыю ў падтрымку рэвалюцыі, за ўтварэнне краёвага ўрада Беларусі і яе федэратыўны саюз з Расіяй, 3.3.1918 — рэзалюцыю-пратэст супраць разгону 17.12.1917 кіраўніцтвам Заходняй вобласці і фронту Усебеларускага з’езда ў Мінску, 7.4.1918 — рэзалюцыю супраць умоў Брэсцкага мірнага дагавора. У сакавіку 1918 года арганізацыя кантактавала з Беларускім нацыянальным камісарыятам у Маскве.
19.3.1918 на аб’яднаным пасяджэнні рады «Беларускага гаю» і Беларускай вайсковай рады створана Беларуская нацыянальная рада для абароны інтарэсаў беларусаў у Адэсе і яе ваколіцах. Рада абрала Беларускі нацыянальны камісарыят, у які ўвайшлі Я. Трафімаў (старшыня да ліпеня 1918), С. Некрашэвіч (старшыня з ліпеня 1918, адначасова з жніўня 1918 консул БНР у Адэсе), А. Баліцкі (памочнік камісара і ўпаўнаважаны па нацыянальна-палітычных справах), Г. Козел (упаўнаважаны па ваенных справах), П. Гудзень (упаўнаважаны па эвакуацыі бежанцаў-беларусаў), П. Ільючонак (упаўнаважаны па аб’яднанню славянства), С. Янушкевіч (скарбнік), сакратары Алесь Ляжневіч, Іосіф Мацюкевіч, П. Пячонкін.
З устанаўленнем савецкай улады ў Адэсе А. Адамовіч, А. Баліцкі, П. Ільючонак, С. Некрашэвіч і іншыя вярнуліся ў Савецкую Беларусь. У 1930-я гады яны былі рэпрэсіраваны і абвінавачваліся ва ўдзеле ў «контррэвалюцыйных нацыяналістычных арганізацыях „Беларускі гай“ і „Беларускі нацыянальны камісарыят“ і інш.».
NGC 645
NGC 645 (іншыя абазначэнні — UGC 1177, MCG 1-5-16, ZWG 412.13, IRAS01375+0528, PGC 6172) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дарлівае (прыпыначны пункт)
Дарлі́вае (, Дарливое)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Крычаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны за 1,2 км на паўночны захад ад вёскі Гарбатка, за 3,1 км на паўночны ўсход ад вёскі Дарлівае; на лініі Магілёў I — Крычаў I, паміж прыпыначным пунктам Юркаўка і прыпыначным пунктам Дэпо.
Доўгае (Чэрыкаўскі раён)
До́ўгае (, Долгое) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Язёрскага сельсавета.
Да 4 чэрвеня 1965 года вёска ў складзе Верамейскага сельсавета, да 30 жніўня 1993 года — у складзе Лабанаўскага сельсавета.
Гісторыя
У часы Расійскай імперыі цэнтр Доўжанскай воласці.
NGC 2292
NGC 2292 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Вялікага Пса. Бачная зорная велічыня: 10,8. Бачны размер: 4,0' × 3,5'. Прамое ўзыходжанне: 6 гадз. 47 мін. 39,4 сек. Схіленне: -26° 44' 47".
Вінныцкі Хутары
Вінныцкі Хутары (Вінницькі Хутори́) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ляшуга
Ляшу́га — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 38 км на паўночны ўсход ад горада Гарадок, за 2,2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Двухполле, у басейне ракі Аўсянка.
Плошча паверхні 0,005 км². Даўжыня 0,12 км, найбольшая шырыня 0,08 км. Даўжыня берагавой лініі 0,3 км.
Схілы катлавіны вышынёй да 5 м, спадзістыя, на поўдні вышынёй да 15 м, у ніжняй частцы забалочаныя і парослыя кустамі.
Краснянка
Краснянка:
Павія-дзі-Удзінэ
Павія-дзі-Удзінэ (Pavia di Udine) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 5772 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 162 чал./км². Займае плошчу 35 км². Паштовы індэкс — 33050. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Ulderico.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Анастасія Уладзіміраўна Кузьміна
Анастасія Уладзіміраўна Кузьміна (Шыпу́ліна) (Anastasia Kuzminová,, Цюмень, Расія) — расійская і славацкая біятланістка, двухразовая алімпійская чэмпіёнка ў спрынце (2010 і 2014), неаднаразовая пераможца кантынентальных першынстваў і чэмпіянатаў свету сярод юніёраў, майстар спорту міжнароднага класа. Сярэбраны прызёр чэмпіянату свету 2009 года ў мас-старце, двухразовая чэмпіёнка Еўропы таго ж года. Заваявала для Славакіі першы залаты медаль зімовых Алімпійскіх гульняў у 2010 годзе.
У снежні 2010 года стала пераможцам анкеты спартыўных журналістаў «Лепшы спартсмен Славакіі».
Спартыўная кар’ера
Анастасія і яе брат Антон Шыпулін пачалі займацца лыжнымі гонкамі ў Надзеі Дзмітрыеўны Каўрыжных (майстар спорту СССР, заслужаны трэнер Расіі). Біятлонам Анастасія стала займацца ў 1999 годзе пад кіраўніцтвам трэнера Сяргея Шэстава.
Пасля заканчэння апошняга ў складзе зборнай Расіі сезону 2006—2007, у красавіку 2007 года выйшла замуж за ізраільскага лыжніка з расійскімі каранямі Даніэля Кузьміна. Займалася выхаваннем сына Елісея. Пераехаўшы з мужам у Славакію, са снежня 2008 года прадстаўляе ў міжнародных спаборніцтвах гэтую краіну, жыве і трэніруецца ў Банска-Бістрыца.
У лютым 2009 года Анастасія Кузьміна стала сярэбраным прызёрам чэмпіянату свету ў карэйскім Пхенчхане ў мас-старце. 28 лютага і 1 сакавіка 2009 года выйграла спрынтарскую гонку і гонку пераследу на Чэмпіянаце Еўропы ва Уфе.
Пасля паспяхова праведзеных снежаньскіх этапаў Кубка свету алімпійскага сезону 2009—2010, у якіх Кузьміной ўдалося заняць 3-е месца ў індывідуальнай гонцы ў славенскай Паклюцы і 5-е ў спрынце ў Хохфільцэне, Анастасія знаходзячыся на трэніровачным зборы ў Оберціліяхе ў снежні 2009 года атрымала траўму левай рукі.
Сям’я
Малодшы брат — Антон Шыпулін (нар. 1987), прызёр Алімпійскіх гульняў і чэмпіянатаў свету па біятлоне ў складзе зборнай Расіі.
6 красавіка 2007 выйшла замуж за ізраільскага лыжніка Даніэля Кузьміна. 27 чэрвеня таго ж года ў іх нарадзіўся сын Елісей.
Мае вышэйшую адукацыю — скончыла Цюменскі юрыдычны інстытут МУС Расіі. Захапленні — кулінарыя, музыка.
Поцех
По́цех — возера ў Беларусі, у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 10 км на паўночны ўсход ад Браслава, каля вёскі Слабодка. Належыць да групы Браслаўскіх азёр і знаходзіцца на тэрыторыі Нацыянальнага парка «Браслаўскія азёры».
Поцех знаходзіцца ў басейне ракі Друйка. Плошча возера складае 1,35 км². Найбольшая глыбіня возера — 9,1 м. Даўжыня — 2,55 км, найбольшая шырыня — 0,95 км. Даўжыня берагавой лініі — 9,72 км. Аб’ём вады ў возеры складае 4,52 млн м³, плошча вадазбору возера — 28,6 км².
Катлавіна возера складаецца з 4 плёсаў. Схілы катлавіны маюць вышыню да 10 метраў. На поўначы схілы прадстаўленыя камавымі ўзгоркамі, пераважна разараныя. Паўднёвыя схілы ўтвораныя пясчанай озавай градой вышынёй у 25—30 метраў. Града на поўдні аддзяляе Поцех ад возера Недрава.
Да глыбіні 1,5 метра дно пясчанае, месцамі — гліністае. Да глыбіні 3 м пашыраны апясчаненыя адклады, глыбей — крэменязёмісты сапрапель. Празрыстасць вады каля 1 м летам, і да 2,8 метраў зімой.
Надводная расліннасць у возеры пашыраная да глыбіні 1,5 метры, падводная — да глыбіні 2—2,5 метры. Зарастае каля 28 % плошчы возера.
Возера Поцех эўтрофнае, слабапраточнае. Вадаём злучаны пратокай з возерам Недрава, таксама ў Поцех упадае ручай з возера Ільмёнак. У возеры водзяцца лешч, судак, шчупак, мянтуз, плотка і іншыя віды рыб.
Возера з’яўляецца месцам адпачынку, уваходзіць у турысцкія маршруты. На беразе возера ў вёсцы Слабодка турыстычная база.
Альбрэхт Альтдорфер
Альбрэхт Альтдорфер (Albrecht Altdorfer;, — , ) — нямецкі мастак, майстар жывапісных карцін і гравюр на гістарычныя і рэлігійныя сюжэты. Самым вядомым творам Альтдорфера стала грандыёзная карціна «Бітва Аляксандра». Кіраўнік і самы выбітны прадстаўнік Дунайскай школы жывапісу.
Дулібы
Дулібы:
Бэрэзына (Вінніцкі раён)
Бэрэзына (Березина) — пасёлак у Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Рагазнянскае
Рагазня́нскае, Збунінскае — возера ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі ў басейне ракі Серадовая рэчка. Размяшчаецца ў 30 км на поўдзень ад Брэста, у 3,5 км на захад ад вёскі Рагозна. Уваходзіць у склад Брэсцкіх азёр.
Плошча возера складае 0,43 км². Найбольшая глыбіня 5,8 м. Даўжыня возера 1,1 км. Найбольшая шырыня 0,5 км. Даўжыня берагавой лініі возера складае 3,3 км, плошча вадазбору 3 км². Аб'ем вады ў возеры 0,85 млн м³.
NGC 2293
NGC 2293 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Вялікага Пса. Бачная зорная велічыня: 11,2. Бачны размер: 4,0' × 3,2'. Прамое ўзыходжанне: 6 гадз. 47 мін. 42,8 сек. Схіленне: -26° 45' 17".
Рагазнянскае
Катлавіна возера суфазійна-карставага тыпу. Схілы катлавіны маюць вышыню 3—4 метры, парослыя лесам. На поўначы і ўсходзе возера акаймаванае дзюнамі. Катлавіна складаецца з двух плёсаў.
Берагі возера высокія, на захадзе — сплавінныя. Дно плоскае, высланае пясчанымі і глеістымі адкладамі. Зона мелкаводдзя мае шырыню да 100 метраў. Возера зарастае ўздоўж берагоў. Рагазнянскае злучанае канавай з возерам Белым. З возера выцякае ручай у Серадовую рэчку.
Возера размяшчаецца ў межах курортнай зоны «Белае». На беразе возера пабудаваны санаторый «Бярэсце».
Стаськова
Стасько́ва (, Стаськово) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
Васіль Іванавіч Сурыкаў
Васіль Іванавіч Сурыкаў (Васи́лий Ива́нович Су́риков;,  — , ) — вялікі рускі жывапісец, майстар маштабных гістарычных палотнаў.
Станчыненты
Станчыне́нты (, Станчиненты) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Глыбачок
Глыбачок:
Сцяг Віцебскага раёна
Сцяг Віцебскага раёна — сцяг Віцебскага раёна Віцебскай вобласці.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з дзвюх роўнавялікіх гарызантальных палос: верхняй чырвонага колеру — і ніжняй — блакітнага колеру, у цэнтры пярэдняга боку якога размяшчаецца выява герб Віцебскага раёна.
Уладзімір Васільевіч Гарбачоў
Біяграфія
Нарадзіўся 10 студзеня 1926 года ў Талачыне. Потым пераехаў у Мінск, скончыў васьмігодку.
24 чэрвеня 1943 года ў час бамбёжкі пакінуў Мінск і накіраваўся на Лепельшчыну, у вёску Аношкі. Тут ён стаў партызанам чашніцкай брыгады «Дубава», а з ліпеня 1943 года — лепельскай брыгады імя I. В. Сталіна.
У 1952 годзе скончыў Віцебскі медыцынскі інстытут. У тым жа годзе стаў членам КПСС.
У 1952—1954 гадах працаваў у Полацку, з 1954 года па 1958 год — у Талачыне (галоўны ўрач раённай санэпідэмстанцыі, загадчык раённага аддзела аховы здароўя, галоўны ўрач раённай бальніцы), з 1958 года — у Мінскім медыцынскім інстытуце.
У 1970 годзе абараніў доктарскую дысертацыю, яму прысвоена званне прафесара (1972).
Слаўнэ (Вінніцкі раён)
Слаўнэ (Славне) — пасёлак у Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Уладзімір Васільевіч Гарбачоў
Біяграфія
3 1970 года — загадчык кафедры тэрапіі ў Беларускім інстытуце ўдасканалення ўрачоў, адначасова (1973—1984) прарэктар па навуковай рабоце.
Allium umbilicatum
Allium umbilicatum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Афганістане, Іране, заходнім Пакістане, Таджыкістане, Туркменістане, Узбекістане.
Уладзімір Васільевіч Гарбачоў
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 250 навуковых прац, у тым ліку манаграфій: «Цяжкасці і памылкі дыягностыкі некаторых захворванняў сардэчна-сасудзістай сістэмы» (1978), «Дыягностыка кардыялагічных захворванняў» (1990), «Даведнік лекара агульнай практыкі» ў 2-х тамах (1995), «Лячэнне ўнутраных хвароб» (1997), «Дысліпідэмія» (1996, сааўтар А. Г. Мрочак), «Практычная кардыялогія» ў 2-х тамах (1997); «Недастатковасць кровазвароту» (1999); «Прафілактыка заўчаснай і раптоўнай смерці» (2000, сааўтар А. Г. Мрочак); «Вітаміны, мікра- і макраэлементы» (2002, сааўтар В. Н. Гарбачова); «Атэрасклероз» (2005, сааўтар А. Г. Мрочак); «Клінічная кардыялогія» (2006).
Allium umbilicatum
Апісанне
Расліны 30-40 см вышынёй. Цыбуліны яйцападобныя, вонкавыя абалонкі бурыя, кудзелістыя; цыбулінак звычайна шмат, 5-15 мм даўжынёй, абалонкі белыя. Лісткоў 3-4, паўцыліндрычныя, 1-2 мм шырынёй. Парасонікі паўсферычныя, густакветкавыя, звычайна з цыбулінкамі. Лісточкі калякветніка ружовыя, ланцэтныя, 6-8 мм даўжынёй, вострыя. Каробачкі паўшарападобныя.
Распаўсюджанне
Распаўсюджанне: Афганістан, Іран, заходні Пакістан, Таджыкістан, Туркменістан, Узбекістан.
IC 637
IC 637 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Леў.
Маі-Ндамбэ (правінцыя)
Маі-Ндамбэ (Mai-Ndombe) — адна з дваццаці шасці правінцый Дэмакратычнай Рэспублікі Конга паводле канстытуцыі 2005 года, знаходзіцца на захадзе краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Інонга. Плошча — 127 465 км², насельніцтва складае 1 768 327 (на 2005 год).
Дуброўнае
Дубро́ўнае (, Дубровное) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Буркоўскага сельсавета.
Транспартная сістэма
Побач аўтадарога Камарын — Хойнікі.
Планоўка складаецца з ледзь выгнутай, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі вуліцы, забудаванай драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Карона Каралеўства Польскага
У 1768 годзе, згодна з адпаведным інвентаром, складзены рэестр пабору Астраглядаўскага ключа. З гаспадароў хутара Tararynski alias Dombrowne Сцяпана і Івана Тарараў, Ярмолы, Міхала, Івана, Васіля, Яўсея Данчанкаў, Савы Карповіча збіралася, акрамя дзякла, 42 злотых чыншу, 17 квартаў мёду.
Найноўшы час
9 лютага 1918 года, яшчэ да падпісання Брэсцкага міру з бальшавіцкай Расіяй (3 сакавіка), Германія перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Дуброўнае ў складзе Мікуліцкай воласці Рэчыцкага павета, аднак, апынулася ў часова створанай 15 чэрвеня Палескай губерні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. З 18 мая тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы» гетмана Паўла Скарападскага.
Леўданскі
Леўданскі — прозвішча.
Гаўрышыўка (Вінніцкі раён)
Гаўрышыўка (Гавриші́вка) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Пачэнія
Пачэнія (Pocenia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Жужаліца
Жу́жаліца — возера ў Беларусі, у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 45 км на паўночны ўсход ад горада Гарадок, на ўсход ад вёскі Марчанкі, у басейне ракі Обаль.
Вакол возера лес, з паўночнага боку луг.
NGC 230
NGC 230 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Кіта. Бачная зорная велічыня: 14,7. Бачны размер: 1,1' × 0,2'. Прамое ўзыходжанне: 0 гадз. 42 мін. 27 сек. Схіленне: -23° 37' 44".
Дуб (возера)
Дуб — возера ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці, на мяжы з Літвой, за 37 км на паўночны ўсход ад горада Гродна, каля вёскі Запур’е, у басейне ракі Нёман.
Плошча паверхні 0,35 км². Даўжыня 1,38 км, найбольшая шырыня 0,35 км. Даўжыня берагавой лініі 3,25 км.
Схілы катлавіны на поўначы і захадзе вышынёй 8—10 м (на поўдні і ўсходзе 2—3 м), парсалі лесам і хмызняком, на поўдні ўчасткамі разараныя. Дно выслана сапрапелем.
IC 638
IC 638 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Леў.
Сэмюэль Уоліс
Сэмюэль Уоліс (Samuel Wallis, 23 красавіка 1728 г. — 21 студзеня 1795 г.) — брытанскі мараплавец, даследчык Ціхага акіяна.
Біяграфія
Сэмюэль Уоліс нарадзіўся 23 красавіка 1728 г. у парафіі Лантэглас каля мястэчка Кэмелфорд у Карнуоле ў беднай шляхетнай сям’і. У 1744 г. пачаў кар’еру ў ваенна-марскім флоце Вялікабрытаніі ў якасці мічмана (гл. Ад’ютант). Удзельнічаў у войнах 1744—1749 і 1756—1763 гг. з Францыяй, даслужыўся да звання капітана.
У 1766 г. быў адазваны з ваеннай службы для ўдзелу ў экспедыцыі ў Ціхі акіян як капітан судна «Дэльфін», якое павінна было суправаджаць карабель «Ластаўка» на чале больш вопытнага мараплаўца Філіпа Картэрэта. Абодва капітана мелі патаемны загад шукаць кантынент Terra Australis Incognita.
Дары (прыпыначны пункт)
Дары́ (, Дары)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны за 1,2 км на поўнач ад вёскі Шчэжар 1, за 4,2 км на ўсход ад вёскі Дары; на лініі Магілёў I — Крычаў I, паміж прыпыначным пунктам Бароўка і прыпыначным пунктам Шчэжар.
Сэмюэль Уоліс
Біяграфія
«Дэльфін» і «Ластаўка» пакінулі Плімут у жніўні 1766 г., перасеклі Атлантычны акіян і ў красавіку 1767 г. праз Магеланаў праліў увайшлі ў Ціхі акіян. З-за дрэннага надвор’я караблі разышліся, і Уоліс быў вымушаны весці далейшыя даследаванні самастойна.
18 чэрвеня 1767 г. на гарызонце з’явіліся захмараныя горы. Маракі прынялі іх за кантынент, які шукалі. Аднак гэта быў адкрыты імі востраў Таіці. У выніку непаразумення паміж камандай «Дэльфіна» і тубыльцамі ўзнікла сутычка, пад час якой Уоліс аддаў загад страляць з гармат. Але пасля прымірэння брытанцы здолелі сысці на бераг і атрымаць шчыры прыём ад таіцян.
Пасля даследавання Таіці і суседняга Мурэа, Уоліс накіраваў судна да Марыянскіх астравоў. 16 жніўня 1767 г. адкрыў востраў Увеа, які атрымаў яго імя.
Падарожжа па Ціхаму акіяну скончылася візітам у Галандскую Ост-Індыю (сучасную Інданезію). У Батавіі сярод экіпажа пачалася эпідэмія дызентэрыі, што вымусіла спыніцца на больш працяглы час, чым меркавалася. Праз Індыйскі акіян, мыс Добрай Надзеі і Атлантычны акіян Уоліс і яго судна вярнуліся ў Вялікабрытанію.
Пасля экспедыцыі Уоліс адышоў ад спраў. У канцы жыцця працаваў дробным чыноўнікам у Адміралцействе. Памёр 21 студзеня 1795 г. у Лондане.
Адкрыцці
Місія Сэмюэля Уоліса стала вызначальнай для далейшых даследаванняў і пошукаў на поўдні Ціхага акіяна. На аснове яго рапартаў была падрыхтавана экспедыцыя Джэймса Кука.
Памяць
Імя Уоліса носіць адкрыты ім востраў у Ціхім акіяне.
Пратэсты супраць будаўніцтва акумулятарнага завода пад Брэстам
Пратэсты супраць будаўніцтва акумулятарнага завода прадпрыемства ТАА «АйПаўэр» на прамысловай пляцоўцы «Аэрапорт» у свабоднай эканамічнай зоне «Брэст» пачаліся ў студзені 2018 г. На заводзе плануецца наладзіць поўны цыкл вытворчасці свінцова-кіслотных акумулятарных батарэй.
З 25 лютага 2018 г. штонядзелю на плошчу Леніна ў Брэсце прыходзяць праціўнікі будаўніцтва акумулятарнага завода. У сакавіку 2021 года акумулятарны завод запрацаваў.
Будаўніцтва завода
Завод будуецца каля вёсак Хабы, Шэбрын і Тэльмы 2, за 3,6 км ад мяжы г. Брэст. За 2 км — рака Мухавец. Падрадчыкам будаўніцтва з’яўляецца кітайскае ТАА «Аньхойская знешнеэканамічная будаўнічая карпарацыя». Агульны кошт праекта — каля 20 млн долараў ЗША. Пачынаючы са студзеня 2016 г. праходзіла распрацоўка перадпраектнай дакументацыі, рэгістрацыя ў якасці рэзідэнта свабоднай эканамічнай зоны і іншыя працэдуры. Кампанія «АйПаўэр» заяўляе, што з 8 снежня 2016 па 7 студзеня 2017 гг. прайшлі грамадскія слуханні і абмеркаванне праекта. Звоз свінцовых адкідаў плануецца ажыццяўляць да пасёлка Зялёны Бор.
У канцы мая 2017 г. праект прайшоў дзяржаўную экалагічную экспертызу, якая прагназуе, што ўздзеянне завода на асяроддзе і чалавека будзе нязначнае.
22 мая 2020 года акумулятарны завод ТАА «АйПауэр» выведзены з-пад кантролю Групы кампаній 1AK-GROUP шляхам продажу 100 % доляў у статутным фондзе ТАА «АйПауэр». У выніку завод атрымаў найменне ТАА «Акумулятарны Альянс»: 85 % долі кампаніі належаць Сяргею Кагановічу, а 15 % —.
Зарэгістраваныя парушэнні
17 і 26 красавіка 2019 г. абласны прыродаахоўны камітэт Брэсцкага аблвыканкама ўзяў пробы і правёў вымярэнні выкідаў. У пратаколах зафіксавана перавышэнне нарматываў па 5 з 38 складнікаў забруджвальных рэчываў у атмасфернае паветра. Брэсцкі абласны камітэт прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя пачаў адміністрацыйны працэс па факце перавышэння выкідаў па арт. 15.48 КаАП РБ.
2018 г.
Праціўнікі завода лічаць вытворчасць «бруднай» і небяспечнай, заяўляюць пра парушэнні працэдур будаўніцтва. Грамадская супольнасць занепакоена, што выкіды з завода падарвуць ім здароўе.
22 лютага грамадскія актывісты адаслалі ў Адміністрацыю кіраўніка краіны каля 37 тыс. подпісаў жыхароў Брэста і навакольных населеных пунктаў, супраць будаўніцтва заводас. Аднак урадавая камісія на чале з міністрам прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Андрэям Худыкам не выявіла парушэнняў у рэалізацыі праекта па будаўніцтве завода.
29 красавіка ў парку Воінаў-інтэрнацыяналістаў, прайшоў санкцыянаваны мітынг, на якім, паводле арганізатараў, было 1500—2000 чал. Была прынята рэзалюцыя, у якой удзельнікі мітынгу, у прыватнасці, патрабуюць неадкладна спыніць усе працы па будаўніцтве завода, прыцягнуць да адказнасці службовых асоб, якія дапусцілі будаўніцтва гэтай вытворчасці і доўгае складаванне тысяч тон свінцовага попелу ў Івацэвіцкім раёне.
6 мая суд Ленінскага раёна г. Брэста аштрафаваў актывістаў, якія збіралі подпісы за адстаўку чыноўнікаў, палічыўшы гэта незаконным масавым мерапрыемствам.
11 мая ў Адміністрацыю прэзідэнта Беларусі была накіравана заява і прыкладзеныя да яе 2665 подпісаў за адстаўку кіраўнікоў Брэста, Брэсцкага раёна і вобласці ў сувязі са стратай даверу.
У жніўні 2018 г. Брэсцкі гарвыканкам забараніў 8 мітынгаў, якія планаваліся правесці ў парку Воінаў-інтэрнацыяналістаў, на падставе таго, што каля сцэны ў парку будуць праводзіцца рамонтныя работы.
2019 г.
У лютым камісія па прыёмцы прадпрыемства не падпісала акт на яго афіцыйны запуск. Але, не гледзячы на гэта, у красавіку завод выпусціў першую партыю прадукцыі.
У пачатку мая на акцыю супраць акумулятарнага завода выйшла каля 120 чалавек. Адзін з актывістаў затрыманы ля свайго дома.
Мэр Брэста прапанаваў аднаму з лідараў пратэстнага руху Дзям’яну Лепясевічу сабраць групу актывістаў на сустрэчу са старшынёй аблвыканкама Анатолем Лісам па пытаннях акумулятарнага завода 12 чэрвеня. Кіраўнік Брэсцкай вобласці на сустрэчы з 13 актывістамі дапусціў, што акумулятарны завод закрыюць.
14 чэрвеня Брэсцкі аблвыканкам апублікаваў на сваім сайце распараджэнне губернатара Анатоля Ліса аб прыпыненні будаўніцтва акумулятарнага завода «да ліквідацыі выяўленых парушэнняў». 17 чэрвеня абласны камітэт прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя прыпыніў дазвол заводу на выкід забруджвальных рэчываў у атмасферу. 25 чэрвеня група кампаній 1AK-GROUP выступіла з заявай аб важнасці завода для краіны.
29 чэрвеня кіраўнік прэзідэнцкай адміністрацыі Наталля Качанава сказала аб сітуацыі з будаўніцтвам завода, што першапачаткова гэта тэма знаходзілася ў кампетэнцыі мясцовых органаў улады, паколькі на іх узроўні заключаўся інвестыцыйны дагавор. Аднак з улікам таго, што сітуацыя дасюль не ўрэгулявана, кампетэнтным органам даручана больш глыбока і дэталёва разабрацца, і па выніках разгляду будуць прыняты рашэнні.
Генеральная пракуратура Рэспублікі Беларусь у адпаведнасці з даручэннем кіраўніка дзяржавы распачала праверку па сітуацыі, звязанай з будаўніцтвам і ўвядзеннем у эксплуатацыю акумулятарнага завода ў Брэсце. У вытворчасць былі прынятыя крымінальныя справы, распачатыя КДБ Беларусі па артыкулах за атрыманне хабару і дачу хабару, у дачыненні да Віктара Лемяшэўскага, кіраўніка ТАА «ПАК-кіраванне»; Святланы Лемяшэўскай, галоўнага бухгалтара ТАА «Белінвестторг-Сплаў»; Сяргея Ахрэмчука, раней дырэктара ТАА «Белінвестарг-Сплаў», а затым начальніка аддзела тэхнічнага развіцця гэтага ж таварыства; Івана Пакіслюка, намесніка дырэктара ТАА «Белінвестарг-Сплаў». 1 ліпеня да гэтых асобаў прыменена мера стрымання ў выглядзе заключэння пад варту. Таксама па ініцыятыве Генеральнай пракуратуры абноўлена следства па прыпыненых крымінальных справах у дачыненні да індывідуальных прадпрымальнікаў Дзмітрыя Рудскога і Сяргея Жуковіча, завдезеных па фактах парушэння экалагічнага і падатковага заканадаўства. У дачыненні да згаданых асобаў таксама ўжыта мера стрымання ў выглядзе заключэння пад вартай.
2020 год
2 лютага каля 120 чалавек сабралася ў цэнтры Брэста, якія абмяркавалі размешчаную 31 студзеня на сайце кампаніі 1AK-Group, у якую ўваходзіць ТАА «АйПауэр», інфармацыю пра адмову ад перадачы актывістам Д. Бекалюку і У. Марозу праектнай дакументацыі па заводзе.
15 чэрвеня затрымалі Аляксандра Кабанава, 16 чэрвеня — Сяргея Пятрухіна, блогераў з канала «Народный репортёр» на YouTube, якія асвятлялі тэму барацьбы супраць акумулятарнага завода.
22 чэрвеня прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка ў час сустрэчы з актывістамі паабяцаў, што лёс акумулятарнага завода вырашыць мясцовы рэферэндум. 25 верасня распараджэнне старшыні Брэсцкага аблвыканкама Анатоля Ліса аб прыпыненні будаўніцтва акумулятарнага завода прызнана страціўшай сілу — акумулятарны завод зможа прыступіць да будаўніча-мантажных і пусканаладачных работ.
3 верасня шэфства над палітычнымі зняволенымі Аляксандрам Кабанавым узяў, дэпутат Бундэстага, над Сяргеем Пятрухіным — , дэпутат Бундэстага.
У кастрычніку кіраўніцтва прадпрыемства паведаміла, што акумулятарны завод пад Брэстам, які планавалі запусціць у 2018 годзе, будзе ўведзены ў эксплуатацыю прыблізна ў студзені 2021 года.
2021 год
2 лютага стала вядома, што арыштаваных блогераў Аляксандра Кабанава і Сяргея Пятрухіна будуць судзіць па некалькіх артыкулах Крымінальнага кодэксу.
4 лютага стала вядома, што жыхары вёсак Тельмы-1, Тельмы-2, Ямна і Вочкі заявілі аб гатоўнасці ўвайсці ў ініцыятыўную групу па правядзенні рэферэндуму аб лёсе акумулятарнага завода пад Брэстам, у той час як запуск завода павінен днямі адбыцца. У сярэдзіне сакавіка 2021 года акумулятарны завод запрацаваў — без абяцанага рэферэндуму.
Вынікі
У сакавіку 2021 завяршыла працу прыёмачная камісія па ўводу ў эксплуатацыю акумулятарнага завода. Прадпрыемства атрымала поўны пакет дакументаў, якія пацвярджаюць адпаведнасць патрабаванням экалагічнай бяспекі і эксплуатацыйнай надзейнасці. 10 сакавіка падпісаны акт уводу завода ў эксплуатацыю — і ён прыступіў да працы. Абяцанага А. Лукашэнкам рэферэндуму не адбылося.
Дубраўка (Чэрыкаўскі раён)
Ду́браўка (, Дубровка) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Язёрскага сельсавета.
Памяць (энцыклапедычнае выданне)
«Па́мяць» — шматтомнае серыйнае выданне энцыклапедычнага характару гісторыка-дакументальных хронік раёнаў і гарадоў Беларусі. З 1985 па 2015 гады выдадзена 151 кніга.
Выдавалася паводле пастановы ўрада БССР «Аб выданні ў рэспубліцы кніг Памяці» на беларускай мове (асобныя дакументы і матэрыялы на рускай мове). Непасрэдна ідэя выдання такіх кніг належала Пятру Машэраву і/або загадчыку аддзела культуры ЦК КПБ, пісьменніку Алесю Петрашкевічу. Для падрыхтоўкі рукапісаў створаны гарадскія і раённыя камісіі з удзелам вучоных і краязнаўцаў. Выданне пачата выдавецтвам «Беларуская Энцыклапедыя» імя П. Броўкі ў 1985 годзе («Памяць. Гісторыка-дакументальная хроніка Шумілінскага раёна»).
Бібліяграфія
<!--Магчыма паказаць у артыкуле толькі пасля стварэння неабходных шаблонаў.
Мінская вобласць
-->
Статыстыка
Колькасць кніг паводле гадоў і выдавецтваў.
Аксель Конан
Аксель Конан (нар. ) — івуарыйскі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
У сезоне 2016/17 выступаў у Нацыянальным дывізіёне Малдовы за клуб «Саксан». Па выніках сезона «Саксан» выбыў у Дывізіён A, аднак абаронца застаўся ў камандзе.
У студзені 2018 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Гомель» і ў лютым падпісаў кантракт. У пачатку сезона часам выхадзіў у стартавым складзе каманды, з ліпеня перастаў з’яўляцца на полі. У студзені 2019 года стала вядома, што абаронца пакінуў каманду па заканчэнні кантракта.
У красавіку 2019 года далучыўся да клуба другога эстонскага дывізіёна «Ярвэ» з Кохтла-Ярвэ, дзе гуляў да канца сезона 2019.
Бітва за Сірт (2016)
Перадгісторыя
Сірт з’яўляецца адным з найбуйнейшых гарадоў Лівіі. У 2011 годзе ён стаў апошнім бастыёнам арміі Муамара Кадафі. У 2015 годзе ісламісты разграмілі армію Усеагульнага Нацыянальнага Кангрэса, захапіўшы населены пункт. Сфармаваныя ў сакавіку 2016 г. Прэзідэнцкі савет і Урад нацыянальнай згоды на чале з Ф.Сараджам паставілі задачу аб’яднаць краіну, а таксама пазбавіцца ад джыхадзістаў. Першай буйной аперацыяй новай улады супраць баевікоў стала аперацыя па вызваленню Сірта.
Ход баёў
12 мая 2016 годы войскі Урада нацыянальнай згоды пайшлі ў наступленне на Сірт. Касцяк надыходзячых сіл склалі апалчэнцы з Місураты. Ужо ў пачатку чэрвеня яны дасягнулі горада.
8 чэрвеня армія УНЗ у ходзе аперацыі па вызваленні Сірта здолела прасунуцца ўглыб горада, нягледзячы на ​​жорсткі супраціў баевікоў, і захапіць ключавы гарадскі мост. На наступны дзень лівійскія войскі дасягнулі цэнтра Сірта.
1 жніўня пачаліся ўдары з паветра ВПС ЗША па пазіцыях ісламістаў, а затым і падлучэнне да баёў за Сірт амерыканскіх і брытанскіх спецпрызнаўцаў. Тым часам апалчэнцы з Місураты захапілі ўніверсітэт, які знаходзіцца на поўдні горада.
5 верасня Халіфа Хафтар, кіраўнік ЛНА, заявіў аб незаконнасці бамбардзіровак Сірта амерыканскай авіяцыяй.
Інішмор
Інішмо́р (Inis Mór, літаральна «Вялікі востраў») — найбуйнейшы востраў у архіпелаге Аран. Плошча — 30,91 км². Насельніцтва (2011 г.) — 845 чал.
Геаграфія і прырода
Востраў Інішмор — самы вялікі ў архіпелаге Аран. Знаходзіцца ў заліве Голуэй. Прасціраецца ў даўжыню на 14 км. Найбольшая шырыня — 3 км. Сфарміраваны гранітнымі і вапняковымі пародамі. Берагі абрывістыя. Вылучаюцца пагоркі. Найвышэйшы пункт — 123 м.
Клімат марскі ўмераны. Сярэднія тэмпературы вагаюцца ад 6 °C узімку да 15 °C улетку.
Людміла Карпаўна Шлег
Біяграфія
Закончыла Беларускую дзяржаўную кансерваторыю па класу кампазіцыі прафесара Д. Б. Смольскага (1972) і асістэнтуру-стажыроўку Ленінградскай дзяржаўнай кансерваторыі пад кіраўніцтвам прафесара (1980).
Інішмор
Геаграфія і прырода
Пераважае травяністая і хмызняковая расліннасць. Жывёльны свет прадстаўлены шматлікімі казуркамі і птушкамі.
Людміла Карпаўна Шлег
Біяграфія
Член Беларускага саюза кампазітараў з 1974 года.
Інішмор
Інфраструктура
Асноўная галіна эканомікі — турызм, а таксама звязаныя з ім паслугі і традыцыйныя рамёствы. Земляробства і рыбалоўства адыгрываюць другасную ролю. Востраў злучаны з Ірландыяй марской паромнай пераправай. Галоўны порт — Кілронан. Працуе аэрапорт каля паселішча Кіліні.