cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Арцём Віктаравіч Чалядзінскі
Клубная кар’ера
У студзені 2012 года падпісаў кантракт з «Тарпеда-БелАЗ», дзе стаў асноўным цэнтральным абаронцам і адным з лідараў аўтазаводцаў. У сезоне 2012 быў капітанам каманды, але на наступны сезон саступіў капітанства Дзмітрыю Шчагрыковічу. У чэрвені 2014 года атрымаў траўму, з-за якой выбыў да канца сезона 2014.
У студзені 2015 года падоўжыў кантракт з жодзінцамі. Сезон 2015 распачаў на лаўцы запасных, а са жніўня вярнуў месца ў аснове. У лютым 2016 года чарговы раз падоўжыў пагадненне з аўтазаводцамі.
У жніўні 2016 года перайшоў у мінскае «Дынама». У складзе «Дынама» стаў асноўным цэнтральным абаронцам, у шэрагу матчаў быў капітанам каманды. У снежні 2016 года па заканчэнні кантракта пакінуў сталічны клуб.
У маі 2021 года ў якасці аматара згуляў за другалігавую «Узду» ў адным матчы Кубка Беларусі.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за нацыянальную зборную Беларусі на працягу 2002—2007 гадоў.
Трэнерская кар’ера
У студзені 2018 года ўвайшоў у трэнерскі штаб дубля мінскага «Дынама», а ў ліпені таго ж года ўзначаліў дубль. Прывёў дынамаўцаў да перамогі ў чэмпіянаце дублёраў 2018 з рэкорднай колькасцю ачкоў, у 2020 годзе зноў перамог у чэмпіянаце дублёраў.
У чэрвені 2021 года, пасля адстаўкі Леаніда Кучука, быў прызначаны выканаўцам абавязкаў галоўнага трэнера асноўнага складу мінскага «Дынама». Прывёў каманду да бронзавых медалёў чэмпіянату Беларусі. У снежні 2021 года быў зацверджаны на пасадзе галоўнага трэнера дынамаўцаў. У сезоне 2022 каманда доўгі час змагалася за чэмпіёнства, аднак няўдалы фініш адкінуў яе на чацвёртае месца. У лістападзе 2022 года пакінуў месца галоўнага трэнера, але застаўся на працы ў клубе.
Страх у краіне спакою
«Страх у краіне спакою» — беларускі дакументальны фільм, зняты ў 2012 годзе рэжысёрам Кацярынай Бортнік на тэлеканале «Белсат».
Змест
Фільм падае новыя факты, ацэнкі незалежных экспертаў, аповеды следчых пра сістэму органаў ў Беларусі. Аўтары стужкі аналізуюць найбольш супярэчлівыя моманты справы «тэрарыстаў з метро». Чаму на працэсе галоўны абвінавачаны, Дзмітрый Канавалаў, не сказаў ані слова?
Fortune (часопіс)
«Fortune» — шырока вядомы дзелавы часопіс, які выдаецца кампаніяй «Time Inc.». Заснаваны Генры Льюсам у 1930 годзе, як выдавецкі бізнес, складаўся з Time, Life, Fortune і Sports Illustrated, дарос да памераў кангламерату Time Warner. У сваю чаргу AOL паглынуў у 2000 годзе Time Warner і стаў самым буйным медыякангламератам. Асноўным канкурэнтам Fortune з’яўляецца дзелавы часопіс Forbes, які выходзіць раз у два тыдні і часопіс BusinessWeek. Часопіс асабліва вядомы сваім штогадовым рэйтынгам прыбыткаў кампаній.
IC 2565A
IC 2565A — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сімонэ Кантарыні
Сімонэ Кантарыні (празваны Пезарэзе; італ. Simone Cantarini; —) — італьянскі жывапісец.
Галоўныя яго творы:
У Эрмітажы захоўваюцца яго «Святое Сямейства». Кантарыні вядомы таксама і як гравёр; 37 яго гравюр, выкананых у манеры Гвіда Рэні, вылучаюцца талентам выканання.
Вільга (гміна)
Ві́льга (Wilga) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гарвалінскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вільзе. Плошча гміны складае 119,13 км². Станам на 2004 год у гміне Вільга пражывалі 5305 чалавек, шчыльнасць — 44,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
Вільнёў
Вільнёў — прозвішча, тапонім.
Дэні Вільнёў
Дэні Вільнёў (Denis Villeneuve; нар. ) — франка-канадскі кінарэжысёр і сцэнарыст. Выхадзец з колаў незалежнага кіно, у 2010-я ён зняў шэраг паспяховых трылераў («Палонніцы», «Забойца», «Вораг»), а з канца 2010-х перайшоў да жанру навуковай фантастыкі («Прыбыццё», «Бягун па лязе 2049», «Дзюна»), у якім дамогся найбольшай вядомасці. Нават у сваіх позніх, буйнабюджэтных праектах Вільнёў працягвае выкарыстоўваць прыёмы медытатыўнага незалежнага кіно, і гэты стыль прынёс яму павагу ад кінакрытыкаў і нямала ўзнагарод.
У пачатку кар’еры ён выйграў маладзёжны кінаконкурс «Радыё-Канада» ў 1990—1991 гадах. Тройчы заваёўваў найвышэйшую нацыянальную кінапрэмію Канады «Джыні» за найлепшую рэжысуру: «Вір» (2000), «Палітэх» (2010) і «Пажары» (2011). У 2010 годзе яго фільм «Пажары» прадстаўляў Канаду на 83-й цырымоніі ўручэння ўзнагарод «Оскар» у катэгорыі «Найлепшы фільм на замежнай мове». У студзені 2011 года Дэні Вільнёў быў уключаны ў спіс 10 самых шматабяцальных маладых рэжысёраў на думку штотыднёвіка Variety.
Глікерыя
Глікерыя Кацула (Γλυκερία Κοτσούλα, 16 лістапада 1953, Айа Пнеўма, Цэнтральная Македонія) — сучасны грэчаская спявачка. Спявае ў асноўным у жанрах лаіка (традыцыйная музыка), рэмбетыка, фолк-музыка. Акрамя Грэцыі і Кіпра, атрымала таксама вядомасць ва Францыі, Іспаніі, Англіі, Турцыі і, у асаблівасці, у Ізраілі.
Дзяцінства
Глікерыя Кацула нарадзілася 16 лістапада 1953 года ў Цэнтральнай Македоніі, у серскай вёсцы Айа Пнеўма. Вёска належыць геаграфічнай вобласці Дарнакохор’я, чые вёскі і ў асманскі перыяд засяляліся выключна карэннымі грэкамі македонцамі. Пачатковую школу скончыла ў роднай вёсцы. Любоў да грэчаскай народнай песні была прывіта ёй сям’ёй з дзяцінства — бацька і дзядзька гулялі на бузукі. У музычным аспекце падвергнулася ўплыву не толькі мясцовых народных песень Македоніі, але і бежанцаў Малаазійскай катастрофы, якія пасяліліся ў вёсцы пасля 1922 года. Па бацькоўскай лініі род Глікерыі паходзіў з іанійскага Галікарнаса.
Пачатак музычнай кар’еры
Пачатак кар’еры Глікерыі вядзе адлік з 1974 года, калі яна выступіла на тэлевізійным конкурсе «Να η Ευκαιρία» (перакладаецца прыкладна як «Вось яна магчымасць»). У тым жа 1974 годзе яна ўжо спявала ў карчме «Літа» у афінскім квартале Плака, а затым выступала з вядомымі спевакамі ў «буат» (boites — маленькія канцэртныя сцэны), выконваючы песні Манаса Хадзідакіса, Мікіса Тэадаракіса, Манаса Лоізаса і іншых вядомых кампазітараў. У 1978 годзе, Глікерыя, сумесна з Ёргасам Гераліматосам, іншым пачаткоўцам спеваком, пачала сваю дыскаграфічную кар’еру з Lyra Music, выпусціўшы свой першы дыск «Забудзься пра вар’яцкія мары». Гэты дыск выклікаў вялікі эфект у грэчаскай дыскаграфіі, прадэманстраваўшы унікальны голас Глікерыі.
Перыяд 1980—1985 гадоў
У красавіку 1985 года, Глікерыя выпусціла альбом з двума дыскамі «Сентыментальная песня» з некаторымі хітамі Глікерыі, такімі як «Чараўніцы», «Пентахіліара» (банкноты вартасцю ў пяць тысяч), «Кольцы» і «Салдацік», вывеўшы маладую выканаўцу на першае месца продажаў альбомаў (у Грэцыі), сярод грэчаскіх і замежных выканаўцаў.
У 1997 годзе яна спявала ў «Вясновай сімфоніі» (паэма Яніса Рыцаса, музыка Яніса Маркопуласа) на прэм’еры гэтага твора, на цырымоніі адкрыцця Чэмпіянату свету па лёгкай атлетыцы, які адбыўся ўпершыню на (новым) Алімпійскім стадыёне Афін. Цырымонія адкрыцця перадавалася ў 120 краінах свету.
Міжнародная кар’ера
Глікерыя спявала на канцэртах у Грэцыі на Кіпры і за мяжой (Еўропа, ЗША, Канада, Аўстралія, Новая Зеландыя, Ізраіль і Турцыя). Яна выпусціла свой першы альбом у Францыі: Golden hits — The voice of Greece. У 1998 годзе выйшаў яе другі альбом у Францыі. Яна таксама ўдзельнічала ў двух альбомах для амерыканскага лэйбла Putumayo і зборніках выпушчаных у Еўропе.
Глікерыя выступала сумесна ў канцэртах і супрацоўнічала ў дыскаграфіі з: Апосталам Калдарасам, С. Фаціядзісам, Наташай Атлас, з Ömer Faruk Tekbilek, Лукіянасам Кілайдонісам, Мэры Ліндай, Пантэлісам Таласінасам, Сацірыяй Бэлу, Ёргасам Даларасам, Марынелай, Офрай Хаза, з Ricky Gal, Хавай Альберштэйн, Амал Муркус, Бабісам Цэртасам, Пасхалісам Тэрзісам, Іліясам Асланоглу, Антоніс Вардзіс, Хадад, Сарыт, са спявачкай бразільска-сефардскага паходжання, з Нікасам Папазоглу і інш.
У Ізраілі
Улетку 1993 года Глікерыя ўпершыню выступіла ў Ізраілі. Яна скончыла свае паспяховыя выступу сваёй чароўнай версіяй ізраільская народная песня «Shabechi Yerushaly’im» («Слава Госпаду, Ерусалім!») на іўрыт. Дзякуючы паспяховым выступленням Глікеріі ў Ізраілі, яна была абвешчаная тут найбольш папулярнай замежнай спявачкай; мэр Іерусаліма ўручыў ёй залаты ключ горада (1994). Адначасова тры яе альбомы былі выпушчаныя ў Ізраілі, і ўсе сталі залатымі ў кароткі прамежак часу: Glykeria golden-hits, Far away, Glykeria — 14 classics. У 1999 годзе Глікерыя дала два канцэрты ў Тэль-Авіве з Ізраільскім філарманічным аркестрам. Некалькі месяцаў пазней быў выпушчаны альбом з гэтым канцэртам і, адразу пасля гэтага, Sony Classical распаўсюдзіў у свеце дыск Glykeria and the Israel Philharmonic Orchestra
Глікерыя стала самай любімай грэчаскай спявачкай у Ізраілі і часткай ізраільскай культурнай сцэны ў 1990х гадах. Яе асаблівы стыль, поўны глыбіні, меланхоліі і бясконцых эмоцый пакарылі сэрцы Ізраільцян, і яе песні, на іўрыце (з амаль ідэальным вымаўленнем) і грэчаскай сталі класікай. Яна стала «сваім» чалавекам у Ізраілі, «ганаровым грамадзянінам», плацінавай і залатой спявачкай, спявачкай фаварыткай Ізраільскіх лідэраў і знакамітасцяў. Кульмінацыяй яе глыбокіх адносін з Ізраілем стаў 1998 год, калі яна стала адзіным замежным артыстам, запрошаным на жалобныя мерапрыемствы па заканчэнні трох гадоў з дня забойства Іцхака Рабіна. Яна спявала са слязамі на вачах, перад 200,000 чалавек на плошчы Іцхака Рабіна у Тэль-Авіве. Улетку 1999 года яна была запрошаная выступіць з Ізраільскім філарманічным аркестрам. У 2002 годзе ў Ізраілі выйшаў яе альбом «Open Heart». У 2006 годзе, падчас ізраільска-ліванскага канфлікту, Глікерыя з сынам прыбылі ў Ізраіль і сустрэліся з прэм’ер-міністрам Эхудам Ольмертам і, адказваючы ўзаемнасцю на любоў ізраільскай публікі, спявала для салдат ізраільскай арміі у памежных частках. Увесну 2008 года выйшаў яе сёмы альбом, пад загалоўкам «MATANA» (падарунак) — адзін CD альбома уключаў у сябе песні выключна на іўрыце, іншы запісы ў Грэцыі і Ізраілі, уключаючы некалькі ўпершыню запісаных песень. У сакавіку 2010 года ў Ізраілі выйшаў двайны CD пад загалоўкам «The Greek Selection», у які былі ўключаныя некалькі хітоў Глікерыі.
З Тэадоракісам
У 2002 годзе Глікерыя дала канцэрты з «Аркестрам Мікіс Тэадоракісам» і аркестрам «Estudiantina». Глікерыя супрацоўнічала з сусветна вядомым кампазітарам Мікісам Тэадоракісам, у альбоме двух дыскаў у песнях, напісаных кампазітарам у 2008 годзе.
Пасля 2003 года
Улетку 2003 года, з вялікім поспехам, Глікерыя здзейсніла вялікае турнэ па ЗША і Канадзе. У маі 2004 года яна ўпершыню выступіла ў Турцыі, у «IS BANK Concert Hall». У сакавіку 2005 года, па запрашэнні Усяленскага Патрыярха, Глікерыя дала адзіны канцэрт ўУваскрасенне праваслаўя. Патрыярх Варфаламей прыняў Глікерыю цёпла, называючы яе «Выдатна спяваючым Салаўём» (грэчаскага) роду («Καλλικέλαδον αηδόνα του γένους»). Амаль адразу затым, разам з Домнай Саміу, Глікерыя выступіла ў палацах музыкі у Афінах і ў Салоніках, выконваючы візантыйскія гімны ў пастаноўцы «Ад страсці да ўваскрасення» («Από το πάθος στην Ανάσταση»). У 2007 годзе ў Турцыі выйшаў другі дыск Глікерыі — «BEST OF GLYKERIA». У маі 2010 года Глікерыя ў трэці раз выступіла з канцэртамі ў Турцыі, на гэты раз у Царкве Святой Ірыны і ў Топкапы. На апошнім канцэрце прысутнічаў вядомы турэцкі кампазітар Зюльфю Ліванелі, з якім Глікерыя выканала песню Ліванелі Leylim ley. Увесну 2009 года, разам з Костас Карафоцісам, Глікерыя здзейсніла турнэ ў ЗША і Аўстраліі.
13 сакавіка 2011 года Глікерыя была запрошана Патрыярхам Варфаламеем ўдзельнічаць у свяце Уваскрэсення праваслаўя, дала канцэрт у Selenium Plaza. Выконваючы традыцыйныя грэчаскія песні і творы кампазітараў фанарыётаў. Спявачку суправаджала вядомая грэчаская музычны гурт «Εν χορδαίς», пад кіраўніцтвам К. Калайдзідзіса і аркестр сучаснай музыкі грэчаскага радыё і тэлебачання (ΕΡΤ), пад кіраўніцтвам дырыжора Андрэаса Піларынаса
У сакавіку 2010 года, музычныя крытыкі грэчаскага тэлевізійнага канала Alpha TV, прызналі Глікерыю трэцяй найбольш паспяховай грэчаскай спявачкай з 1960 года. У маі 2011 года Глікерыя дала канцэрт у вёсцы Нікас Белаяніс у Венгрыі, заснаваным грэчаскімі палітычнымі эмігрантамі пасля Грамадзянскай вайны ў Грэцыі і ў чэрвені таго ж года зноў гастралявала ў Канадзе і ЗША. Летам 2012 года, у азнаменаванне 90 гадоў разбурэння Смірны кемалістамі, Глікерыя гастралявала па ўсёй Грэцыі з праграмай названай «Смірненскае міноры», выконваючы песні малаазійскіх грэкаў.
У лістападзе 2013 года, разам з Міхалісам Дзуганакісам, Глікерыя паспяхова гастралявала ў Аўстраліі.
У лістападзе 2015 года, разам з Даларасам і Віталі, Глікерыя гастралявала ў ЗША на працягу месяца. Яна зноў здзейсніла гастролі ў ЗША ў лістападзе 2016 года.
У тым жа годзе, разам з Герасімасам Андрэатасам, Глікерыя дала тры канцэрты ў Сіднэі і Мельбурне. У сакавіку 2017 года, альбом Глікерыі «Я ішла за зоркай» быў выпушчаны ў Турцыі фірмай Sony Music Turkey пад назвай «I Followed a Star».
На цырымоніі ўручэння грэка-амерыканскага Gabby Awards у Нью-Ёркскім Carnegie Hall, 17 чэрвеня 2017 года, Глікерыя была ўзнагароджана за яе ўклад у грэчаскую песню.
Летам 2019 года, разам з Мелінай Асланіду, Глікерыя дала 25 канцэртаў у Грэцыі і на Кіпры.
Маямі
Маямі (Miami) — горад, размешчаны на ўзбярэжжы Атлантычнага акіяна на паўднёвым усходзе Фларыды ў акрузе Маямі-Дэйд, самая густанаселеная акруга ў штаце Фларыда і восьмая па колькасці насельніцтва акруга ў Злучаных Штатах, з насельніцтвам у 2 500 625 чалавек. 42-і па велічыні горад у Злучаных Штатах, з насельніцтвам у 433.136 чалавек — гэта асноўны, цэнтральны і самы густанаселены горад у Паўднёвай Фларыдзе і самы густанаселены мегаполіс на паўднёвым усходзе ЗША. Паводле ацэнак Арганізацыі Аб'яднаных Нацый, Маямі быў 5-й найбольш густанаселенай урбанізаванай вобласцю ў ЗША ў 2000 годзе з насельніцтвам у 4.919.036 чалавек, але ў 2008 годзе гэта колькасць павялічылася да 5.232.342, што робіць яго чацвёртай па велічыні урбанізаванай вобласцю ў Злучаных Штатах, пасля Нью-Ёрка, Лос-Анджэлеса і Чыкага.
Гісторыя
Маямі афіцыйна атрымаў статус горада 28 ліпеня 1896 года, у той час у ім пражывала крыху больш за 300 чалавек. У 1940 годзе ў горадзе пражывала ўжо каля 172 тыс. чалавек. Паводле перапісу насельніцтва 2000 года ў самім горадзе жыло ўжо больш за 362 тыс. чалавек, а калі лічыць з наваколлем, то 5,4 млн чалавек.
Эканоміка
Важны гандлёва-фінансавы цэнтр. У цэнтры Маямі і Паўднёвай Фларыдзе размяшчаецца найбольшая канцэнтрацыя міжнародных банкаў у Злучаных Штатах, і гэта месца пастаяннага размяшчэння многіх буйных кампаній на нацыянальным і міжнародным узроўнях.
Тут знаходзяцца Carnival Cruise Lines, Маямі-Таўэр.
У культуры
Атмасфера Маямі 1980-х гадоў перададзеная ў гульні Hotline Miami.
Суэрас
Суэрас (Zuheros) — муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Кордава, у складзе аўтаномнай супольнасці Андалусія. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Субетыка. Плошча — 42 км². Насельніцтва — 767 чалавек (на 2010 год). За 75 км ад адміністрацыйнага цэнтра правінцыі.
Анатоль Іосіфавіч Кажушкоў
Анатоль Іосіфавіч Кажушкоў (,, БССР — , ) — гісторык, кандыдат гістарычных навук (1962). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Скончыў БДУ (1956). У 1971—1978 гг. загадчык падрыхтоўчага аддзялення БДУ. Вывучаў праблемы развіцця капіталізму на Беларусі.
Ян Вышковіч
Ян Вышковіч (Вішковіч) (Jan Wyszkowicz (Wiszkowicz); каля 1603, Мазовія — 26 чэрвеня 1649, Вільня) — езуіцкі святар і педагог.
Біяграфія
Пасля сканчэння курса паэтыкі ў езуіцкіх школах 29 жніўня 1621 г. у Вільні ўступіў у Таварыства Ісуса. Вытрымаўшы выпрабаванні ў навіцыяце (1621—1623), у Полацку праходзіў навучанне ў настаўніцкай семінарыі езуітаў пад кіраўніцтвам Валенція Кёльнскага (1623—1625). Вывучаў філасофію (1625—1628) і тэалогію (1631—1635) у Віленскай акадэміі. У Вільні быў высвечаны на ксяндза.
Помнік экiпажу самалёта «Iлья Мурамец-16»
Помнік экiпажу самалёта «Iлья Мурамец-16» — мемарыяльны знак у аг. Баруны Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
23 красавіка 2009 года быў адкрыты мемарыяльны знак на месцы гібелі ў гады Першай Сусветнай вайны экіпажа бамбардзіроўшчыка «Ілля Мурамец».
Помнік устаноўлены побач з аўтадарогай, мясцовай школай, бібліятэкай. У верасні 1916 годзена гэтым месцы ў час бамбардзіроўкі 89-й германскай рэзервовай дывізіі «Ілля Мурамец» быў атакаваны чатырма нямецкімі знішчальнікамі. Тры з іх былі збітыя экіпажам паручніка Дзмітрыя Макшэева, чацвёрты прынёс гібель рускаму самалёту. Загінуўшых авіятараў пахавалі на вайсковых могілках каля в. Баруны.
Экіпаж «Іллі Мурамца» быў інтэрнацыянальным: двое рускіх Дзмітрый Макшэеў (камандзір) і Алег Карпаў (афіцэр-назіральнік), татарын Мітрафан Рахмін (памочнік камандзіра), азербайджанец Фарух Гаібаў (артылерыйскі афіцэр).
Адкрыццё мемарыяльнага знака адбылося пры шматлікай колькасці мясцовых жыхароў і гасцей, сярод якіх: вучоныя, гісторыкі з Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, вышэйшых навучальных устаноў сталіцы і г. Гродна, прадстаўнікі мясцовых улад на чале з старшынёй РВК Юрыем Адамчыкам, духавенства, прадстаўнік пасольства Азербайджанскакй Рэспублікі ў Рэспубліцы Беларусь Зульфугар Танарвердзіеў, ініцыятар стварэння помніка, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання Валянціна Лузіна.
Апісанне
Мемарыял выкананы з каменю чырвонага граніту, на якім умацавана дошка. На ёй намаляваныя барэльефы самалёта «Ілля Мурамец», чацвярых у форме рускіх лётчыкаў перыяду Першай сусветнай вайны і знака ордэна Святога Георгія 4-й ступені, якім кожны з лётчыкаў былў узнагароджаны пасмяротна. Надпіс на беларускай мове пералічвае загінулых лётчыкаў: Карпаў А., Рахмін М., Макшэяў Д., Гаібаў Ф., пад імі — «Экіпажу самалета „Ілля Мурамец-16“, якія геройскі загінулі 25.09.1916 г. пад мястэчкам Баруны». Аўтары помніка — архітэктар Віктар Буры і скульптар Валерый Калясінскі.
Лёндак-Здруй
Лёндак-Здруй (Lądek-Zdrój, Bad Landeck) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы на мяжы з Чэхіяй. Размешчаны за 440 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 100 км на поўдзень ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Клодзкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Лёндак-Здруй. Чыгуначная станцыя. Бальнеалагічны курорт. Займае плошчу 20,32 км². Насельніцтва 5,8 тыс. чалавек.
Барон
Баро́н (ад - слова франкскага паходжання з першапачатковым значэннем — чалавек, мужчына) — у сярэдневяковай феадальнай Заходняй Еўропе буйны валадарны дваранін і феадальны сеньёр, непасрэдны васал караля, пазней проста ганаровы дваранскі тытул (жанчына — баранеса). Напрыклад, тытул барона ў Англіі (дзе ён захоўваецца і дагэтуль) — гэта тытул малодшага пэра, і размяшчаецца ў іерархічнай сістэме ніжэй тытула віконта, займаючы апошняе месца ў іерархіі тытулаў вышэйшага дваранства (пэраў); у Германіі гэты тытул стаяў ніжэй графскага.
Нэйкавэ
Нэйкавэ (Не́йкове) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Варонка
Назву Варо́нка маюць:
IC 2566
IC 2566 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Марка Абрадавіч
Марка Абрадавіч (Марко Обрадовић; нар., Бялград, Югаславія) — сербскі і чарнагорскі футбаліст, нападнік сербскага клуба «Нові-Пазар».
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у Бялградзе ў клубах «Земун» і «Партызан», а ў 2009 годзе перабраўся ў бельгійскі «Эйпен». Па выніках сезона 2009/10 «Эйпен» выйшаў у Про Лігу, аднак на наступны год зноў апынуўся ў другім дывізіёне, пасля чаго Абрадавіч перайшоў у іншы бельгійскі клуб «Бусу Дур».
У пачатку 2013 года стаў іграком баснійскага клуба «Раднік» з Біеліны. Стаў адным з асноўных ігракоў каманды, у сезоне 2015/16 выйграў Кубак Босніі і Герцагавіны. У другой палове 2017 года гуляў за казахстанскі клуб «Актабэ», а ў лютым 2018 года перайшоў у краснаярскі «Енісей», якому па выніках сезона 2017/18 дапамог упершыню ў гісторыі выйсці ў расійскую Прэм’ер-лігу. У снежні 2018 года пакінуў клуб.
У студзені 2019 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Тарпеда-БелАЗ» з Жодзіна. Стаў асноўным нападнікаў жодзінцаў, хоць часам выпадаў з-за траўм, у канцы сезона амаль не з’яўляўся на полі.
У лютым 2020 года перайшоў у казахстанскі «Акжэтпес», які па выніках сезона 2020 выбыў у Першую лігу. У лютым 2021 года далучыўся да ферганскага «Нефтчы», якому дапамог перамагчы ў другім узбекскім дывізіёне. Другую палову 2022 года перавёў у «Спартаку» з Субаціцы, а ў студзені 2023 года зноў апынуўся ва Узбекістане, стаўшы іграком бекабадскага «Металурга». У ліпені 2023 года далучыўся да клуба «Нові-Пазар».
Міжнародная кар’ера
У 2008 годзе ў складзе юнацкай зборнай Сербіі прымаў удзел фінальнай частцы чэмпіянату Еўропы. У 2010 годзе згуляў у двух таварыскіх матчах за юніёрскую зборную Чарнагорыі.
Поразаўскі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Поразаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Поразаў. З 20 верасня 1944 года ў Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лескаўскага сельсавета. 30 красавіка 1958 года скасаваны ў сувязі з наданнем вёсцы Поразаў статуса гарадскога пасёлка, населеныя пункты перададзены ў склад Поразаўскага пассавета.
Пасля скасавання Поразаўскага раёна 20 студзеня 1960 года пассавет увайшоў у склад Свіслацкага раёна. 2 снежня 1961 года да пассавета далучана частка тэрыторыі скасаванага Крапіўніцкага сельсавета (вёскі Вялікія Баброўнікі, Вялікая Каланая, Гурчыны, Залесная, Крапіўніца, Малая Каланая, Маташы, Наркавічы, Сакольнікі, Стасюцічы, Хрустава, Шурычы і хутар Сакольнікі). 23 снежня 1964 года ў склад Навадворскага сельсавета перададзены вёскі Залесная, Лозы і Шурычы. 15 лістапада 1971 года скасавана вёска Лескі (злілася з вёскай Новасады). 23 лютага 1976 года ў склад Вердаміцкага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (вёскі Вялікія Баброўнікі, Вялікая Каланая, Малая Каланая, Наркавічы, Сакольнікі, Стасюцічы і хутары Сакольнікі). 14 лютага 1977 года да пассавета далучана тэрыторыя скасаванага Гарнастаевіцкага сельсавета (19 населеных пунктаў: вёскі Брыкі, Валіскаўшчына, Гарнастаевічы, Геруцева, Грушчаны, Грынявічы, Дзямідавічы, Загаране, Кабузі, Кавалі, Карэвічы, Крывулічы, Кусянцы, Міхайлы, Палуянкі, Пушчыкі, Ракаўшчына, Сідаркі і Талачманы). 20 ліпеня 1992 года ў склад пассавета з Вердаміцкага сельсавета вернуты вёскі Вялікія Баброўнікі, Вялікая Каланая, Малая Каланая, Наркавічы, Сакольнікі, Стасюцічы і хутар Сакольнікі. 18 кастрычніка 2013 года пассавет рэарганізаваны ў сельсавет.
насельніцтва
Насельніцтва пассавета паводле перапісу 2009 года — 1637 чалавек, з іх 51,5 % — беларусы, 44,6 % — палякі.
Кастэльгуйдонэ
Кастэльгуйдонэ (Castelguidone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру К'еці.
Насельніцтва складае 458 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 33 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 66040. Тэлефонны код — 0873.
Заступніцай населенага пункта лічыцца святая Клеменціна.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Новагрыгорыўка (Бэрэзіўскі раён)
Новагрыгорыўка (Новогриго́рівка) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Хрыбет Ламаносава
Хрыбет Ламаносава (Ламаносава хрыбет) — падводны хрыбет у Паўночным Ледавітым акіяне. Распасціраецца ад Новасібірскіх астравоў праз цэнтральную частку акіяна да вострава Элсмір у Канадскім Арктычным архіпелагу амаль на 1800 км. Шырыня ад 60 да 200 км. Узвышаецца над дном акіяна ў сярэднім на 3300—3700 м. Аддзяляе катлавіну Макарава ад катлавіны Падводнікаў. Найменшая глыбіня над асобнымі вяршынямі 900 м. Схілы стромкія, расчлянёныя каньёнамі, укрытыя слоем пясчаністага ілу.
Адкрыты ў 1948 годзе савецкімі экспедыцыямі. Названы ў гонар М. В. Ламаносава.
Геранім Вінцэнт Радзівіл
Геранім Вінцэнт Радзівіл (, Нясвіж — ) — князь Свяшчэннай Рымскай імперыі, вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Падкаморы вялікі літоўскі з 1779 года, ротмістр гусарскай харугвы ў літоўскім войску з 1780 года, ардынат на Клецку, староста менскi з 1783 года, пасол на соймы ў 1780 і 1784 гадах, дэпутат Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага ў 1782—1783 гадах.
Біяграфія
З магнацкага роду Радзівілаў герба «Трубы», сын Міхала Казіміра «Рыбанькі» і Ганны Людвікі з Мыцельскіх герба «Даленга». З-за секвестру радзівілаўскіх маёнткаў юнацкія гады правёў у Чэхіі і Германіі. Атрымаў дамашнюю адукацыю, адным з яго настаўнікаў быў Юзаф Катэнбрынг. Служыў у аўстрыйскім войску. Быў падапечным, а пасля блізкім паплечнікам свайго брата Караля Станіслава Радзівіла «Пане Каханку», які дапамог яму атрымаць высокія пасады на радзіме. За заслугі ўзнагароджаны ордэнамі Белага Арла і Святога Губерта. Трымаў тэатр у Белай.
У апошні дзень снежня 1775 года ў Рэгенсбургу ажаніўся з нямецкай князёўнай Соф’яй Фрыдэрыкай Даротай Турн і Таксіс, дзякуючы чаму парадніўся з многімі пануючымі дынастыямі Еўропы. Яна была дачкой Карла Анзельма, князя Турн і Таксіс (von Thurn und Taxis), які служыў галоўным імператарскім камісарам пры Рэйхстагу. Мелі чатырох сыноў, у тым ліку Мікалая, Караля і Дамініка Гераніма. Закаханыя адзін у аднаго муж і жонка не раз бывалі ў свеце, толькі ў 1777 годзе іх прымалі імператрыца Марыя Тэрэзія ў Вене і кароль Станіслаў Аўгуст у Варшаве. Як гром сярод яснага неба, шакуючы інцыдэнт здарыўся 17 студзеня 1784 года, аб якім паведамляў каралю Радзівіл «Пане Каханку» ў лісце ад 25 студзеня гэтага года:
''«… мая братовая (жонка брата), каханая мужам, любімая мною, якую уся сям’я песціла, прывязалася да аднаго клавіцымбалісты, званага Душэк, з ім адтуль (г. з. з Нясвіжа) з’ехала і ўнесла ўсе каштоўнасці. Гнаўся за імі князь падкаморы, брат мой, ледзь, нягледзячы на спешку й пільнасць, за прускай мяжой, у Тыльзіце (зараз Савецк) здолеў злавіць, так добра ўцякаць ўмелі, дзе іх арыштаваў…» («… bratowa moja, od męża adorowana, ode mnie ukochana, od całej familii pieszczona, przywiązawszy się do jednego klawicymbalisty, nazwiskiem Duszek, z nim stąd wyjechała i wszystkie uniosła klejnoty. Gonił za niemi książę podkomorzy, brat mój; ledwo, pomimo pośpiechu i pilności, za granicą pruską, w Tylży doścignąć zdołał, tak dobrze uciekać umieli, gdzie ich przyaresztowano…»)''.
Каханак княгіні меў сапраўднае імя Ян Ладзіслаў Дзюсак (Jan Ladislav Dussek, Jan Václav Dusík) і быў адным з найвялікшых віртуозаў і кампазітараў таго часу. Чэх па нараджэнні, падарожнічаў па Еўропе, выступаючы як піяніст і маэстра шкляной гармонікі. У сакавіку 1783 года ён выступаў у Варшаве, адкуль прадоўжыў сваё падарожжа ў Нясвіж. Са студзеньскага палону, яму ўдалося выратавацца ўцёкамі.
На гэтым не спыніліся праблемы Радзівілаў з Таксіс, якая не мела намеру вяртацца да мужа, пражывала паслядоўна ў Кёнігсбергу і Рэгенсбургу. Варагуючая пара канчаткова распалася ў студзені 1786 года, калі князь Геранім ініцыяваў развод. Пасля яго раптоўнай смерці ўвосень гэтага года княгіня падкаморына шмат разоў уступала ў любоўныя адносіны, два з якіх прывялі да недарэчных шлюбаў, ацэньваемых сучаснікамі як мезальянсы.
Абрам Ісакавіч Аліханаў
Абрам Ісакавіч Аліха́наў (Аліханян) (Աբրահամ Իսահակի Ալիխանով, 20 лютага (4 сакавіка) 1904 — 8 снежня 1970) — савецкі фізік. Адзін з заснавальнікаў ядзернай фізікі ў СССР. Адзін са стваральнікаў першай савецкай атамнай бомбы. Заснавальнік Інстытута тэарэтычнай і эксперыментальнай фізікі. Член-карэспандэнт (1939), акадэмік Акадэміі навук СССР (1943), акадэмік Акадэміі навук Армянскай ССР (1943). Герой Сацыялістычнай Працы, тройчы лаўрэат Сталінскай прэміі.
Родны брат Арцёма Ісаакавіча Аліханьяна.
Пескі 1
Пе́скі 1 (, Пески 1) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хідрынскага сельсавета.
Утворана 26 красавіка 2012 года.
Валміера
Валміера (Valmiera, Wolmar) — горад рэспубліканскага падпарадкавання ў Латвіі.
Насельніцтва — 27,6 тыс. чалавек (2005).
Нізянскі сельсавет
Нізя́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Поразаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Нізяны.
Гета ў Дукоры
Гета ў Дукоры — яўрэйскае гета, якое было створана ў часы Другой сусветнай вайны ў в. Дукора германскимі акупантамі.
Сцяг Гагаузіі
Сцяг Гагаузіі з’яўляецца афіцыйным сімвалам тэрытарыяльна-аўтаномнага ўтварэння Гагаузіі (Гагауз Еры) Рэспублікі Малдова. Дзяржаўны сцяг аўтаноміі адлюстроўвае яго дэмакратычныя пачаткі, сімвалізуе мінулае, сучаснасць і будучыню гагаузскага народа, пацвярджае гістарычныя традыцыі раўнапраўя, дружбы і салідарнасці ўсіх грамадзян, якія пражываюць у Гагаузіі. Сцяг зацверджаны мясцовым законам ад 31 кастрычніка 1995 г. № 2-IV/I «Аб сцягу Гагаузіі (Гагауз Еры)».
Гета ў Дукоры
Гета было створана амаль адразу пасля захопу вёскі немцамі ў 1941 годзе, яўрэяў сагналі разам, абгарадзілі плотам хаты. У пачатку яўрэям было дазволена выходзіць з гета. Замкнулі яўрэяў у гета толькі ў жніўні.
Нізянскі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Поразаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў Гродзенскай вобласці. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя далучана да Падароскага сельсавета.
Гета ў Дукоры
Гета было зліквідавана 10 кастрычніка пасля расстрэлу. На расстрэл прыехалі чатыры грузавыя машыны з салдатамі з Мінска. Дакладная колькасць загінулых невядома, лічыцца што каля 400 чалавек.
На месцы расстрэлу ў 1956 годзе ўсталяваны помнік.
Валміера
Гісторыя
Існуе некалькі версій паходжання гэтай назвы, але дзве з іх карыстаюцца найбольшай папулярнасцю.
Першая версія звязана з князем Уладзімірам Пскоўскім, якога біскуп Альберт Рыжскі прызначыў суддзёй у Ідумеі. Другая версія распавядае пра караля Даніі Вальдэмара, які перамог бітву з дапамогай сцяга, пасланага яму з нябёсаў. На працягу стагоддзяў назва горада пісалася ў дакументах па-рознаму: Wolmaria, Wolmahr, Waldemer і Wolmar.
30 сакавіка 1491 года ў горадзе было заключана Валміерскае пагадненне.
Сцяг Гагаузіі
Апісанне
«Сцяг Гагаузіі (Гагауз Еры) уяўляе сабой прамавугольнае палатно, якое складаецца з трох каляровых палос, размешчаных гарызантальна ў наступнай паслядоўнасці зверху ўніз: сіняя (блакітная) — 60 адсоткаў шырыні сцяга, белая і чырвоная роўныя па шырыні паласы па 20 адсоткаў. Залацістыя зоркі размяшчаюцца роўнабаковага трыкутніка на сінім фоне. Адлегласць ад цэнтра першай зоркі да дрэўка — 30 см, адлегласць ад цэнтра гэтай жа зоркі да краёў сіняй паласы па шырыні і адлегласць ад цэнтраў зорак па адносінах адзін да аднаго роўна 30 см. Дыяметр апісанай акружнасці зоркі складае 15 см. Суадносіны паміж шырынёй і даўжынёй сцяга складаюць 1:2».
Гісторыя
Першы сцяг Гагаузіі быў прыняты з дэкларацыяй аб абвяшчэнні незалежнасці ад Малдаўскай ССР, з утварэннем Гагаузскай ССР у складзе СССР (саюзным урадам рашэнне падтрымана не было). 7 кастрычніка 1992 года Гагаузія зноў заявіла аб выхадзе са складу Малдовы, а пазней прыняла новы сцяг, падобны цяперашняму, але без зорак, на які ў 1993 годзе былі дададзеныя тры зоркі, размешчаныя ля дрэўка па вертыкалі. Сучасны выгляд сцяг прыняў у 1995 годзе. Закон аб сцягу Гагаузіі дазваляе выкарыстанне спрошчанай версіі сцяга, без зорак і паласы белага колеру, для няўрадавага (напрыклад, асабістага і камерцыйнага) выкарыстання. Для ўрадавага выкарыстання дзейсны толькі дзяржаўны сцяг.
Буда Бліжняя
Бу́да Блі́жняя (, Буда Ближняя) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ёдскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Новакальчэвэ
Новакальчэвэ (Новокальчеве) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
IC 2567
IC 2567 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рышэлье
Рышэлье — шматзначны тэрмін.
Сезон 2015 ЖФК Універсітэт Віцебск
У 2015 годзе жаночы футбольны клуб «Універсітэт» з Віцебска прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Ганна Аўстрыйская
Ганна Аўстрыйская (Anne d'Autriche, Ana de Austria (de Habsburgo);  — ) — каралева Францыі, жонка (з 18 кастрычніка 1615) караля Францыі Людовіка XIII. Эпітэт «Аўстрыйская» азначае толькі прыналежнасць да дынастыі Габсбургаў, аўстрыйскай па паходжанні.
Біяграфія
Дачка іспанскага караля Філіпа III, спрабавала праводзіць праіспанскую палітыку. Падтрымлівала змовы супраць Рышэльё. Шлюб Людовіка і Ганны 23 года быў бяздзетным, і толькі ў 1638 і 1640 гадах, пасля некалькіх няўдалых цяжарнасцей у Ганны, нарадзіліся іх два сына, будучыя Людовік XIV і Філіп I Арлеанскі.
Кнуд I Гардэкнуд
Кнуд I Гардэкнуд (Knud 1. Hardeknud; 880-я — 948?) — першы кароль Даніі (каля 916 - 948?) з дынастыі Кнутлінгаў.
Біяграфія
Кнуд нарадзіўся ў 880-я гады. Яго бацька Свен з'яўляўся унукам легендарнаму Рагнару Лодбраку. Па некаторым крыніцам Кнуд прыйшоў у Данію каля 916 г. з «Nortmannia», што магло азначаць як Нарвегію, так і Нармандыю, ці нават Усходнюю Англію, і зрынуў караля Сігтруга. Хутчэй за ўсё, ён паходзіў з дынастыі Інглінгаў. Пасля гэтага Кнуд уладарыў каля 30 гадоў.
У 948 г. архіяпіскап Брэмена прызначыў у Данію трох епіскапаў, але хутчэй за ўсё сам Кнуд быў, у лепшым выпадку, абыякавы да хрысціянства.
Ганна Аўстрыйская
Біяграфія
Сканала 20 студзеня 1666 года ад рака грудзей.
Ганна Аўстрыйская ў літаратуры
Адносіны Ганны Аўстрыйскай і Людовіка XIII сталі адной з сюжэтных ліній знакамітага рамана Аляксандра Дзюма-бацькі «Тры мушкецёра». У яго працягах «Дваццаць гадоў пасля» і «Віконт дэ Бражэлон, або Дзесяць гадоў пасля» Ганна Аўстрыйская таксама адна з дзеючых асоб. У апавяданні англійскай пісьменніцы Эвелін Энтані «Каханне кардынала» таксама згадваецца Ганна Аўстрыйская. Пра Ганну таксама ідзе гаворка ў гістарычных раманах Георга Борна «Ганна Аўстрыйская, або Тры мушкецёра каралевы», Шарля Даляра «Першае каханне Ганны Аўстрыйскай» і Жульеты Бенцоні «Спальня Каралевы» з серыі «Дзяржаўныя таямніцы».
Урад Вячаслава Кебіча
У артыкуле даюцца звесткі аб складзе Савета Міністраў Беларускай ССР/Рэспублікі Беларусь пад старшынствам Вячаслава Кебіча, які дзейнічаў у чэрвені 1990 — ліпені 1994 гадоў (апошні Савет Міністраў Беларускай ССР і першы ўрад пасля абвяшчэння Дэкларацыі Вярхоўнага Савета Беларускай ССР ад 27 ліпеня 1990 года № 193-XII «Аб дзяржаўным суверэнітэце Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі»).
У адпаведнасці са структурай Савета Міністраў Беларускай ССР, зацверджанай пастановай Вярхоўнага Савета Беларускай ССР ад 11 ліпеня 1990 года № 126-XII, у склад Савета Міністраў уваходзілі Старшыня Савета Міністраў, яго намеснікі, міністры, старшыні дзяржаўных камітэтаў, кіраўнік справамі Савета Міністраў. У яго склад уваходзілі па пасадзе (без прыняцця спецыяльных дакументаў) начальнікі Беларускай чыгункі, Беларускага ўпраўлення грамадзянскай авіяцыі і Беларускага тэрытарыяльнага энергетычнага аб'яднання.
Склад Савета Міністраў
Пасля даты прызначэння або вызвалення ад пасады членаў Савета Міністраў стаіць нумар адпаведнага пастановы Вярхоўнага Савета Беларускай ССР/Рэспублікі Беларусь, пастановы Савета Міністраў (з 1994 года — Кабінета Міністраў) або ўказа Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (адзначаны ў заўвагах).
Члены ўрада размешчаны ў спісе ў храналагічным парадку па даце іх прызначэння. Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь ад 15 сакавіка 1994 года засноўвалася пасада Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, замест Савета Міністраў ствараўся Кабінет Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 8 жніўня 1994 года № 29 у сувязі з уступленнем Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь на пасаду і фарміраваннем Кабінета Міністраў Рэспублікі Беларусь паўнамоцтвы Савета Міністраў прызнаныя спыненымі.
Трыпутнік шурпаты
Трыпутнік шурпаты (Plantago scabra) — расліна сямейства Трыпутнікавыя, від роду Трыпутнік.
Таксанамія
Від Трыпутнік шурпаты ўваходзіць у род сямейства  парадку.
Новападзільскэ (Бэрэзіўскі раён)
Новападзільскэ (Новоподі́льське) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Маямі-Таўэр
Маямі-Таўэр (анг. Miami Tower) — 47-павярховы небаскроб у горадзе Маямі, штат Фларыда, ЗША. Ён знаходзіцца ў дзелавым цэнтры горада. На сённяшні дзень гэта восьмы па вышыні будынак у Маямі і Фларыдзе. Тры ярусы вежы дазваляюць мець некалькі каляровых схемаў ў гонар святаў і падзей.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1987 годзе 47-павярховы 191-метровы будынак патрапіў адразу ў дзясятку самых высокіх небаскробаў Маямі. Вялікую вядомасць вежы прынесла начная ілюмінацыя, якая мае шмат каляровых варыяцый. Комплекс складаецца з двух будынкаў: 10 павярховага гаража, які знаходзяцца ва ўласнасці горада, і 37 павярховага офіснага будынка. Папярэдняе планаванне вежы пачалося ў лютым 1980 года. Будаўніцтва гаража пачалі ў лістападзе. Гараж быў завершаны ў лютым 1983 года, а будаўніцтва вежы пачалося годам пазней. У жніўні 1985 года загарэўся 9 паверх паркоўкі, і будаўніцтва вежы прыйшлося адкласці на некалькі тыдняў.
Рэпрэсаваная архітэктура
«Рэпрэсава'ная архітэкту'ра» — беларускі кароткаметражны дакументальны фільм, зняты рэжысёрам Марыяй Булавінскай на тэлеканале «Белсат» у 2019 годзе.
Сюжэт
Дакументальная стужка распавядае пра лёс таленавітага архітэктара Станіслава Шабунеўскага, які стварыў адныя з найпрыгажэйшых будынкаў Гомлю.
Адам Мак-Кей
Адам Мак-Кей (Adam McKay; нар., , Пенсільванія) — амерыканскі кінарэжысёр, прадзюсар, сцэнарыст і комік. Мак-Кей пачаў сваю кар’еру ў 1990-х гадах у якасці галоўнага сцэнарыста камедыйнага шоу NBC Saturday Night Live на працягу двух сезонаў і з’яўляецца сузаснавальнікам камедыйнага гурта Upright Citizens Brigade. Праславіўся ў 2000-х гадах дзякуючы супрацоўніцтву з комікам Уілам Ферэлам і быў суаўтарам яго фільмаў «Тэлевядучы: Легенда пра Рона Бургундзі», «Рыкі Бобі: Кароль дарогі» і «Копы ў глыбокім запасе». Ферэл і Мак-Кей пазней сталі суаўтарамі і супрадзюсарамі шматлікіх тэлесерыялаў і фільмаў, а таксама стварылі свой вэб-сайт «Funny or Die» праз сваю кампанію Gary Sanchez Productions.
Мак-Кей пачаў асвойваць больш драматычную тэрыторыю ў 2010-х гадах. «Гульня на паніжэнне» быў першым фільмам Мак-Кея, які ён зняў без Ферэла ў акцёрскім складзе. За гэты фільм ён быў намінаваны на некалькі ўзнагарод, у тым ліку дзве прэміі «Оскар» за найлепшую рэжысуру і найлепшы адаптаваны сцэнарый (з суаўтарам Чарльзам Рэндальфам), а таксама дзве прэміі Брытанскай кінаакадэміі за найлепшую рэжысуру і найлепшы адаптаваны сцэнарый. Ён і Рэндальф атрымалі ўзнагароды за найлепшы адаптаваны сцэнарый на прэміях «Оскар», кінапрэміі BAFTA і прэміі WGA. За сваю працу над біяграфічным фільмам Рычарда Чэйні «Улада» Мак-Кей атрымаў намінацыі на прэмію «Оскар» за найлепшую карціну, найлепшую рэжысуру і найлепшы арыгінальны сцэнарый. У 2019 годзе Мак-Кей заснаваў кампанію Hyperobject Industries.
IC 2568
IC 2568 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вуліца Мянжынскага (Магілёў)
Вуліца Мянжы́нскага — вуліца ў Ленінскім раёне Магілёва.
Гісторыя
Гістарычная назва — Малое Завалле. У 1939 годзе перайменавана ў гонар савецкага дзяржаўнага і партыйнага дзеяча Вячаслава Мянжынскага. Сучаснае аблічча вуліцы пачало фарміравацца ў канцы 1940 — пачатку 1950-х гадоў калі, паводле генплана 1947—1950 гадоў пачалася рэканструкцыя цэнтральнай часткі горада. Паводле генплана 1980—1981 гадоў вуліца ўваходзіла ў зону забудовы цэнтральнага планіровачнага раёна.
Забудова
У вулічнай забудове пераважаюць 2-павярховыя, пераважна жылыя дамы.
Паркі і скверы
На большай частцы сваёй даўжыні вуліца ўяўляе сабой бульвар.
Паланга
Паланга́ (Palanga) — горад у заходняй Літве, на ўзбярэжжы Балтыйскага мора, утварае гарадское самакіраванне ў складзе Клайпедскага павета.
Паланга з’яўляецца самым вядомым літоўскім курортам. Насельніцтва складае каля 17,6 тыс. чалавек. Горад адносіцца да этнаграфічнага рэгіёна Жамойць.
Гісторыя
Археалагічныя знаходкі сцвярджаюць, што чалавечыя паселішчы з’явіліся тут 5000 гадоў таму. У Х стагоддзі гэта тэрыторыя засялялася куршскімі плямёнамі. Упершыню Паланга ўзгадваецца ў тэўтонскіх хроніках у 1253 годзе.
Паселішча мела важнае палітычнае значэнне: тут быў адзіны выхад Вялікага Княства Літоўскага да Балтыйскага мора, акрамя таго, Паланга знаходзілася паміж Тэўтонскім ордэнам з поўдня і Лівонскім ордэнам з поўначы. Згодна з паданнем у Паланзе жыла Бірута, жонка Кейстута, маці Вітаўта. Тэўтонскае войска некалькі разоў разбурала паселішча, але пасля Грунвальдскай бітвы Паланга канчаткова засталася ў складзе Вялікага Княства Літоўскага. З 1773 да 1775 года Паланга была перададзеная віленскаму біскупу Ігнацыю Масальскаму.
Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай уладарамі паселішча былі Патоцкія, Несялоўскія, а ў 1824 годзе яго набыў Міхал Тышкевіч. Паланга належала Тышкевічам да 1940 года. З 1919 да 1921 года Паланга ўваходзіла ў склад Латвіі. Тэрытарыяльную спрэчку паміж Літоўскай Рэспублікай і Латвіяй разглядаў міжнародны суд Лігі Нацый і з 21 сакавіка 1921 года горад быў перададзены Літве. У 1933 годзе Паланга атрымала статус горада.
У 1897 годзе Тышкевічы пабудавалі тут выдатны палац, у якім пасля рэстаўрацыі ў 1963 годзе і да нашых дзён размясціўся музей бурштыну.
Міхал Шчука
Міхал Шчука (? — каля 1709) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, кашталян менскі (1701—1709).
Біяграфія
Паходзіў з роду Шчукаў герба «Грабе». Быў троцкім земскім пісарам, потым цівуном. Прызначаны кашталянам менскім у 1701 годзе «па смерці Андрэя Пузыны». На сойме 1703 года быў абраны дэпутатам на Скарбовы Трыбунал. Памёр да лістапада 1709 года.
Паро
Паро — горад на захадзе Бутана з насельніцтвам 15 000 жыхароў, размешчаны на вышыні 2400 м. Паро з'яўляецца адміністрацыйным цэнтрам акругі (дзонгхкага) Паро, знаходзіцца ў даліне Паро.
Глыбокі Ручай
Глыбо́кі Руча́й (, Глубокий Ручей) — хутар у Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нарацкага сельсавета.
У 2004 годзе Глыбокі Ручай быў перададзены са Свірскага сельсавета ў склад Нарацкага сельсавета.
Аляксандр Юзэфовіч-Глябіцкі
З роду Юзэфовічаў-Глябіцкіх герба «Ляліва», сын Юрыя, віцебскага падстолія і полацкага войскага, уладальніка маёнткаў Бікаленічы (Bikolenicze) i Шчучын. Ажаніўся з Дамінікай Масальскай, дачкой гарадзенскага старосты Яна Масальскага. Меў сына Яна, які быў аршанскім старостам у 1746 годзе і паслом на сойм у 1764 годзе.
Абава
А́бава — рака ў Латвіі, правы прыток Венты. Выцякае з возера Аландэс. Даўжыня — 129 км, плошча басейна — 2030 км², перапад вышыняў — 51 м. Першапачатковы кірунак плыні — на поўнач, затым на захад. Абава працякае праз гарады Кандава і Сабілэ.
Абава вельмі прыдатная турысцкіх паходаў. Яе шырыня ў ніжнім цячэнні складае ад 12 да 25 м. На Абаве шмат парогаў, утвораных з даламітавых адкладаў. Хуткасць плыні ў падобных месцах перавышае 2 м/с. У трох кіламетрах ад Сабілэ знаходзіцца Абавас румба — вадаспад вышынёй 2 м, помнік прыроды, які ўяўляе сабой прыступку з зацьвярдзелага чырвонага пясчаніку.
50 % басейну ракі займаюць лясы.
У Абаве ловяцца акуні, язі, плоткі, шчупакі, рыбцы, галавачы і міногі.
Навасэліўка (Бэрэзіўскі раён)
Навасэліўка (Новосе́лівка) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Падароскі сельсавет
Падаро́скі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Падароск.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Поразаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Нізянскага сельсавета. Пасля скасавання Поразаўскага раёна 20 студзеня 1960 года ўвайшоў у склад Свіслацкага раёна. 25 снежня 1962 года перададзены ў склад Ваўкавыскага раёна. 16 сакавіка 1987 года ў склад Ізабелінскага сельсавета перададзены вёскі Ельцаўшчына, Нізянкі, Нізяны і Паўлаўшчына.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1509 чалавек, з іх 75,5 % — беларусы, 14,6 % — палякі.
Марыя Тэрэзія Іспанская
Марыя Тэрэзія Аўстрыйская (Іспанская) (María Teresa de Austria;  — ) — інфанта Іспаніі, жонка караля Францыі Людовіка XIV.
Біяграфія
Дачка караля Іспаніі Філіпа IV і Елізаветы Французскай была заручана з французскім каралём па ўмовах Пірэнейскага міру 1659 года, які паклаў канец франка-іспанскай вайне 1635—1659 гадоў. Яна атрымала ў пасаг 500 тыс. залатых экю, але адраклася за сябе і сваё нашчадства ад наследавання іспанскай кароны і іншых іспанскіх уладанняў.
Вяселле прайшло ў чэрвені 1660 года, але ўжо праз год кароль астудзеў да сваёй жонкі і завёў першую з доўгай чарады палюбоўніц. Пасля смерці бацькі Марыі Тэрэзіі, калі абяцаны пасаг так і не было атрымана, Людовік XIV абвясціў, што яе адмова ад наследавання анулёўваецца, і заваяваў частку Нідэрландаў, якія належалі Іспаніі. Каралева ўсе свае нягоды перажывала моўчкі, і калі яна сканала, Кароль-Сонца заявіў, што гэта была адзіная непрыемнасць, якую яна даставіла яму.
Унук Марыі Тэрэзіі і Людовіка XIV Філіп V стаў іспанскім каралём пасля вайны за іспанскую спадчыну.
Людовік XIV і Марыя Тэрэзія былі стрыечнымі братам і сястрой па дзвюх лініях: бацька Людовіка і маці Марыі Тэрэзіі былі роднымі братам і сястрой; бацька Марыі Тэрэзіі і маці Людовіка XIV таксама былі роднымі братам і сястрой.
Stemonitidaceae
Stemonitidaceae — сямейства міксаміцэтаў парадку, шырока распаўсюджанае ў прыродзе. Уключае 6 родаў.
Апісанне
далікатны, спачатку празрысты, затым можа быць белым або злёгку жоўтым. Спарангій шарападобны, эліптычны, цыліндрычны, з больш ці менш выяўленай ножкай.
Споры ў масе цёмна-карычневыя ці амаль чорныя.
Распаўсюджаныя, сустракаецца галоўным чынам летам і восенню на гнілым дрэве, адмерлых галінах, лісці.
Мішэль Браўн
Мішэль Браўн - прафесар даследаванняў сярэднявечных рукапісаў у, Лонданскі Універсітэт. У 1986-2004 гадах працавала куратарам Ілюмінаваных рукапісаў у Брытанскай бібліятэцы. Яна была гістарычным кансультантам і запрошаным экспертам у некалькіх радыё- і тэлевізійных праграмах. Яна апублікавала матэрыялы пра Ліндзісфарнскае Евангелле,  і Холкемскую Біблію.
Вільколаз (гміна)
Вілько́лаз (Wilkołaz) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Красніцкага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вільколазе Первшым. Плошча гміны складае 81 км². Станам на 2014 год у гміне Вільколаз пражывалі 5525 чалавек, шчыльнасць — 68,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 20 населеных пунктаў.
К’еты
Насельніцтва складае 54903 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 945 чал./км². Займае плошчу 59 км². Паштовы індэкс — 66100. Тэлефонны код — 0871.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Іўсцін з К'еты.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Бітва пры Крэсі
Бітва пры Крэсі адбылася 26 жніўня 1346 года ля мястэчка Крэсі ў Паўночнай Францыі, стаўшы адной з найважнейшых бітваў Стагадовай вайны. Спалучэнне новых відаў зброі і тактыкі, ужытых англічанамі ў бітве, прывяло многіх гісторыкаў да высновы, што бітва пры Крэсі стала пачаткам канца рыцарства.