cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Славакія
Ахова здароўя
У Славакіі існуе 5 страхавых кампаній, якія маюць права займацца медыцынскім страхаваннем, прычым 2 з іх — найбуйнейшыя — з’яўляюцца дзяржаўнымі. Грамадзяне Славацкай Рэспублікі маюць права свабодна выбіраць кампанію: насельніцтва амаль раўнамерна размяркоўваецца паміж імі, таму канкурэнцыя ў гэтай галіне нязначная. Кожны працуючы грамадзянін абавязаны плаціць страхавыя ўзносы, акрамя наступных ільготных катэгорый грамадзян (за іх узносы плаціць дзяржава з бюджэту): Работадавец абавязаны рэгістраваць кожнага новага супрацоўніка ў адной са страхавых кампаній. Пры гэтым для работніка страхавы ўзнос складае 4 % ад базавага акладу, а работадавец плаціць астатнія 10 %. Пры гэтым працуючыя інваліды плацяць толькі 2,6 %: рэшта субсідзіруецца дзяржавай; а індывідуальныя прадпрымальнікі — усе 14 %. Мінімальная заработная плата, з якой вылічваюцца грошы на медыцынскую страхоўку, устаноўлена ў памеры 91 еўра. Варта адзначыць, што максімальная сума страхавога ўзносу з’яўляецца лімітаванай, што робіць сістэму аховы здароўя Славацкай Рэспублікі дужа прывабнай для багатых людзей. Страхаванне пакрывае ўсе медыцынскія паслугі (нават рэабілітацыю), акрамя стаматалагічных і неабавязковых (эстэтычная медыцына).
Хранічна хворыя асобы, цяжарныя жанчыны і ветэраны войнаў маюць права на бясплатнае забеспячэнне лекавымі сродкамі. Шмат іншых катэгорый грамадзян маюць права на частковае субсідзіраванне кошту лекаў.
Адукацыя
Абавязковая пачатковая 6-гадовая школьная адукацыя была ўведзена ў Славакіі ў 1868 г. З 1922 г. яна была падоўжана да 8-гадовай. У эру сацыялізму, якая надышла ў хуткім часе, тэрмін быў павялічаны да 10 гадоў, прычым атрымоўваць адукацыю можна было ці ў пачатковых і сярэдніх школах, ці ў васьмігадовых гімназіях. Узровень непісьменнасці складае каля 0,6 % ад агульнай колькасці насельніцтва, старэйшага за 15 гадоў. Дзейнічаюць дзяржаўныя, царкоўныя і прыватныя школы. Забяспечваецца таксама навучанне на некалькіх мовах нацыянальных меншасцей. У пачатковых школах навучаюцца дзеці ад 6 (або 7) да 14 (або 15) гадоў.
Усе стандартныя ступені адукацыі, у тым ліку дзяржаўная вышэйшая, прадастаўляюцца бясплатна. У Славакіі дзейнічаюць некалькі дзясяткаў ВНУ і ўніверсітэтаў. У 2006 г. вышэйшую адукацыю ў Славакіі атрымалі 34 535 выпускнікі, аднак аніводны ўніверсітэт Славакіі не ўваходзіць у лік 500 найлепшых універсітэтаў свету.
Сярод найлепшых ВНУ ўсходнееўрапейскага рэгіёна (паводле колькасці навуковых публікацый у інтэрнэце) згадваюцца наступныя славацкія: Універсітэт Коменскага ў Браціславе, Тэхнічны універсітэт у Кошыцах, Славацкі тэхнічны ўніверсітэт у Браціславе, Славацкі сельскагаспадарчы ўніверсітэт у Нітры і Універсітэт Паўла Ёзафа Шафарыка ў Кошыцах.
Навука і даследаванні
Навуковая дзейнасць і даследаванні ў Славакіі, як правіла, заказваюцца дзяржавай і фінансуюцца ўніверсітэтамі, навукова-даследчымі інстытутамі і Акадэміяй навук Славакіі. Прыватны сектар у навукова-даследчай галіне практычна адсутнічае. Сферамі ведаў, у якіх славацкія вучоныя маюць высокую кваліфікацыю, параўнальную з сусветным узроўнем, можна назваць тэхнічныя навукі і фізіку. Выдаткі на навуку і даследаванні, нягледзячы на намаганні павысіць іх да 2010 г. да 3 % ад ВУП, не паднімаюцца на працягу некалькіх гадоў вышэй за 0,5 % ад ВУП, прычым у 2008 г. нават назіраўся спад: выдаткі склалі ўсяго 0,47 % ад ВУП. Варта адзначыць для параўнання, што ў 1989 г. выдаткі на навукова-даследчую дзейнасць складалі 3,9 % ад ВУП, што адпавядала сусветнаму ўзроўню.
Узброеныя сілы
Узброеныя сілы Славацкай Рэспублікі (да 2002 г. Армія Славацкай Рэспублікі) служаць найперш для аховы бяспечнасці дзяржавы, яе свабоды і суверэнітэту. Яны таксама выкарыстоўваюцца для дапамогі ў ліквідацыі наступстваў стыхійных бедстваў або іншых надзвычайных здарэнняў. Са студзеня 2006 г., калі было вырашана скасаваць усеагульную вайсковую павіннасць, Узброеныя сілы Славацкай Рэспублікі сталі прафесійнай арміяй. Узрост добраахвотнага далучэння да шэрагаў Узброеных сіл абмежаваны інтэрвалам паміж 18 і 30 гадамі. У арміі маюць права служыць як мужчыны, так і жанчыны. Адміністрацыйна Узброеныя сілы Славацкай Рэспублікі падзяляюцца на Сухапутныя, Паветраныя сілы і Сілы навучання і падтрымкі. Выдаткі на Узброеныя сілы Славакіі складаюць каля 2 % ВУП (у 2011 г. — 1,1 % ВУП, гэта былі на той час 655,79 млн еўра). У 2013 г. Узброеныя сілы Славацкай Рэспублікі складаліся з 14 501 ваенных і 6989 грамадзянскіх служачых.
Паліцыя
Абавязкі паліцыі размяркоўваюцца на дзяржаўны і мясцовы ўзроўні: акрамя Паліцыі Славацкай Рэспублікі (Policajný zbor Slovenskej republiky), якая з’яўляецца па сутнасці агульнадзяржаўным паліцэйскім органам, існуюць разнастайныя муніцыпальныя паліцэйскія сілы. Пагатоў, кожны грамадзянін Славакіі, калі ён адпавядае пэўным крытэрыям, можа служыць у добраахвотнай паліцыі — своеасаблівай народнай дружыне па ахове парадку, за службу ў якой не надаюцца ніякія прывілеі. Зрэшты, паліцэйскія сілы Славакіі на агульнадзяржаўным узроўні не абмяжоўваюцца Паліцыяй Славацкай Рэспублікі: існуюць незалежныя Ваенная паліцыя, Чыгуначная паліцыя, Фінансавая паліцыя, а таксама спецыялізаваныя сілы, якія падпарадкоўваюцца розным міністэрствам у адпаведнасці з іх прызначэннем. Паводле дадзеных на 2012 г. у Славакіі служылі: 21 407 паліцэйскіх у Паліцыі Славацкай Рэспублікі, 2500 муніцыпальных паліцэйскіх і 750 добраахвотных паліцэйскіх — такім чынам, агульная колькасць паліцэйскіх у Славацкай Рэспубліцы ў 3 разы перавысіла колькасць паліцэйскіх у Фінляндыі, насельніцтва якой прыкладна такое жа па колькасці, як і насельніцтва Славакіі.
Сродкі масавай інфармацыі
На 1 студзеня 2011 г. была створана арганізацыя «Радыё і тэлебачанне Славакіі» (Rozhlas a televízia Slovenska) — грамадская нацыянальная незалежная інфармацыйна-культурна-адукацыйная ўстанова. Яна падзяляецца на дзве галіны: Славацкае радыё і Славацкае тэлебачанне, якія да стварэння РТБС функцыянавалі незалежна адна ад адной. Генеральным дырэктарам РТБС з’яўляецца Вацлаў Міка.
Тэлебачанне
Пасля знікнення чэхаславацкага тэлебачання ў Славакіі з’явілася непасрэдна Славацкае тэлебачанне, якое мае два каналы — «Першы» і «Другі» («Трэці» канал спыніў вяшчанне ў 2011 г.). У 2011 г. «Першы» канал (да 2004 г. меў назву «STV 1») адзначыў сваё 55-годдзе. «Другі» канал (да 2004 г. меў назву «STV 2») транслюе пераважна славацкія дакументалістыку, спорт, славацкія і некамерцыйныя замежныя фільмы.
У 1996 г. пачала вяшчанне камерцыйная тэлекампанія «TV Markíza», якая доўгі час карысталася найбольшай папулярнасцю ў краіне. Яе дырэктар — Маціяс Сетале. Праз пэўны час быў запушчаны другі канал — «TV Doma» (мэтавая аўдыторыя — жанчыны), а затым і трэці — «TV Dajto» (мэтавая аўдыторыя — мужчыны). Быў таксама створаны і чацвёрты канал з назваю «TV Foor», аднак яго згарнулі ў 2014 г.
Колішні канал «TV Global» у 2002 г. трансфармаваўся ў «TV JOJ», які пашырыўся да яшчэ аднаго канала «JOJ Plus», а ў 2013 г. запусціў яшчэ два каналы: «TV WAU» і «TV SENZI». Дырэктар — Францішак Бораўскі.
Канал «TA3» транслюе навіны са Славакіі і замежжа.
У дадатак да гэтых каналаў у Славакіі вяшчаюць «TVA» (бізнес-адміністраванне), «Nautik TV» (раней спецыялізаваўся на акіянічным і марскім свеце, а цяпер ажыццяўляе перад усім інтэрактыўную трансляцыю), «MusicBox» (музыкальны канал), «Ring TV» (транслюецца ўночы замест «TA3», мае інтэрактыўнае вяшчанне), а таксама іншыя рэгіянальныя і лакальныя каналы.
Найбольш папулярныя тэлевізійныя каналы Славакіі (дадзеныя за 3—4 кварталы 2010 г.) :
У сакавіку 2011 г. Славакія пачала пераход ад аналагавага тэлебачанння да лічбавага.
Друк
Найбольш чытаныя перыядычныя выданні Славакіі (дадзеныя за 3—4 кварталы 2010 г.) :
Спорт
Улічваючы кліматычнае становішча Славакіі, у краіне папулярныя як летнія, так і зімнія віды спорту. Найбольш папулярныя віды спорту ў Славакіі: футбол, хакей, тэніс, лёгкая атлетыка, гандбол, баскетбол, валейбол, вяслярны слалам, лыжны спорт, веласпорт, хакейбол, флорбол і іншыя.
Цэнтрам біятлону ў Славакіі з’яўляецца маленькая вёска, дзе ў 1997 г. праходзіў Чэмпіянат свету па біятлоне. Спаборніцтвы ў вяслярным слаламе рэгулярна арганізоўваюцца ў Чунаве. У лыжнай зоне Шцірбскага возера знаходзяцца два трампліны, на каторых адбываліся Чэмпіянаты свету па скоках на лыжах у 1935 г. і ў 1970 г.
Зборная Славакіі па футболе не паказвае паспяховых вынікаў як на еўрапейскім, так і на сусветным узроўнях, нягледзячы на высокую папулярнасць футболу ў краіне. Футбольная асацыяцыя Славакіі арганізоўвае і праводзіць спаборніцтвы між славацкімі камандамі: Вышэйшая ліга, Першая ліга і г. д. У 2010 г. славацкая зборная ўпершыню ў гісторыі незалежнай Славакіі прайшла ў ⅛ фіналу на Чэмпіянаце свету па футболе ў ПАР. Найбольш знакамітыя славацкія футбольныя клубы — «ФК Слован Браціслава», «Жыліна» і «ФК Спартак Трнава».
Зборная Славакіі па хакеі дэманструе значныя поспехі: напрыклад, залаты медаль у 2002 г., сярэбраныя медалі на Чэмпіянатах свету ў 2000 г. і ў 2012 г., бронзавы медаль у 2003 г.). Федэрацыя хакею Славакіі з’яўляеццам асноўным кіруючым органам у Славакіі ў галіне хакею і праводзіць шматлікія спаборніцтвы: Славнафт Экстраліга, Першая ліга, Першая жаночая ліга, Юніёрская ліга і г. д. У 2011 г. у Браціславе і Кошыцах праходзіў Чэмпіянат свету па хакеі, а ўпершыню гэта мерапрыемства ў Славакіі адбылося ў 1925 г. у Высокіх Татрах на натуральных прыродных катках.
Кухня
Славацкая кухня з’яўляецца разнастайнай і адрозніваецца ў залежнасці ад рэгіёна, адчувае ўплывы адпаведна чэшскай, польскай, аўстрыйскай і венгерскай кухняў. У паўночнай Славакіі кухня ўключае тыповыя пастухоўскія стравы, як брынзавыя галушкі і дранікі (zemiakové placky), калі ў паўднёвай Славакіі разам з традыцыйнымі славацкімі стравамі сустракаюцца венгерскія і аўстрыйскія гуляш, леча, фаршыраваныя перцы, венскі шніцаль.
Таксама ў славацкую кухню ўваходзяць :
Венам (фільм)
«Венам» (Venom) — амерыканскі фантастычны фільм 2018 года, заснаваны на коміксах выдавецтва Marvel Comics. З’яўляецца першай карцінай у «Сусвеце Чалавека-павука ад Sony».
Прэм’ера стужкі ў Беларусі адбылася 4 кастрычніка 2018 года.
Сюжэт
Што, калі ў адзін цудоўны дзень у цябе ўсяліцца сімбіёт, які надзеліць цябе звышчалавечымі здольнасцямі? Вось толькі Венам — сімбіёт зусім нядобры, і дамовіцца з ім немагчыма. А ці трэба дамаўляцца? Бо ў нейкі момант ты разумееш, што быць дрэнным зусім не так ужо і дрэнна, так нават весялей. А ў свеце і так зашмат супергерояў.
Сіманы (Пастаўскі раён)
Сі́маны (, Симоны) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Груздава Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Барсукі (станцыя)
Барсукі́ (, Барсуки)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Барсукі, за 1,7 км на паўночны захад ад вёскі Дальняе Ляда; на лініі Магілёў I — Жлобін, паміж прыпыначным пунктам Металург і прыпыначным пунктам Сабалёўка.
Шулякі (Слуцкі раён)
Шулякі́ (, Шуляки) — вёска ў Беларусі, у Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Грэскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Маяцкага сельсавета.
Смоўж (возера)
Смоўж — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці, за 15 км на паўднёвы ўсход ад горада Мёры, на водападзеле рэк Волта і Бярэжа.
Плошча паверхні 0,01 км². Даўжыня 0,16 км, найбольшая шырыня 0,08 км. Даўжыня берагавой лініі 0,4 км.
Знаходзіцца ў межах ландшафтнага заказніка «Ельня», на балоце Мох. Берагі забалочаныя.
Бялевіцкі сельсавет
Бяле́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чырвонаслабодскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Бялевічы.
Створаны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чырвонаслабодскага раёна Слуцкай акругі, з 1927 года — Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы ў 1930 годзе ў Чырвонаслабодскім раёне БССР. З 1935 года ў Чырвонаслабодскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога дзялення ў 1938 годзе ў Чырвонаслабодскім раёне Мінскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці.
Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя далучана да Малышэвіцкага сельсавета.
Дзіва
Дзіва — рака ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, басейн Тураўлянкі (прыток Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 29 км. Плошча вадазбору 631 км². Выцякае з возера Урада, цячэ ў межах Ушацка-Лепельскага ўзвышша, працякае праз азёры Атолава, Турасы, Бярозаўскае, Павульскае, упадае каля вёскі Янова ў возера Янова, далей сістэмай пратокаў злучана з возерам Туроўля, з якога выцякае Тураўлянка. Каля 12 % вадазбору Дзівы прыпадае на 130 азёраў Ушацкай групы.
Пры выхадзе з кожнага возера на некаторай адлегласці рака не замярзае ў самы моцны мароз, а над вадой стаіць пара.
У басейне ракі знаходзяцца азёры Андрыкова, Астроўна, Астраўкі, Дзявочае, Катоўскае, Рагоўскае, Цеменіца (Цяменіца), Чаросава, Кабак, Ладасна, Неграза (Гарадзішча), Рэцянец, Гаўрыленкі, Кароціца, Калпянец, Колпіна, Алёшава, Паніклае і інш.
Хальстэн
Хальстэн (стар.-ісл. Hallstein) — кароль Швецыі, які кіраваў у другой палове XI ст. пасля смерці свайго бацькі Стэнкіля і іншых прэтэндэнтаў.
На трон узышоў, магчыма, пры дапамозе свайго брата Інгэ. Крыніцы называюць Хальстэна «лагодным і літасцівым». Згодна з працамі Адама Брэменскага, кіраваў нядоўгі час, быў зрынуты. У лісце папы Рыгора VII ад 1081 года Хальстэн і Інгэ абодва названыя каралямі Вестэргётланда. Тэорыя аб тым, што Хальстэн і Інгэ былі суправіцелямі таксама пацвярджаецца тэкстам Сагі пра Хёрвер. Сыны Хальстэна Філіп і Інгэ сталі каралямі пасля смерці Інгэ Старэйшага.
Дом Капцелева
Дом Капцелева — колішні будынак у Магілёве, які размяшчаўся на рагу вуліц Першамайскай (былым Дняпроўскім праспекце) і Лазарэнкі (былой Віленскай), на паўночным боку Тэатральнай плошчы. Меў адрас вуліца Першамайская № 20. Цяпер яго месца займае тратуар перад абласной філармоніяй. З поўдня да дома прымыкаў гатэль «Францыя» (таксама знішчаны).
Паводле Ведамасці аб вызначэнні нерухомай маёмасці за студзень 1919 г. належаў Мікалаю Патапавічу Капцелеву і Марыі Патапаўне Бако. Мураваны двухпавярховы будынак з падвалам плошчай 246 квадратных сажняў. На першым паверсе знаходзіліся: кватэра занята пад аптэку Магілёўскага губернскага аддзела народнай аховы здароўя. Другую кватэру займаў Сімон Ісакавіч Малькензон. Другі паверх заняты пад канцылярыю Акружнога аддзела па запісу актаў грамадзянскага стану.
NGC 548
NGC 548 (іншыя абазначэнні — UGC 1010, MCG 0-4-141, ZWG 385.134, DRCG 7-56, PGC 5326) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Асінаўка (возера)
Асі́наўка — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Знаходзіцца за 1 км на паўднёвы захад ад Мёраў, у басейне ракі Мёрыца. Належыць да групы Абстэрнаўскіх азёр.
Плошча паверхні складае 1,16 км². Найбольшая глыбіня возера 7,5 м, сярэдняя 2,9 м. Даўжыня возера — 3,85 км, найбольшая шырыня — 0,52 км. Даўжыня берагавой лініі — 9,74 км. Аб'ём вады ў возеры складае 3,33 млн м³, плошча вадазбору 31,1 км².
Схілы катлавіны возера спадзістыя, на паўднёвым усходзе і паўднёвым захадзе — стромкія. Берагі Асінаўкі нізкія, знаходзяцца пад хмызняком, на паўночным усходзе — сплавінныя. Рэльеф возера неаднастайны: дно з упадзінамі і падняццямі. У паўночнай частцы возера знаходзіцца востраў плошчай 0,008 км². Мелкаводдзе возера пясчанае і займае каля 33 % плошчы. На большых глыбінях дно высланае глеем і сапрапелем. Возера эўтрофнае. Шырыня прыбярэжнай расліннасці ўтварае паласу шырынёй у 25 м.
Асінаўка злучана пратокамі з азёрамі Ворань і Мёрскае.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, плотка, карась, гусцяра, краснапёрка, лінь і іншыя рыбы.
Мехіка (штат)
Мехіка (Estado Libre y Soberano de México) — адзін з трыццаці аднаго штатаў у цэнтральнай частцы Мексікі. Плошча — 22,357 км². Насельніцтва складае 15,175,862 чалавек (2010 год), што робіць штат першым па колькасці насельніцтва. Адміністрацыйны цэнтр — горад Талука-дэ-Лерда.
Ігуасу (рака)
Ігуасу ўтвараецца ў выніку зліцця рэк Іраі і Атуба паблізу Курыціба. У ніжнім цячэнні да самага ўпадзення ў раку Парана ўяўляе сабой натуральную мяжу паміж Аргенцінай і Бразіліяй.
Ігуасу стала знакамітай дзякуючы унікальным вадаспадам, якія знаходзяцца ў некалькіх кіламетрах ад месца ўпадзення ў Парана. Большая частка вадаспадаў размешчана на аргенцінскім боку, дзе знаходзіцца таксама ўваход у відовішчнае, так званае «горла д’ябла». Агульная шырыня вадаспадаў складае 2,7 км, штосекундна падаюць на 75 метраў уніз 1700 м вады, пасля доўгіх ападкаў нават 7000.
Вадаспады Ігуасу былі адкрыты ў 1542 годзе і прызнаныя ў 1984 сусветнай спадчынай ЮНЕСКА.
Сяргей Іванавіч Спасакукоцкі
Сяргей Іванавіч Спасакуко́цкі (Сергей Иванович Спасокукоцкий;  — ) — рускі і савецкі вучоны ў галіне хірургіі, адзін з заснавальнікаў страўнікава-кішэчнай хірургіі. Акадэмік Акадэміі навук СССР (1942), Акадэміі медыцынскіх навук СССР (1934). Заслужаны дзеяч навукі РСФСР (1934).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Кастрама. З 1879 года вучыўся ў Яраслаўскай мужчынскай гімназіі. У 1888 годзе паступіў на медыцынскі факультэт Маскоўскага ўніверсітэта, які скончыў у 1893 годзе. Працавў у якасці пазаштатнага ардынатара ў хірургічную клініку прафесара Л. Л Леўшына. У 1898—1909 гадах загадваў хірургічным аддзяленнем губернскай земскай бальніцы ў Смаленску, у 1909—1911 гадах — хірургічным аддзяленнем Саратаўскай бальніцы. У 1911 годзе савет прафесараў абраў С. І. Спасакукоцкага прафесарам кафедры тапаграфічнай анатоміі і аператыўнай хірургіі і з 1913 года ён быў прызначаны кіраўніком хірургічнай клінікі Саратаўскага універсітэта. Улетку 1915 года ў якасці хірурга-кансультанта знаходзіўся на Паўднёва-Заходнім фронце Першай сусветнай вайны. З 1926 года С. І. Спасакукоцкі ў Маскве на пасадзе загадчыка кафедры факультэцкай хірургічнай клінікі 2-га Маскоўскага медыцынскага універсітэта. Адначасова з 1927 года загадчык хірургічнага сектара Інстытута пералівання крыві і галоўны хірург бальніцы лячэбна-санітарнага ўпраўлення Крамля.
Памёр С. І. Спасакукоцкі 17 лістапада 1943 года і быў пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках.
Навуковая і грамадская дзейнасць
С. І. Спасакукоцкаму належаць каля 143 навуковыя працы, у тым ліку 3 манаграфіі, па пытаннях касцяной пластыкі, хірургіі органаў грудной і брушной поласцей, уралогіі, нейрахіругіі, пералівання крыві, асептыкі. Прапанаваў метады лячэння хворых з траўматычным і аперацыйным шокам, ўвядзенне ў тонкую кішку пажыўнай сумесі праз зонд для прафілактыкі аперацыйнага шоку пры раку і язвавай хваробе страўніка. Першым распрацаваў глухое шво пры агнястрэльных ранах чэрапа і раненнях брушной поласці з пашкоджаннем унутраных органаў. Пад яго кіраўніцтвам распрацоўваліся праблемы кансервавання крыві, яе транспарціроўкі, выкарыстання трупнай і ўтыльнай крыві. Абгрунтаваў і ўвёў прынцып ваеннай хірургіі: «у франтавых медсанбатах — толькі кроў першай групы, сумяшчальнай з чатырма іншымі». У 1913 годзе першым стаў выкарыстоўваць тлушчавыя тампоны для барацьбы з крывацёкам пры аперацыях на мозгу.
С. І. Спасакукоцкім створана школа савецкіх хірургаў, сярод якіх А. М. Бакулеў, Я. Л. Бярозаў, А. У. Гуляеў, В. І. Казанскі, Б. Э. Лінберг і інш.
Двойчы абіраўся дэпутатам Маскоўскага гарадскога савета, быў членам праўлення Усесаюзнага таварыства хірургаў, рэдактарам часопіса «Новый хирургический архив», членам рэдкалегіі шэрагу часопісаў.
Узнагароды і званні
С. І. Спасакукоцкі ўзнагароджаны шэрагам айчынных і замежных узнагарод. Сярод іх:
Лаўрэат Сталінскай прэміі 1-й ступені 1942 года за за распрацоўку метадаў радыкальных хірургічных аперацый пры лёгачных захворваннях, укараненне гэтых метадаў у лячэбную практыку і за працу «Актиномикоз лёгких». У 1934 годзе С. І. Спасакукоцкаму прысвоена званне Заслужанага дзеяча навукі РСФСР.
Памяць
У гонар С. І. Спасакукоцкага названы вуліца ў Кастраме, факультэцкая хірургічная клініка Расійскага нацыянальнага даследчага медыцынскага ўніверсітэта імя М. І. Пірагова (былы 2-і Маскоўскі медыцынскі інстытут), Гарадской клінічнай бальніцы № 50 Дэпартамента аховы здароўя горада Масквы. Устаноўлена мемарыяльная дошка на будынку Смаленскай гарадской клінічнай бальніцы. Існавала прэмія Акадэміі медыцынскіх навук СССР імя С. І. Спасакукоцкага.
Нараджэнне Венеры (карціна Бугро)
«Нараджэнне Венеры» (La Naissance de Vénus) — карціна аднаго з самых знакамітых жывапісцаў XIX стагоддзя — Вільяма Бугро.
На карціне намалявана не само нараджэнне з мора, а перамяшчэнне Венеры у ракавіне з адкрытага мора ў Пафас на Кіпры. Ракавіна з'яўляецца тыповым сімвалам, суправаджальнікам выявы Венеры. Яна сімвалізуе ўрадлівасць, пачуццёвыя прыемнасці і сексуальнасць. Сюжэт і кампазіцыя нагадваюць аднайменную карціну Сандра Бацічэлі, а таксама «Трыўмф Галатэі» Рафаэля. Лініі карціны звілістыя, мяккія і далікатныя. Каляровая гама галоўным чынам светлая, у дыяпазоне паміж белым і блакітным — колерамі, якія сімвалізуюць чысціню і боскае паходжанне. Мастак зрабіў відавочны акцэнт на фігуры Венеры, пакінуўшы іншых персанажаў у цені. Неба на карціне пахмурнае, яно прадвесціць навальніцу, што можа быць як сімвалам цяжкасцяў, якія чакаюць каханне, якое сімвалізуе Венера, так і проста аптычным эфектам, што тлумачаць, чаму большасць персанажаў палатна намаляваны ў цені.
У наш час карціна выстаўлена ў музеі Арсэ ў Парыжы.
Талмуцішкі
Талму́цішкі (, Талмутишки) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каранёўскага сельсавета.
Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Бялкоўшчынскага сельсавета.
Заходняе крыло (тэлесерыял)
Заходняе крыло (The West Wing) — амерыканскі драматычны тэлесерыял, які выходзіў у эфір з 22 верасня 1999 года па 14 мая 2006 года. Падзеі серыяла адбываюцца ў асноўным у Заходнім крыле Белага дома ў Вашынгтоне, дзе размешчаны кабінет прэзідэнта ЗША і офісы высокапасадоўцаў ягонай адміністрацыі, падчас кадэнцыі выгадагана прэзідэнта-дэмакрата Дж. Бартлета.
Сюжэт
У серыяле прадстаўлена паўсядзённае жыццё дэмакратычнай адміністрацыі прэзідэнта ЗША. Вядома, самы галоўны персанаж - гэта выгаданы прэзідэнт Дж. Бартлет, але серыял больш сканцэнтраваны на працы, якую выконваюць ягоныя дарадцы. Гэта, напрыклад, абмеркаванне палітычнай стратэгіі на бліжэйшыя тыдні, кулуарныя перамовы з кангрэсменамі і лабістамі, падрыхтоўка да выбарчай кампаніі або будучага выступлення прэзідэнта. Сам ён з'яўляецца на экране даволі рэдка, ён выконвае ролю сапраўднага начальніка, да якога падначаленыя прыходзяць, каб ухваліць або адхіліць іх ідэі. Сцэнар таксама пераплятаецца з асабістымі гісторыямі членаў каманды і самога прэзідэнта. Асноўныя сюжэты ахопліваюць некалькі эпізодаў або нават увесь сезон, але кожны эпізод таксама змяшчае некалькі карацейшых гісторый.
У серыяле ёсць шырокі склад персанажаў, каб праілюстраваць мноства людзей, якія ўдзельнічаюць у штодзённай працы офіса прэзідэнта ЗША. З дапамогай так званага «ансамблевага акцёрскага складу» галоўныя героі з'яўляюцца на экране ў падобных часавых прапорцыях. Так што яны аднолькава важныя, і ў той жа час - ніводны з іх не настолькі важны, каб ягоны адыход мог перашкодзіць далейшаму развіццю падзей.
З першай серыі можна назіраць за новаспечанай адміністрацыяй прэзідэнта ЗША, якая ўсё яшчэ спрабуе знайсці сябе ў новай сітуацыі і паспяхова прымае законы. На працягу наступных 6 сезонаў прэзідэнту даводзіцца сутыкацца з наступствамі ўтойвання сваёй хваробы (рассеянага склерозу) ад выбаршчыкаў падчас выбарчай кампаніі, барацьбой за пераабранне, выкраданнем дачкі, дапамогай кандыдату ў прэзідэнты захаваць за дэмакратамі Белы дом і інш. Апошні, сёмы сезон скончыўся 14 мая 2006 года адстаўкай прэзідэнта Бартлета і прывядзеннем да прысягі новага прэзідэнта-дэмакрата.
Узнагароды
Серыял увайшоў ў лік лепшых тэлешоў усіх часоў у такіх выданнях, як Time, TV Guide, Empire, Rolling Stone і New York Daily News. Гільдыя пісьменнікаў Амерыкі паставіла яго на першае месца ў спісе «101 найлепшы сцэнар да серыяла». Ён атрымаў высокую ацэнку ад крытыкаў, палітолагаў і былых супрацоўнікаў Белага дома. «Заходняе крыло» атрымала мноства ўзнагарод, у тым ліку дзве ўзнагароды «Пібадзі», тры прэміі «Залаты глобус» і 26 прэмій «Эмі», у тым ліку ўзнагароду за лепшы драматычны серыял, якую атрымлівала чатыры разы запар з 2000 па 2003 год.
IC 300
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Montiaceae
Montiaceae — сямейства кветкавых раслін парадку. Змяшчае больш за 500 відаў, аб’яднаных у 14 родаў.
Батанічнае апісанне
Жыццёвая форма прадстаўнікоў сямейства вар’іруе ад травяністых раслін да кустоў.
Арэал
Montiaceae — касмапаліты.
Гісторыя класіфікацыі і таксанаміі
Сямейства было ўпершыню выдзелена ў сістэме APG III і ўключае роды, якія раней адносілі да сямейства :
Стэнкіль
Стэнкіль (Stenkil) — шведскі кароль, заснавальнік дынастыі Стэнкіляў.
Біяграфія
Яго маці звалі Астрыд, дачка Нхяла, сына Фіна Касога з Халугаланда, а яго бацькам (паводле сагі пра Хёрвер) быў Рэгнвальд Стары. Спачатку Стэнкіль быў ярлам у Швецыі, а пасля смерці конунга Эймунда Старога (з дачкой якога быў жанаты) шведы абвясцілі яго конунгам. Кіраваў прыблізна да 1066 года.
Сучасныя яму крыніцы апісваюць Стэнкіля як набожнага кіраўніка, які спрыяў распаўсюджванню хрысціянства ў краіне. Быў вядомы сваім уменнем страляць з лука.
Абодва яго сына — Хальстэн і Інгэ — пасля таксама былі каралямі.
NGC 550
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Красны Яр (Краснаярскі раён, Самарская вобласць)
Красны Яр (Красный Яр) — сяло ў Самарскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Краснаярскага муніцыпальнага раёна і аднайменнага сельскага паселішча. Сяло Красны Яр размешчана ў месцы ўпадзення ракі Кандурчы ў раку Сок. Каля сяла праходзяць трасы М5 і Р178. Насельніцтва — 8185 чалавек (2021).
Серж Кларсфельд
Серж Кларсфельд (Serge Klarsfeld, нар. 17 верасня 1935 года, Бухарэст) — французскі адвакат і гісторык, вядомы як паляўнічы на нацыстаў.
Біяграфія
Бацькі Сержа Кларсфельда, Раіса і Арно, перабраліся ў Парыж на вучобу ў 1928 годзе; маці паходзіла з Бесарабіі, бацька з Румыніі. Пасля ўварвання немцаў ім удалося ўцячы ў неакупіраваную частку Францыі. У Ніцы Серж цудам пазбег смерці пры адной з аблаў пад камандаваннем. Ён, яго маці і яго сястра Таццяна схаваліся ў сцяне, а бацька застаўся ў кватэры, каб прыцягнуць увагу нацыстаў на сябе. Бацька быў арыштаваны, дэпартаваны і пасля забіты ў канцэнтрацыйным лагеры ў Асвенціме.
Пасля вайны Серж Кларсфельд паступіў у Сарбону, дзе вывучаў гісторыю. Пасля гэтага Кларсфельд вывучаў палітыку і здабыў навуковую ступень доктара навук. У 1963 годзе ажаніўся з Беатай Кюнцэль, а 27 жніўня 1965 у Кларсфельдаў нарадзіўся сын Арно-Давід Кларсфельд (Arno Klarsfeld), які стаў потым вядомым адвакатам і саветнікам французскага прэзідэнта Нікаля Сарказі. У 1973 годзе ў сям’і нараджаецца дачка Ліда-Мірыям.
Дзейнасць у дачыненні да нацысцкіх злачынцаў
У 1979 годзе Серж і яго жонка заснавалі «Асацыяцыю сыноў і дачок дэпартаваных яўрэяў Францыі» «Association des fils et filles des déportés juifs de France»). Разам ім удалося прадставіць суду такіх злачынцаў, як, >, , , , ,  і , а таксама знайсці.
У мастацкім фільме (Францыя, 2008 год, рэжысёр ), які паказвае пошукі Клаўса Барбі, ролю Сержа Кларсфельда адыгрывае.
Allium orestis
Allium orestis — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Грэцыі.
Распаўсюджанне
Эндэмік Грэцыі. Новы від расце ў падгор’і лясоў і цяпер вядомы з трох раёнаў на гары Парнон і адной мясцовасці на гары Тайгет.
Кракавяк
Кракавяк (Krakowiak) — хуткі танец польскага паходжання ў 2/4; форма дзвюхкаленная, мелодыя ажыўленага характару, часта мае акцэнт на другой восьмай у такце, якая сінкапуецца з трэцяй. Рытм востры, з частымі сінкопамі. Выконваецца весела, тэмпераментна, з ганарлівай выправай.
Паўстаў сярод жыхароў Кракаўскага ваяводства (кракавякаў). У XIV ст. атрымаў распаўсюджанне сярод шляхты. Даўней кракавяк танчылі толькі мужчыны, пазней — мужчына ў пары з жанчынай. У XIX ст. быў папулярным бальным танцам.
Кракавяк, атрымаўшы мастацкую апрацоўку, ужываецца ў балетнай музыцы і опернай музыцы, напрыклад у оперы «Жыццё за цара» М. І. Глінкі і іншых творах. Музычная форма скарыстана Ф. Шапэн у «Ронда а ля кракавяк» для фартэпіяна з аркестрам.
Ігар Анатолевіч Пасцільны
Ігар Анатолевіч Пасцільны (нар., г. Магдэбург, Германія) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1985 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут па спецыяльнасці «Архітэктура і планіроўка сельскіх населеных месцаў». У 1985—1989 гадах архітэктар, у 1989—1990 гадах архітэктар 2-й катэгорыі, у 1990—1994 гадах архітэктар 1-й катэгорыі, у 1994—1995 гадах вядучы архітэктар ва УП «Віцебскграмадзянпраект». У 1995—2001 гадах начальнік групы, у 2001—2004 гадах начальнік сектара, з 2004 года галоўны інжынер праекта бюро ГІПаў у дзяржаўным прадпрыемстве «Інстытут Віцебсксельбудпраект».
Член Беларускага саюза архітэктараў з 2005 года. Выключаны з Саюза за нясплату чалецкіх унёскаў у 2017 годзе.
Пражывае у Віцебску па вул. Будзённага, 2.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай дзяржаўнага прадпрыемства «Інстытут Віцебсксельбудпраект». Узнагароджаны дзвюма граматамі ад ДПК РБ за супрацоўніцтва.
Кларсфельд
Кларсфельд — прозвішча.
Мічаакан
Мічаакан дэ Акампа (Estado Libre y Soberano de Michoacán de Ocampo) — адзін з трыццаці аднаго штатаў у цэнтральнай частцы Мексікі. Плошча — 58,643 км². Насельніцтва складае 4,351,037 чалавек (2010 год). Адміністрацыйны цэнтр — горад Марэлія.
Мюнхен (фільм)
Фільм пастаўлены па кнізе канадскага журналіста Джорджа Джонаса «Vengeance: The True Story of an Israeli Counter-Terrorist Team», па той жа кнізе ў 1986 годзе быў зняты тэлевізійны фільм «Меч Гедэона». Фільм быў намінаваны як лепшая карціна на прэмію «Оскар».
Фінляндыя
Геаграфія
Тэрыторыя Фінляндыі ў асноўным нізінная, пераважае ўзгорыста-марэнная раўніна з выхадамі скальных парод. На поўначы і паўночным-усходзе пераважаюць вышыні 300—400 метраў. На крайнім паўночным захадзе ляжаць невялікія адгор’і Скандынаўскіх гор з самым высокім пунктам краіны — гарой Халці (1328 м). У цэнтральнай частцы краіны знаходзіцца ўзвышша Манселькя, на поўдні грады Салпаўселькя.
У Фінляндыі існуе вялікая колькасць кароткіх паўнаводных рэк са шматлікімі парогамі і вадаспадамі. Каля 60 тыс. азёраў займаюць 8 % плошчы краіны. Яны неглыбокія (у сярэднім каля 7 м), часта выцягнутыя з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход — па накіраванню са старажытнымі ледавікамі; злучаны паміж сабой пратокамі і ўтвараюць буйныя водныя сістэмы — Сэйма, Пяйянэ, Інары і іншыя. У рэках і азёрах водзіцца шмат рыбы: ласось, сіг, сом, судак, шчупак, лешч, акунь.
Большая частка Фінляндыі пакрытая лясамі (каля 76 %), у асноўным таёжнымі (сасна, елка), толькі на паўднёвым захадзе краіны сустракаюцца змешаныя лясы. Да паловы плошчы, уключаючы, лясы забалочаныя. На поўначы краіны знаходзіцца лесатундра.
Клімат
Клімат умераны, пераходны ад марскога да кантынентальнага і кантынентальны (на поўначы); уздзеянне на яго аказваюць Балтыйскае мора і блізкасць цёплага цячэння Гальфстрым ў Атлантычным акіяне. Зіма працяглая, марозная, з моцнымі вятрамі і снегам; лета параўнальна цёплае, але кароткае. Сярэдняя тэмпература лютага (самы халодны месяц) ад — 3 да — 6 °C на паўднёвым захадзе, ад — 8 да — 10 ° С на Азёрным плато, ад — 12 да — 14 ° С на поўначы; ліпеня — 17 на поўдні, 16 ° С на Азёрным плато, 14-15 ° С на поўначы. Ападкаў на большай частцы Фінляндыі ў год выпадае 600—650 мм, на поўдні — да 700 мм, на поўначы — месцамі менш за 400 мм Ад 30 да 40 % ападкаў прыпадае на зіму. Снежнае покрыва трымаецца на паўднёвым захадзе 4-5 месяцаў, на поўначы 6-7 месяцаў, яго вышыня з поўдня на поўнач павялічваецца ад 30-40 см да 70-80 см. Глеба да канца зімы прамярзае на глыбіні ад 20-40 см на поўдні і да 60-90 см на поўначы. У прыбярэжных раёнах часта бываюць туманы (ад 35 да 85 дзён у год).
Старажытная гісторыя Фінляндыі
У сярэдзіне І тысячагоддзя нашай эры ў цэнтральнай Фінляндыі жыла племя хяме, а на паўднёвым захадзе — суомі. Да ІХ стагоддзя распаўсюджванне фінскіх плямёнаў дасягае возера Сайма.
Фінляндыя ў складзе Швецыі
У сярэдзіне ХІІ стагоддзя пачынаецца заваяванне Фінляндыі Швецыяй. Пасля трох крыжовых паходаў (1157, 1249 і 1293) Швецыя заваявала ўсю паўднёвую Фінляндыю да Карэльскага перашыйку. У 1323 годзе ўпершыню была вызначаная мяжа паміж Швецыяй і Наўгародскай дзяржавай, пры гэтым землі заселеныя фінамі цалкам увайшлі ў склад Шведскага каралеўства. У перыяд уніі Даніі, Нарвегіі і Швецыі (1397—1523) Фінляндыя карысталася шырокай унутранай аўтаноміяй, але пад час кіравання Шведскім каралеўствам Карлам ХІ стала звычайнай губерняй краіны.
Фінляндыя ў складзе Расійскай імперыі
Пасля Паўночнай вайны ў 1721 годзе паўднёва-ўсходняя частка Фінляндыі была акупаваная Расійскай імперыяй, а ў 1743 годзе і паўднёва-заходняя. Пасля Расійска-Шведскай вайны 1808—1809 гадоў тэрыторыя Фінляндыі была цалкам далучаная да Расіі. Вялікім князем фінскім стаў расійскі цар, але непасрэднае кіраванне ажыццяўляў генерал-губернатар, а заканадаўчую ўладу прадстаўляў сейм. Але да 1863 года сейм не сабіраўся, і ў 1899 годзе цар поўнасцю прысвоіў сабе права выдаваць законы для Фінляндыі без згоды сейму.
Абвяшчэнне незалежнасці і грамадзянская вайна
Часовы ўрад Расіі ў сакавіку 1917 года аднавіў аўтаномію Фінляндыі, а ў снежні 1917 года сейм прыняў дэкларацыю незалежнасці. Праз месяц у Фінляндыі адбылася рэвалюцыя і пачалася грамадзянская вайна, падаўленая з дапамогай войскаў Германіі, якая спрабавала ўсталяваць у Фінляндыі манархію. Але ў ліпені 1919 года ў краіне была абвешчана рэспубліка і ў кастрычніку 1920 года Фінляндыя падпісала мірную дамову з Савецкай Расіяй.
Міжваенны перыяд
У 1932 годзе паміж Фінляндыяй і СССР была заключаная дамова пра ненападзенне.
Фінляндыя з гады Другой сусветнай вайны
У канцы 1930-х гадоў, СССР пачала ваенныя дзеянні супраць Фінляндыі, якія скончыліся ў сакавіку 1940 года паразай Фінляндыі. Пасля гэтай вайны Карэльскі перашыек і частка Карэліі адышлі да СССР. У Другой сусветнай вайне Фінляндыя ўдзельнічала з чэрвеня 1941 года да верасня 1944 года на баку нацысцкай Германіі.
Пасляваенны перыяд
У красавіку 1948 года паміж СССР і Фінляндыяй была падпісаная дамова пра сяброўства і супрацоўніцтва, у якой замацоўвалася існуючая мяжа.
Дзяржаўны лад і палітыка
Фінляндыя — рэспубліка. Дзейнічае канстытуцыя 1919 года (са зменамі). Кіраўнік дзяржавы — прэзідэнт, які выбіраецца на 6 гадоў. Прэзідэнт разам з парламентам ажыццяўляе заканадаўчую, а разам з урадам (Дзяржаўным саветам) выканаўчую ўладу. Кіраўніцтва знешняй палітыкай ажыццяўляе прэзідэнт. Аднапалатны парламент (Эдускунта) складаецца з 200 дэпутатаў, якія выбіраюцца на 4 гады. Урад фарміруецца з прадстаўнікоў адной або некалькіх партый з улікам вынікаў і суадносін сіл у парламенце.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Ніжэйшая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка краіны — камуна / абшчына / муніцыпалітэт (kunta/kommun). З-за зліццяў іх колькасць амаль кожны год скарачаецца. У 2011 годзе налічваецца 336 (у 2010 было 342). Прадстаўнічыя органы абшчын — абшчынныя думы (фін. Kunnanvaltuusto, шв. Kommunfullmäktige).
Акрамя таго, камуны ў межах правінцый могуць аб’ядноўвацца ў пад-правінцыі, (seutukunta / ekonomisk region), якія выкарыстоўваюцца ў паліцэйскіх мэтах і для збору статыстычных даных. Іх колькасць таксама скарачаецца і з 2011 года складае 70 (67 на мацерыковай Фінляндыі і 3 на Аландскіх астравах). Агульнадзяржаўных законаў, якія рэгулююць дзейнасць на ўзроўні пад-правінцый, не існуе.
Да 2010 года тэрыторыя краіны падзялялася на губерні (ляні), якія кіраваліся праўленнямі на чале з губернатарамі прызначанымі прэзідэнтам.
Базары
Базары́ (, Базары) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Фінляндыя
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
1 студзеня 2010 года была зменена сістэма кіравання губернямі, замест губернскіх праўленняў, на чале якіх стаялі губернатары maaherra утвораны агенцтвы рэгіянальнага кіравання. Акрамя гэтага, губерня Заходняя Фінляндыя была падзелена на дзве часткі: губерню Заходняя Фінляндыя з цэнтрам у Васа і губерню Паўднёва-Заходняя Фінляндыя з цэнтрам у Турку.
Базары
Размешчана ў паўднёва-заходняй частцы раёна. Вышыня цэнтра населенага пункта над узроўнем мора парадку 272 метраў. Тэлефонны код +375 1592, паштовы індэкс 231020. Адлегласць да раённага цэнтра Смаргонь па аўтадарозе — каля 12 км, да цэнтра сельсавета аграгарадка Залессе па прамой — 15,5 км. Бліжэйшыя населеныя пункты — вёскі Камунарка, Мігулі, Міхнічы.
Фінляндыя
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Частка тэрыторыі Фінляндыі, галоўным чынам у шхерных раёнах, выкарыстоўваецца ваенна-марскім флотам і закрыта для наведвання
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Егіпце
У спісе аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Егіпце значацца 7 найменняў (на 2009 год). Агульны спіс Сусветнай спадчыны на год складаецца з  аб’ектаў. Такім чынам, доля аб’ектаў Егіпта ў свеце складае прыкладна.
Базары
Паводле перапісу насельніцтва вёскі ў 1999 годзе налічвала 34 жыхары.
Фінляндыя
Знешняя палітыка
Фінляндыя — член ААН, большасці ўніверсальных міжнародных арганізацый, энергічны прыхільнік праваабарончых установак. З 1995 года ўваходзіць у Еўрасаюз. З’яўляецца актыўным прыхільнікам згуртаванасці гэтай арганізацыі, раўнапраўя яе ўдзельнікаў, вядзенні дыялогу з трэцімі краінамі «адным голасам».
Базары
Праз вёску праходзіць аўтадарога мясцовага значэння Галяшонкі — Алешышкі.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Егіпце
У данай табліцы аб’екты размешчаны ў парадку іх дадання ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Фінляндыя
Знешняя палітыка
Знешняя палітыка і палітыка бяспекі Фінляндыі заснаваны на прынцыпах ваеннага недалучэння і надзейнай нацыянальнай абароны. Тым жа часам не выключаецца магчымасць уступлення ў НАТО ў выпадку змены геапалітычнай сітуацыі. У краіне ідзе актыўная грамадская дыскусія пра перспектывы далейшага развіцця адносін з НАТО. Важным лічыцца актыўнае супрацоўніцтва з НАТО ў рамках праграмы ПДМ (Партнёрства для міра) і СЕАП (Савет Еўраатлантычнага партнёрства).
Базары
У 1940—1954 гадах цэнтр Базарскага сельсавета. Да 2 снежня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Велікамыскага сельсавета, да 20 лістапада 1989 года — у склад Бялкоўшчынскага сельсавета.
Фінляндыя
Знешняя палітыка
У двухбаковых сувязях Фінляндыя робіць акцэнт на развіцці кантактаў з геаграфічна блізкімі дзяржавамі Паўночнай Еўропы і Прыбалтыкі, а таксама Расіяй.
Абарона
Аддаючы перавагу знешняй палітыцы як галоўнаму фактару забеспячэння бяспекі краіны, у Фінляндыі разам з тым імкнуцца забяспечыць падтрыманне надзейнай абараназдольнасці ў адпаведнасці з дактрынай тэрытарыяльнай абароны. Абарончыя сілы Фінляндыі (АСФ) у тэхнічным і арганізацыйным плане цалкам сумяшчальныя са стандартамі НАТО. Кіраўніцтва ўзброенымі сіламі ажыццяўляе Камандуючы АСФ, які падпарадкоўваецца непасрэдна прэзідэнту краіны. Са жніўня 2009 г. пост Камандуючага АСФ займае генерал А. Пухелойнен. АСФ камплектуюцца на аснове ўсеагульнага вайсковага абавязку, складаюцца з сухапутных войскаў, ваенна-марскіх і ваенна-паветраных сіл. Станам на 2010 г. колькасць асабовага склада АСФ Фінляндыі складала 24 тыс. чалавек, з іх сухапутныя войскі — 14,4 тыс. чалавек, ваенна-паветраныя сілы — 3,6 тыс. чалавек, ваенна-марскія сілы — 6 тыс. чалавек.
Эканоміка
Фінляндыя — прамыслова развітая краіна з высокім узроўнем інфарматызацыі, адукацыі і сацыяльнай абароненасці грамадзян. Аб’ём ВУП у 2010 годзе — 180 млрд еўра (каля 33,6 тыс. еўра на душу насельніцтва). Пры гэтым Фінляндыя паспяхова пераадольвае наступствы сусветнага эканамічнага фінансавага крызісу: калі ў 2009 годзе ВУП скараціўся на 8,2 %, то ў 2010 годзе павялічыўся на 3,1 %. Фінляндыя з’яўляецца нета-экспарцёрам капіталу, мае перадавую інавацыйную сістэму. Фінская эканоміка прызнана адной з самых канкурэнтаздольных у свеце. Грашовая адзінка — еўра.
Эканоміка Фінляндыі па сваёй структуры ўяўляе ярка выяўленую постіндустрыяльную мадэль. У 2009 годзе 69 % ВУП Фінляндыі было створана ў сферы паслуг. На прамысловасць прыпадала каля 21,2 % ВУП, доля сельскай гаспадаркі склала меней 2,7 %. Аснова фінскай індустрыі — машына- і прыборабудаванне і металаапрацоўка, а таксама лесапапяровая прамысловасць. Фінляндыя спецыялізуецца на выпуску тэлекамунікацыйнай тэхнікі, паперы і кардону, абсталявання для цэлюлозна-папяровай прамысловасці, пад’ёмна-транспартных сродкаў, адмысловых марак сталей і каляровых металаў.
У сельскай гаспадарцы пераважае малочна-мясная жывёлагадоўля (75 % кошту сельгаспрадукцыі). Пагалоўе (у млн галоў, 1997): свіней — 1,54, буйной рагатай жывёлы — 11,15, курэй — 5,51, авечак — 0,1. У Лапландыі гадуюць паўночных аленяў (каля 200 тыс. галоў). Вытворчасць складае (тыс. тон) ялавічыны — 93, бараніны — 17, мяса птушкі — 186; малака — 2,5 млн тон. Зверагадоўля. Пад ворывам і шматгадовымі насаджэннямі 7 % тэрыторыі. Раслінаводства сканцэнтравана на поўдні. Характэрна завалуненасць палёў. Асноўныя пасяўныя плошчы пад сеянымі травамі (75 %) і збожжавымі культурамі. Вырошчваюць (тыс. тон, 2001) ячмень — 1747, авёс — 1227, пшаніцу — 514, жыта — 101, бульбу, буракі. Рыбалоўства (196,5 тыс. тон, 1999). Значныя даходы сялянскіх гаспадарак ад лесаўладання (54 % ад агульнай плошчы лясоў).
Вядзецца здабыча жалезнай руды, меднага калчадану, цынку, хрому. Эфектыўна выкарыстоўваюцца запасы драўніны.
У апошнія гады Фінляндыя становіцца буйным турыстычным цэнтрам, арыентаваным на актыўны зімовы адпачынак.
Важным рэгулятарам дзелавога жыцця Фінляндыі на працягу больш за 100 гадоў з’яўляецца прафсаюзны рух. Галіновыя прафесійныя саюзы ўваходзяць у тры лінейных аб’яднанні (агульная колькасць членаў звыш 3 млн чал. — больш за 85 % працоўных). Існавалая на працягу некалькіх гадоў сістэма г.зв. цэнтралізаваных трохбаковых дамоў паміж урадам, прафсаюзамі і працадаўцамі пра ўмовы аплаты працы ў 2007 годзе была заменена механізмам перамоваў паміж працадаўцамі і галіновымі прафсаюзамі. У сувязі з гэтым заўважаны рост колькасці страйкаў, а таксама адток наёмнай работнікаў з тых прафсаюзаў, якія не дзейнічаюць актыўна ў мэтах абароны сваіх членаў, у зарэкамендавалыя сябе ў адстойванні правоў.
Насельніцтва
Насельніцтва краіны складае 5,2 млн чалавек з якіх 93 % — фіны, 6 % — шведы. На поўначы жыве некалькі тысяч саамаў. Афіцыйныя мовы — фінская і шведская. Сярод веруючых болей за 87 % — лютэране.
IC 301
IC 301 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мюнхен (значэнні)
Мюнхен (München) — горад у Германіі, сталіца федэральнай зямлі Баварыя.
Іншыя значэнні:
Барсукі (прыпыначны пункт)
Барсукі́ (, Барсуки, да 1927 — раз’езд № 13)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Ялоўка, за 1,9 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Барсукі; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Жодзіна-Паўднёвае і станцыяй Чырвоны Сцяг.
Вялікае
Вялікае — гідронім:
Заграддзе (Слуцкі раён)
Загра́ддзе (, Заградье) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Казловіцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Паўстынскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў IC (3001 — 4000)
Спіс аб’ектаў Індэкснага каталога (IC) пранумараваных 3001 — 4000. Гэты астранамічны каталог дапаўняе Новы агульны каталог, і ў асноўным складаецца з зорных скопішчаў, туманнасцяў і галактык.
Татаршчына (Смаргонскі раён)
Тата́ршчына (, Татарщина) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каранёўскага сельсавета.
Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Бялкоўшчынскага сельсавета.
NGC 551
NGC 551 (іншыя абазначэнні — UGC 1034, MCG 6-4-27, ZWG 521.30, IRAS01247+3655, PGC 5450) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вялікае (возера, Мёрскі раён)
Вялікае — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці, за 13 км на паўднёвы ўсход ад горада Мёры, за 2,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Сухавержа, у басейне ракі Волта.
Плошча паверхні 0,09 км². Даўжыня 0,48 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 1,27 км.
Ашыцік
Ашы́цік — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 26 км на паўночны ўсход ад Ушачаў, каля вёскі Асінаўка.
Возера знаходзіцца ў басейне ракі Тураўлянка. Плошча Ашыціка складае 0,04 км². Найбольшая глыбіня возера — 7,7 м. Даўжыня возера — 0,32 км, найбольшая шырыня — 0,15 км. Даўжыня берагавой лініі — 0,89 км. Аб'ём вады ў возеры складае 0,14 млн м³.
Схілы катлавіны возера маюць вышыню 3—5 м, разараныя.
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе 1991
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе 1991 (2-і чэмпіянат Беларусі па міні-футболе) — чэмпіянат Беларусі па міні-футболе сярод беларускіх мужчынскіх каманд 1991 года.
Рарайма (штат)
Рара́йма (Roraima) — штат на поўначы Бразіліі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Боа-Віста. Мяжуе з Венесуэлай на поўначы, з Гаянай і штатам Пара на ўсходзе, са штатам Амазонас на поўдні.
Рарайма — самы паўночны штат Бразіліі.
Назва штата паходзіць ад імя гары Рарайма (па-пемонску: roro imã), што ў перакладзе з мовы мясцовых індзейцаў азначае «зялёная гара».
Вайна з наркотыкамі на Філіпінах
Вайна з наркотыкамі на Філіпінах пачалася з прыходам да ўлады новага прэзідэнта Філіпін Радрыга Дутэртэ ў ліпені 2016 года. Усяго за некалькі тыдняў з яе пачатку было забіта каля 2 тысяч чалавек, за некалькі месяцаў звыш 3,5 тыс. чалавек. Да жніўня 2016 года, па заявах улад краіны, каля 600 000 наркагандляроў здаліся праваахоўным органам, каб не быць забітымі ў ходзе антынаркатычнай кампаніі ўрада.
Паводле інфармацыі заходніх СМІ, паліцыя і «народныя дружыны» актыўна ўжываюць ў дачыненні да меркаваных наркагандляроў. Дзеянні ўлад Філіпін выклікалі жорсткую крытыку ААН, ЗША і Еўрасаюза за парушэнні правоў чалавека. У адказ філіпінскі прэзідэнт Радрыга Дутэртэ зрабіў некалькі рэзкіх заяў у адрас ААН, ЗША і ЕС , заклікаў не ўмешвацца ва ўнутраныя справы яго краіны і прыгразіў выйсці з ААН. На фоне рэзкага пагаршэння адносін з Захадам Дутэртэ вырашыў змяніць прыярытэты знешняй палітыкі Філіпін, узяўшы курс на збліжэнне з Расіяй і Кітаем.
Сітуацыя ў рэгіёне
Для многіх краін Азіяцка-Ціхаакіянскага рэгіёна характэрна жорсткае заканадаўства ў дачыненні да наркотыкаў. У прыватнасці, за наркагандаль смяротнае пакаранне прадугледжана ў Інданезіі, Кітаі, В’етнаме, Сінгапуры, Малайзіі, Тайландзе. У розны час у гэтых дзяржавах праходзілі маштабныя кампаніі па вайне з наркотыкамі. Так, у 80-я гг. XX стагоддзя хваля пазасудовых пакаранняў смерцю падазраваных у гандлі наркотыкамі пракацілася па Інданезіі, калі за два гады — з 1983-га па 1985-ы — былі забітыя тысячы чалавек. У 2003 годзе ў Тайландзе за адзін месяц антынаркатычнай кампаніі былі забітыя 1200 чалавек, 13 тысяч арыштаваныя і яшчэ 36 тысяч здаліся паліцыі.