cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дэмікатон
Дэмікатон (demi-coton), таксама дэмітон (demitton), дзіміцье — шчыльная і жорсткая падвойная баваўняная тканіна атласнага. Для вытворчасці дэмікатону выкарыстоўвалася падвойная, добра скручаная пража нізкіх нумароў. Дэмікатон выпускалі аднакаляровым, часам досыць яркіх тонаў, у трох відах: падкладачным, простым і цяжкім.
Носкі, моцны і даўгавечны дэмікатон ішоў на пашыў верхняга адзення, цёплых халатаў, пакрыцця футраў і карыстаўся попытам у людзей сярэдняга дастатку — дробных чыноўнікаў і бедных гараджан. М. В. Гогаль у «» ў апісанні арцельшчыка паказвае на дэмікатонавы сурдут, тым самым падкрэсліваючы нязначнае грамадскае і бядотнае матэрыяльнае становішча чалавека. У ў «» у зялёнае ватовае паліто з грубага і жорсткага, як, дэмікатону апрануты канюшы Капітон Авяр’янавіч. У доўгім дэмікатонавым сурдуце з сурвэткай у руцэ сустракаў карчмарны слуга.
Будзькі (Талачынскі раён)
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Анэлінскага сельсавета, да 29 снежня 1961 года — у склад Азярэцкага сельсавета.
Скасавана ў 2008 годзе.
Слабодскі
Слабо́дскі (, Слободской)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны за 0,6 км на поўдзень ад вёскі Слабада; на лініі Орша-Цэнтральная — Лепель, паміж прыпыначным пунктам Васькаўшчына і прыпыначным пунктам Машкова.
Рафаэль Гросі
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1961 годзе. У 1985 годзе скончыў Пантыфікальны ўніверсітэт Аргенціны.
У 1998—2001 уяўляў Аргенціну ў НАТА.
З 1997 па 2000 год Рафаэль Гросі быў прэзідэнтам групы ўрадавых экспертаў ААН па міжнародным рэестры ўзбраенняў, а затым стаў саветнікам памочніка Генеральнага сакратара ААН па раззбраенні.
З 2002 па 2007 год начальнік штаба Міжнароднага агенцтва па атамнай энергіі і арганізацыі па забароне хімічнай зброі.
Падчас працы на дыпламатычнай службе Аргенціны ён быў генеральным дырэктарам палітычнай каардынацыі Міністэрства замежных спраў, міжнароднага гандлю і веравызнання, паслом Бельгіі і прадстаўніком Аргенціны ў аддзяленні Арганізацыі Аб’яднаных Нацый у Жэневе.
З 2010 па 2013 год намеснік генеральнага дырэктара па пытаннях палітыкі МАГАТЭ.
З 2013 па 2019 год — пасол Аргенціны ў Аўстрыйскай Рэспубліцы, МАГАТЭ і іншых міжнародных арганізацыях, якія базуюцца ў Вене.
У 2019 годзе быў абраны генеральным дырэктарам МАГАТЭ. У 2017 годзе ён прыцягнуў акустыкаў з ліку назіральнікаў за выбухамі, каб знайсці падлодку Сан-Хуан. У выніку быў ідэнтыфікаваны сігнал. Падлодка была знойдзена за 20 км ад месца сігналу.
У красавіку 2022 года ён наведаў тэрыторыю Чарнобыльскай АЭС.
Удзельнічаў у пасяджэнні Савета Бяспекі ААН 11 жніўня 2022 года па тэме Запарожскай АЭС. Выказаў жаданне адправіцца ў раён Запарожскай АЭС. 31 жніўня раніцай місія МАГАТЭ выехала з Кіева.
Жанаты, выхоўвае восем дзяцей.
Ӂ
Ӂ — 8-я літара малдаўскага кірылічнага алфавіту. Пазначае гук [dʒ]. Адпавядае літары «g» у румынскім алфавіце, калі яна пішацца перад літарамі «i» або «e». Выкарыстоўваецца таксама ў кірылічным алфавіце гагаузскай мовы.
Атрымана даданнем надрадковага знака брэвіс да кірылічнай літары Ж. У румынскай кірылічнай пісьменнасці, якая ўжывалася да сярэдзіны XIX стагоддзя, замест Ӂ выкарыстоўвалася літара Џ (гэтая ж літара і дагэтуль выкарыстоўваецца для абазначэння таго ж гуку ў сербскім і македонскім алфавітах).
У малдаўскі алфавіт літара ӂ была ўведзена пастановай Савета міністраў МССР ад 17 мая 1967.
Дэпо Пільскі Кругляк
Дэпо «Пільскі Кругляк» — чыгуначнае дэпо ў г. Піла (Польшча).
Узор нетыповых архітэктурных прыёмаў у чыгуначным будаўніцтве на прускіх землях Германіі ў 1870-я гады.
Монькі (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 43 населеныя пункты.
Геаграфічны калейдаскоп
«Геаграфічны калейдаскоп» (Географический калейдоскоп) — твор Пятра Краўчука, які быў напісаны ў 1988 годзе.
У кнізе «Геаграфічны калейдаскоп» у выглядзе невялікіх нарысаў сабраны цікавыя звесткі пра гісторыю адкрыцця Зямлі, пра «рэкорды» прыроды — самых вялікіх і самых малых геаграфічных аб'ектах, прадстаўніках расліннага і жывёльнага свету. Тыраж 130 тыс. асобнікаў.
Мардашкі
Мардашкі (Мордашки) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Валянціна Максімаўна Барэц
Валянціна Максімаўна Барэц (, п. Цялуша, Бабруйскі раён, Магілёўская вобласць — ) — беларускі ўрач-тэрапеўт. Доктар медыцынскіх навук (1975), прафесар (1976).
Біяграфія
Скончыла Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1950). Працавала ў Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (1960—2000, медыка-псіхалагічны факультэт, кафедра факультэцкай тэрапіі, прафесар, у 1973—1998 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: клінічная вітаміналогія; дыягностыка інфаркта міякарда і метабалічных працэсаў у хворых ішэмічнай хваробай сэрца; ацэнка эфектыўнасці антыангінальных прэпаратаў.
Нікалаеўск
Назву Нікалаеўск маюць ці мелі:
Ковінгтан (Кентукі)
Ковінгтан (Covington) — горад, размешчаны ў акрузе Кентан (штат Кентукі, ЗША). Насельніцтва — чалавек паводле статыстычных даных перапісу 2010 года.
Мікраглосум
Мікраглосум (Microglossum) — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню апублікаваная ў 1879 годзе.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Наглебавыя сапратрофы. Трапляюцца звычайна ў лясах, пераважна ў мокрых месцах. Найбольш вядомы, які часта ўвосень расце групамі на палянах у светлых лясах.
Мікалай Дзмітрыевіч Стражэска
Мікалай Дзмітрыевіч Стражэ́ска ( — ) — расійскі і савецкі тэрапеўт, вучоны ў галіне клінічнай медыцыны. Акадэмік Акадэміі навук УССР (1943), акадэмік Акадэміі медыцынскіх навук СССР (1944), Заслужаны дзеяч навукі Украінскай ССР (1934), Герой Сацыялістычнай Працы (1947).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Адэса ў сям’і стацкага саветніка. Скончыў гімназію ў Адэсе. У 1899 годзе скончыў медыцынскі факультэт (сучасны Нацыянальны медыцынскі ўніверсітэт імя А. А. Багамольца) Універсітэта Святога Уладзіміра ў Кіеве (зараз Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт імя Тараса Шаўчэнкі). Працаваў у клініцы ўнутраных хвароб Кіеўскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам В. П. Абразцова. Абараніў доктарскую дысертацыю ў лабараторыі І. П. Паўлава. З 1 студзеня 1905 года быў зацверджаны на пасадзе штатнага ардынатара тэрапеўтычнай факультэцкай клінікі Універсітэта Святога Уладзіміра. У 1906 годзе працаваў у Мюнхене, у клініцы прафесара Фрыдрыха Мюлера. У 1907—1919 гадах прафесар Кіеўскага жаночага медыцынскага інстытута і адначасова чытаў лекцыі ў Кіеўскім універсітэце.
З пачаткам Грамадзянскай вайны М. Д. Стражэска з сям’ёй пераязджае ў Адэсу. У 1919—1922 гадах займаў пасады прафесара тэрапеўтычнай факультэцкай клінікі, загадчыка кафедры тэрапіі Новарасійскага ўніверсітэта, кансультанта Адэскага ваеннага шпіталя. Таксама займаўся прыватнай практыкай. З 1922 года М. Д. Стражэска дырэктар клінікі прапедэўтыкі, а затым шпітальнай клінікі Кіеўскага медыцынскага інстытута, у 1929—1952 гадах — дырэктар факультэцкай клінікі. У 1936 годзе быў прызначаны дырэктарам арганізаванага на базе клінічнага аддзела Інстытута эксперыментальнай біялогіі і паталогіі Інстытута клінічнай медыцыны (сучасны Інстытут кардыялогіі імя акадэміка М. Д. Стражэскі). У гады Вялікай Айчыннай вайны працаваў кансультантам шпіталяў Міністэрства аховы здароўя СССР, быў прафесарам кафедры тэрапіі Башкірскага медыцынскага інстытута і 1-га Маскоўскага медыцынскага інстытута. З 1943 года М. Д. Стражэска дырэктар адноўленага Украінскага навукова-даследчага інстытута клінічнай медыцыны.
Памёр М. Д. Стражэска 27 чэрвеня 1952 года. Пахаваны на Лук’янаўскіх могілках у Кіеве.
Навуковая дзейнасць
М. Д. Стражэска — аўтар больш за 100 навуковых прац, прысвечаных розным пытанням клінікі і лячэння ўнутраных хвароб (рэўматызму, сепсісу, захворванняў страўнікава-кішачнага тракту, кровазвароту і інш.). У 1910 (1909) годзе ў працы «К симптомологии и диагностике тромбоза венечных артерий сердца» разам з В. П. Абразцовым зроблена апісанне клінікі інфаркту міякарда і выяўлена яго асноўнае паталагічнае звяно. Апісаў шэраг сіндромаў і сімптомаў пры сардэчна-сасудзістых захворваннях, распрацаваў вучэнне аб функцыянальнай недастатковасці кровазвароту. Разам з У. X. Васіленкам стварыў класіфікацыю недастатковасці кровазвароту, навукова абгрунтаваў тэорыю рэўматызму як інфекцыйна-алергічнага захворвання стрэптакокавай этыялогіі, выявіў сувязь паміж сепсісам, эндакардытам і рэўматызмам, апісаў заканамернасці суадносін сардэчнай астмы і стэнакардыі (грудной жабы). Распрацаваў прынцыпы фізічнай дыягностыкі хвароб брушной поласці. Яму належаць даследаванні так званых хранічных інфекцый, а таксама раневага сепсісу, алергіі, герыятрыі, гематалогіі, шоку, туберкулёзу і інш. У час працы ў Маскве ў Цэнтральным навукова-даследчым шпіталі Чырвонай Арміі займаўся вывучэннем праблемы інфекцыі і сепсісу пры раненнях.
Быў рэдактарам рэдакцыйнага аддзела «Унутраныя хваробы» 1-га выдання «Вялікай медыцынскай энцыклапедыі».
Сярод апублікаваных прац:
Ушанаванне памяці
У гонар вучонага названа вуліца ў Кіеве. У 1952 годзе імя М. Д. Стражэскі прысвоена Інстытуту кардыялогіі, на будынку інстытута і на доме, у якім ён жыў, устаноўлены мемарыяльныя дошкі. У 1978 годзе на тэрыторыі Інстытута кардыялогіі адкрыты помнік. У 1981 годзе ў Інстытуце кардыялогіі адкрыты музей М. Д. Стражэскі. У 2006 годзе Нацыянальны банк Украіны ўвёў у абарачэнне памятную манету ў гонар Мікалая Стражэскі наміналам 2 грыўні. У горадзе Адэса ў гонар акадэміка Стражэскі ўстаноўлена стэла.
Крымскі фронт
Кры́мскі фронт — адзін з франтоў РСЧА падчас Вялікай Айчыннай вайны.
Гісторыя
Утвораны 28 студзеня 1942 года шляхам падзелу Каўказскага фронту і уключэннем у яго армій, якія знаходзіліся на Керчанскім і Таманскім паўвостраве, ў раене Краснадара, а таксама ў аператыўным падпарадкаванні знаходзіліся іншыя сілы.
Крымскаму фронту паставілі задачу дапамагаць войскам Севастопальскага абарончага раёна, нанесці ўдар на Карасубазар (Белагорск) і стварыць пагрозу выхаду ў тыл войскаў праціўніка, якія блакавалі Севастопаль.
У перыяд 27 лютага — 13 красавіка 1942 года войскі Крымскага фронту тройчы пераходзілі ў наступленне, але значных вынікаў не дасягнулі. Пасля малаважнага прасоўвання яны вымушаны былі перайсці да абароны.
З 21 красавіка 1942 года Крымскі фронт увайшоў ў склад войскаў Паўночна-Каўказскага напрамку.
Чарнаморскі флот, Азоўская ваенная флатылія, Севастопальскі абарончы раён і Паўночна-Каўказская ваенная акруга былі выведзены з падпарадкавання камандуючага войскамі фронту.
8 мая 11-я нямецкая армія перайшла ў наступленне на Керчанскім паўвостраве і 16 мая авалодала Керччу (Гл. Аперацыя «Паляванне на дроф»). Войскі Крымскага фронту вымушаны былі эвакуіравацца на Таманскі паўвостраў. Некаторыя злучэнні не змаглі пакінуць Крым, занялі Аджымушкайскія каменяломні і да канца кастрычніка 1942 года вялі барацьбу з праціўнікам, не маючы запасаў ежы, вады, медыкаментаў, зброі і боепрыпасаў.
Агульныя страты РСЧА за час дэсантнай аперацыі склалі больш за 300 тыс. чал, у тым ліку каля 170 тысяч палонных, а таксама значная колькасць цяжкага ўзбраення. Паражэнне дэсанту цяжка адбілася на лёсе абложанага Севастопаля і палегчыла вермахту летні наступ на Каўказ.
Склад
У аператыўным падпарадкаванні:
Камандаванне
Камандуючы: Член Ваеннага савета: Начальнікі штаба:
Спіс двухкрылых Беларусі
Літаратура
​* Гляковская Е. И., Петров Д. Л. «Тератформирующие членистоногие в составе комплексов фитофагов-вредителей зеленых насаждений Гродненнского Понеманья» / Труды БГУ 2016, том 11, часть 2. Экология. 2016. С.383-399 ​​* Ostrowski S. 1926. Narosla (cecidia) zebrane na roslinach w okolicach Wilna i Grodna. Les Cécidies trouvées sur les plantes des environs de Wilno et de Grodno // Kosmos. Vol.51. P.62-74. ​* Бородин О. И., Маковецкая E. В. «Отряд Diptera — Двукрылые» / Биологическое разнообразие Березинского биосферного заповедника: ногохвостки (Collembola) и насекомые (Insecta). Минск, 2016. С.288-306 ​* ​Бородин О. И., Маковецкая Е. В. «Отряд Diptera — Двукрылые» / Каталог насекомых (Insecta) Национального парка «Беловежская пуща». Catalogue of insects of the National Park «Belovezhskaya pushcha». Минск, 2017. С.284-296
Мыльнішча (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Джордж Байран
Біяграфія
Бацька Байрана быў капітанам англійскай гвардыі і не меў дваранскага паходжання. Сам Джордж быў яго сынам ад другога шлюбу з Кэтрын Гордан. Маці была з вядомай, але збяднелай сям'і. Пасля смерці бацькі, калі Джордж быў яшчэ ў малым узросце, ён выхоўваўся ў сям'і маці ў Шатландыі. Гэта быў складаны перыяд яго жыцця. У гэты час ён даведаўся, што азначае галеча, адсутнасць увагі з боку сям'і і кпіны аднагодкаў з-за храматы Джорджа. У адзінаццацігадовым узросце яго становішча палепшылася: ён атрымаў у спадчыну тытул лорда і радавы маёнтак. Ён пераехаў у Англію і пасяліўся ў Ньюстэдзе, каля Нотынгема.
У 1801 годзе Байран паступіў у сярэднюю школу ў Харау, а потым вучыўся ў Кембрыджы. У гэты час ён жыў даволі раскошна: займаўся спортам, фліртаваў, забаўляўся і назбіраў шмат пазык, з якіх выбраўся значна пазней, дзякуючы сваёй літаратурнай дзейнасці. У гэты перыяд ён шмат чытаў, асабліва старажытную класічную літаратуру.
Яшчэ падчас навучання, ў 1807 годзе, Байран выдаў невялікі томік вершаў, які быў раскрытыкаваны літаратуразнаўцамі. На гэта Байран адказаў тым, што праз год выдаў паэму «Англійскія паэты і шатландскія рэцэнзенты» (англ. English Bards and Scotch Reviewers), дзе ў сатырычным стылі высмеяў сучасную яму англійскую літаратуру.
Летам 1809 года, ва ўзросце дваццаці гадоў, Байран пакінуў Англію, і разам са сваім сябрам па Кембрыджу Джаймсам Гобсанам, адправіўся ў двухгадовае падарожжа па Партугаліі, Іспаніі, Мальце, Грэцыі і Канстанцінопалю. Гэта падарожжа аказалася для паэта вялікай школай жыцця. Ён сабраў шмат матэрыялу для далейшае творчасці і сфарміраваў уласныя погляды на жыццё. Вынікам гэтага падарожжа стаў шэраг дробных вершаў і дзве першых часткі паэмы «Падарожжы Чайлд Гаральда». Пасля вяртання ў Англію, Байран дадаў да паэмы некалькі частак і выдаў яе ў 1812 годзе. Поспех «Падарожжаў Чайлд Гаральда» быў як вялізным так і нечаканым. Байран трапіў у цэнтр грамадскае ўвагі.
Вянцом яго творчасці стала паэма «Дон Жуан», ў якой прадстаўлены ўсе канфлікты тагачаснай Еўропы. Яна пісалася ў Італіі ў 1818—1824 гг. і складаецца з шаснаццаці песень. На жаль, Байран не змог яе закончыць. У 1824 годзе, даведаўшыся аб грэчаскім паўстанні супраць турэцкай акупацыі, Байран пакінуў Італію і накіраваўся ў Грэцыю, дзе прыняў удзел у дзейнасці штаба паўстанцаў у Місалюнгі. Нездаровы клімат, а таксама няўтульнасці салдацкага жыцця прывялі да таго, што ён прастудзіўся і памёр.
Любоўныя сувязі і скандалы
У 1812 г. у Байрана пачаўся раман з ужо жанатай лэдзі Кэралайн Лэмб, які шакіраваў брытанскую публіку. Байран урэшце парваў з ёй усялякія зносіны і пачаў звяртаць увагу на іншых (напрыклад, лэдзі Оксфард), але Лэмб, так і не аправіўшыся ад разрыву з паэтам, пачала яго праследаваць. Яна была настолькі эмацыянальна ўсхвалявана і згубіла столькі ўласнае вагі, што Байран іранічна паведаміў аб гэтым сваёй свякрові лэдзі Мелбурн, кажучы, што за ім «гоніцца шкілет» (haunted by a skeleton). Пазней яна пачала наведваць яго дом, маскіруючыся ў адзенне рассыльнага ў час, калі такога роду ўчынак мог зняславіць іх дашчэнту ў вачах грамадства. Аднойчы, пасля чарговага візіту, не застаўшы паэта дома, яна напісала на адной з яго кніг: «Помні мяне!» (Remember me!). Убачыўшы гэты надпіс, Байран экспромтам напісаў верш «Remember Thee! Remember Thee!» (у беларускім перакладзе «Не загадай забыць»), які заканчваўся радкамі «Ты незабыўная была / Яму нявернай, д'яблам мне». (By neither shalt thou be forgot, /Thou false to him, thou fiend to me!).
У дзяцінстве, Байран толькі зрэдку бачыў сваю зводную сястру Аўгусту Лей; у больш дарослым узросце ён увайшоў з ёй у шчыльныя зносіны, якія адны крытыкі трактавалі як інцэстуальныя, другія - як беззаганыя. Аўгуста, якая знаходзілася ў шлюбе, 15 красавіка 1814 нарадзіла сваю трэцяю дачку Элізабет Медору Лэй.
У рэшце рэшт Байран пачаў звяртаць увагу на стрыечную сястру Кэралайн Лэмб Ганну Ізабелу Мілбенк («Аннабела»), якая адхіліла яго першую шлюбную прапанову, але пазней пагадзілася на яе. Мілбенк была высокамаральнай, інтэлігентнай і матэматычна адаронай жанчынай. Яны ажаніліся 2 студзеня 1815 года ў Сіхэме, графства Дарэм. Шлюб аказаўся нешчаслівым. 16 студзеня 1816 яна кінула яго, забраўшы з сабой дачку Аду. 22 красавіка Байран падпісаў дакумент аб асобным пражыванні ад жонкі. Чуткі аб шлюбным насіллі, здрадах Байрана сваёй жонцы з актрысамі, інцэсце з Аўгустай Лэй і гомасексуалізме распальваліся раўнівай Кэралайн Лэмб.
Беларускія пераклады
На беларускую мову творы Байрана выдаваліся асобнымі кнігамі у 1963, 1989, 2004, 2020 гг. Сярод перакладчыкаў — Рыгор Барадулін, Юрка Гаўрук, Уладзімір Дубоўка , Галіна Дубянецкая, Уладзімір Караткевіч, Максім Лужанін, Язэп Семяжон, Максім Танк, Эдзі Агняцвет, Еўдакія Лось, Мікола Аўрамчык.
Уладзімір Скарынкін пераклаў на беларускую мову паэму Джорджа Байрана «Прароцтва Дантэ» і раман у вершах «Дон Жуан».
IC 1871
IC 1871 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) у сузор’і Касіяпея.
Бушмін
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Анэлінскага сельсавета, да 29 снежня 1961 года — у склад Азярэцкага сельсавета.
Вялікае Стахава
Вялі́кае Ста́хава (, Великое Стахово) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета. Размешчана на паўночны захад ад Барысава, праз вёску праходзіць аўтадарога «Барысаў — Касцюкі».
Гісторыя
У часы Вялікай Айчыннай вайны пад нямецкай акупацыяй. З верасня 1941 года да 15 красавіка 1942 года ў вёсцы дзейнічала група падпольшчыкаў.
Яўген Аляксандравіч Тамашчык
Яўген Аляксандравіч Тамашчык (нар., в. Карпаўцы, Бераставіцкі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне хірургіі, рэфлексатэрапіі. Доктар медыцынскіх навук (1990), прафесар (1991). Заснавальнік навуковай школы «Медыцынская рэабілітацыя».
Біяграфія
Скончыў Казахскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, г. Алма-Ата (1960).
Працаваў у Гродзенскай гарадской бальніцы № 2 (1964—1965, хірург); Гродзенскай гарадской бальніцы № 1 (1965—1968, хірург); Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (1970—2004; кафедра агульнай хірургіі, у 1988—1990 — дацэнт; у 1990—1997 — загадчык кафедры немедыкаментознай тэрапіі і рэабілітацыі, у 1997—2004 — прафесар).
Навуковыя інтарэсы: рэфлексатэрапія; павышэнне натуральнай аховы арганізма і выкарыстанне акупунктуры ў лячэнні, рэабілітацыі і прафілактыцы рэцыдываў розных захворванняў.
Шчаўкунок
«Шчаўкунок» — сач. 71, балет П. І. Чайкоўскага ў двух актах на лібрэта Марыуса Петыпа па матывах казкі Э. Т. А. Гофмана «Шчаўкунок і мышыны кароль».
У аснову лібрэта лягло перакладанне казкі, зробленае ў 1844 годзе Аляксандрам Дзюма-бацькам (тэатральная энцыклапедыя памылкова называе аўтарам перакладання Дзюма-сына) і апублікаванае ў тым жа годзе пад назвай «Гісторыя Шчаўкунка». Нягледзячы на ​​захаванне асноўнай сюжэтнай канвы казкі, пераклад Дзюма ўяўляў сабой новы яе варыянт, адрозны ад арыгінала. У сувязі з частковай зменай сюжэту казкі Гофмана сюжэтная версія лібрэта паўстае ў больш згладжаным, казачна-сімвалічным выглядзе.
Прэм’ера балета адбылася 6 (18) снежня 1892 года ў Марыінскім тэатры ў Санкт-Пецярбургу ў адзін вечар з операй «Іаланта». Ролі Клары і Фрыца выконвалі дзеці, навучэнцы Пецярбургскага Імператарскага тэатральнага вучылішча, якое абодва скончылі толькі праз некалькі гадоў у 1899 годзе. Клара — Станіслава Бялінская, Фрыц — Васіль Стуколкін. Іншыя выканаўцы: Шчаўкунок — Сяргей Легат, фея Дражэ — Антаніета Дэль-Эра, прынц Каклюш — Павел Герт, Драсельмеер — Цімафей Стуколкін, пляменніца Мар’яна — Лідзія Рубцова; балетмайстар Іванаў, дырыжор Дрыга, мастакі Бачароў і К. Іваноў, касцюмы — Усевалажскі і Панамароў.
У 1892 годзе была выдадзена сюіта з балета «Шчаўкунок» у перакладанні для фартэпіяна ў чатыры рукі А. С. Арэнскага, праз два гады выйшла яго ж перакладанне ўсёй партытуры балета.
«Шчаўкунок» займае асаблівае месца сярод позніх твораў П. І. Чайкоўскага: стаіць адасоблена ад традыцыі балетнага жанру, у ім наватарскі ўжытыя музычныя вобразы. У «Шчаўкунку» ўпершыню прагучала чэлеста — музычны інструмент, выпісаны з Парыжа па просьбе Чайкоўскага.
У розных рэдакцыях ёсць розначытанні ў імені галоўнай гераіні: Клара і Мары. У арыгінальнай кнізе Гофмана галоўную гераіню завуць Мары, а Клара — гэта яе любімая лялька.
У Расіі з пачаткам Першай сусветнай вайны (1914 год) і ростам патрыятычных настрояў сюжэт балета русіфікаваны, і галоўную гераіню пачалі зваць Машай. Пры гэтым Фрыц застаўся без зменаў, бо ён — адмоўны персанаж.
Руфіна
Руфіна (Rufina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 7382 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 166 чал./км². Займае плошчу 45 км². Паштовы індэкс — 50068. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марцін Турскі.
IC 1872
IC 1872 — галактыка тыпу *4 (група зірок) у сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фрэнк Дзювенек
Фрэнк Дзювенек (Frank Duveneck;, Ковінгтан — , ) — амерыканскі мастак, скульптар, графік і педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і нямецкіх эмігрантаў. Пасля смерці яго бацькі, Бернгарда Дэкера, маці Фрэнка выйшла замуж другі раз, і хлопчык узяў прозвішча айчыма. Вывучаў жывапіс у Цынцынаці.
У 1869 годзе Дзювенек з’язджае ў Германію і паступае ў Каралеўскую акадэмію мастацтваў у Мюнхене, у клас Уільяма Чэйза. Па заканчэнні вучобы адкрывае ў Мюнхене ўласную мастацкую майстэрню. У 1873 годзе Дзювенек вяртаецца ў Амерыку і два гады выкладае ў Механічным інстытуце Агая. У 1875 ён зноў у Мюнхене, у 1876 годзе мастак едзе ў Парыж, а на наступны год — на дзевяць месяцаў у Венецыю. У 1879 ён здзяйсняе новае падарожжа ў Італію. У 1886 годзе Дзювенек ажаніўся са сваёй вучаніцай, 20-гадовай ураджэнкай Бостана, мастачкай Элізабет Бут (якая жыла ў той час у Фларэнцыі і вучылася жывапісу ў Дзювенека). Праз два гады Элізабет памірае ў Парыжы ад запалення лёгкіх. Перажыўшы гэтую трагедыю, Фрэнк на час пакідае жывапіс і звяртаецца да скульптуры.
Вярнуўшыся ў ЗША, мастак селіцца ў Цынцынаці, дзе і застаецца да канца сваіх дзён, працуючы выкладчыкам у мясцовай Акадэміі мастацтваў. Сярод яго вучняў варта адзначыць Джона Александэра, Джозефа Радэфера дэ Кампа, Кеньёна Кокса, Джона Генры Твахтмана.
На пачатку свайго творчага шляху Ф. Дзювенек піша пераважна партрэты ў рэалістычнай манеры. Пасля знаходжання ў Францыі і Італіі ён стварае таксама пейзажы і бытавыя сцэнкі, паступова эвалюцыянуючы ў бок імпрэсіянізму. Пісаў як карціны алеем, так і афорты.
З 1905 года — член Нацыянальнай акадэміі дызайну. У 1915 годзе работы Ф. Дзювенека выстаўляліся на Сусветнай выставе ў Сан-Францыска.
Адэадат I
Адэадат I (Adeodatus PP. I; ?, Рым —, вядомы таксама як Дэадат I, або Дэўсдэдыт) — Папа Рымскі з 19 кастрычніка 615 па 8 лістапада 618 года. Святой каталіцкай царквы.
Жыццё
Адэадат нарадзіўся ў Рыме ў сям’і іпадыякана па імі Стэфан.
Ён быў святарам на працягу сарака гадоў і стаў першым з часоў Яна II (533—535) не-манахам на троне Святога Пятра. Адэадат быў падтрыманы на выбарах групай дыяканаў, якія выступалі супраць праманаскай палітыкі Папаў Рыгора I (590—604) і Баніфацыя IV (608—615). У Liber Pontificalis адзначана, што Адэадат «…быў вельмі любімы духавенствам…» і што «…ён аддаваў перавагу прасоўваць царкоўных чыноўнікаў, а не манахаў».
Адэадат увёў ва ўжытак папскія булы, названыя так па прыкладзенай да іх свінцовай пячатцы. Пра тры гады яго пантыфікату вядома толькі, што ў Рыме тым часам адбыліся землетрасенне, эпідэмія каросты і бунт візантыйскіх войскаў, незадаволеных адсутнасцю даравання. У выніку бунту былі забіты экзарх Іаан I Лемігій і іншыя ўрадавыя чыноўнікі з Равены. Адэадат застаўся верным імператару Іраклію падчас паўстання і аказаў цёплы прыём новаму экзарху Элефтэрыю, калі той наведаў Рым на шляху ў Равену, каб здушыць паўстанне. Неўзабаве Элефтэрый сам падняў паўстанне супраць візантыйскага валадарства, але падчас паходу на Рым ён быў забіты ўласнымі салдатамі.
Карыстаўся вялікай пашанай за падтрымку народа падчас землетрасення і эпідэміі. Эпітафія Адэадату I, складзеная Ганорыем I, апісвае яго як чалавека простага, набожнага і мудрага. Лежачы на божай пасцелі, ён абвясціў, што перадае духавенству ўсю сваю маёмасць і распарадзіўся выплаціць кожнаму ўдзельніку яго будучых пахаванняў гадавое дараванне ў якасці падарунку. Адэадат памёр 8 лістапада 618 года ад чумы і быў пахаваны ў базіліцы Святога Пятра ў Ватыкане.
Шануецца як святы, дзень памяці ў каталікоў — 8 лістапада.
Бызава
Бы́зава (, Бызово) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Серкавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1642 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Мроча (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 29 населеных пунктаў.
Ніжняе Хацякова
Ніжняе Хацякова (Нижнее Хотяково) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Дэнім
Дэнім (па адной з версій ад serge de Nîmes «тканіна з Німа») — трывалая баваўняная тканіна з асновай, у якой уток праходзіць пад двума або больш ніткамі асновы. Гэта саржавае пляценне стварае дыяганальную рабрыстасць, якая адрознівае яго ад баваўнянага ўтка. Хоць папярэднік джынсавай тканіны, вядомы як, вырабляўся ў Індыі на працягу сотняў гадоў, дэнім, як ён прызнаецца сёння, упершыню быў выраблены ў Німе, Францыя.
Джынсавая тканіна даступная ў розных колерах, але найбольш распаўсюджанай з’яўляецца джынсавая тканіна колеру, у якой нітка асновы фарбуецца, а нітка ўтка застаецца белай. У выніку перапляцення саржы з асновай на адным баку тканіны пераважаюць сінія ніткі асновы, а на другім баку пераважаюць белыя ніткі ўтка. Такім чынам, джынсы, вырабленыя з гэтай тканіны, маюць пераважна белы колер унутры. Для атрымання дэніму іншых колераў (у прыватнасці, чорнага) прымяняюцца фарбавальнікі на аснове серы.
Папулярнасць
Джынсавая тканіна выкарыстоўваецца ў Злучаных Штатах з сярэдзіны XIX стагоддзя. Джынсавая тканіна ўпершыню набыла папулярнасць у 1873 годзе, калі, кравец з Невады, вырабіў першую пару джынсавых штаноў з заклёпваннямі. Папулярнасць джынсавых штаноў перавысіла магчымасці невялікай крамы Дэвіса, таму ён перанёс сваю вытворчасць на прадпрыемствы аптовага прадаўца галантарэі, які пастаўляў Дэвісу рулоны джынсавай тканіны.
На працягу ўсяго XX стагоддзя джынсавая тканіна выкарыстоўвалася для вырабу таннай трывалай уніформы, падобнай той, што выдавалася супрацоўнікам французскіх нацыянальных чыгунак.
Святая Воля
Свята́я Во́ля (, Святая Воля) — аграгарадок у Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр Святавольскага сельсавета.
Ганна Барысаўна Шарыгіна
Ганна Барысаўна Шарыгіна (нар. 1978)  — украінская феміністка і актывістка ЛГБТ. . Яна з’яўляецца сузаснавальніцай жаночай асацыяцыі «Сфера», лесбійскай фемінісцкай арганізацыі ў Харкаве і грамадскай арганізацыі «Кіеўскі прайд», аргкамітэта па гей-параду ў Кіеве.
Святая Воля
Геаграфія
Знаходзіцца за 33 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Івацэвічы, за 169 км ад Брэста, за 33 км ад чыгуначнай станцыі Івацэвічы. Праз аграгарадок праходзіць аўтамабільная дарога.
Ганна Барысаўна Шарыгіна
Біяграфія
Ганна Шарыгіна нарадзілася ў 1978 годзе. У 2006 годзе яна скончыла школу правоў чалавека Docudays, прайшла практыку на Расійскім лесбійскім форуме «Волга», пасля чаго працягвала праводзіць псіхалагічныя кансультацыі на партале ўкраінскага фемінізму ў супрацоўніцтве з Лаймаю Гейдар
Святая Воля
Гісторыя
Вядома з XVII стагоддзя як вёска ў Пінскім павеце. 23 лістапада 1724 года кароль Аўгуст II надаў ёй правы мястэчка. З 1793 года Святая Воля ў Пінскім павеце Мінскай губерні Расійскай імперыі. У 1886 годзе была цэнтрам воласці. У 1920—1939 гадах цэнтр гміны ў Косаўскім павеце Палескага ваяводства Польшчы, з 1939 года — у складзе БССР. З 1944 года Святая Воля стала цэнтрам сельсавета ў Целяханскім раёне Пінскай вобласці. З 1954 года ў Брэсцкай вобласці: у 1959—1962 гадах у Івацэвіцкім раёне, у 1962—1965 — у Бярозаўскім раёне, з 1965 года — у Івацэвіцкім раёне.
Інфраструктура
На тэрыторыі аграгарадка знаходзяцца: базавая школа, Дом культуры, шпіталь, філіял № 111 ААТ «ААБ Беларусбанк», аддзяленне сувязі, аптэка, крамы.
Ганна Барысаўна Шарыгіна
Біяграфія
Першы парад адбыўся ў Кіеве ў 2013 годзе, а потым у 2014 годзе адбылася перапынак. Другая такая прагулка па вуліцах Кіева па роўнасці, якая адбылася ў 2015 годзе, суправаджала міліцыя і падтрымлівало шэраг грамадскіх дзеячаў. Аднак марш працягваўся ўсяго 15 хвілін з-за надзвычай масавага гвалту над удзельнікамі акцыі. Таксама ў гэтым годзе ўпершыню да публічнай акцыі KyivPryde далучыліся трыdrag-queen. Дзесяць чалавек, у тым ліку супрацоўнікі міліцыі, якія ахоўвалі інцыдэнт, атрымалі раненні.
Для гэтага вялікае значэнне мелі заканадаўчыя змены. 12 лістапада 2015 года з трэцяй спробы дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны прынялі новы Закон Украіны «Аб унясенні змяненняў у Працоўны кодэкс Украіны аб гарманізацыі заканадаўства ў сферы прадухілення і барацьбы з дыскрымінацыяй з законам Еўрапейскага Саюза» (законапраект № 3442). Ён забараняе любую дыскрымінацыю ў сферы працы, у прыватнасці: парушэнне прынцыпу роўнасці правоў і магчымасцей, прамое ці ўскоснае абмежаванне правоў працоўных у залежнасці ад расы, колеру, палітычных, рэлігійных і іншых перакананняў, полу, гендэрнай ідэнтычнасці, сэксуальнай арыентацыі, этнічнай, сацыяльнай і замежнага паходжання, узросту, стану здароўя, інваліднасці, падазрэнняў або наяўнасці ВІЧ / СНІДу, сямейнага і маёмаснага стану, сямейных абавязкаў, месца жыхарства, членства ў прафсаюзе ці іншай грамадскай асацыяцыі н, удзелу ў страйку, звароты або намеры звароту ў суд або іншыя органы за абаронай сваіх правоў або прадастаўленне падтрымкі іншым работнікам у абароне іх правоў, па моўных або іншых прыкметах, не звязаных з характарам працы або ўмовамі яе выканання.
У той жа час гэты закон выклікаў пэўны супраціў ва ўкраінскім грамадстве. У прыватнасці, прадстаўнікі ўкраінскіх цэркваў прызналі гэтыя змены ў заканадаўстве незбалансаванымі.
У наступным 2016 годзе марш гонару ў Кіеве прайшоў практычна без праблем. Гэта дасягненне для ЛГБТ-супольнасці ва Украіне. «Тэрму» таму, што летась на захадзе была гвалт. . З кожным годам колькасць удзельнікаў павялічваецца. Так, у 2018 годзе ў ім прынялі ўдзел 3 500 удзельнікаў.
Фемінісцкая дзейнасць Ганны Шарыгінай ва Украіне суправаджаецца пастаяннай апазіцыяй. Калі яна чытала лекцыю аб руху ЛГБТ у харкаўскай кнігарні, сустрэчу давялося перанесці двойчы: спачатку ў прэс-цэнтр «Накіпела» ў Харкаве, а потым у цэнтр «Ізаляцыя» ў Кіеве. . Грамадскі цэнтр PrideHub ў Харкаве падвергся нападу невядомых людзей у масках з дымавымі гранатамі ў ліпені 2018 года. Пазней будынак быў у размаляван графіці і пакрыты крыві жывёл. Хоць скаргі былі накіраваны ў РУУС і, у прыватнасці, больш за 1000 зваротаў, накіраваных на імя міністра ўнутраных спраў Арсена Авакова, ніхто не быў пакараны за такія злачынствы.
Актывіст адзначае, што ўкраінская лесбіянка пакутуе ад патройнай дыскрымінацыі : як жанчына, як гомасэксуальная жанчына, так і з-за ўнутранай дыскрымінацыі ў ЛГБТ-русі:
У сакавіку 2019 года Ганна Шарыгіна была адной з тых, хто ў першы тыдзень сакавіка правёў Тыдзень жаночай салідарнасці ў Харкаве:
KyivPride-2019 доўжыўся ў Кіеве з 16 чэрвеня па 22 чэрвеня 2019 года. Традыцыйны фінал KyivPride — Марш роўнасці прайшоў 23 чэрвеня. У мерапрыемствах прыняло ўдзел да 8000 чалавек. . Таксама ў снежні актывістка ініцыятывы выпусціла каляндар на 2020 год з гісторыямі 13 ЛГБТ.
У студзені 2020 года Ганна Шарыгіна крытыкавала Майка Помпеа, якой под час наведванне Украіны, не знайшоў часу сустрэцца з украінскімі ЛГБТ-лідарамі.
Ганна Шарыгіна таксама скептычна настроена да стварэння ў Вярхоўнай Радзе Украіны міжфракцыйнага аб’яднання «Каштоўнасці, годнасць, сям’я», у склад якога ўваходзі больш за 300 народных дэпутатаў. Мэтай межфракционного парламенцкага аб’яднання з’яўляецца «абарона вечных каштоўнасцей украінскага грамадства і процідзеянне спробам разбурыць асноўны прыродны закон дзеля палітычнага ладу».
У 2020 годзе ў Кіеве ў нядзелю, 21 чэрвеня, першапачаткова планавалася правесці сакавік 2020 года. Дэвізам сёлетняй прагулкі будзе «Разам па-іншаму». . Аднак з-за распаўсюджвання каранавіруса, увядзення карантыну і надзвычайных сітуацый у Кіеве і Кіеўскай вобласці, KyivPride-2020 адкладвае «Роўныя магчымасці» і «PrideMonth» на 2020 год на нявызначаны тэрмін. Новая дата стане вядомая пасля таго, як каранцін афіцыйна скончыцца.
Ігар Іванавіч Шклярэўскі
Біяграфія
Нарадзіўся 25 чэрвеня 1938 гады ў сям’і настаўнікаў. Навучаўся ў Магілёўскім педагагічным інстытуце, працаваў у рэспубліканскай дзіцячай газеце «Зорка», затым скончыў (1965) Літаратурны інстытут імя А. М. Горкага. Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1964 года.
Яшчэ ў час вучобы (1962) выпусціў у Мінску свой першы зборнік вершаў «Я іду!». Раней выданне падрыхтаванага да друку зборніка было спынена, набор рассыпаны, бо кніга была аб’яўлена «ідэйна заганнай». У выніку зборнік выйшаў з купюрамі.
Ужо ў 1964 годзе ў Мінску выйшаў другі зборнік Шклярэўскага «Лодка», і, як папярэдняя кніга, атрымала добрыя водгукі. Талент паэта адзначыў Барыс Слуцкі, які прысвяціў выхаду зборніка артыкул «Лодка, якая плыве далёка».
Пачынаючы з 1960-х гадоў Шклярэўскі блізка сябраваў сo Станіславам Куняевым, з якім пазней разышоўся з-за ультранацыянальных пазіцый, на якія Куняеў ўстаў у канцы 1970-х.
Перакладаў са славянскіх моў. У 1979 апублікаваў пераклад «Слова пра паход Ігараў», высока ацэнены найбуйнейшым спецыялістам па старажытнарускай літаратуры Дзмітрыем Ліхачовым.
Памёр 8 верасня 2021 года ў Маскве ад наступстваў каранавіруснай інфекцыі. Па тэстаменту ад Ігара Шклярэўскага яго прах будзе развеяны над прылеглымі да Дняпра пагоркамі роднага Магілёва.
Маўрэтанія Цэзарэйская
Маўрэтанія Цэзарэйская (Mauretania Caesariensis) правінцыя Рымскай імперыі, якая займала захад сучаснага Алжыра.
Правінцыя была заснавана ў 44 годзе пасля смерці апошняга маўрэтанскага цара, Пталамея, па загаду імператара Клаўдзія, які падзяліў Маўрэтанію па рацэ Мулуя на дзве часткі — Цэзарэйскую (захад Алжыра) і Тынгітанскую (поўнач Марока).
Адміністрацыйным цэнтрам была Цэзарыя, якая дала назву ўсёй правінцыі. Гэты горад быў цэнтрам культу Мітры. Хрысціянства распаўсюдзілася ў Маўрэтаніі Цэзарэйскай у IV стагоддзі.
IC 1873-1
IC 1873-1 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мрозы (гміна)
Мро́зы (Mrozy) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Міньскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мрозах. Плошча гміны складае 145,24 км². Станам на 2013 год у гміне Мрозы пражывалі 8785 чалавек, шчыльнасць — 60,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 28 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 32 населеных пунктаў.
Вялікая Гаць
Вялі́кая Гаць (, Великая Гать) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Святавольскага сельсавета.
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Даніэль Давыдавіч Марошак
Даніэль Давыдавіч Марошак (1933 — ?) — студэнт Мінскага медыцынскага інстытута, нонканфарміст, палітычны вязень.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1933 у г. Мінск у сям’і служачых.
На чацвёртым курсе навучання ў Мінскім медыцынскім інстытуце быў арыштаваны і абвінавачаны ў антысавецкай агітацыі і прапагандзе, а таксама ў стварэнні контррэвалюцыйнай арганізацыі. Арышт адбыўся 19 кастрычніка 1954 у доме бацькоў па адрасе: вул. Карла Лібкнехта, д. 30, кв. 4.
Па версіі бацькоў Д. Марошака, непасрэднай падставай для арышту сына быў ягоны ліст да школьнага сябра Зільберга, раней пацярпелага ад дыскрымінацыі па нацыянальнай прыкмеце. У лісце крытыкаваліся антысеміцкія кампаніі ў СССР («барацьба з бязродным касмапалітызмам», «змова ўрачоў»). Таксама ў гэтым лісце лад у СССР пры Сталіне называўся «дзяржаўным капіталізмам, дыктатурай аднаго чалавека». Ліст быў перахоплены паштовай цэнзурай. Следствам і судом гэты ліст быў расцэнены як «антысавецкі».
Адбываць тэрмін Д. Марошак быў адпраўлены ў лагер пад Варкутой («паштовая скрыня» Ж-175/29).
Маці Д. Марошака Фаня Беньямінаўна Марошак здзяйсняла актыўныя захады па абскарджванні прысуду. У 1956 годзе ён быў апратэставаны, у выніку чаго прысуд паводле артыкула 76 КК БССР быў адменены, а справа за недаказанасцю абвінавачання спыненая. Прысуд па артыкуле 72-а быў зменены, а прызначанае пакаранне было зніжана да двух гадоў пазбаўлення свабоды кожнаму, без паражэння ў выбарчых правах. 22 жніўня 1956 года Прэзідыумам Вярхоўнага Савета СССР было прынята рашэнне аб вызваленні Д. Марошака і У. Казлова са зняццем судзімасці. 5 верасня Д. Марошак быў вызвалены і накіраваўся ў Мінск.
У Мінску Д. Марошак скончыў навучанне ў інстытуце, атрымаў кваліфікацыю ўрача і быў размеркаваны ў г. Краснатур’інск Свярдлоўскай вобласці, куды прыбыў у чэрвені 1959 г. У верасні быў пераведзены ў г. Ваўчанск, дзе працаваў у тэрапеўтычным аддзяленні бальніцы № 5 у якасці ардынатара і вёў участковую работу. Далейшы лёс невядомы.
Бацькі Д. Марошака паспрабавалі дамагчыся яшчэ аднаго перагляду справы і яе спынення, для чаго накіравалі скаргу ў пракуратуру СССР. У жніўні 1960 года, пасля перагляду справы, скарга была пакінута без задавальнення. 19 жніўня 1997 года Д. Марошак і У. Казлоў былі рэабілітаваныя Прэзідыумам Вярхоўнага суда Беларусі.
Вежа пажарнага дэпо (Гродна)
Вежа пажарнага дэпо – помнік архітэктуры канца 19 – пачатку 20 ст. Знаходзіцца па адрасе: Гродна, вуліца Замкавая, 19, непадалёку ад Старога замку. Будынак захаваў сваё гістарычнае прызначэнне: зараз яго займае пажарная аварыйна-выратавальная частка №1 Леніскага раёна г. Гродна.
Пабудавана ў 1902 з цэглы, з элементами эклектыкі. Чатырохгранная са срэзанымі гранямі шасціярусная вежа ўзвышаецца над аднапавярховым будынкам дэпо - службовым памяшканням і боксам для пажарных машын). Ярусы выдзялены прафіляванымі паясамі. Незвычайнасць ярусам надаюць аконныя праёмы (лучковыя, спічастыя, арачныя, прамавугольныя і круглыя). Верхні ярус – сматравая тэраса з шатравым падстрэшкам на металічным каркасе і ажурная каваная агарожа. Элементы архітэктурнага дэкору (профілі, сухарыкі, ліштвы праёмаў) вырашыны сродкамі фігурнай муроўкі. Унутры вежы – шматмаршавая лесвіца.
Гісторыя
Будынак вядомы, як былы флігель каралеўскіх канюшняў, Пажарная каманда, Вольнае пажарнае таварыства, пажарнае дэпо. Быў пабудаваны паміж 1783 і 1793 як адзін з жылых флігеляў каралеўскай стайні. Магчымым архітэктарам праекта будынка лічыцца Д. Сака. Будынак быў перабудаваны пасля пажара 1899: паніжаны дах, дахоўка заменена бляхай, заменена сталярка вокнаў.
Сам участак, на якім стаіць дэпо, быў забудаваны яшчэ ў раннім сярэднявеччы. Згодна матэрыялам археалагічных раскопак раён дэпо быў заселены ўжо ў XI ст. Лічыцца, што тут ў XII ст. на тэрыторыі старажытнага пасада была ўзведзена так званая Малая царква, што ўскосна пацвярджаюць вынікі археалагічных раскопак, праведзеных у 1987 Аляксандрам Краўцэвічам. Падчас іх на згаданым участку быў зафіксаваны багаты культурны слой XII ст. На яе думку вядомай даследчыцы А. Квітніцкай, «манастырык на Падзамчы» (Малая царква з манастыром) знаходзілася на невысокім ўзгорку сярэднявечнага пасада, на поўнач ад Старога замка, гэта значыць каля і ці на месцы сучаснага пажарнага дэпо. Першае ўпамінанне пра Малую царкву і «малы папоўскі манастырык» паходзіць з фальсіфікату прывілея Вітаўта на правы і свабоды гродзенскіх яўрэяў 1389, які быў складзены ў першай палове XVI ст. Па меркаванню Квітніцкай выява Малой царквы была зафіксавана на медзярыце Адэльгаўзера-Цюндта 1567—1568. Згодна гравюры гэта была невялікая па аб'ёме, аднанефная мураваная царква, крытая двухскатным дахам, з цыліндрычным барабанам з невялікім купалам. Каралеўскія рэвізоры, якія ў канцы XVII ст. склалі спіс уладальнікаў нерухомай маёмасці горада і забудовы гарадскіх плошчаў, зафіксавалі факт знішчэння манастыра з царквой маскоўскімі войскамі ў сярэдзіне гэтага ж стагоддзя. У гэтым інвентары захавалася сціплая згадка аб тым, што на пляцы знаходзіўся «малы папоўскі манастырык пад замкам». На плане 1753 у раздзеле легенды плана «Спецыфікацыя. Што яшчэ з будынкаў засталося стаяць» пад літарай «h» пазначаны пляц «рускага папа з юрысдыкай i будынкам», што азначае, што участак з'яўляўся ўласнасцю ўніяцкай царквы. Апошняя згадка пра царкву паходзіць да 1783, калі на пляцах пачалося ўзвядзенне каралеўскай канцылярыі ды стайняў.
Выява стайняў была змешчана на плане горада 1798, на якім яны пазначаны пад № 14. На французскім плане 1812 будынак пазначаны як «стайня замка, які выкарыстоўваецца як фуражны склад». У легендзе плана горада 1823—1831, а таксама 1824 стайні названы мураванымі. Паводле апісання плана Гародні 1831, стайні з двума флігелямі былі заняты «шпіталем і рознымі шпітальнымі рэчамі». Паводле тлумачэння плана горада 1882 у будынках стайняў мясціўся летні шпіталь.
Будынак паспяхова перажыў ваенныя ліхалецці 20 стагоддзя. У верасні 2006 пачалася рэканструкцыя дэпо, падчас якой былі знойдзены чалавечыя косткі. Па выніках праведзеных археалагічных раскопак было закладзена 9 шурфоў розных памераў, у якіх былі знойдзены чалавечыя рэшткі, што сведчыць што раней тут знаходзіліся старыя познесярэднявечныя гарадскія могілкі. Было знойдзена шмат керамікі ў вельмі шырокім часавым дыяпазоне (ад XI да XX стагоддзя), а таксама выяўлены магутныя сярэднявечныя падмуркі (магчыма Малой царквы). Падчас разборкі даху будынка, што прымыкае непэсрэдна да пажарнай каланчы, пад перакрыццямі адшуканы дакументы і выданні нейкага аддзела Арміі Краёвай, схаваныя там у канцы 1943.
Фрэнсіс Дэнбі
Фрэнсіс Дэнбі (Francis Danby,  — ) — ірландскі пейзажыст. З 1813 года жыў у Брыстане, з 1824 — у Лондане. Адчуў уплыў пейзажнага жывапісу Цёрнера і Рычарда Уілсана, а таксама арыенталізму і класіцызму. Яго рамантычныя пейзажы, з іх зіхоткай атмасферай, напоўнены рэлігійнасцю.
Сан-Кашыяна-ін-Валь-дзі-Пеза
Сан-Кашыяна-ін-Валь-дзі-Пеза (San Casciano in Val di Pesa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 16802 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 156 чал./км². Займае плошчу 108 км². Паштовы індэкс — 50026. Тэлефонны код — 055.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Духаўніцкае
Духаўніцкае (Духовницкое) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт Духаўніцкага раёна Саратаўскай вобласці Расіі. Утварае аднайменнае Духоўніцкае муніцыпальнае ўтварэнне са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе.
Насельніцтва — 4628 чал. (2021).
Дзямідаўка
Дзямі́даўка (, Демидовка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Вядомыя асобы
У вёсцы пахаваны беларускі бізнесмен Анатоль Капскі (1966—2018).
Нікіціна (Дзямідаўскі раён)
Нікіціна (Никитино) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Стэфан V (VI)
Стэфан V (VI) (Stephanus PP. V (VI); ? — ) — Папа Рымскі з верасня 885 па 14 верасня 891 года.
Біяграфія
Бацька Стэфана, Адрыян, які належаў да рымскай арыстакратыі, даручыў адукацыю сына свайму сваяку, біскупу Захарыю, бібліятэкару Святога Прастола. Пры Папе Марыне I Стэфан стаў кардыналам царквы Санці-Куатра-Каранаці.
Ён быў пасвечаны ў верасні 885 года, не чакаючы імператарскага пацверджання. Аднак калі Карл III Тоўсты даведаўся пра аднагалоснае абранне Стэфана, ён не стаў пярэчыць.
Падчас народных бедстваў і засухі ён патраціў бацькаўскую спадчыну на дапамогу бедным, выкуп палонных і рамонт цэркваў.
У сваіх адносінах з Канстанцінопалем Стэфан прытрымліваўся палітыкі Папы Мікалая I і супрацьстаяў візантыйскаму ўплыву. Яго крытыка патрыярха Фоція ў выніку падзейнічала, і імператар Леў VI адправіў таго ў выгнанне. Адначасова Папа прасіў імператара накіраваць ваенныя караблі і салдат, каб дапамагчы Рыму адбіць нападкі сарацынаў.
Пасля смерці Святога Мяфодзія, вучань Мяфодзія, Гаразд, стаў яго пераемнікам. Аднак у сувязі з уплывам нямецкага духавенства Стэфан забараніў выкарыстанне славянскай літургіі, што стала адной з прычын далучэння славян да Праваслаўнай царквы.
Гарадзішча (Талачынскі раён)
Скасавана ў 2008 годзе.
Стэфан V (VI)
Біяграфія
Стэфан у 891 годзе каранаваў свайго прыёмнага сына Гвіда III Спалецкага імператарам Захаду. Ён таксама прызнаў Людовіка III Сляпога каралём Праванса. Паколькі Аўрэліян, архібіскуп Ліёнскі, не пасвяціў Тэўтбальда, законна абранага біскупам Лангра, гэта зрабіў сам Папа.
Стэфан быў пахаваны ў порціку базілікі Святога Пятра.
Слонім (станцыя)
Сло́нім (, Слоним)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчана ў горадзе Слоніме.
Мядзведзіца
Мядзведзіца — самка мядзведзя.
Эшэр Браўн Дзьюранд
Эшэр Браўн Дзьюранд (таксама Дзюран, Asher Brown Durand;, Мэйплвуд, Нью-Джэрсі — , Мэйплвуд) — амерыканскі мастак, графік і ілюстратар.
Біяграфія
У 1812—1817 гадах вучыўся на гравёра. У 1823 годзе выгравіраваў Дэкларацыю Незалежнасці па карціне Джона Трамбала, што стварыла яму рэпутацыю аднаго з найталенавітых гравёраў краіны. Э. Дзьюранд быў адным з заснавальнікаў нью-ёркскай Нацыянальнай Акадэміі Дызайну ў 1825 годзе, быў прэзідэнтам гэтай Акадэміі ў 1845—1861 гадах. Як мастак Дзюран спачатку больш цікавіўся графікай, затым — прыблізна з 1830 года — алейным жывапісам. У 1837 годзе ён, у суправаджэнні свайго сябра, Томаса Коўла, здзяйсняе падарожжа па Анірандацкіх гарах, пасля чаго пачынаецца захапленне Дзьюранда пейзажам. Штогод летам ён адпраўляецца на эскізы ў Анірандак, Кэтскілс або нью-хэмпшырскія Уайт-Маўцінс, адкуль прывозіць сотні накідаў алоўкам і алейнай фарбай. Гэтыя працы пазней былі аднесены да так званай Школы ракі Гудзон.