cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дом Шульмана
Гісторыя
У XIX стагоддзі на гэтым зямельным пляцы існавала драўляная і мураваная забудова, якая моцна пацярпела падчас вялікага пажару 1881 года. Пасля пажару ўладальнік пляца мінскі купец Ш. Шульман звярнуўся ў Мінскую гарадскую ўправу з праектам на аднаўленне пашкоджаных будынкаў. . Неўзабаве забудова была адноўлена. Галоўны мураваны будынак выходзіў сваім галоўным фасадам на вуліцу Койданаўскую. Гэта быў вялікі трохпавярховы дом, накрыты двухсхільным дахам, аддзеленым ад сцяны прафіляваным карнізам. Рытм фасадаў ствараўся сеткай прамавугольных аконных і дзвярных праёмаў. Галоўны фасад быў падзелены на ярусы прафіляванымі цягамі. На першым паверсе знаходзілася праязная арка, перакрытая скляпеннямі. На другім і трэцім паверхах былі два балконы з дэкаратыўнымі металічнымі кратамі.
У 1903 годзе будынак часткова рэканструяваны. На першым паверсе былі перароблены аконныя і дзвярныя праёмы, а таксама зменена планіроўка. У 1907 годзе ўладальнікам будынка стаў мінскі мешчанін Ізраіль Аксельрод.
Паводле інвентарызацыі 1910 года на першым паверсе дома знаходзіліся тры крамы. Акрамя таго, тут размяшчалася банкірская кантора Ліўшыца, вядомая яшчэ як гандлёвы дом «Г. А. Ліўшыц». Астатнія памяшканні на другім і трэцім паверхах выкарыстоўваліся пад жылыя кватэры.
Пасля 1920 года былы дом Шульмана нацыяналізаваны. У 1920—1930-я гады ў будынку знаходзіліся розныя ўстановы.
У гады Другой сусветнай вайны былы дом Шульмана не пацярпеў. Пасля вайны ў будынка быў дабудаваны чацвёрты паверх. Пасля перабудовы тут размяшчаліся рамонтна-будаўнічая кантора, а таксама праектны інстытут. У канцы XX стагоддзя у гэтым будынку знаходзілася рэдакцыя першай недзяржаўнай беларускамоўнай радыёстанцыі «Радыё 101,2». Цяпер у будынку размяшчаецца ў тым ліку Беларускі саюз кампазітараў.
Архітэктура
Чатырохпавярховы чатырохвугольны ў плане будынак з прамавугольным арачным праездам у левай частцы. Чацвёрты паверх надбудаваны ў пачатку 20 ст. Кампазіцыя галоўнага фасада вырашана пластычна разнастайна. Паміж 3-м і 4-м паверхамі праходзіць развіты шматслойны карніз з сухарыкамі. Плоскасці сцяны расчлянёны высокімі пілястрамі са стылізаванымі капітэлямі. Аконныя праёмы 1-га, 2-га і 4-га паверхаў маюць прамавугольную форму, а на 3-м паверсе рытмічна чаргуюцца з больш высокімі паўцыркульнымі вокнамі.
Прыгожын
Прыгожын — рускае прозвішча.
Vanilla Ninja
Vanilla Ninja — эстонскі гурт, які складаецца з трох дзяўчат і іграе музыку ў жанры поп-рок.
Узнікненне
У жніўні 2002 года ў Таліне сустрэліся чатыры дзяўчынкі: Лена Куўрмаа, Пірэт Ярвіс, Катрын Сіска і Маар'я Ківі, якія вырашылі пачаць ствараць разам музыку. Лена і Маар'я былі сяброўкамі са школы. Яны наведвалі адну нямецкую гімназію ў Таліне і абедзве меркавалі ў будучыні займацца музыкай. Катрын і Пірэт таксама навучаліся разам. Адна з найбольш буйных эстонскіх гуказапісваючых кампаній TopTen наважылася зрабіць гурт адметным на эстонскай сцэне. Яшчэ раней, падчас выступу на адным з конкурсаў, Лену прыкмеціў прадзюсар Свен Лыхмус. Лена разам з Пірэт іграла на гітары, Катрын на піяніна. Гурт быў аформлены, і пачалася праца над першым альбомам. Пірэт і раней пісала словы да песняў, калі яны меркавалі стварыць гурт разам з Катрын. Пазней некаторая яе ранняя лірыка ўвайшла ў першы альбом. Першымі песнямі, што былі запісаны ў верасні 2002 года, былі «Purunematu» і «Nagu rockstaar». Ужо ў кастрычніку 2002 года песня «Nagu rockstaar» была дасланая на мясцовыя радыёстанцыі і тэлебачанне. Спачатку новы стыль не сустрэў асаблівай прыхільнасці сярод слухачоў. Дзякуючы дапамозе Свена Vanilla Ninja запісалі песню «Сlub Kung-Fu». З гэтай песняй у снежні 2002 года яны бралі ўдзел у паўфінале эстонскага конкурсу на «Еўрабачанне». Тады журы не абрала іх. З дзесяці ўдзельнікаў яны сталі восьмымі, але набралі найбольш галасоў ад гледачоў. Гэта стала пачаткам папулярнасці.
Першы дыск «Vanilla Ninja» быў выдадзены ў Эстоніі ў маі 2003 года. 300 000 копій было прададзена ў Эстоніі. Таксама быў выдадзены сінгл «Сlub Kung-Fu». Найбольш вядомая з першага альбому песня — «Vanad Teksad ja Kitarr». Vanilla Ninja сталі вядомай гандлёвай маркай. Пад іх брэндам нават прадавалася марожанае. Тысячы дзяўчынак у Эстоніі пачалі капіраваць іх стыль апранання і прычоскі.
Еўрапейскі перыяд
Поспех дзяўчат заўважыў нямецкі прадзюсар Дэвід Брэндэс з лэйблам Bros Music. У лістападзе 2003 года ён сустрэўся з дзяўчатамі. Пасля гэтага яны пераехалі ў Германію і распачалі сваю міжнародную кар'еру.
Vanilla Ninja запісалі песню «Tough Enough» і відэа для яе. Пасля трансляцыі гэтай песні ў СМІ гурт набыў шырокую папулярнасць у Еўропе. У Германіі «Tough Enough» заняла вельмі высокае 13-е месца ў чартах. Другім сінглам стаў «Don't Go Too Fast». Відэа таксама было знята ў Берліне. Трэцім сінглам быў «Liar». Пасля такога поспеху дзяўчаты ўклалі кантракт з кампаніяй Bros Music і пачалі працу над альбомам «Traces of Sadness», які быў выдадзены ў маі 2004 года. Апроч краін Цэнтральнае Еўропы дыск быў выдадзены і ў Японіі. Пасля гэтага самая малодшая ўдзельніца гурта Маар'я Ківі пакінула гурт. Яна закахалася ў менеджара гурта. Хутка з'явілася вестка, што Маар'я цяжарная. Такім чынам у 2004 годзе гурт застаўся без адной сяброўкі. Маар'я ажанілася і нарадзіла дачку. У далейшым яна працягнула сольную кар'еру.
Пірэт прапанавала ўзяць на месца Маар'і Трыну Ківілаан з Эстоніі, якая іграла на бас-гітары і мела толькі 15 гадоў. Трыну была падобная на Маар'ю не толькі прозвішчам, але і знешнасцю. Наступнай песняй для сінгла была абрана «When the Indians Cry». Лена спявала словы Маар'і. Відэа здымалася на Мальёрцы. Пасля вялікага поспеху ў Германіі (альбом «Traces of Sadness» заставаўся ў чартах на працягу 45 тыдняў) Vanilla Ninja пачалі працу над новым альбомам. У лістападзе 2004 года быў выдадзены сінгл «Blue Tattoo». Стыль Vanilla Ninja змяніўся, ён стаў цямнейшым і больш жорсткім. Пасля Дэвід Брэндэс вырашыў, што новым сінглам будзе «I Know».
Неўзабаве адбыўся скандал з Дэвідам Брэндэсам. Медыі абвінавачвалі яго ў тым, што ён хацеў узбагаціцца на гурце, сам скупляў дыскі гурта дзеля ўзняцця папулярнасці. Гэта было даказана, і 11 красавіка гурт быў выкінуты з усіх чартаў спачатку на тры тыдні, а потым і на тры месяцы.
Удзел у Еўрабачанне-2005
Нягледзячы на скандал, Швейцарыя прапанавала гурту ўдзельнічаць ад імя іх краіны ў конкурсе песні Еўрабачанне-2005. Швейцарскія выканаўцы доўгі час не дасягалі поспеху ў гэтым конкурсе. Vanilla Ninja пагадзілася, нягледзячы на тое, што некаторыя людзі як у Швейцарыі, гэтак і ў Эстоніі былі незадаволеныя гэтым. Праўда, гурт меў некаторае дачыненне да Швейцарыі, бо менеджар Дэвід Брэндэс нарадзіўся ў гэтай краіне і навучаўся ў швейцарскай школе. Некаторай праблемай было і тое, што Трыну была непаўнагадовай. Праўда, і гэтая праблема была нарэшце вырашана пры непасрэдным намаганні швейцарскай публікі. У паўфінале швейцарскага конкурсу Vanilla Ninja набралі дастаткова галасоў, каб рэпрэзентаваць краіну ў Кіеве. У фінале конкурсу «Еўрабачання-2005» Vanilla Ninja занялі восьмае месца, што было найвялікшым поспехам для Швейцарыі з 1993 года. На гэтым конкурсе беларускія гледачы аддалі гурту 10 балаў з 12 магчымых.
Пасля «Еўрабачання» пачалася праца над новым відэа «Cool Vibes». Першапачаткова меркавалася, што відэа будзе здымацца ў Афрыцы. Але з-за пэўных праблем кліп быў зняты менеджарскай кампаніяй проста тэхнічным чынам без удзелу дзяўчат. Пасля ТВ-прэм'еры распаўсюдзіліся чуткі аб плагіяце. Сінгл «Cool Vibes» быў выдадзены 12 чэрвеня 2005 года ў Швейцарыі. Гэты сінгл меў найбольшы поспех па продажах у Швейцарыі з усіх ранейшых. У чартах ён заняў 17 месца. Сінгл не быў выдадзены ў Германіі з-за ранейшых махінацый Брэндэса. У маі 2005 года ў інтэрв'ю Baltic Times гурт пачаў дыстанцыявацца ад назвы свайго жанру як поп-музыкі. Пірэт Ярвіс заявіла, што гурт пераходзіць да стварэння свайго адметнага стылю поп-рок, і што іхняя музыка больш наблізілася да тыповага рок-жанру. Пасля ўсіх скандалаў з менеджментам Vanilla Ninja вырашылі пакінуць Брэндэса. Пасля судовых спрэчак дзяўчаты пачалі новую супрацу са Stage Division і EMI Music. У снежні 2005 года Bros Music выдаў дзявяты сінгл «Megamix» разам з зборнікам гітоў у альбоме «Best Of». Альбом і сінгл былі выдадзеныя без кансультацый з гуртам, і таму Пірэт Ярвіс заклікала не купляць альбом. Таму гэты альбом не меў вялікага поспеху і займаў ніжэйшыя пазіцыі ў чартах. На вокладцы дыска выкарыстоўваліся фотаздымкі з Маар'яй, нягледзячы на тое, што яна ўжо год як пакінула гурт.
Нечакана пакінуць гурт вырашыла Трыну. Яна тлумачыла гэта жаданнем атрымаць адукацыю і скончыць музычную школу. Надалей Vanilla Ninja вырашылі застацца трыа і не шукаць замену Трыну.
У снежні 2005 года адбыўся вялікі канцэрт у Таліне, на якім былі рэпрэзентаваныя новыя песні «Rockstars» і «Silence».
Нарэшце была скончаная праца над новым альбомам. 21 красавіка 2006 года свет пабачыў новы сінгл «Dangerzone». Альбом заняў 18 месца ў чартах Швейцарыі, 23 месца ў Аўстрыі. Такім чынам Vanilla Ninja працягвалі свой былы поспех у Цэнтральнай Еўропе. Вельмі папулярным гурт быў і ў Эстоніі. У 2006 годзе Пірэт Ярвіс была абрана секс-сімвалам гэтай краіны па версіі часопісу «Kroonika», у 2007 годзе гэты тытул набыла і Лена.
Неўзабаве пачаліся новыя праблемы з былым менеджментам. Былы афіцыйны сайт гурта пачаў атаку на Vanilla Ninja, абвінавачваючы іх у парушэнні кантракту. У Інтэрнэце ім была выстаўлена песня «Dangerzone» для неліцэнзійнай пампоўкі, і Брэндэс абвінаваціў дзяўчат, што гэтак яны ўздымаюць сваю папулярнасць (хаця раней ён сам быў заўважаны ў такім махлярстве). Нягледзячы на гэта, 19 мая 2006 года быў выдадзены трэці альбом — «Love is War». Гэта быў самастойны альбом Vanilla Ninja.
Пасля новага альбому гурт распачынае турнэ па Еўропе. Дзяўчаты заявілі, што іхнім месцам размяшчэння не будзе з'яўляцца толькі Германія. 1 верасня яны бралі ўдзел у фэсце ў Польшчы. 8 верасня быў выдадзены сінгл «Rockstars». Сінгл не быў вельмі папулярным і з цяжкасцямі прадаваўся. У 2007 годзе дзяўчаты выступалі для салдат у Іраку і Кувейце.
Eurolaul-2007
У сярэдзіне кастрычніка было заяўлена, што Лена пачала працу над песняй для ўдзелу ў эстонскім конкурсе за ўдзел у «Еўрабачанні» Eurolaul 2007. У паўфінале песня «Birds of Peace» заняла 4-е месца, што не дазволіла гурту прайсці ў фінал.
Лацінская Амерыка
У 2008 годзе заснавальнік кампаніі «Broken Records International» Гэктар Фаўнэ прапанаваў Vanilla Ninja прыняць удзел у штогадовым Viña del Mar Festival, рэпрэзентуючы родную Эстонію. Гэты фестываль ёсць вялікай з'явай для Лацінскай Амерыкі. Дзяўчаты выступалі на ім са сваёй баладай «Birds of Peace». Яны выйгралі «Залатую Чайку» — самую галоўную ўзнагароду на фэсце — і 10 тысяч долараў як найлепшыя выканаўцы. Такім чынам у Чылі іх напаткаў вялікі поспех. У лютым 2009 года плануецца вялікі тур «Rock Diva» па Лацінскай Амерыцы.
Сучасны этап
Новы сінгл «Crashing Through the Doors» быў выдадзены ў 2008 годзе. Музыку для сінгла напісаў Пер Гэсл з гурта «Roxette», а лірыку напісалі Лена і Пірэт.
У чэрвені 2008 года ў рамках «Restart Tour» адбыўся шэраг канцэртаў у буйнейшых гарадах Эстоніі.
У 2007–2008 гадах Vanilla Ninja не былі дастаткова актыўнымі. Дзяўчаты вырашылі зрабіць перапынак. Лена сканцэнтравалася на акцёрскім мастацтве, таксама яна працуе дыджэем на папулярным эстонскім радыё «Sky Plus». Катрын займалася юрыдычнымі штудыямі ва ўніверсітэце, удзельнічала ў тэлешоу «Navigare». Пірэт стала віджэем на MTV Baltic, а таксама музычным рэдактарам часопіса «Naised». 9 снежня 2008 года планаваўся выступ гурта ў рамках свята «Дні Таліна» ў Маскве. Але з-за смерці патрыярха Алексія II выступ быў адменены. Vanilla Ninja працягваюць працу над новым альбомам. Улетку 2009 года мусіць з'явіцца новы сінгл.
IC 5279
IC 5279 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Алі Аліеў
Пяціразовы чэмпіён свету па вольнай барацьбе, чэмпіён Еўропы, дзевяціразовы чэмпіён СССР і пераможца Спартакіяд СССР.
Сулееў
Сулееў (Sulejów) — горад у Польшчы, размешчаны за 65 км на паўднёвы ўсход ад Лодзі і за 140 км на паўднёвы захад ад Варшавы. Уваходзіць у склад Пятркоўскага павета Лодзьскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Сулееў. Плошча 26,26 км². Насельніцтва 6,3 тыс. чалавек.
Грэж
Грэж з’яўляецца сыравінай у шаўкаткацкай вытворчасці. Доўгая (да 500—900 метраў) пасма валокнаў, якая атрымліваецца шляхам размотвання разам некалькіх (звычайна пяці) коканаў шаўкапрада.
Грэж мае характэрны пах.
Цікавыя факты
Для Слуцкай мануфактуры шоўк-сырэц (грэж) закуплялі ў асноўным у Гданьску.
Паскаральнік з сустрэчнымі пучкамі
Паскара́льнік з сустрэ́чнымі пучка́мі, кала́йдар — устаноўка, у якой ажыццяўляюцца сутыкненні сустрэчных пучкоў зараджаных часціц, паскораных электрычным полем да высокіх энергій; адзін з паскаральнікаў зараджаных часціц.
Керту Нісканен
Керту Нісканен (Kerttu Niskanen; нар., ) — фінская лыжніца, двухразовая сярэбраная прызёрка Алімпійскіх гульняў 2014 года, сярэбраная і бронзавая прызёрка Алімпійскіх гульняў 2022 года, двухразовая прызёрка чэмпіянатаў свету ў эстафеце, двухразовая чэмпіёнка свету сярод юніёраў, шматразовая чэмпіёнка Фінляндыі. Спецыялізуецца ў гонках класічным стылем, пераважна дыстанцыйных.
Старэйшая сястра двухразовага алімпійскага чэмпіёна па лыжных гонках Ійва Нісканена.
У Кубку свету Нісканен дэбютавала ў 2007 годзе, у студзені 2013 года першы раз у кар’еры трапіла ў тройку найлепшых на этапе Кубка свету, у эстафеце. Найлепшым дасягненнем Нісканен у агульным выніковым заліку Кубка свету з’яўляецца 5-е месца ў сезоне 2013/14.
За сваю кар’еру прымала ўдзел у пяці запар чэмпіянатах свету (2011, 2013, 2015, 2017, 2019), на якіх заваявала два бронзавыя медалі ў эстафетах у 2015 і 2017 гадах. У асабістых гонках найлепшы вынік — 4-е месца ў скіятлоне і мас-старце на 30 км у 2015 годзе.
Вуліца Талстога (Полацк)
Вуліца Талстога — вуліца ў цэнтры Полацка.
Гісторыя
Да 1911 года называлася Прабойнай. Вуліца Прабойная пралягала па мерыдыяльным накірунку (поўдзень-поўнач) у межах гарадскіх умацаванняў. Натуральнымі межамі пачатку і канца гэтай вуліцы з’яўляліся з поўдня — р. Дзвіна, з поўначы — р. Палата.
Выява гэтай вуліцы ёсць на планах пачатку XVIII стагоддзя. Вуліца праходзіла па-над ровам насупраць вала Ніжняга замка і вяла ў бок Спаса-Еўфрасіннеўскага манастыра. Для выхаду за межы гарадскіх умацаванняў вуліца раздвойвалася ў раёне неіснуючай зараз вуліцы Баравой (прастора паміж Камуністычнай вуліцай і Замкавым праездам), і асноўная яе частка набліжалася да вала Ніжняга замка і выходзіла за межы паркана праз вежу-фортку. .
Вуліца Прабойная была адной з асноўных гарадскіх вуліц і праходзіла ля гарадской ратушы. У Рэвізіі 1765 года вуліца Прабойная выкарыстоўваецца як арыентыр для пазначэння напрамку іншых вуліц.
У 1913 годзе мела назву вуліца графа Льва Талстога.
Другая халерная пандэмія
Распаўсюджванне пандэміі
У Расійскай імперыі хвароба з’явілася ў Арэнбургу ў 1829 годзе ў выніку заносу бухарскім караванам. Баючыся халеры, арэнбургскі губернатар накіраваў насустрач яму чыноўніка для асобых даручэнняў з некалькімі сотнямі казакоў. На мяжы караван спынілі, пасля чаго чыноўнік прымусіў купцоў паклясціся на Каране, што сярод іх няма хворых. Потым ад бухарцаў запатрабавалі, каб яны кідалі адзін у аднаго кавалкі воўны і бавоўны з распакаваных цюкоў, а затым і пажавалі бавоўну і воўну. Усё гэта прымусілі купцоў «закусіць» сухафруктамі і прысмакамі, якія былі ў караване. Праверкі прайшлі паспяхова, караван прапусцілі, але ў Арэнбургу неўзабаве пачаліся ўспышкі халеры.
Тым часам хвароба ў 1830 годзе распаўсюдзілася да краін Блізкага Усходу. У Егіпце памерла да 150 тысяч жыхароў. Адтуль адбыўся новы занос у Расійскую імперыю, у Астрахань камандай ваеннага брыга з Ленкарані, потым уверх па Волзе да Масквы. Велізарнае садзейнічанне распаўсюджванню адбылося праз арцелі волжскіх бурлакоў. Сярод іх было шмат тых, хто хаваўся ад пераследу ўладаў. У іх разуменні нават лекары былі прадстаўнікамі адміністрацыі, ад якіх трэба было хавацца. Паніка паўстала на Ніжагародскім, дзе халера з-за традыцыйнага натоўпу знайшла выдатныя ўмовы для свайго распаўсюду. «Жах разліўся па вуліцах. Шмат заможных людзей пакінула горад, менш заможныя спрабавалі, па меншай меры, назапасіцца харчаваннем на паўтара месяца; цана на патрэбы жыцця паднялася. На наступны дзень не відаць было ніводнага экіпажа, вароты былі паўсюль зачыненыя…»
У Цэнтральную і Заходнюю Еўропу халера распаўсюдзілася ў 1831 годзе. У Лондане загінула 6536 жыхароў, у Францыі — каля 200 тысяч. У наступным годзе французскія каланіяльныя войскі занеслі халеру ў Афрыку, а эмігранты — у Паўночную Амерыку і Аўстралію. Пасля таго як 30 тысяч чалавек у Вялікабрытаніі памерлі ад халеры ў 1831—1832 гг., нью-ёркская ўлада выдала ў чэрвені 1832 года распараджэнне аб тым, што ні адзін карабель не можа наблізіцца на 300 ярдаў да любога доку, калі яго капітан падазрае ці ведае пра выпадкі халеры на борце. Аднак хвароба прарвалася ў горад, загінула каля 3 500 з 250 000 жыхароў горада, перш чым халера пацішэла ў верасні. Пандэмія распаўсюдзілася на ўсе кантыненты.
У Расійскай імперыі
Падчас Польскага паўстання 1830—1831 гадоў толькі ў расійскай арміі ад халеры загінула больш за 12 тысяч вайскоўцаў. У Расійскай імперыі, памерла 197 069 тысяч чалавек.
Падчас Другой пандэміі халера ў 1830 годзе была ўпершыню занесена ва Украіну. Яе распаўсюджванню спрыяла руска-турэцкая вайна, калі войска пачало вяртацца з баявых дзеянняў. Халера дасягнула свайго апагею на Украіне ў 1831 годзе. Дакладных дадзеных аб захворвальнасці і смяротнасці няма, але вядома, напрыклад, што ў невялікім сяле Падосах на, ад халеры штодня памірала да 8 чалавек. Па стане на сярэдзіну лета 1831 года ад халеры памерла не менш 26 946 чалавек.
У многіх гарадах Расійскай імперыі ўзнікалі, падставай да якіх было ўсталяванне строгіх каранцінна-паліцэйскіх мерапрыемстваў. Мікалай Гогаль пісаў у 1831 годзе з Пецярбурга Васілю Жукоўскаму ў Царскае сяло: «…каранціны ператварылі гэтыя 24 вярсты [да вас] у дарогу з Пецярбурга на Камчатку». Аляксандр Пушкін запісаў у дзённіку за 26 ліпеня 1831 года наступнае
«Ледзь паспеў я прыехаць, як даведаюся, што каля мяне ачапляюць вёскі, засноўваюцца каранціны. Народ наракае, не разумеючы строгай неабходнасці і аддаючы перавагу злу невядомасці і загадкаваму нязвыклай сваёй сарамлівасці. Мяцяжы ўспыхваюць то тут, то там». «У мінулым годзе каранціны спынілі ўсю прамысловасць, загарадзілі шлях абозам, прывялі ў галечу падрадчыкаў і рамізнікаў, спынілі даходы сялян і памешчыкаў і ледзь не ўзбунтавалі 16 губерняў .... Некалькі мужыкоў з дубінамі ахоўвалі пераправу праз нейкую рэчку. Я пачаў распытваць іх. Ні яны, ні я добра не разумелі, чаму яны стаялі тут з дубінамі і з загадам нікога не пускаць. Я даказваў ім, што, відаць, дзе-небудзь ды заснаваны каранцін, што я не сёння, дык заўтра на яго наеду, і ў доказ прапанаваў ім сярэбраны рубель. Мужыкі са мной пагадзіліся, перавезлі мяне і пажадалі шмат гадоў.»
Набыло значнае распаўсюджванне хабарніцтва сярод каранцінных чыноўнікаў. За хабар можна было скараціць час знаходжання ў ізаляцыі з 2-х тыдняў да ўсяго двух гадзін. А. Пушкін тады ж запісаў у сваім дзённіку: «злоўжыванні неразлучныя з каранціннымі пастановамі, якіх не разумеюць ні ўжывальныя на тое людзі, ні народ…»
Халерныя беспарадкі
Беспарадкі, падобныя расійскім, адбываліся ў 1830-х гадах у Венгрыі, дзе народ падазраваў у успышках халеры атручванні. Хлоркавую вапну, якую ўжывалі для дэзінфекцыі, людзі прызналі за яд і прымусілі лекараў яе глынаць для доказу бясшкоднасці.
У ліпені 1831 года найбуйнейшае сялянскае паўстанне ў XIX стагоддзі адбылося ва ўсходняй Славакіі. Падставай да яго паслужыла халера. Санітарныя меры ўрада Аўстрыйскай імперыі (забарона на гандаль, перамяшчэнне насельніцтва, вады і г. д) спарадзілі чуткі, што «спадары труцяць просты народ». Паўстанне ўспыхнула ў Кошыцэ, затым распаўсюдзілася на раёны і Шарыш. У ім удзельнічала каля 40 тысяч чалавек. Толькі да лістапада таго ж года яно было з вялікімі цяжкасцямі і ахвярамі задушана рэгулярнымі імперскімі войскамі.
У 1832 годзе ў Бірмінгеме разнёсся слых, што хаваюць яшчэ жывых людзей, хворых халерай. Натоўп кінуўся на могілкі, разрывалі магілы, пераламалі труны і забілі некалькі чалавек, западозраных ва ўяўным злачынстве. У той жа год у Манчэстэры тысячы людзей сабраліся ў адну раніцу на вуліцы, сярод натоўпу неслі на насілках абезгалоўлены труп дзіцяці, у якога лекар адрэзаў галаву для анатамічных даследаванняў. Натоўп гараджан лічыў, што дзіця забілі лекары халернага шпіталя, і збіраліся яго разбурыць. Бунт быў падаўлены войскамі.
Барыс
Барыс — імя, прозвішча.
Нісканен
Нісканен — прозвішча.
NGC 2681
NGC 2681 (іншыя абазначэнні — UGC 4645, MCG 9-15-41, ZWG 264.26, ARAK 185, IRAS08500+5130, PGC 24961) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 5280
IC 5280 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ульрыка Майнхаф
У́льрыка Мары́я Ма́йнхаф ( — ) — заходненямецкая тэрарыстка. Адна з заснавальніц Фракцыі Чырвонай Арміі (Rote Armee Fraktion). Раней працавала ў якасці журналісткі для штомесячнага левага часопіса  . Яна была арыштаваная ў 1972 годзе, і яе ў рэшце рэшт абвінавацілі ў шматлікіх забойствах і фарміраванні злачыннай супольнасці. Перад тым як суд прыйшоў да выніку, Майнхаф была знойдзена павешанай у сваёй турэмнай камеры.
Бібліяграфія
Матэрыялы РАФ
Крыніцы
Кнігі
Фільмы
Нам с тобою было super
«Нам с тобою было super» (Нам з табою было супер) — дэбютны альбом беларускага гурта «Леприконсы». Аўтарам музыкі і слоў з’яўляецца Ілля Міцько, аранжыровак — гурт «Лепрыконсы».
Гісторыя стварэння
Альбом запісаны на студыі «Рок-академия» у 1999 годзе. Выдадзены на кампакт-касетах музычным выдавецтвам «СОЮЗ» у 2000 годзе.
HMS А4
HMS А4 — брытанская падводная лодка тыпу А. Пабудавана ў 1902-1904 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 9 чэрвеня 1903 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 17 ліпеня 1904 года.
Полацкае намесніцтва
Полацкае намесніцтва — тэрытарыяльная адзінка, адпаведная губерні, у Расійскай імперыі.
Утворана ў 1778 г. у выніку перайменавання Полацкай губерні. 12 снежня 1796 г. Полацкае і Магілёўскае намесніцтвы былі аб’яднаны ў Беларускую губерню з цэнтрам у Віцебску.
HMS А4
16 кастрычніка 1905 года падчас трэнеровак па стральбе каля на лодцы адбылася аварыя і яна патанула, да шчасця з экіпажа ніхто не пацярпеў. Пазней лодку паднялі і адрамантавалі.
Падчас Першай сусветнай вайны A4 выкарыстоўвалась ў якасці навучальнай у порце Портсмут.
16 студзеня 1920 года судна было прададзена на металалом.
Спіс універсітэтаў акругі Калумбія
У акрузе Калумбія (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты.
Аляксандр Майсеевіч Валодзін
Аляксандр Майсеевіч Валодзін, сапраўднае прозвішча Ліфшыц (,  —, ) — рускі драматург, сцэнарыст і паэт. Член Рускага ПЭН-цэнтра, творчай рады часопіса «Драматург», рэдакцыйна-выдавецкай рады альманаха «Петропаль». Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя братоў Васільевых (1981) і Прэміі Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі (2000).
Ісідар Айзек Рабі
Ісідар Айзек Рабі (Isidor Isaac Rabi;, Рыманаў, Аўстра-Венгрыя — , Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі фізік.
Біяграфія
Рабі нарадзіўся ў яўрэйскай сям’і ў горадзе Рыманаў, тады ў Аўстра-Венгерскай імперыі, а цяпер знаходзіцца ў Польшчы (Падкарпацкае ваяводства). Праз год пасля нараджэння, бацькі Рабі эмігравалі ў ЗША. Скончыў Карнельскі ўніверсітэт (1919). 3 1929 у Калумбійскім універсітэце (з 1937 прафесар, з 1967 ганаровы прафесар). У 1940—45 намеснік дырэктара радыяцыйнай лабараторыі Масачусецкага тэхналагічнага інстытута.
Навуковыя працы па магнетызме, ядзернай фізіцы, спектраскапіі малекулярных пучкоў, квантавай механіцы. Адкрыў ядзерны магнітны рэзананс на ізаляваных атамах (1937). Распрацаваў рэзанансны метад вымярэння магнітных момантаў атамных ядраў (метад Рабі), радыёчастотны рэзанансны метад вымярэння дыпольных момантаў малекул (1949—53). Ажыццявіў прэцэзійныя вымярэнні магнітных момантаў пратона і дэйтрона, выявіў электрычны квадрупольны момант у дэйтрона (1939).
Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1944) «за рэзанансны метад вымярэнняў магнітных уласцівасцяў атамных ядраў». Залаты медаль Н. Бора (1967).
Вольга Караткевіч
Вольга Караткевіч (  — ) — журналіст Радыё Свабода (1996—2009), вядучы навуковы супрацоўнік навуковага аддзела Нацыянальнага парку «Нарачанскі».
Біяграфія
Скончыла філалагічны факультэт БДУ. У журналістыцы з 1994 года (тэлекампанія «ФІТ», праграма «Эканаміст»). Працавала на Радыё 101,2, дзе вяла праграму «Бізнес-актуаліі», у Беларускай службе Польскага Радыё, газеце «Наша Ніва», у 1996—2009 гадах на Радыё Свабода. Член Беларускай асацыяцыі журналістаў. Была каардынатарам аддзялення журналістыкі ў «Беларускім Калегіюме».
Пісала вершы і прозу на беларускай мове, перакладала з польскай і англійскай.
Вольга Караткевіч доўгі час пакутавала на рак. Да апошняга сачыла за беларускім жыццём і дапамагала грашыма праектам беларускага мастацтва.
Персі Уільямс Брыджмен
Персі Уільямс Брыджмен (Брыджман) (англ.: Percy Williams Bridgman; 21 красавіка 1882, горад Кембрыдж, штат Масачусетс — 20 жніўня 1961, Рэндальф, Нью-Гемпшыр) — амерыканскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1946) «за вынаходства прыбора, які дазваляе ствараць звышвысокі ціск, і за адкрыцці, зробленыя ў сувязі з гэтым у фізіцы высокіх ціскаў».
Харашэвіцкі сельсавет
Харашэ́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Харашэвічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Слонімскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Пятралевіцкага сельсавета.
Фізарум белы
Фізарум белы (Licea alba, ці Physarum album) — від міксаміцэтавых амебазоеў сямейства. Касмапалітычны від. Расце на мёртвай хваёвай драўніне.
Апісанне
Спарангіі прамыя або нахіленыя, вышынёй 1—1,5 мм. Галоўкі спарангіяў лінзападобныя, дыяметрам 0,4—0,7 мм, белага або шаравата-белага колеру, пры паспяванні чарнеюць.
IC 5282
IC 5282 — галактыка тыпу Sd ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пруднікаў
Пруднікаў— прозвішча.
Даламан
Далама́н, Долман, Дольман (ад dolmány < dolaman — «даўгакрылае адзенне», «халат») — венгерскае народнае адзенне, а таксама выгляд ваеннага мундзіра. У Турцыі гэта было доўгае мужчынскае адзенне з вузкімі рукавамі. У XVIII стагоддзі гэтую вопратку запазычылі венгры. Венгерскі даламан больш падобны на доўгую куртку ніжэй каленяў, пашытую з сукна або аксаміту. На грудзях, руках і знізу упрыгожаны нашытымі шнурочкамі, зашпількамі «брандэнбург», тасьмой. Паступова пашыў гэтай курткі змяняўся, яна станавілася карацей. З часам даламан стаў традыцыйным адзеннем венгерскіх. З XVIII ст. мода на ваенны даламан распаўсюджвалася ў розных еўрапейскіх краінах. У Польшчы даламан называлі «гусаркай» (huzarka), паколькі гэта было адзенне гусараў. Таксама даламан набыў зусім іншы выгляд. Цяпер гэта была кароткая куртка, але з такім жа спосабам аздаблення. Па-над даламанам на левае плячо накідалі — падшытую мехам куртку. У 1849 годзе даламаны пачалі знікаць з венгерскіх падраздзяленняў аўстрыйскай арміі. Затое гусары пачалі насіць мундзір — таксама на аснове традыцыйнага венгерскага адзення.
NGC 2683
NGC 2683 (іншыя абазначэнні — UGC 4641, MCG 6-20-11, ZWG 180.17, KUG 0849+336, PGC 24930) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Узброенае паўстанне ў Мелільі (1936)
Узброенае паўстанне ў Мелільі (Sublevación militar en Melilla) — частка падзей ліпеньскага путчу 1936 года ў Іспаніі, калі мяцежныя вайскоўцы ўзялі пад кантроль горад Мелілья, іспанскі анклаў у Марока.
Сітуацыя
Адной з асноўных мэтаў паўстання 1936 года быў захоп Іспанскага Марока. Тут размяшчалася так званая «Афрыканская армія», якая з’яўлялася галоўнай ударнай сілай іспанскай рэспубліканскай арміі. У яе склад уваходзілі і рэгулярныя падраздзяленні з метраполіі, і Замежны легіён, і мясцовыя мараканскія найміты (рэгуларэс). Большасць афіцэраў арміі знаходзіліся ў апазіцыі ўраду, падтрымаўшы змову супраць Мадрыда. Толькі жменька з іх, такія як генерал Мануэль Рамералес, галоўнакамандуючы іспанскай арміяй у Марока, генерал Гомес Марата і Вярхоўны камісар Пласіда Альварэс Буя, засталіся вернымі Рэспубліцы. Іспанскія рабочыя ў Марока, якія таксама былі лаяльнымі да ўладаў, не мелі зброі і былі ізаляваны ад мараканскага насельніцтва.
Ход падзей
Мяцеж у Мелільі пачаўся 17 ліпеня. Першай справай паўстанцы арыштавалі генэрала Рамералеса і захапілі радыёстанцыю. Многія воінскія часці падтрымалі бунт. Захапіўшы ключавыя аб’екты, мяцежнікі задушылі прыхільнікаў урада ў рабочых кварталах. Рамералес і ўсе, хто супраціўляўся паўстанню, былі расстраляны. Генерал Марата, які, знаходзячыся не ў Мелільі, тэрмінова прыбыў у горад на самалёце, быў арыштаваны змоўшчыкамі, як толькі прызямліўся.
Адзін з галоўных, нароўні з Франсіска Франка, лідараў путчу Эміліа Мола загадаў «ліквідаваць левыя элементы, камуністаў, анархістаў, членаў прафсаюзаў і г.д.». У той жа дзень, калі пачалося паўстанне, былі арыштаваны ўсе члены прафсаюзаў, левых партый, масонскіх ложаў і ўсе, хто, як вядома, галасаваў за «Народны фронт» на парламенцкіх выбарах. У першую ноч мяцежныя вайскоўцы-нацыяналісты пакаралі смерцю 189 мірных жыхароў і салдат. 20 ліпеня ў Мелільі яны адкрылі свой першы канцлагер.
Наступствы
Да 18 ліпеня нацыяналісты захапілі ўсё Іспанскае Марока і здушылаі супраціўленне праціўніка. У той жа дзень Франсіска Франка пачаў паўстанне на Канарскіх астравах.
Мікалай Мікалаевіч Аляхновіч (нар. 1953)
Мікалай Мікалаевіч Аляхновіч (14 студзеня 1953, в. Валішча, Пінскі раён, Брэсцкая вобласць — 6 чэрвеня 2022, Брэст) — беларускі лінгвіст, выкладчык, перакладчык, навуковец, паэт. Кандыдат філалагічных навук (1983), дацэнт.
Біяграфія
Нарадзіўся 14 студзеня 1953 года ў вёсцы Валішча Пінскага раёна. Скончыў філалагічны факультэт Брэсцкага дзяржаўнага педагагічнага інстытута ў 1974 годзе. Кандыдат філалагічных навук (1983), дацэнт. За час працы на факультэце працаваў намеснікам дэкана, дэканам філалагічнага факультэта, у 1993—1995 гадах працаваў на кафедры ўсходнеславянскай і балтыйскай філалогіі факультэта гуманітарных навук Будапешцкага ўніверсітэта імя Лоранда Этвеша (Венгрыя). З ліпеня 2013 года — дацэнт на кафедры беларускага мовазнаўства і дыялекталогіі БрДУ імя Пушкіна.
Сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў.
Дзейнасць
Займаўся навукова-даследчыцкай і літаратурнай дзейнасцю. Аўтар вершаваных зборнікаў «Жыццёвае веры прадзіва» (2006), «Святло дарогі» (2010), кнігі перакладаў «Такая тонкая размовы ніць» (2013).
Юлія Францаўна Зарэцкая
Юлія Францаўна Зарэцкая (нар., в. Дунілавічы ) — празаік, публіцыст, сатырык.
Творчасць
Аўтар зборніка сатырычных і гумарыстычных твораў (апавяданняў, п'ес, гумарэсак, замалёвак з натуры). Друкавалася ў часопісах «Вожык», «Маладосць», газетах «Чырвоная змена», «ЛіМ», «Звязда», «Настаўніцкая газета» і інш.
Эдуард Віктар Эплтан
Эдуард Віктар Эплтан, сэр (англ.: Sir Edward Victor Appleton; 6 верасня 1892- 21 красавіка 1965) — англійскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1947) «за даследаванні фізікі верхніх слаёў атмасферы, у асаблівасці за адкрыццё так званага слоя Эплтана».
Патрык Зюскінд
Патрык Зюскінд (Patrick Süskind;, ) — нямецкі пісьменнік і кінасцэнарыст.
Нарадзіўся ў сям'і пісьменніка Вільгельма Эмануэля Зюскінда. Атрымаў музычную адукацыю, вывучаў гісторыю ў Мюнхенскім універсітэце. Пазней вучыўся ў Экс-ан-Правансе (Францыя). Змяніў шмат прафесій — працаваў у патэнтным аддзеле фірмы Siemens, тапёрам у танцавальнай зале, трэнерам па настольным тэнісе.
Поспех прыйшоў пасля выхаду першага твора -- аднаактавага маналога «Кантрабас». У 1985 годзе выйшаў раман «Парфумер», які зрабіўся самым знакамітым творам аўтара.
Паўночны саюз
Паўночны саюз 1699—1700 гадоў — заключаны паміж Рускім царствам, Рэччу Паспалітай, Даніяй і Саксоніяй супраць Швецыі у выніку расійскай дыпламатычнай місіі ў Еўропу (Вялікае пасольства). У прыватнасці, быў заключаны дагавор паміж Расіяй і Рэччу Паспалітай.
Гісторыя
Першыя асновы Паўночнага саюза былі закладзены тайным Раўскім пагадненнем Пятра I з польскім каралём і саксонскім курфюрстам Аўгустам II у 1698 годзе.
Прыехаўшы ў Маскву, Пётр у глыбокай тайне прыступіў да перамоў з дацкім пасланцам. Перамовы завяршыліся заключэнні дагаворы паміж Расіяй і Даніяй паводле якога ў выпадку нападу на адно з дагаворных дзяржаў іншае павінна прыйсці на дапамогу не пазней трох месяцаў. У сепаратных артыкулах гэтага дагавора паказвалася, што пад «нападнікам» і «абражальнікам» мелася на ўвазе Швецыя. Пётр запатрабаваў падпісання ў дагаворы асобага пункта пра тое, што вайна будзе весціся саюзнікамі сумесна да самага яе заканчэння. Перад гэтым, 14 верасня 1699 года, у Дрэздэне, паміж Аўгустам II і Фрэдэрыкам IV быў таксама заключаны саюзны дагавор, накіраваны супраць Швецыі.
Да гэтага моманту і дацкі кароль ратыфікаваў уведзены Пятром пункт саюзнага дагавора, чым і пацвердзіў саюз. 30 красавіка 1700 года дагавор з Даніяй ратыфікаваў і Пётр. Гэта быў першы выпадак уласнаручнага падпісання рускім царом дыпламатычнага акту, замест старажытнага звычаю цалаваць крыж.
Гэта дазволіла Расіі пачаць барацьбу за выхад да Балтыйскаму мору, прыняўшы ўдзел у Паўночнай вайне 1700—1721 гадоў, пасля падпісання Канстанцінопальскага мірнага дагавора з Турцыяй.
Да пачатку Паўночнай вайны саюз уяўляў сабой трохбаковае пагадненне Расіі, Саксоніі і Даніі. Саюзнікі абавязаліся таксама імкнуцца прыцягнуць да яго брандэнбургскага курфюрста (будучага прускага караля).
У самым пачатку баявых дзеянняў з саюза выйшла Данія (1700 год), затым у 1706 годзе польскі кароль і саксонскі курфюрст Аўгуст II склаў мірнае пагадненне са Швецыяй, выйдучы з вайны. Пасля гэтага Расія працягвала весці баявыя дзеянні са Швецыяй ужо без саюзнікаў. Але ў 1709 годзе пасля бліскучай перамогі рускіх войскаў пад Палтавай над шведамі на чале з каралём Карлам XII саюз быў адноўлены. Падчас спаткання Пятра I і Аўгуста II быў падпісаны 20 кастрычніка 1709 года Торунскі саюзны дагавор, які павінен быў замяніць усе ранейшыя дагаворы. У дагаворы ўпершыню з'явілася новая ўмова: не толькі Інгерманландыя, але і Эстляндыя з горадам Рэвель павінны былі па выніках вайны са шведамі перайсці да Расіі.
У Торуні вяліся таксама перамовы з Даніяй, якія завяршыліся падпісаннем Капенгагенскага саюзнага дагавора 1709 года, якім аднаўляўся і пацвярджаўся руска-дацкі саюз.
Пры спатканні Пятра I з прускім каралём Фрыдрыхам I быў заключаны Марыенвердэрскі дагавор 1709 года пра абарончы саюз. Пазней, у 1714 годзе, Прусія актыўна далучылася да Паўночнага саюза.
На наступных этапах Паўночнай вайны да Паўночнага саюза часова далучыліся і іншыя дзяржавы — Мекленбург і Гановер.
Да канца вайны адносіны паміж саюзнікамі пагоршыліся. Данія і Рэч Паспалітая прыступілі да сепаратных перамоў са Швецыяй. Толькі Расія бесперапынна несла на сабе ўвесь цяжар вайны. Распад Паўночнага саюза не перашкодзіў Пятру скончыць вайну цудоўным для Расіі Ніштацкім мірным дагаворам 1721 года.
Мікалай Аляхновіч
Мікала́й Аляхновіч:
HMS А6
HMS А6 — брытанская падводная лодка тыпу А. Пабудавана ў 1902-1904 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 3 сакавіка 1904 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 21 чэрвеня 1904 года.
Сувалкаўская губерня
Сувалкаўская губерня (Gubernia suwalska) — губерня ў Царстве Польскім, самая паўночная частка Царства, самая паўночная з Прывіслінскіх губерняў.
Губернскі горад Сувалкі.
Утворана ў 1867 годзе з часткі Аўгустоўскай губерні.
HMS А6
8 кастрычніка 1920 года яна была прададзена на металалом.
Сувалкаўская губерня
У Сувалкаўскай губерні знаходзілася найважнейшая з сухапутных мытняў Расійскай імперыі, Вержбалова, на мяжы з Прусіяй.
Плошча 11028,6 квадратных вёрст (12550,92 км²).
Адміністрацыйны-тэрытарыяльны падзел
Падзялялася на сем паветаў:
Сучасныя межы
У цяперашні час тэрыторыя губерні падзеленая паміж Беларуссю, Літвой і Польшчай.
NGC 2684
NGC 2684 (іншыя абазначэнні — UGC 4662, MCG 8-16-35, ZWG 237.24, IRAS08514+4921, PGC 25024) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 5283
IC 5283 — галактыка тыпу Sc/P ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Хвіліна
Хвіліна (абазначэнне: хвіл, min) — адзінка вымярэння часу, роўная 60 секундам, 1/60 гадзіны і 1/1440 сутак. Хвіліна не з'яўляецца адзінкай СІ, але можа выкарыстоўвацца разам з імі. Раней для гэтага тэрміна таксама выкарыстоўвалася слова мінута.
Існуе таксама паняцце светлавая хвіліна — шлях, роўны 17.987.547.480 метрам, які святло праходзіць за 1 хвіліну.
Хён Бін
Хён Бін (현빈, ханча: 玄彬; сапраўднае імя Кім Тэ Пён, 김태평, ханча: 金泰坪; нар. 25 верасня 1982, Сеул, Паўднёвая Карэя)  — паўднёвакарэйскі акцёр.
Шырокую вядомасць Хён Бін атрымаў дзякуючы ролі ў рамантычнай камедыйнай тэледраме 2005 года «Маё імя Кім Самсун». Пасля зняўся ў галоўных ролях у іншых паспяховых праектах, у тым ліку ў рамантычнай фэнтэзі-драме «Таемны сад» (2010—2011), фэнтэзійным серыяле «Успаміны пра Альгамбру» (2018—2019) і рамантычным серыяле «Каханне з неба» (2019—2020). Папулярнасць Хён Біна яшчэ больш павялічылася дзякуючы яго ролям у шэрагу хіт-серыялаў: баевіку «Тайная місія» (2017), крымінальных трылерах «Ашуканцы» (2017) і «Перамовы» (2018), а таксама апакаліптычнаму фільму жахаў «Нястрымны» (2018). У 2011 годзе Хён Бін стаў «Акцёрам года» па версіі Gallup Korea. Поспех яго работ на міжнародным узроўні прынёс яму тытул «Зоркі Халю». Хён Бін — адзін з найвысокааплатных і ўплывовых акцёраў Паўднёвай Карэі.
Джэксанвіл
Джэксанвіл (Jacksonville, мянушка: Там, дзе пачынаецца Фларыда) — самы густанаселены горад у амерыканскім штаце Фларыда і трынаццаты па колькасці насельніцтва горад у ЗША. Тэрытарыяльна належыць да акругі Дувал. З 1968 года горад і акруга маюць адзінае кіраванне, у выніку чаго Джэксанвіл стаў самым буйным па тэрыторыі горадам у ЗША. Паводле звестак 2005 года, у самім горадзе пражывае каля 783 тысяч жыхароў, а разам з ваколіцамі больш 1,3 млн чалавек.
Джэксанвіл размешчаны на паўночным усходзе штата Фларыда на берагах ракі Сент-Джонс, якая ўпадае ў Атлантычны акіян за 30 км ад цэнтральнай часткі гораду ніжэй па цячэнні. Паселішча Коўфард (Cowford), будучы Джэксанвіл, узнікла ў 1791 годзе і сваю першапачатковаю назву атрымала дзякуючы броду ў вузкім месцы ракі, які выкарыстоўваўся для пераправы кароў (cow — карова, ford — брод). У 1822 годзе горад атрымаў сваё сучаснае імя ў гонар Эндру Джэксана, першага губернатара Фларыды і пасля сёмага прэзідэнта ЗША.
Гісторыя
Першае паселішча, празванае Осачыт (Ossachite), з’явілася на гэтым месцы каля 6 тысяч гадоў назад, у ім жылі індзейцы племені Тымукуа (Timucua).
Еўрапейцы ўпершыню з’явіліся на месцы горада ў 1562 годзе, калі французскі даследчык гугенот Жан Рыбо ўпершыню высадзіўся і нанёс на карце раку Сент-Джонс. А праз два гады пад пачаткам іншага француза Рэнэ дэ Ладаніра тут было заснавана першае еўрапейскае паселішча — форт Кералайн (Fort Caroline).
Тэрыторыя Фларыды ўвайшла пад юрысдыкцыю ЗША ў 1821 годзе, і ўслед за гэтым горад атрымаў сваё сучаснае імя ў гонар Эндру Джэксана, першага губернатара Фларыды і сёмага прэзідэнта ЗША. 9 лютага 1832 года Заканадаўчая рада Фларыды ўхваліла стварэнне гарадской управы.
Падчас грамадзянскай вайны ў ЗША ў 1861—1865 гадах Джэксанвіл стаў асноўным пастаўшчыком ялавічыны і свініны для войскаў Канфедэрацыі. Горад быў блакіраваны паўночнікамі і пераходзіў з рук у рукі некалькі разоў. Хоць значных баявых дзеянняў на тэрыторыі гораду не праводзілася, да канца вайны ён прыйшоў у стан значнай дэзарганізацыі.
У часы рэканструкцыі (1867—1877) і «пазалочанага стагоддзя» (1870—1898) Джэксанвіл і размешчаны па суседстве горад Сент-Огасцін сталі папулярнымі зімовымі курортамі для багатых і знакамітых персон. Наведвальнікі прыбывалі сюды на параходах, а пазней па чыгунцы. Да канца стагоддзя, аднак, струмень турыстаў крыху паменшыўся з-за ўспышак амарыльнай (жоўтай) ліхаманкі, а таксама з-за таго, што чыгунка была пракладзена далей на поўдзень паўвострава і частка турыстычных струменяў перамясцілася туды.
2 мая 1901 года ў цэнтральнай частцы горада здарыўся буйны пажар, які пачаўся на валаконнай фабрыцы. Гэты пажар стаў адным з самых буйных здарэнняў з катастрафічнымі наступствамі ў гісторыі штата, у выніку быў знішчаны дзелавы цэнтр і каля 10 000 чалавек засталіся без прытулку. У рэканструкцыі горада, якая доўжылася з 1901 па 1912 гады, было адноўлена больш за 13 000 будынкаў, большай часткай пад кіраўніцтвам вядомага нью-ёркскага архітэктара Генры Клута.
У 1910-я гады горад стаў папулярным сярод кінематаграфістаў, якіх прыцягвалі цёплы клімат, экзатычныя краявіды, блізкасць чыгункі і танная працоўная сіла. За дзесяцігоддзе ў горадзе размясціліся больш за 30 кінастудый нямога кіно, за што ён быў празваны «зімовай сталіцай сусветнага кінематографу». Аднак са з’яўленнем Галівуда цэнтр кінавытворчасці ў выніку перамясціўся туды.
У цяперашні час горад пакутуе ад вялікай колькасці цяжкіх злачынстваў — за апошнія 17 гадоў горад 12 раз станавіўся лідарам па колькасці забойстваў.
Геаграфія
Горад Джэксанвіл размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы штата Фларыда, ЗША. Паводле звестак Бюро перапісу ЗША, плошча горада складае 2264,5 км², з якіх 1962,4 км² належаць да сушы і 302,1 км² (13,34 %) да воднай паверхні.
Клімат
Клімат у Джэксанвіле вільготны субтрапічны, мяккі ўзімку і спякотны ўлетку. Сярэднегадавыя высокія тэмпературы вагаюцца ў межах 18-33 °C. Самая высокая вядомая тэмпература +43 °C была зафіксаваная 21 ліпеня 1942 года, самая нізкая −14 °C 21 студзеня 1985 года. Улетку ў вячэрнія гадзіны часта здараюцца навальніцы — гэта адбываецца з-за моцнага нагрэву зямлі і вады ў камбінацыі з высокай вільготнасцю. Узімку здараюцца маразы, але як правіла такія перыяды недоўгачасовыя. Рэдка выпадае снег, але звычайна ён растае яшчэ ў паветры.
Джэксанвіл у меншай ступені ў параўнанні з іншымі гарадамі Фларыды пакутуе ад ураганаў. Прамы ўдар стыхіі быў зафіксаваны толькі аднойчы ў 1871 годзе, аднак за ўвесь час больш 12 разоў было абвешчана штармавое папярэджанне ў сувязі з рухам праз тэрыторыю штата ўраганаў з боку Мексіканскага заліва. Самая вялікая шкода была зафіксавана ў 1964 годзе, калі эпіцэнтр урагану Дора прайшоў крыху паўднёвей праз горад Сент-Огасцін. Сіла ветру складала 177 км/гадзіну, што дало падставу прысвоіць урагану другую катэгорыю па пяцібальнай шкале Сафіра-Сімпсана.
Колькасць ападкаў у сярэднім складае 1320 мм у год, найбольшая іх колькасць выпадае з чэрвеня па верасень.
Якаў Сяргеевіч Барыс
Якаў Сяргеевіч Барыс (, с. Гастралучча, Барышыўскі раён, Кіеўская вобласць, Украіна — ) — матэматык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1992), прафесар (1992).
Біяграфія
Скончыў Нежынскі педагагічны інстытут (1963). Працаваў у Гомельскім дзяржаўным універсітэце імя Ф. Скарыны (з 1972, прафесар кафедры дыферэнцыяльных ураўненняў, у 1972—1974 — загадчык кафедры), Вармінска-Мазурскім універсітэце (Польшча, г. Ольштын; з 1993, прафесар факультэта матэматыкі і інфарматыкі). Навуковыя інтарэсы: дыферэнцыяльныя ўраўненні; тэорыя ўстойлівасці.
Патрык Мейнард Сцюарт Блэкет
Патрык Мейнард Сцюарт Блэкет, барон Блэкет (англ.: Patrick Maynard Stuart Blackett, Baron Blackett; 18 лістапада 1897, Лондан - 13 ліпеня 1974, Лондан) — англійскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1948).
Ваенна-паветраныя сілы Азербайджана
Ваенна-паветраныя сілы Азербайджана (Azərbaycan hərbi hava qüvvələri) — від Узброеных сіл Азербайджана.
Па стане на 2006 год, колькасць ВПC Азербайджана складала 7 900 ваенных.
Гісторыя
Якасць баявых самалётаў таксама палепшылася — на месца старых мадэляў закупляюцца новыя, пераважна ва Украіне і Расіі. Вялікая ўвага надаецца сацыяльнай забяспечанасці афіцэраў ВПС.
З нядаўніх часоў войскі супрацьпаветранай абароны далучаны да ВПС Азербайджана. У страі застаюцца зенітна-ракетныя комплексы С-75 і С-125 класа «зямля-паветра», ваенныя зенітна-ракетныя комплексы «Круг» і «Аса». З радарных станцый СПА краіны здольна адсочваць не толькі ўласна паветраную прастору, але і дзяржаў у памежнай паласе.
Магілёўскае намесніцтва
Магілёўскае намесніцтва — тэрытарыяльная адзінка, адпаведная губерні, у Расійскай імперыі.
Утворана ў 1778 г. у выніку перайменавання Магілёўскай губерні. Падчас адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы імператара Паўла I 12 снежня 1796 г. Полацкае і Магілёўскае намесніцтвы былі злучаны ў Беларускую губерню з цэнтрам у Віцебску.
Парламенцкія выбары ў Беларусі (1938)
Выбары ў Вярхоўны Савет Беларускай ССР першага склікання адбыліся 26 чэрвеня 1938 года на тэрыторыі БССР адначасова з выбарамі народных дэпутатаў РСФСР і на Украіне. Праходзілі па аднамандатных акругах па мажарытарнай выбарчай сістэме. Усяго на 3878 выбарчых участках былі абраныя 273 дэпутаты.
Перадгісторыя
Першая канстытуцыя БССР 1937 года вызначыла выразныя адрозненні ў кампетэнцыі вышэйшых органаў дзяржаўнай улады і дзяржаўнага кіраўніцтва рэспублікі. Вышэйшымі органамі дзяржаўнай улады абвяшчаліся Вярхоўны Савет БССР і Прэзідыум Вярхоўнага Савета БССР.
27 лютага 1938 года ЦВК БССР зацвярдзіў «Палажэнне аб выбарах у Вярхоўны Савет БССР», якое вызначала прынцыпы агульнага, роўнага і прамога выбарчага права пры тайным галасаванні. Згодна з нормамі прадстаўніцтва Прэзідыум ЦВК БССР 21 красавіка 1938 года ўтварыў 273 выбарчыя акругі, прызначыў дату выбараў на 26 чэрвеня і вызначыў дату пачатка выбарчай кампаніі на 26 красавіка. У спіс для галасавання ўключаўся толькі адзін кандыдат.