cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Маўрыцхёйс
Гісторыя
Асабняк быў пабудаваны ў 1633-1664 гадах архітэктарамі Пітэрам Постам і Якабам ван Кампенам па заказе фельдмаршала Рэспублікі Злучаных правінцый і кіраўніка галандскімі ўладаннямі ў Бразіліі Ёханам-Морыцам Насау-Зігенскім. Будынак уяўляе сабой адзін з лепшых прыкладаў, для якога характэрна выкарыстанне элементаў, запазычаных з класічнай антычнай архітэктуры. Яго ўпрыгожваюць калоны і пілястры іанічнага ордара, а рызаліт выкананы з прыроднага каменя, надае яму падабенства з рымскім храмам.
У часы, калі асабняк належаў фельдмаршалу, тут многае нагадвала пра яго службу ў Бразіліі. Лесвіца была выканана з драўніны трапічных дрэў, а хол упрыгожвалі фрэскі, якія адлюстроўваюць бразільскія пейзажы. Ёхан-Морыц сабраў вялікую калекцыю з прадметаў, прывезеных з Новага Света, якія галандцам падаваліся незвычайнымі і экзатычнымі. У яе ўвайшлі галаўныя ўборы індзейцаў, музычныя інструменты, пудзілы жывёл, ракавіны і каралы, а таксама каштоўныя камяні і металы. Пасля 1685 года асабняк выкарыстоўваўся ў якасці «гатэля дзяржаўнага ўзроўню», у якім спыняліся высокапастаўленыя госці нідэрландскіх Генеральных штатаў. У 1704 годзе будынак пацярпеў ад пажару, верагодным віноўнікам якога стаў п'яны слуга. Канчаткова палац быў адноўлены толькі ў 1720 годзе, аднак інтэр'ер быў аформлены па модзе 18 стагоддзя.
У 1820 годзе дзяржава выкупіла будынак для таго, каб размясціць калекцыю жывапісу з Каралеўскага кабінета. Музей, дзе нароўні з карцінамі быў прадстаўлены збор старажытнасцяў (знаходзілася тут да 1875 года), адкрыў свае дзверы ў 1822 годзе. На працягу XIX-XX стагоддзяў Маўрыцхёйс набыў сусветную вядомасць.
Музей
Аснову калекцыі музея складае, галоўным чынам,, прадстаўлены палотнамі Яна Вермеера, Рэмбранта ван Рэйна, Яна Стэна, Паўлюса Потэра і Франса Халса, некалькімі працамі Гольбейна Малодшага. Таксама прадстаўлены збор прац XVIII стагоддзя. Параўнальна невялікая, але сусветна вядомая калекцыя, якая налічвае ўсяго каля 800 экспанатаў, выдатна дапаўняе яго ўнікальны інтэр'ер.
Найстарэйшай часткай калекцыі музея з'яўляецца збор Каралеўскага кабінета, у які ўваходзіў збор штатгальтара Вілема V. Частка яго дасталася Вілемe па спадчыне, а частка палотнаў была набыта. У яго ўваходзілі такія палотны як «Бык», «Маладая маці» Герыта Доу, а таксама працы Брэйгеля і Рубенса. Пасля французскага ўварвання ў 1795 годзе, некаторыя яго карціны былі перавезены ў Луўр, і былі вернутыя толькі праз 20 гадоў. Пасля гэтага кароль Вілем I перадаў карціны дзяржаве, і збор атрымаў назву калекцыі Каралеўскага кабінета. У 1822 годзе яна стала асновай збору Маўрыцхёйса.
Маўрыцхёйс заставаўся дзяржаўным музеем да таго часу, пакуль не быў перададзены ў распараджэнне спецыялізаванага фонду ў 1995 годзе. Цяпер гэта адзін з найбольш наведвальных музеяў у Нідэрландах.
Crazy Horse
Crazy Horse (Le Crazy Horse de Paris — дзікі, неаб’езджаны конь) — знакамітае парыжскае кабарэ, заснаванае ў 1951 годзе. Кабарэ займае памяшканне былога віннага пограба ў хаўсманаўскім доме па авеню Георга V, 12.
Кулік-верабей
Кулік-верабей (Calidris minuta) — адзін з самых дробных сеўцападобных, памерам з вераб'я. На Беларусі рэдкі, пералётны від.
Crazy Horse
Адметнай рысай, галоўным нумарам, стаў прынцып адбору танцораў і танцоўшчыц. Яны павінны былі валодаць вельмі жорсткім, які стаў пазней характэрна вядомым, «фірмовым» наборам знешніх дадзеных, такіх як высокі рост, складнасць, падцягнутасць, агульная падабенства рысаў і нават аб'ём і форма грудзей.
Кулік-верабей
Арэал
Кулік-верабей — пералётная птушка, гняздуе ў паўночнай Скандынавіі і сібірскай тундры. Зімуе ў Міжземнамор'і, на Блізкім Усходзе, у Цэнтральнай і Паўднёвай Афрыцы.
Пушкары (Пастаўскі раён)
Пушкары́ (, Пушкари) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 2002 года ўваходзіла ў склад Юнькаўскага сельсавета.
Прэйцэрдаўль
Прэйцэрдаўль (люксемб. Préizerdaul, фр. Préizerdaul) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Прэйцэрдаўль з'яўляецца часткай кантона Рэданж. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
IC 156
IC 156 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Базіліка Дзевы Марыі (Шэшань)
Базіліка Дзевы Марыі — рымска-каталіцкая базіліка на «змяінай гары» ў Шанхаі, найбуйнейшы ў Кітаі цэнтр хрысціянскіх паломніцтваў. Яшчэ ў 1874 годзе папа Пій IX паабяцаў прабачэнне грахоў тым, хто наведае езуіцкую святыню ў Шэшані. Будынак базілікі акружаны капліцамі; побач з ёй знаходзіцца заснаваная езуітамі Шанхайская абсерваторыя.
NGC 408
NGC 408 — зорка ў сузор’і Рыбы.
Базіліка Дзевы Марыі (Шэшань)
Базіліка была закладзена езуітамі ў гады паўстання тайпінаў (1863) на месцы будыйскага манастыра. Да 1925 года старая царква не магла змясціць усіх паломнікаў. На працягу 10 гадоў з 1925 па 1935 гг. вялося будаўніцтва існуючай гранітнай базілікі. Архітэктурнае рашэнне спалучае ў сабе элементы неаготыкі і неарэнесансу. Над храмам высіцца 38-метровая званіца, а на яе вяршыні ўсталяваная 5-метровая статуя Мадонны з немаўлём.
NGC 408
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Базіліка Дзевы Марыі (Шэшань)
Шэшаньская базіліка моцна пацярпела ў гады Культурнай рэвалюцыі. Статуя Мадонны была дэмантаваная, а біскуп падвергнуўся ганенням. У цяперашні час базіліка зноў прымае паломнікаў.
Васількова (Слуцкі раён)
Васілько́ва (, Васильково) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вясейскага сельсавета.
Ведута
Ведута (veduta — «від») — жанр еўрапейскага жывапісу, асабліва папулярны ў Венецыі XVIII стагоддзя. Уяўляе сабой карціну, малюнак або гравюру з дэтальнай выявай штодзённага гарадскога пейзажу. Буйным ведутыстам лічыцца італьянец Каналета. Майстры ведута былі запатрабаваныя ў многіх краінах Еўропы, у т.л. на землях Беларусі. У прыватнасці, цэлы шэраг ведута з беларускімі відамі выканаў Юзаф Пешка. У Саксоніі і Польшчы папулярнасць здабыў пляменнік Каналета, Бернарда Белота.
Марыя Уладзіміраўна Дашкоўская
Марыя Уладзіміраўна Дашкоўская (нар., Бабруйск, Беларусь) — беларуская футбалістка, брамнік. Майстар спорту Беларусі.
Клубная кар’ера
Выступала за Бабруйчанку, ЖФК Нёман Белкард, Зорку-БДУ. Пасля заканчения футбольнай коръеры стала трэнерам, ёсць ліцэнзія «C UEFA».
Старадзевяткавічы
Старадзевя́ткавічы, паводле БП-2008 Старадзявя́ткавічы ( / Staradziaviatkavičy, Стародевятковичи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадзевяткавіцкага сельсавета.
Народны артыст СССР
«Народны артыст СССР» — ганаровае званне, якое прысвойвалася да 1991 года Прэзідыумам Вярхоўнага Савета СССР найбольш выдатным дзеячам мастацтва народаў СССР за асаблівыя заслугі ў галіне культуры, мастацтва, за выдатныя дасягненні і высокае майстэрства ў прафесійнай дзейнасці. Устаноўлена пастановай ЦВК СССР ад 6 верасня 1936 года.
Усяго звання «Народны артыст СССР» былі ўдастоены 1006 чалавек.
Прадстаўнікі саюзных рэспублік маглі атрымаць яго толькі пры наяўнасці адпаведнага рэспубліканскага звання (у выпадку БССР — Народны артыст Беларусі).
Касцёл Святога апостала Андрэя (Слонім)
Касцёл Святога Андрэя  — фарны касцёл Св. Андрэя Апостала, помнік архітэктуры позняга барока і ракако ў горадзе Слонім, Беларусь. Храм знаходзіцца ў зарэчнай, усходняй частцы горада (Замосце), на пл. Сапегі. Касцёл удзельнічае ў фарміраванні панарамы горада і знаходзіцца ў прасторава-планіровачнай сувязі з комплексам гістарычнага цэнтра.
Архітэктура
Манументальны касцёл Св. Андрэя аднанефны, прамавугольны ў плане храм, дах трохсхільны чарапічны. У кампазіцыі пануюць дзве ярусныя вежы з фігурнымі шатрамі і высокім фігурным шчытом, які плаўна пераходзіць у бакавыя валюты каля асновы. Плоскасць галоўнага фасада ўвагнута-выпуклая: лінія сцяны выгінаецца ў пяці заломах, абазначаных пілястрамі. Бакавыя вежы пастаўлены над вуглом да лініі фасада. Тэктанічная структура фасада мае ярка выяўлены ярусны характар, што дасягаецца выразнымі гарызантальнымі і вертыкальнымі чляненнямі, узмоцненай крапоўкай контурных ліній. Верхні ярус моцна расчлянёны шмат’ярусным карнізам і завершаны характэрнымі для архітэктуры ракако ліхтарамі на фігурных галоўках. Пазбаўленыя крапоўкі плоскасці фасада разыграны нішамі з манументальнымi скульптурамі евангелістаў Пятра і Паўла ў дынамічных разваротах. Партал галоўнага ўвахода, вокны і фігурны шчыт маюць акруглы абрыс. Дэкаратыўны арсенал фасада ўключае профілі і ляпніну. Бакавыя фасады ў прасценках чляняцца плоскімі адзінарнымі пілястрамі. Уражанне руху ліній і форм дасягаецца частымі раскрапоўкамі, шматразовым драбленнем антаблементаў.
У інтэр’еры высокі неф (14,1 м) перакрыты цыліндрычным скляпеннем на папружных арках з люнетамі. Прэсбітэрый аддзелены ад яго бакавымі ляпнымі алтарамі і парталам. Да алтарнай часткі прымыкаюць бакавыя квадратныя ў плане сакрысціі. Прастора інтэр’ера асвятляецца высокімі арачнымі аконнымі праёмамі. У паўночнай частцы храма на трохарках з гранёнымі бочкападобнымі апорамі і крыжовых скляпеннях умацаваны хоры, кулісы якіх маюць ілюзорны перспектыўны роспіс у тэхніцы грызайль.
У інтэр’еры касцёла асноўны дэкаратыўны акцэнт зроблены на алтаpax, трактаваных у стылі ракако, амбоне і хорах, а таксама фрэскавым роспісе скляпенняў. Галоўны пластычна-дэкаратыўны элемент інтэр’ера — цэнтральны алтар. Ён створаны ў выглядзе магутнага порціка са здвоенымі карынфскімі калонамі, якія нясуць трохвугольны раскрапаваны франтон з крыжам на сферы. Уздоўж схілаў франтона размешчаны дзве стукавыя скульптуры анёлаў. Поле інтэркалумнія раскрапавана арачнай нішай, у якой размяшчаўся алтарны абраз, які да нашых часоў не захаваўся. Барочнымі шчытамі на валютах і раскрапоўкай карнізамі, пучкамі пілястраў таксама завяршаюцца і бакавыя алтары храма. Дэкаратыўнае вырашэнне алтароў заснавана на тэхніцы стука, якая імітуе чырвона-карычневы і светла-жоўты мармур. На бакавых сценах прэсбітэрыя дзве прамавугольныя фрэскавыя карціны (3х2 м) на біблейскія сюжэты. На ўсходняй сцяне алтара часткова захаваўся амбон у традыцыйнай для ракако форме ладдзі пад ветразем.
Унутранае ўбранне касцёла дапаўняюць дэкаратыўны роспіс сцен і арнаментальная ляпніна. Падоўжныя сцены аздоблены роспісам у спалучэнні з ілюзорна-прасторавымі архітэктурнымі формамі: пілястры з пышным арнаментальным убраннем, магутная каланада на заходняй сцяне, карніз і фрыз, мноства арнаментальных уставак, медальёнаў, картушаў, ракавін, разетак і інш., якія размешчаны на плоскасцях пілястраў і паміж імі, на аконных адкосах і ў прасценках паміж вокнамі, а таксама ўпрыгожваюць алтары. Дэкаратыўны роспіс выкананы ў стрыманых танах: ружовы, некалькі пацямнелы фон, на якім блакітна-белым і шэрым колерамі нанесены прыгожы малюнак.
На ўсходняй сцяне алтара быў размешчаны амбон у форме чаўна пад ветразем. Пад алтаром знаходзіцца крыпта.
Плябанія
Плябанія, што стаяла пры касцёле, не захавалася. Была вырашаная па тыпу старапольскай шляхецкай сядзібы — аднапавярховы прамавугольны ў плане мураваны будынак з мансардай пасярод высокага даха з заломам. Цэнтральны ўваходны рызаліт завяршаўся ампірным атыкам з люкарнай па цэнтры.
Путшэйд
Путшэйд (люксемб. Pëtscht, фр. Putscheid) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Путшэйд з'яўляецца часткай кантона Віяндэн. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 845 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 225 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 27,13 км ² (па займаемай плошчы 28 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 542 м. (5 месца з 116 камун), найменшая 226 м. (42 месца з 116 камун).
Рабекі
Рабе́кі (, Рабеки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 2002 года ўваходзіла ў склад Юнькаўскага сельсавета.
IC 157
IC 157 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Русакі (Курапольскі сельсавет)
Русакі́ (, Русаки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Мюрдальс’ёкудль
Мюрдальс'ёкудль (Мірдалс'ёкудль Mýrdalsjökull, ) — ледавік на поўдні Ісландыі. Знаходзіцца ў 180 км на паўднёвы ўсход ад Рэйк’явіка, і ў 20 км на ўсход ад ледавіка Эяфьядлаёкюдль.
Вышыня вяршыні Мюрдальс'ёкудля - 1493 метры; на 1980 год плошча ледавіка займала каля 595 км². Пад паўднёва-ўсходняй часткай ледавіка знаходзіцца актыўны вулкан Катла.
Ладзіна
Сефа́рдская мова (вядомая таксама як яўрэйска-іспанская, ладзі́на, джудзека, спаньёль, жудзезма, хебранея) — мова сефардаў, адна з яўрэйскіх моў. Адносіцца да ібера-раманскай падгрупы раманскіх моў. Сефардская мова з'яўляецца фактычна працягам ранне-яўрэйска-кастыльскага дыялекту, які ўключыў у сябе носьбітаў і рысы астатніх яўрэйскіх ібера-раманскіх дыялектаў. Мова выкарыстоўвае ўласную сістэму арфаграфіі.
Пачатак ўтварэння гэтага адгалінавання іспанскай мовы звязана з выгнаннем з Іспаніі ў 1492 годзе яўрэяў, што рассяліліся галоўным чынам на тэрыторыі Асманскай імперыі, у Паўночнай Афрыцы, затым у Партугаліі, Італіі, Грэцыі, Балгарыі, Румыніі, Палестыне і інш. Знаходзячыся ва ўмовах іншамоўнага асяроддзя і не маючы статусу афіцыйнай мовы, яна да гэтага часу захоўвае рысы (галоўным чынам у фанетыцы) іспанскай мовы канца XV ст. Функцыянуе як гутарковая мова, праяўляе прыкметы вымірання.
Распаўсюджаная ў Ізраілі, асобных раёнах Турцыі, Грэцыі, Чарнагорыі, Сербіі, Румыніі, Балгарыі. Колькасць носьбітаў складае каля 100 тыс. чалавек. Дыялектнае дзяленне звязана з краінамі пражывання носьбітаў. Асноўныя дыялектныя варыянты — турэцкі, румынскі, югаслаўскі.
У 1996 годзе Кнэсет прыняў закон аб стварэнні Нацыянальнага ўпраўлення па ахове культурнай спадчыны на сефардскай мове.
Judeoespañol calco Ladino Ladino
Беларуская сацыял-дэмакратычная Грамада
Беларуская сацыял-дэмакратычная грамада (БСДГ) — партыя сацыял-дэмакратычнага кірунку. Створана 2 сакавіка 1991 года. Працягвае традыцыі Беларускай сацыялістычнай грамады і Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі. Кіруючы орган паміж з’ездамі — Цэнтральная рада. БСДГ заяўляла, што яна з’яўляецца левацэнтрысцкай партыяй парламенцкага тыпу, якая лічыць прыярытэтнымі кірункамі сваёй дзейнасці прапаганду і абарону агульначалавечых каштоўнасцей, ідэалаў сацыял-дэмакратыі, сацыяльную абарону чалавеку працы. Мэта яе дзейнасці — пабудова незалежнай дэмакратычнай, прававой і сацыяльнай беларускай дзяржавы як раўнапраўнага суб’екта еўрапейскай і сусветнай супольнасці. Філіі і суполкі БСДГ дзейнічаюць ва ўсіх абласных цэнтрах і многіх гарадах Беларусі. БСДГ знаходзіцца ў апазіцыі да рэжыму прэзідэнта Аляксандра Лукашэнкі.
Гісторыя
21 мая 1991 года партыя прайшла рэгістрацыю (рэгістрацыйнае пасведчанне № 090). 9 сакавіка 1995 года партыя прайшла перарэгістрацыю (рэгістрацыйнае пасведчанне № 012).
15 лютага 1998 года прайшоў Устаноўчы з’езд партыі. 27 мая 1998 года партыя зарэгістравана Міністэрствам юстыцыі Рэспублікі Беларусь (рэгістрацыйнае пасведчанне № 042).
У пачатку мая 1999 года Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь вынесла папярэджанне БНП за ўдзел іх прадстаўнікоў у абвешчаных Цэнтральнай выбарчай камісіяй пад кіраўніцтвам В. Ганчара «альтэрнатыўных» выбарах прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
30 жніўня 1999 года партыя прайшла перарэгістрацыю (рэгістрацыйнае пасведчанне № 007). З 1998 года Анатоль Астапенка — намеснік старшыні Цэнтральнай Рады Беларускай сацыял-дэмакратычнай Грамады (БСДГ).
У лістападзе 2018 года Станіслава Шушкевіча на пасадзе кіраўніка БСДГ змяніў бізнесмен Сяргей Чэрачэнь, былы член Камуністычнай партыі Беларусі.
12 студзеня 2020 года на пасяджэнні Цэнтральнай Рады БСДГ было прынята рашэнне пра вылучэнне кандыдата ў прэзідэнты. Ім стаў старшыня партыі Сяргей Чэрачань.
Старшыні партыі
Намеснік старшыні БСДГ — Анатоль Астапенка.
Інтэрнэт
Інтэрнэ́т  (Internet, ад Interconnected Networks — аб’яднаныя сеткі) — глабальная тэлекамунікацыйная сетка інфармацыйных і вылічальных рэсурсаў, якую ў 1989 годзе распрацавалі брытанскі навуковец Цім Бернерс-Лі і бельгійскі — Роберт Каё.
З дапамогай вучоных з Еўрапейскай арганізацыі ядзерных даследаванняў (ЕАЯД) Бернерс-Лі і Каё стварылі міжнародную сетку для абмену навуковымі звесткамі. Іх распрацоўка стала агульнадаступнай у 1991 годзе. У 1994 годзе налічвалася каля пяцісот сайтаў. У 2009 годзе іх колькасць перавысіла 80 мільёнаў.
Інтэрнэт складаецца з многіх тысяч карпаратыўных, навуковых, урадавых і дамашніх камп’ютарных сетак. Часта яго называюць сусветным (ці глабальным) сецівам або павуціннем, або проста сеціва.
Паводле даных Міжнароднага саюза электрасувязі ААН, 23 % насельніцтва зямлі карыстаецца сецівам. Заснавальнікам першага інтэрнэт-партала (Global Network Navigator), што ўтрымваўся на прыбыткі ад рэкламы, стаў Дэйл Доэрці. У сярэдзіне 2015 года колькасць карыстальнікаў дасягнула 3,3 млрд чалавек. Шмат у чым гэта было абумоўлена шырокім распаўсюдам сотавых тэлефонаў з доступам у Інтэрнэт стандартаў 3G і 4G, развіццём сацыяльных сетак і зніжэннем кошту інтэрнэт-трафіка.
Скланенне
Слова «Інтэрнэт» скланяецца па правілах беларускай граматыкі як назоўнік мужчынскага роду, нічым не адрозніваецца ад такіх слоў, як «інтэрнат» і «інтэрфейс», і мае другі тып скланення. Таму трэба пісаць: «у І\інтэрнэце», «структура І\інтэрнэту».
Перадгісторыя
Першай даследчай праграмай у накірунку хуткай перадачы паведамленняў кіраваў Джозэф Ліклайдэр, які апублікаваў у 1962 годзе працу «Galactic Network». Дзякуючы Ліклайдэру з’явілася першая дэталёва распрацаваная канцэпцыя камп’ютарнай сеткі. Яна была падмацавана працамі Леанарда Клейнрока ў галіне тэорыі камутацыі пакетаў дзеля перадачы дадзеных (1961—1964).
У 1967 годзе Лары Робертс (Lawrence G.Roberts) прапанаваў звязаць паміж сабою кам’ютары ARPA. Пачынаецца праца над стварэннем першай інтэрнэт-сістэмы ARPANet. Паралельна ў Англіі Дональд Дэвіс (Donald Watts Davies) распрацаваў канцэпцыю сеткі і дадаў у яе істотную дэталь — камп’ютарныя вузлы павінны не толькі перадаваць дадзеныя, але і зрабіцца перакладчыкамі розных камп’ютарных сістэм і моў. Менавіта Дэвісу належыць паняцце «пакет» дзеля пазанчэння фрагментаў файлаў, якія перасылаюцца асобна. Паміж Каліфарнійскім універсітэтам у Лос-Анджэлесе, Стэндфарскім даследчым інстытутам (Stanford Research Institute), Каліфарнійскім універсітэтам у Санта-Барбары і Універсітэтам у штаце Юта (Utah State University) усталёўваецца спецыяльны кабель сувязі. Група спецыялістаў Фрэнка Харта (Frank Hart) з BBN распачала вырашэнне тэхналагічных праблем па арганізацыі сеткі ARPANET.
Сяркі (Слонімскі раён)
Сяркі́ (, Серки) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадзевяткавіцкага сельсавета.
Інтэрнэт
Перадгісторыя
Распрацоўка такой сеткі была даручана Каліфарнійскаму ўніверсітэту ў Лос-Анджэлесе, Стэнфардскаму ўніверсітэту, Універсітэту Юты і Універсітэту штата Каліфорнія ў Санта-Барбары. Камп’ютарная сетка была названа ARPANET (Advanced Research Projects Agency Network), і ў 1969 годзе ў межах праекта сетка аб’яднала чатыры пазначаных навучальных установы. Усе працы фінансаваліся Міністэрствам абароны ЗША. Затым сетка ARPANET пачала актыўна арсці і развівацца, яе пачалі выкарыстоўваць вучоныя з розных абласцей навукі.
«Нараджэнне» Інтэрнэта, 1969 год
Першы сервер ARPANET быў усталяваны 2 верасня 1969 года ў Каліфарнійскім універсітэце (Лос-Анджэлес). Камп’ютар Honeywell DP-516 меў усяго 24 кб аператыўнай памяці (вялізная лічба на той час).
29 кастрычніка 1969 года ў 21:00 паміж двума першымі вузламі сеткі ARPANET, якія знаходзіліся на адлегласці ў 640 км — у Каліфарнійскім універсітэце Лос-Анджэлеса (UCLA) і ў Стэнфардскім інстытуце (SRI) — правялі сеанс сувязі. Чарлі Клайн (Charley Kline) імкнуўся выканаць выдаленае падключэнне з Лос-Анджэлеса да камп’ютара ў Стэнфардзе. Паспяховую перадачу кожнага ўведзненага сімвала яго калега Біл Дзюваль (Bill Duvall) падзвярджаў па тэлефоне.
У першы раз атрымалася перадаць усяго 2 сімвалы «LO» (спачатку планавалася перадаць «LOG»), пасля чаго сетка перастала функцыянаваць. «LOG» павінна было азначаць слова LOGIN (каманда ўваходу ў сістэму). у працоўны час сістэму вярнулі ўжо ў 22:30, і наступная спроба аказалася паспяховай. Менавіта гэту дату (29 кастрычніка 1969 года) можна лічыць днём нараджэння Інтэрнэта.
Развіццё ў 1970-я гг
Да 1971 года была распрацавана першая камп’ютарная праграма дзеля адпраўкі электроннай пошты па сетцы. Гэтая праграма адразу стала папулярнай.
У 1973 годзе да сеткі былі падключаныя праз трансатлантычны тэлефонны кабель першыя замежныя арганізацыі Вялікабрытаніі і Нарвегіі, сетка стала міжнароднай.
У 1970-я гады сетка служыла пераважна дзеля рассылання электроннай пошты, тады ж з’явіліся першыя спісы паштовага рассылання, групы навін і дошкі аб’яў. Аднак у той час сетка яшчэ не магла лёгка ўзаемадзейнічаць з іншымі сеткамі, якія былі пабудаваны па іншых тэхнічных стандартах. У канцы 1970-х гг. пачалі імкліва развівацца пратаколы дадзеных, якія былі стандартызаваныя ў 1982—1983 гадах. Актыўную ролю ў распрацоўцы і стандартызацыі сеткавых пратаколаў выконваў Джон Постэл. 1 студзеня 1983 года сетка ARPANET перайшла з пратакола NCP на TCP/IP, які паспяхова ўжываецца дагэтуль дзеля аб’яднання (ці, як яшчэ кажуць, «напластавання») сетак. Менавіта ў 1983 годзе паняцце «Інтэрнэт» замацавалася за сеткай ARPANET.
З’яўленне NSFNet, 1980-я гг
У 1984 годзе была распрацавана сістэма даменных імён (Domain Name System, DNS).
У 1984 годзе ў сеткі ARPANET з’явіўся моцны канкурэнт: Нацыянальны навуковы фонд ЗША (NSF) заснаваў вялізную міжнародную сетку NSFNet (National Science Foundation Network), якая была складзена з болей дробных сетак (уключаючы вядомыя тады сеткі Usenet і Bitnet) і мела значна вялікшую прапускную здольнасць, чым ARPANET. Да гэтай сеткі за год падключыліся каля 10 тысяч камп’ютараў, назва «Інтэрнэт» стала павольна пераходзіць на NSFNet.
З’яўленне Сусветнай павуціны (WWW), 1989 год
У 1989 годзе ў Еўропе, у сценах Еўрапейскай рады па ядзерных даследваннях (ЦЕРН) нарадзілася канцэпцыя Сусветнай павуціны. Яе прапанаваў знакаміты брытанскі вучоны Цім Бернес-Лі, ён жа цягам двух гадоў распрацаваў пратакол HTTP, мову HTTP і індэтыфікатары URI. Суаўтарам Ціма Бернеса-Лі па фармуліроўцы ідэі і задач праекта World Wide Web у ЦЕРН, бельгійскі даследчык Роберт Каё, растлумачыў пазней яго разуменне вытокаў гэтага праекта:
У 1990 годзе сетка ARPANET скончыла сваё існаванне, цалкам прайграўшы канкурэнцыю NSFNet. У гэтым жа годзе было зафіксавана падключэнне да інтэрнэта па тэлефоннай лініі (т. зв. «дазво́н», dialup access).
У 1991 годзе Сусветная павуціна стала агульнадаступнай у Інтэрнэце, а ў 1993 годзе з’явіўся знакаміты веб-браўзэр NCSA Mosaic. Сусветная павуціна набірала папулярнасць.
У 1995 годзе NSFNet вярнулася да ролі даследчай сеткі, маршрутызацыяй усяго трафіка інтэрнэта цяпер займаліся сеткавыя правайдэры, а не суперкамп’ютары Нацыянальнага навуковага фонда.
1990-я і цяперашні час
У 1990-я гады інтэрнэт аб’яднаў у сабе большасць існуючых тады сетак (хаця некаторые, такія як Фіданэт, засталіся самастойнымі). Аб’яднанне выглядала болей прывабным дзякуючы адсутнасці адзінага кірайніцтва, а таксама дзякуючы адкрытасці тэхнічных стандартаў інтэрнэта, што рабіла сеткі незалежнымі ад бізнэса і пэўных кампаній. У1997 годзе у інтэрнэце ўжо налічвалася 10 млн камп’ютараў, было зарэгістравана каля 1 млн даменных імён. Інтэрнэт стаў вельмі папулярным сродкам абмена інфармацыяй.
У цяперашні час падключыцца да інтэрнэта можна праз спадарожнікі сувязі, радыёканалы, кабельнае тэлебачанне, тэлефон, сотавую сувязь, спецыяльныя оптыка-валаконныя лініі ці электраправады. Сусветная сетка стала неадымнай часткай жыцця амаль ва ўсіх краінах свету.
Цягам пяці гадоў інтэрнэт дасягнуў аўдыторыі звыш 50 мільёнаў карыстальнікаў. Іншым сродкам камунікацыі патрабавалася значна больш часу дзеля дасягнення такой папулярнасці :
З 22 студзеня 2010 года прамы доступ у інтэрнэт атрымаў экіпаж міжнароднай касмічнай станцыі.
Ключавыя прынцыпы Інтэрнэту
Сам пратакол ІР быў народжаны ў дыскусіях унутры арганізацыі IETF (Internet Engineering Task Force, Task force — група спецыялістаў, пакліканая, каб вырашыць пэўную задачу) назву якой можна перакласкі як «Група дзеля вырашэння задач праектыравання Інтэрнэту». IETF і яе працоўныя групы дагэтуль займаюцца развіццём пратаколаў Сусветнай сеткі. Яны адкрыта дзеля публічнага ўдзелу і абмеркавання. Камітэты гэтай арганізацыі публікуюць т. зв. дакументы RFC (англ. Request for Comments — запыт каментатараў). У гэтых дакументах даюцца тэхнічныя спецыфікацыі і дакладныя тлумачэнні многіх пытанняў. Арганізацыя IAB (англ. Internet Architecture Board — Рада з архітэктуры Інтэрнэту) абвяшчае многія дакументы RFC Стандартамі Інтэрнэту. З 1992 года ETF, IAB і шэраг іншых арганізацый утвараюць Таварыства Інтэрнэту (англ. Internet Society, ISOC) — арганізацыйную аснову дзеля розных даследчых і кансультацыйных груп, якія займаюцца развіццём Інтэрнэту.
На думку многіх навукоўцаў з’яўленне Інтэрнэту — гэта пачатак новай эры у развіцці чалавецтва.
Пратаколы Інтэрнэту
У дадзеным выпадку пратакол — спосаб узаемадзеяння, абмену данымі паміж камп’ютарамі ў час працы ў сетцы. Каб розныя камп’ютары маглі працаваць разам, яны павінны «размаўляць адной мовай», то бок выкарыстоўваць аднолькавыя пратаколы. Сукупнасць гэтых пратаколаў назавуць сцекам пратаколаў TCP/IP.
Ніжэй у алфавітным парадку пералічаны найболей распаўсюджаныя сеткавыя пратаколы адпаведна мадэлі OSI:
1. На прыкладным узроўні:
2. На сеансавым узроўны:
3. На транспартным узроўні
Субкультура сеткі Інтэрнэт
Сучасны Інтэрнэт мае таксама мноства сацыяльных і культурных аспектаў. Ён з’яўляецца ўніверсальным асяроддзем дзеля спаткання, разваг і дыстанцыйнага навучання. Так, паводле даследванняў Оксфардскага ўніверсітэта, падлеткі, якія маюць доступ да Інтэрнэта, атрымліваюць вышэйшыя адзнакі, чым тыя, хто не маюць.
З дапамогай Інтэрнэту стала магчымай электронная камерцыя і аплата паслуг анлайн. Дзеля многіх людзей Інтэрнэт — спосаб заробку. А ў цэлым Інтэрнэт — гэта адбітак сучаснага грамадства і светапогляду.
Адной з праяў субкультуры Інтэрнэту з’яўляецца Дзень бяспечнага інтэрнэта, які святкуецца штогадова з 2004 года, у другі аўторак лютага.
Інтэрнэт-знаёмствы
Знаёмствы ў Інтэрнэце звыччайна звязваюць з забавай або пошукам чалавека за мяжой. Абодва напрамкі нярэдка спалучаюцца разам. Надта рэдка можна знайсці службу знаёмстваў, якія здзесніваюць выключна сур’ёзныя знаёмствы дзеля шлюбу, акрамя знаёмстваў хрысціян ці, наогул людзей з традыцыйнымі поглядамі на шлюб.
Кіберпанк
Інтэрнэт, кіберпрастора і віртуальная рэальнасці знайшлі свой адбітак у сучасным мастацтве. Яшчэ з сярэдзіны 1980-х гг сфарміраваўся асаблівы жанр навуковай фантастыкі. Найчасцей ён малюе вельмі змрочную, жорсткую будучыню, дзе высокія тэхналогіі спалучаюцца з беднасцю, бандытызмам, уладай карпарацый.
Браўзеры
Браўзер — камп’ютарная праграма дзеля прагляду інтэрнэт-старонак.
Існуе даволі шмат браўзераў. Адны з найболей папулярных гэта: Google Chrome, Internet Explorer, Mozilla Firefox, Safari і Microsoft Edge.
Carex liparocarpos
Carex liparocarpos — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Паўночна-Заходняй Афрыцы, Паўднёвай і Сярэдняй Еўропе, Заходняй Азіі.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая расліна вышынёй 10-30 см. Сцябло гладкае. Лісце шырынёй 1-3 мм, бледна-зялёнае, шурпатае. Суквецце складаецца з 3-4 каласкоў.
Цвіце ў красавіку-маі. Плоданасіць у маі — ліпені. Размнажаецца насеннем і вегетатыўна.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Марока і Алжыры, Паўднёвай і сярэдняй Еўропе, Заходняй Азіі (Іран, Турцыя, Арменія, Азербайджан, Грузія). У Славакіі від мае статус CR.
Пагрозы і ахова
Пагрозамі з’яўляюцца змены эколагацэнатычных умоў, уплыў антрапагенных фактараў — узворванне стэпаў, выпас жывёлы, вытоптванне.
Джэймс Уэб (тэлескоп)
Касмічны тэлескоп «Джэймс Уэб» (James Webb Space Telescope) — арбітальная інфрачырвоная абсерваторыя, якая меркавана заменіць касмічны тэлескоп «Хабл».
Назва
Першапачаткова называўся «Касмічны тэлескоп новага пакалення» (Next-generation space telescope). У 2002 годзе перайменаваны ў гонар другога кіраўніка НАСА (1906—1992), які ўзначальваў агенцтва ў 1961—1968 гадах, падчас рэалізацыі праграмы «Апалон».
Апісанне
25 снежня 2021 года тэлескоп быў паспяхова запушчаны з касмадрома Куру.
Тэлескоп размешчаны на ў пункце Лагранжа L2 сістэмы Сонца — Зямля.
Місія
11 ліпеня 2022 года апублікавана першая выява, атрыманая касмічным тэлескопам «Джэймс Уэб». На ёй бачна скопішча галактык SMACS J0723.3-7327, размешчанае на адлегласці 4,6 млрд светлавых гадоў, — ранні Сусвет з самым высокім разрозненнем з калі-небудзь атрыманых.
Вільгельм (герцаг Аўстрыі)
Вільгельм (Wilhelm;,  — , ) — герцаг Аўстрыі з 1386 года з Леапальдзінскай лініі дынастыі Габсбургаў.
Біяграфія
Вільгельм быў старэйшым сынам аўстрыйскага герцага Леапольда III і Вірыдзіс Вісконці, прынцэсы Міланскай.
Пасля гібелі бацькі ў бітве пры Земпаху ў 1386 годзе Вільгельм атрымаў у спадчыну Штырыю, Карынтыю, Крайну, Ціроль і Пярэднюю Аўстрыю (ва ўласна герцагстве Аўстрыя кіравала Альберцінская лінія габсбургскага дому). Суправіцелем Вільгельма стаў яго брат Леапольд IV, аднак першыя часы фактычная ўлада ва ўладаннях Леапальдзінскай лініі належала рэгенту і апекуну маладых герцагаў Альбрэхту III.
Па дасягненні паўналецця Вільгельм і Леапольд IV у 1396 годзе падзялілі свае спадчынныя землі: Леапольд IV стаў кіраўніком Ціроля і Пярэдняй Аўстрыі, а Вільгельм атрымаў Штырыю, Карынтыю і Крайну (так званую Унутраную Аўстрыю). Такім чынам некалі адзіная аўстрыйская манархія была падзелена на тры часткі.
Вільгельм вядомы тым, што распачаў адну з першых гучных спроб у габсбургскім доме выкарыстоўваць дынастычны шлюб для істотнага пашырэння сваіх уладанняў. Пазней практыка далучэння зямель праз шлюбы стала адной з галоўных прычын росту і ўмацавання ўплыву Аўстрыйскай манархіі ў Цэнтральнай Еўропе, што нават парадзіла дэвіз «Жаніся, шчаслівая Аўстрыя!» (Tu felix Austria, nube!). Вільгельм выбраў сабе ў нявесты Ядвігу Анжуйскую, малодшую дачку Лаяша I Вялікага, караля Венгрыі і Польшчы. У якасці пасагу яе бацька абяцаў значныя зямельныя ўладанні ў Венгрыі, а акрамя таго гэты шлюб адкрываў перад Вільгельмам магчымасці яго абрання ў будучыні каралём Польшчы ці Венгрыі. Сапраўды, пасля смерці Лаяша Ядвіга ў 1384 годзе была прызнана польскай каралевай. Аднак пад ціскам польскіх магнатаў ідэя шлюбу з Вільгельмам была адкінута, і яна выйшла замуж за вялікага князя літоўскага Ягайлу, паводле ўмоў Крэўскай уніі.
Пацярпеўшы няўдачу ў праекце польскага шлюбу, Вільгельм у 1401 годзе ажаніўся з Іаанай II, неапалітанскай прынцэсай, будучай каралевай Неапаля, таксама з Анжуйскай дынастыі. Аднак гэты шлюб быў няўдалым і не прынёс Вільгельму нашчадства.
Пасля смерці аўстрыйскага герцага Альбрэхта IV у 1404 годзе Вільгельм уступіў у барацьбу са сваімі братамі за права апекі над непаўналетнім Альбрэхтам V і ўладу ў Аўстрыі. Але ў 1406 годзе Вільгельм нечакана памёр.
Шлюб
Дзяцей герцаг Вільгельм не меў.
Кулікі-сарокі
Кулікі-сарокі, крыўковыя (Haematopodidae; Haematopus) — сямейства і род птушак з атрада сеўцападобных (Charadriiformes). Да кулікоў-сарок адносяцца 12 відаў, у тым ліку адзін вымерлы ў XX стагоддзі.
Знешні выгляд
Птушкi сярэдніх памераў з кантрастным чорна-белым апярэннем i параўнальна доўгай, моцнай i прамой дзюбай. У іх характэрнае апярэнне, афарбаванае чорна-белага, чорнага або карычневага колеру. Некаторыя віды маюць белае апраўленне на крылах. У кулікоў-сарок няма палавога дымарфізма, у самцоў і самак аднолькавае апярэнне. Лапы і дзюба ў абодвух палоў чырвоныя, аранжавыя або ружовыя. Дзюба ва ўсіх відаў моцная і доўгая, прыстасаваная да таго, каб разбіваць аб камяні мідый і раскрыжоўваць ракаў. У некаторых відаў маюцца ярка-аранжавыя кругі вакол вачэй.
Асаблівасці біялогіі
Гэта птушкі, якія насяляюць прыбярэжныя рэгіёны і сілкуюцца галоўным чынам малюскамі, кольчатымі чарвякамі і насякомымі.
Гняздо ладзяць у ямцы на зямлi.
Кіта Лоранц
Кіта Лоранц (Kito Lorenc;, Слепё, Германія — , Баўтцэн) — сербалужыцкі паэт, перакладчык.
Біяграфічныя звесткі
Вышэйшую адукацыю атрымаў у Лейпцыгу. 3 1961 працаваў у Інстытуце сербалужыцкага народазнаўства ў Будзішыне, з 1973 у Дзяржаўным ансамблі сербалужыцкай культуры.
Творчасць
Пераклаў на верхнялужыцкую мову камедыю Я. Купалы «Паўлінка» (з А. Наўкам), асобныя вершы Я. Купалы, М. Танка, Н. Гілевіча, А. Зарыцкага. На беларускую мову яго творы перакладалі М. Танк, Н. Гілевіч, А. Зарыцкі, А. Траяноўскі.
Узнагароды
Лаўрэат прэміі «Дамавіна».
IC 158
IC 158 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Алімпійскі камітэт Польшчы
Алімпійскі камітэт Польшчы (Polski Komitet Olimpijski) — самастойнае, незалежнае грамадскае аб’яднанне. Створаны ў 1918 годзе, прызнаны Міжнародным алімпійскім камітэтам 12 кастрычніка 1919 года.
NGC 410
NGC 410 (іншыя абазначэнні — UGC 735, MCG 5-3-80, ZWG 501.118, PGC 4224) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Баніфратры
Шпітальны Ордэн Святога Яна Божага або баніфра́тры (Ordo Hospitalarius Sancti Joannis de Deo, OH; ад bonus — добры і frater — брат) — манаскі ордэн, заснаваны ў 1537 годзе ў Гранадзе (Іспанія).
Манахі ордэна даглядалі хворых і развівалі метады лячэння.
На тэрыторыі Беларусі кляштары баніфратраў былі ў Менску, Наваградку, Ракаве, Гродна, Высока-Літоўску.
Форт-Бэнінг
Форт-Бэнінг (Fort Benning) — адна з найбуйнейшых ваенных баз на тэрыторыі ЗША. Структурна ўваходзіць у склад арміі ЗША, дзейнічае ў інтарэсах камандавання арміі ЗША, камандавання сіл спецыяльных аперацый ЗША і камандавання падрыхтоўкі кадраў і асваення ваенных дактрын ВС ЗША. Размяшчаецца на тэрыторыі двух Штатаў — Джорджыі і Алабамы, часткай сваіх уладанняў перасякаючы мяжу Штатаў. Асноўная частка базы (93 %) знаходзіцца ў Джорджыі, а на тэрыторыі Алабамы — 7 %. Агульная плошча базы дасягае 182000 акраў, гэта значыць прыкладна 737 кв. км. Акрамя палігонаў, казармаў, навучальных карпусоў і адміністрацыйных будынкаў у Форт-Бэнінгу выдзелена месца пад жылыя дамы для сем’яў вайскоўцаў і вольнанаёмнага грамадзянскага персаналу. У асноўным для абслугі вылучаюцца малапавярховыя шматкватэрныя таун-хаўсы, а для сем‚яў афіцэраў і старэйшых уорэнт-афіцэраў — асобныя дамы ў адзін—два паверхі.
Гісторыя
База Форт-Бэнінг была заснаван ў кастрычніку 1918 года і названая ў гонар брыгаднага генерала Генры Бэнінга, ураджэнца Джорджыі, які служыў на баку канфедэратаў падчас грамадзянскай вайны ў ЗША. Першапачаткова задачай цэнтра была базавая падрыхтоўка пяхотных частак, якія адпраўляюцца на франты Першай сусветнай вайны. Пасля заканчэння вайны будаўніцтва базы было спынена, Форт-Бэнінг быў закансерваваны на нявызначаны тэрмін, пакуль камандаванне не знойдзе яму новага прымянення. Новую задачу для цэнтра знайшлі ў 1934 годзе — у ім размясцілі пяхотную школу пад камандаваннем генерала Джорджа Маршала. Часам росквіту Форт-Бэнінгу стала Другая сусветная вайна. У гэты час база рыхтавала падраздзяленні пяхотнікаў, артылерыстаў, танкістаў і парашутыстаў-дэсантнікаў для ўсіх тэатраў ваенных дзеянняў. У гэты ж час Форт-Бэнінг займаў самую вялікую тэрыторыю ў сваёй гісторыі — 797,8 кв. км. У канцы 1940 — х-пачатку 1950-х гадоў на базе праходзілі падрыхтоўку першыя падраздзяленні, выдзеленыя ЗША для еўрапейскіх кантынгентаў у рамках НАТА. У пачатку 1960-х магчымасці Форт-Бэнінга выкарыстоўвала ЦРУ для навучання сваіх агентаў мінна-выбуховай справе і дыверсіям. Падчас В’етнамскай вайны цэнтр, акрамя пяхоты, дэсантнікаў і рэйнджараў з «зялёнымі берэтамі«, навучаў і спецыяльныя падраздзяленням кіналагічнай службы — сабак трэніравалі для выяўлення засад праціўніка. Потым іх адпраўлялі ў В’етнам, дзе яны, пасля акліматызацыі, выкарыстоўваліся ў палявых частках. У сярэдзіне 1980-х у Форт-Бэнінг перавялі Інстытут Заходняга паўшар’я па ўзаемадзеянні ў сферы бяспекі (былая Школа Амерык — United States Army School of the Americas — пераназванаяпасля скандалу з залішняй і паказной жорсткасцю ў дзеяннях яе выпускнікоў у Лацінскай Амерыцы).
Сучасны стан
Па стане на 2012 год база носіць афіцыйную назву «The United States Army Maneuver Center of Excellence» — Цэнтр навучання і ўдасканалення баявых навыкаў арміі ЗША. Паводле афіцыйнага сайту базы, цэнтр штогод рыхтуе каля 96 тысяч вайскоўцаў па 85 спецыяльнасцях. Кожны салдат танкавых і пяхотных падраздзяленняў арміі ЗША пачынае сваю службу з навучання на гэтай базе. Акрамя таго, у Форт-Бэнінгу праводзяцца трэніроўкі і вучэнні для паветрана-дэсантных сіл ЗША і сіл спецыяльных аперацый ЗША. З пачатку свайго існавання база носіць найменне «Home of Infantry» — «Дом пяхоты», што з’явілася адлюстраваннем статусу галоўнага трэніровачнага цэнтра пяхоты арміі ЗША. Пасля скарачэння і рэфармавання ваенных навучальных баз згодна з рашэннем сенацкай камісіі 2005 года, Форт-Бенінг стаў таксама і «Домам танкавых войскаў» (Home of Armor). Да таго — з 1940 па 2005 года — «Домам танкавых войскаў» была база Форт-Нокс.
У адміністрацыйна-тэрытарыяльным плане база складаецца з чатырох тэрыторый: «Галоўны пункт» (Main Post), «Холм Кэлі» (Kelley Hill), «Пяшчаны пагорак» (Sand Hill), і «Царква яднання» або «Царква гармоніі» (Harmony Church).
Па стане на 2012 год у Форт-Бэнінгу размяшчаюцца:
Рыбчаны
Рыбча́ны (, Рыбчаны) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
100-я партызанская брыгада імя С. М. Кірава
'''100-я партызанская брыгада імя С. М. Кірава''' — партызанская брыгада, створаная ў сакавіку 1943 годана базе атрада А. І. Шубы «Народныя мсціўцы», арганізаванага ў чэрвені 1942 года на базе партыйна-камсамольскай групы, якая дзейнічала з 1941 года. Брыгада дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Старадарожскага раёна, да снежня 1943 года мела назву 100-я партызанская брыгада «Смерць фашызму». 28 чэрвеня 1944 брыгада (1031 партызан, 6 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Атрад «Народныя мсціўцы» 7 жніўня 1942 года разбіў гарнізоны ў вёсцы Сінягова, 4 верасня — у вёсцы Макарычы Старадарожскага раёна. 20 чэрвеня 1943 года разам з атрадам «Жалязняк» 64-й брыгады імя В. П. Чкалава разграмілі чыгуначную станцыю Фалічы, знішчылі чыгуначны мост, 0,5 км чыгуначнага палатна. У жніўні, снежні 1943, лютым, красавіку 1944 гадоў вялі баі з карнікамі. У «рэйкавай вайне» падарвалі каля 7 тысяч рэек на чыгуначным участку Клецк — Асіповічы. 27—28 жніўня 1944 года разам з брыгадамі 121-й імя Брагіна, 258-й імя Куйбышава, 161-й імя Катоўскага захапілі і ўтрымлівалі пераправу цераз раку Пціч.
Рамбруш
Рамбруш (люксемб. Rammerich, фр. Rambrouch) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Рамбруш з'яўляецца часткай кантона Рэданж. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 3769 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 1419 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 79,09 км ² (па займаемай плошчы 2 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 554 м. (2 месца з 116 камун), найменшая 311 м. (107 месца з 116 камун).
Аляксей Пятровіч Тупчы
Аляксей Тупчы (нар., Пэрвамайск, Мікалаеўская вобласць, УССР) — украінскі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Сезон 2011 правёў у «Віцебску». У студзені 2012 года перайшоў у бабруйскую «Белшыну», а ў жніўні таго ж года папоўніў склад «Гомеля».
У студзені 2016 года стаў іграком «Гарадзеі», якая выйшла ў Вышэйшую лігу. У складзе «Гарадзеі» замацаваўся ў аснове ў якасці апорнага паўабаронцы. У снежні 2016 года падоўжыў кантракт з «цукровымі». Сезон 2017 пачынаў у стартавым складзе, але пазней страціў месца ў аснове.
У ліпені 2017 года зноў далучыўся да магілёўскага «Дняпра», дзе замацаваўся на пазіцыі апорнага паўабаронцы. У студзені 2018 года пакінуў магілёўскі клуб і неўзабаве стаў іграком «Белшыны». У студзені 2019 года падоўжыў кантракт з бабруйскім клубам, аднак у сакавіку пакінуў яго і неўзабаве далучыўся да «Горак» , у складзе гэтага клуба правёў сезон 2019 у Другой лізе.
У лютым 2020 года стаў іграком «Оршы», гуляў за клуб да канца сезона 2020.
У красавіку 2021 года пераехаў жыць у ЗША.
Марыя Аляксандраўна Ефрасініна
Марыя Аляксандраўна Ефрасініна (больш вядомая як Маша Ефрасініна, нар., Керч) — украінская тэлевядучая, актрыса і грамадскі дзеяч.
Біяграфія
У 19 гадоў дэбютавала на Першым Нацыянальным канале Украіны (УТ-1) у праграме «Шчаслівы званок». Неўзабаве атрымала запрашэнне ад Новага канала, на якім запускалі новую ранішнюю праграму «Пад’ём». У 2002 годзе праграма атрымала прэмію «Тэлетрыумф» у намінацыі «Найлепшае тэлевізійнае шоу».
У 2005 годзе была вядучай на конкурсе «Еўрабачанне», які праводзіўся ў Кіеве. У кастрычніку 2005 года перайшла на канал ICTV у праграму «Лінія канфлікту». З верасня 2006 года — вядучая тэлешоу «Адзін у полі» на тэлеканале Інтэр. У 2006 годзе з’явілася на вокладцы часопіса ELLE. Супрацоўнічала з расійскімі тэлеканаламі Муз-ТВ, НТВ, ДТВ. 2 сакавіка 2008 года на тэлеканале Інтэр пачаліся здымкі ток-шоу «Модны прысуд», у якім яна выступала ў ролі адваката. У 2010 годзе стала адной з вядучых праекта Канстанціна Меладзэ «Украіна слязам не верыць». 3 сакавіка 2011 года на Новым канале вядзе перадачу «Мары спраўджваюцца», мэтай якой з’яўляецца ажыццяўленне мараў звычайных людзей. У 2012 годзе — вядучая «Шоума$тгоуон» на Новым канале.
З красавіка 2014 года на Новым канале вядзе перадачу «Сэрца трох». У пачатку чэрвеня 2014 года сышла з Новага каналу ў сувязі з тым, што была цяжарная і не бачыла перспектыў. У 2015 годзе рабіла ток-шоу «Адкрыта з Машай Ефрасінінай» для тэлеканала «Украіна». У 2017 годзе стала вядучай новага сацыяльна-забаўляльнага праекта «Сюрпрыз, сюрпрыз!» на тэлеканале СТБ, які выконвае запаветныя жаданні ўкраінцаў. У жніўні 2018 года прыняла ўдзел у шоу «Танцы з зоркамі» на тэлеканале 1+1.
17 ліпеня 2016 года на Адэскім міжнародным кінафестывалі украінскі кінарэжысёр Анатоль Мацешка прадставіў свой новы серыял «Трайная абарона» з Машай Ефрасінінай у галоўнай ролі. У 2018 годзе знялася ў галоўнай ролі ў сямейнай камедыі «Прыгоды S Мікалая». З 2018 года актыўна развівае уласны YouTube-канал.
У маі 2018 года стала першым ва Украіне ганаровым Паслом Фонду ААН у галіне народанасельніцтва. Заснавальніца серыі дабрачынных мерапрыемстваў «Charity weekend».
IC 159
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 411
NGC 411 (іншае абазначэнне — ESO 51-SC19) — рассеянае скопішча ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладзімір Міхайлавіч Правалінскі
Уладзімір Міхайлавіч Правалінскі (, Орша, Віцебская вобласць) — беларускі спявак. Народны артыст Беларусі (2021).
Знакаміты выканавец хітоў савецкага часу, стаў вядомым дзякуючы песні Ігара Лучанка «Салаўі Хатыні» на Усесаюзным фестывалі моладзі і студэнтаў.
Член грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз музычных дзеячаў».
Біяграфія
Нарадзіўся 3 верасня 1948 года ў Оршы.
У юнацтве займаўся боксам, уваходзіў у склад зборнай каманды Беларусі па боксе. Паралельна запісаўся ў харавы ансамбль «Юнацтва» пры кансерваторыі, стаў лаўрэатам Усесаюзнага тэлівізійнага конкурса «Таварыш песня».
Фрактал
У матэматыцы фрактал (лат. fractus — дроблены, зламаны, разбіты) — гэта падмноства эўклідавай прасторы з фрактальнай памернасцю (у сэнсе Мінкоўскага або Хаўсдорфа), якая строга перавышае яе тапалагічную памернасць. Фракталы выглядаюць аднолькава ў розных маштабах, як паказана ў паслядоўных павелічэннях мноства Мандэльброта. Фракталы дэманструюць падобныя ўзоры ва ўсё меншых маштабах. Гэта ўласцівасць, званая самападабенствам, таксама вядомая як пашыраючаяся сіметрыя або сіметрыя разгортвання. Калі такое падабенства абсалютна аднолькавае ў кожным маштабе, як у губкі Менгера, яно называецца афінным самападабенствам. Фрактальная геаметрыя ляжыць у рамках матэматычнай галіны тэорыі меры.
Адным са спосабаў адрознення фракталаў ад канчатковых геаметрычных фігур з’яўляецца іх маштабаванне. Падваенне даўжыні краю шматвугольніка памнажае яго плошчу на чатыры, што складае два (адносіны даўжыні новай да старой стараны) у ступені два (памернасць прасторы, у якой знаходзіцца шматкутнік). Калі радыус сферы павялічыцца ўдвая, яе аб’ём павялічыцца на восем, што роўна два (адносіны новага радыусу да старога) у ступені тры (вымярэнне, у якім знаходзіцца сфера). Аднак, калі ўсе аднамерныя даўжыні фрактала падвоіць, плошча або аб’ём фракталу павялічыцца на ступень, якая не абавязкова з’яўляецца цэлым лікам. Гэтая ступень называецца фрактальнай памернасцю фрактала, і яна звычайна перавышае тапалагічную памернасць фрактала.
Сярод матэматыкаў адзіны кансэнсус заключаецца ў тым, што тэарэтычныя фракталы — гэта бясконца самападобныя, паўтараючыяся і дэталёвыя матэматычныя структуры, якія маюць фрактальныя памеры, прыкладаў якіх было сфармулявана і вывучана шмат.
Фракталам можа называцца прадмет, праяўляючы, па меньшай меры, адну з наступных уласцівасцяў:
Прыклады аб’ектаў у прыродзе, што маюць уласцівасці фрактала: ўзбярэжжа, аблокі, кроны дрэў, сняжынкі, сістэма кровазвароту, альвеолы, і іншыя. Фракталы не абмяжоўваюцца геаметрычнымі ўзорамі, але таксама могуць апісваць працэсы ў часе. Фрактальныя ўзоры з рознай ступенню самападабенства былі апрацаваны або вывучаны ў візуальных, фізічных і слыхавых носьбітах і знойдзены ў тэхналогіях, мастацтве, архітэктуры і праве. Фракталы маюць асаблівае значэнне ў галіне тэорыі хаосу, таму што графікі большасці хаатычных працэсаў з’яўляюцца фракталамі. Многія рэальныя і мадэльныя сеткі маюць фрактальныя асаблівасці, такія як самападабенства.
Уводзіны
Слова «фрактал» часта нясе розныя сэнсы для непрафесіяналаў і матэматыкаў. Грамадскасць звычайна больш знаёмая з фрактальным мастацтвам, чым з матэматычным паняццем. Для спрашчэння разумення мы будзем апісваць паняцце па яго ключавых рысах, не па яго навуковым вызначэнні.