cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Барыс Міхайлавіч Пянчук
Біяграфія
Пасля вайны займаў пасады дырыжора аркестра штаба Ленінградскай ваеннай акругі, начальніка ваенна-аркестравай службы Паўднёвай групы войскаў (з 1956 года) і Беларускай ваеннай акругі (з 1962 года). Звольнены ў запас у 1979 годзе ў званні палкоўніка.
Член Беларускага саюза музычных дзеячаў з 1991 года, член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1970 года.
Узнагароды
Народны артыст Беларускай ССР (1970), лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола БССР (1972), кавалер ордэнаў «Знак Пашаны», Францыска Скарыны і інш.
NGC 4687
NGC 4687 (іншыя абазначэнні — UGC 7958, MCG 6-28-31, MK 442, ZWG 188.21, KUG 1244+356, PGC 43157) — эліптычная галактыка (E1) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спіс вуліц Чэрыкава
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Чэрыкаў
Вядомыя асобы Мастоў
Вядомыя ўраджэнцы Мастоў:
Пералогі (Смаленская вобласць)
Пералогі (Перелоги) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Сцяг Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі
Дзяржаўны сцяг Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча двухбакова чырвонага колеру. Пасярэдзіне палотнішча кожнага боку ва ўсю яго даўжыню размяшчаецца паласа зялёнага колеру.
Апісанне
У левым куце верхняй часткі паласы чырвонага колеру размяшчаецца асноўны элемент герба Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі — серп і молат залацістага колеру з чырвонай пяціканцовай зоркай, апраўленай аблямоўкай залацістага колеру.
Зялёная паласа складае адну чацвёртую шырыні Дзяржаўнага сцягу. Суадносіны шырыні сцягу да яе даўжыні — 1/2. Серп і молат упісваюцца ва ўмоўны квадрат, бок якога роўны 1/5 шырыні Дзяржаўнага сцягу. Востры канец сярпа прыходзіцца пасярэдзіне верхняга боку квадрата, дзяржальні сярпа і молата ўпіраюцца ў ніжнія куты квадрата.
Пяціканцовая зорка ўпісваецца ва ўмоўную акружнасць дыяметрам у 1/10 шырыні Дзяржаўнага сцягу, датычная верхняга боку ўмоўнага квадрату. Адлегласць вэртыкальнай восі зоркі, сярпа і молата ад тронка ўраўноўваецца 1/4 шырыні Дзяржаўнага сцягу. Адлегласць ад верхняй абзы да цэнтра зоркі — 1/10 шырыні Дзяржаўнага сцягу.
Гісторыя
Дзяржаўны сцяг Прыднястроўя з’яўляецца дакладнай копіяй сцяга Малдаўскай ССР.
Выкарыстанне сцягу
Дзяржаўны сцяг Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі ў парадку, прадугледжаным Урадам Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі, а ў іншых выпадках з дазволу дзяржаўных адміністрацый, можа быць падняты на паказаных у сапраўдным артыкуле будынках і ў іншыя дні.
Узняцце і (або) усталёўка ў памяшканні Дзяржаўнага сцягу Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі пры цырымоніях і іншых урачыстых мерапрыемствах, праводжаных прадпрыемствамі, установамі і арганізацыямі, праводзіцца ў адпаведнасці з Становішчам аб парадку ўзняцця Дзяржаўнага сцягу, зацверджаным Урадам Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі.
Пры адначасовым узняцці Дзяржаўнага сцягу Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі і іншых сцягоў памер іншых сцягоў не можа перавышаць памераў Дзяржаўнага сцягу Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі.
Уюноўка
Уюно́ўка (, Вьюновка) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагосцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мачаскага сельсавета.
Настазавас
Настаза́вас (Nastazavas) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Казокіне. Насельніцтва 7 чал. (2001 г.).
Мікалай Мікалаевіч Семяненка
Мікалай Мікалаевіч Семяненка (нар., вёска Ходараў, Слаўгарадскі раён) — беларускі вучоны ў галіне глебазнаўства і аграхіміі. Доктар сельскагаспадарчых навук (1992), прафесар (2000).
Біяграфія
У 1968 годзе скончыў Беларускую дзяржаўную сельскагаспадарчую акадэмію. З 1970 года ў Беларускім НДІ глебазнаўства і аграхіміі, з 1993 года вучоны сакратар Акадэміі аграрных навук Беларусі, з 2001 года ў Беларускім НДІ меліярацыі і лугаводства.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па тэарэтычных асновах і метадах кіравання рэжымам мінеральнага жыўлення сельскагаспадарчых культур з выкарыстаннем ізатопаў, праблемах зберажэння энергарэсурсаў, земляробчай экалогіі, павышэння якасці сельскагаспадарчай прадукцыі.
Сярод апублікаваных прац:
Пласціцы
Пласціцы (Пластицы) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
NGC 4688
NGC 4688 (іншыя абазначэнні — UGC 7961, MCG 1-33-13, ZWG 43.28, IRAS12452+0436, PGC 43189) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тасшакы (Бухар-Жыраўскі раён)
Тасшакы — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Тагузкудукскай сельскай акругі. Код КАТА — 354055300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 347 чалавек (179 мужчын і 168 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 304 чалавекі (153 мужчыны і 151 жанчына).
Фрабоза-Сатана
Фрабоза-Сатана (Frabosa Sottana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 1534 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 41 чал./км². Займае плошчу 37 км². Паштовы індэкс — 12083. Тэлефонны код — 0174.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giorgio.
Плоткі (Духаўшчынскі раён)
Плоткі (Плотки) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Плескачэўскі
Плескачэўскі — прозвішча.
Юзаф Абуховіч
Юзаф Абуховіч (? — пасля 12 красавіка 1798) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Абуховічаў герба «Абуховіч». Нарадзіўся ў сям’і Яна.
Новагародскі падваявода, падстолі з 1770 года, рэгент гродскі новагародскі ў 1774—1777 гадах.
Валодаў маёнткамі Ліпа, Сваятычы і Круговічы ў Новагародскім павеце.
Сцяг Лаоса
Сцяг Лаоса — прапорцыі: 2:3. Уяўляе сабой палотнішча з трыма гарызантальна размешчанымі рознавялікімі палосамі. Зверху - чырвоная паласа (1 / 4 вышыні сцяга), пад ёй - сіняя паласа (1 / 2 вышыні сцяга), унізе - чырвоная паласа (1 / 4 вышыні сцяга). На сіняй паласе ў цэнтры сцяга намаляванае кола белага колеру.
Прыняты ў 1975 годзе. Чырвоныя колеры сцяга сімвалізуюць кроў, пралітую ў барацьбе за свабоду, блакітны - багацце, белы азначае поўню над ракой Меконг - свяшчэннай ракой народаў, якія жывуць у Індакітаі.
Астравы Кука
Астравы Кука (па-маарыйску: Kūki 'Āirani, Cook Islands) — свабодна асацыяваная з Новай Зеландыяй дзяржава ў паўднёвай частцы Ціхага акіяна ў Палінезіі, знаходзіцца на астравах архіпелагу з такой жа назвай. Сталіца — горад Аваруа.
Гісторыя
Астравы былі адкрытыя ў 1595 годзе іспанскім вандроўнікам Альвара Менданья дэ Нейра. Наступным еўрапейцам, які высадзіўся на астравах у 1773 годзе, быў Джэймс Кук, які назваў іх Hervey Islands. У 1824 годзе ўпершыню была выкарыстана назва «астравы Кука» на карце Ёгана фон Крузенштэрна.
З 1888 года астравы былі пад брытанскім пратэктаратам пад назвай «Cook Islands Federation». У 1901 годзе астравы былі перададзеныя Новай Зеландыі, а ў 1903 годзе з іх была вылучана Ніуэ як асобная тэрыторыя. З 1965 года астравы маюць унутраную аўтаномію.
З пачатку 20 стагоддзя на чатыры астравы ў паўночнай частцы астравоў Кука (Маніхікі, Пенрхайн, Пукапука і Ракаханга) прэтэндавалі Злучаныя Штаты Амерыкі. У 1980 годзе была падпісаная дамова паміж ЗША і Новай Зеландыяй, згодна з якой ЗША адмаўляліся ад астравоў.
Палітыка
Урад астравоў мае поўную ўладу над унутранымі справамі і частковую над знешнімі. Новая Зеландыя адказвае за абарону астравоў Кука і часткова за знешнюю палітыку (павінна кансультавацца з урадам астравоў Кука). Астравы Кука маюць права да налады дыпламатычных стасункаў з іншымі краінамі і міжнароднымі арганізацыямі (яны з’яўляюцца ўдзельнікамі ЮНЕСКА і іншых рэгіянальных арганізацый, але не ўваходзяць у ААН і маюць дыпламатычныя стасункі з 18 краінамі).
Геаграфія
У склад астравоў Кука ўваходзяць 15 атолаў і астравоў, якія дзеляцца на дзве групы:
Клімат трапічны, сезон дажджоў цягнецца з лістапада да красавіка, сухі сезон з мая да кастрычніка. Сярэднегадавая колькасць ападкаў складае каля 2000 мм, з якіх 2/3 выпадае ў перыяд дажджоў. Астравы знаходзяцца ў зоне ўздзеяння Эль Нінья.
Эканоміка
Эканоміка астравоў няразвітая. Асноўнымі галінамі эканомікі з’яўляюцца: сельская гаспадарка, турызм і фінансавы сектар. Сфера абслугоўвання — самы хуткаразвіваючыся сектар эканомікі. Турызм з’яўляецца асноўнай крыніцай атрымання іншаземнай валюты. Астравы Кука залежаць ад міжнароднай дапамогі, Новая Зеландыя з’яўляецца асноўным донарам.
З 6600 чалавек працаздольнага насельніцтва 52 % працаўладкаваныя ў сферы паслугаў, 29 % у сельскай гаспадарцы і 15 % у прамысловасці.
Дэмаграфія
Насельніцтва выспаў складаецца з палінезійцаў, якія належаць да некалькіх этнічных групаў. Яны карыстаюцца некалькімі палінезійскімі мовамі і дыялектамі. У апошнія дзесяцігоддзі назіраецца паступовае аб’яднанне асобных групаў у адну нацыю маары астравоў Кука.
Па веравызнанні насельніцтва астравоў Кука дзеліцца наступным чынам: пратэстанты — 85 %, каталікі — 12 %, іншыя — 3 %.
Ксенафан
Нарадзіўся ў Калафоне, які пакінуў пасля заваявання яго персамі, і вёў жыццё вандроўніка на працягу 67 гадоў. Выкладаў свае погляды ў палемічных вершах. Яго вучнямі былі Парменід, Зянон Элейскі, Меліс, Эмпедокл. Развіў вучэнне аб адзіным богу як абстрактнай істоце, якая «ўсёй сваёй сутнасцю... бачыць, мысліць, чуе», сілай свайго розуму ўсё ўзрушвае, знаходзіцца ў вечным стане нерухомасці; бог — гэта нешта адзінае, нязменнае, вечнае, шарападобнае. У сувязі з гэтым крытыкаваў уяўленні прыхільнікаў антрапамарфізму (Гамер, Гесіёд) аб старажытнагрэчаскіх багах, лічыў, што яны скажаюць прыроду багоў, калі прыпісваюць ім усё тое, што ёсць у людзей несумленнага і ганебнага. Асновай быцця лічыў зямлю і ваду.
Пажары (Смаленская вобласць)
Пажары (Пожары) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Кубак Беларусі па футболе 2003/2004
Кубак Беларусі па футболе 2003/2004 — 13-ы розыгрыш Кубка Беларусі. Пераможцам Кубка ўпершыню стаў футбольны клуб «Шахцёр» з Салігорска, які ў фінале ў дадатковы час перамог клуб «Гомель» з лікам 1:0.
1/32 фінала
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 20 клубаў:
Значная частка клубаў ніжэйшых ліг адмовілася ад удзелу ў Кубку.
Клубы Другой лігі супрацьстаялі клубам Першай лігі. Па жараб'ёўцы 4 клубы Першай лігі аўтаматычна прайшлі ў наступны раўнд.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
1/16 фінала
На гэтай стадыі прыняў удзел 28 клубаў:
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
1/8 фінала
Гульні прайшлі 8 кастрычніка 2003.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
Чвэрцьфіналы
Гульні прайшлі 3 красавіка 2004.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
Паўфіналы
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніках двух матчаў.
Першыя матчы
Першыя матчы прайшлі 7 красавіка 2004.
Адказныя матчы
Адказныя матчы прайшлі 11 красавіка 2004.
Сцяг Чарнагорыі
Сцяг Чарнагорыі (прыняты ў 2004 г.) уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча чырвонага колеру з залатымі бакамі, з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры якога выява гербу Чарнагорыі.
Сцяг Чарнагорыі да страты незалежнасці ў 1918 г. уяўляў сабой палотнішча з трыма гарызантальнымі палосамі, зверху ўніз — чырвонага, сіняга і белага колераў, і змешчаным у цэнтры дзяржаўным гербам (каб адрозніваць ад сцягу Сербіі аналагічных колераў). Сцяг быў прыняты па аналогіі з расійскім сцягам; больш таго, ваенна-марскі сцяг Чарнагорыі ўяўляў сабой Андрэеўскі сцяг, гэта значыць копію расійскага ваенна-марскога сцягу.
У 1918—1945 гг. Чарнагорыя не мела ўласнага сцягу. Падчас нямецкай акупацыі (рэжым Дрлевіча) выкарыстоўваўся чырвоны сцяг з выявай арла і льва, гэта значыць ваенны сцяг чарнагорскага войску да 1918 г.
Пасля атрымання незалежнасці, у 1993—2004 гг. уяўляў сабой прастакутнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:3, якое складаецца з трох роўнавялікіх палос — верхняй чырвонай, сярэдняй блакітнай і ніжняй белай. Традыцыйны сіні колер сярэдняй паласы быў зменены на блакітны, каб адрозніваць сцяг ад сцягу Сербіі.
Па меры таго, як лідар Чарнагорыі М. Джуканавіч пачаў весці палітыку адасаблення Чарнагорыі ад Югаславіі, у яго паўстала запатрабаванне ў сцягу, які бы не нагадваў аб адзінстве з Сербіяй. У сувязі з гэтым з 2004 г. быў прыняты новы сцяг — чырвоны з выявай дзяржаўнага гербу і залатой аблямоўкай па баках. Цікава, што дадзены сцяг толькі малаважнымі дэталямі адрозніваецца ад ваеннага сцягу чарнагорскага войску, які адначасова быў сцягам калабарацыянісцкага рэжыму Дрлевіча часоў 2-й сусветнай вайны.
У цяперашні час прыхільнікі адзінства сербскага і чарнагорскага народаў часта выкарыстоўваюць неафіцыйны сцяг Чарнагорыі, аб'яднаўшы сучасны сцяг і сцяг 1993 года: чырвона-блакітна-белы з вышытым па цэнтры залатым арлом (у прыватнасці такі сцяг можна было бачыць сярод супернікаў выхаду Чарнагорыі з міждзяржаўнага саюза з Сербіяй у 2006 і супернікаў аддзялення Косава ад Сербіі ў 2008).
Анамальная гарачыня ў свеце (2023)
У 2023 годзе ў шэрагу рэгіёнаў свету назіралася анамальна гарачае надвор’е. 4 ліпеня была зафіксавана самая высокая з пачатку назіранняў (1979 года) сярэдняя тэмпература паветра на Зямлі — 17,18 °C. 6 ліпеня быў зафіксаваны новы рэкорд з тэмпературай — 17,23 °C.
Сакавік
5 сакавіка сярэдняя тэмпература на поўдні Атлантыкі склала 19,9 °C, перавысіўшы рэкорд для гэтага дня, усталяваны ў 2020 годзе, на 0,1 °C. Наступныя тры месяцы яна заставалася значна вышэйшай за норму, 11 чэрвеня яна ўжо на 0,5 °C перавысіла рэкорднае значэнне, склаўшы 22,7 °C.
Красавік
Хваля цяпла, якая зарадзілася ў Паўночнай Афрыцы, у перыяд з 26 па 28 красавіка выклікала анамальна высокія тэмпературы ў заходнім Міжземнамор’і. У Марока і Алжыры тэмпература месцамі перавышала 40 °C, метэастанцыя аэрапорта Кордавы зафіксавала тэмпературу 38,8 °C. 26 красавіка спадарожнік Sentinel-2 засняў першы выпадак поўнага перасыхання возера Фуэнтэ-дэ-П’едра.
Таксама анамальна гарачае надвор’е назіралася ў шэрагу краін Азіі, у прыватнасці ў Бангладэш, Індыі, Кітаі, Лаосе і Тайландзе. 15 красавіка была зафіксавана рэкордная тэмпература для ўсяго Тайланда — 45,4 °C, ад анамальнай гарачыні ў краіне ў красавіку загінула прынамсі 44 чалавекі. Таксама ў гэты дзень была зафіксавана рэкордная тэмпература для сталіцы Бангладэш — 40,6 °C. Рэкордныя значэнні назіраліся і ў шэрагу гарадоў Лаоса, уключаючы сталіцу, а таксама ў Індыі.
Сярэдняя тэмпература Сусветнага акіяна паводле звестак назіранняў са спадарожнікаў, у красавіку складала 21,1 °C, перавышаючы рэкорднае значэнне 2016 года.
Май
У маі анамальная гарачыня назіралася ў заходняй частцы Паўночнай Амерыкі, хоць і саступала аналагічнаму феномену 2021 года. Высокія тэмпературы выклікалі лясныя пажары ў канадскай правінцыі Альберта, да 20 мая выгарэла 842 тыс. гектараў лесу. У ЗША ў шэрагу гарадоў штатаў Вашынгтон і Арэгон былі пабітыя рэкорды тэмператур (вышэй за 30 °C).
Чэрвень
Хваля цяпла ў Ізраілі ў пачатку чэрвеня з тэмпературамі ад 35 °C да 45 °C у спалучэнні з моцным ветрам прывяла да сотняў пажараў і перабояў з электразабеспячэннем
У цэлым чэрвень стаў самым гарачым за ўсю гісторыю назіранняў, найбольшыя перавышэнні тэмператур былі ў паўночна-заходняй частцы Еўропы, у Паўночнай Амерыцы, у шэрагу краін Азіі і на ўсходзе Аўстраліі. Пры гэтым у некаторых рэгіёнах, напрыклад на захадзе Расіі, чэрвень быў халадней звычайнага.
Ліпень
З 3 ліпеня рэгістраваліся рэкордныя значэнні сярэдняй тэмпературы паветра на вышыні 2 м над узроўнем паверхні Зямлі, разлічаныя сістэмай Climate Reanalyzer на аснове даных метэаспадарожнікаў і камп’ютарнага мадэлявання клімату. 6 ліпеня была атрыманая тэмпература 17,23 °C, што на полградуса перавысіла ранейшы максімум для гэтага дня, які назіраўся ў 2016 годзе, і на 1,02 °C вышэй сярэднестатыстычнага значэння. Сярод прычын высокіх значэнняў называюць феномен Эль-Ніньё, параўнальна мяккую зіму ў некаторых рэгіёнах Антарктыды, моцную гарачыню ў многіх правінцыях Кітая і на поўдні ЗША.
11 ліпеня ў размешчаным на поўнач ад 56-й паралелі паўночнай шыраты Екацярынбургу ўпершыню за ўсю гісторыю метэаназіранняў (больш за 187 гадоў) была зафіксавана тэмпература +40,0 °C. 16 ліпеня на паўночным захадзе КНР была зарэгістраваная рэкордная для краіны тэмпература паветра 52,2 °C. У сярэдзіне ліпеня з-за рэкорднай засухі ў канадскай правінцыі Брытанская Калумбія пачалася новая серыя лясных пажараў.
18 ліпеня зафіксаваны высокія тэмпературы ў Афрыцы: Туніс — 46,9 °C (116 °F), Алжыр — 47,4 °C (117 °F), Чад — 45,8 °C (114 °F), Егіпет — 45,2 °C (113 °F), Нігер — 44,4 °C (112 °F).
Па даных Copernicus Climate Change Service, сярэдняя тэмпература паверхні Зямлі ў першыя 23 дні ліпеня складала 16,95 °C, што было на 0,32 °C вышэй рэкорду, усталяванага ў гэты ж перыяд у 2019 годзе. Грунтуючыся на такіх метадах даследаванняў, як гадавыя кольцы дрэў, каралавыя рыфы і бурэнне ападкавых парод у акіянах, навукоўцы прыйшлі да высновы, што гэты перыяд быў самым гарачым на планеце за апошнія 120 тыс. гадоў. Найбольшыя анамаліі тэмператур назіраліся ў некаторых штатах ЗША (Невада і Арызона, дзе паветра стабільна днём прагравалася да больш за 50 °C), на поўдні Еўропы (Іспанія, Італія, Грэцыя, дзе ад пажараў загінула больш за 40 чалавек), Кітаі і некаторых іншых краінах Азіі.
Па стане на сярэдзіну ліпеня назіраўся самы нізкі ўзровень прыросту марскога лёду ў Антарктыцы з пачатку назіранняў 45 гадоў таму. 3 ліпеня (сярод палярнай зімы) на антарктычнай станцыі «Акадэмік Вярнадскі» была адзначана тэмпература +8,7 °C, што на 3,1 градус вышэй папярэдняга рэкорду для гэтага дня, які трымаўся з 1965 года.
Жнівень
У пачатку жніўня назіралася інтэнсіўная хваля цяпла ў Паўднёвай Амерыцы, сярод зімы ў Чылі і Аргенціне тэмпература паветра на 10-20 °C перавышала норму. У многіх частках Бразіліі паветра прагравалася да 35-38 °.
Каражар (Карагандзінская вобласць)
Каражар — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Каражарскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 84 км на захад ад раённага цэнтра, пасёлка Батакара. Код КАТА — 354057100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1094 чалавекі (524 мужчыны і 570 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1067 чалавек (531 мужчына і 536 жанчын).
Панамары (Смаленская вобласць)
Панамары (Пономари) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Хутар (Бярэзінскі раён)
Ху́тар (, Хутор) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагосцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мачаскага сельсавета.
NGC 4689
NGC 4689 (іншыя абазначэнні — UGC 7965, MCG 2-33-22, ZWG 71.43, VCC 2058, IRAS12452+1402, PGC 43186) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эдвіг
Эдвіг (Eadwig; 941 — ) — кароль Англіі з Уэсекскай дынастыі, які ўладарыў у 955—959 гадах. Старэйшы сын караля Эдмунда I і яго першай жонкі Эльфгіты.
Біяграфія
Эдвіг стаў каралём калі яму было чатырнаццаць гадоў пасля смерці яго дзядзькі, караля Эдрэда. У пачатку ўладарства адправіў у выгнанне Данстана, галоўнага саветніка пры двары свайго бацькі і дзядзькі.
Паводле хронікі, гэта здарылася пасля сваркі з гэтым уплывовым царкоўнікам падчас каранацыі маладога караля. Пакуль людзі падымалі келіхі за здароўе караля, Эдвіг пакінуў свята разам з дзяўчынай Эльфгівай (пазней яго жонка). Абражаны адсутнасцю караля, Дунстан адшукаў яго і прымусова прывёў назад. Эдвіг у адказ на такую знявагу да каралеўскай асобы абвінаваціў абата ў растраце дзяржаўных сродкаў і адправіў царкоўніка ў выгнанне.
З-за гэтага ўчынку Эдвіг атрымаў шмат ворагаў, прыхільнікаў Дунстана. У 958 годзе шляхта Мерсіі і Нартумбрыі на чале з Ода, архіепіскапам Кентэрберыйскім, абвясцілі каралём Эдгарда, малодшага брата Эдвіга. Ода скасаваў шлюб Эдвіга і Эльфгівы, пасля чаго адпраіў маладую ў Ірландыю. 1 кастрычніка 959 года кароль памёр пры невысветленных абставінах ва ўзросце васямнаццаці гадоў.
Наўясаліс (Ігналінскі раён)
Наўя́саліс (Naujasalis), традыцыйная беларуская назва — Новае Сяло  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Казокіне. Насельніцтва 10 чал. (2001 г.).
Ксаверый Абуховіч
Ксаверый Абуховіч (1766 — пасля 1823) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Абуховічаў герба «Абуховіч». Нарадзіўся ў сям’і Юзафа.
Валодаў маёнткамі Ліпа, Круговічы, Ганцавічы ў Новагародскім павеце і інш.
Сімфанічны аркестр Кёльнскага радыё
Сімфанічны аркестр Кёльнскага радыё, або Сімфанічны аркестр Заходнегарманскага радыё (WDR Sinfonieorchester Köln, Cologne Radio Symphony Orchestra) — нямецкі сімфанічны аркестр, які размяшчаецца ў Кёльне. Заснаваны ў 1927 г., пасля Другой Сусветнай вайны адноўлены ў 1947 г.
Найбольшай вядомасцю карыстаецца праца аркестра з музыкай XX стагоддзя. Аркестр Кёльнскага радыё — адзін з самых значных інтэрпрэтатараў музыкі Лучана Берыа і Карлхайнца Штокхаўзена. Заслугоўваюць увагі таксама запісы ўсіх сімфоній Шастаковіча, ажыццёўленыя пад кіраўніцтвам Рудольфа Баршая, і опер Рыхарда Штрауса «Электра» і «Дафна».
Ёнішкіс (Ігналінскі раён)
Ё́нішкіс (Joniškis) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Казіцішкіса. Насельніцтва 3 чал. (2001 г.).
Эрык IX Святы
Эрык IX Святы (таксама вядомы як Эрык Законнік, Эрык Шведскі і Святы Эрык — швед. Erik den helige або швед. Sankt Erik) (нар. прыкладна 1120 — ) — шведскі кароль, які кіраваў краінай з 1156 па 1160 гг. Гістарычных звестак пра яго не захавалася, і ўся інфармацыя, якая дайшла да нашага часу, заснаваная на легендах, складзеных аб Эрыку ўжо да таго часу, калі ён ужо быў беатыфікаваны ў народзе (царква ніколі не прызнавала яго святым). З’яўляецца святым-заступнікам горада Стакгольм і намаляваны на яго гербе.
Пачынак-1 (Смаленская вобласць)
Пачынак-1 (Починок-1) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Карпяшы
Карпяшы́ (, Карпеши) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета. Размешчана за 14 км ад Бярозы, за 11 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Вялікае Княства Літоўскае
У 1563 годзе пад назвай Карпешчы ў Дабучынскай воласці Кобрынскай эканоміі, у абшары двара Блудзенскага і Блудзенскага войтаўства.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай з 1795 года ў складзе Расійскай імперыі. 3 сакавіка 1861 года сяляне вёскі, якая тады мела назву Карпешава, адмовіліся выконваць інвентарныя павіннасці і адмовіліся падпарадкоўвацца ўладзе, частка сялян была арыштавана і адпраўлена ў Пружанскую турму. У 1864 годзе — ў Блудзенскай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні, выкарыстоўвалі 188 дзес. зручнай зямлі. Паводле перапісу 1897 года ў Картузскабярозаўскай воласці.
Найноўшыя час
З 1915 года вёска акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені—жніўні 1920 на кароткі час устаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Бяроза-Картузскай гміны Палескага ваяводства Польшчы. З 1932 года ў Малецкай гміне. У 1920-я г. дзейнічала ячэйка КПЗБ.
З 1939 года ў БССР, з 1940 года вёска ў Кабакоўскім с/с. У1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі 7 жыхароў вёскі, на фронце загінулі 5 воінаў-землякоў.
З 14 красавіка 1964 года ў Блудзенскім сельсавеце (1 жніўня 1964 перайменаваны ў Першамайскі). У 1970 годзе ў саўгасе «Бярозаўскі».
Планіроўка
Планіровачна складаецца з 2 паралельных вуліц, арыентаваных з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход, злучаных 2 кароткімі вуліцамі (у паўночна-заходняй і цэнтральнай частках).
Фрасіна
Фрасіна (Frassino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 289 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 18 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 12020. Тэлефонны код — 0175.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santo Stefano (martire.
Сцяг Славакіі
Дзяржа́ўны сцяг Слава́цкай Рэспу́блікі (Štátna vlajka Slovenskej republiky), сцяг Слава́кіі (Vlajka Slovenska) — сцяг-трыкалор, зацверджаны 1 верасня 1992 г. і ўпершыню ўзняты 3 верасня 1992 г. (менавіта гэту дату прынята вызнаваць за дату зацвярджэння), які складаецца з трох гарызантальных палос панславісцкіх колераў: верхняя паласа белая, сярэдняя — сіняя, ніжняя — чырвоная. З мэтай адрознення сцяга ад сцягоў іншых славянскіх краін на яго нанесены нацыянальны герб Славакіі: неагатычны шчыт знаходзіцца бліжэй да дрэўка ад цэнтра сцяга, цалкам перасякаючы сярэднюю паласу і крыху заходзячы на верхнюю і ніжнюю палосы. Бакі сцяга Славакіі суадносяцца між сабою як 2:3. Гэты жа сцяг памерамі 1,5 м на 1 м з'яўляецца суднаходным у дачыненні да славацкага воднага транспарту. Сцяг Славацкай Рэспублікі з'яўляецца адным з чатырох дзяржаўных сімвалаў Славацкай Рэспублікі.
Кампазіцыя
Закон № 63/1993 ад 18 лютага 1993 г. вызначае кампазіцыю сцяга Славацкай Рэспублікі: Шчыт апісваецца як «срэбраны двайны крыж на чырвоным фоне, які стаіць на цэнтральным піку з групы трох блакітных гор».
Той жа закон апісвае графічную будову сцяга і канкрэтна вызначае колеры (белы, сіні і чырвоны) наступным чынам :
Да здабыцця незалежнасці Чэхаславакіяй
Славакі вырашылі ўжываць для свайго нацыянальнага сцяга панславісцкія колеры на Славянскім кангрэсе ў Празе ў 1848 г. Першае публічнае выкарыстанне сцяга адбылося падчас рэвалюцыйных падзей 18 верасня 1848 г., прычым канкрэтны парадак колераў не вызначаўся — той жа, які прысутнічае цяпер, стаў выкарыстоўвацца з 1868 г.
Забаронены венгерскімі ўладамі сцяг працягваў выкарыстоўвацца ў славацкіх дыяспарах у Злучаных Штатах Амерыкі. Навукова-культурная асацыяцыя славацкая маціца, заснаваная ў 1863 г. з мэтамі спрыяння вывучэнню, развіццю і пашырэнню славацкай мовы, была першай славацкай арганізацыяй, якая абрала сваім сімвалам шасціканцавы крыж на трох гарах, прычым сімвал гэты быў выкананы ў панславісцкіх колерах — белым, сінім і чырвоным.
Чэхаславакія і Першая Славацкая Рэспубліка
У выніку Першай сусветнай вайны адбыўся распад Аўстра-Венгрыі, падчас якога славакі разам з чэхамі ўтварылі ў 1918 г. сумесную дзяржаву — Чэхаславакію. Першапачаткова Чэхаславакія прыняла ў якасці дзяржаўнага сцяга бела-чырвоны сцяг, які фактычна паўтараў сцяг Польшчы. Славацкія белы, сіні і чырвоны колеры былі дазволены ўладамі Чэхаславакіі ў якасці афіцыйных сімвалаў славацкай нацыі 28 лютага 1919 г. у выніку прыняцця закона № 1007/1919. 30 сакавіка 1920 г. сцяг Чэхаславакіі быў дапоўнены на бліжнім да дрэўка баку сінім трохвугольнікам, які сімвалізаваў славакаў у супольнай чэшска-славацкай дзяржаве.
19 лістапада 1938 г. Славакія абвясціла аўтаномію, у тым ліку ў межах анексаваных Трэцім Рэйхам і Каралеўствам Венгрыя Судэцкай вобласці і Паўднёвай Славакіі адпаведна. 14 сакавіка 1939 г. гэта аўтаномія прыняла дэкларацыю незалежнасці — так з'явілася Першая Славацкая Рэспубліка. Бела-сіне-чырвоны трыкалор быў прыняты ў якасці афіцыйнага сцяга як у аўтаноміі, гэтак і ў незалежнай краіне. Дзяржаўныя сімвалы новаўтворанай краіны былі вызначаны ў законе ад 23 чэрвеня 1939 г.: Пасля Другой сусветнай вайны Першая Славацкая Рэспубліка, якая падчас канфлікту была саюзнікам Трэцяга Рэйха, знікла. Была адноўлена Чэхаславакія з колішнім дзяржаўным сцягам — бела-чырвоным з сінім трохвугольнікам ля дрэўка. Да Аксамітнай рэвалюцыі Славакія так і не атрымала асобны сцяг, нягледзячы на федэралізацыю Чэхаславакіі ў 1969 г.
1 сакавіка 1990 г. Нацыянальная Рада Славакіі прыняла бела-сіне-чырвоны сцяг-трыкалор (з гарызантальным размяшчэннем палос) у якасці дзяржаўнага сімвала Славацкай Рэспублікі ў складзе Чэхаславацкай Федэрацыі, а Чэшская Рэспубліка абвясціла афіцыйным сцягам бела-чырвоны бікалор (з гарызантальным размяшчэннем палос), які фактычна быў ідэнтычны сцягу Польшчы. Зрэшты, славацкі сцяг выкарыстоўваўся фактычна амаль выключна славацкімі нацыяналістамі, а ў масавым жа ўжытку дамінаваў агульны для дзвюх федэральных рэспублік сцяг Чэхаславакіі.
Пасля атрымання абедзвюма рэспублікамі незалежнасці Чэшская Рэспубліка працягвала выкарыстоўваць у якасці дзяржаўнага сцяга сцяг Чэхаславакіі, прычым абсалютна без змен, нягледзячы на тое, што гэта парушала «Закон аб падзеле Чэхаславакіі» 1992 г., які прама забараняў выкарыстанне сімвалаў Чэхаславакіі і вытворных ад іх.
Сучасная Славацкая Рэспубліка
Сучасны сцяг Славакіі быў зацверджаны ў Канстытуцыі 1 верасня 1992 г. у артыкуле № 9 § 2, прычым гэта папярэднічала падзелу Чэхаславакіі. Артыкул зацвердзіў трыкалор панславісцкіх колераў з дадаваннем на яго дзяржаўнага герба, каб сцяг адрозніваўся знешне ад сцяга Расіі.
Гэты сцяг быў упершыню ўзняты 3 верасня 1992 г. у 20:22 па мясцовым часе над Браціслаўскім Градам. Менавіта гэту дату прынята лічыць датай афіцыйнага зацвярджэння сцяга Славакіі. Дакладныя параметры дзяржаўнага сцяга былі вызначаны ў Законе № 63/1993 ад 18 лютага 1993 г.
Сучасны дызайн шчыта запазычаны з тыповай гатычнай пячаткі сярэдзіны XIV ст. і сімвалізуе павагу славакаў да сваёй гісторыі. Шчыт выкананы ў трох славянскіх колерах, і на ім на чырвоным фоне прысутнічаюць срэбраны патрыяршы (шасціканцавы) крыж, які стаіць на вяршыні сярэдняй гары з групы трох блакітных гор. Тры гары сімвалізуюць Татру, Фатру і Матру (Матра зараз знаходзіцца на тэрыторыі Венгрыі).
Выкарыстанне ў Славакіі
Закон № 63/1993 ад 18 лютага 1993 г. рэгламентуе выкарыстанне сцяга над будынкамі дзяржаўных органаў, узброеных сіл, паліцыі, пажарнай службы, органаў рэгіянальнай і муніцыпальнай улады. Гэты жа закон забараняе выкарыстанне забруджанага ці пашкоджанага сцяга.
У выпадках нацыянальнай жалобы сцягі спускаюцца да паловы даўжыні дрэўка.
Сцяг флоту Славакіі
Законы № 435/2000 ад 30 кастрычніка 2000 г. і № 220/2001 ад 18 мая 2001 г. Міністэрства транспарту, пошты і тэлекамунікацый Славакіі вызначаюць суднаходны сцяг Славакіі як Дзяржаўны сцяг Славацкай Рэспублікі памерамі 1,5 м на 1 м. Па дадзеных на 1 студзеня 2007 г. марскі славацкі гандлёвы флот складаўся з 330 суднаў. Так як Славакія не мае выхаду да мора, Узброеныя Сілы Славацкай Рэспублікі не маюць у сваім складзе ваенна-марскога флоту.
Сумеснае выкарыстанне з іншымі сцягамі
Параграф № 8 Закона № 63/1993 ад 18 лютага 1993 г. рэгламентуе выкарыстанне Дзяржаўнага сцяга Славацкай Рэспублікі сумесна з адным і болей іншымі сцягамі на тэрыторыі Славацкай Рэспублікі : З 1 мая 2004 г. сцяг Еўропы стаў выкарыстоўвацца сумесна са сцягам Славакіі. Рэкамендацыі Міністэрства ўнутраных спраў Славакіі маюць наступныя пажаданні : Гэтыя рэкамендацыі таксама рэгламентуюць іншыя, больш складаныя, выпадкі сумеснага выкарыстання сцяга Славакіі з іншымі сцягамі.
Вертыкальны сцяг
Вертыкальны сцяг Славакіі можа мець разнастайныя прапорцыі. Зрэшты, даўжыня сцяга не павінна перавышаць яго шырыню больш, чым у тры разы. Адлегласць паміж гербам і бакамі сцяга мусіць захоўваць прапарцыянальныя суадносіны, блізкія да арыгінала сцяга.
Штандар Прэзідэнта Славацкай Рэспублікі
Прэзідэнт Славацкай Рэспублікі мае свой уласны Штандар, які з'яўляецца па форме квадратным сцягам. У перыяд Першай Славацкай Рэспублікі (1939—1945) Штандар Прэзідэнта апісваўся наступным чынам: Пасля атрымання незалежнасці ў 1993 г. закон ад 19 студзеня 1993 г. вызначае і рэгулюе выкарыстанне Штандара Прэзідэнта Славацкай Рэспублікі:
Панславісцкія колеры
Панславісцкія колеры (чырвоны, сіні і белы) выкарыстоўваюцца на сцягах вялікай колькасці краін са славянскім насельніцтвам. Панславісцкія колеры пачалі шырока ўжывацца ў XIX ст. падчас росквіту панславісцкага руху, яны сімвалізавалі ідэалы рэвалюцыі і свабоды. Ёсць шматлікія тэорыі аб тым, чаму менавіта чырвоны, сіні і белы колеры былі абраны панславісцкім рухам: некаторыя мяркуюць, што гэта проста найбольш распаўсюджаныя колеры ў нацыянальных касцюмах славян; іншыя звязваюць такое каляровае спалучэнне з уплывам Французскай рэвалюцыі; трэція бачаць у гэтых колерах уплыў сцяга Расійскай імперыі, якая часта ўспрымалася славянамі Аўстра-Венгрыі і Балканскага паўвострава як краіна — выратавальнік славян. На сённяшні дзень, акрамя Славакіі, панславісцкія сцягі маюць наступныя краіны: Харватыя, Расія, Славенія, Сербія, Чэхія. Сцяг Балгарыі, нягледзячы на замену сіняга колеру на зялёны, таксама мае панславісцкае паходжанне.
Сеткавы чарвяк
Сеткавы чарвяк — разнавіднасць шкоднай праграмы, якая самастойна распаўсюджваецца праз лакальныя і глабальныя камп'ютарныя сеткі.
Гісторыя
Серыя эксперыментаў па выкарыстанні камп'ютарных чарвякоў ў размеркаваных вылічэннях была праведзена ў даследчым цэнтры Xerox у Пала-Альта і Ёнам Хупам (Jon Hupp) у 1978 годзе. Тэрмін узнік пад уплывам навукова-фантастычных раманаў «» і  «».
Адным з найбольш вядомых камп'ютарных чарвякоў з'яўляецца «Чарвяк Морыса», напісаны -малодшым, які быў у той час студэнтам Карнельскага ўніверсітэта. Распаўсюджванне чарвяка пачалося 2 лістападзе 1988 года, пасля чаго чарвяк хутка заразіў каля 10 % усіх камп'ютараў, далучаных ў той час да Інтэрнэту.
Механізмы распаўсюджвання
Усе механізмы («вектары нападу») распаўсюджвання чарвякоў дзеляцца на дзве вялікія групы:
Часам сустракаюцца чарвякі з цэлым наборам розных вектараў распаўсюджвання, стратэгій выбару ахвяры, і нават пад розныя аперацыйныя сістэмы.
Карысная нагрузка (Payload)
Часцяком чарвякі нават без усякай карыснай нагрузкі перагружаюць і часова выводзяць з ладу сеткі толькі за кошт інтэнсіўнага распаўсюджвання. Тыповая асэнсаваная карысная нагрузка можа заключацца ў пашкоджанні файлаў на камп'ютары-ахвяры (у тым ліку, змяненне вэб-старонак, так званы «deface»), таксама з заражаных камп'ютараў магчымая арганізацыя ботнэту для здзяйснення сеткавых нападаў, рассылання спаму або (з нядаўняга часу) майнінга крыптавалют.
Спосабы абароны
З прычыны таго, што сеткавыя чарвякі для свайго пранікнення ў сістэму карыстальніка выкарыстоўваюць уразлівасці у пабочным праграмным забеспячэнні або аперацыйнай сістэме выкарыстання недастаткова для абароны ад чарвякоў. Таксама, пры выкарыстанні метадаў сацыяльнай інжынерыі карыстальніка пад добрапрыстойнай падставай вымушаюць запусціць шкодную праграму, нават нягледзячы на папярэджанне з боку антывіруснага праграмнага забеспячэння. Такім чынам, для комплекснага забеспячэння абароны ад сучасных чарвякоў, і любых іншых шкодных праграм, неабходна выкарыстанне.
Ліва аль-Кудс
Удзел у Грамадзянскай вайне
Упершыню ўдзел у вайне «Брыгада аль-Кудс» прыняла ў канцы 2013 г., калі яе байцы ўзаемадзейнічалі з «Сілами тыгра» ў ходзе, у выніку якой урадавыя войскі прасунуліся на паўночным усходзе Алепа, заняўшы стратэгічна значную прамысловую зону Шэйх Наджар і зняўшы аблогу з цэнтральнай турмы Алепа. Брыгада таксама ўдзельнічала ў, падтрымаўшы наступленне «Сілаў тыгра» ў заходнім Алепа. Байцы фарміравання занялі раёны Башкуй, аль-Манашэр і аль-Мала.
Да пачатку 2015 г. «аль-Кудс» страціла 200 байцоў забітымі і больш за 400 атрымалі раненні.
У канцы 2015 г. «Ліва аль-Кудс» прымала ўдзел у наступленні ўрадавых войск на поўдні правінцыі Алепа, у ходзе якога былі заняты некалькі дзесяткаў вёсак і вышынь. Акрамя таго, брыгада адыграла важную ролю ў шэрагу ваенных аперацый у 2016 г., у выніку якіх горад Алепа быў цалкам заняты ўрадавымі войскамі. Так, у маі 2016 г. падраздзяленні «Ліва аль-Кудс» дапамагалі Узброеным сілам Сірыі і «Сілам тыгра» зачышчаць усход правінцыі Алепа і паспрыялі Алепа —.
У чэрвені — ліпені 2016 г. «Сілы тыгра» і «Ліва аль-Кудс» узялі пад кантроль ферму Малах і шашу Кастэла, перарэзаўшы адзіны маршрут забеспячэння падкантрольных сірыйскай апазіцыі раёнаў ўсходняга Алепа. «Брыгада аль-Кудс» адыграла вырашальную ролю ў адбіцці контратак сірыйскай апазіцыі на ферму Малах і лагер Хандарат. У верасні яе атрады ўзялі пад кантроль шпіталь Кіндзі.
Таўрыйскі палац
Таўрыйскі палац у Санкт-Пецярбургу, таксама Таўрычаскі палац  — выбітны твор рускага класіцызму канца XVIII стагоддзя.
Быў пабудаваны ў перыяд з 1783 па 1789 па праекце архітэктара І. Я. Старова. Палац размешчаны на Шпалернай вуліцы, у квартале паміж Пацёмкінскай і Таўрыйскай вуліцамі. Ззаду яго знаходзіцца Таўрыйскі сад.
У цяперашні час палац з'яўляецца штаб-кватэрай Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў.
Комплекс Таўрыйскага палаца
У глыбіні параднага двара, адасобленага ад вуліцы невысокай агароджай (1792—1793, архітэктар Ф. І. Волкаў), размешчаны цэнтральны двухпавярховы корпус з шасцікалонным порцікам, увянчаны плоскім купалам на невысокім барабане; гладкія плоскасці сцен прарэзаны высокімі вокнамі і завершаны антаблементам строгага малюнка з фрызам з трыгліфаў. Галоўны корпус аб'яднаны аднапавярховымі галерэямі з бакавымі двухпавярховымі карпусамі, якія абмяжоўваюць шырокі парадны двор.
Першапачаткова Таўрыйскі палац быў адкрыты да Нявы, ад якой ішоў канал, завяршаецца гаванню-каўшом. Гэтая архітэктурная перспектыва, якая ўваходзіла ў панараму неўскіх берагоў, існавала да пабудовы ў 1858—1863 гадах насупраць палаца воданапорнай вежы і іншых збудаванняў Цэнтральнай гарадской вадаправоднай станцыі (архітэктары І. А. Мерц, Э. Г. Шуберскі).
У архітэктурны комплекс Таўрыйскага палаца ўваходзіць таксама так званы дом садовага майстра, пабудаваны ў 1793—1794 (архітэктар Ф. І. Волкаў) для В. Гульда. Галоўны фасад двухпавярховага цэнтральнага корпуса адзначаны дарычным порцікам, садовы фасад — паўратондай з круглым у плане балконам; два невялікія флігелі ўвянчаныя купальнымі вежамі.
У 1783—1800 гадах ззаду палаца садовым майстрам В. Гульдам быў разбіты Таўрыйскі сад.
Пачынак-2 (Смаленская вобласць)
Пачынак-2 (Почи́нок-2) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Іван Цішчанка
Іван Цішчанка:
Іван Рыгоравіч Цішчанка
Іван Рыгоравіч Ці́шчанка (, вёска Улукі, Слаўгарадскі раён — ) — беларускі хімік, доктар хімічных навук (1967), прафесар (1968), член-карэспандэнт Акадэміі навук БССР (1974).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. У 1938 годзе скончыў хімічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, працаваў ва ўніверсітэце. З 1953 года — дацэнт, адначасова дэкан хімічнага факультэта, з 1963 года — загадчык кафедры арганічнай хіміі.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац па арганічнаму сінтэзу і рэакцыйнай здольнасці арганічных рэчываў. Распрацаваў метады сінтэзу поліфункцыянальных арганічных рэчываў, выявіў шэраг заканамернасцей рэакцыйнай здольнасці замешчаных ненасычаных злучэнняў у адносінах да малекулярнага кіслароду, перакісу вадароду і іншых акісляльнікаў. Сінтэзаваў ацыклічныя, карбацыклічныя і гетэрацыклічныя злучэнні з некалькімі функцыянальнымі групамі, некаторыя з іх біялагічна актыўныя.
Аўтар больш 130 навуковых прац, шэраг вынаходніцтваў.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, Айчыннай вайны II ступені, Працоўнага Чырвонага Сцяга.
Птушкі і гнёзды
Сюжэт
Янка Брыль пачаў працу над раманам адразу па вяртанні з нямецкага палону (1942—1944), аднак здолеў завяршыць толькі пасля вялікага перапынку, у 1962—1964 гадах. У апісанні вайны пісьменнік ідзе следам Кузьмы Чорнага («Вялікі дзень», «Пошукі будучыні», «Млечны шлях») і прадвяшчае трагічныя творы Васіля Быкава. Аднак праз асабістую трагедыю галоўнага героя пісьменнік уздымае глыбейшую праблему — пошукаў і захавання беларусамі свайго гнязда, сваёй Радзімы. Радзіма — сюжэтна-кампазіцыйны і ідэйны цэнтр рамана.
Галоўны герой рамана — Алесь Руневіч з заходнебеларускай вёскі Пасынкі, прататыпам якога з’яўляецца сам аўтар. Алесь, як і Янка Брыль, служыў у польскім войску, а пасля нападу нацысцкай Германіі трапіў у палон. Перажываючы пагарду да свайго нацыянальнага не толькі з боку немцаў, але і здраднікаў, Алесь надта балюча гэта ўспрымае. У яго душы расце перакананасць, што і шматпакутнаму беларускаму народу «нароўні з усімі дадзена права жыць сапраўдным жыццём». Як птушка да пакінутага гнязда, імкнецца герой да роднай Беларусі.
Моваю мастацкіх вобразаў аўтар паказвае, што няма благіх ці добрых народаў — але ў кожным народзе ёсць людзі і нелюдзі. Нават у самых бесчалавечных абставінах людзі незалежна ад нацыянальнасці застаюцца людзьмі, а нелюдзі ператвараюцца ў пачвараў. Як адзначае беларускі літаратуразнаўца Дзмітрый Бугаёў, у рамане добра прасочана, як «звычайны фашызм, напачатку не такі ўжо для ўсіх страшны, набіраючы сілу, ператвараецца ў фашызм ваяўнічы, агрэсіўны і адкрыта бесчалавечны не толькі ў дачыненні да „ніжэйшых расаў“, але і да ўсяго жывога, людскага ва ўласным народзе».
З рамана «Птушкі і гнёзды» выйшла пазнейшая проза Васіля Быкава, Адамчыка, Івана Пташнікава, Чыгрынава, Далідовіча і іншых пісьменнікаў пра беларусаў, якія, падобна птушкам, «шукаюць гнёзды свае».
Раман «Птушкі і гнёзды» лічыцца адным з найлепшых антываенных твораў беларускай літаратуры XX стагоддзя.
Выданні
Раман «Птушкі і гнёзды» шмат разоў перавыдаваўся, а таксама ўваходзіць ва ўсе зборы твораў і выбраныя творы Янка Брыля, якія выходзілі ў 1960-я, 1980-я і 1990-я гады. Перакладзены на латышскую, нямецкую, рускую, украінскую, чэшскую мовы.
Масавае забойства
Масавае забойства (таксама ўжываецца слова бойня, масакра ці разня) — наўмыснае забойства вялікай колькасці людзей (у большасці выпадкаў няўзброеных), ажыццёўленае за кароткі прамежак часу. Часта, але не заўсёды з’яўляецца інструментам палітыкі тэрору і нават генацыду, аднак можа здзяйсняцца асобамі з псіхічнымі адхіленнямі або ў стане афекту. Масавае забойства, здзейсненае групай узброеных экстрэмістаў адносна якой-небудзь этнарэлігійнай групы, як правіла, называюць пагромам або разнёй.
NGC 4690
NGC 4690 (іншыя абазначэнні — UGC 7964, MCG 0-33-12, ZWG 15.21, PGC 43202) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Асыл
Асыл — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Каражарскай сельскай акругі. Код КАТА — 354057200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 373 чалавекі (186 мужчын і 187 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 341 чалавек (179 мужчын і 162 жанчыны).
Наўясаліс (Казіцішкіская сянюнія)
Наўя́саліс (Naujasalis) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Казіцішкіса. Насельніцтва 11 чал. (2001 г.).
Помнік Сяргею Іванавічу Грыцаўцу (Мінск)
Помнік Сяргею Іванавічу Грыцаўцу — помнік у Мінску, прысвечаны савецкаму лётчыку, першаму двойчы Герою Савецкага Саюза С. І. Грыцаўцу. Размешчаны на бульвары па вул. Леніна, арыентаваны на праспект Незалежнасці. Аўтарамі помніка з'яўляюцца скульптар Заір Азгур і архітэктар В. Волчак.
Гісторыя
Першапачаткова ўстаноўлены ў 1951 г. у парку 30-годдзя БССР, цяпер парк Янкі Купалы, у пачатку цэнтральнай алеі, насупраць будынка Белдзяржцырка, узвядзенне якога пачалося праз тры гады. Сквер быў маладым, за дрэвамі добра праглядаўся будынак штаба Беларускай ваеннай акругі. У 1960-я гады наваколлі бюста аблюбавалі стылягі, якіх праследвалі ўлады, іх слэнг нават папоўніўся фразай «пайсці на Грыцавец». У 1972 годзе помнік быў перанесены на бульвар па вул. Леніна, на яго месцы ў парку быў устаноўлены помнік Я. Купалу, чыё 90-годдзе з дня нараджэння тады адзначалася.
Апісанне
Помнік уяўляе сабой бронзавы пагрудны бюст лётчыка вышынёй 1,15 м, пастаўлены на высокі, вышынёй 3,5 м, чатырохгранны пастамент, абліцаваны чорным паліраваным гранітам. На помніку залатымі літарамі напісана «Дважды Герою Советского Союза Грицевцу Сергею Ивановичу. 1909–1939» (Двойчы Герою Савецкага Саюза Грыцаўцу Сяргею Іванавічу. 1909–1939). Рысы твару, упэўнены позірк, шырокія плечы перадаюць мужны вобраз героя. Світар з высокім каўняром і фрэнч з дзвюма выявамі зорак Героя Савецкага Саюза ўдакладняюць яго характарыстыку.