cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фелікс Журня
Біяграфія
У 1927 г. паступіў у Друйскую гімназію пры кляштары айцоў марыянаў. У час вучобы з асаблівай павагай ставіўся да святара Я. Германовіча. З 1932 г. — у ордэне марыянаў. Пасля заканчэння гімназіі разам з іншымі беларускімі клерыкамі прадоўжыў вучобу ў Вільні, дзе паглыбляў свае веды па тэалогіі і філасофіі.
У 1938 г., пасля дэпартацыі польскімі ўладамі беларускіх святароў і клерыкаў з Друйскага кляштара айцоў марыянаў, пераехаў у Варшаву. Там прадоўжыў вучобу. Пасвячоны ў святары ў 1943 годзе.
У 1966 г. па ініцыятыве і пры падтрымцы беларускіх святароў пераехаў у Вялікабрытанію. Супрацоўнічаў з беларускім рэлігійным часопісам «Божым шляхам». Выступаў на яго старонках з артыкуламі тэалагічнага і культурна-асветнага характару. Даследаваў гісторыю беларускіх рэлігійных выданняў XIX—XX ст. Дзейны сябра Беларускай каталіцкай місіі ў Вялікабрытаніі. У апошнія гады душпастырскай дзейнасці быў абраны суперыёрам Беларускага дома марыянаў у Лондане.
У складзе беларускай дэлегацыі святароў у 1982 знаходзіўся ў Ватыкане. 1.12.1982 г. на аўдыенцыі ў папы Іаана Паўла II браў удзел у абмеркаванні пытання пра стан каталіцкай царквы і пастырскай працы сярод беларусаў на бацькаўшчыне і ў эміграцыі. Неўзабаве пасля вяртання з Рыма раптоўна памёр у Лондане.
Людвіг Пятровіч Асецкі
Лю́двіг Пятро́віч Асе́цкі (, в. Продзвіна, Бабруйскі раён —, Мінск) — беларускі графік. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1981).
Біяграфія
У 1947—1950 навучаўся ў Мінская мастацкай вучэльні ў К. М. Касмачова, Г. М. Ізергіной, у 1954—1960 — Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце ў С. П. Геруса, В. Цвіркі, А. Мазалёва, П. Любамудрава. Ад 1960 года ўдзельнік мастацкіх выстаў. Выкладаў у БДТМІ (1962—1967). Старшыня Мастацкага фонду БССР (1968—1971).
Член Саюза мастакоў Беларусі ад 1967.
Творчасць
Працуе ў галіне станковай і кніжнай графікі, манументальнага жывапісу. Яго творам уласцівыя арыгінальныя кампазіцыйныя рашэнні, энергічная падача пластычнай формы.
Для станковых прац характэрныя арыгінальныя кампазіцыйныя вырашэнні, абвостраная, амаль гратэскавая выразнасць малюнка, святлоценявыя кантрасты. Працуе ў галіне манументальнага мастацтва: роспісы «Абарона Сталінграда» (1971) у Беларускім музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны, «Кастрычнік у Беларусі» (1977) у Літаратурным музеі Я. Купалы ў Мінску, «Перамога» (1974) ў гісторыка-краязнаўчым музеі ў г. п. Карэлічы, «Асьветнікі Беларусі» (1989—1990).
Асецкі стварыў ілюстрацыі да кніг «Мы раскажам пра Мінск» (1964), «Людзі на балоце» (1968) і «Подых навальніцы» (1970) І. Мележа і іншыя. За мастацкае афармленне кнігі «Мы раскажам пра Мінск» яму прысуджаны дыплом Усесаюзнага конкурсу на лепшую кнігу.
З нагоды 90-годдзя з дня нараджэння Максіма Багдановіча Л. Асецкі распачаў працу над серыяй «Ад родных ніў» (1981 г.). Тры аркушы — «У завіруху», «Слуцкія ткачыхі», «Зорка Венера» — экспанаваліся на рэспубліканскай выставе, прысвечанай творчасці паэта.
Персанальная выстаўка «Людвіг Асецкі. Хроніка жыцця. Летапіс краіны», прымеркаваная да 90-годдзя з дня нараджэння мастака, працавала ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі з 21.12.2018 па 27.01.2019.
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Літаратурным музеі імя Я. Купалы, Беларускім музеі Вялікай Айчыннай вайны, музей сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, Магілёўскім абласным мастацкім музеі імя П. Масленікава.
Халоднікі (станцыя)
Хало́днікі (, Холодники)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Халоднікі.
Гісторыя
У ліпені 2020 года быў знесены будынак вакзала.
Катастрофа SSJ 100 у аэрапорце Шарамеццева
Катастрофа SSJ 100 у Шарамеццева — авіяцыйная катастрофа, якая адбылася 5 мая 2019 года.
Авіялайнер Sukhoi Superjet 100, які здзяйсняў рэйс Масква—Мурманск, быў вымушаны вярнуцца ў аэрапорт Шарамеццева з-за тэхнічных непаладак. Падчас пасадкі самалёт атрымаў пашкоджанні, якія сталі прычынай узнікнення пажару. Па ўдакладненых даных СК Расіі, загінуў 41 чалавек, у тым ліку адзін член экіпажа, некалькі чалавек шпіталізавана.
Самалёт
Самалёт Sukhoi Superjet 100-95 (RRJ-95B), рэгістрацыйны № RA-89098, завадскі № 95135, насіў імя «Мустай Карым». Першы палёт здзейсніў 21 чэрвеня 2017 года. У верасні 2017 года быў перададзены ў авіякампанію «Аэрафлот». У красавіку 2019 года прайшоў апошнюю планавую праверку.
Катастрофа
Самалёт здзяйсняў рэгулярны рэйс «Аэрафлота» SU1492 Масква—Мурманск з аэрапорта Шарамеццева.
Узляцеў у 18:02 (па даных прэс-службы АТ «Міжнародны аэрапорт Шарамеццева», тут і далей — маскоўскі час) або ў 18:03 (па даных сэрвісу Flightradar24 ). Праз некалькі хвілін у самалёт, як мяркуецца, трапіла маланка: сцюардэса Таццяна Касаткіна і некалькі пасажыраў сцвярджаюць, што бачылі выбліск і электрычныя разрады ў вобласці правай плоскасці крыла і правага рухавіка, некаторыя з іх чулі гук удара або воплеска.
У 18:11 усталяваны на борце адказчык УУС выдаў код 7600 — «страта сувязі». Паводле расшыфроўкі і запісу перамоў, экіпаж звязаўся з дыспетчарскай службай па аварыйнага каналу сувязі, запытаў пасадку і паведаміў пра праблемы са сувяззю і страты аўтаматычнага кіравання самалётам. Пасажырам было абвешчана аб вяртанні ў аэрапорт «па тэхнічных прычынах».
У 18:14 кіраўнік палётаў АрУС паведаміў зменнаму начальніку аэрапорта Шарамеццева аб вяртанні з паветра рэйса SU1492 (па дакладзе КПС, прычына — адмова радыёсувязі і страта аўтаматычнага кіравання паветраным суднам, заход і пасадка адбываюцца ў штатным рэжыме).
У 18:25 код адказчыка зменены на 7700 — «аварыйная або іншая няштатная сітуацыя». Да прызямлення панікі на борце не было, сам самалёт не трэсла і ён плаўна зніжаўся.
А 18:30 самалёт здзейсніў грубую пасадку з адскокамі ад узлётна-пасадачнай паласы. У выніку самалёт сеў на «пуза» задняй часткай і атрымаў пашкоджанне паліўных бакаў, якое прывяло да разліцця паліва і ўзнікнення пажару ў задняй частцы самалёта.
Па даных прэс-службы АТ «Міжнародны аэрапорт Шарамеццева», у 18:31 кіраўнік палётаў па арганізацыі паветранага руху Шарамеццева абвясціў сігнал «Трывога». У гэты ж час пачалася эвакуацыя пасажыраў сіламі экіпажа па двух трапах у насавой частцы.
У 18:32 да падпаленага самалёта прыбыў першы разлік аварыйна-выратавальнай каманды аэрапорта і пачаў тушыць пажар. Менш чым за дзве хвіліны да яго далучыліся яшчэ пяць разлікаў.
У 18:35 ратавальнікі ўвайшлі ў палаючы самалёт.
Ахвяры
На борце самалёта знаходзілася 78 чалавек: 73 пасажыры і 5 членаў экіпажа. Уратавалася 33 пасажыры і 4 члены экіпажа. Загінула 40 пасажыраў і 1 член экіпажа. Амаль усе загінуўшыя пасажыры займалі месцы ў хваставой частцы самалёта, з 11 па 20 рад ; загінулы бортправаднік Максім Майсееў таксама знаходзіўся ў хваставой частцы салона. Частка людзей атрымала атручванне прадуктамі гарэння і іншыя траўмы, дзесяць чалавек было шпіталізавана.
Расследаванне
Расследаванне авіяцыйнага здарэння пачала камісія Міждзяржаўнага авіяцыйнага камітэта. У сувязі са здарэннем, следчыя органы Маскоўскага міжрэгіянальнага СУ на транспарце СК Расіі распачалі крымінальную справу па прыкметах злачынства, прадугледжанага ч. 3 арт. 263 КК РФ («парушэнне правілаў бяспекі руху і эксплуатацыі паветранага транспарту, што пацягнула па неасцярожнасці да смерці дзвюх і больш асоб»). Па рашэнні старшыні СК Расіі, крымінальная справа перададзена для далейшага расследавання ў цэнтральны апарат ведамства. Спецыялістамі МАК пачата даследаванне бартавых самапісцаў. Параметрычны самапісец атрымаў сур’ёзныя пашкоджанні ў выніку ўздзеяння высокіх тэмператур, стан маўленчага самапісца здавальняючы.
Па стане на 6 мая 2019 года, следства разглядала некалькі версій, уключаючы адмову тэхнікі, неспрыяльныя ўмовы надвор’я, а таксама недастатковую кваліфікацыю пілотаў, дыспетчараў і абслугоўваючага персаналу. У чэрвені Міждзяржаўны авіяцыйны камітэт апублікаваў папярэднюю справаздачу. У ёй гаворыцца, што падчас расследавання на фюзеляжы самалёта і вонкавых датчыках былі выяўленыя сляды ад маланкі. У кастрычніку старшы следчы па асабліва важных справах Галоўнага ўпраўлення па расследаванні асабліва важных спраў Следчага камітэта Расіі Іван Сібул прад’явіў камандзіру паветранага судна Дзянісу Еўдакімаву абвінавачванне па ч. 3 артыкула 263 КК РФ. 20 чэрвеня 2023 года суд прысудзіў лётчыка да 6 гадоў калоніі-пасялення. Акрамя таго, з яго спагналі 2,5 млн руб. на карысць двух пацярпелых і забаранілі на тры гады займаць пасаду пілота самалёта.
ST1M
Мікіта Лягосцеў, больш вядомы як ST1M або Billy Milligan (нар., Тальяці) — нямецкі рэпер расійскага паходжання. Заснавальнік групы «Вистанция», пазней — сольны артыст лэйбла KingRing. Заснавальнік CEO лэйбла «Аггробабруйск».
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і паволжскіх немцаў. Яшчэ ў дзяцінстве захапіўся рэпам. З 1999 па 2000 год быў удзельнікам групы «Падземны Пераход» (Тальяці). У 2000 годзе ўвайшоў у склад тальяцінскай групы «63 Регион». У пачатку 2000-х з'ехаў у ФРГ як рэпатрыянт. Жыў у Вісбадэне, арганізаваў рэп-групу «Вистанция» у 2003 годзе, якая спявала па-руску. У 2006 годзе, пасля перамогі ў адным з інтэрнэт-батлаў, арганізаваных Серёгай, падпісаў кантракт з арганізаваным Серёгай лэйблам «KingRing» і з таго часу выступае сольна. У 2013 годзе стартаваў праект Billy Milligan.
Стылістыка «Вистанции» — клубны танцавальны рэп. Частка песень St1m`a і яго першы сольны альбом «Я — рэп» запісаны ў стылі агрэсіўнага нямецкага батл-рэпу. Аднак на наступным альбоме «Достучаться до небес», які выйшаў ва Украіне і ў Беларусі ў кастрычніку 2008 года, такіх трэкаў няма. Выканавец спрабуе сфармаваць у слухачоў новае ўяўленее пра сябе, звяртаецца да тэм простых чалавечых пачуццяў, апісвае жыццёвыя сітуацыі, у якія яму і яго сябрам даводзілася трапляць. Пры запісе новага альбома ST1M супрацоўнічаў з лепшымі нямецкімі бітмэйкерамі. Праз пэўныя прычыны рэліз на тэрыторыі Расіі адкладаецца да 2009 года. 1 сакавіка 2009 года адкрыў інтэрнэт-краму, у якой прадставіў прадукцыю ўласнага дызайну. 23 жніўня 2009 года адбылася прэзентацыя сольнага альбома St1m`a «Дастукацца да нябёсаў» у краме G-Style на Арбаце.
Павел Сяргеевіч Пацёмкін
Па́вел Сярге́евіч Пацёмкін ( — ) — граф, расійскі ваенны і дзяржаўны дзеяч, далёкі сваяк Рыгора Аляксандравіча Пацёмкіна.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі ўніверсітэт, з 1756 года на вайсковай службе, удзельнік руска-турэцкай вайны 1768—1774 гадоў. Указам Кацярыны II ад 11 чэрвеня 1774 года прызначаны начальнікам Казанскай і Арэнбургскай сакрэтных камісій па следству і пакаранню ўдзельнікаў Пугачоўскага бунту. Знаходзіўся ў Казані ў момант яе ўзяцця войскамі Пугачова 15 ліпеня 1774 года, разам з гарнізонам і гараджанамі замкнуўся ў Казанскім крамлі. Толькі хуткі падыход атрада Міхельсона выратаваў крэмль ад штурму.
Асабіста кіраваў правядзеннем допытаў палонных пугачоўскіх атаманаў І. Н. Белабародава, І. Н. Зарубіна, І. І. Ульянава і іншых у Казані, пазней у Сімбірску. У кастрычніку 1774 года разам з генерал-аншэфам П. І. Паніным, ваенным кіраўніком падаўлення паўстання, праводзіў допыты Е. І. Пугачова ў Сімбірску, а затым удзельнічаў у правядзенні генеральнага следства ў Маскве. Пасля сканчэння следства і суда ў студзені 1775 года Пацёмкін узнагароджаны шпагай з алмазамі.
У 1784—1788 гадах быў прызначаны саратаўскім генерал-губернатарам і адначасова з 1785 года — генерал-губернатарам каўказскага намесніцтва.
З 1787 года з пачаткам руска-турэцкай вайны — у дзеючым войску, удзельнічаў ва ўзяцці Ізмаіла, за адрозненне пры штурме ўзнагароджаны ордэнам Св. Георгія 2-га класа. У 1794 годзе ўдзельнічаў у баявых дзеяннях у Польшчы, у тым ліку пры ўзяцці Прагі. Па канчатку баявых дзеянняў атрымаў званне генерал-аншэфа, а ў 1795 годзе тытул графа.
Указам імператрыцы Кацярыны II ад 3 чэрвеня 1791 года Пацёмкіну была падаравана суконная фабрыка ў сяле Глушкова Курскай губерні са ўсімі паселішчамі, людзьмі і з землямі.
Паэт-аматар, аўтар шэрагу вершаваных твораў.
Бюракратыя
Бюракрáтыя (ад bureau — бюро, канцылярыя і — улада, панаванне) — адміністрацыйная сістэма арганізацыі, які складаецца з шэрагу афіцыйных асоб, пасад і пастоў якія ўтвараюць іерархію і адрозніваюцца фармальнымі правамі і абавязкамі, што вызначаюць іх дзеянні і адказнасць.
У пераносным сэнсе канцыляршчына, цяганіна, валакіта, зняважальнае стаўленне да справы пад выглядам або для выканання фармальнасцей.
Для бюракратыі характэрна перабольшанне значэння фармальных працэдур, скрупулёзнае выкананне інструкцый, што выклікае аддзяленне бюракратычнага кіравання ад запатрабаванняў аб’ектаў кіравання, памылкі у кіраўніцтве і яго неэфектыўнасць пры вырашэнні праблем, якія патрабуюць нетрадыцыйных падыходаў і сродкаў.
Прызнакі бюракратыі ўласцівы любому віду сацыяльнага кіравання. У недэмакратычным грамадстве панаванне бюракратыі спрыяе зацвярджэнню бескантрольнага і неабмежаванага панавання чынавенства, якое ператвараецца ў самадастатковы, адасоблены ад грамадства пласт, адхіленню грамадзян ад кіравання грамадскімі справамі, становіцца асновай для ўвядзення аўтарытарных працэдур і метадаў кіравання.
Рычард Бэрд
Біяграфія
Пры правядзенні чатырох буйных антарктычных экспедыцый пад яго кіраўніцтвам (1928—1930, 1933—1935, 1939—1941 і 1946—1947) былі адкрыты і абследаваны шырокія раёны гэтага кантынента.
У экспедыцыі 1939—1941 гадоў быў ужыты вялізны ўсюдыход, аднак ён паказаў сваю непрыдатнасць для ўмоў Антарктыды.
З 1926 па 1996 год лічыўся таксама першым лётчыкам, які праляцеў над Паўночным полюсам. Аднак пры даследаванні яго палётнага дзённіка былі выяўлены сляды падчыстак — тым самым даказана, што Бэрд сфальсіфікаваў частку даных аб палёце ў сваёй афіцыйнай справаздачы ў Амерыканскае геаграфічнае таварыства.
Пазней стаў контр-адміралам флота ЗША.
Конрад Мягі
Конрад Вільгельм Мягі (Konrad Vilhelm Mägi, 1 лістапада 1878, Тартумаа, Эстонія —, , Эстонія) — эстонскі мастак, майстар краявідаў.
Біяграфія
Конрад нарадзіўся 1 лістапада 1878 года ля Тарту. Пачаў вучыцца ў Тарту на курсах малявання Таварыства нямецкіх рамеснікаў. У 1903 годзе паступіў у Цэнтральную вучылішча тэхнічнага малявання імя Штыгліца ў Санкт-Пецярбургу, але вымушаны быў перапыніць вучобу з-за ўдзелу ў рэвалюцыйных падзеях 1905 года. Лета 1906 года мастак правёў на Аландскіх астравах, маляўнічая прырода якіх натхніла яго на стварэнне пейзажаў.
У 1907 годзе Мягі пераехаў у Парыж, а ў перыяд з 1908 па 1910 гады мастак знаходзіўся ў Нарвегіі, адкуль зноў з'ехаў у сталіцу Францыі. У 1910 годзе ўпершыню пазнаёміў Эстонію са сваімі працамі, даслаўшы з Нарвегіі некалькі карцінаў, як «Нарвежскі пейзаж з хвояй», «Нарвежскі пейзаж» і іншыя.
У 1912 годзе вярнуўся на радзіму ў Эстонію. Лета 1913 і 1914 гадоў правёў на востраве Саарэмаа, дзе дарэчы намаляваў карціну «Марская капуста». Мягі быў адным з заснавальнікаў і натхняльнікаў Тартускага мастацкага таварыства «Палас» (Pallas), а затым — і мастацкай школы пад тым жа назвай.
Беларуска-эфіопскія адносіны
Беларуска-эфіопскія адносіны — адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Федэратыўнай Дэмакратычнай Рэспублікай Эфіопія. Дыпламатычныя адносіны паміж дзяржавамі ўстаноўлены ў маі 1994 года.
У 2013 годзе адкрыта Пасольства Беларусі ў Эфіопіі. Пасол Эфіопіі ў Расіі Касахуна Дэндэра Мелесэ з 15 студзеня 2012 года акрэдытаваны ў Беларусі па сумяшчальніцтве. 3 снежня 2013 года Паслом Беларусі ў Эфіопіі прызначаны Дзмітрый Георгіевіч Куптэль, які ўручыў даверчыя граматы Прэзідэнту Федэратыўнай Дэмакратычнай Рэспублікі Эфіопія 20 жніўня 2014 года (копіі даверчых грамат былі ўручаны Дзяржаўнаму Міністру замежных спраў Эфіопіі 17 студзеня 2014 года).
У траўні 2005 года для ўдзелу ў Міжнароднай выставе «MILEX-2005» Беларусь наведалі Пасол Эфіопіі ў Расіі, ваенны аташэ і дарадца па эканамічных пытаннях. У ходзе візіту была арганізавана сустрэча з Міністрам адукацыі, намеснікам Міністра прамысловасці Рэспублікі Беларусь і Старшынёй БелГПП.
У сакавіку 2007 года адбыўся візіт Пасла Эфіопіі ў Беларусі ў суправаджэнні дэлегацыі прадстаўнікоў Назрэцкага трактарнага завода Эфіопіі, падчас якога былі праведзены сустрэчы з кіраўніцтвам міністэрстваў прамысловасці і замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
У траўні 2009 года Старшыня Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Уладзімір Андрэйчанка накіраваў у адрас Старшыні Савета народных прадстаўнікоў Федэральнага сходу Федэратыўнай Дэмакратычнай Рэспублікі Эфіопія Тэшомэ Тогі запрашэнне наведаць Рэспубліку Беларусь з візітам на чале дэлегацыі. Эфіопскі бок адклаў візіт на нявызначаны тэрмін.
У 2010 годзе падчас візіту ў Мінск дарадцы па ГЭУ Пасольства Эфіопіі ў Маскве абмяркоўвалася пытанне наладжвання супрацоўніцтва паміж рэгіёнамі Беларусі і Эфіопіі. Эфіопскі бок прапанаваў разгледзець пытанне падпісання адпаведнага пагаднення паміж Мінскам і г. Адама (Назрэт).
У траўні 2014 года ў г. Мінск адбыўся візіт Пасла Эфіопіі ў Расіі і Беларусі і яго сустрэчы ў МЗС і Міністэрстве адукацыі Рэспублікі Беларусь.
У жніўні 2014 года эфіопскі бок пацвердзіў гатоўнасць да падпісання пагаднення аб устанаўленні адносін гарадоў-пабрацімаў ​​з Партызанскім раёнам г. Мінска.
22 верасня 2014 года Пасольствам быў перададзены праект пагаднення ў адміністрацыю г. Адама (Назрэт), паводле інфармацыі эфіопскага боку дакумент знаходзіцца на разглядзе ў юрыдычным упраўленні адміністрацыі горада.
C 14 па 15 кастрычніка 2014 года праведзены першы тур кансультацый паміж МЗС на ўзроўні намеснікаў міністраў замежных спраў, беларускую дэлегацыю ўзначаліў намеснік Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь В. Б. Рыбакоў.
Карл Маркс
Карл Маркс (Karl Marx;, , Германія — , , Вялікабрытанія) — філосаф, грамадскі дзеяч, палітычны журналіст, сацыёлаг, эканаміст. Яго працы сфармавалі ў філасофіі дыялектычны і гістарычны матэрыялізм, у эканоміцы — тэорыю дададзенага кошту, у палітыцы — тэорыю класавага змагання. Гэтыя кірункі сталі грунтам камуністычнага і сацыялістычнага руху і ідэалогіі, атрымаўшы назву «марксізм». Аўтар такіх прац, як «Маніфест камуністычнай партыі» (1848 год), «Капітал» (1867 год). Некаторыя яго працы напісаны ў суаўтарстве з аднадумцам Фрыдрыхам Энгельсам.
Біяграфія
Нарадзіўся ў яўрэйскай сям’і ў нямецкім горадзе Трыр. Яго бацька, спадар Мардэхай, пры хрышчэнні змяніў прозвішча на Маркс, каб пазбегнуць уціску на праўніцкай працы ў сувязі з іўдаісцкім веравызнаннем.
У 1835—1841 гадах навучаўся на факультэтах права ў Бонскім і Берлінскім універсітэтах. У 1842 годзе стаў рэдактарам «Рэйнскай газеты», а пасля яе закрыцця ў 1843 пераехаў у Парыж. У 1845—1848 жыў у Бруселі, дзе ўдзельнічаў у «Саюзе камуністаў» і разам з Фрыдрыхам Энгельсам напісаў «Маніфест Камуністычнай партыі» (1849). Падчас рэвалюцыі 1848—1849 гадоў у Германіі быў галоўным рэдактарам «Новай Рэйнскай газеты». У 1849 годзе яго выслалі з краіны.
Маркс быў арганізатарам і лідарам 1-га Міжнародніцтва (1864—1876). У 1867 годзе была выдадзеная яго кніга «Капітал». Пасля роспуску 1-га Інтэрнацыянала ён лічыў асноўнай палітычнай задачай стварэнне пралетарскіх партый у асобных краінах.
Светапогляд
У юнацтве быў рэвалюцыйным дэмакратам. Яго філасофскія погляды складваліся пад уплывам філасофіі Г. Гегеля, яе левага кірунку — младагегельянства.
У 1867 апублікаваны 1-ы том «Капітала» — асноўны твор Маркса, у якім дадзены аналіз развіцця капіталізму і абгрунтавана непазбежнасць яго рэвалюцыйнай змены камуністычнай фармацыяй. Працу над 2-м і 3-м тамамі «Капітала» Маркс не завяршыў, іх падрыхтаваў да выдання Ф. Энгельс. У працы «Грамадзянская вайна ў Францыі» (1871) К. Маркс зрабіў вывад аб тым, што не парламентарная рэспубліка, а палітычная арганізацыя тыпу Парыжскай камуны з’яўляецца найбольш мэтазгоднай формай дыктатуры пралетарыяту. У «Крытыцы Гоцкай праграмы» (1875) ён сфармуляваў тэзіс аб 2 фазах (стадыях) камунізму.
Карл Маркс з’яўляецца заснавальнікам дыялектычнага і гістарычнага матэрыялізму, пралетарскай палітычнай эканомікі, тэорыі класавай барацьбы і сацыяльнай рэвалюцыі. Асноўныя палажэнні гэтых і іншых тэарэтычных канцэпцый марксізму выкладзены таксама ў працах «Святая сям’я» і «Нямецкая ідэалогія» (абедзве разам з Энгельсам), «Убоства філасофіі», «Васемнаццатага брумера Луі Банапарта», «Эканамічна-філасофскія рукапісы 1844 года», «Тэзісы аб Феербаху» і інш.
Гістарычная роля
Існуе шырокі спектр ацэнак як асобы самага Карла Маркса, так і яго грамадскай ролі і яго ўнёску ў эканамічную навуку, філасофію і сацыялогію.
Яшчэ пры жыцці Маркса адны аўтары аб’яўлялі яго ідэі геніяльнымі, іншыя паддавалі іх жорсткай крытыцы. Значная частка прац самага Маркса была прысвечана палеміцы з апанентамі. Пройдучы істотную нацыянальную мадэрнізацыю, ідэі Маркса сталі ядром шэрага ідэалогій рэвалюцыйных рухаў XX стагоддзя і зрабілі велізарны ўплыў на ход сусветнай гісторыі XIX—XX стагоддзяў.
"«Ніводны чалавек не зрабіў на свет большага ўплыву, чым Карл Маркс у XX стагоддзі» — Жак Атталі."
"«Сам Маркс уяўляў з сябе тып чалавека, складзенага з энергіі, волі і нязломнага пераканання. Ён меў выгляд чалавека, які мае права і ўлада патрабаваць павагі, якім бы не з’яўляўся перад вамі і што б ні рабіў. Усе яго рухі былі адважныя і саманадзейныя. Усе прыёмы былі ганарлівыя і неяк пагардлівыя, а рэзкі голас, што гучаў як метал, ішоў дзіўна да радыкальных прысудаў над асобамі і прадметамі, якія ён прамаўляў». (П. В. Анненков, «Замечательные десятилетия»)"
В. В. Леонцьеў адзначае ўнёсак Маркса ў эканамічную навуку па трох асноўных кірунках: тэорыя цэн, тэорыя дзелавога цыкла і эканамічнай дынамікі ў цэлым, метадалогія эканамічнай навукі. З нагоды тэорыі цэн Леонцьеў адзначае, што марксісцкі варыянт працоўнай тэорыі кошту не зрабіў на яе ніякага ўплыву. Асноўны ўнёсак Маркса ў тэорыю дзелавога цыкла, на думку Леонцьева, складаецца ў агульнапрызнаных схемах узнаўлення капіталу, якія ўпершыню ўведзеныя ў эканамічную навуку Марксам і апісваюць эканамічныя ўзаемасувязі паміж галінамі эканомікі, што выпускаюць сродкі вытворчасці і прадметы спажывання. Леонцьеў адзначае бліскучы аналіз Маркса асноўных тэндэнцый даўгачаснага развіцця капіталізму: Павелічэнне канцэнтрацыі багацця, хуткае скарачэнне ліку дробных і сярэдніх прадпрыемстваў, паступовае змяншэнне канкурэнцыі, бесперапынны тэхнічны прагрэс, што суправаджаецца павелічэннем ролі асноўнага капіталу, і, што, не менш важна, незмяншальная амплітуда рэгулярна паўтаральных дзелавых цыклаў — выбітны шэраг прагнозаў, якія спраўдзіліся, якім сучасная эканамічная навука з усім яе складаным апаратам супрацьставіць нічога не можа і тое, што тры тамы «Капіталу» ўтрымваюць больш рэалістычную і якасную інфармацыю з першакрыніцы па такіх эканамічных катэгорыях, як прыбытак, заработная плата, капіталістычнае прадпрыемства, чым многія статыстычныя выданні і падручнікі.
А. А. Грыцанаў, ацэньваючы ўнёсак Маркса, адзначаў, што выходзячы з гістарычнага досведу ва ўмовах індустрыйнага грамадства, а асабліва планаванага, «неймаверная рэдукцыя палітычнай арганізацыі да эканамічнай сістэмы». Грыцанаў мяркуе, што сама «ідэя „ператварэння пралетарыяту ў панавальны клас“ не можа выступіць мадэллю аналагічнай перабудовы ўладных і кіраўніцкіх інстытутаў, абавязкова заснаваных на падзеле працы». Дакранаючыся тэмы рэвалюцыйнага імператыў ізму «няўхільнага самаразбурэння буржуазнага ладу», які Маркс разглядаў ва ўсёнарастальнай люмпенізацыі насельніцтва разам з узростам прадукцыйных сіл грамадства, Грыцанаў заўважае, што дадзеная ідэя Маркса, дапоўненая «тэзамі пра „тэхналагічнаму“ беспрацоўю і ўзросце „рэзервовага войска“ працы, апынулася не цалкам карэктнай як у эканамічным, так і ў гістарычных аспектах». Пры гэтым ён адназначна прызнае, што «вядучыя „болевыя кропкі“ буржуазнага грамадства менавіта 19 ст. М. пазначыў дакладна». Разглядаючы ўплыў ідэй Маркса на наступную гісторыю Грыцанаў адзначыў, што нягледзячы на нязначнасць аўтарытэта іх стваральніка пры жыцці, спадчыну Маркса «пройдучы рэгіянальную і нацыянальную адаптацыю і мадэрнізацыю (часцяком вельмі кардынальную): А. Лабрыёла ў Італіі, Г. Пляханаў і У. Ленін у Расіі, К. Каўцкі і Р. Люксембург у Германіі і інш. — сталі сэнсавым, дактрынальным і маральным ядром ідэалогій, тэорый і праграм дзейнасці практычна ўсіх рэвалюцыянісцкіх рухаў 20 у., якія абвяшчалі ўласныя месіянізм і сацыяльную вылучнасць». Поспех ідэй Маркса сярод падобных арганізацый Грыцанаў бачыць у таемнасці, для якой вылучае наступныя прыкметы:
Існуюць і іншыя ацэнкі яго ролі ў навуцы. Крытыцы падпадалі не толькі эканамічныя высновы і цверджанні Маркса, пад сумнеў ставілася і агульная метадалогія (гл. Карл Попер Адкрытае грамадства і яго ворагі). Так, адзначаюць абскурантысцкую пазіцыю К. Маркса па дачыненні да т.зв. «буржуазнай палітычнай эканоміі» якая была ўспадкавана, у прыватнасці, У. І. Леніным.
Аднак нельга не прызнаць велізарнага ўплыву, аказанага ідэямі Маркса на ход сусветнай гісторыі XIX—XX стагоддзяў.
Дняпрэц (рака)
Дняпрэц — рака ў Горацкім раёне Магілёўскай вобласці, правы прыток ракі Быстрая (басейн Дняпра).
Даўжыня 25 км. Плошча вадазбору 71 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2 ‰. Пачынаецца за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі Зайцава, вусце за 1,5 км на поўдзень ад вёскі Паляшчыцы. Цячэ па паўднёвых схілах Смаленскага ўзвышша і па Горацка-Мсціслаўскай раўніне. На рацэ вадасховішча Дняпрэц.
Паложына
Геаграфія
Праз вёску працякае рака Палоза (прыток Бярэзіны).
Дом па вуліцы Мяснікова, 74 (Мінск)
Дом па вуліцы Мяснікова, 74 — будынак у Мінску. Пабудаваны ў канцы XIX ст. з цэглы. Помнік грамадзянскай архітэктуры эклектычнага кірунку. Выкарыстоўваецца Галоўным упраўленнем каштоўных металаў і каштоўных камянёў Міністэрства фінансаў.
Архітэктура
Двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак накрыты двухсхільным дахам. Паверхі аддзелены карнізным поясам. Аконныя праёмы лучковыя без ліштваў, аздоблены сандрыкамі: на першым паверсе прамымі, па другім — лучковымі.
Апораў (гміна)
Апо́раў (Oporów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кутноўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Апораве. Плошча гміны складае 67,85 км². Станам на 2007 год у гміне Апораў пражывалі 2704 чалавекі, шчыльнасць — 40 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Ягаднае (Магаданская вобласць)
Ягаднае (Я́годное) — пасёлак гарадскога тыпу ў Магаданскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ягаднінскага раёна. Насельніцтва 4,5 тыс. чалавек (2002).
Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса 2013
39-я прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса была абвешчана 8 снежня 2013 года. Найлепшымі фільмамі абраны дзве карціны — «Гравітацыя» і «».
Нацыянальны Сход Нагорна-Карабахскай Рэспублікі
Вышэйшым органам заканадаўчай улады НКР з'яўляецца Нацыянальны Сход, які абіраецца тэрмінам на пяць гадоў. У 2010 годзе выбраны Нацыянальны Сход пятага склікання.
Нацыянальны Сход НКР складаецца з 33 дэпутатаў. 17 дэпутатаў абіраюцца на мажарытарнай аснове, 16 — па партыйных спісах (для праходжання ў парламент прадугледжаны шасціпрацэнтны бар'ер ) Органамі НС з'яўляюцца Старшыня, яго намеснік, дэпутаты і сталыя камісіі. З ліку дэпутатаў ствараюцца фракцыі, дэпутацкія групы.
Камісіі
У цяперашнім парламенце НКР дзейнічаюць 6 пастаянных камісій:
Горад мастацтваў і навук
Горад мастацтваў і навук (Ciutat de les Arts i les Ciencies, Ciudad de las Artes y las Ciencias) — архітэктурны комплекс на асушаным дне ракі Турыя ў Валенсіі (Іспанія).
Дызайн належыць валенсіянскаму архітэктару Сант’яга Калатрава, будаўніцтва пачалося ў 1996 годзе. Комплекс з'яўляецца адным з выдатных узораў сучаснай архітэктуры.
«Горад» складаецца з пяці будынкаў, якія звычайна завуцца па іх каталанскіх назвах:
Комплекс акружаны паркамі, ручаямі і басейнамі, гэтая тэрыторыя — папулярнае месца адпачынку жыхароў і гасцей горада, працуюць бары і кафэ.
Альфрэд дэ Мюсэ
Альфрэд дэ Мюсэ (Alfred de Musset, 11 снежня 1810,Парыж — 2 мая 1857, там жа) — французскі паэт, драматург і празаік, прадстаўнік позняга рамантызму.
Капцы
Капцы́ (, Копцы) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вялікадолецкага сельсавета.
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Весніцкага сельсавета, у 1962—1963 гадах яго цэнтр.
Журавінка (рэстаран)
«Жураві́нка» (Журавинка) — рэстаран у Мінску, размешчаны на набярэжнай Свіслачы, на рагу Зыбіцкай і Інтэрнацыянальнай вуліц, па адрасе вуліца Янкі Купалы, 25.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1968 годзе па праекце архітэктараў Аксаны Ткачук і Нуты Шпігельмана.
У «Журавінцы» працавалі тры залы: банкетная на 80, ніжняя на 120 і верхняя на 300 месцаў. Рэстаран славіўся стравамі з журавін: ягадным напоем «Журавінка» і аднайменнымі катлетамі з даданнем ягад.
Архітэктура
Рэстаран «Журавінка» ўяўляў двухпавярховы аб’ём. Першы паверх, сцены якога апрацаваны рваным каменем, уяўляў як бы цокаль, на ім была размешчана зала рэстарана з багаццем зашклёных паверхняў. Будынак быў цікава звязаны з навакольнай прыродай : скрозь шкляныя сцены верхняй залы можна было любавацца Свіслаччу, а праз вокны адкрываўся маляўнічы краявід на парк. У інтэр’еры драўляныя люстры ў выглядзе свечак, вясёлкавае пано, якое адлюстроўвае беларускае вяселле. Манументальныя кампазіцыі на тэмы народных казак, выкананыя з шамоту, апрацоўка сцен ірваным каменем і іншыя элементы аздаблення надавалі будынку нацыянальны беларускі каларыт.
Абадзія-Сан-Сальваторэ
Насельніцтва складае 6783 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 117 чал./км². Займае плошчу 59 км². Паштовы індэкс — 53021. Тэлефонны код — 0577.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марк, Папа Рымскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Крэчат
Крэчат (Falco rusticolus) — птушка з атрада сокалападобных сямейства сакаліных.
Паходзіць ад праславянскага слова *Krečetъ, якое, у сваю чаргу, узыходзіць да гукапераймальнага дзеяслова *krekati.
Палявыя прыкметы
Самы буйны з сокалаў. Маса самца крыху больш за 1 кг, самкі — да 2 кг. Афарбоўка сібірскага крэчата светлая (больш святлы лапландскі крэчат), але зменлівая: ад буравата-шэрай да амаль белай зверху; брушны бок бялёсы з цёмным малюнкам. Цёмная палоска ў разрэзе рота («вусы») амаль непрыкметная. На наддзюб’і, як ва ўсіх сокалаў, характэрны зубец. Лапы жоўтыя. Палёт хуткі. Крэчат падобны да сапсана, але буйнейшы і мае адносна больш доўгі хвост. Голас таксама падобны да голаса сапсана, але больш хмулаты і нізкі: хрыпатае «к’як-к’як-к’як» або працяглае «кеек-кеек-кеек». Увесну можа выдаваць даволі ціхую і высокую трэль. Паўднёвы горны падвід — алтайскі крэчат, якога шматлікія спецыялісты лічаць падвідам або морфій балабана, — адрозніваецца больш аднастайнай цёмнай афарбоўкай.
Калініна (Пакалюбіцкі сельсавет)
Калі́ніна (, Калинино) — пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Пакалюбіцкага сельсавета.
Хонава (прыпыначны пункт)
Хо́нава (, Хоново)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны за 0,8 км на паўночны захад ад вёскі Будоўля, за 1,3 км на поўнач ад вёскі Вялікае Хонава; на лініі Асіповічы I — Магілёў II, паміж прыпыначным пунктам Новая Ніва і станцыяй Вендрыж.
Нятупа
Назву Няту́па маюць:
Мароўскі раён
У сакавіку 2020 года Мароўскі раён ператвораны ў муніцыпальную акругу, усе сельскія паселішчы скасаваныя.
Геаграфія
Раён размешчаны на поўдні Наўгародскай вобласці. На поўначы і паўночным усходзе ён мяжуе з Дзямянскім, паўночным захадзе — Старарускім, на захадзе з Поддарскім, і на паўднёвым захадзе — з Холмскім раёнам Наўгародскай вобласці. Таксама мяжуе з Цвярской вобласцю: на поўдні Андрэапальскім, а паўднёвым усходзе Пенаўскім і Асташкаўскім раёнам.
Плошча — 1818,69 км². Вышэйшы пункт раёна і вобласці — гара Дубкі, вышынёй 299,6 м, паблізу адміністрацыйнай мяжы з Цвярской вобласцю, за 4 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Манцы, за 2,5 км на паўночны захад ад вёскі Валадарскага ў Пенаўскім раёне Цвярской вобласці.
Асноўныя рэкі — Пала, Мароўка.
Петрогліфы Арменіі
Петрогліфы Арменіі — наскальныя надпісы і малюнкі ў Арменіі, высечаныя на камянях і скалах.
На сённяшні дзень існуе здагадка пра тое, што ў ліку найстаражытнейшых агменяў зараджэння астранамічных ведаў былі тэрыторыі Арменіі і Малой Азіі. Выбітныя гісторыкі астраноміі прыйшлі да высновы, што людзі, якія падзялілі неба на сузор'і, жылі паміж 36° і 42° паўночнай шыраты. На думку англійскага астранома Олката, людзі, якія прыдумалі старажытныя фігуры сузор'яў, жылі, меркавана, у вобласці каля гары Арарат, таксама ў даліне рэкі Еўфрат.
Пружанка (Бярэзінскі раён)
Пружа́нка (, Пружанка) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бярэзінскага сельсавета.
Петрогліфы Арменіі
Здагадка асталёўваецца знаходкамі петрагліфаў на тэрыторыі Арменіі, калі ў 1966 годзе спачатку на Гегамскім нагор'і, а пасля, на Вардэніскім хрыбце і на схілах горы Арагац выявілася каля 30 000 наскальных малюнкаў. У 1967 годзе ў Вардэніскіх горах былі знойдзены яшчэ 3 старажытныя аб'екты, пра значэнне якіх думкі даследчыкаў, у прыватнасці доктара фізіка-матэматычных навук Б. Туманяна, звяліся да наступнага: гэта каменныя сведкі астранамічнай думкі нашых далёкіх продкаў.
Прадмова
Узнікненне і станаўленне астранамічнай навукі ў старажытнай Арменіі былі абумоўлены развіццём горна-металургічнай вытворчасці. Сярод краін Старажытнага Усходу Арменія вылучалася высокаразвітым, па тых часах, роўнем металургіі. Тут вытапляліся медзь, бронза, срэбра, волава, цынк, золата, і сталь (жалеза). Развіццё металургіі дало штуршок для многіх галін навукі, вытворчасці, культуры і мастацтва.
Петрагліфічная культура ў Старажытнай Арменіі паўстала і развівалася ў непарыўнай сувязі з культурай Старажытнага свету. Карты сузор'яў, месяцавыя календары і «маляўнічыя галерэі пад голым небам» ствараліся вельмі ўтворанымі людзьмі таго часу — навуковымі жрацамі, мастакамі і разбярамі па камені.
Петрогліфы
Найстаражытныя цэнтры астранамічнай навукі ў Арменіі бяруць пачатак у Зодскіх залатаносных рудняў і цягнуцца ад паўднёвага берага возера Севан да райцэнтра Мартуні, а потым, павярнуўшы на поўдзень, працягваюцца па заходніх схілах Вардэніскага хрыбта ад Мартуні да Салімскага перавалу. Па абодва бакі гэтай дарогі выяўлены найстаражытныя цэнтры астранамічнай навукі.
Астранамічная абсерваторыя, пададзеная петрагліфамі, на гары Сеўсар
Першы і самы выбітны аб'ект на гэтым шляху — комплекс астранамічных петрагліфаў на схіле гары Сеўсар. Дамінантным тут з'яўляецца каменная пліта, памерам 3 м на 2 м, на якую металічным разцом выгравіраваны розныя знакі, шматлікія фігуры нябесных свяціл і сузор'яў. У ніжнім правым вугле каменнай пліты выбіта акружнасць дыяметрам 90 см, усярэдзіне якой знаходзяцца малая акружнасць і спіраль. Ад акружнасці адыходзяць шматлікія праменепадобныя западзіны. Паглыбленне ў цэнтры кола, меркавана, мела вызначанае прызначэнне: калі ў гэту адтуліну ўставіць вертыкальны стрыжань, тое цень ад стрыжня, слізгаючы па праменях акружнасці, можа фіксаваць час, такім чынам, гэты петрогліфы з'яўляецца сонечнымі гадзінамі, узрост якіх вылічаецца 40 стагоддзямі і больш. У непасрэднай блізкасці ад пліты захаваўся яшчэ дзясятак камянёў меншых памераў. Высечаныя на іх фігуры і знакі не пакідаюць сумневу ў тым, што ўвесь комплекс з'яўляецца аб'ектам астранамічнага прызначэння.
Петрогліфы з выявамі астранамічных аб'ектаў
Каля дарагі, вядучай да Салімскага перавалу, знаходзяцца каменныя пліты, на паверхні якіх высечаны колы рознай велічыні. Згодна сённяшняй думцы, кружкамі пазначаны зоркі і планеты, адпаведна іх бачнай велічыні і яркасці. Па вызначэнні Б. Туманяна, на плітах намаляваны сузор'і.
Ранняе, на адлегласці 1 км ад «зорных карт» знаходзілася каменная камлыга з выявай месяцавай паверхні з яе шматлікімі кратарамі. Аднак, каменная камлыга з «партрэтам» Месяца згублена. Для вывучэння кратараў на паверхні Месяцы ў тыя далёкія часы, напэўна, скарысталі празрысты, ці так званы «залаты» абсідыян.
Пошукі ў Вардэніскіх горах далёка не завершаны, але ўжо цяпер не выклікае сумневу факт, што Вардэніскі хрыбет з'яўляўся адным з цэнтраў астранамічнай думкі ў старажытнай Арменіі. Гегамскія горы таксама маюць шмат дзіўнымі помнікамі астраноміі: тут і выявы зямнога шара, яго паўшар'яў, Сонца, Месяца і іншых нябесных цел.
Выява Землі ў выглядзе шара з людзьмі — антыподамі, высечана на скале ў Гегамскіх горах, і янп не адзіная ў гэтым родзе. У апошнія гады выяўлены новыя петрогліфы, што пацвярджаюць, што ў старажытных жыхароў Арменіі былі вельмі шырокія веды пра Зямлю, Месяц і Сусвет, блізкія да праўды. У розных наскальных кампазіцыях ясна вымалёўваецца геацэнтрычная сістэма ўспрымання Сусвету: Зямля размешчана ў цэнтры, вакол яе — нябесныя свяцілы.
Петрогліфы з выявамі астранамічных з'яў
Паводле легендаў петрогліфаў Гегамскага нагор'я, пры руху Таўраса адбываецца землятрус, у выніку якога рухаюцца ўсе нябесныя целы. Найстаражытнейшае паданне атрымала сваё вобразнае ўвасабленне: на адным з малюнкаў, у адрозненне ад іншых, зямны шар трымаецца на рагах Быка - Таўраса.
Петрогліфы з выявамі сузор'яў
Першыя творцы ў Старажытнай Арменіі, што далі назвы сузор'ям, мяркуючы па петрогліфах Гегамскіх гор, валодалі багатай фантазіяй. Яны ўмелі параўноўваць і выяўляць падабенства паміж сузор'ямі і прадстаўнікамі жывёльнага свету.
Дзесяцігадовыя пошукі ў горах дапамаглі пракрасціся ў таямніцу многіх выяў. Знойдзеныя петрагліфы класіфікуюцца па метадзе нанясення малюнка на камень, па стылістычных асаблівасцях малюнка і кампазіцыі.
У адной з кампазіцый знайшлі адмысловае ўвасабленне сузор'і Цэфея, Дракона, Лебедзя. Дэльфіна, Пегаса, Вялікай Мядзведзіцы, Таўраса і іншых. Пры параўнанні гэтай кампазіцыі з кампазіцыяй фігур сузор'яў, дадзенай вядомым польскім астраномам XVII стагоддзя Янам Гевеліем, усталявана амаль поўнае супадзенне ў парадку размяшчэння дзесяці ідэнтычных фігур абедзвюх кампазіцый. Так стала рассейвацца заслона таямнічасці чатырохтысячагадовага петрогліфа.
Петрогліфы з выявай міфалогіі
На адным з петрогліфаў побач з Таўрасам (Цяльцом), намаляваны Хайк (Арыён). Улічваючы прыярытэт даўнасці (петрагліфы датуюцца больш III-тысячагоддзем да н.э.), варта адзначыць, што сузор'е Арыёна — позная інтэрпрэтацыя сузор'я Хайка. Хайк з'яўляецца адным з найстаражытнейшых богаў армян. Карані яго культу бяруць карані ў глыбінь завадовага грамадства. Гэтыя петрогліфы ўнікальныя, і па сваёй мастацкай выразнасці іх можна смела аднесці да шэдэўраў старажытнага петрагліфічнага мастацтва.
Ксантафілы
Ксантафілы — раслінныя пігменты караціноіднай групы, крышталізуюцца ў прызматычных крышталях жоўтага колеру, уваходзіць у склад святлозбіральных комплексаў (СЗК) (разам з іншымі кароціноідамі і хларафіламі); лёгка адасабляцца пры устрэсванні спіртавога раствора хларафіла з бензінам, застаючыся ў ніжнім, спіртавым пласце, між тым як зялёны пігмент і жоўты - карацін - пераходзяць у бензін. У спектры паглынання ксантофіла характэрныя тры паласы паглынання ў сіне-фіялетавай частцы.
Нацкі сельсавет (Воранаўскі раён)
На́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Нача.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Радунскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Воранаўскага раёна. 5 кастрычніка 2007 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Доцішскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 17 населеных пунктаў: Алякшышкі, Бялюнцы, Гатуўка, Гінэлі, Кудаюнцы, Міцканцы, Мяжанцы, Нача, Некрашунцы, Постаўкі, Пузелі, Сабалюнцы, Салапяцішкі, Сербінішкі, Смільгіні, Тальманты, Шаўры.
Клін (Рослаўльскі раён)
Клін (Клин) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сыракоранскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Савееўскага сельскага паселішча.
Ахаз
Заняў пасаду ва ўзросце 20 гадоў і кіраваў краінай на працягу 16 год. Гадамі яго валадарства лічацца 732 па 716 да н.э. Яго імя таксама згадваецца ў генеалогіі Ісуса ў Евангеллі паводле Мацвея. У Бібліі цар адзначаецца як нягодны і ліхі ў вачах Божых. Ахаз спыніў пакланенне Адзінаму Богу ў храме і адрадзіў старыя язычніцкія культы, прыхільнікам якіх ён быў. Цар нават правёў свайго сына праз агонь, што выклікала пратэст прарокаў. На гады яго валадарства прыходзіцца дзейнасць прарокаў Ісайі, Осіі і Міхея, засцярогі якіх Ахаз ігнараваў.
У 732 годзе да н.э. у пачатку свайго валадарання цар сутыкнуўся з сур’ёзнай знешняй небяспекай. Аб’яднаная кааліцыя цароў Ізраіля Факея і Сірыі Рэцынам узяла ў аблогу Іерусалім. Каб выратаваць сваё становішча Ахаз уступіў у дамову з царом Асірыі Ціглатпаласарам III, згодна якой Іўдзея станавіліся залежнай тэрыторыяй Асірыі і павінна была выплочваць вялікую даніну. Пасля таго, як Ахаз выплаціў вялікую кантрыбуцыю Асірыі, Ціглатпаласар III захапіў Дамаск і анексіраваў Сірыю. Насельніцтва Сірыі было выселена ў Асірыю, а сам Рэцын забіты. Пасля гэтага асірыйскае войска накіравалася ў Паўночны Ізраіль, дзе ўзяла шэраг гарадоў у Галілеі, насельніцтва якіх было таксама выселена ў Асірыю. Гэтая падзея таксама адлюстравана ў адной з асірыйскіх хронік.
Калі Ахаз знаходзіўся ў Дамаску, куды ён прывёз даніну Ціглатпаласару, там ён убачыў асірыйскі ахвярнік і загадаў зрабіць яго копію ў Іерусалімскім Храме. Дзеля гэтага ён цалкам спыніў богаслужэнне ў храме.
Памёр цар ва ўзросце 36 гадоў і пахаваны ў Іерусаліме, але ў царскіх пахавальніцах.
Чэмпіянат свету па біятлоне 2017
52-і чэмпіянат свету па біятлоне прайшоў у аўстрыйскім Гохфільцэне з 8 па 19 лютага 2017 года. Папярэдні чэмпіянат у гэтым горадзе быў праведзены ў 2005 годзе.
Праграма
Было разгуляна 11 камплектаў медалёў, па 5 у мужчын і жанчын у спрынце, праследаванні, мас-старце, індывідуальнай гонцы, эстафеце і адзін камплект медалёў у змешанай эстафеце.
Расклад спаборніцтваў
Час пачатку спаборніцтваў паказаны CET
Ітум-Калі
Ітум-Калі (Итум-Кали) — сяло ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ітум-Калінскага раёна Чачні. Насельніцтва 3 тыс. чалавек (2002).
Лясная
Назву Лясна́я маюць:
Тытунь
Тытунь, табак (Nicotiana) — род раслін сямейства. Вядома каля 40 відаў. Падраздзяляецца на тры падроды: Tabacum, Rustica (махорка) і Petunioides.
Арэал
Да 1600 года ў амерыканскіх калоніях Іспаніі з’явіліся камерцыйныя плантацыі тытуню. У 1612 годзе Джон Ролф сабраў першы яго ўраджай у англійскай калоніі Джэймстаун (Віргінія). Меней, чым праз 10 гадоў тытунь стаў адным з галоўных артыкулаў віргінскага экспарту і нават выкарыстоўваўся каланістамі ў якасці своеасаблівай валюты пры менавым гандлі.
Цяпер тытунь вырошчваюць у розных краінах свету.
Значэнне і выкарыстанне
Высушанае лісце некаторых відаў тытуню выкарыстоўваюць для палення, а таксама нюхання і жавання.
Архова (гміна)
Архо́ва (Orchowo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Слупэцкага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Архове. Плошча гміны складае 98,12 км². Станам на 2012 год у гміне Архова пражывалі 3943 чалавекі, шчыльнасць — 40,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Гаўсман
Гаўсман — прозвішча.
Дзямянскі раён
Дзямянскі раён (Демянский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Наўгародскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Дзямянск. Пасёлак знаходзіцца за 181 км ад Вялікага Ноўгарада.
Дзікушка
Дзіку́шка  — рака ў Беларусі, у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Жалудзянка (басейн Нёмана).
Дзямянскі раён
Геаграфія
Раён размешчаны на паўднёвым усходзе Наўгародскай вобласці паміж 57 ° і 58 ° паўночнай шыраты і 32 ° і 33 ° усходняй даўгаты на пераходзе ад Прыільменскай нізіны да Валдайскага ўзвышша. Вышэйшы пункт раёна 288 м — гара Арэхаўна, на поўначы вёскі Арэхаўна, непадалёк (на поўнач) ад Селігера, на паўднёвым усходзе раёна. Самыя нізкія ступені (тэрасы) Прыільмення вышынёй да 30 м над узроўнем мора з павышэннем да 50 м знаходзяцца ў раёне пасёлка Лычкова. Араграфічныя прыступкі Валдайскага ўступа і Валдайскага ўзвышша на тэрыторыі раёна падзяляюць на тры часткі: Дзямянская нізіна (32-80 м над узроўнем мора), Трыгор’е (80-200 м над узроўнем мора) і Селігерскае Паазер’е (больш за 200 м над узроўнем мора).
Дзікушка
Даўжыня ракі 9 км. Плошча вадазбору 86 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 5,4 ‰. Пачынаецца каля аграгарадка Скрыбаўцы, цячэ па паўднёвай частцы Лідскай раўніны, упадае ў Жалудзянку на поўначы ад вёскі Лябёдка. На ўсім працягу каналізаваная.
Асноўны прыток — рака Ішчалнянка.
Дзямянскі раён
Геаграфія
Плошча тэрыторыі — 3198,94 км².
Касары (Ушацкі раён)
Касары́ (, Косари) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вялікадолецкага сельсавета.
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Весніцкага сельсавета.
1895 год у гісторыі астраноміі
1895 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Радэзійскі чалавек
Радэзійскі чалавек — назва выкапнёвай разнавіднасці людзей, чые рэшткі былі выяўленыя ў пячоры недалёка ад горада Брокен-Хіл у Паўночнай Радэзіі (цяпер горад Кабве ў Замбіі). Апісанне знаходкі было апублікавана ў 1921 годзе Артурам Смітам Вудвардом.
Знойдзеныя рэшткі ўключалі чэрап, фрагмент верхняй сківіцы, крыж, вялікагалёначную костку і фрагменты сцегнавой косткі, а па некаторых дадзеных таксама іншыя косткі, якія належалі па меншай меры двум індывідам.
Узрост знаходкі дакладна не ўсталяваны. На аснове аналізу спадарожных каменных прылад і рэштак жывёл ён ацэньваецца ад 130-300 тысяч гадоў да 490 тысяч гадоў ці больш.
Характэрнай асаблівасцю радэзійскага чалавека з'яўляецца сумесь архаічных і прагрэсіўных рыс будовы. Аб'ём чарапной скрынкі складае каля 1280 см². Лобная костка вельмі прымітыўная, з вельмі масіўнымі надброўныя валікамі, а скроневая амаль такая ж, як у сучасных людзей. Будынак захаваліся косткі посткраніяльнага шкілета таксама практычна сучасная. Па аналогіі з сучаснымі людзьмі, зыходзячы з памераў костак канечнасцяў, рост ацэньваецца прыблізна ў 178,9—184,4 см. Прапорцыі цела вузкія, выцягнутыя.