cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марыінскі палац (Санкт-Пецярбург)
Гісторыя
У 1884 годзе Марыінскі палац быў выкуплены ў казну за 3 000 000 рублёў з растэрміноўкай на трыццаць гадоў, c 1885 года ў ім размяшчаўся Дзяржаўны савет Расійскай імперыі і. У красавіку 1902 года ў вестыбюлі палаца тэрарыстам быў смяротна паранены міністр унутраных спраў Д. С. Сіпягін.
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года Марыінскі палац заняў Часовы ўрад Расіі, які прапрацаваў тут да чэрвеня. З 7 жніўня ў ім пачала працаваць Усерасійская камісія па выбарах ва Устаноўчы сход. Пасля кастрычніка 1917 года Марыінскі палац перайшоў у распараджэнне Народнага камісарыята маёмасцяў і Вышэйшага савета народнай гаспадаркі. Пасля пераезду ў 1918 годзе ўрада ў Маскву ў Марыінскім палацы размясціліся казармы Чырвонай Арміі. Пазней яго займалі розныя ўстановы. У 1928—1929 гадах акцыянернае таварыства «Савецкі турыст» арганізавала ў ім інтэрнат на 1000 коек.
Увосень 1929 года ў Марыінскім палацы адкрылася ленінградскае аддзяленне Прамакадэміі ВСНГ СССР. Тут знаходзіліся інтэрнат акадэміі, аўдыторыі, пакоі персанала і кінатэатр. У 1940 годзе аўдыторыі і інтэрнат перайшлі Вышэйшым курсам пры ЦК ВКП(б).
У 1945—1991 гг. палац — месца працы Ленсавета.
19-22 жніўня 1991 г., падчас Жнівеньскага путчу, палац стаў цэнтрам супраціўлення ДКНС у Ленінградзе, вакол яго былі ўзведзены барыкады.
У 1991—1993 гг. — месца паседжання Петрасавета. У снежні 1993 года Петрасавет быў распушчаны ў сувязі з прыняццем новай Канстытуцыі. З 1994 года — месца паседжанняў гарадскога парламента — Заканадаўчага сходу (ЗакС) Санкт-Пецярбурга.
Анжуйская дзяржава
Анжуйская дзяржава, Анжуйская манархія — умоўная назва ўладанняў Генрыха II Плантагенета, якія прасціраліся па абодва бакі Ла-Манша, — уся Паўночная, Заходняя і Паўночна-Заходняя Францыя, а таксама Англія.
Пасля смерці бацькі Жафруа V Плантагенета Генрых атрымаў у спадчыну вялікую тэрыторыю: графствы Мэн,, Турэнь, а таксама герцагства Нармандыя. У 1152 годзе пасля шлюбу з Элеанорай Аквітанскай (былой жонкай французскага караля Людовіка VII) яго ўладанні павялічыліся. Элеанора валодала вялікай тэрыторыяй у Паўднёвай Францыі: герцагствамі Аквітанія і Гасконь, графствам Пуацье, у васальнай залежнасці знаходзіліся графствы Ла Марш, Перыгор, Авернь, а таксама віконцтва Лімож. Акрамя таго, пасля смерці ў 1154 годзе англійскага караля Стэфана Генрых пад імем Генрых II быў прызнаны каралём Англіі, стаўшы родапачынальнікам дынастыі Плантагенетаў, розныя галіны якой кіравалі Англіяй да 1385 года. Яго ўладанні ў шмат разоў перавышалі ўладанні каралёў Францыі. У складзе ўладанняў Генрыха і яго сыноў графства Анжу заставалася да 1204 года, пакуль кароль Францыі Філіп II Аўгуст не адваяваў Анжу, Мэн, Турэнь і Нармандыю ў англійскага караля Іаана Беззямельнага, далучыўшы іх да каралеўскага дамена.
Лаадыка Кападакійская
Лаадыка (Λαοδίκη) — сястра цара Понта Мітрыдата VI Еўпатара (каля 120—63 да н.э.) і жонка цара Кападокіі Арыярата VI (130—116 да н.э.).
Затым Нікамед расставіў свае гарнізоны па кападакійскіх крэпасцях і абвясціў пра аб'яднанне Віфініі і Кападокіі ў адзіную дзяржаву. Мітрыдат жа абвясціў, што законным царом Кападокіі можа лічыцца толькі юны сын забітага Арыярата VI, вызваліў Кападокію ад віфінскіх гарнізонаў і абвясціў царом Арыярата VII, сына Арыярата VI і свайго пляменніка.
Праз некаторы час Мітрыдат запатрабаваў у новага цара, каб у Понт выслалі яго даўняга паплечніка, Гордыя. У адказ на адмову Арыярата VII выдаць забойцу свайго бацькі Мітрыдат пачаў супраць яго вайну, а затым каварна забіў.
Пасля смерці свайго сына яна разам з Нікамедам паспрабавала паставіць на прастол Кападокіі самазванца. У прыватнасці, яна адправілася ў Рым, каб пацвердзіць перад сенатам, што ў яе было тры сыны ад першага мужа Арыярата VI. Аднак нягледзячы на гэта сведчанне, самазванец быў адпрэчаны сенатам.
Гарані (Лепельскі раён)
Гара́ні (, Горани) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баброўскага сельсавета.
Верашчакі (Іўеўскі раён)
Верашча́кі (, Верещаки) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Юрацішкаўскага сельсавета.
Лаадыка IV
Лаадыка IV — эліністычная прынцэса і кіраўніца Селеўкідскай дзяржавы.
Сям'я, юныя гады
Яе бацькамі былі кіраўнікі дзяржавы Селеўкідаў Антыёх III Вялікі і Лаадыка III. Па бацькаўскай лініі яе дзедам і бабуляй былі Селеўк II Калінік і Лаадыка II, па матчынай — пантыйскі цар Мітрыдат II і яго жонка — селеўкідская прынцэса Лаадыка. Такім чынам, бацькі Лаадыкі былі стрыечнымі сваякамі.
Лаадыка нарадзілася і вырасла ў Селеўкідскай дзяржаве, і на востраве Дэлас захавалася прысвечаная ёй ганаровы надпіс.
Першы шлюб
У 196 годзе да н.э. старэйшы брат Лаадыкі Антыёх быў абвешчаны будучым кіраўніком бацькаўскага царства, і ў гэтым жа годзе яны ажаніліся. Гэта падзея стала першым шлюбам паміж братам і сястрой у гісторыі дынастыі. Ад гэтага саюза нарадзілася дачка Ніса, якая стала жонкай пантыйскага кіраўніка Фарнака I.
Антыёх III прызначыў сваю дачку ў 193 годзе да н.э. галоўнай жрыцай дзяржаўнага культу, які быў прысвечаны яе памерлай маці Лаадыцы III і размешчаны ў Мідыі. Але ў тым жа годзе памёр муж Лаадыкі IV, што стала вялікім горам для яго бацькі і ўсёй сям'і.
Другі шлюб
Антыёх III выдаў Лаадыку за сярэдняга брата Селеўка IV Філапатара, які стаў суправіцелем бацькі і яго спадчыннікам. Вынікам гэтага саюза стала нараджэнне трох дзяцей: Антыёха, Дэметрыя I Сатэра і Лаадыкі V.
У 187 годзе да н.э. памёр Антыёх III, і краіну ўзначалілі Селеўк і Лаадыка. Іх кіраванне доўжылася да 175 года да н.э., калі памёр Філапатар.
Незадоўга да смерці Селеўк змог вызваліць свайго брата Антыёха з рымскага палону, але замест яго яму прыйшлося адправіць туды Дэметрыя
Трэці шлюб
Пасля гібелі Селеўка IV, Лаадыка выйшла замуж за малодшага брата Антыёха IV Эпіфана, які стаў рэгентам пры яе старэйшым сыне Антыёху. Але ў 170 годзе да н.э. дзіця было забіта па загадзе дзядзькі, які атрымаў у спадчыну прастол. Лаадыка нарадзіла свайму мужу двух дзяцей — Антыёха V і Лаадыку VI. Пасля гібелі Эпіфана краінай стаў кіраваць іх сын.
Смерць
Пасля гібелі Антыёха IV у 164 годзе да н.э., Лісій стаў рэгентам пры малалетнім сыне цара. Але Эпіфан даручыў клопат аб сыне свайму «аднагодку» Філіпу, які прыбыў з Персіі на чале сваёй арміі. Лісій разбіў Філіпа ў 163 годзе да н.э., і атрымаў падтрымку з Рыма за выкананне ўмоў Апамейскага міру.
Пасля гэтага рэгент расправіўся з Лаадыкай IV і яе старэйшай дачкой ад шлюбу з Эпіфанам — удавой цара Кападокіі.
Зяновец (значэнні)
Зяновец
Грушанцы
Да 2 снежня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Трабскага сельсавета.
Фехтаванне на летніх Алімпійскіх гульнях 1960
Спаборніцтвы па фехтаванню на летніх Алімпійскіх гульнях 1960 года праводзіліся сярод мужчын і жанчын. Мужчыны спаборнічалі на шпагах, рапірах і шаблях (у асабістым і камандным першынстве), жанчыны — толькі на рапірах.
Замкі Эдуарда I ва Уэльсе
Замкі Эдуарда I ва Уэльсе — фартыфікацыйныя збудаванні эпохі праўлення Эдуарда I (1272—1307 гады), размешчаныя ў паўночным Уэльсе.
Замкі Боўмаріс, Харлек, Карнарвон і Конві знаходзяцца на тэрыторыі старажытнага каралеўства Гвінед. Гэты комплекс умацаванняў вядомы як «Жалезнае кальцо Караля Эдуарда». Замкі з’яўляюцца выдатным прыкладам горадабудаўніцтва, ваеннай архітэктуры, напамінаюць пра імперскія амбіцыі караля Англіі Эдуарда I і пра абарончыя работы, якія праводзіліся падчас яго праўлення.
Праект быў пабудаваны пад кіраўніцтвам самага вядомага ваеннага інжынера таго часу — Джэймса з Сент-Джорджа.
Найболей тэхнічна дасканалым лічыцца замак Боўмаріс, які ўзвышаецца на востраве Англсі сярод раскошнай зеляніны. Замак Конві ўтульна размясціўся ў вусці горнай ракі. Замак Харлех знаходзіцца ў самым сэрцы Уэльса, на вяршыні высокага ўцёса. Кэрнарфон быў распрацаваны і як крэпасць, і як палац, і як адміністрацыйны цэнтр. У ім праходзіла каранацыя прынца Чарльза Уэльскага.
Пабудовы добра захаваліся да нашых дзён, што пацвярджае найвышэйшы ўзровень тэхналогій сярэднявечнага будаўніцтва. З 1986 года замкі і крэпасці караля Эдуарда I у старажытным княстве Гвінед з’яўляюцца аб’ектам са спіса Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Вялікабрытаніі.
Двор Суша
Дво́р Су́ша (, Двор Суша) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баброўскага сельсавета.
Вёска знаходзіцца паміж азёрамі Любіцына і Цеменіца, каля паўночнага берага возера Любіцына.
Нікало
Нікало́ (Niccolò) — італьянскі варыянт імя Мікалай.
Мастэрс 1978 (снукер)
Мастэрс 1978 (Masters 1978, таксама вядомы як Benson and Hedges Masters 1978 — ад назвы спонсара) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 6 па 10 лютага 1978 года ў «Новым лонданскім тэатры», у Лондане. Турнір стаў чацвёртым розыгрышам Мастэрс, які праводзіцца штогод з 1975 года. Спонсарам турніру ў чарговы раз стала тытунёвая кампанія Benson and Hedges. Прызавы фонд турніру склаў £8,000, з якіх £3,000 атрымаў пераможца.
У турніры прыняло ўдзел 10 гульцоў. Шэсць гульцоў (з якіх 5 уваходзілі ў топ-6 сусветнага рэйтынгу, а Дуг Маўнджой быў дзеючым чэмпіёнам) пачыналі турнір адразу са стадыі 1/4 фіналу. Астатнія чацвёра разыгралі дзве астатнія пуцёўкі ў папярэднім раундзе.
Бельведэр (Вена)
Бельведэр (Belvedere) — палацавы комплекс у Вене ў стылі барока. Пабудаваны Лукасам фон Гільдэбрантам як летняя рэзідэнцыя для аднаго з самых вялікіх вайскаводаў свайго часу прынца Яўгена Савойскага напачатку XVIII стагоддзя.
Мастэрс 1978 (снукер)
Чэмпіёнам стаў гулец з Паўночнай Ірландыі Алекс Хігінс, які перайграў ў фінальным матчы канадца Кліфа Торбурна з лікам 7:5.
Бельведэр (Вена)
Размешчаны ў Ландштрасэ, трэцім раёне горада, на паўднёвым ўсходзе ад цэнтра.
Верхні і Ніжні Бельведэры разам з разбітым вакол садам утвараюць цудоўны барочны ансамбль. У наш час у двух палацах размясцілася Аўстрыйская галерэя.
25 сакавіка 1941 года ў галоўнай зале Бельведэра быў падпісаны Венскі пратакол аб далучэнні Югаславіі да Берлінскага пакта 1940 года.
15 мая 1955 года ў Верхнім Бельведэры адбылося падпісанне Дэкларацыі незалежнасці Аўстрыі.
Сент-Кілда
Сент-Кілда (St Kilda) — архіпелаг вулканічнага паходжання, размешчаны ў Атлантычным акіяне ў 70 км ад Гебрыдскіх астравоў і недалёка ад паўночна-заходніх берагоў Шатландыі, аб’ект са спіса Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Бельведэр (Вена)
Ніжні Бельведэр
У 1714 годзе прынц Яўген Савойскі заказаў архітэктару Іагану Лукасу фон Гільдэбранту будаўніцтва Ніжняга Бельведэра. Палац быў завершаны праз два гады ў 1716 годзе. Сярод унутраных памяшканняў найбольшай увагі заслугоўваюць Мармуровая зала, упрыгожаная фрэскамі Альтамонтэ Марціна, парадная спальня, гратэскавая зала і мармуровая галерэя. Ніжні Бельведэр уключае таксама аранжарэю і палацавыя стайні, якія раней выкарыстоўваліся для канёў князя.
Сент-Кілда
У яго ўваходзяць чатыры маленькія астравы: Хірта, Дан, Соўэй і Борэрэй. Гэты аб’ект славуты самымі высокімі ў Еўропе ўцёсамі. Акрамя таго, на архіпелагу размяшчаецца найбуйнейшая ў Паўночнаатлантычным рэгіёне калонія марскіх птушак. Напрыклад, на мясцовых скалах гняздуюцца болей за 60 тыс. пар паўночнага баклана.
Бельведэр (Вена)
Сад
Першы альпійскі сад Еўропы быў створаны ў вялікім парку замка Бельведэр у 1803 годзе па прапанове эрцгерцага Іагана. Сад быў створаны баварскім архітэктарам Дамінікам Жырарам. Закладваўся ў Ніжнім Бельведэры, размяшчэнне саду разгортвалася ў строгай сіметрыі ўздоўж цэнтральнай восі для павелічэння прэстыжу будынкаў Верхняга Бельведэра. У адпаведнасці з канцэпцыяй французскай мадэлі стэрэаметрыі Жырар арганізаваў дрэвы і жывыя загарадзі, скульптуры, фантаны і каскады. Побач з Аранжарэяй, якая існуе дагэтуль, быў вальер і звярынец.
Сент-Кілда
Астравы Сент-Кілда ненаселеныя з 1930 г. Аднак на працягу каля 2000 гадоў на ніх жылі людзі, якія збіралі пух і яйкі марскіх птушак, разводзілі скот і займаліся земляробствам. Унікальная экасістэма архіпелага не пацярпела ад дзейнасці чалавека і захавалася ў непарушным стане. Для яе аховы ў 1986 г. на тэрыторыі архіпелага быў створаны запаведнік. Пазней па прычыне культурнай каштоўнасці ён быў аднесены да катэгорыі «культурны ландшафт».
Гумнішчы (Іўеўскі раён)
Гу́мнішчы (, Гумнищи) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Юрацішкаўскага сельсавета.
Бельведэр (Вена)
Сад
Сёння разнастайнасць флоры альпійскіх экасістэм прадстаўляюць больш за 4000 раслін. Вясна і пачатак лета — лепшы час для наведвання парку, з прычыны таго, што шматлікія расліны пачынаюць цвісці, ствараючы на газонах арыгінальны малюнак.
Гумнішчы (Іўеўскі раён)
Да 2 снежня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Трабскага сельсавета.
Бельведэр (Вена)
Верхні Бельведэр
Верхні Бельведэр, завершаны ў 1722 годзе, шэдэўр Гільдэбранта, служыў прынцу прадстаўніцкай рэзідэнцыяй. У адной з самых парадных зал гэтага палаца, упрыгожаным чырвоным мармурам, 15 мая 1955 года быў падпісаны Дзяржаўны дагавор, які паклаў канец 10-гадовай акупацыі Аўстрыі. Сёння ў залах Верхняга Бельведэра размясціліся калекцыі Аўстрыйскай галерэі XIX—XX стагоддзяў, дзе можна пабачыць найбольш вядомыя працы Клімта, Шыле, Кокашкі, мастакоў перыяду «бідэрмаер» і сучасных майстроў. У адной з частак палаца ў 1896 годзе памёр кампазітар Антон Брукнер.
Іранскі крызіс (з 2019 года)
Іранскі крызіс 2019 года, таксама крызіс у Персідскім заліве і амерыкана-іранскі канфлікт — надзвычайна напружанае палітычнае, дыпламатычнае і ваеннае супрацьстаянне паміж Іранам і саюзнымі яму групоўкамі з аднаго боку, і ЗША і іх стратэгічнымі саюзнікамі ў рэгіёне з другога. Адносіны паміж імі абвастрыліся пасля выхаду Тэгерана і Вашынгтона з «ядзернай здзелкі» (афіцыйная назва — Сумесны ўсёабдымны план дзеянняў).
Перадгісторыя
15 ліпеня 2015 года Іран і краіны «шасцёркі» (ЗША, Францыя, Вялікабрытанія, Германія, Кітай і Расія) дасягнулі пагаднення па іранскай ядзернай праграме ў абмен на адмену санкцый супраць Ірана. Па пагадненні афіцыйны Тэгеран павінен дапусціць інспектараў МАГАТЭ на свае ядзерныя аб’екты. Краіны Захаду, у сваю чаргу, будуць пакрокава здымаць з Ірана санкцыі. Пагадненне павінна быць ратыфікавана ўсімі бакамі і адобрана Саветам Бяспекі ААН.
У кастрычніку 2017 года прэзідэнт ЗША Д. Трамп заявіў, што больш не будзе завяраць кангрэс у тым, што «Сумесны ўсёабдымны план дзеянняў» адпавядае інтарэсам краіны. 8 мая 2018 года ён абвясціў аб выхадзе краіны з пагаднення па іранскай ядзернай праграме. Амерыканскі прэзідэнт заявіў, што ЗША валодаюць доказамі таго, што Іран працягвае распрацоўку ядзернай зброі, тым самым парушаючы Сумесны ўсёабдымны план дзеянняў. Таксама ён анансаваў аднаўленне санкцый супраць Тэгерана.
8 мая 2019 года (у гадавіну выхаду ЗША з пагаднення) Іран у адказ на дзеянні ЗША, згодна з параграфам 26 СУПД, абвясціў аб першым этапе спынення выканання шэрагу пунктаў ядзернай здзелкі (у частцы, якая тычыцца запасаў узбагачанага ўрану і цяжкай вады). У прыватнасці, Іран перавысіў значэнне запасаў нізкаўзбагачанага ўрану, усталяванага на адзнацы ў 300 кілаграм. 7 ліпеня Тэгеран абвясціў аб другім этапе скарачэння абавязацельстваў па СУПД. Іран заявіў, што пачынае працэс узбагачэння ўрану на ўзроўні вышэй прадугледжаных ядзернай здзелкай 3,67%.
Завадзіна
Зава́дзіна (, Завадино) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баброўскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Сушанскага сельсавета.
Заазёрная (Лепельскі раён)
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Сушанскага сельсавета.
Мастэрс 1977 (снукер)
Мастэрс 1977 (Masters 1977, таксама вядомы як Benson and Hedges Masters 1977 — ад назвы спонсара) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 7 па 11 лютага 1977 года ў «Новым лонданскім тэатры», у Лондане. Турнір стаў трэцім розыгрышам Мастэрс, які праводзіцца штогод з 1975 года. Спонсарам турніру ў чарговы раз стала тытунёвая кампанія Benson and Hedges. Прызавы фонд турніру склаў £5,200, з якіх £2,000 атрымаў пераможца.
У турніры прыняло ўдзел 10 гульцоў. Шэсць гульцоў, якія займалі вышэйшыя месцы ў рэйтынгу, пачыналі турнір адразу са стадыі 1/4 фіналу. Астатнія чацвёра разыгралі дзве астатнія пуцёўкі ў папярэднім раундзе. Аўстраліец Эдзі Чарльтан, які займаў трэцяе месца ў сусветным рэйтынгу, не прымаў удзел у турніры.
У адзіным цалкам валійскам фінале ў гісторыі Мастэрс Дуг Маўнджой атрымаў верх над Рэем Рыярданам - 7:6.
Доўгае (Клічаўскі раён)
До́ўгае (, Долгое) — аграгарадок у Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Доўгаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 29 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Клічаў, за 66 ад Магілёва, за 11 км ад чыгуначнага прыпыначнага пункта Мілое. Аграгарадок размешчаны каля правага берага ракі Даўжанка, на яе прытоку Рудка.
Дарэні
Дарэ́ні (, Дарени) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Юрацішкаўскага сельсавета.
Аксіён
Аксіён (axion axion ад axial+on ) — гіпатэтычная нейтральная псеўдаскалярная элементарная часціца, пастуляваная для захавання CP-інварыянтнасцм ў квантавай хромадынаміцы ў 1977 г. Раберта Печэям і Хелен Куін. Аксіён павінен прадстаўляць сабой псеўдагалдстоунаўскі базон, які ўзнікае ў выніку спантанага парушэння сіметрыі Печэі-Квін.
Назва часціцы дадзена Фрэнкам Вільчэкам па гандлёвай марцы пральнага парашка, так як аксион павінен быў «ачысціць» квантавую хромадынаміку ад праблемы моцнага CP-парушэння, а таксама з-за сувязі з аксіяльным токам.
Уласцівасці аксіёнаў
Аксіён павінен распадацца на два фатоны. У арыгінальнай тэорыі Печэі-Квін V ГэВ і маса аксіёна ~ 100 кэВ, што, аднак, супярэчыць эксперыментальным дадзеным па распаду \psi- і \Upsilon-часціц. У мадыфікаванай ў рамках Вялікага Аб’яднання тэорыі значэнні V значна вышэй і аксіён павінен быць вельмі узаемадзейнічаць з рэчывам часціцай малой масы. Існуюць працы, якія ўводзяць шкалу мас, звязаную з масай аксіёна, значна вышэй V; гэта прыводзіць да значна меншай канстанце сувязі аксіёна з іншымі палямі і вырашае праблему неназірання гэтай часціцы ў існуючых эксперыментах. Шырока абмяркоўваюцца дзве мадэлі такога роду. У адной з іх ўводзяцца новыя кваркі, якія нясуць (у адрозненне ад вядомых кваркаў і лептонаў) зарад Печэі-Квін і звязаныя з так званым адронным аксіёнам (або KSVZ-аксіёнам, аксіёнам Кіма-Шыфмана-Вайнштэйна-Захарава). У другой мадэлі (так званы GUT-аксіён, DFSZ-аксіён, або аксіён Дайн-Фішлера-Срэдніцкага-Жытніцкага) адсутнічаюць дадатковыя кваркі, усё кваркі і лептоны нясуць зарад Печэі-Квін.
Аксіёны разглядаюцца як адны з кандыдатаў, якія складаюць «цёмную матэрыю» — нябарыённы складнік схаванай масы ў касмалогіі.
Эксперыменты па выяўленні
З 2003 г. у ЦЕРНе праводзіцца эксперымент CAST (CERN Axion Solar Telescope) па выяўленні аксіёнаў, як мяркуецца, выпусканых з прычыны эфекту Прымакова разагрэтай да ~15 K плазмай сонечнага ядра. Дэтэктар заснаваны на зваротным эфекце Прымакова — ператварэнні аксіёна ў фатон, індукаваным магнітным полем. Праводзяцца і іншыя эксперыменты, накіраваныя на пошук патоку аксіёнаў, выпраменьваных ядром Сонца.
Эксперымент ADMX (Axion Dark Matter Experiment) праводзіцца ў Ліверморскай нацыянальнай лабараторыі (Каліфорнія, ЗША) з мэтай пошуку аксіёнаў, як мяркуецца, якія ўтвараюць нябачнае гало нашай Галактыкі. У гэтым эксперыменце выкарыстоўваецца моцнае магнітнае поле для канверсіі аксіёнаў ў радыёчастотныя фатоны; працэс ўзмацняецца з дапамогай рэзананснай паражніны, які наладжваецца на частоты ў дыяпазоне ад 460 да 810 МГц, у адпаведнасці з магчымай масай аксіёна.
На працягу 2003—2004 гг. быў выкананы пошук аксіёнаў з масай да 0,02 эВ. Аксіёны выявіць не ўдалося і была вызначаная верхняя мяжа канстанты фатон-аксіённага ўзаемадзеяння g_{a\gamma} < 1,16 ГэВ−1.
Астрафізічныя абмежаванні на масу аксіёна і яго канстанту сувязі з фатонам атрыманыя з назіранай хуткасці страты энергіі зоркамі (чырвонымі гігантамі, звышновай SN1987A і г. д.). Нараджэнне аксіёнаў ў нетрах зоркі прывяло б да яе паскоранага астуджэння.
Дунічы
Дунічы́ (, Дуничи) — хутар у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Юрацішкаўскага сельсавета.
Да 2 снежня 1959 года хутар уваходзіў у склад Трабскага сельсавета.
Мастэрс 1976 (снукер)
Мастэрс 1976 (Masters 1976, таксама вядомы як Benson and Hedges Masters 1976 — ад назвы спонсара) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 26 па 30 студзеня 1976 года ў «Новым лонданскім тэатры», у Лондане. Турнір стаў другім розыгрышам Мастэрс, які праводзіцца штогод з 1975 года. Спонсарам турніру зноў стала тытунёвая кампанія Benson and Hedges. Прызавы фонд турніру склаў £5,200, з якіх £2,000 атрымаў пераможца.
У турніры прыняло ўдзел 10 гульцоў. Шэсць гульцоў, якія займалі вышэйшыя месцы ў рэйтынгу, пачыналі турнір адразу са стадыі 1/4 фіналу. Астатнія чацвёра разыгралі дзве астатнія пуцёўкі ў папярэднім раундзе.
Леташні фіналіст Рэй Рыярдан з Уэльса на гэты раз атрымаў перамогу, выйграўшы ў фінале ў Грэхэма Майлза з лікам 7:3.
Царква езуітаў (Вена)
Царква езуітаў (Jesuitenkirche) ці Універсітэцкая царква (Universitätskirche) — каталіцкі храм ва Унутраным горадзе Вены. Адносіцца да архідыяцэзіі Вены. Помнік архітэктуры барока, пабудаваны ў 1623—1627 гадах, перабудаваны ў 1703—1705 гадах Андрэа Поца.
Гісторыя
Царква езуітаў ці Універсітэцкая царква была пабудавана ў 1623—1627 гадах на месцы больш старой капэлы пасля зліцця Венскага езуіцкага калегіума з факультэтам філасофіі і тэалогіі Венскага ўніверсітэта. Пасля заканчэння будаўніцтва яна была асвячона ў гонар двух самых вядомых Святых Таварыства Ісуса — Ігнація Лаёлы і Францыска Ксаверыя.
У 1703 годзе імператар Леапольд I запрасіў знакамітага архітэктара Андрэа Поца, які таксама належаў да Таварыства Ісуса, для перабудовы ўніверсітэцкай царквы. Ён прыбудаваў да царквы дзве вежы і перарабіў галоўны фасад, разбіўгы яго шэраг вузкіх гарызантальных і вертыкальных секцый. Пасля перабудовы царква была пераасвечана ў імя Унебаўзяцця Дзевы Марыі.
Інтэр'ер
На фоне даволі строга знешняга ўбрання інтэр'ер царквы адрозніваецца багатым дэкорам. Для ўпрыгожвання шырока выкарыстоўваюцца мармур, пазалота, фрэскавая жывапіс. Сапраўдным шэдэўрам выяўленчага мастацтва з'яўляецца маляўнічы плафон Поца, які выкарыстоўвае прыёмы падману зроку для стварэння ілюзіі аб'ёмнай прасторы на плоскасці (гл. трамплёй).
Люцэрна серпападобная
Назва
Люцэрна серпападобная, баркун, беркун, зяновец , люцэрна паўночная , люцэрна румынская
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна (20) 40-100 (120) см даўжынёй. Сцеблы прямыя або ўзыходзячыя, галінастыя з акруглым папярочным перасекам. Прылісткі ад ланцэтных да лінейна-ланцэтных, верхавіны завостраныя. Лісце ад зваротнаяйкападобнага да лінейнага, (5) 8-15 (20) × (1) 2-5 (10) мм, апушана знізу, голае або прыціснута апушана зверху; палі дробна зубчастыя ў верхавінавай 1/4 або 2 — або 3-зубчастыя; верхавіны круглявыя, тупыя або вострыя. Суквецці 10-20(40) мм, з 6-20(25) кветкамі; прыкветак ≈1 мм; кветаножкі 2-3 мм. Вяночак жоўты, 6-9 (11) мм. Плады (8)10-15 × 2.5-3.5(4) мм, прыціснута дробна апушаныя. Насенне 2-4, бурыя, яйкападобна-эліптычныя, ≈ 2 × 1.5 мм.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Марока, Еўропе (уся, акрамя Ісландыі, Фінляндыі і астравоў Міжземнага мора) і Азіі (умераная і трапічная да паўночнага Кітая).
Доўгае (возера, басейн Крашанкі)
До́ўгае — бяссцёкавае возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Крашанка, за 20 км на поўдзень ад Полацка.
Плошча паверхні возера 0,3 км², даўжыня 0,78 км, найбольшая шырыня 0,4 км, даўжыня берагавой лініі 2,82 км. Плошча вадазбору каля 4 км².
Катлавіна Доўгага возера лопасцевай формы. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй да 5 м, пад лесам. Берагавая лінія звілістая. Дно возера выслана сапрапелем. У сярэдзіне возера востраў плошчай 0,4 га.
Ласла Лекаі
Ла́сла Ле́каі (Lékai László;, Залалёвё, Аўстра-Венгрыя — ) — венгерскі кардынал. Тытулярны біскуп Гірус Тарасіі і апостальскі адміністратар Веспрэма з 8 лютага 1972 па 12 лютага 1976. Архібіскуп Эстэргама і прымас Венгрыі з 12 лютага 1976 па 30 чэрвеня 1986. Кардынал-святар з тытулам царквы Санта-Тэрэза-аль-Корса-д’Італія з 24 мая 1976.
Біяграфія
Нарадзіўся 12 сакавіка 1910 года ў Залалёвё, тады Аўстра-Венгрыя, цяпер — Венгрыя. 28 верасня 1934 года пасвечаны ў святары. Пасля пасвячэння вёў пастарскую працу ў Веспрэме і выкладаў у веспрэмскай семінарыі. Тады ж пачаў выконваць функцыі сакратара веспрэмскага біскупа Ёжэфа Міндсенці (будучага кардынала і архібіскупа). У 1944 годзе быў арыштаваны нацыстамі разам са сваім кіраўніком. Выйшаў на свабоду пасля вызвалення Венгрыі. У 1946 годзе атрымаў ганаровы тытул мансеньёра.
Сканаў 30 чэрвеня 1986 года, яго пераемнікам на пасадзе архібіскупа Эстэргама стаў Ласла Пашкаі.
Загорцы (Лепельскі раён)
Заго́рцы (, Загорцы) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баброўскага сельсавета.
Залессе 1
Зале́ссе 1 (, Залесье 1) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баброўскага сельсавета.
Да 3 ліпеня 1970 года вёска ўваходзіла ў склад Сушанскага сельсавета.
Мастэрс 1975 (снукер)
Мастэрс 1975 (Masters 1975, таксама вядомы як Benson and Hedges Masters 1975 — ад назвы спонсара) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 13 па 17 студзеня 1975 года ў «West Centre Hotel», у Лондане. Турнір стаў першым розыгрышам Мастэрс, які пасля стаў адным з найбуйнейшых снукерных турніраў. Спонсарам турніру стала тытунёвая кампанія Benson and Hedges. Прызавы фонд турніру склаў £4,800, з якіх £2,000 атрымаў пераможца.
У турніры прыняло ўдзел 10 гульцоў. Шэсць гульцоў пачыналі турнір адразу са стадыі 1/4 фіналу. Астатнія чацвёра разыгралі дзве астатнія пуцёўкі ў папярэднім раундзе.
Пераможцам турніру стаў англічанін Джон Спэнсэр, які перайграў у фінальным паядынку валійца Рэя Рыярдана - 9:8.
Залессе 2
Зале́ссе 2 (, Залесье 2) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баброўскага сельсавета.
Ларэнца II Медычы
Ларэнца II дзі П’ера дэ Медычы (Lorenzo di Piero de' Medici;  — ) — капітан-генерал Фларэнційскай рэспублікі з 1516 года і герцаг Урбінскі з 1516 года з роду Медычы. Сын П’ера II Няўдачлівага і Альфансіны Арсіні, унук Ларэнца Цудоўнага, бацька Кацярыны Медычы.
Біяграфія
Папа Рымскі Леў X з роду Медычы, клапоцячыся пра сямейныя інтарэсы, перадаў 24-гадоваму пляменніку Ларэнца валоданне герцагствам Урбінскім, адабраным у роду дэла Роверэ. Франчэска Марыя I дэла Роверэ ў час Урбінскай вайны здолеў вярнуць сабе ўладанне горадам. Ларэнца ўзначаліў 10-тысячны атрад, які адправіўся на заваяванне Урбіна, але быў паранены і вярнуўся ў Таскану ні з чым. Вярнуць сабе ўладанне горадам ён змог паводле Урбінскага дагавора 1517 года, які завяршыў вайну.
Ларэнца дэ Медычы быў жанаты з Мадлен дэ ла Тур, графіняй Авернскай. Іх дачка Кацярына Медычы (будучая каралева Францыі) нарадзілася за тры тыдні да смерці бацькі. Алесандра Медычы, герцаг Фларэнцыі быў яго пазашлюбным сынам.
Ларэнца дэ Медычы ў капэле Медычы ў грандыёзнай грабніцы, пабудаванай Мікеланджэла. Трактат фларэнційскага пісьменніка Нікало Макіявелі «Уладар» (1513) прысвечаны Ларэнца дэ Медычы як маладому кіраўніку, які мог бы аб’яднаць усю Італію, выслаўшы замежных акупантаў.
Львоўскі нацыянальны ўніверсітэт ветэрынарнай медыцыны і біятэхналогій імя С. З. Гжыцкага
'''Львоўскі нацыянальны ўніверсітэт ветэрынарнай медыцыны і біятэхналогій імя С.З. Гжыцкага''' (Львівський національний університет ветеринарної медицини та біотехнологій імені С. З. Ґжицького) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова ветэрынарнага і медыка-біялагічнага профілю, размешчаная ў Львове.
Заельнікі (Іўеўскі раён)
Зае́льнікі (, Заельники) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Юрацішкаўскага сельсавета.
Замошша (Лепельскі раён)
Замо́шша (, Замошье) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баброўскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Сушанскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (2196001—2197000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2196001—2197000)
Эканоміка Польшчы
Польшча мае развітую эканоміку, шостую па памерах у ЕС. Краіна адзначаецца вельмі высокім паказчыкам індэкса чалавечага развіцця, для яе характэрны высокі ўзровень жыцця і жыццёвыя стандарты, якасныя і ўсеагульныя адкукацыя і ахова здароўя. Паводле класіфікацыі Сусветнага банка адносіцца да дзяржаў з высокім прыбыткам. Прадукцыя польскага машынабудавання, хімічнай і харчовай прамысловасці, сельскай гаспадаркі экспартуецца і на ўсход, і на захад. Польшча з’яўляецца членам Еўрапейскага Саюза, АЭСР, Вышаградскай групы.
Галоўныя асаблівасці
Эканоміка Польшчы — адна з найбольш дынамічных у Еўропе, асабліва сярод дзяржаў былога сацлагера. На яе развіцці адбілася правядзенне рыначных рэформ і ўступленне Польшчы ў ЕС. Сёння эканоміка Польшчы рыначная. Большая частка маёмасці, у тым ліку, банкаўскага сектару, прыватызаваная. Нацыянальная валюта — злоты, аднак Польшча рыхтуецца да ўвядзення еўра. Варшаўская фондавая біржа — найбуйнейшая ў Цэнтральнай Еўропе, самыя значныя польскія кампаніі фармуюць на ёй індэкс WIG30. З 500 найбуйнейшых кампаній Цэнтральнай Еўропы, 200 — польскія (PKN Orlen — нафтаперапрацоўка, PGE Polska — энергетыка і інш.). Польшча з'яўляецца рэгіянальным лідарам па прыцягненні замежных інвестыцый, аб'ём жа польскіх інвестыцый за мяжу на 2014 склаў каля 300 млрд. злотых.
Да моцных бакоў эканомікі Польшчы адносяцца: шматлікая і якасная працоўная сіла, ёмісты ўнутраны рынак, малы узровень беспрацоўя, невялікая знешняя запазычанасць, стабільная валюта, разнастайны экспарт.
Прамысловасць
Вядучыя галіны прамысловасці — машынабудаванне, чорная і каляровая металургія, паліўная, хімічная і лёгкая. Большасць машынабудаўнічых прадпрыемстваў з’яўляюцца даччынымі падраздзяленнямі вядучых заходніх кампаній. Польшча займаецца вытворчасцю адзення, электронікі, аўтамашын, аўтобусаў, верталётаў, лакаматываў, самалётаў, караблёў, ваеннай тэхнікі, лекаў, ежы. Польшча займае адно з першых месцаў у свеце па вытворчасці рыбалоўных суднаў, таварных і пасажырскіх вагонаў, цеплавозаў і электравозаў. Харчовая прамысловасць у Польшчы адна з найбольш буйных у Еўрасаюзе.
Нягледзячы на агульны спад вытворчасці ў чорнай металургіі, Польшча застаецца буйным вытворцам (больш за 10 млн тон у 2017 і 2018) і экспарцёрам сталі. Галоўныя камбінаты чорнай металургіі размешчаны ў Верхняй Сілезіі. Жалезная руда імпартуецца з Расіі, Украіны і Бразіліі. Значная частка сталі выплаўляецца з металалому. Каляровая металургія прадстаўлена свінцова-цынкавай і меднай галінамі. Па выплаўцы рафінаванай медзі і срэбра Польшча — еўрапейскі лідар (кампанія KGHM Polska Miedź з штаб-кватэрай у Любіне) У машынабудаванні вядучыя пазіцыі належаць транспартнаму, які выпускае легкавыя і грузавыя аўтамабілі, марскія судны, лакаматывы і вагоны. Асноўныя прадпрыемствы размяшчаюцца ў буйных гарадах (Варшава, Познань). Легкавыя аўтамабілі вырабляюць прадпрыемствы вядомых фірм («Фіат», «Фальксваген», «Опель» і г. д.). Суднабудаванне сканцэнтравана на поўначы краіны, у Гдыні, Шчэціне, Гданьску.
Хімічная прамысловасць базуецца на ўласнай сыравіне (вуглі, прыроднай серы, паваранай солі). Вырабляе серную кіслату, фосфарныя і азотныя ўгнаенні, лекавыя сродкі. Вядучая галіна лёгкай прамысловасці — тэкстыльная, канцэнтруецца ў раёне горада Лодзь. Прадукцыя швейнай і абутковай прамысловасці пастаўляецца на знешнія рынкі.
Сельская гаспадарка
За сацыялістычным часам польскае земляўласцніцтва, у адрозненні ад астатніх сфер гаспадаркі, заставалася прыватным. Былыя землі нешматлікіх дзяржаўных прадпрыемстваў сёння здадзеныя ў арэнду фермерам, якім увогуле належыць больш за 90 % угоддзяў. Прадукцыйнасць сучаснай сельскай гаспадаркі адносна невысокая. Фермы невялікія (сярэдні памер каля 8 га) і часта цераспалосныя. Больш за палову фермераў працуюць выключна на здавальненне сваіх патрэбаў. Затое 9 % гаспадароў з надзеламі больш за 15 га трымаюць амаль палову зямлі.
Польшча з’яўляецца адным з еўрапейскіх лідараў па плошчы раллі і вытворчасці многіх відаў сельскагаспадарчай прадукцыі. Вядучая галіна сельскай гаспадаркі — жывёлагадоўля. Дамінуе развядзенне свіней і буйной рагатай жывѐлы. Свінагадоўля забяспечвае каля паловы вытворчасці ўсёй прадукцыі жывёлагадоўлі. Значную ролю адыгрывае птушкагадоўля (вытворчасць курыных яек). Польскія жывёлаводы моцна залежаць ад імпарту кармавой пшаніцы, фуражу, расліннага масла і бялковай мукі, якімі краіна не забяспечвае сябе ў поўным аб'ёме.
У раслінаводстве вядучае месца займае вытворчасць збожжавых культур — пшаніцы і жыта. Вялікія плошчы заняты пад ячмень і авёс, кармавыя культуры, бульбу, рапс, цукровыя буракі. Польшча займае першае ў ЕС па валавым зборы бульбы і жыта, адно з першых — па цукровых бураках, першае ў свеце — па трыцікале, шостае ў свеце па зборы і экспарце яблыкаў.
Польшча пастаўляе на экспарт мясапрадукты і жывую жывёлу, клубніцы і іншыя ягады, яблыкі, агародніну, тытунёвыя вырабы, цукар, бульбу, алкагольныя і іншыя напоі.
Транспарт
Аўтамабільны транспарт адыгрывае важную ролю ва ўнутраных грузавых і пасажырскіх перавозках, у замежнагандлёвых сувязях з еўрапейскімі краінамі.Краіна мае густую сетку аўтамабільных дарог (найважнейшыя з іх пазначаны літарамі і лічбамі: A1, A2, A4, A6, A8, A18). На 2017 працягласць новых хуткасных аўтастрад складала 3421 км. Апроч гэтага, у краіне дзейнічае праграма мадэрнізацыі рэгіянальных і мясцовых дарог.
Важнае месца ў транспартнай сістэме краіны займае чыгуначны транспарт. Паводле яго грузаабароту, асноўная частка якога прыпадае на перавозкі вугалю, Польшча саступае ў Еўропе толькі Германіі. Галоўны чыгуначны вузел — Верхнесілезскі — злучаны жалезнымі магістралямі з найбуйнейшымі гарадамі краіны, у тым ліку партовымі цэнтрамі. На 2015 год працягласць чыгунак складае 19 000 км. Высокі ўзровень электрафікаванасці чыгунак. Кампанія Польская Дзяржаўная чыгунка (PKP) праводзіць мадэрнізацыю як шляхоў зносін, так і рухомага складу, які будзе мець магчымасць разганяцца да 200 км/гадз на усіх участках. А паміж галоўнымі гарадамі чыгуначнікі з 2015 ладзяць хуткаснае спалучэнне (да 300 км/гадз).
Па ўсім балтыйскім узбярэжжы цягенецца ланцужок партоў. Пры гэтым вылучаюцца два марскія партовыя комплексы: Гданьск — Гдыня і Шчэцін — Свінауйсце. У Гданьска-Гдыньскім комплексе збудавана глыбакаводная гавань для буйнатанажных (акіянічных) суднаў — гэта адзіны падобны партовы комплекс на Балтыцы. Круглагадовыя паромныя пераправы злучаюць Польшчу з краінамі Паўночнай Еўропы. З унутраных водных шляхоў краіны самы важны — рака Одра. Яна звязана каналамі з Верхнесілезскім басейнам і марскім портам Свінауйсце, з рачной сеткай Германіі і Віслай. Вісла ад Варшавы да Гданьска даступная для суднаў грузападымальнасцю больш за 500 т.
У Польшчы выключна добра развіты паветраны транспарт. Найбуйнейшы аэрапорт — Варшаўскі аэрапорт імя Фрыдэрыка Шапена, хаб для нацыянальнай авіякампаніі LOT, што з'яўляеца адной з найстарэйшых авіякампаній свету: год заснавання — 1929. Да самых вядомых міжнародных аэрапортаў краіны адносяца Кракаўскі імя Яна Паўла ІІ, Уроцлаўскі імя Каперніка і Гданьскі імя Леха Валенсы.
Турызм
Турызм з'яўляецца адным з найважнейшых сектараў сферы паслуг. Ад часу ўступлення ў ЕС у 2004 паскорана развіваецца міжнародны турызм. Найбольш прывабныя для адпачынку горныя раёны Польшчы, узбярэжжа Балтыйскага мора, Мазурскія азёры і Белавежская пушча, гістарычныя цэнтры (Кракаў, Варшава, Люблін). Усяго ў Польшчы 15 аб'ектаў Сусветнай спадчыны з іх 14 культурных. Самы папулярны сярод турыстаў горад — Кракаў — старая сталіца і месца каранацыі ў далейшым, цэнтр Залатога веку польскага Адраджэння. Цалкам зруйнаваны падчас Другой сусветнай вайны стары горад у Варшаве быў адноўлены і з'яўляецца галоўнай славутасцю стаіцы. Вялікую прывабнасць мае Уроцлаў — у ансамбль вялікай Рынкавай плошчы ўваходзяць ажно дзве ратушы, ўроцлаўскі заапарк налічвае ўжо больш за 150 гадоў гісторыі і надзвычай багатую калекцыю відаў, на кожным кроку турыстаў сустрэнуць мілыя гномы.
Зялёнкі (Іўеўскі раён)
Зялёнкі (, Зелёнки) — хутар у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Юрацішкаўскага сельсавета.
Эканоміка Польшчы
Турызм
У Польшчы звыш 100 замкаў, большая іх частка захавалася ў Ніжняй Сілезіі і уздоўж Шляху арліных гнёздаў паміж Кракавам і Чэнстаховай. Яснагурскі манастыр у Чэнстахове штогод кліча да сябе сотні тысяч паломнікаў-каталікоў. Сярод відаў актыўнага турызму ў Польшчы шырока прадстаўлены гарналыжны турызм, водныя віды, хайкінг і склалазанне. Развіваецца аграрны (сельскі) турызм.
Знешні гандаль
Найбуйнейшымі гандлёвымі партнёрамі Польшчы з'яўляюцца Германія, Чэхія, Вялікабрытанія, Францыя і Італія. Польшча славіцца экспартам вырабаў харчовай прамысловасці: шакаладу, молочнай прадукцыі, вэнджанай рыбы, мясных прадуктаў, марожанай гародніны і садавіны.
Па выніках 2016 года тавараабарот Польшчы з Беларуссю склаў $ 2 млрд. Віцэ-прэм'ер Міхаіл Русы адзначыў, што ёсць патэнцыял для дасягнення $ 3 млрд. Асноўныя пазіцыі экспарту з Беларусі ў Польшчу - нафтапрадукты, калійныя ўгнаенні, пліты ДСП, неапрацаваныя лесаматэрыялы, мінеральныя ўгнаенні; з Польшчы ў Беларусь - яблыкі, таматы, малако і вяршкі, лекі і інш.
Заружанне (вёска)
Зару́жанне (, Заружанье) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баброўскага сельсавета.
Мядунка
Мядунка
Стафан Міхал Пузына
Стафан Міхал Пузына (, Упіта, Троцкае ваяводства, Вялікае Княства Літоўскае — ) — вялікалітоўскі навуковец, сын Андрэя. Доктар філасофіі (1705) і тэалогіі (1734).
Біяграфія
Вучыўся ў Вільні, Пінску, Нясвіжы. 3 1685 года езуіт. Выкладаў у езуіцкіх навучальных установах у Пінску, Гародне, Крожах, Вільні, Полацку, Браневе, Варшаве. У 1717—1734 гадах узначальваў езуіцкую друкарню ў Варшаве, дзе выдаваў свае тэалагічныя, філасофскія і геаграфічныя працы і пераклады.
Каркеняты
Каркеня́ты (, Каркеняты) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Юрацішкаўскага сельсавета.
Іванец (значэнні)
Іванец
Келайці
Ке́лайці (, Келойти) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Юрацішкаўскага сельсавета.
Да 2 снежня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Трабскага сельсавета.
Зямцы (Лепельскі раён)
Зямцы́ (, Земцы) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баброўскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Сушанскага сельсавета.
Чандраян-2
Чандраян-2 (चंद्रयान्-२; «Месяцовы карабель»)  — другая (пасля «Чандраян-1») аўтаматычная міжпланетная станцыя Індыйскай арганізацыі касмічных даследаванняў (ISRO) для даследавання Месяца. Мэтай місіі з’яўлялася дасягнуць арбіты спадарожніка Зямлі і здзейсніць мяккую пасадку на месяцовую паверхню.
Гісторыя
Першапачаткова, праект планавалася рэалізаваць сумесна з Расійскім касмічным агенцтвам. Аднак, пасля няўдачы з апаратам Фобас-Грунт у 2011 годзе, Раскосмас высунуў шэраг дадатковых патрабаванняў, у тым ліку да масы месяцахода, пасля чаго Індыя вырашыла запускаць апарат самастойна, а старт быў перанесены з 2013 года на канец 2017 — пачатак 2018 года. Для запуску апарата Індыя выкарыстала ўласную ракету-носьбіт GSLV.
Станцыя «Чандраян-2» павінен быў вывучаць Месяц з арбіты. У склад місіі ўваходзіў таксама невялікі аўтаматычны месяцаход (ровер) «Праг’ям» (Pragyan) вагой ад 30 да 100 кг, які планавалася даставіць на Месяц пасадачным модулем расійскай станцыі «Луна-Ресурс».
Пасадачны модуль «Вікрам» («Доблесць») павінен быў зрабіць мяккую пасадку на паверхні Месяца і даставіць туды планетаход «Праг’ям» ( «Мудрасць»), які на працягу 14 дзён меў збіраць узоры для аналізу і рабіць здымкі, перадаючы іх на Зямлю. Меркавана ён мог прапрацаваць на Месяцы два-тры тыдні, на пасадачным модулі меўся сейсмометр для рэгістрацыі месяцатрусаў. «Вікрам» планавалася пасадзіць у раёне Паўднёвага полюса Месяца альбо ў кратары Манцыні, альбо ў кратары Сімпелій.
Пуск ракеты-носьбіта GSLV III з АМС «Чандраян-2» адбыўся ў 14:43 па мясцовым часе (09:13 UTC) 22 ліпеня 2019 года. Пуск прайшоў удала, але апарат быў выведзены на 6 тыс. км вышэй, чым планавалася. За кошт гэтага апарат мог здзейсніць менш манеўраў і сэканоміць паліва пры палёце да Месяца.
Уладзімір Салавей
Уладзімір Салавей (1925—1996) — удзельнік беларускага патрыятычнага падполля ў 1946—1947 гадах у Заходняй Беларусі, заснавальнік арганізацыі «Чайка».
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1925 годзе ў вёсцы Гуменікі Слонімскага павета Навагрудскага ваяводства ў Польскай Рэспубліцы (цяпер — Слонімскі раён Гродзенскай вобласці). Вучыўся ў пачатковай школе ў вёсцы Сурынка на Слонімшчыне, а ў 1939—1941 гадах — у слонімскай СШ № 5. Падчас нямецкай акупацыі ў Другую сусветную вайну вучыўся ў Слонімскай настаўніцкай семінарыі. Летам 1944 года працаваў на аднаўленні чыгункі каля Слоніму. Пазней паступіў у Баранавіцкі настаўніцкі інстытут на гісторыка-філалагічны факультэт.
У пачатку 1946 года далучыўся да стварэння патрыятычнай падпольнай беларускай арганізацыі «Чайка», якая планавала змаганне за нацыянальныя правы, годнасць, культуру, мову, гісторыю, свабоду і незалежнасць Беларусі. Арганізаваў аб’яднанне слонімскага і баранавіцкага моладзевага падполля. Летам 1946 года увайшоў у створаны Цэнтр Беларускага Вызваленчага Руху. Пасля заканчэння інстытуту быў накіраваны на працу ў Рахавіцкую сямігадовую вясковую школу, паступіў завочна ў Гродзенскі педінстытут.
У сярэдзіне 1947 года «Чайку» выкрылі савецкія спецслужбы пасля арыштаў сябраў Саюза вызвалення Беларусі, якія былі выдадзены ўладам Алесем Бажко. Пасля гэтага пачаліся арышты ўдзельнікаў «Чайкі», бо некаторыя сябры «Чайкі» утрымлівалі сувязь з СВБ у выніку канспірацыйнай памылкі. Уладзімір Салавей перайшоў на нелегальнае становішча, таму быў арыштаваны МДБ толькі ў пачатку 1950-х гадоў. Падчас катаванняў у турме звар’яцеў. На працягу 4 дзесяцігоддзяў знаходзіўся знаходзіўся на лячэнні ў Магілеўскай, Ружанскай і Гродзенскай вар’ятнях. У 1996 годзе быў пераведзены ў вар’ятню пад Казлоўшчыну.
Загінуў зімой 1996 года. Пахаваны ў вёсцы Жыровічы Слонімскага раёна. Сяргей Ёрш прыводзіць наступную версію смерці : "«У 1996 годзе яго перавялі ў вар’ятню пад Казлоўшчыну. Нават сваякоў не папярэдзілі пра гэта. Неўзабаве Уладзімір там загінуў. Нібыта зімою ён выйшаў за тэрыторыю, заблукаў у лесе і замёрз. Яго шукалі, але знайшлі толькі ў траўні, калі сыйшоў снег… Такую версію прапанавалі санітары сваякам Салаўя. Труну не адкрывалі. Прывезлі ў Жыровічы і пахавалі. На ягонай магіле і сёння няма помніка…»."
Заслаўкі
Засла́ўкі (, Заславки) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баброўскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Сушанскага сельсавета.
Доўгае (возера, Расонскі раён)
До́ўгае — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Нешчарда, за 16 км у напрамку на ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны.
Плошча паверхні возера 0,48 км². Даўжыня 1,2 км, найбольшая шырыня 0,5 км, даўжыня берагавой лініі 3,1 км. Найбольшая глыбіня дасягае 5,6 м, сярэдняя 3,3 м. Плошча вадазбору 1,9 км². Аб'ём вады ў возеры 1,6 млн. м³.
Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Злучана пратокамі з азёрамі Нешчарда і Круглае. Зарастае слаба. Прыбярэжная расліннасць распаўсюджваецца на адлегласці 15—30 м ад берага.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, плотка, гусцяра, акунь, краснапёрка, лінь і іншыя рыбы.
Брат з сястрою
Брат з сястрою
Міхась Ракевіч
Біяграфія
Нарадзіўся 19 лістапада 1927 г. у сялянскай сям’і ў в. Ваўчкі (Воўчкі) гміны Чамяры Навагрудскага ваяводства ў Польскай Рэспубліцы (цяпер — Слонімскі раён Гродзенскай вобласці). У дзяцінстве вялікі ўплыў на яго мелі аповеды бацькі пра Амерыку, дзе той быў у заробках. Дзядзька Мікола быў студэнтам Варшаўскага ўніверсітэта. Міхась Ракевіч вучыўся ў Азярніцы і Слоніме. Да 1944 г. скончыў тры курсы Слонімскай настаўніцкай семінарыі. У 1945 г. паступіў у Брэсцкі чыгуначны тэхнікум.
У пачатку 1946 г. далучыўся да стварэння патрыятычнай сацыял-дэмакратычнай падпольнай беларускай арганізацыі «Чайка», якая планавала змаганне за нацыянальныя правы, годнасць, культуру, мову, гісторыю, свабоду і незалежнасць Беларусі. У тым жа годзе Міхась Ракевіч створыў групу «Чайкі» пры Брэсцкім чыгуначным тэхнікуме. Прымаў актыўны ўдзел у кіраўніцтве падпольным рухам і заснаванні Цэнтру Беларускага Вызваленчага Руху (ЦБВР), у якім быў намеснікам кіраўніка Цэнтру па вайсковых пытаннях.
У сярэдзіне 1947 г. «Чайку» выкрылі савецкія спецслужбы пасля арыштаў сябраў Саюза вызвалення Беларусі, якія былі выдадзены ўладам Алесем Бажко. Пасля гэтага пачаліся арышты ўдзельнікаў «Чайкі», бо некаторыя сябры «Чайкі» утрымлівалі сувязь з СВБ у выніку канспірацыйнай памылкі. Перад самым арыштам Міхась Ракевіч быў студэнтам 4-га курса чыгуначнага тэхнікума. Міхась Ракевіч быў арыштаваны органамі МДБ 7 ліпеня 1947 г. і засуджаны 18 кастрычніка 1947 г. ваенным трыбуналам як сябра антысавецкай арганізацыі да 10 гадоў канцлагераў і 5 гадоў пазбаўлення правоў з канфіскацыяй маёмасці. Пакаранне адбываў ў турмах Баранавічаў і Воршы, канцлагерах № 2 і № 3 у Інце (Комі АССР), дзе працаваў на шахтах.
3 кастрычніка 1956 г. справу пераглядаў Вярхоўны Суд БССР, пасля чаго Міхась Ракевіч быў вызвалены са зняццём судзімасці паводле рашэння камісіі Суду. Пасля вызвалення застаўся працаваць на шахтах «Інтавугаль» на пасадзе памочніка начальніка вентыляцыі шахты. Там жа скончыў горны тэхнікум і ажаніўся. Рэабілітаваны ў 1975 г. Амаль 20 гадоў даглядаў прыкутую хваробай да ложка жонку. У 1988 г. павярнуўся на радзіму ў Слонім. Паводле Уладзіміра Арлова, Міхась Ракевіч ніколі не наракаў на лёс, а сябрам казаў, што нават удзячны лёсу, бо адукаваных, разумных і сумленных людзей пабачыў у лагерах значна больш, чым на волі.
Памёр 8 сакавіка 1992 г. у Слоніме. Пахаваны на могілках в. Клепачы, Слонімскі раён. На ягонай магіле побач са сціплым помнікам гарыць агеньчык шахцёрскай лампы.
Косцінка (Лепельскі раён)
Ко́сцінка (, Костинка) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баброўскага сельсавета.
Кузьмянка
Кузьмя́нка (, Кузьмянка) — хутар у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Юрацішкаўскага сельсавета.
Да 2 снежня 1959 года хутар уваходзіў у склад Трабскага сельсавета.
Дзвонец
Дзвонец
Беларускі экслібрыс
Беларускі экслібрыс (ex libris — з кніг) — кніжны знак, невялікая мастацкі выкананая налепка на ўнутраным боку вокладкі з імем ўладальніка. У сюжэце беларускіх экслібрысаў часцяком выкарыстаны беларускія матывы ці беларуская мова.
Паходжанне экслібрысаў
Радзімай экслібрыса лічаць Германію. Менавіта там існаваў звычай наносіць чаканку на каштоўныя рэчы ў знак прыналежнасці прыватнай асобе. Першыя друкаваныя кнігі таксама належалі да каштоўных рэчаў, толькі феадалы, манастыры і багатыя купцы маглі сабе дазволіць мець ва ўласнасці калекцыі кніг, і часта падпісвалі іх ці малявалі свой знак, каб зноў здабыць сваю кнігу, напрыклад, у выпадку крадзяжу. Спачатку тыя, хто перапісвалі кнігі, рабілі адзнаку аб тым, каму належыць кніга. Пасля гэтыя адзнакі афармлялі ў выглядзе віньеткі і малявалі ў пачатку або ў канцы кнігі. Натуральна, што намаляваныя ад рукі экслібрысы былі распаўсюджаныя ў часы, калі бібліятэкі былі невялікімі, бо нялёгка было маляваць аднолькавы малюнак на вялікай колькасці кніг.