cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Наталля Багданаўна Лысова
Наталля Багданаўна Лысова (нар. у годзе ў Кіеве) — беларускі філолаг, культуролаг, педагог, кандыдат філалагічных навук, дацэнт.
Біяграфія
Нарадзілася ў 1959 годзе ў Кіеве. У 1981 годзе скончыла факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, атрымаўшы дыплом з адзнакай. У 1983-1986 гадах з'яўлялася аспірантам Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклора імя Кандрата Крапівы Акадэміі навук Беларускай ССР па спецыяльнасці "Мастацтвазнаўства". У 1990 годзе ў Мінскім дзяржаўным педагагічным інстытуце абараніла дысертацыю на саісканне вучонай ступені кандыдата філалагічных навук па спецыяльнасцях "Літаратура народаў СССР" і "Кінамастацтва. Тэлебачанне". Тэма дысертацыі: "Беларуская літаратура і тэлебачанне: прынцыпы вобразнай інтэрпрэтацыі". Рашэннем ВАК Рэспублікі Беларусь у 1996 годзе ёй прысвоена вучонае званне дацэнта па спецыяльнасці "Культуралогія".
З 1990 года працавала ў Полацкім дзяржаўным універсітэце. Працавала старэйшым выкладчыкам кафедры філасофіі, дацэнтам кафедры сусветнай літаратуры і культуралогіі, з 2000 па 2015 годы займала пасаду дэкана гісторыка-філалагічнага факультэта Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта. Пасля чаго працавала дацэнтам кафедры сусветнай літаратуры і замежных моў гэтай ВНУ.
У цяперашні час жыве ў Мінску, выкладае на кафедры літаратурна-мастацкай крытыкі факультэта журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта і на кафедры рэжысуры эстрады факультэта музычнага мастацтва Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў.
Навуковая дзейнасць
Займаецца вывучэннем праблем культуралогіі, літаратуразнаўства і сучаснай беларускай літаратуры. Апублікавала каля сотні навуковых, літаратурна-крытычных і вучэбна-метадычных прац. Асноўныя навуковыя інтарэсы канцэнтруюцца вакол сучаснай айчыннай мастацкай прозы і паэзіі, мастацкай аналітыкі айчыннага і замежнага кіно і навуковага кіназнаўства, культуралогіі і яе месца ў структуры сучасных ведаў, трактоўкі беларускага нацыянальнага характара ў сучасным мастацкім дыскурсе і інш.
Нацыянальная бібліятэка Ісландыі
Нацыянальная бібліятэка Ісландыі, поўная назва Нацыянальная і Універсітэцкая бібліятэка Ісландыі (Landsbókasafn Íslands — Háskólabókasafn). Архітэктар — Гуд’ёўн Самуэльсан. Узнікла ў 1994 годзе пасля аб’яднання Нацыянальнай бібліятэкі Ісландыі і бібліятэкі Універсітэта Ісландыі ў Рэйк’явіку. 1 снежня 1994 бібліятэка пераехала ў новы будынак на Арнгрымсгата (Arngrímsgata). Акрамя кніг у фондзе зберагаецца большасць свярэднявечных рукапісаў Ісландыі.
Пельтыгера
Апісанне
Слаявіна буйналопасцевая (дыяметрам 3-30 см). Зверху шэрая або карычневая, пладовыя целы (апатэцыі) размешчаны па краі лопасцяў. Знізу — светлая з жылкамі, на якіх знаходзяцца рызіны (органы прымацавання да субстрату). Сумкі 6-8-споравыя. Споры бясколерныя або карычневыя. Фікабіёнт — водарасць пераважна з роду.
Арэал і экалогія
Род аб’ядноўвае каля 70 відаў. Пашыраны ўсюды, большасць у тропіках і субтропіках Паўднёвага паўшар’я. На тэрыторыі Беларусі 10 відаў, найбольш вядомыя, , , ; у Чырвоную кнігу занесена. Трапляюцца на глебе, каля асновы ствалоў, на пнях у лясах, на лугах.
Лілія Сямёнаўна Кучур
Лілія Сямёнаўна Кучур (, в. Уласы, Баранавіцкі раён — ) — беларускі палявод, Герой Сацыялістычнай Працы, дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1975—1980).
Біяграфія
З 1951 года — палявод, з 1965 года — звеннявая льнаводчага звяна калгаса «Перамога» Баранавіцкага раёна. За поспехі ў павелічэнні вытворчасці і продажы дзяржаве льну 12 снежня 1973 года прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1975—1980 гадах.
Узнагароды
Узнагароджана залатым медалём «Серп і Молат» і ордэнам Леніна.
Арлеан
Гісторыя
Арлеан быў заснаваны як галоўны горад кельцкага племені карнутаў, называўся Цэнабум (Cenabum). У 52 годзе да н.э. быў разбураны Цэзарам і адноўлены ў 275 годзе імператарам Аўрэліянам, у гонар якога з V стагоддзя стаў называцца Аўрэліяанумам (Aurelianum). Назва з цягам часу змянілася на сучасную ў адпаведнасці з французскім вымаўленнем.
У 451 годзе правадыр гунаў Атыла паспрабаваў захапіць і разрабаваць горад, але ў апошні момант быў спынены прыбылай арміяй пад сумесным камандаваннем караля вестготаў Тэадорыха I і рымскага военачальніка Аэцыя. Да арміі саюзнікаў далучылася таксама частка аланаў, які япрыйшлі разам з вандаламі і пасяліліся ў наваколлях горада з 408 года.
У X—XI стагоддзях Арлеан быў другім па значнасці горадам каралеўскіх зямель пасля Парыжу. У X стагоддзі стаў важнай крэпасцю. У 1306 годзе ў горадзе быў заснаваны ўніверсітэт. Аблога Арлеана ў 1428—1429 гадах ёсць адной з найважнейшых падзеяў Стагадовай вайны. Пасля сямімесячнай аблогі горад быў вызвалены 8 мая войскамі пад правадырствам Жанны д’Арк, пасля чаго яе пачалі называць Арлеанскай дзевай.
Адукацыя
Яшчэ ў раннім Сярэднявеччы атрымаць адукацыю ў Арлеане лічылася прэстыжным. У VI стагоддзі тут навучаўся сын караля Бургундыі Гунтрамна Гундабадам. Карл Вялікі, а затым Гуга Капета адпраўлялі ў Арлеан вучыцца сваіх старэйшых сыноў. У XI—XIII стагоддзях навучальныя ўстановы горада былі шырока вядомыя, слава аб іх распаўсюдзілася да Італіі і Англіі, адкуль людзі прыязджалі атрымаць адукацыю. Арлеанскі ўніверсітэт.
Эканоміка
Арлеан ёсць буйным прамысловым цэнтрам.
Дом Мертэнса
Дом Мертэнса (Дом Ме́ртенса) — помнік архітэктуры на Неўскім праспекце ў Санкт-Пецярбургу: гандлёвы дом, стыль якога ўяўляе сабой сумесь мадэрна і неакласіцызму.
Першы будынак на гэтым месцы быў пабудаваны ў 1740-x гадах.
У 1911—1912 гадах па праекце архітэктара М. С. Лялевіча тут быў збудаваны будынак гандлёвага дома для фірмы футравых вырабаў Ф. Л. Мертэнса. Пры праектаванні будынка былі ўжытыя абсалютна новыя інжынерныя і мастацкія рашэнні: маналітная жалезабетонная апорная канструкцыя будынка і тры вялізныя зашклёныя аркі, якія ўпрыгожваюць яго манументальны фасад.
У 1944 годзе ў будынку быў адкрыты першы ў Ленінградзе Дом мадэляў адзення, у дадатак да агульнасаюзнага дома мадэляў адзення ў Маскве (Кузнецкі мост, адкрыты ў 1933 годзе).
У сярэдзіне 2008 года будынак быў адрэстаўраваны і аддадзены ў арэнду — у ім адкрыўся флагманскі магазін Zara ў Санкт-Пецярбургу.
Рыгор Андрэевіч Пёрышкін
Рыгор Андрэевіч Пёрышкін (,, Вобласць Войска Данскога, Расійская імперыя — ) — беларускі вучоны ў галіне гідратэхнічнага будаўніцтва. Член-карэспандэнт АН БССР (1959), прафесар (1954). Кавалер ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга (1952).
Біяграфія
Скончыў Данскі політэхнічны інстытут (1922). У 1922—1953 гадах займаўся распрацоўкай праектаў і будаўніцтвам водагаспадарчых сістэм і збудаванняў — трасы Волга-Данскога канала, Манычскага рачнога воднага шляху, Цымлянскага гідравузла, электрыфікацыяй сельскай гаспадаркі Стаўрапольскага краю, распрацоўкай праблем Палесся. У 1953—1965 гадах дацэнт, прафесар, загадчык кафедры гідратэхнічнага будаўніцтва Беларускага політэхнічнага інстытута, адначасова ў 1961—1962 гадах дырэктар Інстытута водных праблем АН БССР.
Навуковая дзейнасць
Аўтар каля 30 навуковых прац па канструяванні і лабараторных даследаваннях буйных гідратэхнічных пабудоў.
Уладзімір Аляксеевіч Дудараў
Уладзімір Аляксеевіч Дудараў (нар., Магілёў) — беларускі палітык, дзеяч мясцовага кіравання.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў 1977 годзе ў Магілёве. У 2001 годзе скончыў Магілёўскі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт.
Працаваў тэхнікам у Магілёўскім машынабудаўнічым інстытуце; прайшоў службу ва Узброеных Сілах Рэспублікі Беларусь; працаваў ахоўнікам крамы «Пасад»; вадзіцелем Беларускага ўпраўлення дзяржаўнага ветэрынарнага нагляду на дзяржграніцы і транспарце Мінсельгасхарча; служыў у органах Магілёўскага абласнога ўпраўлення Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь; з'яўляўся дырэктарам таварыства з дадатковай адказнасцю «Эксперт-строй»; інжынерам вытворчага тэхнічнага аддзела будаўнічага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Магілёўскі домабудаўнічы камбінат»; вядучым рэферэнтам агульнага аддзела Магілёўскага аблвыканкама; вядучым спецыялістам агульнага аддзела ўпраўлення справамі Магілёўскага аблвыканкама; галоўным спецыялістам Магілёўскага абласнога Савета дэпутатаў.
Са жніўня 2010 года — начальнік аддзела будаўніцтва Магілёўскага гарадскога выканаўчага камітэта. У 2018 годзе быў прызначаны намеснікам старшыні Магілёўскага гарвыканкама, курыраваў пытанні будаўніцтва і жыллёва-камунальнай гаспадаркі. У кастрычніку 2019 года пакінуў гэтую пасаду.
Каардынатар ініцыятыўнай групы Віктара Бабарыкі па Магілёўскай вобласці на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года. Быў затрыманы і зняволены 11 чэрвеня 2020 года. Прадстаўнікі беларускіх праваабарончых арганізацыяй прызналі Уладзіміра Дударава палітычным зняволеным. 20 верасня 2021 года Дудараву далі 7,5 года калоніі ўзмоцненага рэжыму.
Панявежыскі павет
Паневяжыскі павет (Panevezio apskritis) — павет на поўначы Літвы. Мяжуе з Латвіяй, а таксама з Шаўляйскім, Каўнаскім, Вільнюскім і Уцянскім паветамі.
Уцечка дакументаў Пентагона (2023)
Два камплекты сакрэтных дакументаў ЗША, якія тычацца расійска-ўкраінскай вайны, былі незаконна апублікаваны ў Twitter, Discord, Telegram і 4chan. Уцечка таксама ўключала падрабязнасці аб Паўночнай Карэі, Кітаі, Іране і Аб’яднаных Арабскіх Эміратах. Прадстаўнікі ЗША заявілі, што за інцыдэнтам, верагодна, стаіць Расія. На адным з распаўсюджана слайдаў пазначана 16 000 — 17 500 расіян, забітых з пачатку ўварвання Расіі ва Украіну, і 61 000 — 71 500 забітых украінцаў.
Паводле The New York Times, першакрыніцай уцечкі сакрэтных дакументаў Пентагона аказаўся закрыты анлайн-чат Thug Shaker Central. Яго мадэратарам быў 21-гадовы пілот Нацгвардыі ВПС ЗША Джэк Тэйшэйра. Затым у Інтэрнэце было апублікавана некалькі версій слайдаў, прычым у пазнейшых, распаўсюджаных расійскімі каналамі, колькасць ахвяр зменена на карысць Расіі. Bellingcat таксама прадаставіў доказы таго, што некаторыя слайды былі адрэдагаваны.
13 красавіка Генеральны пракурор ЗША абвясціў, што нацгвардзеец Джэк Тэйшэйра быў затрыманы ў штаце Масачусетс супрацоўнікамі ФБР па справе аб уцечцы сакрэтных дакументаў.
Зноскі
<references group="" responsive="1">
Горныя штаты
Горныя Штаты (The Mountain States), таксама вядомыя як Горны Захад (Mountain West), — адно з дзевяці геаграфічных падраздзяленняў Бюро перапісу насельніцтва ЗША і геаграфічны субрэгіён у Заходняй часткі ЗША, які знаходзіцца пераважна ў Скалістых горах сістэмы Кардыльераў. Складаецца са штатаў Арызона, Каларада, Айдаха, Мантана, Невада, Нью-Мексіка, Юта і Ваёмінг.
Час
На большай тэрыторыі Горных Штатаў дзейнічае Горны час ЗША (акрамя Невады, поўначы Айдаха і большай часткі Арызоны).
Насельніцтва
Гэта самая маланаселеная частка краіны, што гістарычна было абумоўлена ў першую чаргу цяжкапраходным ландшафтам а гэтак жа малапрыдатным кліматам і глебамі для развіцця сельскай гаспадаркі. У сярэднім шчыльнасць насельніцтва складае каля 4 чалавек на 1 квадратны кіламетр. Большасць буйных гарадоў знаходзяцца на ўскраінах субрэгіёна (Фінікс, Дэнвер, Лас-Вегас), аднак у цэнтральнай частцы ёсць невялікая частка меней населеных гарадоў, такіх як Солт-Лэйк-Сіці.
Эканоміка
Традыцыйна ў Горных Штатах былі развіты здабыча карысных выкапняў і жывёлагадоўля. У Скалістых горах вядзецца здабыча золата, серабра, цынку, свінцу, медзі і урану. Каларада, Ваёмінг і Мантана маюць вялікімі вялікія запасы нафты, прыроднага газу і вугля. На захадзе Горных Штатаў, тэрыторыю якіх займаюць Вялікія Раўніны развіта сельская гаспадарка.
У апошні час актыўна развіваецца турызм і сфера паслуг. Галоўным чынам турысты наведваюць нацыянальныя паркі размешчаныя ў паўднёвай частцы штата Юта і горналыжныя курорты штата Каларада.
Віктар Іванавіч Скорабагатаў
Віктар Іванавіч Скорабагатаў  — беларускі спявак (лірычны барытон), педагог, музычны дзеяч. Заслужаны артыст Беларусі (1982).
Біяграфія
Скончыў Беларускую кансерваторыю (1977). 3 1977 саліст Нацыянальнага тэатра оперы Беларусі, адначасова з 1985 выкладае ў Беларускай акадэміі музыкі. У 1980—1981 стажыраваўся ў тэатры «Ла Скала» (Мілан). 3 1992 мастацкі кіраўнік створанай ім «Беларускай капэлы».
Валодае лёгкім рухомым голасам яркага тэмбру. Адзін з буйнейшых камерных выканаўцаў, рэпертуар якога складаюць больш за 600 твораў айчыннай і сусветнай класікі розных гістарычных і эстэтычных кірункаў. Сярод партый нацыянальнага рэпертуару: Беларэцкі («Дзікае паляванне караля Стаха» У. Солтана), Мефістофель («Фаўст» А. Радзівіла, опера адноўлена ў пастаноўцы В. Скорабагатава ў 1999), Бусыга («У пушчах Палесся» А. Багатырова). Іншыя ролі: Ніклаус («Казкі Гофмана» Ж. Афенбаха), Жэрмон («Травіята» Дж. Вердзі), Валянцін («Фаўст» Ш. Гуно), Малатэсуа («» Г. Даніцэці), Фігара, граф Альмавіва, Папагена («Вяселле Фігара», «Чароўная флейта» В. А. Моцарта), Фігара («Севільскі цырульнік» Дж. Расіні), Ялецкі, Анегін, Раберт («Пікавая дама», «Яўген Анегін», «Іаланта» П. Чайкоўскага), Маэстра («Маэстра капэла» Д. Чымароза). У 1988—1994 ажыццявіў першы ў беларускім выканальніцкім мастацтве праект з 10 канцэртных праграм «Анталогія беларускай вакальнай музыкі XVI—XX ст.».
З 2005 г. — рэжысёр Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Рэспублікі Беларусь.
Даследчыцкая і педагагічная дзейнасць
Даследуе старадаўнюю беларускую музыку, творчасць малавядомых беларускіх кампазітараў, у т.л. Я. Тарасевіча. Аўтар кніг па гісторыі беларускага музычнага мастацтва. Галоўны рэдактар серый нотных выданняў: «Музыка старажытных сядзібаў» і «Беларускі гістарычны нотазбор» (з 1995). Мастацкі кіраўнік штогодняга фестывалю «Адраджэнне беларускай капэлы» (з 1991).
З 1985 года выкладаў у Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі імя А. В. Луначарскага (пазней Беларуская дзяржаўная акадэмія музыкі): з 1985 па 1987 — выкладчык, з 1987 па 1998 — старшы выкладчык, 1998—2003 — дацэнт, з 2003 па 2009 — прафесар кафедры сольных спеваў. З 2010 — прафесар кафедры спеваў Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў.
Прэміі і ўзнагароды
Лаўрэат Рэспубліканскага конкурсу вакалістаў (Мінск), Міжрэспубліканскага конкурсу вакалістаў (Талін), Усесаюзнага конкурсу маладых выканаўцаў савецкай песні (Рыга; усе 1976), Усесаюзнага конкурсу імя М. Глінкі (1979; Талін), дыпламант Міжнароднага конкурсу вакалістаў (1980, Парыж), спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Беларусі (1999), Дзяржаўная прэмія Беларусі (1990).
Ладберген
Ладберген (Ladbergen) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Штайнфурт. Насельніцтва — 6383 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 52,29 км². Афіцыйны код — 05 5 66 032.
Юльян Мархлеўскі
Юльян Балтазар Мархлеўскі (Julian Marchlewski, г. Улацлавак, Польшча — ) — дзеяч польскага і міжнароднага сацыялістычнага руху, эканаміст, публіцыст.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Цюрыхскі ўніверсітэт (1895). Адзін з заснавальнікаў Саюза польскіх рабочых (1889), Сацыял-дэмакратыі Каралеўства Польскага (1893; з 1900 — Сацыял-дэмакратыя Каралеўства Польскага і Літвы). У 1893—1904 і з 1908 у эміграцыі. У 1-ю сусветную вайну адзін з заснавальнікаў (1916) «саюза Спартака» ў Германіі. 3 1918 у Савецкай Расіі, член ВЦВК. Удзельнічаў у стварэнні Камуністычнага Інтэрнацыянала. У 1920 узначальваў Часовы польскі рэвалюцыйны камітэт у Беластоку. Адзін з заснавальнікаў (1922) і рэктар Камуністычнага ўніверсітэта нацыянальных меншасцей Захаду, першы старшыня ЦК Міжнароднай арганізацыі дапамогі барацьбітам рэвалюцыі (1923). Аўтар прац па гісторыі, эканоміцы, аграрным пытанні: «Фізіякратызм у даўняй Польшчы» (1897), «Польскія буржуазныя праграмы па аграрным пытанні» (1908), «Антысемітызм і рабочыя» (1913) і інш.
NGC 7462
NGC 7462 (іншыя абазначэнні — PGC 70324, ESO 346-28, MCG -7-47-13, IRAS23000-4105) — галактыка ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Метэаралогія
Метэаралогія (ад μετέωρος, metéōros, атмасферныя і нябесныя з’явы) — навука аб будове і ўласцівасцях зямной атмасферы, а таксама фізічных працэсах, што развіваюцца ў ёй. Яна вывучае склад, шчыльнасць, тэмпературу і вільготнасть паветра, прамянёвую энергію, рух і трансфармацыю паветраных мас, хмары, ападкі, ураганы, прымаразкі, засухі і іншыя з’явы, якія адбываюцца ў паветранай абалонцы Зямлі ва ўзаемадзеянні з подсцільнай паверхняй.
Метэаралагічныя назіранні
Асноўным метадам даследавання, што ўжываецца ў метэаралогіі, з’яўляюцца назіранні, вымярэнні і якасная ацэнка атмасферных працэсаў. Гэтыя працэсы адрозніваюцца зменлівасцю ў часе і прасторы, маюць складаны характар узаемадзеяння з зямной паверхняй і касмічным асяроддзем. У кожны момант часу яны разгортваюцца над усёй тэрыторыяй зямнога шара, што патрабуе адпаведнай арганізацыі назіранняў за станам атмасферы.
Ва ўсім свеце арганізавана сетка гідраметэаралагічных назіранняў, якая дазваляе бесперанынна сачыць за станам атмасферы на зямным шары ля паверхні зямлі і на розных вышынях. Гэта сетка складаецца з вялікай колькасці гідраметэаралагічных станцый, якія праводзяць рэгулярныя назіранні па адзінай глабальнай праграме пры дапамозе аднатыпных прыбораў.
Сучасная гідраметэаралагічная служба выкарыстоўвае разнастайныя прыборы, якія прызначаны для вымярэння і рэгістрацыі фізічных характарыстык зямной атмасферы і подсцільнай паверхні.
Міхась Клімчук
Міхась Клімчук (, Стоўбцы, Мінская вобласць) — беларускі рэжысёр-пастаноўшчык і акцёр тэатра лялек вышэйшай катэгорыі, працуе ў тэатры «Лялька».
Біяграфія
Міхась Клімчук у 2009 годзе закончыў Беларускую дзяржаўную акадэмію мастацтваў.
З 2009 года акцёр Беларускага тэатра «Лялька». Выканаў каля 25 роляў.
Міхась Клімчук дэбютаваў, у 2015 годзе, ў якасці рэжысёра-пастаноўшчыка тэатральна-цыркавой фантазіі «Горад клоўна Піка» (Міхаіл Барценеў).
У 2016 годзе паспяхова завяршыў навучанне ў Расійскім дзяржаўным інстытуце сцэнічных мастацтваў па спецыяльнасці «рэжысёр тэатра лялек».
Марыян Станіслававіч Лялевіч
Марыянаў Станіслававіч Лялевіч (пол. Marian Lalewicz;, Ваўкавышкі, Сувалкская губерня, цяпер  — , ) — рускі і польскі архітэктар і выкладчык, акадэмік архітэктуры Імператарскай Акадэміі мастацтваў, прадстаўнік мадэрна і неакласіцызму. Старшыня Пецярбургскага таварыства архітэктараў (1917—1918) і Таварыства архітэктараў-мастакоў.
Лох
Лох, таксама Джыда або Пшат (Elaeágnus) — род дрэў і хмызнякоў сямейства.
Батанічнае апісанне
Лістападныя або вечназялёныя хмызнякі або дрэвы, часта калючыя.
Кветкі пазушныя, адзіночныя або ў пучках, двухполыя, маюць 4 тычынкі.
Плод — касцянка з эліптычнай костачкай і салодкай сопкай мякаццю.
Размнажэнне — насеннем, каранёвымі атожылкамі і тронкамі.
Распаўсюджанне і экалогія
Звыш 50 відаў, галоўным чынам пашыраных у Японіі, Кітаі і Еўропе. У Беларусі інтрадукаваны, ,.
Лохавыя лясы прымеркаваны ў асноўным да рачных далін і поймаў рэк арыднай зоны. Растуць у краінах Міжземнамор’я, Азіі і Паўночнай Амерыкі. У горных раёнах падымаюцца да вышыні 2500 м.
Мікалай Канстанцінавіч Ананьеў
Біяграфія
У 1975 скончыў Беларускі дзяржаўны ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга інстытут фізічнай культуры, у 1989 — Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію.
Працоўную дзейнасць пачаў у 1965 годзе рабочым вагоннага дэпо, пасля службы ў Савецкай арміі працаваў на чыгуначнай станцыі Асіповічы.
1970—1971 — узначальваў камітэт па фізкультуры і спорце пры Асіповіцкім райвыканкаме.
1971-1979 — Завуч, старшы трэнер па баскетболе Асіповіцкай ДЮСШ.
1979-1986 — Працаваў на розных пасадах у Асіповіцкім гаркаме КПБ і райвыканкаме.
1986-1987 — Намеснік старшыні Асіповіцкага райвыканкама.
1987-1997 — Старшыня камітэта па фізічнай культуры і спорце Магілёўскага аблвыканкама.
1997-1998 — Памочнік Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па пытаннях фізічнай культуры, спорту і развіцця турызму.
У 1998-1999 — Міністр спорту і турызму Рэспублікі Беларусь.
У 2000—2001 — Намеснік начальніка Апарату Прадстаўніцтва Парламенцкага сходу Саюза Беларусі і Расіі.
3 кастрычніка 2001 года распараджэннем прэзідэнта прызначаны памочнікам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па пытаннях фізічнай культуры, спорту і развіцця турызму, 9 ліпеня 2004 г. вызвалены ад пасады памочніка.
Быў прызначаны дырэктарам Рэспубліканскага вучылішча алімпійскага рэзерву.
22 студзеня 2010 года прэзідэнт даў згоду на прызначэнне генеральным дырэктарам дзяржаўнай установы «Шматпрофільны культурна-спартыўны комплекс Мінск-Арэна».
Заслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь. Старшыня Беларускага саюза канькабежцаў.
NGC 7463
NGC 7463 (іншыя абазначэнні — PGC 70291, UGC 12316, MCG 3-58-22, ZWG 453.48, ARAK 573, KUG 2259+157A) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Макрацы
Макрацы (Ceratopogonidae) — сямейства двукрылых насякомых, самкі імага якіх у большасці выпадкаў з'яўляюцца кампанентам комплексу гнюса.
Арэал
Макрацы засяляюць ўсе кантыненты, акрамя Антарктыды. На Беларусі 28 відаў макрац-крывасмокаў з роду Culicoides. Жывуць у забалочаных мясцінах.
Астарта
Аста́рта (עשתרת) — старажытная блізкаўсходняя багіня ўрадлівасці, кахання і вайны.
Гісторыя
Лічыцца, што культ Астарты першапачаткова ўзнік ў Месапатаміі, дзе яна была вядома як Інана (у шумераў) і Іштар (у вавіланян і асірыйцаў). У 2 тысячагоддзі да н. э. шанаванне Астарты распаўсюдзілася ў Сірыі, Палесціне і Ханаанскай зямлі. Тут вобраз месапатамскай багіні ўвабраў у сябе рысы мясцовай багіні Анат, што была абаронцайй паляўнічых і пастухоў, малявалася як дзева-ваяўніца.
У новым вобразе Астарта разглядалася як заступніца шэрагу буйных ханаанскіх, філісцімлянскіх і іўдэйскіх гарадоў. У Сідоне жрацы Астарты паходзілі з кіруючых дынастый. У Ерусаліме храм Астарты быў пабудаваны пры валадары Саламоне. Выявы Астарты-Анат знойдзены на Кіпры.
У другой палове 2 тысячагоддзя да н. э. у сувязі з экспансіяй Старажытнага Егіпта на Блізкі Усход, прыхільнікі Астарты-Анат з'явіліся ў егіпецкіх гарадах. Першапачаткова імі былі іншаземцы, аднак пазней Астарта-Анат увайшла ў егіпецкі міфалагічны цыкл, прысвечаны проціборству Сета і Асірыса. Многія рысы егіпецкага вобраза Астарты былі запазычаны багіняйСехмет.
Рытуалы шанавання Астарты ўключалі сексуальныя сувязі са жрацамі і храмавую прастытуцыю.
Міфалогія
У блізкаўсходняй міфалогіі Астарта злучалася галоўным чынам з Балу-Ваалам, выступала то як яго маці, то як кансорт. Менавіта такой яна вядома Бібліі. Магчыма, што пашырэнне культа Астарты таксама адбывалася дзякуючы папулярызацыі Ваала. У фінікійцаў яна часам выступае як жонка бога Эля. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што старажытныя іўдзеі прымалі Астарту ў якасці жонкі Яхве.
Егіпцяне атаясамлялі Ваала з Сетам, таму ў старажытнаегіпецкай міфалогіі Астарта была яго жонкай. Паводле аднаго з міфаў, Гор запячатаў улонне Астарты, але Сет зняў пячаць і злучыўся з багіняй ў свяшчэнным акце.
Сімвалы
Планета Венера, кіпарыс, змяя.
Міжнародны аэрапорт імя Шарля дэ Голя
Міжнародны аэрапорт Руасі-Шарль-дэ-Голь (Aéroport Paris-Charles-de-Gaulle) — аэрапорт, размешчаны за 25 км на паўночны ўсход ад Парыжа, быў спраектаваны Полем Андро і адкрыты 8 сакавіка 1974 года.
З’яўляецца галоўным аэрапортам Францыі і адным з двух асноўных аэрапортаў Парыжа (другі размешчаны на поўдзень ад горада аэрапорт Арлі). Па пасажырапатоку ўваходзіць у дзесятку найбуйнейшых аэрапортаў свету. Названы ў гонар Шарля дэ Голя (1890—1970), генерала і прэзідэнта Францыі.
Аэрапорт мае чатыры ўзлётна-пасадачныя паласы (бетонную даўжынёй 2700 м і тры асфальтавыя — 2700 м, 4200 м, 4215 м) і дзевяць тэрміналаў: 1, 2A, 2B, 2C, 2D, 2Е, 2F, 2G, 3. Першы тэрмінал (у форме васьмінога) старэйшы. Другі тэрмінал пабудаваны пазней для авіякампаніі Air France, але на цяперашні момант прымае самалёты і іншых кампаній. Трэці тэрмінал выкарыстоўваецца галоўным чынам чартарнымі і бюджэтнымі авіякампаніямі, мае абмежаваны набор паслуг і не мае тэлетрапаў. Сувязь паміж тэрміналамі ажыццяўляецца бясплатнымі аўтобусамі-шатламі (Navettes Aeroport), якія курсіруюць кожныя сем хвілін. У аэрапорце знаходзіцца мноства бараў, рэстаранаў і крамаў.
Асноўны перасадачны вузел (хаб) нацыянальнай авіякампаніі Air France. Штодзень прымае і адпраўляе звыш 1400 рэйсаў больш чым 100 авіякампаній. Абслугоўвае каля 150 000 пасажыраў у дзень.
NGC 7464
NGC 7464 (іншыя абазначэнні — PGC 70292, UGC 12315, MCG 3-58-23, ZWG 453.49, ARAK 573, KUG 2259+157B) — эліптычная галактыка (E1) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Храм у гонар абраза Божай Маці «Усіх гаротных Радасць» (Мінск)
Гісторыя
Будаўніцтва царквы пачата ў жніўні 1994 годзе паводле праекта архітэктара М. Дзятко. У дзень прастольнага свята 6 лістапада 1994 года мітрапаліт Філарэт здзейніў малебен на пачатак будаўніцтва сабора і залажыў у яго падмурак капсулу з памятнай граматай.
Архітэктура
Аўтары праекта комплексу архітэктар М. Дзятко і настаяцель храма, член Саюза архітэктараў Беларусі І. Карасцялёў. У аснову архітэктурна-мастацкай трактоўкі пакладзены царкоўна-візантыйскі стыль.
3-е Мінскае гарадское благачынне
3-е Мінскае гарадское благачынне, 3-я Мінская гарадская благачынная акруга — акруга ў Мінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы.
Цяльшэйскі павет
Цяльшэйскі павет (Telšių apskritis) — павет на паўночным захадзе Літвы, займае частку этнаграфічнага рэгіёна Жамойтыя.
3-е Мінскае гарадское благачынне
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Мікалай Коржыч.
Цяльшэйскі павет
Мяжуе з Латвіяй, а таксама з Клайпедскім, Таўрагскім і Шаўляйскім паветамі. Утвораны законам Літоўскай Рэспублікі аб тэрытарыяльна-адміністрацыйных адзінках, прынятым 19 ліпеня 1994.
Павет уключае наступныя раёны:
Бланка д’Артуа
Бланка д’Артуа (Blanche d’Artois,  — ) — графіня Шампані і Бры, і каралева Навары.
Нацыянальная статыстычная служба Вялікабрытаніі
Нацыянальная статыстычная служба (Office for National Statistics, ONS, Swyddfa Ystadegau Gwladol, SYG) — служба ў Вялікабрытаніі, у кампетэнцыю якой уваходзіць збор і апрацоўка статыстычнай інфармацыі пра эканоміка-дэмаграфічнае становішча на нацыянальным ці рэгіянальным узроўні. Апроч гэтага ONS сочыць за станам экалогіі, злачыннасці, турызму, дзіцячай школьнай адукацыі і палітычнай сітуацыі.
Бланка д’Артуа
Першы шлюб
У 1269 годзе ажанілася з графам Шампані і Бры Генрыха III, які ў 1270 годзе стаў таксама каралём Навары пад імем Энрыке I. У гэтым шлюбе нарадзіліся:
Нацыянальная статыстычная служба Вялікабрытаніі
Служба была заснавана ў 1996 годзе праз зліццё Цэнтральнай статыстычнай службы (Central Statistical Office, CSO) і Службы паводле перапісу насельніцтва і грамадскім апытанням (Office of Population Censuses and Surveys, OPCS). З 2008 года па законе аб абслугоўванні статыстыкі і рэгістрацыі" служба з’яўляецца неміністэрскай.
Бланка д’Артуа
Першы шлюб
Генрых памёр у 1274 годзе і Бланка д’Артуа стала рэгенткай Навары (1274—1284) падчас маленства сваёй дачкі Жанны.
Нацыянальная статыстычная служба Вялікабрытаніі
У службе працуе каля 3 тысяч супрацоўнікаў. Генеральны дырэктар — Стывен Пенек. Бюджэт за 2009—2010 гг. складаў 206,5 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў. Аддзяленні службы размяшчаюцца ў Ньюпарце (непадалёк ад Офіса інтэлектуальнай уласнасці Вялікабрытаніі і Tredegar House), Тычфілдхе і Хэмпшыры. Невялікі офіс знаходзіцца таксама ў Лондане.
Бланка д’Артуа
Другі шлюб
У 1276 годзе Бланка ажанілася другі раз з Эдмундам Ланкастарскім (1245—1296), малодшым сынам англійскага караля Генрыха III і Элеаноры Праванскай. Эдмунд таксама быў удаўцом, яго жонка Эвеліна памерла ў 15-гадовым узросце ў тым жа годзе, што і муж Бланкі. У гэтым шлюбе нарадзіліся трое дзяцей:
Даларна
Даларна (Dalarna):
Фетлворк Гебрэгзіабхер
Фетлворк Гебрэгзіабхер (нар. 1960 альбо 1961) — эфіопа-тыграйскі палітык, член Народнага фронта вызвалення Тыграя, былы міністр гандлю і прамысловасці Эфіопіі (з кастрычніка 2018 года па студзень 2020 года ).
Біяграфія
Фетлворк нарадзілася ў 1960 альбо 1961 годзе. У 1979 годзе ўступіла ў Народны фронт вызвалення Тыграя. У пачатку 2000-х гадоў атрымала ступень магістра ў Лонданскай школе эканомікі.
Кафедральны сабор Скары
Першапачаткова сабор, верагодна, быў драўляным, аднак пазней ён быў перабудаваны ў раманскім стылі ў камені і асвячоны ў 1150 г. Ад таго часу захавалася частка скульптурных упрыгожванняў.
Фетлворк Гебрэгзіабхер
Біяграфія
У 2006 і 2010 гадах абіралася ў Цэнтральны Камітэт партыі. У 2015 годзе Фетлворк стала членам Выканаўчага камітэта НФВТ і на працягу 2015—2017 гадоў прызначалася на іншыя кіруючыя пасады. У лістападзе 2017 года была абрана намеснікам старшыні НФВТ. Яна стала першай жанчынай, якая заняла гэтую пасаду і пераабралася ў кастрычніку 2018 года.
У кастрычніку 2018 года падчас перастановак у кабінеце прэм’ер-міністра Эфіопіі Абія Ахмеда стала міністрам гандлю і прамысловасці. У студзені 2020 года была заменена на Мелаку Алебель. Фетлворк заявіла, што не атрымлівала ніякіх негатыўных ацэнак эфектыўнасці ні ад Абія, ні ад Кабінета міністраў. Яна інтэрпрэтавала сваю замену як матываваную адмову НФВТ далучыцца да Партыі росквіту.
З пачаткам Тыграйскага канфлікту засталася ў шэрагах НФВТ і падтрымала Дэбрэцыана Гебрэмікаэля.
Кафедральны сабор Скары
У 1886—1894 гг. была праведзена шырокамаштабная рэстаўрацыя сабора. Адначасова ён быў перабудаваны ў гатычным стылі. Працы праводзіліся па чарцяжах архітэктара Хельга Сетэрваля. Новай рэстаўрацыі сабор Скары падвергся ў 1947—1949 гг. пад кіраўніцтвам Івара Тэнгбума.
Бурдзевічы
Бу́рдзевічы (, Бурдевичи) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жухавіцкага сельсавета.
Альфонс Луіс Нікалас Барэлі
Альфонс Луіс Нікалас Барэлі (Alphonse Louis Nicolas Borrelly;  — ) — французскі астраном, першаадкрывальнік камет і астэроідаў, які працаваў у Марсельскай абсерваторыі, Францыя. У перыяд з 1868 па 1894 год ім было знойдзена ў агульнай складанасці 18 астэроідаў, а таксама адна кароткаперыядычная камета 19P / Барэлі.
У знак прызнання яго заслуг аднаму з астэроідаў было прысвоена яго імя (1539) Барэлі.
Кромержыж
Кро́мержыж (Kroměříž, Крэмзір (Kremsier)) — горад на ўсходзе Чэхіі, у раёне Кромержыж Злінскага края. Размешчаны у гістарычным раёне Маравія, на беразе ракі Морава, на вышыні 201 метр над узроўнем мора. Плошча горада складае 55,61 км². Падзелены на 10 гарадскіх раёнаў. Насельніцтва складае 29 374 чалавекі (2006).
Вядомы як Ганацкія Афіны (Hanácké Athény). У 1997 годзе гэты горад, сярэдневяковы цэнтр якога знаходзіцца пад абаронай дзяржавы, быў прызнаны найпрыгожым гістарычным горадам Чэшскай Рэспублікі. У 1998 годзе тэрыторыя Архібіскупскага палаца была ўнесена ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя
У XVI — пачатку XVII стагоддзя Кромержыж ператвараецца ў адзін з найважнейшых палітычных і культурных цэнтраў Маравіі. Аднак у часы Трыццацігадовай вайны горад быў захоплены і цалкам разбураны шведамі. Ізноў адбудаваны толькі ў другой палове XVII стагоддзя Оламаўцкім біскупам Карлам II Ліхтэнштэйн-Кастэлькорнам. У час вайны за аўстрыйскую спадчыну, у 1742 годзе быў захоплены прускай арміяй, у 1752 годзе горад выгарэў пры пажары. У 1805 годзе быў заняты арміяй Напалеона.
У час Аўстрыйскай рэвалюцыі 1848 года, пасля прыгнечання Габсбургамі паўстання ў Вене, сюды, у Кромержыж пераехаў і да сакавіка 1849 года засядаў у біскупскім палацы аўстрыйскі рэйхстаг.
У 1885 годзе ў Кромержыжы сустракаліся і вялі перамовы па пытаннях еўрапейскай палітыкі імператар Аўстра-Венгрыі Франц-Іосіф і расійскі імператар Аляксандр III.
У красавіку 1939 года заняты нямецкай арміяй. Вызвалены ў 1945 годзе савецкімі войскамі.
Вопыт Майкельсана
Вопыты Майкельсана — клас фізічных эксперыментаў, якія даследуюць залежнасць скорасці распаўсюджвання святла ад кірунку. На 2011 год дакладнасць вопытаў дазваляе знайсці адносныя адхіленні ізатропнасці скорасці святла парадку 10−18, аднак на гэтым узроўні адхіленняў не знойдзена. Вопыты Майкельсана з’яўляюцца эмпірычнай асновай прынцыпу інварыянтнасці скорасці святла, які ўваходзіць у агульную тэорыю адноснасці (АТА) і спецыяльную тэорыю адноснасці (СТА).
Тэорыя
Вылічаем агульны час t_1, выкарыстоўваючы суму часоў двух шляхоў:
Прыбліжэнне звязана з тым, што (парадку 10^{-8}), калі бярэцца скорасць абітальнага руху Зямлі  км/с, якая пры наяўнасці эфіру была б скорасцю адносна эфіру.
Скорасць эфіру, а скорасць хвалі у кірунку люстэрка. з гэтага вынікае, што:
Улічваючы сіметрыю, мы можам зараз вылічыць:
Розніца фаз прапарцыянальная:
, дзе \delta^' прапарцыянальная рознасці фаз, пры павароце на :
Перадгісторыя
Тэорыя распаўсюджання святла, якая ўключае ў сябе эфір, з’явілася ў XVII стагоддзі. У 1727 годзе англійскі астраном Джэймс Брэдлі патлумачыў праз яе аберацыю святла. Эдуард Кетэлер і Томас Юнг некалькі развілі тэорыю эфіру. У 1868 Хук паставіў вопыт па праверцы тэорыі эфіру на эфекце аберацыі святла ад зямной крыніцы святла. У 1871—1872 гадах Эйры правёў серыю дакладных вопытаў з астранамічнай крыніцай святла, зрабіўшы з іх выснову аб тым, што арбітальны рух Зямлі цалкам захапляе эфір.
Эпоха Майкельсана
Упершыню такі дослед быў пастаўлены Альбертам Майкельсанам на сваім інтэрферометры ў 1881 годзе, з мэтай вымярэння залежнасці скорасці святла ад руху Зямлі адносна эфіру. Пад эфірам тады разумелася асяроддзе, аналагічнае абъёмна размеркаванай матэрыі, у якой святло распаўсюджваецца падобна гукавым ваганням. Вынік эксперыменту, на думку Майкельсана, быў адмоўным — зрушэнні палос не супадаюць па фазе з тэарэтычнымі, а ваганні гэтых зрушэнняў толькі крыху меншыя за тэарэтычныя.
Пазней, у 1887 Майкельсан, сумесна з Морлі, правёў аналагічны, але больш дакладны эксперымент, вядомы як эксперымент Майкельсана-Морлі, і паказаў, што назіранае зрушэнне сапраўды менш тэарэтычнага і, верагодна, менш. У тэорыі незахапляемага эфіру зрушэнне павінна быць прапарцыянальным квадрату скорасці, таму вынікі раўназначныя таму, што адносная скорасць Зямлі ў эфіры менш яе арбітальнай скорасці і несумненна менш.
Вопыты Мілера
На думку прафесара Дэйтана К. Мілера (Кейсаўская школа прыкладных навук):
Можна меркаваць, што эксперымент толькі паказаў, што эфір у канкрэтным падвальным памяшканні захапляецца ў падоўжным кірунку разам з ім. Мы збіраемся таму перамясціць апарат на пагорак, каб паглядзець, ці не выявіцца эфект там.
К. Мілер з прафесарам Морлі сканструявалі інтэрферометр больш адчувальны, чым той, які прымяняўся ў першым эксперыменце, з даўжынёй аптычнага шляху 65,3 м, эквівалентнай прыкладна 130 млн даўжынь хваль. К. Мілер чакаў убачыць зрушэнне ў 1,1 паласы. Восенню 1905 Морлі і Мілер правялі эксперымент на Эўклідавых вышынях ў Кліўлендзе, якія знаходзяцца на вышыні каля 90 м над возерам Эры і каля 265 м вышэй за ўзровень мора. У 1905—1906 гг. было зроблена пяць серый назіранняў, якія далі пэўны станоўчы эфект — каля чаканага дрэйфу.
У сакавіку 1921 г. методыка і апарат былі некалькі зменены і атрыманы вынік у 10 км/c «эфірнага ветру». Вынікі былі старанна правераны на прадмет магчымай ліквідацыі недахопаў, звязаных з магнітастрыкцыяй і цеплавым выпрамяненнем. Напрамак кручэння апарата не аказваў уплыву на вынік эксперыменту.
Больш познія даследаванні вынікаў, атрыманых Д. Мілерам, паказалі, што флуктуацыі, якія назіраліся ім і інтэрпрэтаваныя як наяўнасць «эфірнага ветру», з’яўляюцца следствам статыстычных памылак і няўліку тэмпературных эфектаў.
Вопыты Кенэдзі
Доктар Рой Кенэдзі (Каліфарнійскі тэхналагічны інстытут) пасля публікацый вынікаў вопыту Морлі-Мілера відазмяняе вопыт з мэтай праверкі. Інтэрферометр змяшчаецца ў металічны герметычны корпус, запоўнены геліем пад ціскам 1 атм. Выкарыстоўваючы прыстасаванне, здольнае адрозніць вельмі малыя зрушэння інтэрферэнцыйнай карціны, стала магчымым скараціць памер плячэй да 4 м. Выкарыстоўвалася палярызаванае святло з мэтай выключыць наколькі магчыма рассейванне святла на люстэрках. Дакладнасць вопыту адпавядала зрушэнню палос на 2×10−3 іх шырыні. На гэтым апараце скорасць 10 км/с, атрыманая Мілерам, давала б зрух, які адпавядае 8×10−3 даўжыні хвалі зялёнага колеру, што ў чатыры разы больш найменшага вызначанага значэння. Эксперымент праводзіўся ў лабараторыі Норман Брыдж, у памяшканні з пастаяннай тэмпературай, у розны час дня. Для праверкі залежнасці скорасці эфірнага ветру ад вышыні мясцовасці вопыты праводзіліся таксама на Маўнт Вілсан ў будынку абсерваторыі. Эфект аказаўся не большым за 1 км/с для эфірнага ветру.
Сучасныя варыянты
У 1958 годзе ў Калумбійскім універсітэце (ЗША) быў праведзены яшчэ больш дакладны эксперымент з выкарыстаннем процінакіраваных прамянёў двух мазераў, які паказаў нязменнасць частаты ад руху Зямлі з дакладнасцю каля 10−9%.
Яшчэ больш дакладныя вымярэнні ў 1974 годзе давялі адчувальнасць да 0,025 м/с. Сучасныя варыянты эксперыменту Майкельсана выкарыстоўваюць аптычныя і крыягенныя мікрахвалевыя рэзанатары і дазваляюць выявіць адхіленне скорасці святла, калі б яно складала некалькі адзінак на 10−18.
Іван Эіке
Іван Эіке (нар. ) — камерунскі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
Выступаў у Камеруне за клуб «Эдынг Спорт». У лютым 2017 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Нафтан» з Наваполацка. У выніку прагляду застаўся ў камандзе, дзе стаў выступаць за дубль. Улетку 2017 года з-за зыходу значнай колькасці ігракоў з «Нафтана» далучыўся да асноўнага складу. 20 чэрвеня 2017 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, правёўшы на полі ўсе 90 хвілін у матчы супраць салігорскага «Шахцёра» (1:2). Усяго ў сезоне 2017 згуляў у 6 матчах у Вышэйшай лізе. Па заканчэнні сезону 2017 пакінуў наваполацкі клуб.
Дзежкавіцы (гміна)
Дзежкаві́цы (Dzierzkowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Красніцкага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Дзежкавіцах. Плошча гміны складае 86,81 км². Станам на 2004 год у гміне Дзежкавіцы пражывалі 5394 чалавекі, шчыльнасць — 62,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Лужкі (Магілёўскі раён)
Лужкі́ (, Лужки) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Пашкаўскага сельсавета.
Сыродскі сельсавет
Сыро́дскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Сырод.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета — 1074 чалавекі, з іх 95,1 % — беларусы.
NGC 7465
NGC 7465 (іншыя абазначэнні — PGC 70295, UGC 12317, IRAS22595+1541, MCG 3-58-24, ZWG 453.50, MK 313, PRC D-42, KUG 2259+156) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Маскіты
Маскіты (Phlebotominae) — падсямейства даўгавусых двухкрылых насякомых комплексу гнюса. Распаўсюджаныя пераважна ў тропіках і субтропіках. Уключае некалькі родаў, у прыватнасці, Phlebotomus і Sergentomyia ў Старым Свеце і Lutzomyia ў Новым Свеце, у якія ўключаюцца ў агульнай складанасці больш за 700 відаў. Прадстаўнікі гэтых родаў маюць значэнне як пераносчыкі захворванняў чалавека і жывёл.
Лепра
Лепра (хвароба Хансена, хансеноз, хансеніяз; састарэлыя назвы — праказа, elephantiasis graecorum, lepra arabum, lepra orientalis, фінікійская хвароба, satyriasis, сумная хвароба, крымка, гультаяватая смерць, хвароба Святога Лазара і інш.) — хранічны гранулематоз (хранічнае інфекцыйнае захворванне), які выклікаецца мікабактэрыяй Mycobacterium leprae і Mycobacterium lepromatosis. , працякае з пераважным паражэннем скуры, перыферычнай нервовай сістэмы, часам пярэдняй камеры вока, верхніх дыхальных шляхоў вышэй гартані, яечак, а таксама кісцяў і стоп.
Першапачаткова хвароба праходзіць бессімптомна, такі стан можа цягнуцца ад 5 да 20 гадоў. Сімптомы ўключаюць гранулёмы нерваў, дыхальных шляхоў, скуры і вачэй. Гэта можа ўплываць на магчымасць адчуваць боль, пацягнуць страту канечнасцей з-за шматлікіх траўмаў. Таксама могуць прысутнічаць слабасць і пагаршэнне зроку.
Дыягностыка
Два асноўныя тыпы захворвання звязаны з прысутнасцю некалькіх бактэрый: алігабацылярнасць і шматбацыялярнасць. Два асноўныя тыпы адрозніваюцца па памеры нездаровай пігментацыі, наяўнасці анямелых участкаў скуры, якіх пры алігабацылярнасці пяць ці менш, а пры шматбацылярнасці больш за пяць. Дыягназ пацвярджаюць выяўленнем кіслотаўстойлівых бацыл падчас біяпсіі скуры ці падчас адсочвання ў ДНК з дапамогай полімеразнай ланцуговай рэакцыі. Найчасцей сустракаецца сярод беднага насельніцтва; мяркуецца, што перадаецца паветрана-кропельным шляхам. Не вельмі заразная.
Лячэнне і эпідэміялогія
Лепра вылечная, пры наяўнасці лячэння. Алігабацылярную лепру лечаць медыкаментамі дапсон і рыфампіцын на працягу 6 месяцаў. Лячэнне шматбацылярнай лепры ўключае рымфапіцын, дапсон і клафазімін на працягу 12 месяцаў. Гэтае лячэнне бясплатна даецца Сусветнай арганізацыяй аховы здароўя. Таксама можа ўжывацца шэраг іншых антыбіётыкаў. У 2012 годзе колькасць хранічных выпадкаў лепры ва ўсім свеце складала 189 000, а колькасць новых выпадкаў складала 230 000. Колькасць хранічных выпадкаў знізілася ў параўнанні з лічбай у 5,2 млн у 1980-х гадах. Большасць новых выпадкаў з'яўляецца ў 16 краінах, больш за палову з іх у Індыі. За апошнія 20 гадоў 16 млн чалавек ва ўсім свеце вылечыліся ад лепры.
Гісторыя, грамадства і культура
Лепра ўплывала на чалавецтва на працягу тысячагоддзяў. Назва хваробы паходзіць ад лацінскага слова lepra, што азначае «лускаваты», а тэрмін «хвароба Хансена» звязаны з імем медыка Герхарда Хансена. Змяшчэнне людзей у лепразорыі ўсё яшчэ адбываецца ў такіх краінах як Індыя, дзе хворых тысячы; Кітай, дзе іх сотні, а таксама ў Афрыцы. Аднак большасць лепразорыяў зачынены. Лепра атаясняецца з сацыяльнай стыгматызацыяй на працягу большай часткі гісторыі, што перашкаджае хворым самастойна паведаміць пра захворванне і пачаць лячэнне на ранняй стадыі. У 1954 годзе быў заснаваны Сусветны дзень дапамогі хворым на лепру, каб прыцягнуць увагу да хворых на лепру.
Пётр Сямёнавіч Пішчымука
Пётр Сямёнавіч Пішчыму́ка (,, Палтаўская губерня, Расійская імперыя — ) — савецкі вучоны ў галіне арганічнай хіміі. Член-карэспандэнт АН БССР (1940), доктар хімічных навук (1939), прафесар (1917).
Біяграфія
Скончыў Новаалександрыйскі сельскагаспадарчы інстытут (1904), Брэслаўскі ўніверсітэт (1914). З 1904 у Новаалександрыйскім, з 1916 — у Харкаўскім сельскагаспадарчым інстытутах, у 1928—1933 — загадчык аддзела Інстытута лясной гаспадаркі ў Харкаве, у 1943—1950 і 1957—1963 — загадчык кафедры Харкаўскага сельскагаспадарчага інстытута.
Навуковы ўклад
Устанавіў, што пры зброджванні амінакіслот дражджавымі і плесневымі грыбкамі атрымліваюцца як прамежкавыя прадукты спірты і складаныя эфіры. Распрацаваў сінтэз алкалоіду гардэніну.
Казіміраўка (Магілёў)
Гісторыя
Да 1924 года ўваходзіла ў склад Княжыцкай воласці Магілёўскага павета, з 1924 года ў Пашкаўскім сельсавеце Магілёўскага раёна.
Да 22 ліпеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Цішоўскага сельсавета.
Барэлі
Барэлі (Borelli) — прозвішча.
Казіміраўка (Магілёў)
Гісторыя
31 мая 1978 года большая частка вёскі ўвайшла ў склад Ленінскага раёна Магілёва.
Дзяжонжня (гміна)
Дзяжо́нжня (Dzierzążnia) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Плоньскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Дзяжонжні. Плошча гміны складае 102,1 км². Станам на 2004 год у гміне Дзяжонжня пражывалі 3935 чалавек, шчыльнасць — 38,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 29 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 30 населеных пунктаў.
Казіміраўка (Магілёў)
Гісторыя
У 2007 годзе ў вёсцы 8 гаспадарак, 24 жыхары. 15 кастрычніка 2007 года астатняя частка вёска ўвайшла ў склад Ленінскага раёна Магілёва
Забудова
Галоўныя вуліцы Авіятараў, Аграрная, Каліноўскага, Карасёва, Качанава, Чырваназорная, Раўчакова, участак Мінскай шашы і інш. У пачатку 1990-х гадоў тут размяшчаліся прамысловыя прадпрыемства, будаўнічныя і гаспадарчыя арганізацыі (перасоўныя механізаваныя калоны рэм-будтрэста і траста «Сельспецмантаж», міжкалгаснае будаўнічае аб’яднанне «Міжкалгасбуд», ўпраўленні механізацыі «Аблміжкалгасбуда» і «Водаканал» і інш.), жылыя дамы, сярэдняя школа, дзіцячыя сады і яслі, магазіны. Раён інтэнсіўна забудоўваўся і добраўпарадкоўваўся.
Славутасці
За 100 м ад Мінскай шашы помнік воінам-землякам.
Аляксандр Уладзіміравіч Грыгараў
Алякса́ндр Уладзі́міравіч Гры́гараў (нар., ) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр спорту і турызму Рэспублікі Беларусь (2005—2009).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут фізічнай культуры і Мінскую вышэйшую партыйную школу.
З 1987 па 1996 год узначальваў рэспубліканскі фізкультурна-спартыўны клуб «Спорт».
З 1996 па 2003 год займаў пасаду намесніка міністра спорту і турызму Беларусі.
З 2003 года быў саветнікам Выканаўчага камітэта СНД.
Быў старшынёй Беларускай федэрацыі бокса (2005—2010).
У цяперашні час узначальвае кафедру фізічнай культуры і спорту Беларускага дзяржаўнага аграрнага тэхнічнага ўніверсітэта.
Кандыдат педагагічных навук, прафесар.
Універсітэт Капашвара
Універсітэт Капашвара (Kaposvári Egyetem) — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Капашвар.
Характарыстыка і структура
Універсітэт Капашвара быў заснаваны 1 студзеня 2000 года шляхам аб’яднання некалькіх навукова-даследчых устаноў.
З 2004 года падзяляецца на чатыры факультэты:
Зарудынці (Ружынскі раён)
Зарудынці (Зару́динці) — вёска ў Ружынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Вялікія Жухавічы
Вялі́кія Жу́хавічы (, Великие Жуховичи) — аграгарадок у Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жухавіцкага сельсавета.
NGC 7466
NGC 7466 (іншыя абазначэнні — IC 5281, PGC 70299, ZWG 475.23, UGC 12319, MK 1127, MCG 4-54-17, NPM1G +26.0515, IRAS22596+2647) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Яя (Браслаўскі раён)
Я́я (, Яя) — вёска ў Друеўскім сельсавеце Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца па дарозе паміж Браславам і Друяй.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска, пазней засценак у складзе гміны Друя Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства.
Да 8 красавіка 2004 года ўваходзіла ў склад Друйскага пасялковага Савета.