cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Георгій Канстанцінавіч Жукаў
Біяграфія
У 1944 Г. К. Жукаў узначаліў 1-ы Украінскі фронт. Войскі пад яго камандаваннем у красавіку 1944 выйшлі да перадгор’я Карпат. За вызваленне правабярэжнай Украіны палкаводзец быў удастоены вышэйшай ваеннай узнагароды — ордэна «Перамога» нумар 1.
Летам 1944 Г. К. Жукаў каардынаваў дзеянні 1-га і 2-га Беларускіх франтоў у Беларускай стратэгічнай аперацыі. У ліпені ён таксама каардынаваў дзеянні 1-га Украінскага фронту, які наносіў удары на Львоўскім, Рава-Рускім і часткай сіл на Станіслаўскім напрамках. У выніку двухмесячнага наступлення былі разгромлены дзве буйныя стратэгічныя групоўкі нямецкіх войскаў, вызвалена Беларусь, завершана вызваленне Украіны, ачышчаны ад акупантаў значная частка Літвы і ўсходняя частка Польшчы.
На завяршальным этапе вайны працягласць лініі фронту значна скарацілася. Вопыту вядзення наступальных аперацый у камандавання франтоў было дастаткова. Стаўка магла кіраваць усімі франтамі без дапамогі каардынатараў. У гэтых умовах Г. Жукаў быў назначаны камандуючым 1-м Беларускім фронтам, які дзейнічаў на Берлінскім напрамку.
У красавіку-маі 1945 войскі фронту пад яго камандаваннем ва ўзаемадзеянні з войскамі 1-га Украінскага і 2-га Беларускага франтоў паспяхова правялі Берлінскую наступальную аперацыю. Разграміўшы буйнейшую групоўку гітлераўскіх войскаў, яны авалодалі Берлінам. Разам з салдатамі маршал распісаўся на апаленай сцяне рэйхстага. 8 мая 1945 Г. Жукаў па даручэнню савецкага Вярхоўнага Галоўнакамандавання прыняў у Карлсхорсце (Берлін) капітуляцыю фашысцкай Германіі.
24 чэрвеня 1945 года ў Маскве на Чырвонай плошчы Г. К. Жукаў прымаў урачысты Парад Перамогі.
Пасля заканчэння вайны Г. К. Жукаў з чэрвеня 1945 па сакавік 1946 — галоўнакамандуючы Групай савецкіх акупацыйных войск у Германіі і галоўнакамандуючы Савецкай адміністрацыі па кіраванню Савецкай зонай акупіраванай Германіі. З 21 сакавіка па 3 чэрвеня 1946 — галоўнакамандуючы Сухапутнымі войскамі і намеснік міністра Узброеных Сіл па Сухапутных войсках, затым камандуючы войскамі Адэскай Уральскай ваенных акруг, першы намеснік міністра абароны СССР, пасля смерці І. Сталіна, у 1955-57, — міністр абароны СССР. У сакавіку 1958 «звольнены ў адстаўку з правам нашэння ваеннай формы адзення».
Знаходзячыся ў адстаўцы, напісаў кнігу пра Вялікую Айчынную вайну — «Успаміны і роздум». Кніга пачынаецца словамі: «Савецкаму Салдату прысвячаю. Г. Жукаў». У Савецкім Саюзе яна вытрымала 12 выданняў агульным тыражом каля 8 млн экзэмпляраў. Яна выдадзена больш як у 30 краінах свету на 19 мовах, прычым першае замежнае выданне выйшла ў 1969 у ФРГ. На вокладцы нямецкага выдання было пазначана: «Адзін з выдатных дакументаў нашай эпохі».
Пахаваны Г. К. Жукаў на Чырвонай плошчы ў Маскве.
Узнагароды
Г. К. Жукаву чатыры разы прысвоена званне Героя Савецкага Саюза — у 1939, 1944, 1945, 1956 гадах. Ён узнагароджаны 6 ордэнамі Леніна, ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі, 3 ордэнамі Чырвонага Сцяга, 2 ордэнамі Суворава I ступені. Палкаводзец двойчы ўдастоены ордэна «Перамога», а таксама ўзнагароджаны 15 медалямі СССР і 17 ордэнамі і медалямі замежных дзяржаў.
Ацэнкі
Пераважная большасць даследчыкаў гісторыі Вялікай Айчыннай вайны характарызуе Г. К. Жукава, як таленавітага палкаводца. Пра яго жыццё і дзейнасць напісана шмат артыкулаў і кніг, здымаліся кінастужкі. Сярод апошніх выпускаў кінематаграфіі — серыял «Жукаў». У многіх гарадах усталяваны помнікі Жукаву. У Мінску ў яго гонар названы адзін з праспектаў.
Разам з тым некаторыя пісьменнікі-публіцысты характарызуюць Г. К. Жукава, як жорсткага самаўпэўненага чалавека і карупцыянера (Аляксандр Бушкоў, «Расія, якой не было») і ставяць пад пытанне яго талент палкаводца (Віктар Сувораў, «Цень Перамогі»).
Кеўлы (Полацкі раён)
Ке́ўлы (, Кевлы) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Азінскага сельсавета.
Палціэль Кацэнельсон
Сям’я
Жонка Фаіна, паводле базы Яд ва-Шэм, загінула ў віленскім гета.
Кеўлы (Полацкі раён)
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Адамоўскага сельсавета.
Георгій Канстанцінавіч Жукаў
Ацэнкі
Цікава, што ў цыкле апавяданняў Васіля Быкава «Сцяна» есць апавяданне «Палкаводзец», галоўны герой якога, Палкаводзец спыняе адступленне чырвонаармейцаў расстрэлам некалькіх ваенных без усялякага следства. Магчыма, што прататыпам гэтага персанажу стаў Г. К. Жукаў, бо на гэта есць наступныя намёкі: знешні выгляд, высокае становішча, бліскучыя перамогі. Таксама адна дэталь нагадвае некаторыя падзеі часоў Сталінградскай бітвы :"Палкаводзец узіраўся ў поплаў і асабліва далей, па той бок рэчкі, дзе з ляска выпаўзалі светлажоўтыя нямецкія танкі. Палкаводзец ужо сустракаўся з імі і ведаў, што гэта ён рашучымі дзеяннямі свайго войска змусіў нямецкае камандаванне перакінуць іх з Афрыкі, дзеля якой яны і былі афарбаваныя ў колер пустыні." .
Ушанаванне памяці
Памяць пра Г. К. Жукава ўвекавечана ў назвах малой планеты (астэроід (2132) Жукаў ), вуліц многіх гарадоў Расіі. У Маскве, Екацярынбургу, Омску, Цверы, Ірбіце, Харкаве, Курску, шэрагу іншых гарадоў яму ўзведзены помнікі, у горадзе Жукаве Калужскай вобласці ўсталяваны бронзавы бюст, а ў вёсцы Стралкоўка — гранітны помнік. Імя маршала Жукава прысвоена цвярской Ваеннай каманднай акадэміі проціпаветранай абароны.
У 1977 годзе яго імем у Мінску названы праспект. Таксама імем Г. К. Жукава названы вуліцы ў гарадах Баранавічы, Гомель, Добруш, Драгічын, Жыткавічы, Жлобін, Масты, Асіповічы, Слуцк, Чачэрск і ў некаторых вёсках. У Слуцку на доме, дзе ў 1936—1937 гадах Жукаў жыў разам з сям’ёю, устаноўлена мемарыяльная дошка. Урадам Беларусі ў жніўні 2006 прынята рашэнне аб увекавечанні памяці Георгія Канстанцінавіча Жукава. У выніку ў маі 2007 г. у Мінску ў скверы па вуліцы Чыгуначнай у раёне праспекта Жукава быў адкрыты помнік маршалу. У 2008 годзе рашэннем Мінгарвыканкама скверу ў раёне вуліц Чыгуначная і Мініна прысвоена імя палкаводца. У Беларусі імя Жукава носяць сярэдняя школа № 83 у Мінску, гімназія № 6 у Брэсце. У Брэсцкім дзяржаўным тэхнічным універсітэце заснавана стыпендыя Міжнароднага грамадскага фонду імя Г. К. Жукава для студэнтаў.
Шчаголева (Навадугінскі раён)
Шчаголева (Щеголево) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Верацеі (прыпыначны пункт)
Вераце́і (, Веретеи)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Верацеі; на лініі Крулеўшчызна — Лынтупы, паміж прыпыначным пунктам Канстанцінаў Двор і прыпыначным пунктам Навадруцк.
Ірбейскі раён
Ірбейскі раён (Ирбейский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Ірбейскае.
Стаўрас Дзімас
Стаўрас Дзімас (Σταύρος Δήμας, 30 мая 1941, Афіны) — грэцкі палітык, еўракамісар па абароне навакольнага асяроддзя першай камісіі Барозу ў 2004—2009 гадах. З лістапада 2011 па травень 2012 — міністр замежных спраў Грэцыі.
Біяграфічныя зьвесткі
Стаўрас Дымас нарадзіўся ў 1941 годзе ў Афінах, хоць яго сям’я паходзіць з клёнаў, што ў Карынфе. Вывучаў права і эканоміку ў Афінскай універсітэце. Ступень магістра атрымаў у Універсітэце Нью-Ёрка. У 1969 пачаў працаваць юрыстам фірмы на Уол-стрыт, аднак ужо ў наступным годзе перайшоў у Сусветны банк.
У 1975 годзе ён вярнуўся ў Грэцыю, каб заняць пасаду намесніка кіраўніка Грэцкага банка прамысловага развіцця [1]. У 1977 годзе ён прымаў актыўны ўдзел у грэцкай палітыцы ў якасці члена кансерватыўнай палітычнай партыі Новая Дэмакратыя [2]. З тых часоў абіраўся членам Грэцкага парламента дзесяць разоў запар. З самага пачатку ён быў уцягнуты ў перамовы аб уступленні Харватыі ў Еўрапейскі саюз.
У 2014 годзе быў кандыдатам кіруючых партый у прэзідэнты, але не набраў кваліфікаванага большасці галасоў дэпутатаў парламента.
IC 474
IC 474 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гарады Японіі
Гарады — адміністрацыйныя адзінкі Японіі муніцыпальнага ўзроўню. У адрозненне ад пасёлкаў і сёлаў гарады не ўваходзяць у паветы, а падпарадкоўваюцца напроста прэфектурам. Правы гарадоў вызначаюцца «Законам Японіі аб мясцовыі самакіраванні».
Населеныя пункты могуць атрымаць статус горада, калі іх насельніцтва перавышае 50 тыс. чалавек, і страціць гэты статус, калі насельніцтва апусціцца ніжэй 50 тысяч. У найменш населеным горадзе Японіі — Утасінае — пражывае ўсяго 6 тыс. чалавек, у той час як у адным з пасёлкаў той жа прэфектуры — Атафуке — жыве амаль 40 тыс. жыхароў. Буйныя гарады могуць дасягнуць статусу адмысловых (звыш 200 тыс. чал.), цэнтральных (звыш 300 тыс. чал.) ці гарадоў, вызначаных указамі ўрада (звыш 500 тыс. чал.).
Па стане на 1 красавіка 2010 года ў Японіі знаходзіцца 786 гарадоў.
Allium scrobiculatum
Allium scrobiculatum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Казахстане, Кыргызстане.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Казахстане, Кыргызстане.
Коласава (Стаўбцоўскі раён)
Ко́ласава (, Колосово) — пасёлак у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Наваколасаўскага сельсавета.
Да 29 чэрвеня 2006 года пасёлак уваходзіў у склад Слабадскога сельсавета.
Гісторыя
У 1924-1939 гадах вёска была цэнтрам размяшчэння штаба памежнай роты «Коласава».
Сант’Анджэла-дзі-П’ёвэ-дзі-Сака
Сант’Анджэла-дзі-П’ёвэ-дзі-Сака (Sant'Angelo di Piove di Sacco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Падуя.
Насельніцтва складае 7170 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 513 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 35020. Тэлефонны код — 049.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы архангел Міхаіл.
666
666 — невысакосны год, пачаўся ў чацвер. 666 год нашай эры, 666 год 1 тысячагоддзя, 66 год VII стагоддзя, 6 год 7-га дзесяцігоддзя VII стагоддзя, 7 год 660-х гадоў.
Алена Абрамовіч
Алена Абрамовіч (,, Беларуская ССР) — беларуская гандбалістка, якая гуляла на пазіцыі брамніка. Выступала за нацыянальную зборную Беларусі (2002—2014).
Міжнародная
Упершыню за нацыянальную зборную Беларусі Алена Абрамовіч пачала выступаць на Чэмпіянаце Еўропы па гандболе сярод жанчын 2002 года ў Даніі. У чэрвені 2014 года Алена заявіла аб завяршэнні выступленняў за зборную, зраўняўшыся па колькасці матчаў з Алесяй Курчанковай і Наталляй Петраковай (93 гульні).
Казачынскі раён
Казачынскі раён (Казачинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.
Рафал Ляшчынскі (1579—1636)
Рафал Ляшчынскі (Rafał Leszczyński; кастрычнік, Вялікае Княства Літоўскае — ) — польскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Ляшчынскіх герба «Вянява». Нарадзіўся ў сям’і Андрэя і Ганны з Фірлеяў.
Кашталян вісліцкі з 1612 года, калішскі з 1618 года, ваявода белзскі з 1620 года. Удзельнічаў у Хацімскай бітве 1621 года. Садзейнічаў легалізацыі праваслаўнай царквы ў Рэчы Паспалітай на сойме 1632 года. Валодаў Далобрамі ў Берасцейскім ваяводствам, вуліцай у Берасці, маёнткамі на Валыні і інш. (усяго 17 гарадамі і 116 вёскамі).
Быў мецэнатам, адным з найбольш адукаваных людзей свайго часу. Належаў да кальвіністаў. Галоўную рэзідэнцыю меў ва Уладаве Берасцейскага ваяводства, дзе заснаваў кальвінскі збор са школай.
Сям’я
Быў двойчы жанаты. Каля 1604 год жаніўся першы раз з Ганнай з Радзімінскіх (1586—1635), ад шлюбу з якой меў дачку і чатырох сыноў:
У 1635 годзе другі раз ажаніўся з Катарынай з Пацеяў (пам. пасля 1645), у шлюбе з якой дзяцей не меў.
Цёсава
Цёсава (Тёсово) — сяло ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Цёсаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны сяло была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Крутая Гара (Смалявіцкі раён)
Крута́я Гара́ (, Крутая Гора) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Афанасьеўская археалагічная культура
Афанасьеўская культура — археалагічная культура бронзавага веку ў Цэнтральнай Азіі і Сібіры. Існавала ў перыяд 3 тысячагоддзе да н.э. — 2 тысячагоддзе да н.э..
Этымалогія
Помнікі Афанасьеўскай культуры даследуюцца з 1865 г., аднак вылучана ў асобную культуру толькі ў 1922 г. С. А. Цеплаухавым на аснове раскопак каля Афанасьеўскай гары ў Хакасіі.
Паходжанне
Носьбіты Афанасьеўскай культуры антрапалагічна належылі да еўрапеоідаў. Большасць даследчыкаў атаесамляе іх з выхадцамі еўрапейскай ямнай культуры.
Асаблівасці
Носьбіты Афанасьеўскай культуры займаіся адгоннай жывёлагадоўляй і паляваннем. Рэшткі плавільні сведчаць пра вытворчасць медзі і бронзы. У Горным Алтаі знойдзена паселішча, якое складалася з паўзямлянкавых жытлаў прамавугольнай формы. Дно агменяў выкладвалі камянямі. Вядомы таксама горныя і пячорныя станы, што ўжываліся пастухамі. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што афанасьеўская тэхналогія выплаўкі металаў доўгі час заставалася ізаляванай ад іншых рэгіёнаў.
Лепей вывучаны магільні. Яны адрозніваюцца невялікімі памерамі, часцяком сустракаюцца курганы. Магільныя камеры ўяўляюць колы з каменю і каменных пліт, зверху перакрытыя драўляным бярвеннем ці каменнымі плітамі. Нябожчыкі ляжаць на спіне з сагнутымі ў каленах нагамі ці на боку ў скурчаным стане. У магільні клалаўся керамічны або драўляны посуд, каменныя сякеры, бронзавыя прылады, ювелірныя вырабы з камення, золата, медзі, срэбра.
IC 475
IC 475 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Жыгманд Кішфалудзі-Штробль
Вучыўся ў Венгерскай акадэміі выяўленчых мастацтваў. Ваяваў салдатам у Першую сусветную вайну. Яго скульптуры «Геній свету» і помнік Лаяшу Кошуту сталі сімваламі Будапешта. У маскоўскім парку Дружбы ўсталяваны помнік венгерска-савецкай дружбы сумеснай працы Я. В. Вучэціча і Штробля. У Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь захоўваецца яго скульптура «Лілія».
Чыжы (гміна)
Чы́жы (Czyże) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гайнаўскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Чыжах. Плошча гміны складае 134,2 км². Станам на 2016 год у гміне Чыжы пражывалі 2092 чалавек, шчыльнасць — 15,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
З 7 лютага 2010 года беларуская мова мае ў гміне статус дапаможнай мовы.
Гміна Чыжы мяжуе з гмінамі Нараў, Гайнаўка і Дубічы Цэркеўнэ Гайнаўскага павета і гмінамі Бельск Падляскі і Орля Бельскага павета.
Нацыянальны склад
Згодна з вынікамі польскага нацыянальнага перапісу 2002 года, палякамі назвала сябе 16,83% жыхароў гміны, 0,97% назвала сябе ўкраінцамі, 81,81% — беларусамі (гміна з найбольшай доляй беларусаў у насельніцтве сярод гмін Польшчы).
Гісторыя
Тэрыторыя сённяшняй гміны Чыжы была заселяная ўжо на канцы IX стагоддзя, па што сведчыць гарадзішча ў Збучы. Паводле археалагічных даследбанняў было яно заснаваны заходняславянскімі плямёнамі і было пакінутае ў першай палове XI стагоддзя. Да XV—XVI стагоддзяў землі сённяшняй гміны Чыжы парастала Бельская пушча, якая кантралявалася адміністрацыйным цэнтрам у Бельску. У XII—XIV стагоддзях абшар шматразова пераходзіў спад панавання мазавецкіх князёў пад панаванне князёў галіцка-валынскіх. На працягу XIV стагоддзя Падляшша было далучана да Вялікага Княства Літоўскага. У складзе Бельскай зямлі абшар знаходзіўся ў Троцкім, а з 1513 года ў Падляшскім ваяводстве. З 1569 года быў далучаны да Кароны Каралеўства Польскага. Амаль усе вёскі ў гміне былі заснаваны на землях каралеўскай Бельскай пушчы ў XVI стагоддзя. Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай на кароткі перыяд (1795—1807) была тут Новая Усходняя Прусія, а пасля Тыльзіцкага міру 1807 года Беластоцкая вобласць і з 1842 года Гродзенская губерня. Пасля Першай сусветнай вайны абшар сённяшняй гміны Чыжы апынуўся ў складзе Бельскага павета ў некалькіх гмінах (Ласінка, Орля, Пасынкі). З 1939 года ў складзе Бельскага раёна Беластоцкай вобласці БССР, а ў 1941—1944 гадах у Беластоцкай акрузе Трэцяга рэйха. У 1945 годзе абшар канчаткова апынуўся ў межах Польшчы, а з 1952 года існуе як гміна Чыжы.
Крумплева
Кру́мплева (, Крумплево) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
Вендрэдзі сюр Мер
Шарлін Міньо (нарадзілася 20 красавіка 1995 г.), больш вядомая як Вендрэдзі сюр Мер (па-французску «пятніца ля мора») — швейцарская спявачка, аўтар песень і фатограф.
Крумплева
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Адамоўскага сельсавета.
Вендрэдзі сюр Мер
Біяграфія
У 2019 годзе яна выпусціла свой першы студыйны альбом пад назвай Premiers émois.
Абакумава (Навадугінскі раён)
Абакумава (Аббакумово) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цёсаўскага сельскага паселішча.
Дакладная рыфма
Дакла́дная ры́фма — такая рыфма, у якой супадаюць націскныя і паслянаціскныя гукі: ра́нку — вуша́нку, крыні́цы — рукаві́цы і г. д. Што да мужчынскіх рыфмаў, то дакладнымі лічацца такія, у якіх супадаюць і пераднаціскныя зычныя: імгла́ — цяпла́, гады́ — малады́, гром — дабро́м і г. д. Крытэрый дакладнасці рыфмаў залежыць як ад фанічных асаблівасцей мовы, так і ад літаратурных традыцый. У прыватнасці, у беларускай паэзіі дакладнымі лічацца рыфмы з націскнымі галоснымі і — ы, а — я, э — е (ні́бы — ры́бы, рама́на, — на Я́на, Арэ́се — ле́се).
Абакумава (Навадугінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Чорная Лужа (Смаргонскі раён)
Чо́рная Лу́жа (, Чёрная Лужа) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Да 17 лістапада 1986 года хутар уваходзіў у склад Сыраваткінскага сельсавета.
Кітагава Утамара
Кітагава Утамара (, Кавагоэ, Японія — ) — японскі майстар каляровага дрэварыту і жывапісец, адзін з найзначнейшых прадстаўнікоў укіё-э.
Працаваў у Эда.
Творчую дзейнасць пачаў з твораў характару натуральных штудый (альбом «Кніга насякомых», 1788), пасля звярнуўся да тэмы «бідын-га» (выявы прыгажунь). Плаўнай, цякучай лініяй вытанчана ствараў вобразы прыгажунь пагрудна або па пояс на лістах вялікага фармату з прымяненнем слюдзянога парашку, што надавала эфект серабрыстага мігатлівага фону (серыя «Вялікія галовы», 1790; «Дзесяць жаночых характараў», пачатак 1790-х). Адметныя рысамі ідэалізацыі, вобразы жанчын разам з тым не пазбаўлены жыццёвай верагоднасці, што асабліва выявілася ў кампазіцыях на тэмы паўсядзённай працы (серыя «Жанчыны за шыццём», 1790-я).
Анда Хіросігэ
Анда Хіросігэ (1787 або 1797, Токіа-) — японскі графік; буйнейшы прадстаўнік укіё-э. Ствараў каляровыя дрэварыты, распрацаваў новы для японскага мастацтва тып камернага пейзажа, прасякнутага тонкім лірычным пачуццём: серыі «10 відаў Усходняй сталіцы» (1827), «53 станцыі дарогі Такайда» (1833-34), «Больш 60 відаў правінцый» (1852-56), «36 відаў гары Фудзі» (1854-58), «100 відаў Эда» (1856-58).
У творах віртуозна выкарыстоўваў тэхнікі ціснення і расцяжкі колеравых плям для перадачы эфектаў снегу, дажджу, туману і інш.
Рафал Ляшчынскі (1607—1644)
Рафал Ляшчынскі (Rafał Leszczyński; ? — ) — польскі землеўласнік.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Ляшчынскіх герба «Вянява». Нарадзіўся ў сям’і Рафала і Ганны з Радзімінскіх.
Пасля бацькі валодаў шматлікімі маёнткамі, у т.л. Уладавай і Карпіносай у Вялікім Княстве Літоўскім.
Могилевский вестник
«Могилевский вестник» — штодзённая грамадска-палітычная і літаратурная газета праваакцябрысцкага кірунку. Выдавалася з 19 мая (1 чэрвеня) 1906 да 15(28) красавіка 1917 гг. у Магілёве на рускай мове спачатку губернскім праўленнем, з 1913 г. прыватнымі выдаўцамі. Рэдактары: М. І. Пілін, М. М. Сталеўскі, Г. П. Пажараў, А. Е. Адамец і інш.
Падтрымлівала палітыку самадзяржаўя, асуджала рэвалюцыйны, нацыянальна-вызваленчы і ліберальна-апазіцыйны рух. Друкавала «словы» і «казанні» мясцовага епіскапа, у якіх прапагандаваліся ідэі рускага праваслаўя і самадзяржаўя, асуджаліся атэізм, матэрыялізм, філасофія Л. Талстога. У артыкулах «Брашуры на беларускай мове» (18 жніўня 1906 г.), «Мінск» (27 жніўня 1906 г.) і інш. адмаўляла нацыянальную і этнакультурную самастойнасць беларускага народа, абвінавачвала газеты «Наша доля» і «Наша ніва» ў сепаратызме. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 г. падтрымлівала Часовы ўрад.
Кампраміс 1850 года
Кампраміс 1850 г. - гэта план урэгулявання канфлікту паміж прыхільнікамі і праціўнікамі пашырэння рабства на новыя тэрыторыі ЗША.
Могилевский вестник
Змяшчала вершы, апавяданні, нарысы мясцовых аштараў, гістарычны раман Юрыя Барташэвіча «Імператар сфінкс», навукова-папулярныя і этнаграфічныя артыкулы. Прапагандавала рускую літаратурна-мастацкую спадчыну, але замоўчвала сацыяльна-крытычную накіраванасць твораў. Тэндэцыйна абвінавачвала М. Горкага, С. Сяргеева-Цэнскага, Н. Найдзёнава ў натуралізме і дэкадэнцтве. Адмоўна ставілася да футурызму і інш. авангардысцкіх кірункаў, але прызнавала наватарства У. Меерхольда. Інфармавала пра музычныя і тэатральныя навіны ў Магілёве, адзначала заслугі Е. Раманава і М. Доўнар-Запольскага ў даследаванні фальклору.
Кампраміс 1850 года
Канфліктная сітуацыя
Пасля таго, як ЗША адваявалі ў Мексікі частку яе тэрыторыі, на якой планавалася стварыць штаты Каліфорнія, Нью-Мексіка і Юта, узнікла праблема дазволіць пашырэнне рабаўладальніцкіх тэрыторый на гэтыя новыя землі ці аб'явіць іх зонай, у якую нельга завозіць рабоў. Штат Тэхас, які да ўваходу ў склад ЗША быў незалежнай дзяржавай, якая дазваляла рабства, прэтэндаваў на частку тэрыторыі Нью-Мексікі. Пашырэнне рабства на новыя землі парушала кампрамісныя пагадненні пачатку ХІХ ст., якія, з аднаго боку, не дазвалялі адмяняць рабства ў тых штатах, дзе яно фактычна існавала, і, з другога, не дазвалялі пашыраць рабства на новых тэрыторыях. Гэтыя кампрамісныя пагадненні ўжо былі парушаны, калі Тэхас стаў штатам ЗША. Таксама супрацьстаянне рабаўладальніцкіх і свабодных штатаў было звязана з магчымасцю прадстаўляць свае інтарэсы ў Кангрэсе: і прыхільнікі і праціўнікі пашырэння рабства жадалі каб іх лагер быў не менш за лагер іх апанентаў.
Сітуацыя пагоршылася, калі ў Каліфорніі знайшлі золата і ў 1848 г. пачалася т.зв. "залатая ліхаманка": дзясяткі тысяч людзей пераехалі на захад Злучаных Штатаў, каб разбагацець на золатаздабычы. А чым больш людзей на новых тэрыторыях, тым больш прадстаўнікоў ад гэтых тэрыторый будзе ў Кангрэсе.
Кампрамісны план
Сенатар Генры Клэй у 1850 г. прапанаваў наступны план урэгулявання канфлікту, які быў названы "кампраміс 1850 г." і які адклаў на некалькі гадоў праблему супрацьстаяння рабаўладальніцкіх і свабодных штатаў :
Наступствы кампрамісу
З аднаго боку, напружанасць паміж Поўднем і Поўначчу ЗША сціхла на некалькі гадоў і такім чынам краіна пазбегла ўзброенага процістаяння розных палітычных груп і раскола. З другога боку, быў створаны прэцэдэнт: права насельніцтва новага штата вырашаць яго пазіцыю адносна дазволу ўвозу, валодання і гандлю рабамі на яго тэрыторыі. У канцы 1850-х гг. паміж імігрантамі з Поўдня і перасяленцамі з Поўначы ў Канзасе пачалася "малая грамадзянская вайна", бо жыхары штата былі маральна не гатовы да мірнага вызначэння статусу штата, атрымаўшы такое права.
Прэмія імя Кошута
Нацыянальная прэмія імя Ко́шута (Kossuth-díj) — дзяржаўная прэмія Венгрыі. Носіць імя выбітнага венгерскага палітыка XIX стагоддзя Лаяша Кошута, аднаго з правадыроў Венгерскай рэвалюцыі 1848—1849 гадоў; прэмія заснавана ў 1948 годзе па выпадку стагоддзя гэтай рэвалюцыі і ўручаецца штогод 15 сакавіка, ў гадавіну яе пачатку. Першапачаткова прэмія прысуджалася Нацыянальным зборам Венгрыі, з 1990 года гэта прэрагатыва перайшла да прэзідэнта Венгрыі. З 1963 года сфера дзейнасці тых, каго ўзнагароджваюць абмежавана вобласцю культуры і мастацтва (да гэтага здзяйсняліся таксама ўзнагароджанні за заслугі ў галіне навукі і «сацыялістычнага будаўніцтва»). З 1950-х гадоў існавалі чатыры разрады прэміі, з 1977 года — толькі першы і другі.
Анатоль Іванавіч Яноўскі
Анатоль Іванавіч Яноўскі (нар., г. Гомель, Беларусь) — беларускі футбаліст і трэнер па міні-футболу.
Кар’ера
Выхаванец мазырскай ДЮСШАР. Гуляў цэнтральным паўабаронцам за каманды «Мазыр» (1989-1991, 1992-1998), «Гомсельмаш» (1991-1992), ЗЛІН (1998-2000).
Мае трэнерскую ліцэнзію катэгорыі «В». Працаваў у структуры ФК «Гомель», узначальваў дублявальны склад клуба.
Веравойша
Вераво́йша (, Веровойша, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Ніжняя Веравойша; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Хорабрава і прыпыначным пунктам Ламачына.
Акцябрскі сельсавет (Клічаўскі раён)
Акця́брскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клічаўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Стары Востраў.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Кабылянкаўскі (Кабылянскі) сельсавет у складзе Клічаўскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Кабылянка. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Клічаўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Востраўскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Кіраўскага раёна. 30 ліпеня 1964 года Кабылянка перайменавана ў Акцябрск. 10 верасня 1964 года Кабылянкаўскі сельсавет перайменаваны ў Акцябрскі. З 6 студзеня 1965 года сельсавет у складзе адноўленага Клічаўскага раёна. 18 лютага 1972 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Стары Востраў. 23 снежня 2009 года ў склад Нясяцкага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты: вёскі Градкі, Казлы і Новае Сяло. 20 верасня 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Каўбчанскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (11 населеных пунктаў) — 641 чалавек, з іх 99,4 % — беларусы, 0,3 % — рускія.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 8 населеных пунктаў: аграгарадок Стары Востраў, вёскі Акцябрск, Закоркі 1, Закоркі 2, Масніцкае, Масное, Мілажань і Новы Востраў.
Гімн Перу
Нацыянальны марш Перу (Marcha Nacional del Perú) — дзяржаўны гімн Перу. Быў напісаны ў 1821 падчас конкурсу на стварэнне дзяржаўнага гімна, абвешчанага Хасэ дэ Сан-Марцінам, і 15 красавіка 1822 г. афіцыйна зацверджаны. У 1869 годзе ў тэкст гімна былі ўнесены нязначныя змены, у 1913 статус гімна быў афіцыйна ўзаконены.
IC 476
IC 476 — галактыка тыпу SB? (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лютка
Лю́тка (, Лютка) — вёска ў Беларусі, у Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Да 27 снежня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Пліскага сельсавета.
Алхімава (Навадугінскі раён)
Алхімава (Алхимово) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цёсаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Голуэй (значэнні)
Го́луэй (Galway):
Сант’Элена
Сант'Элена (Sant'Elena) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Падуя.
Насельніцтва складае 2028 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 227 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 35040. Тэлефонны код — 0429.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Бангка-Белітунг
Правінцыя створана ў 2000 г. Складаецца з шэрагу астравоў, найбуйнейшыя з якіх — востраў Бангка і востраў Белітунг. Асноўныя галіны эканомікі — сельская гаспадарка, турызм, здабыча волава.
Палесцінская аўтаномія
Органы ўлады
Органы ўлады ПА прадстаўляюць правы каля 3,7 млн жыхароў палесцінскіх тэрыторый, тады як агульны лік палесцінцаў, уключаючы ўцекачоў за мяжой, перавышае 9 млн. (ад іх імя выступае Палесцінская нацыянальная рада). Выбары ў Палесцінскую заканадаўчую раду (ПЗР) 25 студзеня 2006 года праводзіліся таксама на тэрыторыі Усходняга Іерусаліма.
Старшыні Палесцінскага савета міністраў
Другой па значнасці асобай ПА з’яўляецца старшыня парламента — ён выконвае абавязкі Прэзідэнта ў выпадку смерці або адстаўкі апошняга.
Першапачаткова органы ўлады аўтаноміі былі сфармаваныя кіраўніцтвам Арганізацыі вызвалення Палесціны (АВП): 20-я сесія Цэнтральнай рады Палесціны, якая праходзіла ў Тунісе 10 — 12 кастрычніка 1993 году, даручыла выканкаму АВП сфармаваць Раду ПА на пераходны перыяд і абрала Ясіра Арафата прэзідэнтам ПА
18 мая 1994 года ў сектар Газа прыбылі першыя падпадзяленні палесцінскай паліцыі. 1 ліпеня 1994 года Ясір Арафат прыбыў у Газу. 5 ліпеня кіраўнікі ПА прынеслі прысягу ў Іерыхоне.
Першыя прамыя выбары прэзідэнта ПА і ПЗР адбыліся 20 студзеня 1996 на тэрмін «пераходнага перыяду» (да планаванай у 2000 годзе незалежнасці). Другія прэзідэнцкія выбары — пасля смерці Ясіра Арафата, 9 студзеня 2005 года. Другія выбары ў ПЗР — 25 студзеня 2006 года. Тэрмін паўнамоцтваў органаў улады, абраных у 2005—2006 — 4 гады.
Заканадаўства і межы
У ПА дзейнічае Асноўны закон, прыняты ПЗР у кастрычніку 1997 году і падпісаны Ясірам Арафатам 29 мая 2002 года. Гэтым законам Іерусалім абвешчаны сталіцай Палесцінскай аўтаноміі. Папраўкамі, прынятымі 10 сакавіка 2003 года і падпісанымі 18 сакавіка 2003 года, у ПА ўведзены пост прэм’ер-міністра, адказнага перад парламентам.
Папраўкамі, прынятымі ПЗР 27 ліпеня 2005 года і падпісанымі прэзідэнтам Махмудам Абасам 13 жніўня 2005), усталяваныя: 4-гадовы тэрмін паўнамоцтваў прэзідэнта; забарона абірацца прэзідэнтам ПА больш за на 2 тэрміна запар; 4-гадовы тэрмін паўнамоцтваў ПЗР.
Палесціна на цяперашні час не мае рэальнага суверэнітэту. Дзяржаўныя структуры сфармаваныя толькі часткова (напрыклад, няма войска, хоць ёсць шматлікая паліцыя і пры гэтым актыўна дзейнічаюць разнастайныя напаўваенныя і фактычна тэрарыстычныя арганізацыі. Значная частка тэрыторыі Заходняга берагу ракі Іардан і Усходні Іерусалім кантралюецца ізраільскімі войскамі. Сектар Газа і Заходні бераг ракі Іардан уяўляюць сабою два анклаўу, падзеленыя тэрыторыяй Ізраіля.
Тэрыторыя Палесцінскай аўтаноміі афіцыйна падзеленая на 16 мухафаз — правінцый:
11 на Заходнім беразе ракі Іардан: Усходні Іерусалім, Джанін, Тулькарм, Тубас, Наблус, Калькілія, Салфіт, Рамала і Эль-Біра, Іерыхон, Віфлеем, Хеўрон (Эль-Халіль);
5 у Сектары Газа: Паўночная Газа, Газа, Дзір эль-Балях, Хан-Юніс, Рафах.
Праект Канстытуцыі Дзяржавы Палесціна
Распрацаваны ў 2003 годзе Канстытуцыйнай камісіяй Набіля Шаата, абвяшчае непарушнасць меж Палесціны па стане на 4 чэрвеня 1967 года.
Спасылкі
Афіцыйныя сайты: Інфармацыйныя сайты радыкальнай апазіцыйнай кааліцыі:
670
670 — невысакосны год, пачаўся ў аўторак. 670 год нашай эры, 670 год 1 тысячагоддзя, 70 год VII стагоддзя, 10 год 7-га дзесяцігоддзя VII стагоддзя, 1 год 670-х гадоў.
Пётр Іванавіч Фядотаў
Пётр Іванавіч Фядотаў (1922—1996) — камандзір кулямётнага ўзвода 58-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай Чарнігаўскай кавалерыйскай дывізіі, сфармаванай у снежні 1941 года ў горадзе Уфе, як 112-я Башкірская кавалерыйская дывізія, 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі лейтэнант. Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Нарадзіўся 22 лютага 1922 года на хутары Сінігінаўскі цяпер Шолахаўскага раёна Растоўскай вобласці.
У Чырвонай Арміі з мая 1941 года. У дзеючай арміі з 1943 года.
Вызначыўся пры фарсіраванні ракі Дняпро. У ноч на 27 верасня 1943 года ён у ліку першых пераправіўся на правы бераг ля вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
29 верасня 1943 года ў баі за вёску Галкі спусціўся з кулямётам на дно акопа. Варожы танк прайшоў над ім. Адкапаў кулямёт і адкрыў агонь па аўтаматчыкам, якія ішлі за танкам.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявога задання камандавання і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм гвардыі лейтэнанту Фядотаву Пятру Іванавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
З 1975 года ў запасе. Жыў у Маскве. Памёр 21 студзеня 1996 года. Пахаваны ў Маскве на Траякураўскіх могілках.
Андрэй Ляшчынскі (прымас Польшчы)
Андрэй Ляшчынскі (Andrzej Leszczyński; або 1609 — ) — польскі дзяржаўны і рэлігійны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Ляшчынскіх герба «Вянява». Нарадзіўся ў сям’і Вацлава.
Канонік кракаўскі прыкладна з 1623 года, канцлер каралевы польскай і вялікай княгіні літоўскай Цэцыліі з 1640 года, падканцлер каронны з 1645 года, біскуп хэлмскі з 1646 года, канцлер каронны ў 1650—1652 гадах, архібіскуп гнезненскі з 1653 года.
Прыродны запаведнік Срэбырна
Прыродны запаведнік Срэбырна (Природен резерват Сребърна) — запаведнік у паўночна-усходняй частцы Балгарыі, аб’ект са спіса Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Запаведнік уключае прэснае возера Срэбырна плошчай каля 600 га і яго ваколіцы. Ён размешчаны ў 16 км на захад ад балгарскага горада Сілістры і ў 1 км ад рэчышча Дуная. Запаведнік насяляе палова ўсіх відаў балгарскай фаўны (41 від), каля 100 відаў птушак, 24 з якіх адносяцца да рэдкіх ці знікаючых. Прыкладна 80 відаў прылятаюць у Срэбырну на зімоўку.
У 1992 годзе з-за неабдуманай сельскагаспадарчай дзейнасці чалавека стан возера рэзка пагоршыўся: яно пачало драбнець і паступова ператварацца ў балота. Папуляцыі многіх насельнікаў возера пачалі змяншацца. У выніку прыродны рэзерват Срэбырна быў аб’яўлены часткай Сусветнай спадчыны, якая знаходзіцца ў небяспецы. Толькі дзякуючы своечасовым дзеянням да 2003 года возера атрымалася аднавіць, і гэты аб’ект прыроднай спадчыны быў выключаны з “чорнага спіса”.
Міранда (штат)
Міранда (ісп. Estado Miranda) — адзін з 23 штатаў Венесуэлы.
Сталіца штата — горад Лос-Тэкес. Плошча штата 7,950 км ², насельніцтва - 2,857,900 чалавек. Губернатар штата — Энрыке Капрылес Радонскі.
NGC 768
NGC 768 (іншыя абазначэнні — UGC 1457, IRAS01561+0017, MCG 0-6-16, KUG 0156+002, ZWG 387.18, KCPG 49A, PGC 7465) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дэльта Волгі
Дэльта Волгі — самая вялікая рачная дэльта у Еўропе. Пачынаецца у месцы аддзялення ад рэчышча Волгі рукавы Бузан (у 46 км на поўнач ад Астрахані) і налічвае да 500 рукавоў, праток і дробных рэчак. Асноўныя рукавы — Бахтамір, Камызяк, Старая Волга, Балда, Бузан, Ахтуба, Кігач (з іх суднаходны Бахтамір).
У сілу паніжэння ўзроўня Каспійскага мора плошча дэльты за апошнія 130 гадоў вырасла ў дзевяць разоў.
Унікальная флора і фаўна дэльты (асятровыя, лотас, фламінга, сцерхі, пеліканы) з 1919 года знаходзяцца пад аховай дзяржавы як Астраханскі запаведнік (вылучаны Расіяй на ўключэнне ў спіс Сусветнай спадчыны).
Чырванашыйны ляляк
Чырванашы́йны ляля́к (Caprimulgus ruficollis) — птушка сямейства Сапраўдныя лялякі, роду Лялякі. Распаўсюджаны ў Еўропе на Іберыйскім (Пірэнейскім) паўвостраве (акрамя паўночна-заходняй частцы) і ў паўночна-заходняй Афрыцы. Падвіды: C. r. ruficollis — Партугалія, Іспанія, Марока, C. r. desertoruna — Марока, Алжыр, Туніс. Залятае на тэрыторыі, набліжаныя да арэялу (Вялікабрытанія, Францыя, Данія, Італія, Мадейра, Лівія, Канарскія астравы, Балеарскія астравы). Зімуе ў Заходняй Афрыцы на поўдзень ад Малі. На Беларусі не адзначаны.
Апісанне
Падобны да звычайнага ляляка, але большы (даўжыня цела 29 — 32 см, размах крылаў 53 — 64 см). Як усе ляляковыя, мае шырокі рот, вялікія вочы і доўгія крылы. Дарослыя шэрыя зверху, з карычнева-аранжавымі, чорнымі і белымі плямамі і стракамі, грудзі і жывот брудна-белыя з тонкімі папярочнымі радамі цёмнай стракатасці. У палёце бачны тры белых плямы на канцах крылаў і белыя канцы рулявых пер'еў на баках хваста. Па-над вокам мае светла-шэрае брыво, паміж шыяй і спіной стракатая паласа іржавага колеру. Дымарфізм атсутнічае. Паўночна-афрыканскі падвід C. r. desertorum мае больш блёклае афарбаванне і іншы малюнак першасных махавых пер'еў: цёмныя і аранжавыя палоскі прыблізна аднолькавай шырыні, у адрозненне ад тонкіх аранжавых і шырокіх чорных палосак у падвіда ruficollis. Актыўны ў прыцемках. Днём знаходзіцца на зямле, замаскіраваны апярэннем, якое выглядае нібы пакрыты лішаямі сухі сук дрэва альбо сухое лісце; патурбаваны, узлятае з блізкай дыстанцыі. Харчуецца сумярэчнымі насякомымі, у т.л. молямі. Голас: двухскладовае сухое кукаванне «кукук», якое паўтараецца некалькі разоў і гучыць, як удары па дрэве цішэй ці грамчэй у залежнасці ад павароту галавы птушкі цягам вакалізацыі. Таксама можа рабіць трэск крыламі за спіной (шлюбныя паводзіны).
Біятоп
Сухія ўчасткі голай, пясчанай глебы, пакрытай кустамі і дрэвамі, сухія пагоркі з групамі кустоў, сасновыя бары, а таксама лясы з коркавых дубоў, эўкаліптаў, аліўкавыя сады, густыя зараснікі, паўпустыні. Ніколі на зусім бяздрэўных тэрыторыях або стэпах. У гарах Сьерра-Невада даходзіць да 1500 м в.у.м.
Гняздо
Ямка без высцілкі пад прыкрыццем расліннасці. Два яйкі з аднолькавымі канцамі, крыху падоўжаныя, светла-шэрыя, з папялістымі, светла- ды жоўта-карычневымі плямамі, размешчанымі як на мармуры. Памеры 32х23 мм.
Лявоны
«Лявоны» 1968 года
У кастрычніку 1970 года гэты ансамбль мяняе назву «Лявоны» на «Песняры».
«Лявоны» 1996-2000-я гады
Новы калектыў створаны на базе БДА «Песняры» ў 1996 годзе Уладзімірам Мулявіным у якасці моладзевай творчай рок-лабараторыі. Назву дадзена ў гонар аднайменнага калектыву «Лявоны», які стаў у 1968 годзе папярэднікам легендарных «Песняроў». Аснову новага калектыву склалі музыкі, якія выйшлі з тагачаснай мінскай культавай андэграўнд групы «Чистое серебро» Уладзіміра Зялінскага (Усціновіч, Задзіран, Осіпаў, Лук'янчык).
Склад 1996 года: У 1996 годзе першай песняй, запісанай «Лявонами», стала «Мілая дзяўчына». Гэтую кампазіцыю можна назваць візітнай карткай калектыву. Летам 1996 года прайшлі здымкі відэакліпа на песню «Мілая дзяўчына» (рэжысёр — Тамара Лісіцкая). Па выніках 1996 года, падведзеных праграмай «Музыкальная обойма», кліп «Мілая дзяўчына» быў прызнаны «Лепшым кліпам года».
У 1997 годзе сыходзяць: Г. Высоцкі, Ю. Задзіран, Ю. Лук'янчык, С. Осіпаў (у 1999 годзе вяртаецца). Прыходзіць Сяргей Мядзведзеў. Пасля расколу ў БДА «Песняры» ў 1998 годзе «Лявоны» прымаюць прапанову Уладзіміра Мулявіна і ўваходзяць у асноўны склад ансамбля «Песняры», спыніўшы на час ўласную творчую дзейнасць. Тым не менш, як група «Лявоны» перыядычна з'яўляюцца на розных канцэртных пляцоўках: Славянскі базар у Віцебску, здымкі розных мерапрыемстваў БТ.
У 2002 годзе па запрашэнні Беларускага грамадска-культурнага таварыства (БГКТ) адкрываюць фестываль славянскай культуры ў Гайнаўцы (Польшча, Белавежская пушча).
У 2003 годзе, пасля смерці Уладзіміра Мулявіна, звальняюцца з БДА «Песняры» ўсім складам.
Ануфрыеўская Слабада
Ануфрыеўская Слабада (Ануфриевская Слобода) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цёсаўскага сельскага паселішча.
Лявоны
«Лявоны» 1996-2000-я гады
З 2004 года працуюць у складзе ВІА «Песняры» пад кіраўніцтвам Леаніда Барткевіча.
Ануфрыеўская Слабада
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Лявоны
«Лявоны» 1996-2000-я гады
У 2006 годзе ў складзе: Павел Заяц, Андрэй Юшко, Ілля Малай — выйшлі ў фінал нацыянальнага конкурсу «Еўрабачанне» з песняй «Come back» (П. Заяц — М. Галдзянкоў).
У 2007 годзе ў складзе Сяргея Осіпава, Паўла Зайца і Андрэя Юшко пачынаюць аднаўляць невыдадзеную праграму 1996 года. З прычыны крайняй занятасці музыкаў працай у складзе «Песняроў» праца над ёй так і не была завершана.
У 2008 годзе фактычна ўвесь склад звальняецца з ВІА «Песняры» па прычыне нежадання ўдзельнічаць у дыскрэдытацыі імя і брэнда «Песняры».
«Лявоны» сёння
У 2009 годзе музыкі афіцыйна вяртаюць арыгінальную назву, дадзеную Уладзімірам Мулявіным — «Лявоны» (Мулявін заснаваў фолк-рок-калектыў з назвай «Лявоны» ). Мяняюць гучанне ў бок альтэрнатыўнага року.
2009 год. Вяртанне да канцэпцыі рок-лабараторыі. У гонар ансамбля «Лявоны» 1968 года выпускаюць кавер-пласцінку «История продолжается».
2010 год. Да 80-годдзя Нацыянальнага акадэмічнага Народнага Аркестра Рэспублікі Беларусь імя І. Жыновіча «Лявоны» прымаюць удзел у пастаноўцы музычнай паэмы «Гусляр» (І. Лучанок — У. Мулявін). Салісты: Гусляр — Ян Жанчак, Князь — Пётр Елфімаў.
У тым жа годзе выпускаюць пласцінку «Спявай, Лявон». Сканчаюць тур у канцы года удзелам у навагоднім гала-канцэрце «ВИА Хит-парад» Крокус Сіці Хол.
Склад
Арт-дырэктар — Марына Мулявіна
Дыскаграфія
БДА Песняры, ВІА Песняры
Чорны Бор (Смаргонскі раён)
Чо́рны Бор (, Чёрный Бор) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Заходні Шпіцберген
Заходні Шпіцберген (Spitsbergen) ― найбуйнейшы востраў у складзе архіпелага Шпіцберген, які належыць Нарвегіі, размешчанага паміж паўночнай часткай Атлантычнага акіяна і Паўночным Ледавітым акіянам. Плошча вострава — (або ). Па памеры пераўзыходзіць усе астатнія астравы, займаючы прыкладна 62 % агульнай плошчы архіпелага. У канцы XIX стагоддзя Расійская імперыя, Каралеўства Нарвегія і Каралеўства Швецыя падпісалі першы дагавор па востраве.
Кулікова (Полацкі раён)
Куліко́ва (, Куликово) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Адамоўскага сельсавета.
Могилёвские епархиальные ведомости
«Могилёвские епархиальные ведомости» — штотыднёвае выданне Магілёўскай праваслаўнай духоўнай кансісторыі. Выдаваліся ў Магілёве ў 1883—1917 гг. на рускай мове. Прызначаліся для Магілёўскай праваслаўнай епархіі.
Апісанне
Мелі неафіцыйны і афіцыйны аддзелы. У афіцыйным аддзеле друкаваліся пастановы і распараджэнні ўрада і мясцовых улад па царкоўных справах, рашэнні і справаздачы Сінода, аб’явы і распараджэнні кансісторыі. У неафіцыйнай частцы змяшчаліся матэрыялы царкоўна-гістарычнага характару: пра дзейнасць брацтваў (артыкул Ф. Жудро аб Магілёўскім Богаяўленскім брацтве, 1889—1890), царкоўна-прыходскіх школах і іншых навучальных установах (аб Магілёўскім жаночым духоўным вучылішчы, 1884, № 20, чытаннях па гісторыі Магілёўскай епархіі пры Магілёўскай духоўнай семінарыі, 1884, № 35 — 36), гістарычныя нарысы пра асобныя манастыры (Чонкаўска-Макар’еўскі адзінаверскі, 1889, № 22 — 23, Тупічэўскі Св.-Духаўскі, 1889, № 14 — 16), успаміны пра магілёўскіх епіскапаў і інш. Змяшчалі матэрыялы ў дапамогу святарам: як праводзіць гутаркі са стараверамі, як весці барацьбу супраць забабонаў і інш.
У кожным нумары змяшчаўся летапіс бягучых падзей, што тычыліся розных бакоў грамадскага жыцця. Рэдактары: Д. Ціхаміраў, І. Пятніцкі, П. Сахараў, А. Малевіч.
У 1991 годзе выпуск ведамасцяў адноўлены.
Пракапчук
Пракапчук — прозвішча.
Каратузскі раён
Каратузскі раён (Каратузский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Каратузскае.
Шпіцберген (значэнні)
Назву Шпіцберген маюць:
IC 477
IC 477 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
671
671 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 671 год нашай эры, 671 год 1 тысячагоддзя, 71 год VII стагоддзя, 1 год 8-га дзесяцігоддзя VII стагоддзя, 2 год 670-х гадоў.
Мытная сістэма Вялікага Княства Літоўскага
Мытная сістэма Вялікага Княства Літоўскага — сукупнасць сродкаў і метадаў дзяржаўнага рэгулявання перамяшчэння тавараў праз мяжу, экспарт-імпарт тавараў, а таксама практычная арганізацыя мытнай службы на землях ВКЛ (стварэнне мытаў, устанаўленне тарыфаў, спагнанне мытных збораў, барацьба з кантрабандай і інш.
Мытны збор у XIII стагоддзі
Гандлёвае права існавала ўжо ў XIII стагоддзі, калі заснаваны немцамі ў 1201 годзе на Заходняй Дзвіне з дазволу князя полацкага стратэгічны ваенна-гандлёвы горад Рыга стаў ключавым звяном у гандлі ўсходнеславянскіх дзяржаў з Заходняй Еўропай. Гэта прывяло да заключэння гандлёвых дагавораў паміж Рыгай і славянскімі князямі: першай такой дамовай паміж Рыгай і Полацкам стаў дагавор 1210 года, па якім полацкі князь Уладзімір даваў купцам шырокія правы. Дагавор смаленскага князя Мсціслава Давыдавіча разам з князямі полацкім і віцебскім з Рыгай і Гоцкім берагам 1229 года, — адна з першых пісьмовых крыніц гандлёвага права ў беларускіх землях, змацаваная пячаткамі Вісбю, Любека, Данцыга, Мюнхена, Гронінгена, Дортмунда, Брэмена, Смаленска, Полацка і Віцебска. Яго палажэнні рэгулявалі розныя аспекты гандлёвых адносін. «Кожнаму лаціненскаму чалавекам з усіх вольныя шляхі з Гочкага берага ды Смольнеска без мыта». Гэты дагавор паслужыў асновай і для іншых пагадненняў.
Раней у гістарычнай літаратуры мыта (myto) нярэдка атаясамлялі са знешнегандлёвым зборам — цло (theloneum, cło). І польскія і ўкраінскія слоўнікі і энцыклапедыі даюць падобныя азначэнні гэтым паняццям. Цлом называлі збор, які спаганяўся на межах дзяржавы ў спецыяльных месцах (каморы цэльныя) чыноўнікамі (мытнікі, цэльнікі) з тавараў экспарту/імпарту на карысць вялікага князя літоўскага, а мытам — пошліны, якія служылі кампенсацыяй за эксплуатацыю камунікацыйных збудаванняў (мастоў, бродаў, пераездаў).
У сучаснай беларускай мове захаваліся словы: мыта, мытня, мытніца, мытнік. З гэтым паняццем звязаны назвы прытоку ракі Прыпяць — Мытва, сёлаў у Лідскім і Полацкім раёнах, сёлаў Мытныця ў Украіне, Мытная плошча ва Львове і інш. Мытная служба Рэспублікі Беларусь называецца Дзяржаўны мытны камітэт Рэспублікі Беларусь, украінская — Державна митна служба.