cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мастэрс 2016 (снукер)
Расклад і кошт квіткоў
Мастэрс 2016 года праходзіў на працягу 8 дзён (з нядзелі 10 студзеня па нядзелю 17 студзеня) за адным сталом на арэне ў Аляксандра-палацы ў Лондане, Англія, умяшчальнасць якой складала 1958 месцаў (найбольшая колькасць месцаў на Мастэрс на гэтай арэне). Кожны дзень на турніры праходзіла па дзве гульнявыя сесіі. Кошт квіткоў на матчы спаборніцтва залежыў ад стадыі турніру, сесіі (у чвэрцьфінальнай стадыі чым пазней пачыналася сесія, тым даражэй каштавалі квіткі) і дня тыдня (квіткі на матчы першага раўнда, якія праходзілі ў нядзелю, каштавалі даражэй, чым квіткі на матчы гэтай жа стадыі, якія праходзілі ў іншыя дні). На матчы першага раўнда квіткі каштавалі ад £15 да £20, на чвэрцьфіналы — ад £20 да £25, на паўфіналы — £40, на фінальны паядынак — £45. Апроч таго, гледачы мелі магчымасць набыць квіткі адразу на ўвесь гульнявы дзень (дзве сесіі). На матчы першага раўнда такія квіткі каштавалі ад £20 да £30, на чвэрцьфіналы — £40, на паўфіналы — £70, на фінальны паядынак — £75.
Апроч таго, на чатыры апошнія гульнявыя дні спаборніцтва таксама прадаваліся квіткі класаў «Corporate Hospitality» (£135 — апошняя сесія фінала) і «VIP» (£75-£135 — чвэрцьфіналы, £90-£165 — паўфіналы, £95 — першая сесія фінала). Гэтыя класы прадугледжвалі для аматараў снукера сядзенні з павышаным камфортам, абеды і вячэры, напоі, каментарыі праз слухаўкі і розныя іншыя выгоды.
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаныя ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Сусветная прэмія саўндтрэкаў 2016
16-я цырымо́нія прысуджэ́ння Сусве́тнай прэ́міі саўндтрэ́каў адбылася 19 кастрычніка 2016 года ў Генце, Бельгія. Цырымонія стала завяршаючай падзеяй.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў  і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны жоўтым колерам фона    і прыводзіцца першым.
Высокая Буда (Хіславіцкі раён)
Высокая Буда (Высо́кая Бу́да) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячэрскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 3 жыхары (2007 год).
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Высокая Буда абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Высокую Буду не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Анібал Каваку Сілва
Анібал Антоніу Каваку Сілва (Aníbal António Cavaco Silva;, мястэчка Балікеймэ, Алгарві, Партугалія) — партугальскі палітычны дзеяч, прэзідэнт Партугальскай Рэспублікі з 9 сакавіка 2006 па 9 сакавіка 2016, прэм’ер-міністр Партугаліі з 6 лістапада 1985 па 28 кастрычніка 1995 года. Яго знаходжанне на пасадзе кіраўніка ўрада было самым працяглым сярод усіх дэмакратычна абраных прэм’ер-міністраў Партугаліі.
Навуковец-эканаміст
Доктар эканамічных навук, прафесар. Вучоную ступень атрымаў у 1974 ва Універсітэце Ёрка, Вялікабрытанія. У 1965—1967 выкладаў палітэканомію ў Інстытуце эканамічных і фінансавых даследаванняў у Лісабоне. У 1967—1977 — навуковы супрацоўнік эканамічнага даследчага цэнтра пры фондзе Галуста Гульбекяна ў Лісабоне. У 1975—1977 выкладаў у Каталіцкім і Лісабонскім (новым) універсітэтах. У 1977—1979 — начальнік аддзела даследаванняў і статыстыкі Банка Партугаліі. Займаўся пытаннямі эканамічнай і бюджэтнай палітыкі Партугаліі, праблемамі эканамічнай стабілізацыі рынку і макраэканамічнага развіцця.
NGC 5013
NGC 5013 (іншыя абазначэнні — MCG 1-34-7, ZWG 44.24, PGC 45838) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гесур
Гесу́р (Gessur) або Арам-Гешур — гістарычная вобласць на тэрыторыі сучаснай Сірыі. У перыяд існавання Ізраільска-Іудзейскага царства — сумежнае з ім невялікае царства. Адміністрацыйным цэнтрам вобласці была Віфсаіда. Згаданая ў Бібліі ў сувязі з захопніцкімі паходамі Ісуса Навіна. У гады праўлення ізраільскага цара Давіда Гесур ўяўляў сабой самастойнае царства на чале з Фалмаям сынам Эміуда, да якога бег Авесалом, ратуючыся ад гневу свайго бацькі.
Аперацыя «Індывідуальны кравец»
Аперацыя «Індывідуальны кравец» (Custom Tailor) — аперацыя Ваенна-марскіх сіл ЗША супраць Паўночнага В’етнама. У аперацыі прымаў удзел самы вялікі флот крэйсераў і эсмінцаў ваенна-марскіх сіл ЗША ў гісторыі В’етнамскай вайны.
Аперацыя
У маі 1972 года ў заходняй частцы Ціхага акіяна была сабрана самая буйная група караблёў ЗША з часоў Другой сусветнай вайны. У ноч з 9 на 10 мая на паўвостраве Да Сон пачалася падрыхтоўка да аперацыі «Custom Tailor». Падчас аперацыі, нягледзячы на моцнае супраціўленне праціўніка, былі знішчаны ваенныя аб’екты ў радыусе чатырох міль ад Хайфона. У аперацыі прымалі ўдзел 3 крэйсеры (USS Newport News, USS Providence, USS Oklahoma City) і 2 эсмінцы (USS Hanson, USS Buchanan).
У 1 гадзіну 30 хвілін 10 мая 1972 года пачалася аперацыя з прасоўвання USS Hanson, які неўзабаве ўвайшоў у гавань Хайфона, з мэтай падаўлення берагавой батарэі Паўночнага В’етнама. У гэты ж час астатнія караблі пачалі мінаваць уваход у гавань, каб пазбавіць сілы Паўночнага В’етнама магчымасці выкарыстоўваць порт Хайфона. Аперацыя скончылася поўным поспехам ваенна-марскіх сіл ЗША. Эсмінец USS Hanson за гэтую аперацыю атрымаў падзяку.
Скулянка
Даўжыня ракі 15 км. Плошча вадазбору 61 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,5 м/км. Пачынаецца на паўднёвы захад ад вёскі Канашкова, упадае ў Мошну каля вёскі Сутокі. Вадазбор на поўдні Віцебскага ўзвышша.
Берэкешы
Берэкешы — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Талдзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 356459200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 129 чалавек (68 мужчын і 61 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 101 чалавек (49 мужчын і 52 жанчыны).
Таццяна Генадзеўна Краснова
Таццяна Генадзеўна Краснова (нар., Мазыр, Беларусь) — беларуская футбалістка. Выступала за зборную Беларусі.
Пугачы (Валожынскі раён)
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Залескага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 60 км у напрамку на ўсход ад горада Валожын, за 60 км ад Мінска, за 10 км ад чыгуначанй станцыі Аляхновічы.
Таццяна Генадзеўна Краснова
Клубная кар’ера
Пачала гуляць ў Чэмпіянаце Белорусі у няпоўныя 16 гадоў у складзе клуба «Гомель». За 4 сезоны ў складзе каманды згуляла 100 матчаў, забіла 44 галы. У 2015 годзе стала гульцом клуба «Бабруйчанка», дзе правяла 4 гады, адрозніўшыся 75 забітымі мячамі. З 2019 года выступае за зборную Беларусі. У студзені 2022 года падпісала кантракт з ЖФК «Растоў».
Кантэкстнае навучанне
Кантэкстнае навучанне - форма актыўнага навучання, прызначаная для прымянення ў Вышэйшай школе, арыентаваная на прафесійную падрыхтоўку студэнтаў і якая рэалізуецца пры дапамозе сістэмнага выкарыстання прафесійнага кантэксту, паступовага насычэння навучальнага працэсу элементамі прафесійнай дзейнасці.
Асаблівасці методыкі
Канцэпцыя распрацавана А. А. Вярбіцкім ў 1991 годзе. кантэкстнае навучанне абапіраецца на тэорыю дзейнасці, у адпаведнасці з якой засваенне сацыяльнага вопыту ажыццяўляецца ў выніку актыўнай, небесстаронняй дзейнасці суб’екта. У ім атрымліваюць ўвасабленне наступныя прынцыпы:
Асаблівая ўвага звяртаецца на рэалізацыю паступовага, паэтапнага пераходу студэнтаў да базавых формаў дзейнасці больш высокага рангу: ад вучэбнай дзейнасці акадэмічнага тыпу да квазіпрафесійнай дзейнасці (дзелавыя і дыдактычныя гульні) і, потым, да вучэбна-прафесійнай дзейнасці (НДРС, практыкі, стажыроўкі). Выкладанне агульнаадукацыйных дысцыплін прапануецца трактаваць у кантэксце прафесійнай дзейнасці, адыходзячы ў гэтым ад акадэмічнага выкладу навуковых ведаў. У якасці сродкаў рэалізацыі тэарэтычных падыходаў у кантэкстным навучанні прапануецца ў поўным аб’ёме выкарыстоўваць метады актыўнага навучання (у трактоўцы А.а. Вярбіцкага — метады кантэкстнага навучання). Разам з тым адзначаецца, што неабходна комплексна падыходзіць да выкарыстання розных формаў, метадаў і сродкаў актыўнага навучання ў арганічным спалучэнні з традыцыйнымі метадамі.
Стэфан Караль Друцкі-Сакалінскі
Стэфан Караль Друцкі-Сакалінскі (? — ?) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Сакалінскіх герба «Друцк». Старэйшы сын Януша, падкаморыя полацкага.
У 1630—1638 гг. займаў пасаду полацкага падкаморыя. Калі ў 1654 г. рускае войска зноў заняло Смаленшчыну, сам Стэфан Караль і яго малодшы сын Вінцэнт з’ехалі на захад, а старшы сын, Казімір Самуэль, прыняў расійскае падданства і ахрысціўся ў праваслаўе пад імем Пятра Самойлавіча. Яго нашчадкі ў далейшым утварылі яшчэ адну рускую галіну роду Друцкіх-Сакалінскіх.
Плят
Плят — прозвішча.
Спіс аб’ектаў PGC (1879001—1880000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1879001—1880000)
Аўгусталы
Аўгусталы (лат.augustales) — калегія рымскіх жрацоў, у абавязкі якіх уваходзіла апекаваць культ імператара ці культ лараў. Яе членамі былі з большага багатыя вольнаадпушчанікі. Уплывовыя і масавыя пры Юліях-Клаўдзіях і Флавіях, гэтыя калегіі фактычна спынілі існаванне ў эпоху пераваротаў канца II стагоддзя.
Брацтва аўгусталаў
Узнікла ў 14 годзе н.э., пасля смерці і апафеозу Актавіяна Аўгуста, каб юрыдычна замацаваць культ Аўгуста, які фактычна склаўся пры яго жыцці, і распаўсюдзіць народнае шанаванне на ўсю сям'ю Юліяў-Клаўдзіяў. Першая калегія з 25 членаў складалася з чатырох членаў сям'і — імператара Тыберыя, Клаўдзія, Друза Малодшага, Германіка: «21 арыстакрат самай блакітнай крыві і белай косці, з чатырма прынцамі на чале, абслугоўваюць дынастычную ідэю ў вярхах грамадства». Пасля, склад быў пашыраны да 28 членаў, уключаючы чацвярых з імператарскага роду.
Ордэн быў прыраўнаваны да чатырох вышэйшых жрэцкіх калегій Рыма (пантыфікі, аўгуры, квіндэцэмвіры, трапезнікі). Тацыт адзначае, што рытуал аўгусталаў пры Вітэліі капіраваў не толькі прыжыццёвы культ Юлія і Аўгуста, але і рытуалы часоў легендарнага Ромула. Фактычна, са смерцю Аўгуста публічнае брацтва (sodales) змяніла закрыты культ роду (gens); пры гэтым «незалежныя» аўгусталы, якія ўвайшлі ў яго, апынуліся звязанымі з дынастыяй не толькі палітычнымі, але і сакральнымі абавязацельствамі.
Генадзь Васілевіч Будай
Генадзь Васілевіч Будай (, г. Дзяржынск — ) — адзін з арганізатараў і кіраўнікоў камуністычнага падполля і партызанскага руху ў Мінскай і Баранавіцкай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны, журналіст. Заслужаны дзеяч культуры БССР (1968). Брат Георгія Будая.
Біяграфія
Скончыў Камуністычны інстытут журналістыкі ў Мінску ў 1941, БДУ ў 1959.
У жніўні 1941 — кастрычніку 1942 удзельнік Мінскага камуністычнага падполля, адзін са стваральнікаў і кіраўнік Дзяржынскага камуністычнага падполля. З лістапада 1942 года камісар Івянецкага партызанскага злучэння, у красавіку 1943 — лютым 1944 намеснік упаўнаважанага ЦК КП(б)Б і БШПР па Івянецкай межрайпартцентру, адначасова з чэрвеня 1943 г. рэдактар ​​газеты «Народны мсцівец», з кастрычніка 1943 член Івянецкага падпольнага РК КП(б)Б, у лютым — чэрвені 1944 рэдактар ​​газеты «Чырвоная звязда» Баранавіцкага падпольнага абкама КП(б)Б.
Пасля вайны на адказнай журналісцкай працы. З 1959 намеснік галоўнага рэдактара, з 1972 галоўны рэдактар ​​часопіса «Камуніст Беларусі». Член ЦК КПБ з 1976. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР з 1975. Аўтар мемуараў «Свинцом и словом» (2-е выд., 1981). Памёр у 1988 годзе.
Узнагароды
Заслужаны дзеяч культуры БССР (1968). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1984).
Ізраільскія плямёны
Ізраільскія плямёны — група роднасных плямёнаў качэўнікаў, якія з'явіліся на тэрыторыі Палесціны у 1-ай пал. 13 ст. да н.э. Мясцовае сельскае хананейскае насельніцтва пры ўварванні ізраільскіх плямёнаў уцякло, а не паспеўшае ўцячы або вынішчалася, або злівалася з прышельцамі. Захоп гарадоў быў больш складанай справай, таму хананейскі гарады яшчэ доўга існавалі ў акружэнні ізраільскіх плямёнаў.
Кастэлета-д’Эро
Кастэлета-д'Эра (Castelletto d'Erro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 146 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 31 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 15010. Тэлефонны код — 0144.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Anna e Gioacchino.
Карзуны
Назву Карзуны́ маюць:
Вевярэск
Вевярэск — летапісны горад, які ўпамінаецца ў «Спісе рускіх гарадоў далёкіх і блізкіх» у канцы XIV ст. сярод гарадоў ВКЛ.
Наша Ніва (1906)
«Наша Ніва» (тагач. лац. «Nasza Niwa», «Naša Niwa») — штотыднёвая грамадска-палітычная, навукова-асветніцкая і літаратурна-мастацкая газета нацыяльна-адраджэнскага кірунку. Выдавалася ў Вільні, па-беларуску, у перыяд 10 (23) лістапада 1906 — 7 (20) жніўня 1915. Друкавалася кірыліцай, да 18 (31) кастрычніка 1912 таксама і лацінкай. Звычайны тыраж складаў 4.5 тыс. асобнікаў. Выхад газеты быў спынены ў сувязі з набліжэннем расійска-нямецкага фронту да Вільні ў час Першай сусветнай вайны.
Адрасы
У 1906 годзе рэдакцыя размяшчалася ў доме па адрасе вул. Басанавічуса, 17 (J. Basanavičiaus g. 17). У 1907 годзе рэдакцыя «Нашай Нівы» пераехала на новае месца па вуліцы Завальнай, 51 (Pylimo g. 51). У тым жа годзе яна часова знаходзілася і ў палацы Тышкевічаў на той жа вуліцы. З 1908 па 1910 год рэдакцыя знаходзілася на Віленскай вул. (Vilniaus g.; дом не захаваўся, знішчаны ў час Другой Сусветнай вайны). Адны з самых плённых гадоў, з 1911 па 1913 год, для рэдакцыі прайшлі ў доме на рагу вуліц Завальнай і К. Каліноўскага (Pylimo g. 5 / K. Kalinausko g. 1).
У 1913—1914 гг. рэдакцыя газеты пад кіраўніцтвам Янкі Купалы знаходзілася ў доме па вул. Віленская, 14 (Vilniaus g. 14). Цяпер на гэтым доме знаходзіцца мемарыяльная дошка ў гонар Янкі Купалы і «Нашай Нівы».
Рэдактары і выдаўцы
Заснавальнікі — кіруючая група Беларускай сацыялістычнай грамады (Іван Луцкевіч, Антон Луцкевіч, Вацлаў Іваноўскі, Аляксандр Уласаў, Цётка (Алаіза Пашкевіч) і інш.) Тая ж група кіравала газетай і пасля распаду Беларускай сацыялістычнай грамады да сакавіка 1914. Заснаванне газеты было вынікам рашэння віленскай канферэнцыі БСГ (3—4 чэрвеня 1906). А. Луцкевіч пішучы паказанні следчаму НКУС, успамінаў, што непасрэдная ініцыятыва закладання беларускага друку належала яго брату Івану. Рэдактары-выдаўцы: Рэдактары аддзелаў у розны час: Янка Купала, Якуб Колас, Змітрок Бядуля, Хведар Імшэнік (заг. канторы і сакратар рэдакцыі да 1909), Вацлаў Ластоўскі (з 1909 сакр. рэдакцыі), Ядвігін Ш., Сяргей Палуян (С. Ясяновіч), Альгерд Бульба (В. Чыж).
Першы нумар газеты выйшаў у друкарні Марціна Кухты.
Грамадзянская пазіцыя
У праграмным артыкуле першага нумара падкрэслена агульнанацыянальная пазіцыя газеты: «Наша ніва» — газета не рэдакцыі, але ўсіх беларусаў і ўсіх тых, хто ім спагадае…". Выданне мела больш за 3 тыс. сталых і часовых карэспандэнтаў у паветах і губернскіх гарадах, мястэчках і вёсках Беларусі, Маскве, Пецярбургу, Сібіры, за мяжой. Да выхаду ў свет газеты «Беларус» гуртавала аўтараў усіх веравызнанняў і кірункаў, якія выступалі за культурна-нацыянальнае адраджэнне Беларусі. Нязменнымі ў «Нашай Ніве» заставаліся ідэя сацыяльна-палітычнага, эканамічнага і культурнага адраджэння Беларусі, яе супрацоўніцтва з іншымі народамі, апазіцыя да самадзяржаўя. Паводле ацэнкі Віленскага ахоўнага аддзела ў 1908 «Наша Ніва» напачатку была больш памяркоўная, чым «Наша доля», але пасля «стала змяшчаць артыкулы ўзбуджальнага характару, за што падвяргалася некалькі разоў канфіскацыі». Найважнейшай задачай «Наша ніва» лічыла ўсебаковае развіццё эканомікі, грамадскай духоўнай культуры народа, стварэнне нацыянальнага стылю культуры і нацыянальных школ у беларускай літаратуры, тэатральным, музычным і выяўленчым мастацтвах шляхам засваення айчынных этна-культурных традыцый і творчых здабыткаў сусветнай, а найперш рускай, украінскай і польскай мастацкіх культур. Падтрымлівала ўсе формы народнай эканамічнай і культурна-асветнай самадзейнасці, памагала прафесіяналізацыі ў галіне літаратуры, іншых відаў мастацтва.
Тэматыка і змест
Газета друкавала вершы, нарысы, мастацкую прозу, навукова-папулярныя артыкулы, мела рубрыкі «У Думе і каля Думы», «Паштовая скрынка» і інш. Тэматыка, змест і характар падачы матэрыялаў мяняліся ў залежнасці ад палітычнай сітуацыі і складу рэдакцыі.
У 1906—07 шмат месца займалі матэрыялы агітацыйнага і крытычнага зместу. Адкрытая крытыка царызму і агітацыя на барацьбу за дэмакратычныя рэформы (цыкл артыкулаў 1907 Я. Коласа пад псеўдаімам Марцін «Дума і народ», «Партыі ў Думе» і інш.) пасля разгону 2-й Дзяржаўнай думы (чэрвень 1907) не знікала са старонак газеты, але набыла больш памяркоўны асветніцкі характар. «Наша ніва» пераарыентавалася на абарону адраджэнскіх ідэалаў Беларусі, мірнага і паступовага прагрэсу праз дэмакратызацыю цэнтральных і мясцовых органаў улады, выступала за стварэнне ўрада, адказнага перад парламентам, выбранага шляхам усеагульнага, роўнага і прамога галасавання, за ліквідацыю рэшткаў прыгонніцтва, рэарганізацыю сельскай гаспадаркі (развіццё сялянскага землеўладання, фермерскай гаспадаркі), культурна-нацыянальную аўтаномію, развіццё адукацыі, друку і кнігавыдання на роднай мове. Пад уплывам сацыяльна-эканамічнай праграмы БСГ «Наша ніва» заставалася выданнем, арыентаваным на абарону правоў і свабод беларускага працоўнага народа, крытыкавала палітыку П. Сталыпіна, асуджала рэпрэсіі супраць удзельнікаў вызваленчага руху, выкрывала дзяржаўную эксплуатацыю сялянства, прапаганду і правакацыі чарнасоценных палітычных груповак. У шэрагу артыкулаў і нататкаў абгрунтоўвала неабходнасць супрацоўніцтва беларусаў з нацыянальнымі меншасцямі на аснове раўнапраўя і асветы на роднай мове. «Наша ніва» выступала супраць шавінізму польскіх абшарніцка-клерыкальных колаў, асвятляла сацыяльнае бяспраўе сялян-беднякоў, рабочых, эмігрантаў у Еўропе і ЗША. Калі рэдактарам стаў Я. Купала, газета адмовілася ад прапаганды хутароў, даказвала бесперспектыўнасць для малазямельнага сялянства сталыпінскай аграрнай палітыкі, акцэнтавала ўвагу на спецыфічных умовах Беларусі, дзе з нацыянальнай праблемай звязана «справа сялянская і справа работніцкая». Выкрывала імперыялістычную сутнасць І сусветнай вайны.
Phalcoboenus
Phalcoboenus — род драпежных птушак сямейства сакаліных.
Наша Ніва (1906)
Тэматыка і змест
Важнае месца на яе старонках займалі праблемы вясковага самакіравання, нар. адукацыі, этычнай культуры, экалогіі [арт. Мацея Крапіўкі (Цёткі) «Як нам вучыцца», Гмырака «Жыла, жыве і будзе жыць!», «Мова ці гутарка», «Якой нам трэба школы?», «Аб вясковай інтэлігенцыі», «Земства і воласць» і інш.]. Шмат увагі аддавала папулярызацыі прыродазнаўчых, эканам., с.-г. і прававых ведаў. Друкавала практычныя рэкамендацыі па земляробстве, жывёлагадоўлі, агародніцтве, выхаванні дзяцей.
Phalcoboenus
Апісанне
Даўжыня цела 45-60 см, маса 0,8-1,2 кг. Скура «твару» голая. Дзюба слабая, амаль не загнутая. На доўгіх лапах слабыя пальцы з плоскімі кіпцюрамі.
Наша Ніва (1906)
Тэматыка і змест
На старонках «Нашай нівы» ўпершыню апублікаваны многія творы Я. Купалы (паэмы «Курган», «Бандароўна», 170 вершаў і каля 30 артыкулаў), Я. Коласа (каля 125 вершаў, больш за 40 апавяданняў, нарысаў і артыкулаў, урыўкі з паэмы «Новая зямля»), М. Багдановіча, Цёткі, А. Гаруна, вершы і артыкулы З. Бядулі, М. Гарэцкага, Ц. Гартнага, К. Каганца, У. Галубка, К. Буйло, А. Гурло, Я. Журбы, Г. Леўчыка, К. Лейкі, А. Паўловіча, Ядвігіна Ш., А. Петрашкевіча, Ф. Чарнушэвіча, Э. Будзькі, Старога Уласа, П. Беларуса, Л. Лобіка, І. Піліпава і інш. У газеце друкавала свае пераклады з рускай і польскай моў (асабліва для дзяцей) Тэрэза Гардзялкоўская, якая таксама фінансава падтрымлівала выданне кніжных серый «Нашай хаты», «Нашай нівы» і «Лучынкі».
Phalcoboenus
Апісанне
Усяедныя: сілкуюцца казуркамі, чарвякамі, дробнымі грызунамі, птушынымі яйкамі і птушанятамі, падаллю, гароднінай, садавінай, збожжам. Кормяцца на зямлі, адкуль лацінская назва роду — «сокал-пешаход». , якая сілкуецца ў асноўным птушанятамі і яйкамі пінгвінаў, знішчаецца жывёлагадоўцамі за частыя напады на ягнят і захавалася толькі на аддаленых астраўках.
Арэал
Насельнікі адкрытых прастор паўднёвай частцы Паўднёвай Амерыкі: альпійскія лугі і перадгор'і Анд, Патагонія, Фалклендскія астравы і Вогненная Зямля.
Наша Ніва (1906)
Тэматыка і змест
Дзякуючы «Нашай ніве» адбывалася станаўленне беларускай літаратурна-мастацкай крытыкі, публіцыстыкі, культуралогіі, фалькларыстыкі (артыкулы, нарысы, даследаванні Я. Купалы, Я. Коласа, М. Багдановіча, Л. Гмырака, А. Бульбы, М. Гарэцкага, В. Ластоўскага, А. Луцкевіча, І. Луцкевіча У. Самойлы, Р. Зямкевіча і інш.). Пісьменнікі і крытыкі «Нашай нівы» арыентаваліся на літаратурна-эстэтычныя традыцыі крытычнага рэалізму і прагрэсіўнага рамантызму, выкарыстоўвалі творчыя здабыткі імпрэсіянізму, экспрэсіянізму і іншых авангардысцкіх кірункаў. Яе супрацоўніхі даследавалі народны побыт і фальклор, хатнія рамёствы, праводзілі арганізацыйную і навуковую працу па даследаванні гісторыі беларускай культуры і яе тагачаснага стану, стваралі музычна-тэатральныя гурткі, дапамагалі станаўленню Першай беларускай трупы Ігната Буйніцкага, заснавалі Беларускі музей у Вільні.
Апублікаваныя ў ёй даследаванні — аўтарытэтныя крыніцы па агульнай гісторыі, гісторыі літаратуры, этнаграфіі, мастацтве, гісторыі нацыянальна-вызваленчага руху, рэлігіязнаўстве. Сярод іх — ананімны артыкул «Сымон Канарскі», нарысы А. Пагодзіна «Уладыслаў Сыракомля», Д. Дарашэнкі «Беларусы і іх нацыянальнае адраджэнне», Р. Зямкевіча «Адам Ганоры Кіркор», Власта (В. Ластоўскага) «Аб беларускім местачковым і вясковым хатнім рамясле», «3 мінуўшчыны гораду Быхава», «10-летні юбілей літоўскага друку», «Хроніка Вялікага княства Літоўскага». У «Нашай ніве» ўпершыню апублікавана манаграфія В. Ластоўскага «Кароткая гісторыя Беларусі» (1910).
Пераследаванні і рэпрэсіі
Віленская судовая палата ў чэрвені 1907 пачала судовае пераследаванне рэдактара А. Уласава за матэрыялы, апублікаваныя ў 8-м нумары (артыкулы «Дума і народ», «Зямельная справа ў Новай Зеландыі», верш Я. Коласа «Расійскія абразы»), 9-м (арт. «Работа Думы») і 12-м («Дзяржаўная Дума»), а таксама за аператыўна-інфармацыйныя рубрыкі «3 усіх старон», «3 Беларусі і Літвы», «Аб усім патроху». Паводле ацэнкі цэнзуры, артыкулы «напамінаюць падпольныя пракламацыі». Рэдактар абвінавачваўся за тое, што апублікаваў артыкулы, якія пабуджаюць да бунту і звяржэння існуючага ў дзяржаве грамадскага ладу. Рэдакцыя «Нашай нівы» плаціла штрафы, а А. Уласаў у 1910 быў зняволены. У 1915 такім самым абвінавачаннем пачалося судовае пераследаванне рэдактара Я. Купалы за артыкул А. Язмена «Думкі» (16.1.1915).
Выдавецкія ініцыятывы
«Наша ніва» была свайго роду грамадскім інстытутам беларускай культуры, выконвала ролю каардынацыйнага выдавецкага цэнтра. У 1907—1913 гадах яе намаганнямі апублікаваны зборнікі «Песні-жальбы» і «Апавяданні» Я. Коласа, «Вянок» М. Багдановіча, «Бярозка» Ядвігіна Ш., «Чыжык беларускі» Г. Леўчыка, літаратуразнаўчыя брашуры Р. Зямкевіча, перакладныя творы. Выпускала штогадовы «Каляндар „Нашай нівы“», альманахі «Зборнік „Нашай нівы“», «Калядную пісанку. 1913 год» і інш.
Архіў «Нашай нівы»
Важнай крыніцай па гісторыі беларускай літаратуры, мовы, журналістыкі, мастацтва з’яўляецца архіў «Нашай нівы» Беларускага музея ў Вільні, рукапісная спадчына Я. Купалы, Я. Коласа, М. Багдановіча, А. Гаруна, М. Гарэцкага і інш. (захоўваецца ў архівах Літвы і ў Беларускім дзяржаўным архіве-музеі літаратуры і мастацтва).
Жанажурт
Жанажурт — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Талдзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 356459300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 158 чалавек (76 мужчын і 82 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 72 чалавекі (40 мужчын і 32 жанчыны).
NGC 5014
NGC 5014 (іншыя абазначэнні — UGC 8271, IRAS13092+3632, MCG 6-29-55, ZWG 189.37, MK 449, KUG 1309+365, PGC 45787) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Праспект Ветэранаў (станцыя метро)
«Праспект Ветэранаў» — станцыя Пецярбургскага метрапалітэна. Канцавая станцыя паўднёвай часткі Кіраўска-Выбаргскай лініі.
Рух на станцыі быў адкрыты 5 кастрычніка 1977 у складзе ўчастка «Аўтава» - «Праспект Ветэранаў» (святочныя мерапрыемствы адбыліся раней - 29 верасня 1977). Названая з-за размяшчэння паблізу аднайменнай гарадской магістралі.
Адкрытыя адукацыйныя рэсурсы
Адкрытыя адукацыйныя рэсурсы, ААР (англ. Open Educational Resources, OER) — лічбавыя матэрыялы, якія могуць быць шматкроць выкарыстаны для выкладання, навучання, даследаванняў і іншага, якія зроблены даступнымі з дапамогай адкрытых ліцэнзій і якія дазваляюць карыстальнікам матэрыялаў тое, што не было б проста дазволена паводле аднаго толькі аўтарскага права. Як спосаб стварэння і распаўсюджвання кантэнту, толькі толькі ААР не могуць ні выдаць дыплом, ні забяспечыць акадэмічную або адміністрацыйную падтрымку студэнтам. Аднак матэрыялы ААР пачынаюць інтэгравацца ў адкрытую і дыстанцыйную адукацыю.Некаторыя пастаўшчыкі ААР самі далучыліся да сацыяльных медыя, каб узмацніць бачнасць і рэпутацыю іх кантэнту.
ААР ўключаюць у сябе розныя віды лічбавых рэсурсаў. Навучальны кантэнт ўключае ў сябе курсы, матэрыялы курсаў, змест модуляў, навучальныя аб’екты, калекцыі і часопісы. Інструменты ўключаюць у сябе праграмнае забеспячэнне, якое падтрымлівае стварэнне, дастаўку, выкарыстанне і паляпшэнне адкрытага навучальнага кантэнту, пошук і арганізацыю кантэнту, сістэмы кіравання кантэнтам і навучаннем, інструменты распрацоўкі кантэнту і супольнасці анлайнавага навучання. Рэсурсы рэалізацыі ўключаюць у сябе Ліцэнзіі на інтэлектуальную ўласнасць, якія кіруюць адкрытай публікацыі матэрыялаў, прынцыпы распрацоўкі і лакалізацыю кантэнту. Яны таксама ўключаюць у сябе матэрыялы аб перадавым вопыце, такія як апавяданні, публікацыі, тэхнікі, метады, працэсы, стымулы і распаўсюджванне.
Англійская рэспубліка
Англійская рэспубліка, таксама Англійская садружнасць (Commonwealth of England) і Садружнасць Англіі, Шатландыі і Ірландыі (Commonwealth of England, Scotland and Ireland) — перыяд у гісторыі Англіі з 1649 па 1660 гады, - пасля пакарання караля Карла I і да рэстаўрацыі Карла II, за выключэннем у 1653-1659 гадоў, калі Англія з'яўлялася Пратэктаратам.
Кузьма Платонавіч Падзёнаў
Кузьма Платонавіч Падзёнаў (1925, Верхняе Акозіна, Чувашыя — 2005) — беларускі вучоны ў галіне аграноміі. Доктар сельскагаспадарчых навук (1988). Кандыдат біялагічных навук (1967).
Біяграфія
Скончыў Курганскі сельскагаспадарчы інстытут у 1955 годзе.
Працаваў у Інстытуце біялогіі Уральскага філіяла Акадэміі навук СССР. У 1977—2000 гг. — у Беларускім навукова-даследчым інстытуце аховы раслін.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: хімічная ахова раслін і барацьба з пустазеллем; тэхналогія апрацоўкі тэхнічных культур.
Салаўі (Валожынскі раён)
Салаўі́ (, Соловьи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Залескага сельсавета.
Вяземка (Хіславіцкі раён)
Вяземка (Вя́земка) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячэрскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 2 жыхары (2007 год).
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Вяземка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Вяземку не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Кастусь Каліноўскі (опера)
Кастусь Каліноўскі — беларуская опера гісторыка-гераічнай тэматыкі кампазітара Д. А. Лукаса.
Гісторыя стварэння
Опера была напісаная і ўпершыню пастаўленая ў 1947 рэжысёрамі Б. Мардвінавым і у Дзяржаўным тэатры оперы і балета Беларусі. Опера ставілася пад кіраўніцтвам дырыжора І. Гітгарца. Дэкарацыі былі створаны мастаком С. Мікалаевым.
Новая рэдакцыя ўбачыла свет у 1949 годзе, а ў 1950 годзе выйшла ў свет апошняя аркестравая рэдакцыя.
Сюжэт
Лібрэта да оперы напісаў М. Клімковіч.
Цікавыя факты
7 лістапада 1947 прэм'ера оперы адчыняла першы сезон опернага тэатра, які адбыўся ў рэканструяваным пасля Вялікай Айчыннай вайны будынку.
Бонскі ўніверсітэт
Бонскі ўніверсітэт, Рэйнскі Бонскі ўніверсітэт Фрыдрыха Вільгельма (Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn) — адзін з самых буйных і вядомых універсітэтаў Германіі.
Структура
У цяперашні час у склад універсітэта ўваходзяць факультэты:
Акрамя таго, у лік падраздзяленняў універсітэта ўваходзіць некалькі даследчых інстытутаў.
Нобелеўскі камітэт па фізіцы
Нобелеўскі камітэт па фізіцы — Нобелеўскі камітэт, адказны за вылучэнне лаўрэатаў Нобелеўскай прэміі па фізіцы. Нобелеўскі камітэт па фізіцы прызначаецца Шведскай каралеўскай акадэміяй навук. Звычайна ў яго склад уваходзяць шведскія прафесары фізікі, якія з’яўляюцца членамі Акадэміі, але Акадэмія ў прынцыпе можа прызначыць у Камітэт па свайму жаданню.
Камітэт з’яўляецца працоўным органам, які не мае права прымаць рашэнні. Канчатковае рашэнне аб прысуджэнні Нобелеўскай прэміі па фізіцы прымае ўся Шведская каралеўская акадэмія навук пасля першага абмеркавання ў класе фізікі Акадэміі.
Дзеючыя ўдзельнікі
Членамі Камітэта (на 2022 год) з’яўляюцца:
Сакратары
Сакратар бярэ ўдзел у пасяджэнні, але не можа галасаваць, калі сакратар не з’яўляецца таксама членам Камітэта. Да 1973 года ў Нобелеўскіх камітэтаў па фізіцы і хіміі быў агульны сакратар.
Галушкі (Хіславіцкі раён)
Галушкі (Галушки) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячэрскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 10 жыхароў (2007 год).
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Галушкі абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Галушкі не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Чэслаў Плят
Чэслаў Плят (Czesław Platt;, ф. Будзішчы, Слабодская гміна, Браслаўскі павет — , Мінск) — польскі матэматык беларускага паходжання. Прафесар (1983).
Біяграфія
У 1938 годзе скончыў пачатковую школу ў Браславе і паступіў у Браслаўскую прыватную гімназію. 10 лютага 1940 года разам з сям’ёй быў вывезены ў Сібір. У жніўні 1943 года залічваецца ў шэрагі Войска Польскага. У складзе 2-й пяхотнай дывізіі прымаў удзел у баях на тэрыторыі Беларусі, Польшчы. Дэмабілізаваны ў лютым 1946 года. Быў узнагароджаны савецкімі і польскімі баявымі адзнакамі.
З 1946 года пасяліўся ў Ольштыне, дзе вучыўся ў гімназіі і ліцэі, працуючы пры гэтым у Дырэкцыі дзяржаўных лясоў. У 1949 годзе паступіў ва Уроцлаўскі ўніверсітэт на факультэт матэматыкі, фізікі і хіміі. Пасля атрымання вышэйшай адукацыі працаваў на кафедры матэматыкі сельскагаспадарчага інстытута ў Ольштыне (цяперашняя акадэмія). У 1964 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю, з 1969 года ўзначальваў кафедру матэматычнай статыстыкі інстытута.
Памёр у Мінску, дзе ўдзельнічаў у міжнароднай канферэнцыі.
Навуковая дзейнасць
З’яўляецца аўтарам некалькіх падручнікаў, навуковых манаграфій, шэрагу іншых прац. Ён заснавальнік і шматгадовы кіраўнік Ольштынскага аддзела Польскага матэматычнага таварыства.
Мора Уэдэла
Мора Уэ́дэла (Weddell Sea) — ускраіннае мора атлантычнага сектара Паўднёвага акіяна, ля берагоў Заходняй Антарктыды, паміж Антарктычным паўвостравам на захадзе і Зямлёй Котса на ўсходзе. Плошча 2920 тыс. км², пераважныя глыбіні 3 тыс. м, максімальныя — да 6820 м (у паўночнай частцы); паўднёвая і паўднёва-заходняя часткі мелкаводныя (да 500 м). Узімку ў паўднёвай частцы мора вада астуджаецца да -1,8 °С. Паўднёвы бераг уяўляе сабою край шэльфавых леднікоў Ронэ і Фільхнера, ад якіх рэгулярна, раз у 20-25 гадоў, адколваюцца гіганцкія айсбергі. Вялікую частку года пакрыта дрэйфуючымі льдамі таўшчынёй больш за 2 м, шматлікімі айсбергамі. Водзяцца кіты, цюлені. Умовы для суднаходства вельмі неспрыяльныя, нярэдка адбываецца сціск ільдоў.
У моры Уэдэла ўвосень 1986 г. нямецкімі вучонымі судна «Палярная зорка» («Полярштэрн») адзначана максімальная велічыня адноснай празрыстасці (79 м), што амаль адпавядае празрыстасці дыстыліраванай вады. Тэарэтычна ў дыстыляванай вадзе дыск Секі павінен знікаць на глыбіні 80 м.
Якаў Марцінавіч Фардон
Якаў (Якуб) Марцінавіч Фардон (,  —, ) — беларускі архітэктар часоў Расійскай імперыі, які працаваў у Гродзенскай губерні. Калежскі асэсар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і Марціна Фардона і Мар’яны Цыркоўні ў Гродне, меў братоў Юльяна, Караля і Мар’яггу. Каталік.
Скончыў Гродзенскую павятовую школу і вучыўся дзевяць гадоў у гродзенскага архітэктара. З 1829 года працаваў капіравальшчыкам у Беластоцкай абласной управе. З 1831 года быў памочнікам гродзенскага губернскага архітэктара. З 1833 года быў памочнікам архітэктара Беластоцкай вобласці. Між іншым, падрыхтаваў план разбураных кляштараў Беласточчыны. З 1836 года — зноў памочнік гродзенскага губернскага архітэктара.
27 лістапада 1858 года Якуб разам з дачкой Аляксандрай прынялі расійскае грамадзянства.
У 1862 годзе Якуб быў ужо асэсарам-саветнікам па будаўніцтве пры Гродзенскім магістраце. У 1864 годзе стаў начальнікам Мастацкага стала Гродзенскага губернскага праўлення. Пазней праектаваў жылыя дамы.
У 1876 годзе разам з Іванам Калянкевічам балаціраваўся на пасаду гродзенскага гарадскога архітэктара, аднак прайграў Калянкевічу.
Памёр у Гродне 26 кастрычніка 1888 года. Пахаваны на Фарных могілках.
Сям’я
Першыя два шлюбы скончыліся ўдаўством. Ад другога шлюбу з Міхалінай з Белаблоцкіх меў дачку Аляксандру Сабіну. Ад трэцяга шлюбу са шляхцянкай Феліцыяй Луковіч меў сына Мельхіёра Фардона, які стаў каталіцкім святаром.
Дачнэ (Васылькіўскі раён)
Дачнэ (Дачне) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Delphinieae
Delphinieae — трыба кветкавых раслін, якая ўваходзіць у падсямейства сямейства.
Роды
Трыба ўключае ў сябе тры роды :
Ведзерка
Ве́дзерка — прозвішча.
Поліспароз лёну
Поліспароз лёну —, выкліканае недасканалым грыбам.
Апісанне
Хвароба лёну, якая характарызуецца ўтварэннем бурых плям на лісці, сцеблах, каробачках і насенні. Сустракаецца ў многіх ільносеючых раёнах. Ля каранёвай шыйкі ўсходаў утвараюцца перацяжкі з разбураных тканін, і ўсходы палягаюць.
Аўрункі
Аўрункі (Aurunci) — старажытнае італійскае племя, якое аседла жыло на правым беразе р. Лірыс у паўднёва-ўсходняй частцы Лацыя.
Літаратура
Лисовый И. А., Ревяко К. А. Античный мир в терминах, именах и названиях.
Кастэлета-д’Орба
Кастэлета-д’Орба (Castelletto d'Orba) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Дэбальцэвэ (вёска)
Дэбальцэвэ (Дебальцеве) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Кастэлета-д’Орба
Насельніцтва складае 2023 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 142 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 15060. Тэлефонны код — 0143.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Катастрофа Іл-12 у Мінску
Катастрофа Іл-12 у Мінску — авіяцыйная катастрофа, якая адбылася ў ноч на чацвер 21 ліпеня 1960 года ў аэрапорце Мінск-1 з самалётам Іл-12 кампаніі «Аэрафлот», у выніку чаго загінулі 8 чалавек.
Самалёт
Іл-12 (Іл-12П) з заводскім нумарам 83012902 (серыйны — 29-02) быў пабудаваны на маскоўскім заводзе «Знамя Працы» ў 1949 годзе. На момант здарэння лайнер належыў Львоўскім авіялініям. Яго агульная напрацоўка складала 13706 гадзін. Пасажыраўмяшчальнасць салона складала 21 месца.
Экіпаж
Экіпаж авіяатрада меў наступны склад:
Катастрофа
Самалёт выконваў пасажырскі рэйс 414 з Ленінграда ў Львоў з прамежкавымі пасадкамі ў Вільнюсе і Мінску. 20 ліпеня ў 15:35 ён вылецеў з Ленінграда і ў 19:20 прыбыў у Вільнюс. У гэты час Мінскі аэрапорт быў закрыты з-за навальніцы, таму рэйс быў вымушаны затрымацца. Нарэшце, у 22:00 аэрапорт быў адкрыты, таму ў 22:45 авіялайнер вылецеў з Вільнюса і ў 23:28 прызямліўся ў Мінску. Тут экіпаж пачаў рыхтавацца да палёту ў Львоў. На борце знаходзіліся 24 пасажыры, у тым ліку адно дзіця. У Мінску ў гэты час стаяла ціхае малавоблачнае надвор’е, бачнасць дасягала 10 кіламетраў.
21 ліпеня ў 00:32 экіпаж пачаў узлёт з грунтавай паласы. Сама паласа пасля дажджу была яшчэ размоклай, і на ёй меліся лужыны. Іл-12 прабег 650 метраў, пасля чаго на малой хуткасці з высока паднятым носам кароткачасова адарваўся ад паласы. Потым лайнер 4 разы кароткачасова кранаўся зямлі, пасля чаго ў 750 метрах ад пачатку разгону нарэшце падняўся ў паветра. Пры гэтым самалёт увайшоў у левы нахіл, пасля чаго, павольна набіраючы вышыню, пачаў ухіляцца налева ў бок аўтабазы.
Пралятаючы над аўтабазай ​​на вышыні 7 метраў, Іл-12 зачапіўся за правады асвятлення, пасля чаго збіў пражэктар, які знаходзіўся на даху будынка. Пасля гэтага авіялайнер урэзаўся ў слуп і абарваў высакавольтныя правады. Губляючы хуткасць, самалёт пачаў збіваць грузавыя аўтамабілі, плот і станкі. Правую плоскасць адарвала, пасля чаго Іл-12 прабіў драўляны плот і паваліўся ў размешчаны за ім катлаван трохметровай глыбіні. Пярэдняя частка фюзеляжа пры гэтым была цалкам разбурана, а хваставую адарвала.
Расследаванне
Мінскі аэрапорт быў закрыты з-за навальніцы з 19:30 да 22:00. Пры гэтым перад адкрыццём выканаўца абавязкаў кіраўніка палётаў Ерастаў асабіста агледзеў грунтавую паласу, пасля чаго паведаміў намесніку камандзіра 104-га (Мінскага) авіяатрада, што аэрапорт можна адкрываць для прыёму i выпуску самалётаў. Намеснік камандзіра авіяатрада пагадзіўся з меркаваннем дыспетчара і даў указанне адкрыць аэрапорт. Калі аэрапорт быў адкрыты, Ерастаў не стаў папярэджваць экіпажы і змену дыспетчараў пра тое, у якім стане знаходзіцца паверхня размоклай паласы. Затым, калі яго змяніў Бондараў, то Ерастаў пры перадачы змены сказаў, што паласа знаходзіцца ў здавальняючым стане, а таму прыдатная для выкарыстання. Была ўжо ноч, і Бондараў не стаў спецыяльна аглядаць паласу на прадмет яе прыдатнасці да начных палётаў, а таксама, як і Ерастаў, не стаў папярэджваць дыспетчараў і экіпажы, каб тыя звярталі ўвагу на стан узлётна-пасадачнай паласы.
Таксама высветлілася, што на 21-мясцовы самалёт было прададзена 23 дарослых і 1 дзіцячы квіток, гэта значыць на 2 чалавекі больш. Гэта адбылося з-за блытаніны ў аддзелах перавозак у Вільнюскім і Мінскім аэрапортах. У дадзенай сітуацыі камандзір экіпажа вырашыў не высаджваць лішніх пасажыраў, замест гэтага змясціўшы іх у пярэднім грузавым аддзяленні.
Асноўным вінаватым катастрофы камісія назвала загінулага камандзіра судна Крывецкага, які пры ўзлёце падняў самалёт ад зямлі раней часу, на малой хуткасці і пры высокім вугле атакі, у выніку чаго самалёт, завальваючыся, перайшоў у левы нахіл, а потым пачаў здзяйсняць левы разварот, пакуль не сутыкнуўся з перашкодамі. Спрыялі катастрофе і размоклая паверхня УПП, з-за чаго была забруджана ніжняя паверхня крыла, тым самым пагаршаючы яго аэрадынаміку, а таксама парушэнні кіраўнікоў палётаў Ерастава і Бондарава, якія не папярэджвалі экіпажы аб размоклай паласе, бо цалкам не надавалі гэтаму значэння і не разумелі ўсёй складанасці выканання ўзлёту ноччу з размоклага грунтавога пакрыцця.
NGC 5015
NGC 5015 (іншыя абазначэнні — MCG -1-34-12, IRAS13097-0404, PGC 45862) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Какценколь
Какценколь — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Кокценкольскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 108 км на захад ад раённага цэнтра, сяла Аксу-Аюлы. Код КАТА — 356461100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 759 чалавек (360 мужчын і 399 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 673 чалавекі (333 мужчыны і 340 жанчын).
Ізалятар часовага ўтрымання
Беларускія «ізаляцыйныя центры» сталі міжнародна вядомымі ў кантэксце пратэстаў у Беларусі 2020 года пасля прэзідэнцкіх выбараў і сталі інструментам рэпрэсій рэжыму Лукашэнкі: шматлікая колькасць дэманстрантаў арыштоўвалася і змяшчалася ў цэнтры ізаляцыі. Меліся паведамленні пра жорсткае абыходжанне і катаванні ў цэнтрах ізаляцыі. Самы вядомы цэнтр ізаляцыі — Акрэсціна.
Дзібрыўка (Васылькіўскі раён)
Дзібрыўка (Дібрівка) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Кранштэйн
Кранштэйн (Kragstein — кансоль) — кансольная  апорная дэталь або канструкцыя, якая служыць для мацавання на вертыкальнай плоскасці (сцяны або калоны) частак машын або збудаванняў, якія выступаюць у гарызантальным кірунку. Канструктыўна кранштэйн можа выконвацца ў выглядзе самастойнай дэталі або шматдэталёвай канструкцыі з раскосымі, а таксама ў выглядзе значнага патаўшчэнні ў базавай канструкцыі дэталі. Механічны прынцып дзеяння — супраціўленне матэрыялу на скол і зрушэнне.
Лясная (станцыя метро, Санкт-Пецярбург)
«Лясная» — станцыя Пецярбургскага метрапалітэна. Уваходзіць у склад Кіраўска-Выбаргскай лініі, размешчаная паміж станцыямі «Выбаргская» і «Плошча Мужнасці».
VAL (гурт)
VAL (ВЭЛ) — беларускі гурт, у склад якога ўваходзяць Валерыя Грыбусава і Уладзіслаў Пашкевіч.
Гісторыя
У 2016 годзе вакалістка Валерыя Грыбусава разам з саунд-прадзюсарам Уладзіславам Пашкевічам заснавалі дуэт «VAL», які выпусціў сінглы «Кто ты есть» і «Ветер во сне» у той самы год.
Ігар Віктаравіч Макараў
Ігар Віктаравіч Макараў  — беларускі дзюдаіст. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (2006).
VAL (гурт)
Гісторыя
VAL прадстаўлялі бы Беларусь на конкурсе песні «Еўрабачанне-2020» у Ратэрдаме з песняй «», пасля перамогі ў нацыянальным адборы Беларусі 28 лютага 2020 года, але ён быў адменены з-за пандэміі COVID-19.
Ігар Віктаравіч Макараў
Чэмпіён Летніх Алімпійскіх гульняў 2004 ў Афінах.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
VAL (гурт)
Гісторыя
Пара адкрыта падтрымала беларускія пратэсты 2020 года.
24 верасня 2020 гурт VAL разарваў пагадненне з Беларускім дзяржаўным вяшчальнікам з-за інтэрв’ю незалежнаму выданню. Неўзабаве пасля публікацыі гэтага інтэрв’ю тэлекампанія апублікавала заяву, у якой заявіла, што не будзе перавыбіраць гурт у якасці беларускага прадстаўніка на конкурсе «Еўрабачанне».
Дабравілля (Васылькіўскі раён)
Дабравілля (Добровілля) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
BepiColombo
BepiColombo — сумесная касмічная аўтаматычная місія да Меркурыя Еўрапейскага касмічнага агенцтва (EKA) і Японскага агенцтва аэракасмічных даследаванняў (JAXA).
Аб місіі
EKA у садружнасці з JAXA зацвердзілі праграму BepiColombo ў 2008 годзе, у ходзе якой плануецца даследаваць бліжэйшую да Сонца планету — Меркурый. Праектны кошт праграмы 350 мільёнаў еўра. Міжпланетны зонд плануецца запусціць да Меркурыя ў жніўні 2015. Да самай маленькай і адной з найменш вывучаных планет Сонечнай Сістэмы адправяцца дзве арбітальных станцыі на адным транспартным модулі Mercury Transfer Module (MTM). Місія будзе запушчана з дапамогай расійскай ракеты-носьбіта Саюз-У-Фрэгат, і палёт будзе доўжыцца шэсць гадоў. Агульная вага комплексу складае каля трох тон, з якіх прыкладна палова — гаручае. BepiColombo будзе выкарыстоўваць электраракетныя рухавікі, апрабаваныя на зондзе Смарт-1. Для эканоміі паліва ў працягу палёту BepiColombo зробіць чатыры гравітацыйных манеўры ў полі прыцягнення Месяца, Зямлі, Венеры і Меркурыя. А перад выхадам да Меркурыч ад транспартнага модуля аддзеляцца дзве арбітальныя станцыі.
Назва місіі
BepiColombo названы ў гонар італьянскага матэматыка і інжынера Джузэпэ Каломба (Giuseppe (Bepi) Colombo) (1920-1984) з універсітэта Падуі (Італія). Ён распрацаваў тэорыю гравітацыйнага манеўру, якая выкарыстоўваецца для палётаў касмічных апаратаў да іншых планет. Каломба ўдзельнічаў у распрацоўцы траекторыі карабля Марынэр-10, касмічнага апарата, які другім здзейсніў гравітацыйны манеўр (каля Венеры).
Беатыфікацыя
Беатыфікацыя разглядаецца Царквой як «нізкі ўзровень», пэўны этап у працэсе падрыхтоўкі кананізацыі.
BepiColombo
Арбітальныя станцыі
Першая станцыя, Mercury Planet Orbiter (MPO), распрацоўваецца агенцтвам ЕКА. Расія таксама прымае ўдзел у стварэнні абсталявання для гэтага модуля, адзін з 11 навуковых прыбораў на МРО будзе расійскім. Гэтая станцыя выйдзе на арбіту вышынёй ад 400 да 1500 км над паверхняй Меркурыя і зоймецца вывучэннем паверхні планеты. У прыватнасці, плануецца стварэнне мультыхвалевай карты паверхні планеты.
Беатыфікацыя
З VIII стагоддзя права беатыфікацыі належыць выключна Папе Рымскаму.
BepiColombo
Арбітальныя станцыі
Другая станцыя завецца Mercury Magnetospheric Orbiter (MMO). Яе распрацоўвае японскае касмічнае агенцтва. На ММО ўсталююць пяць навуковых прыбораў, і арбіта яго будзе больш выцягнутай. Бліжэйшая адлегласць да планеты ў выпадку ММО будзе таксама роўна 400 км, а вось аддаляцца зонд будзе на цэлых 12 000 км. Гэтая частка BepiColombo зоймецца вывучэннем магнітасферы Меркурыя.
Прыбыццё
Прыбыццё ў раён адной з самых малавывучаных планет нашай сістэмы чакаецца ў 2021 годзе. Навукоўцы чакаюць, што абедзве станцыі змогуць прапрацаваць у ваколіцах Меркурыя як мінімум год. Да гэтага часу адзінымі штучнымі апаратамі, які праляцеў паблізу Меркурыя, сталі амерыканскія «Марынер-10» (сярэдзіна 70-х) і MESSENGER (запушчаны ў 2004 годзе). «Марынер-10» здзейсніў тры пралёты планеты і перадаў малюнкі планеты. MESSENGER здзейсніў першы пралёт каля Меркурыя 14 студзеня 2008 г., а на кругавую арбіту вакол Меркурыя апарат выйшаў 18 сакавіка 2011 г.
Кальтавутура
Кальтавутура (Caltavuturo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Палерма.
Насельніцтва складае 4571 чалавек, шчыльнасць насельніцтва складае 47 чел./км². Займае плошчу 97 км². Паштовы індэкс — 90022. Тэлефонны код — 0921.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Maria Santissima del soccorso. Свята штогод святкуецца 10 верасня.
Марцін О’Донел
Марцін О’Донел (Martin O’Donnell; нар., Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Удзельнік 1/8 фіналу адкрытага чэмпіянату Кітая 2016 года.