cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Епіскап Петрас са святым Апосталам Пятром
Археалагічны кантэкст
Фрэска з'яўляецца часткай большай кампазіцыі, на якой прысутнічаюць таксама макурыйскі кароль Георгій II і Святая Марыя і немаўлём, была напісана на заходняй сцяне капліцы, якая знаходзіцца ў паўднёвым нефе сабора. Партрэт епіскапа размяшчаўся справа ад партрэта караля. Выява двух вярхоўных іерархаў разам са святымі заступнікамі паказвала на звышнатуральнае паходжанне ўлады вяльможаў і сімвалізавала адзінства духоўнай і свецкай улады.
Фрэска была створана пры жыцці епіскапа Петраса, на што паказвае грэчаскі надпіс з пажаданнямі многіх гадоў [жыцця]. Карціна з'яўляецца адной з самых прыгожых выяваў нубійскіх вяльможаў ў саборы ў Фарасе і адным з шасці партрэтаў епіскапаў Фараса, якія лепш за ўсё захаваліся.
Апісанне
Цемнаскуры епіскап намаляваны ў прызначанай для здзяйснення літургіі вопратцы, элементам якой была вузкая, белая сурвэтка (encheiron), наматаная вакол паказальнага пальца правай рукі. Ён паказвае ёю на Евангелле, якое трымае ў левай руцэ.
Петрас апрануты ў доўгі, белы адзежу стыхар з зялёнымі вертыкальнымі палоскамі. Яго жоўтая фелонь у форме падоўжанага эліпса, ўпрыгожана ўзорам у выглядзе чырвонай сеткі і каштоўнымі камянямі, ушытымі ў тканіну. Краі арната аздобленыя стужкай з зялёнымі і чырвонымі каштоўнымі камянямі. Епітрахіль ўпрыгожана чырвонымі прастакутнікамі і жоўтымі коламі з зялёным контурам. Белы aмафор, які сімвалізуе годнасць епіскапа, ўпрыгожаны малюнкам з паслядоўных колаў і прастакутнікаў. Галава іерарха абгорнута цюрбанам, характэрным для копцкай царквы, што можа сведчыць аб тым, што Петрас быў монафізітам.
За спіной епіскапа стаіць святы апостал Пётр у кароне, якая з'яўляецца сімвалам пакутніцтва. Абедзве рукі святога пакладзены на плечы епіскапа. Гэтая пастава, распаўсюджаная ў нубійскім жывапісе той эпохі, азначае абарону і заступніцтва і паказвае на звышнатуральную прыроду духоўнай улады епіскапа.
Вакол галавы святога Пятра знаходзіцца напісаны чорнай фарбай грэчаскі надпіс наступнага зместу: Святы апостал Пётр пакутнік крыжа абба Петрас епіскап і мітрапаліт Пахораса [хай жыве] шмат гадоў.
Гран-пры 1992 (снукер)
Гран-пры 1992 (Grand Prix 1992, таксама вядомы як Rothmans Grand Prix 1992 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 12 па 25 кастрычніка 1992 года ў тэатры Гексагон, у Рэдынгу, Англія. Турнір стаў 11-м розыгрышам гран-пры, які штогод праходзіў з 1982 года. Прызавы фонд турніру склаў £424,700, з якіх £80,000 атрымаў пераможца.
Ромул і Рэм
Праз гады Рэм быў захоплены слугамі хітрага і жорсткага цара Амулія. Ромул накіраваўся вызваляць брата. Да яго далучыліся шматлікія беднякі, пастухі, рабы, якія ненавідзелі цара Амулія і не маглі больш цярпець яго тыранію. Цар быў звергнуты і загінуў, але жыхары горада Альба-Лонгі не пажадалі прыняць братоў і той натоўп беднаты, які яны прывялі з сабою. Тады Ромул і Рэм вырашылі пабудаваць новы горад дзеля пастухоў, рабоў, сялян, якія іх падтрымалі.
Браты патрабавалі божага знаку, які б высветліў, каму з братоў належыць заснаваць горад. Багі абралі Ромула. Рэм паспрабаваў перашкодзіць яму, але быў забіты. Ромул здесніў абрад збавення, каб змыць грэх братазабойства, заснаваў Рым і зрабіўся яго першым царом. Ён сабраў пад сваёй уладай шматлікіх выгнаннікаў, здабыў дзеля іх жонак, захапіўшы пад час свята сабіянскіх жанчын. Гэта выклікала войны з сабіянамі, якія скончыліся мірам паміж двума гарадамі. Падчас навальніцы Ромул таямніча знік, яму пачалі пакланяцца, нібыта бажку, пад імем Квірына.
Спасылкі
Ромул і Рэм і энцыклапедыі «Кругасвет»
Графіка (мастацтва)
Графіка (γραφικος — пісьмовы, ад γραφω — пішу, малюю) — від выяўленчага мастацтва, заснаваны на насяненні малюнка на пэўную плоскасць. Графічныя творы звычайна выконваюцца на паперы; у параўнанні з жывапіснымі работамі яны найчасцей маюць меншы, невялікі фармат. Ha мяжы графікі і жывапісу знаходзяцца акварэль, гуаш, пастэль. Асноўныя сродкі выразнасці — контурная лінія, штрых, пляма, белы, чорны ці каляровы фон аркуша. У графіцы, у прыватнасці, у гравюрах, можа выкарыстоўвацца вялікая колькасць колераў (пры стварэнні некаторых гравюр можа выкарыстоўвацца больш за дзясятак друкаваных формаў, кожная з якіх «дадае» свой колер).
Сярод розных жанраў графікі найбольш распаўсюджаны пейзаж і партрэт. Для графікі ўласцівы лаканічнае, завостранае выяўленне пачуццяў і думак аўтара, здольнасць хутка адгукацца на важныя падзеі грамадскага жыцця, магчымасць развіваць абраную тэму, сюжэт у цыклах, серыях выяў.
Гісторыя
Найбольш старажытны і традыцыйны від графічнага мастацтва — малюнак, вытокі якога ў выявах эпохі палеаліту і ў антычным вазапісе.
У XVII—XIX стагоддзях у розных відах графікі працавалі Рэмбрант, Кацусіка Хакусай, Уільям Хогарт, Франсіска Гоя, Эжэн Дэлакруа, Жан Агюст Дамінік Энгр, Арэст Кіпрэнскі.
У XX ст. графіка развіваецца як дэмакратычнае мастацтва вялікага сацыяльнага гучання, звернутае да масавага гледача; разам з тым у графіцы вызначылася тэндэнцыя індывідуалістычнага эстэтызму, вузка фармальных і тэхнічных эксперыментаў. У гэты час ў графіцы працавалі Пабла Пікаса, Анры Маціс, Ж. Грос, Кетэ Кольвіц, Ганна Астравумава-Лебедзева, Уладзімір Фаворскі і інш.
Класіфікацыя
У залежнасці ад спосабу выканання і магчымасцей тыражавання, графіку падзяляюць на ўнікальную і друкаваную. Унікальная графіка — стварэнне твораў у адзіным асобніку (малюнак, манатыпія, аплікацыя і да т. п.). Друкаваная графіка (гравюра) — стварэнне друкаваных формаў, з якіх можна атрымліваць па некалькі адбіткаў.
Змеегалоўнік Руйша
Змеегалоўнік Руйша (Dracocephalum ruyschiana) — кветкавая расліна роду сямейства.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з разгалінаваным карэнішчам і прамымі валасістымі, у верхняй частцы разгалінаванымі сцёбламі вышынёй да 60 см. Лісце ланцэтна-лінейнае або амаль лінейнае, з загнутымі ўніз краямі, пераважна сядзячае, даўжынёй 2—3 см. Кветкі буйныя, сіне-фіялетавыя, у 6-кветкавых несапраўдных мутоўках, сабраных на канцы сцябла ў падоўжанае гронкападобнае суквецце даўжынёй 3—5 см. Плод — арэшак.
Пашырэнне
Барэальны еўразійскі лесастэпавы рэліктавы від. Знаходзіцца ў Беларусі паблізу паўночна-заходняй мяжы арэала, з’яўляецца прадстаўніком паўднёвасібірскага (алтайскага) міграцыйна-генетычнага элемента ў флоры. Месцы росту: зрэджаныя хвойна-шыракалістыя, сасновыя і саснова-бярозавыя лясы імшыстага, чарнічнага і верасовага тыпаў, травяністыя схілы.
Асаблівасці біялогіі
Цвіце ў чэрвені—ліпені, пладаносіць у ліпені. Размнажэнне насеннае.
Летысія (каралева Іспаніі)
Летысія, народжаная Летысія Ортыс Ракасалана (Letizia Ortiz Rocasolano; нар., Аўеда, Іспанія) — каралева-кансорт Іспаніі, жонка іспанскага караля Філіпа VI.
Адукацыя і кар’ера
Летысія — старэйшая дачка Хесуса Хасэ Ортыса Альварэса і Марыі Ракасалана Радрыгес. Хрэсбіны Летысіі адбыліся 29 верасня 1972 года. У Летысіі дзве малодшыя сястры: Тэльма і Эрыка. Іх бацькі развяліся ў 1987 годзе.
Летысія вучылася ў дзяржаўнай школе La Gesta 1 у Аўеда, а потым сям’я пераехала ў Мадрыд. Калі ёй было ўсяго 10 гадоў, яна пачала удзельнічаць у перадачы «El Columpio» на канале Antena 3. У Мадрыдзе Летысія скончыла сярэднюю школу Ramiro de Maeztu. Паступіла ў Мадрыдскі ўніверсітэт, дзе атрымала дыпломы бакалаўра і магістра ў журналістыцы. Яшчэ падчас вучобы ва ўніверсітэце Летысія была інтэрнам у газеце «La Nueva España» (1992—1993), у газеце ABC і ў агенцтве навін EFE. Пасля заканчэння ўніверсітэта працавала ў газеце «Siglo XXI» у Мексіцы. Пасля вяртання ў Іспанію, яна працягнула кар’еру ў іспанскім філіяле эканамічнага тэлевізійнага канала Блумберга, а потым перайшла ў тэлекампанію CNN+.
У жніўні 2003 года Летысія стала вядучай праграмы навін Telediario на тэлеканале TVE, дзе яна працавала тэлежурналістам з 2000 года.
Заручыны і вяселле з прынцам Астурыйскім
1 лістапада 2003 года каралеўскі палац абвясціў аб будучых заручынах прынца Астурыйскага Феліпэ і журналісткі Летысіі Ортыс Ракасалана.
6 лістапада 2003 года у 12:30 дня адбыліся ўрачыстыя заручыны. Феліпэ падарыў нявесце заручальны пярсцёнак з белага золата, а Летысія ўручыла Феліпэ запанкі з белага золата з сапфірамі і кнігу Марыяна Хасэ дэ Лара «Паж караля Энрыке Слабага». Потым Феліпэ і Летысія прынялі ўдзел у прэс-канферэнцыі для 250 журналістаў з больш чым 10 краін света. Пасля заручын Летысія пераехала ў палац Сарсуэла.
Вяселле адбылося 22 мая 2004 года ў кафедральным саборы Санта-Марыя ла Рэаль дэ ла Альмудэна ў Мадрыдзе.
Дзеці
31 кастрычніка 2005 года у клініцы Рубер у Мадрыдзе у прынцэсы і прынца Астурыйскіх нарадзілася дачка — Яе Каралеўская Высокасць інфанта Леанор. Хрэсьбіны Леанор адбыліся 14 студзеня 2006 года. Хроснымі бацькамі былі кароль Іспаніі Хуан Карлас і каралева Іспаніі Сафія.
29 красавіка 2007 у клініцы Рубер у Мадрыдзе у прынцэсы Летысіі і Феліпэ, прынца Астурыйскага нарадзілася другая дачка — Яе каралеўская высокасць інфанта Сафія, названая ў гонар бабулі — каралевы Іспаніі Сафіі. Хрэсьбіны інфанты адбыліся 15 ліпеня 2007 года.
Герб Калумбіі
Герб Калумбіі — адзін з дзяржаўных сімвалаў Калумбіі, прыняты 9 мая 1834 года, унесены нязначныя змены ў 1924 годзе.
Іван Іванавіч Калеснік
Іван Іванавіч Калеснік (, в. Грычына, Дзяржынскі нацыянальны польскі раён, БССР —, , БССР) — пісьменнік. Член Саюзу пісьменнікаў СССР з 1962 г.
Прэзідэнт Грузіі
Прэзідэнт Грузіі — у адпаведнасці з Канстытуцыяй Грузіі глава дзяржавы і глава выканаўчай ўлады, Вярхоўны Галоўнакамандуючы Ўзброенымі Сіламі Грузіі, вышэйшы прадстаўнік Грузіі ў знешніх адносінах; накіроўвае яе ўнутранюю і знешнюю палітыку, забяспечвае адзінства і цэласнасць краіны і працу дзяржаўных і ўсіх іншых устаноў.
Іван Іванавіч Калеснік
Біяграфія
Скончыў Грычынскую сямігодку. У 1954 г. закончыў Мінскае педагагічнае вучылішча імя Н. К. Крупскай. Працаваў загадчыкам аддзела газеты «Чырвоная змена» (1954—1961), адначасова завочна вучыўся на факультэце журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта імя У. І. Леніна (1954—1958). Быў літсупрацоўнікам часопіса «Бярозка» (1962—1963), старшым рэдактарам на Беларускім радыё (1963—1965, 1967—1968), літсупрацоўнікам часопіса «Маладосць» (1968—1972). У 1967 г. закончыў Вышэйшыя літаратурныя курсы ў Маскве. У 1972—1979 гг. рэдактар выдавецтва «Мастацкая літаратура».
Прэзідэнт Грузіі
Абіраецца праз ўсенароднае галасаванне срокам на пяць гадоў. Адна і тая ж асоба не можа абірацца прэзідэнтам больш чым на два срока запар.
Іван Іванавіч Калеснік
Біяграфія
Першыя вершы надрукаваў у 1951 г. (газета «Піянер Беларусі»). Аўтар зборнікаў вершаў «Белыя каштаны» (1959), «Пяць сузор'яў» (1963), «Калі разам мы» (1967), «Інтэрнат» (1971), «Юнацтва» (1975), «Падарожнае» (вершы, пераклады, 1982). Перакладаў творы А. Суркова, М. Ціханава, М. Рыльскага, М. Нагнібеды, З. Нуры, М. Ханінава і іншых паэтаў.
Прэзідэнт Грузіі
9 красавіка 1991 года Грузія абвясціла незалежнасць ад СССР. 6 мая 1991 адбыліся выбары, на якіх прэзідэнтам Грузіі юыў абраны Звіяд Гамсахурдзія. У снежні 1991 — студзені 1992 гадоў у краіне адбыўся ваенны пераварот. Запрошаны яго арганізатарамі на пасаду главы Грузіі Эдуард Шэварднадзэ заняў пасаду старшыні Дзяржаўнага Савета рэспублікі, пасада прэзідэнта заставалася вакантнай. Толькі 5 лістапада 1995 года адбыліся выбары, на якіх Шэварднадзэ быў абраны прэзідэнтам. Потым 9 красавіка 2000 ён быў пераабраны. У выніку так званай «рэвалюцыі руж» Эдуард Шэварнадзэ быў вымушаны сысці ў адстаўку.
4 студзеня 2004 прэзідэнтам Грузіі быў абраны Міхаіл Саакашвілі. Пасля разгону масавых акцый пратэсту апазіцыі ў лістападзе 2007 года ён быў вымушаны злажыць з сабе паўнамоцтвы, абвясціўшы датэрміновыя выбары. яны адбыліся 5 студзеня 2008 года, іх таксама выйграў Саакашвілі. Яго інаўгурацыя адбылася 20 студзеня 2008 года.
Чарговыя выбары прэзідэнта Грузіі адбыліся 27 кастрычніка 2013 года.
Прысяга
Інаўгурацыя прэзідэнта адбываецца ў трэцюю нядзелю пасля выбараў. У ходзе цырымоніі прэзідэнт прыносіць прысягу перад богам і нацыяй:
Я, прэзідэнт Грузіі, ўрачыста прысягаю перад богам і саёй нацыяй абараняць Канстытуцыю Грузіі і яе незалежнасць, адзінства і непадзельнасць маёй краіны. Я буду чэсна выконваць абавязкі прэзідэнта. я стану абараняць дабрабыт і бяспеку свайго народа і клапаціцца аб адраджэнні і магутнасці сваёй нацыі і айчыны!
Цікавыя факты
Ніводны з прэзідэнтаў Грузіі не пакінуў сваю пасаду пасля заканчэння тэрміна паўнамоцтваў ці дабраахвотна да заканчэння тэрміна. Гэтая чарада перарвалася 27 кастрычніка 2013 года, калі адбыліся чарговыя ўсеагульныя выбары 4-га прэзідэнта Грузіі.
Сяргей Аляксандравіч Каваленка
Сяргей Аляксандравіч Каваленка (нар., Віцебск) — беларускі палітычны актывіст, сябра КХП-БНФ, былы палітвязень Беларусі.
Біяграфія
Жыхар г. Віцебска. Прыватны прадпрымальнік, займаўся рамонтам памяшканняў. Жанаты з 18 чэрвеня 2004 г. , мае двух дзяцей. У верасні 2010 года развёўся, каб не было ціску на сваякоў у сувязі з крымінальнай справай. 17 лютага 2012 г. сужэнцы аднавілі шлюб падчас знаходжання Сяргея ў следчым ізалятары ў Віцебску.
Храналогія пераследу
14 мая 2010 г. суд Кастрычніцкага раёна г. Віцебска (суддзя — Яўген Буруноў) прысудзіў Сяргея Каваленку на тры гады абмежавання волі без накіравання ў выпраўленчую ўстанову адкрытага тыпу. Таксама суд абавязаў Каваленку выплаціць маральную кампенсацыю: міліцыянерам Іванову і Палітыку — па 1 млн, міліцыянеру Максімаву — 1,5 млн, прадпрыемству «Гарсвятло» за пашкоджаную ілюмінацыю — 1,222 млн, «Зелянбуду» — 0,062 млн рублёў.
Суд над Каваленкам выклікаў вялікі розгалас, праваабаронцы сведчылі пра палітычны характар працэсу над актывістам. Газета «Наша Ніва» назвала Каваленку «героем года» ў сваім спісе найбольш вядомых людзей за 2010 год.
Неаднаразова затрымліваўся паводле абвінавачання ў парушэнні рэжыму адбыцця пакарання.
У канцы снежня 2011 г. Каваленка быў зноў арыштаваны і абвінавачаны ў парушэнні рэжыму адбывання пакарання. З 19 снежня 2010 Каваленка трымаў сухую галадоўку, з 16 студзеня 2012 г. яго пачалі гвалтоўна карміць.
24 лютага 2012 г. суд Першамайскага раёна Віцебска (суддзя — Алена Жук) прызнаў вінаватым ва ўхіленні ад адбыцця пакарання ў выглядзе абмежавання волі (арт. 415 КК РБ) і прысудзіў да 2 гадоў 1 месяца калоніі агульнага рэжыму.
Пасля прысуду Каваленка ізноў распачаў ужо спыненую раней галадоўку. Перад тым, як вязня перавялі ў Магілёўскую калонію № 19, ён патрапіў у Рэспубліканскі турэмны шпіталь і псіхіятрычную бальніцу ў Навінках. Галадоўкі Сяргея Каваленкі агулам доўжыліся каля 3 месяцаў, за час якіх ён схуднеў на 40 кілаграмаў.
Вызвалены з калоніі № 19 г. Магілёва ўвечары 26 верасня 2012 г.. Каваленку вызвалілі на падставе напісанага пад ціскам прашэння аб памілаванні на імя Аляксандра Лукашэнкі. Для таго каб ён падпісаў прашэнне, на яго здзяйсняўся ўціск. Яго некалькі разоў кідалі ў карцар, а таксама шантажавалі сынам.
Пасля вызвалення у 2013 годзе выехаў вучыцца ў Польшчу.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
Батальённы камісар
Батальённы каміса́р — ва УС СССР спецыяльнае воінскае званне для старшага ваенна-палітычнага складу Чырвонай Арміі і Флоту ў 1935—1942 гг. Папярэдняе званне — старшы палітрук, наступнае па рангу — старшы батальённы камісар. Адпавядала воінскаму званню маёр.
Гісторыя
Уведзена пастановамі ЦВК і СНК СССР ад 22 верасня 1935 года адначасова з іншымі персанальнымі воінскімі званнямі.
Рашэннем ДКА ад 9 кастрычніка 1942 года інстытут ваенных камісараў быў ліквідаваны, і ўсе камісары атрымалі армейскія і флоцкія званни на прыступку або некалькі ніжэй.
Знакі адрознення
Для звання батальённы камісар быў усталяваны знак адрознення ў выглядзе двух прамавугольных «шпал» у пятліцах, без эмблемы роду войскаў (да 30, і з эмблемай роду войскаў пасля 30), і агульная для палітработнікаў усіх званняў чырвоная зорка з сярпом і молатам, нашытая на абодвух рукавах вышэй абшлага (1 жніўня 1941 года нашэнне такіх нашывак было адменена).
Аляксандр Рыгоравіч Свяргун
Алякса́ндр Рыго́равіч Свяргу́н (,  — ) — дзеяч рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі.
Біяграфія
Нарадзіўся 30 снежня 1903 года ў вёсцы Гічыцы (цяпер у Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці).
Ад 1923 г. арганізатар і сакратар партячэйкі ў Гічыцах. У 1925—1927 гг. — член Косаўскага раённага, Слонімскага акруговага камітэтаў КПЗБ і КСМЗБ на Слонімшчыне. Вёў прапагандысцкую працу, быў адным з арганізатараў выступу рабочых Косава ў абарону Беларускай сялянска-рабочай грамады. У 1927 г. арыштаваны польскімі ўладамі, у 1929 г. прыгавораны да 10 гадоў турмы за рэвалюцыйную дзейнасць.
Падчас нападу СССР на Заходнюю Беларусь у верасні 1939 года — адзін з арганізатараў узброенага атраду і стварэння часовага рэвалюцыйнага камітэта ў Івацэвічах. Абраны дэпутатам Народнага сходу Заходняй Беларусі. У 1940 г. — на савецкай працы ў Брэсцкай вобласці.
З пачаткам вайны з Германіяй — у Чырвонай арміі, ад 1943 г. удзельнік партызанскага руху на Берасцейшчыне. З 1944 г. на савецкай працы ў Брэсце, пасля старшыня Пружанскага гарвыканкама. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1940—1947).
Аўтар успамінаў пра рэвалюцыйны рух у Заходняй Беларусі, выдадзеных у калектыўным зборніку «У суровыя гады падполля» (1958).
Памёр 31 жніўня 1971 г.
Памяць
У Пружанах Брэсцкай вобласці імем Аляксандра Свергуна названая вуліца, а таксама ўсталяваная мемарыяльная дошка на алеі «Іх імёнамі названыя вуліцы гораду».
Палкавы камісар
Палкавы́ каміса́р — у УС Саюза ССР спецыяльнае воінскае званне для старшага ваенна-палітычнага складу Чырвонай Арміі і Флоту ў 1935—1942 гадах. Папярэдняе званне до 30 — батальённы камісар, пасля — старшы батальённы камісар у РСЧА, і батальённы камісар — у ВМФ СССР. Наступнае па рангу — брыгадны камісар.
Гісторыя
У РСЧА адпавядала воінскаму званню палкоўніка.
Нароўні з камандзірам палкавы камісар з’яўляўся прамым начальнікам усяго асабовага складу часці і нёс поўную адказнасць за палітыка-маральнае стан палка, за выкананне воінскага абавязку і правядзенне вайсковай дысцыпліны ўсім асабістым складам часці, за баявую і мабілізацыйную гатоўнасць, за стан ўзбраення і вайсковай гаспадаркі палка.
Рашэннем ДКА СССР ад 9 кастрычніка 1942 года інстытут ваенных камісараў быў ліквідаваны, і ўсе камісары атрымалі армейскія і флоцкія званні на прыступку або некалькі ніжэй.
Знакі адрознення
Для звання палкавы камісар быў усталяваны знак адрознення ў выглядзе 4-х прамавугольных «шпал» ў пятліцаз (да 30 — тры прамавыгольныя «шпалы»), як і ў палкоўніка, без эмблемы роду войскаў да 30, і з эмблемай роду войскаў пасля; агульная для палітработнікаў усіх званняў чырвоная зорка з сярпом і молатам, нашытая на абодвух рукавах вышэй абшлага (1 жніўня 1941 года нашэнне такіх нашывак было адменена). На флоце — у выглядзе 4-х сярэдніх залатых галуноў (як у капітана 2-га рангу) з чырвонымі прасветамі і чырвонай зоркай з залатой акантоўкай.
Дуэйн Генры
Дуэйн Генры (Duane Henry; нар. 18 сакавіка 1985) — англійскі. Генры найбольш вядомы сваёй працай у серыялах «Марская паліцыя: Спецаддзел», «Дактары», «Доктар Хто» і «МЫ. Верым у каханне». Цяпер жыве ў Лос-Анджэлесе, Каліфорнія.
Ранняе жыццё
Дуэйн Генры нарадзіўся ў Бірмінгеме, Уэст-Мідлендс, Англія. Рос у сям’і рабочых у Хандсварта (Handsworth), Уэст-Мiдлендс. У дзяцінстве Генры хадзіў каталіцкую пачатковую школу Святога Францыска ў Бірмінгеме і школу Святога Іаана Уола ў Хандсварце, а пасля вывучаў драматургію ў Каледжы Дадлі. Калі яму было 17, Генры пераехаў у Лондан, каб пачаць кар’еру ў забаўляльнай індустрыі.
Кар’ера
Дуэйн Генры пачаў гуляць у 2004 годзе, праз год пасля пераезду ў Лондан 27 лістапада 2003 года. Першую акцёрскую ролю атрымаў у «Дзённай гульні» разам з Самантой Янус. З 2004 па 2011 год з’яўляўся ў якасці госця ў шэрагу папулярных брытанскіх тэлевізійных драм, у тым ліку «Доктар Хто», «Чыста англійскае забойства» (англ. The Bill) і «Шанец» (англ. The Cut), атрымаўшы намінацыю BAFTA у 2010 годзе ў намінацыі «Узыходзячая зорка».
З 2005 па 2013 год Генры сыграў пяць роляў у брытанскай медыцынскай мыльнай оперы «Лекары», першапачаткова пастаўленай у Бірмінгеме. Ён сыграў Гарэта Бродхерста, былога салдата з ПТСР у трохактным спектаклі, выпушчаны ў 2013 годзе пад назвай «Лекары: ваенная зона». Генры прыпісвае свой поспех у «Лекарах» таму факту, што ён ураджэнец Бірмінгема і таму аўтаматычна разглядаўся на ролі ў шоу. Затым, у 2011 году, Генры сыграў ахоўніка ў гістарычнай рамантычнай драме Мадонны МЫ. Верым у каханне (англ. W.E.).
Генры пераехаў з Лондана ў Лос-Анджэлес у лістападзе 2013 года. Неўзабаве пасля пераезду Генры правёў год, паляпшаючы сваё амерыканскае вымаўленне, каб пашырыць акцёрскі дыяпазон. Ён спрабаваўся на мноства роляў, у тым ліку ў «Адценнях сіняга»з Джэніфер Лопес у галоўнай ролі,дзе прысутнічаў таксама Бары Левінсан - рэжысёр "чалавека дажджу».
Дуэйн Генры ўпершыню з’явіўся ў серыяле «Марская паліцыя: Спецаддзел» у якасці агента MI-6 Клэйтана Рыўза ў маі 2016 года ў 23-м эпізодзе 13-га сезона шоў. У ліпені 2016 года стала вядома, што Генры з’явіцца ў шоў у якасці сталага персанажа ў 14-ым сезоне, які трансліраваўся з 20 верасня 2016 года. Па словах Генры, характар Клейтана Рыўза першапачаткова не меў каранёў у Бірмінгеме, але ён уключыў свой жыццёвы досвед сталення ў перадгісторыю свайго персанажа. Генры пакінуў серыял у 22-м эпізодзе 15-га сезона пад назвай  «Два крокі назад», у якім яго персанаж загінуў.
Асабістае жыццё
Генри быў бяздомным пэўны перыяд свайго жыцця і звязваў сваё цяжкое сталенне ў Бирмінгеме са сваім поспехам у якасці акцёра. Маці нарадзіла яго ў 16-гадовым узросце. Генры не ведаў свайго бацькі. Пасля ён пайшоў жыць да сваёй цёткі і працаваў на некалькіх работах, у тым ліку прадаваў абутак на Оксфорд-стрыт і ў тэатры каля Лестэр-сквера, адкуль «быў звольнены за летуценнасць і практыкаванне свайго аўтографа».
Генры сцвярджае, што калі б ён не быў акцёрам, ён усё роўна займаўся б мастацтвам, мажліва, выкладаў драматургію моладзі ці працаваў бы ў якасці шукальніка талентаў. Калі яго спыталі аб акцёрскім натхненні, Генры адказаў, што ён назірае за барацьбой людзей у яго сацыяльных кругах «ад А да Я», а затым бачыць іх усё яшчэ на нагах і з усмешкамі, і гэта натхненне ад іх прымушае яго «рухацца далей».
Гімн Пакістана
Гімн Пакістана (قومی ترانہ, Qaumī Tarāna — «Нацыянальны Гімн») — дзяржаўны гімн Пакістана. Музыка гімна была напісаная ў 1950 годзе членам Камітэта па нацыянальнаму гімну Акбарам Махамедам на раней створаныя Джаганатам Азадам словы, але канчаткова зацверджана ў 1954 годзе пасля стварэння новых слоў.
Шыкахогскі запаведнік
Шыкахогскі запаведнік (Շիկահողի արգելոց) — запаведнік у вобласці Сюнік на поўдні Арменіі ў басейнах рэк Цаў і Шыкахог на паўночных схілах Мегрынскага хрыбта на вышынях 700—2 400 м. Быў створаны ў 1958 годзе, займае плошчу 10 000 га.
На вышынях 2 200—2 400 м — разрэджаныя дубовыя лясы.
На вялікіх вышынях (2 400—2 600 м) растуць змяшаныя супольнасці ляшчынніка, бярозы, рабіны і ядлоўца, а яшчэ вышэй — субальпійскія лугі.
Усяго ў Чырвоную кнігу былога СССР улучана 18 відаў раслін, якія растуць тут, у Чырвоную кнігу Арменіі — каля 80.
Помнік беларусам, якія загінулі за Украіну
Помнік беларусам, якія загінулі за Украіну — памятны знак у Кіеве, прысвечаны беларусам, якія загінулі падчас падзей на Еўрамайдане і на Расійска-украінскай вайне. Адкрыты 28 сакавіка 2016 года. Размешчаны на будынку № 22 па Беларускай вуліцы.
Апісанне
Помнік выкананы ў колерах бел-чырвона-белага сцяга і ўключае выяву беларускага герба «Пагоня».
На памятным знаку размешчаныя прозвішчы і фотаздымкі трох постацей:
Аўтар помніка — Глеб Гржабоўскі. Сын скульптара загінуў падчас баёў у Данецкім аэрапорце. Глеб Гржабоўскі пагадзіўся ўдзельнічаць у праекце на валанцёрскіх пачатках.
Кшывінь
Кшывінь (Krzywiń) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 330 км на захад ад Варшавы і за 60 км на поўдзень ад Познані. Уваходзіць у склад Касцянскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Кшывінь. Займае плошчу 2,27 км². Насельніцтва 1,7 тыс. чалавек.
Іван Пракопавіч Клімянкоў
Іван Пракофьевіч Клімянкоў (, в. Хляўно,, Гомельская вобласць, БССР) — пісьменнік, член Саюза пісьменнікаў БССР з 1988 г.
Рыс (прадукт харчавання)
Рыс — прадукт харчавання з насення раслін роду Рыс. Асноўны прадукт харчавання большай часткі насельніцтва Зямлі, хоць паводле аб'ёму выраблянага харчовага збожжа саступае пшаніцы.
Іван Пракопавіч Клімянкоў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і калгаснікаў. У 1965 г. скончыў 11 класаў Ліцвінаўскай сярэдняй школы імя П. Лепяшынскага. У 1965—1970 гг. вучыўся на беларускім аддзяленні філалагічнага факультэта БДУ. Настаўнічаў у Баяніцкай васьмігодцы Любанскага раёна, працаваў сакратаром камсамольскай арганізацыі Смілавіцкага СПТВ-23 Чэрвеньскага раёна. З 1971 г. пачаў выяжджаць на сезонныя работы (пасёлак Тазаўскі Ямала-Ненецкай нацыянальнай акругі, г. Пячора, Комі АССР, г. Варкута (Расія), пасёлак Сангар Якуцкай АССР, пасёлак Рочыгда Архангельскай вобласці). Быў выхавацелем у рабочым інтэрнаце Мінскага аўтамабільнага завода, працаваў у калгасах Валожынскага і Кармянскага раёнаў, у Касцюковіцкім сельгасбудзе. З 1988 г. — будаўнік калгаса «Перамога» Валожынскага раёна. З 1992 г. працаваў у выдавецтве згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына».
Рыс (прадукт харчавання)
Як сельскагаспадарчая культура ў тропіках, субтропіках і цёплых раёнах умеранага пояса вырошчваецца аднагадовы. У Афрыцы таксама вырошчваюць. Мясцовае насельніцтва ў Афрыцы таксама спажывае зерне шэрагу дзікарослых відаў рысу, найперш і.
Вылучаюць тры класы зерня — кароткае (круглявае або «жамчужнае») — даўжыня насення не перавышае 5,15 мм, сярэдняе (даўжыня насення 5,16-6,15 мм) і доўгае — не карацей за 6,16 мм. Паводле формы вылучаюць зерне тонкае з залежнасцю даўжыні да шырыні болей за 3, сярэдняе, калі залежнасць складае 2,1-3, і тоўстае, калі яна не болей за 2,1.
Закаўказскі горны баран
Закаўказскі горны баран, або Армянскі муфлон  — парнакапытны сысун сямейства пустарогіх, насяляе горныя раёны Армянскага нагор'я і да гор Загрос. Знаходзіцца на грані знікнення, улучаны ў Чырвоную кнігу МСОП.
Апісанне
Вышыня ў карку 70-80 см (28-32 цалі). Самкі істотна менш самцоў. Грацыёзныя бараны з адносна доўгімі, вузкімі нагамі. Агульная афарбоўка чырванавата-вохрыстая, з вузкімі, шаравата-белымі седлаватымі плямамі. Ніжняя частка цела, ніжнія часткі ног і пыса белыя. Грудзі цёмна-карычневыя. Ёсць вузкія карычневыя бакавыя палосы і карычневая размалёўка на франтальнай частцы пярэдніх ног. Узімку ўнізе шыі і на грудзі адрастае кароткае чорнае падвешванне. «Манішкі» белага колеру няма. Рогі супрацервікальныя, закручаныя назад па-над шыяй. У самак звычайна ёсць маленькія рогі, але часам яны бязрогія.
Шыранне
Жыве ў Арменіі, магчыма, таксама на крайнім паўднёвым захадзе Азербайджана, на ўсходзе Анатоліі (Турцыя), у паўночна-усходнім куце Ірака і на паўночным захадзе Ірана на ўсход да Тэбрыза і на поўдзень да цэнтральнай часткі гор Загрос. Па-за Азіі армянскі муфлон інтрадукаваны ў паляўнічых гаспадарках ЗША. Яшчэ пад канец пяцідзясятых гадоў бараны засялялі ўсе прыдатныя стацыі ў паўднёвых раёнах Арменіі, дзе сустракаліся статкі да 200 галоў. Да 1970 г. на тэрыторыі Арменіі і сумежнай тэрыторыі Нахічэванскай АР захаваліся не больш 400 галоў. Паводле дадзеных 1974 года на тэрыторыі Арменіі колькасць бараноў у перыяд летніх міграцый не перавышала сотні галоў, узімку ж застаецца толькі некалькі дзясяткаў аселых бараноў. Найболей шматлікі статак складаўся з 9 жывёл.
Ахоўны статус
У спісе Міжнароднага саюза аховы прыроды разглядаецца як падвід уразлівага віда. Таксама занесены ў Чырвоную кнігу Арменіі.
Таксаномія
Улучае адменнікі armeniana (Усходняя Турцыя) і urmiana (востраў Кабудан, ці Гаён Дагх на возеры Урмія, ці Рэзае на паўночным усходзе Ірана).
Еўрапейская кінапрэмія 2000
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона    і прыводзіцца першым.
Хаакін Санчэс
Хаакін Санчэс Радрыгес (Joaquín Sánchez Rodríguez; нар., Эль-Пуэрта-дэ-Санта-Марыя, Іспанія), больш вядомы як проста Хаакін ― іспанскі футбаліст, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Іспаніі (2002—2007). На клубным узроўні вядомы ў першую чаргу па выступах за «Рэал Бетыс», а таксама «Валенсію». Разам з Андоні Субісарэтам з’яўляецца лідарам па колькасці праведзеных гульняў у Ла Лізе (622 матчы).
«Бетыс»
Футбольная кар’ера Хаакіна пачалася ў рэзервовай камандзе «Рэал Бетыс B». Адыграўшы сезон у дублюючым складзе ігрок у хуткім часе трапіў у асноўны склад першай каманды і стаў яе лідарам. Агулам Хаакін правёў 6 сезонаў за каманду з Севільі і выходзіў на газон у футболцы «Рэала Бетыса» 180 матчаў, у якіх забіў 29 мячоў, пасля чаго ў 2006 годзе патрапіў у «Валенсію».
«Валенсія»
У «Валенсіі» Хаакін гуляў практычна без заменаў, за два першыя сезоны ён правёў 91 гульню, у якіх забіў 12 мячоў і аддаў 13 галявых перадач.
«Малага»
27 чэрвеня 2011 года ігрок падпісаў кантракт з клубам «Малага» тэрмінам на 3 гады. Дапамог андалусійскаму клубу дайсці да чвэрцьфінала Лігі чэмпіёнаў.
«Фіярэнціна»
12 ліпеня 2013 года Хаакін стаў іграком італьянскай «Фіярэнціны». 20 кастрычніка таго ж года забіў першы мяч за «фіялак», калі дапамог перамагчы дзейнага чэмпіёна «Ювентус» з лікам 4:2. Таксама, дапамог «Фіярэнціне» дайсці да фіналу Кубка Італіі ў 2014 годзе.
Вяртанне ў «Бетыс»
31 жніўня 2015 года Хаакін вярнуўся ў «Бетыс», падпісаўшы трохгадовы кантракт.
У красавіку 2023 года абвясціў пра завяршэнне кар’еры па заканчэнні сезона 2022/23.
Міжнародная кар’ера
У складзе нацыянальнай каманды дэбютаваў у 2002 годзе. Прымаў удзел на чэмпіянатах свету 2002 і 2006 гадоў.
Дасягненні
Бетыс
Валенсія
Святое (возера, Верхнядзвінскі раён)
Святое — возера ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці, за 28 км на паўночны ўсход ад горада Верхнядзвінск, за 1,5 км на ўсход ад вёскі Селішча, у басейне ракі Ужыца.
Адам Мартынавіч Дзмітрыеў
Біяграфія
У 1912 г. Дзмітрыевы пераехалі на жыхарства ў Сібір. Пасля ўстанаўлення Савецкай улады Адам працаваў у валасным выканкаме. У пачатку 1920-х гадоў скончыў камвуз, працаваў у павятовым рэўкаме, у губкаме партыі, упаўнаважаным па зборы харчовага падатку. У канцы 1922 г. чырванафлотца, потым палітработнік на Далёкаўсходнім флоце, удзельнічаў у дэсанце ў Ахоцкім моры пры ліквідацыі рэшткаў «хеўраў» генерала Пепяляева. З 1925 г. на Балтыйскім флоце: памочнік камісара крэйсера «Прафінтэрн», сакратар партыйнага камітэта брыгады эсмінцаў і інструктар палітупраўлення марскіх сіл Балтыйскага мора.
Памёр пасля цяжкай хваробы ў студзені 1936 г.
Епіскап Мар’янас пад абаронай Хрыста і Божай Маці
Археалагічны кантэкст
Праца была знойдзена ў саборы Фараса на тэрыторыі старажытнай Нубіі ў сучасным Судане групай польскіх археолагаў падчас адной з археалагічных экспедыцый, праведзеных у 60-х гадах XX стагоддзя пад эгідай ЮНЕСКА (так званая Нубійская кампанія ці Нубійская аперацыя). З 1964 года фрэска знаходзіцца ў калекцыі Нацыянальнага музея ў Варшаве. Пасля правядзення рэстаўрацыйных работ была выстаўлена ў VI зале Галерэі Фарас. З'яўляецца адным з чатырнаццаці выяўленых у саборы Фараса партрэтаў епіскапаў і адным з шасці найбольш добра захаваных партрэтаў нубійскіх іерархаў.
Апісанне
У абавязкі кожнага абранага епіскапа Пахораса (Фараса) ўваходзіла напісанне ўласнага партрэта ў саборы. На фрэсцы намаляваны епіскап Мар’янас, які займаў сваю пасаду ў 1005–1036 гадах, з Божай Маці, якая трымае на левай руцэ немаўля, і з Ісусам Хрыстом.
Епіскап Мар’янас
Супастаўляючы вопратку епіскапаў Пахораса на фрэсках у Фарасе з іншымі археалагічнымі і іканаграфічнымі крыніцамі, можна зрабіць выснову, што адны іерархі былі монафізітамі, а іншыя – мелькітамі. У Мар’янаса няма элементаў адзення, характэрных для монафізіцкіх коптаў, а значыць, хутчэй за ўсё, ён – мелькіт. У той жа час адзенне ўсіх епіскапаў Пахораса характарызуецца незвычайным аб'яднаннем элементаў копцкага, візантыйскага, лацінскага і абісінскага паходжання, якое больш нідзе не сустракаецца.
Пратэктары
Першапачаткова злева ад іерарха на фрэсцы быў намаляваны Ісус Хрыстос, але ад яго постаці захаваліся толькі фрагменты. Бачны німб, частка нагі і адзення, а таксама пальцы яго рук на плячы Мар’янаса.
Справа ад Мар’янаса намаляваная Божая Маці. Яе постаць на пяць сантыметраў вышэй фігуры епіскапа (200 і 195 см адпаведна). Марыя стаіць франтальна, трохі нахіліўшы галаву ў бок епіскапа, з правай рукой на яго плячы, а на левай трымае Дзіцятка Езуса. Яна апранута ў шэра-сінюю туніку, дэкараваную белымі разеткамі і чырвонымі вертыкальнымі палосамі, і ў цёмна-карычневы мафорый, які пакрывае яе галаву і плечы і даходзіць да ног. Акрамя гэтага, яе галава пакрыта карычневай хусткай. Вакол вялікага пальца левай рукі наматаная маппула (сурвэтка, хустка) з карычневымі і зялёнымі палоскамі на канцах. На яе нагах – абутак карычневага колеру. Твар Маці Божай белага колеру, яе вочы падведзены зялёнымі і карычневымі лініямі; таксама дадатковай лініяй выдзелены і падбародак Марыі. Вакол яе галавы намаляваны німб.
Спас Эмануіл (Дзіцятка Езус), які знаходзіцца на руках Маці Божай, апрануты ў белы хітон і гіматый. Зморшчыны і контуры адзення намаляваныя чырванавата-карычневым колерам. Яго твар белага колеру, каштанавыя валасы закрываюць вушы і двума завіткамі спадаюць на лоб. Гэтак жа, як Марыя, Ісус глядзіць перад сабой, яго вочы таксама падведзены лініяй зялёнага колеру. Правай рукой бласлаўляе епіскапа Мар’янаса, у левай руцэ трымае кнігу ў вокладцы, дэкараванай каштоўнымі камянямі. За галавой Дзіцятка знаходзіцца зялёны крыж.
Хасроўскі запаведнік
Хасроўскі (Гарнійскі) запаве́днік (Խոսրովի արգելոց) — прыродаахоўная зона ў Арменіі у вобласці Арарат у паўднёвай частцы Гегамскага хрыбта. Быў утвораны ў 1958 годзе. Займае плошчу 29 000 га ў басейнах рэк Азат і Хасроў на вышынях 1 400—2 250 м над узроўнем мора.
Флора
Тут растуць 1 686 відаў, 146 з якіх лічацца ў Чырвоных кнігах. Ахоўваюцца дзікая груша, яблыня, сліва, вішня, рабіна, глог, міндаль, жыта Вавілава, а таксама рэдкалессі ядлоўца і дуба, горныя ксерафіты, горна-стэпавыя і палыновыя паўпустынныя фармацыі.
Фаўна
Сярод жывёл тут сустракаюцца:
Мікалай Пятровіч Давідовіч
Мікалай Пятровіч Давідовіч (15 жніўня 1919 — 6 мая 1993) — лейтэнант Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 кастрычніка 1943 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» сяржант Мікалай Давідовіч быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» за нумарам 1194.
Быў таксама ўзнагароджаны ордэнамі Чырвонага Сцяга і Айчыннай вайны 1-й ступені, а таксама шэрагам медалёў.
Rokiczanka
«Rokiczanka» (гучыць як «Ракічанка») — польскі музычны калектыў, які выконвае народную музыку. Заснаваны ў 2001 годзе ў весцы Ракітна (Люблінскае ваяводства, Любартоўскі павет, гміна Любартаў).
Рэпертуар
Гурт выконвае традыцыйныя народныя песні, не толькі з люблінскага рэгіёна, але і ўсёй Польшчы. Сярод іншых падобных гурт адрозніваецца сваімі аранжыроўкамі песень, больш сучаным гучаннем, што спрыяе папулярызацыі народных традыцый сярод больш шырокай аўдыторыі.
Рэпертуар гурта — традыцыйная музыка, якая перадаецца з пакалення ў пакаленне. Удзельнікі гурта — спевакі–аматары. Аранжыроўкай займаюцца прафесійныя музыкі. Кіруе гуртом ураджэнец Любліна Ірэк Бахонка – музыкант, акардэаніст, музычны кіраўнік гурта.
Гісторыя
Гурт утварыўся ў 2001 годзе. Толькі пасля 10 гадоў дзейнасці, у асноўным — канцэртнай, гурт вырашыщ выпусціць у 2011 годзе дэбютны альбом: «W moim ogródecku», які змяшчае 9 трэкаў. Альбом быў ацэнены па вартасці — яго намінавалі на званне «фолк-дыск года» ў конкурсе «Віртуальныя Гуслі», пасля чаго з малавядомага, гурт стаў вядомым у асяроддзі аматараў і выканаўцаў польскай народнай музыкі.
Старшы палітрук
Ста́ршы палітру́к (скар. ад Старший политический руководитель — старшы палітычны кіраўнік) — воінскае званне старшага ваенна-палітычнага саставу Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі з 1935 па 1942 год. Вышэй звання палітрук, ніжэй звання батальённы камісар. Адпавядала воінскаму званню капітан.
Rokiczanka
Гісторыя
«Rokiczanka» — ў значнай ступені сямейны калектыў (Васакі і Мазурэкі). Галоўная вакалістка гурта — Паўліна Васак, якая спявае сольную партыю ў песні «W moim ogródecku», а таксама разам з Кацярынай Мазурэк спявае ў песні «Lipka».
Старшы палітрук
Гісторыя
У 1935 годзе з увядзеннем персанальных воінскіх і спецыяльных званняў сярод іншых былі ўведзеныя спецыяльныя званні для палітработнікаў: «малодшы палітрук», «палітрук » і «старшы палітрук», адпавядалі агульным воінскім званням «лейтэнант», «старшы лейтэнант» і «капітан». Старшыя палітработнікі мелі спецыяльныя званні са словам «камісар»: «батальённы камісар» (маёр), «палкавы камісар» (палкоўнік), «дывізіённы камісар» (камдзіў) і гэтак далей (у дужках дадзены адпаведныя агульныя воінскія званні).
Rokiczanka
Гісторыя
Пры «Rokiczanka» дзейнічае таксама дзіцяча-маладзёжны вакальны гурт «Mała Rokiczanka», які таксама выпусціў кампакт-дыск: «Muzyczne przygody».
Старшы палітрук
Гісторыя
Рашэннем ДКА ад 9 кастрычніка 1942 года ў арміі і на флоце была ліквідаваная сістэма ваенных камісараў. Усе асобы, якія насілі гэтыя званні, былі пераатэставаныя і атрымалі стандартныя армейскія і флоцкія званні; пры пераатэстацыі званне прысвойвалася на прыступку ніжэй. Так, напрыклад, старшы палітрук, які меў да пераатэстацыі званне, роўнае капітану, пасля пераатэстацыі атрымліваў званне старшы лейтэнант. Рэзка была скарочана колькасць палітычных пасадаў. Частка учорашніх палітрукоў і камісараў прызначаліся намеснікамі камандзіраў па палітчасцы (ад роты і вышэй), частка была пераведзеная на камандныя пасады. Калі раней палітрук або камісар карысталіся роўнай з камандзірам уладай у падраздзяленні (часці), то цяпер яны сталі намеснікамі камандзіраў.
Rokiczanka
Узнагароды
У жніўні 2016 года Міністр Культуры і Нацыянальнай Спадчыны узнагародзіў калектыў «Rokiczanka» Ганаровым знакам «Заслужаны для Польскай Культуры».
Старшы палітрук
Знакі адрознення
Для звання старшы палітрук быў усталяваны знак адрознення — адна шпала ў пятліцы, як у капітана, адрозніваючыся толькі акантоўкай пятліц. Замест камандзірскай залацістай акантоўкі была чорная, як у астатніх палітработнікаў, а таксама малодшага камсаставу і чырвонаармейцаў.
Ваенаслужачыя палітычнага складу мелі на абодвух рукавах вышэй абшлага аднолькавыя для ўсіх званняў чырвоныя суконныя зоркі дыяметрам 55 мм. Зоркі па краі абшывалі чырвонай шаўковай ніткай, а ў цэнтры мелі вышытыя залацістай ніткай серп і молат.
Алесь Анціпенка
Алесь Анціпенка (,, Магілёўская вобласць) — беларускі філосаф і медыааналітык. Кандыдат філасофскіх навук.
Біяграфія
У 1975 г. скончыў Мінскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт, у 1982 г. — аспірантуру Інстытуту філасофіі і права НАН Беларусі. У 1986 абараніў дысертацыю на тэму «Сацаякультурны і нарматыўна-экалагічны аспекты даследавання ўзаемадачыненняў чалавека і прыроды». Працаваў у названым інстытуце, Нацыянальным цэнтры імя Ф. Скарыны, Беларускім Фондзе Сораса. Аўтар шматлікіх публікацый у Беларусі і па-за яе межамі.
Былы кіраўнік «Беларускага Калегіума» (1997—2013), член БАЖ, Беларускага ПЭН-цэнтра (да 2019 года), сузаснавальнік і член Рады Беларускага інстытута стратэгічных даследаванняў.
Хасэ Антоніа Рэес
Раннія гады
Рэес далучыўся да моладзевай каманды мясцовага клуба «Севілья» ва ўзросце 10 гадоў. Яго талент быў вызначаны, і ён прадстаўляў клуб на ўсіх моладзевых узроўнях. Пасля таго як пачаў гуляць за асноўную каманду «Севільі» атрымаў рэпутацыю ўніверсальнага нападніка і стаў рэзка набіраць папулярнасць.
«Арсенал»
Узімку 2004 года ігрок перайшоў у склад лонданскага «Арсенала». Сума ўгоды склала 25 млн фунтаў стэрлінгаў. У складзе англійскага клуба Рэес дэбютаваў 2 лютага ў матчы супраць «Манчэстэр Сіці» (2:1), а праз два дні забіў свой першы мяч у браму «Мідлсбра».
«Рэал»
Улетку 2006 года ў прэсе з’явілася інфармацыя аб тым, што да Рэеса праяўляе цікавасць мадрыдскі «Рэал». Сам футбаліст у інтэрв’ю некалькі раз адзначаў, што жадаў бы вярнуцца на радзіму.
У сезоне 2006/07 Рэес разам з «Рэалам» атрымаў перамогу ў чэмпіянаце Іспаніі. Футбаліст выходзіў на поле ў трыццаці матчах і адзначыўся шасцю забітымі мячамі, два з якіх — у матчы апошняга тура супраць «Мальёркі» (3:1) — прынеслі мадрыдцам чэмпіёнскі тытул. Пасля заканчэння сезону ў прэсе з’явіліся чуткі аб тым, што Рэес можа перайсці ў «Ліён».
«Атлетыка»
31 ліпеня 2007 года Рэес быў афіцыйна прадстаўлены ў якасці іграка «Атлетыка». За гэты трансфер «Арсенал» атрымаў каля 12 мільёнаў еўра, а футбаліст падпісаў чатырохгадовы кантракт з мадрыдскім клубам. 27 жніўня 2010 года забіў за «Атлетыка» гол у матчы Суперкубка УЕФА супраць італьянскага «Інтэра», сустрэча скончылася перамогай іспанцаў з лікам 2:0.
«Севілья»
5 студзеня 2012 года ігрок падпісаў кантракт з «Севільяй» тэрмінам да 30 чэрвеня 2015 года. Сума трансфера склала 3,5 млн еўра. У складзе андалузскага клуба тройчы запар стаў пераможцам Лігі Еўропы. 1 чэрвеня 2016 года стала вядома аб тым, што Рэес пакідае «Севілью».
«Эспаньёл»
28 чэрвеня 2016 года было абвешчана аб пераходзе Рэеса ў «Эспаньёл». У маі 2017 года пакінуў каманду.
Апошнія гады
У першай палове сезону 2017/18 заставаўся без клуба, а ў студзені 2018 года стаў іграком «Кордавы». У чэрвені 2018 года перабраўся ў кітайскі клуб «Сіньцзян Цяньшань Леапард».
У студзені 2019 года вярнуўся ў Іспанію, папоўніўшы склад «Эстрэмадуры».
Загінуў 1 чэрвеня 2019 года ў дарожна-транспартным здарэнні.
Дасягненні
«Арсенал»:
«Рэал»:
«Бенфіка»:
«Атлетыка»:
«Севілья»:
Vsauce
Каналы
Брэнд Vsauce уключае ў сябе наступныя каналы:
Vsauce1 — вядзецца асабіста Майклам. На канале публікуюцца відэа на тэмы навукі, матэматыкі, антрапалогіі і філасофіі;
Vsauce2 — арганізаваны Кевінам Ліберам, ахоплівае тэмы, якія тычацца матэматычных парадаксаў, незвычайных ведаў, гаджэтаў і людзей ;
Vsauce3 — вядучы — Джэйк Ропер. Канал прысвечаны выдуманым сусветам і відэагульням ;
WeSauce — канал, які паказвае творчасць падпісчыкаў каналаў Vsauce. WeSauce здаецца неактыўным і не выпусціў відэа з 15 кастрычніка 2015 года ;
Некаторыя відэа Vsauce публікаваліся ў інтэрнэт-выданнях навін такіх як The Huffington Post, CBS, і Gizmodo.
Звязаныя каналы
20 кастрычніка 2006 г. Майкл стварыў асабісты канал pooplicker888. Яго першае відэа «Calvin Klein With Models Hot Dog» было загружана 24 лютага 2007 года.
Узнагароды
Vsauce выйграў прэмію Webby у намінацыі найлепшыя навіны і інфармацыю.
У 2014 і 2015 гадах канал атрымаў узнагароду Streamy за найлепшы канал у катэгорыі навукі і адукацыі.
Вэрхні Рагачык
Вэрхні Рагачык (Ве́рхній Рога́чик) — пасёлак гарадскога тыпу ў Вэрхнёрагачыцкім раёне Херсонскай вобласці Украіны. Назва пасёлка паходзіць ад назвы рэчкі Рагачык. У пачатку XIX ст. мясцовасць актыўна засялялася дзяржаўнымі сялянамі і казакамі з Палтаўскай і Чарнігаўскай губерняў. Перасяленцы атрымлівалі зямельныя надзелы, вызваляліся на 3 гады ад падаткаў і рэкруцкай павіннасці.
Палітрук
Палітру́к (скар. ад политический руководитель — палітычны кіраўнік) — воінскае званне сярэдняга ваенна-палітычнага саставу Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі з 1935 па 1942 год. Вышэй звання малодшы палітрук, ніжэй звання старшы палітрук. Адпавядала воінскаму званню старшы лейтэнант.
Вэлыка Лэпэтыха
Вэлыка Лэпэтыха (Вели́ка Лепети́ха) — пасёлак гарадскога тыпу ў Вэлыкалэпэтышскім раёне Херсонскай вобласці Украіны на беразе Кахоўскага вадасховішча. Рачны порт, элеварат і інш.
Палітрук
Гісторыя
У 1935 годзе з увядзеннем персанальных воінскіх і спецыяльных званняў сярод іншых былі ўведзеныя спецыяльныя званні для палітработнікаў: «малодшы палітрук», «палітрук» і «старшы палітрук», адпавядалі агульным воінскім званням «лейтэнант», «старшы лейтэнант» і «капітан». Старшыя палітработнікі мелі спецыяльныя званні са словам «камісар»: «батальённы камісар» (маёр), «палкавы камісар» (палкоўнік), «дывізіённы камісар» (камдзіў) і гэтак далей (у дужках дадзены адпаведныя агульныя воінскія званні).
Рашэннем ДКА ад 9 кастрычніка 1942 года ў арміі і на флоце была ліквідаваная сістэма ваенных камісараў. Усе асобы, якія насілі гэтыя званні, былі пераатэставаныя і атрымалі стандартныя армейскія і флоцкія званні; пры пераатэстацыі званне прысвойвалася на прыступку ніжэй. Так, напрыклад, старшы палітрук, які меў да пераатэстацыі званне, роўнае капітану, пасля пераатэстацыі атрымліваў званне старшы лейтэнант. Рэзка была скарочана колькасць палітычных пасадаў. Частка учорашніх палітрукоў і камісараў прызначаліся намеснікамі камандзіраў па палітчасцы (ад роты і вышэй), частка была пераведзеная на камандныя пасады. Калі раней палітрук або камісар карысталіся роўнай з камандзірам уладай у падраздзяленні (часці), то цяпер яны сталі намеснікамі камандзіраў.
Знакі адрознення
Для звання палітрук быў усталяваны знак адрознення — тры кубікі ў пятліцы, як у старшага лейтэнанта, адрозніваючыся толькі акантоўкай пятліц. Замест камандзірскай залацістай акантоўкі была чорная, як у астатніх палітработнікаў, а таксама малодшага камсаставу і чырвонаармейцаў.
Ваенаслужачыя палітычнага складу мелі на абодвух рукавах вышэй абшлага аднолькавыя для ўсіх званняў чырвоныя суконныя зоркі дыяметрам 55 мм. Зоркі па краі абшывалі чырвонай шаўковай ніткай, а ў цэнтры мелі вышытыя залацістай ніткай серп і молат.
Алена Рыгораўна Кобец-Філімонава
Алена Кобец-Філімонава (,, Магілёўская вобласць — ) — дзіцячая пісьменніца, перакладніца, даследніца беларускага кінамастацтва, грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Нарадзілася 13 кастрычніка 1932 года ў Круглым у сям’і тэатральнага драматурга і сцэнарыста Рыгора Кобеца.