cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Карал Чапек
Біяграфія
Быў выключна добрым фатографам-аматарам. Найбольш вядомая фотакніга «Дашанька, альбо Жыццё шчаняці» (Dášenka čili Život štěněte).
Творчасць
Літаратурную творчасць пачаў перад першай сусветнай вайной, спачатку пісаў разам з братам Ёсефам, які быў перш за ўсё мастаком. На яго творчасць вельмі паўплывала філасофская і эстэтычная адукацыя, перш за ўсё прагматызм і экспрэсіянізм, а таксама навукова-тэхнічная рэвалюцыя. Шмат у якіх творах Чапек выказваў непакой, што тэхніка будзе мець уладу над чалавекам.
У творах Чапека рэалізуецца індывідуалістычны падыход, і, значыць, прызнанне моцы індывідуума, суб’ектыўнасці праўды.
Опус Карала Чапека вельмі вялікі. Яго творы падзяляюць на дзве тэматычныя групы:
Журналісцкая праца Карала Чапека звязаная перш за ўсё з газетай «Lidové noviny» («Народная газета»), дзе ён у пэўным сэнсе працягваў справу Яна Неруды. Напісаў вялікую колькасць фельетонаў і калонак.
Вандроўныя нарысы
Гэтыя творы не ўяўляюць сабой геаграфічныя нататкі. Гэта запіс асаблівасцей, звычак, стылю жыцця.
Пхітсанулок
Пхітсанулок (тайск. พิษณุโลก) — горад у паўночнай частцы Тайланда, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Размешчаны за 377 кіламетраў ад Бангкока. Плошча — 18,26 км², насельніцтва — 84 311 чалавек (ацэнка на 2010 год). Клімат трапічны, сезон мусонаў доўжыцца з траўня па кастрычнік.
Пхітсанулок — адзін з найстарэйшых гарадоў Тайланда. 2 універсітэты, ваенная база тайландскай арміі.
Паветраныя перавозкі горада абслугоўвае аэрапорт Пхітсанулок.
Аўсціс
Аўсціс (Austis) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Нуора.
Насельніцтва складае 959 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 19 чал./км². Займае плошчу 51 км². Паштовы індэкс — 8030. Тэлефонны код — 0784.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Памятны знак у гонар першага піваварнага бровара
Памятны знак у гонар першага піваварнага бровара — памятны знак на месцы, дзе, паводле звестак гісторыкаў, раней размяшчаўся півавараны завод Ландо-Камянецкага ў Лідзе.
Гісторыя
У 1863 годзе быў заснаваны першы піваварны завод мяшчан Э. А. Ландо і Д. Ю. Камянецкага ў Лідзе.
Апісанне
На прыродным валуне замацавана металічная дошка, з надпісам «Тут, у 1863 годзе быў заснаваны першы бровар Э. Ландо і Д. Камянецкага».
Ужгарадскі нацыянальны ўніверсітэт
Ужгарадскі нацыянальны ўніверсітэт, скар. УжНУ — украінская вышэйшая навучальная ўстанова IV ўзроўню акрэдытацыі ў г. Ужгарад, Украіна. Буйнейшая вышэйшая навучальная ўстанова Закарпацця і адзін з вядучых навуковых цэнтраў па даследаванню Карпатскага рэгіёна.
Агульныя звесткі
Быў заснаваны 18 кастрычніка 1945 года. З'яўляецца класічным універсітэтам, акрэдытаваным на IV (вышэйшы) ўзровень акрэдытацыі.
Колькасць студэнтаў складае больш за 13 тысяч. Форма навучання: дзённая і завочная. Падрыхтоўка спецыялістаў праводзіцца па адукацыйна-кваліфікацыйным узроўням: бакалаўр, спецыяліст, магістр. Тэрміны навучання: 5-6 гадоў. Форма фінансавання: як за кошт сродкаў дзяржаўнага бюджэту, так і за кошт юрыдычных і фізічных асоб.
Гісторыя
Гісторыя адкрыцця вышэйшай навучальнай установы на Закарпацці вельмі цікавая. Знаходзячыся ў складзе розных дзяржаў (Венгрыя, Аўстрыйская імперыя, Аўстра-Венгрыя, Чэхаславакія), спробаў арганізацыі вышэйшай адукацыі было нямала. Упершыню пра гэта было адкрыта заяўлена на І-м славянскім з'ездзе ў Празе 7 чэрвеня 1848 г., на якім былі задэклараваны намеры стварыць спачатку багаслоўскія і настаўніцкія семінарыі, а пасля і вышэйшыя інстытуты-гімназіі, ліцэі, універсітэт. На жаль, гэтыя патрабаванні не былі задаволеныя аўстрыйскім урадам, таму 13 кастрычніка 1848 г. група закарпацкі культурных дзеячаў на чале з А. Дабранскім звярнуліся да аўстрыйскага імператара з просьбай даць дазвол на адкрыццё вышэйшай навучальнай установы у г. Ужгарадзе. Гэтую заяву спасцігл той ж лёс, што і папярэднія.
24 снежня 1919 г. ў вырашэнні аўтаномнай дырэкторыі Падкарпацкай Русі было зафіксавана аб неабходнасці заснавання ў Ужгарадзе «рускага універсітэта», на якім павінны былі б дзейнічаць 3 факультэты: філасофскі, юрыдычны і тэалагічны. Гэта рашэнне было накіравана ў Прагу ў Інстытут педагогікі імя Я.А. Каменскага, аднак з-за эканамічных цяжкасцяў і адсутнасць кваліфікаваных кадраў у просьбе было адмоўлена. Гэтае пытанне працягвала падымацца і ў 1926-1927-х гг.
Пасля атрымання статусу аўтаноміі Карпацкай Украінай ў 1939 г. быў распрацаваны Праект па арганізацыі ўніверсітэта. Па праекце, вышэйшая навучальная ўстанова павінна была складацца з 4-х факультэтаў – філасофскага (гуманітарны і прыродазнаўчы аддзелы), юрыдычнага (16 кафедраў), гаспадарчага (3 аддзелы) і медыцынскага, а таксама цэлага шэрагу кафедраў: агульнага мовазнаўства, украінскай мовы і літаратуры, славянскай археалогіі, псіхалогіі, сацыялогіі, музыкалогіі, гісторыі Украіны, гісторыі царквы і іншых. У далейшым была зроблена спроба зацвердзіць гэты «Праект» на заканадаўчым узроўні. 24 лютага 1939 г. А. Валошын падрыхтаваў тэкст «Закону аб заснаванні Украінскага Дзяржаўнага Універсітэта ў г. Хуст». Аднак імклівае развіццё палітычных падзей не дазволіла увасобіць гэты праект у жыцці.
Такім чынам, нягледзячы на неаднаразовыя спробы, да прыходу савецкіх войскаў на Закарпацце вышэйшая навучальная ўстанова так і не была адкрыта. Да гэтага часу ў краі дзейнічала толькі духоўная семінарыя, якая рыхтавала святароў (большасць літаратуры семінарыі стала асновай навуковай бібліятэкі ўніверсітэта). Такім чынам, закарпатцы, якія жадалі атрымаць вышэйшую адукацыю ў большасці сваім вучыліся ва ўніверсітэтах Прагі, Брно, Браціславы, Вены, Будапешта, Рыма і іншых гарадоў Еўропы.
5 снежня 1944 г. Народная Рада Закарпацкай Украіны прымае дэкрэт «Аб арганізацыі вышэйшых школ на Закарпацкай Украіне». Не задавальняючыся толькі аднымі заявамі, 19 ліпеня 1945 г. ЦК КПЗУ і НРЗУ прымаюць сумеснае пастанову аб стварэнні «Закарпата-Украінскага ўніверсітэта». У гэтай пастанове прадугледжвалася арганізацыя вышэйшай навучальнай установы з 4-х факультэтаў: гістарычнага, філалагічнага, біялагічнага і медыцынскага; перадача ў распараджэнне Універсітэта памяшканняў; стваралася камісія, якая павінна была выканаць пастаўлены план работ да 1 кастрычніка 1945 г.; сабраць прафесійны выкладчыцкі калектыў і абвясціць з 20 ліпеня 1945 г. набор студэнтаў (па 60 чалавек на факультэт).
Не гледзячы на ўсе старанні, мясцовым ўладам выключна ўласнымі сіламі не ўдалося забяспечыць функцыянаванне вну. Менавіта таму, ЦК КПЗУ і НРЗУ звярнуліся ў цэнтральныя кіруючыя органы УССР (хоць дэ-юрэ Закарпацце яшчэ не ўваходзіла ў яе склад, але фактычна ўсе пытанні вырашаліся ў Маскве ці Кіеве). Зварот не застаўся без увагі і 18 кастрычніка 1945 г. ЦК КП(б)У і Савет Народных Камісараў УССР прынялі сумесную пастанову «Аб адкрыцці дзяржаўнага ўніверсітэта ў г. Ужгарадзе».
Навучанне ва ўніверсітэце ў асноўным праводзілі спецыялісты, навукоўцы з іншых вну Савецкага саюза, паколькі на Закарпацці ў той час адчуваўся недахоп кваліфікаваных кадраў для ўніверсітэцкага навучання.
У 1945 г. ва ўніверсітэце быў заснаваны батанічны сад, у якім зараз расце больш за 500 відаў дрэў і кустоў, каля 450 відаў субтрапічных і трапічных культур.
На 1 ліпеня 1946 г. было ўжо 15 кафедраў, на якіх працавала 42 выкладчыка. Сярод іх быў адзін прафесар, 9 дацэнтаў, 14 старэйшых выкладчыкаў, 11 выкладчыкаў, 8 асістэнтаў. У гэтым жа годзе Савет Міністраў СССР аднёс Ужгарадскі дзяржаўны ўніверсітэт да першай катэгорыі вну і перадаў яго Міністэрству вышэйшай адукацыі Савецкага Саюза. Таксама ў 1946 г. пачаў працу хімічны факультэт, а ў 1950 г. - фізіка-матэматычны. На першы курс новага факультэта было прынята 25 будучых фізікаў і 25 матэматыкаў. У 1951 г. адбыўся першы ў гісторыі універсітэта выпуск маладых спецыялістаў, а ў наступным годзе - адбыўся выпуск лекараў медыцынскага факультэта.
Аспірантура пры ўніверсітэце была створана ў 1953 г. У пачатку 50-х гадоў пачала выходзіць газета «Савецкі студэнт». У 1954 г. да універсітэту далучылі настаўніцкі інстытут, які працаваў з 1950 г., і за кароткі час існавання падрыхтаваў больш за 500 настаўнікаў з незакончанай вышэйшай адукацыяй.
У 1957 г. на паўночнай ускраіне горада Ужгарад, на гары Кальварыя адкрылі універсітэцкі пункт назірання за штучнымі спадарожнікамі Зямлі. Цяпер там знаходзіцца ўніверсітэцкая лабараторыя касмічных даследаванняў. У 1959 г. на шасці факультэтах было адкрыта вячэрняе аддзяленне для падрыхтоўкі спецыялістаў з вышэйшай адукацыяй, без адрыву ад вытворчасці.
У 1960 годзе ў вну пачаў працаваць агульнатэхнічны факультэт, дзе займаліся падрыхтоўкай інжынерных кадраў для прамысловых прадпрыемстваў Закарпацця. Ён здзяйсняў першы этап навучання. Пасля трэцяга курсу студэнты пераводзіліся ў іншыя вну Украіны для завяршэння навучання. Таксама з гэтага года універсітэт пачаў ажыццяўляць навуковыя камандзіроўкі ў замежныя краіны. Быў створаны тэатр мініяцюр, духавы аркестр, якія часта выступалі перад студэнтамі, выкладчыкамі і жыхарамі горада.
У 1964 г. стварылі мужчынскую капэлу выкладчыкаў і супрацоўнікаў "Боян", таго ж года, у с. Камяніца, на маляўнічых схілах горнага хрыбта Сенаторыя быў пабудаваны спартыўна-аздараўленчы лагер "Іскра". У 1966 г. адкрылі факультэт рамана-германскай філалогіі. Таго ж года фізіка-матэматычны факультэт быў падзелены на два: фізічны і матэматычны.
У 1973 г. скончылася будаўніцтва першай чаргі спартыўнага комплексу, у асноўным будынку якога былі размешчаныя два вялікіх спартыўных залы, памяшканні кафедры фізвыхавання, радыёвузел. Ваколіца спартыўнага комплексу была перабудавана і з'явілася іншая спартыўная інфраструктура - валейбольныя, тэнісныя, баскетбольныя пляцоўкі, футбольнае поле, бегавыя дарожкі.
У 1974 г. пачалося будаўніцтва галоўнага лабараторнага корпуса ўніверсітэта. Сярод студэнтаў і выкладчыкаў, а таксама жыхароў Ужгарада ён атрымаў нефармальную назву "БАМ". У 1980 г. цэнтральны корпус быў урачыста адкрыты. Таксама ў 1974 г. быў адкрыты новы інтэрнат №4, разлічаны на 1500 студэнтаў. У 1982 г. ва ўніверсітэце адкрылі тэлецэнтр, з дапамогай якога праводзілі трансляцыю пісьмовых уступных экзаменаў. У 1987 г. завочны факультэт універсітэта перайменавалі на эканамічны. У гэтым жа годзе адкрылі цэнтр венгралогіі, пры садзейнічанні універсітэтаў і міністэрства культуры Венгрыі.
1991 год адзначыўся адкрыццём інжынерна-тэхнічнага факультэта і кафедры правазнаўства на эканамічным факультэце. У 1992 г. былі створаныя навукова-даследчыя інстытуты фітатэрапіі, фізікі і хіміі цвёрдага цела, інстытут Карпатазнаўства. Таго ж года універсітэт перайшоў на двухступенчатую падрыхтоўку спецыялістаў - бакалаўр і магістр. 1993 год таксама стаў важным для гісторыі універсітэта. У гэтым годзе рашэннем міжгаліновай акрэдытацыйнай камісіі і калегіі міністэрства адукацыі Украіны універсітэт акрэдытавалі ў поўным аб'ёме да чацвертага ўзроўню акрэдытацыі, з прадастаўленнем аўтаноміі ў вырашэнні многіх пытанняў вузаўскага жыцця. У гэтым жа годзе адкрылі юрыдычны факультэт.
У 2001 г. на базе кафедры фізічнага выхавання стварылі факультэт фізічнага выхавання і спорту. У 2004 г. пачаў працу факультэт міжнародных адносін (раней працаваў як філіял факультэта міжнародных адносін КНУ імя Т. Шаўчэнкі). Таксама ў гэтым годзе адбылося адкрыццё геаграфічнага факультэта, пачала працу радыёвяшчальная студыя «Медыя-перспектыва». Наступны, 2006 год, адзначыўся адкрыццём новых спецыяльнасцей і факультэтаў. Так, вясной адкрылі факультэт грамадскіх навук, у які ўвайшлі некаторыя кафедры гістарычнага і юрыдычнага факультэтаў, кафедры педагогікі і псіхалогіі. Таксама быў адкрыты стаматалагічны факультэт і НДІ сродкаў аналітычнай тэхнікі. На працягу 2007-2009 гг. быў адкрыты шэраг навукова-даследчых інстытутаў, сярод іх - НДІ ўкраіністыкі імя М. Мольнара, НІЦМА славакістыкі, НДІ палітычнай регіёналістыкі, лабараторыю малекулярнай мікрабіялогіі і імуналогіі слізістых абалонак. У 2008 г. быў адкрыты гуманітарна-натуральны факультэт з венгерскай мовай навучання.
У 2010-2011 гг. пачаўся перанос цэнтральнай універсітэцкай навуковай бібліятэкі з памяшкання рэзідэнцыі Мукачаўскага грэка-каталіцкага біскупства да галоўнага корпуса ўніверсітэта.
У 2013 г. адкрылі факультэт здароўя чалавека шляхам рэарганізацыі факультэта фізічнага выхавання і спорту. Створаны таксама новыя факультэты правазнаўства і еўрапейскага права, інфармацыйных тэхналогій, турызму і міжнародных камунікацый, міжнароднага бізнесу, менеджменту і лагістыкі. З кастрычніка 2013 г. УжНУ пачаў рыхтаваць магістраў напрамкі «Дзяржаўнае кіраванне», спецыяльнасць «Дзяржаўная служба».
Сцяг Нагорна-Карабахскай Рэспублікі
Сцяг Нагорнага Карабаха. Дызайн сцяга распрацаваны на аснове армянскага трыкалора — тры роўнавялікія гарызантальныя паласы: чырвоная, сіняя і аранжавая, сімвалізуючы гістарычнае і культурнае адзінства з Арменіяй. Ад армянскага сцяга сцяг НКР адрознівае ўзор белага колеру, які паказвае на тое, што Нагорны Карабах застаецца самастойнай дзяржавай. Узор таксама нагадвае арнамент, які выкарыстоўваецца на традыцыйных армянскіх дыванах.
IC 3549
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сонечнае зацьменне 4 мая 1837 года
Сонечнае зацьменне 4 мая 1837 года — частковае сонечнае зацьменне 145 сараса.
Салаўёўка (Клімаўскі раён)
Гісторыя
Вядома з 1710-х гадоў, належала Разумоўскаму.
Сонечнае зацьменне 4 мая 1837 года
Зацьменне мела велічыню 0,6381 і дасягнула свайго максімуму ў 18:48:28 UTC у пункце з каардынатамі 62° пн. ш. 134° у. д..
Зацьменне 4 мая 1837 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1837 годзе і 92-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 5 красавіка 1837 года, наступнае — 29 кастрычніка 1837 года.
Салаўёўка (Клімаўскі раён)
Гісторыя
Да Лютаўскай рэвалюцыі сяло ў складзе Навазыбкаўскага павета Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
У 1917 годзе тут была ўсталявана савецкая ўлада, адноўленая пасля перыяду германскай акупацыі ў 1918 годзе. У 1919 годзе сяло перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года адміністрацыйны цэнтр Салаўёўскага сельсавета ў складзе Чуравіцкага раёна Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Клімаўскім раёне Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Чуравіцкага раёна Бранскай вобласці. З 1956 года зноў у Клімаўскім раёне.
Азер Мірзоеў
Азер Мірзоеў (Azər Mirzəyev, 20 сакавіка 1978, Баку) — азербайджанскі шахматыст, гросмайстар (2001).
У складзе зборнай Азербайджана ўдзельнік 2-х Алімпіяд (1998—2000).
Гомельскі лікёра-гарэлачны завод
Гомельскі лікёра-гарэлачны завод — прыдпрыемства харчовай прамысловасці, якое вырабляе гарэлку, бальзамы, лікёры, брэнды, аперэтывы, безалкагольныя напоі. У склад прадпрыемства ўваходзяць спіртавы завод, 4 лініі разліва гарэлкі і лікёра-гарэлачных вырабаў і сетка магазінаў «Садко». У студзені—верасені 2007 года завод вырабіў 879 тыс. дал гарэлкі і лікёра-гарэлачных вырабаў.
Нясвіжскі павет (БССР)
Нясвіжскі павет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1920—1921 гадах. Цэнтр — горад Нясвіж.
Гісторыя
Утвораны 29 ліпеня 1920 года ў Мінскай губерні БССР. 6 жніўня 1920 года да павета далучаны Жухавіцкая і Мірская воласці Навагрудскага павета. З 18 сакавіка 1921 года згодна з Рыжскім мірным дагаворам тэрыторыя павета была перададзена міжваеннай Польскай Рэспубліцы (за выключэннем Магільнянскай воласці, частак Пацейкаўскай, Цімкавіцкай і Цялядавіцкай воласці), дзе апынулася ў складзе Нясвіжскага павета Навагрудскага ваяводства.
Хемніц
Хемніц (Chemnitz, Kamjenica, у 1953-90 Карл-Маркс-Штат) — горад у Германіі, у федэральнай зямлі Саксонія. Заснаваны ў 12 ст. Буйны прамысловы цэнтр і транспартны вузел.
Паходжанне назвы
Хемніц быў названы па найменні невялікай рэчкі Кемніц, прытоку ракі Цвікаўэр-Мульдэ. Само слова chemnitz паходзіць з мовы лужыцкіх сербаў і азначае «камяністы ручай». У чэшскай мове горад вядомы як Saská Kamenice, што перакладаецца як «Саксонскі Камянец».
Прамысловасць
Машынабудаванне, у т.л. вытвытворчасць абсталявання для тэкстыльнай і хімічнай прамысловасці, станкоў, матацыклаў і інш., трыкатажная, швейная, мэблевая.
У горадзе працаваў машынабудаўнічы завод Гартмана (Sächsische Maschinenfabrik) які выпускаў розныя серыі паравозаў, у прыватнасці XII H2.
Пхітсанулок (правінцыя)
Пхітсанулок (тайск. พิษณุโลก) — адна з правінцый Тайланда, размешчана на поўначы цэнтральнай часткі краіны. Плошча — 10 816 км², насельніцтва — 896 095 чалавек (2010). На тэрыторыі правінцыі размешчаны 4 нацыянальныя паркі і некалькі храмаў.
Вугар Расулаў
Вугар Расулаў (Vüqar Rəsulov, 5 красавіка 1991) — азербайджанскі шахматыст, гросмайстар (2011).
Хрысціян Пётр Айгнер
Хрысціян Пётр Айгнер (Chrystian Piotr Aigner; 1756, Пулавы, Рэч Паспалітая — 9 лютага 1841, Фларэнцыя, Вялікае герцагства Тасканскае) — польскі архітэктар эпохі класіцызму.
Біяграфія
Вучыўся архітэктуры ў Італіі.
З 1817 — прафесар аддзялення прыгожых мастацтваў Варшаўскага ўніверсітэта. Да ад’езду на пастаяннае жыхарства ў Італію ў 1827, актыўна працаваў у Варшаве і Кракаве. Паводле яго праектаў у польскай сталіцы створаны цэлы шэраг будынкаў у стылі класіцызму.
Пабудаваў касцёл Святога Аляксандра (1818—1825) у Варшаве, павільёны парку і касцёл у сядзібе Пулавы. Перабудаваў палац Радзівілаў (палац намесніка; 1818—1819).
Распрацаваў тыпавыя праекты жылых, грамадскіх і прамысловых будынкаў, якія атрымалі ў Польшчы шырокае прымяненне. Праектаваў збудаваны ў 1808 у Калішы легіёнам генерала Заёнчака помнік Напалеону I і помнік Каперніку (1810).
Падтрымаў паўстанне Касцюшкі ў 1794 годзе. Напісаў кароткае кіраўніцтва пра і пікі, у якім выклаў тэорыю і метады выкарыстання іх касінерамі на палях бітваў.
У Царстве Польскім быў узнагароджаны ордэнам Святога Станіслава 3-й ступені.
Usplёsk
Usplёsk — былы беларускі рок-гурт з Маладзечна. Выконваў музыку ў змяшаным стылі пад уплывам альтэрнатыўнага року і ню-метала. Выпусціў тры студыйныя альбомы. Песні пераважна па-беларуску. У 2005 годзе выйшаў першы альбом гурта «КАРАгод». У 2007 годзе гурт выпусціў другі альбом пад назвай «Выварат Вілія». У 2010 годзе праект трансфармаваўся ў аўдыёвізуальны эксперымент «IOD». У 2021 годзе музыкі апублікавалі трэці альбом «Сонца высока», запісаны ў 2010 годзе ў Вільні.
Герберт Шнейдэр (мастак)
Герберт Шнейдэр (Herbert Schneider;, Грысбах, Ротталь — , Хінтэрталь, недалёка ад Заальфельдэна) — нямецкі жывапісец і графік, прадстаўнік поп-арту. Жыў і працаваў у Мюнхене. Вучыўся ў штутгарцкай Акадэміі мастацтваў у Вілі Баўмейстэра. Пасля переыяду кубізму і «ар інфармель» пачаў працаваць у стылістыцы поп-арту і рабіў гумарыстычныя і пачуццёвыя калажы са старых партытур.
Павел Сяргеевіч Гейзлер
Павел Сяргеевіч Гейзлер (нар., Ленінград, Расія) — эканаміст. Доктар эканамічных навук (1992), прафесар (1995).
Кудымкар
Кудымкар (Кудымкар) — горад (з 1938 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Кудымкарскага раёна Пермскага краю. Насельніцтва 25,3 тыс. чалавек (2008). Заснаваны ў 1579 годзе.
Горад размешчаны на абодзьвух берагах ракі Іньвы (прыток Камы), за 201 км ад Пермі.
Павел Сяргеевіч Гейзлер
Біяграфія
Працаваў на Лудзенскай лясной прамысловай гаспадарцы (Латвія; 1960—1961, інжынер-эканаміст), Карэльскім навукова-даследчым інстытуце лясной прамысловасці (1961—1972, старшы навуковы супрацоўнік), Карэльскім філіяле АН СССР (1972—1982, старшы навуковы супрацоўнік), Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (з 1982 — прафесар кафедры эканомікі і арганізацыі вытворчасці, у 1993—1996 — загадчык кафедры кіравання і арганізацы вытворчасці), Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1996, прафесар кафедры рэгіянальнага кіравання, кафедры эканомікі прадпрымальніцтва, кафедры эканомікі прамысловых прадпрыемстваў).
Кудымкар
Мясны і малочны заводы, іншыя прадпрыемствы харчовай галіны.
Павел Сяргеевіч Гейзлер
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: развіццё і размяшчэнне лесапрамысловай вытворчасці; комплекснае выкарыстанне драўнянай сыравіны; мадэляванне эканамічных і кіраўніцкіх задач; функцыянаванне прадпрыемстваў ва ўмовах рыначнай эканомікі.
Жалезабетон
Жб - расшыфроўка "жалезабетон" Жалезабетон (StahlbetonStahlbeton) — будаўнічы кампазіцыйны матэрыял, які складаецца з бетону і сталі. Запатэнтаваны ў 1867 годзе Жозэфам Манье як матэрыял для вырабу кадак для раслін.
Гісторыя
Развіццё тэорыі жалезабетону ў Расіі ў першай палове 20 стагоддзя звязана з імёнамі А. Ф. Лолейта, А. А. Гвоздзева, В. В. Міхайлава, М. С. Барышанскага, А. П. Васільева, В. І. Мурашова, П. Л. Пастэрнака, Я. В. Сталярова, А. Я. Берга і іншых.
У XX стагоддзі жалезабетон стаў найбольш распаўсюджаным матэрыялам у будаўніцтве (гл П'етра Нервы).
Характарыстыкі
Да станоўчых якасцяў жалезабетонных канструкцый ставяцца: Да недахопаў жалезабетонных канструкцый ставяцца: Вылучаюць зборны жалезабетон (ж/б канструкцыі вырабляюцца ў завадскіх умовах, затым манціруюцца ў гатовае збудаванне) і маналітны жалезабетон (бетанаванне выконваецца непасрэдна на будаўнічай пляцоўцы), а таксама зборна-маналітны (зборныя канструкцыі выкарыстоўваюцца як пакідаем апалубка — спалучаюцца перавагі маналітных і зборных канструкцый).
Асноўныя прынцыпы праектавання і разліку жалезабетонных канструкцый
У Расіі жалезабетонныя элементы прынята разлічваць: па 1-й і 2-й групе лімітавых станаў: Задачы разліку жалезабетонных канструкцый па 1-й групе лімітавых станаў ўключаюць: Арміраванне канструкцый выконваецца, як правіла, асобнымі сталёвымі стрыжнямі або сеткамі, каркасамі. Дыяметр стрыжняў і характар іх размяшчэння вызначаецца разлікамі. Пры гэтым выконваецца наступны прынцып — арматура усталёўваецца ў расцягнутыя зоны бетону альбо ў сціслыя зоны пры недастатковай трываласці апошняй, а таксама па канструктыўных меркаваннях.
Пры разліку жалезабетонных згінаемых членаў асноўнай мэтай з'яўляецца вызначэнне патрабаванай плошчы працоўнай арматуры ў адпаведнасці з зададзенымі высілкамі (прамая задача) або вызначэнне сапраўднай апорнай здольнасці элемента па зададзеным геаметрычным і трывальныя параметрах (зваротная задача).
Па характары працы вылучаюць згінаемыя элементы (бэлькі, пліты), цэнтральна і пазацэнтрана сціснутыя элементы (калоны цэнтральна і пазацэнтрана сціснутыя, расцягнутыя элементы (элементы ферм).
Згінаемыя элементы (бэлькі, пліты)
Пры выгіне любога элемента ў ім ўзнікае сціснутая і расцягнутая зоны (гл. малюнак), выгінальны момант і папярочная сіла. Згінаемыя жалезабетонныя элементы, як правіла, разлічваюць па трываласці наступных відаў сячэнняў: У тыповым выпадку арміраванне бэлькі выконваецца падоўжнай і папярочнай арматурай (гл. малюнак).
Элементы канструкцыі: Верхняя арматура можа быць расцягнутай, а ніжняя сціснутай, калі знешняя сіла будзе дзейнічаць у процілеглым кірунку.
Асноўныя параметры канструкцыі: Арматура (2), якая ўсталёўваецца ў расцягнутую зону, служыць для ўмацавання жалезабетоннага элемента, бетон у якой у сілу сваіх уласцівасцяў хутка руйнуецца пры расцяжэнні. Арматура (1) у сціснутую зону звычайна ўсталёўваецца без разліку (з неабходнасці прыварыць да яе папярочную арматуру), у рэдкіх выпадках верхняя арматура ўмацоўваецца сціснутую зону бетону. Расцягнутая арматура і сціснутая зона бетону (і часам сціснутая арматура) забяспечваюць трываласць элемента па нармальным сячэнням (гл. малюнак).
Папярочная арматура (3) служыць для забеспячэння трываласці нахільных або прасторавых сячэнняў (гл. малюнак).
Размеркавальная арматура (4) мае канструктыўнае прызначэнне. Пры бетанаванні яна звязвае арматуру ў каркас.
Невялікія па вышыні бэлькі і пліты (да 150 мм) дапускаецца праектаваць без ўстаноўкі верхняй і папярочнай арматуры.
Пліты арміруюцца па такім жа прынцыпе, як і бэлькі, толькі шырыня B ў выпадку пліты значна перавышае вышыню H, падоўжных стрыжняў (1 і 2) больш, яны раўнамерна размеркаваны па ўсёй шырыні перасеку.
Акрамя разліку на трываласць, для бэлек і пліт выконваецца разлік на калянасць (нармуецца прагін у сярэдзіне пралёта пры дзеянні нагрузкі) і расколінатрываласць (нармуецца шырыня раскрыцця расколін у расцягнутай зоне).
Сціснутыя элементы (калоны)
Пры сціску доўгага элемента для яго характэрная страта ўстойлівасці (гл. малюнак). Пры гэтым характар працы сціснутага элемента некалькі нагадвае працу згінаемага элемента, аднак у большасці выпадкаў расцягнутай зоны ў элеменце не ўзнікае.
Калі выгіб сціснутага элемента значны, то ен разлічваецца як пазацэнтрава сціснуты. Канструкцыя пазацэнтрава сціснутай калоны падобная з цэнтральна сціснутай, але ў сутнасці гэтыя элементы працуюць (і разлічваюцца) па-рознаму. Таксама элемент будзе пазацэнтрава сціснуты, калі, акрамя вертыкальнай сілы, на яго будзе дзейнічаць значная гарызантальная сіла (напрыклад, вецер, ціск грунту на падпорную сценку).
Тыповая арміраванне калоны прадстаўлена на малюнку. на малюнку: 1 — падоўжная арматура 2 — папярочная арматура У сціснутым элеменце уся падоўжная арматура (1) сціснутая, яна ўспрымае сціск разам з бетонам. Папярочная арматура (2) забяспечвае ўстойлівасць арматурных стрыжняў, прадухіляе іх выпучванне.
Сцяг Вострава Мэн
Сцяг Вострава Мэн уяўляе сабой чырвонае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры якога размешчаны трыскеліён — злучаныя разам тры беглыя нагі.
Жалезабетон
Сціснутыя элементы (калоны)
Масіўнымі лічацца калоны, мінімальны бок сячэння якіх больш або роўная 400 мм. Масіўныя перасеку валодаюць здольнасцю да нарошчвання трываласці бетону доўгі час, гэта значыць з улікам магчымага павелічэння нагрузак у далейшым (і нават ўзнікнення пагрозы прагрэсуючага разбурэння — тэрарыстычныя атакі, выбухі і г . д.) — яны маюць перавагу перад калонамі немасіўнымі. Т. а. імгненная эканомія сёння не мае сэнсу ў далейшым, і, акрамя гэтага, малыя сячэнні нетэхналагічныя пры вырабе. Неабходны баланс паміж эканоміяй, масай канструкцыі і г. н. жыццесцвярджальным будаўніцтвам (Sustainable construction).
Выраб жалезабетонных канструкцый
Выраб жалезабетонных канструкцый ўключае ў сябе наступныя тэхналагічныя працэсы:
Сцяг Вострава Мэн
Сцяг вострава Мэн — адзін з самых старых у свеце. Апошняя яго змена датавана другой паловай XIII стагоддзя пры каралю Магнусе III.
Жалезабетон
Выраб зборных жалезабетонных канструкцый
Сутнасць зборных жалезабетоннай канструкцый, супраць маналітных, складаецца ў тым, што канструкцыі вырабляюцца на заводах ЖБВ (жалезабетонных вырабаў), а затым дастаўляюцца на будпляцоўку і манціруюцца ў праектнае становішча. Асноўная перавага тэхналогіі зборнага жалезабетону ў тым, што ключавыя тэхналагічныя працэсы адбываюцца на заводзе. Гэта дазваляе дасягнуць высокіх паказчыкаў па тэрмінах вырабу і якасці канструкцый. Акрамя таго, выраб папярэдне напружаных ЖБК магчыма, як правіла, толькі ў завадскіх умовах.
Недахопам заводскага спосабу вырабу з'яўляецца немагчымасць выпускаць шырокі асартымент канструкцый. Асабліва гэта ставіцца да разнастайнасці формаў вырабляюцца канструкцый, якія абмяжоўваюцца тыпавымі апалубкамі. Фактычна на заводах ЖБВ вырабляюцца толькі канструкцыі, якія патрабуюць масавага прымянення. У святле гэтай акалічнасці, шырокае ўкараненне тэхналогіі зборнага жалезабетону прыводзіць да з'яўлення вялікай колькасці аднатыпных будынкаў, што, у сваю чаргу, прыводзіць да памяншэння выдаткаў на будаўніцтва. Такая з'ява назіралася ў СССР у перыяд масавага будаўніцтва.
Вялікую ўвагу на заводзе ЖБВ надаецца тэхналагічнай схеме вырабу. Выкарыстоўваецца некалькі тэхналагічных схем: У канвеернай і струменева-агрэгатноай тэхналогіях выкарыстоўваецца апалубачны метад фармавання.
Для вырабу папярэдне напружаных канструкцый ужываюць два спосабу стварэння папярэдняга напружання: нацяжэнне на ўпоры і нацяжэнне на бетон, а таксама два асноўных спосабу нацяжэння арматуры: электратэрмічны і электратэрмамеханічны. Разнавіднасцю стэндавай тэхналогіі з'яўляецца тэхналогія па метадзе безапалубачнага фармавання (БАФ) з выкарыстаннем папярэдняга напружання. Абсталяванне лініі безапалубачнай вытворчасці ўключае: Ўжываюць фармуючыя машыны безапалубачнага фармавання тэхналогіі сліпфармавання, вібрапрэсавання і тэхналогіі экструзіі.
Выраб маналітных жалезабетонных канструкцый
Пры вырабе маналітных жалезабетонных канструкцый варта ўлічваць, што фізіка-механічныя характарыстыкі арматуры адносна стабільныя, а вось тыя ж характарыстыкі бетону змяняюцца ў часе. Неабходна заўсёды знаходзіць кампраміс паміж запасамі пры канструяванні і праектаванні (выбар формаў і сячэнняў — выбар паміж надзейнасцю, «жыццём», але цяжарам масіўных канструкцый і паміж вытанчанасцю, ажурную, лёгкасцю, але «мёртвасцю» канструкцый з вялікім модулем паверхні), коштам і якасцю зыходных матэрыялаў, выдаткамі на выраб маналітных жалезабетонных канструкцый, узмацненнем аператыўнага кантролю работнікамі ІТР на ўсіх этапах, прызначэннем мерапрыемстваў па догляду за бетонам, абаронай яго ў часе (стварэннем умоў для нарошчвання ў часе яго характарыстык, што можа спатрэбіцца да моманту пачатку эксплуатацыі для супраціву прагрэсавальнага разбурэння), кантролем дынамікі набору асноўных трывальных і дефарматыўных характарыстык бетону. То ёсць вельмі шмат залежыць ад таго, з чыіх пазіцый праектуюць канструкцыі і тэхналогію, выконваюць і кантралююць працы, і што ставіцца ў раздзел кута: надзейнасць і даўгавечнасць, эканамічнасць, тэхналагічнасць выканання, бяспека эксплуатацыі, магчымасць далейшага прымянення шляхам узмацненняў і рэканструкцый, так званы рацыянальны падыход, то ёсць праектаванне ад зваротнага (спачатку думаем, як наступныя пакаленні будуць усё гэта разбіраць і зноўку выкарыстоўваць).
Абарона жалезабетонных канструкцый палімернымі матэрыяламі
Для абароны жалезабетонных канструкцый прымяняюцца спецыяльныя палімерныя склады, якія дазваляюць ізаляваць павярхоўны пласт жалезабетону ад негатыўных уплываў знешняга асяроддзя (хімічныя агенты, механічныя ўздзеяння). Для абароны жалезабетоннага аснавання ўжываюць розныя тыпы ахоўных канструкцый, якія дазваляюць мадыфікаваць эксплуатацыйныя ўласцівасці мінеральнай паверхні — павялічыць зносаўстойлівасць, паменшыць пылааддзяленне, надаць дэкаратыўныя ўласцівасці (колер і ступень бляску), палепшыць хімічную стойкасць. Палімерныя пакрыцця, якія наносяцца на жалезабетонныя падставы, класіфікуюць па тыпах: абяспыліваючыя прапіткі, тонкапластовых пакрыцця, наліўныя падлогі, высоканаполенные пакрыцця.
Іншы метад абароны жалезабетонных канструкцый заключаецца ў пакрыцці арматуры фасфатам цынку. Фасфат цынку павольна рэагуе з каразіруючым хімікатам (напрыклад, шчолаччу) утвараючы ўстойлівае апатытнае пакрыццё.
Для абароны жалезабетонных канструкцый ад уздзеяння вады і агрэсіўных асяроддзяў таксама ўжываецца пранікальная гідраізаляцыя, якая мадыфікуе структуру бетону, павялічваючы яго воданепранікальнасць, што прадухіляе разбурэнне бетонных канструкцый і карозію арматуры.
Балаклійскі раён
Балаклійскі раён (Балаклійський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Харкаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Балаклія (Балаклія).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 82793 чалавекі, плошча — 1986,44 км². Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 3 пасялковых і 20 сельскіх саветаў.
Гальшанскія могілкі
Гальшанскія могілкі — могілкі вёскі Гальшаны Ашмянскага раёна. Размешчаны за 500 м ад Гальшанаў, уздоўж дарогі ў накірунку да Трабаў. Агульная плошча старой часткі могілак — 1,4 га.
Калі дакладна быў закладзены могільнікавы комплекс на сёння сказаць немагчыма. Хутчэй за ўсё ў першай палове XIX ст. Найбольш старое выяўленае пахаванне — Францішка Адынца (Franciszek Odyniec) 1847 г.
Тэрыторыя могілак дзеліцца на тры часткі: з поўдня на поўнач ідуць сучасныя праваслаўныя могілкі, пасля старадаўняя частка са змешанымі праваслаўнымі і каталіцкімі пахаваннямі, а на паўднёвым баку — каталіцкія. Апошнія таксама можна падзяліць на 2 часткі: больш старую частку, дзе размяшчаюцца пахаванні XX ст., у тым ліку нямецкія пахаванні Першай сусветнай вайны і магілы польскіх жаўнераў польска-савецкай вайны 1920 года; сучасныя могілкі.
Старадаўнія могілкі абмежаваныя з усходняга боку дарогай Гальшаны-Трабы і невысокай мураванай сцяной, з захаду лесам і сцяжынкай, з паўночнага боку рэшткамі невысокай мураванай сцяны, з поўдня неглыбокім ярам.
Частка праваслаўных могілак і больш старая частка каталіцкіх парослая хвоямі, асінамі, алешынамі. Старадаўняя частка была пазбаўленая ад дрэваў у 2010 г.
На тэрыторыі могілак раней было 2 капліцы — праваслаўная і каталіцкая. Руіны каталіцкай мураванай капліцы XIX ст. захаваліся да сённяшняга дня. Яны размяшчаюцца каля ўсходняй сцяны могілак, пасярэдзіне і добра бачныя з дарогі. Дата будаўніцтва капліцы невядомая. Магчыма, што капліца будавалася родам Барановічаў, бо злева ад уваходу ляжыць разбітая пліта «Groby familii Baranowiczów».
За 15 м на паўднёвы захад ад каталіцкай раней размяшчалася драўляная праваслаўная капліца, якая згарэла ў 1950-х гг. (найверагодней у 1954 г.) Месца размяшчэння капліцы прасочваецца па рэштках фундамента. Капліца была пабудавана ў канцы XIX — пачатку XX ст. апошнім уласнікам Гальшанскага замка Аляксандрам Ягміным. У капліцы ў 1939 г. была пахаваная маці Аляксандра Ягміна, Яўгенія. Па аповядах мясцовых жыхароў, капліца была спалена ў 1950-х гг. гадаванцамі гальшанскага дома-інтэрната.
Пахаванні
Ha дадзены момант выяўлена таксама каля 10 пахаванняў 1850-х гг. Далей колькасць пахаванняў па дзесяцігоддзях ідзе па ўзрастаючай ажно да 1930 гг. Прысутнічаюць асобныя пахаванні 1940-х, 1952-х, 1980-х і 1990-х гг., большасць з якіх абнесена супольнымі агароджамі з больш раннімі пахаваннямі.
Абсалютная большасць ранніх помнікаў (1850-я — 1860-я гг.) — каталіцкія, напісаныя па-польску. З 1870-х гг. пачынае з’яўляцца шмат праваслаўных (напісаных па-руску) помнікаў. Сярод пахаванняў 1920-х — 1930-х гг. апошніх становіцца большасць. На некаторых помніках (як на каталіцкіх, так і на праваслаўных) сустракаюцца памылкі, якія часта выяўляюць менавіта беларускую фанетыку вымаўлення прозвішчаў (Гордей — Гардей).
Сонечнае зацьменне 5 красавіка 1837 года
Сонечнае зацьменне 5 красавіка 1837 года — частковае сонечнае зацьменне 107 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,0651 і дасягнула свайго максімуму ў 07:35:30 UTC у пункце з каардынатамі 61° пд. ш. 146° у. д..
Сеульскі метрапалітэн
Сеульскі метрапалітэн (수도권 전철; трансліт. су-до-куон чон-чхоль — «метрапалітэн сталічнага рэгіёну») — сетка метрапалітэну ў Сеуле, 3-ці метрапалітэн у свеце паводле гадавога пасажырапатоку. Метрапалітэн быў адкрыты 15 жніўня 1974 года. Чыгуначная сістэма складаецца з 23 ліній звычайнага метро, так званага «лёгкага метро», прыгараднай чыгункі і «піплмувера». Сістэма абслугоўвае большую частку сталічнай вобласці Сеула, уключаючы мегаполіс Інчхон і гарады-спадарожнікі ў правінцыі Кёнгі. Некаторыя лініі сетцы цягнуцца за межы сталічнага раёна Сеула да сельскіх раёнаў, напрыклад да поўначы правінцыі Чаннам і захаду правінцыі Канвон, якія ляжаць больш чым у 100 км ад сталіцы.
Заўвагі
<references group="Note" />
Зборная Ізраіля па футболе
Зборная Ізраіля па футболе прадстаўляе Ізраіль на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах. Арганізацыяй, якая ажыццяўляе кантроль і кіраванне зборнай, з’яўляецца Ізраільская футбольная асацыяцыя.
О. Генры
'''О. Ге́нры (O. Henry), сапраўднае імя Уі́льям Сі́дні По́ртэр''' (William Sydney Porter; 11 верасня 1862, Грынсбара, Паўночная Караліна, ЗША — 1910) — амерыканскі пісьменнік, празаік, аўтар папулярных навел, якія характарызуюцца тонкім гумарам і нечаканымі развязкамі.
Біяграфія
Маці памерла, калі яму было тры гады. Бацька-лекар пасля смерці жонкі ператварыўся ў апівоха. Ва ўзросце дваццаці гадоў Уільям пераехаў у Тэхас і пасяліўся ў Осціне. Рабіў аптэкарам, фермерам, гандляром і інш., затым уладкаваўся касірам у Першы нацыянальны банк, адначасова займаючыся журналістыкай. У ліпені 1887 ажаніўся з Атол Эстэ. У 1896 годзе, падазраваны ў растраце, уцёк у Гандурас, дзе чакаў прыезду жонкі з дачкой. Але Атол памірала ад сухотаў, і ў 1897 Портэр вярнуўся ў Осцін. Праз год яго прызналі вінаватым і прысудзілі да пяці гадоў зняволення (усяго ён адбыў за кратамі тры з паловай гады).
Выконваючы абавязкі турэмнага фармацэўта, Портер атрымаў магчымасць заняцца літаратурай і пачаў друкавацца пад псеўданімам О. Генры (імя вядомага французскага фармацэўта). Першы свой аповед пад гэтым псеўданімам — «Калядны падарунак па-мексіканску», надрукаваны ў 1899 у «Часопісе Маклюра» (McClure’s Magazine), — ён напісаў у турме.
Калі ў ліпені 1901 Портэр выйшаў на волю, у яго ўже была свая чытацкая аўдыторыя. Ён перабраўся ў Нью-Ёрк. Самымі прадуктыўнымі былі 1904-05 гады, калі ён пісаў па аповедзе за дзень для Sunday World, ахвяруючы мастацкай праўдай на карысць забаўляльнасці.
У 1907 пісьменнік ажаніўся ў другі раз, але на той час ён ужо быў пад уладаю алкаголю, і шлюб неўзабаве распаўся. Памёр у Нью-Ёрку 5 чэрвеня 1910 года.
Творчасць
Дзеянне сатырычнага рамана ў навелах «Каралі і капуста» (Cabbages and Kings, 1904) адбываецца ў Цэнтральнай Амерыцы, зборніка «Сэрдца Захаду» (The Heart of the West, 1907) — на тэхаскіх ранча, а «Голас вялікага гораду» (The Voice of the City, 1908) — у Нью-Ёрку. У зборнік «Чатыры мільёны» (The Four Million, 1909) увайшлі такія аповеды, як «Дары мудрацоў» (The Gift of the Magi), «Пакой пад дахам» (The Furnished Room), «Стралок і скарбы» (Mammon and the Archer).
Творы О. Генры адметныя вынаходніцкай фабулай, нечаканымі развязкамі, насмешлівым гумарам. Яны ствараюць казачна-авантурную эпапею амерыканскага жыцця, поўную дакладных бытавых прыкметаў і трапных сацыяльных назіранняў. Тыповы герой О. Генры — «маленькі амерыканец» з яго правам на шчасце.
У зборнік «Постскрыптумы» (Postscripts), выдадзены ўжо пасля смерці О. Генры, увайшлі фельетоны, накіды і гумарыстычныя нататкі, напісаныя ім для газеты Post (Х’юстан, штат Тэхас, 1895-96). Агулам О. Генры напісаў 273 апавяданні; поўны збор яго твораў складае 18 тамоў.
IC 3551
IC 3551 — галактыка тыпу GxyP (частина галактики) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Нота
Нота — умоўны графічны знак, змешчаны на нотным стане. Ён паказвае вышыню і адносную працягласць гуку.
Тэрмін «нота» ўжываецца для абазначэння гуку ўмоўным знакам і толькі да графічнага знака, а не да гукавога адчування.
Бельві
Бельві (Belvì) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Нуора.
Насельніцтва складае 741 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 41 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 8030. Тэлефонны код — 0784.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Agostino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сі-о-Се-Поль
Сі-о-Се Поль ці мост Алавердзі-хана (ў перакладзе з мовы фарсі: «мост трыццаці трох арак») — адзін з адзінаццаці мастоў Ісфахана.
Забрама
Забрама (Забрама) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Каменскахутарскога сельскага паселішча.
Гісторыя
Першае паселішча заснавалася пад назвай Падманастырская Слабодка, ля Каменскага Успенскага манастыра, які быў заснаваны ў 1687 годзе і першапачаткова быў мужчынскім. У 1764 годзе ён быў скасаваны, а ў 1786 годзе быў адноўлены і стаў жаночым. Пасёлак уваходзіў у склад Куршанавіцкай воласці Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні.
20 лістапада 1917 года пасёлак абвяшчаўся часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года пасёлак уключаны ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай пасёлак абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Аднак да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго быў перададзены ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
У 1928 годзе Успенскі Каменскі манастыр быў закрыты рашэннем Бранскага губвыканкама ад 15 кастрычніка 1928 года. Каменныя будынкі і агароджу манастыра з часам сталі разбіраць для будаўнічых патрэб.
З 1929 года адміністрацыйны цэнтр Салаўёўскага сельсавета ў складзе Чуравіцкага раёна Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Клімаўскім раёне Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Чуравіцкага раёна Бранскай вобласці. З 1956 года зноў у Клімаўскім раёне.
Пасля вайны ў ацалелых будынках манастыра размяшчаўся дзіцячы дом. У 1954 годзе ў дзіцячым доме здарыўся пажар.
Чупрыс
Чу́прыс — беларускае прозвішча.
Ханес Шмукер
Ханес Шмукер (Hannes Schmucker;  —, ) — нямецкі жывапісец. Карціны Шмукера, напісаныя да 1945 года, не захаваліся. Пасля вайны ён працаваў у кубістычнай манеры, а пазней, у 1950-60-х гадах — ташысцкай. Для яго позніх абстрактных твораў тыповымі з’яўляюцца геаметрычныя формы і магічныя колеры.
Сонечнае зацьменне 9 лістапада 1836 года
Сонечнае зацьменне 9 лістапада 1836 года — поўнае сонечнае зацьменне 140 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0191 і дасягнула свайго максімуму ў 01:29:26 UTC у пункце з каардынатамі 46° пд. ш. 137° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 28 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 77 км.
Зацьменне 9 лістапада 1836 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1836 годзе і 90-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 15 мая 1836 года, наступнае — 5 красавіка 1837 года.
Pycnoplinthopsis
Pycnoplinthopsis bhutanica — від раслін сямейства.
Вышынны арэал распаўсюджваецца ад 3200 да 4000 метраў над узроўнем мора. Шыротны арэал уключае Бутан, Індыю, Непал.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна. Сцеблы амаль заўсёды разгалінаваныя ў верхняй часткі і дасягаюць да 2 см у дыяметры.
Лісце лыжкападобнае або зваротналанцэтнае, рэдка зваротнаяйкападобнае, ліставая пласцінка 0,5-4,5 × 0,4-1,6 см, тонкая, залозавая або густаваласістая, з зубчастым краем. Хвосцікі 0,2-5 см даўжынёй, тонкія, плоскія.
Плады лінейныя або эліпсоідныя, 5-11 × 2-3 мм, са светла-карычневым эліпсоіднымнасеннем 1-1,4 × 0,6-0,8 мм.
Цвіце у маі-ліпені, плоданасіць у жніўні-верасні.
Паўночны Тайланд
Паўночны Тайланд (ภาคเหนือ) — рэгіён на поўначы Тайланда, мяжуе з М’янмай і Лаосам. Прырода Паўночнага Тайланда прадстаўлена пераважна лясістымі гарамі, якія з’яўляюцца пачаткам Гімалаяў, і ўрадлівымі рачнымі далінамі. Сярэдняя вышыня над узроўнем мора складае 1500 м, самы высокі пункт — гара Інтханон (2565 м). У ранейшыя часы схілы гор былі пакрыты густымі лясамі. Паўночны Тайланд — рэгіён ціка, дзе да гэтага часу ў лесе працуюць сланы.
Галоўныя рэкі: Іом, Пінг, Ванг і Нан.
Клімат
Са снежня па люты тэмпература днём вагаецца ад 20 °C да 28 °C, а ноччу ў гарах можа апускацца да 0 °C. Раніцай у правінцыі Чыянгмай у гэты час года бывае каля 10 °C цяпла, у астатніх правінцыях звыш 20 °C.
Спякотны сезон доўжыцца з красавіка па май, калі паветра праграваецца вышэй за 30 °C. У гэты перыяд магчымы моцныя кароткачасовыя навальніцы з праліўнымі дажджамі, якія яшчэ называюцца мангавымі дажджамі, бо прыпадаюць на час паспявання манга. Мангавыя дажджы на поўначы пачынаюцца раней (часам нават у лютым), на поўдні — пазней.
З чэрвеня па кастрычнік пачынаецца сезон дажджоў. У гэты перыяд тэмпература трымаецца на ўзроўні 23-33 °C.
Якаў Пракопавіч Нікулкін
Я́каў Прако́павіч Ніку́лкін (], сяло Падбужжа, Хвастовіцкі павет, (у цяперашні час ) —, ) — Старшыня КДБ пры СМ БССР (1970—1980).
Біяграфія
Рускі. Пасля вучобы ў педагагічным тэхнікуме г. Жыздра Калужскай вобласці і Бранскам тэхнікуме шляхоў зносін (скончыў у 1934 годзе) працаваў тэхнікам-вышукальнікам праектнага бюро Далёкаўсходняй чыгункі, тэхнікам, затым начальнікам сакрэтнай часткі Далёкаўсходняй праектнай канторы «Саюзтранспраект» у Хабараўску. З 1940 года ў органах дзяржаўнай бяспекі.
Супрацоўнік аператыўнага пункта НКУС станцыі Ін, затым дарожна-транспартнага аддзялення НКУС Далёкаўсходняй чыгункі. У 1941—1945 гадах — супрацоўнік УНКДБ па Хабараўскам краі і транспартнага аддзела НКУС Далёкаўсходняй чыгункі. З 1945 года — супрацоўнік аддзела МГБ Беластоцкай, затым намеснік начальніка аддзела МГБ Брэст-Літоўскай чыгунак. У 1948—1954 гадах — намеснік начальніка Упраўлення аховы МДБ Брэст-Літоўскай, Кастрычніцкай, Ленінградскай, начальнік Упраўлення аховы Томскай чыгунак, начальнік УКДБ пры СМ СССР на Томскай чыгунцы.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Чырвонага Сцяга, Чырвонай Зоркі, мангольскім ордэнам «За баявыя заслугі», афіцэрскім крыжам Ордэна Адраджэння Польшчы і 10 медалямі.
Вячаслаў Генадзевіч Лухтанаў
Вячаслаў Лухтанаў (нар., Лутугынэ, Луганская вобласць) — украінскі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец ДЮФШ «Дынама» імя Валерыя Лабаноўскага. Першы трэнер — Аляксандр Шпакаў. Выступаў у ДЮФЛ за «Дынама».
З лета 2011 года да зімы 2015 года знаходзіўся ў структуры «Дынама» (Кіеў), аднак першы сезон выступаў за моладзевую каманду, пасля чаго летам 2012 года быў заяўлены за «Дынама-2».
У пачатку 2015 года быў аддадзены ў арэнду ва ўжгарадскую «Гаверлу». 9 мая 2015 года дэбютаваў у складзе «Гаверлы» ў Прэм’ер-лізе, выйшаўшы на 79-й хвіліне матча супраць данецкага «Шахцёра» замест Сержа Акакпо. Усяго ж за клуб у элітным дывізіёне чэмпіянату Украіны Лухтанаў згуляў 17 матчаў.
У верасні 2016 года стаў іграком харкаўскага «Геліяса». У снежні таго ж года было афіцыйна абвешчана аб пераходзе абаронцы ў шэрагі ровенскага «Вераса», з якім ён заваяваў пуцёўку ў Прэм’ер-лігу.
У ліпені 2017 падпісаў трохгадовы кантракт з данецкім «Алімпікам», аднак ужо ў снежні пакінуў каманду.
У лютым 2018 года далучыўся да складу дэбютанта беларускай Вышэйшай лігі — клуба «Смалявічы» — і ў сакавіку падпісаў з ім кантракт. З красавіка па чэрвень не гуляў з-за траўмы, пазней вярнуўся ў асноўны склад. У жніўні 2018 года па пагадненні бакоў пакінуў беларускі клуб.