cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мастацтва Старажытнага Егіпта
Новае царства
Выяўленчае мастацтва першай паловы Новага царства было падпарадкавана архітэктуры. Круглая пластыка, рэльефы, роспісы храмаў і грабніц вызначаліся ўрачыстасцю, спакоем і апавядальнасцю, падкрэсленай дэкаратыўнасцю. Так, у расфарбаваных рэльефах храма царыцы Хатшэпсут у Дэйр-эль-Бахры разам з культавымі сімвалічнага зместу сцэнамі падрабязна расказваецца аб экспедыцыі, накіраванай ёю ў Пунт (сучаснае Самалі). У іх многа трапна заўважаных і перададзеных сцэн, асобных каларытных дэталяў. Як правіла, майстры прытрымліваліся традыцыйнага фрызападобнага размяшчэння выяў, але цяпер яны вызначаюцца больш свабоднымі трактоўкамі, цэльнасцю агульнай кампазіцыі.
Асаблівасці тагачаснай круглай пластыкі таксама ярка праявіліся ў памінальным храме Хатшэпсут. У ім было размешчана больш за 200 статуй, у тым ліку манументальных, што сведчыць аб тым, якая роля адводзілася скульптуры ў той час, асабліва ў храмавым будаўніцтве. У выявах царыцы прасочваюцца важныя заканамернасці, звязаныя з размяшчэннем статуй і вобразнымі трактоўкамі. Статуі, што знаходзіліся на адкрытай прасторы, амаль пазбаўлены індывідуалізацыі, перадаюць толькі найбольш характэрныя рысы твару, што тлумачыцца магчымасцю іх успрыняцця са значнай адлегласці, абагульнена. Выявы, якія размяшчаліся ў храмавых пакоях індывідуалізаваныя, з партрэтным увасабленнем асобы, але ў межах вызначанай ступені ідэалізацыі. Гэтыя скульптуры з'явіліся першым завершаным выказваннем афіцыйнага агулынадзяржаўнага стылю ў партрэце.
У круглай скульптуры Новага царства ўзрастаюць рэалістычнасць, жыццёвая пераканаўчасць. Яскрава гэта бачна ў невялікіх бронзавых і драўляных статуэтках, напрыклад, вярхоўнага жраца бога Амона Аменхатэпа і яго жонкі — спявачкі бога Амона Ранаі. Маладая прыгожая жанчына выяўлена ў традыцыйнай кананічнай позе: адна нага высунута ўперад, стан напружана прамы, уся пастава стрыманая і крыху застылая; але ў скупьптуры ўгадваюцца і новыя для пластыкі рысы — падкрэсленая хрупкасць, рафініраваная вытанчанасць, выцягнутая і тонкая па прапорцыях фігурка спявачкі нагадвае бутон кветкі.
У сярэдзіне Новага царства (1-ая пал. XIV ст. да н.э.) у мастацтве пачаўся перыяд, які атрымаў назву Амарнскі. Ён звязаны з імкненнем фараона Аменхатэпа IV абмежаваць уладу жрацоў, што ўзмацнілася пасля заваёўніцкіх войнаў, калі непамерныя багацці сканцэнтраваліся ў іх руках і ў арыстакратыі, што процівапаставіла жрэчаства царскай уладзе. Дзеля гэтага фараон-рэфарматар абвясціў несапраўднымі ранейшых багоў, замест якіх стварыў культ бога сонечнага дыска Атона. Фараон змяніў нават сваё імя на Эхнатон («Дух Атона»). Сталіца была перанесена з Фіваў у новае месца ў Сярэднім Егіпце.
Перамены ў грамадскім, канфесійным жыцці дзяржавы садзейнічалі зменам і ў выяўленчым мастацтве. У яго прыходзяць жыццёвасць, пошук новых выразных сродкаў, імкненне пазбавіцца ад шэрагу кананічных форм, адмаўленне ад традыцыйнага ідэалізаванага вобраза цара. Новыя прынцыпы адносін да рэчаіснасці, ступень яе прысутнасці ў мастацкіх творах абумоўлены нежаданнем ісці ўслед правілам папярэдніх часоў, калі выявы багоў і цара павінны былі супадаць, дэманструючы боскае паходжанне правячай асобы. Ва ўмовах разрыву фараона з радавой знаццю і жрацамі вобразы, выявы царыцы, іх дзяцей не павінны былі мець падабенства з увасабленнем старажытных багоў.
У Амарнскі перыяд упершыню з'явіліся творы, у якіх фараона паказвалі ў побытавым акружэнні: на вуліцах горада ў насілках, на паляванні, у палацавым садзе, за сталом, сярод сям'і. Яго аблічча не выклікае жаху фізічнай сілай, выглядам жорсткага ўладара. У партрэце Эхнатона (1-ая чв. XIV ст. да н.э.) паўстае чалавек са звычайнымі фізічнымі рысамі, нават недахопамі. Яго выгляд засяроджаны і крыху стомлены, хваравіты. Выцягнуты, хударлявы твар з выступаючымі скуламі, вузкім разрэзам вачэй, празмерна вялікім падбародкам і даўгаватым носам. Гэта зусім не канон, а сапраўднае партрэтнае выяўленне без прыхарошвання і ідэалізацыі. Новыя рысы трактоўкі мадэлі паказваюць і партрэты жонкі фараона Неферціці (1-ая чв. XIV ст. да н.э.), якія, лічыцца, паходзяць з майстэрні буйнога скульптара таго часу Тутмеса. Вядома некалькі выяў царыцы. У адной з іх яна прадстае ў высокім, парадным галаўным уборы блакітнага колеру. У вобразе Неферціці ўсё дасканала — пачуццёвыя вусны, вытанчаная лінія падбародка, нос прыгожых прапорцый. Але пры знешняй прыгажосці адсутнічае ідэалізацыя, партрэт поўны адчування жыцця, натуральнасці.
Змены агульнага мастацкага стылю, адзначаныя ў круглай скульптуры, відавочны і ў рэльефах Амарнскага перыяду. Яны таксама адрозніваюцца глыбокімі індывідуалізаванымі характарыстыкамі, мяккасцю пластычнага выканання, паказам сапраўдных падзей. Сюжэты выяў разнастайныя: «Абед царскай сям'і», «Аплакванне памёршай царэўны», «Царская сям'я, якую асяняе Атон», «Пакланенне фараона Эхнатона Сонцу», «Царская сям'я», «Сменхкар і Мерытатон у садзе» (зяць і дачка Эхнатона) (усе — 1-ая чв. XIV ст. да н.э.). У іх адсутнічае ідэалізацыя, фігуры падаюцца пластычна, свабодна, у непасрэдных адносінах між сабой. У асобных выпадках іх праўдзівасць мяжуецца з карыкатурнасцю.
Цараванне Эхнатона было кароткім — каля 18 гадоў. Таму відавочныя перамены ў культуры паспелі ўвасобіцца толькі ў выяўленчым мастацтве. У меншай ступені яны закранулі архітэктуру.
Пасля смерці Аменхатэпа IV наступае паласа рэакцыі, адзначаецца вяртанне да старых нормаў жыцця, да пакланення колішнім багам начале з Амонам. Сталіца дзяржавы пераносіцца зноў у Фівы. Імя фараона-ерэтыка забараняецца, знішчаюцца любыя яго выявы, разбураецца Ахетатон. Пераемнік Эхнатона, яго другі зяць — юны Тутанхамон, быў вымушаны пайсці на прымірэнне са знаццю і жрэчаствам: яго імя спачатку гучала як Тутанхатон («Вобраз жывы Атона»), а пазней — Тутанхамон («Вобраз жывы Амона»). У мастацтва зноў прыходзяць кананізаваная пышнасць і вытанчанасць, парадная ўмоўнасць трактовак вобразаў. Аднак поўнае вяртанне да старых традыцыяый было ўжо немагчымым.
Аб мастацтве пераходнага перыядуда другой паловы Новага царства, аб яго блізкасці да традыцый Амарны даюць уяўленне творы скульптуры, дэкаратыўна-прыкладныя вырабы. Яны вядомы па знаходках у грабніцы Тутанхамона, якая, у адрозненне ад іншых пахаванняў фараонаў, не была разрабавана. Цалкам захаваліся ўсе помнікі, прычым вышэйшага мастацкага ўзроўню. Сярод іх — залатая маска цара, інкруставаная каштоўнымі камянямі, залаты саркафаг, парадныя крэслы, ложкі, алебастравыя сасуды, кубкі, жэзлы, апахалы, куфэркі, тонкай работы ўпрыгожванні, зброя. У іх рэльефах, інкрустацыях, у круглай пластыцы па-ранейшаму прысутнічаюць натуральнасць пастаў фігур, вытанчанасць адчування кожнага з матэрыялаў, гарманічнасць кампазіцыйных рашэнняў.
Другая палова Новага царства была звязана з захопніцкімі войнамі, якія вёў Егіпет. Яны спрыялі прытокуў краіну таннай рабочай сілы — рабоў, матэрыяльных каштоўнасцей, большасць з якіх ішла на будаўніцтва. Пры фараонах Рамсесе II і Рамсесе III яно вядзецца асабліва актыўна — завяршаецца фарміраванне ансамбляў у Луксоры і Карнаку, да якіх дабудоўваюцца асобныя храмавыя часткі. Менавіта ў той час да храма Амона ў Луксоры прыбудоўваюцца пілон, вялікі двор з калонамі, выконваюцца гіганцкія статуі Рамсеса II.
Для разумення шляхоў развіцця дойлідства Новага царства вялікую цікавасць уяўляюць храмы Рамсеса II у Абу-Сімбеле (1-ая пал. XIII ст. да н. э.) у Нубіі, на тэрыторыі, захопленай Егіптам. Выбар такога адносна ад-даленага месца ад сталіцы дзяржавы для ўзвядзення комплексу невыпадковы. Як і раней, у часы Амарны Эхнатон, цяпер ужо Рамсэс II, імкнуўся аддзяліць сябе ад сталічнага жрэчаства, а таксама замацаваць факт пакарэння Нубіі. У скалістым схіле берага Ніла былі высечаны храмы фараону, багам Амону і Ра. Галоўны фасад комплексу ўпрыгожваюць чатыры дваццаціметровыя сядзячыя фігуры Рамсеса II, ствараючы ўражанне пілона, традыцыйнага для храмавага дойлідства. Унутраныя памяшканні храма былі распісаны бытавымі сцэнамі. Яны вызначаюцца дынамікай, але па-ранейшаму будуюцца па канонах.
Падпарадкаванне схемам адрознівае скульптуру другой паловы Новага царства. Застыласць, сіметрыя выяўлення ўласцівы ўжо названым статуям з партрэтнымі характарыстыкамі фараона Рамсеса II у Абу-Сімбеле. Гэтыя ж рысы характэрны для статуяў цара, рэльефаў, якімі ў вялікай колькасці ўпрыгожвалі сцены культавых і пахавальных збудаванняў. Працуючы па канонах, скульптары імкнуліся да выразнага паказу руху чалавека, да гарманічнай пластычнай завершанасці твора. Дзякуючы гэтаму яны маглі пераканаўча адлюстроўваць стан чалавека, як, напрыклад, у рэльефе «Плакальшчыкі» (XIV ст. да н.э.) з грабніцы ў Мемфісе. Выява будуецца на графічнай манеры выканання і паказвае сцэну аплаквання нябожчыка. Кампазіцыя ўключае некалькі фігур, якія стаяць ці укленчаныя або прыпалі да зямлі. Ніводная з іх не паўтараецца. Выразныя сілуэты, позы і рухі людзей перадаюць багатую гаму пачуццяў — адчаю, гора, смутку па нябожчыку.
Пачынаючы з XI ст. да н.э. Егіпет ахоплівае барацьба розных груп знаці за ўладу. Разам са шматлікімі паўстаннямі рабоў, нападамі ваяўнічых суседзяў гэта прыводзіць да паступовага аслаблення магутнасці дзяржавы. Амаль да IV ст. да н. э. у культурным жыцці Егіпта назіраліся перыяды адноснага ўзлёту мастацкай дзейнасці. Так, пры цараванні саіскіх фараонаў (VII ст. да н.э.) усталёўваецца халодны, афіцыйна вытанчаны стыль, а пасля заваявання краіны Аляксандрам Македонскім у 332 г. да н.э. тут узмацняецца ўплыў эліністычнай культуры.
Бабруйскія лесапільныя заводы
Бабруйскія лесапільныя заводы — колішнія прадпрыемствы, якія дзейнічалі ў 1892—1914 гадах у Бабруйску Магілёўскай вобласці (усяго 10 заводаў і мануфактур). Выкарыстоўваліся лакамабілі, паравыя катлы і рухавікі. Выраблялі струганы лес, дошкі, гонты, драніцу, мэблю і іншае. Працавалі па 12 — 59 і больш рабочых (ад 194 у 1913).
Мікола Сільвановіч
Мікола Сільвановіч (псеўд. Мікола Вярба; нар., в. Верадова, цяпер Маладзечанскі раён — , Вініпег) — беларускі пісьменнік, грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў в. Верадова Маладзечанскага раёна. З лета 1944 г. — на эміграцыі. Жыў у Празе, затым у каля Штутгарта. Адзін з стваральнікаў літаратурнага аб’яднання «Шыпшына», арганізатар майстэрні мастацкага рамяства «Раніца». Менавіта Мікола Сільвановіч у 1947-м наладзіў святкаванне ўгодкаў Акту 25 сакавіка і выдаў знакамітую паштоўку «вялікія дзеячы адраджэння» з выявамі Каліноўскага, Грынявіцкага, Багушэвіча, Крэчаўскага і Захаркі.
З 1949 г. — у Канадзе. Жыў у Вініпегу, дзе з’яўляўся заснавальнікам Беларускага нацыянальнага камітэта і Беларуска-Канадыйскага нацыянальнага аб’яднання ў правінцыі Манітоба.
Творчасць
Аўтар вершаў, апавяданняў, артыкулаў, якія друкаваліся ў беларускім замежным перыядычным друку і ў дзесяцітомнай энцыклапедыі Канады (1956—1957).
Дагэтуль апублікаваная толькі нязначная частка яго твораў. Ягоную «Паніхіду», прысвечаную памяці «паўшых нязнаных сыноў Беларусі ў абароне яе вольнасці», літаратуразнаўца Лявон Юрэвіч называе адным з найбольш пранікнёных літаратурных рэквіемаў.
Бабруйскія цагельныя мануфактуры
Бабруйскія цагельныя мануфактуры — мануфактуры, якія дзейнічалі ў 1833—1914 гадах у межах сучаснага Бабруйска Магілёўскай вобласці (4 цагельні). Выраблялі цэглу ад 745 да 7000 000 штук за год на 11 — 922 000 рублёў. У розныя гады працавалі ад 33 да 156 рабочых.
Забара (Ражышчанскі раён)
Забара (За́бара) — вёска ў Ражышчанскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
NGC 5651
NGC 5651 — зорка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мядзвежыя астравы
Мядзве́жыя астравы (Медвежьи острова) — архіпелаг з 6 астравоў у Паўночным Ледавітым акіяне, ва Усходне-Сібірскім моры. Уваходзяць у склад Якуціі (Расія).
Архіпелаг знаходзіцца ў напрамку на поўнач ад вусця ракі Калыма. У склад архіпелага ўваходзяць астравы Крастоўскі, Лявонцьева, Чатырохсталбавы, Пушкарова, Лысава, Андрэева. Агульная плошча каля 60 км². Вышыні да 273 м. Найвышэйшая кропка на востраве Крастоўскі. Астравы складзеныя з гранітаў і гліністых сланцаў.
На астравах пераважае арктычная тундравая расліннасць. Растуць імхі, ягель, жорсткія травы. У паўночна-ўсходняй частцы сустракаецца выкідны лес (плаўнік), складаючыся з піхты, лістоўніцы, таполі. Жывёльны свет прадстаўлены дзікімі аленямі, мышамі і заходзячымі з мацерыка белымі мядзведзямі, ваўкамі, лісамі. На архіпелагу знойдзены родавыя бярлогі белых мядзведзяў.
Гісторыя адкрыцця і даследавання
Астравы ўпершыню наведаў казак Якаў Пермякоў у 1710 годзе. У 1740 годзе Д. Я. Лапцеў дасягнуў Крастоўскага вострава і даў яму назву востраў святога Антонія. У 1769 годзе прапаршчыкі геадэзіі І. Лявонцьеў, І. Лысаў і А. Пушкароў зрабілі дастаткова дакладную карту астравоў. У 1821 годзе астравы наведваў, а ў красавіку 1870 года экспедыцыя К. Ноймана (Karl Johann Heinrich Neumann).
ХАДО
ТАА ХА́ДО (XADO) — украінская кампанія, вытворца рэвіталізантаў, маслаў, змазак, аўтахіміі.
Гісторыя
Кампанія заснавана ў 1991 годзе ў горадзе Харкаве (Украіна). Назва «ХАДО» — скарачэнне ад слоў «харьковский дом». У 1998 годзе кіраўніцтвам кампаніі было запатэнтавана вынаходства рэвіталізанта (дадаткі да змазвальных матэрыялаў). Першая прадукцыя кампаніі ў спажывецкім пакаванні (гель-рэвіталізант для рухавікоў) з’явілася ў снежні 1999 года. У 2004 годзе кампанія ХАДО пачала вырабляць масла  XADO Atomic Oil з атамарным рэвіталізантам.
Лагатып
Лагатып ХАДО быў створаны ў 2000 годзе харкаўскім дызайнерам Ігарам Макаравым. Па задуме ён як бы «напісаны» выдушаным з тубы гелем, паколькі асноўны прадукт ХАДО, гель-рэвіталізант, выпускаецца менавіта ў тубах.
Дзейнасць
Кампанія вырабляе каля 250 найменняў прадукцыі (галоўным чынам для тэхнічнага абслугоўвання аўтамабіляў), якая даступная больш чым ў 60 краінах свету (інфармацыя на сакавік 2011 года). Самыя вядомыя прадукты — гелі-рэвіталізанты XADO, масла XADO Atomic Oil, аўтахімія VeryLube. Па адзнаках адмыслоўцаў кампанія ХАДО з’яўляецца найбуйным гульцом і на расійскім рынку імпартных і айчынных антыфрыкцыйных рашэнняў, актыўна прысутнічаючы практычна ва ўсіх асноўных рэгіёнах Расійскай Федэрацыі. Яе дзель рынка складае 24 %, а ў сегменце нанакерамікі — да 90 %.
Кіраванне часам
Кіраванне часам — свядомы нагляд за колькасцю выдаткаванага на дакладныя віды дзейнасці часу дзеля падвышэння іх выніковасці. Вызначае час і шырыню ажыццяўлення задумаў. Яму спрыяюць планаванне, размеркаванне, мэтавызначэнне, упаўнаважванне, агляд спраў, адсочванне, наладжанне, стварэнне раскладу і вызначэнне пераваг.
Віды
Вылучаюць чатыры пакаленні падыходаў да кіравання часам:
Вызначэнне пераваг
Спіс задач служыць замяняльнікам памяці, пры складанні якога варта:
Выбар пераважных задач таксама мае адначасна стасавацца з іх важнасцю і тэрміновасцю.
Антуан Агюст Парманцье
Антуан Агюст Парманцье (, Мандзідзье — ) — французскі аграном і фармацэўт, які праславіўся ў першую чаргу як актыўны прапагандыст вырошчвання бульбы ў Еўропе ў якасці харчовай культуры. Ён таксама правёў першую ў гісторыі кампанію прымусовых прышчэпак ад воспы, вынайшаў тэхналогію атрымання цукру з цукровых буракоў, заснаваў школу хлебапячэння і ўнёс уклад у вывучэнне спосабаў замарозкі і кансервацыі ежы.
Біяграфія
Застаўшыся сіратой ў юным узросце, вымушаны быў заняцца фармацэўтыкай, не завяршыўшы яшчэ сваёй адукацыі. Падчас Сямігадовай вайны Парманцье служыў ваенным урачом у французскай арміі. Патрапіўшы ў прускі палон, ён на працягу некалькіх гадоў вымушаны быў харчавацца бульбай, якую ў Францыі ў той час ужывалі толькі на корм свінням. Бульба была завезены ў Еўропу яшчэ ў 1640 годзе, але толькі ў Ірландыі яе рэгулярна ўжывалі ў ежу: у іншых краінах яе альбо не вырошчвалі наогул, альбо вырошчвалі выключна на корм быдлу. У 1748 французскі парламент нават забараніў вырошчванне бульбы на той падставе, што яна нібыта магла выклікаць шэраг хвароб, у тым ліку праказу. Парманцье высветліў, што бульба бясшкодная для здароўя і мае высокія смакавыя і пажыўныя якасці. Вярнуўшыся ў Парыж у 1763 годзе, Парманцье працягнуў свае піянерскія даследаванні ў галіне харчавання і харчовай хіміі. Вопыт зняволення спатрэбіўся яму ў 1772, калі ён прапанаваў (у заяўцы на конкурс, абвешчаны Акадэміяй Безансона) выкарыстоўваць бульбу для кармлення хворых дызентэрыяй. У 1773 ён выйграў конкурс. Шмат у чым дзякуючы намаганням Парманцье, Парыжскі медыцынскі факультэт абвясціў ў 1772 бульбу ядомай. Тым не менш, Парманцье давялося сутыкнуцца са значным супрацівам сваёй дзейнасці. Ён быў пазбаўлены магчымасці выкарыстоўваць свой эксперыментальны сад у Доме інвалідаў, дзе працаваў фармацэўтам. Царкоўная абшчына, якая валодала зямлёй, на якой знаходзіўся шпіталь, забараніла вырошчванне бульбы на гэтай зямлі, а пасля дамаглася звальнення Парманцье. Пасля гэтага Парманцье заняўся шырокай прапагандай бульбы сярод французаў. Ён даваў урачыстыя абеды (дзе пачастунак складалася ў асноўным са страў, прыгатаваных з бульбы), запрашаў знакамітасцяў, такіх як Бенджамін Франклін або Антуан Лавуазье, падносіў каралеўскай пары букеты з кветак бульбы. Людовік XVI даў Парманцье 50 арпанаў беднай зямлі ў Саблоне, на захад ад Парыжа, на якіх той заняўся вырошчваннем бульбы. Удзень ён выстаўляў вакол градкі з бульбай узброеных ахоўнікаў, прыцягваючы увагу і цікаўнасць; на ноч варта сыходзіла, дазваляючы людзям «скрасці» клубні. Важнай вяхой у барацьбе за прызнанне бульбы стаў неўрадлівы 1785 год, калі менавіта ўжыванне бульбы ў ежу дапамагло перамагчы голад на поўначы Францыі. Датай канчатковага прызнання бульбы можна лічыць 1795, калі ў апошнія месяцы першай Парыжскай камуны бульба актыўна вырошчвалася ў абложаным Парыжы, нават у садзе Цюільры, каб паменшыць голад, выкліканы аблогай. У 1795 Парманцье стаў членам Акадэміі Навук, уступіўшы ў аддзяленне сельскай эканомікі. Агранамічныя інтарэсы Парманцье былі разнастайныя: ён увесь час шукаў новыя спосабы палепшыць жыццё чалавека шляхам паляпшэння яго дыеты. Апублікаваныя ім працы прысвечаны выпечцы хлеба, вытворчасці сыру, захоўванні збожжа, грыбаводству, мінеральным водам, вінаробству і многаму іншаму. Пры Напалеоне Парманцье стаў генерал-інспектарам аховы здароўя, займаўся пытаннямі санітарнага стану французскай арміі і правёў ў 1805 першую ў гісторыі кампанію прышчэпак ад воспы. Парманцье пахаваны на могілках Пер-Лашэз ў Парыжы. У яго гонар названа адна з станцый парыжскага метрапалітэна.
Вардамічы
Ва́рдамічы (, Вардомичи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгінаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Даўгінава Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
У 1923—1939 гадах у Вардамічах месцілася застава Корпусу аховы памежжа.
Да 17 сакавіка 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Мільчанскага сельсавета.
Ятраўскі сельсавет
Я́траўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Ятра.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Валеўкаўскага раёна (з 25 лістапада 1940 года Карэліцкі раён) Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Велікакосіцкага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў складзе Навагрудскага раёна. 25 чэрвеня 2008 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Валеўскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў: Жадунь, Заполле, Зарэчка, Калмацкаўшчына, Клёны, Концавічы, Кудавічы, Мілеўцы, Падбор’е, Парэчча, Ціхінка, Ятра.
Іваніўка (Ражышчанскі раён)
Іваніўка (Іва́нівка) — вёска ў Ражышчанскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Свята-Успенская царква (Зорычы)
Свята-Успенская царква — праваслаўны храм у в. Зорычы Барысаўскага раёна Мінскай вобласці.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства з рысамі неарускага стылю. Трохзрубная пабудова з паслядоўным размяшчэннем па падоўжнай планіровачнай восі бабінца, малітоўнай залы. Квадратны ў плане асноўны аб'ём завершаны васьмігранным светлавым барабанам з шатровым дахам і макаўкай. Дахі зрубаў аб'яднаны карнізам простага профілю. Галоўны і бакавыя фасады завершаны крапаванымі франтонамі з трохлопасцевымі кілепадобнымі шчытамі ў цэнтры. Гарызантальна ашаляваныя сцены расчлянёны лапаткамі і прарэзаны высокімі прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў ліштвах з прафіляванымі сандрыкамі. Тры ўваходы ў царкву вылучаны шырокімі мураванымі ганкамі.
Інтэр'ер
Унутры прастора залы значна пашырана за кошт светлавога барабана, які пры дапамозе ветразяў апіраецца на 4 слупы. Апсіда вылучана драўляным 1-ярусным іканастасам на 5 абразоў.
Грамыкі
Назву Грамы́кі маюць:
Італьянскі паход Суворава
Італьянскі паход Суворава (1799): кампанія расійскіх і аўстрыйскіх войскаў пад началам А. В. Суворава супраць французскіх войскаў у Паўночнай Італіі ў час вайны 2-й кааліцыі з Францыяй (1798 — 1802).
У гэтай кампаніі выявілася ваеначальніцкае майстэрства Суворава — руплівы ўлік стратэгічнага становішча, разгром праціўніка ўраздроб, нанясенне галоўнага ўдару сканцэнтраванымі сіламі, спалучэнне франтальных удараў з флангавымі і з абходамі, а таксама высокія баявыя якасці расійскага войска.
Кампанія
Французы ў Італіі мелі Італьянскую армію (Паўночная Італія, 58 тыс. чал., камандуючы — генерал Б. Шэрэр) і Неапалітанскую армію (Цэнтральная і Паўднёвая Італія, 34 тыс. чал, камандуючы — генерал Ж. Макдональд), а таксама ў Швейцарыі Гельвятічаскую армію (30 тыс. чалавек, камандуючы А. Массена. Саюзнікі мелі 86-тысячную аўстрыйскую армію пад камандаваннем фельдмаршала М. Меласа і 22-тысячны рускі корпус пад камандаваннем генерала А. Г. Разэнберга (у Паўночнай Італіі), 27-тысячны рускі корпус генерала А. М. Рымскага-Корсакава (у Швейцарыі), рускую эскадру адмірала Ф. Ф. Ушакова (у Міжземным моры). Яшчэ адзін рускі корпус Рэбіндера колькасцю 11 тысяч чалавек прыбыў у чэрвені 1799.
Па просьбе Аўстрыі і Англіі камандуючым аб'яднаным руска-аўстрыйскім войскам быў прызначаны Сувораў, які прыбыў у Вену 14 (25) сакавіка. 3 (14) красавіка Сувораў прыбыў у Верону, дзе быў захоплена сустрэчаны мясцовымі жыхарамі, а 4 (15) красавіка адбыў у Валеджыа. Там да 7 (18) красавіка Сувораў чакаў падыходу атрадаў корпуса Розенберга і адначасова навучаў аўстрыйскія войскі сваёй тактыцы, перавядучы на нямецкую мову сваю «Навуку перамагаць».
7 красавіка з прыбыццём у Валеджыа дывізіі Павала-Швейковскага армія Суворава выступіла ў паход, праходзячы ў дзень па 28 вёрст. 10 (21) красавіка была ўзятая крэпасць Брэшыа. 14 красавіка Сувораў падышоў да ракі Ада, дзе 15-17 красавіка адбылося бітва, у якой французы (камандуючы — генерал Мора) былі разбіты, страціўшы 2,5 тыс. забітымі і параненымі, 5 тысяч палоннымі і 27 гармат (саюзнікі — каля 2 тыс. загінуўшымі). Пасля перамогі Сувораў зрушыўся да Мілану, куды і ўступіў без бою 18 (29) красавіка.
Праз 2 дня, 20 красавіка (1 мая) сувораўскія войскі двинудись да ракі По, каб памяшаць злучэнню войскаў адыходзячага Маро і генерала Макдональда і 26 красавіка (7 мая) стаялі паабапал ракі, уклінаваўшыся паміж імі. 15 (26) мая саюзнікі ўзялі Турын, французскія войскі адступілі на поўдзень, пакінуўшы паўночней рэкі По толькі некалькі абложаных крэпасцяў і цытадэляў (Мантуя, Коні і інш.).
Французскае камандаванне вырашыла перахапіць ініцыятыву і напасць на Суворава войскамі Макдональда (36 тыс. чалавек) з усходу і Маро (14 тыс. чалавек) з раёна Генуі. Паставіўшы ў Алесандрыі заслон супраць Маро, Сувораў 4 (15) чэрвеня зрушыўся насустрач арміі Макдональда. Дзве арміі сустрэліся на рацэ Трэбія, дзе 6—8 (17—19) чэрвеня адбылася бітва, у якой французы былі разбітыя і адступілі да Генуі. Туды жа адышла і амія Маро. У канцы ліпеня аб'яднаныя французскія арміі (камандуючы — генерал Б. Жубер) ізноў пачалі наступленне з Генуі. Іх мэтай была Алесандрыя, дзе былі сканцэнтраваныя асноўныя сілы саюзных войскаў. Тым часам 17 (28) ліпеня была ўзятая крэпасць Мантуя, што дазволіла ўзмацніць саюзную групоўку якія вызваліліся войскамі.
Саюзная і франзузская арміі сустрэліся 4 (15) жніўня каля горада Нові, дзе адбылася бітва, у якой Сувораў атрымаў перамогу. Астаткі французскіх войскаў зноў адступілі да Генуі. Сувораў прапанаваў дабіць французаў пад Генуяй, а затым зрушыцца на Марсель, адрэзаўшы Францыю ад Міжземнага мора. Аднак, асцерагаючыся рэзкага ўзмацнення ўплыву Расіі ў рэгіёне, выкліканага вайсковымі поспехамі Суворава і Ушакова, аўстрыйцы не прынялі сувораўскі план і 16 (27) жніўня накіравалі Суворава ў Швейцарыю на злучэнне з корпусам Рымскага-Корсакава з мэтай далейшага наступлення адтуль на французаў. Пачаўся Швейцарскі паход.
Лілія Валер’еўна Літкоўская
Біяграфія
Яшчэ ў раннім дзяцінстве Лілію далучалі да свету моды. Яе дзядуля працаваў у швейным цэху і яна вельмі любіла праводзіць з ім час на працы. З гадамі яе захопленасць модай толькі расла. Юная Лілія Літкоўская збірала выразкі з модных часопісаў і марыла стаць мадэльерам. У студэнцкія гады яна шыла вопратку для сябе і пад заказ аднакурснікам.
Сям’я
У ліпені 2022 года Лілія Літкоўская выйшла замуж за былога сакратара РНБА Аляксандра Данілюка.
Ігар Зіноўевіч Паўлюк
Ігар Зіноўевіч Паўлюк (І́гор Зино́війович Павлю́к) — украінскі пісьменнік. Лаўрэат Народнай Шаўчэнкаўскі прэміі, усеўкраінскіх літаратурных прэмій імя Васіля Сіманенкі, Маркіяна Шашкевіча, Барыса Нечарды, Рыгора Скаварады, міжнароднай літаратурнай прэміі імя Мікалая Гогаля «Трыумф», Уладальнік 2013 Англійская ПЭН-клуба прэміі. Доктар навук сацыяльных камунікацый.
Біяграфія
Нарадзіўся 1 студзеня 1967 года ў вёсцы Ужова Ражышчанскага раёна Валынскай вобласці. Праз некалькі дзён пасля яго нараджэння маці памерла. Гадаваўся ў дзядулі з бабуляй па матчынай лініі. Вучыўся ў Ленінградскім вышэйшым ваенным інжынерна-будаўнічым вучылішчы (ЛВВІБКУ, зараз ВІТУ), якое скандальна пакінуў на другім курсе, калі пачаў пісаць вершы. Працаваў на будаўніцтве аўтамабільнай дарогі ў забайкальскай тайзе.
У 1986—1987 гг. — Карэспандэнт Ківерцоўскай раённай газеты на Валыні. У 1987 годзе паступіў на факультэт журналістыкі Львоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Івана Франка, які скончыў з адзнакай у 1992годзе. Па заканчэнні ўн-та працаваў у рэлігійным друку, рабіў перадачы на радыё. З 1987 года жыве ў Львове. З 2003 года — у Кіеве. У 1996 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Мастак — Улада — Прэса: гісторыка-тыпалагічны аналіз» у Інстытуце журналістыкі Кіеўскага Нацыянальнага ўн-та імя Тараса Шаўчэнкі, у 2009 годзе (там жа) — доктарскую: «Украінскамоўная прэса Валыні, Палесся, Холмшчыны і Падляшша 1917—2000 гадоў як структурная частка агульнанацыянальнай інфармацыйнай прасторы».
Працаваў навуковым супрацоўнікам навукова-даследчага цэнтра перыёдыкі Львоўскай навуковай бібліятэкі імя В. Стафаніка Нацыянальнай акадэміі навук Украіны (1993—2004 гг.), Выкладчыкам Львоўскага нацыянальнага ўніверістэта імя І. Франка, старшым навуковым супрацоўнікам Інстытута франказнаўства таго ж ВНУ, кіраўніком літстудіі «Франкова кузня» пры ім.
У 1999 і 2000 гадах быў у творчай паездцы па Злучаных Штатах Амерыкі. Удзельнік міжнародных літаратурных фестываляў, сустрэч у Эстоніі, Грузіі, Расіі, Беларусі, Польшчы, Турцыі, Ірландыі…
У цяперашні час — старшы навуковы супрацоўнік Інстытута літаратуры імя Тараса Шаўчэнкі НАН Украіны ў г. Кіеў. Член рэдкалегіі часопісаў «Терен», «Залата пектораль», «Дзвін», «Українська літературна газета».
Некалькі кніг Ігара Паўлюка аформленыя народным мастаком Украіны Іванам Скалоздрам (1934—2008), а таксама Мікалаем Куманоўским.
Творы
Ігар Паўлюк — аўтар больш за 500 публікацый у перыёдыцы, навуковых зборніках, 28 асобных кніг, сярод якіх :
1. Лірыка:''«Азёры юнацтва» (1990), «Нетутэйшы вецер» (1993), «Голас дзённага Месяца» (1994), «Шкляная карчма» (1995), «Алергія на вечнасць» (1999), «Стыхія» (2002), «Мужчынскае варажба» (2002), «The angel (or) English language?» (вершы Ігара Паўлюка на англійскай мове) (2004); кампакт-дыск «Лірыка…»: Паэзія Ігара Паўлюка ў выкананні народнага артыста Украіны Святаслава Максімчука (2004); «Бунт свяченой вады» (2005), «Магма» (2005), «Бунт» (2006), «Камертон» (2007), «Лірыка» (2008), «Украіна ў дыме» (2009), «Cтратасфера» (2010), «Палёт над Чорным морам» (ЗША, EC Publishing LLC), (Політ над Чорным морам), 2019 (вершы Ігара Паўлюка на англійскай мове. Пераклад з украінскай мовы Стывен Камарныцкі). , ISBN 978-1-970160-60-4
2. Проза-«Біяграфія дрэва племя паэтаў» (2003), якую чытае Народны артыст Украіны Рыгор Шумейка, «Забароненае красаванне»(2007).
3. Кніжка-п’еса для дзяцей:«Лятаючы казан»(2003).
4. Анатаваны паказальнік:«Украінскія перыядычныя выданні Валыні, Палесся, Холмшчыны і Падляшша (1917—1939 гг.)» (1997).
5. Манаграфіі:
Некаторыя вершы паэта сталі песнямі.
Асобныя творы перакладзены на рускую, польскую, беларускую, англійская, японскую і іншыя мовы. Перакладае з рускай.
Гарцэна
Гарцэна (Garzeno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Фавізм
Фавізм (ад fauve — драпежнік) — плынь у выяўленчым мастацтве. Узнік у пачатку 20 ст. Яго асноўныя прадстаўнікі - французскія жывапісцы А.Маціс, А.Дэрэн, М. дэ Вламінк, А.Маркэ, Ж.Руо і інш. Назва паходзіць ад таго, што асобныя крытыкі зневажальна называлі прадстаўнікоў гэтай плыні «драпежнікамі», «дзікунамі» з-за наяўнасці ў іх творах мноства надзвычай яркіх, чыстых колераў. Фавізм вызначаўся пошукам своеасаблівай прыгажосці і гармоніі, імкненнем даць гледачу радасць, задавальненне і мастацкую асалоду. Фавісты імкнуліся не «капіраваць», а наноў «вынаходзіць», «ствараць» рэчаіснасць на аснове ўнутраных жаданняў і ўяўленняў. Іх лідар А.Маціс не хацеў «нічога, акрамя колеру» і лічыў, што мастак павінен імкнуцца да выяўлення асабістага духу.
Іванчыці (Ражышчанскі раён)
Іванчыці (Іва́нчиці) — вёска ў Ражышчанскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Грачыхі
Назву Грачыхі маюць:
Вынаходства
Вынаходства — рашэнне тэхнічнай задачы, якое адносіцца да матэрыяльнага аб'екту — прадукту, ці працэсу ажыццяўлення дзеянняў над матэрыяльным аб'ектам з дапамогай матэрыяльных сродкаў — спосабу. Альтэрнатыўнае вызначэнне вынаходцтва — створаны чалавекам сродак (спосаб) для кіравання сіламі прыроды, з дапамогай якога па-новаму і нетрывіяльным чынам вырашаецца якая-небудзь праблема ў любой вобласці чалавечай дзейнасці. Вынік творчай (эўрыстычнай) дзейнасці, заснаванай на інтуіцыі, ведах і жыццёвым вопыце, якія падтрымліваюць метады вынаходніцкай творчасці.
Па большай частцы існуючыя вызначэнні «вынаходства» звяртаюцца да паняццяў аб навізне, аб нярэчыўнай прыродзе вынаходства, аб штучным характары вынаходства (у тым сэнсе, што яна павінна быць прадуктам чалавечай дзейнасці), аб творчым характары намаганняў, накіраваных на стварэнне вынаходства, аб наяўнасці ў вынаходстве пачатку, які пераўтварае матэрыю і т. п. Як можна бачыць, любыя вызначэння, якія абапіраюцца на гэтак размытыя катэгорыі, тлумачаць невыразнае праз яшчэ больш невыразнае. Таму будзе лагічней выводзіць змест катэгорыі «вынаходства» з агульных палажэнняў заканадаўства аб выніках інтэлектуальнай дзейнасці па рэшткавым прынцыпе пасля прымянення спецыяльных палажэнняў, якія ўстанаўліваюць, што не з'яўляецца вынаходствам. У шэрагу краін вынаходства з'яўляецца аб'ектам інтэлектуальнай уласнасці, а дакладней — прамысловай уласнасці.
У шэрагу краін вынаходства з'яўляецца аб'ектам нематэрыяльнай маёмасці, гэта значыць маёмасцю з'яўляецца суб'ектыўнае права (дакладней — выключнае права), а не рэчавы ці іншы вынік яго рэалізацыі (аб'ект рэчавага права або працэс).
З'яўляючыся аб'ектам права аўтарства (асабістага немаёмаснага права), вынаходства не з'яўляецца аб'ектам аўтарскіх правоў. Любыя аналогіі з аўтарскага права дастасавальныя да вынаходства толькі пастолькі, паколькі аб'екты аўтарскіх правоў і вынаходства ставяцца да вынікаў інтэлектуальнай дзейнасці. Аднак такія характэрныя рысы аўтарскага права, як адсутнасць якіх-небудзь фармальнасцяў для ўзнікнення правоў і, па сутнасці, экстэрытарыяльнае дзеянне аўтарскіх правоў на падставе міжнародных дагавораў, для патэнтнага права зусім не характэрныя. Правы на вынаходства рэгулююцца патэнтным заканадаўствам і сведчацца патэнтам.
Малая Чарнея
Малая Чарнея (Малая Чернея) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Тупікаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Пячатнікаўскага сельскага паселішча.
Баптыстэрый Сен-Жан
Баптыстэрый Сен-Жан, таксама Баптыстэрый Іаана Хрысціцеля (Baptistère Saint-Jean) — рэлігійны будынак у французскім горадзе Пуацье. Мяркуецца, што гэта найстарэйшы з існых у цяперашні час хрысціянскіх будынкаў у Францыі, а таксама адзін з найбольш значных прыкладаў архітэктуры эпохі Меравінгаў.
Рымскія карані
Сярэдняя частка будынка была збудаваная прыкладна да 360 года акурат на падмурках рымскіх будынкаў, разбураных у 276 годзе. Пасля гэта месца стала кварталам біскупаў у горадзе Пуацье - непадалёк жыў Святы Іларый і ў далейшым быў заснаваны кафедральны сабор Святога Пятра. Першапачатковы будынак зведаў мноства зменаў. У 6 стагоддзі тут з'явілася купель для хрышчэння, паколькі ў той час абрад хрышчэння праводзіўся з поўным акунаннем.
Пачатак Сярэднявечча і Аднаўленне
У V стагоддзі, у перыяд ўварвання вестготаў, будынак быў моцна пашкоджаны. Аднаўленне баптыстэрыя пачалося пасля перамогі караля франкаў Хлодвіга I над каралём вестготаў Аларыхам II у 507 годзе ў бітве пры Вуе, недалёка ад Пуацье. Былі адноўлены верхнія часткі сцен святыні, дабаўлены тры апсідыёлы, утвораны трансэпт і апсіды, а таксама будынак быў дэкарыраваны звонку і знутры.
Да X стагоддзя будынак струхлеў і быў адрамантаваны і дапоўнены. Дзве невялікія рызніцы былі разабраныя (яны выкарыстоўваліся для падрыхтоўкі абвешчаных абодвух падлог), бакавыя апсідыёлы па краях трансэпта былі перабудаваныя ў выглядзе апсіды, а квадратны бабінец атрымаў існуючую і па гэты дзень шматвугольную форму. Прыкладна ў гэты ж час Каталіцкая царква спыніла практыку хрышчэння з поўным акунаннем, басейн для хрышчэння быў замураваны і замест яго з'явілася хрысцільная чара. Пасля гэтага баптыстэрый стаў парафіяльнай царквой.
Позняе Сярэднявечча
У перыяд з XII па XIV стагоддзя царква была ўпрыгожана фрэскамі, якія бачныя і сёння. На іх прадстаўлена Ушэсце Гасподняе, сімвалічныя паўліны, вершнікі ў балахонах, адзін з якіх рымскі імператар Канстанцін, і бюст Дзевы Марыі.
Цяперашні час
У 1791 годзе падчас Французскай рэвалюцыі будынак быў зачынены і пакінуты. Яго канфіскавалі ў царквы і прадалі як нацыянальную ўласнасць прыватнай асобе, якая выкарыстоўвала гэты будынак у якасці склада. Дзякуючы адкрытай падпісцы будынак быў выратаваны ад разбурэння і выкуплены ў 1834 годзе. У сярэдзіне XX стагоддзя баптыстэрый быў рэстаўраваны.
Падчас раскопак, праведзеных у XX стагоддзі, быў знойдзены рэзервуар для вадохрышча, а таксама была ўстаноўлена больш дакладная дата ўзвядзення будынка. Гэта ўдакладненне тэрміна будаўніцтва дапамагло аспрэчыць версію, што баптыстэрый спачатку быў паганскім храмам і па гэтай прычыне адзін час меў назву Храм Святога Іанана. Замест гэтага, падобна, што будынак у рэчаіснасці быў пабудаваны для вадохрышча, таінства якога да гэтага адпраўлялі ў рацэ Клэн, якая працякае ў ста метрах адсюль.
Нягледзячы на мінулыя стагоддзі разбурэнняў, рэканструкцый і іншых змен, баптыстэрый захаваў свае першапачатковыя раманскія адметныя прыкметы.
У нашы дні ў баптыстэрыі ўладкованы невялікі музей, дзе прадстаўлена мноства каменных саркафагаў, якія датуюцца V – VII стагоддзямі. Шматлікія з іх маюць нагляднае разьбяное афармленне. Тут таксама прадстаўлены знойдзеныя пры раскопках фрагменты старажытнарымскіх калон, хрысцільныя чары і іншыя каменныя рэліквіі.
Голас Берасцейшчыны
«Голас Берасцейшчыны» (Голос Берестейщини) — газета, друкаваны орган таварыства Украінскага грамадска-культурнага аб’яднання Берасцейшчыны. Выдавалася штоквартальна ў Брэсце ў 1991-99 накладам каля 2,7 тыс. экз. Выступала ў абарону культурна-нацыянальных правоў украінцаў краю, абвяргала паклёпы шавіністаў і сепаратыстаў пра палескае ўкраінства.
Публікавала матэрыялы пра дзейнасць таварыства, пра гісторыю Берасцейшчыны, культуру яе насельніцтва, змяшчала звесткі пра жыццё Украіны і ўкраінцаў у іншых краінах.
Рауль Рэес
Рауль Рэес (Raúl Reyes), сапраўднае імя — Луіс Эдгар Дэвіа Сільва (Luis Edgar Devia Silva), (30 верасня 1948 — 1 сакавіка 2008) — калумбійскі прафсаюзны дзеяч, а затым рэвалюцыянер, член кіраўніцтва Рэвалюцыйных узброеных сіл Калумбіі—Арміі народа (ФАРК).
Біяграфія
Рауль Рэес быў кіраўніком прафсаюза на прадпрыемстве «Нестле», аднак вымушаны быў сысці ў падполле пасля пагроз з боку «эскадронаў смерці». Той чалавек, які сабраў і адправіў яму грашовую дапамогу, датчанін Віга Тофтэн-Ёгрэнсэн, пазней быў асуджаны на шэсць месяцаў турэмнага зняволення за»фінансаванне тэрарызму" . Лічыўся другім чалавекам у кіраўніцтве паўстанцкай групоўкі і выконваў абавязкі міністра замежных спраў, прадстаўляючы інтарэсы РУСК-АН на перамовах, а таксама рабіў афіцыйныя заявы ад яе імя. Па некаторых дадзеных лідар арганізацыі Мануэль Маруланда вельмі давяраў яму і нават разглядаў у якасці свайго магчымага пераемніка.
Рауль Рэес быў забіты ў выніку ўварвання войскаў Калумбіі на тэрыторыю Эквадора. Ён наступіў на ўсталяваную самім жа ФАРК міну пры спробе бегчы з лагера паўстанцаў, падвергнутага бамбардзіроўцы.
Баранавіцкае выступленне рабочых і салдатаў (1905)
Баранавіцкае выступленне рабочых і салдатаў пачалося 21 снежня 1905 г. як палітычная стачка баранавіцкіх чыгуначнікаў. 22 снежня 300 чыгуначнікаў на чале са старшынёй камітэта Баранавіцкага аддзялення Усерасійскага чыгуначнага саюза інжынерам эсэрам М. Ляпко адмовіліся выконваць распараджэнні адміністрацыі, вывелі са строю камутатар, спынілі рух паяздоў. Да рабочых далучыліся салдаты чыгуначнай брыгады. 23-24 снежня мітынгі і сходы рабочых перараслі ва ўзброенныя выступленні супраць жандараў і войскаў. На задушэнне выступлення баранавіцкіх рабочых і салдатаў з Вільні 25 снежня прыбылі пагранічныя войскі, 26 снежня — карная экспедыцыя генерала Арлова. У горадзе ўведзена ваеннае становішча, пачаліся масавыя арышты. Кіраўнікі і актыўныя ўдзельнікі выступлення (М. Ляпко, І. Бачэўскі, К. Гайдамовіч, А. Друкаў, М. Мухін і іншыя) былі кінуты ў віленскую турму. 29 снежня салдаты чыгуначнага батальёна зноў правялі сход, спяваючы «Марсельезу», прайшлі па горадзе. У памяць аб падзеях 1905 у Баранавічах устаноўлены мемарыяльная дошка і стэла.
Літаратура
с. 292—293
Герб Расіі
Герб Расіі — адзін з галоўных дзяржаўных сімвалаў Расіі, нароўні з сцягам і гімнам.
Герб Расійскай Федэрацыі
Герб Расійскай федэрацыі быў зацверджаны ўказам Прэзідэнта 30 лістапада 1993 года, неўзабаве пасля роспуску Вярхоўнага Савета РФ. Ён замяніў сабою герб СССР і герб РСФСР пасля распаду СССР, а за ўзор быў узяты герб Расійскай імперыі
У цэнтры выяўлены герб Масквы — Георгій Пераможца, які забівае кап'ем змея. Тры кароны увасабляюць суверэнітэт як усёй Расійскай федэрацыі, так і яе частак, суб'ектаў федэрацыі. Скіпетр з дзяржавай, якія двухгаловы арол трымае ў лапах, сімвалізуюць дзяржаўную ўладу і адзіную дзяржаву.
Квітнэвэ (Ражышчанскі раён)
Квітнэвэ (Квітне́ве) — вёска ў Ражышчанскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Герб Расіі
Рознае
Арцеміем Лебядзявым было заўважана, што скіпетр, які арол трымае ў правай лапе, увянчаны невялікім двухгаловым арлом, які, у сваю чаргу, таксама трымае скіпетр і г.д. да бясконцасці. Падобная фрактальнасць з'яўляецца ўнікальнай для геральдыкі. Двухгаловы арол, як вядома, прыйшоў на рускую зямлю з Візантыі, дзе ён сімвалізаваў адзінства імператара і патрыярха.
Густаўс Зэмгалс
Гу́стаўс Зэ́мгалс (Gustavs Zemgals, 1871—1939) — другі прэзідэнт Латвійскай Рэспублікі (1927—1930), палітычны дзеяч Латвіі.
Груздава
Назву Гру́здава маюць:
Густаўс Зэмгалс
Удзельнічаў у руска-японскай вайне, капітан імперскіх войск. Рэдактар газеты Jaunā Dienas Lapa. Сузаснавальнік Латвійскай дэмакратычнай партыі. Быў мэрам Рыгі. Адзіны з латвійскіх прэзідэнтаў, які быў на пасадзе толькі адзін тэрмін.
Лучкі (Іванаўскі раён)
Лу́чкі (, Лучки) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Опальскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Псышчаўскага сельсавета.
Лямборска-Бытоўская зямля
Лямборска-Бытоўская зямля (Ziemia lęborsko-bytowska) — гістарычная тэрыторыя ў Памераніі, якая складаецца з двух акруг са сталіцамі ў Бытаве і Лембарку.
Землямі да ракі Лабы правіла дынастыя Грыфітаў, аднак, тэрыторыямі гарадоў Слаўна і Слупск правіла іх бакавая лінія пасля Рацібора I. У 1227 годзе пасля згасання першай бакавой лініі, тэрыторыя не вярнуліся да Грыфітаў, але перайшла пад уладу Сабеславічаў. У 1282 годзе паміж князем гданьскім Мсцівоем II і князем вялікапольскім Пшэмыслам II быў заключаны дагавор у Кэмпна. Дагавор абвяшчаў, што той з князёў, хто перажыве іншага, будзе успадкуе ад яго гэтую землю. Ад смерці Мсцівоя II у 1294 годзе зямлю атрымаў Пшэмысл II. Аднак прэтэнзіі на гэтыя землі выставілі таксама брандэнбургскія маркграфы. Гэта прывяло да нападаў войска маркграфаў брадэнбургскіх ў 1307 годзе. У 1309 годзе маркграф Вальдэмар па дамове ў Мыслібужы адмовіўся ад прэтэнзій на Гданьскую Памеранію на карысць Тэўтонскага ордэна ў абмен на 10 тысяч срэбных марак. З-за гэтага зямля была захоплена тэўтонцамі. У 1317 годзе тэўтонцы перадалі тэрыторыю Слаўна і Слупска князю Варціславу IV. Герцаг Памеранскі ў 1321 годзе падарыў Бытоўскую зямлю свайму маршалку. Яго сын у 1329 годзе прадаў яе Тэўтонскаму ордэну за 800 дынараў.
Нікіцінка (вёска, Холм-Жыркоўскі раён)
Нікіцінка (Никитинка) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Тупікаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Пячатнікаўскага сельскага паселішча.
Кыяж
Кыяж (Кияж) — вёска ў Ражышчанскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Кунтараўскі сельсавет
Ку́нтараўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Кунтараўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Радужскага сельсавета.
NGC 5653
NGC 5653 (іншыя абазначэнні — IC 1026, UGC 9318, MCG 5-34-58, ZWG 156.68, IRAS14280+3126, PGC 51814) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Купальнае
Купальнае — возера ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці, за 37 км на паўночны ўсход ад горада Верхнядзвінск, за 1 км на поўнач ад вёскі Любасна, за 3,5 км на ўсход ад возера Асвейскае, у басейне ракі Свольна.
Плошча паверхні 0,1 км². Даўжыня 0,55 км, найбольшая шырыня 0,22 км. Даўжыня берагавой лініі 1,35 км.
Схілы катлавіны вышынёй да 15 м, разараныя. На поўначы і захадзе забалочаная пойма шырынёй 50—100 м. Выцякае ручай у канал Дзегцяроўка.
Альшанка (Холм-Жыркоўскі раён)
Альшанка (Ольшанка) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Тупікаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Пячатнікаўскага сельскага паселішча.
Віктар Эрысэ
Ві́ктар Эры́сэ (Víctor Erice, ; нар., , Біская, Іспанія) — іспанскі кінарэжысёр і сцэнарыст. Найбольш вядомы сваімі двума мастацкімі фільмамі: «» (1973), які многія лічаць адным з найвялікшых іспанскіх фільмаў, і «» (1983).
Біяграфія
Віктар Эрысэ нарадзіўся 30 чэрвеня 1940 года ў, правінцыя Біская (Іспанія). Вывучаў права, паліталогію і эканоміку ў Мадрыдскім універсітэце. У 1963 годзе наведваў, дзе вывучаў рэжысуру.
Напачатку сваёй кар’еры Эрысэ працаваў кінакрытыкам, пішучы рэцэнзіі для іспанскага кіначасопіса «Nuestro Cine», а таксама зняў серыю кароткаметражных фільмаў. У 1973 годзе ёе дэбютаваў у вялікім кіно з фільмам «», які быў высока ацэнены крытыкамі і стаў пераломным момантам у гісторыі іспанскага кіно.
Праз дзесяць гадоў Эрысэ напісаў сцэнарый і паставіў фільм «» (1983). Карціна, заснаваная на апавяданні, была высока ацэнена крытыкамі і была прадстаўлена ў асноўным конкурсе 36-га Канскага кінафестывалю.
Трэцяй поўнаметражнай працай Эрысэ стаў дакументальны фільм «» (1992). Фільм апавядаў пра жыццё іспанскага мастака і яго спробы адлюстраваць айвавае дрэва, якое расце ў яго садзе. Фільм атрымаў Прыз журы і Прыз ФІПРЭСІ на Канскім кінафестывалі 1992 года.
Эрысэ займаўся распрацоўкай (і павінен быў стаць рэжысёрам) фільма «», экранізацыі, але прадзюсар  перадаў праект рэжысёру. Гэтая адмова стала «вялікім расчараваннем» для Эрысэ.
У 2010 годзе ён быў сябрам журы Канскага кінафестывалю. На ў 2014 годзе Эрысэ быў узнагароджаны прэміяй «» за прыжыццёвыя дасягненні.
У 2023 годзе, праз трыццаць гадоў пасля яго апошняга поўнаметражнага фільма, выйшла новая карціна Эрысэ «».
Спадчына
Працы Эрысэ, у якіх фігуруюць дзеці, поўныя мар і цягі да фантастычнага падчас Грамадзянскай вайны ў Іспаніі, у далейшым аказалі ўплыў на Гільерма дэль Тора і яго фільмы «Хрыбет д’ябла» і «Лабірынт фаўна».
Цэнтральна-Ланкашырскі ўніверсітэт
Цэнтральна-Ланкашырскі ўніверсітэт (University of Central Lancashire) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Прэстан.
Агульная характарыстыка
Універсітэт мае свае карані ў Інстытуце распаўсюджвання карысных ведаў, заснаваным у 1828 годзе. Пасля ён вядомы як Харысаўскі мастацкі каледж, затым Прэстанскі політэхнічны інстытут, затым Ланкашырскі політэхнічны інстытут. У 1992 годзе Таемны савет надаў яму статус універсітэта. Ён з'яўляецца 19-м універсітэтам па колькасці студэнтаў у Вялікабрытаніі.
Універсітэт знаходзіцца ў гарадскім кампусе ў Прэстане; іншыя ў Бернлі, Уэстлэйксе у Заходняй Камбрыі (для даследчых праграм, звязаных з ядзернай і энергетыкай) і кампус на Кіпры, адкрыты ў кастрычніку 2012 года.