cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мікалай Аляксеевіч Астроўскі
Ваенная служба і партыйная праца
Быў сакратаром райкама камсамола ў і Ізяславе, затым сакратаром акружкама камсамола ў Шапятоўцы (1924 год). У тым жа годзе ўступіў у ВКП(б).
Хвароба і літаратурная творчасць
Увосень 1927 года пачынае пісаць аўтабіяграфічны раман «Аповесць пра „катоўцаў“», але праз паўгода рукапіс быў страчаны пры перасылцы.
Пасля няўдалага лячэння ў санаторыі Астроўскі вырашыў пасяліцца ў Сочы. У лісце да знаёмай старой камуністкі ў лістападзе 1928 ён апісаў сваю «палітычную арганізацыйную лінію»: «Я з галавой сышоў у класавую барацьбу тут. Вакол нас тут рэшткі белых і буржуазіі. Наша домакіраўніцтва было ў руках ворага — сына папа…». Нягледзячы на пратэсты большасці жыхароў, Астроўскі праз мясцовых камуністаў дамогся таго, каб «сына папа» прыбралі. «У доме застаўся толькі адзін вораг, буржуйскі недагрызак, мой сусед… Потым пайшла барацьба за наступны дом… Ён пасля „бою“ таксама намі заваяваны… Тут барацьба класавая — за выбіванне чужых і ворагаў з асабнякоў…».
З канца 1930 года ён з дапамогай вынайдзенага ім трафарэта пачынае пісаць раман «Як гартавалася сталь». Дасланы ў часопіс «Маладая гвардыя» рукапіс атрымаў разгромную рэцэнзію: «выведзеныя тыпы нерэальныя». Аднак Астроўскі дамогся другаснага рэцэнзавання рукапісу. Пасля гэтага рукапіс рэдагавалі намеснік галоўнага рэдактара «Маладой гвардыі» Марк Коласаў і адказны рэдактар ​​Ганна Караваева. Астроўскі прызнаваў вялікі ўдзел Караваева ў працы з тэкстам рамана; таксама ён адзначаў ўдзел Аляксандра Серафімавіча, які «аддаваў мне цэлыя дні свайго адпачынку». У ёсць фотакопіі рукапісу рамана, якія зафіксавалі почыркі 19 чалавек. Афіцыйна лічыцца, што Астроўскі дыктаваў тэкст кнігі «добраахвотным сакратарам». У карысць гэтага пункту гледжання сведчыць тое, што Мікалай Астроўскі ў сваіх лістах падрабязна распавядае аб сваёй працы над раманам, існуюць ўспаміны сучаснікаў — сведкаў працы пісьменніка над кнігай. Тэксталагічны даследаванні пацвярджаюць аўтарства Астроўскага.
У красавіку 1932 года часопіс «Маладая гвардыя» пачаў публікаваць раман Астроўскага; ў лістападзе таго ж года першая частка выйшла асобнай кнігай, за ёй выйшла і другая частка. Раман адразу ж набыў вялікую папулярнасць у СССР.
У 1935 годзе Астроўскі быў узнагароджаны ордэнам Леніна, яму былі падораны дом у Сочы і кватэра ў Маскве на вуліцы Горкага (цяпер яго дом-музей).
У 1936 годзе Астроўскі быў залічаны в Палітупраўленне Чырвонай арміі са званнем брыгаднага камісара, чаму нямала радаваўся і па святах апранаў камісарскія мундзір: «Зараз я вярнуўся ў строй і па гэтай, вельмі важнай для грамадзяніна Рэспублікі лініі».
Апошнія некалькі месяцаў ён быў акружаны ўсеагульнай пашанай, прымаючы на хаце чытачоў і пісьменнікаў. Маскоўскі Мёртвы завулак (цяпер Прачысценская), у якім ён жыў у 1930—1932 гадах, быў перайменаваны ў яго гонар.
Мікалай Астроўскі ўзяў на сябе абавязацельства напісаць новы раман «Народжаныя бурай» (пад той жа назвай, што і згублены ранні раман, але на іншы сюжэт) у трох частках і паспеў напісаць першую частку, але раман быў прызнаны слабейшым ​​за папярэдні, у тым ліку самім Астроўскім. Рукапіс рамана быў ў рэкордныя тэрміны набраны, надрукаваны, і асобнікі кнігі дарылі блізкім на пахаванні пісьменніка. Андрэ Жыд, які наведаў Астроўскага, захоплена адгукаўся пра яго ў сваёй кнізе «Вяртанне з СССР», у цэлым вытрыманай у крытычных танах ў адносінах да СССР.
Помнікі
Мікалаю Астроўскаму ўстаноўлены помнікі ў некалькіх гарадах Украіны, Расіі і свету:
Анастасія Папова
Анастасія Папова (нар., Мінск, Беларусь) — беларуская футбалістка. Выступала за зборную Беларусі. Скончыла факультэт аздараўленчай фізкультуры ў БДУФК
Клубная кар’ера
Выхаванка РДВАР, першым трэнерам была Ірына Іосіфаўна Булыгіна.
NGC 7414
NGC 7414 (іншыя абазначэнні — PGC 70008, NPM1G +12.0575, PGC 94273) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ван Сьенюань
Ван Сьенюань (王憲嫄) (427  — 9 кастрычніка 464 ), фармальна імператрыца Вэньму (文穆皇后, літаральна «грамадзянская і ўрачыстая імператрыца»), была імператрыцай кітайскай. Яе мужам быў (Лю Цзюнь).
Паходжанне
Ван Сьенюань ажанілася з у 443 годзе, калі ён быў прынцам Улінг пры сваім бацьку, і таму яна насіла тытул прынцэсы Улінг. Лю Цзюнь вельмі любіў яе, і ў іх было па меншай меры шасцёра дзяцей — два яго старэйшыя сыны і, а таксама дочкі , ,  і.
У якасці імператрыцы-кансорта
Пасля таго, як старэйшы брат Лю Цзюня, наследны прынц, забіў іх бацьку, імператара Вэнь у 453 годзе і сам заняў трон, Лю Цзюнь падняў паўстанне, а пазней у тым жа годзе схапіў і забіў Лю Шаа, заняўшы трон сам як імператар Сяау. Падчас кампаніі прынцэса Ван заставалася на сваім абарончым пасту Сюньян (尋陽, у сучасным, Цзянсу) і не суправаджала яго ў нападзе на сталіцу , хаця пасля яго перамогі яна і яго маці , былі вітаны ў сталіцы, і прынцэса Ван была зроблена імператрыцай. У 454 годзе імператар прызначыў іх сына Лю Цзые наследным прынцам.
Пра жыццё імператрыцы Ван падчас праўлення яе мужа вядома мала. Тым не менш, у яго была вялікая колькасць наложніц, а таксама, як кажуць, быў настолькі сэксуальна амаральным, што меў шэраг інцэстуальных сувязяў, у тым ліку з дочкамі свайго дзядзькі, прынца Нань, і, паводле «», чуткі таго часу казалі, што нават са сваёй маці ўдовай імператрыцай Лу. Адна з дачок Лю Ісюаня, якой імператар Сяову даў імя Супруга Інь (сцвярджаючы, што яна з’яўляецца сваячкай яго чыноўніка, была ў асаблівай прыхільнасці імператара Сяау, а ўласная прыхільнасць імператрыцы Ван у вачах імператара Сяову здавалася моцна зменшыліся. Аднак пазіцыя імператрыцы Ван, здавалася, ніколі не знаходзілася пад пагрозай, нават калі яе муж часам разглядаў магчымасць замяніць яе імпульсіўнага сына Лю Цзые на пасадзе наследнага прынца на сына супругі Інь , прынца Сіньань. Рэдкае згадванне пра сябе адбылося ў 460 годзе, калі яна ўзначаліла цырымонію, падчас якой яна асабіста карміла шаўкапрадаў лісцем шаўкоўніцы, каб паказаць увагу імператарскага дома да земляробства. Прысутнічала ўдовая імператрыца Лу.
У 464 годзе памёр імператар Сяау. змяніў яго (як імператар Цяньфэй). Ён ушанаваў імператрыцу Ван як.
Як удовая імператрыца
адразу паказаў сябе жорсткім і самавольным кіраўніком, і ўдава-імператрыца Ван мала што магла зрабіць, каб кантраляваць свайго сына. Восенню 464 года яна цяжка захварэла і папрасіла выклікаць імператара Цяньфэя. Ён адмовіўся, заявіўшы, што ў пакоях хворых людзей будуць прывіды, і ён не можа пайсці. У гневе яна сказала сваім служанкам: «Прынясіце меч і рассячыце мяне, каб убачыць, як гэта жывёла выйшла з мяне!». Неўзабаве яна памерла і была пахавана разам са сваім мужам імператарам Сяау.
Галіна Уладзіміраўна Ананчанка
Галіна Уладзіміраўна Ананчанка (нар., г. Макар’еў, Кастрамская вобласць, РСФСР) — беларускі педагог, спецыяліст у галіне тэорыі і методыкі навучання і выхавання (музыка). Кандыдат педагагічных навук (1981), прафесар (2001).
Біяграфія
Скончыла Адэскую дзяржаўную кансерваторыю (музычна-педагагічны факультэт, 1979), Навукова-даследчы інстытут мастацкага выхавання Акадэміі педагагічных навук СССР (аспірантура, 1979).
Працавала ў дзіцячай музычнай школе г. Кастрамы (1962—1968, выкладчык), Кіраваградскім педагагічным інстытуце (1971—1976, выкладчык), Віцебскім дзяржаўным універсітэце імя П. М. Машэрава (з 1979, педагагічны факультэт, кафедра музыкі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: методыка музычнага выхавання; тэорыя і методыка навучання і выхавання навучэнскай і студэнцкай моладзі.
Узнагароды
Узнагароджана нагрудны знакам «Выдатнік адукацыі» (2006), ганаровай граматай Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (1992, 1996), Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь (1998).
Аднадольныя
Аднадольныя, аднасемядольныя, лілеопсіды (Liliopsida) — клас кветкавых раслін, зародак якіх мае адну, у адрозненне ад двухдольных, семядолю.
Апісанне
Пераважна травяністыя расліны. Дравяністыя віды трапляюцца ў тропіках, радзей у субтропіках. У траў сцябло ў таўшчыню не расце.
Каля 20 парадкаў, больш за 60 тыс. відаў. Пашыраны ва ўмераным поясе, складаюць значную частку травастою лугоў, стэпаў, саваннаў. На Беларусі 11 парадкаў: асакакветныя, ароннікакветныя, жабнікакветныя, касачакветныя, лілеякветныя, метлюжкакветныя, наядакветныя, рагозакветныя, сітакветныя, шальнікакветныя, ятрышнікакветныя; больш за 350 відаў. Галоўны кампанент расліннага покрыва балот, лугоў і лясоў. Сярод аднадольных: меч-трава звычайная, пуханос альпійскі, ладдзян трохнадрэзны, асака заліўная, гайнік цёмна-чырвоны, асака Хоста і нш.
Зародак насення мае адну семядолю. Лісце з паралельным або дугавым жылкаваннем, звычайна без чаранка і прылісткаў, з похвамі. Праводзячая сістэма сцябла з многіх асобных праводзячых пучкоў закрытага (без камбію) тыпу, раскіданых на папярочным разрэзе. Кветкі пераважна трохчленныя, радзей чатырох- ці двухчленныя; пылок монакальпатны (з адной разоркай ці порай). Першасны карэньчык рана адмірае, другасная каранёвая сістэма валасніковістая, часта бывае змена падземных парасткаў (карэнішча, клубні, цыбуліны).
Сістэма Кронквіста
Традыцыйнай класіфікацыяй з'яўляецца сістэма Кронквіста (1981), паводле якой усе аднадольныя былі падзелены на пяць падкласаў з наступнымі парадкамі:
Станіслаў Восіпавіч Юр’евіч
Станіслаў Восіпавіч Юр’евіч (Станислав Осипович Юрьевич; 1800 — ?) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1800 г. Выхаванне атрымаў у Полацкай езуіцкай акадэміі, па заканчэнні якой у 1820 г. паступіў у Казанскі драгунскі полк юнкерам. Узведзены ў наступным годзе ў прапаршчыкі, ён у 1824 г. быў пераведзены ў Марыупальскі гусарскі полк, з перайменаваннем у карнеты, і ў тым жа годзе быў узведзены ў паручнікі. У 1828 г. Юр’евіч удзельнічаў у руска-турэцкай вайне і за заслугі, праяўленыя ў шэрагу бітваў пад крэпасцю Шумлай, быў узнагароджаны ордэнамі: Св. Ганны 4-й ст. з надпісам «за адвагу», св. Ганны 3-й ст. з бантам, св. Уладзіміра 4-й ст. з бантам і ўзведзены ў штабс-ротмістры (1829 г.).
У 1830 г. Юр’евіч вярнуўся ў Расію і ў наступным жа годзе прыняў удзел у здушэнні паўстання 1830—1831 гадоў, знаходзячыся ў перадавым атрадзе на граніцы Валынскай губерні для аховы яе ад уварвання паўстанцаў. У гэтай кампаніі ён быў паранены і ўдастоены знака ўзнагароды 4-й ступені, які належыць Царству Польскаму.
У 1833 г. Станіслаў Восіпавіч выйшаў у адстаўку па асабістых абставінах. У 1844 годзе, па выбары дваранства, ён быў зацверджаны начальнікам Падольскай губерні ў званні Альгопальскага павятовага маршалка дваранства, а ў 1853 г. — Віцебскім губернскім маршалкам дваранства і праслужыў на першай пасадзе адно, а ў другой — тры трохгоддзі. За 25-гадовую руплівую службу па грамадзянскім ведамстве ён быў узнагароджаны знакам бездакорнай службы і ордэнам св. Ганны з Імператарскай каронай.
У сваіх мемуарах мінскі архіепіскап Міхал Галубовіч згадвае, што Юр’евіч быў блізкім сябрам Цеханавецкіх, у якіх часта гасцяваў у маёнтку Бачэйкава.
Юзафін (Пружанскі раён)
Юзафі́н (, Юзефин) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Велікасельскага сельсавета.
Піяніст (фільм, 2002)
«Піяніст» (The Pianist) — гістарычны драматычны фільм 2002 года рэжысёра Рамана Паланскага, шаснаццаты поўнаметражны мастацкі фільм рэжысёра. Карціна заснавана на мемуарах «» польска-яўрэйскага піяніста. Адаптацыяй кнігі займаўся брытанскі драматург. Галоўную ролю выканаў Эдрыен Броўдзі. Фільм з’яўляецца сумеснай вытворчасцю Францыі, Польшчы, Германіі і Вялікабрытаніі.
Прэм’ера фільма адбылася 24 мая 2002 года ў межах конкурснай праграмы 55-га Канскага кінафестывалю, дзе карціна ўдастоілася галоўнай узнагароды — «Залатой пальмавай галіны». У шырокі пракат фільм выйшаў у верасні 2002 года. Фільм атрымаў шырокае прызнанне крытыкаў, якія хвалілі рэжысуру Паланскага, ігру Броўдзі і сцэнарый Харвуда. На фільм быў адзначаны трымя статуэткамі: за Найлепшую рэжысуру,  і Найлепшую мужчынскую ролю. Таксама фільм атрымаў сем прэмій «Сезар» і дзве прэміі «BAFTA»
Сюжэт
Варшава, верасень 1939 года. 27-гадовы польска-яўрэйскі піяніст іграе ўжывую на радыё накцюрн Шапэна. Пачынаецца бамбёжка, але Шпільман працягвае іграць. Толькі калі чарговы выбух выбівае шкло ў студыі, піяніст ратуецца. Неўзабаве пасля ўварвання Германіі ў Польшчу, Англія і Францыя абвяшчаюць вайну Германіі. Спадзеючыся на хуткую перамогу, Шпільман з сям’ёй радуюцца новым саюзнікам, але абяцаная дапамога не прыходзіць. Баі доўжацца крыху больш за месяц, і нямецкая і савецкая арміі цалкам акупуюць Польшчу. Варшава становіцца часткай кантраляванага нацыстамі генерал-губернатарства. Пасля капітуляцыі Варшавы немцы ўводзяць шэраг абмежаванняў у дачыненні да яўрэйскага насельніцтва, ім забараняюць працаваць або валодаць бізнесам, прымушаюць насіць сінія павязкі з Зоркай Давіда. Ім нават забараняюць наведваць паркі і кавярні і хадзіць па тратуарах. Шпільман разам са сваёй сям’ёй: бацькамі, дзвюма сёстрамі і братам, перажывае шэраг прыніжэнняў. Пазбаўленыя сродкаў да існавання, яны паступова распрадаюць усю сваю маёмасць — карціны, срэбра, мэблю і самы вялікі скарб мастака — фартэпіяна.
16 жніўня 1942 года Шпільмана і яго сям’ю збіраюцца перавезці ў лагер смерці Трэблінка ў межах. У апошні момант перад пасадкай на «цягнік смерці» Шпільмана ратуе сябар з яўрэйскай паліцыі. Шпільман вяртаецца ў апусцелае гета і некалькі гадзін хаваецца са знаёмым пад сцэнай рэстарана, дзе яшчэ нядаўна працаваў. Пасля гэтага яны трапляюць на будоўлю, дзе працуюць чорнарабочымі пад наглядам нацыстаў. Там Уладыслаў даведваецца пра будучае яўрэйскае паўстанне. Рызыкуючы жыццём, ён дапамагае супраціўленню ў кантрабандзе зброі ў гета. Аднойчы Уладыслаў заўважае на вуліцы жанчыну, з мужам якой ён працаваў на радыё да вайны. Пры іх дапамозе яму ўдаецца збегчы з будоўлі. Яму дазваляюць пераначаваць і здымаюць кватэру ў нямецкім раёне, проста насупраць Варшаўскага гета.
Ён адпраўляецца па адрасе, які яму далі сябры на самы экстранны выпадак — па гэтым адрасе жыве даўняя прыхільніца яго таленту. Яна і яе муж здымаюць чарговую кватэру проста насупраць нямецкага шпіталю і камендатуры са словамі, што гэта «логава льва, але бяспечней месца няма». У новай кватэры ёсць фартэпіяна, і Уладыслава з вялікай моцай цягне сыграць. Але ён не можа гэтага зрабіць, каб не раскрыць сваё прыбежышча. Дзякуючы таму, што Шпільман — нацыянальная знакамітасць, знаходзяцца тыя, хто гатовы яму дапамагаць, але вядомасць усё ж не абараняе яго ад здрады: тэхнік з польскага радыё, які прыносіць яму ежу, з’яўляецца ўсё радзей і радзей, а потым і зусім збягае з грашыма, сабранымі на выратаванне Уладыслава яго сябрамі і прыхільнікамі. Шпільман хварэе на жаўтуху і ляжыць адзін у пустой кватэры, без дапамогі і лекаў. Выратаваўшая яго жанчына і яе муж знаходзяць яго ў паўмёртвым стане і спешна выклікаюць лекара. Самі яны змушаны пакінуць горад, пасля чаго Уладыслаў застаецца зусім адзін у знішчанай немцамі Варшаве.
У 1 жніўня 1944 года пачынаецца Варшаўскае паўстанне. Армія Краёва атакуе нямецкі будынак насупраць схованкі Шпільмана. Немцы прыцягваюць танкі і войска для падаўлення паўстання. У дом, дзе хаваецца Уладыслаў, трапляюць два танкавыя снарады; адзін з іх узрываецца проста ў кватэры. Яму з цяжкасцю ўдаецца ўратавацца і схавацца спачатку ў пакінутым шпіталі, а потым і ў разбураным горадзе, дзе не засталося ні жывой душы, ні ежы, ні вады.
Шпільман пасяляецца ў найбольш ацалелым будынку і там знаходзіць слоік, але не можа яе адкрыць ад слабасці. У пошуках інструмента ён вечарам спускаецца на першы паверх і сутыкаецца з нямецкім афіцэрам. Немец настроены цалкам міралюбіва і, даведаўшыся, што Шпільман — піяніст, просіць сыграць яму. Шпільман выконвае шапэнаўскую «Баладу № 1 соль мінор». Немец разумее, што Шпільман — яўрэй, які хаваецца ў доме на гарышчы. Сыходзячы, ён пытаецца, ці ёсць у яго ежа, у адказ Уладыслаў паказвае слоік з агуркамі. Раніцай немцы ўладкоўваюць у гэтым жа будынку штаб, пазней немец таемна прыносіць хлеб, варэнне і кансервавы нож.
Праз некаторы час нямецкі штаб эвакуіруецца. Немец прыходзіць развітацца са Шпільманам, перадае чарговы пакет з ежай і ўжо ў дзвярах, заўважаючы, што піяніст захутаны ў брудныя анучы, аддае яму свой зімовы шынель. Ён пытаецца імя піяніста, і даведваецца, што яго прозвішча Шпільман («Spielmann» па-нямецку азначае «музыкант»). Неўзабаве Варшаву вызваляюць савецкія войскі. Шпільмана ў афіцэрскім шынялі спачатку прымаюць за немца, але ўрэшце яму ўдаецца пераканаць людзей, што ён паляк.
У канцы фільма нам паказваюць нямецкіх ваеннапалонных, у тым ліку і афіцэра, які дапамагаў Шпільману. Міма пункта часовага размяшчэння праходзяць былыя зняволеныя канцлагера. Адзін з іх падыходзіць да агароджы і пачынае абурацца, што ў яго адабралі самае дарагое — яго скрыпку. Афіцэр пытаецца ў музыканта, ці ведае ён Шпільмана, і, атрымаўшы станоўчы адказ, паведамляе, што ён дапамог Шпільману выжыць. Але савецкі салдат адганяе музыканта перш, чым ён паспявае пачуць прозвішча немца. Пазней прыяцель Шпільмана расказвае яму пра сустрэчу, і той прыязджае на месца лагера, але застае пустое месца, але, паколькі прозвішча выратавальніка ён не ведае, то нічым не можа яму дапамагчы.
У канцы паведамляецца, што немца клікалі Вільм Хозенфельд і ён памёр у 1952 годзе ў савецкім лагеры для ваеннапалонных. Рэшту жыцця Шпільман пражыў у Варшаве і памёр ва ўзросце 88 гадоў.
Саўндтрэк
Музычным суправаджэннем кінакарціны паслужылі пераважна творы класічных аўтараў. Так, усе кампазіцыі афіцыйнага саўндтрэка апроч адной — класічныя творы Фрыдэрыка Шапена, выкананыя польскім піяністам. Арыгінальную тэму да фільма напісаў кампазітар Войцех Кіляр. У фільме таксама гучыць шэраг кампазіцый, якія не ўвайшлі ў афіцыйны саўндтрэк, сярод якіх творы Бетховена, Баха і іншых.
Meteorus
Meteorus — род наезнікаў сямейства. Ён налічвае больш за 330 відаў па ўсім свеце.
Піяніст (фільм, 2002)
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 57 кінаўзнагародамі і яшчэ 74 намінацыямі.
Meteorus
Прадстаўнікі роду адрозніваюцца ад іншых браканідаў наяўнасцю другой субмаргінальнай клеткі на пярэднім крыле і чарашковым першым тэргітам.
Лілеякветныя
Лілеякветныя (Liliales) — парадак аднадольных раслін.
Каля 20 сямействаў, больш за 6,5 тыс. відаў. Пашыраны ўсюды, пераважна ва ўмеранай і субтрапічнай зонах. На Беларусі 3 сямействы, 12 родаў і шмат інтрадукаваных відаў з родаў, , , , , , ,  і інш.
Шматгадовыя травы з карэнішчам, цыбулінамі ці клубнецыбулінамі, радзей дрэвападобныя расліны, некаторыя ліяны. Лісце суцэльнае. Кветкі звычайна двухполыя, правільныя ў гронках, мяцёлках і іншых суквеццях. Плод — каробачка, часам — ягада. Ёсць ядавітыя віды.
Лекавыя, агароднінныя, інсектыцыдныя, меданосныя, тэхнічныя, дэкаратыўныя, пакаёвыя расліны.
Гекатамніды
Гекатамні́ды — дынастыя ахеменідскіх сатрапаў Карыі і Мілета ў 395 - 326 гг. да н. э.
Заснавальнікам дынастыі лічыцца карыец Гекатомн з Міласаў, які быў прызначаны Артаксерксам II першым сатрапам Карыі ў 395 г. да н. э. Ужо пры яго кіраванні Карыя атрымала значную ўнутраную аўтаномію. Яго сын Маўзол (377 - 353 гг. да н. э.) імкнуўся адрадзіць старадаўнія карыйскія традыцыі, удзельнічаў у паўстанні сатрапаў супраць ахеменідскага валадара, але пасля паражэння быў памілаваны. Дынастыя Гекатамнідаў фактычна перарвалася кіраваннем Піксодара (340 - 334 гг. да н. э.), малодчага сына Гекатомна, калі Карыя была заваявана Аляксандрам Македонскім. Ада, удава Ідрыя, сярэдняга сына Гекатомна, падтрымала македонцаў, таму працягвала кіраваць Карыяй да 326 г. да н. э.
Час кіравання Гекатамнідаў лічыцца перыядам палітычнага і культурнага росквіту Карыі.
Юхнавічы (Пружанскі раён)
Ю́хнавічы (, Юхновичи) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Велікасельскага сельсавета.
Другая Цвярская-Ямская вуліца
Другая Цвярская-Ямская вуліца — вуліца ў Цэнтральнай адміністрацыйнай акрузе горада Масквы на тэрыторыі раёна «Цвярскі». Вуліца пачынаецца ад Аружэйнага завулка.
Гісторыя
Цвярская ямская слабада займала вялікую прастору з абодвух бакоў ад Цвярской дарогі, фурманы (ямщики) забяспечвалі перавозку пошты, пасажыраў і грузаў спачатку па тракце Масква-Цвер, потым Масква-Санкт-Пецярбург. Слабада захоўвала свой ​​характар ​​да другой паловы XIX стагоддзя, але пасля будаўніцтва ў 1870 Смаленскага (цяпер Беларускага) вакзала пачалася актыўная забудова Цвярской-Ямской вуліцы.
Дзед (мультфільм)
«Дзед» — беларускі анімацыйны фільм, зняты па заказу Дэпартамента па кінематаграфіі Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь студыяй мультыплікацыйных фільмаў УП Нацыянальная кінастудыя «Беларусьфільм».
Сюжэт
Сюжэт паводле народных беларускіх казак.
Трэцяя Цвярская-Ямская вуліца
Трэцяя Цвярская-Ямская вуліца — вуліца ў Цэнтральнай адміністрацыйнай акрузе горада Масквы на тэрыторыі раёна «Цвярскі». Вуліца пачынаецца ад Аружэйнага завулка і заканчваецца Лясной вуліцай.
Гісторыя
Цвярская ямская слабада займала вялікую прастору з абодвух бакоў ад Цвярской дарогі, фурманы (ямщики) забяспечвалі перавозку пошты, пасажыраў і грузаў спачатку па тракце Масква-Цвер, потым Масква-Санкт-Пецярбург. Слабада захоўвала свой ​​характар ​​да другой паловы XIX стагоддзя, але пасля будаўніцтва ў 1870 Смаленскага (цяпер Беларускага) вакзала пачалася актыўная забудова Цвярской-Ямской вуліцы.
Enarmonia formosana
Апісанне
Размах крылаў — 14-16 міліметраў. Пярэднія крылы вельмі маляўнічыя, са складаным залаціста-бурым малюнкам, з жоўта-карычневымі палоскамі, з серабрыста-белымі і фіялетавымі лініямі і чорнымі плямамі. Заднія крылы цёмна-карычневыя з залаціста-жоўтымі бліскучымі махрамі.
Экалогія
Вусені зімуюць пад карой. Увесну, у маі, вусені працягваюць харчавацца і акукляюцца ў кары ў месцах харчавання. Праз некалькі дзён з кукалак выходзяць матылькі, пры гэтым абалонка купалкі напалову высоўваецца з кары. Матылёк адкладае дробныя, круглявыя, чырвона-ружовыя яйцы на кару ствалоў і асноўных галін вакол механічных пашкоджанняў расколін і ў аснове галін. З яец выходзяць вусені, якія ўгрызаюцца ў кару і праточваюць вертыкальныя хады, сілкуючыся карой і камбіем і забруджваючы хады экскрэментамі. У месцах пашкоджання з кары тырчаць іржава-чырвоныя коркі з экскрыментаў, злепленых павуціннем, і выцякае клей. Моцна пашкоджаныя дрэвы праз 2-3 гады засыхаюць.
Ялова (Пружанскі раён)
У 1940—1954 гадах цэнтр Ялоўскага сельсавета.
Павел Іванавіч Шпетны
Павел Іванавіч Шпетны ( — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір узвода процітанкавых ружжаў 284-а гвардзейскага палка (95-я гвардзейская стралковая дывізія, 5-я гвардзейская армія, Варонежскі фронт). Гвардыі старшы лейтэнант. Герой Савецкага Саюза (1944 ).
Біяграфія
Павел Іванавіч Шпетны нарадзіўся ў вёсцы Гдзень (у сучасным Гомельскай вобласці Беларусі). Скончыў 6 класаў школы. У 1936 годзе прызваны на службу ў Чырвоную Армію Камарынскім ваенкаматам Палескай вобласці БССР. У 1939 годзе скончыў Слуцкае пяхотнае вучылішча. На франтах Вялікай Айчыннай вайны з ліпеня 1941 г. У 1941 — чэрвені 1942 г. удзельнік баявых дзеянняў на Заходнім фронце, Смаленскай абарончай аперацыі, бітвы за Маскву. У жніўні — лістападзе 1942 г. на Сталінградскім фронце, удзельнік Сталінградскай бітвы, пазней на Варонежскім фронце.
Камандзір узвода процітанкавых ружжаў гвардыі старшы лейтэнант П. І. Шпетны вызначыўся вызначыўся у час баёў на Курскай дузе. 12—13 ліпеня 1943 г. у баі за вышыню ў раёне вёскі Паляжаеў Белгародскай вобласці з процітанкавага ружжа асабіста падбіў 6 танкаў праціўніка. Удзень 13 ліпеня байцы падбілі 6 танкаў. Застаўшыся адзін, калі скончыліся боепрыпасы, П. Шпетны кінуўся са звязкай гранат пад варожы танк і падбіў яго.
Пахаваны П. І. Шпетны ў брацкай магіле ў сяле Карташоўка Прохараўскага раёна Белгародскай вобласці.
Уздзенскі раён
У́здзенскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мінскай вобласці.
Плошча раёна складае 1,2 тыс. км². Насельніцтва — 25,2 тыс. чалавек (2007). Адміністрацыйны цэнтр — горад Узда.
Адміністрацыйны падзел
Адміністрацыйна раён падзелены на 6 сельсаветаў: Азерскі, Дзешчанскі, Нёманскі, Слабадскі, Уздзенскі, Хатлянскі.
Рэльеф і карысныя выкапні
Тэрыторыя раёна размешчаная ў межах Стаўбцоўскай раўніны і адгор’яў Мінскага ўзвышша. Рэльеф узгорыста-раўнінны. Пераважаюць вышыні 160—180 м над узроўнем мора, максімальная — 219 м (каля вёскі Возера).
Клімат і расліннасць
Клімат умерана кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня −6,5 °C, ліпеня 17,8 °C. Ападкаў 632 мм. Вегетацыйны перыяд — 190 дзён.
Пад лясамі 39 % тэрыторыі раёна, найвялікшы масіў Лашанскае лецішча. Пад балотамі 1,6 % плошчы.
Гісторыя
Уздзенскі раён утвораны 17 жніўня 1924 года ў складзе Мінскай акругі БССР з цэнтрам у мястэчку Узда. 20 жніўня 1924 года падзелены на 10 сельсаветаў: Зенькавіцкі, Каменскі, Камянкоўскі (Камяноцкі), Лашанскі, Магільненскі, Прысынкаўскі (Прысынацкі), Слабада-Пырашаўскі, Стальбоўшчынскі (Стальбоўскі), Сямёнавіцкі, Цялякаўскі. 4 жніўня 1927 года да раёна далучаны Хатлянскі сельсавет скасаванага Шацкага раёна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года раён у прамым падпарадкаванні БССР. 18 студзеня 1931 года да раёна далучаны Цепленскі сельсавет скасаванага Самахвалавіцкага раёна, 15 снежня 1931 года — Гацукоўскі сельсавет Слуцкага раёна, які 12 мая 1935 года быў перададзены ў склад Грэскага раёна. 31 ліпеня 1937 года далучаны Азерскі сельсавет Дзяржынскага раёна. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Мінскай вобласці. 27 верасня 1938 года Узда набыла статус гарадскога пасёлка. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Зенькавіцкі, Прысынкаўскі, Слабада-Пырашаўскі, Стальбоўшчынскі сельсаветы, утвораны Уздзенскі сельсавет. 17 снежня 1956 года да раёна далучаны Гацукоўскі сельсавет Грэскага раёна, 20 студзеня 1960 года — Навапольскі і Шацкі сельсаветы Рудзенскага раёна. 1 красавіка 1960 года Хатлянскі сельсавет перайменаваны ў Любяцкі, Шацкі сельсавет перададзены Пухавіцкаму раёну. 25 снежня 1962 года раён скасаваны, гарадскі пасёлак Узда, Азерскі, Каменскі, Камянкоўскі, Лашанскі, Магільненскі, Сямёнавіцкі, Уздзенскі, Цепленскі, Цялякаўскі сельсаветы перададзены Дзяржынскаму раёну, Любяцкі і Навапольскі сельсаветы — Пухавіцкаму раёну, Гацукоўскі сельсавет — Слуцкаму раёну.
30 ліпеня 1966 года раён утвораны зноў, уключаў гарадскі пасёлак Узда і 10 сельсаветаў: Азерскі, Каменскі, Камянкоўскі, Лашанскі, Любяцкі, Магільненскі, Сямёнавіцкі, Уздзенскі, Цепленскі, Цялякаўскі. 15 жніўня 1974 года Каменскі сельсавет перайменаваны ў Ліцвянскі, 1 жніўня 1979 года Магільненскі сельсавет — у Нёманскі. 25 сакавіка 1991 года гарадскі пасёлак Узда і Уздзенскі раён аб’яднаны ў адну адміністрацыйную адзінку. 23 верасня 1996 года Любяцкі сельсавет перайменаваны ў Хатлянскі. 22 чэрвеня 1999 года гарадскі пасёлак Узда аднесены да катэгорыі гарадоў раённага падпарадкавання. 30 кастрычніка 2009 года скасаваны Цепленскі і Цялякаўскі сельсаветы, утвораны Дзешчанскі сельсавет. 28 мая 2013 года скасаваны Камянкоўскі, Лашанскі, Ліцвянскі і Сямёнавіцкі сельсаветы, утвораны Слабадскі сельсавет.
Гаспадарчая дзейнасць
Малочна-мясная жывёлагадоўля. Вырошчваюць зерневыя і кармавыя культуры, бульбу. Прадпрыемствы харчовай, лёгкай, лясной прамысловасці.
Па тэрыторыі раёна праходзяць аўтамабільныя дарогі Мінск — Слуцк — Мікашэвічы, Мінск — Узда — Капыль, Мар’іна Горка — Узда — Стоўбцы.
Інфармацыя для турыстаў
Захаваліся помнікі архітэктуры:
Лілея
Ліле́я, або лілія (Lilium) — род кветкавых раслін сямейства лілейных.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны. Цыбуліны з сакавітых незамкнёных лускавінак, яйцападобныя. Сцёблы прамыя, слаба галінастыя, алушаныя ці голыя. Лісце лінейнае, ланцэтнае, сядзячае, у кальчаках або чаргаванае. У некаторых відаў у пазухах лісця ўтвараюцца паветраныя цыбулінкі-бульбачкі для вегетатыўнага размнажэння. Кветкі дыяметрам 13-15 см, правільныя, белыя, жоўтыя, чырвоныя, аранжавыя, рознай формы (званочкавыя, зоркавыя, трубчастыя, лейка-, чалма- і чашападобныя), духмяныя або без паху, у гронках, зрэдку адзіночныя. Плод — каробачка.
Значэнне і выкарыстанне
Дэкаратыўныя, фарбавальныя, меданосныя, харчовыя, лекавыя і эфіраносныя расліны.
Аружэйны завулак
Аружэйны завулак — завулак у Цэнтральнай адміністрацыйнай акрузе горада Масквы на тэрыторыі раёна «Цвярскі». Вуліца праходзіць ад Трыўмфальнай плошчы да Далгарукаўскай вуліцы. Даўжыня 0,95 км.
Марыя Грыпэ
Марыя Крысціна Грыпэ (Maria Kristina Gripe), народжаная Мая Стына Вальтэр (Maja Stina Walter);, Ваксхальм, Швецыя — , Рёнінгэ, Швецыя) — шведская пісьменніца, аўтар мноства кніг для дзяцей і юнацтва. У 1974 годзе была ўзнагароджана медалём Г. Х. Андэрсена. Яе кнігі атрымалі мноства ўзнагарод, і яна была лаўрэатам шведскай прэміі Доблаўга ў 1979 годзе. Яе творы выдаваліся на 29 мовах.
Біяграфія
Усяго ёю было напісана больш за 30 кніг для дзяцей і юнацтва. Асноўныя тэмы творчасці пісьменніцы — павага да асобы, вера ў тое, што на свеце няма «лішніх» людзей — «кожны чалавек павінен усведамляць сябе як істота неабходная» (цытата з Шапэнгаўэра, якая стала эпіграфам да «Сесіліі Агнес …»); асабліва востра гэтая тэма ставіцца ў аповесцях пра Эльвісу. У многіх творах Грыпэ ёсць містычныя, «звышнатуральныя» элементы («Сесілія Агнес — дзіўная гісторыя», «Гнаявы жук лётае ў прыцемках…»).
Пісьменніца памерла 5 красавіка 2007 года ва ўзросце васьмідзесяці трох гадоў. Яе апошняя кніга, «Кветка Ганны» (Annas blomma) была апублікавана ў 1997 годзе за дзесяць гадоў да смерці аўтара.
Некаторыя кнігі Грыпэ былі экранізаваныя.
Залатухі (Докшыцкі раён)
Залатухі — былая вёска, знаходзілася за 3 км на паўночны захад ад в. Вярэнькі (Докшыцкі раён).
Гісторыя
20 сакавіка 1943 года нямецка-фашысцкія акупанты спалілі яе разам з жыхарамі (загінулі 42 чалавекі, 13 двароў). Вёска не адрадзілася. У 1980 годзе на месцы вёскі пастаўлены абеліск.
Тамара Аляксееўна Грынчанка
Тамара Аляксееўна Грынчанка (Тамара Олексіївна Грінче́нко;, вёска Качубееў, Чэмеравецкі раён Хмяльніцкая вобласць, УССР) — украінскі спецыяліст у галіне інфармацыйных тэхналогій. Доктар фізіка-матэматычных навук. Член асацыяцыі камп’ютэрызацыі адукацыі (ЗША).
Біяграфія
Скончыла Кіеўскі ўніверсітэт у 1959 годзе. У 1960-х знялася ў фільме «Каханне і сяброўства ў каменным веку».
У 1956—1986 годзе працавала ў Кіеўскім Інстытуце кібернетыкі АН УССР. 1969—1971 — вядучым канструктарам, 1971—1986 — галоўны канструктар на праекце, які займаўся распрацоўкай першых персанальных кампутараў у свеце «МІР» (машыны інжынерных разлікаў).
З 1986 — працуе ў Кіеўскім Інстытуце прыкладной інфарматыкі, з 1992 — загадчыца аддзела гіпертэкставых сістэм.
У 1994 годзе абараніла доктарскую дысертацыю па спецыяльнасці «Тэхнічныя навукі».
Пад кіраўніцтвам Грынчанкі створана першая ва Украіне гіпертэкставая сістэма «ГИПСИ» (1991) і шэраг сайтаў, упершыню якія прэзентавалі Украіну ў Інтэрнэце (1996), выраблены кампакт-дыскі «Знаёмцеся, Украіна» (1999) і «Украіна» (2000).
Цікавіцца Вікіпедыяй, у прыватнасці ў 2010 годзе разам з мужам напісала артыкул «Вікіпедыя як элемент культуры інфармацыйнага грамадства» для Весніка НАН Украіны.
Сям’я
Муж Віктар Грынчанка, доктар фізіка-матэматычных навук (1994).
Ічыё Хігучы
Нацу Хігучы (яп. 樋口 奈津, Higuchi Natsu, 2 траўня 1872 — 23 лістапада 1896), таксама Ічыё Хігучы (樋口 一葉, Higuchi Ichiyō) — японская пісьменніца перыяду Мэйдзі. Нарадзілася ў сям’і дробнага паліцэйскага чыноўніка, у прыватнай школе вывучала класічную японскую паэзію. Друкавалася з 1892 года. Атрымала вядомасць як аўтар апавяданняў з жыцця простых людзей Японіі: «Жыццё ў глушы» (1892), «Трынаццатая ноч» (1895), «Каламутная плынь» (1895).
Раннія гады
Нацу Хігучы нарадзілася ў Токіа ў траўні 1872 у сям’і самурая з прэфектуры Яманашы. Яе бацькі былі з сялянскага саслоўя, але бацька змог атрымаць званне самурая ў 1867 годзе. Аднак тытул самураяў быў скасаваны падчас Рэстаўрацыі Мэйдзі праз некалькі гадоў.
У 1886 годзе Нацу пачала вывучаць паэзію вака ў кансерваторыі Хагіноя, дзе вучылася ў паэткі Накаджымы Утако. У Хагіноі кожны месяц праводзіліся паэтычныя спаборніцтвы, куды запрашаліся ўсе вучні, як цяперашнія, так і выпускнікі.
У 1891 яна пачала весці дзённік, у якім запісала пяць наступных гадоў свайго жыцця. Пасля на аснове гэтага дзённіка яна пісала свае творы, дзе адлюстроўвала беднату, сацыяльную няроўнасць і звычаі свайго наваколля.
У 1889 яе бацька памёр, і Нацу зрабілася кіраўніком сям’і, што было нетыпова для тых часоў. Грошай ні на што не хапала, і яна, яе маці і малодшая сястра браліся за розныя працы: мыццё, шыццё, уборка і інш. У 1892 сакурсніца Нацуо, Кахо Танабе, апублікавала паспяховы твор і атрымала ганарар, і Хігучы таксама вырашыла стаць пісьменніцай, каб падтрымаць сям’ю.
У 1891 яна сустрэла паэта па імі Тасуй Накарай, і спадзявалася, што ён зможа навучыць яе, як публікаваць працы і зрабіцца пісьменніцай. Хігучы закахалася ў яго і спадзявалася на доўгія адносіны, аднак ён апынуўся легкадумным і ветраным чалавекам, і замест чаканай страсці ставіўся да яе, як да неразумнай малодшай сястры. Гэтыя няўдалыя адносіны таксама стануць паўтаральным матывам у апавяданнях Хігучы.
Творчасць
Яе першыя працы ўдалося апублікаваць у невялікай газеце пад псеўданімам Хігучы Ічыё. Першыя гісторыі 1892—1894 гадоў яна пісала пад моцным уплывам хэянскай літаратуры і не мелі вялікай папулярнасці.
Першы паспяховы аповед «У глушы» быў надрукаваны ў прэстыжным часопісе «Міяка, но Хана», дзе яе прызналі выдатным маладым аўтарам.
У 1893 годзе праз фінансавыя цяжкасці Хігучы і яе сям’я пакінулі раён Чыёда-ку і перасяліліся ў бедны квартал непадалёк ад Ёшывары, такійскага квартала чырвоных ліхтароў. На аснове гісторый у квартале, а таксама пад уражаннем ад цяжкага жыцця жанчын адтуль, Хігучы пісала свае наступныя працы.
Апавяданні «Каламутная плынь» і «Трынаццатая ноч» прынеслі Хігучы славу ў літаратурны колах Токіа. За яе трохі старамодны стыль яе называлі «апошняй жанчынай старой Мэйдзі», а яе сціплы дом наведвалі пісьменнікі, студэнты, крытыкі і рэдактары.
NGC 7416
NGC 7416 (іншыя абазначэнні — PGC 70025, MCG -1-58-4) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Вадаліў.
Помнік воінам-куртацінцам
Помнік воінам-куртацінцам прысвечаны загінуўшым за радзіму падчас Вялікай Айчыннай вайны выхадцам з Куртацінскай цясніны, знаходзіцца ля пасёлка Верхні Фіягдон. Аўтар помніка — асецінскі скульптар Даўбек Цараеў. Помнік адкрыты 9 мая 1971 года.
«Верны конь» сімвалізуе смутак усей Асеціі па загінулым у вайне сынам.
Аблога Ноўгарада (1170)
Аблога Ноўгарада (1170) — няўдалы ваенны паход войскаў Андрэя Багалюбскага і яго саюзнікаў, прадпрыняты праз год пасля ўзяцця імі Кіева.
Гісторыя
У 1168 годзе наўгародцы заклікалі сабе на княжанне Рамана, сына Мсціслава Ізяславіча Кіеўскага. Першы паход быў праведзены супраць полацкіх князёў, саюзнікаў Андрэя. Зямля была спустошана, войскі не дайшлі да Полацка 30 вёрст. Затым Раман атакаваў Таропецкую воласць Смаленскага княства.
Магчыма, Мсціслаў Ізяславіч кіеўскі няправільна ацаніў стратэгічнае становішча, адправіўшы частку паўднёвых сіл на дапамогу Раману ў той час, калі яго праціўнікі рыхтавалі паход на Кіеў. Пасланае войска на чале з Міхаілам Юр’евічам і чорныя клабукі былі перахоплены Расціславічамі па дарозе з-за здрады чорных клабукоў.
Храналагічна паміж узяццем Кіева і паходам на Ноўгарад летапіс змяшчае апавяданне пра сутыкненне наўгародцаў з суздальцамі ў Завалоччы, перамога ў якім дасталася наўгародцам.
На 4-ы дзень аблогі, 25 лютага, быў прадпрыняты штурм, які доўжыўся цэлы дзень. Да вечара Раман з наўгародцамі перамог суздальцаў і іх саюзнікаў (верагодна, адбіў штурмы і арганізаваў вылазку). Наўгародцы паланілі так шмат суздальцаў, што прадавалі іх за бесцань (па 2 нагаты).
Аднак неўзабаве ў Ноўгарадзе наступіў голад, і наўгародцы вырашылі заключыць мір з Андрэем на ўсёй сваёй волі і запрасілі на княжанне Рурыка Расціславіча, а яшчэ праз год — Юрыя Андрэевіча.
Апялянавічы
Апяля́навічы (, Апеляновичи) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Зеляневіцкага сельсавета.
Злата Мегленская
Злата Мегленская (макед.: Света Великомаченичка Злата Мегленска, балг.: Света Великомъченица Злата Мъгленска, грэцк.: Αγία Χρυσή, ) — праваслаўная святая і навамучаніца.
Жыціе
Злата нарадзілася ў XVIII ст. у сяле Слаціна, у правінцыі Меглен (цяпер Хрысі, Грэцыя), у беднай балгарскай сялянскай сям’і, мела трох сясцёр. Аднойчы, калі Злата выйшла па ваду, туркі захапілі яе. Калі адзін з іх прапанаваў ёй стаць мусульманкай і быць ягонай жонкай, Злата адказала :"Я веру ў Хрыста, і толькі Яго я ведаю, як майго Жаніха, я ніколі не адмоўлюся ад Яго, нават калі падвергнеце мяне тысячам катаванняў і рассячэце мяне на кавалкі. " Калі яе бацькі і сёстры знайшлі яе, яны сказалі ёй: "дачка, памілуй сябе і нас, сваіх бацькоў і сясцёр, адрачыся ад Хрыста толькі ў словах, так што мы ўсе можам быць шчаслівыя, таму што Хрыстос міласэрны. ён даруе такі грэх, здзейснены ў сувязі з абставінамі жыцця ". Яе бацькі, сёстры і сваякі плакалі. Аднак Злата супраціўляліся гэтаму. Яна адказала ім: «Калі вы раіце мне адрачыся ад Хрыста, сапраўднага Бога, вы ўжо не мае бацькі і мае сёстры. У мяне ёсць Гасподзь Ісус Хрыстос, як мой бацька, Багародзіца, як мая маці, і святых, як мае браты і сёстры.» Туркі затым кінулі яе ў турму на тры месяцы, збівалі яе кожны дзень. Нарэшце, яны яе падвесілі яе за ногі галавою да зямлі і развялі вогнішча, каб яна ўчадзела ад дыма, але яна выжыла. У рэшце рэшт яны знялі яе з дрэва і пасеклі на часткі. Яна загінула 18 кастрычніка 1795. Кавалачкі яе мошчаў былі ўзятыя хрысціянамі ў свае дамы для дабраславення. Балгарская Праваслаўная Царква святкуе ў яе гонар прастольнае свята 18 кастрычнiка, Грэцкая, Руская, Сербская і Македонская праваслаўныя цэрквы — 13 кастрычніка. Яе агіяграфія была напісана Нікадзімам Святагорцам. У Балгарыі і Паўночнай Македоніі Святая Злата часта паказваецца ў вобразе кабеты ў традыцыйным народным строі. У Балгарыі Святая Злата з’яўляецца заступніцай усіх балгараў, якія пражываюць за мяжой.
Аблога Чарнігава
Падчас міжусобных войнаў: Падчас мангольскага нашэсця на Русь:
Асошнікі
Асо́шнікі (, Осошники) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Зеляневіцкага сельсавета.
NGC 7417
NGC 7417 (іншыя абазначэнні — PGC 70113, ESO 109-28) — галактыка ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спіс аб’ектаў PGC (1969001—1970000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1969001—1970000)
Сасніўка (Львоўская вобласць)
Сасно́ўка ці Сасні́ўка (Соснівка) — горад раённага значэння ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Размешчаны на рацэ Заходні Буг за 60 км на поўнач ад Львова.
Гісторыя
Заснаваны як пасёлак Кірава ў 1955 годзе ў сувязі з будаўніцтвам каменнавугальных шахт.
29 лістапада 1957 года Львоўскі абласны савет прыняў рашэнне перайменаваць рабочы пасёлак Кірава на Сасноўку.
13 мая 1968 года Сасноўка атрымала статус горада раённага падпарадкавання ў складзе Чэрванаградскага гарадскога савета. У 2019 годзе паселішча было перададзена ў склад Сакальскага раёна
Чыгуначная станцыя
У Сасноўцы знаходзіцца аднайменная чыгуначная станцыя. Была адкрыта ў складзе чыгункі ад Сакаля да Львова, верагодна падчас Першай сусветнай вайны. Мела назву Сялец-Завонае. Сучасная назва ўжываецца з канца 1990-х гадоў (на карце чыгунак Украіны 1998 года фігуруе яшчэ як Сялец-Завонае). На станцыі спыняюцца цягнікі Кіеў — Львоў і Львоў — Кіеў. Таксама праз станцыю праходзяць тры пары прыгарадных цягнікоў (на Львоў, Сакаль і Ковель).
Станіслаў Юр’евіч Маркелаў
Станіслаў Юр’евіч Маркелаў (Станислав Юрьевич Маркелов;, Масква, Расія — , Масква) — расійскі адвакат.
Быў адвакатам сям’і Эльзы Кунгаевай у рамках т. зв. справы Буданава. Стаў ахвярай забойства ў цэнтры Масквы разам з журналісткай Анастасіяй Бабуравай.
Таўча граўча
Таўча граўча — страва македонскай кухні, смажаныя бабы на патэльні. У сербскай кухні ёсць падобная страва прэбранац.
Назва стравы складаецца з двух слоў: «таўча» — асаблівы гліняны посуд, і «граўча» — фасоля. Іншыя назвы стравы — граўча на таўчы, фасоля па-македонску.
Для прыгатавання патрабуецца буйная белая фасоля тэтавац, якая культывуецца ў раёне горада Тэтава.
Акрамя белай фасолі ў састаў стравы ўваходзяць рэпчаты лук, алей, чырвоны балгарскі перац і розныя заправы: соль, перац, пятрушка і г.д.
Rock Profi
Rock Profi — штогадовая беларуская рок-прэмія. Арганізатарамі прэміі з’яўляюцца Зміцер Безкаравайны з партала «Experty.by» і Павел Юрцэвіч ад клуба «ili» і студыі «OSMOS». Прэмія прысуджаецца па выніках апытання саміх артыстаў і музыкаў.
Ацэнкі
Таццяна Заміроўская з «БелГазеты» па выніках першай цырымоніі ў 2013 годзе пісала: «У цэлым першая „цэхавая“ прэмія прайшла нядрэнна — і, калі яна адбудзецца ў другі раз, можна лічыць яе самым адэкватным паслядоўнікам „Рок-каранацыі“».
Музычны крытык, аўтар «Энцыклапедыі беларускай папулярнай музыкі» Зміцер Падбярэзскі праз «Sputnik» у 20015 годзе выразіў вельмі станоўчае стаўленне да прэміі, конкурса, які мае «вялікую будучыню», бо ў адрозненні ад іншых штогадовых беларускіх музычных цырымоній тут пераможцаў вызначаюць самі музыкі.
Drosera gigantea
Drosera gigantea — від кветкавых насякомаедных раслін сямейства.
Арэал
Расце на пясчаных глебах на ўскраінах балот і каля гранітных агаленняў уздоўж узбярэжжа Заходняй Аўстраліі ад Джэралтана на поўначы да Олбані на поўдні.
Таксанамія
Від быў упершыню апісаны і названы Джонам Ліндлі ў яго «Нарысе расліннасці калоніі Суон-Рывер» 1839 года. У 1992 годзе і  апісалі новы падвід D. gigantea subsp. geniculata, што вырастае да 0,45 метра вышыні ў чорных пясчаных глебах каля Перта і на поўдзень ад яго. не пагадзіўся з рашэннем Мэрчанта і Лоўры надаць новаму таксону ранг падвіду і, такім чынам, апублікаваў новую камбінацыю таксону ў рангу разнавіднасці ў выпуску «Carnivorous Plant Newsletter» за 1996 год. Ён сцвярджаў, што падвіды павінны быць зарэзерваваны для тых выпадкаў, калі адбылося алапатрычнае або геаграфічна ізаляванае відаўтварэнне, а разнавіднасці лепш выкарыстоўваць у выпадках, калі падазраецца сімпатрычнае відаўтварэнне. Іншыя не згодныя з гэтай ацэнкай, таму ў анлайнавай базе дадзеных флоры Заходняй Аўстраліі FloraBase пералічаны таксон D. gigantea var. geniculata (N.G.Marchant & Lowrie) Schlauer як сінонім падвіду.
Значэнне
Было выяўлена, што парасткі расліны змяшчаюць рэдкія другасныя метабаліты нафтахінон, глюказіды, драсерон, гідроксідрасерон і плюмбагін. Мяркуецца, што глюказіды адказваюць за карычневы колер расліны.
Барысікі
Бары́сікі (, Борисики) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Зеляневіцкага сельсавета.
Да 2006 года ўваходзіла ў склад Лыскаўскага сельсавета.
NGC 7418
NGC 7418 (іншыя абазначэнні — PGC 70069, ESO 406-25, MCG -6-50-13, IRAS22538-3717) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзеяслоў (часопіс)
Гісторыя
З'яўленне часопіса «Дзеяслоў» шмат у чым сталася рэакцыяй на дзеянні Міністэрства інфармацыі РБ, якое ў 2002 годзе правяло рэарганізацыю літаратурна-мастацкіх выданняў, у выніку якой усе літаратурныя часопісы былі пазбаўленыя права на юрыдычную, эканамічную і творчую самастойнасць і аб'яднаныя ў так званы дзяржаўны літаратурны холдынг «Літаратура і мастацтва». У знак пратэсту многія пісьменнікі — супрацоўнікі калектываў звольніліся з рэдакцый.
Кюдза Ката
Ката Кюдза (,,  — , ) — японскі археолаг, антраполаг, гісторык, этнограф і. Ганаровы прафесар ў Осацы і  (Осака), кавалер ордэна «Дустлік», ганаровы грамадзянін горада Тэрмез.
Дзеяслоў (часопіс)
Гісторыя
Непасрэдны ў стварэнні новага выдання ўдзельнічалі Барыс Пятровіч (Сачанка), Алесь Пашкевіч, Міхась Скобла, Эдуард Акулін. Юрыдычным заснавальнікам стала ГА «Літаратурны-мастацкі фонд „Нёман“». Выходзіць часопіс пачаў з верасня 2002 года.
Кюдза Ката
Спецыялізаваўся на вывучэнні азіяцкай культурнай гісторыі, у тым ліку спадчыны, гісторыі, помнікаў.
Дзеяслоў (часопіс)
Гісторыя
Часопіс зарэгістраваны Міністэрствам інфармацыі Рэспублікі Беларусь і выходзіць афіцыйна і рэгулярна — раз на два месяцы, падпіска ажыццяўляецца праз дзяржаўнае аб'яднанне «Белпошта».
Кюдза Ката
Біяграфія
Нарадзіўся на тэрыторыі Карэі, якая знаходзілася пад кіраваннем Японіі, цяпер, Паўднёвая Карэя.
Будучы студэнтам ўніверсітэта быў прызваны ў войска ўлетку 1945 года і служыў у сапёрных войсках. Трапіў 21 жніўня непадалёк ад Мудандзяна. У палоне пачаў вывучаць рускую мову. Па вяртанні на радзіму паступіў на трэці курс універсітэта.
Дзеяслоў (часопіс)
Змест і рубрыкі
Сярод аўтараў «Дзеяслова» — Рыгор Барадулін, Ніл Гілевіч, Генадзь Бураўкін, Анатоль Вярцінскі, Уладзімір Някляеў, Уладзімір Арлоў, Святлана Алексіевіч, Алесь Разанаў, Леанід Дранько-Майсюк, Сяргей Законнікаў і іншыя. Шмат увагі часопіс дае публікацыі спадчыны вядомых беларускіх пісьменнікаў — Васіля Быкава, Уладзіміра Караткевіча, Ларысы Геніюш, Алеся Адамовіча.
Гісторыя Слуцка
Слуцк — старажытны магдэбургскі горад, цэнтр гістарычнага рэгіёна (частка Наваградчыны), колішняя рэзідэнцыя князёў Алелькавічаў. У часы Радзівілаў горад стаў цэнтрам вытворчасці шаўковых паясоў, аднаго з сімвалаў беларусаў. У 1920 годзе ў ваколіцах Слуцка адбылося ўзброенае выступленне ў абарону незалежнасці Беларусі. Да нашага часу захаваліся барочныя царква Святога Міхала Арханёла і жылы корпус кляштара бернардзінцаў, класіцыстычныя будынкі дваранскага сходу, кальвінскай гімназіі. Сярод мясцовых славутасцей вылучаліся гарадскія ўмацаванні з трыма мураванымі брамамі,, а таксама царква Святой Тройцы, касцёл Святога Антонія, кальвінскі збор і сінагога, помнікі архітэктуры XVII—XIX стагоддзяў,. Акрамя таго, у горадзе знаходзілася вялікая колькасць помнікаў драўлянай сакральнай архітэктуры часоў Вялікага Княства Літоўскага.
Кюдза Ката
Біяграфія
Упершыню пасля палону наведаў СССР ў 1972 годзе на чале першай японскай археалагічнай экспедыцыі Універсітэта Сока для даследаванняў перыяду Кушанскай імперыі, у прыватнасці, тэрыторыі. Выяўляў вялікую цікавасць да старажытнай гісторыі Узбекістана. Многія гады навуковец цесна супрацоўнічаў з, удзельнічаў у археалагічных раскопках у.
Гісторыя Слуцка
Ранняе Сярэдневякоўе
Першай пісьмовай згадкай Слуцка традыцыйна лічыцца запіс у «Аповесці мінулых часоў»: ''«В лѣто. Приходи Володимеръ на Глѣба; Глѣбъ бо бѧше воевалъ Дрѣговичи и Случескъ пожегъ…»''. Між тым, у розных гістарычных крыніцах існуюць упамінанні Слуцка раней за 1116 год, якія не маюць спасылак на дакументы: паводле звестак кіева-пячэрскага архімандрыта Іосіфа Трызны (XVII ст.), Уладзімір Святаславіч надаў Тураўскай епархіі ў 1005 годзе разам з іншымі гарадамі і Слуцк.