cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прэзідэнцкія выбары ў Беларусі (2006)
Перадвыбарчае становішча
Гэтыя выбары сталі трэцімі прэзідэнцкімі з часу здабыцця Беларуссю незалежнасці ў 1991 годзе. Лукашэнка атрымаў дазвол на трэці тэрмін пасля правядзення 17 кастрычніка 2004 года рэферэндуму, што зняў канстытуцыйнае абмежаванне прэзідэнцтва двума тэрмінамі. Паводле Канстытуцыі са зменамі 1996 года прэзідэнт валодаў настолькі шырокімі паўнамоцтвамі, што тыя прадухілялі падзяленне ўлады. Працягласць двух штогадовых скліканняў Нацыянальнага сходу абмяжоўвалася 170 днямі. Тым часам, прэзідэнцкія дэкрэты, выдадзеныя ў часе перапынку працы НС, набывалі сілу закона. Пры пярэчанні гэтых дэкрэтаў закону яны мелі над ім пераважную сілу.
За перадвыбарчыя гады абласныя арганізацыі шэрагу апазіцыйных партый пазбавілі ўліку і зачынілі па прычыне неадпаведнасці патрабаванню аб пераўліку пад юрыдычным адрасам. Паводле вынікаў парламенцкіх выбараў 2004 года апазіцыйныя партыі не мелі ніводнага дэпутата ў 110-мясцовай Палаце прадстаўнікоў. Таксама абмяжоўвалася дзейнасць няўрадавых аб’яднанняў. У 2005 годзе пазбавілі ўліку 68 НУА. З 1284 заявак таго ж года на ўтварэнне новых НУА Міністэрства юстыцыі задаволіла толькі 61 (5 %).
Прававыя ўмовы
Выбары праводзіліся паводле Выбарчага кодэксу ад 2000 года, што абмяжоўваў грамадзянскія правы і агітацыю і не прадухіляў умяшання ў галасаванне і падлік галасоў. Артыкул 13 ВК забараняў назіральнікам знаходзіцца ля сталоў выдачы бюлеценяў, што замінала вызначыць колькасць выбаршчыкаў у спісе ўчастка і выдадзеных ім бюлеценяў, а таксама сачыць за падлікам галасоў. ЦВК забараніў выкарыстанне кандыдатамі на агітаванне ўласных прыватных сродкаў і прамых ахвяраванняў. Падчас 5 дзён датэрміновага галасавання ўчастковыя выбарчыя камісіі працавалі ў складзе 2 чалавек. Для правядзення правамоцных выбараў у адзін тур патрабаваўся ўдзел 50 % выбаршчыкаў, уключаных у спісы, і набор адным з кандыдатаў больш, як паловы пададзеных галасоў.
Паводле закону «Аб масавых мерапрыемствах» у рэдакцыі ад 1997 года на правядзенне публічнага сходу патрабаваўся дазвол мясцовага органа ўлады. Заяўка на сход мусіла падавацца за 15 дзён да прапанаванай даты яго правядзення. У 2005 годзе ў Крымінальны кодэкс былі ўнесены папраўкі, паводле адной з якіх першая частка 193-га артыкула КК стала прадугледжваць крымінальную адказнасць з пазбаўленнем волі тэрмінам да 2 гадоў за ўдзел у незарэгістраваным або ліквідаваным грамадскім аб’яднанні або партыі.
Падрыхтоўка і правядзенне
Правядзеннем прэзідэнцкіх выбараў займаліся Цэнтральная камісія па выбарах і правядзенні рэспубліканскіх рэферэндумаў, 165 тэрытарыяльных выбарчых камісіяў і 6586 участковых выбрачых камісісяў. 41 УВК працавала на ўчастках пры дыпламатычных прадстаўніцтвах Беларусі за мяжой.
ЦВК працавала на сталай аснове і складалася з 12 асоб, першую палову з якіх прызначыў Лукашэнка, другую — ускосна абіраемы Савет Рэспублікі. Тэрмін паўнамоцтваў ЦВК, які складае 5 гадоў, сканчаўся ў студзені 2007 года.
Сярод ТВК было 7 абласнога ўзроўню (з Мінскам), 6 гарадскіх і 152 раённыя выбарчыя камісіі. Амаль кожная з іх налічвала па 13 членаў. Склад ТВК на сваіх супольных паседжаннях, праведзеных да 28 снежня 2005 года ўключна, вызначылі мясцовыя заканадаўчыя і выканаўчыя органы ўлады. З 2124 прызначаных было :
Мясцовыя органы выканаўчай улады прызначылі членаў УВК да 1 лютага 2006 года. З прызначаных было:
Іаанна Дзмітрыеўна Хлопіна
Іаанна Дзмітрыеўна Хлопіна (, г. Царскае Сяло, Расія — ?) — урач-патолагаанатом. Доктар медыцынскіх навук (1955), прафесар (1956).
Прэзідэнцкія выбары ў Беларусі (2006)
Падрыхтоўка і правядзенне
Большасць вылучаных апазіцыяй прадстаўнікоў у склад выбарчых камісіяў не дапусцілі.
Іаанна Дзмітрыеўна Хлопіна
Біяграфія
Скончыла Ленінградскі ўніверсітэт (геаграфічнае аддзяленне, 1926), Ленінградскі медыцынскі інстытут (1935). Працавала ў Інстытуце эксперыментальнай медыцыны Акадэміі медыцынскіх навук СССР (Ленінград; 1939—1955), Віцебскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1955—1967, кафедра паталагічнай анатоміі, прафесар, у 1955—1965 гадах — загадчык кафедры). Навуковыя інтарэсы: даследаванне нервовай трофікі; развіццё трафічных язваў нейрагеннага паходжання.
Узнагароды
Медаль «За працоўную доблесць».
Прэзідэнцкія выбары ў Беларусі (2006)
Улік вылучэнцаў
Праверка пададзеных подпісаў доўжылася 15 дзён. З 27 студзеня да 11 лютага вылучэнцы мусілі падаць у ЦВК дэкларацыі аб даходах і маёмасці за сябе і блізкіх сваякоў. 17 лютага ЦВК зарэгістравала 4 кандыдатаў.
Улік выбаршчыкаў
Зводнага спісу выбаршчыкаў на ўзроўні вышэйшым за ўчастак не існавала. УВК удакладнілі спісы выбаршчыкаў, атрыманыя ў мясцовых органаў кіравання, да 4 сакавіка 2006 года. 9 сакавіка сакратар ЦВК абвясціў аб уліку 7 020 000 выбаршчыкаў. Аднак выніковую колькасць выбаршчыкаў, што склала 7 153 978 чалавек, абвясцілі толькі адначасна з вынікамі выбараў 23 сакавіка.
Перадвыбарнае агітаванне
17 лютага 2006 года распачалося афіцыйнае перадвыбарнае агітаванне, дагэтуль забароненае паводле ВК. Тэлеканал «АНТ» трансліраваў канцэрты і іншыя мерапрыемствы кампаніі «За Беларусь!», падчас якіх чыноўнікі заклікалі галасаваць за Лукашэнку. Астатнім вылучэнцам дазволілі скарыстаць толькі бясплатны эфірны час. Чыноўнікі агітавалі за Лукашэнку і абмяжоўвалі агітацыю за апазіцыйных кандыдатаў — Казуліна і Мілінкевіча. Ужываліся пагрозы звальнення і арышты членаў іх ініцыятыўных груп. Таксама ажыццяўлялася запалохванне журналістаў няўрадавых газетаў. Мясцовыя органы ўлады канфіскоўвалі апазіцыйныя ўлёткі і штрафавалі за іх распаўсюджванне, а таксама заміналі сходам апазіцыі. Да 18 сакавіка 8 з 30 давераных асоб Аляксандра Мілінкевіча знаходзіліся пад вартаю або ў зняволенні, у тым ліку старшыня Партыі Беларускага народнага фронту Вінцук Вячорка і старшыня Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоль Лябедзька. Такія ж захады ўжылі да 80 удзельнікаў перадвыбарнай кампаніі Казуліна. Апазіцыйных агітавальнікаў, да таго ж, прыгняталі частымі спыненнямі для абшуквання.
2 сакавіка пры спробе рэгістрацыі на зладжаны ўрадам 3-ці Усебеларускі народны сход гвалтоўна затрымалі Казуліна. Прысутных журналістаў таксама збілі. Да таго ж, стралялі па аўтамабілі члена перадвыбарнага штаба Казуліна Юрыя Радзівіла. Падчас затрымання Казуліна звінавацілі ў двух правапарушэннях, што падпадалі пад Крымінальны кодэкс.
На прэс-нарадзе 16 сакавіка старшыня КДБ, генеральны пракурор і міністр унутраных спраў заявілі, што апазіцыя рыхтуе сілавы захоп улады ў дзень выбараў, а ўдзельнікі пратэстаў у той дзень будуць лічыцца тэрарыстамі паводле артыкула 289 Крымінальнага кодэксу. Лукашэнка ў тэлезвароце 17 сакавіка пагражаў прыхільнікам апазіцыі пераследам. Яго перадвыбарчы штаб таксама пагражаў дабрабыту выбарцаў, што бралі ўдзел у недазволеных агітацыйных сходах апазіцыі.
Вяшчанне
Усё агульнакраёвае электроннае вяшчанне знаходзілася ва ўладанні дзяржавы. У перадвыбарныя гады зачынілі шэраг няўрадавых выданняў. Не выдавалася ніводнай незалежнай штодзённай газеты. 3 сакавіка міліцыянты затрымалі ўвесь тыраж «Народнай волі» ў 250 000 асобнікаў. 13 сакавіка смаленская друкарня па палітычнай прычыне скасавала дамову на выданне гэтага выдання, а таксама газетаў «Таварыш» і «БДГ». 14 сакавіка тыраж «Народнай волі» зноў затрымалі. 17 сакавіка гэты захад ужылі да 190 000 асобнікаў «Таварыша». У выніку дадзеныя газеты аднавілі сваё выданне толькі пасля выбараў. Журналістаў затрымлівалі і арыштоўвалі пры выкананні службовых абавязкаў.
Старшыня ЦВК забараніла прыватным газетам друкаваць перадвыбарную рэкламу, аднак пазней не пярэчыла друку перадвыбарнай праграмы Лукашэнкі. 8 лютага ЦВК прыняла пастанову аб наданні права апублікаваць кожнаму кандыдату па 5 машынапісных старонак тэксту агітацыйных матэрыялаў у 7 дзяржаўных газетах і запісаць на дзяржаўных тэлебачанні і радыё па дзве праграмныя заявы працягласцю да 30 хвілін. Агітацыйныя выступленні трансліраваліся з 21 лютага па 6 сакавіка. Аднак БТ выразала частку першага тэлезвароту Казуліна за абвінавачанні Лукашэнкі і яго двух сыноў. 6 сакавіка дзяржаўнае радыё адцэнзуравала радыёзвароты Казуліна і Мілінкевіча. З выступлення першага выразалі 7 хвілін крытыкі Лукашэнкі, а другога — 1 хвіліну. Да таго ж, праграму Мілінкевіча не надрукавалі ва ўрадавых газетах. 2 і 3 сакавіка ўсе ўрадавыя тэлеканалы ў прамым эфіры трансліравалі выступ Лукашэнкі на зладжаным урадам 3-м Усебеларускім народным сходзе. 9 сакавіка на «АНТ» выйшла гутарковая перадача «Выбар». Яе паказвалі ў запісе, аднак прапаноўвалі прагаласаваць тэлефанаваннем за ўпадабанага кандыдата. Пры гэтым перад заканчэннем перадачы вядучы заявіў, што па выніках апытання Лукашэнка атрымаў 78 % галасоў.
Скаргі
Да 17 сакавіка 2006 года ЦВК атрымаў 231 скаргу. Для іх разгляду з 18 студзеня не праводзілася ніводнага паседжання. На большасць з іх адказала старшыня ЦВК. Напярэдадні выбараў мясцовыя суды выносілі абвінаваўчыя прысуды за несанкцыяваныя сустрэчы з выбаршчыкамі прадстаўнікам апазіцыйных кандыдатаў у парадку паскоранага судаводства.
Назіранне
У ТВК і УВК зарэгістравалі каля 32 тысяч назіральнікаў, большасць з якіх ад супрацоўнікаў урадавых прадпрыемстваў, прыхільных Лукашэнку грамадскіх аб’яднанняў і чыноўнікаў. На папярэдніх выбарах незарэгістраваная грамадзянская ініцыятыва «Партнёрства» каардынавала дзейнасць каля 3 тысяч назіральнікаў. Аднак 21 лютага супрацоўнікі КДБ правялі ператрусы па ўсёй Беларусі кватэраў шэрагу членаў «Партнёрства», а таксама сядзібаў ініцыятывы. КДБ таксама арыштавала 4 лідараў «Партнёрства», што перашкодзіла арганізацыі шырокага назірання за выбарамі. 23 лютага КДБ абвінаваціў іх у кіраўніцтве незарэгістраванай арганізацыяй, пасля арышту ў падрыхтоўцы сілавога захопу ўлады.
Сваіх назіральнікаў выставіў Беларускі Хельсінкскі камітэт. Праваабарончы цэнтр «Вясна», пазбаўлены рэгістрацыі ў 2003 годзе, у адрозненні ад папярэдніх выбараў назіранне за выбарамі не праводзіў. Перадвыбарчыя штабы Гайдукевіча і Лукашэнкі заявілі аб выстаўленні больш як 20 тысяч назіральнікаў ад кожнага.
Галасаванне і падлік галасоў
Кіраўнікі ўрадавых прадпрыемстваў загадвалі сваім супрацоўнікам прагаласаваць датэрмінова з 14 да 18 сакавіка пад пагрозаю звальнення. Студэнтаў таксама прымушалі прагаласаваць датэрмінова. У выніку яўка на датэрміновым галасаванні склала 31 %, што істотна перавысіла паказчык папярэдніх выбараў 2004 года ў 17 %. Паводле дадзеных ЦВК да заканчэння галасавання прагаласавала 92,6 % выбаршчыкаў. На 8 % участкаў адносна падліку галасоў у выбарчыя камісіі падалі афіцыйныя скаргі. Заканадаўства не надзяляла назіральнікаў правам атрымліваць афіцыйную копію пратакола аб выніках галасавання. ВК таксама не прадуледжваў апублікаванне дадзеных аб выніках галасавання выбарчымі камісіямі ўсіх узроўняў.
Падзеі пасля выбараў
Увечары 19 сакавіка Казулін і Мілінкевіч заявілі прысутным на Кастрычніцкай плошчы Мінска 10 тысячам чалавек (усяго ў мітынгу паўдзельнічала каля 30 тысяч чалавек), што выбары не адпавядалі волевыяўленню народа, бо іх сфальсіфікавалі. Яны таксама запатрабавалі правядзення дэмакратычных выбараў 16 ліпеня 2006 года. Пасля ўдзельнікам было прапанавана прайсці да плошчы Перамогі, дзеля ўскладання кветак да помніку. Было таксама прапанавана на наступны дзень зноў прыйсці на плошчу. 20 сакавіка некалькі тысяч чалавек зноў сабраліся на плошчы разам з кандыдатамі ў прэзідэнты. Былі ўсталяваныя некалькі намётаў. Больш за 100 ўдзельнікаў і ўдзельніц акцыі пратэсту, уключаючы членаў штабоў кандыдатаў, былі затрыманы міліцыяй. 21 сакавіка Казулін адмовіўся працягваць удзел у акцыі пратэсту і заклікаў усіх пакінуць Кастрычніцкую плошчу і прыйсці на дэманстрацыю ў Дзень Волі (25 сакавіка). Але гэты заклік не быў падтрыманы іншымі. Аляксандр Мілінкевіч заявіў, што застанецца з моладдзю.
Нягледзячы на затрыманні, дэманстрацыя пратэсту працягвалася на плошчы 5 дзён, пакуль з 3:00 да 3:15 раніцы 24 сакавіка міліцыянты не ліквідавалі намётавы гарадок. 460 чалавек, якія знаходзіліся там, былі арыштаваны міліцыяй. Лукашэнка заявіў, што сам факт правядзення падобных акцый сведчыць пра дэмакратычнасць беларускага грамадства. За ўдзел ва ўсіх паслявыбарчых пратэстах затрымалі больш як 500 чалавек, у тым ліку Казуліна і блізкага сваяка Мілінкевіча. Толькі 27 сакавіка суды Мінску вынеслі абвінаваўчыя заключэнні ў дачыненні больш як 200 асоб. Многім з іх адмовілі ў праве на прадстаўніка ў судзе. Органы пракуратуры засведчылі звыш 500 арыштаў і затрыманняў, у тым ліку 21 замежнага грамадзяніна, а таксама вынясенне 392 абвінаваўчых прысудаў. 30 сакавіка Казуліна пасля вынясення абвінавачання паводле двух артыкулаў КК зняволілі, а Беларуская асацыяцыя журналістаў заявіла аб затрыманні, арышце і пакаранні 44 журналістаў, у тым ліку 13 замежных грамадзян, падчас разгону ўдзельнікаў пратэсту.
Вынікі
Паводле ЦВК з 7 153 978 выбаршчыкаў у выбарах узялі ўдзел 6 630 653 (92,6 %), што прагаласавалі наступным чынам :
Сам А. Лукашэнка прызнаўся перад замежнымі журналістамі 26 лістапада, што вынікі выбараў былі сфальсіфікаваныя, дзеля «еўрапейскіх паказчыкаў».
Трусавічы
Тру́савічы (, Трусовичи) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Янушкавіцкага сельсавета. Недалёка ад вёскі пачынаецца рака Канатопка.
Да 14 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Калачоўскага сельсавета.
Сядзіба Чаховічаў
Да другой паловы XIX ст. Трусевічы — адзін з дзевяці фальваркаў маёнтка Арамовічаў у Бясядах. У канцы стагоддзя атрымаў у спадчыну старэйшы сын Сігізмунда Чаховіча Мечыслаў, які пабудаваў сядзібу ў простых эклектычных формах. У яе планіроўцы выяўляюцца матывы бацькоўскай сядзібы ў Бясядах, візуальныя сувязі з навакольным асяроддзем.
Сядзібны дом згарэў у гады Вялікай Айчыннай вайны. У ім размяшчалася пагранічная застава. Не захаваліся карпусы спіртзавода і другія будынкі сядзібы. Засталася толькі арыгінальная лядоўня, пабудаваная з бутавага каменя. Каменем выкладзены і скляпеністая столь. У гады вайны выкарыстоўвалася партызанамі для выпечкі хлеба.
Дарога Р2
Дарога  — аўтамабільная дарога рэспубліканскага значэння у Беларусі, якая злучае Стоўбцы і Кобрын. Працягласць — 227 км.
Праходзіць па тэрыторыі Стаўбцоўскага і Нясвіжскага раёнаў Мінскай вобласці. Баранавіцкага, Івацэвіцкага, Бярозаўскага, Кобрынскага раёнаў Брэсцкай вобласці.
Мексіканскі заліў
Мексіканскі заліў (Gulf of Mexico, Golfo de Me'xico) — шырокая водная прастора, частка Атлантычнага акіяна, абмежаванага з паўночнага захаду, поўначы і ўсходу ўзбярэжжам ЗША (штаты Фларыда, Алабама, Місісіпі, Луізіяна і Тэхас), на поўдні і паўднёвым захадзе — узбярэжжам Мексікі (штаты Тамаўліпас, Веракрус, Табаска, Кампечэ, Юкатан), а таксама Кубай.
Заліў злучаецца з Атлантычным акіянам Фларыдскім і Юкатанскім пралівамі. Дзякуючы параўнальна невялікай шырыні гэтых праліваў прыліўныя з'явы выяўленыя слаба. У Мэксіканскі заліў упадае мноства рэк, уключаючы Місісіпі, Алабаму і Нуэсэс.
Найболей буйныя гарады на ўзбярэжжы — Тампа, Сент-Пецярбург, Пенсакола, Мабіл, Новы Арлеан, Х’юстан.
На шэльфе Мексыканскага заліва засяроджаныя значныя запасы нафты і прыроднага газу; здабыча гэтых карысных выкапняў вядзецца ў асноўным з дапамогай нафтавых платформ.
IC 186B
IC 186B — галактыка тыпу S0? (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сцяг Магілёўскай вобласці
Сцяг Магілёўскай вобласці і Палажэнне пра яго былі зацверджаныя указам прэзідэнта Беларусі №1 ад 3 студзеня 2003 г.
Буда Грэская
Бу́да Грэ́ская (, Буда Гресская) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гацукоўскага сельсавета.
Генадзь Пятровіч Блізнюк
Генадзь Блізнюк (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2004—2009).
Клубная кар’ера
Спачатку выступаў у міні-футбольным клубе ЦКК. Потым гуляў у складзе «Гомеля» (з якім у 2003 годзе стаў чэмпіёнам краіны і найлепшым бамбардзірам чэмпіянату).
У 2004—2005 гадах гуляў у Расіі за саратаўскі «Сокал», пасля вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком барысаўскага БАТЭ. У БАТЭ хутка стаў асноўным нападнікам і лепшым бамбардзірам клуба. Асабліва выдатна правёў сезон 2008, калі звязка Блізнюка з Віталем Радзівонавым дазволіла БАТЭ выйграць чарговае чэмпіёнства, а таксама дапамагла выйсці ў групавы этап Лігі чэмпіёнаў.
Пасля паспяховага сезона 2008 пераехаў у Германію, але там не затрымаўся і неўзабаве стаў іграком «Сібіры», якую ўзначальваў былы трэнер БАТЭ Ігар Крывушэнка. Дапамог сібірскаму клубу выйсці ў расійскую Прэм’ер-лігу.
У 2010—2012 гадах гуляў за бабруйскую «Белшыну» (з перапынкам), а ў снежні 2012 года пасля дзевяцігадовага перапынку вярнуўся ў «Гомель». У «Гомелі» стаў выступаць на пазіцыі «пад нападнікам» (якім звычайна быў Антон Мацвеенка), нярэдка вывадзіў каманды на поле ў якасці капітана. У сезоне 2014, у сувязі з траўмай Мацвеенкі, стаў выступаць як цэнтральны нападнік. З 8 галамі стаў найлепшым бамбардзірам клуба ў сезоне. У студзені 2015 года падоўжыў кантракт з «Гомелем». Застаўшыся ў камандзе, склад якой значна амаладзіўся, Генадзь стаў адным яе з найвопытнейшых ігракоў і лідараў. 25 красавіка 2015 года, згуляўшы ў матчы супраць БАТЭ, Генадзь стаў рэкардсменам клуба па колькасці праведзеных у Вышэйшай лізе матчаў (190), а 19 кастрычніка, аформіўшы хет-трык у матчы супраць брэсцкага «Дынама» — таксама і найлепшым бамбардзірам клуба.
Па выніках сезона 2015 «Гомель» выбыў у Першую лігу, і Генадзь вырашыў пакінуць клуб. У студзені 2016 года ён падпісаў кантракт з жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ». Разам з «Тарпеда-БелАЗ» выйграў Кубак Беларусі. 5 ліпеня кантракт з жодзінскім клубам па пагадненні бакоў быў скасаваны.
15 жніўня 2016 года стаў іграком «Іслачы», дзе замацаваўся на пазіцыі левага атакуючага паўабаронцы. Па заканчэнні сезона ў снежні 2016 года пакінуў «Іслач», аднак неўзабаве вярнуўся ў каманду і ў студзені 2017 года падпісаў новы кантракт. 18 жніўня 2017 года, згуляўшы супраць «Гомеля», правёў свой 500-ы матч на вышэйшым узроўні, уступіўшы тым самым у Клуб Сяргея Алейнікава. У ліпені 2018 года пакінуў «Іслач».
У жніўні 2018 года далучыўся да «Энергетыка-БДУ», якому дапамог выйсці ў Вышэйшую лігу. Па заканчэнні сезона ў снежні 2018 года завяршыў кар’еру і перайшоў на трэнерскую працу ў «Энергетыку-БДУ».
Трэнерская кар’ера
Пасля завяршэння кар’еры з пачатку 2019 года дапамагаў галоўнаму трэнеру дубля «Энергетыка-БДУ» Паўлу Раднёнку, а з мая 2019 года сам узначаліў рэзервовую каманду. З 2020 года засярэдзіўся на працы ў асноўнай камандзе клуба. Пакінуў трэнерскі штаб сталічнага клуба ў снежні 2022 года.
Ларыса
Ларыса (Λάρισα) — горад у Грэцыі, адміністрацыйны цэнтр вобласці Фесалія. Пяты па колькасці насельніцтва горад Грэцыі пасля Афінаў, Салонікаў, Патраў і Іракліяна.
На 2006 год насельніцтва горада складала 131 095 жыхароў.
У рысе горада працякае рака Пініа.
Сафі
Сафі́, Асфі (آسفي) — горад у Марока на ўзбярэжжа Атлантычнага акіяна, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Сафі вобласці Дукала-Абда.
Эканоміка
Прамыслова-транспартны цэнтр. Порт, хімічны камбінат, прадпрыемствы рыбакансервавай прамысловасці, джутавая фабрыка.
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Мсціслаўскага раёна
Гісторыка-культурныя каштоўнасці Мсціслаўскага раёна — аб’екты архітэктуры, археалогіі, гісторыі і мастацтва, помнікі горадабудаўніцтва і запаведныя мясціны на тэрыторыі Мсціслаўскага раёна Магілёўскай вобласці, якія знаходзяцца пад дзяржаўнай аховай Рэспублікі Беларусь.
У Мсціслаўскім раёне гісторыка-культурнымі каштоўнасцямі прызнаны 79 аб’ектаў, з якіх 56 — помнікі археалогіі, 22 — помнікі архітэктуры, 1 — помнік гісторыі.
72 аб’екты — гісторыка-культурныя каштоўнасці рэгіянальнага значэння, 6 аб’ектаў — гісторыка-культурныя каштоўнасці рэспубліканскага значэння, 1 аб’ект — гісторыка-культурная каштоўнасць міжнароднага значэння.
Мячэць Сунцзян
Мячэць Сунцзян  — найстарэйшая мячэць у Шанхаі, КНР. Размешчана ў раёне Сунцзян.
Мячэць і мусульманская абшчына ў Сунцзяне былі заснаваны нашчадкамі. Будаўніцтва мячэці пачалося ў 1364—1367 гады, пад канец існавання імперыі Юань. Затым яна была перабудавана ў 1391 годзе ў часы імперыі Мін. Будынак перанёс некалькі рэканструкцый у перыяд імперыі Цын. Урад Шанхая ўнёс мячэць Сунцзян у спіс помнікаў культуры пад яго асаблівай абаронай 26 жніўня 1908 года. У 1985 годзе мячэць была старанна адрамантаваная ў занесеная ў спіс асноўных помнікаў культуры. У 1989 годзе мячэць была зноў адкрыта для публікі.
Тэрыторыя мячэці складае 4900 м². У архітэктуры будынкаў спалучаюцца традыцыйныя арабскія і кітайскія матывы. Мячэць глядзіць фасадам на поўнач і складаецца з галоўнай залы, малітоўнай нішы, калідора, дзвюх залаў для пропаведзяў і ваннага пакою. Ва ўсходняй частцы мячэці размешчана вежа, дзе мусульмане могуць узнесці малітву, выкананая ў арабскім стылі з папярочнымі грабянямі і купальнымі дахамі. Малітоўная зала размешчана насупраць вежы ў заходняй частцы мячэці. Яна падзелена на заднюю і пярэднюю, якія прадстаўляюць архітэктуру часоў імперый Юань і Мін адпаведна.
Ілья-душ-Тыгрэс
Ілья-душ-Тыгрэс (Ilha dos Tigres) — востраў каля паўднёва-заходняга ўзбярэжжа Афрыкі. Найбуйнейшы востраў Анголы. Агульная плошча — 98 км². Сталага насельніцтва няма.
Геаграфія
Прастора паміж востравам і мацерыком уяўляе сабою плыткаводдзе з назвай Бая-душ-Тыгрэс. Яно, як і востраў, узнікла ў выніку моцных прыбоеў, што ўтварае акіянічная прахалодная плыня, якая рухаецца з поўдню на поўнач уздоўж берагоў Афрыкі. Востраў сфарміраваны адносна нядаўна з асадкавых парод і пяску, прыбітых да плыткаводдзя хвалямі. Партугальскія маракі XV ст. не ўзгадвалі яго падчас даследавання ўзбярэжжа. Паверхня пакрыта пясчанымі выдмамі. Найвышэйшы пункт не перавышае 30 м.
Клімат мяккі сухі, характэрны для паўночнай часткі пустыні Наміб. Улетку тэмпература часцяком бывае вышэй за +30°C, але ўзімку яна можа апускацца ніжэй за +10°C. Найбольш вільготны месяц — студзень, калі выпадае да 150 мм ападкаў. У гэты перыяд над паверхняй зранку фарміруюцца туманы. Але ад мая да верасня надвор'е надзвычай сухое. На востраве існуе недахоп крыніц прэснай вады.
Прырода
Ілья-душ-Тыгрэс прыцягвае шматлікіх птушак, у тым ліку пеліканаў, сяўцоў, гарбатак. На беразе спыняюцца цюлені.
Гісторыя
Бераг у раёне Бая-душ-Тыгрэс быў адкрыты партугальскай экспедыцыяй на чале Дыёгу Кау ў 1486 г. Востраў Ілья-душ-Тыгрэс з'явіўся на галандскіх навігацыйных картах толькі ў XVII ст. Згодна адной версіі, назва была дадзена з-за рознакаляровых выдмаў, што нагадвалі скуру тыгра. Згодна іншай, назва замацавалася з-за грукату хваляў, падобнага на рык гэтай жывёлы.
У 1860 г. партугальскія рыбакі заснавалі на востраве паселішча Сан-Марцінью. У 1968 г. яго насельніцтва моцна пацярпела з-за шторма, які разбурыў вадаправод праз Бая-душ-Тыгрэс. У 1974 г. паселішча было канчаткова пакінута жыхарамі напярэдадні абвяшчэння незалежнасці Анголы. Хаця прадстаўнікі ўрада краіны распрацоўвалі праекты па ўзнаўленню паселішча і лову рыбы, з-за недахопу фінансавання яны не рэалізоўваліся.
Брэнд
Брэнд (brand,  — таварны знак, гандлёвая марка) — тэрмін у маркетынгу, які сімвалізуе комплекс інфармацыі пра кампанію, прадукт ці паслугу; папулярная, лёгка-вядомая і юрыдычна абароненая сімволіка якога-небудзь вытворцы ці прадукта.
Брэнд — адзінае абазначэнне (назва, сімвал, лозунг, слоган, дэвіз, стыль, тэрмін, ідэя, матэматычная мадэль, вядомыя спажыўцу) канцэптуальна — выпрацаванага набору тавараў і паслуг, звычайна, аб'яднаных у кірунку дзейнасці кампаніі ці аб'яднання (для эканамічнай і стратэгічнай мэтазгоднасці).
Сухадол (Самарская вобласць)
Сухадол (Суходол) — пасёлак гарадскога тыпу ў Сергіеўскім раёне Самарскай вобласці Расіі. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне гарадское паселішча Сухадол як адзіны населены пункт у яго складзе. Размешчаны на левым беразе ў нізоўях ракі Сургут, за 4-5 км на поўдзень ад Сергіеўска і за 100 км на паўночны ўсход ад Самары. Каля паўднёва-ўсходняй ускраіны пасёлка працякае рэчка Часнакоўка (Сухая Часнакоўка). Насельніцтва — (2021).
З поўначы да Сухадола прымыкае пасёлак Сургут, паблізу таксама знаходзяцца пасёлкі Сернаводск (на ўсходзе) і Светладольск (на захадзе) — разам з райцэнтрам яны ўтвараюць скопішча населеных пунктаў з агульнай колькасцю насельніцтва каля 31,7 тысяч чалавек. У пасёлку знаходзіцца станцыя Самарскага аддзялення Куйбышаўскай чыгункі Серныя Воды 1 (код ЕСР 658806) на чыгуначнай лініі Кратоўка — Сургут.
Клява
Клява — гідронім і тапонім.
Chrysler
FCA US LLC (Chrysler, Крайслер) — амерыканская аўтамабільная кампанія. Заснавальнік — Уолтэр Персі Крайслер.
Банкруцтва і набыццё канцэрнам Fiat
30 красавіка 2009 года Chrysler абвясціў пра працэдуру банкруцтва. Частка акцый кампаніі была прададзеная канцэрну Fiat.
Першапачаткова Fiat меў 20 % амерыканскай маркі, а кантрольны пакет быў атрыманы ў 2012 годзе. Поўнае набыццё адбылося 2 студзеня 2014 года, калі астатнія 41,5 працэнта акцый былі выкупленыя Fiat за 3,65 мільярда долараў. 12 кастрычніка 2014 года быў утвораны новы канцэрн — Fiat Chrysler Automobiles.
Жвойрышкі Малыя
Жво́йрышкі Малы́я (, Жвойришки Малые) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Палескага сельсавета.
Пятра Дубрава
Пятра Дубрава (Петра́ Дубра́ва) — пасёлак гарадскога тыпу ў Волжскім раёне Самарскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр гарадскога паселішча Пятра Дубрава. Размешчаны за 5 км на паўночны ўсход ад Самары. З 2005 года — цэнтр аднайменнага гарадскога паселішча. Насельніцтва — 6713 чалавек (2021).
NGC 447
NGC 447 (іншыя абазначэнні — IC 1656, UGC 804, MCG 5-4-6, ZWG 502.13, PGC 4550) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чарлз Мэнсан
Чарлз Мілз Мэнсан (Charles Milles Manson), прозвішча пры нараджэнні — Мэдокс (Maddox;, Цынцынаці, Агая — , Бэйкерсфілд, Каліфорнія) — амерыканскі серыйны забойца, злачынец, стваральнік і кіраўнік абшчыны, якая называла сябе «сям’ёй» і, паводле афіцыйнай версіі пракуратуры ЗША, з’яўлялася дэструктыўнай сектай, члены якой у 1969 годзе, падпарадкоўваючыся загадам Мэнсана, здзейснілі шэраг жорсткіх забойстваў, у тым ліку забілі цяжарную актрысу Шэран Тэйт. Быў прысуджаны да смяротнага пакарання, пасля замененага на пажыццёвае пазбаўленне волі. Памёр у турме.
Біяграфія
Чарлз Мэнсан нарадзіўся 12 лістапада 1934 года ў бальніцы Цынцынаці, штат Агая. Пры родах у бальніцы хлопчык быў зарэгістраваны як «безназоўны Мэдокс» (no name Maddox), і толькі праз тыдзень атрымаў імя Чарлз Мілз, а неўзабаве за гэтым і прозвішча прыёмнага бацькі — Мэнсан. Маці Чарлза Мэнсана была Кэтлін Мэнсан-Байэр-Кавендэр, народжаная Мэдокс (1918—1973), родам з горада Эшланд, штат Кентукі; на момант нараджэння сына ёй было 16 гадоў. Хто быў яго бацькам, дакладна невядома. Будучы цяжарнай, У жніўні 1934 года Кэтлін выйшла замуж за работніка Хімчысткі Уільяма Юджына Мэнсана (1909—1961), які прызнаў Чарлза сваім сынам, яго прозвішча было прастаўлена ў афіцыйным пасведчанні аб нараджэнні хлопчыка.
Хутчэй за ўсё сапраўдным бацькам Чарлза Мэнсана быў махляр Коланел Уокер Хендэрсан Скот-старэйшы (1910—1954) з Кетлетсбурга ў Кентукі, таму што супраць яго Кэтлін падала пазоў аб прызнанні бацькоўства: у заяве сцвярджалася, што даведаўшыся аб цяжарнасці Кэтлін, ён збег. Судовае разбіральніцтва па гэтым пазове працягнулася 3 гады і завяршылася ў 1937 годзе прымірэннем бакоў.
Раннія гады
Кэтлін Мэнсан займалася прастытуцыяй і злоўжывала алкаголем, праводзячы большую частку свайго вольнага часу ў кампаніі свайго брата Люфера, з-за чаго часта адсутнічала дома, таму Чарлза пастаянна пакідалі на апеку нянек. 30 красавіка 1937 года Кэтлін і Уільям развяліся са скандалам, на слуханні Уільям абвінаваціў жонку ў «грубым занядбанні сваімі абавязкамі». 1 жніўня 1939 года Кэтлін, яе брат Люфер і яго дзяўчына, Джулія Вікерс, знаходзячыся на станцыі тэхабслугоўвання ў Чарлстан, штат Заходняя Віргінія, распівалі спіртныя напоі ў кампаніі нейкага Фрэнка Марціна, а затым паспрабавалі абрабаваць яго, але былі хутка схоплены паліцыяй. Праз 7 тыдняў адбыўся суд, які прысудзіў Люфера да дзесяці, а Кэтлін — да пяці гадоў турэмнага зняволення. Пяцігадовы Чарлз быў аддадзены на апеку дзядзькі і цёткі, якія пражывалі ў МакМекэне (McMechen), штат Заходняя Віргінія. Хлопчыка вадзілі ў турму на сустрэчы з маці — па словах Мэнсана, гэта былі вельмі яркія ўспаміны яго дзяцінства.
Праз тры гады, у 1942 годзе, Кэтлін была датэрмінова вызвалена. Момант, калі яна абняла сына пры першай сустрэчы пасля свайго вызвалення, Мэнсан пазней назваў сваім адзіным шчаслівым успамінам дзяцінства. Першапачаткова маці і сын пасяліліся ў Чарлстане, затым пераехалі ў Індыянапаліс. Кэтлін працягнула выпіваць, а Чарлз стаў прагульваць школу і здзяйсняць крадзяжы з дамоў і крам. У 1947 годзе, калі Чарлзу было 13 гадоў, Кэтлін паспрабавала прыладзіць сына ў прыёмную сям’ю, але не змагла знайсці прыдатную і адправіла яго ў выпраўленчую каталіцкую школу Гіболд для хлопчыкаў у Тэры-Хота, штат Індыяна. Адтуль хлопчык неўзабаве збег, але Кэтлін вярнула яго назад у школу. Каляды 1947 года ён правёў у дзядзькі і цёткі ў МакМекэне, дзе быў неўзабаве арыштаваны за крадзеж.
Чарлз быў зноў адпраўлены ў Гіболд, але праз 10 месяцаў зноў збег адтуль і зноў адправіўся ў Індыянапаліс. Ён не вярнуўся да маці, а працягнуў хавацца; здымаў пакой, і каб плаціць за яго, па начах абкрадаў крамы. У канчатковым выніку яго злавілі, але суддзя прасякнуўся да яго спачуваннем і вызначыў у выпраўленчую ўстанову Бойз-Таўн (Boys Town) ў Амасе, штат Небраска, дзе ён пазнаёміўся з іншым цяжкім падлеткам — Блэкі Нільсанам. Нільсан распавёў яму пра свайго дзядзьку, які быў злодзеем. Праз чатыры дні Мэнсан і Нільсан разам збеглі з Бойз-Таўн, выкраўшы машыну і зброю, абрабавалі прадуктовы магазін і казіно, пасля чаго адправіліся да дзядзькі Нільсана, у Пеорыю, штат Ілінойс. Па прыбыцці дзядзька ўзяў іх да сябе памочнікамі і яны ўтрох абрабавалі некалькі крам, пасля чаго Чарлз быў арыштаваны і ў 13-гадовым узросце адпраўлены ва ўстанову для цяжкіх падлеткаў Індыяны. У гэтай школе ён, па яго словах, падвяргаўся сексуальнаму гвалту і зневажанню з боку іншых хлопчыкаў пры падтрымцы аднаго з тамтэйшых працаўнікоў. Тут ён вынайшаў свой спосаб самаабароны: калі ён бачыў, што фізічная перавага відавочна не на яго баку, то пачынаў лямантаваць і размахваць рукамі, прымушаючы тых, хто нападаў думаць, што ён вар’ят.
Знаходзячыся ў школе Індыяны, Чарлз зрабіў некалькі беспаспяховых спробаў ўцёкаў; нарэшце, у 1951 годзе ён і два іншых хлопчыка збеглі з гэтай ўстановы; скраўшы машыну і рабуючы па дарозе запраўкі, яны мелі намер дабрацца да Каліфорніі, але па дарозе, у штаце Юта, былі арыштаваныя, пасля чаго Чарлза адправілі ў вашынгтонскую нацыянальную выхаваўчую школу для хлопчыкаў (National Training School for Boys). Па прыбыцці ён здаў тэст на праверку здольнасцяў, які паказаў, што яго IQ роўны 109. Прыстаўлены да яго сацыяльны работнік называў яго агрэсіўна-антысацыяльным дзіцем. Па рэкамендацыі псіхіятра ў кастрычніку 1951 года Чарлз быў пераведзены ў выпраўленчы лагер Нэчурэл Брыдж Анарэ (Natural Bridge Honor Camp), дзе яго часта наведвала цётка, і адкуль яна планавала забраць яго пасля слухання ў кастрычніку 1951 года, запэўніўшы кіраўніцтва, што дапаможа яму знайсці працу. Аднак гэтага не адбылося — за месяц да меркаванага слухання ён, прыставіўшы іншаму хлопчыку да горла брытву, згвалціў яго і быў злоўлены пры гэтым. Пасля гэтага яго перавялі ў выпраўленчую ўстанову ў Пітэрсберге, штат Віргінія, дзе ён здзейсніў «восем сур’ёзных парушэнняў дысцыпліны», тры з якіх насілі гомасексуальны характар, а затым у выпраўленчую ўстанову строгага рэжыму ў Чылікоці, штат Агаё, дзе ён павінен быў знаходзіцца да дасягнення ўзросту дваццаці аднаго года, гэта значыць да лістапада 1955 года; там ён нечакана перастаў праяўляць агрэсію і за добрыя паводзіны быў датэрмінова выпушчаны на некалькі месяцаў раней — у маі 1954 года, пасля чаго адправіўся жыць да цёткі і дзядзькі ў Макмекэн.
Першы турэмны тэрмін
У студзені 1955 года Мэнсан ажаніўся на сямнаццацігадовай бальнічнай афіцыянтцы Разалі Джын Уіліс. Пара пераехала жыць у Каліфорнію. Мэнсан здабываў грошы для сям’і кароткачасовымі падпрацоўкамі і згонамі аўтамабіляў. Праз тры месяцы ён быў арыштаваны ў Лос-Анджэлесе, калі нелегальна перасякаў мяжу штата на сагнанай машыне. Разалі была цяжарная, гэта паслужыла змякчальнай акалічнасцю і суд прысудзіў Мэнсана да турэмнага зняволення тэрмінам у пяць гадоў умоўна, але неўзабаве такое ж абвінавачванне яму было прад’яўлена ў Лос-Анджэлесе, ён не з’явіўся ў суд на слуханне, пасля чаго ў сакавіку 1956 года, знаходзячыся ў Індыянапалісе, штат Індыяна, быў арыштаваны. Умоўны прысуд быў адменены, Мэнсан быў прысуджаны да трох гадоў турэмнага зняволення. У турме Мэнсан вельмі загарэўся жаданнем стаць сутэнёрам, шмат меў зносіны з сутэнёрамі, імкнучыся даведацца сакрэты рамяства.
У красавіку 1956 года, калі Мэнсан ужо знаходзіўся за кратамі, Разалі нарадзіла сына, якому далі імя Чарлз Майлз Мэнсан-малодшы. Пасля нараджэння дзіцяці Разалі аформіла развод і з’ехала з горада.
Выйшаўшы з турмы, Мэнсан стаў сутэнёрам, але поспеху ў гэтым дамагчыся не змог, ён так і не змог набраць дастаткова грошай для стабільнага заробку.
Другі турэмны тэрмін
У маі 1959 года Мэнсан быў арыштаваны пры спробе абнаявіць падроблены ім чэк на 37 даляраў і 50 цэнтаў і асуджаны на 10 гадоў умоўна. У гэтым жа годзе ён ажаніўся другі раз — на прастытутцы Леоне Стывенс, якая працавала пад псеўданімам Кэндзі, а праз год зноў быў злоўлены на парушэнні закона — на гэты раз ён нелегальна перасёк мяжу штата з мэтай арганізацыі заняткаў прастытуцыяй. Умоўны прысуд зноў быў адменены, і Мэнсан быў адпраўлены ў турму. 10 красавіка 1963 года, калі Мэнсан адбываў турэмны тэрмін, у яго нарадзіўся другі сын — Чарлз Лютар Мэнсан; затым Леона падала на развод.
У турме зняволены Элвін Карпіс, які адбываў працяглы тэрмін за здзейсненае яшчэ ў 1930-я гады рабаванне банка, навучыў Мэнсана граць на гітары. Мэнсан вельмі захапіўся гітарай, пастаянна граў, складаў уласныя песні.
У сакавіку 1967 года Мэнсан быў вызвалены. Да гэтага моманту яму споўнілася 32 гады, больш за палову з якіх — 17 гадоў — ён правёў за кратамі
Сан-Францыска
Адразу пасля вызвалення Мэнсан прыехаў жыць у Сан-Францыска, дзе выявіў росквіт культуры хіпі. Улетку 1967 года-падчас знакамітага "Лета кахання — у раёне Хейт-Эшберы у Сан-Францыска сабралася каля ста тысяч чалавек з усяго свету. Гэта беспрэцэдэнтная падзея стала кульмінацыяй другой паловы 60-х гадоў XX стагоддзя, калі субкультура хіпі найбольш гучна заявіла пра сябе. Светапогляд хіпі, адпрэчваюць асновы і каштоўнасці капіталістычнага грамадства і праслаўлялі ўсеагульную любоў і свабодны сэкс, прыйшлося па душы Мэнсану, ён шмат пераняў з філасофіі і ладу жыцця хіпі, хоць ніколі не адносіў сябе да хіпі. У гэты час у Сан-Францыска сярод хіпі былі папулярныя «гуру» — духоўныя настаўнікі, якія прапаведавалі нетрадыцыйныя рэлігійныя погляды, новыя шляхі асабістага духоўнага развіцця і прылады грамадства. У кожным раёне Сан-Францыска тады было па некалькі гуру, якія аб’ядноўвалі вакол сябе невялікія абшчыны паслядоўнікаў. Адным з такіх гуру вырашыў стаць Мэнсан. Ён прыдумаў своеасаблівую філасофію, якая аб’яднала ў сабе светапогляд хіпі з хрысціянствам і элементамі саенталогіі, з ідэямі якой ён пазнаёміўся ў турме. Першай паслядоўніцай Мэнсана стала працаўніца бібліятэкі Мэры Бранер (Mary Brunner), якую ён сустрэў на вуліцы, калі тая гуляла з сабакам. Праз год яна нарадзіла Мэнсану сына. Пасля Мэры Бранер да Мэнсана далучыліся стрыптызерша С’юзан Аткінс (Susan Atkins), Лінет Фром (Lynette Fromme) якую выгналі бацькі з хаты і якая кінула каледж, офісная працаўніца Патрыша Крэнуінкл (Patricia Krenwinkel) і Эла Джо Бэйлі (Ella Joe Bailey) — суседка Аткінс. Былі таксама непастаянныя члены. Па іх сцвярджэнні, любы які прыйшоў тады ў суполку Мэнсана, якую той называў «сям’ёй», адразу трапляў у атмасферу безумоўнай любові, прыняцця і клопату. У суполцы было распаўсюджана ўжыванне лёгкіх наркотыкаў. Паслухаць Мэнсана тады збіралася шмат людзей. Мэнсан шмат граў на гітары, спяваў, у тым ліку ўласныя песні, шмат займаўся сексам і ўсяляк заахвочваў сэкс паміж паслядоўнікамі, уключаючы гомасексуальны і групавой. Мэнсан не хаваў свайго крымінальнага мінулага, але казаў, што жыццё прымусіла яго рабіць розныя непрывабныя рэчы, што ён павінен быў выжываць. На думку пракурора Вінцэнта Бульёзі, які абвінавачваў потым Мэнсана на судзе, у той час суполка Мэнсана яшчэ была хутчэй звычайнай для той эпохі суполкай хіпі. Мэнсан у той час марыў аб славе духоўнага лідара і кар’еры музыкі.
Неўзабаве Мэнсану перастала падабацца ў Сан-Францыска. Займеўшы стары школьны аўтобус, Мэнсан і яго паслядоўніцы пераабсталявалі яго ў жыллё на колах, упрыгожылі ў стылі хіпі, і адправіліся ў шматмесячнае падарожжа па Каліфорніі і Заходняму ўзбярэжжу ЗША. Да канца 1967 года Мэнсан з «сям’ёй» вырашыў пасяліцца ў Лос Анджэлесе. Да супольнасці тады далучылася 14-гадовая Даян Лэйк (Dianne Lake), пакінутая бацькамі-хіпі.
Знаёмства з Дэніс Уілсан
Увесну 1968 года адбылося знаёмства Мэнсана з музыкам Дэнісам Уілсанам, барабаншчыкам гурта The Beach Boys. Beach Boys мелі тады папулярнасць у ЗША, параўнальную з папулярнасцю Beatles, і Уілсан быў адной з самых вядомых у краіне асоб. Іх знаёмства адбылося пасля таго, як Уілсан, праязджаючы на машыне па Малібу, убачыў на дарозе двух дзяўчат, якія галасавалі — Патрышу «Кэці» Крэнуінкл і Элу Джо Бейлі — і адвёз іх да сябе дадому. Дзяўчыны захоплена казалі Уілсану пра Мэнсана і той выявіў жаданне пазнаёміцца з ім. Па некаторых сцвярджэннях, Мэнсан спецыяльна прасіў сваіх паслядоўніц хадзіць па багатых раёнах Лос Анджэлеса і спрабаваць пазнаёміцца з вядомымі людзьмі, якія маглі б спрыяць папулярызацыі Мэнсана ці даць старт яго музычнай кар’еры.
Паміж Уілсанам і Мэнсанам адразу ўзнікла ўзаемная сімпатыя і нават ўзаемнае захапленне. Уілсан шукаў духоўнага настаўніка, якога знайшоў у асобе Мэнсана, ён захапляўся харызмай Мэнсана, яго уменнем кіраваць людзьмі, акрамя таго ён убачыў у Мэнсане выдатныя музычныя здольнасці. Ён прапанаваў Мэнсану і яго дзяўчатам пасяліцца ў сваім раскошным доме, што тыя і зрабілі. Уілсан аплачваў усе іх выдаткі. Мэнсан стаў зоркай вечарынак Уілсана: ён спяваў уласныя песні, якія склаў да таго часу ўжо каля 80, незвычайна, зачаравальна танцаваў і ўражваў гасцей сваімі пропаведзямі. Дзякуючы Уілсану Мэнсан стаў вядомай сярод багемы Лос Анджэлеса фігурай. Акрамя гэтага, Уілсана і наведвальнікаў яго дома вабіла наяўнасць там напаўголых і заўсёды гатовых да сексу дзяўчат.
Мэнсан і «сям’я» пражылі ў Уілсана некалькі месяцаў. У доме Уілсана Мэнсан пазнаёміўся з Чарлзам «Тэксам» Уотсанам (Charles’ Tex ’ Watson), які кінуў вучобу студэнтам з Тэхаса, які стаў адным з самых набліжаных да Мэнсана членаў яго абшчыны.
У хатняй студыі Уілсана было зроблена некалькі запісаў песень Мэнсана. З мэтай прасоўвання музычнай кар’еры Мэнсана Уілсан пазнаёміў яго са сваім сябрам — зорным прадзюсарам Тэры Мэлчэрам. Мэлчэр шмат разоў абяцаў выпусціць альбом Мэнсана, але падмануў яго і не выпусціў, што нанесла Мэнсану найглыбейшую крыўду. Адносіны Мэнсана і Уілсана сталі хутка псавацца. Абраза ад Мэлчэра было пагоршана тым, што Уілсан узяў для свайго гурта The Beach Boys песню Мэнсана, перарабіў словы і выпусціў без згадкі імя Мэнсана. Гаворка ідзе пра песню Мэнсана «Cease to Exist», якую Beach Boys выпусцілі пад назвай «Never Learn Not to Love». Гэта выклікала скандал і бойку паміж Уілсанам і Мэнсанам, Мэнсан дастаў нож, Уілсан адступіў. Уілсан з’ехаў са свайго дома і папрасіў менеджара выправадзіць адтуль Мэнсана з усёй яго «сям’ёй». Мэнсан быў так раз’юшаны, што даслаў потым Уілсану кулю ў якасці пагрозы.
Ранча Спэн
Яшчэ да знаходжання ў доме Уілсана «сям’я» на нейкі час пасялілася на ранча «Спэн» у каньёне Тапанга, за 50 км ад Лос Анджэлеса. Пасля выгнання з асабняка Уілсана Мэнсан з паслядоўнікамі пасяліліся там канчаткова. Ранча раней служыла галівудскім кінематаграфістам дэкарацыяй для здымкі вестэрнаў, а цяпер знаходзілася ў запусценні. На ранча ўтрымліваліся коні, якіх бралі напракат пакатацца. Ранча належала амаль 80-гадоваму Джорджу Спэну. Спэн дазволіў суполцы Мэнсана бясплатна пражываць на ранча, калі яны будуць чысціць стайні і сачыць за гаспадаркай. Мэнсан таксама прызначыў двух дзяўчат даглядаць персанальна за Спэнам.
Неўзабаве «сям’я» ужо налічвала каля 15 пастаянных членаў, яшчэ каля 10-15 прыязджалі перыядычна. Мэнсан хацеў бачыць у суполцы больш мужчын. Ён загадаў дзяўчатам галасаваць на шашы і прыцягнуць маладых мужчын на ранча, дзе ён прапаноўваў ім наркотыкі, сексуальныя ўцехі з дзяўчатамі і жыццё на прыродзе ў стылі хіпі. Такім чынам апынуўся на ранча Пол Уоткінс (Paul Watkins). Тады ж Мэнсан пазнаёміўся з Бобі Басалеем (Bobby Beausoleil) — маладым музыкам і порнаакцёрам, хутка ён стаў блізкім сябрам Мэнсана. Да камуны далучыўся таксама работнік ранча Стыў «Клем» Гроган (Steve Grogan). З дзяўчат да «сям’і» тады далучыліся Сандра Гуд (Sandra Good), Леслі Ван Хаўтэн (Leslie Van Houten), Кэтрын Шэр (Catherine Share).
Члены «сям’і» хадзілі па ранча абсалютна голымі або ў адных трусах, спявалі песні, ладзілі «сэксуальныя оргіі». У вялікай колькасці прымаліся наркотыкі. Пасля так званага «кіслотнага трыпа», то бок прыняцця ЛСД, на думку Мэнсана, чалавек духоўна паміраў і перараджаўся, таму павінен быў прыняць новае імя. Так, напрыклад, С’юзан Аткінс стала «Сэдзі», Патрыша Крэнуінкл стала «Кэці», Леслі Ван Хаўтэн стала «Лулу».
Большасці мясцовых такое становішча спраў на ранча не падабалася. Віндзі Баклі, працаўніца ранча, так апісала ў інтэрв’ю суполку Мэнсана: «побач з Мэнсанам быў адзін зброд. Брудныя маленькія шлюшкі. Яны былі нейкія бездапаможныя і вельмі дзіўныя. Усе мужчыны хадзілі з нажамі. А я ніколі не выходзіла на вуліцу без стрэльбы. … Дзяўчаты не раз пыталіся ў мяне, чаму б мне не зняць станік і не хадзіць напаўголай па ранча, як яны, хіба я не хачу адчуць свабоду? А я адказвала ім, што яны не вольныя, яны — рабы.»
Cunard Line
Cunard Line (раней Cunard Steamship Line Shipping Company) — брытанская кампанія-аператар трансатлантычных і круізных маршрутаў акіянскіх лайнераў. Цяпер падраздзяленне Carnival plc.
Allium longifolium
Allium longifolium — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны на поўдні ЗША і ў Мексіцы.
Чарлз Мэнсан
Вучэнне Мэнсана
Пра вучэнне Мэнсана захаваліся даволі супярэчлівыя звесткі, таму што члены «сям’і» апісвалі яго вельмі па-рознаму. Відавочна, што многія погляды, такія як непрыманне істэблішмент, блізкасць да прыроды (Мэнсан шмат казаў пра экалогію, пра тое, што людзі губяць планету, а яе трэба абараняць), свабодны секс, «пашырэнне свядомасці» пры дапамозе наркотыкаў Мэнсан пераняў з філасофіі хіпі. Тым не менш, ён не называў сябе хіпі, відаць, не любіў хіпі і злаваўся, калі яго і «сям’ю» прылічалі да хіпі, што здаралася пастаянна. Некаторыя погляды былі запазычаныя з хрысціянства. Напрыклад, Мэнсан прапаведаваў беднасць, казаў, што матэрыяльныя даброты — ілжывая каштоўнасць, голад і цялесныя нязручнасці — толькі ілюзія, якія розум павінен пераадолець. Мэнсан прапаведаваў ўсеагульную любоў як галоўную каштоўнасцю. Акрамя таго, Мэнсан намякаў сваім паслядоўнікам, што ён — Хрыстос. Ён ніколі прама не называў сябе Хрыстом, але вельмі празрыста намякаў на гэта, кажучы, напрыклад: «вось ужо дзве тысячы гадоў за вашыя грахі пакутую…» ён таксама любіў намякаць на «схаваны сэнс» свайго прозвішча Man-son («сын чалавечы»), а пад уздзеяннем наркотыкаў любіў стаяць у позе укрыжаванага чалавека. Члены яго групы пры гэтым станавіліся як бы новымі апосталамі і новымі першымі хрысціянамі. Члены «сям’і» сцвярджалі, што бачылі выкананыя ім цуды, такія як ўваскрашэнне мёртвай птушкі і скачкі на немагчымую для чалавека вышыню. Тым не менш, у адрозненне і ад хрысціянства, і ад ідэй хіпі, Мэнсан зусім не быў праціўнікам гвалту. Ён сцвярджаў, што вышэйшая праява кахання — гэта аддаць жыццё або забіць дзеля каханага чалавека. Ён казаў, што «сваіх» трэба абараняць, чаго б гэта ні каштавала, маючы на ўвазе членаў «сям’і».
Гады існавання «сям’і» напластаваліся на вялікія грамадскія ўзрушэнні ў жыцці Амерыкі, такія як масавыя пратэсты моладзі супраць вайны ў В’етнаме і масавыя беспарадкі чарнаскурых у барацьбе за свае грамадзянскія правы. Апошняе зрабіла на Мэнсана вельмі вялікае ўражанне. Ён быў цалкам перакананы, што ідзе вялікая расавая вайна, і ў выніку гэтай вайны чорная раса вынішчыць белую. Ён часта казаў гэта ў выглядзе прароцтва. Сам ён разам з «сям’ёй» спадзяваўся пераседзець вайну ў пустыні. У яго была ідэя знайсці ў каліфарнійскай пустыні легендарную «бяздонную яму» (bottomless pit) з паданняў індзейцаў, аб якой ён калісьці чуў, і перачакаць у ёй. Іншая яго ідэя была ў тым, што чарнаскурыя, выйграўшы вайну, не змогуць самастойна кіраваць краінай у сілу прыроднай няздольнасці (Мэнсан несумненна меў расісцкія погляды), таму яны будуць шукаць парады ў пакінутых белых людзей, і тады, як Мэнсан распавядаў паслядоўнікам, яны выйдуць з пустыні і зоймуць заўважнае становішча, стаўшы саветнікамі чарнаскурых. Мэнсан, як казалі, успрымаў белы альбом The Beatles як прарочае пасланне аб будучай расавай вайне, ён шматразова праслухоўваў альбом, спрабуючы знайсці схаваны сэнс песень. Ён успрымаў песню Blackbird як пасланне да чарнаскурых аб паўстанні, а песню Helter Skelter ўспрымаў як сімвал апакаліптычнага хаосу, які ўсталюецца ў ходзе расавай вайны. Гэтым тэрмінам — Helter Skelter — у «сям’і» стала прынята пазначаць будучую расавую вайну.
Allium longifolium
Апісанне
Травяністая шматгадовая расліна, якая дае 2-5 лісткоў даўжынёй 10-21 см і адзін або некалькі кветканосаў вышынёй 15-30 см ад падземнай цыбуліны.