cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Станіслаў Ляшчынскі
Выбары
У верасні 1705 пад наглядам шведскіх войскаў сабраўся Каранацыйны сойм у Варшаве, і 3 кастрычніка ў касцёле Св. Яна Станіслаў урачыста падпісаў pacta conventa, а на другі дзень архібіскуп львоўскі Канстанцы Зялінскі правёў каранацыю Ляшчынскага. Каранацыя прайшла з пэўным адыходам ад традыцый, яна прайшла не ў Кракаве, а ў Варшаве, і праводзіў яе не прымас, а архібіскуп львоўскі, што надавала ёй рысы нелегетымнасці. Неўзабаве пасля каранацыі была падпісаная мірная дамова паміж Рэччу Паспалітай і Швецыяй. Кароль Станіслаў залежаў ад Карла не толькі палітычна, але і матэрыяльна, бо амаль адразу пасля элекцыі прыхільнікі Аўгуста захапілі і вынішчылі маёнткі Ляшчынскага. Таму ён быў вымушаны пазычаць грошы за мяжой ці ў Карла.
Такім чынам, у Рэчы Паспалітай было адразу два выбраныя і ўмоўна легетымныя каралі. Хоць Аўгуст часова адмовіўся ад вяртання стальца і знаходзіўся ў роднай Саксоніі, аднак Карл XII у 1706 робіць выправу ў Саксонію. У выніку Альтранштацкага міру Аўгуст адмовіўся ад стальца і афіцыйна прызнаў за караля Станіслава. Але ў выніку гэтай дамовы на волю выйшлі браты Сабескія, што ўскладніла становішча Ляшчынскага, бо ён раней абяцаў перадаць сталец Якубу Сабескаму. Але перамоў аб перадачы стальца нават не вялося, бо Карла задавальняла кіраванне Станіслава.
Расійскі фактар
Аднак кіраванне Станіслава не задавальняла Пятра I, саюзніка Аўгуста і ворага Карла. Войскі Пятра ўвайшлі ў Рэч Паспалітую, рабуючы ВКЛ, з мэтай вярнуць карону Аўгусту і перашкодзіць прасоўванню шведаў да межаў Расіі. Шведскае войска намагалася даць расійскаму генеральную бітву, аднак гэта не ўваходзіла ў планы рускіх — расійскія войскі ўнікалі сутыкненняў. Пасля Палтаўскай бітвы 7 ліпеня 1709 Ляшчынскі застаўся без падтрымкі. Аўгуст жа, даведаўшыся пра перамогу Пятра I, з 10-тысячным войскам увайшоў у Рэч Паспалітую.
Ляшчынскі 19 жніўня 1709 выдаў маніфест, згодна з якім прапанаваў прызначыць новыя выбары. Аднак гэта супярэчыла планам Пятра I. Пад пагрозай наступу расійскага і саксонскага войскаў, Станіслаў выехаў да Шчэціна, на тэрыторыю Памор'я, якое тады мела нейтральны статус і куды яшчэ раней была перавезеная каралеўская сям'я. У снежні 1710 Карл XII, які яшчэ знаходзіўся ў турэцкім палоне, абвясціў Ляшчынскага генеральным упаўнаважаным у Швецыі, з тым, каб той сабраў там войска і рушыў у Рэч Паспалітую. Пасля гэтага ў Пятра і Аўгуста з'явіліся падставы для нападу на Памор'е. Станіслаў Ляшчынскі ўцёк у Швецыю, дзе яго сустрэлі не вельмі добра, бо благім было ўжо стаўленне да Карла. Але Станіслаў усё ж праз некаторы час з 10-тысячным войскам пайшоў на Памор'е, аднак выправа не была ўдалая.
Тымчасова Аўгуст хоць меў моц, але не меў каралеўскага тытулу, бо выракся яго. Станіслаў жа не меў моцы, але быў адзіным на той час каралём Рэчы Паспалітай. Першым былі прыкладзены намаганні, каб другі выракся стальца. Аўгуст забраў у дрэздэнскіх банкіраў распіскі Ляшчынскіх на вялікія сумы грошай і аддаў іх асабістаму ворагу Станіслава Флемінгу, які заняў усе маёнткі Ляшчынскіх, прапануючы вярнуць іх за адмову ад стальца і нават прыплаціць. 5 снежня 1712 быў падпісаны Рыбніцкі дагавор, паводле якога Ляшчынскі пагаджаўся адмовіцца ад прэтэнзій на сталец і вяртаў Аўгусту Альтранштацкі акт, за што той абвяшчаў амністыю прыхільнікам Станіслава, выплачваў яму 100 тыс. дукатаў адначасавова, а таксама па 150 тыс. талераў штогод. Землі Ляшчынскага павінны былі вярнуцца да яго толькі са згоды Рэчы Паспалітай. Але на гэту дамову патрабаваўся дазвол Карла, і Станіслаў паехаў да яго. Швед жа не жадаў слухаць пра капітуляцыю, да таго ж хутка султан загадаў арыштаваць Карла. Станіслава султан таксама пакінуў пры сабе, праўда, з прапановай дапамагчы ў вяртанні кароны. За гэту паслугу ён патрабаваў аддаць Асманскай імперыі Украіну. Але пакуль ішлі гэтыя перамовы, туркі заключылі мір з Пятром I, і Ляшчынскі мусіў уцячы ў Швецыю. Сюды ж праз некаторы час прыбыў Карл XII, які даў свайму былому вылучэнцу невялікі маёнтак на ўтрыманне і пенсію.
За мяжой
Ляшчынскі шукаў грошы, бо шведы часцяком забываліся выплачваць яму пенсію, і абараняўся ад замахаў на сваё жыццё, якія рабіў уладальнік маёнткаў Станіслава, яго вораг Флемінг. Да гэтага ў 1717 памерла васемнаццацігадовая дачка Станіслава Ганна, а на наступны год Карл XII. Ляшчынскі пераехаў у Францыю. У 1719 кароль Рэчы Паспалітай атрымаў дазвол на жыццё ў Францыі ў невялікім Вісембургу разам з сям'ёй і дваром, а таксама невялікае штогадовае грашовае ўтрыманне ў 20 тыс. ліўраў. У жніўні 1725 адбыўся шлюб дачкі Станіслава Марыі з каралём Людовікам. Станіслаў Ляшчынскі як каралеўскі цесць адразу атрымаў новую штотыднёвую пенсію ў 2 тыс. ліўраў. Ён не ўдзельнічаў у палітыцы, а зрабіўся філосафам.
Вяртанне ў РП
1 лютага 1733 памёр Аўгуст II. Было абвешчанае чарговае беcкаралеўе, і Ляшчынскі атрымаў магчымасць заняць каралеўскі сталец з дапамогай Францыі. Аднак хоць Аўгуст II і не меў вялікай падтрымкі, яго сын здабываў сабе сталец з дапамогай Расіі. 20-тысячнае расійскае войска перайшло межы Рэчы Паспалітай і рушыла яму на дапамогу. У гэты час нібыта пачала свой рух невялікая французская дапамога Ляшчынскаму, сам Станіслаў, пераапрануўшыся гандляром, праехаў праз Германію і нечакана для ўсіх з'явіўся ў Кракаве падчас Элекцыйнага сойму, на якім прысутнічала дваццаць тысяч шляхты. 12 верасня 1733 прымас абвясціў Станіслава каралём. Аднак ваеннай дапамогі ў яго не было і ён не мог супрацьстаяць расійскаму войску, якое праз некалькі дзён з'явілася каля Кракава. Станіслаў вымушаны быў уцячы да мора ў Гданьск, каб чакаць французскай дапамогі.
5 кастрычніка 1733 у Кракаве з дапамогай расійскіх войскаў быў абраны новы кароль Аўгуст Саксонскі, які і быў неўзабаве каранаваны. Расійскія войскі рушылі на Гданьск, каб знішчыць Станіслава. Станіслаў так і не дачакаўся французскай дапамогі, бо ў гэты час пачалася франка-аўстрыйская вайна. У лютым 1734 пачалася аблога Гданьска рускімі. Амаль паўгода цягнулася абарона горада, але ніякай дапамогі не было. Калі ж не засталося ніякай надзеі, Ляшчынскі ўцёк, пераапрануўшыся селянінам, у Прусію, а адтуль — у Францыю.
Зноў за мяжой
Франка-аўстрыйская вайна скончылася мірам у верасні 1734, па яго ўмовах Станіслаў Ляшчынскі захоўваў тытул караля, аднак замест Рэчы Паспалітай атрымоўваў заваяваную французамі Латарынгію. Рэальна кіраваць гэтай правінцыяй яго дапусцілі не адразу. Некалькі гадоў з ім вялі перамовы, і ў выніку была падпісаны дагавор, згодна з якім Ляшчынскі не мог атрымліваць прыбыткі ад гаспадаркі Латарынгіі, а жыў толькі на афіцыйна прызначаную ўрадам пенсію, нібы чыноўнік. Кароль тут меў вялікія і прыгожыя палацы, працягваў сваю мецэнацкую і філасофскую дзейнасць — вядомая яго палеміка з Русо.
У 1737 С. Ляшчынскі арганізаваў у рыцарскую акадэмію (корпус кадэтаў), дзе на ўласныя сродкі вучыў 30 маладых шляхцічаў з Латарынгіі і гэтулькі ж з Рэчы Паспалітай. Карона прадстаўляла 18 юнакоў, а Вялікае Княства Літоўскае — 12. Наборам моладзі з ВКЛ займаўся віцебскі кашталян Сымон Сіруць, тагачасны сакратар караля Станіслава ў Люневілі. Берасцейскі кашталян Марцін Матушэвіч у сваім «Дыярыюшы», апавядаючы пра ініцыятыву экс-караля, пісаў, што ў акадэміі маюць адбывацца «ўсе ваенныя практыкаванні па архітэктуры militaris et civilis», геаметрыі, геаграфіі, мовах розных замежных, выездцы коннай, танцах, фехтаванні і іншых розных ведаў".
Пасля смерці Аўгуста III 86-гадовы Ляшчынскі прапанаваў французскаму ўраду зноў падтрымаць яго ў якасці прэтэндэнта на сталец, аднак яго кандыдатуру адмовіліся разглядаць.
Аўгуст Саксонскі
Аўгуст Саксонскі, Аўгуст Сас, Фрыдрых Аўгуст ІІ, Аўгуст ІІІ (17 кастрычніка 1696, Дрэздэн,, Саксонія — 5 кастрычніка 1763, , Саксонія) — курфюрст саксонскі, кароль польскі і вялікі князь літоўскі (1733-1763). Сын Аўгуста Моцнага.
Пасля смерці 1 лютага 1733 Аўгуста Моцнага было абвешчанае бескаралеўе. На каралеўскі сталец з дапамогай Францыі прэтэндаваў Станіслаў Ляшчынскі. Аўгуст хоць і не меў вялікай падтрымкі ў Рэчы Паспалітай, пачаў з дапамогай Расіі здабываць сабе карону. 20-тысячнае расійскае войска перайшло межы Рэчы Паспалітай і рушыла яму на дапамогу. У гэты час нібы пачала свой рух і невялікая французская дапамога Ляшчынскаму, ён сам, пераапрануўшыся гандляром, праехаў праз Германію і нечакана для ўсіх з’явіўся ў Кракаве падчас Элекцыйнага сойму, на якім прысутнічала дваццаць тысяч шляхты. 12 верасня 1733 прымас абвясціў Станіслава каралём. Аднак вайсковай дапамогі ў яго не было і ён не мог супрацьстаяць расійскім войскам, якія праз некалькі дзён з’явілася каля Кракава. Станіслаў вымушаны быў уцячы да мора ў Гданьск, каб чакаць французскай дапамогі. 5 кастрычніка 1733 у Кракаве з дапамогай расійскіх войскаў новым каралём быў абраны і неўзабаве каранаваны Аўгуст Саксонскі.
Бацынет
Бацыне́т, басінет, баскінет (ад памянш. ад basin міса), цяжкі шлем-шалом формы стажка або разадзьмутага конуса, ва ўдасканаленых варыянтах — з падоўжанымі ззаду і з бакоў краямі. Бацынеты з незафіксаванымі дадатковымі аховамі твару залічваюцца, паводле некаторых класіфікацый, у шлемы-прылбіцы.
NGC 3110
NGC 3110 (іншыя абазначэнні — NGC 3122, NGC 3518, MCG -1-26-14, IRAS10015-0614, PGC 29192) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Секстант.
Бацынет
Бацынеты былі альтэрнатыўнай «вялікім шлемам» лініяй развіцця простых шаломаў, пэўны час (14 ст.) суіснавалі, і практычна выцяснілі «вялікія шлемы» пад канец 14 ст. У сваю чаргу, былі выцеснены саладамі на працягу 1-й пал. 15 ст., але бацынеты-прылбіцы сустракаліся ў Еўропе яшчэ ў канцы 15 — пач. 16 ст.
NGC 3110
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3110, NGC 3122, NGC 3518.
Агдаш
Агдаш (Ağdaş) — горад і адміністрацыйны цэнтр аднайменнага раёна ў цэнтральнай частцы Азербайджана. Размешчаны на Шырванскай раўніне, за 10 км на паўночны ўсход ад чыгуначнай станцыі Лякі на шашы Тбілісі — Баку.
Бацынет
Тыповы позні (14 ст.) бацынет закрываў, апроч верху галавы, значную частку бакоў галавы і патыліцы, мог мець дадатковыя элементы аховы твару (напр., рухомы наноснік), або напаўзакрытую форму з візурай (зрокавай шчылінай), і сустракаўся з шыйнымі элементамі даспеха кальчужным каптуром або барміцай.
Аўгуст Саксонскі
Пры Аўгусце ажывілася культурнае і эканамічнае жыццё, пачалася адукацыйная рэформа. Але ў час яго валадарання ў краіне пашырылася феадальная анархія, пачаўся палітычны крызіс. Цэнтральная ўлада не дзейнічала, магнаты праводзілі сваю незалежную палітыку. 3-за дзяржаўнай і палітычнай дэзарганізацыі Рэч Паспалітая трапіла ў залежнасць ад суседніх дзяржаў, асабліва Расіі. Валадарства саксонскай дынастыі, і ў прыватнасці Аўгуста Саса, не мінула бясследна і для простага люду, нарадзіўшы каларытныя прымаўкі, напрыклад: «За караля Саса наеліся хлеба і мяса», «За караля Саса папушчай паса».
Бацынет
Не пазней першых дэкад 14 ст. на бацынетах з'явіліся разнастайныя рухомыя, але не зафіксаваныя заслоны, спачатку на адным лобным, потым на пары скроневых шарніраў: «цыбуліна» (паўкруглая), англійская, «сабачая пыса» (Hundsgugel) і інш.
Аўгуст Саксонскі
Сям’я
У 1719 годзе ён ажаніўся з Марыі Жазефе Аўстрыйскай (1699—1757), дачкой імператара Іосіфа I. У іх было 14 дзяцей, 3 з якіх памерлі ў дзяцінстве.
NGC 3111
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Трына
Трына (Trino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Насельніцтва складае 7806 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 111 чал./км². Займае плошчу 70 км². Паштовы індэкс — 13039. Тэлефонны код — 0161.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Варфаламей.
Кароль-Дух
Кароль-Дух (Król-Duch) — няскончаная гістарычная паэма, напісаная Юльюшам Славацкім ў 1845—1849 гг., якая з'яўляецца мастацкім выразам філасофскай сістэмы паэта, у аснове якой пакладзена думка аб непарыўным развіцці і ўдасканальванні чалавечага пачатку.
Першая частка была выдадзена ў 1847 годзе ў Парыжы пад назвай «Krol-Duch Rapsod I» (Кароль-Дух Рапсодыя I). Паэма пісалася ў шматлікіх рукапісных варыянтах, і з гэтае прычыны аднавіць першапачатковую задуму паэта ў асобным выданні паэмы было вельмі складана.
Цяжкасці, звязаныя з пэўным адыходам ад формы эпасу, — між іншым метафізічная і парабалічная тэматыка працы — не дазваляюць называць «Караля-Духа» эпапеяй. Падобныя цяжкасці ўзнікаюць таксама і ў дачыненні да «Пана Тадэвуша» Адама Міцкевіча, які называецца метафізічнай паэмай.
Прэцэдэнтны тэкст
Прэцэдэ́нтны тэкст — самадастатковы для разумення тэкст, які з’яўляецца добра вядомым прадстаўніку той ці іншай нацыянальна-культурнай супольнасці, і шматразова ўзнаўляецца ў мове ў сціслай форме праз сімвалы, прадстаўленыя ў выглядзе цытат, імён уласных, назваў твораў. Сэнс такога тэксту не адпавядае суме значэнняў яго складальных словаў.
Крыніцамі прэцэдэнтных тэкстаў з’яўляюцца агульнапрызнаныя творы мастацкай літаратуры, жанраў народнай вуснай творчасці, біблейскія тэксты. Да такіх крыніц залічваюць таксама папулярныя песні, кінафільмы, анекдоты. Неадназначна трактуецца залічэнне да крыніц рэкламных матэрыялаў, назваў твораў матэрыяльнай культуры, напр., скульптуры або мастацтва.
Тэрмін з’явіўся ў 1980-я гг. і ўведзены ў навуковы абарот Ю. Н. Караулавым. Сярод даследчыкаў, якія звярталіся да гэтай праблемы — В. Г. Кастамараў, Бурвікава, Супрун, Гудкоў, Багаева, Красных, Захаранка, Акішыны і інш.
Тэставанне Ad hoc
Ad hoc тэставанне — распаўсюджаны тэрмін для тэставання праграмнага забеспячэння, каторае здзейсняецца без дакументацыі і планавання. Таксама ўжываецца да ранніх стадый правядзення навуковых эксперыментаў. Дадзенае тэставанне праводзіцца адзін раз, калі дэфект (баг) не будзе знойдзены. Ad hoc тэставанне найменей фармалізаваны від тэставання. Праз гэта ён часта крытыкуецца — дэфекты, знойдзеныя з дапамогай дадзенага віда цяжка ўзнавіць праз адсутнасць тэст-кейсаў (test-case) ці тэставых выпадкаў. Станоўчы бок ad hoc тэставання — магчымасць хутка знайсці важныя дэфекты. Ad hoc выконваецца праз імправізацыю: тэстар спрабуе знайсці памылкі з дапамогай любых сродкаў, якія прадстаўляюцца мэтазгоднымі. Ad hoc тэставанне можа разглядацца як палегчаная версія прадугадвання памылкі (англ. error guessing), што само па сабе з’яўляецца палегчанай версіяй даследчага тэставання (англ. exploratory testing).
Анамастычны слоўнік
Анамасты́чны слоўнік, анамастыко́н, слоўнік (або спіс) аб'ектаў анамастыкі — назваў ці імёнаў уласных.
Паводле тыпу пералічаных аб'ектаў выдзяляюцца А.с. антрапонімаў — антропаніміко́н (антропамастыко́н), або тапонім — тапаніміко́н (тапонамастыко́н).
Вядомыя анамастычныя слоўнікі сучасных імён:
NGC 3112
NGC 3112 (іншыя абазначэнні — ESO 567-11, PGC 29189) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Строп’яна
Строп'яна (італ. Stroppiana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Насельніцтва складае 1240 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 67 чал./км ². Займае плошчу 18 км ². Паштовы індэкс - 13010. Тэлефонны код - 0161.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Хігінс
Хігінс — ірландскае прозвішча.
Малаві (возера)
Малаві (Ньяса) — возера ў Цэнтральна-Усходняй Афрыцы, адно з Вялікіх Афрыканскіх азёр.
Возера пралягае з поўначы на поўдзень, працягласць 560 км, глыбіня 706 м. Паўночны і ўсходні берагі стромкія з дрэнна развітым шэльфам, паўднёвае і заходняе ўзбярэжжа пакатае.
Водныя страты адбываюцца ад паверхневага выпарэння (80 %). Кліматычныя выяўленыя два сезоны: дажджлівы (лістапад — май) і засушлівы (май — лістапад). Гэта самае багатае па разнастайнасці відаў рыб возера свету і радзіма некалькіх дзесяткаў відаў акварыумных рыбак.
Вада возера мае паніжаную канцэнтрацыю іёнаў: да 6 МэВ/л, электраправоднасць: 600 μS. Паніжаны ўзровень іянізацыі з'яўляецца следствам збору паверхневых вод і сцёкаў рэк, што не маюць высокай мінералізацыі.
Агдам
Агдам  (Ağdam) — горад у Азербайджане, цэнтр Агдамскага раёна. Знаходзіцца за 365 км ад Баку, ля ўсходняга падножжа Карабахскага хрыбта, на ўскраіне Карабахскай раўніны.
Гісторыя
З 23 ліпеня 1993 года быў пад кантролем непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі, лічыўся кварталам горада Аскерана. 20 лістапада 2020, у адпаведнасці з пагадненнем аб спыненні агню ў Нагорным Карабаху, Агдам вярнуўся ў склад Азербайджана.
Сацыял-дэмакратычная партыя Эстоніі
Сацыял-дэмакратычная партыя Эстоніі (СДПЭ) (Sotsiaaldemokraatlik Erakond) — палітычная партыя ў Эстоніі.
Створана ў верасні 1990 года, калі Замежнае аб’яднанне Сацыялістычнай партыі Эстоніі аб’ядналася з трыма іншымі партыямі ў Сацыял-дэмакратычную партыю Эстоніі.
Партыя ўваходзіць у ПЕС і Сацінтэрн. СДПЭ мае моладзевае крыло — Маладых сацыял-дэмакратаў, і жаночую аргнізацыю ўнутры партыі — Кадры.
Сандыктаўскі раён
Сандыктаўскі раён (Сандықтау ауданы; да 1997 года — Балкашынскі раён) — адміністрацыйная адзінка Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Балкашына.
Палікарп Фаміч Голуб
Палікарп Фаміч Голуб (люты, в. Саколкі,  — ) — удзельнік барацьбы за Савецкую ўладу.
Біяграфія
У 1910-12 гадах працаваў у, удзельнічаў у рэвалюцыйным руху. З 1913 у арміі. Член КПСС з 1917 года. У 1917 вёў рэвалюцыйную прапаганду сярод салдат Заходняга фронта і сялян Барысаўскага павета.
Адзін з арганізатараў Чырвонай гвардзіі ў Беларусі. Камандзір чырвонагвардзейскай дружыны, накіраванай у кастрычніку 1917 бальшавікамі Беларусі на дапамогу рэвалюцыйнаму Петраграду, удзельнік штурма Зімняга палаца. Устанаўліваў Савецкую ўладу на Барысаўшчыне. Удзельнік Грамадзянскай вайны.
З 1924 начальнік міліцыі Барысаўскага, Бярэзінскага раёнаў.
Удзельнік партызанскага руху ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Абмежаваны кантынгент савецкіх войскаў у Афганістане
Абмежаваны кантынгент савецкіх войскаў у Афганістане (таксама Абмежаваны кантынгент, АКСВА, АКСВ) — афіцыйная назва савецкай групы войскаў, якая дыслакавалася ў Афганістане з 1979 года па 1989 год. У склад абмежаванага кантынгента ўваходзіла 40-я армія, ваенныя падраздзяленні памежных войскаў КДБ СССР і атрад спецыяльнага прызначэння МУС СССР.
Актыній
Актыній (Actinium) Ac — хімічны элемент III групы перыядычнай сістэмы; атамны нумар 89. Серабрыста-белы метал.
Прыродныя крыніцы
Рэдказямельны элемент.
Такійскі метрапалітэн
Ключавыя станцыі метро злучаны з процьмай іншых сістэм грамадскага транспарта: цягнікамі, манарэйкамі, Сінкансенам і іншымі. Самая выкарыстоўваемая станцыя метрапалітэна — Сіндзюку — прапускае прыкладна 2 мільёны пасажыраў за дзень, з’яўляецца самай «занятай» і другой самай вялікай станцыяй у свеце.
Актыній
Прымяненне
Практычнае значэнне — невялікае. Часам выкарыстоўваецца для прыгатавання крыніц нейтронаў.
Такійскі метрапалітэн
Гісторыя
Будаўніцтва метро пачалося 29 жніўня 1920 года кампаніяй «Tokyo Underground Railway». 27 верасня 1925 года была першая лінія паміж станцыямі Асакуса і Уэна.
NGC 3113
NGC 3113 (іншыя абазначэнні — ESO 435-35, MCG -5-24-21, UGCA 198, AM 1002-281, IRAS10021-2812, PGC 29216) — галактыка ў сузор’і Насос.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кулажынскі сельсавет
Кула́жынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камарынскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Кулажын.
Аляксандр Мікалаевіч Косінец
Алякса́ндр Мікала́евіч Ко́сінец (нар., в. Роскі Сялец, Аршанскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч і вучоны ў галіне хірургіі. Кіраўнік Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2014—2016). Старшыня Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта (2008—2014). Доктар медыцынскіх навук (1994), прафесар (1996). Ганаровы грамадзянін Віцебска (2016).
Біяграфія
Скончыў Віцебскі медыцынскі інстітут. З 1980 па 1994 год працаваў у Віцебскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце: клінічным ардынатарам, асістэнтам, дацэнтам кафедры гаспітальнай хірургіі. У 1995—1997 гадах узначальваў Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтр «Навука і хірургія». У 1997—2005 гадах — рэктар Віцебскага медыцынскага ўніверсітэта.
З 2005 па снежань 2008 года займаў пасаду намесніка прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь.
З 24 лістапада 2008 па 27 снежня 2014 года — Старшыня Віцебскага аблвыканкама.
27 снежня 2014 года прызначаны кіраўніком Адміністрацыі Прэзідэнта Беларусі. Вызвалены ад пасады кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта 5 снежня 2016 года ў сувязі з пераходам на іншую працу. 30 мая 2017 года назначаны памочнікам Прэзідэнта Беларусі.
1 лютага 2018 года выключаны са складу Савета бяспекі Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Падрыхтаваў 8 дактароў і 15 кандыдатаў медыцынскіх навук. Стварыў навукова-педагагічную школу і напрамак «Інфекцыя ў хірургіі».
Аўтар больш як 450 навуковых прац, у тым ліку 17 манаграфій і навучальных дапаможнікаў, 8 вынаходніцтваў. Навуковыя працы прысвечаны хірургічным інфекцыям, запаленчым захворванням, тэрапіі ў гнойнай хірургіі.
Узнагароды
Мае Падзяку Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Узнагароджаны медалём «За працоўную доблесць», сямю юбілейнымі медалямі, медалём М. В. Ламаносава, нагрудным знакам «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, ордэнам «За асабістыя заслугі», ордэнамі Рускай праваслаўнай царквы: прападобнага Сергія Раданежскага I і II ступеняў, свяціцеля Кірылы Тураўскага I ступені; ордэнам «Кадэцкі Крыж» II ступені, залатым медалём Альберта Швейцэра.
Беларускія прымаўкі
«Беларускія прымаўкі» — беларускі анімацыйны фільм, зняты па заказу Дэпартамента па кінематаграфіі Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь Студыяй мультыплікацыйных фільмаў нацыянальнай кінастудыі «Беларусьфільм» у 2008 годзе.
Сюжэт
Сюжэт грунтуецца на ілюстрацыі наступных беларускіх прымавак:
Бычыхінскі бой (1942)
Памяць
У гонар баявых дзеянняў партызан на будынку станцыі ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Альберт
Альберт (Albert), возера ў Усходняй Афрыцы, на мяжы Уганды і Дэмакратычнай Рэспублікай Конга. Ва Угандзе называецца возерам Н'янца (Nyanza), у Конга (Заіры) у 1973-97 называлася Мабуту-Сесе-Сека (Mobutu Sese Seko) у гонар прэзідэнта Мабуту.
Азот
Азот (ад ázōos — «безжыццёвы», Nitrogenium ад nitron — «натуральная сода, салетра») N — хімічны элемент V групы перыядычнай сістэмы; атамны нумар 7, атамная маса 14,0067.
Свабодны азот — газ без колеру і паху. Шчыльнасць газападобнага азоту 1,25 кг/м³, у вадкім стане — 808 кг/м³. Тэмпература плаўлення: -210 °C, тэмпература кіпення: -196 °C.
Прыродныя крыніцы
Прамысловае значэнне з прыродных крыніц маюць толькі атмасферны азот і радовішчы двух яго мінералаў — чылійская (NaNO3) і індыйская (KNO3) салетры.
Прымяненне
Звыш 3/4 прамысловага азоту выкарыстоўваецца для сінтэзу аміяку, які служыць зыходным рэчывам у вытворчасці азотнай кіслаты, угнаенняў, фарбаў, лекавых прэпаратаў, выбуховых рэчываў.
Свабодны газападобны азот прымяняецца і як інертнае асяроддзе пры атрыманні сінтэтычных валокнаў, чыстых металаў і сплаваў.
Вадкі азот патрэбны для стварэння нізкіх тэмператур у крыягеннай тэхніцы.
Для павышэння каразійнай стойкасці і мікрацвёрдасці ў прамысловасці прымяняецца азатаванне.
Вярхоўе (Бяляеўскае сельскае паселішча)
Вярхоўе (Верховье) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Крутоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Бычыха (значэнні)
Назву Бычыха маюць:
Ерэванскі метрапалітэн
Ерэванскі метрапалітэн, поўная назва Ерэванскі метрапалітэн імя Карэна Дземірчана (Կարեն Դեմիրճյանի անվան Երևանի Մետրոպոլիտեն) — лінія метрапалітэна ў Ерэване (Арменія).
Гісторыя
Будаўніцтва пачата ў 1972 годзе як лінія метратрама, па ходзе перапланавана ў метрапалітэн.
Апісанне
Налічвае 10 станцый, размешчаных на адной лініі і адной аднакалейнай галіне «Шэнгавіт» — «Чарбах», агульная працягласць ліній — 12,1 км. Лінію абслугоўвае адзінае электрадэпо «Шэнгавіт».
Рух цягнікоў па асноўнай лініі ад станцыі «Дружба» да станцыі «Плошча Гарэгіна Нждэ» ажыццяўляецца па звычайнай схеме. Ад станцыі «Шэнгавіт» да станцыі «Чарбах» ходзіць цягнік-човен. Для гэтага цягніка не прадугледжана асобнай каляі, таму выкарыстоўваецца правая пры руху ад цэнтра каляя. Цягнік ад станцыі «Чарбах» прыбывае на станцыю «Шэнгавіт» у інтэрвале паміж прыбыццём цягнікоў па асноўнай лініі. Пасля гэтага машыніст пераходзіць у іншую кабіну і цягнік адпраўляецца назад на станцыю «Чарбах».
Аб’явы ў метро гучаць на армянскай і англійскай мовах, назвы станцый напісаны на армянскай і рускай мовах, шыльды з указаннем кірункаў руху цягнікоў напісаны на армянскай, рускай і англійскай мовах. Пасля роспуску СССР у эмблеме ерэванскага метрапалітэна літара «М» заменена на армянскую літару «Մ».
Рухомы састаў
На лініі выкарыстоўваюцца двухвагонныя цягнікі, якія складаюцца з галаўных вагонаў тыпу 81-717, то бок без прамежкавых вагонаў тыпу 81-714, якія знаходзяцца ў дэпо на кансервацыі. З верасня 2011 года пачалася мадэрнізацыя вагонаў 81-717.
На адгалінаванні «Шэнгавіт» — «Чарбах» выкарыстоўваецца аднавагонны цягнік.
Іван Дзмітрыевіч Янкоўскі
Іван Дзмітрыевіч Янкоўскі (, в. Забаенне,  — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966), дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1975—1980).
Біяграфія
Нарадзіўся 9 верасня 1924 года ў сялянскай сям’і ў вёсцы Забаенне Лепельскага раёна Віцебскай вобласці.
Удзельнік партызанскага руху ў Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Са снежня 1942 года быў партызанам атрада № 39 брыгады «Жалязняк».
Званне Героя прысвоена за поспехі ў павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак бульбы, гародніны і садавіны.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 9 склікання (1975—1980).
У 1981 году скончыў Гарадзенскі СГІ.
Памёр у 2009 годзе.
Скапела
Скапела (Scopello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Насельніцтва складае 424 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 23 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 13028. Тэлефонны код — 0163.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 3114
NGC 3114 (іншыя абазначэнні — OCL 802, ESO 127-SC2) — рассеянае скопішча ў сузор’і Кіль.
Хальч (Веткаўскі раён)
Хальч (, Хальч) — вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці, на рацэ Сож. Уваходзіць у склад Хальчанскага сельсавета. Насельніцтва 1285 чал. (2005). Знаходзіцца за 2 км на захад ад Веткі, за 16 км ад Гомеля; на аўтамабільнай дарозе Гомель — Ветка.
Гісторыя
Археолагамі выяўлены гарадзішча мілаградскай і зарубінецкай культур ранняга жалезнага веку і часоў Русі (на ўсходняй ускраіне, на мысе тэрасы правага берага ракі), гарадзішча ранняга жалезнага веку (сярэдзіна — 3-я чвэрць 1-га тыс. н. э., за 0,4 км на паўночны захад ад вёскі, ва ўрочышчы Зыбень), курганны могільнік (5 насыпаў, за 0,35 км на паўночны захад ад вёскі) і паселішча часоў Русі (за 0,5 км на поўдзень ад вёскі), што сведчаць пра засяленне мясцовасці са старажытнасці.
Упершыню Хальч згадваецца ў пісьмовых крыніцах у XIV ст. як вёска ў Чарнігаўскім княстве. У 1437 годзе вялікі князь Свідрыгайла перадаў Хальч продку шляхецкага роду Халецкіх — Паўлу Мішкавічу, у абмен на яго маёнтак Сноўск. Магчыма, Павел Мішкавіч атрымаў толькі частку ў Хальчы, але ён стаў рэзідэнцыяй роду. У 1471 годзе Хальч згадваецца ў сувязі з перадачай двара Г. Радзівонавічу, магчыма, гэта таксама была частка ў Хальчы, а не паселішча цалкам, бо пазней пра ўладанні Радзівонавіча тут нічога не вядома.
У інвентары Гомельскага староства (1640-я) значацца сяло і маёнтак Хальч. У 2-й палове XVII ст. Халецкія пабудавалі ў Хальчы касцёл і кляштар езуітаў, у 1731—1829 гадах дзейнічала місія. Халецкіх езуітаў матэрыяльна падтрымлівалі Халецкія і Дзерналовічы. Станам на 1747 год у Хальчы было 159 двароў. Пад 1752 годам вёска згадваецца ў актах Галоўнага Трыбунала. У 1764 годзе Хальч атрымаў статус мястэчка, у валоданні княгіні Радзівіл.
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) Хальч апынуўся ў складзе Расійскай імперыі. У пачачтку XIX ст. на паўночна-заходняй ускраіне мястэчка паны Войнічы ўзвялі сядзібу і стварылі пейзажны парк. Замалёўкі палаца ў 2-й пал. XIX ст. зрабіў Напалеон Орда. Станам на 1860 год Хальч быў у валоданні А. Войніч-Сянажэцкага, тут было 2 мураваныя і 105 драўляных дамоў; рэгулярна праводзіліся 2 кірмашы (Пятроўскі і Міхайлаўскі). На 1866 гаспадар маёнтку меў 1568 дзесяцін зямлі і 3 крамы; дзейнічаў хлебазапасны магазін. У 1879 годзе пан Войніч-Сенажацкі заснаваў тут вінакурню. На 1881 год у Хальчы было 230 двароў. Вялікую шкоду прычынілі мястэчку пажары 1887, 1891 і 1892 гадоў, калі згарэў 261 двор. Паводле вынікаў перапісу (1897) у Хальчы было 363 двары, дзейнічала царква, царкоўна-прыхадская школа, яўрэйскі малітоўны дом, 5 ветракоў, 5 крам (у тым ліку вінная), карчма. У аднайменным фальварку, што размяшчаўся побач, былі карчма і вінакурны завод. На 1909 год у мястэчку было 1159 драўляных і 1 мураваны будынкі, працавалі пошта і сенапрасавальны завод (у 1913 — 40 працаўнікоў).
1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі Хальч увайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала мястэчка разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1926 годзе Хальч вярнулі БССР, дзе ён 8 снежня зрабіўся цэнтрам сельсавета Веткаўскага, з 25 снежня 1962 года Гомельскага, з 6 студзеня 1965 года Веткаўскага раёнаў Гомельскай (да 26 ліпеня 1930 года) акругі, з 20 лютага 1938 года Гомельскай вобласці. Станам на 1928 год у Хальчы працавала цагельня. У Другую сусветную вайну з ліпеня 1941 года да 16 кастрычніка 1943 года вёска знаходзілася пад нямецкай акупацыяй.
Інфраструктура
У вёсцы працуюць базавая школа, дашкольная ўстанова, фельчарска-акушэрскі пункт, дом культуры, 2 бібліятэкі, пошта, 2 крамы.
Ізаферменты
Ізаферменты, ізаэнзіны — розныя па амінакіслотнай паслядоўнасці ізаформы або ізатыпы аднаго і таго ж ферменту, якія існуюць у адным арганізме, але, як правіла, у розных яго клетках, тканках або органах. Ізаферменты, як правіла, высока гамалагічныя па амінакіслотнай паслядоўнасці і/або падобныя па прасторавай канфігурацыі. Асабліва кансерватыўныя ў захаванні будовы актыўныя цэнтры малекул ізаферментаў. Усе ізаферменты аднаго і таго ж ферменту выконваюць адну і тую ж каталітычную функцыю, але могуць значна адрознівацца па ступені каталітычнай актыўнасці, па асаблівасцях рэгуляцыі ці іншых уласцівасцях. Прыкладам ферменту, які мае ізаферменты, з'яўляецца гексакіназа, якая мае 4 ізатыпы, якія пазначаюцца рымскімі лічбамі ад I да IV. Пры гэтым адзін з ізатыпаў гексакіназы, а менавіта гексакіаза IV, экспрэсуецца амаль выключна ў печані і мае адмысловыя фізіялагічныя ўласцівасці, у прыватнасці яе актыўнасць не прыгнятаецца прадуктам яе рэакцыі глюкоза-6-фасфатам.
Лоўчыя прылады
Лоўчыя прылады — прылады і прыстасаванні, якія служаць для лоўлі жывёл (паляўнічныя прылады), рыб (рыбацкія прылады), насякомых. Асобна выдзяляюцца прылады для лоўлі грызуноў і пчалярскія прылады.
Рыбацкія прылады паводле паводле прынцыпу дзеяння і спосабу лоўлі падзяляюцца на:
Віленскае барока
Ві́ленскае баро́ка — умоўная назва мастацкай сістэмы позняга барока ў манументальнай культавай архітэктуры Беларусі. Архітэкутрныя помнікі віленскага барока вызначаюцца пластычнасцю аб’ёмаў, маляўнічасцю сілуэта, створанага стромкімі шмат’яруснымі скразнымі ажурнымі вежамі, фігурнымі атыкавымі франтонамі, якія надаюць галоўнаму фасаду прасторавую структуру. Важную ролю ў стварэнні своеасаблівай школы віленскага барока адыграла творчасць архітэктара I. К. Глаўбіца.
Лоўчыя прылады
Паляўнічыя прылады звычайна найперш улучаюць паляўнічую зброю:
Апроч гэтага, уласна лоўчыя паляўнічыя прылады падзяляюцца на:
У пчалярскія прылады вылучаюцца вабік, накроп, прывой, раёўня і інш.
Верхняе Краснае
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
735 да н.э.
735 (сямсот трыццаць пяты) год да нашай эры
Гета
Ге́та (ghèto) — раён горада, прызначаны для пражывання этнічных, рэлігійных або расавых меншасцяў. Першапачаткова тэрмін з'явіўся ў сярэднявечнай Еўропе для вызначэння квартала, які быў адведзены для пасялення яўрэяў, а само слова паходзіць ад раёна Гета ў Венецыі, які быў вызначаны для сегрэгацыі ў 1516 годзе.
Яўрэйскія гета падчас Другой сусветнай вайны
На розных этапах Халакосту і ў розных краінах пад кантролем нацысцкай Германіі або яе саюзнікаў існавалі розныя тыпы гета:
Залман Шазар
Залман Шнэўр Шазар, нарадж.: Шнэер За́лман (Львовіч) Рубашоў (זלמן שז"ר‎;, , цяпер Гродзенская вобласць — , , Ізраіль) — ізраільскі грамадскі і сіянісцкі дзеяч, пісьменнік, паэт і публіцыст, палітык, 3-і прэзідэнт Дзяржавы Ізраіль (з 21 мая 1963 па 24 мая 1973).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і, традыцыйна звязанай з рухам Хабад (дзед Шазара быў распаўсюджвальнікам ідэалогіі руху ў Міры, а Шазар быў названы ў гонар заснавальніка руху). Бацькі Шазара былі заўзятымі прыхільнікамі сіянізму. У 1892 г. сям'я Шазара пераехала ў Стоўбцы, дзе Шазар вучыўся ў хедэры.
Пад уплывам твораў Б. Борахава Шазар далучыўся да руху «Паалей Цыён» (Працоўныя/Рабочыя Сіона) і стаў актыўным прапагандыстам яго ідэалогіі. Падчас рэвалюцыі 1905 — 1907 гг. удзельнічаў у арганізацыі яўрэйскай самаабароны ў Беларусі і ва Украіне. На падпольным з'ездзе Паалей Цыён у Мінску ў 1906 г. пазнаёміўся з І. Бэн-Цві, які прыцягнуў Шазара да ўдзелу ў выдавецкай дзейнасці руху.
У 1907 г. Шазар пераехаў у Вільню, дзе пазнаёміўся з Б. Борахавым, Я. Зрубавелам і будучай жонкай І. Бэн-Цві, Рахель Янаіт. У гэты перыяд Шазар перакладаў з рускай на ідыш артыкула Борахава і Бэн-Цві для часопіса Паалей Цыён «Дэр пралетарышэр геданк». Летам 1907 г. Шазар разам з іншымі лідарамі руху быў арыштаваны і асуджаны да 2 месяцы турэмнага зняволення. Пасля вызвалення Шазар паступіў на арганізаваныя ў Санкт-Пецярбургу баронам Д. Г. Гінцбургам Вышэйшыя курсы ўсходазнаўства, дзе сярод выкладчыкаў былі С. Дубноў і Л. І. Кацэнельсан. Шазар зарабляў на жыццё артыкуламі ў расійскай і амерыканскай прэсе на ідыш.
Лета 1911 г. Шазар правёў у Эрэц-Ізраэль, працуючы ў нядаўна заснаванай Мерхавіі, дзе пасябраваў з Б. Кацнельсанам і паэтэсай Рахель. У 1912 г. Шазар паехаў вучыцца ў Германію (у Фрайбургскім і Страсбургскім універсітэтах; падчас Першай сусветнай вайны быў інтэрнаваны ў Берлін як расійскі падданы і працягнуў вучобу ў Берлінскім універсітэце). У гады вучобы Шазар спецыялізаваўся па біблеістыцы і гісторыі ўсходнееўрапейскага яўрэйства, у прыватнасці, па сабатыянскаму руху (гл. Сабатай Цві). Шазар прымаў актыўны ўдзел у сіянісцкім руху ў Германіі, рэгулярна публікаваў свае артыкулы ў «Юдыше рундшау». Шазар быў сярод заснавальнікаў сіянісцкага працоўнага руху ў 1916 г. (гл. Яўрэйскі сацыялізм) і руху Хе-Халуц у 1917 г. На з'ездзе Паалей Цыён у Стакгольме ў 1919 г. Шазар разам з Н. Сыркіным і інш. быў абраны ў Камісію па вывучэнні эканамічнага становішча ў Палесціне і распрацоўцы плану развіцця гаспадаркі краіны на кааператыўнай аснове. У справаздачы Камісіі, апублікаванай у 1920 г., Шазару належалі часткі пра яўрэйскую занятасць у Палесціне і пра сельскагаспадарчыя камуны (квуцот). У 1920 г. у Іерусаліме Шазар ажаніўся з Рахеллю Кацнельсан (1885—1975), з якой ён пазнаёміўся яшчэ на Вышэйшых курсах усходазнаўства (перасялілася ў Эрэц-Ізраэль у 1912 г.).
На з'ездзе Паалей Цыён у Вене ў 1920 г., дзе адбыўся раскол па пытанні стаўлення да камунізму, Шазар стаў адным з лідараў «правага крыла». У 1921 г. удзельнічаў у з'ездзе Сусветнай арганізацыі Хе-Халуц (адкрываў з'езд). З 1922 г. па 1924 г. у Вене чытаў лекцыі па яўрэйскай гісторыі ў Яўрэйскай настаўніцкай семінарыі.
У 1924 г. Шазар перасяліўся ў Эрэц-Ізраэль. Быў абраны ў сакратарыят Хістадрута. З 1930 г. па 1932 г. сумесна з Х. Арлозаравым выдаваў штомесячнік «Ахдут ха-Авада». Затым стаў членам рэдакцыі друкаванага органа Хістадрута, газеты «Давар», а пасля — галоўным рэдактарам газеты і кіраўніком хістадрутаўскага выдавецтва «Ам авед». У гэтыя гады Шазар неаднакроць выязджаў за мяжу па даручэннях Хістадрута, Сусветнай арганізацыі Паалей Цыён, партыі Мапай і інш. Немалую ролю ў поспеху гэтых місій згулялі яго выбітныя прамоўніцкія здольнасці.
У лістападзе 1947 г. Шазар быў членам дэлегацыі Яўрэйскага агенцтва (Сахнут) на Генеральнай Асамблеі ААН (гл. ААН). Падчас свайго знаходжання ў Нью-Ёрку ўсталяваў кантакт з Любавіцкім рэбэ І. І. Шнэерсонам, які згадзіўся дапамагчы стварэнню ў Эрэц-Ізраэль паселішча (Кфар-Хабад) для прыхільнікаў руху Хабад. З дзяцінства эмацыйна звязаны з Хабадам, Шазар заўсёды праяўляў клопат пра развіццё мястэчка Кфар-Хабад. Падчас візітаў у ЗША ўжо ў як прэзідэнт Ізраіля ў 1966 і 1971 г. Шазар наведваў Любавіцкага рэбэ ў Брукліне.
У 1949 г. Шазар быў абраны ў Кнэсет 1-га склікання, а затым быў членам Кнесета 2-га (1951) і 3-га (1955) скліканняў. З 1949 г. па 1951 г. займаў пост міністра адукацыі і культуры; па яго ініцыятыве быў прыняты закон пра абавязковую школьную адукацыю (1949). Пасля таго, як урад СССР адмовіўся прыняць Шазара ў якасці пасла Ізраіля, ён стаў членам Выканаўчага камітэта сусветнай Сіянісцкай арганізацыі (1952), узначаліўшы аддзел інфармацыі, а з 1954 г. — аддзел адукацыі і культуры яўрэйскай дыяспары. З 1956 г. па 1960 г. Шазар быў старшынёй Іерусалімскага выканаўчага камітэта сусветнай Сіянісцкай арганізацыі.
Шазар быў прэзідэнтам Дзяржавы Ізраіль (з 1963 г. па 1973 г. — два тэрміны). Падобна свайму папярэдніку на гэтай пасадзе, І. Бэн-Цві, Шазар не абмяжоўваўся выкананнем дзяржаўных абавязкаў: у яго рэзідэнцыю прыходзілі ізраільскія навукоўцы, пісьменнікі, дзеячы мастацтва і яўрэйскія інтэлектуалы з усяго свету. У рэзідэнцыі праходзілі рэгулярныя сустрэчы групы па вывучэнні Бібліі (заснаваная Д. Бэн-Гурыёнам), гуртка па вывучэнні яўрэйства дыяспары, які дзейнічаў у супрацоўніцтве з Інстытутам сучаснага яўрэйства пры Яўрэйскім універсітэце ў Іерусаліме і да т.п. Шазар заснаваў фонд «Амос» для садзейнічання ізраільскім навукоўцам і дзеячам мастацтва.
Шазар пакінуў багатую літаратурную спадчыну, якая ўключае прозу (зборнік аўтабіяграфічных нарысаў «Кахвей бакер» — «Перадсвітанкавыя зоркі», пераклад на англійскую, французскую, іспанскую і ідыш; зборнік мемуарных нарысаў пра лідараў сіянісцкага руху і дзеячаў яўрэйскай культуры «Ар ішым» — «Светачы», 1963), паэзію (у т.л. яго шматлікія пераклады, у прыватнасці, вершы Рахелі на ідыш, 1932), публіцыстыку і навуковыя даследаванні (напрыклад, шэраг прац пра сабатыянстве і франкізме (гл. Я. Франк), дзе змешчаны новы погляд на сутнасць гэтых рухаў). Шазар быў адным з піянераў біблеістыкі на іўрыце (зборнік «Талдот бікарэт ха-Мікра» — «Гісторыя біблейскай крытыкі», 1925; быў рэдактарам і адным з аўтараў). Шазар зрабіў значны ўклад у вывучэнне гісторыі мовы ідыш.
Спіс аб’ектаў PGC (866001—867000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (866001—867000)
БКМ-42003
БКМ-42003 Вітаўт — нізкападлогавы тралейбус вытворчасці Белкамунмаш. Адносіцца да чацвёртага пакалення тралейбусаў, распрацаваных заводам.
Мадыфікацыі
БКМ-42003А Вітаўт — Быў упершыню прадстаўлены ў жніўні 2007 года.
Пабудаваны ў дзесяці асобніках: шэсць машын працуе ў Мінску, дзве ў Калумбіі і дзве ў Расіі — Каўрове і Калінінградзе.
Тралейбус мае 35 месцаў для сядзення, з іх 29 стацыянарныя і 6 па правым борце адкідныя. Гэта зроблена каб павялічыць ёмістасць машыны ў гадзіну-пік. Усяго салон можа змясціць 115 пасажыраў.
Габарыты тралейбуса адпавядаюць прынятым стандартам: даўжыня — 11,79 метра, шырыня — 2,5, вышыня — 2,86 метра. Кузаў выраблены з кампазітных матэрыялаў. Машына абсталяваная электрычным высоўным пандусам і сістэмай «прысядання» да ўзроўню тратуара. Салон абсталяваны сістэмай клімат-кантролю, таму фортачак ў вокнах няма.
БКМ-А420 Vitovt Hybrid — У 2012 годзе Белкамунмашам сумесна з расійскім электратэхнічным канцэрнам «РУСЭЛПРАМ» на базе тралейбуса БКМ-42003А быў распрацаваны гібрыдны аўтобус — Vitovt Hybrid A420. Яго кузаў некалькі адрозніваецца дызайнам, а таксама падоўжанай на 300 мм задняй часткай.
Гібрыдная ўстаноўка ўключае дызельны рухавік Cummins ISB 6,7 E 5350H (Еўра-5, магутнасць 170 кВт), агрэгатаваны з электрагенератарам, батарэю супер-кандэнсатараў Maxwell агульнай ёмістасцю 63 Фарада і цягавы асінхронны электраматор магутнасцю 120 кВт.
Акцябрскі сельсавет (Акцябрскі раён)
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Карпілаўскі сельсавет у складзе Глускага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Карпілаўка. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Глускім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў Глускім раёне Палескай вобласці. У 1938 годзе перайменаваны ў Акцябрскі. 20 лістапада 1938 года разбуйнены на Акцябрскі і Новадуброўскі сельсаветы. З 28 чэрвеня 1939 года ў складзе новаўтворанага Акцябрскага раёна Палескай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Новадуброўскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў Светлагорскім раёне. З 30 ліпеня 1966 года ў адноўленым Акцябрскім раёне. 28 ліпеня 1971 года скасавана вёска Вяцер, 29 жніўня 1974 года — пасёлак Забоззе. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 19 населеных пунктаў. 20 чэрвеня 1985 года ў склад сельсавета з Пратасаўскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (вёскі Воземля, Ратміравічы і пасёлак Ратміраў). 13 лістапада 1987 года скасаваны хутар Булец.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета — 1905 чалавек, з іх 93,0 % — беларусы.
Krátky Proces
«Krátky Proces» (Кароткі працэс) — cлавацкі скінхэдска-неанацысцкі музычны гурт. Галава гурта — Расціслаў Рогель, палітык НПНС, кандыдат на выбары ў раду 2016 года, на якіх меў парадкавы нумар «44», які неанацысты выкарыстоўваюць як схаваную пазнаку аддзелаў СС.
Гісторыя
Гурт быў заснаваны прыблізна ў 1989 годзе, планы наконт гэтага былі ўжо ў 1987. Тады яшчэ гурт не абвясціў сябе нацысцкім, а наадварот, належыў да панкаўскіх гуртоў, якія славілі патрыятызм і нацыянальны гонар. Пазней неанацызм гурта пацвердзілі тэксты песень, у якіх былі напады ў бок габрэяў, цыганаў, вугорцаў і палякаў. У 1991 годзе гурт выступіў на канцэрце ў Бзенцы. У тым жа годзе калектыў даў інтэрв’ю часопісу «Hubert», якое было апублікаванае ў сеціве ў 2019 годзе. У 1993 г. калектыў выпусціў касету «Na prach!». У 2017 альбом быў перавыдадзены. У 1994 годзе музыкі выступілі ў Велькім-Држэвічы (Чэхія).
У гэты час гурт стаў яшчэ больш радыкальным і ў 1999 годзе пачаў выступаць пад імем «Juden Mord». Пад гэтай назвай музыкі выпусцілі альбом «Arbeit macht frei!» З адкрыта неанацысцкімі і антысеміцкімі тэкстамі. Назвы і тэксты такіх песень, як «Juden Mord» і «Švindelkaust», гэта яскрава пацвярджаюць. Публіцыст Якуб Маляваны адкрыта піша пра схільнасць гурту да фашызму і нацызму. Ён так апісаў творчасць «Juden Mord»: «''„Juden Mord” — сапраўды моцны гурт і не належыць ніводнаму цывілізаванаму грамадству. На іх апошнім дыску вы знойдзеце прапаганду гітлераўскага нацызму, генацыду і канцэнтрацыйных лагераў. За мікрафонам усё яшчэ Расціслаў Рогель.''»
Асаблівы раздзел гісторыі гурта — выступленні адроджанага «Krátky Proces» ў былым кароўніку ў Плавецкім-Мікулашы, які пісьменнік і публіцыст Пітэр Гетынг у часопісе «Plus 7 dní» назваў «Прытонам неанацыстаў» (Brloh neonacistov). Канцэрты, якія тут праходзілі, таксама ўключалі зігаванне.
У былой стайні былі розныя канцэрты. На рэкламных банерах, як месца правядзення дзеі для сакрэтнасці перад паліцыяй, звычайна было напісана «Славакія» (Slovensko) або «там, дзе няма канца» (tam kde furt). Аднак часам усё роўна ўсё сканчалася, як апісвае Богоўш з чэшскага гурта «Violence Station» — паліцыйная аблава, арышт экстрэмістаў і іх выдварэнне.
У верасні 2004 году раённы суд Браціславы III. пакараў Расціслава Рогеля за раненне: «''28 студзеня 2001 г. у Дунайскай-Лужні ён ударыў кулаком у галаву і некалькі разоў ударыў нагамі пацярпелага, прычыніўшы траўмы з лячэбным перыядам каля 20 тыдняў з незваротнымі наступствамі''».
19 ліпеня 2008 года гурт зноў выступае пад назвай «Krátky Proces» на адным з найбуйнейшых летніх неанацысцкіх фестываляў «Veneto Summerfest 2008». З гэтага выступу захаваўся запіс. У ліпені 2008 года ў клубе «Obluda» адбылося памятнае здарэнне. Нібыта Рогель прыехаў туды з іншым сябром «Juden Mord» Расціславам Чурдам, выкрыкваючы нацысцкія споклічы і атакуючы аператара і кліентаў. Першапачаткова людзі з кампаніі сведчылі ў паліцыі, што зламыснікі называлі іх габрэйскімі свіннямі. Аднак пазней яны змянілі свае заявы, патлумачыўшы, што забыліся на падрабязнасці. У выніку Рогель пазбег абвінавачвання за прапаганду фашызму і пазнейшыя беспарадкі.
У 2016 годзе выдаецца альбом «Slovanská jednota» (Славянскае адзінства). Альбом упершыню прагучаў на канцэрце ў былым кароўніку ў Плавецкім-Мікулашы. На дзеі былі і госці з Чэхіі. Лідар гурта «Violence Station» Богоўш, якому ў 2017 годзе забаранілі ўезд у Славакію на тры гады. У тым жа 2016 годзе ў гарадскім клубе Трнавы «City club Trnava» павінны быў адбыцца канцэрт «Krátky Proces». Аднак яго скасавалі з-за супраціўлення грамадскасці. У тым жа годзе гурт граў на канцэрце ў Сербіі, арганізаваным «Club 28 Serbia» як «Мемарыял Яна Сцюарта і Джо Роўэна» ў памяць пра вядомыя іконы нацысцкага року.
У 2018 годзе ў Дзетве павінны быў адбыцца канцэрт з нагоды 30-годдзя гурта ў памяшканні, якое належыла дэпутату ад НПНС Міраславу Сую, які падпісаў дамову наконт гэтага. Выступіць павінныя былі ўкраінская «Сокира Перуна» і чэшская «ArziPraze». У якасці месца правядзення на банерах пісалі: «Цэнтральная Славакія» (Stredné Slovensko).
Балкашына (Акмолінская вобласць)
Балкашына — сяло ў Сандыктаўскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Балкашынскай сельскай акругі. Код КАТА — 116430100.
Krátky Proces
Гісторыя
У 2019 годзе быў выдадзены альбом «Hyeny». У тым жа годзе гурт даў два канцэрты ў Будапешце, адзін у Гішпаніі.
Балкашына (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 5737 чалавек (2858 мужчын і 2879 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 4907 чалавек (2270 мужчын і 2637 жанчын).
Krátky Proces
Гісторыя
11 жніўня 2020 года ў межах супрацьэкстрэмісцкай аперацыі «Блазны» (Šašovia) былі арыштаваныя 9 чалавек, у тым ліку Расціслаў Рогель. Падчас ператрусу ў хаце Рогеля была знойдзеная выява яго як афіцэра СС, а таксама шмат нацысцкай літаратуры. Экстрэмісты і іх прыхільнікі кажуць, што гэта агульнадаступная літаратура, прызначаная для вучэбных мэт, і, што тычыцца астатняга, гэта толькі збіральніцкае хобі. Старшыня раёна ад НПНС, Марцін Феранчык і кандыдат НПНС на пасаду канстытуцыйнага суддзі Радаван Градак выказалі жаль з-за «вяртання таталітарызму» і стану дэмакратыі ў Славакіі. У сацыяльнай сетцы была распачатая кампанія па падтрымцы гурта і ягоных чальцоў. Экстрэмісты сталі актыўнымі не толькі ў Славакіі, але і за мяжой.