cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Капітан Амерыка: Грамадзянская вайна
Сюжэт
Праз месяц у штаб-кватэры Мсціўцаў дзяржаўны сакратар Тадэус Рос нагадвае Мсціўцам пра катастрофы з іх удзелам: бітву за Нью-Ёрк, падзенне S.H.I.E.L.D., катастрофу ў Заковіі і выбух у Лагасе. Ён паведамляе, што ў ААН распрацаваны «Закавіянскі дагавор» — дакумент, які прадугледжвае рэгістрацыю звышлюдзей і кантроль іх дзейнасці. Каманда раздзяляецца: Тоні Старк падтрымлівае кантроль, таму што адчувае віну за стварэнне Альтрона і разбурэнне Заковіі, тым часам Роджэрс, не давяраючы дзяржаўнай праграме, лічыць, што Мсціўцы павінны заставацца свабоднымі. У разгар спрэчак Стыў сыходзіць, таму што прыйшло паведамленне, што яго каханая з мінулага, Пэгі Картэр, памерла, і ён ляціць у Лондан на пахаванне, дзе сустракае Шэран Картэр, пляменніцу Пэгі, якую тая натхніла на ўступленне ў S.H.I.E.L.D.
Капітан адмаўляецца падтрымаць акт, Наташа сведчыць пра ратыфікацыю пагадненняў у Вене, у час якога адбываецца тэрарыстычны акт. Ад магутнага выбуху гіне кароль Ваканды — Т’Чака. Сын Т’Чакі, прынц Т’Чала, прысягае спыніць забойцу, якім лічаць Джэймса Барнса. Нягледзячы на пярэчанні Удавы, Роджэрс і Уілсан накіроўваюцца да ўкрыцця Бакі ў Бухарэсце, і спрабуюць абараніць яго ад нямецкага спецпрызна і таямнічага воіна ў касцюме пантэры. Роджэрс, Уілсан, Барнс і Чорная Пантэра, якім аказаўся Т’Чала, захоплены.
Джэймса Барнса вызваляе палкоўнік Гельмут Зема, былы афіцэр закавіянскага спецпрызна. Выкарыстоўваючы сакрэтны код кантролю, ён дазнаецца ад яго пра місію ад 16 снежня 1991 года, а затым адпраўляе забіць Мсціўцаў. Але Роджэрс і Сокал прыводзяць Бакі ў нармальны стан і дапамагаюць яму ўцячы. Барнс тлумачыць, што Зема даведаўся пра «Эскадрон смерці», элітны атрад суперсалдатаў-забойцаў «Гідры», і адпраўляецца на іх сібірскую базу.
Роджэрс збірае каманду: Пунсовую Ведзьму, Сакалінае вока, Сокала і Чалавека-мурашку. Старк пераконвае Роса дазволіць яму затрымаць Роджэрса і Барнса. Для гэтага ён збірае Удаву, Пантэру, Ваяўніка і Віжэна, а таксама запрашае ў сваю каманду новага героя — маладога хлопца з Куінса Пітэра Паркера. Старк і яго каманда перахапілі каманду Роджэрса ў аэрапорце Лейпцыга, пачынаецца бітва, падчас якой Удава дапамагае Роджэрсу і Барнсу ўцячы. Скот ператвараецца ў Гіганта, але яго перамагаюць Жалезны чалавек, Ваяўнік і Чалавек-павук, у той час як Чорная пантэра перамагае Сакалінае вока. Рэшта каманды Роджэрса арыштавана, у той час як Ваяўніка замест Сокала выпадкова кідае Віжэн. Каманду Капітана садзяць у акіянскую турму Рафт. Параненаму Ваяўніку ставяць дыягназ: параліч усяго цела альбо ніжніх канечнасцей. Тоні высвятляе, што Бакі невінаваты і за ўсім стаяў Зема. Старк даведваецца ў Уілсана, куды накіраваўся Стыў, і ляціць туды. Т’Чала тайна ідзе за ім.
Старк сустракаецца з Роджэрсам і Бакі ў аб’екце «Гідры» ў Сібіры і пагаджаецца з імі. Яны бачаць, што «Эскадрон смерці» быў забіты. Зема заваблівае герояў на аб’ект, дзе паказвае відэазапіс з архіва «Гідры» ад 16 снежня 1991 года, калі Бакі захапіў сыроватку. На ёй добра відаць, як Барнс выцягвае і забівае спачатку Говарда, а затым і яго жонку, Марыю Старк. Тоні прыходзіць у лютасць, але спачатку патрабуе адказу ад Роджэрса, ці ведаў ён гэта. Атрымаўшы сцвярджальны адказ, Жалезны чалавек б’е Капітана і ў лютасці гоніцца за Бакі, вымушаючы Роджэрса абараняць жыццё сябра. Падчас бойкі Старк адстрэльвае Барнсу металічную руку. Але Роджэрс б’ецца і перамагае Старка, разбіўшы дугавы рэактар яго брані шчытом, а затым сыходзіць з параненым Бакі, кінуўшы свой шчыт, калі Тоні сказаў, што ён яго не варты, маючы на ўвазе, што Стыў з яго дапамогай абараняў забойцу Говарда, які і падарыў шчыт капітану ў мінулым. Тым часам Зема распавядае Т’Чалу, што імкнуўся знішчыць Мсціўцаў знутры, адпомсціўшы гэтым за смерць сваёй сям’і ў Заковіі. Ён шкадуе, што ад яго дзеянняў загінуў кароль Т’Чака і становіцца відавочна, што Зема гатовы прыняць смерць ад рук Чорнай пантэры, бо лічыць яго годным чалавекам. Аднак Пантэра заяўляе, што не стане помсціць і Гельмут спрабуе здзейсніць самагубства, але Т’Чала спыняе яго і захоплівае жыўцом.
У сцэне пасля тытраў Стыў са сваёй камандай хаваецца ў Вакандзе. Бакі, разумеючы, што занадта небяспечны, вырашае вярнуцца ў крыягенны сон, пакуль хто-небудзь не прыдумае, як вывесці з яго галавы код, запраграмаваны на забойствы. У гутарцы з Т’Чалам Стыў папярэджвае яго пра магчымую небяспеку, калі высвятліцца, што Бакі ў Вакандзе, на што Чорная Пантэра адказвае: «Няхай паспрабуюць». У другой сцэне Пітэр аднаўляецца пасля траўмы і тэстуе вэб-шутары, мадыфікаваныя Старкам. Яны выпускаюць галаграфічны сімвал Чалавека-павука.
Стварэнне
У пачатку 2014 года стала вядома, што Энтані і Джо Руса вернуцца ў якасці рэжысёраў трыквела, Крыстафер Маркус і Стывен Мак-Філі зноў напішуць сцэнарый, а Крыс Эванс у чарговы раз выканае ролю Капітана. Маркус і Мак-Філі пачалі працаваць над сцэнарыем у канцы 2013 года, у той час як браты Руса пачалі працу над фільмам у лютым 2014 года, калі былі зноў наняты кіраўніцтвам Marvel Studios, уражаным іх папярэднім фільмам пра Капітана Амерыку.
Увосень 2014 года было абвешчана, што Чэдвік Боўзман выканае ролю Чорнай пантэры ў гэтым фільме і наступнай сольнай карціне пра яго героя. Трохі раней стала вядома, што Роберт Даўні-мал. вернецца да ролі Тоні Старка, а фільм будзе заснаваны на коміксе Civil War. У лістападзе да акцёрскага складу далучыўся нямецкі акцёр Даніэль Бруль. Скарлет Ёхансан, Фрэнк Грыла , Элізабет Олсен , Дон Чыдл, Джэрэмі Рэнер , Пол Бетані, Уільям Хёрт, Пол Рад, Эмілі Ванкэмп, Себасціян Стэн і Энтані Макі , якія раней сыгралі ў фільмах КСМ, таксама падпісалі кантракты на выкананне сваіх звыклых вобразаў у гэтай карціне.
Выканаўца ролі Ніка Ф’юры Сэмюэль Л. Джэксан заявіў, што яго персанаж не з’явіцца ў трэцім фільме пра Капітана Амерыку. 23 чэрвеня 2015 года 19-гадовы англійскі акцёр Том Холанд быў названы новым выканаўцам ролі Чалавека-павука. Холанд выканае ролю Пітэра Паркера ў сольным фільме пра Чалавека-павука, у той час як яго ўдзел у «Капітан Амерыка: Грамадзянская вайна» не быў пацверджаны. У ліпені 2015 года Файгі заявіў, што першапачаткова ў фільме павінна была з’явіцца Хоўп ван Дайн, якая атрымала касцюм Асы ў фінале фільма «Чалавек-мурашка», але з-за вялікай колькасці персанажаў фільма ад гэтай ідэі было вырашана адмовіцца. Да канца месяца адзін са сцэнарыстаў сольнага фільма пра Чалавека-павука пацвердзіў з’яўленне Холанда ў фільме. 10 сакавіка 2016 года выйшаў другі трэйлер фільма, у якім быў прадстаўлены Чалавек-павук.
У верасні 2015 года Марк Руфала, які выкончае ролю Бруса Бэнэра / Халка ў фільмах КСМ, заявіў, што яго персанаж першапачаткова прысутнічаў у сцэнарыі «Грамадзянскай вайны», але з-за канцоўкі фільма «Мсціўцы: Эра Альтрона» быў выразаны, таму што «Marvel не жадае адкрываць дзе ён і чаму». Паводле слоў Марка, выключэнне Халка з сюжэту не з’яўляецца вялікай стратай, таму што «той не браў удзелу ў падзеях першакрыніцы, а ў выпадку заняцця Халкам якога-небудзь з бакоў барацьба паміж імі хутка б скончылася».
У лютым 2016 года было абвешчана пра рашэнне пасля даздымак захаваць сцэны з Гвінет Пэлтрау, якая вярнулася да ролі Вірджыніі «Пепер» Потс, але ў выніку персанаж у фільме не з’явіўся.
Саўндтрэк
У жніўні 2014 года Джо Руса заявіў, што Генры Джэкман, які быў кампазітарам фільма «Капітан Амерыка: Зімовы салдат», напіша музыку да фільма.
Выхад
У верасні 2014 года TNT набыла правы на трансляцыю фільма праз два гады пасля яго выхаду на вялікі экран. Дата рэлізу на DVD і Blu-Ray была перанесена са 2 жніўня 2016 на 20 верасня.
Маркетынг
У 2015 годзе на Licensing International Expo Marvel паведамілі, што яны будуць супрацоўнічаць з такімі ліцэнзіятамі як: Hasbro, Lego, FunKo, Hot Wheels, Rubies, Mad Engine, C-Life, Jay Franco, Global Brand Group, Kellogg’s, Hallmark і American Greetings для продажу тавараў, звязаных з фільмам. Coca Cola таксама з’яўляецца ліцэнзіятам фільма.
У пачатку 2015 года Marvel пачалі вірусную маркетынгавую кампанію для фільма з удзелам Леслі Біб, якая выканала ролю Крысцін Эверхарт у фільмах пра Жалезнага чалавека. Яна вяла падроблены выпуск навін, дзе абмяркоўвала падзеі, якія прывялі да фільма «Капітан Амерыка: Грамадзянская вайна». Сцэна пасля тытраў «Чалавека-мурашкі» была адздымана братамі Руса для «Грамадзянскай вайны». У ёй Роджэрс і Уілсан знаходзяць Барнса, які патрапіў у пастку, згадваючы, што на дапамогу Старка ім разлічваць не прыйдзецца. Сокал гаворыць, што ведае аднаго чалавека, намякаючы на Лэнга. Паводле слоў Стэна, сцэна была знята ў пачатку мая 2015 года і з’явіцца ў сярэдзіне фільма «Капітан Амерыка: Грамадзянская вайна». Першыя кадры з фільма былі паказаны на D23 у жніўні 2015 года, а дадатковы матэрыял на Asia Pop Comic Convention у верасні 2015 года. Кадры, прадэманстраваныя на D23 і Asia Pop Comic Convention, атрымалі выключна станоўчыя водгукі з боку аўдыторыі . Marvel Comics выпусцілі комікс пралог, які складаецца з чатырох выпускаў, які паслужыў адаптацыяй падзей фільмаў «Жалезны чалавек 3» і «Капітан Амерыка: Зімовы салдат».
Першы трэйлер выйшаў 25 лістапада 2015 года. Другі трэйлер выйшаў 10 сакавіка 2016 года.
Далейшыя планы
Паводле слоў Кевіна Файгі, «Капітан Амерыка: Грамадзянская вайна» з’яўляецца заключнай часткай трылогіі пра Капітана Амерыку, якая пачалася з фільма «Першы мсцівец». Нягледзячы на тое, што «Капітан Амерыка: Грамадзянская вайна» з’яўляецца апошнім сольным фільмам пра Капітана Амерыку з удзелам Крыса Эванса паводле яго кантракту з Marvel Studios, у верасні 2015 акцёр заявіў, што адкрыты для прапаноў па яго падаўжэнні. Паводле кантракта апошнімі фільмамі з удзелам Эванса будуць абедзве часткі фільма «Мсціўцы: Вайна бясконцасці».
Ян Даўгірд
Ян Даўгірд, Даўгерд (пам. на пачатку 1443) — літоўскі баярын герба «Памян».
Імаверна, родзіч Сака, які быў прыняты да герба «Памян» у Гарадзельскай уніі. Магчыма тоесны Даўгірду Салкулевічу, які згадваецца ў канцы XIII — пачатку XIV стагоддзяў.
Маршалак гаспадарскі пры вялікім князю Вітаўце (зг. 1424), быў старостам камянецкім (зг. 16.9.1426), але пасля смерці Вітаўта ў 1430 годзе, пад ціскам падольскіх паноў, адмовіўся ад староства камянецкага. Пры вялікім князю Свідрыгайле з 1431 года староста віленскі, затым ваявода віленскі (не пазней 1433 — 1443). Заставаўся віленскім ваяводам і пры вялікім князю Жыгімонце Кейстутавічы, пэўна не вядома яго роля ў змове супраць Жыгімонта (1440).
Сям’я
Жанаты быў з невядомай імем, паводле тастамента 1485 года ў пераказе рэгесту 1634 года, дачкой пана Андрэя Гаштольда. Пра іншыя шлюбы не вядома. Ёсць звесткі пра прынамсі пра чатырох дзяцей.
Жэлдыазек
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 191 чалавек (97 мужчын і 94 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 225 чалавек (116 мужчын і 109 жанчын).
Клочкіў
Клочкаў ці Клочкіў (Кло́чків) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнышскага сельсавета.
Смарганец мяккі
Смарганец мяккі (Holcus mollis) — від кветкавых раслін роду  сямейства.
Назва
Смарганец мяккі, пажарніца палявая, смарганец.
Апісанне
Шматгадовая карэнішчавая травяністая расліна, 30—70 (110) см даўжынёй. Лісце 4—20 см даўжынёй і да 5 мм шырынёй, як і похвы голае або толькі ніжняе рассеяна-валасістае. Каласковыя лускі доўга завостраныя. Мяцёлка да 10 см даўжынёй. Асцюк верхняй тычынкавай кветкі трохі звілісты (не сагнуты кручком), на 1,5 мм перавышае каласковыя лускі. Пылавікоў 3; 1,6—2,7 мм даўжынёй.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўропе, Паўночнай Афрыцы: Алжыр (пн.), Туніс, Мадэйра; натуралізаваны: ЗША, Аўстралія, Новая Зеландыя.
Ва Украіне расце ў лясах, сярод хмызнякоў, на лугах і маладых пакладах — у лясных раёнах Правабярэжжа, Валынскага лесастэпу і Карпатах, параўнальна часта.
Капцэвіцкі канал (левы прыток Бобрыка 2)
Капцэ́віцкі кана́л — меліярацыйны канал у Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, у, левы прыток ракі Бобрык 2.
Электрычнае поле
Электры́чнае по́ле — поле, цераз якое ажыццяўляецца ўзаемадзеянне электрычных зарадаў. Адна са складовых электрамагнітнага поля.
Электрычнае поле ствараецца электрычнымі зарадамі і зменай магнітнага поля ў часе. Велічыня, якая характарызуе інтэнсіўнасць электрычнага поля ў тым ці іншым пункце прасторы, называецца напружанасцю электрычнага поля.
Энергетычнай характарыстыкай электрычнага поля ў дадзеным пункце з'яўляецца электрычны патэнцыял.
Электрычнае поле, створанае нерухомымі зарадамі, называецца электрастатычным полем.
Замосце (Лагойскі раён)
Замо́сце (, Замостье) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчаніцкага сельсавета.
Тайная вячэра
Тэрміналогія
Тэрміну «Тайная вячэра» няма ў Новым Запавеце, але традыцыйна многія хрысціяне падзеі апошняй трапезы, якую Ісус падзяліў са сваімі апосталамі, як «Тайная вячэра».
Праваслаўныя выкарыстоўваць тэрмін «Тайная вячэра», адносіцца як да біблейскага апавядання, дык і да Еўхарыстыі ў літургіі.
Біблейская аснова
Апошні прыём ежы, які Ісус падзяліў са сваімі вучнямі апісаны ва ўсіх чатырох кананічных Евангеллях (Мц 26:17-30, Мк. 14:12-26, Лк. 22:7-39 і Ян. 13:1-17:26). Гэта вячэра пазней стала вядома як Апошняя Вячэра. Тайная вячэра, верагодна, стала пераказам падзей апошняга прыёму ежы Ісуса сярод ранніх хрысціянскіх супольнасцей, і стаў рытуал, звязаным з вячэрай.
Першы ліст апостала Паўла да Карынфянаў (11:23-26) які, хутчэй за ўсё напісаны да Евангелляў, змяшчаецца спасылку на Апошняю Вячэру, але больш падкрэслівае тэалагічную аснову абраду, чым даючы падрабязнае апісанне падзеі.
Перадумовы падзеі
У цэлым аповяд падзей, якія з'яўляецца агульным для ўсіх Евангелляў і прыводзіць да Апошняй Вячэры, апісваюць трыўмфальны ўезд у Іерусалім у пачатку тыдня, сустрэчы з рознымі людзьмі і іўдзейскімі старэйшынамі, пасля чаго Ісус і яго вучні спраўляюць трапезу да канцы тыдня. Пасля трапезы Ісусу здрадзілі, Яго арыштавалі, судзілі і ўкрыжавалі.
Асноўныя падзеі вячэры апісваюць падрыхтоўку вучняў Ісуса да Яго адыходу, прадказанні аб здрадзе Ісуса, і прадказанне аб адрачэнні Ісуса апосталам Пётром.
Прадказанне здрады Іуды
У Евангеллі ад Мацвея 26:24-25, Марка 14:18-21, Лк. 22:21-23 і Яна 13:21-30 падчас вячэры, Ісус прадказае, што адзін з яго апосталаў аддасць Яго. Ісус паўтарае гэта зноў, нягледзячы на ​​сцвярджэнні кожнага з вучняў аб тым, што яны не здрадзяць Ісусу, што здраднік адзін з прысутных, і кажа, што гора таму чалавеку, які здраджвае Сына Чалавечаму, і што было б лепш для яго, калі б ён і не нарадзіўся. У Марка 14:20-21, Матф. 26:23-25 ​​і Яна 13:26-27, Іуда спецыяльна вызначаны як здраднік. У Евангеллі ад Яна, калі Яго спыталі пра здрадніка, Ісус кажа: «Гэта ''той, каму Я, умачыўшы кавалак хлеба, падам. І ўмачыўшы кавалак, падаў Іуду Сымонаву Іскарыёту. І пасля гэтага кавалка ўвайшоў у таго сатана..''»
Заснаванне Еўхарыстыі
Еўхарыстыя, якая «апісваецца ў ранняй хрысціянскай абшчыне ў Іерусаліме і падчас візіту Паўла ў Трааду», была заснавана Хрыстом падчас Апошняй вячэы. (Дзеянні 20:7)
Усталяванне Вячэры Гасподняй запісана ў трох сінаптычных Евангеллях і ў першым лісце апостала Паўла да Карынцянаў. Словы ўстановы нязначна адрознівацца ў кожным з тэкстаў, якія адлюстроўваюць традыцыю згодна Евангелляў Марка і Мацвея і ліста Паўла і Евангелля Лукі.
Тэксты, характэрныя толькі для Евангелля ад Яна
Згодна Евангеллю ад Яна Ісус здейсніў апошнюю вячэру не ў дзень нісана 15 (першую ноч Песаха), а на 14 нісана, калі забіваўся вялікодны ягняці. Ян. 13 ўключае ў сябе апісанне мыцця ног апосталаў Ісусам перад вячэрай. У гэтым эпізодзе, апостал Пётр парэчыць Ісусу і не хоча, каб Той памыў яму ногі, але Ісус адказвае яму: «калі не абмыю цябе, не маеш долі са Мною» (Ян 13:8), пасля чаго Пётр згаджаецца.
У Евангеллі ад Яна, пасля сыходу Іуды з Апошняй Вячэры Ісус кажа сваім застаўшымся адзінаццаці вучням (Ян. 13:33), што Ён будзе з імі толькі на працягу кароткага часу, а затым дае ім новую запаведзь, заявіўшы: «Запаведзь новую даю вам, палюбіце адзін аднаго; як Я палюбіў вас, так і вы палюбіце адзін аднаго; Па тым пазнаюць усе, што вы Мае вучні, калі будзеце мець любоў між сабою.» (Ян. 13:34-35). Дзве аналагічныя заявы таксама з'явіцца пазней у Евангеллі ад Яна 15:12: «Гэта ёсць запаведзь Мая, палюбіце ж адзін аднаго, як Я палюбіў вас», і Ян. 15:17: «Гэта наказваю вам: любіце ж адзін аднаго».
Падчас Тайнай Вячэры ў Евангеллі ад Яна Ісус дае пашыраную пропаведзь сваім вучням. (Ян. 14-16) Гэтая прамова нагадвае развітальнцю прамову-завяшчанне, у якіх бацька ці рэлігійны лідар, часта на смяротным ложы, пакідае інструкцыю сваім дзецям або паслядоўнікам.
Гэтая пропаведзь называецца Развітальнай пропаведдзю Ісуса, і гістарычна лічыцца крыніцай хрысціянскай дактрыны, у прыватнасці, па пытанні аб хрысталогіі. Тэксты Яна 17:1-26 вядомыя як Развітальная Малітва, якая пачынаецца з хадайніцтва Ісуса да Айца за поспех працы Яго вучняў пасля Яго адыходу з міру.
Час і месца
Згодна Евангеллю, што Ісус памёр у пятніцу, і што яго цела засталося ў грабніцы ўвесь наступны дзень, які быў суботай. (Мк. 15:42, 16:1-2) ​​Сінаптычныя Евангеллі апісваюць Тайную Вячэру як велікодную трапезу (Матф. 26:17, Мк. 14:1-2, Лк 22:1-15). Гэта азначае, што распяцце на крыжы адбылася ў пятніцу, які быў днём падрыхтоўкі да свята (14 нісана).
Месцазнаходжанне
Згодна з найпозняй традыцыяй Тайная вячэра адбылася ў месцы, якое зараз называецца залай Апошняй вячэры на гары Сіён па-за межамі сцен Старога горада Іерусаліма, і традыцыйна вядомы як Верхняя святліца. Гэта заснавана на тэкстах сінаптычных Евангелляў, у якіх гаворыцца, што Ісус даручыў сваім вучням пайсці ў горад, дзе ім павінен сустрэцца «чалавек, які нясе збан вады», які прывядзе іх да дому, дзе яны б знайсці «святліцу вялікую, засланую, гатовую». (Марк 14:13-15) У гэтай святліцы яны павінны падрыхтаваць пасху. У Новым Запавеце больш няма канкрэтных указаннях на месцазнаходжанне пакоя, і згаданае слова «горад» можа быць прыгарадам Іерусаліма, такім як Віфанія.
Тайная вячэра ў выяўленчым мастацтве
Тайная вячэра была папулярнай тэмай у хрысціянскім мастацтве. Выявы Апошняй Вячэры ў хрысціянскім мастацтве былі ўжо ў раннім хрысціянстве і яго можна ўбачыць у катакомбах Рыма. Візантыйскія мастакі часта паказвалі прычашчэнне апосталаў. У эпоху Адраджэння, Тайная вячэра была ўпадабанай тэмай і ў італьянскім мастацтве.
Існуюць тры асноўныя тэмы ў малюнках Тайнай Вячэры. Першая тэма эфектнае і дынамічнае адлюстраванне выявы Ісуса, прадказваючага ўласную здраду. У другой тэме малюецца момант усталявання Еўхарыстыі, у ёй выявы, як правіла, урачыстыя і містычныя. Трэці асноўнай тэмай з'яўляецца развітанне Ісуса з Сваімі вучнямі, у выявах няма Іуды Іскарыёта, які ўжо пакінуў вячэру. Малюнкі тут, як правіла, меланхолічныя, як Ісус рыхтуе сваіх вучняў да Свайго адыходу. Ёсць і іншыя, менш часта маляваныя сцэны, такія як мыццё ног вучням.
Найбольш вядомыя прыклады ўключаюць выяву Леанарда да Вінчы, якое лічыцца першым творам мастацтва эпохі высокага Адраджэння ў сувязі з яго высокай гармоніяй, выява Тынтарэта, незвычайныя тым, што ўключае ў сябе другарадных персанажаў, якія нясуць ці забіраюць стравы са стала, і выява Сальвадора Далі, якая спалучае ў сабе тыповыя хрысціянскія матывы з сучаснымі падыходамі сюррэалізму.
Цюхнявічы
Цюхняві́чы (, Тюхневичи) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навамышскага сельсавета. Размешчаны за 24 км на паўночны захад ад Баранавічаў, за 5 км ад чыгуначнай станцыі Мордзічы на лініі Баранавічы — Ліда.
Гісторыя
У пачатку XX стагоддзя вёска ў Люшнеўскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Моўчадскай гміне Слонімскага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У час Вялікай Айчыннай вайны з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 28 вяскоўцаў.
Да 26 чэрвеня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Цешаўлянскага сельсавета.
Акадэмія навук Турцыі
Акадэмія навук Турцыі (Türkiye Bilimler Akademisi — TÜBA) — аўтаномнае навуковае таварыства, арыентаванае на падтрымку навуковай дзейнасці ў Турцыі. Акадэмія фармальна падначалена офісу прэм’ер-міністра Турцыі і фінансуецца большай часткай з дзяржаўнага бюджэта, але фактычна мае адміністрацыйную і фінансавую аўтаномію.
Асноўныя задачы акадэміі — прысваенне навуковых ступеняў і званняў, вызначэнне прпыярытэтных навуковых накірункаў для даследавання, аналіз заканадаўства і ўнясенне прапаноў па яго зменам. Акрамя таго, акадэмія фінансуе праграмы па падтрымцы маладых вучоных, па напісанню падручнікаў для вышэйшых навучальных устаноў на турэцкай мове.
Пры гэтым уласна арганізацыя і правядзенне фундаментальных даследванняў рэгулююцца асобнай арганізацыяй — Саветам па навукова-тэхнічным даследаванням (TÜBİTAK).
Прэзідэнты Акадэміі навук Турцыі
Прэзідэнт Акадэміі навук Турцыіі абіраецца на 4 гады і можа быць пераабраны на другі срок. З моманту заснавання акадэміі пасаду яе кіраўніка займалі:
Панаскава
Панаскава (Понасково) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карахоткінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 5 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 13 км на паўночны ўсход ад Смаленска, за 5 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Дражна. За 11 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Ваўчайка на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Аўдзііўка (Кулыкіўскі раён)
Аўдзііўка (Авді́ївка) — вёска ў Кулыкіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Кулыкіўскай пасялковай абшчыны.
Электрастатычнае поле
Электрастаты́чнае по́ле — фізічнае поле, створанае нерухомымі электрычнымі зарадамі; асобны выпадак электрамагнітнага поля.
Сілавая характарыстыка электрастатычнага поля — напружанасць электрычнага поля, энергетычная — электрычны патэнцыял.
Сілавыя лініі напружнасці электрастатычнага поля не замкнутыя: яны пачынаюцца на дадатных электрычных зарадах і канчаюцца на адмоўных (ці ідуць у бесканечнасць). У дыэлектрыках электрастатычнае поле характарызуецца вектарам электрычнай індукцыі, які падпарадкоўваецца тэарэме Гауса. У аднародных дыэлектрыках у выніку палярызацыі дыэлектрыка электрастатычнае поле аслабляецца ў
разоў, дзе
ε
— дыэлектрычная пранікальнасць.
Унутры праваднікоў электрастатычнае поле роўнае нулю (у тым ліку ўнутры поласці пустацелага правадніка), на чым грунтуецца электрычнае экранаванне.
Электрастатычнае поле патэнцыяльнае, г.зн. што работа па перамяшчэнні электрычнага зараду паміж любымі двума пунктамі электрастатычнага поля не залежыць ад формы траекторыі і вызначаецца толькі рознасцю электрычных патэнцыялаў паміж гэтымі пунктамі.
Арліўка (Кулыкіўскі раён)
Арлоўка ці Арліўка (Орлі́вка) — вёска ў Кулыкіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Кулыкіўскай пасялковай абшчыны.
Бакланава Муравійка
Бакланава Муравійка (Бакланова Мураві́йка) — вёска ў Кулыкіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Кулыкіўскай пасялковай абшчыны.
Засценак (Лагойскі раён)
Засце́нак (, Застенок) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчаніцкага сельсавета.
Нова-Азовае
Нова-Азовае — сяло ў Уланскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Азоўскай сельскай акругі. Код КАТА — 636235100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 720 чалавек (347 мужчын і 373 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 542 чалавекі (269 мужчын і 273 жанчыны).
Дзяржаўны пагранічны камітэт Рэспублікі Беларусь
Дзяржа́ўны паграні́чны камітэ́т Рэспу́блікі Белару́сь (Дзяржпагранкамітэт) — рэспубліканскі орган дзяржаўнага кіравання, які праводзіць дзяржаўную пагранічную палітыку, які забяспечвае пагранічную бяспеку, які ажыццяўляе рэгуляванне і кіраванне ў гэтай сферы, каардынуючы дзейнасць дзяржаўных органаў і іншых арганізацый у галіне правядзення дзяржаўнай пагранічнай палітыкі і арганізацыі пагранічнай бяспекі.
Дзяржпагранкамітэт падпарадкоўваецца Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь.
З 30 мая 2023 года пасаду старшыні Камітэта займае Канстанцін Моластаў.
Гісторыя
20 верасня 1991 года Вярхоўны Савет Рэспублікі Беларусь прыняў пастанову «Аб падпарадкаванні пагранічных войскаў Камітэта дзяржаўнай бяспекі Саюза ССР, якія дыслакуюцца на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь» Савету Міністраў Рэспублікі Беларусь.
У 1992 годзе былі прынятыя Закон Рэспублікі Беларусь «Аб Дзяржаўнай граніцы Рэспублікі Беларусь» і Закон Рэспублікі Беларусь «Аб Пагранічных войсках Рэспублікі Беларусь». Да верасня 1992 года ў рэспубліку ўдалося вярнуць 1400 беларусаў-пагранічнікаў.
Для аховы Дзяржаўнай мяжы з Літвой і Латвіяй былі створаны Полацкі (24 верасня 1992 года) і Смаргонскі (23 кастрычніка 1992 года) пагранічныя атрады.
19 жніўня 1993 года было прынята Пастанова Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь «Аб стварэнні частак Пагранічных войскаў Рэспублікі Беларусь».
25 кастрычніка 1993 года ўтворана асобная верталётная эскадрылля, 3 студзеня 1994 года — Пінскі пагранічны атрад.
25 жніўня 1997 года быў утвораны Лідскі пагранічны атрад.
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 31 Ліпеня 1997 № 419 «Аб мерах па ўзмацненню аховы Дзяржаўнай мяжы Рэспублікі Беларусь» Чырванасцяжны пагранічны атрад імя Ф. Э. Дзяржынскага і атрад пагранічнага кантролю «Брэст» былі рэарганізаваны ў Чырванасцяжную пагранічную групу імя Ф. Э. Дзяржынскага з месцам дыслакацыі ў г. Брэсце і быў сфармаваны Гомельскі пагранічны атрад.
25 верасня 2007 года Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 448 Пагранічныя войскі былі пераўтвораны ў органы пагранічнай службы Рэспублікі Беларусь. Дзяржаўны камітэт пагранічных войскаў Рэспублікі Беларусь быў перайменаваны ў Дзяржаўны пагранічны камітэт Рэспублікі Беларусь.
18 лістапада 2014 года Прэзідэнт Беларусі прыняў рашэнне аб фарміраванні новага тэрытарыяльнага органа пагранічнай службы — Мазырскага пагранічнага атрада з месцам дыслакацыі ў п. Прудок Мазырскага раёна. Новы атрад створаны на базе аддзела пагранічнай службы «Прудок» Гомельскай пагранічнай групы.
Пасля пачатку міграцыйнага крызісу кіраўніцтва Дзяржпагранкамітэта, у тым ліку яго тагачасны старшыня Анатоль Лапо, 2 снежня 2021 года трапіла пад санкцыі Еўрапейскага саюза, ЗША і Канады. 20 снежня да санкцый ЕС далучылася Швейцарыя, а 22 снежня — Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Сербія, Чарнагорыя.
Структура
У склад Дзяржпагранкамітэта ўваходзяць:
Задачы
Асноўнымі задачамі Дзяржпагранкамітэта з’яўляюцца:
Азярышча (Смаленскі раён)
Азярышча (Озерище) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лоінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 9 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 38 км на паўночны захад ад Смаленска, за 5 км на паўночны ўсход ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Каспля. За 28 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя 416 км на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Гандлёвыя рады (Брэст)
Гандлёвыя рады — колішні будынак у Брэсце, які існаваў у 1842—1974 гадах. У 1977—1978 гадах на іх месцы пабудаваны гандлёва-бытавы цэнтр па праспекце Машэрава.
Будышчэ (Кулыкіўскі раён)
Бу́дзішча ці Будышчэ (Буди́ще) — вёска ў Кулыкіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Кулыкіўскай пасялковай абшчыны.
Азовае
Азовае — сяло ў Уланскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Азоўскай сельскай акругі. Код КАТА — 636235180.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 198 чалавек (98 мужчын і 100 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 215 чалавек (106 мужчын і 109 жанчын).
Аперацыя «Прыбой»
Аперацыя «Прыбой» (Сакавіцкія Дэпартацыі) — кодавая назва масавых дэпартацый насельніцтва прыбалтыйскіх дзяржаў 25-28 сакавіка 1949 года. Каля 90 000 эстонцаў, латышоў і літоўцаў былі дэпартаваныя ў аддаленыя часткі Савецкага Саюза. Гэтая аперацыя была адной з самых складаных здзейсненых Савецкай Уладай ў эпоху Халоднай вайны.
Будучы прадстаўлена як аперацыя па выкараненні кулацтва, сапраўды мела мэтай спрыянне калектывізацыі ў вёсцы і знішчэнне базы падтрымкі Лясных братоў у барацьбе супраць савецкай акупацыі. Таму асаблівая ўвага надавалася анты-савецкім нацыяналістам, сімпатыкам і сваякам Лясных братоў, ветэранам Нацысцкіх узброеных сіл і сваякоў зняволеных у ГУЛАГ за анты-савецкую дзейнасць. Дэпартацыя выканала пастаўленую перад ёй мэту: на працягу наступных некалькіх тыдняў, амаль усе хатнія гаспадаркі былі калектывізаваны.
З-за высокай смяротнасці дэпартаваных у першыя некалькі гадоў пасля высялення, выкліканай няздольнасцю Савецкай улады даць адэкватнае адзенне, жыллё, з-за нядбайнасці або праз злы намер, некаторыя даследчыкі лічаць дэпартацыі генацыдам. На аснове дэкларацыі Мартэнса і прынцыпаў статута Нюрнбергскага трыбунала Еўрапейскі суд па правах чалавека прызнаў сакавіцкія дэпартацыі злачынствам супраць чалавечнасці.
За правядзенне аперацыі па высылцы грамадзянскіх людзей былі ўдастоены ордэнам Чырвонага Сцяга вядучыя выканаўцы і кіраўнікі гэтага дзеяння: генерал-маёр Б. Кум, палкоўнікі А. Рэзеў, П. Пастэльняк, Д. Таевер, а ордэнамі Вялікай Айчыннай вайны 1 і 2 ст. ўзнагародзілі генерал-лейтэнанта С. Агальцова і падпалкоўнікаў О. Авіка, А. Прэсмана і І. Якабсона.
Элсуэрт
Э́лсуэрт — горы ў Заходняй Антарктыдзе, у паўднёвай частцы Зямлі Элсуэрта.
Найвышэйшая горная сістэма ў Антарктыдзе даўжынёй 360 км і шырынёй 48 км. Найбольш буйныя хрыбты — Сенцінел і Херытыдж. Гара Вінсан у гарах Сенцінел (5140 м) — найвышэйшая кропка Антарктыды.
Складзены з гліністых сланцаў, філітаў, пясчанікаў, кварцытаў і кангламератаў. Вядомы радовішчы каменнага вугалю.
Адкрыты з паветра ў 1935 годзе амерыканскім даследчыкам Лінкальнам Элсвартам, у гонар якога пазней атрымала назву. У 1958—1966 гг. старанна даследавана з паветра Геалагічнай службай ЗША, прычым былі складзеныя дэталёвыя аэракарты.
Перагоршы
Перагоршы (Перегорши) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лоінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 14 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 38 км на паўночны захад ад Смаленска, за 6 км на паўночны захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Лойна. За 17 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Леляквінская на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Эльбрус
Эльбру́с — гара ў горнай сістэме Вялікага Каўказу ў Расіі, на мяжы з Грузіяй. Найвышэйшая вяршыня Еўропы. Вышыня — 5642 м.
Калюга (Лагойскі раён)
Калю́га (, Калюга) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчаніцкага сельсавета.
Выблі
Выблі (Ви́блі) — вёска ў Кулыкіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Кулыкіўскай пасялковай абшчыны.
Падасугі
Падасугі (Подосуги) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лоінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 1 чалавек (2017).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 47 км на паўночны захад ад Смаленска, за 9 км на паўночны захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель. За 22 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Галынкі на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Догмэн
«До́гмэн» або «Саба́чнік» (Dogman) — італьянская крымінальная драма 2018 года, пастаўленая рэжысёрам Матэа Гаронэ.
Прэм’ера фільма адбылася 16 мая 2018 года ў межах асноўнага конкурсу 71-га Канскага кінафестывалю, дзе фільм быў узнагароджаны прэміяй за найлепшую мужчынскую ролю.
Сюжэт
Марчэла — маленькі чалавек з вялікім сэрцам і сумнымі вачыма. Ён трымае цырульню для сабак «Догмэн» і ўмее ўціхамірыць ласкавым словам і піт-буля, і мясцовага грамілу Сімонэ, які тэрарызуе ўсю акругу. Марчэла марыць адвезці любімую дачку ў далёкае падарожжа, але па дабрыні душэўнай суправаджае Сімонэ ў яго крымінальных вылазках, і аднойчы гэта прыводзіць да катастрофы. Здраджаны сябрам, Марчэла ўпершыню ў жыцці рашаецца аб’явіць сапраўдную вайну.
Электрычны зарад
Электры́чны зара́д — фізічная скалярная велічыня, якая характарызуе інтэнсіўнасць, з якой цела падвяргаецца дзеянню электрычнага поля. Зарад з'яўляецца адытыўнай велічынёй: зарад складанай сістэмы роўны суме зарадаў яе частак. Электрычна ізаляваная сістэма захоўвае свой электрычны зарад (гл. закон захавання зараду).
Павел Уладзіміравіч Дзік
Па́вел Уладзі́міравіч Дзік (нар., Ленінград) — беларускі дзяржаўны дзеяч, экс-міністр фінансаў Беларусі. Кандыдат эканамічных навук.
Біяграфія
Нарадзіўся 30 кастрычніка 1955 года ў г. Ленінградзе ў сям’і служачых. Кандыдат эканамічных навук.
Электрычны зарад
У адрозненне ад масы, зарад можа мець як дадатнае, так і адмоўнае значэнне, а таксама быць нулявым. Цела, што мае нулявы зарад, называюць электранейтральным, бо яно не ўдзельнічае ў электрычным узаемадзеянні.
У фізічных формулах зарад звычайна абазначаецца літарай q.
Павел Уладзіміравіч Дзік
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаў у 1977 г. у апараце Міністэрства фінансаў пасля заканчэння Беларускага дзяржаўнага інстытута народнай гаспадаркі.
З 1979 па 1981 служыў у шэрагах Савецкай Арміі.
Электрычны зарад
Адзінка вымярэння зарада ў СІ — кулон, у СГС — адзінка электрычнага зарада СГСЭ. Упершыню электрычны зарад быў уведзены ў законе Кулона ў 1785 годзе.
Гісторыя
Яшчэ ў глыбокай старажытнасці было вядома, што бурштын, пашараваны пра поўсць, прыцягвае лёгкія прадметы. А ўжо ў канцы XVI стагоддзя англійскі ўрач Уільям Гільберт назваў целы, здольныя пасля шмаравання прыцягваць лёгкія прадметы, наэлектрызаванымі.
У 1729 годзе Шарль Дзюфэ вызначыў, што існуе два роды зарадаў. Адзін утвараецца пры трэнні шкла аб шоўк, а іншы — смолы аб поўсць. Таму Дзюфэ назваў зарады «шкляным» і «смаляным». Паняцце аб станоўчым і адмоўным зарадзе ўвёў Бенджамін Франклін.
Напачатку XX стагоддзя амерыканскі фізік Роберт Мілікен вопытным шляхам паказаў, што электрычны зарад дыскрэтны, гэта значыць зарад любога цела складае цэлае кратнае ад элементарнага электрычнага зарада
Павел Уладзіміравіч Дзік
Біяграфія
Пасля заканчэння службы працаваў старэйшым рэвізорам кіравання дзяржрасходамі, галоўным спецыялістам, начальнікам аддзела, намеснікам начальніка ўпраўлення, а затым начальнікам упраўлення даходаў бюджэту.
У снежні 1994 г. прызначаны міністрам фінансаў Рэспублікі Беларусь.
У 2004—2006 гг. працаваў дацэнтам кафедры бюджэту і фінансаў знешнеэканамічнай дзейнасці БДЭУ.
Вэршынава Муравійка
Вэршынава Муравійка (Верши́нова Мураві́йка) — вёска ў Кулыкіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Кулыкіўскай пасялковай абшчыны.
Шпакоўцы
Шпако́ўцы (, Шпаковцы) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навамышскага сельсавета. Размешчаны за 22 км на паўночны захад ад Баранавічаў, за 4 км ад чыгуначнай станцыі Мордзічы на лініі Баранавічы — Ліда.
Гісторыя
У 1897 годзе вёска ў Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, працавалі хлебазапасны магазін, карчма, ветраны млын.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У час Вялікай Айчыннай вайны з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 8 вяскоўцаў.
Беткудук
Беткудук — сяло ў Уланскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Азоўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 83 км на паўночны захад ад раённага цэнтра, пасёлка Касыма Кайсенава. Код КАТА — 636235200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 407 чалавек (217 мужчын і 190 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 324 чалавекі (183 мужчыны і 141 жанчына).
Вэсэлэ (Кулыкіўскі раён)
Вэсэлэ (Весе́ле) — вёска ў Кулыкіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Кулыкіўскай пасялковай абшчыны.
Ахбор Імамхаджаеў
Ахбор Рустамавіч Імамхаджаеў (Axbor Rustamovich Imomxoʻjayev; 19 лютага 1936 года, Ташкент — 30 мая 2022 года, Ташкент) — узбекскі спартыўны каментатар, футбольны суддзя рэспубліканскай катэгорыі і педагог, заслужаны настаўнік моладзі Узбекістана. Заснавальнік узбекскай школы футбольных каментатараў.
Першыя гады сваёй кар’еры Імамхаджаеў пачынаў настаўнікам фізічнай культуры ў школах. Пазней працаваў арбітрам, каментатарам і спартыўным журналістам.
У 1996 годзе быў узнагароджаны медалём «Shuhrat», а ў 2006 годзе — ганараваны званнем Заслужанага настаўніка моладзі Узбекістана. Акадэмік Акадэміі навук «Туран» і лаўрэат Нацыянальнай прэміі журналістаў Узбекістана «Oltin qalam» (Залатое пяро).
Аўтар шэрагу кніг пра ўзбекскі футбол. Выдадзены яго кнігі «Футбол — мая радасць, мой боль, мой гонар» (Futbol — quvonchim, dardim, faxrim), «Я зачараваны футболам» (Maftuningman, futbol), «Мае сапраўдныя ўлюбёнцы ў стагоддзі футбола» (Asr futbolidagi asl qadrdonlarim).
Журналісцкая, судзейская і педагагічная дзейнасць
Набыўшы вышэйшую адукацыю, Імамхаджаеў пэўны час выкладаў у школе № 83 Зангіяцінскага раёна Ташкенцкай вобласці, а неўзабаве быў запрошаны на работу ў Інстытут фізкультуры. Пазней працягнуў працу начальнікам моладзевага аддзела Камітэта фізкультуры і спорту, кіраўніком судзейска-нагляднага камітэта Федэрацыі футбола, кіраўніком каманды «Пахтакор» (узб. «Paxtakor»), начальнікам аддзела футбола газеты «Спорт» (узб. «Sport»). У спартыўным аддзеле Нацыянальнай тэлерадыёкампаніі Узбекістана прайшоў шлях ад радавога каментатара да начальніка аддзела.
У 1956 годзе разам з Раманам Турпішчавым пачаў працаваць у якасці футбольнага каментатара. Яго першы каментарый адбыўся падчас матчу «Пахтакора» супраць клуба «Спартак» (Ерэван). Два каментатары на працягу пятнаццаці хвілін каментавалі гульню па радыё на рускай і ўзбекскай мовах. Першы каментарый на тэлебачанні быў у 1960 годзе. Разам з Раманам Турпішчавым яны арганізавалі паездку ў Маскву, Санкт-Пецярбург, Мінск, Кіеў, Баку, Тбілісі, Ерэван і Алма-Ату і каментавалі гульні з удзелам «Пахтакора». Імамхаджаеў стаў першым спартыўным журналістам Узбекістана, які стаў працаваць і па-за яго межамі.
У сваёй судзейскай кар’еры у тым ліку кіраваў таварыскім матчам ветэранскай зборнай Савецкага Саюза супраць каманды «Пахтакор». Праз 40 хвілін матч завяршыўся ўнічыю — 1:1.
Пасля завяршэння кар’еры
У 1980 годзе разам з Махмудам Абдураімавым, Тулкінам Казакбаевым, Шаўкатам Туляганавым, Бахадырам Ібрагімавым, Станіславам Стаднікам і Берадорам Абдураімавым Ахбор Імамхаджаеў сфарміраваў каманду ветэранаў футбола пад назвай «Тонг» (Раніца). Пазней да іх далучыліся прадстаўнікі з іншых галін, якія падзяліліся на дзве групы. У камандзе былі прадстаўнікі розных сфер дзейнасці, а ён сам быў капітанам.
У пачатку 2000-х гадоў быў кіраўніком Судзейскага камітэта Федэрацыі футбола Узбекістана. Падчас яго дзейнасці на пасадзе старшыні судзейскага камітэта Раўшан Ірматаў, пяціразовы найлепшы суддзя Азіі і ўдзельнік двух Кубкаў свету, дэбютаваў у Вышэйшай лізе Узбекістана.
Ахбар Імамхаджаеў памёр 30 мая 2022 года на 86-м годзе жыцця.
Кнігі
З’яўляецца аўтарам шматлікіх кніг. Футбольнай грамадскасці добра вядомыя яго працы, такія як «Futbol — quvonchim, dardim, faxrim» («Футбол — май шчасце, смутак і гонар!»), «Maftuningman futbol» («Зачараваны табой, футбол!»), «Oʻzbegimning Mirjaloli» («Наш Мірджалол»).
Самая знакамітая з яго кніг называецца «Аср футболидаги асл кадрдонларим», што перакладаецца як «Мае сапраўдныя блізкія ў стогадовым футболе» і выпушчана ў гонар 100-годдзя узбекскага футбола. У сваіх кнігах сп. Ахбар прывёў мноства гістарычных матэрыялаў, успамінаў і цікавых фактаў пра ўзбекскі футбол, а таксама шмат інфармацыі пра вядомых людзей, якія працавалі трэнерамі, гульцамі, экспертамі, спартыўнымі журналістамі.
Пра гібель каманды «Пахтакор» у 1979 годзе ён сказаў: Мой самы вялікі боль — гэта авіякатастрофа «Пахтакора». Таму што кожны член таго «Пахтакора» стаў мне сябрам, братам, родным. Колькі гадоў прайшло пасля аварыі, да гэтага часу не верыцца, што яны загінулі. Жыццё — гэта бягучая рака. Гавораць, час лечыць. Але некаторы боль не вылечваецца нават гадамі. Такі боль не старэе. Успаміны заўсёды абнаўляюць гэты боль. Таму ў кожнай кнізе, якую я заканчваю, я звяртаю ўвагу чытачоў на «Пахтакор-79». Да гэтага часу ў мяне ёсць адна няспраўджаная мара: правядзенне таварыскага памятнага матчу паміж «Пахтакорам» і «Манчэстэр Юнайтэд».
<blockquote class="ts-Начало_цитаты-quote"><div class="mw-collapsible mw-collapsed ts-Скрытый_блок ts-Скрытый_блок-gray ts-Скрытый_блок-rightHideLink ts-oq" style="border:none;">
Сям’я
Меў траіх дачок і двух сыноў.
Сыны — Аброр і Зафар Імамхаджаевы. Аброр — журналіст некалькіх узбекскіх спартыўных інтэрнэт-выданняў. Доўгія гады працуе ў газетах і на тэлебачанні. Зафар — з’яўляецца дырэктарам дэпартамента СМІ і па сувязях з грамадскасцю, прэс-сакратаром, дарадцам па інфармацыйнай палітыцы прэзідэнта Нацыянальнага алімпійскага камітэта Узбекістана. Унук — Дыер Імамхаджаеў, з’яўляецца генеральным дырэктарам Прафесійнай футбольнай лігі Узбекістана.
Узнагароды
Узнагароджаны нагруднымі знакамі «Xalq ta’limi a’lochisi» (выдатнік народнай адукацыі) і «Xalq ta’limi fidoyisi» (самаадданец народнай адукацыі).
За публіцыстычную працу ў газетах «Sport» і «O‘zbekiston futboli» («Футбол Узбекістана») узнагароджаны Нацыянальнай прэміяй «Oltin qalam» (Золатое пяро).
У 1996 годзе узнагароджаны медалём Шухрат (узб. Shuhrat).
У 1996 годзе узнагароджаны Ганаровай граматай Рэспублікі Узбекістан.
22 лютага 2006 года у гонар 70-годдзя быў удастоены ганаровага звання заслужанага настаўніка моладзі Узбекістана — «За праяўлены вялікі клопат аб шырокай прапагандзе масавага спорту, у прыватнасці, футбола, у нашай краіне, выхаванне ўсебакова і гарманічна развітога маладога пакалення на аснове нацыянальных і агульначалавечых каштоўнасцей, у духу любові да Радзімы і за шматгадовую плённую працу».
У 2021 годзе рашэннем Савета Дзяржаўнага універсітэта фізічнай культуры і спорту Узбекістана Ахбару Імамхаджаеву прысвоена званне ганаровага прафесара гэтай ВНУ.
Рашэннем Прэзідыума Акадэміі навук «Туран» Інстытута гісторыі народаў Сярэдняй Азіі Імамхаджаеў прыняты ў сапраўдныя члены Акадэміі.
Памяць
30 мая 2023 года на гадавіну смерці Імамхаджаева Футбольная асацыяцыя Узбекістана прыняла рашэнне правесці «Памятны турнір імені Ахбара Імамхаджаева». Дзень адкрыцця турніру прызначылі на 2 ліпеня — Сусветны дзень спартыўнай журналістыкі. Гульні адбыліся з 3 па 6 ліпеня. У турніры спаборнічалі чатыры ветэранскія і чатыры журналісцкія футбольныя каманды. Каманды ветэранаў «Пахтакор», «Тонг», «АФУ», «Журналіст» і каманды спартыўных журналістаў «Championat.asia», «Sports.uz», «Sharhlovchi», «Sulola». Па выніках турніру перамагла ветэранская каманда Асацыяцыі футбола Узбекістана. 2-е месца заняла каманда «Sulola» у складзе з дзецьмі і ўнукамі Ахбора Імамхаджаева. Ветэраны «Пахтакора» занялі 3-е месца.
Эліпс
Эліпс — геаметрычнае месца пунктаў на плоскасці, ад якіх сума адлегласцяў да 2 вызначаных пунктаў (фокусаў) застаецца нязменнай. Эліпс, як і парабалу ці гіпербалу, можна атрымаць праз сячэнне конуса плоскасцю.
Акружнасць з'яўляецца асобным выпадкам эліпса, калі яго фокусы супадаюць паміж сабой.
Кананічнае ўраўненне эліпса
Кананічным ураўненнем эліпса называецца ўраўненне:
Тут a — вялікая, а b — малая паўвось эліпса.
Ян Аношка
Ян Аношка (Jan Onoszko; каля 1775, Быхаўскі раён, Магілёўская  вобласць — 1820 або 1827) — польскі і беларускі паэт. Дакладныя факты біяграфіі не захаваліся. Некаторыя аўтары атаясамліваюць яго з ксяндзом, рэктарам Варшаўскай духоўнай семінарыі (1823—1831).