cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мікалай Мікалаевіч Новік
Старшыня першаснай арганізацыі БНП на ААТ "Беларуськалій"
У 2002 годзе прафсаюз праводзіць інфармацыйную кампанію па інфармаванні работнікаў "Беларуськалія" аб наступствах пераходу на кароткатэрміновую кантрактную сістэму найма, якая масава пачалася сёлета:
"Усё гэта супакойвала прафсаюз, што ўсё пад кантролем. Але мы памыляліся! Недапрацоўка прафсаюза ў гэтым пытанні была відавочная, ды і час быў страчаны. Неабходна было раней рыхтавацца да такіх пытаннях і растлумачваць, што згубнасць такіх рашэнняў, як падпісанне кантрактаў, - відавочная!"
Пасля таго, як Віктар Бабаед датэрмінова пакідае пасаду старшыні Беларускага Незалежнага прафсаюза, Мікалаю Новіку прапанавалі ўзначаліць БНП. Але ён адмаўляецца, а ў якасці кандыдатуры прапануе свайго намесніка - Корабава Васілія Сямёнавіча, якога і абіраюць на VI з'ездзе старшынёй БНП.
Віцэ-старшыня БНП
VII з'ездам БНП яго абіраюць віцэ-старшынёй прафсаюза. Пасля рэзкага пагаршэння стану здароўя, 3 лістапада 2007 Мікалай Мікалаевіч датэрмінова сыходзіць з пасады старшыні НПГ ААТ «Беларуськаий». Іван Пермінаў змяняе яго на гэтай пасадзе.
Пенсія
Нягледзячы на тое, што ён адышоў ад актыўнага грамадскага жыцця, час ад часу прымае ўдзел у апазіцыйных і прафсаюзных мерапрыемствах. Актыўна ўдзельнічаў у працы ветэранскай арганізацыі Незалежнага прафсаюзу гарнякоў ААТ “Беларуськалій”. У 2011 годзе выдае манаграфію "НПГ: Права «людзьмi звацца»", якая закранае дзейнасць прафсаюзнай арганізацыі з 1992 па 2008 гады.
27 снежня 2018 на канферэнцыі НПГ ААТ "Беларуськалій" у разгар ціску на сябраў прафсаюза пярвічкі "Раммантажбуд" і "Беларуськалій", ён выступае са словамі падтрымкі. Гэта было яго апошняе публічнае выступленне: ''“Усе акцыі пратэсту, якія адбываліся ў нас, яны спрыялі развіццю прафсаюза. Кожная акцыя пратэсту - гэта рост. Калі я ўбачыў ваш пікет на стадыёне «Будаўнік» і там было пад 80 чалавек, я ўбачыў, што вы выдатныя людзі і можаце арганізавацца. Адзінае, што мне не падабаецца, гэта паліванне брудам адзін аднаго. Гэта не ўласціва прафсаюзу. Я пераканаўся, што ў нас дастойная змена і вы здольныя на нармальныя дзеянні, абараняючы свае інтарэсы і інтарэсы работнікаў, і адстойвання сваіх правоў, і годнае жыццё. Можа гэта арганізацыя не столькі нам патрэбна, з-за ўзросту, колькі яна патрэбна нашым дзецям і ўнукам. Дапамажыце ім, хлопцы!”''
У разгар падзей беларускага пратэсту ў жніўні 2020 года ён захварэў на COVID-19 і быў шпіталізаваны ў Салігорскую ЦРБ. Праз некалькі тыдняў яго пераводзяць у ЦРБ Мар'інай Грокі, дзе пасля паляпшэння стану 14 верасня ён памірае. Пахаваны Мікалай Новік на Салігорскіх гарадскіх могілках «Дубеі».
Палітычныя погляды
Мікалай Новік не быў сябрам партый, аднак меў выразныя палітычныя погляды. Асноўнымі палітычнымі каштоўнасцямі, пра якія ён пастаянна адзначаў у інтэрв'ю і выступах, былі: незалежнасць і суверэнітэт Беларусі; дэмакратычная палітычнай сістэма і абавязковы прынцып падзелу ўладаў; змяняльнасць ўлады праз выбарчую сістэму; падтрымка беларускай мовы і беларускай культуры.
Быў сябрам непалітычнага грамадска-патрыятычнага руху 90-х гг. Беларускае згуртаванне вайскоўцаў і грамадскай арганізацыі Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны.
Узнагароды
За сваю працоўную дзейнасць неаднаразова становіцца пераможцам сацыялістычных спаборніцтваў на рудаўпраўленні. Узнагароджаны ганаровымі граматамі, змешчаны на дошку пашаны. Крыху пазней быў узнагароджаны Знакам Шахцёрскай славы 3-й ступені, 1977 годзе Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР, у 1984 годзе Ганаровай граматай ЦК прафсаюзаў БССР, Ганаровай граматай «Фонду міра»]]. У 1985 годзе ўзнагароджаны знакам «Ударнік 11-ай пяцігодкі», а ў 1986 Ордэнам Дружбы народаў. 6 кастрычніка 2019 годзе яму было узнагароджаны званнем "Ганаровы сябр Беларускага Незалежнага прафсаюза".
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дачку і сына. У вольны час, на сваёй малой радзіме ў вёсцы Мазалі, захапляўся пчалярствам.
Каві (мова)
Назва мовы паходзіць ад санскрыцкага слова, якое азначае "паэт". Узнікла у 1 тысячагоддзі н. э. на аснове гутарковых дыялектаў, на якіх размаўлялі жыхары вострава Ява. Першыя пісьмовыя помнікі вядомы з IX ст. Шырока выкарыстоўваўся ў рэлігійнай і свецкай літаратуры народаў Явы, Суматры, часткі Сулавесі (да XV ст.), астравоў Балі і Ламбок. Большасць вядомых тэкстаў напісана ў форме сілабічных вершаў.
У нашы дні каві выкарыстоўваецца падчас набажэнства індуістамі-балійцамі (пераважна на астравах Балі і Ламбок), вывучаецца ў рэлігійных школах.
Адным з першых еўрапейскіх даследчыкаў каві быў Вільгельм фон Гумбальт.
Карпілаўка (Лядскі сельсавет)
Карпі́лаўка (, Карпиловка) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Хутарскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Калодзежскага сельсавета.
Рассветаўскі сельсавет
Рассве́таўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Добрушскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — пасёлак Рассвет.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Мар’інскі сельсавет у складзе Добрушскага раёна Гомельскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Мар’іна. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Веткаўскага раёна. 30 снежня 1927 года рэарганізаваны ў Мар’інскі нацыянальны рускі сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Веткаўскім раёне БССР. У 1935 годзе рэарганізаваны ў беларускі сельсавет. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Добрушскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. У 1963 годзе з адміністрацыйнага падпарадкавання Добрушскага гарсавета перададзены вёскі Залессе і Падгор’е. У студзені 1965 года ў склад сельсавета ўключаны вёскі Дубовы Лог, Лявонцьева і Млынок Сівінскага сельсавета. 25 лютага 1977 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Рассвет, сельсавет перайменаваны ў Рассветаўскі. 29 ліпеня 1988 года скасаваны пасёлак Падгор’е. 26 кастрычніка 1989 года ў склад сельсавета з Крупецкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (вёска Ігаўка, пасёлкі Высакаполле, Майскі, Пакроўскі і Ясенкі). У 2005 годзе цэнтр сельсавета атрымаў статус пасёлка. 1 снежня 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дзям’янкаўскага сельсавета (5 населеных пунктаў: вёскі Бярозкі, Дзям’янкі, Дубовы Лог, Лявонцьева і Млынок). 28 лістапада 2011 года скасавана вёска Млынок, 12 кастрычніка 2022 года — пасёлак Пакроўскі.
IC 4408
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рассветаўскі сельсавет
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (11 населеных пунктаў) — 1791 чалавек, з іх 91,0 % — беларусы, 5,8 % — рускія, 2,0 % — украінцы, 0,4 % — цыганы.
Музей-сядзіба Васіля Быкава
Дзейнічае як філіял Ушацкага музея народнай славы. У склад музея ўваходзяць адбудаваныя дом, хлеў, пуня, агароджа.
Гісторыя
Музей заснаваны паводле рашэння Ушацкага раённага Савета дэпутатаў ад 19 лютага 2004 года і распараджэння Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта ад 1 сакавіка 2004 года. На стварэнне музея ўлады выдаткавалі 80 мільёнаў рублёў.
Колішняя хата, у якой да 1940 года жыў пісьменнік, была пабудавана Уладзімірам Хведаравічам Быкавым. З 1976 года яна пуставала і ў 2003 годзе яе разабралі, бо яна згніла, а на яе месцы была ўзведзена дакладная копія.
На ўрачыстым адкрыцці сядзібы 18 чэрвеня 2004 года старшыня Ушацкага райвыканкама К. Пачэпка зазначыў, што намагаліся будаваць так, як і было.
На тэрыторыі сядзібы размешчаны хата, у якой прайшло дзяцінства Васіля Быкава, хлеў, гумно. Вакол хаты — дрэвы, пасаджаныя бацькам пісьменніка.
У хаце, якая складаецца з трох пакояў (жылы пакой, кухня і сенцы) агульнай плошчай 49 м² знаходзіцца этнаграфічна-бытавая экспазіцыя, дзе размешчаны прадметы хатняга ўжытку (альбо іх аналагі), якімі карысталася сям’я Быкавых. Захоўваюцца таксама кнігі з аўтографамі паэтаў і пісьменнікаў Беларусі, Расіі, Украіны, іншых дзяржаў. Сярод экспанатаў — копіі малюнкаў Васіля Быкава, стужка ганаровага жыхара Ушацкага раёна, асабістыя рэчы пісьменніка.
Экспазіцыя носіць мемарыяльны характар, што і абумовіла яе спецыфіку: на аснове тыпалагічных прадметаў быў адноўлены прыжыццёвы абсталюнак, у якім гадаваўся пісьменнік. Пры стварэнні мемарыяльнай экспазіцыі музея за аптымальную дату, на якую і была праведзена асноўная рэстаўрацыя і рэканструкцыя, аднаўленне інтэр’ераў, быў прыняты гістарычны перыяд, звязаны з нараджэннем і юнацкімі гадамі Васіля Быкава.
У асноўнай экспазіцыі музея ў сціснутай форме выдзелена гісторыка-біяграфічная частка, пабудаваная па тэматыка-храналагічным прынцыпе. Тут змешчаны дакументы, фотадакументы, аўтабіяграфічныя матэрыялы, літаратурныя выданні.
NGC 1752
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
NGC 1447
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Часціны мовы
Часціна мовы можа быць вылучана толькі на падставе сукупнасці пэўных крытэрыяў. Увага надаецца наступным фактарам:
У беларускай мове ёсць 10 часцін мовы.
Табліца часцін беларускай мовы
Часціны ў беларускай мове класіфікуюцца наступным чынам :
Барбянскі сельсавет
Барбя́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Барба.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сівінскага сельсавета.
Стафан Ян Слізень
Стафан Ян Слізень (? — да 5 ліпеня 1707) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Слізняў, сын Аляксандра Казіміра, стольніка ашмянскага. Падстароста ашмянскі з 1681 года, пісар земскі ашмянскі з 1683 года, Рэферэндар вялікі літоўскі з 15 чэрвеня 1705 года па 1707, староста крэўскі, пасол на сойм 1696, маршалак Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага ў 1705.
Пад сцягамі караля Яна Сабескага браў удзел у бітвах пад Няміравам, Комарна, Калішам, Хацінам; з Сяняўскім — у Валахіі. Пазней усё падзеі апісаў у рыфмаваным дыярыушы. У 1705 годзе браў удзел у Сандамірскай канфедэрацыі ад Віленскага ваяводства.
Творы
фрагменты:
Віктарыўка (Мыроніўскі раён)
Віктарыўка (Ві́кторівка) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Віталь Васілевіч Дударэнка
Віталь Васільевіч Дударэнка (нар., Мінск) — беларускі мастак-ілюстратар
Нарадзіўся ў горадзе Мінску 2 студзеня 1965 года. Вучыўся ў агульнаадукацыйнай школе № 2. Калі быў вучнем пачатковай школы — вырашыў стаць мастаком-ілюстратарам. Займаўся ў студыі выяўленчага мастацтва пры Доме культуры трактарнага завода. Свае першыя малюнкі рабіў да кніг па школьнай праграме, за што атрымліваў высокія адзнакі на ўроках малявання, і нават нейкія прызы на розных конкурсах дзіцячага малюнка. У 1981 годзе паступіў у Мінскае мастацкае вучылішча імя А. К. Глебава. У 1985—1987 гадах служыў у войсках СА пад Масквой. З 1989—1995 вучыўся на факультэце графікі Беларускай акадэміі мастацтваў. З 1996—2001 год вучыўся ў той жа навучальнай установе на факультэце «Мастацтвазнаўства».
Віталь Дударэнка ўпарта займаецца менавіта той справай, якая яму больш за ўсё падабаецца — кнігай. Актыўны ўдзельнік суполкі ілюстратараў стран СНД illustrators.ru Віталь Дударэнка кажа: «''Я лічу, што кніга, гэта не толькі прыгожы малюнак пастаўлены на развароце, або на паласе старонкі — гэта куды больш складаны і суцэльны арганізм са сваёй структурай ад макета да шрыфта. За гэты час мною было створана ілюстрацый да каля 200 кніг. Праўда, трэба ўлічыць, што некаторыя кнігі былі аформленыя 3-5 ілюстрацыямі, а некаторыя 30-ю і больш''».
Віталь Дударэнка удзельнік 8 Рэспубліканскіх выстаў кніжнай ілюстрацыі «Мастак і кніга», 5 Міжнародных выстаў — конкурсаў мастакоў-ілюстратараў кнігі ў розных краінах свету. Мае два дыплома з конкурсу «Мастак і кніга» (за афармленне кнігі). Узнагароджаны медалём Васіля Віткі за шэраг ілюстрацый да дзіцячага часопіса «Вясёлка». Супрацоўнічае з выдавецтвамі па ўсяму свету.
Багажны вагон
Багажны вагон — чыгуначны вагон, першапачаткова служыў для перавозкі багажу пасажыраў, у пасажырскіх або асобных паштова-багажных цягніках, у складзе грузавых цягнікоў. Але пазней, у прыватнасці на чыгунках былога СССР, а цяпер СНД, багажныя вагоны сталі выкарыстоўвацца для дастаўкі некаторых катэгорый грузаў, або грувасткага багажу, заяўленых грузаадпраўшчыкам для канкрэтнага атрымальніка.
Асоба, якая хоча скарыстацца такой паслугай, здае груз у багажнае аддзяленне чыгуначнай станцыі, у якасці адпраўніка. Далей груз перапраўляецца багажным вагонам да чыгуначнай станцыі атрымальніка, які прымае заяўлены багаж або груз праз багажнае аддзяленне.
Канструктыўныя асаблівасці
Кантактная камора можа быць абсталявана кранам або ручной таллю на манарэйкі, для механізацыі пагрузачна-разгрузачных работ. У сваю чаргу пагрузныя дзверы таксама забяспечаныя кансольнымі паваротнымі прыладамі з такімі ж талямі.
Электразабеспячэнне вагона вырабляецца ад падвагоннага генератара і акумулятарных батарэй. Ацяпленне вагона вадзяное і ажыццяўляецца з дапамогай электроугольного катла з праграмным кіраваннем. Для ажыццяўлення вентыляцыі вагона выкарыстоўваецца прытокава аўтаматызаваная механічная сістэма.
Сезон 2018 ФК Нёман Гродна
У 2018 годзе футбольны клуб «Нёман» з Гродна прымаў удзел у трох афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
1 Футбаліст пакінуў «Нёман» (яго нумар можа быць перададзены іншаму іграку) 2 Уладзімір Жураў у другой палове сезону выступаў пад нумарам 96
Пакінулі клуб
1 З арэнды 2 Падаўжэнне арэнды 3 Раней — у «Смалявічах-СТІ» ў арэндзе 4 Раней — у «Лідзе» ў арэндзе 5 Раней — у «Граніце» ў арэндзе 6 У арэнду, раней — у «Граніце» ў арэндзе 7 У арэнду, раней — у «Лідзе» ў арэндзе 8 У арэнду 9 У арэнду, у студзені быў у арэндзе ў «Баранавічах» на 3 дні
Прыйшлі ў клуб
1 З арэнды 2 У арэнду
Пакінулі клуб
1 У арэнду 2 У арэнду, раней — у «Смаргоні» ў арэндзе
Дэнамінацыя ў Беларусі 2016 года
Дэнамінацыя нацыянальнай грашовай адзінкі Беларусі адбылася 1 ліпеня 2016 года. Да канца года ў звароце будуць знаходзіцца беларускія рублі старога і новага ўзору. Суадносіны абмену складуць 1 да 10 тысяч. Пры гэтым памятныя і зліткавыя (інвестыцыйныя) манеты, выпушчаныя ў зварот рэгулятарам, падлягаюць прыёму па намінальным кошце пры ўсіх відах плацяжоў без абмежаванняў.
Новыя манеты (узору 2009 года)
З 1 ліпеня 2016 года, упершыню за ўсю гісторыю беларускага рубля, у сувязі з дэнамінацыяй у зварот уводзяцца манеты. Раней Беларусь была адной з нешматлікіх краін у свеце, дзе выпускаліся толькі памятныя манеты, якія фактычна не ўжываліся ў звароце.
Манеты былі адчаканены на Літоўскім манетным двары і Манетным двары Крэмніцы. Усе манеты зроблены са сталі. Манеты да 5 капеек пакрыты меддзю; 10, 20, 50 капеек — меддзю і латунню; 1 рубель — меддзю і нікелем. Манета вартасцю 2 рублі — біметал, цэнтр пакрыты меддзю і нікелем, кальцо — меддзю і латунню. На аверсе ўсіх манет намаляваны герб Рэспублікі Беларусь, надпіс «БЕЛАРУСЬ» і год чаканкі. На рэверсе намаляваны намінал манеты ў суправаджэнні розных арнаментаў.
Новыя банкноты (узору 2009 года)
У сувязі з правядзеннем дэнамінацыі з 1 ліпеня 2016 года ўводзяцца банкноты новага ўзору.
З улікам часу выраба, новыя беларускія рублі маюць вызначаныя асаблівасці. У прыватнасці, на выпусканых у зварот банкнотах узору 2009 года змесцавана факсіміле подпісу тагачаснага Старшыні Праўлення Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь П. П. Пракаповіча.
Акрамя таго, на новай банкноце наміналам 50 рублёў размешчаны надпіс «пяцьдзесят», які не адпавядае дзейсным правілам беларускай арфаграфіі. У адпаведнасці з Законам Рэспублікі Беларусь ад 23 ліпеня 2008 года № 420-З «Пра правілы беларускай арфаграфіі і пунктуацыі» гэта слова павінна пісацца праз літару «я» ў другім складзе — «пяцьдзясят». Пры ажыццяўленні Нацыянальным банкам наступных замоў на выраб новых банкнот паказаныя неадпаведнасці будуць выпраўлены.
Рыгор Ігнатавіч Масальскі
Рыгор Ігнатавіч Маса́льскі ( — ) — кінааператар, Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1969).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску. У 1947—1990 гадах працаваў на кінастудыі «Беларусьфільм» асістэнтам аператара, аператарам, аператарам-пастаноўшчыкам.
Зняў больш за 300 сюжэтаў для кіначасопісаў «Навіны дня», «Савецкі спорт», «Савецкая Беларусь»; дакументальныя і мастацкія фільмы. Член Беларускага саюза кінематаграфістаў.
Владыслаўка (Мыроніўскі раён)
Владыслаўка (Владисла́вка) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Бёюк-Зіра
Бёюк-Зіра  (Böyük Zirə) — адзін з астравоў Бакінскага архіпелага ў Каспійскім моры. Уваходзіць у склад Азербайджана. Плошча - 1,2 км².
Геаграфія
Востраў Бёюк-Зіра месціцца ў Бакінскай бухце ў 8,9 км на поўдзень ад гарадской набярэжнай. Выцягнуты з захаду на ўсход на 3 км, з поўначы на поўдзень — на 140 м - 620 м. Узбярэжжа скалістае, часткова ў атачэнні камяністых і пясчаных пляжаў. Паўночна-заходні край вострава высокі. Найвышэйшы пункт — 37 м. Сталых крыніц пітной вады няма.
Гісторыя
Назва вострава Бёюк-Зіра складаецца з двух слоў — Böyük ("вялікі") і ("востраў"). У 1719 г. Пётр I даў яму назву Нарген, паколькі Бёюк-Зіра нагадаў яму аднайменны востраў у Фінскім заліве. Старая назва была вернута ў 1991 г. з набыццём незалежнасці Азербайджана.
11 снежня 1884 г. на паўночным узбярэжжы быў усталяваны маяк. У 1941 г. ён быў узарваны, каб прадухіліць магчымыя бамбёжкі Баку з боку нямецкай авіяцыі, якая магла арыентавацца на святло маяка. Узноўлены ў 1958 г.
Падчас I Сусветнай вайны на востраве знаходзілася 10 тысяч турэцкіх ваеннапалонных, захопленых пры наступленні расійскіх войск ва Усходняй Анатоліі. Большасць з іх загінула. У гады сталінскіх рэпрэсій Бёюк-Зіра з'яўляўся месцам растрэлаў і катаванняў.
Пасля 1991 г. востраў Бёюк-Зіра знаходзіцца ў распараджэнні ваеннага ведамства Азербайджана. На поўдзень ад вострава створаны падводныя ўмацаванні для абароны Баку. У 2011 г. быў прэзентаваны праект стварэння на Бёюк-Зіра турыстычна-забаўляльнай зоны.
Мінатор-Сэрвіс
Мінатор-Сэрвіс — беларускае прадпрыемства, размешчанае ў г. Мінск. Займаецца распрацоўкай, вытворчасцю, мадэрнізацыяй, рамонтам і абслугоўваннем баявых гусенічных машын, а таксама пастаўкай запасных частак для апошніх. Адно з вядучых прадпрыемстваў ваенна-прамысловага комплексу краіны.
Сярод найбольш вядомай прадукцыі — гусенічныя машыны 2Т Сталкер і ТГМ 3Т, а таксама бронеўтамабіль «Віцім».
З-за ўварвання Расіі ва Украіну, прадпрыемства знаходзіцца пад міжнароднымі санкцыямі Еўрасаюза і шэрагу іншых краін.
Грунтоў
Грунтоў — прозвішча.
Горнапрамысловы ландшафт Блэнавана
Горнапрамысловы ландшафт Блэнавана — аб’ект са спіса Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ва Уэльсе.
У XIX стагоддзі Блэнаван, раён Паўднёвага Уэльса, быў найбуйнейшым вытворцам жалеза і вугалю на сусветным рынку. Тут сфарміравалася ўся інфраструктура шахцёрскага горада: вугальныя і рудныя шахты, кар’еры, горны, чыгуначная сетка, дамы для рабочых, крамы.
У Блэнаване можна спусціцца на глыбіню 90 м у шахту Біг Піт і даведацца пра горную выпрацоўку.
Гарабііўка (Мыроніўскі раён)
Гарабііўка (Горобії́вка) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Томпсан
Томпсан — англійскае прозвішча, таксама тапонім.
Красная Змена
Кра́сная Зме́на (, Красная Смена) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Хутарскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Калодзежскага сельсавета.
NGC 1753
NGC 1753 (іншыя абазначэнні — MCG -1-13-48, IRAS05000-0324, PGC 16610) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4409
IC 4409 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Грушыў (Мыроніўскі раён)
Грушыў (Грушів) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Косіцкі сельсавет
Ко́сіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Косіцкае.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сівінскага сельсавета.
NGC 1449
NGC 1449 (іншыя абазначэнні — MCG -1-10-32, PGC 13798) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Самуіл Якаўлевіч Маршак
Самуіл Якаўлевіч Маршак (, Варонеж — ) — савецкі паэт, перакладчык; адзін з пачынальнікаў расійскай дзіцячай літаратуры.
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся ў Лонданскім універсітэце (1913-14). У 1892-94 гадах жыў у Віцебску. У 1920 годзе арганізаваў у Краснадары адзін з першых расійскіх дзіцячых тэатраў. Друкаваўся з 1904 года.
Творчасць
Пісаў вершы для дзяцей: «Казка пра неразумнае мышаня» (1923), «Вось які рассеяны» (1928), паэтычныя зборнікі «Дзеткі ў клетцы» (1923), «Рознакаляровая кніга» (1947), «Вершы для дзяцей» (1950). Аўтар аповесці ў вершах «Містэр Твістэр» (1933), «Апавядання пра невядомага героя» (1937), паэтычнай энцыклапедыі «Вясёлае падарожжа ад А да Я» (1952), п'ес-казак «Гора баяцца — шчасця не ўбачыць» (1922), «Церамок» (1941), «Дванаццаць месяцаў» (1943) і інш. Яго творы адметныя блізкасцю да фальклору, непасрэднасцю, добрай казачнасцю, гумарам, гарэзлівасцю. Кнізе «Выбраная лірыка» (1962) уласцівы глыбіня пранікнення ў вечныя праблемы быцця, шчырасць, імкненне да гармоніі. У вайну ствараў сатырычныя вершы і подпісы да палітычных плакатаў. Аўтар кнігі ўспамінаў «У пачатку жыцця» (1962), зборніка артыкулаў пра літаратурнае майстэрства «Выхаванне словам» (1961) і інш.
Майстар мастацкага перакладу: «Санеты Шэкспіра ў перакладах С. Маршака» (1948), вершы Р. Бёрнса, У. Бленка, Дж. Радары, Дж. Кітса, Ф. Багушэвіча, Я. Лучыны, Цёткі і інш. Падтрымліваў творчыя сувязі з Я. Коласам. На беларускую мову асобныя творы С. Маршака пераклалі А. Астрэйка, П. Броўка, В. Вітка, К. Кірэенка, М. Лужанін, М. Маляўка, У. Шахавец, А. Якімовіч і інш.
Уладзімір Васілевіч Прохараў
Уладзімір Васілевіч Про́хараў (нар., , Омская вобласць, Расія) — беларускі кампазітар.
Біяграфія
Скончыў у 1976 годзе Беларускую кансерваторыю (клас Я. Глебава). 3 1981 года выкладае ў музычных навучальных установах Мінска.
Член Беларускага саюза кампазітараў з 1977 года.
Творчасць
Працуе ў розных жанрах. Аўтар музыкі да спектакляў, пастаўленых у лялечных тэатрах Беларусі: дзяржаўныя тэатры — «» С. Маршака, «Гадзіннік з зялюляй» С. Пракоф’евай, «Доктар Айбаліт» (усе 1980), «38 папугаяў»  (1985), «Церам-церамок» Маршака (1986); у абласных тэатрах: Гродзенскім — «Сіндбад-мараход»  і  (1981), «Насарог і Жырафа» Х. Гюнтэра (1983), «Кацяня па мянушцы Гаў» Остэра, «Калі рамонак расцвітае» Р. Москава, «Балада пра белую вішню» С. Клімковіч (усе 1984); Брэсцкім — «Збанок-гаварун» А. Абу-Бакара (1982), «Іншаземец у Рыме» В. Маслава (1985), «Кот у ботах» Г. Уладычынай (1986), «…Забыць Герастрата!» Р. Горына (1989); Мінскім абласным тэатры лялек «Батлейка» (Маладзечна) — «Прывітанне для мартышкі» Остэра (1990), «Казкі Несцеркі» А. Туравай (1991), «Свята Ражаство радасць прынясло» І. Сідарука (1992); а таксама да спектакляў у Дзяржаўным рускім драматычным тэатры Беларусі — «Бабскае царства» паводле (1984), «Іван-ды-Мар’я» У. Гольдфельда (1986).
Кувейтцы
Кувейтцы — народ (этнічна ў асноўным арабы), які жыве на тэрыторыі Кувейта, дзяржавы на паўночным усходзе Аравійскага паўвострава і ўзбярэжжы Персідскага заліва.
Колькасць
Паводле перапісу насельніцтва 1957 года ў краіне жыло 206,4 тыс. чалавек, у 1985 годзе — 1,712 млн, у 1995 — 1,576 млн, у 2001 — 2,275 млн чалавек. Хуткі рост насельніцтва абумоўлены прыцягальнасцю Кувейта для імігрантаў.
Этнічная гісторыя
Продкі кувейтцаў — плямёны Аравійскага паўвострава, у якіх у другой палове 2-га тысячагоддзя да н. э. пасля адамашнівання вярблюда пачаў складацца гаспадарча-культурны лад качэўнікаў-вярблюдаводаў — бедуінаў.
Мова
Кувейцкія народныя дыялекты адрозніваюцца ад літаратурнай, як і іншыя дыялекты арабскай мовы, шэрагам фанетычных, лексічных і граматычных асаблівасцяў.
На фарміраванне кувейцкага дыялекту паўплывала ўзаемадзеянне з персідскай, турэцкай, англійскай мовамі і мовамі Індыі, а таксама гутарковая мова бедуінскіх плямёнаў Аравійскага паўвострава. Кувейцкі дыялект найбольш падобны да дыялекту жыхароў паўднёвых раёнаў Іраку і паўночнага ўсходу Саудаўскай Аравіі. У кувейцкім дыялекце шмат слоў персідскага, турэцкага, і індыйскага паходжання. Ёсць словы запазычаныя з англійскай і французскай моў. Англійская мова — рабочая ў гаспадарчай дзейнасці, навуцы і сувязях з чужаземцамі, але не трапіла ў сферу камунікацыі паміж кувейтцамі, нягледзячы на працяглы перыяд брытанскага панавання.
Побыт і традыцыі
Пасля атрымання Кувейтам незалежнасці, грамадская свядомасць жыхароў імкліва змянялася. Але для кувейтцаў як і раней засталіся вельмі важнымі такія маральныя катэгорыі як адданасць племю і роду, ахвярнасць у імя іх інтэрасаў; гасціннасць, спачуванне. Светаадчуванне кувейтцаў, іх уяўленні пра адносіны у грамадстве і сям’і фарміраваліся ў суровых умовах пустыні, у якой залежнасць людзей ад сіл прыроды мае вялікую ролю.
Кувейтцы традыцыйна вітаюць адзін аднаго поціскам рук і пацалункам шчакі. Звычайна мужчыны і жанчыны не абменьваюцца больш чым некалькімі словамі, і, магчыма, поціскам рукі. Для мужчын і жанчын дапушчальна пацалаваць шчаку, калі яны звязаны блізкай роднасцю.
Гасціннасць у Кувейце часта выяўляецца праз падачу чаю і кавы. Вельмі рэдка госцю ў доме, офісе або нават якім-небудзь складзе, не прапануюць чай або каву. У кувейцкай бедуінскай традыцыі адмова госця ад гарбаты або кавы часам успрымаюць як абразу гаспадара, бо разглядаюць гэта як адмаўленне госцем намаганняў гаспадара быць гасцінным.
Гарадскія пасяленні
Шчыльнасць насельніцтва — 122,9 чал. на 1 км². 98 % насельніцтва жыве ў гарадах. Самы вялікі горад — сталіца Эль-Кувейт, дзе засяроджана амаль усё насельніцтва краіны. Традыцыйная гарадская планіроўка — бязладная, з вузкімі вуліцамі і завулкамі, але ў сталіцы праз сучасную перапланіроўку мала што захавалася ад традыцыйнай, прыкладна такая ж сітуацыя і ў іншых гарадах Кувейта.
Традыцыйная ежа
Традыцыйная ежа кувейтцаў — пшанічныя або ячменныя аладкі, гародніна, фінікі і іншая садавіна, кіслае малако, авечы сыр, топленае масла, свежая або сушаная рыба. Стравы — пшанічная або кукурузная каша-бургуль з кіслым малаком або кавалачкамі мяса, мачбус — плоў з рыбай і гароднінай, салуна — тушаныя з рознай гароднінай рыба або мяса, кябаб — смажанае мяса з памідорамі. Стравы звычайна вострыя, кувейтцы дадаюць у ежу шмат спецый і вострай гародніны (напрыклад мясцовы караняплод руад, доўгае мясістае лісце багл і дробныя лісткі барбір).
Традыцыйнае адзенне
Традыцыйнае адзенне кувейтцаў значна не адрозніваецца ад характэрнага для ўсіх рэгіёнаў Паўночнай Аравіі бедуінскага касцюма. Мужчынскае адзенне складаюць доўгая і шырокая кашуля звычайна белага колеру, штаны чырвонага колеру, куфія, звычайна ў чырвона-белую клетку або з чырвоным узорам, якую трымае закручаны вакол галавы чорны ваўняны жгут-ікаль. Даўней Кувейт славіўся промыслам вырабу арнаментаваных чырвоных куфій-куайці, даўно выцесненых фабрычнымі. Традыцыйны абутак — скураныя сандалі.
Багата жыхароў краіны аддае перавагу еўрапейскаму стылю адзення. Сучаснае адзенне кувейтцаў уяўляе сабой спалучэнне арабскіх і еўрапейскіх элементаў. Многія гараджанкі не выходзяць у грамадства з непакрытай галавой, некаторыя і з незакрытым тварам.
Традыцыйнае жытло
Звычаёвае жытло качэўнікаў і паўкачэўнікаў — чатырохкутны шацёр з чорнай (звычайна казінай) шкуры, бывае з брызенту; аселых арабаў — каркасна-слупавы дом. Са старажытных гарадскіх жытлаў пераважаюць адна- і двухпавярховыя дамы з плоскай страхой, акружанай парапетам са скразнымі адтулінамі для сцёку дажджавой вады, і пабудаваныя з сырцовай цэглы. Багатыя дамы з каменю на вапнавай рошчыне будавалі з высокім створкавым парталам, арнаментаваным алебастравай ляпнінай і некалькімі арачнымі галерэямі па фасадзе. Вокны традыцыйных дамоў выходзяць ва ўнутраны двор.
З сярэдзіны XX ст. большую частку Эль-Кувейта перабудавалі на сучасны ўзор, мноства старых дамоў зруйнавалі, але ж элементы традыцыйнай гарадской архітэктуры дацяпер захоўваюцца ў пабудовах.
Дзяржаўны лад
Паводле Канстытуцыі 1962 года, Кувейт — канстытуцыйная манархія.
Уладар дзяржавы — эмір, шэйх Сабах аль-Ахмед ас-Сабах. Эмір прызначае кіраўніка ўраду, мае права роспуску парламента — Меджліса або Нацыянальнай Асамблеі, падпісвае законапраекты, можа вяртаць іх на дапрацоўку ў Меджліс. Эмір — вярхоўны галоўнакамандуючы ўзброенымі сіламі Кувейта, прызначае на ключавыя пасады ў арміі Кувейта, у тым ліку камандуючых родамі войскаў. Паводле Канстытуцыі, эмір юрыдычна недатыкальны, але яго крытыка ў СМІ не забаронена.
Акрамя таго, эмір прызначае кронпрынца. Аднак кандыдатуру кронпрынца ўхваляюць члены ўладарнай кіруючай сям’і і зацвярджае Нацыянальная асамблея. Калі Нацыянальная Асамблея галасуе супраць прапанаванай эмірам кандыдатуры, эмір абавязаны прадставіць у Асамблею трох іншых кандыдатаў з уладарнай сям’і і Асамблея выбірае аднаго з іх.
Заканадаўчая ўлада належыць эміру і аднапалатнаму нацыянальнаму сходу — Меджліс аль-Джума або Нацыянальная Асамблея. Пяцьдзясят дэпутатаў абіраюць праз усеагульныя выбары на чатырохгадовы тэрмін, яшчэ пятнаццаць прызначае прэм’ер-міністр. Палітычныя партыі забаронены.
Кувейт — адзіная краіна Персідскага заліва з выбарным заканадаўчым органам, пры гэтым эмір і галава ўладарнай сям’і тут таксама праходзіць працэдуру выбараў і зацвярджэння, у адрозненне ад спадчынных манархій суседніх краін.
Кэці Бу Нджу
Кэці Бу Нджу (нар., Дуала, Камерун) — камерунская футбалістка, абаронца. Выступала за зборную Камеруна.
Клубная кар’ера
Да 2014 года гуляла за нігерыйскі клуб «Рыверз Энджэлз», які ў 2014 годзе стаў чэмпіёнам і ўладальнікам Кубка нігерыйскай жаночай футбольнай лігі. У 2015 годзе падпісала кантракт з «Мінскам», дзе правела адзін сезон.
З нацыянальнай жаночай зборнай Камеруна стала сярэбраным прызёрам Кубка афрыканскіх нацый, які прайшоў у кастрычніку 2014 года ў Намібіі.
Nivea
Nivea — брэнд, які спецыялізуецца на прадуктах па догляду за целам і скурай. Ён належыць нямецкай кампаніі Beiersdorf AG. Nivea паходзіць ад лацінскага слова niveus/NIVEA/niveum, што азначае «беласнежны».
Гісторыя
Першапачаткова кампанія забяспечвала толькі германскіх спажыўцоў, але пазней стала вядомай на ўсім свеце. У 1930-х гадах на заводах «Nivea» працавала паўтара мільёна рабочых. У 1920-х гадах крэм сталі рэкламаваць на кінапаказах.
У Беларусі
23 красавіка 2021 года пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь прадукцыя маркі Nivea была ўнесеная ў пералік тавараў, якія забаронены да ўвозу і рэалізацыі на тэрыторыі Беларусі, у выніку чаго продажы былі спыненыя на паўгода. Забарона тройчы працягвалася яшчэ на паўгода (2 лістапада 2021, 4 мая 2022 , 3 лістапада 2022) і на бягучы момант дзейнічае да 5 мая 2023 года.
IC 4410
IC 4410 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мація Дэ Шылья
Мація Дэ Шылья (Mattia De Sciglio; нар., , Італія) — італьянскі футбаліст, абаронца турынскага «Ювентуса» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Італіі.
NGC 1754
NGC 1754 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC25) — шаравое скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дудары (Мыроніўскі раён)
Дудары (Дударі́) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Ігар Алегавіч Грунтоў
Ігар Алегавіч Грунтоў (нар. , Віцебск) — беларускі юрыст, спецыяліст у галіне крымінальнага права і крыміналогіі, крымінальна-выканаўчага права. Доктар юрыдычных навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Правазнаўства», 1975). Працаваў ва Упраўленні ўнутраных спраў Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта (1975—1979, упраўленне крымінальнага вышуку, інспектар), Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1979, юрыдычны факультэт, кафедра крымінальнага права, з 2005 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: віна; склад злачынства; аб’ектыўны бок злачынства.
Іван Рыгоравіч Махота
Іван Рыгоравіч Махота (1918—1943) — старшы лейтэнант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Іван Махота нарадзіўся 9 ліпеня 1918 года ў вёсцы Папаснае (цяпер — Навамаскоўскі раён Днепрапятроўскай вобласці Украіны). Скончыў рабфак. У 1939 годзе Махота быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1941 годзе ён скончыў Саратаўскае танкавае вучылішча. З сакавіка 1942 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Да кастрычніка 1943 года старшы лейтэнант Іван Махота камандаваў танкавай ротай 257-га танкавага батальёна 108-й танкавай брыгады 9-га танкавага корпуса 65-й арміі Беларускага фронту. Вызначыўся падчас вызвалення Гомельскай вобласці Беларускай ССР. 20-21 кастрычніка 1943 года экіпаж Махоты, ведучы баі за пашырэнне плацдарма на заходнім беразе Дняпра, знішчыў 3 артылерыйскіх батарэі, 8 кулямётаў, 10 павозак, каля 200 салдат і афіцэраў праціўніка, прыняў актыўны ўдзел у вызваленні шэрагу вёсак Лоеўскага раёна. 21 кастрычніка 1943 года ў баі танк Махоты быў падбіты. На падпаленай машыне экіпаж паспеў знішчыць яшчэ адну артылерыйскую батарэю, жыўцом сгарэўшы ў танку. Першапачаткова быў пахаваны ў вёсцы Страдубка Лоеўскага раёна, пазней перапахаваны ў вёсцы Чаплін таго ж раёна.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «мужнасць, адвагу і гераізм, праяўленыя ў барацьбе з нямецкімі захопнікамі», старшы лейтэнант Іван Махота пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Быў таксама ўзнагароджаны ордэнамі Леніна, Айчыннай вайны 2-й ступені і Чырвонай Зоркі.
У гонар Махоты названая вуліца ў яго роднай вёсцы.
Дзмітрый Міхайлавіч Асіпенка
Дзмітрый Асіпенка (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік чэрвеньскага «Коласа».
Клубная кар’ера
Пачаў кар’еру ў Мінску, некаторы час гуляў за «Смаргонь», потым перайшоў у «Мінск», з якім заваяваў бронзавы медаль чэмпіянату 2010. У 2011 годзе перайшоў у палтаўскую «Ворсклу», але пазней страціў месца ў аснове.
«Шахцёр»
У студзені 2012 года падпісаў кантракт з салігорскім «Шахцёрам», дзе хутка стаў асноўным нападнікам. У сезоне 2012 стаў найлепшым бамбардзірам чэмпіянату і выйграў срэбраныя медалі. У сезоне 2013 стаў выступаць на пазіцыі атакуючага паўабаронцы. З 12 галамі стаў другім бамбардзірам чэмпіянату пасля Віталя Радзівонава і зноў атрымаў срэбра.
У снежні 2013 года падоўжыў кантракт з «Шахцёрам». Сезон 2014 распачынаў як нападнік, але потым саступіў месца Мікалаю Янушу, а сам стаў выкарыстоўвацца як флангавы паўабаронца. У выніку забіў толькі 4 галы за сезон.
У студзені 2015 года стала вядома, што Асіпенка не будзе выступаць за салігорскі клуб у сезоне 2015. 25 студзеня было афіцыйна абвешчана аб раставанні з гарнякамі.
«Граніт»
У студзені 2015 года знаходзіўся на праглядзе ў малдаўскай «Дачыі», але кантракт так і не быў заключаны. Пазней цікавасць да Асіпенкі праяўлялі розныя беларускія клубы, як то «Тарпеда-БелАЗ», «Мінск», «Слуцк» і «Нёман». У выніку, у сакавіку 2015 года падпісаў кантракт з мікашэвіцкім «Гранітам».
4 красавіка 2015 года ў адказным матчы чвэрцьфінала Кубка Беларусі супраць «Шахцёра» (0:3) Асіпенка атрымаў траўму, з-за якой выбыў да мая. У чэрвені з’яўляўся на полі, выходзячы на замену, а потым замацаваўся ў стартавым складзе мікашэвічцаў. У ліпені падоўжыў кароткатэрміновы кантракт з клубам да канца сезона.
Вяртанне ў «Шахцёр»
3 снежня 2015 года стала вядома аб вяртанні Асіпенкі ў салігорскі «Шахцёр». У сезоне 2016 выступаў звычайна ў якасці флангавага атакуючага паўабаронцы, аднак не меў трывалага месца ў аснове, часцей выхадзіў на замену. Па заканчэнні сезона 2016 пакінуў Салігорск.
«Іслач»
У лютым 2017 года пачаў трэніравацца з «Іслаччу» і ў выніку падпісаў кантракт з гэтым клубам. Пачынаў сезон у якасці асноўнага нападніка каманды, але ў маі атрымаў траўму. У верасні 2017 года вярнуўся ў строй і неўзабаве зноў замацаваўся ў стартавым складзе. У ліпені 2018 года пакінуў «Іслач».
«Прамень»
У жніўні 2018 года пасля прагляду стаў іграком мінскага «Промня». У сезоне 2018 за «Прамень» толькі чатыры разы выйшаў на замену, аднак пасля выхаду на замену ў матчы апошнага тура 2 снежня супраць «Смалявічаў» забіў гол і ўсталяваў канчатковы лік 1:1, які дазволіў камандзе захаваць месца ў Вышэйшай лізе.
«Арсенал»
У студзені 2019 года пакінуў «Прамень» і неўзабаве далучыўся да дзяржынскага «Арсенала». Разам з камандай перамог у Другой лізе 2019, з 26 галамі стаў трэцім бамбардзірам турніру і найлепшым бамбардзірам каманды. У 2020 годзе гуляў за «Арсенал» у Першай лізе, стаў капітанам каманды.
У студзені 2021 года падоўжыў кантракт з дзяржынскім клубам. Па выніках сезона 2021 дапамог «Арсеналу» выйсці ў Вышэйшую лігу, дзе таксама заставаўся капітанам каманды і рэгулярна з’яўляўся ў стартавым складзе.
У ліпені 2022 года стаў гуляючым трэнерам дзяржынскага клуба, пасля чаго стаў часцей выхадзіць на замену. У снежні 2022 года пакінуў «Арсенал».
«Колас»
Сезон 2023 пачаў у складзе чэрвеньскага «Коласа» ў Другой лізе.
У ліпені 2023 года атрымаў трэнерскую ліцэнзію УЕФА катэгорыі C.
Нямежыс
Нямежыс (Nemėžis, традыцыйная беларуская назва — Немеж) — вёска ў Вільнюскім раёне Літвы. Знаходзіцца на паўднёвы ўсход ад Вільнюса.
Гісторыя
Мясцовасць пачаткова належыла вялікімі князям літоўскім, тут летам жыў вялікі князь літоўскі Вітаўт са сваім дваром. Захаваўся ліст на нямецкай мове ад вялікай княжны Юльяны, датаваны 8 ліпеня 1426 года, у якім яна выказвае падзяку крыжацкаму магістру за дасланага лекара. У гэтым замку спыніўся і пасланы тым жа майстрам карлік Ганэ. Ён павінен быў забаўляць князя Вітаўта, а насамрэч быў тэўтонскім шпіёнам пры літоўскім двары.
У Немежы Аляксандр Ягелончык, перш чым стаць польскім каралём, а яшчэ быў вялікім князем літоўскім, у лютым 1496 года сустрэў сваю нявесту Алену, дачку вялікага князя маскоўскага Івана III. Гэтую сустрэчу апісаў Уладзіслаў Сыракомля ў «Вандроўках па Літве ў промнях Вільні»: "Калі падышоў Аляксандр з усім дваром і радцамі, княгіня выйшла з воза на мартагон і чырвонае сукно, паціснула руку будучаму мужу і, абмяняўшыся некалькімі ветлівымі словамі, жаніх і нявеста ішлі ў горад; яна ехала ў санях, ён суправаджаў яе на кані."
Да пачатку XVI стагоддзя замак быў занядбаны і ператварыўся ў руіны, яго дакладнае месцазнаходжанне невядомае.
Ураднікам немежскім быў славуты пісьменнік і тэолаг Андрэй Волан (у архіве Віленскага ўніверсітэта захоўваецца яго распараджэнне свайму намесніку ў Немежы 1576 года).
Падчас вайны з Масквою 1654—1667 гадоў са жніўня 1656 года ў Немежы распачаліся польска-маскоўскія перамовы пры прадстаўніцтве габсбургскага пасольства. Перамір’е нарэшце было заключана 3 кастрычніка (таксама называецца віленскім трактатам). Бакі дамовіліся аб абранні на сойме Аляксея Міхайлавіча польскім каралём, але каранавацца ён павінен быў толькі пасля смерці Яна Казіміра. Польска-літоўскія і маскоўскія войскі павінны былі супрацоўнічаць у вайне са Швецыяй і Брандэнбургам. Пры гэтым бакі абавязаліся не заключаць сепаратысцкі мір са Швецыяй.
Немеж перастаў быць велікакняжацкай уласнасцю і перайшоў ва ўласнасць Віленскай эканоміі. Правілі паслядоўна віленскія ваяводы — Радзівілы, Сапегі, Хадкевічы і Агінскія.
У 1794 годзе кашталян полацкі Роберт Бжастоўскі набыў Немеж у Міхала Клеафаса Агінскага, каб неўзабаве перапрадаць яго Фердынанду Плятэру.
Немеж быў улюбёным месцам сустрэч віленскай універсітэцкай моладзі — філарэтаў і філаматаў (Адам Міцкевіч, Томаш Зан, Ануфрый Петрашкевіч).
У 1823—1832 гадах у Немежы жыў і працаваў дырэктар астранамічнай абсерваторыі імператарскага Віленскага ўніверсітэта прафесар Пётр Славінскі (1795—1881). У яго часта гасцявалі астраном і матэматык Ян Снядэцкі, батанік Станіслаў Баніфацы Юндзіл, архітэктар Караль Падчашынскі і іншыя калегі.
Плятэр, у сваю чаргу, у 1830 годзе прадаў маёмасць Бенедыкту Эмануэлю Тышкевічу. Граф Тышкевіч, хоць і жыў пераважна ў Чырвоным Двары каля Коўна, пабудаваў класіцыстычны палац у Немежы.
Пасля Бенедыкта Эмануэля Тышкевіча Немеж атрымаў у спадчыну яго ўнук граф Бенедыкт Генрык Тышкевіч (1852—1935). Ён таксама, як і яго дзед, не гаспадарыў у Немежы, а здаваў у арэнду гэты маёнтак, які ў першыя гады XX стагоддзя — разам з хутарамі Барэйкаўшчына, Чарна, Даліны, Рудаміна і Швайцары — меў каля 10 тысяч гектараў. Вядома, што адным з тагачасных арандатараў быў Аляксандр Анджэй Багеньскі, які разам з сям’ёй жыў у Немежскім палацы.
Пасля 1914 года арандатарам маёнтка стаў Міхал Бохвіц, інжынер-чыгуначнік па прафесіі, які пазней — у 1920 годзе — стаў законным уладальнікам маёмасці ў Немежы, ужо моцна паменшанай сельскагаспадарчай рэформай. Ён быў фактычна першым гаспадаром, які пастаянна жыў у палацы. Вядома, што на той час самымі каштоўнымі творамі мастацтва ў палацы, акрамя Маці Божай, былі карціны італьянскага жывапісца Сальватора Роза: «Хрыстос у размове з фарысеямі» і «Экспедыцыя Калумба». І жырандоля з венецыянскага шкла, якую Міхал Бохвіц абавязаўся перад Бенедыктам Тышкевічам перадаць касцёлу ў Рудаміне як дар сям’і Тышкевічаў (жырандоля была канфіскаваная немцамі падчас Першай сусветнай вайны ў рамках рэквізіцыі каляровых металаў). Мэбля палаца з чырвонага дрэва і іншыя каштоўныя прадметы былі нацыяналізаваныя ў верасні 1939 года і вывезеныя з Немежа.
Міхал Бохвіц перажыў Другую сусветную вайну, а пасля яе заканчэння эміграваў у Польшчу. Аднак яго ўласнасць стала калгаснай, а палац перайшло пад радыёкропку Міністэрства шляхоў зносін Савецкай Літвы. Палацавы парк плошчай 10 гектараў быў знішчаны, калі праз яго сярэдзіну правялі дарогу, якая злучала Вільню і Мінск. Гаспадарчыя пабудовы, якімі карыстаўся калгас, паступова разбураліся, а пасля ліквідацыі калгаса хутка ператварыліся ў руіны.
Зараз палац закінуты, дзверы і вокны забіты дошкамі.
Татары ў Немежы
Немеж стаў адным з цэнтрам рассялення літоўскіх татар. Паводле паданняў пераселеныя яны былі ў гэтыя мясціны яшчэ Вітаўтам. Пачаткі іх побыту незадакументаваныя, паколькі прывілеі і іншыя дакументы былі знішчаныя падчас шведскіх і расійскіх акупацый падчас вайны 1654—1667 гадоў. Паводле У. Сыракомлі, самыя старажытныя дакументы, датычныя мясцовых татар, паходзяць з часоў Уладзіслава IV. Амаль усе мясцовыя каланісты служылі ў татарскіх харугвах.
Насельніцтва
У 1867 г. у Немежы налічвалася 180 цытадэляў. У 1965 г. налічвалася 939 чал., у 1980 г. — 1230 чал., у 1986 г. — 2092 чал. Па перапісу насельніцтва ў 2001 годзе быў 2601 жыхар, у 2011 годзе — 2498. У цяперашні час налічваецца 2241 жыхар (з іх 120 татараў).
Зараз тут знаходзяцца: паштовае аддзяленне, гімназія імя Рафала Каліноўскага, касцёл (пабудаваны ў 2011), бібліятэка, дзіцячы сад.
Емчыха
Емчыха (Є́мчиха) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
ФК Стэнлес Пінск
Гісторыя
Каманда з’явілася ў 2017 годзе, калі кіраўніцтва пінскай СДЮШАР-3 вырашыла заявіць каманду для ўдзелу ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі. Каманда стала праводзіць хатнія матчы на базе пінскай Акадэміі футбола, якая была адкрыта ў 2014 годзе. Выступаючы маладымі ігракамі ў дэбютным сезоне, СДЮШАР-3 атрымала толькі тры перамогі і заняла апошняе 14-е месца ў табліцы.
У лютым 2018 года стала вядома, што СДЮШАР-3, хутчэй за ўсё, не заявіцца ў Другую лігу на сезон 2018, і ў красавіку каманда не трапіла ў канчатковы спіс удзельнікаў турніру.
У лютым 2019 года стала вядома, што ў Другую лігу ў сезоне 2019 збіраецца заявіцца аб’яднаная каманда СДЮШАР-3 і аматарскай каманды «Савушкін». У выніку, аднак, каманда далучылася да Другой лігі пад назвай «ДЮСШ-3-Стэнлес». Акрамя маладых выхаванцаў ДЮСШ, склад каманды таксама папоўніў шэраг вопытных ігракоў. Каманда здолела замацавацца ў верхняй палове табліцы і скончыла сезон 2019 на шостым месцы.
У пачатку 2020 года каманда змяніла назву на «Стэнлес». Захаваўшы асноўных ігракоў, «Стэнлес» доўга змагаўся за высокія месцы, у выніку са сваёй групы выйшаў у фінальны этап, але там заняў апошняе шостае месца. У пачатку 2021 года, нягледзячы на магчымасць павышэння ў Першую лігу, каманда засталася ў Другой лізе. У сезоне 2021 «Стэнлес» разглядаўся як адзін з фаварытаў, але заняў шостае месца. Нягледзячы на магчымасць пасля адмовы іншых каманд заявіцца ў Першую лігу, пінскі клуб вырашыў застацца ў Другой лізе, дзе ў 2022 годзе зноў апынуўся шостым.
Цяперашні склад
Станам на жнівень 2023 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
NGC 1451
NGC 1451 (іншыя абазначэнні — MCG -1-10-33, PGC 13801) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Зэлэнькы
Зэлэнькы (Зеле́ньки) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Сяргей Васілевіч Макараў
Сяргей Макараў (нар., Някрасаўка, Хабараўскі край) — расійскі футбаліст, паўабаронца тальяцінскага «Акрона».
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у родным сяле Някрасаўка, пазней трапіў у структуру хабараўскай «СКА-Энергіі». У 2009 годзе быў заўважаны селекцыянерамі маскоўскага «Лакаматыва» і запрошаны ў каманду. З 2013 года пачаў прыцягвацца да моладзевага складу «чыгуначнікаў». Пазней стаў часам трапляць у заяўку асноўнай каманды, але так і не дэбютаваў за яе.
У лютым 2016 года быў аддадзены ў арэнду беларускаму клубу «Мінск». Замацаваўся ў якасці асноўнага апорнага паўабаронцы, прыняў удзел ва ўсіх 30 матчах чэмпіянату Беларусі 2016 і дапамог «Мінску» заняць высокае чацвёртае месца. Па заканчэнні сезона ў лістападзе 2016 года вярнуўся ў «Лакаматыў». Аднак, не маючы магчымасці прабіцца ў аснову маскоўскага клуба, у лютым 2017 года зноў на правах арэнды далучыўся да «Мінска». У складзе «Мінска» працягваў быць іграком асновы. У чэрвені 2017 года пакінуў беларускі клуб.