cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Муранаў
Другая сусветная вайна
Неўзабаве пасля пачатку нямецкай акупацыі пачалася падрыхтоўка стварэння гета. З-за вялікай колькасці габрэяў, якія пражывалі тут, Муранаў быў адным з прапанаваных раёнаў. Рашэнне аб яго стварэнні было прынята 12 кастрычніка 1940 г., а 16 лістапада 1940 г. гета было закрыта, адрэзана ад гораду і абнесена сцяной. Умовы ў гета былі вельмі кепскія, на піку гета на гэтай тэрыторыі знаходзілася да 400 000 чалавек. Іх колькасць стала змяншацца разам з дэпартацыямі, якія ўзмацніліся ў ліпені 1942 г. У той час з Умшлагплацу было дэпартавана каля 300 тысяч чалавек, а ў Муранаве засталося не больш за 70 тысяч яўрэяў. Калі немцы пачалі цалкам ліквідаваць гета, успыхнула паўстанне.
Паўстанне ў Варшаўскім гета працягвалася з 19 красавіка па 16 мая 1943 года і скончылася паразай яўрэяў, якія змагаліся толькі за ганаровую смерць. Неўзабаве пачалося планамернае спусташэнне і разбурэнне Муранава, якое было практычна зраўняна з зямлёй. Атрыманую цэглу часам выкарыстоўвалі ў іншых мэтах, толькі некаторыя прадметы яшчэ выкарыстоўваліся, напр. склады ў Стаўках, касцёл св. Аўгустына. Выкарыстоўваўся таксама будынак былых Валынскіх казармаў, які служыў турмой у Генсюўцы і лагерам Варшаў. Лагер быў вызвалены паўстанцамі 5 жніўня 1944 г.
Час Другой сусветнай вайны ў Муранове ацалелі толькі некалькі будынкаў. Да 1960-х гадоў існавалі таксама руіны Валынскіх казармаў у Гэнсі (пазней Анелевічах), на рагу Заменгофа.
III Рэспубліка
Пасля ўступлення Чырвонай Арміі і Арміі Людовай у Варшаву 17 студзеня 1945 г. Муранаў выглядаў толькі морам руін з адносна непашкоджаным касцёлам св. Аўгусціна. Плошча каля 2,5 квадратных кіламетраў была пакрыта 4 мільёнамі кубаметраў друзу, адвалы ў некаторых месцах дасягалі шасці-сямі метраў. Паводле ацэнак, распрацаваных у той час, расчыстка тэрыторыі зойме чатыры гады.
У той час часопіс «Архітэктура» прэзентаваў праект новага функцыянальнага мікрараёна ў цэнтры горада, заснаванага на даваенных мадэрнісцкіх узорах. Прапаноўвалася падзяліць шляхі зносін на пешаходныя, кальцавыя і магістральныя, якія павінны былі размяшчацца праз 300—400 метраў і часткова грунтавацца на старой вулічнай сетцы.
Рэалізаваная канцэпцыю забудовы Муранава грунтавалася на будаўніцтве комплексаў радавых жылых дамоў з фасадамі на старой вулічнай сетцы. Інтэр’еры кварталаў напоўніліся зялёнымі насаджэннямі, жылымі дамамі і аб’ектамі абслугоўвання — дзіцячымі садкамі, яслямі, дамамі культуры. Атрымаць тэрасную забудову ўдалося дзякуючы выраўноўванню гурбаў, з ухіламі ў бок вуліц, пры гэтым увесь раён па-ранейшаму размяшчаўся на 2-3-метровай вышыні адносна астатняга горада. Таму было вырашана не вывозіць завалы былога яўрэйскага раёна. Першапачаткова планавалася пабудаваць мадэрнісцкі жылы мікрараён, але артыкул Баляслава Берута ад чэрвеня 1949 г. паклаў пачатак практыцы сацыялістычнага рэалізму ў мастацтве і архітэктуры, таму было прынята рашэнне зверху ўніз перапраектаваць будынкі ў стылі сацыялістычнага рэалізму.
У выніку гэтых змяненняў у канструкцыі ўся сядзіба набыла больш восевую, барочную планіроўку, пабудовы былі аздоблены нацыянальнымі дэталямі па стылі і сацыялістычным зместам.
У 1960-я гады была пабудавана другая частка сядзібы Муранава. Жылы комплекс быў зроблены ўжо па буйнапанэльных тэхналогіях, у часы самых жорсткіх стандартаў плошчы Гамулкі, а гэта значыць, што большасць кватэр, нават трохпакаёвых, маюць вельмі малую плошчу. Атрыманыя будынкі маюць 5 і 11 паверхаў, а таксама лесвічную і калідорную планіроўкі (у забудове, арыентаванай з поўначы на ​​поўдзень). У 1965 годзе абгарэлыя сцены былой ваеннай турмы знеслі, а на іх месцы ўтварылі вялікую плошчу перад помнікам героям гета. Апошняй камунікацыйнай інвестыцыяй у Муранове было пашырэнне вул. Акопавай і будаўніцтва вул. Мар’яна Бучэка, перасякаючы чыгуначныя шляхі на поўнач ад Стаўкаў, ідучы да Гданьскага моста.
Глыбоцкі раён
Глыбоцкі раён — адміністрацыйная адзінка ў складзе Віцебскай вобласці. Размешчаны на паўднёва-заходняй частцы Віцебскай вобласці. На ўсходзе мяжуе з Полацкім і Ушацкім раёнамі, на захадзе — з Шаркаўшчынскім і Пастаўскім, на поўначы — з Мёрскім, на поўдні — з Докшыцкім раёнамі.
Гісторыя
У верасні 1939 года тэрыторыя сучаснага Глыбоцкага раёна ўвайшла ў склад БССР (на той момант гэта была Глыбоцкая гміна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства).
Тучапы (Гарадоцкі раён)
Тучапы (Туча́пи) — вёска ў Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Глыбоцкі раён
Гісторыя
15 студзеня 1940 года ўказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР «Аб стварэнні раёнаў у Баранавіцкай, Беластоцкай, Брэсцкай, Вілейскай і Пінскай абласцях Беларускай ССР» былі ўтвораны Глыбоцкі і Пліскі раёны, як адміністрацыйныя адзінкі Вілейскай вобласці. Тэрыторыя Глыбоцкага раёна складала 592 кв. км, насельніцтва раёна налічвала больш за 35 тыс. чалавек (з іх гарадскіх жыхароў — 9650). У кастрычніку таго ж года было ўтворана 10 сельскіх саветаў: Вярхнянскі, Дзеркаўшчынскі, Залескі, Капыльшчынскі, Літоўшчынскі, Лучайкаўскі, Мамайскі, Ластавіцкі, Тумашаўскі, Узрэцкі. Арганізавана і дзейнічала 11 калгасаў.
З 2 ліпеня 1941 па 3 ліпеня 1944 года тэрыторыя раёна была акупаваная нямецка-фашысцкімі захопнікамі. У Глыбокім быў створаны цэнтр акругі рэйхскамісарыята «Остланд».
20 верасня 1944 года Глыбоцкі раён увайшоў у склад Полацкай вобласці, са студзеня 1954 года — у складзе Маладзечанскай вобласці. 20 студзеня 1960 года Маладзечанская вобласць была скасавана, Глыбоцкі і Пліскі раёны перададзены ў склад Віцебскай вобласці. У той жа дзень быў ліквідаваны Дунілавіцкі раён, у выніку чаго былы Гулідаўскі сельсавет увайшоў у склад Карабоўскага сельсавета. 25 снежня 1962 года да Глыбоцкага раёна былі далучаныя Докшыцкі і Пліскі раёны (у 1965 годзе Докшыцкі раён быў адноўлены). 30 ліпеня 1966 года быў адноўлены Шаркаўшчынскі раён, частка населеных пунктаў Залескага сельсавета Глыбоцкага раёна была перададзена Шаркаўшчынскаму раёну. Пасля 1966 года сур’ёзных зменаў межаў Глыбоцкага раёна не адбывалася.
Геаграфія
Паверхня большай часткі раёна раўнінная, у цэнтры і на поўдні ўзвышаная. Агульны нахіл з поўдня на поўнач. Значную плошчу (55 %) займаюць Свянцянскія грады, выцягнутыя праз цэнтр з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. На поўначы і паўночным захадзе Дзісненская нізіна з характэрнай плоскай паверхняй і балотнымі масівамі. На паўднёвым усходзе Верхнебярэзінская нізіна. Найвышэйшы пункт 226,4 м (каля в. Кавалі, за 6 км на ўсход ад Глыбокага), найбольш нізкая адзнака 130 м (урэз ракі Авута на поўначы).
У тэктанічных адносінах раён прымеркаваны да паўночна-ўсходніх схілаў Беларускай антэклізы. Зверху залягаюць пароды антрапагенавага ўзросту паазерскага (на поўначы), сожскага, дняпроўскага, радзей бярэзінскага зледзяненняў.
Сярэдняя тэмпература ў студзені −7,1, ліп. +17,6 °C. Ападкаў 599 мм за год. Вегетацыйны перыяд 184 сут. Пераважаюць дзярнова-падзолістыя глебы.
30 % плошчы раёна займаюць лясы, 54 % — сельгасугоддзі.
Па тэрыторыі раёна часткова праходзіць водападзел паміж рэкамі Балтыйскага і Чорнага мораў — Заходняй Дзвіной і Дняпром. Найбольшыя рэкі — Бярозаўка з Дабрылаўкай, Мнюта, Авута (правыя прытокі Дзісны), Шоша з Чысцянкай, Свіліца з Агурнёўкай. На тэрыторыі раёна знаходзіцца 106 азёр, у тым ліку і самае глыбокае возера на Беларусі — Доўгае. Азёры аб’яднаны ў сістэму пратокаў і малых рэк, якія звязаны з рэкамі Заходняя Дзвіна і Бярэзіна. Найбольшыя азёры: Шо, Пліса, Мнюта, Вялікае, Пятроўскае, Белае, Царкавішча і інш.
Іхтыяфаўна азёр — 30 відаў рыб. Флора налічвае больш за 800 відаў раслін. Найбольш распаўсюджаныя віды жывёл: дзік, лось, лісіца, куніца, заяц, бабёр і іншыя.
Насельніцтва
Агульная колькасць насельніцтва раёна на 2019.01.01 г. — 36 565 чалавек, у тым ліку 17 644 — мужчын, жанчын — 18 921 чалавек. Колькасць працаздольнага насельніцтва складала 19 632 чалавека, старэйшых за працаздольны ўзрост — 10 749 чалавек.
Гарадскія паселішчы: Глыбокае, Падсвілле.
Буйныя населеныя пункты (аграгарадкі) : Абруб, Азярцы, Бабічы, Галубічы, Гатаўшчына, Карабы 2, Ломашы, Марцыбыліна, Мнюта 1, Празарокі, Прошкава, Псуя, Удзела, Чарневічы.
Уладзімір Аляксандравіч Пландоўскі
Уладзімір Аляксандравіч Пландоўскі (нар. 1949) — беларускі ўрач, ваенны хірург. Заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь (2003).
Глыбоцкі раён
Насельніцтва
Нацыянальны склад (1999): беларусы (88,4 %), палякі (5,7 %), рускія (4,6 %) і інш. Па дадзеных Рэспубліканскага перапісу насельніцтва 2009 года колькасць насельніцтва Глыбоцкага раёна складала 41043 чалавека. У горадзе Глыбокае пражывала 20352 чалавека, у сельскай мясцовасці — 20691 чалавек.
Уладзімір Аляксандравіч Пландоўскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў Куйбышаве. Пасля заканчэння Куйбышаўскага медінстытута праходзіў службу на пасадзе малодшага ўрача палка у Чэхаславакіі. Хірургічную дзейнасць пачаў там жа ў 1973 годзе ардынатарам аперацыйна-перавязачнага ўзвода.
Глыбоцкі раён
Гаспадарка
Буйнейшыя прадпрыемствы:
Сельская гаспадарка раёна прадстаўлена 14 сельскагаспадарчымі арганізацыямі, у тым ліку: 3 камунальнымі ўнітарнымі прадпрыемствамі, 3 адкрытымі акцыянернымі таварыствамі, 2 адасобленымі сельскагаспадарчымі філіяламі, 6 сельскагаспадарчымі ўнітарнымі прадпрыемствамі, якія належаць юрыдычным асобам недзяржаўнай формы ўласнасці, 37 сялянскімі фермерскімі гаспадаркамі. Раён спецыялізуецца ў раслінаводстве на вытворчасці зерня, ільну, бульбы, рапсу, гародніны; у жывёлагадоўлі на вытворчасці малака, мяса. У сельскагаспадарчай вытворчасці занята каля 2000 чалавек.
Уладзімір Аляксандравіч Пландоўскі
Біяграфія
У перыяд 1975—1977 гг. служыў камандзірам медыцынскай роты — вядучым хірургам асобнага медыцынскага батальёна ЦГВ, у перыяд 1977—1980 гг. — старшым ардынатарам, а затым начальнікам хірургічнага аддзялення гарнізоннага ваеннага шпіталя Сярэднеазіяцкай ваеннай акругі. У 1980 годзе паступіў на факультэт кіруючага медыцынскага складу Ваенна-медыцынскай акадэміі імя Кірава ў Ленінградзе па спецыяльнасці «Хірургія», пасля заканчэння якога ў 1982 годзе прызначаны на пасаду начальніка аддзялення гнойнай хірургіі Цэнтральнага шпіталя Касмічных войскаў на Байкануры. У 1986—1987 гг. начальнік хірургічнага аддзялення гарнізоннага шпіталя ў Полацку.
Глыбоцкі раён
Транспарт
Па тэрыторыі раёна праходзяць чыгункі Маладзечна — Полацк і Крулеўшчызна — Варапаева, аўтамабільныя дарогі Полацк — Вільнюс, Докшыцы — Глыбокае — Шаркаўшчына, Глыбокае — Дзісна і інш.
Уладзімір Аляксандравіч Пландоўскі
Біяграфія
У перыяд 1987—1990 гг. — старшы ардынатар, а з 1990 года па 1998 год начальнік аддзялення таракальнай хірургіі 432 Акруговага ваеннага шпіталяў у г. Мінску.
З 1998 года па 2009 год — вядучы хірург 432-га Галоўнага ваеннага клінічнага медыцынскага цэнтра.
Глыбоцкі раён
Адукацыя
На 01 студзеня 2020 года ў раёне функцыянавала 29 устаноў адукацыі, у тым ліку: дзіцячы сад — базавая школа — 5, сярэдніх школ — 3, дзіцячы сад — сярэдняя школа — 7, гімназій — 1, дашкольных устаноў — 8, устаноў дадатковай адукацыі — 1, Цэнтр карэкцыйна-развіваючага навучання і рэабілітацыі, сацыяльна-педагагічны цэнтр, дом сямейнага тыпу, раённы цэнтр дапрызыўнай падрыхтоўкі. У 2019/2020 навучальным годзе колькасць навучэнцаў складала 5106 чалавек.
Ахова здароўя
Медыцынскае абслугоўванне ажыццяўляецца ў 2 раённых бальніцах, у 20 фельчарска-акушэрскіх пунктах і 7 урачэбных амбулаторыях. Для аказання медыцынскай дапамогі і догляду адзінокім жыхарам раёна састарэлага ўзросту, якія пакутуюць ад хранічных захворванняў, арганізаваны 3 сельскія ўчастковыя бальніццы «сястрынскага догляду» на 45 ложкаў з урачэбнымі амбулаторыямі. У Глыбоцкай ЦРБ адкрыта міжраённае аддзяленне хранічнага гемадыялізу, яякое абслугоўвае пацыентаў паўночна-заходняга рэгіёна Віцебскай вобласці.
Культура, спорт
Глыбоцкі край з’яўляецца адным з найбольш дударскіх рэгіёнаў Беларусі. На сённяшні дзень, паводле розных крыніц, вядома пра некалькіх дудароў, звязаных з Глыбоцкім краем, сярод якіх найбольш вылучаецца дудар з акцёрскай трупы Ігната Буйніцкага — Адам Шульга, а таксама Пётр Бурэц з вёскі Асінаўка. З неіснуючай вёскі Верацеі, на Глыбоччыне, паходзіць найстарэйшая беларуская дуда 1849 года, так званая Глыбоцкая дуда. Яе копія захоўваецца ў Глыбоцкім гісторыка-этнаграфічным музеі. З Глыбоцкім краем таксама звязаная так званая дуда Ігната Буйніцкага, падораная дырыжору Людаміру Міхалу Рагоўскаму, які ў сваю чаргу ахвяраваў інструмент у фонд калецыі Івана Луцкевіча, якая ў 1921 годзе сталася часткай Беларускага музею ў Вільні. У Глыбоцкай раённай бібліятэцы створаная адмысловая калекцыя і экспазіцыя, прысвечаная беларускай дудзе. У мясцовай Школе мастацтваў (музычнай школе) існуе магчымасць дадатковага вывучэння ігры на дудзе. У гонар тутэйшай дударскай традыцыі ў раёне штогод праводзіцца фэст «Дударскі рэй».
Імаверна, што з дудой звязана было таксама існаванне Глыбоцкага брацтва мядзведнікаў, якое магчыма было звязаны, або супернічала са славутай Смаргонскай мядзведжай акадэміяй. Вядома, што з канца XV ст. і да пачатку XIX ст. Глыбокае і Смаргонь належалі адным уладальнікам — спачатку Зяновічам, а з 1628 года Радзівілам. Паводле інвентароў, у пачатку XVIII ст. у Глыбокім сярод рознага тыпу рамеснікаў былі таксама скамарохі і мядзведнікі. У кнізе «Литовские епархиальные ведомости» № 23 за 1869 год пра візітаванне ў грэкакаталіцкіх цэрквах у 1784 годзе напісана, што ў Глыбокім была царква Святой Тройцы, якая мела філіяльную царкву на вуліцы Дворнай (вядомая па інвентарах царква Святога Пятра). Пры царкве Святога Пятра было брацтва Святога Антонія, якое падзялася на тры аддзелы: св. Антонія (шаўцоў і гарбароў), Трох Свяціцеляў (краўцоў) і св. Мікалая — мядзведнікаў. Розныя крыніцы пацвярджаюць існаванне ў Глыбокім вялікай колькасці скамарохаў-мядзведнікаў. Майстрыха Юлія Арэхава з Глыбоцкага дому рамёстваў прысвяціла тэме глыбоцкіх дудароў-мядзведнікаў карціну ў тэхніцы саломкі.
На Глыбоччыне запісаны і адноўлены абрад «Жаніцьба Цярэшкі». Упершыню абрад быў адноўлены ў 1998 годзе, намаганнямі Наталлі Нікіфаровіч і калектыву, які пазней узяў назву народны тэатр фальклору «Цярэшка». На Глыбоччыне абрад з’яўляецца папулярнай каляднай забавай і штогод ладзіцца там у перадкалядны перыяд.
З Глыбоцкага раёна выводзяцца многія беларускія пісьменнікі, мастакі і інш. вядомыя дзеячы краіны, сярод іх Вацлаў Ластоўскі, Янка Пачопка, Ігнат Буйніцкі, Адам Шульга.
У Глыбокім дзейнічае народны тэатр фальклору "Цярэшка”, праграмы якога заснаваны на імкненні захаваць пераемнасць традыцый  першага  беларускага тэатра  І.Ц. Буйніцкага. Кіруе гуртом Наталля Нікіфаровіч.Глыбоцкі край — радзіма многіх аб’ектаў матэрыяльнай і нематэрыяльнай спадчыны, такіх як Тэхналогія прыгатавання традыцыйнай стравы «Масляны баран», Традыцыйная тэхналогія выпечкі жытняга хлеба, Абрад «Насіць намётку», Традыцыйнае мастацтва маляваных дываноў Віцебскага Паазер’я, Тэхналогія прыгатавання традыцыйнай стравы «Клёцкі з душамі» і інш.
Для развіцця фізічнай культуры і спорту маецца 137 спартыўных збудаванняў, з іх: 1 стадыён з трыбунамі на 2500 пасадачных месцаў, 22 спартыўныя залы, 36 прыстасаваных памяшканняў, 2 стралковых ціра, 61 пласкасное збудаванне і іншыя.
Выдаецца раённая газета — «Веснік Глыбоччыны».
Рэлігія
У Глыбоцкім раёне зарэгістравана 37 рэлігійных абшчын: 19 праваслаўных, 12 каталіцкіх, 3 пратэстанцкіх, 1 стараабрадная, 1 мусульманская, 1 Сведак Іеговы. У раёне дзейнічае 36 культавых будынкаў, 14 з якіх з’яўляюцца помнікамі архітэктуры, 4 храма маюць статус гісторыка-культурнай каштоўнасці рэспубліканскага значэння.
NGC 1833
NGC 1833 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC55) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сяргей Нічыпаравіч Круглоў
Сяргей Нічыпаравіч Круглоў (19 верасня (2 кастрычніка) 1907, в. Вусце, цяпер Калязінскі раён Цвярской вобласці — 6 ліпеня 1977, Пушкінскі раён Маскоўскай вобласці) — адзін з кіраўнікоў органаў дзяржаўнай бяспекі СССР, наркам (міністр) унутраных спраў СССР з 1945 па 1956 гады. Камісар дзяржаўнай бяспекі 2-га рангу (4 лютага 1943), генерал-палкоўнік (9 ліпеня 1945). Член ВКП(б) са снежня 1928 года. Член ЦК КПСС (1952—1956); кандыдат у члены ЦК КПСС у 1939—1952). Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР (1946—1958).
Чэмпіянат Еўропы па барацьбе 1913
Неафіцыйны чэмпіянат Еўропы па барацьбе 1913 года прайшоў у горадзе Будапешт (Аўстра-Венгрыя). Удзельнікі спаборнічалі толькі ў грэка-рымскай барацьбе.
Хрушчыкі
Хрушчыкі (Rutelinae) — падсямейства жукоў з сямейства пласцініставусых.
Апісанне
Даўжыня да 15 мм. Цела бурае, зялёнае, сіняе, чорнае, з металічным бляскам. Вусікі 9-членікавыя, з кароткай булавой. Галёнкі задніх ног са шпорамі. Кіпцюркі лапак неаднолькавай велічыні.
Лічынкі С-падобныя, мяккія, складкаватыя, белавата-крэмавыя, укрыты рэдкімі вапаскамі, на брушку рады шыпікаў. Дарослыя пашкоджваюць лісце і кветкі, няспелае збожжа; некаторыя не кормяцца. Лічынкі развіваюцца ў глебе, шкодзяць падземным часткам раслін. Цыкл развіцця 1—2 гады.
Арэал і экалогія
Больш за 3 тыс. відаў. Пашыраны паўсюдна, акрамя Антарктыды. У Еўропе найбольш трапляецца кузька збожжавы — шкоднік збожжавых культур, на Беларусі, , і.
IC 4485
IC 4485 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гірава
Гі́рава (, Гирово) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крошынскага сельсавета. Размешчана за б км на ўсход ад Баранавіч. Насельніцтва 430 жыхароў, 163 гаспадаркі (2005).
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 годзе ў Дараўскай воласці Навагрудскага павета, дзейнічалі кузня, карчма. Пасля 1905 года пачало дзейнічаць народнае вучылішча, якое размясцілася ў сялянскай хаце.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Дараўскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў БССР, з 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах загінулі 3 аднавяскоўцы.
Да 22 сакавіка 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Лаўрынавіцкага сельсавета, да 26 чэрвеня 2013 года — у склад Каўпеніцкага сельсавета.
У 1970 годзе да вёскі далучана вёска Адахаўшчына III.
NGC 1834
NGC 1834 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC60) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Целяханскі раён
Гісторыя
У 1941 годзе акупіраваны. Тэрыторыя раёна вызвалена 10 ліпеня 1944 года, у вызваленні бралі ўдзел 48-я гвардзейская стралковая дывізія (генерал-маёр Г. М. Корчыкаў) 20-га стралковага корпуса 28-й арміі 1-га Беларускага фронту; 99-я партызанская брыгада імя Д. Ц. Гуляева (камандзір В. К. Якавенка), якая 10 ліпеня 1944 года злучылася з часткамі Чырвонай Арміі.
17 лістапада 1948 года, паводле Указа Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, Бабровіцкі сельсавет скасаваны з-за спусташэнняў падчас Вялікай Айчыннай вайны, тэрыторыя далучана да Целяханскага сельсавета. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Краглевіцкі сельсавет. 6 снежня 1956 года вёска Целяханы набыла статус гарадскога пасёлка, Целяханскі сельсавет скасаваны, тэрыторыя перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Целяханскага гарадскога пасялковага Савета.
Раён скасаваны паводле Указу Прэзідыума ВС БССР ад 8 жніўня 1959 года з перадачай Аброўскага, Козіцкага, Святавольскага сельсаветаў у склад Івацэвіцкага раёна; Выганашчаўскага, Гортальскага, Коланскага, Рэчкаўскага сельсаветаў і гарадскога пасёлка Целяханы — у склад Лагішынскага раёна.
Дрожджава-вінакурны завод Любанскага
Дро́жджава-вінаку́рны заво́д Лю́банскага — комплекс будынкаў у Мінску, гістарычным раёне Серабранскія Млыны. Месціцца на вуліцы Маякоўскага, 79.
Гісторыя
Завод на Ігуменскім тракце збудаваны на мяжы XIX—XX стагоддзяў, адкрыты ў 1903 годзе. Належаў Яўстахію Любанскаму, гаспадару Лошыцы. Тут жа быў невялікі рэктыфікацыйны завод, дзе рабілася ачыстка спірту. З 1908 года арандаваўся Фундылёрам і Іргерам, якія ўсталявалі тут паравы рухавік. У 1913 годзе на заводзе працуе каля 40 чалавек. Напярэдадні Першай сусветнай вайны манапалістычнае аб’яднанне дражджавікоў распалася, завод закрыўся. За савецкім часам маёмасць нацыяналізаваная. Будынкі прадпрыемстваў у канцы XX ст. былі занятыя пад карпусы Даследчага электрарамонтнага завода.
Іказнь (аграгарадок)
Іказнь  (, Иказнь) — аграгарадок (да 2009 г. вёска) у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Іказнь уваходзіць у склад Цяцеркаўскага сельсавета. Насельніцтва 305 чал. (2005). Знаходзіцца за 15 км на ўсход ад Браслава, за 31 км ад чыгуначнай станцыі Мёры, на аўтамабільнай дарозе Браслаў — Мёры.
Назва
Варыянты назвы вёскі ў гістарычных крыніцах: Икажно, Кажня, Ыкажна, Иказно.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Іказнь датуецца 1499 годам, калі навакольныя землі набыў сакратар вялікай княгіні Алены Іван Сапега. 25 сакавіка 1504 года вялікі князь Аляксандр дазволіў яму заснаваць у маёнтку замак, мястэчка і назваць апошняе «паводле свайго меркавання».
У пачатку XVI ст. у Іказні збудавалі царкву, якую неўзабаве пераабсталявалі на кальвінскі збор. У 1515 годзе мястэчка спалілі маскоўскія захопнікі, аднак Іказненскі замак вытрымаў аблогу. У Інфлянцкую вайну ў 1561 годзе яны зноў спрабавалі здабыць замак. Польскі гісторык А. Гваньіні ў «Хроніцы Еўрапейскай Сарматыі» (2-я пал. XVI ст.) адзначаў, што «Іказнь — замак мураваны і места драўлянае… ад Браслава за 2 мілі ляжыць».
6 чэрвеня 1593 года ўладальнік Іказні Леў Сапега фінансаваў тут касцёл Цела і Крыві Хрыста, пры якім адкрыліся школа і шпіталь. У 1627 Ян Сапега выдаткаваў грошы для ўніяцкай царквы. Станам на 1628 год у мястэчку было 5 дамоў пры рынку і 80 вулічных; сярод насельнікаў 5 шаўцоў, 4 млынары, купец, кравец, рэзнік.
Падчас Трынаццацігадовую вайну ў 1654 годзе Іказненскі замак занялі маскоўскія, а ў 1655 годзе — шведскія войскі. Паводле падымнага рэестру 1690 года, у іказненскіх уладаннях ваяводы віленскага Казіміра Яна Сапегі налічвалася 240 дымоў. У Вялікую Паўночную вайну Іказнь моцна пацярпела ад ваенных дзеянняў паміж прыхільнікамі Станіслава Ляшчынскага і Аўгуста Моцнага (страты ацэньваліся ў 50 тыс. фларынаў). Станам на 1781 у парафіяльнай школе было 14 вучняў, на 1782 — 12.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Іказнь апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Дзісенскім павеце Мінскай, пазней Віленскай губерні. У 1800 годзе вёска перайшла ў валоданне старосты браслаўскага I. Бужынскага, у гэты час тут было 50 двароў, касцёл, царква, плябаніі каталіцкая і ўніяцкая, карчма, млын, папскі двор.
У 1919 годзе Іказнь была адным з цэнтраў сялянскага паўстання на Дзісеншчыне супраць бальшавіцкай улады («мяцеж зялёных»). Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) мястэчка апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Перабродскай гміне Браслаўскага павета. Станам на 1931 годзе ў Іказні было 96 двароў, пачатковая школа, млын, дзейнічаў гурток Беларускага Інстытута гаспадаркі і культуры.
У 1939 годзе Іказнь увайшла ў БССР, дзе ў 1940 зрабілася цэнтрам Іказненскага сельсавета Браслаўскага раёна. Статус паселішча змянілі да вёскі. З 1970 года Іказнь у складзе Цяцеркаўскага сельсавета. Станам на 1971 тут было 88 гаспадарак, на 1994 — 128 двароў.
Інфраструктура
У Іказні працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, бібліятэка, дом культуры.
Тулыгаловэ (Гарадоцкі раён)
Тулыгаловэ (Тулиголо́ве) — вёска ў Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Беларускі тэатр (кніга)
«Беларускі тэатр» — манаграфія беларускага драматурга Францішка Аляхновіча, апублікаваная ў кастрычніку 1924 г. ў віленскім выдавецтве Беларускага грамадзянскага сабрання. Складаецца з шасці раздзелаў.
У манаграфіі аўтар паслядоўна аналізуе фальклорныя вытокі беларускага тэатральнага мастацтва, асэнсоўвае здабыткі школьнай драмы з яе інтэрмедыямі і батлейкі. Вялікае месца адводзіцца аналізу творчасці Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча, Арцёма Вярыгі-Дарэўскага, Г.Марцінкевіча, Ігната Буйніцкага, Янкі Купалы.
У двух заключных раздзелах даюцца падрабязныя звесткі пра разгортванне тэатральнага руху на мяжы XIX—XX ст., пра «Першае беларускае таварыства драмы і камедыі», «Беларускі савецкі тэатр», «Беларускі дзяржаўны тэатр» і інш.
Вія Далароза
Гісторыя
Вія Далароза — сучасная рэканструкцыя аднаго з двух асноўных маршрутаў з ўсходу на захад (Декуманус) праз Элія Капіталіна, пабудаванага Адрыянам. Звычайна рымляне рабілі Декуманус праз цалы горад, але Храмавая гара ў сярэдзіне горада запатрабавала зрабіць дадатковую дарогу на поўначы. У дадатак да звычайнай цэнтральнай паўночна-паўднёвай дарогі (кардо), якая ішла прама ўверх да заходняга пагорка, была пабудавана другая буйная дарога поўнач-поўдзень да Тырапеонскай даліны. Гэтыя дзве дарогі сыходзіліся ля Дамаскай брамы, недалёка ад Вія Долороза. Калі б Вія Далароза працягвалася на захад па сваёй лініі і перасекла абедзве гэтыя дарогі, утварыўся б трыкутны квартал, вельмі вузкі для пабудовы дамоў; таму заходняя ад кардо палова Дэкуманусу (сучасная Вія Даляроза) была змешчаная на поўдзень, і такім чынам цяперашняя вуліца разрываецца ў сярэдзіне на дзве часткі.
Першыя звесткі пра паломніцтвы, звязаныя з біблійнымі падзеямі, датуюцца візантыйскай эпохай; у гэты пэрыяд працэсія стартавала ў Вялікі чацвер ад Алейнай гары, запынялася ў Гефсіманіі, праз Ільвіную браму ўваходзіла ў Стары гарад і прыкладна цяперашнім шляхам накіроўвалася да храма Труны Гасподняй; аднак на шляху па самой Вія Даларозе прыпынкаў не было. У VIII стагодзьдзі шлях ужо праходзіў праз заходні пагорак: пачынаўся ў Гефсіманіі, пасля да меркаванага Дому Кайяфы на гары Сіён, пасля да Святой Сафіі (меркаванага месцазнаходжаньня прэторыуму), і ўрэшце да храму Труны Гасподняй.
У Сярэднявеччы каталіцкія пілігрымы Іерусаліма дзяліліся на дзве групоўкі, якія кантралявалі цэрквы з супрацьлеглых схілаў. Адпаведна і пілігрымаў праводзілі па шляху, дзе знаходзіліся іх цэрквы, першыя сцвярджалі, што палац рымскага губэрнатара (прэторыум) знаходзіўся на гары Сіён (дзе былі цэрквы), другія лічылі, што смутны шлях праходзіў ля іх цэркваў паблізу крэпасці Антонія.
Кадылык
Кадылыкі ў Крыму
Пасля заваявання генуэзскіх калоній і княства Феадора ў 1475 годзе іх былая тэрыторыя была падзелена на 5 кадылыкаў: Кефінскі, Судакскі, Керчанскі, Мангупскі і Балаклаўскі, якія нароўні з двума кадылыкамі па-за межамі Крымскага паўвострава (Азакскі і Таманскі) складалі Кефінскі эялет.
Вія Далароза
Гісторыя
Атаясамліванне Вія Даляроза са смутным шляхам грунтуецца на дапушчэнні, што прэторыум знаходзіўся каля крыпасці Антонія. Аднак і Філон Александрыйскі, і Іосіф Флавій сведчаць, што рымскія пракуратары Іудзеі, якія кіравалі з узбярэжнай Кесарыі, падчас прыезду ў Іерусалім жылі ў палацы Ірада, аттуль ладзілі суды. Іосіф Флавій паведамляе, што палац Ірада знаходзіўся на заходнім схіле, што было падверджана раскопкамі пад вежай Давіда ў 2001 годзе. Больш за тое, археолагі таксама высветлілі, што да перабудовы Адрыяна, прылеглая да крэпасці Антонія, была вялікім адкрытым водным басейнам.
Злепак
Зле́пак — дакладная копія твора скульптуры, прыкладнога і інш. відаў мастацтва аб'ёмнага характару. Злепкі атрымліваюць шляхам зняцця з арыгінала формы, цвёрдай (гіпс) або мяккай (васковай, пластылінавай і інш.), і заліўкі ў яе гіпсу, сінтэтычнай масы і інш. Выкарыстоўваецца ў музейных экспазіцыях, рэстаўрацыі, у якасці навучальнага дапаможніка.
Вія Далароза
Гісторыя
У 2009 годзе ізраільскі археолаг Шымон Гібсан адкрыў рэшткі вялікага вымашчанага ўнутранага двару на поўдзень вежы Давіда паміж двума фартыфікацыйнымі мурамі са знешнімі варотамі і з унутранымі, што вялі да баракаў. У двары стаяла высокая платформа плошчай каля 2 м. Вывучэнне руінаў Прэторыуму, якія доўга лічыліся рымскімі баракамі, паказала, што гэта была ўсяго толькі вартавая вежа. Сукупнасць гэтых адкрыццяў адпавядае апісанаму ў Евангеллях шляху і супадае з дэталямі, вядомымі з іншых старажытных пісанняў. Апісаны Гібсанам шлях пачынаецца на аўтастаянцы ў армянскім квартале, абыходзіць асманскія муры Старога горада за вежай Давіда, пасля паварочвае да храма Труны Гасподняй. Дзякуючы новым даследаванням таксама ўдакладнена месца ўкрыжавання, якое знаходзіцца прыкладна ў 20 м ад мяркуемага дагэтуль.
Сучасны крыжовы шлях
Традыцыйны шлях пачынаецца з Ільвінай брамы (брама св. Стэфана) каля пачатковай школы Ўмарыя, дзе знаходзілася былая крэпасць Антонія, і ідзе на захад праз Стары горад да храма Труны Гасподняй. Сучасная нумарацыя этапаў часткова заснаваная на кальцавым маршруце, які прапаноўвалі Францысканцы ў XIV стагоддзі; гэты шлях пачынаўся і сканчаўся каля храма Труны Гасподняй і ішоў на ўсход па Вія Далароза (у адваротным ад агульнапрынятага кірунку), па дарозе закранаючы Гефсіманію і гару Сіён.
Негледзячы на тое, што назвы многіх вуліц у Іерусаліме падаюцца на англійскай мове, іўрыце і на арабскай мове, назва шляху выкарыстоўваецца на ўсіх трох мовах як Via Dolorosa.
Аляксандр Фёдаравіч Боркус
Аляксандр Фёдаравіч Боркус (Александр Федорович Боркус; 1875—1954) — беларускі піяніст і музычны педагог.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскую кансерваторыю з дыпломам «свабоднага мастака». Вучыўся ў прафесара, славутага рускага піяніста і дырыжора, які быў дырэктарам кансерваторыі ў 1889—1905 гг. Член Магілёўскага літаратурна-музычна-драматычнага гуртка.
Злотніцтва
На Беларусі вядома з часоў жалезнага веку (7—6 ст. да н.э. — 8—9 ст. н.э.). Найбольш пашырана як гарадское рамяство ў XII—XVIII стст. Беларускія майстры-злотнікі валодалі рознымі тэхнікамі апрацоўкі (ліццё, коўка, чаканка, гравіраванне) і аздаблення металаў, пераважна серабра (залачэнне, чарненне, зярненне, пацініраванне). Выраблялі посуд, абклады кніг і абразоў, крыжы, дарахавальніцы і інш. Шэдэўр злотніцтва часоў Сярэднявечча — крыж Ефрасінні Полацкай работы Лазара Богшы (1161).
У XVI—XVII стст. майстэрні і цэхі злотнікаў існавалі ў Віцебску, Брэсце, Кобрыне, Гродне, Магілёве, Нясвіжы, Слуцку і інш. У другой палове XVII ст. больш за 50 беларускіх злотнікаў, пераважна з Віцебска, Полацка, Магілёва, працавалі ў Залатой, Сярэбранай і Аружэйнай палатах Маскоўскага Крамля, у т.л. П. Заборскі, В. Карпаў, М. Логінаў, Я. Магілёвец і інш. Яны выраблялі посуд, абклады абразоў і кніг, зброю.
Аляксандр Фёдаравіч Боркус
Біяграфія
А. Ф. Боркус, прыехаўшы ў Магілёў, да канца свайго жыцця жыў і працаваў тут. У 1908 годзе, калі Боркус пачаў працаваць адкрытай прыватнай музычнай школе Уладзіміра Іванавіча Ерыхайлава, з вялікім поспехам прайшоў яго першы канцэрт у зале Грамадскага сходу служачых. Уражанні ад гэтага канцэрту выказаў у магілёўскай газеце ананімны аўтар, называючы Боркуса «першакласным артыстам» і «майстрам музычнага мастацтва», які «для школы спадара Ерыхайлова і наогул для Магілёва з’яўляецца крыніцай музычных ведаў аддзела раяля».
Пасля рэвалюцыі ён становіцца выкладчыкам дзяржаўнай музычнай школы імя М. А. Рымскага-Корсакава, з 1944 года працуе ў Магілёўскім музычным вучылішчы.
Выканальніцкая дзейнасць Боркуса працякала ў горадзе на працягу трох дзесяцігоддзяў пасля рэвалюцыі. Гэты выдатны, добра вядомы ў горадзе выканаўца і фартэпіянны педагог меў таксама здольнасці да сачынення. Паведамленне пра працу Боркуса над «Беларускай рапсодыяй» для фартэпіяна на тэмы беларускіх песень з’яўляецца ў 1925 годзе. У наступных газетных і часопісных публікацыях тых гадоў таксама згадваецца гэты твор Боркуса, якое аўтар шмат разоў выконваў.
Пахаваны на Васкрасенскіх могілках Магілёва.
Марк-Антуан Шарпанцье
Марк-Антуан Шарпанцье (Marc-Antoine Charpentier; 1643 —, ) — французскі кампазітар, спявак (кантратэнар), тэарэтык музыкі.
Конеў
Ко́неў — прозвішча.
Дзірнічы
Дзі́рнічы (Дирничи) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Дзірнічы ўваходзяць у склад Цяцеркаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Забалатця (Гарадоцкі раён)
Забалатця (За́болоття) — вёска ў Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 1835
NGC 1835 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC58) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Філасофія Азербайджана
Філасофія Азербайджана (Azərbaycan fəlsəfəsi або Azərbaycanda fəlsəfə) — грамадска-палітычная думка азербайджанскага народа і сукупнасць філасофскага спадчыны азербайджанскіх мысляроў.
Новий час
Пасля заваёвы краіны Чырвонай Арміяй у Азербайджане былі заснаваныя кафедры дыялектычнага і гістарычнага матэрыялізму, на якіх вялося вывучэнне і выкладанне марксізму. У гэты час адбылася інстытуалізацыя філасофіі пад эгідай Акадэміі навук, ажыццяўляліся пераклады заходняй філасофіі на азербайджанская мова, вывучэнне і сістэматызацыя азербайджанскай думкі.
На заходзе СССР у Азербайджане атрымала папулярнасць ідэалогія пантюркизма, якая супернічае з ідэалогіяй паниранизма. Да азербайджанскай філасофіі можа быць аднесены расійскі мысляр Гейдар Джемаль.
Вялікі ўклад у сістэматызацыю і вывучэнне азербайджанскай філасофіі зрабіў Закір Мамедаў.
Алесандра Амбросіа
Алеса́ндра Амбро́сіа (Alessandra Ambrosio, нарадзілася 11 красавіка 1981, Бразілія) — бразільская супермадэль, найболей вядомая як адзін з анёлаў Victoria's Secret.
Белагорск (Амурская вобласць)
Белагорск (Белогорск) — горад (з 1926) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Белагорскага раёна Амурскай вобласці. Насельніцтва 67,4 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1860 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Томь (прыток Зеі), за 108 км ад Благавешчанска. У 1860 сялянамі-перасяленцамі было заснавана сяло Аляксандраўскае. У 1926 яно і размешчаная паблізу чыгуначная станцыя Бачкарова на Транссібірскай магістралі (заснаваная ў 1913) былі ператвораны ў горад Аляксандраўск-на-Томі. У 1931 горад быў перайменаваны ў Краснапартызанск, затым у 1936 атрымаў назву Куйбышаўка-Усходняя, а ў 1957 свае цяперашняе найменне Белагорск.
Сцяпан Халтурын (фільм)
«Сцяпан Халтурын» — мастацкі фільм-біяграфія Сцяпана Халтурына, аднаго з першых рабочых-рэвалюцыянераў, тэрарыста, арганізатара «Паўночнага Саюза рускіх рабочых». Прэм’ера — 7 красавіка 1925 года. Сцэнар быў напісаны вядомым гісторыкам.
Сюжэт
Сюжэт карціны ўзнаўляе мастацкімі сродкамі біяграфію Сцяпана Халтурына на фоне сапраўдных гістарычных падзей. Упершыню даецца карціна рэвалюцыйнай барацьбы «», членам выканкама якой Халтурын стаў у 1881 годзе, пасля здзяйснення гучнага тэракту — на цара Аляксандра ІІ шляхам падрыву Зімняга палаца ў лютым 1880 года. Працягам яго барацьбы стаў саўдзел у забойстве адэскага ваеннага пракурора У. С. Стрэльнікава, пасля чаго С. Халтурын быў арыштаваны, судзімы і пакараны.
Белагорск
Белагорск — тапонім.
Завэрэшыця
Завэрэшыця (Заверешиця) — вёска ў Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Уладзімір Барысавіч Карпаў
Уладзімір Барысавіч Карпаў (, г., цяпер Саратаўская вобласць, Расія — ) — беларускі пісьменнік, крытык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і земскага ўрача. Падчас голаду на Паволжы (1921) пераехаў разам з маці на Гомельшчыну ў вёску Ёлча (цяпер Брагінскі раён). З 1929 г. працаваў рабочым на лесапільным заводзе ў Рэчыцы, затым настаўнічаў на Брагіншчыне, у Сіроцінскім раёне. Скончыў завочна Мінскі педагагічны інстытут (1941). У Вялікую Айчынную вайну ўдзельнічаў у падпольным і партызанскім руху, быў намеснікам камандзіра спецгрупы Мінскага абкома КПБ, старшым разведчыкам глыбокага тылу. Пасля вызвалення Мінска выкладаў мову і літаратуру, загадваў навучальнай часткай сярэдняй школы № 42, працаваў у газеце «Советская Белоруссия», у 1945 г. быў адказным сакратаром газеты «Літаратура і мастацтва», у 1947—1960 г. загадваў аддзелам прозы і крытыкі ў часопісе «Полымя». Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1946).
Выступаў у друку з рэцэнзіямі і артыкуламі з 1945 г. Аўтар кніг літаратурна-крытычных артыкулаў «Па шляху сталасці» (1952) і «Крылаты ўзлёт» (1966). З 1948 г. пачаў выступаць як празаік. Выйшлі аповесць «Без нейтральнай паласы» (1950), раманы «За годам год» (1957), «Вясеннія ліўні» (1961), «Нямігі крывавыя берагі» (1962), «Сотая маладосць» (1971, усе чатыры раманы склалі цыкл «На перавале стагоддзя»), кніга апавяданняў і ўспамінаў «Прызнанне ў нянавісці і любві» (1976). Укладальнік і адзін з аўтараў кнігі «Мы раскажам пра Мінск» (1964), аўтар тэксту да фотаальбома «Мінск» (1965). Склаў кнігі «Горад і годы» (1967) і «Сквозь огонь и смерть» (1970). У 1983—1985 г. выйшаў Збор твораў у 5 тамах.
Памяць
Імем У. Б. Карпава названа вуліца ў Мінску.
Адкрыты чэмпіянат Кітая па снукеры 2016
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2016 (China Open 2016, таксама вядомы як BAIC Motor China Open 2016 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 28 сакавіка па 3 красавіка 2016 года ў спартыўнай зале студэнтаў Пекінскага універсітэта ў горадзе Пекін, Кітай. Турнір стаў 17-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату Кітая, які быў заснаваны ў 1997 годзе пад назвай China International і з 1999 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. Прызавы фонд турніру склаў £510,000, з якіх £85,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Джад Трамп, які перайграў на сваім шляху да тытула Джоэля Уолкера ў кваліфікацыі (5:0), Джымі Робертсана (5:1), Марку Фу з Ганконга (5:1), Марка Кінга ў чвэрцьфінале (5:3), Стывена Магуайра ў паўфінальным матчы (6:0) і Рыкі Уолдэна ў фінальным паядынку з лікам 10:4. Такім чынам, 26-гадовы англічанін выйграў 14-ы прафесійны і пяты рэйтынгавы турнір у сваёй кар'еры, а таксама першае рэйтынгавае спаборніцтва амаль за два гады (пасля перамогі на адкрытым чэмпіянаце Аўстраліі ў ліпені 2014 года).
Турнір
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2016 стаў 17-м розыгрышам турніру, які быў заснаваны ў 1997 годзе пад назвай China International і з 1999 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. З 2005 года чэмпіянат штогод праходзіць у Пекіне, а з 2006 года — у спартыўнай зале студэнтаў Пекінскага універсітэта ў раёне Хайцзянь.
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2016 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association) і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама з'яўляўся дзявятым рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2015/2016.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру павысіўся на £32,000 у параўнанні з леташнім спаборніцтвам, склаўшы £510,000. У сезоне 2015/2016 ён перавысіў прызавыя фонды ўсіх прафесійных турніраў акрамя турніраў Трайной кароны (чэмпіянату свету, чэмпіянату Вялікабрытаніі і Мастэрс) і найбуйнейшага рэйтынгавага спаборніцтва Азіі — International Championship.
Колькасць прызавых грошай пераможцы турніру не змянілася ў параўнанні з леташнім розыгрышам — £85,000. Пераможцы турніраў Трайной кароны, International Championship, Сусветнага Гран-пры, Гранд-фіналу PTC і нярэйтынгавага Champion of Champions атрымалі ў сезоне больш за гэтую суму. Першы прыз іншага рэйтынгавага турніру ў Кітаі — Шанхай Мастэрс — таксама склаў £85,000.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады.
Фармат турніру
На адкрытым чэмпіянаце Кітая 2016 прынялі ўдзел 132 гульцы, з якіх 116 — удзельнікі мэйн-тура і 16 — аматары (4 — уладальнікі ўайлдкард). 120 гульцоў — усе, акрамя ўладальнікаў уалдкард і ўдзельнікаў адкладзеных матчаў стартавага раўнда, — пачалі турнір з адзінага кваліфікацыйнага раўнда ў фармаце матча на выбыванне, які праходзіў на працягу трох дзён з 9 па 11 лютага 2016 года (за паўтара месяца да асноўнай стадыі) на арэне Метрадром у Барнслі, Англія. Пры гэтым матчы з удзелам леташняга пераможцы (Марк Сэлбі), чэмпіёна свету (Сцюарт Бінэм) і двух лідараў сярод кітайскіх снукерыстаў (Дзін Цзюньхуэй і Лян Вэньбо) гуляліся ўжо ў першы дзень турніру на асноўнай арэне, у выніку чаго лічыліся матчамі асноўнай стадыі. У 1/64 фіналу першыя 64 сеяныя снукерысты гулялі супраць астатніх удзельнікаў. Такім чынам, у асноўную стадыю праз кваліфікацыю прайшлі 60 снукерыстаў, да якіх далучыліся 8 удзельнікаў адкладзеных матчаў 1/64 фіналу, а таксама яшчэ чацвёра ўладальнікаў уайлдкард, якія гулялі ў папярэднім уайлдкард раўндзе супраць чацвярых выпадковых гульцоў з 32 ніжэйшых сеяных, якія прайшлі кваліфікацыю.
Такім чынам, 56 пераможцаў кваліфікацыйнага этапа, 4 пераможцы матчаў уалдкард раўнда і 4 пераможцы адкладзеных матчаў кваліфікацыйнага этапа гулялі ў асноўнай стадыі на выбыванне, пачынаючы з 1/32 фіналу. Лёсаванне турніру прадвызначала немагчымасць сустрэчы гульцоў топ-32 раней за 1/16 фіналу, гульцоў топ-16 раней за 1/8 фіналу, гульцоў топ-8 раней чвэрцьфіналаў, гульцоў з першай чацвёркі сеяных раней паўфіналу і двух першых сеяных раней фіналу адкрытага чэмпіянату Кітая. Шэсць раўндаў асноўнай стадыі (а таксама ўайлдкард раўнд і адкладзеныя кваліфікацыйныя паядынкі) праходзілі на працягу сямі дзён (гульні ўайлдкард раўнда, адкладзеных матчаў і 1/32 фіналу былі расцягнутыя на два дні) у спартыўнай зале студэнтаў Пекінскага універсітэта.
Кваліфікацыйныя матчы
Пасеў гульцоў на Адкрыты чэмпіянат Кітая 2016 быў утвораны паводле афiцыйнага рэйтынгу на 8 лютага 2015 года (пасля German Masters 2016). Першы нумар пасеву атрымаў дзеючы чэмпіён турніру — Марк Сэлбі (які і быў лідарам рэйтынгу). Чэмпіён свету Сцюарт Бінэм, які займаў другі нумар у рэйтынгу, атрымаў другі нумар пасеву.
Соценныя серыі
У 64 матчах кваліфікацыйнай стадыі адкрытага чэмпіянату Кітая 2016 было выканана 38 соценных серый (на 15 больш, чым у мінулым годзе). Кайрэн Уілсан аформіў чатыры сэнчуры ў матчы супраць Энтані Хэмілтана. Пры гэтым, Уілсан і Хэмілтан усталявалі рэкорд, выканаўшы шэсць соценных брэйкаў запар у шасці фрэймах. 23-і сеяны турніру Раян Дэй у паядынку супраць аматара Брэта Мілера зрабіў серыю ў 142 балы, якая стала найвышэйшай на стадыі кваліфікацыі.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя брэйкі кожнага гульца.
Удзельнікі
У асноўнай стадыі адкрытага чэмпіянату Кітая прынялі ўдзел 60 удзельнікаў, якія выйгралі матчы кваліфікацыйнага раўнда, 8 удзельнікаў адкладзеных матчаў кваліфікацыі, а таксама 4 уладальнікі ўайлдкард. Два снукерысты з першых шаснаццаці сеяных не патрапілі на турнір — Марк Ален (8) і Марк Уільямс (13).
Джон Хігінс і Пітэр Эбдан прымалі ўдзел у шаснаццатым (з сямнаццаці) розыгрышы турніру запар, не гуляўшы толькі на першым спаборніцтве China International у 1997 годзе, якое мела нярэйтынгавы статус. Такім чынам, яны зраўняліся па колькасці ўдзелаў на адкрытых чэмпіянатах Кітая з рэкардсменам Маркам Уільямсам.
У асноўнай стадыі турніру ўдзельнічаў адзін аматар, які прайшоў кваліфікацыйны раўнд: Адам Дафі, які перайграў Цепчаю Ун-Ну ў кваліфікацыі (5:3). Апроч таго, на адкрытым чэмпіянаце Кітая 2016 было яшчэ чацвёра кітайскіх аматараў, якія атрымалі ўайлдкард ад арганізатараў: Юань Сыцзюнь, які атрымаў гэты прывілей у трэці раз запар, Ван Юйчэнь, які гуляў у ўайлдкард раўндзе ў 2013 годзе, а таксама навічкі турніру Ню Чжуан і Гуань Чжэнь, які ўпершыню прымаў удзел на турніры рэйтынгавага ўзроўню.
У 2016 годзе на адкрытым чэмпіянаце Кітая ўдзельнічалі 11 дэбютантаў: Ян Бэрнс (68), Мічэл Ман (74), Лі Уолкер (75), Крыс Уэйклін (85), Рос М’юр (86), Дарыл Хіл (93), Напон Саенхам (96), Рыс Кларк (101), Адам Дафі, Ню Чжуан і Гуань Чжэнь.
З усіх удзельнікаў турніру васьмёра ўжо перамагалі на гэтым спаборніцтве раней: Пітэр Эбдан (2009, 2012) і Дзін Цзюньхуэй (2005, 2014) станавіліся чэмпіёнамі па 2 разы, а Джон Хігінс (1999), Грэм Дот (2007), Стывен Магуайр (2008), Джад Трамп (2011), Ніл Робертсан (2013) і Марк Сэлбі (2015) перамагалі па адным разе.
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх адкрытых чэмпіянатах Кітая.
Ход турніру
Зняліся: Марк Сэлбі (1),  Адам Дафі,  Робін Хал (55).
18 сакавіка, за 10 дзён да пачатку турніру, стала вядома, што дзеючы чэмпіён гэтага спаборніцтва і лідар сусветнага рэйтынгу Марк Сэлбі зняўся з двух наступных рэйтынгавых турніраў — Гранд-фіналу PTC і адкрытага чэмпіянату Кітая — па асабістых прычынах. Сэлбі павінен быў гуляць у адным з адкладзеных матчаў кваліфікацыі супраць Дарыла Хіла ў першы дзень турніру. Такім чынам, снукерыст з Вострава Мэн аўтаматычна патрапіў у 1/32 фіналу на Джэймса Уатану. Ужо перад самым турнірам стала вядома, што ў Кітаі не з'явяцца таксама аматар Адам Дафі, які павінен гуляць матч 1/32 фіналу супраць Бэна Вуластана, і Робін Хал, які павінен быў гуляць супраць Рыкі Уолдэна. Такім чынам, Вуластан і Уолдэн аўтаматычна прайшлі ў 1/16 фіналу.
Першы дзень (28 сакавіка)
Выбылі: Ван Юйчэнь,  Гуань Чжэнь,  Чжоу Юэлун (59),  Ніл Робертсан (3),  Джо Пэры (9),  Гэры Уілсан (48),  Цаа Юйпэн (65),  Майкл Уайт (16),  Джэймі Джонс (32),  Мэцью Стывенс (46),  Эндру Хігінсан (51),  Джэрард Грын (43),  Лян Вэньбо (15),  Рос М’юр (86),  Ню Чжуан,  Дзін Цзюньхуэй (11),  Лука Брэсэль (27),  Мічэл Ман (74),  Найджэл Бонд (94),  Алан Мак-Манус (25),  Крыс Уэйклін (85).
Другі дзень (29 сакавіка)
Зняўся: Сцюарт Кэрынгтан (60)
Выбылі: Алістэр Картэр (29),  Том Форд (47),  Дэчават Пумджаенг (42),  Энтані Мак-Гіл (28),  Марк Дэвіс (24),  Джо Свэйл (52),  Мартын Гоўлд (14),  Пітэр Эбдан (31),  Юй Дэлу (53),  Сэм Бэйрд (63),  Пітэр Лайнс (69),  Джэймс Уатана (109),  Лі Хан (54)
Трэці дзень (30 сакавіка)
Выбылі: Дэвід Грэйс (61),  Бары Хокінс (7),  Марк Джойс (38),  Джэк Лісоўскі (49),  Рыс Кларк (101),  Раян Дэй (23),  Кайрэн Уілсан (18),  Мэцью Сэлт (20),  Майк Дан (40),  Бэн Вуластан (30),  Джымі Робертсан (37),  Роберт Мілкінс (21),  Майкл Холт (26),  Лі Уолкер (75),  Юань Сыцзюнь,  Дарыл Хіл (93),  Шон Мёрфі (4),  Ян Бэрнс (68)
Чацвёрты дзень (31 сакавіка)
Выбылі: Роры Мак-Лаўд (57),  Род Лоўлер (50),  Мартын О'Донэл (87),  Цянь Пэнфэй (58),  Марка Фу (12),  Дэвід Гілберт (22),  Дамінік Дэйл (33),  Грэм Дот (19)
Пяты дзень (1 красавіка)
Выбылі: Сцюарт Бінэм (2),  Напон Саенхам (96),  Альфрэд Бёрдэн (89),  Марк Кінг (36)
Шосты дзень (2 красавіка)
Выбылі: Джон Хігінс (6),  Стывен Магуайр (17)
Сёмы дзень (3 красавіка)
Выбыў: Рыкі Уолдэн (10)