cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эрнан Картэс
Пахаванне
У 1836 годзе астанкі Картэса вынялі з-пад алтара, і змясцілі ў сцянную нішу ў тым жа месцы, дзе стаяў бюст заваёўніка. Лукас Аламана склаў таемны мемарандум, які пераслаў ў амбасаду Іспаніі; на працягу 110 гадоў месца пахавання Картэса заставалася таямніцай. У 1946 годзе дакумент быў апублікаваны навукоўцамі Універсітэта Мехіка — Эусебио Уртадо і Даніэлем Рубінам, якія сталі дамагацца выкрыцця пахавання і праверкі яго сапраўднасці. У нядзелю 24 лістапада 1946 года ніша была раскрытая, а 28 лістапада распараджэннем прэзідэнта астанкі былі перададзеныя на даследаванне. Была пацверджана сапраўднасць парэшткаў, пры даследаванні якіх было атрымана шмат інфармацыі. Аказалася, што Картэс быў чалавекам ніжэй сярэдняга росту, але моцнага складу. Зубы яго былі моцна паражаныя, асабліва разцы і верхнія іклы, сляды паталагічных змен насілі косткі правай нагі, верагодна, ён таксама пакутаваў ад сіфіліса. 9 ліпеня 1947 года астанкі Картэса вярнулі ў сцянную нішу. Яго пахаванне адзначана латуневай пласцінай памерам 1,26 × 0,85 м з гербам Картэса, яго імем і датамі жыцця.
Пасля смерці
Новы кароль Філіп II быў апалагетам іспанізацыі Новага Свету, у выніку ў пачатку 1560-х гадоў сваякі і прыхільнікі Картэса ўсталі ў апазіцыю палітыцы, якая праводзіцца віцэ-каралём Луісам дэ Веласка. Ён быў прыхільнікам так званых «Новых законаў» (Nuevas Leyes), і на гэтай глебе пасварыўся з усімі нашчадкамі першых канкістадораў і францысканцамі, якія адстойвалі аўтаномію індзейцаў пад патранатам царквы, а не свецкай улады. Палітычны крызіс пагоршыўся рашэннем караля, што Новай Іспаніяй віцэ-кароль і члены Аудыенсіі будуць кіраваць сумесна. Выканаўчая ўлада была паралізаваная.
Паводле К. Дзюверже як раз да гэтага перыяду адносіцца канструяванне міфа аб Кецалькоатль францысканскі місіянерамі, якія глыбока праніклі ў індзейскую культуру і зрабілі тоеснымі свае інтарэсы з інтарэсамі карэнных мексіканцаў. Абагаўленне Картэса стала магчымым у сувязі з канцом чарговага каляндарнага цыклу (апошні даіспанскі цыкл скончыўся ў 1502 годзе, новы пачынаўся у 1559-м). Уяўленне аб Картэсе як увасабленні бога, які прыйшоў вярнуць свае ўладанні, азначала і легітымацыі палажэнні першага пакалення мексіканскіх канкістадораў. Перапрацаваная версія міфа, у якой асоба Картэса змешвалася з фігурай Кецалькаатля, і ў ХХ стагоддзі прысутнічала ў народнай мексіканскай культуры.
Усе тры сыны Картэса з 1540-х гадоў жылі ў Іспаніі, аднак у жніўні 1562 года яны вярнуліся ў Новы Свет. Галоўным іх саюзнікам быў Хероніма дэ Вальдэрама — кантралёр-візітадор, які павінен быў займацца нядоімкамі, дапушчанымі віцэ-каралём Веласка. Дон Марцін Картэс — другі маркіз дэль Валье, перад ад’ездам аддаў распараджэнне аб перавозцы астанкаў свайго бацькі ў Мексіку. У кастрычніку браты Картэс прыбылі ў, дзе былі прынятыя адэлантада Юкатана Франсіска дэ Мантэха — сынам заваёўніка. У Мексіку маркіз дэль Валье прыбыў 17 студзеня 1563 года.
Прыбыццё Марціна Картэса ў Мексіку фактычна прывяло да грамадзянскай вайны: віцэ-кароль запатрабаваў ад маркіза здачы сваёй афіцыйнай пячаткі, у адказ той з’явіўся на сустрэчу кантралёра Вальдэрамы са штандарам свайго бацькі, які віцэ-кароль паспрабаваў адабраць, спасылаючыся на тое, што ніхто не смее падмяніць герб і сцяг караля. У выніку віцэ-кароль быў адхілены ад улады, і памёр у 1564 годзе. Улада часова была перададзена Аудыенсіі, пасля чаго муніцыпалітэт Мехіка ў лісце каралю ад 31 жніўня прапанаваў скасаваць пасаду віцэ-караля і замяніць яе дваістай структурай з губернатара і генерал-капітана. На пасаду губернатара і вярхоўнага суддзі прапаноўвалася кандыдатура Вальдэрамы, а генерал-капітана — дона Марціна Картэса.
Марцін Картэс заняў у гэтай абстаноўцы чакальную пазіцыю, і ўсё скончылася водгукам кантралёра Вальдэрамы ў 1566 годзе. 5 красавіка 1566 года сын Веласко пісьмова выкрыў змову, але Аудыенсія павяла сябе нерашуча. 16 ліпеня 1566 года Марцін быў арыштаваны Сейносам — старшынёй Аудыенсіі, у той жа дзень былі арыштаваныя браты-метысы — Луіс і Марцін Картэсы, а з імі каля 60 іх прыхільнікаў. 3 жніўня сыны Картэса былі прысуджаныя да смяротнага пакарання праз абезгалоўліванне.
17 верасня 1566 года ў Веракрус высадзіўся новы віцэ-кароль, які апынуўся прыхільнікам Картэса. Ён распусціў войскі Аудыенсіі і спыніў судовыя працэсы, адмяніў смяротныя прысуды. Маркіза дэль Валье выслалі ў Іспанію. У лістападзе 1567 года ў Мехіка прыбыў новы рэвізор — Алонса Муньяс, які аднавіў працэс, і падвергнуў катаванням першынца-метыса Марціна Картэса, маёмасць яго было канфіскавана, а сам ён высланы ў Іспанію. Савет па справах Індый прыняў рашэнне ліквідаваць мексіканскі феод Картэса (з захаваннем тытула) і прысудзіў маркіза да штрафу ў 150 000 дукатаў.
Геаграфічныя аб’екты
Імем Картэса названы ) паміж вулканамі Папакатэпетль і . Дагэтуль у Мексіцы Каліфарнійскі заліў называюць Морам Картэса.
Гістарыяграфія
Першая аб’ёмная біяграфія Картэса была напісана пасля яго скону асабістым духоўнікам Франсіска Лопесам дэ Гамара — гэта была «Гісторыя заваявання Мексікі», якая выйшла ў Сарагосе ў 1552 годзе, тры яе выдання разышліся за год. 17 лістапада 1553 года рэгент Філіп забараніў распаўсюд кнігі, забарона пратрымалася да 1808 года. У 1560-я гады, як рэакцыя на папулярны праца Гамара, былі напісаныя гісторыі заваёвы Мексікі Франсіска Сервантэса дэ Салазара (Мехіка, 1566), Суарэс Перальта і Берналя Дыяса дэль Касціла. Гэтыя працы, аднак, былі надрукаваныя нашмат пазней. Да XIX стагоддзя заставаліся неапублікаванымі працы францысканскіх гісторыкаў Тарыбіа дэ Бенавенте (Моталінія) і Бернардына дэ Саагуна, якія адлюстроўваюць індзейскі пункт гледжання на падзеі, якія адбыліся. Пры гэтым варта ўлічваць, што францысканскія храністы цалкам апраўдвалі дзеянні Картэса, і больш за тое — давалі ім Божым Провідам інтэрпрэтацыю. Толькі ў 1749 адважыўся апублікаваць другую, трэцюю і чацвёртыя рэляцыі Картэса ў зборніку «Першапачатковыя гістарыяграфіі Усходніх Індый».
Іншае стаўленне да Картэса было закладзена ведаўшым яго асабіста Барталоме дэ лас Касасам, у чыіх працах заваёўнік паўставаў ці ледзь не як вырадак пекла, але пры гэтым і яго праца не быў надрукаваны ў Іспаніі да пачатку XIX стагоддзя. Негатыўны падыход ўзяў верх у рамках «Чорнай легенды», створанай у пратэстанцкіх краінах Еўропы. Дваістае стаўленне да Картэсу захоўваецца і да пачатку XXI стагоддзя. У гістарыяграфіі новага часу эталонны стаўленне да асобы Картэса выказаў амерыканскі гісторык Уільям Прэскат. Яго манументальная «Гісторыя заваявання Мексікі» (1843) была напісана з пазіцый пазітывісцкай гістарыяграфіі, гэта значыць павінна была несці маральны ўрок. Атрымлівалася, што еўрапейцы змаглі заваяваць мексіканскіх першабытнікаў па прычыне свайго не толькі тэхнічнага, але і інтэлектуальнага і маральнага перавагі. Картэс апісваўся Прэскатам як эталон белага еўрапейца: жорсткі і калі трэба — бязлітасны, але прагматычны, прамы ўладальнік стратэгічнага розуму, рацыяналіст, здольны прымаць хуткія рашэнні. Адзіным яго недахопам з пункту гледжання амерыканца XIX стагоддзя было каталіцкае веравызнанне.
Наадварот, мексіканскія гісторыкі з пачатку XIX стагоддзя не хавалі негатыўнага стаўлення да Картэса, аж да поўнага адмаўлення дакладнасцi звестак, паведамленых у яго рэляцыях (такі падыход характэрны, напрыклад, для Э. Гусман і многіх іншых). У 2003 годзе французскі амерыканіст Крысціян Дзюверже апублікаваў сваю біяграфію Картэса, у якой спрабаваў прадставіць яго як адукаванага чалавека эпохі Рэнесансу, шчыра размешчанага да культуры карэнных амерыканцаў і вельмі ліберальнага па мерках свайго часу. У 2005 годзе гэтая кніга была апублікавана ў рускім перакладзе ў серыі «». У 2013 годзе ён выпусціў новую кнігу «Картэс і яго двайнік: расследаванне адной містыфікацыі» (Cortès et son double: Enquête sur une mystification), у якой даводзіць, што «Праўдзівая гісторыя заваяванні Новай Іспаніі» Берналя Дыяса на самай справе была напісаная Картэсам.
Выяўленчае мастацтва. Літаратура і музыка.
Картэс рана стаў літаратурным персанажам, упершыню ў гэтай якасці яго згадаў у другім томе (раздзел VIII) свайго рамана «Хітрамудры ідальга Дон Кіхот Ламанчскі» Мігель Сервантэс:
Лопэ дэ Вэга стварыў п’есы «Заваяванні Картэса» і «Маркіз дэль Валье». У ХХ стагоддзі было створана як мінімум тры п’есы пра Картэса. У XVI—XIX стагоддзях Картэс часта станавіўся прадметам натхнення паэтаў, як мексіканскіх, так і іспанскіх. Сярод многіх, можна згадаць паэмы Франсіска дэ Тэрасаса «Новы Свет і Канкіста», «Індзейскімі пілігрым» Антоніа дэ Сааведра Гусмана (1599), «Меркурый» Арыяса дэ Вілалабоса (1623), «Эрнанда» Франсіска Руіса дэ Леона (1755). У эпоху рамантызму Антоніа Уртада апублікаваў зборнік з 20 вершаў, названы «Балады Эрнана Картэса» (1847). Наадварот, вобраз Картэса ў паэме Генрыха Гейнэ «Віцлі-Пуцлі»(1851) са зборніка «Рамансера» відавочна створаны пад уплывам «чорнай легенды».
Помнікі Картэсу існуюць ў яго родным Медэльіне, у Мадрыдзе, і ў Неапалі, куды з Мексікі быў перанесены яго бюст. У 1981 годзе была зроблена спроба аднавіць помнік Картэсу ў шпіталі Ісуса Назарэя ў Мехіка, але яго прыйшлося хутка прыбраць з-за пратэстаў, тая ж доля спасцігла ў 1982 годзе статую Картэса на цэнтральнай плошчы ў Каяакане, нягледзячы на тое, што заваёўнік быў намаляваны разам з Малінчэ і іх сынам-метысам. Цэнтральная вуліца ў Куэрнаваке, якая ідзе ад замка Картэса, носіць яго імя, але яго конны помнік размешчаны паблізу гандлёвага цэнтра. На думку Леанарда Тарыфенья, конная статуя не асацыюецца з вобразам заваёўніка, яе нават блытаюць з Дон-Кіхотам. У 1935 году помнік Картэсу быў пастаўлены на галоўнай плошчы Лімы, але цяпер яна перайменавана ў гонар Франсіска Пісара. Вобразы Картэса ў манументальнага жывапісу ўвасобілі (ён у 1920-я гады распісваў і палац Картэса ў Куэрнаваку) і, але на іх фрэсках заваёўнік паўстае як пачвара.
Кінематограф
Вобраз Картэса (як другараднага персанажа) быў увасоблены ў 1917 годзе ў фільме Сесіла дэ Міля «Жанчына, якая забылася Бога». У ролі Картэса Хобарт Босварт. У 1947 годзе Картэс у выкананні кубінскага акцёра быў выведзены ў фільме «Капітан з Кастыліі» рэжысёра. У дакументальнай серыі BBC «Заваёўнікі» (Heroes and Villains) выйшаў пастановачны фільм «Картэс» (2008). У ролі Картэса — Браян Мак-Кэрдзі, у ролі Малінчэ — Вініта Рышы.
Беліні
Беліні — італьянскае прозвішча.
Рускае Сяло
Назву Рускае Сяло маюць:
Мішэль Тэр-Закаран
Мішэль Тэр-Закаран (Michel Der Zakarian, Միքայել Տեր–Զաքարյան; нар., ) — французска-армянскі футбаліст і трэнер.
Аранчыцы (станцыя)
Ара́нчыцы (, Оранчицы)  — станцыя Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана паміж вёскамі Лінава і Аранчыцы; на лініі Баранавічы-Цэнтральныя — Брэст-Цэнтральны, паміж прыпыначным пунктам Ткачы і прыпыначным пунктам Прылутчына.
Жук-геркулес
Жук-геркулес (Dynastes hercules) — жук з роду Dynastes сямейства пласцінавусыя. Найбуйнейшы прадстаўнік роду Dynastes. Лічыцца адным з самых буйных жукоў на Зямлі.
Ігар Канстанцінавіч Раманаў
І́гар Канстанці́навіч Рама́наў (29 мая (10 чэрвеня) 1894, Стрэльна — 18 ліпеня 1918, каля Алапаеўска) — рускі князь імператарскай крыві, сын вялікага князя Канстанціна Канстанцінавіча і вялікай княгіні Лізаветы Маўрыкіеўны, праўнук імператара Мікалая I.
Біяграфія
12 ліпеня 1914 года скончыў Пажаскі корпус, залічаны ў карнеты з прызначэннем у лейб-гвардыі Гусарскі полк. Напачатку Першай сусветнай вайны пайшоў з палком на фронт. 27 кастрычніка 1914 года ўзнагароджаны ордэнамі Святой Ганны 4-й ступені з надпісам «За адвагу» і Святога Станіслава 3-й ступені з мячамі і бантам. У кастрычніку 1915 года быў адпраўлены для лячэння запалення лёгкіх у Петраград. У звязку з немагчымасцю па хваробе працягваць службу на фронце, адлічаны з ладу. 27 лютага 1916 года падараваны званнем флігель-ад'ютанта. Узведзены ў штабс-ротмістры.
Пасля рэвалюцыі па дэкрэце бальшавікоў быў арыштаваны і высланы з Петраграда спачатку ў Вятку, а потам на Урал. Нядоўга ўтрымваўся ў Екацярынбургу, дзе адзін з зычліўцаў прапанаваў князю свой пашпарт, каб той смог бегчы. «Ігар Канстанцінавіч казаў, што ён не зрабіў нічога дрэннага перад Радзімай і не лічыць магчымым таму звяртацца да падобных мер».
Утрымваўся ў Алапаеўску. У ноч на 18 ліпеня 1918 года быў па-зверску забіты разам з шэрагам іншых чальцоў роду Раманавых, улучаючы сваіх братоў Іаана і Канстанціна — скінуты ў старую шахту, якую закідалі гранатамі (гл. Алапаеўскія мучанікі).
У 1919 годзе рэшткі князя былі пахаваны ў Алапаевском саборы. Потым рэшткі князя белагвардзейцамі былі перавезены ў Пекін у склеп пры храме Святога Серафіма Сароўскага (пасля 1945 года на месцы пахавання быў пабудаваны гараж).
Князь Ігар Канстанцінавіч не быў жанаты і не пакінуў нашчадкаў.
Кананізаваны Рускай праваслаўнай царквой за мяжой у саоры Навамучанікаў Расійскіх 1 лістапада 1981 года.
8 чэрвеня 2009 года Генеральная пракуратура Расіі пасмяротна рэабілітавала Ігара Канстанцінавіча.
Усць-Уда
Усць-Уда (Усть-Уда) — пасёлак (з 1962 па 2019 — пасёлак гарадскога тыпу), адміністрацыйны цэнтр Усць-Удзінскага раёна Іркуцкай вобласці Расіі. Населены пункт заснаваны ў 1962 годзе для размяшчэння насельніцтва, эвакуяванага пры запаўненні Брацкага вадасховішча. Назва атрымаў ад найбліжэйшай затопленай вёскі. Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1962 года. 5144 жыхароў (2017).
Айзек Зінгер
Бацька Зінгера, магчыма, прыехаў у ЗША з Саксоніі.
Чжэн Хэ
Чжэн Хэ (鄭和; 1371—1435), кітайскі вандроўнік, флатаводзец і дыпламат, які ўзначальваў сем буйнамаштабных марскіх ваенна-гандлёвых экспедыцый, дасланых імператарамі Мінскай дынастыі ў краіны Індакітая, Індастана, Аравійскага паўвострава і Усходняй Афрыкі.
Хоць прыватныя кітайскія купецкія суда курсіравалі паміж Паўднёвым Кітаем і Паўднёва-Усходняй Азіяй практычна няспынна з часоў дынастыі Сун, а пры мангольскай дынастыі Юань здзяйсняліся і вайскова-дыпламатычныя экспедыцыі ў краіны Паўднёва-Усходняй Азіі і нават на Шры-Ланку, як маштабы экспедыцый Чжэн Хэ, так і высокае значэнне, якое надаваў ім імператарам Чжу Дзі, былі беспрэцэдэнтнымі. Гэтыя экспедыцыі, хоць бы фармальна і на кароткі тэрмін (некалькі дзесяцігоддзяў), зрабілі шматлікія царства Малайскага паўвострава, Інданезіі, Шры-Ланкі і Паўднёвай Індыі васаламі Мінскай імперыі і прынеслі ў Кітай новыя звесткі пра народы, якія насяляюць берага Індыйскага акіяна. Мяркуюць, што на гістарычнае развіццё Малайскага паўвострава, Суматры і Явы ўплыў экспедыцый кітайскага флоту аказалася больш доўгатэрміновы, так як яны маглі быць сярод фактараў, якія далі новы штуршок да эміграцыі кітайцаў у гэты рэгіён і ўзмацненню там ролі кітайскай культуры.
Нават у часы галоўнага апекуна Чжэн Хэ, імператара Чжу Дзі, экспедыцыі Чжэн Хэ падвяргаліся суровай крытыцы з боку многіх прадстаўнікоў канфуцыянскай эліты Кітая, якія лічылі іх непатрэбнымі і дарагімі імператарскімі задумамі. Пасля смерці Чжэн Хэ і імператара Чжу Чжаньцзі (ўнука Чжу Дзі) гэтыя ізаляцыянісцкія погляды ўзялі верх на ўсіх узроўнях ва ўрадзе мінскага Кітая. У выніку дзяржаўныя марскія экспедыцыі былі спыненыя, і большасць тэхнічнай інфармацыі аб флоце Чжэн Хэ была знішчана або згублена. Афіцыйная «Гісторыя Мін», скампіляваная ў XVII-XVIII стагоддзях, адклікалася аб яго плаванні ў крытычным ключы, але для многіх людзей у Кітаі, і асабліва ў кітайскіх грамадах, што сфармаваліся ў Паўднёва-Усходняй Азіі, еўнух-флатаводзец заставаўся народным героем.
На пачатку XX стагоддзя, у перыяд ўздыму руху за вызваленне Кітая ад замежнай залежнасці, вобраз Чжэн Хэ здабыў новую папулярнасць. У сучаснай КНР Чжэн Хэ разглядаецца як адна з выдатных асоб у гісторыі краіны, а яго плаванні (звычайна разглядаюцца як узор мірнай палітыкі Кітая ў адносінах да сваіх суседзяў) супрацьпастаўляюцца захопніцкім экспедыцыям еўрапейскіх каланізатараў XVI-XIX стагоддзяў.
Паходжанне
Пры нараджэнні будучы мараплавец атрымаў імя Ма Хэ (马 和). Ён нарадзіўся ў вёсцы Хэдай, павета Куньян. Павет Куньян быў ​​размешчаны ў цэнтральнай Юньнань, каля паўднёвага берага возера Дзяньчы, блізу паўночнага канца якога знаходзіцца правінцыйная сталіца Куньмін.
Сям'я Ма паходзіла з так званых сэму — выхадцаў з Сярэдняй Азіі, якія прыбылі ў Кітай у часы мангольскага валадарства і займалі разнастайныя пасады ў дзяржаўным апараце імперыі Юань. Большасць сэму, уключаючы продкаў Чжэн Хэ, былі мусульманскага веравызнання ( часта лічыцца, што і само прозвішча «Ma» ёсць не што іншае, як кітайскае вымаўленне імя «Мухамед»). Пасля падзення дынастыі Юань і пачатку ўладарства дынастыі Мін іх нашчадкі асіміляваліся ў кітайскае асяроддзе, галоўным чынам, у шэрагі кітайскамоўных мусульман-хуэйцзу].
Пра бацькоў Ма Хэ вядома не вельмі шмат; амаль усё, што мы ведаем пра іх, узыходзіць да стэлы, усталяванай у іх гонар на іх радзіме ў 1405 годзе па загаду самога адмірала. Бацька будучага мараплаўца быў вядомы як Ма Хаджы (1345-1381 ці 1382 ), у гонар здзейсненага ім паломніцтва ў Мекку; яго жонка насіла прозвішча Вэн (温). У сям'і было шасцёра дзяцей: чатыры дачкі і два сыны — старэйшы, Ма Вэньмін, і малодшы, Ма Хэ.
Дакладна невядома, якім шляхам продкі Чжэн Хэ прыйшлі ў Кітай. Згодна з сямейнаму паданнем, бацька Ма Хаджы (гэта значыць дзед будучага адмірала), таксама вядомы як Ма Хаджы, быў унукам Саіда Аджай ал-Дын Амара, выхадца з Бухары (у сучасным Узбекістане), — аднаго з ваеначальнікаў Хубілая — хана, які здолеў заваяваць правінцыю Юньнань і стаць яе кіраўніком. Поўнай упэўненасці ў тым няма, але імаверна, што продкі Ма сапраўды патрапілі ў Юньнань разам з манголамі.
Чжэн Хэ, гэтак жа як яго продкі, спавядаў іслам і, паводле некаторых здагадак, выступаў хадайнікам за сваіх братоў па веры пры тым, што на пачатку ўпраўлення мінскай дынастыі да мусульман адносіліся з падазрэннем. Прычынай таму было тое, што пры юаньскай дынастыі многія з сэму займалі пасады зборшчыкаў падаткаў. Аднак Чжэн Хэ, пры ўсёй сваёй прыхільнасці да ісламу, паважліва адносіўся да іншых рэлігій, як то будызму (меў нават будыйскую мянушку Тры Каштоўнасці — Саньбаа) і даасізму, якія з'яўляюцца ў Кітаі аднымі з асноўных, і пры неабходнасці з гатоўнасцю прымаў удзел у адпаведных рытуалах. Мяркуецца таксама, што яго прыхільнасць да ісламу адыграла не апошнюю ролю ў вырашэнні прызначыць яго адміралам «Залатога Флоту», які сярод іншага павінен быў наведаць Аравію і Афрыку, месцы, у якіх іслам быў адной з пануючых рэлігій.
Паступленне на службу да Чжу Дзі і ваенная кар'ера
Пасля звяржэння мангольскага прыгнёту ў цэнтральным і паўночным Кітаі і ўстанаўлення там Чжу Юаньчжанам Дынастыі Мін (1368) горная правінцыя Юньнань на паўднёва-заходняй ускраіне Кітая яшчэ некалькі гадоў заставалася пад кантролем манголаў. Невядома, ці ваяваў Ма Хаджы на баку юаньскіх лаялістаў падчас заваёвы Юньнаня мінскімі войскамі, але як бы там ні было, ён загінуў падчас гэтай кампаніі (1382), а яго малодшы сын Ма Хэ быў узяты ў палон і трапіў у слугаванне Чжу Дзі, сыну імператара Чжу Юаньчжана, які кіраваў юньнаньскай кампаніяй ..
Праз тры гады, у 1385 хлопчыка кастрыравалі, і ён стаў адным з шматлікіх еўнухаў пры двары Чжу Дзі, які насіў тытул Вялікага Князя Яньскага (Yan Wang) і жыў у Бэйпіне (у будучыні Пекіне). Юны еўнух атрымаў імя Ма Саньбаа (馬三寶/马三宝) гэта значыць Ма «Тры Скарбы» або «Тры Каштоўнасці». Згодна з Нідэмам, нягледзячы на несумненна мусульманскае паходжанне еўнуха, гэты яго тытул служыў напамінам пра «тры каштоўнасці» будызму (Буда, дхарма і сангха), чые імёны гэтак часта паўтараюць будысты.
Рокафлув’ёнэ
Рокафлув'ёнэ (Roccafluvione) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асколі-Пічэна.
Чжэн Хэ
Паступленне на службу да Чжу Дзі і ваенная кар'ера
Мяркуюць, што, знаходзячыся пры двары вялікага князя, Ма Саньбаа змог атрымаць лепшую адукацыю, чым ён змог бы дасягнуць, калі б замест Бэйпіна ён трапіў у Нанкін да двара самога імператара Чжу Юаньчжана, які меў моцны недавер да еўнухаў і імкнуўся, калі і не зусім забараніць вучыць іх грамаце, то хоць бы па магчымасці абмежаваць лік пісьменных еўнухаў.
Як Вялікі князь Яньскі, Чжу Дзі меў у сваім распараджэнні значныя вайсковыя сілы і вёў барацьбу з манголамі на паўночнай мяжы імперыі. Ма Саньбаа ўдзельнічаў у яго зімовай кампаніі 1386/87 гг. супраць аднаго з мангольскіх праваднікоў, Нагачу (Naghachu).
Рокафлув’ёнэ
Насельніцтва складае 2162 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 36 чал./км². Займае плошчу 61 км². Паштовы індэкс — 63049. Тэлефонны код — 0736.
Чжэн Хэ
Паступленне на службу да Чжу Дзі і ваенная кар'ера
Першы мінскі імператар Чжу Юаньчжан вызначаў перадаць трон свайму першароднаму сыну Чжу Бяа, але той памёр яшчэ пры жыцці Чжу Юаньчжана. У выніку першы імператар прызначыў сваім спадчыннікам сына Чжу Бяа, Чжу Юньвэня, хоць яго дзядзька Чжу Дзі (адзін з малодшых сыноў Чжу Юаньчжана) напэўна лічыў сябе больш годным пасады. Узышоўшы на пасаду ў 1398 годзе (дэвіз праўлення Цзяньвэнь), Чжу Юньвэнь, асцерагаюцца захопу ўлады адным са сваіх дзядзькаў, пачаў знішчаць іх аднаго за іншым. Неўзабаве паміж маладым імператарам ў Нанкіне і яго пекінскім дзядзькам Чжу Дзі разгарэлася грамадзянская вайна. З прычыны таго, што Чжу Юньвэнь забараняў еўнухам прымаць удзел у кіраванні краінай, многія з іх падчас паўстання падтрымалі Чжу Дзі. Ва ўзнагароду за службу Чжу Дзі са свайго боку дазволіў ім ўдзельнічаць у вырашэнні палітычных пытанняў, прычым дазволіў ім падымацца да вышэйшых прыступак палітычнай кар'еры, што таксама было вельмі выгадна і для Ма Саньбаа. Малады еўнух вызначыўся як пры абароне Бэйпіна ў 1399 годзе, так і пры ўзяцці Нанкіна ў 1402 і быў адным з камандзіраў, якім было даручана захапіць сталіцу імперыі — Нанкін. Знішчыўшы рэжым свайго пляменніка, Чжу Дзі 17 ліпеня 1402 года ўзышоў на трон пад дэвізам праўлення Юнлэ.
Рокафлув’ёнэ
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Чжэн Хэ
Паступленне на службу да Чжу Дзі і ваенная кар'ера
На (кітайскі) новы 1404 год новы імператар ва ўзнагароду за верную службу даў Ма Хэ новае прозвішча Чжэн. Гэта служыла напамінам пра тое, як у першыя дні паўстання конь Ма Хэ быў забіты ў ваколіцах Бэйпіна ў мястэчку званым Чжэнлуньба.
Паводле некаторых крыніц, у 1404 Чжэн Хэ кіраваў пабудовай флоту для барацьбы з так званымі «японскімі піратамі» і, магчыма, нават наведваў Японію для перамоваў з мясцовымі ўладамі аб сумеснай барацьбе супраць піратаў.
Сем марскіх падарожжаў Чжэн Хэ
Пасля таго як Чжэн Хэ за ўсе яго заслугі перад імператарам быў прысвоены тытул «галоўнага еўнуха» (тайцзянь), што адпавядала чацвёртага рангу чыноўніка, імператар Чжу Дзі вырашыў, што той лепш астатніх падыходзіць на ролю адмірала флоту і прызначыў еўнуха кіраўніком усіх ці амаль усіх сямі плаванняў у Паўднёва-Усходнюю Азію і Індыйскі акіян у 1405-1433 гадах, чым адначасна павысіў яго статус да трэцяга рангу. Флот складаўся, мабыць, з каля 250 судоў, і нёс каля 27 тысяч чалавек асабістага складу на борце, на чале з 70-ю імператарскімі еўнухамі. Самыя буйныя з судоў гэтага флоту маглі быць, калі верыць афіцыйнай «Гісторыі Мін», найбуйнейшымі драўлянымі ветразнымі судамі, якія калі-небудзь існавалі.
Флатылія пад кіраўніцтвам Чжэн Хэ наведала больш за 56 краін і буйных гарадоў Паўднёва-Усходняй Азіі і басейна Індыйскага акіяна. Кітайскія караблі даходзілі да берагоў Аравіі і Усходняй Афрыкі. Першае плаванне Чжэн Хэ адбылося ў 1405-1407 гадах па маршруце Сучжоу — берагі Цямпы — востраў Ява — Паўночна-Заходняя Суматра — Малакскі праліў — востраў Шры-Ланка. Затым, абмінуўшы паўднёвы ўскраек Індастана, флатылія рушыла да гандлёвых гарадах Малабарскага ўзбярэжжа Індыі і дабралася да самага буйнога індыйскага порта — Калькуты. Прыкладна такімі ж былі маршруты другога (1407-1409) і трэцяга (1409-1411) паходаў. Чацвёртая (1413-1415), пятая (1417-1419), шостая (1421-1422) і сёмая (1431-1433) экспедыцыі даходзілі да Ормуза і афрыканскага берага ў раёне сучаснага Самалі, заходзілі ў Чырвонае мора. Мараплаўцы вялі падрабязныя і дакладныя запісы убачанага, складалі карты. У іх рэгістраваліся час адплыцця, месцы стаянак, пазначалася размяшчэнне рыфаў і мялізнаў. Былі складзеныя апісанні заморскіх дзяржаў і гарадоў, палітычных парадкаў, клімату, мясцовых звычаяў, легенд. Чжэн Хэ дастаўляў у замежныя краіны пасланні імператара, заахвочваў прыбыццё ў Кітай замежных пасольстваў, вёў гандаль.
Для дасягнення сваіх мэтаў ён звяртаўся і да ўзброенай сілы. Так, напрыклад, у 1405 годзе падчас першай экспедыцыі Чжэн Хэ запатрабаваў перадачу кітайскаму імператару святых будыйскіх рэліквій Ланкі — зуба, воласа і чары для міласцей Буды, якія з'яўляліся найважнейшымі рэліквіямі і атрыбутамі ўлады сінгальскіх цароў. Атрымаўшы адмову, Чжэн Хэ ў 1411 годзе зноў вярнуўся на востраў у суправаджэнні атрада з 3000 чалавек, уварваўся ў сталіцу, захапіў у палон цара Віра Алакешвару, членаў яго сям'і і набліжаных, даставіў іх на карабель і павёз у Кітай. Падчас чацвёртага падарожжа пры звычайным на гэтым маршруце наведванні дзяржавы Пасай (таксама вядома пад назвай Самудра) на поўначы Суматры, мабыць на зваротным шляху з Ормуза ў Кітай, экіпажу асноўнага флоту Чжэн Хэ давялося прыняць удзел у барацьбе паміж прызнаным Кітаем манархам (Зайн аль-Абідзін) і прэтэндэнтам па імені Секандэр. Кітайскі флот прывёз дары ад імператара Юнлэ для Зайн аль-Абідзіна, але не для Секандэра, што выклікала гнеў апошняга, і ён напаў на кітайцаў. Чжэн Хэ здолеў абгарнуць тое, што здарылася сябе на карысць, разбіць яго войскі, захапіць у палон самога Секандэра і адправіць яго ў Кітай.
У перыяд паміж 1424 і 1431 гадамі, пасля смерці імператара Чжу Дзі, марскія экспедыцыі былі часова прыпыненыя, а сам Чжэн Хэ сем гадоў служыў начальнікам гарнізона ў Нанкіне. Падчас апошняга, сёмага падарожжа Чжэн Хэ было за 60 гадоў. Ён ужо асабіста не наведваў многія краіны, куды заходзілі кітайскія караблі, і вярнуўся ў Кітай яшчэ у 1433 годзе, у той час як асобныя падраздзяленні флоту пад камандаваннем яго памочнікаў наведалі ў 1434 Мекку, а таксама Суматру і Яву.
Экспедыцыі Чжэн Хэ спрыялі культурнаму абмену афрыканскіх і азіяцкіх краін з Кітаем і ўсталяванню гандлёвых адносін паміж імі. Былі складзеныя падрабязныя апісанні краін і гарадоў, якія наведвалі кітайскія мараплаўцы. Іх аўтарамі былі ўдзельнікі экспедыцыі Чжэн Хэ — Ма Хуань, Фэй Сінь (en:Fei Xin) і Гун Чжэн (en:Gong Zhen). Таксама былі складзеныя падрабязныя «Карты марскіх плаванняў Чжэн Хэ» («Чжэн Хэ хан хай ту»).
На аснове матэрыялаў і вестак, сабраных удзельнікамі марскіх экспедыцый Чжэн Хэ, у мінскім Кітаі ў 1597 Ло Маа-Дэнам быў напісаны раман «Плаванні Чжэн Хэ ў Заходні акіян» («Сань баа тай цзянь Сі ян Цзі»). Як паказваў айчынным кітаістам А. В. Вельгус, у ім шмат фантастыкі, аднак у некаторых апісаннях аўтар вызначана карыстаўся дадзенымі гістарычных і геаграфічных крыніц. Новыя маршруты, пракладзеныя Чжэн Хэ і яго камандай, пазней выкарыстоўваліся еўрапейскімі маракамі, якія да часу экспедыцый Чжэн Хэ яшчэ нават не абмінулі Мыс Добрай Надзеі і не мелі прадстаўлення пра Усходняе ўзбярэжжа Афрыкі.
У «Гісторыі дынастыі Мін» марскім экспедыцыям Чжэн Хэ надаецца надзвычай вялікае значэнне: «У летапісах гаворыцца, што паходы тайцзяня Саньбаа ў Заходнія моры былі самай выдатнай падзеяй у пачатку дынастыі Мін».
Смерць адмірала
Згодна з традыцыямі, якія перадаецца спадкаемцамі (праз пляменніка) Чжэн Хэ, сам адмірал памёр на зваротным шляху ў Кітай у час свайго сёмага падарожжа (гэта значыць у 1433 годзе), і яго цела было пахавана ў моры. Неўзабаве пасля яго смерці ў Семарангу на Яве быў праведзены рытуал «завочнага пахавання», які належыць пры адсутнасці цела нябожчыка («джаназа біль гаіб»). Туфлі і пасму валасоў адмірала (паводле іншай версіі, адзенне і шапка ) былі дастаўлены ў Нанкін і былі пахаваныя там паблізу пячорнага будыйскага храма.
Паколькі ў гістарычных крыніцах, якія дайшлі да нас, не змяшчаецца якіх-небудзь згадак пра дзейнасць Чжэн Хэ пасля сёмага падарожжа, большасць гісторыкаў схільныя пагадзіцца з версіяй сваякоў адмірала. Аднак кітайскі гісторык Сюй Юйхуа (徐玉虎) у сваёй біяграфіі Чжэн Хэ выказаў дапушчэнне, зробленае на аснове аналізу кадравых перастановак у дзяржаўным апараце Мінскай імперыі, што на самой справе флатаводзец шчасна вярнуўся ў Нанкін, праслужыў на пасадзе ваеннага каменданта Нанкіна і камандуючага свайго флоту яшчэ два года і памёр толькі ў 1435 годзе. Падобнага ж пункту гледжання прытрымліваецца і расійскі даследчык А. А. Бакшчанін.
На паўднёвым схіле пагорка Нюшоу пад Нанкінам для Чжэн Хэ было узнята мусульманскае надмагілле. Зрэшты, згодна з аповедамі мясцовых жыхароў, калі ў 1962 годзе скарбашукальнікі раскапалі магілу ў пошуках каштоўнасцей, ім не атрымалася выявіць ні астанкаў, ні чаго-небудзь іншага.
У 1985 годзе, да 580-гадовага юбілею першага плавання Чжэн Хэ, кенатаф быў адноўлены (31.91028°N, 118.72861°W).
18 чэрвеня 2010 года падчас будаўнічых работ на суседнім узгорку Цзутан (祖堂山) была выяўленая яшчэ адна магіла раннемінскага перыяду, таксама абвешчаная магілай Чжэн Хэ. Аднак праз некалькі дзён праз, пасля чытання рэшткаў эпітафіі, нанкінскія археолагі вырашылі, што на самой справе гэтая магіла належала іншаму еўнуху-адміралу, Хун Баа, які камандаваў асобнай эскадрай падчас сёмага плавання Чжэн Хэ.
Знешнасць
Еўнухі, якіх кастрыравалі да пачатку перыяду палавога паспявання, лічыліся «чыстымі» (童净, tong jing) і часта карысталіся добразычлівасцю у прыдворных дамі. У сталым узросце галасы ў іх звычайна станавіліся высокімі і пранізлівымі, настрой адрознівалася няўстойлівасцю, а пачуцці — бурнасцю праяў, што часта выяўлялася ў прыпадках гневу і вялікай колькасці слёз.
Чжэн Хэ, хоць і быў еўнухам, зусім не адпавядаў гэтаму стэрэатыпу. Хоць прыжыццёвых партрэтаў Чжэн Хэ не захавалася, паводле ўспамінаў членаў сваёй сям'і (у чыёй аб'ектыўнасці аднак жа можна ўсумніцца), ён быў «ростам у сем чы і быў у поясе каля пяці чы ў абхваце» (звычайна адзін чы мінскай эпохі лічыцца роўным 31,1 см, але ў некаторых абласцях выкарыстоўваліся і чы меншай даўжыні, каля 27 см). «Яго лоб быў высокім, шчокі не былі абвіслымі, нос быў маленькім. Яго зубы адрозніваліся белізной і дасканаласцю формы, погляд быў ясным, а голас — глыбокім і моцным, нібы гук званы. Ён добра ведаў ваенную справу і быў звыклы да бітвы».
Яшчэ адной крыніцай інфармацыі аб знешнасці Чжэн Хэ быў дакумент, у якім адзін з саноўнікаў імператарскага двара рэкамендаваў 35-гадовага Чжэн Хэ імператару Чжу Дзі для яго першага прызначэння на пасаду камандуючага флотам. Згодна з гэтым дакументам, яго скура была «жорсткай, нібы скурка апельсіна». Адлегласць паміж бровамі, па якім кітайская традыцыя прадпісвала вызначаць паспяховасць і шчасце, была «шырокім», што ў сваю чаргу прадказвала яму ўдалую кар'еру. «Бровы ў яго былі як мячы, а лоб шырокі, быццам тыгравы», што ў сваю чаргу павінна было паказваць на цвёрдасць характару і здольнасць да кіравання. Яго рот быў «нібы мора», з якога ліліся красамоўныя словы. Яго вочы «блішчалі, як адбіваецца святло ў хуткай рацэ», што было знакам энергічнасці і жыццёвай сілы.
Памяць
Амаль забытыя ў першыя стагоддзі пасля іх завяршэння, плаванні флоту Чжэн Хэ займаюць зараз важнае месца ў гістарычнай памяці чалавецтва.
Многія кітайскія абшчыны Малайзіі і Інданезіі разглядаюць Чжэн Хэ і Ван Цзынхуна як фігур-заснавальнікаў, практычна як святых-заступнікаў. У іх гонар збудаваныя храмы і пастаўленыя помнікі.
Рай (Сенненскі раён)
Рай (, Рай) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Нямойтаўскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Раснянскага сельсавета.
Вуліца Льва Сапегі (Мінск)
Вуліца Льва Сапегі — вуліца ў Маскоўскім раёне Мінска, названая ў гонар выдатнага беларускага дзяржаўнага дзеяча канца ХVІ — першай паловы ХVІІ стагоддзя Льва Сапегі.
Перасячэнні
Вуліца перасякаецца з шэрагам іншых вуліц:
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па вуліцы адсутнічае, але на вуліцы Янкі Брыля ёсць прыпынкі «Льва Сапегі», на якіх спыняецца шэраг аўтобусных (23, 28, 166, 196с) і тралейбусных (39, 53, 63) маршрутаў. Паблізу размешчана станцыя метро «Міхалова».
IC 1484
IC 1484 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Трон: Паўстанне
«Трон: Паўстанне» (Tron: Uprising) — навукова-фантастычны мультсерыял 2012 года, падзеі якога адбываюцца ў сусвеце Трона. У мультсерыял уваходзіць 19 серый, выхад якіх пачаўся 7 чэрвеня 2012 года на тэлеканале Disney XD.
Сюжэт
Галоўны герой серыяла — маладая кампутарная праграма Бек (агучвае Элайджа Вуд) узначальвае паўстанне супраць Клу, што захапіла ўладу ў сістэме і яго падручнага генерала Тэслера. Бека трэнеруе Трон — найвялікшага героя сістэмы ўсіх часоў. Пасталелы пад настаўніцтвам Трона, Бек робіцца новым абаронцам сістэмы і галоўным ворагам Тэслера і яго войскаў.
Урэчча (Вілейскі раён)
Урэ́чча (, Уречье) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нарачанскага сельсавета.
Гісторыя
1473 год — уласнасць Юрыя Андрэевіча Саковіча. 1505 год — уласнасць Мікалая Мікалаевіча Радзівіла, якую ён купіў ў Войцеха і Яна Юр'евічаў Саковічаў (Насілоўскіх), стрыечных братоў жонкі Альжбеты Багданаўны Саковіч. 1514 год — Урэцкі востраў у Маркаўскай воласці, у якім вялікі князь падараваў баярыну маркаўскаму Вачку Багдановічу і брату яго Кандрату пустку Матычэўшчыны. 1558 год — сяло "Уречаны", у Маркаўскай дзяржаве. 1579 год — у Ашмянскім павеце, уласнасць князя Пятра Стафанавіча Збаражскага, якую ён прадаў сваёй мачасе - Настассі Міхайлаўне, князёўне Мсціслаўскай, а тая, у сваю чаргу, запісала іх мужу - Стафану Карыбутавічу Збаражскаму; уваходзілі ў склад маёнтка Рабунь. 1694 год — сяло ў Маркаўскім старостве, каралеўская ўласнасць; у часовым утрыманні Соф'і Бясецкай. 1703 год — каралеўскае сяло, некалі аддзеленае ад Маркаўскага староства; уласнасць Станіслава Міхала Амбражэвіча. 1800 год — вёска пры фальварку Касічы, сумеснае ўладанне старосты Вікенція Валодзькі і ваколічнай шляхты; 21 двор, 128 жыхароў. 1938 год — вёска, у Каловіцкай вясковай гміне, 76 двароў, 363 жыхары. 2003 год — вёска, у Нарачанскім сельсавеце, 49 двароў, 66 жыхароў.
Калачкова (гміна)
Калачко́ва (Kołaczkowo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ужэсінскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Калачкове. Плошча гміны складае 115,95 км². Станам на 2004 год у гміне Калачкова пражывалі 6123 чалавекі, шчыльнасць — 52,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Берсан
Берсан — прозвішча.
Сампсоніеўскі мост
Сампсоніеўскі мост (у XIX стагоддзі — Выбаргскі мост, у 1918—1993 гадах — мост Свабоды) — развадны мост цераз Вялікую Неўку ў Санкт-Пецярбургу. Злучае правы бераг Нявы і Петраградскі востраў, звязваючы Выбаргскі і Петраградскі раёны.
Мост злучае вуліцу Куйбышава і Петраградскую набярэжную (Петраградскі востраў) з Фінляндскім праспектам і Пірагоўскай набярэжнай (Выбаргская старана). Побач з мостам размешчаны карабель-музей Аўрора, гасцініца «Санкт-Пецярбург» і Нахімаўскае ваенна-марское вучылішча.
Ніжэй па цячэнні знаходзіцца Грэнадзерскі мост.
Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Плошча Леніна» і «Горкаўская».
Павел Аляксеевіч Серабракоў
Павел Аляксеевіч Серабрако́ў (Серебряков Павел Алексеевич;  — ) — савецкі піяніст, рэктар, прафесар Ленінградскай кансерваторыі, Народны артыст СССР (1962).
Канцэртаваў з 1929 года. На працягу многіх гадоў быў увасабленнем музычнага жыцця Ленінграда, адным з яе сімвалаў. Выступаў і як сольны выканаўца, і ў ансамблі са скрыпачамі М. І. Вайманам, Б. Л. Гутнікавым, віяланчэлістам М. Л. Растраповічам, спявачкай К. В. Ізотавай і інш. Граў пад кіраваннем дырыжораў Я. А. Мравінскага, К. П. Кандрашына, Арвідса Янсанса, М. С. Рабіновіча і многіх інш. Сярод іх сын піяніста Юрый Серабракоў (1939—2016).
Віртуознасць, яркая эмацыянальнасць, натхнёнасць, буйны маштаб творчага мыслення дазвалялі піяністу самабытна і пераканаўча выконваць як сачыненні класічнага і рамантычнага рэпертуараў, так і творы савецкіх кампазітараў, многія з якіх у яго выкананні прагучалі ўпершыню (Першы фартэпіянны канцэрт Д. Д. Шастаковіча). Аддаваў перавагу творам Л. Бетховена, Ф. Ліста, Ф. Шапэна, Р. Шумана, М. П. Мусаргскага, П. І. Чайкоўскага, С. В. Рахманінава, С. С. Пракоф’ева, Д. Д. Шастаковіча.
Праводзіў шырокія канцэртныя цыклы. Гастраляваў у многіх краінах, у тым ліку ў Аўстраліі, Японіі, Турцыі, Іране, Бразіліі.
Бесон
Бесон — французскае прозвішча.
Ансамбль жылых дамоў па бульвары Касманатаў (Брэст)
Архітэктура
Сфарміраваны ў 1979 г. (арх. Р. Шылай, А. Казюкоў, Р. Будзько) з 4 аднолькавых па сваім архітэктурна-планіровачным вырашэнні 9-павярховых дамоў (№ 90, 92, 94, 96), аб'яднаных 3 аднапавярховымі блокамі гандлёва-бытавых устаноў. Кожны 60-кватэрны дом складаецца з 2 аб'яднаных лесвічна-ліфтавым вузлом карпусоў. Тыпавыя паверхі карпусоў уключаюць аб'яднаныя вакол калідора кватэры з утульнымі жылымі пакоямі, прасторнымі кухнямі, убудаванымі шафамі, балконамі ці лоджыямі. Аб'ёмна-прасторавая кампазіцыя ансамбля ствараецца кантрастным проціпастаўленнем высокіх і нізкіх аб'ёмаў. Сцены жылых будынкаў абліцаваны керамічнай пліткай цёмна-ружовага колеру.
IC 1488
IC 1488 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Піліпаўка
Пілі́паўка — рака ў Беларусі, у Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці, левы прыток ракі Піна.
Надзея Паўлаўна Арсеньева
Надзея Паўлаўна Арсеньева (, в. Заборынка, Холмскі раён, Наўгародская вобласць) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Член КПСС з 1967 года. З 1958 года — даярка, з 1973 года — цяплічніца саўгаса «Вейна» Магілёўскага раёна. Званне Героя прысвоена за поспехі ў развіцці жывёлагадоўлі, павелічэнне вытворчасці і нарыхтовак малака.
Мікалай Уладзіміравіч Някрасаў
Мікалай Уладзіміравіч Някрасаў (18 снежня 1900 — 4 кастрычніка 1938) — рускі эсперантыст і перакладчык на эсперанта, пісьменнік, паэт, журналіст і крытык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Маскве ў 1900 годзе. У 15 гадоў вывучыў эсперанта. У 1918-1919 гадах быў рэдактарам уласнаручна выдаваемага выдання Juna Mondo («Юны свет»). Стаў сузаснавальнікам літаратурнага рэв'ю La Nova Epoko («Новая эпоха») у 1922 годзе і быў яго рэдактарам да 1930 года. Сярод дзейнасці «Новай эпохі» можна адзначыць адкрыты ліст міністру адукацыі Францыі, які ў чэрвені 1922 года забараніў выкладанне эсперанта ў французскіх навучальных установах як «патэнцыйна небяспечнага» (у лісце міністру дзякавалі за павышэнне папулярнасці эсперанта і раілі далей забараніць французскую мову, на якой апублікавана яшчэ больш рэвалюцыйных твораў). У 1933 годзе рэдагаваў зборнік артыкулаў «Новыя праблемы мовазнаўства».
У сярэдзіне 1930-х гадоў Някрасаў разам з іншымі членамі эсперантистского руху ў СССР стаў аб'ектам сталінскага тэрору і 4 лістапада 1938 года быў расстраляны. Пасмяротна рэабілітаваны 26 лістапада 1957 года.
Мінскі дзяржаўны прафесійна-тэхнічны каледж мантажных і пад’ёмна-транспартных работ
Мінскі дзяржаўны прафесійна-тэхнічны каледж мантажных і пад’ёмна-транспартных работ — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова Беларусі, заснаваная ў Мінску ў 1954 годзе ў якасці тэхнічнага вучылішча № 2.
Спецыяльнасці
Мінскі каледж мантажных і пад’ёмна-транспартных работ прапануе навучанне па 8 рабочых спецыяльнасцях. Пасля 9 класаў (атрымання базавай адукацыі) на працягу 3 гадоў вучняў рыхтавалі на: электрагазазваршчыкаў на аўтаматычных машынах; электрамантажнікаў па асвятляльных і сілавых сетках, электраабсталяванні; слесараў па рамонце аўтамабіляў; вадзіцеляў аўтамабіляў катэгорыі С (вагой звыш 3,5 тон). Пасля 11 класаў (атрымання агульнай сярэдняй адукацыі) вучні атрымлівалі спецыяльнасці: на працягу года — машыніста маставога крана, стропальшчыка, электраманцёра электраабсталявання, аўтаслесара і вадзіцеля аўтамабіля катэгорыі С для міжнародных перавозак; на працягу года і 6 месяцаў — машыніста аўтамабільнага крана.
Гісторыя
У 1954 годзе заснавалі Мінскае тэхнічнае вучылішча № 2. У 1958 годзе побач з вучылішчам адкрылі інтэрнат для вучняў на 288 месцаў. Пазней вучылішча атрымала назву каледжа мантажных і пад’ёмна-транспартных работ. У 2015 годзе інтэрнат каледжа паўторна адкрылі пасля рамонту з месцамі на 158 вучняў.
Калачыцы (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 8 населеных пунктаў.
Бём
Бём — нямецкае прозвішча.
Рэлігійны камунізм
Рэлігійны камунізм — гэта форма камунізму, якая ўключае ў сабе рэлігійныя прынцыпы. Гісторыя Тэрмін «рэлігіёзны камунізм» быў выкарыстаны для апісання розных сацыяльных або рэлігійных рухаў на працягу ўсёй гісторыі. Напрыклад, «камуна першых хрысціянаў у Ерусаліме» была апісана як група, якая практыкуе «рэлігійны камунізм».
Па словах Бэна Фоукса і Булент Гокей, бальшавік Міхаіл Скачко заявіў на з’ездзе народаў Усходу, што «мусульманская рэлігія караніцца на прынцыпах рэлігійнага камунізму, па якой ні адзін чалавек не можа быць рабом іншага, і ні адзін кавалак зямлі не можа знаходзіцца ў прыватнай уласнасці».
Некаторыя навукоўцы выкарыстоўвалі тэрмін «рэлігійны камунізм», каб апісаць шэраг пратэстанцкіх рухаў 17-га стагоддзя.
Іншыя навукоўцы выкарыстоўвалі гэты тэрмін для апісання камуністычнага грамадскага руху, якія развіваліся ў Парыжы ў 1840-х гадах, які быў арганізаваны «замежным паходжаннем, у першую чаргу нямецка-гаваркімі, чалядніка-рамеснікамі, якія атабарыліся там.» У пачатку дваццатага века, да ўзнікнення бальшавізму ў Расіі, некаторыя інтэлектуалы выступалі за рэалізацыю формы камунізму, які уключаў хрысціянскую ідэалогію «у якасці альтэрнатывы марксізму». Акрамя таго, у канцы дваццатага стагоддзя, некаторыя каталіцкія багасловы таксама арганізавалі групы, каб стварыць «дыялог» паміж каталіцкай царквой і камуністычнай партыяй у Італіі.
Ракаў Засценак
Ра́каў Засце́нак (, Раков Застенок) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Нямойтаўскага сельсавета.
Чэмпіянат свету па лёгкай атлетыцы
Чэмпіяна́т све́ту па лё́гкай атле́тыцы — спаборніцтва, якія праводзіць Міжнародная асацыяцыя лёгкаатлетычных федэрацый (IAAF).
Доўгі час адзіным спаборніцтвам у свеце па лёгкай атлетыцы былі летнія Алімпійскія гульні; праходзіў толькі чэмпіянат свету па лёгкаатлетычным кросе. Таксама двойчы ў алімпійскія гады праводзіліся чэмпіянаты свету па дысцыплінах, якія не ўваходзілі ў алімпійскую праграму:
Першы чэмпіянат свету по лёгкай атлетыцы адбыўся ў 1983 годзе. Спачатку спаборніцтвы праводзіліся раз у 4 гады, а з 1991 года — раз у два гады.
Бярэзінка
Бярэ́зінка (, Березинка) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Языльскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Горкаўскага сельсавета.
Lětopis
Lětopis, поўная назва — Lětopis — Časopis za rěč, stawizny a kulturu Łužiskich Serbow (Летапіс — часопіс мовы, гісторыі і культуры лужыцкіх сербаў) — навуковы лужыцкі часопіс, які выдаецца ў Германіі. Навуковае выданне і друкаваны орган Сербскага інстытута. Друкуецца выдавецтвам «Домавіна».
Гісторыя
Гістарычным папярэднікам выдання лічыцца грамадска-культурны і літаратурны часопіс «Časopis Maćicy Serbskeje», які выдавала з 1848 па 1937 гады лужыцкае таварыства Маціца сербская. Першы нумар сучаснага часопіса бы выдадзены ў 1952 годзе.
Артыкулы ў часопісе большай часткай друкуюцца на верхнялужыцкай, ніжнялужыцкай, нямецкай мовах. Зрэдку друкуюцца артыкулы на рускай, польскай і чэшскай мовах.
У часы ГДР часопіс штогод выдаваў 4 асобных тамы з пэўным зместам, якія класіфікаваліся літарамі A, B, C і D. Том A утрымліваў артыкулы на тэму лужыцкага мовазнаўства. У томе B друкаваліся артыкулы па гісторыі лужычанаў, іх палітычнаму і грамадскаму жыццю і іх адносінам з нямецкім насельніцтвам. Том С прысвячаўся лужыцкаму народазнаўству, і ў томе D друкаваліся артыкулы прысвечаныя лужыцкай культуры, этнаграфіі і фальклору.
Ганна Фёдараўна Арцёменка
Ганна Фёдараўна Арцёменка (, в. Беляі, Полацкі раён — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1971).
Член КПСС з 1962 года. З 1956 года вязальшчыца Віцебскай панчошна-трыкатажнай фабрыкі «КІМ». Званне Героя прысвоена за датэрміновае выкананне заданняў 5-гадовага плана і творчы ўклад у развіццё вытворчасці прадукцыі лёгкай прамысловасці.
Рускае Сяло (Вілейскі раён)
Ру́скае Сяло́ (Русское Село) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нарачанскага сельсавета.
Гісторыя
У 1940—1982 гадах цэнтр Рускасельскага сельсавета.
Мікалай Млечка
Мікалай Млечка (Mikołaj Mleczko; ? — красавік ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Млечкаў герба «Даліва» змененая («Ружы»). Нарадзіўся ў сям’і Яна Войцехавіча.
Аршанскі харужы ў 1610—1627 гадах, падкаморы з 1627 года. Служыў канцлеру Льву Сапегу, які, стаўшы ў 1623 годзе віленскім ваяводам, узяў Мікалая да сябе на пасаду падваяводы (1623—1628). Валодаў маёнткам Сурдэгі ў Вількамірскім павеце, з 1620 — маёнткам Халопенічы ў Аршанскім павеце. Да пачатку 1640-х г. заснаваў у Халопенічах касцёл і кляштар кармелітаў.
Балет у Азербайджане
Гісторыя
Першы азербайджанскі балет «Дзявочая вежа» быў складзены Афрасіябам Бадалбейлі ў 1940 годзе. Акрамя музыкі, кампазітар напісаў таксама першае лібрэта да яго. Балет таксама стаў першым балетам на мусульманскім Усходзе.
У 1950 годзе на сцэне Азербайджанскага тэатра оперы і балета імя М. Ф. Ахундава быў пастаўлены другі нацыянальны балет «Гюльшэн» С. Гаджыбекава.
Азербайджанскі балет стаў вядомы за межамі рэспублікі дзякуючы двум балетам Кары Караева: «Сем прыгажунь» (Yeddi Gözəl, 1952) і «Сцежкаю грому» (İldırımlı yollarla, 1958)
Такія танцоры як народныя артысткі СССР Гамер Алмасзадэ і яе вучаніца Лейла Вякілава, а таксама народныя артысткі Азербайджанскай ССР Чымназ Бабаева і Рафіга Ахундава зрабілі значны ўклад у азербайджанскі балет.
Бібікаў
Бібікаў — прозвішча.
Mesobatrachia
Mesobatrachia — падатрад земнаводных атрада. Уключае 6 сямействаў, 24 рода, 187 відаў.
Даходны дом (Гродна)
Архітэктура
Будынак трохпавярховы з сутарэннямі, трапецападобны ў плане, накрыты двухсхільным дахам. Галоўны фасад атынкаваны. Кампазіцыя галоўнага фасада сіметрычная. Цэнтральная частка вылучана несапраўдным рызалітам, завершаным фігурным франтонам. Тымпан франтона прарэзаны арачным аконным праёмам, над якім пазначана дата — 1900. Плоскасць рызаліта члянёна дзвюма парамі высокіх вузкіх аконных праёмаў лесвічнай клеткі. Вуглавыя часткі фасада акцэнтаваны трохграннымі эркерамі, завершаны фігурнымі атыкамі. З паўднёвага боку атык дэкарыраваны ляпнымі гірляндамі. Аконныя праёмы эркераў падкрэслены металічнымі агароджамі (для вазонаў з кветкамі). Тыльны і тарцовыя фасады не тынкаваныя, прарэзаны аконнымі праёмамі з клінчатымі перамычкамі. Захаваліся ўваходныя філянговыя напалову зашклёныя дзверы з металічнымі пераплётамі, металічная агароджа лесвічнай клеткі.