cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дзмітрый Фёдаравіч Хворык
Дзмітрый Фёдаравіч Хворык (нар., г. п. Зэльва, Гродзенская вобласць) — беларускі ўрач-дэрматавенеролаг. Доктар медыцынскіх навук (2010), прафесар (2012). Член Беларускай грамадскай арганізацыі дэрматавенеролагаў і касметолагаў (2012).
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт (спецыяльнасць «Лячэбна-прафілактычная справа», 2000), Беларуская медыцынская акадэмія паслядыпломнай адукацыі (аспірантура, 2003), Акадэмія кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (спецыяльнасць «Дзяржаўнае кіраванне сацыяльнай сферай», 2018). Працаваў у Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 2003, педыятрычны факультэт, кафедра дэрматавенералогіі, з 2005 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: заканамернасці эпідэмічнага працэсу; этыялагічныя і патагенетычныя механізмы развіцця скурных і урагенітальных захворванняў; дыягностыка, рацыянальная тэрапія, рэабілітацыя пацыентаў з інфекцыямі, якія перадаюцца палавым шляхам, і скурнымі захворваннямі.
Гаравец (Барысаўскі раён)
Гараве́ц (, Горовец) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мсціжскага сельсавета.
Рамон Серана Суньер
Рамон Серана Суньер (Ramón Serrano Súñer; 12 верасня 1901 — 1 верасня 2003) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Франкісцкай Іспаніі, адвакат. Удзельнік грамадзянскай вайны 1936—1939 гадоў. Адзін з найбліжэйшых памочнікаў і сваяк Франсіска Франка.
Біяграфія
Атрымаў юрыдычную адукацыю ў Італіі, затым займаўся адвакацкай практыкай у Сарагосе. У 1933—1936 гады быў дэпутатам картэсаў.
Падчас ліпеньскага путчу 1936 года, які паклаў пачатак грамадзянскай вайне ў Іспаніі, Серана Суньер быў арыштаваны ў Мадрыдзе рэспубліканскімі ўладамі з-за сувязяў з Франсіска Франка, адным з кіраўнікоў мяцежнікаў. У 1937 годзе яму ўдаецца бегчы ў Бургас, дзе Франка прызначыў яго міністрам прапаганды і друку свайго ўрада. Неўзабаве Серана Суньер стаў таксама міністрам унутраных спраў і старшынёй палітычнага савета фалангісцкай партыі.
У чэрвені 1939 года Серана Суньер нанёс візіт лідару Фашысцкай Італіі Беніта Мусаліні, а ў верасні 1940 года вёў перамовы з Адольфам Гітлерам аб умацаванні супрацоўніцтва Франкісцкай Іспаніі з краінамі «Восі».
Падчас Другой сусветнай быў вядомы як прыхільнік адкрытага ўступлення ў вайну на баку Германіі. У кастрычніку 1940 года ён прызначаны міністрам замежных спраў. На гэтай пасадзе ў лістападзе 1940 года вёў у Берліне перамовы аб магчымых тэрытарыяльных пашырэннях Іспаніі за кошт Французскага Марока, а ў лютым 1941 года ўдзельнічаў у сакрэтных перамовах Франка з Мусаліні, прысвечаных пытанням уступлення Іспаніі ў вайну і падзелу Французскай Паўночнай Афрыкі.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны праявіў ініцыятыву ў адпраўцы іспанскіх добраахвотнікаў («Блакітная дывізія») на Усходні фронт супраць СССР.
У верасні 1942 года Франка выдаліў Серана Суньера з пасады міністра замежных спраў, што азначала адмову франкісцкага ўрада ад адкрытага ўступлення ў вайну.
Пасля адстаўкі ўзначальваў прэстыжную адвакацкую фірму, да 1957 года быў пракуратарам (членам) франкісцкіх картэсаў. Часам публікаваў артыкулы ў кансерватыўнай газеце АВС, прапаноўваў Франка зрабіць яго рэжым больш ліберальным, у той жа час працягваў захапляцца Мусаліні і рэгулярна наведваў імшы ў памяць пра яго. У 1945 годзе прапанаваў Франка праект дзяржаўнай рэформы, накіраванай на лібералізацыю рэжыму, але той адмовіўся.
Парэчча (Талачынскі раён)
Парэ́чча (, Поречье) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Гісторыя
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Азярэцкага сельсавета.
IC 1794
IC 1794 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шаломіна (Смаленская вобласць)
Шаломіна (Шало́мино) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Мантале (Таскана)
Мантале (Montale) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пістоя.
Насельніцтва складае 10532 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 332 чал./км². Займае плошчу 32 км². Паштовы індэкс — 51037. Тэлефонны код — 0573.
Лазернае астуджэнне
Лазернае астуджэнне — адзін з метадаў астуджэння, у якіх атамныя і малекулярныя ўзоры астуджаюцца за кошт узаемадзеяння з адным або некалькімі палямі лазернага выпраменьвання. Часцей за ўсё пад лазерным астуджэннем маюць на ўвазе доплераўскае астуджэнне, бо яно з’яўляецца найбольш распаўсюджаным метадам лазернага астуджэння.
Метады лазернага астуджэння ўключаюць у сябе:
Мантале (Таскана)
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Лазернае астуджэнне
Доплераўскае астуджэнне
Працэс заснаваны на паглынанні атамамі фатонаў з наступным спантанным перавыпраменьваннем фатона з частатой, большай чым у паглынутага фатона. Такім чынам, выпраменены фатон мае большую энергію, чым паглынуты. Рознасць энергій гэтых фатонаў «запазычаецца» з энергіі цеплавога руху атама.
Мантале (Таскана)
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Лазернае астуджэнне
Сізіфава астуджэнне
Сізіфава астуджэнне ажыццяўляецца з дапамогай лазернага святла да ніжэйшых тэмператур, чым можна дасягнуць пры доплераўскім астуджэнні (~ 500 μK). Астуджэнне з’яўляецца вынікам узаемадзеяння атамаў з градыентам палярызацыі, створанай двума лазернымі пучкамі з артаганальнай лінейнай палярызацыяй. Атамы, якія ляцяць у кірунку светлавой хвалі ў выніку спантаннага пераходу з верхняга на ніжні ўзровень «адзетага» стану губляюць кінетычную энергію. У выніку чаго тэмпература атамаў зніжаецца на два парадкі ў параўнанні з тэмпературай, якую атрымліваюць доплераўскім астуджэннем (~ 10 μK).
Малы Плоцк (гміна)
Ма́лы Плоцк (Mały Płock) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кальнэнскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Малым Плоцку. Плошча гміны складае 140,06 км². Станам на 2004 год у гміне Малы Плоцк пражывалі 5048 чалавек, шчыльнасць — 36 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 27 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 26 населеных пунктаў.
Васілій I Македанянін
Васі́лій I Македаня́нін (Βασίλειος Α΄ο Μακεδών, Բարսեղ Ա Մակեդոնացի; каля 811 — 29 жніўня 886) — візантыйскі імператар (867—886), заснавальнік Македонскай дынастыі.
Паходжанне, біяграфія да здабыцця імператарскай улады
Месца нараджэння Васілія I дакладна не вядома. Паводле традыцыйнай версіі ён нарадзіўся ў Адрыянопалі, паводле іншай версіі ў Харыупалісе. Паводле грэчаскіх і армянскіх крыніц Васілій быў армянінам, народжаным у Македоніі. Нягледзячы на тое, што ў адной арабскай крыніцы гаворыцца пра славянскае паходжанне Васілія I, такія здагадкі ў наш час адпрэчваюцца многімі гісторыкамі. На сённяшні дзень сярод гісторыкаў ёсць кансэнсус наконт таго, што Васілій паходзіў з армян, якія аселі ў Македоніі. Візантыніст А. А. Васільеў выказаў здагадку, што Васілій I паходзіў з армяна-славянскай сям'і. Адзінай падставай «Славянскай тэорыі» з'яўляецца тое, што адна арабская крыніца назвала Васілія славянінам, што ў сваю чаргу, гісторыкі тлумачаць тым, што з пункту гледжання арабаў усе македаняне былі славянамі. Роднай мовай Васілія I была армянская, тады як па-грэчаску ён гаварыў з моцным акцэнтам. Васілій быў сынам селяніна і правёў частку свайго дзяцінства ў няволі ў Балгарыі, дзе пачынаючы з 813 года яго сям'я знаходзілася ў палоне ў Балгарскага хана Крума. Толькі ў 836 годзе Васілію і некаторым іншым удалося бегчы ў Фракію, якая належыла Візантыі.
Перабраўшыся ў Канстанцінопаль, Васілій, дзякуючы свайму прывабнаму выгляду і фізічнай сіле, атрымаў месца ў імператарскіх стайнях. Тут ён прыцягнуў увагу імператара Міхаіла III, стаў фаварытам імператара і яго паракімоменам. Міхаіл III ажаніў Васілія са сваёй палюбоўніцай Еўдакіяй Інгерынай. Адхіліўшы ўплывовага дзядзьку імператара, Варду, Васілій у 866 годзе быў замест яго абвешчаны кесарам, а хутка і суправіцелем. У 867 годзе ў перыяд пагаршэння адносін паміж Міхаілам і Васіліем, апошні арганізаваў забойства імператара і аднаасобна заняў імператарскі прастол, заснаваўшы новую дынастыю.
Кіраванне Васілія Першага
Фінансы, адміністрацыйная сістэма і армія Візантыі прыйшлі ў заняпад з-за неэфектыўнага кіравання Міхаіла III. Васілій стаў энергічна аднаўляць парадак ва ўсіх абласцях дзяржаўнага кіравання. Арганізаваў чыстку чынавенскага апарата. Сістэматызаваў візантыйскае заканадаўства (выдаў кодэкс «Прохіран» і падрыхтаваў кодэкс «Эпанагога»). У «Эпанагозе» ўпершыню ў гісторыі Візантыі была зроблена спроба вызначыць ролі, якія ў дзяржаўным заканадаўстве павінны адыгрываць імператар, патрыярх і сама дзяржава, а таксама размежаваць іх абавязкі.
Васілій павялічыў дараванне салдатаў, павялічыў колькасць арміі. З пераменным поспехам ваяваў з арабамі, вярнуўшы частку страчаных яго папярэднікамі тэрыторый (Самасата, Лул, Мелітына і інш.)
У пошуках саюзнікаў для барацьбы з арабамі, шукаў збліжэння з германскімі імператарамі і папствам. У сувязі з гэтым, у 867 годзе аднавіў на патрыяршым прастоле Канстанцінопаля патрыярха Ігнація, прыхільніка збліжэння з Рымам.
Васілій памёр з-за няшчаснага выпадку на паляванні ў 886 годзе.
Каліграфія
Каліграфія (ад грэч. слоў κάλλος + γραφή, што ствараюць спалучэнне «прыгожа пісаць» ці «прыгожы почырк») — гэта адзін з відаў выяўленчага мастацтва. Каліграфіяй завецца старажытная галіна прыкладной графікі, дэкаратыўнае афармленне рукапіснага шрыфта, мастацтва прыгожага і хуткага пісьма, а таксама — навучальная дысцыпліна. Каліграфія патрабуе высокага мастацкага майстэрства і дасканалага ведання інструмента. У якасці пісьмовых матэрыялаў выкарыстоўваюць паперу, пергамент, папірус ці шоўк. Найбольш распаўсюджанымі графічнымі прыладамі з'яўляюцца пяро, прыкладам, трысняговае, птушынае ці металічнае, і спецыяльны пэндзаль. Найбольш шырокае развіццё каліграфія атрымала ў арабскіх краінах і ў краінах іерагліфічнага спосабу пісьма, бо яго асаблівасці дазвалялі ў поўнай меры скарыстоўваць яе экспрэсіўны патэнцыял. Мастацтва каліграфіі паўплывала на творчасць Ф. Скарыны: шрыфты з яго кніг спалучаюць рысы як заходнееўрапейскай, так і беларускай традыцый.
Славянская каліграфія
Славянскае і лацінскае пісьмо развіваліся рознымі шляхамі. Адзінага меркавання наконт часу і ўмоў узнікнення і станаўлення славянскага пісьма ў навукоўцаў няма з прычыны таго, што існуе вельмі мала адпаведных фактычных звестак, таму высвятленне шматлікіх пытанняў цалкам не завершанае і сёння.
Кірыліца і глаголіца — алфавіты, ад якіх паходзіць славянскае пісьмо, але шлях іх утварэння застаецца загадкай.
Андрэ Туэн
Андрэ Туэн (André Thouin, 10 лютага 1747 — 27 кастрычніка 1824) — французскі батанік.
Біяграфія
Андрэ Туэн нарадзіўся ў Парыжы 10 лютага 1747.
Вывучаў батаніку пад кіраўніцтвам.
Ён быў прызначаны адміністратарам Нацыянальнага музея натуральнай гісторыі.
У 1806 годзе ён заснаваў школу практычнай сельскай гаспадаркі.
Андрэ Туэн памёр у Парыжы 27 кастрычніка 1824 года.
Навуковая дзейнасць
Андрэ Туэн спецыялізаваўся на папарацепадобных і на насенных раслінах.
Андаманскія астравы
Андаманскія астравы — архіпелаг на поўначы Індыйскага акіяна паміж Бенгальскім залівам і Андаманскім морам.
Працягласць з поўначы на поўдзень каля 350 км. Плошча 6,5 тыс. км². Насельніцтва — каля 250 тыс. чал. Клімат трапічны, мусонны. Вільготныя вечназялёныя трапічныя лясы.
Частка саюзнай тэрыторыі Індыі Андаманскія і Нікабарскія астравы. Буйны горад і адміністрацыйны цэнтр — Порт-Блэр (на востраве Паўднёвы Андаман).
Грыгарыянскі спеў
Грыгарыянскі спеў, альбо Грыгарыянскі харал — адна з галоўных традыцый літургічнай музыкі ў заходнім хрысціянстве. Сваёю назваю гэты стыль спеваў абавязаны Папе Грыгорыю Вялікаму, які, як лічыцца, першым заклапаціўся яго ўніфікацыяй і распаўсюджаннем.
Ірына Аляксандраўна Супрановіч
Ірына Аляксандраўна Супрановіч (, в. Крывое Сяло, Вілейскі раён, Мінская вобласць) — беларускі дзеяч мясцовага кіравання, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7 склікання, член Пастаяннай камісіі па працы і сацыяльных пытаннях.
Біяграфія
Нарадзілася 16 кастрычніка 1973 года ў вёсцы Крывое Сяло Вілейскага раёна Мінскай вобласці.
Скончыла Баранавіцкі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Правазнаўства»; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне сацыяльнай сферай».
Працавала загадчыкам крамы; сакратаром Рабунскага сельскага выканаўчага камітэта; старшынёй Крывасельскага сельскага выканаўчага камітэта.
Выбіралася дэпутатам Рабунскага сельскага Савета дэпутатаў 24—26-га скліканняў, Крывасельскага сельскага Савета дэпутатаў 27-га і 28-га скліканняў, Вілейскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання.
Сям’я
Замужам, мае двух сыноў
Страганярская брама
Страганярская брама (Brama Straganiarska) — сярэднявечная гарадская брама ў Гданьску.
Гісторыя
Пабудавана брама ў 1481–1492 гадах. Гэта самая паўночная брама Галоўнага горада, якая існуе сёння. З боку ракі Матлавы браму ўпрыгожваюць высечаныя ў камені гербы Каралеўскай Прусіі, Польшчы і Гданьска.
У цяперашні час Страганярская брама выкарыстоўваецца ў жылых мэтах. У 1959–1963 гадах тут жыў акцёр Збігнеў Цыбульскі.
Прама насупраць брамы, па іншы бок ракі, знаходзіцца Балтыйская філармонія.
Лашкар-э-Тойба
«Лашкар-э-Тойба» (Laskar-e-Toiba (LeT) — «Войска праведнікаў») — салафіцкая, джыхадская групоўка. Паўстала як баявое крыло арганізацыі Марказ Дауат-уль-Іршад" (Markaz ud-Dawa-wal-Irshad — Цэнтр вывучэння рэлігіі і сацыяльнага забеспячэння).
Стварэнне і дзейнасць
Была заснавана Хавізам Мухамедам Саідам і Зафарам Ікбалам у афганскай правінцыі Кунар. Штаб-кватэра знаходзілася спачатку ў Мурыдцэ пад Лахорам (Пакістан), пасля тэрактаў 9.11 пераехала ў Музафарабад. Пасля таго, як дзейнасць «Марказ» забаранілі, змяніла назву на «Джамаат-ут-Дава», якая таксама прадстаўляла сябе як дабрачынная арганізацыя. Пасля нападаў на Мумбаі ў лістападзе 2008 гады яе дзейнасць таксама была забароненай. Некаторыя крыніцы паказваюць на цесную сувязь «Лашкар-э-Тойба» з галоўнай пакістанскай спецслужбай ІСІ (службай міжведамаснай разведкі), якая склалася яшчэ ў 80-я гг, калі ІСІ трэніравала маджахедаў для супраціву прасавецкаму рэжыму ў Афганістане. Лічыцца, што ІСІ выкарыстала тэрарыстычную тактыку ў змаганні з Індыяй.
«Марказ Дауат-уль-Іршат», на базе якой існавала «Лашкар-э-Тойба», была сфарміравана ў 1989 годзе, пад уплывам Абдулы Азама — настаўніка Бен Ладэна. Сам бен Ладэн быў фінансавым донарам гэтай арганізацыі, і «Марказ» лічыцца пакістанскай версіяй «Аль-Каіды». Па звестках з шматлікіх крыніц, некалькі прыналежных яму будынкаў, размешчаных на тэрыторыі плошчай больш 190 акраў, у тым ліку і мячэць, былі падораныя бен Ладэнам (верагодна, праз пасрэдніка), і «Марказ» прымаў у сябе бен Ладэна ў 1992 г.
Байцы «Лашкар-э-Тойба» хаваюць свае сапраўдныя імёны, выкарыстаючы кунья (мянушкі). Бен Ладэна яны завуць «Шэйхам Абу Абдула». Байцы «Лашкар-э-Тойба» ніколі не голяцца і не стрыгуць валасы і выкарыстоўваюць рытуальныя забойствы, перарэзваючы горлы ахвярам. Паводле пакістанскай газеты The News, «Лашкар-э-Тойба» мае шэсць ваенных трэніравальных лагераў у Пакістане і Кашміры. Акрамя таго, у арганізацыі ёсць каля 2 200 ячэек.
Ідэалогія
Ідэалогія «Лашкар-э-Тойба» выходзіць за рамкі змагання за аддзяленне ад Індыі Джаму і Кашміра. Адна з праграмных брашур завецца «Чаму мы вядзем джыхад», і ў ёй гаворыцца і аб узнаўленні ісламскага кіравання ў некаторых частках Паўднёвай Азіі, Расіі і нават Кітая. Таксама яны выступаюць за аб'яднанне ўсіх рэгіёнаў, навакольных з Пакістанам, дзе пражываюць мусульмане. Заяўлялі, што будуць дапамагаць «Аль-Каідзе» і талібам супраць Паўночнага Альянсу і ЗША.
Кіраўнікі
Юсуф Музаміл — лічыцца адным з арганізатараў нападу на Мумбаі.
Зарар Шах  — адзін з асноўных сувязных з пакістанскіх спецслужб ІСІ і кіраўнік па сувязях. Таксама называлі арганізатарам нападаў на Мумбаі. Лічыцца тым чалавекам, які звязваўся па тэлефоне з баявікамі і каардынаваў іх дзеянні. 10 снежня 2008 года арыштаваны ў Пакістане.
Мухамед Ашраф  — адказвае за фінансы групоўкі. Быў уключаны ЗША ў спіс фундатараў тэрарызму ў 2008 годзе, але яго прамой сувязі з мумбайскімі тэрактамі не ўсталявана. Па некаторых дадзеных, памёр у 2002 годзе ад хваробы (аднак доказаў не прадстаўлена).
Махмуд Махамед Ахмед Бахазід  — лідар арганізацыі ў Саудаўскай Аравіі і адзін з яе фінансістаў. Прамой сувязі з нападамі на Мумбаі не ўсталявана, але занесены ЗША ў ліст фундатараў тэрарызму.
Дзейнасць у Джаму і Кашміры
Па спосабу дзеяння гэта добра спланаваныя напады на сілы бяспекі і масавыя забойствы мірных жыхароў немусульман. Пасля Каргільскай вайны ў траўні-ліпені 1999 года (памежны ўзброены канфлікт паміж Індыяй і Пакістанам), калі пакістанскім войскам і паўстанцам, уключаючы LeT, прыйшлося адысці за кантрольную лінію, было вырашана ўжываць тактыку суіцыдальных нападаў малых груп федаінаў (па 2-5 чалавекі), якія нападалі бы на індыйскія сілы бяспекі і лагеры. Напрыклад, два федаіна напалі на базу сіл бяспекі ў Срынгары 26 сакавіка 2001 года і расстралялі чатырох індусаў да таго, як іх саміх застрэлілі. Акрамя гэтага, паўcтанцы з LeT нападалі на вёскі індусаў і сікхаў і забівалі жыхароў. Так толькі ў 1999 годзе LeT узяла адказнасць за 35 з 42 суіцыдальных нападаў, гэта прыцягнула да арганізацыі вялікую ўвагу. Арганізацыя нясе адказнасць за рэгулярныя акцыі супраць мірнага насельніцтва, такія як забойства 25 чалавек падчас вяселля ў Додзе (Джаму) у чэрвені 1998 года.
Рэформы арганізацыі
Пад ціскам пакістанскіх улад кіраўніцтва «Марказ» пачало рэформу арганізацыі. «Марказ» сцвярджала, што арганізацыя была ператвораная ў два незалежныя крылы. Адно (пад шыльдай партыі «Джамаат-ут-Дава») на чале з Хавізам Мухамедам Саідам займаецца прапаведніцкай дзейнасцю. А таксама кіруе бальніцамі, школамі, аказвае дапамогу насельніцтву пасля землетрасеннеаў. Іншае працягнула супраціўленне ў Кашміры пад кіраўніцтвам кашмірскага настаўніка Маўланы Абдулы Вахіда. Аднак нават пасля забароны ў 2002 годзе, як пісалі пакістанскія СМІ, LeT працягвала атрымліваць падтрымку ад ваенных афіцэраў і супрацоўнікаў ІСІ.
Хавіз Мухамед Саід, прафесар ісламу Тэхналагічнага ўніверсітэта ў Лахоры, стаў амірам партыі «Джамаат-ут-Дава». Пасля нападу на горад Калучак у маі 2002 гады (у індыйскім Кашміры), улады Пакістана арыштавалі яго і пратрымалі ў зняволенні амаль 11 месяцаў. Яшчэ раз яго арыштавалі ў 2006 годзе за падбухторванне да паўстання, неўзабаве вызвалілі па рашэнню Вярхоўнага суда да святога свята Рамадан. «Джамаат-ут-Дава» вяла ў той момант шырокую выдавецкую дзейнасць, друкавала тры часопісы і нават адзін часопіс для дзяцей.
Наступствы нападу на Мумбаі для групоўкі. У арганізацыі тэрактаў у Мумбаі індыйскія ўлады абвінавацілі LeT, а таксама «Джамаат-ут-Дава», якая была легальным прыкрыццём групоўкі.
7 снежня 2008 года пакістанскае войска пачало аперацыю супраць іх і накрыла цэнтр «Джамаат-ут-Дава» (ДУД) у Шавай Нулі, у 5 км ад Музаффарабада, сталіцы пакістанскага Кашміра. 20 членаў LeT былі арыштаваныя, у т.л. Закі-ур-Рэхман Лахві (Zaki-ur-Rehman Lakhvi), якога лічаць галоўным арганізатарам нападаў.
Пасля нападаў на Мумбаі ЗША, Савет Бяспекі ААН, а потым і Пакістан прызналі «Джамаат-ут-Дава» тэрарыстычнай арганізацыяй, замарозілі ўсе рахункі, улады Пакістана паабяцалі зачыніць усе іх офісы ў краіне. Тады ж у Лахоры пад хатні арышт на тры месяцы ўзялі заснавальніка «Лашкар-э-Тойба» Хавіза Мухамеда Саіда, які адмаўляў сваю прыналежнасць да тэрактаў, сцвярджаючы, што вядзе толькі прапаведніцкую дзейнасць. Акрамя Муххамеда Саіда, Рада бяспекі ААН прызнала яшчэ траіх лідараў LeT тэрарыстамі: гэта яе аператыўны кіраўнік Закі-ур-Рэхман Лахві (яго арыштавалі), Хаджы Мухаммад Ашраф (Haji Muhammad Ashraf), Махмуд Махаммад Ахмед Бахазік (Mahmoud Mohammad Ahmed Bahaziq). Ім замарозілі банкаўскія актывы, забаранілі выезд за мяжу.
Адказнасць за тэракты ўзяла на сябе раней невядомая арганізацыя «Дэкан муджахідзін», хоць індыйская паліцыя назвала «Лашкар-э-Тойбу» ў якасці арганізатара адразу ж пасля допыта адзінага захопленага жывым тэрарыста: Аджмаль Касаб сцвярджае, што прайшоў падрыхтоўку ў лагеры LeT у Пакістане. Тым не менш, «Лашкар-э-Тойба» адмаўляе сваё дачыненне да нападу на Мумбаі.
Акцыі
У снежні 2000 г. Ашфак Ахмед, тэрарыст-смяротнік з LeT, здзейсніў напад на Чырвоны форт, знак індыйскай незалежнасці ў Дэлі, забіўшы пры гэтым трох чалавек, сярод якіх быў адзін індыйскі ваенны. Пад час нападаў на аэрапорт у Срынагары ў студзені 2001 г. былі забіты пяць індыйцаў; пры нападзе на паліцэйскі ўчастак у гэтым жа горадзе загінула па меншай меры восем паліцыянтаў і яшчэ некалькі было паранена.
У красавіку 2001 г. пры нападзе на атрад індыйскіх сіл памежнай бяспекі былі забіты як мінімум чатыры чалавека.
Са снежня 2001 г. «Лашкар-э-Тойба» арганізавала шматлікія напады як на прадстаўнікоў індыйскіх сіл бяспекі ў Кашміры.
13 снежня 2001 гады байцы гэтай групоўкі атакавалі індыйскі парламент, што ледзь не справакавала ядзерную вайну паміж Індыяй і Пакістанам.
14 мая 2002 гады LeT (і арганізацыя, якая служыла яе шыльдай, групоўка аль-Мансура), як відаць, прынялі ўдзел у нападзе ў г. Калучак (індыйскі сектар Кашміра), аб'ектам якога былі як грамадзянскія асобы, так і індыйскія сілы бяспекі. У выніку гэтага нападу загінула больш 30 чалавек, 27 з якіх — грамадзянскія асобы (16 жанчын і дзяцей), паранена 48 чалавек, 35 з якіх былі грамадзянскімі асобамі. Урад Пакістана арыштаваў кіраўніка LeT Хафіза Махаммада Сайда, неўзабаве пасля гэтага нападу і пратрымаў яго ў зняволенні амаль 11 месяцаў.
Напад на Мумбаі
26 лістапада 2008 гады ўвечар група баевікоў правяла серыю скаардынаваных нападаў на фінансавую сталіцу Індыі Мумбаі. Тэрарысты былі ўзброеныя аўтаматычнай зброяй і гранатамі. Індыйскія сілы бяспекі (National Security Guards) распачалі аперацыю па вызваленні заложнікаў «Чорны тарнада», якая працягвалася да 29 лістапада. 195 чалавек загінула, 293 атрымалі раненні.
У аперацыі па вызваленню былі задзейнічаны сілы Нацыянальнай гвардыі бяспекі (NSG), некалькі сотняў ваенных спецпназаўцаў і некалькі дзясяткаў спецназаўцаў з падраздзялення марскога спецназа MARCOS.
Асноўныя напады былі арганізаваны ў паўднёвай частцы горада. Баявікі атакавалі 9 аб'ектаў: чыгуначны вакзал, гатэлі «Тадж Махал Палас», «Аберой Трайдэнт», Кама Шпіталь, Нарыман-хаус (цэнтр хасідаў), Леапольд-кафэ, Метра-сінема, Каледж Св. Хаўера. Выбухі таксама адбыліся ў гарадскім порце, у доках Мазагаон. У прыгарадзе Віль Парле адбыўся выбух у таксі. У будынках баявікі адкрылі стральбу і захапілі заложнікаў. Да 28 лістапада ўсе будынкі, акрамя гатэля «Тадж-Махал», былі вызваленыя паліцыяй і сіламі бяспекі. Гатэль вызвалілі 29 лістапада.
Тэрарысты прыплылі ў Мумбаі з Карачы на катарах. Прычым 26 лістапада, калі два катары з групай гаварыўшых на ўрду мужчын прыплылі на востраў Калаба (Мумбаі), іх заўважылі мясцовыя рыбакі і паведамілі аб гэтым у паліцыю, але там не надалі інфармацыі вялікага значэння.
Чыгуначны вакзал быў атакаваны дзвюма баявікамі прыкладна ў 21.20 па мясцовым часе, аднаго з якіх — Аджмаля Касаба — потым захапілі жывым. Яны адкрылі агонь з АК-47, у выніку загінулі па меншай меры 10 чалавек. У гатэлі «Тадж-Махал» два тэрарысты спачатку адкрылі стральбу, а потым захапілі заложнікаў, уключаючы турыстаў з заходніх краін. У гатэлі «Аберой-Трайдэнт» у заложніках апынуліся каля 40 чалавек. У «Тадж-Махале» пасля адбылося шэсць выбухаў і адзін у «Аберое», гатэлі загарэліся. (У «Тадж-Махале» у той момант спыніліся члены дэлегацыі Еўрапарламента па міжнародным гандлі).
У першы дзень аперацыі загінуў шэф антытэрарыстычнага аддзела паліцыі Хемант Каркарэ, пры штурме лякарні «Кама». Пасля 2-х сутак выбухаў і перастрэлак будынкі былі вызваленыя. Самым апошнім вызвалілі «Тадж-Махал» 29 лістапада. Тэрарысты-ўдзельнікі нападу на Мумбаі
Аджмаль Амір (Ajmal Amir) з Фарыдкота, Абу Ісмаіл Драпака Ісмаіл Хан (Abu Ismail Dera Ismail Khan) з Драпака Ісмаіл Хан, Хавіз Аршад (Hafiz Arshad) і Бабр Імран (Babr Imran) з Мултана, Джайвд (Javed) з Акары, Шааіб (Shoaib) з Наравала, Назін (Nazih) і Наср з Файзалабада, Абдул Рахман (Abdul Rahman) з Арыфваллы, Фахад Улла (Fahad Ullah) з Дыпалпур Талукі.
Два (Аджмаль Амір і Абу Ісмаіл) атакавалі чыгуначную станцыю, затым завалодалі паліцэйскім аўтамабілем каля Кама-шпіталя, расстраляўшы паліцыянтаў, і захапілі будынак «Метра-сінема», Каледж Св. Хаўера. Чацвёра тэрарыстаў напалі на «Тадж-Махал», 2 на гатэль «Аберой», 2 на «Нарыман-хаус».
Захоплены тэрарыст Аджмаль Амір (Mohammad Ajmal Amir Iman). Яго імя таксама мае варыянты: Азам Амір Касаб (Azam Amir Kasav), Аджмаль Амір Камаль (Ajmal Amir Kamal) і інш. На момант тэрактаў яму споўніўся 21 год, родам з Фарыкота, правінцыя Пенджаб, Пакістан. Быў адным з пяці дзяцей у беднай сям'і. Большасць жыхароў вёскі дрэнна адукаваныя і жывуць у галечы. На адным з будынкаў напісана: "Ідзіце на джыхад. «Марказ Дауат-уль-Іршаад» (бацькоўская арганізацыя LeT). Махамед хадзіў у школу да 13 гадоў, потым працаваў разам з братам у Лахоры, затым вярнуўся дадому. Пасля сваркі з бацькам у 2005 годзе з-за таго, што бацька не даў яму новай адзежы, пакінуў хату. Пасля быў замешаны ў рабаванні. У снежні 2007 года ў Равалпіндзі спрабаваў купіць зброю, дзе сустрэў чалавека з «Джамаат-ут-Дава», пасля размовы з якім вырашыў прайсці курс навучання ў LeT, які завяршыўся ў лагеры «Марказ Тойба». Існуюць таксама звесткі, што ён бегла гаварыў па-англійску. Паліцыя Мумбаі таксама заяўляла, што ён гаворыць на хіндзі. Падазраецца, што ён быў адным з 25 мужчын, што прайшлі навучанне марской справе, у лагеры Музаффарабаде ў пакістанскім Кашміры. Па некаторых звестках, Закі-ур-Рэхман Лахві (Zaki-ur-Rehman Lakhvi), адзін з кіраўнікоў LeT, прапаноўваў яго сям'і вялікую суму грошай за ўдзел у тэрактах. Пасля нападаў на Мумбаі сям'я пакінула сваю хату і схавалася ў невядомым кірунку.
Група з 25 чалавек мінула розныя этапы навучання:
10 з гэтых 25 адабралі для місіі ў Мумбаі. Пасля допытаў Касаба паліцыя паведаміла, што баявікоў трэніравалі на працягу года адстаўныя афіцэры пакістанскага войска.
Аджмаля Аміра затрымалі, калі ён спрабаваў уцячы з горада. Ён прызнаўся, што спадарожнікавымі тэлефонамі, аўтаматамі, рэвальверамі, сухой садавінай і картамі мясцовасці іх забяспечыў куратар. Ён таксама прызнаўся, што гэта ён з Ісмаіл Ханам застрэлілі начальніка антытэрарыстычнага падраздзялення. Ён пацвердзіў, што раней спыняўся ў гатэлі «Тадж-Махал» ў нумары 630, дзе схавалі амуніцыю. У іх першапачатковыя планы ўваходзіла захапіць заходніх турыстаў, а мусульман адпусціць. 3 снежня паліцыя абясшкодзіла бомбу на чыгуначнай станцыі, месцазнаходжанне якой паказаў затрыманы баявік. Ён сказаў, што зрабіў усё гэта «дзеля Алаха».
«Нам сказалі, што наш вялікі брат Індыя так багаты, а мы паміраем ад галечы і голаду. Мой бацька ніколі не мог накарміць нас уволю. Мне было абяцана, калі яны пазнаюць, што я ажыццявіў аперацыю на 150 000 Rs, т.е. каля 4000 дол», — сказаў Касаб паліцыі. Таксама ён прасіў нікому не паведамляць, што ён выжыў, бо асцерагаўся, што людзі з «Лашкар-э-Тойба» заб'юць яго. Тэсты паказалі, што падчас нападу ён знаходзіўся пад моцным уздзеяннем наркотыкаў. Паліцыя высветліла падчас допытаў, што тэрарысты планавалі забіць па меншай меры 5 тысяч чалавек і цалкам разбурыць «Тадж-Махал» як знак Бамбея, а таксама падарваць фондавую біржу.
Арганізацыя нападу
Па дадзеных, якія патрапілі ў СМІ з мясцовай паліцыі, захоплены баявік Аджмаль Амір прызнаўся, што тэрарысты карысталіся дапамогай жыхароў Мумбаі. Яны выкарысталі тры індыйскія SIM-карты для тэлефонаў. У сувязі з гэтым былі арыштаваныя Таусіф Рэхман і Міхтар Ахмад, два індыйскія жыхары родам з Срынгара (Кашмір). Паліцыя згадвала Фахіма Ансары, аператыўніка з індыйскай LeT, арыштаванага ў лютым 2008 гады, які правёў разведку аб’ектаў для лістападаўскіх нападаў.
Зробленыя пазней тэсты крыві тэрарыстаў паказалі, што падчас нападаў яны знаходзіліся пад уздзеяннем ЛСД, і какаіну і гэта дазволіла ім заставацца бадзёрымі на працягу 50 гадзін. Таксама на месцы тэрактаў былі знойдзеныя шпрыцы. Акрамя таго, выяўленыя сведчанні ўжывання баявікамі стэроідаў.
Андаманскае мора
Андаманскае мора, паўзамкнёнае мора Індыйскага акіяна, паміж паўастравамі Індакітай і Малака, востравам Суматра, ланцугом Андаманскіх і Нікабарскіх астравоў.
У снежні 2004 года ў моры адбылося землетрасенне, якое выклікала моцнае цунамі.
Піямонт
Піямо́нт (, Пиямонт) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Павел Іванавіч Каршуновіч
Павел Іванавіч Каршуновіч (, Мінск) — беларускі юрыст і дзяржаўны дзеяч. Суддзя Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь (з 2021). Прысвоены першы кваліфікацыйны клас суддзі.
Біяграфія
Нарадзіўся у 1967 годзе ў Мінску.
У 1994 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. З 1994 года працаваў стажорам, выконваў абавязкі суддзі суда суда Цэнтральнага раёна Мінска.
З 1995 года — суддзя суда Цэнтральнага раёна Мінска. З 1998 года — намеснік старшыні суда Цэнтральнага раёна Мінска.
З 2000 года — суддзя Мінскага гарадскога суда. З 2004 года па 10 чэрвеня 2013 года працаваў суддзёй і старшынёй суда Партызанскага раёна Мінска.
З 10 чэрвеня 2013 года па 7 верасня 2021 года працаваў суддзёй і старшынёй Мінскага гарадскога суда.
7 верасня 2021 года прызначаны суддзёй Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь.
IC 1795
IC 1795 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) у сузор’і Касіяпея.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гаражанка (Барысаўскі раён)
Гаража́нка (, Горожанка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Мсціжскага сельсавета.
Мост цераз Свіслач (Мінск, Першамайская вуліца)
Мост па Першамайскай вуліцы — аўтамабільна-пешаходны мост у Мінску цераз раку Свіслач. Па мосце праходзіць Першамайская вуліца.
Мост пабудаваны ў 1961 годзе. Мае 3 пралёты, даўжыня складае 55 м, шырыня 28 м.
Айтан
Айтан — прозвішча.
Мультыплікацыя
Мультыплікацыя скачку мячыка з 6 кадраў 10 кадраў у секунду.
Мультыплікацыя, таксама Анімацыя (ад multiplicatio — памнажэнне, павялічэнне, узрастанне, размнажэнне) — від кінамастацтва, творы якога ствараюцца шляхам здымання паслядоўных рухаў намаляваных (графічная мультыплікацыя) або аб’ёмных (аб’ёмная мультыплікацыя) аб’ектаў. Гэтыя творы называюць анімацыйнымі або мультыплікацыйнымі фільмамі (мультфільмамі). Першыя намаляваныя фільмы былі выдадзеныя ў 1908 годзе ў Францыі, аб’ёмны — у 1911 ў Расіі. Тэхнічны прынцып аб’ёмнай анімацыі адкрыў У. А. Старэвіч ў 1911 г.
Этымалогія
Тэрмін «анімацыя» мае шырокую сферу прафесійнага ўжывання ў свеце і ў асобных рэгіёнах па традыцыі вызначаецца iншымi сінонімамі. Напрыклад, у рускай мове (у СССР і ў Расіі) на працягу доўгага часу было агульнапрынята назву «мультыплікацыя», якое ў большай ступені адпавядала Маляваць кіно, дзе анімацыя (мультыплікат, ілюзія руху) ствараецца з дапамогай размнажэння і фазоўкі малюнка (перамалёўкі персанажа ў паслядоўных фазах руху).
Гісторыя
Гісторыя анімацыі пачалася задоўга да развіцця кінематаграфіі. Людзі, верагодна, спрабавалі адлюстраваць рух яшчэ ў палеаліце.
Альфа Кандэ
Альфа Кандэ (Alpha Condé; нар., Баке, Французская Заходняя Афрыка) — гвінейскі палітык. Прэзідэнт Гвінеі (21 снежня 2010 года — 5 верасня 2021). Адхілены ад улады ў выніку ўзброенага дзяржаўнага перавароту. Старшыня Афрыканскага Саюза (30 студзеня 2017 — 28 января 2018). Заснавальнік і лідар партыі «Аб’яднанне гвінейскага народа».
Філіна (Смаленская вобласць)
Філіна (Филино) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Басовішча (фільм)
«Басовішча» — беларускі дакументальны фільм рэжысёра Юрыя Каліны, зняты на тэлеканале «Белсат» у 2020 годзе.
Сюжэт
30 гадоў у сярэдзіне ліпеня ў польскім мястэчку Гарадок, што ў Кнышынскай пушчы, праходзіў Фестываль музыкі маладой Беларусі «Басовішча». На двухдзённай імпрэзе выступалі найлепшыя рок-гурты Падляшша і Беларусі, а таксама зоркі польскае рок-сцэны. У 2019 годзе фестываль прайшоў 30-ы, апошні раз. Як ён эвалюцыянаваў на фоне грамадска-палітычных зменаў у Беларусі і Польшчы? Развагі найбольш цікавых выканаўцаў пра фестываль, змену пакаленняў арганізатараў і прычыны канца эпохі «Басовішча».
Мікіцічы
Мікі́цічы (, Микитичи) — хутар у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ружанскага сельсавета. Знаходзіцца за 43 км на паўночны ўсход ад Пружан, 40 км ад чыгуначнай станцыі Івацэвічы на лініі Баранавічы — Брэст. Насельніцтва — 3 жыхары, 3 двары (2005).
Гісторыя
Паводле рэвізіі 1563 года ў Мікіціцкім войтаўстве, уласнасць Дабучынскага двару Кобрынскай эканоміі.
За міжваеннай Польшчай — калонія, спярша ў аднайменнай гміне, а з 22 студзеня 1926 увайшла ў склад створанае гміны Пружана Пружанскага павета Палескага ваяводства.
З верасня 1939 года вёска ў складзе БССР, з 15 студзеня 1940 — у Ружанскім, з 25 снежня 1962 — у Пружанскім раёнах Брэсцкай вобласці (з 8 студзеня да 19 чэрвеня 1954 — Гродзенскай вобласці).
Да 18 чэрвеня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Калазубскага сельсавета.
Да 2009 года ўваходзіла ў склад Ружанскага сельсавета. Рашэннем Брэсцкага абласнога савета дэпутатаў №242 1 снежня 2009 сельсавет скасаваны, яго вёскі ўключаныя ў склад Ружанскага пасялковага савета.
Транспарт
Аўтамабільная дарога Клепачы — Варанілавічы — Юндзілы.
Талісман (значэнні)
Талісман:
IC 1796
IC 1796 — галактыка тыпу E/SB0 у сузор’і Фенікс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Безансон
Безансон (Besançon, класіч. лац. Bysantium, сярэд.-веч.лац. Vesuntio, Vesontio) — горад на ўсходзе Францыі, у выгіне ракі Ду, адміністрацыйны цэнтр дэпартамента Ду і рэгіёна Бургундыя — Франш-Кантэ.
Машынабудаванне, гадзіннікавая, тэкстыльная і швейная прамысловасць.
У 2005 годзе колькасць насельніцтва склала 114,9 тыс. жыхароў.
Гісторыя
У старажытнасці быў цэнтрам Гальскага племені секванаў. Быў узяты ў 58 годзе да н. э. Юліем Цэзарам.
З IV стагоддзя вядомыя безансонскія біскупы, якія з часам сталі архібіскупамі, узялі кіраванне горадам у свае рукі. Да 1654 года заставаўся вольным горадам у складзе Свяшчэннай Рымскай імперыі.
Безансон квітнеў пад валадарствам Габсбургаў, у той час, калі адзін з мясцовых жыхароў, Антуан Перэна дэ Гранвела, кіраваў знешняй палітыкай імперыі.
Паводле вынікаў Трыццацігадовай вайны перайшоў да французаў і быў па загаду Людовіка XIV грунтоўна ўмацаваны Себасцьенам Ле Прэтрам. Будаўніцтва грандыёзнай крэпасці заняло 30 гадоў; у 1814 годзе яе абстралялі аўстрыйцы, аднак агулам твор Ле Прэтра дайшоў да цяперашняга часу ў добрым стане.
У 1671 годзе ў Безансон пераехаў з горада Доль Універсітэт Франш-Кантэ, адкрыты яшчэ ў XV стагоддзі як «універсітэт Дзвюх Бургундый».
Міхась Турыянскі
Міхась Турыянскі (, в. Крывошын Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці) — краязнавец, мастак, нарысіст, калекцыянер.
Безансон
Гісторыя
У 1676 годзе сюды былі пераведзены з Доля органы кіравання Франш-Кантэ.
Міхась Турыянскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і служачых, Шымона Мікалаевіч Турыянскага і Варвары Восіпаўны Полішчук. У 1962 годзе сям’я пераехала з Крывошына ў Ляхавічы. Вучыўся ў сярэдняй школе № 1 Ляхавічаў (1965—1975). У 1975 годзе паступіў у Бабруйскае вучылішча № 15. Скончыў прафсаюзную школу ў Брэсце (1978). Служыў у Савецкай Арміі (1979—1981). Быў рэдактарам армейскай газеты «На Стройке» (Масква). Вучыўся ў Маскоўскім завочным народным універсітэце мастацтваў на факультэце выяўленчага мастацтва, станковага жывапісу і графікі (1984—1987). Да 1996 працаваў на будоўлі. З 1985 года член камісіі па напісанні кнігі «Памяць. Ляхавіцкі раён», аўтар артыкулаў. З 1997 — член каардынацыйнага камітэта па напісанні кнігі «Зямля мая Ляхавіччына». У 1997 годзе заснаваў Грамадскае аб’яднанне «Гістарычнае таварыства „Тадэвуш Рэйтан“». У 1997 годзе заснаваў фестываль шляхецкай культуры і мастацтваў «Пан Тадэвуш» у Грушаўцы, які праводзіўся ў 1997 і 1998 гадах.
Безансон
Гісторыя
У канцы XVIII стагоддзя ўцекачы з Швейцарыі заклалі асновы прамысловасці Безансона. У XIX стагоддзі горад лічыўся даволі буйным прамысловым цэнтрам.
Міхась Турыянскі
Біяграфія
Мае трох дачок — Вольгу (1985) у першым шлюбе, Аляксандру (2006) і Валянціну (2016) у другім шлюбе.
Безансон
Гісторыя
Тут нарадзіліся: паэт Віктор Гюго, сацыялісты Шарль Фур’е і П’ер Жазеф Прудон, а таксама браты Люм’ер. Стэндаль змясціў у Безансон частку дзеяння рамана «Чырвонае і чорнае».
Міхась Турыянскі
Творчасць
Са школьных гадоў зацікавіўся палацава-паркавай і хутаранскай культурамі. Тады ж пачаў збіраць першыя калекцыі старажытнасцей.
Безансон
Гісторыя
У 1960-я гады забудоўваўся найбольш шчыльна заселены раён сучаснага горада — Плануаз.
Міхась Турыянскі
Творчасць
Дэбютаваў у друку артыкуламі ў 1979 г. (газета «На Стройке»). У 1980-я супрацоўнічае з газетамі «Будаўнік камунізму» (цяпер «Ляхавіцкі веснік»), «Трыбуна Люду», «Голас Радзімы», «Bilarus/Беларус», «Наша Слова», «Бюлетэнь», «Весткі і Паведамленьні», «Літаратура і мастацтва», гістарычным бюлетэнем «Альтанка» (Баранавічы), у 1990-я з часопісамі «Мастацтва Беларусі», «Magazyn Wilenski», «Museum», «Magazin Polski», «Respublika/Наша справа», «Pota», «Кантакты і дыялогі», «Наш край», «Наша Ніва», «Падарожнік», «Царкоўны пасланец», «Жизнь».
З сярэдзіны 1980-х супрацоўнічае з выдавецтвам «Беларуская Энцыклапедыя» імя Петруся Броўкі, Беларускім таварыствам аховы помнікаў гісторыі і культуры, Цэнтральным Дзяржаўным архівам-музеям літаратуры і мастацтва БССР, Нацыянальным гістарычным архівам Беларусі, ГА Міжнароднай асацыяцыяй беларусістаў, Нацыянальным навукова-асветніцкім цэнтрам імя Францыска Скарыны пры Міністэрстве адукацыі Рэспублікі Беларусь, Грамадскім саветам энцыклапедыі «Кто есть Кто. Деловой мир СНГ», Грамадска-палітычным і навукова-метадычным журналам Міністэрства культуры СССР і Акадэміі навук СССР «Савецкі Музей», Інстытутам гісторыі Украіны Нацыянальнай акадэміі навук Украіны, Міжнароднай арганізацыяй Аб’яднаных Нацый па пытаннях адукацыі, навукі і культуры ў Парыжы і Маскве, Шостым ліцэям Агульнаадукацыйным імя Тадэвуша Рэйтана (Варшава, Польшча), Замкам Каралеўскім у Варшаве, член Польскага ПЭН-клубу сяброў даўніны Польскай (Польшча), Круглым сталом няўрадавых арганізацый, сродкаў масавай інфармацыі і прафсаюзаў Баранавіцкага рэгіёна, Агенцтвам рэгіянальнага развіцця Варута (Баранавічы), нью-ёркскім аддзелам БАЗА, Парахвіяй Святога Кірылы Тураўскага БАПЦ (Бруклін, Нью Ёрк), Беларускім хрысціянскім згуртаваннем імя Святой Сафіі Слуцкай, Deutsches Museum (Mюнхен, Германія), The Getty Grant Program, Таварыствам беларускай мовы імя Ф. Скарыны, Мусульманскім рэлігійным аб’яднаннем у РБ., Асамблеяй дэмакратычных няўрадавых арганізацый Беларусі, праектам Міжнароднай энцыклапедыі «Кто есть Кто» «Наследнікі белорусской шляхты», Фундацыяй помачы школам польскім на ўсходзе імя Т. Гоневіча.
Аўтар шматлікіх нарысаў, некалькіх энцыклапедычных артыкулаў, публікацый рэдкіх фотаздымкаў. Не аднакротна перадаваў гістарычныя каштоўнасці ў бібліятэкі, музеі і архівы Беларусі. Няспынна вядзе навукова-пошукавую, арганізацыйную, даследчую і адукацыйную дзейнасць сярод вучнёўскай і студэнцкай моладзі. Выступае за прыцягнення да вывучэння і захавання даўніны сучасных лічбавых тэхналогій.
У 1988—1994 — сузаснавальнік «Дому Польскага» імя Т. Рэйтана ў Баранавічах.
Вярнуў з небыцця імёны выдатных асоб Ляхавіччыны: Анатоля Герасімовіча, Вітольда Міладоўскага, Тадэвуша Рэйтана, Антона Коршуна, Сяргея Пясецкага, Джона Пярэйру і інш..
Рыжычы
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Азярэцкага сельсавета.
Мэлгеў (гміна)
Мэ́лгеў (Mełgiew) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Свідніцкага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мэлгеве. Плошча гміны складае 95,64 км². Станам на 2010 год у гміне Мэлгеў пражывалі 8970 чалавек, шчыльнасць — 93,8 чал./км².
Аляксей Іларыёнавіч Хачава
Аляксей Іларыёнавіч Хачава (, г. Ачамчыра, Абхазія — ) — урач-інфекцыяніст. Доктар медыцынскіх навук (1971), прафесар (1972). Заснавальнік навуковай школы «Інавацыйныя тэхналогіі ў дыягностыцы і лячэнні паражэнняў печані».
Біяграфія
Скончыў Тбіліскі медыцынскі інстытут (1948), Цэнтральны інстытут ўдасканалення ўрачоў, г. Масква (аспірантура, 1954). Працаваў у Галоўным санітарным інспектарам г. Глыбокае Віцебскай вобласці (1948—1951); Мінскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1954—1957, асістэнт кафедры інфекцыйных хвароб); Чыцінскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1957—1962, загадчык кафедры інфекцыйных хвароб); Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1962—1977, загадчык кафедры інфекцыйных хвароб, дацэнт); Тбіліскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 1977, прафесар кафедры дзіцячых інфекцый, загадчык кафедры і адначасова прарэктар па лячэбнай рабоце).
Навуковыя інтарэсы: патагенез, клініка, дыягностыка, лячэнне і прафілактыка пры інфекцыйнай паталогіі.
Узнагароды
Званне «Заслуженный деятель науки Грузинской ССР», медалі.
Людміла Браніславаўна Падлужная
Людміла Браніславаўна Падлужная (нар., в. Стайкі, Вілейскі раён, Мінская вобласць) — беларускі педагог, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7 склікання , член Пастаяннай камісіі па адукацыі, культуры і навуцы.
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка, псіхолаг; Акадэмію паслядыпломнай адукацыі, менеджар у галіне адукацыі.
Працавала выхавацелькай, настаўніцай па выяўленчай дзейнасці, педагогам-псіхолагам дзіцячага сада № 56 Мінскага раёна; загадчыкам Дзіцячага яслі-сада ў пасёлку Юбілейны; дырэктарам Дашкольнага цэнтра развіцця дзіцяці «Каласок».
Выбіралася дэпутатам раённага Савета дэпутатаў 25 і 26 скліканняў, дэпутатам абластнога Савета дэпутатаў 27 склікання, дэпутатам Сеніцкага сельскага Савета дэпутатаў 28 склікання.
Сям’я
Мае двух сыноў і дачку.
IC 1797
IC 1797 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мантэкаціні-Тэрмэ
Мантэкаціні-Тэрмэ (Montecatini Terme) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пістоя.
Насельніцтва складае 21095 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1 195 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 51016. Тэлефонны код — 0572.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святая Барбара.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вода-вадзяны ядзерны рэактар
Вода-вадзяны ядзерны рэактар ― рэактар, у якім у якасці замядляльніка і цепланосьбіта выкарыстоўваецца звычайная вада.
Вода-вадзяныя ядзерныя рэактары выкарыстоўваюцца ў розных мэтах: на АЭС, транспарце (звычайна на атамных падлодках, буйных ваенных караблях, ледаколах), у навуковых даследваннях, магчыма іх выкарыстоўваць для цэнтралізаванага цеплазабяспячэння (гл. атамная станцыя цеплазабяспячэння).
Найбольшае распаўсюджанне на атамных электрастанцыях атрымалі наступныя мадэлі:
Прынцып дзеяння
У корпусе рэактара размешчаны цеплавыдзеляючыя зборкі, якія запоўнены цеплавыдзеляючымі элементамі, у якіх размешчана ядзернае паліва. Вада праходзіць паміж імі і за кошт ядзернай энергіі награваецца. Пры гэтым вада выконвае роллю замядляльніка нейтронаў (зніжае хуткасць нейтронаў да такой, пры якой яны могуць узаемадзейнічаць з атамамі паліва, пры гэтым кінетычная энергія нейтронай пераходзіць у цеплавую), цепланосьбіта (адводзіць цеплавую энергію ад рэактара) і адбівальніка (не дае нейтронам пакінуць рэактар).
Вада ў рэактары можа знаходзіцца пад любым ціскам, у тым ліку і пры атмасферным. Але ў энергетычных вода-вадзяных рэактарах неабходна выкарыстоўваць ваду пад вялікім ціскам (такім, пры якім яго тэмпература кіпення большая за максімальную тэмпературу пары у другім контуры, каб прадухіліць яе кіпенне).
Лідзія Васільеўна Аўсеенка
Лідзія Васільеўна Аўсеенка (, Забор’е, Магілёўскі раён ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1949). У 1945-71 звеннявая льнаводчага звяна калгаса імя Валадарскага Магілёўскага раёна. Званне Героя прысвоена за поспехі па павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак ільну.
Раслякі (станцыя, Гарадоцкі раён)
Раслякі́ (, Росляки)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана за 1,4 км на поўнач ад вёскі Раслякі, за 2,5 км на паўночны захад ад вёскі Вархі; на лініі Езярышча — Віцебск, паміж станцыяй Бычыха і станцыяй Прудок.
Стаўкава
Стаўкава (Ставково) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Мястэчка Краеньске (гміна)
Мястэ́чка Крае́ньске (Miasteczko Krajeńskie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пільскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мястэчку Краеньске. Плошча гміны складае 70,72 км². Станам на 2004 год у гміне Мястэчка Краеньске пражывалі 3192 чалавекі, шчыльнасць — 45,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Мост цераз Свіслач (Мінск, вуліца Янкі Купалы)
Мост па вуліцы Янкі Купалы — аўтамабільна-пешаходны мост у Мінску цераз раку Свіслач. Па мосце праходзіць вуліца Янкі Купалы. Мост пабудаваны ў 1962 годзе. Мае 3 пралёты, даўжыня складае 43 м, шырыня 24 м.
Кайманавы астравы
Кайма́навы астравы (Cayman Islands) — брытанская заморская тэрыторыя ў заходняй частцы Карыбскага мора. Складаецца з астравоў Гранд-Кайман, Літл-Кайман і Кайман-Брак. Агульная плошча сушы — 264 кв км. Насельніцтва — 78 554 (2021 г.). Адміністрацыйны цэнтр — Джорджтаўн.
Кайманавы астравы — буйны фінансавы і турыстычны цэнтр.
Геаграфія
Кайманавы астравы месцяцца ў заходняй частцы Карыбскага мора за 307 км на паўночны захад ад Ямайкі і 298 км на поўдзень ад Кубы. Прыблізныя геаграфічныя каардынаты астравоў: Гранд-Кайман (19° пн.ш., 81° з.д.), Літл-Кайман (19° пн.ш., 80° з.д.), Кайман-Брак (19° пн.ш., 79° з.д.).
Плошча найбуйнейшага вострава Гранд-Кайман — 197 км², астравоў Літл-Кайман — 25,9 км² і Кайман-Брак — 36 км².