cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уварванне ў Ірак (2003)
Асноўны напрамак
3-я пяхотная дывізія імкліва рухалася наперад цераз пустыню. 23 сакавіка войскі выйшлі да Самавы. Тут не было рэгулярных іракскіх часцей, але амерыканцы не сталі штурмаваць горад, абсталяваўшы паблізу базу забеспячэння. Далей амерыканцы рушылі да горада Наджаф, дзе стварылі новую базу з аэрадромам. Адсюль да Багдада заставалася 160 км. Такім чынам, за 3,5 сутак дывізія пераадолела 350 км.
23 сакавіка іракская 6-я танкавыя брыгада дывізіі Рэспубліканскай гвардыі «Медына» высунулася ў бок горада Кербела, каб закрыць праход амерыканцам у бок Багдада. Насустрач ім з палявога аэрадрома вылецелі 30 амерыканскіх верталётаў. Пераадольваючы суцэльную гарадскую забудову, машыны трапілі пад абстрэл. Адзін падбіты верталёт прызямліўся, а яго экіпаж трапіў у палон. Іншыя машыны з пашкоджаннямі вярнуліся на базу.
Да 27—28 сакавіка моцная пясчаная бура замарудзіла прасоўванне амерыканскіх войскаў. Тым часам 3-я пяхотная дывізія вяла баі ў прыгарадах Наджафа і Куфы. Асабліва жорсткі супраціў амерыканцам аказала група іракскіх войскаў, сканцэнтраваных у прыгарадзе Куфы — Кіфле. Амерыканская авіяцыя ва ўмовах буры працягвала баявыя вылеты, чым не дала магчымасці іракцам перакінуць у раён баявых дзеянняў падмацаванні. Іракскія танкісты ў раёне Кербелы неслі страты і да пачатку красавіка пацярпелі разгром. 29 сакавіка машына, кіраваная смяротнікам, была ўзарвана ў Наджафе, загінулі чатыры амерыканцы.
2 красавіка амерыканская 3-я пяхотная дывізія пераправілася цераз Еўфрат пад Кербелай і павяла наступленне на Багдад.
1-я дывізія марской пяхоты ад Насірыі пасля аператыўнай паўзы павяла наступленне на Эль-Кут, дзе сутыкнулася з пяхотнай дывізіяй Рэспубліканскай гвардыі «Багдад», а крыху пазней і з танкавымі падраздзяленнямі. 4 красавіка непадалёк Багдада іракскія гранатамётчыкі паразілі два амерыканскіх «Абрамсы». Дывізія «Багдад» хутка трапіла ў аператыўнае акружэнне, а танкісты адступілі на ўсход ад сталіцы.
На поўдні брытанская 7-я танкавая брыгада пракладала сабе шлях да другога па велічыні іракскага горада падчас бітвы за Басру. 6 красавіка брытанцы ўвайшлі ў Басру. Пры гэтым, над цэнтральнай часткай горада, недаступнай для танкаў, кантроль усталёўваў парашутны дэсант. 9 красавіка часці брытанскай 7-й танкавай брыгады рушылі на поўнач да горада Эль-Амара.
101-я паветрана-дэсантная дывізія блакавала Наджаф, вымусіўшы асноўную частку іракскіх войскаў пакінуць горад у ноч на 5 красавіка, якія адправіліся ў бок Кербелы. Гэта стала пераломным днём усёй кампаніі, пасля якога супраціў іракскіх войскаў стаў згасаць.
На 8 красавіка іракскія войскі, часткова ці цалкам, утрымлівалі гарады Наджаф, Эль-Кут і шэраг невялікіх гарадоў на поўдні краіны. Раніцай войскі кааліцыі занялі Кербелу, іракскія войскі спынілі супраціў і змяшаліся з мясцовымі жыхарамі. Працягваліся баі за Басру. Пачата фарміраванне новай адміністрацыі Ірака.
Тым часам 3-я пяхотная дывізія заняла невялікі горад Эль-Махмудзія на поўдзень ад Багдада, адрэзаўшы дывізіі «Медына» і «Навухуданосар», якія засталіся ў катле паўднёвей, вялі сябе пасіўна і не змаглі паўдзельнічаць у бітве за Багдад. Гарнізон сталіцы складаў пры тым усяго каля 10 тысяч чалавек, не меў адзінага камандавання, быў пазбаўлены цяжкага ўзбраення і тэхнікі.
3-я пяхотная дывізія ЗША стала першым саюзным фарміраваннем, якое ўступіла ў іракскую сталіцу. Нечаканае з’яўленне ў раёне сталіцы дазволіла 1-й брыгадзе 3-й пяхотнай дывізіі ўзяць 3 красавіка з ходу Аэрапорт імя Хусейна. У хуткім часе следам падцягнулася 2-я брыгада 3-й пяхотнай дывізіі. На дапамогу ім былі перакінуты падмацаванні ад 101-й паветрана-дэсантнай дывізіі колькасцю 500 дэсантнікаў і 80 ударных і транспартных верталётаў. 5 красавіка амерыканская калона здзейсніла рэйд па заходняй ускраіне Багдада, быў страчаны адзін танк, адзін вайсковец загінуў.
На гэтым фоне актывізаваліся іракскія ракетныя атакі. Адбіваючы адну з іх, амерыканцы выпадкова трапілі ва ўласны самалёт F18, пілот загінуў. Таксама ракета трапіла ў амерыканскі камандны пункт, загінулі вайскоўцы і журналісты, істотна пацярпела тэхніка. 7 красавіка іракскі зенітна-ракетны комплекс збіў самалёт F-15, абодва пілоты якога загінулі. На наступны дзень быў збіты амерыканскі штурмавік.
7 красавіка амерыканцы здзейснілі рэйд у цэнтр Багдада. У ім прынялі ўдзел 970 чалавек, 60 танкаў, іншыя баявыя машыны. Па маршруце руху былі абсталяваны тры апорныя пункты на скрыжаваннях важных дарог, дзе яны пакідалі гарнізоны, узмоцненыя бранятэхнікай. У цэнтры горада амерыканцы занялі пакінуты палац Хусейна. 8 красавіка іракцы ў цэлым беспаспяхова спрабавалі атакаваць апорныя пункты.
Раніцай 9 красавіка амерыканскае камандаванне запатрабавала капітуляцыі ад іракскіх войскаў, у выпадку адмовы ўслед рушыў бы буйнамаштабны штурм. Іракскія ўлады адмовіліся ад далейшага супраціву. У гэты ж дзень знеслі гіганцкую статую Садама Хусейна. І гэты дзень лічыцца датай падзення Багдада. Іракскія баяздольныя фарміраванні адышлі на поўнач, да Тыкрыта, роднага горада Хусейна.
Хутка амерыканскія войскі задушылі супраціў іракскіх УС у горадзе. Пад кантроль 1-й дывізіі марской пяхоты перайшлі авіябаза Аль-Рашыд і міжнародны аэрапорт.
10 і 11 красавіка былі ўзяты іншыя буйныя гарады Ірака — Кіркук і Масул. 14 красавіка 2003 года з узяццем, амаль без бою, Тыкрыта ваенная фаза аперацыі была завершана.
Заходні напрамак
З тэрыторыі Іарданіі ў Ірак з захаду ўвайшлі невялікія фарміраванні амерыканскага спецназа. Іх задачай былі рэйды ў пустыннай частцы краіны, разведка і знішчэнне пазіцый праціўніка. У ходзе рэйда быў выяўлены і знішчаны іракскі цэнтр кіравання ракетных дывізіёнаў, захоплены аэрадром. Байцы падраздзялення «Дэльта» дабраліся 9 красавіка да ўскраін Тыкрыта.
Вынікі
Кааліцыйныя войскі з невялікімі стратамі ўсталявалі кантроль над найбуйнейшымі гарадамі краіны ўсяго за 21 дзень, сустракаючы сур’ёзны супраціў толькі ў некалькіх месцах.
Паводле афіцыйных даных ваеннага камандавання сіл антыірацкай кааліцыі, апублікаваных у адкрытым друку непасрэдна пасля завяршэння ваеннай аперацыі ў Іраку, страты кааліцыйных сіл складалі 156 ваеннаслужачых забітымі (125 вайскоўцаў ЗША і 31 вайсковец Вялікабрытаніі); былі страчаны 5 самалётаў і 8 верталётаў, яшчэ 5 верталётаў атрымалі пашкоджанні. Акрамя таго, былі страчаны па меншай меры два беспілотных лятальных апарата (адзін «Прэдэйтар» ЗША і адзін «Фенікс» Вялікабрытаніі). Аднак, згодна з заявай КВІР Ірана, Злучаныя Штаты зніжаюць свае страты ў 2,5 разы. Так, рэальная колькасць загінулых амерыканскіх ваеннаслужачых — 347 чалавек.
Узброеная састарэлай тэхнікай, іракская армія не магла супрацьстаяць добра абсталяваным амерыканскім і брытанскім войскам. Велізарную ролю ў вайне адыграла авіяцыя. Самалёты ЗША панавалі ў іракскім небе, што дазволіла максімальна паскорыць прасоўванне войскаў да Багдада і скараціць страты.
У іракскай жа арміі панаваў хаос. Камандаванне або бегла, або здавалася праціўніку. Большая частка асабістага складу пакідала свае пазіцыі пры набліжэнні кааліцыйных сіл, многія здаваліся без бою (усяго ў палон трапіла больш за 7 тысяч іракскіх салдат, што, зрэшты, значна менш, чым у вайне 1991 года). Такім чынам, іракская армія, маючы колькасную перавагу, за 3 тыдні была цалкам разгромлена, нясучы вялікія страты. У прыватнасці, яна страціла 847 танкаў і 777 бронетранспарцёраў і баявых машын пяхоты.
Вайна ў Іраку мела катастрафічныя наступствы для сусветнай археалогіі і культуры. Пашкоджаны або знішчаны былі дзесяткі помнікаў старажытных цывілізацый Шумера і Вавілона. Паводле ацэнкі Міністэрства турызму і старажытнасцей Ірака, у 2003—2004 гг. з краіны было вывезена 130 тыс. культурна-гістарычных каштоўнасцяў (пры гэтым 90 тыс. археалагічных артэфактаў, якія належалі Іраку, апынуліся ў ЗША); з тых часоў вярнуць атрымалася толькі 10 %.
Крытыка
Праціўнікі ваеннага ўварвання крытыкавалі гэта рашэнне, агучвалі чалавечыя страты, уздымалі пытанне пра сумнеўнасць доказаў, якія апраўдваюць вайну, выступалі за працяг дыпламатычных перамоў, сцвярджалі, што ў ЗША былі больш важныя прыярытэты (Афганістан і Паўночная Карэя), папярэджвалі, што развязванне вайны дэстабілізуе сітуацыю на Блізкім Усходзе.
Абгрунтаванне на аснове фальсіфікаваных даных
Наяўнасць у Іраку зброі масавага паражэння было адным з асноўных падстаў для пачатку ваеннай аперацыі, аднак заява пра спробу Ірака набыць уран «у адной з афрыканскіх краін», якая была агучана прэзідэнтам ЗША Дж. Бушам-малодшым 28 студзеня 2003 года і стала адным з асноўных абгрунтаванняў для ваеннага ўварвання ў Ірак, аказалася не адпаведнай рэчаіснасці. Даныя аб «уранавай угодзе», прадастаўленыя ЗША экспертам МАГАТЭ, былі прызнаны сфальсіфікаванымі. Пасля гэтага кансультатыўны савет пры прэзідэнце ЗША правёў паўторную праверку гэтых звестак і афіцыйна абвясціў іх «памылковымі». Доказаў існавання ядзернай праграмы ў Іраку знойдзена не было. Амерыканскі дыпламат Джозэф Уілсан расследаваў абвінавачванне, што Ірак купляў уран для вытворчасці ядзернага ўзбраення ў Нігера і далажыў, што абвінавачванне не мае доказаў.
Галоўным абгрунтаваннем ЗША ў пачатку кампаніі ў Іраку была меркаваная распрацоўка ўрадам Садама Хусейна ядзернай і біялагічнай зброі і меркаваныя сувязі з Аль-Каідай, што ператварала праўленне Хусейна ў «сур’ёзную і растучую пагрозу» для ЗША і сусветнай супольнасці. У ходзе падрыхтоўкі да ваенных дзеянняў і падзей пасля ўварвання крытыкі ставілі пад сумнеў доказы, якія пацвярджаюць гэта абгрунтаванне. Адзін з уплывовых крытыкаў, былы інспектар па ўзбраенні ААН Скот Рытэр, заявіў у 2002 годзе, што праверкі ліквідавалі праграмы распрацоўкі ядзернай і хімічнай зброі і доказы іх адраджэння будуць «немінуча выяўленыя разведвальнымі службамі». Хоць прынята лічыць, што Хусейн вымусіў інспектараў МАГАТЭ пакінуць Ірак — на самай справе яны выехалі на патрабаванне ЗША перад аперацыяй «Ліса ў пустыні» (амерыканскімі бамбардзіроўкамі Ірака ў 1998 годзе). Пасля сцягвання амерыканскіх войскаў у суседнія з Іракам дзяржавы, Хусейн запрасіў інспектараў назад і абяцаў поўнае супрацоўніцтва. Дасведчаныя інспекцыйныя каманды МАГАТЭ ўжо вярнуліся ў Ірак і паспелі зрабіць даклады пра пошукі розных відаў зброі масавага паражэння.
Меркаваныя сувязі Ірака з Аль-Каідай таксама былі пад пытаннем у падрыхтоўцы да вайны і былі дыскрэдытаваны ў дакладзе амерыканскага сенатара Карла Левіна ад 21 кастрычніка 2004 года. Даклад Левіна быў пацверджаны дакладам інспектара Міністэрства абароны ў красавіку 2006 года. У гэтых дакладах мяркуецца, што чыноўнікі з адміністрацыі прэзідэнта Буша-малодшага, асабліва былы памочнік міністра абароны Дуглас Дж. Фейт, маніпулявалі доказамі з мэтай паказаць сувязі паміж групоўкай і Іракам. Варта адзначыць, што сам факт планавання Садамам Хусейнам тэрарыстычных актаў на тэрыторыі ЗША (самастойна, або ў кааперацыі з Аль-Каідай) і за іх межамі не падлягае сумневу.
Дэстабілізацыя рэгіёна
Былы міністр замежных спраў Вялікабрытаніі Дэвід Мілібэнд у жніўні 2014 года прызнаўся, што ўварванне ЗША і іх саюзніка Вялікабрытаніі ў 2003 годзе ў Ірак спрыяла дэстабілізацыі сітуацыі ў краіне і прывяло да ўзнікнення ісламісцкай групоўкі ІДІЛ.
Былы прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі Тоні Блэр у сваім інтэрв’ю тэлеканалу «CNN» у кастрычніку 2015 года прынёс свае прабачэнні за памылкі ў вайне і прызнаў, што ёсць доля праўды ў тым, што ўварванне ЗША і іх саюзнікаў у 2003 годзе ў Ірак стала адной з асноўных прычын з’яўлення ІД.
Сезон 2013 ФК БАТЭ
У 2013-м годзе футбольны клуб БАТЭ з Барысава прымаў удзел у пяці афіцыйных турнірах:
Чэркаскэ
Чэркаскэ (Черкаське) — тапонім ва Украіне.
Сезон 2013 ФК БАТЭ
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Заўвагі
Пакінулі клуб
* У арэнду
** З арэнды
Пераходы ігракоў арэнды
* У арэнду
** З арэнды
Губа шэрая бярозавая
Губа шэрая бярозавая (Fomes fomentarius)  — распаўсюджаны грыб з роду.
Шырокэ (Крыварожскі раён)
Шырокэ (Широ́ке) — пасёлак гарадскога тыпу ў Шырокаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр.
Чэрвонагрыгорыўка
Чэрвонагрыгорыўка (Червоногриго́рівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Нікапальскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны на беразе Кахоўскага вадасховішча на Дняпры.
Чэркаскэ (Днепрапятроўская вобласць)
Чэркаскэ (Черкаське) — пасёлак гарадскога тыпу ў Навамаскоўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Былы ваенны гарадок.
Юр’іўка
Юр’іўка (Юр’ївка) — тапонім ва Украіне.
Шабіха
Шабіха (الشبيحة, ад кораня شبح «прывід») — ваенізаваныя праўрадавыя фарміраванні ў Сірыі. Атрымалі шырокую вядомасць падчас грамадзянскай вайны ў Сірыі. Як паказала праведзенае ў 2012 годзе расследаванне ААН, атрады «Шабіха» падчас вайны здзяйснялі злачынствы супраць чалавечнасці, звяртаючыся да катаванняў і пакаранняў смерцю.
Гісторыя
Атрады Шабіха былі арганізаваны ў 1980-я гады Намірам і Рыфатам Асад, блізкімі сваякамі прэзідэнта Хафеза Асада.
На міжнародным узроўні, Шабіха (як атрады прыхільнікаў урада Сірыі і прэзідэнта Башара Асада) атрымала шырокую вядомасць пасля пачатку грамадзянскай вайны ў Сірыі.
Як паведаміў у інтэрв’ю начальнік службы палітычнай падрыхтоўкі ўзброеных сіл Сірыі, генерал-лейтэнант Усама Хадур, у пачатковы перыяд баявых дзеянняў, па меншай меры да канцы лістапада 2011 года, да прапановы аб стварэнні атрадаў апалчэння сірыйскія вайскоўцы ставіліся з асцярогай, баючыся дадатковай эскалацыі гвалту, аднак ўжо ў студзені 2012 года такія фарміраванні былі створаны аўтаматычна (хоць і не на ўсёй тэрыторыі Сірыі).
У цэлым, паняцце «шабіха» азначае самыя розныя праасадаўскія ўзброеныя фарміраванні, якія складаюцца пераважна з алавітаў.
У чэрвені 2012 года прадстаўнік апазіцыі Мусаб Азауі так апісаў баевікоў «Шабіха»:«У іх велізарныя мускулы, вялікія жываты і доўгія бароды. Гэта монстры, напампоўваць сябе стэроідамі. Але гаварыць з імі прыходзіцца як з дзецьмі, настолькі яны абмежаваны. Спалучэнне сілы, нізкага інтэлекту і адданасці рэжыму і робіць іх небяспечнымі»
У жніўні 2012 года міністр абароны ЗША выступіў з заявай, што ў падрыхтоўцы асабовага складу «Шабіха» ўдзельнічаюць інструктары з Ірана.
Згодна з дакладам ААН, апублікаваным 15 жніўня 2012 года, баевікі «Шабіха», нароўні з урадавымі войскамі, здзяйснялі шматлікія ваенныя злачынствы, у тым ліку масавыя забойствы. У якасці прыкладу прыводзіцца бойня ў Хуле.
Чартамлык
Чартамлык (Чортомли́к) — пасёлак гарадскога тыпу ў Днепрапятроўскай вобласці Украіны, падпарадкаваны Пакроўскаму гарадскому савету. Чыгуначная станцыя на лініі Крывы Рог - Запарожжа.
Чаплынэ
Чаплынэ (Ча́плине) — пасёлак гарадскога тыпу ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Вузлавая чыгуначная станцыя з напрамкамі на Дніпро, Бэрдзянск і Ясынувату.
Спіс аб’ектаў PGC (2272001—2273000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2272001—2273000)
Юр’іўка (Днепрапятроўская вобласць)
Юр’іўка (Юр’ївка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Юр’іўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр.
Прычолак
Прычолак — элемент страхі каркаснай канструкцыі. Ствараўся за кошт таго, што франтон быў усечаны знізу схілам страхі і лепш засцерагаў ад вільгаці тарцовую сцяну хаты. Быў пашыраны ў Заходнім Палессі, у Брэсцкім, Камянецкім, Кобрынскім, Драгічынскім і іншых раёнах. Страха з прычолкам з’яўлялася асноўнай формай страхі хат.
Сад (Днепрапятроўская вобласць)
Сад (Сад) — пасёлак гарадскога тыпу ў Сынэльныкаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Цэле (раён)
Цэле (Landkreis Celle) — раён у Германіі. Цэнтр раёна — горад Цэле. Раён уваходзіць у зямлю Ніжняя Саксонія. Займае плошчу 1.545,03 кв. км. Насельніцтва 182 444 чал. Шчыльнасць насельніцтва 118,1 чалавек/кв.км. Афіцыйны код раёна 03 3 51.
Раён падраздзяляецца на 24 абшчыны.
Басідж
Басідж (Мабілізацыя), таксама Ніруе Могаветматэ Басідж (Мабілізацыя сіл супраціву), 'Сазман-е Басідж-е Мостазафін (Арганізацыя мабілізацыі прыгнечаных) — іранскае паўвайсковая апалчэнне, адна з пяці так званых «сіл» у складзе Корпуса Вартавых Ісламскай рэвалюцыі (КВІР). Заснаваны ў 1979 годзе, пасля ісламскай рэвалюцыі ў Іране, па ініцыятыве тагачаснага Вышэйшага кіраўніка Ісламскай Рэспублікі Іран — Рухалы Хамейні.
Паўнамоцтвы і функцыі
Басідж, па меншай меры, у тэорыі, падпарадкоўваецца Корпусу Вартавых Ісламскай рэвалюцыі і дзеючаму Вярхоўнаму кіраўніку Хаменеі. Аднак у шэрагу крыніц Басідж апісваецца як саюз разрозненых арганізацый, які ўключае лакальныя групы пад кантролем мясцовых уладаў.
Многія маладыя іранцы лічаць Басідж важным спосабам кар’ернага росту. Басідж не толькі гуляе дапаможную ваенную ролю, але таксама ажыццяўляе сацыяльную дапамогу, арганізуе рэлігійныя цырымоніі, ажыццяўляе нагляд за норавамі і палітычнымі настроямі. Мясцовыя арганізацыі Басідж існуюць у кожным буйным горадзе.
Аватар (фільм, 2009)
«Авата́р» (Avatar, МФА: ) — амерыканскі навукова-фантастычны фільм 2009 года аўтара сцэнарыя і рэжысёра Джэймса Кэмерана з Сэмам Уортынгтанам і Зоі Салдана ў галоўных ролях. Дзеянне фільма адбываецца ў 2154 годзе, калі чалавецтва здабывае каштоўны мінерал унабтаніум на планеце Пандора, заселеным спадарожніку газавай планеты ў зорнай сістэме Альфы Цэнтаўра. Па сюжэце рэсурсаздабывальная карпарацыя пагражае існаванню мясцовага племені чалавекападобных разумных істот, на’ві. Назва фільма — назва генетычна спраектаваных целаў, гібрыдаў на’ві і людзей, якія выкарыстоўваюцца камандай даследчыкаў для вывучэння планеты і ўзаемадзеяння з туземнымі жыхарамі Пандоры.
Узнагароды і намінацыі
«Аватар» быў намінаваны на прэмію «Оскар» у дзевяці катэгорыях, уключаючы «Лепшы фільм» і «Лепшую рэжысуру», але перамог толькі ў трох з іх: «Лепшая праца мастака-пастаноўшчыка», «Лепшая аператарская праца» і «Лепшыя візуальныя эфекты». На 67-й цырымоніі «Залаты глобус» з чатырох намінацый «Аватар» перамог у дзвюх: «Лепшы фільм-драма» і «Лепшая рэжысёрская праца». Фільм стаў «Лепшай карцінай» па меркаванні New York Film Critics Online і «Самым арыгінальным, інавацыйным або крэатыўным фільмам» па версіі St. Louis Film Critics, дзе таксама выйграў у намінацыі «Лепшыя візуальныя эфекты». «Аватар» быў намінаваны ў дзевяці катэгорыях на прэміі BAFTA і стаў пераможцам у дзвюх з іх: «Лепшы прадакшн-дызайн» і «Лепшыя спецэфекты». Фільм — уладальнік мноства іншых розных узнагарод і намінацый.
Застрэшак
Застрэ́шак — аднасхільная стрэшка, якая засцерагае тарцовую сцяну ад ападкаў. Генетычна звязаны са страхой з прычолкам пры пераходзе ад 4-схільнай страхі да 2-схільнай.
Таксама застрэшкам называецца месца пад навіслым краем страхі.
Англійскі пацыент
«Англійскі пацыент» (The English Patient) — драматычны фільм 1996 года аўтара сцэнарыя і рэжысёра Энтані Мінгелы. Карціна заснавана на аднайменным рамане Майкла Андатжэ, за які ён ў 1992 годзе атрымаў Букераўскую прэмію. Пісьменнік цесна супрацоўнічаў з кінакампаніяй падчас стварэння фільма і заявіў, што ён задаволены тым, якім атрымаўся фільм. 8 ліпеня 2018 года Майкл Андатжэ стаў лаўрэатам «Залатога Букера», раман прызнаны найлепшым з твораў, якія за апошнія 50 гадоў ўдастойваліся Букераўскай прэміі.
Слабажанскэ
Слабажанскэ (Слобожанське) — тапонім ва Украіне.
Сэм Уортынгтан
Сэмюэл Генры Джэй Уортынгтан (Samuel Henry J. Worthington; нар. 2 жніўня 1976) — аўстралійскі родам з Англіі. Сусветную вядомасць набыў дзякуючы галоўным ролям у фільмах Аватар, Бітва Тытанаў і Тэрмінатар: Выратаванне.
Біяграфія
Сэм Уортынгтан нарадзіўся 2 жніўня 1976 года ў Годалмінгу, графства Сурэй (Англія). Вырас і доўгі час жыў у Аўстраліі. Акцёрскаму майстэрству навучаўся ў Нацыянальным інстытуце драматычнага мастацтва (NIDA) у Сіднеі.
Да 2006 года Сэм быў вядомы галоўным чынам па ролях у тэлесерыялах Аўстраліі. Пасля 2002 года зняўся ў некалькіх эпізадычных ролях галівудскіх фільмаў («Вайна Харта», «Вялікі рэйд»). У 2006 годзе Уортынгтан спрабаваўся на ролю Джэймса Бонда ў фільме «Казіно „Раяль“».
У 2007 годзе Уортынгтан пасля пробаў атрымаў галоўную ролю Джэйка Салі ў фільме Джэймса Кэмерана «Аватар», якая прынесла яму сусветную вядомасць. Па рэкамендацыі Кэмерана сыграў Маркуса Райта ў фільме «Тэрмінатар: Выратаванне». Выканаў ролю Персея ў новым блокбастары «Бітва тытанаў» 2010 года.
Салонэ
Салонэ (Соло́не) — пасёлак гарадскога тыпу ў Саланянскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр.
Сэм Уортынгтан
Біяграфія
У 2010 годзе Уортынгтан агучваў галоўнага пратаганіста гульні «Call of Duty: Black Ops», Алекса Мэйсана. У 2011 годзе, сумесна з Джона Хілам, Сэм зняўся ў перадрэлізным рэкламным роліку гульні «Call of Duty: Modern Warfare 3».
Пысьмэннэ
Пысьмэннэ (Письме́нне) — пасёлак гарадскога тыпу ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Чыгуначная станцыя на лініі Днепр - Пакроўск.
Сафііўка
Сафііўка (Софіївка) — тапонім ва Украіне.
Слабажанскэ (Днепрапятроўская вобласць)
Слабажанскэ (Слобожанське) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Пасёлак утвораны ў 1987 г. шляхам вылучэння з горада Підгароднэ. Прымыкае да паўночных ускраін горада Дніпро.
Куліха
Кулі́ха (, Кулиха) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Іжскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах засценак у складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Іжа, пазней (1932) у складзе гміны Вішнева.
Сафііўка (Днепрапятроўская вобласць)
Сафііўка (Софіївка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Сафііўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр.
Танзіліт
Танзіліт — запаленне паднябенных міндалін:
Зборная Беларусі па футболе U-21
Зборная Беларусі па футболе U-21 (таксама Маладзёжная зборная Беларусі па футболе, Моладзевая зборная Беларусі па футболе, Зборная Беларусі па футболе да 21 года) — футбольная зборная, якая складаецца з ігракоў, узрост якіх на момант пачатку двухгадовага адборачнага цыклу да моладзевага чэмпіянату Еўропы не больш за 21 год.
Цяперашні склад
Наступныя ігракі былі выкліканыя на ўдзел у таварыскім матчы супраць Расіі (15 чэрвеня 2023) і адборачным матчы чэмпіянату Еўропы 2025 супраць Андоры (20 чэрвеня 2023).
Статыстыка прыведзена станам на 21 чэрвеня 2023 года.
Нядаўнія выклікі
Наступныя ігракі, 2002 года нараджэння і маладзей, выклікаліся ў моладзевую зборную раней.
Пастка для зубра. Вітаўт
Сюжэт
Фільм не столькі аднаўляе факты далёкага часу росквіту Вялікага княства Літоўскага, колькі апавядае пра памкненні і справы людзей, якія рабілі выбар паміж дабром і злом, — людзей, якія прагнуць улады і славы. Вітаўт, сын Кейстута, узначальвае барацьбу беларускіх феадалаў супраць Ягайлы за самастойнасць. Пасля Грунвальдскай бітвы ў склад Вялікага княства Літоўскага вяртаецца частка тэрыторыі, якая з 1389 года знаходзілася пад уладай крыжакоў. Цяпер Вітаўт і Ягайла пачынаюць барацьбу паміж сабой. Вітаўт прагне адпомсціць стрыечнаму брату за смерць свайго бацькі, Кейстута.
Спіс аб’ектаў PGC (1028001—1029000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1028001—1029000)
Імпатэнцыя
Імпатэнцыя (impotentia — бяссілле; палавая слабасць) — няздатнасць да палавога акту найчасцей (звыш 80 %) з-за парушэння эрэкцыі пеніса. Узнікае з-за пашкоджання спіннога мозга, хваробы семяннікоў, гіпофіза і гіпаталамус, пахвіннай і машоначнай грыжы.
Прычыны
Хваробе спрыяюць маларухомы лад жыцця, палавыя заражэнні, піеланефрыт, гідранефроз, ужыццё алкаголю і працоўная перанапруга.
Настальгія (фільм)
«Настальгія» (Nostalghia) — мастацкі фільм Андрэя Таркоўскага 1983 года. Атрымаў прыз за найлепшую рэжысуру на Канскім фестывалі 1983 года. Аўтары сцэнарыя: Андрэй Таркоўскі, Таніна Гуэра.
Сюжэт
Рускі пісьменнік Андрэй Гарчакоў прыбывае ў Італію для вывучэння біяграфіі рускага кампазітара XVIII стагоддзя Паўла Сасноўскага (яго прататып — Максім Беразоўскі). Ён і яго перакладчыца Яўгенія прыязджаюць у кляштар, што ў Таскане. Там яна бачыць фрэскі П’ера дэла Франчэска. Андрэй застаецца ў машыне. Вакол яго Валь д’Орча. Ён хоча вярнуцца ў Расію. Але пэўныя акалічнасці перашкаджаюць яму. Потым яны едуць у гасцініцу. Яна здзіўленая, што Андрэй не хоча спаць з ёю і абражае яго, сцвярджаючы, што мае лепшага каханка.
У мясцовай водалячэбніцы ў гонар Кацярыны Сіенскай Андрэй знаёміцца ​​з вар’ятам Даменіка. Апошні мае неадчэпную думку — прайсці з запаленай свечкай праз мінеральную крыніцу і тым самым выратаваць Свет. Яны збліжаюцца ад пакутлівай для іх адзіноты і неразумення з боку навакольных. Гуляючы 9 сімфонію Бетховена, Даменіка гаворыць, што матэматыкі памыляюцца, бо 1+1 — гэта не 2, але і не 1, і даказвае гэта дзвюма кроплямі аліўкавага алею. Пазней Андрэй даведаўся, што гэты чалавек жыў у лякарні для псіхічна хворых і выйшаў адтуль пасля краху фашызму. Пасля той замкнуў сваю сям’ю ў доме, каб уратаваць ад канца свету, пакуль іх не вызваліла мясцовая паліцыя, і цяпер ён жыве на вуліцы.
Падчас абстрактнага сну Андрэй бачыць іх усіх разам, перакладчыцу, сваю жонку і Мадонну. Андрэй заканчвае даследаванні і хоча вярнуцца ў Расію. Яўгенія з’язджае і потым тэлефануе яму з Рыма, кажучы, што выпадкова спаткала Даменіка на нейкім мітынгу, і той хоча, каб Андрэй прайшоў са свечкай сам. Перакладчыца паяўляецца са сваім каханкам Віторыа, які, здаецца, зусім ёй не цікавіцца і да таго ж замяшаны ў сумніўных бізнес афёрах. Андрэй ідзе ў перасохлы басейн. Але прайсці з запаленай свечкай ад аднаго канца да другога не вельмі проста. Яго сэрца недастаткова чыстае, каб свечка гарэла. У гэты час Даменіка, стоячы на коннай статуі, прамаўляе пра сусветнае братэрства людзей і любоў да прыроды. Ён грае сімфонію № 9 і падпальвае сябе. Тым часам Андрэю ўдаецца прайсці са свечкай цераз басейн.
У ролях
і іншыя
Ахвярапрынашэнне (фільм)
«Ахвярапрынашэнне» (Offret) — філасофская драма, знятая Андрэем Таркоўскім ў 1986 годзе ў Швецыі, і якая стала апошнім фільмам рэжысёра. Карціна заваявала Спецыяльны гран-пры журы Канскага кінафестывалю (1986), прыз ФІПРЭСІ (1986), прыз Брытанскай кінаакадэміі (1988) і іншыя ўзнагароды.
Сюжэт
На востраве Готланд жыве Аляксандр, журналіст, пісьменнік, былы акцёр. Дзеянне фільма адбываецца ў яго дзень нараджэння. У яго ёсць жонка Адэлаіда, дачка Марта і сын, маленькі нямы хлопчык (пасля аперацыі на звязках). Ён саджае дрэва. Паштальён Ота, былы настаўнік гісторыі і філосаф, дастаўляе яму паштоўку «Шмат шчаслівых вяртанняў!». Потым прыязджае Віктар, урач і сябар сям'і. Ён прапануе падвезці іх да хаты. Але Аляксандр застаецца і распавядае Маленькаму чалавеку як яны з Адэлаідай знайшлі свой ​​дом і як яны яго любяць.
Пасля яны ўсё збіраюцца ў доме. Служанка Джулія гатуе абед. Падарункі, кнігі, іконы, карты Еўропы семнаццатага стагоддзя, імгненна забаўляюць герояў, вяртаючы іх у мінулае, дзе вытокі іх веры і паходжання. Усе заўважаюць дзіўныя паводзіны Марыі. Ота заяўляе, што ён збірае "дзіўныя і незразумелыя падзеі ". Час, здаецца, спыніўся, але на самай справе жыццё поўнае размоў, жэстаў, пачуццяў. Толькі госці збіраюцца сесці за стол, як па радыё абвяшчаюць, што пачалася ядзерная вайна. У роспачы галоўны герой заяўляе, што прынясе ў ахвяру ўсё, што любіць («Я дам Табе ўсё, што я маю; сям'ю, дом, Маленькага чалавека») калі толькі ўсё гэта спыніцца. Ота раіць Аляксандру сысці і пераспаць з пакаёўкай Марыяй. Ота лічыць, што Марыя ведзьма. Аляксандр так і робіць.
На наступную раніцу ўсё выглядае нармальна. Яму здаецца, што нічога не было. Тым не менш, ён не забыўся абяцанне дадзенае Богу. Ён падманам адводзіць сям'ю на шпацыр і падпальвае дом. Убачыўшы пажар, сям'я бяжыць назад. З'яўляецца Марыя, Аляксандр хоча падысці да яе, але сям'я яго спыняе. Раптам з'яўляецца медыцынская машына і два медыкі ідуць за Аляксандрам і вязуць яго. Марыя едзе за ім на веласіпедзе, але раптам спыняецца ля дрэва, пасаджанага Маленькім чалавекам. Яна бачыць як ён палівае дрэва. Як толькі яна сыходзіць ён, лежачы ля дрэва, прамаўляе адзіную за ўвесь фільм фразу: «У пачатку было Слова. Чаму, тата?». Як і спачатку грае музыка Іаганам Себасцьяна Баха Страсці па Мацвею.
Вострая рэспіраторная інфекцыя
Вострая рэспіраторная інфекцыя (ВРІ) — заражэнне вірусам (адэнавірус, грып, парагрып і рэспіраторна-сентыцыяльны) і бактэрыяй (пнеўмакок, стафілакок і стрэптакок) паветрана-кропельным шляхам (кашаль і чых).
Папярэджанне
Заражэнне прадухіляецца праз пазбяганне набліжэння на адлегласць метра да людзей з гарачкай і кашлем, змяншэнне дотыкаў да рота і носа, пазбяганне шматлюдных месцаў, штодзённае шматразовае мыццё рук вадой з мылам, штодзённае праветрыванне жылых памяшканняў, выкарыстанне масак пры стасунках з хворымі, працяглы начны сон, устойлівы расклад прыёму багатай на вітаміны ежы і штодзённае размінанне.
Прычыны
Заражэнню спрыяе набліжэнне да хворых на адлегласць метра і дотык да брудных паверхняў.
Праявы
Хвароба праяўляецца праз высокую тэмпературу, чханне, кашаль, насмарк, дрыжыкі і боль у мышцах.
Курнікі
Ку́рнікі (, Курники) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Іжскага сельсавета. На 2012 год 6 двароў, 12 жыхароў.
У 1789 годзе ў Маркаўскім старостве.
У 1938 годзе паселішча мае статус калоніі ў Вішнеўскай вясковай гміне.
Губа шурпатая альховая
Губа шурпатая альховая, Карыёл валасісты (Trametes hirsuta) — від грыбоў сямейства , выклікае захворванні раслін. Насяляе на сухім лісце лісцяных дрэў, асабліва на буках. Сустракаецца круглы год і захоўваецца дзякуючы скурыстай структуры.
Станіслаў Іваноўскі
Біяграфічныя звесткі
Самы малодшы з дзяцей гаспадарчага дзеяча Расійскай імперыі, уладальніка маёнтка Лябёдка на Гарадзеншчыне Леанарда Іваноўскага і Ядвігі з Райхеляў, брат Ежы, Вацлава, Тадэвуша і Алены Іваноўскіх.
Губа шурпатая альховая
Экалогія і арэал
Сапратроф драўніны лісцяных дрэў, у выглядзе выключэння сустракаецца і на хвойных пародах.
Станіслаў Іваноўскі
Біяграфічныя звесткі
У 1918-19 гадах удзельнік Самаабароны Літвы і Беларусі на Лідчыне і Гарадзеншчыне. Пад канец Першай сусветнай вайны, у кастрычніку 1918 года вярнуўся з Расіі і з групай асоб у Лідзе ўдзельнічаў у стварэнні грамадскай арганізацыі, якая магла б пераняць уладу з рук немцаў. У пачатку лістапада 1918 года адзін з ініцыятараў стварэння Народнай рады Лідскай зямлі як прадстаўнічага органа польскага мясцовага насельніцтва.
Губа шурпатая альховая
Біятэхналогія
культуры клетак губы шурпатай альховай выпрацоўваюць альдэгіды з алкенаў, што прадстаўляе альтэрнатыву.
Станіслаў Іваноўскі
Біяграфічныя звесткі
Беларускі палітычы дзеяч Антон Луцкевіч у студзені 1919 года запісаў у сваім дзённіку пра гутарку са Станіславам Іваноўскім, што з боку апошняга «''годнай увагі была толькі заява, што цяпер усе палякі маюць адну супольную ідэю: за ўсялякую цану далучыцца да Польшчы. „Краёвая ідэя“, — сказаў ён, — „магла б мець вагу толькі тады, калі б за ёй стаялі некалькі корпусаў войска. А цяпер мы аб ёй забыліся“.''»
Ад пачатку 1919 года Станіслаў Іваноўскі асеў у Гродне, дзе заняў пасаду камісара польскага ўрада па Гродзенскай акрузе, не зважаючы на пратэсты літоўскіх і беларускіх урадаў. У лютым С. Іваноўскі паставіў сваёй мэтай ліквідацыю беларускага войска, дамагаючыся тым самым, каб улада Літвы не распаўсюдзілася на Гродна. Адразу рэалізаваць свае планы яму не ўдалося, хоць ён здолеў перацягнуць на польскі бок адзін батальён (каля 500 чал.), які быў затым далучаны да Ковенскага палка стральцоў Літоўска-беларускай дывізіі. Рэшта беларускіх падраздзяленняў засталася ў горадзе, не паддаўшыся агітацыі.
З’яўляўся арганізатарам адпраўкі ў Варшаву дэлегацыі К. Цвіркі-Гадыцкага, якая ў канцы сакавіка 1919 года склала на імя польскага прэм’ер-міністра І. Падарэўскага адозву з рэзалюцыяй нібыта праведзенага Беларускага краёвага з’езда, у якой сцвярджалася, што «існаванне самастойнай Беларускай дзяржавы немагчыма», таму Беларусь «у сваіх этнаграфічных межах» павінна была ўвайсці ў «сціслы звязак з Польскай Рэччу Паспалітай». Калі звесткі пра гэта дайшлі да Гародні, В. Захарка ў ноце ад імя Рады міністраў БНР апратэставаў заяву «беларускай» дэлегацыі. Калі ж К. Цвірка-Гадыцкі зноў з’явіўся ў горадзе, на загад К. Езавітава ён быў арыштаваны і адпраўлены ў мясцовую турму. Улічваючы палітычны рэзананс, С. Іваноўскі атрымаў ад Генеральнага штаба загад выпусціць К. Цвірку-Гадыцкага на волю. Калі вязня пад вартай эскадрона беларускіх гусар везлі з турмы на чыгуначны вакзал, на іх напаў атрад «Польскай арганізацыі вайсковай». Завязалася кароткая перастрэлка, падчас якой быў забіты адзін з нападнікаў. Аднак адбіць К. Цвірку-Гадыцкага не атрымалася. Паводле ўласных успамінаў, скарыстаўшыся замяшаннем, С. Іваноўскі паехаў да нямецкага каменданта, палкоўніка Лавенфілда і заявіў яму, што ўся віна за інцыдэнт ляжыць на беларусах і выказаў пажаданне, каб больш не было страляніны, якая пагражае жыццю нямецкіх жаўнераў у горадзе.
Пасля адыходу з Гродна нямецкіх войск 27 красавіка 1919 штурмавыя аддзелы Польскай вайсковай арганізацыі без бою авалодалі галоўнымі аб’ектамі горада, раззброілі беларускі конны эскадрон.
Калі настала мірнае жыццё, Станіслаў Іваноўскі стварыў адвакацкую кантору ў Вільні, адначасова гаспадарачы ў Лябёдцы.
Станіслаў Іваноўскі быў апошнім уладальнікам радавой сядзібы Лябёдка да верасня 1939 года. Яго сын, Казімір Іваноўскі (нар. 1922), выдаў у 1995 годзе кнігу ўспамінаў.
Піеланефрыт
Піеланефрыт (πήληξ + νεφρός — лаханка + нырка) — запаленне ныркавай лаханкі праз заражэнне мікробам, што выклікае парушэнне функцыі нырак (нефрыт). Ускладненне хваробы вядзе да пашкоджання ныркі, што ўяўляе пагрозу для жыцця.
Папярэджанне
Прадухіленню хваробы спрыяе мачэнне кожныя тры гадзіны, пазбяганне стасункаў з заразнымі хворымі падчас успышак вострых рэспіраторных вірусных інфекцый (грып) і лячэнне карыесу, танзіліту, адэноідаў, запалення жоўцевага пузыра і ніжняга аддзела (урэтрыт і цыстыт), пазбяганне празмерных цялесных нагрузак і пераахаладжэння.
Прычыны
Хваробе спрыяе ўскладнены адток мачы пры мочакаменнай хваробе і адэноме прадсталёвай залозы, нястача вітамінаў, пераахаладжэнне, зніжэнне імунітэту і цукровы дыябет.
Праявы
Хвароба выяўляецца праз высокую тэмпературу да +40°С, дрыжыкі, праліўны пот, боль у паяснічнай вобласці, смагу, млоснасць, парушэнне мочаспускання і з'яўленне мутнага асадка ў мачы.
Леснікі (Вілейскі раён)
Леснікі́ — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Іжскага сельсавета. На 2012 год 2 двары, 2 жыхары.
Гісторыя
У 1938 годзе вёска адносілася да Вішнеўскай вясковай гміны.
Спіс аб’ектаў PGC (2273001—2274000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2273001—2274000)
Снопкіў
Снопкіў (Снопків) — гістарычная мясцовасць у Галіцкім раёне Львова, абмежаваная вуліцамі Снопкіўскай, Руставэлі, Валоскай, Стуса, Дністэрскай, Зэлэнай, Тарнаўскага і Архыпэнка.
Агульная характарыстыка
Старэйшая забудова раёна адносіцца да часоў Аўстра-Венгерыі. Маецца шмат аб'ектаў ранняга канструктывізму, пабудаваных ў міжваенны перыяд. Часта трапляецца забудова савецкага перыяду, асобныя жылыя дамы збудаваныя ў часы незалежнасці, пераважна ў XXI ст.
Буйныя транспартныя патокі абыходзяць Снопкіў, таму тут шмат зялёных зон. Гэта, а таксама блізкасць мясцовасці да цэнтра горада, робіць Снопкіў адным з самых дарагіх і прывабных для пражывання раёнаў Львова.
Назва мясцовасці паходзіць ад фальварка, што знаходзіўся прыкладна там, дзе цяпер знаходзіцца стадыён "Украіна", які пабудавалі ў 1963 г.
У 1871 г. у гонар мясцовасці была названая вул. Снопкіўская.
Цытадэль (Львоў)
Цытадэль (Цитаде́ль) — гістарычная мясцовасць у Галіцкім раёне Львова, абмежаваная вуліцамі Каперніка, Стэфаныка, Драгаманава і Вітоўскага.
Агульная характарыстыка
Цытадэльная гара была заселеная яшчэ ў глыбокай старажытнасці, пра што сведчаць знаходкі каменных прылад працы. Па даследаваннях, праведзеных у 1918 г., кераміка з цытадэлі аналагічная старажытнай кераміцы, знойдзенай на Высокім замку ў 1869 г.
Пасля 1848 г. тут была пабудавана Львоўская цытадэль. Перад Першай сусветнай вайной гарадская адміністрацыя мела намер выкупіць тэрыторыю цытадэлі, разабраць яе збудаванні і ўмацаванні, а на вызваленай тэрыторыі плошчай 20 га, зладзіць гарадскі парк. Але гэты задума не быў рэалізаваны.
Гумай
Гумай (Sorghum halepense), сорга алепскае, джонсанава трава — адзін з відаў сорга, шматгадовая травяністая расліна сямейства метлюжковых (злакаў), пустазелле.
Пашыраны ад Міжземнамор'я да Індыі і Кітая; на поўдні Сярэдняй Азіі і Казахстана, у Закаўказзі, на Паўночным Каўказе, у Крыме. Цяжкавынішчальнае пустазелле ў раёнах арашальнага земляробства, засмечвае пасевы сельскагаспадарчых культур. Размнажаецца вегетатыўна (ад карэнішчаў) і насеннем. Зялёная маса гумая — корм для буйной рагатай жывёлы і коней.
Карнаухіўка
Карнаухіўка (Карнаухівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Днепрапятроўскай вобласці Украіны на беразе Дняпра, падпарадкаваны Кам’янскаму гарадскому савету. Тэрыторыя пасёлка непасрэдна прымыкае да жылой забудовы Кам’янскога і Дніпра.
Альпідый капусны
Альпідый капусны (Olpidium brassicae) — від паразітычных грыбоў класа хітрыдыяміцэтаў.
Апісанне
Узбуджальнік чорнай ножкі расады капусты, радыскі, салаты. Каранёвая шыйка і аснова сцябла чарнеюць і загніваюць, расліна гіне.
Вегетатыўнае цела — кавалачак плазмы, якая пасля дзялення ядра ператвараецца ў зоаспарангій з зааспорамі; аптымапьныя ўмовы для развіцця — загушчанасць пасеваў, лішкавае ўвільгатненне глебы. Зімуе грыб цыстамі ў глебе.
Меры барацьбы: прарэджванне пасеваў, праветрыванне і дэзінфекцыя парнікоў.
Абухіўка
Абухіўка (Обухівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны на беразе Дняпра. Пасёлак з'яўляецца часткай Дніпроўскай агламерацыі.
Залізнычнэ (Сынэльныкаўскі раён)
Залізнычнэ (Залізничне) — пасёлак гарадскога тыпу ў Пэтрапаўліўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны. У пасёлку знаходзіцца чыгуначная станцыя "Пэтрапаўліўка" на лініі Паўлаград - Пакроўск.
Хітрыдыяльныя
Апісанне
Вегетатыўнае цела ў выглядзе пратаплазменнай масы або авальнай ці цыліндрычнай клеткі, укрытай абалонкай, ад яхой адыходзіць міцэлій. Бясполае размнажэнне адбываецца з дапамогай аднажгуцікавых зааспор, палавое (аагамія, гаметагамія, саматагамія) — у неспрыяльных умовах.
Арэал і экалогія
Пашыраны ўсюды. На Беларусі больш за 10 відаў з родаў, і. Сапратрофы на раслінных і жывёльных рэштках, паразіты на водных грыбах, мікраскапічных жывёлах і водарасцях.
Класіфікацыя
Адрозніваецца 5 сямействаў, каля 80 родаў, больш за 400 відаў.
Значэнне
Узбуджальнікі хвароб вышэйшых раслін — чорнай ножкі сельскагаспадарчых культур і раку бульбы.
Гравёр двухзубы
Гравёр двухзубы, ці Двохзубавы караед (Pityogenes bidentatus) — від караедаў родам з Еўропы.
Клептакратыя
Клептакратыя (ад κλέπτειν «красці» + «панаванне, улада»; літаральна «улада злодзеяў») — урад, кантраляваны ашуканцамі, якія выкарыстоўваюць перавагі ўлады для павелічэння асабістага багацця і палітычнага ўплыву, з дапамогай раскрадання дзяржаўных сродкаў, часам нават без спробаў імітацыі ўласна сумленнай службы народу. Для клептакратыі характэрная вертыкальна інтэграваная карупцыя.
Асноўныя характарыстыкі
Клептакратыі звычайна звязаныя з карумпаванымі формамі аўтарытарных урадаў, з мафіёзнымі дзяржавамі, у прыватнасці, з дыктатурай, алігархіяй, ваеннымі хунтамі ці якімі-небудзь іншымі формамі аўтакратычных або заснаваных на крэўных сувязях урадаў, па прычыне магчымасці клептакратаў персанальна кантраляваць выкарыстанне бюджэту дзяржавы. Клептакраты звычайна ставяцца да дзяржаўных грошай як да сваіх уласных, марнуючы сродкі туды, куды яны лічаць патрэбным. Многія з клептакратаў таксама таемна перадаюць бюджэтныя грошы на засакрэчаныя банкаўскія рахункі ў іншых краінах для таго, каб забяспечыць сабе раскошнае існаванне ў выпадку іх адхілення ад улады або пры неабходнасці ўцёкаў з краіны.
Клептакратыі найбольш распаўсюджаныя ў краінах «трэцяга свету», дзе ў эканоміцы дамінуе здабыча або транзіт рэсурсаў (часта як спадчына каланіялізму). Часта на пачатковых фазах клептакратый можна сутыкнуцца з прадпрымальнікамі, якія нажываюць свае багацці, з’яўляючыся пасярэднікамі ў дзяржаўных тэндэрах.
Даследчыца Сьюзан Роўз-Акерман класіфікуе клептакратыю як адну з чатырох формаў карупцыйнай дзяржавы, у якой хабарнікамі з’яўляюцца вышэйшыя эшалоны ўлады, а хабарадавальнікі шматлікія. Пры гэтым яна адрознівае прычыны гэтага: першасную ролю дзяржавы ў вымагальніцтве хабараў або слабасць дзяржаўных інстытутаў. Па гэтай класіфікацыі клептакратыя адрозніваецца ад мафіёзнай дзяржавы, якая звязваецца з карупцыяй на ніжніх прыступках і допускам арганізаванай злачыннасці да кантролю над прыбытковымі галінамі эканомікі, і двухбаковай манаполіі, якая адрозніваецца высокай роляй дзяржавы ў эканоміцы, штучна абмяжоўвае колькасць прадпрыемстваў, якія атрымліваюць дзяржаўныя заказы і фінансавую дапамогу.
Наступствы
Наступствы падобных рэжымаў у палітыцы, эканоміцы і сферы грамадзянскіх правоў згубныя для нацый, якія знаходзяцца пад прыгнётам клептакратаў. Клептакратыя часта падрывае перспектывы прыцягнення замежных інвестыцый і рэзка аслабляе ўнутраны рынак і міжнародны гандаль. У той час як клептакраты карыстаюцца для асабістых патрэб грашыма сваіх грамадзян, адмываючы грошы і растрачваючы дзяржаўныя сродкі на раскошу, якасць жыцця любога грамадзяніна, які жыве ў клептакратыі, няўхільна падае. Акрамя таго, грошы, якія крадуць клептакраты, часта ўзятыя са сродкаў, якія прызначаліся для грамадскіх дабротаў, такіх, як будаўніцтва бальніц, школ, дарог, паркаў і г.д., што яшчэ мацней зніжае якасць жыцця пры клептакратыі. Квазіалігархіі, якія ўзнікаюць як наступствы клептакратый, таксама падмываюць дэмакратыю (альбо любы іншы палітычны фармат дзяржавы, у якім яна знаходзіцца).
Прыклады
Класічным прыкладам клептакрата лічыцца Рафаэль Трухільё, былы дыктатар Дамініканскай Рэспублікі.
У пачатку 2004 г. антыкарупцыйнае агенцтва Transparency International апублікавала рэйтынг самых багатых клептакратаў па памерах меркавана скрадзеных сродкаў:
Былы прэзідэнт Украіны Віктар Януковіч (да $ 100 млрд) — у 2016 г. ўзначаліў рэйтынг карупцыянераў свету па версіі Transparency International, аб’ём скрадзеных асяроддзем Януковіча сродкаў складае па меншай меры $ 30 млрд.
Таксама як клептакратыі разглядаюцца рэжымы:
Гульні розуму
Гісторыя пачынаецца з ранніх гадоў маладога генія Джона Нэша. У яго пачынае развівацца параноідная шызафрэнія, якая суправаджаецца галюцынацыямі, і прагрэсуе да таго часу, пакуль не ставіць пад удар яго працу і адносіны з жонкай і сябрамі.
Фільм быў раскрытыкаваны за недакладнае адлюстраванне на экране некаторых аспектаў жыцця Нэша. Фільм прадставіў яго галюцынацыі як зрокавымі, так і слыхавымі, тады як у рэальным жыцці яны былі выключна слыхавымі.
Сюжэт
1947 год. Таленавміы студэнт Джон Нэш прыязджае ў Прынстан. Недаверлівы, дзіваваты, ён не знаходзіць сабе месца, нават не наведвае заняткі, цалкам пагрузіўшыся ў даследаванні. Кар'еру бліскучы малады вучоны працягвае выкладчыкам у Масачусецкім тэхналагічным інстытуце. Нэш звяртае ўвагу на адну са студэнтак, Алісію, яны пачынаюць сустракацца, і неўзабаве яна становіцца яго жонкай.
Аднойчы да Джона звяртаецца нейкі агент Парчэр, які прапануе папрацаваць на асобы аддзел ЦРУ. Яго задача — аналізаваць інфармацыю, апублікаваную ў адкрытых крыніцах, з мэтай пошуку ў ёй сакрэтнай інфармацыі. Гэта даныя, якімі абменьваюцца змоўшчыкі — ворагі ЗША. Свае справаздачы Нэш пакідае ў паштовай скрыні ва ўмоўленым месцы. Падчас аднаго са сваіх візітаў да паштовай скрыні Нэш падвяргаецца нападу змоўшчыкаў і цудам пазбягае гібелі.
Неўзабаве высвятляецца, што ўся праца на ЦРУ — усяго толькі плод яго розуму. Агент Парчэр, сусед па пакоі ў Прыстане Чарлз і яго пляменніца Марсі не існуюць у рэальнасці. Нэш цяжка хворы. У яго шызафрэнія. Даведаўшыся пра хваробу, Алісія здзіўлена, але не здаецца, супрацьпаставіўшы хваробе сваё каханне.
Пасля працяглага цяжкага лячэння Нэшу ўдаецца ўзяць хваробу пад кантроль. Галюцынацыі працягваюць наведваць вучонага, але больш не робяць яго небяспечным для тых, хто акружае яго, і Нэш, пасля працяглага перапынку, вяртаецца да навукі. За наватарскія адкрыцці ў тэорыі гульняў яго чакаюць прызнанне і слава — падчас нобелеўскай гаворкі ён дзякуе жонку за разуменне і падтрымку. Парчэр, Чарлз і Марсі таксама знаходзяцца ў зале і слухаюць яго прамову.
Заазёрная (Маларыцкі раён)
Заазёрная (, Заозёрная) (да 30 ліпеня 1964 года Аннаспа́ская) — вёска ў Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Олтушскага сельсавета.
Іларыёнавэ
Іларыёнавэ (Іларіо́нове) — пасёлак гарадскога тыпу ў Сынэльныкаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Чыгуначная станцыя на лініі Дніпро - Сынэльныкавэ.
{Днепрапятроўская вобласць}}
Макарычы (Вілейскі раён)
Гісторыя
З 1940 года ў складзе Куранецкага раёна Вілейскай вобласці БССР.
Любкі
Лю́бкі (, Любки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Іжскага сельсавета. На 2012 год 35 двароў, 55 жыхароў.
Гісторыя
У 1561 годзе — сяло, падоранае Жыгімонтам Аўгустам Войстамскай парафіі.
У 1612 годзе ва ўласнасці Станкевічаў. Прададзены Карэйвам.
У 1915—1916 гадах тут размяшчалася салдацкая кухня расійскіх войскаў. Ад неасцярожнага абыходжання з агнём згарэў увесь цэнтр вёскі. Цэнтр адбудоўваць не сталі.
У 1938 годзе — у Войстамскай вясковай гміне.
З 1940 года ў складзе Куранецкага раёна Вілейскай вобласці БССР.
У 1950 годзе створаны калгас імя Сталіна, які аб’яднаў 46 сялянскіх гаспадарак.
Альтэрнарыя
Альтэрнарыя (Alternaria) — род паразітычных і сапрафітных недасканалых грыбоў сямейства плеяспоравых.
Апісанне
На Беларусі найбольш вядомы і  — узбуджальнікі альтэрнарыёзу бульбы, памідораў, насеннікаў капусты. Выклікаюць сухую плямістасць. Зніжаюць ураджай бульбы і памідораў, усходжасць насення капусты.
Міцэлій утварае цёмныя плямы з канідыямі, якімі грыбы размнажаюцца. Зімуюць грыбы міцэліем.
Значэнне
Узбуджальнікі альтэрнарыёзу.
Меры барацьбы: знішчэнне раслінных рэшткаў, пратручванне насення капусты, фунгіцыды.
Хітрыдыяміцэты
Хітрыдыяміцэты (Chytridiomycota) — аддзел царства грыбоў (Fungi). Аб’ядноўвае больш за 120 родаў і каля 1000 відаў. Грыбніца слаба развітая, асноўная маса талома прадстаўляе сабой так званы, з якога вырастаюць рызоідныя. Самыя прымітыўныя прадстаўнікі зусім не маюць міцэлія, і цела іх у вегетатыўным стане прадстаўлена адзіночнай клеткай, часам пазбаўленай жорсткай клеткавай сценкі. Аснова клеткавай сценкі хіцінава-глюканавая, як і ў вышэйшых грыбоў.
Хітрыдыяміцэты цесна звязаны з водным асяроддзем (марскім і прэснаводным), дзе паразітуюць на водарасцях і беспазваночных. Могуць выклікаць масавую гібель водных арганізмаў аж да амфібій. Могуць развівацца ў вільготных глебах і выклікаць хваробы вышэйшых раслін: капусты (Olpidium brassicae), рак бульбы (Synchytrium endobioticum) і інш., Аднак не такія небяспечныя, як ааміцэты. Меншая колькасць прадстаўнікоў — сапратрофы на субстратах, якія змяшчаюць хіцін, цэлюлозу і керацін.