cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Паўднёвая правінцыя (Замбія)
Паўднёвая правінцыя (Southern Province) — адна з дзевяці правінцый Замбіі, якая размяшчаецца на поўдні краіны, мяжуе на поўдні з Намібіяй, Батсванай і Зімбабвэ. Адміністрацыйны цэнтр — Лівінгстан. Плошча — 85 283 км², насельніцтва складае 1 212 124 (на 2005 год).
IC 5070
IC 5070, Туманнасць Пелікан — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) ў сузор’і Лебедзь. Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2471
NGC 2471 — падвойная зорка ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гісторыя Бельгіі
Старажытнасць
Першымі занатаванымі насельнікамі гэтых зямель былі бельгі, якія, верагодна, належалі да кельцкіх плямёнаў. Рым забраў гэтыя землі пад сваю ўладу пры Юліі Цэзары у 54 г. да н.э. і ўключыў у састаў рымскай правінцыя Галія.
Пасля падзення Заходняй Рымскай імперыі ў V стагоддзі рымскую правінцыю Галію заваявалі германскія плямёны франкаў, што стварылі тут сваё каралеўства.
Турку
Турку (Turku, Åbo (да 1918 асноўная назва)) — горад і порт на Паўднёвым Захадзе Фінляндыі, адміністрацыйны цэнтр ляані Заходняя Фінляндыя. Горад знаходзіцца пры ўпадзенні ракі Аўраёкі ў Архіпелагавае мора.
Гісторыя Бельгіі
Сярэднявечча
У сярэднявеччы Бельгія ўваходзіла ў склад Бургундскага герцагства.
Турку
Колькасць жыхароў на 31 жніўня 2013 года — 181 569 чалавек  — гэта пяты па насельніцтве горад у Фінляндыі, а з улікам прыгарадаў (на канец 2007 года) — трэцяя гарадская агламерацыя (303 492 чалавека) у краіне пасля Хельсінкі і Тамперэ.
Гісторыя Бельгіі
Новы час
Улада над гэтымі землямі пераходзіла ад франкаў да Бургундыі, Іспаніі, Аўстрыі, Францыі. Пасля 1815 Бельгія ўваходзіла ў Каралеўства Нідэрландаў, пасля Брабанцкай рэвалюцыі (1830) стала самастойнай канстытуцыйнай манархіяй.
Турку
Горад афіцыйна двухмоўны: фінскую мову ў якасці асноўнай выкарыстоўваюць 87,7 % насельніцтва; шведская мова з’яўляецца роднай для 5,3 % (2009). Турку лічыцца варотамі на Захад, а еўрапейская магістраль E18 злучае яго як з Санкт-Пецярбургам, так і са Стакгольмам. У горадзе знаходзіцца буйны порт, які здзяйсняе грузавое і пасажырскае паведамленне з Аландскімі астравамі і Швецыяй. Аэрапорт Турку з’яўляецца пятым па велічыні і другім па грузаперавозках у Фінляндыі.
Турку вядомы як навуковы і культурны цэнтр: з XIII стагоддзя тут ужо дзейнічалі дзве школы, а ў 1640 годзе заснаваны першы ўніверсітэт і першая ў Фінляндыі друкарня. У 1772 годзе ў Турку стала выдавацца першая ў Фінляндыі газета. Горад сумесна з Талінам быў абраны культурнай сталіцай Еўропы 2011 года.
Гісторыя Бельгіі
Новы час
У канцы XIX стагоддзя Бельгія стала каляніяльнай дзяржавай. У 1885 - 1908 гадах Конга (цяпер - Дэмакратычная Рэспубліка Конга - дзяржава з тэрыторыяй у 77 разоў больш тэрыторыі Бельгіі) з'яўляецца валоданнем бельгійскага караля Леапольда II (пад назвай «Свабоднае Дзяржава Конга»). Эксплуатацыя калоніі была адной з істотных крыніц назапашвання капіталаў і развіцця прамысловасці Бельгіі. З 1908 калонія стала дзяржаўнай і атрымала назву Бельгійскае Конга.
Турку
У наш час у горадзе сканцэнтравана каля 50 % біятэхнічнай вытворчасці і амаль 60 % дыягнастычнай прамысловасці краіны.
Гісторыя Бельгіі
Найноўшы час
Трагічная гісторыя горада Іпра - у ходзе вайны ён быў практычна цалкам разбураны, тут упершыню ў гісторыі войнаў у 1915 годзе быў ужыты атрутны газ (іпрыт).
Турку
Традыцыйна Турку лічыцца «калядным горадам», дзе ўсталёўваецца галоўная калядная елка краіны і штогод праходзіць вялікая колькасць культурных мерапрыемстваў.
Гісторыя Бельгіі
Найноўшы час
У 1936 годзе Бельгія аднаўляе палітыку нейтралітэту. Аднак у траўні 1940 года на працягу 18 дзён краіну акупуюць нямецкія войскі. Кароль Леапольд III падпісвае акт аб капітуляцыі.
Турку
Паводле апытанняў грамадскія думкі, у 2012 годзе Турку займаў другое месца па ўзроўню прывабнасці для пражывання сярод грамадзян Фінляндыі, а паводле апытанняў 2013 года, жыхары горада былі найбольш задаволены сваім месцам жыхарства сярод іншых гараджан краіны.
Гісторыя Бельгіі
Найноўшы час
Па зменах у канстытуцыі Бельгія ператварылася ў федэратыўную дзяржаву (1993).
Турку
Этымалогія
Шведская назва горада Åbo складаецца з двух слоў:  («рака») і bo («жыць») і перакладаецца як тых, што жывуць уздоўж ракі. Да 1917 года ўжываўся латынізаваны варыянт назвы горада Аба (ад Aboensis, упершыню ўжыты ў 1270 годзе ў дакументах біскупа Катылуса), а губерня адпаведна звалася Аба-Б’ёрнеборгскай.
Фінская назва Turku этымалагічна звязана са старажытнарускім търгъ (у наш час — торг). З той жа старажытнай індаеўрапейскай крыніцы ўтварыліся назвы гарадоў Германіі — Torgau, Італіі — Trieste, і шведскае слова torg. Апошняе выцесніла першапачатковае запазычанне і дала назву фінскаму tori. Усе прыведзеныя словы азначаюць месца гандлю, рынак.
Геаграфічнае становішча
Турку знаходзіцца на паўднёва-заходнім ускрайку Фінляндыі, у вусці ракі Аўраёкі пры ўпадзенні яе ў Архіпелагавае мора. Агульная тэрыторыя горада на 2011 год складае 306,37 км² з якіх 245,67 км² займае суша, 57,24 км² — марская паверхня, а 3,46 км² — унутраныя вадаёмы.
Часавы пояс
Горад Турку, як і ўся Фінляндыя, знаходзіцца ў часавым поясе, які пазначаецца па міжнародным стандарце як Eastern European Time (EET). Зрушэнне адносна UTC складае +2:00 (зімовы час) / +3:00 (летні час), з прычыны таго, што ў гэтым часавым поясе дзейнічае пераход на летні час.
Насельніцтва
Паводле даных 1880 года, насельніцтва горада складалі: фіны — 53,6 %, шведы — 41,9 %. Агульнае насельніцтва горада ў канцы XIX стагоддзя каля 23,7 тыс. жыхароў.
У 2009 годзе фінскую мову ў якасці асноўнай выкарыстоўвалі 87,7 % жыхароў Турку, а шведская мова з’яўляецца роднай для 5,3 % насельніцтва. Іншыя нацыянальныя групы прадстаўлены рознымі саюзамі і таварыствамі: дзейнічае Рускі клуб, у 2009 годзе зарэгістравана Таварыства ўкраінцаў у Фінляндыі.
Планіроўка горада
год
Горад падзяляецца на 9 акруг, якія складаюцца з драбнейшых тэрытарыяльных адзінак — раёнаў (агулам іх налічваецца 134).
Эканоміка
У раёне Купіта працуе цэнтр высокіх тэхналогій — Тэхнапарк Турку. На захадзе горада знаходзіцца суднаверф канцэрна STX Europe, які будуе міжнародныя круізныя лайнеры. Насупраць суднаверфі размешчаны нафтаперапрацоўчы камбінат.
Транспарт
Турку — буйны транспартны вузел Фінляндыі. У горадзе перасякаюцца аўтамабільныя і чыгуначныя магістралі, маюцца буйныя марскі і рачны порты, а таксама аэрапорт.
Аўтамабільны
Іншая магістраль злучае: Турку — Тамперэ — Ювяскюля — Куопіа. Яшчэ адзін маршрут злучае: Турку — Раўма — Поры — Вааса — Кокала — Раахэ — Оўлу — Кемі — Торніа — Тромсё.
Старая Каралеўская дарога праходзіць па маршруце Турку — Хяменліна — Выбарг. З суседнімі раёнамі горад злучаюць кальцавая дарагая (40) і дарога Турку-Наанталі.
Будаўніцтва новых аўтамагістраляў стала часткай генплана Турку (2000). Часткова ўведзена ў эксплуатацыю Кальцавая дарога па Турку. Рэалізуецца план забудовы Хельсінгінкату, які дазволіць пабудаваць новы мост праз раку Аўру паміж Хямеентые і Анінкайстэнсілта. Пасля завяршэння будаўніцтва грузавы транспарт пойдзе ў абыход цэнтра.
Гарадскі
Гарадскі грамадскі транспарт Турку — аўтобус. Арганізацыяй маршрутаў і кіраванне гарадскім транспартам ажыццяўляецца Бюро грамадскага транспарту Турку, размешчанае на Гандлёвай плошчы. Аўтобусная сетка развітая, вадзіцелі пільна трымаюцца раскладу руху. Галоўная транспартная развязка ў горадзе — гандлёвая плошча (kauppatori), куды прыходзяць практычна ўсе аўтобусы.
Квіток (kertalippu) каштуе 2,50 еўра, ён дзейнічае на працягу 2 гадзін і дазваляе здзяйсняць паездкі на розных аўтобусных маршрутах. Кошт сутачнага праязнога квітка на 24 гадзіны (matkailulippu) — 5,50 еўра. Існуе сістэма зніжак.
У будучыні прадугледжана таксама развіццё рэйкавага транспарту.
Аэрапорт
Аэрапорт Турку знаходзіцца ў 8 км на поўнач ад цэнтральнай часткі горада. Да аэрапорта ад гандлёвай плошчы ходзіць аўтобус № 1. Акрамя ўнутраных рэйсаў, ажыццяўляюцца палёты ў Стакгольм, Капенгаген, Рыгу і Гданьск. Для пашырэння будынка аэрапорта Кіраванне паветранага транспарту склала праект, які дае магчымасць павялічыць аб’ём новага будаўніцтва ў адпаведнасці з новым генпланам горада (2000).
Газеты
Заснаваная ў 1904 годзе штодзённая газета на фінскай мове «Turun Sanomat» на канец 2011 года мела тыраж 103 314 асобнікаў. Другім па значнасці выданнем з’яўляецца газета на шведскай мове — «Åbo Underrättelser».
Культавыя будынкі
У старадаўнім лютэранскім Кафедральным саборы (Tuomiokirkko; Domkyrkan) хоры з напрастольным абразам шведскага жывапісца Вестына і фрэскамі Экмана, надмагільныя капэлы знакамітых дзеячаў з карцінамі на шкле Уладзіміра Свярчкова, а таксама створаны ў 1865 годзе цудоўны саркафаг шведскай каралевы Катарыны Монсдотэр (пам. 1612).
Невялікі, але арыгінальны па архітэктуры і аздоблены ўнутры праваслаўны Аляксандраўскі храм упрыгожаны абразмі працы фінскага мастака.
Архітэктура
Архітэктура Турку XVIII—XX стагоддзяў прадстаўлена класіцызмам, нацыянальным рамантызмам і фінскім функцыяналізмам.
Плошчы
У генеральным плане Турку архітэктар Карл Энгель запланаваў будаўніцтва васьмі плошчаў, аднак, толькі толькі частка гэтага праекта была ажыццёўлена.
Мерапрыемствы, якія праводзяцца ў Турку
У 2003, 2009 і 2010 гадах горад праходзіла міжнародная рэгата парусных суднаў .
На востраве Руісала штогод улетку праводзіцца рок-фестываль Ruisrock. У 2010 годзе ён адзначыў сваё саракагоддзе.
Ромны (Амурская вобласць)
Ромны (Ро́мны) — сяло ў Амурскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ромненскай муніцыпальнай акругі.
Таксама з’яўлялася адміністрацыйным цэнтрам Ромненскага сельсавета. Заснавана ў 1907 годзе перасяленцамі з Раменскага павета Палтаўскай губерні. Размешчана за 37 км на паўночны ўсход ад чыгуначнай станцыі Паздзееўка (на лініі Белагорск — Завіцінск). Ад федэральнай трасы Чыта — Хабараўск да сяла Ромны каля 26 км (скрыжаванне каля сяла Знаменка).
ХК Шахцёр Салігорск
«Шахцёр» — прафесійны хакейны клуб з горада Салігорск, Беларусь. Заснаваны ў 2009 годзе. Выступае ў Беларускай экстралізе.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па хакеі
Рымская крэпасць парка Стрэта
Рымская крэпасць парка Стрэта — старажытнарымскі форт у парку Стрэта, размешчаным у Дэрбішыры, у прыгарадзе Дэрбі. Ён быў пабудаваны каля 50 года, падчас Рымскага заваявання Брытаніі, і паміж 75 і 80 гадамі быў заменены фортам на другім боку ракі Дэруэнт.
Першыя згадкі аб размяшчэнні форта ставяцца да 1967. Раскопкі ў 1995 годзе паказалі тэрасы, аснову каменнай сцяны і брукаваныя тратуары. Знойдзеная кераміка была часткова перададзена ў Trent&Peak Archaeological Trust, часткова — у Музей і галерэю Дэрбі.
Мэтай форта, верагодна, была абарона важнага скрыжавання ракі і шэрагу праходзячых побач дарог — The Long Lane, Ікнілдскай дарогі і The Street.
Гутуеўскі востраў
Гутуеўскі востраў — востраў у дэльце Нявы на тэрыторыі Санкт-Пецярбурга, абмежаваны ракой Екацерынгофкай, Марскім каналам і Фінскім залівам. У паўднёвай частцы вострава знаходзяцца пірсы з прычаламі, Марскі порт, прамысловыя прадпрыемствы. Даўжыня каля 4 км, найбольшая шырыня — больш 1 км, плошча — каля 3 км². Фінская назва Вітсасаары (фін. Vitsasaari — «хмызняковы востраў»). Чыгунка і 2 моста злучаюць востраў з мацерыком.
Пякары Слёнске
Пяка́ры Слё́нске (Piekary Śląskie) — горад на правах павета ў Польшчы, у Сілезскім ваяводстве.
Адлегласць па прамой паміж гарадамі Пякары Слёнске — Мінск 688 км, да Варшавы — 250 км.
Прамысловасць прадстаўленая чорнай металургіяй, машынабудаваннем, хімічнай, шкляной, харчовай і інш.
Хаўхоліцкі сельсавет
Хаўхо́ліцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Барысаўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Хаўхоліца.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Хаўхолецкі (Хахлолецкі) сельсавет у складзе Барысаўскага раёна Барысаўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Хаўхолец. З 21 жніўня 1925 года ў складзе Зембінскага раёна. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. З 22 верасня 1927 года ў складзе Барысаўскага раёна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Барысаўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Кішчынаслабодскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 777 чалавек, з іх 98,1 % — беларусы, 1,2 % — рускія, 1,4 % — украінцы.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў: вёскі Востраў, Вярховіна, Дубовы Лог, Ельніца, Загор’е, Крацэвічы, Мсценне, Нежыцы, Рагатка, Хаўхоліца і Яблачына.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва Хаўхоліцкага сельсавета складала 777 чалавек, з іх 98,1 % — беларусы.
Дроў
Дроў (drow) — цёмныя эльфы з сусвету Забытых Каралеўстваў — найбольш папулярнага сусвету ролевай гульні «Dungeons & Dragons». Папулярызаваныя пісьменнікам Робертам Сальваторэ, аўтарам кніжнага серыяла пра цёмнага эльфа Дрызта Да’Урдэна. Сёння дроў — адна з найвядомейшых рас у літаратуры і камп’ютарных гульнях жанру фэнтэзі.
Дроў — адна з самых жорсткіх, небяспечных, бязлітасных і крыважэрных рас за ўсю гісторыю фэнтэзі. Дроў жывуць пад зямлёй, у вялізных гарадах, супольнай дзяржаўнасці не маюць. Улада ў гарадах належыць кланам («дамам»), кожны з якіх узначальвае жанчына-матрыярх, найстарэйшая ў родзе. Яна мае амаль неабмежаваную ўладу над сваімі дзецьмі і мужам. Кіраванне ажыццяўляецца праз дыктат і гвалт, іерархію дроў характарызуе абсалютная пакорлівасць перад вышэйшымі і дэспатычныя паўнамоцтвы над ніжэйшымі. Дроў, здольныя праяўляць хоць бы якія прыкметы дабрыні, чалавечнасці, літасці, папросту не выжываюць. Натуральны адбор (ад войн смяротнасць даволі высокая) пакідае толькі самых беспрынцыповых, бесчалавечных, здольных на ўсякую подласць і здраду. Натуральная працягласць жыцця дроў — каля 700 гадоў, але большасць проста не дажывае да гэтага ўзросту. Хворых і параненых суайчыннікаў дабіваюць. Усякае праяўленне літасці да ворага расцэньваецца як здрада. Дзяцей выхоўваюць з ужываннем фізічнай сілы (у прыватнасці, змяіных бізуноў), без усялякіх уступак: самыя слабыя з іх паміраюць. У многіх гарадах рабы складаюць да паловы насельніцтва. Больш за ўсё дроў ненавідзяць светлых эльфаў, што жывуць на паверхні Зямлі. Амаль усе іншыя расы вадзяцца і не давяраюць дроў, што ўскладняе жыццё нават тых рэдкіх цёмных эльфаў, якія перайшлі на бок дабра.
Выглядам дроў адрознівае абсалютна чорная (абсідыянавая) скура і белыя валасы. Галоўная багіня дроў — Ллос, Павучыная Каралева.
Аксёнава-Зілаўскае
Аксёнава-Зілаўскае (Аксёново-Зи́ловское) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чарнышоўскім раёне Забайкальскага края Расіі. Адміністрацыйны цэнтр гарадскога паселішча «Аксёнава-Зілаўскае». Размешчаны на Транссібірскай магістралі за 380 кіламетраў на ўсход ад Чыты. У пасёлку знаходзіцца чыгуначная станцыя Зілава Забайкальскай чыгункі. Заснаваны ў 1908 годзе пры будаўніцтве чыгункі на месцы пасёлка Аляксееўскі. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1930 года.
Паўночна-Заходняя правінцыя (Замбія)
Паўночна-Заходняя правінцыя (North-Western Province) — адна з дзевяці правінцый Замбіі, якая размяшчаецца на паўночным захадзе краіны, мяжуе з Дэмакратычнай Рэспублікай Конга і Анголай. Адміністрацыйны цэнтр — Салвезі. Плошча — 125 826 км², насельніцтва складае 583 350 (на 2000 год).
Казімір Аляксандр Вызгін Валовіч
Казімір Аляксандр Вызгін Валовіч (пам. ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Валовічаў герба «Багорыя».
Паручнік войска ВКЛ, верагодны упіцкі мечнік у 1674—1675 гг., упіцкі стольнік у 1676—1705 гг.
У 1690 г. меў 5 дымоў у Слонімскім павеце ў маёнтках Белы Дольны і Каменшчызна і 3 дымы ў застаўным маёнтку Булгакаўшчызна ці Дароглін.
Памёр у 1719 годзе.
Уладзімір Еўдакімавіч Снапкоўскі
Уладзімір Еўдакімавіч Снапкоўскі (нар., ) — доктар гістарычных навук (1995), прафесар (1995).
Біяграфія
Скончыў Віцебскую СШ № 20 (1971), гістарычны факультэт БДУ (1976), аспірантуру (1979) і дактарантуру (1992) пры Інстытуце гісторыі АН Беларусі.
Малодшы і старшы навуковы супрацоўнік (1979—1982), старшы навуковы супрацоўнік (1988—1993) Інстытута гісторыі, вучоны сакратар аддзялення грамадскіх навук АН Беларусі (1982—1988), адначасова (1980—1993) выкладчык кафедры новай і навейшай гісторыі гістарычнага факультэта БДУ. З 1993 года прафесар кафедры міжнародных адносін факультэта міжнародных адносін БДУ, адначасова вядучы навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі, таксама загадчык аддзела нацыянальных і міжнародных адносін Інстытута гісторыі (1995—2000).
Навуковая дзейнасць
Даследуе беларускую эміграцыю, міжнародныя адносіны і арганізацыі ў XX стагоддзі, працуе ў галіне гістарыяграфіі ўсеагульнай гісторыі і гісторыі Беларусі, паліталогіі і сацыялогіі. Аўтар больш чым 140 навуковых і навукова-папулярных прац, у т.л. манаграфій «Беларуская ССР у ААН (1944—1985)» (Мн., 1985), «Дзве германскія дзяржавы і еўрапейская бяспека: гісторыя і сучаснасць» (Мн., 1989, у сааўтарстве з М. Г. Елісеевым), «Шлях Беларусі ў ААН. 1944—1945 гг.» (Мн., 1994) і «Знешнепалітычная дзейнасць Беларусі: 1944—1953 гг.» (Мн., 1997). Шэраг артыкулаў надрукаваныя ў Расіі, Польшчы, Аўстрыі, ЗША. Актыўна супрацоўнічае з замежнымі калегамі. У 1998 годзе як запрошаны вучоны Інстытута Гарымана Калумбійскага ўніверсітэта ў Нью-Ёрку вывучаў у ЗША сучасную палітыку ЗША і краін Захаду ў дачыненні да Беларусі.
Член Рады Беларускай асацыяцыі гісторыкаў, член Беларускай асацыяцыі палітычных навук, вучоных саветаў факультэта міжнародных адносін БДУ і Інстытута гісторыі, спецыялізаваных вучоных саветаў па абароне доктарскіх і кандыдацкіх дысертацый па палітычных навуках і па гісторыі знешняй палітыкі і міжнародных адносін пры БДУ.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Браздзечына)
Свята-Петра-Паўлаўская царква - праваслаўны храм у імя святых апосталаў Пятра і Паўла ў в. Браздзечына Аршанскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў цэнтры вёскі ў 1875 годзе з цэглы. Рэстаўрыравана ў пачатку XXI стагоддзя.
Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Храм чатырохчасткавай падоўжнай сіметрычна-восевай кампазіцыі: прамавугольныя ў плане прытвор, трапезная, кубападобная малітоўная зала і паўкруглая апсіда з бакавымі паўкруглымі рызніцамі. У сілуэце храма дамінуе магутны васьмігранны барабан на квадратным пастаменце. Над прамавугольным, выцягнутым па папярочнай восі прытворам узвышалася званіца (не захавалася ). Арачныя аконныя праёмы дэкарыраваны прафіляванымі броўкамі, галоўны і 2 бакавыя ўваходныя парталы — кілепадобнымі ліштвамі. У дэкоры, выкананым сродкамі цаглянай муроўкі, выкарыстаны матывы старажытнарускага царкоўнай архітэктуры: трайныя вісячыя аркатуры, круглыя разеткі і люкарны, парныя паўкалонкі, зубчастыя фрызы, вуглавыя пілястры.
Інтэр'ер
Інтэр'ер храма дынамічна развіты ў падкупальную прастору — самкнуты васьмігранны купал з праёмам ліхтаром. Падкупальная прастора асветлена 4 арачнымі аконнымі праёмамі на вялікіх гранях барабана. У прастору малітоўнай залы шырокімі арачнымі прасветамі адкрываюцца бакавыя прыдзелы, трапезная (перакрыты цыліндрычнымі скляпеннямі) і апсіда (перакрыта конхай). У бакавы прыдзел такім жа прасветам адкрыта і паўднёвая рызніца. У афармленні інтэр'ера была выкарыстана арнаментальная фрэскавая размалёўка, фрагменты якой захаваліся ў апсідзе, купале, арках прыдзелаў.
ФК Івацэвічы
Кубак Рэгіёнаў
29 кастрычніка 2022 года «Івацэвічы-ДЮСШ» выйгралі Кубак Рэгіёнаў-2022, перамогшы ў фінальным матчы салігорскі «Партызан» — 2:0.
NGC 2472
NGC 2472 (іншыя абазначэнні — MCG 10-12-39, ZWG 287.19, PGC 22364) — галактыка ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гутуеўскі мост
Гутуеўскі мост — аўтадарожны бэлечны мост цераз Екацерынгофку ў Адміралцейскім / Кіраўскім раёне Санкт-Пецярбурга, знаходзіцца ў створы цотнага (паўднёвага) боку набярэжнай Абводнага канала, злучаючы яго з Дзвінскай вуліцай. Побач з мостам размешчана Богаяўленская царква. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Рэзвы мост, ніжэй — Екацерынгофскі мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Нарвская».
IC 5071
IC 5071 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гарнец
У Вялікім княстве Літоўскім ужываліся малы (шынковы) гарнец = 2,8237 л, вялікі (цэхавы) гарнец = 5,6474 л. Гарнец звычайна лічыўся адной чвэрцю вядра. : беларуская сістэма мер.
У расійскай сістэме мер: 1 гарнец = 1/64 чвэрці = 1/32 асьміны = 1/8 чвэрыка.
1 гарнец = 1/4 вядра = 12 стаканам (= 3,28 дм3 (л) (1902 г.)) (= 3,276 л (1835 г.))
Польскі гарнец
Гарнец шырока ўжываўся ў Польшчы, адкуль ён, уласна, і распаўсюдзіўся па тэрыторыі Беларусі. У розных абласцях Польшчы гарнец меў розную велічыню. Так:
Вяршына-Дарасунскі
Вяршына-Дарасунскі (Верши́но-Дарасу́нский) — пасёлак гарадскога тыпу (з 1932) у Тунгакочанскім раёне Забайкальскага края Расіі. Адміністрацыйны цэнтр гарадскога паселішча «Вяршына-Дарасунскае».
Адно з найстарэйшых золатаздабыўных паселішчаў Забайкалля.
Насельніцтва — 4981 чал. (2021), самы буйны населены пункт раёна. Размешчаны на правым беразе ракі Дарасун (левы прыток Таргі, басейн Нерчы) за 56 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, вёскі Верх-Усуглі, за 260 км на паўночны ўсход ад Чыты.
Сцяпскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Сцяпскі сельсавет у складзе Парыцкага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Парыцкім раёне БССР. 5 снежня 1931 года частка сельсавета ўвайшла ў склад новаўтворанага Малінаўскага нацыянальнага польскага сельсавета. 14 мая 1936 года сельсавет узбуйнены за кошт далучэння часткі скасаванага Малінаўскага нацыянальнага польскага сельсавета. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Шчадрынскага сельсавета.
18 студзеня 1965 года ўтвораны зноў як Сцяпскі (Сцяпоўскі) сельсавет у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці БССР з часткі Шчадрынскага сельсавета ў складзе 6 населеных пунктаў (Зарэчча, Новая Мар’еўка, Салоцін, Селішча, Сцяпы і Успалішча). 21 верасня 1992 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Шчадрынскага сельсавета.
Гісторыя Босніі і Герцагавіны
Сярэднявечча
Землі былі пад уладай харвацкіх каралёў (958 — ~1000), венгерскіх каралёў (~1000 — ~1200). Каля 1200 сфармавалася ўласнае каралеўства, у хуткім часе ўзяло кантроль над Герцагавінай. У 1391 каралеўства распалася, паўднёвая частка адасобілася ў самастойнае княства Герцагавіна. У 1463 — 1878 турэцкая правінцыя.
Новы час
Пасля 1878 пад кантролем Аўстра-Венгрыі ў якасці правінцыі Боснія і Герцагавіна. Фармальна анексаваная ў 1908.
Найноўшы час
Боснія стала правінцыяй Югаславіі ў 1918, федэратыўнай рэспублікай Боснія і Герцагавіна ў 1946.
Незалежная Боснія і Герцагавіна. Грамадзянская вайна
Суверэнітэт абвешчаны 15 кастрычніка 1991.
9 студзеня 1992 была абвешчана Рэспубліка Сербская БіГ як федэратыўная адзінка Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспублікі Югаславія (СФРЮ).
25 студзеня 1992 Парламент БіГ прыняў Мемарандум аб незалежнасці.
Рэферэндум за незалежнасць праведзены 29 лютага 1992. Пасля абвяшчэння незалежнасці пачаліся сутыкненні з этнічнымі сербамі. ЗША і ЕС прызналі рэспубліку 7 красавіка 1992. Жорсткія баі з удзелам трох бакоў — баснійцаў, сербаў, харватаў, потым між баснійска-харвацкім саюзам (18 сакавіка 1994) і сербамі, узаемныя этнічныя "чысткі" працягваліся да канца 1995 (гл. Аблога Сараева). Краіны НАТА актыўна ўмяшаліся ў канфлікт у сяр. 1995, бамбілі пазіцыі баснійскіх сербаў. У гэты ж час баснійска-харвацкі саюз правёў паспяховы наступ у верасні 1995, заняў да 50% тэрыторыі Босніі і Герцагавіны. Канфлікт завяршыўся падпісаннем Дэйтанскіх пагадненняў (папярэдняя згода 21 лістапада 1995, падпісаныя 14 снежня 1995 у Парыжы).
Гразны востраў
Гразны востраў — востраў на рацэ Екацерынгофка, на поўдзень ад ракі Тараканаўкі на тэрыторыі Санкт-Пецярбурга. Абмежаваны ракой Альхоўка і Унутраным каналам. Назва вядомая з 1838 года ў форме Вялікі Гразны востраў. Першая частка назвы была скасаваная ў сувязі са знікненнем Малога Гразнага вострава.
У 1960-я гады ў сувязі з далучэннем паўночнай часткі да мацерыка канфігурацыя вострава змянілася.
Давенда
Давенда (Даве́нда) — пасёлак гарадскога тыпу ў Магочынскім раёне Забайкальскага края Расіі. Адміністрацыйны цэнтр гарадскога паселішча «Давендзінскі». Насельніцтва — 583 жыхары (2021). У 1939 годзе адкрыта 1-я вопытная малібдэнавая фабрыка. З 1941 года асноўнай гаспадарчай дзейнасцю стала здабыча малібдэна, працавала Давендзінскае рудаўпраўленне.
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1951 года.
Вольта (значэнні)
Вольта:
Дзмітрый Міхайлавіч Гурскі
Дзмітрый Міхайлавіч Гурскі (нар., г. Гомель) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт транспарту, інжынер-будаўнік; магістратуру ў Беларускім дзяржаўным універсітэце транспарту, магістр тэхнічных навук.
Працаваў намеснікам генеральнага дырэктара па вытворчасці – дырэктарам завода буйнапанэльнага домабудавання адкрытага акцыянернага таварыства «Гомельскі домабудаўнічы камбінат».
З 2016 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае сына і дачку.
Чарневіцкі сельсавет
Чарне́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Барысаўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Чарневічы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Барысаўскага раёна Барысаўскай акругі БССР. Некаторы час цэнтр сельсавета размяшчаўся ў маёнтку Шабынькі, а пасля быў перанесены ў вёску Чарневічы. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Барысаўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 30 кастрычніка 2009 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Глівінскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 673 чалавекі, з іх 97,5 % — беларусы, 2,2 % — рускія, 0,3 % — украінцы.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў: вёскі Беліна, Восава, Малышкі, Ніўкі, Пабярэжжа, Палялюм, Пескі, Сыч, Сяменькавічы, Цешкаўка, Чарневічы і Шабынькі.
Ігар Мікалаевіч Семяненя
Біяграфія
І. М. Семяненя нарадзіўся ў Мінску. У 1983 годзе скончыў педыятрычны факультэт Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута і застаўся працаваць на кафедры нармальнай фізіялогіі спачатку стажорам-выкладчыкам, з 1984 года — асістэнтам. З 1986 года — малодшы навуковы супрацоўнік лабараторыі імуналогіі дзіцячага ўзросту інстытута. У 1988 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Центральные холинергические механизмы регуляции жирно-кислотного состава и содержания холестерина липопротеидов плазмы крови при гипотермии и эмоциональном стрессе». У 1995—2003 гадах І. М. Семяненя працуе ў нанава створаным Аддзяленні медыка-біялагічных навук Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі на пасадзе вучонага сакратара. У 2001 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Терморегуляторные процессы при экспериментальном субфебрилитете». З 2003 па 2006 год галоўны вучоны сакратар, член Прэзідыума і Калегіі Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь. З 2006 года І. М. Семяненя працаваў дэканам факультэта павышэння кваліфікацыі кіруючых работнікаў і спецыялістаў прыватнай установы адукацыі «БІП — Інстытут правазнаўства». У 2007—2011 гадах — начальнік аддзела навукі Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь. У 2008—2010 гадах завочна навучаўся ў Інстытуце дзяржаўнай службы Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне нацыянальнай эканомікай». У 2011—2017 гадах — начальнік аддзела навуковага забеспячэння і міжнароднага супрацоўніцтва Дэпартамента па ліквідацыі наступстваў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь. З 15 студзеня 2018 года — дырэктар Рэспубліканскага навукова-даследчага ўнітарнага прадпрыемства «Інстытут біяхіміі біялагічна актыўных злучэнняў Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі».
Навуковая і грамадская дзейнасць
Аўтар больш за 360 680 апублікаваных прац, 4 манаграфій, сааўтар 3 вынаходстваў. Асноўныя працы І. М. Семянені прысвечаны праблемам тэрмарэгуляцыі ў норме і паталогіі, эксперыментальна-клінічнаму даследаванню праблемы субфебрылітэта, вывучэнню ўплыву радыяцыйнага фактару пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС на імунную сістэму арганізма дзяцей, развіццю новага навукова-практычнага напрамкі ў медыцыне — хронахірургіі. Шэраг прац прысвечаны праблемам касмічнай экалогіі чалавека, ролі псіхікі ў механізмах здароўя і хвароб, асобных пытаннях патагенезу і тэрапіі нейраінфекцый, вылучэнню новых формаў рэгуляцыі функцый арганізма, распрацоўцы праблем сацыяльнай кібернетыкі, пытаннях кіравання медыцынскай навукай і інш.
У час работы ў Мінскім медыцынскім інстытуце ў 1986‒1990 гадах займаўся пытаннямі арганізацыі імуналагічнай службы ў Беларусі, выязджаў у рэгіёны і атрымаў статус удзельніка ліквідацыі наступстваў аварыі на Чарнобыльскай АЭС.
У розны час быў членам Камісіі па забеспячэнню аховы правоў і процідзеянню парушэнням у сферы інтэлектуальнай уласнасці пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь, членам рабочай групы Дзяржаўнай камісіі па пытаннях медыка-біялагічнага забеспячэння дзяржаўнай бяспекі пры Савеце бяспекі Рэспублікі Беларусь, членам секцыі падкамітэта па Дзяржаўных прэміях Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі, членам Дзяржаўнага навукова-тэхнічнага экспертнага савета па ахове здароўя пры Дзяржаўным камітэце па навуцы і тэхналогіях Рэспублікі Беларусь, выконваючым абавязкі кіраўніка аддзялення медыка-біялагічных навук НАН Беларусі, адказным сакратаром часопіса «Весці Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Былі медыка-біялагічных навук», членам рэдкалегій часопісаў «Весці Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Серыя медыцынскіх навук», «Пытанні арганізацыі і інфарматызацыі аховы здароўя», «Атэстацыя», «Свет спорту», членам рэдакцыйных саветаў часопісаў «Ахова здароўя», «Адраджаем родную зямлю». галоўным рэдактарам навукова-практычнага штогодніка «Дасягненні медыцынскай навукі Беларусі», членам фармакалагічнага камітэта і камісіі па лекавых сродках Міністэрства аховы здароўя Беларусі, намеснікам старшыні камісіі па спосабах прафілактыкі, дыягностыкі, лячэння, рэабілітацыі і арганізацыйных формах работы і камісіі па метадах аказання медыцынскай дапамогі Міністэрства аховы здароўя і інш.
Член Нацыянальнай камісіі па радыяцыйнай абароне пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь, старшынёй навукова-рэдакцыйнага савета часопіса «Ахова працы. Тэхналогіі бяспекі», членам рэдакцыйных саветаў часопіса «Новости медико-биологических наук» і газеты «Человек и пчела».
Давід фон Крафт
Давід фон Крафт (швед. і ням.: David von Krafft; 1655,  —, ) — шведскі жывапісец нямецкага паходжання.
Жыццё і творчасць
Быў запрошаны ў 1675 годзе ў Швецыю сваім дзядзькам і прыдворным мастаком Давідам Эрэнстралем і працаваў у яго майстэрні. Пры матэрыяльнай падтрымцы шведскай каралевы Ульрыкі Элеаноры правёў 10 гадоў у навучанні за мяжой, пры гэтым тры гады мастак падарожнічаў па Даніі, Германіі і Італіі. На працягу гэтых трох гадоў Дхерд Крафт стварыў партрэты дацкай каралеўскай сям’і. У Італіі наведаў Венецыю, Фларэнцыю і Рым, дзе яму пазіравала адракаваная ад пасаду каралева Швецыі Крысціна. Потым майстар пабываў у Балонню і ў Неапаль — а адтуль паехаў у Вену, дзе ён напісаў партрэт імператарскай сям’і. У Вене ж ён даведаўся пра смерць свайго дзядзькі ў Стакгольме. Д. Крафт вярнуўся ў Швецыю (праз Вюртэмберг, Швейцарыю, Парыж і Нідэрланды). У 1696 годзе ён стаў прыдворным мастаком караля Швецыі.
Першай жонкай мастака была Юстына Сафія Фрыдэнрайх, дзякуючы якой Д. Крафт увайшоў у кола давераных асоб каралеўскага дарадцы Іахіма фон Дзюбена (Старэйшага), што значна ўмацавала яго становішча пры двары. Другой жонкай Д. Крафта была ўдава Лізавета Шпэт. За заслугі перад каралеўскай сям’ёй у 1719 годзе жывапісец быў узведзены каралевай Ульрыкай Элеанорай у дваранскую годнасць. У 1720 годзе ён быў прызначаны палацавым інтэндантам.
Апроч партрэтаў членаў каралеўскай сям’і і прыдворных, Д. Крафт напісаў алтарную карціну для сабора ў Кальмары. Яго творы цяпер можна ўбачыць у многіх дзяржаўных зборах жывапісу ў Швецыі (Стакгольмскім нацыянальным музеі, Мальмёхусе, мастацкім музеі Гётэбарга, у замку Грыпсхальм.
Мыславіцы
Мыславіцы (Mysłowice) — горад на правах павета ў Польшчы, у Сілезскім ваяводстве.
Адлегласць па прамой паміж гарадамі Мыславіцы — Мінск 687 км, да Варшавы — 258 км.
Прамысловасць прадстаўленая чорнай металургіяй, машынабудаваннем, хімічнай, шкляной, харчовай і інш.
Канстанцін Кжыжаноўскі
Канстанцін Кжыжаноўскі — беларускі скрыпач, педагог i кампазітар сярэдзіны XIX ст. Адзін з найбольш аўтарытэтных тагачасных мінскіх музыкантаў.
Выкладаў музыку ў мінскай мужчынскай гімназіі i прыватных пансіёнах. Сярод яго вучняў Міхал Ксаверы Зыгмунт Ельскі. Выступаў у аматарскіх канцэртах як скрыпач i спявак. Сябраваў з С. Манюшкам i В. Дуніным-Марцінкевічам. Разам з Манюшкам стварыў музыку да спектакляў тэатра Дуніна-Марцінкевіча «Рэкруцкі набор» (1841) i «Ідылія» («Сялянка», 1852). У сваіх творах выкарыстоўваў народныя песенныя i танцавальныя мелодыі.
Тэрарыстычны акт у Магадыша (28 снежня 2019)
Раніцай 28 снежня 2019 года на вуліцы ў паўднёва-заходніх раёнах сталіцы Самалі Магадыша выбухнуў замініраваны грузавы аўтамабіль. Тэракт адбыўся на фоне шматгадовай грамадзянскай вайны ў Самалі.
Напад
Месцам нападу стаў ажыўлены квартал, дзе знаходзіўся КПП паліцыі і цэнтр збору падаткаў. Для акцыі баевікі выкарыстоўвалі замініраваны грузавік. Як стала вядома пазней, у машыне знаходзіўся тэрарыст-смяротнік, які і прывёў бомбу ў дзеянне. СМІ звязала гэты тэракт з тым, што самалійскія сілы, якія падтрымліваюцца Афрыканскім саюзам, пачалі буйнае наступленне для вызвалення падкантрольных ісламістамі тэрыторый.
Выбух нанёс велізарную шкоду навакольным раёнам, а многім з загінулых згарэлі да непазнавальнасці. Па меншай меры 15 з загінулых былі студэнтамі, якія накіроўваліся ва ўніверсітэт Бенадыр у мікрааўтобусе, што быў знішчаны падчас выбуху. Многія людзі атрымалі раненні.
Мясцовыя крыніцы першапачаткова паведамлялі аб гібелі па меншай меры 76 чалавек і 70 параненых. Агенцтва Reuters са свайго боку, спасылаючыся на ацэнкі міжнароднай арганізацыі, заявіла аб больш за 90 чалавек забітых. Сярод ахвяраў было шмат студэнтаў. Член парламента Самалі Абдзірызак Мухамед на сваім акаўнце ў Twitter напісаў аб 94 загінулых, сярод якіх 17 супрацоўнікаў паліцыі, 73 грамадзянскіх асобы і 4 замежныя грамадзяніны. Паводле даных карэспандэнта VOA News Харун Марува, сярод ахвяраў тэракту двое туркаў-работнікаў будаўнічай кампаніі. Пасольства Турцыі ў Самалі пацвердзіла гэтую інфармацыю. Радыёстанцыя Dalsan паведаміла, што ўсе чатыры загінулых замежніка былі туркамі.
Адказнасць
Адразу ні адна з дзеючых у краіне груповак не ўзяла адказнасць за атаку. Першапачаткова, праваахоўныя органы падазравалі джыхадзістаў з арганізацыі Харакат аль-Хабаб аль-Муджахідзін. 30 снежня групоўка Харакат аш-Шабаб узяла на сябе адказнасць за тэракт. Прадстаўнік групоўкі заявіў, што мэтай нападу была аўтакалона турэцкіх і самалійскіх салдат. Нацыянальнае агенцтва разведкі і бяспекі Самалі зрабіла заяву, што неназваная замежная краіна дапамагла арганізаваць тэрарыстычны акт.
Рэакцыя
Генеральны сакратар ААН Антоніу Гутэрыш рашуча асудзіў напад. Разам з тым, улады Магадыша заявілі, што колькасць ахвяр можа ўзрасці з-за таго, што шмат людзей былі шпіталізаваны ў цяжкім стане. З асуджэннем акцыі выступіла і МЗС Расіі. Прэзідэнт Турцыі Рэджэп Таіп Эрдаган асудзіў тэрарыстычны акт у Магадзіша, выказаў спачуванні сваякам загінулых туркаў і самалійцаў, а таксама запэўніў, што Турцыя працягне супрацоўніцтва з Самалі.
Наступствы
Федэральны ўрад Самалі ў каардынацыі з Афрыканскім камандаваннем Узброеных сіл ЗША нанес тры адказныя авіяўдары па лідарам Харакат аш-Шабаб у рэгіёне Ніжняя Шабеле. У выніку гэтых авіяўдараў у вёсках Куно-Бароу і Аліёу-Бароу былі забітыя чатыры баевіка і знішчана два аўтамабіля.
Сапега
Сапе́га — беларускае прошвішча.
IC 5072
IC 5072 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Какуй (Забайкальскі край)
Какуй (Коку́й) — пасёлак гарадскога тыпу ў Срэценскім раёне Забайкальскага края Расіі, на левым беразе Шылкі. Чыгуначная станцыя на галінцы Куэнга — Срэценск. У пасёлку быў размешчаны Срэценскі суднабудаўнічы завод. Насельніцтва — 5402 чалавекі (2021). Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1938 года.
Свята-Мікалаеўская царква (Браздзецкая Слабада)
Свята-Мікалаеўская царква - праваслаўны храм у в. Браздзецкая Слабада Чашніцкага раёна Віцебскай вобласці.
Пабудавана з цэглы ў 1-й палове XIX стагоддзя. Да 1990-х гг. выкарыстоўвалася як калгасны склад.
Архітэктура
Помнік архітэктуры позняга класіцызму. У аснове кампазіцыі крыжова-купальны аб'ём, да якога далучана 3-ярусная 4-гранная шатровая званіца, завершаная макаўкай. Сяродкрыжжа завяршае магутны цыліндрычны барабан, завершаны купалам (не захаваўся). Фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі з трохвугольнымі сандрыкамі, пілястрамі.
Калангуй
Калангу́й (Калангу́й) — пасёлак гарадскога тыпу ў Алавянінскім раёне Забайкальскага края Расіі. Насельніцтва — 1302 чал. (2021). Адлегласць да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі Хадабулак — 45 км. Заснаваны ў 1919 годзе з адкрыццём Калангуйскага радовішча флюарыта. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1939 года.
Паўночная правінцыя (Замбія)
Паўночная правінцыя (Northern Province) — адна з дзевяці правінцый Замбіі, якая размяшчаецца на паўночным усходзе краіны, мяжуе з Дэмакратычнай Рэспублікай Конга, Танзаніяй і Малаві. Адміністрацыйны цэнтр — Касама. Плошча — 147 826 км², насельніцтва складае 1 407 088 (на 2000 год).
NGC 2473
NGC 2473 — галактыка ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цэнтральная правінцыя (Замбія)
Цэнтральная правінцыя (Central Province) — адна з дзевяці правінцый Замбіі, якая размяшчаецца ў цэнтральнай частцы краіны, мяжуе на поўначы з Дэмакратычнай Рэспублікай Конга. Адміністрацыйны цэнтр — Кабвэ. Плошча — 94 394 км², насельніцтва складае 697 000 (на 1991 год).
Вернер Арбер
Вернер Арбер (Werner Arber; нар., Грэніхен, Швейцарыя) — швейцарскі мікрабіёлаг і генетык, лаўрэат Нобелеўскай прэміі ў галіне медыцыны і фізіялогіі ў 1978 годзе разам з Д.Натансам і Г.Смітам за адкрыццё рэстрыкцыйных ферментаў.
Біяграфія
У 1949—1953 гадах вучыўся ў Швейцарскай політэхнічнай школе, дзе займаўся ізатопам Cl-34. Пасля заканчэння політэха ў 1953 годзе пачаў працаваць у біяфізічныя лабараторыі ўніверсітэта Жэневы ў галіне электроннай мікраскапіі. Займаўся даследаваннямі мутантамі бактэрыяфага лямбда, якія ляглі ў аснову яго доктарскай дысертацыі.
У 1958—1960 гадах працаваў ва ўніверсітэце Паўднёвай Каліфорніі, затым зноў вярнуўся ў Жэневу. У 1971 годзе перайшоў ва ўніверсітэт Базеля.
14 студзеня 2011 года стаў кіраўніком Папскай акадэміі навук. Ён стаў першы пратэстантам, які заняў гэты пост.
Аўтар навуковых прац па вывучэнні структуры і функцыянавання віруснага геному.
Сфармуляваў прынцып штамаспецыфічнай рэстрыкцыі і мадыфікацыі ДНК. У 1962 годзе адкрыў новы клас ферментаў, якія спецыфічна ўзаемадзейнічаюць з ДНК і дзеянне якіх накіравана супраць чужароднай ДНК.
Карымскае (пасёлак гарадскога тыпу)
Карымскае (Кары́мское) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Карымскага раёна Забайкальскага края Расіі, чыгуначная станцыя. Насельніцтва — (2021). Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1935 года.
Грот
Грот можа азначаць:
Жазеф Мары Анры Альфрэд Пер’е-дэ-ла-Баці
Жазе́ф Мары́ Анры́ Альфрэ́д Пер'е́-дэ-ла-Баці́ (Joseph Marie Henry Alfred Perrier de la Bâthie ; 1873—1958) — французскі батанік, даследчык флоры Мадагаскара, а таксама Каморскіх астравоў, В’етнама, Францыі.
Алег Мікалаевіч Керчу
Алег Керчу (нар., ) — украінскі футбаліст, абаронца каламыйскага «Пакуцця».
Жазеф Мары Анры Альфрэд Пер’е-дэ-ла-Баці
З 1896 па 1933 год працаваў на Мадагаскары; зрабіў істотны ўнёсак у фларыстычнае раянаванне астравы.
Алег Мікалаевіч Керчу
Клубная кар’ера
Выхаванец букавінскага футбола, прафесійную кар’еру пачаў у чарнавіцкай «Букавіне». За букавінскі клуб у 2001—2006 гадах згуляў 123 матчы (7 галоў). У 2006 годзе перайшоў у чарнігаўскую «Дзясну», у складзе якой стаў пераможцам Другой лігі Украіны 2005/06.
Жазеф Мары Анры Альфрэд Пер’е-дэ-ла-Баці
Не трэба блытаць яго імя з імем яго дзядзькі — іншага французскага батаніка, таксама даследчыка флоры Мадагаскара, Эжэна П'ера Пер'е-дэ-ла-Баці (Eugène Pierre Perrier de La Bâthie, 1825—1916).
Алег Мікалаевіч Керчу
Клубная кар’ера
У 2008 годзе вярнуўся ў родную «Букавіну», дзе стаў адным з лідараў каманды, а з часам і капітанам. У складзе «Букавіны» стаў пераможцам Другой лігі 2009/10, а таксама рэкардсменам чарнавіцкай каманды па колькасці згуляных паядынкаў у чэмпіянаце і Кубку Украіны.
Жазеф Мары Анры Альфрэд Пер’е-дэ-ла-Баці
Названы ў гонар Ж. М. А. А. Пер'е-дэ-ла-Баці
У гонар Жазефа Мары Анры Альфрэда Пер'е-дэ-ла-Баці названы наступныя біялагічныя таксоны:
Алег Мікалаевіч Керчу
Клубная кар’ера
У сакавіку 2015 вярнуўся ва Украіну, стаўшы іграком цярнопальскай «Нівы». Сезон 2015/16 таксама пачынаў у «Ніве», але ў жніўні 2015 года пакінуў клуб. У пачатку 2016 года гуляў за «Букавіну», пасля чаго пераехаў у канадскі клуб «Юкрэйн Юнайтэд». У сакавіку 2017 года вярнуўся ў «Букавіну», аднак ужо ў маі зноў з’ехаў у Канаду, папоўніўшы склад клуба «Варкута».
У красавіку 2019 года чарговы раз стаў іграком «Букавіны». З лета 2019 года выступае на аматарскім узроўні.
Універсітэт імя Сястры Урсулы Бенінкасы
Універсітэт імя Сястры Урсулы Бенінкасы (Università degli Studi "Suor Orsola Benincasa") — італьянская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Неапаль. Ён быў заснаваны ў 1895 годзе на базе больш ранняй навучальнай установы і названы ў гонар шануемай у Неапалі манахіні Урсулы Бенінкасы.
Спіс найстарэйшых катоў у свеце
Спіс самых старых катоў — гэта спіс самых старых катоў у свеце. Старэнне катоў залежыць ад пароды, памеру і рацыёну.
У гэтым спісе прадстаўлены толькі чатыры каты, якія былі пацверджаны якім-небудзь агенцтвам, напрыклад: Кнігай рэкордаў Гінэса.
Стэн Мікіта
Станіслаў (Стэн) Мікіта (Stanislav Mikita), арыгінальнае імя Станіслаў Гут (Stanislav Guoth; 20 мая 1940, Сокалчы, Славацкая рэспубліка) — канадскі хакеіст славацкага паходжання, ігрок клуба Нацыянальнай хакейнай лігі «Чыкага Блэкхакс». Лічыцца найлепшым цэнтральным нападнікам 1960-х.
Біяграфія
Станіслаў Гут нарадзіўся ў вёсцы Сокалчы (цяпер не існуе), і перад прыходам у Чэхаславакію камуністычнага рэжыму эміграваў з цёцяй і дзядзем у Сент-Катарынс (Антарыа, Канада). Ад сваякоў і атрымаў новае прозвішча Мікіта.
Гуляць у хакей пачаў за клуб Хакейнай асацыяцыі Антарыа «Сент-Катарынс Тыпіз», і пасля трох зорных сезонаў быў пераведзены ў яго старэйшы клуб «Чыкага Блэкхакс». У сваім другім НХЛ-аўскім сезоне (1961) заваяваў у складзе клуба кубак Стэнлі, стаўшы першым у лізе па колькасці закінутых у плэй-оф шайбаў (6).
Наступны сезон стаў для Стэна прарыўным. Мікіта стаў зорным цэнтравым у славутым «скутэрным звяне» (разам з правым нападнікам Кенам Уорэмам і левымі Эбам Мак-Дональдам і Дагам Монсам). Ён быў самым небяспечным цэнтравым 60-х. Разам з Бобі Халам яны склалі найбольш магутную атаку «Блэкхакс» дзесяцігоддзя, заўсёды лідзіруючы па колькасці закінутых шайбаў. Спалучаючы спрактыкаваную абарону і рэпутацыю аднаго з лепшых ігракоў на ўкідванні з дапамогай сваёй інавацыйнай скрыўленай клюшкі, Мікіта чатыры разы за дзесяцігоддзе ўзначальваў табліцу бамбардзіраў і ў 1966-67 гадах падзяліўшы першы радок з Бобі Халам і ўсталяваўшы персанальны рэкорд — 97 галоў.
Згаданая клюшка, якой карысталіся ў 1960-х Стэн Мікіта з паплечнікам Бобі Халам, мела больш закручаны крук, што давала значную перавагу нападнікам перад брамнікамі. У рэшце рэшт у 1970 НХЛ абмежавала крывізну крука да 1/2".
У 1973 годзе Мікіта разам з чыкагаўскім бізнесменам Эрвам Цягнібыкам заснавалі Амерыканскую хакейную асацыяцыю для слабачуючых, у якой выступалі глухія і ігракі з парушэннямі слыху.
Апошнія сезоны Стэна Мікіты былі азмрочаны хранічнымі траўмамі спіны, і ў выніку ён завяршыў кар'еру іграка ў сезоне 1979—1980 гадоў. На той момант толькі Гордзі Гоў і Філ Эспазіта мелі большы паказчык па колькасці пунктаў, і толькі шэсць ігракоў — па колькасці праведзеных матчаў.
У 1983 годзе Мікіта быў уведзены ў Залу хакейнай славы, а ў 2002 — у славацкую Залу хакейнай славы. Цяпер ён з'яўляецца паслом добрай волі ў структуры «Блэкхакс».
Міхаіл Якаўлевіч Сарокін
Біяграфія
Нарадзіўся 16 кастрычніка (29 кастрычніка па новым стылі) 1910 года ў горадзе Абдуліна цяпер Арэнбургскай вобласці ў сям'і рабочага. Рускі.
Скончыў Куйбышаўскі будаўнічы тэхнікум. Працаваў прарабам, завочна вучыўся ў Куйбышаўскім будаўнічым інстытуце.
У Чырвонай Арміі ў 1932-1934 гадах, 1939 годзе (удзельнічаў у баях з японцамі на рацэ Халхін-Гол) і з 1941 года. У 1941 годзе скончыў Кіеўскае артылерыйскае вучылішча. Член ВКП(б) з 1941 года. На фронце ў Вялікую Айчынную вайну з красавіка 1942 года.
Камандзір артылерыйскага дывізіёна 118-га артылерыйскага палка (69-я стралковая дывізія, 65-я армія, Цэнтральны фронт) маёр Міхаіл Сарокін у ліку першых у палку пераправіў асабісты склад даручанай яму дывізіёна і прылады праз раку Дняпро каля пасёлка гарадскога тыпу Радуль Рыпкінскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Адбіваючы варожыя контратакі, артылерыйскі дывізіён маёра Сарокіна М. Я. нанёс праціўніку значны ўрон у жывой сіле і ваеннай тэхніцы, чым садзейнічаў пераправе іншых падраздзяленняў на плацдарм.
4 снежня 1943 года ў ліку 15-і іншых Герояў 69-й стралковай дывізіі маёру Сарокіну былі уручаныя вышэйшыя ўзнагароды СССР.