cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гульня тронаў (раман)
Публікацыя
Падчас рэкламнага тура кнігі Марцін наведаў Кентукі. На сустрэчу ў краме Joseph-Beth Booksellers яго чакала каля 400 чалавек. Пазней ён адправіўся ў Сент-Луіс. Тым часам у суседнім горадзе праходзіў канвент з удзелам Рэя Брэдберы і Гары Гарысана, і, калі Марцін прыйшоў у кнігарню, сумешчаную з кафэ, ён сустрэў там чацвярых наведвальнікаў і менеджара. Пасля таго, як яго прадставілі, усе госці пакінулі краму. «Вось так мне прыйшлося раздаваць аўтографы мінус чатыром людзям», — усміхаўся Джордж. Першыя выданні кнігі, паводле слоў аўтара, нядрэнна раскупляліся, але продажы ўсё ж не адказвалі ўскладзеным чаканням. Марцін лічыў, што ў гэтым была вінаватая ілюстрацыя з вокладкі — яе змена на больш фэнтэзійную рэзка падняла попыт на раман. Падарункавае выданне ў цвёрдай вокладцы ў фінансавым плане «было расчаравальным». Колькасць чытачоў рэзка ўзрасла са з’яўленнем аднайменнага серыяла. Станам на 2011 год кніга была перавыдана 34 разы, а продажы перавысілі адзнаку ў 1 мільён асобнікаў. Аўтара часта пыталі, калі раман з’явіцца ў фармаце аўдыёкніжкі. Упершыню ў падобным варыянце ён выйшаў каля 2000 года — гэта была скарочаная дзевяцігадзінная версія «Гульні тронаў», якой Марцін быў вельмі незадаволены. 9 снежня 2003 года выдаўцом Random House Audio быў выпушчаны твор працягласцю ў 33 гадзіны 50 хвілін. Тэкст чытаў, з якім Марцін працаваў на працягу трох гадоў у тэлесерыяле «». «Я і падумаць не мог, што выберу кагосьці іншага на гэту ролю», — прызнаваўся пісьменнік.
Раман даступны таксама ў Scribd і iTunes Store. Кніга перакладзена на сорак пяць моў. На французскай — у 1996 годзе ў перакладзе Жана Соля. У Германіі раман выходзіў у дзвюх частках у перакладзе Ёрна Айнгвазена з падзагалоўкамі «Лорды Вінтэрфела» і «Спадчыннікі Вінтэрфела». На японскую мову першую кнігу цыкла адаптоўваў Хіраюкі Акабэ; яна выйшла пад назвай «Трон Сямі Каралеўстваў». На бразільскім варыянце партугальскай мовы раман быў выпушчаны ў версіі Хорхэ Кандэяаса з загалоўкам «Вайна двух прастолаў». У Даніі твор выдаваўся як «Бітва за трон», у Грэцыі — «Гульня кароны» , у В'етнаме — «Снежныя ваўкі Вінтэрфела». Асобую падзяку Марцін выражаў Крысціне Масіе, перакладчыку рамана на іспанскую мову, і Мігелю Алігеры, які атрымаў за мастацкае афармленне кнігі ўзнагароду Іспанскай асацыяцыі фэнтэзі і фантастыкі ў намінацыі «Лепшая ілюстрацыя».
Водгукі
Раман стартаваў з 25-га месца ў газеты The New York Times 2 студзеня 2011 года і дасягнуў 1-га да 10 ліпеня. Узначальвала кніга таксама аналагічны рэйтынг  у катэгорыі фэнтэзі і часопіса Locus у катэгорыі кніг у мяккай вокладцы. Паводле вынікаў галасавання, арганізаванага нямецкім часопісам Alien Contact, раман да студзеня 2001 года ў сотні лепшых фэнтэзійных і навукова-фантастычных кніг займаў другую пазіцыю, аддаўшы першынство «Уладару пярсцёнкаў». У галасаванні прынялі ўдзел тры тысячы чалавек. Літаратурныя крытыкі адзначылі эталоннасць гістарычнай скіраванасці фэнтэзі, багацце персанажаў і складанасць іх прапрацоўкі  , насычанасць тэксту падзеямі і інтрыгамі   , смелае разбурэнне літаратурных стэрэатыпаў і нязвыклы для жанру рэалізм. Сусвет рамана не падобны на стандартныя светы жанру, у якім усе праблемы вырашаюцца заклінаннем. Нягледзячы на дастатковую колькасць бітваў і сутычак, яны не нагадваюць высакародныя паядынкі. Магія ў рамане практычна адсутнічае і прадстаўлена выключна Іншымі і драконамі, апошнія з якіх з’яўляюцца бліжэй да фіналу рамана, што толькі падкрэслівае заход эпохі легенд і герояў. Фармальна гісторыя цыкла засяроджваецца на людзях, якія змагаюцца з нейкімі злавеснымі сіламі, што пагражаюць чалавецтву. Свет Сямі Каралеўстваў успрымаецца як праўдападобны, «бачны і адчувальны».
Некаторыя аўтары адзначалі шэраг пісьменніцкіх недапрацовак, якія ўсе ж не прымяншаюць добрых якасцей гісторыі Сямі Каралеўстваў, паколькі кнігу варта ўспрымаць і ацэньваць з пункту гледжання жанру. Так, апошні дракон Дынастыі Таргарыенаў памёр за 150 гадоў да падзей, з якіх стартуе кніга. Страта галоўнай сілы кіруючай дынастыі павінна была прывесці да масы канфліктаў і распаду імперыі, чаго па нейкай прычыне не адбываецца. Рыцарства Вестэраса не займалася практычна нічым, акрамя турніраў. Кантынент, населены сотнямі рыцараў, не ведаў ніводнай сапраўды буйной вайны. Здзіўляліся аглядальнікі і наяўнасці цэлібату ў рыцарскіх ордэнах без яго першапрычыны — хрысціянства. Начны Дазор, мэтай якога была абарона ад адзічэлых, складаўся па большай частцы з былых разбойнікаў і гвалтаўнікоў і ў рэальнасці павінен быў бунтаваць, а не весці сумленную службу. Спакойнае стаўленне да рознага роду рэлігій хутчэй нагадвае сучасную Амерыку, а не сярэдневяковую Еўропу. Велізарныя вокны замкаў, з аднаго з якіх падае Бран, таксама непраўдападобныя — у рэальнасці яны больш нагадвалі байніцы. Акрамя таго, «каб паспець схапіць Брана за руку, Джэймэ павінен быў не толькі валодаць рэакцыяй джэдая, але і талентамі Містара Фантастыкі…». Некаторых аглядальнікаў раздражнялі дробныя недахопы гісторыі і выкарыстанне аўтарам літаратурных анахранізмаў.
Кожны персанаж кнігі старанна выпісаны, а супрацьстаянне Ланістэраў і Старкаў нагадвае барацьбу Ланкастэраў і Ёркаў. Героі неадназначныя і часцяком захоўваюць некалькі тайнаў. Якасці кожнага з іх запамінаюцца як сутнасці, якія вызначаюць іх характар. Нават самыя гратэскавыя з іх акуратна ўпісаны ў гістарычны кантэкст, што дадае ім дакладнасці. Дзясяткі персанажаў выклікаюць самыя разнастайныя пачуцці, ад сімпатыі да агіды, а часам і тое і іншае адначасова. Адна з прычын папулярнасці рамана складаецца ў падыходзе аўтара да апавядання — назірання за героямі з некалькіх пунктаў гледжання. Гэты падыход робіць вобраз свету больш складаным і шматгранным, забяспечвае глыбіню сюжэту і трымае чытача ў чаканні працягу. Персанажы твора не ідэалізаваны, сярод іх няма абсалютна станоўчых і абсалютна адмоўных. Пры агульнай «даросласці» сюжэту значная частка апавядання падаецца з вуснаў дзяцей, якім даводзіцца пасталець раней часу. Джон Ходсмэн, крытык часопіса Time пісаў, што Тырыян Ланістэр з’яўляецца лепшым персанажам у мастацкай літаратуры. Як чалавек свайго часу, скептычны і прыкрываецца цынізмам, насамрэч Тырыян здольны на глыбокую спагаду, што робіць яго ўпадабаным персанажам сярод чытачоў. Радзей гучалі іншыя меркаванні. Так, Сэм Джордысан, крытык газеты The Guardian, падкрэсліўшы вялікі талент, з якім Марцін раскрывае перад чытачом унутраны свет персанажаў, лічыў, што яго героі занадта часта аднамерныя, цьмяныя і маральна падзелены толькі на два тыпы — добрыя і злыя. Добрыя хлопцы высакародныя, пампезныя і прадказальныя. Дрэнныя — дэвіянтныя, забіваюць нявінных людзей і смяюцца над чужым болем, што ён лічыў дурным, наіўным і мульцяшным. Часткова гэта меркаванне падтрымала і The Washington Post.
Першая сотня старонак змяшчае вялікую колькасць штампаў, аднак стэрэатыпы выкарыстоўваюцца пісьменнікам толькі для таго, каб іх перайначыць — галоўныя героі гінуць, а ў другарадных адкрываюцца тайныя матывы. Цытата «У гульні тронаў ты або перамагаеш, або паміраеш» адлюстроўвае не толькі магутнае пачуццё драмы, багатую пастаноўку і складанасць персанажаў, але і разуменне таго, што ў цэнтры гісторыі — канфлікт хлусні. Невыпадкова Марцін часта цытуе Уільяма Фолкнера, кажучы, што напісанае сутнасць гісторыя чалавечага сэрца, якое знаходзіцца ў канфлікце з самім сабой. Гэты канфлікт паўсюль заўважны ў цыкле Лёду і Агню, што здавалася беспрэцэдэнтным у эпічным фэнтэзійным жанры на момант публікацыі першай кнігі. Марцін уяўляе маральныя дылемы рэальных людзей, няхай гэта будзе выбар маці паміж сям'ёй і доўгам ці старанні самотнага выродлівага карліка выжыць у грамадстве. Пісьменнік адчыніў дзверы для новай хвалі творчасці, якая даследуе цёмны бок чалавечай прыроды. Дэвіз Старкаў «Зіма блізка» выражае суровы светапогляд Поўначы, нагадвае пра Доўгую Ноч і будучыя небяспекі. Па меры развіцця серыі гэтыя словы набываюць лёсавызначальнае і фаталістычнае значэнне. Кніга выклікае задавальненне за кошт хуткіх дыялогаў і атмасфернай прозы. У ёй спалучаюцца крывавая героіка Толкіна і лінія палітычных інтрыг, якія вымусілі б, паводле словаў аднаго з рэцэнзентаў, пазайздросціць Макіявелі, кожная са шматлікіх сюжэтных ніцей змяшчае дзясяткі іншых, што спараджае інтрыгу і жаданне азнаёміцца з працягам. Хоць пэўныя лініі і завяршаюцца, ніць агульнага апавядання працягвае цягнуцца ў наступныя тамы, вымушаючы чытачоў гадаць пра далейшае развіццё сюжэту.
Кніга, як і іншыя раманы цыкла, прызначана для шматразовага чытання. Абрыўкі ключавой інфармацыі паведамляюцца мімаходзь, паступова закладваючы перадумовы для наступных падзей. Першае чытанне пакідае шмат пытанняў і загадак. Толькі пазней сюжэтныя павароты на аснове гэтых звестак набываюць статус лагічных і абгрунтаваных. Першы том фэнтэзі-сагі спалучае ў сабе інтрыгу, экшэн і рамантыку. Марцін, паводле слоў крытыкаў, дасягае новых вышынь у плане апавядальнай тэхнікі, дасканалай прозы , займальнага сюжэту эпічнага размаху , батальных сцэн і інтэграцыі ўласных палітычных поглядаў у твор. Пісьменніцкі стыль характарызавалі як «асвяжальны» і «глыбока асабісты». «Гульню тронаў» параўноўвалі з серыялам «Праслухоўка», раманамі «Дачка жалезнага дракона» і «Вароты Анубіса» , называлі больш цёмнай версіяй «Кола Часу» Роберта Джордана і адзначалі ашаламляльны кантраст у параўнанні з працамі Дэвіда Эдынгса і Дына Брукса. Дана Джэнінгс, аглядальнік The New York Times, называе «Гульню тронаў» шырокім панарамным раманам у стылі XIX стагоддзя, перададзеным маляўнічымі сродкамі фэнтэзі, у якім прыкметна больш уплыву Бальзака і Дыкенса, чым Толкіна. Некаторыя крытыкі былі незадаволены брытанскім выданнем рамана з «агіднай вокладкай», на якой быў намаляваны конскага віду дракон. Пісьменнік Роберт Джордан, насупраць, пахваліў афармленне, чым прыцягнуў новых чытачоў. Паводле меркавання , у аўдыёкніжцы знарочыста простая манера чытання і брытанскі акцэнт апавядальніка дадалі апавяданню інтрыгі і асуджанасці. Рой Дотрыс не імкнуўся перастройваць свой голас пад кожнага з сотняў персанажаў, толькі зрэдку змяняючы акцэнты і інтэнсіўнасць гаворкі.
Адаптацыі
Да Марціна не разоў звярталіся з прапановамі экранізацыі цыкла «Песні Лёду і Полымя», але ён не разглядаў іх сур’ёзна — як з-за меркаванага скарачэння гісторыі, так і з-за невялікіх бюджэтаў, якія не маглі забяспечыць высокі ўзровень пастаноўкі. «У прыдуманым мною свеце былі велізарныя замкі, поўныя драматызму ландшафты, пустыні, горы, балоты, драконы, лютаваўкі, бітвы шматтысячных войскаў, зіготкія даспехі, мудрагелістая геральдыка, баі на мячах, турніры і неадназначныя персанажы. Усё гэта, натуральна, абсалютна не падлягала экранізацыі». Аднак урэшце аўтара натхніў запал Дэвіда Беніяфа і Дэна Уайса, і раман быў экранізаваны ў рамках першага сезона аднайменнага амерыканскага тэлесерыяла. Тэлеканал HBO выдаткаваў на яго вытворчасць 60 млн долараў. Шон Бін выканаў ролю рашучага, нешматслоўнага і суровага главы дому Старкаў, якога рэжысёр Алан Тэйлар лічыў маральным стрыжнем першага сезона. Джона Сноу сыграў Кіт Хэрынгтан, Дэйнерыс Таргарыен — Эмілія Кларк, Тырыяна Ланістэра — Пітэр Дынклэйдж, Серсею Ланістэр — Ліна Хідзі.
Пісьменнік быў задаволены серыялам — з экранізацыі першай кнігі яму асабліва спадабалася сцэна, у якой Дрога парваў горла Мага, якой не было ў першакрыніцы. У той жа час ён лічыў, што стваральнікам варта асцерагацца «эфекту матыля», паколькі загінулы ў серыяле герой ізноў з’явіцца ў «Ветрах зімы». Марцін пісаў, што экранізацыя ўсё ж павінна была лічыцца са здымачным графікам і бюджэтам, таму сотня ачагоў палаца з лёгкай рукі прадзюсара скарачалася да шасці. Асноўная частка здымак прайшла ў Паўночнай Ірландыі, выбранай з-за разнастайнасці ландшафтаў гэтай мясцовасці. «Гульня тронаў» з’яўляецца самым папулярным серыялам сярод інтэрнэт-карыстальнікаў, і яго «пірацкая» аўдыторыя перавышае тэлевізійную. Крытыкі прыйшлі да меркавання, што шакавальнае развіццё сюжэтнай лініі зрабіла праект «прарыўным» з пункту гледжання сцэнарыя. Візітнай карткай серыяла сталі складаныя адносіны персанажаў і бязлітаснасць, з якой аўтары пазбаўляюцца ад упадабаных публікай герояў. Першы сезон, паказаны ў 2011 годзе, забяспечыў на тэлебачанні месца новаму жанру — «фэнтэзі для дарослых», а выканаўца ролі Тырыяна атрымаў прэміі «Эмі» і «Залаты глобус». Экранізацыя HBO досыць блізкая да першакрыніцы (гаворачы пра першы сезон, Дэн Уайс адзначае, што стваральнікі серыяла ў ім «здолелі захаваць амаль усё, што ім сапраўды палюбілася»), але адрозненні ўсё ж існуюць. Так, на старонках першай часткі цыкла Нэд сумняваецца, ці варта прымаць пасаду Правіцы, але Кейтылін угаворвае яго — у серыяле ж усё наадварот. З-за таго, што амаль уся кніга «паказана вачамі» Старкаў, сюжэтныя лініі экранных Ланістэраў былі пашыраны. Змяніўся і ўзрост мноства персанажаў. Па кнізе большасць герояў — дзеці. Сансе — адзінаццаць, Джофры і Дэйнерыс — трынаццаць, Робу і Джону — чатырнаццаць. Іх серыяльныя версіі значна старэйшыя, галоўным чынам з-за сексуальных сцэн. Больш агрэсіўна ў плане пасцельных сцэн паказаны і кхал Дрога з Дэйнерыс. Галоўнай тэмай серыяла стала анатомія ўлады. Таксама ў ім раскрываліся ідэі ўплыву асабістага на палітыку, наступствы кахання, страсці і нянавісці.
Па матывах цыкла былі выпушчаны калекцыйныя картачныя гульні, некалькі настольных гульняў , календары і карціны , поварская кніга. Таксама існуюць лінейкі камп'ютарных гульняў — стратэгічная і ролевая ад Cyanide, а таксама прыгодніцкая ад Telltale Games. 2 лютага 2011 года Джордж Марцін паведаміў, што да прэм'еры серыяла будзе прымеркаваны выхад адаптацыі рамана ў выглядзе комікса. Раман быў адаптаваны Дэніэлам Абрахамам, за мастацкую частку адказваў Томі Патэрсан. Падзей «Гульні тронаў» хапіла на 25 выпускаў па 32 старонкі ў кожным. Паведамлялася, што твор будзе экранізаваны ў фармаце індыйскага серыяла пад назвай «Рані Махал» (Рай для каралевы), у якім персанажы будуць размаўляць на хіндзі, а фэнтэзійныя элементы выключаць з сюжэту. Аднак пазней чуткі пра пра гэты праект як новай версіі «Гульні тронаў» былі аспрэчаны прадстаўнікамі Sony Entertainment Television з Мумбаі.
Літаратура
На рускай: На англійскай:
Азярышча (Асіповіцкі раён)
Азяры́шча (, Озерище) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.
Амфітэатр (Трыр)
Амфітэа́тр (Amphitheater in Trier) — антычны амфітэатр, найстарэйшая старажытнарымская пабудова ў Трыры, узведзеная ў 100 годзе нашай эры ў эпоху росквіту Рымскай імперыі. Амфітэатр размешчаны каля Імператарскіх тэрмаў, за 1,4 км на паўднёвы ўсход ад Галоўнай рыначнай плошчы.
Гісторыя
Амфітэатр, узведзены ў 100 годзе нашай эры, быў часткай рымскай гарадской сцяны і служыў усходняй брамай Трыра. Пры гэтым ён пабудаваны не на насыпе, як гэта было прынята ў рымлян, а на натуральным схіле. Каля паўночнага і паўднёвага ўваходаў былі пабудаваны паўкруглыя вежы.
Трырскі амфітэатр збудаваны па вобразу і падабенству рымскага Калізея і разлічаны на 20 тысяч гледачоў. Даўжыня амфітэатра складае 70 метраў, шырыня 49 метраў, што супастаўна з памерамі, напрыклад, амфітэатра ў Вероне. Глядзельная зала складалася з 26 радощ, падзеленых на тры ярусы. Пад арэнай амфітэатра знаходзяцца сутарэнні са службовымі памяшканнямі, абсталяванымі шматлікімі грузавымі платформамі і складанымі пад'ёмнікамі, неабходнымі для эфектнага з'яўлення на арэне гладыятараў і дзікіх жывёл. Да арэны была падведзена вада, каб астуджаць яе ў спякоту.
Да V стагоддзя на арэне амфітэатра праходзілі баі гладыятараў, праводзіліся пакаранні смерцю і абвяшчаліся важныя дзяржаўныя ўказы. Апагеем сезона ў антычнасці былі штогадовыя «Франкскія гульні» («Ludi francisci»).
Пазней амфітэатр быў часткова разбураны. У Сярэднявеччы ён служыў каменяломняй — наземная частка амфітэатра была практычна разабрана для будаўнічых патрэб.
Сучаснасць
У нашы дні амфітэатр служыць сцэнай для правядзення канцэртаў, мюзіклаў і іншых культурных мерапрыемстваў. Штогод у жніўні на арэне амфітэатра праходзіць самы вялікі ў Германіі фестываль гістарычнай рэканструкцыі гладыятарскіх баёў «Хлеба і гледзішчаў», на які з'язджаецца мноства гледачоў з усяго свету.
У 1986 годзе амфітэатр, разам з іншымі збудаваннямі рымскага перыяду, Кафедральным саборам Трыра і царквой Маці Божай, быў уключаны ў спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Брадок (Асіповіцкі раён)
Брадо́к (, Бродок) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.
Навумаўка (Бешанковіцкі раён)
Наву́маўка (, Наумовка) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Бешанковіцкага сельсавета.
Ъ
Ъ, ъ (цвёрды знак, ёр ) — літара кірыліцы. Выкарыстоўваецца ў рускай мове (дваццаць восьмая літара рускага алфавіту), а таксама ў балгарскай мове (дваццаць сёмая літара балгарскага алфавіту). У іншых славянскіх мовах (у тым ліку ў беларускай і ў украінскай) у адпаведным рускай мове выпадку выкарыстоўваецца Апостраф ('), а у адпаведным балгарскай мове выпадку літара А (ненаціскныя склады).
Трэцяя бітва пры Артуа
Трэ́цяя бі́тва пры Артуа́ (25 верасня 1915 — 31 кастрычніка, у асобных месцах да 4 лістапада 1915) — наступленне войскаў Антанты на пазіцыі германскіх армій у Артуа і Шампані, падчас Першай сусветнай вайны. Асноўных мэт — прарыву германскага фронту і адцягнення германскіх сіл ад Усходняга фронту — саюзнікі не дамагліся.
Пачатак наступлення
Наступленне ў Шампані пачалося 25 верасня, падчас артылерыйскай падрыхтоўкі было выдаткавана да 3000000 снарадаў. Артылерыйскі агонь нанёс вялікія разбурэнні першай лініі акопаў, аднак другая была амаль не кранутая. Затым у атаку паднялася пяхота, авалодаўшы першай лініяй, салдаты залеглі, патрабуючы, каб артылерыя знішчыла драцяныя загароды і падрыхтавала атаку на другія пазіцыі. Аднак парадак наступлення парушыўся, дывізіі перамяшаліся, арганізаваны бой перарастаў у разрозненыя атакі асобных частак, ударная сіла якіх бесперапынна раставала. Да 28 верасня працягваліся жорсткія акопныя баі з пераменным поспехам, германцы атрымаўшы падмацаванні выбілі надыходзячых з другой лініі акопаў, аднак перагрупаваўшы сілы пры артылерыйскай падрыхтоўцы французскія войскі ізноў пайшлі ў атаку, зноў завязаўшы зацятыя баі. Гэтаксама сітуацыя развівалася і ў Артуа, аднак пасля артылерыйскай падрыхтоўкі перад наступленнем пяхоты, за 40 хвілін да атакі пусцілі газ з балонаў і нейтральны дым з дымавых шашак. Атака пяхоты ўпершыню прыкрывалася дымавой завесай. Аднак умовы для хімічнай падрыхтоўкі атакі былі не зусім спрыяльныя. Вецер быў слабым і мяняў кірунак. У першы дзень атакі наступаўшым атрымалася прарвацца на фронце шырынёй 7 км, і ў глыбіню 3 км, аднак наступныя атакі поспеху не мелі.
Вынікі бітвы
У выніку восеньскай аперацыі ў Шампані і Артуа англа-французы здолелі захапіць невялікі ўчастак 22 км у шырыню і 3-4 км у глыбіню. Саюзнікі таксама праводзілі наступ з мэтай адцягнуць нямецкія войскі з Усходняга тэатра ваенных дзеянняў на Заходні, аднак у ходзе бітвы ў Артуа і Шампані германцы не знялі з рускага фронту ні адной дывізіі. Пасля аперацыі ў Артуа і Шампані англа-французскае камандаванне спыніла наступальныя дзеянні на ўсім франка-германскім фронце і перайшло да пазіцыйных формаў барацьбы.
Юзаф Брант
Ю́заф Брант (Józef Brandt; 11 лютага 1841, Шчабрэшын — 12 чэрвеня 1915, Радам) — польскі жывапісец, баталіст.
Біяграфія
Навучаўся ў Парыжы (1858—1860) і Мюнхене. У 1875 заснаваў уласную школу жывапісу.
У 1877 ажаніўся з Аленай з Вайцехоўскіх, уладальніцай вёскі Аронска каля Радаму, дзе правёў большую частку жыцця. Цяпер там размяшчаецца знакаміты Цэнтр польскай скульптуры.
Творчасць
Пісаў пераважна на баталістычныя і гістарычныя тэмы, звязаныя з казацкімі, татарскімі бітвамі і шведскімі войнамі XVII стагоддзя.
Творчасць Бранта аказала моцны ўплыў на польскае выяўленчае мастацтва і літаратуру (натхніў Генрыка Сянкевіча на стварэнне трылогіі «Агнём і мячом», «Патоп» і «Пан Валадыеўскі»). Да пераемнікаў творчасці Юзафа Бранта належаў між іншых Уладзіслаў Шэрнер.
Альбомы гурта «Воплі Відоплясова»
Украінскі гурт «Воплі Відоплясова» быў створаны ў 1986 г. Праз пяць гадоў, ў 1991 г., на вінілавай кружэлцы (пасля на CD-дыску) выйшаў іх першы афіцыйны рэліз «Або або». На працягу наступных гадоў «ВВ» запісалі 20 альбомаў і сінглаў, апошні з якіх — студыйны альбом «Чудовий світ» выйшаў у кастрычніку 2013 г. Гурт працягвае творчую дзейнасць па сённяшні дзень.
{| class="standard" |bgcolor="#FFCC00" align=center|Назва, год выхаду і кароткее апісанне альбому |colspan="2" bgcolor="#FFCC00" align=center|Дарожкі |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"| Або або (1991) Першы афіцыйны рэліз ВВ. Выйшаў на вінілавай пласцінцы. Пазней быў запісаны на кампакт-дыск. Альбом запісаны ўжывую ў Францыі на фестывалі "Eurockeens de Belfort " |colspan="2"| |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Закустика (MC) (1993) Альбом запісаны пад час выступу у культавым парыжскім клубе «Шэ Піф» |colspan="2"| |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Країна мрій (1994)
Пілотная CD-версія легендарнага альбома. Выданы ў Аўстрыі абмежаваным накладам. |colspan="2"| |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Музіка, сінгл (1996) |colspan="2"| |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Музіка (1997) Гэты альбом браў з сабою ў космас украінскі касманаўт Леанід Кадэнюк. |colspan="2"| |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Країна мрій (1997)
Перавыданне альбому 1994 са зменамі. |colspan="2"| |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Любов, сінгл (1998) Першы максі-сінгл аноўленага складу гурту. Месца гітарыста канчаткова займае Яўген Рагачэўскі. |colspan="2"| |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Хвилі Амура (2000) Рамантычны альбом, які з’явіўся на свет у першы дзень вясны. |colspan="2"| |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|День нароDJення (2001) Электроны альбом, складзены з кавер-версіяў савецкіх хітоў і аўтарскіх рэміксаў на творы «ВВ». |colspan="2"| |-
Пасля 2001
|bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Мамай, сінгл (2001) |colspan="2"| |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Файно (2002) Патужны электрарок з элементамі фальклору. Разам сплецёны музычны эксперымент, вострая сацыяльная тэматыка і адгамоны панк-рокавага юнацтва музыкаў. |colspan="2"| |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Були деньки (2006) Альбом прысвечаны 20-годдзю гурту. Вытрыманы ў музычным стылі васмідзясятых гадоў. |colspan="2"| |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Відеоколекція (DVD) (2007) Першая відэазборка гурту. У асноўнаю частку ў ключэна 15 відэакліпаў 1996—2006 гадоў. У «Архіў» (1988—1993) трапілі матэрыялы з прыватных калекцый і тэлеархіваў Украіны, Расіі, Францыі. |colspan="2"| |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|В.В. на сцені фестивалю РОК-СІЧ (2008)
Канцэртны альбом, запісаны падчас фестывалю Рок Січ (Кіеў, 2006). |colspan="2"| |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Гімн-Славень України (2008) Кананічная і традыцыйная версіі украінскага Гімну, дапоўнены электроннай версіі фотаальбома «Украінскі жывапіс» XIX-пачатку XX стагоддзя, а так жа караоке-трэкамі ў суправаджэнні рэпрадукцый карцін ўкраінскіх мастакоў. |   Диск 1 (CD) | valign="top"|  Диск 2 (DVD) |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Відеоколекція (collector's edition, 2DVD) (2008) Двайны DVD. Калекцыйнае выданне з абмежаваным накладам. У першы дыск ўключаны 15 кліпаў 1996—2006 гадоў, дапоўненых архіўнымі відэа з прыватных калекцый і тэлеархіваў Украіны, Расіі і Францыі. Другі дыск змяшчае відэазапісы з канцэртнага архіва ВВ — фрагменты выступлення на канцэрце кіеўскай «Рок-арцелі» ў 1988 годзе, а гэтак жа рок-шоу пры ўдзеле французскіх музыкаў (Кіеў 1996). |   DVD 1 | valign="top"|  DVD 2 |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Ладо, сінгл (2008) |colspan="2" |  Ладо |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Були деньки (vinyl LP) (2008) Вінілавая пласцінка (серыя Audiophile), «цяжкі вініл» (180 г), абмежаваны тыраж (300 асобнікаў). |colspan="2"| |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top" |Ладо, сінгл (2009) |colspan="2"| |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Чіо Чіо Сан (2009). Змяшчае аднайменную песню, а таксама відэакліп, зняты (рэжысёр-пастаноўшчык — А. Скрыпка, аператар — С. Міхальчук) пры садзейнічанні прадстаўнікоў Украінска-японскага цэнтра. |colspan="2" |  Чіо Чіо Сан |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Відпустка, сінгл (2010). Змяшчае песню і відэакліп (рэжысёр-пастаноўшчык — А. Скрыпка, аператар — А. Харошка). |colspan="2" |  Відпустка |- |bgcolor="#E6E6FA" valign="top"|Чудовий світ (2013) Першы студыйны альбом за апошнія гады. Выйшаў у сярэдзіне кастрычніка 2013 года. |colspan="2"| |- |}
Яўген Валер’евіч Ляшко
Яўген Ляшко (нар., , Гродзенскі раён) — беларускі футбаліст, абаронца гродзенскага «Нёмана».
Клубная кар’ера
Выхаванец ДЮСШ «Белкард», з 2012 года стаў выступаць за дубль гродзенскага «Нёмана». У сезоне 2014 замацаваўся ў рэзервовай камандзе гродзенцаў.
Перад сезонам 2015 значная колькасць маладых ігракоў, у тым ліку і Ляшко, была пераведзена ў асноўны склад. 21 сакавіка 2015 года дэбютаваў у асноўнай камандзе «Нёмана» ў першым матчы чвэрцьфінала Кубка Беларусі супраць БАТЭ (0:1), калі выйшаў у стартавым складзе і правёў увесь матч на пазіцыі правага абаронцы. У далейшым здолеў замацавацца на гэтай пазіцыі ў асноўнай камандзе.
У першай палове 2017 года страціў месца ў асноўнай камандзе і выступаў за дубль. У жніўні 2017 года быў аддадзены ў арэнду клубу Першай лігі «Ліда». Па заканчэнні сезона ў лістападзе 2017 года вярнуўся ў «Нёман», з якім падпісаў новы кантракт на адзін год. У сезоне 2018 гуляў пераважна за дубль гродзенцаў, часам з’яўляючыся ў асноўнай камандзе. Сезон 2019 пачынаў у стартавым складзе, пазней страціў месца, аднак працягваў быць у абойме асноўнай каманды, часам таксама прыцягваўся да дубля. У снежні 2019 года падоўжыў кантракт з «Нёманам» на наступны сезон.
У сярэдзіне 2020 года трывала з’яўляўся ў стартавым складзе гродзенцаў, але пасля страціў месца ў аснове, звычайна заставаўся на лаўцы запасных, прыцягваўся да дубля. У студзені 2021 года падоўжыў кантракт з клубам. Сезон 2021 пачынаў на лаўцы запасных, з мая пачаў з’яўляцца ў стартавым складзе, з ліпеня стаў радзей выхадзіць на поле. У студзені 2022 года яшчэ на год падоўжыў пагадненне з гродзенскім клубам.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за юнацкую і юніёрскую зборныя Беларусі ў кваліфікацыйных раўндах чэмпіянату Еўропы. 11 чэрвеня 2015 года дэбютаваў у моладзевай зборнай, выйшаўшы ў стартавым складзе ў таварыскім матчы супраць Англіі.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Брытанскі Ганконг
Ганконг — брытанская каронная калонія, а затым залежная тэрыторыя з 1841 па 1997 год.
Гісторыя
Найбольш раннія выяўленыя чалавечыя паселішчы на тэрыторыі сучаснага Ганконга адносяцца да палеаліту. Гэты рэгіён упершыню ўвайшоў у склад Кітая падчас кіравання дынастыі Цынь, а ў часы дынастый Тан і Сун служыў гандлёвым портам і ваенна-марской базай. Першым еўрапейцам, чый візіт у гэты рэгіён быў задакументаваны, быў партугалец Жоржы Альварэш у 1513 годзе. Пасля адкрыцця філіяла Брытанскай Ост-Індскай кампаніі ў Кантоне (Гуанчжоу) у рэгіёне стала расці прысутнасць брытанцаў.
З пачатку XIX стагоддзя брытанцы пачынаюць актыўна ўвозіць у Кітай опіум. У 1839 годзе цынскі двор наклаў забарону на ўвоз опіуму, і Вялікабрытанія пачала супраць Кітая Першую Опіумную вайну. Востраў Ганконг быў упершыню акупаваны брытанцамі ў 1841 годзе, а ў канцы вайны ў 1842 годзе афіцыйна перайшоў пад брытанскі суверэнітэт паводле Нанкінскаага дагавора. Яшчэ праз год на востраве быў заснаваны горад, а тэрыторыя атрымала афіцыйны статус калоніі кароны (адпавядае цяперашнім «заморскім тэрыторыям»). У 1860 годзе пасля паражэння Кітая ў Другой Опіумнай вайне тэрыторыі Каўлунскага паўвострава на поўдзень ад Баўндары-стрыт і вострава Каменярэзаў былі перададзены ў вечнае валоданне Вялікабрытаніі паводле Пекінскага дагавора. У 1898 годзе Вялікабрытанія ўзяла ў Кітая ў арэнду на 99 гадоў суседнія тэрыторыі на поўначы Каўлунскага паўвострава і востраў Лантау, якія атрымалі назву Новыя Тэрыторыі.
Ганконг быў абвешчаны порта-франка, каб палегчыць выкананне ролі грузаперавалачнай базы Брытанскай імперыі ў Паўднёва-Усходняй Азіі. У 1910 годзе адкрылася Каўлун-Кантонская чыгунка, якая злучыла Гуанчжоу і Каўлун. Яе канцавая станцыя размяшчалася ў раёне Чымсачой. У калоніі была ўведзена брытанская сістэма адукацыі. У XIX стагоддзі мясцовае кітайскае насельніцтва мала сутыкаліся з багатымі еўрапейцамі, якія сяліліся ля падножжа піка Вікторыя.
Падчас Другой сусветнай вайны 8 снежня 1941 года Японская імперыя напала на Ганконг. Ганконгская бітва скончылася 25 снежня паражэннем брытанскіх і канадскіх сіл, якія баранілі калонію. Падчас японскай акупацыі Ганконга частай з’явай быў нястача прадуктаў, якая пагаршалася гіперінфляцыяй, што была следствам прымусовага абмену валюты на ваенныя банкноты. Насельніцтва Ганконга, якое да вайны складала 1,6 млн чалавек, да 1945 годзе паменшылася да 600 тыс. 15 жніўня Японія капітулявала, і Вялікабрытанія аднавіла суверэнітэт над Ганконгам.
Пасля Другой сусветнай вайны ў Кітаі ўспыхнула грамадзянская вайна, што прывяло да хвалі новых мігрантаў з мацерыка, таму насельніцтва Ганконга хутка аднавілася. Пасля абвяшчэння ў 1949 годзе Кітайскай Народнай Рэспублікі ў Ганконг лінуў яшчэ большы паток мігрантаў, якія асцерагаліся праследаванняў з боку Камуністычнай партыі Кітая. Шматлікія кампаніі перанеслі ў Ганконг свае офісы з Шанхая і Гуанчжоу. Камуністычны ўрад праводзіў усё больш ізаляцыянісцкую палітыку, і ў гэтай сітуацыі Ганконг застаўся адзіным каналам, па якім ажыццяўляўся кантакт КНР з Захадам. Пасля ўступлення Кітая ў Карэйскую вайну ААН наклала эмбарга на гандаль з КНР, і гандаль з кантынентам спыніўся.
Дзякуючы росту колькасці насельніцтва і таннасці рабочай сілы тэкстыльная вытворчасць і іншыя галіны прамысловасці хутка раслі. Разам з індустрыялізацыяй асноўным рухавіком эканомікі стаў экспарт на знешнія рынкі. Дзякуючы росту прамысловай вытворчасці стабільна павялічваўся ўзровень жыцця. Будаўніцтва жылога мікрараёна Сэк Кіп Мэй Эстэйт адзначыў пачатак праграмы будаўніцтва грамадскіх жылых мікрараёнаў. У 1967 годзе Ганконг пагрузіўся ў хаос вулічных беспарадкаў. Пад уплывам лева настроеных пратэстуючых, натхнёных распачатай на мацерыку Культурнай рэвалюцыяй, рабочы страйк ператварыўся ў жорсткае паўстанне супраць каланіяльнага ўрада, якое працягвалася да канца года.
У 1974 годзе была ўтворана Незалежная камісія па прадухіленні карупцыі, якой удалося звесці да мінімуму карупцыю ў дзяржаўным апараце. Пасля пачатку рэформаў у Кітаі ў 1978 годзе Ганконг стаў асноўнай крыніцай замежных інвестыцый у Кітай. Праз год ушчыльную да паўночнай мяжы Ганконга на тэрыторыі правінцыі Гуандун была ўтворана першая ў Кітаі асобая эканамічная зона Шэньчжэнь. Тэкстыльны і вытворчы складнік у эканоміцы Ганконга паступова памяншаўся, аддаючы першынство фінансам і банкаўскаму сектару. Пасля заканчэння В'етнамскай вайны ў 1975 годзе ўладам Ганконга спатрэбілася яшчэ 25 гадоў для рашэння праблемы вяртання на радзіму в'етнамскіх бежанцаў.
У святле сканчэння праз 20 гадоў тэрміна арэнды Новых Тэрыторый урад Вялікабрытаніі з пачатку 1980-х гадоў стаў абмяркоўваць з уладамі КНР праблему суверэнітэту Ганконга. У 1984 годзе дзве краіны падпісалі Сумесную кітайска-брытанскую дэкларацыю, паводле якой у 1997 годзе павінна была адбыцца перадача суверэнітэту над усёй тэрыторыяй Ганконга на карысць КНР. У дэкларацыі гаварылася, што Ганконг павінен атрымаць статус асобага адміністрацыйнага раёна ў складзе КНР, які дазволіць яму захоўваць свае законы і высокую ступень аўтаноміі на працягу прынамсі 50 гадоў пасля перадачы. Многія жыхары Ганконга не былі ўпэўнены ў тым, што гэтыя абяцанні будуць выкананы і аддалі перавагу эміграваць, асабліва пасля жорсткага прыгнечання студэнцкай дэманстрацыі ў Пекіне ў 1989 годзе.
У 1990 годзе быў зацверджаны Асноўны закон Ганконга, які павінен быў выконваць ролю канстытуцыі пасля перадачы суверэнітэту. Нягледзячы на сур'ёзныя пярэчанні Пекіна, апошні губернатар Ганконга Крыс Патэн правёў рэформу працэсу выбару Заканадаўчага савета Ганконга, дэмакратызаваўшы яго. Перадача суверэнітэту над Ганконгам была здзейснена апоўначы 1 ліпеня 1997 года, яе суправаджала ўрачыстая цырымонія перадачы Ганконга ў Цэнтры кангрэсаў і выставак Ганконга. Першым Галоўным міністрам Адміністрацыі САР Ганконг стаў Дун Цзяньхуа.
Уданшань
Уданшань, гара Удан — невялікі горны хрыбет у правінцыі Хубэй, які знаходзіцца недалёка ад прамысловага горада Шыянь і каля 120 км ад горада Сянфань.
Горы Уданшань знакамітыя сваімі даоскімі манастырамі і храмамі, тут быў даоскі ўніверсітэт, у якім даследавалася медыцына, фармакалогія, сістэмы харчавання, медытацыя і баявыя мастацтвы.
Геаграфія
На кітайскіх картах назва «Уданшань» адносіцца як да ўсяго горнага хрыбта (які цягнецца з усходу на захад уздоўж паўднёвага берага ракі Ханьшуй, перасякаючы некалькі раёнаў Шыяня), так і да невялікай групы вяршынь гэтага хрыбта ў межах гарадскога павета Даньцзянкоу, Шыянь. Апошняя група гор вядома як асяродак даасізму.
Па сучасных картах найвышэйшыя пікі гор Удан дасягаюць каля 1612 метраў.
Гісторыя
Вякамі горы Удан былі вядомы як важны асяродак даасізму, славуты сваімі даоскімі варыянтамі баявых мастацтваў. Першае месца пакланення — Храм Пяці Драконаў — было пабудавана па распараджэнні імператара Тай-цзуна з дынастыі Тан. Пазней дабавіліся збудаванні дынастый Сун і Юань. Найбуйнейшы комплекс на гары быў пабудаваны пры дынастыі Мін (14—17 стст.), калі імператар Юнлэ распачаў тут вялікае будаўніцтва каб заручыцца падтрымкай бажаства Сюань У і даосцаў.
Храмы час ад часу прыходзілася перабудоўваць, і не ўсе з іх захаваліся. Самыя даўнія захаваныя збудаванні — Залаты Храм і Старажытны Бронзавы Храм, створаныя ў 1307. Іншыя адметныя збудаванні ўключаюць Палац Наньян (збудаваны ў 1285—1310 і пашыраны ў 1312), абгароджаны каменнаю сцяной Забаронены Горад на вяршыні (збудаваны ў 1419) і Храм Пурпурных Аблокаў (збудаваны ў 1119—26, перабудаваны ў 1413 і пашыраны ў 1803—20).
Манастыры, такія як Сад Удан, былі ўключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў 1994.
19 студзеня 2003 года 600-гадовы Палац Ючжэньгун у гарах Удан быў ненаўмысна спалены супрацоўнікам школы баявых мастацтваў. Агонь прарваўся ў зал, ператварыўшы ў попел тры пакоі агульнай плошчай 200 м². Пазалочаная статуя, якая звычайна размяшчалася ў Ючжэньгуне, была перанесена ў іншы будынак якраз перад пажарам і дзякуючы гэтаму пазбегла знішчэння ў агні.
Архітэктура
Архітэктура комплексу спалучае ў сабе найлепшыя дасягненні кітайскай традыцыйнай архітэктуры за апошнія паўтары тысячы гадоў.
Найбольш знамянальныя збудаванні:
У масавай культуры
Па легендах, гара Уданшань — месца ўзнікнення баявых мастацтваў, і ў прыватнасці тайцзіцюаня, хоць крытычныя даследаванні ставяць гэта пад сумненне.
Франкентурм (Трыр)
Франкентурм (Frankenturm) — сярэдневяковая абарончая і жылая вежа, размешчана ў цэнтры горада Трыр, за 150 метраў на захад ад Галоўнай рыначнай плошчы.
Гісторыя
Вежа пабудавана ў XI стагоддзі традыцыйным для старажытных рымлян спосабам — рады бутавага каменя чаргуюцца ў ёй з цаглянымі радамі.
Буда (Лапіцкі сельсавет)
Бу́да (, Буда) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.
Франкентурм (Трыр)
Гісторыя
Уваход у вежу быў размешчаны высока над зямлёй, і патрапіць у яе можна было толькі па драўлянай лесвіцы, якая ў выпадку неабходнасці падымалася ўверх.
У сярэдневяковым Трыры, меркавана, было сем ці восем падобных абарончых жылых веж. Але да нашых дзён, апроч Франкентурм, дашлі толькі Іерусалімская вежа і Дом трох вешчуноў.
Доўгі час у вежы Франкентурм жылі чыноўнікі, якія былі на службе ў архібіскупа.
У нашы дні вежа, рэканструяваная ў 2007 годзе, выкарыстоўваецца для правядзення гарадскіх свят, а таксама здаецца ў арэнду для правядзення розных мерапрыемстваў — канферэнцый, выставак, банкетаў.
Драйкёнігенгаўз (Трыр)
Гісторыя
Дом быў пабудаваны ў 1230 годзе на аснове раманскай жылой вежы. Першапачаткова Дом трох вешчуноў называўся «Ля маленькай калоны». Яго цяперашняя назва паходзіць ад карціны з выявай Свята трох вешчуноў (Богаяўлення), якая, паводле падання, вісела калісьці ў гэтым доме.
Галоўны ўваход у будынак быў размешчаны на другім паверсе, да яго вяла драўляная лесвіца, якая ў выпадку небяспекі магла падымацца ўверх. Сучасныя ўваходы ў будынак з'явіліся пазней.
Роспісы паўцыркульных вокнаў на верхніх паверхах дома адноўлены ў адпаведнасці з арыгіналам.
У XIX стагоддзі Дом трох вешчуноў быў цалкам перабудаваны, таму складана судзіць пра яго першапачатковае архітэктурнае аблічча. У 1938 і 1973 гадах праводзілася рэстаўрацыя будынка.
Вялікая Грава
Вялі́кая Гра́ва (, Великая Грава) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.
Павел Віталевіч Забелін
Клубная кар’ера
Выхаванец СДЮШАР гродзенскага «Нёмана», з 2011 года выступаў за дубль клуба. У сезоне 2013 замацаваўся ў рэзервовай камандзе, стаў капітанам дубля. У 2014 годзе ўжо стаў прыцягвацца і да асноўнай каманды. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 14 верасня 2014 года ў матчы супраць «Дняпра», выйшаўшы на замену на 83-й хвіліне.
Перад сезонам 2015 значная колькасць маладых ігракоў, у тым ліку і Забелін, была пераведзена ў асноўны склад. 4 красавіка 2015 года забіў свой першы гол за «Нёман» (у браму БАТЭ ў адказным матчы чвэрцьфінала Кубка Беларусі, выніковы лік 1:2). У сезоне 2015 рэгулярна з’яўляўся ў асноўнай камандзе, пераважна выходзячы на замену.
У сакавіку 2016 года быў аддадзены ў арэнду «Баранавічам», а ў ліпені таго ж года перабраўся ў мікашэвіцкі «Граніт». У складзе «Граніта» стаў іграком асновы, у матчы апошняга тура забіў гол у браму «Белшыны» ўдарам з 35 метраў, аднак гэта на дапамагло мікашэвіцкаму клубу захаваць месца ў элітным дывізіёне. Па заканчэнні сезона 2016 вярнуўся ў Гродна.
У студзені 2017 года распачаў перадсезонную падрыхтоўку з «Нёманам», з якім у лютым падпісаў новы трохгадовы кантракт. Аднак, у сакавіку зноў далучыўся да «Граніта». У «Граніце» ў сезоне 2017 быў трывалым іграком асновы, з 12 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды.
У студзені 2018 года быў аддадзены ў арэнду дэбютанту Вышэйшай лігі — клубу «Смалявічы», аднак ужо праз два тыдні арэнднае пагадненне было разарвана. Пазней праходзіў прагляд у «Крумкачах», аднак клуб не здолеў атрымаць ліцэнзію на ўдзел у Вышэйшай лізе, і паўабаронца вярнуўся ў «Нёман», у складзе якога пачаў сезон 2018. Гуляў пераважна за дубль, з 19 галамі стаў найлепшым бамбардзірам турніру дублёраў, у асноўнай камандзе правёў 9 матчаў у чэмпіянаце і 2 у Кубку Беларусі. У сезоне 2019 стаў часцей з’яўляцца ў асноўнай камандзе, у канцы сезона стаў выхадзіць у стартавым складзе. У снежні 2019 года падоўжыў кантракт з «Нёманам» да канца 2020 года. У сезоне 2020 замацаваўся ў асноўным складзе, забіў 7 галоў, чым дапамог гродзенцам заняць пятае месца ў чэмпіянаце.
Ніжняе Крывіна
Ні́жняе Кры́віна (, Нижнее Кривино) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Бешанковіцкага сельсавета, да 9 ліпеня 1965 года — у склад Бікложскага сельсавета , да 15 ліпеня 1997 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Бешанковіцкага пассавета.
Павел Віталевіч Забелін
Клубная кар’ера
У студзені 2022 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Шахцёр» і пачаў разам з камандай рыхтавацца да новага сезона. У 2022 годзе нярэдка з’яўляўся на полі, у тым ліку ў стартавым складзе, стаў выкарыстоўвацца на пазіцыі абаронцы. У сезоне 2023 замацаваўся ў якасці асноўнага абаронцы «Шахцёра».
У ліпені 2023 года пакінуў салігорскі клуб і падпісаў кантракт з казахстанскім «Таболам» да канца 2024 года.
Міжнародная кар’ера
15 красавіка 2015 года правёў сваю адзіную сустрэчу за моладзевую зборную Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме таварыскага матча з юніёрскай зборнай Украіны.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Дабраволец
Дабраво́лец (, Доброволец) — пасёлак у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбаўскага сельсавета.
Дзінара
Дзінара (Dinara) — гара ў Харватыі і Босніі і Герцагавіны вышынёй 1913 м (пік Троглаў), частка Дзінарскага нагор’я. Пік Сіньял з вышынёй 1831 м — самы высокі харвацкі пік. Размешчана на мяжы паміж Харватыяй і Босніяй і Герцагавінай у Далмацыі недалёка ад горада Кнін. Ля падножжа гары ў непасрэднай ад яе блізкасці размешчаны населены пункт Кіева, з якога адкрываецца ўражальная панарама на ўсю гару. Дзінара з’яўляецца адной з многіх вяршыняў Дзінарскага нагор’я, аднак прыкметна выбіваецца з навакольнага ландшафту. Расліннасць на гары бедная, дрэў няма. Узыходжанне на гару дзякуючы пакатасці яе схілаў не з’яўляецца складаным, і Дзінара нярэдка становіцца аб’ектам паходаў і экскурсій з суседніх населеных пунктаў.
Спіс аб’ектаў PGC (2110001—2111000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2110001—2111000)
Баляслаў Балзукевіч
Баляслаў Балзукевіч (Bolesław Bałzukiewicz, Boleslovas Balzukevičius;, Вільня — , ) — польскі скульптар з вядомай мастацкай дынастыі. Сын скульптара Вінцэнта Балзукевіча, брат мастакоў Юзафа і Луцыі Балзукевічаў. Прафесар віленскага Універсітэта Стэфана Баторыя (1919), загадчык кафедры скульптуры ўніверсітэта (1919—1935).
Біяграфія
Пачатковую мастацкую адукацыю атрымаў у Віленскай малявальнай школе Івана Трутнева. У 1897—1902 гадах вучыўся ў кракаўскай Акадэміі мастацтваў, у 1902—1903 гадах працягнуў навучанне ў Парыжы. Жыў у Вільні з 1903 або з 1904 да 1907 ці 1908. У Парыжы разам з Антоніем Вівульскім адліваў помнік Грунвальдскай бітве (1910), удзельнічаў у выстаўках. З 1919 года ізноў вярнуўся ў Вільню. Быў прафесарам кафедры скульптуры Універсітэта Стэфана Баторыя. Пахаваны на могілках Роса (Расу) у Вільні.
«Электра»
Адна з асноўных работ Балзукевіча — алегарычная фігура Электрычнасці на кутняй вежы будынка віленскай цеплаэлектрастанцыі (вільнюская ЦЭЦ) на беразе Віліі (цяпер Музей энергетыкі, вул. Рынктынас 2, Rinktinės g. 2). Скульптура «Электра» (вышыня 4 м) была ўсталявана ў 1902 годзе. Яна адлюстроўвала фігуру жанчыны з лаўровым вянком на галаве, трымаўшую ў правай руцэ электрычную лямпу; ўзнесеная левая рука абвяшчае новую светлую эру. Каля яе ног — фігура чалавека, які засланяе левай рукой вочы ад сляпучага святла.
У 1957 або ў 1958 годзе статуя была знятая; па сцвярджэнні гісторыка архітэктуры Вільнюса Владаса Дрымоты, у 1970 годзе яна была знішчана. У 1994 годзе статуя была адноўлена скульптарам Пятрасам Мазурасом па старых фатаграфіях і ў 1995 годзе ўсталявана на ранейшым месцы (бронза, вышыня 4 м).
Новыя Ранчыцы
Но́выя Ра́нчыцы (, Новые Ранчицы) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Бешанковіцкага сельсавета.
Вярбілава (Асіповіцкі раён)
Вярбі́лава (, Вербилово) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.
Баляслаў Балзукевіч
Святы Яцак
У 1901 (па іншых звестках, у 1908 годзе) пры рэканструкцыі капліцы Святога Яцака (святы Гіяцынт) у былой гарадской заставы (цяпер на скрыжаванні вуліц Басанавічаус, Jono Basanavičiaus g., І Муйцінас, Muitinės g., адкуль пачынаюцца праспект Саванору, Savanorių prospektas, і вуліца С. Канарскё, S. Konarskio) на ажурнай псеўдабарочной вежы, трохвугольнай у плане, ранейшая здрахлелая драўляная статуя святога Яцака была заменена новай, створанай Балзукевічам. Статуя вагай 130 кг, вышынёй 2 м (па адных звестках, з бронзы, па іншых - з медзі ), адлюстроўвае святога, ўбранага ў манаскі хабіт (гарніш), з манстранцыяй у правай руцэ і з статуяй Найсвяцейшай Дзевы Марыі з немаўлём Ісусам у левай, якіх ён, паводле падання, цудоўным чынам выратаваў падчас нашэсця татараў, панясучы з сваёй царквы і прайшоўшы па воднай паверхні ракі. Такая ж скульптура Святога Яцака (з іншага матэрыялу) ўстаноўлена ў нішы бакавога фасада касцёла Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі на Звярынцы ў Вільні.
Іншыя творы
Баляслаў Балзукевіч таксама вядомы як аўтар помніка кампазітара Станіслава Манюшкі ў скверы ля касцёла Святой Кацярыны (1922). Бюст Манюшкі ўсталяваны на пастаменце, пакінутым ад помніка Аляксандру Пушкіну з эвакуацыяй бюста рускага паэта з Вільні ў 1915. У 1929 годзе, да 350-годдзя Віленскага ўніверсітэта, у нішах будынка аулы былі ўсталяваны алегарычныя фігуры Ісціны і Прыгажосці працы Баляслава Балзукевіча. Пасля Другой сусветнай вайны яны былі знішчаны.
Скульптар стварыў помнік вядомаму банкіру і мецэнату Юзафу Монтвілу ў скверы ля францысканскага касцёла Ушэсця Найсвяцейшай Дзевы Марыі на вуліцы Троцкай (цяпер Траку; Trakų g.; архітэктар Ян Броўскі). Скульптура створана ў 1911 годзе, помнік быў усталяваны ў 1935 годзе, па іншых звестках у 1931 годзе, да дваццацігоддзя смерці Монтвіла. Помнік уяўляе сабой бронзавую фігуру Монтвіла (вышынёй 1,7 м), якая сядзіць у крэсле на гранітным пастаменце вышынёй 2,2 м.
Аўтар медальёнаў, рэалістычных скульптурных груп («Эмігранты», «Сіроты», «Вайна», 1905—1908), бюстаў Адама Міцкевіча, Яўхіма Лялевеля і іншых, мемарыяльных табліц Антонію Вівульскаму і іншым. Стварыў надмагільныя помнікі на магіле брата (Юзафа Балзукевіча, 1925; Яўхіма Лялевеля, 1932) на могілках Роса. У 1933 годзе на магіле паэта, публіцыста і журналіста Чэслава Янкоўскага на могілках Роса быў усталяваны помнік па праекце Балзукевіча і Фердынанда Рушчыца ў выглядзе абеліска з урнай наверсе, барэльефных партрэтаў Янкоўскага і надпісам на лацінскай мове Q«ui nunquam queivit quiescit» («супакою, хто ніколі не знаходзіўся ў спакоі»).
Пірава перамога
Пірава перамога — перамога, якая дасталася занадта дарагім коштам; перамога, раўнасільная паражэнню.
Паходжаннем гэты выраз абавязаны бітве пры Аўскуле ў 279 годзе да н.э. Тады эпірская армія цара Піра на працягу двух дзён вяла наступ на войскі рымлян і зламала іх супраціўленне, але страты былі такімі вялікімі, што Пір заўважыў: «Яшчэ адна такая перамога, і я застануся без войска».
Гоманаўка
Го́манаўка (, Гомоновка) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.
Маскалі (Рэчыцкі раён)
У 1926—1927 гадах цэнтр Маскалёўскага сельсавета.
Мохавае (возера, Полацкі раён)
Плошча паверхні возера 0,18 км². Даўжыня 0,72 км, найбольшая шырыня 0,38 (0,42 ) км. Даўжыня берагавой лініі 1,8 (каля 1,92 ) км. Найбольшая глыбіня 2,5 м. Аб'ём вады ў возеры каля 0,2 млн м³.
Катлавіна возера рэшткавага тыпу, размешчаная сярод забалочанага лесу. Схілы катлавіны невыразныя. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія і забалочаныя. Возера злучаецца з сеткай меліярацыйных каналаў і праз яе з азёрамі Туроўля, Белае, Колпіна і некалькімі дробнымі азёрамі.
О’Руркі
О’Руркі (У Ruairc, Ua Ruairc, O’Rourke; О’Рурки) — графскі род.