cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фэндом
OpenServing
OpenServing — гэта праект па стварэнні вэб-сайтаў са свабодным змесцівам ў рамках Вікія, але кожны з стваральнікаў такіх сайтаў зможа атрымліваць прыбытак ад размяшчэння рэкламы на ім. Праект быў запушчаны 12 снежня 2006 года і, нягледзячы на адносна высокую папулярнасць, быў зачынены ў студзені 2008 года. Па словах Джымі Вэйлза, Wikia, Inc. атрымала некалькі тысяч заявак на стварэнне сваіх вэб-сайтаў, але сам праект ніколі не быў досыць папулярны і паспяховы. Усе сілы Wikia, Inc. былі кінутыя на звычайныя вікі-праекты, а ўсе сайты, створаныя ў рамках OpenServing, былі перанакіраваны на Вікія.
Праграмнае забеспячэнне
Вікія працуе на MediaWiki, аналагічным таму, што выкарыстоўвае Вікіпедыя. Аднак у Вікіі дададзеныя некаторыя новыя магчымасці, частку з якіх можа адключаць лакальны адміністратар вікі. Напрыклад, чат, форум, сістэма дасягненняў, галерэі.
Wikiasari
(ад тэхналогіі wiki і 漁り漁り асар — пільны пошук) — праект кампаніі Wikia, Inc. па стварэнні пошукавай сістэмы, заснаванай на тэхналогіі wiki.
Насуперак паведамленнях інфармацыйных агенцтваў і розных выданняў, стваральнікі Wikiasari сцвярджаюць, што гэта кодавае назва не будзе ў далейшым з’яўляцца афіцыйным назвай новага пошукавага праекта. Па словах стваральнікаў, праект, які ажыццяўляецца ў рамках супольнасці Wikia Search, не звязаны з праектамі Wikipedia і Amazon A9, хоць Amazon.com і аказвае спонсарскую дапамогу кампаніі Wikia, Inc. ў цэлым. Дакладна так жа праект не звязаны з пошукавікам Wikia Search.
Сцвярджалася, што першая версія пошукавіка павінна з’явіцца вясной 2007 года. На Вікіі, першапачаткова, была ідэя стварыць ўласную пошукавую сістэму. Яна павінна была называцца «Wikiasari». Аднак у пачатку 2005 года ад гэтага адмовіліся.
Wikia Search
Публічная альфа-версія пошукавай сістэмы Wikia Search была запушчана 7 студзеня 2008 года. Яна выклікала рэзкую крытыку з боку вядучых інфармацыйных агенцтваў. У сакавіку 2009 года праект быў зачынены.
Бягучая пошукавая сістэма
У канцы 2009 года на Вікіі была запушчана новая пошукавая сістэма, якая адлюстроўвае вынікі пошуку з усіх сайтаў, якія ўваходзяць у Wikia, Inc.
Кампанія
Wikia, Inc. грунтуецца ў Сан-Францыска, штат Каліфорнія, ЗША. Першапачаткова кампанія была зарэгістраваная ва Фларыдзе ў 2004 годзе, а 10 студзеня 2006 года была перарэгістраваная ў штаце Дэлавэр.
Вікія мае некалькіх тэхнічных супрацоўнікаў у ЗША, а таксама прадстаўніцтва ў горадзе Познань, Польшча.
Бізнес-мадэль кампаніі заключаецца ў атрыманні прыбытку за кошт рэкламы, сам сэрвіс вікі-хостынгу з’яўляецца бясплатным. Першапачаткова кампанія выкарыстоўвала сэрвіс Google AdSense, але затым перайшла на Federated Media.
Увесь кантэнт, які ствараецца ў праектах Вікія, даступны на ўмовах ліцэнзіі Creative Commons Attribution-Share Alike License 3.0 або GNU FDL (больш старыя вікі-праекты), і, адпаведна, прававы статус тэксту цалкам сумяшчальны з праектамі некамерцыйнага Фонду Вікімедыя. Інвестыцыі і прыбытак выкарыстоўваюцца для развіцця сэрвісу Вікія, а таксама ўдасканалення рухавіка MediaWiki і пашырэнняў для яго. Як і некамерцыйныя праекты Фонду Вікімедыя, сэрвіс Вікія дае магчымасць загрузкі дамп баз дадзеных, што робіць сэрвісы Вікія больш пераважнымі для ўдзельнікаў, якія асьцерагаюцца за страту свайго ўкладу калектыўнай праўкі ў праектах, адміністраванне якіх недастаткова празрыста і адкрыта.
Рэклама і выкарыстанне бясплатнага кантэнту
Вікія часам пашырае сваю прастору за кошт ужо існуючых незалежных энцыклапедый, заснаваных на вікі-рухавіку. Пры гэтым удзельнікам дадзеных праектаў плацілі грошы або прадавалі акцыі кампаніі, а арыгінальны сайт закрываўся, з перамяшчэннем ўсяго кантэнту на дамен Вікія.
Паступалі скаргі на Вікія ў сувязі з рэкламай неналежнага характару на старонках энцыклапедый.
Змесціва вікіпраектаў
Узровень распрацоўкі ўтрымання ў праектах Вікія розны. Праекты-пустышкі адразу не выдаляюцца (калі доўгі час у вікі не назіраецца актыўнасці, то замарожваецца база дадзеных, а калі ніхто не зацікавіцца далейшай лёсам вікі, вікі выдаляецца з захаваннем гісторыі правак у архіве, калі такія былі), таму на адзін дзеючы і абнаўляецца праект прыпадаюць некалькі закінутых.
Вікія і Фонд Вікімедыя
З-за таго, што Вікія атрымлівае даход з рэкламы на сваіх сайтах, у яе часам узнікаюць канфлікты з Фондам Вікімедыя, хоць Вікія першапачаткова была заяўлена як камерцыйны аналаг некамерцыйнай Вікіпедыі.
Дамены і скіны
Самы першы скін — Quartz, які выкарыстоўваўся з 2004 па 2008 год. Quartz выглядаў вельмі спрошчаным чынам, не было ні выразнага меню навігацыі, ні верхніх панэляў. Зверху знаходзіліся блок Вікія, пошук і меню вікі. Крыху ніжэй былі кнопкі «Рэдагаваць», «Гісторыя» і інш Уся астатняя частка была запоўненая асноўнай прасторай, а таксама рэкламай.
У чэрвені 2008 года Вікія перайшла на новае афармленне, Monaco. Прычым яно павінна было абавязкова выкарыстоўвацца па змаўчанні на ўсіх вікі-праектах. Зарэгістраваным удзельнікам дазволілі выбіраць паміж гэтым афармленнем і Monobook, а некаторым Викиям дазволілі захаваць гэты скін па змаўчанні. Новае афармленне приживалось з цяжкасцю, так як патрабавала змены афармлення ўжо існуючага кантэнту на вікі-праектах.
У жніўні 2010 года зноў было абвешчана аб поўнай змене афармлення. Новы скін назвалі New Wikia look (таксама вядомы як Oasis або Wikia), і ён у корані адрозніваўся і ад Вароны, і ад Monobook. Галоўнай прычынай пераходу на гэта афармленне стала, па словах кампаніі, жаданне адрознівацца ад іншых вікі-праектаў, у першую чаргу, Вікіпедыі; новае афармленне павінна было стварыць Вікія сваё, непаўторнае твар. 23 верасня 2010 года новае афармленне было прадстаўлена афіцыйна, а ўжо 3 лістапада таго ж года стала афармленнем па змаўчанні на ўсіх без выключэння вікі-праектах. Было забаронена выкарыстоўваць іншыя скіны ў якасці афармлення па змаўчанні, а Monaco было выдаленае зусім. Новае афармленне было заклікана стаць больш «прыязным» да пачаткоўцам на вікі-праектах, але падвергнулася жорсткай крытыцы з боку вопытных удзельнікаў Вікія. У выніку некалькі буйных вікі-праектаў стварылі «анты-Вікія альянс», а не дамогшыся звароту Monaco, пакінулі Вікія, перайшоўшы на ўласныя незалежныя сайты.
Карл фон Бюлаў
Карл фон Бю́лаў (Karl Wilhelm Paul von Bülow;,  — , ) — германскі ваенны дзеяч, фельдмаршал.
Championship League 2013 (снукер)
Championship League 2013 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 7 студзеня па 21 сакавіка 2013 года ў Crondon Park Golf Club, у Стоке, Англія. Турнір стаў шостым розыгрышам Championship League, які праходзіць штогод з 2008 года. Прызавы фонд турніру склаў £205,000, з якіх £10,000 атрымаў пераможца.
Карл фон Бюлаў
Біяграфія
Паходзіў са старажытнага дваранскага прускага роду, прадстаўнікі якога традыцыйна служылі ў прускай арміі.
6 лютага 1897 года Бюлаў быў прызначаны дырэктарам Цэнтральнага дэпартамента прускага Ваенага міністэрства, пасля чаго 22 сакавіка атрымаў званне генерал-маёра.
27 студзеня 1903 года Бюлаў прыняў камандаванне ІІІ армейскім корпусам, які месціўся ў Берліне.
22 мая 1910 года Бюлаў атрымаў званне генерал-лейтэнанта.
Пачатак першай сусветнай вайны сустрэў на пасадзе камандзіра 2-ай арміі, якая налічвала каля 260 тыс.чалавек і 848 гарматаў.
27 студзеня 1915 года Карл фон Бюлаў атрымаў званне фельдмаршала.
4 красавіка 1915 года быў узнагароджан ордэнам Pour le Mérite, пасля чаго быў звольнены ў сувязі з хваробай.
Ян Цыкер
Ян Цыкер (Ján Cikker;, г. Банска-Бістрыца, Славакія — ) — славацкі кампазітар, педагог; адзін з заснавальнікаў славацкай кампазітарскай школы. Народны артыст Чэхаславакіі (1966).
Біяграфія
Навучаўся ў Пражскай кансерваторыі (1930—35), стажыраваўся ў Фелікса Вайнгартнёра ў Вене (1936—1937) і ў Віцезслава Новака ў Празе (1936—1939).
У 1939—1949 выкладаў у Браціслаўскай кансерваторыі. У 1945—1948 быў адначасна кіраўніком рэпертуарнай часткі опернай трупы Славацкага нацыянальнага тэатра. У 1951—1973 — прафесар Вышэйшай школы музычных мастацтваў у Браціславе.
Старшыня нацыянальнай Музычнага савета ЧССР.
Узнагароды
Ордэн Працы (1971). Ордэн Людавіта Штура I ступені (2011, пасмяротна).
Ушанаванне памяці
У Браціславе дзейнічае музей Яна Цыкера.
Хапама
Хапама рыхтуецца шляхам выдалення вантроб гарбуза (вядомай як դդում у Арменіі, ddum ва Усходняй Арменіі і ttum у Заходняй Арменіі). Верх гарбуза зразаецца, атрымваецца гатовы гарбузовы збанок. Вычышчаюцца лыжкай гарбузовыя семкі. Частка мякаці адкладаецца для начыння і дробна рэжацца.
Рыс для начыння папярэдне варыцца 5 хвілін у салёнай вадзе да паўгатовасці і пасля гэтага крыху астуджаецца. Фарш складаецца з адвараной рыс з сухафруктамі, такімі як сечаны міндаль, яблык, кізіл, абрыкос, слівы, фінікі, чарнасліў і разынкі. Фарш можна паліць мёдам і закрасіць карыцай ці цукрам. Паколькі хапама шырока пашырылася як ва ўсходняй кухні, так і ў еўрапейскай, то ў яе сталі класці кожныя сухафрукты і арэхі па выбары кухара. Пры перасыханні кампанентаў іх папярэдне замочваюць. Арэхі сякуцца ці здрабняюцца выбівачкай.
Гарбуз знутры змазваюць вяршковым маслам і ўкладаюць у яго згатаваны фарш. Зверху на фрош кладзецца вяршковае масла. Начынне ў гарбуз выкладваецца не да верха, бо падчас запякання ён павялічваецца ў аб'ёме. Гарбуз зверху зачыняецца зрэзанай крышкай, загортваецца ў фальгу і кладзецца на 2 гадзіны ў духоўку. З-за рознага аб'ёму карыстаных гарбузоў і асаблівасцей працы духоўкі час гатавання можа змяняцца. Звычайна на выпяканне сыходзіць ад 40 мін да 1,5 гадзіны пры тэмпературы каля 200 градусаў.
Гарбуз запякаецца датуль, пакуль ён не стане мяккім, пасля чаго падаецца да стала. Перад ужыткам гарбуз разразаецца зверху ўніз лустамі. Да стравы падаюць распаленае вяршковае масла, мёд, вымытыя сухафрукты і інш.
Выкарыстанне назвы
Ёсць армянская песня Հէյ Ջան Ղափամա (Эй, Джан Хапама).
Прытча аб заблудшай авечцы
Прытча аб заблудшай авечцы — адна з прытчаў Ісуса Хрыста. Прытча падаецца ў двух Евангеллях: Евангелля ад Матфея 18:12-14 і Лукі 15:3-7. У ёй апісваецца, як пастух пакідае свой статак ў дзевяноста дзевяць авечак, каб знайсці адну авечку, якая згубілася. Гэта першая з трох прытчаў аб выкупленні, якія Ісус расказвае пасля таго, як фарысеі і рэлігійныя лідары абвінавачваюць Яго ў тым, што Ён гасцінна адносіцца да «грэшнікаў» і есць з імі. Дзве іншыя прытчы, якія ў Евангеллі ад Лукі ідуць за ёй следам — прытча аб страчанай манеце і блудным сыне.
Біблейскае апавяданне
Біблейскае апавяданне мае наступны змест:
''Але Ён расказаў ім наступную прытчу: хто з вас, маючы сто авечак і згубіўшы адну з іх, не пакіне дзевяноста дзевяці ў пустыні і не пойдзе па згубленую, пакуль не знойдзе яе? А знайшоўшы, возьме яе на плечы свае з радасцю прыйшоўшы дамоў, пакліча сяброў і суседзяў і скажа ім; парадуйцеся са мною, я знайшоў маю згубленую авечку. Гавару вам, што так на нябёсах болей радасці будзе за аднаго грэшніка, які каецца, чым за дзевяноста дзевяць праведнікаў, якім няма патрэбы ў пакаянні.''
Прытча закранае тэму страты, пошуку і радасці аб знаходцы разам прытчай аб страчанай манеце. Згубленая авечка або манета ўяўляе сабой чалавека. Як і ў прытчы пра Добрага Пастыра, Ісус ёсць пастыр, тым самым атаясамляючы сябе з Богам, Які як пастух шукае зблудзіўшыхся авечак Ізраіля ў Ез. 34:11-16. Абедзве прытчы паказваюць сутнасць Бога, які хоча несці адказнасць за пошук страчанага чалавека.
Радасць пастыра з яго сябрамі паказвае Бога, Які радуецца разам з анёламі. Вобраз Бога, Які радуецца вяртанню страчаных грэшнікаў, кантрастуе з крытыкай рэлігійных лідараў, для якіх і была расказана гэтая прытча.
Аляксей Фадзеевіч Сямёнаў
Аляксей Фадзеевіч Сямё́наў (, —, ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, сапёр, камандзір аддзялення 590-га асобнага сапёрнага батальёна 32-й арміі (Карэльскі фронт). Поўны кавалер ордэна Славы.
Біяграфія
Нарадзіўся 6 красавіка 1921 г. у горадзе Бабруйск Магілёўскай вобласці. Скончыў 5 класаў сярэдняй школы, працаваў на мясцовым сударамонтным заводзе.
У 1940 годзе прызваны ў Чырвоную Армію. Падчас Вялікай Айчыннай вайны з чэрвеня 1941 года на фронце. Член ВКПБ/КПСС з 1942 года. Ваяваў на Карэльскім і Волхаўскім франтах.
Сапёр 590-га асобнага сапёрнага батальёна яфрэйтар Аляксей Сямёнаў 21 чэрвеня 1944 года, знаходзячыся ў групе разгараджэння пры галаўным атрадзе 289-й стралковай дывізіі, каля возера Старанняе, размешчанага ў трыццаці кіламетрах паўночнее населенага пункта Мядзьвежая Гара, абязшкодзіў вялікую колькасць супрацьтанкавых і супрацьпяхотных мін.
22 чэрвеня 1944 года пры атацы ўмацаванай абароны праціўніка каля чыгуначнай станцыі Пендушы-Масельская, будучы параненым, зняў 13 процітанкавых мін.
Загадам па 289-й стралковай дывізіі № 0132 ад 5 ліпеня 1944 года за мужнасць і адвагу праяўденыя ў баях яфрэйтар Сямёнаў Аляксей Фадзеевіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
У перыяд з 6 ліпеня па 1 жніўня 1944 года каля населенага пункта Коціё-возера пад агнём праціўніка абясшкодзіў больш за 200 мін.
4 жніўня 1944 года пры адбіцці контратакі ворага ў раёне населенага пункта Луцікавара знішчыў некалькіх пехацінцаў праціўніка і афіцэра ў рукапашнай схватцы.
Загадам па 32-й арміі № 0430 ад 25 жніўня 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях яфрэйтар Сямёнаў Аляксей Фадзеевіч узнагароджаны Ордэнам Славы 2-й ступені.
18 жніўня 1944 года правёў разведку пераправы праз раку Варыа-Йокі ў мястэчку Ліус Вара і ў кароткі тэрмін разам са сваім аддзяленнем аднавіў мост. У перыяд з 25 верасня па 6 кастрычніка 1944 года аддзяленне яфрэйтара Сямёнава абясшкодзіла больш за 500 мін. 6 кастрычніка 1944 г. А. Ф. Сямёнаў быў паранены, але не пакінуў поле бою.
Дэмабілізаваны ў 1944 годзе ў званні старшыны. Жыў у Бабруйску, працаваў на цагельным заводзе. Памёр 8 мая 1951 г.
Спіс прэзідэнтаў Румыніі
Прэзідэнт Румыніі (Preşedintele României) — глава дзяржавы Румынія. Пасада заснавана ў 1947 годзе пасля скасавання манархіі; да 29 сакавіка 1974 года называлася Старшыня Дзяржаўнага савета (Preşedintele Consiliului de Stat). Рэзідэнцыяй прэзідэнта з'яўляецца палац Катрачэні.
Зарніца
Зарні́ца (Linaria) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя, двухгадовыя і шматгадовыя травяністыя расліны з прамастойным ці галінастым сцяблом вышынёю да 1 м. Лісце сядзячае, чаргаванае або кальчаковае. Кветкі няправільныя з трубчастым, двухгубым вяночкам жоўтага, чырвонага, белага, сіняга і іншага колеру, з моцна развітым нектарнікам, сабраныя ў верхавінкавыя суквецці. Плод — шматнасенная каробачка.
Арэал
Адрозніваецца больш за 150 відаў. Пашыраны пераважна ў Еўропе, Азіі, Паўночнай Амерыцы. На тэрыторыі Беларусі як дзікарослыя трапляюцца ўсюды у паўднёвых раёнах —. Растуць на палях, лугах, у лясах, каля дарог. У культуры вырошчваюць, якая зрэдку трапляецца як здзічэлая.
Віды
Спіс некаторых відаў :
Значэнне
Лекавыя, меданосныя і дэкаратыўныя расліны. Некаторыя віды (напр., ) — пустазелле, атрутныя.
Джулія Грант
Джулія Богс Дэнт-Грант (Julia Boggs Dent-Grant;  — ) — жонка прэзідэнта Уліса Гранта і Першая лэдзі ЗША з 1869 па 1877 г.
У 1869 годзе Джулія Грант стала гаспадыняй Белага дома, яна называла гэты час «шчаслівым перыядам» свайго жыцця. Асноўным момантам стала вяселле дачкі ў 1874 годзе. Сучаснікі адзначылі яе ўбранне, каштоўнасці, шоўк і карункі. Калі Джуліі прапанавалі аперацыю па карэкцыі касавокасці, прэзідэнт Грант сказаў, што «любіць яе такой».
Less
less — кансольная праграма ў UNIX-падобных сістэмах, якая ўжываецца для прагляду (але не змянення) змесціва тэкставых файлаў на экране. Паказвае файл з магчымасцю пракруткі. Less — удасканаленне ўтыліты more. Магчыма і адваротная пракрутка. У адрозненні ад <tt>vi</tt> (які таксама можна ўжываць для прагляду файлаў), <tt>less</tt> не мае патрэбы ў чытанні ўсяго файла перад стартам і вынікова хутчэй працуе з буйнымі файламі. Сінтаксіс каманды:
<tt>less [параметры] <імя_файла></tt>
<tt>less</tt> можна выклікаць з параметрамі, якія змяняюць паводзіны, напрыклад, колькасць радкоў для адлюстравання аднаго экрана. Гэтыя параметры могуць вар'іравацца ў разных Unix сістэмах. У той час, калі <tt>less</tt> адлюстроўвае файл, можна выкарыстоўваць разнастайныя каманды навігацыі. Гэтыя каманды базуюцца на камандах з <tt>more</tt> і <tt>vi</tt> узятыя разам. Таксама магчымы пошук у файле.
Па змоўчванню, <tt>less</tt> адлюстроўвае змест стандартнага вываду. Калі вывад перанакіроўваецца на іншы тэрмінал, напрыклад pipe з іншай каманды, <tt>less</tt> паводзіць сябе як <tt>cat</tt>.
<tt>less</tt> быў напісаны Mark Nudelman і зараз уключаны ў праект GNU. Гэта каманда уключана ў шматлікія Unix сістэмы.
Рэбека (фільм)
«Рэбека» (Rebecca) — мастацкі фільм у жанры трылер, зняты рэжысёрам Альфрэдам Хічкокам ў 1940 годзе, паводле аднайменнага бэстсэлера англійскай пісьменніцы французскага паходжання Дафны дзю Мар'е. Галоўныя ролі выконвалі Лоўрэнс Аліўе і Джаан Фантэйн. Фільм атрымаў дзве прэміі «Оскар», у тым ліку як лепшы фільм года.
Сюжэт
Амерыканскі арыстакрат Максимиллиан Дэ Вінтэр — заможны чалавек, прыкладна год таму страціў сваю жонку, Рэбэку Дэ Вінтэр. Ён прыязджае ў Монтэ-Карла, дзе сустракае місіс Ван Хопер і яе юную кампаньёнку. Паступова Максимиллиан так зацікаўліваць маладой дзяўчынай, ажэніцца на ёй.
Максимиллиан і новая місіс Дэ Вінтэр вяртаюцца ў Мендерли, валоданне сям'і Дэ Вінтэр ў Карнуолі, але з часу іх прыбыцця новую місіс Дэ Вінтэр душаць і пераследуюць напамінку аб Рэбека, якія яна знаходзіць абсалютна ва ўсім, што звязана з Мендерли. Да таго ж, прыслуга Рэбекі місіс Дэнверс адчайна адхіляе новую жонку Максимиллиана, нібы прысутнасць маладой дзяўчыны пагражае памяці Рэбекі.
Большую частку фільма падзеі адбываюцца плаўна, пастаянна не пакідае адчуванне таго, што не ўсё так проста. У далейшым сюжэт становіцца непрадказальным, закручаным, больш уласцівым фільмаў Хічкока. Менавіта дзякуючы гэтай частцы фільм і стаў здабыткам сусветнай кінакласікі.
Увядзенне ў храм (Джэнціле да Фабрыяна)
Увядзенне ў храм (Presentazione al Tempio) — карціна Джэнціле да Фабрыяна, датаваная 1423 годам, якая захоўваецца ў Луўры.
Тэрмінатар 3: Паўстанне машын
«Тэрмінатар 3: Паўстанне машын» (Terminator 3: Rise of the Machines) — навукова-фантастычны баявік рэжысёра Джонатана Мостава з Арнольдам Шварцэнэгерам у галоўнай ролі. Фільм з’яўляецца працягам фільма 1991 года «Тэрмінатар 2: Судны дзень».
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 3 кінаўзнагародамі і яшчэ 24 намінацыямі.
Дэмакратычная ліберальная партыя Румыніі
Дэмакратычная ліберальная партыя (Partidul Democrat-Liberal — PD-L) — правацэнтрысцкая палітычная партыя ў Румыніі.
ДЛП была створана 15 снежня 2007 года шляхам зліцця дзвюх блізкіх правацэнтрысцкіх партый — Дэмакратычнай і Ліберал-дэмакратычнай. На парламенцкіх выбарах 2008 года ДЛП атрымала 115 месцаў у ніжняй палаце румынскага парламента і 51 месца ў румынскім сенаце. У 2009 годзе партыя атрымала 10 месцаў на выбарах у Еўрапарламент з 33, зарэзерваваных для Румыніі. Лідар партыі Эміль Бок стаў прэм'ер-міністрам у кааліцыйным урадзе з сацыял-дэмакратамі.
Арнольфа дзі Камбіа
Арнольфа дзі Ка́мбіа (Arnolfo di Cambio, каля 1245 — да 1310, Фларэнцыя) — італьянскі скульптар і архітэктар, прадстаўнік Протарэнесансу.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Коле-дзі-Валь-д’Эльса. Быў галоўным памочнікам Нікало Пізана ў працы над мармуровай кафедрай сабора ў Сіене (1265—1268). Неўзабаве пачаў працаваць самастойна ў жанры надмагільнай скульптуры. У 1266—1267 гадах дзі Камбіа знаходзіўся ў Рыме, на Капітоліі захавалася статуя караля Карла I Анжуйскага яго працы. Каля 1282 года ён скончыў помнік кардынала дэ Брэй у царкве Сан Даменіка ў Арвіета. Статую Мадонны на грабніцы кардынала дзі Камбіа стварыў з пераробленай статуі рымскай багіні Дастатку. Магчыма, што і праект сабора належыць дзі Камбіа. У Рыме дзі Камбіа пазнаёміўся з касматэска — дэкаратыўным стылем, тыповым для гэтага горада. Уплыў касматэска можна бачыць у працах скульптара для базілік Сан-Паала-фуоры-ле-Мура (1285) і Санта-Чэчылія-ін-Трастэверэ (1293). Тады ж стварыў батлейкі для Санта-Марыя-Маджорэ і Санта-Марыя-ін-Арачэлі, помнік папу Баніфацыю VIII (1300) і бронзавую статую Святога Пятра ў базіліцы Святога Пятра. У 1294—1295 гадах ён працаваў у Фларэнцыі, галоўным чынам у якасці архітэктара. Паводле Джорджа Вазары, дзі Камбіа адказваў за будаўніцтва кафедральнага сабора горада, для якога ён выканаў статуі, якія ўпрыгожвалі ніжнюю частку фасада (страчана ў 1589 годзе). Ацалелыя скульптуры ў наш час знаходзяцца ў музеі сабора. Акрамя таго, дзі Камбіа спраектаваў царкву Санта-Крочэ. Вазары таксама прыпісваў яму стварэнне плана новага горада Сан-Джавані-Вальдарна. Адна з лепшых прац майстра, — створаны сумесна з Нікало і Джавані Пізана фантан Маджорэ на плошчы ў Перуджы (1278). Фантан упрыгожвалі шматлікія статуі і рэльефы. З гэтага фантана забаранялася паіць жывёл і набіраць ваду ў брудны посуд. Фігуры, выкананыя для фантана, захаваліся ў фрагментах.
Ігар Іванавіч Палуян
́Ігар Ів́анавіч Палу́ян  — беларускі дыпламат, лацінаамерыканіст, перакладчык.
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут (1984).
На дыпламатычнай службе з 1994 г. Працаваў ва ўпраўленні інфармацыі, кіраваў прэс-службай, аддзелам Лацінскай Амерыкі МЗС РБ. З лістапада 1999 г. да лістапада 2002 г. быў саветнікам Пасольства Рэспублікі Беларусь у Аргенцінскай Рэспубліцы. 30 снежня 2002 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Куба. Заставаўся на гэтай пасадзе да 18 красавіка 2008 года. Намеснік начальніка ўпраўлення Амерыкі МЗС.
Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Эквадор з 2 мая 2014 г. Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Калумбія, Рэспубліцы Панама і Рэспубліцы Нікарагуа па сумяшчальніцтве з 14 кастрычніка 2014 г. 12 верасня 2019 года быў вызвалены з пасады.
Зборная Грэцыі па футболе
Нацыянальная зборная Грэцыі па футболе (Εθνική Ελλάδος) прадстаўляе Грэцыю на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах і кантралюецца Грэчаскай федэрацыяй футбола, кіруючым футбольным органам Грэцыі. Хатнім стадыёнам зборнай з’яўляецца Караіскакіс у Пірэе. Зборная Грэцыі з’яўляецца адной з дзевяці нацыянальных каманд, якія перамагалі на чэмпіянаце Еўропы, што робіць яе адной з самых паспяховых зборных у гісторыі гэтага спаборніцтва.
На чэмпіянаце Еўропы 1980 года Грэцыя ўпершыню гуляла ў асноўнай стадыі буйнога міжнароднага турніру, патрапіўшы ў васьмёрку найлепшых каманд кантынента, якія тады прымалі ўдзел у чэмпіянаце, але не выйшла з групы, набраўшы толькі адно ачко. У 1994 годзе зборная Грэцыі ўпершыню прабілася на чэмпіянат свету, але пасля бяспройграшнага выступу ў кваліфікацыі, прайграла ўсе тры матчы ў групавым раўндзе, не забіўшы ніводнага мяча.
Чэмпіянат Еўропы 2004 года быў адзначаны як найвышэйшая кропка ў гісторыі грэчаскага футбола, калі зборная стала чэмпіёнам кантынента, толькі ў другі раз удзельнічаўшы на спаборніцтве. Пачаўшы турнір у якасці аўтсайдараў, грэкі перамаглі некалькі фаварытаў, уключаючы дзеючых чэмпіёнаў зборную Францыі і зборную Партугаліі, якая прымала турнір, у першым і фінальным матчах чэмпіянату. Трыумф таксама дазволіў Грэцыі прымаць удзел на кубку Канфедэрацый 2005 года.
Пасля гэтай перамогі зборная Грэцыі ўдзельнічала ў чатырох з шасці наступных буйных турнірах, дасягнуўшы чвэрцьфінальнай стадыі на чэмпіянаце Еўропы 2008 года і стадыі 1/8 фіналу на чэмпіянаце свету 2014 года. Апроч таго, на працягу дзесяці гадоў пасля перамогі на чэмпіянаце грэкі амаль бесперапынна ўваходзілі ў топ-20 каманд свету ў рэйтынгу ФІФА, займаўшы найвышэйшае для сябе сёмае месца ў студзені 2014 года.
Буор-Хая (губа)
Губа Буо́р-Ха́я  (Буор-Хая) — заліў мора Лапцевых на паўднёвым усход ад дэльты ракі Лена. Тэрыторыя Рэспублікі Саха (Якуція).
Даўжыня 120 км, шырыня на ўваходзе 110 км, глыбіня да 18 метраў. Прылівы паўсутачныя, вышынёй 0,3 м. Большую частку года ўкрытая лёдам. У губу ўпадае рака Амалой, утвараючы эстуарый.
На заходнім беразе губы бухта Тыксі, пасёлак і порт Тыксі.
Бела Кірай
Бела Кірай (Király Béla;, —  , ) — венгерскі ваенны дзеяч, гісторык. Галоўнакамандуючы Нацыянальнай гвардыяй у час паўстання ў лістападзе 1956 года.
Ваенная служба да 1945
Скончыў ваенную Акадэмію Людовікі (1935; вучыўся на стыпендыю, атрыманую ад камітата Шомадзь), Акадэмію Генеральнага штаба (1942).
З 1935 служыў лейтэнантам у 6-м пяхотным палку імя Лаяша Вялікага. У 1939—1940 служыў у 10-м Капашварскім артылерыйскім палку харцісцкай арміі. Пасля сканчэння Акадэміі Генштаба, у чыне капітана нядоўга служыў у міністэрстве абароны, потым быў скіраваны ў акупацыйную 2-ю армію, служыў на тэрыторыі Украіны. У гэты перыяд браў удзел у выратаванні ад гібелі ўкраінскіх яўрэяў, у сувязі з чым у 1993 Нацыянальны інстытут памяці ахвяр Халакоста і яўрэйскага супраціўлення «Яд Вашэм» прысвоіў яму ганаровае званне «Праведнік свету».
У 1944 служыў у штабе 8-й рэзервовай дывізіі, у кастрычніку 1944 быў пераведзены ў 1-ую армію, якая вяла баі ў Прыкарпацці, потым вернуты да ранейшага месца службы. У сакавіку 1945 узначаліў атрад, які абараняў ад савецкіх войскаў горад Кёсэг блізу мяжы з Аўстрыяй. У канца сакавіка трапіў у савецкі палон, быў адпраўлены ў СССР, але здолеў бегчы і летам 1945 вярнуўся дахаты. Падчас Другой сусветнай вайны быў узнагароджаны венгерскім Афіцэрскім крыжам з мячамі (1945) і нямецкімі Жалезнымі крыжамі I і II класаў.
Ад капітана да генерала
У жніўні 1945 г. уступіў у Камуністычную партыю (з 1948 г. — Венгерская партыя працоўных). Прайшоў праверку і быў вернуты ў армію, дзе зрабіў хуткую кар'еру, што можа тлумачыцца яго ўступам у кампартыю ў перыяд, калі яна не была самай папулярнай палітычнай сілай краіны і знаходзілася ў меншасці ва ўрадзе. Пасля таго, як у 1947 г. камуністы зрабіліся дамінантнай партыяй, малавядомы раней афіцэр заняў вышэйшыя пасты ў кіраўніцтве ўзброеных сіл.
Са снежня 1945 г. — маёр, з 1946 г. — начальнік штаба дывізіі ў званні падпалкоўніка, з 1947 г. — начальнік аддзела вайсковай падрыхтоўкі Міністэрства абароны, з 1948 г. — намеснік камандуючага, з 1949 г. — камандуючы сухапутнымі войскамі. З 1950 г. — начальнік вышэйшых камандных курсаў, а з верасня таго ж года — начальнік Ваеннай акадэміі імя Міклаша Зрыньі ў званні генерал-маёра. Быў узнагароджаны ордэнам Венгерскай рэспублікі і Афіцэрскім крыжам.
Арышт і турэмнае зняволенне
У 1951 г. быў арыштаваны па абвінавачанні ў шпіянажы. У студзені 1952 г. быў прысуджаны да смяротнага пакарання, пазней прысуд быў заменены пажыццёвым зняволеннем. У верасні 1956 г. Кірай быў вызвалены з турмы і знаходзіўся ў шпіталі.
Ваенны лідар паўстанцаў у 1956 годзе
У кастрычніку 1956 стаў ваенным лідарам паўстанцкіх сіл у Будапешце, што выступілі супраць прасавецкага рэжыму. З 30 кастрычніка — сустаршыня (разам з палкоўнікам Палам Малетэрам) Камітэта рэвалюцыйных узброеных сіл, што кіраваў паўстанцкімі фармаваннямі. Дзейнасць камітэта была шмат у чым абцяжарана саперніцтвам паміж Малетэрам і Кіраем: кожны меў у сваім падначаленні здраджаныя яму часткі, але многія вайскоўцы адмовіліся падначальвацца і таму, і іншаму. Калі Малетэр імкнуўся да стрымлівання баевікоў (у прыватнасці, па яго загадзе былі забіты 12 баевікоў у кінатэатры «Корвін» ), то Кірай, наадварот, быў прыхільнікам радыкальных дзеянняў супраць прыхільнікаў ранейшага рэжыму (фактычна — іх лінчавання).
З 3 лістапада — галоўнакамандуючы Нацыянальнай гвардыяй, якая павінна была стаць ядром новай венгерскай арміі. Узначаліў узброенае супраціўленне савецкім войскам, якія ўвайшлі 4 лістапада ў Будапешт. Яго штаб спачатку знаходзіўся ў наваколлі Будапешта, потым перабазаваўся ў горад Надзькавачы, дзе размяшчаўся 7-8 лістапада. Аднак перавага савецкіх войскаў была выяўнай, а большасць венгерскіх вайскоўцаў не падтрымалі Кірая, які быў змушаны бегчы ў Аўстрыю. У чэрвені 1958 на закрытым судовым працэсе па «справе Імрэ Надзя і яго саўдзельнікаў» завочна прысуджаны да смяротнага пакарання смерцю. Быў пазбаўлены венгерскага грамадзянства.
Эмігрант
Са студзеня 1957 — намеснік старшыні Венгерскага рэвалюцыйнага савета ў Страсбурге. Потым пераехаў у ЗША, дзе заснаваў Венгерскі камітэт і, у красавіку 1957, Асацыяцыю змаганцаў за волю (Нацыянальнай гвардыі). Актыўна браў удзел у палітычным жыцці вугорскай эміграцыі да 1966, пасля чаго засяродзіўся на навуковай і выкладчыцкай дзейнасці.
Скончыў Калумбійскі ўніверсітэт, дзе атрымаў доктарскую ступень у вобласці гісторыі. Быў прафесарам ваеннай гісторыі ў Бруклінскім коледжы Нью-Ёркскага гарадскога ўніверсітэта. Аўтар прац па ваеннай гісторыі і ваенных навуках.
Ізноў на радзіме
Пасля падання камуністычнай улады ў Венгрыі Бела Кірай быў рэабілітаваны, яму было вернута венгерскае грамадзянства і прысвоена ваярскае званне генерал-палкоўнік. У 1990—1994 — дэпутат Дзяржаўнага сходу Венгрыі. Потым стаў саветнікам урада Венгрыі.
Рэдактар Atlantic Studies on Society in Change. Заслужаны прафесар Бруклінскага коледжа Нью-Ёркскага гарадскога ўніверсітэта. Ганаровы доктар ваенных навук Нацыянальнага ваеннага ўніверсітэта «Міклаш Зрыньі» (Будапешт, 1991). Чалец-карэспандэнт Венгерскай акадэміі навук (2004).
Цібар Толаш
Цібар Толаш (Tibor Kecskési Tollas; 21 снежня 1920, Надзьбарка, Венгрыя — 19 ліпеня 1997, Мюнхен, Германія) — венгерскі паэт і журналіст, галоўны рэдактар газеты Nemzetőr.
Біяграфія
Продкі Цібара былі ваеннымі часоў Лаяшу Кошуту, таму ён пачаў навучанне ў ваеннай школе ў Шапроні, пазней паступіў у Людовіцкую ваенную акадэмію ў Будапешце. Да 1941 годзе служыў лейтэнантам у венгерскай арміі. Падчас Другой сусветнай вайны і пасля яе служыў афіцэрам. У 1945 годзе паранены ў абедзве рукі. У 1947 годзе арыштаваны і асуджаны народным судом па невядомым цяпер абвінавачванні, зняволены ў турму на 9 гадоў. Пакаранне адбываў ў Будапешце, Вацы і Татабаньі, вызвалены ў 1956 годзе. Падчас венгерскага паўстання 1956 года служыў афіцэрам сувязі. Пасля падаўлення паўстання пакінуў Венгрыю. З 1 снежня 1956 года разам з сябрамі па турме заснаваў эмігранцкую газету «Nemzetőr» (Aхоўнік нацыі), якая выдавалася ў Мюнхене. Быў галоўным рэдактарам гэтай газеты на працягу 40 гадоў.
Толаш быў адным з нешматлікіх эмігрантаў, якія засталіся жывымі пасля паўстання 1956 года і мелі магчымасць вярнуцца на радзіму, калі савецкія войскі пакінулі Венгрыю ў 1990—1991 гадах.
Буравая вышка
Буравая вышка — збудаванне над свідравінай для пад'ёму і апускання абсадных і буравых труб і буравога інструменту. Забяспечваецца сродкамі механізацыі падымальна-спускальных аперацый і касетай для размяшчэння труб. Бываюць вежавыя (пірамідападобнай формы з 3 або 4 апорамі) і мачтавыя (А-падобныя). Вышыня буравой вышкі залежыць ад праектнай глыбіні свідравіны. Манціруюць з асобных вузлоў.
Станіслаў Дзмітрыевіч Стружкін
Станіслаў Дзмітрыевіч Стружкін (, с. 1 Мая, Ліскінскі раён, Варонежская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1962 годзе. Працаваў кіраўніком групы архітэктараў у Белпрампраекце, майстэрні Белжылпраекта, вытворча-мантажнага ўчастку Беларускага ўпраўлення гідраметэаслужбы, з 1985 года — кіраўнік групы архітэктараў у Белдзяржпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1967 года. Пражывае ў г. Мінск.
Творчасць
Асноўныя працы: у Барысаве (1965), будынак райкама партыі і райвыканкама Ленінскага раёна (1977), закрыты стралковы цір на стадыёне «Дынама» (1979), кінатэатр «Салют» (1980); у аўтарскім калектыве: блок 9-павярховых жылых дамоў па вул. Пуліхава (1971), кінатэатр «Сучаснік» (1976), ЗАГС Фрунзенскага раёна (1978), адміністрацыйна-лабараторны корпус інфекцыйнай бальніцы (1986) у Мінску, добраўпарадкаванне спартлагера «Стайкі» (1981).
Анатоль Анатолевіч Сувораў
Анатоль Анатолевіч Сувораў (нар., Брэст) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1972 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут. З 1972 года — асістэнт кафедры архітэктурнага праектавання Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута, з 1975 года — старшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў у Белдзяржпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1979 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): кінатэатр «Масква», будынак райвыканкама і РК КПБ Партызанскага раёна (1980) у Мінску, Дом сувязі ў пас. Нарач (1980), археалагічны музей «Бярэсце» ў Брэсце (1981).
Ядрушка
Ядру́шка (Gymnadenia) — род кветкавых раслін сямейства архідных (ятрышнікавых).
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны з пальцава-лопасцевымі каранёвымі клубнямі. Лісце доўгае, вузкае, ланцэтнае. Кветкі дробныя, лілова-ружовыя, з пахам ванілі або гваздзікі, сабраныя ў суквецце колас. Плод — каробачка.
Арэал і экалогія
Адрозніваецца каля 10 відаў. Пашыраны ва ўмераным поясе Паўночнага паўшар’я; на Беларусі (народныя назвы ручнікі, старчык) і  трапляецца на забалочаных лугах, асаковых балотах, у хмызняку.
Сістэматыка
У гэтым родзе былі выяўлены крыптычныя віды. Пацверджана, што на паўночным захадзе Еўрапейскай Расіі Gymnadenia densiflora (Wahlenb.) A. Dietr. надзейна вылучаецца са складу Gymnadenia conopsea (L.) R. Br., і пастаўлена пытанне пра тое, што ў некаторых іншых раёнах Расіі Gymnadenia conopsea таксама не прадстаўляе сабой адзінага цэлага.
Сцяг Мар’інай Горкі
Сцяг Мар’інай Горкі — сцяг горада Мар’інай Горкі і Пухавіцкага раёна. Сцяг Пухавіцкага раёна і Мар’інай Горкі зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь 22 ліпеня 2000 года № 42.
Апісанне
Сцяг Пухавіцкага раёна ўзяты з герба г. Мар’іна Горка. Сцяг: прастакутнае палатно блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры якога выява Багародзіцы ў чырвона-блакітных адзеннях з белым покрывам.
Гісторыя
Паходжанне назвы горада Мар’іна Горка сыходзіць у дахрысціянскія часы. Па легендзе, на ўзвышшы, калісьці размешчанае на месцы сучаснага горада, стаяла паганская бажніца. Тут ушаноўвалі нарачонай Сонца, багіні-мацюкай, заступніцы дзіцянараджэння Мары. Праз шмат гадоў, у 1874 годзе, у Мар’інай Горцы — вёсцы Ігуменскага павета Мінскай губерні — была пабудавана царква Раства Найсвяцейшай Багародзіцы. Храм быў вядомы даўнейшым абразом «Матка Боская», асабліва ўшанаванай мясцовымі жыхарамі. Свята праваслаўнай царквы Покрыва Найсвяцейшай Багародзіцы адзначаецца 1 кастрычніка. Ён быў усталяваны ў памяць аб падзеі, якая адбылася ў Канстанцінопалі ў сярэдзіне X стагоддзя. Імперыя вяла тым часам вайну з сарацынамі, і гораду пагражала смяротная небяспека. У азначаны дзень Святы Андрэй Юродзівы і яго вучань Епiфанiй, знаходзячыся ва Улахернскім храме падчас усяночнага пільнавання, убачылі на паветры Боскую Матку з процьмай святых, якая моліцца пра свет і якая распасцерла свой покрыва (амафор) над хрысціянамі. Грэкі падбадзёрыліся, і сарацыны былі адбіты. Царкоўнаму набажэнству ў гэты дзень нададзена асаблівая веліч. У гонар Покрыва Боскай Маці існуе акафіст.
Ёжэф Міндсенці
Ёжэф Міндсенці (Mindszenty József, імя пры нараджэнні Ёжэф Пехм, Pehm József; 29 сакавіка 1892, (сучаснае медзье Ваш), Аўстра-Венгрыя — 6 мая 1975, Вена, Аўстрыя) — венгерскі кардынал. Архібіскуп Эстэргама і прымас Венгрыі. Кардынал-святар з 18 лютага 1946, з тытулам царквы Санта-Стэфана-Ратонда з 22 лютага 1946. Актыўны дзеяч Венгерскага паўстання 1956 года.
Біяграфія
Ёжэф Пехм нарадзіўся ў 1892 годзе ў вёсцы (сучаснае медзье Ваш), у сям'і небагатых сялян. Па сканчэнні школы паступіў у семінарыю горааы Самбатхей. Па сканчэнні семінарыі 12 чэрвеня 1915 года пасвечаны ў святары. У 1917 годзе была апублікавана яго першая кніга. У перыяд камуністычнай дыктатуры Белы Куна ў 1919 года быў кінуты ў турму. Пасля прыходу да ўлады Міклаша Хорці быў адпушчаны на волю і працаваў прыходскім святаром у Залаэгерсегу. У 1941 годзе прыняў новае прозвішча — Миндсенти, утвораную ад назвы роднай вёскі. 25 сакавіка 1944 года Ёжэф Міндсенці быў узведзены ў біскупы і прызначаны біскупам Веспрэма.
16 верасня 1945 года Папам Піем XII Міндсенці быў узведзены ў статус архібіскупа Эстэргама і прымаса Венгрыі, а праз паўгода ён стаў кардыналам-святаром з тытулам царквы Санта-Стэфана-Ратонда. Пасля прыходу да ўлады ў краіне камуністычных сіл кардынал Міндсенці засяродзіў сваю дзейнасць на абароне Каталіцкай царквы ў краіне, так 23 мая 1948 года ён апублікаваў пратэст супраць нацыяналізацыі каталіцкіх школ. Актыўная дзейнасць кардынала выклікала нянавісць да яго з боку камуністаў, 26 снежня 1948 года ён быў ізноў арыштаваны, у лютым 1949 года на сфабрыкаваным працэсе быў прызнаны вінаватым у здрадзе і шпіянажы і прысуджаны да пажыццёвага зняволення.
Дыпламатычныя перамовы, распачатыя Папам Паўлам VI, дазволілі кардыналу Міндсенці ў 1971 годзе, нарэшце, пакінуць пракамуністычную Венгрыю і пераехаць у Вену. 6 лютага 1974 года Ёжэф Міндсенці абвясціў пра свой сыход з паста архібіскупа Эстергома і прымаса Венгрыі, аднак наступнік не быў прызначаны, кафедра была абвешчана вакантнай. Толькі пасля смерці кардынала Міндсенці Папа прызначыў на Эстэргамскую кафедру архібіскупа Ласла Лекаі.
Масква слязам не верыць
«Масква слязам не верыць» — савецкі меладраматычны фільм рэжысёра Уладзіміра Меньшова. Лідар пракату 1980 года ў СССР (каля 90 млн гледачоў). Прэм'ера адбылася ў канцы 1979 года ў маскоўскім кінатэатры «Зорны». 11 лютага 1980 года фільм быў упершыню паказаны па тэлебачанні
У 1981 годзе быў уганараваны прэміяй «Оскар» у намінацыі «Лепшы фільм на замежнай мове» і Дзяржаўнай прэміі СССР.
Люсі Хейс
Люсіль «Люсі» Уэйр Уэб Хейс (Lucille "Lucy" Ware Webb Hayes;  — ) — жонка прэзідэнта Рэзерфарда Хейса і Першая лэдзі ЗША з 1877 па 1881. Гісторыкі ахрысцілі Хейс «ліманадная Люсі» з-за падтрымкі ёю руху ўмеранасці.
Хейс нарадзілася ў Чылмкоты, Агаё, у сям’і доктара Джэймса Уэба і Марыі Кук-Уэб, нашчадкаў удзельнікаў амерыканскай рэвалюцыі. Калі Люсі была дзіцем памёр бацька. Разам з маці яна пераехала ў Агаё, дзе ў 1847 годзе сустрэла Рэзерфарда Хейса. У тым жа годзе Люсі паступіла ў Уэсліянскі жаночы каледж (цяпер Уэсліянскі ўніверсітэт Агаё), дзе была членам братэрства «Капа Капа Гама». Хейс у гэты час праходзіў юрыдычную практыку ў Цынцынаты. У чэрвені 1851 ён зрабіў ёй прапанову. 30 снежня 1852 адбылося вяселле Рэзерфарда Хейса і Люсіль Уэб у доме маці нявесты ў Цынцынаты, Агаё. Пасля вяселля пара правяла мядовы месяц у доме сястры жаніха і шафера ў Калумбусе, Агаё.
Ірына Кліменка
Ірына Кліменка  — беларускі музыкант. Клавішніца (акардэон) рок-гурта Naka.
Біяграфія
З 1985 па 1993 навучалася ў Мінскай дзіцячай музчынай школе №8. У 1997 скончыла Мінскае музычнае вучылішча імя Глінкі. У 2004—2009 — Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў. З 1998 выкладчыца ў дзіцячай школе мастацтва ў Полацку. З 2003 года — ў Мінскай дзіцячай музычнай школе №6. З 2004 — дзіцячай музычнай школе №18. З кастрычніка 2006 — грае ў рок-гурце Naka.
Лукрэцыя Гарфілд
Лукрэцыя Рудальф-Гарфілд (Lucretia Rudolph-Garfield,  — ) — жонка прэзідэнта Джэймса Гарфілда і Першая лэдзі ЗША ў 1881 годзе. Лукрэцыя ўпершыню сустрэла Джэймса Гарфілда ў 1849 годзе, падчас вучобы ў семінарыі Джога ў Чэстары, Агаё. Яны планавалі пабрацца шлюбам у 1856 годзе, але вырашылі адкласці вяселле. Гарфілд і Рудальф пажаніліся 11 лістапада 1858 г. у доме бацькоў нявесты ў Хіраме. Правёў цырымонію прэсвітэрыянскі міністр Генры Хітчкок. Ад мядовага месяца маладыя адмовіліся.
Аляксандр Генадзевіч Суслаў
Аляксандр Генадзевіч Суслаў (, Арэнбург) — беларускі архітэктар.
Партрэт М. Ю. Віельгорскага
'''Партрэт М. Ю. Віельгорскага''' — карціна рускага мастака Карла Брулова (1799—1852), напісаная ў 1828 годзе. З'яўляецца часткай збору Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі ў Мінску. Памер карціны — 138 × 97,5 см.
Аляксандр Генадзевіч Суслаў
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1972 годзе. Працаваў у Мінскпраекце, старшым архітэктарам у ІБіА Дзяржбуда БССР, кіраўніком групы архітэктараў у Белдзіпрагандлі, з 1987 года — кіраўнік групы архітэктараў у Мінсксельбудпраекце.
Партрэт М. Ю. Віельгорскага
Гісторыя
Бліскуча скончыўшы Імператарскую Акадэмію мастацтваў, Карл Брулоў адпраўляецца ў Італію ў якасці пенсіянера. Моцнае ўражанне на маладога мастака аказала наведванне Пампеяў — старажытнага горада, які загінуў пры вывяржэнні Везувія. У 1828 годзе адбылося чарговае вывяржэнне вулкана, у гэтым жа годзе Карл Брулоў у Італіі стварае адзін з першых сваіх вялікіх партрэтаў — музыканта.
Аляксандр Генадзевіч Суслаў
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года. Пражывае ў Мінску.
Партрэт М. Ю. Віельгорскага
Гісторыя
Брулоў застаўся здаволеным партрэтам, пра што паведаміў свайму брату-настаўніку —.
Аляксандр Генадзевіч Суслаў
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): 9-павярховы жылы дом па вул. Ангарскай (1976), 9-, 12-павярховыя жылыя дамы з убудаванымі прадпрыемствамі гандлёвага і бытавога абслугоўвання па вул. Маякоўскага (1980), Рэспубліканскі шахматна-шашачны клуб (1985) у Мінску, эксперыментальныя складскія памяшканні з аблегчаных канструкцый у Брэсцкай і Гомельскай вобласці (1976—1977, пад кіраўніцтвам Э. М. Кірыенкі).
Партрэт М. Ю. Віельгорскага
Гісторыя
Высокую адзнаку яму даў таксама і сам М. Ю. Віельгорскі, Фёдар Брулоў пісаў брату :
Аляксандр Генадзевіч Суслаў
Узнагароды
Узнагароджаны дыпломам Міжнароднага конкурсу ў Варне (1972) за конкурсны студэнцкі праект «Прастору калектыўнага вольнага часу».
Партрэт М. Ю. Віельгорскага
Апісанне
На карціне намаляваны сябар мастака, музыкант (1794—1866), калі той іграе на  працы Антоніа Страдзівары.
Кампазіцыя партрэта Віельгорскага адзначана рысамі дэкаратыўнасці. Павышана ярка гучыць каларыт партрэта, у якім пануе чырвоны колер халата, падшытага блакітным шоўкам, — театральная пастава музыканта, які ўрачыстым жэстам праводзіць смыкам па струнах віяланчэлі. На фоне дыміць вулкан, а чорная драпіроўка нагадвае воблака вулканічнага пылу.
Выява знакамітага віяланчэліста напружана ўсхваляваная. Мастак з самага пачатку працы над гэтым партрэтам імкнецца надаць выяве адмысловы эмацыйны стан. Брулоў паказвае свайго героя ў рамантычным святле: ён не проста пазіруе, а іграе на музычным інструменце ў момант натхнення, якое ахапіла яго сэрца. У яго абліччы яшчэ адчуваецца тая напружанасць унутранага свету, якая адрознівала раннія партрэты Брулова. Ссунуўшы бровы, сціснуўшы вусны, Віельгорскі ўслухваецца ў гукі віяланчэлі. Але ўжо ёсць нейкая суровая стрыманасць у выразе яго твару, якую падкрэслівае туга сцягнутая на шыі хустка. Знікла непасрэднасць парываў ранніх партрэтаў Брулова. Іх змяніла сур'ёзнасць чалавека, прымудронага жыццёвым вопытам.
Абуджэнне прыроднай стыхіі і тэмперамент музыканта бачыцца жывапісцу як нешта велічнае.
Бурэнне
Бурэнне — стварэнне горнай вырабаткі цыліндрычнай формы (свідравіны, шпура, шахтавага ствала). Адрозніваюць бяскернавае (суцэльнае, разбурэнне горных парод адбываецца па ўсёй плошчы забою) і калонкавае (толькі па кальцавой пляцоўцы каля сцен свідравіны; слупок неразбуранай пароды — керн — дастаюць на паверхню). Кавалкі пароды выдаляюцца са свідравіны шнэкам, жалонкай або прамывачнай вадкасцю.
Бурэінскі хрыбет
Бурэінскі хрыбет (Буреинский хребет) — горны хрыбет у Хабараўскім краі Расійскай Федэрацыі. Даўжыня каля 400 км. Вышыня 2167 метраў. Складзены з кражаў і сярэднегорных хрыбтоў (Дусэ-Алінь, Ам-Алінь, Эзоп), утвораных гранітамі, гнейсамі, асадкавымі і эфузіўнымі пародамі. На схілах хваёвыя і шыракалістыя лясы. Вяршыні маюць згладжаныя гальцовыя формы.
Рабаванне Рыма (1527)
Рабаванне Рыма 6 мая 1527 года (Sacco di Roma) — ключавы эпізод вайны Каньякскай лігі, падчас якога шматнацыянальныя войскі імператара Карла V, якія выйшлі з-пад кантролю, узялі «вечны горад» і разрабавалі яго, а Рымскі Папа Клімент VII апынуўся ў аблозе ў Замку Святога Анёла.
Папа Клімент VII з фларэнційскага роду Медычы бачыў сваёй задачай паслабленне эканамічнага і палітычнага ўплыву Габсбургаў на Святы Прастол. З гэтай мэтай ён стварыў Каньякскую лігу, у якую апроч Францыі ўвайшлі італьянскія дзяржавы — родная для пантыфіка Фларэнцыя, Венецыя і Мілан. Адным з пладоў гэтага альянсу стаў шлюб пляменніцы Клімента, Кацярыны Медычы, з французскім дафінам.
У красавіку 1527 года, калі ў Фларэнцыі разгаралася народнае паўстанне супраць Медычы, па Апенінах блукала да 34 тысяч імперскіх наймітаў — іспанцы на чале з Шарлем дэ Бурбонам, нямецкія ландскнехты на чале з Георгам фон Фрундсбергам, італьянскія пехацінцы і атрады конніцы пад начальствам Фердынанда Ганзага і прынца Аранскага.
Імператарская армія (да якой далучылася нямала разбойнікаў з усёй Італіі) 6 мая прыступіла да аблогі Рыма. Склалася неймаверная дагэтуль сітуацыя, калі хрысціянскае войска аблажыла горад «намесніка Хрыста на Зямлі». Сярод тых, хто трымаў аблогу Рыма, сустракаліся лютэране, аднак сам Лютэр не ўхваляў гэта прадпрыемства. Не быў задаволены (прынамсі, знешне) гэтымі падзеямі і імператар, хоць зневажэнне папы, безумоўна, узмацняла яго пазіцыі ў Еўропе. Але асноўны кантынгент тых, хто абложваў горад, складалі нямецкія найміты, для якіх Рым быў сімвалам адступніцтва ад хрысціянскіх каштоўнасцей, які заграз у грахах.
Падчас абстрэлу гарадскіх сцен загінуў былы канетабль Францыі Шарль дэ Бурбон і ў лагеры тых, што абложваў горад, запанавала анархія. Паводле легенды, фатальны выстрал быў зроблены залатаром Бенвенута Чэліні. Імперцы ўварваліся ў горад і падверглі яго такому разрабаванню, якога ён не бачыў з часоў варварскіх нашэсцей.
Швейцарская гвардыя была перабіта на ступенях сабора Св. Пятра (з 189 гвардзейцаў ацалела ўсяго 42). Гэта падзея авеяна легендамі ў гісторыі Ватыкана — дагэтуль гвардзейцы прымаюць прысягу ў фатальны дзень 6 мая. Сам Папа апынуўся запёрты ў замку Святога Анёла, куды ён бег з Ватыканскага палаца, скарыстаўшыся тайным ходам (пасета).
Пасля пакарання смерцю абаронцаў горада пачалося павальнае рабаванне палацаў вяльможаў і кардыналаў, вядомых сваёй блізкасцю да пантыфіка. Па-праімперску настроеным рымлянам прыйшлося адкупляцца ад акупантаў золатам. Нават люты вораг папы, кардынал Калона, апынуўся бяссільным пакласці канец гэтаму.
У пачатку чэрвеня да горада былі сцягнуты сілы, якія захавалі вернасць папе. 6 чэрвеня Клімент VII быў выпушчаны з замка Святога Анёла, заплаціўшы фантастычны па тых часах выкуп у 400 тысяч дукатаў. Акрамя таго, найсвяцейшы прастол адмаўляўся ад сваіх правоў на Парму, П'ячэнцу, Чывітавек'ю і Модэну.
Разрабаванне Рыма стала пераломным момантам у гісторыі папства. За час зняволення пантыфіка венецыянцы занялі папскія гарады Равену і Чэрвію, а Сіджызмонда Малатэста вярнуўся ў Рыміні. Спатрэбілася некалькі дзесяцігоддзяў на аднаўленне страчаных пазіцый у Італіі, аднак у Еўропе палітычны прэстыж Ватыкана быў падарваны назаўжды.
Праз некалькі гадоў ад Рыма адпала англіканская царква, за якой рушыла ўслед стварэнне нацыянальных цэркваў на поўначы Еўропы. Спустошаны горад спусцеў, ад папскага двара пачаўся адток мастакоў, якія яшчэ нядаўна складалі яго гонар. Над эпохай Адраджэння ў Рыме апусцілася заслона. З узрушэнняў 1527 года нарадзілася новае мастацкае цячэнне — маньерызм.
Мікалай Мікалаевіч Калінковіч
Мікалай Мікалаевіч Калінковіч (, Цна, Лунінецкі раён, Брэсцкая вобласць) —, Грузія) — беларускі пісьменнік, краязнаўца.