cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Скупы рыцар (опера)
Пастаноўкі
Тым не менш Рахманінаў пасля чатырох прадстаўленняў зняў іх з рэпертуару з тым, каб аднавіць у наступным сезоне.
А ў 1907 годзе на адным са сваіх канцэртаў маналог Барона выканаў Фёдар Шаляпін, які раней адмовіўся выступаць на прэм'еры. А пасля Шаляпін уключыў арыі Барона ў свой ​​пастаянны канцэртны рэпертуар.
Абедзве оперы былі адноўленыя на той жа сцэне імператарскага Вялікага тэатра 27 верасні 1912 г. пад кіраўніцтвам Э. Купера. Пазней сталі з'яўляцца іншыя пастаноўкі «Скупога рыцара», сярод іх: у г. Горкім у 1943 (прэм'ера — 24 сакавіка) пад кіраўніцтвам, рэжысёр ; зноў у Вялікім тэатры ў 1994-м. У 2004 опера была выканана на (дырыжор ).
У 1968 годзе ў СССР (Цэнтральная студыя тэлебачання) быў зняты мастацкі фільм-опера «Скупы рыцар», дырыжор — ; рэжысёр: Рыгор Крысці; у ролях: Уладзімір Захараў, В. Радзіеўскі, Вадзім Русланаў, Ю. Ларан (Вакальная партыя — М. Захараў), В. Куманін (Вакальная партыя — А. Далецкі).
Цяпер існуе некалькі аўдыё- і відэазапісаў оперы і фрагментаў з яе ў розных пастаноўках  (праслухаць запісы ў розных выкананнях).
Молі
Молі (мн. л.) — зборная назва ніжэйшых раўнакрылых і разнакрылых насякомых з атрада лускакрылых (матылі, Lepidoptera), якія вядуць пераважна начны і змрочны спосаб жыцця. Падзел атрада лускакрылых на дзённых матылькоў і начных матылькоў або молей досыць распаўсюджаны, аднак не з'яўляецца навукова абгрунтаваным. Вядомы з мелавога перыяду.
Матылі дробных і сярэдніх памераў, размах крылаў да 70 мм. Лічынкі (вусені) паядаюць раслінныя і жывёльныя рэшткі, грыбы, лішайнікі; дарослыя не кормяцца. Сярод моляў шмат шкоднікаў. Найбольш вядомыя хатнія шкоднікі — Tinea pellionella, Tineola bisselliella, Tineola furciferella, Sitotroga cerealella. З сельскагаспадарчых шкоднікаў можна вылучыць Sitotroga cerealella, а таксама Ochsenheimeria taurella, Plutella xylostella і Yponomeuta malinellus.
NGC 6874
NGC 6874 — група зорак ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксандра Алегаўна Раманоўская
Аляксандра Алегаўна Раманоўская (нар., Мінск, Беларусь) — беларуская фрыстайлістка, спецыялізуецца ў акрабатыцы. Чэмпіёнка свету (2019), найлепшая спартсменка года Беларусі.
Біяграфія
Пачала займацца фрыстайлам у 2005 годзе, бацькі таксама займаюцца спортам.
Чэмпіёнка свету па лыжнай акрабатыцы і спартсменка года ў Беларусі — 2019 па выніках апытання сярод журналістаў, якое праводзіла газета «Спортивная панорама»
Пасля пачатку пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе Аляксандра Раманаўская актыўна выказвала сваю грамадзянскую пазіцыю, падпісала ліст спартсменаў з патрабаваннямі да ўлады аб спыненні гвалту і правядзенні паўторных прэзідэнцкіх выбараў, таксама ўступіла ў Свабоднае аб’яднанне спартсменаў Беларусі. Удзельнічала ў запісе відэазваротаў да спартыўных чыноўнікаў супраць ціску на спартсменаў за іх грамадзянскую пазіцыю. 6 кастрычніка 2020 года на сходзе фрыстайлістаў галоўнаму трэнеру нацыянальнай зборнай Мікалаю Казеку паведамілі, што чэмпіёнка «звольнена за прагулы».
У лістападзе 2020 года Аляксандра Раманоўская выставіла на аўкцыён залаты медаль за $900 і прадала яго ў выніку таргоў за $15 тыс. Грошы, атрыманыя за медаль, пайшлі ў Беларускі фонд спартыўнай салідарнасці для падтрымкі спартсменаў, якія пацярпелі ад дзейнасці рэжыму Лукашэнкі.
Спартыўная кар’ера
З 2011 года трэніруецца пад кіраўніцтвам Мікалая Казекі. Праз год, у 2012 годзе, дэбютавала на спаборніцтвах Кубка свету, на дамашнім беларускім этапе.
У 2015 годзе брала ўдзел у чэмпіянаце свету сярод юніёраў у К’еза-ін-Вальмаленка, дзе заняла першае месца ў асабістай акрабатыцы. У 2015 годзе таксама адбыўся дэбют на дарослым чэмпіянаце свету ў аўстрыйскім Крайшбергу, дзе фрыстайлістка заняла 11-е месца. У заліку Кубка свету сезона 2014/2015 Раманоўская стала 33-й, атрымаўшы перамогу на адным з этапаў (у Лэйк-Плэсідзе).
Грамадская дзейнасць
18 жніўня падпісала адкрыты ліст прадстаўнікоў спартыўнай галіны Рэспублікі Беларусь з патрабаваннем прызнаць несапраўднымі выбары прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, якія прайшлі 9 жніўня 2020 года.
Алесандра Лонгі
Алесандра Лонгі (Alessandro Longhi;, , Венецыянская рэспубліка — лістапад 1813, , Каралеўства Італія) — венецыянскі жывапісец-партрэтыст і майстар афорта, сын П’етра Лонгі. Выдаў кнігу жыццяпісаў венецыянскіх мастакоў XVIII стагоддзя з партрэтамі-гравюрамі (1762).
Гута (Ляхавіцкі раён)
Гу́та (, Гута) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Востраўскага сельсавета.
У 1940—1959 гадах цэнтр Гуцкага сельсавета.
Лонгі
Лонгі — прозвішча.
Віннае
Віннае — сяло ў Глубокаўскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Фрунзенскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 39 км на ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Глубокае. Код КАТА — 634067300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1503 чалавекі (750 мужчын і 753 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1426 чалавек (722 мужчыны і 704 жанчыны).
Ніна Іванаўна Сарокіна
Ніна Іванаўна Саро́кіна (Ни́на Ива́новна Соро́кина;, Электрасталь, Маскоўская вобласць — , ) — савецкая балерына, балетны педагог. Народная артыстка СССР (1987).
Біяграфія
Нарадзілася 13 мая 1942 года ў горадзе Электрасталь Маскоўскай вобласці.
У 1961 годзе скончыла Маскоўскае харэаграфічнае вучылішча (цяпер Маскоўская дзяржаўная акадэмія харэаграфіі) па класе С. М. Галоўкінай. Яе аднакласніцай была Н. І. Бяссмертнава.
Абедзвюх дзяўчынак прынялі ў балетную трупу Вялікага тэатра, дзе Ніна ўдасканальвала сваё майстэрства пад кіраўніцтвам М. Ц. Сямёнавай. Пастаянным сцэнічным партнёрам балерыны стаў яе муж Ю. К. Уладзіміраў.
Памерла на 70-м годзе жыцця 8 кастрычніка 2011 года ў Маскве пасля цяжкай хваробы.
NGC 6875
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пётр Аляксандравіч Сыцко
Пётр Аляксандравіч Сыцко (нар., с. Белы Яр, цяпер Завіцінскі раён, Амурская вобласць, Расія — ) — вучоны ў галіне транспартных сістэм, тэорыі і практыкі арганізацыі перавозачнага працэсу, эксплуатацыі чыгуначных сістэм. Кандыдат тэхнічных навук (1966), прафесар (1972). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Новасібірскі інстытут ваенных інжынераў чыгуначнага транспарту (1943), Акадэмія чыгуначнага транспарту Міністэрства шляхоў зносін СССР (1956), Беларускі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту (аспірантура). Працаваў у Калінінскай чыгунцы (1943—1954), Беларускай чыгунцы (з 1956, начальнік Аршанскага аддзялення; з 1959, начальнік Гомельскага аддзялення), Беларускім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (у 1961—1986 — рэктар інстытута, з кастрычніка 1986 — кафедра «Кіраванне эксплуатацыйнай работай», прафесар).
Навуковыя інтарэсы: арганізацыя мясцовых вагонапатокаў, графіка руху цягнікоў; прапускная і правазная здольнасць чыгункі.
Узнагароды
Званне «Заслужаны работнік вышэйшай школы Беларускай ССР» (1978), ордэны Леніна, Працоўнага Чырвонага Сцяга, «Знак Пашаны» і інш.
Фульбэ
Фульбэ (саманазва: Fulɓe), таксама пёль (Peul), фулані, філані (хаўса: Fulani,Hilani), фула, фуль (Fula), фульфульдэ, фелата, фуланке — народ у Нігерыі, Гвінеі, Сенегале, Малі, Камеруне, Нігеры, Буркіна-Фасо, Гвінеі-Бісау, Беніне і інш. Агульная колькасць 18,2 млн.чалавек.
Адносяцца — частка да негрскай расы вялікай негроіднай расы, частка да пераходных груп Заходняга Судана. Гавораць на мовах фула або фульбэ, або фуль заходне-атлантычнай падгрупы нігера-кангалезскай групы конгакардафанскай сям'і. Дыялекты: барора, фуберэ, фута джалон, пулар масіна. Распаўсюджана таксама французская мова.
Пісьменнасць на аснове лацініцы. Фульбэ — пераважна мусульмане-суніты.
Павел Андрэевіч Герт
Біяграфія
Адукацыю атрымаў у балетным аддзяленні Пецярбургскага тэатральнага вучылішча, якое скончыў у 1865 годзе. Яго настаўнікамі былі А. І. Піменаў, Ж.-А.Петыпа і X. П. Іагансон.
Упершыню з’явіўся на сцэне ў 1858 годзе ў балеце «Сялянскае вяселле» Стэфані (па-дэ-труа), калі ён быў яшчэ вучнем.
У 1860—1916 гадах працаваў у балетнай трупе імператарскіх тэатраў, выступаючы ў першую чаргу на сцэне Марыінскага тэатра, а таксама Александрынскім і Эрмітажным. Яго лічылі лепшым класічным танцоўшчыкам Пецярбурга. На працягу 40 гадоў выступаў партнёрам лепшых артыстак Марыінскага тэатра і гастралёрш. Быў выбітным мімістам. Дасканала валодаў умоўнай мовай жэсту. Росквіт яго майстэрства супаў з росквітам рускага балета — лепшымі пастаноўкамі М. Петыпа, балетным творчасцю П. І. Чайкоўскага і А. К. Глазунова.
У 1880—1904 гадах выкладаў у Пецярбургскім тэатральным вучылішчы. Сярод вучняў Г. Паўлава, Т. Карсавіна, А. Ваганава, М. Фокін, В. Ціхаміраў.
Дачка Паўла Герта Лізавета — адна з нямногіх зорак імператарскага балета, якія засталіся пасля рэвалюцыі працаваць у СССР.
Рэпертуар
Стварыў розныя па характары вобразы — ад напружана драматычных і лірыка-рамантычных да востракамедзійных: Конрад; Рудольф («Дзева Дуная» А. Адана), Люсьен («» Э. Дэльдэвеза), Феб; Таор («Дачка фараона» Ц. Пуні), Салор («» Л. Мінкуса); Аберон («Сон у летнюю ноч»), Колен («Марная засцярога» П. Л. Гертэля); Абдэрахман («» А. Глазунова), Сіняя Барада («Сіняя Барада» П. Шэнка), Даміс («Выпрабаванне Даміса» А. Глазунова), Вакх («Пары года» А. Глазунова) і іншыя.
Павел Герт удзельнічаў у прэм’ерах на пецярбургскай сцэне балетаў П. І. Чайкоўскага, у вядучых ролях: Дэзірэ («Спячая прыгажуня»), прынца Каклюша («Шчаўкунок»), Зігфрыда («Лебядзінае возера»). Яго танцавальная манера адрознівалася высакароднасцю, пластычнасцю і мімічнай выразнасцю. У 1909 годзе гастраляваў у Парыжы. Апошні выступ адбыўся ў 1916 годзе (Гамаш — «Дон Кіхот» Л. Мінкуса).
Рыхард Паўль Лозэ
Рыхард Паўль Лозэ (Richard Paul Lohse;,  — , ) — швейцарскі мастак і графік, адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў канкрэтнага мастацтва.
Жыццё і творчасць
Бацька Рыхарда памёр, калі хлопчыку было ўсяго 13 гадоў, і далей ён рос у беднасці. У 1918—1922 гадах ён вучыцца на мастака ў галіне рэкламы ў цюрыхскай Школе прыкладнога мастацтва. Уласна як мастак Рыхард Лозэ сфармаваўся самавукам, і эксперыментаваў з рознымі стылямі жывапісу. У ранні перыяд творчасці ён захапляецца экспрэсіянізмам і кубізмам. Да 1960-х гадоў Рыхард Лозэ працуе як графік для розных газет.
У 1937 годзе Рыхард Лозэ, сумесна з Леа Лёйпі, стварае авангардысцкую мастацкую групу «Альянс», у якую ўвайшлі шэраг швейцарскіх мастакоў-мадэрністаў. Лозэ ў гэты перыяд быў творча блізкі да кубістаў і некаторых прадстаўнікоў галандскай групы «Дэ Стэйл». У асяроддзі «Альянсу» зараджаўся такі кірунак у жывапісе, як канкрэтнае мастацтва.
У 1940-я гады мастак пераходзіць на пазіцыі «канкрэтнага мастацтва». Пачынаючы з 1942 года ён стварае палотны, падзеленыя гарызантальна і вертыкальна рознымі каляровымі палямі (модулямі). Гэтыя модулі складаліся з квадратаў і прамавугольнікаў, і знаходзіліся ў пэўным упарадкаванні ў адносінах адзін да аднаго. У гады Другой сусветнай вайны Рыхард Лозэ праявіў сябе як актыўны змагар з нацызмам. Ён усяляк падтрымлівае эмігрантаў з краін фашысцкага блока, удзельнічае ў нелегальнай дзейнасці. Знаходзячыся ў складзе адной з антыфашысцкіх арганізацый, мастак пазнаёміўся там са сваёй будучай жонкай, Ідай Дзюрнер. У 1947—1955 гадах Рыхард Лозэ супрацоўнічае з часопісам «Будаўніцтва і жыллё» («Bauen und Wohnen»), з 1958 года ён — адзін з рэдактараў цюрыхскага часопіса «Новая графіка». На гэтай пасадзе ён знаёміцца ​​з такімі майстрамі, як Аўгуста Джакамеці, Ханс Арп і Ле Карбюзье.
Рыхард Лозэ быў удзельнікам выставак сучаснага мастацтва documenta 4 (1968) і documenta 7 (1982) у Каселі.
Новая Ульба
Новая Ульба — сяло ў Глубокаўскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Фрунзенскай сельскай акругі. Код КАТА — 634067500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 315 чалавек (150 мужчын і 165 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 334 чалавекі (175 мужчын і 159 жанчын).
Андрэй Пятровіч Эльман
Андрэ́й Пятро́віч Э́льман (, Ялабуга, Вяцкая губерня, цяпер  — ) — беларускі савецкі гаспадарчы, дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Член УКП(б) з 1919 года.
Працоўную дзейнасць пачаў у 1919 годзе справаводам Смаленскага Губсавнаргаса. З 1920 года на камсамольскай працы. У 1923 годзе — курсант Віцебскага ваенсельгастэхнікума і сакратар першай ячэйкі КП(б)Б Віцебскай абутковай фабрыкі. З 1924 па 1934 год на партыйнай працы, пачынаючы ад сакратара райкамаў КП(б)Б (Высачанскага, Езерышчанскага, Віцебскага, Гарадоцкага, Камарынскага) да памочніка загадчыка агітмасавага аддзела ЦК КП(б)Б у горадзе Мінску. З 1934 па 1937 год вучыўся на літаратурным аддзяленні Інстытута чырвонай прафесуры ў Маскве. З 1937 па 1939 працаваў дырэктарам Гомельскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя В. П. Чкалава. З 1939 да 1947 года на партыйнай прыцы: 2-гі сакратар Гомельскага абласнога камітэта КП(б) Беларусі, 2-гі сакратар Беластоцкага абласнога камітэта КП(б) Беларусі, сакратар Беластоцкага абласнога камітэта КП(б) Беларусі па прапагандзе і агітацыі, 3-і сакратар Новасібірскага абласнога камітэта ВКП(б), 1-ы сакратар Беластоцкага абласнога камітэта КП(б) Беларусі, сакратар Гродзенскага абласнога камітэта КП(б) Беларусі па прапагандзе і агітацыі. З 1947 па 1948 год з’яўляўся намеснікам старшыні СМ Беларускай ССР. З 1948 па 1952 год займаў пасаду намесніка старшыні выканаўчага камітэта Палескага абласнога Савета. З 1952 да 1968 года працаваў дырэктарам і рэктарам Мазырскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя Н. К. Крупскай. Пасля працаваў дырэктарам Мазырскага музея.
Званне «Ганаровы грамадзянін горада Мазыр» прысвоена рашэннем № 484 Мазырскага гарадскога Савета народных дэпутатаў ад 28 кастрычніка 1993 года.
Капліца (Мільча)
Капліца ля Мільчы — праваслаўная капліца каля в. Мільча Вілейскага раёна Мінскай вобласці. Знаходзіцца ля скрыжавання палявых дарог, у адлегласці 1 км на поўдзень ад цэнтра вёскі і Мільчанскай царквы.
Гісторыя
Дата пабудовы невядомая, пазначана на картах ХІХ ст. У такім выглядзе існавала яшчэ да Другой сусветнай вайны. У 1991 годзе адбыўся рамонт: зроблена мураваная падлога, адноўлены сцены і страха. Па існуючай версіі капліца пастаўлена на месцы былога месцавання вёскі Мільча, жыхары якой пакутвалі ад смяротнай эпідэміі і былі вымушаныя перасяліцца ў іншае месца.
Архітэктура
Пабудавана з дрэва, ашалявана дошкамі. Крыжападобны ў плане зруб, накрыты шматшчытавым дахам. У завяршэнні - 8-гранны барабан з цыбулепадобным купалам. Усе чатыры фасады змяшчаюць шырокія арачныя ўваходы з парнымі весніцамі. У інтэр'еры — высокі драўляны чатырохканцовы крыж, замацаваны пасярод мураванай падлогі.
Забер’е (Ляхавіцкі раён)
Забе́р’е (, Заберье) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Востраўскага сельсавета.
Да 6 красавіка 1981 года вёска ўваходзіла ў склад Тухавіцкага сельсавета.
NGC 6875A
NGC 6875A (іншыя абазначэнні — PGC 64240, ESO 284-24, IRAS20084-4617) — галактыка ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Каломенскі трамвай
Каломенскі трамвай (Коломенский трамвай) — трамвайная сістэма на электрычнай цязе ў падмаскоўным горадзе Каломна.
Гісторыя
Першы трамвай у Каломне быў пушчаны 5 лістапада 1948 года. Зараз дзейнічаюць 10 маршрутаў.
Прамысловы кантролер
Прамысловы кантролер — кіруючая прылада (кантролер ад control — кіраваць), ужывальная ў прамысловасці і іншых галінах па ўмовах выкарыстання і задачам, блізкім да прамысловых (напрыклад, на транспарце). Ужываецца для аўтаматызацыі тэхналагічных працэсаў, у быце — для кіравання кліматам і інш.
Шырокі тэрмін, які ахоплівае мноства магчымых рэалізацый:
Пяроў
Пяроў — прозвішча.
Дзмітрый Фёдаравіч Маркін
Дзмі́трый Фёдаравіч Ма́ркін (, Пулкава —, в. , ) — савецкі гаспадарчы, дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Член УКП(б) з 1924 года.
Удзельнік Грамадзянскай вайны. З 1922 года — на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы: рабочы-гумаўшчык, майстар цэха завода цацак, работнік парткама «Чырвоны трохкутнік», сакратар парткама Ленаблдарупра, сакратар парткама транспартнага ўпраўлення Ленінградскага саюза спажывецкіх таварыстваў, загадчык ОРГО Ленпрамбудсаюза, інструктар Куйбышаўскага райкама УКП(б), 1-ы сакратар Мазырскага акружкама УКП(б), 1-ы сакратар Арганізацыйнага бюро ЦК КП(б) Беларусі па Палескай вобласці, 1-ы сакратар Палескага абласнога камітэта КП(б) Беларусі, на партыйнай рабоце ў Ленінградзе, у штабе 2-й Ударнай арміі.
Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 1-га склікання.
Загінуў у 1942 годзе ў.
Заполле (Ляхавіцкі раён)
Запо́лле (, Заполье) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Востраўскага сельсавета.
Вісентэ Лопес Партанья
Вісентэ Лопес Партанья (Vicente López Portaña;,  — , ) — іспанскі мастак.
Жыццё і творчасць
Вісентэ Лопес Партанья пачынае вывучаць жывапіс ва ўзросце 13 гадоў, у сваім родным горадзе, пад кіраўніцтвам манаха-францысканца Антоніа дэ Вілануэва. Затым вучыўся ў валенсійскай Каралеўскай акадэміі прыгожых мастацтваў Сан-Карлас. У 17 гадоў ён выйграе прыз па маляванні ў мадрыдскай Каралеўскай акадэміі прыгожых мастацтваў Сан-Фернанда.
Правучыўшыся тры гады ў Мадрыдзе, Вісентэ ў 1794 вяртаецца ў Валенсію, дзе займае пасаду намесніка дырэктара Акадэміі Сан-Карлас. У 1795 годзе мастак ажаніўся з Марыяй Пікер, якая нарадзіла яму двух сыноў: Бернарда і Луіса, якія пазней сталі мастакамі. У 1801 годзе Партанья стаў прэзідэнтам валенсійскай Акадэміі Сан-Карлас.
Вісентэ Лопес Партанья быў прыдворным мастаком у каралёў Іспаніі Карла IV (з 1802), Фердынанда VII (з 1814) і каралевы Ізабелы II; ён быў таксама настаўнікам малявання другой, Марыі Ізабелы Партугальскай, і трэцяй, Марыі Ёзэфы Саксонскай, жонак караля Фердынанда VII.
У 1817 годзе Партанья стаў прэзідэнтам мадрыдскай Акадэміі прыгожых мастацтваў Сан-Фернанда.
Партанья пісаў свае палотны на разнастайную тэматыку — яны рэлігійнага, алегарычнага гістарычнага і міфалагічнага зместу, аднак сапраўднага мастацтва дасягнуў ён у партрэтным жывапісе.
Ульба перавалачная
Ульба перавалачная — станцыя ў Глубокаўскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Фрунзенскай сельскай акругі. Код КАТА — 634067600.
Бабук
Бабук — прозвішча.
Аносава
Аносава — тапонім.
Бярэшча (рака)
Бярэ́шча — рака ў Беларусі, у Лепельскім раёне Віцебскай вобласці, левы прыток ракі Эса (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 7,2 км. Выцякае з возера Бярэшча з поўначы за 2 км на паўночны ўсход ад вёскі Чарніца, вусце за 1,2 км на ўсход ад вёскі Верабкі. Прыток — рака Оканіца (злева).
Антонавічы
Антонавічы — тапонім.
Бернскае
Бе́рнскае — возера ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Віцьба, за 10 км у напрамку на ўсход ад Віцебска, на поўнач ад аграгарадка Вароны.
Гаёўка (Дзяржынскі раён)
Гаёўка (, Гаёвка) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Фаніпальскага сельсавета.
Да 8 красавіка 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Сталінскага сельсавета.
Бернскае
Катлавіна возера эварзійнага тыпу, выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй да 15—20 м. Маецца тэраса вышынёй 0,5—0,7 м над урэзам вады. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія. Вакол возера пераўвільготненая пойма шырынёй 5—25 м. Да глыбіні 3 м (месцамі ў паўночна-усходняй частцы да глыбіні 5—6 м) дно возера пясчанае, глыбей выслана гліністым ілам.
Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Надводная прыбярэжная расліннасць распаўсюджваецца да глыбіні 3 м і на адлегласці да 5—25 м ад берага возера.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, плотка, акунь, краснапёрка і іншыя рыбы.
Данскі
Данскі — прозвішча і тапонім.
NGC 6876
NGC 6876 (іншыя абазначэнні — PGC 64447, ESO 73-35, AM 2014-710) — эліптычная галактыка (E3) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кулікі (Ляхавіцкі раён)
Кулікі́ (, Кулики) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Востраўскага сельсавета.
Альбрэхт Вюртэмбергскі
А́льбрэхт Мары́я Алякса́ндр Філі́п Іо́сіф Вюртэмбе́ргскі (Albrecht Maria Alexander Philipp Joseph Herzog von Württemberg;,  — , Альтсгаўзен) — нямецкі ваенны і грамадскі дзеяч, генерал-фельдмаршал (1916), удзельнік Першай сусветнай вайны.
Біяграфія
Сын прадстаўніка пабочнай галіны Вюртэмбергскага каралеўскага дома герцага, унука расійскага начальніка галоўнага ўпраўлення шляхоў зносін , і яго жонкі эрцгерцагіні , дачкі эрцгерцага і прынцэсы.
Афіцэрская і генеральская служба
У жніўні 1883 года залічаны на вайсковую службу ў 19-ы ўланскі полк Германскай імперскай арміі ў чыне лейтэнанта. З 1891 года камандаваў эскадронам у гэтым палку.
З 1893 — камандзір батальёна 119-га грэнадзёрскага палка, з 1896 года — камандзір гэтага палка. З кастрычніка 1898 года — камандзір 4-й гвардзейскай кавалерыйскай брыгады ў Патсдаме, з верасня 1900 года — камандзір 51-й пяхотнай брыгады ў Штутгардзе. З 1901 года — начальнік 26-й дывізіі. З верасня 1906 года — камандуючы XI армейскім корпусам, з 1908 года — камандуючы XIII армейскім корпусам. У пачатку 1914 года прызначаны генерал-інспектарам 6-й армейскай інспекцыі і ўзведзены ў генерал-палкоўнікі.
Першая сусветная вайна
2 жніўня 1914 года прызначаны камандуючым 4-й арміі, у складзе пяці армейскіх карпусоў і ландвернай брыгады, усяго 180 000 чалавек і 646 гармат. Армія была разгорнута на Заходнім фронце супраць французскіх войскаў і ў сярэдзіне жніўня перайшла ў наступленне ў Люксембурге і паўднёвай Бельгіі. У Пагранічнай бітве войскі 4-й арміі сумесна з 3-й арміяй наносілі галоўны ўдар і атрымалі перамогу ў Ардэнскай аперацыі 22—25 жніўня. У Бітве на Марне першапачаткова меў поспех у раёне горада Равіньі, але пасля вымушанага адыходу 1-й і 2-й армій, 11 верасня адвёў свае войскі ў паўночным кірунку.
У кастрычніку 1914 года 4-я армія герцага Альбрэхта была перакінута да Ла-Манша. Падчас Фландрскай бітвы на войскі Альбрэхта было ўскладзена выкананне галоўнай задачы — наступленне на 35-кіламетровым фронце Астэндэ — Мэнен, для чаго ў армію ўвайшлі чатыры свежых корпуса. Наносіў галоўны ўдар у Іпра супраць брытанскіх войскаў, дапаможны — на рацэ Ізер супраць бельгійскіх войскаў. Наступ на галоўным кірунку праваліўся, на дапаможным — войскі арміі 22 кастрычніка фарсіравала раку Ізер і замацаваліся на левым беразе. Аднак, калі бельгійцы адкрылі шлюзы і затапілі берага ракі, быў вымушаны пакінуць заняты плацдарм. У выніку бітва скончылася фактычна безвынікова.
У ходзе другой бітвы ля Іпра ўпершыню ў ходзе вайны 22 красавіка 1915 года яго войскі ўжылі баявыя атрутныя рэчывы — хлор, ад якога загінула звыш 5 000 чалавек. Аднак не змог скарыстацца панікай суперніка і не развіў поспех. Коштам вялікіх страт у баях 26 красавіка — 12 мая пашырыў прарыў па флангах, але дасягнуць першапачаткова пастаўленай задачы — захоп Ізерскага канала да горада Іпр уключна — не здолеў. Тым не менш, германскае камандаванне паведаміла аб бітве ў Іпры, як пра сваю перамогу, а герцаг 1 жніўня 1916 года быў узведзены ў генерал-фельдмаршалы. У другой палове 1915—1916 гадоў у паласе арміі Альбрэхта актыўных баявых дзеянняў не вялося.
З 25 лютага 1917 года — галоўнакамандуючы «Групы армій герцага Альбрэхта» (з 11 лістапада 1918 года — групы войскаў «D»), якая дзейнічала ад Вердэна да мяжы са Швейцарыяй. У 1918 годзе ў яго групу армій уваходзілі 19-я армія і дзве ваенныя групы (усяго 26,5 дывізій), яна гуляла дапаможную ролю да самага канца вайны.
Пасля вайны
У 1918 годзе аб’яўлены афіцыйным спадчыннікам свайго чатырохюраднага брата — караля Вюртэмберга (іх агульным прапрадзедам быў герцаг  (1732—1797), які кіраваў Вюртэмбергам у 1795 — 97 гадах). Прычыны былі простыя: у караля не было прамых нашчадкаў мужчынскага полу, а герцаг быў бліжэйшым сваяком, які паходзіў ад роўнародных шлюбаў.
Пасля падзей Лістападаўскай рэвалюцыі і звяржэння манархіі ў Германіі 23 снежня 1918 года выйшаў у адстаўку як прадстаўнік каралеўскага дома. Яму быў прадастаўлены палац у 40 кіламетрах ад Бодэнскага возера. Пасля смерці былога караля Вюртэмберга уся прыватная маёмасць былога каралеўскага дома была перададзена ў спадчыну герцагу Альбрэхту. У далейшым вёў прыватнае жыццё, у палітычных падзеях не ўдзельнічаў. Быў вядомы апазіцыйным стаўленнем да нацыянал-сацыялізму, за што, хоць і не падвяргаўся рэпрэсіям, але ніколі не запрашаўся на мерапрыемствы ў памяць аб падзеях Першай сусветнай вайны, а пасля сваёй смерці пахаваны не як афіцэр, а як прыватная асоба.
Іератызм
Іератызм  (ад грэч. hieratikos — культавы, святы) — тэндэнцыя ў выяўленчым мастацтве старажытнага свету і сярэдневякоўя. Яму ўласцівая ўрачыстая застыласць і адцягненасць кампазіцыі і трактоўкі чалавечых фігур і твараў. Быў абумоўлены рэлігійна-кананічнымі патрабаваннямі.
Апісанне
Мэтай іератызму было паказаць важнасць асоб, якія адлюстроўваліся, а таксама веліч  урачыстых рэлігійных абрадаў. У іератычных творах персанажы паказаны застылымі ў поўнай узнёслай нерухомасці, твары павернутыя выключна анфас, а позіркі фіксаваны.
Цуг
Цуг  — прозвішча і тапонім. Таксама можа выкарыстоўвацца ў значэнні - цягнік.
Барыс Львовіч Васільеў
Барыс Львовіч Васільеў (, —, ) — рускі пісьменнік, драматург. Скончыў Ваенную акадэмію бранетанкавых войск (1948). Вядомасць прынесла аповесць «А досвіткі тут ціхія…» (1969; аднайменны фільм, 1972; Дзяржаўная прэмія СССР, беларускі пераклад Юркі Гаўрука; інсцэніроўка Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Якуба Коласа 1971), у якой адзін з трагічных эпізодаў Вялікай Айчыннай вайны ўзняў да значнага філасофска-мастацкага абагульнення. Працяг ваеннай тэматыкі ў аповесцях «Іванаў катар», «Самы апошні дзень» (абедзве 1970), Сустрэчны бой (1979), у рамане «У спісах не лічыўся» (1974). Сацыяльна-маральная праблематыка ў раманах «Не страляйце ў белых лебедзяў» (1973), «І быў вечар, і была раніца», «Вам прывітанне ад бабы Леры» (абодва 1989), аповесцях «Незгасальная купіна» (1986), «Жыла-была Клавачка», «Кароткая ракіроўка», «Гібель багінь» (усе 1989). Гістарычны раман «Былі і небыліцы» (кніга 1-2, 1977-80) прысвечаны падзеям руска-турэцкай вайны 1877-78. Аўтар біяграфічнай аповесці «Лятуць мае коні» (1982), п'ес «Афіцэр» (1955), «Стукайце і адчыніцца» (1959), кінасцэнарыяў.
Аляксандр Аляксандравіч Самойла
Аляксандр Аляксандравіч Самойла ( 1869, Расійская імперыя, Масква — 8 лістапада 1963, СССР, тамсама) — расіскі і савецкі палкаводзец, удзельнік Першай сусветнвй і Грамадзянскай войнаў. Камандуючы чырвоным Усходнім фронтам у маі 1919 года. Генерал-маёр Генеральнага штаба (да 1917). Генерал-лейтэнант авіяцыі (1940). Прафесар (1943). Член УКП (б) з 1944 года.
Аляксандр Рыгоравіч Агееў
Аляксандр Рыгоравіч Агееў (нар., г. Шклоў, Магілёўская вобласць) — беларускі гісторык. Кандыдат гістарычных навук (1992), дацэнт (1997), прафесар кафедры археалогіі і спецыяльных гістарычных дысцыплін МДУ імя Куляшова.
Біяграфія
У 1981 годзе з адзнакай скончыў гістарычны факультэт Магілёўскага педагагічнага інстытута. Па размеркаванні працаваў настаўнікам гісторыі ў Новабрашчынскай сярэдняй школе Шклоўскага раёна, служыў у Савецкай арміі, працаваў выкладчыкам грамадскіх дысцыплін у СПТУ № 14 г. Магілёва. У 1988—1991 гадах вучыўся ў аспірантуры Інстытута гісторыі АН Беларусі, у снежні 1991 года распачаў вучэбна-педагагічную дзейнасць у Магілёўскім педагагічным інстытуце. З 1991 года працаваў асістэнтам, з 1992 года — старшым выкладчыкам, з 1995 года — дацэнтам кафедры гісторыі і культуры Беларусі. У 1999 годзе пераведзены на кафедру археалогіі і спецыяльных гістарычных дысцыплін. З 2002 года дацэнт кафедры ўсеагульнай гісторыі, а з 2003 года дацэнт, потым прафесар зноў утворанай кафедры археалогіі і спецыяльных гістарычных дысцыплін МДУ імя А. А. Куляшова. Звольнены з універсітэта ў 2021 годзе.
Грамадская дзейнасць
У 1990-х гадах актыўна ўдзельнічаў у працы Магілёўскай гарадской арганізацыі БНФ, краязнаўчых і геаграфічным таварыствах. У 2005 годзе быў абраны намеснікам старшыні Магілёўскай абласной арганізацыі ТБМ імя Ф. Скарыны.
У красавіку 2007 года разам з Таварыствам беларускай мовы ініцыяваў талаку па прыборцы і ўпарадкаванні помніка прыроды рэспубліканскага значэння «Палыкавіцкая крыніца» ў Магілёве. На талаку сабраліся грамадскія актывісты, студэнты Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Куляшова і жыхары мікрараёна Саломенка.
У 2003 і 2007 гадах абіраўся дэпутатам Магілёўскага гарадскога савета дэпутатаў па Саломенскай выбарчай акрузе № 7. Уваходзіў у тапанімічную камісію пры Магілёўскім гарвыканкаме. Член грамадскага савета па развіццю аграэкатурызма Магілёўскай вобласці пры Магілёўскім абластным каміцеце па спорту і турызму.
У 1993—2001 гг. з’яўляўся рэдактарам гісторыка-краязнаўчага альманаха «Магілёўская даўніна».
Навуковая дзейнасць
У 1992 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю «Грамадска-палітычная дзейнасць рабочага класа Беларусі ў 1956–1965 гг.» (навуковы кіраўнік доктар гістарычных навук, акадэмік НАН Беларусі М. П. Касцюк).
Сферай навуковых інтарэсаў з’яўляецца палітычная гісторыя Беларусі XIX–ХХ ст., рэгіянальная гісторыя Магілёўшчыны, гісторыя штодзённага жыцця насельніцтва ў гады Вялікай Айчыннай вайны, гісторыя Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітета імя А. А. Куляшова.
У 2008 годзе ў суаўтарстве з Алегам Трусавым выдаў кнігу «Магілёўская ратуша. Гістарычны лёс і адраджэнне». У 144-старонкавым даследаванні прадстаўлена шматвяковая гісторыя Магілёўскай ратушы ў кантэксце беларускай і еўрапейскай гісторыі, апісваецца яе будаўніцтва ў XVII стагоддзі, функцыянаванне ў XVIII—XX стагоддзях і адраджэнне ў XXI стагоддзі.
Індывідуальна і ў сааўтарстве надрукавана 220 навукова-метадычных публікацый, з якіх у сааўтарстве 26. У ліку публікацый 11 манаграфій і кніг, 2 зборнікі дакументаў, 13 навукова-метадычных публікацый (па стану на 2021 г.).
Горная Ульбінка
Горная Ульбінка — сяло ў Глубокаўскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Фрунзенскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 47 км на ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Глубокае. Код КАТА — 634067700.
NGC 6877
NGC 6877 (іншыя абазначэнні — PGC 64457, ESO 73-36, AM 2014-710) — эліптычная галактыка (E6) ў сузор’і Паўлін.
Горная Ульбінка
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 158 чалавек (77 мужчын і 81 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 121 чалавек (66 мужчын і 55 жанчын).
Любейкі
Любе́йкі (, Любейки) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Востраўскага сельсавета.
Ігар Уладзіміравіч Талькоў
Ігар Уладзіміравіч Талькоў (И́горь Влади́мирович Талько́в;, Грэцоўка, Шчокінскі раён, Тульская вобласць — , ) — савецкі рок-музыкант, спявак, бард, аўтар песень, паэт і кінаакцёр.
У пачатку творчага шляху Талькоў супрацоўнічаў з гуртамі «Апрель», «Калейдоскоп» і «Электроклуб». Упершыню стаў вядомы шырокай публіцы пасля выступу ў 1987 годзе на фестывалі «Песня года» з кампазіцыяй «Чыстыя сажалкі». Пасля гэтага, каб падзяліцца з аўдыторыяй уласнымі песнямі, многія з якіх па музычным стылі і тэксту адрозніваліся ад твораў, якія выконваліся ім раней, Талькоў стварае гурт «Спасательный круг» і неўзабаве едзе з ім на гастролі з праграмай, якая складалася з дзвюх частак: «песні грамадзянскага зместу» і «лірыка». Да 1989 года ім было напісана больш за дзвесце песень.
6 кастрычніка 1991 года Ігар Талькоў быў забіты ў Палацы спорту «Юбілейны» ў Санкт-Пецярбургу пры нявысветленых да гэтага часу абставінах. Пахаваны на Ваганькаўскіх могілках у Маскве.
NGC 6877
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кніга прарока Абакума
Кні́га праро́ка Абакума (חֲבַקּוּק‬‬; Prophetia Habacuc; Αββακούμ) — 35-я кніга кананічнага Старога Запавету, дваццаць другая частка Танаху. Восьмая з кніг г. зв. малых прарокаў.
Аўтар і час напісання
Першы верш кнігі паказвае на аўтарства Абакума, але пра яго самога амаль нічога не вядома. Зыходзячы з літургічнага характару кнігі, асабліва ў трэцім раздзеле, можна выказаць здагадку, што Абакум мог быць прарокам альбо левіцкім спеваком. Ягонае імя (Hawakkuk) можа паходзіць ад акадскага Hawakuk, חבקוקח — «абдымкі», альбо ад акадскай назвы расліны.
Пра час напісання кнігі можна сказаць, што апісанне народа халдзеяў указвае на перыяд уздыму царства Вавілона ў канцы VII стагоддзя — пачатку VI стагоддзя да н.э., гэта значыць, на часы прарока Ераміі. Магчыма, кніга была напісана незадоўга да першага заваявання Іерусаліма царом Навухаданосарам II у 597 г. да н.э. падчас праўлення цара Іўдзеі Іякіма.
Змест
Кніга складаецца з дзвюх частак:
У першым раздзеле прарок пытаецца ў Бога пра гвалт і несправядлівасць і задае Госпаду пытанні аб прычынах Ягонай абыякавасці. Бог адказвае, што прыладамі пакарання будуць халдзеі, якія спустошаць Іўдзею і будуць суддзёй Божага народа (1:5). Халдзеі прадстаўлены як магутны народ, але нязначны. Асабліва адзначаецца, што яны пакланяюцца сваёй сіле (1:11), якая сапраўды з’яўляецца Божым дарам, а не іх дасягненнем. Такі выбар суддзі шакуе прарока: «Чыстым вачам Тваім неўласціва глядзець на зладзействы, і глядзець на ўціскі Ты ня можаш. Дзеля чаго ж Ты глядзіш на зладзеяў, і маўчыш, калі бязбожнік паглынае таго, хто праведнейшы за яго, і пакідаеш людзей, як рыбу ў моры, як паўзуноў, у якіх няма валадароў?» (1:13-14). Прарок чакае адказу з трапятаннем і нецярплівасцю. Бог адказвае: «А справядлівы будзе жыць верай сваёй» (2:4). Гэты адказ не тлумачыць прычыны Божага рашэння, але дае ўніверсальнае правіла жыцця для людзей, якія вераць у Бога.
Другая частка другога раздзела — гэта прароцтва пра лёс ганарлівых, жорсткіх і злых прыгнятальнікаў. Яно паходзіць ад Бога і даволі з’едлівае. Асноўны змест: Бог кіруе гісторыяй чалавецтва, ідалапаклонства — цяжкі грэх.
Алесь Пісарык
Алесь Пісарык, сапр. Аляксандр Уладзіміравіч Пісарчык (нар., в. Дукора Пухавіцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі паэт.
Біяграфія
У 1973 годзе скончыў Дукорскую школу. Пасля службы ў арміі, з 1975 года, працаваў у газеце «Чырвоная змена». Вучыўся ў Мінскім кааператыўным тэхнікуме і на філфаку Белдзяржуніверсітэта. Доўгі час працаваў на Мінскім трактарным заводзе ў ліцейным цэху нумар два.
Творчасць
Дэбютаваў сатырычнымі вершамі ў раённай газеце «Сцяг працы» (Мар’іна Горка), тады ж, каб не выкрылі пакрыўджаныя на гумар аднавяскоўцы, узяў псеўданім Алесь Пісарык. Падчас працы у газеце «Чырвоная змена», пачалося супрацоўніцтва А. Пісарчыка з Пятром Біталём, Валянцінай Русакевіч, Міхасём Курылам, Віктарам Шніпам.
Віктар Гардзей у прадмове да зборніка А. Пісарыка «Пакуль гарыць мая зара» піша: ''«Зборнік мае тры раздзелы: першы — гэта ўвогуле шчырая сыноўняя споведзь А. Пісарыка перад роднай Беларуссю, другі прысвечаны бацькам, усім добрым і прыветным беларусам, трэці і, можа, ці не самы хвалюючы раздзел — то моцны, сканцэнтраваны, вялікім пачуццём паэтычны сказ пра пяшчотнае каханне».''
Піша нарысы. Член Саюза пісьменнікаў Беларусі з 1991 года.
NGC 6878
NGC 6878 (іншыя абазначэнні — PGC 64317, ESO 284-31, MCG -7-41-15, IRAS20104-4440) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тапіха
Тапіха — сяло ў Глубокаўскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Фрунзенскай сельскай акругі. Код КАТА — 634067800.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 69 чалавек (38 мужчын і 31 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 52 чалавекі (30 мужчын і 22 жанчыны).
Юрый Іванавіч Кулажанка
Юрый Іванавіч Кулажанка (нар., в. Ручаёўка, Лоеўскі раён, Гомельская вобласць) — беларскі матэматык, спецыяліст у галіне матэматычнай логікі, алгебры і тэорыі лічбаў. Доктар фізіка-матэматычных навук, дацэнт.
Біяграфія
У 1986 годзе скончыў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Матэматыка».
З 1992 па 2004 год працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце транспарта.
З 2004 па 2014 год першы прарэктар Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Францыска Скарыны.
З 2016 года рэктар Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта транспарта.
Аляксандр Іванавіч Чадовіч
Аляксандр Іванавіч Чадовіч (, ст. Прасвет, Курганскі раён, Курганская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1981 годзе БПІ, у 1983 годзе — Маскоўскі архітэктурны інстытут. 3 1973 у інстытуце «Мінскпраект» (з 1980 галоўны архітэктар праектаў), з 1990 адначасова кіраўнік персанальнай творчай майстэрні Саюза архітэктараў Беларусі.
У 1996—2003 гадах галоўны архітэктар Мінска. Пасля стаў віцэ-прэзідэнтам маскоўскага ААТ «МТЗ „Рубін“» па архітэктуры.
Валянцін Пятровіч Ярашэвіч
Валянцін Пятровіч Ярашэвіч (нар., в. Толкава, Драгічынскі раён, Брэсцкая вобласць — ) — беларскі інжынер шляхоў зносін, спецыяліст у галіне кіравання працэсамі перавозак. Кандыдат тэхнічных навук (1967), прафесар (1989).
Біяграфія
Скончыў Брэсцкі тэхнікум чыгуначнага транспарту (1957), Беларускі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарта (эксплуатацыйны факультэт, 1964; аспірантура, 1967).
На працягу двух гадоў працаваў дзяжурным па станцыі і дыспетчарам на станцыі Брэст-Паўночны. Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце транспарту (з 1966, факультэт кіравання працэсамі перавозак, кафедра «Кіраванне эксплуатацыйнай работай», у 1980—1987 — дэкан факультэта, з 1987 — прарэктар па вучэбнай рабоце, у 1997—2000 — рэктар).
Узнагароды
Званне «Заслужаны работнік народнай адукацыі Рэспублікі Беларусь» (1994), ордэн «Дружба народов», знакам «За отличные успехи в работе» ў галіне вышэйшай адукацыі СССР, Ганаровымі граматамі Савета Міністраў і Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, знакам «Почётному железнодорожнику».
Бабруйская сінагога
Бабруйская сінагога — дзеючыя мураваная сінагога ў Бабруйску. Будынак стаіць на вуліцы Сацыялістычнай, 36 (на час заснавання — Мураўёўская, пазней — Керанскага, Цэнтральная, Перамогі).
Гісторыя
У XIX стагоддзі Бабруйск стаў культурным і грамадска-палітычным цэнтрам беларускіх яўрэяў. Першая сінагога ў горадзе з’явілася ў XVIII—XIX стагоддзях.
Будынак збудаваны ў 1901 годзе і стаў галоўнай сінагогай у горадзе. Яўрэйская абшчына была сілком выправаджана з гэтага будынка ў 1927 годзе, калі бальшавікі адабралі будынак і арганізавалі тут склад.
У 1939 годзе больш за 30 % насельніцтва Бабруйска былі яўрэі. Пасля вайны з 40 тысяч мірных жыхароў каля 25 тысяч загінуўшых падчас вайны былі яўрэямі, і гэта лічба складала амаль 80 % усяго яўрэйскага насельніцтва Бабруйска. Будынак сінагогі згарэў падчас вайны. Пасля вызвалення Беларусі, у горад сталі вяртацца яўрэі, якія змаглі з’ехаць да таго, як Бабруйск быў захоплены. У 1945 годзе вернікі афіцыйна спрабавалі зарэгістраваць яўрэйскую суполку ў горадзе, але атрымалі адмову ад уладаў. Прычынай стала адсутнасць сінагогі. Прадстаўнікі дыяспары звярнуліся з просьбай вярнуць ім будынак згарэлай сінагогі з умовай, што ўласнымі сіламі і сродкамі прывядуць яго ў парадак. У 1946 годзе ўлады пагадзіліся і далі на аднаўленне яўрэйскага храма 7 месяцаў. Аднаўленчыя працы былі скончаны праз месяц, на яе адбудову было аддана каля 100 тысяч савецкіх рублёў.
Праз нейкі час гарадское кіраўніцтва адмяніла рашэнне аб рэгістрацыі абшчыны і адкрыцці сінагогі. Будынак апячаталі і зрабілі ў ім беларускую партшколу, потым — майстэрні таварыства інвалідаў Вялікай Айчыннай вайны. Сінагогу ў Бабруйску ў 1948 годзе адкрывалі і закрывалі некалькі разоў. Барацьба ўладаў і бабруйскіх яўрэяў працягвалася да 1960-х гадоў. Вярнулі сінагогу іўдзейскай дыяспары толькі ў пачатку 1990-х гадоў. У 2002 годзе пачалося адраджэнне сінагогі, пасля таго як з Ізраіля ў горад прыехаў рабін Рауль Хабаба.
Унікальнасць сінагогі ў Бабруйску — у свяшчэннай іўдзейскай кнізе Тора, якая захоўваецца там. Для яе з Украіны быў прывезены каўчэг. У сінагозе 4 разы на тыдзень праводзяцца заняткі па вывучэнню Торы, традыцый і законаў яўрэяў. У праекце і адкрыццё музея традыцый яўрэйскага народа.
Міхаіл Фёдаравіч Заваротны
Міхаі́л Фё́даравіч Заваро́тны (,  —  ) — савецкі і беларускі дзяржаўны і партыйны дзеяч, старшыня Магілёўскага прамысловага аблвыканкама (1963—1964).
Біяграфія
У чэрвені 1941 года курсантам 1-га Кіеўскага артылерыйскага вучылішча РСЧА пайшоў на фронт. У баях пад Масквой у брыгадзе, дзе ваяваў юны камандзір гарматы Заваротны, амаль нікога не засталося з першапачатковага складу. «Баі былі страшныя, — успамінае Міхаіл Фёдаравіч. — А яшчэ лютыя маразы. У навагоднюю ноч, напрыклад, слупок тэрмометра апусціўся да "мінус" 45 ° С. У баявым разліку я быў і за наводчыка. У рукавіцах працаваць не будзеш, — указальны палец адмарозіў так, што адна костка заставалася»
У канцы 1943 — пачатку 1944 года быў закінуты на тэрыторыю Польшчы, меў званне паручніка Арміі Людовы.
У 1950 годзе скончыў Кіеўскі тэхналагічны інстытут лёгкай прамысловасці. Пачаўшы працоўную дзейнасць у Беларускай ССР, за год вырас ад зменнага майстра да галоўнага інжынера абутковай фабрыкі. Яшчэ праз два гады ён быў ужо дырэктар фабрыкі «Чырвоны Кастрычнік» у Віцебску, вывеў прадпрыемства з крызіснага стану.
Грычына
Гры́чына (, Гричино) — аграгарадок (да 20.12.2006 — вёска ) у Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Фаніпальскага сельсавета.
Знаходзіцца за 18 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад Дзяржынска, за 25 км ад Мінска, за 3 км ад чыгуначнай станцыі Фаніпаль.
У аграгарадку дзейнічаюць класы баяна і фартэпіяна ДУА «Фаніпальская дзіцячая школа мастацтваў».
У 1924—1954 гадах цэнтр Грычынскага сельсавета.
Браты Лімбург
Браты Лімбург (Frères de Limbourg, Gebroeders Van Limburg) — Поль, Эрман і Жанекен (меркавана паміж 1385 і 1416) — жывапісцы-мініятурысты пачатку XV стагоддзя, родам з Паўночных Нідэрландаў, якія праславіліся дзякуючы стварэнню «Цудоўнага часаслова герцага Берыйскага».
Пасля смерці бацькі, разьбяра-скульптара Арнольда з Лімбурга, вучыліся ў парыжскага залатых спраў майстра Алебрэ дэ Балюра. У 1400 годзе паступілі на службу да герцага Філіпа Смелага і заставаліся пры ім да яго смерці 1404 годзе. Пасля працавалі, верагодна, у Жана Берыйскага ў Буржы і Парыжы, але першая згадка пра братоў адносіцца толькі да 1410 года.
Ласла Райчаньі
Ласла Райчаньі (16 лютага 1907 — 5 верасня 1992) — венгерскі фехтавальшчык, трохкратны алімпійскі чэмпіён.
Нарадзіўся ў Будапешце.
У 1933, 1934 і 1935 гадах выйграваў залатыя медалі чэмпіянатаў свету. У 1936 годзе на Алімпійскіх гульнях у Берліне ён заваяваў залаты медаль. У 1937 годзе ён заваяваў залаты і бронзавы медалі чэмпіянату свету.
Пасля Другой сусветнай вайны ў 1948 годзе на Алімпійскіх гульнях у Лондане спартсмен у чарговы раз заваяваў залаты медаль. У 1951 годзе ён ізноў стаў чэмпіёнам свету, а ў 1952 заваяваў залаты медаль Алімпійскіх гульняў у Хельсінкі. У 1953 ён ізноў стаў чэмпіёнам свету.
Оканіца
О́каніца — рака ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці, левы прыток ракі Бярэшча (басейн Заходняй Дзвіны). Даўжыня 2,6 км. Выцякае з возера Окана, каля вёскі Вокана, вусце за 1 км на поўдзень ад той жа вёскі. Цячэ па лясістай забалочанай мясцовасці.
NGC 6878A
NGC 6878A (іншыя абазначэнні — PGC 64314, ESO 284-29, MCG -7-41-13) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
П’етра Лонгі
П’етра Лонгі (Pietro Longhi; уласна Фалька [Falca];,  — , там жа) — італьянскі (венецыянскі) жывапісец і графік, прадстаўнік венецыянскай школы.
Біяграфія
Сапраўднае імя — П’етра Фалька. Першапачаткова вучыўся ў свайго бацькі, сярэбраных спраў майстра Алесандра Фалька. Мастак узяў псеўданім, пачаўшы займацца жывапісам. Вучыўся ў Антоніа Балестры і Джузэпэ Марыі Крэспі. Пачаў з работ рэлігійнай тэматыкі, але набыў славу як майстар жанравых сцэн прыватнага жыцця. Пры гэтым часта маляваў тэатральныя паказы, канцэрты, маскарады і гэтак далей, як, напрыклад, у Тэатральнай сцэне (каля 1752, Эрмітаж). Выступаў таксама як гравёр. У 1720—1730-я гады ствараў алтарныя кампазіцыі для цэркваў Венецыі і іншых паўночнаітальянскіх гарадоў. У 1734 годзе наведаў Балонню. У 1740-х гадах сюжэты для сваіх карцін Лонгі бярэ з жыцця прадстаўнікоў вышэйшага грамадства і падзей на вуліцах Венецыі: «Насарог у Венецыі», «Непрытомнасць»; «Урок геаграфіі», «Кравец» і інш.
Творчую спадчыну мастака складаюць таксама партрэты, напісаныя ў духу парадных работ эпохі барока («Маладая дама ў трыкутку», 1747; «Марыя Франчэска Пікардзі», 1747, прыватныя зборы, Мілан).
31 снежня 1756 года быў прыняты ў венецыянскую Акадэмію жывапісу і скульптуры. У 1766 годзе стаў ганаровым членам Акадэміі мастацтваў. Адзін з яго сыноў (іх у яго было 11, сямёра памерлі ў раннім узросце), Алесандра, таксама стаў мастаком.
Чарамшанка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Чарамшанка — сяло ў Глубокаўскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Чарамшанскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 52 км на ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Глубокае. Код КАТА — 634069100.
Махамед Хамдзі аль-Хашымі
Махамед Хамдзі аль-Хашымі (محمد الهاشمي الحامدي), таксама Махамед аль Хашымі Аль-Хаміда, альбо Хашымі Хамдзі — туніскі журналіст, медыя-прадпрымальнік і палітык, які жыве ў Лондане. Ён з’яўляецца заснавальнікам і лідарам партыі «Паток Любові» (раней Партыя «Народная петыцыя»).
Чарамшанка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 3933 чалавекі (1981 мужчына і 1952 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 3300 чалавек (1629 мужчын і 1671 жанчына).