cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Святое Пісанне — Пераклад новага свету
Адсутнасць некаторых сціхоў ці іх частак
У «Перакладзе новага свету» адсутнічаюць некаторыя сціхі ці іх часткі, якія сустракаюцца ў іншых перакладах Бібліі. Звычайна, такія часткі вынесены ў зноскі з тлумачэннямі. Пераважна, гэта звязана з адсутнасцю гэтых думак у самых старых з вядомых грэчаскіх манускрыптаў. Так апошні раздзел Дабравесця паводле Марка ў ПНС даецца ў дзвюх рэдакцыях з тлумачэннем, якія рукапісы падтрымліваюць першую, а якія другую рэдакцыю.
Крытыка
«Пераклад новага свету» атрымаў розныя водгукі ад прадстаўнікоў шэрагу хрысціянскіх канфесій і ад біблеістаў, як станоўчыя, так і негатыўныя.
Так прапаведнік Царквы хрысціян веры еванглельскай Парублёў заявіў, што ў Сведкаў Іеговы атрымаўся «даволі перакручаны пераклад Слова Божага. Нягледзячы на абурэнне біблейскіх лінгвістаў і знаўцаў яўрэйскай і грэчаскай моў, Вартавая вежа працягвае выпускаць пераклад Бібліі і рабіць падобныя пераклады на іншыя мовы ».
Джэйсан Бідун, прафесар рэлігіязнаўства Ўніверсітэту Паўночнай Арызоны (ЗША), параўноўваў некалькі перакладаў Бібліі на англійскую мову (акрамя ПНС ён даследаваў en:Amplified Bible, en:The Living Bible, en:New American Bible, en:New American Standard Bible, en:New International Version, en:New Revised Standard Version, en:Good News Bibleе и Біблію караля Якава) адзначыў, што ПНС з’яўляецца самым дакладным з гэтых перакладаў, пры тым што сам прафесар згодны не з усімі рашэннямі перакладчыкаў «Новага свету ».
Прафесар С. МакЛейн Гілмар адзначыў што Камітэт Перакладу новага свету быў даволі кампетентным у грэчаскай і зрабіў тэкст Весткота-Хорта асновай для свайго перакладу Новага Запавету.
Адзін з апанентаў Сведкаў Іеговы А. Д. Дзясніцкі напісаў: "калі пэўны тэкст у сваім кантэксце можа мець больш за адно разумнае чытанне, перакладчык непазбежна робіць выбар. Калі такое месца мае багаслоўскае значэнне, вядома, што перакладчык выбірае тое чытанне, якое знаходзіцца ў згодзе з яго багаслоўем.
Адным са спрэчных момантаў ПНС некаторыя тэолагі лічаць выкарыстанне імя Бога ў тэксце Новага Запавету па прычыне таго, што не ва ўсіх грэчаскіх рукапісах сустракаецца тэтраграматон. Праўда, Іеранім у сваёй прадмове да перакладу кніг Царстваў пісаў, што ў яго час сустракаліся старажытныя світкі Старога Запавету на грэчаскай мове, дзе быў тэтраграматон. Таксама некаторыя крытыкі сумняваюцца, што Ісус і яго паслядоўнікі прамаўлялі ўслых імя Бога, па прычыне таго, што фарысеі скарысталіся б такой нагодай, каб абвінаваціць Ісуса ў блюзнерстве і парушэнні традыцый іўдаізма
Шэраг кртыкаў лічаць, што выбар слова «Іегова» ў якасці транскрыпцыі тэтраграматона не з’яўляецца ўдалай і больш адпаведным варыянтам з’яўляецца «Ягвэ» ці «Яхвэ ». Самі Сведкі Іеговы сцвярджаюць: «Сёння ніхто з людзей не ведае дакладна як гэта імя гучала па-яўрэйску… Многія вучоныя аддаюць перавагу форме „Яхвэ“, але поўнай упэўненасці, што гэта форма правільная, няма ».
Спрэчкі вакол Калосянам 1:16,17
На думку кансультанта Інстытута пераклада Бібліі, доктара філалагічных навук А. С. Дзясніцкага тое, як Пасланне Апостала Паўла да Калосцаў раздзел 1, сціхі 16 і 17 перакладзены ў ПНС, з’яўляецца найбольш яскравым выпадкам змены тэкста.
Грэчаскі тэкст гэтых сціхоў у выданні Вескота-Хорта: «ἐν αὐτῷ ἐκτίσθη τὰ πάντα ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ ἐπὶ τῆς γῆς, τὰ ὁρατὰ καὶ τὰ ἀόρατα, εἴτε θρόνοι εἴτε κυριότητες εἴτε ἀρχαὶ εἴτε ἐξουσίαι· τὰ πάντα δι’ αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν ἔκτισται· καὶ αὐτός ἐστιν πρὸ πάντων καὶ τὰ πάντα ἐν αὐτῷ συνέστηκεν».
У ПНС на англійскай мове ў рэдакцыі 1984 г. гэта было перакладзена так: «Because by means of him all [other] things were created in the heavens and upon the earth, the things visible and the things invisible, no matter whether they are thrones or lordships or governments or authorities. All [other] things have been created through him and for him. Also, he is before all [other] things and by means of him all [other] things were made to exist» (слова «other» дадзена ў квадратных дужках, як даданае перакладчыкам).
Яшчэ у 1953 г. Брус Мерцгер крытыкаваў першае выданне ПНС за дадатак слова «other» («астатняе»), які ён лічыў неапраўданай інтэрпаляцыяй.
У 1999] г. у абарону ПНС выступіў нарвежскі лінгвіст і адзін са Сведкаў Іеговы Рольф Ёхан Фурулі. У [[2011 г. яго кніга была перакладзена на рускую мову пад назвай «Как богословие и предвзятость влияют на перевод Библии». Фурулі піша наступнае наконт перакладу Калосцаў 1:16,17: «слова pas ці pan не заўсёдв мае усеаб’емнае значэнне. У залежнасці ад кантэксту яно можа абазначаць як „абсалютна ўсё“, так і „усе віды“, „усе тыпы“ ці „усе астатнія“… З выключна лінгвістычнага пункту гледжання пераклад „усё астатняе“ у Кал. 1:16—17, 20 неабавязковы, але магчымы. Іншымі словамі, ПНМ мог бы скарыстацца словам „астатняе“ нават без дужак, бо ў гэтым кантэксце яно не з’яўляецца дадаткам ці інтэрпаляцыяй, а апраўданым сэнсавым элементам слова pas».
У 2012 г. Дзясніцкі выступіў з аправяржэннем довадаў Фурулі, сцвярджаючы, што грэчаскае слова πας («усё») можна перакласці як «усё астатняе» толькі на падстве кантэксту, які мае на ўвазе даданне прыметніка «астатняе» у пераклад. Але ў гэтай сітуацыі кантэкст такога не мае на ўвазе, і даданне такога прыметніка змяняе сэнс грэчаскага тэкста. На думку Дзясніцкага, Хрыстос сам з’яўляецца Творцам, а пераклад «пасрэдствам яго створана ўсё астатняе» дае зразумець, што Бог спачатку стварыў яго. Аднак, згодна думкам Дзясніцкага, тэкст «падрабязна пералічвае, што было створана Хрыстом, і не пакідае далейшай магчымасці ўключыть у шэраг створанага і Яго Самога ».
Суд над Перакладам новага свету
13 ліпеня 2015 г. мытня РФ затрымала на мяжы з Фінляндыяй партыю літаратуры Сведкаў Іеговы, якая накіроўвалася ў Расію. Сярод матэрыялаў былі 2016 экземпляраў Бібліі ПНС. Некалькі экземпляраў Бібліі былі накіраваны Паўночна-Заходняй транспартнай пракуратурай на экспертызу на наяўнасць экстрэмізму.
Сведкі Іеговы Фінляндыі і Расіі падалі скаргу на дзеянні мытні, але спачатку Арбітражны суд Санкт-Пецярбурга і Ленінградскай вобласці (29.12.2015), а потым і Вярхоўны Суд РФ (23.12.2016) адхіляюць гэту скаргу і пастанаўляюць пакінуць літаратуру, у тым ліку Бібліі, канфіскаванай.
Судовае разбіральніцтва па наяўнасці экстрэмізму ў канфіскаванай літаратуры пачалося ў Выбаргскім гарадскім судзе ў 15 сакавіка 2016 г. Суд дазволіў прадстаўнікам Сведкаў Іеговы ўдзельнічаць у працэсе ў якасці зацікаўленага боку і некалькі разоў пераносіў разбіральніцтва. 26 красавіка 2016 г. суд прыняў рашэнне аб правядзенні рэлігіязнаўчай экспертызы канфіскаванай літаратуры.
6 чэрвеня 2017 Цэнтр сацыякультурных экспертыз, арганізацыя, якой былі накіраваны на даследаванне экземпляры канфіскаванай літаратуры, заключае, што Пераклад новага свету з’яўляецца не Бібліяй, а экстрэмісцкай публікацыяй.
Спасылка прадстаўнікоў зацікаўленых асоб, а таксама паказанні спецыялістаў, на наяўнасць у тэксце кнігі „Святое Пісанне — Пераклад новага свету“ тэксту, які часткова супадае па сваім змесце з тэкстам агульнапрызнаных перакладаў Бібліі, само па сабе не з’яўляецца падставай лічыць усё выданне Бібліяй як такой, у сувязі з чым да яго не могуць быць ужытыя нормы артыкулу 3.1 Федэральнага закона 114-ФЗ „Аб супрацьдзеянні экстрэмісцкай дзейнасці“, у адпаведнасці з якім Біблія, Каран, Танах і Ганджур, іх змест і цытаты з іх не могуць быць прызнаныя экстрэмісцкімі матэрыяламі .»
Сведкі Іеговы вялі тэкставую трансляцыю судовага паседжання і 21 верасня 2017 г. падалі апеляцыю і Ленінградскі абласны суд. Пазней на афіцыйным сайце Сведкаў Іеговы з’явілася інфармацыя, што апеляцыйнае слуханне пройдзе 6 снежня 2017 г.
Прафесар-біблеіст, крытык ПНС, А. Дзясніцкі перакладчыца Я. Смагіна і вядомыя рэлігіязнаўцы Расіі М. Шабураў і К. Элбакян у канцы лістапада — пачатку снежня 2017 г. выступілі з асуджэннем рашэння Выбаргскага суда, як парушэння законаў РФ і ўмяшальніцтва пракуратуры ў рэлігіязнаўчыя спрэчкі.
6 снежня 2017 г. калегія Ленінградскага абласнога суда прыняла рашэнне заслухаць экспертаў, якія праводзілі аналіз ПНС і яшчэ некалькіх выданняў Сведкаў Іеговы на наяўнасць экстрэмізму і 20 снежня, пасля відэаканферэнцыі з гэтымі экспертамі і разглядання матэрыялаў справы, пакінула рашэнне Выбаргскага гарадскога суда без змяненняў. Пры гэтым, згодна тэкставай трансляцыі паседжанняў 6 і 20 снежня, суд адхіліў практычна ўсе хадатайніцтвы еўрапейскіх структур Сведкаў Іеговы, якія прадстаўлялі праваўладальніка Перакладу новага свету. Пазней на сайце Сведкаў Іеговы ў Расіі была апублікавана вытрымка з пастановы Ленаблсуда, якая тлумачыла, чаму суд не прызнаў гэта выданне перакладам Бібліі: "Довады пра тое, што кніга ў шэрым пераплёце на рускай мове з назвай «Святое Пісанне — Пераклад новага свету» з’яўляецца Бібліяй, адхіляюцца, паколькі кніга не ўтрымлівае адпаведны загаловак «Біблія», што прадугледжана сістэмай стандартаў па інфармацыі, бібліятэчнай і выдавецкай справе (ДАСТ 7.80-2000), фактычна з’яўляецца перакладам на рускую мову, у яе аснове ляжыць пераклад на англійскую мову старажытнаяўрэйскіх і старажытнагрэчаскіх тэкстаў са значнымі зменамі, наяўнасць якіх прызнаецца самімі аўтарамі «Перакладу новага ўраду свету .»" Вытрымка суправаджалася тлумачэннем, што дзяржстандарт 7.80-2000 увогуле не ўзгадваўся падчас судовага разбіральніцтва і што ён рэгламентуе бібліятэчную і бібліяграфічную дзейнасць і таму прыменены судом памылкова.
Руская праўда П. І. Песцеля
'''«Руская праўда П. І. Песцеля»', «Руская праўда, ці Запаветная дзяржаўная грамата вялікага народа расійскага, якая з'яўляецца запаветам для ўдасканалення Расіі і змяшчае верны наказ як для народа, так і для часовага вярхоўнага праўлення»'' — праграмны дакумент Паўднёвага таварыства дзекабрыстаў. Распрацавана П. І. Песцелем да 1824 г. Упершыню надрукавана ў 1906 г. П. Е. Шчогалевым. З запланаваных 10-ці частак было напісана 5:
Дзяржаўны лад
Выканаўчая ўлада на месцах ажыццяўлялася адпаведным наместным кіраваннем.
Зямельнае пытанне
«Руская праўда» прадугледжвала: ліквідацыю прыгону; надзяленне сялян зямлёй пры частковым захаванні памешчыцкага землеўладання. Палова ворнай зямлі павінна выконваць сацыяльную функцыю прадухілення беднаты, для чаго яна павінна знаходзіцца ў супольнай уласнасці. Другую палову зямельнага фонду планавалася пакінуць ва ўласнасці абшарнікаў. Абшарніцкая зямля прызначалася для рэшты ў арэнду фермерам — «капіталістам земляробчага класа», якія павінны былі арганізаваць на ёй буйныя таварныя гаспадаркі з шырокім прыцягненнем наёмнай працы.
У цэлым размеркаванне зямлі паміж абшчынай і абшарнікамі па «Рускай праўдзе» прыкладна адпавядала склаўшайся ў той час прапорцыі. Так, напярэдадні сялянскай рэформы 1861 г. па шасці тыповым прыгонніцкім губерным (Казанскай, Варонежскай, Саратаўскай, Пскоўскай, Наўгародскай і Сібірскай) у фактычным распараджэнні сялян знаходзілася 43,3 % агульнай плошчы зямельных угоддзяў. Такім чынам, за абшарнікамі павінна была захавацца пераважная частка займанай імі зямлі. Сам Песцель думаў наступнае:
"Яшчэ горш — аддаць зямлю сялянам. Тут гаворка ідзе <…> пра капітал і асвету, а сяляне не маюць ні таго, ні іншага."
Наўгародкіўскі раён
Наўгародкіўскі раён (Новгородківський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіраваградскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Наўгародка (Новгородка).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 15607 чалавек, плошча — 997 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 10 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 26 сёлаў.
(196) Філамела
(196) Філамела (Φιλομήλα) — гэта даволі буйны яркі астэроід галоўнага пояса. Ён быў адкрыты 14 мая 1879 года германа-амерыканскім астраномам К. Г. Ф. Петэрсам у Клінтану, ЗША і названы ў гонар Філамелы, другой жонкі Тэрэя, якая збегла ад яго, ператварыўшыся ў салаўя, згодна старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Батамбанг
Батамбанг (кхмер. ខេត្តបាត់ដំបង; kʰɐet batɑmbɑːŋ) — правінцыя (кхет) у паўночна-заходняй частцы Камбоджы. Плошча складае 11 702 км ²; насельніцтва па дадзеных на 2008 год — 1024663 чалавека. Адміністрацыйны цэнтр — горад Батамбанг. Паўднёвы захад правінцыі займаюць пакрытыя лесам Кардамонавы горы; паўночны ўсход кожны год заліваецца водамі возера Танлесап.
Пападам
Гэты від хлебнай аладкі шырока распаўсюджаны ў розных рэгіёнах Індыі і Непала. У Паўночнай Індыі яна носіць назву папад, у Паўднёвай Індыі, у малаялі, яна называецца пападам, у канара — хапала, у тамілаў — апалам.
Пападам павінен быць добра падсмажаным і хрумсткім. Падаецца да страў кары, тхалі ці выкарыстоўваецца як лёгкая закуска.
Цеста для пападаму робіцца з сачавічнай мукі або з сумесі сачавічнай і рысавай мукі. Існуюць таксама варыянты з выкарыстаннем гарохавай мукі. Даданне розных рэзкіх затавак і травы — перцу, папрыкі, кмена, часныку і інш. надае аладкам пікантны, востры і духмяны смак. Пападам гатуецца шляхам падсмажвання тонка раскочаных аладак з двух бакоў у гарачым алеі. Затым ён астуджаецца на спецыяльнай рашотцы або пры дапамозе ўпітвальнай паперы. Для пазбягання занадта высокага ўтрымання тлушчу ў аладцы, яе вытрымоўваюць пры дапамозе адмысловага відэльца ў печы-тандыры або грыляць на рашотцы або, апырскаўшы алеем, даводзяць да гатовага стану ў мікрахвалевай печы.
Гоя (прэмія)
Цырымонія ўручэння кінапрэміі праходзіць штогод у канцы студзеня — пачатку лютага і транслюецца першым каналам іспанскага тэлебачання TVE.
Гісторыя прэміі
Іспанская акадэмія кінематаграфічных мастацтваў і навук заснавала прэмію «Гоя» для прызнання лепшых работ іспанскага кінематографа ў розных катэгорыях. Першая цырымонія прайшла 16 сакавіка 1987 года ў мадрыдскім Тэатры Лопэ дэ Вэга. Былі ўручаны ўзнагароды ў 15 намінацыях, зараз намінацый 28.
У 2000 годзе цырымонія ў першы і (на дадзены момант) у апошні раз праводзілася не ў сталіцы Іспаніі. У гэтым годзе ўручэнне прэміі праходзіла ў Барселоне.
У 2003 годзе шматлікія дзеячы іспанскага кінематографа выкарыстоўвалі цырымонію ўручэння прэміі для таго, каб выказаць сваё непрыманне пазіцыі іспанскага ўрада ў дачыненні да ўварвання Злучаных Штатаў Амерыкі ў Ірак.
У 2004 годзе іспанская Асацыяцыя ахвяр тэрарызму арганізавала маніфестацыю каля будынка, дзе праводзілася цырымонія ўзнагароджання, бо сярод намінантаў быў дакументальны фільм Хуліа Медэма «Басконская пелота: Скура супраць каменя». У гэтым фільме, па словах маніфестантаў, параўноўваліся ахвяры і іх забойцы.
У 2005 годзе на цырымоніі ўручэння прэміі «Гоя» упершыню прысутнічаў старшыня ўрада краіны Хасэ Луіс Радрыгес Сапатэра. Пасля гэтай цырымоніі ў адрас Іспанскай сацыялістычнай рабочай партыі прагучалі абвінавачванні ў палітызацыі кінапрэміі (фільм «Мора ўнутры», зняты Алехандра Аменабарам, быў намінаваны на прэмію «Гоя» ў 15 розных катэгорыях і ў канчатковым выніку атрымаў 14 узнагарод).
Антон Іванавіч Якімовіч
Антон Іванавіч Якімовіч (, Кокатава, Мсціслаўскі павет, Расійская імперыя —, Беластоцкая вобласць, БССР) — савецкі ваенны дзеяч, удзельнік Першай сусветнай і Вялікай Айчыннай вайны, генерал-маёр (1942).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Беларус.
З 1899 па 1901 год працаваў у Харкаве, Кіеве і Тбілісі рабочым на паравым млыне і фабрыцы мазаічных плітак. Актыўна ўдзельнічаў у стачках, забастоўках, распаўсюджваў рэвалюцыйныя лістоўкі. За ўдзел у рэвалюцыйных выступленнях яго двойчы арыштоўвалі.
Лі Хе Чхан
Лі Хе Чхан ( 10 ліпеня 1952) — паўднёвакарэйскі палітык, прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя (2004—2006).
Антон Іванавіч Якімовіч
Біяграфія
У студзені 1918 года добраахвотна ўступіў у Чырвоную армію і быў залічаны ў Ціраспальскі атрад памочнікам начальніка па артылерыі. Удзельнічаў у аперацыі па раззбраенні гайдамацкага кавалерыйскага палка ў раёне нямецкай калоніі ва Украіне, у баях на Паўднёва-Заходнім і Заходнім франтах — камандзірам дывізіёна.
У 1919 годзе ўдзельнічаў у баях супраць белагвардзейскіх фарміраванняў Дзянікіна ў раёне Кіева, Жытоміра, Фастава.
Лі Хе Чхан
Кар’ера
З 1998 па 1999 гады ўзначальваў Міністэрства адукацыі Паўднёвай Карэі. На гэтай пасадзе ён рэфармаваў сістэму паступлення ў каледжы.
Антон Іванавіч Якімовіч
Біяграфія
У 1920 годзе ўдзельнічаў у польска-савецкай вайне на тэрыторыі Украіны. За ўдзел у грамадзянскай вайне занесены па загаду Рэўваенсавета 12-й арміі на Чырвоную дошку.
У 1923 годзе скончыў Вышэйшую артылерыйскую школу. Служыў інструктарам артпалка ў Мангольскай Народнай Рэспубліцы.
У часе Вялікай Айчыннай вайны з 1941 года ваяваў на Паўднёва-Заходнім, Заходнім і 2-ім Беларускім франтах, камендант Літычэўскага ўмацаванага раёна ва Украіне і камендант 154-га ўмацаванага раёна Маскоўскай зоны абароны, камандзір 343-й стралковай дывізіі. Дывізія вызначылася пры вызваленні Беластока і атрымала ганаровае званне «Беластоцкай».
Лі Хе Чхан
Кар’ера
У чэрвені 2004 года, пры прэзідэнцтве Но Му Хёна, Лі Хе Чхан узначаліў Урад Рэспублікі Карэя. У пачатку сакавіка 2006 года ён быў вымушаны падаць у адстаўку, галоўным імпульсам да такога кроку для прэм’ер-міністра стаў страйк работнікаў чыгункі і метрапалітэна.
Антон Іванавіч Якімовіч
Біяграфія
Загінуў пры вызваленні польскага горада Ломжы 25 жніўня 1944 года. Пахаваны на Вайсковых могілках у Мінску.
Лі Хе Чхан
Кар’ера
З 2018 па 2020 гады быў старшынёй Дэмакратычнай партыі.
Баршчагіўка (Пагрэбішчанскі раён)
Баршчагіўка (Борщагі́вка) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Баршчагіўскага сельсавета.
IC 3224
IC 3224 — галактыка тыпу P (особлива галактыка) ў сузор’і Дзева.
Крама
Крама, або магазін (ад magasin) — спецыяльна абсталяваны стацыянарны будынак або яго частка, прызначаны для продажу тавараў і аказанні паслуг пакупнікам і забяспечаны гандлёвымі, дапаможнымі, адміністрацыйна-бытавымі памяшканнямі, а таксама памяшканнямі для прыёму, захоўвання тавараў і падрыхтоўкі іх да продажу (складамі).
Карэн Георгіевіч Шахназараў
Карэн Георгіевіч Шахназараў (Каре́н Гео́ргиевич Шахназа́ров; ) — савецкі і расійскі, , , генеральны дырэктар кінаканцэрна «Масфільм», заслужаны дзеяч мастацтваў Расіі (1997). Народны артыст Расіі (2002).
Алекс дэ ла Іглесіа
Áлекс дэ ла Іглéсіа (Álex de la Iglesia; нар., Більбаа, Іспанія) — іспанскі (баскская) кінарэжысёр, акцёр, сцэнарыст і прадзюсар.
Скончыў філасофскі факультэт універсітэта, працаваў у выдавецтве, ствараў гісторыі для коміксаў. Пачаў кар’еру ў кіно з пасады асістэнта ў Энрыке Урбісу ў фільме «Усё для грошай» (ісп. Todo por la pasta), у 1988 годзе зняў першую самастойную працу — кароткаметражку «Мама» — антыўтопію пра сям’ю, якая жыве ў падвале пасля сусветнага катаклізму.
У 2009—2011 гадах узначальваў Іспанскую акадэмію кінематаграфічных мастацтваў і навук.
У вольны ад рэжысуры час дэ ла Іглесіа дублюе амерыканскія мультфільмы на іспанскую мову. Сцэнарыі практычна ўсіх фільмаў рэжысёра напісаў Хорхэ Герыкаэчэварыя.
Ротэрдам
Ротэрдам (Rotterdam, ) — горад у Нідэрландах. Размешчаны пры ўпадзенні ракі Маас у Паўночнае мора. Насельніцтва 600 тыс. жыхароў (1999).
Буйны транспартны вузел (жалезныя і шашэйныя дарогі); марскі (на Паўночным моры) і рачны (рака Маас) парты; аэрапорт. Цэнтр машынабудавання; музеі, тэатры (оперы і балета, драмы), бібліятэкі.
Гісторыя
На тэрыторыі сучаснага Ротэрдама паселішча вядома з 9 ст., у пісьмовых крыніцах — з 1282. 3 1340 горад. У 1572 захоплены і разрабаваны іспанцамі, далучыўся да паўстання Нідэрлавдаў супраць іспанскага панавання. Пасля адмены ў 1685 Нанцкага эдыкта ў Ротэрдаме перасялілася шмат французскіх пратэстантаў (гандляры і рамеснікі). У 17—18 ст. цэнтр гандлю (у асноўным з Францыяй і Англіяй), караблебудаўніцтва і сукнаробства. Пасля злучэння ў 1882 Ротэрдама каналам з Паўночным морам — адзін з найбуйнейшых партоў свету. У 2-ю сусветную вайну моцна пацярпеў ад нямецкіх бамбардзіровак.
Гаспадарка
Найбольш значным сектарам дзейнасці порта Ротэрдам з’яўляецца нафтахімічная прамысловасць і апрацоўка генеральных грузаў. Порт з’яўляецца найважным цэнтрам па апрацоўцы насыпных, наліўных, кантэйнерных і іншых грузаў як усярэдзіне Еўрапейскага кантынента, так і па ўсім міры. Акрамя марскога транспарта, з Ротэрдамам наладжана паведамленне з дапамогай аўтамабільнага, чыгуначнага, рачнога і авіятранспарту. З 2000 г. пачалося будаўніцтва хуткаснай грузавой чыгункі Betuweroute, якая злучае Ротэрдам з Германіяй. Рэкі Маас і Рэйн забяспечваюць паведамленне з унутранымі раёнамі кантынента. Ва ўсходняй частцы порта размешчаныя найбуйныя нафтаперапрацоўчыя заводы.
Адукацыя і навука
Універсітэтт імя Эразма, Акадэмія мастацтваў, Нац. інстытут навігацыі і караблебудавання і інш.
Культура
Горад прымаў дзіцячае Еўрабачанне 2007. Штогод у канцы студзеня ў горадзе праходзіць міжнародны кінафестываль.
Славутасці
Гатычныя цэрквы (15 ст.), у тл. царква Сінт-Лаўрэнскерк, дамы і ветраныя млыны (17—18 ст.).
Акопскі сельсавет
Ако́пскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Нараўлянскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Акопы.
Утвораны 21 лютага 1929 года як Акопскі нацыянальны ўкраінскі сельсавет у складзе Нараўлянскага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговага падзелу з 26 ліпеня 1930 года ў складзе Нараўлянскага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі. У 1937 годзе рэарганізаваны ў беларускі сельсавет. З 20 лютага 1938 года ў Нараўлянскім раёне Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Вуглоўскага сельсавета.
П’етра Ламбарда
П'етра Ламбарда ці Ломбардзі (1435—1515) — італьянскі скульптар і архітэктар ранняй эпохі Адраджэння.
П'етра Ламбарда нарадзіўся ў Швейцарыі ў паселішчы Карона.
Крацьэх
Крацьэх — невялікі горад на ўсходзе Камбоджы. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі і правінцыі. Насельніцтва - 19 975 чал. (паводле ацэнкі 2011 года). Горад ляжыць на беразе Меконга. У Крацьэху працуе порт, які злучае яго са сталіцай краіны, Пнампень. Праз горад праходзіць аўтадарога, якая таксама вядзе ў сталіцу. У горада ёсць свой аэрапорт.
П’етра Ламбарда
Большасць скульптурных твораў П'етра ствараў разам з сынамі Туліа Ламбарда і Антоніа Ламбарда.
Крацьэх
У ваколіцах Крацьэха размешчаны кар'еры, у якіх здабываюць белую і жоўтую гліну.
П’етра Ламбарда
Памёр П'етра Ламбарда ў Венецыі ў чэрвені 1515 года ва ўзросце 80 гадоў.
Краснаперакопск (значэнні)
Краснаперакопск:
Барыс Парфёнавіч Савіцкі
Барыс Парфёнавіч Саві́цкі ( — ) — вучоны, заолаг і эколаг, доктар біялагічных навук (1973), прафесар (1976).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску. У 1955 годзе скончыў біялагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1956—1962 гадах працаваў у Беларускім навукова-даследчым інстытуце эпідэміялогіі і мікрабіялогіі. Потым займаў пасаду загадчыка лабараторыі медыцынскай заалогіі і паразіталогіі ў Хабараўскім навукова-даследчым інстытуце эпідэміялогіі і мікрабіялогіі, загадчыка кафедры заалогіі Дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта ў Камсамольску-на-Амуры. З 1974 года працаваў у Гомельскім дзяржаўным універсітэце на кафедры заалогіі і аховы прыроды біялагічнага факультэта. Пасаду загадчыка гэтай кафедры займаў у 1974—1990 гадах. З 1990 года Б. П. Савіцкі ў Вярхоўны Савеце, член Прэзідыума, старшыня камісіі. З 1996 года ў Інстытуце заалогіі Акадэміі навук Беларусі. Таксама працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце, дзе займаў пасаду намесніка дырэктара Міжведамаснага цэнтра праблем нацыянальных паркаў і запаведнікаў.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац па экалогіі ўзбуджальнікаў асабліва небяспечных інфекцый, экалогіі і фаўне кровасысучых насякомых, агульнай экалогіі, ахове прыроды.
Скыбынці (Пагрэбішчанскі раён)
Скыбынці (Скиби́нці) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Баршчагіўскага сельсавета.
Вуліца Гікалы (Мінск)
Вуліца Гіка́лы — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска. Названа ў гонар Мікалая Гікалы, савецкага палітыка. Да 1967 года называлася вуліцай Бондараўскай.
Ідзе ад праспекта Незалежнасці у раёне станцыі метро «Плошча Якуба Коласа» і ЦУМа да вуліцы Платонава, пасля скрыжавання з якой утварае тупік. Цотны бок вуліцы ўяўляе сабой пераважна жылую забудову, а няцотны выключна дзелавую тэрыторыю.
Цахіягійн Элбэгдорж
Цахіягійн Элбэгдорж (30 сакавіка 1963), мангольскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, прэзідэнт Манголіі (з 18 чэрвеня 2009 па 10 ліпеня 2017), адзін з лідараў мірнай рэвалюцыі 1990. Двойчы займаў пасаду прэм'ер-міністра Манголіі, адзін раз — віцэ-спікера Вялікага дзяржаўнага хурала.
Біяграфія
Па нацыянальнасці захчын, малодшы з 8-мі сыноў пастуха. Падчас тэрміновай службы ў арміі пісаў вершы ў армейскую газету, быў заўважаны Галоўным палітычным упраўленнем Мангольскай народнай арміі, быў накіраваны на вучобу ў Львоўскае ваенна-палітычнае вучылішча (скончыў у 1988). Падчас вучобы ў СССР пранікся ідэямі перабудовы і галоснасці. Пасля вяртанння на радзіму ўвайшоў у лік кіраўнікоў створанага апазіцыйнага МНРП Мангольскага дэмакратычнага саюзу.
Жанаты, мае чацвёра сыноў.
Спасылкі
(About Democratic Coalition won 36 out of 76 seats in parliament and the power sharing agreement, Elbegdorj becomes Prime Minister)
Андрэй Дындовіч
Андрэй Дындовіч (Дэндовіч) (Andrzej Dyndowicz (Dendowicz); каля 1606, Мазовія — 27 верасня 1659, Воўчын ) — езуіцкі святар і педагог.
Уступіў у Таварыства Ісуса 19 жніўня 1624 г. у Вільні. Пасля выпрабаванняў у навіцыяце авалодваў педагагічным майстэрствам пад кіраўніцтвам слынных прафесараў Валенція Кёльнскага і Мацея Сарбеўскага ў настаўніцкай семінарыі пры Полацкім езуіцкім калегіуме (1626—1627). У 1627—1630 гг. вывучаў філасофію ў Пултуску. Выкладаў у шэрагу навучальных устаноў езуітаў, у тым ліку ў Гродзенскім калегіуме. Скончыў курс тэалогіі ў Віленскай акадэміі (1633—1637) і быў высвечаны ў сталіцы на ксяндза.
Прафесар рыторыкі для семінарыстаў-езуітаў у настаўніцкай семінарыі пры Віленскай акадэміі (1642—1643). Прафесар маральнай тэалогіі і прэфект школ у Аршанскім езуіцкім калегіуме (1643—1644), прэфект школ і прэфект музычнай бурсы у Смаленскім (1644—1646), Полацкім (1648—1649) і Пултускім (1652—1653) езуіцкіх калегіумах. Узначальваў калегіум у Оршы (1653—1655). Пад час ваенных падзей другой паловы 1650-х гг. займаўся місіянерскай дзейнасцю у вёсках, а таксама быў прыдворным прапаведнікам і вайсковым капеланам скарбніка ВКЛ (1655—1659).
Кастрарэджа
Кастрарэджа (Castroregio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Калабрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Казенца.
Брэтонская мова
Брэтонская мова (саманазва Brezhoneg) адносіцца да кельцкай групы індаеўрапейскай сям’і моў, вельмі блізкая да валійскай і асабліва да корнскай, роднасная мёртвай гальскай. Распаўсюджана на паўночным захадзе Францыі ў Брэтані, у асноўным у дэпартаменце Фіністэр (Penn ar Bed) і на захадзе дэпартаментаў Кот-д’Армор (Aodoù-an-Arvor) і Марбіян (Mor-bihan).
Кастрарэджа
Насельніцтва складае 417 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 10 чал./км². Займае плошчу 38 км². Паштовы індэкс — 87070. Тэлефонны код — 0981.
Брэтонская мова
Брэтонская мова праз асаблівасць месцазнаходжання носьбітаў адрозніваецца ад іншых кельцкіх моцным адстратам французскай мовы, што выяўляецца і ў фанетыцы, і ў граматыцы.
У перыяд ад 1950-х гг. адбылося значнае зніжэнне колькасці носьбітаў мовы — ад больш чым за мільён чалавек да прыкладна 200 тыс., пры гэтым большасць (61 %) носьбітаў складаюць людзі старэйшыя за 60 гадоў, што дало падставу да ўключэння яе ў катэгорыю моў на мяжы знікнення паводле «Атласу моў, што знаходзяцца ў небяспецы» ЮНЕСКА. Між тым, у часе 2006—2012 гг. на 33 % вырасла колькасць дзяцей, якія наведваюць двухмоўныя класы.
Кастрарэджа
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria ad Nives.
Астрожскі замак
Астрожскі замак — абарончае збудаванне ў горадзе Астрог у Вялікім Княстве Літоўскім (цяпер у Ровенскай вобласці Украіны), збудаванае на адносна невялікім авальным пагорку, які носіць назва Замкавы.
Кастрарэджа
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Астрожскі замак
У сярэдзіне XIII стагоддзя пасля спалення замка і горада татарамі князем Данілам ў комплексе драўляных умацаванняў узводзіцца жылая вежа-данжон, два ніжнія паверхі якой захаваліся да нашага часу. У далейшым драўляныя фартыфікацыйныя збудаванні замяняюцца на мураваныя: у XV—XVI стагоддзях узводзяцца яшчэ дзве вежы і сцяна па перыметры пагорка.
Богаяўленская царква, збудаваная ў пачатку XVI стагоддзя, насіла выразна абарончыя рысы.
У XX стагоддзі замак уключаны ў Астрожскі гістарычна-культурны запаведнік
Брэтонская мова
Арфаграфія
На працягу часу былі створаны розныя сістэмы напісання. Сёння большасць брэтонскіх пісьменнікаў ужываюць арфаграфію Пэўрунван, гэтая ж сістэма выкарыстоўваецца ў большасці брэтонскамоўных школ. Яна была створана ў 1941 годзе з мэтай распрацавання агульнай літаратурнай нормы, якая ўлічвала б асаблівасці ўсіх дыялектаў і аб’ядноўвала існуючыя арфаграфіі. Яна атрымала назву Peurunvan, што значыць «поўнасцю адзіная».
Алфавіт
Пісьмовасць брэтонскай мовы засноўваецца на лацінскай графіцы і змяшчае наступныя літары:
Таксама над некаторымі літарамі могуць выкарыстоўвацца дыякрытычныя знакі цыркумфлекс, гравіс, трэма ды тыльда (â, ê, î, ô, û, ù, ü, ñ).
Баі за вышыні (1967)
Баі за вышыні (Hill Fights) — бітва паміж марской пяхотай ЗША і паўночнав’етнамскай арміяй у 1967 годзе падчас вайны ў В’етнаме. Адна з найбуйнейшых бітваў гэтай вайны ў 1967 годзе.
Перадумовай да бітвы было тое, што паўночнав’етнамскія войскі здолелі непрыкметна пабудаваць абарончыя збудаванні на трох вышынях, размешчаных на паўночны захад ад базы марской пяхоты Кхешань і панавалі над мясцовасцю.
Бітва пачалася амаль выпадкова, пасля таго, як 24 красавіка патруль марской пяхоты выявіў пазіцыі праціўніка на вышыні 861. У наступныя дні марская пяхота спрабавала выбіць паўночнав’етнамскія войскі з займаных пазіцый, спачатку значна саступаючы ім у колькасці. Баі фармальна завяршыліся 5 мая пасля таго, як паўночнав’етнамскія войскі пасля разлютаваных бамбардзіровак і артылерыйскіх абстрэлаў пакінулі ўсе вышыні.
У ходзе бітвы абодва бакі панеслі вялікія страты.
«Баі за вышыні» не маюць афіцыйнай амерыканскай назвы, так як адбыліся спантанна, па-за рамкамі якой-небудзь аперацыі.
Панаётыс Пікраменас
Панаётыс Пікраме́нас  — грэчаскі суддзя і палітык, які з 9 ліпеня 2019 года займае пасаду намесніка прэм’ер-міністра Грэцыі. Пікраменас ненадоўга выконваў абавязкі прэм’ер-міністра Грэцыі з 16 мая па 20 чэрвеня 2012 года, пасля таго, як заканадаўчыя выбары ў маі 2012 года прывялі да адсутнасці большасці галасоў у палітычных партый, якія бралі ўдзел у выбарах.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Афінах і з’яўляецца сынам Ота Пікраменаса, ураджэнца Патраў і ўладальніка кампаніі «Грэчаскі саюз замежнай прэсы». Дзед па бацьку, Такіс Пікраменас, быў заснавальнікам гэта кампаніі.
Пікраменас скончыў нямецкую афінскую школу ў 1963 годзе і юрыдычную школу ў Афінскім універсітэце ў 1968 годзе. Скончыў аспірантуру ва ўніверсітэце Пантэон-Асас і працаваў юрыстам у Афінах і Лондане, пакуль не стаў дакладчыкам Дзяржаўнага савета ў 1976 годзе. У Савеце займаў кіруючыя пасады, пакуль не быў прызначаны старшынем Савета ў 2009 годзе. Ён таксама займаў пасаду генеральнага дырэктара Нацыянальнай школы суддзяў з 2005 па 2009 гады, а таксама працаваў у шэрагу заканадаўчых камітэтаў пры Міністэрстве юстыцыі, а з 1991 па 1993 гады быў спецыяльным саветнікам па судовых справах прэм’ер-міністра Канстантынаса Міцатакіса.
Прэзідэнтам Караласам Папульясам быў прызначаны на пасаду прэм’ер-міністра 16 мая 2012 года, пасля таго як урад не здолеў сфарміравацца пасля парламенцкіх выбараў 6 мая. Ён кіраваў урадам тэхнакратаў напярэдадні выбараў 17 чэрвеня.
Agriphila tristella
Agriphila tristella — від лускакрылых насякомых сямейства.
Размах крылаў 24—29 мм. Вусені харчуюцца на.
Арэал
Распаўсюджаны ў Еўропе, Малой Азіі, у Казані, Урале, у Мінусінску, Закаўказзі
Адвентызм у Беларусі
Найбольш значнае развіццё адвентызм атрымаў у Заходняй Беларусі ў 1920-1930-я гады, асабліва ў Палескім ваяводстве Польскай Рэспублікі. Прапагандыстамі кірунку былі нямецкія і польскія місіянеры, напрыклад, А. Шэрберг у Брэсце, А. Чармановіч у Пінску і А. Лідке ў в. Фядоры Столінскага павета.
Абшчыны АСД разгарнулі актыўную дзейнасць у Беларусі пасля Вялікай Айчыннай вайны. Дзейнасцю адвентыстаў у Беларусі кіраваў Усесаюзны савет АСД з цэнтрам у Маскве, які праіснаваў да 1960 года. Большасць абшчын была сканцэнтраваная ў Брэсцкай вобласці.
Рэлігійнае аб’яднанне «Беларуская канферэнцыя адвентыстаў сёмага дня» рэарганізавана ў 1992 годзе, уваходзіць у еўразійскае аддзяленне Сусветнай царквы хрысціян-адвентыстаў сёмага дня, у якім таксама аб’яднаныя адвентысты сёмага дня Расіі, Малдовы, Украіны, рэспублік Сярэдняй Азіі і Закаўказзя (усяго налічваецца каля 50 тыс. членаў). Станам на 2011 год у Беларусі дзейнічалі 72 абшчыны АСД, у з іх 17 у Брэсцкай, 14 у Віцебскай, 12 у Гомельскай абласцях.
Лычакіўскі раён (Львоў)
Лычакіўскі раён (Личаківський район) — раён горада Львова, які ахоплівае ўсходнюю частку горада: мясцовасці Вынныкы, Вэлыкі Крыўчыці, Знэсіння, Кайзэрвальд, Лычакіў, Маёрыўка, Пагулянка, Прафесарская калонія, Фылыпіўка, Цэтнэрыўка, Шцілерыўка, Ялівэць і часткова Пасікы.
Назва
Назва раёна паходзіць ад назвы яго асноўнай мясцовасці — Лычакіў. Ёсць дзве версіі паходжання гэтага слова — ад «лычакаў» (г.зн. лапцей), якія выраблялі мясцовыя жыхары, і ад назвы маёнтка Лютчэнгоф. Назва Лычакіў шырока прадстаўлена ў тапаніміі раёна — яго цэнтральная вуліца называецца Лычакіўская, акрамя таго тут знаходзіцца Лычакіўскія могілкі, якія размешчаны побач з Лычакіўскім паркам. Таксама на тэрыторыі раёна размешчана нядзейная зараз чыгуначная станцыя Лычакіў. У савецкія часы раён называўся Чырвонаармейскім, сучасную назву яму прысвоілі толькі ў пачатку 1990-х гг.
Гісторыя
Першыя паселішчы на тэрыторыі раёна археолагі датуюць IV—II ст. да н.э., на месцы сучаснага Знэсіння тады было Святавідава поле — паганскае капішча, цалкам верагодна, што тут было першае паселішча на тэрыторыі Львова. Сярэднявечны Львоў займаў адносна невялікую плошчу вакол Замкавай гары, таму калі ў ХV ст. было закладзена сяло Лычакіў, то яно фактычна выконвала ролю прадмесця.
У 1648 і 1655 гг., у ходзе двух асад Львова войскамі гетмана Багдана Хмяльніцкага менавіта тут, паблізу Глінянскага тракта размяшчаўся ягоны лагер. Аб гэтым сведчыць мемарыяльная табліца на клубе вёскі Лысынычы. Існуе паданне, што з вяршыні Чортавай скалы каля Віннікаў гетман назіраў за размяшчэннем табара (г.зн. лагера) паміж сёламі Лысынычы і Крыўчыцы, адтуль і пайшла назва ўрочышча «Табары». Зрэшты на гэтым ваенная гісторыя гэтай мясцовасці не завяршылася. У 1675 г. тут адбылася бітва за Львоў паміж войскам караля Яна Сабескага і турэцкай арміяй. Хоць бітва і адбывалася 24 жніўня, перамагчы каралю дапамагло само неба: спачатку пачаўся моцны лівень, а потым пайшоў снег (і гэта ў жніўні!). Татары ўспрынялі такую анамалію як перасцярогу Алаха і кінуліся наўцёкі з поля бою. У гістарычным музеі Львова ёсць карціна, намаляваная невядомым мастаком, відавочна, сучаснікам гэтай бітвы.
Маёнтак выкупілі аўстрыйцы французскага паходжання — сям’я Лангшамп дэ Бэр’е — іх госцем неаднаразова бываў імператар Франц Іосіф. Уладальнік яшчэ аднаго маёнтка — Цэтнэрыўкі — Ігнат Цэнтнер — з дапамогай французскага архітэктара П’ера Дэні Ґібо заклаў парк з экзатычнымі раслінамі — ён стаў асновай сучаснага батанічнага саду Львоўскага ўніверсітэта. Хоць сам Лычакіў стаў львоўскім прадмесцем ў XIX ст., аднак гэта не перашкаджала яго жыхарам называць сябе лычакавянамі, аддзяляючы сябе ад львавян. У 1821 г. рэстаратар Ян Дысталь набыў мясцовасць Пагулянку і высадзіў там парк. А ўжо ў сярэдзіне XIX ст. землі Пагулянкі перайшлі ва ўласнасць Яна Клейна, які пабудаваў там бровар — яго піва доўгі час лічылася лепшым у Львове.
У міжваенныя гады Лычакіў стаў месцам прэстыжнай малапавярховай забудовы, у прыватнасці ў 1930-х гг. пабудавалі па праектах Тадэвуша Урубеля, Леапольда Карасінського, Максіміліяна Качура восем дзясяткаў пераважна двухпавярховых віл т.зв. «прафесарскай калоніі», дзе пасяліліся прафесара львоўскіх універсітэтаў. У 1930-х гг. Маёрыўку набыў Андрэй Шаптыцкі і стварыў тут дом адпачынку для студэнтаў грэка-каталіцкай семінарыі і багаслоўскай акадэміі.
У верасні 1939 г., скарыстаўшыся нападам Германіі на Польшчу, савецкія войскі занялі Галіцыю. У верасні 1939 года ў Вінніках адбылася сустрэча нямецкіх і савецкіх войскаў — у цэнтры мястэчка, паміж імі разгарэўся шматгадзінны бой з прымяненнем танкаў. Верагодна, гэта быў першы непасрэдны бой паміж Чырвонай арміяй і Вермахтам ў ходзе Другой сусветнай вайны. Неўзабаве Львоў увайшоў у склад Савецкай Украіны, і адзін з першых крокаў камуністычнай улады тут — увядзенне новага адміністрацыйнага падзелу Львова. 10 студзеня 1940 г. Палітбюро ЦК КП(Б)У абмеркавала, між іншым, стварэнне гарадскіх раёнаў у Львове — было вырашана стварыць чатыры раёны, у прыватнасці ўсходняя частка горада ўвайшла ў Чырвонаармейскі раён. Межы раёна затым ужо не мяняліся, за выключэннем таго факту, што 26 верасня 1959 г. у склад Чырвонаармейскага раёна быў ўключаны горад Віннікі. Пры савецкай уладзе тэрыторыя сучаснага Лычакаўскага раёна, за рэдкімі выключэннямі, пазбегла індустрыялізацыі — тут фактычна няма буйных прадпрыемстваў, затое раён працягнуў развіццё як зона адпачынку і рэкрэацыі. У прыватнасці ў 1966 г. у частцы Кайзэрвальда быў створаны Музей народнай архітэктуры і побыту «Шаўчэнкаўскі гай».
IC 3225
IC 3225 — галактыка тыпу Sd ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Свайрыенг (горад)
Свайрыенг (кхмер. ស្វាយរៀង) — горад у паўднёва-ўсходняй частцы Камбоджы. Адміністрацыйны цэнтр правінцыі Свайрыенг. Абсалютная вышыня — 5 метраў над узроўнем мора. Размешчаны за 122 км на паўднёвы ўсход ад сталіцы краіны, горада Пнампень, недалёка ад мяжы з В’етнамам. Па дадзеных на 2013 год колькасць насельніцтва — 16 835 чалавек.
Бярозаўскі нацыянальны нямецкі сельсавет
Бяро́заўскі нацыянальны нямецкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Нараўлянскага раёна Мазырскай акругі. Цэнтр — вёска Бярозаўка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Бярозаўскі сельсавет у складзе Нараўлянскага раёна Мазырскай акругі БССР. 24 верасня 1926 года рэарганізаваны ў Бярозаўскі нацыянальны нямецкі сельсавет. Пасля скасавання акруговага падзелу з 26 ліпеня 1930 года ў складзе Нараўлянскага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі. У 1937 годзе скасаваны.
Пауль Маер
Пауль Аўгусцін МАЕР O.S.B. ( — ) — нямецкі кардынал, першы прэзідэнт пантыфікальнай камісіі Ecclesia Dei (1988—1991). У канцы свайго жыцця быў найстарэйшым па ўзросце з кардыналаў.
Святар з 1935, біскуп з 1972, кардынал з 1985.
Гапчыця
Гапчыця (Гопчи́ця) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Гапчыцкага сельсавета.
Свайрыенг
Свайрыенг (кхмер. ស្វាយរៀង) — правінцыя на паўднёвым усходзе Камбоджы. Адміністрацыйны цэнтр правінцыі — горад Свайрыенг. Нацыянальная дарога No.1 праходзіць праз правінцыю да памежнага пераходу Бавет на камбаджыйска-в’етнамскай мяжы.
Сормаўскі сельсавет
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (25 населеных пунктаў) — 1413 чалавек, з іх 93,1 % — беларусы, 5,0 % — рускія, 1,6 % — украінцы.
Адам Чурыла
Адам Чурыла ( — ) — беларускі грамадскі дзеяч у Аўстраліі.
Біяграфія
Нарадзіўся 7 мая 1911 г. у вёсцы Круты Бераг Мінскай губерні ў Расійскай імперыі. Да 1932 г. працаваў у бацькі на гаспадарцы, далей служыў у польскім войску.
У 1939 г. удзельнічаў у польскай абарончай кампаніі, пазбегнуў палону і вярнуўся дадому. У 1944 г. апынуўся ў Германіі.
У 1948 г. выехаў у Аўстралію. Актыўна ўдзельнічаў у арганізацыі беларускага жыцця ў Сіднеі на пачатку 1950-х гг. Падчас расколу на «крывічоў» і «зарубежнікаў» заняў прынцыповую пазіцыю супраць падзелу. Праз некаторы час далучыўся да арганізацыі «незалежнікаў» у Сіднеі. У 1967 г. падтрымліваў аб’яднаўчыя ініцыятывы і наступнае стварэнне Беларускага культурна-грамадскага клуба. Не меў уласнай сям’і, але здолеў за час жыцця ў Аўстраліі заашчадзіць добрыя грошы і, паводле тастаменту, пакінуў адзін са сваіх дамоў Беларускаму культурна-грамадскаму клубу. Памёр 24 жніўня 1972 г. Пахаваны ў Сіднеі на беларуска-украінскай секцыі могільніка Руквуд.
Спадчына
На перавыбарах 1979 г. Міхась Зуй сказаў: «Пакойнік Адам Чурыла даў добры прыклад для беларускага грамадства, ахвяраваўшы частку сваёй маёмасці на агульную беларускую справу». Такім чынам, дзякуючы яму ў Сіднеі з’явіўся Беларускі дом.
IC 3226
IC 3226 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Марцін Фляшчынскі
Марцін Фляшчынскі (Marcin Flaszczyński; 10 лістапада 1724, Мазовія — 24 снежня 1761, Вільня ) — езуіцкі святар і педагог.
Пасля навучання ў музычнай бурсе пры Пінскім езуцікім калегіуме ўступіў 3 верасня 1740 г. у Таварыства Ісуса. Скончыўшы навіцыят, пад кіраўніцтвам прафесара Станіслава Растоўскага займаўся ў настаўніцкай семінарыі пры Слуцкім езуіцкім калегіуме. Вывучаў філасофію ў Полацкім езуіцкім калегіуме (1643—1646). Выкладаў у Гродна (1746—1748) і Ломжы (1749—1750). Курс філасофіі прайшоў у Пінскім езуіцкім калегіуме (1750—1754).
Пасля высвячэння на ксяндза стаў прыдворным прапаведнікам (1756—1757), Прафесар рыторыкі для семінарыстаў-езуітаў у настаўніцкай семінарыі, якая знаходзілася ў пры віленскім касцёле Св. Рафала (1759—1761). У Бібліятэцы Віленскага ўніверсітэта захоўваюцца рукапісы яго лекцый па рыторыцы за 1759—1761 гг.
Прэзідэнцкія выбары ў Беларусі (1999)
Прэзідэнцкія выбары ў Беларусі 1999 года — палітычная акцыя па выбарах Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, якая адбылася 16 мая 1999 года.
Перадумовы
Пасля рэферэндума 24 лістапада 1996 года ў Беларусі склалася сітуацыя суіснавання легітымных безуладных і нелегітымных пануючых органаў улады. Створаны паводле ўведзенай у дзеянне пасля рэферэндума канстытуцыі двухпалатны парламент — Нацыянальны сход — не быў прызнаны міжнароднай супольнасцю, а легітымны Вярхоўны Савет, хоць і дзейнічаў, але згубіў магчымасць выконваць заканадаўчыя і прадстаўнічыя функцыі, бо ажыццяўленне яго пастаноў нічым не забяспечвалася.
Тым не менш, Вярхоўны Савет працягваў дзейнічаць як прызнаны Еўрапарламентам заканадаўчы орган Беларусі. З лютага 1997 года максімальная колькасць дэпутатаў на пасяджэннях Вярхоўнага Савета не перавышала 50 чалавек, а тэрмін «парламентскія сесіі» саступіў перавагу больш сціпламу вызначэнню — «дэпутацкія сходы».
Працягваючы выконваць Канстытуцыю 1994 года, Вярхоўны Савет не прызнаў працягнення паўнамоцтваў Аляксандра Лукашэнкі на два гады (паводле ўведзенай у дзеянне канстытуцыі 1996 года прэзідэнцкі тэрмін адлічваўся з 1996 года тэрмінам на пяць год). Такім чынам, паўнамоцтвы прэзідэнта сканчаліся 20 ліпеня 1999 года. На гэтай падставе дэпутаты Вярхоўнага Савета прызначылі прэзідэнцкія выбары на 16 мая 1999 года.
Ход выбарчай кампаніі
Збор подпісаў за вылучэнне кандыдатаў сутыкнуўся з супрацьдзеяннем уладаў. Беларускае тэлебачанне паказала шэраг прапагандысцкіх перадачаў, у якіх на зборшчыкаў подпісаў «палявалі» супрацоўнікі міліцыі. Міністэрства юстыцыі за ўдзел у правядзенні прэзідэнцкіх выбараў вынесла афіцыйныя папярэджанні партыям Беларускі народны фронт, АГП і Беларускаму Хельсінкскаму камітэту. Дзяржаўны камітэт у справах друку выносіў папярэджанні сродкам масавай інфармацыі за інфармацыйную падтрымку выбараў.
31 сакавіка абедзве ініцыятыўныя групы прадставілі ў ЦВК сабраныя за кандыдатаў подпісы: за кожнага каля 130 тысяч. У той самы дзень Зянон Пазняк і Міхаіл Чыгір былі зарэгістраваны кандыдатамі. На наступны дзень, 1 красавіка, Міхаіл Чыгір быў арыштаваны па абвінавачанні ў эканамічных злачынствах, нібыта ўчыненых у 1993—1994 гадах, калі ён узначальваў «Белаграпрамбанк».
У сувязі з немагчымасцю арганізацыі стацыянарных участкаў для галасавання ЦВК прыняў рашэнне правесці галасаванне з 6 па 16 мая шляхам абыходу выбаршчыкаў. Такім чынам, выбары не маглі адпавядаць стандартам АБСЕ, і стала немагчымым запрасіць назіральнікаў ад гэтай арганізацыі, а разам з тым і атрымаць міжнароднае прызнанне вынікаў галасавання.
Царква Санта-Стэфана
Царква Санта-Стэфана (Santo Stefano) — царква ў Венецыі, Італія, размешчаная ў раёне Сан-Марка. Знаходзіцца ў паўночнай частцы плошчы Санта-Стэфана.
Першапачаткова была пабудавана ў XIII стагоддзі для манахаў-пустэльнікаў ордэна Святога Аўгусціна. Перабудоўвалася ў XIV і ў XV стагоддзях. Царква выканана ў гатычным стылі, мае тры апсіды. У 1544 годзе верхняя секцыя 60-мятровай званіцы абрынулася пасля ўдару маланкі, пашкодзіўшы суседнія будынкі. Званіца, адноўленая пазней, у наш час мае характэрны нахіл.
За першыя 250 гадоў сваёй гісторыі царква была шэсць разоў асвечана нанова з-за крыві, якая пралівалася ў яе сценах.
Творы мастацтва
У царкве шмат прац Цінтарэта, Барталамеа Віварыні іншых мастакоў. Грабніцы і фрагменты ўбрання выкананы П’етра Ламбарда, Туліа Ламбарда, Антоніа Канова. У царкву ўваходзяць праз разьбяны гатычны партал працы Барталамеа Бона.
Прэзідэнцкія выбары ў Беларусі (1999)
Ход выбарчай кампаніі
Пасля пачатку галасавання Зянон Пазняк зняў сваю кандыдатуру на падставе «шматлікіх парушэнняў» з боку кіраўніка ЦВК Віктара Ганчара цягам падрыхтоўкі і правядзення выбарчай кампаніі. Пасля гэтага выбары канчаткова згубілі сэнс, а рашэнне Пазняка выклікала крытыку часткі партыйцаў і ў далейшым раскол у БНФ.
19 мая былі падведзены вынікі выбараў. Паводле звестак старшыні ЦВК, удзел у выбарах прынялі 53% выбаршчыкаў, але пераможца не быў абвешчаны.
Наступствы
Па сутнасці, спроба правесці выбары стала палітычнай акцыяй, якая паказала, што існуе неабходнасць ператварэнняў грамадства на падставе Канстытуцыі 1994 года. Адбылася актывізацыя беларускага грамадства і якасныя змены ў дэмакратычнай апазіцыі.
Восенню 1999 года крызіс, які ўзнік пасля выказванняў Зянона Пазняка на адрас старшыні ЦВК Віктара Ганчара, скончыўся расколам БНФ на дзве структуры: партыю БНФ пад кіраўніцтвам Вінцука Вячоркі і Кансерватыўна-Хрысціянскую партыю — БНФ на чале з Зянонам Пазняком.