cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Герхард фон Мальберг
У 1239 у Акры стаў маршалкам ордэна, а ў 1240 вялікім магістрам. З самага пачатку, яго кіраванне было цесна звязана з Лацінскім Каралеўствам і Блізкім Усходам. Меў падтрымку папы Інакенція IV, які ў 1243 прыняў Прусію ў якасці лена.
У 1244 г. быў вымушаны адракчыся тэўтонскага стальца, з-за нарастаючага недавольства братоў ордэна. Праз два гады памёр.
Другая Пунічная вайна
Другая Пунічная вайна (218 год да н.э.- 201 год да н.э.) — узброены канфлікт, пачаўся з аблогі і разбурэння саюзнага рымлянам горада Сагунта ў Іспаніі і паходу на Італію праз Альпы (218) карфагенскай арміі на чале з Ганібалам, які разлічваў на падтрымку заваяваных Рымам галаў. Ужо ў першых сутычках з рымлянамі на рэках Тыцына і Трэбія (218), каля Тразіменскага возера (217) рымлянам былі нанесены значныя паражэнні. Рымляне перайшлі да тактыкі зацяжной вайны, каб змучыць праціўніка на сваёй тэрыторыі. 2 жніўня 216 года да н.э. пры Канах адбылася бітва, у якой рымская армія была акружана і знішчана. Каб працягнуць вайну, рымляне папоўнілі армію рабамі, злачынцамі, выпушчанымі з турмаў, і знізілі маёмасны цэнз пры камплектаванні новых легіёнаў. Такія захады ўмацавалі армію і прынеслі першыя перамогі. У 211 годзе да н.э. рымляне захапілі Сіракузы і вярнулі г.Капуя. У Іспаніі Сцыпіён Афрыканскі Старэйшы заняў Новы Карфаген. Вайна была перанесена ў Афрыку. У 202 годзе да н.э. Сцыпіён разбіў карфагенскую армію на чале з Ганібалам каля г. Зама. Паводле мірнага дагавора 201 года да н.э. Карфаген страціў флот, абавязваўся выплаціць кантрыбуцыі, страціў права без згоды Рыма весці войны ў Афрыцы. Усе іспанскія ўладанні перайшлі да Рыма.
Myspace
MySpace (My space — «мая прастора»; вымаўляецца майспэ́йс) — міжнародная сацыяльная сетка (сайт сеткавых супольнасцяў, блог-платформа), у якой прадстаўлена магчымасць стварэння супольнасцяў па інтарэсах, персанальных профіляў, вядзенне блогаў, размяшчэнне фота- і відэа- кантэнту, а таксама магчымасць праслухоўвання аудыётрэкаў папулярных выканаўцаў. Штаб-кватэра размешчана ў Беверлі-Хілз (Каліфорнія, ЗША).
Ганчарыўка (Білгарад-Дністроўскі раён)
Ганчарыўка (Гончарі́вка) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Тыхова (гміна)
Тыхо́ва (Tychowo) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бялагардскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тыхове. Плошча гміны складае 350,45 км². Станам на 2014 год у гміне Тыхова пражывалі 7000 чалавек, шчыльнасць — 20 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 45 населеных пунктаў.
IC 2476
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Капанева
Капанева (Копанево) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Марозія
Марозія (Мароцыя) (Marozia, 880/892 — 937/954) — дачка рымскага сенатара Тэафілакта I і яго жонкі Феадоры Старэйшай.
Біяграфія
Калі гэта не ўдалося з-за процідзеяння Папы Яна X і Альберых быў забіты, Марозія ажанілася з Гвіда, маркграфам Тасканы, стварыла сабе моцную партыю ў Рыме, захапіла Яна X і загадала задушыць яго ў турме.
Наступныя Папы — Леў VI і Стэфан VII (VIII) былі крэатурамі Марозіі, якая пасля смерці Стэфана ўзвяла на папскі прастол свайго сына ад Папы Сергія, Яна XI, і стала поўнай валадаркай Рыма і Царквы. Тым часам, Гвіда памёр, і Марозія ажанілася з Гуга Арльскім, караля Арэлацкага і Італьянскага.
Неўзабаве пасля вяселля яе сын ад першага шлюбу, Альберых II, настроіў рымлян супраць маці, выгнаў Гуга з Рыма, захапіў у свае рукі ўладу, аддаў пад варту Папу і пасадзіў у турму Марозію, дзе яна заставалася да самай смерці.
Перыяд кантролю Марозіі і Феадоры над Рымам завецца парнакратыяй.
Гладстан (Квінсленд)
Гладстан (Gladstone) — горад ва ўсходняй частцы аўстралійскага штата Квінсленд, цэнтр аднайменнага раёна мясцовага самакіравання. Насельніцтва горада паводле ацэнак на 2008 год складае 48 796 чалавек, а насельніцтва ўсяго раёна — 57,6 тысяч чалавек (2008). Бліжэйшы буйны горад — Ракгемптан.
Жанна Французская
У 1742 годзе Папа Бенедыкт XIV прызнаў яе блажэннай. Кананізавана ў 1950 годзе.
Дальнічэнь
Дальнічэнь (Да́льнічень) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Дзьёрдзь фон Бекешы
Дзьёрдзь фон Бе́кешы (Джордж) Békésy György; Georg von Békésy; 3 чэрвеня 1899, Будапешт — 13 чэрвеня 1972, Ганалулу, штат Гаваі, ЗША) — амерыканскі фізік, біяфізік і фізіёлаг, член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША, Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук. Сябра германскай акадэміі прыродазнаўцаў «Леапальдзіна». Па нацыянальнасці венгр.
Біяграфія
Вучыўся ва ўніверсітэце Берна, скончыў універсітэт у Будапешце (1923), працаваў у Будапешце, Берліне, Стакгольме. З 1947 у ЗША.
Нобелеўская прэмія
Нобелеўская прэмія па фізіялогіі і медыцыне (1961).
Масцішча (Гомель)
Масцішча — колішні пасёлак у Сеўрукоўскім сельсавеце Гомельскага раёна Гомельскай вобласці. У межах Гомеля — з 1963 г. Адміністрацыйна мясцовасць прыналежыць да Навабеліцкага раёна, а абшар адпавядае вуліцы Зайцава. Пераважае індывідуальная забудова сядзібнага тыпу. Працякае ручай, вядомы сярод жыхароў як Масцішча.
З расказаў старажылаў вынікае, што ў ранейшыя часы абшар пасёлка Масцішча быў пакрыты ямінамі, выбоінамі, дрэнажнымі канавамі з перакінутымі праз іх драўлянымі масткамі, ад чаго, нібыта, і паходзіла назва пасёлка.
Згодна з матэрыяламі Надзвычайнай дзяржаўнай камісіі, у якіх пасёлак фігуруе як вёска Хутар-Масцішча («д. Хутор-Мостище»), нацысцкія акупанты сагналі з Масцішча на прымусовыя работы ў Германію 25 чалавек (19 мужчын і 6 жанчын). Пры гэтым найстарэйшым з усіх сагнаных асоб быў Кірыл Якаўлевіч Чыкуноў 1887 года нараджэння, а наймалодшай — Раіса Лявонаўна Рагаўцова, якая нарадзілася ў 1928 годзе.
Забудова доўгі час заховаўла архаічны выгляд. У пасляваенны перыяд тут заставалася нямала хацін з саламянымі стрэхамі. У пасёлку было шмат дрэваў і пладовых насаджэнняў.
25 чэрвеня 1963 г. пасёлак увайшоў у межы Гомеля. На момант уваходжання складаўся з 206 двароў, дзе пражывалі 824 чалавекі.
Партызанская брыгада «Чырвоны Сцяг»
Партызанская брыгада «Чырвоны Сцяг» — партызанская брыгада, створаная ў жніўні 1943 года на базе атрадаў «Чырвоны Сцяг», арганізаванага ў сакавіку 1942, і імя Варашылава, арганізаванага ў снежні 1942 года, вылучаных партызанскай брыгадай «За Радзіму» імя А. К. Флегантава. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Чэрвеньскага, Барысаўскага, Смалявіцкага, Пухавіцкага, Асіповіцкага, Бярэзінскага раёнаў. 30 чэрвеня 1944 года брыгада (818 партызан, 4 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны ажыццяўлялі дыверсіі на чыгуначных участках Жодзіна — Барысаў, Мінск — Пухавічы. У жніўні — верасні 1943 года на чыгуначных участках Жодзіна — Смалявічы, Талька — Пухавічы падарвалі больш за 560 рэек, правялі 84 дыверсіі па падрыву эшалонаў, спалілі 27 аўтамашын, на шашэйных і грунтавых дарогах разбурылі 22 масты. У верасні 1943 і маі 1944 гадоў з баямі выходзілі з акружэння. Разбілі нямецкія гарнізоны ў вёсках Якшыцы, Чырвоны Вугал, Хутар Бярэзінскага раёна. У час наступлення Чырвонай Арміі 23—30.6.1944 заблакіравалі шашу Магілёў — Мінск, падбілі 20 аўтамашын, знішчылі 12 км тэлефонна-тэлеграфнай лініі. Удзельнічалі ў вызваленні горада Чэрвень, вёсак Карпілаўка, Хутар, Стары Пруд Чэрвеньскага раёна.
Памяць
У 1965 годзе ў вёсцы Горкаўская Слабада Чэрвеньскага раёна ў гонар брыгады пастаўлены помнік.
Бандаберг
Бандаберг (Bundaberg) — горад у аўстралійскім штаце Квінсленд, размешчаны на ўсходнім узбярэжжы прыкладна за 380 км на поўнач ад Брысбена. Заснаваны ў 1870 годзе. Насельніцтва складае прыкладна 47 000 жыхароў. Атрымаў развіццё як цэнтр гандлю цукровым трыснягом, вытворчасць цукру. З 1888 года дзейнічае вінакурня, якая вырабляе бандабэргскі ром.
Баржывой I
Баржывой I (Bořivoj I.) (каля 852 — не пазней 894 ) — першы гістарычны князь чэхаў з 870/872 года, прадстаўнік дынастыі Пржэмысловічаў. Паводле легенд, сын чэшскага князя Гасцівіта.
Біяграфія
Першапачатковым уладаннем Баржывоя I была крэпасць у Леві-Градзеку (на паўночны захад ад сучаснай Прагі) і яго землі ўваходзілі ў склад Вялікай Маравіі. Упершыню ўзгадваецца ў гістарычных дакументах у 870 годзе, калі ўдзельнічаў на старане вялікамараўскага князя Святаполка I у бітве з каралём Усходне-франкскага каралеўства Людовікам II Нямецкім. За гэта Святаполк I дараваў Баржывою зямлі ў цэнтральнай частцы сучаснай Чэхіі, дзе Баржывой на гары Градзішын пабудаваў крэпасць (град), на месцы якога ўзнікла Прага. Каля 872 года Святаполк Мараўскі прызнаў яго князем усіх чэхаў.
У гэта ж час, паводле «Легенды Крыспіяна», створанай у 990-я гады, Баржывой быў хрышчоны пры двары князя Святаполка Святым Мяфодзіем. Для распаўсюджвання хрысціянства ў землях чэхаў князь Вялікай Маравіі накіраваў яго да Баржывоя і тут Мяфодзій ахрысціў жонку Баржывоя, Людмілу, і некаторых набліжаных князя, аднак большасць чэхаў засталіся язычнікамі. У сваёй новай сталіцы Баржывой пабудаваў першую ў Чэхіі хрысціянскую царкву — царкву Святога Клімента. З прычыны таго, што шматлікія чэхі былі незадаволены палітыкай хрысціянізацыі, якая праводзіцца Баржывоем I, у 883 ці ў 884 годзе супраць князя паднялося паўстанне, якое ўзначаліў яго сваяк Строймір. Баржывой бег да князя Святаполка I і неўзабаве з яго дапамогай здушыў паўстанне. У гонар перамогі ён пабудаваў у сваёй сталіцы, на месцы, дзе збіралася народнае веча, царкву Святой Дзевы Марыі. Калі праз некалькі гадоў Баржывой памёр, яго землі перайшлі пад непасрэдную ўладу князя Святаполка I Мараўскага, аднак, пасля яго смерці ў 894 годзе князем чэхаў стаў старэйшы сын Баржывоя, Спытыгнеў I.
Шлюб і дзеці
Жонка: з 874 года(?) — святая Людміла (каля 860—15 верасня 921), дачка Славібара з Псова.
Дзеці: тры дачкі і тры сыны, у тым ліку:
Політэхнічная (станцыя метро, Мінск)
«Політэхні́чная» (, Политехническая) — запланаваная станцыя Чацвёртай лініі Мінскага метрапалітэна, якая будзе размешчана на скрыжаванні вуліц Сурганава і Якуба Коласа, паміж станцыямі «Максіма Багдановіча» і «Друкарская».
На праектных схемах развіцця Мінскага метрапалітэна першапачаткова была пазначана як «Сурганава» (Сурганова). У маі 2017 года Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт на сваім сайце распачаў галасаванне па выбары назваў новых станцый, станцыі было прапанавана надаць назву «Палітэхнічная», верагодна, ад размешчаных побач Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта (Палітэх) і Мінскага дзяржаўнага політэхнічнага каледжа.
18 студзеня 2018 года рашэннем Мінгарвыканкама была афіцыйна зацверджана назва «Політэхнічная».
Гарыяна-Сіколі
Гарыяна-Сіколі (Goriano Sicoli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л'Аквіла.
Насельніцтва складае 616 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 28 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 67030. Тэлефонны код — 0864.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Santa Gemma Vergine.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Корава (Смаленская вобласць)
Корава (Корево) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Віталь Ігнатавіч Жалязняк
Віталь Ігнатавіч Жалязняк (, в. Уборак, Лоеўскі раён, Гомельская вобласць — ) — Герой Сацыялістычнай Працы, ганаровы грамадзянін Гомельскага раёна.
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаў у 1955 годзе матарыстам радыёвузла калгаса імя Леніна Лоеўскага раёна. У 1962 годзе скончыў інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі.
З 1964 года дзейнасць з Гомельскім раёнам. Працаваў на розных кіруючых пасадах: 1966—1974 гады — старшыня калгаса «Бальшавік», 1974—1995 гады — старшыня калгаса імя Леніна.
Па выніках Усесаюзнага Сацыялістычнага спаборніцтва з 1981 па 1985 гады калгас імя Леніна выходзіў пераможцам і ўзнагароджваўся пераходным Чырвоным Сцягам ЦК КПСС, Савета Міністраў СССР, ВЦСПС і ЦК ВЛКСМ. Калгас неаднаразова занесен на Усесаюзную Дошку Пашаны на ВДНХ.
З 1995 па 2003 Жалязняк Віталь Ігнатавіч быў старшынёй Пакалюбіцкага сельскага выканаўчага камітэта.
З’яўляўся членам Савета старэйшын Гомельскага раёна.
Узнагароды
За працоўныя поспехі узнагароджаны ордэнам Леніна, ордэнам «Знак Пашаны», ордэнам «Працоўнага Чырвонага Сцяга», медалём «За працоўную доблесць», срэбным медалём ВДНГ, юбілейным медалём «За доблесную працу» у азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння У .І.Леніна, граматамі Вярхоўнага Савета БССР, граматамі аблвыканкама і райвыканкама. У 1986 годзе было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы.
Рашэннем Гомельскага раённага Савета дэпутатаў ад 05.12.2011 № 154 Жалезняку Віталю Ігнатавічу прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін Гомельскага раёна».
Далыніўка (Білгарад-Дністроўскі раён)
Далыніўка (Доли́нівка) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Караазек (сяло, Кызылардзінская вобласць)
Караазек — сяло ў Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Кызыларды. Адміністрацыйны цэнтр Кызылазекскай сельскай акругі. Код КАТА — 431045100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2427 чалавек (1264 мужчыны і 1163 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1997 чалавек (1030 мужчын і 967 жанчын).
Амірбек Джурабаеў
Амірбек Джурабаеў (нар. ) — таджыкскі футбаліст, паўабаронца малайзійскага клуба «Кедах» з Алор-Сетара.
Клубная кар’ера
Выступаў за моладзевую каманду маскоўскага ЦСКА. У 2014 годзе стаў іграком таджыкскага клуба «Хайр». Разам з «Хайрам» атрымаў срэбраныя медалі чэмпіянату 2014.
23 лютага 2015 пасля прагляду падпісаў кантракт з салігорскім «Шахцёрам». У «Шахцёры» гуляў за дубль, за асноўны склад так і не дэбютаваў, хоць трывала з’яўляўся на лаўцы запасных. 14 ліпеня 2015 года кантракт па ўзаемнай згодзе быў разарваны.
У студзені 2016 года праходзіў прагляд у бабруйскай «Белшыне», але не падышоў гэтаму клубу. У першай палове 2016 года гуляў за «Баркчы», а ў чэрвені перайшоў у стан дзейнага чэмпіёна Таджыкістана — клуб «Істыклол», з якім тройчы выйграў чэмпіёнскі тытул.
У ліпені 2019 года папоўніў склад узбекскага клуба «Наўбахор» з Намангана. У жніўні 2020 года вярнуўся ў «Істыклол». У сакавіку 2022 года далучыўся да філіпінскага клуба «Юнайтэд Сіці», а ў снежні 2022 года падпісаў кантракт з малайзійскім «Кедахам».
Міжнародная кар’ера
З’яўляўся іграком моладзевай зборнай Таджыкістана. 7 чэрвеня 2014 года дэбютаваў за нацыянальную зборную Таджыкістана ў таварыскім матчы супраць Эстоніі.
Казлянка
Казлянка — рака ў Шчучынскім і Лідскім раёнах Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Лебяда (басейн Нёмана). Даўжыня 5 км. Пачынаецца за 2 км на ўсход ад вёскі Папераўцы Лідскага раёна, упадае ў Лебяду на паўночным захадзе ад вёскі Ашмянцы Шчучынскага раёна. На ўсім працягу каналізаваная.
IC 2477
IC 2477 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Карнеева (Дзямідаўскі раён)
Карнеева (Корнеево) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Экаін (пячора)
Экаін (Ekain) — дагістарычная пячора, размешчаная ў раёне населенага пункта Дэва, за 40 км на захад ад Сан-Себасцьяна. Пячора атрымала імя ад назвы побач размешчанага ўзгорка. Бліжэйшыя пячора Альчэры (Altxerri) з наскальным жывапісам знаходзіцца за 11 км. Як і ў выпадку з пячорай Альчэры на ўваходзе былі ўсталяваныя жалезныя дзверы.
Бліжэйшыя пячоры ўяўляюць гістарычную каштоўнасць і складаюць комплекс у Біскайскім заліве. Наскальны жывапіс прадстаўлены выявамі аленяў, коней, казлоў.
Эні Ленакс
Эні Ленакс (Annie Lennox; 25 снежня 1954 г., Абердзін, Шатландыя) — шатландская спявачка. За сваю кар'еру яна ўдастоілася прэмій «Оскар», «Залаты глобус», трох «Грэмі» і васьмі рэкордных «BRIT Awards».
Яна дасягнула найбольшага поспеху ў пачатку 1990-х гадоў, калі пачала сольную кар'еру выпусціўшы ў 1992 годзе альбом "Diva", які спарадзіў некалькі хітоў. Яна выпусціла 5 студыйных альбомаў і некалькі зборнікаў.
Эні Ленакс была ўключаная ў спіс «100 найвялікшых выканаўцаў усіх часоў па версіі Rolling Stone». Ёй быў прысвоены тытул «Самога паспяховага музыкі Вялікабрытаніі» дзякуючы яе камерцыйнага поспеху. Ленакс з'яўляецца адным з самых прадаваных музыкантаў з продажамі больш за 80 мільёнаў запісаў па ўсім свеце.
Эні Ленакс актыўна займаецца дабрачыннасцю (барацьбой за правы жанчын, геяў і лесбіянак, за захаванне лясоў, супраць эпідэміі ВІЧ, галечы, і г.д.). Яна з'яўляецца паслом добрай волі ЮНЭЙДС, а ў 2011 годзе была ўзнагароджана ордэнам Брытанскай імперыі.
Зэлэнэ (Білгарад-Дністроўскі раён)
Зэлэнэ (Зеле́не) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Блізкія пячоры
Блізкія пячоры, або Антоніевы пячоры — комплекс падземных пячор у Кіева-Пячэрскай Лаўры, дзе спачываюць мошчы пячэрскіх падзвіжнікаў.
Заснаваныя ў 1057 годзе, калі Святы Антоній назваў Святога Варлаама першым ігуменам Кіева-Пячэрскага манастыра. Манах Антоній вывеў сябе з манастыра і пазней пасяліўся на новым узгорку, дзе ён выкапаў новае падземнае памяшканне, і на гэтым месцы цяпер размешчаны Блізкія пячоры.
У гэтых пячорах знаходзіцца пахаванне заснавальніка Пячэрскага манастыра прападобнага Антонія. З трох існуючых уваходаў ў Блізкія пячоры першапачатковым быў, верагодна, заходні, у які можна было патрапіць з бабінца Крыжаўзвіжанскай царквы. Блізкія пячоры адвеку стагоддзяў складаліся з трох вуліц, звязаных паміж сабой пераходамі. Галоўнай з'яўляецца Пячэрская вуліца, да якой прымыкае царква Увядзення Багародзіцы ў Храм — самая вялікая ў Бліжніх пячорах.
Яшчэ адно з самых старажытных аддзяленняў у Блізкіх пячорах вядзе да так званай «агульнай трапезы» пячэрскіх айцоў, дзе пры прападобным Антоніі браты збіралася на сумесную трапезу.
Пахаванне прападобнага Антонія размешчана ў адгароджаным завалам аддзяленні пячор. Насупраць — царква ў яго гонар, пабудаваная ў канцы XVI — пачатку XVII стагоддзяў. Бакавое аддзяленне ад яе вядзе да крыпты «Батыем забітых». У 1696 годзе Кіеўскі мітрапаліт Варлаам (Ясінскі) пабудаваў трэцюю царкву ў Бліжніх пячорах у гонар прападобнага Варлаама, першага ігумена Пячэрскага. Гэтая царква была добраўпарадкавана ў былой келлі. У 1830 годзе падлога ў пячорах была выкладзена чыгуннымі плітамі, вырабленымі ў Туле.
У пячорным калідоры прыцягваюць увагу ўмураваныя ў тоўшчу сцяны акенцы пустэльнікаў. У выніку больш позніх пераробак хады Блізкі пячор страцілі першасныя габарыты. Цяпер іх шырыня дасягае 1,5 м, вышыня — 2,5 м. Агульная даўжыня падземных калідораў Блізкіх пячор складае 383 м.
У Блізкіх пячорах спачываюць мошчы 79 святых, сярод якіх Нестар Летапісец, іканапісцы Аліпій Пячэрскі і Рыгор, таксама як і парэшткі эпічнага героя Ільі Мурамца. Даследаванні яго парэшткаў паказалі, што Ілья Мурамец памёр ад колатага раненні. Паводле легенды, анёлы перанеслі цела Іллі Мурамца з месца яго смерці ў памяшканні Лаўры.
У гонар святых, пахаваных у Бліжніх пячорах ўстаноўлена святкаванне — Сабор прападобных айцоў Кіева-Пячэрскіх Блізкіх пячор.
Францыск I
Францыск I (фр. François Ier;  — ) — кароль Францыі з 1 студзеня 1515.
Сын графа Ангулемскага Карла, стрыечнага брата караля Людовіка XII, і Луізы Савойскай. Заснавальнік Ангулемскай галіны дынастыі Валуа. Яго валадаранне адзначана працяглымі войнамі ў Еўропе і росквітам французскага Адраджэння.
Буды (Шаркаўшчынскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Германавічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Зэлэніўка (Білгарад-Дністроўскі раён)
Зэлэніўка (Зеле́нівка) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Бастынскі сельсавет
Басты́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Бастынь.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Лунінецкага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дзятлавіцкага сельсавета.
8 верасня 1959 года вёска Бастынь пералічана ў склад Валуцкага сельсавета, цэнтр якога перанесены ў вёску Бастынь, а сам сельсавет перайменаваны ў Бастынскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 4 населеныя пункты. 27 снежня 2022 года скасавана вёска Падбалоцце, хутары Занавінскае і Тожава.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2988 чалавек, 97,5 % — беларусы.
IC 2478
IC 2478 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тыкоцін (гміна)
Тыко́цін (Tykocin) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Беластоцкага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тыкоціне. Плошча гміны складае 207,34 км². Станам на 2012 год у гміне Тыкоцін пражывалі 6459 чалавек, шчыльнасць — 31,15 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 34 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 34 населеныя пункты.
Космаўскае
Космаўскае (Космовское) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Рэвалюцыя 1848—1849 гадоў у Чэхіі
'''Рэвалюцыя 1848—1849 гг. у Чэхіі''' — буржуазна-дэмакратычная рэвалюцыя ў Чэхіі, адна з еўрапейскіх рэвалюцый 1848—1849 гг.
Прычыны і задачы рэвалюцыі
Задачамі рэвалюцыі было ўсталяванне грамадзянскіх правоў і свабод, ліквідацыя феадальных перажыткаў. Апроч глыбокага крызісу палітычнай сістэмы нагодай да рэвалюцыі паслужылі міжэтнічныя супярэчнасці ў шматнацыянальнай дзяржаве, імкненне Чэхіі да культурна-палітычнай аўтаноміі.
Храналогія рэвалюцыі
У Чэхіі пад уплывам рэвалюцыі ў Вене была створана нацыянальная гвардыя, высунуты патрабаванні аўтаноміі Чэхіі ў складзе Аўстрыйскай імперыі і ўвядзення дэмакратычных свабод, арганізаваны адмысловы Нацыянальны камітэт для падрыхтоўкі рэформ і склікання земскага сейма. Аўстрыйскі імператар прызнаў раўнапраўе чэшскай і нямецкай моў на тэрыторыі Чэхіі. Францішак Палацкі ў адказ на ідэю аб’яднання Германіі высунулі праграму «аўстраславізму», сутнасць якой складалася ў пераўтварэнні імперыі ў федэрацыю раўнапраўных нацый пры захаванні адзінства дзяржавы. Выбары ў Франкфурцкі парламент у Чэхіі былі байкатаваны.
24 мая ў Празе адкрыўся Славянскі з’езд прадстаўнікоў славянскіх народаў імперыі з мэтай аб’яднання нацыянальных рухаў супраць пангерманскай небяспекі. Пасля майскіх падзей у Вене па Чэхіі пракацілася хваля страйкаў і мітынгаў рабочых. Неўзабаве быў сфарміраваны Часовы ўрадавы камітэт з удзелам Палацкага і Карла Браўнера, які заявіў пра непрызнанне распараджэнняў венскага ўрада. У той жа час да Прагі былі сцягнуты войскі генерала Віндышгрэца. 15 чэрвеня пачаўся артылерыйскі абстрэл сталіцы, а 17 чэрвеня Прага капітулявала. У краіне пачаліся масавыя арышты ўдзельнікаў рэвалюцыі, былі зачынены рэвалюцыйныя арганізацыі і газеты. Рэвалюцыя ў Чэхіі была падушана.
Шырокэ (Білгарад-Дністроўскі раён)
Шырокэ (Широ́ке) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
5-я армія (Францыя)
5-я а́рмія (5e armée) — палявая армія сухапутных войскаў Францыі ў часы Першай і Другой сусветных войнаў.
Гісторыя
5-я французская армія была сфарміравана 2 жніўня 1914 года ў адпаведнасці з французскім планам XVII падрыхтоўкі да ўзброенага канфлікту з Германскай імперыяй.
Каты (Дзямідаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Айнаколь (Кызылардзінская вобласць)
Айнаколь — сяло ў Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Кызыларды. Уваходзіць у склад Кызылазекскай сельскай акругі. Код КАТА — 431045200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 389 чалавек (212 мужчын і 177 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 394 чалавекі (211 мужчын і 183 жанчыны).
Л’Акуіла
Л’Акуіла (L'Aquila) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л’Аквіла.
Насельніцтва складае 72913 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 155 чал./км². Займае плошчу 467 км². Паштовы індэкс — 67100. Тэлефонны код — 0862.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Massimo d’Aveia.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Альчэры
Альчэры (Altxerri, []) — пячора ў Іспаніі, размешчаная недалёка ад Сан-Себасцьяна, паблізу населенага пункта Ая. Пячора была адкрыта выпадкова пры дарожных работах, але цікавасці не выклікала. Яе вывучэнне пачалося толькі ў 1962 годзе групай маладых энтузіястаў. Неўзабаве для абмежавання пранікнення ў пячоры былі ўсталяваныя дзверы. У тым жа годзе пры абследаванні пячоры былі знойдзены першыя петрагліфы, а крыху пазней і каменныя прылады. Выявы бізона, аленяў, ліс, рыб, сайгакаў, казярогаў і птушак. У 1996 годзе выйшла кніга нямецкага даследчыка пад назвай «Ekain і Altxerri». За 11 км на паўднёвы захад ад Альчэры знаходзіцца пячора Экаін.
Славянскі кангрэс
Славянскі кангрэс у Празе 1848 года (таксама вядомы як Пан-Славянскі кангрэс 1848 года) — кангрэс, які праводзіўся ў Празе са 2 чэрвеня па 12 чэрвеня 1848. У некаторых крыніцах носіць назву «Першы Славянскі кангрэс». Гэты з'езд, сабраны па ініцыятыве чэшскіх актывістаў, з'яўляўся з'ездам славянскіх народаў, якія пражывалі ў Аўстрыйскай імперыі, але на ім таксама прысутнічалі госці з іншых краін, у тым ліку рускія эмігранты. Гэта падзея была адной з нешматлікіх, калі ў адным месцы былі пачуты галасы ўсіх славянскіх народаў Цэнтральнай Еўропы. Асноўнай мэтай кангрэса была спроба аказаць супраціў германскаму нацыяналізму ў славянскіх землях. Старшынёй з'езду быў абраны Францішак Палацкі — выбітны чэшскі гісторык і грамадскі дзеяч.
Гэты з'езд з'явіўся каталізатарам Пражскага паўстання 1848 года («Святадухаўскае паўстанне»), уціхаміранага войскамі.
Яблычны пірог
Яблычны пірог — адна з самых распаўсюджаных разнавіднасцяў пірага, для начыння якога выкарыстоўваюцца яблыкі. Паколькі яблыкі з’яўляюцца адным з самых даступных відаў садавіны ўмеранай паласы, яблычны пірог з’яўляецца адной з асноўных дэсертных страў кулінарыі розных еўрапейскіх народаў. У Сярэднявеччы пячы яблычныя пірагі (ці ж піражкі) пачыналі звычайна пасля паспявання яблыкаў, то ёсць да восені, яблычны пірог меў ўстойлівую асацыяцыю са святам ўраджаю і хуткім надыходам восені. Цяпер з-за шырокай даступнасці яблыкаў і наяўнасці разнастайных спосабаў іх захоўвання, яблычны пірог можна гатаваць круглы год, у тым ліку і ў рэгіёнах дзе яблыкаў ніколі не было (але куды яблыні былі завезеныя ўжо ў новы час — Паўночная і Паўднёвая Амерыка). Існуе шмат разнавіднасцяў яблычнага пірага. Для гатавання можна выкарыстоўваць некалькі відаў цеста: дражджавое, пясочнае, пластовае, валакавое. Таму ў інгрэдыенты абавязкова ўваходзяць яйкі, масла і мука. Самыя далікатныя і пышныя яблычныя пірагі звычайна атрымліваюцца з дражджавога тэсту. Пры гэтым яблычны пірог можа быць адкрытым, напаўадкрытым і закрытым. Адзін з самых простых рэцэптаў яблычнага пірага, які атрымаў распаўсюджванне ў Расіі і СНД — гэта шарлотка з яблыкамі. У ЗША яблычны пірог з’яўляецца адным з нацыянальных сімвалаў (у асаблівасці штата Віргінія), хоць цяпер яго рыхтуюць на аснове паўфабрыкатных каржоў.
Казялец (рака)
Казяле́ц — рака ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Уса (басейн Нёмана). Даўжыня 4 км.
Пачынаецца за 0,5 км на подзень ад вёскі Зеневічы, у вярхоўі прымае сцёк з меліярацыйных каналаў, далей цячэ сярод лесу; упадае ва Усу за 0,7 км на паўночны захад ад вёскі Рудня Пільнянская.
Іван Дарэмідонтавіч Трубнікаў
Іван Дарэмідонтавіч Трубнікаў ( — ?) — беларускі і ўкраінскі інжынер і архітэктар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1857 годзе. Пачатковую адукацыю атрымаў у рэальным вучылішчы, адкуль перайшоў у Інстытут грамадзянскіх інжынераў у 1879 годзе. Скончыў курс па 1-м разрадзе ў 1884 годзе.
Па выхадзе з Інстытута прызначаны малодшым інжынерам будаўнічага аддзялення гродзенскага губернскага праўлення, а праз тры гады прызначаны малодшым архітэктарам там жа. У 1890 годзе пераведзены ў горад Камянец-Падольскі ў якасці губернскага архітэктара будаўнічага аддзялення і займаў гэта месца прынамсі да 1892 года. У 1905 годзе быў прызначаны выконваючым пасаду валынскага губернскага інжынера і займаў гэту пасаду да 1913 года.
9 красавіка 1907 года было зарэгістравана Жытомірскае таварыства аматараў фізічных практыкаванняў, у якім адным з членаў праўлення стаў губернскі інжынер І. Трубнікаў.
Творчасць
Дзейнасць І. Трубнікава заключалася галоўным чынам у рамонце і перабудовах казённых будынкаў (турмы, казначэйствы, бальніцы), збудаванні новых драўляных мастоў, царкоўных пабудовах у некалькіх паветах Гродзенскай губерні і ў складанні розных праектаў.
У 1880-х гадах удзельнічаў у будаўніцтве Новых казармаў за чыгункай у Гродне (цяпер на рагу вуліц Чырвонаармейскай і Шчорса). У 1887—1890 гадах праектаваў мураваныя храмы ў Гродзенскай губерні.
Адрасы
У Жытоміры:
Шаба
Шаба (Шáбо) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Альберых I Спалецкі
Альберых I (Alberigo di Spoleto) (забіты ў 925 г.) — ламбардскі дваранін, які атрымаў напачатку X стагоддзя пры дапамозе Берэнгара I Фрыульскага, бок якога ён прыняў у барацьбе супраць Гвіда Спалецкага, маркграфства Камерына. Пасродкам жаніцьбы на вядомай Мароцыі ён дасягнуў таксама валадарства над Рымам з тытулам уладарнага патрыцыя Рыма, а пазней авалодаў і герцагствам Спалета і аб'яднаўся ў 916 г. з Папам Янам X для выгнання сарацынаў, разбойніцкія набегі якіх даходзілі да варот Рыма. Выгнаны тым жа Папам з Рыма, ён быў забіты рымлянамі ў 925 г. у Орце.
Сынам яго і Мароцыі быў Альберых II, з 932 г. рымскі патрыцый і сенатар.
Пізанела
Анто́ніа Пізане́ла (Antonio Pisanello, сапр. імя Antonio die Puccio Pisano) (каля. 1392—1395, Піза — верагодна, 1455, Рым) — адзін з найбольш выбітных мастакоў эпохі Адраджэння і ранняга італьянскага кватрачэнта.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і суконшчыка Пуча дзі Джавані дзі Чэрэта. Пасля яго смерці, удава Ізабэта з сынам Антоніа пераехала ў свой ​​родны горад — Верону. Першым настаўнікам будучага мастака стаў, пазней яго настаўнікам і сябрам стаў. З дзі Фабрыяна Пізанела ў 1409—1415 гадах у Венецыі працаваў над упрыгожваннем Залы Вялікага савету ў Палацы Дожаў (афармленне Залы загінула пры пажары ў 1577 годзе). Пасля раптоўнай смерці Джентыле (1427) Пізанела працягнуў пачаты ім роспіс базілікі Сан Джавані ін Латэрана (не захавалася). У 1420-х гадах працаваў над фрэскамі ў  ў Павіі — гэты фрэскавы цыкл загінуў падчас вайны з Францыяй у 1527 годзе.
У 1441—1444 гадах мастак, якому забаронена было жыць на венецыянскіх землях, працаваў пры двары герцага Ферары.
У 1448 годзе Пізанела быў запрошаны ў Неапаль каралём Альфонса Арагонскім.
Пасля 1450 года звестак пра Пізанела няма. Частка біёграфаў лічыць, што ён памёр менавіта ў гэтым годзе. Большасць жа мяркуе, што Пізанела памёр у 1455 годзе, абапіраючыся на ліст (сына Козіма), які пісаў брату Джавані ў кастрычніку гэтага года:
"Я купіў на днях каля трыццаці медалёў, вельмі прыгожых, у вучня Пізанела, які памёр у гэтыя дні…"
Творы Пізанела можна ўбачыць у мастацкіх зборах Бергама, Лондана, Парыжа і Вены.
Велес-Бланка
Велес-Бланка (Vélez-Blanco) — населены пункт і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Альмерыя, у складзе аўтаномнай супольнасці Андалусія. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Лос-Велес. Займае плошчу 441 км². Насельніцтва — 2282 чалавекі (на 2010 год). За 164 км ад адміністрацыйнага цэнтра правінцыі.
Шахдагскі нацыянальны парк
Шахдагскі нацыянальны парк (Şahdağ Milli Parkı) — адзін з нацыянальных паркаў Азербайджана. Заснаваны ў 2006 г. Размешчаны на поўначы краіны, на паўднёвым схіле Вялікага Каўказскага хрыбта, на мяжы з Грузіяй і Расіяй. Агульная плошча парку 130 508,1 гектара (1305,081 км²). Гора Базардюзю — найвышэйшая кропка Азербайджана (і самая паўднёвая кропка Расіі) знаходзіцца ў Шахдагскім нацыянальным парку.
Указ аб стварэнні парка падпісаны прэзідэнтам Азербайджана 8 снежня 2006 г. Парк быў створаны ў 2008 г. на тэрыторыі Ісмаілінскага і Піргулінскага запаведнікаў. Мяркуецца, што яго тэрыторыя будзе ў далейшым істотна пашырана, так што ён стане самым вялікім нацыянальным паркам краіны і будзе знаходзіцца на тэрыторыі шасці раёнаў Азербайджана: Ісмаілінскага, Губінскага, Кусарскага, Габалінскага, Агузскага і Шамахінскага.
Бяляны (Шаркаўшчынскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска, пазней засценак у складзе гміны Германавічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Эскадраны мінаносец Harpon
Эскадраны мінаносец Harpon — адзін з 20 эсмінцаў тыпу Arquebuse, пабудаваных для французскага флоту ў першым дзесяцігоддзі XX стагоддзя.
Беларус (карціна)
Беларус — карціна Ільі Яфімавіча Рэпіна, напісаная алеем у 1892 годзе ў Здраўнёва.
Тымбарк (гміна)
Ты́мбарк (Tymbark) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ліманоўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тымбарку. Плошча гміны складае 32,7 км². Станам на 2004 год у гміне Тымбарк пражывалі 6192 чалавекі, шчыльнасць — 189,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 5 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны Piekiełko, Tymbark, Zamieście, Zawadka населеных пунктаў.
Мікалай Цудатворац
Мікалай Цудатворац (Свяціцель Мікалай Мірлікійскі, Святы Мікола; Άγιος Νικόλαος; каля 270, Лікія — каля 345) — архіепіскап Мір Лікійскіх (Візантыя). Прылічаны да святых хрысціянскай царквой, шануецца як цудатворац, лічыцца заступнікам маракоў і іншых падарожнікаў, купцоў і дзяцей. Правобраз Санта-Клауса ў еўрапейскім фальклоры.
У старажытных жыццяпісах Мікалая Мірлікійскага звычайна блыталі з Мікалаем Пінарскім (Сінайскім) з-за падобных акалічнасцей жыцця — абодва святыя жылі ў III—IV ст., родам з Лікіі, архіепіскапы, ушанаваныя свяціцелі і цудатворцы. Гэтыя супадзенні прывялі да памылкі, якая трывала стагоддзі, што ў гісторыі царквы быў толькі адзін Свяціцель Мікалай Цудатворац.
Жыццяпіс
Паводле жыція, свяціцель Мікалай нарадзіўся ў малаазіяцкай грэчаскай калоніі Патара, рымскай правінцыі Лікія, у часы калі рэгіён быў эліністычны культурай і абліччам. Мікалай быў вельмі рэлігійным з ранняга дзяцінства і цалкам прысвяціў сваё жыццё хрысціянству. Лічыцца, што ён быў народжаны ў сям’і заможных бацькоў-хрысціян Патары, дзе і атрымаў пачатковую адукацыю. З-за зблытанасці яго біяграфія з біяграфіяй Мікалая Пінарскага, некалькі стагоддзяў памылкова лічылася, што бацькамі Мікалая Мірлікійскага былі Феафан (Епіфаній) і Нона.
Беларус (карціна)
Перадгісторыя стварэння
У суседняй са Здраўнёва вёсцы Сахарава жыла шматдзетная сям'я. Старэйшага сына звалі Сідарам. У дзяцінстве ён захварэў, на твары выступілі нарывы, якія не ўдавалася вылечыць. Маці Сідара пасля наведвання мясцовай знахаркі намазала сынаў твар ртуццю. Відавочна, ад пары ядавітага метала хлопец аслеп. У 1892 годзе, прыкладна праз 10 год, зрок без аніякага лячэння вярнуўся. Гэтая гісторыя разышлася па ваколіцах. Рэпін захацеў пабачыць Сідара.
Мікалай Цудатворац
Жыццяпіс
З дзіцячых гадоў Мікалай дбайна вывучаў Боскае Пісанне; днём не выходзіў з храма, уначы маліўся і чытаў кнігі. Дзядзька яго, епіскап Мікалай Патарскі, паставіў юнака ў чытальнікі, а затым узвёў у святары, зрабіўшы сваім памочнікам і даручыўшы казанні перад паствай.
Беларус (карціна)
Гісторыя стварэння і далейшы лёс
Карціна напісана летам 1892 года за тры дні.
Мікалай Цудатворац
Жыццяпіс
Калі бацькі памерлі, Мікалай аддаў успадкаваную маёмасць на дабрачыннасць.
Беларус (карціна)
Гісторыя стварэння і далейшы лёс
Рэпін пісаў пра сваю мадэль:.
Мікалай Цудатворац
Жыццяпіс
Пачатковы перыяд дзейнасці Мікалая як святара адносяць да часоў валадарства рымскіх імператараў Дыяклетыяна (284—305) і Максіміяна (286—305). У 303 годзе Дыяклетыян выдаў эдыкт, які ўзаконіў сістэматычнае праследаванне хрысціян па ўсёй імперыі. Пасля адрачэння абодвух імператараў 1 мая 305 года іх пераемнікі змянілі палтыку адносна хрысціян. У заходняй частцы імперыі, Канстанцый Хлор (305—306) спыніў сістэматычныя ганенні. Ва ўсходняй частцы, Галерый (305—311) працягваў праследаванні да 311 года, калі пры смерці выдаў эдыкт пра верацярпімасць. Ганенні 303—311 гадоў лічацца найбольш працяглымі ў гісторыі імперыі.
Беларус (карціна)
Гісторыя стварэння і далейшы лёс
На сённяшні дзень карціна захоўваецца ў Рускім музеі Санкт-Пецярбурга.
Мікалай Цудатворац
Жыццяпіс
Разбурэнне некалькіх паганскіх храмаў таксама прыпісваюць яму — сярод іх адзін з храмаў Артэміды (таксама вядомай як Дыяна).
Паданне, як епіскап Мікалай падчас Сусветнага Сабора (325) ударыў па твары свайго апанента Арыя, на думку некаторых царкоўных гісторыкаў, не адпавядае яго асабістаму характару і ўзнікла не раней за XIV—XV ст. .
Свяціцель Мікалай таксама лічыцца абаронцам абгавораных.
Сафііўка (Білгарад-Дністроўскі раён)
Сафііўка (Софі́ївка) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Павел Якаўлевіч Жаўрыд
Па́вел Я́каўлевіч Жаўры́д (13 чэрвеня 1889, в. Цяцераўка, цяпер Капыльскі раён, Мінская вобласць — 11 мая 1939, пас. Княж-Пагост, Комі АССР, ГУЛАГ ) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч, журналіст. Адзін з кіраўнікоў Слуцкага збройнага чыну.
Біяграфія
Нарадзіўся 13 чэрвеня 1889 года ў фальварку Цяцераўка Слуцкага павета. Жаўрыды паходзілі са збяднелай шляхты Цялядавіцкай воласці. У 1905 годзе яго бацька, Якаў Жаўрыд, скарыстаўшыся пазыкай сялянскага банка, набыў хутар Магільскі ў Старобінскай воласці. Такім чынам сям’я набыла 45 дзесяцін малапрыдатнай для земляробства зямлі. Жаўрыды былі ў цяжкім матэрыяльным становішчы, таму што трэба было плаціць вялікія грошы банку. Праз гэта яны не маглі дапамагчы сыну, які ў той час вучыўся.
Пачатковую адукацыю атрымаў у народнай вучэльні Грэска. У 1909 годзе скончыў Слуцкую гімназію. У Слуцку Павел жыў у доме Асвяцімскіх, дзе пасябраваў з вядомым беларускім эсэрам Маркам Асвяцімскім. Таксама ў Слуцкай гімназіі Павел блізка пазнаёміўся з Фабіянам Шантырам. З Шантырам ён ужо з 4 класа збіраў нелегальныя сходы, распаўсюджваў літаратуру і рабіў даклады на рэвалюцыйную тэму. Гімназісты далі яму мянушку «Арганізацыя».
Вучыўся на юрыдычным факультэце Варшаўскага ўніверсітэта. У 1916 годзе мабілізаваны ў расійскае войска. У 1917 годзе скончыў Віленскую вайсковую вучэльню, эвакуіраваную ў Палтаву. Накіраваны ў Туркестан, пазней на Румынскі фронт, пасля Лютаўскай рэвалюцыі абраны старшынёй палкавога камітэта. На тым участку вайны сканцэнтравалася амаль 100 тысяч беларусаў. Ад беларусаў-вайскоўцаў дэлегаваны на Усебеларускі з’езд 1917 года ў Менску. У тэрмін у Менск ён не паспеў праз транспартныя цяжкасці, прыехаў толькі пад самы канец працы з’езда. На фронт больш не вярнуўся, бо старая армія развалілася. У час Кастрычніцкай рэвалюцыю і нямецкай акупацыі жыў у бацькоўскім хутары.
З 1918 года працаваў юрысконсультам у Слуцкага павятовага зямельнага аддзела, сябра БПСР. Старшыня Цэнтральнага бюро Камуністычнай партыі Беларусі Карл Ландэр уключыў Жаўрыда ў склад камісіі па праверцы дзейнасці Слуцкай ЧК. Жаўрыд выкрыў шматлікія злоўжыванні. У адплату ўлетку 1919 года арыштаваны ЧК, абвінавачаны ў дапамозе Дзянікіну. Спачатку апынуўся ў Слуцкай турме, з надыходам польскай арміі — у Бабруйскай крэпасці, пазней у Смаленскай ЧК. Вызвалены ў снежні 1919 года разам з польскімі ваеннапалоннымі, якіх польскі бок абмяняў на расійскіх зняволеных. Вярнуўся ў Слуцк, дзе быў абраны старшынёй Слуцкага Беларускага нацыянальнага камітэта. У ліпені 1920 года мабілізаваны ў Чырвоную армію (памочнік камандзіра Слуцкай кавалерыйскай роты).
У канцы 1920 года Найвышэйшай радай БНР прызначаны камісарам Случчыны, уваходзіў у склад Беларускай рады Случчыны. Адзін з кіраўнікоў Слуцкага паўстання 1920 года. У 1921 годзе жыў у Вільні, сябра тамтэйшага Беларускага нацыянальнага камітэта ды Беларускай школьнай рады.
Потым вярнуўся на Случчыну, у БССР. У 1923—1930 гадах працаваў у Белсельпрамсаюзе, Мар’інагорскім сельскагаспадарчым тэхнікуме, Інбелкульце, рэдакцыі газеты «Звязда» (у часе арышту стыльрэдактар).
Арыштаваны ДПУ БССР 18 ліпеня 1930 года па справе «Саюза вызвалення Беларусі». Паводле пастановы калегіі АДПУ СССР ад 10 красавіка 1931 года асуджаны за «шкодніцтва і антысавецкую агітацыю» да 5 гадоў лагераў. Вызвалены 21 чэрвеня 1934 года. Пасля выхаду з лагера жыў у ссылцы ў Сарапуле, Удмурцкая АССР. Зноў арыштаваны ў 1937 годзе і асуджаны на 10 гадоў лагераў, верагодна, этапаваны ў Паўночна-чыгуначны канцлагер НКУС Комі АССР (пас. Княж-Пагост), дзе памёр ад хваробы.
Рэабілітаваны паводле першага абвінавачання судовай калегіяй па крымінальных справах Вярхоўнага суда БССР 10 чэрвеня 1988 года, паводле другога — Кіраўскім абласным судом. Групавая справа Жаўрыда і іншых № 20951-с з фотаздымкам захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі. Быў жанаты, гадаваў траіх дзяцей.
Круцелі
Круцелі (Крутели) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Стара Царычанка
Стара Царычанка (Стара Царича́нка) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
IC 2479
IC 2479 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Tumblr
Tumblr — гэта сэрвіс мікраблогінгу, які дазваляе карыстальнікам выкладваць тэкставыя паведамленні, выявы, відэаролікі, спасылкі, цытаты і аўдыёзапісы ў іх тамблелог (tumblelog), кароткафарматны блог (short-form blog). Карыстальнік можа сачыць (follow) за блогамі іншых карыстальнікаў, пасля чаго іх паведамлення будуць з'яўляцца на яго прыборнай панэлі (dashboard). Сэрвіс характарызуе сябе як «Найпрасцейшы спосаб весці блог» («The easiest way to blog»). Главой Tumblr з'яўляецца Джон Малані (John Maloney).
Дасягненні
У студзені 2009 года, Tumblr увайшоў у Топ пяці тэхнічных прыстасаванняў Абамы (Obama's Top 5 Tech Tools) у часопісе PC World.
У жніўні 2009 года, CEO Tumblr, Дэвід Карп, названы лепшым маладым прадпрымальнікам у сферы высокіх тэхналогій (Best Young Tech Entrepreneur) 2009 года па версіі часопіса BusinessWeek.
У жніўні 2010, Tumblr названы фіналістам Lead411's New York City Hot 125.
Спасылкі
ടംബിള്‍ലോഗ്
Дзераўноўскі сельсавет
Назву Дзераўно́ўскі сельсавет маюць:
Ксты (Смаленская вобласць)
Ксты (Ксты) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Калодня
Калодня, Канал Калодня — рака ў Чачэрскім раёне Гомельскай вобласці, левы прыток ракі Покаць (басейн Дняпра). Даўжыня 7,2 км. Пачынаецца за 1,3 км на паўночны ўсход ад вёскі Усошнае, вусце за 1,5 км на поўдзень ад вёскі Рудня Нісімкавіцкая. Рэчышча каналізаванае.
Стараказачэ
Стараказачэ (Старокоза́че) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Тырава Валоска (гміна)
Тыра́ва Вало́ска (Tyrawa Wołoska) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Саноцкага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тыраве Валоскай. Плошча гміны складае 69 км². Станам на 2008 год у гміне Тырава Валоска пражывалі 2026 чалавек, шчыльнасць — 28,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 5 салецтваў.
Элен Антаніядзіс-Бібіку
Элен Антаніядзіс-Бібіку (Hélène Antoniadis-Bibicou,, 21 ліпеня 1923, Афіны, Каралеўства Грэцыя — 13 чэрвеня 2017, Афіны, Грэцыя) — французская даследчыца, -візантыніст. Член Comité français des études byzantines (CFEB).
Біяграфія
Нарадзілася 21 ліпеня 1923 года ў Афінах.
Падчас дыктатуры Метаксаса ўступіла ў Федэрацыю камуністычнай моладзі Грэцыі, маладзёжную арганізацыю Камуністычнай партыі Грэцыі. Падчас акупацыі Грэцыі краінамі «восі» ўступіла ў Нацыянальна-вызваленчы фронт Грэцыі. Была адной з заснавальніц пірэйскай арганізацыі Адзінай усегрэчаскай арганізацыі моладзі. Пісала ў падпольнай газеце.
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны ўдзельнічала ў стварэнні Французска-грэчаскага студэнцкага саюза (Union Franco-Hellénique des Jeunes). Атрымала пры падтрымцы элініста Актавія Мерлье, дырэктара Французскага інстытута ў Афінах (IFG) стыпендыю французскага ўрада, якая дазволіла ёй бегчы ад Грамадзянскай вайны ў Грэцыі і пасяліцца ў Парыжы у 1947 годзе.
У 1951 годзе, будучы студэнткай IV-ай секцыі (філалагічных і гістарычных навук) Практычнай школы вышэйшых даследаванняў (EPHE), ўступіла ў Нацыянальны цэнтр навуковых даследаванняў (CNRS). З 1955 года наведвала семінары візантыніста Поля Лемерля разам з грэкамі Нікасам Звараносам і Элені Глікадзі-Арвелер. Затым далучылася да знакамітай VI-й секцыі (эканамічных і сацыяльных навук) EPHE гісторыка Фернана Бродэля (з 1975 года — Вышэйшая школа сацыяльных навук, EHESS), якая аказала на яе вялікі ўплыў. З 1965 года на працягу 30 гадоў вяла семінар «Эканамічная і сацыяльная гісторыя Візантыі і сучаснай Грэцыі» (Histoire économique et sociale de Byzance et de la Grèce moderne).
Вывучала ваенныя канфлікты з удзелам візантыйскага флоту, асаблівую ўвагу пры гэтым надаючы яго развіццю і імператарскай палітыцы ў дачыненні да флоту.
У 1963 годзе апублікавала манаграфію Recherches sur les douanes à Byzance у серыі Cahiers des Annales пра візантыйскія мытні і мытныя зборы. Прыцягнула пячаткі для аднаўлення гісторыі візантыйскіх мытняў і гандлю.
Прыняла ўдзел у першым двухбаковым франка-савецкім калоквіуме па праблемах візантыназнаўства 5—6 лістапада 1979 года ў Парыжы.
У перыяд дыктатуры «чорных палкоўнікаў» абіраецца генеральным сакратаром руху «Грэка-французскага руху За свабодную Грэцыю» (Mouvement gréco-français pour une Grèce libre), які ўзначальвае Ралан Дзюма.
Муж — Антуан Антаніядзіс (Antoine Antoniadis, ) быў парыжскім карэспандэнтам «Рызаспастыс», афінскай штодзённай газеты Камуністычнай партыі Грэцыі. Пасля яго смерці ў 1983 годзе, Элен Антаніядзіс-Бібіку стала парыжскім карэспандэнтам «Рызаспастыс» да 1991 года.
Памерла ў Афінах 13 чэрвеня 2017 года ва ўзросце 93 гадоў. Пахавана на могілках Заграфу ў Заграфосе у суботу, 17 чэрвеня 2017 года.
Лечэ-ней-Марсі
Лечэ-ней-Марсі (Lecce nei Marsi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л'Аквіла.
Насельніцтва складае 1711 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 26 чал./км². Займае плошчу 66 км². Паштовы індэкс — 67050. Тэлефонны код — 0863.