cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Царква Святога Дыянісія (Заастравечча)
Архітэктура
Твор народнага дойлідства. Трохчастковая аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя фарміруецца з прытвора, малітоўнай залы і прамавугольнай апсіды. Над прытворам узведзена трох’ярусная (2 васьмерыкі на чацверыку) званіца з цыбулепадобным купалам. Вальмавы дах над асноўным аб’ёмам пераходзіць у паўвальмавае пакрыццё апсіды, таксама завершанае купалком на гранёным барабане. Тры арачныя ўваходы адзначаны двухслуповымі ганкамі з паўкруглым пакрыццём. Брусовыя сцены па вуглах зашыты дошкамі, прарэзаны вялікімі арачнымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах, умацаваны брусамі-сцяжкамі ў прасценках.
Інтэр’ер
Унутры апсіда вылучана бакавымі рызніцамі і драўляным іканастасам, пры ўваходзе хоры з акруглым выступам на 2 слупах. Перакрыццё залы вызначана складаным канструкцыйным рашэннем — цэнтральная частка перакрыта драўляным цыліндрычным скляпеннем, прарэзаным па цэнтры светлавым барабанам, бакавыя — плоскай столлю.
Валерый Сяргеевіч Мараў
Валерый Мараў (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
З 2011 года выступаў за дубль жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ». У сезоне 2013 стаў прыцягвацца да асноўнай каманды, а сезон 2014 правёў у арэндзе ў клубе Першай лігі Смалявічы-СТІ. У 2015 годзе вярнуўся ў «Тарпеда-БелАЗ», у асноўным зноў выступаў за дубль. 17 жніўня 2015 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме матчу супраць мазырскай «Славіі» (2:1). Аднак, больш да канца сезону на полі не з’яўляўся.
У 2016 годзе, пакінуўшы жодзінскі клуб, стаў іграком «Оршы», дзе замацаваўся ў аснове. Са студзеня 2018 года праходзіў прагляд у мінскім «Промні» і ў сакавіку падпісаў з ім кантракт. Пачынаў сезон 2018 у стартавым складзе сталічнага клуба, аднак пазней страціў месца ў аснове. У жніўні 2018 года пакінуў «Прамень» і неўзабаве перайшоў у жыткавіцкі ЮАС, дзе гуляў да канца сезону 2018.
(80) Сапфо
(80) Сапфо  — астэроід галоўнага пояса, які належыць да светлага спектральнага класа S. Ён быў адкрыты 2 мая 1864 года англійскім астраномам Норманам Погсанам у Мадраскай абсерваторыі і названы ў гонар старажытнагрэчаскай паэтэсы Сапфо.
Перыяд вярчэння астэроіда быў вызначаны па выніках назіранняў, праведзеных у Турынскай абсерваторыі ў 1975—1977 гадах, і склаў 14,03 гадзіны. Пасля гэтыя вынікі былі пацверджаны іншымі даследаваннямі. Памеры Сапфо, як і шматлікіх іншых астэроідаў, былі вызначаны пасля аналізу вынікаў, атрыманых з дапамогай інфрачырвонай касмічнай лабараторыі IRAS.
Цвярскі дзяржаўны ўніверсітэт
Цвярскі дзяржаўны ўніверсітэт (Тверской государственный университет) — вышэйшая навучальная ўстанова горада Цвер. Мае буйную навуковую бібліятэку — яе фонд налічвае больш за 1 млн экзэмпляраў. Вядзецца навуковая праца, праводзяцца канферэнцыі і семінары.
Гісторыя
1 снежня 1870 года ў Цверы была адкрыта прыватная педагагічная школа П. П. Максімовіча. У 1917 годзе перайменаваны ў Цвярскі настаўніцкі інстытут, у 1935 годзе — у Калінінскі педагагічны інстытут. 1 верасня 1971 года быў рэарганізаваны ў Калінінскі дзяржаўны ўніверсітэт. 18 лютага 1972 года ў Калінінскім драматычным тэатры адбылося ўрачыстае адкрыццё Калінінскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1990 годзе Калінінскі дзяржаўны ўніверсітэт быў перайменаваны ў Цвярскі.
Анатоль Васілевіч Машынскі
Анатоль Васілевіч Машы́нскі ( — ) — вучоны ў галіне радыёфізікі і электронікі, кандыдат фізіка-матэматычных навук (1970), прафесар (1993).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Мэрэфа (Харкаўская вобласць Украіны). У 1963 годзе скончыў Харкаўскі дзяржаўны ўніверсітэт. З 1964 г. пачаў працу ў Мінскім радыётэхнічным інстытуце (сучасны Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт інфарматыкі і радыёэлектронікі) асістэнтам на кафедры электронных, іонных і паўправадніковых прылад. У 1985—1996 гг. займаў пасаду загадчыка кафедрай.
Навуковая дзейнасць
А. В. Машынскаму належаць навуковыя працы па тэорыі дыфракцыі, прыкладной электрадынаміцы, матэматычным мадэліраванні фізічных працэсах у прыладах звышвысокай частаты. Кіраваў выкананнем кандыдацкіх дысертацый.
Сярод апублікаванага:
IC 4991
IC 4991 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Барзан Ібрагім ат-Тыкрыці
Барзан Ібрагім Хасан ат-Тыкрыці (برزان إبراهيم الحسن التكريتي; 17 лютага 1951 — 15 студзеня 2007) — палітычны дзеяч Ірака, брат па маці былога прэзідэнта Садама Хусейна. Кіраўнік іракскай разведкі (1979—1983) і прадстаўнік Ірака пры ўстановах ААН у Жэневе (1988—1998). Арыштаваны пасля падзення Багдаду падчас ўварвання войск кааліцыі ў Ірак у 2003 годзе і адданы суду. Пакараны смерцю па рашэнні іраксага трыбуналу.
Раннія гады
Барзан нарадзіўся ў Аль-Аўджа, блізу Тыкрыту ў сям’і Субхі Тульфах (маці Садама) і Ібрагіма аль-Хасана ў Басры. Ад гэтага шлюбу таксама нарадзіліся родныя браты Барзана Ібрагіма Ватбан і Сабаві. Лічыцца, што Барзан быў самым любімым сынам сваёй маці. Ён скончыў факультэт паліталогіі ва ўніверсітэце Аль-Мустансірыя ў Багдадзе.
У 1968 г. 17-гадовы Барзан прыняў актыўны ўдзел побач з іншымі маладымі баасістамі ў перавароце, у выніку якога да ўлады прыйшла партыя Баас з яе лідарамі Ахмедам аль-Бакрам і Садамам Хусейнам.
На дзяржпасадах
У 79-м ён становіцца дырэктарам службы іракскай разведкі «Мухабарат». З-за шэрагу рознагалоссяў Хусейн вывеў яго са складу ўрада і пасадзіў пад дамашні арышт. Усе браты Садама — Сабаві, Барзан і Ватбан былі зрушаны са сваіх пастоў у 1983 годзе. Што менавіта адбылося паміж Хусейнам і яго братамі па матчынай лініі невядома. Адна з здагадак тое, што яны былі замяшаны ў змове супраць свайго старэйшага брата. Згодна з гэтай версіяй, да Барзану звярнулася група афіцэраў, якія прапанавалі яму прэзідэнцтва, і яго браты далучыліся да яго. Іншая версія складаецца ў тым, што ўсе трое, асабліва Барзан, былі выгнаны за тое, што не змаглі раскрыць змову супраць Садама. Аднак некаторыя аглядальнікі мяркуюць, што ўсе трое патрапілі ў няласку не з-за нейкіх замоў або непакорлівасці, а ў выніку буйнога сямейнага скандалу. Існуюць здагадкі, што да апала Барзана, Ватбана і Сабаві прывяла смерць маці Садама ў жніўні 1983 года, паколькі яна была іх галоўнай «абаронцай».
У 1988 годзе Барзан зноў запаў у няласку. Ён выступіў супраць шлюбу дачкі Садама з Хусейнам Камелем. У пакаранне ён быў сасланы ў Жэневу. Па даных міжнародных арганізацый на пасадзе кіраўніка іракскай разведкі Барзан нёс адказнасць за рэпрэсіі супраць рэлігійных і этнічных меншасцей, у тым ліку прымусовыя дэпартацыі, знікненні і забойствы людзей. Пры ім агенты Мухабарат знішчалі іракскіх дысідэнтаў на тэрыторыі замежных дзяржаў. Пасля адстаўкі брат Садама стаў прадстаўніком Ірака пры арганізацыі Аб’яднаных Нацый у Жэневе, у тым ліку ААН па правах чалавека — у 1989 годзе. Лічыцца, што ў гэты час ён адказваў за стварэнне таемных рахункаў іракскай верхавіны ў швейцарскіх банках. Многія СМІ прыпісвалі ў свой час яму ролю «асабістага банкіра» Садама Хусейна. Сам Барзан заўсёды адпрэчваў гэтыя сцвярджэнні.
У 1998 годзе з’явіліся звесткі аб тым, што аль-Тыкрыці адмовіўся выканаць распараджэнне Багдаду і вярнуцца на радзіму па заканчэнні камандзіроўкі ў Жэневе, падчас якой у яго ад раку памерла жонка. Хадзілі чуткі, што ён меў намер прасіць палітычнага прытулку ў адной з заходніх краін. За ім быў пасланы спецыяльны эмісар прэзідэнта, і ў рэшце рэшт ён усё ж такі вярнуўся ў Ірак, але рэгулярна ездзіў у Жэневу да сваіх шасцярым дзецям, якія вучыліся там.
27 снежня 1999 г. Садам Хусейн уручыў шэраг вышэйшых узнагарод усім сваім братам. Барзан аль-Тыкрыці ўдастоіўся пяці медалёў «За мужнасць» і двух медалёў «За заслугі перад краінай». У верасні 2001 года супраць аль-Тыкрыці быў пададзены пазоў у Швейцарыі членамі Савета племя Барзані, за злачынствы, учыненыя ў 1983 годзе. Але Барзана Ібрагіма не арыштавалі.
Амерыканскае ўварванне
5 сакавіка 2003 года, за некалькі дзён да ўварвання ў Ірак войск заходняй кааліцыі, Садам Хусейн загадаў змясціць брата пад дамашні арышт у прэзідэнцкім палацы, западозрыўшы яго ў таемнай падтрымцы мірнай ініцыятывы Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў. Яна прадугледжвала добраахвотны адмову кіраўніцтва Ірака ад улады і выезд у эміграцыю з адначасовай перадачай кантролю над краінай ААН і Лігі арабскіх дзяржаў. Гэтая ініцыятыва сустрэла падтрымку шэрагу арабскіх лідараў, аднак была адвергнута Багдадам. Але не толькі гэта заахвоціла С. Хусейна арыштаваць брата. Барзан выступіў супраць рашэння перадаць у выпадку гібелі кіраванне краінай свайму малодшаму сыну Кусею. Гэта не магло не спадабацца прэзідэнту. Пасля пачатку вайны кааліцыйнае камандаванне не раз паведамляла аб гібелі брата іракскага лідара. Яго ўключылі ў спіс шуканых іракскіх лідараў, выкананага ў выглядзе калоды карт (у выглядзе пяцёркі крэсцяў). Пасля ўступлення ў сталіцу Ірака салдатамі кааліцыі ад мясцовых жыхароў была атрымана інфармацыя, што ў горадзе знаходзіцца адзін з братоў Садама. Увечары 17 красавіка пачалася аперацыя па яго захопу, якую правялі амерыканскія спецназаўцы пры падтрымцы марскіх пяхотнікаў. У выніку аперацыі ніхто не загінуў. Па сведчанні Цэнтральнага камандавання ВС ЗША, пры арышце Барзан аль-Тыкрыці быў адзін.
Суд
Амерыканцы перадалі яго часоваму ўраду Ірака 30 чэрвеня 2004 г., а на наступны дзень ён паўстаў разам з былым прэзідэнтам і яшчэ дзевяццю баасістамі перад спецыяльным іракскім трыбуналам. 19 кастрычніка 2005 года Барзан паўстаў перад судом па справе Эд-Дуджэйль, дзе пасля замаху на Садама Хусейна ў 1982 г. былі пакараны смерцю 148 чалавек, у асноўным мусульмане-шыіты. На першым судовым пасяджэнні Барзан аль-Тыкрыці не прызнаў сябе вінаватым. У ходзе ўсяго судовага разбору, ён быў вядомы сваім гнеўным выбліскам, з-за чаго не раз выганяўся з залы суда. 5 лістапада 2006 года Барзан Ібрагім аль-Тыкрыці быў прысуджаны да смяротнага пакарання праз павешанне разам з Садамам Хусейнам і Аўвадам аль-Бандарам.
Пакаранне смерцю
15 студзеня 2007 года ў Казімайне, блізу Багдаду ў 3 гадзіны раніцы аль-Тыкрыці і былы старшыня рэвалюцыйнага суда Ірака Авад Хамід аль-Бандар былі таемна павешаны ў тым жа месцы, што і былы прэзідэнт, на вачах членаў урада, суддзі, пракурора, лекара і тэлеаператара. Абодва былых чыноўніка ўзышлі на эшафот адначасова. Пакаранне смерцю двух паплечнікаў Хусейна, як і пакаранне самаго Садама, здымалася на відэа. Падчас пакарання смерцю Барзан быў фактычна абезгалоўлены, так як вяроўка, на якую павесілі палітыка, адарвала галаву ад тулава.
Дваіх асуджаных пахавалі ў вёсцы аль-Аўджа побач з магілай былога прэзідэнта, тым самым, выканаўшы іх апошнюю просьбу.
Рэакцыя
Афіцыйны прадстаўнік МЗС Расіі асудзіў пакаранне смерцю двух паплечнікаў Садама Хусейна: ''«пакаранне смерцю двух паплечнікаў былога прэзідэнта Ірака, роўна як і пакаранне смерцю самога Садама, не спрыяе стабілізацыі сітуацыі ў гэтай краіне. Да нармалізацыі абстаноўкі ў Іраку можа прывесці толькі шырокі агульнаіракскі дыялог. У ім павінны ўдзельнічаць усе палітычныя і этнаканфесійныя групы пры падтрымцы суседніх дзяржаў, уключаючы Сірыю і Іран»''.
У адказ на пытанне аб тым, якая рэакцыя прэм’ер-міністра Вялікабрытаніі Тоні Блэра на няўдалае пакаранне смерцю ў Іраку, той заявіў: ''«што тычыцца смяротнага пакарання ў Іраку, наша пазіцыя па смяротным пакаранні добра вядома, і мы ўнеслі гэтую пазіцыю да ведама іракскага ўрада зноў пасля смерці Садама Хусейна. Аднак Ірак з’яўляецца суверэннай дзяржавай, і таму ў яго ёсць права ў адпаведнасці з міжнародным правам вырашаць сваю палітыку ў дачыненні да смяротнага пакарання»''.
Кіраўнік Еўрапейскай камісіі Жазэ Мануэл Барозу, каментуючы апошнія падзеі, заявіў: «ні адзін чалавек не мае права адымаць жыццё ў іншага чалавека» — і заклікаў да ўсёабдымнай забароны смяротнага пакарання.
NGC 2405-1
NGC 2405-1 (іншыя абазначэнні — MCG 4-18-26, ZWG 117.51, VV 643, PGC 21224) — галактыка ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гаральд Браўн
Гаральд Браўн (Harold Brown; 19 верасня 1927, Нью-Ёрк — 4 студзеня 2019) — амерыканскі фізік і дзяржслужачы. Міністр абароны ЗША з 1977 па 1981 год пры прэзідэнце Джымі Картэры.
Жазэ Мануэл Барозу
Жазэ Мануэл Дуран Барозу (José Manuel Durão Barroso ;, ) — партугальскі і агульнаеўрапейскі дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Адукацыя і акадэмічная дзейнасць
Нарадзіўся ў Лісабоне 23 сакавіку 1956 года. Скончыў з адзнакай юрыдычны факультэт Універсітэта Лісабона, затым таксама выдатна — факультэт эканамічных і сацыяльных навук Універсітэта Жэневы, абараніўшы там дысертацыю па тэме «Палітычная сістэма Партугаліі ў працэсе еўрапейскай інтэграцыі». Вучыўся таксама на курсах у Калумбійскім універсітэце (Нью-Ёрк), Джорджтаўнскім універсітэце (Вашынгтон), Міжнародным універсітэце (Люксембург) і Еўрапейскім універсітэце (Фларэнцыя). Выкладаў на юрыдычным факультэце Універсітэта Лісабона, Універсітэта Жэневы. Заснаваў у 1979 Асацыяцыю ўніверсітэтаў еўрапейскіх даследаванняў. З 1975 па 1976 год быў прэзідэнтам акадэмічнай асацыяцыі юрыдычнага факультэта Лісабонскага ўніверсітэта.
Палітычная кар'ера
У студэнцкія гады — прытрымліваўся левых поглядаў, блізкіх да мааісцкай ідэалогіі. Кажуць, што да радыкальнага студэнцкага руху далучыўся пасля таго, як у гады дыктатуры Антоніу Салазара (зрынутай у выніку бяскроўнай рэвалюцыі 1974 года) быў збіты адзін з яго любімых выкладчыкаў.
Уступіў у Сацыял-дэмакратычную партыю (PSD) у 1980 годзе, знаходзіўся ў Нацыянальным савеце PSD, уваходзіў у склад Камітэта па нацыянальнай палітыцы партыі, быў судырэктарам Бюро нацыянальных даследаванняў, старшынёй Камітэта па міжнародных справах партыі, а ў маі 1999 года, на XXII кангрэсе PSD быў абраны старшынёй партыі. Пераабіраўся на гэту пасаду тройчы.
Член Еўрапейскага руху, пачынаючы з 1991 года, калі ў гэтай грамадска-палітычнай арганізацыі была адноўлена партугальская секцыя. Віцэ-прэзідэнт Еўрапейскай народнай партыі з 1999 па 2002 год, віцэ-прэзідэнт Міжнароднай партыі дэмакратаў-цэнтрыстаў з 2001 года.
Пачынаючы з 1985 года шэсць разоў абіраўся ў парламент Партугаліі, узначальваў камітэт па міжнародных справах парламента краіны з 1995 па 1996 год. Быў прызначаны дзяржаўным сакратаром па ўнутраных справах у X Канстытуцыйным урадзе Партугаліі, дзяржаўным сакратаром па міжнародных справах і супрацоўніцтве, міністрам замежных спраў – у XI і XII Канстытуцыйных урадах Партугаліі.
За сваю кар'еру ён прайшоў па ўсім палітычнаму спектры - ад крайне левага мааіста да правацэнтрысцкага прэм'ер-міністра, які вызнае вельмі артадаксальную ідэалогію свабоднага рынку.
Міжнародная актыўнасць
Удзельнічаў у шматлікіх міжнародных палітычных місіях, уключаючы арганізацыю самавызначэння былой калоніі Партугаліі Усходні Тымор, мірныя перамовы ў Анголе ў 1990 і 1991 гадах. Узначальваў Міжнародны інстытут дэмакратыі і дапамогі ў выбарах (IDEA, Стакгольм). Кіраваў дэлегацыяй ААН у Босніі і Герцагавіне ў верасні 1996, быў саветнікам ААН у праекце Мірны працэс у Афрыцы (Танзанія) у кастрычніку 1997 года. Уваходзіць у склад розных нефармальных груп саветнікаў пры Генеральным сакратары ААН, уключаючы рэсурсную групу па справах Дэмакратычнай Рэспублікі Конга.
Дуран Барозу выступаў за вайну ў Іраку і напярэдадні канфлікту прапанаваў Азорскія астравы як месца сустрэчы прэзідэнта ЗША Джорджа Буша і прэм'ер-міністра Вялікабрытаніі Тоні Блэра, паставіўшы такім чынам Лісабон побач з Лонданам і Рымам у лік членаў антысадамаўскай кааліцыі. Аднак, яму ўдалося захаваць добрыя адносіны з франка-германскім лагерам, і на пасаду старшыні Еўракамісіі яго падтрымаў сярод іншых і канцлер Германіі Герхард Шродэр.
Дуран Барозу - перакананы еўрапеец: ён выдатна валодае некалькімі мовамі і лічыцца адным з вельмі нямногіх лідараў, здольных дамагчыся падтрымкі з боку ўсіх 27 членаў Еўрасаюза. Па вызначэнні назіральнікаў, ён таўстаскуры палітык і прытрымліваецца сваіх поглядаў, не занадта звяртаючы ўвагу на думку грамадскасці аб ім.
На чале Еўракамісіі
5 ліпеня 2004 яго кандыдатура была прапанавана на вакантную пасаду старшыні Еўрапейскай камісіі і неўзабаве ён пакінуў пасаду прэм'ер-міністра Партугаліі. 23 лістапада 2004 Барозу быў зацверджаны Еўрапейскім парламентам на пасадзе старшыні Еўрапейскай камісіі.
Асабістае жыццё
Аўтар шматлікіх публікацый на тэмы палітыкі, міжнародных адносін, Еўрапейскага Саюза.
Жанаты на Маргарыдзе Соўзе Уве, мае трох сыноў.
Эн (дэпартамент)
Эн (Ain) — дэпартамент на ўсходзе Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Авернь — Рона-Альпы. Парадкавы нумар 1. Адміністрацыйны цэнтр — Бурк-ан-Брэс. Насельніцтва 515 тыс. чалавек (48-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Плошча тэрыторыі 5762 км2. Дэпартамент размешчаны ў міжрэччы Роны і Соны, на паўднёвых адгор'ях Юрскіх гор.
Дэпартамент уключае 4 акругі, 43 кантона і 419 камун.
Баміян (правінцыя)
Баміян (дары بامیان Bāmiyān, пушту باميان) — правінцыя ў самым цэнтры Афганістана. На ўсходзе мяжуе з правінцыяй Парван, а на поўначы з Саманган. Пераважная насельніцтва - хазарэйцы.
Асноўнай славутасцю правінцыі з'яўляюцца Баміянскія статуі Буды, якія сведчаць, што да распаўсюджвання ісламу гэты край быў цэнтрам будызму.
Таксама тут размясціўся першы нацыянальны парк краіны - Бандэ-Амір, вядомы сваімі бірузовымі азёрамі на схілах гары Гіндукуш.
Сепаратызм
Сепараты́зм (séparatisme ад separatus — асобны) — палітыка і практыка адасаблення, аддзялення часткі тэрыторыі дзяржавы з мэтай стварэння новай самастойнай дзяржавы ці атрымання статусу вельмі шырокай аўтаноміі (індывідуальная свабода дзеяння; самастойнасць).
Сепаратызм вядзе да парушэння суверэнітэту, адзінства і тэрытарыяльнай цэласці дзяржавы, прынцыпу непарушнасці межаў і, як вынікае з практыкі, можа стацца крыніцаю самых вострых міждзяржаўных і міжнацыянальных канфліктаў. Разам з тым адзначаецца, што прычыны сепаратызму вельмі часта бываюць звязаныя з грубым парушэннем правоў чалавека і народаў, нацыянальных, расавых і рэлігійных груп (меншасцей). У гэтым плане сепаратызм можа адыграць істотную ролю, як гэта мела месца, напрыклад, у барацьбе супраць прыгнёту каланіялізму, пры ўтварэнні новых маладых нацыянальных дзяржаў. Сепаратызм сёння стварае нямала складаных і вострых праблем у жыцці як развітых (Канада, Іспанія і інш.), так і краін у стадыі развіцця (Індыя, Пакістан, Ірак, шмат афрыканскіх дзяржаў) краін. Сваю ролю сепаратызм адыграў у распадзе СССР, Югаславіі, Чэхаславакіі.
Чорба
Чо́рба (ciorbă) — назва малдаўскіх, румынскіх, сербскіх, турэцкіх, македонскіх і балгарскіх гарачых густых нацыянальных супаў, долю вадкай часткі якіх (ад чвэрці да паловы) складае борш (квас).
Агульная назва паходзіць ад турэцкага слова Çorba (шурпа), якое па-рознаму вымаўляецца на Блізкім і Сярэднім Усходзе. Яно дало імя розным па складзе і тэхналогіі супам цюркскіх народаў і народаў, якія жылі на тэрыторыі Асманскай імперыі: шурпа, шурбо, шчорба, шурба, шурпе, шорпа, шурва.
Кожнае фанетычнае і арфаграфічнае скажэнне дадзенага слова ператварылася ў самастойнае кулінарнае паняцце, паколькі яно аказалася звязаным з нацыянальнымі стравамі розных народаў, якія пазначаліся амаль аднолькавым словам, але мелі розны змест.
Цвярскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт
Цвярскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт (Тверской государственный медицинский университет) — вышэйшая навучальная ўстанова ў г. Цвер. У 1920 годзе ў Петраградзе быў створаны інстытут грамадскага зубалячэння. У 1927 годзе ён быў ператвораны ў Ленінградскі навукова-практычны стаматалагічны інстытут, а ў 1935 годзе — у Ленінградскі стаматалагічны інстытут. У 1954 годзе ён быў пераведзены ў горад Калінін, і на яго базе ўзнікла Цвярская дзяржаўная медыцынская акадэмія.
У сакавіку 2015 года акадэмія была перайменаваная ва ўніверсітэт.
Дзмітрыева
Дзмітрыева — шматзначны тэрмін.
Рубельскі сельсавет
Рубельскі сельсавет — сельсавет у складзе Столінскага раёна Брэсцкай вобласці, Беларусь. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Рубель.
Гісторыя
Сельсавет створаны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Давыд-Гарадоцкага раёна Пінскай вобласці. 19 студзеня 1961 года раён скасаваны, сельсавет далучаны да Столінскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 2 населеныя пункты.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 4729 чалавек, з іх 99,3 % — беларусы.
IC 4992
IC 4992 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вогненны ўзыход Прарока Іллі
Вогненны ўзыход Прарока Іллі — абраз з вёскі Латыгава Віцебскай вобласці, напісаны ў 1744 годзе Латыгаўскім майстрам. Захоўваецца ў калекцыі Музея старажытнабеларускай культуры ( КП-8030, Ж-454). Памер абраза —.
Гісторыя
Латыгаўскія абразы ў 1898 годзе патрапілі з царквы ў Віцебскае сховішча старажытнасцяў, пасля былі перададзены ў Беларускі дзяржаўны музей. Абразы з’яўляюцца аднымі з першых, якія патрапілі пад увагу мастацтвазнаўцаў. Так, яшчэ ў пачатку ХХ стагоддзя яны фігуруюць у працах М. М. Шчакаціхіна, які на падставе вывучэння помнікаў латыгаўскай царквы вылучыў віцебскую школу іканапісу XVIIІ ст. і акрэсліў яе асаблівасці. У 1926 годзе экспанаваліся на Першай усебеларускай мастацкай выстаўцы ў Менску.
Апісанне
У ніжняй частцы твора з правага боку маецца надпіс з датай «R. 1744». Большасць абразоў гэтага майстра падпісаны аналагічным чынам, некалькі абразоў не падпісаныя.
Каўлерпа
Каўлерпа (Caulerpa) — род ніткавых зялёных водарасцей сямейства каўлерпавых.
Налічваецца каля 60 відаў. Характэрны для флоры трапічных, зрэдку субтрапічных, мораў. Трапляюцца на мелкаводдзі на цвёрдых (камяні, мёртвыя каралы), пясчаных і глеістых грунтах.
Слаявіна складаецца э цыліндрычнай сцелістай часткі даўжынёю 1—2 м, рызоідаў і вертыкальных цыліндрычных або плоскіх простых ці разгалінаваных парасткаў вышынёй да 50 м, марфалагічная разнастайнасць якіх з’яўляецца сістэматычнай прыкметай. Унутры слаявіны знаходзяцца папярочныя цяжы (унутраны шкілет).
Размнажэнне палавое (аноагамія) і вегетатыўнае (часткамі слаявіны).
Карлас Кармона
Ка́рлас Эмі́ліа Кармо́на Тэ́лья (Carlos Emilio Carmona Tello; нар., Какімба, Чылі) — чылійскі футбаліст, паўабаронца клуба «Кола-Кола» і нацыянальнай зборнай Чылі.
Клубная кар’ера
У лютым 2017 года стаў іграком амерыканскага клуба «Атланта Юнайтэд». У студзені 2018 года вярнуўся ў Чылі, стаўшы іграком «Кола-Кола».
Міжнародная кар’ера
У чэрвені 2008 года Кармона быў упершыню выкліканы Марсела Б’ельсам у склад нацыянальнай зборнай Чылі, дэбютаваўшы 14 чэрвеня ў матчы супраць зборнай Балівіі ў кваліфікацыі да чэмпіянату свету.
Агінскі стэп
Агі́нскі стэп (Агинская степь) — узвышаная стэпавая раўніна ў Забайкальскім краі Расіі, у міжрэччы рэк Анон і Ага.
Даўжыня раўніны складае каля 100 км. Вышыні 600—900 м. Складзена з алювіяльных і элювіяльных адкладаў антрапагеннага перыяду на кембрыйскіх сланцах. Расліннасць — кавыль, ціпчак, палын, піжма. Значная частка тэрыторыі пад ворывам.
У мэтах захавання і ўзнаўлення натуральных стэпавых экасістэм у 2004 годзе створаны заказнік «Агинская степь».
NGC 2405-2
NGC 2405-2 (іншыя абазначэнні — MCG 4-18-26, ZWG 117.51, VV 643) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Германішкі (Воранаўскі раён)
Германі́шкі (, Германишки) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці, на рацэ Жыжма. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета. Насельніцтва 372 чал. (2001). Знаходзяцца за 4 км на ўсход ад Воранава.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Воранаўскага сельсавета.
Германішкі — былое мястэчка гістарычнай Ашмяншчыны (частка Віленшчыны).
Гісторыя
У другой палове XVI ст. Ян Осцік выдаў прывілей на заснаванне тут мястэчка, таргоў і корчмаў. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) Германішкі ўвайшлі ў склад Ашмянскага павета Віленскага ваяводства. У 1686 біскуп віленскі Бжастоўскі збудаваў тут касцёл Найсв. Тройцы.
У XVIII ст. Германішкі былі сталовым маёнткам віленскага біскупства. У 1790 маёнтак і мястэчка знаходзіліся ў валоданні біскупа Ігнацыя Якуба Масальскага. Забудова сядзібы складалася з жылога дома, гаспадарчых збудаванняў (кухня, лядоўня, бровар, вазоўня і інш.), існавалі млын і 2 агароды. У мястэчку працавала карчма.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Германішкі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Ашмянскім павеце Віленскай губерні. У 1886 у мястэчку дзейнічаў касцёл, працаваў заезны двор.
У Першую сусветную вайну мястэчка занялі нямецкія войскі. У 1919—1920 у Германішкі ўваходзілі польскія войскі, бальшавікі. У 1920 мястэчка апынулася ў складзе Сярэдняй Літвы, у 1922 — у складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Ашмянскім павеце Віленскага ваяводства.
У 1939 Германішкі ўвайшлі ў БССР, статус паселішча панізілі да вёскі.
Томас Коўл
То́мас Коўл (Thomas Cole;  — ) — амерыканскі мастак-пейзажыст, заснавальнік Школы ракі Гудзон, адной з найбольш уплывовых школ жывапісу ЗША XIX стагоддзя.
Біяграфія
Томас Коўл нарадзіўся ў 1801 годзе ў горадзе Болтан у Англіі. У 1818 годзе яго сям’я эмігравала ў Злучаныя Штаты і асталявалася ў горадзе Сцьюбенвіл штата Агая, дзе Коўл пачаў вывучаць асновы сваёй прафесіі ў вандроўнага мастака-партрэтыста Стэйна. Асаблівы поспех у напісанні партрэтаў яму не спадарожнічаў, таму неўзабаве ён пераключыў сваю ўвагу на стварэнне краявідаў.
У 1825 годзе Коўл пераехаў у Нью-Ёрк, дзе яму ўдалося прадаць некалькі сваіх работ заможнаму камерсанту Джорджу Бруену, які неўзабаве прафінансаваў летнюю паездку Коўла ў даліну Гудзон, дзе той напісаў такія свае вядомыя працы як Вадаспад Каатэрскіл і Від форта Патнэм. Вярнуўшыся ў Нью-Ёрк, мастак выставіў напісаныя ў падарожжы краявіды на вітрыне кнігарні, што прыцягнула ўвагу Джона Трамбала, Эшэра Дзюрана і Уільяма Данлэпа. Асабліва ўражаны працамі юнага пейзажыста аказаўся мастак Джон Трамбал, які, знайшоўшы Коўла, купіў адну з яго работ і пазнаёміў яго з Робертам Гілмарам і Дэніелам Уодсвартам, якія сталі заступнікамі мастака.
Акрамя пейзажаў Коўл займаўся напісаннем алегарычных прац. Найбольш вядомыя з іх — серыя з пяці карцін «Шлях імперыі» (Course of Empire, 1833—1836), а таксама серыя «Падарожжа жыцця» (The Voyage of Life), якая складаецца з карцін, прысвечаных чатыром перыядам жыцця чалавека: дзяцінству, юнацтву, сталасці і старасці.
Коўл стаў заснавальнікам Школы ракі Гудзон, у якую ўваходзіла больш за 50 пейзажыстаў. Школа праслаўляла дзікую прыроду Амерыкі і ставіла пад сумнеў мэтазгоднасць тэхнічнага прагрэсу. У працах мастакоў школы прырода апісвалася як эталон некранутасці і чысціні, падкрэсліваючы тым самым боскасць яе паходжання.
Ягоная сястра Сара таксама была мастачкай.
Томас Коўл быў жанаты, меў 5 дзяцей.
Верхні Зуб
Верхні Зуб (Верхний Зуб, Амзас-Таскыл, Тигір тізі) — гара на мяжы Хакасіі і Кемераўскай вобласці, якая з’яўляецца самым высокім пунктам апошняй. Вышыня — 2178,0 м над узроўнем мора.
На схілах — цёмнахваёвая тайга. На раздзеленых схілах з вышынёй 1300 м і больш — горная тундра, якая пераходзіць у нівальную зону. На вяршыні назапашваюцца снежнікі. Ля падножжа шматлікія каравыя азёры.
Асобая армія (Першая сусветная вайна)
Асо́бая а́рмія (АсобаяА) — агульнавайсковае аператыўнае аб'яднанне злучэнняў і часцей Рускай Імператарскай арміі падчас першай сусветнай вайны. Названая так з забабоннай боязі, каб не з'яўляцца «13-й».
Склад
У перыяд Першай сусветнай вайны склад арміі неаднаразова мяняўся. Максімальна ў яе ўваходзіла адначасова чатырнаццаць армейскіх карпусоў.
На канец 1917 года армія мела ў сваім складзе:
Баявыя дзеянні
Пасля перадачы арміі ў склад Паўднёва-Заходняга фронту перад ёй была пастаўлена задача нанясення ўдару на Ковель. Аднак, прызначанае на 17 верасня 1916 года наступленне было сарванае ударам германскай групы генерала кавалерыі Г. фон дэр Марвіца, а з 19 па 22 верасня Асобая і 8-я арміі правялі безвынікова пятую Ковельскую бітву, а да канца месяца і шостую. На 150-кіламетровым участку арміі супрацьстаялі 23 германскія і аўстрыйскія дывізіі.
Стрыгінскі сельсавет
Стрыгі́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Стрыгінь.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Совінскі сельсавет у складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Совіна. 16 ліпеня 1954 года сельсавет перайменаваны ў Стрыгінскі, цэнтр перанесены ў вёску Стрыгін. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Стрыгінскага сельсавета 4 населеныя пункты. 5 сакавіка 1981 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў Стрыгінь. 26 лютага 2002 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Высокаўскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1416 чалавек, з іх 96,8 % — беларусы, 2,0 % — рускія.
Чамерыя
Чамерыя (Çamëria, Τσαμουριά) — тэрмін, які выкарыстоўваецца сёння ў албанскай літаратуры для абазначэння прыбярэжных раёнаў Эпіра (сучасная Паўднёвая Албанія і Паўночна-Заходняя Грэцыя).
Да сярэдзіны мінулага стагоддзя тэрмін таксама ўжываўся і грэкамі, але затым выйшаў з ужывання з-за росту албанскага сепаратызму. Падпольная Армія вызвалення Чамерыі змагаецца за правы дэпартаваных з Грэцыі, па прычыне супрацоўніцтва з акупантамі, албанцаў-чамаў. Грэкі аддаюць перавагу выкарыстоўваць антычныя назвы Эпір і Феспратыя, хоць Чамерыя часам згадваецца ў грэчаскіх народных песнях.
Эна (дэпартамент)
Эна (Aisne) — дэпартамент на поўначы Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Пікардыя. Парадкавы нумар 2. Адміністрацыйны цэнтр — Лан. Насельніцтва 535,5 тыс. чалавек (46-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
IC 4993
IC 4993 — галактыка тыпу Sm (змяшаная спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Эна (дэпартамент)
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 7369 км². Дэпартамент размешчаны ў даліне ракі Эны, якая перасякае яго тэрыторыю з усходу на захад.
IC 4993
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эна (дэпартамент)
Геаграфія
Дэпартамент уключае 4 акругі, 41 кантон і 363 камуны.
Баміянскія статуі Буды
Баміянскія статуі Буды — дзве гіганцкія статуі Буды (55 і 37 метраў), якія ўваходзілі ў комплекс будыйскіх манастыроў у Баміянскай даліне. У 2001 годзе, насуперак пратэстаў сусветнай грамадскасці і іншых ісламскіх краін, статуі былі па-варварску разбураныя талібамі, якія палічылі, што яны з'яўляюцца паганскімі ідаламі і падлягаюць знішчэнню.
Статуі былі высечаныя ў навакольных скалах, часткова дапоўненыя трывалай тынкоўкай, што трымалася на драўлянай арматуры. Выкананыя з дрэва верхнія часткі скульптур былі страчаны яшчэ ў старажытнасці. Акрамя разбураных скульптур, у манастырах даліны маецца яшчэ адна, якая паказвае Буду, што ляжыць; яе раскопкі пачаліся ў 2004 годзе.
Баміянская даліна. Гісторыя
Даліна ўяўляе сабой адзіны зручны праход праз Гіндукуш, таму спрадвеку служыла гандлёвым калідорам.
У II стагоддзі тут паўсталі будысцкія манастыры. Пры цары Ашоку было пачата будаўніцтва гіганцкіх статуй, якое завяршылася толькі праз дзвесце гадоў. У V стагоддзі кітайскі падарожнік піша пра дзесяць манастыроў, якія засялялі тысячы манахаў. Шырокія пячорныя комплексы, высечаныя ў скалах, служылі заезным дваром для пілігрымаў і гандляроў. У XI стагоддзі даліна была далучаная да мусульманскай дзяржавы Газневідаў, аднак будысцкія святыні тады не былі разбураныя. У даліне вырас горад Гаўгале, упрыгожаны выдатнымі мячэцямі. У 1221 войскі Чынгісхана разбурылі горад і спустошылі даліну. У сярэднявеччы комплекс будысцкіх манастыроў у Баміянскай даліне атрымаў назву Кафіркала — горад няверных.
Свята-Георгіеўская царква (Забалоцце)
Свята-Георгіеўская царква — драўляны праваслаўны храм у аграгарадку Забалоцце Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Размешчана на могілках. Пабудавана ў 1907 годзе з дрэва, у 1990-я гады абкладзена цэглай.
Архітэктура
Помнік архітэктуры драўлянага дойлідства з рысамі псеўдарускага стылю. Архітэктурная выразнасць храма дасягаецца рытмічнай і ярусна нарастаючай кампаноўкай 3 прамавугольных зрубаў прытвора, малітоўнай залы і апсіды з бакавой нізкай рызніцай, а таксама іх двухсхільных паўвальмавых дахаў, ствараючых па фронце трапецападобныя франтоны. У ярусную кампазіцыю ўключаны двухслуповы ганак галоўнага ўвахода пад двухсхільным дахам. Цэнтр даху асноўнага зруба завершаны стылізаванай цыбулепадобнай галоўкай на чатырохгранным барабане. Гарызантальна ашаляваныя фасады па восях сіметрыі прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў фігурных ліштвах з прафіляванымі сандрыкамі.
(4147) Ленан
(4147) Ленан (Lennon) — астэроід з групы галоўнага пояса, які быў адкрыты 12 студзеня 1983 года амерыканскім астраномам Браянам Скіфам у абсерваторыі Андэрсан-Меса і названы ў гонар Джона Ленана, знакамітага брытанскага музыканта, заснавальніка і ўдзельніка групы «The Beatles»
Вайна Рэчы Паспалітай з Асманскай імперыяй (1672—1677)
Вайна́ Рэ́чы Паспалі́тай з Асма́нскай імпе́рыяй 1672—1676 гадоў — адна з шэрагу войнаў паміж Рэччу Паспалітай і Асманскай імперыяй. Скончылася ў 1676 годзе падпісаннем Журавенскай дамовай і саступкай значнай часткі ўкраінскіх земляў Рэчы Паспалітай на карысць Асманскай імперыі.
Прычыны
Пачатак і прычыны вайны адносяцца да 1666 года, калі ў Гетманшчыне пачалася ўнутраная барацьба за ўладу. У прыватнасці, тагачасны гетман Правабярэжнай Украіны Пётр Дарашэнка, імкнучыся атрымаць кантроль над Украінай, перамагчы сваіх палітычных праціўнікаў і захаваць сваю ўладу, у 1669 годзе падпісаў дамову з султанам Мехмедам IV, паводле якой Гетманшчына прызнавала сябе васалам Асманскай імперыі. У той жа час сілы Рэчы Паспалітай намагаліся ўтаймаваць хваляванні ва Украіне, што, аднак, значна ўскладнялася паўстаннем Хмяльніцкага, а таксама войнамі з Масковіяй ў 1654—1667 гг. і Швецыяй ў 1655—1660 гг.
Узнясенне (абраз з Дзівіна)
Па ніжнім краі іконы змешчаны надпіс ''«TEN OBRAZ SPORZĄDZIŁ PAWEŁ KŁOCZKOWICZ Roku 1751 P.Б. AѰHA / TOMASZ MICHALSKI M. M.»'', з якога вынікае, што гэты твор быў напісаны ў 1751 г. за сродкі Паўла Клячковіча. Надпіс зроблены на польскай мове, але з выкарыстаннем арабскіх лічбаў пры напісанні даты, якая пры гэтым дублюецца і ў кірылічнай сістэме злічэння (AѰHA — 1751).
Вайна Рэчы Паспалітай з Асманскай імперыяй (1672—1677)
Прычыны
Аслабленнем Рэчы Паспалітай паспрабавалі скарыстацца крымскія татары, якія звычайна нападалі на памежжа краіны для рабаванняў. У 1666 г. яны ўступілі ў саюз з казакамі Дарашэнкі, які імкнуўся перайсці пад асманскі пратэктарат. Аднак аб’яднаныя татарска-казацкія сілы былі спынены каронным польным гетманам Янам Сабескім, які ў 1666—1667 гадах здолеў спыніць у некалькі разоў большы націск і дамогся пасля бітвы пад Падгайцамі.
У 1670 годзе ўкраінскі гетман Дарашэнка зноў cпрабуе атрымаць кантроль над Украінай; неўзабаве, у 1671 годзе, крымскі хан Адыль-Герай, які падтрымліваў літоўска-польскую дзяржаву, быў зрынуты і заменены асманскім султанам на Селіма-Герая I. Селім-Герай I склаў саюз з казакамі Дарашэнкі, але аб’яднаныя крымска-ўкраінскія сілы зноў атрымалі паражэнне ад Рэчы Паспалітай, а Селім выправіўся да турэцкага султана для ўзнаўлення ўласнай прысягі. Урэшце, нерэгулярныя памежныя канфлікты паміж бакамі ў 1671 годзе перараслі ў сталую вайну, а Асманская імперыя вырашае выправіць уласнае рэгулярнае войска для захопу пэўных украінскіх тэрыторый.
Другая фаза вайны
У красавіку 1672 г. замест ратыфікацыі перамір'я большая частка паслоў сойма, абураныя ўмовамі міру, вырашылі падняць падаткі і павялічыць колькасць рэестравых казакаў, што дазволіла стварыць амаль 40-тысячную армію. Новую кампанію ўзначаліў вялікі гетман каронны Ян Сабескі, які здолеў нанесці некалькі паразаў Асманскай імперыі, з якіх найбольшай стала бітва пры Хоціне 11 лістапада 1672 года. Пазней былі ўзяты пад кантроль Малдова і большая частка спрэчных украінскіх земляў; у лістападзе 1673 г. памірае кароль Міхал Вішнявецкі, і ў знак прызнання заслуг Сабескага перад краінай 15 мая 1674 года сойм абірае яго каралём польскім і вялікім князем літоўскім.
Аднак сойм Рэчы Паспалітай адмовіўся ад збору новых падаткаў для выплаты грошай салдатам, што прывяло да масавых дэзерцірстваў. Ваенная палітыка таксама ўскладнілася з-за некампэтэнтнага кіраўніцтва Міхала Казіміра Паца, які замінаў лідарству Сабескага; пры гэтым туркі працягвалі ўмацоўваць уласную армію. Тым не менш, у 1675 годзе войска Рэчы Паспалітай скарысталася маскоўска-асманскім канфліктам. У жніўні таго ж года 6-тысячнае войска Сабескага нанесла паражэнне 20-тысячнаму турэцка-татарскаму войску на чале з Ібрагімам Шышманам пад Львовам. Неўзабаве туркі і татары аблажылі Церабоўлю, але Сойм зноў адмовіўся вылучыць грошы на вайну.
Наступствы
Дзякуючы дзеянням аўстрыйскіх дыпламатаў і папы рымскага Інакенція XI Сойм Рэчы Паспалітай адмовіўся ад ратыфікацыі дагаворы. Разам з гэтым, Сабескі быў абавязаны скараціць войска з 30 да 12 тысяч чалавек.
Вайна стала адным з паказчыкаў пачатку заняпаду Рэчы Паспалітай, які скончыўся пад канец XVIII ст. трыма падзеламі краіны. Сойм Рэчы Паспалітай быў паралізаваны правам liberum veto і практыкай подкупаў дзяржаўных асоб дзяржавы, якія не ўсведамлялі пагрозы для краіны. Нават пасля невыгоднага Бучацкага міру, які прымусіў часова падняць падаткі, што прывялі да некаторых поспехаў, большасць Сойма далей не палічыла патрэбным аказанне мераў па абароне краіны, у выніку чаго салдаты перасталі атрымліваць плату і з войска пачаліся масавыя дэзерцірствы. На думку вялікае часткі сучасных гісторыкаў, гэтая акалічнасць стала адным з сведчанняў няздольнасці Рэчы Паспалітай у абарончай справе, што што стала прычынай маніпулявання краінай яе суседзямі.
Войска Рэчы Паспалітай на гэты момант у асноўным фінансавалася за кошт уласных сродкаў Яна Сабескага. Ён набыў рэпутацыю ўмелага, мужнага і патрыятычнага ваеннага дзеяча, у 1674 годзе яго заслугі сталі фактарам яго абрання на пасаду Караля Польскага і Вялікага Князя Літоўскага. Рэпутацыя Сабескага падвысілася і ў асманскім грамадстве і асабліва пасля бітвы пад Венай 1683 года, але гэтыя абставіны не спынілі працэс эрозіі дзяржаватворчага працэсу ў Рэчы Паспалітай, пры гэтым каралі рэформы ў краіне не праводзіліся. Тым не менш, пасля чарговай вайны з Асманскай імперыяй у 1683—1699 гадах Рэч Паспалітая Карлявіцкай дамовай 1699 года здолела вярнуць тэрыторыі, захопленыя туркамі.
Flyleaf
Flyleaf — рок-гурт, які грае ў стылі альтэрнатыўны метал, утварыўся ў 2002 годзе ў Белтане, штат Тэхас. У 2005 годзе гурт выпусціў дэбютны альбом, які стаў «плацінавым» пасля продажу больш аднаго мільёна копій. 24 снежня 2007 года яны былі названыя гуртом тыдня на MTV.
Раннія гады
Ідэя стварэння каманды «Flyleaf» належыць вакалістцы Лэйсі Мослі, якая ў пачатку новага тысячагоддзя прыбыла ў Тэмпл, штат Тэхас, з мэтай фарміравання ўласнага гурта, які атрымаў назву «Passerby».
Першым удзельнікам яе будучага калектыву стаў бубнач Джэймс Калпепер, а пазней да іх далучыліся гітарысты Джарэд Хартман і Самір Бхатачара. Заключным звяном у складзе гурта стаў басіст Пэт Сілс, які прыбыў у 2002 годзе, пасля таго як пакінуў сваю ранейшую фармацыю «The Grove».
На працягу наступных двух гадоў, пад шыльдай «Passerby», музыкі выпусцілі тры ЕР і адыгралі звыш сотні канцэртаў на тэрыторыі Тэхаса, будучы пад заступніцтвам кампаніі «Runt Entertainment». У 2004 годзе за гуртом назірае прэзідэнт «Octone Records», з прычыны чаго, ужо ў студзені было абвешчана, праз афіцыйны сайт кампаніі, пра тое, што гурт становіцца часткай сямейства «Octone Records».
У сакавіку таго ж года музыкі адпраўляюцца ў Сіэтл для запісу ЕР сумесна з знакамітым Рыкам Парашарам (Pearl Jam, Blind Melon). Пасля, гурт дае шэраг канцэртаў у падтрымку аднайменнага міні-альбома, якія праходзяць пры ўдзеле знакамітых калег: Breaking Benjamin, Staind і 3 Doors Down. У кастрычніку 2004 года пласцінка з’явілася на прылаўках музычных крам.
Дэбютны альбом
У 2005 годзе музыкі запісваюць свой першы лонгплэй, ужо як «Flyleaf», пры ўдзеле Говарда Бенсана (Papa Roach, My Chemical Romance), рэліз якога адбыўся 4 кастрычніка 2005 года. Ганаровымі гасцямі альбома сталі Дэйв Навара (Jane’s Addiction) і Раян Уайт (Resident Hero). Першым сінглам з пласцінкі стала песня «I’m So Sick», другім «Fully Alive» і кампазіцыя «All Around Me» стала трэцім сінглам. Гэты альбом разышоўся накладам у 500.000 асобнікаў і стаў «залатым».
У пачатку 2006 года гурт «Flyleaf» перабіраецца на лэйбл «J-Records», заключыўшы дамову паміж кампаніямі: «J-Records», «RCA» і «Octone Records». Абавязкі дыстрыбутара музычнай прадукцыі гурта сярод хрысціянскіх гандлёвых сетак узяў на сябе лэйбл «SRE Recordings».
Удзел у турах, мерапрыемствах
Летам 2006 года група выступіла на галоўнай сцэне знакамітага Family Values Tour разам з Korn, Deftones, Stone Sour і інш. У канцы года прыняла ўдзел у туры Music as a Weapon, які праходзіў пры ўдзеле Disturbed, Stone Sour і Nonpoint. Падчас тура гурт выпусціў эксклюзіўны EP, які прадаваўся пад назвай Music as a Weapon EP.
Іх кліп «I’m So Sick» засвяціўся ў фільме Live Free or Die Hard (Цвёрды арэшак 4.0), а рэмікс на песню «I’m So Sick» увайшоў у саўндтрэк да фільма Resident Evil: Extinction (Прыстанак зла 3). Таксама «Flyleaf» запісалі песню «Tina», якая была прадстаўлена падчас рэлізу відэагульні Guitar Hero 3.
Забуль (правінцыя)
Забуль (пушту زابل) — гістарычная вобласць Афганістана, адна з 34-х правінцый. Забуль стаў незалежным ад суседняй правінцыі Кандагара ў 1963 годзе. Адміністрацыйны цэнтр — горад Калат.
Flyleaf
Удзел у турах, мерапрыемствах
30 кастрычніка 2007 года ў свет выйшла пашыраная версія альбома Flyleaf, якая акрамя дробных змен у песнях таксама ўключыла ў сябе акустычныя версіі «Fully Alive», «Red Sam», «Cassie», «I’m So Sick» і «All Around Me». У камплект з дыскам таксама ўвайшоў DVD дыск з кліпамі і відэа акустычных песень. У гэты ж дзень на iTunes з’явіўся новы EP, названы Much Like Falling EP. У яго ўвайшлі песні: «Much Like Falling», акустычная версія «Supernatural», а таксама песні «Tina» і «Justice and Mercy».
Забуль (правінцыя)
Тэрыторыя 17 343 км² з насельніцтвам 365 920 чал. на 2004 г.
Мяжуе з Пакістанам, а таксама з афганскімі правінцыямі Газні і Пактыка на ўсходзе, Кандагар на паўднёвым-захадзе, і Урузган на поўначы.
Flyleaf
Удзел у турах, мерапрыемствах
Пазней гурт выпусціў кавер-версію на песню «What’s This?» з саўндтрэка да мультфільма «Кашмар перад калядамі».
Другі альбом
У 2009 годзе музыкі «Flyleaf» скончылі працу над другім студыйным альбомам, рэліз якога адбыўся ў лістападзе таго ж года. Пласцінка змяшчае 14 песень, якія адабраны з 30 напісаных.
Назва альбома — «Memento Mori» — адсылае слухачоў да старажытнага лацінскага выразу («Памятай пра смерць»).
У жніўні 2016 года вакалістка Крыстэн Мэй, якая замяніла Мослі, абвясціла аб сваім сыходзе з групы.
Склад
Бягучы склад
Былыя ўдзельнікі
Атле Сельберг
Атле Сельберг (Atle Selberg;  — ) — нарвежскі матэматык, вядомы сваімі працамі ў галіне аналітычнай тэорыі лікаў і тэорыі аўтаморфных функцый.
Біяграфія
Сельберг нарадзіўся ў 1917 годзе ў нарвежскім горадзе Лангесун (Langesund). Атрымаў адукацыю ва Універсітэце Осла, які скончыў у 1943 годзе, атрымаўшы ступень Ph.D.
Знайшоў адзін з элементарных доказаў тэарэмы Дырыхле пра простыя лікі ў арыфметычнай прагрэсіі.
Пераехаўшы ў ЗША, пачаў працу ў Інстытуце перспектыўных даследаванняў у Прынстане (штат Нью-Джэрсі). У 1956 годзе ён апублікаваў адну з найбольш значных сваіх прац, у якой даказваў формулу, якая атрымала назву «Формула следа Сельберга» (ужываецца ў тэорыі аўтаморфных функцый, у тэорыі прадстаўленняў і іншых раздзелах матэматыкі і фізікі).
У 1986 годзе за яго працы па тэорыі лікаў, дыскрэтным групам і аўтаморфным формам Сельберг быў удастоены Прэміі Вольфа. Таксама ён быў абраны членам Нарвежскай акадэміі навук, Дацкай каралеўскай акадэміі навук і Амерыканскай акадэміі гуманітарных і дакладных навук.
Сельберг быў жанаты, меў двух дзяцей. Памёр 6 жніўня 2007 года ад сардэчнай недастатковасці.
Нацыянальны лесатэхнічны ўніверсітэт Украіны
Нацыянальны лесатэхнічны ўніверсітэт Украіны (Національний лісотехнічний університет України) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова лесатэхнічнага профілю, якая знаходзіцца ў Львове.
Гісторыя
Пачатак лесагаспадарчай адукацыі ў Заходняй Украіне мела працяглую перадгісторыю. У 1807 г. галіцкія лесаводы звярнуліся да ўладаў Аўстрыі з просьбай адкрыць сярэднюю лясную навучальную ўстанову. У 1812 г. быў вынесены на разгляд праект стварэння кафедры і прафесійных студый у Львоўскім ўніверсітэце. У 1852 г. пры Галіцкім гаспадарчым таварыстве пачала дзейнічаць Лясная секцыя, а затым у 1874 г. – Галіцкае лясное таварыства. 24 кастрычніка 1874 г. пачала падрыхтоўку спецыялістаў Краёвая школа лясной гаспадаркі ў Львове. У 1908 г. Краёвай школе лясной гаспадаркі быў прысвоены статус вышэйшай навучальнай установы.
Пасля паразы Заходне-Украінскай Народнай Рэспублікі ў часы польскага панавання ў Львове адбылася рэарганізацыя навучальных устаноў. Вышэйшую лясную школу аб'ядналі з земляробчай акадэміяй і стварылі паляводча-лясны факультэт Львоўскай палітэхнікі. У 1921-1926 гг ў Львове дзейнічаў ўкраінскі таемны ўніверсітэт, а ў яго структуры – лясной (пасля – лесаагранамічны) факультэт. У перыяд нямецкай акупацыі ў 1941-1944 гг. на базе Львоўскай палітэхнікі дзейнічалі толькі лясныя прафесійныя курсы.
15 студзеня 1945 г. была выдадзена пастанова ўрада УССР аб арганізацыі Львоўскага лесатэхнічнага інстытута. 6 лістапада 1954 г. загадам міністра вышэйшай адукацыі СССР былі аб'яднаны лесамеліярацыйны факультэт Львоўскага сельскагаспадарчага інстытута і лесагаспадарчы факультэт лесатэхнічнага інстытута. У 1988 г. Львоўскі лесатэхнічны інстытут атрымаў імя выбітнага вучонага акадэміка Пятра Сцяпанавіча Пагрэбняка.
17 чэрвеня 1993 г. лесатэхнічны інстытут паспяхова прайшоў акрэдытацыю і атрымаў дзяржаўную ліцэнзію на адукацыйную дзейнасць на чацвёртым адукацыйна-кваліфікацыйным ўзроўні. Пастановай Кабінета Міністраў Украіны ад 13 жніўня 1993 г. № 646 на базе Львоўскага лесатэхнічнага інстытута імя Пятра Паграбняка быў створаны Украінскі дзяржаўны лесатэхнічны ўніверсітэт. 16 мая 2005 г. на яго базе створаны Нацыянальны лесатэхнічны універсітэт Украіны.
Структура
Пры ўіверсітэце створаны навучальны комплекс "Лесатэхнічная адукацыя", у склад якога ўваходзяць навучальныя ўстановы 1-2 узроўняў акрэдытацыі з розных рэгіёнаў Украіны — тры каледжа, сем тэхнікумаў, адзін ліцэй, тры прафтэхвучэльні і адна гімназія-інтэрнат.