cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іміджборд
Выкарыстоўвамае праграмнае забеспячэнне
Грунтоўна менш папулярным, але тэхнічна развітым форумным рухавічком з’яўляецца Orphereus, напісаны на Python з выкарыстаннем фрэймворка Pylons, няшмат больш слабай функцыянальнасцю, чым Kusaba X, аднак мае магчымасці, якіх няма ва ўсіх астатніх форумных рухавічкоў для іміджбордаў (рэгістрацыя, магчымасць ставіць тэгі, замест таго, каб пісаць на адной акрэсленай дошцы і т. д.). Большая частка з гэтай спецыфічнай функцыянальнасці і не дазволіла скрыпту заваяваць належную папулярнасць.
Danbooru
Галерэі выяў у стылі Danbooru (данбору) часам таксама называюць іміджбордамі, і сам праект Danbooru называе сябе «taggable image board». У адрозненне ад традыцыйных Futaba-падобных іміджбордаў, для Danbooru-падобных галерэй асноўная мэта — не-іерархічная семантычная структура, у якой карыстальнікі могуць публікаваць змесціва і дадаць тэгі, анатацыі, пераклады і каментарыі.
Вядомыя рухавічкі Danbooru-падобных сайтаў — сам Danbooru (Ruby on Rails), Shimmie (PHP) і Gelbooru.
Асноўныя рысы іміджбордаў
Уласцівым для любого іміджборда з’яўляецца наяўнасць раздзела /b/, які не является тэматычным. Астатнія раздзелы (таксама мянуемыя бордамі ці дошкамі) могуць спецыялізавацца на абмеркаванні розных тэм: пачынаючы ад анімэ і хентая, заканчвая садоўніцтвам і крыптавалютай. Наогул, колькасць раздзелаў можа вагацца ў розных іміджбордаў, але, у асноўным, яны маюць падобныя раздзелы.
Вінета (арганізацыя)
Вінета (Dienststelle «VINETA» – Propagandadienst Ostraum e.V.) — нямецкая прапагандысцкая арганізацыя часоў Другой сусветнай вайны.
Гісторыя
Створана па пачатку 1941 года як штаб-кватэра для перакладчыкаў і спецыялістаў, якія займаюцца ўсходнімі мовамі. Да пачатка вайны з СССР 22 чэрвеня 1941 года працавала таемна. Падпарадкоўвалася міністэрству прапаганды. На чале арганізацыі стаяў брыгадэфюрар CC доктар Зігфрыд Таўберт, які адначасова быў камендантам школы СС у замку ў Вэвэльсбургу.
Па меры развіцця поспехаў нямецкіх войскаў на ўсходнім фронце арганізацыя павялічвалася. Так, сярод іншых, былі створаны штабы для народаў Каўказу, казацтва, народаў Туркестану, калмыкаў. Кожны штаб быў падзелены на 3 групы: перакладчыкаў, рэдактараў і офіс машыністак. Былі арганізаваныя таксама і палявыя структуры на акупаваных савецкіх тэрыторыях.
Задачай арганізацыі было стварэнне прапагандысцкіх матэрыялаў у форме публікацый, брашур, лістоў, улётак, плакатаў і г.д., якія раздаваліся працаўнікам, вывезеным на прымусовыя працы ў Германію з СССР, салдатам калабарацыянісцкіх фармаванняў, а таксама раскідваліся за лініяй фронту на савецкім баку. У супрацоўніцтве з Цэнтральным Фільмавым Таварыствам «Ost» вырабляліся прапагандысцкія фільмы і хронікі. Вяліся радыёперадачы. Праводзіліся культурна-прапагандысцкія мерапрыемствы для остарбайтараў і салдатаў калабарацыянісціх падраздзяленняў — выступы народных гуртоў, тэатральных труп, музычных канцэртаў і г.д.
На пачатку 1944 года арганізацыя налічвала каля 4 тысяч супрацоўнікаў, у тым ліку ў берлінскай штаб-кватэры працавала больш за 930 супрацоўнікаў. Немцы ў арганізацыі займалі толькі кіруючыя пасады, тым часам як астатнія займаліся рускімі, беларусамі, украінцамі і прадстаўнікамі іншых народаў СССР.
Арганізацыя дзейнічала да канца красавіка 1945 года.
Беларускі аддзел арганізацыі
Прынамсі з чэрвеня 1941 года дзейнічаў беларускі аддзел, з 18 чэрвеня 1941 года яго кіраўніком была Юліяна Вітан-Дубейкаўская. Юліяна Вітан-Дубейкаўская напісала ўспаміны на гэтую тэму ў 1966 годзе ў Германіі, выдадзеныя толькі ў 1994 годзе ў Вільні, згадвае пра сваю працу так: "«Перакладчыца ў беларускім аддзеле, асобай інстытуцыі міністэрства для патрэбаў вайны. Добра, што ў гэтай Dienststelle я апынулася сярод беларусаў, якія туды былі прысланыя на працу, тут мы маглі памагаць сабе ўзаемна»."
У 1944 годзе Вячаслаў Селях сумесна з Міколам Равенскім стварыў канцэртна-эстрадную групу пры арганізацыі.
Дамавы сыч
Дамавы сыч або Сіпель (Athene noctua) — птушка роду сычы сямейства савіныя.
Апісанне
Дробная сава, даўжыня цела 21-27 см, размах крылаў 54-60 см, маса 150—210 г. Самцы і самкі афарбаваныя аднолькава: спінны бок светла-буры, з белаватымі стракацінамі, брушны — белы з бураватымі падоўжнымі плямамі.
Птушка з прысадзістым сілуэтам, параўнальна вялікай галавой, якая з-за формы «тварнага дыска» выглядае прыплюшчанай. Хвост кароткі, вочы жоўтыя з белымі «брывамі». Актыўны таксама і ўдзень. Калі падпільноўвае здабычу, робіць прысяданні і нахілы. Паварочвае галаву да 180°. Палёт хвалісты.
Пашырэнне
Распаўсюджаны ў Цэнтральнай і Паўднёвай Еўропе, Азіі (выключаючы Паўночную), Паўночнай Афрыцы і ад Эфіопіі да Самалі. У Еўразіі жыве на поўдзень ад Латвіі, Маскоўскай і Арэнбургскай абласцей, Паўночнага Казахстана, Паўднёвага Алтая і Забайкалля. На Беларусі трапляецца рэдка, пераважна на поўдні.
Насяляе разнародныя адкрытыя ландшафты ад лесастэпаў і гор да пустынь. Перавагу аддае культурнаму ландшафту. Імкнецца жыць у населеных пунктах і гаспадарчых пабудовах, размешчаных на адкрытых прасторах. Пазбягае густых лясоў, моцна зарослых тэрыторый, балот і адкрытых палёў.
Асаблівасці біялогіі
Сілкуецца дробнымі грызунамі, насякомымі, радзей птушкамі.
Пачатак адкладкі яек — другая палова красавіка. У кладцы 4-5 яек памерамі 34,6 x 29,1 мм. Наседжванне працягваецца 26-29 сутак. Корміцца мышападобнымі грызунамі, насякомымі, часам дробнымі птушкамі.
Спіс аб’ектаў PGC (1711001—1712000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1711001—1712000)
IC 1921
IC 1921 — галактыка тыпу * (зорка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сківіцы
Сківіцы (maxilla, mandibula) — у жывёл — органы рознага паходжання, пераважна цвёрдыя (шкілетныя) структуры, размешчаныя ў вобласці ротавай адтуліны, якія служаць для захопу і драбнення ежы. Сківічны апарат ўключае шкілетныя і цягліцавыя ўтварэння, звязаныя з гэтымі функцыямі.
У прадстаўнікоў розных сістэматычных груп сківіцы маюць розную будову і ўтвараюцца ў працэсе індывідуальнага развіцця з розных зародкаў, гэта значыць з'яўляюцца аналагічнымі органамі.
Сківіцы ў многіх беспазваночных (некаторыя чэрві, малюскі, членістаногія, аніхафоры, з ігласкурых — марскія вожыкі). Сярод круглых чарвей сківіцы мае большасць формаў, якія жывуць свабодна, і шэраг паразітычных. Асновай сківіц ў калаўротак і кольчатых чарвей з'яўляюцца кутыкулярныя структуры. У аніхафораў і членістаногіх ролю сківіц выконваюць знешнія прыдаткі галавы (часам паўторна заключаюцца ўнутр галоўнай хітынавай капсулы). Тыповай для членістаногіх з'яўляецца наяўнасць адной пары верхніх, або пярэдніх, сківіц (мандзібулы) і двух (радзей за адну) пар ніжніх, або задніх, сківіц (максілы). У насякомых другая пара ніжніх сківіц, зліваючыся, утварае ніжнюю губу. У хеліцэравых ёсць дзве пары галаўных прыдаткаў, якія часткова выконваюць функцыю сківіц: хеліцэры служаць для захопу ежы, а педзіпальпы, якія размешчаны за імі, выкарыстоўваюцца для яе драбнення. У ракападобных і трахейнадыхальных сківічнай апарат прадстаўлены мандзібуламі і максіламі. У тых выпадках, калі галава зліваецца з грудзьмі ў галавагрудзі, канечнасці грудных членікаў звычайна таксама служаць для захопу ежы і называюцца нагасківіцамі (ракападобныя, губаногія мнаганожкі). Сярод павукападобных найбольш складаную будову сківічнага апарата (відазмененыя 1 і 2 пары канечнасцей, хеліцэры і педзіпальпы) маюць кляшчы. У малюскаў ролю сківіц выконвае кутыкулярны пераціральны апарат, так званая радула. Найскладаны сківічны апарат і ў марскіх вожыкаў (гл. Арыстоцелеў ліхтар).
Усе пазваночныя дзеляцца на 2 вялікія групы: бяссківічныя (з класам кругларотых) і сківічныя (уключаюць усе астатнія класы) — з развітымі сківіцамі. У бяссківічных пазваночных (кругларотыя) сківіцы адсутнічаюць. У сківічных сківіцы размешчаны ў тварнай (вісцэральнай) частцы чэрапа, храстковыя або касцяныя сківіцы развіліся з другой вісцэральнай дугі, якая страціла свае першапачатковыя функцыі апоры і вентыляцыі жабраў. У большасці пазваночных сківіцы маюць зубы, у некаторых формаў на чэрапе няма зубоў і на іх развіваецца рагавое покрыва (дзюба). Спачатку сківічная дуга замацоўвалася на чэрапе толькі ўласным верхнім элементам (гл. пратастылія). У рыб вобласць сківічнага сустава атрымала дадатковую апору пры дапамозе верхняга элемента пад'язычнай дугі. Далейшая эвалюцыя сківічнага апарата пазваночных вызначалася удасканаленнем яго працы пры розных тыпах харчавання.
У працэсе эвалюцыі яны ўпершыню ўтварыліся ў рыб у выніку пераўтварэння адной з пярэдніх (трэцяй) пар жаберных дуг. Яе верхні і ніжні элементы рэдукаваліся, а сярэднія аддзелы павялічыліся, ператварыўшыся ў першасную верхнюю сківіцу, або паднябенна-квадратны храсток, і першасную ніжнюю сківіцу, або мекелеў храсток. У храстковых рыб маецца толькі першасныя храстковыя сківіцы, узброеныя зубамі, якія ўніклі з плакоіднай лускі. У касцяных рыб, земнаводных, паўзуноў, птушак і сысуноў у задніх аддзелах верхняй і ніжняй сківіц развіваюцца замяшчальныя акасцяненні, адзетыя покрыўнымі касцямі, з якіх фармуюцца другасныя сківіцы. Верхняй сківіцай, пачынаючы з касцяных рыб, з'яўляюцца другасная сківіца, прадстаўленая перадсківічнай і сківічнай касцямі. Са з'яўленнем другаснай сківіцы, косці якой размяшчаюцца па краю рота, першасная верхняя сківіца адціскаецца ўсё далей назад, у паднябенную вобласць чэрапа, і ў паўзуноў, птушак і сысуноў страчвае зубы. У некаторых формаў зубы на сківіцы адсутнічаюць і на іх развіваецца рагавое покрыва (дзюба). Развіццё сківіцы — найважнейшы этап у эвалюцыі пазваночных жывёл, які вызначыў магчымасць пераходу ад пасіўнага харчавання да актыўнага захопу здабычы.
Сківіцы чалавека
У чалавека сківіцы — найбуйнешыя косці тварнага чэрапа. Верхняя сківіца (maxilla) — парная косць; складзеная двума верхнясківічнымі касцямі. Займае палову верхняй часткі твару, велічыня і канфігурацыя яе істотна ўплываюць на яго форму. У верхнясківічнай косці адрозніваюць цела з пярэдняй (медыяльнай, звернутай у поласць носа) і задняй паверхнямі і 4 адросткамі (лабавы, альвеалярны, скулавы і паднябенны). Верхняя частка косці ў выглядзе ўвагнутай пласцінкі складае ніжнюю сценку арбіты. Унутры цела знаходзіцца поласць — верхнясківічная (гаймарава) пазуха, якая злучана з насавой поласцю праз адтуліну на медыяльнай (насавой) паверхні. Альвеалярны адростак з'яўляецца ніжнім краем верхняй сківіцы, змяшчае восем лунак для зубоў. Разам з адросткам іншай верхнясківічнай косці ўтварае зубную альвеалярную дугу. Ніжняя сківіца (mandibula) утворана ніжнясківічнай няцотнай косцю тварнага шкілета. Гэтая адзіная рухомая косць чэрапа развіваецца з сіметрычных левай і правай палоў, якія зрастаюцца пасярэдзіне; займае ніжні аддзел твару. Характарызуецца V-падобнай формай. Ад цела ніжняй сківіцы адыходзяць уверх вертыкальна або коса 2 галіны. Верхні край цела ўяўляе альвеалярную дугу з 16 ямачкамі для зубоў. Канец кожнай галіны падзелены на 2 адросткі: вянечны, да якога прымацоўваецца скроневая цягліца, і мышчалкавы, такі, што сучляняецца са скроневай косцю. Вугал паміж галіной і целам вагаецца ад 90 да 140 °. У верхняй і ніжняй сківіцы праходзяць нервы і сасуды, якія забяспечваюць крывёю зубы.
Пустошка
Назву Пусто́шка маюць:
Славені (Талачынскі раён)
Славе́ні (, Славени) — аграгарадок у Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўнаўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1676 годзе як цэнтр маёнтку ў складзе Аршанскага павета Вялікага Княства Літоўскага.
У 1924—1954 гадах цэнтр Славенскага сельсавета.
Старая Рудня (прыпыначны пункт)
Стара́я Ру́дня (, Старая Рудня, да 1966 — раз’езд 365 км, да 1972 — Пірэвічы)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Старая Рудня; на лініі Гомель — Жлобін, паміж станцыяй Салтанаўка і станцыяй Хальч.
Карл XII
Карл XII (Karl XII; 17 чэрвеня 1682 — ) — кароль Швецыі ў 1697—1718 гадах, военачальнік, большую частку свайго ўладарання правёў у працяглых войнах у Еўропе. Карл XII заняў сталец ва ўзросце 15 гадоў, пасля смерці бацькі караля Карла XI, і праз тры гады надоўга пакінуў краіну, пачаўшы шматлікія ваенныя кампаніі з мэтай зрабіць Швецыю галоўнай сілай у Паўночнай Еўропе.
Дацкая кампанія
Юнацкія авантуры караля далі падставу іншым краінам ваяваць са Швецыяй. Рэч Паспалітая з Саксоніяй, Данія з Нарвегіяй і Расія стварылі кааліцыю супраць Швецыі для ўдзелу ў Паўночнай вайне. Але Карл XII апярэдзіў іх.
Першая ваенная кампанія Карла была скіравана супраць Даніі, каралём якой быў у той час яго стрыечны брат Фрэдэрык IV, які пагражаў шведскаму саюзніку Фрыдрыху IV Гольштэйн-Готарпскаму, іншаму стрыечнаму брату Карла XII, жанатаму з яго сястрой Гедвігай Сафіяй. Данія запрасіла міру. Узвышэнне Швецыі на Балтыцы выклікала незадаволенасць у двух буйных суседзяў — у польскага караля Аўгуста II, які даводзіўся кузенам і Карлу XII і Фрэдэрыку IV, а таксама ў маскоўскага цара Пятра I.
Бітва пры Нарве
Маскоўская дзяржава заняла Інгрыю, маскоўскія войскі ўварваліся ў шведскія правінцыі Лівонію і Эстляндыю, аблажылі крэпасці Нарва і Іван-горад. Карл высадзіўся ў Прыбалтыцы, каб адбіць гэты наступ, напаў на маскоўскую армію пад камандаваннем герцага дэ Кроа пад Нарвай. Ва ўпартай бітве маскоўскае войска колькасна перавышала шведскую армію. Шведы наступалі пад прыкрыццём снежнай завеі і раскалолі маскоўскую армію напалам. Многія замежныя афіцэры на чале з дэ Кроа перайшлі на бок шведаў. Нядаўна сфарміраваныя маскоўскія палкі пачалі бязладны адыход да свайго правага флангу, дзе знаходзіўся мост праз раку Нарву. Мост разбурыўся. На левым флангу конніца, якой камандаваў Шарамецеў, убачыла ўцёкі іншых часцей, паддалася паніцы і сама кінулася праз раку. Нягледзячы на тое, што Сямёнаўскі і Праабражэнскі палкі здолелі спыніць атаку шведаў, бітва завяршылася паразай маскоўцаў, шмат іх патанула ў рацэ. Маскоўцы страцілі значную частку артылерыі.
Шчоткіна (Дзямідаўскі раён)
Шчоткіна (Щеткино) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
IC 1922
IC 1922 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ягор Усеваладавіч Філіпенка
Ягор Філіпенка (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца расійскага клуба «Урал» з Екацярынбурга. Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2007—2017).
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай школы «Змена», у маладосці апынуўся ў структуры барысаўскага БАТЭ. З 2005 года стаў выступаць за дубль, а ў 2007 годзе замацаваўся ў асноўным складзе барысаўчан.
У кастрычніку 2007 года перайшоў у маскоўскі «Спартак». У сезоне 2008 правёў у чэмпіянаце 11 матчаў. У першай палове 2009 года знаходзіўся ў арэндзе ў «Тамі» (дзе амаль не гуляў з-за траўмы). Другую палову 2009 года правёў у складзе «Спартака», а ў сезоне 2010 выступаў у «Сібіры», дзе галоўным трэнерам быў былы настаўнік БАТЭ Ігар Крывушэнка.
У лютым 2011 года вярнуўся ў БАТЭ на правах арэнды. Хутка замацаваўся ў аснове барысаўчан, і пасля заканчэння тэрміну арэнды ў лютым 2012 года быў выкуплены барысаўскім клубам. У ліпені-жніўні 2012 года, красавіку-маі 2013 года і кастрычніку-лістападзе 2014 года не гуляў з-за траўм, але потым вяртаўся на пазіцыю асноўнага цэнтральнага абаронцы. Па выніках сезонаў 2013 і 2014 прызнаваўся найлепшым абаронцам чэмпіянату Беларусі.
У студзені 2015 года падпісаў кантракт з клубам іспанскай Ла Лігі «Малага» на 2,5 гады. Дэбютаваў за «Малагу» 14 студзеня 2015 года ў адказным матчы 1/8 фінала Кубка Іспаніі супраць «Левантэ». Дэбют атрымаўся няўдалым — пасля выхаду Філіпенкі каманда прапусціла 3 галы, але ўсё роўна выйшла ў чвэрцьфінал. Пасля Ягор ужо не з’яўляўся на полі, а неўзабаве ўвогуле перастаў трапляць у заяўку на матчы. У сезоне 2015/16 зноў стаў трапляць у заяўку, а 6 снежня 2015 года дэбютаваў у Ла Лізе ў матчы з «Атлетыкам» (0:0), выйшаўшы ў стартавым складзе. У андалузскім клубе стаў звычайна выкарыстоўвацца ў якасці апорнага паўабаронцы.
14 чэрвеня 2016 года перайшоў у «Макабі» з Тэль-Авіва, з якім падпісаў двухгадовы кантракт. У сезоне 2016/17 па чарзе гуляў у стартавым складзе і заставаўся на лаўцы запасных, а ў сезоне 2017/18 страціў месца ў аснове, і пасля 14 верасня 2017 года, калі выйшаў у стартавым складзе ў матчы Лігі Еўропы супраць пражскай «Славіі» (0:1), да канца года не з’яўляўся на полі. У студзені 2018 года быў аддадзены ў арэнду іншаму ізраільскаму клубу, «Ашдоду», дзе стаў іграком асновы.
У чэрвені 2018 года зноў стаў іграком барысаўскага БАТЭ. Замацаваўся ў стартавым складзе каманды.
У студзені 2021 года было абвешчана, што Філіпенка пакідае БАТЭ. Неўзабаве абаронца падпісаў пагадненне з салігорскім «Шахцёрам», якому ў сезоне 2021 дапамог стаць чэмпіёнам Беларусі. У верасні 2022 года па пагадненні бакоў пакінуў «Шахцёр» і хутка быў афіцыйна прадстаўлены ў якасці іграка екацярынбургскага «Урала».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за моладзевую зборную Беларусі на чэмпіянаце Еўропы ў Даніі ўлетку 2011 года. У матчы супраць Чэхіі за трэцяе месца забіў гол на 88-й хвіліне, які прынёс беларусам перамогу 1:0 і разам з ёй пуцёўку на Алімпійскія гульні 2012.
Яшчэ 12 верасня 2007 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі ў адборачным матчы чэмпіянату Еўропы супраць Славеніі. Пасля 2008 года перастаў выклікацца ў галоўную каманду, вярнуўся ў склад зборнай улетку 2011 года.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Івангорад
Івангорад (Jaanilinn, Iivananlinna) — горад на паўночным захадзе Расіі, уваходзіць у склад Кінгісепскага муніцыпальнага раёна Ленінградскай вобласці.
Насельніцтва — 9788 чалавек (1 студзеня 2011 года), плошча — 7,7 км ².
Горад размешчаны на правым (усходнім) беразе ракі Нарвы (насупраць эстонскага горада Нарва), за 147 км на захад ад Санкт-Пецярбурга.
Казімір Шапка Хатольскі
Казімір Шапка Хатольскі (? — ?) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Хатольскіх герба «Любіч IV».
Войскі віцебскі ў 1655 годзе.
У 1640 годзе атрымаў прывілей на віцебскае пісарства, аднак кароль польскі і вялікі князь літоўскі Уладзіслаў Ваза адмовіў Хатольскаму па прычыне таго, што прывілей яму на пісарства меў пазнейшую дату, чым у Мікалая Кіселя Дарагініцкага. У 1648 годзе, на элекцыі, быў выбаршчыкам (электарам) Яна II Казіміра Вазы ад Віцебскага ваяводства. Падчас Патопа 1654—1667 гадоў патрапіў у палон і адмовіўся прысягаць рускаму цару Аляксею Міхайлавічу. У 1655 годзе ён падпісаў у Казані грамату сойміка ссыльнага дваранства Віцебскага ваяводства.
Ключ 5
Ключ 5 (кіт. і спр. 乙, 乚, 𠃊, 𠃋, 乛, 𠃍, 𠃌, ⺄, 𠃑, піньінь yǐ) са значэннем «другі» з традыцыйнага спісу 214 іерагліфічных ключоў, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з шасці, які складаецца з адной рысы.
У слоўніку Кансі налічваецца 42 знака з 49 030 з гэтым ключом.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом.
Варыянты значэння
У сучаснай кітайскай мове ключ сустракаецца рэдка і можа мець наступныя значэнні:
Слабадскі сельсавет
Назву Слабадcкі́ сельсавет маюць:
Гуаяба
Горад быў населены прыкладна з 1000 да н.э. (дагістарычны перыяд гэтага рэгіёна яшчэ не вывучаны). Развіццё горада дасягнула піка каля 800 н.э., калі ў ім пражывала каля 10 тыс. чалавек. Каля 1400 горад быў пакінуць.
Археолагі выявілі вялікую колькасць брукаваных каменем вуліц, круглых платформ, якія служылі падставамі для драўляных збудаванняў, акведукі, сажалкі, камяні з разьбянымі малюнкамі і малюнкі жывёл.
Сезон 2012 ЖФК Вікторыя-86 Брэст
У 2012 годзе жаночы футбольны клуб «Вікторыя-86» з Брэста прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Рыа-нел’Эльба
Рыа-нел'Эльба (Rio nell'Elba) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ліворна.
Насельніцтва складае 1174 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 73 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 57039. Тэлефонны код — 0565.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giacomo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Грандвальская Біблія
Грандвальская Біблія — ілюмінаваны рукапіс Бібліі, створаны ў 835 годзе ў. Да пачатку XIX стагоддзя была ўласнасцю. Цяпер захоўваецца ў Брытанскай бібліятэцы (Add. 10546).
Гісторыя
Рукапіс, верагодна, створаны ў, дзе працаваў самы вядомы скрыпторый эпохі Каралінгаў. Біблія зроблена ў перыяд паміж 830 і 840 адмыслова для гэтага бенедыктынскага абацтва, заснаванага абацтвам. Манастыр ператварыўся ў ў 1115 годзе. У 1534 годзе, з прыняццем Рэфармацыі ў, яго кіраўнік рушыў у Дэлемон з рукапісам. Паміж 1595 і 1606 гадамі ў кнігу быў дададзены спіс канонаў. Манастыр распусцілі ў 1802 годзе ў выніку.
Рукапіс знойдзены дзецьмі на гарышчы дома былога кіраўніка Дэлемона ў 1821—1822 гадах. Яны прадалі яго адвакату Алексісу Бенату, які прадаў манускрыпт у сакавіку 1822 Генры Спайр-Пасавану, букіністу з Базеля. Пасля спробы продажу ў Францыі, рукапіс, нарэшце, быў набыты Брытанскім музеем у 1836 годзе, адкуль патрапіў у Брытанскую бібліятэку
Апісанне
Рукапіс змяшчае тэкст Вульгаты, адрэдактаваны Алкуінам, адзін з трох асобнікаў, ілюмінаваны ў эпоху разам з Першай Бібліяй Карла Лысага. Рукапіс змяшчае 4 мініяцюры на поўную старонку, пастаўленыя перад кнігамі Быцця, Сыходу, Евангеллем і пасля Апакаліпсісу (f.5v, 25v, 352v, 449v). Таксама маюцца 4 сюжэтныя ініцыялы, фарбаваныя, залатыя і сярэбраныя (f. 234r, 262v, 390v, 411v),   займае цэлую старонку (f.1v), дэкараваны архітэктурнымі дэталямі (f. 349v-351r) і арнаментам (f.408v-409r), а таксама прысутнічаюць буквіцы ў пачатку кожнай кнігі.
Юшкава (Дзямідаўскі раён)
Юшкава (Юшково) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Нядзвяда (гміна)
Нядзвя́да (Niedźwiada) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Любартоўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Нядзвяда. Плошча гміны складае 95,76 км². Станам на 30 czerwca 2013 год у гміне Нядзвяда пражывалі 6293 чалавек, шчыльнасць — 65,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 16 населеных пунктаў.
IC 1923
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сяргей Фёдаравіч Платонаў
Сяргей Фёдаравіч Платонаў (Серге́й Фёдорович Плато́нов; 16 (28) чэрвеня 1860,, Расійская імперыя — , , СССР) — рускі і савецкі гісторык, педагог. Член-карэспандэнт Пецярбургскай акадэміі навук з 5 снежня 1909 года ў Гісторыка-філялягічнаму аддзяленню, сапраўдны член Расійскай акадэміі навук з 3 красавіка 1920 года.
Навасёлы
Навасёлы (, Новосёлы, да 1964 года — Доўгі Памёт) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Гісторыя
Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Маісееўшчынскага сельсавета. 30 ліпеня 1964 года вёска Доўгі Памёт была перайменавана ў вёску Навасёлы. Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Траянаўскага сельсавета.
Касцёл Святых апосталаў Пятра і Паўла (Іўе)
Касцёл Святых апосталаў Пятра і Паўла — каталіцкі храм, помнік сакральнага дойлідства XV—XVIII ст. у Іўі Гродзенскай вобл. Касцёл цяпер мала нагадвае гатычны храм, і барочны фасад добра маскіруе яго старажытную гісторыю.
Гісторыя
Касцёл быў узведзены ў 1491—1495 гадах на сродкі Пятра Яновіча, які не паспеў дакументальна аформіць яго будаўніцтва праз сваю раптоўную смерць. У 1499 годзе гэтую справу дарабіў яго сын Ян Пятровіч. Больш за паўстагоддзя належыў арыянам, а ў другой палове XVI стагоддзя быў прыстасаваны пад кальвінскі збор. У пачатку XVII стагоддзя перайшоў ва ўладанне мсціслаўскага ваяводы Мікалая Кішкі, які ў 1612 годзе аддаў яго каталікам. У 1631 годзе з дазволу віленскага біскупа Абрама Войны ён засноўвае пры касцёле кляштар бернардынаў. У часе вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гг. касцёл быў спалены.
Да апошняга часу існуе некалькі датаванняў храму. У энцыклапедычных выданнях па гісторыі і культуры Беларусі адзначаецца, што касцёл быў узведзены ў 1600—1633 гады на сродкі мсціслаўскага ваяводы Мікалая Кішкі, што вынікае з вопісаў касцёла XIX стагоддзя, аднак паводле першапачатковага фундуша, выяўленага ў рукапісным аддзеле бібліятэкі Акадэміі навук Літвы, заснавальнікам касцёла быў троцкі ваявода Пётр Яновіч. На падставе звестак з захаванага фундуша Алесь Кушнярэч робіць вывад, што касцёл будаваўся ў апошнія гады жыцця ваяводы — у 1491—1495 гадах.
У 1631 годзе ваявода мсціслаўскі і віцебскі, падскарбій літоўскі Мікалай Кішка, уласнік мястэчка, звярнуўся да адміністратара Віленскай дыяцэзіі біскупа Тышкевіча, каб заснаваць пры касцёле кляштар бернардынаў (спачатку планаваў размясціць дамініканцаў). Атрымаўшы дазвол, Кішка падпісаў 10 студзеня 1633 фундацыю і пачаў будаваць для манахаў двухпавярховы брацкі корпус. Касцёл быў кансэкраваны ў 1781 годзе віленскім біскупам Тамашам Зяньковічам. На карце Літоўскай правінцыі ордэна бернардынаў, выкананай гравёрам Гершкам Ляйбовічам у сярэдзіне XVІІІ ст., Петрапаўлаўскі касцёл паказаны як трохнававая базіліка, што, хутчэй за ўсё, недакладнасць. А вось барокавыя франтоны на тарцах кляштарнага корпуса, верагодна, былі на самой справе.
Комплекс кляштара бернардынаў дабудоўваўся і рэканструяваўся і ў другой палове XVІІ ст., і ў XVІІІ ст. У выніку, на пачатку ХІХ ст. гатычнымі ў касцёле заставаліся толькі апсіда і пара контрфорсаў на паўднёвым фасадзе. У астатнім святыня цалкам адпавядала стылю барока – атынкаваныя фасады дэкараваны слаістымі пілястрамі, прарэзаныя арачнымі вокнамі. Над галоўным фасадам узнесліся дзве стромкія чацверыковыя трох’ярусныя тэлескапічныя вежы-званіцы пад фігурнымі барокавымі купаламі, фланкуючы крывалінейны барокавы франтон.
У 1858 годзе кляштар бернардынаў быў скасаваны, а манахі высланыя. Касцёл перайшоў у ранг проста парафіяльных, а ў кляштарных мурах было адчынена парафіяльнае вучылішча і зроблена плябанія.
У ХІХ ст. да іўеўскай парафіі належалі філіяльны касцёл у Дудах, капліцы на мясцовых могілках і ў в. Ятаўтавічы (апошняя цяпер далучана да юрацішскай парафіі). Капліца на могілках пад тытулам св. Барбары была пабудавана на сродкі графіні Замойскай у першай палове ХІХ ст. у стылі класіцызм з бутавага каменю і цэглы.
За польскім часам да іўеўскай парафіі далучылася капліца ў в. Урцішкі, касцёл у Дудах стаў цэнтрам асобнай парафіі. Перад ІІ Сусветнай вайной колькасць вернікаў парафіі перавышала 10600 чалавек.
Петрапаўлаўскі на працягу ХХ ст. дзейнічаў увесь час. Залічаны да помнікаў архітэктуры рэспубліканскага значэння. Ад кляштарнага корпуса захаваліся толькі заходняя лінія і частка, далучаная да прэзбітэрыя касцёла. Некалькі гадоў таму тут яшчэ былі жылыя пакоі, але сёння будынак ужо цалкам вернуты парафіі.
Архітэктура
Па сваёй першапачатковай структуры касцёл быў падобны да храма ў Ішкальдзі, хаця зараз гатычны воблік касцёла амаль знішчаны шматлікімі перабудовамі. Будаўніцтва першага гатычнага касцёлу, відаць, не было завершана: былі збудаваны нясучыя сцены кафалікону і апсіды з масіўнымі контрфорсамі, частка з якіх захавалася дасюль, але скляпеннямі касцёл перакрыты не быў. Сучасныя крыжовыя скляпенні травеяў і апсіды — з часоў, калі ўвесь храм быў грунтоўна перабудаваны ў стылі Віленскага барока.
Архітэктура касцёла мае рысы готыкі, рэнесансу, барока і ракако. Двухсхільны дах асноўнага аб'ёму пераходзіць у гранёнае пакрыццё больш нізкай 5-граннай апсіды з буйнымі контрфорсамі па вуглах (рудыменты готыкі, сцены храма і апсіды ўзведзены ў тэхніцы гатычнай муроўкі). Лагічным працягам гэтай ступеньчатасці з'яўляецца вышынны франтальны фасад. Яго пластычная распрацоўка адлюстроўвае розныя этапы будаўніцтва: простая і строгая з выразнай пілястравай крапоўкай сцяны і яе падзелам карнізам на 2 ярусы — рэнесанс пачатку XVII ст.; вытанчаныя і насычаныя вертыкальна выцягнутыя вежы з фігурнымі ківорыямі ў завяршэнні і фігурны шчыт паміж імі — ракако сярэдзіны XVIII ст. Цэнтральны ўваход вырашаны лучковым праёмам, над якім высокае паўцыркульнае акно хораў. Гладкія бакавыя сцены прарэзаны паўцыркульнымі аконнымі праёмамі і апяразаны тонкапрафіляваным карнізам. У ХІХ ст. да паўночнай сцяны касцёла прыбудавана капліца.
Інтэр’ер
Інтэр’ер святыні падзелены чатырма магутнымі слаістымі слупамі на тры навы і перакрыты крыжастым скляпеннем на падвоеных падпружных арках, у ім 7 алтароў. Галоўны алтар у выглядзе трыфорыума, дзе вялізнае Укрыжаванне атачаюць фігуры святых Пятра і Паўла, падзяляе прэзбітэрый на алтарную частку і хор законны. Цэнтральная частка алтара над гзымсам завяршаецца барокавым франтонам з гарэльефнай выявай Сыходжання Святога Духа і хусткі св. Веранікі ў акружэнні двух анёлаў з залатымі крыламі. Левы бакавы алтар прысвечаны Маці Божай Анёльскай і св. Францішку, правы – Ахвяраванню Маці Божай. З паўночнага боку да касцёла далучаецца капліца Маці Божай Снежнай з аднайменным алтаром (раней абраз быў аточаны шматлікімі вотамі). Яшчэ тры алтары ўсталяваны пры сценах малітоўнай залы: злева – св. Антонія, справа – св. Францішка (магчыма, пэндзля вядомага мастака Чаховіча) і св. Ганны.
Жылы корпус
Архітэктура 2-павярховага жылога корпуса, які ўтварае прамавугольны ўнутраны двор з паўночнага боку касцёла, захоўвае рысы ранняга барока. Галерэяй, якая аб'ядноўвае келлі, корпус злучаны з апсідай. Мастацка-дэкаратыўная рэліквія будынка — печ XVII ст., пакрытая тэракотавай кафляй з раслінным і геаметрычным арнаментам.
Георгій Васілевіч Свірыдаў
Георгій Васілевіч Свірыдаў (Гео́ргий Васи́льевич Свири́дов; [16] снежня 1915,, Курская губерня — , ) — савецкі кампазітар, піяніст, грамадскі дзеяч. Адзін з заснавальнікаў і вядучых прадстаўнікоў стылявога кірунку «Новая фальклорная хваля».
Народны артыст СССР (1970). Герой Сацыялістычнай Працы (1975). Лаўрэат Ленінскай прэміі (1960), Сталінскай прэміі першай ступені (1946), двух Дзяржаўных прэмій СССР (1968, 1980) і Дзяржаўнай прэміі РФ (1994).
Рэферэндум аб незалежнасці Чарнагорыі (2006)
Рэферэндум аб незалежнасці Чарнагорыі — рэферэндум аб незалежнасці Чарнагорыі і выхадзе яе са складу Дзяржаўнага Саюза Сербіі і Чарнагорыі адбыўся 21 мая 2006 года. Агульная яўка на рэферэндуме склала 86,5 %. Для выхаду Чарнагорыі з дзяржаўнага саюза з Сербіяй патрабавалася 55 % галасоў. ЕС, ААН, КНР і Расія выказалі намер паважаць вынікі рэферэндуму. 55,5 % прагаласавалі за незалежнасць Чарнагорыі і 44,5 % аддалі свае галасы супраць парушэння дзяржаўнага саюза з Сербіяй.
Да 23 мая вынікі рэферэндуму былі прызнаныя ўсімі пяццю пастаяннымі членамі Савета Бяспекі ААН, што сведчыла аб тым, што пасля абвяшчэння незалежнасці Чарнагорыяй рушыць услед яе міжнародна-прававое прызнанне. 31 мая былі апублікаваныя вынікі рэферэндуму, якія пацвярджалі незалежнасць Чарнагорыі. Пасля гэтага 3 чэрвеня 2006 года парламент Чарнагорыі афіцыйна апублікаваў дэкларацыю аб незалежнасці.
Пасля гэтага Дзяржаўны Саюз Сербіі і Чарнагорыі спыніў сваё існаванне. Сербія стала правапераемніцай Дзяржаўнага Саюза Сербіі і Чарнагорыі. Урад краіны заявіў аб тым, што ў самой Сербіі неўзабаве будзе прынятая новая канстытуцыя.
Канстытуцыйнае заканадаўства
Працэс выхаду са складу дзяржаўнага саюза Сербіі і Чарнагорыі рэгуляваўся Канстытуцыйнай хартыяй Сербіі і Чарнагорыі, прынятай 4 лютага 2003 года парламентам Саюзнай Рэспублікі Югаславія. Артыкул 60 Канстытуцыі патрабаваў, каб прайшло не менш трох гадоў з моманту ратыфікацыі дадзенай хартыі, да таго, як адна з рэспублік можа выйсці з Дзяржаўнага Саюза. Таксама дзяржава, якая выходзіць з саюза, адмаўляецца ад усіх правоў на палітычную і прававую пераемнасць і не можа з’яўляцца правапераемнікам Дзяржаўнага Саюза Сербіі і Чарнагорыі. Гэта азначала, што выходзіць з саюза дзяржава (у дадзеным выпадку Чарнагорыя), падаючы заяўку на ўступленне ў міжнародныя арганізацыі (напрыклад, у Арганізацыю Аб’яднаных Нацый) павінна быць прызнана сусветнай супольнасцю, а Сербія становіцца правапераемніцай Дзяржаўнага Саюза Сербіі і Чарнагорыі.
На шляху да рэферэндуму
Прыняты закон аб рэферэндуме абавязваў парламент паважаць вынікі волевыяўлення народа. Вынікі рэферэндуму павінны быць апублікаваныя на працягу 15 дзён, а рашэнне, якое будзе вынесена ў ходзе галасавання павінна быць выканана на працягу 60 дзён. Кіраўніцтва Сербіі заявіла, што яно будзе паважаць вынікі рэферэндуму, і не ўмешвацца ў суверэнітэт Чарнагорыі.
Перадумовы правядзення рэферэндуму
Перамовы паміж уладамі Чарнагорыі і апазіцыяй аб умовах правядзення рэферэндуму ішлі з пачатку 2006 года. Першапачаткова апазіцыя, якая выступала супраць самастойнасці Чарнагорыі, катэгарычна адмаўлялася абмяркоўваць нават самую ідэю правядзення рэферэндуму. Еўрасаюз прапанаваў сваё пасярэдніцтва. Пасрэдніцкая місія была ўскладзена на спецпрадстаўніка ЕС Міраслава Лайчака. У ходзе далейшага абмеркавання апазіцыя прыняла ідэю рэферэндуму і дамовілася з кіруючай кааліцыяй аб умовах яго правядзення. Тым не менш, заставаліся разыходжанні па ключавым пытанні — аб большасці, неабходнай для прыняцця рашэння.
Згодна з чарнагорскім законам аб рэферэндуме, для прыняцця рашэння было неабходна набраць 50 % плюс адзін голас, пры абавязковай яўцы ў 50 %. Апазіцыя ж патрабавала забяспечыць удзел у рэферэндуме не толькі насельніцтва самой Чарнагорыі, але і чарнагорцаў, якія жывуць у Сербіі. У гэтых умовах Міраслаў Лайчак прапанаваў сваю формулу: Еўрасаюз прызнае незалежнасць Чарнагорыі, калі за яе прагаласуюць 55 % ад той колькасці якая паўдзельнічае у рэферэндуме. Гэтая формула выклікала бурна негатыўную рэакцыю ў Чарнагорыі. Прэм’ер-міністар Міла Джуканавіч папярэдзіў, што яна нясе ў сабе небяспеку для стабільнасці Чарнагорыі.
Пытанне рэферэндуму
Пытанне зададзенае на рэферэндуме гучала так: Ці жадаеце Вы, каб Рэспубліка Чарнагорыя стала незалежнай дзяржавай з поўным міжнародна-прававым суверэнітэтам?
Блокі
Прыхільнікі незалежнасці рабілі стаўку на гісторыю Чарнагорыі і правы нацыянальных меншасцяў. Чарнагорыя была прызнана незалежнай дзяржавай яшчэ ў 1878 годзе ў ходзе Берлінскага кангрэса. У 1918 годзе незалежнасць краіны была ліквідаваная, калі ва ўмовах заканчэння Першай сусветнай вайны асамблея Чарнагорыі прыняла акт аб’яднання з Сербіяй. Прыхільнікі незалежнасці абяцалі ўсім нацыянальным меншасцям поўнае выкананне іх правоў у незалежнай Чарнагорыі. Лідарам прыхільнікаў незалежнасці з’яўляўся Міла Джуканавіч.
За працяг саюза з Сербіяй выступалі:
Апазіцыйныя палітычныя сілы, якія выступалі за захаванне Сербіі і Чарнагорыі, якія аб’ядналіся ў «Блок за каханне» рабілі стаўку на падтрымку ЕС (які раіў чарнагорскаму кіраўніцтву не спяшацца з пытаннем аб аддзяленні) і на наяўнасць шырокіх сувязяў з Сербіяй. «Юніяністы» сцвярджалі, што кіруючая эліта, якая выступае за незалежнасць спрабуе ператварыць Чарнагорыю ў «прыватнае валоданне» і прытулак для злачынцаў. Таксама прыхільнікі саюза сцвярджалі, што нельга абрываць гістарычныя сувязі з Сербіяй, паколькі 73 % грамадзян Чарнагорыі маюць блізкіх сваякоў у Сербіі. Лідарам «юніяністаў» з’яўляўся апазіцыянер Прэдраг Булатавіч.
Галасаванне
Рэферэндум праходзіў 21 мая 2006 года ў нядзелю. У 21:00 па мясцовым часе галасаванне завяршылася. Згодна з першапачатковымі дадзенымі, у галасаванні прынялі ўдзел 86,7 % унесеных у спісы выбаршчыкаў.
23 мая 2006 года выбарчая камісія Чарнагорыі абвясціла вынікі рэферэндуму. Яўка на рэферэндуме склала 86,49 %. 55,49 % выказаліся за незалежнасць. 44,51 % выказаліся за захаванне саюза Сербіі і Чарнагорыі. Падвядзенне канчатковых вынікаў было адкладзена ў сувязі з тым, што 19 000 галасоў аспрэчвалася апазіцыяй. Прэдраг Булатавіч адмовіўся прызнаць вынікі рэферэндуму, заявіўшы, што інфармацыю аб выніках галасавання нельга лічыць канчатковай. Ён запатрабаваў поўнага пераліку галасоў, аднак у гэтым апазіцыі было адмоўлена камісіяй па правядзенні рэферэндуму і еўрапейскімі назіральнікамі, якія заявілі аб упэўненасці ў тым, што галасаванне было свабодным і справядлівым.
У рэгіёнах на мяжы з Сербіяй і Босніяй большасць выказалася супраць незалежнасці. У муніцыпалітэце Плужынэ, населеным сербамі, 75 % прагаласавалі за саюз. У цэнтральных раёнах Чарнагорыі, дзе большасць насельніцтва складалі чарнагорцы, мелі значную падтрымку прыхільнікі незалежнасці.
У прыбярэжных раёнах каля 60 % выказаліся за незалежнасць. На поўдні ў муніцыпалітэце Улцынь, дзе большасць насельніцтва складаюць албанцы, за незалежнасць прагаласавалі 87 %. Большасць муніцыпалітэтаў, дзе асноўным насельніцтвам з’яўляліся сербы, прагаласавалі за саюз; больш за ўсё за незалежнасць прагаласавалі ў населеных албанцамі і баснійцамі Улцыне і Ражае.
Міжнародная рэакцыя
Міністэрства замежных спраў Кітайскай Народнай Рэспублікі заявіла, што «Кітай паважае выбар народу Чарнагорыі, і канчатковы вынік рэферэндуму». Усе пяць сталых чальцоў Рады бяспекі ААН аднадушна прызналі вынікі рэферэндуму аб незалежнасці Чарнагорыі.
Рэакцыя ў Сербіі
Прэзідэнт Сербіі Борыс Тадзіч прызнаў вынікі рэферэндуму аб незалежнасці Чарнагорыі адразу пасля абвяшчэння вынікаў галасавання. Прэм’ер-міністр Сербіі Воіслаў Каштуніца, які з’яўляўся праціўнікам незалежнасьці Чарнагорыі, прызнаў вынікі рэферэндуму толькі ў канцы тыдня.
Прэм’ер-міністр Косава пад эгідай МААНК Агім Чэку заявіў: «Гэта апошні акт гістарычнай ліквідацыі Югаславіі. У гэтым годзе Косава рушыць услед прыкладу Чарнагорыі».
Па інфармацыі харвацкай газеты «Вячэрні Ліст» рэгіянальныя арганізацыі сербаў, якія пражываюць у Босніі і Герцагавіне, планавалі таксама падрыхтоўку да правядзення рэферэндуму аб незалежнасці Рэспублікі Сербскай. Хоць па заявах міністра замежных спраў Босніі Младэна Іваніча рэфэрэндум у Чарнагорыі не паўплывае на Боснію і Герцагавіну і на сітуацыю на Балканах у цэлым. Гэтая інфармацыя выклікала асуджэнне ЗША, ЕС і іншых краін. Прэм’ер-міністр Рэспублікі Сербскай Міларад Додзік пазней адмовіўся ад ідэі падрыхтоўкі да такога рэферэндуму, паколькі ён дэстабілізаваў бы становішча ў Босніі і парушаў бы прынцыпы Дэйтанскага мірнага пагаднення.
Старына (прыпыначны пункт)
Старына́ (, Старина)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны за 2,3 км на поўнач ад вёскі Старына; на лініі Масты — Ваўкавыск-Цэнтральны, паміж раз’ездам Старына і п.п. Данілаўцы.
Эдмунд Сямёнавіч Міляноўскі
Эдмунд Сямёнавіч Міляноўскі (Эдмунд Семенович Миляновский; нар. ) — архітэктар. Брат магілёўскага інжынера-архітэктара Уладзіслава Міляноўскага.
Біяграфія
Выхоўваўся ў Будаўнічым вучылішчы (1850-1862). Выпусціўся з чынам губернскага сакратара і прызначаны на службу ў Пензенскую губернскую будаўнічую і дарожную камісію архітэктарскім памочнікам.
Да 1864 года стаў першым малодшым архітэктарам Пензенскай губерні. Калежскі асэсар. 31 сакавіка 1873 года малодшы архітэктар Міляноўскі Э. С. падаў прашэнне аб адстаўцы з прызначэннем пенсіі, яго прашэнне было здаволена. Міляноўскі таксама часова выконваў абавязкі малодшага архітэктара ў маі 1880 года, а ў 1879—1882 гадах ён згадваўся як прыватны архітэктар.
Творчасць
Самая вядомая яго праца — на вул. Лекарскай у Пензе, дзе прайшлі дзіцячыя гады рэжысёра Усевалада Меерхольда і цяпер размешчаны яго музей. У музейнай экспазіцыі прадстаўлены і чарцёж Міляноўскага.
Кіраўск (Ленінградская вобласць)
Кіраўск — горад (з 1953 г.), адміністрацыйны цэнтр Кіраўскага раёна Ленінградскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Яго тэрыторыя ўваходзіць у муніцыпальнае ўтварэнне Кіраўскае гарадское паселішча. На 1 студзеня 2011 года насельніцтва Кіраўскага гарадскога паселішча складала 26585 чалавек, плошча гарадскога паселішча — 84,9 км².
Брамінскі сыч
Брамінскі сыч (Athene brama) — драпежная птушка роду сычоў сямейства савіныя. Адна з шырока распаўсюджаных птушак Паўднёвай Азіі, сустракаемая паблізу чалавечага жытла (нават у вялікіх гарадах). Арэал гэтага сыча вельмі вялікі і ахоплівае не толькі Паўднёвую, але і частка Паўднёва-Усходняй Азіі і Ірана, прычым на ўсёй гэтай тэрыторыі брамінскі сыч шматлікі і знаходзіцца па-за пагрозай.
Знешні выгляд
Брамінскі сыч — тыповы прадстаўнік роду Athene і, як і іншыя сычы, мае адносна невялікія памеры ў параўнанні з астатнімі совамі. Вонкава ён вельмі падобны да дамавога сыча, з якім перасякаецца ў шэрагу месцаў свайго арэала. Яго даўжыня каля 20-21 см, вага 100—110 г., радзей да 120 г. Даўжыня крыла 14,3-17,1 см, хваста 6,5-9,3 см.
Альшанікі (Крупскі раён)
Альша́нікі (, Ольшаники) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бобрскага сельсавета.
Гісторыя
Былая ўласнасць сям'і Сапегаў. Да 1649 г. фальварак і сяло Хрысціны Сапегі, потым — яе мужа Самуэля Паца. У Айчынную вайну 1812 г. вёска разбурана французамі. У 1863-67 гг. уладанне Д. Ф. Дашкевіча, уваходзіла ў склад Сенненскага павета, налічвала 40 мужчын. У 1897 г. 23 двары, 150 жыхароў, у 1909 г. 32 двары, 187 жыхароў. З 1917 г. у складзе Крупскага раёна. У 1930-я гады вяскоўцы аб'ядналіся ў калгас «3-ці з'езд Саветаў». На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінуў 21 чалавек. З 1950 г. у складзе калгаса «Перамога» (з 1957 г. імя У. І. Леніна), з 1960 г. — колгаса «Бобр».
Насельніцтва
На 01.01.1998 г. 8 гаспадарак, 12 жыхароў.
IC 1924
IC 1924 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фронт Мажайскай лініі абароны
Фронт Мажа́йскай лі́ніі абаро́ны — адзін з франтоў Чырвонай Арміі падчас Вялікай Айчыннай вайны. Сфарміраваны на заходнім напрамку 18 ліпеня 1941 года на падставе загаду Стаўкі ВГК ад 18 ліпеня 1941 года для арганізацыі абароны па Мажайскай абарончай лініі. Функцыі штаба фронту выконваў штаб Маскоўскай ваеннай акругі. 30 ліпеня 1941 года на падставе загаду Стаўкі ВГК ад 30 ліпеня 1941 года фронт быў скасаваны, яго войскі перададзеныя ў склад Рэзервовага фронту.
Склад фронту
У склад фронту ўваходзілі 32, 33, 34-я арміі.
Себеж
Себеж (Себеж) — горад (з 1772 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Себежскага раёна Пскоўскай вобласці. Насельніцтва 6,7 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1414 годзе.
Геаграфія
Горад размешчаны за 180 км ад Пскова, за 600 км ад Масквы, за 450 км ад Санкт-Пецярбурга на беразе Себежскага возера і возера Арано.
Рэльеф узгорысты. Непадалёк ад Себежа маецца значная гара «Уздыхалінка».
Клімат пераходны ад умерана марскога да ўмерана кантынентальнага, з мяккай зімой і цёплым летам. Ападкаў найбольш выпадае ўлетку і рана ўвосень. Сярэдняя хуткасць ветру — 3,9 м/с, вільготнасць паветра — 78 %.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Себеж датуецца 1414 годам, калі яго здабыў вялікі князь Вітаўт, ідучы ў паход на Пскоў. Згодна з трактатам, паміж вялікім князем Казімірам і маскоўскім гаспадаром Васілём Васілевічам Цёмным Вялікае Княства Літоўскае страціла свой уплыў на Ноўгарад Вялікі і Пскоў, але захавала за сабою Себеж. У 1535 годзе маскоўскія войскі на чале з Васілём Шуйскім захапілі ваколіцы горада. Па загаду ваяводы на беразе Себежскага возера збудавалі замак, які атрымаў назву Новы Себеж, або Іван-горад. У 1536 годзе сам горад трапіў пад уладу Масквы.
Згодна з Дэулінскім перамір’ем (1618) Себеж вярнуўся да Вялікага Княства Літоўскага. Станам на 1619 год, паводле інвентара, тут было 9 вуліц, 6 цэркваў і манастыр. 22 сакавіка 1623 года кароль і вялікі князь Жыгімонт Ваза надаў гораду Магдэбургскае права і герб: «у блакітным полі постаць Самсона, які дужаецца з ільвом». З пачаткам Трынаццацігадовай вайны ў 1654 годзе маскоўскія войскі зноў захапілі Себеж, але ў 1661 годзе мясцовыя жыхары перадалі горад войску Вялікага Княства Літоўскага. Згодна з дамовай 1676 года Себеж вярнуўся ў склад Рэчы Паспалітай. У канцы ХVII стагоддзя тут было 300 будынкаў.
У Вялікую Паўночную вайну (1700—1721) двойчы ў 1705 і 1707 гадах Себеж займалі расійскія войскі Пятра I. Станам на 1755 год горад налічваў 150 будынкаў.
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) Себеж разам з большай часткай Полацкага ваяводства апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, дзе стаў цэнтрам павета Полацкага намесніцтва, з 1796 года Беларускай, з 1802 года Віцебскай губерні. У пачатку XIX стагоддзz тут існавала 5 скарбавых будынкаў (з якіх адзін быў мураваны), прыватных — 202 (3 мураваныя), крамаў — 2, столькі ж цэркваў і касцёл. У маі 1885 года ў горадзе здарыўся страшэнны пажар, які знішчыў каля 600 будынкаў.
З 1917 года Віцебская губерня ў складзе Заходняй вобласці, з 1918 года ў Заходняй камуне РСФСР. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай тэрыторыя абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў Беларускую ССР, дзе Себеж меў стаць цэнтрам павета («падраёна»), аднак 16 студзеня ЦК РКП(б) пастанавіў выключыць Віцебшчыну са складу рэспублікі. I Усебеларускі з’езд Саветаў, які прайшоў 2-3 лютага, прызнаў Віцебскую губерню часткай РСФСР.
З 1924 года ў Пскоўскай губерні. У 1926 годзе беларускія бальшавікі прасілі вярнуць Себеж у склад БССР, аднак Масква не задаволіла гэтую просьбу.
Раённы цэнтр Велікалуцкай акругі (1927—1930, 1935—1938) у складзе Ле­нінградскай вобласці (1927—1929) і Зах­одняй вобласці (1929—1935), Калінін­скай вобласці (1935—1944).
У Другую сусветную вайну з 9 ліпеня 1941 года да 17 ліпеня 1944 года горад знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй.
Раённы цэнтр Велікалуцкай вобласці (1944—1957), з 1957 года — Пскоўскай вобласці.
Эканоміка
Вытворчасць будаўнічых матэрыялаў, прадпрыемствы лясной, лёгкай і харчовай прамысловасці.
Слаўнае (Талачынскі раён)
Сла́ўнае (, Славное) — пасёлак у Талачынскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр Слаўнаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 22 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Талачын, за 129 км ад Віцебска. Чыгуначная станцыя Слаўнае.