cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
General Cup 2014 (снукер)
«General Cup 2014» быў адзначаны вяртаннем у снукер Алістэра Картэра, які праходзіў курс лячэння ад рака лёгкіх пасля таго, як ён быў дыягнаставаны ў Картэра ў маі 2014 года. Пасля другога тура групавога этапу ў групе A у кожнага снукерыста было па аднаму ачку, а ў апошніх паядынках Марк Дэвіс перайграў Рыкі Уолдэна, а Джо Пэры ў напружанай гульне выйграў вырашальны фрэйм у Джымі Уайта і таксама заваяваў пуцёўку ў паўфінал. Шон Мёрфі з групы B стаў адзіным снукерыстам на першынстве, які не прайграў ніводнага матча падчас групавога раўнда і, такім чынам, выйшаў з групы з першага месца. Другое месца ў гэтым квартэце заняў Алі Картэр, які таксама паказаў якасны снукер, а кітаец Лян Вэньбо і Марка Фу з Ганконга не здолелі выйсці ў плэй-оф. У першым паўфінале леташні пераможца Марк Дэвіс з лікам 2:6 пацярпеў паразу ад Картэра, які выдатна правёў паядынак і зрабіў серыю ў 139 ачкоў, якая на той момант была найвышэйшай на спаборніцтве. У другім паўфінале Шон Мёрфі аформіў тотал-клірэнс у 144 балы, які ў выніку стаў найвышэйшай серыяй на General Cup, перасягнуўшы брэйк Картэра, а таксама перамог Джо Пэры у вырашальным фрэйме — 6:5.
Пераможцам турніру стаў Алістэр Картэр, які саступаў Мёрфі ў фінальным матчы з лікам 3:5 і 5:6, але паказваў больш якасную гульню і зрабіў дзве соценныя серыі на працягу матча, што дапамагло яму перамагчы праціўніка ў вырашальнай партыі — 7:6. Такім чынам, Картэр адзначыў сваё вяртанне ў снукер пасля паўгадавога перапынку цудоўнай перамогай на «General Cup 2014». На сваім шляху да тытула ён перайграў у групавым раўндзе Марка Фу (4:1) і Ляна Вэньбо (4:2) і саступіў Шону Мёрфі (1:4), выйшаўшы ў паўфінал з другога месца, пасля чаго разграміў у паўфінальным матчы Марка Дэвіса (6:2) і ўзяў рэванш у Мёрфі ў вырашальным матчы (7ː6). Гэтая перамога прынесла Картэру першую снукерную перамогу больш чым за паўтара года (3 лютага 2013 года ён стаў пераможцам German Masters).
Турнір
General Cup 2014 года стаў шостым розыгрышам гэтага турніру, які быў заснаваны ў 2004 годзе, пасля чаго праходзіў у 2009, а з 2011 года праводзіцца штогод. З самога заснавання General Cup праходзіць у General Snooker Club у Ганконгу.
Старшынёй турніру быў Вонг Ят Хунг, галоўным каардынатарам — Пэтсі Чэнг, а дырэктарам — Кэнь Хуэй.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру склаў HK$390,000, а таксама яшчэ па HK$2,000 за кожную соценную серыю. Пераможца турніру атрымаў HK$120,000, што прыкладна равнялася £9,600 (менш, чым за перамогу на этапе PTC). Апроч таго, вялікі прыз быў падрыхтаваны для аўтара максімальнага брэйка, у суме ў тры разы перасягнуўшы прыз за перамогу на спаборніцтве.
Фармат турніру
На General Cup 2014 прыняло ўдзел 9 ігракоў, з якіх 8 — удзельнікі мэйн-тура і 1 — аматар. У папярэднім уайлдкард раўндзе адзін з снукерыстаў прафесіяналаў гуляў супраць уладальніка ўайлдкард, пасля чаго пераможца далучыўся да 7 іншых прафесіяналаў, якія былі падзеленыя на 2 групы па 4 іграка. У групавым раўндзе кожны ігрок гуляў з кожным іграком з сваёй групы па аднаму разу, пасля чаго ў плэй-оф выходзілі па 2 лепшых іграка (пераможцы групы), якія выйгралі больш матчаў у сваёй групе. У выпадку, калі снукерысты выйгралі аднолькавую колькасць матчаў, лепшы з іх вызначаўся па крытэрыю розніцы выйграных і прайграных фрэймаў. Пасля гэтага ігрок, які заняў першае месца ў групе А, гуляў у паўфінале з іграком, які заняў другое месца ў групе B, а ігрок, які заняў першае месца ў групе B, гуляў у паўфінале з іграком, які заняў другое месца ў групе А. Пераможцы паўфіналаў змагаліся ў вырашальным матчы за тытул турніру. Усе раўнды праходзілі на працягу сямі дзён (гульні групавога раўнда праходзілі 13, 14 і 16 кастрычніка, а 15 кастрычніка на General Cup 2014 з’яўляўся днём адпачынку) у General Snooker Club ў Ганконгу.
Вяртанне Алістэра Картэра
У маі 2014 года ў 34-гадовага Алістэра Картэра, двухразовага фіналіста чэмпіянату свету і экс-другога нумара сусветнага рэйтынгу, быў выяўлены рак лёгкіх, пасля чаго ён быў вымушаны спыніць свае выступы і пачаць лячэнне. WPBSA зрабіла заяву пра тое, што рэйтынг снукерыста будзе замарожаны на час лячэння, а ўжо ў жніўні Картэр абвясціў у сваім твітэры, што ў хуткім часе зможа вярнуцца ў снукер. У верасні стала вядома, што Алістэр перамог рак і плануе гуляць на адкрытым чэмпіянаце Балгарыі, які праходзіў з 2 па 5 кастрычніка, аднак у канцы месяца ён заявіў, што церпіць некаторыя ўскладненні пасля апошняй працэдуры і вымушаны зняцца з турніру. Такім чынам, запрашальны турнір General Cup 2014 стаў пунктам доўгачаканага вяртання Картэра, які займаў 15-е месца ў афіцыйным рэйтынгу і яшчэ ніколі не выступаў на гэтым спаборніцтве, да снукернага стала.
Удзельнікі
На турніры General Cup 2014 прыняло ўдзел 8 прафесіянальных гульцоў, якія былі запрошаныя арганізатарамі, а таксама 1 уладальнік уайлдкард.
Пераможца розыгрышу 2009 года, Рыкі Уолдэн прыняў удзел у пятым (з шасці) розыгрышы General Cup, абнавіўшы такім чынам свой рэкордны паказчык.
У 2014 годзе ў General Snooker Club гулялі 3 дэбютанты: Алістэр Картэр, Джымі Уайт і аматар Лінь Юнчжы, які атрымаў уайлдкард ад арганізатараў спаборніцтва.
Да гэтага ніводны гулец не здолеў выйграць тытул General Cup два разы. Два ўдзельнікі розыгрышу 2014 года станавіліся пераможцамі спаборніцтва: Рыкі Уолдэн (2009) і Марк Дэвіс (2013).
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх турнірах General Cup.
Расклад турніру
General Cup 2014 года праходзіў на працягу 7 дзён (з нядзелі 12 кастрычніка па суботу 18 кастрычніка) за адным сталом на арэне ў General Snooker Club у Ганконгу. Падчас групавога раўнда кожны дзень на турніры гулялася па 4 матчы, а перад апошнімі паядынкамі ў групах, 15 кастрычніка, арганізатары зладзілі дзень адпачынку.
Ход турніру
Першапачаткова снукерыстам з вышэйшым рэйтынгам на турніры павінен быў быць Бары Хокінс, а Джо Пэры пачынаць спаборніцтва з уайлдкард раўнда, аднак за некалькі дзён да турніру стала вядома пра траўму шыі пятага нумера рэйтынгу, у выніку чаго ён не змог прыняць удзел у гэтым першынстве ў трэці раз запар. Такім чынам, Пэры заняў яго месца ў групе, а ў якасці восьмага прафесіянала быў запрошаны кітайскі гулец Лян Вэньбо, які павінен быў пачынаць General Cup 2014 з уайлдкард раўнда.
Першы дзень (12 кастрычніка)
Выбыў: Лінь Юнчжы
У першы гульнявы дзень на General Cup 2014 быў згуляны матч уайлдкард раўнда да 6 перамог у фрэймах паміж кітайскімі снукерыстамі Лянам Вэньбо, які прыяднаўся да ўдзельнікаў толькі за некалькі дзён да пачатку спаборніцтва, і аматарам Лінем Юнчжы. Малады гулец двойчы выходзіў наперад у ліку, 1:0 і 2:1, пасля чаго 24-ы нумар рэйтынгу зраўняў лік, пакінуўшы за сабой чацвёртую партыю і дамінаваў каля стала ў трох наступных фрэймах, выканаўшы серыю ў 81 ачко ў пятай партыі і соценны брэйк у 120 ачкоў у сёмай партыі. Пры ліку 2:5 Лінь зрабіў спробу выцягнуць паядынак, узяўшы восьмы і дзявяты фрэймы, але яшчэ адна добрая серыя Ляна, 87, прынесла яму перамогу з лікам 6:4 і месца ў групе B разам з Шонам Мёрфі, Маркам Фу і Алістэрам Картэрам.
Другі дзень (13 кастрычніка)
13 кастрычніка ў General Snooker Club адбыліся першыя паядынкі групавога этапу General Cup, якія гуляліся да 4 перамог у фрэймах. Першымі да стала выйшлі Джо Пэры і леташні пераможца Марк Дэвіс. 42-гадовы Дэвіс прадэманстраваў добрую форму, не дазволіўшы праціўніку выйграць ніводнага фрэйма. Зрабіўшы серыі ў 74 бала ў другой партыі і 110 — у трэцяй, ён здабыў першае ачко ў групе з лікам 4:0. Пасля іх сустракаліся прадстаўнікі другой групы Шон Мёрфі, які прайграў усе матчы на леташнім розыгрышы, і фіналіст General Cup 2009 Лян Вэньбо. Брытанец, які перамог на адкрытым чэмпіянаце Балгарыі за тыдзень да гэтага паядынка, працягнуў серыю якаснай і надзейнай гульні і, выканаўшы серыю ў 52 пункты ў другой партыі, выйшаў наперад з лікам 3:0, пасля чаго яго апанент узяў верх у чацвёртай партыі, але, выйграўшы пяты фрэйм, Мёрфі паставіў кропку ў гэтым паядынку і ўслед за Маркам Дэвісам узначаліў сваю групу з адным ачком. Прадстаўнікі гэтай жа групы, Марка Фу, адзіны прадстаўнік Ганконга на турніры, і Алістэр Картэр, які вярнуўся ў снукер пасля лячэння ад рака, сустракаліся ў шэсць гадзін па мясцовым часе. Нягледзячы на тое, што яшчэ за два тыдні да гэтай гульні англічанін адмовіўся выступаць на адкрытым чэмпіянаце Балгарыі ў сувязі з дрэнным самаадчуваннем, у матчы супраць Фу ён выглядаў поўным энергіі і хутка выйграў першыя тры партыі з аднолькавымі серыямі ў 55 балаў. Снукерыст з Ганконга, які займаў 9-ю пазіцыю ў сусветным рэйтынгу, размачыў лік, узяўшы чацвёрты фрэйм, але Картэр выйграў пятую партыю з лікам 69:33 і пераможна вярнуўся ў гульню пасля хваробы. У заключным матчы другога гульнявога дня сустракаліся Рыкі Уолдэн, які перамог на гэтым турніры ў 2009 годзе, а таксама быў у фіналах у 2011 і 2012 гадах, і адзін з самых узроставых прафесіянальных снукерыстаў Джымі Уайт, які, тым не менш, упершыню прыехаў на General Cup. 31-гадовы Рыкі адкрыў лік, пасля чаго шасціразовы фіналіст чэмпіянату свету прадэманстраваў баявы дух, выйграўшы другі фрэйм з серыяй у 64 ачкі і трэцюю партыю на апошнім чорным шары. Уолдэн дамінаваў у дзвюх наступных партыях, зрабіўшы лік 3:2 на сваю карысць, пасля чаго выйграў сёмы фрэйм на каляровых шарах і, давёўшы матч да перамогі, заняў другое месца пасля Дэвіса ў групе A.
Трэці дзень (14 кастрычніка)
Выбыў: Марка Фу
Чацвёрты дзень (16 кастрычніка)
Выбылі: Рыкі Уолдэн,  Лян Вэньбо,  Джымі Уайт
На наступны дзень пасля дня адпачынку, які праходзіў на ганконгскім турніры 15 кастрычніка паміж другім і трэцім турамі групавога раўнда, снукерысты правялі апошнія паядынкі групавога этапа General Cup 2014. У групе A кожны ігрок меў па аднаму балу і забяспечваў сабе выхад у паўфінал у выпадку перамогі ў апошнім матчы. Першымі да стала выйшлі Рыкі Уолдэн і Марк Дэвіс. 31-гадовы Уолдэн, які ў папярэднім паядынку супраць Джо Пэры не здолеў узяць ніводнага фрэйма, саступіў у першай партыі, пасля чаго дазволіў Дэвісу дамінаваць у другім фрэйме, а ў трэцяй партыі леташні пераможца здзейсніў сэнчуры-брэйк, 104, і зрабіў лік 3:0 на сваю карысць. Рыкі, які прымаў удзел на General Cup ужо пяты раз запар, пакінуў за сабой чацвёрты фрэйм, але яго сапернік выйграў пятую партыю і з лікам 4:1 набраў другое ачко ў групе і забяспечыў сабе выхад у паўфінал з першага месца. У групе B, дзе Шон Мёрфі ўжо забяспечыў сабе выхад з групы, перамогшы ў двух паядынках, а мясцовы снукерыст Марка Фу страціў шанцы на месца ў плэй-оф, у матчы, які непасрэдна вырашаў лёс пуцёўкі ў 1/2 фіналу, сышліся Алі Картэр і Лян Вэньбо. Кітаец хутка здабыў два ачкі, дзякуючы серыям у 90 і 107 балаў у першых дзвюх партыях, але яго сапернік здолеў перахапіць ініцыятыву. Картэр, які яшчэ за паўтара месяца да гэтага змагаўся з ракам, выйграў трэці фрэйм з брэйкам у 70 ачкоў, пасля чаго дамінаваў у чацвёртай партыі і зраўняў лік — 2:2. Пасля гэтага 35-гадовы брытанец выканаў соценную серыю, 105, а таксама дамінаваў у шостым фрэйме, і, пакінуўшы за сабой чацвёртае ачко запар, зрабіў лік 4:2 на сваю карысць і выйшаў у паўфінал General Cup 2014. Пасля гэтага на арэну General Snooker Club выйшлі Джо Пэры, які ўдзельнічаў на General Cup 2013, але не выйшаў з групы, і Джымі Уайт. 52-гадовы снукерыст адкрыў лік, зрабіўшы брэйк у 78 ачкоў у стартавай партыі, пасля чаго Пэры дамінаваў у другім фрэйме, а таксама выдатна правёў наступныя дзве партыі, здзейсніўшы серыі ў 136 і 76 балаў, і адарваўся ад праціўніка на два ачкі — 3:1. Доўгая пятая партыя засталася за дэбютантам турніру, які пасля гэтага выканаў сэнчуры, 108, і зраўняў лік у матчы, 3:3, перавёўшы выяўленне пераможцы ў вырашальны фрэйм. Сёмая партыя праходзіла ў роўнай барацьбе, але 40-гадовы Джо Пэры добра правёў яе канцоўку, перамогшы на каляровых шарах і здабыўшы сабе месца ў паўфінальнай стадыі — 4:3. Апошнім паядынкам групавога раўнда стала сустрэча Шона Мёрфі, які пасля перамогі Алістэра Картэра з лікам 4:2 забяспечыў сабе першы радок у групе B, і Марка Фу. Чэмпіён свету 2005 года адкрыў лік у матчы, пасля чаго здабыў другое ачко на каляровых, а ў трэцяй партыі выканаў соценны брэйк у 101 бал, зрабіўшы лік 3:0 на сваю карысць. Яго апанент зрабіў спробу камбэка, аформіўшы паўсоценную серыю, 73, у чацвёртай партыі, пасля чаго дамінаваў у пятым фрэйме, скараціўшы адставанне да аднаго ачка, але Шон, які выйграў апошняе міні-рэйтынгавае спаборніцтва, адкрыты чэмпіянат Балгарыі, не пакінуў праціўніку шанцаў у шостай партыі і з лікам 4:2 выйграў трэці матч у групавым раўндзе, стаўшы адзіным снукерыстам, які выйграў усе паядынкі ў групе.
Пяты дзень (17 кастрычніка)
Выбылі: Марк Дэвіс,  Джо Пэры
17 кастрычніка ў Ганконгу былі згуляныя паўфінальныя паядынкі. У першым матчы сышліся дзеючы чэмпіён Марк Дэвіс і Алістэр Картэр, які паказваў выдатную гульню ў сваім першым турніры пасля вылечвання ад рака лёгкіх. Да гэтага англічане 14 разоў перасякаліся паміж сабой на прафесійных спаборніцтвах і выйгралі па 7 матчаў. З 6 паядынкаў двухразовы фіналіст чэмпіянату свету выйграў 4 сустрэчы на рэйтынгавым узроўні, а ў пачатку 2014 года снукерысты двойчы гулялі на турніры Championship League і выйгралі па аднаму матчу. Картэр адкрыў лік, узяўшы першую партыю з серыяй у 75 балаў, пасля чаго зрабіў брэйк у 55 ачкоў у другім фрэйме, але Дэвіс адказаў пераможным падыходам у 65 ачкоў і выйграў фрэйм на каляровых шарах. Напружаная трэцяя партыя дасталася Алістэру, які перамог на апошнім чорным шары, але Марк здзейсніў серыю ў 82 балы ў чацвёртым фрэйме і зноў зраўняў лік — 2:2. Пасля гэтага 15-ы нумар рэйтынгу выканаў цудоўны тотал-клірэнс у 139 балаў, які быў найвышэйшай серыяй на турніры, перасягнуўшы брэйк у 136 ачкоў, які зрабіў Джо Пэры, і выйшаў наперад, а ў шостым фрэйме ён здзейсніў брэйк у 63 балы і зрабіў лік 4:2 на сваю карысць. Трохразовы чэмпіён свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі паспрабаваў вярнуцца ў барацьбу, але яго праціўнік выйграў яшчэ адну партыю на каляровых шарах, а пазней давёў матч да перамогі з лікам 6:2 і выйшаў у фінал General Cup 2014.
У другім матчы гулялі Шон Мёрфі, які не прайграў ніводнага матча на групавым этапе, і Джо Пэры. Снукерысты 11 разоў сустракаліся на прафесійных першынствах, з якіх Мёрфі атрымаў 6 перамог і адзін матч завяршыўся ўнічыю. Пры гэтым Шон выйграў 3 з 3 рэйтынгавых паядынкаў паміж гульцамі, а ў 2014 годзе яны два разы перасякліся падчас турніру Championship League і атрымалі па адной перамозе. Былы трэці нумар сусветнага рэйтынгу ўзяў першы фрэйм з серыяй у 95 балаў, пасля чаго яго праціўнік адказаў сваім брэйкам таксама ў 95 ачкоў і зраўняў лік. 32-гадовы Шон зноў выйшаў наперад, пакінуўшы за сабой трэцюю партыю, пасля чаго здзейсніў якасны тотал-клірэнс у 144 ачкі і, такім чынам, перасягнуў найвышэйшы брэйк турніру, які да гэтага выканаў Картэр, а таксама зрабіў серыю ў 74 балы ў пятым фрэйме і зрабіў лік 4:1 на сваю карысць. Пасля гэтага Пэры актывізаваўся, выйграў шосты фрэйм, а таксама, зрабіўшы серыі ў 60 і 97 балаў, пакінуў за сабой сёмую і восьую партыі і зраўняў лік — 4:4. Шон Мёрфі дамінаваў у дзявятай партыі, выйграўшы яе з брэйкам у 57 ачкоў, пасля чаго яго апанент выканаў серыю ў 85 балаў і, зноў зраўняўшы лік, перавёў паядынак у вырашальны адзінаццаты фрэйм. Пры ліку 0:5 у апошняй партыі Шон атрымаў шанец на атаку і больш не дазволіў праціўніку падысці да стала, зрабіўшы серыю ў 80 балаў і скончыўшы матч з лікам 6:5 на сваю карысць. Такім чынам, Мёрфі стаў другім фіналістам General Cup 2014 і ў суботу 18 кастрычніка павінен быў змагацца за найвышэйшы прыз у HK$120,000 (прыкладна £9,600) з Алістэрам Картэрам.
Шосты дзень (18 кастрычніка)
Выбыў: Шон Мёрфі
Дэбютант General Cup актыўна пачаў паядынак і выйграў першы фрэйм, пасля чаго Мёрфі зрабіў серыю ў 61 бал, але пераможны брэйк у 68 балаў прынёс яму другі фрэйм запар — 2:0. Шон выйграў трэцюю партыю на каляровых, а таксама зрабіў паўсоценную серыю, 59, у чацвёртым фрэйме і зраўняў лік у матчы. У пятай партыі Картэр адкрыў лік соценным брэйкам у гэтым фінале, выканаўшы падыход у 112 балаў, на які Шон Мёрфі адказаў серыяй у 90 ачкоў у шостым фрэйме і зноў зраўняўся з праціўнікам — 3:3. Пасля гэтага Мёрфі дамінаваў у сёмай партыі і ўпершыню ў матчы выйшаў наперад, а пазней павялічыў адрыў да двух ачкоў, выйграўшы восьмы фрэйм на каляровых шарах. Картэр перахапіў ініцыятыву і зрабіў дзве паўсоценныя серыі ў наступных фрэймах, 69 і 99, зрабіўшы лік 5:5. З серыяй у 54 ачкі Мёрфі, які да гэтага выйграў тры турніры ў 2014 годзе, выйграў адзінаццатую партыю і наблізіўся да перамогі на адлегласць аднаго фрэйма, пасля чаго Алістэр Картэр здзейсніў другі сэнчуры-брэйк у фінале, 101, і зраўняў лік, а таксама дамінаваў у вырашальным фрэйме, здабыўшы перамогу на турніры — 7:6.
Такім чынам, Алістэр Картэр атрымаў шосты прафесійны снукерны тытул, а таксама HK$120,000 прызавых грошай. Гэтая перамога стала першай для Картэра з лютага 2013 года, калі ён стаў чэмпіёнам на German Masters 2013. Пасля матча Картэр, які мае мянушку «Капітан», у сваім твітэры напісаў:
У сваю чаргу, Шон Мёрфі таксама вельмі добразычліва адгукнуўся пра матч:
Апроч таго, іншыя вядомыя снукерысты таксама прыядналіся да віншаванняў Картэра і захапляліся яго баявым духам. 7-разовы чэмпіён свету Стывен Хендры напісаў:
Уайлдкард раўнд
Лян Вэньбо, які атрымаў месца на турніры за некалькі дзён да пачатку, пачаў спаборніцтва з уайлдкард раўнда, дзе сустракаўся з сваім суайчыннікам аматарам Лінем Юнчжы за трапленне ў групавы раўнд.
Фінал
Алістэр Картэр прыняў удзел у першым турніры пасля чэмпіянату свету 2014 года, паколькі праходзіў курс лячэння ад рака, і адпаведна гэты фінал стаў першым яго фіналам у сезоне 2014/2015. У сваю чаргу Шон Мёрфі паказваў спрыяльны ўзровень на працягу пачатку сезона, а на апошнім турніры да General Cup, міні-рэйтынгавым адкрытым чэмпіянаце Балгарыі, атрымаў перамогу, прайграўшы толькі сем фрэймаў у сямі матчах. Такім чынам, Мёрфі выйшаў у другі фінал прафесійнага турніру запар.
Снукерысты ніколі не перасякаліся ў фіналах турніраў, але ў 2008 годзе яны гулялі ў фінале адной з груп турніру Championship League, дзе Шон атрымаў перамогу з лікам 3:2.
Фінал General Cup 2014 стаў другім выпадкам у гісторыі турніру, калі ў вырашальным паядынку гулялі два англічаніна (у 2011 годзе ў фінале сустрэліся Стывен Лі і Рыкі Уолдэн).
Для Картэра гэты фінал стаў 11-м вырашальным матчам прафесійных турніраў у кар’еры. Да гэтага ён атрымаў перамогу на пяці турнірах і саступіў у пяці фіналах. Шон Мёрфі выйшаў у 25-ы фінал у сваёй прафесійнай кар’еры, з якіх да гэтага ён выйграў 13 тытулаў, 11 разоў прайграўшы ў вырашальных паядынках турніраў.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У 16 матчах General Cup гульцы аформілі 14 соценных серый, а колькасць серый, большых за 50 ачкоў, дасягнула 59 брэйкаў, што ў сярэднім азначае больш за 3,5 паўсоценных серыі у матчы.
Лідарам па колькасці сэнчуры стаў пераможца турніру Алістэр Картэр, які выканаў 4 соценных серыі, з якіх 2 ён здзейсніў у фінальным матчы, апярэдзіўшы Джо Пэры, які зрабіў 3 сотні на спаборніцтве і саступіў у паўфінале. Па колькасці серый «50+» лідарамі сталі фіналісты Картэр (15 брэйкаў) і Шон Мёрфі (12 брэйкаў). Прыз за найвышэйшы брэйк, зроблены ў асноўнай стадыі турніру, роўны HK$20,000, атрымаў Мёрфі, які аформіў серыю ў 144 балы ў паўфінальным матчы супраць Джо Пэры.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Статыстыка турніру
Фінал General Cup 2014 стаў другім выпадкам у гісторыі турніру, калі ў вырашальным паядынку гулялі два англічаніна (у 2011 годзе ў фінале сустрэліся Стывен Лі і Рыкі Уолдэн).
Алістэр Картэр стаў чацвёртым снукерыстам з Англіі, атрымаўшым перамогу на турніры General Cup, а таксама шостым пераможцам турніру.
Картэр выйграў свой шосты прафесійны тытул у кар’еры. Гэтая перамога стала першым поспехам для брытанца за паўтара года (у лютым 2013 года ён атрымаў перамогу на German Masters ).
Варшаўскі снукерны тур 2007
Варшаўскі снукерны тур 2007 (Warsaw Snooker Tour) — прафесійна-аматарскі турнір па снукеры, які праходзіў з 16 па 17 чэрвеня 2007 года ў Торвар Холе, у Варшаве, Польшча.
Ферэнц II Ракацы
Паходжанне і выхаванне
Ферэнц II Ракацы нарадзіўся ў вёсцы Боршы (цяпер Борша ў Кошыцкім краі Славакіі) ў сям’і спадчыннага валадара Сяміграддзя Ферэнца I Ракацы і Ілоны Зрыні, пляменніцы Міклаша Зрыні. Унук сяміградскага князя Юрыя II Ракацы і харвацкага бана Пятра Зрыні.
Бацька Ферэнца памёр, калі апошні быў яшчэ немаўлём, таму аўстрыйскі імперскі савет пры Леапольдзе I дабіўся прадугледжанага запаветам Ферэнца I Ракацы прадастаўлення правоў на апякунства над няпоўнагадовымі спадчыннікамі сяміградскага прастола, каб ліквідаваць патэнцыйны ачаг супраціву падпарадкаванню ўсталяванню ўлады дынастыі аўстрыйскіх Габсбургаў над Венгрыяй. Тым не менш, Ілона Зрыні захавала за сабой апекаванне над дзецьмі пры вярхоўнай апецы з боку Леапольда I.
Дзяцінства Ферэнца прайшло ў замках Мункача, Шарашпатаку і Рэгеца, аднак па смерці бабулі Соф’і Батары з 1680 сям’я Ракацы канчаткова замешкала ў Мункацкім замку, які пазней стане апірышчам паўстанцаў, і да якога Ракацы меў асабліва цёплыя пачуцці цягам усяго жыцця. Выхоўваўся юны нашчадак трансільванскіх кіраўнікоў у езуіцкіх школах Чэшскага Крумлава, Індржыхава Градца і Прагі.
Паўстанне Цёкёлі
Другі муж Ілоны Зрыні, «кароль куруцаў» Імрэ Цёкёлі, не ўмешваўся ў выхаванне яе дзяцей, займаючыся пераважна змаганнем за захаванне суверэнітэту Сяміграддзя. Аднак разгром туркаў пад Венай у 1683 годзе ўзмацніў недавер Асманскай імперыі да сяміградскага князя, і Цёкёлі нават быў гатовы накіраваць прыёмнага сына закладнікам у Стамбул, але ж Ілона Зрыні супрацівілася такому рашэнню.
У 1686—1688 Ферэнц мешкаў з маці ў абложаным аўстрыйскімі войскам Мукачаве. Хоць пачаткова Ілоне Зрыні атрымлівалася абараняць замак, да 1688 сілы абаронцаў былі вычарпаны, і пасля капітуляцыі яна з дзецьмі была накіравана ў Вену, якую маглі пакінуць толькі з дазволу імператара. Пасля падпісання Карлавіцкай мірнага дагавора 26 студзеня 1699 Цёкёлі і Зрыні былі высланы з краіны, а сам юны Ракацы застаўся пры двары.
З 1694 Ферэнц II Ракацы быў ішпанам (загадчыкам) Шараскага камітату. У гэты час рэшткі сялян, што падтрымлівалі Імрэ Цёкёлі, узнялі новае паўстанне і нават авалодалі крэпасцямі Токай, Патак і Уйгей. Тым не менш, самому ішпану не падабалася неарганізаванасць стыхійнага сялянскага руху. Ён быў вымушаны хутка выехаць у Вену, каб абвергнуць сумневы ў сваёй лаяльнасці да імператарскага двара. Аднак на самой справе Ракацы прыйшоў да высновы пра неабходнасць аднаўлення суверэнітэту скасаванага ў 1526 годзе Венгерскага каралеўства і пачаў разважаць пра арганізацыю ўзброенага выступу супраць Габсбургаў. З гэтай мэтай ён заручыўся поўнай падтрымкай трэцяга па памерах зямельных уладанняў феадала краіны, адукаванага землеўласніка Міклаша Берчэні, чые ўладанні межавалі з землямі Ракацы і ўключалі горада Унгвар.
Нацыянальна-вызваленчая вайна
Наконадні вайны за іспанскую спадчыну, у 1697 Ферэнц Ракацы ўжо быў сярод удзельнікаў антыаўстрыйскай змовы, падтрымліваючы кантакты з французскім каралём Людовікам XIV, які рыхтаваўся да ваеннага канфлікту з Аўстрыяй. Пасля раскрыцця змовы дзякуючы перахопу ліставання між Ракацы і французамі малады венгерскі арыстакрат 18 красавіка 1700 быў зняволены аўстрыйскімі ўладамі ў фартыфікацыі Вінер-Нойштат (Бечуйхей) непадалёк ад Вены. Ракацы пагражала немінучае пакаранне, аднак у 1701 ён з дапамогай цяжарнай жонкі і камандзіра турэмнай варты здолеў уцячы ў Польшчу, дзе спаткаўся з Берчэні і прадстаўнікамі Францыі.
У 1703 большасць аўстрыйскага войска была адведзена з Венгрыі і Сяміграддзя для ўдзелу ў вайне за іспанскую спадчыну, і ў ваколіцах Мукачава было сабрана новае войска паўстанцаў-куруцаў, набраная пераважна з венгерскіх і русінскіх сялян Закарпацця, што патрабавалі ліквідацыі феадальнага і іншаземнага прыгнёту. Куруцы звярнуліся па дапамогу да Ферэнца Ракацы, і гэтым разам ён пагадзіўся ачоліць паўстанне з прычыны спрыяльнай знешнепалітычнай сітуацыі. Палічыўшы момант падыходзячым для пачатку барацьбы, Ракацы вярнуўся ў паўночна-ўсходнюю Венгрыю, дзе 7 чэрвеня 1703 заклікаў да паўстання супраць валадарання Габсбургаў. Яшчэ падчас знаходжання ў Польшчы выдаў адозву «да ўсіх праўдзівых венграў… шляхцічаў і няшляхцічаў», заклікаючы іх да змагання «cum Deo pro Patria et Libertate» (з Богам за Айчыну і Волю).
У сакавіку 1704 на бок Ракацы перайшоў імперскі генерал Шыман Форгах, які падтрымліваў правадыра да самага выгнання. Да ліпеня 1704 падтрымка славянскага і румынскага насельніцтва дазволіла барацьбітам за незалежнасць Венгрыі вызваліць ад габсбургскага войска ўсё Сяміграддзе, а да снежня 1705 — увесь Задунайскі край. Больш за тое, пад уплывам ваенных поспехаў паўстанцаў да іх далучылася значная частка шляхты, што змяніла характар паўстання з сацыяльнага на грамадзянскі.
Пры падтрымцы арыстакратыі ў 1704 годзе Ракацы ў Бялградзе быў абраны князем адноўленага княства Трансільванія. А 20 верасня 1705 саслоўны Нацыянальны (Дзяржаўны) сход у ноградскім мястэчку Сечэнь адмовіўся зацвердзіць імператара Іосіфа I венгерскім каралём, наўзамен абвясціўшы стварэнне канфедэрацыі на чале з Ферэнцам II для аднаўлення незалежнасці дзяржавы. Адначасна быў створаны і новы дзяржаўны апарат для адноўленай Венгерскай дзяржавы: былі створаны органы выканаўчай улады — Сенат і Эканамічны савет, — а таксама рэгулярная армія.
13 чэрвеня 1707 Дзяржаўны сход у Анодзе зацвердзіў прапанаваны Ферэнцам Ракацы закон пра дэкаранізацыю Габсбургаў з венгерскага стальца. Паколькі Францыя была не ў стане аказваць сістэматычную дапамогу, Ракацы звярнуўся ў бок Расіі. У верасні 1707 яго прадстаўнікі падпісалі ў Варшаве з пасламі Пятра I таемнае пагадненне, і дзяржавы абмяняліся пасольстварамі. Аднак ваенна-палітычны саюз між Венгрыяй і Расіяй застаўся не рэалізаваным на практыцы: уварванне Карла XII на тэрыторыю Рэчы Паспалітай і Расійскай дзяржавы скавала ўсе сілы Пятра I на палёх бітваў Паўночнай вайны.
Сканчэнне вайны
Яшчэ ў 1704 годзе пад баварскім Гёхштэце аўстрыйцы і англічане здолелі разбіць сілы французаў і баварцаў, што дазволіла вызваліць дадатковыя аддзелы аўстрыйскіх лябанцаў для змагання з вызваленчым рухам у Венгрыі.
Унутраныя справы Венгерскай канфедэрацыі таксама не былі ідэальнымі. Ад паўстання пачала адварочвацца сталічная шляхта, незадаволеная ўсталяванымі законамі. Турчанская сталіца на пачатку 1707 года выдала цыркуляр, у якім пазначыла, што пастановы Ракацы ідуць уразрэз з законамі і свабодамі дзяржавы, аднак супраць іх няможна пратэставаць, што нават пад уладай Габсбургаў было цалкам распаўсюджана і звычайна. Канфлікт скончыўся на ў Онадзе, дзе паслы Турчанскай сталіцы былі забіты на месцы. Князь Ракацы назваў іх «носьбітамі сусветнага зла» і абвінаваціў у «пагрозе венгерскай рэвалюцыі».
3 жніўня 1708 у бітве пад Трэнчынам Ферэнц II Ракацы, намагаючыся падбадзёрыць правае крыло свайго войска, пераскокваючы ручай, зваліўся з каня і страціў прытомнасць. Палічыўшы, што іх верхавод загінуў, дэмаралізаваныя куруцы кінуліся ва ўцёкі, хоць і мелі перавагу. Такая сур’ёзнае паражэнне ў бітве з габсбургскімі войскамі адбіла ў сялянства ахвоту працягваць змаганне ў войску Ракацы, нават нягледзячы на прыняцце Нацыянальным сходам у снежні 1708 года закону пра вызваленне ўдзельнікаў вызваленчай вайны ад прыгонніцтва, а таксама на абяцанні атрымання зямлі.
Наступная перамога лябанцаў у студзені 1710 года пад Роханам вымусілі Ракацы адводзіць сілы на паўночны ўсход, да Сатмара і Мукачава, дзе ён карыстаўся вялізарнай падтрымкай.
Не давяраючы запэўніванню імперскага пасла Янаша Пальфі ў амністыі, Ферэнц II Ракацы 21 лютага 1711 з’ехаў з краіны і накіраваўся ў Рэч Паспалітую, намерваючыся дабіцца дапамогі ад Расіі і Францыі. Вярхоўнае камандаванне венгерскімі войскамі было даручана барону Шандару Караі.
Венгерская шляхта схілялася да кампрамісу і міру з Габсбургамі, і сам галоўнакамандуючы барон Караі бяз згоды кіраўніка вызваленчага руху распачаў таемныя перамовы з аўстрыйскім галоўнакамандуючым графам Пальфі. 30 красавіка (паводле іншых звестак — 1 мая) 1711 года ў Сатмары (цяпер у Румыніі) была заключана мірная дамова. Наступнага дня асноўныя сілы куруцаў колькасцю 12 000 чалавек капітулявалі на Надзмайтэнскім полі ля Сатмара. Нягледзячы на афіцыйную капітуляцыю, абаронцы апошняй крэпасці, якую кантралявалі куруцы — Мукачаўскага замка ў Закарпаці — абараняліся да 22 чэрвеня 1711 года.
Паводле ўмоў мірнага пагаднення Ракацы атрымліваў памілаванне ў выпадку, калі складзе клятву вернасці імператару, і магчымасць пры жаданні свабодна пакінуць краіну. Аднак Ферэнц II не прыняў гэтыя ўмовы, не давяраючы габсбургскаму двару, і нават не прызнаў законнасць Сатмарскага перамір’я, бо яно было падпісана ўжо па смерці імператара, што пазбаўляла паўнамоцтваў яго даверанае асобы Янаша Пальфі.
Эміграцыя
У Рэчы Паспалітай Ферэнц з часам пачаў адчуваць пагрозу ад таемных агентаў з Вены з улікам таго, што ян разам з Мікалашам Берчэні адрынуў імператарскую амністыю. Даведаўшыся, што аўстрыйскі ваенны савет выдаў на яго атэнтат, Ферэнц пераехаў у Данцыг і да лістападу 1712 года хаваўся там пад імем графа Шарашы.
9 лістапада 1712 выехаў у Англію, аднак каралева пад ціскам Габсбургаў не дапусціла яго ў краіну, таму высадзіўся ў французскім порце Д'еп і спярша жыў у Вярсалі пад Парыжам, а пасля цягам 5 гадоў у камальдульскім кляштары Грабуа, дзе запісаў уласныя мемуары.
14 верасня 1717, па смерці свайго заступніка караля Людовіка XIV, накіраваўся ў Турцыю з мэтай пасяліцца ў Стамбуле. Намагаўся з дапамогай Асманскай імперыі аднавіць сваю ўладу ў Сяміграддзі, аднак заключэнне аўстрыйска-турэцкае дагаворы перакрэсліла яго надзеі. Перакладчыкам Ракацы ў Турцыі быў Ібрагім Мутаферыка — мусульманін венгерскага паходжання, першадрукар ісламскага свету.
У Турцыі Ферэнц працаваў над «Успамінамі пра венгерскую вайну».
Ад 1720 года жыў у месце Родаста (цяпер Тэкірдаг) на беразе Мармуровага мора, дзе і памёр. Таемна быў пахаваны ў храме французскіх лазарыстаў імя святога Бенедыкта ў Стамбуле, дзе была пахавана і яго маці Алена.
Труну Ферэнца II у 1899 годзе выявіў даследчык Каляман Таль. У 1906 яго прах быў перанесены на радзіму, у Кошыцы, і пахаваны ў крыпце сабору святой Лізаветы.
Сям’я
Ферэнц II быў трэцім з трох дзяцей у сям’і. Старэйшы брат Юрый памёр у дзяцінстве яшчэ да з’яўлення Ферэнца, а сястра Юльяна была на чатыры гады за яго старэйшая.
У верасні 1694 года Ферэнц Ракацы ажаніўся ў Кёльне з 15-гадовай княгіняй Каралінай Амаліяй Гесэнскай-Райнфельс, дачкою князя Карла Гесэнскага і яго другой жонкі Александрыны Юльяны, графіні Лайнінген-Дагсбург. Мелі чатырох дзяцей:
Ушанаванне памяці
Ферэнц II Ракацы лічыцца нацыянальным героем Венгрыі.
Помнікі
Конная статуя Ферэнца II у 1937 годзе была ўсталявана перад будынкам парламента на плошчы Лаяша Кошута ў Будапешце. На мармуровым пастаменце быў змешчаныя яго знакаміты лозунг «Cum Deo Pro Patria et Libertate». У 1950 годзе першыя два словы (cum Deo — з Богам) былі збіты з ідэалагічных прычын, але ў 1989 годзе адноўлены.
Пасля прыходу да ўлады ў Венгрыі Саветаў на плочша Герояў былі зняты мноства помнікаў каралям дынастыі Габсбургаў. На месцы аднаго з іх, Ліпата II, у 1953 быў усталяваны яшчэ адзін помнік Ферэнцу Ракацы.
У 2006 годзе ў Кошыцах усталяваная скульптура Ферэнца II Ракацы.
Ва Украіне пастаўленыя два помнікі Ферэнцу II Ракацы: на тэрыторыі замку Паланак у Мукачаве і ў вёсцы Янашы на Берагаўшчыне.
Вуліцы
Імем Ракацы названыя вуліцы і плошчы ў шматлікіх гарадах Венгрыі. Так, 28 кастрычніка 1906 года, калі рэшткі Ракацы былі прывезены з Турцыі, яго імя атрымаў адзін з найбольшых праспектаў, што падзяляе 7-ы і 8-ы раёны Будапешта. Тут сама яго імя носіць плошча ў 8-м раёне і мост праз Дунай.
Мясціны
Дзве суседнія вёскі Венгрыі, якія стаяць на месцы былых уладанняў Ракацы, названыя ў яго гонар Ракацыфальва і Ракацыуйфалу.
Банкноты
Партрэт Ракацы быў змешчаны на банкнотах Венгрыі. Пасля іх выхаду з абарачэння партрэт перанесены на купюры наміналам 500 форынтаў.
Іншае
Яго імем названы Закарпацкі венгерскі інстытут у Берагаве (Украіна).
Папулярная патрыятычная мелодыя невядомага кампазітара XVIII—XIX стагоддзя таксама названая «Маршам Ракацы», паколькі лічыцца, што нібыта ён яе надта ўпадабаў, хоць насамрэч час яе стварэння датаваны прыкладна 1730-мі. «Марш Ракацы» выконваецца падчас ваенных парадаў у Венгрыі.
Тыбурон
Тыбурон (Tiburón) — востраў у Каліфанійскім заліве. Адміністрацыйна належыць да мексіканскага штата Санора. Плошча - 1201 км². Незаселены.
Геаграфія і прырода
Паверхня вострава Тыбурон пакрыта рэдкімі зараснікамі хмызнякоў, травы і кактусаў. Наземная фаўна прадстаўлена аленямі, баранамі, лісамі і каётамі. На Тыбуроне гняздуюцца птушкі.
Гісторыя
У мінулым востраў Тыбурон быў населены індзейцамі, якія займаліся рыбалоўствам і паляваннем. У 1749 г. яны былі гвалтоўна пераселены іспанцамі на мацярык. Востраў часцяком наведвалі рыбакі і кантрабандысты, але сталых паселішчаў не стваралі. У другой палове XX ст. мексіканскія прадпрымальнікі арганізавалі на Тыбуроне буйную авечкагадоўчую гаспадарку. Аднак у 1963 г. востраў быў абвешчаны запаведным. У наш час мае статус біясфернага запаведніка.
Наталля Гаўрыліца
Наталля Гаўрыліца (Natalia Gavrilița; нар. 21 верасня 1977, с. Малаешты, Малдаўская ССР) — малдаўскі палітык. Прэм’ер-міністр Малдовы з 2021 па 2023 год.
Біяграфія
Нарадзілася ў сяле Малаешты ў Прыднястоўі.
У 2000 годзе скончыла юрыдычны факультэт Малдаўскага дзяржаўнага ўніверсітэта, у 2005 годзе атрымала ступень магістра дзяржаўнай палітыкі ў Школе дзяржаўнага кіравання ім. Джона Ф. Кенэдзі пры Гарвардскім універсітэце (Кембрыдж, ЗША).
У 2000—2003 гадах працавала асістэнтам па палітычных пытаннях у Бюро эканамічных і палітычных спраў пры пасольстве ЗША ў Малдове. У 2005 годзе — дарадца ў офісе віцэ-старшыні па Еўропе і Цэнтральнай Азіі Сусветнага банка ў Вашынгтоне. У 2005—2006 гадах была стажорам, затым кансультантам у галоўным упраўленні эканамічных і фінансавых спраў Еўракамісіі ў Бруселі.
У 2015—2019 гадах працавала генеральным дырэктарам Глабальнага інавацыйнага фонду ў Лондане (Вялікабрытанія).
У 2017 годзе Наталля Гаўрыліца ўступіла ў праеўрапейскую Партыю дзеяння і салідарнасці (ПДС), лідарам якой да свайго абрання прэзідэнтам Малдовы ў лістападзе 2020 года была Мая Санду. Была абраная віцэ-старшынёй партыі. З 8 чэрвеня па 12 лістапада 2019 года — міністр фінансаў ва ўрадзе Маі Санду.
Пасля перамогі Маі Санду на прэзідэнцкіх выбарах у лістападзе 2020 года ў Малдове здарыўся палітычны крызіс. Пры падтрымцы праеўрапейскіх сіл у снежні 2020 года Прэзідэнт дамаглася адстаўкі ўрада Іана Кіку, якога падтрымлівала парламенцкая большасць. 27 студзеня 2021 года яна ўнесла ў парламент кандыдатуру Наталлі Гаўрыліцы на пасаду прэм’ер-міністра краіны. Аднак 11 лютага дэпутаты аднагалосна прагаласавалі супраць гэтага прызначэння. 28 красавіка 2021 года Мая Санду падпісала ўказ аб роспуску парламента.
На датэрміновых выбарах 11 ліпеня 2021 года Партыя дзеяння і салідарнасці атрымала большасць, што дазволіла ёй самастойна сфармаваць урад. 6 жніўня 2021 года парламент Малдовы зацвердзіў праграму і склад урада Наталлі Гаўрыліцы. Пасля паўтара гадоў на пасадзе прэм'ер-міністра Наталля Гаўрыліца паведаміла аб адстаўцы. У сваім заключным выступленні 10 лютага 2023 года яна ўдзяліла асноўную ўвагу дасягненням кабінета ў вобласці барацьбы з карупцыяй, еўрапейскай інтэграцыі, рэфармаванні юстыцыі, супрацьдзеянню энергетычнаму крызісу і складанай сітуацыі ў рэгіёне.
Прыватныя звесткі
Валодае англійскай, іспанскай, рускай, румынскай і французскай мовамі. Замужам.
Шавялі
Назву Шавялі маюць:
Пётр Аляксандравіч Мінянкоў
Пётр Аляксандравіч Мінянкоў (нар. ) — беларускі валейбаліст.
Біяграфія
Выпускнік мядзельскай ДЮСШАР, першы трэнер — Андрэй Ігаравіч Русак.
Выступаў за мінскі РДВАР, дзе яго падрыхтоўкай займаўся Сяргей Конанаў. У 2017 годзе гуляў за МАПІД.
У 2020 годзе быў самы выніковым валейбалістам чэмпіянату Беларусі і рэгулярнай стадыі турніру. У тым жа годзе перайшоў у сталічны «Будаўнік».
Быў лідарам моладзевых зборных Беларусі U18 і U20. З 2018 года сталы ўдзельнік рыхтавальных збораў нацыянальнай каманды.
Аліят II
Аліят II праводзіў палітыку пашырэння сваёй дзяржавы. На захадзе падначаліў сабе грэчаскія гарады Іоніі. Правёў 5 спусташальных ваенных кампаній супраць Мілета. На ўсходзе заваяваў Фрыгію і разграміў старадаўніх праціўнікаў—кімерыйцаў.
У 612 г. да н.э. Мідыя і Вавілон знішчылі Асірыю, галоўнага знешняга саюзніка Лідыі. Мідыйскі валадар Увахшатра (Кіаксар) пачаў заваяванне Малой Азіі, што вабіла радовішчамі жалеза і рэдкіх металаў. Лідыя фактычна была адзінай моцнай краінай, якая магла спыніць паспяховае прасоўванне мідыйцаў на захад. У 590 г. пачалася кровапралітная вайна, якая цягнулася 5 гадоў. 28 мая 585 г. да н.э. войскі Лідыі і Мідыі сышліся ў чарговай бітве, аднак спыніліся з-за сонечнага зацьмення, прадказанага Фалесам з Мілета. Аліят II і Увахшатра заключылі мірны дагавор і падзялілі Малую Азію па рацэ Галіс.
Аліят II быў двойчы жанаты. Першая жонка-карыйка нарадзіла яму сына Кроза. Другая жонка-грачанка — сына Панцеляймона. Акрамя таго, у яго былі дзве дачкі. Адна з іх стала жонкай мідыйскага валадара Асціяга.
Памёр каля 560 г. да н.э. Пахавальня Аліята II знаходзіцца недалёка ад Сардаў.
Vangidae
Vangidae — сямейства вераб'іных птушак. Знаходзяцца ў сваяцтве з сямействам Prionopidae, віды якога жывуць у Афрыцы.
Арэал
Распаўсюджаныя на Мадагаскары.
Міністэрства ўнутраных спраў ЗША
Міністэрства ўнутраных спраў ЗША (United States Department of the Interior (DOI)) — адзін з выканаўчых дэпартаментаў ЗША, заснаваны 3 сакавіка 1849 года. Кіруе большай часткай прыродных рэсурсаў і земляў пад федэральнай юрысдыкцыяй, кіруе праграмамі, звязанымі з амерыканскімі індзейцамі, карэннымі жыхарамі Аляскі, карэннымі гавайцамі, а таксама займаецца тэрытарыяльнымі справамі ў астраўных раёнах Злучаных Штатаў. У адрозненне ад міністэрстваў унутраных спраў у іншых краінах, асноўная функцыя міністэрства — не паліцэйскія мерапрыемствы і арганізацыя бяспекі, а кіраванне зямлёй.
Vangidae
Таксанамія
У сямействе 12 родаў (10 з якіх на дадзены момант манатыпныя), 15 відаў.
Prionopidae
Prionopidae — сямейства птушак з атрада вераб'інападобных. Раней у сямейства ўваходзілі род Philentoma і Tephrodornis, аднак у 2006 годзе на аснове малекулярна-філагенетычнага даследавання Мойля яны былі аб'яднаны з Hemipus.
Сабор Святога Іосіфа (Бухарэст)
Сабор Святога Іосіфа (Catedrala Sfântul Iosif) — каталіцкі сабор у горадзе Бухарэст, Румынія. Кафедральны сабор Бухарэсцкія архідыяцэзіі, помнік архітэктуры.
Гісторыя
Сабор пабудаваны ў 1873—1884 гадах па праекце венскага архітэктара Фрыдрыха Шміта. Храм выкананы ў неараманскім стылі з элементамі неаготыкі. Мае памеры 40 на 22 метра.
Галоўным ініцыятарам стварэння сабора быў біскуп Нікопала Ігнацыа Паолі. Сродкі на будаўніцтва збіраліся сярод каталікоў Румыніі, а таксама за мяжой, свой унёсак зрабілі шматлікія сябры і знаёмыя біскупа Паолі. На перыяд вайны за незалежнасць будаўніцтва храма перарывалася.
27 красавіка 1883 года Святы Прастол абвясціў пра стварэнне Бухарэсцкай архідыяцэзіі, пасля заканчэння будаўніцтвы храм Св. Іосіфа стаў яе кафедральным саборам, а Ігнацыа Паолі — першым архібіскупам Бухарэста. Будаўнічыя працы былі завершаны ў 1884 годзе, асвячэнне сабора адбылося 15 лютага 1885 года.
У 1999 годзе сабор з пастарскім візітам наведваў Папа Ян Павел II. Паводле даных на 2014 год колькасць вернікаў складае каля 1700 чалавек.
Архітэктура
У архітэктуры фасада вылучаецца вялікае неагатычнае акно-ружа над галоўным уваходам.
Арган сабора — адзін з лепшых у Румыніі. Ён пабудаваны ў 1930 годзе ў Тымішаары і мае тры мануалы, 3375 труб, 54 асноўныя рэгістры і 36 дадатковых.
Сабор некалькі разоў цярпеў ад частых у Бухарэсце землетрасенняў і шмат разоў рэстаўраваўся, апошні раз у 1991 годзе.
Мураўшчына
Назву Мура́ўшчына маюць:
Сяргей Пятровіч Барадзін
Сяргей Пятровіч Барадзін  (Бородин Сергей Петрович;,  — , ) — расійскі пісьменнік, літаратурны псеўданім — Амір Саргіджан.
З 1943 г. член КПСС.
З 1951 г. жыў у Ташкенце. Перакладаў з таджыкскай, узбекскай, хіндзі і іншых моў.
Баляслаў Масціцкі
Баляслаў Эўзебіюш Масціцкі (Bolesław Euzebiusz Mościcki;, Высоке-Мазавецке — , ваколіцы Лунінца) — польскі ваенны, палкоўнік.
Біяграфія
Скончыў афіцэрскую школу ў 1902 годзе. Пасля ў расійскім войску.
Першы камандзір Крэавецкага ўланскага палка. Удзельнік Руска-японскай і Першай сусветнай вайны. На апошняй — у складзе Першага Польскага Корпуса Доўбар-Мусніцкага.
Загінуў ад рук бальшавікоў і ўзброеных сялян 18 лютага 1918 каля Лунінца пры спробе перайсці лінію руска-нямецкага фронту. Яго рэшткі былі спецыяльна адшуканыя і пахаваны ў Мінску ў кафедральным касцёле. У 1921 перавезены ў Варшаву ў Касцёл Святога Крыжа. Пасмяротна ўзнагароджаны ордэнам Virtuti Militari.
Tephrodornithidae
Tephrodornithidae — сямейства вераб'іных птушак, якое ўключае ў сябе роды Hemipus, Tephrodornis і Philentoma. Сямейства было прапанавана ў 2006 годзе на аснове малекулярна-філагенетычнага даследавання Мойля, якое паказала, віды родаў Hemipus і Tephrodornis з'яўляюцца блізкімі сваякамі. Некаторыя навукоўцы выступаюць за падрабязнае даследаванне родаў у рамках сямейства Vangidae.
Барана
Барана — сельскагаспадарчая прылада для апрацоўкі глебы. Баранаванне засцерагае глебу ад высыхання, выраўноўвае яе паверхню, разбурае глебавую скарынку, знішчае пустазелле. Могуць выкарыстоўвацца як асобна (напрыклад, агрэгаціравацца з трактарамі на сцэпках), так і сумесна з іншымі сельскагаспадарчымі прыладамі (плугамі, сеялкамі, культыватарамі і інш.).
Старажытнай бараной была барана-сукаватка ў выглядзе звязаных паловак каротких яловых бярвенняў з доўгімі сучкамі. Яна ўжывалася пры падсечна-агнявой сістэме земляробства з ручной апрацоўкай зямлі.
Бароны падпадзяляюць на зубавыя, дыскавыя і ротарныя, па будове рабочых органаў яны дзеляцца на зубавыя, спружынныя і дыскавыя, а таксама на бароны агульнага і спецыяльнага прызначэння. У залежнасці ад масы, што прыпадае на адзін зуб або дыск, на цяжкія, сярэднія, лёгкія, як пёрка
Эдуард Вэстмінстэрскі
Біяграфія
Шлюб паміж бацькамі Эдуарда Вэстмінстэрскага быў заключаны яшчэ 1445 годзе. З-за таго, што з цягам часу вар'яцтва караля Генрыха VI праяўлялася ўсё больш, нечаканая цяжарнасць каралевы Маргарыты Анжуйскай выклікала шматлікія і розныя плёткі. Лічылі, што бацька дзіцяці не Генрых, а нейкі невядомы палюбоўнік. Аднак кароль прызнаў нованароджанага сваім сынам і прысвоіў тытул 5-га прынца Уэльскага як свайму спадчынніку.
Неўзабаве пасля гэтага ў 1455 годзе бітвай пры Сент-Олбансе пачалася Вайна Пунсовай і Белай ружы. У 1460 годзе Рычард, 3-і герцаг Ёркскі, пасля перамогі над каралеўскай войскам у бітве пры Нартгемптане ўвайшоў у Лондан і абвясціў сябе спадчыннікам прастола ў абыход правоў сына Генрыха VI, Эдуарда Вэстмінстэрскага. У адказ Маргарыта Анжуйская сабрала сілы васалаў дому Ланкастэраў і ў бітве пры Уэйкфілдзе разбіла армію Рычарда Ёрка, які ў гэтай бітве загінуў. Тым не менш, у 1461 годзе старэйшы сын Рычарда, Эдуард, граф Марш, заняў трон Англіі пад імем Эдуарда IV. Маргарыта Анжуйская з сынам Эдуардам была вымушана бегчы ў Шатландыю, адтуль у Уэльс і, нарэшце, у Францыю, каб выйграць час і сабраць новую армію.
У 1470 годзе найуплывовая фігура ў англійскай палітыцы XV стагоддзі, «стваральнік каралёў» Рычард Невіл, 16-ы граф Уорык, пасварыўся з Эдуардам IV, саюзнікам якога ён быў раней, і перайшоў на бок Генрыха VI. З дапамогай Уорыка кароль Генрых ізноў заняў прастол Англіі, а Эдуард IV быў вымушаны бегчы. У снежні 1470 года Эдуард Вэстмінстэрскі, прынц Уэльскі, ажаніўся з дачкой графа Уорыка, Ганнай Невіл.
Вясной 1471 года Эдуард IV Ёрк, набраўшы войска, вярнуўся ў Англію і ў бітве пры Барнеце 14 красавіка 1471 года ўшчэнт разбіў армію ланкастэрцаў на чале з графам Уорыкам, які паў на полі бою. Другая армія ланкастэрцаў пад камандваннем Маргарыты Анжуйскай і яе сына Эдуарда Вэстмінстэрскага, даведаўшыся пра гібель Уорыка, пачала адступленне, але яе нагналі ёркцы і ў бітве пры Т'юксберы 4 мая 1471 года яна была разгромлена. У гэтай бітве паў таксама і Эдуард Вэстмінстэрскі, стаўшы адзіным у гісторыі Англіі прынцам Уэльскім, які загінуў у бітве.
Існуе некалькі версій таго, як загінуў прынц. Паводле адной, ён паў у баі са зброяй у руках. Паводле іншай, Эдуард быў узяты ў палон пры адступленні пасля бітвы і забіты салдатамі ў прысутнасці Джорджа Плантагенета, герцага Кларэнса, якога палонны беспаспяхова маліў аб выратаванні. Яшчэ адзін варыянт гаворыць, што палонены прынц быў дастаўлены да караля Эдуарду IV. Паміж імі адбылася бурная размова, якая скончылася тым, што кароль кінуўся на Эдуарда з кулакамі, пасля чаго Джордж, герцаг Кларэнс, малодшы брат караля Рычард, герцаг Глостэр, і Уільям Гастынгс, 1-ы барон Гастынгс з Эшбі дэ Ла Зуш, забілі Эдуарда Вэстмінстэрскага.
Кобальтавыя ўгнаенні
Кобальтавыя ўгнаенні — адзін з відаў мікраўгнаенняў, які змяшчае ў якасці мікраэлемента Co; мінеральныя рэчывы і адходы прамысловасці, якія змяшчаюць кобальт у выглядзе водарастваральных соляў (сульфатаў і хларыдаў). Кобальт ў абмене рэчываў, спрыяе фіксацыі атмасфернага азоту, паскарае рост, развіццё і павышае прадуктыўнасць сельскагаспадарчых культур. Пры недахопе ў глебе добра засвойванага кобальту (менш за 2,0 -2,5 мг/кг) яго колькасць у раслінах складае менш 0,07 мг/кг. Недастатковае ўтрыманне ў іх Co пагаршае якасць кармоў, што прыводзіць да парушэнняў крыватвору і сур'ёзных захворванняў (напрыклад, сухотцы, акабальтозу, эндэмічным захворванням) жуйных жывёл (сутачная патрэба ў Co у дойных кароў — 7-20 мг, у авечак — каля 1 мг).