cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
П’ер Жыль дэ Жэн
Біяграфія
Нарадзіўся 24 кастрычніка 1932 ў сям’і ўрача, які мае дваранскія карані, маці паходзіла з уплывовай сям’і фінансістаў. Да 12 гадоў атрымліваў хатнюю адукацыю. Пасля навучаўся ў École Normale Supérieure, дзе пазнаёміўся з Альфрэдам Кастлерам. Пасля заканчэння школы ў 1955 г. паступае на працу ў даследчы цэнтр камісіі па атамнай энергіі Saclay. Працуе ў асноўным над рассейваннем нейтронаў і магнетызмам, пад кіраўніцтвам А. Абрагама і Дж. Фрыдэля. Атрымлівае ступень доктара ў 1957 г. У 1959 г. працуе постдокам ва Універсітэце Берклі, сумесна з Чарльзам Кітэлем. Пасля гэтага служыць па прызыву 27 месяцаў на французскім флоце. У 1961 г. становіцца памочнікам прафесара ва ўніверсітэце Орсэ, дзе займаецца распрацоўкамі ваеннай тэматыкі і неўзабаве засноўвае ў Орсэ групу вывучэння звышправоднасці. У 1968 г. пераходзіць на даследаванні вадкіх крышталёў. У 1971 г. становіцца прафесарам у Калеж дэ Франс, дзе ўзначальвае кафедру фізікі кандэнсаваных рэчываў і ўдзельнічае ў STRASCOL — сумесным праекце Страсбурга, Saclay і Collège de France па фізіцы палімераў, З 1980 г. пачынае цікавіцца праблемамі памежных эфектаў: дынамікай змочвання і адгезіі, таксама працягвае працаваць над палімерамі і калоіднымі сістэмамі. У 1977 г. дэ Жэн заканчвае напісанне кнігі «Фізіка вадкіх крышталёў», дзе ён зарэкамендаваў сябе як бліскучы тэарэтык. Кніга і па сённяшні дзень з’яўляецца базавым дапаможнікам для спецыялістаў у гэтай галіне. У 1979 г. становіцца членам Французскай Акадэміі Навук. Вучоны да таго часу ўжо з’яўляецца піянерам у галіне даследаванняў фізікі мяккіх рэчываў і палімераў. У 1980 г. дэ Жэн удастоены залатога медаля CNRS. У 1988 годзе Жэн узнагароджаны прэміяй Харві (Ізраіль). У 1990 г. узнагароджаны медалем Лорэнца і прэміяй Вольфа. У 1991 г. атрымлівае Нобелеўскую прэмію па фізіцы за адкрыццё мноства падобных з’яў фізікі цвёрдай матэрыі і фізікі кандэнсаванага стану. Пасля гэтага становіцца дырэктарам вышэйшай школы прамысловай фізікі і хіміі горада Парыжа — ESPCI і застаецца на гэтай пасадзе да 2002 года. У апошнія гады жыцця цалкам пераключыўся на даследаванне біялагічных сістэм і працаваў над гранулярнымі рэчывамі і прыродай памяццю ў мозгу. Памёр пасля працяглай хваробы 18 мая 2007 года. Пахаваны ў Парыжы на могілках Монруж.
Хадасіўка
Хадасі́ўка (Ходосі́вка) — вёска ў Абухіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Фэадасііўскай вясковай грамады.
Гісторыя
Да 17 ліпеня 2020 вёска была ў складзе Кіева-Святошынскага раёна.
Хізаўскі сельсавет
Хі́заўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кармянскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Хізаў.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Кармянскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Кармянскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Стараградскага сельсавета.
Урунхайка
Урунхайка — сяло ў Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Таскаінскай сельскай акругі. Код КАТА — 635239600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 439 чалавек (205 мужчын і 234 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 359 чалавек (174 мужчыны і 185 жанчын).
Лісныкы (Кіева-Святошынскі раён)
Леснікі ці Лі́сныкы (Лі́сники) — вёска ў Кіева-Святошынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Лэсныкыўскага сельсавета.
Паўночна-Каралінскі ўніверсітэт ва Уілмінгтане
Гісторыя
Заснаваны 4 верасня 1947 годы. Вучэльня адкрылася як малодшы каледж, у асноўным забяспечваючы адукацыю ветэранаў Другой сусветнай вайны. Яна стала чатырохгадовым каледжам гуманітарных навук у 1963 годзе. У 1969 годзе каледж стаў універсітэтам і быў перайменаваны. Сёння ў яго ёсць тры кампусы: галоўны кампус ва Уілмінгтане, дадатковы кампус у Джэксанвіле і Цэнтр марскіх навук каля Міртл-Гроў.
Лычанка
Ліча́нка ці Лыча́нка (Лича́нка) — вёска ў Кіева-Святошынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Лычанскага сельсавета.
Крысціна Магнусан
Прынцэса Крысціна, місіс Магнусан (Prinsessan Christina, fru Magnuson) — шведская прынцэса, сястра караля Карла XVI Густава. Яна з’яўляецца малодшай дачкой шведскага наследнага прынца Густава Адольфа і прынцэсы Сібілы.
Біяграфія
Нарадзілася ў 1943 годзе, яна была чацвёртай дзіцяці наследнага прынца Густава Адольфа і прынцэсы Сібілы. Бацька загінуў у авіякатастрофе ў 1947 г. у Каструпе за Капенгагенам. Затым прынцэса Крысціна жыла разам з маці, братамі і сёстрамі ў палацы Хага. У 1950 годзе маці, прынцэса Крысціна і яе браты і сёстры пераехалі ў Каралеўскі палацы.
Прынцэса Крысціна была адзінай сярод сваіх братоў і сясцёр, якая атрымала вышэйшую адукацыю. Разам з сябрам яна вучылася ў каледжы Рэдкліфа ў ЗША (частка Гарвардскага ўніверсітэта) пасля заканчэння школы ў Швецыі з добрымі адзнакамі. Яна была першай прынцэсай Швецыі, якая вывучалася ў французскай школе ў Стакгольме 13 мая 1963 г. Пасля гэтага яна таксама вучылася ў Стакгольмскім універсітэце.
Прынцэса Крысціна — адна з каралеўскіх сясцёр, якая найбольш часта выконвае афіцыйныя місіі, асабліва пасля смерці сваёй маці, прынцэсы Сібілы. Сярод іншага, яна працавала ў Шведскім Чырвоным Крыжы, а ў 1993—2002 гг. Была яго старшынёй. Яна таксама мела заданні і была членам міжнароднага Чырвонага Крыжа.
Шлюб
У 1974 годзе яна выйшла замуж за дырэктара, цяпер генеральнага консула Торда Магнусана. У пары ёсць тры сыны: Густаў, Оскар і Віктар. Шлюб з мужчынам некаралеўскага роду адмаўляе нашчадкам права на атрыманне каралеўскіх тытулаў. Сама прынцэса Крысціна часта выкарыстоўвае імя Крысціна Магнусан у сваіх розных відах дзейнасці. Яна займае 314 месца ў спадчыну брытанскага прастола па стане на 1 студзеня 2011 года.
Масавае забойства ў Ганау (2020)
У ноч на чацвер 19 лютага 2020 года ў нямецкім горадзе Ганау, у двух кальянных кафэ былі расстраляныя 9 чалавек. Паліцыя прыбыла ў дом да падазраванага, аднак ён быў ужо мёртвы; побач ляжала цела яшчэ аднаго чалавека. Мяркуецца, што стралок вярнуўся дадому і скончыў жыццё самагубствам.
Забойства
Увечары 19 лютага ў адну з кальянных у цэнтральнай частцы Ганау ўварваўся мужчына і пачаў стральбу па наведвальніках, забіўшы траіх. Затым ён схаваўся, а праз некаторы час з’явіўся ў іншай кальяннай, размешчанай у пяці хвілінах язды ад першага месца злачынства. Там ён забіў яшчэ пяць чалавек. Адзін пацярпелы памёр праз некалькі гадзін ад атрыманых раненняў. Трое забітых — грамадзяне Германіі (двое — курды, адзін — цыган), двое — грамадзяне Турцыі, адзін — Балгарыі і яшчэ адзін — Румыніі. Восьмая ахвяра родам з Босніі і Герцагавіны. У дзявятай — падвойнае грамадзянства: Афганістана і Германіі.
Некалькімі гадзінамі пазней паліцыя паведаміла, што меркаваны забойца знойдзены мёртвым у сваёй кватэры і што побач з ім знаходзіцца цела 72-гадовай жанчыны, яго маці. Следчыя прыйшлі да высновы, што пасля здзяйснення злачынстваў ён застрэліў сваю маці, а затым застрэліўся сам.
Падазраваны ў забойствах 43-гадовы Тобіас Рат’ен, у якога быў дазвол на валоданне паляўнічай зброяй, як мяркуецца, перад забойствамі выклаў у YouTube відэа. Ён раздзяляў вельмі правыя неанацысцкія погляды. Сваё відэа, апублікаванае на англійскай мове, назваў «персанальным пасланнем да ўсіх амерыканцаў». Якога-небудзь указанні на тое, што ён збіраецца ажыццявіць гвалтоўныя дзеянні, у пасланні не мелася.
Рэакцыя
У сувязі з масавым забойствам, канцлер ФРГ Ангела Меркель адмяніла планавую паездку ў Леапольдзіну.
21 лютага міністр унутраных спраў Германіі Хорст Зэехофер заявіў, што «злачынства ў Ганау — гэта адназначна расісцкі матываваны тэрарыстычны акт».
Насця Рыбка
Насця Рыбка, сапр.: Анастасія Іванаўна Вашукевіч, дзявочае прозвішча Косціна (, Бабруйск) — расійская эскорт-мадэль, блогер, пісьменніца беларускага паходжання. 26 лютага 2018 года была арыштаваная ў Патаі (Тайланд) за нелегальную прадпрымальніцкую дзейнасць, у студзені 2019 года асуджаная на ўмоўны тэрмін і дэпартаваная з Тайланда ў Беларусь, пад час перасадкі арыштаваная ў Расіі ў сувязі з расследаваннем крымінальнай справы.
Скандал
8 люты 2018 года расійскі апазіцыйны палітык Аляксей Навальны выпусціў расследаванне аб карупцыйнай дзейнасці высокапастаўленага расійскага чыноўніка, асновай якога сталі розныя публікацыі Насці Рыбкі (відэазапісы і фатаграфіі з Instagram, вытрымкі з кнігі, аўдыёзапісы размоў на караблі). Расследаванне даказвала сувязь чыноўніка з расійскім бізнесмэнам. Пра скандал напісаў шэраг заходніх СМІ: Associated Press, The Washington Post, The New York Times, The Daily Telegraph, The Daily Beast. У красавіку 2018 года ЗША наклалі шырокія санкцыі на Дзерыпаску і ягоныя фірмы, у афіцыйным тлумачэнні якіх быў намёк на гісторыю з Сяргеем Прыходзькам.
Крымінальны пераслед
26 лютага 2018 года ў складзе групы з 10 чалавек была затрымана на тэрыторыі Тайланда па абвінавачанні ў арганізацыі незаконных трэнінгаў. Першапачаткова была вызваленая пад заклад, аднак зноў змешчана пад варту праз ануляванне візы. У красавіку 2018 года апраўданая па абвінавачанні ў незаконнай працоўнай дзейнасці, аднак супраць яе высунулі новае абвінавачанне: арганізацыя злачыннай групоўкі для прадастаўлення сексуальных паслуг. Першае судовае паседжанне па гэтай справе распачалося 19 ліпеня 2018 года, усе фігуранты справы адмовіліся прызнаваць віну.
У студзені 2019 года разам з астатнімі абвінавачанымі прызнала віну і паводле прысуду з улікам заліку папярэдняга зняволення была накіраваная для дэпартацыі ў Беларусь. Пад час перасадкі ў Маскве, у транзітнай зоне аэрапорта Шарамеццева была затрыманая па падазрэнні ва ўцягванні ў прастытуцыю. Адмовілася прызнаць віну. Праваабарончы цэнтр «Мемарыял» паабяцаў разглядзець магчымасць надання Насці Рыбцы статуса палітзняволенай, але раптоўна яе вызвалілі з-пад варты. Па словах прэс-сакратара Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Наталлі Эйсмант, Аляксандр Лукашэнка асабіста даручыў заняцца вызваленнем Анастасіі Вашукевіч.
Беларускае касмічнае агенцтва
Нацыянальнае агенцтва па касмічным даследаванням Беларусі — дзяржаўны орган выканаўчай улады у сферы касмічнай дзейнасці. Кіраўніцтва дзейнасцю касмічнага агенцтва ажыццяўляе Нацыянальная акадэмія навук Беларусі. Ведамства прызначана для каардынацыі і даследаванняў ў галіне космасу і аб'ядноўвае ў сабе Цэнтр геаінфармацыйных сістэм і інстытут праблем інфарматыкі.
На тэрыторыі Мінскай вобласці дзейнічае Нацыянальная сістэма спадарожнікавай сувязі і вяшчання Беларусі, якая ўключае наземны комплекс кіравання спадарожнікам «Белінтэрсат-1», асобна працуе Цэнтр кіравання палётамі (ЦКП) БКА-1.
З 2009 год па 2015 год працаваў Нацыянальны савет Рэспублікі Беларусь па космасе пры Савеце Міністраў.
На студзень 2017 года беларуская групіроўка штучных спадарожнікаў Зямлі складаецца з 2 апаратаў (БКА і Белінтэрсат-1). Вядзецца праца над спадарожнікам БКА-2. У 2017 годзе НАН Беларусі пачне выраб апарата. Запуск плануецца ў 2019 годзе.
Дзмітрый Алегавіч Сурскі
Біяграфія
Нарадзіўся 8 кастрычніка 1959 года ў Мінску ў сям’і Алега Аркадзевіча Сурскага (1928—2012), беларускага дызайнера.
У 1982 годзе скончыў аддзяленне прамысловага мастацтва Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута. Працаваў мастаком-канструктарам Усесаюзнага навукова-даследчага інстытута тэхнічнай эстэтыкі (1982—1988), загадчыкам сектара інстытута «Белбыттэхпраект» (1988—1989). Старшыня Беларускага саюза дызайнераў (з 1995).
Жыве і працуе ў Мінску.
Творчая дзейнасць
Кірункі творчасці — плакат, індустряльны дызайн, графічны дызайн, скульптура, афармленне кніг, рэклама.
Вынаходнік (мае 12 аўтарскіх пасведчанняў на прамысловыя ўзоры і вынаходкі), член Беларускага саюза мастакоў. Аўтар вядомых плакатаў,
Аўтар вядомых плакатаў. Актыўна прадстаўляе беларускае мастацтва плакату за мяжой (у 2010—2011 выстаўкі плаката з калекцыі БСД былі праведзены ў Швейцарыі, Германіі і Літве).
У 2012 годзе курыраваў стварэнне музейных экспазіцый і выставак у помніку архітэктуры 16-19 стст. — нясвіжскім палацы Радзівілаў, а таксама выступіў сааўтарам эскізнага праекта выставачнай залы палаца.
Удзельнік і ўладальнік прэмій шматлікіх усесаюзных, рэспубліканскіх і міжнародных выставак і конкурсаў у Расіі, Беларусі, Германіі, Чэхіі, Фінляндыі, Японіі, Англіі, ЗША. Творы захоўваюцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Мараўскай галерэі, музеях плаката гарадоў Лахты і Таяма.
Аўтар і выдавец альманаха «Pro дызайн», каталога «Знак-лагатып», даведніка «Хто ёсць хто. Дызайн унутры і звонку», кнігі «Тутэйшы дызайн. Асобы. Рэчы».
Забір’я (Фасціўскі раён)
Забі́р’я (Забі́р'я) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Гісторыя
У ХІХ стагоддзі сяло Забі́р’я было ў складзе Глявахскай воласці Кіеўскага павета Кіеўскай губерні.
Да 2020 года ў складзе Васылькіўскага раёна, былы адміністрацыйны цэнтр Забірскага сельсавета.
Зоя Аляксандраўна Голубева
Зоя Аляксандраўна Голубева (у дзяв. Садоўская, нар., Мінск, Беларусь) — беларуская і латышская спартсменка (міжнародныя шашкі), міжнародны гросмайстар, чэмпіёнка свету (1986, 1988, 1990—1992, 1994—2000, 2010, 2013, 2015), трэнер.
Биаграфія
У сем гадоў яе пачаў трэнераваць мінскі трэнер Міхаіл Кац.
У 1988 годзе выйшла замуж, змяніла прозвішча на Голубева і пераехала да мужа ў Латвію.
Шаганаты
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 272 чалавекі (137 мужчын і 135 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 126 чалавек (71 мужчына і 55 жанчын).
Рудніковы газ
Рудніко́вы газ — гаручы газ, які вылучаецца звычайна ў вугальных шахтах.
Бясколерны газ. Пах рудніковага газу залежыць ад наяўнасці ў яго складзе цяжкіх вуглевадародаў. Асноўны складнік — метан. Таксама маецца вадарод, азот, інертныя і іншыя газы. Утвараецца ў радовішчах карысных выкапняў у выніку разбурэння арганічных рэчываў пад уздзеяннем цяпла, ціску, часам радыяцыі.
У сумесі з паветрам выбухованебяспечны. Наяўнасць рудніковага газу ў паветры зніжае колькасць кіслароду і можа прывесці да ўдушша.
Арнашт Барт
Арнашт Барт, псеўданім — Брэзічанскі (Arnošt Bart, Brězynčanski, 29 жніўня 1870, вёска Летонь, камуна Кубшыцы, Саксонія, Германія — 15 лютага 1956, вёска Брызінг, Саксонія, Германія) — лужыцкі палітык і грамадскі дзеяч. Адзін з заснавальнікаў лужыцкага культурна-грамадскага таварыства «Домавіна» і яе першы старшыня (1912-1927).
Біяграфія
Нарадзіўся 29 жніўня 1870 года ў сербскай сялянскай сям'і ў лужыцкай вёсцы Летань, камуна Кубшуц. З 1885 па 1888 год навучаўся ў рамесным вучылішчы ў Баўтцэне. Затым здзейсніў падарожжа па Еўропе, сярод іншага наведаў Францыю, Расію і Аўстра-Венгрыю. У 1890 годзе вярнуўся на радзіму і ў гэтым жа годзе ўступіў у лужыцкую асветніцкую арганізацыю «Маціца сербская». Удзельнічаў у культурных і сацыяльных мерапрыемствах сярод сербскага сялянства. У гэты ж час прымаў удзел у палітычнай дзейнасці, падтрымліваючы погляды саксонскіх кансерватараў.
У 1912 годзе быў адным з заснавальнікаў лужыцкай грамадскай арганізацыі «Домавіна». Падчас лістападаўскай рэвалюцыі ў Саксоніі 1918 года стаў заснавальнікам Нацыянальнага сербалужыцкага камітэта. Спасылаючыся на праект мірнага праекта «Чатырнаццаць пунктаў» амерыканскага прэзідэнта Вудра Вільсана, заклікаў надаць лужычанам больш правоў на нацыянальнае самавызначэнне і палітычную аўтаномію. Заклікаў стварыць лужыцкую аўтаномію ў рамках Германскай імперыі або ў створанай Чэхаславацкай Рэспублікі. У снежні 1918 года вёў перамовы з чэхаславацкім урадам аб падтрымцы лужыцкіх інтарэсаў. У сваёй палітычнай барацьбе за лужыцкую аўтаномнасць яму ўдалося прыцягнуць на свой бок некалькіх членаў Нацыянальнага сербскага камітэта. Разам з Янам Брылем выступаў на мірнай канферэнцыі ў Версалі, дзе заклікаў даць незалежнасць Лужыцы.
У студзені 1919 года адправіўся праз Прагу на Парыжскую мірную канферэнцыю. У Празе спрабаваў увайсці ў склад чэхаславацкай дэлегацыі, аднак яму гэта не ўдалося ажыццявіць, пасля чаго ў красавіку 1920 года вярнуўся ў Германію, дзе ён быў арыштаваны за сваю дзейнасць і асуджаны Вярхоўным судом у Лейпцыгу на тры гады пазбаўлення волі. Пасля свайго вызвалення ўдзельнічаў у дзейнасці Народнай лужыцкай партыі.
У 1933 годзе пасля прыходу да ўлады нацыстаў быў арыштаваны і асуджаны на кароткі час. У 1935 годзе быў высланы з Верхняй Лужыцы. З 1944 года па 1945 год знаходзіўся ў зняволенні.
Пасля Другой сусветнай вайны прымаў ва ўдзеле ў аднаўленні лужыцкіх арганізацый. Прытрымліваючыся кансерватыўных поглядаў, удзельнічаў у палітычнай дзейнасці сярод лужычанаў.
У пасляваенныя гады пражываў у вёсцы Брэзінка, ад якой узяў сабе псеўданім «Брэзічанскі». Памёр 15 лютага 1956 года ў вёсцы Брэзінка.
Пэтрушкы (Кіева-Святошынскі раён)
Пятру́шкі ці Пэтру́шкы (Петру́шки) — вёска ў Кіева-Святошынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Пэтрушкыўскага сельсавета.
Леанід Ніканоравіч Дробаў
Леанід Ніканоравіч Дробаў (, в. Растаў, Акцябрскі раён, Гомельская вобласць —, Мінск) — беларускі мастацтвазнавец і жывапісец. Доктар мастацтвазнаўства (1984), прафесар (1987).
Біяграфія
Скончыў Мінскае мастацкае вучылішча (1956). Некаторы час працаваў выкладчыкам чарчэння і малявання. У 1958 годзе скончыў факультэт журналістыкі БДУ, паступіў у аспірантуру Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Акадэміі навук БССР. З 1964 па 2002 гг. — загадчык аддзела выяўленчага і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
У 1965 годзе скончыў мастацкі факультэт Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута. Вучыўся ў І. Ахрэмчыка, А. Мазалёва, П. Крохалёва.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1964 года. Удзельнік мастацкіх выставак (з 1965).
Ганаровы грамадзянін Акцябрскага раёна
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Сфера навуковых інтарэсаў — беларускі жывапіс XIX—XX стст., станаўленне стыляў і жанраў у беларускім мастацтве.
У 1962 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Живопись Белоруссии XIX — начала XX века», дзе быў даследаваны шлях беларускага жывапісу ад класіцызму да рэалізму.
Выдадзеная ў 1974 годзе кніга Л. Дробава «Живопись Белоруссии XIX — начала XX в.» (1974) была крокам наперад у вывучэнні развіцця беларускага мастацтва дарэвалюцыйнага перыяду, змяшчала ў сабе шмат фактычнага матэрыялу аб творчасці найвыдатнейшых майстроў выяўленчага мастацтва, якія паходзілі з беларускіх земляў. Пытанням развіцця савецкага мастацтва прысвечана манаграфія «Живопись Советской Белоруссии (1917—1975)», якая выйшла ў 1979 годзе. Гэтыя манаграфіі сталі асновай для распрацоўкі праграм па курсу мастацтвазнаўства ў вышэйшых навучальных установах БССР. У 1983 годзе ў ленінградкім Інстытуце жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І. Я. Рэпіна абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Становление и развитие реализма в белорусской живописи XIX—XX вв.»
Як аўтар і член рэдкалегіі Л. Дробаў удзельнічаў у напісанні дзевяцітомнага выдання «История искусства народов СССР» (тамы 5-9, 1972—1982), за што атрымаў Залаты медаль Прэзідыума Акадэміі мастацтваў СССР (1982).
Навуковы кіраўнік аўтарскага калектыва і аўтар шматлікіх артыкулаў у шасцітомнай «Гісторыі беларускага мастацтва» (1987—1994).
Даследаваў творчасць выбітных беларускіх мастакоў. Пяру Л. Дробава належыць кніга «Беларускiя мастакi XIX стагоддзя» (1971), а таксама манаграфіі аб А. Мазалёве (1976), А. Шаўчэнку (1980), А. Бархаткове (1988), А Шыбневе (1991).
Мастакоўская творчасць
Аўтар сюжэтна-тэматычных работ «Камбед» (1968), «Партызанская кухня» (1965), «Аўтапартрэт» (1972), «Успаміны аб юнацтве» (1973), «Прэлюдыя» (1983), партрэтаў П. Ф. Глебкі (1971), А. А. Шаўні (1974), «Групавы партрэт беларускіх пісьменнікаў» (1987), пейзажаў «Крым. Гурзуф» (1970-я гг.), «Роднае Палессе», «На рацэ Пціч», «Старая дарога на Парэчча», серыі «Міншчына», «Віцебшчына» (усе 1990-я гг.) і інш.
Творы Л. Дробава знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, Магілёўскім абласным мастацкім музеі імя П. В. Масленікава, Гродзенскім дзяржаўным гісторыка-археалагічным музеі.
У г.п. Акцябрскі дзейнічае карцінная галярэя, якая з 2002 года носіць імя Леаніда Дробава. Менавіта тут знаходзіцца 120 карцін — самая вялікая калекцыя жывапісу мастака.
Купалінка (значэнні)
Назву Купалінка маюць:
Прэзідэнт Ізраіля
Прэзідэнт Ізраіля (נשיא מדינת ישראל) — кіраўнік дзяржавы Ізраіль. Ізраіль з'яўляецца парламенцкай рэспублікай, і яго Прэзідэнт выконвае галоўным чынам прадстаўніцкія і цырыманіяльныя функцыі; рэальныя паўнамоцтвы знаходзяцца ў руках кіраўніка ўрада. Прэзідэнт абіраецца Кнэсетам на сямігадовы тэрмін, адно і тая ж асоба не можа быць абрана Прэзідэнтам больш чым на адзін тэрмін (да 1993 года — не больш, чым на два пяцігадовых тэрміну). Правы і абавязкі Прэзідэнта, а таксама парадак абрання прэзідэнта вызначаны ў асноўным законе «Прэзідэнт дзяржавы».
У цяперашні час Прэзідэнтам Ізраіля з'яўляецца Рэўвен Рывлін, цырымонія інаўгурацыі якога адбылася 24 ліпеня 2014 году.
Правы і абавязкі
У адпаведнасці з параграфам 11 закона «Прэзідэнт дзяржавы», Прэзідэнт падпісвае законы, прынятыя Кнэсетам, і міжнародныя дамовы, акрамя законаў, якія тычацца інстытута прэзідэнцтва, а таксама прымае даверчыя граматы ў амбасадараў замежных дзяржаў. На Прэзідэнта ўскладзена прызначэнне суддзяў, паслоў і консулаў Ізраіля за мяжой, а таксама іншых службовых асоб; на практыцы гэтая функцыя носіць чыста цырыманіяльны характар, паколькі параграф 12 закона ўсталёўвае, што Прэзідэнт мае права падпісваць толькі дакументы, якія завізаваны кіраўніком або адным з міністраў ўрада (за выключэннем дакументаў, якія датычацца фарміравання ўрада і роспуску кнесета).
Прэзідэнт валодае правам памілавання злачынцаў; зніжэння тэрміну і цяжару пакаранняў, накладзеных судом. Кожны грамадзянін Ізраіля, асуджаны да пазбаўлення волі, можа адзін раз за сваё жыццё звярнуцца да Прэзідэнта з прашэннем аб памілаванні. Кожная просьба будзе разгледжана індывідуальна. З прашэннем аб памілаванні асуджанага могуць звярнуцца і іншыя грамадзяне Ізраіля; такім чынам быў памілаваны тэрарыст Самір Кунтар.
Параграф 11 таксама вызначае, што Прэзідэнт павінен выконваць абавязкі, звязаныя з фармаваннем ўрада, якія вызначаны ў асноўным законе «Аб ўрадзе». У адпаведнасці з гэтым законам, у абавязкі прэзідэнта ўваходзіць выбар кандыдата на пасаду прэм'ер-міністра з ліку выбраных чальцоў Кнэсета. Гэтаму кандыдату даручаецца фармаванне ўрада. Прызначэнне кандыдата ў прэм'ер-міністры вырабляецца пасля выбараў у Кнэсет, у выпадку адстаўкі дзеючага кіраўніка ўрада ці прыняцця вотуму недаверу дзейнаму ўраду. Як правіла мандат на фармаванне ўрада атрымлівае лідар партыі, якая набрала найбольшую колькасць галасоў на выбарах, аднак двойчы ў гісторыі Ізраіля прэзідэнты прымалі іншае рашэнне: ў 1950 годзе пасля адстаўкі першага ўраду Ізраіля, калі Давід Бэн-Гурыён не змог сфармаваць новы ўрад, гэта было даручана лідару прагрэсіўнай партыі Пінхас Розен, нягледзячы на ​​тое, што яго партыя валодала ўсяго пяццю месцамі ў Кнэсеце. Спроба Розена таксама не ўдалася, і ў выніку новы ўрад узначаліў Бэн-Гурыён. Пасля выбараў 2009 года фармаванне ўрада было даручана Біньяміну Нетаніягу, хоця, партыя, якую ён узначальвае, Лікуд, заняла на выбарах другое месца, атрымаўшы 27 мандатаў, а найбольшая колькасць — 28 атрымала партыя Кадзіма.
Удзел у выбарах
Любы грамадзянін Ізраіля, які пастаянна пражывае ў краіне, мае права вылучыць сваю кандыдатуру на пост Прэзідэнта.
Абуховычы
Абуховічы ці Абухо́вычы (Обухо́вичі) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Абуховыцкага сельсавета.
Балотня (Іванкіўскі раён)
Бало́тня (Боло́тня) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Іванкіўскага пассавета.
Станішыўка
Станішаўка ці Станішыўка (укр. Станішівка, да 2009 года Станишівка) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Абуховыцкага сельсавета.
Буран (сяло)
Буран — сяло ў Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Буранаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 130 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, сяла Курчум. Код КАТА — 635243100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2406 чалавек (1214 мужчын і 1192 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1506 чалавек (753 мужчыны і 753 жанчыны).
Запрудка
Запру́дка (Запру́дка) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Іванкіўскага пассавета.
Паўночна-Каралінскі ўніверсітэт у Пембруку
Гісторыя
Вучэльня была заснавана 7 сакавіка 1887 года пасля мясцовай петыцыі, якую спансаваў Гамільтан Макміліян з акругі Робесан, які засядаў у Палаце прадстаўнікоў штата. Паколькі мэта вучэльні складалася ў тым, каб навучыць карэнных амерыканцаў быць настаўнікамі, прыём быў абмежаваны індзейцамі з акругі Робесан.
У 1909 годзе школа пераехала на сваё цяперашняе месца, прыкладна ў адной мілі ад першапачатковага месца. Назва была зменена ў 1911 годзе на Індыйскую нармальную школу акругі Робесан, а ў 1913 годзе яна была зноў зменена, на гэты раз на Нармальную школу індзейцаў Чэрокі акругі Робесан.
У 1939 годзе працягласць навучання ў школе была зменена на чатыры гады, а ў 1941 годзе была дадзена новая назва — Пембрукскі дзяржаўны каледж індзейцаў. Пасля вучэльня пачала прапаноўваць ступені бакалаўра па іншых галінах ведаў, акрамя адукацыі. У 1945 годзе каледж быў адкрыты для членаў з усіх федэральна прызнаных плямёнаў індзейцаў. Змена назвы на Пембрукскі дзяржаўны каледж у 1949 годзе азначала, што вучэльня пачынае прыём таксама і белых студэнтаў. У 1953 годзе было выдадзена распараджэнне, што іх можна прымаць да 40% ад агульнай колькасці студэнтаў. У наступныя гады былі прыняты рашэнні аб забароне ўсіх расавых абмежаванняў.
У 1969 годзе каледж стаў Пембрукскім дзяржаўным універсітэтам, рэгіянальным універсітэтам, які быў уключаны ва ўніверсітэцкую сістэму Паўночнай Караліны ў 1972 годзе. Першая магістарская праграма была ўведзена ў 1978 годзе. 1 ліпеня 1996 года ўніверсітэт стаў Паўночна-Каралінскім ўніверсітэтам у Пембруку.
Фэдарыўка (Іванкіўскі раён)
Фёдараўка ці Фэ́дарыўка (Фе́дорівка) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Іванкіўскага пассавета.
Таццяна Алегаўна Пятрэня
Таццяна Алегаўна Пятрэня (нар., Магілёў) — беларуская спартсменка (скачкі на батуце), заслужаны майстар спорту Беларусі (2014) , чэмпіёнка (2003, 2017), сярэбраны (1998, 2014, 2015, 2017) і бронзавы (1999, 2010, 2013, 2015, 2017) прызёр чэмпіянатаў свету, чэмпіёнка (1998, 2000, 2002, 2004), сярэбраны (2000) і бронзавы (2002) прызёр чэмпіянатаў Еўропы.
Біяграфія
Выхаванка Магілёўскага гарадскога СДЮШАР «Багіма» імя А. Р. Мішчанкі. Працуе спартсменам-інструктарам Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь.
Палітычныя погляды
Падпісала адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Рэвалюцыйныя ўзброеныя сілы Калумбіі — Армія народа
Рэвалюцыйныя ўзброеныя сілы Калумбіі — Армія народа, РУСК-АН (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia — Ejército del Pueblo), ФАРК (FARC) — марксісцка-ленінісцкая калумбійская паўстанцкая арганізацыя. Большасць краін (напрыклад, ЗША, Канада, краіны Еўрасаюза і большасць лацінаамерыканскіх дзяржаў) лічаць FARC тэрарыстычнай арганізацыяй. Куба і Венесуэла вызнаюць такую класіфікацыю нясправядлівай і настойваюць, што гэта арганізацыя — партызанская ваенная сіла.
Гісторыя
Арганізацыя была сфарміравана ў 1960-х гадах, як ваеннае крыло Камуністычнай партыі Калумбіі. Хаця спачатку FARC сапраўды выступала, як партызанскае леварадыкальнае аб’яднанне, пазней у 1980-х пачала таксама займацца наркагандлем і выкраданнем закладнікаў. Такая супрацьпраўная дзейнасць супярэчыла шматлікім нормам, у тым ліку і Жэнеўскай канвенцыі. Такая практыка іх дзейнасці асуджалася таксама і камуністычнай партыяй, што прывяло да разрыву FARC з кампартыяй Калумбіі. У 1990-х была заснавана асобная Падпольная камуністычная партыя Калумбіі, якая з’яўляецца ідэалагічным крылом FARC.
Дзейнасць
Падраздзяленні FARC знаходзяцца па большай частцы ў паўднёваўсходніх правінцыях краіны, у джунглях падножжа Андаў, на каля 20 % тэрыторыі Калумбіі. Дакладных дадзеных аб колькасці арганізацыі не існуе — за рознымі адзнакамі колькасць байцоў вагаецца ад 8000 да 18000. З прыходам да ўлады ўрада прэзідэнта Альвара Урыбэ войскі Калумбіі пры тэхнічнай і фінансавай падтрымцы ЗША вялі вельмі паспяховую кампанію супраць паўстанцаў. У сакавіку 2008 г. быў забіты другі па значнасці лідар арганізацыі. Па дадзеных ураду Калумбіі, у апошні час арганізацыі было нанесена шмат адчувальных удараў і яе колькасць паменшылася да каля 6000 чалавек.
Найбольшую ўвагу арганізацыя прыцягвае да сябе дзякуючы вялікай колькасці закладнікаў, якіх яна ўтрымлівае. Па колькасці выкрадзеных людзей FARC лідыруе ў Калумбіі. Закладнікаў бяруць пераважна для атрымання выкупу і як прылада ўплыву на ўрад краіны. Некалькі вядучых міжнародных арганізацый і палітыкаў, такіх як Уга Чавес спрабавалі ўгаварыць FARC вызваліць закладнікаў. Паўстанцы таксама прымаюць удзел у гандлі наркотыкамі і зброяй, пераважна для фінансавання сваёй дзейнасці. FARC таксама брала адказнасць за тэрарыстычныя акты, выбухі ў гарадох краіны і забойствы палітыкаў.
Сяа Яньянь
Сяа Яньянь (953—1009), таксама вядомая як удовая імператрыца Чэнцянь  — кіданьская і военачальнік імператарскай кітайскай. Яна была рэгентам ад імя сына з 982 года.
Біяграфія
Сяа Яньянь была трэцім дзіцем, Ляа, і яго жонкі, прынцэсы роду  , дачкі імператара. Таксама згадваецца пад імем Сяа Чуо, першапачатковае кіданьскае прозвішча Сяа было Балі (拔裏氏). Яна была малодшай з сясцёр Сяа, разам з і.
Імператрыца-кансорт
Пазней Сяа выйшла замуж за імператара Ляа Цзін-цзуна і нарадзіла наследнага прынца. Атрымаўшы тытул імператрыцы, Сяа мела палітычны ўплыў падчас праўлення свайго мужа.
Удовая імператрыца
Яна стала рэгентам свайго сына ў 982 годзе, калі ён узышоў на трон Ляа як ва ўзросце 12 гадоў пасля заўчаснай смерці імператара Ляа Цзін-цзуна, які памёр падчас вяртання з палявання. У 986 годзе ў імперыю Ляа ўварваліся войскі дынастыі Сун на поўдні пад кіраўніцтвам, але яны былі разгромлены сіламі Ляа пад камандаваннем імператрыцы-рэгента, якія загналі войскі непрыяцеля ў раку Ся. Далейшае ўварванне Сун рушыла ўслед у 989 годзе толькі для таго, каб зноў пацярпець паражэнне ад сіл Ляа, што прывяло да смерці.
Будучы ўдовай імператрыцай Чэнцянь, Сяа камандавала ўласнай арміяй з 10 000 кавалерыстаў і асабіста ўзначаліла армію Ляа ў бітве супраць Сун у 1005 годзе, нягледзячы на тое, што ёй на той момант было значна больш за 50 гадоў. Вядомая сваімі выдатнымі навыкамі грамадзянскага кіравання, удовая імператрыца Чэнцянь захавала вялікі ўплыў да самай смерці.
Яна таксама адыграла важную ролю ў арганізацыі шлюбу паміж сваім сынам і сваёй прыдворнай дамай. Аднак у яе былі дрэнныя адносіны з дзвюма старэйшымі сёстрамі, і ў рэшце рэшт яна атруціла або забіла іх абедзвюх.
Алыва (Іванкіўскі раён)
Вёска ставіцца да IV-й зоны ўзмоцненага Радыеэкалагічныя кантролю.
Жанааул (Куршымскі раён)
Жанааул — сяло ў Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Буранаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 635243200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 508 чалавек (260 мужчын і 248 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 442 чалавекі (232 мужчыны і 210 жанчын).
Нікалаеўка (Бранскі раён)
Нікалаеўка (Николаевка) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
У 1966 годзе пабудавана Мікалаеўская васьмігадовая школа
Захарыўка (Іванкіўскі раён)
Захарыўка (Заха́рівка) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алыўскага сельсавета.
Градызк
Градзіжск ці Градызк (Градизьк) — пасёлак гарадскога тыпу ў Глобынскім раёне Палтаўскай вобласці Украіны на беразе Крэменчуцкага вадасховішча на Дняпры.
Гісторыя
Першая дакладная пісьмовая згадка пра паселішча пад назвай Гарадзішча адносіцца да 30 чэрвеня 1639 г. і знаходзіцца ў каралеўскім прывілеі Станіславу Патоцкаму на сёла Максыміўку і Гарадзішча. Казацкая адміністрацыя спачатку засяродзілася ў Максыміўке, дзе па рэестру 1649 г. утрымліваўся соценны цэнтр Чыгірынскага палка. Але пазней Максыміўка, занадта адкрытая для набегаў з іншага берага Дняпра, страціла сваё значэнне, і цэнтр казацкай сотні пераходзіць да Гарадзішча. Першае згадванне аб Гарадзішчанскай сотне — 1686 г.
У 1789 г. у сувязі з катастрафічнай паводкай у Крэменчузе, у Гарадзішча ненадоўга перавялі павятовы цэнтр. Мястэчка тады перайшло пад юрысдыкцыю Наваросіі (з Кіеўскага да Кацярынаслаўскага намесніцтва) і атрымала «падпраўленую» назву — Градзіжск (Градижск) замест Гарадзішча.
У канцы XIX ст. паселішча мела 9 тыс. жыхароў, земскую бальніцу, вучылішча, 17 малых прамысловых і рамесных майстэрняў, і лічылася «заштатным» у Крэменчуцкім павеце Палтаўскай губерні.
Спіс аб’ектаў PGC (1993001—1994000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1993001—1994000)
Мілеўскі
Мілеўскі — прозвішча.
Сімяон Уладзіміраў
Сімяон Уладзі́міраў (Симеон Владимиров;, с. , Балгарыя) — балгарскі перакладчык і літаратуразнавец. Скончыў у 1961 годзе Сафійскі ўніверсітэт.
Пераклады
Пераклаў на балгарскую мову раманы «Атланты і карыятыды» І. Шамякіна (1980), «Плач перапёлкі» І. Чыгрынава (1981), аповесці «Здрада» і «Пастка» В. Быкава (1965), «Шлюбная ноч» (1975) і «Гандлярка і паэт» (1978) Шамякіна, «Лявон Бунтар» К. Чорнага (1978), п'есы «Брама неўміручасці» К. Крапівы (1975), «Апошняя інстанцыя» М. Матукоўскага (1976), «І змоўклі птушкі» Шамякіна (1979), «Пагарэльцы» А. Макаёнка (1980), «Паўлінка» Я. Купалы (1982), апавяданні Я. Коласа, В. Адамчыка, Л. Гаўрылкіна, М. Гіля, Г. Далідовіча, А. Дударава, А. Жука, В. Іпатавай, Л. Калодзежнага, У. Караткевіча, А. Кудраўца, І. Пташнікава, Б. Сачанкі, М. Стральцова і інш. Укладальнік анталогій беларускай прозы «Дзесяць сучасных беларускіх апавяданняў» (1977) і «Пад пошум дубоў» (1981), а таксама зборнікаў выбрыбраных твораў К. Чорнага, У. Караткевіча, А. Кудраўца, Б. Сачанкі. Аўтар артыкулаў і даследаванняў пра творчасць беларускіх пісьменнікаў, беларускую літаратуру. Неаднаразова наведваў Беларусь.
Стараселле (Бранскі раён)
Стараселле (Староселье) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Упершыню згадваецца напрыканцы XVI ст.
Алізарыўка
Алізараўка ці Алізарыўка (Олізарівка) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Алізарыўскага сельсавета.
Жыдэлы
Жыдэлы — аул у Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Буранаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 635243300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 401 чалавек (205 мужчын і 196 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 327 чалавек (159 мужчын і 168 жанчын).
Смальянь
Смальянь (Смольянь) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
З 1906 года працавала царкоўна-прыходская школа.
Археалогія
0,7 км на ўсход ад вёскі, на мысе першай правабярэжнай надпойменнай тэрасы Дзясны — паселішча VI—VII стст калочынскай культуры.
На месцы селішча былі знойдзены каркасна-слуповыя паўзямлянкавыя хаты-хаціны квадратныя ў плане, памерам да 4x4 метра. Ацяпляліся яны глінабітнай печчу, «па чорным», гэта значыць без коміна. На селішчы Смальянь у Бранскім раёне археолагам П. М. Траццяковым, напрыклад, раскапана чатыры такія дамы-паўзямлянкі. Дамы былі акружаны ямамі-скляпамі, якія мелі вузкую ўваходную адтуліну зверху і шырокае круглае дно. Звычайна ў іх захоўвалі зерне. Сярод знаходак на селішчах — рэдкія жалезныя рэчы (нажы, наканечнікі дзід і стрэл, сякеры, рыбалоўныя гаплікі), грубіянска вылепленыя без ужывання ганчарнага круга гаршкі без арнаменту. Знаходкі абломкі слоічных і біканічных керамічных сасудаў, місак, патэльняў, нож і кручок з жалеза.
Жарушнік
Жару́шнік (Rorippa) — род кветкавых раслін сямейства. Налічвае каля 70 відаў, пашыраных ва ўмераных і трапічных раёнах. Растуць на лугах, балотах, берагах вадаёмаў і ў вадзе.
Батанічнае апісанне
Адна-, двух- і шматгадовыя травяністыя расліны з прамастойнымі або прыўзнятымі разгалінаванымі сцёбламі. Лісце суцэльнае або перыстарассечанае, чаргаванае. Кветкі дробныя, у густых гронках, жаўтаватага колеру. Плод — стручок або стручочак.
Лекавыя, меданосныя і кармавыя расліны. Некаторыя віды ядавітыя.
Пэт Пітні
Карэн Патрысія (Пэт) Спурджын (Karen Patricia "Pat" Spurgin, пазней — Пітні, Pitney; нар. ) — амерыканская спартсменка, алімпійская чэмпіёнка 1984 года ў стральбе з вінтоўкі.
Нарадзілася ў горадзе Білінгс (штат Мантана), ЗША. Цяпер пражывае ў горадзе Фэрбанкс (штат Аляска). На летніх Алімпійскіх гульнях 1984 года ў Лос-Анджэлесе заваявала залаты медаль. Ва ўзросце 18 гадоў, студэнткай Дзяржаўнага Універсітэта Мюрэя (штат Кентукі), яна стала першай алімпійскай чэмпіёнкай у стральбе з пнеўматычнай вінтоўкі сярод жанчын.
У якасці валанцёра Пэт Пітні амаль 20 гадоў працавала памочнікам трэнера каманды «Alaska Nanooks» з Універсітэта Аляскі ў Фэрбанксе. З 1994 года каманда ўніверсітэта 9 раз перамагла ў прэстыжных спаборніцтвах па стральбе — NCAA Rifle Championship. У горадзе Мюрэй (штат Кентукі) знаходзіцца стрэльбішча, названае ў гонар знакамітай спартсменкі Пэт Спурджын.
Іван Фунеў
Іван Фунеў (Иван Фунев; 24 ліпеня 1900, с., Балгарыя — 21 ліпеня 1983, , Балгарыя) — балгарскі скульптар. Народны мастак Балгарыі (1961). Герой Сацыялістычнай Працы (1967). Лаўрэат Прэміі імя Дзімітрова (1950).
Біяграфія
З 1920-х гадоў І. Фунеў звязаны з камуністычнай партыяй, у 1944 годзе стаў яе членам.
Скончыў у 1930 годзе Акадэмію мастацтваў у Сафіі. У 1931 годзе арганізаваў «Таварыства новых мастакоў». Праграмай аб'яднання было прасоўванне «палітычна дзейснага мастацтва».
З 1945 года яе прафесар Акадэмію мастацтваў у Сафіі.
Творчасць
Творы (у жалезабетоне) пераважна на рабочую тэму: «Рабкоры» (1931), «Машыніст» (1933), «У вагоне трэцяга класа» (1936) і інш. Працаваў таксама ў жанры партрэта («Георгі Каранаваў», «Нікола Хрэлкаў», абодва 1932), у манументальнай скульптуры («Партызаны», 1945). Адзін з аўтараў манумента ў гонар Савецкай Арміі ў Сафіі (1954).
Аранэ
Ара́нае ці Ара́нэ (Ора́не) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Аранэўскага сельсавета.
Фэрбанкс
Фэрбанкс (Fairbanks) — горад у цэнтры Аляскі (ЗША), адміністрацыйны цэнтр бора Фэрбанкс-Норт-Стар. Насельніцтва горада — 30 224 чалавек, з прыгарадамі — 82 840 чалавек. Размешчаны на правым беразе ракі Танана. Найбуйнейшы адукацыйны цэнтр на Алясцы. Побач з горадам размяшчаецца Аляскінскі ўніверсітэт у Фэрбанксе і буйная ваенная база Форт-Уэйнрайт. Заснаваны ў пачатку XX стагоддзя ў сувязі з Залатой ліхаманкай на Алясцы і названы ў гонар тагачаснага сенатара ад Індыяны Чарлза Уорэна Фэрбенкса, пазней віцэ-прэзідэнта ЗША.
Наві Санжары
Новыя Санжары ці Наві Санжары (Нові́ Санжа́ри) — пасёлак гарадскога тыпу ў Навасанжарскім раёне Палтаўскай вобласці Украіны на рацэ Ворскла. Адміністрацыйны цэнтр Навасанжарскага раёна
Ялугін
Ялугін — прозвішча.
Кэці Ледэкі
Кэтлін Жэнеўеў (Кэці) Ледэкі (Kathleen Genevieve "Katie" Ledecky; нар., ) — амерыканская плыўчыха, спецыялізуецца ў плаванні вольным стылем на сярэдніх і доўгіх дыстанцыях (200, 400, 800 і 1500 метраў). Сяміразовая алімпійская чэмпіёнка, 15-разовая чэмпіёнка свету.
Устанавіла і рэгулярна абнаўляла тры сусветныя рэкорды ў плаванні вольным стылем на дыстанцыях 400, 800 і 1500 метраў на доўгай вадзе. На 7 жніўня 2016 года ўстанавіла 11 сусветных рэкордаў на гэтых дыстанцыях у суме (мінімум па два на кожнай).
Джэйсан Уэстан
Джэйсан Уэстан (Jason Weston; ) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Удзельнік 1/16 фіналу адкрытага чэмпіянату Брытаніі 1992 года і адкрытага чэмпіянату Еўропы 1993 года.
Сагановіч
Сагановіч — прозвішча.
Ігілік (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 313 чалавек (158 мужчын і 155 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 247 чалавек (122 мужчыны і 125 жанчын).
Стаева (Бранскі раён)
Стаева (Стаево) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Згадваецца з XVII стагоддзя (першапачатковая назва — Стаева Слабодка).
Археалогія
Ля вёскі праходзілі раскопкі, дзе была знойдзена неалітычная стаянка. Гэтак жа ў глебе добра захаваліся сляды Атлантычнага пацяплення.
Хочэва (Іванкіўскі раён)
Хо́чава ці Хо́чэва (Хо́чева) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Аранэўскага сельсавета.
Сеўрукова (Бранскі раён)
Сеўрукова (Севрюко́во) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Узнікла меркавана не пазней за XVI стагоддзе.
У 1929 годзе ў вёсцы арганізаваны калгас імя Куйбышава і калгас імя Емяльяна Пугачова.
У 1943 годзе, пасля вызвалення раёна ад захопнікаў, у вёсцы адноўлены калгас імя Куйбышава.
Толвінка
Толвінка (Толвинка) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Да Другой сусветанй вайны пераважала беларускае насельніцтва.
Гісторыя
Заснавана ў пачатку XX ст.
Максімальная колькасць жыхароў — 430 чалавек была ў 1926 годзе.
Стэпаніўка (Іванкіўскі раён)
Сцяпа́наўка ці Стэпаніўка (Степа́нівка) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Аранэўскага сельсавета.
Вёска ставіцца да III зоны гарантаванага добраахвотнага адсялення.
ФК Індэпенд’ентэ
Першапачаткова клуб быў створаны ў Буэнас-Айрэсе ў раёне Мансерат 1 студзеня 1905 года, аднак ужо ў 1907 годзе каманда змяніла сваё базаванне на Авельянеду. «Індэпенд’ентэ» з’яўляецца даволі паспяховым аргенцінскім клубам, які мае на сваім рахунку 16 перамог у нацыянальным першынстве.
Блідча
Блі́дча (Блі́дча) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Блідчанскага сельсавета.
Калэнці
Кале́нцы ці Калэ́нці (Коле́нці) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Блідчанскага сельсавета.
Хрысціян Швейгард Станг
Хрысціян Швейгард Станг (Christian Schweigaard Stang;,  — ) — нарвежскі лінгвіст. Прафесар славістыкі (1938). Даследаваў балцкія, старыя ўсходнеславянскія мовы.
Станг і Беларусь
З кнігі наведнікаў Віленскага беларускага музея імя Івана Луцкевіча вядома, што Станг наведваўся ў музей двойчы: 25 і 29 жніўня 1932 года. У другім запісе ён пакінуў свой адрас: Kristinelundvei 14, Oslo.
Эрнеста Сабата
Эрнеста Сабата (Ernesto Sábato;  — ) — аргенцінскі пісьменнік, эсэіст, мастак.
Пені Алексяк
Пенелопа «Пені» Алексяк (Penelope "Penny" Oleksiak; нар., Таронта, Антарыа) — канадская плыўчыха, алімпійская чэмпіёнка (2016), двухразовая чэмпіёнка свету на кароткай вадзе (2016), бронзавы прызёр чэмпіянату свету па водных відах спорту (2017), сярэбраны прызёр Гульняў Садружнасці (2018).
Эрнеста Сабата
Біяграфія
У 1934—1935 спрабаваў пісаць у Парыжы раман «Бязгучная крыніца» (часткова апублікаваны).
У 1938 абараніў у Буэнас-Айрэсе доктарскую дысертацыю па касмічнай радыеактыўнасці, атрымаў стыпэндыю для працы ў Лабараторыі Жаліё-Кюры ў Парыжы, дзе, сярод іншага, зблізіўся з сюррэалістамі. У 1939 пераехаў з Францыі ў ЗША, дзе працаваў у тэхналагічным інстытуце Масачусетса, у 1940 вярнуўся ў Буэнас-Айрэс, выкладаў ва ўніверсітэце. У выніку вострага экзістэнцыяльнага крызісу ў 1943 адышоў ад навукі. Пасля газетных і часопісных выступаў супраць дыктатуры Хуана Перона быў вымушаны ў 1945 пакінуць выкладанне.
Пені Алексяк
За свае дасягненні на Алімпіядзе ў Рыа і чэмпіянаце свету на кароткай вадзе 2016 года атрымала прыз імя Лу Марша.
Эрнеста Сабата
Біяграфія
26 студзеня 2006 г., разам з Габрыэлем Гарсія Маркесам, Эдуарда Галеана, Пабла Міланесам, Фрэем Бэта і іншымі вядомымі дзеячамі культуры, выступіў з патрабаваннем пра падаванне незалежнасці Пуэрта-Рыка.
Сабата — мастак
У апошнія гады з-за медыцынскай забароны пісаць і чытаць Сабата займаецца толькі жывапісам. Яго выстаўкі праходзілі ў Парыжы, Мадрыдзе, Сан-Паўлу.
Прызнанне
У 1983—1984 па даручэнні прэзідэнта краіны Раўля Альфонсіну ён узначальваў Нацыянальную Камісію па справе пра масавае знікненне людзей пры ваеннай дыктатуры 1976—1983 (справаздача пра расследаванне «Ніколі больш» апублікаваны ў 1984).
Калэнціўскэ
Каленцаўскае ці Калэнцівскэ (Коле́нцівське) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Блідчанскага сельсавета.
Казахстан (Куршымскі раён)
Казахстан — сяло ў Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Буранаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 36 км на захад ад раённага цэнтра, сяла Курчум. Код КАТА — 635243500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 439 чалавек (228 мужчын і 211 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 379 чалавек (199 мужчын і 180 жанчын).
Аляксандр Мікалаевіч Башыраў
Аляксандр Мікалаевіч Башыраў (нар., в. Сагом, ХМАА, Цюменская вобласць, РСФСР, СССР) — савецкі і расійскі акцёр кіно, тэлебачання і агучвання, кінарэжысёр, сцэнарыст, прадзюсар, кліпмэйкер.
Біяграфія
Нарадзіўся 24 верасня 1955 года ў вёсцы Сагом Ханты-Мансійскай Аўтаномнай акругі Цюменскай вобласці. Маці, Марыя Катыраўна Башырава, з сібірскіх татараў вёскі Карагай Вагайскага раёна Цюменскай вобласці, пасля заканчэння курсаў тэлеграфістаў адпраўленаны па размеркаванні начальнікам пошты ў вёсцы Сагом. Бацька, Мікалай Захаравіч Касыгін, з сям’і рускіх, сасланых ў 1932 годзе з Табольска, працаваў у рачным флоце. Пасля растання з Мікалаем Марыя пераехала ў Цюмень і працавала на чыгунцы. Дзед па матчынай лініі, Катыр, быў раскулачаны. Ветэран Вялікай Айчыннай вайны, пазбавіўся рукі на вайне.
У 1972 годзе Аляксандр прыехаў у Ленінград, вучыўся ў ПТВ № 57 па спецыяльнасці плітачніка-абліцоўшчыка, затым працаваў на цэментным заводзе ў Выбарзе.
Займаўся ў літаратурным гуртку пад кіраўніцтвам Ерамея Айпіна ў Ханты-Мансійску.
У 1979 годзе паступіў у Цюменскі дзяржаўны ўніверсітэт на спецыяльнасць «Руская мова і літаратура». У 1981—1983 гадах служыў у войску (у танкавых войсках Забайкальскай ваеннай акругі). У вайсковым клубе быў мастаком, напісаў партрэт генеральнага сакратара, на якім адлюстраваў Леаніда Ільіча Брэжнева ў танкавым шлеме.