cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхаіл Сямёнавіч Быкаў
Біяграфія
Да сярэдзіны красавіка 1945 года Быкаў здзейсніў 174 баявыя вылеты, падчас якіх здзейсніў штурмоўку і знішчыў 52 танкі, 40 артылерыйскіх гармат, 12 самалётаў на аэрадромах, 12 складоў з боепрыпасамі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года капітан Міхаіл Быкаў быў ганараваны высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалю «Залатая Зорка».
Пасля заканчэння войны Быкаў працягнуў службу ў Савецкай Арміі. У 1948 годзе ён прайшоў падрыхтоўку да палётаў у складаных метэаралагічных умовах, у 1952 годзе — скончыў Вышэйшыя лётна-тактычныя курсы. У 1954 годзе ў званні падпалкоўніка Быкаў быў звольнены ў запас. Пражываў у Бабруйску, працаваў інспектарам па кадрах мясцовага дарожна-будаўнічага кіравання. Сканаў 30 красавіка 1991 года.
Быў таксама ўзнагароджаны трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Аляксандра Неўскага, Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступеняў, Чырвонай Зоркі, а таксама шэрагам медаляў.
Прачысценская царква (Пружаны)
Прачы́сценская царква́ — колішняя праваслаўная царква ў Пружанах, пераробленая пасля паўстання 1863 года з недабудаванага каталіцкага касцёла праекта Генрыка Марконі. Зруйнаваная за савецкім часам.
Гісторыя
У 1857 годзе мясцовы шляхціц Валенцій Швыкоўскі распачаў у Пружанах будаўніцтва касцёла. Дзеля гэтага з Варшавы быў запрошаны славуты архітэктар Генрык Марконі. Аднак у сувязі з падзеямі паўстання 1863 года Швыкоўскі быў вымушаны эміграваць за мяжу, і працы былі спынены. У 1864 годзе храм паводле рашэння царскай адміністрацыі быў перададзены праваслаўным. Не апошнюю ролю ў перадачы храма адыграў той факт, што мясцовы ксёндз Гансеўскі хаваў у недабудаваным касцёле рэчы і зброю для паўстанцаў. Новая царква была асвечана як Прачысценская.
У час нацысцкай акупацыі храм зведаў разбурэнні. Ацалелы пасля пажару абраз быў перанесены ў сабор Аляксандра Неўскага і цяпер вядомы як «Незгаральны абраз Божай Маці».
Настаяцелі
Царква дзейнічала і ў час нямецкай акупацыі, у 1942—1943 у ёй служыў Мікалай Уваскрасенскі.
Хвашчавое
Геалагічны заказнік «Хвашчавое» — заказнік мясцовага значэння ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Утвораны рашэннем Чашніцкага райвыканкама от 17 сакавіка 1993 года № 73. Створаны з мэтай рэзервавання тарфянога радовішча і захавання водарэгулёўных здольнасцей тэрыторыі. Заказнік знаходзіцца пад аховай Старасельскага лясніцтва. Забараняецца правядзенне суцэльналесасечных высечак.
Покаць (рака)
Покаць — рака ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці і Чачэрскім раёне Гомельскай вобласці, левы прыток ракі Сож (басейн Дняпра). Даўжыня 76 км. Плошча вадазбору 504 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 2,9 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,6 ‰.
Хвашчавое
Апісанне
Размешчаны недалёка ад в. Чарэя і прымыкае да возера Сялява. Агульная плошча 121,9 га. Служыць сыравіннай базай тарфяных лекавых гразяў.
Покаць (рака)
Пачынаецца на заходняй ускраіне мястэчка Няўмесны Краснапольскага раёна, вусце за 1 км на паўночны захад ад вёскі Петраполле Веткаўскага раёна. Цячэ па Чачэрскай раўніне.
Даліна на вялікім працягу добра распрацаваная, трапецападобная (шырыня 0,5—1,5 км), у высокай плыні невыразная, у нізкай зліваецца з абалонай Сажа. Схілы ўмерана стромкія, месцамі стромкія, вышынёй 15—20 м, у сярэднім цячэнні адкрытыя. Абалона двухбаковая, шырыня яе ў сярэдняй і нізкай плыні 0,3—0,5 км, у вусцевай частцы 1—1,3 км. Рэчышча каналізаванае ў Чачэрскім раёне на працягу 3,3 км, на астатнім працягу меандруе, моцназвілістае, асабліва ў сярэднім цячэнні. Шырыня ракі ў межань 0,5—2,5 м у высокай плыні, 10—12 м у сярэдняй і ніжняй. Берагі пераважна стромкія, ніжэй вёскі Покаць Чачэрскага раёна месцамі абрывістыя, у высокай плыні нізкія, забалочаныя.
Найвышэйшы ўзровень разводдзя ў пачатку красавіка, сярэдняя вышыня над межанным узроўнем у нізкай плыні 2,8 м. Замярзае ў 1-й дэкадзе снежня, крыгалом у пачатку 3-й дэкады сакавіка. Рака прымае сцёк з шэрагу мэліярацыйных каналаў.
Цімохаўка
Назву Цімо́хаўка маюць:
Джон Траволта
Джон Джозеф Траволта (John Joseph Travolta; нар. 18 лютага 1954, Энглвуд, Нью-Джэрсі, ЗША) — амерыканскі, танцор і , лаўрэат прэміі Залаты глобус, найбольш вядомы выкананнем галоўных роляў у такіх фільмах, як «Ліхаманка суботняга вечара» (намінаваны на Оскар за найлепшую мужчынскую ролю), «Брыялін» і «Крымінальнае чытво» (намінаваны на Оскар за лепшую мужчынскую ролю, саступіў Тому Хэнксу ў ролі Форэста Гампа).
Эрык X Кнутсан
Нарадзіўся ў сям'і караля Кнута I Эрыксана і яго жонкі, імя якой невядома. Пасля смерці бацькі (1196), верагодна, разам са сваімі братамі знаходзіўся пры двары караля Сверкера Малодшага, але пазней разам з братамі падняў супраць яго мяцеж. У 1205 адбылася бітва пры Эльгаросе, дзе браты Эрыка загінулі, а яму самому атрымалася бегчы ў Нарвегію. У 1208 ён вярнуўся ў Швецыю і разбіў Сверкера Малодшага, стаўшы каралём. Эрык Кнутсан быў першым шведскім каралём, каранаваным царквой, адбылося гэта праз два гады пасля ўзыходжання, у 1210 годзе. Быў жанаты на дачцэ дацкага караля Вальдэмара I і яго жонкі Сафіі Наўгародскай. У 1216, Эрык раптоўна памёр у сваёй рэзідэнцыі, у замку Нес на востраве Вісінгсё, не пакінуўшы спадчынніка (яго сын Эрык яшчэ не нарадзіўся), і трон заняў Юхан Сверкерсан. Акрамя сына, меў некалькі дачок. Смерць караля Эрыка распачала доўгі перыяд барацьбы за шведскі трон, што завяршылася толькі ў 1250.
Allium samurense
Allium samurense — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Дагестана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Дагестана.
Скорцэ
Скорцэ (Scorzè) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Венецыя.
Насельніцтва складае 18944 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 574 чал./км². Займае плошчу 33 км². Паштовы індэкс — 30037. Тэлефонны код — 041.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Benedetto.
Acanthurus sohal
Acanthurus sohal — марская прамянёвапёрая рыба сямейства Acanthuridae атраду акунепадобных.
Апісанне
Агульная даўжыня цела да 40 см. Цела пляскатае з бакоў, хваставы плаўнік ў форме паўмесяца. Афарбоўка светла-шэрая, паступова пераходзячая ў белую на брушным баку. На галаве вышэй вачэй і на баках размешчаны вузкія падоўжныя чорныя палосы. Пад груднымі плаўнікамі аранжавыя плямы, вакол выемкі з шыпом на хваставым сцябле кароткая падоўжная аранжавая ці чырвоная паласа. Няпарныя плаўнікі чорныя з вузкай сіняй краёвай аблямоўкай, грудныя жоўтыя ўверсе і белыя ўнізе з чорнай аблямоўкай. У спінным плаўніку 9 жорсткіх і 30-31 мяккіх прамянёў, у анальным 3 жорсткіх і 28-29 мяккіх, у грудных плаўніках па 17 мяккіх прамянёў. Вельмі агрэсіўны тэрытарыяльны від.
Арэал і месца пражывання
Распаўсюджаны ў трапічных водах заходняй часткі Індыйскага акіяна ад Чырвонага мора да Персідскага заліва. Жыве на знешніх схілах каралавых рыфаў на глыбіні да 20 м. Насяляе вады з тэмпературай +24...+30 °C.
У 2002 годзе адна асобіна была заўважаная ля берагоў Пампана Біч (Pompano Beach) у Фларыдзе (Паўночная Амерыка), куды трапіла верагодна з акварыума. У выніку від быў унесены ў спіс інтрадукаваных відаў у ЗША.
Харчаванне
Харчуецца рознымі відамі багавіння, у асноўным з роду Sargassum і дробнымі ніткавымі зялёнымі водарасцямі.
NGC 754
NGC 754 (іншыя абазначэнні — ESO 152-33, PGC 7068) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цаліно
Цаліно́ (, Целино) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Да 21 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Ярэўскага сельсавета.
IC 459
IC 459 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Замошша (Навадугінскі раён)
Замошша (Замошье) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
4-ы Арлоўскі завулак (Мінск)
4-ы Арлоўскі завулак — завулак у Цэнтральным раёне Мінска.
Вісінгсё
Вісінгсё (Visingsö) — востраў у паўднёвай частцы возера Ветэрн, Швецыя. Размешчаны за 30 км на поўнач ад Ёнчэпінга і 6 км на захад ад Грэны. Даўжыня — 14 км, шырыня — 3 км, Агульная плошча — 24 км². Паводле легенды востраў стварыў волат Віст, каб яго жонка магла перайсці возера.
4-ы Арлоўскі завулак (Мінск)
Перасячэнні
Завулак перасякаецца з:
Вісінгсё
Гісторыя
У XII—XIII стагоддзях у паўднёвай частцы астравы размяшчаўся замак Нес, які служыў рэзідэнцыяй каралям Швецыі. Тут памерлі каралі Швецыі Карл Сверкерсан, Эрык Кнутсан, Юхан Сверкерсан і Магнус Ладулас. У XVII стагоддзі на востраве, у замку Вісінгсборг, пасялілася дваранская сям’я Брагэ. У той жа час шведскае адміралцейства пачало вырошчваць на востраве дуб для патрэб караблебудавання. У цяперашні час дубовыя гаі часткова зведзены, і вялікую частку вострава займаюць сельскагаспадарчыя ўгоддзі.
Альдэбаран
Альдэбара́н (α Tau / α Цяльца / Альфа Цяльца; назва ад الدبران [al-dabarān] паслядоўнік, бо рухаецца па небасхіле следам за Плеядамі) — самая яркая зорка ў сузор’і Цяльца і адна з найбольш яркіх зорак на начным небе. З-за свайго становішча ў галаве Цяльца, часта называецца «Вока Цяльца». Візуальна з’яўляецца часткай рассеянага зорнага скопішча Гіады, якое, аднак, бліжэйшае да Зямлі, а Альдэбаран размешчаны на лініі прамой бачнасці паміж Зямлёй і Гіядамі і фактычна з’яўляецца асобнай зоркай.
Альдэбаран з’яўляецца зоркай спектральнага класа K5 III, гэта значыць, што колер зоркі аранжавы, яна належыць да нармальных гігантаў. У яго ёсць зорка-кампаньён (цьмяны чырвоны карлік класа M2 на адлегласці некалькіх сотняў а.а.). У цяперашні час, спальваючы ў асноўным гелій, асноўны кампанент сістэмы пашырыўся да памераў прыблізна 5.3 × 107 км, або каля 38 дыяметраў Сонца. Гіпарх вызначыў адлегласць ад Зямлі да Альдэбарана ў 65,1 светлавы год, яго свяцільнасць у 150 разоў больш, чым сонечная. Прымаючы да ўвагі гэту адлегласць і яркасць, паводле бачнага бляску 0,85 зорн.вел. Альдэбаран займае 14 месца. Гэта пераменная зорка з невялікай амплітудай бляску (каля 0,2m), тып пераменнасці нерэгулярны.
У 1997 годзе паведамлялася аб магчымым існаванні ў яго спадарожніка — буйной планеты (або невялікага карычневага карліка), з масай роўнай 11 масам Юпітэра на адлегласці 1,35 а.а.
Альдэбаран лёгка знайсці на начным небе — з-за яго яркасці і прасторавай прыналежнасці да аднаго з найбольш прыкметных астэрызмаў на небе. Калі працягнуць лінію Пояса Арыёна злева направа (у паўночным паўшар’і) або справа налева (у паўднёвым), то першая яркая зорка, якая працягвае ўяўную лінію, будзе Альдэбаран.
Апошні раз паведамлялася, што непілатуемы касмічны апарат Піянер-10 кіруецца ў бок Альдэбарана, і дасягне ваколіц зоркі праз 2 мільёны гадоў.
Францыя на конкурсе песні Еўрабачанне
Францыя ўдзельнічае ў конкурсе песні Еўрабачанне з моманту яго ўтварэння — з 1956 года, прапусціла конкурс толькі 2 разы, у 1974 і 1982 гадах. Разам з Германіяй, Вялікабрытаніяй, Італіяй і Іспаніяй з'яўляецца краінай «Вялікай пяцёркі», што дазваляе ёй удзельнічаць у фінале конкурса, мінуючы паўфіналы.
Францыя перамагала на конкурсах пяць разоў (1958, 1960, 1962, 1969, 1977) і адзін раз заняла апошняе месца (2014).
Францыя тры разы прымала ў сябе конкурс, у 1959, 1961, 1978 гадах.
Упершыню Францыя перамагла ў конкурсе ў 1958 годзе, з песняй «Dors, mon amour», якую выконваў Андрэ Клаво. У 1960-х былі яшчэ тры перамогі: «Tom Pillibi» у выкананні Жаклін Бойер ў 1960 годзе, «Un premier amour» у выкананні Ізабэль Обрэ ў 1962 годзе, і «Un jour, un enfant» у выкананні Фрыды Бакара ў 1969. Пятую перамогу французы зарабілі ў 1977 годзе, калі краіну прадстаўляла Марыя Мірыям з песняй «L'oiseau et l'enfant». Таксама Францыя пяць разоў была на другім месцы, у 1957, 1976, 1990, 1991 і 2021 гадах.
У пачатку 21-га стагоддзя не мела асаблівых поспехаў на конкурсе. У 2000-х і 2010-х гадах толькі два разы была ў пяцёрцы лепшых, у 2000 і 2001 гадах. Таксама яшчэ два разы была ў Топ-10. 2020-я гады пачаліся з паспяховага другога месца, якое ў 2021 заняла Барбара Праві з песняй «Voilà».
За 63 гады ўдзелу атрымала 4154 балаў.
Гісторыя галасавання
Станам на год гісторыя галасавання Францыі выглядае наступным чынам:
Гуралі
Гуралі (гуралы; саманазва gόrali — горцы; Górale; Gorali) — этнакультурныя групы палякаў (падгаляне, араўцы, спішакі, баб'ягорцы, бяскідцы, пянінцы, сандзетцы, загорцы, віслянцы, ябланькоўцы). Жывуць у горных абласцях на поўдні Польшчы (Падгале і Бяскіды — Малапольскае і Сілезскае ваяводства), на паўночным захадзе Славакіі (у рэгіёнах, Ліптаў, Спіш, Орава, у асноўным раёны , і ,  Жылінскага краю,  і  Прэшаўскага краю) і паўночным усходзе Чэхіі (Цешынская Сілезія — акругі Фрыдак-Містак, Опава і Брунталь Мараўска-Сілезскага краю). Нязначная дыяспара прысутнічае ва украінскай і румынскай Букавіне, а таксама ў Чыкага. Колькасць ацэньваецца ад 0, 5 да 2, 5 млн чалавек.
У Малапольскім ваяводстве і Славакіі гавораць на гаворках малапольскага дыялекту, у Сілезскім і Апольскім ваяводстве і Чэхіі — на верхнясілезскай гаворцы сілезскага дыялекту польскай мовы. Распаўсюджаныя таксама літаратурная польская, славацкая, чэшская мовы. Вернікі ў асноўным каталікі, ёсць пратэстанты (галоўным чынам евангелісты).
Гуральскія землі былі заселены ў XII—XVIII стагоддзях выхадцамі з прадгорных і раўнінных р-наў паўднёвай Польшчы, якія змяшаліся з валахамі, што качавалі з поўдня ўздоўж Карпат. Большасць вёсак  былі закладзены на аснове валашскага права ў XVI стагоддзі.
Гуралі не валодаюць адзінай самасвядомасцю і не ўтвараюць геаграфічнага і культурнага адзінства, хоць у перыяд нямецкай акупацыі Польшчы (1939—1945, Генерал-губернатарства) нацысцкая адміністрацыя спрабавала вылучыць гуралей у і дала ім некаторыя прававыя прывілеі ў параўнанні з астатнімі палякамі. Агульныя рысы традыцыйнай культуры абумоўлены асаблівасцямі горнай тэрыторыі: пераважае адгонная жывёлагадоўля, лесаздабыча і промыслы па перапрацоўцы драўніны; зрубныя непабеленыя, крытыя гонтай, саломай або драніцай хаты (хіжа, хата) з галерэяй па фасадзе; разнастайнасць малочных прадуктаў, у прыватнасці сыроў (брынза, ), а таксама каш, страў з бульбы, ячнай і аўсянай мукі; адзенне і абутак з сукна, футра і скуры (футравыя і суконныя камізэлькі, суконныя мужчынскія штаны, чугі, скураныя пастолы-керпцы, суконныя боты і чаравікі (папучы).
Сярод танцаў пераважаюць кругавы кола (кола), муж. танец упрысядкі (гайдук) з сякеркай-цюпагой (бартка), парны (т. н. гуральскі), выкананы ў хуткім тэмпе. Сярод музычных інструментаў найважнейшыя — смычковыя (скрыпка, бас) і дуда (казёл). Адраджаюцца выйшадшыя з ужытку старадаўнія разнавіднасці смычковых — генсле, злабцокі і інш Распаўсюджаны інструментальныя ансамблі («гуральскія капэлы»; найбольш тыповы склад — 3 скрыпкі і бас), якія выконваюць у асноўным танцавальную музыку; характэрна таксама гульня «да слыху» (гэта значыць для слухання) — на вяселлях, падчас каляндарных абрадаў і інш. У Польшчы існуюць гуральскія культурныя грамадствы, праводзяцца фестывалі.
У сусветнай літаратуры ўпершыню апісанне гуралей даў польскі пісьменнік Генрык Сянкевіч у гістарычным рамане «Патоп» (1886), дзе ён адзначае факт выратавання гуралямі караля Яна Казіміра ад шведскіх інтэрвентаў у студзені 1656 года, пасля яго вяртання з Сілезіі.
Сачаняты
Сачаня́ты (, Соченяты) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Мерастомавыя
Мерастомавыя (Merostomata) — клас пераважна вымерлых марскіх членістаногіх жывёл.
Бярозавіца
Бяро́завіца (, Берёзовица) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Мерастомавыя
Падзяляюцца тры або чатыры атрады, з іх два або тры — ракаскарпіёны — вядомы з кембрыю-дэвону (каля 500 млн гадоў назад), адзін — мечахвосты — з сілуру (каля 400 млн гадоў назад) і існуе цяпвр.
Жылі на дне мелкаводных мораў, некаторыя, магчыма, у прэснай вадзе. Даўжыня вымерлых форм да 3 м, сучасных да 0,9 м. Цела ўкрыта хіцінавым панцырам, падзяляецца на галавагрудзі і членістае (да 12 сегментаў) брушка з іголкай на канцы. Мелі 12 пар канечнасцей (брушныя са шчэлепнымі пласцінкамі). Драпежнжі.
Мечахвосты
Мечахвосты (Xiphosura) — атрад марскіх членістаногіх жывёл класа мерастомавых. Уяўляюць вялікую цікавасць як адзіная захаваная група паршаснаводных хеліцэравых. Сярод іншых хеліцэравых выдзяляюцца сваімі вялікімі памерамі.
Апісанне
Даўжыня да 90 см. Цела сплошчанае, падзяляецца на ўкрытыя злітным хіцінавым шчытом масіўныя галавагрудзі з 6 парамі канечнасцей (дпя перамяшчэння, захопу корму і яго драбнення) і брушка з прымацаваным рухома доўгім і цвёрдым хваставым шыпам (адсюль назва) і 6 парамі лістападобных канечнасцей са шматлікімі шчэлепнымі лісткамі (яны акрамя дыхання служаць і для плавання). Галавагрудзі і брушка злучаны рухома. На галавагрудным шчыце маюцца простыя сярэдзінныя вочы і больш складаныя бакавыя (утвораны са шматлікіх вочак і пакрытыя агульнай рагавіцай). Канечнасці галавагрудзей групіруюцца вакол шчылінападобнага роту, які размяшчаецца на ніжнім баку цела. Ногі, акрамя апошняй пары, маюць на канцы клюшні.
Пашырэнне
Вядомы з сілуру (каля 440 млн гадоў назад). 12 выкапнёвых і 3 сучасныя роды; 4-5 сучасных відаў.
Адзін від пашыраны каля берагоў Паўночнай і Цэнтральнай Амерыкі, астатнія — у Паўднёва-Усходняй і Усходнй Азіі.
Асаблівасці біялогіі
Жывуць на мелкаводдзі, пераважна на глыбіні 4—10 м, могуць пранікаць у вусці рэк. Плаваюць брухам дагары. Перагінаючыся ў месцы сучлянення галавагрудзей і брушка і ўпіраючыся хваставым шыпам, мечахвост закопваецца ў грунт пярэднім вострым краем шчыта.
Раздзельнаполыя, развіццё з ператварэннем. У перыяд размнажэння мечахвосты масава выпаўзаюць на бераг у паласе прыліву, самцы пры гэтым утрымліваюцца на спіне самак клюшнямі першай пары ног. З дапамогай задніх ног самка выкопвае ямку ў пяску (каля 15 см глыбінёй), куды адкладвае яйцы (ад 200 да 1000, колькасць залежыць ад віду). Апладненне вонкавае, самец арашае адкладзеныя яйцы спермай. Яйцы акруглыя, 1,5—3,3 мм у дыяметры, багатыя жаўтком. Яны развіваюцца ў пяску, перыядычна ўвільгатняючыся прылівамі. Эмбрыянальнае развіццё працягваецца каля 6 тыдняў. Зародак мечахвоста праходзіць 4-сегментную стадыю, наступныя сегменты ўтвараюцца паслядоўна з пераданальнай зоны росту, развіваецца таксама хваставы шып.
Мечахвосты даўгавечныя, шмат гадоў не трацяць здольнасць ліняць і размнажацца.
Промысел
У Амерыцы і Японіі аб'ект промыслу.
Калыгіна
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
5-ы Арлоўскі завулак (Мінск)
5-ы Арлоўскі завулак — завулак у Цэнтральным раёне Мінска.
Перасячэнні
Завулак перасякаецца з:
Allium sanandajense
Распаўсюджанне
Эндэмік Ірана. Вядомы толькі з правінцыі.
Ясудзіро Одзу
— японскі і. Адзін з агульнапрызнаных класікаў японскага і сусветнага кінематографа.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1903 годзе. Атрымаў вядомасць дзякуючы кінашэдэўру «Такійская гісторыя» (1953). Пачаў кар’еру ў трыццатых гадах у больш камедыйнай, але ўсё ж сацыяльна-праніклівай манеры з такіх фільмаў як «Нарадзіцца я нарадзіўся…» (1932) і «Жанчына-рабаўніца» (1933). У гады вайны і пасля паступова асвоіў жанр сямейнай драмы, здымаючы як камедыі («Добрай раніцы!», 1959), так і драмы («Позняя вясна», 1949, «Ранняе лета», 1951, «Плывучыя травы», 1959).
Чыгуначная Казарма (Курапольскі сельсавет)
Чыгу́начная Каза́рма (, Чигуночная Казарма) — вёска (да 2016 г. пасёлак ) у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Да 21 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Ярэўскага сельсавета.
Уладзімір Іванавіч Ганчарык
Уладзімір Іванавіч Ганчарык (, Лагойскі раён Мінскай вобл.) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч.
Скончыў Беларускі інстытут народнай гаспадаркі (1961), аспірантуру Акадэміі грамадскіх навук пры ЦК КПСС (1976). Кандыдат эканамічных навук (1976).
З 1964 член КПСС. У 1965 годзе перайшоў на партыйную работу, займаў шэраг кіраўнічых пасад. у т.л. другога сакратара Магілёўскага абкама КПБ. З 1986 года старшыня Беларускага рэспубліканскага савета прафсаюзаў, затым — Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1986–90), Вярхоўнага Савета СССР (1989–91). Быў дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларусі 13 склікання (1995–96).
Адзіны кандыдат ад апазіцыі на прэзідэнцкіх выбарах у 2001 годзе. Па выніках выбараў Ганчарык паводле афіцыйных дадзеных набраў 15,65% галасоў і такім чынам прайграў Аляксандру Лукашэнку, які набраў 75,65% галасоў выбаршчыкаў.
IC 460
IC 460 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спасылкі
IC 460
Вяленскі
Вяле́нскі (, Веленский)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны за 1 км на ўсход ад вёскі Новы Уборак; на лініі Асіповічы I — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Блужа і станцыяй Пухавічы.
EToro
eToro – брокерская кампанія, якая спецыялізуецца на сацыяльным трэйдзінге і брокерскіх паслугах. Кампанія прапануе гандаль на шматлікіх рынках, уключаючы валюты, фондавыя індэксы, акцыі і крыптавалюты праз сваю гандлёвую платформу і мабільную праграму. Офісы кампаніі знаходзяцца ў Ізраілі, Вялікабрытаніі, на Кіпры, у ЗША і Аўстраліі.
У 2020 годзе кошт кампаніі склаў 2,5 мільярда долараў. У тым жа годзе на гандлёвай платформе было 13 мільёнаў зарэгістраваных акаўнтаў.
Аперацыі
eToro прапануе CFD на каштоўныя металы, сыравінныя тавары і энерганосьбіты, у тым ліку сырую нафту маркі WTI, Brent і прыродны газ. На фондавых індэксах, якiя ахоплівае eToro CFD, уключае ў сябе S&P 500, NSDQ 100, аўстралійскі S&P 200.
eToro пачала прапаноўваць крыптавалюты, такія як Біткойн, у 2013 годзе, а іншыя, уключаючы Ethereum і Ripple, з 2017 года.
Дзейнасць eToro рэгулюецца органам CySEC у ЕС, FCA у Вялікабрытаніі, FinCEN у ЗША і ASIC у Аўстраліі.
Мікалай Дзмітрыевіч Чураба
Біяграфія
Бацька Дзмітрый Васілевіч — галоўны бухгалтар на пошце, любіў музыку, іграў на флейце, маці спявала ў царкоўным хоры. Сям’я была працоўнай, усе любілі спяваць, прыахвоцілі да спявання і малога Мікалая. У 1920 годзе сям’я пераехала ў Клімавічы, дзе Мікола пайшоў у школу. Тут ён пачаў займацца спевамі ў прафесара кансерваторыі, які гатовы нават быў вучыць бясплатна, бо бацькі Міколы не мелі на гэта сродкаў. У семігодцы першым для Міхаіла настаўнікам малявання быў Міхаіл Ігнатавіч Станкевіч, які раскрыў здольнасці хлапчука і падрыхтаваў да паступлення ў тэхнікум.
У 1930—1933 гадах вучыўся ў Віцебскім мастацкім тэхнікуме, яго педагогамі былі мастак І. В. Ахрэмчык і скульптар М. А. Керзін.
У 1940 годзе скончыў графічны факультэт Маскоўскага мастацкага інстытута імя В. І. Сурыкава, дзе вучыўся ў М. Эндэ, А. Фогта, Х. Даркевіча, Уладзіміра Фаворскага, Паўла Паўлінава, Канстанціна Істоміна. Сваю дыпломную працу — ілюстрацыі да рамана Мікалая Астроўскага «Народжаныя бурай» — выканаў у тэхніцы літаграфіі.
У 1940 годзе, пасля сканчэння інстытута, маладога спецыяліста накіравалі на працу выкладчыкам ў Беласток, дзе савецкая ўлада стварала мастацкі тэхнікум. Вёў мастацкія заняткі ў доме творчасці, што па.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны даводзілася зарабляць пілаваннем дроваў, уборкай збожжа, капаннем бульбы, афарміцельскімі работамі і інш. Спяваў у хоры пры Беларускім камітэце ў Беластоку, быў адным з лепшых яго тэнараў. Хор выконваў беларускія народныя песні, ездзіў па ўсёй Беласточчыне. 3 лютага 1943 года выступаў у Пружанах. У сувязі з разгромам нямецкіх войскаў у Сталінградскай бітве ў Германіі была абвешчана нацыянальная жалоба з 4 па 6 лютага. Праз жалобу канцэрт адклалі, і артыстаў рассялілі па кватэрах. Мікалай Чураба патрапіў да сям’і Утгафаў, дзе пазнаёміўся з 17-гадовай Таццянай, сваёй будучай жонкай. Пасля таго, як незамужніх дзяўчын пачалі выводзіць у Германію, Чураба вярнуўся з Беластока ў Пружаны, і 19 мая 1943 года яны з Таццянай павянчаліся ў Прачысценскай царкве і засталіся жыць у Пружанах. Сціплае вясельнае застолле адбылося праз некалькі дзён, сярод гасцей быў спявак Міхаіл Забэйда-Суміцкі, які прыехаў у Пружаны з канцэртам, і будучы кампазітар Юрый Семяняка. У будучым у іх сям’і нарадзіліся трое дзяцей.
Пасля вайны Мікола працаваў настаўнікам рысунку ў пружанскай школе, а ў 1946 сям’я пераехала ў Брэст. Тут мастак уладкаваўся ў Дом народнай творчасці і ў мастацкія майстэрні, адразу арганізаваў першую абласную выставу народнай творчасці. Спяваў у царкоўным хоры. Сям'я жыла на Маскоўскай вуліцы (цяпер праспект Машэрава),  майстэрня размяшчалася на гарышчы дома.
Член Саюза мастакоў СССР з 1947 года.
У 1954 годзе з прычыны рэцыдыву язвы ў яго выразалі частку страўніка.
Разам з П. Данелія, І. Фяцісавым, В. Шыкіным, І. Рудчыкам, П. Пагодзіным стварылі групу прафесійных мастакоў, філіял Саюза мастакоў, якая ў 1971 годзе пераўтворана ў абласную арганізацыю СМ БССР. Быў арганізатарам першых мастацкіх выстаў у горадзе, якiя сталi праводзіцца з 1950 года.
У 1966—1982 — выкладчык (з 1972 дацэнт) Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута.
У старэчыя гады перанёс складаную аперацыю. Памёр 29 студзеня 1998 года.
Творчасць
Творчую дзейнасць Мікалай Чураба пачаў з 1939 года, калі яго творы з’явіліся на выставе пад час вучобы ў Маскве. Працаваў у кніжнай і станкавай графіцы, жывапісе. Пісаў пейзажы, партрэты, нацюрморты. Маляваў алеем, акварэллю, тэмперай, пастэллю. Ніколі не развітваўся з алоўкам і блакнотам, паўсюль маляваў, нават у грамадскім транспарце.
Аформіў кнігі: «Вершы для дзяцей» М. Лужаніна (1948), «Залаты карп» Я. Стаховіча (1951), «Новая зямля» Я. Коласа (1958) i інш.
Галоўная тэма жывапісных работ — гераічная абарона Брэсцкай крэпасці. Упершыню ў крэпасць Міхаіл Чураба трапіў у 1947 годзе, адразу адчуў трагізм апаленай вайной зямлі, гераізм савецкіх салдат, хоць на той час яшчэ не былі напісаны нарысы С. Смірнова аб абароне Брэсцкай крэпасці. Асноўныя творы гэтай тэмы: «Цаною жыцця» (1961), «У Брэсцкай крэпасці» (1964), «Цярэспальскія вароты» (1966), «Цішыня ў цытадэлі» (1967), «Руіны парахавога склада» (1969), трыпціх «На парозе бессмяротнасці» (1971), «Не зарасце народная сцежка» (1973), «Смага» (1979), «Пад чыстым небам» (1981), «Байніцы Брэста» і «Ветэраны» (1982), «Зноў згушчаюцца хмары» (1983) і інш.
У 2000 годзе ў музеі-сядзібе «Пружанскі палацык» прайшла выстава твораў М. Чурабы. У студзені 2004 года ў Брэсцкім мастацкім музеi, а ў верасні ў выставачнай зале Брэста прайшла выстава «Доброта взгляда», прысвечаная 90-годдзю з дня нараджэння М. Чурабы. У студзені 2009 года ў выставачнай зале Брэста — выстава з 136 твораў жывапісу і графікі да 95-годдзя з дня нараджэння майстра. Затым у сакавіку гэта выстава дэманстравалася ў Рэспубліканскай мастацкай галерэі «Палац мастацтваў».
У кастрычніку 2010 года ў Брэсцкім мастацкім музеі была адкрыта сумесная выстава М. Чурабы і яго вучня з Беластока А. Краўчука, які з 1940 года праз усё жыццё пранёс памяць пра яго ўрокі. З-за вайны сын селяніна Анатоль Краўчук застаўся працаваць на зямлі, не стаў прафесійным, але стаў адметным самадзейным мастаком, вядомым сярод землякоў.
Сям’я
У шлюбе з Таццянай Утгаф (1925-?) меў трох дзяцей: Людмілу (нар. 1944), Мікалая і Ніну. Бацька жонкі Уладзімір Аляксандравіч Утгаф (1894-), які паходзіў з абруселых немцаў, у мінулым афіцэр царскай арміі, таксама маляваў. Пасля Кастрычніцкага перавароту з жонкай-настаўніцай пасяліўся ў Пружанах. Таццяна была ўжо трэцім дзіцем у сям’і. Бацька хрысціў яе на доме, а псаломшчыкам пры гэтым быў малады Рыгор Шырма. У 1946 годзе Уладзімір Утгаф быў прыгавораны да 6 гадоў выпраўленча-працоўных лагераў за дапамаганне нямецкай акупацыі, у 1991 годзе рэабілітаваны.
Муж малодшай дачкі Ніны Чурабы, мастачкі і мастацтвазнаўца — мастак Анатоль Скамарошчанка (1954—2019). Унук Уладзімір Скамарошчанка (нар. 1982) — вядомы брэсцкі графік, дызайнер, мастак, фатограф, ягоная жонка Кацярына Таберка — архітэктар па адукацыі, малюе, піша вершы. У іх сям’і дачка Дарыя і сын Даніла. Унучка Марыяна Скамарошчанка (нар. 1987) — дызайнер.
Памяць
Да стагоддзя з дня нараджэння Мікалая Чурабы, якое адзначалася ў 2014 годзе, Брэсцкі аблвыканкам дапамог сям’і выдаць каталог яго карцін, дызайн якога распрацаваў унук мастака Уладзімір Скамарошчанка. У 2014 годзе ў рамках праекта «Мой Брэст — мая крэпасць» у Мінску, Брэсце і іншых абласных цэнтрах прайшла выстаўка жывапісу Чурабы, прысвечаная не толькі мастаку, але і 70-годдзю вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.
У 2014 годзе на доме, дзе жыў і дзеяў мастак, была ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
NGC 755
NGC 755 (іншыя абазначэнні — NGC 763, MCG -2-6-5, KUG 0153-093, IRAS01538-0918, PGC 7262) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 755, NGC 763.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пярэжырская воласць
Пярэжырская воласць — адміністрацыйная адзінка ў складзе Ігуменскага павета Мінскай губерні Расійскай імперыі, існавала да 1924 года. Адміністрацыйны цэнтр — Пярэжыр.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пярэжырская воласць існавала пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай да 1924 года.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай воласць абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі воласць увайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 воласць знаходзілася пад польскай уладай (Gmina Pereżyry).
Іаан Магнус
Іаан Магнус (Johannes Magnus), латынізацыя сапраўднага імя — Юхан Монсан (Johan Månsson) (,  —, ) — каталіцкі архібіскуп Упсальскі і прымас Швецыі (1523—1531), багаслоў, гісторык і складальнік генеалогіі. Брат Олафа Магнуса, таксама вядомага каталіцкага дзеяча і гісторыка.
Ключаіха
Ключаіха (Ключеиха) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Іаан Магнус
Сын Монса Педэрсана, дэпутата рыксдага ад Лінчэпінга. Прэтэндаваў на паходжанне з арыстакратычнай сям'і Стурэ (Magnus з'яўляецца адначасова перакладам імя Store — «вялікі»), але доказаў гэтага няма. У 1523 прызначаны каралём Густавам I Васам на Упсальскую кафедру без папскага дазволу (Клімент VII палічыў незаконным скасаванне за здраду папярэдняга архібіскупа Густава Троле). Праз некаторы час Іаан выступіў супраць рэфарматарскіх планаў караля і дзейнасці лютэранскіх прапаведнікаў Олафа і Лаўрэнція Петры. У 1526 Магнус ездзіў паслом у Вялікае княства Маскоўскае да Васіля III, але ў Швецыю не вярнуўся. У 1531 Густаў Васа прызначыў замест яго архібіскупа-пратэстанта — Лаўрэнція Петры. У 1533 годзе Папа прызнаў звальненне Троле законным і пасвяціў Іаана Магнуса ў архіепіскапы ў Рыме, але, па прычыне, што Швецыя ў гэты час ужо канчаткова адвярнулася ад Рыма, Магнус застаўся ў папскай сталіцы да канца жыцця. Пасля яго смерці Папа прызначыў фармальным архібіскупам Упсалы яго брата Олафа.
Цутому Хата
Цутому Хата ( — ) — японскі палітык, у 1994 годзе на працягу некалькіх тыдняў займаў пасаду Прэм’ер-міністра Японіі.
Том Хэнкс
Томас Джэфры «Том» Хэнкс (Thomas Jeffrey «Tom» Hanks;, Конкард, штат Каліфорнія) — амерыканскі акцёр і прадзюсар, які пачынаў у камедыях для сямейнага прагляду («Вялікі», 1988), але да сарака гадоў дамогся ўсеагульнага прызнання ў якасці сур’ёзнага драматычнага акцёра і атрымаў дзве прэміі «Оскар» запар — за галоўныя ролі ў фільмах «Філадэльфія» (1993) і «Форэст Гамп» (1994) — з’яўляецца адным з двух акцёраў у гісторыі сусветнага кінематографа, якія атрымалі гэтую ўзнагароду два гады запар.
Цутому Хата
Біяграфія
Хата нарадзіўся ў 1935 годзе ў Токіа. Яго бацька, Бусіра Хата, з’яўляўся членам парламента ад Ліберальна-дэмакратычнай партыі. Скончыўшы ўніверсітэт, Хата ўладкаваўся на працу ў аўтобусную кампанію ў якасці простага служачага, дзе прапрацаваў з 1958 па 1969 гг. У 1969 годзе, прадстаўляючы прэфектуру Нагана, ён быў абраны ў парламент ад ліберал-дэмакратаў.
Том Хэнкс
Том Хэнкс — праваслаўны вернік, наведвае адзін з амерыканскіх прыходаў Канстанцінопальскага Патрыярхату.
Цутому Хата
Біяграфія
У 1993 годзе Хата пакінуў ЛДП і ўзначаліў Партыю абнаўлення, якая неўзабаве стала часткай кааліцыйнага ўрада Марыхіра Хасакавы. У кабінеце Хасакавы Хата займаў пасаду міністра замежных спраў.
Том Хэнкс
Акрамя сваіх оскараносных роляў, Хэнкс вядомы сумеснымі працамі з рэжысёрам Стывенам Спілбергам. Па стане на 2006 год, фільмы з удзелам Хэнкса сабралі больш выручкі (каля 6 мільярдаў долараў), чым фільмы з удзелам любога іншага акцёра. Самы прыбытковы з яго фільмаў — «Код да Вінчы» (2006). Таксама Том Хэнкс з’яўляецца акцёрам, якія атрымалі адзін з самых вялікіх ганарараў у гісторыі кіно (крыху больш за $ 51 млн, за ролю прафесара Роберта Лэнгдана ў фільме «Анёлы і дэманы»), больш за яго атрымаў толькі Джоні Дэп ($ 56,5 млн, за ролю Джэка Вераб’я ў «Піраты Карыбскага мора: На дзіўных берагах»).
Цутому Хата
Біяграфія
28 красавіка 1994 года Хасакава сышоў у адстаўку, у выніку чаго Хата стаў прэм’ер-міністрам, узначаліўшы кабінет, які не меў большасці ў парламенце. 30 чэрвеня на пасадзе прэм’ера яго змяніў Тамііці Мураяма.
Барбона
Барбона (Borbona) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыа, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыеці.
Насельніцтва складае 643 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 14 чал./км². Займае плошчу 46 км². Паштовы індэкс — 2010. Тэлефонны код — 0746.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Restituta.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Копцева (Навадугінскі раён)
Копцева (Коптево) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Праконсул
Праконсул (proconsul, ад pro — замест і consul — консул) — дзяржаўная пасада ў Старажытным Рыме перыядаў рэспублікі і імперыі. Праконсулы мелі ўладу консулаў (часта толькі на абмежаванай тэрыторыі), але, у адрозненне ад консулаў, не абіраліся на гэту пасаду сходам па цэнтурыям (comitia centuriata). Упершыню гэту пасаду заснавалі для Клаўдзія Марцэла, якому падчас Другой Пунічнай вайны па заканчэнні яго консульскіх паўнамоцтваў было захавана становішча галоўнакамандуючага. Пасля асноўнай роляй праконсулаў было кіраванне правінцыямі.
6-ы Арлоўскі завулак (Мінск)
6-ы Арлоўскі завулак — завулак у Цэнтральным раёне Мінска.
Перасячэнні
Завулак перасякаецца з:
Цітвянская воласць
Цітвянская воласць — адміністрацыйная адзінка ў складзе Ігуменскага павета Мінскай губерні Расійскай імперыі, існавала да 1924 года. Адміністрацыйны цэнтр — Цітва.
Пад уладай Расійскай імперыі
Цітвянская воласць існавала пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай да 1924 года.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай воласць абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі воласць увайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 воласць знаходзілася пад польскай уладай (Gmina Citwa).
Селішча (Жодзішкаўскі сельсавет)
Се́лішча (, Селище) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
IC 461
IC 461 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спасылкі
IC 461
Востраў (Жодзінскі сельсавет)
Во́страў (, Остров) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Цімаці Снайдэр
Ці́маці (Ты́маці) Сна́йдэр (Timothy Snyder; нар. ) — амерыканскі гісторык. Доктар гістарычных навук.
Біяграфія
Вучыўся ў Браўнскім (1987—1991) і Оксфардскім універсітэце (1991—1995). Доктарскую ступень атрымаў у 1997 годзе ў Оксфардзе. Працаваў у Нацыянальным цэнтры навуковых даследаванняў (CNRS, Францыя ў 1994—1995 гадах), а таксама ў Венскім інстытуце навук пра чалавека (Institut für die Wissenschaften vom Menschen). Прафесар Ельскага ўніверсітэта (ЗША).
Дзейнасць
Аўтар публікацый і манаграфій пра гісторыю Усходняй Еўропы.
У Беларусі вядомы працай «Рэканструкцыя нацый: Польшча, Украіна, Літва, Беларусь (1569—1999 гг.)», дзе, паводле Уладзіміра Арлова і Захара Шыбекі, Цімаці Снайдэр паказаў вытокі гістарыяграфічных міфаў, у тым ліку што літоўскі нацыянальны праект пабудаваны на скажэнні гісторыі, а цаной яго рэалізацыі было разбурэнне ўнікальнай культурнай прасторы з цэнтрам у Вільні.
Каротнева (Навадугінскі раён)
Каротнева (Коротнево) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Савецка-фінская вайна (1941—1944)
Савецка-фінская вайна 1941—1944 гадоў (часам Савецка-фінскі фронт Вялікай Айчыннай вайны, у фінскай гістарыяграфіі — ). Падчас вайны Фінляндыя выступіла на баку краін Восі  з мэтай заняць тэрыторыю СССР да «мяжы трох перашыйкаў» (Карэльскага, Алонецкага і Беламорскага). Ваенныя дзеянні пачаліся 22 чэрвеня 1941 года, калі ў адказ на заняцце фінскімі войскамі дэмілітарызаванай зоны Аландскіх астравоў фінскія войскі падвергліся бамбардзіроўцы савецкай авіяцыі. 21—25 чэрвеня з тэрыторыі Фінляндыі супраць СССР дзейнічалі ваенна-марскія і ваенна-паветраныя сілы Германіі. Яшчэ 24 чэрвеня на прэс-канферэнцыі ў міністэрстве замежных спраў у Берліне было заяўлена, што Фінляндыя не вядзе вайну з Савецкім Саюзам.
Каротнева (Навадугінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Савецка-фінская вайна (1941—1944)
Гісторыя
25 чэрвеня сілы савецкага паветранага флоту нанеслі авіяўдар па 18 фінскім аэрадромам і некалькім населеным пунктам. У гэты ж дзень урад Фінляндыі заявіў, што краіна знаходзіцца ў стане вайны са СССР. 29 чэрвеня фінскія войскі пачалі баявыя дзеянні супраць СССР і да канца 1941 гады акупавалі значную частку тэрыторыі Карэліі, уключаючы яе сталіцу Петразаводск.
У 1941—1944 гадах войскі Фінляндыі ўдзельнічалі ў блакадзе Ленінграда. Да канца 1941 года фронт стабілізаваўся, і ў 1942—1943 гадах актыўных баёў на фінскім фронце не было. У канцы лета 1944 года, пасля цяжкіх паражэнняў, панесеных саюзнай Германіяй, і савецкага наступу ў Карэліі, Фінляндыя прапанавала спыненне агню, якое ўступіла ў дзеянне 4—5 верасня 1944 года.
Фінляндыя выйшла з вайны з СССР з заключэннем дагавора аб перамір’і, падпісанага 19 верасня 1944 года ў Маскве. Пасля гэтага Фінляндыя, не здаволеная хуткасцю вываду нямецкіх войскаў са сваёй тэрыторыі, пачала ваенныя дзеянні супраць Германіі.
Канчатковы дагавор аб міры з краінамі-пераможцамі быў падпісаны 10 лютага 1947 года ў Парыжы.
Апроч СССР, Фінляндыя знаходзілася ў стане вайны з Вялікабрытаніяй, Аўстраліяй, Канадай, Чэхаславакіяй, Індыяй, Новай Зеландыяй і Паўднёва-Афрыканскім Саюзам. З боку Брытанскай імперыі ў баях брала ўдзел. Таксама ў баях удзельнічалі падраздзяленні Італіі, якія дзейнічалі ў складзе фіна-італа-германскай флатыліі (Naval Detachment K) на Ладажскім возеры.
Ярэва
Ярэ́ва (, Ярево) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Да 20 лістапада 1970 года вёска ўваходзіла ў склад Свілельскага сельсавета, у 1962—1970 гадах яго цэнтр. У 1970—2023 гадах цэнтр Ярэўскага сельсавета.
Allium saposhnikovii
Allium saposhnikovii — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Казахстане, Кыргызстане.
Апісанне
Расліна вышынёй 35-90 см. Кветкі белыя. Перыяд цвіцення: май — чэрвень.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Казахстане, Кыргызстане.
Бацьёва
Бацьёва (Батьово) — пасёлак гарадскога тыпу ў Закарпацкай вобласці Украіны ў складзе Бэрэгаўскага раёна, аднайменны пункт пропуску на мяжы з Венгрыяй.
Гісторыя
У ваколіцах мястэчка выяўленыя тры паселішчы: адно — эпохі позняй бронзы (канец II тыс. да н.е.) і два — першых стагоддзяў нашай эры (на адным з іх даследавана 9 печаў вытворчага прызначэння).