cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Валянцін Паўлавіч Занковіч
Узнагароды і званні
Узнагароджаны Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР (1972).
Сядзібны дом (Малая Бераставіца)
Сядзібна-паркавы ансамбль Валкавіцкіх — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры другой паловы XVIII ст. Заснаваны ў в. Малая Бераставіца (Бераставіцкі раён). Захаваліся будынак крухмальнага завода, службовая пабудова, дом для працоўных і рэшткі парку. Сядзібны дом згарэў у 1980 — 1990-х гадах.
Хуан Арланда Эрнандэс
Хуан Арланда Эрнандэс (Juan Orlando Hernández; нар., Грасіяс, Гандурас) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Гандураса, прэзідэнт Нацыянальнага кангрэса Гандураса (з 2010 года), прэзідэнт Гандураса (27 студзеня 2014 — 27 студзеня 2022). Член Нацыянальнай партыі.
Сядзібны дом (Малая Бераставіца)
Архітэктура
Сядзіба была размешчана ў глыбіні панадворку, абмежаванага каналам і ставам. Прамавугольны ў плане аднапавярховы мураваны дом накрыты мансардавым дахам з люкарнамі ў абрамленні фігурных ліштваў. Па тарцах фланкіраваны драўлянай прыбудовай (XIX ст.) і рызалітам з паўвальмавым дахам. Галоўны ўваход — асіметрычны, вылучаны ганкам з лучковай стрэшкай на чатырох слупах. Фасады раскрапаваныя лапаткамі і расчлянёныя прамавугольнымі аконнымі праёмамі. Планіроўка анфіладная.
Хуан Арланда Эрнандэс
Біяграфія
Хуан Арланда Эрнандэс скончыў юрыдычны факультэт Нацыянальнага аўтаномнага ўніверсітэта Гандураса. У 1995 годзе скончыў Дзяржаўны ўніверсітэт Нью-Ёрка.
У 29 гадоў быў упершыню абраны ў Нацыянальны кангрэс. У 2013 годзе абраны прэзідэнтам Гандураса, на прэзідэнцкіх выбарах атрымаў 36 % галасоў. Стаў прэзідэнтам Гандураса 27 студзеня 2014. У сакавіку 2021 года ў ЗША да пажыццёвага зняволення за ўдзел у наркагандлі прысудзілі яго брата Хуана Антоніа Эрнандэса. Знаходзіўся на прэзідэнцкай пасадзе да 27 студзеня 2022. Хуан Арланда Эрнандэс затрыманы 15 лютага 2022 года ў сталіцы краіны Тэгусігальпе па месцы жыхарства, пасля таго як суд Гандураса выдаў ордэр на яго арышт. 17 сакавіка суд ухваліў выдачу экс-презідэнта ў ЗША.
Ірына Аляксандраўна Цэлікавец
Ірына Аляксандраўна Цэлікавец (нар., Жлобін, Гомельская вобласць, БССР, СССР ) — беларуская юрыстка, член Цэнтральнай камісіі па выбарах і правядзенні рэспубліканскіх рэферэндумаў Рэспублікі Беларусь ад Мінскай вобласці. Фігурант санкцыйных спісаў ЕС, ЗША, шэрагу іншых краін.
Біяграфія
У 2000 годзе скончыла Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Францыска Скарыны па спецыяльнасці «Руская мова і літаратура», у 2005 годзе — Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Правазнаўства».
З 2004 года працавала вядучым спецыялістам упраўлення рэгістрацыі (ліквідацыі) суб’ектаў гаспадарання і ліцэнзавання камітэта эканомікі, з 2005 года — галоўным спецыялістам па прававой і кадравай рабоце Мінскага абласнога камітэта прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя, з 2006 года — галоўным спецыялістам аддзела арганізацыйна-прававой работы, грамадскіх аб’яднанняў і кантролю ліцэнзаванай дзейнасці ўпраўлення юстыцыі Мінскага аблвыканкама.
У 2007—2009 гадах працавала начальнікам аддзела грамадскіх аб’яднанняў, юрыдычнай экспертызы і кантролю ліцэнзаванай дзейнасці, з 2009 па 2011 год — начальнік аддзела юрыдычнай экспертызы, прававой работы і кантролю ліцэнзуемай дзейнасці , з 2011 па 2013 год — намеснік начальніка галоўнага ўпраўлення — начальнік аддзела юрыдычнай экспертызы, прававой работы і кантролю ліцэнзаванай дзейнасці. У 2013 годзе займала пасаду намесніка начальніка, а з 2014 года — першага намесніка начальніка.
У 2014 годзе прайшла перападрыхтоўку на базе Інстытута дзяржаўнай службы Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае і мясцовае кіраванне».
З 1 лютага 2018 года працавала начальнікам упраўлення адвакатуры і ліцэнзавання юрыдычнай дзейнасці Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь, пазней — начальнікам упраўлення натарыята і загсаў Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь.
Санкцыі ЕС, ЗША і іншых краін
2 кастрычніка 2020 года Цэлікавец трапіла ў Чорны спіс Еўрасаюза. Пры абгрунтаванні ўвядзення санкцый было адзначана, што Цэлікавец як член ЦВК нясе адказнасць за парушэнне правілаў выбарчага працэсу падчас прэзідэнцкіх выбараў 2020 года: невыкананне асноўных міжнародных стандартаў справядлівасці ды празрыстасці і фальсіфікацыю іх вынікаў. Разам з калегамі па ЦВК Цэлікавец, у прыватнасці, на фальшывых падставах арганізавала нядопуск некаторых кандыдатаў ад апазіцыі і ўвяла непрапарцыйныя абмежаванні для назіральнікаў на выбарчых участках, а таксама забяспечыла прадузяты склад выбарчых камісій, якія знаходзіліся пад наглядам ЦВК. 20 лістапада да санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя і Украіна. Акрамя таго, Цэлікавец у свае санкцыйныя спісы ўключылі Вялікабрытанія, Канада , Швейцарыя.
21 чэрвеня 2021 года Цэлікавец таксама была ўнесена ў спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША.
Казімірава (Жлобінскі раён)
Казімі́рава (, Казимирово) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Малевіцкага сельсавета.
За 3,7 км ад вёскі знаходзіцца чыгуначны прыпыначны пункт Казімірава.
У 1924—1954 гадах цэнтр Казіміраўскага сельсавета.
XEL-1
Sony XEL-1 — першы ў свеце, серыйна які выпускаецца OLED-тэлевізар карпарацыі Sony.
Свята-Ушэсцеўская царква (Мазалава)
Свя́та-Ушэ́сцеўская царква́ — праваслаўны храм у аграгарадку Мазалава Мсціслаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Размяшчаецца на заходняй ускраіне паселішча.
Гісторыя
У другой палове XIV стагоддзя Лугвенам, сынам вялікага князя літоўскага Альгерда, у Мазалаве быў заснаваны манастыр. У 1631 годзе архімандрытам у ім служыў будучы ўніяцкі царкоўны дзеяч Рафаіл Корсак. У 1665 годзе манастыр быў пашыраны дачкой мсціслаўскага стольніка Мікалая Сухадольскага Марыянай і стаў называцца Спаса-Праабражэнскім. У 1743 годзе манастыр перавялі ва ўніяцтва, але ў 1778 годзе вярнулі праваслаўным. Пры ім дзейнічалі 2 царкоўнапрыходскія школы для дзяўчат і хлопчыкаў.
У 1799 годзе на сродкі графіні Чарнышовай у манастыры была ўзведзена Узнясенская царква, перабудаваная ў 1827—1832 гадах паводле праекта архітэктара Аўрама Мельнікава. Па выніках перапісу 1897 года, у манастыры было 10 двароў, пражывалі 89 чалавек, дзейнічала царкоўнапрыходская школа.
У пачатку XX стагоддзя манастыр налічваў 75 манашак і ўключаў 2 царквы: у гонар Узнясення Гасподняга і імя свяціцеля Мікалая Цудатворца (не захавалася). Свята-Мікалаеўская царква была збудавана ў 1880 годзе з цэглы, уяўляла сабой прамавугольны ў плане будынак, які быў перакрыты цыліндрычным скляпеннем і чляніўся на бакавых сценах прамавугольнымі з люкарнамі і аконнымі праёмамі. У 1910 годзе пры кляштары працавала амбулаторыя.
За савецкім часам манастыр быў закрыты, у адным з будынкаў размясцілася школа (адкрыта ў 1925 годзе). У 1991 годзе адзіны захаваны ад манастыра будынак Узнясенскай царквы быў перададзены адноўленаму прыходу, пачаліся рэстаўрацыйныя работы. У 2007 годзе царква была занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння. Станам на 2016 год, былі завершаны вонкавыя работы: дароблены дах, купал пакрыты нітрыдам тытана, які імітуе золата.
Архітэктура
Помнік архітэктуры пераходнага перыяду ад барока да класіцызму. Мураваны амаль квадратны ў плане трохнефны чатырохстаўповы храм, да якога па восі ўсход-захад прымыкаюць паўкруглая апсіда, прытвор і чатырох’ярусная вежа-званіца (над галоўным уваходам) са шпілем. Сяродкрыжжа завершана купалам на круглым у плане светлавым барабане. Галоўны і бакавыя ўваходы з чатырохкалоннымі порцікамі іанічнага ордара завершаныя трохвугольнымі франтонамі. У аздабленні фасадаў выкарыстаныя гарызантальны руст, дэкаратыўная скульптура, пілястры, прафіляваныя карнізы. Нефы перакрытыя крыжовымі скляпеннямі на папружных арках. Дах і завяршэнне званіцы не захаваліся. Аконныя праёмы з лучковымі завяршэннямі размешчаны ў 2 ярусы: вялікія — у ніжнім, маленькія — у верхнім.
Унутраная прастора 4 слупамі падзелена на 3 нефы, перакрытыя крыжовымі скляпеннямі на падпружных арках. Пры ўваходзе хоры. Меўся мясцовашанаваны абраз «Маці Божая», прывезены з Чарнігаўскай губерні і падараваны графіняй Чарнышовай.
Нацыянальны Кангрэс Гандураса
Нацыянальны кангрэс (Congreso Nacional) — заканадаўчы орган (парламент) Гандураса. Рэзідэнцыя размяшчаецца ў сталіцы — горадзе Тэгусігальпа. Адзіная палата складаецца з 128 дэпутатаў, якія выбіраюцца ў дэпартаментах на чатырохгадовы тэрмін па прапарцыянальнай сістэме. Да 1997 года дэпутаты абіраліся непрамым галасаваннем.
Праца Кангрэса
Згодна з Канстытуцыяй Гандураса да асноўных функцый Нацыянальнага Кангрэсу адносяцца:
Эдуард Барысавіч Зарыцкі
Эдуард Барысавіч Зарыцкі (, Красны Кут, Саратаўская вобласць, РСФСР —, ) — беларускі. Народны артыст Беларусі (1999).
Творчасць
Сярод твораў: сімфонія (1970), сюіта (1980), канцэрціна «Пастараль» (1977) для сімфанічнага аркестра; канцэрты для габоя (1973) і валторны (1974) і камернага аркестра; капрычыа для фартэпіяна з камерным аркестрам (1978), сюіта на тэмы беларускіх песень (1976); камерна-інструментальная музыка; сюіты з музыкі да спектакляў «Дванаццатая ноч», «Снежная каралева», «Тэатральная сюіта».
Эдуард Зарыцкі аўтар больш за 600 песень. Ён аўтар такіх вядомых песень як «Белыя крылы», «Замова», «Начныя кастры», «Будзьма», «Палыновая ростань», «Лісток календара», «Так прыйшла да нас Перамога».
Таксама Зарыцкі стварыў цыклы на вершы Адама Міцкевіча, Якуба Коласа і Уладзіміра Караткевіча.
Узнагароды
У 2006 годзе быў узнагароджаны ордэнам Францыска Скарыны.
Малевіцкая Рудня
Мале́віцкая Ру́дня (, Малевичская Рудня) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Малевіцкага сельсавета.
Касцёл Святога Міхаіла і кляштар цыстэрцыянак (Мазыр)
Касцёл Святога Міхаіла і манастыр цыстэрыянак — помнік архітэктуры позняга барока ў г. Мазыры.
Гісторыя
Касцёл дзейнічае, у кляштары размешчанае музычнае вучылішча. Помнік рэспубліканскага значэння.
Касцёл
Касцёл — аднанефны храм, накрыты высокім двухсхільным дахам з увагнутымі вальмамі над трохграннай апсідай. Мае моцную канструкцыю (таўшчыня сцен 1,5 м). Архітэктурна-пластычны акцэнт прыпадае на галоўны фасад, расчлянёны на тры часткі высокімі пілястрамі і завершаны шырокім тонкапрафіляваным карнізным поясам. Бакавыя плоскасці фасаду дэкарыраваныя трыма ярусамі фігурных і арачных ніш з конхамі ў верхнім ярусе. Фасад завершаны ступеньчатым атыкам (надбудаваны ў 1894 г.). Галоўны ўваход праз нізкі пяцігранны прытвор дэкарыраваны буйнымі кутнімі лапаткамі. Бакавыя фасады вырашаныя плоскасна, рытмічна расчлянёныя высокімі лучковымі вокнамі і шырокімі лапаткамі ў прасценках. Прастора інтэр'еру рэканструяваная: неф падзелены на два паверхі і перакрыты цыліндрычнымі скляпеннямі з падвойнымі папружнымі аркамі і люнетамі, апсіда — самкнутай конхай. Скляпенні былі дэкарыраваны сюжэтнай фрэскавай размалёўкай (скончана ў 1804 г., не захавалася). Сцены крапаваныя арачнымі нішамі і падвойнымі пілястрамі, апяразаны буйным тонкапрафіляваным карнізам. Апсіда раскрытая ў залу шырокім арачным прасветам.
Кляштар
Першапачаткова з касцёлам з паўночнага ўсходу злучаўся крыты бляхай і дахоўкай П-падобны ў плане трохпавярховы жылы корпус (першы паверх быў мураваны, другі і трэці — фахверкавыя ці з «прускага муру»), які ствараў унутраны двор. Захаваўся адзін прамавугольны ў плане двухпавярховы аб'ём пад двухсхільным дахам. Фасады рытмічна расчлянёныя квадратнымі і прамавугольнымі вокнамі, у прасценках — шырокімі лапаткамі. Планіроўка галерэйная з аднабаковым размяшчэннем тыпавых келляў з цыліндрычнымі скляпеністымі перакрыццямі.
Верхняе Чэрніхава
Ве́рхняе Чэ́рніхава (, Верхнее Чернихово) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вольнаўскага сельсавета.
Гісторыя
У другой палове XIX — пачатку XX стагоддзяў побач з вёскай, на ўзвышшы Рдултоўскія заклалі новы сядзібава-паркавы комплекс у Верхнім Чэрніхаве. Пры заездзе на сядзібу стаяла прыдарожная капліца, ліпавыя прысады вялі да капліцы-пахавальні Рдултоўскіх.
Вакол знаходзіўся фальварак, рэшткі якога захаваліся да нашых дзён. Сядзібная вось заканчвалася двума спалучанымі міжсобку вадаёмамі, якія жывіліся вадой з крыніцы.
Эвелін Кейс
Эвелін Кейс (Evelyn Keyes; 20 лістапада 1916 — 4 ліпеня 2008) — амерыканская актрыса.
Біяграфія
Эвелін Луіза Кейс нарадзілася ў невялікім мястэчку Порт-Артур у штаце Тэхас. У юнацтве яна выступала ў царкоўным хоры, а ў 18 гадоў падпісала кантракт з прадзюсарам Сесіль дэ Мэла на здымкі ў кіно. Спярша яна выканала некалькі эпізадычных роляў у фільмах катэгорыі «В» на кінастудыі «Paramount Pictures», а ў 1939 годзе ў фільме «Знесеныя ветрам» сыграла невялікую, але сваю самую знакамітую ролю, Сьюлін О’Хара, сястру Скарлет.
У 1956 годзе Эвелін пакінула здымкі ў кіно, з’явіўшыся затым на экранах толькі некалькі разоў у невялікіх ролях у кінафільмах і тэлесерыялах.
У 1977 годзе яна апублікавала аўтабіяграфію «Малодшая сястра Скарлет О’Хара: Маё яркае жыццё ў Галівудзе і за яго межамі».
Асабістае жыццё
Эвелін чатыры разы выходзіла замуж:
Бартон Бэйнбрыдж (1938—1940) (смерць мужа). Чарлз Відар (1943—1945) — рэжысёр, шлюб з якім скончыўся разводам. Джон Х’юстан (1946—1950) — акцёр і рэжысёр, разам з якім яна ўяла за сына мексіканскага хлопчыка Пабла. Арці Шоў (1957—1985) — музыкант (развод). Эвелін памерла ад раку 4 ліпеня 2008 года ў сваім доме ў Мантэсіта, непадалёк ад Санта-Барбары. Сваякі паведамілі пра смерць актрысы толькі праз тыдзень.
Кіра Георгіеўна Муратава
Кіра Георгіеўна Муратава (пры нараджэнні Караткова,, Сарока, Бесарабія, Каралеўства Румынія — , Адэса, Украіна) — украінскі і савецкі кінарэжысёр, сцэнарыст і актрыса.
Біяграфія
У 1961 годзе Кіра Муратава стала рэжысёрам на Адэскай кінастудыі. Як сцэнарыст і рэжысёр Муратава дэбютавала ў 1962 годзе, разам са сваім будучым мужам Аляксандрам Ігаравічам Муратавым паставіла кароткаметражны фільм «Ля стромкага яра», праз два гады, з ім жа зняла поўнаметражную стужку «Наш сумленны хлеб». Першымі самастойнымі фільмамі «Кароткія сустрэчы» (1967) і «Доўгія праводзіны» (1971) рэжысёр заявіла пра цікавасць да сучаснай маральнай праблематыкі і неадназначных чалавечых характараў (фільмы былі «пакладзеныя на паліцу»).
Пасля скандалаў з кіраўніцтвам Адэскай кінастудыі ёй давялося з’ехаць з Адэсы ў Ленінград, дзе на «Ленфільме» з’явілася карціна «Зведваючы белы свет» (1978). У гэты перыяд яна пазнаёмілася з мастаком Яўгенам Галубенкам, які стаў яе другім мужам і суаўтарам сцэнарыяў. Сярод найбольш прыкметных яе прац — «Змена долі» (1987) і «Астэнічны сіндром» (1989), стужкі, якія звярнулі да сябе значную ўвагу крытыкі і грамадства.
Апошняя стужка рэысёра была ўдастоеная Спецыяльнага прыза журы «Срэбны мядзведзь» 40-га Берлінскага кінафестывалю (1990) і кінапрэміі «Ніка» за найлепшы гульнявы фільм (1991 год). Пасля прэм’еры карціны «Вечнае вяртанне» заявіла, што сыходзіць з кінематографа.
Памерла 6 чэрвеня 2018 года ў Адэсе.
Ламберта Дзіні
Ламберта Дзіні (Lamberto Dini; нар. 1 сакавіка 1931, Фларэнцыя, Італія) — італьянскі эканаміст і палітык, Старшыня Савета міністраў Італіі ў 1995—1996.
Біяграфія
Атрымаўшы эканамічную адукацыю ў Фларэнцыі, Дзіні ў 1959 пачаў працу ў Міжнародным валютным фондзе, дзе ў 1976—1979 займаў пасаду выканаўчага дырэктара па Італіі, Грэцыі, Партугаліі і Мальце. Перайшоўшы ў 1979 у Банк Італіі, ён ў 1993 разглядалася на пост яго дырэктара пасля пераходу Карла Адзельо Чампі на пасаду старшыні ўрада, але быў адпрэчаны на карысць Антоніа Фацио у тым ліку з-за думкі Чампі. У траўні 1994 Дзіні, сыдучы з банка, заняў пасаду міністра фінансаў ва ўрадзе Сільвіё Берлусконі. Аднак ужо праз сем месяцаў з-за рознагалоссяў з лідарам Лігі Поўначы Умберта Босі ўрад пайшоў у адстаўку, і Дзіні быў запрошаны сфармаваць новы ўрад. Атрымаўшы падтрымку ўсіх левых партый, акрамя Партыі Камуністычнага адраджэння, а таксама Лігі Поўначы, Дзіні страціў падтрымку правых і ў выніку сфармаваў тэхнічнае ўрад, якое праіснавала да новых выбараў ў 1996.
Сфармаваўшы партыю «Італьянскае абнаўленне», Дзіні быў абраны ў Палату дэпутатаў, прыняў удзел у левай кааліцыі «Аліва» і ўвайшоў ва ўрад Рамана Продзі ў якасці міністра замежных спраў, займаючы гэтую пасаду да 2001. У 2001 Дзіні быў абраны ў Сенат і ўваходзіў затым у склад Канвенцыі па выпрацоўцы Еўрапейскай канстытуцыі. У 2007 ён утварыў новую ліберальную партыю Ліберальныя дэмакраты, стаўшы яе старшынёй, падтрымаў вотум недаверу ў Сенаце ўраду Продзі ў 2008 і ўступіў у кааліцыю Берлусконі «Народ свабоды».
Ніжняе Чэрніхава
Ні́жняе Чэ́рніхава (, Нижнее Чернихово) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вольнаўскага сельсавета.
Да 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Савіцкага сельсавета.
Святлана Пятроўна Кацуба
Святлана Пятроўна Кацуба (нар., Катоўск, Адэская вобласць, УССР, СССР) — беларуская юрыстка, член Цэнтральнай камісіі па выбарах і правядзенні рэспубліканскіх рэферэндумаў Рэспублікі Беларусь ад Гомельскай вобласці з 2009 года. Кандыдат юрыдычных навук (1999), дацэнт (2000). Фігурант санкцыйных спісаў ЕС, ЗША, шэрагу іншых краін.
Біяграфія
З 1984 па 1986 год працавала метадыстам метадычнага кабінета гарадскога аддзела адукацыі Гомеля.
У 1985 годзе скончыла Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Гісторыя».
У 1993 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Правазнаўства». З 1994 па 1999 год працавала старшым выкладчыкам кафедры правазнаўства Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Ф. Скарыны.
У 1999 годзе скончыла аспірантуру пры Інстытуце філасофіі і права Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
З 1999 года працавала загадчыцай кафедры «Гаспадарчае права» Гомельскага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта імя П.В. Сухога.
З 2016 года працавала загадчыцай кафедры «Сацыяльна-гуманітарных і прававых дысцыплін» Гомельскага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта імя П.В. Сухога.
Санкцыі ЕС, ЗША і іншых краін
У 2011 годзе, пасля правядзення прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2010 года, якія Еўрапейскім Саюзам былі прызнаныя недэмакратычнымі, а таксама сілавога разгону Плошчы 2010 была ўключана ў Чорны спіс Еўрасаюза. У 2012 годзе Савет Еўрапейскага саюза прызнаў Кацубу адказнай як члена ЦВК за парушэнне міжнародных выбарчых стандартаў на прэзідэнцкіх выбарах 2010 года, потым і на парламенцкіх выбарах 2012 года. Еўрапейскія санкцыі былі знятыя 15 лютага 2016 года.
31 жніўня 2020 года Кацуба была ўключана ў спіс асобаў, на якіх накладзена бестэрміновая забарона на ўезд у Латвію, пяцігадовая забарона на ўезд у Эстонію і забарона на ўезд у Літву ў сувязі з тым, што «сваімі дзеяннямі яна арганізавала і падтрымала фальсіфікацыю прэзідэнцкіх выбараў 9 жніўня і наступнае гвалтоўнае задушэнне мірных пратэстаў».
2 кастрычніка 2020 года Кацуба зноўку трапіла ў Чорны спіс Еўрасаюза. Пры абгрунтаванні ўвядзення санкцый было адзначана, што Кацуба як член ЦВК нясе адказнасць за парушэнне правілаў выбарчага працэсу падчас прэзідэнцкіх выбараў 2020 года: невыкананне асноўных міжнародных стандартаў справядлівасці ды празрыстасці і фальсіфікацыю іх вынікаў. Разам з калегамі па ЦВК Кацуба, у прыватнасці, на фальшывых падставах арганізавала нядопуск некаторых кандыдатаў ад апазіцыі і ўвяла непрапарцыйныя абмежаванні для назіральнікаў на выбарчых участках, а таксама забяспечыла прадузяты склад выбарчых камісій, якія знаходзіліся пад наглядам ЦВК. 20 лістапада да санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя і Украіна. Акрамя таго, Кацубу ў свае санкцыйныя спісы ўключылі Вялікабрытанія, Канада , Швейцарыя.
21 чэрвеня 2021 года Кацуба таксама была ўнесена ў спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША.
Адорвень
Адорвені — глыбы горных парод рознага ўзросту, памерам ад некалькіх метраў да некалькіх сот метраў, аддзеленыя ледавіком ад мацярынскай тоўшчы і перанесеныя ім на розныя адлегласці. Часта захоўваюць слаістасць. Ляжаць на пародах больш маладога ўзросту, напрыклад, адорвень ніжнепалеазойскіх парод у даліне ракі Ловаць, прынесены з вобласці Балтыйска-Ладажскага глінта
На Беларусі шмат адорвеняў, прынесеных ледавікамі з Скандынавіі і Фінляндыі.
Некаторыя адорвені — крыніцы карысных выкапняў (гліны, мел, друз).
Смаль
Смаль — прозвішча.
Самайн
Самайн (Samhain [ ˈsɑːwɪn], [ˈsaʊ.ɪn], [ˈsaʊn] — сауин, саунаў; SamhuinnSamhuinn [] — сауинь; SamhainSamhain [ ˈsˠaunʲ  ] — саунь ) — кельцкі свята заканчэння ўборкі ўраджаю. Азначаў сабой заканчэнне аднаго сельскагаспадарчага года і пачатак наступнага. Доўжылася свята сем сутак (па трое сутак да і пасля самага самайн)
[крыніца не паказаны 2580 дзён].
Скалярны здабытак
Скалярны здабытак (часам унутраны здабытак) — аперацыя над двума вектарамі, вынікам якой з'яўляецца лік (скаляр ), што не залежыць ад сістэмы каардынат і характарызуе даўжыні вектараў-сумножнікаў і вугал паміж імі. Дадзенай аперацыі адпавядае памнажэнне даўжыні вектара x на праекцыю вектара y на вектар x. Гэта аперацыя звычайна разглядаецца як камутатыўная і лінейная па кожным сумножніку.
Звычайна выкарыстоўваецца адно з наступных абазначэнняў: ці (абазначэнне Дырака, якое часта ўжываецца ў квантавай механіцы для вектараў стану):
Самайн
Гісторыя
Кельцкі каляндар дзяліў год на дзве часткі: цёмную, якая пачыналася ў канцы кастрычніка — пачатку лістапада (месяц Самониос), і светлую. Светлая частка пачыналася ў сакавіку — красавіку (месяц Гиамониус). Змена частак года, як і месяцаў, адбывалася з надыходам маладзіка. Таксама разам з надыходам цёмнай часткі года, у першыя тры ночы самониоса, кельтамі святкаваўся новы год. Свята ў лацінскай версіі называўся «Тры ночы самониоса» (trinux[tion] samo[nii]). Змена цёмнай і светлай частак гады вясной таксама адзначалася святам. Пасля вымаўленне змянілася адпаведна правілах вымаўлення на гэльских мовах, і да пачатку нашай эры свята стаў называцца Самайн, як і адпаведны яму месяц.
Паганскае свята адзначаўся і пасля прыняцця хрысціянства якія насяляюць Брытанію народамі. Так, пры ірландскім двары ў Тары святкаваўся ў першыя тры дні лістапада, шматлюдна і з захаваннем усіх старажытных традыцый, яшчэ ў XII стагоддзі.
Згодна з Оксфардскім слоўніку фальклору, Самайн быў святам адначасова для ўсіх народаў Брытанскіх астравоў і трывала асацыяваўся са смерцю і звышнатуральным. У той жа час няма ніякіх доказаў таго, што ў паганскія часы свята меў якое-небудзь асаблівае значэнне, акрамя сельскагаспадарчага і сезоннага. Традыцыйна лічыцца, што ўспрыманне Самайн як цёмнага паганскага свята, звязанага з мёртвымі, абавязана сваім з'яўленнем хрысціянскім манахам X—XI стагоддзяў, пісалі аб ім прыкладна праз два стагоддзі пасля зацвярджэння Дня ўсіх святых і прыкладна праз 400 гадоў пасля прыняцця Ірландыяй хрысціянства. У той жа час ужо ў VIII стагоддзі Дзень усіх святых пачынае паступова замяшчаць Самайн; дзякуючы взаимопроникновению гэльских традыцый і каталіцкіх абрадаў пачынаюць фармавацца першыя зародкі будучага Хэлоўіна.
Скалярны здабытак
Калі гэтага не прадугледжваецца, то здабытак завецца індэфінітным (няпэўным).
Самайн
Свята
Самайн адзначаўся як свята пачатку новага года, а таксама як дзень шанавання мёртвых. У Ірландыі і Шатландыі яго часам называлі «святам мёртвых», лічылася, што ў гэтую ноч паміраюць людзі, якія парушылі свае гейсы. Пачынаўся свята ў ноч з 31 кастрычніка на 1 лістапада, лічыўся апошнім днём збору ўраджаю.
Скалярны здабытак
Вызначэнне
Скалярным здабыткам у вектарнай прасторы \mathbb L над полем \mathbb C кaмплексных (ці \mathbb R рэчаісных) лікаў называецца функцыя для элементаў, якая прымае значэнні ў \mathbb C (ці \mathbb R), якая вызначана для кожнай пары элементаў і задавальняе наступным умовам:
Самайн
Свята
Традыцыйна на Самайн дзялілі сабраны ўраджай, а таксама вырашалі, якая частка жывёлы перажыве зіму, а якая — не. Апошнюю частку рэзалі, каб зрабіць запасы на зіму.
Скалярны здабытак
Вызначэнне
Заўважым, што з п.2 вызначэння вынікае, што. Таму п.3 мае сэнс, нягледзячы на комплексныя (у агульным выпадку) значэнні скалярнага здабытка.
Алгебраічнае вызначэнне
Скалярны здабытак для двух вектараў a = [a1, a2, ..., an] і b = [b1, b2, ..., bn] у n-мернай рэчаіснай прасторы вызначаецца як: Напрыклад, у трохмернай прасторы здабытак вектараў [1, 3, -5] і [4, -2, -1] будзе вылічаны як:
Самайн
Свята
Падчас святкавання палілі вогнішчы. Друіды пры дапамозе пакідаюцца агнём на костках забітых жывёл малюнкаў прадказвалі будучыню. Праз вогнішчы скакалі людзі ці ж праходзілі паміж двума шэрагам стаяць высокімі кастрамі. Дадзены рытуал абазначаў ачышчэнне агнём. Часта паміж вогнішчамі таксама праводзілі жывёлу.
Скалярны здабытак
Алгебраічнае вызначэнне
Для комплексных вектараў a = [a1, a2, ..., an] і b = [b1, b2, ..., bn] скалярны здабытак вызначаецца як: Напрыклад,
Геаметрычнае вызначэнне
Калі вызначэнні даўжыні вектара і вугла паміж вектарамі ўведзены незалежна ад паняцця скалярнага здабытку (звычайна, так і робяць пры выкладанні класічнай геаметрыі), то скалярны здабытак вызначаецца праз даўжыні сумножнікаў і вугал паміж імі:
Сучасная аксіяматыка звычайна будуецца пачынаючы са скалярнага здабытку, і тады даўжыня вектара і вугал вызначаюцца ўжо праз скалярны здабытак (гл. ніжэй).
Звязаныя вызначэнні
У сучасным аксіяматычным падыходзе ўжо на аснове паняцця скалярнага здабытку вектараў уводзяцца наступныя вытворныя паняцці:
Самайн
Самайн ў Расеі
У наш час у Расіі Самайн адзначаецца ў Маскве, Санкт-Пецярбургу , Уладзівастоку, Ніжнім Ноўгарадзе , Кіраве як фестываль «кельцкай» культуры: ірландскай, шатландскай і брэтонскай. На сцэнічных пляцоўках выступаюць музычныя калектывы і танцавальныя школы, праходзяць святочныя конкурсы. У гэтым кантэксце мерапрыемства нагадвае хутчэй святкаванне Дня святога Патрыка, чым Хэлоўіна.
Скалярны здабытак
Няроўнасць Кашы — Бунякоўскага
Для любых элементаў \mathbf x і \mathbf y лінейнай прасторы са скалярным здабыткам выконваецца няроўнасць
Варыяцыі і абагульненні
Найпрасцейшым абагульненнем канечнамернага скалярнага здабытку ў тэнзарнай алгебры з'яўляецца згортка па паўтаральных індэксах. Аналагічнае абагульненне ў прынцыпе няцяжка зрабіць і ў бесканечнамерным выпадку (для бесканечнамерных прастор функцый — гл. прыклады (вышэй)).
Адкрыты чэмпіянат Брытаніі па снукеры 2004
Адкрыты чэмпіянат Брытаніі 2004 (British Open 2004) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 8 па 14 лістапада 2004 года ў Brighton Centre, у Брайтане, Англія. Турнір стаў 26-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату Брытаніі, які быў заснаваны ў 1980 годзе пад назвай залатога кубку Брытаніі і з 1985 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. Прызавы фонд турніру склаў £200,000, з якіх £30,000 атрымаў пераможца.
Рэйтынгавыя ачкі
Адкрыты чэмпіянат Брытаніі 2004 меў такое ж размеркаванне рэйтынгавых ачкоў, як і на іншых турнірах у сезоне, акрамя трох найбуйнейшых (Гран-пры, чэмпіянат Вялікабрытаніі і чэмпіянат свету). Пераможца турніру атрымаў 4000 рэйтынгавых ачкоў. Пры гэтым за перамогі на Гран-пры, чэмпіянаце Вялікабрытаніі і чэмпіянаце свету снукерысты атрымлівалі 5000, 6000 і 8000 адпаведна.
Тэнгіз Яўгенавіч Абуладзэ
Тэнгіз Яўгенавіч Абуладзэ (თენგიზ ევგენის ძე აბულაძე; 31 студзеня 1924, Кутаісі — 6 сакавіка 1994, Тбілісі) — савецкі грузінскі кінарэжысёр, педагог. Народны артыст СССР (1980 г.).
Працаваў у жанры паэтычных і філасофскіх драм. У яго творах адлюстраваны традыцыі, жыццё і звычаі Грузіі.
Зялёны марш
Зялёны марш (المسيرة الخضراء — аль-Масірат уль-хадра́) — палітычная акцыя на тэрыторыі Заходняй Сахары, мірная інтэрвенцыя, ініянаваная ўладамі Марока ў 1975, мэтаю якой было далучэнне Заходняй Сахары да Марока. Акцыя скончылася паспяхова, але негатыўна паўплывала на імідж Марока і мела далёкія палітычныя наступствы.
Марш
16 кастрычніка 1975 года кароль Хасан ІІ заклікаў усіх неабыякавых мараканцаў без зброі прыйсці на зямлю «Паўднёвых правінцый каралеўства» — так у Марока называюць Заходнюю Сахару. 6 лістапада 1975 года 350 000 бяззбройных мараканцаў, сярод якіх былі жанчыны і дзеці, па закліку караля сабраліся ў паўднёвым горадзе Тарфая і, размахваючы мараканскім сцягамі і сцягамі, фотаздымкамі караля і Каранам, з крыкамі: «Вярніце нам мараканскую Сахару!», Перайшлі па яго камандзе ўяўную мяжу, не сустракаючы супраціву, паколькі іспанскім войскам было загадана не страляць каб пазбегнуць кровапраліцця. Затым мяжу перайшлі часці мараканскіх ўзброеных сіл. Дзень 6 лістапада, які лічыцца пачаткам акупацыі Заходняй Сахары, кароль Хасан абвясціў нацыянальным святам Марока.
Наступствы
Акцыя скончылася для Марока паспяхова: Іспанія пакінула Заходнюю Сахару, а яе тэрыторыя была падзелена паміж Марока і Маўрытаніяй. У 1979 Марока авалодала краінай цалкам. Аднак мясцовае насельніцтва не пажадала падпарадкоўвацца Рабату і народ узняўся на барацьбу з акупантамі, стварыўшы фронт ПОЛІСАРЫО, падтрыманы міжнароднай супольнасцю. Ваенны канфлікт з фронтам ПОЛІСАРЫО ў 1976 — 1989 гг. негатыўна паўплываў на эканамічнае становішча Марока. У 1984 Марока пакінула Афрыканскі саюз у знак пратэсту па пазіцыі арганізацыі ў адносінах да канфлікту ў Заходняй Сахары.
Свята-Пакроўская царква (Маладзечна)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у горадзе Маладзечне. Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Пабудавана ў 1867—1871 гадах з цэглы.
Архітэктура
У плане ўяўляе сабой традыцыйную чатырохчасткавую схему: званіца, трапезная, трохнефны квадратны асноўны аб'ём і пяцігранная апсіда, абапал якой прыбудаваныя рызніца і ахвярнік. Над асноўным аб'ёмам узвышаецца васьмігранны светлавы барабан. У дэкоры царквы выкарыстаныя формы маскоўскай архітэктуры XVII ст. (кілепадобныя какошнікі, ліштвы акон, шатровыя з макаўкай завяршэнні і інш.). У адрозненне ад большасці помнікаў, створаных у рэтраспектыўна-рускім стылі, званіца і галоўны светлавы барабан царквы маюць аднолькавую архітэктурна-пластычную структуру: васьмігранная ў сячэнні канструкцыя завяршаецца какошнікам і шатровым дахам з цыбулепадобнай галоўкай. Гэта надае кампазіцыі будынка цэласнасць і аб'ёмнае адзінства.
Пячурнік
Пячурнік — у беларускай міфалогіі дух, які жыве ў печы ці за печчу. Абліччам нагадвае ката, толькі ходзіць на задніх лапах, чалавеку стараецца не паказвацца. З’яўляўся, як і дамавік, апекуном таго дома, дзе жыў. У знак пашаны гаспадыня выстаўляла ноччу на печы пачастунак пячурніку — рэшткі вячэры альбо малако. Калі ж да яго паставяцца без належнай увагі, пячурнік ад суму, помсты ці крыўды будзе некалькі начэй запар выць і крычаць у коміне, грукатаць уюшкаю. Маючы здольнасць прадбачыць бяду і непрыемнасці, пачынае пасоўваць мэблю, скідваць і разбіваць посуд — каб папярэдзіць гаспадароў. Але пячурнік схільны і пажартаваць: зносіць патрэбную рэч са звычнага месца і хавае яе. Фалькларысты зафіксавалі веру ў пячурніка на Маладзечаншчыне.
Рубеж (Жлобінскі раён)
Рубе́ж (, Рубеж) — былы пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Малевіцкага сельсавета.
Ліквідаваны ў 2015 годзе.
Сева
Сева — у міфалогіі старажытнага насельніцтва Беларусі, меркавана, багіня цнатлівасці. У болей познія часы існавай звычай перад вяселлем святкаваць апошні дзень дзявоцтва дзяўчыны. Верагодна, першапачаткова свята было прысвечана багіне Севе, апякунства якой дзяўчына губляла разам з цнатлівасцю. Імя Сева відавочна связанае з лац. «sieva» («жонка»). Далейшыя этамалагічныя сувязі адсылаюць да асновы *k’ei са значэннем, апрача іншых, «сяброўскі, мілы».
Іслам у Босніі і Герцагавіне
Іслам на тэрыторыі сучаснай Босніі і Герцагавіны з’явіўся ў XV—XVII стагоддзях. Гэта адбылось пасля заваёвы асманамі сярэднявечнай Баснійскай дзяржавы. Сучасныя баснійцы ў большасці прытрымліваюцца сунізму.
Надзейныя статыстычныя дадзеныя па колькасці рэлігійных груп у Босніі і Герцагавіне застаюцца недаступнымі з-за грамадзянскай вайны ў краіне.
Па ацэнкам на 2002 год, мусульмане складаюць каля 40 % насельніцтва краіны.
Асманская эра
Іслам з’явіўся на Балканах неўзабаве пасля заваявання значнай часткі паўвострава Асманскай імперыяй. Асманы захапілі Боснію ў 1463 годзе. Напрацягу некалькіх стагоддзяў акупацыі, частка паўднёвых славян перайшла ў іслам. Боснія і Герцагавіна напрацягу некалькіх стагоддзяў заставалісь часткай Асманскай імперыі, пакуль Берлінскі кангрэс, які адбыўся ў 1878 годзе, не перадаў кантроль над краем Аўстра-Венгрыі. У 1908 годзе Аўстра-Венгрыя анэксавала край, у выніку чаго адбыўся міжнародны канфлікт.
Боснія, разам з Албаніяй, была аднім з вілаетаў Порты ў Еўропе, дзе даволі значная частка мясцовага насельніцтва прыняла іслам.
Для баснійцаў рэлігія часта служыць ідэнтыфікатарам іх згуртавання, але рэлгійная практыка абмежавана выпадковымі наведваннямі мячэці, ці адзначэннем значных абрадаў: нараджэння, шлюба і смерці.
Баснійская вайна
Баснійская вайна 1992—1995 гадоў выклікала ўнутраныя перамяшчэнні, якія сканцэнтравалі насельніцтва па асобным этна-рэлігійным абласцям. Узросшая рээміграцыя ў 2001—2002, якая замедлілась у 2003—2004 гадах не закранула банійцаў і харватаў, якія вяртаюцца ў Боснію і Герцагавіну, а раней жылі ў раёнах Рэспублікі Сербскай. У межах Федэрацыіі Босніі і Герцагавіны захоўваюцца баснійскія і харвацкія раёны.
Па ўсей краіне супрацборствуючымі бакамі знішчалісь цэрквы і мячэці. Сярод самых значных страт ісламскіх помникаў былі дзьве мячэці ў Баня-Луке: Арнаўдзія і Ферхадзія якія былі ўнесены ЮНЭСКА ў рээстр сусветных культурных помнікаў. Гэтыя мячэці былі знішчаны сербскімі часткамі ў 1993 годзе.
Сучасны рэлігійны стан
Рэлігійныя лідары трох асноўных канфесій краіны сцвяржаюць, што прытрымліванне рэлігійных догмаў павялічылась сярод маладых людзей, як выяўленне самаідэнтыфікацыі з іх этнічнай спадчынай, у значнай ступені з-за рэлігійнага адраджэння, якое адбылось у выніку Баснійскай вайны. Шмат хто з баснійскіх жанчын прынялі ісламскія каноны вопраткі, якія не былі пашыраны ў побыце, асабліва ў гарадах, да вайны. Лідары трох асноўных рэлігійных грамадств адзначаюць, што яны атрымліваюць вялікую падтрымку ў вясковых раёнах Босніі і Герцагавіны, а не ў гарадах, такіх як Сараева ці Баня-Лука.
У Босніі і Герцагавіне існуюць восем муфціятаў, якія знахдзяцца ў галоўных муніцыпалітэтах краіны — Сараева, Біхачы, Траўніке, Тузле, Гараждзе, Зеніцэ, Мостары і Баня-Луке. Глава мусульманаў Босніі і Герцагавіны — Мустафа Цэрыч.
Пеганы
Пега́ны, або пііка́ні (саманазва: Piikáni, літаральна "дрэнна апранутыя") — алганкінскі народ. Жывуць пераважна ў штаце Мантана (ЗША) і правінцыі Альберта (Канада). Агульная колькасць (2016 г.) — каля 48 000 чал.
Сучасныя даследаванні паказваюць, што пеганы — аўтахтоннае насельніцтва ўсходу Скалістых гор. З'яўляліся часткай канфедэрацыі чарнаногіх, якая ў XVIII - XIX стст. кантралявала значныя тэрыторыі Вялікіх раўнін ад Саскачэвана на поўначы да Елостоўна на поўдні. Асноўнымі заняткамі з'яўляліся качавая конегадоўля і коннае паляванне. Адзінай палітычнай структуры не мелі. Падзяляліся на качавыя групы на чале абраных правадыроў. Да сярэдзіны XIX ст. у выніку эпідэмічных захворванняў, войн з кры і скарачэння колькасці бізонаў зведалі дэмаграфічны заняпад. З 1860-х гг. знаходзіліся ў залежнасці ад дапамогі з боку ўрадавых структур ЗША і Канады.
Хаця падчас Індзейскіх войн захоўвалі нейтралітэт, 23 студзеня 1870 г. часткі арміі ЗША памылкова атакавалі лагер правадыра пеганаў Далёкага Уцекача ў Мантане. Пры гэтым было забіта каля 200 індзейцаў. Некалькі груп пеганаў адкачавалі на тэрыторыю Канады, дзе ў 1877 г. падпісалі пагадненне з каралевай Вікторыяй. Яны атрымалі 46 677,8 га зямлі, на якіх была створана аўтаномная рэзервацыя. Паўночныя пеганы (Aapátohsipikáni) застаюцца часткай канфедэрацыі чарнаногіх.
Пеганы Мантаны (Aamsskáápipikani) ў 1874 г. і 1887 г. згубілі значную частку зямель у выніку іх перадачы ўрадам ЗША ў маёмасць белым пасяленцам. У 1896 г. яны падпісалі мірнае пагадненне з ЗША, паводле якога захавалі 7 800 км² сваіх тэрыторый, на якіх была створана сучасная рэзервацыя чарнаногіх. У 1935 г. яны абвясцілі сябе самастойнай нацыяй і фактычна вылучыліся з канфедэрацыі, хаця карыстаюцца назвай чарнаногіх.
Перавясла
«Перавясла» — часопіс, орган «Аб'яднання беларускага паступовага студэнцтва» (АБПС) у Чэхаславакіі. Выдаваўся з лістапада 1923 па красавік 1924 у Празе на беларускай мове.
Асвятлаў арганізацыйныя і ідэалагічныя пытанні студэнцкага руху («Беларускае студэнцтва і яго найбліжэйшыя патрэбы» В. Г., «Аб'яднанне беларускага паступовага студэнцтва» І. Н., «Студэнт і палітыка» В.), дыскусійныя праблемы беларускага нацыянальна-вызвольнага руху («У справе ацэнкі беларускага адраджэння» У. Ж., «Мэты і заданні» Т-ш, «Самамэта, ці пабочнае з'явішча» І. Д., «Асноўныя падваліны вызвольнай ідэалогіі беларускай нацыі» Т. Грыба), палітычную сітуацыю ў свеце («Рысы сучаснай эпохі» П. Дзвінскага, «Прыкладная дэмакратыя» Эліча). Апублікаваў навуковы эцюд «Спробы экскурсіі ў перадгістарычны перыяд гісторыі беларускага народа і краю па даных геаграфічнай наменклатуры» І. Дварчаніна, урыўкі з твораў К. Маркса ў перакладзе на беларускую мову, творы мастацкай літаратуры, у т.л. вершы У. Жылкі, І. Дварчаніна, Л. Родзевіча, В. Русака, апавяданні У. Жылкі, Я. Пыла, Курыуса і інш. У рубрыцы «Бібліяграфія» прарэцэнзаваны зборнікі паэзіі «Спадчына» Я. Купалы, «Водгулле» Я. Коласа, «Беларусь» Л. Родзевіча, «Уяўленне» У. Жылкі, часопіс Люцынскай беларускай гімназіі «Ластаўка». У раздзеле «Хроніка» факты з жыцця і дзейнасці беларускай эміграцыі ў Чэхаславакіі, АБПС, Вольнай грамады, Беларускай студэнцкай секцыі. Часопіс меў мастацкае ілюстрацыйнае афармленне. Вядомы 2 нумары.
Глушыца (Навамаркавіцкі сельсавет)
Глушы́ца (, Глушица) — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Навамаркавіцкага сельсавета.
Пражскі грош
Пражскі грош важыў 3,78 грам. Напачатку ўтрымліваў 3,527 г. чыстага срэбра, праз сто гадоў ужо толькі каля 2 г а да XVI ст. толькі 1,255 г.
На аверсе змяшчалася карона і надпіс на лацінскай мове: «DEI GRATIA REX BOEMIE». На рэверсе змяшчаўся леў на задніх лапах, які быў акружаны надпісам: «GROSSI PRAGENSIS».
Малы (фільм)
«Малы» (The Kid) — амерыканскі нямы сямейны фільм 1921 года, першая поўнаметражная рэжысёрскі праца Чарлі Чапліна.
Сюжэт
Маці-адзіночка (Эдна Пёрвиэнс) пакідае нованароджанага дзіцяці ў багатым аўтамабілі ў надзеі забяспечыць яму лепшае жыцьцё. Аднак аўтамабіль зганяюць два бандыта. Выявіўшы дзіця на заднім сядзенні, яны пакідаюць яго паміж памыйных бакаў на сметніку ў трушчобах.
Дзіцяці выпадкова знаходзіць які жыве ў трушчобах Валацуга (Чарлі Чаплін). Зусім не падазраючы, што рабіць з немаўлём, але не жадаючы пакідаць яго на памыйніцы, ён спрабуе падкінуць яго ў чужую дзіцячую калыску, аддаў іншым людзям, але нічога з задуманага яму не ўдаецца. У рэшце рэшт Валацуга вырашае аднесці дзіцяці да сябе ў каморку.
Праходзіць пяць гадоў. Малы (Джэкі Куган) падрос і дапамагае валацуга па гаспадарцы — яны разам зарабляюць на жыццё. Малы разбівае шкло ў вокнах, а «выпадкова» апынуўся побач шкляр-Валацуга ставіць новыя. Так працягваецца, пакуль іх не ловіць на месцы злачынства паліцэйскі. Ўцёкі ад паліцыі, бойкі з мясцовымі хуліганамі, напаўгалодныя існаванне — жыццё Валацугі і Маляняці нельга назваць лёгкай, але яны выдатна разумеюць адзін аднаго і жывуць сапраўднай сям’ёй, як бацька і сын.
Аднак неўзабаве хлопчык захворвае. Запрошаны лекар выяўляе, што хлопец не усыноўленых і з’яўляецца па сутнасці беспрытульнікаў. Ён паведамляе аб гэтым у «Грамадства заступніцтва беспрытульным дзецям», і чыноўнікі пад аховай паліцыі прыходзяць у каморку Валацугі, сілай адбіраюць у яго Маляняці і вязуць у кузаве грузавіка. Валацуга даганяе аўтамабіль, амаль цудам вяртае Маляняці і хаваецца з ім у начлежцы.
У гэты час маці Маляняці, якая стала за гэты час вядомай актрысай, змяшчае ў газеце аб’ява: які знайшоў яе сына абяцана ўзнагароджанне. Аб’яву трапляецца на вочы гаспадару ночлежке, дзе хаваюцца Малы і Валацуга. Ноччу, калі Валацуга засынае, гаспадар скрадае дзіцяці і адносіць яго ў паліцэйскі ўчастак.
Прачнуўшыся і не знайшоўшы Малога, Валацуга кідаецца шукаць яго, але беспаспяхова. Змучаны, ён засынае на ганку сваёй каморкі, дзверы якой пазакалочаны і апячатаныя. Яму сніцца сон, што ён і Маляня памерлі і патрапілі ў Рай. У Раі усё гэтак жа, як і ў жыцці — тыя ж трушчобы, толькі якое панура белымі кветкамі, тыя ж вандроўныя сабакі, тыя ж бандыты і паліцыянты, толькі ва ўсіх у іх цяпер белыя балахоны і анёльскія крылы. Усе паводзяць сябе добра, ніхто Валацугу і Маляняці не крыўдзіць. Аднак па недаглядзе апостала Пятра ў Рай пранікаюць чэрці, якія правакуюць дэбош. Анёл-паліцэйскі спрабуе навесці парадак, пачынае страляць і «забівае» Валацугу, дасылаючы яго назад на Зямлю.
Валацуга прачынаецца ад таго, што яго ухапіў за каўнер паліцэйскі. Яго кідаюць у паліцэйскую машыну і вязуць не ў турму, як можна было чакаць, а ў нейкі багаты асабняк. Тут яго чакаюць шчаслівыя і ўдзячныя Малы і яго мама.
Вілем Эйнтховен
Вілем Эйнтховен (Эйнтхавен ) (Willem Einthoven;, Семаранг — ) — нідэрландскі фізіёлаг, заснавальнік электракардыяграфіі. Член Дацкай Каралеўскай АН.
Георгій Рафаілавіч Маляўскі
Георгій Рафаілавіч Маля́ўскі (нар., Мінск) — беларускі акцёр. Заслужаны артыст БССР (1990).
Біяграфія
Скончыў у 1970 годзе акцёрскі факультэт Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута па спецыяльнасці «Акцёр драматычнага тэатра і кіно» (курс народнай артысткі РСФСР В. П. Рэдліх). Працаваў у Магілёўскім абласным тэатры драмы і камедыі ў Бабруйску. З 1971 года ў Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Я. Купалы.
Пасля масавых фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, жорсткага разгону акцый пратэстаў, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, калектыў Купалаўскага тэатра 13 жніўня запатрабаваў спыніць гвалт у дачыненні да мірных грамадзян і выступіў за пералік галасоў з удзелам незалежных назіральнікаў. 17 жніўня ўладамі быў звольнены дырэктар тэатра Павел Латушка. 26 жніўня Георгій Маляўскі разам з большасцю трупы і іншымі супрацоўнікамі тэатра звольніўся ў знак пратэсту.
Творчасць
Характарны акцёр. Карыстаючыся вострым сцэнічным малюнкам, захоўвае рысы рэальнага праўдападабенства вобразаў, нават створаных у гратэскава-камедыйным плане. Сярод роляў: паштмайстар Шлекін («Рэвізор» М. Гогаля), Антоніо («» У. Шэкспіра), Ферчайлд («» Б. Брэхта), Клеонт («» Мальера), Бургамістр («» Я. Шварца), цесць Худзякова («Характары» паводле В. Шукшына), Ксяндзоў («Апошні шанц» В. Быкава), Малюцін («Апошні журавель» А. Дударава, А. Жука), Старо («Пакуль не сцямнела» У. Дазорцава), іван («Там і тут» Д. Кавачэвіча), Папскі нунцый («Напісанае застаецца» А. Петрашкевіча), Міхалка («Ажаніцца — не журыцца» Далецкіх, М. Чарота), доктар Магнуш («Гаральд і Мод» і ), Радзівіл Чорны («Чорная панна Нясвіжа» А. Дударава), Падкаморы («Пан Тадэвуш» А. Міцкевіча), Архімандрыт («Дзве душы» М. Гарэцкага), Канстанцін Сяргеевіч («Каханне як мілітарызм» П. Гладзіліна), Морыс Ходжэр («Юбілей ювеліра» ).
З найбольш значных роляў: А. А. («» С. Мрожака), Ян Дабровіч («Ідылія» В. Дуніна-Марцінкевіча).
Гобліны
Гобліны (gobelin) — звышнатуральныя чалавекападобныя стварэнні, якія жывуць, згодна з заходнееўрапейскай міфалогіі, у падземных пячорах і не пераносяць сонечнае святло. Гобліны з’яўляюцца адной з разнавіднасцяў фей, або духаў прыроды, такіх як піксі або гномы.
Этымалогія
Слова паходзіць ад старанармандскай gobelin, якое ўзыходзіць да gobelinus ад κόβαλος.
Зліццём слоў гоблін і хоб утварылася слова хобгоблін. У Англіі хобгоблін выконвае функцыі дамавіка.
Знешні выгляд
Знешнасць апісваецца па-рознаму, але пэўна адно, гобліны — адны з самых пачварных стварэнняў у еўрапейскай міфалогіі. Яны антрапаморфныя, але рост вар’іруецца ад фута да двух метраў. Зрэшты, гобліны ўмеюць ператварацца ў людзей, але тры элемента іх знешнасці застаюцца нязменнымі: доўгія вушы, страшныя, падобныя на каціныя, вочы, і доўгія кіпцюры на руках. Вушы гобліны хаваюць пад шапку, кіпцюры — у пальчаткі, а вось вочы ім ніяк не схаваць, таму, паводле падання, пазнаць іх можна па вачах.
У літаратуры
Па версіі англійскага казачніка Джорджа Макдональда, калісьці гобліны жылі на паверхні і былі такімі ж, як і людзі. Але кароль, які кіраваў тады, за нешта іх не палюбіў і ім давялося хавацца. За доўгія стагоддзі, праведзеныя пад зямлёй, гэтыя людзі моцна змяніліся і іх сталі называць гоблінамі.
У творы «Хобіт, або Туды і назад» Джона Рональда Руэл Толкіна, гобліны выродлівыя істоты пад два метры вышынёй, якія перасоўваюцца на чатырох канечнасцях. Раса гоблінаў — другарадныя злыдні аповеду.
Спіс захворванняў ядлоўца
Гэты артыкул прадстаўляе сабой спіс захворванняў.
Росаш (Баранавіцкі раён)
Ро́саш (, Росошь) — хутар у Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вольнаўскага сельсавета.
Юрый Міхайлавіч Градаў
Юрый Міхайлавіч Градаў (Юрий Михайлович Градов; нар., г. Чарапавец, Валагодская вобласць, РСФСР) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар БССР (1979). Лаўрэат Ленінскай прэміі ў галіне архітэктуры.
Біяграфія
У 1958 годзе скончыў Маскоўскі архітэктурны інстытут. Працаваў у Кыргыздзіпрабудзе. З 1960 года жыве ў Мінску, працаваў у Белдзяржпраекце.
З 1966 ці 1967 года намеснік галоўнага архітэктара, першым займаў пасаду галоўнага мастака Мінска.
З 1970 года — кіраўнік майстэрні, у 1980—1993 гадах — галоўны архітэктар праектаў у Мінскпраекце. Прафесар кафедры мастацтваў Дзяржаўнага інстытута кіравання і сацыяльных тэхналогій Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1959 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: кафэ «Санкуль» у Фрунзэ (1958—1960); забудова Магілёўскай шашы, эксперыментальны мікрараён (сумесна з Барскім, Марцьянавым), парк імя 50-годдзя Савецкай улады (сумесна з Л. М. Левінам), Дом быту (з В. П. Занковічам) — усе ў Мінску (1960—1967)
Асноўныя праекты: выставачны павільён ВДНГ БССР у Мінску (1968, саўмесна з С. Баткоўкім, Л. Левіным), праект дэтальнай планіроўкі і забудовы цэнтра Мінска (1974, кіраўнік), праекты дэталёвай планіроўкі і забудовы праспекта Машэрава, добраўпарадкаванне прасп. Машэрава і набярэжнай р. Свіслач у цэнтры горада (1975), рэгенерацыі Траецкага прадмесця і Верхняга горада (1980—1986, медаль СА СССР на Усесаюзным аглядзе-конкурсе на лепшы праект 1986 г.) , павільён Рэспубліканскага выставачнага цэнтра Беларусі (1968), будынак гаркама КПБ (1979), станцыя метрапалітэна «Плошча Леніна» (1984, спецыяльны дыплом СА СССР на Усесаюзным аглядзе-конкурсе на лепшы архітэктурны аб’ект 1985 г.) , «Няміга» (1986) у Мінску.