cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 825
IC 825 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Дзева.
Востраў Святой Марыі
Востраў Святой Марыі (St Mary's Isle, Ennor) — найбуйнейшы востраў архіпелага Сілі. Агульная плошча — 6,29 км².
На востраве знаходзіцца адміністрацыйны цэнтр Сілі — Х’ютаўн.
Дзейнічаюць марскі порт і аэрапорт. Асноўныя галіны эканомікі — транспартныя паслугі і абслугоўванне турыстаў, якіх вабяць цёплы клімат, цудоўныя белыя пляжы, замак XVI ст. і рэшткі паселішча рымскіх часоў.
Нараіў (Дубенскі раён)
Нараіў (Нараї́в) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мырагошчанскай вясковай абшчыны.
Вазадылатацыя
Вазадылатацыя — медыцынскі тэрмін, які выкарыстоўваецца для апісання рэлаксацыі гладкай мускулатуры ў сценках крывяносных судзін. Вынікам гэтага працэсу з'яўляецца вылучэнне з базафілаў гістаміна і гепарына, што вядзе да пашырэння прасвету судзін і адгезіі (прыліпанне і праніканне з судзіны) Т-лімфацытаў у ачаг запалення. Процілеглым працэсам вазадылатацыі з'яўляецца вазаканстрыкцыя.
Рэчывы, якія выклікаюць вазадылатацыю, часта выкарыстоўваюцца ў якасці лекавых прэпаратаў для лячэння гіпертаніі.
Даліняны
Даліня́ны (, Долиняны) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Да 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Лычкавіцкага сельсавета, да 2002 года — у склад Бакштаўскага сельсавета.
Факультэт інфармацыйных тэхналогій і кіравання БДУІР
Факультэт інфармацыйных тэхналогій і кіравання БДУІР (ФІТК БДУІР) — адзін з факультэтаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі. Факультэт быў створаны разам з універсітэтам у 1964 годзе і першапачаткова меў назву факультэт аўтаматыкі і вылічальнай тэхнікі, аднак у наступстве змяніў назву.
Царква ў імя святога прападобнага Сергія Раданежскага
Царква ў імя святога прападобнага Сергія Раданежскага — назва шэрагу праваслаўных храмаў, асвячоных у гонар святога прападобнага Сергія Раданежскага.
Факультэт інфармацыйных тэхналогій і кіравання БДУІР
Склад факультэта
У складзе ўніверсітэта знаходзяцца наступныя кафедры:
Агум III
Агум III (mAg-gu-um) — касіцкі цар Вавілоніі, кіраваў у XV стагоддзі да н.э.
Біяграфія
Мяркуючы па позняй хроніцы здушыў паўстанне ў Краіне Мора, прычым ён захапіў там умацаваную крэпасць і горад Дур-Эя, дзе быў разрабаваны і разбураны храм бога Эі, відаць, бажаства-заступніка царства Краіны Мора.
Звестак пра колькасць гадоў яго кіравання не захаваліся.
Білавэжы Пэршы
Білавэжы Пэршы (Білове́жі Перші) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Уласціміравічы
Уласцімі́равічы (Властимировићи, Vlastimirovići) — першая сербская княжацкая дынастыя.
Паводле легенды заснавальнікам дынастыі быў невядомы кіраўнік, пад правадырствам якога сербы ў VII стагоддзі пакінулі сваю прарадзіму — Белую Сербію — і прыйшлі на Балканы. Першым вядомым прадстаўніком гэтага роду з'яўляецца Уласцімір, які жыў у IX стагоддзі князь. Манавіта па яго імі і завецца дынастыя.
Траўнэвэ (Дубенскі раён)
Траўнэвэ (Тра́вневе) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мырагошчанскай вясковай абшчыны.
Емяльянікі (вёска)
Емялья́нікі (, Емельяники) — вёска ў Беларусі, у Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гомельскага сельсавета.
Геаграфія
Каля вёскі возера Туроўля (Емяльянікі).
Гісторыя
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Тураўлянскага сельсавета.
NGC 7793
NGC 7793 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Скульптара. Бачная зорная велічыня: 9,0. Размер: 9,3' × 6,3'. Прамое ўзыходжанне: 23 гадз. 57 мін. 49,2 сек. Схіленне: −32°35'30".
Аксігемаметрыя
Аксігемаметрыя  — неінвазійны метад вызначэння ступені насычэння крыві кіслародам. У аснове метаду ляжыць спектрафотаметрычны спосаб ацэнкі колькасці гемаглабіну ў крыві.
Царква Святой Варвары
Царква Святой Варвары — назва шэрагу праваслаўных храмаў, асвячоных у гонар святой велікамучаніцы Варвары (Барбары) Іліёпальскай.
Хасан (Прыморскі край)
Хасан (Хасан) — гарадскі пасёлак у Прыморскім краі, вядомы баямі на возеры Хасан з японцамі ў 1938 годзе. Хасан — самае паўднёвае паселішча на Далёкім Усходзе Расіі і адзіны пункт на мяжы з КНДР на рацэ Туманная (Туманган). Каля пасёлку знаходзіцца пагранічная застава Пясчаная. Летам рака пагражае пасёлку і заставе паводкамі.
Франкевіч
Франкевіч — прозвішча.
Кавака
Кава́ка (, Ковака) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вуглоўскага сельсавета.
Размяшчэнне
За 4 км на поўнач ад Брагіна, 32 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на лініі Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 122 км ад Гомеля.
Транспартная сістэма
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарогах, якія адыходзяць ад Брагіна.
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы з 2 завулкамі, блізкай да шыротнай арыентацыі, забудавана двухбакова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні. У 1897 годзе знаходзіліся школа граматы, 2 вятракі, у Брагінскай воласці.
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Кавацкага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акруг. У 1931 годзе арганізаваны калгас «Запаветы Леніна», працавалі вятрак (з 1928 года), конная крупадрабілка (з 1914 года), гамарня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны у шпіталі, які месцаваўся ў вёсцы ў 1943-44 гадах памерлі ад ран 14 салдат (пахаваны на могілках). Іх памяць увекавечвае збудаваны ў 1967 годзе абеліск. У 1959 годзе ў складзе калгаса «Шлях да камунізму» (цэнтр — г. п. Брагін). Да 14 студзеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Мікуліцкага сельсавета, пасля знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Брагінскага пассавета. Ёсць клуб, бібліятэка. Да 1 снежня 2009 года вёска знаходзілася ў раённым падпарадкаванні.
Уладзімір Самойлавіч Басалыга
Уладзімір Самойлавіч Басалыга (,, Беларусь — , Мінск) — беларускі графік , педагог. Брат Міхаіла Самуілавіча Басалыгі.
Біяграфія
У 1960 скончыў Мінскае мастацкае вучылішча імя Глебава, у 1967 — Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут. Вучыўся ў А. Мазалёва, Г. Вашчанкі, У. Стальмашонка.
З 1966 па 1971 працаваў галоўным мастаком Упраўлення мастацкай прамысловасці Міністэрства мясцовай прамысловасці БССР, з 1971 па 1980 — галоўным мастаком Мастацкага фонду БССР.
З 1989 па 1992 — старшы выкладчык, з 1992 па 1999 — дэкан, дацэнт мастацкага факультэта Беларускай акадэміі мастацтваў.
Творчасць
У рэспубліканскіх (агульнабеларускіх) і ўсесаюзных (СССР) выставах удзельнічаў з 1963. Працаваў у галіне станковай і кніжнай графікі, а таксама дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Майстар экслібрыса. Творы выкананы ў асноўным у тэхніцы афорта і літаграфіі.
Галоўнымі тэмамі творчасці з’яўляюцца тыя, якія звязаны з нацыянальнай культурай, традыцыйным побытам, народнымі вераваннямі, беларускай мовай (серыя «Мова наша родная»), архітэктурай (цыкл «Помнікі дойлідства Беларусі»).
Літоўск (Шклоўскі раён)
Літо́ўск (, Литовск) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналаўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як сяло Літоўскае ў складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Ноўка (Віцебскі раён)
Ноўка — аграгарадок у Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. За 4 кіламетры на поўдзень ад Віцебска, каля чыгуначнай станцыі Мядзвёдка.
Дварчаны (Васілішкаўскі сельсавет)
Дварча́ны (, Дворчаны) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Восьмэ Бэрэзня
Восьмэ Бэрэзня (Во́сьме Бе́резня) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
IC 826
IC 826 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Валасы Веранікі.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прывільнэ (Дубенскі раён)
Прывільнэ (Приві́льне) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Прывіленскай вясковай абшчыны.
Ноўка
Назву Но́ўка маюць:
Nephila
Nephila — род павукоў з сямейства, распаўсюджаных у трапічным клімаце па ўсёй зямлі. Памеры (уключаючы размах ног) вагаюцца ад 1 да 2 см у самцоў і ад 3 да 5 см самак. Памеры павуціння могуць дасягаць 1-1, 5 м у дыяметры.
Віды
Налічваецца каля 27 відаў:
Асіч
Асіч (Осі́ч) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Рускае імя
Антрапанімічная сістэма рускіх шмат у чым падобная да агульнаеўрапейскай. Складаецца з трох асноўных элементаў — імя, імя па бацьку, прозвішча. У Расіі для яе грамадзян (не толькі этнічных рускіх) гэтыя тры элемента антрапоніма ў абавязковым парадку запісваюцца ў афіцыйных дакументах. Сярод рускіх таксама шырока распаўсюджаны такія разнавіднасці імёнаў, як мянушка, памяншальнае імя, а для адпаведных сацыяльных груп таксама псеўданім, манаскае імя.
Гэтак жа як і ў большасці еўрапейскіх культур, у рускай імянной формуле агульнапрынятай літаратурнай і моўнай нармай з’яўляецца парадак слоў які пачынаецца з асабістага імя, аднак ён цвёрда не зафіксаваны і ў некаторых спецыфічных выпадках ад яго адыходзяць, што не з’яўляецца памылкай.
Імёны, імёны па бацьку і мянушкі былі вядомыя з старажытных часоў. Пры гэтым старажытныя крыніцы не заўсёды дапамагаюць выразна размежаваць дахрысціянскія імёны (якія даюцца з нараджэння) і мянушкі (набываныя ў пазнейшым узросце). Прозвішчы з’явіліся на Русі даволі позна і, як правіла, яны ўтвараліся з імёнаў і мянушак продкаў.
Першымі ў XIV—XV стст. набылі прозвішчы князі і баяры. Зрэшты, і ў XVI у. атрыманне ў спадчыну некняских баярскіх прозвішчаў было вельмі няўстойлівым. Потым сталі набываць прозвішчы купцы і духавенства. У сярэдзіне XIX ст., асабліва пасля адмены прыгоннага права ў 1861 г., фармуюцца прозвішчы сялян. Працэс набыцця прозвішчаў, у асноўным, завяршыўся да 30-м гадам XX стагоддзя.
Склад
Існуе наступныя традыцыйна выкарыстоўваныя кампаненты рускага антрапоніма, з якіх могуць складацца розныя мадэлі наймення чалавека:
Мадэлі
У найболей поўнай форме рускае імя, як і поўныя імёны іншых народаў часцей выкарыстоўваецца ў афіцыйных дакументах і значна радзей — у іншых сітуацыях.
Найбольшае распаўсюджванне атрымала двухкампанентная мадэль наймення. Гэта можа быць:
Пры нефармальных зносінах і ў сям’і часта таксама выкарыстоўваецца проста асабістае імя, без якія-небудзь дадаткаў, альбо памяншальнае імя (гіпакарыстыка). Зварот жа толькі па імі па бацьку з’яўляецца прастамоўным. Зварот толькі па прозвішчы распаўсюджанае ў школах, навучальных установах (зварот якія навучаюць да навучэнцаў) і ваенізаваных арганізацыях.
Асабістае імя
Імя, якое прысвойваецца чалавеку пры нараджэнні і пад якімі яны вядомыя ў грамадстве. У старажытнай Русі адрозніваліся кананічныя і некананічныя імёны.
У дахрысціянскую эпоху, гэта значыць амаль да канца X ст., у серадзе ўсходніх славян (продкаў сучасных рускіх, украінцаў і беларусаў) выкарыстоўваліся толькі асабістыя імёны, якія даваліся дзецям пры нараджэнні.
Пасля хрышчэння Русі ў 988 г. кожны ўсходні славянін атрымоўваў ад святара хрысцільнае імя. Хрысцільныя імёны адпавядалі імёнам святых і былі, як правіла, звычайнымі хрысціянскімі імёнамі.
Да пачатку XVIII ст. ужо пануюць кананічныя хрысціянскія імёны, цалкам вытеснившие імёны-мянушкі, і часткова паганскія імёны, якія існавалі да таго паралельна з асноўным імем. Правільнаму найменню надавалася вялікае значэнне. Няправільнае або ў зневажальнай форме напісанне «чыйго-альбо імя або мянушкі» магло пацягнуць абвінавачванне ў нанясенні «ганьбы». У 1675 г. царскім указам было растлумачана, што памылка ў правапісе імёнаў па няведанні «прыроды тых народаў, у якіх хто нарадзіўся», не з’яўляецца злачынствам, а таму «судоў у тым не даваць і не адшукваць».
Імя па бацьку
Імя па бацьку ў складзе імянной формулы выконвала патройную функцыю: дапаўняла імя, адрозніваючы яго ўладальніка (у дадатак да прозвішча) ад цёзкі, растлумачвала сваяцтва ў кругу сям’і (бацька — сын) і выяўляла павагу (форма ветласці).
Імя-імя па бацьку паўстала як знак павагі, шанаванні годнага, спачатку ў дачыненні да князёў (летапісы XI ст.) — баярын князь Юрый Аляксеевіч Далгарукаў, затым да знакамітых баяраў, дваранаў, а пры Пятры I і купцам, якія праславіліся; у XIX у. прадстаўнікі вышэйшых пластоў грамадства абзавяліся формай на -вич. Імя па бацьку на «ев», «ов», «ин» — атрымоўвалі купцы, на «ец» — малодшы ў сям’і. Нараўне з гэтым сустракаюцца запісы: пушкарь Тимошка Кузьмин сын Стрелкин, посиделец Ивашка Григорьев, гулящей Тимошка Иванов. Формы тыпу Григорьев, Иванов — яшчэ не прозвішчы. Іх часам завуць «полуотчествами», паколькі гэта не Григорьевич і не Иванович. Бедныя як правіла не мелі імёнаў па бацьку.
Імёны па бацьку, адукаваныя як ад рускіх, так і ад нярускіх імёнаў, сустракаліся ў найстаражытных рускіх пісьмовых помніках  — Бурчевич, Берендеич (ад цюркскага родавага імя Бурчы і ад племяннога назову берандзеі). Пры шматлікіх перапісах насельніцтва патрабавалася запісаць усіх «по именем с отцы и прозвищи».
Гістарычна склалася, што імя па бацьку падзялілася як бы на некалькі разрадаў. Халопы наогул яго не мелі. Проста дваранскія людзі атрымоўвалі рэдуцыраванае імя па бацьку: Пётр Осипов Васильев. Што жа датычыцца імя па бацьку на -ич, то яно стала як бы знакам таго, што чалавек яго які носіць, прыналежыць да саслоўнай, арыстакратычнай вярхушкі. Такім чынам -ич вылучыўся з імя па бацьку, перастаў быць суфіксам у поўнай меры і пачаткаў ужывацца самастойна, ператварыўшыся ў спецыяльны тэрмін прывілеяванасці, радавітасці асобаў або саслоўяў. -ич стаў успрымацца як тытул, як і паказваючае на радавітасць слова «дэ» (у французскай мове), «фон» (у нямецкай), «Ван» (у галандскай). У адпаведнасці з такім становішчам -вичем можна было ўзнагароджваць, што і рабілі рускія цары.
Пачынальна з праўлення Пятра I — графа «Імя па бацьку» становіцца абавязковай ва ўсіх дакументах.
Пры Кацярыне II ужыванне розных форм імя па бацьку было заканадаўча замацавана. У яе «чыноўнай роспісі», складзенай у адпаведнасці з пятроўскай табелью аб рангах, паказвалася, што асоб першых пяці класаў трэбы пісаць з імем па бацьку на -вич, з шостага па восьмай — менаваць рэдуцыраваным, усіх жа астатніх — толькі па імёнах.
Прозвішча
Рускія прозвішчы — гэта спадчынныя афіцыйныя найменні, якія паказваюць на прыналежнасць чалавека да вызначанага роду. Прозвішча, несумнеўна, з’яўлялася галоўнай складнікам імянной формулы, паколькі служыла, у прыватнасці, больш выразнаму ўсведамленню родавай прыналежнасці, яе выразам. Як правіла, рускія прозвішчы былі адзінарнымі і перадаваліся толькі па мужчынскай лініі (хоць былі выключэнні). Прозвішчы звычайна ўтвараліся з дапамогай суфіксаў ад уласных і намінальных імёнаў, прычым большасць — ад прыналежных прыметнікаў з суфіксамі -ов (-ев), -ин (Иван — Иванов, Сергей — Сергеев, Кузьма — Кузьмин і г. д.).
У розных грамадскіх пластах прозвішча з’явіліся ў розны час. Першымі ў XIV—XV стст. набылі прозвішчы князі і баяры. Звычайна яны даваліся па назовах іх вотчынных уладанняў: Тверской, Звенигородский, Вяземский. Сярод іх нямала прозвішчаў замежнага, асабліва ўсходняга паходжання, паколькі шматлікія двараніны прыбывалі на службу да цара з чужых земляў. Спосабы ўтварэння дваранскіх прозвішчаў (прозвішчаў старажытных дваранскіх родаў і родаў, выслужыўшых дваранства чынамі пасля ўводзін Табелі аб рангах) былі разнастайнымі. Невялікую групу складалі прозвішчы старажытных княжых родаў, якія ўтвараліся ад назваў іх княстваў. Да канца XIX у. з ліку такіх родаў, якія вялі сваё паходжанне ад Рурыка, захавалася пяць: Мосальские, Елецкие, Звенигородские, Ростовские (апошнія звычайна мелі падвойныя прозвішчы) і Вяземские. Ад назову вотчын адбыліся прозвішчы Барятинских, Белосельских, Волконских, Оболенских, Прозоровских, Ухтомских і некаторых іншых.
У XVIII—XIX стст. сталі з’яўляцца прозвішчы ў службовых і гандлёвых людзей. У іх часта адлюстроўваліся геаграфічныя паняцці па факце нараджэння. Духавенства стала набываць прозвішчы толькі з сярэдзіны XVIII ст., якія звычайна ўтвараліся ад назваў прыходаў (Преображенский, Никольский, Покровский і г. д.). У сярэдзіне XIX ст., асабліва пасля адмены прыгоннага права ў 1861 г., фармуюцца прозвішчы сялян (ад прозвішчаў памешчыкаў, назваў населеных пунктаў, мянушак, імёнаў па бацьку), а ў некаторых яны з’явіліся толькі ў 30-е гады XX стагоддзі.
Мянушка
Мянушкі, у адрозненне ад імёнаў, заўсёды адлюстроўваюць не пажаданыя, а рэальныя ўласцівасці і якасці, тэрытарыяльнае або этнічнае паходжанне, месца пражывання іх носьбітаў і пазначаюць, такім чынам, асобны сэнс, які мелі гэтыя ўласцівасці і якасці для навакольных. Мянушкі даваліся людзям у розныя перыяды іх жыцця і звычайна былі вядомы даволі абмежаванаму кругу людзей.
Пасля ХVII ст. мянушкі ў Расіі ўжо практычна не захаваліся. Колькасць старажытных язычніцкіх славянскіх і скандынаўскіх імёнаў знізілася на парадакref>Личные имена (происхождение и история).
Тым не менш, і ў цяперашні час людзі могуць атрымаць напаўафіцыйную мянушку, альбо прыдумаць яго сабе самі. Часам произвище і ў нашы дні выкарыстоўваецца афіцыйна, напрыклад Аляксандр Панкратаў-Белы і Аляксандр Панкратаў-Чорны.
NGC 858-1
NGC 858 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Кіта. Бачная зорная велічыня: 13,5. Бачны размер: 1,3' × 1,1'. Прамое ўзыходжанне: 2 гадз. 12 мін. 30,2 сек. Схіленне: −22°28'17".
Маладава Пэршэ
Маладава Пэршэ (Молодаво Перше) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Прывіленскай вясковай абшчыны.
Рымскі легіён
Легіён (legio, род. склон legionis — ваенны збор, прызыў, ад lego і legere — збіраць) — асноўная арганізацыйная адзінка ў арміі Старажытнага Рыма.
Легіён складаўся з 5 тыс. (у пазнейшыя перыяды 4320) пехацінцаў і некалькіх сотняў вершнікаў. Кожны легіён меў свой нумар і назву. Па захаваных пісьмовых крыніцах ідэнтыфікавана прыкладна 50 розных легіёнаў, хоць лічыцца, што іх колькасць у кожны гістарычны перыяд не перавышала дваццаці васьмі, але пры неабходнасці яна магла быць павялічана.
На чале легіёна ў перыяд Рэспублікі стаяў ваенны трыбун, у перыяд Імперыі — легат.
Краіна Мора
Краіна Мора, або Прымор'е (URU. KUki) — даслоўны пераклад акадскай назвы багністай вобласці, якая прылягала да верхняй часткі Персідскага заліва і рэк, што ўпадаюць у яго.
Царскія спісы згадваюць дзесяць ці адзінаццаць цароў дынастыі Краіны Мора, якія носяць або акадскія, або вельмі штучныя шумерскія імёны, і называюць сябе ў нешматлікіх надпісах «царамі Прыморскай краіны»; відаць, яны былі сучаснікамі ранніх касіцкіх кіраўнікоў на поўначы.
Хоць мы нічога не ведаем пра працягласць існавання гэтага палітычнай утварэння, аднак маецца дастаткова вавілонскіх крыніц канца II і першай паловы I тысячагоддзя да н.э., каб сцвярджаць, што у той час Прымор'ем называлі паўднёвую правінцыю Вавілонскага царства і яна працягвала існаваць, актыўна ўдзельнічаючы ў барацьбе супраць асірыйскага панавання.
Заваявана Вавілонам.
Caseolus hartungi
Caseolus hartungi — від невялікіх лёгачных слімакоў сямейства.
Гэты від з’яўляецца эндэмікам Партугаліі. Ён знаходзіцца пад пагрозай вымірання з-за разбурэння асяроддзя пражывання.
Адмірал (матыль)
Адмірал (Vanessa atalanta) — дзённы матылёк з сямейства.
Этымалогія назвы
Відавы эпітэт Atalanta (грэчаская міфалогія) — Аталанта — гераіня Калідонскага палявання, дачка цара Аркадзіі, якая была выкармленая мядзведзіцай і вырасла ў лесе, яна бегала хутчэй за ўсіх людзей на Зямлі.
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла 26-34,5 мм. Размах крылаў 50-65 мм. Крылы зверху чарнавата- або цёмна-бурыя. У вяршыні пярэдняга крыла вылучаецца невялікі зубец па знешнім краі. На пярэдніх крылах праз іх сярэдзіну папярок праходзіць чырвоная паласа-перавязь, а вышэй за яе — 3 буйныя і да 6 дробных белых плямаў.
На задніх крылах знешні край з шырокай чырвонай аблямоўкай, на якой 4-5 чорных метак і здвоеная блакітная плямка ў цёмным абадку ў анальным куце. Ніжні бок крылаў карычнявата-буры, з разнастайнымі чырванаватымі і белымі плямамі і шэрымі разводамі. Знізу на пярэдніх крылах паўтараецца малюнак верху, а задняе крыло карычняватае і мармурападобнае за кошт цёмных штрышкоў і звілін.
Размнажэнне
Самка адкладае па адным яйку на лісці кармавых раслін. У вусеняў падоўжная паласа на спінным баку цела адсутнічае, маюцца бакавыя жоўтыя палосы, жоўтыя кропкі і жаўтлявыя шыпы. Вусені развіваюцца з мая па жнівень. Жывуць у згорнутым у трубку лісці кармавых раслін. Кукалка вольная і прымацоўваецца галавой уніз.
Кармавыя расліны
Да кармавых раслін вусеняў адносяцца:
Месцапражыванне
Лясныя ўзлескі, паляны, абочыны дарог, лугі, берагі рэк і г. д. Часта назіраецца ў антрапагенных біятопах. У гарах сустракаецца да нівальнага поясу (2500—2700 над узроўнем мора).
Арэал
Паўночная Афрыка, астравы Атлантычнага акіяна, знешнетрапічная Еўразія, поўнач Амерыкі, Гватэмала, Гаіці. Від схільны дынамічным ваганняў колькасці і ў асобныя гады назіраецца ў вельмі вялікай колькасці. З'яўляецца актыўным мігрантам. Папуляцыі ў лясным поясе часткова, а на поўначы арэала цалкам папаўняюцца пералётнымі асобінамі з поўдня.
Тэатр лялек імя А. Шаіга
'''Тэатр лялек імя А. Шаіга''' (Abdulla Şaiq adına Azərbaycan dövlət kukla teatrı) — азербайджанскі дзяржаўны лялечны тэатр імя Абдулы Шаіга ў Баку.
Гісторыя тэатра
Будынак, у якім у дадзены момант размяшчаецца Лялечны тэатр пабудаваны польскім інжынерам Іосіфам Каганцом, здадзены ў эксплуатацыю як кінатэатр «Феномен» ў 1908 годзе. У 1921 годзе пры ўдзеле архітэктара Зівяра бека Ахмедбекава былі праведзены рамонтна-рэстаўрацыйныя работы. Пасля гэтага ў будынку ў розныя часы размяшчаліся тэатры «Сатырагіт», Тэатр музычнай камедыі, Музей сельскай гаспадаркі, а пазней тэатр песні народнага артыста СССР Рашыда Бейбутава. Першы паказ адбыўся ў 1932 годзе (прадстаўленне пад назвай «Цырк»). У розныя гады лялечны тэатр функцыянаваў як незалежны тэатр ці ў складзе Бакінскай філармоніі. У красавіку 1964 года будынак перадаецца лялечнаму тэатру. У тэатры маюцца два аддзяленні: азербайджанскае і рускае. Пачынаючы з 1975 года ў тэатры, разам з дзіцячымі спектаклямі паказваюцца спектаклі і для дарослых. Калектыў лялечнага тэатра неаднаразова прымаў удзел у тэатральных фестывалях у краінах Еўропы і Азіі. У тэатры 200 пасадачных месцаў. Адрас тэатра: Праспект Нафтавікоў 36.
Узброеныя сілы Кот-д’Івуара
Узброеныя сілы Кот-д’Івуара камплектуюцца на прызыўной і кантрактнай аснове асобамі мужчынскага і жаночага полу прызыўнога ўзросту з 18 да 25 гадоў. Магчыма добраахвотнае праходжанне кантрактнай службы для былых баевікоў узросту ад 22 да 29 гадоў.
Агульная колькасць УС Кот-д’Івуара складае 22 000 чалавек. У рэзерве знаходзяцца 12 000. Таксама 20 000 чалавек служаць у падраздяленнях міліцыі МПА.
Гісторыя
7 жніўня 1960 года Кот-д’Івуар стаў незалежным. У красавіку 1961 года ўрад падпісаў пагадненне аб тэхнічным ваенным супрацоўніцтве з Францыяй, якое вымусіла апошняю аказаць дапамогу ў фарміраванні нацыянальнай арміі. Ён таксама санкцыянаваў пастаянную прысутнасць французскіх войск у краіне і абавязваў Францыю аказаць ваенную дапамогу ў выпадку знешняй агрэсіі або буйных унутраных беспарадкаў. Да канца 1962 года УС Кот-д’Івуара налічвалі 5000 салдат і афіцэраў. Большасць раней служылі ў розных французскіх каланіяльных падраздзяленнях. Тады на ўзбраенні знаходзілася вельмі састарэлая тэхніка, падораная Францыяй. Узброеныя сілы мелі два манаплана Max Holste Broussard, адзін грузавы самалёт Douglas DC-3, пятнаццаць браніраваных аўтамабіляў M8 Greyhound і падводную лодку класа SC-497. Была ўведзена воінская павіннасць, аднак вялікая колькасць добраахвотнікаў і нізкія працоўныя рэсурсы прывялі да таго, што яна ўжывалася толькі выбарачна.
З пачатку 70-х ва ўзброеных сілах намеціўся ўздым. Састарэлае ўзбраенне было заменена больш сучасным, у арміі з’явіліся танкі, павялічылася колькасць ваенных караблёў і наземнай тэхнікі, створаны артылерыйскія і супрацьпаветраныя падраздзяленні. Таксама прыкметна ўзраслі выдаткі на абарону. Да канца 80-х колькасць узброеных сіл склала 14 920 чалавек.
У 1999 годзе генерал Роберт Геі здзейсніў пераварот. У краіне была ўсталяваная вайсковая дыктатура. Ваенныя пратрымаліся ва ўладзе ўсяго год.
У 2002 годзе пачынаецца грамадзянская вайна. Частка вайскоўцаў незадаволена ўрадам прымыкае да паўстанцкім сіл. Аднак большасць ваенных застаюцца лаяльнымі да ўлады. Падчас канфлікту ўзброеныя сілы атрымлівалі новае ўзбраенне, якія пастаўляліся з Усходняй Еўропы. Дзякуючы гэтаму, УС не толькі набываюць баявы вопыт, але і абнаўляюць свае ваенныя арсэналы.
У 2004 годзе, падчас бамбёжак пазіцый мяцежнікаў, ВПС Кот-д’Івуар па памылцы атакавалі французскія міратворчыя сілы. У выніку, паміж Францыяй і ўрадавай арміяй адбываецца кароткі канфлікт.
Падчас другой грамадзянскай вайны УС таксама знаходзіцца на баку ўрада.
Склад
УС Кот-д’Івуара складаюцца з Нацыянальнай арміі, Нацыянальых ваенна-марскіх сіл, Ваенна-паветраных сіл, Прэзідэнцкай гвардыі. Армія, паветраныя і марскія сілы з’яўляюцца асноўнымі відамі ўзброеных сілаў, а прэзідэнцкая гвардыя — дапаможнымі
Узбраенне
Кот-д’Івуар закупляе ўзбраенне ў ЗША, Расіі, Румыніі, Францыі, Швецыі, Беларусі і Балгарыі. Узброеныя сілы маюць 15 танкаў (10 Т-55 і 5 AMX-13), каля 100 бронемашын рознага тыпу (13 БРДМ-2, 20 Panhard AML, 12 VAB, 13 БМП-1, 3 БМП-2, 5 БТР −80, 16 Panhard M3, 7 Panhard ERC, 8 МБТС «Кайман» і інш.), 27 артылерыйскіх і зенітных установак (10 ЗУ-23/02, 6 БМ-21 «Град», 4 Bofors L/60, 3 ПМ-43), 2 транспартных самалётаў (1 Boeing 727, 1 Gulfstream IV), 1 штурмавік (Dornier Alpha Jet), 5 верталётаў (2 Alouette III, 1 AS365 Dauphin, 1 SA330 Puma, 1 AW139).
Воінскія званні
Будучы былой калоніяй Францыі, Кот-д’Івуар запазычыў структуру званняў, аналагічную структуры Францыі.
Маісеенкі (Каменналаўскі сельсавет)
Маісе́енкі (, Моисеенки) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналаўскага сельсавета.
Партон (часціца)
Парто́ны (ад pars, у р. скл. , — частка) — гіпатэтычныя часціцы (ці квазічасціцы), элементы структуры адронаў.
Гіпотэза аб існаванні партонаў выказана Р. Ф. Фейнманам (1969) для тлумачэння вынікаў эксперыментаў па глыбока няпругкім рассеянні часціц (рассеянні з вялікай перадачай імпульсу другасным часціцам).
Распаўсюджана меркаванне, якое атаясамлівае партоны з віртуальнымі кваркамі і глюонамі.
IC 827
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чысцік лясны
Чы́сцік лясны (Stachys sylvatica) — від кветкавых раслін роду  сямейства. Тыпавы від роду.
Назвы
Чысцік лясны, глухая крапіва , чысцік , крапіва глухая.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 30—70 см, з доўгім паўзучым карэнішчам, апушаная жорсткімі валаскамі. Валодае непрыемным пахам. Сцябло прамое, у верхняй частцы ліпкае ад залозістых валаскоў. Лісце простае, суцэльнае, з гародчата-зубчастым краем, завостранай верхавінкай, апушанае. Ніжняе лісце яйцападобнай формы, на чаранках. Верхняе — больш выцягнутае, сэрцападобнай формы, сядзячае. Кветкі ў коласападобным суквецці, цёмна-пурпуровыя з белым малюнкам на ніжняй губе. Плод — гладкі арэшак цёмна-бурага колеру.
Распаўсюджанне і экалогія
Еўраазіяцкі від. Ценевынослівая расліна, мезафіт, мезатроф і эўтроф. Расце ў лясах, прыбярэжных і пойменных хмызняках, ярах, на горных лугах, узлесках і палянах. Цвіце ў чэрвені—жніўні.
Ахоўваецца на тэрыторыі Рэспублікі Комі, Краснаярскага краю і Курганскай вобласці Расіі.
Гаспадарчае значэнне
Лекавая і меданосная расліны. Суквецці і лісце магчыма выкарыстоўваць у якасці прыправы.
Прадрамальны перыяд
Прадрамальны перыяд (πρόδρομος — які бяжыць наперадзе, прадвеснік) — перыяд захворвання, які працякае паміж інкубацыйным перыядам і ўласна хваробаю. Сімптомы прадрамальнага перыяду даюць зразумець пацыенту і яго лекару аб пачатку хваробы да таго, як з'явяцца клінічныя прыкметы канкрэтнага захворвання.
У прадрамальны перыяд могуць назірацца сімптомы як агульнага характару, такія, як млоснасць, слабасць, невялікая гіпертэрмія, так і спецыфічныя прыкметы або змены аналізаў.
Часцей за ўсё аб прадрамальным перыядзе кажуць у выпадку інфекцыйнага захворвання, але ён можа назірацца і пры такіх хваробах, якія не выклікаюцца інфекцыяй.
Значэнне прадрамальнага перыяду
Нягледзячы на ​​тое, што як правіла сімптомы ў гэтым перыядзе не даюць магчымасці паставіць дакладны дыягназ, тым не менш яны прыцягваюць увагу да нездаровага стану чалавека і дапамагаюць паставіць дыягназ як мага раней, што з'яўляецца залогам больш паспяховага лячэння.
Ямнае (Быхаўскі раён)
Я́мнае (, Ямное) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ямніцкага сельсавета. За 10 кіламетраў на захад ад г. Быхаў, 61 кіламетр ад Магілёва, 8 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Быхаў.
Маладава Трэце
Маладава Трэце (Молодаво Третє) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Прывіленскай вясковай абшчыны.
NGC 864
NGC 864 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Кіта. Бачная зорная велічыня: 11,0. Бачны размер: 4,7' × 3,5'. Прамое ўзыходжанне: 2 гадз. 15 мін. 27,5 сек. Схіленне: +06°00'07".
Уладзімір Уладзіміравіч Анічкін
Уладзімір Уладзіміравіч Анічкін (нар. ) — беларускі хірург. Доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
У 1972 годзе скончыў Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут.
Навуковая ступень доктара медыцынскіх навук прысуджана ў 1989 годзе. Навуковае званне прафесара прысвоена 31 мая 1990 года. У 1995 годзе праходзіў стажыроўку Масачусецкім тэхналагічным інстытуце (ЗША).
З 2003 па 2005 гады — прарэктар ГДМУ.
Празароцкі сельсавет
Празаро́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Празарокі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Пліскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці, з 20 студзеня 1960 года — Віцебскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Мёрскага раёна, з 12 лютага 1965 года — Глыбоцкага раёна. 19 мая 1972 года ў склад сельсавета з Зябкаўскага сельсавета перададзены 26 населеных пунктаў (вёскі Ананічы, Багушэвічы, Барсукі, Замхава, Ласі, Лісіцы-I, Сахнавічы, Шчаўкуны і хутары Бабічы, Зароўе, Іосіфаўшчына, Курачына, Кучыншчына, Лапезы, Ластавікі, Лісіцы-II, Мазурава-I, Мазурава-II, Міцькі, Павіншчына, Пруднікава, Рамашкі-I, Рамашкі-II, Рослева, Станулева, Угрова). На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 73 населеныя пункты. 28 сакавіка 2011 года скасаваны вёска Барткова і хутар Ластавікі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1061 чалавек, з іх 94,4 % — беларусы, 2,4 % — палякі, 2,0 % — рускія.
Часлаў Кланіміравіч
Ча́слаў Кланімі́равіч — унук Строіміра і праўнук Уласціміра, першага незалежнага князя Сербіі. Кіраваў Сербіяй як вялікі жупан у перыяд паміж 933 і 950 гадамі.
Пасля смерці балгарскага цара Сімяона I, у залежнасці ад якога знаходзілася Сербія, Часлаў з дапамогай Візантыі змог захапіць уладу ў дзяржаве і рэарганізаваць яе, падтрымліваючы цесны саюз з Візантыяй. Пасля кіравання Канстанціна VII Парфірароднага дзяржава Часлава ахоплівала сённяшнюю заходнюю Сербію, усходнюю і цэнтральную Боснію, паўночную Чарнагорыю і ўсходнюю Герцагавіну. Поўдзень Чарнагорыі знаходзіўся пад васалітэтам Часлава, які ў сваю чаргу прызнаў вяршэнства візантыйскага імператара. Часлаў вядомы сваім спусташальным паходам на Венгрыю пасля перамогі над венгерскім князем Кішам.
Часлаў Кланіміравіч быў апошнім кіраўніком Сербіі з дынастыі Уласціміравічаў. Пасля яго смерці Сербія была цалкам анексавана Візантыяй, хоць меркавана і далей кіравалася жупанамі, чые імёны не захаваліся. Незалежнасць Сербіі была адноўлена толькі падчас кіравання Стэфана Воіслава ў 1040.
Бігноніевыя
Бігноніевыя (Bignoniaceae) — сямейства двухдольных раслін — дрэў, кустоў, ліян, рэдка траў, якія растуць пераважна ў тропіках.
Мае блізкае сваяцтва з сямействам залознікавых; іх розніца вызначаецца наяўнасцю эндасперма і марфалогіяй завязі і насення. Аднак некаторыя роды раслін — такія як Paulownia, Gibsoniothamnus, Synapsis і Schlegelia перыядычна адносяць то да аднаго сямейства, то да іншага.
Сямейства налічвае больш 850 розных відаў раслін, разбітых прыкладна на 100 родаў.
Біялагічнае апісанне
Лісце часцей усяго супратыўнае, радзей мутоўчатае, яшчэ радзей чарговае ці валасніковістае; пальчата-, перыстаскладанае, радзей простае, заўжды без прылісткаў. У некаторых відаў лісты могуць быць вельмі буйныя, больш метра ў даўжыню. У ліян адзін ці некалькі крайніх лісточкаў могуць прымаць форму вусікаў.
Суквецце верхавіннае, пазухавае  альбо развіваецца прама на ствале або галінах дрэва (каўліфларыя); па форме мяцёлкавае, гронкападобнае або сабрана ў шчыток. Ложа кветкі звычайна чашападобная, са зрослымі чашалісцікамі. Вяночак зрослапялёсткавы; варонкападобны, званочкавы, часам трубчасты; мае 5 звычайна накладзеных адзін на аднаго пялёсткаў. Чатыры (радзей ад двух да пяці) добра развітыя тычынкі размешчаны ў трубцы венчыка. Акрамя таго, звычайна маецца яшчэ адна, бясплодная (стамінодый), тычынка. Пылавік часцей за ўсё мае два гнязда (радзей-адно). Завязь верхняя, як правіла мае два гнязда (радзей-адно), з шматлікімі анатропнымі семязачаткамі. Кветкі абодваполыя і зігаморфныя. Плод — звычайна каробачка, якая раскрываецца двума створкамі ўздоўж або папярок швоў; радзей ягада або гарлянка. Насенне без эндасперма, больш-менш пляскатыя, як правіла маюць перапонкавае крыло.
Роды
Сямейства ўключае 97 родаў :
Дзегцяры (Шчучынскі раён)
Дзегцяры́ (, Дегтяры) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Лучнянскія манетныя скарбы
Лучнянскія манетныя скарбы — манетны скарб, знойдзены ў 2002 годзе М. В. Клімавам на паселішчы—1 каля в. Лучна Полацкага раёна Віцебскай вобласці.
Скарб—1
6 манет, загорнутых у тканіну. Схаваны каля сярэдзіны XVI ст., змяшчаўся ў частцы кафліны. Манеты чаканкі Аляксандра Ягелончыка, Жыгімонта I Старога і Жыгімонта II Аўгуста.
Скарб—2
222 манеты, загорнутыя ў тканіну. Схаваны не раней 1551 года, змешчаны ў гліняным гаршку. 221 манета з білону чаканкі Вялікага Княства Літоўскага, Польшчы і Герцагства Прусія; адзіная сярэбраная манета — паўгрош Уладзіслава II Ягайлы (канец XIV ст.). 8 паўгрошаў Яна Ольбрахта; 54 — Аляксандра Ягелончыка; 99 — Жыгімонта I Старога. 39 манет Жыгімонта II Аўгуста прадстаўлены 2 грошамі і 37 паўгрошамі 1545—1551 гадоў. Грошы Герцагства Прусія Альбрэхта Гогенцолерна (самы позні — 1550 год).
Скарб—3
Выпадкова выяўлены насельніцтвам вёскі Лучна і амаль цалкам разрабаваны. Захаваліся 12 манет: паўгрош Жыгімонта I Старога (Польшча, 1512 год); 2 паўгрошы Аляксандра Ягелончыка (Вялікае Княства Літоўскае); 7 паўгрошаў Жыгімонта II Аўгуста (Вялікае Княства Літоўскае, 1 экз. — 1547 года; 4 — 1561 года; 2 — 1562 года).
Алэксііўка (Бахмацкі раён)
Алэксііўка (Олексі́ївка) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Дубрыўка (Дубенскі раён)
Дубрыўка (Дубрівка) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Прывіленскай вясковай абшчыны.
Каміната
Каміната (Caminata) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру П'ячэнца.
Насельніцтва складае 318 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 107 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 29010. Тэлефонны код — 0523.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Аяма Іваа
— японскі ваенны дзеяч, маршал Японіі (1898), адыграў важную ролю ў стварэнні японскай арміі сучаснага тыпу.
Біяграфія
Нарадзіўся ў княстве Сацума (цяпер — прэфектура Кагосіма) у сям’і старажытнага самурайскага роду.
Падчас франка-прускай вайны знаходзіўся пры прускіх войсках, вывучаючы перадавы досвед вядзення вайны. У 1871—74 гадах атрымаў ваенную адукацыю ў Францыі і Швейцарыі.
Калі ў 1877 годзе яго блізкі сваяк Сайго Такаморы падняў самурайскае паўстанне ў Сацуме (да якога далучыўся таксама старэйшы брат Аямы), застаўся верны ўраду — камандаваў брыгадай пры прыгнечанні мецяжу, выкарыстоўваючы пры гэтым атрыманы ў Еўропе досвед.
Пасля вяртання, у 1885—96 гадах (з невялікім перапынкам), — ізноў міністр арміі, праводзіў мілітарызацыю краіны.
Пасля пачатку ў 1894 годзе япона-кітайскай вайны (1894—1895) — камандаваў 2-й арміяй, якая высадзілася на Ляадунскім паўвостраве і штурмам узяла Люйшунь. Затым армія перасекла Жоўтае мора і захапіла крэпасць Вэйхайвэй.
Па выніках гэтай кампаніі атрымаў тытул маркіза і стаў членам Тайнага савета пры імператары. 20 студзеня 1898 года стаў маршалам Японскай імперыі.
У 1899—1904 гадах — ізноў начальнік Генштаба. Пад яго кіраўніцтвам быў распрацаваны план вайны з Расіяй і праведзена старанная падрыхтоўка японскай арміі да кампаніі.
У чэрвені 1904 года быў прызначаны галоўнакамандуючым японскімі войскамі ў Маньчжурыі і на Ляадунскім паўвостраве. Пад яго агульным камандаваннем японскія войскі перамаглі ў Ляаянскай бітве, адбілі наступ рускіх пры рацэ Шахэ і з дапамогай 4-й арміі Ногі, якая прыбыла з-пад Порт-Артура, атрымалі рашучую перамогу пад Мукдэнам.
У 1906 годзе стаў ганаровым членам брытанскага Ордэна Заслуг (Order of Merit).
У 1907 годзе імператар дараваў Аяме тытул князя. З 1912 года быў лордам-захавальнікам імператарскай пячаткі і гэнро.
Дубна (прыток Заходняй Дзвіны)
Дубна (Dubna) — рака ў Латвіі, правы прыток Заходняй Дзвіны (Даўгавы). Даўжыня ракі — 105 км, плошча басейна — 2785 км².
Выцякае з глыбакаводнага возера Царману, цячэ на захад і ўпадае ў Даўгаву ў горадзе Лівані. Рака паслядоўна працякае праз шэраг азёр: Царману (выток), Сакава, Анісімава, Вішкю, Лукнас. У высокім цячэнні, да возера Лукнас, рака працякае ў пагорыстай мясцовасці.
Выбарчы кодэкс Рэспублікі Беларусь
Выбарчы кодэкс Рэспублікі Беларусь — кодэкс, прыняты Палатай прадстаўнікоў 24 студзеня 2000 года. Ухвалены Саветам Рэспублікі 31 студзеня 2000 года.
Структурна кодэкс складаецца з агульнай і асаблівай частак. Агульная частка змяшчае чатыры раздзелы, асаблівая - шэсць.
Лялеманцыя
Лялеманцыя (Lallemantia) — род раслін сямейства ясноткавыя, які ўключае ў сябе 7 відаў траў і паўхмызнякоў, распаўсюджаных у Паўднёвай Еўропе, Паўднёвай і Паўднёва-Заходняй Азіі.
Магчыма, назва паходзіць ад грэч. λαλλη — «арэшак».
У шэрагу краін віды лялеманцыі (асабліва Lallemantia iberica і Lallemantia royleana) культывуюцца для атрымання з насення тлустага алею. Лісце расліны могуць выкарыстоўвацца ў якасці салатнай гародніны.
Пестуніца (вёска)
Пе́стуніца (, Пестуница) — вёска ў Віцебскім раёне, на беразе аднайменнага возера і ракі Пестуніца. За 15 кіламетраў на паўночны захад ад Віцебска. Уваходзіць у склад Заронаўскага сельсавета.
Факультэт павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі ГДМУ
Факультэт павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі ГДМУ — структурнае падраздзяленне Гомельскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта. Датай адкрыцця факультэта, згодна з загадам Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, лічыцца 3 студзеня 2017 года.
Кафедры
У структуры факультэта (загад рэктара ад 01.03.2018 № 59) наступныя кафедры:
Панталія
Панталія (Панта́лія) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Прывіленскай вясковай абшчыны.
Эрцгерцаг
Эрцге́рцаг (Erzherzog, старадаўні пераклад -архігерцаг) - тытул, які выкарыстоўваецца выключна членамі аўстрыйскага манаршага дома Габсбургаў. У іерархіі тытулаў Германіі эпохі Сярэднявечча і новага часу эрцгерцаг стаіць вышэй за герцага, але ніжэй курфюрста і караля. Гэты тытул найбольш блізкі да тытула вялікі герцаг (Großherzog), які, аднак, не выкарыстоўваўся ў Германіі да пачатку XIX стагоддзя.
Тытул эрцгерцаг ўпершыню згаданы ў дакуменце «Privilegium Maius», фальшыўцы, складзенай аўстрыйскім герцагам Рудольфам IV (1358-1365), у выглядзе кампіляцыі старажытных прывілеяў, падараваных імператарамі Свяшчэннай Рымскай імперыі аўстрыйскім манархам. У «Privilegium Maius» сцвярджалася, што тытул эрцгерцага, які ўзвышае аўстрыйскіх кіраўнікоў над іншымі герцагамі імперыі, увёў імператар Фрыдрых I Барбароса ў 1156 г. Увядзенне Рудольфам IV новага тытула тлумачылася тым фактам, што ў Залатой буле 1356 г. Карл IV абмежаваў кола нямецкіх князёў, якія маюць права выбара імператара, сям'ю манархамі, не уключыўшы ў яго аўстрыйскага герцага.
Новы тытул аўстрыйскіх правіцеляў не прызнаваўся імператарамі, аднак ужо герцаг Эрнст (1406-1424) і яго нашчадкі сталі яго выкарыстоўваць. Упершыню тытул эрцгерцага быў прызнаны імператарам Фрыдрыхам III з дому Габсбургаў. Каля 1458 г. ён даў гэты тытул свайму малодшаму брату Альбрэхту VI, а ў 1477 г. Жыгімонту Цірольскаму. Пасля 1482 г. тытул эрцгерцага стаў выкарыстоўваць сын Фрыдрыха III Максіміліян I, будучы імператар.
Пачынаючы з XVI стагоддзя тытул эрцгерцага перастаў азначаць выключна манарха Аўстрыі, а стаў выкарыстоўвацца ўсімі членамі дынастыі Габсбургаў. У гэтым сэнсе ён быў аналагічны выкарыстанню тытулаў прынц або князь ў іншых каралеўскіх дамах Еўропы. Гэтая практыка захавалася ў перыяд Аўстрыйскай імперыі (1804-1867) і ў часы Аўстра-Венгрыі ( 1867-1918 ).
Пасля ліквідацыі манархіі ў Аўстрыі ў 1918 г. дваранскія тытулы былі скасаваны. У Аўстрыйскай рэспубліцы выкарыстанне тытула эрцгерцага лічыцца незаконным. Аднак шматлікія нашчадкі Габсбургаў, якія жывуць за межамі Аўстрыі, працягваюць карыстацца тытулам да цяперашняга часу.
Апалонскэ
Апалонскэ (Ополо́нське) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Алэксііўка (Гайсынскі раён)
Алэксііўка (Олексі́ївка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Заазер’е (Полацкі раён)
Заазе́р'е (, Заозерье) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Гомельскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 15 км у напрамку на поўдзень ад Полацка, за 120 км ад Віцебска , каля паўночнага берага возера Гомель.
Чэрэшніўка
Чэрэшніўка (Чере́шнівка) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Прывіленскай вясковай абшчыны.
IC 828
IC 828 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 87
NGC 87 — галактыка каталога NGC. Бачная зорная велічыня: 14,1. Бачны размер: 0,9' × 0,7'. Прамое ўзыходжанне: 0 гадз. 21 мін. 14,2 сек. Схіленне: −48°37'44".
Перфарацыя маткі
Перфарацыя маткі ці Перфарацыя сценкі маткі — разрыў сценкі маткі.
Перфарацыя маткі з'яўляецца найбольш небяспечным ускладненнем штучнага аборту.
Каралеўства Багемія
Каралеўства Багемія, Каралеўства Чэхія (České království, Königreich Böhmen, Regnum Bohemiae) — каралеўства ў Цэнтральнай Еўропе, якое размяшчалася на тэрыторыі сучаснай Чэхіі. Фармальна было створана ў 1212 годзе імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі Фрыдрыхам II пасля падпісання сіцылійскай залатой булы. Багемія ўваходзіла ў склад Свяшчэннай Рымскай імперыі аж да яе распада ў 1806 годзе, затым стала часткай Аўстрыйскай імперыі. Была ліквідаваная ў 1918 годзе, разам з падзеннем Аўстра-Венгрыі.
Асыніўка (Бахмацкі раён)
Асыніўка (Оси́нівка) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Веславанне на байдарках і каноэ на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Спаборніцтвы па веславанні на байдарках і каноэ на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года праводзіліся ў Рыа-дэ-Жанейра з 7 па 20 жніўня. Спаборніцтвы па слаламе праводзіліся на Алімпійскім стадыёне вяслярнага слалама ў раёне Дэадора з 7 па 11 жніўня, а спаборніцтвы па спрынце — лагуне Радрыгу-дэ-Фрэйташ у раёне Капакабана з 15 па 20 жніўня. У агульнай колькасці каля 330 спартсменаў прымалі ўдзел у 16 разрадах і катэгорыях.
Малы Міхайлоў
Малы́ Міхайло́ў (, Малый Михайлов) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналаўскага сельсавета.
Анастасія Пятроўна Манцэвіч
Анастасія Пятроўна Манцэвіч (, Санкт-Пецярбург, Расія —, Ленінград) — савецкі навуковец-археолаг беларускага паходжання, кандыдат гістарычных навук, буйны спецыяліст у галіне Паўночнага Прычарнамор'я, скіфскай, фракійскай і антычнай культуры.
Біяграфія
Нарадзілася ў 1899 годзе ў Санкт-Пецярбургу ў сям'і выхадца з беларускіх сялян вёскі Іказнь, цяпер Браслаўскі раён Віцебскай вобласці, Пятра Паўлавіча Манцэвіча. Стрыечная сястра Флора Манцэвіча.
З 1924 года працавала ў Эрмітажы. Спачатку навуковым супрацоўнікам скіфскай секцыі Эліна-скіфскага аддзялення, а ў 1931 г. — у год арганізацыі Аддзела гісторыі першабытнай культуры — ўзначаліла яе.
У гады Вялікай Айчыннай вайны А. П. Манцэвіч ўдзельнічала ў эвакуацыі калекцый Эрмітажа, у 1941—1942 гг. знаходзілася ў блакадным Ленінградзе. З 1942 па 1944 г. працавала ў шпіталях Ленінградскага фронту і горада Петрапаўлаўска.
У пасляваенныя гады А. П. Манцэвіч пастаянна займалася навуковай апрацоўкай разнастайнага скіфскага матэрыялу, працягвала працу па вывучэнні скіфскіх старажытнасцяў, якія захоўваюцца ў Эрмітажы і здабытых новымі раскопкамі скіфскіх курганоў у Паўночным Прычарнамор'і.
Доўгі час А. П. Манцэвіч была членам Таварыства дружбы СССР — Балгарыя.
Памерла ў 1982 годзе ў Ленінградзе.
Навуковая дзейнасць
Анастасія Пятроўна Манцэвіч, кандыдат гістарычных навук, была буйным спецыялістам у галіне старажытнай гісторыі Паўночнага Прычарнамор'я, бліскучым знаўцам скіфскай, Фракійскай і антычнай культуры. Яе пяру належыць каля 70 работ, надрукаваных у розных савецкіх і замежных выданнях.
Асноўным напрамкам навуковай дзейнасці А. П. Манцэвіч быў ўсебаковы аналіз асобных катэгорый вырабаў скіфскай культуры, сусветна вядомых шэдэўраў элінаў-скіфскай тарэўтыкі, якія захоўваюцца ў Эрмітажы.
А. П. Манцэвіч былі ўласцівыя выдатнае валоданне матэрыялам, шырокая эрудыцыя, веданне і разуменне старажытных рэчаў. Выключнае значэнне ў яе навуковых даследаваннях мелі праблемы франка-скіфскіх сувязяў, узаемаўплыў варварскай і грэчаскай культур.
Яна неаднаразова прадстаўляла савецкую скіфалогію на міжнародных сімпозіумах: у Балгарыі (1962, 1976), Югаславіі (1971), Румыніі (1976), дзе яе даклады нязменна прыцягвалі вялікую ўвагу навукоўцаў.
А. П. Манцэвіч заўсёды шырока дзялілася сваімі ведамі і досведам як са спецыялістамі, так і з навукоўцамі-пачаткоўцамі.
Курган Салоха
Асаблівае месца ў творчасці А. П. Манцэвіч займаў Курган Салоха.
Першая праца, прысвечаная датаванню гэтага скіфскага помніка, была апублікаваная ёй у 1945 г. і затым на працягу амаль сарака гадоў А. П. Манцэвіч пастаянна звярталася да розных матэрыялаў кургана, перш за ўсё надаючы ўвагу ўнікальным вырабам старажытных майстроў: залатому грэбеню, параднаму мячу і інш.