cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ордэн Працоўнай Славы (СССР)
Апісанне ордэна
Ордэн Працоўнай Славы I ступені ўяўляе сабой злёгку выпуклы пазалочаны шматкутнік. Шматкутнік апраўлены ў верхняй частцы пяццю пучкамі разбежных залацістых прамянёў, а ў ніжняй — вянком з трох шэрагаў каласоў пшаніцы. Каласы абвіты чырвонай эмалевай стужкай з надпісам «СССР». Каласы пшаніцы, надпіс «СССР» і контуры стужкі пазалочаныя.
У цэнтральнай частцы ордэна на фоне разбежных прамянёў, пакрытых чырвонай эмаллю, размешчаны рэльефны аксідзіраваны малюнак даменнай печы і будуючайся гідраэлектрастанцыі і накладныя пазалочаныя серп і молат.
Цэнтральная частка ордэна абрамлена выявай шасцярні з пазалочанай надпісам па акружнасці «ТРУДОВАЯ СЛАВА». Малюнак шасцярні аксідзіраваны. У верхняй частцы ордэна знаходзіцца пяціканцовая эмалевая чырвоная зорачка з пазалочаным контурам.
Ордэн Працоўнай Славы II ступені адрозніваецца ад I ступені тым, што верхняя частка шматкутніка з пяццю пучкамі разбежных прамянёў мае серабрысты колер, а цэнтральная частка ордэна пакрыта светла-сіняй эмаллю.
У ордэна Працоўнай Славы III ступені пазалочаныя толькі два ніжніх шэрагу каласоў пшаніцы, контуры стужкі, надпісы «СССР» і «ТРУДОВАЯ СЛАВА». Уся астатняя паверхня ордэна і накладныя серп і молат аксідзіраваныя. Эмаль у цэнтральнай частцы ордэна адсутнічае.
Вышыня ордэна 43 мм (47 мм уключаючы вушка у верхняй часткі), шырыня — 41 мм.
Вырабляўся Ордэн Працоўнай Славы I, II і III ступені з серабра. Срэбнага ўтрымання ў ордэне любой ступені — 33,264±1,389 г. (на 18 верасня 1975 года). Агульная вага ордэна I і II ступені — 36,16±1,7 г. Агульная вага ордэна III ступені 36,03±1,7 г.
Ордэн пры дапамозе вушка і кальца злучаны з пяцікутнай калодкай, пакрытай шаўковай муаравай стужкай шырынёй 24 мм з адной падоўжнай паласой цёмна-шэрага і адной паласой жоўтага колераў. Шырыня цёмна-шэрай паласы 11 мм, жоўтай — 12 мм. Пасярэдзіне жоўтай паласы знаходзяцца чырвоныя падоўжныя палоскі: для першай ступені — адна, шырынёй 5 мм, для другой — дзве, шырынёй па 2 мм кожная, і для трэцяй ступені — тры, шырынёй 1 мм кожная.
Гісторыя ордэна
Ордэн Працоўнай Славы — адзіны з савецкіх працоўных ордэнаў, якія меў падзел на ступені. Па статуту і парадку ўзнагароджання, а таксама па льготах, якія прадастаўляюцца кавалерам усіх трох ступеняў, ордэн Працоўнай Славы адпавядае баявому ордэну Славы.
Аўтар малюнка ордэна — мастак Ю. М. Ягораў. Працу па стварэнні ордэна узначальваў сакратар Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР М. П. Геаргадзэ.
Пастановай Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 19 лютага 1981 года ўзнагароджанне было распаўсюджана на працоўных і майстроў усіх галін матэрыяльнай вытворчасці, а таксама на рабочых невытворчай сферы. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 25 чэрвеня 1984 года ўзнагароджанне было распаўсюджана на настаўнікаў, выхавальнікаў і майстроў вытворчага навучання.
Першыя ўзнагароджанні ордэнам Працоўнай Славы зроблены Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 9 жніўня 1974 года. За датэрміновае выкананне заданняў пяцігодкі і сацыялістычных абавязацельстваў, група рабочых завода «Азоўсталь», шахцёраў Далёкага Усходу і гарнякоў Кузбаскай шахты «Юбілейная» былі ўзнагароджаны ордэнам Працоўнай Славы III ступені.
21 жніўня 1974 года на Маскоўскім электрамеханічным заводзе імя Уладзіміра Ільіча былі ўручаны: ордэн Працоўнай Славы III ступені № 1 — слесару-зборшчыку М. І. Кісіну, № 2 — слесару-зборшчыку В. І. Палякову і № 3 — слесару-зборшчыку В. А. Сошнікаву. Ордэны Працоўнай Славы III ступені з наступнымі нумарамі атрымалі праходчык шахты «Юбілейная» у Кузбасе Сяргей Іванавіч Сізых (знак № 4), Мікалай Емяльянавіч Зубкоў (знак № 5), Андрэй Васільевіч Казлоў (знак № 6), Андрэй Уладзіміравіч Кандрацьеў (знак № 7), Віктар Андрэевіч Родзін (знак № 8), Пётр Іванавіч Сабрэцкі (знак № 9) і Мікалай Ксенафонтавіч Семянюк (знак № 10).
Першыя ўзнагароджанні ордэнам Працоўнай Славы II ступені зроблены Указамі Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 снежня 1976 года. Гэтымі Указамі была ўзнагароджана вялікая група работнікаў сельскай гаспадаркі. Ордэн Працоўнай Славы II ступені № 1 быў уручаны механізатару саўгаса «Новаміхайлаўскі» Кушчаўскага раёна Краснадарскага краю Н. І. Кузьменка.
Поўны кавалер ордэна Працоўнай Славы
Першымі поўнымі кавалерамі ордэна Працоўнай Славы, у адпаведнасці з Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 7 студзеня 1983 года, у сувязі з толькі што споўнішымся 60-годдзем утварэння СССР (30 снежня 1982 года) сталі адразу 35 герояў працы. Знак I ступені з № 1 атрымаў свідроўшчыкі Санчагальскага ўпраўлення буравых работ вытворчага аб’яднання Каспбурнафтагазпрам Азербайджанскай ССР Векіл Гаджага аглы Абасаў. Знак I ступені № 2 атрымаў трактарыст калгаса імя Тукая Апостаўскага раёна Татарскай АССР В. І. Авяр’янаў. Знак № 3 атрымаў машыніст вытворчай кацельні Усць-Каменагорскага свінцова-цынкавага камбіната імя У. І. Леніна Усходне-Казахстанскай вобласці Кайырбек Айжыгітаў. Знак № 4 ордэна I ступені атрымаў камбайнер калгаса «Кастрычнік» Ілішэўскага раёна Башкірскай АССР Рагіб Марвартдзінавіч Бабертдзінаў. Знакам№ 5 быў адзначаны сталявар Магнітагорскага металургічнага камбіната імя У. І. Леніна Мікалай Піліпавіч Батраеў. У ліку першых поўных кавалераў ордэна апынуўся атрымаўшы знак ордэна III ступені № 4, ужо згаданы праходчык шахты «Юбілейная» С. Г. Сізых.
Адно з апошніх узнагароджанняў ордэнам першай ступені адбылося згодна з Указам Прэзідэнта СССР ад 18 снежня 1991 года. Згодна з гэтым Указам была адзначана ордэнам даярка племяннога саўгаса «Каменскі» Каскеленскага раёна Алма-Атынскай вобласці Кузьменка Валянціна Аляксандраўна.
Апошнія ўзнагароджанні ордэнам Працоўнай Славы I ступені ў гісторыі СССР адбыліся згодна з Указам Прэзідэнта СССР ад 21 снежня 1991 года. Указам № УП-3115 (аб узнагароджанні работнікаў чыгуначнага транспарту) узнагароджвалася старэйшы дарожны майстар Бранскай дыстанцыі шляху Сценянкова Валянціна Аляксандраўна. Указам № УП-3121 (аб узнагароджанні работнікаў Маскоўскага метрапалітэна) узнагароджваліся брыгадзір электраслесараў-мантажнікаў БМУ № 4 Масметрабуда Вішнякоў І. С. і брыгадзір слесараў упраўлення спецыяльных работ Масметрабуда Кароўкін Ю. В.
Апошнія ў гісторыі СССР ўзнагароджання ордэнамі Працоўнай Славы III і II ступені адбыліся ў той жа дзень, згодна з Указам Прэзідэнта СССР № УП-3144 ад 21 снежня 1991 года «Аб узнагароджанні ордэнамі і медалямі СССР работнікаў Магнітагорскага прамыслова-гандлёвага абутковага прадпрыемства Расійскай дзяржаўнай асацыяцыі лёгкай прамысловасці». За дасягненне высокіх вытворчых паказчыкаў у павелічэнні выпуску тавараў народнага спажывання ордэнам другой ступені былі адзначаны вырубшчыца дэталяў Махмутава Зульфія Сагадтаўна і фрэзероўшчыца абутку Шакірава Мушарафа Хасанаўна. Ордэн трэцяй ступені атрымаў вырубшчык дэталяў Долгушаў Уладзімір Міхайлавіч.
Усяго на 1 студзеня 1995 года ордэнам Працоўнай Славы I ступені былі ўзнагароджаны 952 чалавека, II ступені — 41 218, III ступені — 611 242.
Валенсія (возера)
Валенсія, Такарыгуа (Valencia, Tacarigua) — возера на поўначы Паўднёвай Амерыкі, у Венесуэле.
Юхан Петэр Юхансан
Ю́хан Пе́тэр Ю́хансан (Johan Petter Johansson;, лен  — , ) — шведскі вынаходнік, прамысловец. У 1892 мадыфікаваў развадны ключ, дадаўшы ў канструкцыю чарвяк, пасля чаго такі ключ доўгі час называўся «шведскім». Атрымаў больш за 100 патэнтаў.
Біяграфія
Нарадзіўся недалёка ад горада Воргарда на захадзе Швецыі, быў старэйшым з 6 дзяцей у сялянскай сям’і. Пачаў працаваць памочнікам аператара паравога рухавіка тарфяной фабрыкі. Пакінуў Воргарду ў 1873 годзе ва ўзросце 19 гадоў, стаў чорнарабочым у Мутале, у 1874 годзе паступіў на вайсковую службу, затым пераехаў у Эскільстуну, дзе працаваў на заводзе Мунктэла. У 1878 годзе пераехаў у Вестэрос, дзе спачатку працаваў у механічнай майстэрні, а затым кавалём на ферме ў прыгарадзе.
Тым часам Юхансан прыняў рашэнне з’ехаць у ЗША, але, атрымаўшы добрую прапанову ад свайго былога працадаўцы з завода Мунктэла, змяніў сваё рашэнне.
Вырашыўшы пачаць сваю ўласную справу, пераехаў у Энчэпінг, дзе заснаваў Механічную майстэрню Энчэпінга (Enköpings Mekaniska Verkstad), якая мела поспех. Працуючы ў майстэрні, Юхансан вынайшаў развадны і трубны ключы. У 1890 годзе кампанія «B. A. Hjort & Company» пагадзілася распаўсюджваць інструменты Юхансана пад маркай «Bahco». Продажы інструментаў ішлі паспяхова, кампанія існуе дагэтуль і вырабіла ўжо звыш 100 мільёнаў ключоў.
У 1916 годзе Юхансан перадаў сваё прадпрыемства сыну і фірме «B. A. Hjort & Company», пачаў займацца вопытамі з электрычнымі механізмамі, у 1919 годзе заснаваў новае прадпрыемства «Triplex», якое вырабляе электрычныя маятнікі і іншыя прылады.
Юхансан памёр ва ўзросце 89 гадоў.
Старадворцы (Салігорскі раён)
Старадво́рцы (, Стародворцы) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснадворскага сельсавета.
1971 год у гісторыі музыкі
1971 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Бейнеускі раён
Бейнеускі раён (Бейнеу ауданы) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка другога ўзроўню на паўночным усходзе Мангістаўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Бейнеу.
1979 год у гісторыі літаратуры
1979 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
IC 1336
IC 1336 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Козеріг.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аўсеева
Аўсе́ева (, Авсеево) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Алексініцкага сельсавета.
Красны Акцябр (Каргапальскі раён)
Красны Акцябр (Кра́сный Октя́брь) — пасёлак гарадскога тыпу ў Каргапольскім раёне Курганскай вобласці Расіі. Населены пункт размешчаны на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра — пасёлка гарадскога тыпу Каргаполле, адлегласць па трасе — 51 км, а па прамой — 41 км. Адлегласць да абласнога цэнтра — горада Курган — па трасе 61 км, а па прамой — 39 км на паўночны захад.
Гуры Драздовы
Гу́ры Драздо́вы (, Гуры Дроздовы) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Перабродскага сельсавета.
Цеча
Цеча (Те́ча) — рака ў Чалябінскай і Курганскай абласцях Расіі, правы прыток Ісеці. У XX стагоддзі падвяргалася інтэнсіўнаму радыеактыўнаму забруджанню. Бярэ пачатак з возера Ірцяш.
Па дадзеных дзяржаўнага воднага рэестра Расіі адносіцца да Іртышскай басейнавай акругі, рачны басейн — Іртыш, рачны падбасейн — Табол. Даўжыня — 243 км, плошча вадазборнага басейна — 7600 км², падзенне ракі складае 145 м, сярэдні ўхіл 0,6 ‰. Расход вады за 27 км ад вусця — 6,7 м³/с.
Вадазборны басейн ракі Цеч знаходзіцца на ўсходнім схіле Сярэдняга і Паўднёвага Урала на Перадуральскім плато.
Шатрова
Шатрова — тапонім.
Рэгенерыраваная воўна
Рэгенерыраваная воўна, таксама званая адноўленай, мае гэтае найменне менавіта таму, што яна атрымана ў выніку поўнай перапрацоўкі адзення або з рэшткаў розных працэсаў, якія тычацца перапрацоўкі воўны ў розных працэнтах. Такім чынам, цыкл апрацоўкі рэгенерыраванага матэрыялу, званы, уключае ў сябе ўсе тыя працэсы, якія дазваляюць, пачынаючы з непатрэбнага гатовага адзення, званага , атрымаць новую тканіну з пункту гледжання колеру і валакністага складу. Рэгенерыраваны цыкл і, абедзве традыцыі горада Прата , цесна гармануюць адзін з адным, таму што ўся рэгенерыраваная воўна затым праходзіць выключна праз цыкл кардавання. Гэта адбываецца таму, што звычайна пража павінна мець шчыльна счэпленыя, якія не дапушчаюць слізгацення паміж імі з наступнай стратай круткі і зношваннем. Гэтую праблему можна пераадолець, як гэта адбываецца ў камвольным цыкле, выкарыстоўваючы толькі доўгія валокны, якія маюць неабходную згуртаванасць у пражы, каб сутыкнуцца з наступнымі працэсамі і надаць гатоваму прадукту добрую ўстойлівасць да нагрузак. У кардным цыкле, з іншага боку, у асноўным выкарыстоўваюцца кароткія валокны і невялікая частка доўгіх валокнаў, званая армаваннем, што дадаецца для пераадолення апісанай праблемы.
Падчас адноўленая поўсць заўсёды мае вельмі кароткія валокны з-за папярэдніх працэсаў і таму патрабуе такога працэсу, як кардаванне. У дадатак да авечай воўны можна аднаўляць і іншыя валокны, напрыклад, кашамір.
Петраполле
Петрапо́лле (, Петрополье) — былая вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Свяцілавіцкага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Петрапольскага сельсавета. Ліквідавана ў 2011 годзе.
Polandball
Polandball (Польшар) — інтэрнэт-мем, які ўпершыню быў створаны карыстальнікамі радзелу /INT/ нямецкага іміджборда Krautchan.net у другой палове 2009 года. Дадзены мем звязаны з вялікай колькасцю інтэрнэт-коміксаў, персанажамі якіх выступаюць розныя краіны, намаляваныя ў выглядзе афарбаваных ў колеры нацыянальнага сцяга шароў (countryballs). Polandball/Польшар з'яўляецца першым і найбольш вядомым персанажам такіх коміксаў.
Гісторыя
З'яўленне Polandball'а звязана з кібервайной, якая мела месца ў жніўні 2009 года паміж польскімі карыстальнікамі інтэрнэту і астатнім светам на сайце drawball.com. Дадзены сэрвіс прапануе сваім наведвальнікам віртуальнае палатно ў форме шара, на якім можна маляваць — прычым можна маляваць над малюнкамі, створаных іншымі. У польскім інтэрнэт-асяроддзі ўзнікла ідэя намаляваць на шары сцяг Польшчы, што і было ажыццёўлена сіламі тысяч палякаў. Яны змаглі захапіць усё палатно, падзяліўшы яго на белую і чырвоную паловы і напісаўшы слова «POLSKA» пасярэдзіне. Аднак, тут умяшаліся карыстальнікі з іміджборда 4chan, і па-над польскага малюнка была намаляваная гіганцкая свастыка.
Раздзел /INT/ нямецкага іміджборда Krautchan.net карыстаецца папулярнасцю ў вялікай колькасці англійскамоўных сеткаўчан з розных краін. Менавіта ў гэтым асяроддзі паўстаў Polandball: яго аўтарства прыпісваецца Falco, брытанскаму карыстальніку /INT/, які стварыў мем ў ​​верасні 2009 года з дапамогай праграмы MS Paint. Першапачаткова мем быў апалітычны і выкарыстоўваўся Falco ў мэтах тролінга паляка Wojak — яшчэ аднаго карыстальніка /INT/, які піша на ламанай англійскай. Неўзабаве пасля стварэння, мем быў падхоплены рускімі карыстальнікамі іміджборда, якія з энтузіязмам пачалі маляваць коміксы пра Polandball.
Коміксы пра Polandball набралі ў папулярнасці пасля авіякатастрофы самалёта польскага прэзідэнта ў красавіку 2010 года.
Тэмы і субмемы
Тыповымі тэмамі коміксаў сталі гісторыя Польшчы, знешняя палітыка, і нацыянальныя стэрэатыпы. Як правіла, Polandball малюецца ў коміксах як персанаж з маніяй велічы і нацыянальнымі комплексамі. У дыялогах паміж краінамі-шарамі ў асноўным выкарыстоўваецца ламаная англійская і інтэрнэт-слэнг, што нагадвае мем Lolcat. Пры малюнку Polandball'а польскі сцяг наўмысна перагортваецца (верхняя палова чырвоная, ніжняя — белая), а ў заканчэння коміксаў Polandball вельмі часта плача.
Countryballs
Існуе шмат коміксаў ў стылі Polandball аб іншых краінах — іх могуць называць countryball, але часта таксама пазначаюць як Polandball. У выглядзе шароў адлюстроўваюцца не толькі краіны, але і іх часткі. Свае ўласныя шары адпавядаюць розным штатам ЗША, нямецкай Баварыі, іспанскай Каталоніі і рускай Сібіры. Шэраг краін адлюстроўваецца ў коміксах асаблівым чынам. Сінгапур мае выгляд трохвугольніка і называецца Трынгапур (Tringapore — гл triangle — «Трохвугольнік»). Ізраіль мае форму гіперкуба (алюзія на яўрэйскую фізіку). Казахстан адлюстроўваецца ў выглядзе прамавугольніка-цагліны. Брытанія заўсёды носіць капялюш-цыліндр і манокль.
1980 год у гісторыі літаратуры
1980 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
IC 1337
IC 1337 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Казярог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Музей Бакара (Парыж)
Музей Бакара ў XVI акрузе Парыжа размясціўся ў старадаўнім асабняку, які раней належыў Мары-Лор дэ Нуай (Marie-Laure de Noailles), і цалкам абноўленым у 2003 дызайнерам Філіпам Старкам. У музеі сабраны самыя найумелыя творы латарынгскай крыштальнай мануфактуры ў горадзе Бакара, якая заслужыла сусветную рэпутацыю. Музей заснаваны ў 1988 годзе.
Турысцкая інфармацыя
Адрас: 11 place des Etats-Unis, 75116 Paris
Гадзіннікі працы: 10:00-18:30 кожны дзень акрамя нядзелі, аўторку і святочных дзён
Праезд: Метро: лінія 9 — Ена (Iéna), лінія 6 — Буасьер (Boissière)
Спасылкі
Афіцыйная інтэрнэт-старонка музея
Кіпарыс буйнаплодны
Кіпарыс буйнаплодны (Cupressus macrocarpa) — від хвойных вечназялёных дрэў сямейства.
Батанічнае апісанне
Дрэва хутка расце, дасягаючы ў вышыню 12 м. Крона маладых раслін калонападобная. З узростам галінкі згінаюцца, утвараючы разгалістую крону. Лісце светла- або цёмна-зялёнае, дыяметр шышак да 3,8 см. Ігліца мае пах лімона.
Арэал
Сустракаецца ў дзікім стане толькі на вузкай паласе даўжынёй 3 км на ўзбярэжжы Каліфорніі.
Выкарыстанне
Гэты від добра пераносіць розныя кліматычныя ўмовы і моцнае абразанне, таму яго высаджваюць у выглядзе зялёных агароджяў або дэкаратыўных дрэў з фігурнай кронай. Гэта самая распаўсюджаная дэкаратыўная вечназялёная парода ціхаакіянскіх штатаў ЗША. Яе таксама разводзяць у цёплым поясе Еўропы, умераных абласцях Паўднёвай Амерыкі і Аўстраліі. Вядома некалькі разнавіднасцяў.
Выведзена некалькі сартоў, якія лічацца найбольш прыдатнымі для ўмоў пакаёвай аранжарэі, а таксама для культуры бансай. Расліна святлалюбная, аддае перавагу ветраным памяшканням з умеранай тэмпературай і высокай вільготнасцю паветра. Паліў умераны. Шэраг сартоў дазваляюць ствараць практычна ўсе японскія стылі бансай, аднак пераважней вертыкальны. Афарбоўка ігліцы ў культурных сартоў кіпарыса буйнаплоднага, як правіла, больш светлая, чым у прыроднага, жаўтавата-зялёная, або залацістая.
Інгул
Інгул (Інгул) — рака ва Украіне, левы прыток Паўднёвага Буга.
Цячэ па тэрыторыі Кіраваградскай і Мікалаеўскай абласцей. Даўжыня — 354 км, плошча басейна — 9890 км².
Бярэ пачатак з паўночнага захаду ад Крапіўніцкага, цячэ ў паўднёвым напрамку ў межах Прыдняпроўскага ўзвышша, у нізоўях — па Прычарнаморскай нізіне, дзеліцца на рукавы. Каля Мікалаева ўпадае ў Паўднёвы Буг. Даліна амаль на ўсім працягу трапецыепадобная, шырынёй да 4 км, глыбінёй да 60 м. У вярхоўі мае вузкае, звілістае рэчышча, скалістыя берагі з выхадамі гранітаў і гнейсаў, у ніжнім і сярэднім цячэнні расшыраюцца да 30 м і больш. Нахіл ракі 0,4 м/км.
Сцёк зарэгуляваны шматлікімі сажалкамі і вадасховішчамі. Жыўленне снегавое і дажджавое. Узімку здараецца ледастаў.
Балбасава (Сенненскі раён)
Балба́сава (, Болбасово) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
Кастрыца (Барысаўскі раён)
Кастры́ца (, Кострица) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Згажэлецкі дагавор
Згажэлецкі дагавор — міжнародны дагавор аб граніцы паміж ГДР і Польшчай быў заключаны 6 ліпеня 1950 года прадстаўнікамі абедзвюх краін у Згажэльцы, цяперашняй польскай частцы нямецкага горада Гёрліц.
5 і 6 чэрвеня 1950 года ўрадавая дэлегацыя ГДР пад кіраўніцтвам Вальтэра Ульбрыхта знаходзілася ў Польшчы і падпісала разам з польскім урадам пад кіраўніцтвам Юзафа Цыранкевіча дэкларацыю аб размяшчэнні граніцы паміж абедзвюма краінамі. Падпісанне гэтай дэкларацыі адбывалася пад націскам Савецкага Саюза. Апісаная ў дэкларацыі граніца ў агульных рысах прытрымлівалася праходу граніцы па Одэры — Найсэ.
Нягледзячы на шэраг нявырашаных праблем, гэта граніца месяцам пазней была зацверджана нямецкім урадам у Згажэлецкім дагаворы і ўсходненямецкі бок не запярэчыў супраць падзелу некалькіх нямецкіх гарадоў як Кюстрын, Франкфурт-на-Одэры, Губен і Гёрліц, і поўнай перадачы гарадоў Штэтын і Свінемюндэ Польшчы.
Дагавор падвяргаўся рэзкай крытыцы з боку Федэратыўнай Рэспублікі Германіі.
Азёры Расіі
На тэрыторыі Расіі — звыш двух мільёнаў азёр агульнай плошчай больш за 350 тыс. км2 (без уліку Каспійскага мора-возера). Агульныя запасы азёрных вод дасягаюць 26 тыс. км³. Большая частка азёр мае ледніковае паходжанне.
Найбуйнейшыя азёры Еўрапейскай часткі Расіі (размешчаныя ў асноўным на яе паўночным захадзе) — Ладажскае і Анежскае (плошчай 17 680 і 9720 км² адпаведна); Чудска-Пскоўскае возера на мяжы з Эстоніі (3550 км²); Ільмень (каля 1000 км², плошча змяняецца ў залежнасці ад ўзроўню вады), а таксама Тапозера, Выгозера і іншыя «азёрнага краю» Карэлія.
Найбуйнейшае возера Сібіры і Расіі (без уліку Каспія) — Байкал — з'яўляецца і самым глыбокім у свеце; у Байкале змяшчаецца 85 % прэснай азёрнай вады Расіі і 22 % сусветных запасаў прэснай вады. Даўжыня возера — 636 км, сярэдняя шырыня — 48 км; агульная плошча — 31,7 тыс. км²; найбольшая глыбіня — 1620 м (вялікай глыбінёй адрозніваецца таксама Целецкае возера (325 м) на Алтаі і Хантайскае возера (520 м) у Прэдтаймыр'і). Байкал размешчаны ў рыфтавай западзіне і мае ўзрост прыблізна 25-30 млн гадоў.
Аднак пераважная большасць расійскіх азёр адносіцца да невялікіх; шматлікія азёры на паўночна-захадзе Еўрапейскай часткі Расіі (асабліва ў Карэліі) і Заходне-Сібірскай раўніне. Сярод азёр пераважаюць прэсныя, але маюцца і салёныя, найбуйнейшае з якіх (1990 км²) — Чаны ў паўднёва-заходняй Сібіры
Джэхром
Джэхром — горад на поўдні Ірана, у астане Фарс. Адміністрацыйны цэнтр шахрэстана Джэхром.
Насельніцтва
Паводле даных перапісу, на 2016 год насельніцтва складала 141 634 чалавек ; у нацыянальным складзе пераважаюць персы, у канфесійным — мусульмане-шыіты.
Кіпарыс арызонскі
Кіпарыс арызонскі (Cupressus arizonica) — від хвойных вечназялёных дрэў сямейства.
Арэал
У прыродзе сустракаецца на паўднёвым захадзе ЗША і ў Мексіцы.
Культываванне
Размнажаецца як вегетатыўна — чаранкаваннем, так і насеннем. Пры размнажэнні насеннем, калі выкарыстоўваць добрую агратэхніку, можна за адну вегетацыю атрымаць расліны вышынёй 30-40 см з добра развітой каранёвай сістэмай.
Расліна дэкаратыўна як зімой, так і летам. Часта выкарыстоўваюць там, дзе не расце. Кіпарыс арызонскі зімастойкі і марозаўстойлівы, але маладыя расліны ў першыя два-тры гады жыцця неабходна хаваць на зіму, каб пазбегнуць частковага падмярзання або поўнай гібелі.
Мікольскі Пераезд
Міко́льскі Перае́зд (, Никольский Переезд)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гомельскай вобласці. Размешчаны ў горадзе Гомелі; на лініі Гомель — Калінкавічы, паміж станцыяй і прыпыначным пунктам.
Аляксандр Карпавіч Болбас
Аляксандр Карпавіч Болбас (, Слабодка, Бабруйскі раён, Магілёўская вобласць  — ) — падпалкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік савецка-фінскай і Вялікай Айчыннай войнаў, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Аляксандр Болбас нарадзіўся 28 лістапада 1911 года ў сяле Слабодка (цяпер — Бабруйскі раён Магілёўскай вобласці Беларусі) ў сялянскай сям’і. Атрымаў сярэднюю адукацыю. У 1929 годзе ўступіў у калгас. З 1930 года працаваў грузчыкам на станцыі Брожа Бабруйскага леспрамгаса. У верасні 1933 года быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію, праходзіў службу курсантам палкавой школы, пасля механікам-кіроўцам танка. У 1935 годзе быў дэмабілізаваны, паступіў у савпартшколу ў Мінску. Скончыўшы яе, быў накіраваны ў Бабруйск, быў старшынёй завадскога працоўнага камітэта чарапічнага завода. У 1937 годзе Болбас паступіў у Мінскі камуністычны інстытут журналістыкі ў Мінску, дзе правучыўся два гады, пасля чаго паўторна быў прызваны ў армію. Удзельнічаў у савецка-фінскай вайне, пасля служыў у Беларускай ваеннай акрузе.
Удзельнічаў у баях 1941 года ў Беларускай ССР, абароне Мінска, Бабруйска, Рагачова, Магілёва, Смаленскай бітве, бітве за Маскву, Сталінградскай бітве, вызваленні Данбаса і Украінскай ССР, Курскай бітве. Да восені 1943 года капітан Аляксандр Болбас быў намеснікам камандзіра мотастралковага батальёна па палітчастцы 11-й мотастралковай брыгады 10-га танкавага корпуса 40-й арміі Варонежскага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро.
Група разведчыкаў батальёна на чале з Болбасам атрымала задачу фарсіраваць Дняпро і правесці разведку сіл праціўніка. Нягледзячы на масіраваны варожы агонь, 12 выведнікаў пераправіліся праз раку. У схватцы за найблізкае сяло Болбас выратаваў радыста і рацыю, застрэліў трох варожых салдат з пісталета. Далейшае прасоўванне групы Болбаса да сяла Балыка было было спынена магутным агнём праціўніка з вышынь, якія размяшчаліся ў 500—700 метрах ад ракі. Група адбіла 4 нямецкія контратакі, даўшы тым самым магчымасць савецкім падраздзяленням паспяхова фарсіраваць Дняпро. Падмацаванні разам з групай Болбаса занялі вышыні і сяло Балыка. 24 — 29 верасня 1943 група Болбаса адбіла 9 нямецкіх контратак, знішчыўшы каля 700 салдат і афіцэраў ворага.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 10 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання і праяўленыя пры гэтым геройства і мужнасць» капітан Аляксандр Болбас быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 2786.
Удзельнічаў у вызваленні Кіева і Правабярэжнай Украіны, Эстонскай, Латвійскай і Літоўскай ССР. Удзельнічаў у баях на 1-м, 2-м, 3-м Прыбалтыйскім і 3-м Беларускім франтах. У студзені 1945 года ён быў накіраваны на вучобу ў маскоўскую акадэмію бранетанкавых войскаў, якую скончыў у 1947 годзе. Быў накіраваны ў Кіеўскую ваенную акругу, быў намеснікам камандзіра батальёна танкавага вучылішча ў Крывым Рогу, пасля там жа быў начальнікам Дома Афіцэраў, затым знаходзіўся на той жа пасадзе ў Чаркасах, быў таксама намеснікам камандзіра курсанцкага батальёна Кіеўскага танкасамаходнага вучылішча, намеснікам камандзіра танкавага палка па палітычнай частцы, намеснікам начальніка танкавага завода ў Харкаве. У 1958 годзе ў званні падпалкоўніка выйшаў у адстаўку. Працаваў начальнікам дрэваабдзелачнага камбіната АН УССР. У 1973 годзе выйшаў на пенсію, працаваў старэйшым інжынерам Інстытута электрадынамікі. Займаўся грамадскай дзейнасцю. Пражываў у Кіеве, памёр 7 чэрвеня 2008 года. Пахаваны на кіеўскіх могілках «Беркаўцы».
Быў таксама ўзнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступеняў, двума ордэнамі Чырвонай Зоркі, а таксама шэрагам медалёў. Ганаровы грамадзянін горада Грабёнкі ў Палтаўскай вобласці.
Помнік Пераможцу
Помнік Пераможцу (Победник) — помнік у Бялградскай крэпасці, пастаўлены ў гонар перамогі  Сербіі над  Асманскай імперыяй у  Першай Балканскай вайне і над Аўстра-Венгрыяй у  Першай сусветнай вайне. Гэта адзін з самых вядомых твораў Івана Мештравіча.
Мэр Бялграда Любамір Давідавіч (Љубомир Давидовић) і кіраўніцтва горада ў 1912 годзе вырашылі ўзвесці помнік у гонар перамогі сербскай арміі ў Першай Балканскай вайне і вызвалення Паўднёвай Сербіі ад турэцкага валадарства. Стварэнне мемарыяла было даручана вядомаму скульптару Івану Мештравічу. Ён спраектаваў помнік у выглядзе фантана з калонай, якую вянчала статуя пераможца.
Помнік Пераможцу — найбольш наведвальны і найбольш фатаграфаваны турыстычны аб'ект Бялграда. Штодзень яго наведвае больш за 5000 турыстаў.
Шатрова (Курганская вобласць)
Шатрова (Шатро́во) — сяло ў Курганскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Шатроўскага раёна і Шатроўскага сельсавета. Сяло размешчана ў паўднёвай частцы Турынскай раўніны, за 180 км на поўнач ад абласнога цэнтра — горада Курган.
Пралетарскі (Свяцілавіцкі сельсавет)
Пралета́рскі (, Пролетарский) — былы пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Свяцілавіцкага сельсавета.
Ліквідаваны ў 2011 годзе.
Герань
Герань, або журавельнік (Geranium) — род сямейства Гераніевыя. Усяго вядома больш за 300 відаў траў і паўхмызнякоў, рассеяных па ўсім свеце, а таксама ў трапічным поясе — на гарах.
Этымалогія
Назва паходзіць ад грэчаскага слова geranion або geranios, якое пераводзіцца, як «журавель», бо плады герані нагадваюць дзюбу жураўля.
У Германіі герань называюць Storchschnäbel, што перакладаецца, як «бусліны нос», у Англіі і ЗША — Cranesbill, «журавельнік»
Батанічнае апісанне
Лісце на доўгіх хвосціках, рассечанае вельмі розна, пальчатараздзельнае або пальчаталопасцевае, рэдка перыстае з 3—5 лісточкамі. Лісце многіх відаў мягкаваласістае. Змяшчае гераніевы алей.
Кветаносы з 1—3 кветкамі. Кветкі правільныя, буйныя і прыгожыя, з 5-лістовай распасцёртай чашачкай і 5 аднолькавымі амаль круглымі пялёсткамі вяночка, таксама распасцёртыя амаль у плоскасць; афарбоўка іх белая, пурпуровая, сіняя і фіялетавая розных адценняў. Тычынак 10, звычайна ўсё з пылавікамі.
Віды герані
Паводле сайта The Plant List род налічвае 415 відаў. На тэрыторыі Беларусі 14 відаў :
Мікалаеў
Прозвішча
Мікала́еў — украінскае і беларускае прозвішча. Паходзіць ад імя Мікалай — пераможца народаў.
Залессе (Салігорскі раён)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чыжэвіцкага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Пагосцкага сельсавета.
Флора
У ваколіцах вёскі батанікамі адзначаны такія рэдкія расліны, як, і.
Ваенная акадэмія імя М. В. Фрунзэ
'''Ваенная акадэмія імя М. В. Фрунзэ''' — вышэйшая ваенная навучальная ўстанова, якая існавала з 1918 па 1998 год. Задачай акадэміі была падрыхтоўка афіцэраў з вышэйшай ваеннай і вышэйшай ваенна-спецыяльнай адукацыяй.
Да рэвалюцыі
Ваенная акадэмія імя М. В. Фрунзэ вядзе гісторыю ад Мікалаеўскай (Імператарскай) акадэміі Генеральнага штаба, заснаванай 26 лістапада 1832 года. Мікалаеўская акадэмія Генеральнага штаба была ваенна-навуковым цэнтрам Расійскай дзяржавы. За час існавання з яе сцен было выпушчана некалькі тысяч афіцэраў з вышэйшай ваеннай адукацыяй, якія занялі практычна ўсе вышэйшыя адміністрацыйныя і камандныя пасады ў арміі і заклалі асновы вышэйшай ваеннай школы Расіі.
Акадэмія пасля 1991 года
1 лістапада 1998 года на падставе Пастановы Урада РФ ад 29 жніўня 1998 г. № 1009 на базе Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзэ, Ваеннай акадэміі бранетанкавых войскаў імя Р. Я. Маліноўскага і 1-х Вышэйшых афіцэрскіх курсаў «Выстрал» імя Б. М. Шапашнікава была ўтворана Агульнавайсковая акадэмія Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі.
Эдуард Віктаравіч Міхан
Эдуард Віктаравіч Міхан (нар. ) — беларускі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў мнагабор'і, дзесяцібор'і, сямібор'і. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Джузэпэ Валерыяні
Джузэпэ Валерыяні (, Рым - 17 (28).4.1762, Пецярбург) — італьянскі жывапісец-дэкаратар, малявальшчык і архітэктар.
Біяграфія
З 1742 - на службе ў Расійскай імперыі. Быў галоўным дэкаратарам прыдворных тэатраў. Выконваў пано і плафоны ў палацах Пецярбурга і яго ваколіц. Творы Валерыяні (эскізы тэатральных дэкарацый, плафон ў Строганаўскім палацы ў Пецярбурга) характэрныя для позняга барока і адрозніваюцца дэкаратыўнай пышнасцю, багаццем прасторавых эфектаў.
1981 год у гісторыі літаратуры
1981 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Дворышча (Перабродскі сельсавет)
Дво́рышча (, Дворище) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Перабродскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мёры Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 11 лютага 1974 года вёска ўваходзіла ў склад Камянполлеўскага сельсавета.
IC 1338
IC 1338 — галактыка тыпу SB у сузор’і Казярог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бортнікі (Сенненскі раён)
Бо́ртнікі (, Бортники) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
Алба-Юлія
А́лба-Ю́лія (Alba Iulia, Karlsburg, Gyulafehérvár) — адзін з найстаражытнейшых гарадоў Трансільваніі і ўсёй Румыніі. Размешчаны ў жудзецы Алба, на рацэ Мурэш, за 270 км на паўночны захад ад Бухарэста. Насельніцтва 58 681 жыхароў (2011).
Антычнасць
Алба-Юлія мела палітычную вагу ўжо ў глыбокай старажытнасці. У акрузе былі выяўлены Тэртэрыйскія надпісы, у якіх амерыканскі археолаг Марыя Гімбутас бачыць першую ў гісторыі пісьменнасць. У старажытнасці тут знаходзілася сталіца ваяўнічага племя дакаў, на месцы якой рымляне разбілі ваенны лагер Апулум (Apulum). Гэтае паселішча згадваецца антычным географам Пталамеем, а разваліны яго знаходзяцца ў 10 км ад сучаснага горада. Дзякуючы шматлікім раскопкам, мясцовы краязнаўчы музей мае багатую калекцыяю антычных старажытнасцей.
Сярэднявечча
Горад фігуруе ў сярэдневяковых крыніцах пад славянскім імем Балград, ці Бялград у часы славянізацыі Трансільваніі IX—XI стагоддзяў. Назва была перакладзена на латынь як Алба-Юлія і ўпершыню згадваецца ў такой форме ў 1097 годзе. З XI стагоддзя горад уваходзіць у склад Венгерскага каралеўства пад назвай Дзюлафехервар. У XII—XIII стагоддзя ў горадзе пабудаваны каталіцкі сабор, які потым быў перабудаваны пры Янашы Хуньядзі; там жа ён і пахаваны. У 1541—1690 гг. Алба-Юлія служыла сталіцай княства Трансільванія, хоць Міхаю Храбраму ўдалося ў 1599 годзе на кароткі час аб’яднаць пад сваёй уладай усе тры дунайскія княствы і каранавацца ў Алба-Юліі.
Новы час
У XVIII стагоддзі ўвагу на добраўпарадкаванні Алба-Юліі — аднаго з самых паўднёвых гарадоў габсбургскіх уладанняў — звярнулі аўстрыйскія Габсбургі. Пры імператары Карле VI была пабудавана вялікая крэпасць у форме зоркі, па ўзоры Вабанавых умацаванняў Францыі, а сам горад атрымаў нямецкае імя Карлсбург. У 1794 г. высілкамі біскупа з роду Бацьяні была адкрыта першая ў Румыніі бібліятэка, жамчужынай якой лічыцца створаны пры Карле Вялікім Залаты кодэкс з Лорша.
1 снежня 1918 года ў Алба-Юліі было абвешчана пра далучэнне Трансільваніі да Румыніі, а праз чатыры гады у мясцовым саборы адбылося вянчанне Фердынанда I на трон аб’яднанай дзяржавы.
Тадэвуш
Тадэ́вуш (ад  — пахвала; Θαδδαῖος, Thaddaios; Thaddeus) — мужчынскае імя яўрэйскага паходжання. Імяніны: 10 снежня.
Цаліннае (Курганская вобласць)
Цаліннае (Целинное) — сяло ў Курганскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Цаліннага раёна і Цаліннага сельсавета. Насельніцтва — 5066 чал. (2020). Сяло знаходзіцца ў нізоўях ракі Малы Качардык (прыток Качардыка), за 150 км на паўднёвы захад ад Кургана, за 84 км на поўдзень ад Шуміхі і за 160 км на паўднёвы ўсход ад Чалябінска.
Праз сяло праходзяць аўтадарогі: на ўсход — у Куртамыш і Курган, на захад — у Чалябінск і Троіцк, на поўнач — у Шуміху і Шадрынск, на поўдзень — ва Усць-Уйскае.
Валерый Анцыят
Валерый Анцыят (Valerius Antias; I ст. да н.э.) — рымскі гісторык, прадстаўнік малодшай аналістыкі. Аўтар «Аналаў» — вялікай працы (з 75 кніг), якія ахопліваюць падзеі ад заснавання Рыма да смерці Сулы. Галоўная мэта сачынення Анцыята — услаўленне Рыма і асабліва роду Валерыяў. Ад «Аналаў» Анцыята захаваліся толькі нязначныя ўрыўкі.
1982 год у гісторыі літаратуры
1982 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Някрасаўка (станцыя метро)
«Някрасаўка» (Некрасовка) — станцыя Някрасаўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
IC 1339
IC 1339 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Казярог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чорны спіс Еўрасаюза
2 лютага ў спіс трапілі 156 чыноўнікаў. Унесены ў яго Міхаіл Пішчулёнак (№ 31) на той час памёр. 24 мая папярэдні спіс са 175 чалавек быў дапоўнены 13-ю прозвішчамі пераважна суддзяў і пракурораў, якія ўдзельнічалі ў судовых працэсах над удзельнікамі акцыі пратэсту 19 снежня, 10 кастрычніка былі даддзены яшчэ 16 беларускіх чыноўнікаў.
Таксама пад еўрапейскія санкцыі патрапілі 32 кампаніі.
Напярэдадні паседжання Савета ЕС, і на заключнай прэс-канферэнцыі кіраўніца дыпламатычнай службы ЕС Кэтрын Эштан яшчэ раз нагадала пра галоўную ўмову ўзнаўлення дыялога з Беларуссю: вызваленне і рэабілітацыя ўсіх палітычных зняволеных.
Пасля прэзідэнцкіх выбараў 2010 года
Кампаніі, кантраляваныя Уладзімір Паўлавіч Пефціеў: «Белтэлекамунікацыі», «Белтэхэкспарт», «Белтэх Холдынг», ТАА «Дзелавая сетка», ПУП БТ «Інвест», ПУП «Сен-Ко», «Спорт-Пары», «Спецпрыборсэрвіс», спіртзавод «Аквадыў», ЗАТ «Сістэмы інвестыцый і інавацый», «Тэхнасаюзпрыбор».
Кампаніі, кантраляваныя Юрыем Чыжом: ТАА «Трайпл» — холдынгавая кампанія, дачынныя кампаніі «Трайпла»: СТАА «НафтаХімТрэйдынг», ЗАТ «Аскарготэрмінал», ТАА «Трайплмэталтрэйд», ТАА «Бярозаўскі камбінат сілікатных вырабаў», СП ТАА «Трайпл-Тэхна», СТАА «Варыянт», СТАА «Трайпл-Дэкор», СЗАТ «Кварцмелпрам», СЗАТ «Альтэрсолюшнс», СЗАТ «Прастормаркет», СП ТАА «Акватрайпл», ТАА «Ракаўскі бровар», ДСАК «Лагойск», «Трайпл-Агра», ЗАТ ФК «Дынама-Мінск», СТАА «Трайплфарм», ЗАТ «Трайплфарм».
Кампаніі Анатоля Цярнаўскага: «Юнівэст-М», даччыныя кампаніі: ЗТАА «Юніс Ойл», СТАА «ЮнівэстБудІнвэст».
Пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года
Кампаніі, кантраляваныя, : ЗАТ «Новая нафтавая кампанiя».
Кампаніі, кантраляваныя, , : ТАА «Брэміна груп».
Кампанія : ТАА «Сохра».
Кампанія Аляксандра Шакуціна: ТАА «Логекс».
Кампаніі, кантраляваныя Кіраўніцтвам справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь: ДУ «Галоўнае гаспадарчае ўпраўленне», ТАА «Глобалкастам-менеджмент».
Кампанія Аляксандра Шатрова: ААТ «».
Кампаніі, кантраляваныя Небойшам Карычам, Ліліяй Лукашэнка: «Дана Холдынгз» / «Дана Астра».
Банкі: ААТ «Беларусбанк», ААТ «Белінвестбанк», ААТ «Белаграпрамбанк», ААТ «Банк Дабрабыт», ААТ «Банк развіцця».
Іншыя: ЗАТ «Белтэхэкспарт», ААТ «Агат — электрамеханічны завод», ААТ «140-ы рамонтны завод», ААТ «Мінскі завод колавых цягачоў», ААТ «Беларускі аўтамабільны завод», ААТ «Мінскі аўтамабільны завод», РУП «Белаэранавігацыя».
Мантэлеонэ-дзі-Ферма
Мантэлеонэ-дзі-Ферма (Monteleone di Fermo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферма.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Marone (martire).
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Амфібаліт
Амфібаліт — метамарфічная горная парода, галоўнай складовай часткай якой з'яўляюцца рагавая падманка і плагіяклаз.
Уласцівасці і паходжанне
Амфібаліт часцей за ўсё бывае крышталічны-крупчасты зялёнага колеру. Утвараецца ў глыбінных метамарфічных катазоне і мезазоне з базальту, габро, мергелістых глін з малой колькасцю вапны, перыдататаў.
Мінеральны склад у працэнтах: амфіболы — 40; піраксены — 10; плагіяклаз — 40; мінералы-прымешкі — аўгіт, хларыт, гранат, дыяпсід, кварц, рудныя мінералы (ільменіт, магнетыт).
Буда (Сенненскі раён)
Бу́да (, Буда) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Будскага сельсавета. Да 21 жніўня 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Обальскага сельсавета.
Таварны знак
Таварны знак — знак адрознення тавара або паслугі аднаго прадпрыемства ад аднолькавага тавара або паслугі іншых прадпрыемстваў.
Віды:
Застарынне (Салігорскі раён)
Застары́нне (, Застаринье) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чыжэвіцкага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Пагосцкага сельсавета.
1983 год у гісторыі літаратуры
1983 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Іга (правінцыя)
Іга (伊賀国) — гістарычная вобласць Японіі ў рэгіёне Кінкі на востраве Хонсю. Адпавядае заходняй частцы прэфектуры Міэ.
Правінцыя Іга была створана ў 680 годзе ў выніку падзелу правінцыі Ісэ. Яе адміністрацыйны цэнтр знаходзіўся ў сучасным мястэчку Саканасімакуні, частцы сучаснага горада Іга.
Большую частку правінцыі Іга займалі горы. Транспартная інфраструктура была не развіта. Складаны рэльеф і адсутнасць дарог ператваралі правінцыю ў цяжкадаступную мясцовасць. Менавіта ў гэтай «натуральнай крэпасці», у XII стагоддзі, узнікла адна з ячэек ніндзя — японскіх прафесійных шпіёнаў і наёмных забойцаў. Да сярэдзіны XVII стагоддзя правінцыяй Іга, фактычна, кіравалі яе знатныя роды, нягледзячы на тое, што са сталіцы фармальна прызначалі губернатараў.
У другой палове XVI стагоддзя, у выніку канфлікту мясцовых ніндзя з Одай Набунагай, амаль уся Іга была спустошана, а шпіёнскія арганізацыі разгромлены. Частцы ацалелых атрымалася выжыць толькі дзякуючы найму да Такугавы Іэясу, які ў 1603 годзе стаў сёгунам Японіі.
На працягу перыяду Эда землі Іга былі пад кантролем роду Тадо. У правінцыі былі праведзены кардынальныя рэформы — была створана транспартная сетка, адбудаваны асноўныя гарады і сёлы, падняты цалінныя землі. Дзеля бяспекі ацалелыя арганізацыі ніндзя былі распушчаны, а іх членаў прынялі ў мясцовую паліцыю.
У 1876 годзе ў выніку адміністрацыйнай рэформы, тэрыторыя правінцыі Іга была ўключана ў склад прэфектуры Міэ.
Дзедзіна (Мёрскі раён)
Дзе́дзіна (, Дедино) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Перабродскага сельсавета.
У 1954—1973 гадах цэнтр Дзедзінаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1600 годзе канцлер літоўскі Леў Сапега набыў маёнтак.
Генадзь
Гена́дзь (ад  — высакародны, прыстойны) — мужчынскае імя грэчаскага паходжання.
Ад імя «Генадзь» ўтвораны прозвішчы Ге́наў, Ге́нін, Ге́ніч, Ге́нкін, Геначо́к, Ге́нькін.
Імяніны: 23 студзеня, 9 лютага, 31 жніўня, 4 снежня.
Мікалаеў (Мікалаеўская вобласць)
Мікала́еў (Миколаїв) — горад на поўдні Украіны, на сутоках рэчак Паўднёвы Буг і Інгул. Адміністрацыйны цэнтр Мікалаеўскай вобласці, Жаўтнэвага і Мікалаеўскага раёнаў.
У 1399 годзе вялікі князь літоўскі Вітаўт заснаваў на месцы сучаснага Мікалаева горада Вітаўку як памежную фартэцыю Вялікага Княства Літоўскага.
Вітаўка
Старажытная гісторыя мясцовасці, дзе цяпер знаходзіцца Мікалаеў, звязаная з падзеямі ў паўднёвай частцы сучаснага горада — Вітаўцы. Уласна сваю назву гістарычная мясцовасць атрымала ад вялікага князя літоўскага Вітаўта, які ўзвёў тут у 1399 годзе Вітаўтаўскі замак (фартэцыю) і мытню для кантролю гандлю з татарамі.
Пазней, пасля экспансіі Турцыі, назва горада ўскладнілася турэцкім словам «гаммані», якое мае значэння «лазня», «купальня», «фантан».
Згодна з Кючук-Кайнарджыйскім мірным дагаворам 1774 года гэтыя землі ўвайшлі ў склад Расійскай імперыі, назва Вітальд-Гаммані была скарочаная і прыстасавана да расійскай і ўкраінскай моў — Вітаўка. У 1789 годзе Вітаўку перайменавалі ў Богаяўленскае (з 1938 года — Кастрычніцкае, з 1962 года — Жаўтнэвае).
Мікалаеў
У 1789 годзе князь Рыгор Пацёмкін непадалёк ад Вітаўкі, на паўвостраве пры сутоках Інгул і Паўднёвага Буга, заснаваў флотскае і карабельнае горада. Першым грамадзянінам Мікалаева зрабіўся прадпрымальнік, ваенны дзеяч і будаўнік М. Фалееў. Менавіта ордар № 1065 ад 9 верасня 1789 для яго і з’яўляецца першай дакументальнай згадкай сучаснай назвы горада:
Існуе версія, што горада атрымала сваю назву ў гонар перамогі расійскіх войскаў 1788 годзе падчас узяцця турэцкай фартэцыі Ачакаў, якая супала з Днём Св. Мікалая.
Будаваўся горад паводле спецыяльна складзенага расійскім архітэктарам І. Старовым плану — з простымі вуліцамі і кварталамі правільнай формы. Жыццё Мікалаева цалкам падпарадкоўвалася суднабудаванню і флоту. Амаль сто гадоў тут знаходзіўся штаб Чарнаморскага флоту. Падчас губернатарства А. Грэйга ў 1-й траціне XIX ст. у Мікалаеве ўпершыню была зробленая спроба пабудаваць водаправод, на вуліцах з’явіўся брук, азеляненне.
У 1862 годзе ў месце адкрыўся камерцыйны порт, што паслужыла штуршком да пераўтварэння Мікалаева ў значны эканамічны і гандлёвы цэнтр. Ужо ў канцы XIX ст. Мікалаеўскі порт займаў трэцяе месца пасля Пецярбургу і Адэсы па аб’ёмах гандлю з замежнымі дзяржавамі, а паводле экспарту збожжа, галоўнымі пастаўнікамі якога былі стэпавыя губерні, — першае месца ў Расійскай імперыі.
У 1918 годзе ў Мікалаеве знаходзіліся хаўрусныя войскі гетмана П. Скарападскага. Савецкая ўлада на Мікалаеўшчыне ўмацавалася толькі ў 1920 г. У часы галадамору 1932—1933 гг. у Мікалаеве, як вялікім прамысловым асяродку, прымаліся пэўныя захады па барацьбе з бедствам, тады як сяляне вобласці засталіся без дапамогі і цярпелі ад голаду.
З 1942 па 28 сакавіка 1944 года горад знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй. У паваенны час Мікалаеў зрабіўся адным з найбольшых цэнтраў суднабудавання ў СССР.
Геаграфія
Мікалаеў размяшчаецца на поўдні Украіны, у межах Прычарнаморскай нізіны.
Места знаходзіцца каля Бугскага ліману на сутоках рэчак Паўднёвы Буг і Інгул, у сухастэпавай зоне.
Клімат Мікалаева ўмерана-кантынентальны, засушлівы, стэпавы, з гарачым сонечным летам і мяккай зімой. Сярэдняя тэмпература студзеня складае −3 °C, зіма мяккая, маласнегавая, з частымі адлігамі, зменлівая, адлігі змяняюцца пахаладаннямі. Уначы замаразкі практычна штодзень.
На клімат горада значна ўплывае размешчанае паблізу Чорнае мора. У сувязі з гэтым сакавік і красавік параўнальна халодныя, а восень параўнальна цёплая. Лета спякотнае, сонечнае, сярэдняя тэмпература ліпеня складае 22 °C, пры паступленні гарачага паветра з Сахары, які добра выграваецца ўлетку ва ўмовах яснага неба тэмпература нярэдка даходзіць і да +40 °C у цені. На працягу апошніх гадоў, з прычыны глабальнага пацяплення тэмпература дасягала вельмі высокіх для поўдня Украіны значэнняў.
Сярэднегадавая колькасць ападкаў 450—500 міліметраў. Выпаральнасць дасягае амаль 1000 міліметраў ападкаў у рок. У сувязі з гэтым клімат Мікалаева і вобласці вельмі засушлівы. Ападкі выпадаюць даволі раўнамерна, але галоўным чынам у летні перыяд пасля навальніцаў і ўзімку ў выглядзе снегу
Эканоміка
У структуры прамысловасці Мікалаева галоўнае месца займае машынабудаванне і металаапрацоўка, сярод якіх асабліва вылучаюцца галіны суднабудавання і энергетычнага машынабудавання.
Прамысловыя прадпрыемствы горада забяспечваюць да 50 % аб’ёмаў прадукцыі суднабудавання Украіны, звыш 90 % дзяржаўнай вытворчасці газавых турбін, 80 % гліназёму.
Апроч цяжкай, у месце развітая харчовая прамысловасць (асаблівы ўзрост якой адбыўся пасля 1991 года дзякуючы замежным інвестыцыям) — так, ува Украіне і за яе межамі нязменная папулярнасцю карыстаецца прадукцыя ТАА «Сандора», ЗАТ «Лакталіс-Украіна», піўзавода «Янтар» і інш.
Найбольшыя мікалаеўскія прадпрыемствы: