cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Спіс аб’ектаў PGC (1767001—1768000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1767001—1768000)
Гэй, славяне
Славенская (да-югаслаўская версія)
Podal je dar jezika,
Da pa nihče na tem svetu,
Nič nam ne podtika,
Bo naj kolikor ljudi, tolikanj
Bog je z nami, kdor prot' nam, ga
Če Belin podreti.
Naj tedaj nad nami
Strašna burja naj se znese,
Skala poka, dob se lomi,
Zemlja naj se trese.
Bratje! Mi stojimo trdno,
Kakor zidi grada;
Črna zemlja naj pogrezne
Tega kdor odpada!
Славацкая
Hej, Slováci, ešte naša
Slovenská reč žije,
Dokiaľ naše verné srdce
Za náš národ bije.
Žije, žije, duch slovenský,
Bude žiť na veky,
Hrom a peklo, márne vaše
Proti nám sú vzteky!
Hrozná búra vznesie,
Skala puká, dub sa láme
A zem nech sa trasie;
My stojíme stále pevne,
Ako múry hradné
Čierna zem pohltí toho,
Kto odstúpi zradne!
Jazyka dar sveril nám Boh,
Томас Гейнсбара
Томас Гейнсбара (Thomas Gainsborough;  — ) — англійскі мастак. Адзін з лідараў англійскага партрэта XVIII ст.
Гэй, славяне
Славацкая
Nesmie nám ho teda vyrvať
Томас Гейнсбара
Творчасць
Раннія пейзажы і партрэты адрозніваюцца непасрэднасцю ўспрыняцця натуры, крыху наіўным паэтычным зачараваннем («Партрэт Роберта Эндруса з жонкай»,1748-49). Сталы стыль склаўся пад уплывам А. ван Дэйка і А. Вато, характарызуецца адухоўленай трапяткой узнёсласцю ў перадачы найтанчэйшых душэўных пачуццяў.
Гэй, славяне
Славацкая
Na tom svete žiadny;
Томас Гейнсбара
Творчасць
Т. Гейнсбара свядома абыходзіў у сваіх творах складаныя кампазіцыйныя і сюжэтныя пабудовы. Яго партрэты прывабліваюць непасрэднасцю бачання мадэлі, тонкімі колеравымі спалучэннямі. Галоўнай яго стыхіяй быў колер, ім мастак перадаваў важныя рысы характару мадэлі, тонкія адценні яе душэўнага стану. Партрэты Т. Гейнсбара не ўтрымліваюць узнёслага пафасу грамадзянскіх пачуццяў. Яго героі летуценныя і лірычныя, пагружаныя ў роздум. Менавіта так паказаны муж і жонка Халет (1785), місіс Грэм (1777), Сара Сіданс (1783—85), Джанатан Батл («Хлопчык у блакітным», 1770).
Гэй, славяне
Славацкая
I nechže je koľko ľudí,
Томас Гейнсбара
Творчасць
Ствараў парныя і сямейныя партрэты на фоне ідылічнага ландшафту. Мастак тонка перадае духоўную і інтымную блізкасць людзей («Дочкі мастака», каля 1759; «Ранішняя прагулка», 1785). Вельмі лірычныя вобразы сялянскіх дзяцей («Сялянскія дзеці», 1787).
Гэй, славяне
Славацкая
Toľko čertov v svete;
Томас Гейнсбара
Творчасць
Мастак з вялікай увагай адносіўся да пейзажу, элементы якога часта станавіліся важнейшым сродкам характарыстыкі партрэтуемых. Але вядомы і самастойныя пейзажныя творы Т. Гейнсбара. Гэта прыгожыя, напоўненыя спакоем вясковыя куткі з сажалкамі і рэчкамі, купамі дрэў, статкамі кароў («Карнадскі лес», «Вадапой», «Павозка», 1760—70-ыя).
Гэй, славяне
Славацкая
Boh je s nami: kto proti nám,
Toho parom zmetie.
Польская
Hej Słowianie, jeszcze nasza
Słowian mowa żyje,
Póki nasze wierne serce
Za nasz naród bije.
Żyje, żyje duch słowiański,
I żyć będzie wiecznie,
Gromy, piekło — złości waszej
Dar języka zwierzył nam Bóg,
Na świecie człek żadny.
Ilu ludzi, tylu wrogów,
Możem mieć na świecie,
Bóg jest z nami, kto nam wrogiem,
Tego Piorun zmiecie!
I niechaj się ponad nami
Groźna burza wzniesie,
Skała pęka, dąb się łamie,
Ziemia niech się trzęsie.
My stoimy stale, pewnie,
Jako mury grodu.
Czarna ziemio, pochłoń tego,
Kto zdrajcą narodu!
Чэшская
Hej Slované, ještě naše
Slovanská řeč žije,
Pokud naše věrné srdce
Pro náš národ bije.
Žije, žije duch slovanský,
Hrom a peklo, marné vaše,
Proti nám jsou vzteky.
Jazyka dar svěřil nám Bůh,
Bůh náš hromovládný.
Na tom světě žádný.
I nechať je tolik lidí,
Kolik čertů v světě.
Bůh je s námi, kdo proti nám,
Toho Perun smete.
Skála puká, dub se láme.
Země ať se třese !
My stojíme stále pevně,
Jako stěny hradné.
Černá zem pohltí toho,
Руская (пры СССР)
Гей, славяне, гей, славяне!
Будет вам свобода,
Если только ваше сердце
Бьётся для народа.
Гром и ад! Что ваша злоба,
Что все ваши ковы,
Коли жив наш дух славянский!
Коль мы в бой готовы!
Дал нам Бог язык особый —
Враг то разумеет:
Языка у нас вовеки
Вырвать не посмеет.
Более сторицей!
Бог за нас и нас покроет
Мощною десницей.
Пусть играет ветер, буря,
Треснет дуб, земля под ними
Устоим одни мы крепко,
Что градские стены,
Проклят будь, кто в это время
Мыслит про измены!
Руская
Гей, славяне, наше слово
Песней звонкой льётся,
За народ свой бьётся.
Дух Славянский жив навеки,
В нас он не угаснет,
Беснованье силы вражьей
Против нас напрасно.
Наше слово дал нам Бог,
На то Его воля!
Кто заставит нашу песню
Смолкнуть в чистом поле?
Трупная бледнасць
Трупная бледнасць (pallor mortis), званая таксама смяротная бледнасць або паслясмяротная бледнасць — адна з прыкмет смерці. Бледнасць з’яўляецца амаль адразу, у першыя 15 — 25 хвілін пасля наступлення смерці ў людзей са светлай скурай. Прычынай гэтай з’явы з’яўляецца адсутнасць капіярнай цыркуляцыі ў целе. Кроў сцякае ў ніжэйразмешчаныя часткі цела з-за дзеяння гравітацыі, вядзе да ўтварэння трупных плям.
Гэй, славяне
Руская
Против нас хоть весь мир, что нам!
Восставай задорно.
С нами Бог наш, кто не с нами —
Трупная бледнасць
З-за хуткага з’яўлення трупнай бледнасці, яна не мае амаль ніякага прымянення ў вызначэнні часу, у які наступіла смерць, акрамя выпадкаў, калі труп не быў знойдзены неўзабаве пасля памірання.
Гэй, славяне
Руская
Тот умрёт позорно.
Украінская
Гей, слов’яни, наше слово
Піснею лунає
І не стихне, поки серце
Дух слов’янський живе вічно
В нас він не погасне
Злої сили біснування
Проти нас завчасне
Наше слово дав Господь нам
На те Його воля
Хто примусить нашу пісню
Змовкнути у полі?
Проти нас хоч світ повстане
Але нам те марно
З нами Бог, а хто не з нами-
Русінская
Гий Славляне, ищи жиє
Дух нашых дїдôв !
Живи, живи дух Славляньскый
Живи лем вікамы !
Нам нестрашны бездны адьскы
Прокляты бісамы !
Нич ся трафит кідь над намы
Стїна пукне, дуб ся зломит
Зимля ся розтресе
Стойиме сьме, постояны
Проклят буде, уддаватиль
Своєй утцюзнины !
Беларуская мова кірыліца
Гэй, славяне, ў нашым сэрцы
Дзядоў нашых мова,
Пакуль яно ў грудзях б’ецца
За народ з любоўю.
Хай жыве вякамі.
Нам дарэмна з пекла грозіць
Д’ябал кайданамі.
Хай ўшчэнт разаб’юцца муры,
Мора разальецца,
Хай вакол усё валіць бура,
Зямля хай трасецца.
Родны край наш мы ніколі
У бядзе не кінем.
Здраднік сваёй бацькаўшчыны
Ў пекле хай загіне.
Пераклад П. Жумара.
Беларуская мова лацініца
Hej, słavianie, ŭ našym sercy
Dziadoŭ našych słovy,
Pakul jano ŭ hrudziach bjecca
Žyvie, žyvie duch słavianski,
Chaj žyvie viakami.
Djabał kajdanami.
Mora razaljecca,
Ziamla chaj trasiecca.
Rodny kraj naš my nikoli
Ŭ biadzje nia kiniem.
Zdradnik svajoj baćkaŭščyny
Ŭ piekle chaj zahinie.
IC 3441
IC 3441 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Паўночная Лунда
Паўночная Лунда (Lunda-Norte) — адна з васямнаццаці правінцый Анголы, якая размяшчаецца на ўсходзе краіны і мяжуе з Дэмакратычнай Рэспублікай Конга. Адміністрацыйны цэнтр — Лукапа. Плошча — 103 000 км², насельніцтва складае каля 105 000 чалавек.
Іван Кузьміч Талкачоў
Іван Кузьміч Талкачоў (20 чэрвеня 1905, вёска Амельна, Рагачоўскі раён — ?) — адзін з кіраўнікоў партыйнага падполля і партызанскага руху ў Палескай вобласці.
Біяграфія
Член КПСС з 1932 года. З 1932 года на партыйнай і савецкай рабоце ў Петрыкаўскім раёне. У жніўні — кастрычніку 1941 года — сакратар Петрыкаўскага, у жніўні 1943 — ліпені 1944 гадоў — Жыткавіцкага падпольных райкамаў КП(б)Б, у чэрвені — ліпені 1944 года — камісар 50-й Жыткавіцкай партызанскай брыгады. У 1944—1966 гадах — на партыйнай, савецкай і гаспадарчай рабоце ў Жыткавіцкім і Нараўлянскім раёнах.
Гарадзечня (Краснагорскі раён)
Гарадзечня (Городечня) — сяло ў Краснагорскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ялоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай сяло абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала сяло разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Пасля аварыі на ЧАЭС сяло Гарадзечня афіцыйна аднесена да зоны радыеактыўнага забруджвання і мае статус зоны пражыванні з правам на адсяленне.
Мікалай Кінскі
Мікалай Кінскі (Nikolai Kinski; нар. 30 ліпеня 1976 года, Парыж) — амерыканскі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і нямецкага акцёра Клаўса Кінскі і вьетнамкі Мінхой (Minhoï Geneviève Loanic). Актрыса Настасся Кінскі (дачка Клаўса Кінскі) — яго сястра па бацьку. Упершыню зняўся ў 1989 годзе ў фільме свайго бацькі «Паганіні». У далейшым большасць яго роляў былі ў нямецкіх карцінах.
У 2005 годзе ён сыграў у фантастычным фільме «Эон Флакс» з Шарліз Тэрон. Кінскі выканаў ролю ў фільме Butterfly: A Grimm Love Story (2006) пра жыццё канібала Арміна Майвеса.
У 2015 годзе зняўся ў фільме «1915».
Стрэчанская царква (Драгічын)
Царква ў гонар Стрэчання Гасподняга — праваслаўны храм у г. Драгічын Брэсцкай вобласці. Помнік рэтраспектыўна-рускага стылю.
Гісторыя
На вул Леніна. Пабудавана ў 1862 г. з дрэва паводле праекта архітэктара Т. Савіча. Ранейшая драўляная царква да сярэдзіны 19 ст. прыйшла ў заняпад (была вырашана ў стылі барока з дзвюхвежавым галоўным фасадам трохнефнага яруснага аб'ёму).
Архітэктура
Чатырохсценны зруб пад двухсхільным дахам. На франтальным фасадзе трох'ярусная чацверыковая званіца з макаўкай, якая завяршае шацёр. Галоўны ўваход аформлены двухслуповым ганкам. Архітэтурны рытм бакавых фасадаў ствараецца раўнамерна размешчанымі стральчатымі аконнымі праёмамі і брусамі-сцяжкамі ў прасценках.
Інтэр'ер
У малітоўную залу выступаюць балюстрадныя хоры на 2 слупах, апсіда вылучана іканастасам. Абразы 19 ст.: «Маці Божая Замілаванне», «Спас Пантакратар», «Маці Божая Вастрабрамская» (у сярэбранай чаканай арнаментальнай рызе сярэдзены 18 ст.), «Стрэчанне».
Алан Рамзей
Алан Рамзей (Рэмзэй) (Allan Ramsay; — ) — шатландскі мастак. Адзін з лідараў брытанскага партрэта XVIII ст.
Творчасць
Творы А. Рэмзэя, такія, як «Партрэт Вальтэра» (1766—77), «Партрэт Эмілі графіні Кілдэр» (1765), вызначаюцца завершанасцю кампазіцыйнага вырашэння, дакладнасцю малюнка, стрыманасцю каларыстычнай пабудовы. Аднак самае галоўнае — гэта складаныя характарыстыкі, якія дае мастак сваім героям. Іх нельга вызначыць адной-дзвюма рысамі. Тонкі, заснаваны на нюансавых адносінах жывапіс партрэтаў спалучаецца з не менш багатай трактоўкай унутранага свету герояў, глыбокім пранікненнем у псіхалогію асобы, яе настроі.
Янка Лайкоў
Янка Лайкоў, поўнае імя Іван Уладзіміравіч Лайкоў (нар., в. Новая Мётча, , Мінская вобласць) — беларускі паэт, перакладчык, крытык.
Біяграфія
Сын пісьменніка Уладзіміра Лайкова.
Вучыўся на беларускім аддзяленні філалагічнага факультэта БДУ. Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў па спецыяльнасці «Літаратурная работа» (2006), магістратуру пры Гомельскім дзяржаўным універсітэце імя Францыска Скарыны (2023). Працаваў у штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва» (2004—2009), (2018—2021), у часопісе «Маладосць» (2010). Некаторыя час працаваў на аўтазаправачнай станцыі.
У 2017 годзе Янка Лайкоў з сям’ёй узяў удзел у XXIV міжнароднай навукова-асветніцкай экспедыцыі «Дарога да святыняў» з Дабратворным агнём ад Гроба Гасподняга.
Жыве ў Барысаве.
Жонка Марына Лайкова, дзеці — Васіль і Вераніка Лайковы.
Творчасць
Піша на беларускай мове. Дэбютаваў у друку вершамі ў 1996 годзе ў барысаўскай раённай газеце «Адзінства». Друкаваўся ў часопісах «Першацвет», «Полымя», «Маладосць», «Нёман», газетах «Літаратура і мастацтва», «Літаратурная Беларусь», у рэспубліканскай перыёдыцы. Выступае ў беларускім перыядычным друку з рэцэнзіямі, водгукамі і эсэ, прысвечанымі сучаснаму літаратурнаму працэсу.
Вершы перакладалі на англійскую (анталогія «Poems of liberty», 2004, перакладчыца Вера Рыч), украінскую (часопіс «Буковиньский журнал», 2019, перакладчыца Марыя Вайна), польскую (анталогія «Jeszcze zmierzch żarzy», Уроцлаў, 2021, перакладчык Казімеж Бурнат) мовы.
Перакладае паэзію з украінскай, польскай і рускай моў.
Палацава-паркавы комплекс Радзівілаў (Жырмуны)
Палацава-паркавы комплекс Радзівілаў — помнік архітэктуры і садова-паркавага мастацтва XVIII ст. у в. Жырмуны (Лідскі раён). Знаходзіцца з паўднёвага захаду ад вёскі, паўразбураны.
Гісторыя
У другой палове XVIII ст. Станіслаў Радзівіл вырашыў пабудаваць у фальварку Жырмункi, які знаходзіўся недалёка ад яго маёнтка, палацава-паркавы комплекс. Ім былі пабудаваны прыгожая ўязная брама, два бакавыя двухпавярховыя афіцыны ў стылі класіцызму, прычым паўднёва-ўсходнюю афіцыну з багатым афармленнем унутраных інтэр’ераў, займалі самі Радзівілы; у паўночна-заходняй афіцыне жыла прыслуга. Былі пабудаваны таксама гаспадарчыя пабудовы, пасаджаны вялікі і прыгожы парк. Будаўніцтва самога палаца з-за смерці князя ў 1787 годзе не было распачата. У 1915 і 1939 гадах сядзіба была разрабавана.
Апошнія ўладальнікі Жырмунскага Радзівілаўскага палаца выехалі адсюль у 1939 г. Комплекс не быў унесены ў спіс гісторыка-культурнай спадчыны Беларусі.
Цяпер гэты Раздівілаўскі комплекс — паўразбураны. Работы па аднаўленні ці кансервацыі не вядуцца.
У пачатку 2018 года павалілася частка аркі. Да гэтага транспарт праходзіў пад аркай.
Архітэктура
Радзівілаўская трыўмфальная арка (самае першае, што яны пабудавалі) мела і другі паверх, але ў савецкія часы яго разабралі і побач паставілі воданапорную вежу.
З двух бакоў ад аркі 2 флігелі: левы і правы. Тут жыла прыслуга, спыняліся госці. Кухні, пякарні, бібліятэка, аранжарэя, капліца размяшчаліся ў правым флігелі, ад якога да нашых дзён практычна нічога не засталося, а вось левы захаваўся крыху лепш.
Калона ў гонар Маці Божай
Калона ў гонар Маці Божай ці Марыйная калона— калона, размешчаны на Старамесцкай плошчы ў Праге
Гісторыя
Марыйная калона была збудавана ў XVII стагоддзі як вотум удзячнасці жыхароў Прагі за абарону горада ад шведскага нападу ў 1648 годзе.
У 1918 годзе калону ў гонар Маці Божай разбурыў натоўп антыклерыкальных радыкалаў, якія лічылі гэты рэлігійны сімвал увасабленнем прыгнёту Чэхіі пад панаваннем Аўстра-Венгерскай дынастыі Габсбургаў.
Рэканструкцыя
Першыя спробы аднавіць знішчаны помнік сакральнай архітэктуры чэшскага барока рабіліся ўжо ў 1918 годзе, аднак з-за складанага палітычнага і міжнароднага становішча ў тыя часы, напрыканцы Першай сусветнай вайны. Адразу ж пасля «Аксамітнай рэвалюцыі» ў 1989 годзе, якая паклала канец савецкаму дамінаванню ў Чэхіі, простыя людзі стварылі камітэт па аднаўленні Марыйнай калоны.
Працы па аднаўленні распачаліся 17 лютага 2020 года. Рэканструкцыю шаснаццаціметровай калоны, якую вянчае фігура Маці Божай вышынёю ў два метры, вёў чэшскі скульптар Пётр Ваня і яго супрацоўнікі.
4 чэрвеня 2020 года на Старамесцкай плошчы, на адноўленую Марыйную калону была ўстаноўлена фігура Маці Божай.
Свята-Успенская царква (Шаркаўшчына)
Свята-Успенская царква — праваслаўны храм, помнік архітэктуры стылю мадэрн, знаходзіцца ў г. п. Шаркаўшчына на паўднёвай ускраіне пасёлка, на беразе ракі.
Гісторыя
Пабудавана ў 1912 годзе з дрэва (праект 1907 губернскага епархіяльнага архітэктара А. Шпакоўскага) на месцы папярэдняй драўлянай царквы, пабудаванай у 1639 годзе па фундацыі Сапегаў. У ХХ стагоддзі зменены выгляд вежы.
Архітэктура
Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя 4-часткавая: прытвор са званіцай, бабінец, малітоўная зала, 5-гранная апсіда з бакавымі рызніцамі.
Іконы
Іконы XVIII—XIX ст.: «Маці Божая Адзігітрыя», «Маці Божая ўсіх Смуткуючых», «Збавіцель», «Уседзяржыцель на троне», «Апостал Павел», «Апостал Пётр», «Святы Мікола», «Узнясенне Гасподне», «Маці Божая з дзіцем», «Уваскрэсенне Хрыстова», «Праабражэнне», «Пакроў Прасвятой Багародзіцы», «Успенне Багародзіцы», «Віленскія мучанікі», «Раство Хрыстова», «Сашэсце Святога Духа на апосталаў».
IC 3442
IC 3442 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мактар Уан
Мактар Уан (Moctar Ouane; 11 кастрычніка 1955) — малійскі палітычны, дзяржаўны і дыпламатычны дзеяч. Пастаянным прадстаўніком Рэспублікі Малі пры Арганізацыі Аб’яднаных Нацый (1995—2002), затым міністр замежных спраў і міжнароднага супрацоўніцтва (2004—2011). Пераходны прэм’ер-міністр краіны ў 2020—2021 гадах.
Біяграфія
Выпускнік французскай нацыянальнай школы адміністрацыі.
З 1982 па 1986 год працаваў саветнікам генеральнага сакратара ўрада Малі, у 1986 годзе — кіраўніком аддзела пагадненняў і міжнародных канвенцый у Міністэрстве замежных спраў, дыпламатычным саветнікам прэм’ер-міністра (з 1986 па 1988), кіраўніком Упраўлення Генеральнага сакратара Прэзідыума (з 1988 па 1990).
З 1994 па 1995 год — палітычны саветнік міністра замежных спраў. Пазней прызначаны пастаянным прадстаўніком Малі пры Арганізацыі Аб’яднаных Нацый. Займаў гэтую пасаду з 7 верасня 1995 да 27 верасня 2002 года.
На працягу гэтага часу адначасова займаў пасаду Старшыні Савета Бяспекі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый (верасень 2000—снежань 2001). Быў дырэктарам-паслом міжнароднага супрацоўніцтва з 2003 да 2004 года.
2 мая 2004 года прызначаны на пасаду міністра замежных спраў і міжнароднага супрацоўніцтва Рэспублікі Малі.
Пасля сыходу з пасады міністра замежных спраў у 2011 годзе М. Уан у студзені 2014 года стаў дыпламатычным саветнікам Заходнеафрыканскага эканамічнага і валютнага саюза (West African Economic and Monetary Union, UEMOA).
27 верасня 2020 года пераходны прэзідэнт Ба Ндау, які заняў пасаду 25 верасня з прычыны ваеннага перавароту 18 жніўня, прызначыў Уана пераходным прэм’ер-міністрам Малі.
24 мая 2021 года разам з Ба Ндау быў арыштаваны Асімі Гаіта падчас чарговага перавароту, прычынай чаму сталі змены ў кабінеце міністраў і парушэнне дамоўленасцяў з вайскоўцамі.
Свабодна валодае англійскай, баманскай, фульскай і французскай мовамі.
Альштынскі сабор
Сабор Святога Якуба (Якава) (Bazylika konkatedralna św. Jakuba Apostoła) — кафедральны сабор ў Ольштыне.
У саборы знаходзяцца трыпціх ў стылі позняй готыкі, насценныя ўпрыгажэнні скініі і трыпціх Святога Крыжа ў стылі Рэнесанс, статуі Святога Андрэя Апостала і Святога Якава, а таксама вялікае Укрыжаванне ў стылі барока.
Эна (камуна)
Эна (Enna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Эна.
Насельніцтва складае 28106 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 79 чал./км². Займае плошчу 357 км². Паштовы індэкс — 94100. Тэлефонны код — 0935.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna della Visitazione.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Франя Міхайлаўна Літвінка
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Руская мова і літаратура», 1965). Працавала ў Мінскім вышэйшым інжынерным радыётэхнічным вучылішчы проціпаветранай абароны (з 1965, загадчык кабінета кафедры рускай мовы), СШ № 73 г. Мінска (выхавацель), Мінскім сувораўскім ваенным вучылішчы (выкладчык), Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1969, прафесар кафедры рыторыкі і методыкі выкладання мовы і літаратуры).
Навуковыя інтарэсы: праблемы методыкі выкладання рускай мовы ў сярэдняй і вышэйшай школе.
Спаса-Праабражэнская царква (Язвінкі)
Спаса-Праабражэнская царква — драўляны праваслаўны храм у в. Язвінкі Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на вул. Леніна.
Гісторыя
Драўляная першая вядомая царква была пабудавана ў 1759 годзе. Згодна прыходскага летапісу, яна была «досыць моцнай». Прамавугольны будынак меў два купалы, адзін рад вокнаў без кратаў і гонтавы дах. У 1873 годзе ў інтэр’еры ўладкавалі новы разьбяны іканастас з калонамі.
Першую царкву ў Язвінках разабралі ў 1909 годзе з-за яе старасці. У 1910 годзе была пабудавана новая драўляная царква. 12 верасня 1910 года былі асвячоны крыжы, а 27 снежня асвячоны сам будынак храма.
У савецкі час храм быў адкрыты.
Царква некалькі разоў рэстаўравалася. У 1999 годзе ў царкве ўсталявалі кацёл для абагравання, у 2004 годзе быў узведзены будынак нядзельнай школы (да гэтага заняткі праходзілі ў хаце святара), у 2007 годзе да царквы падвялі паравое ацяпленне.
Валадымырэцкі раён
Валадымырэцкі раён (Володимирецький район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Валадымырэць (Володимирець).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 64275 чалавек, плошча — 1940 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 30 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу і 65 сёлаў.
Іван Алегавіч Беразун
Іван Беразун (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Орша».
Клубная кар’ера
Выхаванец віцебскай ДЮСШ «Камсамолец» і пастаўскай акадэміі ПМЦ, з 2015 года пачаў выступаць за дубль «Віцебска». У 2016 годзе прыцягваўся да асноўнай каманды, але так і не згуляў за яе. 5 мая 2018 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцу матча з «Мінскам» (1:0). У жніўні 2018 года быў аддадзены ў арэнду ў «Оршу».
Кашкоўка
Кашкоўка (Кашковка) — вёска ў Краснагорскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўшанскага сельскага паселішча.
Іван Алегавіч Беразун
Клубная кар’ера
У снежні 2018 года стала вядома, што паўабаронца пакідае «Віцебск». У сезоне 2019 стаў іграком «Оршы» на трывалай аснове. Спачатку выхадзіў на замену, але неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе аршанцаў.
Кашкоўка
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
IC 3443
IC 3443 — галактыка тыпу E-S0 (эліптычная спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
XI Рэспубліканскі фестываль нацыянальных культур
Удзельнікі
Пад кіраўніцтвам намесніка прэм’ер-міністра Наталлі Качанавай адбылося пасяджэнне аргкамітэта па правядзенні фестываля, які абвясціў даты і ўмовы правядзення. Перад гэтым прайшлі адборы — абласныя і ў Мінску. У фестывалі прынялі ўдзел прадстаўнікі каля 40 нацыянальнасцяў, арганізавана 22 нацыянальных падворка. Фестываль сабраў каля 800 артыстаў, якія прадстаўлялі 37 народаў свету, у тым ліку выхадцаў з Сірыі, Нігерыі, Шры-Ланкі, ЗША. На два дні гістарычны цэнтр Гродна ператварыўся ў маштабную арт-пляцоўку, дзе разгарнуліся нацыянальныя падворкі, майстэрні мастакоў-партрэтыстаў, фотазоны, fashion-шоу з дэманстрацыяй народнага адзення, танцавальныя майстар-класы і спартыўны турнір, які азнаёміў гасцей з традыцыйнымі гульнямі народаў свету ад кідання валёнка да амерыканскага футбола.
Мерапрыемствы
Адбылося адкрыццё музея фестывалю ў сярэдняй школе № 8 горада Гродна. Адкрыццё скульптуры-сімвала фігуры ладдзі на беразе Нёмана, непадалёк ад Старога і Новага замкаў.
Старая Рыга
Старая Рыга — (латыш. Vecrīga, таксама вядомы як Вецрыга) — найстарэйшая частка горада на правым беразе ракі Даўгавы, знакамітая сваімі саборамі і іншымі гістарычнымі будынкамі.
У 1967 годзе Стары горад атрымаў статус ахоўнай тэрыторыі, з 1983 года — горад-помнік, у 1997 годзе гістарычны цэнтр Рыгі (Старая Рыга) уключаны ЮНЕСКА ў спіс Сусветнай спадчыны.
Плутакратыя
Плутакратыя (πλοῦτος — багацце,  — кіраванне) — палітычны рэжым, дзе рашэнні ўрада вызначаюцца меркаваннем не ўсяго народа, а ўплывовага класа багатых людзей, пры гэтым існуе глыбокая сацыяльная няроўнасць і нізкая сацыяльная мабільнасць.
Гісторыя
Плутакратыя з’яўляецца прыватным выпадкам алігархіі — рэжыму, пры якім рэальная ўлада знаходзіцца ў невялікага кола асоб (напрыклад, шляхты, ваенных, партыйнай элліты, альбо сваякоў кіраўніка). Правільней за ўсё гэты тэрмін можна было б прымяніць да дзяржаў, у якіх пануе высокі маёмасны цэнз, (Італія да рэформаў 1912 і 1919 гадоў, Бельгія да 1893 г., збольшага Англія пасля 1832 г. да двух парламенцкіх рэформаў 1867 і 1884 гадоў ), але часцей ён ужываецца ў адносінах да дзяржаў, дзе багатыя класы, не маючы фармальных пераваг, гарантаваных законам, фактычна карыстаюцца пераважным уплывам на выбары і ўвогуле на ход дзяржаўнага жыцця.
Тэрмін гэты, у асноўным ужываўся ў старажытнасці, напрыклад, Ксенафонт (Memorabilia кніга 4, глава 6) пісаў, што Сакрат лічыць Плутакратыяй — дзяржаўны лад, пры якім службовыя асобы выбіраюцца на падставе маёмаснага цэнзу. У цяперашні час гэты тэрмін ужываецца рэдка і выключна ў сэнсе асуджэння, у асноўным у дачыненні да краін дзяржаўна-карпаратыўнага капіталізму. Часам ён ужываецца нараўне з тэрмінам «грашовая алігархія», аднак апошні стылістычна амаль нейтральны. У рускай мове, напрыклад, тэрмін «плутакратыя» мае асабліва яркую негатыўную афарбоўку, бо інтэрпрэтуецца як аднакарэнны да слова «плут» (махляр), спрытны, хітры чалавек. На думку даследчыкаў, плутакраты, будучы здольнымі «камбінатарамі», стваральнікамі пірамід, фінансавых схем, якія дазваляюць нажывацца, на першае месца заўсёды ставяць выключна ўласныя эгаістычныя інтарэсы. У палітычным і прапагандысцкім жаргоне фашысцкай Італіі і нацыянал-сацыялістычнай Германіі тэрмін «плутакратыя» выкарыстоўваўся для апісання заходніх дэмакратый, замяніўшы тэрміны «капіталізм» і «дэмакратыя» і па сутнасці з’яўляўся сінонімам «яўрэйскай змовы».
Прынцып Пітэра
Для плутакратый характэрна дзеянне прынцыпу Пітэра.
Інтханон
Інтханон  — гара ў правінцыі Чыянгмай, найвышэйшы пункт Тайланда, уяўляе сабой гранітны баталіт. Вышыня над узроўнем мора — 2559 м, па іншых дадзеных — 2565 м. Гара раней была вядомая як Дойлуанг. У 1954 годзе на тэрыторыі каля гары для захавання лясоў і фаўны быў створаны нацыянальны парк, плошчу якога ў 1972 і 1975 гадах пашырылі да 482,40 км². У гонар 60-годдзя караля Тайланда Рамы IX і пазней каралевы ў 1987 і 1992 гадах на схілах гары былі пабудаваны два храмы.
Беларуска-партугальскія адносіны
Беларуска-партугальскія адносіны — дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Партугальскай Рэспублікай устаноўлены 26 студзеня 1992 г. шляхам падпісання Пратакола аб устанаўленні дыпламатычных адносін. Адносіны захоўваюць пазітыўную дынаміку гандлёва-эканамічных сувязяў, пашырэнне гуманітарных і культурных кантактаў. Беларуска-партугальскае палітычнае супрацоўніцтва развіваецца ў агульным разрэзе ўзаемаадносін з ЕС. 10 сакавіка 2017 года ў Мінску адбыліся першыя беларуска-партугальскія палітычныя кансультацыі на ўзроўні Намесніка міністра замежных спраў з беларускага боку і Палітычнага дырэктара МЗС з партугальскага, якія прадэманстравалі ўзаемную зацікаўленасць бакоў у павышэнні ўзроўню палітычнага дыялогу і актывізацыі супрацоўніцтва па шырокім спектры кірункаў. Палітычны дырэктар МЗС Партугаліі Ф. Д. Лопеш быў прыняты Міністрам замежных спраў Беларусі У. Макеем. У красавіку 2018 года ў Лісабоне праведзены другія беларуска-партугальскія кансультацыі паміж міністэрствамі замежных спраў. Беларускую дэлегацыю ўзначаліў намеснік міністра замежных спраў Беларусі А. Краўчанка, партугальскую дэлегацыю — Палітычны дырэктар П. К. Перэйра. У ходзе кансультацый былі падпісаны міжурадавае пагадненне аб эканамічным супрацоўніцтве і Пратакол аб супрацоўніцтве паміж знешнепалітычнымі ведамствамі. У 2021 годзе аб’ём узаемнага гандлю склаўся ў памеры 45 млн дол. (137,6 % у параўнанні з 2020 годам). Беларускі экспарт у Партугалiю — 8,7 млн дол. (140,5 %). Імпарт з Партугалiі — 36,3 млн дол. (136,9 %).
Маленькі Джо (фільм)
«Мале́нькі Джо» (Little Joe) — аўстрыйска-брытанска-нямецкі мастацкі фільм рэжысёркі Джэсікі Хаўснер, які выйшаў на экраны ў 2019 годзе.
Сюжэт
Маці-адзіночка Эліс, адданы вучоны-селекцыянер, працуе на карпарацыю, якая займаецца вывядзеннем новых гатункаў раслін. Яна стварае асаблівую пунсовую кветку, адметную не толькі дзівоснай прыгажосцю, але і незвычайнай уласцівасцю: пры ўмове належнага догляду і кантакту з чалавекам яна можа зрабіць свайго гаспадара шчаслівым. Насуперак правілам кампаніі Эліс дорыць адну з раслін свайму сыну-падлетку Джо. Яны называюць кветку «Маленькі Джо», але разам з ёй растуць і падазрэнні Эліс, што гэтая расліна зусім не такая бяскрыўдная, як падаецца.
Вавілон (фільм, 2006)
«Вавілон» (Babel) — мастацкі фільм 2006 года рэжысёра Алехандра Гансалеса Іньярыту. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Брэд Піт, Кейт Бланшэт, Гаэль Гарсія Берналь, Кодзі Якусё, Рынко Кікуці, Адрыяна Бараса, Эль Фанінг, Нэйтан Гэмбл, Майкл Пенья і іншыя.
Сюжэт
Дзеянне фільма адбываецца ў Марока, Мексіцы і Японіі.
Адпраўной кропкай сюжэту становіцца трагедыя, якую муж і жонка Рычард і Сьюзан перажываюць падчас сваёй турыстычнай паездкі па Марока. Сьюзан становіцца ахвярай шальной кулі, выпушчанай са стрэльбы па турыстычным аўтобусе двума мясцовымі хлапчукамі. У той жа час двое дзяцей Рычарда і Сьюзан, пакінутыя пад наглядам няні-мексіканкі, адпраўляюцца разам з ёй у Мексіку на вяселле яе сына, і гэта падарожжа ў выніку аказваецца далёка не з лёгкіх. І, нарэшце, у Токіа глухая студэнтка Чыеко, якая цяжка перажывае самагубства маці, паводзіць сябе задзірліва, уступае ў сварку з бацькам і рознымі спосабамі зрывае сваю злосць на навакольных…
Крытыка
Вядомы амерыканскі кінакрытык Роджэр Эберт адзначыў фільм чатырма зоркамі з чатырох магчымых і занёс у свой спіс «Выдатных фільмаў».
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 43 кінаўзнагародамі і яшчэ 136 намінацыямі.
Свята-Казьма-Дзям’янаўская царква (Драчкава)
Свята-Казьма-Дзям’янаўская царква — праваслаўны храм у аграгарадку Драчкава Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі.
Гісторыя
У цэнтра аграгарадка, на могілках. Пабудавана ў 1875 годзе з дрэва, у 1989 годзе пашырана і абкладзена цэглай.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Кубападобны зруб малітоўнай залы аб’яднаны з больш нізкімі трохсценнымі прырубамі прытвора і апсіды. Асноўны аб’ём накрыты чатырохсхільным гонтавым дахам, завершаным васьмерыком з пакатым гранёным пакрыццём. Над двухсхільным дахам прытвора надбудавана чатырохгранная вежачка-званіца з крыжам над чатырохсхільным дашкам. Прамавугольны ўваходны праём накрыты кансольнай двухсхільнай навіссю. Неашаляваныя сцены, складзеныя з магутных брусоў, прарэзаны невялікімі прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Інтэр’ер
Унутры малітоўная зала перакрыта плоскай столлю. Апсіда вылучана драўляным іканастасам.
IC 3444
IC 3444 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Уіжэ (правінцыя)
Уіжэ (Uíge) — адна з васямнаццаці правінцый Анголы, якая размяшчаецца на поўначы краіны. На поўначы мяжуе з Дэмакратычнай Рэспублікай Конга. Адміністрацыйны цэнтр — Уіжэ. Плошча — 58 698 км², насельніцтва складае каля 1 463 тысячы чалавек.
Рыдкадуб (Лыманскі раён)
Рыдкадуб (Рідкодуб) — вёска ў Лыманскім раёне Данецкай вобласці Украіны. Насельніцтва па перапісе 2001 года складала 531 чалавек.
Каменка (прыток Усы)
Даўжыня ракі 14 км. Пачынаецца за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Каменка, цячэ ў межах Налібоцкай пушчы, упадае ва Усу за 6 км на паўночны захад ад вёскі Кляцішча. На ўсім працягу каналізаваная. Асноўны прыток — рака Фербіна (справа).
Сіпункуліды
Сіпункуліды (Sipuncula) — тып беспазваночных жывёл.
Апісанне
Адрозніваецца 1—2 класы, 150—320 відаў. Жывуць у морах, у грунце, часта ў норках, ракавінах малюскаў.
Даўжыня 1—50 см. Цела чэрвепадобнае, несегментаванае. Пярэдняя частка мае рот і венчык кароткіх шчупальцаў, можа ўцягвацца ў тулава. Кішэчнік звілісты, утварае вялікую пятлю. За ротам, на спінным боку, знаходзіцца анус. Ёсць другасная поласць цела, або цэлом. Крывяносная і нервовая сістэмы развітыя слаба.
Раздзельнаполыя. Кормяцца дробнымі беспазваночнымі і іх рэшткамі.
Хлопчык у блакітным
«Блакітны хлопчык» (The Blue Boy, таксама перакладаецца як «Хлопчык у блакітным») — партрэт англійскага жывапісца Томаса Гейнсбара, напісаны ў 1770 годзе.
Апісанне
Для партрэта мастаку пазіраваў Джонатан Батл, сын гандляра скабянымі таварамі, якога Гейнсбара наўмысна прыбраў у блакітны атласны касцюм арыстакрата. Касцюм Джонатана Батла быў падабраны па модзе таго часу. Блакітны колер, узбагачаны тонкай гульнёй рэфлексаў, стварае маляўнічую сімфонію ў кантрасце з іншымі колерамі палітры. Спакойная і нязмушаная пастава пазбаўлена афектацыі, Гейнсбара надаў твару хлопчыка жывы выраз.
Партрэту ўласцівы галоўны прыём Гейнсбара — растварэнне аднаго колеру ў іншым пры дапамозе асобных мазкоў іншага тону, украпаных у каляровую паверхню прадметаў.
Гуджарат
Гуджарат (ગુજરાત, गुजरात), штат на захадзе Індыі. Самы высокаіндустрыялізаваны штат Індыі — дае 19,8 % агульнага аб’ёму прамысловай прадукцыі краіны. Гранічыць з Пакістанам на паўночным захадзе, а таксама са штатамі Раджастхан на паўночным усходзе, Мадх’я-Прадэш на ўсходзе, Махараштра і саюзнымі тэрыторыямі Дадра і Нагархавелі і Даман і Дыу на поўдні, абмываецца Аравійскім морам на захадзе. Займае 7-е месца сярод штатаў па плошчы (196 024 км²) і 10-е па насельніцтву (50,6 млн чалавек, 2001). Адміністрацыйны цэнтр — Гандзінагар. Буйнейшы горад і эканамічны цэнтр штата — Ахмедабад. 3-і па велічыні горад — Вадодара.
Геаграфія
Тэрыторыя Гуджарата ўключае некалькі геаграфічных рэгіёнаў. На поўначы і ўсходзе Дэканскае пласкагор’е паступова пераходзіць у раўніну з характэрнымі для яе ўрадлівымі пашамі, сухімі і вільготнымі лясамі. На паўднёвым усходзе месцяцца Заходнія Гаты і вузкі Конканскі бераг. Заходняя частка штата ўключае прыліўныя землі дэльты ракі Інд і гліністую саланчаковую пустыню Качскі Ран. На ўзбярэжжы Аравійскага мора вылучаецца паўвостраў Катхіявар. Яго цэнтр заняты гарамі, астатнія раёны — сухія нізіны і раўніны. Важны гісторыка-геаграфічны раён Катхіявара — Саўраштра. У ім захаваўся знакаміты Гірскі лес, які насяляюць апошнія азіяцкія львы.
Буйныя рэкі: Сабарматы, Тапты, Нармада.
Палітыка
З 2001 ва ўладзе ў штаце знаходзіцца Бхаратыя джаната парты. Партыйныя кіраўнікі абвінавачваліся ў неўмяшальніцтве падчас антымусульманскіх беспарадкаў у 2002, калі загінула па розных падліках ад адной да трох тысяч мусульман. У выніку пазіцыі партыі ў штаце крыху аслабелі — на выбарах у Лок Сабху ў 2004 яна атрымала 14 месцаў у парламенце ад Гуджарата супраць 12 у Індыйскага нацыянальнага кангрэса, тады як на выбарах у 1999 атрымала ўсе 26.
Эканоміка
Здабываюцца соль (звыш 60 % нацыянальнага аб’ёму здабычы), марганец, вапняк, флюарыт, баксіты, буры вугаль, нафта (апошняя — з 1960, геолагаразведка праведзена пры дапамозе СССР).
Гуджарат — важны баваўнаводчы раён Індыі: тут вырошчваюцца лепшыя ў краіне гатункі бавоўны; на долю Гуджарата прыходзіцца звых 1/5 плошчы (1,7 млн га) і больш 1/4 агульнаіндыйскай вытворчасці бавоўны (каля 300 тыс. т у год). Вырошчваюцца таксама рыс, арахіс, кукуруза, пшаніца, бабовыя, тытунь. Разводзяць буйвалаў і зебу (Гуджарат — буйнейшы вытворца малака ў Індыі), авечак, коз.
Насельніцтва
Асноўнае насельніцтва Гуджарата складаюць гуджаратцы, якія размаўляюць на гуджарацкай мове. Нягледзячы на моўнае адзінства, гуджаратцы вельмі адрозніваюцца культурна і рэлігійна. Частка насельніцтва згуртавана ў племянныя аб'яднанні, прызнаныя з боку дзяржавы. Сярод іх ёсць гурджары — супольнасць цэнтральнаазіяцкага паходжання, ад наймення якой паходзіць назва штата. Племя сіддзі паходзіць з Афрыкі, але прыняло многія рысы індыйскай культуры. Племя гармаці захоўвае качавы лад, часцяком параўноўваецца з еўрапейскімі цыганамі. Дарэчы, многія даследчыкі мяркуюць, што Гуджарат сапраўды з'яўляецца прарадзімай цыганоў. Згодна старажытным паданням, Гуджарат — прарадзіма сінгалаў Шры-Ланкі, яшчэ аднаго арыйскага народа. Стракатасць племянных культур асабліва заўважна ў Саўраштры, дзе захоўваюцца народныя строі і многія звычаі традыцыйнага ладу. На захадзе і поўначы штата здаўна жывуць сіндхі і раджастханцы, на паўднёвым усходзе — конкані.
Згодна перапісу насельніцтва 2011 г., 88,6% насельнікаў Гуджарата — індуісты, 9,7% — мусульмане, 1% — джайны, 0,5% — хрысціяне. Вельмі невялікая колькасць вернікаў прадстаўлена зараастрыйцамі, але гістарычна прадстаўнікі гэтай рэлігіі адыгрывалі важную ролю. З іх колаў паходзяць носьбіты прозвішча Гандзі. Толькі 0,1% гуджаратцаў не звязвае сябе з рэлігіяй. Падзел па рэлігійнаму прынцыпу ўскладняе ўзаемныя адносіны паміж рознымі групамі. Падчас пераўтварэння Брытанскай Індыі ў Індыю і Пакістан паміж гуджарацкімі індуістамі і мусульманамі адбываліся крывавыя канфлікты. Многія гуджарацкія мусульмане былі вымушаны пакінуць радзіму і ператварыцца ў мухаджыраў. Характэрна, што гуджарацкі індуіст Махатма Гандзі стаў заснавальнікам Індыйскай дзяржавы, а гуджарацкі мусульманін Мухамед Алі Джына — Пакістана.
Хар’яна
Хар'яна (Haryana з хіндзі: Дом бога (Hari+ayana)), штат на поўначы Індыі. Гранічыць са штатамі Пенджаб і Хімачал-Прадэш на поўначы, Раджастхан на захадзе і поўдні, Утар-Прадэш і Утаракханд на ўсходзе. Хар'яна акружае Дэлі з поўначы, захаду і поўдня. Займае 20-е месца сярод штатаў па плошчы (44 212 км2) і 16-е па насельніцтву (21 млн. чалавек, 2001). Адміністрацыйны цэнтр — Чандыгарх.
Гісторыя
Штат створаны ў 1966 шляхам аддзялення хіндзімоўных раёнаў Пенджаба ад пенджабскамоўных.
Эканоміка
ВУП штата — 25 млрд. долл. ЗША (2004).
Хар'яна — адзін з самых індустрыяльна развітых штатаў краіны, гэта цэнтр індыйскага аўтамабілебудавання і адзін з асноўных цэнтраў IT-сектара Індыі. На тэрыторыі штата размяшчаецца другі па велічыні ў Паўднёвай Азіі нафтаперапрацоўчы завод. Дапаўняюць партрэт індустрыі штата металургічная і тэкстыльная прамысловасць.
Нягледзячы на значныя поспехі ў індустрыялізацыі, Хар'яна застаецца пераважна аграрным штатам: у сельскай гаспадарцы занята каля 70% працаздольнага насельніцтва. Асноўныя культуры — пшаніца, рыс, трыснёг, бавоўна, кукуруза. Звыш 80% плошчы — пад ворывам, з якіх 3/4 ахоплены ірыгацыяй. Буйнатаварная малочная жывёлагадоўля. У 1970-х Хар'яна ўнесла значны ўклад у поспех індыйскай «зялёнай рэвалюцыі», якая забяспечыла харчовую самадастатковасць краіны.
Насельніцтва
З 21,1 млн. чал. мужчын 11,4 млн., жанчын 9,8 млн. Вялікая палавая дыспрапорцыя выклікана у т.л. секлектыўнымі абортамі жаночых зародкаў. Недахоп нявест кампенсуецца іх набыццём (літаральна, purchase) у штатах Арыса, Джаркханд і Біхар.
Індуістаў 88,2%, мусульман 5,8%, сікхаў 5,5%, джайністаў 0,3%, хрысціян 0,1%.
Нікозія (Італія)
Нікозія (Nicosia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Эна.
Насельніцтва складае 14762 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 68 чал./км². Займае плошчу 217 км². Паштовы індэкс — 94014. Тэлефонны код — 0935.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nicola di Mira.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Канстанцін Сцяпанавіч Ерамееў
Канстанцін Сцяпанавіч Ерамееў (,, Расійская імперыя (цяпер — Беларусь) — , , СССР) — савецкі партыйны і ваенны дзеяч, журналіст.
Рэвалюцыйная дзейнасць
Нарадзіўся ў сям’і унтэр-афіцэра, якая паходзіла з сялян в. Воранава Аланецкай губерні) . Дзяцінства і школьныя гады прайшлі ў Петразаводску. У 1885 г. скончыў 3-класнае пачатковае вучылішча.
У 1893—1895 гг. служыў вольнапісаным у пяхотным палку ў Вільні, быў падвышаны да унтэр-афіцэра. У 1896 г. ўступіў у сацыял-дэмакратычную арганізацыю ў Вільні. У 1897 г. быў арыштаваны, заключаны ў Варшаўскую крэпасць, сасланы ў Уржум (1897 г.), затым у Петразаводск (1900—1901 гг.). У 1903 г. далучыўся да бальшавікоў, быў ізноў арыштаваны і сасланы. У 1904 г. ўцёк з высылкі і эміграваў, у 1906 г. ён вярнуўся ў Расійскую імперыю.
Пасля вяртання вёў рэвалюцыйную работу, займаўся літаратурнай дзейнасцю, у 1910—1914 гг. працаваў у рэдакцыі газет «Звезда» і «Правда», у 1915—1916 гг. рэдагаваў часопіс «Пытанні страхавання». З 1915 г. член Пецярбургскага камітэта РСДРП. З 1916 г. служыў у камітэце Усерасійскага земскага і гарадскога саюза у тылах 6-й арміі Паўночнага фронту. Кіраваў ваеннай арганізацыяй Паўночнабалтыйскага камітэта РСДРП(б), вёў рэвалюцыйную прапаганду сярод салдат.
Дзейнасць у перыяд рэвалюцый 1917 г.
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі прыбыў у Петраград, 4 сакавіка прызначаны членам рэдкалегіі «Правды», з атрадам рабочых і салдат захапіў друкарню газеты «Сельскі веснік», дзе з 5 сакавіка пачала друкавацца «Правда». 27 сакавіка ўведзены ў Рускае бюро ЦК РСДРП. Працаваў у рэдакцыях «Праўды» і «Салдацкай Праўды», быў членам Ваеннай арганізацыі пры ПК і ЦК РСДРП(б). У чэрвені удзельнічаў ва Усерасійскай канферэнцыі франтавых і тылавых ваенных арганізацый РСДРП(б). Падчас захопу рэдакцыі «Праўды» 5 ліпеня атрадам Часовага ўрада Ерамееў быў арыштаваны, але не апазнаны як рэдактар ​​і неўзабаве вызвалены. Пасля ліпеньскіх падзей хаваўся ў Сестрарэцку. У жніўні зноў як працаўнік Земгора з’ехаў на Паўночны фронт, вёў працу ў Паўночнабалтыйскай арганізацыі РСДРП(б).
У кастрычніку вярнуўся ў Петраград, удзельнічаў у фарміраванні атрадаў Чырвонай Гвардыі, вёў рэвалюцыйную агітацыю ў частках гарнізона. Быў членам Петраградскага ВРК, 24 кастрычніка ўзначаліў штаб групы рэвалюцыйных войскаў. 25 кастрычніка ўведзены ў Палявы штаб Петраградскага ВРК, камандаваў атрадамі Чырвонай Гвардыі і рэвалюцыйных салдат пры штурме Зімняга палаца з боку Марсавага поля. Прыняў удзел у ліквідацыі мяцежу Керанскага—Краснова (26 кастрычніка—1 лістапада) у якасці камісара групы падпалкоўніка М. А. Мураўёва, удзельнічаў у арышце генерала П. М. Краснова. У пачатку лістапада накіраваны на чале зводнага атрада рэвалюцыйных сіл аказаць дапамогу ўзброеннаму паўстанню ў Маскве.
Савецкі перыяд
З лістапада — член калегіі Наркамата па ваенных справах РСФСР, у снежні 1917—сакавіку 1918 гг. — часовы выконваючы справы галоўнакамандуючага войскамі Петраградскага ваеннай акругі. Быў заснавальнікам і рэдактарам газеты «Армія і Флот Рабочай і Сялянскай Расіі», аўтар эмблемы Чырвоная Зорка. Падчас наступлення нямецкіх войск у лютым 1918 г. член Камітэта рэвалюцыйнай абароны Петраграда. Прыняў удзел у фарміраванні першых частак і злучэнняў РСЧА. У красавіку—маі 1918 г. ваенкам Петраградскай працоўнай камуны. З чэрвеня загадчык выдавецтвам УЦВК ў Маскве. Падчас леваэсараўскага паўстання ў ліпені кіраваў аховай Крамля і Вялікага тэатра, у якім праходзіў V Усерасійскі з'езд Саветаў.