cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Джэнга
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 1092
IC 1092 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Канашонкі
Канашо́нкі (, Коношёнки) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбачэўскага сельсавета.
Pinus arizonica
Pinus arizonica — від хвойных дрэў роду.
Распаўсюджанне
Расце ў паўночнай Мексіцы, на паўднёвым усходзе Арызоны, паўднёва-захадзе Нью-Мексіка і заходнім Тэхасе.
Батанічнае апісанне
Дрэва вышынёй 25—35 м, з дыяметрам ствала да 1,2 м. Ігліца ў пучках з 3, 4 або 5 іголак, пучкі па 5 іголак найбольш распаўсюджаныя. Шышкі па адной, у пары або ў мутоўках па тры, 5—11 см даўжынёй.
Насенне цёмна-карычневае, даўжынёй каля 6 мм, з крыльцам 20—25 мм.
Таксанамія
Раней разглядалася як варыянт віду, з якой часта гібрыдызуецца. У цяперашні час лічыцца асобным відам.
Мае як мінімум тры падвіды (разнавіднасці):
Выкарыстанне
Драўніна выкарыстоўваецца ў якасці будаўнічага матэрыялу і паліва. Інтэнсіўныя рубкі значна скарацілі памеры хваёвых лясоў дадзенага віду, асабліва ў Мексіцы.
Северны (Буда-Кашалёўскі раён)
Се́верны (, Северный) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Камунараўскага сельсавета.
Дом па праспекце Незалежнасці, 19
Дом па праспекце Незалежнасці, 19 — жылы дом у Мінску, размешчаны на рагу праспекта Незалежнасці і Камсамольскай вуліцы (дом № 23). Пабудаваны ў 1952 годзе па праекце архітэктара Г. Баданава. Помнік савецкай грамадзянскай архітэктуры з выкарыстаннем класіцыстычнай спадчыны.
У 1968 годзе крама «Ласуха» рэканструявана па праекце архітэктара Я. Клапера пры ўдзеле мастачкі В. Грыгарышынай. У 2016 годзе крама адкрылася пасля чарговай рэканструкцыі, у гандлёвай зале з’явілася невялікая зона адпачынку і кавярня.
Архітэктура
Цагляны будынак мае Г-падобную ў плане форму і складаецца з 2 аб’ёмаў, аб’яднаных кароткім корпусам. Вуглавая частка зрэзана. Кампазіцыя фасадаў двух’ярусная. 2 першыя паверхі сярэдняй часткі руставаныя, 2-і ярус дэкарыраваны пілястрамі карынфскага ордара, завершаны балюстрадай і фрызам з лепкай. Пластыка фасадаў узбагачана франтончыкамі і балконамі з балюстраднай агароджай. У аснове планіроўкі дома — тыпавыя секцыі (архіт. С. Кавыкоў). Індывідуальную распрацоўку атрымала вуглавая секцыя.
Падбершты
Падбе́ршты (, Подбершты) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Да 2002 года вёска ўваходзіла ў склад Берштаўскага сельсавета, у 2002 — 2013 гадах — у складзе Навадворскага сельсавета.
Вальтэр Гропіус
Вальтэр Адольф Георг Гропіус (Walter Adolph Georg Gropius;,  — , ) — нямецкі архітэктар, заснавальнік Баўхауса.
Творчае крэда: «Кожны прадмет павінен да канца адказваць сваёй мэце, гэта значыць выконваць свае практычныя функцыі, быць зручным, танным і прыгожым».
Ранні перыяд
Вальтэр Гропіус — траюрадны пляменнік вядомага архітэктара Марціна Гропіуса. Яго бацькамі былі Вальтэр Гропіус, які ў свой час быў тайным саветнікам па пытаннях будаўніцтва ў Германскай імперыі, і Манан Гропіус, народжаная Шарнвебер. У 1903 г. паступае вучыцца на архітэктара ў Мюнхене, а пазней працягвае вучобу ў Берліне. У 1907 г. Гропіус прыступіў да працы ў майстэрні Петэра Берэнса, дзе разам з ім працавалі і іншыя вядомыя архітэктары: Людвіг Міс ван дэр Роэ і Ле Карбюзье. У 1910 годзе, пасля трох гадоў працы з Берэнсам, Гропіус пачынае самастойную дзейнасць у якасці дызайнера і архітэктара. Як дызайнер ён праектуе ўнутранае абсталяванне, шпалеры, серыйную мэблю, аўтакузавы і цеплавоз. Яго першай значнай архітэктурнай працай стаў будынак у Альфельд-на-Лайне, якую ён праектаваў разам з Адольфам Меерам. Гэты фабрычны будынак можа лічыцца адпраўным пунктам у яго далейшай дзейнасці па развіцці архітэктуры са шкла і сталі, пазней названай «архітэктурай мадэрнізму», а ў 1920-я гг. аб’ядноўвалася пад агульнымі паняццямі «Новае будаўніцтва» і «Новая рэчыўнасць».
Для выстаўкі Нямецкага саюза рамесных прадпрыемстваў, якая праходзіла ў 1914 г. у Кёльне, Гропіус з Меерам разам будуюць «Узорную фабрыку», якая пазней таксама аказала значны ўплыў на сучасную архітэктуру. Асаблівасцю гэтага будынка з’яўляюцца круглыя зашклёныя вежы лесвіц, якія пазней, у 1920-х гг, сталі папулярным мастацкім элементам у Эрыха Мендэльзона ў яго ўніверсальных магазінах.
Ідэалогія
Ідэалогія (ад ιδεολογία) — сістэма поглядаў, у якой усведамляюцца і ацэньваюцца адносіны людзей да рэчаіснасці і друг да друга, якая выказвае інтэрасы розных сацыяльных класаў, гуртоў, грамадстваў.
Вальтэр Гропіус
Ранні перыяд
Доўгія гады Гропіуса злучалі сяброўскія адносіны з Феліксам Аўэрбахам, прафесарам фізікі ў Іенскім універсітэце, дзе ён спраектаваў і пабудаваў для пары Аўэрбах жылы дом.
Ідэалогія
Першапачаткова гэты тэрмін быў уведзены ў Францыі ў канцы XVIII ст. Антуанам Дэсцютам дэ Трасі, які разам з Эцьенам дэ Кандыльякам спрабаваў стварыць навуку аб агульных прынцыпах фармавання ідэй і асноў чалавечага ведання. Гэтыя мысляры спрабавалі аказаць уплыў на палітыку, праводжаную Напалеонам, які лічыў, што яны спрабуюць замяніць палітычную рэальнасць абстрактнымі сцвярджэннямі, і негатыўна паставіўся да высунутых прапаноў. З лёгкай рукі вялікага гістарычнага дзеяча слова «ідэалогія» набыла ўніжальны сэнс, які замацаваўся за ім аж да цяперашняга часу.
Вальтэр Гропіус
Баўхаус
Пасля Першай сусветнай вайны Гропіус становіцца заснавальнікам «Баўхауса». Школа Баўхаус (Дзяржаўны дом будаўніцтва) была ўтворана ў Веймары ў 1919 г. у выніку аб’яднання Саксонска-Веймарскай Вышэйшай школы выяўленчых мастацтваў і заснаванай Анры Ван дэ Вельдэ Саксонска-Веймарскай школы прыкладнога мастацтва. Быўшы ініцыятарам стварэння новай навучальнай установы, на пасаду кіраўніка А. Ван дэ Вельдэ прапануе кандыдатуру маладога берлінскага архітэктара Вальтэра Гропіуса. Гропіус займае пасаду дырэктара спачатку ў Веймары да 1926 г. і пасля гэтага ў Дэсау. У 1928 г. ён перадае пост швейцарскаму горадабудаўніку Маеру, які быў адпраўлены ў адстаўку па палітычных прычынах у 1930 г. Людвіг Міс ван дэр Роэ кіраваў Баўхаусам аж да яго зачынення ў 1933 г.
З 1926 г. Гропіус інтэнсіўна займаецца жыллёвым масавым будаўніцтвам, рашэннем горадабудаўнічых і сацыяльных праблем, выступае за рацыяналізацыю будаўніцтва. Ён выконвае шматлікія праекты жылых дамоў: пасёлак Дэсау-Цёртэн (у 1926—1931 гг.), Дамершток (у 1928—1929 гг.), жылы квартал у берлінскім раёне Сіменсштат (1929/30 гг.) і праекце «Берагавая забудова возера Ванзе» у Берліне (1930/31 гг.).
Ідэалогія
Існуе даволі вялікая колькасць азначэнняў ідэалогіі, якія адрозніваюцца, у прыватнасці, адзнакай пазначаемымі ім феномену.
Вальтэр Гропіус
Амерыканскі перыяд
У 1934 г. пасля нападак нацыянал-сацыялістаў на Баўхаус, якія звалі яго «царквой марксізму», Гропіус эмігрыруе ў Англію, а ў 1937 г. пераязджае ў Кембрыдж у ЗША, дзе працуе прафесарам архітэктуры ў «Graduate School of Design» Гарвардскага ўніверсітэта.
Ідэалогія
Ідэалогія па К. Марксу — ілжывая свядомасць, якая выказвае спецыфічныя інтарэсы пэўнага класа, якія выдаюцца за інтарэсы ўсяго грамадства.
Вальтэр Гропіус
Амерыканскі перыяд
У 1946 г. Гропіус засноўвае групу «The Architects Collaborative, Inc.» (TAC). Вынік працы гэтай групы — Адукацыйны цэнтр Гарвардскага ўніверсітэта ў Кембрыджы (Graduate Center der Harvard University in Cambridge) (1949/50 гг.); сярод гарвардскіх вучняў Гропіуса — пладавіты Еа Міні Пі. У апошнія гады жыцця Гропіус вяртаецца ў Берлін, дзе праектуе дзевяціпавярховы жылы квартал у раёне Ганзы ў 1957 г. у рамках будаўнічай выстаўкі «Інтэрбау» (Interbau). Увагнуты паўднёвы фасад і адкрыты першы паверх лічыцца тыповым прыкладам так званага позняга мадэрну. У 1963 г. Гропіус стаў ганаровым доктарам Свабоднага ўніверсітэта Берліна.
Гропіус памёр 5 ліпеня 1969 г. у Бостане, ЗША.
Ідэалогія
Ідэалогія па К. Мангейму — скажонае адлюстраванне сацыяльнай рэчаіснасці, якое выказвае інтэрасы вызначаных гуртоў або класаў, што імкнуцца захаваць існы парадак рэчаў; супрацьпастаўляецца ўтопіі.
Ідэалогія Шагін А. А. — класавы складнік сістэмы кіравання багаццем дзяржавы.
Ідэалогія Шагін А. А. = (Філасофія + Палітычная эканомія + Сацыялогія) х Метад спазнання.
Палітычная ідэалогія, як і любая іншая, складаецца спантана або ствараецца адмыслова з набору ідэалагем з мэтай выканання ёю галоўнай функцыі, а менавіта: забяспечваць праходжанне працэсаў у ахопліваемай ёю вобласці ў найболей эфектыўным рэжыме і складнасці, з вызначаным зададзеным ёю ўтрыманнем, калі апошняя ўмова ўваходзіць у ідэалогію, як складальны яе атрыбут.
Варта адрозніваць ідэалогію наогул, ад палітычнай у прыватнасці. Тым больш ад змястоўных інтэрпрэтацый яе ідэалагем або сувязяў. Іста палітычнай ідэалогіі зводзіцца да адпраўлення ўладных паўнамоцтваў.
Дэ Трасі і Кандыльякам
Тэрмін «ідэалогія» быў уведзены ў Францыі у канцы XVIII стагоддзе а А. Дэсцютам дэ Трасі, які разам з Эцьеном дэ Кандыльякам спрабаваў стварыць навуку аб агульных прынцыпах фармавання ідэй і асновах чалавечага веды. Будучы паслядоўнікам сэнсуалістычнай гнасеалогія Джона Лока, дэ Трасі ўвёў дадзены тэрмін для абазначэння вучэння пра ідэі, які разумеецца ім як вучэнне аб агульных заканамернасцях паходжання ідэй са зместу пачуццёвага вопыту. Дадзенае вучэнне павінна было выступаць асноўнымі прынцыпамі для кіраўніцтва як у навуцы, так і ў сацыяльным жыцці. Таму Дэсцют дэ Трасі бачыў у ідэалогіі сістэму ведаў першаасноў маралі, палітыкі, правы.
Дэсцют дэ Трасі і Кандыльякам спрабавалі аказаць уплыў на палітыку, якая праводзіцца якія апынуліся ва ўладзе Напалеонам, які палічыў, што яны спрабуюць замяніць палітычную рэальнасць абстрактнымі сцвярджэннямі, і негатыўна паставіўся да высунутых прапаноў. З лёгкай рукі вялікага гістарычнага дзеяча слова «ідэалогія» набыла прыніжальны сэнс, які замацаваўся за ім аж да цяперашняга часу. У сувязі з тым, што праект дэ Трасі і Кандыльякам быў адпрэчаны Напалеонам, паняцце ідэалогіі аказалася на некаторы час забытым.
Маркс і марксісцкая традыцыя
Паняцце ідэалогіі атрымала другое нараджэнне дзякуючы К. Марксу. Ідэалогія па К. Марксу - гэта ілжывая прытомнасць, зменлівае светапогляд, атрымліваецца з прычыны матэрыяльных супярэчнасцяў у вытворчай аснове грамадства - яна выказвае спецыфічныя інтарэсы вызначанага класа, якія выдаюцца за інтарэсы ўсяго грамадства праз ілжывая прытомнасць. Энгельс адзначае ў гэтай сувязі, што дзяржава - «першая ідэалагічная сіла над чалавекам» (Ф. Энгельс, Людвіг Фейербах і канец класічнай нямецкай філасофіі).
Паняцце ідэалогіі мае у Маркса ненаучный характар. Такім чынам, спалучэнне ідэалогіі і навуковага сацыялізму немагчымыя з-за іх прынцыповай супрацьлегласці. Ідэалогія ёсць ілюзорнае ўспрыманне рэчаіснасці, калі навуковы сацыялізм з'яўляецца навуковым аналізам гэтай рэчаіснасці.
На думку Тэадора Ойзермана адмоўнае стаўленне Маркса да паняцця ідэалогіі і поўнага недапушчэнні існавання "камуністычнай ідэалогіі" абумоўлена першапачатковым негатыўным успрыманнем ўсіх папярэдніх ідэалогій, якія былі варожыя ў адносінах да працоўнага класа.
У трактоўцы Леніна паняцце ідэалогіі набыло іншы сэнс: у сваіх працах Ленін неаднаразова казаў пра ідэалогію пралетарыяту, пазначыўшы яе як навуковы сацыялізм ці марксізм. Такім чынам У. Ленін першым узняў пытанне аб рэвалюцыйнай ідэалогіі як аб адмысловым мове рэвалюцыйнага класа, а не фальшывага свядомасці ў ранейшым сэнсе. Рэвалюцыйная ідэалогія не з'яўляецца ілжывым свядомасцю пастолькі, паколькі яе зместам з'яўляецца навуковы сацыялізм, і такім чынам яна з'яўляецца ідэалогіяй толькі па вонкавым падабенстве: спосабам данясенні і тлумачэння для тых, хто не здольны думаць навукова або зусім не адукаваны чалавек.
Ідэалогія і навука
З развіццём Асветы адмежаваньне ад ідэалогіі стала складовай часткай навуковага падыходу. У адрозненне ад ідэалогіі і веры, навука імкнецца заставацца нейтральнай, інтэрсуб'ектыўнай і свабоднай ад нарматыўных выказванняў. Рэчаіснасць яе гіпотэз і тэорый пацвярджаецца эмпірычным шляхам, з дапамогай фактаў і вопыту (гл. Філасофія навукі).
Навуковыя шаблоны, навуковыя парадыгмы і школы таксама здольныя ўбіраць у сябе ідэалагічныя і негатывісцкія падыходы, перашкаджаючы тым самым развіццю навуковых ведаў. Томас Кун у сваёй кнізе  «Структура навуковых рэвалюцый»  прааналізаваў навуковыя парадыгмы таксама з пункту гледжання іх канкурэнцыі як ідэйных школ. Гэтыя школы усталёўваюць:
Асобныя тэарэтыкі навукі (напрыклад, Бруна Латур) лічаць проціпастаўленне ідэалогіі і аб'ектыўнай навукі прыёмам, выкарыстоўваным для барацьбы за ўладу і ўтойвання фактаў. Гэтая пазіцыя, у сваю чаргу, падвяргаецца жорсткай крытыцы, як вядучая да татальнай ірацыяналізацыі навукі (гл. Містыфікацыя соку).
Ідэалогія і палітыка
Палітыка, як практычная рэалізацыя інтарэсаў тых ці іншых таварыстваў, сацыяльных класаў і груп, паўсюль цесна звязана з палітычнай ідэалёгіяй, як канцэптуальным, тэарэтычным адлюстраваннем такіх інтарэсаў. Палітычныя праграмы грунтуюцца на пэўных сістэмах каштоўнасцяў. Асноватворныя палітычныя ідэалогіі - гэта лібералізм (апора на свабоду), сацыялізм (апора на роўнасць) і кансерватызм (апора на традыцыі).
У палітычных дыскусіях часта сустракаецца папрок суперніка ў «ідэалагізацыі». Такім папрокам як бы даюць зразумець, што пазіцыя суперніка небездакорная, бо грунтуецца на нейкай палітычнай ідэалогіі. Ўласная ж пазіцыя пры гэтым (відавочна або ўтоена) падаецца як заснаваная на навуковым аналізе фактаў, разумным чалавечым розуме або на несумнеўных этычных прынцыпах. Падобны падыход часта звязаны з тым, што ўдзельнікі палітычнай дыскусіі не ўсведамляюць, якія ідэалагемы (элементы ідэалогіі) у рэчаіснасці вызначаюць змест дыскусіі.
Ідэалогія і рэлігія
Нароўні з паняццем  «палітычная ідэалогія»  шырокае прымяненне ў навуцы мае таксама паняцце  «рэлігійная ідэалогія» . Рэлігійная ідэалогія - гэта ідэалогія, якая дзякуючы звароту да тагасветнага звязвае таварыства і асобу ў канцэпцыі адзінага існавання і стварае інтэграцыйныя, злучныя сілы паміж рознымі сацыяльнымі групамі. Ўзнікненне рэлігійнай ідэалогіі часта звязана з тым, што ў сілу сваёй апазыцыйнасьці рэлігійная канфесія пачынае адыгрываць значную палітычную ролю. Агульнапрынятымі прыкладамі рэлігійных ідэалогій з'яўляюцца сусветныя рэлігіі, асабліва пратэстантызм і каталіцызм, незалежна ад таго, ці мелі яны першапачаткова палітычныя матывы. У дадзеным выпадку пад рэлігійнай ідэалогіяй разумеецца не рэлігія ў цэлым, а тыя яе рэлігійныя і палітычныя аспекты, якія могуць выклікаць да жыцця рэлігійны рух. Паняцце рэлігійнай ідэалогіі ўжываецца ў сувязі з паняццямі "артадоксія» і «фундаменталізм».
Алена Андрэеўна Кіш
Алена Андрэеўна Кіш (1889 або 1896, Слуцкі павет, цяпер Слуцкі раён Беларусі — ) — беларуская мастачка-прымітывістка, аўтарка маляваных дываноў.
Біяграфія
Мастачка-вандроўніца, значную частку жыцця хадзіла па вёсках і малявала дываны, часам за калавак хлеба. Апошнія свае гады жыла ў малодшай сястры. Скончыла жыццё самагубствам, кінулася ў раку.
Звесткі пра жыццё Алены Кіш і яе творы сабраны праз значны час пасля смерці мастачкі з ініцыятывы мастака Уладзіміра Басалыгі, які бачыў яе дываны ў дзяцінстве.
Значная калекцыя твораў захоўваецца ў архівах Заслаўскага гісторыка-культурнага музея.
Творчасць
Дываны з казачна-экзатычнымі сюжэтамі («Ліст да каханага», «Дзева на водах», «Рай», «У райскім садзе» і інш. прадстаўлены ў шматлікіх варыянтах ), адметны кампазіцыйным майстэрствам, своеасаблівым бачаннем і ўнікальнай вобразнасцю. Ёсць меркаванне, што змест твораў Алены Кіш звязаны з біяграфіяй мастачкі і яўленнем пра «жаночую долю» і марай пра «рай». Блізкасць да мясцовай традыцыйнай размалёўкі выявілася ў дэкаратыўнасці прапрацаваных дэталяў, лакальнасці колераў, шырокім выкарыстанні раслінных элементаў, акаймоўцы дываноў.
У снежні 2013 года адбылася выстаўка маляваных дываноў Алены Кіш «На шчасце» са збору Заслаўскага музея ў Мастацкай галерэі Міхаіла Савіцкага. Выстаўка падрыхтавана мастацтвазнаўкай Таццянай Бембель разам з беларускім мецэнатам Канстанцінам Цэрэтэлі. Адкрываў вернісаж дырэктар гісторыка-культурнага музея-запаведніка «Заслаўе», мастацтвазнавец Мікалай Паграноўскі.
Памяць
У 1996 годзе, да 100-годдзя нараджэння мастачкі, РУП «Белпошта» выпусціла памятны мастацкі канверт з арыгінальнай маркай.
У 2010 годзе на кінастудыі «Беларусьфільм» створана дакументальная стужка пра лёс мастачкі Алены Кіш «Маляваны рай», рэж. Галіна Адамовіч.
Алена Кіш сярод гераінь аповесці Зараславы Камінскай «Русалкі клічуць».
Сус
Сус (سوسة Sousse) — багаты на гістарычныя помнікі горад на беразе Міжземнага мора ў Тунісе, цэнтр вілаета Сус. Старая частка горада — помнік Сусветнай спадчыны (1988). Насельніцтва — 173.047 жыхароў. (2004).
У старажытнасці Гадрумет — адна з першых фінікійскія калоній у Афрыцы і адзін з найбуйнейшых цэнтраў Карфагенскай дзяржавы. Падчас Трэцяй Пунічнай вайны выступіў на баку Рыма, за што жыхары былі ўзнагароджаны правамі рымскіх грамадзян. З праўлення Траяна ў статусе калоніі. Пры Дыяклетыане галоўны горад правінцыі. Пры кіраванні Юстыніяна перайменаваны ў Юстыніянопаль.
Мошкіў
Мошкіў (Мо́шків) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
Максура
Максура — драўляная сценка альбо крата, якую ставяць у мячэцях, якая аддзяляе ўладу ад рэшты вернікаў. Пазней гэтай назвай сталі карыстацца, каб акрэсліць усю прастору, прызначаную для ўладара.
Дрэздэнскі кодэкс
Дрэздэнскі кодэкс — адна з чатырох рукапісных кніг мая, якія дажылі да нашых дзён.
У 1739 набыты ў невядомай асобы ў карыстанне Дрэздэнскай Каралеўскай Бібліятэкі. Прадстаўляе сабой рукапіс, датаваны 11-12 стст, які, як мяркуецца, у сваю чаргу з'яўляецца спісам больш ранняга тэксту.
Лудчыцы (станцыя)
Лу́дчыцы (, Лудчицы)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Лудчыцы.
Навына-Дабратынска
Навына-Дабратынска (Новина-Добрятинська) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
Цэпеліны
Цэпеліны (cepelinai або didžkukuliai) — літоўская нацыянальная страва.
Гатуюць з цёртай бульбы, звычайна начыняюць мясам. Таксама як начынкі ўжываюць тварог і грыбы. Назву страва атрымала праз падабенства формы з тыпам дырыжабляў. Даўжыня 10-20 см, залежыць ад месца гатавання — на захадзе Літвы цэпеліны большыя, чым на ўсходзе. Пасля гатавання падаюць цёплымі, палітымі смятанай або соусам.
Рэцэпт
Інгрэдыенты: 1 кг сырой бульбы, 3-4 вараныя бульбіны, соль.
Цэпеліны — любімая страва ва ўсёй Літве. Іх робяць з рознымі начынкамі: мяса, тварог, грыбы, скваркі.
Ачышчаную бульба нацерці, адціснуць. Сок не выліваць, пачакаць пакуль асядзе крухмал. Вараную бульбу патаўчы. Сырую, вараную бульбу і крухмал змяшаць, пасаліць. З 80 гр цеста зрабіць аладку на далоні, пакласці начынку, краі добра прыціснуць і сфармаваць даўгаваты цэпелін. Пакласці ў гатаваную пасоленую ваду і варыць 20-25 хвілін.
Пісарава
Пісарава — прозвішча і тапонім.
IC 1093
IC 1093 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аблезкі
Аблезкі (Аблезки) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Аблезкі абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Ельнінскага павета Смаленскай губерні.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Роўнае Поле (Пастаўскі раён)
Ро́ўнае По́ле (, Ровное Поле) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Навыны (Млыніўскі раён)
Навыны (Нови́ни) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
Казіная воўна
Казіная воўна — тэкстыльны матэрыял, выраблены з поўсці свойскіх коз.
Апісанне
Шэрснае покрыва ў коз шэрсных парод складаецца з аднародных валокнаў, якія ўтвараюць коскі даўжынёй 15—18 см, у пуховых і малочных — з восцяў і пуху. Настрыг воўны 3—6 кг, начос пуху з пуховых коз да 0,5 кг. Казіны пух — прамысловая сыравіна, найтанчэйшае валакно жывёльнага паходжання, якому ўласцівы высокія прадзільныя і валкоўныя якасці, лёгкасць, эластычнасць, адносная трываласць і малая цеплаправоднасць. З яго вырабляюць хусткі, ажурныя шалі «павуцінка», паланціны і інш. У сумесі з тонкай мерыносавай воўнай і ў чыстым выглядзе казіны пух можна выкарыстаць на выраб трыкатажу і фетру лепшых гатункаў. Для аднароднай паўтонкай воўны (махер) коз ангорскай пароды характэрна трываласць, пругкаць, люстрынавы бляск, эластычнасць.
Стрыжка
Незадоўга да стрыжкі коз падрыхтоўваюць. Ім выдаляюць моцна забруджаныя ўчасткі поўсці з каўтунамі, лінялымі валасамі. Нарыхтоўшчыкі стрыгуць коз на асабістых гаспадарках або на фермерскіх прадпрыемствах. Стрыжку праводзяць ручнымі ці электрычнымі нажніцамі. Руно зразаюць каля скуры. Важна сачыць, каб яно было аднароднай даўжыні.
Пры ўважлівым доглядзе і дбайнай племянной працы праводзіць стрыжку коз можна два разы на год. Каб козы не захварэлі, іх трэба стрыгчы ў цёплае надвор’е, альбо даць ім цёплае памяшканне.
Нельга затрымліваць стрыжку коз. Гэта прывядзе да пагаршэння якасці воўны і страты пуху.
З буйных казлоў можна састрыгчы да 6 кг сыравіны ў год, гадавы настрыг з матак звычайна складае 1,5—2,5 кг.
Будова
Казіная поўсць па будове не падобная на авечую. У ёй ёсць пуховыя, пераходныя і валокны. Лускаваты пласт моцна злучаецца з коркавым, пры гэтым асобныя лускавінкі злучаныя адна з адной. Дзякуючы гэтаму казіная воўна валодае адмысловым бляскам, пругкасцю, эластычнасцю і трываласцю. Яе валокны нашмат трывалей валокнаў авечай. Казіная воўна згортваецца і прадзецца горш, чым авечая.
Віды казінай воўны
Казіная воўна атрымліваецца з разнастайных парод свойскіх коз, пераважна шэрснага кірунку. Найлепшымі відамі казінай воўны з’яўляюцца воўна, званая таксама махерам, і воўна.
Выкарыстанне
З казінай воўны вырабляюць розныя прадметы адзення, такія як: хусткі, кофты і, шкарпэткі, шалікі. Таксама з воўны вырабляюць дываны. З больш якаснай сыравінай вырабляюць пражу. Грубейшыя віды поўсці выкарыстоўваюць у вытворчасці пэндзляў, шчотак, лямцавых вырабаў (напрыклад, валёнак, вусцілак) і нават рамянёў ГРМ.
Езі
Насельніцтва складае 40680 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 371 чал./км². Займае плошчу 108 км². Паштовы індэкс — 60035. Тэлефонны код — 0731.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Навасэліўка (Млыніўскі раён)
Навасэліўка (Новосе́лівка) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
Бігендарнасць
Бігендар (bi+gender — «падвойны пол») — гэта чалавек з «плаваючай», рухомай гендарнай ідэнтычнасцю. Бігендар адчувае сябе то мужчынай, то жанчынай, незалежна ад фізічнага полу. Яго/яе поларолевае самаадчуванне (сацыяльны пол, гендар) змяняецца ў залежнасці ад настрою, суразмоўцы, навакольнага становішча.
Бігендарнасць не варта блытаць з раздвойваннем асобы, бо бігендар уяўляе сабой суцэльную асобу, але выконвае ў грамадстве сацыяльную ролю то мужчыны, то жанчыны.
Бігендарнасць, з'яўляючыся прыватным выпадкам гендарнай дысфарыі, не з'яўляецца паказчыкам сексуальнай арыентацыі. Бігендар можа мець кожны з трох тыпаў сексуальнай арыентацыі, як і кожны індывід.
Цёмны Восаў
Цёмны Во́саў (, Тёмный Осов) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Камунараўскага сельсавета.
Пілаўня
Пілаўня́ (, Пиловня) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Да 2002 года вёска ўваходзіла ў склад Берштаўскага сельсавета, у 2002 — 2013 гадах — у складзе Навадворскага сельсавета.
Апенцэль — Аўсерродэн
Апенцэль — Аўсерродэн (Appenzell Ausserrhoden, Appenzell Rhodes-Extérieures, літаральна Знешнія Роды) — невялікі нямецкамоўны кантон на паўночным усходзе Швейцарыі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Герызау, вышэйшыя судовыя органы раскватараваны ў Трогене. Насельніцтва 53 тыс. чалавек (23-е месца сярод кантонаў у 2003 годзе).
Астрыіў
Астрыіў (Острі́їв) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
NGC 9
NGC 9 (іншыя абазначэнні — UGC 78, IRAS00063+2332, MCG 4-1-30, KUG 0006+235, ZWG 477.59, KARA 6, ZWG 478.31, PGC 652) — спіральная галактыка тыпу Sb у сузор’і Пегас.
Галактыка была адкрыта рускім астраномам Ота Струвэ.
Луцый Квінкцый Цынцынат
Луцый Квінкцый Цынцынат (Lucius Quinctius Cincinnatus) — старажытнарымскі патрыцый, консул 460 да н.э., дыктатар 458 (падчас вайны рымлян супраць плямёнаў экваў і сабінаў), 439 да н. э. Паводле рымскага падання, выкладзенага рымскім аўтарамі Лівіем і інш., Цынцынат лічыўся ўзорам сціпласці, доблесці і вернасці грамадзянскаму абавязку.
Ананьіна (Пачынкаўскі раён)
Ананьіна (Ананьино) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Ананьіна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Ельнінскага павета Смаленскай губерні.
Латышы (Расонскі раён)
Латышы́ (, Латыши) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбачэўскага сельсавета.
Да 17 ліпеня 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Дудчынскага сельсавета, да сакавіка 1977 года — у склад Гарбачэўскага сельсавета , да 8 красавіка 2004 года — у склад Заборскага сельсавета.
Гісторыя
Паўднёвая частка вёскі — былы пасёлак Дарчына; паўночна-ўсходняя частка — былая вёска Крыжы.
Машыкуль
Машыкуль (machicoulis: mâcher-«знішчаць» und coulis-«вадкасць») — спецыяльныя байніцы ў замках і гарадскіх умацаваннях, галоўнай функцыяй якіх было весці абстрэл прылеглай да сцяны зоны.
Магчымасць устройства машыкуляў у сцяну дасягалася вынасам баявой галерэі на выступаючых кансолях, краншэйнах або балках вонкі. Машыкулі ў такім выпадку размяшчаліся ў прамежку між кансолямі. Слова машыкуль прыйшло ў беларускую мову, верагодна з нямецкай ў XV — XVI стагоддзяў, разам і з самой формай такіх байніц у мураваных збудаваннях. У драўлянай абарончай архітэктуры форма байніц для абстрэлу прылеглай да сцяны зоны магла існаваць і раней. У прыватнасці ў летапісах згадваюцца т.зв. падсябіцці. Мясцовая назва сведчыць аб аўтаномнасці ўзнікнення самой з'явы.
Мадрыдскі кодэкс
Мадрыдскі кодэкс — кодэкс мая і ацтэкаў. Захоўваецца ў Мадрыдзе. Рукапіс складаецца з 112 старонак. Даўжыня яго — 6 метраў. Як і іншыя рукапісы, яны складзены складкамі, аднак у яго няма ні пачатку ні канца. Па зместу — гэта жрэцкія трэбнікі, якія паказваюць, у які дзень і якім багам трэба рабіць ахвяры. У аснове кодэкса — астралагічныя і каляндарныя табліцы, па якіх жрацы прадказвалі гадзіны з'яўлення на небе планет.
IC 1094-1
IC 1094-1 — галактыка тыпу C M (кампактная змяшаная галактыка) у сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Венгерскі дэмакратычны форум
Венгерскі дэмакратычны форум (Magyar Demokrata Fórum — MDF) — правацэнтрысцкая хрысціянска-дэмакратычная партыя ў Венгрыі, заснаваная ў 1987 годзе.
Партыя карысталася значнай папулярнасцю ў канцы 1980-х — пачатку 90-х, у прыватнасці, атрымаўшы 24,7% галасоў і правядучы 164 дэпутата ў парламент на парламенцкіх выбарах 1990 года. Член партыі Іожэф Антал быў прэм'ер-міністрам Венгрыі з 23 мая 1990 да сваёй смерці 12 снежня 1993, пасля чаго яго змяніў Петэр Бораш (да 15 ліпеня 1994). Аднак на выбарах 1994 года партыя пацярпела паражэнне, саступіўшы сацыялістам і правядучы толькі 38 дэпутатаў у парламент. У 1998-2002 партыя ўваходзіла ў склад кіруючай кааліцыі на правах малодшага партнёра партыі Фідэс. На апошніх выбарах 2006 года партыя правяла ў парламент толькі 11 дэпутатаў. На выбарах у Еўрапарламент 2009 года партыя атрымала 5,31% галасоў і правяла 1 дэпутата — Лаяша Бокраша, які таксама стаў партыйным кандыдатам на пасаду прэм'ер-міністра на парламенцкіх выбарах 2010 года. Тым часам, на выбарах партыя не здолела прайсці ў нацыянальны парламент.
Георгій Усеваладавіч Семяніхін
Георгій Усе́валадавіч Семяні́хін (, ст. Ліскі Астрагожскага павета Варонежскай губерні — ) — савецкі дзяржаўны дзеяч БССР.
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі інстытут інжынераў-механікаў сацыялістычнага земляробства (1937).
З сям’і ваеннаслужачага. Да вайны на розных інжынерна-тэхнічных пасадах у Ленінградзе, Баранавічах, Маскоўскай вобласці. У гады Вялікай Айчыннай вайны у Цэнтральным штабе партызанскага руху. З 1944 года загадчык аддзела ЦК КП(б)Б.
З 1953 года міністр мясцовай і паліўнай прамысловасці БССР, з 1956 года міністр лёгкай прамысловасці БССР. З 1957 года начальнік упраўлення СНГ БССР, з 1958 года загадчык аддзела ЦК КПБ, з 1963 года намеснік старшыні Камітэта партыйна-дзяржаўнага кантролю, з 1965 года міністр мясцовай прамысловасці БССР.
На XIX, XX і XXII з’ездах КПБ абіраўся кандыдатам у члены ЦК, на XXIV-XXVII членам ЦК КПБ. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1947—1974 гадах.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі і пяццю іншымі ордэнамі, шматлікімі медалямі.
Ліштва
Лі́штва — накладная, часам фігурная планка вакол аконнага ці дзвярнога праёма. У драўляным дойлідстве — адзін з элементаў аздаблення знадворнай часткі жылля і грамадскіх пабудоў. Найбольш пашыраная форма ліштвы — прамавугольная з трохвугольным, лучковым або складанай канфігурацыі завяршэннем. Асноўныя сродкі аздобы: краявая і скразная разьба геаметрычнага, расліннага ці зааморфнага характару, прафіляваныя накладныя элементы, паліхромная афарбоўка.
Беларусь
У Беларусі ліштвы адметныя шматслойнай ажурнай разьбой расліннага характару, шматпланавасцю кампазіцый завяршэнняў. Разьбяныя ліштвы вядомы з 11 ст., фрагмент знойдзены пры раскопках Полацка. Па-мастацку дэкарыраваныя ліштвы рабілі пераважна ў гарадах і мястэчках. У другой палове 19 ст. разнастайны дэкор ліштваў паявіўся і ў сялянскім жыллёвым будаўніцтве. Упрыгожаныя разьбой і пафарбаваныя ліштвы выкарыстоўваюць у сучасным народным жыллёвым будаўніцтве. На Міншчыне, Гродзеншчыне, захадзе Віцебшчыны пашыраны ліштвы з гладкімі прафіляванымі фігурна выпілаванымі з адной дошкі завяршэннямі, з дэкорам геаметрычнага, зааморфнага ці расліннага характару. У цэнтральным Палессі (Пінскі, Столінскі раёны) завяршэнні аздабляюцца шматслойнымі прафіляванымі планкамі, точанымі элементамі. Разнастайнасцю і багаццем дэкору вызначаюцца ліштвы на ўсходзе Гомельшчыны (гл. Веткаўская разьба).
Мезанін
У мезаніне звычайна змяшчаліся жылыя ці дапаможныя памяшканні, у палацах і замках — парадныя і абарончыя залі. На фасадах мезанін афармляўся галерэямі, балконамі, франтонамі ці шчыпцамі.
Пэрэвэрэдзіў
Пэрэвэрэдзіў (Переве́редів) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
Анякава (Пачынкаўскі раён)
Анякава (Аняково) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Анякава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Ельнінскага павета Смаленскай губерні.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску працякае рака Хмара.
Таццяна Мікалаеўна (вялікая княжна)
Тацця́на Мікала́еўна (,, Санкт-Пецярбургская губерня, Расійская імперыя — , , Пермская губерня, Савецкая Расія) — Вялікая княжна, другая дачка імператара Мікалая II і імператрыцы Аляксандры Фёдараўны (народжанай Прынцэсы Алісы Гесенскай). Тэзаімяніны — 12 студзеня па юліянскім календары (мучаніцы ).
Транссексуальнасць
Такі стан неадпаведнасці спараджае ў індывіда цяжкі псіхічны дыскамфорт, званы гендарнай дысфарыяй, які суправаджаецца дэпрэсіяй, якая можа прывесці да самагубства. Павышаная частата вялікіх дэпрэсій і самагубстваў у транссексуалаў, якія не падвяргаліся гарманальна-хірургічнаму лячэнню, як у параўнанні з тымі, што падвяргаліся яму, так і з агульнай папуляцыяй пацвярджаецца шматлікімі даследаваннямі.
У апошнія дзесяцігоддзі накопліваецца ўсё больш даных пра тое, што будова некаторых участкаў мозгу транссексуалаў адрозніваецца ад будовы адпаведных участкаў мозгу звычайных мужчын і жанчын і блізка (хоць і не ідэнтычна) да будовы гэтых участкаў у людзей процілеглага анатамічнага полу. Існуе здагадка, што феномен транссексуальнасці звязаны менавіта з гэтым.
Па меркаванні шэрагу аўтараў, транссексуальнасць звязана не з біялагічнымі, а з сацыяльнымі прычынамі. З іх пункта гледжання транссексуальнасць з'яўляецца следствам таго, што грамадства цвёрда злучае біялагічны пол з сацыяльнымі гендарнымі ролямі. З прычыны гэтага адмаўленне традыцыйных гендарных роляў можа суправаджацца адчуваннем прыналежнасці да іншага біялагічнага полу. Аднак, біялагічная тэорыя пра тоеснасць транссексуальнасці прызнаецца большасцю даследчыкаў.
Транссексуальнасць не звязана напроста з сексуальнай арыентацыяй: транссексуал можа быць гетэрасексуальным, гомасексуальным ці бісексуаленым адносна псіхічнага полу.
Жыццё транссексуалаў з дзіцячага ўзросту — гэта барацьба за права дамагчыся гармоніі паміж уласнай палавой самасвядомасцю і ўспрыманнем іх атачэннем, за сваё «Я», за права змяніць пол. Немагчымасць змяніць жыццёвую сітуацыю і складанасці сацыяльнай адаптацыі могуць прыводзіць да спроб суіцыду
Лячэнне
Транссексуальнасць з'яўляецца адным з відаў псіхічных і паводзінскіх расстройстваў асобы (код МКБ-10 F64.0). Гэта расстройства можа быць дыягнаставана, калі ідэнтыфікацыя асобы з іншым полам з'яўляецца стойкай (назіраецца мінімум на працягу 2 гадоў) і не з'яўляецца праявай псіхатычнага расстройства (напрыклад, шызафрэніі) ці генетычных анамалій.
Па меркаванні большасці заходніх спецыялістаў, адзіным дзейсным, на сённяшні дзень, метадам лячэння транссексуальнасці, які дае больш ці менш здавальняючыя вынікі, з'яўляецца хірургічная і гарманальная карэкцыя полу ў адпаведнасці з гендарнай самаідэнтыфікацыяй, уключаючы замену дакументаў і сацыялізацыю ў новай гендарнай ролі.
Сексуальныя меншасці
Сексуальныя меншасці — зборны тэрмін, які аб'ядноўвае асоб абодвух полаў з мінорнымі па статыстыцы варыянтамі сексуальнай арыентацыі або гендарнай ідэнтычнасці — гомасексуальнасцю, бісексуальнасцю і трансгендарнасцю. Гэты тэрмін аб'ядноўвае ў сабе гомасексуалаў, бісексуалаў, лесбіянак, а таксама трансгендараў. Апошніх правільней адносіць да катэгорыі  гендарных меншасцей. Ад першых літар гэтых слоў утворана скарачэнне ЛГБТ, якое часам выкарыстоўваецца для абазначэння сексуальных меншасцей (у англійскай мове існуе аналагічнае скарачэнне LGBT).
У паняцце «сексуальныя меншасці» не ўключаюцца групы асоб, чые сексуальныя схільнасці вызначаюцца медыцынай як дэвіянтныя ці паталагічныя, або рэалізацыя сексуальных схільнасцей якіх адбываецца не па сузгоднасці дзвюх сталых дзеяздольных асоб і тым самым парушае правы іншых людзей ці правы жывёл або крымінальнае заканадаўства, у прыватнасці, заафілы, некрафілы, педафілы.
У многіх краінах існуюць даволі моцныя і ўплывовыя групы (правакансерватыўныя, рэлігійныя), якія выступаюць за прызнанне гомасексуалаў, лесбіянак, бісексуалаў і трансгендараў не легальнымі меншасцямі, а «сексуальнымі дэвіянтамі» ці «первертамі», грэшнікамі, распуснымі і разбэшчанымі асобамі і г.д.
Цзінь Лун
Цзінь Лун (金龙; нар., , Правінцыя Ляанін, Кітай) — кітайскі былы прафесійны гулец у снукер.
Антон Андрэевіч Смольскі
Анто́н Андрэ́евіч Смо́льскі (нар., в. Пясочнае , ) — беларускі біятланіст. Сярэбраны прызёр XXIV зімовых Алімпійскіх гульняў 2022 у індывідуальнай гонцы.
Біяграфія
У 2014 годзе трапіў у юніёрскую каманду Рэспубліканскага цэнтра алімпійскай падрыхтоўкі па зімовых відах спорту «Раўбічы». Член нацыянальнай зборнай Беларусі па біятлоне з 2017 года. Спартсмен-інструктар Спартыўнага камітэта Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь з 2018 года.
Разведзены, мае дачку ад першага шлюба.
Спартыўная кар’ера
З 2015 года ўдзельнічаў у міжнародных спаборніцтвах сярод юніёраў. У лютым 2017 года заваяваў бронзавы медаль на юніёрскім чэмпіянаце свету ў Брэзна-Осрблі. У пагоні на дыстанцыі 12,5 км з чатырма агнявымі рубяжамі пяць разоў даў пудла, але дзякуючы добрай хуткасці змог утрымацца ў тройцы прызёраў. У тым жа годзе на летнім чэмпіянаце свету сярод юніёраў заваяваў бронзу ў змяшанай эстафеце. Станавіўся прызёрам этапа юніёрскага Кубка IBU ў эстафеце.
У сезоне 2016/17 дэбютаваў у спаборніцтвах сярод дарослых на Кубку IBU. Лепшы вынік па стане на сакавік 2020 года — 14-е месца ў гонцы пераследу. Прымаў удзел у Чэмпіянаце Еўропы 2018 года, заняў 57-е месца ў спрынце. На Кубку свету дэбютаваў у лістападзе 2017 года на этапе ў Эстэрсундзе ў змешанай эстафеце, заняў са сваёй зборнай 11-е месца. Першую асабістую гонку правёў у снежні 2017 года на этапе ў Ансі, заняў 90-е месца ў спрынце.
Увайшоў у склад беларускай зборнай на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 года, да таго часу правёў толькі дзве асабістыя гонкі Кубка свету і не набіраў у іх ачкоў. На Алімпіядзе заняў 35-е месца ў спрынце, 33-е — у гонцы пераследу і восьмае — у эстафеце.
На Чэмпіянаце свету 2020 года найлепшым ягоным вынікам стала 15-е месца ў спрынце.
На час выступлення на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 года Антон Смольскі лічыўся лідарам нацыянальнай каманды. Ён заняў другое месца у індывідуальнай гонцы на 20 кіламетраў з чатырма агнявымі рубяжамі, не дапусціўшы пры стральбе ніводнага промаху. Ягоны медаль стаў першай узнагародай беларускіх атлетаў на гэтых спаборніцтвах і першым з 2010 года медалём мужчынскай зборнай Беларусі па біятлоне.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля здушэння апазіцыйных пратэстаў у 2020 годзе.
Адольф Меер (архітэктар)
Адольф Меер (ням. Adolf Meyer;,  — , ) — нямецкі архітэктар.
Біяграфія
А. Меер вывучаў архітэктуру ў Школе прыкладнага мастацтва Дзюсельдорфа. У 1907—1908 гадах ён працуе ў бюро ў Петэра Берэнса. У 1909 годзе ён паступае ў бюро Бруна Паўля ў Берліне, а з 1910 года А. Меер супрацоўнічае з Вальтэрам Гропіусам. У 1915 Меер становіцца ў Гропіуса кіраўніком бюро, а затым — і яго партнёрам. У 1919 годзе Гропіус запрашае яго як выкладчыка ў Баўхаус у Веймары, дзе Меер чытае лекцыі па тэхнічным чарчэнні і канструктывізму. У 1922 годзе архітэктар ад групы Гропіуса ўдзельнічае ў конкурсе па стварэнні небаскроба Tribune Tower у Чыкага.
Лужасна (станцыя)
Лу́жасна (, Лужесно)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Станцыя Лужасна, за 2 км на захад ад вёскі Лужасна; на лініі Езярышча — Віцебск, паміж станцыяй Лосвіда і станцыяй Чэпіна.
Васіль Емяльянавіч Самуцін
Біяграфія
З 1926 года — член УКП(б), у 1927—1928 і 1928—1929 гадах — адказны сакратар раённага камітэта камсамола Беларусі ў Бабруйскім раёне, у 1930—1931 гадах — рэдактар газеты «Чырвоная Змена».
У 1931—1933 гадах начальнік партыйнага аддзела газеты «Звязда», у 1933—1934 гадах сакратар рэдакцыі газеты «Камунар Магілёушчыны», з 1934 года — інструктар ЦК КПЗБ, потым да лютага 1935 года — сакратар акруговага камітэта КПЗБ ў Беластоку. У лютым 1935 года арыштаваны польскай паліцыяй, у верасні 1939 года вызвалены, з верасня 1939 да чэрвеня 1941 года — намеснік галоўнага рэдактара газеты «Знамя Свабоды», затым мабілізаваны ў Чырвоную Армію.
З 18 лютага 1949 па 20 верасня 1952 года — кандыдат у члены ЦК КП(б)Б, з 1950 года — намеснік міністра лясной гаспадаркі Беларускай ССР, у 1953—1956 гады — рэдактар часопіса «Сельская гаспадарка Беларусі». Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1947—1951 гадах.
Заслужаны дзеяч культуры БССР (1967).
Узнагароды
а таксама польскімі і савецкімі медалямі.
Тадэвуш Білевіч
Тадэвуш Білевіч (каля 1728 — 12 жніўня 1788) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
З роду Білевічаў, сын Аляксандра Ежы.
Вучыўся ў Караляўцы. Шамбялян двара Аўгуста III, стараста вайнюцкі, цівун эйрагольскі і вялікадырвянскі; 3 разы абіраўся дэпутатам Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага.
У 1771 далучыўся да Барскай канфедэрацыі і стаў маршалкам жамойцкім. Разам з братам Тэадорам узначаліў рух у падтрымку барскіх канфедэратаў, пасля перайшоў на бок караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага.
Быў паслом на соймы 1776 і 1780 (?).
Мсціслаўскі кашталян у 1783—1786 і ваявода ў 1786—1788, кашталян троцкі з 1788, член Пастаяннай Рады.
Акцыдэнталь
Акцыдэнта́ль, ці Аксіденталь, Інтэрлінгвэ (Occidental, Interlingve) — міжнародная штучная мова.
Прапанаваны ў 1922 годзе Эдгарам дэ Валем (Эстонія). У 1949 годзе быў пераіменаваны ў інтэрлінгвэ для пазбаўлення ад негатыўных асацыяцый, якія магла б выклікаць назва «заходні», і таксама для запланаванага збліжэння з інтэрлінгвай.
Гісторыя
Дэ Валь спачатку быў эсперантыстам, які працаваў над рэформамі гэтай мовы. Калі рэформы былі адвергнуты падчас галасавання 1894 года, ён пакінуў эсперанта-рух з намерам стварыць больш дасканалую мову. Пасля некалькі гадоў працы, ён апублікаваў у 1922 годзе свой праект Акцыдэнталь у газеце Kosmoglott (Сусветная мова), якую ён сам выдаваў. Гэтая газета была адкрытым форумам дзяля свабоднага абмена думкамі стваральнікаў розных новых сістэм. Кожны меў права публікаваць таксама сваю ўласную мову, каб выпрабаваць і прапагандаваць яе.
Пасля 7 гадоў, у 1929 годзе, выданне ўзяла на сябе група з Вены. Яны палічылі, што толькі новая мова Акцыдэнталь з'яўляецца дастаткова выпрабаванай, і ў пачатку гэтага года зачынілі газету для іншых праектаў, і пачалі ўжываць яе толькі для Акцыдэнталя. Яны адаптавалі назву выдання пад арфаграфію гэтай мовы :"Cosmoglotta".
У 1949 годзе тагачасовы віцэ-прэзідэнт Occidental-Union (Абъяднання Акцыдэнталя) Рык Бергер (які пазней сам перайшоў да інтэрлінгвы) пераканаў членаў аб'яднання змяніць назву мовы на Інтэрлінгвэ, аргументуючы, што назва Акцыдэнталь можа пашкодзіць прапагандзе мовы ва ўсходнееўрапейскіх камуністычных краінах.
Да з'яўлення Інтэрлінгвы, акцыдэнталь быў вяршыняй развіцця натуралістычнай школы. Пазней яна пачала цяраць сваіх сваіх прыхільнікаў на карысць больш натуралістычнай інтэрлінгвы. З сярэдзіны 80-х гадоў Cosmoglotta больш не выдавалась (пачала выдавацца зноў толькі з канца 90-х гадоў).
Фанетыка і графіка
Мова ўжывае ўсе літары лацінскага алфавіта ў іх традыцыйным значэнні з пазіцыйна абумоўленай вырыятыўнасцю чытання некаторых літар і злучэнняў: c i g перад пярэднімі галоснымі як [ц] і [ж] адпаведна, ch як [ч] і [ш] перад галоснымі і [х] ці [к] перад зычнымі. Такая пазычаная з натуральных моў варыятыўнасць дазваляе захаваць баланс паміж традыцыйнай арфаграфіяй інтэрнацыяналізмаў і іх традыцыйным гучаннем. Словы грэчаскага паходжання могуць запісавцца як у гістарычнай лацінскай транскрыпцыі, так і фанетычна (physica і fysika, theosoph і teosof). Падваенне зычных апускаецца, калі гэта не вядзе да ўтварэння амонімаў (cane-сабака, canne-пушка).
Націск прыпадае на галосны перад апошнім зычным, пры гэтым канчатак множнага ліку -s і канчатак дзеепрыметніка -men не ўплываюць на месца націска. Калі націск згодна асноўнага правіла прыпадае на суфіксы -bil, -ic, -im, -ul, то ён пераносіцца на наступны склад з канца.
Лексіка і словаўтварэнне
Мова заснавана на інтэрнацыянальнай лексіцы, агульнай для заходнееўрапейскіх моў - у першую чаргу (хаця не выключна) раманскіх. Заметны ўплыў французскай мовы, як у афармленні шматлікіх слоў, так і ў сінтаксісе (у адрозненні ад інтэрлінгвы, якая арыентуецца на паўднёвараманскія мовы).
Словаўтварэнне будуецца па ўзору натуральных моў, але адначасова рэгулюецца так званым правілам дэ Валя: пры ўтварэнні асновы дзеяслова супіна
Ад асновы цяперашняга часа ўтвараюцца словы з суфіксамі -(e)nt-, -(e)ntie, _(e)ment, -(i)bil, -(i)da, -age, ад асновы супіна - з суфіксамі -ion, -or, -ori, -iv, -ura. Гэта дазволіла ўключыць у слоўнік акцыдэнталя вялікую колькасць інтэрнацыяналізмаў з указанымі чарадаваннямі асноў: varia-nte - варыянт, variat-ion - варыяцыя, pretend-ente - прэтэндэнт, pretens-ion - прэтэнзія.
Асноўныя граматычныя асаблівасці
Назоўнікі не маюць катэгорыі граматычнага рода. Пол жывых істот выяўляецца пры дапамозе канчатковых -о ці -а cavall - конь, cavаllo - жарабец, cavalla - кабыла. Множны лік утвараецца постфіксам -(e)s, прыметнікі і артыклі (вызначаны un, нявызначаны li) з назоўнікамі не сагласуюцца.
Адрозніваюцца суб'ектная і аб'ектная формы асабістых займенніікаў.
Да асновы цяперашняга часа далучаюцца канчаткі -(e)r (інфінітыў), -(e)nt (актыўны дзеепрыметнік), -t (пасіўны дзеепрыметнік і мінулы час, а для дзеясловаў, у якіх гэта форма супадае з формай супіна - таксама аддзеяслоўны назоўнік).
Дзеепрысоўе ўтвараецца ад дзеепрыметнікаў пры дапамозе канчатковага -е, вытворныя прыслоўі ад прыметнікаў - пры дапамозе суфікса -men.
Большасць граматычных значэнняў выражаюцца аналітычна: для ўскосных склонаў назоўнікаў - прыназоўнікі, для ступеней параўнання прыметнікаў і прыслоўяў - паказчыкі plu/min(u) (кампаратыў) і max(im)/minim (суперлятыў), для дзеясловаў - дапаможныя фарманты: va + інфінітыў = будучы час, vell + інфінтыў = каньюнктыў, ha + мінулы час = перфект, hat + мінулы час = плюсквамперфект, формы дзеяслова esser + актыўны дзеепрыметнік = прагрэсіўная форма (пар. continuons tense ў анлійскай мове).
Прыклад тэкста
"Ойча наш" Patre nor, qui in le cieles.Mey tui nomine esser sanctifikal, mey tui regnia venir. Mey tui vole esser fat qualmen in le cieles talmen anc sur li terre. Da nos hodie nor pan omnidial, e pardona nor debites, qualmen anc noi pardona nor debitores. E ne indukte nos in tentation, ma libera nos de lu mal.
Гл. таксама
Перыядычныя выданні на штучных мовах