cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Леў Барысавіч Талалай
Біяграфія
У 1925—1926 гг. працаваў настаўнікам Вендаражскай пачатковай школы Магілёўскага раёна, у 1926—1928 гг. вучыўся ў Віцебскім педагагічным тэхнікуме. Быў прызваны ў Чырвоную Армію. З 1932 г. — супрацоўнік яўрэйскай газеты «Юнгер арбайтэр» («Малады рабочы»). У 1936—1941 гг. выкладаў рускую мову і літаратуру ў сярэдняй школе ў Мінску. З пачатку Вялікай Айчыннай вайны — у арміі. Загінуў у 1942 г. на фронце.
Творчасць
Першы верш апублікаваў у 1924 г. Пісаў на мове ідыш. Аўтар зборнікаў «Мой першы сноп» (1932) і «На маршы» (1940). Асобныя творы апублікаваны ў перакладзе на беларускую мову ў зборніку «Мы іх не забудзем» (1949).
IC 4603
IC 4603 — галактыка тыпу RN+* ў сузор’і Змеяносец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вуліца Сасноўка (Наваполацк)
Вуліца Сасноўка (, улица Сосновка) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўднёва-ўсходняй частцы горада ў раёне катэджнай забудовы (т.зв. пасёлак «Паліміраўскі») на поўдзень ад 8-га мікрараёна. Цягнецца з поўдня на поўнач ад вуліцы Залюхаўскай да вуліцы Траецкай, перасякаючы вуліцы Дручанскую і Паліміраўскую. Працягласць вуліцы складае 370 метраў.
Узнікла ў 1990-х — пачатку 2000-х гадоў у выніку актыўнага будаўніцтва заводам «Палімір» для сваіх супрацоўнікаў двухпавярховых блакаваных панэльных дамоў сядзібнага тыпу на дзве сям’і. Дамы мелі люстэркавае планаванне і ўваходы з процілеглых бакоў дома. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца.
Латашы
Латашы (Латаші́) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Рудальфінум
Рудальфінум (Rudolfinum) — канцэртная і выставачная зала (галерэя) у цэнтры Прагі, на плошчы, якая носіць цяпер імя Яна Палаха. Быў адкрыты 7 лютага 1885 г.. Названы ў гонар наследнага прынца Аўстра-Венгерскай імперыі Рудольфа, які ўдзельнічаў ва ўрачыстай цырымоніі адкрыцця. Будынак быў узведзены ў якасці дару Ашчаднага банка Чэхіі гораду Прага і чэшскаму народу. Архітэктары — Ёзэф Зітэк і Ёзэф Шульц.
У 1918—1939 гг. Рудальфінум служыў залай пленарных пасяджэнняў парламента Чэхаславакіі.
Рэканструяваны ў 1990—1992 гг. У цяперашні час з'яўляецца асноўнай канцэртнай пляцоўкай Чэшскага філарманічнага аркестра.
Загуршчына
Загуршчына (Загу́рщина) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Антанусі
Антанусі (малагас. Antanosy) - этнічная група малагасійцаў. Насяляюць частку паўднёвага ўсходу Мадагаскара. Агульная колькасць - 633 тыс. чал.
Антанусі мігрыравалі на паўднёвы ўсход Мадагаскара ў XVIII ст. Падзяляюцца на 3 буйныя групы. Частка антанусі традыцыйна падтрымлівала саюзныя адносіны з антайсака і нават некаторы час уваходзіла ў склад іх дзяржавы.
Размаўляюць на дыялекце малагасійскай мовы.
Амбралауры
Амбралау́ры (ამბროლაური) — горад у Грузіі, цэнтр краю Рача-Лечхумі і Квема Сванеці.
Поль Бебей
Поль Ралан Бебей Кінге (Paul Rolland Bebey Kingué, нар., Дуала, Камерун) — былы камерунскі футбаліст, абаронца.
Клубная
Прафесійную кар’еру пачаў у клубах роднага горада Дуала. Улетку 2009 года адправіўся ў турэцкі клуб «Газіянтэп Бююкшэхір Беледыеспор», але ўжо праз два месяцы вярнуўся ў Камерун. У 2012 годзе гуляў за бельгійскі клуб «Блейд-Гом», пасля на працягу двух гадоў выступаў у Таджыкістане за «Хайр», з якім станавіўся бронзавым і срэбраным прызёрам мясцовага чэмпіянату.
Са студзеня 2015 года знаходзіўся на праглядзе ў гродзенскім «Нёмане», з якім у сакавіку 2015 года падпісаў кантракт. Здолеў замацавацца ў аснове гродзенцаў. У ліпені-жніўні 2015 года не гуляў з-за траўмы, пазней вярнуўся ў асноўны склад.
Па заканчэнні сезона 2015 мусіў вярнуцца з арэнды ў «Хайр», але «Нёман» меў намер пакінуць іграка ў сябе. У сакавіку 2016 года клубы здолелі дамовіцца, але Поль не меў магчымасці прыляцець з Камеруна ў Гродна з-за адсутнасці сродкаў. 29 сакавіка, усё ж такі прыбыўшы ў Гродна, падпісаў новы кантракт з «Нёманам». У сезоне 2016 заставаўся іграком асновы, часам выкарыстоўваўся на пазіцыі правага абаронцы.
У лютым 2017 года зноў прыбыў у Гродна пасля зімняга перапынку і падпісаў новы двухгадовы кантракт. У сезоне 2017 замацаваўся на пазіцыі правага абаронцы гродзенцаў, заставаўся ім і ў сезоне 2018. У лістападзе 2018 года падоўжыў кантракт з гродзенцамі.
У пачатку 2020 года апынуўся па-за складам «Нёмана», праходзіў прагляд у бабруйскай «Белшыне», а ў лютым 2020 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Новагусявіцкі сельсавет
Новагусяві́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Новая Гусявіца.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Гусявіцкага сельсавета.
Поль Бебей
Міжнародная
У складзе алімпійскай зборнай Камеруна выступаў у 2008 годзе на Алімпійскіх гульнях у Пекіне, правёў 3 матчы.
16 кастрычніка 2012 года згуляў за нацыянальную зборную Камеруна ў таварыскім матчы супраць Калумбіі.
NGC 1993
NGC 1993 (іншыя абазначэнні — ESO 554-14, MCG -3-15-3, PGC 17487) — галактыка ў сузор’і Заяц.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Зарычнэ (Жыдачыўскі раён)
Зарычнэ (Зарі́чне) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Браніцкі
Браніцкі — прозвішча.
Раман Якубавіч Тармола-Мірскі
Раман Якубавіч Тармола-Мірскі (,, Карэліцкі раён, Гродзенская вобласць — ) — беларускі паэт, сцэнарыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і рамесніка. У 1960 г. скончыў гісторыка-філалагічны факультэт Мінскага педагагічнага інстытута. Працаваў старшым рэдактарам, загадчыкам літаратурна-мастацкага аддзела, галоўным рэдактарам літаратурна-драматычных праграм, каментатарам па літаратуры і мастацтву Беларускага тэлебачання. З 1977 г. сябра сцэнарна-рэдакцыйнай калегіі мастацкіх фільмаў кінастудыі «Беларусьфільм», з 1980 г. — сябра сцэнарна-рэдакцыйнай калегіі тэлевізійных фільмаў Беларускага тэлебачання.
Творчасць
Першыя творы апублікаваў у 1957 г. («Настаўніцкая газета», «Чырвоная змена»). Аўтар кніг паэзіі «Асколкі і росы» (1964), «Поўня» (1966), «Абнаўленне» (1968), «Міранка» (1971), «Побач» (1974), «Павага» (1976), «Зямное — зямному» (выбранае, 1979), «Вобразы вечара» (1982), «Толькі б дагаварыць» (1986), «Спрадвечнасць» (выбранае, 1989). Выдаў кнігі для дзяцей «Каго баяцца ў лесе» (1973), «Казкі-падказкі» (1984).
Напісаў сцэнарыі дакументальных фільмаў «Людзям сябе пакажы» (зняты ў 1973), «Я не самотны… Максім Багдановіч» (зняты ў 1982 г.), тэлеспектакля «Зачараваны Валерка» (пастаўлены ў 1976 г.).
У 2000-м годзе выйшаў у свет апошні зборнік паэзіі «Прычасце».
Іна Авелеўна Бярозкіна
Іна Авелеўна Бярозкіна (у дзявоцтве Брэгман; нар., Менск) — беларускі архітэктар. Дачка беларускага архітэктара Авеля Брэгмана.
Біяграфія
Скончыла ў 1960 годзе Беларускі політэхнічны інстытут з адзнакай (выкладчыкі Г. Заборскі, Н. Я. Трахтэнберг, У. А. Кароль (кіраўнік дыпломнага праекта)). У 1960—1968 гадах архітэктар, кіраўнік групы Белдзяржпраекта, у 1968—1990 гадах галоўны архітэктар праектаў Паўнзахдзіпрахарчпрама (Белдзіпрахарчпрам).
Член Саюза архітэктараў СССР з 1967 года. Пражывала ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: рэканструкцыя (частковая) і капітальны рамонт ДАВТ БССР (1966—1967, у асаўтарстве за В. Б. Ладыгінай); комплекс харчовых прадпрыемстваў у г. Чарджоу, Туркменістан (1971—1973, у І. Байцовым); комплекс адміністрацыйна-вытворчых будынкаў прадпрыемства ў г. Клайпеда, Літва (1975—1977, намінацыя на Дзяржаўную прэмію Літоўскай ССР); комплекс харчовых прадпрыемстваў у г. Набярэжныя Чаўны, Татарстан (1975—1980); адміністрацыйна-лабараторны корпус Мінскага маргарынавага завода (1979—1980); комплексы адміністрацыйна-вытворчых будынкаў прадпрыемстваў у гарадах Талін (1973—1975) і Нарва, Эстонія (1979—1981); комплекс вытворчых, адміністрацыйных і дапаможных будынкаў прадпрыемства ў г. Санкт-Пецярбургу на скрыжаванні вуліц В. Форш і Ціміразеўскай (1982—1985); праект культурна-асветнага цэнтра з кінаканцэртнай залай і басейнам у г. Бабруйску (1990—1991, інжынерная частка, архітэктурная акустыка—сумесна са спецыялістамі Лендзіпратэатра, Лендзіпрагара); комплекс будынкаў кандытарскага цэха ў Вільнюсе, Літва (1981-1983); кандытарская фабрыка (1986-91) і паліграфічная вытворчасць (1987-90) у комплексе харчовых прадпрыемстваў у прамвузле «Дражня» ў г. Мінску. Сярод ажыццёўленых прац: інтэр’еры кінатэатра «Партызан» (1964-66), кафэ «Каменная кветка» (1963-65) па вул. Талбухіна ў г. Мінску, прадпрыемства ЛВА Ленкандытарпрама ў г. Ленінградзе (1979-80), харчовыя прадпрыемствы ў гарадах Ціхвін (1982), Кінгісеп (1987-89) Ленінградскай вобл., у г. Савецку Калінінградскай вобл., Тутаеве Яраслаўскай вобл. (1986-91) і інш. Праекты прадпрыемстваў і комплексаў у гарадах Мінску (завод эндакрынных прэпаратаў, рэканструкцыя фабрыкі «Камунарка»), Волагдзе, Магнітагорску, Екабпілсе ў Латвіі (1976), Андыжане ва Узбекістане (1972); конкурсныя і тыпавыя праекты харчовых прадпрыемстваў.
Аўтар публікацый у часопісе «Архітэктура і будаўніцтва», у зборніку «Архітэктура ў імя жыцця».
Геаметрыя
Геаме́трыя (ад γεωμετρία;  — Зямля і  — «вымяраю») — раздзел матэматыкі, які вывучае ўласцівасці і адносіны між аб'ектамі ў прасторы. Гэтыя аб'екты называюць фігурамі.
Узнікла з практычных патрэб чалавека для вызначэння адлегласці, вуглоў, плошчаў, аб'ёмаў і інш. Без геаметрыі немагчыма развіццё астраноміі, геадэзіі, картаграфіі, крышталяграфіі, тэорыі адноснасці і ўсіх графічных метадаў. Геаметрычныя тэорыі выкарыстоўваюцца ў механіцы і фізіцы: магчымыя канфігурацыі (узаемнае размяшчэнне элементаў) механічнай сістэмы ўтвараюць «канфігурацыйную прастору» (рух сістэмы адлюстроўваецца рухам пункта ў гэтай прасторы); сукупнасць станаў фізічнай сістэмы разглядаецца як «фазавая прастора» сістэмы і інш.
Геаметрыя — аксіяматычная навука. Яе аснову складае рад аксіём, на якіх будуюцца ўсе іншыя яе палажэнні.
Зарычча (Жыдачыўскі раён)
Зарычча (Заріччя) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Геаметрыя
Асноўныя паняцці геаметрыі (лінія, паверхня, пункт, геаметрычнае цела) узніклі ў выніку абстрагавання ад іншых уласцівасцей цел (напрыклад, масы, колеру). Параўнанне цел абумовіла ўзнікненне паняццяў даўжыні, плошчы, аб'ёму, меры вугла.
Класіфікацыя геаметрыі, прапанаваная Клейнам у ў 1872 годзе і заснаваная на інварыянтнасці геаметрычных аб'ектаў адносна розных груп пераўтварэнняў, захоўваецца да гэтага часу.
Гісторыя
Самыя простыя геаметрычныя звесткі і паняцці былі вядомы ў Старажытным Егіпце, Вавілоне, Кітаі, Індыі. Геаметрычныя палажэнні фармуляваліся ў выглядзе правіл з элементарнымі доказамі або без доказаў. Самастойнай навукай геаметрыя стала ў Старажытнай Грэцыі (5 ст. да н.э.). Геаметрыя ў аб'ёме, які прыкладна адпавядае сучаснаму курсу элементарнай геаметрыі, выкладзена ў «Пачатках» Эўкліда (3 ст. да н.э.). Развіццё астраноміі і геадэзіі прывяло да стварэння плоскай і сферычнай трыганаметрыі (1—2 ст. да н.э.).
Інтэнсіўнае развіццё геаметрыі пачынаецца з 17 ст.: Р. Дэкарт прапанаваў метад каардынат; І. Ньютан і Г. Лейбніц стварылі дыферэнцыяльнае і інтэгральнае злічэнне, што дало магчымасць вывучаць геаметрычныя аб'екты метадамі алгебры і аналізу бесканечна малых (гл. алгебраічная геаметрыя, аналітычная геаметрыя, дыферэнцыяльная геаметрыя), Ж. Дэзарг і Б. Паскаль заклалі асновы праектыўнай геаметрыі. У працах Г.Монжа (18 ст.) сучасны выгляд набыла начартальная геаметрыя.
У 1826 годзе М. І. Лабачэўскі пабудаваў геаметрыю на аснове сістэмы аксіём, якія адрозніваюцца ад эўклідавай толькі аксіёмай аб паралельных прамых. Стала магчымым будаванне разнастайных прастор з рознымі геаметрыямі (т.зв. неэўклідавы геаметрыі), сістэматызацыя якіх магчыма з дапамогай тэорыі груп. Пасля гэтага павялічылася роля і пашырылася выкарыстанне аксіяматычнага метаду.
У працах савецкіх матэматыкаў П. С. Аляксандрава, Л. С. Пантрагіна, П. С. Урысона развіваліся асноўныя напрамкі тапалогіі. Напрамак «геаметрыя ў цэлым» заснавалі савецкія матэматыкі А. Д. Аляксандраў, М. У. Яфімаў, А. В. Пагарэлаў.
На Беларусі станаўленне сучаснай геаметрыі пачалося ў 1930-я гады. Былі атрыманы важныя вынікі ў праблеме ўкладання рыманавых прастор у эўклідавы і рыманавы прасторы (Ц. Л. Бурстын); метадамі вонкавых форм даследаваны лініі і паверхні Картана ў неэўклідавых прасторах (Л. К. Тутаеў); адкрыты клас аднародных прастор і распрацавана іх тэорыя (В. І. Вядзернікаў, А. С. Фядзенка, Б. П. Камракоў).
Асноўныя паняцці
Паняцці пункта, прамой і плоскасці з'яўляюцца зыходнымі паняццямі геаметрыі.
Акрамя таго, у геаметрыі важную ролю адыгрываюць метрычныя паняцці даўжыні, плошчы, аб'ёму, меры вугла.
Раздзелы
Элементарная геаметрыя (еўклідава геаметрыя) падзяляецца на планіметрыю, якая вывучае фігуры на плоскасці, і стэрэаметрыю, якая вывучае фігуры ў прасторы. Інакш кажучы, планіметрыя — гэта двухмерная геаметрыя, а стэрэаметрыя — трохмерная. Важную частку еўклідавай геаметрыі складае вывучэнне фігур, якія можна пабудаваць з дапамогай лінейкі і (або) цыркуля.
Аналітычная геаметрыя вывучае фігуры, якія з'яўляюцца графічным прадстаўленнем алгебраічных выразаў. Яна з'яўляецца «мастом», які злучае геаметрыю з алгебрай.
Дыферэнцыяльная геаметрыя вывучае геаметрычныя фігуры з выкарыстаннем сродкаў матэматычнага аналізу.
IC 4604
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Падасоўцы
Падасо́ўцы (, Подосовцы) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мілавідскага сельсавета. Размешчана за 44 км на паўднёвы захад ад Баранавіч, за 18 км ад чыгуначнай станцыі Лясная на лініі Баранавічы—Брэст. Насельніцтва 44 жыхары, 23 гаспадаркі (2005).
Гісторыя
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 3 вяскоўцы.
NGC 1994
NGC 1994 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC136) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Самегрэла-Зема Сванеці
Самегрэла-Зема Сванеці (სამეგრელო-ზემო სვანეთი) — край, адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Рэспублікі Грузія.
NGC 1994
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уманскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Паўла Тычыны
Уманскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Паўла Тычыны — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова педагагічнага профілю са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Умань.
Таццяна Аляксандраўна Калевіч
Таццяна Аляксандраўна Калевіч (нар., Мінск) — беларускі хімік-неарганік, дырэктар Ліцэя БДУ (2005—2010), Кандыдат хімічных навук (1981).
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1973). Працавала ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (Навукова-даследчы інстытут прыкладных фізічных праблем, 1973—1990, навуковы супрацоўнік, з 1990 — Ліцэй БДУ, выкладчык хіміі, у 1997—1998 — намеснік дырэктара ліцэя, 1998—2004 — загадчык кафедры хіміі, 2004—2010 — дырэктар ліцэя).
Навуковыя інтарэсы: неарганічная хімія; методыка выкладання хіміі ў агульнаадукацыйных установах.
Узнагароды
Грамата Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (1995), прэміі спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па сацыяльнай падтрымцы адораных навучэнцаў і студэнтаў (1999, 2001, 2011), нагрудны знак «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (2000), падзяка рэктара Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (2006), ганаровае званне «Заслужаны работнік Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта» (2012).
Тэатральная плошча (Масква)
Тэатральная плошча (у 1820-я гады — Пятроўская плошча, у 1919—1990 гадах — плошча Свярдлова) — плошча ў цэнтры Масквы. Знаходзіцца на паўночны захад ад плошчы Рэвалюцыі, паміж Тэатральным праездам, Пятроўкай і Коп’еўскім завулкам. На плошчы знаходзяцца Вялікі, Малы тэатры і Расійскі акадэмічны маладзёжны тэатр.
Гісторыя назвы
Першапачатковая назва — Пятроўская плошча, паходзіць ад Пятроўскага тэатра (папярэднік Вялікага тэатра), які, у сваю чаргу, атрымаў назву па вуліцы Пятроўка. Пазней за плошчай замацавалася назва Тэатральная. У 1919 годзе яна была пераназвана ў плошчу Свярдлова (у гонар Я. М. Свярдлова, старшыні ЦВК, якая працавала ў будынку гасцініцы «Метраполь»). У 1991 годзе плошчы была вярнулі гістарычную назву.
Перадгісторыя плошчы
Сучасная Тэатральная плошча размяшчаецца непасрэдна на захад ад старажытнага рэчышча рэкі Нягліннай, якая рабіла ў гэтым месцы паварот на паўднёвы захад, і часткова захоплівае ўласна рэчышча Нягліннай, якая з 1819 года праходзіць у падземнай трубе па перыметры плошчы.
Пад канец XV стагоддзя на левым, усходнім, берагу Нягліннай быў выбудаваны Гарматны двор, і поруч з ім — мост цераз Няглінную. У 1516 годзе Няглінную перагарадзілі плацінай, уладкаваўшы вялікі ставок ніжэй Гарматнага двара, а ў 1534—1538 гадах была выбудавана сцяна Кітай-горада. «Вадзяная брама» Кітай-горада дазваляла, у выпадку аблогі, забіраць ваду проста з ракі; у XVII стагоддзі яны былі закладзены. Тым часам траса вуліцы Пятроўкі паўтарала выгін Нягліннай — Пятроўка выходзіла на Вялікую Дзмітраўку — і на ёй размяшчаліся гандлёвыя рады, а да поўначы — царква Спасу на Коп'е, што дала імя Коп'еўскаму завулку.
У 1707—1708 гадах бастыёны Кітай-горада пашырылі, асцерагаючыся шведскага ўварвання, а Няглінную пусцілі ў глыбокі штучны роў.
У пажар 1737 года пляцоўкі да захаду ад Нягліннай выгарэлі дашчэнту і былі заняты дварамі шляхты — князямі Чаркаскімі, Галіцынымі і іншымі. Тутака ж дзеяла школа архітэктуры князя Ухтомскага. У 1786 годзе спусцілі ставок на Нягліннай, да 1792 года пракапалі для яго новае штучнае рэчышча.
Антайфасі
Антайфа́сі (малагас. Antaifasy, літаральна «людзі пяскоў») — этнічная група малагасійцаў. Насяляюць частку паўднёвага ўсходу Мадагаскара. Агульная колькасць — 233 000 чалавек.
Антайфасі, відавочна, паходзяць ад заходніх сакалава. Мелі сваю дзяржаву з цэнтрам у горадзе Фарафангана, дзі іх манархі жывуць і зараз, аднак выконваюць выключна рытуальныя функцыі.
Тэатральная плошча (Масква)
Перадгісторыя плошчы
Паводле плана 1775 года вакол Крамля і Кітай-горада планавалася ўладкаваць некалькі вялікіх плошчаў, у тым ліку і на месцы будучай Тэатральнай. Да таго часу на болверках выраслі дрэвы, а іх крутыя адхоны былі ўмацаваны драўлянымі бэлькамі.
Антайфасі
Асноўныя заняткі — сельская гаспадарка і лоў рыбы. Антайфасі здолелі захаваць многія рысы традыцыйнай культуры, у тым ліку будаўніцтва драўляных магільняў кібуры і свята абразання юнакоў самбатра, што праводзіцца раз у сем гадоў. Сярод суседзяў антайфасі вылучаюцца сціпласцю. Забаронены выпрабавальныя шлюбы і некаторыя элементы еўрапейскай вопраткі.
Тэатральная плошча (Масква)
Перадгісторыя плошчы
У 1780 годзе князь Урусаў і англічанін Мэдакс з найвышэйшага дазволу ўладкавалі ў доме Галіцына агульнадаступны Пятроўскі тэатр (тэатр атрымаў такую назву па назве плошчы), што дзейнічаў да пажару 8 кастрычніка 1805 года (у гэты дзень у тэатры давалі «Русалку», і пагалоска прыпісала пажар «д'ябальскаму» спектаклю).
Антайфасі
Размаўляюць на дыялекце малагасійскай мовы.
Большасць вернікаў прытрымліваецца традыцыйных рэлігійных культаў (80%). Распаўсюджана таксама хрысціянства (20%).
Тэатральная плошча (Масква)
Узнікненне і развіццё плошчы
Паводле дадзенага ў 1816 годзе Кабінетам міністраў наказу, Камісіі для будынкаў варта трэба было плошчу перад Пятроўскім тэатрам «прызначыць рэгулярным чатырохвугольнікам, як ЯІВ (Аляксандр I) уласнаю найвышэйшаю рукою на плане алоўкам паказаць зрабіў ласку». На зацверджаным у 1817 годзе «Пражэктаваным плане сталічнага горада Масквы» Пятроўская плошча паказаны ў лініях, паказаных Аляксандрам I, але фактычна засталася ў тых жа межах, што і да пажару 1812 года. 20 сакавіка 1818 года маскоўскі галоўнакамандуючы А. П. Тармасаў зацвердзіў падрыхтаваны інжынерам Л. Л. Карбанье план Пятроўскай плошчы.
Лаганскі раён
Лаганскі раён (Лага́нский райо́н, Лаганя район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэспублікі Калмыкія Расійскай Федэрацыі, у межах якой утвораны муніцыпальны раён Лаганскае раённае муніцыпальнае ўтварэнне. Адміністрацыйны цэнтр — горад Лагань.
Тэатральная плошча (Масква)
Узнікненне і развіццё плошчы
У 1816 годзе да праектавання будучага Тэатральнай плошчы быў прыцягнуты Восіп Бавэ. Канчатковы праект плошчы быў зацверджаны ў 1821 годзе. Паводле гэтага плану плошча павінна была мець від прамавугольніка, абмежаванага па перыметры чатырма сіметрычна стаячымі будынкамі і падзеленага па сярэдзіне праездам. На падоўжнай восі плошчы Бавэ размясціў будынак Пятроўскага тэатра, а з процілеглага боку, пад вуглом да кітайгародскай сцяны — сквер. Планаванне плошчы пад кіраўніцтвам Бавэ пачалося ў 1816 годзе — за пяць гадоў да канчатковага цверджання праекта. Да 1819 года Бавэ перадаў у Камісію для будынкаў праекты фасадаў выходзячых на плошчу будынкаў. Падоўжныя бакі плошчы абмяжоўвалі чатыры двухпавярховыя корпусы з адкрытымі галерэямі ў першых паверхах, перакрытымі крыжовымі зборамі, якія глядзельна пашыралі плошчу і прызначаліся пад гандаль. Выходзячыя на праезд тарцы будынкаў Бавэ акцэнтаваў падвышанымі трохпавярховымі аб'ёмамі з порцікамі. Аднолькавы рытм гэтых карпусоў павінен быў па задуме Бавэ падкрэсліваць манументальнасць тэатра, які стаіць на плошчы.
Лаганскі раён
Насельніцтва — (2019 г.).
Геаграфія
Раён размешчаны на паўднёвым усходзе Рэспублікі Калмыкія на Прыкаспійскай нізіне ля ўзбярэжжа Каспійскага мора. Характэрнай асаблівасцю рэльефу раёна з’яўляюцца Бэраўскія бугры. На поўдні раён мяжуе з Рэспублікай Дагестан, на захадзе — з Чорназямельскім раёнам, на поўначы — з Астраханскай вобласцю, на ўсходзе абмываецца Каспійскім морам. Працягласць марскога ўзбярэжжа, прылеглага да тэрыторыі раёна, складае 130 км. Па мяжы з Чорназямельскім раёнам праходзіць чыгунка Астрахань — Кізляр. Плошча тэрыторыі раёна — 4685 км². Адлегласць ад раённага цэнтра да г. Эліста — 310 км.
Клімат
Тэрыторыя Лаганскага раёна дзякуючы свайму геаграфічнаму становішчу атрымлівае шмат сонечнай радыяцыі. Колькасць сумарнай сонечнай энергіі вагаецца ад 115 ккал/см² да 120 ккал/см². Працягласць сонечнага ззяння тут складае 2180—2250 гадзін у год.
Тэмпература паветра мае рэзка выражаны гадавы ход. Амплітуда абсалютных тэмператур паветра на працягу года складае 80—90 °C. Максімальная тэмпература ліпеня — +42 °C, мінімальная тэмпература студзеня — мінус 34—36 °C, сярэдняя тэмпература студзеня — мінус 5—8 °C, сярэдняя тэмпература ліпеня — +23—26 °C. Вегетацыйны перыяд з тэмпературай вышэй за 10 °C працягваецца ад 180 да 213 дзён. Колькасць ападкаў вагаецца ад 300 да 400 мм. Адносная вільготнасць паветра мае ярка выражаны гадавы ход. Найменшыя значэнні адзначаюцца ў ліпені — 45—50 %, мінімальныя (у асобныя дні) могуць быць 20 % і ніжэй.
Старагусявіцкі сельсавет
Старагусяві́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Старая Гусявіца.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Гусявіцкага сельсавета.
Іваніўці (Жыдачыўскі раён)
Іваніўці (Іва́нівці) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Каралінум
Каралінум (Karolinum) —- сярэдневяковы комплекс будынкаў Карлавага ўніверсітэта ў Празе, заснаваны ў пачатку 14 стагоддзя. У цяперашні час у будынках размяшчаецца шэраг адміністрацый універсітэта. Комплекс быў закладзены на аснове асабняка Яна Ротлева, які быў выкуплены Карлам IV для патрэб універсітэта.
Віфлеемская капліца
Віфлее́мская каплі́ца (Betlémská kaple) — капэла (капліца) у Празе, заснаваная на прыватныя сродкі ў 1391 годзе для правядзення імшы на чэшскай мове. Умяшчальнасць будынка — да 3000 чалавек. З 1402 па 1413 год прапаведнікам капліцы быў Ян Гус. Менавіта тут ён пачаў пропаведзі рэфарматарскіх ідэй.
У 1786 годзе капліца знесена, адноўленая ў 1954 годзе, будынак выкарыстоўваецца ў першую чаргу для правядзення ўрачыстых мерапрыемстваў Чэшскага тэхнічнага ўніверсітэта, але таксама ў ёй размяшчаецца музей, праводзяцца канцэрты і выстаўкі.
Кабаэна
Кабаэ́на (Kabaena — востраў у Інданезіі. Размешчаны на паўднёвы ўсход ад Сулавесі. Плошча — 873 км². Насельніцтва (2010) — чалавек.
Клімат трапічны пасатны. З мая да кастрычніка працягваецца сухі сезон.
Населены пераважна баджа. Галоўны занятак жыхароў Кабаэны — сельская гаспадарка. Мясцовыя ўлады імкнуцца развіваць турызм.
Падкрыніца
Падкрыні́ца (, Подкриница) — хутар у Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мілавідскага сельсавета.
Карнэліўка
Карнэліўка (Корнелі́вка) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
IC 4605
IC 4605 — галактыка тыпу RN+* ў сузор’і Скарпіён.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Герб Азарычаў
Герб Азарычаў — герб гарадскога пасёлка Азарычы. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  года № 71.
Апісанне
У чырвоным полі іспанскага шчыта размешчана апраўленая блакітным левая срэбная перавязь, абцяжараная трыма залатымі зліткамі.
Герб, створаны на яго аснове флаг, а таксама палажэнні аб іх былі зацверджаны рашэннем Калінкавіцкага раённага Савета дэпутатаў ад 27 сакавiка 2001 года № 60. Аўтар і мастак герба Р. С. Жаўняркевіч.
Хірскі манастыр
Хірскі манастыр — мужчынскі манастыр Грузінскай праваслаўнай царквы ў Кахетыі. Заснаваны ў VI стагоддзі святым Стэфанам Хірскім, магіла якога таксама знаходзіцца тут. Неаднаразова разбураўся і неаднаразова — у XI, XVI, XIX стагоддзях, аднаўляўся
NGC 1995
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Карчыўка (Жыдачыўскі раён)
Карчыўка (Корчі́вка) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Калуга
Калуга — горад у цэнтральнай Расіі, адміністрацыйны цэнтр (з 1944 года) Калужскай вобласці. Насельніцтва: 327,0 тыс. чалавек (2009). Горад размешчаны на берагах Акі, паблізу ракі Ячэнкі, за 190 км на паўднёвы захад ад Масквы. Чыгуначная станцыя на лініі Масква — Кіеў.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1371 годзе ў грамаце вялікалітоўскага князя Альгерда. Узнік як памежная крэпасць на паўднёва-заходніх межах Маскоўскай дзяржавы. З 15 стагоддзя Калуга ўваходзіць у склад Маскоўскага княства (у 1505-18 гадах — самастойнае ўдзельнае княства). У 1607 годзе Калуга — цэнтр сялянскага паўстання пад правадырствам І. І. Балотнікава. У 1708 годзе Калуга ўвайшла ў Маскоўскую губерню, з 1777 года цэнтр Калужскага намесніцтва, з 1796 года — Калужскай губерні. У 17-19 ст. гуляла значную ролю як гандлёвы цэнтр. У Калузе пражыў большую частку свайго жыцця і пахаваны К. Э. Цыялкоўскі. У кастрычніку 1941 года акупавана нацысцкімі захопнікамі, вызвалена 30 снежня 1941 года.
Распаўсюджванне COVID-19 у Егіпце
Першы выпадак з’яўлення каранавіруснай хваробы COVID-19 быў выяўлены на тэрыторыі Егіпта 14 лютага 2020 году.
Станам на 2023 год у краіне зафіксавана 515 тыс. выпадкаў заражэння, у тым ліку 24 тыс. смерцяў.
Храналогія
14 лютага 2020 года Міністэрства аховы здароўя Егіпта аб’явіла пра першы выпадак заражэння COVID-19 у краіне ў міжнародным аэрапорце Каіра, інфікаваным апынуўся грамадзянін Кітая. Улады Егіпта апавясцілі Сусветную арганізацыю аховы здароўя (СААЗ), і пацыент быў змешчаны ў каранцінную ізаляцыю ў бальніцы. У хуткім часе былі ўведзеныя прафілактычныя абыходы для маніторынгу тых, хто кантактаваў з інфікаваным, заражаных сярод іх не было выяўлена.
1 сакавіка Катар забараніў усе паездкі з Егіпта, акрамя суайчыннікаў, у якасці папераджальнай меры для прадухілення распаўсюджвання SARS-CoV-2. У гэты ж дзень Егіпет абвясціў пра выяўленне другога выпадку.
2 сакавіка Кувейт абвясціў, што будзе правяраць усіх, хто прыбыў зь Егіпта і Сірыі на SARS-CoV-2. Паводле ацэнак Egypt Watch, у краіне было зарэгістравана 20 лабараторна пацверджаных выпадкаў, пра якія паведаміла Middle East Monitor 2 сакавіка. Людзі з пацверджанымі выпадкамі, як сцвярджалася, утрымліваліся ў ваенных шпіталях, недаступных Міністэрству аховы здароўя Егіпта і афіцыйнай статыстыцы аховы здароўя, якая інфармавала СААЗ. Пацверджаныя выпадкі, якія нібыта адсутнічалі ў афіцыйнай статыстыкі, уключалі сям’ю ў ваенным шпіталі горада Танто і чатырох людзей у шпіталі Каср-Эль-Айні.
8 сакавіка ў Хургадзе памёр ад каранавіруса 60-гадовы грамадзянін Германіі, які стаў першым чалавекам з нямецкім грамадзянствам, памерлым ад COVID-19.
12 сакавіка Міністэрства аховы здароўя Егіпта аб’явіла аб другой смерці ад віруса, а агульная колькасць выпадкаў інфікавання дасягнула 80.
13 сакавіка Міністэрства аховы здароўя Егіпта аб’явіла аб адным выпадку выздараўлення і 13 новых пацверджаных выпадкаў інфікавання, агульная колькасць інфіцыраваных дасягнула 93. Туніс афіцыйна ўключыў Егіпет у спіс раёнаў ўспышкі захворвання, і зачыніў мяжы для егіпцян, а таксама прадугледзеў каранцін для тых, хто прыбывае адтуль.
16 сакавіка міністр авіяцыі Егіпта вырашыў закрыць аэрапорты і прыпыніць усе авіяпералёты. Гэта рашэнне ўступіла ў сілу з 19 сакавіка.
18 сакавіка паліцыя затрымала чатырох актывістаў пасля таго, як яны пратэставалі перад штаб-кватэрай кабінета міністраў, патрабуючы вызваліць палітычных зняволеных, каб абараніць іх ад распаўсюджвання каранавіруса.
Круізны карабель на рацэ Ніл
6 сакавіка Міністэрства аховы здароўя Егіпта і СААЗ пацвердзілі 12 новых выпадкаў захворвання SARS-CoV-2. Інфікаваныя былі сярод егіпецкага персаналу на борце круізнага карабля па рацэ Ніл, які плаваў з Асуана да Луксора. Гэты карабель шырока вядомы як MS River Anuket, або «Асар». Ва ўсіх, хто паказаў пазітыўную рэакцыю на SARS-CoV-2, не выяўлялі ні аднаго сімптому захворвання. Згодна з тэстаў, вірус распаўсюдзіўся ад тайваньска-амерыканскага турыста на караблі.
Ацэнкі колькасці выпадкаў захворвання
Спецыялісты па інфекцыйных захворваннях Універсітэта Таронта, якія вывучалі неадпаведнасць паміж афіцыйнымі і верагоднымі паказчыкамі заражэння ў Егіпце, ацанілі, што па стане на 15 сакавіка 2020 года памер успышкі ў Егіпце склаў ад 6270 да 45070 выпадкаў заражэння. Урад Егіпта абверг гэтыя лічбы і пачаў арыштоўваць людзей, што распаўсюджвалі дэзінфармацыю аб большым распаўсюдзе пандэміі, чым асвятлялася ў афіцыйных крыніцах.
Генадзь Аляксеевіч Браніцкі
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Хімія», 1960; аспірантура, 1963). Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (1963—2017, Навукова-даследчы інстытут фізіка-хімічных праблем, лабараторыя хіміі тонкіх плёнак, галоўны навуковы супрацоўнік, у 2005—2010 — загадчык лабараторыі, у 1995—2005 — дэкан хімічнага факультэта).
Навуковыя інтарэсы: хімія нанаструктурыраваных сістэм. Пазапрафесійныя інтарэсы: дэкаратыўна-прыкладное мастацтва (вышыўка).
Узнагароды
Званне «Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь» (1998), медаль Косара Амерыканскага фатаграфічнага таварыства (1990).
Антон Васілевіч Шэпелеў
Антон Шэпелеў (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца пінскай «Хвалі».
Клубная кар’ера
З 2007 года пачаў гуляць за дубль магілёўскага «Дняпра». У 2009—2010 гадах гуляў у арэндзе ў рэчыцкім «Ведрычы-97», дзе быў іграком асновы. Улетку 2010 года вярнуўся ў Магілёў, зноў стаў гуляць за дубль, пры гэтым часам з’яўляўся ў асноўнай камандзе.
Па выніках сезона 2011 «Дняпро» страціў месца ў Вышэйшай лізе, пасля чаго Антон перабраўся ў першалігавую «Смаргонь», а праз год апынуўся ў «Хіміку». У ліпені 2014 года вярнуўся ў Вышэйшую лігу, падпісаўшы кантракт з «Дняпром» да 2017 года. У «Дняпры» знаходзіўся на лаўцы запасных і не здолеў выратаваць каманду ад чарговага вылету ў Першую лігу. У сезоне 2015 у Першай лізе трывала гуляў у аснове магіляўчан.
У лютым 2016 года разарваў пагадненне з магілёўскім клубам і далучыўся да брэсцкага «Дынама», з якім у сакавіку падпісаў кантракт. У жніўні 2016 года вярнуўся ў «Дняпро», якому дапамог выйсці ў Вышэйшую лігу. У першай палове сезона 2017 не меў трывалага месца ў аснове, але пазней замацаваўся на пазіцыі цэнтральнага абаронцы. У студзені 2018 года на год падоўжыў кантракт з магіляўчанамі. Сезон 2018 пачынаў у стартавым складзе, з лета стаў часам заставацца на лаўцы запасных.
У снежні 2018 года стаў іграком «Смалявічаў», аднак не меў трывалага месца ў складзе каманды, часцей выхадзіў на замену. У ліпені 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў смалявіцкі клуб.
У жніўні 2019 года папоўніў склад гомельскага «Лакаматыва», дзе стаў іграком стартавага складу. У студзені 2020 года зноў далучыўся да «Дняпра». Замацаваўся ў складзе і стаў капітанам каманды, па выніках сезона 2020 дапамог «Дняпру» перамагчы ў Другой лізе. З чэрвеня па верасень 2021 года адсутнічаў з-за траўмы, пазней вярнуўся ў склад. У студзені 2022 года пакінуў магілёўскі клуб.
У лютым 2022 года стаў іграком пінскай «Хвалі». Замацаваўся ў якасці асноўнага абаронцы пінчукоў. У студзені 2023 года падоўжыў кантракт з клубам.
Каторыны
Каторыны (Кото́рини) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Альковіцкі сельсавет
Алько́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Вілейскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Альковічы.
Каманда
«Кама́нда» (Commando) — амерыканскі фільм 1985 года рэжысёра Марка Лестэра з Арнольдам Шварцэнэгерам у галоўнай ролі.
Лыствыніўка (Народыцкі раён)
Лыствыніўка (Листви́нівка) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Альковіцкі сельсавет
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1435 чалавек, з іх 97,4 % — беларусы, 1,4 % — рускія.
Населеныя пункты
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 22 населеныя пункты: вёскі Адамоўшчына, Акцябрская, Альковічы, Аўсянікі, Забалацце, Зацемень, Каранёва, Крайскія Пасекі, Маразы, Мацькаўскія Пасекі, Мацькаўцы, Пабядзіцель, Ракшыцы, Рушчыцы, Сачыўкі, Скарада, Стайкі, Старынкі, Хадасы, Харкі, Юнцавічы і хутар Крынічына.
Зугдыды
Зугдыды, Зугдзідзі (ზუგდიდი) — горад у Грузіі, цэнтр краю Самегрэла-Зема Сванеці.
Пянчынскі сельсавет
Пянчы́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Пянчын.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уваравіцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Гусявіцкага сельсавета.
IC 4607-1
IC 4607-1 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ягадныя культуры
Ягадныя культуры — вялікая група пладовых культур, якая складаецца з шматгадовых кустоў, паўкустоў і травяністых раслін, якія даюць сакавітыя плады.
Практычнае значэнне ягадных культур
Плады ягадных культур маюць важнае харчовае і лекавае значэнне. Дзікарослыя ягады служаць кормам для жывёл і птушак. Плады ягадных культур утрымліваюць карысныя для харчавання чалавека вітаміны, арганічныя кіслоты, біялагічна актыўныя рэчывы, цукры, эфірныя алеі.
Чалавек здаўна ўжывае ў ежу духмяныя і смачныя як дзікарослыя, так і культурныя ягады, якія спрыяюць барацьбе з неспрыяльнымі фактарамі знешняга асяроддзя. Пры рэгулярным іх ужыванні наш арганізм выпрацоўвае імунітэт да многіх захворванняў, нават такім грозным, як гіпертанія, атэрасклероз, інфаркт міякарда, інсульт і інш.
У большасці сваім ягады спажываюць у свежым выглядзе, а для працяглага захоўвання іх сушаць або замарожваюць. Рыхтуюць з іх сокі, сіропы, варэнне, жэле, джэмы, павідла, мус, віна, наліўкі і інш
Перавагі ягадных культур
Ягадныя культуры маюць шэраг пераваг у параўнанні з іншымі пладовымі культурамі. Да іх ставяцца ранняе ўступленне ў плоданашэнне пасля пасадкі, раннія тэрміны паспявання пладоў (напрыклад, бружмель сіні, лічыцца самай хуткаспелай пладовай культурай), высокія і рэгулярныя ўраджаі, невялікі кампактны памер раслін, высокі ўзровень пластычнасці ягадных культур у залежнасці ад глебава-кліматычных умоў вырошчвання, адносная лёгкасць вегетатыўнага размнажэння сартоў (разеткамі, атожылкамі, адводкамі, тронкамі, вусамі).
Недахопы ягадных культур
У ягадных культур маюцца свае недахопы. Так, напрыклад, плады з-за тонкай далікатнай скуркі не падлягаюць працягламу захоўванню, хутка страчваюць спажывецкія якасці пасля збору ўраджаю, малатранспартабельныя. Большасць ягадных культур моцна паражаюцца хваробамі і шкоднікамі. Ягадныя культуры не адрозніваюцца даўгавечнасцю.
NGC 2001
NGC 2001 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC137) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Крэхіў (Жыдачыўскі раён)
Крэхіў (Кре́хів) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Распаўсюджванне COVID-19 у Аргенціне
7 сакавіка Міністэрства аховы здароўя пацвердзіла першую смерць 64-гадовага мужчыны, які прыехаў у Парыж, Францыя, і ў якога таксама былі іншыя захворванні. Гэты выпадак быў пацверджаны як станоўчы аналіз на вірус толькі пасля смерці пацыента, што азнаменавала першую задакументаваць смерць ад віруса ў Лацінскай Амерыцы.
Станам на 2023 год у краіне зафіксавана 10 млн выпадкаў заражэння, у тым ліку 130 тыс. смерцяў.
124 да н.э.
124 год да нашай эры
BMW F52
BMW 1 Серыі (F52) уяўляе сабой кампактны аўтамабіль, зроблены ў Кітаі для кітайскага рынку кампаніяй BMW Brilliance, сумесным прадпрыемствам паміж BMW і Brilliance Auto. У адрозненні ад іншых аўтамабіляў BMW 1 серыі, ён пабудаваны на пярэднепрываднай платформе UKL. Упершыню ён быў прадэманстраваны на аўтамабільнай выставе Auto Guangzhou ў 2016 годзе, а продаж стартаваў ў лютым 2017 года.
Мілавіды (Баранавіцкі раён)
Мілаві́ды (, Миловиды) — аграгарадок у Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, на рацэ Навасадка, на шашы. Адміністрацыйны цэнтр Мілавідскага сельсавета. Размешчаны за 37 км на паўднёвы захад ад Баранавіч, за 11 км ад чыгуначнай станцыі Лясная на лініі Баранавічы—Брэст, на аўтадарозе Іванавічы—Слуцк. Насельніцтва 807 жыхароў, 337 гаспадарак (2005).
Гісторыя
Вядомы з XVI ст., у 1518 годзе Ян Неміровіч адпісаў вёску сваёй жонцы. З 1712 года ў валоданні Быценскага кляштара.
Пад уладай Расійскай імперыі
У сярэдзіне XIX ст. ў Дабромысленскай воласці Слонімскага павета Гродзенскай губерні. У 1843 годзе пабудавана паштовая станцыя, якая ўключала станцыйны дом, карэтную і хлеў. З 1861 года адкрыта народнае вучылішча.
У час нацыянальна-вызваленчага паўстання 1863—1864 гадоў Мілавіды з'яўляліся адным з цэнтраў паўстання. Тут знаходзіўся паўстанцкі лагер. У сярэдзіне мая 1863 года ў ім знаходзілася некалькі атрадаў (каля 800 чал.), камандаванне аб'яднанымі сіламі ажыццяўляў Аляксандр Лянкевіч. Паўстанцы ўстанавілі кантроль над навакольнай тэрыторыяй, знаёмілі сялян з мэтамі паўстання, выступалі за надзяленне іх зямлёй, за адмену феадальных павіннасцей. 20 мая 1863 года мілавідскі лагер наведаў Кастусь Каліноўскі.
Царскія ўлады накіравалі супраць паўстанцаў войскі. 22 мая 1863 года адбыўся жорсткі бой паміж расійскімі войскамі і аб'яднанымі сіламі паўстанцаў, якія налічвалі каля 800 чалавек са Слонімскага, Ваўкавыскага, Пружанскага, Навагрудскага і Гродзенскага паветаў. На чале паўстанцаў, пад агульным камандваннем Кастуся Каліноўскага, стаялі Францішак Юндзіл, Ісідар Лукашэвіч, Аляксандр Лянкевіч. Дэмаралізаваныя карнікі праз некалькі гадзін вымушаны былі адступіць. У гэта бітве ў аддзеле А. Лянкевіча (Лягдара) змагаліся рэшткі Лідскага аддзела Людвіка Нарбута, і сярод іх — Францішак Багушэвіч і Міхал Андрыёлі. Хутка да карнікаў падышла дапамога з Нясвіжа. 23 мая наступленне было адноўлена. Але паўстанцы к таму часу пакінулі лагер і здолелі нанесці значны ўрон царскім войскам (па афіцыйных звестках 50 забітых і параненых). Мілавідская бітва была адной з буйнейшых у Беларусі ў час паўстання.
У першай палове 1880-х гг. на месцы сучаснага паселішча існавалі 2 вёскі з назвай Мілавіды; дзейнічалі праваслаўная царква, народнае вучылішча (адкрыта ў 1861), заезны дом, паштовая станцыя, карчма.
Найноўшы час
У 1890—1914 гг. працавала лесапільная фабрыка, якая мела паравую машыну. У 1901 годзе ў Мілавідскім народным вучылішчы займаліся каля 70 хлопчыкаў і дзяўчынак. У 1913 годзе расійскія ўлады ўсталявалі наўзбоч дарогі, што падзяляе поле Мілавідскай бітвы, праваслаўны мураваны крыж загінулым царскім салдатам.
З 1939 года ў БССР. З 12 кастрычніка 1940 года цэнтр сельсавета, у Быценскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 ліпеня 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У 1972 годзе да яе далучана вёска Скарынкі.
Інфраструктура
Працуе выканкам сельсавета і калгасная сядзіба, рамонтна-механічныя майстэрні, ветэрынарны ўчастак, Дом быту, бібліятэка, аддзяленне сувязі, клуб, 2 магазіны, сярэдняя школа (з 1970 у ёй працуе гісторыка-краязнаўчы музей).
Парахавая вежа (Прага)
Парахавая вежа або Парахавая брама (чэшск.Prašná brána — Прашна брана) знаходзяцца ў Празе на Плошчы рэспублікі па суседстве з Грамадскім домам і злучаецца з ім крытым мастом.
Разбурэнне дамбы
Разбурэнне дамбы (плаціны) або прарыў дамбы — катастрафічны тып структурнага разбурэння, які характарызуецца раптоўным, хуткім і некантралюемым выкідам затрыманай вады ці імавернасцю такога некантралюемага выкіду. У перыяд з 2000 па 2009 гады ва ўсім свеце адбылося больш за 200 прыкметных правалаў плацін.
Згодна з міжнародным гуманітарным правам, дамбы лічацца «аб’ектамі, якія змяшчаюць небяспечныя сілы» з-за вялізнага ўздзеяння магчымага разбурэння на грамадзянскае насельніцтва і навакольнае асяроддзе. Аварыі на плацінах здараюцца адносна рэдка, але могуць прывесці да вялізнай шкоды і гібелі людзей, калі яны адбываюцца. У 1975 годзе і іншых плацін у правінцыі Хэнань, што ў Кітаі, прывяла да большай колькасці ахвяр, чым любая іншая аварыя плаціны ў гісторыі. Катастрофа забрала жыцці прыкладна 171 000 чалавек, а 11 мільёнаў чалавек страцілі свае дамы.
Парахавая вежа (Прага)
Гісторыя
Першы камень вежы быў пакладзены ў 1475 годзе. Брама павінна была служыць адным з трынаццаці ўваходаў у Старэ-Места, аднак гэтаму плану не суджана было спраўдзіцца. Неўзабаве пасля пачатку будаўніцтва кароль, турбуючыся аб уласнай бяспецы, вярнуўся ў Пражскі Град і стары палац з наваколлем хутка страціў сваё значэнне. Нягледзячы на багатую аздабленне, вежа так і засталася недабудаванай, пазней быў пакладзены часовы дах і будынак стаў служыць складам пораху. Менавіта тады вежа стала называцца Парахавой. У пачатку XIX стагоддзя яна была адрэстаўравана і дабудаваная ў псеўдагатычным стылі.
Характарыстыкі
Вышыня вежы 65 м. Унутры знаходзіцца фотавыстаўка. На вежы, на вышыні 44 метраў знаходзіцца назіральная пляцоўка, на якую вядзе вінтавая лесвіца са 186 прыступкамі.
Лозныця
Лозныця (Ло́зниця) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Іосіф Якаўлевіч Ідэльсон
Іосіф Якаўлевіч Ідэльсон (нар., Менск) — беларускі тэхнік-архітэктар.
Біяграфія
Працаваў у Гомельскім філіяле Белдзяржпраекта, у Белдзіпрасельбудзе, Белдзіпрахарчпраме, з 1979 года — кіраўнік групы архітэктараў у Мінскім філіяле ЦНДІпрамзернепраекта.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1963 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Браў удзел у распрацоўцы праектаў рэканструкцыі кандытарскага камбіната «Спартак» у Гомелі, піўзаводаў у Ноўгарадзе, Казані, Рызе, алейнаэкстракцыйнага завода ў Гулістане, камбікормавага завода ў Аршанскім раёне (1966—1980).
Узбалацкі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Валожынскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Узбалаць. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Маладзечанскага раёна. 30 лістапада 1973 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дубіна Баярская. 30 кастрычніка 2009 года ў склад сельсавета з Валожынскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў: Батуры, Бурмакі, Гінтаўшчына, Зафільцы, Казельшчына, Кібуці, Маршалкі, Юзафова. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 9 населеных пунктаў. Скасаваны 28 мая 2013 года, тэрыторыя далучана да Валожынскага сельсавета.
Насельніцтва Узбалацкага сельсавета паводле перапісу 2009 года (9 населеных пунктаў) — 733 чалавекі, з іх 98,9 % — беларусы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 17 населеных пунктаў: аграгарадок Дубіна Баярская, вёскі Батуры, Бурмакі, Ганчыцы, Гінтаўшчына, Дайнава Вялікая, Дворышча, Дубіна Вяршыцкая, Дубіна Юрздыцкая, Зафільцы, Казельшчына, Кібуці, Маршалкі, Рачанята, Узбалаць, Чабаі, Юзафова.
Лапшын (Жыдачыўскі раён)
Лапшын (Ла́пшин) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
IC 4607-2
IC 4607-2 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2002
NGC 2002 (іншае абазначэнне — ESO 86-SC3) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лыскіў
Лыскіў (Лискі́в) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Любарка (Народыцкі раён)
Любарка (Лю́барка) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Фіш (Намібія)
Фіш (Fish, Vis) — рака на паўднёвым захадзе Афрыкі. Найдаўжэйшая рака ў межах Намібіі.
Даўжыня — 650 км. Расход вады — 0,48 м³/с.
Вільма Фэрбэнк
Вільма Фэрбэнк (нар. Кэнан; Wilma Cannon Fairbank, 费慰梅, нар. 1909, Кембрыдж, штат Масачусэтс, ЗША) — амерыканская мастацтвазнаўца, якая вывучала кітайскае мастацтва і архітэктуру. Яе муж  — адзін з буйнейшых амерыканскіх сінолагаў.
Біяграфія
Вільма Дэніа Кэнан нарадзілася ў Кембрыджы, штат Масачусэтс, ЗША, старэйшай з пяці дзяцей. Бацька, вядомы амерыканскі фізіёлаг, служыў старшынёй кафедры фізіялогіі ў Гарвардскім універсітэце на працягу трыццаці шасці гадоў у пачатку дваццатага стагоддзя. У яе ёсць старэйшы брат, піянер пластычнай пасляапёкавай хірургіі, і тры малодшыя сястры;