cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Капліца Святога Мікалая (Батурына)
Капліца Святога Мікалая — колішняя каталіцкая капліца ў в. Батурына Вілейскага раёна. Знаходзілася ў маёнтку Шумскіх.
Гісторыя
Была пабудавана ў XVIII стагоддзі як уніяцкая. У 1796 г. асвячона па рымска-каталіцкаму абраду і стала філіяльнай першапачаткова пры касцёле в. Гайна (Лагойскі раён), потым пры касцёле в. Радашковічы. Да касцёла была прыпісана капліца ў в. Карповічы. Пасля паўстання 1863—1864 гадоў, у 1864 г. касцёл закрыты і перададзены праваслаўным. У 1920 г. вернута католікам і перайменавана ў гонар Найсвяцейшай Дзевы Марыі.
Дзейнічала да Вялікай Айчыннай вайны, падчас якой спалена разам з вёскай.
Архітэктура
Твор народнага драўлянага дойлідства. Інтэр’ер упрыгожвалі 3 маляваныя на сценах алтары.
Тамара Барысаўна Нарская-Хазанава
Нарская-Хазанава Тамара Барысаўна (Тамара Борисовна Нарская-Хазанова; нар., Магілёўскай вобласці) — савецкі педагог-балетмайстар. Заслужаны работнік культуры РСФСР (1976).
Біяграфія
У 1946 скончыла Горкаўскае харэаграфічнае вучылішча (артыстка балета), у 1951 — Ленінградскую ордэна Леніна дзяржаўную кансерваторыю імя М. А. Рымскага-Корсакава (педагог харэаграфіі). У 1944—1948 артыстка балета тэатра оперы і балета імя А. С. Пушкіна, педагог харэаграфічнага вучылішча ў Горкім, у 1951—1955 артыстка балета, галоўны балетмайстар ў г. Сталіна. Педагог-балетмайстар у тэатрах оперы і балета: г. Куйбышава (1956—1961), Чалябінска (Тэатр оперы і балета, 1961—1970).
Паставіла харэаграфічныя сцэны ў больш за 20 оперных спектаклях («Руслан і Людміла» і «Яўген Анегін» П. Чайкоўскага, «Алека» С. Рахманінава, «Царская нявеста» М. Рымскага-Корсакава, «Аіда» Дж. Вердзі, «Іван Сусанін» М. Глінкі і інш.).
З 1970 працуе ў ЧДІМК (Чалябінскі дзяржаўны інстытут мастацтва і культуры) дацэнтам, загадчыкам кафедры, прафесарам кафедры харэаграфіі (з 1996).
Вядучы выкладчык класічнага і гісторыка-бытавога танца, метадыст. Сярод вучняў — народныя і заслужаныя артысты Расіі, заслужаныя работнікі культуры РФ, салісты тэатральных балетных труп, кіраўнікі харэаграфічных калектываў. Аўтар 19 канцэртных праграм, 115 танцавальных твораў, варыяцый класічнага і гісторыка-бытавога танца.
Сям’я
Сын — Нарскі Ігар Уладзіміравіч
Усепалесцінскі ўрад
Усепалесцінскі ўрад (حكومة عموم فلسطين) быў абвешчаны ў Газе 22 верасня 1948 года Вышэйшым арабскім камітэтам у час Араба-ізраільскай вайны 1947—1949 гадоў.
Паралельна 75 прадстаўнікоў арабскіх населеных пунктаў, якія сабраліся ў Газе, таксама ўтварылі Палесцінскі нацыянальны савет, які  ў адной з першых сваіх рэзалюцый абвясціў свае паўнамоцтвы над усёй Палесцінай са сталіцай у Іерусаліме. 30 верасня Савет быў ператвораны ва Урад на чале з «прэзідэнтам» муфтыем Амінам аль-Хусейні. У сярэдзіне кастрычніка ён быў прызнаны Лігай арабскіх дзяржаў.
Неўзабаве пасля яго стварэння, у снежні таго ж года, на, Абдала ібн Хусейн быў абвешчаны «каралём арабскай Палесціны». Канферэнцыя заклікала да аб'яднання арабскай Палесціны і Трансіарданіі, і Абдала абвясціў пра свой намер анексаваць Заходні бераг ракі Іардан. Іншыя члены Арабскай лігі выступілі супраць гэтага плана.
Рэальнай улады ў акупаванай Егіптам Газе не меў.
Пасля Ліпеньскай рэвалюцыі 1952 год у Егіпце Гамаль Абдэль Насер павялічыў егіпецкую падтрымку «палесцінскай справы».
Усепалесцінскі ўрад лічыцца першай спробай стварэння незалежнай арабскай Палесціны.
Сцежарнае
Назву Сце́жарнае маюць:
Казулі (вёска)
Казулі (Козу́лі) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
Гісторыя Токіа
Токіа да і ў часы эпохі Эда (江戸時代, 1603—1868)
У 1637 годзе будаўніцтва замка, уключаючы галоўную вежу, было завершана. У 1657 годзе распачаўся пажар, “Вялікі агонь Эда”, які знішчыў замак і большую частку квартала чырвоных ліхтароў раёна Асакуса (浅草). Загінула 100 000 чалавек.
У 1707 годзе прачынаецца вулкан Фудзі і попел пакрывае горад. У 1855 годзе адбываецца “Вялікае землетрасенне”.
Эпоха Мэйдзі (明治時代, 1868—1912)
У выніку рэстаўрацыі Мэйдзі 1868 года сягунату прыйшоў канец. Пачалася новая эпоха ў жыцці Японіі – эпоха Мэйдзі. У верасні імператар Муцухіта перанёс сюды сталіцу, назваўшы яе “Усходняя сталіца” – Токіа - і зрабіўшы замак горада Імператарскім палацам. Прапанову ўнёс Акуба Тасімісці, адзін з самых актыўных удзельнікаў перавароту. Ён казаў новаму імператару, што манарх павінен стаяць тварам да твару са сваім народам, якога аддзяляе ад імператара сцяна прыдворнай знаці Кіёта і векавыя забабоны. Муцухіта ўспрыняў прапанову з жахам, але пазней пагадзіўся. У Кіёта гэтае рашэнне вырабіла моцнае хваляванне. Калі наступіў дзень выезду, тысячны натоўп сабраўся ў палаца і з рыданнямі ўмольваў манарха не пакідаць святую зямлю.
У эпоху Мэйдзі (明治時代, 1868—1912) Японія была пад уплывам асіміляцыі заходняй цывілізацыі. Новая сталіца, як і іншыя гарады Японіі, стала набываць новы твар: будынкі, зробленыя з каменя і цэглы, будаваліся замест асабнякоў феадалаў, пракладаліся сучасныя дарогі, стала бурна развівацца прамысловасць, суднабудаванне. У 1869 годзе японская першая лінія тэлесувязі была адчынена паміж Токіа і Іокагамай. У 1872 годзе была скасавана феадальная сістэма, Японія была падзелена на прэфектуры і Токіа пашыраецца да знаёмых зараз 23 раёнаў. У гэтым жа годзе была пабудавана чыгунка Токіа – Іакагама, ў 1877 – Кобэ – Осака – Токіа. У 1874 годзе быў створаны Такійскі Дэпартамент Паліцыі. Выгляд такійскіх гараджан таксама змяніўся: заходнія прычоскі замянілі традыцыйны пучок пёраў у мужчын, і капялюшы-кацялкі, высокія каўняры і пышныя спадніцы сталі піскам моды.
Эпоха Тайсё (大正時代, 1912—1926)
У эпоху Тайсё (大正時代, 1912—1926) Токіа працягваў квітнець. Колькасць людзей, працуючых у горадзе (як і ў другіх гарадах Японіі) ўзрасла. Палепшыліся адукацыйныя стандарты, колькасць дзяўчын - навучэнцаў у вну павялічылася. Квітнеюць разнастайныя мастацтвы, асабліва тэатр і опера.
1 верасня 1923 года ў Токіа і наваколлях адбыўся вельмі моцнае землетрасенне (7 – 9 балаў па шкале Рыхтэра). Амаль палова горада была разбурана (больш за 300 000 будынкаў), узняўся моцны пажар. Ахвярамі сталі 90 000 чалавек. Пасля землетрасення быў створаны план гарадской рэканструкцыі. Але ён патрабаваў вельмі шмат сродкаў: праектаваныя выдаткі выйшлі за межы нацыянальнага бюджэту. Горад стаў часткова аднаўляцца.
Эпоха Сёва (昭和時代, 1926—1989)
Эпоха Сёва (昭和時代, 1926—1989) пачалася ў дэпрэсіўным настроі. І ўсё-такі была запушчана першая лінія метро (лінія Гінза) паміж Асакуса (浅草) і Уэна (上野) ў 1927 годзе, у 1928 годзе адбыліся першыя ўсеагульныя выбары ў Палату Прадстаўнікоў Парламента. У 1931 годзе быў пабудаваны аэрапорт Ханеда (羽田空港) ці Міжнародны аэрапорт Токіа (東京国際空港). 1941 годзе быў адкрыты Порт Токіа (東京港湾). К 1935 года колькасць жыхароў горада дасягнула 6.36 мільёнаў, супастаўных з насельніцтвам Нью-Ёрка і Лондана.
У 1936 годзе пры спробе дзяржаўнага перавароту (Інцыдэнт 26 лютага) каля 1500 малодшых афіцэраў і армія Японіі акупіравалі будынак Нацыянальнага парламента, рэзідэнцыю прэм’ер-міністра Кантэй і іншыя ключавыя месцы. Пераварот быў падаўлены арміяй і ваенна-марскімі сіламі на працягу трох дзён.
Горад зноў панёс вялікія страты падчас Другой сусветнай вайны. Токіа падвергся масіраваным паветраным атакам (яго бамбілі 102 разы). Толькі пры адным рэйдзе B-29 загінула больш 100 000 жыхароў. Мноства драўляных будынкаў згарэла, пацярпеў Імператарскі дварэц. Самы цяжкі паветраны набег быў 10 сакавіка 1945 года, з прычыны якога былі вялікія ахвяры сярод насельніцтва і разбурэнні гарадскіх структур. У 1943 годзе падвойная сістэма прэфектуры Токіа і горада Токіа былі скасаваны, і прэфектура і горад былі аб’яднаны, стварыўшы сталіцу Токіа. Была ўсталявана сталічная адміністрацыйная сістэма і прызначаны губернатар. Пасля вайны ў кастрычніку 1945 года насельніцтва было 3.49 мільёна, што складала палову яго ўзроўня ў 1940 годзе. Страты, якія панёс Токіа ў вайне — як дзве атамныя бомбы, скінутыя на Хірасіму і Нагасакі, разам узятыя.
З верасня 1945 года горад знаходзіцца пад ваеннай акупацыяй і рэгулюецца войскамі саюзнікаў. Генерал Дуглас МакАртур стварыў штаб-кватэру ў вежы DN-21 (раней Dai-Ichi Seimei building) з відам на Імператарскі палац. У сучасны момант у Японіі знаходзіцца некалькі ваенных баз ЗША.
У маі 1947, пачалі дзейнічаць новая Канстытуцыя Японіі і мясцовы Закон Аўтаноміі, і Сейчыра Ясуі быў выбраны першым Губернатарам Токіа па новай сістэме падліку галасоў. У жніўні гэтага года была арганізавана вобласць з 23 спецыяльных раёнаў Токіа.
У сярэдзіне XX стагоддзя (пачынаючы з 1950-х гадоў) эканоміка краіны пачала імкліва адраджацца (што было ахарактарызавана як «Эканамічны цуд») і ў 1966 годзе яна стала другой найбуйнейшай эканомікай у свеце. Тэле- і радыёвяшчанне пачалося ў 1953 годзе. У 1954 годзе была запушчана другая лінія метро (лінія Мароноўчы) паміж Ікебукура і Акацімаці. Японія далучылася да Арганізацыі Аб’яднаных Нацый у 1956 годзе. Дзякуючы тэхналагічным навінам і ўводзінам новай прамысловасці і тэхналогій, гэты перыяд адзначыўся пачаткам масавай вытворчасці сінтэтычных валокнаў і сямейных электрычных бытавых прыбораў, як напрыклад тэлевізары, халадзільнікі і пральныя машыны. У 1962 годзе насельніцтва Токіа пераваліла за 10 мільёнаў.
10 кастрычніка 1964 года, у Токіа былі праведзены Летнія Алімпійскія гульні, дзе горад выгадна паказаў сябе на міжнароднай арэне. У тым жа годзе за 10 дзён да гульняў 1 кастрычніка была запушчана лінія пасажырскага экспрэса Такайда Сінкансэн («Цягнік Кулі»), і быў адчынены сталічны экспрэс, што стварыла аснову для будучага росквіту Токіа.
З 70-х гадоў Токіа захліснула хваля рабочай сілы з сельскіх раёнаў, што пацягнула за сабою далейшае развіццё горада. Але ў гэты ж час пачалі даваць аб сабе знаць экалагічныя праблемы: забруджванне паветра, вады, высокі ўзровень шуму. Нафтавы крызіс 1973 года спрыяў прыпыненню эканамічнага развіцця горада.
У 1978 годзе ў суседняй прэфектуры Тыба быў адкрыты Новы Такійскі міжнародны аэрапорт (新東京国際空港) ці аэрапорт Нарыта (成田国際空港). Аэрапорт Ханеда пачаў абслугоўваць пераважна ўнутраныя рэйсы.
У 1980-х Токіа стаў адным з сусветных галоўных гарадоў, а з другога боку ўсе больш пачалі расці такія праблемы, як экалагічная дэградацыя, дарожныя пробкі і недастатковая падрыхтаванасць да бядотам.
Эпоха Хэйсей (平成時代, 1989-…)
20 сакавіка 1995 года ў такійскім метро адбылася газавая атака з выкарыстаннем зарына. Тэракт быў праведзены рэлігійнай сектай Аум Сенрыкё. У выніку пацярпела 5000 чалавек, 11 з іх загінула.
У 1999 годзе новым губернатарам Токіа быў абраны Сінтара Ісіхара. У 2003 годзе ён перавыбіраўся на другі тэрмін.
Сейсмічная актыўнасць у раёне Токіа прывяла да пачатку дыскусій аб пераносе сталіцы Японіі ў другі горад. Названы трое кандыдатаў: Насу (300 км на поўнач), Хігасіна (недалёка ад Нагана, цэнтральная Японія) і новы горад у правінцыі Міэ, недалёка ад Нагоі 450 км на захад ад Токіа ). Ужо атрымана рашэнне ўрада, хоць больш ніякіх далейшых дзеянняў не распачынаецца.
Літаратура і спасылкі
Хинн. — Москва: ООО «Фирма издательство АСТ», 1999—592 с. ISBN 5-237-00204-8.
Генрык Яблоньскі
Генрык Ян Яблоньскі (Henryk Jan Jabłoński; 27 снежня 1909, Стары-Валішаў — 27 студзеня 2003, Варшава) — польскі палітычны дзеяч, гісторык. Член Польскай Акадэміі Навук (1956), замежны член Акадэміі навук СССР (1966). Ганаровы доктар МДУ (1972).
Сябра ПСП з 1931, затым — член ППР і ПАРП з моманту заснавання. Член ЦК ПАРП у 1948—1981. Член Палітбюро ЦК ПАРП ў 1971—1981, кандыдат у члены Палітбюро у 1970—1971. Дэпутат Сейму ў 1947—1989.
Міністр вышэйшай адукацыі ПНР у 1965—1966. Міністр асветы і вышэйшай адукацыі ПНР у 1966—1972. Старшыня Дзяржаўнага савета ПНР 28 сакавіка 1972-6 лістапада 1985 года.
Узнагароджаны ордэнам Дружбы народаў (1974).
Леў Якаўлевіч Карпаў (хімік)
Леў Якаўлевіч Карпаў (1879, Кіеў — 1921, Масква) — расійскі хімік-тэхнолаг і рэвалюцыянер, арганізатар хімічнай прамысловасці.
Біяграфія
Нарадзіўся 30 красавіка 1879 года ў Кіеве ў сям’і збяднелага камерсанта Якава Паўлавіча Карпава і Марыі Міхайлаўны Карпавай, меў двух братоў. Скончыў Імператарскае Маскоўскае тэхнічнае вучылішча (1910).
Член Маскоўскага «Саюза барацьбы за вызваленне рабочага класа», член РСДРП (з 1898). Член ЦК РСДРП (1904—1905). З 1915 года — дырэктар Бандзюжскага хімічнага завода (цяпер — Хімічны завод імя Л. Я. Карпава). Загадчык аддзела хімічнай прамысловасці і член Прэзідыума ВСНГ РСФСР (з 1918). Заснавальнік Цэнтральнай хімічнай лабараторыі ВСНХ РСФСР (цяпер — Фізіка-хімічны інстытут ім. Л. Я. Карпава). Член надзвычайнай камісіі па забеспячэнні РСЧА.
Памёр 6 студзеня 1921 года. Пахаваны ў Маскве на Краснай плошчы ля Крамлёўскай сцяны.
Мера (прыток Волгі)
Мера (Ме́ра) — рака ў Кастрамской і Іванаўскай абласцях Расіі. Левы прыток ракі Волгі.
Даўжыня — 152 км, плошча басейна — 2380 км², сярэдні расход вады за 51 кіламетр ад вусця — 6,5 м³/с.
У верхнім цячэнні рака цячэ па лясной мясцовасці, моцна пятляючы. Шырыня ракі складае 3-10 метраў. На рацэ шматлікія завалы, берагі пад лесам, часам абрывістыя. На некаторых участках у рэчышчы сустракаюцца камяністыя перакаты, хуткасць цячэння даволі вялікая, асабліва ў разводдзе.
Кошэчкы
Кошэчкы (Ко́шечки) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
Тэмпература паветра
Тэмперату́ра паве́тра — адна з найбольш галоўных характарыстык цеплавога стану паветра.
У метэаралогіі звычайна адлюстроўваюць у шкале Цэльсія — t°C. Пры тэарэтычных разьліках выкарыстоўваюцца таксама тэрмадынамічная шкала, паводле якой тэмпература адлюстроўваецца ў градусах Кельвіна — T°K=273,15 + t°C.
Тэмпература паветра звычайна вымяраецца тэрміновым тэрмометрам на ўзроўні двух метраў ад паверхні зямлі.
NGC 1906
NGC 1906 (іншыя абазначэнні — MCG -3-14-15, IRAS05224-1559, PGC 17243) — галактыка ў сузор’і Заяц.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзмітрый Уладзіміравіч Каракозаў
Дзмітрый Уладзіміравіч Каракозаў (Дми́трий Влади́мирович Карако́зов; 23 кастрычніка [4 лістапада] 1840, с. Жмакіна, Саратаўская губерня — 3 [15] верасня 1866, ) — рускі рэвалюцыянер-тэрарыст, які здзейсніў 4 (16) красавіка 1866 года першы ревалюцыйна-тэрарыстычны акт у гісторыі Расіі — замах на імператара Аляксандра II.
Крынічны завулак (Наваполацк)
Крынічны завулак (, Родниковый переулок) — невялікая вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы горада паміж 9-м мікрараёнам і царквой евангельскіх хрысціян-баптыстаў у раёне дыспетчарскай станцыі гарадскога транспарту «Падкасцельцы». Цягнецца паўколам з поўначы на паўднёвы захад ад вуліцы Палявой да вуліцы Малой Рачной. Працягласць завулка складае 160 метраў. Забудаваны індывідуальнымі дамамі катэджнага тыпу. Рух грамадскага транспарту не ажыццяўляецца.
Міхал Ігнатавіч Варнас
Міхал Ігнатавіч Варнас (, в. Шынкуны, Ковенская губерня, цяпер Літва —, Магілёў, турма НКУС) — беларускі каталіцкі святар.
Біяграфія
З беларускай сялянскай сям’і. Скончыў Магілёўскую духоўную семінарыю ў Санкт-Пецярбургу. Прыняў сакрамэнт святарства ў 1900 годзе. У 1902—1908 гадах пробашч касцёла ў в. Яшмуйжа (тагачасны паштовы адрас: ст. Прэлі) Дынабургскага павета. З 1913 года вікарый касцёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі пры кляштары дамініканцаў у в. Аглона (тагачасны паштовы адрас: ст. Самерсет) Дынабургскага павета. З 1923 года адміністратар парафіі Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі ў в. Івандар Чэрыкаўскага павета (цяпер Клімавіцкі раён). У 1926—1928 гадах і, верагодна, пазней пробашч касцёла Найсвяцейшай Тройцы ў мястэчку Лазавіца Клімавіцкага павета (цяпер Клімавіцкі раён). З 1936 года пробашч парафіі Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі ў Мсціславе Магілёўскай вобласці.
Арыштаваны 23 жніўня 1937 года. Асуджаны асобай нарадай пры НКУС 6 снежня 1937 года як «агент буржуазнай Польшчы» да вышэйшай меры пакарання з канфіскацыяй маёмасці. Расстраляны з шэрагам падследных Магілёўскай турмы НКУС. Рэабілітаваны Вярхоўным судом БССР 16 студзеня 1989 года. Асабовая справа Варнаса захоўваецца ў архіве УКДБ Магілёўскай вобласці.
Сцяг Азербайджанскай ССР
Сцяг Азербайджанскай ССР — рэспубліканскі сімвал Азербайджанскай ССР.
Першы сцяг Азэрбайджанскай ССР быў зацверджаны ў 1920 годзе і ўтрымоўваў залаты паўмесяц і зорку ў левым верхнім куце палотнішча.
У 1937 годзе, у левым верхнім куце сцягу быў размешчаны залаты серп і молат і ўтрымоўваў надпіс лацінкай AzSSR, якую ў 1940-я гады замянілі напісаннем кірыліцай АзССР.
Апошняя версія сцягу Азербайджанскай ССР была прынятая 7 кастрычніка 1952 года. У аснову сцяга быў пакладзены сцяг СССР, дапоўнены ў ніжняй частцы сіняй стужкай у чвэрць палотнішча.
Вячэрняя пальчатка
Жаночыя вячэрнія пальчаткі — гэта доўгія пальчаткі, якія жанчыны носяць як афіцыйнае адзенне, звычайна да афіцыйнага ўбору, напрыклад, вячэрняй сукенкі ці вясельнай сукенкі. Сярод іх самыя доўгія вячэрнія пальчаткі называюць «опернымі пальчаткамі». Частка «даўжынёй да локця» — гэта ключ; Пальчаткі, якія ахопліваюць значную частку перадплечча, да крыху ніжэй локця, цалкам законна можна назваць «доўгімі пальчаткамі» або «вячэрнімі пальчаткамі», але ніколі «опернымі пальчаткамі». У гэтым выпадку тэрмін «Опера», хутчэй за ўсё, звязаны з даўжынёй, чым з нагоды, як гэта бачна ў «Пальчаткі опернай даўжыні» і «Жамчужыны опернай даўжыні».
Шматлікія заходнія ўрачыстыя сукенкі паходзяць ад хрысціянскіх рытуальных касцюмаў, асабліва ў Каталіцкай Царкве, самай вялікай хрысціянскай канфесіі, дзе рытуалы строга дысцыплінаваны, і гэта было неабходна для памяншэння ўздзеяння скуры. У адказ на гэтую тэндэнцыю ў заходнім свеце сукенкі з кароткім рукавом і без рукавоў, такія як начны дрэс-код, трэба насіць з доўгімі пальчаткамі да локця нават на афіцыйных мерапрыемствах і ў грамадскіх колах вышэйшага класа. Такім чынам, яно мае моцнае значэнне як афіцыйная сукенка ў святым і строгім месцы, і, як кажуць, гэта складаная сукенка акуратнай і чыстай дамы.
Жаночыя пальчаткі для афіцыйнага і паўафіцыйнага адзення маюць тры даўжыні для жанчын: даўжыню да запясця, локця і оперы (праз локаць, звычайна дасягаюць біцэпсаў, але часам да ўсёй даўжыні рукі). Самыя высакародныя пальчаткі опернай даўжыні зроблены на заказ з белай дзіцячай скуры. Многія іншыя віды скуры, як правіла, мяккіх гатункаў каровінай скуры, выкарыстоўваюцца для вырабу пальчаткі опернай даўжыні; лакавая скура і замша асабліва папулярныя ў якасці альтэрнатывы дзіцячай скуры і часта больш даступныя, чым дзіцячыя. Атласныя і эластычныя атласныя матэрыялы надзвычай папулярныя, ёсць і серыйныя разнавіднасці. Больш незвычайныя матэрыялы для пальчатак ўключаюць скуру з ласося, пітона і ската.
IC 4545
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Валакно
Валакно  — клас матэрыялаў, які складаецца з непрадзеных нітак матэрыялу або доўгіх тонкіх адрэзкаў ніткі. Валакно выкарыстоўваецца ў прыродзе як жывёламі, так і раслінамі для ўтрымання тканак. Валакно выкарыстоўваецца чалавекам для прадзення нітак, вяровак, як частка кампазіцыйных матэрыялаў, а таксама для вытворчасці такіх матэрыялаў, як папера ці лямец.
Сінтэтычныя валокны вельмі танныя, таму выкарыстоўваюцца значна шырэй натуральных.
Сабор Святога Патрыка (Нью-Ёрк)
'''Сабор Св. Патрыка''' (St. Patrick's Cathedral) — каталіцкі храм у Нью-Ёркк, выбітны помнік неаготыкі. Сабор унесены ў рэгістр нацыянальных гістарычных помнікаў ЗША (National Historic Landmark). Гэта самы вялікі, пабудаваны ў неагатычным стылі, каталіцкі храм ЗША. Сабор святога Патрыка з'яўляецца кафедральным саборам архідыяцэзіі Нью-Ёрка. Сабор размешчаны на скрыжаванні Пяцідзясятай вуліцы і Пятай авеню, насупраць будынка Ракфелер-цэнтра.
Гісторыя
Будаўніцтва храма пачалося ў 1858 годзе і завяршылася ў 1878 годзе (працы былі прыпынены на час Грамадзянскай вайны). Асвячэнне сабора адбылося 25 мая 1879 года. Вежы былі дабудаваны ў 1888 годзе.
Паміж 1927 і 1931 гадамі сабор быў адрэстаўраваны.
Архітэктура
Сабор выбудаваны з белага і карычневага мармуру, здабытага ў Нью-Ёрку і Масачусетсе. Даўжыня сабора — 332 фута (101 м), вышыня вежаў — 330 футаў (100 метраў). У мінулым вежы сабора былі адной з архітэктурных дамінант горада, але зараз сабор заціснуты з усіх бакоў больш высокімі небаскробамі. Сабор можа ўмясціць 2 200 чалавек.
Маскоўскі дзяржаўны будаўнічы ўніверсітэт
Маскоўскі дзяржаўны будаўнічы ўніверсітэт (Московский государственный строительный университет) — расійскі нацыянальны даследчы ўніверсітэт у горадзе Масква.
Універсітэт быў заснаваны ў 1921 годзе як Маскоўскі практычны будаўнічы інстытут. У 1932 годзе на аснове Маскоўскага практычнага будаўнічага інстытута быў створаны Маскоўскі інжынерна-будаўнічы інстытут (МІБІ) з рабфакам пры ім. У 1935 годзе інстытуту было прысвоена імя Валяр’яна Куйбышава. У 1993 годзе МІБІ быў перайменаваны ў Маскоўскі дзяржаўны будаўнічы ўніверсітэт, а ў 2009 годзе МДБУ быў прысвоены статус нацыянальнага даследчага ўніверсітэта.
Спіс інстытутаў
У сваім складзе ўніверсітэт мае наступныя інстытуты :
Лыствын (Оўруцкі раён)
Лыствын (Ли́ствин) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
Арцём Андрэевіч Фядзецкі
Арцём Андрэевіч Фядзецкі (Артем Андрійович Федецький; нар., , Валынская вобласць, Украінская ССР, СССР) — былы украінскі футбаліст, абаронца, таксама мог гуляць на пазіцыі цэнтральнага паўабаронцы. Ігрок нацыянальнай зборнай Украіны (2010—2016).
Лінда
Лінда:
Лідзія Сымонаўна Савік
Лідзія (Сямёнаўна) Сымонаўна Са́вік (нар., в. Камуна, цяпер Мінская вобласць) — беларуская літаратуразнаўца, крытык. Кандыдат філалагічных навук (1977). Акадэмік Міжнароднай АН Еўразіі (1995).
Вылячэнне хворага на вадзянку
Вылячэнне хворага на вадзянку — падзея новазапаветняга апавядання, адзін з цудаў Ісуса Хрыста.
Біблейскае апавяданне
Падзея запісана ў Евангеллі ад Лукі 14:1-6.
Лідзія Сымонаўна Савік
Біяграфічныя звесткі
Нарадзілася ў сялянскай сям’і. Бацькі Адам Васілевіч і Алена Піліпаўна Адзярыха, разам з Эмануілам Модзіным, Цімафеем Смірновым і інш., былі арганізатарамі камуны (вёска Камуна) на Мар’інскім балоце над ракой Арэсай. Па нападзе Германіі на СССР у часе Другой сусветнай вайны бацька прызваны ў Чырвоную армію, загінуў у 1941 годзе пад Масквой. Камуну спалілі немцы, маці з двума дзецьмі, Лідай і Ірынай, знаходзілася ў партызанскім атрадзе «Камсамолец» брыгады імя Панамарэнкі, была сувязной, потым — у гаспадарчым узводзе. Пасля вызвалення Беларусі жылі ў Любані. Потым, у сувязі з пераводам айчыма Сымона Шыкунова па працы і пераездам сям’і, жыла ў Барысаве, Заслаўі, Дзяржынску.
Вылячэнне хворага на вадзянку
Біблейскае апавяданне
Згодна Евангелля ў адну з субот, Ісус увайшоў ў дом вядомага фарысея на вячэру, за Ім увесь час уважліва назіралі. Там перад ім быў чалавек, які пакутаваў ад вадзянкі, гэта значыць меў ненармальны ацёк цела.
Лідзія Сымонаўна Савік
Біяграфічныя звесткі
Працавала піянерважатай у Вязанскай школе Дзяржынскага раёна (1954—1955), у Дзяржынскай школе № 1 (1955—1959), у 1959 годзе пераехала ў Мінск, працавала ў Мінскай школе № 62. Скончыла філалагічны факультэт БДУ (1962), Інстытут удасканалення настаўнікаў (1964), аспірантуру. Працавала ў Цэнтральнай бібліятэцы імя Якуба Коласа АН БССР (1966—1978). У 1977 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю па праблемах сучаснай беларускай літаратуры. 3 1978 года працуе ў Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР, малодшым, затым старшым навуковым супрацоўнікам, адначасова з 1982 года ў Беларускім універсітэце культуры. Выкладала ў ВНУ беларускую літаратуру, чытала спецыяльныя курсы пра творчасць рэпрэсіраваных і эмігранцкіх пісьменнікаў. 3 1992 года — дацэнт Беларускага ўніверсітэта культуры, чытае курс лекцый па сучаснай беларускай літаратуры. Член Саюза пісьменнікаў Беларусі (з 1992 года). Адна з арганізатараў і сакратар Рады Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына», член Міжнароднай асацыяцыі беларусістаў. Сакратар секцыі крытыкі Саюза пісьменнікаў Беларусі, старшыня камісіі па вяртанні спадчыны беларускіх пісьменнікаў.
Муж — Мікалай Савік, навуковец-кібернетык.
Вылячэнне хворага на вадзянку
Біблейскае апавяданне
Гэты цуд, як і некаторыя іншыя (напрыклад, Вылячэнне згорбленай жанчыны), паказвае каштоўнасць жыцця чалавека перад цяжкімі рэлігійнымі правіламі фарысеяў, што чалавека можна ацаляць негледзячы на рэлігійныя правілы, калі гэта дасць гаротніку магчымасць пазбавіцца ад пакут.
Лідзія Сымонаўна Савік
Літаратурная і навуковая дзейнасць
Літаратурнай дзейнасцю займаецца з 1974 года. Дэбютавала ў друку артыкулам «Сучасная беларуская проза» (1974). Кірунак навуковай дзейнасці — праблемы развіцця беларускай літаратуры XX стагоддзя. Атрымала дазвол на працу ў архівах КДБ, сабрала дакладныя звесткі пра лёс рэпрэсаваных беларускіх паэтаў і празаікаў. Даследуе эмігранцкую беларускую літаратуру, збірала матэрыялы пра жыццё і дзейнасць вядомых беларусаў у Францыі, Германіі і ЗША.
Выдала творы рэпрэсаваных пісьменнікаў Янкі Нёманскага «Творы» (1984), Сымона Баранавых «Новая дарога» (1989), Барыса Мікуліча «Аповесць для сябе» (1993) і інш. Даследуе таксама эмігранцкую беларускую літаратуру. Апублікавала нарысы жыцця і творчасці Наталлі Арсенневай, Майсея Сяднёва, Уладзіміра Дудзіцкага, Хведара Ільяшэвіча, Уладзіміра Случанскага. Аўтар шматлікіх артыкулаў і рэцэнзій пра творчасць пасляваенных аўтараў: Васіля Быкава, Янкі Брыля, Івана Шамякіна, Сяргея Грахоўскага, Аркадзя Марціновіча, Анатоля Кудраўца, Янкі Сіпакова, Віктара Карамазава, Алеся Жука, Вольгі Іпатавай, Міколы Гіля, Івана Мележа, Уладзіміра Караткевіча, Алеся Асіпенкі, Барыса Сачанкі, Яна Скрыгана, Ларысы Геніюш.
Аўтар манаграфій «Адчуванне часу», «Пад мірным небам Бацькаўшчыны», «Каб не астыла цяпло зямлі», суаўтар кніг «Беларускія пісьменнікі і літаратурны працэс 20—30-х гадоў» (1985), «Сыны і пасынкі Беларусі» (1996), «Гістарычны шлях беларускай нацыі і дзяржавы» (2001), «Культура беларускага замежжа» і інш. Выдала кнігу «Космас беларуса: жыццяпіс Б. У. Кіта, асветніка, вучонага, патрыёта» пра Барыса Кіта — акадэміка Міжнароднай акадэміі астранаўтыкі. Аўтар шэрагу даследаванняў пра творчасць беларускіх пісьменнікаў-эмігрантаў, напрыклад «Пакліканыя: літаратура беларускага замежжа» (2001). Аўтар звыш 100 артыкулаў і рэцэнзій, 230 энцыклапедычных артыкулаў. Друкуецца на старонках рэспубліканскіх перыядычных выданняў.
Рух зямлі
«Рух зямлі'» — беларускі кароткаметражны дакументальны фільм, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм» (студыя кароткаметражнага фільма) у 1999 годзе.
Сюжэт
Фільм пра народных выканаўцаў Палесся і Магілёўшчыны Сцяпана Дубейка і Міхася Басякова.
Мацькы
Мацькы (Мацьки́) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
Прачыстае (Духаўшчынскі раён)
Прачыстае (Пречи́стое) — сяло ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У 1929-1934 і 1935-1961 гадах сяло было цэнтрам Прачысценскага раёна Смаленскай вобласці.
NGC 1909
NGC 1909 (іншыя абазначэнні — IC 2118, LBN 959, CED 41) — адбівальная туманнасць у сузор’і Эрыдан.
Армія вызвалення Палесціны
Армія вызвалення Палесціны (جيش التحرير الفلسطيني) — палесцінская тэрарыстычная     арганізацыя, створаная ў 1964 годзе як афіцыйнае баявое крыло Арганізацыі вызвалення Палесціны (АВП).
У цяперашні час Армія вызвалення Палестыны ўдзельнічае ў грамадзянскай вайне ў Сірыі на баку сірыйскага ўрада.
Сонечная вуліца (Наваполацк)
Сонечная вуліца (, Солнечная улица) — невялікая вуліца ў Наваполацку.
IC 4546
IC 4546 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сонечная вуліца (Наваполацк)
Апісанне
Размешчана ў паўднёва-ўсходняй частцы горада ў раёне катэджнай забудовы. Цягнецца з паўднёвага захаду на паўночны ўсход ад вуліцы Маладзёжнай у бок берага ракі да вуліцы Вялікай Радужнай. Працягласць вуліцы складае 300 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца. На процілеглым беразе Заходняй Дзвіны знаходзіцца вёска Чарнешчына.
Адам Макрэцкі
Адам Макрэ́цкі (Adam Mokrzecki;, в. Дзітрыкі Лідскага павета, цяпер Лідскі раён Гродзенскай вобл. — , Гродна) — польскі вайсковы дзеяч, генерал расійскай арміі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сямейным маёнтку Дзітрыкі. З 13-гадовага ўзросту (разам з братам, С. Макрэцкім) навучаўся ў ваеннай школе ў Пскове, пасля заканчэння якой у 1877 голдзе ў чыне падпаручніка быў адпраўлены на вайну з Турцыяй. Пасля вайны служыў у Гродне. У 1895 годзе скончыў з адзнакай ваенную акадэмію ў Араніенбаўме. У 1896 годзе атрымаў званне падпалкоўніка і быў накіраваны на службу ў Лібаву, дзе знаходзіўся да 1905 года. У 1907 годзе выступіў у штабе корпусу з рэфератам «Ініцыятыва салдата на вайне», яму было прапанавана ўвайсці ў склад Генеральнага штаба пры ўмове змены веравызнання, ад чаго католік А. Макрэцкі адмовіўся. Праз некалькі месяцаў атрымаў званне палкоўніка. У 1912 годзе прызначаны камандзірам палка ў Маршанску. У 1914 годзе накіраваны на фронт. На вайне атрымаў чын генерала, узнагароджаны Крыжам святога Георгія. З 1915 года знаходзіўся ў рэзерве ў Вільні, Віцебску, Мінску, працаваў у Саюзе ваенных палякаў. Пасля рэвалюцыі ўступіў у корпус Ю. Доўбар-Мусніцкага, а калі яго расфарміравалі вярнуўся ў сямейны маёнтак. Праз некалькі месяцаў узначаліў ІІ групу Віленскай самаабароны, штаб якой знаходзіўся ў Лідзе, затым займаў пасаду каменданта Вільні. Пасля таго як польская Самаабарона пакінула Вільню і была раззброена немцамі, генерал А. Макрэцкі накіроўваецца ў рэгулярнае польскае войска. У 1919 годзе заняў Слонім, Баранавічы і Нясвіж, на чале 1-й Літоўска-Беларускай дывізіі захапіў Слуцк і Клецк. Пад канец года прызначаны камандзірам ваеннай акругі ў Гродне. У 1920 годзе абараняў горад падчас наступлення бальшавіцкіх войск, адступіў да Саколкі, удзельнічаў у контрнаступленні. На пэўны час быў адкліканы ў Варшаву. Памёр у Гродне ад сардэчнага прыступу.
Якаў Абрамавіч Шыфрын
Якаў Абрамавіч Шыфрын (Яков Абрамович Шифрин;, Балонаў Сялец, Магілёўскай губерні) — арганізатар савецкай вытворчасці. Інжынер-палкоўнік (1944). Заслужаны машынабудаўнік РСФСР (1983). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1979).
Біяграфія
Аўтар 12 навуковых друкаваных прац, 5 вынаходак
Казанка (прыток Волгі)
Казанка (Каза́нка; Казансу́) — рака ў Расіі, працякае па Татарстане. Левы прыток Волгі. Даўжыня — 142 км, плошча вадазборнага басейна — 2600 км².
Дно рэчышча вапнавае, з-за чаго вада цвёрдая, насычаная сернакіслай вапнай і непрыдатная для хатняга ўжывання. Бярэ пачатак з пакрытага лесам узвышша каля аднайменнай вёскі Апайкіна Гар. Упадае ў Куйбышаўскае вадасховішча ў межах горада Казані.
З 1978 года з’яўляецца помнікам прыроды рэгіянальнага значэння Татарстана.
Адкрыты чэмпіянат Індыі па снукеры
Адкрыты чэмпіянат Індыі (Indian Open) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры. Быў заснаваны ў 2013 годзе і праходзіў у Нью-Дэлі, пасля чаго ў 2015, 2016 і 2017 гадах розыгрышы турніру праходзілі ў Мумбаі, Хайдарабадзе і Вішакхапатнаме адпаведна. Адкрыты чэмпіянат Індыі стаў чацвёртым рэйтынгавым турнірам у сезоне 2017/2018 і адным з дваццаці рэйтынгавых першынстваў у гэтым сезоне. Прызавы фонд турніру складае £323,000.
У 2017 годзе турнір праходзіў на працягу пяці дзён у сярэдзіне верасня, а ў суботу былі згуляныя паўфінальныя матчы і фінальны двубой спаборніцтва.
Фармат адкрытага чэмпіянату Індыі ўключае ў сябе адзін кваліфікацыйны раўнд, які праходзіць у Англіі да турніру і ў якім прымаюць удзел 128 снукерыстаў. У асноўную стадыю трапляюць 64 пераможцы кваліфікацыйных матчаў, да якіх прыядноўваюцца ўладальнікі ўайлдкард. У 2016 годзе два матчы кваліфікацыі (з удзелам дзеючага чэмпіёна і з удзелам адзінага індыйскага прафесіянала) былі перанесены на асноўную арэну і праходзілі ў першы дзень спаборніцтва ў рамках асноўнай стадыі. У 2017 годзе ўладальнікі ўайлдкард адразу патрапілі ў першы кваліфікацыйны раўнд, а матчы з іх удзелам гуляліся ў першы дзень турніру на асноўнай арэне.
У 2013 годзе першым пераможцам турніру стаў кітайскі снукерыст Дзін Цзюньхуэй, які перамог у фінале мясцовага гульца Адыт'ю Мехту. Ён жа выканаў і найвышэйшы брэйк у гісторыі спаборніцтва — 142 балы. У 2015 годзе свой першы рэйтынгавы тытул атрымаў Майкл Уайт, перамогшы ў фінальным паядынку Рыкі Уолдэна. У 2016 годзе таксама першы рэйтынгавы тытул на турніры ў Індыі здабыў шатландзец Энтані Мак-Гіл, перайграўшы ў фінальным паядынку Кайрэна Уілсана, а Марк Кінг паўтарыў найвышэйшую серыю турніру. У 2017 годзе Мак-Гіл стаў першым снукерыстам, які двойчы дайшоў да фіналу турніру, аднак саступіў свайму суайчынніку Джону Хігінсу, які выйграў 29-ы рэйтынгавы тытул у кар'еры, аднаасобна выйшаўшы на другую пазіцыю ў гісторыі па гэтым паказчыку (абышоўшы Стыва Дэвіса і Роні О’Салівана)
Магілёў-Падольскі раён
Магілёў-Падольскі раён (Могилів-Подільський район) — адміністрацыйная адзінка на паўднёвым захадзе Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Магілёў-Падольскі (Могилів-Подільський).
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 27 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 3 пасёлкі сельскага тыпу і 50 сёлаў.
Аляксандр Завадскі
Аляксандр Завадскі (Aleksander Zawadzki;, Бендзін, Расійская імперыя — , , ПНР) — польскі дзяржаўны дзеяч, Старшыня Дзяржаўнага савета Польскай народнай Рэспублікі ў 1952—1964 гадах.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Бендзін (на той момант — Германская імперыя, цяпер — Польшча). З 1915 года — рабочы па найму ў сельскай гаспадарцы, затым у металургіі і шахтах. У 1922 годзе стаў членам Камуністычнага саюза моладзі Польшчы (КСМП), з 1923 года — член Камуністычнай партыі Польшчы. За сваю рэвалюцыйную дзейнасць быў неаднаразова арыштаваны і правёў у турме больш за 11 гадоў.
З 1939 года — у СССР, удзельнічае ў арганізацыі Саюза польскіх патрыётаў і Войска Польскага. У 1944—1945 гадах — начальнік штаба партызан у Польшчы і намеснік камандуючага Войска Польскага па палітычнай частцы.
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны ў 1945—1948 гадах быў упаўнаважаным урада ў Сілезіі, затым — ваяводам Дамброўскі-Сілезскага ваяводства. З снежня 1948 года становіцца членам ЦК і Палітбюро ЦК Польскай аб’яднанай рабочай партыі (ПАРП). У 1949—1952 — намеснік старшыні Савета Міністраў.
20 лістапада 1952 стаў Старшынёй Дзяржаўнага савета Польскай народнай Рэспублікі і захаваў за сабой гэтую пасаду да сваёй смерці 7 жніўня 1964 года. Памёр у Варшаве.
Якаў Зусьевіч Жыліцкі
Якаў Зусьевіч Жыліцкі (Яков Зусьевич Жилицкий; нар., Рэчыцкага павета Мінскай губерні) — савецкі стваральнік тэхналагічных комлексаў машын для апрацоўкі глебы ў садках, для струменевай тэхналогіі ўборкі пладоў і транспарціроўкі ўраджаю з сада. Заслужаны вынаходнік РСФСР (1972). Кандыдат сельскагаспадарчых навук (1954).
NGC 1910
NGC 1910 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC99) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Якаў Зусьевіч Жыліцкі
Біяграфія
У 1937 годзе скончыў Ленінградскі плодаагародніны інстытут. З 1940 года — старшы навуковы супрацоўнік усесаюзнага НДІ садоўніцтва імя І. В. Мічурына, з 1949 да 1976 г. — загадчык аддзялення механізацыі.
Аўтар 130 друкаваных прац, 45 аўтарскіх пасведчанняў на вынаходніцтва.
Аксёнава (Смаленская вобласць)
Аксёнава (Аксёново) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Паменкэ
Па́менкэ (саманазва: Pamunkey) — індзейская нацыя ў Вірджыніі (ЗША). Колькасць чальцоў (2017 г.) — 430 чалавек.
Паменкэ з'яўляліся галіной індзейскай канфедэрацыі паўхатан, што насяляла ўзбярэжжа Вірджыніі ў пачатку XVII ст. Лічыцца, што правадыр Паўхатан паходзіў менавіта з гэтай групы індзейцаў.
У 1646 г. і 1677 г. паменкэ заключылі пагадненне з вірджынскімі каланістамі, паводле якіх атрымалі землі ў карыстанне. Яны сталі асновай для сучаснай рэзервацыі, якая ў нашы дні займае 1600 акраў. Асновай існавання яе насельнікаў былі земляробства, традыцыйнае рыбалоўства і выраб керамікі.
Наяўнасць рэзервацыі дапамагло паменкэ захаваць унутранае самакіраванне. Імкненне да падтрымання племянной чысціні прывяло да забароны шлюбаў з чарнаскурымі (адменена толькі ў 2012 г.). У 1844 г. была даследавана мова паменкэ, якая да таго часу захавала толькі 14 словаў алганкінскага паходжання.
Нацыя паменкэ прызнана з боку Садружнасці Вірджынія. З 1982 г. адбываецца працэс федэральнага прызнання.
Мажары
Мажары (Можари́) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
Уліс Сімсан Грант
Як галоўнакамандуючы арміі Злучаных Штатаў (1864-69), Грант працаваў у цесным кантакце з прэзідэнтам Аўраамам Лінкальнам, што прывяло армію Саюза да перамогі над Канфедэрацыяй падчас амерыканскай грамадзянскай вайны. Ён ажыццявіў рэканструкцыю Поўдня, часта ўступаючы ў супярэчнасць з пераемнікам Лінкольна Эндру Джонсанам. Будучы двойчы абраны прэзідэнтам, Грант вёў палітыку рэспубліканцаў у выдаленні рэшткаў федэральнага нацыяналізму і рабства, абароне афра-амерыканскага грамадзянства, і падтрымкі эканамічнага росквіту ў нацыянальным маштабе. Яго прэзідэнцтва часта падвяргалася крытыцы за абарону карумпаваных калег і за цяжкую эканамічную дэпрэсію ў яго другі тэрмін.
Біяграфія
Грант у 1843 годзе скончыў Ваенную акадэміі ЗША ў Вест-Пойнце, служыў падчас амерыкана-мексіканскай вайны і першы раз выйшаў у адстаўку ў 1854 годзе. Калі пачалася грамадзянская вайна ў 1861 годзе, ён далучыўся да арміі ў ЗША. У 1862 годзе Грант узяў пад свой кантроль Кентукі і большую частку Тэнэсі, і прывёў сілы Саюза да перамогі ў бітве пры Шайло, атрымаўшы рэпутацыю агрэсіўнага камандзіра. Ён уключыў былых афра-амерыканскіх рабоў у арміі Саюза. У ліпені 1863 года, пасля серыі скаардынаваных бітваў, Грант перамог арміі Канфедэратаў і захапіў Віксбург, такім чынам Саюз атрымаў кантроль над ракой Місісіпі, а тэрыторыя Канфедэрацыі падзялілася на дзве часткі. Пасля яго перамогі ў бітве пры Чаттанузе, Лінкальн у сакавіку 1864 года прызначыў Гранта генерал-лейтэнантам і галоўнакамандуючым арміі Злучаных Штатаў. Грант сутыкнуліся з Робертам Э. Лі ў серыі крывавых бітваў, акрыжыўшы армію Лі падчас абароны Рычманда. Грант кіраваў серыяй разбуральных кампаній і на іншых напрамках. У красавіку 1865 года Лі здаўся Гранту пасля бітвы пры Апаматтаксе, эфектыўна скончыўшы вайну. Гісторыкі адзначаюць ваенны геній Гранта, яго стратэгіі фігуруюць у ваенных падручніках па гісторыі; але частка даследчыкаў сцвярджае, што ён выйграваў з дапамогай грубай сілы, а не ваеннай стратэгіяй.
Пасля заканчэння грамадзянскай вайны, Грант кіраваў армейскім наглядам аднаўлення ў былых Федэральных штатах. Ён быў абраны прэзідэнтам ў 1868 годзе і пераабраны ў 1872 годзе, Грант стабілізаваў краіну ў бурны перыяд рэканструкцыі, пераследваў Ку-клукс-клан, падтрымліваў выкананне грамадзянскіх правоў і правоў на галасаванне, выкарыстоўваючы армію і міністэрства юстыцыі. Ён выкарыстаў армію для стварэння Рэспубліканскай партыі на поўдні краіны, на аснове чорных выбаршчыкаў, паўночных перасяленцаў («сакваяжнікаў»), а таксама мясцовых паўднёвых белых прыхільнікаў («скавалажнікаў»). Пасля пазбаўлення грамадзянскіх правоў некаторых былых канфедэратаў, рэспубліканцы атрымалі большасць галасоў, і афраамерыканцы былі абраныя ў Кангрэс і на высокія дзяржаўныя пасады. Падчас свайго другога тэрміну, рэспубліканскія кааліцыі на поўдні раздрабніліся і прайгравалі адна за другой, у гэты час як выратавальнікі (кансерватыўныя белыя) аднавілі кантроль з выкарыстаннем прымуса і гвалта. Індзейская мірная палітыка Гранта першапачаткова паменшыла памеры гвалту, але адным з самых вядомых інцыдэнтаў стала Вялікая вайна 1876 года, калі Джордж Кастэр і яго полк былі забітыя ў бітве пры Літл-Бігхорн. Грант адказваў на абвінавачванні ў карупцыі ў выканаўчых органах больш, чым любы іншы прэзідэнт 19-га стагоддзя. Ён прызначыў першую камісію грамадзянскай службы і падпісаў закон, які сканчваў ранейшую карумпаваную сістэму.
У знешняй палітыцы Грант імкнуўся павялічыць амерыканскі ўплыў і гандаль, застаючыся пры гэтым у міры з усім светам. Яго адміністрацыя паспяхова вырашыла справу Алабамы з падпісаннем Вашынгтонскай дамовы з Вялікабрытаніяй, тым самым скончыўшы ваенную напружанасць. Грант пазбегнуў вайны з Іспаніяй у справе Віржыніуса, але Кангрэс адхіліў яго спробы анэксіі Дамініканскай Рэспублікі. У гандлёвай палітыкі адміністрацыя Гранта рэалізавала залаты стандарт і імкнулася ўмацаваць долар. Абвінавачванні ў карупцыі абвастрыліся падчас другога тэрміну, пасля таго, як яго захады на Паніку 1873 года апынуліся на нацыянальным узроўні неэфектыўнымі ў спыненні пяцігадовай прамысловай дэпрэсіі, якая выклікала высокі ўзровень беспрацоўя, нізкія цэны, нізкія прыбыткі і шэраг банкруцтваў. Грант пакінуў свой пост ў 1877 годзе і пачаў сусветнае турнэ працягласцю больш за два гады, якое шырока асветчвалася ў прэсе.
У 1880 годзе Грант зрабіў няўдалую спробу ў атрыманні вылучэння ад Рэспубліканскай партыі кандыдатам у прэзідэнты на трэці тэрмін. Сутыкнуўшыся з сур’ёзнымі фінансавымі праблемамі і хварэючы ад рака горла, напісаў свае мемуары, якія прынеслі аўтару літаратурны і фінансавы поспех. Яго смерць ў 1885 годзе і заахвоціла ўмацаванне нацыянальнага адзінства. Гістарычныя ацэнкі прэзідэнтства Гранта у дваццатым стагоддзі былі былі ў асноўным адмоўнымі, даследчыкі ацэньваюць яго прэзідэнцтва ніжэй за сярэдні паказчык іншых прэзідэнтаў. Крытыкі Гранта адзначаюць негатыўнае вынік безгаспадарчасці Гранта і яго няўдалую спробу анэксіі Дамініканскай Рэспублікі, а прыхільнікі падкрэсліваюць клопат Гранта пра карэнных амерыканцаў і захаванні грамадзянскіх і выбарчых правоў.
Тэрор
Тэрор (terror — страх, жах) — застрашванне сваіх палітычных супернікаў або насельніцтва, якое выяўляецца ў фізічным гвалце, ажно да знішчэння. Тэрорам таксама называюць пагрозу фізічным гвалтам паводле палітычных ці іншых матываў, або застрашванне з пагрозай забойства. Сінонімы слова «тэрор» — «застрашванне», «гвалт».
Віды тэрору
Ёсць два віды тэрору.
Дзяржаўны тэрор  — шэраг мерапрыемстваў накіраваных на фізічнае знішчэнне або застрашванне палітычных канкурэнтаў ці насельніцтва, які здзяйсняецца дзяржаўнай уладай (напрыклад: якабінскі тэрор у часе Вялікай французскай рэвалюцыі, Чырвоны і Белы тэрор у часы Грамадзянскай вайны ў Расіі, аперацыя «Кондар»).
Эканамічны тэрор — шэраг мерапрыемстваў накіраваных на эканамічнае знішчэнне або застрашванне палітычных канкурэнтаў ці насельніцтва шляхам эканамічнага знішчэння і пакідання без сродкаў да існавання. (Напрыклад: голад у Ірландыі 1845—1848 гадах, раскулачванне ў СССР 1917—1930-я, Галадамор)
Кантэміраўскі мост
Кантэміраўскі мост — развадны мост цераз Вялікую Неўку ў Санкт-Пецярбургу. Злучае Выбаргскую старану і Аптэкарскі востраў, звязваючы Выбаргскі і Петраградскі раёны.
Злучае Кантэміраўскую вуліцу і Выбаргскую набярэжную з праспектам Медыкаў і Аптэкарскай набярэжнай. Побач з мостам размешчана Ленінградская тэлевежа.
Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Лясная».
Назва дадзена ў 1982 годзе па аднайменнай вуліцы, якая перайменавана ў памяць аб вызваленні ад нямецкіх акупантаў у снежні 1942 года чыгуначнай станцыі Кантэміраўкі ў Варонежскай вобласці.
Франчэска Грацыяні
Франчэска Грацыяні (Francesco Graziani; нар. ) — італьянскі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1982 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі.
У глыбіні сібірскіх руд
«У глыбіні сібірскіх руд» (Во глубине сибирских руд) — верш Аляксандра Пушкіна, напісаны ў 1827 годзе і апублікаваны толькі ў 1856 годзе. Дакладнае датаванне твору вагаецца паміж канцом снежня 1826 — пачаткам снежня 1827 гг., бо Пушкін перадаў яго дзекабрыстам разам з пасланнем да Івана Пушчына («Мой первый друг, мой друг бесценный») праз Аляксандру Мураўёву, якая ад’язджала з Масквы да мужа на катаргу ў пачатку студзеня 1827 года.
На пасланне Пушкіна існуе знакаміты вершаваны адказ Аляксандра Адаеўскага («Струн вещих пламенные звуки»).
Абелам
Абелам (саманазва Abelam) — папуаскі народ, насельнікі паўночнай часткі дзяржавы Папуа — Новая Гвінея. Падзяляецца на некалькі груп: паўднёвую (або Васера), заходнюю, усходнюю і паўночную. Мова абелам належыць да папуаскай сям’і Сепік — Рамі. Прыкладная колькасць — звыш 40 тыс. чалавек.
Гісторыя
Абелам насяляюць горную мясцовасць на поўначы Новай Гвінеі. Паўднёвыя землі забалочаныя. Лічыцца, што ў сучаснае месца пасялення яны прыйшлі некалькі соцень гадоў таму з поўдня, аднак дакладны час перасялення невядомы. Здаўна вялі абмен з узбярэжнымі жыхарамі арапеш. Кантакты з іншымі суседзямі абмяжоўваліся памежнымі вёскамі.
Першы кантакт з еўрапейцамі быў усталяваны непасрэдна перад I Сусветнай вайной, калі іх землі наведаў нямецкі этнолаг Рыхард Турнвальд. У міжваенны перыяд былі ўсталяваны сталыя гандлёвыя сувязі з узбярэжжам. Абелам пачалі атрымоўваць еўрапейскія тавары. На іх землях з'явіліся місіянеры. У 1937 г. быў створаны аўстралійскі ваенны пост.
У 1975 г. тэрыторыі абелам увайшлі ў склад дзяржавы Папуа — Новая Гвінея.
Культура
У мінулым абелам не вызнавалі сябе як адзіны народ, хаця размаўлялі на дыялектах адной мовы, мелі агульныя культурныя асаблівасці і рэлігійныя рытуалы. Галоўнай сацыяльнай адзінкай была вясковая абшчына. Кантакты з іншымі вёскамі звычайна абмяжоўваліся абменам і шлюбнымі сувязямі. У мінулым паміж вёскамі часта здараліся ўзброеныя канфлікты, але пасля арганізацыі аўстралійцамі ваенных патрулёў у варожых бакоў пачалі адбіраць дзіды.
Галоўны занятак - падсечнае земляробства. Абелам вырошчваюць пераважна клубневыя культуры. Агароды належаць сваяцкім абшчынам, але падзяляюцца паміж сем'ямі. На іх абелам праводзяць вялікую частку часу. Статус чалавека ў вёсцы залежыць ад ураджаю, які ён збірае.
Абелам трымаюць свінняў і курэй, аднак мяса ўжываюць рэдка. Гадоўля парсючкоў лічыцца жаночым заняткам. Свінні з'яўляюцца галоўным сродкам абмену. У мінулым імі расплачваліся з арапеш за пярсцёнкі і ракавіны, а таксама салёную ваду, якія дастаўлялі з марскога узбярэжжа. Пярсцёнкі да нашых дзён могуць выкарыстоўвацца як грошы. Продаж свінняў і курэй магчымы толькі з дазволу жанчыны.