cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сан-Педра-дэ-ла-Рока
Крэпасць была спраектаваная ў 1637 пад кіраўніцтвам Джыявані Батыста Антанелі, прадстаўніка міланскай сям'і ваенных інжынераў, па загадзе губернатара горада Педра дэ ла Рока-і-Борха, у мэтах абароны горада ад піратаў, замест невялікай старой крэпасці, якая была пабудавана ў 1610 годзе. Новая крэпасць была размешчана на стромкім схіле (Morro), які выступаў у гавань. Крэпасць уяўляла сабой серыю тэрас на чатырох узроўнях, з трыма валамі для артылерыі. Зброя і харчаванне звычайна падвозілі морам і сушай да верхняга ўзроўню крэпасці і захоўвалі ў вялікім сховішчы, высечаным у скале. Будаўніцтва працягвалася 42 гады з некалькімі перапынкамі, з 1638 па 1670 г. Сам Антанелі пакінуў будаўніцтва ў 1645 годзе. Часткамі крэпасці таксама былі старыя ўмацаванні.
Страх перад піратамі меў пад сабой рэальную аснову, на працягу будаўніцтва англійскія флібусцьеры пад кіраўніцтвам Крыстафера Мінгса ў 1662 годзе на два тыдні захапілі горад, разбурылі частку недабудаванай крэпасці і захапілі артылерыю. Пасля таго, як яны былі выгнаныя, іспанскі ўрад выдзеліў сродкі на завяршэнне будаўніцтва і павялічыў гарнізон на 300 чалавек. З 1663 па 1669 гады ваенныя інжынеры Хуан Кіскара Ібаньес, Хуан Кіскара Рамірэс і Франсіска Перэс кіравалі аднаўленнем і завяршэннем будаўніцтва ўмацаванняў, дадаўшы новыя абарончыя збудаванні на флангах і новую артылерыйскую платформу. У 1678 крэпасць вытрымала напад французскага эскадрона, а ў 1680 атаку 800 піратаў Франкесмы, аднаго з камандуючых Антыльскіх флібусцьераў.
З 1675 па 1692 крэпасць была пашкоджана серыяй землятрусаў, яе рэканструкцыя пад кіраўніцтвам Франсіска Перэса працягвалася з 1693 па 1695 г. У 1738-1740 гадах былі дабудаваныя дадатковыя ўмацаванні пад кіраўніцтвам Антоніа дэ Арэдонда, затым крэпасць у чарговы раз была пашкоджана землятрусамі 1757 і 1766 гадоў.
У 1775 годзе, калі пагроза піратаў пачала знікаць, некаторыя будынкі крэпасці былі ператвораныя ў турмы, вядомыя як «Скала» (la Roca) і «Зорка» (la Estrella), пры гэтым крэпасць працягвала дзейнічаць як ваенны аб'ект. Апошні раз крэпасць падвергнулася нападу ў 1898 годзе, калі падчас Іспана-амерыканскай вайны флот ЗША атакаваў горад.
Хвашчаватае (Навадугінскі раён)
Хвашчаватае (Хвощеватое) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сан-Педра-дэ-ла-Рока
У цяперашні час у крэпасці працуе музей гісторыі пірацтва.
NGC 667
NGC 667 (іншыя абазначэнні — ESO 477-2, PGC 6418) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Look Back (манга)
Look Back (ルックバック) гэта японская адна-тамовая вэб-манга напісаная і праілюстраваная Tatsuki Fujimoto. Апублікаваная ў Shueisha's Shōnen Jump+ у ліпені 2021.
Сюжэт
Ayumu Fujino (藤野 歩) з'яўляецца вучаніцай пачатковых класаў з талентам да малявання мангі, якую яна публікуе ў школьнай газеце. Пасля ўсхваленняў за яе выключныя навыкі, яна аказваецца аспрэчанай іншай вучаніцай Kyomoto (京本), Якая пачынае публікаваць яе мангу побач з Fujino's, але паказвае сябе як найлепшую мастачку сярод іх дзвюх. Раз’юшаная гэтым, Fujinо кідаецца ў палепшанне сваіх навыкаў малявання, што прыводзіць да адчужэння сярод яе сябровак і сям'і, так як яна засяроджана на пераадоленні Kyomoto. Нягледзячы на палепшанні, у Fujino не атрымліваецца дасягнуць стандартаў Kyomoto і яна перастае маляваць. Калі яе клас заканчвае пачатковую школу, Fujino даручана прынясенне Kyomoto дыплом, так як яна баіцца кантактаваць з людзьмі і ніколі не выходзіць з свайго дома. Fujino уваходзіць у дом Kyomoto і знаходзіць груды альбомаў для малявання. Знаходзячы кавалак паперы яна малюе кароткі комікс у якім здзекваецца над Kyomoto, але ён ненаўмысна аказваецца ў пакоі Kyomoto, апавяшчая яе а прысутнасці Fujino. Kyomoto Выходзіць са свайго пакою каб сустрэць Fujino, раскрываючы сябе як вялікую фанатку, якая чытала яе мангу ў школьнай газеце даволі доўгі час. Надзвычай усцешаная энтузіястычнай ідэалізацыяй Kyomoto, Fujino сцвярджае што ў яе ёсць план прадставіць мангу для конкурсу і зноўку заняцца маляваннем.
У рэшце рэшт яны аб’ядноўваюцца, каб ствараць мангу, прадставіўшы некалькі аднатамовых коміксаў, яны атрымліваюць высокую ацэнку. У падлеткавым узросце Fujino кажа, што яна будзе выдаваць серыю мангі, але Kyomoto вырашае не далучацца да яе, бо хоча атрымаць фармальную мастацкую адукацыю. Fujino працягвае працаваць без яе, працуючы над сваёй мангай Shark Kick, якая становіцца дастаткова папулярнай, каб атрымаць анімэ экранізацыю.
Сонечнае зацьменне 17 верасня 1876 года
Сонечнае зацьменне 17 верасня 1876 года — поўнае сонечнае зацьменне 142 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0220 і дасягнула свайго максімуму ў 21:49:15 UTC у пункце з каардынатамі 25° пд. ш. 164° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 53 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 86 км.
Зацьменне 17 верасня 1876 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1876 годзе і 185-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 25 сакавіка 1876 года, наступнае — 15 сакавіка 1877 года.
Allium pseudowinklerianum
Allium pseudowinklerianum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Кыргызстана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Кыргызстана.
Германскі цэнтр авіяцыі і касманаўтыкі
Германскі цэнтр авіяцыі і касманаўтыкі (Deutsches Zentrum für Luft- und Raumfahrt e.V.) — нацыянальны цэнтр аэракасмічных, энергетычных і транспартных даследаванняў Германіі. Аддзяленні і даследчыя цэнтры арганізацыі размяшчаюцца ў некалькіх месцах па ўсёй тэрыторыі Германіі, штаб-кватэра знаходзіцца ў Кёльне. Арганізацыя нясе адказнасць за планаванне і здзяйсненне германскай касмічнай праграмы ад імя федэральнага ўрада Германіі. Цэнтр займаецца шырокім колам даследчых праектаў, як нацыянальных, так і міжнародных.
Мікалай Вяршынін (консул БНР)
Міко́ла Вяршы́нін, або Мікалай Вяршынін (12 кастрычніка 1866, с., Цвярская губерня — 6 мая 1934, Прага) — беларускі палітык і грамадскі дзеяч, упаўнаважаны БНР у справах ваеннапалонных беларусаў у Чэхаславакіі, а пасля консул Беларускай Народнай Рэспублікі ў Чэхаславакіі. Прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1866 годзе ў сяле Прамухіна (паводле іншых звестак Каравайцава) Цвярской губерні. У пачатку 1880-х гадоў сям’я пераехала на Беларусь. У адным з лістоў Вяршынін упамінаў, што яго бацька меў маёнтак на пінскім Палессі. Пры гэтым паводле Адольфа Клімовіча, Мікола Вяршынін нібыта паходзіў з Наваградчыны, пра якую любіў гаварыць.
За палітычную дзейнасць у час Рэвалюцыі 1905—1907 гадоў высланы ў Сібір, адкуль здолеў збегчы за граніцу, асеў у Аўстра-Венгрыі.
З канца 1908 года ў Празе. Працаваў настаўнікам рускай і польскай мовы ў адной з пражскіх школ. Перад Першай сусветнай вайной быў сакратаром і бібліятэкарам у пражскім таварыстве імя Льва Талстога.
9 чэрвеня 1919 года Рада Беларускай Народнай Рэспублікі ўпаўнаважыла Міколу Вяршыніна быць прадстаўніком БНР у справах ваеннапалонных. 1 лютага 1920 года Антон Луцкевіч як старшыня Рады міністраў прызначыў Вяршыніна прадстаўніком урада БНР (консулам) у Празе. Прадстаўніцтва месцілася ў кватэры Вяршыніных па адрасе Wenzigova 4 . У 1921 годзе Мікалай Вяршынін, як консул БНР, дамогся ад чэхаславацкага ўраду больш за 100 стыпендый для студэнтаў-беларусаў. Удзельнічаў у жыцці беларускай эміграцыі, з 1925 года старшыня Беларускай грамады ў Празе. У 1928 годзе ў Празе заснаваў і кіраваў Беларускім загранічным архівам. Друкаваўся ў замежных газетах і часопісах. Падрыхтаваў да друку беларускамоўныя працы «Беларусы ў славянскай сям’і» і «Апісанне Налібоцкай пушчы».
IC 401
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікалай Вяршынін (консул БНР)
Біяграфія
Хварэў на катар кішак. Памёр 6 траўня 1934 года ў Празе. Пахаваны 9 траўня на Ольшанскіх могілках Прагі.
Сям’я
Быў жанаты з чэшкай Атыліяй Галавачавай (Otýlie Hlaváčová, 1873—1959), якая разам з ім дапамагала новапрыбылым беларускім студэнтам.
Міхнічы (Пастаўскі раён)
Мі́хнічы (, Михничи) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Да 17 мая 1985 года вёска ўваходзіла ў склад Савіцкага сельсавета.
Італьянскае касмічнае агенцтва
Італьянскае касмічнае агенцтва (ASI: Agenzia Spaziale Italiana) заснавана ў 1988 годзе з мэтай развіцця, каардынацыі і рэалізацыі касмічных праектаў Італіі. Заснавана пры Міністэрстве ўніверсітэтаў і навукова-тэхнічных даследаванняў Італіі і ўяўляе інтарэсы краіны ў складзе Еўрапейскага касмічнага агенцтва (ЕКА).
Штаб-кватэра агенцтва знаходзіцца ў Рыме. Таксама маюцца два аператыўных цэнтра ў Матэра і Трапані. У структуру агенцтва ўваходзіць і касмадром Сан-Марка, размешчаны ў тэрытарыяльных водах Кеніі, які цяпер аднак не эксплуатуецца. Гадавы бюджэт ASI складае парадку €1 млрд.
Карасік
Карасік — невялікае возера ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Блакітных азёр. Знаходзіцца на тэрыторыі ландшафтнага заказніка «Блакітныя азёры». Уваходзіць у Балдуцкую групу азёр.
Возера належыць да басейну ракі Страча.
Вада ў возеры мае бурае адценне, што сведчыць пра моцную насычанасць вады жалезам.
Рацавічы
Ра́цавічы (, Рацевичи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 2016 года вёска ўваходзіла ў склад Войстамскага сельсавета.
Ханюкі
Ханюкі (Хонюки) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Касцёл Святога Мікалая (Кіеў)
Касцёл Святога Мікалая — рымска-каталіцкі храм Святога Мікалая ў Кіеве, выкарыстоўваецца з 1980 года ў якасці Дома арганнай і камернай музыкі. Размешчаны па адрасе: вул. Чырвонаармейская, 77.
Гісторыя будаўніцтва
Будаўніцтва касцёла Св. Мікалая пачалося па конкурсным праекце архітэктара С. В. Валоўскага ў 1899 годзе. Распрацоўка і будаўніцтва рабіліся пад кіраўніцтвам вядомага кіеўскага архітэктара У. У. Гарадзецкага. Касцёл, пабудаваны ў стылізаваных гатычных формах з высокімі спічастымі вежамі і шпілямі, адрозніваецца стройнымі прапорцыямі, лёгкасцю, яснасцю кампазіцыйнай структуры. Складаныя ўмовы будаўніцтва і архітэктурнага рашэння заахвоцілі архітэктараў прымяніць наватарскія на той час інжынерныя тэхналогіі. Інжынерам А. Э. Страусам упершыню ў тагачаснай будаўнічай практыцы была прапанавана закладка падмурка на бетонных палях, а ў канструкцыях шырока выкарыстоўваўся жалезабетон - новы будаўнічы матэрыял. Касцёл быў багата ўпрыгожаны як насценнымі роспісамі так і вітражамі, якіх налічвалася 40 (не захаваліся).
У 1909 годзе касцёл быў асвечаны.
Касцёл быў зачынены і разрабаваны каля 1933 года, духавенства падвергнулася рэпрэсіям. У будынку размясціліся склады. У 1943 годзе падчас вайны, храм моцна пацярпеў ад артылерыйскага абстрэлу, гарэў.
У пасляваенныя гады будынак касцёла быў часткова адрэстаўраваны і перабудаваны пад патрэбы Кіеўскага дзяржаўнага абласнога архіва.
У 1978 годзе было прынята рашэнне Савета Міністраў УССР аб стварэнні ў Кіеве Рэспубліканскага Дома арганнай і камернай музыкі і пераабсталяванні пад канцэртную залу памяшкання былога Мікалаеўскага касцёла. Адначасова з рэстаўрацыяй праводзілася і частковая рэканструкцыя будынка. З 1980 года Мікалаеўскі касцёл пачаў функцыянаваць у якасці канцэртнай залы Дома арганнай і камернай музыкі.
Аляксандр Аляксандравіч Разенфельд
Аляксандр Аляксандравіч Разенфельд, з 1916 года Палянаў (Александр Александрович Розенфельд, Полянов; 3 кастрычніка 1872, Рэжыца, Віцебская губерня — пасля ліпеня 1916) — расійскі этнограф.
Перарола-дзі-Кадорэ
Насельніцтва складае 362 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 8 чал./км². Займае плошчу 43 км². Паштовы індэкс — 32010. Тэлефонны код — 0435.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Аляксандр Аляксандравіч Разенфельд
Дзейнасць
Падчас вучобы ва ўніверсітэце спецыялізаваўся на польскай гісторыі XVI ст., але ўжо тады зацікавіўся беларускай этнаграфіяй. У вопісах архіва РГТ згадваецца 19-старонкавы рукапіс Разенфельда пад назвай «Из жизни белоруса. Зажинки и дожинки» (напісана па матэрыялах Мінскай губерні, напэўна, на вакацыях).
Паралельна з выкладчыцкай працай Разенфельд атрымаў магістарскую ступень і займаўся навуковай працай, яго зацікаўленні былі даволі шырокія. У 1899 годзе апублікаваў вялікі артыкул пра мову Ізборніка 1073 года, у 1900 годзе — працу «Духовная жизнь польского общества в XVI в. и начало национальной польской литературы».
У ліпені 1910 года Разенфельд запрошаны на кафедру рускай мовы і славеснасці гісторыка-філалагічнага факультэта Пецярбургскага ўніверсітэта, як прыват-дацэнт вёў заняткі па былевым эпасе, духоўных вершах і рускай народнай песні. У 1914 годзе выдаў працу па жыцці і дзейнасці вядомага рускага фалькларыста, этнографа і філолага У. Ф. Мілера.
Цэнтральная праца Разенфельда — «Белорусские народные песни», апублікавана ў 1904 годзе ў зборніку Аддзялення рускай мовы і славеснасці ІАН, а потым асобным выданнем. Праца змяшчае 165 песень, у асноўным з Мінскага павета (каля 50 запісаны ў Вілейскі, некалькі — у Рэжыцкім паветах).
Разенфельд быў афіцыйным кіраўніком Беларускага навукова-літаратурнага гуртка студэнтаў Пецярбургскага ўніверсітэта. Напэўна, яго роля была збольшага фармальнай, а працай гуртка кіраваў яго стараста, Браніслаў Тарашкевіч.
Сям’я
Бацька — Аляксандр Разенфельд, ахрышчаны яўрэй з Украіны, скончыў школу ваенных кантаністаў, служыў у 99-м пяхотным Івангародскім палку, быў паранены падчас задушэння паўстання 1863—1864 гадоў, у 1875—1886 гадах справавод упраўлення Быхаўскага, затым Мінскага павятовага воінскага начальніка, у верасні 1886 года выйшаў у адстаўку у чыне калежскага асэсара. Маці — Лізавета Андрэеўна Балад, латышка-лютэранка.
NGC 668
NGC 668 (іншыя абазначэнні — UGC 1238, MCG 6-5-3, ZWG 521.80, ZWG 522.1, IRAS01434+3612, PGC 6502) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Астравы (Смалявіцкі раён)
Астравы́ (, Островы) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Зеленаборскага сельсавета.
Чыркіна (Навадугінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Аляксей Мікалаевіч Мінін
Аляксей Мікалаевіч Мінін (, в. Малое Кратова, Пінежскі раён, Архангельская вобласць, Расія — ?) — спецыяліст у галіне драўніназнаўства, тэхналогіі і абсталявання дрэваапрацоўкі. Кандыдат тэхнічных навук (1956), прафесар (1973).
Біяграфія
Скончыў Архангельскі лесатэхнічны інстытут (1940). Працаваў на Віцебскім фанерным заводзе (з 1940), Паволжскім фанерным заводзе (г. Зеленадольск, Татарстан, 1941—1948), Беларускім тэхналагічным інстытуце (з 1949, кафедра тэхналогіі клеяных матэрыялаў і пліт, у 1961—1981 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: выкарыстанне адходаў драўнянаў вытворчасці; аперацыйны разлік сыравіны ў фанернай вытворчасці.
Бібліяграфія
Исследование влияния основных факторов на физико-механические свойства брикетов из опилок хвойных пород без добавления вяжущих или желатинирующих веществ с целью выявления оптимальных промышленных режимов брикетирования : автореферат диссертации … кандидата технических наук / А. Н. Минин. — Минск, 1956.
Мішэль Каломб
Мішэль Каломб (Michel Colombe; каля, Брэтань, Францыя — пасля ) — французскі скульптар. Буйнейшы майстар другой паловы XV — пачатку XVI ст.
Біяграфічныя звесткі
Працаваў у Туры і Нанце. З яго дзейнасцю звязаны першыя этапы развіцця французскай рэнесанснай скульптуры.
Творчасць
М. Каломб па-свойму выкарыстоўваў культуру італьянскага Адраджэння, уводзіў антычныя матывы ў пластыку сваіх твораў і, што больш важна, ствараў новыя па змесце і форме вобразы. Менавіта такой работай з'яўляецца рэльеф «Святы Георгій перамагае дракона» (1508—09), акаймаваны вытанчаным рэнесансным арнаментам. У строгіх формах скульптар перадае парыў каня, рашучасць і сілу конніка, які ўступіў у бой з пачварай.
Стварыў тып надмагілля, у якім знайшлі ўвасабленне стаічныя адносіны асобы да смерці і праслаўленне дабрачыннасці нябожчыка. Асабліва яскрава гэтыя рысы адлюстраваліся ў мемарыяльным помніку герцага Францыска II Брэтонскага і яго жонкі Маргарыты дэ Фуа (1502—07, сабор у Нанце). Побач з яшчэ гатычным характарам збудавання, складанай сімволікай тут выкарыстана бясспрэчна рэнесансная дэкарыроўка пілястрамі, арнаментамі. Але ў большай ступені прысутнасць рэнесанснай стылістыкі адлюстроўваюць самі вобразы: велічна-спакойныя фігуры нябожчыкаў, строга партрэтныя рысы іх твараў. Выразнай пластыкай вылучаюцца чатыры алегарычныя выявы — «Сіла», «Памяркоўнасць», «Справядлівасць», «Разважнасць», што сведчыць аб пошуках майстрам новага эстэтычнага ідэалу.
Яму прыпісваюць групу «Палажэнне ў труну» (1496, абацтва г. Салем). Аўтар медаля ў гонар прыезду Людовіка XII ў Тур (каля 1500).
IC 402
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ронэ
Заснаваны ў 1327 годзе як гандлёвы пункт. З'яўляецца галоўным партовым горадам вострава. Галіны гаспадаркі: прамысловасць, здабыча рыбы, турызм.
Сверынава
Све́рынава (, Свериново) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаеўшчынскага сельсавета. 71 жыхар (2009).
Касмічнае агенцтва Вялікабрытаніі
Касмічнае агенцтва Вялікабрытаніі (UK Space Agency; UKSA)— дзяржаўная касмічная служба Вялікабрытаніі, заснаваная 1 красавіка 2010 года ў горадзе Суіндан. Упершыню была прадстаўлена ў канферэнц-цэнтры «Каралева Елізавета II» 23 сакавіка 2010 палітыкамі Пітэрам Мандэльсонам, Полам Дрэйсанам і касманаўтам брытанскага паходжання Цімаці Пікам.
На момант стварэння касмічная прамысловасць Вялікабрытаніі ацэньвалася ў 7 млрд. £ і падавала 60 000 працоўных месцаў. У 20-ці летні план UKSA уваходзіць павелічэнне аб'ёму да 40 млрд. £ і 100 000 працоўных месцаў, а таксама павелічэнне долі ў сусветнай прамысловасці з 6 да 10 %.
UKSA пераняла ўсе абавязкі, персанал і актывы Брытанскага нацыянальнага касмічнага цэнтра.
Васіль Фёдаравіч Пятроў
Васіль Фёдаравіч Пятроў (Василий Фёдорович Петров;,  — ) — вучоны ў галіне эпізааталогіі, доктар ветэрынарных навук (1954), прафесар (1955), Заслужаны дзеяч навукі БССР (1968). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Чэбаксары. У 1926 годзе скончыў Казанскі ветэрынарны інстытут. У 1926—1930 гг. працаваў ветэрынарным урачом у Татарскай АССР, у 1930—1937 гг. асістэнтам кафедры эпізааталогіі Казанскага ветэрынарнага інстытута і старэйшым навуковым супрацоўнікам эпізаатычнага аддзела Казанскага навукова-даследчага ветэрынарнага інстытута. З 1937 года ў Віцебскім ветэрынарным інстытуце на пасадзе загадчыка кафедрай эпізааталогіі. У 1938 годзе быў арыштаваны, у 1940 — рэабілітаваны. З 1942 года дацэнт кафедры ў Віцебскім ветэрынарным інстытуце. З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны быў мабілізаваны ў дзеючую армію. Пасля дэмабілізацыі з 1946 года працягваў працу ў інстытуце, дзе да 1973 года займаў пасаду загадчыка кафедрай эпізааталогіі, у 1973—1978 гг. — прафесара, кансультанта кафедры. Адначасова ў 1955—1960 гг. на пасадзе прарэктара па навуковай рабоце. У снежні 1978 года выйшаў на пенсію.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па эпізааталогіі, патагенезе і тэрапіі інфекцыйных захворванняў жывёл. Займаўся пытаннямі адначасовай вакцынацыі ад некалькіх хвароб. У 1954 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Аллергия при роже свиней и её значение в патогенезе и диагностике заболевания». Аўтар больш за 70 навуковых прац, у тым ліку 2 манаграфій. Пад яго кіраўніцтвам абаронены 2 доктарскія і 8 кандыдацкіх дысертацый.
Бэлхатоўская ЦЭС
Бэлхатоўская ЦЭС (PGE Elektrownia Bełchatów S.A.) — буйная польская кандэнсацыйная электрастанцыя з агульнай усталяванай магутнасцю 5 420 МВт. Размешчана ў горадзе Бэлхатаў Бэлхатоўскага павета Лодзьскага ваяводства. У якасці паліва выкарыстоўвае буры вугаль, які здабываецца ў размешчаных побач вугальных разрэзах.
З'яўляецца найбуйнейшай электрастанцыяй Польшчы і найбуйнейшай ЦЭС Еўрасаюза, чацвёртай у свеце ЦЭС па ўсталяванай магутнасці і, станам на 2016 год, з'яўляецца наймагутнейшай станцыяй, якая выкарыстоўвае ў якасці паліва выключна буры вугаль.
Сучасны стан
Бэлхатоўская цеплавая электрастанцыя вырабляе ў сярэднім 27-28 млрд КВт•гадз у год, што складае 20 % ад усёй гадавой вытворчасці электраэнергіі ў Польшчы. Станцыя належыць і кіруецца «PGE Elektrownia Bełchatów S.A.», якая з'яўляецца падраздзяленнем.
Пасля ўводу ў эксплуатацыю новага энергаблока магутнасцю 858 МВт в у кастрычніку 2010 года і шэрагу мерапрыемстваў па мадэрнізацыі, праведзеных у 2011 і 2015 гадах, агульная ўсталяваная магутнасць станцыі складае 5 420 МВт. Паводле наяўнай інфармацыі, новы энергаблок вытворчасці «Alstom» мае ККД 42 %, што дазваляе зменшыць удзельнае вылучэнне вуглякіслага газу і расходванне паліва. «Alstom» таксама праводзіла мадэрнізацыю ўсіх 12 турбін з мэтай больш эфектыўнага выкарыстання пары, у 2009 годзе быў падпісаны кантракт на мадэрнізацыю энергаблока № 6.
Бэлхатоўская ЦЭС выкарыстоўвае дзве трубы вышынёй 300 м, якія з'яўляюцца аднымі з найбольш высокіх свабоднастаячых канструкцый у Польшчы.
Бэлхатоўскае вугальнае радовішча
Адкрытую распрацоўку бурага вуглю ў раёне горада Бэлхатаў ажыццяўляе аднайменная польская кампанія «Бэлхатаў». Заснаваная 17 студзеня 1975, дзяржаўная «Бэлхатаў» была прыватызавана 1 студзеня 1999 года, пасля чаго стала мець арганізацыйна-прававую форму таварыства з абмежаванай адказнасцю (ТАА). Асноўным спажыўцом бурага вуглю з'яўляецца Бэлхатоўская ЦЭС.
Здабыча ажыццяўляецца на трох участках ("Kamieńsk", "Bełchatów" і "Szczerców"). Радовішча «Bełchatów» з агульнымі запасамі ў 2 млрд тон плануецца выкарыстоўваць да 2038 года.
Бастынь (прыпыначны пункт)
Басты́нь (, Бостынь)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Бастынь.
Allium pueblanum
Allium pueblanum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік штата Пуэбла, Мексіка.
Распаўсюджанне
Эндэмік Пуэбла, Мексіка.
NGC 676
NGC 676 (іншыя абазначэнні — UGC 1270, MCG 1-5-34, ZWG 412.28, ARAK 57, PGC 6656) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шэвандзіна
Шэвандзіна (Шевандино) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Мястэчка (Пастаўскі раён)
Мястэ́чка (, Местечко) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Груздава, з 1927 года ў складзе гміны Паставы Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 17 мая 1985 года вёска ўваходзіла ў склад Савіцкага сельсавета.
Нікалаева
Нікалаева — прозвішча, тапонім.
Адам Фаміч Ціханаў
Адам Фаміч Ціханаў (, в. Холбні, Горацкі павет, Магілёўская губерня — ?) — спецыяліст у галіне тэхналогіі і машын лесанарыхтовак і лясной гаспадаркі. Кандыдат тэхнічных навук (1936), прафесар (1968).
Біяграфія
Скончыў Беларускі лесатэхнічны інстытут (1932). Працаваў у Сібірскім лесатэхнічным інстытуце (г. Краснаярск; 1937—1940), Беларускім тэхналагічным інстытуце імя С. М. Кірава (з 1940, у 1954—1978 — загадчык кафедры цягавых машын, 1955—1961 — намеснік дырэктара па навуковай і вучэбнай рабоце).
Навуковыя інтарэсы: асваенне новай тэхнікі ў лесанарыхтоўчай прамысловасці Беларусі; комплексная механізацыя лесанарыхтовак.
Роткавічы
Ро́ткавічы (, Ротковичи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 15 мая 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Міцкевіцкага сельсавета, да 31 мая 2016 года — у склад Войстамскага сельсавета.
Вімербю
Вімербю (Vimmerby) — горад у Швецыі, адміністрацыйны цэнтр камуны Вімербю лена Кальмар.
Насельніцтва — 7827 чалавек. Першая пісьмовая згадка ў дарчай грамаце ад 1350 года. Развіццё горада было звязана з гандлем быдлам і вытворчасцю скураных вырабаў. Паміж 1532 і 1604 годам яго прывілеі былі скасаваныя. У Вімербю з 1981 года працуе дзіцячы парк забавак «Свет Астрыд Ліндгрэн», прысвечаны персанажам кніг гэтай шведскай пісьменніцы.
Пры напісанні кнігі «Эміль з Лёнебергі» Астрыд Ліндгрэн карысталася ўспамінамі пра сваё дзяцінства, праведзенае ў Вімербю.
IC 403
IC 403 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) у сузор’і Вознік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Магілёўскае раённае благачынне
Магілёўскае раённае благачынне, Магілёўская раённая благачынная акруга — акруга ў Магілёўскай і Мсціслаўскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці.
Стэфан Варшаўскі
Стэфан Варшаўскі (Stefan Warschawski; 18 красавіка 1904, Ліда, Віленская губерня, Расійская імперыя — 5 траўня 1989) — амерыканскі матэматык, прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і доктара Саламона Варшаўскага і Ольгі Ловенштайн (Olga Lowenstein), немкі паходжаннем. У 1915 годзе, калі ў Ліду ўвайшлі нямецкія войскі, сям’я пераехала ў Кёнігсберг, дзе жылі матчыны бацькі. Тут Стэфан Варшаўскі вучыўся ў гімназіі, якую скончыў у 1924 годзе, затым пайшоў у Кёнігсбергскі ўніверсітэт. Аднак пасля двух гадоў навучання студэнт перавёўся ў Гётынген, дзе меркаваў рабіць свой дактарат. Кіраваць доктарскай Варшаўскага прызначылі прыват-дацэнта Аляксандра Астроўскага, ураджэнца Кіева. Яны пасябравалі, і калі Астроўскаму прапанавалі прафесарства ў Базельскім універсітэце, ягоны дактарант паехаў разам з ім. У Базелі Стэфан і скончыў сваю працу, якая атрымала ўзнагароду, а з ёю аўтар — пазіцыю выкладчыка ў Гётынгене. Так Варшаўскі ў 1930 годзе вярнуўся ў Ніжнюю Саксонію і пачаў выкладаць у Гётынгенскім універсітэце.
У 1933 годзе быў прыняты закон аб звальненні ўсіх выкладчыкаў-габрэяў з вышэйшых навучальных установаў, гэта датычылася і тых, хто не быў сапраўдным арыйцам, — народжаных у мяшаных сем’ях. Стэфан Варшаўскі зразумеў, што ў Германіі яму не зрабіць кар’еру матэматыка, дый невядома, ці захаваеш жыццё. Ён пачаў шукаць працу ў замежжы. З дапамогаю калегі на год уладкаваўся ва Утрэхцкі ўніверсітэт у Нідэрландах, а пасля атрымаў прапанову прыехаць у Калумбійскі ўніверсітэт у Нью-Ёрк. Нягледзячы на паспяховыя публікацыі ў прэстыжным прафесійным часопісе «Transactions of the American Mathematical Society», доўгі час мусіў абмяжоўвацца часовымі работамі, чытаючы лекцыі на замену. Толькі ў 1939 годзе здолеў атрымаць сталае месца на кафедры Вашынгтонскага ўніверсітэта ў Сэнт-Луісе, штат Місуры. Пасля вайны, у 1947 годзе, Стэфан Варшаўскі перабраўся на працу ва ўніверсітэт Мінесоты. Тут ён спаткаў сваю будучую жонку — Ільзу Каўзер.
У 1952 годзе Стэфан Варшаўскі быў прызначаны старшынём матэматычнага дэпартамента Інстытута тэхналогіі ўніверсітэта Мінесоты. У 1963 ён з сям'ёй пераехаў у Сан-Дыега, дзе ў мясцовым універсітэце таксама ўзначаліў матэматычны дэпартамент. На гэтай пасадзе ён працаваў да 1967, шмат спрычыніўшыся да развіцця навучальнай установы, калі праз стан здароўя мусіў адмовіцца ад кіравання, пакінуўшы сабе толькі лекцыі.
Стэфан Варшаўскі сышоў на пенсію ў 1971 годзе, але працягваў чытаць свае курсы. У гэтым самым годзе ён быў ганараваны як прафесар-эмерыт (Emeritus Professor). У 1978 годзе ў інстытуце ў Каліфарнійскім універсітэце ў Сан-Дыега, была створана пасада асістэнта прафесара імя Стэфана Варшаўскага. Яна прызначалася для маладых дактароў. У прафесара Варшаўскага было 19 дактарантаў, а амаль траціну сваіх навуковых даследаванняў ён напісаў і апублікаваў пасля выхаду на пенсію.
Стэфан Варшаўскі памёр 5 траўня 1989 года.
Ушанаванне памяці
Яго імем названая тэарэма Нашыра-Варшаўскага, якую аўтары вынайшлі яе незалежна адзін ад аднаго.
У 1999-2000 гг. ва ўніверсітэце Сан-Дыега была прысуджана стыпендыя імя Стэфана Варшаўскага.
Герб Беліза
Герб Беліза быў прыняты пасля набыцця незалежнасці, і толькі трохі адрозніваецца ад ранейшага герба, калі Беліз быў брытанскай калоніяй.
У ніжняй частцы шчыта — паруснае судна (бо вялікая частка чырвонага дрэва вывозілася па моры ў Вялікабрытанію — для вырабу мэблі, а таксама для тэкстыльнай прамысловасці).
Трымальнікі шчыта — два дрывасекі. Адзін з іх са светлай, другі з цёмнай скурай: індзейская (метысы) і негрыцянская (мулаты) складнікі насельніцтва. Левы трымальнік трымае сякеру, правы — вясло.
Герб прадстаўлены ў цэнтры нацыянальнага сцяга.
Багута
Багу́та (, Багута) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярыцкаслабадскага сельсавета.
Да 10 лютага 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Прылепскага сельсавета.
Шыпка (горад)
Шыпка (Шипка) — горад у Балгарыі, размешчаны ля паўднёвага падножжа Балканскіх гор, за 12 км ад г. Казанлык. Горад Шыпка ўяўляе сабой паўднёвы ўваход у Шыпкінскі перавал.
Насельніцтва горада на 16 чэрвеня 2008 года — 1452 чалавекі.
Княгінінскае
Плошча возера складае 0,12 км². Даўжыня 0,7 км, найбольшая шырыня 0,35 км. Даўжыня берагавой лініі 1,77 км. Плошча вадазбору 0,5 км².
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны спадзістыя вышынёй да 5 м, заходнія і паўднёвыя стромкія вышынёй 10—15 м. Берагі зліваюцца са схіламі катлавіны, на ўсходзе і поўначы нізкія і забалочаныя.
Пратокамі Княгінінскае возера злучаецца з азёрамі Чарток і Мядзел.
Сяргей Сцяпанавіч Лінг
Сярге́й Сцяпа́навіч Лінг  — трэці Прэм’ер-міністр Беларусі (1996—2000).
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію (1960), Вышэйшую партыйнай школу пры ЦК КПСС (1976).
Першыя дзесяць гадоў працоўнай дзейнасці былі непасрэдна звязаныя з сельскай гаспадаркай. Працаваў аграномам, галоўным аграномам, начальнікам шэрагу раённых кіраванняў сельскай гаспадаркі.
З 1971 г. знаходзіўся на савецкай і партыйнай працы, займаў шэраг кіраўнічых пасад, быў сакратаром Мінскага абкама КПБ, сакратаром ЦК КПБ, міністрам эканомікі. Член ЦК (1986—1990), Бюро ЦК КПБ (1990—1991).
Пасля ўводзін паста прэзідэнта быў прызначаны намеснікам прэм’ер-міністра, а затым (18 лістапада 1996 года, пасля адстаўкі прэм’ер-міністра Міхаіла Чыгіра), выканаўцам абавязкаў прэм’ер-міністра. Пасля адстаўкі з паста прэм’ер-міністра прызначаны сталым прадстаўніком Беларусі пры ААН. 16 кастрычніка 2002 г. вызвалены ад пасады сталага прадстаўніка Беларусі пры ААН «па ўласным жаданні ў сувязі з станам здароўя яго жонкі».
Філосаф, які тлумачыць мадэль Сонечнай сістэмы
Філосаф, які тлумачыць мадэль Сонечнай сістэмы (A Philosopher Lecturing on the Orrery) - карціна англійскага мастака Джозефа Райта, напісаная каля 1766 года. Поўная назва «Філосаф, які тлумачыць мадэль Сонечнай сістэмы, у якой лямпа замяшчае Сонца» (A Philosopher giving a Lecture on the Orrery in which a lamp is put in place of the Sun. «Філосаф» — другая (пасля «Гладыятара») карціна мастака, на якой персанажы і аб'екты сцэны намаляваны асветленымі святлом свечкі, нябачнай гледачу. Твары персанажаў карціны дэманструюць адну з асноўных фаз Месяца — маладзік, паўмесяц, ветах (75 %) і поўня.
Сяргей Сцяпанавіч Лінг
Біяграфія
Жанаты. Мае дзвюх дочак і сына.
Філосаф, які тлумачыць мадэль Сонечнай сістэмы
Гісторыя карціны
Карціна выклікала дыскусіі, паколькі замест класічнага сюжэту ў цэнтры сцэны скарыстаны сюжэт навуковы. Райт намаляваў захаплення, выкліканае навуковымі «цудамі», што разыходзілася з традыцыяй, у якой падобныя пачуцці маглі быць выкліканы толькі сюжэтамі на рэлігійную тэму, паколькі Райт лічыў навуку і тэхніку не меней натхняльнай, чым сюжэты вялікіх карцін на рэлігійныя тэмы. Паводле Гётэ, разгледжванне скульптур пры свечках, якія добра вылучалі контуры прадметаў, вагальнае полымя якіх магло выклікаць уражанне руху, было моднай забаўкай. У механічнай мадэлі Сонечнай сістэмы цені, якія адкідаюцца лямпай, што замяшчае сонца, былі істотнай часткай паказу.
Сяргей Сцяпанавіч Лінг
Кар’ера
Працаваў аграномам у Капыльскім, Салігорскім і Любанскім раёнах Мінскай вобласці, намеснікам начальніка Любанскага, начальнікам Салігорскага раённых вытворчых калгасна-саўгасных кіраванняў сельскай гаспадаркі, старшынёй Слуцкага райвыканкама (1960—1972).
Філосаф, які тлумачыць мадэль Сонечнай сістэмы
Гісторыя карціны
Райт лічыў тэму навукі і тэхнікі не меней натхняльнай, чым традыцыйныя рэлігійныя тэмы, па якіх былі створаны шматлікія вялікія карціны мінулага.
Сяргей Сцяпанавіч Лінг
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Кастрычніцкай Рэвалюцыі, Працоўнага Чырвонага Сцяга, радам медалёў, Ганаровымі граматамі Вярхоўнай Рады БССР.
Філосаф, які тлумачыць мадэль Сонечнай сістэмы
Гісторыя карціны
«Філосаф» быў адной з брытанскіх карцін, якія руйнавалі цвёрдую іерархію жанраў, якой у XVIII павеку прытрымліваліся французскія дзеячы мастацтва. У некаторым стаўленні сюжэт карціны нагадваў нефармальныя партрэты, большай часткай, сярэдняга класа, якім быў нададзены новы статут, калі Іяган Цафані стаў маляваць у падобным стылі каралеўскую сям'ю каля 1776 года. Аднак улічваючы іх сур'ёзнае становішча, ніводнае з дзейсных твараў карціны не павінна ўспрымацца як партрэт (нават калі можна вызначыць яго прататып) Мастацтвазнавец XX стагоддзя Эліс Уотэрхаўс параўноўвае гэтыя дзве працы з «genre serieux» французскай драмы часу напісання карціны, у вызначэнню Дэні Дзідро і П'ера Бамаршэ, што падтрымлівае і Эгертон. Ананімны агляд XIX стагоддзя зваў Райта «вялікім і незвычайным, своеасаблівым геніем». Філосаф быў напісаны не пад замову, верагодна, у надзеі, што карціна будзе набыта Вашынгтонам Шырлі, 5-м графам Ферэрс, астраномам-аматарам, у якога была ўласная мадэль Сонечнай сістэмы і ў якога таксама бывалі ў гасцях сябар Райта Пітэр Перэз Бурдэт (Peter Perez Burdett). Два чалавека на карціне лічацца партрэтамі Бурдэта і Ферэра: Бурдэт запісвае, а Ферэрс са сваім сынам сядзіць побач з мадэллю. Ферэрс купіў карціну за £210, але 6-й граф прадаў яе з аўкцыёну, і ў наш час яна знаходзіцца ў сталай экспазіцыі Музея і мастацкай галерэі Дэрбі, дзе яна размешчана каля працуючай копіі механічнай мадэлі Сонечнай сістэмы.
Біёграф Райта, Бенедыкт Нікалсан сцвярджаў у 1968 годзе, што мадэллю для выкладчыка быў Джон Уайтхерст, у той час як іншы каментатар паказвае на падабенства постаці з «партрэтам Язэпа Ньютана пэндзля Годфры Кнелера».
Шлег
Шлег — прозвішча.
NGC 679
NGC 679 (іншыя абазначэнні — UGC 1283, MCG 6-5-12, ZWG 522.15, 5ZW 114, PGC 6711) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Канферэнц-цэнтр імя Елізаветы II
Канферэнц-цэнтр «Каралева Елізавета II» (Queen Elizabeth II Conference Centre) — будынак у Лондане, акрузе Вэстмінстэр. Размешчана ў цэнтры горада, непадалёк ад Вэстмінстэрскага палаца — месца пасяджанняў брытанскага парламента. Па прычыне свайго месцазнаходжання прыцягвае мноства высокапастаўленых сустрэч.
Рудня (Смаргонскі раён)
Ру́дня (, Рудня) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 15 мая 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Міцкевіцкага сельсавета, да 31 мая 2016 года — у склад Войстамскага сельсавета.
Канферэнц-цэнтр імя Елізаветы II
Гісторыя
Участак пад Цэнтрам Каралевы Элізабэт II Конферэнс быў раней заняты некалькімі будынкамі. У паўночны канец участку быў заняты грамадскімі і дзяржаўнымі ўстановамі, паўднёвы бок — Вэстмінстэрскім шпіталем.
Брытанскі нацыянальны касмічны цэнтр
Касмічная праграма краіны канцэнтруецца на даследаваннях пры дапамозе радыётэлескопаў, спадарожнікавых тэлекамунікацыях, удзеле ў сістэмах GPS і Galileo. Адзіны запуск спадарожніка выраблены ў 1971 годзе з касмадрома ў Аўстраліі, якія пілатуюцца палёты ніколі не разглядаліся і афіцыйна не ўхваляліся (усё, хто лятаў ў космас брытанскія падданымі рабілі гэта як удзельнікі ў асабістых касмічных праграм ЗША і Расіі). Персанал цэнтра — 50 супрацоўнікаў, прыкамандзіраваных ад міністэрстваў і ведамстваў (у тым ліку сілавых), бюджэт — 207 млн ф. ст. у год. Кіраўнік — Дэвід Уільямс.
Армяне
Армя́не — народ, які размаўляе на армянскай мове, якая належыць да індаеўрапейскай моўнай сям’і. Мае шмат дыяспар па ўсім свеце, у т.л. у Беларусі (гл. Армяне Беларусі).
Этымалогія
Саманазва армян — Հայ (hay), па здагадках, пайшла ад назвы народа — хаяса. Краіна Хаяса і народ хаясы згадваюцца на глінянай хетскай табліцы, якая адносіцца да другога тысячагоддзя да нашай эры, яна была знойдзена пры раскопках сталіцы хетскай дзяржавы — Хатушаш.
Назва краіны Армінія, у якой пражывалі арміны, сустракаецца ўпершыню ў Бехістунскім надпісе персідскага цара Дарыя I, у 522 да н.э. Існуе таксама гістарычны надпіс, які называе рэгіён Армянскага нагор’я Арменіяй, Шумерскага Нарам-Суена, датаваны 2260 да н.э., на тысячу гадоў апераджаючы першае згадванне Урарту. Герадот (V ст. да.н.э.) называе іх арменамі. Аб Арменіі і побыце армян гэтага ж перыяду важныя звесткі паведамляе Ксенафонт.
Пацкавічы
Па́цкавічы (, Пацковичи) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мядзел Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Чэшская касмічная канцылярыя
Чэшская касмічная канцылярыя (Česká kosmická kancelář, Czech Space Office) — чэшская ўрадавая арганізацыя, якая займаецца падтрымкай і пасоўваннем чэшскіх касмічных праграм. Была заснавана ў лістападзе 2003 года. Да галоўных задач Чэшскай касмічнай канцылярыі адносіцца ўсталяванне кантактаў паміж чэшскімі прадпрыемствамі і праектамі з вобласці касманаўтыкі, супрацоўніцтва з Еўрапейскім касмічным агенцтвам і Міжнароднай астранаўтычнай федэрацыяй. Канцылярыя падтрымлівае інфармацыйны і даведкавы цэнтр.
Штаб-кватэра знаходзіцца ў Празе, кіраўніком з'яўляецца Ян Коларж.
Джозеф Райт (мастак)
Джозеф Райт, Джозеф Райт з Дэрбі, Райт з Дэрбі (Joseph Wright, Joseph Wright of Derby, Wright of Derby) (3 верасня 1734, Дэрбі, Англія — 29 жніўня 1797, Дэрбі, Англія) — адзін з выбітных брытанскіх жывапісцаў XVIII стагоддзі. Мастак вылучаецца майстэрствам светлавых эфектаў, лічыцца адным з піянераў індустрыяльнай тэмы ў выяўленчым мастацтве. Выпрабаваў уплыў караваджызму, у першую чаргу ад нідэрландскіх мастакоў Герыта ван Хантхорста і Хендрыка Тэрбругена.
Гарнастаевая моль чаромхавая
Апісанне
Час лёту вагаецца ад ліпеня да жніўня. Матылька можна знайсці па ўсёй Еўропе і ў Паўночнай і Усходняй частках Азіі.
Сярод падобных відаў (таксама разбуральных шкоднікаў):
Джозеф Райт (мастак)
Біяграфія
Вырашыўшы стаць мастаком, Райт адправіўся ў Лондан у 1751 годзе. Тры гады (1751—1753 і 1756—1757) будучы жывапісец вучыўся ў Лонданскай студыі ў вельмі вядомага партрэтыста Томаса Хадсана. Да 1760 года раннія партрэты выконваюцца Райтам у манеры свайго настаўніка («Партрэт міс Кетан», Сант-Луіс, Місуры, Гар. мастацкая гал.; «Партрэт Томаса Бенета», Дэрбі, музей).
У ранні перыяд творчых шуканняў — з 1760 па 1773 годы — мастак жыў у Дэрбі. Тут ён пазнаёміўся з майстрам па кераміцы Джошуа Веджвудам (Josiah Wedgwood), заснавальнікам кампаніі «Веджвуд», і хімікам Джозефам Прыстлі. Прысутнічаў пры эксперыментах навукоўцаў і маляваў іх у сваіх працах. У прыватнасці, у гэты перыяд ім былі напісаны карціны «Планетар» (1766, Дэрбі, музей; варыянт — Нью-Хэвен, Ельскі цэнтр Брытанскага мастацтва) і «Выпрабаванне помпы» (1768, Лондан, гал. Тэйт Роджерса-Колтмана), адбівалыя цікавасць жыхароў Сярэдняй Англіі да навуковых пошукаў. Дэні Дзідро адзначыў гэтыя працы Райта, назваўшы іх «сур'ёзным жанрам».
Першую спробу прайсці практыку ў якасці мастака Райт зрабіў у Ліверпулі, рэгулярна выстаўляючы свае карціны (напр., Міраван) у Каралеўскім Грамадстве Мастацтваў у Лондане. Аднак яго родны і любімы Дэрбі назаўжды заставаўся асноўным месцам, дзе мастак жыў і працаваў.
У перыяд з 1773 па 1775 годы Джозеф знаходзіўся ў Італіі, дзе маляваў старажытныя руіны (напрыклад, магілу Вергілія), вывучаў прамалёўку ландшафтаў («Чалавек, які закопвае норы»), капіяваў класічныя статуі і назіраў над захапляльным феерверкам падчас карнавала ў Рыме.
У Неапалі Джозаф Райт стаў сведкай грандыёзнага вывяржэння вулкана Везувій, які натхніў яго на напісанне некалькіх дзясяткаў карцін, якія паказваюць драматычны эфект барацьбы агню і цемры. Пасля гэта тэма вельмі часта знаходзіла адлюстраванне ў яго працах.
На беразе Неапалітанскага заліва мастак даследаваў маляўнічыя пячоры і гроты. Свае ўражанні пра італьянскую прыроду ён выказаў словамі: «прыгожая і незвычайная атмасфера, гэтакая чыстая і зразумелая», што пасля знайшло адлюстраванне ў яго працах.
Два гады (1775—1777) мастак працаваў у Баце, дзе дарэмна спрабаваў прыцягнуць кліентуру Томаса Гейнсбара. Патрываўшы няўдачу, вярнуўся ў Дэрбі.
П’евэ-д’Альпага
П'евэ-д'Альпага (Pieve d'Alpago) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
Джозеф Райт (мастак)
Біяграфія
У апошнія гады жыцця ён часта хварэў і лячыўся ў свайго сябра Эразма Дарвіна.
П’евэ-д’Альпага
Насельніцтва складае 2025 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 81 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 32010. Тэлефонны код — 0437.
Джозеф Райт (мастак)
Біяграфія
Памёр Джозаф Райт у Дэрбі 29 жніўня 1797 гады ў крузе сям'і і быў пахаваны ў аснаванні царквы святога Алькмунда.
У 1968 годзе царква была разбурана, каб вызваліць месца для новай буйной часткі ўнутранай колцавай дарогі, якая праходзіць праз цэнтр горада, і, у наш час, знаходзіцца пад дарогай. Рэшткі Райта былі вывезены ў могілкі Нотынгем Роад.
У Райта і яго адзінай жонкі было шасцёра дзяцей, трое з якіх памерлі ў маленстве.
Творчасць
Поспех Джозафа Райта ў якасці партрэтыста прыносіў яму стабільны прыбытак. Аднак, у першую чаргу, ён вядомы сваімі навуковымі і індустрыяльнымі працамі, поўнымі драматызму, што адрознівала яго ад іншых сучаснікаў, ставячы ў адзін шэраг з іншымі вялікімі брытанскімі мастакамі.
Упершыню героямі вялікіх кампазіцый сталі працоўныя і навуковыя, а не антычныя і біблейскія персанажы ці жанрава-алегарычныя постаці. Месца пражыванне мастака ў Дэрбі, як раз спрыяла гэтаму, бо менавіта тут выявілася Індустрыяльная рэвалюцыя праз гамарні, шкляныя і гліняныя крамкі і мясцовыя фабрыкі. Дух гэтых месцаў знайшоў адлюстраванне ў шматлікіх працах мастака, напрыклад, «Лекцыя пра сонечную сістэму» (каля 1763—1765, Мастацкая галерэя, Дэрбі); «Досвед з паветранай помпай» (1768, Галерэя Тэйт Брытэйн, Лондан); «Гамарня» (1773, Эрмітаж, Пецярбург), «Алхімік, які адкрывае фосфар» (1771—1795, Мастацкая галерэя, Дэрбі)
Да канца жыцця Джозафа Райт заставаўся правінцыйным мастаком, аднак, дзякуючы яго арыгінальнай манеры, якая спалучае элементы готыкі і неакласіцызму, яго цікавасці да навуковых даследаванняў і да сучаснай літаратуры, ён стаў адным з папярэднікаў рамантычнага мастацтва.
Творчая спадчына Райта сабрана, галоўным чынам, у Ельскім цэнтры Брытанскага мастацтва ў Нью-Хэйвене, ва Уодсварт Атэнеум у Хартфардзе, у галерэі Тэйт у Лондане і ў музеі Дэрбі, уключаючы значны збор малюнкаў і акварэляў.
IC 404
IC 404 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
К’яра Мастраяні
К’яра-Шарлота Мастраяні (Chiara-Charlotte Mastroianni),  — французская актрыса. Дачка Катрын Дэнёў і Марчэла Мастраяні.
Узнагароды
Намінацыя Самая шматспадзеўная актрыса на кінапрэмію «Сезар» −1994 за «Любімы час года».
Шалухіна (Навадугінскі раён)
Шалухіна (Шелухино) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Баяры (прыпыначны пункт)
Бая́ры (, Бояры)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Баяры; на лініі Мінск-Пасажырскі — Маладзечна, паміж станцыяй Аляхновічы і прыпыначным пунктам Ласі.
Селішча (Вішнеўскі сельсавет)
Се́лішча (, Селище) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 2016 года вёска ўваходзіла ў склад Войстамскага сельсавета.
Свята-Параскева-Пятніцкая капліца (Палыкавічы)
Свята-Параскева-Пятніцкая капліца — мураваная капліца у аграгарадку Палыкавічы Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў 2001 годзе на сродкі грамадзян Германіі Дзітэра і Алы Арнольд на месцы капліцы 1892 года.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы. Вырашана цэнтрычным 4-гранным аб’ёмам, завершаным 5-галоўем. Да фасада праз прытвор далучана драўляная 8-гранная навісь над крыніцай, накрытая шлемападобным купалам з макаўкай. Фасады капліцы насычаны архітэктурнай пластыкай: ліштвы лучковых аконных праёмаў, кілепадобныя закамары, круглыя разеткі, вуглавыя лапаткі, шматпрофільныя карнізы.
Ігар Уладзіміравіч Волкаў
Ігар Уладзіміравіч Волкаў (нар., в. Капцэвічы, Петрыкаўскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Рэзедовыя
Рэзедовыя (Resedaceae) — сямейства двухдольных раслін.
Ігар Уладзіміравіч Волкаў
Біяграфія
Скончыў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Ф. Скарыны, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Стаматалагічны факультэт ВДМУ
Стаматалагічны факультэт ВДМУ — структурнае падраздзяленне Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
Апісанне
Стаматалагічны факультэт быў адкрыты 1 верасня 2001 года ў адпаведнасці з загадам Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь № 60 ад 15 сакавіка 2001 года. Галоўная задача факультэта — падрыхтоўка высокакваліфікаваных урачоў-стаматолагаў з глыбокімі тэарэтычнымі ведамі і неабходнымі практычнымі навыкамі.
Перадгісторыя развіцця стаматалагічнай адукацыі ў ВДМУ звязана з існаваннем трохгадовых курсаў па перакваліфікацыі зубных урачоў у стаматолагаў. Курсы праводзіліся на базе зубалячэбных кабінетаў лячэбна-прафілактычных устаноў і кафедры хвароб вуха, горла, носа і рота. Кіраваў курсамі прафесар Р. Х. Карпілаў. У 1937 годзе адбыўся першы і апошні выпуск 21 урача-стаматолага. У 1955 годзе ізноў набрана 100 студэнтаў на стаматалагічны факультэт, аднак ужо ў 1956 годзе ў сувязі з адсутнасцю матэрыяльна-тэхнічнай базы ён быў закрыты, а студэнты пераведзены на лячэбны факультэт.