cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Высокае)
Гісторыя
Знаходзіцца ў цэнтры горада. Пабудавана ў 1869 годзе з цэглы на месцы драўлянай царквы 1840 года. Праект храма складзены акадэмікам архітэктуры Мікалаем Чагіным і зацверджаны генералам ад інфатэрыі М. М. Мураўёвым 23 жніўня 1864 года. Будаўніцтва ажыццёўлена на сродкі інсургентаў. Падрадчыкам з’явіўся мешчанін Чарнігаўскай губерні Г. А. Назараў.
Гроса
Гроса (Grosso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Высокае)
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. У аснове прасторавай кампазіцыі кубападобны цэнтрычны аб’ём, шатровы дах якога ўвенчаны 5-купаллем. Да храма па баках далучаюцца прамавугольныя прыдзелы пад двухсхільнымі дахамі, з фронту — прамавугольны прытвор, завершаны шатровай званіцай, з тыльнага фасада — паўкруглая апсіда. Плоскасці фасадаў раскрапаваны лапаткамі, аркатурай, прафіляванымі карнізамі, расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі ў ліштвах.
Гроса
Насельніцтва складае 988 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 247 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 10070. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo martire, Santo Stefano, San Giuseppe.
Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Высокае)
Інтэр’ер
Дэкаратыўна-кампазіцыйным акцэнтам інтэр'ера з’яўляецца двух’ярусны пяцічастковы іканастас (праект Чагіна) у арачным прасвеце апсіды. Над сяродкрыжжам шатровае скляпенне. У літургічным начынні інтэр'ера абразы 16 — 18 ст. «Маці Божая Адзігітрыя» (у драўлянай шаце), «Маці Божая Адзігітрыя» (у металічным абкладзе), «Цуд Архістраціга Міхаіла» і «Троіца» (19ст.).
Гарадышчэ (Білаводскі раён)
Гарадышчэ (Городи́ще) — вёска ў Білаводскім раёне Луганскай вобласці Украіны.
Аляксей Паўлавіч Ганскі
Аляксей Паўлавіч Ганскі (,  —, Сімэіз) — вучоны ў галіне астраноміі, геадэзіі і гравіметрыі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Адэсе (па іншых звестках — у радавым маёнтку Ганскае Ананьеўскага павета Херсонскай губерні) 20 ліпеня 1870 года ў шляхецкай сям’і Ганскіх. Родны брат мастака Пятра Ганскага. Вучыўся ў Ананьеўскай гімназіі ў 1883—1886 гадах, затым — у Рышэльеўскім ліцэі ў 1886—1890 гадах, пасля сканчэння якога паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Імператарскага Наварасійскага універсітэта ў Адэсе па аддзяленню матэматычных навук. У 1891 годзе перайшоў у Маскоўскі ўніверсітэт, але ў пачатку 1892 года па сямейных абставінах вярнуўся ў Адэскі, які і скончыў у 1894 годзе. Затым, з 1897 года, вучыўся ў Парыжскім універсітэце па класе астраноміі, матэматыкі і фізікі. Працаваў у Медонской абсерваторыі пад Парыжам. З 1905 года — супрацоўнік Пулкаўскай абсерваторыі пад Санкт-Пецярбургам. Ініцыятар стварэння Сімяізскага аддзялення гэтай абсерваторыі ў 1908 годзе. Патануў падчас купання ў шторм 11 жніўня 1908 года ў Сімэізе. Пахаваны на тэрыторыі Палікураўскіх мемарыяльных могілак у Ялце.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя навуковыя даследаванні прысвечаны фізіцы Сонца. Удзельнічаў у экспедыцыях на Новую зямлю, у Іспанію і ў Сярэднюю Азію для назірання поўных сонечных зацьменняў. У 1897—1905 гадах здзейсніў 9 узыходжанняў на Манблан для вызначэння сонечнай пастаяннай, назіранняў сонечнай кароны па-за зацменнямі, для назіранняў Венеры. У 1897 годзе адзначыў змены формы сонечнай кароны ў 11-гадовым сонечным цыкле. Удзельнічаў у расійска-шведскіх экспедыцыях на Шпіцберген (1899 і 1901 гады) для градусных і гравіметрычных вымярэнняў. Атрымаў выключныя па якасці фатаграфіі сонечных плям, выявіў залежнасць формы сонечнай кароны ад колькасці плям. У 1905 годзе ўстанавіў, што сярэдняя працягласць жыцця асобных фотасферных гранул складае 2-5 хвілін, затым яны распадаюцца і замяняюцца новымі. Віцэ-прэзідэнт Рускага астранамічнага таварыства, сакратар аддзялення Міжнароднай сонечнай камісіі.
Узнагароды і памяць
Узнагароджаны медалём і прэміяй імператарам Мікалаем II, якія ўручаюцца ад імя Рускага астранамічнага таварыства (1901 год), прэміяй і медалём імя П. Ж. С. Жансена Парыжскай акадэміі навук (1904), Ордэнам Ганаровага легіёна Францыі.
Яго імем названы кратaр на Месяцы і малая планета (1118 Hanskya), адкрытая С. і. Бяляўскім і Н. Івановым 29 жніўня 1927 года ў Сімяізскай абсерваторыі. У гонар А. П. Ганскага названы вуліцы ў Сімэізе і ў Ялце.
Валебона
Валебона (Vallebona) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Імперыя.
Насельніцтва складае 1227 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 205 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 18012. Тэлефонны код — 0184.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы san Lorenzo martire.
Гляі
Гляі́ (, Глеи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дорскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах засценак у складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета (з 1927 года Маладзечанскага павета), гміны Гарадок.
Казым
Прытокі Казыма: Лыхма, Атым-Юган, Юргім, Лабат-Юган, Тапры-Юган, Амня, Ун-Вунт-Юган, Ун-Шакр-Юган, Няргі-Юган, Ун-Віс, Кельсі-Юган, Ун-Вош-Юган, Нюрум-Юган, Тунг-Сурт-Юган, Сюнь-Юган, Вуры-Ай-Юган, Юрн-Юш-Ай-Юган і інш.
S.T.A.L.K.E.R.: Clear Sky
S.T.A.L.K.E.R.: Clear Sky (бел. S.T.A.L.K.E.R.: Чыстае неба) — камп'ютарная гульня, постапакаліпсічны шутар ад першай асобы, прыквел гульні S.T.A.L.K.E.R.: Shadow of Chernobyl. У гульні рухавічок X-Ray быў абноўлены да версіі 1.5 і стаў падтрымліваць DirectX 10.
Пралог
Верасень 2011 года. Найміт Шнар вядзе групу эколагаў праз балоты. Іх накрывае выкід. Эколагі гінуць. Шнара знаходзяць байцы групоўкі «Чыстае неба». На базе групоўкі найміт прыходзіць у сябе.
Дзеянне гульні
Лебедзеў — заснавальнік і лідар «Чыстага неба» распавядае Шнару аб тым, што нервовая сістэма найміта пры выкідзе прымае ўдар на сябе. Лебедзеву прыходзіць трывога з другога фарпоста. На яго напалі мутанты. Шнар адпраўляецца на фарпост, дзе яго накрывае выкідам. Прыйшоўшы ў сябе на базе «Чыстага неба», Шнар пазнае ад Лебедзева, што пры наступным выкідзе па-за хованкі нервовая сістэма найміта выгарыць, і ен загіне. Выкіды адбываюцца так часта таму, што хтосьці прабраўся праз Выжыгацель мазгоў, і Зона спрабуе знішчыць гэтага каго-то, змятаючы на шляху ўсё жывое. Лебедзеў кажа, што трэба спыніць гэтага самага каго-то. Стала вядома, што які-то сталкер цікавіўся ў Сідаровіча на кардоне нейкімі дэталямі. Трапіць на кардон можна, захапіўшы падыходы да сцежках у рэнегат. Аднак, каб набрацца сіл для захопу падыходаў да сцежках, трэба добра ўмацаваць свае пазіцыі на балотах. З дапамогай Шнара «Чыстае неба» умацоўвае пазіцыі і знішчае галоўную базу Рэнегат. Захапіўшы падыходы да сцежках, найміт прабіраецца на Кардон. За інфармацыю, Сідаровіч просіць вярнуць яго кейс з хабаром. Адзіночкі пад кіраўніцтвам Бацькі Валяр'яна перапраўлялі тавар Сідаровіча праз вайскоўцаў, здзяйсняючы з імі здзелкі. Аднак, камандзір вайскоўцаў маёр Халецкі вырашыў прадаваць тавар бандытам. Адзіночкі ўзялі маёра ў палон, але той не хоча расколвацца, сцвярджаючы, што яго ўсе роўна выратуюць. Тады адзіночкі разам са Шнарам зачышчаюць вайскоўцаў на Кардоне. Маёр кажа, дзе кейс. Найміт адносіць кейс Сідаравічу, і той расказвае, што ў яго быў сталкер па мянушцы Клык. Ен шукаў нейкія дэталі. Сідаровіч прадаў Клыку дэталі, якія знайшоў. А за астатнімі адправіў Клыка на сметнік да дзігерраў.
На Сметніку па пазнацы Клык, Шнар наткнуўся на труп дзігерра. Па аўдыезапісы ў КПК Шнар даведаўся, што за Іклом на ўсход адправіўся дзігер-пасланнік. Шнар знайшоў пасланца, калі таго загнала ў кут зграя сляпых сабак. Ад диггера найміт даведаўся, што Ікол сышоў у Цемную даліну.
У Цемнай даліне з-за частых нападаў на базу групоўкі «Свабода» быў абвешчаны ўзмоцнены рэжым. На блокпосце Шнару падказалі, што ен можа атрымаць інфармацыю на базе групоўкі. Калі найміт прыбыў на базу, яго паклікаў да сябе камендант па прозвішчы Шчукін. Ен осведомил Шнара, што з лідарам групоўкі размовы быць не можа, пакуль база на каранціне. Аднак, камендант паабяцаў зладзіць гэты размова, калі найміт выканае яго заданне. Пасля таго, як найміт забіў псі-сабаку ў ваколіцах базы, камендант адправіў яго на адзін з блокпастоў. Прыйшоўшы туды, Шнар ўбачыў, што ўсе сталкеры мертвыя. Па запісу ў КПК аднаго з сталкеров усе зразумелі, што камендант перадаваў ворагам ўсю інфармацыю аб рухах свабодаўцаў. Шнар прынес КПК Чэхава, лідару групоўкі. Найміт даведаўся, што Ікол быў у Чэхава і таксама шукаў нейкую тэхнічную дэталь. Аднак астатнюю інфармацыю Чэхаў адкрыў толькі пасля таго, як Шнар знайшоў Шчукіна, прынес яго КПК Чэхава, а той зразумеў, што камендант перадаваў звесткі аб «Свабодзе» наймітам, якія выконвалі чыйсьці кантракт. Чэхаў распавеў Шнару аб тым, што прадаў Клыку дэталь, якую той шукаў, і зацікавіўся, навошта Клыку гэтая дэталь. Тэхнік групоўкі Дзядзька Яр захаваў частату КПК Фанга, і па ей Шнар даведаўся, што Ікол адправіўся на Сметнік.
Мэта Стралка
На Сметніку па пазнацы КПК Клыка, Шнар трапіў у падвал Барахолкі. Там яго аглушылі бандыты, забралі ўвесь рыштунак, грошы і збеглі. Ачуўшыся, Шнар знайшоў КПК Ікла ў склепе, і па ім усе стала ясна — Лебедзеў меў рацыю наконт таго, што хтосьці прабраўся праз Выжігацель. У КПК была запіс аб тым, што група, у якой быў Ікол, здагадалася, што пра іх паходзе да цэнтру Зоны даведаліся. Як гаварылася ў запісе, падрабязны план іх далейшых дзеянняў знаходзіўся ў тайніку, каардынаты якога прысутнічалі ў КПК. Тайнік знаходзіўся ў сутарэннях НДІ Аграпрам. Дагнаўшы бандытаў і вярнуўшы свае рыштунак, Шнар накіраваўся туды.
На былой тэрыторыі прадпрыемства НДІ Аграпрам Шнар пагутарыў з генералам Крыловым, лідарам групоўкі Абавязак. Той паведаміў найміту, што долговцев рэгулярна атакуюць мутанты, якія вылазяць з падзямелляў. Шнар пагадзіўся спусціцца пад Аграпрам і затапіў падземныя хады.
Спусціўшыся ў падзямелля і практычна цалкам затапіўшы іх, Шнар знайшоў схованку Стрэлка. З аўдыезапісу КПК у тайніку Шнар даведаўся, што да цэнтру Зоны прабраліся сталкеры Стралок, Ікол і Прывід. Яны рыхтуюць другі паход да цэнтру Зоны, што, па словах Лебедзева, прывядзе да другога Сверхвыбросу, значна больш моцнаму, чым першы. Стралок накіраваўся на Бурштын да вучонаму прафесару Сахараву за прыладай, якое захавае розум членаў групы ў цэласці і захаванасці.
На Бурштыне Сахараў распавеў Шнару аб тым, што Стралок заключыў з навукоўцамі здзелку — нібыта хацеў дапамагчы ў выпрабаванні блакатара псі-выпраменьвання. Навукоўцы далі яму эксперыментальны прататып, і Стралок адправіўся на завадскую тэрыторыю Бурштыну. Аднак ен адтуль не вярнуўся, і сігнал, атрыманы навукоўцамі ад блакатара, быў страчаны. Сахараў, даведаўшыся намеры Шнара дагнаць Стрэлка, распавеў яму, што есць магчымасць стабілізаваць ўзровень псі-выпраменьвання настолькі, каб можна было знаходзіцца на тэрыторыі комплексу. Шнар даведаўся, што нядаўна група сталкераў знайшла на завадской тэрыторыі нейкую тэхнічную дакументацыю, але вярнуцца не змагла. Шнар адправіўся за дакументамі і прынес іх Сахараву. Па ім Цукроў канчаткова зразумеў, што стабілізаваць ўзровень псі-выпраменьвання магчыма.
Пагоня за Стралком
Па ўказанні Сахарава, Шнар адправіўся да атраду сталкераў пад кіраўніцтвам Ляўшы. Мэта атрада — перазапуск сістэмы астуджэння, па віне якой псі-выпраменьванне нестабільна. Атраду ўдаецца здзейсніць перазапуск сістэмы. Сахараў перадае Шнару паведамленне, што Стралок знаходзіцца зусім блізка. Шнар у пагоні за Стралком трапляе ў Руды лес.
Там Шнара сустракае засада. За час перастрэлкі Стрэлак ўцякае ў тунэль, які падрывае за сабой. Са Шнарам звязваецца Лебедзеў і згадвае, што адзіная магчымасць зараз дагнаць Стрэлка — прайсці ў Ліманск. Аднак шлях у Ліманск праходзіць праз раку, мост праз якую кантралюецца на процілеглым беразе бандытамі. Лебедзеў дае даручэнне Шнару адправіцца да сталкера па імя Ляснік, які можа ведаць спосаб прайсці ў Ліманск.
Ляснік распавеў Шнару, што часам да яго на КПК паступаюць просьбы сталкераў аб дапамозе з Ліманска. Але сігнал занадта слабы. Ляснік раіць Шнару выйсці на Вайсковыя склады, дзе сігнал павінен быць лепш. Там Шнар прымае паведамленне наймітаў, якія патрапілі ў анамалію, з якой яны ніяк не могуць выбрацца. Вярнуўшыся да Лесніку і падаўшы яму каардынаты наймітаў, Шнар даведаўся больш падрабязна аб гэтай анамаліі пад назвай Прасторавы бурбалка. Ляснік распавеў, як сам аднойчы ў яе трапіў, аднак там жа знайшоў артэфакт, які вывеў яго з гэтай анамаліі. Пасля невялікага заданні для Шнара Ляснік паабяцаў, што падумае над тым, як вывесці наймітаў з анамаліі, і прапанаваў Шнару адправіцца на Вайсковыя склады, дзе на базе вайсковых есць магутны дзеючы радыеперадавальнік, з дапамогай якога наймітам можна будзе адказаць. Пасля Вялікага Выкіду на базе выжыла паўтара дзясятка салдат, якіх камандаванне кінула, не рызыкуючы пасылаць атрады ў дестабилизированную выкідам зону. Пасля перамогі над ваеннымі Шнар знайшоў і выкарыстаў перадатчык, і пры дапамозе інструкцый Лесніка атрад наймітаў паспяхова выбраўся з анамаліі і стаў прасоўвацца да Ліманскага моста, захопленага бандытамі.
Перадавая група Чыстага неба разам са Шнарам адправілася праз Ліманск. Там ішла сапраўдная вайна, так як пасля адкрыцця другога шляху да цэнтру Зоны туды адправілі свае атрады амаль усе групоўкі. Затым, пераадольваючы перашкоды і заслоны групоўкі Маналіт і ваенных, сталкерам ўдалося прабрацца праз Ліманск. На шляху да цэнтру Зоны пралягаў закінуты шпіталь, дзе сталкераў сустрэлі маналітаўцы. Таксама Шнару прыйшлося ліквідаваць верталёт вайскоўцаў. Пасля гэтага найміт трапляе на ЧАЭС, дзе сустракаецца з Лебедзевым.
Фінал
Пятрэнка, баец «Чыстага неба», перадае Лебедзеву частату Стрэлка, які знаходзіцца ўжо зусім побач, і той пацвярджае яе. Дабрацца да Стрэлка не ўяўляецца магчымым. На ЧАЭС крытычны ўзровень псі-выпраменьвання, аднак Стрэлак ў бяспецы пры дапамозе прылады, якое выдаў яму Сахараў. Шнару выдаюць электрамагнітнае стрэльбу, каб ен разбіў ахоўнае поле вакол Стрэлка, з чым найміт паспяхова спраўляецца.
Аднак затым усе прыборы сталкераў пачынаюць шалець і тут здараецца выкід. Далей усе сталкеры, якія былі на ЧАЭС, у тым ліку Стрэлак і Шнар, паказаны бязвольна ляжаць у памяшканні перад маніторамі, зомбирующими іх.
Выразаныя
Пасля таго, як з гульні вырашылі прыбраць дадзенага персанажа, неабходнасць у гэтай лакацыі адпала, а ролю ў сюжэце перайшла да персанажу Ляснік.
Асаблівасці двіжка
Гульнявы двіжок X-Ray быў абнаўлены да версіі 1.5 і стаў падтрымліваць DirectX 10.
Крытыка
Адразу жа пасля вынахаду і з'яўленні на прылаўках крам гульня стала аб'ектам цвёрдай крытыкі і скарг гульцоў. Прычынай таму паслужыла велізарную колькасць унутраных памылак гульні, з-за якіх гульнявы працэс быў вельмі цяжкім (больш-менш нармалёва працавалі толькі лакацыі Балоты і Кардон). Практычна адразу жа з'явіліся першыя патчы (патч 1.5.04 выйшаў адразу пасля самой гульні). Таксама на шматлікіх гульнявых форумах гарачымі тэмамі абмеркавання станавіліся менавіта скрыптовыя вылеты S.T.A.L.K.E.R.: Чыстае неба.
Шлёмнік
Шлёмнік, Шлемнік (Scutellaria) — род кветкавых раслін сямейства. Пашыраны ўсюды.
Апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны, паўкусты і кусцікі вышынёй ад 3 да 100 см. Лісце рознай формы — ад суцэльных да перыстарассечаных. Кветкі (па 2) у аднабокіх кальчаках, размешчаных у пазухах прыкветнага лісця, часта збліжаныя ў густое гронкападоныя або коласападобнае суквецце. Плод — чатырохарэшак.
Гаспадарчае значэнне
Лекавыя, фарбавальныя і дэкаратыўныя расліны. Карані шлёмніка байкальскага выкарыстоўваюцца ў медыцыне.
Віды
Род налічвае каля 300 відаў, па інфармацыі сайта The Plant List — 468 відаў. На тэрыторыі Беларусі 2 віды: і. Трапляюцца на берагах рэк, азёр, нізінных балот, у хмызняках. Культывуюццца і.
Ілья Рыгоравіч Чашнік
Ілля Рыгоравіч Чашнік (рус. Илья Григорьевич Чашник;, Люцын, Віцебская губерня, Расійская імперыя; цяпер горад Лудза у Латвіі — , Ленінград, СССР) — савецкі мастак, дызайнер. Адзін з двух, з Мікалаем Суэціным, найбліжэйшых вучняў Казімірам Малевіча; паслядоўны супрэматыст.
Біяграфія
Ілля Чашнік нарадзіўся ў яўрэйскай сям'і ў Латгаліі — у горадзе Люцыне Віцебскай губерні Расійскай імперыі (цяпер горад Лудза у Латвіі).
Ілля быў малодшым сярод васьмі братоў і сясцёр, і пасля нараджэння апошняга дзіцяці сям'я пераехала ў губернскі Віцебск. У адзінаццігадовым узросце Ілля быў накіраваны вучнем у оптыка-механічную майстэрню, у якой працаваў штодзённа па 10-11 гадзін.
З пятнаццаці гадоў, у 1917—1918 гадах, Ілля Чашнік пачаў па нядзелях наведваць прыватную Школу малявання і жывапісу Юдаля Пэна, у якой да яго вучыліся Эль Лісіцкі, Восіп Цадкін, Марк Шагал і многія іншыя знакамітыя мастакі.
У 1918 годзе шаснаццацігадовы Чашнік паехаў у Маскву і запісаўся у архітэктурныя майстэрні ў Другіх Дзяржаўных свабодных мастацкіх майстэрнях, дзе выкладаў у тым ліку Казімір Малевіч. Але пачуўшы, што ў Віцебск прыехаў Марк Шагал, які ператварыў школу свайго настаўніка Пэна у Народную мастацкую школу, Чашнік вярнуўся ў родны горад і пачаў займацца ў Шагала. Летам 1919 года маладой мастак быў адзначаны прэміяй на першай справаздачнай выстаўцы школы, а адна яго карціна была рэкамендавана ў школьны музей.
У 1919 працаваў у Віцебску ў майстэрні графікі, друку і архітэктуры пад кіраўніцтвам Л. Лісіцкага. У Віцебск прыехала пагасціць да сваіх родзічаў народжаная ў Віцебску, але даўно з'ехаўшая мастачка Паліна Хентава. Разам з Чашнікам Хентава пачала наведваць майстэрню Шагала. Услед за Хентавай у горадзе з'явіўся безадказна ў яе закаханы Лазар Лісіцкі, якому Шагал прапанаваў узначаліць у вучылішчы майстэрню графікі, друка і архітэктуры. Чашнік адразу ж перайшоў у майстэрню да Лісіцкага ў той час больш цікавіла не архітэктура, а сучаснае яўрэйскае мастацтва.
З 1920 года — сябра «УНОВИСа».
У 1919—1922 гадах удзельнічаў у афармленні гарадскіх святкаванняў гадавін Кастрычніцкай рэвалюцыі, у Віцебску і ў Смоленске. Выкладаў у Вышэйшым мастацка-практычным інстытуце (былая Народная школа).
У 1921—1922 гадах удзельнічаў у выстаўках у Маскве.
У 1922 годзе скончыў інстытут «па асноўнаму навуковаму раздзелу» і паехаў у Петраград.
У 1922—1923 гадах пачаў займацца дызайнам, праблемамі рэкламы і плаката.
У 1923 году прымаў удзел у «Выстаўцы карцін петраградскіх мастакоў усіх кірункаў за 5-летні перыяд дзейнасці 1918—1923».
З 1923 — навуковы супрацоўнік ГИНХУКа. Заставаўся ў ГИНХУКе да часу яго закрыцця.
У 1925 быў залічаны ў Дэкаратыўны інстытут на пасаду навуковага супрацоўніка, у лабараторыі дзе разам з ім працавалі К. Малевіч, К. Ражджэственскі, М. Суэцін. Працаваў у Дэкаратыўным інстытуце да снежня 1926 года, калі інстытут быў зачынены.
У лістападзе-снежні 1926 удзельнічаў у выстаўцы ў Доме Друку «Плакат і рэклама пасля Кастрычніка».
У 1923—1926 працаваў з Камітэтам мастацкай прамысловасці ГИИИ. Распрацоўваў супрэматычныя арнаменты для тэкстылю і шпалераў.
У 1927—1928 эскізы Чашніка ляглі ў аснову праведзеных пазней, прац па афарбоўцы будынкаў Ленінграда, спраектаваных у архітэктурнай брыгадзе (майстэрні) А. Нікольскага (1927—1928). Чынна эксперыментаваў у сферы архітэктуры, узяўшы за аснову «архітэктоны» К. Малевіча — гіпсавыя мадэлі беспрадметнай архітэктуры. Развіваў іх аскетычныя-лаканічную, але ў тое ж час камбінаторную пластыку ў графічных эскізах і трохмерных мадэлях. У 1926 стварыў свой уласны архітэктон, крыж з накладзеных на яго кругам.
Працаваў у Губпаліттпрасвеце, адказным кіраўніком майстэрні ИЗО
Творчасць
Ілля Чашнік развіваў ідэі свайго настаўніка К. Малевіча, ён ствараў значныя па аб'ёму беспрадметнага жывапісу і графікі, строгія па «бязважка-касмічнай» кампаноўцы форм, і лічыў сябе поўным аднадумцам Малевіча.
Падзяляў, нароўні з Л. Хідэкелем і М. Суэціным, прынцыпы супрэматычнай "цветописи", у адрозненне ад іншых вучняў і паплечнікаў Малевича, чые цікавасцi засяроджваліся на жывапісным рэалізме (Ермалаева, Юдзін, Сцерлігаў). Згодна метаду Малевича, працаваў па прынцыпу кантрасту. Абмяжоўваў сваю колеравую гаму выкарыстаннем белага, чорнага, чырвонага і блакітных колераў.
Даследчыкі адзначаюць у творчасці мастака «надзвычайна дынамічную канцэпцыю жыцця форм.. якія ўвабралі ў сябе сэнс самога жывапіснага поля».
Работа на ДФЗ
Напрацягу аднаго года, з 1923 па 1924, працаваў (разам з М. Суэціным) на Дзяржаўным фарфоравым заводзе, «у якасці мастака-кампазітара па даследаванню і выпрацоўцы мастацкіх узораў кампазіцыйных форм».
У перыяд з 1923 па 1924 выканаў некалькі праектаў роспісу кубкаў і сервізаў.
Выкарыстоўваз для роспісу кампазіцыі ўласных жывапісных і графічных работ. Распісваў таксама фарфор па мадэлям Малевіча (супрэматычны роспіс на «паўкубку»). У роспісы фарфору мастак аддаваў перавагу чорнаму колеру.
Вартасць карцін
Рэкордам па кошту работ Іллі Чашніка з'яўляецца продаж 30 лістапада 2016 года аўкцыённым дом Sotheby’s карціны «Сёмае вымярэнне, супрэматычны рэльеф», напісанай ў 1920 годзе, за £2,4 млн ($3 млн). Работа была ацэненая у £100 000—150 000, але выніковы кошт быў вышэй у 19 разоў.
Гарадышчэ (Маркіўскі раён)
Гарадышчэ (Городи́ще) — вёска ў Маркіўскім раёне Луганскай вобласці Украіны.
Наокі Сакаі
(酒井 直樹; нар. ) — японскі футбаліст. У 1996 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Ульсан (горад)
Ульса́н — горад-метраполія ў паўднёва-ўсходняй частцы Карэйскага паўвострава, размешчаны на беразе Японскага мора ў вусці ракі Тхэхваган, за 70 кіламетраў на поўнач ад Пусана. Найбуйнейшы прамысловы горад краіны, вядомы як «Сталіца эканомікі Паўднёвай Карэі» або «Сталіца прамысловасці Паўднёвай Карэі». У мінулым горад быў цэнтрам карэйскай кітабойнай прамысловасці, у чэрвені 2005 года ва Ульсане адбылося пасяджэнне Міжнароднай кітабойнай камісіі. У 2015 годзе горад быў аб’яўлены прэтэндэнтам на правядзенне Алімпійскіх гульняў 2028 года з Пусанам. Горад вядомы сваімі славутасцямі. Тут знаходзіцца самы вялікі парк у краіне — «Вялікі ульсанскі парк» — і самая вялікая верф у свеце — «Хёндэ хэві індастрыз». У цэнтры горада стаіць манумент «Вежа прамысловасці» — сімвал горада і прамысловасці краіны.
Валекрозія
Валекрозія (Vallecrosia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Імперыя.
Насельніцтва складае 7220 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 2 034 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 18019. Тэлефонны код — 0184.
Заступнікамі населенага пункта лічацца святыя Рох і Антоній Вялікі.
Гарадышчэ (Чарнухынскі раён)
Гарадышчэ (Городи́ще) — вёска ў Чарнухынскім раёне Палтаўскай вобласці Украіны.
Знішчальнік
Знішчальнік — баявы самалёт, прызначаны для знішчэння самалётаў і беспілотных прыстасаванняў праціўніка ў паветры. Можа выконваць задачу ўшчэнту наземных (марскіх) цэляў і паветранай разведкі. Асноўная форма баявых дзеянняў  — паветраны бой.
Ужываецца для заваявання перавагі ў паветры над праціўнікам, для суправаджэння бамбардзіроўшчыкоў, транспартных паветраных судоў (далей лятакоў), лятакоў цывільнай авіяцыі, заслоны (прыкрыцця) наземных аб'ектаў ад авіяцыі праціўніка. Радзей знішчальнікі выкарыстоўваюцца для атакі наземных і марскіх аб'ектаў.
Не гледзячы на агрэсіўную назву, знішчальнік ёсць абаронным сродкам Узброенных сіл, наступальных задач знішчальная авіяцыя не мае. Аднак, дзякуючы павялічэнню цягаўзброенасці (і, адпаведна, іх грузапад'ёмнасці, то бок ракетна-бомбавай нагрузкі) сучасныя знішчальнікі атрымалі магчымасць эфектыўнай атакі наземных аб'ектаў, і ў умовах сучасных лакальных канфліктаў знішчальнікі паступова сталі болей універсальнай зброяй, то бок зноў ператварыліся ў знішчальнікі-бамбардзіроўшчыкі.
З вялікай доляй верагоднасці ў будучыні ролю знішчальнікаў могуць перахапіць беспілотныя лятальныя апараты (БПЛА), якія актыўна ствараюцца і ўжо паспяхова ўжываюцца для знішчэння пунктавых цэляў на паверхні зямлі. Гэта дазволіць скараціць страты лётнага складу, спрасціць і зрабіць больш таннымі самалёты, а таксама пазбавіцца абмежаванняў перагрузак, якія накладваюцца з-за гранічных магчымасцяў чалавечага арганізма.
Гісторыя знішчальнікаў
Знішчальнікі пачалі ўжывацца ў гады Першай сусветнай вайны супраць самалётаў, дырыжабляў і аэрастатаў. У параўнанні з выведнікамі і бамбардзіроўшчыкамі таго часу знішчальнікі мелі вялікую хуткасць і высокую манеўранасць, былі ўзброены як правіла адным (часам двума) кулямётамі, а асобныя знішчальнікі - авіяцыйнымі пушкамі. Гэта забяспечвала ім вялікую агнявую перавагу над лятальнымі апаратамі іншага прызначэння.
Да Другой сусветнай вайны
Першыя паветраныя баі адбыліся падчас Першай сусветнай вайны. Менавіта тады ўпершыню ўзнікла патрэба ў спецыялізаваных самалётах, прызначаных для знішчэння паветраных цэляў.
На першых знішчальніках экіпаж складаўся з двух чалавек - пілота і стральца. Кулямёт, усталяваны на паваротнай турэлі ззаду пілота, мог абстрэльваць заднюю паўсферу, аднак актуальная для знішчальніка франтальная зона выключалася. Кулямёты тых часоў былі не гэтак надзейнымі, каб ўсталёўваць іх на крылах, а ўсталёўцы курсавога кулямёта перашкаджаў паветраны абаротны вінт. Аднак неўзабаве французскі лётчык Ралан Гарос вынайшаў сістэму, якая дазваляла страляць праз абаротны вінт. Гэта былі металічныя куткі, замацаваныя ў аснове лопасцяў вінта такім чынам, што куля рыкашэціла ў бяспечным для пілота і самалёта кірунку. Недахопам такога прыстасавання была страта 7 - 10 % куль. Гэтую праблему ліквідаваў некалькі пазней Антон Фокер, стварыўшы сінхранізатар стральбы, які дазваляе страляць праз плоскасць вінта без рызыкі пашкоджання апошняга. Працуе ён так: калі вінт, на якім замацаваныя гачкі, праходзіць міма, ён закранае кручком і затрымлівае спускавы механізм і снарад.
У міжваенны перыяд былі створаны суцэльнаметалічныя манапланы замест традыцыйных біпланаў.
Знішчальнікі Другой сусветнай
Да пачатку Другой сусветнай вайны знішчальная авіяцыя добра сфарміравалася як клас баявой тэхнікі. Асноўныя сусветныя дзяржавы таго часу мелі некалькі асноўных тыпаў знішчальнікаў, якія адрозніваліся як лётнымі характарыстыкамі, так і тактыкай ужывання. Так, Германія мела знішчальнікі Me-109 і Me-110 розных мадыфікацый, Савецкі Саюз меў знішчальнікамі І-16 і І-153, Вялікабрытанія мела парк знішчальнікаў Spitfire і Hurricane. Значна прасунуліся ў стварэнні знішчальнай авіяцыі і некаторыя іншыя краіны, у прыватнасці, ЗША, Японія, Францыя. Былі і сучаснейшыя мадыфікацыі і тыпы знішчальнікаў, якія не паспелі атрымаць вядомасць, але падчас вайны атрымалі сур'ёзнае развіццё. Так, да пачатку ваенных дзеянняў на Усходнім фронце Савецкі Саюз ужо меў у сваім распараджэнні новыя знішчальнікі Як-1, МіГ-3, ЛаГГ-3, а Нямеччына падчас вайны стварыла і развіла лінейку знішчальнікаў FW-190.
У самым пачатку баявых дзеянняў на еўрапейскім тэатры яшчэ не было выразнай упэўненасці, які ж менавіта з асноўных параметраў знішчальніка - хуткасць або манеўранасць - з'яўляецца для яго важнейшым. Гэтым было абумоўлена сур'ёзнае адрозненне схем, па якіх будаваліся планёры перадваенных знішчальнікаў. Так, савецкі І-153 "Чайка" быў біпланам, а І-16, які  з'явіўся раней, быў манапланам. Нямецкія Me-109 і Me-110 адрозніваліся колькасцю рухавікоў - адзін і два адпаведна. Аднак, досвед вядзення актыўных баявых дзеянняў з ужываннем знішчальнай авіяцыі параўнальна хутка схіліў шалі ў бок аднаматорных манапланаў. Так, на працягу ўсёй Другой сусветнай вайны асноўнымі прамысловымі дзяржавамі не было выпушчана ні адной новай мадыфікацыі знішчальнікаў-біпланаў. А нейкае развіццё атрымаў толькі адзін знішчальнік з двума рухавікамі - амерыканскі Лайтнінг, што было абумоўлена спецыфікай дзеянняў на ціхаакіянскім ТВД.
Высокая патрэбнасць у знішчальнай авіяцыі ў гады Другой сусветнай вайны была абумоўлена як масіраваным ужываннем бамбардзіровачнай і штурмавой авіяцыі, так і ўласна магчымасцямі знішчальнікаў для знішчэння наземных цэляў і падтрымкі наземных падраздзяленняў. Менавіта ў гэты час была адточана тактыка штурмавых удараў па важных наземных аб'ектах - аэрадромах, мастах, складах, чыгуначных вузлах, транспарту. Пры распрацоўцы новых мадыфікацый знішчальнікаў канструктарам, часцяком, ставілася задача максімальна ўзмацніць ўдарную моц самалёта. Так, напрыклад, савецкімі канструктарамі была створана мадыфікацыя знішчальніка Як - Як 9Б, якая адрознівалася магчымасцю несці бомбавае ўзбраенне не на знадворнай падвесцы, а ў спецыялізаваных бомбавых адсеках. Такім чынам, быў зроблены крок да з'яўлення новага класа самалётаў, знішчальнікаў-бамбардзіроўшчыкоў, які атрымаў вялікае развіццё ў пасляваенныя гады. Аднак, асноўным абавязкам знішчальнікаў падчас Другой сусветнай вайны заставаліся задачы заслоны (прыкрыцця) сваіх войскаў ад авіяцыі праціўніка, знішчэнне яго самалётаў, паветранай разведкі і суправаджэння бамбардзіровачнай і штурмавой авіяцыі.
Вайна выклікала выбуховае развіццё авіяцыйнай тэхнікі і практычна давяла поршневы самалёт да дасканаласці. Аднак, прапелерны самалёт з поршневымі рухавікамі мае мяжу хуткасці, паколькі не ў стане пераадолець гукавы бар'ер. Для павелічэння хуткасці трэба быў прынцыпова новы рухавік. У канцы вайны Германія першай пачала выпуск знішчальнікаў з рэактыўным рухавіком (Ме 262) і ракетных знішчальнікаў Me-163. Гэтыя самалёты мелі большую хуткасць, чым поршневыя самалёты краін антыгітлераўскай кааліцыі, прымальныя паказчыкі манеўранасці і лічыліся вельмі перспектыўнымі супраць бамбардзіровачнай і знішчальнай авіяцыі праціўніка. Аднак выпускаліся невялікімі серыямі, таму гэтыя самалёты не змаглі істотна паўплываць на ход ваенных дзеянняў.
Пасляваеннае развіццё
1960-я гг. вызначыліся паступленнем на ўзбраенне ВПС асноўных авіяцыйных дзяржаў свету звышгукавых знішчальнікаў, якія мелі шэраг агульных прыкмет, нягледзячы на ​​ўсе адрозненні ў кампанаванні і палётнай масе. Яны мелі хуткасць, якая удвая перавышала гукавую, і столь каля 18-20 км, абсталёўваліся бартавымі радыёлакацыйнымі станцыямі і кіраванымі ракетамі класа «паветра-паветра». Такое супадзенне не было выпадковым - развіццё тэхнікі адбылося менавіта ў гэтым кірунку з-за таго, што асноўнай пагрозай бяспекі па абодва бакі жалезнай заслоны лічыліся бамбардзіроўшчыкі, якія нясуць ядзерныя бомбы. Адпаведна фарміраваліся і патрабаванні да новых знішчальнікаў, асноўнай задачай якіх быў перахоп вышынных хуткасных неманеўраных цэляў у любы час сутак і ў любых умовах надвор'я.
Аднак знішчальнік-"паразіт" XF-85 Goblin быў спраектаваны адмыслова для базавання на бамбардзіроўшчыках Convair B-36 як на паветраных авіяносцах (авіяносьбітах).
У выніку ў ЗША, СССР і Заходняй Еўропе з'явіўся шэраг самалётаў, якія пасля па сукупнасці прыкмет і лётна-тэхнічных характарыстык аднеслі да другога пакалення знішчальнікаў. Устойліва расла цана знішчальнікаў, што дыктавала неабходнасць змяншэння колькасці парку з адначасовым пашырэннем функцый самалётаў. Акрамя, тактыка паветранай вайны змянялася на вачах - шырокае развіццё зенітных кіраваных ракет прывёў да адмовы ад дактрыны масіраванага ўварвання бамбардзіроўшчыкоў на вялікай вышыні. Асноўную стаўку ў ударных аперацыях ўсё больш сталі рабіць на тактычныя самалёты з ядзернай зброяй, здольныя прарываць мяжу СПА на вялікай вышыні.
Для процідзеяння ім прызначаліся знішчальнікі трэцяга пакалення - МіГ-23, «Міраж» F-1, J-37 «Вігга». Паступленне на ўзбраенне гэтых машын, разам з мадэрнізаванымі варыянтамі МіГ-21 і F-4, планавалася на пачатак 1970-х. Адначасова па абодва бакі акіяна пачаліся праектныя даследаванні па стварэнні знішчальнікаў чацвёртага пакалення - перспектыўных баявых машын, якія склалі б аснову ваенна-паветраных сілаў у наступным дзесяцігоддзі.
Першымі да вырашэння гэтай праблемы ўзяліся ў ЗША, дзе яшчэ ў 1965 годзе паставілі пытанне аб стварэнні пераемніка тактычнага знішчальніка F-4C «Фантом». У сакавіку 1966 была разгорнута праграма FX (Fighter Experimental). Праектаванне самалёта па ўдакладненых патрабаваннях пачалося 1969, калі самалёт атрымаў пазначэнне F-15 «Ігл». Пераможцы конкурсу у праекце, фірме «McDonnell Douglas», 23 снежня 1969 г. быў выдадзены кантракт на будаўніцтва доследных самалётаў, а ў 1974 годзе з'явіліся першыя серыйныя знішчальнікі F-15A «Ігл» і «спаркі» TF-15A (F-15B). У 1969 г. пачалася распрацоўка савецкіх знішчальнікаў чацвёртага пакалення, да якіх можна аднесці Су-27, МіГ-29 і іх мадыфікацыі.
Першы ў свеце знішчальнік пятага пакалення F-22 Raptor распрацоўваўся ў 1986-2001 гг., і стаў на ўзбраенне ВПС ЗША ў пачатку 2003 года.
ЗША таксама распрацавалі і актыўна ўкараняюць праграму шматмэтавага знішчальніка пятага пакалення F-35. Першыя F-35 сталі на ўзбраенне ў 2011 годзе.
Распрацоўка расійскага шматфункцыянальнага знішчальніка пятага пакалення Сухой ПАК ФА завершана. Прыняцце на ўзбраенне чакаецца ў 2015-2016 гадах.
Расійскі знішчальнік пятага пакалення, вядомы таксама як Т-50 (выраб 701), здзейсніў свой першы выпрабавальны палёт 29 студзеня 2010 г Палёт, які доўжыўся каля 45 хвілін, завяршыўся паспяхова.
Перспектыўны авіяцыйны комплекс франтавой авіяцыі (ПАК ФА) падняўся ў паветра раніцай у пятніцу, 29 студзеня. Паведамлялася, што самалёт здейсніў кароткі разбег, адарваўся ад ўзлётнай паласы і пачаў набіраць вышыню.
Паветраны бой
З эвалюцыяй знішчальнікаў паветраны бой зведаў значныя змены. У першых паветраных баях ужываліся рэвальверы для ўшчэнту самалёта і пілота праціўніка. Такія дуэлі ў паветры нагадвалі рыцарскія паядынкі. Да з'яўлення парашута адзінным спосабам паратунку быў скок з малой вышыні, які часта быў смяротным. Пілота, які здабыў пяць і больш паветраных перамог, называлі асам.
Дужа хутка рэвальверы саступілі месца кулямётам, якія засяроджвалі агонь у пэўным пункце перад знішчальнікам, мясціліся ў крылах і / або насавой частцы фюзеляжа. Для дакладнага ўшчэнту праціўніка неабходна было шляхам манеўравання зайсці ў хвост самалёта ворага. Такі бой фізічна вымотваў пілотаў, якія выконвалі складаныя фігуры вышэйшагу пілатажу з высокімі перагрузкамі. Пілот павінен быў быць не толькі добра фізічна развітым, але і дасканала валодаць ведамі пра свой самалёт і самалёт праціўніка. Найважнейшымі характарыстыкамі сталі максімальная хуткасць, худкапад'ёмнасць, манеўранасць. Для пацвярджэння паветранай перамогі ўсталёўвалі кінакамеры, якія здымалі пад час націскання на гашэтку.
Для перамогі ў паветраным баі на сучасных знішчальніках прамая бачнасць самалёта суперніка ўжо не трэба. Дастаткова яго выяўлення бартавымі і дапаможнымі наземнымі сістэмамі. Пілот абаронены спецыяльным супрацьперагрузачным касцюмам і ён можа вытрымліваць значна большыя перагрузкі ў паветраным баі. Рухавікі з кіраваным вектарам цягі дазваляюць пілоту выконваць складаныя манеўры ў паветры на высокай хуткасці, што было б немагчыма без дапамогі камп'ютараў у кіраванні сучаснымі знішчальнікамі.
Чатыры фактары, якія, на думку эксперта ў галіне вайсковай авіяцыі П'ера Спрэя, забяспечваюць перамогу ў паветраным баі<sup title="інформація без джерела ">? <sup title="інформація без джерела ">] :
Класіфікацыя знішчальнікаў
Усе знішчальнікі ствараюцца для розных мэтаў, таму іх прынята класіфікаваць на пэўныя групы па прызначэнні. Сярод такіх груп можна вылучыць:
Чханвон
Чханвон — горад і сталіца правінцыі Кёнсан-Намдо, Паўднёвая Карэя. Горад размешчаны прыкладна за 40 км на захад ад Пусана. Чханвон размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Карэйскага паўвострава, каля гарадоў Масан і Пусан. Акружаны гарамі Тамсан (вышыня 656 метраў) на паўночным захадзе, Чондансан (567 метраў) на ўсходзе, Пульмасан (802 метры) на паўднёвым усходзе і Панёнсан (528 метраў) на поўдні. Мае прыбярэжную лінію працягласцю 12,6 км (на Масанскім заліве). Праз горад працякаюць ручаі Нэданчхон і Чханвончхон.
Клімат горада мусонны, сярэднегадавая тэмпература і сярэднегадавая колькасць ападкаў (у перыяд з 1992 па 2001 гады) складаюць 15 ° С і 1395 мм адпаведна.
Лютая
Назву Лютая маюць:
Ітэса
Паходжанне
Ітэса лічаць, што маюць адзінае паходжанне з карамаджонг і мігрыравалі з Эфіопіі на тэрыторыю сучаснай Уганды ў XVI ст. або ў XVII ст. Паводле паданняў, прыход першай хвалі перасяленцаў на новае месца меў мірны характар, аднак пасля засухі і голаду на поўначы за ёй рушыла другая хваля, якая адваёвывала землі ў тубыльцаў. Відавочна, адбывалася асіміляцыя іншых народаў, паколькі назвы родаў паходзяць як з нілоцкіх моў, так і банту. У выніку ітэса занялі вялікія тэрыторыі з разнастайнымі прыроднымі ўмовамі, што прывяло да культурнага падзелу на паўночную і паўднёвую плыні. Паўночныя тэса кантактавалі пераважна з народамі банту, асабліва баганда. Паўднёвыя — з нілотамі накшталт луа і туркана. Падзел стаў яшчэ больш выразным у каланіяльны перыяд, калі частка паўднёвых ітэса апынулася на тэрыторыі Кеніі, а астатнія — ва Угандзе. Угандзійскія ітэса развівалі традыцыйную гаспадарку, у той час як кенійскія наймаліся парабкамі на плантацыі, або служылі ў брытанскіх узброеных сілах. Разам з гэтым, пашырэнне кантактаў з іншымі народамі ў каланіяльны перыяд прывяло да канчатковага замацавання адзінай моўнай і культурнай тоеснасці.
Культура
У адрозненні ад большасці нілоцкіх народаў Уганды і Кеніі, ітэса займаюцца жывёлагадоўляй толькі як дадаткова. Гаспадарчая дзейнасць сканцэнтравана вакол земляробства. Асноўныя куьтуры: проса, сорга, маніёк, кукуруза, бавоўнік, тытунь. Зямлю апрацоўваюць з дапамогай плуга, запрэжанага воламі. Трымаюць кароў, свінняў, курэй. Развіццю адгоннай жывёлагадоўлі перашкаджаюць недахоп пашаў, паколькі большасць зямель вылучаны пад палеткі, а таксама занятасць мужчын у земляробчым цыкле працы.
Рамёствы не аддзелены ад сельскай гаспадаркі. Мужчыны апрацоўваюць драўніну, жанчыны вырабляюць кераміку. Іншыя рамесныя вырабы абменьваюць на прадукты сваёй працы ў суседніх народаў. Некаторыя ітэса працуюць па-за межамі хатняй гаспадаркі, што асабліва характэрна для Кеніі. Ітэса часта займаюць дробныя адміністрацыйныя пасады, гандлююць у невялікіх крамах, наймаюцца на сезонную працу. У горных і балотных мясцовасцях распаўсюджана збіральніцтва. Мясцовыя насельнікі назапашваюць дзікія расліны, грыбы, мурашак.
У Кеніі у нашы дні пераважаюць малыя нуклеарныя сем'і, ва Угандзе, дзе захоўваецца важнасць сямейных сельскіх гаспадарак, — пашыраныя. Апошнія уключаюць у сябе сям'ю бацькі і некалькі сямей яго сыноў. Кожная сям'я займае асобную хаціну. Фармальна на чале пашыранай сям'і стаіць бацька, а маці кіруе жаночай часткай. У рэчаіснасці, рашэнні па большасці пытанняў прымаюцца калектыўна. Калі згоды ў сям'і няма, гэта можа выклікаць працяглыя спрэчкі, што доўжацца гадамі і ў выніку могуць прывесці да падзелу супольнай сямейнай гаспадаркі. Найчасцей спрэчкі ўзнікаюць паміж жанчынамі, асабліва дачкамі і нявесткамі. Шлюбу папярэднічаюць перагаворы паміж сваякамі жаніха і нявесты. Род жаніха выплочвае сям'і нявесты выкуп. Раней за нявесту разлічваліся каровамі, у наш час — часцей грашыма.
У ітэса захаваліся родавыя арганізацыі атэкер. Лічыцца, што першапачаткова было 9 родаў, пазней ад іх адшчапіліся іншыя. Буйныя роды падзяляюцца на драбнейшыя. Сваяцтва ў родзе перадавалася толькі па мужчынскай лініі, шлюбы знутры роду забараняліся. На чале рода стаяў правадыр акалон і рада старэйшын айрабіс аўранет. Роды рэгулявалі спрэчкі, дамаўляліся з іншымі родамі. Аднак у наш час атэкер — гэта болей культурнае, чым палітычнае аб'яднанне. Паступова зыходзіць у нябыт такі традыцыйны сацыяльны інстытут як атурыё — узроставыя аб'яднанні. Яны ахоплівалі мужчын, якія супольна праходзілі рытуал ініцыяцыі. Да пэўнага ўзросту юнакі складалі грамадскі пласт без асобых правоў, але з абавязкам несці ахову і ваяваць. Прадстаўнікі атурыё розных родаў маглі гуртавацца ў часовую армію аджор на чале ваеннага правадыра арувок.
Рэлігія
Традыцыйная рэлігія ітэса абапіралася на веру ў вярхоўнага бога Эдэкэ, але больш значную ролю адыгрываў культ продкаў. Лічылася, што душы памерлых помсцяць за знявагу, таму для іх арганізоўвалі ахвярапрынашэнні і танцы. Ітэса былі надзвычай прымхлівымі, верылі ў магію, вяшчуноў, злых чараўнікоў-людажэраў. У XX ст. большасць вернікаў прыняла хрысціянства. Традыцыйны культ найлепей захаваўся ў пахавальным абрадзе, у прыватнасці — пахаванні памерлага на баку.
Мужчынская зборная Беларусі па баскетболе U-20
Мужчынская зборная Беларусі па баскетболе U-20 — мужчынская зборная каманда да 20 гадоў, якая прадстаўляе Беларусь на турнірах па баскетболе.
NGC 5394
NGC 5394 (іншыя абазначэнні — UGC 8898, IRAS13564+3741, MCG 6-31-33, KCPG 404A, ZWG 191.24, VV 48, KUG 1356+376A, Z 1356.4+3742, Arp 84, PGC 49739) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўключаны ў атлас пекулярных галактык.
Свята-Мікалаеўская царква (Высацк)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у в. Высацк Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці
Гісторыя
Пабудавана ў пачатку XIX стагоддзя з цэглы. У 1875 годзе адрамантавана архітэктарам Сяргеем Гур’евым, абмерныя чарцяжы выканаў Мікалай Ціхвінскі.
Архітэктура
Помнік архітэктуры класіцызму. Вырашана прамавугольным у плане аб'ёмам з трохграннай алтарнай часткай, да якой далучалася невялікая рызніца (не захавалася). Фасад завершаны трохвугольным франтонам з чатырохграннай вежачкай-званіцай (не захавалася), крапаваны 2-слойнымі пілястрамі і апяразаны буйным трыгліфным фрызам. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны лучковымі аконнымі праёмамі і пілястрамі ў прасценках. Зала была перакрыта плоскай столлю, сцены крапаваны пілястрамі. Пад алтарнай часткай крыпта.
Мышыныя
Мышы, мышыныя (Muridae) — сямейства млекакормячых атрада. Даўжыня цела ад 5 см да 48 см (пацук ).
Сістэматыка
Адрозніваецца 5—6 падсямействаў, 100—120 родаў, больш за 500 відаў.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаныя паўсюдна, большасць відаў — у лясах тропікаў і субтропікаў. Завезены ў Паўночную і Паўднёвую Амерыку і на шматлікія астравы. Жывуць у разнастайных прыродных і антрапагенных ландшафтах, у памяшканнях, стагах сена, саломы і інш. На Беларусі водзяцца, , , , , ,.
Біялогія
Мышы актыўныя ў змярканні і ноччу. Большасць вядзе паўназемны лад жыцця, сілкуюцца насеннем, частка — жывёльнай ежай. Некаторыя — сінантрапныя жывёлы (дамавая мыш, некаторыя пацукі). Размножваюцца у цёплы час года, у селішчах чалавека — цэлы год. Палаваспелымі робяцца ў 1,5-3 месяца.
Шкодзяць збожжавым, лясным і садовым культурам. Мышыныя — корм для многіх звяроў, птушак, паўзуноў.
Многія віды — аб'ект генетыка-папуляцыйных, фізіялагічных і эталагічных даследаванняў.
Шліф
Шліф (Schliff, schleifen — тачыць, шліфаваць) — тонкая (0,02-0,03 мм) пласцінка (зрэз) горнай пароды, мінералу або выкапнёвага вугалю, прызначаная для для іх мікраскапічных даследванняў у праходзячым, звычайна палярызаваным святле.
Вырабляецца падшліфоўкай адной з паверхняў невялікага штуфа, наклейкі яе на прадметнае шкло і сточвання да патрэбнай таўшчыні; на тонкую пласцінку наклейваюць покрыўнае шкло (у якасці клею выкарыстоўваюць канадскі бальзам або іншыя смолы). Пры спецыяльным даследванні шліф можа быць і без покрыўнага шкла. Для непразрыстых горных парод і мінералаў вырабляюць аншліфы. Шліфы выкарыстоўваюцца ў петраграфіі, мінералогіі і пры пошуках карысных выкапняў.
Бенгта Сунесдотэр
Бенгта Сунесдотэр (Bengta Sunesdotter; пам. ) ― шведская дваранка, цэнтральная фігура аднаго з шэрагу інцыдэнтаў, вядомых як «Выкраданне дзеў з Урэты», калі яна, як і яе маці, прынцэса Хелена Шведская да яе, і яе дачка Інгрыд Свантэполксдотэр пасля яе, была выкрадзена з манастыра Урэты чалавекам, за якога яна пазней выйшла замуж. Яе выкраданне стала сюжэтам народнай песні «Юнкер Ларс, выкрадальнік нявест» (Junker Lars klosterrov).
Біяграфія
Пасля смерці Ларса яна вярнулася ў Швецыю і выйшла замуж за высокапастаўленага двараніна, лорда Вібю.
Дзеці
У шлюбе з Свантеполкам Кнутсанам у Бенгты нарадзіліся некалькі дачок, сярод іх Інгрыд і сын Кнут, які памёр бяздзетным:
Дзмітрый Мікалаевіч Саннікаў
Дзмітрый Мікалаевіч Саннікаў (рус. Дмитрий Санников; 22 верасня 1902, Віцебск - пасля 1928) - мастак, графік.
Біяграфія
Нарадзіўся 22 верасня 1902 года ў Віцебску. З 1919 па 1922 год Дзмітрый Мікалаевіч атрымліваў мастацкую адукацыю ў Віцебскім народным мастацкім вучылішчы (ВНМУ). Да і падчас вучобы там Саннікаў працаваў канторшчыкам губернскага зямельнага аддзела, тэлеграфістам на чыгунцы, у сістэме воднага транспарту. Аднак, скончыўшы тры курсы ВНМУ, ён вырашыў звязаць сваё жыццё з мастацтвам.
Дзмітрый Саннікаў, згодна з яго анкетай, запоўненай 28 студзеня 1921 года, праходзіў у Віцебскім вучылішчы курс кубізму. Яго настаўнікамі былі Казімір Малевіч і Вера Ермалаева. Самыя вядомыя з прац Саннікава, якія дайшлі да нас, адносяцца да гэтага перыяду. Яны выкананы менавіта ў кубістычнай манеры, пры гэтым валодаюць выяўленымі рысамі індывідуальнага стылю аўтара, іх нельга называць вучнёўскімі копіямі карцін. Для работ Саннікава характэрныя амаль чарцёжная дакладнасць малюнка, яго лінейная вытрыманасць, узбагачаныя разнастайнасцю элементаў і лёгкасцю прасторавых пабудоў. Галоўныя яго працы: «Кубістычная кампазіцыя», (1921), «Тэлефон» (1922), «Нацюрморт (карты)», шэраг работ з назвай «Кампазіцыя» (усе 1920-е).
У 1920 годзе па ініцыятыве Малевіча ў сценах Віцебскага мастацкага вучылішча сфармавалася мастацкае аб’яднанне УНОВИС («Утвердители новага мастацтва»). Яно было створана з мэтай прасоўвання ў масы ідэй і практык так званага «новага мастацтва». Застаючыся вучнямі і студэнтамі Малевіча, многія члены УНОВИС супрацоўнічалі з ім на роўных, развіваючы ўласны стыль і актыўна прымаючы ўдзел у культурным жыцці Віцебска і Расіі ў цэлым. У 1922 годзе ВНХУ было расфармавана па ініцыятыве ўладаў. Большасць членаў УНОВИС вымушаныя былі пераехаць у Петраград услед за Малевічам. Саннікаў, скончыўшы толькі тры курсы ВНХУ, таксама з’ехаў з Віцебска. У кастрычніку 1922 года ён быў залічаны на агульны курс былой Акадэміі мастацтваў у Петраградзе. Затым, у снежні 1923 года ён быў пераведзены на першы курс паліграфічнага факультэта, дзе атрымліваў спецыяльнасць кніжнага графіка. У 1924 годзе Саннікаў нават быў членам прадметнай камісіі паліграфічнага факультэта. Аднак яму не ўдалося скончыць навучанне і 24 верасня 1925 года ён быў выключаны са спісу студэнтаў Акадэміі мастацтваў. У 1924—1926 гадах Саннікаў вёў актыўную навуковую і практычную дзейнасць у Ленінградскім дзяржаўным інстытуце мастацкай культуры (ГИНХУКе). Асновай творчага калектыву гэтай установы стала група Малевіча, якая прыбыла з Віцебска, часткай якой быў і Саннікаў. У Цэнтральным дзяржаўным архіве літаратуры і мастацтва Санкт-Пецярбурга (ЦГАЛИ) захаваўся пратакол занятка, які праходзіў у ГИНХУКе 12 лютага 1924 года, на якім Малевіч разбіраў футурыстычную кампазіцыю Саннікава. Яе ён прыводзіў як прыклад светлавога рашэння ў футурызме і на ёй паказваў розніцу з імпрэсіянісцкім разуменнем святла. ГИНХУК, як самастойнае і творча незалежная даследчая ўстанова, праіснаваў да 1926 года.