cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вазнясенскі праспект
Вазнясенскі праспект (Вознесе́нский проспект) — адзін з двух праспектаў, якія ўваходзяць у «перспектыву» Санкт-Пецярбурга, нароўні з Неўскім праспектам. Разам з Гарохавай вуліцай яны ўтвараюць тры прамяні, якія планаваліся П. М. Яропкіным як асноўны ансамбль для забудовы горада на левым беразе Нявы пасля пажараў 1736—1737 гадоў. Усе тры вуліцы праектаваліся «Камісіяй аб Санкт-Пецярбургскім будаўніцтве», створанай у 1737 годзе. Праз год у 1738 годзе праспект атрымаў сваю назву ў гонар царквы Ушэсця Гасподняга, якая да нашага часу не захавалася. Свой пачатак Вазнясенскі праспект бярэ ад Адміралцейскага праспекта, праходзячы праз Ісакіеўскую плошчу, перасякаючы раку Мойку, канал Грыбаедава і сканчаючыся каля ракі Фантанкі. Працяг Вазнясенскага праспекта за Фантанкай — Ізмайлаўскі праспект.
Штарнберг (раён)
Штарнберг (ням. Landkreis Starnberg) — раён у Германіі. Цэнтр раёна — горад Штарнберг. Раён уваходзіць у зямлю Баварыя. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Верхняя Баварыя. Займае плошчу 488,01 кв. км. Насельніцтва 129091 чал. Шчыльнасць насельніцтва 265 чалавек / кв.км. Афіцыйны код раёна 09 1 88.
Раён падзяляецца на 14 абшчын.
Какушкін мост
Какушкін мост (Коку́шкин мост) — аўтадарожны бэлечны мост цераз канал Грыбаедава ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Казанскі і Спаскі астравы. Злучае Сталярны і Какушкін завулкі. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Сянны мост, ніжэй — Вазнясенскі мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна (300 м) — «Садовая», «Сянная плошча», «Спаская». Назву атрымаў ад прозвішча купца Васіля Какушкіна, дом якога размяшчаўся на рагу Какушкіна завулка і Садовай вуліцы.
NGC 7729
NGC 7729 (іншыя абазначэнні — PGC 72083, UGC 12730, MCG 5-55-46, ZWG 497.47) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дудчыцы
Ду́дчыцы (, Дудчицы) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснагорскага сельсавета.
Да 2017 года ўваходзіла ў склад Сялецкага сельсавета.
ФК Шлёнск Уроцлаў
«Шлёнск» (Śląsk Wrocław) — польскі футбольны клуб з горада Уроцлаў. Выступае ў Экстраклясе.
Герніцкі сельсавет
Ге́рніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Старыя Гернікі.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 19 населеных пунктаў.
Мга (гарадскі пасёлак)
Мга (Мга) — гарадскі пасёлак у Кіраўскім раёне Ленінградскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Мгінскага гарадскога паселішча. Сучасны населены пункт утвораны ў пачатку XX стагоддзя як прыстанцыйны пасёлак на чыгунцы Санкт-Пецярбург — Вялікі Ноўгарад (будаўніцтва станцыі было пачата ў 1901 годзе). Размешчаны ў заходняй частцы раёна на аўтадарозе А120, за 50 км на ўсход ад Санкт-Пецярбурга. За 20 км ад раённага цэнтра.
Праз пасёлак працякае рака Мга.
Тачыла
Тачыла — прозвішча.
Генры Фрэнсіс Кэры
Генры Фрэнсіс Кэры (Henry Francis Cary;, Гібралтар — , Лондан) — англійскі пісьменнік.
Адукацыю атрымаў у Оксфардскім універсітэце. У 1796 годзе Кэры прыняў англіканскае пасвячэнне і пазней быў памочнікам бібліятэкара ў Брытанскім музеі. Пераклад «Пекла» выйшаў у 1805-06, уся «Боская камедыя», пад назвай «Адкрыццё» (The Vision), або «Пекла, Чысцец і Рай» —- у 1814 годзе.
Ізмайлаўскі праспект (Санкт-Пецярбург)
Ізмайлаўскі праспект (Изма́йловский проспект) — праспект у гістарычным раёне Роты Адміралцейскага адміністрацыйнага раёна Санкт-Пецярбурга. Мерыдыянальная радыяльная магістраль на Безыменным востраве. Праходзіць ад набярэжнай ракі Фантанкі да набярэжнай Абводнага канала. Працягвае на поўдзень Вазнясенскі праспект. Паралельны Лермантаўскаму і Маскоўскаму праспектам. З канца XVIII стагоддзя вядомая назва Ізмайлаўскі праспект. Паралельна існавала назва Вялікі Ізмайлаўскі праспект.
З 6 кастрычніка 1923 года па 13 студзеня 1944 года насіў назву праспект Чырвоных Камандзіраў.
Пабеда (Навагрудскі раён)
Пабе́да (, Победа) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Любчанскага сельсавета.
Да 18 верасня 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Вераскоўскага сельсавета.
Штарнберг
Штарнберг (Starnberg) — горад у Баварыі, 32 хвіліны на электрычцы S6 ад галоўнага вакзала Мюнхена, на беразе Штарнбергскага возера.
Насельніцтва каля 22000 чалавек.
У горадзе жыў доўгі час пісьменнік Густаў Майрынк, у Штарнбергу ім былі напісаныя яго раманы «Белы дамініканец» і «Анёл заходняга акна». У Штарнбергу жа Майрынк і памёр, яго белы магільны камень з адзіным надпісам «VIVO» знаходзіцца менавіта там.
Юрый Аляксандравіч Кулакоўскі
Юрый Аляксандравіч Кулакоўскі (нар., в. Добрынка Старадарожскага раёна Мінскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут (настаўнік гісторыі і грамадазнаўства), Мінскі інстытут паліталогіі і сацыяльнага кіравання КПБ (палітолаг). Працоўную дзейнасць пачаў электраслесарам вайсковай часці ў горадзе Слуцку Мінскай вобласці, быў трэнерам дзіцяча-юнацкай спартыўнай школы горада Слуцка. Працаваў інструктарам арганізацыйнага аддзела Кіраўскага райкама КПБ Магілёўскай вобласці. Служыў у радах Узброеных Сіл намеснікам камандзіра па палітычнай частцы, намеснікам камандзіра роты па палітычнай частцы. Быў інструктарам арганізацыйнага аддзела Кіраўскага райкама КПБ, сакратаром парткама Жыліцкага саўгаса-тэхнікума Кіраўскага раёна, сакратаром Кіраўскага райкама КПБ. Займаў пасады дырэктара Жыліцкай сярэдняй школы Кіраўскага раёна, намесніка старшыні Кіраўскага райвыканкама.
Быў памочнікам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — галоўным інспектарам па Магілёўскай вобласці.
Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання, Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання. Прызначаўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь першага склікання.
Узнагароды
Мае Падзяку Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Узнагароджаны юбілейным медалём «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь .
Хаўмеа (карлікавая планета)
Хаўме́а (сімвал: ), ці Хаўме́я (136108 Haumea паводле каталога ЦМП ; старое абазначэнне 2003 EL61) — чацвёртая па велічыні карлікавая планета Сонечнай сістэмы. Класіфікуецца як плутоід, транснептунавы аб’ект (ТНА). Паводле даных астраномаў з Паламарскай абсерваторыі (Каліфорнія), мае памер, параўнальны з памерам Плутона, моцна выцягнутую форму і перыяд кручэння вакол сваёй восі каля 4 гадзін. Мае 2 спадарожнікі з перыядамі абароту 18 і 49 сутак. Названа ў гонар гавайскай багіні ўрадлівасці і дзетараджэння.
У 2017 годзе ў Хаўмеі былі выяўлены кольцы.
Гісторыя
Аб’ект быў адкрыты ў 2005 годзе, 29 ліпеня 2005 года яму быў прысвоены папярэдні парадкавы нумар 2003 EL61 («2003» азначала дату адкрыцця іспанскімі даследчыкамі ). 7 верасня 2006 года аб’ект быў занесены ў афіцыйны каталог малых планет як (136108) 2003 EL61.
На званне першаадкрывальнікаў гэтага аб’екта прэтэндавалі дзве групы астраномаў: з Іспаніі і ЗША. Міжнародны астранамічны саюз абраў імя, прапанаванае амерыканцамі. 17 верасня было абвешчана аб прысваенні аб’екту імені Хаўмеа і прысваенні яму статусу карлікавай планеты.
Характарыстыкі
Першыя ж фотаметрычныя назіранні, зробленыя групай Браўна ў 2005 годзе праз телескоп у Абсерваторыі Кека, выявілі, што Хаўмеа верціцца вельмі хутка — яе перыяд абароту вакол уласнай восі складае 3,9155±0,0002 гадзіны
Вельмі хуткае вярчэнне Хаўмеі павінна скажаць яе форму. Гэта ўскосна пацвярджаецца тым, што ў яе назіраюцца вялікія ваганні яркасці — іх амплітуда дасягае (0,28±0,04)m. Хоць прычынай гэтых ваганняў можа быць неаднароднасць паверхні (як у Плутона, у якога адхіленні ў яркасці дасягаюць 35%), для Хаўмеа прычынай змянення яркасці з'яўляецца, хутчэй за ўсё, яе выцягнутая форма. Даследчыкі прамадэліравалі форму аб'екта і ўстанавілі, што найлепшую адпаведнасць дае мадэль у выглядзе з памерамі 1960×1518×996 км і альбеда 0,73. У гэтым выпадку памеры Хаўмеі — каля дыяметра Плутона «ўздоўж» і ў два разы менш — «папярок», і Хаўмеа займае трэцяе або чацвёртае месца сярод транснептунавых аб’ектаў пасля Эрыды, Плутона і, магчыма, Макемаке.
У 2007 годзе былі апублікаваны вынікі вымярэння дыяметра і альбеда Хаўмеі, зробленыя пры дапамозе інфрачырвонага касмічнага тэлескопа Спітцэр. Згодна з гэтымі вымярэннямі, сярэдні дыяметр Хаўмеі аказаўся ровен 1150 км, а альбеда — 0,84.
Вымярэнні памераў аб'екта, праведзеныя ў 2009 годзе пры дапамозе інфрачырвонай касмічнай абсерваторыі Гершэль, паказалі, што яе сярэдні дыяметр ляжыць у дыяпазоне 1212—1491 км.
Маса Хаўмеі вызначана па арбітах спадарожнікаў і роўная (4,004±0,040) кг, што складае 24 % ад масы Эрыды і 32 % масы Плутона. Зыходзячы з разліковай формы аб'екта, яго сярэдняя шчыльнасць у 2006 годзе ацэньвалася ў 2,6—3,34 г/см³. Такім чынам, шчыльнасць Хаўмеі вышэй, чым у яе суседзяў па поясу Койпера. У 2007, 2010 і 2014 гадах шчыльнасць Хаўмеі была ацэнена ў.
Спектр Хаўмеа паказвае, што яе паверхня, як і паверхня Харона, пакрыта пераважна вадзяным лёдам.
У 2009 годзе доктар Педра Ласерда (Pedro Lacerda) з Каралеўскага ўніверсітэта ў Белфасце паведаміў аб выяўленні на паверхні Хаўмеа каляровай анамаліі — вялікай плямы, якая мае чырвонае адценне ў бачным дыяпазоне. Прырода і паходжанне дадзенага аб’екта дакладна не ўстаноўлены. Меркавана гэта можа быць вобласць акладанняў нейкіх мінералаў ці арганічных злучэнняў. Па іншай гіпотэзе «чырвоная пляма» ўяўляе сабой след ад сутыкнення Хаўмеа з іншым нябесным целам.
Кольцы
У кастрычніку 2017 года стала вядома аб выяўленні кольцаў у Хаўмеі. Іх радыус складае прыкладна 2287 км, з шырынёю ў 70 км і празрыстасцю 0,5.
Спадарожнікі
Дыяметр большага спадарожніка (Хііяка) — каля 350 км, перыяд абарачэння — 48,9 сутак, радыус арбіты — 49,9 тыс. км. Другі спадарожнік (Намака) прыкладна ўдвая менш першага, верціцца вакол Хаўмеа па арбіце з вялікай паўвоссю 25,6 тыс. км з перыядам 18 сутак.
Асколкі
Магчыма, Хаўмеа ўтварылася ў выніку сутыкнення двух нябесных цел. Большая частка лёгкіх кампанентаў (метан і вадзяны лёд) пасля ўдару часткова знікла, часткова была выкінута ў навакольную прастору і пасля ўтварыла два спадарожнікі (магчыма, будуць адкрыты яшчэ спадарожнікі). Гіпотэза сутыкнення ўскосна пацвярджаецца тым, што на падобных арбітах абарочваюцца яшчэ як мінімум тры ТНА меншага памеру з аналагічнымі Хаўмеа спектрамі — магчыма, «асколкі» Хаўмеа і разбітага ўдарам аб’екта дыяметрам каля 1600 км. Два іншыя ТНА-спадарожнікі, якія раней лічыліся «асколкамі», маюць чырвоны колер і таму не адносяцца да ўдзельнікаў гэтага катаклізму. Пошук «асколкаў» працягваецца.
Янова (Мікалаёўскі сельсавет)
Яно́ва (, Яново) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска i фальварак y складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 верасня 1960 года хутар уваходзіў у склад Мікалаёўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Туркоўскага сельсавета.
Мікалай Пятровіч Хаванскі
Мікалай Пятровіч Хаванскі (, в. Стралічава, Хойніцкі раён, Гомельская вобласць — ) — беларусік старшыня калгаса, Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
У 1941 годзе скончыў Смаленскі сельскагаспадарчы тэхнікум. Удзельнічаў у баях Вялікай Айчыннай вайны.
З 1946 года працаваў аграномам Рэчыцкага раённага сельскагаспадарчага аддзела, узначальваў аддзел абласнога сельскагаспадарчага ўпраўлення, сектар Выставы дасягненняў народнай гаспадаркі СССР (ВДНГ СССР) пры Гомельскім аблвыканкаме.
З 1951 года і да канца жыцця быў старшынёй калгаса імя Сталіна (пазней імя XXII з’езда КПСС) Гомельскага раёна. Пад яго кіраўніцтвам гаспадарка стала адной з перадавых у рэспубліцы, і ў 1974 годзе была ўзнагароджана ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга.
У 1967—1974 гадах быў членам Усесаюзнай камісіі па выпрацоўцы праекта Статута калгаса. З’яўляўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР (1963—1967).
Імем Мікалая Хаванскага названы сярэдняя школа і вуліца ў вёсцы Яроміна Гомельскага раёна Гомельскай вобласці.
Узнагароды
У 1966 годзе за дасягнутыя поспехі ў развіцці жывёлагадоўлі, павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак мяса, малака, яек, воўны і іншай прадукцыі Мікалаю Пятровічу Хаванскаму было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат». Узнагароджаны ордэнамі Кастрычніцкай Рэвалюцыі, Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалямі.
Касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі і Святога Казіміра (Лагойск)
Касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі і Святога Казіміра — колішні рымска-каталіцкі храм у Лагойску. Знаходзіўся на пагорку ў цэнтры горада, на левым беразе ракі Гайна.
У наш час побач з падмуркамі знішчанага савецкімі ўладамі храма збудавалі новы касцёл прысвечаны Святому Казіміру.
Гісторыя
У 1609 годзе А. Тышкевіч фундаваў у Лагойску першы парафіяльны касцёл, які адначасна зрабіўся пахавальняй лагойскай галіны роду Тышкевічаў. Драўляны храм згарэў у 1655 годзе падчас вайны Маскоўскай дзяржавы з Рэччу Паспалітай, пазней адбудоўваўся і зноў знішчаўся.
Пры лагойскім касцёле дзейнічалі парафіяльная школа, шпіталь, брацтва Сэрца Ісуса, заснаванае ў 1747 годзе.
У 1907 годзе касцёльную тэрыторыю абкружылі новай мураванай агароджай з брамай у выглядзе цагляных атынкаваных слупоў. Праваруч ад храма стаяла 2-пралётная мураваная званіца, убудаваная ў агароджу.
Касцёл дзейнічаў да 1950-х гадоў, пазней храм зруйнавалі савецкія ўлады.
Архітэктура
Інтэр’ер упрыгожвалі 2-ярусныя алтары, выкананыя насценным жывапісам. Каля храму стаяла 2-ярусная 4-гранная званіца, накрытая гонтавым шатровым дахам.
Інтэр’ер
Галоўны алтар вырашаўся ў тэхніцы ілюзіяністычнага жывапісу, у цэнтральнай аркавай эксэдры з 1817 года змяшчалася скульптура Ісуса Назарэцяніна. Такое жа вырашэнне мелі алтары ў крылах трансэпта (Св. Антонія і Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі). Пад храмам мелася крыпта-пахавальня Тышкевічаў, на алтарнай сцяне знаходзілася распяцце.
(90482) Орк
(90482) Орк (сімвал: ), або Оркус (Orcus, раней 2004 DW) — буйны транснептунавы аб’ект з пояса Койпера, верагодна з’яўляецца карлікавай планетай.
Дыяметр: у межах 840—1880 км, верагодна ~1600 км. Маса: —. Перыяд вярчэння: —. Арбітальны перыяд: —. Адлегласць ад Сонца: ~47 а.а. , экс.арбіты: —, нахіл арбіты: —.
Відавочна, аб’ект збольшага акруглы, і складаецца пераважна са скальных парод і лёду.
Свірстрой
Свірстрой (Свирьстро́й) — пасёлак гарадскога тыпу ў Ладзейнапольскім раёне Ленінградскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Свірстройскага гарадскога паселішча. Населены пункт узнік у сувязі з будаўніцтвам Ніжнясвірскай ГЭС (пачата ў 1927 годзе). Збудаванне станцыі вялося з прыцягненнем зняволеных папраўчых лагераў («Свірлаг»). Пасёлак размешчаны ў паўночнай частцы раёна на аўтадарозе А215 (Ладзейнае Поле — Брын-Навалак). За 16 км ад г.Ладзейнае Поле.
Міхаіл Канстанцінавіч Анікушын
Міхаіл Канстанцінавіч Анікушын (Михаи́л Константи́нович Анику́шин; 19 верасня [2 кастрычніка] 1917,  —,  — савецкі, расійскі скульптар-манументаліст, педагог, грамадскі дзеяч. Народны мастак СССР (1963). Герой Сацыялістычнай Працы (1977).
Мулярскі сельсавет (Пастаўскі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Оцкавіцкі сельсавет у складзе Гадуцішскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Оцкавічы. З 25 лістапада 1940 года ў складзе Пастаўскага раёна. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 2 снежня 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Старчунскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Віцебскай вобласці. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Оцкавіцкага сельсавета 31 населены пункт. 22 снежня 1981 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Муляры, сельсавет перайменаваны ў Мулярскі. 20 чэрвеня 1988 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Камайскага сельсавета.
Міхаіл Канстанцінавіч Анікушын
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і рабочага. Бацька Канстанцін Анікушын, паркетчык, працаваў над паркетамі гасцініцы Масква. У 1931 годзе пачаў займацца ў Маскоўскай студыі лепкі і малявання пад кіраўніцтвам Г. А. Казлова.
У 1935—1936 гадах вучыўся ў падрыхтоўчых класах пры Ленінградскім інстытуце жывапісу, скульптуры і архітэктуры ў В. С. Багатырова, у 1936—1937 — у Ленінградскай сярэдняй мастацкай школе ў Г. А. Шульца, у 1937—1941 і 1945—1947 — у Ленінградскім інстытуце жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І. Я. Рэпіна.
З самага пачатку Вялікай Айчыннай вайны пайшоў у апалчэнне. З лістапада 1941 года ваяваў у шэрагах РСЧА.
У 1948—1951 гадах і з 1958 года да самай смерці выкладаў у Інстытуце жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І. Я. Рэпіна, узначальваў персанальную творчую майстэрню. Прафесар (1960).
Мулярскі сельсавет (Пастаўскі раён)
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 26 населеных пунктаў: вёскі Багдзюны, Варкацішкі, Гадуцішкі, Гражулі, Гэйбавічы, Ёцішкі, Жукішкі, Крукі II, Мантагалішкі, Мільконты, Мірклішкі, Муляры, Мунцавічы, Новагадуцішкі, Оцкавічы, Пустошка, Сакуны, Старчуны, Цалінова, Цябуты, Чарняты, Чычэлі, Юзафінова, Янкішкі, Янковічы і чыгуначны раз’езд Камайка.
Жыгалава (Мсціслаўскі раён)
Жыга́лава (, Жигалово) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мазалаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сялецкага сельсавета.
Свірстрой
Адлегласць да бліжэйшай чыгуначнай станцыі Янега на лініі Волхаўстрой I — Петразаводск — 5 км.
Пасёлак знаходзіцца на левым беразе ракі Свір у месцы ўпадзення ў яе ракі Мунгала.
Палемічная літаратура
Палемічная літаратура (ад πολεμιχός - ваяўнічы) — падборка тэкстаў розных аўтараў, у якіх абмяркоўваюцца праблемныя пытанні рэлігійнай дыскусіі паміж Каталіцкай і Праваслаўнай Цэрквамі з мэтай іх аб’яднання.
Берасцейская унія
Асаблівае развіццё палемічная літаратура атрымала ў XVI - XVII ст., калі каталіцызм пачаў рэлігійна-ідэалагічны наступ на праваслаўе, а таксама ў сувязі з Берасцейскай уніяй 1596 г. Штуршком да палемічнай літаратуры стала кніга польскага публіцыста — езуіта Пётр Скарга «Пра еднасць царквы Божай» (O jedności kościoła Bożego) (Вільня, 1577 г.).
Сярод украінскіх палітычных, царкоўных і літаратурных дзеячаў не было адзінай пазіцыі адносна падзей, якія адбываліся. У прыватнасці, як піша В. Шчурат: “Унія наблізіла Русь да Заходняй Эўропы, унія спарадзіла багатую літаратуру, унія паскорыла культурнае разьвіцьцё расейскага народу”. Аднак сярод прыхільнікаў украінскага праваслаўя унія выклікала трывогу і цэлую хвалю пратэстаў у выглядзе палемічных трактатаў і памфлетаў.
«Рымскі каляндар» Сматрыцкага «спаборнічае» за самастойнасць «рускай веры» з езуітам Б. Гербестам, крытыкуе каталіцкае вучэнне аб боскім паходжанні папскай улады і адмаўляе грыгарыянскі каляндар. Твор Сматрыцкага не заўсёды прытрымліваецца багаслоўскіх разваг, а замест гэтага выкарыстоўваецца гумар з прыказкамі і прымаўкамі, напісаны на мове, блізкай народнай, а таму становіцца даступнай шырокім масам.
Пытанне рэфармавання праваслаўнай царквы
Аднак праблемай барацьбы з наступам каталіцызму палемісты не абмяжоўваліся. У сваіх творах яны ставілі праблему рэфармавання самой праваслаўнай царквы, калектыўнага кіравання яе справамі, высмейвалі адсталасць і кансерватызм праваслаўных іерархаў. Акрамя таго, узнімаліся і сацыяльна-палітычныя праблемы: няроўнасці людзей, эксплуатацыі чалавека чалавекам і аднаго народа другім. Творчасці Івана Вышэнскага ўласцівы асаблівы палемічны пафас. Напрыклад, у «Пасланні да біскупаў» ён выкрывае духавенства як карыслівых людзей, якія забыліся на Бога. Адзіным сродкам выратавання чалавека ад эгаізму і жорсткасці свету ён лічыў манаства. Сам Вышэнскі эміграваў у Грэцыю і стаў манахам-пустэльнікам у адной са святых пячор на Афоне.
Пратэсты супраць прыгнёту
Пісьменнікі-палемісты Мялецій Сматрыцкі ў творы «Трэнос», Захар Капысценскі ў «Палінодыі», Іван Вышэнскі ў «Саборы ачышчэння царквы» выступалі супраць умяшання польскага ўрада ў справы праваслаўнай украінскай царквы, выкрывалі яе палітыка паводле прынцыпу «чым горш, тым лепш». Справа ў тым, што прызначаныя соймам праваслаўныя святары часта былі недастаткова адукаванымі, сумніўнымі маральнымі і асабістымі якасцямі. Адзін з гэтых святароў, Кірыла Цярлецкі, паўстаў перад судом за забойства і згвалтаванне. Адбываліся вымагальніцтва грошай з прыхаджан, продаж царкоўнай маёмасці і зямлі. У выніку, як планавалі тыя, хто праводзіў такую палітыку, дыскрэдытацыя і, як следства, выцясненне праваслаўнай царквы каталіцкай была б непазбежнай.
Палемічная літаратура стала важнай ідэалагічнай зброяй у барацьбе за сацыяльнае і нацыянальнае вызваленне ўкраінскага народа і спрыяла ўздыму нацыянальна-вызваленчага руху.
NGC 7730
NGC 7730 (іншыя абазначэнні — PGC 72094, ESO 606-2, MCG -4-55-22, IRAS23381-2047) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эдзін Джэка
Эдзін Джэка (Edin Džeko; нар., Сараева, СФР Югаславія) — баснійскі футбаліст, нападнік турэцкага клуба «Фенербахчэ» са Стамбула і нацыянальнай зборнай Босніі і Герцагавіны. З’яўлецца найлепшым іграком Босніі і Герцагавіны ў 2009, 2010 і 2011 гадах. Мае мянушку «Баснійскі дыямант».
Дасягненні
«Вольфсбург»:
«Манчэстэр Сіці»:
«Інтэрнацыянале»:
Nolinoideae
Nolinoideae — падсямейства аднадольных кветкавых раслін, у сістэме APG III 2009 года уключана ў сямейства. У больш ранніх сістэмах класіфікацыі звычайна вылучалася ў асобнае сямейства і называлася Ruscáceae.
Наменклатурныя і фактычныя сінонімы
У іншых рангах:
Нарым
Сяло ўключана ў спіс гістарычных населеных месцаў Расійскай Федэрацыі. Сяло размешчана на беразе ракі Об, побач з месцам упадзення ў яе ракі Кець, за 30 км на поўнач ад сяла Парабель і за 425 км ад Томска.
Нарым з усіх бакоў акружаны балотамі.
ФК Лехія Гданьск
«Лехія» (Lechia Gdańsk) — польскі футбольны клуб з горада Гданьск. Выступае ў Першай лізе.
Яфімаўскі
Яфімаўскі (Ефи́мовский) — пасёлак гарадскога тыпу ў Баксітагорскім раёне Ленінградскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Якімаўскай гарадскога паселішча. Пасёлак размешчаны ў цэнтральнай частцы раёна на аўтадарозе 41К-032 (Загалодна — Сідарава — Радагашч), на поўнач ад федэральнай аўтадарогі А114 (Волагда — Новая Ладага). За 72 км ад раённага цэнтра. Праз пасёлак праходзіць чыгунка Санкт-Пецярбург — Волагда, станцыя Яфімаўская.
Праз пасёлак працякаюць рэкі Сомінка і Валчанка.
Аляксандр Сцяпанавіч Вечар
Біяграфія
Нарадзіўся ў шматдзетнай сялянскай сям’і.Пачатковую адукацыю атрымаў у Слуцку. У 1923 паступіў у Слуцкі сельгастэхнікум. У 1925—1929 студэнт агранамічнага факультэта Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі (Горкі).
Быў адным з кіраўнікоў Горацкай філіі «Аршанскага Маладняка (частка «Маладняка»), у 1928—1930 узначальваў Менскую філію БелАПП.
У 1930—1931 працаваў выкладчыкам у Гарадоцкім тэхнікуме механізацыі сельскай гаспадаркі. У 1931 паводле абвінавачання ў прыналежнасці да кулацкай сям'і выключаны з КП(б)Б. У пошуках працы выехаў за межы Беларусі. У 1932—1933 аграхімік Сочынскай заалагічнай даследчай станцыі.
У 1933 вярнуўся ў Беларусь. Паводле сведчання С. Кандыбовіча, у 1933 быў арыштаваны, але неўзабаве вызвалены. З 1933 працаваў у НДІ харчовай прамысловасці БССР. З 1937 у Інстытуце харчовай прамысловасці ў Краснадары. З 1959 загадчык лабараторыяй біяхіміі раслін, з 1970 — лабараторыяй біяхіміі і малекулярнай біялогіі ў Інстытуце біялогіі АН БССР, з 1970 у Інстытуце эксперыментальнай батанікі АН БССР. Доктар біялагічных навук, прафесар (1951). Акадэмік АН БССР (1966).
Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Беларусі (1975). Член СП БССР з 1978.
Сястра А. Вечара Ніна была жонкай Платона Галавача.
Творчасць
Першы верш апублікаваў у 1926 годзе ў часопісе «Аршанскі маладняк». Вершы А. Вечара змяшчаліся на старонках часопіса «Полымя», у газеце «Савецкая Беларусь» і іншых друкаваных выданнях (1926—1931). Першую кніжку вершаў «Кола дзён» апублікаваў у 1930 годзе. У перыяд з 1931 па 1961 гады літаратурнай дзейнасцю не займаўся. Аднавіў друкаванне літаратурных твораў у 1961 годзе. Аўтар зборніка вершаў «Зварот да слова» (1977).
Навуковая дзейнасць
Даследаванні прысвечаны прыродзе структур расліннай клеткі, вывучэнню прыроды бялкоў. Вывучаў змены прыродных уласцівасцяў клубняў пад уздзеяннем святла. Устанавіў адсутнасць фотасінтэтычнай актыўнасці ў іх хларапластах. Выявіў наяўнасць у пластыдах бульбы дэзаксірыбануклеінавую кіслату, якая сведчыць аб наяўнасці ў іх самастойнага шляху біясінтэзу бялкоў.
Вуліца Дзяржынскага (Магілёў)
Вуліца Дзяржы́нскага (улица Дзержинского) — вуліца ў Ленінскім раёне Магілёва, у гістарычным цэнтры горада.
Аляксандр Сцяпанавіч Вечар
Навуковая дзейнасць
Распрацаваў і ўкараніў у вытворчасць метады асвятлення вінаў, навукова абгрунтаваў выкарыстанне аскарбінавай кіслаты ў тэхналогіі вытворчасці пеністых вінаў. Распрацаваў методыку атрымання ізаляваных пластыд, у т. ч. хларапластаў з тканак раслін, вызначыў іх хімічны склад і выявіў наяўнасць дэзаксірыбануклеінавай кіслаты.
Вуліца Дзяржынскага (Магілёў)
Гісторыя
Трасіроўка сучаснай вуліцы не супадае з гістарычнымі, на адрэзку ад вуліцы Крыленкі да вуліцы Яцыны ідзе паралельна да былога 2-га Краснапольскага завулка. Сучаснае аблічча вуліцы пачало фарміравацца ў 1950-я гады. Названа ў 1952 годзе ў гонар Ф. Э. Дзяржынскага.
Аляксандр Сцяпанавіч Вечар
Навуковыя працы
Аўтар больш за 420 навуковых прац, у тым ліку 6 манаграфій і 10 вынаходніцтваў.
Вуліца Дзяржынскага (Магілёў)
Размяшчэнне
Арыентавана з поўначы на поўдзень. Размешчана паміж броўкай левага берага ракі Дубравенкі і вуліцай Першамайскай, да якой паралельна. Пачынаецца ад вуліцы Крыленкі, перасякае вуліцу Яцыны, з усходу прымыкаюць Камісарыяцкі завулак і завулак Тані Карпінскай, пасля скрыжавання з якім пераходзіць у Чырвоны завулак. Працягласць 530 м.
Забудова
Пераважае забудова 5-, 6-, 7-павярховымі жылымі дамамі.
Васіль Вір
Васіль Вір (псеўданім С. Пінскі; ?, Піншчына — пасля 1991, Канада), беларускі педагог, журналіст, палітычны дзеяч.
Біяграфія
У 1920-30-х г. актыўна ўдзельнічаў у Беларускай сялянска-работніцкай грамадзе на Піншчыне, спрыяў Таварыству беларускай школы. У Пінску імкнуўся стварыць беларускую газету, чаго не дазволілі ўлады. Быў рэпрэсаваны польскімі ўладамі. У верасні 1939 г. прымаў удзел у антыпольскім паўстанні на заходнебеларускім Палессі. Падчас нямецкай акупацыі арганізоўваў беларускае школьніцтва на Піншчыне і Століншчыне, друкаваўся ў віленскай газеце «Беларускі голас». Прымаў удзел у беларускім нацыянальным падполлі, арганізоўваў нацыянальную партызанку. У канцы 1943 арыштаваны СД у Пінску і высланы на прымусовую працу ў Германію. Пад канец 1940-х г. з Заходняй Германіі выехаў у Канаду. Браў удзел у беларускім жыцці, уваходзіў у рэдкалегію газеты «Беларускі голас» (Таронта, Канада), дзе выступаў як публіцыст, друкаваў успаміны. Сябра Літаратурнай сустані «Баявая Ўскалось», друкаваўся ў аднаіменным часопісе.
Каленькава (Мсціслаўскі раён)
Кале́нькава (, Коленьково) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснагорскага сельсавета.
Да 2017 года ўваходзіла ў склад Сялецкага сельсавета.
Падзагор’е
Падзаго́р'е (, Подзагорье) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Любчанскага сельсавета.
NGC 7731
NGC 7731 (іншыя абазначэнні — PGC 72128, UGC 12737, IRAS23390+0326, MCG 0-60-34, KCPG 590A, ZWG 381.25, NPM1G +03.0626, Z 2339.0+0328) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Рыбы.
Начніца Натэрэра
Начніца Натэрэра або раснічастая (Myotis nattereri) — млекакормячае сямейства гладканосых (звычайных) лятучых мышэй.
Апісанне
Даўжыня цела да 4,6, перадплечча да 4,1 см. Афарбоўка спіны карычнявата-бурая, брушка — брудна-белаватая. Перапонка крыла прымацавана да асновы знешняга пальца ступні. Характэрна наяўнасць на міжбедранай перапонцы (паміж канцамі шпор і канцом хваста) добра прыкметных раснічак.
Пашырэнне
Пашырэнне: Заходняя (ад Міжземнага мора на поўнач да Ірландыі, Шатландыі і поўдня Швецыі) і Усходняя Еўропа, Каўказ і Закаўказзе, Паўднёва-Усходняя Сібір. Аселы від. Даволі буйныя скапленні гэтай начніцы вядомы ў пячорах Прыбалтыкі (Латвія, Эстонія) і ў наваколлі Санкт-Пецярбурга. На Беларусі адзначана ў Белавежскай пушчы і заказніку Стары Жадзен.
Месцы пражывання — мяшаныя лясы з дуплаватымі дрэвамі. Селіцца таксама ў нішах за драўлянай аблямоўкай будынкаў.
Асаблівасці біялогіі
У другой палове красавіка займае летнія сховішчы: дуплы старых дрэў, гарышчы і нішы пад налічнікамі і аканіцамі. На паляванне вылятае пасля заходу сонца. Ловіць двукрылых, вяснянак, шыцікаў, дробных лускакрылых і жорсткакрылых над паверхняй вадаёмаў, у кронах дрэў. У чэрвені самка прыносіць 1 дзіцяня. На час цяжарнасці і гадавання маладых утварае невялікія (да 20 асобін) калоніі. У кастрычніку займае зімовыя сховішчы: склепы, сховішчы для гародніны, пячоры, штольні.
Егіпецкі мост
Егіпецкі мост (Еги́петский мост) — аўтадарожны рамны мост цераз Фантанку ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае паміж сабой Пакроўскі і Безыменны астравы. Мост з’яўляецца помнікам гісторыі і культуры федэральнага значэння. Перасякае Фантанку па восі Лермантаўска праспекта. Вышэй па цячэнні ракі знаходзіцца Чырвонаармейскі мост, ніжэй — Англійскі мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна (1,1 км) — «Балтыйская».
Мост атрымаў сваю назву з-за своеасаблівага афармлення: у архітэктуры ланцужнога моста адлюставалася ўласцівая для пачатку XIX стагоддзя павышаная цікавасць да мастацтва Старажытнага Егіпта. У перыяд праектавання і будаўніцтва ў афіцыйных дакументах мост называўся Вялікі ланцуговы мост або Праезджы ланцуговы мост паміж Ізмайлаўскім і Калінкінскім мастамі. З 1828 да 1836 года — Новы ланцуговы мост, з 1836 да 1867 — Егіпецкі ланцуговы мост, з 1867 года — Егіпецкі мост.
Накба
«Дзень Накба» (يوم النكبة «дзень катастрофы») — памятная дата, што адзначаецца палесцінскімі арабамі 15 мая, на наступны дзень пасля дня заснавання Дзяржавы Ізраіль у 1948 годзе. Накба для палесцінцаў у першую чаргу звязана з выгнаннем і ўцёкамі каля 700 000 арабскіх бежанцаў, а таксама з прайгранымі араба-ізраільскімі войнамі, са стратай сваёй радзімы і маёмасці. Па сённяшні дзень некаторыя захоўваюць пасведчанне аб нерухомасці, якая знаходзіцца на сучаснай тэрыторыі Ізраіля, і ключы ад былога дома, перадаючы іх па спадчыне сваім дзецям, каб тыя рана ці позна змаглі вярнуцца.
У гэты дзень арабы ў Ізраілі, Палесціне і некаторых іншых краінах праводзяць розныя памятныя дэманстрацыі, у тым ліку і пратэстныя акцыі супраць ізральскага ўрада. З прычыны гэтага, у 2009 годзе дэпутат ізраільскага Кнэсета Алекс Мілер ад партыі «НДІ» высунуў законапраект, згодна з якім удзел у дэманстрацыях у дзень Накба забараняецца. За парушэнне забароны дэманстрантамі прадугледжвалася пакаранне ад буйнога штрафу да трох гадоў турэмнага зняволення. Аднак законапраект быў адхілены дэпутатамі.
У 2007 годзе па распараджэнні міністра адукацыі Ізраіля (2006—2009 гг.) Юлі Тамір у арабскіх школах краіны прадстаўлены падручнік, які распавядае пра падзеі, звязаных з Накбай. Згодна з Тамір ''«арабскія грамадзяне Ізраіля ведаюць пра канфлікт не са школьных падручнікаў. Яны жывуць у ім. Іх бацькі, сем’і, дзеці на свае вочы бачылі і бачаць усё гэта. Мне здаецца, мы павінны даць іх дзецям магчымасць даведацца праўду са школьнага падручніка»''. Лімор Ліўнат (міністр адукацыі ў 2001—2006 гг.) сцвярджала, што новаўвядзенне Юлі Тамір «у будучыні падштурхне арабскіх дзяцей на шлях барацьбы супраць Ізраіля».
У ізраільскай супольнасці, і яўрэйскай у цэлым, маецца пераважна негатыўнае стаўленне да гэтай адзначэння Накбы. Арабскіх актывістаў крытыкуюць за параўнанне гэтай з’явы з Халакостам. У Ізраілі адзначаецца, што бежанцы пакінулі свае дамы па сваёй волі, а акцэнтуецца на ізганіі 900 тысяч яўрэяў у той жа перыяд з арабскіх краін.
Заслужаны дзеяч навукі БССР акадэмік М. М. Нікольскі
Заслужаны дзеяч навукі БССР акадэмік М. М. Нікольскі — карціна беларускага мастака Мікалая Тарасікава (1908—1965), напісаная ў 1940 годзе. З'яўляецца часткай збору Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі ў Мінску. Памер карціны — 79 × 96 см.
Джын Крупа
Юджын (Джын) Бертрам Крупа (Eugene Bertram Krupa;, Чыкага — , Ёнкерс, штат Нью-Ёрк) — амерыканскі джазавы музыкант — барабаншчык-віртуоз, бэнд-лідар, зорка «свінгавай эры». Вядомы сваім вельмі энергічным і яскравым стылем.
Астраглядскі касцёл
Касцёл у Астраглядах — былы драўляны каталіцкі храм у в. Астрагляды Брагінскага раёна.
Гісторыя
Падубаваны ў 1626 годзе на сродкі Харлінскіх. У канца 17 стагоддзя, паведамляюць, што пры касцёле дзейнічаў і манастыр дамініканцаў.
З часам драўляныя сцены касцёла струхлелі і ў 1805 годзе па ініцыятыве ксяндза Іосіфа Корсака было праведзена будаванне новага будынка. Навы касцёл быў у даўжыню 23, шырынёй 18 і вышынёй 19 локцяў.
У 1842 годзе пры касцёле існаваў шпіталь, прыходская школа і бібліятэка, у якой знаходзілася 54 кніга.
З успамінаў жыхаркі вёскі Марытон Юзэфы Каржанеўскай: «падчас рэвалюцыі касцёл быў разгромлены, усё, што змяшалася ўнутры, кудысці вывезенае. Пасля гэтага не было ані касцёлу, ані капліцы.»
EMW 340
BMW 340 (з 1951 года EMW 340) — марка і мадэль усходненямецкіх легкавых аўтамабіляў, якія выпускаліся з 1949 па 1955 гады на народным прадпрыемстве Automobilwerk Eisenach у горадзе Айзенах. Усяго было зроблена 21 250 экзэмпляраў.
Гісторыя
У 1928 годзе кампанія BMW выкупіла аўтамабільны завод у нямецкім горадзе Айзенах (зямля Цюрынгія), на якім выпускаліся па ліцэнзіі брытанскай фірмы Austin легкавыя аўтамабілі маркі «Dixi». Да сярэдзіны 30-х гадоў прадпрыемства выпускала лінейку легкавых аўтамабіляў маркі BMW.
З пачаткам Другой сусветнай вайны аўтамабільны завод у Айзенахе пераключыўся на вытворчасць прадукцыі для патрэб Вермахта. Пасля заканчэння вайны Цюрынгія разам з горадам Айзенах і аўтамабільным заводам BMW патрапілі ў Савецкую акупацыйную зону Германіі. Ужо ў 1945 годзе тут аднавілася вытворчасць аўтамабіляў BMW мадэлі 321. У 1947 годзе прадпрыемства ўвайшло ў склад савецка-германскага акцыянернага таварыства Аўтавела. У гэты ж час пачаліся работы па стварэнні новай мадэлі легкавога аўтамабіля. Новы аўтамабіль павінен быў атрымаць чатырохмясцовы кузаў тыпу седан. Пры працы над будучым аўтамабілем улічваліся даваенныя напрацоўкі завода, у прыватнасці мадэль 326 і прататып 332, створаны ў 1939/40 гадах.
Новы аўтамабіль, які быў гатовы да 1948 года атрымаўся больш гарманічным і сучасным, чым яго даваенныя папярэднікі, фары былі інтэграваныя ў крылы, аднак, разам з тым зніклі фірмовыя «ноздры» BMW, а замест іх з’явілася масіўная фальшрашотка, якая складалася з гарызантальных храмаваных брусоў. Аўтамабіль атрымаў пазначэнне BMW 340 і з наступнага 1949 года пачалася яго вытворчасць. Акрамя ўнутранага рынку BMW 340 стаў пастаўляцца і на экспарт. І вось тут у завода ў Айзенахе пачаліся праблемы. Завод ужо не належаў кампаніі BMW, адміністрацыя якой засталася ў Баварыі, у амерыканскай акупацыйнай зоне, а з мая 1949 года ў ізноў створанай ФРГ. Тым не менш аўтамабілі завода насілі марку BMW і прадаваліся пад гэтай маркай, што было незаконна. З гэтай нагоды адбыўся шэраг міжнародных судовых цяжбаў, вынікам якіх стала абавязацельства завода не выкарыстоўваць марку BMW на сваёй прадукцыі. У спешным парадку была прыдумана свая марка EMW — Eisenacher Motoren Werkes (Айзенахскія маторныя заводы). Па сутнасці, была змененая толькі першая літара абрэвіятуры BMW, а таксама змяніўся лагатып. Але гэтага было ўжо дастаткова.
Да пачатку 50-х акрамя аўтамабіля з кузавам седан, на заводзе былі распрацаваны і запушчаны ў вытворчасць аўтамабілі з кузавам універсал (комбі), а таксама камерцыйнае шасі для ўстаноўкі кузаваў тыпу фургон. Аўтамабілі BMW/EMW 340 пастаўляліся ў тым ліку і ў СССР па рэпарацыйнных выплатах ГДР. Вытворчасць аўтамабіляў EMW 340 была завершана ў 1955 годзе, у сувязі з падрыхтоўкай завода да выпуску новых аўтамабіляў маркі Wartburg.
Значэнне
Аўтамабілі BMW/EMW 340 сталі фактычна першым самастойна створаным легкавым аўтамабілем у ГДР, а таксама сімвалам самой сацыялістычнай Германіі 50-х гадоў. Іх актыўна выкарыстоўвалі ў Народнай паліцыі, медыцыне і іншых дзяржаўных службах і органах ГДР. Некаторая колькасць аўтамабіляў гэтай мадэлі захаваліся і на прасторах былога СССР, большасць з іх у працэсе эксплуатацыі страціла свае першапачатковае аблічча і арыгінальныя дэталі. Гэтак жа пэўную колькасць аўтамабіляў захавалася і ў самой Германіі. Яны з’яўляюцца частымі гасцямі на выставах і прабегах рэтра аўтамабіляў.
Метад максімальнай праўдападобнасці
Метад максімальнай праўдападобнасці (ММП) — метад  меркаванага размеркавання імавернасцей на аснове выбаркі назіранняў. Ацэнка дасягаецца  такім чынам, каб згодна з меркаванай   былі найбольш праўдабадобнымі. у, які максімізуе функцыю праўдападобнасці, называецца ацэнкай максімальнай праўдападобнасці. Логіка метаду адначасова інтуіцыйная і гнуткая, таму ён стаў дамінуючым сродкам.
Калі функцыя праўдападобнасці, можна прымяніць для знаходжання яе максімумаў. У некаторых выпадках максімум функцыі праўдападобнасці можна знайсці аналітычна; напрыклад, ацэнка для мадэлі  максімізуе праўдападобнасць, калі мяркуецца, што ўсе назіранні маюць нармальнае размеркаванне з роўнай дысперсіяй.
З пункту гледжання, ацэнка максімальнай праўдападобнасці, як правіла, эквівалентная з  апрыёрным размеркаваннем (або нармальным апрыёрным размеркаваннем з бесканечным стандартным адхіленнем). У метад максімальнай праўдападобнасці — асаблівы выпадак  з мэтавай функцыяй роўнай праўдападобнасці.
Прынцыпы
Набор назіранняў мадэлюецца як выпадковая з невядомага, якое задаецца наборам. Мэта метаду максімальнай праўдападобнасці — знайсці параметры, для якіх назіранні маюць найбольшую супольную імавернасць. Параметры, якія задаюць супольнае размеркаванне, запісваюцца як вектар, таму кажуць, што гэтае размеркаванне адносяцца да , дзе  — , канечнамернае падмноства. Падстаўляючы назіранні у функцыю шчыльнасці супольнага размеркавання, атрымліваем рэчаісназначную функцыю якая называецца. Для, можна запісаць як здабытак аднамерных функцый :
Мэта метаду максімальнай праўдападобнасці — знайсці такія значэнні параметраў мадэлі з прасторы параметраў, для якіх функцыя праўдападобнасці будзе максімальнай :
Інтуітыўна, знойдзенае такім чынам значэнне параметраў робіць назіранні найбольш імавернымі. Значэнне, якое максімізуе функцыю праўдападобнасці , называецца значэннем ацэнкі максімальнай праўдападобнасці. Калі існуе, то такая функцыя называецца  максімальнай праўдападобнасці. Звычайна гэтая функцыя задаецца на і яе аргументам выступае пэўная выбарка. ўмова яе існавання — непарыўнасць функцыі праўдападобнасці на параметраў. Для, функцыя праўдападобнасці можа павялічвацца не дасягаючы супрэмуму.
На практыцы часта бывае зручна працаваць з натуральным лагарыфмам функцыі праўдападобнасці, які называецца :
Праз тое што лагарыфм —, максімум дасягаецца пры тым самым значэнні \theta, што і максімум. Калі  — на, то  для максімуму (мінімуму) умовы называюцца раўнаннямі праўдападобнасці. Для некаторых мадэляў удаецца знайсці іх аналітычныя развязкі, але агульнага аналітычнага развязка задачы максімізацыі не існуе, і ацэнка максімальнай праўдападобнасці можа быць знойдзена толькі з дапамогай. Іншая праблема ў тым, што для канечных выбарак можа існаваць некалькі каранёў раўнанняў праўдападобнасці. , матрыца частковых вытворных другога парадку, можа выкарыстоўвацца каб зразумець ці з’яўляецца знойдзены максімум лакальным:
Абмежаваная прастора параметраў
Хаця звычайна абсяг вызначэння функцыі праўдападобнасці  — канечнамернае падмноства, часам на яго могуць накладацца дадатковыя. У такім выпадку прастору параметраў можна запісаць як дзе  — з  у. Тады знайсці ацэнку максімальнай праўдападобнасці параметра \theta з мноства \Theta значыць знайсці \theta, для якога дасягаецца максімум функцыі праўдападобнасці пры выкананні ўмоў.
Тэарэтычна, самы натуральны падыход да гэтай задачы  — метад падстаноўкі. Гэта значыць дапаўненне ўмоў да мноства  такім чынам, што  — ін’екцыя з  у, і рэпараметрызацыя функцыі праўдападобнасці ўвядзеннем. Праз эквіварыянтнасць функцыі ацэнкі максімальнай праўдападобнасці, уласцівасці распаўсюджваюцца і на абмежаваныя ацэнкі. Напрыклад, для   мусіць быць ; гэта абмежаванне можна выканаць падстаноўкай, дзе \Gamma — рэчаісная , а  — транспанаваная \Gamma (гл.  для доказу ін’ектыўнасці).
k × r
. Натуральна, калі абмежаванні не ўплываюць на максімум, множнікі Лагранжа маюць быць роўнымі нулю. Гэта, у сваю чаргу, дазваляе правесці статыстычную праверку валіднасці абмежавання, вядомую як.
Уласцівасці
Ацэнка максімальнай праўдападобнасці —, якая максімізуе па θ. Калі назіранні, маем што ёсць выбаркавым аналагам матэматычнага спадзявання лагарыфму праўдападобнасці, узятага па сапраўднай шчыльнасці.
Ацэнка максімальнай праўдападобнасці не мае аптымальных уласцівасцей для канечных выбарак у тым сэнсе, што іншыя ацэнкі на канечных выбарках могуць мець большую канцэнтрацыю вакол сапраўднага значэння параметру. Аднак, як і іншыя метады ацэнкі, ацэнка максімальнай праўдападобнасці мае шэраг прывабных : калі памер выбаркі павялічваецца да бясконцасці, паслядоўнасць ацэнак максімальнай праўдападобнасці мае наступныя ўласцівасці:
Слушнасць
Пры выкананні прыведзеных ніжэй умоў, ацэнка максімальнай праўдападобнасці. Гэта значыць, што калі даныя былі ўтвораны функцыяй і мы маем дастаткова вялікую колькасць назіранняў n, то магчыма знайсці значэнне \theta_0 з адвольнай дакладнасцю. У матэматычных тэрмінах гэта значыць, што калі n імкнецца да бесканечнасці, ацэнка  да сапраўднага значэння:
Пры трохі стражэйшых умовах, ацэнка збягаецца (або моцна):
На практыцы, даныя ніколі не ўтвараюцца. Наадварот,  — гэта мадэль, часта ў ідэалізаванай форме, працэсу, які ўтварае даныя. Паводле распаўсюджанага ў статыстыцы афарызму, . Такім чынам, сапраўдная слушнасць ніколі не дасягаецца на практыцы. Тым не менш, слушнасць часта ўважаецца пажаданай уласцівасцю для ацэнак.
Для слушнасці дастаткова наступных умоў.
Калі неабходна прадэманстраваць, што ацэнка максімальнай праўдападобнасці збягаецца да \theta_0, то мае выконвацца стражэйшая ўмова непарыўнай збежнасці амаль напэўна:
Акрамя таго, у дапушчэнні што даныя былі ўтвораны функцыяй, пры пэўных умовах можна паказаць, што ацэнка максімальнай праўдападобнасці к нармальнаму размеркаванню дзе I —.
Функцыянальная інварыянтнасць
Калі  — ацэнка максімальнай праўдападобнасці для \theta, а g(\theta) — трансфармацыя над \theta, то ацэнка максімальнай праўдападобнасці для роўная
Яна максімізуе так званую :
Напрыклад, ацэнка максімальнай праўдападобнасці параметраў лог-нармальнага размеркавання такая самая як і ў нармальнага размеркавання, атрыманая на лагарыфмаваных даных.
Офрыс насякоманосная
Офрыс насякоманосная (Ophrys insectifera) — від раслін сямейства Архідныя.
Арэал
Расце на сыроватых і забалочаных лугах, нізінных балотах, днішчах старых вапняковых кар'ераў, пераважна на карбанатных глебах. Распаўсюджаная ў Еўропе і Малой Азіі.
У Беларусі знойдзена толькі на балоце Чысцік у Бярэзінскім запаведніку.
Апісанне
Шматгадовая расліна вышынёй 20-35 см. Сцябло прамастаячае, простае, пакрыта лісцем ў ніжняй частцы. Лісце даўгаватага-ланцетнае.
Суквецце коласападобнае. Прыкветнкі лінейна-ланцэтныя. Кветкі нагадваюць насякомае са складзенымі крылкамі. Губа мае тры лопасці, з блакітнай плямай пасярэдзіне.
Ахова
Занесена ў Чырвоныя кнігі Расіі і Украіны, а з 2012 года і Беларусі.
Хірург
Хірург (χερί — рука + ἔργον — праца, дзеянне) — урач-спецыяліст, які атрымаў падрыхтоўку па метадах дыягностыкі і хірургічнага лячэння захворванняў і траўмаў.
Хірургі могуць быць урачамі, стаматолагамі, падолагамі ці ветэрынарамі.
Цяпер усё большая цікавасць выклікае рабатызаваная хірургія.
Аляксей Міронавіч Тачыла
Аляксей Міронавіч Тачыла (, в. Верасніца, Жыткавіцкі раён, Гомельская вобласць —, в. Верасніца) — беларусік работнік сельскай гаспадаркі (звеннявы механізаванага звяна), Герой Сацыялістычнай Працы (1973).
Біяграфія
Выдавецтвам «Ураджай» у 1984 годзе была выпушчана брашура «Рекорд становится нормой», у якой А. М. Тачыла расказаў пра вопыт работы свайго механізаванага звяна.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.». Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 12 снежня 1973 года за вялікія поспехі, дасягнутыя ва Усесаюзным сацыялістычным спаборніцтве, праяўленую працоўную доблесць у выкананні прынятых абавязацельстваў па павелічэнні вытворчасці і продажу дзяржаве збожжа, бульбы, цукровых буракоў і іншых прадуктаў земляробства Аляксею Міронавічу Тачыле было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат». За працоўную доблесць быў узнагароджаны ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі. Узнагароджаны трыма ордэнамі Леніна і «Знак Пашаны», медалямі.
Тахат
Тахат (جبل تاهات) — гара ў цэнтральнай частцы пустыні Сахара, найвышэйшы пункт Алжыра (2918 м, па іншых даных — 3003 м). Мае вулканічнае паходжанне.
Ля Тахата знойдзены наскальныя малюнкі, датаваныя перыядам паміж 8000 і 2000 гадамі да н.э. Яны ўяўляюць сабой сцэны выпасу скаціны і палявання на жывёл, якія зараз водзяцца толькі ў паўднёвай частцы пустыні.
Палескі сельсавет (Пастаўскі раён)
Пале́скі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Палессе.