cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чона
Даўжыня ракі 802 км. Плошча вадазбору 40 600 км². Сярэдні расход вады ў ніжнім цячэнні складае 93,3 м³/с, аб’ём сцёку 2,945 км³/год. Басейн ракі знаходзіцца ў цэнтральнай частцы Сярэднесібірскага пласкагор’я. Упадае ў Вілюйскае вадасховішча. Жыўленне ракі снегавое і дажджавое. Замярзае ў кастрычніку, вызваляецца ад лёду ў маі.
NGC 6905
NGC 6905 (іншае абазначэнне — PK 61-9.1) — планетарная туманнасць у сузор’і Дэльфін.
Чона
У ракі больш за 70 прытокаў (буйнейшы — Вакунайка). Сярод прытокаў: Талінская, Куеркан, Саанарская, Хува, Інгяла, Душун, Марэкта, Талакан, Хатынган, Кутакта, Кутак, Угда, Душана, Давача (Давага), Даксама, Чургікта, Юкталі, Чабыда, Мархая, Кучаакы, Бэс-Юрэх і інш.
NGC 6905
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чона
Рака суднаходная на адлегласці 400 км ад вусця.
Кацярына Васілеўна Афанасьева
Кацярына Васілеўна Афанасьева (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Чэмпіёнка Беларусі на кароткай вадзе 2013 года на дыстанцыях 50 м і 100 м на спіне, а таксама ў эстафеце 4 × 50 м вольным стылем і ў камбінаванай эстафеце 4 × 50 м. Бронзавая прызёрка на дыстанцыі 100 м комплексным плаваннем.
На Чэмпіянаце Еўропы на кароткай вадзе 2014 года заняла 16 месца на дыстанцыі 50 м м на спіне.
Срэбраная прызёрка чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2015 года на дыстанцыі 100 м на спіне.
Срэбраная прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года на дыстанцыі 100 м на спіне. Бронзавая прызёрка на дыстанцыі 50 м на спіне і ў камбінаванай эстафеце 4 × 100 мікст.
Канюхі (Ляхавіцкі раён)
Канюхі́ (, Конюхи) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Жарабковіцкага сельсавета.
NGC 6906
NGC 6906 (іншыя абазначэнні — PGC 64601, UGC 11548, MCG 1-52-3, ZWG 399.6, IRAS20211+0616) — галактыка ў сузор’і Арол.
Іван Пятровіч Ларчанка
Біяграфія
У 1945—1960 гадах выкладчык, старшы выкладчык, загадчык кафедры марксізма-ленінізма, прарэктар па навуковай і вучэбнай рабоце, у 1960—1971 гадах рэктар Магілёўскага педагагічнага інстытута.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны І і ІІ ступені, «Знакам Пашаны», медалямі, Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР.
Гамеапатыя
Гамеапатыя — псеўданавуковая   сістэма лячэння мізэрна малымі дозамі індывідуальна падабраных лекаў. Прапанавана ў канцы XVIII стагоддзя нямецкім урачом К. Ф. С. Ганеманам, які сцвярджаў, што хваробы можна лячыць маленькімі дозамі тых рэчываў, якія ў вялікіх дозах выклікаюць сімптомы, падобныя да прыкметаў дадзенай хваробы (прынцып лячэння падобным). Гамеапатыя разглядае падыход да хваробы як да індывідуальнай рэакцыі хворага на пашкаджальны фактар, што залежыць ад спадчынна-канстытуцыянальных асаблівасцей арганізма. Як метад лячэння гамеапатыя прызнана ў многіх краінах свету; выкарыстоўваецца таксама ў ветэрынарнай практыцы. На Беларусі вядзецца гомеапатычны прыём у санаторыях.
Гамеапатыя ўзнікла і атрымала пашырэнне ў Германіі, потым у іншых еўрапейскіх краінах. Узнікла ў перыяд, калі ў медыцыне канкурыравалі супярэчлівыя тэорыі, шырока выкарыстоўваліся кровапусканні, клізмы, ірвотныя і слабільныя сродкі, якія знясільвалі арганізм хворага. У параўнанні з недахопамі лячэбнай медыцыны гамеапатыя адыгрывала пазітыўную ролю. Але з самага пачатку свайго існавання яна выклікала крытыку прадстаўнікоў афіцыйнай медыцыны. Асноўным аб’ектам крытыкі з’яўляюцца вельмі нізкія канцэнтрацыі рэчываў, калі ў растворах знаходзіцца менш адной малекулы актыўнага рэчыва. Сучасная навуковая супольнасць расцэньвае гамеапатыю як псеўданавуку, шарлатанства і махлярства.
Акжал (Жармінскі раён)
Акжал — сяло ў Жармінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Акжальскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 50 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра горада Чарска. Код КАТА — 634433100.
Андрэй Папоў
Андрэй Папоў:
Рэвізіянізм
Вядомыя самастойныя з'явы, якія пазначаюцца гэтым тэрмінам:
Мікалай Іванавіч Гаўрычэнка
Мікалай Іванавіч Гаўрычэнка (нар. , г. Касцюковічы, Магілёўская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне развядзення, селекцыі, генетыкі і ўзнаўлення сельскагаспадарчых жывёл. Доктар сельскагаспадарчых навук (2008), кандыдат біялагічных навук (1997), дацэнт (2003).
Пластылін
Пластылін (plastilina, від πλαστός — ляпны) — матэрыял для лепкі. Вырабляецца з вычашчанага і здробленага парашку гліны з дадаткам воску, сала ды іншых рэчываў, якія перашкаджаюць высыханню. Бывае рознакаляровым. Служыць для выканання фігур эскізаў для скульптурных прац, невялікіх мадэляў, вырабаў малых форм.
Мікалай Іванавіч Гаўрычэнка
Біяграфія
Скончыў Беларуская дзяржаўная сельскагаспадарчая акадэмія (спецыяльнасць «Заатэхнія», 1991; аспірантура, 1994; дактарантура, 2007), Рэспубліканскі інстытут вышэйшай школы (спецыяльнасць «Менеджмент устаноў прафесійнай адукацыі», 2009). Працаваў у Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі (1991—2016, факультэт біятэхналогіі і аквакультуры, кафедра біятэхналогіі і ветэрынарнай медыцыны, прафесар, у 2000—2003 і 2014 — загадчык кафедры, 2003—2004, 2008—2009, 2014—2016 — дэкан факультэта, 2009—2014 — прарэктар па навуковай рабоце), Віцебскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны (з 2016, рэктар, адначасова факультэт ветэрынарнай медыцыны, кафедра акушэрства, гінекалогіі і біятэхналогіі размнажэння жывёл, прафесар).
Пластылін
Гісторыя
Пытанне каго лічыць вынаходнікам пластыліну спрэчнае. У Германіі ім лічаць (патэнт 1880 года), у Вялікабрытаніі —  (патэнт 1899 года).
Мікалай Іванавіч Гаўрычэнка
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: фізіялогія рэпрадукцыі; эндакрыналогія рэпрадукцыі жывёл; распрацоўка тэарэтычных і практычных асноў гарманальнага рэгулявання і павышэння пладавітасці малочных кароў.
Пластылін
Выкарыстоўванне
Пластылін выкарыстоўваецца дзецьмі як матэрыял для дробнай лепкі. Гульні з пластылінам спрыяюць развіццю каардынацыі пальцаў.
Фёдар Папоў
Фёдар Папоў:
Пластылін
Выкарыстоўванне
Адзін з жанраў анімацыі — пластылінавая анімацыя — ствараецца з дапамогай фігур, вылепленых з пластыліну.
NGC 6908
NGC 6908 — галактыка ў сузор’і Казярог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уса (Дзяржынскі раён)
Уса́ (, Уса) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Фаніпальскага сельсавета.
Да 8 красавіка 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Сталінскага сельсавета.
Пясочнае (значэнні)
Назву Пясочнае маюць
Мерчыцкі сельсавет
Ме́рчыцкі сельсавет — сельскі савет у Пінскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр сельсавета — вёска Мерчыцы (да 1954 года — вёска Масявічы).
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Масявіцкі сельсавет у складзе Жабчыцкага раёна Пінскай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. З 14 кастрычніка 1957 года ў складзе Лагішынскага раёна. 9 сакавіка 1959 года ў склад сельсавета з Парэцкага сельсавета пералічана вёска Цвярдоўка. З 25 снежня 1962 года ў складзе Пінскага раёна. 16 красавіка 1973 года перайменаваны ў Мерчыцкі сельсавет. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 8 населеных пунктаў.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 661 чалавек, 97,9 % — беларусы.
Пірштукі
Пірштукі́ (, Пирштуки) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Жарабковіцкага сельсавета.
Да 15 снежня 1980 года вёска ўваходзіла ў склад Навасёлкаўскага сельсавета.
NGC 6910
NGC 6910 (іншае абазначэнне — OCL 181) — рассеянае скопішча ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Максім Маратавіч Бародзіч
Максім Маратавіч Бародзіч (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2013 года на дыстанцыі 200 м вольным стылем.
Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі 2014 года на дыстанцыі 200 м вольным стылем.
Чэмпіён Беларусі 2016 года ў эстафеце 4 × 200 м вольным стылем. Срэбраны прызёр у камбінаванай эстафеце 4 × 100 мікст. Бронзавы прызёр на дыстанцыі 400 м вольным стылем і ў камбінаванай эстафеце 4 × 100 м.
Яцкаўшчына (Ляхавіцкі раён)
Я́цкаўшчына (, Яцковщина) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Жарабковіцкага сельсавета.
NGC 6911
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тэорыя функцый (музыка)
Тэорыя функцый, таксама функцыянальная тэорыя (Funktionstheorie) у тэорыі музыкі — вучэнне аб спецыфічных значэннях акордаў у класіка-рамантычнай танальнасці. Распрацавана і ўкаранёна ў працах нямецкага музыкаведа Гуга Рымана (упершыню ў яго кнізе «Спрошчаная гармонія», апублікаванай у 1893 годзе).
Кароткая характарыстыка
Паводле Рымана, функцыя — гэта гарманічнае значэнне акорда ў межах адной танальнасці. Такім чынам, функцыя ў разуменні Рымана — тое ж самае, што ладавая функцыя класіка-рамантычнай танальнасці або, дакладней, танальная функцыя. Сярод мноства ўваходных у танальнасць гармоній (акордаў) вылучаюцца «тры слупа логіка-гарманічнай структуры — слуп уласна тонікі і абедзвюх яе дамінант», гэта значыць дамінанта і субдамінанта («drei Hauptsaulen des harmonisch-logischen Aufbaues: der Tonika selbst und ihrer beiden Dominanten» ). Тоніка, субдамінанта і дамінанта — «адзіныя істотныя гармоніі», да іх можа быць зведзена ўсякая танальная музыка, як бы складаны і заблытаны ні былі гарманічныя адносіны.
Функцыянальная тэорыя атрымала магутнае развіццё ва ўсім свеце, асабліва ў Германіі — у працах Германа Грабнера (1923, 1944), Вільгельма Малера (1931) і (яго вучня) Дзітэра дэ ла Мота (1981). У Расіі функцыянальную тэорыю Рымана істотна дапоўнілі Ю. М. Цюлін і Ю. М. Халопаў.
Тэорыя функцый у Расіі
Ю. М. Халопаў пашырыў паняцце функцыі, вывеўшы яго за межы «класічнага» разумення. У яго вучэнні аб гармоніі выкладаецца больш агульнае, універсальнае разуменне функцыі як сістэмнага значэння гукаў і сугучнасцей не толькі ў мажорна-мінорнай танальнасці, але і наогул у ладзе (так званыя «ладавыя функцыі»), ва ўсякай гукавысотнай сістэме. Па меры эвалюцыі музыкі ў XX стагоддзі і сыходу ад «старой» гарманічнай сістэмы ўсё больш выяўляецца музычна-лагічная сутнасць паняцця «функцыя». Калі разумець функцыю як сэнсавае значэнне гуку ці групы гукаў у рамках дадзенай ладавай сістэмы, то такое разуменне таксама апыняецца дастасоўным і да музыкі розных дакласічных эпох — у тым ліку, у адносінах да мадальнай музыкі (у такіх выпадках Халопаў кажа пра «мадальныя функцыі» ), і наогул да любой музыкі, у дачыненні якой можна казаць пра лад. У такой пашыранай трактоўцы рыманаўскае разуменне абагульняецца Халопавым як «прыватны і адмысловы выпадак» тэорыі гарманічных функцый.
Тэатр на Таганцы
Маскоўскі тэатр драмы і камедыі на Таганцы, Тэатр на Таганцы або Таганка (Московский театр драмы и комедии на Таганке, Театр на Таганке, Таганка) — маскоўскі драматычны тэатр, заснаваны ў 1946 годзе, пераўтвораны ў 1964 годзе Юрыем Любімавым. Знаходзіцца па адрасе: 109004, Масква, вул. Земляны Вал, 76/21 (праезд да станцыі метро «Таганская-кальцавая»).
Гісторыя
Маскоўскі тэатр драмы і камедыі быў заснаваны ў 1946 годзе, першым галоўным рэжысёрам стаў Аляксандр Плотнікаў, трупу сабралі з выхаванцаў маскоўскіх тэатральных студый і акцёраў перыферыйных тэатраў. Першая прэм'ера новага калектыву — спектакль «Народ бессмяротны» паводле рамана Васіля Гросмана. Аднак, на пачатку 1960-х гадоў наведванне Тэатра драмы і камедыі было адным з найменшых сярод тэатраў Масквы, — у студзені 1964 года Плотнікаў пакінуў пасаду, новым галоўным рэжысёрам быў прызначаны Юрый Любімаў, больш вядомы як акцёр Тэатра імя Вахтангава.
Уладзімір Віктаравіч Вайцяховіч
Уладзімір Віктаравіч Вайцяховіч ( в. Скобраўка, цяпер Пухавіцкі раён — ?)— кандыдат тэхнічных навук, дацэнт, Заслужаны педагог і грамадзянін Рэспублікі Малдовы.
Тэатр на Таганцы
Гісторыя
Ю. Любімаў прыйшоў у тэатр са сваімі вучнямі па Шчукінскім вучылішчы і іх дыпломным спектаклем — «Добры чалавек з Сезуана» паводле п'есе Б. Брэхта. Спектакль стаў дэбютам на прафесійнай сцэне для Зінаіды Славінай, Алы Дзямідавай, Валерыя Залатухіна, Барыса Хмяльніцкага, Анатоля Васільева.
Хамічы (Дзяржынскі раён)
Хамічы́ (, Хомичи) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Фаніпальскага сельсавета.
Кітайска-тайваньскі крызіс (2022)
Кітайска-тайваньскі крызіс 2022 года — абвастрэнне сітуацыі паміж Кітаем і Тайванем летам 2022 года, выкліканае запланаваным візітам спікера Палаты прадстаўнікоў ЗША 52-га склікання Нэнсі Пэлосі на Тайвань. На магчымасць такой паездкі ўлады Кітая адрэагавалі рэзка негатыўна. У ходзе пачатку паездкі Пэлосі Кітай пачаў ў акваторыі правінцыі Фуцзянь, якая мае водную мяжу з Тайванем. ЗША таксама ўзмацнілі сваю ваенна-марскую прысутнасць у рэгіёне. Візіт Нэнсі Пэласі павінен быў суправаджаць авіяносец «Рональд Рэйган». У выніку, запланаваная паездка была спачатку адкладзена, але затым усё ж здзейснена.
Тэатр на Таганцы
Гісторыя
Любімаў значна абнавіў трупу, зрабіў дадатковы набор маладых артыстаў, — у тэатр прыйшлі Іна Ульянава, Веніямін Смехаў, Мікалай Губенка, Уладзімір Высоцкі, акцёр і рэжысёр Рамзес Джабраілаў і далей трупа папаўнялася маладымі акцёрамі, пераважна выпускнікамі Шчукінскага вучылішча, так з вахтангаўскай школы прыйшлі ў тэатр у канцы 1960-х гадоў Леанід Філатаў, Фелікс Анціпаў, Іван Бортнік, Віталь Шапавалаў і многія іншыя. З ранейшай трупы Тэатра драмы і камедыі засталіся Таццяна Махава, Готліб Ранінсон, Юрый Смірноў, Усевалад Собалеў. Да ранейшага наймення Ю. Любімаў дадаў удакладняльнае «на Таганцы», вельмі хутка маскоўскія тэатралы скарацілі афіцыйную назву калектыву да «Тэатра на Таганцы» і проста «Таганка».
Хамічы (Дзяржынскі раён)
Да 8 красавіка 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Сталінскага сельсавета.
Тэатр на Таганцы
Гісторыя
Ю. Любімава захаплялі ідэі «эпічнага тэатра» Б. Брэхта, стаўшы кіраўніком Тэатр драмы і камедыі, ён павесіў у фае тры партрэта — Б. Брэхта, Я. Вахтангава і У. Мейерхольда, пазней, па патрабаванні райкама партыі, павесілі і партрэт К. С. Станіслаўскага. І праўда, сувязь любімаўскай «Таганкі» з тэатрам Станіслаўскага тэатразнаўцы бачаць праблематычнай, але ўрокі Мейерхольда, Вахтангава і асабліва Брэхта лёгка пазнаюцца ва ўсіх спектаклях гэтак званай «класічнай» (да 1981 года) «Таганкі».
Кітайска-тайваньскі крызіс (2022)
Крызіс вымусіў вышэйшых кіраўнікоў Кітая і ЗША загадзя правесці тэлефонную размову, падчас якой Джо Байдэн заявіў, што Злучаныя Штаты рашуча супраць любых спробаў у аднабаковым парадку змяніць статус Тайваня, а Сі Цзіньпін, у сваю чаргу, заклікаў выконваць прынцып «адзінага Кітая».
Тэатр на Таганцы
Гісторыя
Пад кіраўніцтвам Любімава «Таганка» хутка набыла рэпутацыю самага авангарднага тэатра СССР. Як ранні «Современник», тэатр абыходзіўся без заслоны і амаль не выкарыстоўваў дэкарацыі, іх падмянялі розныя сцэнічныя канструкцыямі. У спектаклях актыўна ўжываліся пантаміма, ценявы тэатр, па-брэхтаўску выкарыстоўвалася музыка. У 1960-я-1970-я гады наведванне тэатра было адным з самых вялікіх сярод тэатраў Масквы.
Кітайска-тайваньскі крызіс (2022)
Дыпламатычны пытанне
Да пачатку 1990-ых востраў Тайвань знаходзіўся пад поўным кантролем кансерватыўнай нацыяналістычнай партыі Гаміньдан, якая супрацьстаяла камуністам і бегла з тэрыторыі кантынентальнага Кітая пасля разгрому ў грамадзянскай вайне ў 1949 годзе. Па стане на 2022 год, урад Тайваня прэтэндаваў на суверэнітэт над усёй тэрыторыяй Кітая і да 1976 года займаў месца КНР у Савеце Бяспекі ААН. Афіцыйна ён прызнаны толькі некалькімі краінамі свету, а з астатнімі падтрымлівае адносіны праз камерцыйныя і культурныя прадстаўніцтва. ЗША афіцыйна прытрымліваюцца палітыкі «адзінага Кітая» і не маюць дыпламатычных адносінаў з Тайванем. Пры гэтым з 1979 года ў дзяржаве дзейнічае закон, які дазваляе пастаўляць на востраў зброю для абароны.
Тэатр на Таганцы
Гісторыя
Сярод спектакляў пераважалі паэтычныя прадстаўленні: «Таварыш, вер!» (паводле Пушкіна), «Паслухайце!» (паводле Маякоўскага), «Антысветы» (паводле Вазнясенскага), «Загінулыя і жывыя» (пра паэтаў, якія загінулі на вайне), шмат было і інсцэніровак празаічных твораў: «Маці» Горкага, «Што рабіць?» Чарнышэўскага, «Майстар і Маргарыта» Булгакава, «Дом на набярэжнай» Трыфанава і інш.
Кітайска-тайваньскі крызіс (2022)
Дэлегацыі ЗША
У маі 1995 года Палата прадстаўнікоў ЗША пад старшынствам спікера Ньюта Гінгрыча пераважнай большасцю галасоў (396 супраць 0) прагаласавала за тое, каб запатрабаваць ад выканаўчай улады выдаць візу першаму ўраджэнцу Тайваня Лі Дэнхуэю. У выніку, Лі наведаў Злучаныя Штаты ў чэрвені таго ж года. У сакавіку 1996-га ўрад накіраваў авіяносцы «Independence» і «Nimitz» ва ўсходнія воды Тайваня на абарону першых прамых прэзідэнцкіх выбараў Кітайскай Рэспублікі. У красавіку 1997 года спікер Гінрыч асабіста ўзначаліў дэлегацыю, якая на спецыяльным самалёце ВПС ЗША наведала Тайвань з візітам да Лі Дэнхуэя, першага дэмакратычна абранага прэзідэнта Кітайскай Рэспублікі.
Тэатр на Таганцы
Гісторыя
У 1980-я, з-за ад'езду галоўнага рэжысёра Ю. Любімава за мяжу і пазбаўлення яго грамадзянства СССР, тэатр перажыў чаргу крызісаў.
Уладзімір Віктаравіч Вайцяховіч
Біяграфія
Ветэран Другой сусветнай вайны, удзельнік Парада Перамогі 1945 года ў Маскве. Дэмабілізаваны ў чэрвені 1948 года.
Тэатр на Таганцы
Раздзяленне
У 1992 годзе тэатр распаўся напалам. Частка трупы пад кіраўніцтвам М. Губенкі стварыла новы тэатр «Садружнасць акцёраў Таганкі» і заняла новы будынак тэатра на Таганцы, астатнія акцёры трупы пад кіраўніцтвам Ю. Любімава засталіся ў старым будынку, колішнім кінематографе (электратэатры), пабудаваным у 1911 годзе паводле праекта архітэктара Г. А. Гельрыха.
У 2011 годзе з-за канфлікту з акцёрамі падчас гастролей Ю. Любімаў пакінуў тэатр. Паўтара года дырэктарам і мастацкім кіраўніком «Таганкі» быў Валерый Залатухін, 4 сакавіка 2013 года ён пайшоў з пасады з-за хваробы, на наступны дзень дырэктарам быў прызначаны Уладзімір Флейшэр, які раней кіраваў Цэнтрам імя Мейерхольда.
Вядомыя колішнія артысты трупы
У дужках гады працы ў тэатры
Уладзімір Віктаравіч Вайцяховіч
Біяграфія
З 1957 года працуе асістэнтам, а потым старэйшым выкладчыкам. У траўні 1970 года, пасля абароны дысертацыі, прысвойваюць навуковую ступень кандыдата тэхнічных навук і званне дацэнта.
Займаўся навуковай дзейнасцю: апублікаваў 95 прац.
За мірную працу Уладзіміру Вайцяховічу прысвоена ганаровае званне «Om Emerit», а за вялікі ўнёсак ва ўмацаванне ўсебаковых сувязяў паміж Малдовай і Беларуссю узнагароджаны Ганаровай граматай Рады Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Яна (рака)
Я́на (Яна, Дьааҥы) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі на паўночным усходзе Якуціі.
Даўжыня ракі 1462 км. Плошча вадазбору — 238 000 км². Рака Яна ўтвараецца пры зліцці рэк Сартанг і Дулгалах, што бяруць пачатак на Верхаянскім хрыбце. Цячэ па глыбокай і шырокай даліне, месцамі падзяляецца на пратокі. Сустракаюцца парогі. Упадае ў мора Лапцевых, пры гэтым фарміруе дэльту плошчай 10 200 км². У басейне Яны каля 40 тысяч азёр.
Прытокі: Дзянгы, Казачка, Тарбаганнаах, Кэндэйбэ-Юрэгэ, Куйга, Кыыртынга, Курунг-Юрэх, Абыраабыт, Манкый, Бакы, Бытантай, Адыча, Дулгалах, Сартанг, Батагай, Акы і інш.
Кітайска-тайваньскі крызіс (2022)
Дэлегацыі ЗША
У 2018 годзе Закон аб паездках на Тайвань, накіраваны на садзейнічанне абмену на высокім узроўні паміж Тайванем і Злучанымі Штатамі, быў прыняты Палатай прадстаўнікоў пад старшынствам спікера Нэнсі Пэлосі, а затым ухвалены Сенатам і падпісаны прэзідэнтам Дональдам Трампам.
У красавіку 2019 года Пол Раян, кандыдат у віцэ-прэзідэнты ад рэспубліканцаў у 2012 годзе, што сыходзіў з пасады спікера Палаты прадстаўнікоў, узначаліў дэлегацыю, якая наведала Тайвань для святкавання 40-годдзя прыняцця ЗША Закона аб адносінах з Тайванем і сустрэчы з прэзідэнтам Кітайскай Рэспублікі Цай Інвэнь. У жніўні 2020 года міністр аховы здароўя Алекс Азар узначаліў дэлегацыю на Тайвань на спецыяльным самалёце ВПС ЗША для сустрэчы з прэзідэнтам Цай Інвэнь ад імя прэзідэнта ЗША Дональда Трампа, каб ушанаваць памяць нядаўна памерлага «бацькі дэмакратыі на Тайвані», былога прэзідэнта Лі Дэнхуэя, а таксама каб наведаць Міністэрства замежных спраў Тайваня і Міністэрства аховы здароўя і сацыяльнага забеспячэння Тайваня, з мэтай абмяняцца думкамі з медыцынскім персаналам, экспертамі і навукоўцамі аб барацьбе супраць пандэміі COVID-19. У чэрвені 2021 года тры сенатары наведалі Тайвань на транспартным самалёце ВПС ЗША. У лістападзе 2021 чатыры сенатары і два кангрэсмены наведалі востраў на самалёце прадстаўніцкага класа ВМС ЗША. У красавіку 2022 пяць сенатараў, у тым ліку старшыня Камітэта па замежных справах Федэральнага сената, і адзін член Палаты прадстаўнікоў наведалі Тайвань на спецыяльным самалёце ВПС ЗША.
Ход падзей
27 ліпеня Упраўленне марской бяспекі правінцыі Гуандун выпусціла аб’яву аб забароне плавання ў моры, па прычыне ваенных вучэнняў у пазначаным раёне ў заходніх водах праліва Хайнань 29 і 30 ліпеня.
29 ліпеня тайваньская газета Liberty Times паведаміла, што ваенны самалёт НВАК тройчы ўваходзіў у тайваньскую «апазнавальную зону супрацьпаветранай абароны» (паўднёва-заходняя паветраная прастора) а 6:42, 06:43, 07:40. Тайваньскія ВПС былі ў паветры ў стане баявой гатоўнасці і транслявалі выгнанне кітайскага самалёта. У той жа дзень Белы дом заявіў, што калі Пэлосі наведае востраў падчас свайго турнэ па Азіі, у Кітая і ЗША не будзе прычын «ваяваць».
30 ліпеня Нэнсі Пэлосі накіравалася ў Тайвань. У сэрвісе Flightradar24 за яе палётам назірала каля 50 тыс. карыстальнікаў. 30 ліпеня Народна-вызваленчая армія Кітая адкрыла агонь у водах ля правінцыі Фуцзянь. З 30 па 31 ліпеня ваенна-марскі флот і авіяцыя на Паўднёвым і Усходнім ТВД правялі шэраг баявых вучэнняў з высадкай дэсанту.
1 жніўня ЗША пачалі перамяшчаць самалёты і авіяносцы бліжэй да Тайваню. У той жа дзень, па паведамленні Мінабароны Тайваня, чатыры самалёты ВПС Кітая ўвайшлі ў апазнавальную зону СПА Тайваня.
2 жніўня ў СМІ пачалі з’яўляцца звесткі аб непацверджаных баявых кантактах паміж знішчальнікамі ВПС Тайваня і НВАК. Адначасова самолёт Нэнсі Поласі бесперашкодна прызямліўся ў аэрапорце Тайбэя. Пасля пасадкі Усходняя зона камандавання арміі КНР паведаміла, што ўвечары пачне серыю ваенных аперацый каля вострава. Яны ўключалі, апроч іншага, баявую стральбу на далёкія дыстанцыі ў Тайваньскім праліве і выпрабаванне ракеты з няядзернай баявой часткай.
Тайвань
7 красавіка 2022 года старшыня Заканадаўчага Юаня Ю Сікун заявіў, што візіт Пэлосі на востраў будзе мець вялікае значэнне. 27 ліпеня прэм’ер-міністр Тайваня Су Чжэньчан выказаў падзяку спікеру за яе падтрымку і дабрыню ў адносінах да яго дзяржавы на працягу многіх гадоў. Ён павітаў любых замежных дружалюбных гасцей, якія наведваюць Тайвань, таму ўрад прыме ўсе неабходныя меры для ажыццяўлення візіту.
Ван Дзінюй, дэпутат ад Дэмакратычнай прагрэсіўнай партыі, заявіў, што асноўнае правіла амерыканскай дыпламатыі ў адносінах з Тайванем заключаецца ў тым, што запалохвання Кітая не могуць быць фактарам, якія ўплываюць на тайваньска-амерыканскія адносіны. Як адзначала Лін Цзін’і, член Камітэта па замежных справах і нацыянальнай абароне Заканадаўчага Юаня, Кітайская Рэспубліка да гэтага часу ніколі не рабіла ніякіх правакацыйных дзеянняў, накіраваных на падрыў рэгіянальнага свету, таму кантынентальнаму Кітаю не варта пагражаць.
Хуан Юйцзюнь, намеснік дырэктара міжнароднага аддзела кітайскага Гаміньдана і намеснік прадстаўніка ў ЗША, заявіў у інтэрв’ю «Голасу Амерыкі», што Гаміньдан «вітае наведванне Тайваня любымі палітычнымі дзеячамі ЗША з мэтай прасоўвання амерыкана-тайваньскіх адносін», але таксама спадзяецца, што гэты візіт не закране Тайваньскі праліў.
Падчас разгару крызісу ўлады всотрава пачалі праводзіць ваенныя вучэнні, каб падрыхтавацца да магчымага ўварвання Кітайскай Народнай Рэспублікі. Пры гэтым упершыню за 45 гадоў грамадзянскія асобы падчас вучэнняў масава адпраўляліся ў бамбасховішчы.
КНР
29 ліпеня ў афіцыйным акаўнце 80-й Народна-вызваленчай арміі Кітая ў Sina Weibo з’явіўся пост: «Рыхтуйцеся да вайны!».
30 ліпеня акаўнт у Твітэры Ху Сіцынь, былога галоўнага рэдактара кітайскага дзяржаўнага СМІ «Хуаньцю шыбаа», вядомага сваёй рэзкай нацыяналістычнай пазіцыяй, быў заблакаваны пасля таго, як ён напісаў у Твітэры, заклікі, адрасаваныя Народна-вызваленчай арміі, збіць самалёт Нэнсі Пэлосі.
1 жніўня Усходняя зона баявога камандавання Народна-вызваленчай арміі Кітая заявіла, што «пахавае праціўніка» і паказала відэа з ваеннымі вучэннямі.
Іншыя
Міністр замежных спраў Расіі Сяргей Лаўроў заявіў, што візіт Пэлосі на Тайвань быў выкліканы жаданнем ЗША даказаць сваю «беспакаранасць і беззаконне». Афіцыйны прадстаўнік МЗС Марыя Захарава, у сваю чаргу дадала, што «абсалютная катастрофа», якую «ЗША стварылі вакол Украіны», і звязаны з гэтым правал на еўрапейскім кірунку, сталі тупіком, якія запатрабавалі рэзкай змены інфармацыйнай парадыгмы, што і зрабіла Пэлосі.
Санкцыі
1 жніўня, перад візітам Пелосі, Кітай забараніў пастаўкі больш чым 100 тайваньскім экспарцёрам прадуктаў харчавання.
3 жніўня Міністэрства камерцыі Кітайскай Народнай Рэспублікі таксама ўвяло эканамічныя санкцыі супраць Тайваня, прыпыніўшы экспарт пяску, і імпарт тайваньскіх прадуктаў, такіх як садавіна ці рыба.
Ізабела Ягелонка
Ізабе́ла Ягело́нка (Izabela Jagiellonka;  — ) — польска-літоўская прынцэса, дачка польскага караля Жыгімонта Старога. Дзякуючы шлюбу ў 1539 годзе з Янашам Запальяі стала каралевай Венгрыі.
Біяграфія
Яе муж памёр праз два тыдні пасля нараджэння сына. З гэтага моманту пачалася барацьба Ізабелы за прастол для малалетняга Янаша Жыгімонта, які быў абраны каралём Венгрыі. Пасля ўзяцця ў 1541 годзе Буды туркамі Сулейман Цудоўны перадаў Ізабеле Трансільванію, дзе яна кіравала ад імя свайго сына. Сапраўдная ўлада знаходзілася ў руках кардынала Георга Марцінуці. У 1549 годзе легаты караля Чэхіі і Венгрыі (эрцгерцага Аўстрыі) Фердынанда I і Ізабела пагадзіліся вярнуць Трансільванію ў каралеўства Венгрыі. Улетку 1551 года яна была вымушана пакінуць Трансільванію, якая паводле дагавора ў Ньірбатары перайшла ў рукі Фердынанда I Аўстрыйскага. Вярнулася назад ў 1556 годзе са сваім сынам. Памерла ў Альбе Юліі 15 верасня 1559 года.
Шанаванне
Цікава, што галаву Ізабелы (як свяшчэнную рэліквію), падораную ў Мадрыдзе каралевай Ганнай Аўстрыйскай (апошняй жонкай Філіпа II), насіў з сабой архібіскуп Багаты (Калумбія) Луіс Сапата дэ Кардэнас. У 1573 годзе ён змясціў яе ў сярэбраны рэлікварый у галоўнай царкве горада і абвясціў Ізабелу заступніцай горада, а дзень шанавання гэтай святой быў усталяваны на 19 лістапада.
Фёдар Восіпавіч Папоў
Фёдар Восіпавіч Папоў ( — ) — вучоны-гісторык, архівіст, педагог.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі гісторыка-архіўны інстытут (гісторык — архівіст). З кастрычніка 1938 года па люты 1955 год — загадчык партархіва пры ЦК КП(б)Б.
У гады Вялікай Айчыннай вайны быў эвакуяваны разам з дакументамі партыйнага архіва ва Уфу.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, Знак Пашаны, Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалямі «Партызану Айчыннай вайны» I ступені, «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1944 гг.».
Павел Сяргеевіч Башура
Дасягненні
Бронзавы прызёр Першынства Беларусі 2014 года на дыстанцыі 400 м комплексным плаваннем.
Пераможца Першынства Беларусі 2015 года на дыстанцыі 400 м комплексным плаваннем.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2016 года на дыстанцыі 200 м і ў эстафеце 4 × 200 м вольным стылем. Бронзавы прызёр на дыстанцыі 400 м комплексным плаваннем.
Міхаіл Міхайлавіч Пяткевіч
Міхаіл Міхайлавіч Пятке́віч ( — ) — вучоны ў галіне судовай медыцыны, доктар медыцынскіх навук (1975), прафесар (1977).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Юзафова (Барысаўскі раён, Мінская вобласць, Беларусь). У 1960 годзе скончыў Віцебскі медыцынскі інстытут і працаваў у ім і з 1970 года займаў пасаду прарэктара. З 1977 года ў Гродзенскім медыцынскім інстытуце. Займаў пасаду загадчыка кафедры, у 1985—1996 гадах — дэкан педыятрычнага факультэта.
Ауэзаў (пасёлак)
Ауэзаў — пасёлак у Жармінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Ауэзаўскай пасялковай адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна за 42 км на ўсход ад цэнтра горада Чарска. Код КАТА — 634435100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 3993 чалавекі (1931 мужчына і 2062 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 2618 чалавек (1275 мужчын і 1343 жанчыны).
NGC 6914
NGC 6914 (іншае абазначэнне — LBN 274) — адбівальная туманнасць у сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
NGC 6912
NGC 6912 (іншыя абазначэнні — PGC 64700, ESO 596-38, MCG -3-52-8, IRAS20240-1846) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Казярог.
Жалезны трохвугольнік (В’етнам)
Размяшчэнне
«Жалезны трохвугольнік» — раён актыўнасці в’етнамскіх партызан, знаходзіўся прыкладна ў 40 км на паўночны захад ад Сайгона. Умоўнымі вяршынямі яго былі вёскі Бенсук, Бенко і Бенкат. Гэтыя вёскі ўтваралі амаль прамавугольны трохвугольнік, гіпатэнуза якога праходзіла прыблізна па рацэ Сайгон (Сонг-Сайгон). Асноўным элементам гэтага партызанскага раёна быў комплекс падземных збудаванняў (Тунэлі Куці), створаны в’етнамскімі партызанамі. Змяшчаўся ён па суседстве з амерыканскай базай Куці. Аб’екты размяшчаліся ў кіламетры адзін ад аднаго. Іх падзялялі каўчукавая плантацыя і рака Сайгон.
Структура
Сістэма тунэляў была пабудавана яшчэ ў час вайны з французамі і значна пашырана ў 1960-х гадах. Па нарматывах кожны селянін, які ўдзельнічаў у пабудове, павінен быў прайсці па меншай меры 3 фута ў дзень, капалі простымі рыдлёўкамі. Зямлю выносілі ў кошыках. Звычайна капалі ў сезон дажджоў. У сваёй фінальнай версіі трохпавярховы падземны комплекс быў абсталяваны нават невялікім кінатэатрам і аперацыйнай. Агульная даўжыня яго тунэляў, па розных ацэнках, ад 75 да 250 кіламетраў. Тунэлі рабіліся не прамымі, а з паваротамі на 60—120 градусаў. Комплекс меў сістэму паветраабмену, у выглядзе маленечкага памеру выведзеных на паверхню трубак, загнутых у розныя бакі, каб пазбегнуць затаплення пры мусонных дажджах, частка з іх наўмысна паварочвалася ў напрамку вятроў, каб забяспечваць астуджэнне.
Значэнне
У раёне «жалезнага трохвугольніка» размяшчаўся вялікі комплекс падземных тунэляў, які выкарыстоўваўся партызанамі НФВПВ як тылавая база для правядзення ўзброеных акцый у Сайгоне і яго ваколіцах.
Баявыя дзеянні
Да 1965 тэрыторыя ля «жалезнага трохвуголніка» не кантралявалася ўрадавай арміяй Паўднёвага В’етнама. Пасля пачатку поўнамаштабнага ўдзелу ЗША ў В’етнамскай вайне тут з верасня 65-га перыядычна праводзіліся аперацыі, накіраваныя на ліквідацыю пагрозы Сайгону з гэтага раёна. Комплекс тунэляў НФВПВ упершыню быў знойдзены ў ходзе аперацыі «Crimp» (студзень 1966); у далейшым для знішчэння размешчаных у гэтых тунэлях і іншых падземных збудаваннях партызан на тэрыторыі Паўднёвага В’етнама складоў і захопу дакументаў праціўніка ў многіх амерыканскіх падраздзяленнях былі створаны спецыяльныя атрады так званых «тунэльных пацукоў».
Найбольш вядомай аперацыяй у «жалезным трохвугольніку» стала аперацыя «Сідар-Фолс» (студзень 1967), найбуйнейшая наземная аперацыя вайны на той момант, у якой удзельнічала 16 тыс. амерыканскіх салдат і 14 тыс. паўднёвав’етнамскіх. У ходзе яе амерыканскія войскі перамясцілі ўсё насельніцтва кантраляванай НФВПВ вёскі Бенсук у лагер для бежанцаў, а сама вёска была знішчана.
У сучасны час у комплексе адкрыты турыстычны атракцыён.
Алёкма
Алёкма (Олёкма, Өлүөхүмэ) — рака ў Сібіры, правы прыток Лены. Цячэ па тэрыторыях Якуціі, Забайкальскага края, Амурскай вобласці Расіі. Даўжыня ракі 1436 км. Плошча вадазбору 210 000 км². Сярэдні расход вады 1950 м³/с. Сярэдні аб’ём сцёку 61,544 км³/год. Рака Алёкма бярэ пачатак у горнай мясцовасці на тэрыторыі Забайкальскага края. Верхняе цячэнне ў межах Алёкмінскага Cтанавіка. Далей рака працякае па ўсходняй частцы Алёкма-Чарскага нагор’я. Упадае ў Лену у напрамку на ўсход ад горада Алёкмінск. Рэчышча звілістае. Хуткасць стала змяняецца. На тэрыторыі Якуціі ёсць парогі. Дно пясчанае і камяністае. Сярод прытокаў: Тарын, Чара, Шаман, Тургунча, Авіка, Укурум і інш. Рака суднаходная на адлегласці 406 км ад вусця.
Рака Алёкма — папулярны турыстычны маршрут. На берагах сустракаюцца старажытныя наскальныя надпісы.
Андрэй Раманавіч Гарбачоў
Андрэй Раманавіч Гарбачоў (нар. , в. Рыскоў, Рагачоўскі раён, Гомельская вобласць — ) — беларускі гісторык. Кандыдат гістарычных навук (1960), дацэнт (1963). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. М. Горкага (гістарычны факультэт, 1936). Працаваў у Брэсцкім дзяржаўным педагагічным інстытуце імя А. С. Пушкіна (1946—1963, выкладчык, загадчык кафедры гісторыі, выкладчык кафедры асноў марксізму-ленінізму, у 1947—1963 — намеснік дырэктара па вучэбна-навуковай рабоце), Віцебскім дзяржаўным універсітэце (1963—1995, дацэнт кафедры філасофіі, у 1963—1978 — рэктар).
Навуковыя інтарэсы: гісторыя грамадска-палітычных вучэнняў; гісторыя Беларусі.
Узнагароды
Званне «Заслужаны работнік вышэйшай школы Беларускай ССР» (1972), ордэны Леніна, Чырвонай Зоркі, Кастрычніцкай рэваолюцыі, Айчыннай вайны II ступені і інш.
Віктар Паўлавіч Чарнышоў
Віктар Паўлавіч Чарнышоў (, г.  —, Мінск) — беларускі архітэктар. Заслужаны будаўнік БССР (1965).
Біяграфія
Скончыў у 1941 годзе Харкаўскі інстытут інжынераў камунальнага будаўніцтва. Працаваў галоўным архітэктарам Оршы, Гомеля, Мінска (1967—1970), начальнік Віцебскага абласнога філіяла інстытута «Белдзяржпраект», галоўны архітэктар інстытута «Белдзяржпраект», намеснік дырэктара БелНДІдзіпрасельбуд, дырэктар Мінскага філіяла цэнтральнага навукова-даследчага і праектнага інстытута горадабудаўніцтва. У 1954—1957 выкладчык Віцебскага будаўнічага тэхнікума.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1957 года. Член КПСС з 1960 года. Пражываў у г. Мінск.
Творчасць
Работы: праекты забудовы кварталаў па вуліцах Савецкай, Сялянскай, Першамайскай у Гомелі (1949—1950), вул. Фрунзэ ў Віцебску (1957—1959 ), планіроўка пл. Леніна ў Оршы (1962), генпланы (з карэкціроўкамі) Віцебска (1955—1956, 1971—1974 ), Наваполацка (1960, 1972—1974, усе ў аўтарскім калектыве), схема фарміравання сеткі гарадскіх і сельскіх паселішчаў БССР да 2000 года (1972—1975).
Аўтар шэрагу артыкулаў па пытаннях горадабудаўніцтва Беларусі.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі «Знак Пашаны» (1966), Айчыннай вайны II ступені (1985), медалямі, дзвюма Ганаровымі граматамі Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1963, 1969). Дзяржаўная прэмія БССР 1984 за планіроўку і забудову Наваполацка.
Ільяшаў і Партнёры
ЮФ «Ільяшаў і Партнёры» — юрыдычная кампанія, створаная ў 1997 годзе. Спецыялізуецца на карпарацыйным, падатковым, банкаўскім і фінансавым, працоўным, марскім і паветраным праве, міжнародным гандлі, прадстаўніцтве ў судах, міжнародных арбітражах і г.д.
Гісторыя
У 2006 годзе Максім Капейчыкаў (1977—2016) стаў партнёрам фірмы.
У 2013 годзе быў адкрыты офіс у Дняпры, у 2016 годзе — у Таліне, а ў 2019 годзе — у Адэсе.
У 2017 годзе фірма пачала прымаць аплату ў Bitcoin.
Галавачы (Ляхавіцкі раён)
Гісторыя
У 1836 годзе Галавачы — вёска маёнтка Дарава Харунжэўскае Навагрудскага павета Гродзенскай, з 1842 года Мінскай губерні, уласнасць Керсноўскіх, 1 двор, 7 жыхароў. У 1844 годзе ў вёсцы 2 двары, 15 сялян. У 1846 годзе вёска маёнтка Дарава, уласнасць Г. І. Чарноўскага, 5 двароў, 50 жыхароў. У 1897 годзе Дараўскай воласці, 16 двароў, 110 жыхароў. У 1909 годзе — 24 двары, 150 жыхароў.
Ільяшаў і Партнёры
Гісторыя
З адкрыццём у кастрычніку 2019 года офіса ў Адэсе «Ільяшаў і Партнёры» стала юрыдычнай фірмай з найбуйнейшай сеткай ва Украіне.
Галавачы (Ляхавіцкі раён)
Гісторыя
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Дараўскай гміне Баранавіцкага павета На­вагрудскага ваяводства, 24 двары, 137 жыхароў (1921).
Ільяшаў і Партнёры
Некаторыя кейсы
Кліентам кампаніі з’яўляецца ДП «Антонаў». У 2003 годзе фірма займалася вызваленнем украінскіх самалётаў Ан-124-100 («Руслан») Авіяліній Антонава з-пад арышту ў Канадзе і Бельгіі. Самалёты вярнулі пасля 19-месячнага арышту і судовых цяжбаў.
Галавачы (Ляхавіцкі раён)
Гісторыя
З 1939 года ў БССР, з 15 студзеня 1940 года ў Ляхавіцкім раёне Баранавіцкай вобласці. З 12 кастрычніка 1940 года ў Федзюкоўскім сельсавеце.
Ільяшаў і Партнёры
Некаторыя кейсы
У 2007 годзе фірма суправаджала працэдуры банкруцтва Феадасійскай карабельнай кампаніі «Мора», а таксама кансультавала фірмы «Антонаў» падчас складання кантракта з НАТО на суму $ 600 млн.
У 2010 годзе фірма праводзіла due diligence страхавой кампаніі PZU Украіна падчас падрыхтоўкі IPO кампаніі PZU SA у Польшчы. IPO, праведзенае PZU на Варшаўскай фондавай біржы, стала другой па велічыні ўгодай на еўрапейскім рынку ў 2010 годзе: страхавая кампанія залучыла € 1,99 млрд.
Каманда практыкі міжнароднага гандлю «Ільяшаў і Партнёры» бароніць украінскія гандлёва-эканамічныя інтарэсы ў спрэчцы паміж Украінай і ЕС пра тымчасовую забарону экспарту лесаматэрыялаў у неапрацаваным выглядзе (лесу-кругляка). Гэта першая спрэчка ў рамках Пагаднення аб асацыяцыі паміж Украінай і ЕС. 11 снежня 2020 Арбітражная група вынесла пастанову ў спрэчцы паміж Украінай і ЕС у сувязі з увядзеннем Украінай мараторыя на экспарт неапрацаванай драўніны (лясы-кругляка). Арбітры прызналі, што Украіна мае права абмяжоўваць экспарт лесу пры пэўных абставінах.
«Ільяшаў і Партнёры» аказвае бясплатныя юрыдычныя паслугі Таварыству Чырвонага Крыжа Украіны і выйграў два выпадкі злоўжывання сімволікай арганізацыі сеткай аптэк і сеткай медыцынскіх цэнтраў.
Рэйтынгі
Па версіі Chambers Europe: адзіная фірма першага ўзроўню ў практыцы вырашэння спрэчак у Украіне.
Па версіі The Legal 500: вядучая юрыдычная фірма ў сферах вырашэння спрэчак, крымінальнага права, інтэлектуальнай уласнасці, камерцыйнага і карпаратыўнага права.
У 2019 годзе ачоліла рэйтынг у сферы вырашэння спрэчкі ва Украіне па выніках даследавання Chambers Global 2019.
Галавачы (Ляхавіцкі раён)
Гісторыя
З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. У 1959 годзе было 175 жыхароў, у 1970 годзе 127 жыхароў. У 2002 годзе 22 двары, 35 жыхароў, у складзе калгаса «Кастрычнік» (цэнтр — в. Конькі). З 16 сакавіка 1987 года ў Конькаўскім сельсавеце.
Ільяшаў і Партнёры
Рэйтынгі
Юрыдычная фірма 2021 года ва Украіне ў сферы міжнароднага гандлю.
Медына (значэнні)
Назву Медына маюць:
Леа Дэліб
Клеман Філібер Леа Дэліб (Clément Philibert Léo Delibes) (, Сен-Жэрмен-дзю-Валь, цяпер у межах г. Ла-Флеш, Францыя —, ) — французскі кампазітар. Член (1884).
Біяграфія
Леа Дэліб нарадзіўся 21 лютага 1836 года ў Сен-Жэрмен-дзю-Валь, у сям’і паштовага служачага і дочкі спевака «Опера комік». Пасля смерці бацькі ў 1847 годзе сям’я пераехала ў Парыж. Дэліб вучыўся музыцы ў сваёй маці і дзядзькі, арганіста царквы Сент-Эсташ і выкладчыка спеваў у Парыжскай кансерваторыі.
З 1848 года вучыўся ў Парыжскай кансерваторыі па класе Тарыа. У 1849 годзе ён атрымаў другі прыз па сальфеджыа, а праз год, у 1850 годзе, заняў першае месца.
Ён таксама займаўся па класе аргана ў Франсуа Бенуа, па класе кампазіцыі ў Адольфа Адана, па класе фартэпіяна Фелікса ле Купэ і па класе гармоніі Франсуа Базена.
Быў харыстам у царкве Мадлен у Парыжы, выступаў у хоры хлопчыкаў на прэм’еры оперы Меербера «Прарок» 11 красавіка 1849 года.
З 1853 года па 1871 год займаў месца арганіста пры царкве Сен-П’ер-дэ-Шаё. У гэты ж час супрацоўнічаў з парыжскім «Тэатрам Лірык» (у якасці акампаніятара і рэпетытара), даваў урокі фартэпіяна.
У 1865—1872 гадах — другі хормайстар тэатра «Гранд Апера». У 1871 годзе Дэліб адмовіўся ад пасады арганіста, ажаніўся з Леанціна-Эстэль Дэнен і цалкам прысвяціў сябе кампазіцыі.
З 1881 года прафесар Парыжскай кансерваторыі. Дэліб змяніў Напалеона-Анры Рэбера на пасадзе прафесара кампазіцыі ў кансерваторыі, нягледзячы на ўласнае прызнанне, што ён нічога не ведае пра фугу і кантрапункт. Да сваіх абавязкаў ён ставіўся з вялікай сур’ёзнасцю. Музычны крытык Чарлз Даркурс нагадаў пра клопат Дэліба пра сваіх студэнтаў і непакой за іх поспех у Рымскай прэміі (Prix de Rome) — самай прэстыжнай музычнай прэміі Францыі.
Апошнія гады Дэліба былі фінансава камфортнымі і сацыяльна забяспечанымі. У 1884 годзе ён быў абраны ў Інстытут Францыі. Апошняй яго працай, незавершанай па прычыне яго смерці, была опера «Касія».
Дэліб, які пэўны час хварэў, памёр у сваім доме ў Парыжы пасля раптоўнага ўдара незадоўга да свайго 55-годдзя.
Пахаваны на могілках Манмартр у Парыжы.
Творчасць
Працаваў пераважна ў музычна-тэатральных жанрах.
Трынаццаць першых невялікіх опер не прынеслі Дэлібу вялікай славы. Сапраўдная яго вядомасць пачалася з 1865 года, пасля яго кантаты «Alger» і ў асаблівасці пасля балета «Ручай» (La source), пастаўленага ў 1866 годзе ў Вялікай парыжскай оперы.
Найбольш вядомыя яго оперы «Так сказаў кароль» (1873) і «Лакмэ» (1883) — адна з найлепшых французскіх арыентальных опер.
Наватар у галіне балета, сімфанізаваў балетную музыку, развіў у ёй драматычны пачатак. Яго найлепшыя балеты «Капелія» (1870) і «Сільвія» (1876) зрабілі вялікі ўплыў на развіццё музычна-харэаграфічнага мастацтва.
Оперы і аперэты
Звыш 30 опер і аперэт. Найбольш вядомыя:
Вакальная музыка
20 рамансаў, 4-галосныя мужчынскія хоры і іншыя
Экалагічная ніша
Экалагічная ніша — месца, якое займае від у біяцэнозе і якое ўключае комплекс яго біяцэнатычных сувязей і патрабаванняў да фактараў асяроддзя. Тэрмін уведзены ў 1914 Дж. Грынелам і ў 1927 Чарльзам Элтанам. У цяперашні час вызначэнне Грынела прынята называць прасторавай нішай (па сэнсу тэрмін бліжэй да паняцця месцапражыванне), а вызначэнне Элтана называюць трафічнай нішай (экалагічная ніша прадстаўляе сабой суму фактараў існавання дадзенага віду, асноўным з якіх з’яўляецца яго месца ў харчовым ланцужку). У цяперашні час дамінуе мадэль гіпераб’ёму Дж. Э. Хатчынсана. Мадэль прадстаўлена як n-мерны куб, на восях якога адкладзеныя экалагічныя фактары. Па кожным фактару ў выгляду ёсць дыяпазон, у якім ён можа існаваць (экалагічная валентнасць). Калі правесці праекцыі ад крайніх кропак дыяпазонаў кожнай восі фактараў, мы атрымаем n-мерную фігуру, дзе n — колькасць значных для віду экалагічных фактараў. Мадэль у асноўным абстрактныая, але дазваляе атрымаць добрае ўяўленне аб экалагічнай нішы .. Па Хатчынсану экалагічная ніша можа быць:
Дапушчэнні мадэлі:
Гэта адрозненне падкрэслівае, што міжвідавая канкурэнцыя прыводзіць да зніжэння пладавітасці і жыццяздольнасці і што ў фундаментальнай экалагічнай нішы можа быць такая частка, займаючы якую від у выніку міжвідавай канкурэнцыі не ў стане больш жыць і паспяхова размнажацца. Гэтая частка фундаментальнай нішы віду адсутнічае ў яго рэалізаванай нішы. Такім чынам, рэалізаваная ніша заўсёды ўваходзіць у склад фундаментальнай або роўная ёй.
Сяргей Георгіевіч Гаршкоў
Біяграфія
Нарадзіўся 26 снежня ў горадзе Камянец-Падольскі ў сям’і настаўнікаў.
З 1912 па 1926 год жыў і вучыўся ў Каломне. Пасля заканчэння сярэдняй школы № 9 паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Ленінградскага універсітэта. У 1927 годзе пакідае універсітэт.
З кастрычніка 1927 — на ваеннай службе. Скончыў Ваенна-марское вучылішча імя М. В. Фрунзе ў 1931 годзе. Пачаў службу на Марскіх сілах Чорнага і Азоўскага мораў: з лістапада 1931 года — вахтавы начальнік на эскадранным мінаносцы «Фрунзе», са снежня 1931 года — штурманам гэтага эсмінца. Але ўжо ў сакавіку 1932 года пераведзены на Ціхаакіянскі флот, дзе служыў штурманам на мінным заграджальніке «Томск», з студзеня 1934 года — флагманскі штурман брыгады загароджвання і тралення, з лістапада 1934 года — камандзір вартавога карабля «Бурун», з сакавіка 1937 — камандзір эсмінца «Знішчальны».
У сакавіку 1937 года скончыў курсы камандзіраў караблёў. З кастрычніка 1937 — начальнік штаба, а з мая 1938 — камандзір брыгады эсмінцаў Ціхаакіянскага флоту. На чале брыгады ўдзельнічаў у баях ля возера Хасан.
У чэрвені 1940 года пераведзены назад на Чарнаморскі флот і прызначаны камандзірам брыгады крэйсераў. У красавіку 1941 завочна скончыў Курсы ўдасканалення вышэйшага начальніцкага саставу пры Ваенна-марской акадэміі імя К. Я. Варашылава.
Вялікая Айчынная вайна
На чале брыгады ўступіў у баявыя дзеянні Чарнаморскага флоту ў Вялікай Айчыннай вайне ў чэрвені 1941 года. Як буйны флоцкі начальнік упершыню вызначыўся пры абароне Адэсы і асабліва ў верасні 1941 года пры высадцы Грыгор’еўскага дэсанту. З кастрычніка 1941 года камандаваў Азоўскай ваеннай флатыліяй, на чале якой удзельнічаў у Данбаска-Растоўскай абарончай аперацыі, у Керчанска-Феадасійскай дэсантнай аперацыі, у абарончым этапе бітвы за Каўказ. Пасля расфарміравання флатыліі, з жніўня 1942 года — намеснік камандуючага Наварасійскага абарончага раёна па марской частке — член Ваеннага Савета, удзельнік Наварасійскай абарончай аперацыі. У лістападзе 1942 года часова камандаваў войскамі 47-й арміі, якая абаранялася ў раёне Наварасійска (адзіны выпадак камандавання флоцкім военачальнікам агульнавайсковай арміяй у Вялікай Айчыннай вайне).
У студзені 1943 года была адроджана Азоўская ваенная флатылія і Гаршкоў С. Г. быў ізноў прызначаны яе камандзірам. Пад яго камандаваннем флатылія ў 1943 годзе актыўна садзейнічала савецкім войскам у Данбаскай аперацыі і ў Новарасійска-Таманскай наступательнай аперацыі. Сілы флатыліі правялі серыю дэсантных аперацый на Азоўскім моры: дэсант у касы Вербяной, Таганрожскі дэсант, Марыупальскі дэсант, дэсант у Асіпенка, Цемрукскі дэсант. У ходзе Керчанска-Эльцігенскай дэсантнай аперацыі Азоўская флатылія пад яго камандаваннем высаджвала сілы галоўнага дэсанту пад Керччу і забяспечвала падтрымку з мора савецкіх войскаў на Керчанскім плацдарме.
З красавіка 1944 года — камандзір зноў створанай Дунайскай ваеннай флатыліі. Кіраваў яе дзеяннямі ў Яска-Кішынёўскай, Бялградскай, Апацін-Капашварскай, Будапешцкай аперацыях, умела арганізаваў узаемадзеянне флатыліі з сухапутнымі войскамі. Зноў вызначыўся пры высадцы многіх тактычных і аператыўных дэсантаў (фарсіраванне Днястроўскага лімана, дэсант у Жэбрыяны — Вілкава, дэсант у Кілію Новую, дэсанты ў Радуевацы і Прахава, Гер’енскі дэсант, Апатавацкі дэсант, Вукаварскі дэсант). Аднак у снежні 1944 года нечакана быў зняты з камандавання флатыліяй і прызначаны камандуючым эскадрай Чарнаморскага флоту. Паколькі на Чорным моры да таго часу баявыя дзеянні ўжо некалькі месяцаў як завяршыліся, то адкліканне з ваеннай флатыліі ў тыл было відавочным паніжэннем.