cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мікалай Аляксандравіч Львоў
Памяць
13 чэрвеня 2004 года ў цэнтры горада Таржка быў усталяваны помнік М. А. Львову, створаны па ініцыятыве і сіламі фонду імя Львова сумесна з адміністрацыяй горада Таржка. Праект помніка выканаў архітэктар У. П. Гарадовіч, а бюст архітэктара стварыў скульптар Ю. П. Карпенка.
C 2003 года імя М. А. Львова носіць Цвярское вучылішча культуры.
Алег Уладзіміравіч Хадыка
Алег Уладзіміравіч Хадыка (, Мінск —, Мінск) — беларускі мастацтвазнаўца, рэстаўратар, педагог.
Біяграфія
Рос без бацькі. Скончыў у 1966 годзе архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута.
З 1964 года працаваў выкладчыкам архітэктурнага факультэта Беларускага політэхнічнага інстытута. Трохі пазней стаў супрацоўнікам Міністэрства культуры, займаўся прыцягненнем новых кадраў у рэстаўрацыйную сферу Беларусі.
Алег Хадыка захапляўся мовай ідыш і далучаў да яе сваіх вучняў, у прыватнасці, Аляксандра Астравуха. Уваходзіў у мастацкі савет, які зацвярджаў тэмы, эскізы і выкананне манументальна-дэкаратыўных твораў.
Жыў у Мінску. Памёр 11 чэрвеня 2021 года ў Мінску.
Навуковая дзейнасць
Працуе ў галіне тэорыі мастацтва. Выступаў у рэспубліканскім і замежным друку. Асноўныя работы: артыкулы «Адхіленне ў мастацкай творчасці», «Форма і яе імя», «Мысленны эксперымент у мастацкім праектаванні», «Прыгоды на курорце С. Эйзенштэйна», «Аб жанры архітэктурных фантазій».
Дзмітрый Віталевіч Лаеўскі
Дзмітрый Віталевіч Лаеўскі — беларускі адвакат. Абараняў інтарэсы кандыдата ў прэзідэнты Віктара Бабарыкі і ягонага былога адваката Максіма Знака.
Біяграфія
Скончыў у 2008 годзе юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «правазнаўства», а праз год атрымаў ступень магістра па спецыяльнасці «юрыспрудэнцыя». У 2013 годзе скончыў аспірантуру Інстытута прававых даследаванняў Нацыянальнага цэнтра заканадаўства і прававых даследаванняў Рэспублікі Беларусь.
З 2007 года пачаў сваю працоўную дзейнасць юрыстам у юрыдычнай фірме. У 2008 годзе прайшоў стажыроўку ў Мінскай гарадской калегіі адвакатаў (МГКА), пасля чаго ў 2009 годзе здаў кваліфікацыйны экзамен, быў прыняты ў МГКА ў якасці адваката і пачаў самастойную адвакацкую практыку — спачатку ў юрыдычнай кансультацыі, а з кастрычніка 2010 года — у адвакацкім бюро. З верасня 2012 па снежань 2015 года займаўся аказаннем юрыдычных паслуг суб’ектам гаспадарання на падставе пасведчання аб атэстацыі юрыста. 15 студзеня 2016 года, пасля атрымання ліцэнзіі на права ажыццяўлення адвакацкай дзейнасці, прыняты ў МГКА і практыкаваў у якасці адваката ў адным з адвакацкіх бюро. З верасня 2016 па лістапад 2017 ажыццяўляў адвакацкую дзейнасць індывідуальна.
Са снежня 2017 года кіравальны партнёр адвакацкага бюро «Лаеўскі, Юльскі і партнёры». Спецыялізацуецца на судовай практыцы па пытаннях прыцягнення да розных відаў юрыдычнай адказнасці кіраўнікоў і заснавальнікаў арганізацый, спрэчках з удзелам суб’ектаў гаспадарання, прававым рэгуляванні атрымання і выкарыстання знешняй фінансавай дапамогі.
У час палітычнага крызісу ў Беларусі абараняў інтарэсы кандыдата ў прэзідэнты Віктара Бабарыкі у справе менеджараў Белгазпрамбанка і ягонага былога адваката Максіма Знака. У судовых спрэчках папрасіў апраўдаць людзей, чыя вымушаная згода з абвінавачваннем выкарыстоўвалася для незаконнага крымінальнага праследу Віктара Бабарыкі, што было расцэнена МГКА як «выказванні ў дачыненні да абвінавачвання іншых асоб, якія супярэчаць іх пазіцыі і пазіцыі іх абаронцаў» і «ацэнка пазіцыі і працы іншых адвакатаў у прысутнасці іх кліентаў». Дысцыплінарнай камісіяй МГКА выключаны з калегіі адвакатаў.
Прэміі і ўзнагароды
У ліку чатырох беларускіх юрыстаў уганараваны прэміяй «За абарону правоў чалавека-2021» Рады адвакатаў і юрыдычных супольнасцей Еўропы.
Кондрава
Кондрава (Ко́ндрово) — горад (з 1938) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Дзяржынскага раёна Калужскай вобласці. Размешчаны на рацэ Шаня (прыток Угры (басейн Акі), за 46 км ад Калугі, на Сярэднярускім ўзвышшы. Троіцкая папяровая фабрыка. Царква Спаса Нерукатворнага (1820), Помнік «50 гадоў Перамогі».
Зацэнне
Зацэ́нне (, Заценье) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Пётр Іосіфавіч Зялінскі
Пётр Іосіфавіч Зялінскі, вядомы як Пятро Зялінскі (, в. Заканалле, Люблінскае ваяводства, Польшча —, Мінск) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (1990), прафесар (1991).
Біяграфія
Скончыў Гомельскі дзяржаўны педагагічны інстытут (кваліфікацыя «Настаўнік гісторыі сярэдняй школы», 1958), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (аспірантура, 1968).
Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1968, гістарычны факультэт, кафедра гісторыі Беларусі новага і найноўшага часу, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: гісторыя Беларусі.
Узнагароды
Ганаровыя граматы Міністэрства вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі БССР (1981), Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2002), Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта (2005).
Моніка Цэтэрлунд
Моніка Цэтэрлунд (швед. Monica Zetterlund, пры нараджэнні Ева Моніка Нільсан (швед. Eva Monica Nilsson); нар. 20 верасня 1937 — 12 мая 2005) — шведская спявачка і актрыса.
Спявачка
Цэтэрлунд пачала з вывучэння класічных джазавых песень з радыё і з дыскаў, першапачаткова не ведаючы мовы і таго, пра што яны спявалі на англійскай мове. У яе хіты ўвайшлі «Sakta vi gå genom stan» (шведскі кавер на «Walking My Baby Back Home»; па-шведску даніна павагі да горада Стакгольм), «Visa från Utanmyra», «Sista jäntan», «Trubbel», «Gröna små äpplen» («Little Green Apples»), «Monicas vals» («Waltz for Debby»), «Stick iväg, Jack!» («Hit the Road Jack»), «Att angöra en brygga», «Var blev ni av», «Måne över Stureplan» (кавер на «Moon Over Bourbon Street» Стынга) і «Under vinrankan!», і шмат іншых.
У 1964 годзе яна запісала крытычны джазавы альбом «Waltz for Debby» з Білам Эвансам, альбом, які яна сама ахарактарызавала як «лепшае, што я зрабіла»  і вельмі ім ганарылася. Яе прафесійнае майстэрства было яскрава прадэманстравана ў гэтым альбоме ў выкананні складанай песні Гаральда Арлена «So Long, Big Time».
У яе шматгадовую кар’еру таксама ўваходзіла песня «En gång i Stockholm» («Зімовы горад»); джазавая балада, з якой яна прадстаўляла Швецыю на конкурсе песні «Еўрабачанне» 1963 года. Аднак яна фінішавала апошняй (галоўным чынам таму, што жанр песні не падыходзіў да спаборніцтваў)  і набрала ганебныя нуль балаў, але ў Швецыі засталася паспяховай.
Актрыса
Яе супрацоўніцтва з камічным дуэтам Hasse & Tage (у 1960-х і 1970-х) у выніку прывяло да сцэнічнай кар’еры ў рэвю і фільмах. Памятнымі з’яўляюцца яе удзел у фільмах Прычал лодкі і Яблычная вайна, з яе самых запамінальных роляў вылучаецца Ульрыка ў фільме Яна Труэля Эмігранты, з Ліў Ульман і Максам фон Сюдавам, былая прастытутка, якая разам з дачкой-падлеткам Элін (у вобразе дачкі Цэтэрлунд, Евы Лены Цэтэрлунд) далучаюцца да галоўных герояў у эміграцыі ў Амерыку ў 1850-х гадах, роля за якую Цэтэрлунд атрымала прэмію Гульдбэджа за лепшую жаночую ролю другога плана. Знялася ў больш чым 20 фільмах і тэлесерыялах.
Здароўе і смерць
Яна пакутавала на цяжкі скаліёз, які пачаўся пасля дзіцячай аварыі, і ў выніку была вымушана сысці са сцэны ў 1999 годзе.
12 мая 2005 года яна загінула пасля выпадковага пажару ў сваёй кватэры ў Стакгольме, верагодна, з-за звычкі паліць у ложку.
Багноўка
Багноўка, вадзяніка, вараніка, шыкша (Empetrum) — род кветкавых вечназялёных нізкарослых хмызнякоў сямейства.
Батанічнае апісанне
Лісце вузкае, шчыльнае, з загорнутымі ўніз бакамі. Кветкі дробныя, пазухавыя, трохчленавыя, з падвойным калякветнікам, тычынак 3. Плод — ягадападобная касцянка з вадкім і крыху саладкавым сокам.
Арэал
Налічваецца ад некалькіх да 18 відаў, якія пашыраны ў халодных абласцях Паўночнага паўшар’я, у паўднёвых раёнах Паўднёвай Амерыкі і на некаторых прылеглых астравах (Чылійскія Анды, Вогненная Зямля, астравы Фалклендскія і Трыстан-да-Кунья), ва ўсходняй частцы Паўночнай Амерыкі і ў паўднёва-заходняй Еўропе. Сустракаюцца па мохавай, мохава-лішайнікавай і камяністай тундры, на сфагнавых балотах, радзей на пясчаных косах і дзюнах, у лясах і ў альпійскім поясе.
Бярозаўка (Усць-Талаўская пасялковая адміністрацыя)
Бярозаўка — сяло ў Шэманаіхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Усць-Талаўскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 636863200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 360 чалавек (173 мужчыны і 187 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 352 чалавекі (181 мужчына і 171 жанчына).
Афанасій Георгіевіч Заўялкаў
Афанасій Георгіевіч Заўя́лкаў (, в. Меншыкава, Курганская вобласць, Расія — ) — беларускі вучоны-эканаміст. Доктар эканамічных навук (1976), прафесар (1977).
Біяграфія
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Скончыў Днепрапятроўскае артылерыйскае вучылішча. Скончыў у 1951 годзе Маскоўскі эканамічны інстытут. З 1954 года ў Беларускім эканамічным універсітэце.
Даследаваў праблемы планавання сацыяльна-эканамічнага развіцця, цэн і цэнаўтварэння.
Жан Казімір-Пер’е
Жан Поль П'ер Казімір-Пер'е (Jean Paul Pierre Casimir-Périer;,  — , ) — французскі банкір і дзяржаўны дзеяч, прэзідэнт Францыі часоў Трэцяй рэспублікі. Займаў пасаду ўсяго шэсць месяцаў (203 дня) у 1894—1895 гадах, менш за ўсю гісторыю краіны.
Віктар Рыгоравіч Заўрыеў
Віктар Рыгоравіч За́ўрыеў (, г., Башкартастан — ) — беларускі географ. Доктар геаграфічных навук (1959), прафесар (1960). З 1961 года ў БДУ.
Севана-Разданскі каскад
Севана-Разданскі каскад (Севан-Разданскі каскад, Севанскі каскад) — комплекс гідраэлектрастанцый, размешчаных на рацэ Раздан, у Арменіі. Каскад складаецца з 8 ГЭС, з іх шэсць на Раздане і дзве на адыходзячым ад Раздана Арташацкім ірыгацыйным канале.
Гісторыя будавання і эксплуатацыі
Стварэнне каскада пачалося ў 1923 годзе з пачаткам будавання малой Ерэванскай ГЭС на адыходзячым ад Раздана Арташацкім ірыгацыйным канале. У 1932 годзе на ім жа была пабудавана Ерэванская ГЭС-2. У 1931 годзе была складзена схема выкарыстання вод возера Севан, якая разумела паступовае зніжэнне ўзроўню возера на 50 м; пры гэтым, плошча возера значна скарачаўся, што дазволіла б скарыстаць для патрэб ірыгацыі (са спадарожным выпрацаваннем электраэнергіі) значныя аб'ёмы вады, што выпараюцца з люстэрка возера (сярэднегадовы сцёк Раздана ў гэтым выпадку павялічыўся б прыкладна ў 14 раз). Праект быў прыняты да рэалізацыі — пачалося будаванне ірыгацыйных сістэм, а таксама Канакерскай ГЭС на Раздане, пушчанай у 1936 годзе. З 1933 года праз паглыбленае рэчышча Раздана пачаўся паступовы спуск возера. У 1940 годзе было пачата будаванне галоўнай ГЭС каскада — Севанскай, прыпыненае на час Вялікай Айчыннай вайны. Севанская ГЭС была пушчана ў 1949 годзе, Гюмушская (найболей магутная ГЭС каскада) — у 1953 годзе, Арзнинская ГЭС — у 1953 годзе, Ерэванская ГЭС-3 — у 1955 годзе, Атарбекянская ГЭС — у 1959 годзе, Ерэванская ГЭС-1 — у 1962 годзе; таксама, у 1960-х гадах планавалася будаванне яшчэ трох ГЭС (Верхне-Аргавандскай, Ніжне-Аргавандскай і Нарагавіцкай), аднак дадзеныя станцыі пабудаваны не былі.
Вуліца Дамінікону (Вільнюс)
Вуліца Дамінікону (традцыйная беларуская назва — Дамініка́нская ву́ліца , Dominikonų gatvė, ulica Dominikańska) — вуліца ў цэнтральнай частцы Вільні, у Старым Горадзе. Працягвае вуліцу Святаянскую. Звязвае скрыжаванне вуліц Святаянскай, Універсітэцкай і Гаона з рогам вуліц Нямецкай і Віленскай. Працягваецца вуліцай Троцкай.
Севана-Разданскі каскад
Гісторыя будавання і эксплуатацыі
Аднак, зніжэнне ўзроўня возера (пры адначасна нарастальным яго забруджанні) прывяло да ўзнікнення шэрага экалагічных праблем, у выніку чаго ў 1958 годзе было прынята рашэнне адмовіцца ад фарсіраванага спуску возера. Скіды з возера былі моцна зніжаны і прывязаны да патрэб ірыгацыі, у выніку чаго выпрацаванне на ГЭС Севана-Разданскага каскада істотна зменшылася. Для папаўнення запасаў вады ў возеры, у 1961 годзе быў прынята рашэнне пра будаванне тунэля для перакідання часткі сцёку ракі Арпа ў Севан. Будаванне дадзенага тунэля даўжынёй 48,3 км было завершана ў 1981 годзе, пасля чаго было пачата будаванне тунэля Варатан-Арпа даўжынёй 21,7 км, завершанае ў 2003 годзе. Пасля пуску тунэля ровень возера, што знізіўся да сярэдзіны 1980-х гадоў на 18,5 м, стаў паступова расці.
Вуліца Дамінікону (Вільнюс)
Архітэктурныя дамінанты вуліцы — комплекс кляштара дамініканцаў з касцёлам Святога Духа ў стылі віленскага барока, касцёл Найсвяцейшай Тройцы, палацы Бжастоўскіх, Гурэцкіх, Завішаў і Пацеяў, помнікі архітэктуры XV—XVIII стагоддзяў.
Гісторыя
Назва вуліцы ўтварылася ад кляштара дамініканцаў, які захаваўся да нашага часу. Ужо ў XVI ст. забудова вуліцы была мураванай.
Севана-Разданскі каскад
Гісторыя будавання і эксплуатацыі
ГЭС Севана-Разданскага каскада згулялі вялікую ролю ў развіцці эканомікі Арменіі ў 1930—1960-х гадах. З 1953 па 1966 год на каскадзе штогод выпрацоўвалася больш 1 млрд.квт·г. электраэнергіі, максімум выпрацавання быў дасягнуты ў 1951 годзе — 2,542 млрд.квт·г. У 1970—1980-х гадах выпрацаванне каскада вар'іравалася ў межах 500—800 млн.квт·г. у год. У 1992 годзе Арменія стала адчуваць рэзкі дэфіцыт электраэнергіі — Армянская АЭС была спынена з 1988 года, а цеплавыя электрастанцыі адчувалі востры дэфіцыт паліва ў сувязі з эканамічнай блакадай краіны, уведзенай у выніку распачатай армяна-азербайджанскай вайны. У гэтых умовах, выпрацаванне ГЭС каскада было рэзка павялічана, дасягнуўшы максімуму ў 1993 годзе — 2,838 млрд.квт·г, завошта давялося заплаціць зніжэннем роўня возера за 1992—1994 гады на 1,15 м. З 1995 года, пасля завяршэння вайны і пуску Армянскай АЭС, выпрацаванне на ГЭС каскада было рэзка зніжана, узровень возера зноў пачаў расці.
Вуліца Дамінікону (Вільнюс)
Гісторыя
Пасля здушэння нацыянальна-вызваленчага паўстання 1863—1864 гадоў у 1864 годзе Мураўёў-Вешальнік з мэтай русіфікацыі земляў колішняга Вялікага Княства Літоўскага загадаў перайменаваць вуліцу ў Благавешчанскую (Благовещенская улица). Па адыходзе расійскіх войскаў з Вільні ў 1915 годзе вуліцы вярнулі традыцыйную гістарычную назву.
Севана-Разданскі каскад
Гісторыя будавання і эксплуатацыі
У 1995 годзе ў выніку сходу апоўзня і затаплення станцыі селевымі струменямі была выведзена з ладу самая магутная ГЭС каскада — Гюмушская, ліквідацыя наступстваў аварыі была канчаткова завершана толькі ў 2006 годзе. З 2003 года ГЭС каскада знаходзяцца ва ўласнасці ЗАТ «Міжнародная энергетычная карпарацыя», 90 % акцый якога было перададзена расійскаму ААТ «Інтэр РАА ЕЭС» у рахунак пагашэнні абавязку за пастаўленае на Армянскую АЭС ядзернае паліва. 24 мата 2011 года ўласнікам дадзенага пакета акцый стала ААТ «РусГідра». У наш час, ГЭС каскада забяспечваюць 10-12 % выпрацавання электраэнергіі Арменіі (сярэднегадовае выпрацаванне парадку 500 млн.квт·г). Сукупная ўсталяваная магутнасць ГЭС каскада складае 559,4 Мвт, рабочая магутнасць — 549,2 Мвт.
Вуліца Дамінікону (Вільнюс)
Гісторыя
У 1947 годзе савецкія ўлады перайменавалі вуліцу ў імя літоўскага камуністычнага дзеяча Юозаса Гараліса (Garelio gatvė). У 1989 годзе вуліцы зноў вярнулі гістарычную назву.
Агульныя звесткі
Даўжыня вуліцы каля 290 м. Мае брукаваную праезную частку. Нумарацыя дамоў пачынаецца ад рогу вуліц Нямецкай і Віленскай. З правага паўднёвага боку вуліцы дамы з няцотнымі нумарамі, з левага паўночнага боку — цотная нумарацыя.
Усярэдзіне мае скрыжаванне з вуліцамі Шкляной (з правага боку) і Святога Ігната (з левага).
Царква Святога Пятра (Цюрых)
Гісторыя
У ходзе археалагічных раскопак удалося выявіць раннюю царкву, датаваную прыкладна VIII—IX стагоддзем. Гэты будынак быў заменены новай раманскай царквой прыкладна ў 1000 годзе. Яна ж у сваю чаргу змянілася ў 1230 годзе на позднераманскі будынак, частка якога і захавалася да нашых дзён. Рудольф Брун — першы незалежны мэр горада, быў пахаваны тут у 1360 годзе. Неф быў перабудаваны ў 1460 годзе ў гатычным стылі.
Сучасны будынак быў асвечаны ў 1706 годзе як першая царква, пабудаваная пры пратэстантызме. Да 1911 года вежа выкарыстоўвалася ў якасці сігнальнай вежы пры пажары. З 1970 па 1975 год праводзіліся рэстаўрацыйныя працы.
Абівалка
Абіва́лка — ачышчанае бервяно на чатырох ножках для абівання збожжа.
Каб абіваць снапы, выкарыстоўвалі таксама абівалку-рашотку з доўгіх брускоў, з ножкамі ў пярэдняй частцы. Для абівання жыта, лёну і іншых культур выкарыстоўвалі барану, калоду, козлы і інш.
Царква Святога Пятра (Ростак)
Царква Святога Пятра (ням. Petrikirche) — лютэранскі храм у горадзе Ростак (Мекленбург-Пярэдняя Памеранія). Царква Святога Пятра - найстарэйшая з чатырох ганзейскіх цэркваў горада. Дзве іншыя, Святой Марыі і Святога Мікалая, захаваліся; чацвёртая, Святога Якава, была разбурана падчас Другой сусветнай вайны і пасля разабраная.
Гісторыя
Будаўніцтва царквы Святога Пятра пачалося ў сярэдзіне XIV стагоддзя на месцы маленькай царквы, пабудаванай у 1252 года. Будынак уяўляе сабой трохнефавую базіліку ў стылі цаглянай готыкі, што характэрна для поўначы Германіі ганзейскага перыяду.
Шпіль царквы меў вышыню 127 м, але быў пашкоджаны ударам маланкі ў 1543 годзе. Да 1578 года быў пабудаваны новы шпіль вышынёй 117 м. У Другую сусветную вайну будынак быў пашкоджаны, але адрэстаўравана ў мірны час. У 1960-я гады інтэр'ер царквы быў распісаны мясцовым мастаком Лотарам Манэвіцам.
Парламенцкія выбары ў Балгарыі (2017)
Парламенцкія выбары павінны былі адбыцца ў Балгарыі ў 2018 годзе пасля сканчэння чатырохгадовага тэрміна Нацыянальнага Сходу. Аднак датэрміновыя выбары адбыліся 26 сакавіка 2017 года пасля адстаўкі прэм’ер-міністра Бойка Барысава і няўдачы з фарміраваннем урада. Барысаў сышоў у адстаўку пасля паразы Цэцкі Цачавай, кандыдата ад яго партыі «Грамадзянне за еўрапейскае развіццё Балгарыі», у прэзідэнцкіх выбарах 2016 года. Афіцыйная выбарчая кампанія пачалася 24 лютага. Тым не менш, у час саміх выбараў партыя «Грамадзяне за еўрапейскае развіццё Балгарыі» (ГЕРБ) здабыла перамогу, атрымаўшы 32,65 % галасоў выбаршчыкаў і стаўшы самай вялікай сілай у новым складзе парламента.
Перадгісторыя
У час прэзідэнцкай кампаніі 2016 года прэм’ер-міністр Барысаў абяцаў сысці ў адстаўку, калі кандыдат ад яго партыі, старшыня Народнага Сходу Цэцка Цачава, прайграе выбары. 6 лістапада 2016 года Цачава заняла другое месца ў першым туры, атрымаўшы толькі 22 % галасоў у параўнанні з 25,4 % Радзева (БСП). Пасля гэтага Барысаў пацвердзіў сваё абяцанне сысці ў адстаўку, калі Цачава прайграе другі тур праз тыдзень. Па выніках другога тура ў лістападзе 2016 года Цачава набрала 36,2 % галасоў выбаршчыкаў у параўнанні з 59 % Радзева.
Выбарчая сістэма
На 240 чальцоў Нацыянальнай Асамблеі абіраюцца на аснове адкрытага спіса прапарцыянальнага прадстаўніцтва ад 31 шматмандатнай выбарчай акругі ў памеры ад 4 да 16 месцаў. Выбарчы парог — 4 %.
Алег Мінакоў
Алег «Jagger» Мінакоў, поўнае імя Алег Усеваладавіч Мiнакоў (нар., пас. Узда Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці ) — беларускі і бельгійскі спявак, шоумен, кампазітар і прадзюсар, заснавальнік калектыву «Rouble Zone»
Біяграфія
Алег Мінакоў нарадзіўся 21 ліпеня 1964 года ў пасёлку Узда Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці. Ва ўзросце пяці гадоў яго сям’я пераехала ў Барысаў. Яго бацька — Мінакоў Усевалад Іванавіч працаваў начальнікам ДСУ-25 у Барысаве. Маці — Мінакова Марына Іванаўна працавала бухгалтарам. Захапленне рок-н-ролам прыйшло да Алега яшчэ ў раннім дзяцінстве, калі ён упершыню пачуў кампазіцыю «Can’t Buy Me Love» гурта «The Beatles».
Пачатак кар’еры. Гурт «Inspector»
Яшчэ будучы афіцэрам Алег прымаў удзел у музычных фестывалях і конкурсах з мінскім гуртом «Квінта». Але праз 2 гады, у верасні 1990 года Джагер прыняў запрашэнне ад Віктара Смольскага на працу вакалістам у гурце «Inspector».
«Rouble Zone»
Пасля вяртання на радзіму, Алег стаў збіраць уласны гурт. Праект атрымаў назву «Rouble Zone». Але першапачаткова гурт планаваўся называцца «Trouble Zone». Ідэя прыбраць першую літару «T» была навеяная рэпартажамі з навін таго часу аб стварэнні Рублёвай эканамічнай зоны паміж Расіяй і Беларуссю. У перыяд з лістапада 1993 па красавік 1995 г. праходзіў творчы, крэатыўны і рэпетыцыйны перыяд у якім прымалі ўдзел многія музыкі краіны. Але канчатковы склад быў сфарміраваны ў красавіку 1995 года. Гітарыстам гурта стаў Аляксандр Газізаў, які раней граў у ансамблі «Сябры». Месца Бас-гітарыста заняў Аляксандр Пурус з гурта «Муха». Клавішы — Аляксандр Віслаўскі, які дагэтуль граў у ансамблі «Песняры». А бубначом стаў Анатоль Горбач з гурта «Крама». Усяго за год «Rouble zone» дабілася поспеху. Альбом «Put Your Money… Now!» быў запісаны ў Маскве на студыі гуказапісу «Паліфон» гукарэжысёрам Самвелам Аганесянам. У запісе альбома таксама прынялі ўдзел музыканты з аркестра пад кіраўніцтвам Міхаіла Фінберга: Віталь Ямуцееў, Уладзімір Семянюк і Дзмітрый Бударын. Альбом быў выпушчаны пад лэйблам «Dar Veter Records».
Распад «Rouble Zone» і пераезд у Бельгію
Пасля выхаду альбома Алег разаслаў дыскі і відэакасеты ў розныя замежныя агенцтвы. Адказы прыйшлі з трох краін — ЗША, Германіі і Бельгіі. Але яшчэ ў самым канцы 1996 года ў гурце пачаліся праблемы ў адносінах паміж музыкамі і ў сакавіку 1997 года Алег пакідае гурт не жадаючы яго распаду і канчаткова вырашае з’ехаць з краіны. Выбар упаў на Бельгію. Ужо па прыездзе ў краіну Алега не пакідала ідэя перавезці музыкаў «Rouble Zone» у Бельгію і працягваць творчасць. Але дырэктар мясцовага агенцтва з якім у Джагера быў кантракт палічыў гэтую ідэю занадта эканамічна нявыгаднай, але ж і адносіны паміж музыкамі да гэтага часу канчаткова сапсаваліся.
Жыццё і творчасць у Бельгіі
Рок музыка, на канцы 1990-х, у Еўропе адыходзіла на другі план. У той час сталі набіраць папулярнасць камерцыйныя поп праекты Мальчуковых і Дзявочых гуртоў. Зразумеўшы, што блюз-рок больш не ў мэйнстрыме, Алег стаў займацца напісаннем песень для бельгійскіх папулярных гуртоў і артыстаў. У 2003 годзе Алег атрымлівае бельгійскае грамадзянства і адразу падпісвае 5-гадовы кантракт з кампаніяй «Assekrem Records», які потым аказаўся фінансава не выгадным для яго, а скасаваць гэтую дамову было юрыдычна вельмі цяжка. Таму Алегу прыйшлося на час да заканчэння кантракта спыніць творчую і канцэртную дзейнасць і засяродзіцца на прафесіі гукарэжысёра і саўндпрадзюсара. За гэты час у яго доме была пабудавана дамашняя студыя гуказапісу. У студзені 2008 года кантракт канчаткова страціў сваю моц і Алег вярнуўся да канцэртнай дзейнасці. Браў удзел у канцэртах і фестывалях краіны, выступаў у суправаджэнні вядомых аркестраў. Працаваў у студыі і працягваў пісаць песні для бельгійскіх артыстаў
У 2010 годзе «Джаггер» удзельнічаў у папулярным галандскім тэлевізійным праекце «My Name Is…», які выходзіў на каналах RTL4 (Галандыя) і VTM (Бельгія), дзе дайшоў да фіналу конкурсу. Праз год Алег прыняў удзел у праекце «Будзьма! Тузін. Перазагрузка-2», выканаўшы сваю песню «Day without Your Love» на беларускай мове. Песню пераклаў літаратар Сяргей Балахонаў. Як кажа Алег, гэтая песня стала апошняй песняй, напісанай у СССР, бо была напісана 18 жніўня 1991 года. Песня стала адной з дванаццаці тых, хто ўвайшоў у альбом праекта. У 2012 годзе Алег «Джагер» Мінакоў стаў прадзюсарам беларуска-бельгійскага праекта «NaTtA» (Наталля Валасевіч) разам з Рамуальдам Сядлецкім (група «Iron Mask», «Arms of War», «Magic Kingdom» і жартоўны праект «Tri Kola»). Праект праіснаваў 3 гады і праз творчыя і асабістыя рознагалоссі скончыў сваё існаванне ў 2015 годзе.
Па запрашэнню Барыса Бернштэйна, у 2013 годзе Алег прыняў удзел у запісе песеннага цыклу Ігара Паліводы «Вясёлыя жабракі» на аснове вершаванай кантаты Роберта Бернса.
Алег «Джагер» Мінакоў дагэтуль працягвае працаваць у студыі над новымі песнямі, прадзюсуе і запісвае маладых артыстаў з розных краін, рэгулярна выступае на розных фестывалях і канцэртах з папулярнымі бельгійскімі артыстамі.
Асабістае жыццё
Жанаты з Вольгай Кучук з 1991 года.
Дыскаграфія
Даецца паводле
Цікавыя факты
Кліп для песні «Wild Woman» з альбома «Put Your Money… Now!» быў створаны спецыяльна для Канскага фестывалю як рэклама супраць СНІДу.
Алег Мінакоў захапляецца калекцыянаваннем вінілавых пласцінак. Сваю першую кружэлку ён набыў, калі яму было 12 гадоў. Гэта быў альбом Карласа Сантаны — Abraxas (1970). Вёў праграму на беларускім радыё «Радыус-FM» — «Прыватная калекцыя з Алегам Джагерам», дзе дзяліўся кампазіцыямі са сваёй калекцыя, расказваючы таксама гісторыі са свайго жыцця.
Навум Ілліч Жолудзеў
Навум Ілліч Жолудзеў (1922—1985) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір мінамётнага разліку 273-а гвардзейскага стралковага палка 89-й гвардзейскай Белгародска-Харкаўскай стралковай дывізіі 37-й арміі Стэпавага фронта, Герой Савецкага Саюза, гвардыі малодшы сяржант.
Уладзімір Уладзіміравіч Камінскі
Уладзімір Уладзіміравіч Камінскі (, в. Цна, Мінскі раён, Мінская вобласць, БССР, СССР) — беларускі велагоншчык. Заслужаны майстар спорту СССР (1976). Кандыдат педагагічных навук (1992).
Навум Ілліч Жолудзеў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і рабочага. Яўрэй. Член КПСС з 1944. Адукацыя сярэдняя. Працаваў токарам на станкабудаўнічым заводзе. У Савецкай Арміі з 1941 г.
Уладзімір Уладзіміравіч Камінскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў в. Цна Мінскага  раёна. Быў трэцім сынам у сям'і, старэйшыя браты — Леанід і Анатоль — таксама займаліся веласпортам. Вучыўся ў Дубаўлянскай сярэдняй школе, якая знаходзілася ў двух кіламетрах ад роднай вёскі.
Навум Ілліч Жолудзеў
Біяграфія
У баях Вялікай Айчыннай вайны з верасня 1943 г. Камандзір мінамётнага разліку 273-а гвардзейскага стралковага палка (89-я гвардзейская стралковая дывізія, 37-я армія, Стэпавы фронт) камсамолец гвардыі малодшы сяржант Жолудзеў адным з першых у палку 29.09.1943 г. на падручных сродках пераправіўся праз Дняпро у раёне в. Келеберда (Крэмянчугскі раён Палтаўскай вобл) і мінамётным агнём прыкрываў пераправу падраздзяленняў палка.
Уладзімір Уладзіміравіч Камінскі
Біяграфія
Скончыў у 1980 годзе Беларускі інстытут фізічнай культуры (спартыўна-педагагічны факультэт спартыўных гульняў і адзінаборстваў). Алімпійскі чэмпіён Летняй алімпіяды 1976 года ў Манрэалі (Канада) у каманднай шашэйнай гонцы на 100 км; чэмпіён свету (1977, Сан-Крыстобаль, Венесуэла); сярэбраны прызёр чэмпіянатаў свету (1974, г. Манрэаль, Канада; 1975, г. Метэ, Бельгія; 1978, г. Кёльн, ФРГ), чэмпіён СССР (1976—1978, 1980) у каманднай шашэйнай гонцы на 100 км. З 1980 года ў Акадэміі фізічнага выхавання і спорту. З 1996 года галоўны трэнер нацыянальнай каманды Беларусі па веласпорце.
Навум Ілліч Жолудзеў
Біяграфія
У баі за ўтрыманне і расшырэнне плацдарму на правым беразе 05.10.1943 разлік знішчыў да роты гітлераўцаў, падавіў 3 агнявыя кропкі.
У 1944 скончыў курсы парторгаў. У 1946 г. скончыў курсы перападрыхтоўкі камсаставу, у 1950 г. — Мінскі юрыдычны інстытут. З 1970 г. падпалкоўнік Жолудзеў у запасе.
Жыў у Мінске. Працаваў старэйшым юрысконсультам «Белспортлато».
Раклет
Раклет (фр. Raclette; ад фр. Racler — скабліць, скрэбці) — швейцарская нацыянальная страва, што гатуецца з расплаўленага тлустага сыру.
Першыя згадкі аб страве ўтрымліваюцца ў манастырскіх рукапісах кантонаў Обвальдэн і Нідвальдэн, якія распавядаюць аб пажыўным «смажаным сыры», які гатуюць пастухі ў Альпах у Вале. Пастухі клалі галоўку сыру блізка да агню і саскрабалі павольна гарачы сыр. Сучасны раклет сервіруюць з бульбай, марынаванымі агуркамі, мастардай, рознымі відамі вяндліны. Існуе мноства гатункаў сыру для раклета, які выпускаецца з часнаком, чырвоным перцам або з казінага малака. Сучасны раклет гатуецца ў спецыяльнай настольнай печцы — раклетніцы, для саскрабання гатовага раклета існуе адмысловы раклетны нож.
Ігар Арэставіч Еўтухоў
Ігар Арэставіч Еўтухоў (нар., г. Чалябінск, Расія) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (2001), прафесар (2004).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Гісторыя», 1988; аспірантура, спецыяльнасць «Сусветная гісторыя», 1991; дактарантура, 2001).
Навуковыя інтарэсы: заходнееўрапейская ментальнасць позняй антычнасці і ранняга сярэдневякоўя.
Літаратура
Познаантычныя канцэпцыі чалавека / І. А. Еўтухоў. — Мінск, 2000. Страны и народы средневекового Запада : словарь-справочник / И. О. Евтухов. — Минск, 2008. Успрыняцце прасторы і часу ў познаантычным менталітэце / І. А. Еўтухоў. — Мінск, 1999. Еўтухоў Ігар Арэставіч // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі : у 6 т. — Мінск, 2003. — Т. 6, кн. 2. — С. 382. Еўтухоў Ігар Арэставіч // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т. — Мінск, 2004. — Т. 18, кн. 1. — С. 384. Евтухов Игорь Орестович // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т. ]. — Минск, 2006. — Т. 3. — С. 486—487.
Уладзімір Міхайлавіч Дзянісаў
Уладзі́мір Міха́йлавіч Дзяні́саў (,, Віцебская вобласць, СССР) — беларускі хакеіст, абаронца, капітан нацыянальнай зборнай Беларусі па хакеі з шайбай. У цяперашні час выступае за клуб КХЛ Дынама Мінск.
Казінец (Лагойскі раён)
Казі́нец (, Козинец) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Зарэчнае (Шэманаіхінскі раён)
Зарэчнае — сяло ў Шэманаіхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Усць-Талаўскай пасялковай адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна за 17 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра, горада Шэманаіха. Код КАТА — 636863300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 345 чалавек (174 мужчыны і 171 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 87 чалавек (48 мужчын і 39 жанчын).
Багноўка чорная
Багноўка чорная, Багноўка, Багнаўка (Empetrum nigrum) — кветкавая расліна сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовазялёны кусцік вышынёю 10—20 см з доўгім паўзучым разгалінаваным сцяблом, сцелецца па зямлі, даўжыня да 1 м. Лісце дробнае, вузкаэліптычнае. Кветкі дробныя, адзінкавыя, зрэдку па 2—3 ў пазухах лісця, ружовыя або цёмна-чырвоныя. Плод — шарападобная шыза-чорная ягадападобная касцянка.
Арэал
Распаўсюджана на тэрыторыі Еўразіі і Паўночнай Амерыкі. На тэрыторыі Беларусі трапляецца пераважна ў паўночных раёнах. Расце на вярховых балотах і у забалочаных хваёвых і яловых лясах, утварае зараснікі.
Нацыянальны Герой Арменіі
Нацыянальны герой Арменіі — найвышэйшае ганаровае званне Рэспублікі Арменія.
Закон «Пра найвышэйшае званне „Нацыянальны герой Арменіі“» дзейнічае з 1994 года. Званне «Нацыянальны герой Арменіі» прысуджаецца ў вобласці абароны краіны і ўмацавання правапарадку за выключныя заслугі, якія маюць агульнанацыянальнае значэнне, перад Рэспублікай Арменія ў справе стварэння значных нацыянальных каштоўнасцяў. Асобам, якія ганараваны званнем «Нацыянальны герой Арменіі», уручаецца ордэн Айчыны, які носіцца на левым боку грудзей.
Палажэнне пра ўзнагароду
З 6 лістапада 2003 года дзейнічае наступная рэдакцыя закона :
З 1 красавіка 1994 года па 6 лістапада 2003 года званне «Нацыянальны Герой Арменіі» прысвойвалася толькі грамадзянам Арменіі.
International Championship 2016 (снукер)
International Championship 2016 — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 23 па 30 кастрычніка 2016 года ў тэлерадыёвяшчальным цэнтры Бай-ху, у Дацыне, Кітай. Турнір стаў пятым розыгрышам International Championship, які быў заснаваны ў 2012 годзе. Прызавы фонд спаборніцтва склаў £657,000, з якіх £125,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў чэмпіён свету і лідар сусветнага рэйтынгу Марк Сэлбі, які перайграў на сваім шляху Пола Дэвісана ў адкладзены матчы кваліфікацыі (6:4), Альфрэда Бёрдэна (6:2), Джона Эстлі (6:2), Ляна Вэньбо (6:5), Джо Пэры ў чвэрцьфінале (6:3), Сцюарта Бінэма ў паўфінальным матчы (9:3) і Дзіна Цзюньхуэя ў фінальным паядынку (10:1). Такім чынам, Сэлбі выйграў свой трэці рэйтынгавы тытул у 2016 годзе (пасля чэмпіянату свету і Пол Хантэр Класік), а таксама свой дзявяты рэйтынгавы тытул у кар'еры, што дазволіла яму зраўняцца па колькасці перамог рэйтынгавага ўзроўню з Джонам Пэратам і Пітэрам Эбданам.
Турнір
Матчы асноўнай стадыі турніру (71 паядынак, уключаючы 4 адкладзеныя матчы 1/64 фіналу) гуляюцца за васьмю сталамі ў тэлерадыёвяшчальным цэнтры Бай-ху, а 60 кваліфікацыйных паядынкаў спаборніцтва праходзілі менш чым за месяц да гэтага на арэне Гільд Хол у Прэстане, Англія.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд самага прэстыжнага з кітайскіх турніраў не змяніўся ў параўнанні з мінулым годам і склаў £657,000. Першы прыз, які атрымаў пераможца спаборніцтва, склаў £125,000, як і на International Championship 2015. Больш каштоўнымі турнірамі ў плане рэйтынгавых ачкоў і прызавых грошай з'яўляюцца толькі турніры Трайной кароны — чэмпіянат Вялікабрытаніі і чэмпіянат свету.
Згодна з рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста адлюстроўвае суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады.
Фармат турніру
На International Championship 2016 прыняло ўдзел 132 снукерысты, з якіх 118 — удзельнікі мэйн-тура і 14 — аматары (4 — уладальнікі ўайлдкард). 120 гульцоў — усе, акрамя ўладальнікаў уалдкард і ўдзельнікаў адкладзеных матчаў стартавага раўнда, — пачалі турнір з адзінага кваліфікацыйнага раўнда ў фармаце матча на выбыванне, які праходзіў на працягу трох дзён з 29 верасня па 1 кастрычніка 2016 года (менш чым за месяц да асноўнай стадыі) на арэне Гільд Хол у Прэстане, Англія. Пры гэтым матчы з удзелам леташняга пераможцы (Джон Хігінс), чэмпіёна свету (Марк Сэлбі) і двух лідараў сярод кітайскіх снукерыстаў (Дзін Цзюньхуэй і Лян Вэньбо) гуляліся ўжо ў першы дзень турніру на асноўнай арэне, у выніку чаго лічыліся матчамі асноўнай стадыі. У 1/64 фіналу першыя 64 сеяныя снукерысты гулялі супраць астатніх удзельнікаў. Такім чынам, у асноўную стадыю праз кваліфікацыю прайшлі 60 снукерыстаў, да якіх далучыліся 8 удзельнікаў адкладзеных матчаў 1/64 фіналу, а таксама яшчэ чацвёра ўладальнікаў уайлдкард, якія гулялі ў папярэднім уайлдкард раўндзе супраць чацвярых выпадковых гульцоў з 32 ніжэйшых сеяных, якія прайшлі кваліфікацыю.
Такім чынам, 56 пераможцаў кваліфікацыйнага этапа, 4 пераможцы матчаў уалдкард раўнда і 4 пераможцы адкладзеных матчаў кваліфікацыйнага этапа гулялі ў асноўнай стадыі на выбыванне, пачынаючы з 1/32 фіналу. Лёсаванне турніру прадвызначала немагчымасць сустрэчы гульцоў топ-32 раней за 1/16 фіналу, гульцоў топ-16 раней за 1/8 фіналу, гульцоў топ-8 раней чвэрцьфіналаў, гульцоў з першай чацвёркі сеяных раней паўфіналу і двух першых сеяных раней фіналу International Championship. Шэсць раўндаў асноўнай стадыі (а таксама ўайлдкард раўнд і адкладзеныя кваліфікацыйныя паядынкі) праходзілі на працягу васьмі дзён (гульні ўайлдкард раўнда, адкладзеных матчаў і 1/32 фіналу былі расцягнутыя на два дні, а паўфінальныя паядынкі гуляліся па аднаму ў дзень) у тэлерадыёвяшчальным цэнтры Бай-ху.
Кваліфікацыя
Пасеў гульцоў на International Championship 2016 быў утвораны паводле афiцыйнага рэйтынгу на 29 жніўня 2016 года (пасля Пол Хантэр Класік 2016 года). Першы нумар пасеву атрымаў леташні пераможца турніру Джон Хігінс, а другі — чэмпіён свету Марк Сэлбі.
Соценныя серыі
У 60 матчах кваліфікацыйнай стадыі было выканана 26 соценных брэйкаў. Алістэр Картэр, які перамог кітайца Чэня Чжэ, выканаў тры сэнчуры ў сваім матчы. 57-ы сеяны турніру Кен Доэрці ў паядынку супраць Алана Тэйлара выканаў серыю ў 138 балаў, якая стала найвышэйшай на стадыі кваліфікацыі.
Удзельнікі
У асноўнай стадыі International Championship 2016 прынялі ўдзел 60 снукерыстаў, якія перамаглі ў матчах кваліфікацыйнага раўнда, 8 снукерыстаў–удзельнікаў адкладзеных кваліфікацыйных матчаў, а таксама 4 уладальнікі ўайлдкард. З топ-16 сеяных снукерыстаў двое не прайшлі кваліфікацыйную стадыю: Марк Ален (6) і Бары Хокінс (15).
З усіх 72 удзельнікаў 15 снукерыстаў гулялі на International Championship у пяты раз.
Чатыры кітайскія аматары атрымалі ўайлдкард ад арганізатараў турніру: Чэнь Цзыфань, які атрымаў уайлдкард спаборніцтва ў другі раз запар, Юань Сыцзюнь, які меў гэты прывілей у розыгрышы 2013 года, а таксама навічкі турніру Сюй Сы і Чжан Цзянькан.
У 2016 годзе на International Championship патрапілі 10 дэбютантаў: Дэвід Грэйс (56), Робін Хал (61), Джон Эстлі (74), Акані Сангсермсавад (79), Сідні Уілсан (84), Энтані Хэмілтан (99), Джэк Джонс (107), Мэй Сівэнь (109), Сюй Сы і Чжан Цзянькан.
З удзельнікаў першынства 2016 года чацвёра снукерыстаў ужо перамагалі на найбуйнейшым кітайскім спаборніцтве: Джад Трамп у 2012 годзе, Дзін Цзюньхуэй у 2013 годзе, Рыкі Уолдэн у 2014 годзе і Джон Хігінс у 2015 годзе.
Самым узроставым удзельнікам асноўнай стадыі International Championship 2016 года стаў 47-гадовы Кен Доэрці. Джэймсу Уатане падчас турніру было 46 гадоў, а Энтані Хэмілтану, Роду Лоўлеру і Полу Дэвісану — па 45.
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх турнірах International Championship.
Уайлдкард раўнд
Чатыры кітайскія аматары атрымалі ўалдкард ад арганізатараў турніру: Юань Сыцзюнь, Сюй Сы, Чжан Цзянькан і Чэнь Цзыфань. Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у першым крузе асноўнага турніру супраць чацвярых выпадковых гульцоў з 32 апошніх сеяных, якія прайшлі кваліфікацыйны раўнд: Яна Бэрнса, Вана Юйчэня, Роса М'юра і Цяня Пэнфэя.
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў International Championship 2016.
Мі-24
Мі-24 (па класіфікацыі НАТА: Hind — «Лань») — савецкі/расійскі ўдарны верталёт распрацоўкі канструктарскага бюро М. Л. Міля. Неафіцыйная назва — «Кракадзіл», «Напільнік»
Гісторыя
Стаў першым савецкім (еўрапейскім) і другім у свеце (пасля AH-1 «Кобра») спецыялізаваным баявым верталётам. Серыйны выпуск пачаўся ў 1971 годзе. Мае мноства мадыфікацый, экспарціраваўся ў многія краіны свету. Актыўна выкарыстоўваўся ў гады Афганскай вайны, у перыяд баявых дзеянняў у Чачні, а таксама ў шматлікіх рэгіянальных канфліктах.
Серыйна ў СССР верталёты будаваліся на заводзе № 168 (Растоўскае верталётнае вытворчае аб’яднанне, затым авіябудаўнічымі кампаніі «Роствертол») і заводзе № 116 (авіяцыйны завод «Прагрэс»).
На 2018 год з’яўляўся другім па распаўсюджанасці ударным верталётам у свеце пасля AH-64 Apache.
Характарыстыка
Габарыты: Асноўныя масы: Сілавая ўстаноўка: Лётна-тэхнічныя характарыстыкі: Узбраенне:
Канструкцыя
Мі-24 пабудаваны па класічнай аднавінтавай схеме з пяцілопасцевым трохшарнірным апорным і трохлопасцевым рулявым вінтамі.
Шасі трохстоечнае, якое прыбіраецца, з паваротнай пярэдняй апорай.
У насавой частцы фюзеляжа размешчана двухмесная кабіна экіпажа па тандэмнай схеме: лётчык-аператар знаходзіцца ў асобнай пярэдняй кабіне, за ім камандзір экіпажа (лётчык), кабіна якога для выгоды агляду прыпаднятая на 0,3 м над кабінай аператара, бартавы тэхнік можа размяшчацца на адкідным сядзенні ў грузавой кабіне за кабінай лётчыка. Экіпаж знаходзіцца ў герметызаваных кабінах, забяспечаных сістэмай кандыцыянавання або сістэмай жыццезабеспячэння (для верталётаў Мі-24Р), для прадухілення траплення заражанага паветра і радыёактыўнага пылу ў іх падтрымліваецца невялікі залішні ціск.
Сталёвымі плітамі браніраваліся кабіна экіпажа, маслабакі рухавікоў, галоўны рэдуктар і гідрабак. Крэсла лётчыка браніраванае i адкідное, крэсла аператара не браніраванае, лабавое шкло браніраванае, плоскае і люстраное, забяспечаныя шклоачышчальнікамі і сістэмай опрыску (спіртам), бакавыя выпуклыя шклы арганічныя, не браняваныя.
Цэнтральная секцыя фюзеляжа складаецца з грузавой кабіны, у якой могуць размясціцца да васьмі дэсантнікаў, і задняй конусападобнай часткі для размяшчэння абсталявання і ніш уборкі асноўных стоек шасі.
Трансмісія і дубляваная сістэма кіравання такая ж, як на верталёце Мі-8.
Вал апорнага вінта нахілены направа на 2,5 °, дзякуючы чаму ўдалося істотна паменшыць куты нахілу і слізгацення верталёта ў палёце, непазбежныя для ўсіх вінтакрылых лятальных апаратаў аднавінтавой схемы, і тым самым павысіць дакладнасць стральбы з нерухомай зброі.
Адной з галоўных асаблівасцяў верталёта з’яўляецца крыло плошчай 6,75 м² з адмоўным папярочным V — 12 °, якое забяспечвае да 30 адсоткаў пад’ёмнай сілы, у залежнасці ад хуткасці і іншых фактараў.
Зімовыя Паралімпійскія гульні 2014
Краіны-ўдзельніцы
У спаборніцтвах на зімовых Паралімпійскіх гульнях 2014 гады прымуць удзел спартсмены з 47 краін.
Каляндар
{| class="wikitable" style="margin:0.5em auto; font-size:90%;" !colspan="2"| Сакавік !!width=25| 7 !!width=25| 8 !!width=25| 9 !!width=25| 10 !!width=25| 11 !!width=25| 12 !!width=25| 13 !!width=25| 14 !!width=25| 15 !width=25| 16 !! Медалі !colspan="2"| Сакавік !!width=25| 7 !!width=25| 8 !!width=25| 9 !!width=25| 10 !!width=25| 11 !!width=25| 12 !!width=25| 13 !!width=25| 14 !!width=25| 15 !width=25| 16 !!
Крамёнкі
Крамёнкі (Кремёнки) — горад (з 28.12.2004) у Жукаўскім раёне Калужскай вобласці Расіі, цэнтр гарадскога паселішча «Горад Крамёнкі» Жукаўскага муніцыпальнага раёна.
Насельніцтва — 10 774 чал. (2016). Плошча паселішча — 222,7 гектараў.
Горад размешчаны на левым беразе ракі Пратвы, пры ўпадзенні ў яе ракі Бароўны, за 32 км ад райцэнтра г. Жукаў, на мяжы з Маскоўскай вобласцю, у непасрэднай блізкасці ад горада Пратвіно.
Ваенна-гістарычны музей, санаторый «Вяцічы», база адпачынку «Курчатавец», музей ім. К. Р. Дашкавой.
Севастопальская вуліца
Севастопальская вуліца — назва вуліц у розных населеных пунктах.
Гарадніца (значэнні)
Назву Гарадніца маюць:
Мінойская цывілізацыя
Мінойская цывілізацыя, або мінойская культура — умоўная агульнараспаўсюджаная назва першай цывілізацыі на тэрыторыі Еўропы, асноўным цэнтрам якой быў востраў Крыт. Існавала ў XXVII — XIV стст. да н.э. Разглядаецца як частка эгейскай культуры.
Міфалогія
Старажытнагрэчаская міфалагічная і гістарычная традыцыі засноўваліся на паданнях, быццам бы першасная гегемонія ў Старажытнай Грэцыі належыла Крыту, дзе кіраваў валадар Мінас. Яму прыпісваліся стварэнне першага пісьмовага заканадаўства, актыўнае ўмяшальніцтва ў справы іншых эгейскіх дзяржаў, будаўніцтва палаца Лабірынта для свайго пачварнага пасынка Мінатаўра, вандроўка на Сіцылію і г. д.
З Мінасам звязаны легенды пра крыцкага быка, што спусташаў розныя рэгіёны Грэцыі. Паводле міфа пра атычнага героя Тэсея, Афіны выплочвалі Крыту ганебную даніну дзяўчатамі і юнакамі, якія прыносіліся ў ахвяру Мінатаўру. Аднак Тэсей здолеў пракрасціся ў Лабірынт са зброяй і забіць пачвару. Яму ж прыпісвалася забойства крыцкага быка.
Ужо ў эпоху антычнасці да міфаў пра Мінаса і Тэсея ставіліся даволі крытычна. Часам іх імкнуліся растлумачыць рацыянальна, а часам — абвяргалі. Герадот звязваў з імем Мінаса росквіт эгейскіх астравоў і казаў, што іх жыхары выплочвалі Крыту лёгкую даніну грабцамі. Ён паведамляў, што тубыльцы астравоў-лелегі і карыйцы былі пераселены крыцянамі ў Малую Азію. Афінскі гісторык Фукідыд лічыў, што вялікая ўлада крыцкага валадара абапіралася на таласакратыю — перавагу на моры.
Так або іначай, імя Мінаса дало пачатак тэрміну мінойскі, які азначаў пэўны перыяд росквіту дзяржавы на Крыце, а пасля і ўсёй культуры старажытнага Крыта і Эгейскага басейна.
Археалогія
Ужо ў эпоху Асветніцтва старажытнагрэчаская міфалогія ўспрымалася толькі як казка. Цікавасць да старажытных паданняў сярод еўрапейскіх навукоўцаў адрадзілася толькі ў XIX ст. Асаблівую сенсацыю выклікалі раскопкі Троі і рэшткаў Мікенскай цывілізацыі нямецкім археолагам-самавучкай Генрыхам Шліманам. Аднак спробы Шлімана і іншых археолагаў весці даследаванні на Крыце па розных прычынах не прынеслі асаблівага плёну.
Сітуацыя змянілася дзякуючы прафесійнаму брытанскаму даследчыку Артуру Эвансу. У 1900 г. ён распачаў маштабныя раскопкі палаца ў Кносе, якія прывялі да знаходкі найстаражытнейшай цывілізацыі на тэрыторыі Еўропы. А. Эванс здолеў адшукаць і даць тлумачэнне некалькім буйным археалагічным помнікам 3 — 2 тысячагоддзяў да н.э., адкрыў крыцкую лінейную пісьмовасць і стварыў рэканструкцыю мінойскага грамадства і культуры. Хаця многія яго погляды састарэлі або былі абвергнуты паслядоўнікамі, ідэі А. Эванса пра матрыярхальнае грамадства старажытнага Крыта, тэакратычную ўладу кноскіх манархаў, мірны характар гэтай цывілізацыі, рэлігійныя вераванні мінойцаў працягваюць моцна ўплываць і на сучасных даследчыкаў.
У 1932 г. грэчаскі археолаг Спірыдон Марынатас падчас раскопак у 6 км ад Кноса знайшоў рэшткі мінойскай пабудовы, дзе выявіў паклады вулканічнай пемзы. Ён прыйшоў да высновы, што мінойская цывілізацыя магла быць знішчана ў выніку катастрофы — вывяржэння вулкана на суседнім востраве Сантарын. У 1967—1974 гг. С. Марынатас арганізаваў даследаванні на Сантарыне, дзе бліскуча даказаў не толькі факт некалькіх вывяржэнняў, але таксама адкрыў пакуль адзіны вядомы мінойскі горад Акраціры.
У 1950 г. брытанцы Майкл Вентрыс і Джон Чэдвік расшыфравалі крыцкае лінейнае пісьмо тыпу Б і даказалі, што яно мае дачыненне да мікенскай, а не мінойскай цывілізацыі. У другой палове XX ст. адбыўся перагляд многіх першасных ідэй аб існаванні мінойскага Крыта, што стала магчыма дзякуючы далейшым археалагічным пошукам, а таксама галоснасці і адкрытасці ў навуковым асяроддзі (А. Эванс неахвотна публікаваў матэрыялы, якія супярэчылі яго тлумачэнням, або якія ён не мог зразумець).
Перыядызацыя
Першасная перыядызацыя мінойскай цывілізацыі была зроблена Артурам Эвансам :
Хаця перыядызацыя А. Эванса паўплывала на вылучэнне тых ці іншых перыядаў Эгейскай культуры, ў нашы дні яна лічыцца састарэлай. Згодна археалагічным знаходкам прынята падзяляць гісторыю мінойскай цывілізацыі на:
Гісторыя
Археалагічныя раскопкі 2008—2009 гг. паказалі, што Крыт быў населены продкамі сучаснага чалавека ўжо 130 тысяч гадоў таму. Цікава, што некаторыя вучоныя лічаць, быццам бы гэта адбылося шляхам мараплаўства. Засяленне челавекам сучаснага тыпу адбылося толькі ў неаліце, у сярэдзіне 7 тысячагоддзя да н. э. Нягледзячы на тое, што неалітычныя жыхары дасягнулі дастаткова высокай ступені развіцця, доўгі час меркавалася, што прыкладна ў 2600 г. да н.э. яны саступілі месца перасяленцам з іншых рэгіёнаў, якія і стварылі мінойскую цывілізацыю. Найбольш папулярнай была гіпотэза аб перасяленні з Малой Азіі. Акрамя таго, у розны час высоўваліся здагадкі аб перасяленні з паўначы Балканскага паўвострава, Блізкага Усходу (Фінікія), Паўночнай Афрыкі (Старажытны Егіпет) і г. д.