cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Роберт Левандоўскі
«Барусія» Дортмунд
Свой першы гол у сезоне 2013/14 Роберт забіў 10 жніўня ў браму «Аўгсбурга» ў першым матчы сезону. Увосень у Левандоўскага сапсаваліся адносіны з галоўным трэнерам «Барусіі» Юргенам Клопам, з-за жадання паляка перайсці да складу супернікаў з «Баварыі», аднак нягледзячы на гэта Роберт выходзіў на пляцоўку і забіваў мячы за дортмундскі клуб. 1 лістапада ён аформіў свой адзіны хет-трык у сезоне ў пераможным матчы супраць «Штутгарта» (6:1). 3 студзеня Роберт заключыў кантракт з «Баварыяй», паводле якога свае выступы за клуб ён пачаў з наступнага сезона.
25 лютага 2014 года Роберт двойчы забіў у Лізе чэмпіёнаў мячы ў браму «Зеніта», стаўшы, такім чынам, найлепшым бамбардзірам «Барусіі» у еўракубках, перавысіўшы рэкорд у 16 галоў Стэфана Шапюіза. Сезон Роберт скончыў з паказчыкам 20 галоў у Бундэслізе, стаўшы найлепшым бамбардзірам нямецкага першынства.
«Баварыя»
Пра пераход польскага бамбардзіра стала вядома яшчэ ўвосень 2013 года. У студзені 2014 года Роберт заключыў 5-гадовы кантракт з мюнхенскім клубам. 9 ліпеня 2014 года ён быў прадстаўлены ў якасці іграка «Баварыі», атрымаўшы кашулю з 9 нумарам, з якой раней гуляў Марыа Манджукіч, што сышоў у «Атлетыка».
17 снежня 2020 года Роберт Левандоўскі названы найлепшым футбалістам года па версіі ФІФА.
11 верасня 2021 года Роберт Левандоўскі забіў за «Баварыю» ў 17-м матчы запар і пабіў рэкорд Герда Мюлера па працягласці галявой серыі для гульцоў нямецкіх клубаў ва ўсіх турнірах. 17 студзеня 2022 года Міжнародная федэрацыя футбола назвала лаўрэатаў 2021 года. Роберт Левандоўскі прызнаны найлепшым футбалістам планеты. 33-гадовы нападаючы стаў самым рэзультатыўным іграком 2021 года, забіўшы 69 мячоў за «Баварыю» і зборную Польшчы.
Міжнародная кар’ера
У нацыянальнай зборнай Польшчы дэбютаваў 10 верасня 2009 года ў матчы супраць Сан-Марына (2:0), Левандоўскі выйшаў на 59 хвіліне замест Марка Саганоўскага, а на 67 хвіліне адзначыўся забітым голам. На Еўра 2012 забіў першы гол турніра, але зборная Польшчы не здолела прайсці ў чвэрцьфінал.
Дасягненні
«Лех»
«Барусія» Дортмунд
«Барселона»
Марыс
Марыс — прозвішча.
Грады (Пінскі раён)
Гра́ды (, Гряды) — пасёлак у Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета.
Філіпавічы (Семежаўскі сельсавет)
Філі́павічы (, Филиповичи) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Семежаўскага сельсавета.
NGC 7227
NGC 7227 (іншыя абазначэнні — PGC 68243, UGC 11942, MCG 6-48-15, ZWG 513.12) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Яшчарка.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Віктар Васільевіч Кірыенка
Віктар Васільевіч Кірыенка (нар., в. Нованікалаеўка, Купінскі раён, Новасібірская вобласць, Расія) — беларускі сацыёлаг. Доктар сацыялагічных навук (2007), прафесар (2009).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У. І. Леніна (спецыяльнасць «Філасофія», 1968; аспірантура, 1990). Працаваў ВА «Гомсельмаш» (з 1969), Гомельскім дзяржаўным тэхнічным універсітэце імя П. В. Сухога (з 1982, сакратар парткама, дацэнт, прафесар кафедры сацыяльна-гуманітарных і прававых дысцыплін, ў 1993 прарэктар па вучэбнай і выхаваўчай рабоце).
Навуковыя інтарэсы: менталітэт славян і інтэграцыйныя працэсы; узаемадзеянне палітычных, эканамічных і сацыякультурных кампанентаў у грамадскім прагрэсе.
Гай з Уорыка
Сутнасць легенды складаецца ў тым, што юнак Гай улюбляецца ў лэдзі Феліцыю, жанчыну значна больш высокага сацыяльнага статусу, чым ён, і, каб мець магчымасць прэтэндаваць на яе руку, адпраўляецца вандраваць, здзяйсняючы шматлікія подзвігі і змагаючыся з рознымі фантастычнымі пачварамі (драконы, гіганты і так далей). У рэшце рэшт ён вяртаецца і жэніцца на Феліцыі, але неўзабаве расчароўваецца ў сваім мінулым, поўным гвалту, здзяйсняе паломніцтва ў Святую Зямлю, а затым прымае манаства і пасяляецца як пустэльнік ў адасобленай хаціне.
Матэйс Марыс
Матэйс Марыс (Matthijs Maris;,  — , ) — нідэрландскі мастак, літограф і графік.
Жыццё і творчасць
Матэйс Марыс быў сярэднім з трох братоў-мастакоў — Якаба, Матэйса і Вілема Марысаў. Продкі Марысаў былі выхадцамі з Чэхіі, якія перасяліліся ў Нідэрланды ў пачатку XIX стагоддзя. У 1851 годзе Матэйс вучыўся маляваць у мастака І. К. Элінка Стэрка, пры дапамозе якога атрымлівае стыпендыю для вучобы ў гаагскай Каралеўскай акадэміі прыгожых мастацтваў (1852—1855). З 1854 года вучыўся ў Луі Меера. У 1855—1858 гадах ён, разам са старэйшым братам Якабам, вучыцца ў антверпенскай Акадэміі мастацтваў у Нікеза дэ Кейзера.
У 1859 годзе Матэйс і Якаб атрымліваюць ад прынцэсы Марыяны Аранскай-Насау заказ на серыю партрэтаў, што дазволіла ім адкрыць уласную мастацкую майстэрню ў Гаазе, а таксама маляваць у маёнтку Остэрбек, нідэрландскай мастацкай калоніі, падобнай да французскага Барбізона. Першапачаткова Матэйс, як і Якаб, малюе ў стылі старых галандскіх майстроў XVII стагоддзя. Прыблізна ў 1870 годзе ён знаёміцца ​​з творчасцю мастакоў заснаванай Ёзефам Ізраэлсам Гаагскай школы, блізкай па духу мастакам-барбізонцам. Матэйс паступова адыходзіць ад рэалістычнага жывапісу, збліжаецца з імпрэсіяністамі, у яго пазнейшых працах адчуваецца таксама відавочны ўплыў мастакоў-прэрафаэлітаў і сімвалізму.
Трыпс лісцевы
Трыпс лісцевы (Haplothrips subtilissimus) — від пузыраногіх насякомых сямейства Phlaeothripidae.
Упершыню апісаны у 1852 годзе.
Шкоднік збожжавых.
NGC 7228
NGC 7228 (іншыя абазначэнні — PGC 68254, UGC 11945, MCG 6-48-16, ZWG 513.13) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Яшчарка.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Заазер’е (Пінскі раён)
Заазе́р'е (, Заозерье) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета.
Мінскі праспект (Кіеў)
Мінскі праспект (Мі́нський проспект) — праспект у Абалонскім раёне горада Кіева. Пралягае ад плошчы Тараса Шаўчэнкі да гарадской мяжы.
Прымыкаюць вуліцы Палярная, Юрыя Кандрацюка і Вялікая Кальцавая дарога.
Гісторыя
Да 1973 года — частка Вышгарацкай вуліцы, іншая назва — Дымерская шаша. Забудова праспекта пачалася з 1971 года. Сучасная назва — з 1973 года. На нумарных таблічках дамоў паказаны як Мінская шаша.
Сваю назву праспект бярэ ад горада Мінска.
Транспарт
Фактычна ў пачатку праспекта размешчана аўтастанцыя «Палессе», трамвайнае кальцо «Плошча Шаўчэнкі» і трамвайныя шляхі ў Пушчу-Вадзіцу. Гэтак жа канцавы прыпынак «Мінскі праспект» для аўтобусаў: 32, 99 і маршрутных таксі: 204, 219, 227, 506, 525, 537, 552, 581.
Геаграфічныя каардынаты
Каардынаты пачатку 50.52103°N, 30.44958°W
Каардынаты канца 50.58588°N, 30.44698°W Працягласць праспекта 7,4 км.
Пакрыццё — асфальт.
NGC 104
NGC104 — шаравое зорнае скопішча ў сузор’і Тукана.
Бачная зорная велічыня: 4,0. Бачны размер: 30,9'. Прамое ўзыходжанне: 0 гадз. 24м 6с. Схіленне: -72° 05'.
Гэлена Людвікаўна Раманоўская
Гэлена Людвікаўна Раманоўская (Helena Romanowska;,  — ) — беларуская савецкая пісьменніца і перакладчыца польскай нацыянальнасці.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і чыгуначніка. Скончыла Мінскі польскі педагагічны тэхнікум імя Б. Вясалоўскага (1929), Беларускі вышэйшы педагагічны інстытут (1934). Працавала настаўніцай у польскіх і беларускіх школах Дзяржынскага раёна і Мінска. Прадстаўніцай гэтак званага пакалення «маладых» пісьменнікаў, выхаваных пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі, якія лічылі сябе «савецкімі палякамі». Была членам Камсамола. Была членам Польскай секцыі Беларускай асацыяцыі пралетарскіх пісьменнікаў і Польскай секцыі Саюза пісьменнікаў БССР. Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1934 года. У 1932—1937 гадах працавала на Беларускім радыё, у польскамоўнай газеце «Orka», у 1944—1963 гадах настаўнічала ў Мінску.
Творчасць
Дэбютавала ў друку ў 1929 годзе, друкавала вершы, апавяданні. Пісала на польскай мове. Творчасць Г. Раманоўскай апісвала перамены ў польскай супольнасці ў БССР, барацьбу старога і новага на вёсцы. Асобнымі кнігамі выйшлі аповесці «З вясною ў спаборніцтве» («Z wiosną w zawody», 1933), «Пахне зямля» («Pachnie ziemia», 1934), драматычная інсцэніроўка для дзяцей «W walce o Sowiety» (1934). Для твораў характэрна рамантычная ўзнёсласць.
Перакладала на польскую мову творы беларускіх пісьменнікаў, у т.л. аповесць П. Галавача «Спалох на загонах» (1933). На беларускую мову асобныя яе творы перакладалі С. Шушкевіч, В. Эрнест.
Мікалай Сушчэўскі
Мікалай Сушчэўскі (Mikołaj Suszczewski, Nikolaus Suszczewski; 3 снежня 1789, Віцебск — 2 верасня 1836, Старая Весь) — дзеяч каталіцкага касцёла і Ордэна езуітаў, педагог.
Уступіў у Таварыства Ісуса 13 верасня 1807 г. і наступныя два гады праходзіў выпрабаванні ў Дынабургскім навіцыяце. У 1809—1811 гг. вывучаў філасофію, а ў 1811—1812 гг. — філасофію ў Полацкім езуіцкім калегіуме. У 1812—1817 гг. выкладаў у езуіцкай рэзідэнцыі ў Рызе.
Пасля выгнання езуітаў з Расійскай імперыі (1820) выехаў у Аўстрыйскую дзяржаву. Скончыўшы курс тэалогіі ў Старой Весі і даўшы манаскія абяцанні (15 жніўня 1825 г.), веў місіянерскую працу ў Пшэмысльскай дыяцэзіі. У 1832 г. быў прызначаны сакратаром Галіцкага правінцыяла Якаба Пірлінга, а 24 снежня 1834 г. — рэктарам калегіума ў Старой Весі. Памёр 2 верасня 1836 г.
Серхед
Серхе́д, Сархед — пласкагор’е ў паўднёва-ўсходняй частцы Ірана, у складзе Усходне-Іранскіх гор.
На пласкагор’і заказнік Безман.
Яварыў
Яварыў (Яворів) — горад раённага значэння ў Львоўскай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Яварыўскага раёна. Размешчаны на рацэ Шкло (прыток Сана) за 50 км на захад ад Львова.
Гісторыя
У другой палове XVII ст. горад меў добрую сістэму фартыфікацыі, у ім часта спыняўся кароль Ян III Сабескі, да 1772 г. горад — гандлёва-рамесны цэнтр (пераважна шаўство) на шляху Львоў — Ярослаў. Пасля 1-га падзелу Рэчы Паспалітай (1772 г.) горад знаходзіўся ў складзе Аўстрыі.
У XIX ст. і аж да 1939 г. Яварыў — павятовы горад. З сярэдзіны XIX — у пачатку ХХ ст. у Явараве адбываецца ўкраінскі культурна-патрыятычны ўздым. 3 сакавіка 1918 г. ў горадзе адбылося «свята дзяржаўнасці і свету» (веча) у падтрымку дзеянняў урада Украінскай Народнай Рэспублікі, у якім прынялі ўдзел каля 20 чыс. чал.
26 верасня 1939 г. нямецкая авіяцыя бамбардзіравала горад, у выніку чаго быў разбураны гістарычнае Вялікае прадмесце. 27 верасня горад заняў 17-ы стралковы корпус Чырвонай Арміі.
У савецкі перыяд (з 1939 г.) у Явараве камуністычнай уладай здзяйсняўся прыгнёт нацыянальных і рэлігійных патрэб мясцовага насельніцтва, хоць патрыятычны рух у горадзе быў бесперапынным. З дэмакратызацыяй жыцця ў СССР у канцы 1980-х гг. у Явараве з новай сілай падымаецца хваля ўкраінскага нацыянальнага ўздыму, афіцыйна адраджаецца рэлігійнае жыццё.
Рэлігія
Першым сакральным будынкам у горадзе быў драўляны парафіяльны касцёл Найсвяцейшай Марыі Панны, заснаваны ў 1454 г. і існавалы да 1776 года. У гэтым касцёле ў 1678 г. быў ахрышчаны сын караля Яна Сабескага Канстанцін. Другі парафіяльны касцёл быў пабудаваны ў 1639 годзе з каменя.
Праваслаўны прыход вядомы з сярэдзіны XVI ст. У Яварове быў шэраг праваслаўных (пазней — уніяцкіх) цэркваў:
У 1658 годзе была заснавана сінагога.
NGC 7229
NGC 7229 (іншыя абазначэнні — PGC 68344, ESO 467-24, MCG -5-52-51, IRAS22112-2937) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Паўднёвая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хетафэ
Хетафэ (Getafe) — горад у цэнтральнай частцы Іспаніі, размяшчаецца на поўдні аўтаномнай супольнасці Мадрыд, у 13 кіламетрах ад іспанскай сталіцы. Заступнікам горада лічыцца Маці Божая дэ лос Анхелес.
Гісторыя
Прысутнасць людзей у гэтым рэгіёне ўзыходзіць да ніжняга палеаліту. Панаванне рымлян у вобласці Хетафэ пачалося з II стагоддзя да н.э. Гэты раён быў пасля захоплены шэрагам германскіх плямёнаў, як тот свевамі, вандаламі і вестготамі, а таксама аланамі, якія маюць індаеўрапейскае паходжанне.
У VIII стагоддзі Хетафэ быў захоплены маўрамі. У 1085 годзе кароль Альфонса VI адаваяваў вёску. У 1326 годзе жыхары вёскі пераехалі бліжэй да каралеўскай дарозе, якая злучае Мадрыд і Таледа, у выніку стварыўшы новы горад, Хетафэ. У тым жа стагоддзі ў горадзе быў пабудаваны манастыр Ла-Магдалена, які аднак быў знішчаны праз некалькі стагоддзяў.
У перыяд з 1808 па 1812 гады Хетафэ быў акупаваны напалеонаўскімі войскамі.
Геаграфія
Хетафэ знаходзіцца ў паўднёвай зоне аўтаномнай супольнасці Мадрыд, на паўднёвым-захадзе Еўропы на Пірэнейскім паўвостраве.
NGC 2158
NGC 2158 — рассеянае зорнае скопішча ў сузор’і Блізнят.
Бачная зорная велічыня: 8,6. Бачны размер: 5,0'. Прамое ўзыходжанне: 6 гадз. 7м 30с. Схіленне: +24°06'.
Чырвоная Дубрава
Чырво́ная Дубра́ва (, Чирвоная Дубрава) (да 1964 года Макраны ) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Семежаўскага сельсавета.
Якаб Марыс
Якаб Хендрыкус Марыс (Jacob Hendricus Maris;,  — , Карлавы Вары) — галандскі мастак-імпрэсіяніст, графік і літограф гаагскай школы.
Жыццё і творчасць
Якаб быў старэйшым братам з трох, якія складалі сямейства мастакоў Марыс, і найбольш паспяховым з іх. Займацца малюнкам Якаб пачаў яшчэ ў дзіцячым узросце. Пазней вучыўся ў Каралеўскай акадэміі прыгожых мастацтваў у Гаазе і з 1855 года — у акадэміі ў Антверпене, дзе навучаўся ў Нікеза дэ Кейзера і Губерта ван Ховэ.
Свае карціны Я. Марыс пісаў у стылі «вялікіх галандцаў» XVII стагоддзя, якімі ён захапляўся. Першапачаткова ён пісаў сцэнічныя, адушаўлёныя прысутнасцю чалавека, сюжэты. Пачынаючы з 1872 года мастак стварае пераважна пейзажы. Належаў, разам са сваімі братамі, да заснаванай Ёзефам Ізраэлсам у 1870 годзе Гаагскай мастацкай школы, блізкай у творчых адносінах да французскай барбізонскай школы. Тут Я. Марыс развівае тыповы для яго стыль з пераважным нябесна-шэрым і карычневым колерам. Жыў і працаваў у калоніі мастакоў у маёнтку Остэрбек, дзе блізка сышоўся з такімі мастакамі, як Антон Маўвэ, Герард Більдэрс і Іаханес Більдэрс.
У перыяд з 1865 па 1871 год Я. Марыс жыве і працуе ў Парыжы. Потым перабіраецца на радзіму, у Гаагу.
Ямс
Ямс — назва некаторых раслін роду сямейства.
Клубні ямса дасягаюць да 2,5 метраў у даўжыню і могуць важыць да 70 кг.
Ямс вырошчваецца ў Афрыцы, Азіі, Лацінскай Амерыцы, Акіяніі (пераважна ў тропіках і субтропіках).
Найважнейшыя віды ямса — і, распаўсюджаныя ў Афрыцы,  і  ў Паўднёва-Усходняй Азіі,  ў Кітаі, , што расце, як у Афрыцы, так і ў Азіі,  ў Паўднёвай Амерыцы.
Ямс ядомы, больш таго — шырока ўжываецца ў кухні народаў свету, асабліва Заходняга Судана.
Найбуйнейшы вытворца ямса ў свеце — Нігерыя.
Угніў
Угніў (Угнів) — горад раённага значэння ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Размешчаны ў Надбужанскай катлавіне, на рацэ Салокія. Вядомы як найменшы горад ва Украіне.
Гісторыя
Першая згадка аб горадзе адносіцца да 1360 года. У 1462 годзе горад атрымаў магдэбургскае права. Падвяргаўся нападу татараў У 1621 г. У 1624 г. у горад прыйшла масавая эпідэмія, у 1634 годзе — адбыўся буйны пажар.
Калісьці горад быў цэнтрам друкарскай дзейнасці. З даўніх часоў у горадзе была развіта абутковая саматужная прамысловасць (заняпала ў ХІХ ст.).
У 1939 годзе горад апынуўся на тэрыторыі акупаванай немцамі Польшчы. У 1940—1941 і 1944 гадах ён быў цэнтрам Угнеўскага раёна. У 1947 годзе ў рамках аперацыі «Вісла» ўкраінскае насельніцтва горада выселілі на захад і поўнач Польшчы.
У 1951 годзе, згодна з савецка-польскай дамовай, Угніў і суседнія тэрыторыі, на якіх адкрылі багатыя паклады каменнага вугалю, перайшлі да СССР — у абмен на ўкраінскія тэрыторыі на верхнім Сане, якія перайшлі да Польшчы. Пасля гэтага польскае насельніцтва з горада выехала, і ў ім асяліліся амаль выключна ўкраінцы.
Угніў мае сваю аднайменную чыгуначную станцыю.
24 снежня 2018 годзе абшчына УПЦ МП адной з першых перайшла пад юрысдыкцыю ўкраінскай памеснай праваслаўнай царквы.
NGC 2237
Туманнасць Разетка, NGC 2237 — гіганцкая туманнасць у сузор’і Аднарога.
Бачная зорная велічыня: 5,5. Бачны размер: 80,0'x60,0'. Прамое ўзыходжанне: 6 гадз. 30м 18с. Схіленне: +05°03'00".
Серабранск
Серебранск — горад у Зыранаўскам раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Серабранскай гарадской адміністрацыі.
Клін (Пінскі раён)
Клін (, Клин) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета.
NGC 7230
NGC 7230 (іншыя абазначэнні — PGC 68350, MCG -3-56-12, IRAS22114-1719) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Столінскі раён
Столінскі раён — адміністрацыйная адзінка ў складзе Брэсцкай вобласці. Займае плошчу 3,342 тыс. км² і з’яўляецца найбуйнейшым па плошчы раёнам Беларусі.
Геаграфія
Пад лесам знаходзіцца 35 % тэрыторыі Столінскага раёна. Працякае рака Прыпяць з прытокамі Стыр, Гарынь, Сцвіга з Маствой. Рачная сетка ў асноўных сваіх рысаў склалася да антарагенавага перыяду, прыкладна 12—10 тысячагоддзяў таму. На тэрыторыі раёна знаходзяцца 253 возеры плошчай больш за 0,1 га. У асноўным гэта азёры-старыцы рэк Прыпяць, Гарынь, Сцвіга. Агульная плошча азёр складае 625 га. Найбольшае па плошчы возера — Вялікае Засомінае (101,65 га). На тэрыторыі Столінскага раёна размешчаны ландшафтныя заказнікі «Альманскія балоты», «Сярэдняя Прыпяць». Вадасховішча Вялікія Арлы.
Клімат
Клімат Століншчыны ўмерена-кантынентальны, вільготны, з мяккай зімой. Лета адносна прахладнае і нярэдка дажджлівае, асабліва ў другой палове. Тэрыторыя раёна знаходзіцца пад уплывам паветраных мас з Атлантыкі і арктычнага паветра, якое прыносіць пахаладанні. Паўднёвыя трапічныя паветраныя масы радзей дасягаюць Палесся. Зімой яны выклікаюць адлігі, а летам гарачыя і сухасць. Самы цёплы месяц — ліпень, яго сярэдняя тэмпаратура 18—19 °C, а найбольш халодны — студзень, калі тэмпература вагаецца аж −4,5 °C да −7 °C. Ападкаў за год выпадае каля 600 мм. Вегетацыйны перыяд доўжыцца прыкладна 203 сутак.
Глебы
Глебы раёна вызначаюцца пэўнай разнастайнасцю. На ўзвышшах і плоскіх водападзелах пераважаюць дзярнова-падзолістыя, дзярновыя і карбанатна-перагнойныя, у ніжэйшых мясцінах, пашыраны дзярнова-падзолістыя забалочаныя глебы, а ў поймах рэк — алювіяльныя дзярнова-забалочаныя, балотныя і тарфяна-балотныя. Паводле механічнага складу яны падзяляюцца на сугліністыя, супясчаныя і пясчаныя.
Карысныя выкапні
Карысныя выкапні прадстаўлены радовішчамі торфу, тугаплаўкіх і лёгкаплаўкіх глін, будаўнічых і кварцавых пяскоў, гаручых сланцаў.
Па разведаным запасам тугаплаўкіх глін (каля 24 млн т) раён займае першае месца ў краіне. Сыравінная база тугаплаўкіх глін прадстаўлена 5 радовішчамі з агульнымі прамысловымі запасамі 21,9 млн т.
Гісторыя
Раён утвораны 15 студзеня 1940 года ў складзе Пінскай вобласці. 12 кастрычніка 1940 года быў падзелены на 17 сельскіх саветаў: Асаўскі, Белавушскі, Беражноўскі, Беразцоўскі, Варанёўскі, Гараднянскі, Глінкаўскі, Дубайскі, Дубенецкі, Манькавіцкі, Плотніцкі, Радчыцкі, Рухчанскі, Рэчыцкі, Стахаўскі, Стружскі, Фядорскі.
У 1950-я гады, пры правядзенні суцэльнай калектывізацыі, а таксама ў выніку спецыяльнай буйнамаштабнай кампаніі па ссяленні, зніклі хутары Долін, Маковішча, Осцікава, Быкоўск, Постраў (Поструў), Южанаўка, Купісце, Леснічоўка, Радуні, Стасін, Лугі, Вегерын, Круглы Лес, Добжын, Копач, Ліпешаў, Здымна, Знейна, Зацішша, Лапечава, Бортні, Ляды, Ластавіца, Ліхча, Тэйцы.
З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Варанёўскі, Дубенецкі, Манькавіцкі, Стахаўскі сельсаветы, у склад раёна з Пінскага раёна перададзены вёскі Грыўковічы і Тырвовічы. 9 кастрычніка 1954 года вёскі Грыўковічы і Тырвовічы вернуты ў склад Пінскага раёна.
У пачатку 1960-х гадоў зніклі практычна ўсе населеныя пункты ва ўсходняй і паўднёва-ўсходняй частках Століншчыны — Мярлінскія хутары, вёскі Колкі, Колбікі, Рубрын, Храпунь, Вілье (Вільё), Дубок, Падрубрын, Пад’ямнае, пасёлкі і хутары Краснае, Варацец (Варанец), Старыя Тавары, Евы, Клённае, Серадбор’е (Сярэдбор’е), Янкевічы, Яблынькі, Язвінкі, Луцецкае, Астравы, Арлы, Дабрынт, Любкуш, Святуха (Світуха) і інш. . На 1 студзеня 1974 года ў складзе раёна 17 сельсаветаў, 97 населеных пунктаў.
У другой палове 1990-х гадоў былі скасаваны хутары Альманскія, Калінікі.
Эканоміка
Праз Столінскі раён праходзіць чыгунка Баранавічы — Сарны (Украіна), аўтадарогі на Пінск і Тураў.
У раёне на 1 снежня 2010 г. дзейнічала 19 сельскагаспадарчых вытворчых кааператываў (СВК), 1 адкрытае акцыянернае таварыства (ААТ), каля 30 фермерскіх гаспадарак. Працуе торфапрадпрыемства «Глінка» ў вёсцы Калоднае, завод лінейнага абсталявання ў Плотніцы.
Культура
Выдаецца раённая газета «Навіны Палесся».
Міхаіл Аляксеевіч Баркун
Міхаіл Аляксеевіч Баркун (нар., г. Мінск) — беларускі вучоны ў галіне электрасувязі. Кандыдат тэхнічных навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыў Мінскі машынабудаўнічы тэхнікум, Мінскі радыётэхнічны інстытут дзе пазнее застаўся працаваць
Узнагароды
«Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (2008), нагрудны знак «Ганаровы працаўнік сувязі Беларусі» (2014).
Андросаўшчына (вёска)
Андро́саўшчына (, Андросовщина) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабада-Кучынскага сельсавета.
NGC 2264
NGC 2264 — рассеянае зорнае скопішча ў сузор’і Аднарога.
Бачная зорная велічыня: 3,9. Бачны размер: 20,0'. Прамое ўзыходжанне: 6 гадз. 41м 6с. Схіленне: +09°53'.
Стэхіяметрыя
Стэхіяме́трыя (στοιχεῖον — «элемент» і μετρέω — «вымяраць») — раздзел хіміі, які вывучае масавыя і аб’ёмныя адносіны паміж рэчывамі ў хімічных рэакцыях, а таксама вывад хімічных формул і ўраўненняў хімічных рэакцый.
Вядомыя асобы Баку
Вядомыя ўраджэнцы Баку:
Стэхіяметрыя
Тэрмін «стэхіяметрыя» упершыню ўвёў нямецкі хімік Е. Б. Рыхтэр у 1793 годзе.
Суадносіны, у якіх адпаведна законам стэхіяметрыі рэчывы ўступаюць у рэакцыю, называюцца стэхіяметрычнымі, гэтак жа называюцца злучэнні, састаў якіх адпавядае гэтым законам.
NGC 7231
NGC 7231 (іншыя абазначэнні — PGC 68285, UGC 11951, ZWG 530.17, IRAS22104+4504) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Яшчарка.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Васількова
Васількова — тапонім і прозвішча
Праспект Сцяпана Бандэры (Кіеў)
Праспект Сцяпана Бандэры (Проспе́кт Степана Бандери) — праспект у Абалонскім і Пячэрскім раёнах Кіева, мясцовасці Курэнёўка, Пэтрыўка, жылы масіў Абалонь (уздоўж Вербнага возера). Праходзіць ад Кірылаўскай і Курэнёўскай вуліц да Маскоўскага моста.
На адрэзку паміж Новаканстанцінаўскай вуліцай і Маскоўскім мастом праспект складае частку Малую Акруговую дарогу.
Гісторыя
Утварыўся ў першай палове ХХ стагоддзя як злучэнне вуліц Лугава-Станцыённай (паміж Кірылаўскай вуліцай і чыгункай) і Агароднага тупіка, якія ў 1961 былі аб'яднаны пад назвай Чырвонаказацкая вуліца. У 1976 годзе, пасля працягу ў бок Маскоўскага моста і пашырэння, пераўтварэнні яе ў хуткасную магістраль, вуліца атрымлівае назву «праспект Чырвоных Казакоў» у гонар ваенных фарміраванняў Чырвоных Казакоў. Распараджэннем Кіеўскага гарадскога савета ад 18 жнiўня 2004 года перайменаваны ў Маскоўскі праспект, а 7 ліпеня 2016 года на сесійнай пасяджэнні дэпутаты Кіеўскага савета прагаласавалі за перайменаванне праспекта ў гонар Сцяпана Бандэры. Рашэнне ўступіла ў сілу пасля афіцыйнай публікацыі ў газэце "Храшчацік», 2016/08/09.
Транспарт
У пачатку праспекта, па Кірылаўскай вуліцы праходзяць трамвайныя шляхі з Падола ў бок Абалоні і Мінскага масіва.
Крывічы (Пінскі раён)
Крыві́чы (, Кривичи) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета.
17 красавіка 1959 года вёска перададзена са складу Качановіцкага сельсавета ў склад Лемяшэвіцкага сельсавета.
Фуэнлабрада
Фуэнлабрада (Fuenlabrada) — горад у Іспаніі, які размяшчаецца ў аўтаномнай супольнасці Мадрыд, у 22,5 кіламетрах ад сталіцы краіны.
Арцём Алегавіч Бразоўскі
Арцём Алегавіч Бразоўскі (нар. ) — беларускі плывец. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Фуэнлабрада
Гісторыя
Першыя згадкі пра Фуэнлабраду з'явіліся праз 200 гадоў пасля яго заснавання дзякуючы амбіцыйнаму праекту Філіпа II, паводле якога ўсе гарады, пасёлкі і вёскі павінны былі запоўніць анкету, дзе меліся пытанні пры гісторыю, геаграфію, эканоміку, дэмаграфію паселішча.
Арцём Алегавіч Бразоўскі
Дасягненні
Пераможца Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2015 года на дыстанцыі 1500 м вольным стылем.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2016 года ў эстафеце 4 × 200 м вольным стылем.
Фуэнлабрада
Транспарт
Фуэнлабрада мае добрыя сувязі з Мадрыдам, Мосталесам, Хетафэ, Алькарконам і Леганесам, дзякуючы мадрыдскаму метрапалітэну, які праходзіць праз горад.
Уладзіслаў Барысавіч Бабкін
Уладзіслаў Барысавіч Бабкін (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраны прызёр Першынства Беларусі 2015 года на дыстанцыі 100 м батэрфляем.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2016 года ў эстафеце 4 × 100 м вольным стылем.
Новы Ярычыў
Новы Ярычыў (Новий Яричів) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кам’янка-Бугскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Цэнтр пасялковага Савета, размешчаны за 27 км ад Львова, за 38 км ад раённага цэнтра г. Каменка-Бугская і за 6 км ад чыгуначнай станцыі Запыціў.
Гісторыя
Паселішча ўпершыню згадваецца ў пісьмовых крыніцах у 1148 г., але найбольш даставерная першая згадка аб Новым Ярычаве датуецца 1370 г.
У 1618 г. мястэчка атрымлівае магдэбургскае права. 27 сакавіка 1934 г. улады Другой Польскай Рэспублікі надаюсь паселішчу статус горада.
У 1940-1941 і ў 1944-1962 гг. паселішча было цэнтрам Новаярычыўскага раёна Львоўскай вобласці.
У 2001 г. ў мястэчку была адкрыта адрамантаваная школа, якая была пабудавана яшчэ ў 1899 г. у часы, калі Новы Ярычыў разам з усёй Галічыной знаходзіўся ў складзе Аўстра-Венгрыі.
Херэс-дэ-ла-Франтэра
Херэс-дэ-ла-Франтэра (Jerez de la Frontera) — горад на поўдні Іспаніі, які размяшчаецца ў аўтаномнай супольнасці Андалусія. Месціцца паміж горамі і морам на рацэ Гуадалетэ.
Любачынскі сельсавет
Люба́чынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лунінецкага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Брэсцкай вобласці БССР. Адміністрацыйны цэнтр сельсавета — вёска Любачын.
Херэс-дэ-ла-Франтэра
Места вядома з даўніх часоў. Пазней Херэс быў рымскім горадам, пад назвай Аста Рэгія (Asta Regia). Пасля падзення Заходняй Рымскай імперыі, ён знаходзіўся пад уладай вандалаў і вестготаў, пакуль не быў заваяваны арабамі ў 711 годзе. У XII і XIII стагоддзях горад значна пашырыўся, таксама была пабудавана абарончая сістэма гораду.
Любачынскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 3 населеныя пункты. Скасаваны 1 снежня 1975 года, тэрыторыя сельсавета далучана да Дварэцкага сельсавета.
Альбер Марке
Альбер Марке (Albert Marquet;,  — , ) — французскі мастак. У сваёй ранняй творчасці быў блізкі да фавізму; пазней выпрацаваў уласную жывапісную сістэму.
Херэс-дэ-ла-Франтэра
У 1231 годзе ў наваколлях горада адбылася бітва пры Херэсе, дзе хрысціянскія войскі пад камандаваннем Альвара Перэса дэ Кастра, военачальніка Кастыліі і Леона, разбіў войскі эміра Ібн Худа, нягледзячы на колькасную перавагу апошніх. Горад быў заваяваны Кастыліяй у 1264 годзе. Адкрыццё Амерыкі і заваёва Гранады, у 1492 годзе, зрабіла Херэс адным з самых квітнеючых гарадоў Андалусіі дзякуючы гандлю і яго блізкасці да партоў Севільі і Кадыса.
Альбер Марке
Жыццё і творчасць
Альбер Марке нарадзіўся 27 сакавіка 1875 года ў Бардо, у сям’і чыгуначнага служачага.
Херэс-дэ-ла-Франтэра
Клімат
Херэс-дэ-ла-Франтэра і астатняя сталічная вобласць Кадыса мае субтрапічны-міжземнаморскі клімат з акіянічным уплываў, характарызуецца вельмі мяккай і вільготнай зімой і доўгім цёплым гарачым і сухім летам.
Любачынскі сельсавет
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 3 населеныя пункты: вёскі Азярніца, Боркі і Любачын.
Альбер Марке
Жыццё і творчасць
У 1890—1895 гадах вучыўся ў парыжскай Школе прыгожых мастацтваў, у класе Гюстава Маро. Некаторы час быў блізкі да фавістаў, сябраваў з Мацісам і Дэрэнам, яго працы экспанаваліся на групавой выстаўцы ў Восеньскім салоне 1905 года і Салоне незалежных у 1906 годзе. Займаўся кніжнай ілюстрацыяй (раман Шарля-Луі Філіпа «Бюбю з Манпарнаса», 1903). З 1919 года жыў у невялікіх мястэчках вобласці Іль-дэ-Франс, шмат падарожнічаў, быў у СССР (1934).
У 1920 годзе выйшла першая манаграфія аб творчасці мастака. Гады Другой сусветнай вайны ён правёў у Алжыры, дзе ўпершыню пабываў у 1911 годзе разам з Мацісам; удзельнічаў у Супраціве. У 1945 годзе вярнуўся ў Парыж. У 1947 годзе Марке перанёс цяжкую аперацыю, у гэтым жа годзе мастак памёр.
Мастыска
Масты́ска (Мости́ська) — горад раённага значэння ў Львоўскай вобласці Украіны недалёка ад мяжы з Польшчай. Адміністрацыйны цэнтр Мастыскага раёна. Размешчаны на рэчцы Сечня (басейн Віслы) ў 60 км на захад ад Львова. Праз горад праходзіць аўтатраса Пшэмысль — Львоў і чыгунка Кракаў — Львоў. Тут знаходзіцца чыгуначны памежны пункт пропуску Мастыска-II (на польскім боку — Пшэмысль).
Гісторыя
Дакумент, якім гораду надавалася Магдэбургскае права ў 1404 г. з’яўляецца не самым старэйшым з дакументаў, які ўпамінае аб Мастыске. Першае пісьмовае згадванне аб горадзе адносіцца да 1392 г. Раённы цэнтр горад — адзін з самых старажытных гарадоў Прыкарпацця. Назва паходзіць ад слова «масты», якія да гэтага часу з усіх чатырох бакоў акружаюць горад. Паўстаўшы на старажытным важным шляху з Заходняй Еўропы на Русь, у сярэднія вякі горад быў значным гандлёвым і рамесным цэнтрам.
У 1498 г. горад падвергнуўся турэцка-татарскаму нападу, паселішча было разбурана і спалена, з прычыны чаго горад у 1500 г. быў вызвалены на 8 гадоў ад падаткаў і на 3 гады ад іншых павіннасцяў.
У апошняй трэці XVI ст. трымальнікам Масціскі была Кацярына Гербурт. У XVI ст. Мастыска была моцна ўмацавана, мела замак і на ўзбраенні 37 гакоўніц, 5 шмыговниц і 77 стрэльбаў. Падчас Хмяльніччыны сялянска-казацкае войска гетмана з дапамогай мясцовага насельніцтва ўзяло горад прыступам.
З 1772 г. — у складзе Аўстрыйскай імперыі, у 1918—1939 гг. — Польшчы.
Пункт пропуску
Мастыска — таксама пункт пропуску праз дзяржаўную мяжу Украіны на мяжы з Польшчай. Размешчаны ў горадзе (аўтадарога М11) на аднайменнай чыгуначнай станцыі. З польскага боку размешчаны пункт кантролю «Пярэмышль» у горадзе Пярэмышль. Від пункта пропуску — чыгуначны. Статус пункта пропуску — міжнародны. Характар перавозак — пасажырскі, грузавы. Акрамя радыялагічнага, мытнага і пагранічнага кантролю, пункт кантролю «Мастыска» можа ажыццяўляць санітарны, фітасанітарны, ветэрынарны і экалагічны кантроль. Пункт пропуску «Мастыска» уваходзіць у склад мытнага паста «Мастыска» Львоўскай мытні.
Рудкы
Рудкы (Рудки́) — горад раённага значэння ў Самбарскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Размешчаны ў паўночнай частцы даліны р. Вішні, прытоку Сана, за 25 км ад раённага цэнтра г.Самбара. У межах горада знаходзіцца чыгуначная станцыя на лініі Львоў — Самбар. Праз горад праходзіць аўтадарога Львоў-Самбар-Ужгарад-Чоп.
Гісторыя
Выгаднае размяшчэнне на гандлёвым шляху са Львова да Самбара і ўрадлівасць глебы спрыялі росту мястэчка. З 11 студзеня 1645 г. Рудкі ўзгадваюцца ўжо як горад.
У першай палове XVIII ст. Рудкі атрымалі Магдэбургскае права, што канчаткова ўзаконіла іх статус як горада.
Па аўстрыйскім адміністрацыйным падзеле 1782 г. Рудкі ўвайшлі ў склад Самбарскай акругі (цыркулу), а згодна класіфікацыі населеных пунктаў 1784-1785 гг. былі названыя мястэчкам. Па адміністрацыйным дзяленні Галічыны, уведзеным аўстрыйскімі ўладамі 28 лютага 1867 г. (увядзенне замест цыркулёў-акругаў меншых адзінак - паветаў), Рудкі сталі цэнтрам Рудкіўскага павета.
У другой палове XIX ст. колькасць насельніцтва мястэчка прыкметна ўзрасла. У 1880 г. з 2582 жыхароў горада 1352 былі габрэямі, а 945 - палякамі.
У 1938 г. у горадзе было каля 3500 жыхароў. Дзейнічалі рымска-каталіцкі касцёл, грэка-каталіцкая царква і сінагога.
У 1940-1941 гг. і 1944-1962 гг. горад быў цэнтрам Рудкіўскага раёна. У 1963-1964 гг. Рудкі ўваходзілі ў склад Гарадоцкага раёна Львоўскай вобласці, затым былі далучаныя да Самбарскага.
Ярэміч
Ярэміч — прозвішча.
Дубіцкі
Дубі́цкі — прозвішча.
NGC 7232A
NGC 7232A (іншыя абазначэнні — PGC 68329, ESO 289-3, IRAS22105-4608) — спіральная галактыка з перамычкай. Знаходзіцца ў сузор’і Журавель. Адкрыта 6 верасня 1834 г. Джонам Гершэлем падчас яго падарожжа на мыс Добрай Надзеі. Складае пару з галактыкай IC 5181 у 8,1 хвіліны да поўдня.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Астрэйкі
Астрэ́йкі (, Астрейки) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабада-Кучынскага сельсавета.
Генадзь Адольфавіч Кернес
Генадзь Адольфавіч Кернес, Геннадій Адольфович Кернес (27 чэрвеня 1959, Харкаў, УССР, СССР — 17 снежня 2020, Берлін, Германія ) — украінскі палітык яўрэйскага паходжання, доктар дзяржаўнага кіравання , гарадскі галава Харкава (з 18 сакавіка 2010 года да сваёй смерці), раней член гарадской рады Харкава (ён займаў гэтую пасаду на працягу трох тэрмінаў), а таксама бізнесмен; вызначаецца як алігарх.
28 красавіка 2014 года падчас велапрабегу быў паранены стрэлам з агнястрэльнай зброі, які здзейсніў невядомы нападнік. Яго стан быў ацэнены як цяжкі. Пасля завяршэння паспяховага лячэння ў клініцы ў Ізраілі, куды быў дастаўлены пасля замаху, 17 чэрвеня 2014 года вярнуўся ў Харкаў і праз некаторы час вярнуўся да выканання абавязкаў.
Па меркаванні некаторых экспертаў, на працягу доўгага перыяду знаходжання на пасадзе ён захоўваў жорсткі прарасійскі палітычны курс ; быў таксама прыхільнікам прэзідэнта Украіны Віктара Януковіча. Пасля яго ўцёкаў у Расію Кернес таксама схаваўся за ўсходняй мяжой Украіны (магчыма, у Расіі), аднак неўзабаве вярнуўся ў Харкаў. Пасля фарміравання новага ўрада ва Украіне, Кернес падтрымаў яго, захаваўшы пры гэтым пасаду мэра Харкавa. Не да канца, аднак, змяніў свае погляды — за два месяцы да замаху на сваё жыццё ён быў абвінавачаны празаходнімі палітыкамі Украіны ў заахвочванні сепаратызму. Служба бяспекі Украіны нават распачала супраць яго справу, абвінаваціўшы яго ў распальванні сепаратысцкіх настрояў. Аднак лічыцца, што ў апошнія тыдні перад замахам ён змякчыў сваю пазіцыю, падтрымаўшы тэрытарыяльную цэласнасць Украіны. На думку некаторых палітолагаў, дзякуючы супрацоўніцтву харкаўскіх эліт разам з Кернесам з цэнтральнай уладай, у горадзе, якім ён кіраваў, сепаратысты не змаглі заняць вялікую колькасць будынкаў дзяржаўных устаноў, у адрозненне ад сітуацыі, якая мела месца ў Данецку або Луганску. У сярэдзіне сакавіка прыхільнікі сепаратызму, аднак, захапілі штаб-кватэру аблсавета ў Харкаве, але неўзабаве былі з яе выцесненыя міліцыяй.
Біяграфія
Нарадзіўся ў яўрэйскай сям’і : бацька — Адольф Лазаравіч Кернес (1934—2012), маці — Анна Абрамаўна Кернес (нар. 1935). Мае сястру. У 1976 годзе скончыў сярэднюю школу № 76 у Харкаве. Пасля школы атрымаў звальненне ад ваеннай службы ў арміі па артыкуле 7-Б (шызафрэнія).
Адукацыю прадоўжыў у Нацыянальнай Юрыдычнай акадэміі Украіны ім. Яраслава Мудрага (укр.  Національна юридична академія України ім. Ярослава Мудрого ), далей вывучаў права ў Харкаўскім дзяржаўным эканамічным універсітэце (укр.  Харківський державний економічний університет ), які скончыў са ступенню магістра дзяржаўнага кіравання.
Быў жанаты з Аксанай Гайсінскай, дачкой былога намесніка генеральнага пракурора Украіны, былога пракурора Кіева Юрыя Гайсінскага.
Да пачатку палітычнай кар’еры Кернес стаяў на чале арганізаванай злачыннай групы ў Харкаўскім рэгіёне. Ён быў пакараны за крадзеж і падман.
Да таго, як уладкавацца на працу ў мясцовае самакіраванне, ён займаўся бізнесам, будучы, сярод іншага, старшынёй савета дырэктараў буйной кампаніі. У 1998 годзе быў абраны ў гарадскую раду Харкава па 23 выбарчай акрузе. У гарадской радзе ён заснаваў і ўзначаліў нефармальную апазіцыйную групу «Новы Харкаў — новыя магчымасці», якая супрацьстаяла тагачаснай уладзе. На мясцовых выбарах 2002 года ён атрымаў падтрымку больш за 90% выбаршчыкаў у акрузе.
У 2004 годзе ён падтрымаў Аранжавую рэвалюцыю.
У 2005 годзе ўступіў у Партыю рэгіёнаў. Праз год ён правёў выбарчую кампанію на пасаду мэра для свайго сябра і калегі Міхаіл Добкін, які выйграў выбары. Сам Генадзь Кернес стаў сакратаром харкаўскай гарадской рады. Ён займаў гэтую пасаду з 26 сакавіка 2006 па 24 лістапада 2010 года.
28 жніўня 2013 года абараніў доктарскую працу па тэме: „Mеханізмы ўплыву рэгіянальнай эліты на дзяржаўнае кіраванне Украіны” (укр.  Механізми впливу регіональної еліти на державне управління України ).
28 красавіка 2014 года падчас язды на веласіпедзе ў паўночнай частцы Харкава Кернес быў паранены з агнястрэльнай зброі невядомым стрэлкам, які страляў ззаду (стралялі з суседняга лесу). Каля 11:30 па мясцовым часе яго даставілі ў харкаўскую бальніцу. Пасля двухгадзінны аперацыі ўрач, які яе праводзіў, паведаміў, што стан Кернеса цяжкі, што мае прамую сувязь з тым, што ён мае пашкоджаную дыяфрагму; пашкоджаны таксама ўнутраныя органы — куля прабіла лёгкае і пячонку.
29 красавіка 2014 года намеснік мэра Харкава па пытаннях аховы здароўя і сацыяльнай абароны Святлана Гарбунова-Рубан пацвердзіла інфармацыю аб этапаванні Кернеса ў Ізраіль, што звязана з вялікім вопытам работы ізраільскіх урачоў у лячэнні цяжкіх агнястрэльных раненняў.
Асабістае жыццё
У Кернеса было трое дзяцей. Ён быў прыхільнікам здаровага ладу жыцця. Актыўна займаўся спортам (яго захапленнем быў бег па перасечанай мясцовасці).
Марыя Васілеўна Васкевіч
Дасягненні
Чэмпіёнка Беларусі 2016 года на дыстанцыі 1500 м вольным стылем. Срэбраная прызёрка на дыстанцыі 800 м вольным стылем. Бронзавая прызёрка на дыстанцыі 400 м вольным стылем.
NGC 7232B
NGC 7232B (іншыя абазначэнні — PGC 68443, ESO 289-9) — галактыка ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Казіно
Казіно — ігральная ўстанова, у якой з выкарыстаннем рулеткі, сталоў для картачных гульняў і гульні ў косці, гульнявых аўтаматаў, а таксама іншага ігральнага абсталявання ажыццяўляецца правядзенне азартных гульняў з абвешчаным грашовым ці іншым маёмасным выйгрышам. Настольныя гульні праводзяць з дапамогай адмыслова навучаных асістэнтаў — круп'е.
У многіх краінах свету казіно забаронены.
Лідзія Кузьмінічна Тарасевіч
Скончыла Аршанскі настаўніцкі інстытут, Мінскі педагагічны інстытут (1972). Працавала завучам Недальской 8-гадовай школы Бягомльскага раёна (1950), выкладчыцай біялогіі ў СШ № 7 (1952), завучам школы № 96 г. Мінска (1964).
Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена ў 1978 годзе за высокія паказчыкі ў навучальна-выхаваўчай і грамадскай рабоце.
Какпекцінскі раён
Какпекцінскі раён (Даөкпекті ауданы) — раён у Усходне-Казахстанскай вобласці у Казахстане. Адміністрацыйны цэнтр раёна — сяло Какпекты.
Новы Калыніў
Новы Калыніў (Нови́й Кали́нів) — горад раённага значэння ў Самбарскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Насельніцтва — 3582 чал. (перапіс 2001 г.). Заснаваны ў сярэдзіне XX ст. як ваенны гарадок для ваеннаслужачых авіяцыйнай часткі і членаў іх сем’яў. Паблізу ад яго размешчаны буйны ваенны аэрадром. Статус населенага пункта і пасёлка гарадскога тыпу з 2000 г. Статус горада з 2005 г.
Гісторыя
У канцы 1930 х гг. было пачата будаўніцтва аэрадрома, але разгарэлася Другая сусветная вайна і працы былі прыпыненыя. Пасля вайны непадалёк аэрадрома былі насаджаныя таполі, якія асушылі забалочаныя мясцовасці, дзе з часам былі пабудаваныя першыя збудаванні ваеннага прызначэння: казармы, сталовая, сховішча для тэхнікі. Гэта было ў 1951 г., а ўжо ў 1952 г. пачалося інтэнсіўнае будаўніцтва жылога масіва — 110 фінскіх дамоў, трохпавярховага дома для кіруючага складу, інтэрната і 10 збудаванняў ваеннага прызначэння. Так паступова паселішча пашырала свае межы. Насельніцтва таксама штогод павялічвалася. У цэнтры ваеннага гарадка быў узведзены Дом афіцэраў, дзе зараз знаходзіцца Народны дом і орган мясцовага самакіравання — гарадскі савет, а ад яго разыходзіліся вулачкі. Разам з Домам афіцэраў у 1956 г. была пабудавана санітарная частка, штаб, аддзяленне сувязі, кацельня, воданапорная вежа, вадагонная станцыя, крамы. У жніўні 1960 г. на Навакалыніўскім аэрадроме дыслакаваўся 340 асобны Брэслаўскі транспартна-баявы верталётны полк. Пазней, пры незалежнай Украіне, быў перайменаваны ў 7 асобны Брэслаўскі полк, які знаходзіцца на тэрыторыі Новага Калыніва і па сёння. У лістападзе 2000 г. ў горадзе адкрылася сярэдняя агульнаадукацыйная школа, пры школе дзейнічае дзіцячы садок «Каліна».
Сучаснасць
У горадзе працуе Новакалыніўскі НВК і дзіцячы сад. Збудавана Царква святога Уладзіміра. Таксама ёсць супермаркет «Рукавічка», аддзяленне ПрыватБанку, аддзяленне Ашчадбанку, магазін электратэхнікі «Сірыус», магазін «Адрыяна», «Алёнка», «Жанетта», «Лілія», «Канцылярскія тавары» і іншыя крамы. Ёсць таксама начны клуб «Атлантык» і рэстаран «Замак Тампліера». Ёсць футбольны клуб «Авіятар». З 2012 г. у памяшканні гарадскога савета адкрыты «Цэнтр замежных моў», дзе можна вывучыць і ўдасканаліць англійскую мову.
13 кастрычніка 2015 г. ў Новым Калыніве адбылося адкрыццё і асвячэнне помніка палеглым ваеннаслужачым ВС Украіны, які размешчаны на тэрыторыі мемарыяльнага комплексу «Загінуўшым воінам — афганцам, чарнобыльцам і воінам-міратворцам». 14 кастрычніка 2016 г. адкрыта і асвечана мемарыяльная дошка Федарэнку Івану Уладзіміравічу, які загінуў у баі 18 мая 2015 г. у Чырвонаармейску Данецкай вобласці.
Пётр Іванавіч Катаводаў
Пётр Іва́навіч Катаводаў (, м. Грабовец, Аўгустоўскі павет Люблінскай губерні, цяпер у Замойскім павеце Люблінскага ваяводства, Польшча — невядома) — беларускі гаспадарчы і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Скончыў рабочы факультэт Растоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта (1926).
Працоўную дзейнасць пачаў у 1912 годзе вучнем падмайстра, пасля знаходзіўся ў дзіцячым прыюце Ніжняга Ноўгарада. З 1916 года працуе рабочым завода «Серп і Молат» у г. Маскве. У 1918—1924 гадах у Чырвонай Арміі, пасля на рабоце ў Савеце Народнай Гаспадаркі і ў прамысловай кааперацыі Паўночнага Каўказа.
У 1933—1936 працуе на пасадзе старшыні праўлення Белкалесдрэўхімсаюза, з 1936 года старшыня прэзідыума Белкааппрамсаюза. У 1938 годзе абраны старшынёй праўлення Белкаапсаюза.
У часы Вялікай Айчыннай вайны ў эвакуацыі ў Маскве, з 1942 года ў складзе аператыўнай групы Белкаапсаюза арганізоўваў эвакпункты і сталовыя ў Віцебскай вобласці, працаваў у Беларускім штабе партызанскага руху.
Пасля вайны прызначаны намеснікам старшыні СНК БССР, з красавіка 1946 года начальнік Упраўлення па аднаўленню Мінска, начальнік Упраўлення сельскага і калгаснага будаўніцтва.
З 1951 года — міністр гандлю БССР, з 1957 года — персанальны пенсіянер саюзнага значэння. З кастрычніка 1958 года да 1 чэрвеня 1961 года ўзначальваў трэст № 16 «Нафтабуд», створаны для будаўніцтва Наваполацкага нафтаперапрацоўчага завода.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 2—4 скліканняў.
NGC 7234
NGC 7234 (іншыя абазначэнні — NGC 7235, OCL 229) — рассеянае скопішча ў сузор’і Цэфей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пачапава (Пінскі раён)
Пача́пава (, Почапово) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах вёска ўваходзіла ў склад Высокаўскага сельсавета, да 3 чэрвеня 1957 года — у склад Пінкавіцкага сельсавета.
Сушыцк
Сушы́цк (, Сушицк) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета.
Барыс Паўлавіч Мінееў
Барыс Паўлавіч Мінееў (, Баку, Азербайджан — ) — беларускі спецыяліст у галіне тэхналогіі бурэння і асваення свідравін. Доктар тэхнічных навук (1998).
Біяграфія
Скончыў Грозненскі нафтавы інстытут (кваліфікацыя «Інжынер па эксплуатацыі нафтавых радовішчаў», 1957). Працаваў на нафтагазаздабыўнам ўпраўленні «Сунжанефть», ВА «Грознефть», Рэчыцкім узбуйненым нафтапромыселе (з 1965, начальнік), Галоўнам вытворчам упраўленні энергетыкі і электрыфікацыі Беларускай ССР («Белгалоўэнерга», 1968—1970, намеснік начальніка ўпраўлення), Міністэрстве горнаруднай прамысловасці Рэспублікі Куба (1970—1972, саветнік міністра), Беларускім навукова-даследчым і праектным інстытуце нафты («БелНДПІнафта», 1972—1998, загадчык лабараторыі, загадчык аддзела запампоўкі свідравін), Гомельскім дзяржаўным тэхнічным універсітэце імя П. В. Сухога (з 1998, загадчык кафедры «Распрацоўка, эксплуатацыя нафтавых радовішчаў і транспарту нафты»).
Навуковыя інтарэсы: праектаванне і арганізацыя тэхналагічных працэсаў па здабычы нафты; будаўніцтва і рамонт свідравін; павышэнне нафтааддачы пластоў.
Узнагароды
Званне «Заслужаны работнік прамысловасці Рэспублікі Беларусь» (1998).
Іосіф Георгіевіч Васількоў
Іосіф Георгіевіч Васількоў (,  — ) — беларускі батанік, адзін з першых даследчыкаў расліннасці Беларусі.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі ўніверсітэт ў 1904 годзе. У 1920—1929 гг. прафесар, загадчык кафедры батанікі Горацкага сельскагаспадарчага інстытута (з 1925 г. БСГА). З 1934 г. у Інстытуце біялагічных навук АН БССР. Кіраваў аддзелам жывых вышэйшых раслін Цэнтральнага батанічнага сада АН БССР.
Навуковая дзейнасць
Вывучаў флору Еўрапейскай часткі СССР, Каўказа, Казахстана. Удзельнічаў у падрыхтоўцы выдання «Флора БССР».
Пад кіраўніцтвам загадчыка аддзела жывых раслін прафесара І. Г. Васількова быў створаны філагенетычны сад на плошчы 0,97 га пры Цэнтральным батанічным садзе НАН Беларусі.
Гран-пры Манака
Гран-пры Манака (фр. Grand Prix de Monaco) — гонка Формулы-1 на гарадскі трасе Монтэ-Карла ў княстве Манака. Праводзіцца з першага чэмпіянату свету 1950 года па цяперашні час (не было ўключана ў чэмпіянат 1951-1954 гадоў). З 1929 па 1948 гады да ўзнікнення Формулы-1 Гран-пры Манака па аўтагонках праводзіліся як незалежныя спартыўныя спаборніцтвы. Гран-пры Манака лічыцца адной з самых прэстыжных гонак у чэмпіянаце Формулы-1 і ў свеце - адзіны Гран-пры, дзе гонкі праводзяцца не на адмыслова пабудаванай трасе, а прама на вуліцах горада.
Монтэ-Карла
Монтэ-Карла (Monte-Carlo, манегаская Monte-Carlu) — адміністрацыйная тэрыторыя княства Манака (з лютага 2007 года), найбуйнейшы раён краіны, размешчаны на тэрыторыі аднайменнай камуны ў Манака. На поўдзень ад раёна размешчаны Ла-Кандамін, а паўночней французскі горад Тэнаа.