cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сімон Марміён
Магчыма з'яўляецца сынам амьенскага мастака Жана Марміёна. Марміён пісаў карціны, але атрымаў вялікую вядомасць дзякуючы сваім кніжным мініяцюрам. У гэтай галіне ён лічыўся адным з найбольш вядомых майстроў свайго часу. Вядома пра яго сумеснай працы з іншымі мастакамі ў цэнтры кніжнага мастацтва Бругэ. Сімон Марміян ілюстраваў адзін з асобнікаў «Вялікіх французскіх хронік». Яго стыль вызначаецца як сінтэз паўночна-французскай маляўнічай школы і фламандска-нідэрландскага жывапіснага напрамку.
З удавой С. Марміёна ажаніўся Ян Правост, які атрымаў значную колькасць маёмасці Марміёна пасля смерці мастака.
Даламіт (прадпрыемства)
ААТ «Даламіт» — прадпрыемства створана ў 1931 г. у гарадскім пасёлку Руба Віцебскага раёна (з 1999 г. — у межах Віцебска) як вапнавы завод. У Вялікую Айчынную вайну разбураны, у 1949 г. адноўлены. Пасля пуску у 1967 г. 1-й чаргі завода даламітавай мукі — камбінат вапнавых матэрыялаў. У 1971 г. пушчана 2-я чарга гэтага завода, у 1974 г. пабудаваны завод «Гралева-1», у 1978 г. — «Гралева-2». З 1978 г. — вытворчае аб’яднанне «Даламіт», з 1995 г. сучасная назва. Працуе на мясцовай сыравіне — даламітах радовішча Гралева.
1923 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1923 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Заручаўская слабада
Заручаўская слабада — помнік археалогіі Віцебска. Знаходзіцца на паўднёвы ўсход ад Ніжняга замка, паміж вуліц імя газеты «Правда», Гогаля, Калініна, злева ад былога Гапеева ручая, які ўпадаў у Заходнюю Дзвіну. З'яўлялася пасадам Віцебска 12—17 стагоддзяў. Плошча 10 га. Гісторык А. П. Сапуноў адзначаў на аснове пісьмовых крыніц наяўнасць ва ўсходняй, больш высокай частцы Заручаўя курганнага некропаля — «валатовак» побач з Святадухаўскай царквой (пабудавана ў 14 ст.). Гэта частка, паводле назіранняў краязнаўцаў-гісторыкаў 19 ст., засялілася не раней 18 ст. Заходні, больш нізкі ўчастак Заручаўя быў заселены яшчэ ў эпоху Сярэднявечча. У 16 ст. тут знаходзілася «кажамяцкая» царква, якая належала гарбарам. Уздоўж Заходняй Дзвіны праходзіла вуліца Вялікая, якая злучала Ніжні замак з Заручаўем. Шурфоўка, праведзеная В. М. Ляўко ў 1981 г., пацвердзіла адсутнасць культурнага пласта ва ўсходняй частцы Заручаўя. Гэта падмацоўваецца матэрыяламі геалагічнага свідравання і археалагічнымі назіраннямі ў час будаўніцтва. Тут выяўлены толькі фундаменты жаночага манастыра 19 ст. і рэшткі керамікі гэтага часу.
Левы камунізм
Левы камунізм — тэрмін, якім прынята пазначаць погляды шэрагу тэарэтыкаў камунізму, якія пасля другога кангрэса Камінтэрна выступілі з крытыкай ленінізму з левай пазіцыі. Левыя камуністы прызнавалі прагрэсіўнае значэнне Кастрычніцкай рэвалюцыі, але падвяргалі крытыцы яе развіццё. Некаторыя нават адпрэчвалі сацыялістычны характар ​​бальшавізму, бачачы ў ім дзяржаўны капіталізм. Левакамуністычныя групы асуджалі палітыку франтызму, удзел у выбарах, «права нацый на самавызначэнне» як форму буржуазнага нацыяналізму (выключэнне нядоўгі час складала італьянская група).
Заручаўская слабада
Шурфы і раскопы агульнай плошчай каля 150 м² былі закладзены ў заходняй частцы Заручаўя ўздоўж ракі Заходняя Дзвіна на тэрыторыі скве­ра каля вуліцы Калініна. Культурны пласт 0,5—2 м. Магутнасць яго павялічваецца на поўдзень ад Ніжняга замка. Тут знойдзена кераміка і шыферныя прасліцы 12 ст. Каля Ніжняга замка культурны пласт датуецца 16—18 стагоддзямі. Рэчы з Заручаўя ідэнтычныя знаходкам Задунаўскай слабады і дазваляюць меркаваць, што на гэтым месцы ў старажытны час існавала сельскае паселішча, якое ў эпоху феадалізму стала пасадам Віцебска.
Левы камунізм
Гісторыя левага камунізму
Левы камунізм зарадзіўся ў Расіі ў 1918 годзе ў выглядзе фракцыі на чале з Бухарыным, якая выступіла супраць падпісання Брэст-літоўскай мірнай дамовы і ўзяла назву «Левыя камуністы». Фракцыя выдавала газету «Камуніст», дзе гучалі заклікі паскорыць нацыяналізацыю. У канчатковым рахунку расійскія левыя камуністы ня здолелі нічога супрацьпаставіць довадам Леніна і фракцыя распалася. Некаторыя палажэнні левакамуністычнай фракцыі былі перанятыя групай рабочай апазіцыі, якую Бухарые узначальвае Г. Мясніковым. Першапачатковую палітыку Камінтэрна можна ахарактарызаваць як адпаведную левакамуністычным поглядах. Пачатак друкаванай крытыкі бальшавізму злева прынята адлічваць з пасмяротнага выдання эсэ Р. Люксембург «Марксізм або ленінізм?», дзе падвяргаліся крытыцы шэраг рашэнняў бальшавікоў, пачынаючы з абвяшчэньня «права нацый на самавызначэнне». Крытычнага разбору тэорыі левакамуністычных груп прысвечана праца Леніна «Дзіцячая хвароба "левізны" у камунізме», дзе ён абараняў права на выкарыстанне парламентарызму і прафсаюзаў у рэвалюцыйных мэтах. Падаўленне Кранштацкага паўстання, разглядалася левымі камуністамі як паваротны момант у развіцці СССР і канчаткова адштурхнула іх ад яго спадчыны. Да 30-х гадоў СССР быў прызнаны левымі камуністамі дзяржавай-памагатым капіталізму і была асэнсавана неабходнасць новай рэвалюцыі.
У самым пачатку падставы Камуністычнай партыі Італіі левакамуністычныя погляды падзяляла большасць членаў партыі, але як і падчас Ліёнскага Кангрэса 1926 года такая палітыка выклікала незадаволенасць Камінтэрна і апазіцыі ўнутры партыі. Гэта прывяло да зрушэння левага камуніста Амадео Бардыгі з пасады першага сакратара партыі. На яго месца ўстаў Антоніа Грамшы. Бардыга неўзабаве быў заключаны фашыстамі ў турму і нават пасля выхаду з яе фактычна адышоў ад палітыкі да 1950-х гадоў, але італьянскі левы камунізм, нават абезгалоўлены, працягваў сваё існаванне ў выгнанні. Былі ўсталяваныя кантакты з КРПГ, спрабавалі працаваць з групай Карла Корша.
Нямецка-галандская традыцыя левага камунізму атрымала назву камунізму рабочых саветаў.
У гады Другой сусветнай вайны большасць левакамуністычных груп былі знішчаны. Многія лідары (Мітчэл, Хенк Снейвліт) загінулі ў канцлагерах або былі забітыя. Нягледзячы на ​​гэта, левы камунізм перажыў невялікі ўздым у 1945—1952 гадах, калі тэорыю Саветаў развівала група «Сацыялізм або варварства». Невялікая цікавасць да вопыту левага камунізму была заўважана пасля пратэстаў 1968 года, тэорыю ў дадзеным рэчышчы развівалі Паўль Мацік і Максіміліян Рубель.
На сённяшні дзень існуюць такія левакамуністычныя групы, як Інтэрнацыянальнае камуністычнае плынь і Інтэрнацыяналістычныя камуністычная тэндэнцыя (былое Інтэрнацыянальнае бюро за рэвалюцыйную партыю), а таксама Міжнародная камуністычная партыя.
Аўдзеева (значэнні)
Аўдзе́ева — жаночая форма прозвішча Аўдзееў, таксама тапонім.
1924 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1924 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Лісічка (сузор’е)
Лісічка (Vulpecula) — сузор’е ў частцы зорнага неба, адно з 88 сузор’яў дзейнай наменклатуры IAU (1930).
Паходжанне назвы IAU:.
Рыхард Крафт-Эбінг
Барон Рыхард фон Крафт-Эбінг (Richard Freiherr von Krafft-Ebing, 14 жніўня 1840, Мангейм - 22 снежня 1902, Грац) — аўстрыйскі і нямецкі псіхіятр, сексолаг, даследчык чалавечай сексуальнасці, дырэктар Фельдхофскага прытулку для вар'ятаў.
Маркіз дэ Сад
Данасьен Альфонс Франсуа дэ Сад (Donatien Alphonse François de Sade; 2 чэрвеня 1740- 2 снежня 1814), які ўвайшоў у гісторыю як маркіз дэ Сад (marquis de Sade ) — французскі арыстакрат, пісьменнік і філосаф. Ён быў прапаведнікам абсалютнай свабоды, якая не была б абмежавана ні маральнасцю, ні рэлігіяй, ні правам, а асноўнай каштоўнасцю жыцця лічыў спатоленне.
Ад яго імя сексуальнае задавальненне, якое атрымліваецца шляхам прычынення іншаму чалавеку болю і/або зневажанняў, атрымала (у працах сексолага Рыхарда фон Крафт-Эбінга) назву «садызм» (пасля словы «садызм», «садыст» сталі ўжывацца і ў больш шырокім сэнсе).
Касцярова
Касцярова — горад у Петушынскім раёне Уладзімірскай вобласці Расіі.
Насельніцтва — 8,7 тыс. чалавек (2010).
Геаграфія
Размешчаны за 52 км на захад ад Уладзіміра і 9 км ад горада Петушкі на рацэ Вялікая Ліпня (левы прыток Клязьмы). Чыгуначная станцыя Касцярова на лініі Масква - Уладзімір.
Адукацыя, культура
У горадзе дзейнічаюць культурна-дасугавы цэнтр, краязнаўчы музей, музычная школа.
.am
.am — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Арменіі.
Дамены ў зоне am вельмі прывабныя для кампаній і прыватных асоб, якія працуюць у радыёвяшчанні am.
Выкарыстанне дамена am таксама рэкамендуецца для сайтаў, якія датычаць Арменіі або змяшчаюць падобную інфармацыю, для кампаній і прыватных асоб, якія знаходзяцца ў Арменіі, выходзяць на яе рынак, і, натуральна, для ўсіх, каму падыходзіць гэтая даменная зона.
Абмежаванні
Забароненая рэгістрацыя двухлітарных і трохлітарных кодаў краін свету, а таксама даменных імёнаў, ідэнтычных назвам краін свету. У рэгістрацыі «занадта агульных» даменных імёнаў можа быць адмоўлена.
Даменныя імёны, ідэнтычныя шырока вядомым гандлёвым маркам або гандлёвым імёнам, могуць быць зарэгістраваныя толькі ўладальнікамі пазначаных гандлёвых марак або гандлёвых імёнаў.
Некаторыя «прэміум»-імёны даменаў у зоне am могуць быць набытыя толькі па адмысловай цане ў адміністратара даменнай зоны am. У прыватнасці, да «прэміум»-імёнаў даменаў адносяцца ўсе дамены, якія складаюцца з 2 сімвалаў.
Працягласць рэгістрацыі
Звычайна дамен робіцца даступным да выкарыстання праз некалькі хвілін пасля атрымання аплаты. Максімальная працягласць рэгістрацыі для гэтай даменнай зоны складае 1 працоўны дзень.
Перавод на абслугоўванне
На гэты момант часу магчымая толькі рэгістрацыя новых даменаў у гэтай даменнай зоне. Перавод (трансфер) даменаў на абслугоўванне да нас ад іншага рэгістратара немагчымы.
Інфармацыя ў WHOIS
У WHOIS адлюстроўваецца поўная інфармацыя пра ўладальніка дамена — імя, поўны адрас, тэлефон, факс, e-mail. Адміністрацыя даменнай зоны am на гэты момант часу не аказвае афіцыйнай паслугі закрыцця даных пра ўладальніка дамена.
IDN-дамены
Выкарыстанне сімвалаў нацыянальных алфавітаў у імёнах даменаў немагчымае. Дазваляецца выкарыстанне толькі сімвалаў лацінскага алфавіта, лічбаў і сімвала «-».
Падаўжэнне дамена
Ажыццявіць падаўжэнне дамена am абавязкова неабходна да сканчэння тэрміну яго рэгістрацыі, пазначанага ў вашым акаўнце. У выпадку, калі дамен am не быў падоўжаны ў пазначаны тэрмін, ён пераводзіцца ў непрацоўны стан і ў далейшым выдаляецца.
Крайні тэрмін падаўжэння дамена ў зоне am пазначаны ў вашым акаўнце і надыходзіць на 4 дні раней за дзень яго рэгістрацыі. Напрыклад, калі дамен быў зарэгістраваны 14 мая, то ў вашым акаўнце будзе пазначаная дата сканчэння рэгістрацыі дамена 10 мая і падаўжаць яго трэба кожны наступны год не пазней за 10 мая. Гэтая сітуацыя звязаная з асаблівасцямі працы даменнай зоны am.
Звычайна падаўжэнне тэрміну рэгістрацыі дамена am ажыццяўляецца праз некалькі хвілін пасля атрымання аплаты. Максімальная працягласць падаўжэння для гэтай даменнай зоны складае 1 працоўны дзень.
Аднаўленне дамена am у працоўны стан пасля сканчэння тэрміну яго рэгістрацыі платнае. Сума аплаты будзе дададзеная да рахунка за падаўжэнне даменнага імя.
Звярніце ўвагу, што аднаўленне дамена магчымае не ва ўсіх выпадках, таму просьба ўважліва сачыць за тэрмінам рэгістрацыі вашага дамена для таго, каб пазбегнуць яго страты.
Звычайна аднаўленне дамена am ажыццяўляецца на працягу 1-3 працоўных дзён пасля атрымання аплаты. Максімальны тэрмін аднаўлення для гэтай даменнай зоны складае 7 дзён.
Змена ўладальніка дамена
Магчыма.
Змена ДНС-сервераў
У выпадку, калі вы пазначылі карэктныя ДНС-серверы з пункта гледжання адміністрацыі даменнай зоны am, змена ДНС-сервераў будзе выкананая на працягу 4-6 гадзін пасля падачы заяўкі.
Максімальны тэрмін змены ДНС-сервераў для гэтай даменнай зоны складае 1 працоўны дзень.
Звярніце ўвагу, што пасля змены ДНС-сервераў для вашага дамена можа мінуць ад некалькіх гадзін да двух дзён, пакуль гэтая інфармацыя абновіцца на ўсіх ДНС-серверах у сетцы Інтэрнэт.
Патрабаванні да ДНС-сервераў
Патрабуюцца мінімум два ДНС-серверы.
ДНС-серверы абавязаныя быць належным чынам наладжаныя і ўтрымліваць інфармацыю пра ваш дамен.
IP-адрасы ДНС-сервераў абавязаныя знаходзіцца ў розных падсетках, напрыклад 212.109.12.123 і 212.109.3.14.
Нямёгля
Нямёгля (у ніжнім цячэнні Руч) — рака ў Беларусі, у Старадарожскім раёне Мінскай вобласці і Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці, правы прыток ракі Пціч (басейн Прыпяці).
Даўжыня ракі 20,2 км. Плошча вадазбору 62 км². Пачынаецца за 1,3 км на паўночны захад ад вёскі Аляксандраўка Старадарожскага раёна, вусце каля вёскі Лука ў Асіповіцкім раёне. Вадазбор раўнінны. Рэчышча каналізаванае. У вярхоўі на левым беразе — біялагічны заказнік рэспубліканскага значэння «Фаліцкі Мох».
.an
.an — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Нідэрландскіх Антыльскіх астравоў.
Выкарыстанне дамена an рэкамендуецца для сайтаў, якія датычаць Нідэрландскіх Антыльскіх астравоў або змяшчаюць падобную інфармацыю, для кампаній, якія знаходзяцца на Нідэрландскіх Антыльскіх астравах, выходзяць на іх рынак, і, вядома, для ўсіх, каму падыходзіць гэтая даменная зона.
Палацава-паркавы ансамбль Бохвіцаў (Паўлінава)
Палацава-паркавы ансамбль Бохвіцаў — палацава-паркавы ансамбль ХІХ — пачатку XX стагоддзя ў в. Паўлінава Баранавіцкага раёна
.an
Абмежаванні
Даменнае імя павінна адпавядаць юрыдычнай назве або зарэгістраванай гандлёвай марцы кампаніі, прысутнай на Нідэрландскіх Антыльскіх астравах, для якой рэгіструецца даменнае імя, і не павінна парушаць правы існуючых зарэгістраваных гандлёвых марак іншых кампаній.
Палацава-паркавы ансамбль Бохвіцаў (Паўлінава)
Гісторыя
У 1897 г. маёнтак Навіцкіх набыў Ян Отан Бохвіц, які спачатку размясціў тут свае гаспадарчыя пабудовы, потым заклаў сад і разбіў пейзажны парк. На р. Лахазва пабудаваў вадзяны млын, непадалеку ў лесе працавала смалакурня для вырабу шкіпінару і мазуту. У 1906 г. Бохвіц заклаў падмурак багатага палаца, будаўніцтва якога завяршыў у 1909 г. На той час у маёнтку Паўлінава было 7 двароў з 45 жыхарамі. Спачатку Бохвіц адбудаваў палац каля в. Вошкаўцы (цяпер Ураджайная), што пад Ляхавічамі, і назваў яго ў гонар бацькі — Фларыянава, а закладзены новы палацава-паркавы ансамбль у гонар маці — Паўлінава. На сённяшні дзень захаваліся абодва палацы.
.an
Абмежаванні
Таксама для рэгістрацыі дамена неабходныя поўныя рэквізіты гэтай кампаніі ды выпіска з рэестра кампаній Нідэрландскіх Антыльскіх астравоў пра рэгістрацыю кампаніі.
Палацава-паркавы ансамбль Бохвіцаў (Паўлінава)
Архітэктура
Паўлінаўскі ансамбль уключае палац, флігель, стайню, кароўнік і парк. Палац у плане прамавугольны, мае тры паверхі, трэці паверх мансардавы. Усе чатыры франтоны трактаваны ў стылі неаготыкі, завершаны зубчастымі вежкамі.
Добра захаваўся пейзажны парк. Ён займае плошчу каля 7 га, мае форму квадрата з прыгожай сажалкай.
1927 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1927 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Кебнекайсэ
Кебнекайсэ (Kebnekaise, ад Giebmegáisi альбо Giebnegáisi — «кацёльная вяршыня») — гара ў Скандынаўскіх гарах.
Агульныя звесткі
Кебнекайсэ знаходзіцца ў Лапландыі, прыкладна ў 150 км на поўнач ад палярнага круга і на захад ад Кіруны. Вяршыня складзена габра і кварцавымі сіенітамі. Мае дзве вяршыні - паўднёвую, пакрытая ледавіком, вышынёй 2106 метраў, і паўночную, вышынёй 2097 метраў.
Кебнекайсэ — найвышэйшая вяршыня Швецыі і Лапландыі (хоць па адноснай вышыні саступае гары Ака). На поўнач ад Кебнекайсэ ў Еўропе няма больш высокіх гор.
Ледавікі, якія пакрываюць вяршыню, на сённяшні дзень маюць тэндэнцыю да раставання. Таму вышыня горы пастаянна змяншаецца, яшчэ некалькі дзясяткаў гадоў назад яна складала 2123 метры над узроўнем мора. Калі раставанне працягнецца тымі ж тэмпамі, паўднёвая вяршыня можа з часам стаць ніжэй паўночнай.
Гара папулярная сярод турыстаў, тут праходзіць мноства альпінісцкіх маршрутаў, каля яе (ад Абіску да Нікалуокта) праходзіць таксама вядомы пешы маршрут Кунгследэн. Акрамя таго, ля падножжа Кебнекайсэ размешчана станцыя Стакгольмскага ўніверсітэта па даследаванню праблем гор.
Вікторыя Сяргееўна Ціхан
Вікторыя Сяргееўна Ціхан (нар., Мінск, Беларусь) — беларуская футбалістка, нападаючы. Выступала ў нацыянальнай зборнай Беларусі.
Малая Мядзведзіца (сузор’е)
Мала́я Мядзве́дзіца (Ursa Minor; народная назва — Малы Воз ) — сузор’е ў частцы зорнага неба, адно з 88 сузор’яў дзейнай наменклатуры IAU (1930).
Вікторыя Сяргееўна Ціхан
Клубная кар’ера
Футболам пачала займацца ў 2011 годзе ў школе «Мінска» (першы трэнер — Аляксандр Сувораў). У асноўнай камандзе выступае з 2018 года, таксама выклікалася ў зборныя Беларусі U-17 і U-19.
Малая Мядзведзіца (сузор’е)
Паходжанне назвы IAU:.
Вікторыя Сяргееўна Ціхан
Клубная кар’ера
Дасягненні: чэмпіёнка Беларусі (2018, 2019), уладальніца Кубка Беларусі (2018, 2019), уладальніца Суперкубка Беларусі (2018, 2019, 2020).
Міфы народаў свету (энцыклапедыя)
Міфы народаў свету — галіновае энцыклапедычнае выданне; адна з першых у сусветнай навуковай практыцы спроба зводнага сістэматызаванага выкладу міфатворчасці народаў свету. Выдадзена ў 1980—1982 гадах у Маскве выдавецтвам «Савецкая Энцыклапедыя». Прынцып пабудовы — алфавітны. Уключае больш 12200 артыкулаў. прысвечаных міфалогіям розных народаў і рэгіёнаў, у тым ліку абагульняльныя артыкулы пра міфалогію пэўнай краіны або рэгіёна, пра тыпы міфаў, міфалагічныя вобразы і сюжэты, асобныя навуковыя тэорыі, кірункі і школы ў вывучэнні міфалогіі. Выданне багата ілюстравана.
Ружа лямцавая
Назва
Ружа лямцавая, радоста, русальніца, шупшыннік.
Батанічнае апісанне
Калючы куст вышынёй да 2 метраў. Лісце непарнаперыстае, цёмна-зялёнае, моцна апушанае. Лісточкі з абедзьвух бакоў густаваласістыя, часталямцавыя. Шыпы амаль аднолькавыя, часта амаль прамыя, шырокія ля аснавання. Кветкі да 4 см у дыяметры афарбаваны ад светла-ружовага да белага. Цвітнее ў чэрвені-ліпені. Плады круглыя, дыяметрам ад 1 да 2 см, чырвонага колеру.
Арэал
Від пашыраны па ўсёй Еўропе, акрамя Крайняй Поўначы. На Беларусі сустракаецца па ўзлесках, хмызняках, пераважна на поўдні краіны.
Значэнне
Дэкаратыўная расліна. У культуры з 1820 года.
Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга БССР
Апісанне
Аснову ор­дэнскага знака склаў традыцыйны для беларускага рэгіёна геральдычны шчыт у выглядзе картуша чырвонага колеру. Малюнак ордэна ўяў­ляў сабой складаную кампазіцыю: выява самога ордэна на фоне чырвонага сцяга, рэалістыч­ныя вобразы беларускага рабочага і селяніна, нацыянальны арнамент, прылады працы, сплеценыя па­між сабой галінкі лаўра і каласы пшаніцы. Выкананы па цэнтры надпіс на беларускай мове звяртаў ува­гу на заслугі ўзнагароджанага: «Цэнтральны Выканаўчы Камітэт Беларускай Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі ў знак выпаўненьня (імярэк) свайго абавязку перад Сацыялістычнай Бацькаўшчынай на фронце Працы дае у нагароду яму знак Ордэну Працоўнага Чырвонага Штандару БССР № … — сым­боль сусьветнай Сацыялістычнай Рэвалюцыі».
Элвін Рот
Элвін Эліёт Рот (нар. 19 снежня 1951) — амерыканскі эканаміст, прафесар Гарвардскага ўніверсітэта, выкладае ў Гарвардскай школе бізнесу. Унёс значны ўклад у тэорыю гульняў, тэорыю ўладкавання рынку і эксперыментальную эканоміку. У 2012 годзе быў удастоены сумесна з Лойдам Шэплі Прэміі Шведскага дзяржаўнага банка па эканамічных навуках памяці Альфрэда Нобеля за «тэорыю стабільнага размеркавання і практыкі ўладкавання рынкаў».
Біяграфія
Элвін Эліёт Рот нарадзіўся ў Нью-Ёрку, у яўрэйскай сям'і; яго бацькі былі настаўнікамі. Вучыўся ў сярэдняй школе імя Марціна Ван Бюрэна ў Квінсе, але кінуў яе ў пятнаццацігадовым узросце. Наведваў курсы інжынераў пры Калумбійскім універсітэце і ў рэшце рэшт быў залічаны на інжынернае аддзяленне ўніверсітэта, пасля заканчэння якога (1971) прайшоў магістратуру і аспірантуру пры Стэнфардскім універсітэце (1974), спецыялізуючыся на даследаванні аперацый.
Левант
Лева́нт (ад стар. Soleil levant — «узыход сонца») — агульная назва краін усходняй часткі Міжземнага мора (Сірыя, Ліван, Ізраіль, Іарданія, Палесціна, Егіпет, Турцыя і інш.), у вузейшым сэнсе — Сірыі, Палесціны і Лівана. Арабы завуць гэту тэрыторыю аш-Шам (الشام), яўрэі — Эрэц-Ісраэль (ארץ ישראל) — зямля Ізраіля ці Эрэц Муўтахат (ארץ מובטחת) — абяцаная зямля; у традыцыйным беларускім перакладзе — Запаветная.
Ціцідзіма
Ціцідзіма (父島, літаральна «бацькоўскі востраў») — найбуйнейшы востраў у групе астравоў Агасавара. Уваходзіць у склад Японіі. Тэрыторыя — 23,8 км². Насельніцтва (2005 г.) — 2400 чал.
Геаграфія і прырода
Ціцідзіма ўваходзіць у цэнтральную падгрупу Ціцідзіма архіпелага Агасавара. Даўжыня — 7,8 км. Найбольшая шырыня — 5,1 км. Мае вулканічнае паходжанне. Сфарміраваны больш за 30 млн гадоў таму, пераважна базальтамі. Найвышэйшы пункт — 308 м.
Клімат вільготны субтрапічны. Самы прахалодны месяц — люты, калі сярэдняя тэмпература вагаецца ад +16 °C да +19 °C. У жніўні сярэдняя тэмпература — ад +26 °C да +29 °C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 1554 мм. У летні сезон здараюцца частыя тайфуны.
На Ціцідзіме часткова захаваліся першародныя лясы. Тут гняздуюць птушкі. Навакольныя воды лічацца выдатным месцам для назірання за кітамі і дэльфіінамі.
Гісторыя
Востраў Ціцідзіма быў адкрыты і ўпершыню апісаны брытанскай навуковай экспедыцыяй 1827 г. Аднак маецца верагоднасць таго, што ён быў вядомы іспанскім і японскім мараплаўцам ужо ў XVI ст. У 1830 г. па ініцыятыве брытанскага консула на Гаваях выхадцы з Гавайскіх астравоў, Еўропы і ЗША заснавалі на ім паселішча.
У 1861 г. Японія абвясціла аб далучэнні вострава да сваіх тэрыторый, аднак канчатковы пераход Ціцідзімы ў юрысдыкцыю гэтай краіны адбыўся толькі ў 1876 г. У 1882 г. астравіцяне гавайскага і еўрапейскага паходжання атрымалі статус грамадзян Японіі. Акрамя таго, на востраве з’явіліся японскія перасяленцы з астравоў Ідзу.
У гады II Сусветнай вайны цывільнае насельніцтва было пераселена ў Японію. На Ціцідзіме размяшчаўся буйны ваенны гарнізон (каля 25 000 салдат). У 1944—1945 гг. востраў бамбіла амерыканская авіяцыя. У 1946—1968 гг. знаходзіўся пад кантролем ВМФ ЗША. З дазволу амерыканцаў сюды вярнуліся астравіцяне гавайскага і еўрапейскага паходжання.
З 1968 г. зноў пад кантролем урада Японіі. У 1972 г. на астравах Агасавара быў арганізаваны нацыянальны парк, цэнтр якога знаходзіцца на востраве Ціцідзіма.
Малы Конь (сузор’е)
Малы Конь (Equuleus) — экватарыяльная сузор’е, адно з 88 сузор’яў дзейнай наменклатуры IAU (1930). Не мае зорак ярчэй 4 візуальнай зорнай велічыні. На тэрыторыі Беларусі відаць круглы год (найлепш у ліпені — жніўні). Паходжанне назвы IAU:.
1928 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1928 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Навароцце
Наваро́цце (, Новоротье) — вёска ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лёзненскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Стасеўскага сельсавета.
Ювеналіі
Ювеналіі - сцэнічныя гульні, заснаваныя рымскім імператарам Неронам у 60 годзе з нагоды дасягнення ім сталага ўзросту.
Гэта былі свайго кшталту аматарскія спектаклі, якія наладжваліся не ў грамадскім цырке, а ў прыватных дамах ці садах і адбываліся перад нешматлікай публікай. Нерон сам выступаў у гэтых спектаклях, разам са знатнымі рымлянамі, розных узростаў, без масак, удзельнічая ў выкананні грэчаскіх і рымскіх п'ес і мімаў як саліст і харыст. Падчас наступных імператараў пад назвай Ювеналій былі вядомы гульні, якія здзяйсняліся ў ппачатку года на Палацыі і складаліся з рыстанняў на калясніцах ці баёў са звярамі.
Парыжскі басейн
Парыжскі басейн (Bassin de Paris), Паўночна-Французская нізіна — узгорыстая раўніна ў паўночнай частцы Францыі, якая займае вялікую частку краіны. Вышыня прыкладна 100-150 м.
У цэнтры Парыжскага басейна размешчаны Парыж, адсюль раўніна паступова ўзвышаецца да Ардэнаў, Вагезаў, Цэнтральнага масіва і Армарыканскага ўзвышша.
Навігацыя
На працягу шматлікіх стагоддзяў тэрмін навігацыя азначаў сукупнасць паказаных значэнняў. У XX стагоддзі, з развіццём навукі і тэхнікі, з'яўленнем паветраных суднаў, касмічных караблёў — новых аб'ектаў навігацыі, з'явіліся новыя сэнсавыя значэнні тэрміна. Цяпер, у агульным сэнсе, навігацыя — працэс кіравання некаторым аб'ектам (які мае уласныя сродкі перамяшчэння) у вызначанай прасторы перамяшчэння. Складаецца з двух асноўных частак:
Строганаўскі палац
Строганаўскі палац (Стро́гановский дворе́ц) — палац Строганавых, пабудаваны па праекце архітэктара Франчэска Барталамеа Растрэлі ў 1753—1754 гадах. Цяпер — філіял Дзяржаўнага Рускага музея, якому будынак належыць з 1988 года.
Адрас: Санкт-Пецярбург, Неўскі праспект, 17 / наб. Мойкі, 46.
Партыя БНФ
Беларускі народны фронт — беларуская партыя, заснаваная ў 1993 годзе. Партыя грунтавалася на грамадскім руху Беларускі народны фронт «Адраджэньне», які быў заснаваны ў 1988 годзе і выступаў за незалежнасць Беларусі, дэмакратызацыю ўлады, адраджэнне беларускай мовы і культуры. Лідарам партыі быў Зянон Пазняк. Партыя з’яўляецца членам Міжнароднага дэмакратычнага саюза (IDU) з 2007 г.
БНФ знаходзіцца ў апазіцыі да рэжыму Лукашэнкі.
Гісторыя
Рух, на якім грунтавалася партыя, карыстаўся значнай папулярнасцю ў канцы 1980-х — пачатку 1990-х. Пасля здабыцця Беларуссю незалежнасці папулярнасць руху стала паступова памяншацца, і партыя БНФ перад прэзідэнцкімі выбарамі 1994 года не здолела аб’яднаць вакол свайго кандыдата (Зянона Пазняка) дэмакратычныя сілы. Згодна з вынікамі сацыялагічнай лабараторыі Давіда Ротмана, з верасня 1994 года і да вясны 1995 года адбываўся павольны рост рэйтынгу партыі з 10,6 % да 13,1 %, аднак гэта не дапамагло ёй аднавіць той уплыў, які меў рух у 1990—1991 гг. Так, на выбарах у Вярхоўны Савет XIII склікання ў 1995 партыя не заваявала ніводнага мандата. Пасля правалу на гэтых выбарах частка кіраўніцтва партыі падала ў адстаўку, у тым ліку Вінцук Вячорка — глава палітычнай камісіі БНФ. 10 лютага 1996 г. на сойме партыі было заяўлена аб пераходзе да непарламенцкай формы дзейнасці з мэтай адстаўкі прэзідэнта.
У 1993 г. выступіў з ідэяй пабудовы Балта-Чарнаморскага нафтавага калектара (злучэнне існуючых нафтаправодаў па лініі Адэса—Броды—Вентспілс), які павінен быў пазбавіць Беларусь ад энергетычнай залежнасці ад Расійскай Федэрацыі.
Як паказалі даследаванні, праведзеныя Інстытутам сацыяльна-палітычных даследаванняў у 1997 г., рэйтынг БНФ складаў 3,7 %. V з’езд партыі (чэрвень 1997) падкрэсліў, што «на першы план выходзяць іншыя метады барацьбы за вызваленне Беларусі — метады шырокага, масавага нацыянальна-вызваленчага руху». У рэзалюцыі з’езда гаварылася, што рух будзе выбіраць «канкрэтную тактыку дзеянняў з улікам сітуацыі».
16 мая 1999 г. апазіцыйныя партыі арганізавалі «альтэрнатыўныя прэзідэнцкія выбары», на якіх кандыдатамі вылучаліся Зянон Пазняк і Міхаіл Чыгір. Аднак Пазняк зняў сваю кандыдатуру, матываваўшы гэта шматлікімі парушэннямі падчас падрыхтоўкі і правядзення выбарчай кампаніі з боку старшыні «альтэрнатыўнага» Цэнтрвыбаркама Віктара Ганчара. Гэтае рашэнне фактычна пазбавіла сэнсу альтэрнатыўныя выбары і было жорстка раскрытыкавана часткай членаў партыі. У выніку супярэчнасці ў партыі паглыбіліся, і ў снежні 1999 г. на VI з’ездзе адбыўся раскол. Лідарам партыі БНФ быў абраны Вінцук Вячорка, а Зянон Пазняк разам з часткай ранейшых членаў БНФ утварылі новую партыю пад назвай Кансерватыўна-Хрысціянская Партыя — БНФ.
Пасля расколу рэйтынг БНФ заставаўся нізкім. Паводле даных на канец 2003 года, партыю БНФ падтрымлівала 2,5 % рэспандэнтаў, а КХП-БНФ — 1,8 %.
Партыя БНФ збліжаецца з АГП, гэтыя дзве партыі найбольш актыўна працуюць у КРДС. У 2001 г. структуры БНФ працуюць над вылучэннем кандыдата ў прэзідэнты Сямёна Домаша, потым — адзінага кандыдата ад дэмакратычных сіл Уладзіміра Ганчарыка.
Пасля прэзідэнцкіх выбараў 2001 г. партыя апынулася на мяжы расколу. У ёй выявіліся супярэчнасці паміж кіраўніцтвам партыі і прадстаўнікамі больш радыкальнай плыні — рухам «Малады фронт», які падтрымліваў намеснік старшыні БНФ Вячаслаў Сіўчык. Зачэпкай для канфлікту стала пастанова сойма БНФ аб скасаванні 30 % квоты для «Маладога фронту» на з’ездзе партыі. Гэта прывяло да таго, што ў 2003 г. партыя разарвала стасункі з моладзевай арганізацыяй «Малады фронт» і, у рэшце рэшт, адзін з лідараў «маладафронтаўцаў» Павел Севярынец падаў заяву на выхад з Партыі БНФ.
Супярэчнасці ўнутры БНФ праявіліся і ў верасні 2002, калі група рэгіянальных кіраўнікоў выступіла з адкрытым лістом, дзе выказваўся недавер кіраўніцтву партыі, якое абвінавачвалася ў непадконтральнасці фінансавай дзейнасці, непаслядоўнасці ў адстойванні інтарэсаў партыі і ў мэтанакіраваным «выцісканні» з партыі апанентаў кіраўніцтва. Кіраўніцтва БНФ успрыняла гэтую крытыку як спробу раскола партыі, у чым зноў абвінаваціла В. Сіўчыка. У выніку ў лютым 2003 Сіўчык быў выключаны з партыі.
На парламенцкіх выбарах 2004 г. ад партыі БНФ членамі акруговых выбарчых камісій сталі толькі 2 чалавекі. 29 жніўня 2004 адбыўся VIII нечарговы з’езд партыі, на якім было вылучана 40 кандыдатаў партыйным вылучэннем, і 15 — праз збор подпісаў. Колькасць кандыдатаў у дэпутаты ад партыі была значна скарочана ў выніку нерэгістрацыі, адмоў ад удзелу ў кампаніі, зняцця кандыдатур на карысць іншых кандыдатаў, а таксама пазбаўлення рэгістрацыі найбольш актыўных кандыдатаў. Усяго ў бюлетэнях засталося толькі 30 кандыдатаў ад партыі БНФ.
7 верасня 2002 г. на паседжанні сойма партыі было пастаноўлена стварыць на базе Каардынацыйнай рады дэмакратычных сіл грамадска-палітычны блок «За незалежнасць без дыктатуры». 1 снежня 2002 г. адбыўся нечарговы з’езд Партыі БНФ і БНФ «Адраджэньне», на якім упершыню з 1993 была прынята новая праграма. У праекце, падрыхтаваным В. Вячоркам, ставілася мэта дабіцца ўваходу Беларусі ў НАТА і Еўрапейскі Саюз, а таксама прадугледжвалася ўвядзенне ў Беларусі парламенцкай рэспублікі з пераважна прадстаўнічай роляй прэзідэнта. Альтэрнатыўная праграма намесніка старшыні партыі П. Севярынца, згодна з якой меркавалася ператварыць партыю ў масавы рух супраціву, была адхілена. 14 снежня праз пастанову сойма партыя разарвала ўзаемадачыненні з Каардынацыйнай радай апазіцыйных палітычных партый. Паводле В. Вячоркі,
На выбарах у мясцовыя Саветы дэпутатаў 2003 года партыя БНФ вылучыла 154 кандыдата, з якіх было зарэгістравана 107 кандыдатаў. У першым туры галасавання партыя БНФ атрымала 11 мандатаў.
У 2006 партыя разам з іншымі суполкамі дэмакратычнага кірунку падтрымлівае вылучэнне на пасаду прэзідэнта Аляксандра Мілінкевіча.
16 мая 2009 года на паседжанні сойма партыі было прынята рашэнне, што 5 і 6 верасня 2009 года пройдзе ХІІ-ы з’езд Партыі БНФ. На гэтым з’ездзе быў абраны новы старшыня — 33-гадовы Аляксей Янукевіч. За яго прагаласавалі 174 дэлегаты, за Лявона Баршчэўскага — 144. З’езд Партыі БНФ зацвердзіў намеснікамі старшыні Аляксея Янукевіча прапанаваныя ім кандыдатуры — Рыгора Кастусёва, Ігара Лялькова.
У 2010 годзе партыя вылучыла ў якасці кандыдата ў прэзідэнты намесніка старшыні БНФ Рыгора Кастусёва, які ў выніку, паводле афіцыйных звестак, набраў на прэзідэнцкіх выбарах 1,97 % галасоў. У 2015 годзе партыя БНФ спачатку дапамагала збіраць подпісы за вылучэнне Таццяны Караткевіч, але 29 жніўня праз рашэнне сойма адмовілася ад падтрымкі гэтага кандыдата на прэзідэнцкіх выбарах.
На выбарах у Палату прадстаўнікоў 2012 і 2016 гадоў Партыі БНФ не ўдалося правесці ніводнага кандыдата.
30 верасня 2017 г. рашэннем XVIII справаздачна-выбарчага з’езду Партыі БНФ старшынёй партыі быў абраны Рыгор Кастусёў (набраў 107 галасоў). У бюлетэні для галасавання было ўнесена 6 прозвішчаў: Ілля Дабратвор, Вольга Дамаскіна, Рыгор Кастусёў, Алесь Таўстыка, Аляксандр Страх, Васіль Астроўскі. Намеснікамі старшыні былі абраныя Юрый Лукашэвіч, Аляксей Янукевіч, Вадзім Саранчукоў, Зміцер Салошкін, Аляксандр Стральцоў.
Меркаванні
Журналіст Аляксандр Тамковіч заўважыў у верасні 2010 г., што адной з галоўных праблем Партыі БНФ з’яўляецца засяроджанасць яе дзеячаў на ўнутраных канфліктах, а не на палітычнай барацьбе супраць улады. Гэта вядзе да выключэння з радоў партыі асоб з поглядамі, адрознымі ад пазіцыі кіраўніцтва, а ў выніку — да маргіналізацыі ўсёй партыі на беларускай палітычнай сцэне.
Палітолаг Вольф Рубінчык у пачатку сакавіка 2018 г. апісаў стан Партыі БНФ так: «Кволая палітычная секта». Аднак пазней ён ацаніў удзел партыі ў адзначэнні 100-годдзя БНР у Мінску (яна была адным з арганізатараў мітынга і канцэрта каля Опернага тэатра 25 сакавіка 2018 года) як адносны поспех.
Малы Леў (сузор’е)
Малы́ Леў (Leo Minor) — сузор’е ў частцы зорнага неба, адно з 88 сузор’яў дзейнай наменклатуры IAU (1930). Паходжанне назвы IAU:. Найбольш яркая зорка мае блляск 3,8 візуальнай зорнай велічыні. На тэрыторыі Беларусі відаць круглы год (найлепш у студзені — сакавіку).
Малы Пёс (сузор’е)
Малы Пёс (Canis Minor) — экватарыяльнае сузор’е, адно з 88 сузор’яў дзейнай наменклатуры IAU (1930). Паходжанне назвы IAU:. Найбольш яркія зоркі — α (Працыён) і β — маюць бляск 0,4 і 2,9 візуальнай зорнай велічыні. На тэрыторыі Беларусі відаць круглы год (найлепш у снежні — лютым).
Трокі (Іўеўскі раён)
Тро́кі (, Троки) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Трабскага сельсавета.
Мікраскоп (сузор’е)
Мікраскоп (Microscopium) — сузор’е ў частцы зорнага неба, адно з 88 сузор’яў дзейнай наменклатуры IAU (1930).
Паходжанне назвы IAU:.
Муха (сузор’е)
Муха (Musca) — сузор’е ў частцы зорнага неба, адно з 88 сузор’яў дзейнай наменклатуры IAU (1930).
Паходжанне назвы IAU:.
Какосавы алей
Како́савы алей — невысыхальны раслінны тлусты алей з падсушанай мякаці какосавых арэхаў (копры). Цвёрдае рэчыва. Тэмпература застывання 19—26 °С. Колер белы з жаўтаватым адценнем. Шчыльнасць 925 кг/м³. Устойлівы да акіслення.
Атрымліваюць прасаваннем або экстрагаваннем арганічнымі растваральнікамі. Выкарыстоўваецца ў вытворчасці мыла, касметычных сродкаў, у харчовай прамысловасці (вытворчасць маргарыну).
Добрч (гміна)
Добрч (Dobrcz) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Быдгашчскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Добрчы. Плошча гміны складае 130,41 км². Станам на 2013 год у гміне Добрч пражывалі 10 611 чалавек, шчыльнасць — 75 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 32 населеныя пункты.
Caloplaca obamae
Caloplaca obamae — лішайнік сямейства від роду.
Caloplaca obamae была адкрыта ў 2007 годзе ў амерыканскім ліхенолагам Кэры Кнудсенам (Каліфарнійскі ўніверсітэт у Рыверсайд) на востраве Санта-Роза ў Каліфорніі і была апісана ў сакавіку 2009 года. Яна мае вонкавае падабенства з іншым відам гэтага роду,.
Назва
Дадзены таксон названы ў гонар прэзідэнта ЗША Барака Абамы; гэта першы від жывых арганізмаў, названы ў яго гонар.
Мішневічы
Мі́шневічы (, Мишневичи) — аграгарадок (раней — вёска ) ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці, каля сутокаў рэк Усыса і Обаль. Цэнтр Мішневіцкага сельсавета. За 20 кіламетраў ад гарадскога пасёлка Шуміліна і за 48 кіламетраў ад Віцебска.
Caloplaca obamae
Назва
«Я назваў гэты від Caloplaca obamae, каб паказаць сваю ўдзячнасць прэзідэнту за падтрымку навукі і адукацыі», — патлумачыў Кэры Кнудсен свой выбар відавага эпітэта.
Арэал і асяроддзе пасялення
Caloplaca obamae з’яўляецца эндэмікам паўночнай часткі вострава Санта-Роза, расце на гліністых глебах плейстацэну, размешчаных на марскіх тэрасах. Папуляцыя жывёл на востраве ў цяперашні час памяншаецца і, магчыма, від, які ледзь не знік з твару зямлі ў часы бурнага ўсплёску жывёлагадоўлі, верне свае пазіцыі на востраве.
Насос (сузор’е)
Насос (Antlia) — сузор’е ў частцы зорнага неба, адно з 88 сузор’яў дзейнай наменклатуры IAU (1930).
Паходжанне назвы IAU:.
Ёда
Ё́да (Yoda; 896 ДБЯ — 4 ) — персанаж і адзін з галоўных герояў сусвету «Зорных войнаў», наймацнейшы і наймудрэйшы джэдай. Фігуруе ва ўсіх фільмах франшызы, за выняткам IV эпізоду.
Біяграфія
З часам Ёда стаў наймагутнейшым і найстарэйшым джэдаем у галактыцы, увайшоў у Савет джэдаяў на Карусанце, дзе працягваў трэніраваць падаванаў і маладзейшых адэптаў. Большасць джэдаяў перыяду канцу старой рэспублікі на тым ці іншым этапе навучання праходзілі праз яго рукі. Ёда навучаў найбольш магутных джэдаяў: графа Дуку, Мейса Вінду, Кі-Адзі-Мундзі, Кіта Фіста і Люка Скайуокера.
У фільмах
На экране Ёда ўпершыню з’яўляецца ў V эпізодзе як настаўнік Люка Скайуокера, а ўвогуле фігуруе ва ўсіх фільмах франшызы, за выняткам IV эпізоду.
У «Атацы клонаў» Ёда выпраўляецца на планету Каміна з мэтай узяць на ўзбраенне Рэспублікі войска клонаў. На чале вялізнай арміі Ёда прыбывае на Геанозіс — прытулак сепаратыстаў, — такім чынам распачынаючы клянічныя войны. Тут адбываецца яго паядынак з правадыром сепаратыстаў Дартам Тыранусам, які завяршаецца ўцёкамі сепаратыста.
У заключнай фазе клянічных войнаў, прадстаўленай у III эпізодзе, Ёда з батальёнам клонаў выпраўляецца на родную планету вукаў — Кашыіік — дзеля каардынацыі дзеянняў супраць сепаратыстаў. Акурат у гэты час канцлер Палпацін уводзіць у дзеянне загад 66, накіраваны на вынішчэнне джэдаяў, аднак Ёда здолеў ацалець, забіўшы пасланых да яго клонаў-асасынаў.
Пасля ўтварэння імперыі і паражэнні ў бітве з Палпацінам, у якой ён страціў свой светлавы меч, Ёда сыходзіць у падполле на забагненую планету Дагоба. Тут у 3 годзе ПБЯ яго адшуквае Люк Скайуокер, прысланы духам Обі-Вана Кенобі дзеля навучання джэдайскаму майстэрству. Ёда працягвае яго навучанне да ўласнага скону ў «Вяртанні джэдая» ва ўзросце 900 гадоў. Па смерці аб’яднаўся з Моцай і ператварыўся ў дух, які можа з’яўляцца жывым асобам, што прадэманстравана пад канец VI эпізоду.
Этымалогія
Паводле задумкі Лукаса, Ёда мусіць заставацца загадкавай асобай, таму пра яго амаль нічога не вядома. Імя Ёды можа быць узята са старажытнае зямное мовы; так, на санскрыце «yoddha» азначае «жаўнер», а «yodea» на іўрыце — «той, хто ведае».
Мова
Выклікае цікавасць таксама своеасаблівая гаворка Ёды, багатая на разнастайныя інверсіі. На галактычнай асноўнай мове ён размаўляе, выкарыстоўваючы парадак словаў «Аб'ект — суб'ект — дзеяслоў». Напрыклад, сябе ён характарызуе Люку Скайуокеру так:
Здымкі
У першай трылогіі ролю Ёды выконвала лялька, якою кіраваў і агучваў Фрэнк Оз. У першай серыі трылогіі-прыквела Ёда часткова быў анімаваны камп’ютарна, часткова выкананы лялькай. У наступных серыях ён ужо выключна згенераваны камп’ютарна.
Таўпечыцы
Таўпе́чыцы (, Толпечицы) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Княжыцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1642 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага. У 1675 годзе згадваецца як вёска ва ўладанні ў Міхала Цеханавецкага. 18 верасня 1904 года ў сяле згарэла да тла народнае вучылішча.
Агасавара
Агасавара (小笠原群島), вядомы ў мінулым таксама як Банін (Bonin) — архіпелаг на захадзе Ціхага акіяна. Уваходзіць у склад Японіі. Агульная плошча - 79,3 км². Насельніцтва (2009 г.) - 2450 чал.
Віцебская берасцяная грамата
Віцебская берасцяная грамата — берасцяная грамата, выпадкова знойдзеная ў горадзе Віцебску ў час земляных работ на плошчы Свабоды ў 1959 г. экскаватаршчыкам Яўгенам Фраловым на глыбіні 3 — 4 м ад паверхні зямлі. Знаходка стала сенсацыяй у навуцы, бо дагэтуль аналагічныя рэліквіі меліся толькі ў Ноўгарадзе (Расія). Зберагаецца ў Віцебскім абласным краязнаўчым музеі.
Агасавара
Геаграфія
Астравы Агасавара належаць да вулканічнай дугі Ідзу - Агасавара (1100 км у даўжыню, да 300 - 400 км у шырыню). Уздоўж яго ўсходняй частцы цягнецца глыбакаводны Ідзу-Банінскі жолаб. Падводны хрыбет Агасавара вылучаецца ў паўднёвай частцы дугі, мае даўжыню каля 400 км і шырыню 50 - 70 км. Ён сфарміраваўся ў перыяд эацэну - палеацэну.
Віцебская берасцяная грамата
Апісанне і змест
Грамата напісана на кавалку бяросты памерам 17х4,5 см. Тэкст:
Агасавара
Геаграфія
Архіпелаг складаецца з некалькіх лінейных ланцугоў астравоў:
Віцебская берасцяная грамата
Апісанне і змест
От Степана къ Нежилови. Оже еси продалъ порты, а купи ми жита за 6 гривенъ. А ли цего еси не продалъ, а посли ми лицемъ. А ли еси продалъ, а добро сътворя у купи ми жита. ''Ад Сцяпана к Няжылу. Калі ты прадаў адзенне, то купі мне жыта на 6 грыўняў. А калі чаго не прадаў, то прышлі мне ў наяўнасці. Калі ж прадаў, то, дабрадзей мой, купі мне жыта.''
Агасавара
Геаграфія
27.06944°N, 142.21361°W
Клімат вільготны субтрапічны. Самы прахалодны месяц — люты, калі сярэдняя тэмпература вагаецца ад +16 °C да +19 °C. У жніўні сярэдняя тэмпература — ад +26 °C да +29 °C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў - 1554 мм. У летні сезон здараюцца частыя тайфуны.
Віцебская берасцяная грамата
Ацэнка вучоных
Як адзначае гісторык Л. В. Аляксееў, паходжанне граматы хутчэй за ўсё можна растлумачыць ажыўленымі ў гэты час гандлёвымі сувязямі Віцебска і Полацка з Ноўгарадам, праз пасрэдніцтва якога ішло зерне з Растова-Суздальскай зямлі ў Прыбалтыку. Дакумент носіць сляды цокаючага паўночна-заходняга дыялекту і таму, відаць, паходзіць з Ноўгарада. Яе мог напісаць чалавек, сябар якога паехаў у Віцебск па гандлёвых справах.
Агасавара
Прырода
Астравы Агасавара ніколі не былі злучаны з кантынентамі, таму тут сфарміравалася своеасаблівая экасістэма. Астравы нават прынята называць усходнімі Галапагас. Дамінуюць ксерафітныя субтрапічныя лясы і хмызнякі. Вылучаецца 440 відаў сасудзістых раслін. 70% дрэў і хмызнякоў — эндэмікі.
Віцебская берасцяная грамата
Ацэнка вучоных
Што значыла тады 6 грывен? 3 «Рускай праўды» вядома, што за 6 грывен тады можна было купіць 300 аўчын, або 12 свіней, ці 2 кабылы, або 3 каровы. Нарэшце, за іх можна было наняць 2 парабчанкі на 12 год.
Агасавара
Прырода
Марскія прасторы вакол астравоў насяляюць рэдкія віды каралаў, кіты, дэльфіны, марскія чарапахі, галаваногія і г. д.
З мэтай аховы ўнікальнай прыроды астравоў Агасавара ў 1972 г. быў створаны нацыянальны парк. У 2010 г. уступіў у дзеянне спецыяльны перспектыўны план развіцця і навуковага вывучэння мясцовай экалогіі. У 2011 г. ЮНЕСКА ўнесла астравы Агасавара ў спіс сусветнай спадчыны.
Гісторыя
Першаадкрывальнікамі архіпелага лічацца іспанскія мараплаўцы, якія заўважылі сушу ў 1543 г. падчас плавання з Філіпін у Мексіку і далі ёй назву астравоў Арцыбіскупа (Arzobispo). Згодна японскай версіі, яны былі выпадкова адкрыты ў 1592 г. высакародным Садаёры з клана Агасавара. Ён атрымаў іх у феадальнае валоданне. У японскіх пісьмовых крыніцах таксама маецца запіс аб адкрыцці бязлюдных астравоў у 1675 г. рыбакамі. Аднак сведчанняў пра засяленне астравоў да XIX ст. не маецца. Назву Банін, якая была дадзена еўрапейцамі пазней, звычайна тлумачыцца пераагучваннем старой японскай назвы 無人島 (літаральна "незаселеныя астравы").
Відавочна, астравы Агасавара былі вядомы еўрапейскім і амерыканскім кітабоям з канца XVIII ст. Калі 14 чэрвеня 1827 г. да іх падышла брытанская навуковая экспедыцыя, каб зрабіць першае падрабязнае апісанне, на адным з астравоў былі знойдзены 2 брытанскія маракі, якія выратаваліся пасля караблекрушэння і пражылі тут некалькі месяцаў. Брытанцы назвалі даследаваную імі зямлю ў гонар Георга III і абвясцілі яе брытанскай тэрыторыяй.
У 1830 г. брытанскі консул на Гаваях арганізаваў перасяленне на астравы 25 гавайцаў і некалькіх еўрапейскіх і амерыканскіх маракоў. Аднак брытанскае адміністраванне заснаванай імі калоніі было вельмі ўмоўным. У 1853 г. гэтым скарысталіся амерыканскія ваенныя, якія са згоды каланістаў абвясцілі астравы тэрыторыяй ЗША.
У 1861 г. на астравы прыбыў прадстаўнік японскага ўрада разам са 100 перасяленцамі з астравоў Ідзу. Ён абвясціў калонію валоданнем Японіі і выказаў намер абмежаваць прысутнасць у гэтых водах іншаземных суднаў. Аднак японская спроба каланізацыі астравоў была дрэнна падрыхтавана, і да канца 1863 г. усе японскія перасяленцы вярнуліся на радзіму.
21 лістапада 1875 г. да астравоў Агасавара была накіравана значна лепей забяспечаная экспедыцыя на ваенным караблі "Мейдзі Мару". У 1876 г. японскі ўрад дамогся ад Вялікабрытаніі урэгулявання пытання аб прыналежнасці астравоў Агасавара на сваю карысць. Новыя японскія ўлады садзейнічалі перасяленню сюды японцаў, стварэнню мясцовага рыбалавецкага флота, заснаванню цукровых і баваўняных плантацый. У 1880 г. астравы Агасавара былі далучаны да прэфектуры Токіа. У 1882 г. астравіцяне гавайскага і еўрапейскага паходжання атрымалі статус грамадзян Японіі. Новая хваля каланізацыі прывяла да спусташэння мяцовых лясоў, амаль поўнага вынішчэння некаторых відаў дзікіх жывёл.
У гады II Сусветнай вайны ўсё грамадзянскае насельніцтва астравоў (7 700 чал.) было вымушана пакінуць свае дамы і пераехаць у Японію. Японскія ваенныя ператварылі астравы Агасавара ў моцную крэпасць. Аднак пасля капітуляцыі Японіі ў 1945 г. гэтая тэрыторыя апынулася пад кантролем ВМФ ЗША. Яна была вернута Японіі толькі 26 чэрвеня 1968 г.
У 1972 г. на астравах Агасавара быў створаны нацыянальны парк. У 2011 г. ЮНЕСКА ўнесла астравы ў спіс сусветнай спадчыны.
У нашы дні населены толькі 2 вострава. Большасць насельніцтва занята ў ахове прыроды і дзяржаўнай службе. Развіваецца экалагічны турызм. Насельніцтва астравоў Агасавара захоўвае арыгінальную культуру. Нашчадкі еўрапейцаў і гавайцаў обейкей маюць еўрапейскія імёны, спавядаюць хрысціянства, у мясцовай кухні звычайнымі з'яўляюцца палінезійскія стравы, распаўсюджаны танец хула
Паўднёвая Карона (сузор’е)
Паўднёвая Карона  — сузор’е ў частцы зорнага неба, адно з 88 сузор’яў дзейнай наменклатуры IAU (1930).
Паходжанне назвы IAU:.
Паўднёвая Рыба (сузор’е)
Паўднёвая Рыба (Piscis Austrinus) — сузор’е ў частцы зорнага неба, адно з 88 сузор’яў дзейнай наменклатуры IAU (1930).
Паходжанне назвы IAU:.
Рэплікацыя ДНК
Рэпліка́цыя (ад  — паўтарэнне) — працэс самаўзнаўлення макрамалекул нуклеінавых кіслот, які забяспечвае дакладнае капіраванне генетычнай інфармацыі і перадачу яе з пакалення ў пакаленне.
Аснова — ферментатыўны сінтэз ДНК на матрыцы ДНК або РНК на матрыцы РНК. Адзінка — рэплікон — участак генома, што знаходзіцца пад кантролем аднаго пункта пачатку (ініцыяцыі) рэплікацыі.
У працэсе рэплікацыі ДНК акрамя ферментаў (ДНК-полімеразы, ДНК-лігазы, ДНК-метылазы і іншыя) удзельнічаюць бялкі, якія расплятаюць двайную спіраль ДНК, стабілізуюць расплеценыя ўчасткі, прадухіляюць заблытванне малекул.
У бактэрый сінтэз ДНК адбываецца з хуткасцю 1 тыс., у эўкарыётаў — каля 100 нуклеатыдаў за секунду, але адначасова ў многіх пунктах адной малекулы; мае паўкансерватыўна характар: пры сінтэзе 2 даччыных малекул кожная ДНК утрымлівае адзін «стары» і адзін «новы» ланцужок.
У арганізме рэплікацыя ДНК — вельмі дакладны працэс — частата памылак, якія прыводзяць да спантанных кропкавых мутацый, не перавышае 10−9 на 1 нуклеатыд у пакаленне.
Паўднёвы Трыкутнік (сузор’е)
Паўднёвы Трыкутнік (Triangulum Australe) — сузор’е ў частцы зорнага неба, адно з 88 сузор’яў дзейнай наменклатуры IAU (1930).
Паходжанне назвы IAU:.
Ка’ да Моста
Ка' да Моста (Ca' da Mosto) — палац у Венецыі ў раёне Канарэджа. Пабудаваны ў XIII стагоддзі ў венета-візантыйскім стылі, з'яўляецца самым старым будынкам, пабудаваным на Гранд-канале.
Першапачаткова палац ствараўся як дом гандляра, першага ўладальніка будынка. Другі паверх быў дададзены напачатку шаснаццатага стагоддзя, а трэці ўжо ў XIX стагоддзі.
Палац атрымаў сваю назву ад прозвішча венецыянскага падарожніка Альвізэ да Моста, які нарадзіўся ў гэтым палацы ў 1432 годзе.
Дом заставаўся ва ўладанні сям'і да Моста аж да 1603 года, калі тагачасны ўладальнік будынка Чыяра да Моста адпісаў яго пляменніку, які насіў прозвішча адрозную ад да Моста.