cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Руска-беларускі слоўнік Александровіча
Неўзабаве пасля арышту А. Александровіча (1.7.1938) слоўнікам было забаронена карыстацца, як падрыхтаваным пад кіраўніцтвам «ворага народу» (2-я пал. 1938).
Ацэнкі
Яшчэ да забароны слоўнік крытыкаваўся за надзвычайную русіфікаванасць беларускай часткі, хоць і адзначаецца, што з яго моцна русіфікаванай мэтавай аўдыторыяй (быў прызначаны перадусім «для партыйнага, камсамольскага, фабрычна-заводскага і калгаснага актыву» ) ён, магчыма, цалкам задавальняў яе патрэбы. Імаверна, слоўнік быў тоесным з г.зв. «другой (варожай) рэдакцыяй» руска-беларускага слоўніка, узгаданай К. Гурскім сярод «першых дзвюх рэдакцый, якія былі „зроблены ворагамі народа“».
Старае Сяло (Веліжскі раён)
Старае Сяло (Старое Село) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Крутоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Прыазёрнае (Акмолінская вобласць)
Прыазёрнае — сяло ў Сандыктаўскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Жамбылскай сельскай акругі. Код КАТА — 116443100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 856 чалавек (418 мужчын і 438 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 675 чалавек (329 мужчын і 346 жанчын).
Генадзь Іванавіч Валюкевіч
Генадзь Іванавіч Валюкевіч (, в. Ліпск, Ляхавіцкі раён — ) — беларускі спартсмен-лёгкаатлет. Майстар спорту СССР міжнароднага класа (1978). Бацька Дзмітрыя Валюкевіча, які выступаў у трайным скачку за Славакію.
Біяграфія
З 1976 студэнт Беларускага інстытута фізічнай культуры.
Спартыўныя дасягненні
Чэмпіён Еўропы ў закрытым памяшканні (1979, Вена) і сярод юніёраў (1977, Данецк),. Пераможца і прызёр міжнародных і усесаюзных спаборніцтваў.
Лепшы вынік — 17,29 м (1979, вышэйшае сусветнае дасягненне для залаў).
Глінянская брама
Глінянская брама — помнік абароннай архітэктуры позняга рэнесансу ў Львове (Украіна), частка фартыфікацый у комплексе бернардзінскага кляштара. Знаходзіцца на плошчы Мытнай. Помнік уяўляе сабой найбольш захаваны фрагмент старадаўніх фартыфікацый Львова.
Уязная Глінянская брама была пабудаваны ў першай траціне XVII стагоддзя. Вежу ўзвялі ў 1618 годзе пад кіраўніцтвам інжынера Ф. Гетканта.
Глінянская брама ўяўляе сабой адну з яркіх дамінант у старой частцы Львова. У заходняй частцы, разам з кляштарнымі сценамі, сцяна Глінянскай брамы ўтварае вялікі замкнёны двор у форме трохвугольніка. Узведзена з каменя і цэглы, размешчана на восі поўнач-поўдзень, у верхняй частцы зроблены байніцы. Цэнтр сцяны акцэнтаваны квадратнай у плане вежай з арачным праездам. Перад сцяной рэканструяваны старажытны роў. З процілеглага, заходняга боку сцяны рэканструяваны драўляныя галерэі.
У 1976—1977 гадах была праведзена рэканструкцыя пад кіраўніцтвам архітэктараў А. Навакіўскага і К. Прысяжнага.
У сцяне і вежы знаходзяцца памяшканні інстытута «Укрзахадпраектрэстаўрацыя», а ў паўночна-заходняй частцы — адміністрацыя Львоўскага гісторыка-культурнага запаведніка.
HMS E26
HMS E26 — брытанская падводная лодка тыпу E. Пабудавана ў 1914-1915 гадах на верфі William Beardmore and Company у Глазга, дзе судна было спушчана 3 кастрычніка 1915 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 11 лістапада 1915 года. З'яўлялася адной з дзвюх падводных лодак (суместна з HMS E25), заказаных 29 красавіка 1914 года, але пасля пачатку вайны канфіскавана Каралеўскім флотам і ўключана ў яго склад пад індэксам E26.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў Харыджы, дзе была ўключана ў Восьмую падводную флатылію.
3 ліпеня 1916 года HMS E26 была згублена з усім экіпажам у Паўночным моры, прыблізна, у наваколлі ўсходніх Эмсаў. Месца яе крушэнне было выяўлена групай галандскіх дайвераў у 2006 годзе.
Дуб (Зэльвенскі раён)
Дуб — батанічны помнік прыроды мясцовага значэння ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны ва урочышчы Манькаўшчына за 2,5 км на паўднёвы ўсход ад в. Чырвонае Сяло, у кв. 167 Зэльвенскага лясніцтва Слонімскага лясгаса.
NGC 3140
NGC 3140 (іншыя абазначэнні — MCG -3-26-28, PGC 29548) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Гідра.
Дуб (Зэльвенскі раён)
Вышыня дрэва складе 30 метраў, дыяметр ствала на ўзроўні грудзі — 204 см, узрост — каля 200 гадоў.
NGC 3140
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рыяс Альтас
Рыяс Альтас (Rías Altas, Rías Altas) - гэта частка ўзбярэжжа Галісіі на поўначы Іспаніі. Знаходзіцца на поўначы і паўночным захадзе ад правінцыі Ла-Карунья і ўзбярэжжа правінцыі Луга, абмежаваны Астурыяй на ўсходзе і мысам з поўдня.
Скалістае ўзбярэжжа змяшчае шмат пляжаў, напрыклад, у.
Тут знаходзіцца некалькі адметных мысаў, напрыклад,, самая паўночная кропка Іспаніі мыс і мыс.
Рыясы
У складзе рыяса Альтас вылучаюць:
У некаторых месцах рыяс Альтас дзеляць на дзве часткі: частку ад да Ла-Каруньі называюць «Берагам смерці», а астатняя частка называецца ўласна Рыясам Альтас.
Рыяс Альтас, хоць вада тут і халаднейшая, чым у рыясе, мае шмат прыгожых пляжаў.
Прэмія «Гоя» за найлепшы еўрапейскі фільм
Прэмія «Гоя» за найлепшы еўрапейскі фільм (Premio Goya a la mejor película europea) — адна з узнагарод нацыянальнай прэміі Іспаніі «Гоя».
Каркадон
Каркадон (Коркодо́н) — рака ў Магаданскай вобласці Расіі, правы прыток Калымы. Даўжыня — 476 км, плошча басейна —. Па плошчы басейна пасля Амалона і Анюя з’яўляецца трэцім прытокам Калымы. Асноўны прыток — Булун (правы).
Бярэ пачатак на паўднёва-ўсходніх схілах Каркадонскага хрыбта, працякае паміж ім і хрыбтом Малькаты, у вярхоўях мае горны характар з бурным цячэннем і парогамі; у нізоўі цячэнне супакойваецца, рака выходзіць на шырокую забалочаную даліну. Рэчышча разгаліноўваецца на рукавы, меандруе.
У басейне Каркадона звыш за 1100 тэрмакарставых азёр і балот.
Ціванцы
Ціванцы (Тиванцы) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Крутоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Лейцын
Лейцын (скарочана: Leu або L; 2-аміна-4-метылпентанавая кіслата) (ад «leukos» (грэч.) - «белы») — аліфацічная амінакіслата з хімічнай формулай HO2CCH(NH2)CH2CH(CH3)2; незаменная амінакіслата, гэта значыць яна ў арганізме чалавека не сінтэзуецца. Яе кадоны: UUA, UUG, CUU, CUC, CUA, і CUG.
Лейцын ўваходзіць у склад усіх прыродных бялкоў, ужываецца для лячэння хвароб печані, анемій і іншых захворванняў.
Уілмінгтанскі ўніверсітэт
Уілмінгтанскі ўніверсітэт (Wilmington University) — прыватная вышэйшая навучальная ўстанова ў ЗША са статусам універсітэта, размешчаная ў мясцовасці Уілмінгтан-Манор, штат Дэлавэр.
Заснаваная ў 1968 годзе як каледж, установа афіцыйна стала ўніверсітэтам 10 верасня 2007 года пасля ўхвалення Апякунскай рады і Камісіі па вышэйшай адукацыі Сярэдніх штатаў. Назва была зменена, каб адлюстраваць акцэнт на праграмах бакалаўрыяту і аспірантуры.
Рыяс
Рыяс ці рыя — форма рельефу, прывусцевая частка рачной даліны, якую затапіла морам, часта прадстаўляе сабой доўгі конусападобны заліў. Першапачаткова гэтым словам называлі бухты па берагах Іспаніі.
Рыяс фарміруецца ў месцах, дзе ўзровень мора падымаецца вышэй за ўзровень сушы, альбо ў выніку змены эўстатычнага ўзроўню мора (глабальнае павелічэнне ўзроўню мора), альбо ізастатычнага змянення ўзроўню мора (затапленне сушы). У такіх выпадках, даліны, якія знаходзіліся да гэтага над узроўнем мора, затапляюцца ім.
Рыясы могуць з'яўляцца эстуарыямі. Часта яны таксама некалькі падобныя на скандынаўскія фіёрды, але адрозніваюцца ў першую чаргу параўнальна малой велічынёй — удаюцца ў мацярык не больш чым на 50 км. Таксама іх шырыня і глыбіня маюць тэндэнцыю павялічвацца паступова, па меры выдалення ад месца ўпадзення ракі. Найбольш характэрныя рыясы сустракаюцца на паўночна-заходнім узбярэжжы Іспаніі, у Галісіі
Верагі
Верагі́ (, Вераги) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лагойскага сельсавета.
Верагі ляжаць на адлегласці 5 кіламетраў на поўдзень ад Лагойска, на шашы. Вёска ў складзе сельскагаспадарчага прадпрыемства СК «Лагойскі» РДУП «Беларуснафта-Мінскаблнафтапрадукт».
Гісторыя
Вёска Верагі вядома з пачатку 20 ст. як засценак у Лагойскай воласці Барысаўскага павета Мінскай губерні. У той час у вёсцы быў усяго 1 двор і пражывала 15 жыхароў. У 1941 годзе на хутары 3 двары, 15 жыхароў. У 1969 г. у вёсцы 19 двароў, 77 жыхароў. На 1.1.2003 9 двароў, 15 жыхароў. У 2008 годзе хутар Верагі атрымаў статус вёскі.
Каля вёскі Верагі знаходзіцца гарналыжны комплекс «Лагойск».
Латур
Латур — прозвішча, тапонім.
Тэўчэжскі раён
Тэўчэжскі раён (Теуцожь район )  — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Рэспублікі Адыгея Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — аул Панежукай.
Геаграфія
Тэўчэжскі раён размешчаны ў паўночна-заходняй частцы Рэспублікі Адыгея. Агульная плошча тэрыторыі раёна складае 697,97 км². У яго ўваходзяць 1 гарадское і 6 сельскіх паселішчаў.
Раён знаходзіцца ў раўніннай зоне рэспублікі. Рэльеф мясцовасці мае слабараздзелены і слабахвалісты характар на поўначы, які паступова пераходзіць на поўдні ва ўзгорыстую мясцовасць. Прасочваецца агульнае паніжэнне з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. У глебавым покрыве раёна найбольшае распаўсюджванне атрымалі вышчалачаныя чарназёмы.
Галоўнай воднай артэрыяй раёна з’яўляецца рака Кубань, якая на тэрыторыі раёна ўтварае Краснадарскае вадасховішча. На тэрыторыі раёна знаходзяцца вусці многіх яго левых прытокаў — Пшыш, Марта, Апчас, Псекупс, Чатук і інш. У пасёлка Тлюстэнхабль і аула Тугургой размешчаны ачышчальныя збудаванні, якія рэгулююць Краснадарскае вадасховішча.
Клімат на тэрыторыі акругі вільготны ўмераны, з адчувальным уплывам блізкасці Чорнага мора. Сярэднія паказчыкі тэмпературы паветра вагаюцца ад +24,0 °C у ліпені, да 0 °C у студзені. Найбольш высокія тэмпературы паветра назіраюцца ў пачатку жніўня, а найбольш нізкія ў канцы студзеня ці ў пачатку лютага. Сярэднегадавая колькасць ападкаў складае каля 700 мм. Найбольшая колькасць ападкаў выпадае ў летні перыяд.
Царква Святой Ефрасінні Полацкай (Саўт-Рывер)
Царква Святой Ефрасінні Полацкай — праваслаўны храм у горадзе Саўт-Рывер, штат Нью-Джэрсі, ЗША. Настаяцелем царквы з’яўляецца вялебны айцец Міхаіл Псенечнюк. Прыход знаходзіцца ў юрысдыкцыі Канстанцінопальскага патрыярхата. Названа ў гонар святой Ефрасінні Полацкай.
Гісторыя
У пачатку 1950-х гадоў з лагераў для прымусова перамешчаных асоб у Рэгенбурзе, Міхельсдорфе і Бакнангу (Германія) у горад перасялілася некалькі дзясяткаў беларускіх эмігрантаў. У 1951 годзе быў абраны парафіяльны савет, першым пробашчам якога быў абраны айцец Мікалай Лапіцкі. Парафія адслужыла сваё першае набажэнства на другім паверсе Конклінскай метадысцкай царквы, якой вялебны Нэльсан Мур дазволіў ёй карыстацца. Царкоўны Сабор стаў членам Грэчаскай праваслаўнай архідыяцэзіі Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі. У 1953 годзе прыход купіў былую яўрэйскую сінагогу на праспекце Уайтхед і пераўтварыў яе ў праваслаўную хрысціянскую царкву. Акрамя таго, Царква набыла кавалак зямлі на Хілсайд-авеню для выкарыстання ў якасці парафіяльных могілак.
На вяршыні пагорка за Беларускай праваслаўнай царквой Святой Ефрасінні быў усталяваны помнік «Змагарам за вольную Беларусь» з афіцыйнай пячаткай Беларускай цэнтральнай рады і надпісам: «Слава змагарам за вольную Беларусь». Каменны мемарыял увенчаны вялікім жалезным крыжам, у цэнтры якога невялікі двухзакрылы крыж, які ўяўляе сабой крыж святой Еўфрасінні і з’яўляецца цэнтральным элементам сярэднявечнага беларускага герба Пагоня. На думку некаторых даследчыкаў, гэта таксама было знакам адрознення 30-й пехотнай дывізіі СС.
Касцёл Перамянення Гасподняга (Селіванаўцы)
Касцёл Перамянення Гасподняга — рымска-каталіцкі храм, размешчаны на цэнтральнай вуліцы в. Селіванаўцы (Гродзенскі раён). Дзейнічае. Помнік архітэктуры неакласіцызму.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1899 годзе з бутавага каменю і цэглы.
Архітэктура
Прамавугольны ў плане храм накрыты двухсхільным дахам, над алтарнай часткай — вальмавым. Франтон паўночнага галоўнага фасада ўсечаны, над ім — драўляная званіца з чатырохсхільным шатром. Фасады рытмічна расчлянёны нішамі і арачнымі аконнымі праёмамі, дэкары-раваны вуглавым рустам, завершаны трохвугольнымі франтонамі. Гладка атынкаваныя белыя дэталі дэкору кантрастуюць з паліхромнай, фактурна насычанай бутавай муроўкай. Галоўны фасад упрыгожаны дзвюма прызначанымі пад скульптуру паўцыркульнымі нішамі і круглымі люкарнамі над імі.
Пталамей IV Філапатар
Пталамей IV Філапатар (Πτολεμαῖος Φιλοπάτωρ, Ptolemaĩos Philopátōr) (244—205 да н.э.): цар егіпецкі (221—205/204), сын Пталамея III і Беранікі II.
Касцёл Перамянення Гасподняга (Селіванаўцы)
Архітэктура
У інтэр’еры 4 круглыя калоны дзеляць прастору на 3 нефы, перакрытыя плоскай столлю. Трохарачныя хоры агароджаны драўлянай балюстрадай.
Пталамей IV Філапатар
Пры Пталамеі IV пачаўся ўпадак Егіпецкага царства; ён не быў самастойным правіцелем, і цалкам знаходзіўся пад уплывам свайго ваеначальніка Сасібія, які фактычна кіраваў дзяржавай, а разам з Агафоклам забіў маці Пталамея, Бераніку II, яго брата Мага і жонку Арсіною. У выніку няўдалай вайны з селеўкідскім царом Антыёхам III у 219 да н.э. — амаль усе свае ўладанні ў Сірыі. Працягваў пасылаць хлеб у Рым і ўмешвацца ў справы Грэцыі. У канцы яго панавання ў краіне пачаліся масавыя хваляванні, у выніку якіх абвастрылася барацьба сярод знаці. Быў жорсткім і разбэшчаным царом, за што атрымаў мянушку «распешчаны», бо знаходзіўся пад вялікім уплывам каханкі Агатэклеі і іншых гетэр. Пталамей быў хваравітым і памёр пры таямнічых акалічнасцях, па іншых звестках забіты, а на егіпецкі сталец быў узведзены яго 4-гадовы сын Пталамей V Епіфан.
Быў вучнем Эратасфена, напісаў трагедыю «Адоніс». Збудаваў храм у гонар Гамера. Вядомая верагодная выява Пталамея, разам з жонкай, у вобразах Хронаса і Айкумены, на карціне, прысвечанай Гамеру, што знаходзілася ў храме Гамера. Карціна вядомая дзякуючы рэльефнай копіі Архелая Прыенскага.
Дзейнасць ПВК «Вагнер» у Сірыі
Расійская ПВК «Вагнер» з 2015 года дзейнічае на тэрыторыі Сірыі, дзе ў рамках ваеннай аперацыі УС РФ дапамагае ўраду Башара Асада змагацца з узброенай апазіцыяй.
Гісторыя
Першыя паведамленні аб прысутнасці наймітаў у краіне з’явіліся восенню 2015 года. Байцоў групы Вагнера дастаўлялі ў «гарачую кропку» самалётамі ВПС Расіі. У канцы кастрычніка, амаль праз месяц пасля пачатку расійскага ваеннага ўмяшання, ад трох да дзевяці супрацоўнікаў кампаніі былі забіты ў выніку мінамётнага абстрэлу паўстанцамі іх пазіцый у Латакіі. Да ліпеня 2017 года, паводле звестак The New York Times, ПВК «Вагнер» авалодала нафтавымі і газавымі свідравінамі, а таксама шахтамі, раней адбітымі ў ІДІЛ.
Найміты знаходзіліся на пасадах ваенных саветнікаў, каардынатараў агню і перадавых авіядыспетчараў, якія давалі ўказанні для непасрэднай авіяцыйнай падтрымкі. Байцы ПВК часам выкарыстоўваліся як «гарматнае мяса». Ва ўрадавых аперацыях расійскія найміты разам з сірыйскай арміяй служылі «ўдарнымі атрадамі». Акрамя барацьбы з баевікамі, кампанія трэніравала спецпадраздзяленне «Паляўнічыя на ІДІЛ».
Кантынгент
На пачатак жніўня 2017 года колькасць супрацоўнікаў кампаніі ў Сірыі дасягнула 5000 чалавек. Сярод наймітаў была вялікая колькасць чачэнцаў і інгушоў. У шэрагах вагнераўцаў служылі таксама ўкраінцы (яны склалі касцяк роты «Карпаты»). Паводле звестак СБУ на ліпень 2018 года, у Сірыі на баку групы Вагнера змагаліся як мінімум 11 беларусаў.
У наяўнасці меліся танкі Т-72, РСЗА БМ-21 «Град» і 122-мм гаўбіцы Д-30.
Баявыя аперацыі
ПВК «Вагнер» удзельнічала як у наступленні на Пальміру ў 2016 і 2017 гадах, так і ў кампаніях у цэнтральнай Сірыі летам 2017 года і бітве за Дэйр-эз-Зор у канцы 2017 года. У той жа час замежнікі падтрымалі сірыйскую армію ў наступленні ў правінцыі Ідліб (кастрычнік 2017 — люты 2018). У лютым 2018 года байцы ПВК уступілі ва ўзброены інцыдэнт з амерыканскімі войскамі пад Хашамам, а ў сакавіку яны далучыліся да баёў за Дамаск. Так, напрыклад, вагнераўцы штурмавалі навакольны горад Месраба. У 2019 годзе яны працягнулі змагацца на тэрыторыі правінцыі Ідліб. У пачатку 2020 года найміты ўступілі ў дарожны інцыдэнт з амерыканскімі войскамі на паўночным усходзе краіны. У канцы снежня 2021 года ПВК «Вагнера» прынялі ўдзел у буйнамаштабнай ваеннай аперацыі супраць атрадаў ІДІЛ у Сірыйскай пустыні.
Страты
Найміты мелі сур’ёзныя праблемы з абсталяваннем. У спалучэнні са зніжэннем кваліфікацыі байцоў групы Вагнера гэта прывяло да вялікіх страт. Так, напрыклад, падчас другога вызвалення Пальміры загінула ад 40 да 60 вагнераўцаў. Яшчэ ад 80 да 180 былі паранены. Высокі ўзровень страт таксама пратлумачыны галоўным чынам інтэнсіўным выкарыстаннем ІДІЛ тэрарыстаў-смяротнікаў і нежаданнем баевікоў весці перамовы.
15 сакавіка 2023 года Сірыйская абсерваторыя па правах чалавека паведаміла, што агулам ПВК у Сірыі страціла 266 чалавек забітымі.
Ацэнкі
Руслан Пухаў, дырэктар маскоўскага Цэнтра аналізу стратэгій і тэхналогій, заявіў, што выкарыстанне вагнераўцаў было адным з фактараў, якія садзейнічалі ваенным поспехам Расіі ў Сірыі. Маскве ўдалося ліквідаваць неабходнасць разгортвання вялікай колькасці сухапутных войск за кошт уводу наймітаў. У адрозненне ад амерыканскіх ПВК, якія звычайна выконвалі толькі дапаможныя функцыі, яны выкарыстоўваліся ў якасці высокаэфектыўных штурмавых атрадаў. Ён таксама паказаў, што расійская грамадскасць апынулася зусім абыякавай да страт, панесеных вагнераўцамі, лічачы, што «гэтыя людзі высокааплатныя і ведалі, на што ідуць».
Дуб-трайнік (Зэльвенскі раён)
Дуб-трайнік — батанічны помнік прыроды мясцовага значэння ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны ва урочышчы Манькаўшчына за 2,5 км на паўднёвы ўсход ад в. Чырвонае Сяло, у кв. 167 Зэльвенскага лясніцтва Слонімскага лясгаса.
Вышыня дрэва складе 22 м, дыяметр ствала на ўзроўні грудзі — 120 см, узрост — каля 100 гадоў. На вышыні 2 м ствол дрэва падзяляецца на тры аднолькавыя па таўшчыні ствалы.
Пагранічны слуп (Багушы)
Пагранічны слуп (Słup graniczny w Boguszach) — гістарычны пагранічны слуп каля в. Багушы Элцкага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства Польшчы.
Гісторыя
Пастаўлены ў 1545 годзе на трайным стыку Вялікага Княства Літоўскага, Прускага герцагства і Каралеўства Польскага як напамін пра дэмаркацыю граніц паміж краінамі.
Слуп пазначаў трайны стык 24 гады — у 1569 годзе была падпісана Люблінская унія, паводле ўмоў якой Падляшскае ваяводства перайшло пад уладу Каралеўства Польскага.
Архітэктура
Пагранічны слуп вышынёй каля 6 метраў уведзены з цэглы, атынкаваны і пакрыты чырвонай дахоўкай. На ўсходняй сцяне знаходзіцца мармуровая дошка з дзяржаўнымі гербамі Вялікага Княства Літоўскага і Прускага герцагства, а таксама надпісам на лацінскай мове. Арыгінальная дошка была знята ў 1907 годзе і вывезена ў Кёнігсберг, на яе месца ўсталявана копія з вапняку.
NGC 3141
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цыганы (Смаленская вобласць)
Цыганы (Цыганы) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Крутоўскага сельскага паселішча.
Вуліца Герцэна (Гомель)
Герцэна (былая. 6-я Папярэчная, Савецкая) — вуліца ў Навабеліцкам раёне горада Гомеля. Названая ў 1950-я гады ў гонар А. І. Герцэна.
Працягласць 530 м, ад вуліцы Ільіча да вуліцы Кааператыўнай.
Гісторыя
У канцы 19 — пачатку 20 стагоддзя была забудаваная індывідуальными жылымі дамамі сядзібнага тыпу.
Маргарэт Мітчэл
Маргарэт Манэрлін Мітчэл (Margaret Munnerlyn Mitchell;, , штат Джорджыя, ЗША — ) — амерыканская пісьменніца, аўтар рамана-бестсэлера «Знесеныя ветрам» (Gone with the Wind). Раман, які выйшаў у 1936  годзе атрымаў прэмію Пуліцэра, атрымаў больш 70 выданняў у ЗША, быў перакладзены на 37 моў свету, экранізаваны ў 1939 рэжысёрам Віктарам Флемінгам, «Знесеныя ветрам» атрымаў 10 прэмій «Оскар».
Біяграфічныя звесткі
Маргарэт Мітчэл нарадзілася ў сям’і адваката Юджына (Eugene) Мітчэла і Марыі Ізабелы. Брат Маргарэт, Стэфан, быў на чатыры гады старэйшы за яе. Дзяцінства Маргарэт прайшло літаральна на каленах у ветэранаў Грамадзянскай вайны і сваякоў па матчынай лініі, якія жылі падчас вайны. Уражлівае дзіця заўсёды захаплялася аповедамі пра Грамадзянскую вайну, якія чула ад бацькоў. Пачаўшы вучобу, яна спачатку наведвае Вашынгтонскую Семінарыю, затым у 1918 годзе паступае ў прэстыжны жаночы Сміцкі каледж (штат Масачусетс). Яна вяртаецца ў Атланту, каб узяць кіраванне над гаспадаркай на сябе, пасля смерці маці ад вялікай іспанскай пандэміі грыпу ў 1918 (Мітчэл пазней выкарыстоўвае гэту важную сцэну са свайго жыцця, каб інсцэнаваць трагедыю Скарлет, якая пазнала пра смерць маці ад тыфа, калі яна вярнулася на плантацыю Тары).
У 1922 пад імем Пегі (яе школьная мянушка) Мітчэл пачынае працу журналісткі, становячыся вядучым рэпарцёрам газеты Атланта Джорнал. У тым жа годзе яна выходзіць замуж за Бер’ена Кінарда Апшоу, аднак ужо праз некалькі месяцаў яны разводзяцца. У 1925 годзе яна выходзіць замуж за Джона Марша. Траўма лодыжкі, атрыманая ў 1926 годзе, робіць працу рэпарцёра немагчымай, і яна сыходзіць з рэдакцыі газеты.
Заахвочваная мужам, Маргарэт пачала працу над раманам, якая працягвалася дзесяць гадоў. Эпізоды пісаліся выпадкова, затым збіраліся разам. Рэдактар буйнага выдавецтва, які прыбыў у Атланту, пазнаў пра аб’ёмны манускрыпт (больш за тысячу друкаваных старонак). Мітчэл не адразу пагадзілася апублікаваць кнігу (ранейшая назва — «Заўтра — новы дзень»). На працягу наступнага года Мітчэл правяла карпатлівую працу над тэкстам, асаблівая ўвага звярталася на гістарычныя дэталі і даты. Назва змяняецца на «Знесеныя ветрам» (радок з верша Эрнеста Даусона). Выпуск кнігі адбыўся ў чэрвені 1936 года, суправаджаючыся велізарнай рэкламнай падтрымкай, у якой актыўную ролю адыгрывала сама Мітчэл. У 1937 годзе кніга атрымала Пулітцэраўскую прэмію. Аўтар сама сур’ёзна займалася справамі продажу рамана, рэгулюючы фінансавыя пытанні, кантралюючы выданні на іншых мовах.
Творчасць
Гістарычны раман «Знесеныя ветрам» (1936, экранізацыя 1939) пра жыццё амерыканскага Поўдня ў час грамадзянскай вайны 1861-65 і ў перыяд рэканструкцыі. У рамане крытычна асэнсоўваецца «паўднёвы міф» пра веліч плантатарскага Поўдня, пра высакароднасць і вытанчанасць паўднёвых джэнтльменаў, пра еднасць белых і чорных. Пасмяротна апублікавана кніга «Лісты Маргарэт Мітчэл пра „Знесеныя ветрам“, 1936—1949» (1976).
Праспект Жукава (Мінск)
Праспект Жукава праходзіць па ніжнім ўзроўні адзінай у Беларусі трохузроўневай транспартнай развязкі (пад праспектам Дзяржынскага).
На скрыжаванні вуліцы Чыгуначнай і праспекта Жукава устаноўлены Помнік Жукаву.
Бярозаўка (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 171 чалавек (73 мужчыны і 98 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 20 чалавек (9 мужчын і 11 жанчын).
Качкоўскі
Качкоўскі — прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Гарадскі арсенал (Львоў)
Гарадскі арсенал — фартыфікацыйнае збудаванне ў Львове (Украіна), пабудаванае ў 1554—1556 гадах. Помнік рэнесанснай абароннай архітэктуры.
Гарадскі арсенал прылягаў да крапасных сцен Львова, рэшткі якіх бачныя з вуліцы Арсенальнай. Будынак арсенала выканана з каменя, двухпавярховы, прамавугольнае ў плане, з невялікай васьмівугольнай вежай на паўночным боку. Паводле даных даследаванняў і раскопак, праведзеных у 1970-х гадах, вежа і сцены першага паверху маюць даўнейшае паходжанне і былі пабудаваны, відаць, у XIV стагоддзі.
У XVIII стагоддзі ў скляпах ільвоўскага гарадскога арсенала трымалі палонных украінскіх казакоў і гайдамакаў. У адным з казематаў знаходзілася камера катаванняў і жыллё гарадскога ката.
Падчас нападу шведаў у 1704 годзе арсенал быў разбураны, але праз два гады адбудаваны наноў. Сучасная рэстаўрацыя была праведзена ў 1979—1981 гадах. З 1981 года — музей зброі «Арсенал».
Merry Poppins
Гурт названы у гонар персанажа мастацкага тэлефільма «Мэри Поппинс, до свидания» чараўніцы Мэры Попінс.
2003
Склаўшы невыгодны кантракт са студыяй «Союз» яшчэ ў 1999 годзе, гурт «Мантана» расчараваўся ў шоу-бізнесе. Гурт фактычна спыніў сваю дзейнасць. Удзельніцы гурта родныя сёстры Алеся Берулава (салістка, лідар гурта, прадзюсар, кампазітар, аўтар песень) і Марына Берулава (бэк-вакалістка) адпраўляюцца па лініі Міністэрства працы Японіі зарабляць грошы на запіс новага альбома. Яны падпісалі сур'ёзны кантракт на паўгода і адкрылі працоўныя візы. Перад паездкай яны скончылі школу «бэлі-данса» ў Мінску. У Японіі сёстры спявалі ў караоке і танцавалі ўсходнія танцы ў клубе.
У клубе сёстры пазнаёміліся з японскім алімпійскім чэмпіёнам 1994 года кідальнікам молата Коджы Мурафуджы, які быў вельмі вядомы ў Японіі. Ён спяваў з сёстрамі ў караоке і яны падарылі яму дыск з запісам песень рок-гурта «Мантана». Коджы Мурафуджы спадабаліся іх песні. На наступны дзень Коджы пацікавіўся ў сясцёр чаму яны не выконваюць свае ўласныя песні ў клубе. Ён сказаў, што ў яго ёсць сябры музыкі і прапанаваў сёстрам дапамогу з запісам песень і арганізацыяй канцэртаў. У Японіі адбыліся запіс дэма-альбома і выступы ў клубах Токіа.
2004
Алеся і Марына Берулава вяртаюцца ў Мінск. Кантракт са студыяй «Союз» ужо скончыўся. Сёстры зразумелі, што рок яны больш не жадаюць іграць. Іх музычныя перавагі змяніліся і яны вырашылі паспрабаваць сябе ў новым музычным жанры. У Японіі сёстры захапіліся папулярным маладзёжным стылем японскай моды «Gothic & Lolita» і музычным кірункам «сінціпоп». І ў іх з'явілася ідэя стварэння новага гурта, які спалучаў бы ў сабе гэту маладзёжную моду і музычны кірунак. Так Алесяй і Марынай Берулавымі, а таксама прадзюсарам рок-гурта «Мантана» Яўгенам Калмыкавым быў створаны сінціпоп-гурт «Merry Poppins». Група сфарміравалася як дуэт родных сясцёр Алесі і Марыны Берулавых. Сёстры знайшлі прадзюсара, які падзяліў з імі цікавасць да музычнага кірунку «сінціпоп», Уладзіміра Эглітыса (экс. «Ляпис Трубецкой»). І яны сталі запісваць новыя песні. Лідарам гурта стала Алеся Берулава.
2005
На студыі запісана песня «Меня зовут любовь». Песня стала адным з галоўных хітоў года ў Беларусі. На яе зняты першы кліп гурта «Меня зовут любовь». Рэжысёрам кліпа стаў 24-летні Раман Васьянаў. Гэта была яго другая работа. Да гэтага ён зняў кліп гурта «ТТ-34». У кліпе дзяўчыны паўстаюць у выяве прыгажунь-аферыстак, танцуючых усходнія танцы, якія пакідаюць мужчын без грошай. У заключным эпізодзе кліпа знялася трэцяя (самая малодшая родная сястра) Людміла Берулава.
Гурт «Merry Poppins» выступіў на «Песні года Беларусі 2005». Запіс выступу паказалі на тэлеканале «АНТ» 10 чэрвеня. Яны выканалі песню «Меня зовут любовь».
Алеся і Марына зняліся ў перадачы «На перекрёстках Европы». Яны прыдумалі незвычайны нумар. Алеся і Марына былі апрануты ў вясельныя сукенкі, іх суправаджалі чатыры жаніхі (сябры сясцёр музыкі з гурта «Песняры»). Нумар складаўся ў тым, што сёстры, выконваючы на сцэне меладычную песню спрабавалі абудзіць пачуцці нерухомых жаніхоў, якія гулялі ролі манекенаў апранутых у гарнітуры.
Фотасесіі сясцёр былі надрукаваны ў папулярных часопісах: у расійскім і ўкраінскім выданнях часопіса «Maxim» і ўкраінскім «Penthouse». Здымкі для часопіса «Maxim» прахадзілі ў Кактэбэлі на беразе Чорнага мора. Адмыслова для фотасесіі на месца здымак прывезлі салому. .
У эфір радыёстанцый выйшла песня «Картинки». Кампазіцыя ўзначальвала на працягу 6-ці тыдняў «Серебряный грамофон» на беларускім тэлеканале «ОНТ». На песню рэжысёрам Мацвеям Сабуравым быў зняты кліп. У пачатку кліпа сястры паўстаюць у ружовых лялечных сукенках з вялікімі цацачнымі люстэркам і грабянцом, а неўзабаве ператвараюцца ў гатычных прынцэс у стылі «Gothic & Lolita» і на працягу ўсяго кліпа танчаць, імітуючы рухі робатаў.
2006
Алеся і Марына Берулава пераехалі ў Маскву. Прайшлі здымкі другой версіі кліпа на песню «Меня зовут любовь». Рэжысёрам кліпа стаў Аляксей Церахаў — аўтар нашумелага кліпа «Капитал» вядомага беларускага гурта «Ляпис Трубецкой». Кліп уяўляе сабой анімаванае відэа са мноствам невядомых насякомых і птушак, гатычных сабораў і пляцаў, якія ажылі карцін вядомых мастакоў эпохі Рэнесансу.
У лютым выйшаў дэбютны максі-сінгл гурта пад назвай «Merry Poppins». Сінгл атрымаў узнагароду «Сінгл года» ад «Мистерии звука» (па выніках продажаў).
«Merry Poppins» у красавіку прынялі ўдзел у скандальным рэаліці-шоу «Офис» (шоу пра каханне да працы) на расійскім тэлеканале «ТНТ».
«Merry Poppins» выступілі на «Песні года Беларусі 2006» з кампазіцыяй «Картинки».
На расійскім тэлеканале «РЕН ТВ» у верасні выйшаў серыял «Трое сверху» з Іллёй Алейнікавым у галоўнай ролі, да якога сінціпоп-гурт «Merry Poppins» напісаў загалоўную песню «Амуры». Ва Украіне паказ серыяла пачаўся ў лістападзе. Серыял складаецца з 198-мі серый і кожная з іх пачынаецца і канчаецца пад песню «Амуры». У лістападаўскім нумары (№ 41) маладзёжнага часопіса «Elle Girl» была апублікавана артыкул, прысвечаны «Merry Poppins», у якім быў асветлены дадзены факт.
У канцэртнай зале «Мінск» 29 верасня адбыўся вялікі сольны канцэрт гурта. Сёстры некалькі разоў змянялі гарнітуры: пачалі з арабскіх танцаў, пасля выступалі ў гарнітурах у стылі «Gothic & Lolita», а пад заслону пераўвасобіліся ў гатычных прынцэс. Канцэпцыя канцэрту складалася з выступаў сясцёр, якія з'яўляліся на сцэне праспяваць дзве ці тры песні, а потым знікалі са сцэны на 10-15 хвілін, каб змяніць гарнітуры і сцэнічная выява. Тым часам на сцэне выступалі іншыя ўдзельнікі шоу: мастак Васіль Пачыцкі ў ролі кіроўнага Фантамаса, тэатр пластычнага гратэску «Инжест» пад кіраўніцтвам Вячаслава Iназемцава, шоу-балет «Тандем» і перкусіяністы пад кіраўніцтвам Масуда Талібані. На канцэрце былі выкананы песні гурта «Merry Poppins», песні папярэдняга праекта Алесі Берулава рок-гурта «Мантана» пераробленыя ў жанры сінціпоп, а таксама некаторыя з нявыдадзеных песень.
Галоўнай падзеяй канцэрту стала з'яўленне на сцэне трэцяй (самай малодшай роднай сястры) Людмілы Берулава ў заключным блоку канцэрту. Сёстры з'явіліся ўтрох, каб выканаць свае песні. З'яўленне трэцяй сястры выклікала бурную рэакцыю ў зале, усё перамясціліся бліжэй да сцэны і сталі фатаграфаваць.
Канцэрт гурта «Merry Poppins» прайшоў паспяхова. Яго наведалі некалькі сотняў прыхільнікаў гурта. З гэтага дня да гурта далучылася трэцяя ўдзельніца — малодшая родная сястра Людміла Берулава. Гурт «Merry Poppins» з дуэта ператварыўся ў трыа. Дадзеная падзея актыўна асвятлялася ў СМІ.
2007
Для правядзення канцэртаў удзельніцы гурта «Merry Poppins» набралі жывы склад сесійных музыкантаў, які складаецца з бас-гітарыста, клавішніка і барабаншчыка.
Гурт «Merry Poppins» прыняла ўдзел у расійскім фэсце музычнага відэаарта «Аплоуд». Фэст прайшоў 27 сакавіка ў клубе «Клуб на Брестской» у Маскве. Мэтай фэсту было адкрыццё новых талентаў у сферы стварэння кліпаў. У фэсце маглі прыняць удзел усе ахвотнікі. Для гэтага было неабходна з аўдыё і відэа матэрыялу гурта ўдзельніц фэсту стварыць свой кліп. На афіцыйны сайт фэсту быў загружаны кліп гурта «Merry Poppins» на песню «Меня зовут любовь» (рэжысёра Аляксея Церахава). У журы фэсту ўвайшлі прадстаўнікі буйных расійскіх гуказапісвальных кампаній і вядомыя журналісты.
У выставачным цэнтры «Крокус Экспо» 15 красавіка, на «12-й міжнароднай выставе Hi-Fi» у Маскве адбыўся выступ гурта «Merry Poppins».
«Merry Poppins» напісалі 10 кампазіцый і даслалі іх японскім музыкам. Яны атрымалі запрашэнне выступіць з уласным рэпертуарам на фэсце «Kera Individual Fashion Expo» у Токіа, які арганізуе галоўны «Gothic & Lolita»-часопіс «Kera». Удзельніцы гурта «Merry Poppins» сталі першымі еўрапейскімі прадстаўнікамі папулярнай сучаснай суб-культуры «Gothic & Lolita» на тэматычным фэсце ў Японіі.
У Японіі ўвесну прайшлі здымкі кліпа на песню «Баттерфляй». Рэжысёрам стала студэнтка «ВГИКа» японка Наока. Гарадскія пейзажы Токіа лепш за ўсё падышлі для здымак кліпа, бо дзеянні ў кліпе адбываюцца ў сталым руху. Самым уражлівым гледзішчам у кліпе былі здымкі з акна хуткаснага цягніка «сінкансэн», які перасоўваецца паміж гарадамі Японіі з хуткасцю 400 км/г.
У майскіх нумарах часопісаў «ТОП Башня» і «Эра DVD» надрукаваны артыкулы, прысвечаныя гурта.
Сёстры прынялі ўдзел у праекце, пад назвай «Atlant-M Fashion Night». У яго рамках 24 творчыя асобы павінны былі прадставіць свой погляд на такі прадмет, як валёнкі. Удзельніцы «Merry Poppins» прадставілі на праекце валёнкі ў стылі «Gothic & Lolita». Дэманстрацыя адбылася ў выглядзе моднага паказу 8 чэрвеня ў Мінску.
Гурт «Merry Poppins» выступілі на музычным фэсце «Песня года Беларусі 2007», якую транслявалі на беларускім канале «ОНТ» 30 чэрвеня. Сёлета яны выканалі песню «Девочки-припевочки».
2008
У чэрвені адбылося выйсце студыйнага альбома «Do svidania...». Альбом практычна перад самым выйсцем змяніў назву з заяўленага «Баттерфляй» на «Do svidania…». Ён запісваўся 4 года ў Мінску і ў Маскве.
Пасля выйсця альбома ўдзельніцы гурта «Merry Poppins» прыпынілі сваю музычную дзейнасць.
Старшы матрос
Ста́ршы матро́с — воінскае званне ў ВМФ (ВМС) шэрагу дзяржаў, у тым ліку ў Рэспубліцы Беларусь.
Прысвойваецца за ўзорнае выкананне службовых абавязкаў і ўзорную вайсковую дысцыпліну старшым і лепшым матросам, якія ў перыяд адсутнасці камандзіраў аддзяленняў замяняюць іх.
Ва Узброеных сілах Беларусі і Узброеных сілах Расіі званню старшы матрос адпавядае званне яфрэйтар.
У Ваенна-марскім Флоце СССР і марскіх часцях пагранічных войскаў званне існавала з 1946 года.
Марыя Мікалаеўна Самонава
Марыя Мікалаеўна Самонава (нар. 3 чэрвеня 1978, Гомель) — беларуская гісторык.
Біяграфія
Скончыла Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Ф. Скарыны па спецыяльнасці «Гісторыя. Замежная мова (англійская)» у 2000 годзе, магістратуру ў 2009 годзе, аспірантуру пры Рэспубліканскім інстытут вышэйшай школы (2012). Займалася навукова-даследніцай працай ў Стакгольмскім універсітэце. Абараніла дысертацыю «Скандинаво-славянские связи на белорусских землях в IX—XIII вв. (по письменным источникам)» (навуковы кіраўнік А. В. Мартынюк), кандыдат гістарычных навук (2014).
З 2004 года выкладчык факультэта даўніверсітэцкай падрыхтоўкі, кафедры даўніверсітэцкай падрыхтоўкі і прафесійнай арыентацыі ГДУ імя Ф. Скарыны. Выкладае гісторыю Беларусі і іншыя гістарычныя і грамадазнаўчыя дысцыпліны слухачам падрыхтоўчага аддзялення. Складальніца навучальных праграм, лекцый, тэкстаў. Дацэнт (2020).
Курфюрства Саксонія
Курфюрства Саксонія (Kurfürstentum Sachsen) — дзяржаўнае ўтварэнне, якое існавала з 1356 па 1806 гады.
Было часткай Свяшчэннай Рымскай імперыі. Валадары герцагства Саксоніі здаўна ўдзельнічалі ў выбарах імператара. Пасля распаду герцагства Саксоніі на дробныя герцагства паміж імі пачалася барацьба за тытул курфюрста, які дае права абіраць імператара. Гэтую барацьбу выйграла герцагства Саксонія-Вітэнберг (якое займала частку тэрыторыі цяперашняй зямлі Саксонія-Анхальт). У 1356 годзе яго валадар Рудольф I атрымаў ад імператара Карла IV тытул курфюрста.
Курфюрствам Саксонія кіраваў род Асканіяў. Дынастыя згасла ў 1422 г. пасля смерці Альбрэхта III, пасля чаго герцагства Саксонія-Вітэнберг перайшло ў рукі маркграфства Мейс, а яго маркграфа (з дынастыі Ветынаў) атрымаў тытул курфюрста Саксоніі.
Дзяржава Ветынаў стала адной з наймацнейшых у Свяшчэннай Рымскай імперыі. Акрамя самога Мейсенскага маркграфства і Саксен-Вітэнберга, яна ўключала Цюрынгіі, пфальцграфства Саксонію і іншыя землі.
У 1485 г. адбыўся Лейпцыгскі падзел ветынскіх уладанняў паміж братамі Эрнстам і Альбрэхтам. У выніку падзела Эрнст (ужо з 1464 года курфюрст Саксоніі) атрымаў звязанае з санам курфюрста герцагства Саксонія-Вітэнберг са сталіцай у Вітэнберзе. Альбрэхт атрымаў маркграфства Мейс са сталіцай у Дрэздэне і суцяшальны тытул «герцаг Саксоніі». Астатнія тэрыторыі (Цюрынгія, пфальцграфства Саксонія і іншыя) былі падзелены прыкладна напалам. Так ўзніклі эрнэсцінская і альберцінская галіны Ветынаў.
У 1547 годзе імператар перадаў герцагства Саксонія-Вітэнберг і тытул курфюрста Саксоніі валадару Мейсенскага маркграфства Морыцу з галіны Альберцінаў.
У 1806 годзе французскі імператар Напалеон абвясціў курфюрста Фрыдрыха Аўгуста III каралём Саксоніі, у выніку чаго Саксонія зрабілася каралеўствам.
Пасля паразы Напалеона тэрыторыя былога герцагства Саксонія-Вітэнберг перайшла да Прусіі і ўвайшла ў правінцыю Саксонія, якая прыкладна супадае з сучаснай зямлёй Саксонія-Анхальт.
Тэрыторыя былога маркграфства Мейс са сталіцай Дрэздэн і званне каралёў Саксоніі засталіся ў руках альберцінскай лініі і заснавалі традыцыю каралеўства Саксоніі і сучаснай зямлі Свабодная дзяржава Саксонія.
Уладанні эрнэсцінскай лініі на захадзе распаліся на мноства дробных герцагстваў і ўвайшлі ў склад сучаснай Цюрынгіі.
Камянецкі Бор
Камянецкі Бор — лясны масіў у Крупскім pаёне, за 4—5 км па паўднёвы захад ад возера Сялява, за 1—2 км на поўдзень ад в. Вялікі Каменец, на тэрыторыі Крупскага лясгаса. Плошча складае каля 1,3 тыс. га.
Рэльеф перасечаны, змяняецца ад паніжаных забалочаных да градава-ўзгорыстых форм. У глебавым покрыве пераважаюць дзярнова-падзолістыя пясчаныя, лёгкія сугліністыя, тарфяна-глеевыя глебы. На захад i поўнач да масіву прымыкае асушаны тарфянік, на ўсходзе — меліяраваная пойма р. Эса. Каля паловы тэрыторыі Камянецкага Бору забалочана.
У складзе лясоў пераважаюць хвойнікі (52,3 %) імшыстыя, сфагнавыя, чарнічныя і бруснічныя. Бярэзнікі (33,4 %) найбольш асаковых і асакова-сфагнавых тыпаў. Ельнікі (7,7 %) і асіннікі (1,6 %) часцей кіслічныя і імшыстыя. Забалочаныя лясы (каля 40 %) меліяраваны, трансфармаваны часткова пад сельскагаспадарчыя ўгоддзі.
Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Квасоўка)
Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі — рымска-каталіцкі храм у в. Квасоўка (Гродзенскі раён), помнік архітэктуры эклектыкі. Дзейнічае.
Гісторыя
2 лютага 1626 года літоўскі надворны маршалак Крыштаф Весялоўскі выдаў фундацыйны дакумент на будаўніцтва ў Квасоўцы парафіяльнага касцёла Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі. Першую святыню пабудавалі, напэўна, адразу ж пасля фундацыі парафіі коштам каралеўскай казны. Першы будынак касцёла быў драўляны. У ім былі тры двух’ярусныя алтары, кожны выразаны з дрэва, пафарбаваны і пазалочаны. У першым ярусе галоўнага алтара быў размешчаны абраз Унебаўзяцця Дзевы Марыі, угары была таксама выява Божай Маці. У бакавых алтарах знаходзіліся абразы: св. Тэрэзы, св. Роха, св. Антонія Падуанскага і св. Юзафа. Існаваў т. зв. шпіталь, які выконваў ролю прытулку для бедных і бяздомных старых, у будынку адбывалася таксама вучоба мясцовых дзяцей. Вакол касцёльнага будынку былі парафіяльныя могілкі, агароджаныя наўкола. Тут хавалі памерлых да канца XIX cт.
У 1747 г. коштам караля Аўгуста III на месцы старой разабранай святыні была ўзведзена новая. Яна таксама была драўляная, з дзесяццю вокнамі і вежачкай, закончанай крыжам. Касцёл меў 4 алтары. Галоўны алтар — «старасвецкі» — паходзіў, напэўна, са старога касцёла. У першым ярусе, як і раней, знаходзіўся абраз Унебаўзяцця Дзвы Марыі, над ім — выява заступніцы парафіі, Беззаганнай Божай Маці. У адным з бакавых алтароў размяшчаліся абразы Чанстахоўскай Божай Маці і св. Барбары, у другім — абразы Укрыжаванага Езуса і Найсвяцейшай Панны Марыі. Чацвёрты алтар з адным ярусам размясцілі пры амбоне. Тут знаходзілася выява св. Антонія Падуанскага. Амбона была драўляная з разьбянымі фігурамі чатырох евангелістаў.
Дазвол на будаўніцтва новай мураванай святыні парафіяне атрымалі ў 1856. Праект будаўніцтва быў выкананы Гродзенскай губернскай будаўнічай камісіяй. Летам 1864 будаўнічыя працы былі спынены па загаду генерал-губернатара Міхаіла Мураўёва. Толькі ў сакавіку 1870 парафіяне атрымалі з Міністэрства ўнутраных спраў дазвол на заканчэнне будаўніцтва святыні пры ўмове, што пасля заканчэння работ адразу ж будзе разбураны стары касцёл.
Да восені 1871 года скончаны найважнейшыя будаўнічыя работы. 18 лістапада (30 лістапада паводле новага стылю) кс. Антоні Эйсмант асвяціў касцёл. Але святыня яшчэ не была цалкам закончана. У 1872 касцёл быў атынкаваны. Праз год было закончана будаўніцтва мураванай званіцы і касцёльнай вежы. Тады ж касцёльная тэрыторыя абгароджана каменным мурам.
Арган выканаў Фларыян Астрамецкі ў 1880-я гады. Летам 1944 года падчас ваенных дзеянняў у арган трапіў артылерыйскі снарад. Толькі ў 1997 зроблены рамонт, адрамантаваны арган быў асвечаны біскупам Аляксандрам Кашкевічам.
Архітэктура
З захаду прэзбітэрый закрыты з трох бакоў і мае шырыню сярэдняга нефа. З правага боку да яго прылягае сакрыстыя, з левага — т. зв. скарбніца. З усходу на восі касцёла знаходзіцца чатырохбаковая трох’ярусная вежа.
Фасад атынкаваны і пабелены. Калісці ў нішах фасада знаходзіліся драўляныя фігуры св. Станіслава — галоўнага заступніка Польшчы і св. Казіміра — заступніка Літвы, якія паходзілі з XVIII ст. Ужо ў савецкі час абедзве гэтыя фігуры забралі ў Гродзенскі музей атэізму і рэлігіі (цяпер — Гродзенскі музея гісторыі рэлігіі). У 1996 годзе ў пустыя нішы былі ўстаўлены новыя фігуры, выкананыя мясцовым скульптарам Станіславам Быком, св. Казіміра і св. Максімільяна Кольбэ — заступнікаў Гродзенскай дыяцэзіі.
Каля касцёла, прылягаючы да ўсходняй сцяны магільных муроў, размешчана мураваная званіца. У паўночна-заходняй частцы прыкасцёльных могілак знаходзіцца магіла невядомага салдата з часоў польска-бальшавіцкай вайны 1920 года.
Інтэр’ер
Галоўны мураваны трох’ярусны алтар аздоблены чатырма калонамі і дзвюма фігурамі анёлаў па абодвух баках. У ім знаходзяцца абразы Беззаганнай Божай Маці і Перамянення Пана. У верхнім ярусе — крыж, а над ім Вока — сімвал Божага Провіду. У алтары левага двух’яруснага нефа — абразы св. Антонія і св. Юзафа. Тут знаходзіцца таксама высечаная з дрэва фігура св. Антонія. У алтары правага нефа — абразы Перамянення Пана і Шкаплернай Божай Маці. Тут размешчана таксама фігура заступніцы касцёла Божай Маці Беззаганна Зачатай. Па абодвух баках святыні ля сярэдніх калонаў — фігуры св. Тэрэзы і Сэрца Езуса.
Над уваходам у касцёл знаходзяцца хоры, а ў іх — арган на 10 галасоў.
Лучанкі (Смаленская вобласць)
Лучанкі (Лученки) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Крутоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Ніклас Лафрэнсен
Ніклас Лафрэнсен ( — ) — шведскі жывапісец, мініяцюрыст. Працаваў у Парыжы і Стакгольме.
Ніклас Лафрэнсен быў сынам мастака Нікласа Лафрэнсэна Старэйшага і Магдалены Сцюр. Яго бацька быў дасведчаным мастаком-мініяцюрыстам, папулярным пры шведскім двары. Лафрэнсен атрымаў першую падрыхтоўку ў яго. Бацька навучыў яго мініяцюрнаму жывапісу, а таксама тэхніцы гуашы. Лафрэнсен-малодшы знаходзіўся ў Парыжы з 1762 па 1769 г. У 1773 г. стаў членам Акадэміі жывапісца і скульптара. У Парыжы ён трапіў пад уплыў французскага ракако. Ён вырашыў прадстаўляць рэалістычныя тэмы ў жывапісе. Гэта дало яму папулярнасць сярод публікі. Пасля вяртання ў Стакгольм ён быў прызначаны прыдворным прыдворным мастаком-мініяцюрыстам і атрымаў дзясятак мініяцюрных партрэтаў прынца Густава.
Серын
Серы́н (α-аміна-β-оксіпрапіонавая кіслата; 2-аміна-3-гідроксіпрапанавая кіслата) — гідраксіамінакіслата, існуе ў выглядзе двух аптычных ізамерый — L і D.
L-серын ўдзельнічае ў пабудове амаль усіх прыродных бялкоў. Упершыню серын быў выдзелены з шоўку, у бялках якога ён выяўлены ў найбольшых колькасцях. Серын адносіцца да групы замяняльных амінакіслот, у арганізме чалавека ён можа сінтэзавацца з прамежкавага прадукта гліколіза — 3-фосфагліцэрата.
Плошча Святога Пятра
Плошча Святога Пятра (Piazza San Pietro) — грандыёзная плошча ў выглядзе двух сіметрычных паўкружжаў, разбітая перад базілікай Св. Пятра ў Рыме па праекце Берніні ў 1656-67 гадах. Тут збіраюцца натоўпы вернікаў, каб слухаць выступленні пантыфіка. У 1930-я гады Мусаліні праклаў з цэнтра Рыма на плошчу шырокую вуліцу Прымірэння (Via della Conciliazione).
Плошчу апраўляюць спраектаваныя Берніні паўкруглыя ​​каланады тасканскага ордэра. Пасярэдзіне — егіпецкі абеліск, прывезены ў Рым імператарам Калігулай. Гэта адзіны абеліск у горадзе, які прастаяў у нязменным выглядзе аж да Адраджэння. Сярэдневяковыя рымляне лічылі, што ў металічным шары на вяршыні абеліска захоўваецца прах Юлія Цэзара. Ад абеліска па брусчатцы разыходзяцца прамяні з траверціна, уладкаваныя так, каб абеліск выконваў ролю гномана.
Стыгабіёнты
Стыгабіёнты — жывёлы, якія жывуць выключна ў падземных водах. Назва паходзіць ад назвы міфічнай ракі Стыкс (Στύξ — «пачвара», Styx), што працякала ў падземным царстве.
Да стыгабіёнтаў адносяцца пастаянныя насельнікі водаў пячор — многія віды вышэйшых (амфіподы, ізаподы) і ніжэйшых (астракоды, капеподы) ракападобных, некаторыя малюскі, рыбы (віды родаў, , ) і іншыя. Ім уласцівы рэгрэсіўныя прыкметы (страта пігментацыі покрыва цела, рэдукцыя органаў зроку, гіпертрафія канечнасцей і інш.).
Стыгабіёнтаў адрозніваюць ад стыгафілаў (жывёл, здольных існаваць таксама і ў паверхневых водах) і стыксагенаў (жывёл, якія выпадкова трапілі ў падземныя воды і прыстасаваліся да жыцця ў іх).
HMS E25
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана на Мальце.
У 1921 годзе лодка была прададзена на металалом.
Пталамей V Эпіфан
Пталамей V Эпіфан (Πτολεμαῖος Ἐπιφανής, Ptolemaĩos Epiphanḗs) (210—180 да н.э.): цар егіпецкі (204—180 да н.э.), сын Пталамея IV і Арсіноі III, бацька Пталамея VIII.
Падчас праўлення Пталамея V адбываліся хваляванні ў дзяржаве і былі страчаныя яе замежныя ўладанні. Быў суправіцелем бацькі яшчэ як дзіця, а ў 6 гадоў стаўся яго пераемнікам, пры рэгентах Сасібіі і Агафокле. Ажаніўся (193 да н.э.) з Клеапатрай I, дачкой сірыйскага цара Антыёха III. Тая атруціла Пталамея і стала рэгенткай пры сваім непаўналетнім сыне Пталамеі VI.
Вядомыя выявы на манетах і ў скульптуры, якія сведчаць пра выраджэнне дынастыі Пталамеяў.
Сцяг Мэрыленда
Сцяг Мэрыленда (Flag of Maryland) - афіцыйны знак амерыканскага штата Мэрылэнд. Сцяг штата Мэрыленд складаецца з геральдычнага сцяга Джорджа Калверта, першага барона Балтымора. Гэта адзіны з сцягоў штатаў ЗША, заснаваны на английскай геральдыцы (сцяг акругі Калумбія (горада Вашынгтона) з'яўляецца графічным прадстаўленнем элементаў герба сям'і Вашынгтона, акруга Калумбія не з'яўляецца штатам).