cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Отамар Крэйча
Біяграфія
Пасля 1968 года, калі падпісаў петыцыю «Дзве тысячы слоў», падвергнуўся рэзкай ідэалагічнай крытыцы, адхілены ад кіраўніцтва тэатрам, у 1972 годзе быў зачынены і сам тэатр. Пад ціскам сусветнай грамадскай думкі быў выпушчаны ўладамі за мяжу, ставіў спектаклі ў Аўстрыі, Італіі, Бельгіі, Францыі, ФРГ, Фінляндыі, Швецыі. Вярнуўся на радзіму пасля Аксамітнай рэвалюцыі. У 1991 годзе адкрыў «Тэатр за бранаў-2», у якім працаваў да канца жыцця.
Творчасць
Сярод роляў: Сірано дэ Бержарак ( Растана), Дон Жуан ( Мальера), Фёдар Пратасаў («» Л. Талстога), Самазванец («» А. Пушкіна) і інш. Паставіў п’есы А. Чэхава («», «»), у т.л. ў Германіі, Швейцарыі, Італіі. Рэжысёрскай творчасці Крэйчы ўласцівы лірызм, схільнасць да аналізу, дакладнасць думкі.
Прызнанне
Прэмія Пірандэла (1978). Кавалер Ордэна мастацтваў і літаратуры (1978). Медаль ўрада Чэхіі За заслугі (1998). Прэмія Станіслаўскага (1999) і многія іншыя ўзнагароды. Ганаровы доктар Акадэміі музычнага мастацтва ў Празе (2002).
IC 1420
IC 1420 — галактыка тыпу SB у сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Суахілі
Суахі́лі (Kiswahili) — мова, распаўсюджаная ў Усходняй Афрыцы. Краіны: Танзанія, Кенія, Уганда, Дэмакратычная Рэспубліка Конга, Руанда, Бурундзі, Самалі і некаторыя іншыя. Родная мова народа суахілі. Належыць да моўнай групы банту.
Саманазва
Назва kiswahili паходзіць ад множнага ліку арабскага слова sāhil ساحل: sawāhil سواحل са значэннем «узбярэжжа», выкарыстанага як прыметнік для абазначэння «жыхароў узбярэжжа». З прыстаўкай ki- слова абазначае іх мову (kiswahili — «прыбярэжная мова», «мова ўзбярэжжа»).
Распаўсюджанасць
Суахілі — адна з найбольш распаўсюджаных моў на Афрыканскім кантыненце, з'яўляецца мовай міжнацыянальных кантактаў. На ёй стала размаўляюць прадстаўнікі 39 этнічных груп. З'яўляецца роднай для 8 964 тыс. чал. (2012 г.). Агульная колькасць носьбітаў — да 25 млн чал. Суахілі з'яўляецца афіцыйнай дзяржаўнай мовай у такіх краінах, як Танзанія, Кенія і Уганда. Адзіная з афрыканскіх моў стала рабочай мовай Афрыканскага саюза.
Гісторыя мовы
Фарміраванне суахілі адносіцца да перыяду інтэнсіўнага гандлю паміж народамі, якія насялялі ўсходняе ўзбярэжжа Афрыкі і астравы Занзібар, Пемба і інш. і арабскімі мараплаўцамі. Сёння ў лексіцы і граматыцы суахілі відавочны арабскі ўплыў, маштабы якога тлумачацца магутным культурным і рэлігійным уплывам арабаў. Продкі этнічных суахілі (або так званых waswahili), відаць, былі нашчадкамі арабскіх і індыйскіх перасяленцаў (галоўным чынам гандляроў) і жыхароў ўнутраных абласцей Усходняй Афрыкі з розных плямён банту. Дзве магутныя хвалі перасяленняў адносяцца адпаведна да VIII—X стст. і XVII—XIX стст., што дазваляе назваць прыблізны час узнікнення мовы.
Этнічныя суахілі ўсходнеафрыканскага ўзбярэжжа стварылі ў XIII—XIX стст. арыгінальную культуру, якая з'яўляецца сплавам мясцовых афрыканскіх традыцый і ўсходніх (перш за ўсё, араба-мусульманскіх) уплываў. Яны карысталіся пісьменнасцю на арабскай аснове. Помнікі гэтага часу (вершы, песні, гістарычныя хронікі і іншыя дакументы, самыя раннія з якіх адносяцца да XVIII ст.) адлюстроўваюць так званую старасуахілійскую мову, прадстаўленую цэлым радам дыялектных разнавіднасцей. Некаторыя ўзнікшыя ў тую эпоху варыянты суахілі цяпер разглядаюцца як самастойныя мовы, як напрыклад каморская — мова Каморскіх Астравоў у Індыйскім акіяне). Фарміраванне сучаснага агульнараспаўсюджанага стандартнага суахілі адбывалася на аснове дыялекту кіунгуджа (востраў Занзібар; занзібарскі варыянт суахілі традыцыйна лічыцца адным з найбольш «чыстых» і «правільных»).
З пашырэннем кантынентальнага гандлю суахілі паступова становіцца мовай міжэтнічных зносін. Гэтая найважнейшая сацыяльная роля суахілі яшчэ больш ўзмацнілася ў паслякаланіяльны перыяд, калі незалежныя дзяржавы Афрыкі сталі разглядаць суахілі як рэальную альтэрнатыву мовам былых метраполій (перш за ўсё, англійскай). Паспяховаму распаўсюджванню мовы суахілі спрыяе тое, што большасцю гаворачых яна ўспрымаецца як «агульнаафрыканская», але пры гэтым этнічна нейтральная мова, не звязаная ні з якой вузкай этнічнай групай; такім чынам, па меншай меры ў Танзаніі (населенай пераважна народамі банту) мове суахілі ўдалося стаць свайго роду сімвалам нацыянальнага адзінства.
Асаблівасці
Суахілі — сінтэтычная аглюцінатыўная мова. Гэта значыць, што граматычныя значэнні выражаюцца ўнутры словаформы. Акрамя таго, адной з асаблівасцей суахілі ў параўнанні з іншымі мовамі арэала з'яўляецца адсутнасць.
Пісьменнасць
Першапачаткова пісьменныя носьбіты суахілі выкарыстоўвалі арабскі алфавіт (старасуахілійскае пісьмо). На ім вялася дзелавая перапіска, складаліся летапісы і запісваліся пераклады з арабскіх кніг. Найбольш значны помнік старасуахілійскага пісьма — эпас XVIII ст. Першы помнік датуецца 1728 годам.
У XIX ст. хрысціянскія місіянеры распрацавалі на аснове лацініцы пісьмо, якім запісваецца сучасны літаратурны суахілі.
Суадносіны арабскіх і лацінскіх літар у пісьме суахілі:
Станькі (Сенненскі раён)
Ста́нькі (, Станьки) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Машканскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Навасельскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Обальскага сельсавета (у 1960—1962 гадах — Забараўскі сельсавет).
Палітыка Венесуэлы
Венесуэла — федэратыўная прэзідэнцкая рэспубліка, падзяляецца на 23 штаты і сталічную тэрыторыю. Палітычнае жыццё краіны вызначае ініцыяваная прэзідэнтам Чавесам Канстытуцыя 1999, паводле якой Баліварыянская Венесуэла — сацыялістычная дзяржава, што развіваецца з апорай на ўласныя сілы. У аснову знешняй палітыкі пакладзены антыамерыканскія погляды з марай аб шматпалярным свеце. У 2006-2013 Венесуэла самым шчырым чынам сябравала з Беларуссю.
Дзяржаўны лад
Венесуэла — прэзідэнцкая рэспубліка. На чале дзяржавы i ўрада — прэзідэнт, які з'яўляецца адначасова главой дзяржавы і кіраўніком ураду і выбіраецца насельніцтвам на шэсць год. Да рэферэндуму 15 лютага 2009 года адзін і той жа чалавек мог быць абраным на пасаду кіраўніка дзяржавы не больш як на два тэрміны запар. Уга Чавес — першы прэзідэнт Баліварыянскай Венесуэлы —двойчы выносіў на рэферэндум пытанне аб неабмежаванай колькасці тэрмінаў. Прызнаўшы паразу на першым рэферэндуме, ён перамог на другім, каб па жудаснай іроніі лёсу кіраваць некалькі месяцаў свайго здабытага з боем звыштэрміновага тэрміну з бальнічнага ложка. Новым прэзідэнтам стаў Нікалас Мадура — паслядоўны прыхільнік Чавеса. 23 студзеня 2019 спікер Нацыянальнай асамблеі Хуан Гуайдо абвясціў сябе выконваючым абавязкі прэзідэнта краіны і прынёс прысягу проста на масавым мітынгу ў Каракасе. Аб прызнанні Гуайдо кіраўніком Венесуэлы заявілі ЗША, Канада, большасць краін Паўднёвай Амерыкі, Еўрапарламент, Аўстралія, Ізраіль.
Вышэйшы заканадаўчы орган — аднапалатная Нацыянальная асамблея (Asamblea Nacional), якая складаецца са 165 дэпутатаў, пры гэтым 3 месцы замацавана за прадстаўнікамі карэнных народаў Венесуэлы. 162 дэпутаты абіраюцца па прапарцыйна-спіскавай сістэме ў шматмандатнай акругах, у тым ліку 97 персанальна, а 65 — па партыйных спісах. Тэрмін дэпутацкіх паўнамоцтваў — пяць год. Дэпутаты могуць выбірацца максімум на тры тэрміны. На парламенцкіх выбарах 2015 перамогу атрымаў апазіцыйны блок "Круглы стол дэмакратычнага адзінства" (56 % месцаў у Асамблеі). Чавісцкі "Вялікі патрыятычны полюс" набраў 41 % галасоў.
Вышэйшы судовы орган — Вярхоўны суд (Tribunal Supremo de Justicia). Яго члены выбіраюцца на адзін дванаццацігадовы тэрмін.
У Венесуэле назіраецца культ Сімона Балівара, што адбілася нават у назве рэспублікі. У гонар Вызваліцеля названы найвышэйшы пункт краіны, грашовая адзінка. У час прэзідэнцтва Чавеса адно з крэслаў на паседжаннях дзяржаўнага савета заўсёды было пустым, Чавес сцвярджаў, што ў гэтым крэсле засядае прывід Сімона Балівара.
Знешняя палітыка
Пакідаючы гісторыі палітычныя крызісы 1900-х, на працягу ХХ стагоддзя Венесуэла падтрымлівала сяброўскія адносіны з большасцю краін Амерыкі і свету. Сітуацыя змянілася пасля спробы дзяржаўнага перавароту 2002, калі ЗША прызналі легітымнасць часовага ўраду Педра Кармона. З таго часу антыімперыялістычная палітыка Чавеса ўзмацнілася, і адносіны Венесуэлы з большасцю неварожых да ЗША краін свету сталі нацягнутымі. У 2015 Нікалас Мадура афіцыйна заявіў, што ЗША і Абама ўяўляюць пагрозу для яго краіны.
Адпаведна, сябрамі Венесуэлы з'яўляюцца ўсе апаненты ЗША і ўсе сацыялістычныя дзяржавы свету (што, як правіла, супадае). У Лацінскай Амерыцы гэта Балівія, Нікарагуа, Куба; у свеце — Расія і Кітай. 27 красавіка 2017 Венесуэла заявіла, што пакідае Арганізацыю амерыканскіх дзяржаў (ААД) у адказ на ўмяшальніцтва арганізацыі ў палітычны крызіс у Венесуэле. З мэтай гуртавання адзінадумцаў з ініцыятывы Чавеса быў створаны "Баліварыянскі альянс для народаў нашай Амерыкі" (ALBA), куды ўваходзіць 10 дзяржаў (з іх 7 карыбскіх) і дзе асноўную скрыпку грае Венесуэла. Тэарэтычна ж галоўнай палітычнай ідэяй сучаснай Венесуэлы з'яўляецца мультыпалярны свет, у якім краіны, што развіваюцца, будуць знітаваныя трывалымі сувязямі.
Адносіны з Рэспублікай Беларусь
Дыпламатычныя адносіны ўсталяваны 4 лютага 1997 года. Кіраўніцтвы Беларусі i Венесуэлы маюць падобныя пазіцыі па асноўных пытаннях сусветнай палітыкі. Краіны актыўна ўдзельнічаюць у працы ААН, Руху недалучэння. На тэрыторыі Венесуэлы пры ўдзеле беларускіх спецыялістаў завершана будаўніцтва і ўведзены ў эксплуатацыю такія аб'екты як жылы мікрараён на 2520 кватэр у сектары Гуасімаль, г.Маракай, штат Арагуа; жылы мікрараён на 4448 кватэр у раёне ваеннай базы «Лібертадор», штат Арагуа; 288 кватэр у складзе 8 дамоў у раёне ваеннай базы «Фуэртэ цівун», штат Міранда; завод па вытворчасці керамічных блокаў магутнасцю 25 млн. блокаў у год у Гуарэнас-Гуацірэ, штат Міранда; завод «ВенеМінск» па зборцы трактароў «Беларус», завод па зборцы грузавых аўтамабіляў "МАЗ", завод па зборцы дарожна-будаўнічай тэхнікі — усе ў прамысловай зоне «Санта Інэс», штат Барынас.
Цяпер відавочна, што беларуска-венесуэльскія адносіны можна падзяліць на два перыяды: чавесаўскі і постчавесаўскі. Першы перыяд (2006 - 2013) характарызуецца цеплынёй і станоўчай дынамікай адносін. Прэзідэнт Венесуэлы Уга Чавес ў 2006 годзе наведаў Беларусь і з тых часоў ажыццяўляў візіты штогод — у 2007, 2008, 2009 і 2010 гадах. Беларускі прэзідэнт, Аляксандр Лукашэнка ў адказ наведаў Венесуэлу ў 2007, 2010 і 2012 гадах. Два лідары вельмі сімпатызавалі адзін аднаму. У гэтыя гады актывізавалася эканамічнае супрацоўніцтва, а таксама развіццё двухбаковых сувязей у галіне культуры, навукі, адукацыі, у гуманітарнай сферы. Прэзідэнты Беларусі і Венесуэлы прынялі ўдзел у пуску першай чаргі сумеснага прадпрыемства па здабычы нафты «Петралера Беловенесалана». Яно здабыла 1 млн тон нафты ўжо ў 2008, а ў перспектыве планавалася здабыча да 7 млн тон нафты штогод. 5 сакавіка 2013, у дзень смерці Уга Чавеса, па ўсёй Беларусі былі прыспушчаны дзяржаўныя сцягі.
(164) Ева
(164) Ева (Eva) — буйны астэроід галоўнага пояса, з вельмі нізкім альбеда паверхні, якая складаецца з простых вугляродна-хандрытных парод, характэрных для астэроідаў дадзенага класа. Ён быў адкрыты 12 ліпеня 1876 года французскімі астраномамі братамі Полем і Прасперам Анры і названы ў гонар першай жанчыны ў аўраамічных рэлігіях Евы.
Палітыка Венесуэлы
Адносіны з Рэспублікай Беларусь
З прыходам да ўлады Нікаласа Мадура пачалося ахаладжэнне адносін. Хоць Беларусь стала адной з першых краін, якія наведаў Нікалас, гэта адбылося хутчэй за ўсё па інерцыі. У наступныя гады аб'ём гандлю скараціўся ў сотні разоў (з 1,4 млрд дол. у 2010 і 2011 да 2 млн у 2016), затухлі супольныя праекты, дзяржаўныя СМІ перасталі называць Венесуэлу і яе новага прэзідэнта нашымі сябрамі. Па той жа інерцыі у 2010-х гады былі дабудаваны сумесныя прадпрыемствы.
Беларуска-венесуэльскія адносіны знайшлі адлюстраванне ў культуры: так сяброўскім эканамічным стасункам дзвюх дзяржаў прысвечана песня "Венесуэла" гурта Разбітае сэрца пацана.
Адміністрацыйны падзел
Венесуэла — федэратыўная рэспубліка. Венесуэла падзелена на 23 штаты (estados), адну федэральную (сталічную) акругу (distrito federal) и адно федэральнае ўладанне (dependencia federal) (72 дробныя астравы ў Карыбскім моры). На муніцыпальным узроўні Венесуэла падзяляецца на 335 муніцыпій (municipios), а на базавым — на 1,084 паветаў (parroquias). Штаты згрупаваныя ў 9 адміністрацыйных рэгіёнаў (regiones administrativas), што былі ўсталяваны ўрадам у 1969 годзе.
Венесуэла прэтэндуе на дзве траціны тэрыторыі суседняй Гаяны на захад ад ракі Эсекіба. Восьмая зорка на сцягу Венесуэлы, дададзеная Уга Чавесам у 2006 годзе, сімвалізуе не толькі Сімона Балівара, але і тэрыторыю Гаяна-Эсекіба.
Наваельня (станцыя)
Навае́льня (, Новоельня)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчана ў гарадскім пасёлку Наваельня; на лініі Ліда — Баранавічы, паміж п.п. і.
Калісьці мелася вузкакалійная чыгунка да Навагрудка і Любчы.
Рыбачнае
Рыба́чнае (, Рыбачное) — хутар у Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
У 1929—1937 гадах Рыбачнае ў складзе Лозінскага нацыянальнага польскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у складзе Забашавіцкага сельсавета.
На карце 2005 года пазначаны як нежылы. Станам на 2013 год на месцы хутара захавалася некалькі ўрослых у зямлю дамоў, якія часам займаюць паляўнічыя і рыбаловы, а таксама нейкія калы, убітыя ў зямлю каля возера.
Камараў-Асада (гміна)
Кама́раў-Аса́да (Komarów-Osada) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Замойскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Камараве-Асадзе. Плошча гміны складае 122,79 км². Станам на 2009 год у гміне Камараў-Асада пражывалі 5432 чалавекі, шчыльнасць — 44,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 26 салецтваў.
Парк імя Міхаіла Паўлава
Парк імя Міхаіла Паўлава (народная назва — Мухля ) — парк у Маскоўскім раёне Мінска, паміж жылымі раёнамі Малінаўка і Паўднёвы Захад. Тэрыторыя абмежавана вуліцамі Любімава, Бялецкага, Курганнай і Касманаўтаў. Парк з’яўляецца ўпадабаным месца адпачынку жыхароў найбліжэйшых мінскіх мікрараёнаў і галоўнай адкрытай святочнай пляцоўкай Маскоўскага раёна г. Мінска. Праз парк працякае рака Лошыца, на рэчышчы якой створаны штучны вадаём і фантаны.
Араўка
Даўжыня ракі каля 900 км. Плошча вадазбору каля 36 000 км². Выток ракі знаходзіцца ва Усходняй Кардыльеры Андаў, непадалёк ад мяжы Калумбіі і Венесуэлы. Упадае ў Арынока прыкладна за 100 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад Сан-Фернанда-дэ-Апурэ. Сярэдні расход вады каля 900 м³/с. У сезон дажджоў на рацэ адбываюцца паводкі, у час якіх рака суднаходная на 600 км (дробныя судны).
Парк імя Міхаіла Паўлава
Гісторыя стварэння і атрымання назвы
Парк закладзены ў першай палове 1990-х гг. як складовая частка водна-зялёнай сістэмы Мінска. Мясцовыя жыхары называлі і называюць парк па-свойску як «Мухля». Гэтак жа Мухляй называюць свае «зялёныя зоны» і жыхары мінскіх вуліц Харкаўскай і Волаха.
У 2012 г. адміністрацыя Маскоўскага раёна прапанавала мінчукам прыняць удзел у абмеркаванні назвы парка. Меркавалася, што яна павінна мець гістарычныя карані.
Краязнаўцы музея гісторыі раёна «Мой родны кут», прапанавалі некалькі варыянтаў: Вярховіцкі парк (паводле назвы аднайменнага ўрочышча і хутара, які існаваў да 1940 г. прыкладна на тым жа месцы); Старакурганны ці Курганны парк (бо побач у мікрараёне Паўднёвы-Захад размяшчаюцца два старажытныя курганы); Дворыцкі парк (паводле назвы найбліжэйшай былой вёскі Дворышча, некаторыя хаты якой яшчэ стаяць каля парку).
Аднак 15 жніўня 2012 г. Мінскі гарадскі Савет дэпутатаў сваім рашэннем надаў парку імя старшыні Мінгарвыканкама ў 2000—2009 гг. Міхаіла Паўлава.
1 верасня 2012 г., у дзень, калі Міхаілу Паўлаву (1952—2010) павінна было споўніцца 60 гадоў, адбылася ўрачыстая цырымонія адкрыцця парка, у якой прынялі ўдзел старшыня Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў Міхаіл Савановіч, намеснік старшыні Мінгарвыканкама Ігар Васілевіч Карпенка, кіраўнікі раёнаў горада, прадстаўнікі грамадскасці, прадстаўнікі грамадскага аб’яднання «Белая Русь», рабочых калектываў раёна.
Настаяцель Усіхсвяцкага прыходу протаіерэй Фёдар Поўны асвяціў святой вадой мемарыяльны знак з памятным надпісам ля цэнтральнага ўваходу ў парк. Затым адбыўся святочны канцэрт з удзелам узорнапаказальнага аркестра ўнутраных войск МУС Беларусі.
Развіццё парку
7 красавіка 2012 г. у парку ў гонар 35-годдзя Маскоўскага раёна (г. Мінск) жыхарамі раёна і ўдзельнікамі IV Усебеларускага народнага сходу была высаджана алея дрэў і ўсталяваны з гэтай нагоды мемарыяльны камень з шыльдай.
У 2013—2014 гг. у сувязі з рэканструкцыяй праспекта Дзяржынскага і будаўніцтвам Маскоўскай лініі Мінскага метрапалітэна ад станцыі Пятроўшчына да станцыі Малінаўка некалькі разоў мянялася форма дарогі ў пачатковай частцы вуліцы Касманаўтаў. З-за гэтага двойчы мяняліся ўсходнія межы парку.
У пачатку восені 2015 г. у самым заходнім кутку парку за кошт грашовых выдаткаў кампаніі «Кока-Кола Беўрыджыз Беларусь» была створана самая вялікая ў Беларусі workout-пляцоўка для варкаўта (заняткаў фізкультурай і фітнесам па-за трэнажорнай залай на свежым паветры). Афіцыйнае адкрыццё пляцоўкі адбылося 12 верасня 2015 г., калі Мінск святкаваў Дзень горада, — пры ўдзеле кіраўніка Маскоўскага раёна Мінска Аляксандра Пятровіча Крэпака і кіраўнікоў РГА «Беларускі дзіцячы фонд», ГА «Федэрацыя „Стрыт варкаўт“», унітарнага прадпрыемства «Кока-Кола Беўрыджыз Беларусь».
На варкаўт-пляцоўцы (плошчай каля 500 квадратных метраў) знаходзіцца болей за 20 комплексаў для трэніроўкі розных відаў мускул: турнікі, рукаходы, брусы, шведскія сценкі і лаўкі. На workout-пляцоўцы ў ліку ўнікальных для Мінска элементаў маюцца: злучаныя ў трохкутнік рознаўзроўневыя турнікі для скачкоў з перахопам; змеепадобная перакладзіна; нізкі рукаход. Адначасова тут могуць трэніравацца больш за 40 чалавек. Абсталяванне пляцоўкі для варкаўта адпавядае патрабаваням і дазваляе праводзіць рэспубліканскія і міжнародныя спаборніцтвы па варкаўту (Street Workout). Пасля афіцыйнага адкрыцця workout-пляцоўкі каманды па варкаўту з многіх гарадоў Беларусі (члены Беларускай федэрацыі варкаўта) правялі паказальныя выступленні, а таксама адбыўся майстар-клас ад Максіма Труханаўца (Беларусь) — сусветнага рэкардсмена па варкаўту (Street Workout) у намінацыі «Выхады сілай на дзве рукі» (з рэзультатам 21 разоў). Госцем афіцыйнага адкрыцця пляцоўкі стаў таксама музычны гурт «Litesound», які выканаў свае і замежныя песні.
На слупе ўстаноўлены сістэмы пастаяннага відэаназірання за бяспекай і парадкам на варкаўт-пляцоўцы.
Уладзіслаў Гуроўскі
Уладзіслаў Гуроўскі (каля  —, Варшава) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай. Пісар вялікі каронны (1764—1768), маршалак надворны (1768—1781) і вялікі літоўскі (з 1781). Кавалер ордэнаў Святога Станіслава і Белага Арла (1772), расійскіх ордэнаў Святой Ганны і Аляксандра Неўскага (1774).
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Гуроўскіх герба «Учэле», сын Мельхіёра і Соф’і з Пшыемскіх. Разам з трыма братамі навучаўся ў Францыі, потым служыў у французскім войску.
У 1748 на даручэнне Морыца Саксонскага накіраваўся ў Пецярбург, дзе беспаспяхова спрабаваў падкупіць Аляксандра Бястужава з мэтай пераканаць расійскую імператрыцу Кацярыну II пасадзіць Маўрыція на сталец Герцагства Курляндскага і Земгальскага.
Адзін з найбольш уплывовых прадстаўнікоў прарасійскай групоўкі, супраціўнік Караля Станіслава Радзівіла «Пане Каханку». 24 сакавіка 1768 выступіў за ўвядзенне ў Рэч Паспалітую расійскіх войскаў з мэтай здушэння Барскай канфедэрацыі. Інфармаваў расіян пра ўсе дзеянні караля і вялікага князя Станіслава Аўгуста Панятоўскага, вінаваціў яго ў таемнай змове з Францыяй.
Ініцыятар стварэння і актыўны ўдзельнік Пастаяннай Рады, у 1775 правёў дэмаркацыю новай граніцы з Расіяй.
Ініо Асано
Ініо Асано  — мангака.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Намэгата прэфектуры Ібаракі. Скончыў універсітэт Тамагава. У 2001 годзе атрымаў першы прыз у конкурсе GX для пачатковых мангак. У той жа год ён выпусціў сваю дэбютную працу Uchu kara konniti wa. У 2010 годзе па яго манзе Solanin быў зняты мастацкі фільм.
Крыху аб стылі аўтара
Стыль работ Асано ўнікальны. Лёгка пазнавальны прапрацаваны візуальны стыль і складаныя сюжэтныя лініі. За сваю кароткую кар'еру мангакі Ініо Асано пераспрабаваў шмат жанраў ад кароткіх сцэнак, драм для дарослых да трансцэндэнтальнага хорара.
Львовак Слёнскі
Львовак Слёнскі (Lwówek Śląski, Löwenberg in Schlesien) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, за 460 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 110 км на захад ад Уроцлава. Адміністрацыйны цэнтр Львавэцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Львовак Слёнскі. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 16,65 км². Насельніцтва 8,9 тыс. чалавек.
Яблуніўка (Білацэркаўскі раён)
Яблуніўка (Яблуні́вка) — вёска ў Білацэркаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Карыцішча
Кары́цішча (, Корытище) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дражнаўскага сельсавета.
Да 23 чэрвеня 1940 года вёска ўваходзіла ў склад Паськава-Горацкага сельсавета, пасля — у складзе Падарэскага сельсавета.
(165) Ларэлей
(165) Ларэлей (Loreley) — буйны астэроід галоўнага пояса, з вельмі нізкім альбеда паверхні. Ён быў адкрыты 19 жніўня 1876 года германа-амерыканскім астраномам К. Г. Ф. Петэрсам у Клінтане, ЗША і названы ў гонар сірэны Ларэлеі, якая, згодна, спакушала лодачнікаў рэкі Рэйн сваім спевам.
IC 1421
IC 1421 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Вадаліў.
Святое (Барысаўскі раён)
Свято́е (, Святое) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
У 1929—1937 гадах вёска ў складзе Лозінскага нацыянальнага польскага сельсавета, да 28 мая 2013 года ўваходзіла ў склад Забашавіцкага сельсавета.
Брухкёбель
Брухкёбель (Bruchköbel) — горад у Германіі, у зямлі Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дармштат. Уваходзіць у склад раёна Майн-Кінцыг. Насельніцтва складае 20 796 чалавек (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 29,67 км². Афіцыйны код — 06 4 35 006.
Горад падзяляецца на 5 гарадскіх раёнаў.
Анейда
Ане́йда (саманазва: Onyota'a:ka’, літаральна «людзі ўстойлівага каменю») — індзейскі народ, карэнныя жыхары ЗША і Канады. Уваходзяць у лігу іракезаў.
Жывуць пераважна ў штатах Нью-Ёрк, Вісконсін і правінцыі Антарыа. Агульная колькасць (2022 г.) — 15 500 чал.
Гісторыя
У канцы XVIII ст. падтрымалі ЗША ў вайне за незалежнасць, што выклікала ваенныя сутычкі з магаўкамі і англійскімі лаялістамі. У 1788 г. падпісалі мірнае пагадненне са штатам Нью-Ёрк. Яно спрыяла пашырэнню тэрыторыі народа, але да пачатку XIX ст. правадыры насуперак пагадненню 1794 г. з федэральнымі ўладамі ЗША прадалі або перадалі ў карыстанне белым пасяленцам частку сельскагаспадарчых зямель. Гэта прывяло да перасялення анейда ў Канаду, дзе Джозеф Брант дамогся вылучэння рэзервацыі іракезаў. У 1838 г. група пратэстантаў-анейда атрымала правы на землі ў Вісконсіне.
Мова
Мова анейда належыць да іракезскай групы моў. У 2011 г. на ёй размаўлялі 160 чалавек у Канадзе. Усяго тых, хто размаўляе на мове анейда, каля 200 чалавек. Сярод анейда Канады, Вісконсіна і Нью-Ёрка распрацаваны тры незалежныя праграмы па захаванню роднай мовы.
Сюэ Юйцюнь
Сюэ Юйцюнь (2 лістапада 1931, Усі — 29 чэрвеня 2021, Шанхай ) — кітайскі гідрагеолаг, прафесар Нанкінскага ўніверсітэта, акадэмік Кітайскай акадэміі навук.
Біяграфія
У 1949 годзе паступіў у Таншаньский тэхналагічны інстытут (цяпер Паўднёва-заходні універсітэт Цзяатун). Пасля заканчэння ў 1952 годзе пачаў працаваць у Нанкінскім універсітэце ў якасці асістэнта. У 1955 годзе паступіў у Чанчуньскі Інстытут геалогіі (цяпер Цзіліньскі ўніверсітэт). Быў запрошаным навукоўцам у Арызонскім універсітэце з 1982 па 1984 год.
Навуковыя інтарэсы
Сюэ Юйцюнь займаўся праблемамі гідрагеалогіі, а менавіта мадэляваннем грунтавых вод, распаўсюджваннем цяпла і забруджвання ў, метадамі колькаснага мадэлявання, засаленнем вады і прасяданнем грунту.
Хэ Чжэньлян
Біяграфія
Нарадзіўся 29 снежня 1929 года ў павеце Усі правінцыі Цзянсу Кітайскай рэспублікі; яго сям’я паходзіла з правінцыі Чжэцзян.
У 1950 годзе атрымаў ступень бакалаўра на факультэце электратэхнікі ва Універсітэце Аўрора ў Шанхаі.
У 1953 годзе ажаніўся з Лян Ліцзюань. Пасля ў іх нарадзіліся сын Хэ Ян і дачка Хэ Чжэнь.
У 1954 годзе ўступіў у Камуністычную партыю.
У 1964 годзе стаў намеснікам генеральнага сакратара Кітайскай асацыяцыі гімнастыкі.
У 1980 годзе атрымаў медаль Нацыянальнай спартыўнай пашаны Кітая.
У 1981 годзе быў абраны ў Міжнародны алімпійскі камітэт.
У 1982 годзе стаў генеральным сакратаром, з 1986 — намеснікам старшыні, і з 1989 па 1994-старшынёй. Пасля гэтага — ганаровым старшынёй.
У 1985 годзе быў прызначаны намеснікам дырэктара Дзяржаўнай камісіі па спорце, а таксама абраны ў выканкам МАК.
З 1989 па 1993 год — віцэ-прэзідэнт Міжнароднага алімпійскага камітэта.
З 1995 па 1999 год — старшыня камісіі па культуры МАК, затым па 2009 год — старшыня ўжо аб’яднанай камісіі па культуры і алімпійскай адукацыі, з 2009 — яе ж ганаровы старшыня.
Ёсыпіўка (Білацэркаўскі раён)
Ёсыпіўка (Йо́сипівка) — вёска ў Білацэркаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Узынскай гарадской абшчыны.
Іван Андрэевіч Падута
Іва́н Андрэ́евіч Паду́та (,  — невядома) — наркам юстыцыі БССР (1940—1946) і міністр юстыцыі БССР (1946—1953).
Біяграфія
Пасля заканчэння Мінскага інстытута савецкага будаўніцтва і права — на партыйнай працы ў Крупскім, Чашніцкім РК КПБ, Аршанскім РК і ГК КПБ. З 1940 па 1941 і з мая 1942 па чэрвень 1953 года — наркам, міністр юстыцыі БССР. З 1953 года пенсіянер саюзнага значэння.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Леніна, 2 ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, Ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР.
Марыя Канстанцінаўна Філіповіч
Марыя Канстанцінаўна Філіповіч (, в. Смётанка,, Віцебская вобласць — ) — беларуская пісьменніца.
Біяграфія
Літаратурны шлях М. Філіповіч пачаўся ў 1974 г. з напісання 4 апавяданняў на творчы конкурс пры паступленні ў Літаратурны інстытут. Першыя публікацыі ў рэспубліканскім друку з’явіліся ў 1978 г. (апавяданне «Сустрэча» ў «Нёмане» і «Дванаццаць месяцаў» пад Новы год у «Бярозцы»). У яе творах адчуваецца добрае веданне штодзённага жыцця.
Землетрасенне ў Перу (1970)
Вялікае Перуанскае землетрасенне — падводнае землетрасенне (магнітуда 7.9 па шкале Рыхтэра), якое адбылося 31 мая 1970 года ў рэгіёне Анкаш. У выніку, у спалучэнні з апоўзнем, адбылося найбольш катастрафічнае стыхійнае бедства за ўсю гісторыю Перу.
Землетрасенне паўплывала на рэгіёны Анкаш і Ла-Лібертад. Ніякай інфармацыі аб цунамі не паступала.
Землетрасенне адбылося ў нядзелю днём, у 15:23:31 па мясцовым часе (20:23:31 UTC) і працягвалася 45 секунд. Землетрасенне дэстабілізавала паўночную сцяну гары Уаскаран, у выніку чаго каменная, ледзяная і снежная лавіны пахавалі гарады Юнгай і Ранрахірку. Лавіна пачалася як слізгальная маса із каменя і лёду каля 910 м у шырыню і 1,6 км у даўжыню. Яна пераадолела адлегласць у 11 км да Юнгая з сярэдняй хуткасцю ад 280 да 335 км у гадзіну. Хутка рухаючаяся маса падбірала ледавіковыя аскепкі і да таго часу, як яна дасягнула Юнгая, яе склад ацэньваўся ў 80 мільёнаў кубічных метраў (80 млн м³) вады, бруду і камянёў.
Ахвяры і страты
Колькасць загінуўшых ад землетрасення і лавіны склала 74,194 чалавек, аднак, па некаторых адзнаках, гэты лік мусіць быць больш, чым 80,000. Каля 25,600 прапалі без вестак і 143,331 былі параненыя. Больш за 1,000,000 чалавек засталіся без прытулку. У Юнгаі 20,000 чалавек загінулі з-за апоўзня, і толькі 400 выжылі. Выжылі толькі тыя, хто знаходзіўся на высокіх кропках горада, такіх як могілкі, а таксама 300 дзяцей, якія наведвалі цырк на мясцовым стадыёне.
Землетрасенне паўплывала на плошчу каля 83,000 км², тэрыторыю, большую за плошчы Бельгіі і Нідэрландаў разам узятых. Невялікія страты і сцэны панікі былі зарэгістраваныя ў некаторых частках Эквадора. Падземныя штуршкі адчуваліся таксама ў заходняй і цэнтральнай Бразіліі.
Гэта была агульнасістэмная катастрофа, якая паўплывала на такія распаўсюджаныя вобласці, як рэгіянальная інфраструктура, сувязь, гандаль і транспарт. Яны былі амаль цалкам знішчаны. Эканамічны ўрон перавысіў паўтара мільярда долараў ЗША. Гарады, мястэчкі, сялянскія вёскі, а таксама дамы, прамысловыя, грамадскія будынкі, школы, электра- і водазабеспячэнне і сродкі сувязі на іх былі сур'ёзна пашкоджаны або знішчаны. Панамерыканская шаша была таксама пашкоджана, што зрабіла прыбыццё гуманітарнай дапамогі вельмі цяжкім.
Перуанскі ўрад забараніў раскопкі ў рэгіёне, дзе горад Юнгай пахаваны, заявіўшы, што гэта нацыянальныя могілкі. Дзяцей, якія выжылі на гарадскім стадыёне, рассялілі па ўсім свеце. У 2000 годзе трагедыя натхнула ўрад аб'явіць 31 мая Днём памяцці і вывучэння стыхійных бедстваў. Кожнае 31 мая, у многіх школах Перу практыкуецца эвакуацыя, каб адзначыць гэту катастрофу.
Мэт Гроўнінг
Мецью Абрам «Мэт» Гроўнінг (Matthew Abram "Matt" Groening, род. 15 лютага 1954 года, Портленд, штат Арэгон, ЗША) — стваральнік, творчы кансультант і выканаўчы прадзюсар культавых мультсерыялаў «Сімпсаны» і «Футурама».
Юнацтва
У сям'і Маргарэт Гроўнінг, былой настаўніцы, і Гамера Гроўнінга, мультыплікатара, рэжысёра, сцэнарыста і працаўніка рэкламы, Мэт быў трэцім з пецярых дзяцей. Вучыўся ва ўніверсітэце «Evergreen State College» у мястэчку Алімпія, штат Вашынгтон; ў гэтай навучальнай установе, па словах Гроўнінга, былі даволі свабодныя норавы. Ён быў галоўным рэдактарам універсітэцкай газеты «The Cooper Point Journal». У яе штотыднёвых выпусках ён выяўляў талент журналіста, а пазней і ілюстратара, пачаўшы публікаваць міні-коміксы. Там ён пасябраваў з Ліндай Бары (Lynda Barry;у далейшым яна таксама стала знакамітым ілюстратарам), калі даведаўся, што яна адправіла ліст пісьменніку Джозефу Хелер, аднаму з любімых аўтараў Гроўнінга, і атрымала ад яго адказ.
«Сімпсаны»
У 1985 у Гроўнінгам зацікавіўся прадзюсар Джэймс Брукс і прапанаваў яму заняцца анімацыяй. Гэта павінны былі быць невялікія аніміраваныя замалёўкі для забаўляльнай праграмы «Шоў Трэйсі Ульман». Меркавалася, што для гэтай мэты будуць выкарыстаныя персанажы коміксу «Жыццё ў пекле», але баючыся страты аўтарскіх правоў, Гроўнінг вырашыў прыдумаць нешта новае: сямейку Сімпсанаў. Сям'я Сімпсанаў жыве па адрасе 742 Evergreen Terrace. На вуліцы з такім жа назвай у дзяцінстве жыў сам Мэт. Персанажаў Гамера і Мардж Гроўнінг назваў у гонар сваіх бацькоў. Дзядулю Сімпсана Мэт Гроўнінг адмовіўся называць, пакінуўшы гэта сцэнарыстам, але па выпадковым супадзенні, ён атрымаў імя Эйб, як і дзед Мэта Гроўнінга. Акрамя таго, сыноў Мэта клічуць Эйб і Гамер. Імёны сваіх сясцёр Гроўнінг таксама выкарыстаў для персанажаў «Сімпсанаў» Лізы, Мэгі і Пэці. 19 красавіка 1987 "Сімпсаны"упершыню з'явіліся на экране і здабылі неймаверную папулярнасць, што прывяло да стварэння паўгадзінных серый, якія працягваюць выходзіць ужо 21 год — 17 снежня 1989 — 2010. Акрамя таго, улетку 2007 на экраны выйшаў паўнаметражны мультфільм пра прыгоды сямейства Сімпсанаў.
Сам Гроўнінг як аніміраваныя персанаж неаднаразова з'яўляўся ў серыях Сімпсанаў, а ў серыі «My Big Fat Geek Wedding» атрымаў ролю са словамі.
«Футурама»
Серыял створаны сумесна з Дэвідам Коэнам. Серыял апавядае пра прыгоды каманды Planet Express, дзеянні якіх разгортваюцца ў 3000 годзе. На жаль у 2003 годзе серыял быў зачынены. Але ў 2007—2009 гадах Fox выпусцілі 4 новых поўнаметражных фільмаў, якія пазней былі разбітыя на 16 эпізодаў. Пазней пачынаючы з 24 чэрвеня 2010 года па каналу Comedy Central пачаўся паказ новых 26 серый. Сам Мэт зрэдку мільгаў у серыяле ў выглядзе галавы ў банку. З 20 чэрвеня 2012 года пачаўся паказ апошняга 7 сезона з 26 серый.
«Расчараванне»
15 студзеня 2016 года было абвешчана, што Гроўнінг вядзе перамовы з Netflix, каб распрацаваць новы мультсерыял. Netflix заказаў 20 эпізодаў серыяла, прэм’ера першых дзесяці запланавана на 17 жніўня 2018 года.
Серыял распавядае аб прынцэсе-алкагалічке Бін, яе эльфе-кампаньёне Элфа і «асабістым дэмане» Люсі, якія жывуць у сярэднявечным каралеўстве Дрымландыя.
Трамбоз
Трамбоз ( — згортванне от θρόμβος — згустак) — прыжыццёвае ўтварэнне згустка крыві ў прасвеце сасудаў або ў паражнінах (паласцях) сэрца.
Прычыны трамбозу
Вылучаюць наступныя тры фактары, спрыяючыя развіццю трамбозу (трыяда Вірхава):
Гіперкаагуляцыя
Гіперкаагуляцыя можа быць выклікана, напрыклад, генетычнымі недахопамі ці аутоіммуннымі захворваннямі. Нядаўнія даследаванні паказалі, што нейтрофілы граюць галоўную роль у глыбокім вянозным трамбозе, непасрэдна вылучаючы шматлікія пра-трамбалітычныя рэчывы.
Пашкоджанне эндатэлію сасудзістай сценкі
Прычынамі пашкоджання сценкі сасуда могуць быць траўмы, хірургічныя ўмяшанні, інфекцыі, турбулентнасць крывянога струменя з-за біфуркацыі сасуда або іншых анатамічных асаблівасцей. Асноўным механізмам з’яўляецца выбрас і актывацыя тканкавага фактару ў сістэме згортвання крыві.
Парушэнне крывацёку
Сярод прычын парушэння крывацёку вылучаюць застой крыві пры абцяканні пункту траўмы, вянозны застой пры сардэчнай недастатковасці або пасля працяглага сядзячага стану, напрыклад, працяглы палёт на самалёце. Акрамя таго, мірцацельная арытмія выклікае застой крыві ў левым перадсэрдзе (LA) або ў вушку левага перадсэрдзя (LAA), што з цягам часу можа прывесці да тромбаэмбаліі. Рак або іншыя злаякасных пухліны, такія як лейкамія, могуць прывесці да павышэння рызыкі развіцця трамбозу за кошт гумаральных змен. Так сама пухліны ў цэлам могуць аказваць знешні сціск крывяносных сасудаў (дабраякасныя) або прарастаць у сасудзістую сценку (злаякасныя, напрыклад, рак нырак распаўсюджваецца на нырачныя вены). Акрамя таго, само па сабе лячэне анкалагічных захворванняў (радыё- і хіміётэрапія) часта прыводзіць да дадатковай гіперкаагуляцыі.
Віды трамбозаў
Часцей за ўсе сустракаецца трабоз у вянознай сістэме, радзей — трамбоз у артэрыяльнай сістэме, які абумоўлівае парушэнне кровазабеспячэння адпаведнага ўчастка тканіны (ішэмія), нярэдка з яе некрозам у выніку. Кожная з гэтых форм можа быць прадстаўлена некалькімі падтыпамі:
Вянозны трамбоз
Часцей за ўсё сустракаецца трамбоз перыферычных вен (гл. Тромбафлебіт). Ёсць некалькі захворванняў, якія могуць быць аднесены да гэтай катэгорыі:
Трамбоз партальнай вены
Трамбоз партальнай вены з’яўляецца адной з формаў вянознага трамбозу, якая можа ўплываць на крываток варотнай вены, што можа прывесці да партальнай гіпертэнзіі і памяншэнню прытоку крыві да печані. Звычайна прычынай трамбоза партальнай вены выступаюць панкрэатыт, цыроз печані, дывертыкулы або халангіакарцынома.
Нырачны трамбоз
Нырачны трамбоз — гэта абструкцыя вен нырак тромбамі. Гэта, як правіла, прыводзіць да зніжэння адтоку крыві з ныркі. Антыкаагулянтная тэрапія з’яўляецца метадам выбару.
Сіндром Педжэта — Шротэра
Сіндром Педжэта-Шротэра — абструкцыя тромбам вен верхніх канечнасцяў (напрыклад, падпахавай вены або падключычнай вены).
Трамбоз сінуса цвёрдай мазгавой абалонкі
Трамбоз сінуса цвёрдай мазгавой абалонкі — рэдкая форма інсульту як вынік блакавання тромбам сінуса цвёрдай мазгавой абалонкі. Сімптомы могуць уключаць галаўны боль, парушэнне зроку і любы з сімптомаў інсульту: змены ў твары (асіметрыя, «васкавая маска»), слабасць канечнасцяў на адным баку цела ці ўвогуле. Дыягназ звычайна пацверджваецца па КТ або МРТ карціне. Большасць пацыентаў дасягаюць поўнага аднаўлення фунцый. Лятальнасць складае 4,3 %.
Aртэрыяльны трамбоз
Артэрыяльны трамбоз — фарміраванне тромба ў артэрыі. У большасці выпадкаў, артэрыяльнаму трамбозу папярэднивачае разрыў атеромы, таму ў замежнай літаратуры можна сустрэць назву атэратрамбоз. Іншая частай прычынай артэрыяльнага трамбозу з’яўляецца фібрыляцыя (трапятанне) перадсэрдзяў, што выклікае парушэнне крывацёку. Акрамя таго, вядома, што правядзенне кардыяверсіі пры фібрыляцыі перадсэрдзяў без медыкаментознай тромбалітычнай падгатоўкі нясе вялікую рызыку тромбаэмбаліі, асабліва больш за 48 гадзін ад пачатку фібрыляцыі. У выпадку кардыяверсіі без тромбалітычнай тэрапіі колькасць тромбаэмбалій дасягае 5 %. Артэрыяльны трамбоз з’яўляецца асноўнай прычынай артэрыяльнай эмбаліі. Пры гэтым можа быць выкліканы ішэмія і/або інфаркт амаль што любога органа або сістэмы органаў.
Інсульт
Інсульт — хуткае зніжэнне і/або астаноўка некаторых функцый галаўнога мозгу з-за парушэння яго кровазабеспячэння.
Іншыя варыянты
Трамбоз пячоначнай артэрыі звычайна сустракаецца ў выглядзе дэструктыўных ускладненняў пасля трансплантацыі печані.
Артэрыяльнай эмбаліі могуць быць у канечнасцях.
Просты трамбоз
Трамбоз у сістэме каранарнага кровазвароту вядзе да інфаркта міякарда, трамбоз сасудаў мозгу — да інсульту. У далейшым магчыма як растварэнне (лізіс) тромба (з частковым або поўным аднаўленнем праходнасці cасуда), так і яго ўшчыльненне (арганізацыя). Множныя трамбозы капіляраў (сіндром дысемініраванага ўнутрысасудзістага згортвання крыві), нярэдка ў спалучэнні з падвышанай крывацечнасцю тканях, могуць узнікаць пры шоку, крывацёку, цяжкіх інфекцыйных захворваннях, непераноснасці лекаў і г. д. Як ускладненне, вянозныя трамбозы ў агульнамедыцынскай практыцы назіраюць пры інфаркце міякарда ў 30 — 40 % выпадкаў, пры сардэчнай недастатковасці — у 70 %, пры інсульце — амаль у 75 % выпадкаў.
Эмбалізацыя
Калі бактэрыяльная інфекцыя прысутнічае на месцы тромба, тромб або яго часціна можа адарвацца, распаўсюджвая часціцы заражанага матэрыялу ў сістэме кровазвароту (Піяэмія, Сэптычныя эмбаліі) і стварэнне метастатычных абсцэсаў. Без інфекцыі, тромб так сама можа можа адарвацца, утварыўшыся тробмаэмбал можа часткова або цалкам пераградзіць крывяное русла. У некаторых выпадках без адсутнасці лячэння вельмі хутка наступае ішэмія, якая потым змяняецца некрозам тканін далей ад месца аклюзіі па ходу сасуда. Калі аклюзія наступае ў каранарнай артэрыі — наступае ішэмія міякарда, якая верагодна перайдзе ў інфаркт міякарда. Калі аклюзія наступае ў сасудах галаўнога мозга развіваецца карціна інсульта (транзіторная ішэмічная атака — калі крываток вастанаўліваецца, і ішэмічны інсульт — калі аклюзія застаецца).
Прафілактыка
Агульная прафілактыка трамбозаў можа закранаць мадыфікацыю ўскосных фактараў рызыкі: курэнне, нязвыклыя фізічныя нагрузкі, доўгае сядзячае становішча і г.д. Спецыфічная прафілактыка залежыць ад віда трамбоза. Па дадзеным даследчыкаў прафілактыка вянозных трамбозаў гепарынамі ў тэрапеўтычных бальных не зніжае лятальнасць. У той час як ужыванне гепарынаў можа паменшыць рызыку тромбаэмбаліі лёгачнай артэрыі і трамбозу глыбокіх вен, павышаецца рызыку крывацёку, што ў выніку практычна не змяняе агульны клінічны эфект. Механічныя меры таксама малакарысны і ў групе пацыентаў з інсультам могуць нанесці шкоду.
Даследванні паказваюць, што выкарыстанне гепарыну пасля аперацыі ў пацыентаў з высокай рызыкай трамбозу зніжае рызыку трамбоза глыбокіх вен. Аднак уплыў на агульную смяротнасць невядомы.
Як правіла, патрабуецца далейшы рызыка-карысны аналіз, так як усе антыкаагулянты прыводзяць да невялікага павелічэння рызыкі крывацёку. Пры фібрылляцыі перадсэрдзяў рызыка інсульту (разлічваецца на аснове дадатковых фактараў рызыкі, такіх як пажылы ўзрост і высокі крывяны ціск) павінна пераважыць невялікую, але ўжо вядомую рызыку крывацёкаў, звязаных з выкарыстаннем Варфарыну.
Стрыгі
Стры́гі (, Стриги) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Машканскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Навасельскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Обальскага сельсавета (у 1960—1962 гадах — Забараўскі сельсавет).
Зонд-6
«Зонд-6» (7К-Л1 № 12) — дзявяты запуск прататыпа месяцовага карабля «Саюз 7К-Л1», па праграме аблёта Месяца экіпажам з 2-х чалавек. Афіцыйна мэтай місіі быў беспілотны аблёт і фатаграфаванне Месяца, вяртанне спускальнага апарату на Зямлю з прызямленнем у зададзены раён, а таксама лётна-канструктарская апрацоўка ў аўтаматычным варыянце пілатуемага карабля. Фактычна гэта быў гатовы карабель для пілатуемага аблёта Месяца.
Задачы
Адной з асноўных задач карабля «Зонд-6» было даследаванне радыяцыйнага становішча на трасе палёту Зямля — Месяц — Зямля; на «Зондзе-6» праводзілі радыяцыйныя даследаванні з выкарыстаннем біялагічных аб'ектаў.
Фатаграфаванне Месяца
«Зонд-6» ажыццявіў аблёт Месяца, прайшоўшы на адлегласці 2420 кіламетраў ад яго паверхні.
Падчас аблёта былі паспяхова зроблены панарамныя чорна-белыя і каляровыя фатаграфіі бачнага і зваротнага боку Месяца з адлегласці 8000 і 2600 кіламетраў. Кожная фатаграфія мела памеры 12,70 × 17,78 см.
Каляровая здымка вялася на ізапанхраматычную фотастужку шырынёй 19 см і даўжынёй 28,5 м з дазваляльнай здольнасцю 50 ліній на міліметр, з дапамогай фотаапарата, маючага аб'ектыў з фокуснай адлегласцю 400 мм і адноснай адтулінай 1:6,3. Здымкі выконваліся групамі па тры, з трыма рознымі значэннямі дыяфрагмы, фіксаваліся дакладныя моманты фатаграфавання ў шкале агульнага часу.
Кіруемы спуск і пасадка
Важнай падзеяй аказалася вяртанне касмічнага карабля (спускальнага апарату, СА) на Зямлю. Упершыню за ўсю гісторыю запускащ 7К-Л1 быў кіруемы спуск на тэрыторыю СССР пры вяртанні ад Месяцу з другой касмічнай хуткасцю. Разліковая шырыня калідора ўвахода ў атмасферу Зямлі складала ±10 км пры намінальным значэнні вышыні ўмоўнага перыгея 45 км. Кіруемы ўваход у атмасферу з другой касмічнай хуткасцю праходзіў цераз «паўднёвы калідор», са стараны Антарктыкі. Аўтаматычнае ўпраўленне палётам у верхніх слаях атмасферы адбывалася шляхам змянення пад'ёмнай сілы за кошт павароту СА, абладалага аэрадынамічнай якасцю, рухавікамі арыентацыі па рагу крэну. Пасля частковага гашэння хуткасці апарат выйшаў з атмасферы, зрабіўшы «горку», і ізноў увайшоў у яе ўжо над тэрыторыяй СССР. Адлегласць ад кропкі першага апускання ў атмасферу да прызямлення склала каля 9000 км.
Ужо ля самай Зямлі адбылася нештатная сітуацыя: стропы напоўненага парашута адстраліліся на вышыні 5300 метраў і СА зваліўся і разбіўся за 16 км ад стартавай пазіцыі, з якой ён сышоў да Месяцу. Корпус СА пры падзенні быў змяты і ўсе біялагічныя аб'екты на борце загінулі, аднак пры ўдары аб Зямлю 10 кг тратылу сістэмы аварыйнага падрыву аб'екта не выбухнулі, дзякуючы гэтаму з касет фотаапарата на борце СА ўдалося выняць фотстужку і ўпершыню атрымаць высакаякасныя каляровыя здымкі Зямлі і Месяца з космасу.
Як піша ў сваіх успамінах Мікалай Пятровіч Каманін, выявілася, што ў апошні момант «для аблягчэння» па ўказанню галоўнага канструктара ВКБ-1 В. П. Мішына было знята абсталяванне падсветкі для відэа. У папярэднім палёце («Зонд-5») дадзенае абсталяванне дазволіла тэмпературы на борце не апускацца ніжэй нуля. Аднак перакіс вадароду, выкарыстоўваемы для карэкцыі траекторыі, у гэты раз замёрз да тэмпературы —5 °C і стаў разлагацца. Падагрэць яго пры дапамозе дапамогі падсветкі было немагчыма, і гэта прывяло к крытычным наступствам: стаў зніжацца унутраны уціск, шматлікія прыборы, у тым ліку приёма-передатчыкі, сталі адказваць і цудам апарату быў накіраваны да разліковай кропцы.
Афіцыйна прычынай аварыі спускальнага апарату пры вяртанні на Зямлю была «тэхналагічная памылка». Па меркаванні акадэміка Б. Я. Чартока, «слабае падцісканне акантоўкі люка» вызвала негерметычнасць і ўцечку паветра. На 6-е сутки палёту, перад пасадкай, з-за разгерметызацыі ціск у СА упаў да 380 мм рт. сл., а на ўчастку спуску — да 25 мм рт. сл. Пасля падачы сілкавання на сістэму прызямлення з-за нізкага ціску ўзнік каронны разрад у схеме гама-вышынямера, які выдаў ложную каманду на запуск рухавікоў мяккай пасадкі і адначасова на адстрэл парашута спускальнага апарату.
Асвятленне ў савецкіх СМІ
Пасля завяршэння палёту ў газеце «Праўда» 24 лістапада 1968 года быў падрабязны артыкул ТАСС, дэталёва апісваючая палёт (аднак замощчваючая аб праблемах пад час палёту і аб яго аварыйным завяршэнні).
Перахоп радыёабмена
14 лістапада 1968 на этапе вяртання «Зонда-6» да Зямлі радыёабсерваторыя Джодрэл-Банк (Манчэстэрскі ўніверсітэт, Вялікабрытанія) пад кіраўніцтвам Бернарда Ловэла прамала з карабля тэлеметрыю і галасавую радыёперадачу на частаце 922,76 МГц (зваротную рэтрансляцыю сігналу, які перадавалі з Еўпаторыі з мэтай тэсціравання сістэм радыёсувязі для запланаваных савецкіх пілатуемых палётаў да Месяца); аналагічныя перахопы радыёперадач з карабля «Зонд-5» былі  у верасні 1968 года.
Запісы з архіваў абсерваторыі былі апублікаваны у лістападзе 2018 года, да 50-й гадавіны палёту «Зонда-6».
Нешчанка
Нешчанка — рака ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ракі Арэса. Даўжыня 14 км. Плошча вадазбору 111 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9‰. Пачынаецца за 3 км на поўдзень ад горада Старыя Дарогі (у верхнім цячэнні называецца Сіняроўка), вусце за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Вярхуціна. Рэчышча на двух участках на працягу 2,6 км і 1,7 км каналізаванае. Асноўны прыток — рака Портка (злева).
Наваліпаўскі
Навалі́паўскі (, Новолиповский)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны за 2,8 км на ўсход ад пасёлка Новыя Саматэвічы; на лініі Крычаў I — Журбін, паміж станцыяй Камунары і станцыяй Бялынкавічы.
Васыліў (Білацэркаўскі раён)
Васыліў (Васи́лів) — вёска ў Білацэркаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Узынскай гарадской абшчыны.
Бялькоўшчынскі сельсавет
Бялько́ўшчынскі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Верхнядзвінскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Бялькоўшчына.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Дрысенскага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — маёнтак Бялькоўшчына. 21 жніўня 1925 года перайменаваны ў Жоўнінскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Жоўніна. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Дрысенскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Каркалецкага сельсавета (7 населеных пунктаў: Бароўка, станцыя Дрыса, Запруддзе, пасёлак Дрысенскай РТС, ДСР-4 і чыгуначныя будкі № 694 і 695). 25 снежня 1962 года Дрысенскі раён перайменаваны ў Верхнядзвінскі. У 1971 годзе скасаваны вёскі Валькова і Журкі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 26 населеных пунктаў. У 1987 годзе скасаваны вёскі Асёткі, Быстрыцы, Казачкі, Шыпілкі. 29 чэрвеня 1995 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Бялькоўшчына. 8 красавіка 2004 года Жоўнінскі сельсавет перайменаваны ў Бялькоўшчынскі, да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Галубаўскага сельсавета (вёскі Балоціна, Вераб’ёва, Галубава, Жоўтаўшчына, Забор’е, Зара, Крыськава, Лакісава, Лаўрукі, Матукі, Пользіна, Пушталёва, Сакалоўшчына, Свіраўшчына, Ульянова).
27 чэрвеня 2008 года скасаваны вёскі Барсукі, Матукі і Паташня, 27 студзеня 2023 года — вёскі Гараваткі, Забор’е, Крыськава і Роскашы.