cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ілья
Адукацыя
У Ільі размяшчаецца дзіцячая музычная школа, заснаваная 25 жніўня 1975 года. Першым рэктарам быў Раман Мізула. За час існавання да 2008 года музычную школу скончыла больш за 270 навучэнцаў. У школе праходзіць навучанне на наступных музычных інструментах: баян, акардэон, цымбалы, фартэпіяна. У 2004 годзе ў Ільінскай музычнай школе адкрыліся харэаграфічнае аддзяленне, старэйшы і малодшы харавыя ансамблі, а таксама змяшаныя дзіцячыя ансамблі.
Фрол Парфіравіч Шмыгаў
Біяграфія
Фрол Шмыгаў памёр 15 кастрычніка 1993 года. Пахаваны на Усходніх могілках у Мінску.
Ілья
Адукацыя
Таксама ў вёсцы дзейнічае агульнаадукацыйная сярэдняя школа з краязнаўчым ухілам імя акадэміка Адама Антонавіча Грымаця. Паводле звестак на 2008 год у ёй навучаюцца 360 вучняў і працуюць 40 настаўнікаў (7 з іх маюць вышэйшую катэгорыю, 20 — першую).
Медыцына
Медыцынскія паслугі надае бальніца.
Фрол Парфіравіч Шмыгаў
Сан-Францыская канферэнцыя
Яшчэ раней, ў 1944 годзе праходзіла Канферэнцыя ў Думбартан-Окс, на якой былі выпрацаваны асноўныя палажэнні для будучага Статута ААН. Фрол Шмыгаў некалькі месяцаў, са жніўня па кастрычнік 1944 года, правёў у амерыканскім горадзе Думбартан-Окс, вывяраючы тэксты будучага статута. Гэта была карпатлівая праца, так як былі варыянты тэксту на розных мовах. Нельга было дапусціць рознагалоссяў і розначытанняў.
Ілья
Культура
Дзейнічаюць дом культуры і бібліятэка.
Фрол Парфіравіч Шмыгаў
Сучаснікі пра Фрола Шмыгава
Пётр Садоўскі беларускі мовазнавец, палітык і дыпламат, напісаў пра Шмыгава ў сваёй аўтабіяграфіі : Тадышні рэктар ін’язу прафэсар Шмыгаў быў, канечне, як усе кіраўнікі ВНУ, ідэалягічна чалавекам артадаксальным, аднак быў даволі лібэральны і прагрэсіўны ў адносінах да навуковых лінгвістычных дасьледаваньняў. Дзмітрый Быкаў расійскі пісьменнік, паэт і публіцыст, літаратурны крытык, радыё- і тэлевядучы, журналіст, напісаў аб Шмыгаве в часопісе «Собеседник» : Рэктарам Мінскага ін’яза быў Ф. П. Шмыгаў. Сустракаючыся са студэнтамі, ён здымаў капялюш. ВНУ грымеў на ўсю рэспубліку, самадзейны тэатр ставіў спектаклі, носьбіты мовы чыталі лекцыі…
Ілья
Вядомыя асобы
Мястэчка Ілья — радзіма продкаў Лізы Кудрау.
Фрол Парфіравіч Шмыгаў
Сям’я і дзеці
Жонка Фрола Шмыгава — Антаніна Апанасаўна. У сям’і быў сын Ігар і дачка Ірына. Першая жонка Фрала Шмыгава — Лізавета Мікалаеўна. У іх у сям’і было двое дзяцей: Георгій Шмыгаў і дачка Наталля. Нашчадкі Шмыгава пайшлі па слядах бацькі, стаўшы патомнымі дыпламатамі. Ігар Шмыгаў працаваў на пасадзе саветніка, часовага паверанага ў справах у Пасольстве Рэспублікі Беларусь у ЗША, саветніка-пасланніка Пасольства Рэспублікі Беларусь у Літве. Георгій Шмыгаў знаходзіўся ў ЗША з дыпламатычнай місіяй, а таксама працаваў у Маскве. Унук Антон Ігаравіч Шмыгаў працаваў першым сакратаром аддзела АБСЕ і Савета Еўропы ўпраўлення агульнаеўрапейскага супрацоўніцтва Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь, першым сакратаром Пасольства Рэспублікі Беларусь у Аўстрыі.
Ракыта (Старавыжыўскі раён)
Ракыта (Роки́та) — вёска ў Старавыжыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дубэчнскай вясковай абшчыны.
Юрый Іванавіч Лазарчык
Біяграфія
У 1989 годзе скончыў Ваенны інстытут замежных моў па спецыяльнасці «замежная мова»: англійская, фарсі. У 2004 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (спецыяльнасць «знешняя палітыка і дыпламатыя»). У 1980—1999 гадах — служба ва Узброеных сілах. У 2000—2002 гадах — першы сакратар, саветнік упраўлення кадраў Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2002—2003 гадах — саветнік аддзела кадраў замежных устаноў ўпраўлення кадраў Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2003—2004 гадах — начальнік аддзела арганізацыйна-штатнай работы ўпраўлення кадраў Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2004—2005 гадах — пагранічны назіральнік Місіі АБСЕ ў Грузіі. У 2005—2007 гадах — палявы афіцэр-кіраўнік палявога офіса Цэнтра АБСЕ ў Таджыкістане. У 2007—2009 гадах — начальнік аддзела падрыхтоўкі кадраў упраўлення кадраў Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2009—2015 гадах — намеснік начальніка ўпраўлення — начальнік аддзела падрыхтоўкі кадраў Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2015—2016 гадах — старшы саветнік Пасольства Рэспублікі Беларусь у Ісламскай Рэспубліцы Іран. З 2016 года — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Ісламскай Рэспубліцы Іран
Узнагароджаны медалём «За баявыя заслугі»
Валодае англійскай мовай, фарсі, дары.
Жанаты. Мае дваіх дзяцей.
Леслі Эндру Гарай
Леслі Эндру Гарай (Leslie Andrew Garay) — амерыканскі батанік венгерскага паходжання.
Біяграфія
Леслі Эндру Гарай нарадзіўся ў Венгрыі ў 1924 годзе.
Ён быў куратарам Oakes Ames Orchid Herbarium на працягу 50 гадоў. Гэты перыяд яго жыцця быў найбольш плённым. Леслі Эндру Гарай займаўся сістэматыкай відаў розных родаў раслін і вывучыў многія роды сямейства Архідныя.
Памёр 19 жніўня 2016 года.
Нацыянальная асамблея Нігерыі
Нацыянальная Асамблея Нігерыі (National Assembly of Nigeria) — федэральны заканадаўчы орган (парламент) Нігерыі.
Склад
Сучасны парламент складаецца з дзвюх палат:
Палата прадстаўнікоў
Палата прадстаўнікоў з’яўляецца ніжняй палатай парламента Нігерыі. Усяго 360 дэпутатаў. Дэпутаты абіраюцца па мажарытарнай сістэме адноснай большасці. Тэрмін паўнамоцтваў дэпутатаў — 4 гады.
Сенат
Сенат з’яўляецца верхняй палатай парламента Нігерыі. У яго ўваходзіць 109 сенатараў, якія абіраюцца па мажарытарнай сістэме адноснай большасці ў 36 трохмандатных і адной аднамандатнай акрузе. Старшыня Сената абіраецца непрамым галасаваннем з сенатараў.
Гаўрылкава (Холм-Жыркоўскі раён)
Гісторыя
У 2004—2019 гадах у складзе Пігулінскага сельскага паселішча.
Уборак
Назву Убо́рак маюць:
Кавалі (Ільянскі сельсавет)
Кавалі́ (, Ковали) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Свабодны (Свярдлоўская вобласць)
Свабодны (Свободный) — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі. Утварае гарадскую акругу ЗАТА Свабодны. У пасёлку дыслакуецца 42-я ракетная дывізія, якая ўваходзіць у склад 31-й ракетнай арміі РВСН. Размешчаны на ўсходнім схіле Сярэдняга Урала, за 70 км на ўсход ад мяжы Еўропа-Азія. За 185 км на поўнач ад Екацярынбурга, за 35 км на паўночны ўсход ад Ніжняга Тагіла і за 15 км на паўночны захад ад горада Верхняя Салда.
Нацыянальны парк Кінгс-Каньён
Парк мяжуе з нацыянальным паркам Секвоя. Абодва паркі кіруюцца службай нацыянальных паркаў ЗША як адзінае падраздзяленне — нацыянальныя паркі Секвоя і Кінгс Каньён.
Тэкля
Тэкля (Те́кля) — вёска ў Старавыжыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дубэчнскай вясковай абшчыны.
Інза
І́нза (Инза) — горад (з 1946 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Інзенскага раёна Ульянаўскай вобласці. Насельніцтва 19,7 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1897 годзе. Размешчаны ў Сярэднім Паволжы, на рацэ Інза, за 167 км на паўднёвы захад ад Ульянаўска.
Інзенскі дрэваапрацоўчы завод, Дыатомавы камбінат (буйнейшы ў Расіі), Інзенская фабрыка нятканых матэрыялаў.
Расмусен
Расмусен — прозвішча.
Жамбыл (Лябяжынскі раён)
Жамбыл — сяло ў Лябяжынскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Жамбылскай сельскай акругі. Код КАТА — 555239100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 755 чалавек (379 мужчын і 376 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 755 чалавек (375 мужчын і 380 жанчын).
Рычард Робертс
Рычард Джон Робертс (Richard John Roberts, нар., г.Дэрбі, Вялікабрытанія) — брытанскі вучоны ў галіне малекулярнай біялогіі, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па медыцыне ў 1993 годзе разам з Ф.Шарпам «за адкрыццё, незалежна адзін ад аднаго, перарывістай структуры гена».
Біяграфія
Рычард Джон Робертс нарадзіўся 6 верасня ў Дэрбі ў сям'і аўтамеханіка. Маці была хатняй гаспадыняй. Калі Робертсу споўнілася 4 гады, сям'я пераехала ў горад Бат, дзе ён скончыў City of Bath Boys' School. Школа была пазней названая ў яго гонар.
З 1963 года ў ЗША. У 1965 годзе Робертс скончыў універсітэт Шэфілда (Шэфілд) і паступіў там жа ў аспірантуру. На працягу аднаго года ён практычна скончыў дысертацыю па даследаванні флаванаідаў і, маючы вольны час, зацікавіўся малекулярнай біялогіяй. Пасля абароны дысертацыі ў студзеня 1969 года Робертс пераехаў у Гарвардскі ўніверсітэт, дзе інтэнсіўна займаўся транспартнай РНК і даведаўся пра працы Даніэла Натанса па рэстрыкцыйным ферментам, якія адкрылі шлях да дэталёвага вывучэння ДНК.
Адкрыў у 1977 годзе адначасова і незалежна ад Філіпа Шарпа перарывістую структуру гена.
У 1992 годзе перайшоў у біятэхналагічную кампанію Нью-Інгланд Біялабс, якая наладзіла вытворчасць рэстрыктаз для лабараторнага выкарыстання.
Стаўшы лаўрэатам Нобелеўскай прэміі ў 1993 годзе, ён быў узнагароджаны ганаровым званнем доктара навук ва ўніверсітэце Бата ў 1994 годзе.
Робертс быў адным з тых, хто падпісаў Другі гуманістычны маніфест. Ён быў пасвечаны ў рыцары ў 2008 годзе.
Юлія Міхайлаўна Какошка
Юлія Міхайлаўна Какошка (нар. 1953, Свярдлоўск) — руская пісьменніца, паэтэса і празаік. Сябра Саюзу расійскіх пісьменнікаў. Лаўрэатка Прэміі Андрэя Белага (1997) і Прэміі імя П. П. Бажова (2006).
Біяграфія
Нарадзілася 7 кастрычніка 1953 года ў Свярдлоўску.
З 1971 да 1976 года вучылася на філалагічным факультэце Уральскага дзяржаўнага універсітэта і ў 1986 годзе на Вышэйшых курсах сцэнарыстаў і рэжысёраў. З 1976 да 1980 года працавала ў Свярдлоўскай бібліятэцы. З 1980 года — адміністратар хронікі, асістэнт рэжысёра і сцэнарыст Свярдлоўскай кінастудыі. З 1990 года — лабарант кафедры рыторыкі і выкладчык філалагічнага факультэта Уральскага федэральнага ўніверсітэта, адначасова з педагагічнай дзейнасцю была карэктарам часопіса «Урал».
У якасці пісьменніцы, паэтэсы і празаіка друкавалася ў часопісах «Уральская новь», «Воздух», «Гвидеон», «Октябрь», «Урал», «Знамя» и «Комментарии». З под яе пяра выйшлі кнігі «У садах…» (1996) «Набліжэнне да ненапісанага» (2000), «Здзяйсненне ілжэсведчання» (2003), «Шэстваваць. Прыхапіць рог» (2008), «За мной сочаць дым і пясок» (2014), «Пад мостам і над мостам» (2016). Сябра Саюзу расійскіх пісьменнікаў.
У 1997 годзе «за прынцыпы пісьма, якія ўстанаўліваюць крохкую раўнавагу пішучага паміж маўчаннем, цяжкім словам і выяўленчасцю, якая дазваляе не руйнаваць працу сэрца — за зборнік апавяданняў «У садах ... » была ўдастоена Прэміі Андрэя Белага.
У 2006 годзе «за твор, які развівае традыцыі рускай метафарычнай прозы» была ўдостоена Прэміі імя П. П. Бажова.
Жыве ў горадзе Екацярынбургу.
Наталля Аляксандраўна Мацак
Наталля Аляксандраўна Мацак (Наталія Олександрівна Мацак; 17 сакавіка 1982, Кіеў, УССР) — украінская балерына, прыма Нацыянальнага акадэмічнага тэатра оперы і балета Украіны імя Тараса Шаўчэнкі. Заслужаная артыстка Украіны.
Біяграфія
Танцавала ў пары з Мэцью Голдынгам (Лонданскі Каралеўскі балет), Вадзімам Мунтагіравым (Covent Garden), Андрэем Уваравым, Дзянісам Родзькіным (Вялікі тэатр), Ігарам Колбам, Кімін Кім (Марыінскі тэатр), Дзянісам Недакам, Янам Ваня, Сяргеем Сідорскім, Дзянісам Мацвіенка і г. д.
Гастралявала ў Францыі, Італіі, Грэцыі, Іспаніі, Вялікабрытаніі, Швейцарыі, ЗША, Кітаі, Карэі, Індыі, Германіі, Лацінскай Амерыцы, Японіі, Фінляндыі, Расіі, Партугаліі, Мексіцы і інш.
Мнюта
Мнюта — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Знаходзіцца ў басейне ракі Мнюта (цячэ праз возера), за 20 км на паўночны ўсход ад горада Глыбокае каля вёскі Вялец.
Плошча паверхні возера 0,96 км². Найбольшая глыбіня 14,1 м. Даўжыня 1,31 км. Найбольшая шырыня 1,15 км. Даўжыня берагавой лініі 4,7 км. Аб’ём вады 4,9 млн. м³. Плошча вадазбору 601 км².
Віла-дзі-К’явена
Віла-дзі-К'явена (Villa di Chiavenna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сондрыа.
Мнюта
Катлавіна возера амаль круглай формы эвразійнага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 7—20 м, параслі лесам і хмызняком, на ўсход і паўднёвы ўсход 3—5 м, пад лугам ці разараныя. Берагі нізкія, пясчаныя. Зона мелкаводдзя шырынёй 20—40 м, на поўнач да 90—120 м. Дно ілістае. На возеры востраў плошчай 0,3 га. Шырыня паласы надводнай расліннасці 10—30 м, на захадзе і поўначы 50—100 м. У паўночнай частцы ракой Мнюта возера злучаецца з возерам Вялец.
Віла-дзі-К’явена
Насельніцтва складае 1119 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 35 чал./км². Займае плошчу 32 км². Паштовы індэкс — 23029. Тэлефонны код — 0343.
Мнюта
Каля возера вёскі Вялец, Азёркі.
Віла-дзі-К’явена
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Sebastiano (santo.
Насельск
Насельск (Nasielsk) — горад у Польшчы, за 50 км на поўнач ад Варшавы. Уваходзіць у склад Навадворскага павета Мазавецкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Насельск. Насельніцтва 7,7 тыс. чалавек (на 2018).
Крукава (Холм-Жыркоўскі раён)
Крукава (Крюково) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Агібалаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Пігулінскага сельскага паселішча.
Спіс аб’ектаў PGC (892001—893000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (892001—893000)
Яўстафій Пятровіч Ляхаў
Яўстафій Пятровіч Ляхаў (18 лютага 1918, вёска, Болхаўскі раён, Арлоўская вобласць — ) — адзін з кіраўнікоў партыйнага падполля і партызанскага руху ў Баранавіцкай вобласці. Заслужаны работнік гандлю і грамадскага харчавання БССР (1962).
Біяграфія
Нарадзіўся 18 лютага 1918 г. у Арлоўскай губерні (Расія) у сялянскай сям’і, у якой было пяцёра дзяцей. У 1938 г. скончыў фінансава-эканамічны тэхнікум, быў прызваны ў Чырвоную армію.
Памёр у 2002 г., пахаваны ў Мінску.
Андрэй Уладзіміравіч Панін
Андрэй Уладзіміравіч Панін (, Новасібірск —, Масква) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно. Заслужаны артыст Расійскай Федэрацыі (1999). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Расіі (2001).
Біяграфія
Андрэй Панін нарадзіўся 28 мая 1962 года ў Новасібірску. Праз два гады сям'я пераехала ў Чалябінск. Затым, калі Андрэю было шэсць гадоў, ён пераехаў у Кемерава, дзе і пражыў 16 гадоў. У Кемерава скончыў Інстытут культуры. Некаторы час прапрацаваў у Мінусінскім тэатры, а затым адправіўся ў Маскву. У 1990 годзе ён скончыў Школу-студыю МХАТ, майстэрня А. Калягіна і стаў акцёрам МХАТ імя А. П. Чэхава. Быў жанаты на актрысе МХАТа Наталлі Рагожкінай. Сярод яго сцэнічных работ ролі ў спектаклях «Тры сястры», «Скупы рыцар», «Жаніцьба», «Смяротны нумар», антрэпрызная пастаноўка «Зіма». Быў заняты ў спектаклях тэатра пад кіраўніцтвам Алега Табакова. Адну з першых роляў у кіно Андрэй Панін сыграў у фільме «Па прамой». Вядомасць акцёр набыў дзякуючы карцінам «Мама, не гаруй» Максіма Пяжэмскага і «Мама» Дзяніса Еўсцігнеева. Несумнеўным творчым дасягненнем акцёра з'яўляецца ролю крымінальнага аўтарытэта Лёвы Шаламава ў фільме рэжысёра Аляксандра Атанесяна «24 гадзіны». Масавая папулярнасць прыйшла да акцёра пасля тэлесерыяла «Брыгада», дзе ён па-майстэрску сыграў ролю карумпаванага міліцыянера, які пайшоў у глыбокі крымінал пачатку 1990-х. Папулярнасці Паніна спрыяў таксама поспех тэлесерыяла «Каменская».
Жэпін
Жэпін (Rzepin, Reppen) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 450 км на захад ад Варшавы, за 80 км на паўночны захад ад Зялёнай Гуры і за 20 км ад мяжы з Германіяй і нямецкага горада Франкфурт-на-Одэры. Уваходзіць у склад Слубіцкага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Жэпін. Сучасная польская назва горада выводзіцца ад назвы расліны рэпа (rzepа). Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 11,42 км². Насельніцтва 6,7 тыс. чалавек.
NGC 5745-1
NGC 5745-1 (іншыя абазначэнні — MCG -2-38-4, VV 98, NPM1G -13.0456, IRAS14423-1344, PGC 52669) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Шалі.
Наваўльянаўск
Наваўльянаўск (Новоульяновск) — горад (з 1967 года) у Расіі, у складзе Ульянаўскай вобласці. Насельніцтва 16,8 тыс. чалавек (2007). Заснаваны ў 1960 годзе. Размешчаны на правым беразе ракі Волгі, за 20 км ад Ульянаўска.
Наваўльянаўск — цэнтр прамысловасці будаўнічых матэрыялаў. У наваколлях горада знаходзяцца значныя запасы сыравіны для вытворчасці цэменту, тут працуюць цэментавы завод групы Еўрацэмент, заводы асбацэментных вырабаў і жалезабетонных канструкцый, мяккага даху.
Мікіта Паўлавіч Кастамараў
Мікіта Кастамараў (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Віцебск».
Клубная кар’ера
З 2015 года выступаў за дубль «Віцебска», дзе з цягам часу замацаваўся. Сезон 2018 правёў у арэндзе ў «Нафтане», а ў красавіку 2019 года на тых жа ўмовах далучыўся да «Оршы». У складзе гэтых клубаў у Першай лізе трывала выхадзіў у стартавым складзе.
У красавіку 2021 года быў аддадзены ў арэнду наваполацкаму «Нафтану», дзе стаў трывалым іграком стартавага складу, правёў усе 33 матчы ў Першай лізе. У студзені 2022 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Віцебск» і неўзабаве падоўжыў кантракт з клубам. У сакавіку 2022 года зноў далучыўся да «Нафтана» на правах арэнды. У ліпені 2022 года быў адкліканы з арэнды ў «Віцебск». У кастрычніку замацаваўся ў стартавым складзе каманды.
У студзені 2023 года падоўжыў кантракт з «Віцебскам».
Конкурс песні Еўрабачанне 1993
Конкурс песні Еўрабачанне 1993 — 38-ы конкурс песні Еўрабачанне. Прайшоў 1993 года ў Millstreet (Ірландыя) на сцэне «Green Glens Arena».
Сынавэ
Сынавэ (Сино́ве) — вёска ў Старавыжыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэрэховыцкай вясковай абшчыны.
Навум Яфімавіч Трахтэнберг
Навум Яфімавіч Трахтэнберг (, Чарнігаўскай губерні Расія, Канатопскі павет, Чарнігаўская губерня, Расія —, , БССР) — беларускі і савецкі архітэктар.
Біяграфія
Навум Яфімавіч Трахтэнберг з 1924 года жыў у Адэсе, дзе спачатку скончыў будаўнічую прафшколу, а з 1928 па 1932 год вучыўся на архітэктурным факультэце Адэскага інстытута выяўленчых мастацтваў (з 1930 г. — Інстытут інжынераў грамадзянскага і камунальнага будаўніцтва). Яго настаўнікамі былі М. В. Замечак і В. Д. Зейлігер. Член Саюза архітэктараў СССР з 1933 года. У кастрычніку 1934 пераехаў у Мінск.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У студзені 1942 года дэмабілізаваны па стане здароўя. У сакавіку 1944 года яго прызначылі начальнікам аддзела планіроўкі і забудовы гарадоў Упраўлення па справах архітэктуры, створанага пры СНК БССР. Навум Трахтэнберг прыняў актыўны ўдзел у аднаўленні разбуранага Мінска.
Працаваў галоўным архітэктарам праектаў, кіраўніком майстэрні з 1947 г. — у Белдзяржпраекце. У 1953—1956 гадах узначальваў Майстэрню Генплана ў інстытуце «Мінскпраект», адначасова ў 1954—1976 гадах выкладаў у Беларускім політэхнічным інстытуце. У 1968 г. за архітэктуру цэнтральнай магістралі Мінска (Ленінскага праекта) М. Я. Трахтэнбергу была прысуджана Дзяржаўная прэмія БССР.
Выбраныя праекты
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): генпланы аднаўлення, рэканструкцыі і развіцця Бабруйска (1935—1936; 1949), Магілёва (1937—1939, разам з М. Андросавым), Мінска (1946; карэкціроўкі 1952, 1958—1959, сумесна з У. А. Каралём і С. Б. Спяранскім; 1965), Мазыра (1953), Маладзечна, Пінска, праект дэталёвай планіроўкі Мінска (1937—1939), праект забудовы цэнтральнай часткі Віцебска (1950), праекты планіроўкі і забудовы Ленінскага праспекта ў Мінску (Дзяржаўная прэмія БССР, 1968), планіроўка прыгараднай зоны Мінска (1959—1964), зон масавага адпачынку ў Заслаўскага вадасховішча (1968), карэктура генплана развіцця Мінска да 1980 г. (1944—1964).
Адзін з аўтараў кнігі «Мінск: Паваенны досвед рэканструкцыі і развіцця» (Масква, 1966).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1949), медалямі.
Рутшуру
Размешчаны паміж азёрамі Эдуард і Ківу, за 15 км ад мяжы з Угандай і за 30 км ад мяжы з Руандай, на вышыні 1203 м над узроўнем мора. За 40 км на паўднёвы захад ад Рутшуру знаходзіцца вулкан Н’ямлагіра, лававыя патокі якога пры апошніх вывяржэннях падыходзілі да горада на адлегласць 7 км. На паўночным захадзе за 32 км знаходзіцца вулкан Май-я-Мота і гарачыя крыніцы, папулярны турыстычны аб’ект. На шахце на поўнач ад Рутшуру здабываецца пірахлор — руда на ніобій.
Да 1910 года ў каланіяльны перыяд належаў Руандзе. У сувязі з генацыдам у Руандзе выпрабаваў наплыў бежанцаў. У 2008 годзе тут разгарэліся баі паміж урадавымі войскамі і паўстанцамі генерала Нкунда.
Cage The Elephant
Cage The Elephant — амерыканскі рок-гурт з горада Боўлінг-Грын (штат Кентукі), утвораны ў сярэдзіне 2006 года. Першы альбом выдадзены ў 2008 годзе; на яго паўплывалі такія стылі, як класічны рок, фанк, блюз. Другі альбом гурту Thank You, Happy Birthday адлюстроўвае моцны ўплыў хард-року, фанку, блюзу і такіх гуртоў, як Pixies.
27 студзеня 2020 года на 62-й цырымоніі ўручэння музычнай прэміі Grammy іх альбом Social Cues прызнаны «Лепшым рок-альбомам» 2019 года.
Дыскаграфія
Студыйныя альбомы
Denel AH-2 Rooivalk
Denel AH-2 Rooivalk (пустальга) — паўднёваафрыканскі ўдарны верталёт вытворчасці Denel Aerospace Systems, аддзялення Denel.
Верталёт прызначаны для знішчэння жывой сілы і тэхнікі праціўніка, нанясення ўдараў па наземных цэлях, паветранай падтрымкі і суправаджэння, а таксама для паветранай разведкі і дзеянняў супраць партызан.
Экіпаж верталёта — два чалавекі: пілот і аператар сістэм узбраення.
Малое Азарава
Малое Азарава (Малое Азарово) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Агібалаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Пігулінскага сельскага паселішча.
Салаўі (Старавыжыўскі раён)
Салаўі (Солов'ї́) — вёска ў Старавыжыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэрэховыцкай вясковай абшчыны.
Рух 23 сакавіка
Рух 23 сакавіка — кангалезская паўстанцкая групоўка, утвораная на базе НКНА. Прадстаўляе інтарэсы этнічнай меншасці тутсі і дзейнічае на ўсходзе краіны. Сваю назву атрымала ад даты мірных перамоваў 2009 года, калі паўстанцы-тутсі былі легалізаваныя і ўліліся ў склад дзеючай арміі.
Аднак у красавіку 2012 года баевікі зноў паднялі паўстанне. Яго лідэрам стаў генерал Боска Нтаганда. Летам 2012 года да падаўленьня бунту тутсі далучыліся войскі ААН.
Пазней у самой паўстанцкай групоўцы адбыўся раскол і Боска Нтаганда, маючы асцярогі наконт свайго жыцця, здаўся ў амерыканскае консульства ў Руандзе.
5 лістапада 2013 года пасля цяжкага ваеннага паражэння рух самараспусцілася.
12 снежня ўлады Дэмакратычнай Рэспублікі Конга падпісалі з групоўкай M23 мірнае пагадненне. Цырымонія падпісання, якая адбылася ў Кейптаўне, павінна была адбыцца яшчэ 11 лістапада ў Угандзе. Аднак тады падпісанне было адкладзена, паколькі бакі не маглі прыйсці да згоды з нагоды таго, як назваць дакумент: пагадненнем або дэкларацыяй.
Раёны Вены
Вена складаецца з 23 раёнаў (Bezirke). Кожны раён мае назву, але часта раёны называюць і па нумарах. Так, на многіх дамах у Вене вісяць таблічкі з назвай вуліцы, перад якім пазначаны нумар раёна, напрыклад: «16., Koppstraße», г.з. вуліца ў 16-м раёне, Отакрынгу.
З юрыдычнага пункта гледжання, яны не з’яўляюцца адміністрацыйнымі адзінкамі Аўстрыі (як, напрыклад, акругі ў іншых землях), а толькі падраздзяленнямі гарадской адміністрацыі. Тым не менш, у гэтых раёнах праходзяць выбары, а выбарныя прадстаўнікі маюць некаторыя палітычныя паўнамоцтвы, напрыклад, у сферы гарадскога планавання. Акрамя таго, кожны раён мае свой адміністрацыйны будынак (акрамя 13-га і 14-га раёнаў, якія размешчаны ў адным будынку), так што з большасць адміністрацыйных пытанняў гараджане вырашыць у сваім раёне, напрыклад, атрымаць новы пашпарт.
Паштовыя індэксы ў Вене вызначаюцца раёнам: 1##X, дзе 1 — нумар Вены, ## — нумар раёна (з нулём у пачатку, калі неабходна), а X — нумар пошты, звычайна 0, для першай пошты. Напрыклад, 1070 — адрас у Нойбау. Выключэнне складаюць 1300 для Венскага міжнароднага аэрапорта, 1400 для комплексу будынкаў ААН і 1500 для Аўстрыйскіх узброеных сіл ААН.
Нумар раёна адлюстроўвае, у пэўнай ступені, перыяд яго ўключэння ў склад Вены. Першы раён уяўляе сабой гістарычны цэнтр Вены, а да другой паловы XIX стагоддзя ўяўляў уласна горад, абнесены гарадскі сцяной.
Раёны 2—9, а таксама 20-ы, які быў вылучаны са складу 2-га, вядомыя як унутраныя раёны і ў большасці сваёй з’яўляюцца былымі прадмесцямі Вены, якія размяшчаліся ўнутры фартыфікацыйнага вала — другой лініі абароны горада, пабудаванай у пачатку XVIII стагоддзя. У нашы дні гэтыя раёны размешчаны ўнутры Гюртэля — вуліцы, пабудаванай на месцы знесенага да канца XIX стагоддзя вала.
Астатнія раёны вядомыя як знешнія і складаюцца з больш аддаленых былых прыгарадаў, якія размяшчаліся за валам або за Дунаем, пасля рэгулявання якога ў 1870-х гадах было вызвалена шмат зямлі.
Ільжа
І́льжа — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Заходняя Дзвіна, за 20 кіламетраў на поўнач ад горада Браслаў, за 0,5 км на поўнач ад вёскі Апанасішкі 1.
Плошча паверхні 0,21 км², даўжыня 1 км, найбольшая шырыня 470 м, даўжыня берагавой лініі больш за 2,8 км. Катлавіна возера складаецца з 3-х плёсаў. Схілы катлавіны 3—6 м, пераважна разараныя, месцамі на захадзе і ўсходзе пад хмызняком. Злучана ручаём з возерам Прасвята.
Заходняя вобласць
Захо́дняя во́бласць — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў 1917—1918 гг.
Гісторыя
Заходняя вобласць утворана паводле пастановы Усерасійскай нарады Саветаў (сакавік 1917 г.) на з'ездзе Саветаў Мінскай, Віленскай і Магілёўскай губерняў у чэрвені 1917 г. як часовае аб'яднанне губерняў з мэтай цэнтралізаваць кіраўніцтва мясцовымі Саветамі. Цэнтр — Мінск. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 г. Заходняя вобласць стала адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкай у складзе Віленскай, Віцебскай, Магілёўскай і Мінскай губерняў. У сувязі з акупацыяй большай часткі Беларусі нямецкімі войскамі (люты 1918 г.) цэнтр вобласці перанесены ў Смаленск. Паводле пастановы II-га з'езда Саветаў Заходняй вобласці (10 — 14 красавіка 1918) у склад Заходняй вобласці ўключана Смаленская губерня. У верасні 1918 г. перайменавана ў Заходнюю камуну.
Органы ўлады
9 снежня 1917 года быў створаны Аблвыканкамзах — першы вышэйшы заканадаўчы (паміж з'ездамі Саветаў) орган савецкай улады на Заходнім фронце і ў Заходняй вобласці. Прэзідыум: старшыня Мікалай Уладзіміравіч Рагазінскі (з 9 снежня 1917 па 30 студзеня 1918), з 17(30) студзеня 1918 старшыня — Аляксандр Фёдаравіч Мяснікоў; таварышы старшыні М. І. Крывашэін, П. Казлоў; сакратары І. Я. Алібегаў, Гарашчук, П. П. Осіпаў. Для каардынацыі дзейнасці камісарыятаў і вырашэння найбольш важных пытанняў створаны Савет народных камісараў Заходняй вобласці і фронту. Старшынёй СНК быў Карл Іванавіч Ландэр (са снежня 1917 па студзень 1918).
Жанатан (Паўладарская вобласць)
Жанатан — сяло ў Лябяжынскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жамбылскай сельскай акругі. Код КАТА — 555239200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 550 чалавек (272 мужчыны і 278 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 352 чалавекі (182 мужчыны і 170 жанчын).
Рэспубліканскі цэнтр алімпійскага рэзерву па футболе БДУ
Рэспубліканскі цэнтр алімпійскага рэзерву па футболе БДУ (РЦАР па футболе БДУ) — дзяржаўная спецыялізаваная вучэбна-спартыўная ўстанова ў Мінску па падрыхтоўцы футбалістаў, з’яўляецца часткай Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Заснаваны ў 1959 годзе як спартыўная школа «Працоўныя рэзервы», у 1998 годзе перададзены ў склад БДУ. Цэнтр мае ў сваёй структуры дзве прафесійныя каманды — мужчынскую «Энергетык-БДУ» і жаночую «Зорка-БДУ».
Агасціна Басі
Агасціна Басі (Agostino Bassi;, Майрага, — , Лодзі) — італьянскі батанік, энтамолаг, паразітолаг, папярэднік Луі Пастэра.
Біяграфія
Агасціна Басі нарадзіўся ў камуне Майрага 25 верасня 1773 года.
Ён быў сынам багатага фермера і адваката, які захапляўся біялогіяй.
У 1807 годзе навуковыя даследаванні Агасціна Басі былі прысвечаны вывучэнню смяротнага захворвання тутавага шаўкапрада. Заражаныя вусені тутавага шаўкапрада былі пакрытыя парашкападобным белым рэчывам. Даследаванне, якое складалася ў пошуках прычыны гэтага захворвання, працягвалася 25 гадоў.
Агасціна Басі памёр 8 лютага 1856 года.
У 1953 годзе італьянская пошта выпусціла паштовую марку у гонар 180 гадоў з дня нараджэння вядомага вучонага Агасціна Басі.
Ільімані
Ільімані — горны масіў у хрыбце Кардыльера-Рэаль (Цэнтральныя Анды) на захадзе Балівіі. Вышыня 6642 м. Складзены з гранітаў. На паўночна-ўсходніх схілах шматгадовыя снягі і ледавікі.
Віцебскі сшытак
«Віцебскі сшытак» — беларускі гістарычны навукова-папулярны часопіс.
Выходзіць з 1995 года ў Віцебску на беларускай мове. Заснавальнікі: Віцебскі абласны краязнаўчы музей, Віцебскае абласное краязнаўчае аб’яднанне. Друкаваўся дзякуючы дапамозе прыватных і некамерцыйных арганізацый. Асвятляў пытанні гісторыі і культуры Віцебшчыны, публікаваў малавядомыя факты, крыніцы па матэрыяльнай і духоўнай культуры рэгіёна. У 2017 годзе выйшаў 5 нумар.
Аб’ятэграса
Аб'ятэграса (Abbiategrasso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мілан.
Насельніцтва складае 31073 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 662 чал./км². Займае плошчу 47 км². Паштовы індэкс — 20081. Тэлефонны код — 02.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Beata Vergine Addolorata.
NGC 5745-2
NGC 5745-2 (іншыя абазначэнні — MCG -2-38-4, VV 98) — галактыка ў сузор’і Шалі.
MONUSCO
Місія ААН у Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга (United Nations Organization Stabilization Mission in the Democratic Republic of the Congo, Mission de l'organisation des Nations Unies pour la stabilisation en République démocratique du Congo, MONUSCO) — міратворчыя сілы Арганізацыі Аб’яднаных Нацый у Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга, заснаваныя Саветам Бяспекі ААН у рэзалюцыях 1279 (1999) і 1291 (2000). Прызначаны для назірання за мірным працэсам Другой кангалезскай вайны.
NGC 5745-2
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Варварына
Назву Варва́рына маюць:
Грабавэ (Старавыжыўскі раён)
Грабавэ (Гра́бове) — вёска ў Старавыжыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэрэховыцкай вясковай абшчыны.
Уладзімір Аляксеевіч Мякішаў
Біяграфія
Скончыў Уральскі політэхнічны інстытут у 1964 годзе. З 1954 па 1967 гады працаваў ва УралпрамбудНДІпраекце ў Свярдлоўску, дзе запраектаваў будынкі Свярдлоўскага НДІ электратэхнічнага інстытута (2-я чарга, 1973, з Р. Л. Тубінай), механічныя майстэрні з адміністрацыйна-бытавым корпусам у г. Пышма (1971). З 1968 года — кіраўнік групы архітэктараў у Белдзяржпраекце, галоўны архітэктар праектаў у Мінскграмадзянпраекце, Белпрампраекце, галоўны спецыяліст у Белмясцпрампраекце, начальнік аддзела ў БелКТІГГ, з 1984 года — галоўны спецыяліст аддзела ў БелНДІдзіпрасельбудзе.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1971 года. Пражывае ў г. Мінск.
Кіпарысавік
Кіпарысавік, Ілжэкіпарыс (Chamaecýparis) — род вечназялёных іглічных дрэў сямейства.
Уладзімір Аляксеевіч Мякішаў
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): прафілакторый Мінскага трактарнага завода ва ўрочышчы Рудня Лагойскага раёна Мінскай вобласці (1979), серыі жылых дамоў з аб’ёмных блок-пакояў 5-АПБ для будаўніцтва ў БССР (1969), 4А-АПБ для будаўніцтва ў сельскай мясцовасці ў БССР (1971), 4-ы корпус Дзяржаўнага падшыпнікавага завода-11 у Мінску (1982).
Кіпарысавік
Батанічнае апісанне
У прыродных умовах вырастаюць да 70 м.
Вонкава расліна нагадвае кіпарыс, адрозніваецца ад яго больш сплошчанымі галінкамі і больш дробнымі шышкамі, якія спеюць за год.
Арэал
Большасць відаў марозаўстойлівыя.
Радзіма — Усходняя Азія і Паўночная Амерыка.
Віды
Паводле базы даных The Plant List (на ліпень 2016) род уключае 5 відаў :
Да кіпарысавікаў таксама адносілі
Выкарыстанне
У культуры з XVIII стагоддзя.
Морды
Морды (Mordy) — горад у Польшчы, за 115 км на ўсход ад цэнтра Варшавы і за 80 км на захад ад Брэста. Уваходзіць у склад Сядлецкага павета Мазавецкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Морды. Насельніцтва 1,8 тыс. чалавек (на 2018).
Маскіна
Маскіна (Маскино) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Агібалаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Пігулінскага сельскага паселішча.
Сенгілей
Сенгілей (Сенгилей) — горад (з 1943 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Сенгілееўскага раёна Ульянаўскай вобласці. Насельніцтва 8,1 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1666 годзе.
Размешчаны ў Сярэднім Паволжы, на схілах Прыволжскага ўзвышша, на правым беразе ракі Волгі (Куйбышаўскае вадасховішча), за 72 км на поўдзень ад Ульянаўска.
Заводы: цэментавы, гароднінакансервавы. Мэблевы камбінат, філіял Ульянаўскага радыёлампавага завода. Аб'яднанне «Энергасервіс» (вытворчасць пагрузчыкаў да трактароў, труб малога дыяметра і інш.). Млынавы камбінат, масларобны завод.
Ісак Ісаевіч Рэйнгольд
Ісак Ісаевіч Рэйнгольд (, в. Грозава, Слуцкі павет, Мінская губерня (цяпер Капыльскі раён, Мінская вобласць, Беларусь) —, , РСФСР, СССР) — дзяржаўны дзеяч БССР і СССР.
Біяграфія
У 1916 скончыў Мінскае рэальнае і гандлёвае вучылішча. Вучыўся ў Петраградскім псіханеўралагічным інстытуце (не скончыў), потым скончыў 2 курса Данскога ўніверсітэта. З красавіка 1917 член часовага Мінскага камітэта бальшавікоў і інтэрнацыяналістаў, з кастрычніка — Мінскага Савета рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў. У студзені 1918 часовы народны камісар СНК Заходняй вобласці і фронту. У 1918 член Абласнога выканаўчага камітэта Заходняй вобласці і фронту, старшыня Віцебскага губвыканкома, з лістапада — Мінскага губернскага рэўкома.
Дэлегат I з'езда КП(б)Б, са снежня 1918 член ЦК КП(б)Б. 1 студзеня 1919 разам з З. Жылуновічам, А. Чарвяковым і інш. падпісаў «Маніфест Часовага рабоча-сялянскага савецкага ўрада БССР». Народны камісар фінансаў ССРБ з 1 студзеня па 28 лютага 1919, з 28 лютага 1919 па май 1919 народны камісар фінансаў ЛітБел ССР. Дэлегат I Усебеларускага з'езда Саветаў у Мінску, член ЦК КП(б)ЛіБ.
З мая 1919 на кіруючых пасадах у РСЧА, член Данскога абласнога рэўкама, памочнік начальніка Палітычнага аддзела Паўднёвага фронту. Затым да 1920 памочнік начальніка Палітычнага аддзела Заходняга фронту. У 1920 кіраўнік рудніка каменнавугальнага раёна Данбаса. Да 1924 намеснік старшыні Праўлення Усерасійскага вугальнага сіндыката. Затым начальнік Бюджэтнага кіравання Народнага камісара фінансаў СССР, начальнік Валютнага кіравання Народнага камісарыята фінансаў СССР. З ліпеня да 16 кастрычніка 1926 старшыня Камітэта дзяржаўных заказаў пры Савеце працы і абароны СССР. З снежня 1926 да верасня 1927 старшыня Ульянаўскай губернскай планавай камісіі. З верасня 1927 начальнік Планава-эканамічнага аддзела Упраўлення воднай гаспадаркі Сярэдняй Азіі. У лютым—снежні 1928 галоўны інжынер, намеснік старшыні Сярэдне-Азіяцкага кіравання воднай гаспадаркі. У 1929 на кіруючай рабоце ў Дзяржплане СССР. 23 жніўня 1929 сакратарыят ЦК ВКП(б) вызваліў яго ад працы ў Дзяржплане і перадаў на кіруючую працу ў распараджэнне Галоўбаўкама. Са жніўня 1930 да лютага 1931 старшыня Галоўнага баваўнянага камітэта Народнага камісарыята земляробства СССР. З лютага 1931 да лютага 1932 начальнік Бавоўнавага сектара Народнага камісарыята земляробства СССР. З 14 лютага 1932 да 10 красавіка 1934 намеснік народнага камісара земляробства СССР а таксама з лістапада 1932 начальнік Галоўнага ўпраўлення баваўняных машынна-трактарных станцый Народнага камісара земляробства СССР, яшчэ да 16 лістапада 1934 начальнік Галоўнага баваўнянага кіравання Народнага камісарыята земляробства СССР. Працаваў начальнікам ірыгацыі Бавоўнавага упраўлення Паўднёва-Казахстанскай вобласці. З 1936 намеснік народнага камісара земляробства СССР.
З'яўляўся ўдзельнікам трацкісцкай апазіцыі і паплечнік Р. Я. Зіноўева. 18 снежня 1927 пастановай XV-га з'езда УКП(б) (праходзіў 2—19 снежня 1927) выключаны з УКП(б). У студзені 1928 публічна заявіў аб адыходзе ад апазіцыі і неўзабаве 28 чэрвеня 1928 адноўлены ў партыі. Па адных дадзеных арыштаваны 16 снежня 1934 і 31 снежня 1934 года выключаны з УКП(б), па іншых у студзені 1935 Сакольніцкім раённым камітэтам партыі Масквы выключаны, як «трацкіст-двурушнік». 27 красавіка 1936 арыштаваны як удзельнік «трацкісцка-зіноўеўскага тэрарыстычнага цэнтра». 24 жніўня 1936 Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР прыгавораны да расстрэлу, выкананне якога ажыцявілі ўноч. Рэабілітаваны 13 чэрвеня 1988.
Мэры Скіпінг
Мэры Эма Скіпінг (Mary Emma Skeaping,  — ) — англійская балерына, больш вядомая як балетны педагог, рэжысёр, харэограф і прадзюсар. Дырэктар Каралеўскага шведскага балета ў Стакгольме на працягу дзевяці гадоў (1953—1962), міжнародны аўтарытэт у галіне балета з XVII па XIX ст. Кавалер Ордэна Брытанскай імперыі.
Біяграфія
Мэры Скіпінг нарадзілася ў, Эсекс, 15 снежня 1902 года. Была малодшай з чатырох дзяцей (13 снежня 1856 — 16 мая 1946) і Сары Эн Скіпінг, у дзявоцтве Ратэнберы (2 студзеня 1867—1961).
Яе трое старэйшых братоў і сясцёр былі:
Дзеці атрымалі незвычайнае выхаванне. У дзяцінстве яны ніколі не хадзілі ў школу, хаця сама Скіпінг пазней наведвала манастырскую школу.
Калі Мэры Скіпінг нарадзілася, сям’я жыла на віле Керсал, Малмсберы-роўд, Саўт-Вудфард, Эсекс, недалёка ад Эпінг-Форэст, куды дзеці штодня хадзілі гуляць са сваім бацькам. Некаторыя звычайныя дзіцячыя заняткі, у тым ліку футбол і язда на ровары, былі забаронены. Дома дзяцей вучылі чытанню, граматыцы і табліцы множання, але не гісторыі і геаграфіі. Пра гісторыю Мэры Скіпінг даведывалася з гістарычных раманаў, пакуль яна штодня не пачала ездзіць на ровары ў манастырскую школу, якой кіраваў французскі ордэн манашак, спачатку для вывучэння французскай мовы, а затым для атрымання атэстата аб заканчэнні школы. Яна была нашмат старэйшай астатніх вучаніц.
Калі Мэры разам з братам Джонам і сястрой Салі наведвала мясцовы танцавальны клас, настаўнік сказаў, што маці павінна адвезці іх у Лондан для навучання. У рэшце рэшт, Мэры і Салі бралі ўрокі ў італьянскай танцоўшчыцы Франчэскі і пантаміма Занфрэты ў Лондане, прычым урокі аплачваў багаты чалавек, які быў кліентам іх бацькі. Джон кінуў урокі танцаў і засяродзіўся на мастацтве. Іх маці суправаджала дзяўчынак на ўрокі і рабіла нататкі. У бацькавай майстэрні дома яны мелі станок і займаліся там паміж урокамі па нататках маці. Пачатак Першай сусветнай вайны паклаў канец урокам.
У 1905 годзе Скіпінг яшчэ жыла ў Вудфардзе, але потым пераехала ў Кліфтанвіл, Уорэн-роўд,, Лондан, згодна перапісу 1911 года і заставалася там да 1918 года. Да 1929 года ў спісе выбаршчыкаў пазначана, што Скіпінг жыла са сваімі бацькамі і старэйшым братам Кенетам па адрасе 2 Eton College Road, у Камдэне, Лондан. Яны ўсё яшчэ былі там праз дзесяць гадоў падчас перапісу 1939 года. Да 1951 года Скіпінг жыла па адрасе Крэйвен-роўд, 42а, Падзінгтан, Лондан, які заставаўся яе лонданскім адрасам на працягу наступных 33 гадоў.
Мэры Скіпінг памерла 9 лютага 1984 года ў бальніцы Святога Чарльза ў Кенсінгтане, Лондан. Яе маёмасць была ацэнена ў 116 452 фунта стэрлінгаў. Яе сыход быў адзначаны некралогамі ў The Times і ў.
Творчасць
Першапачаткова Мэры навучалася музыцы ў Каралеўскім музычным каледжы, дзе яе старэйшы брат Кенет быў супрацоўнікам і настаўнікам. Калі яна ўпершыню прайшла праслухоўванне ў Г. Паўлавай у 1925 годзе, яна мела намер патанчыць на працягу сезона і вярнуцца ў Каралеўскі музычны каледж.
Мэры вучылася ў большасці вялікіх педагогаў той эпохі, уключаючы, , , , , і. Скіпінг была вядучым прадстаўніком метаду пад апекай Краск.
Хоць у яе некралогу ў «The Times» гаворыцца, што Скіпінг працавала ў Паўднёвай Афрыцы падчас Другой сусветнай вайны, яна вярнулася адтуль у верасні 1939 года, і правяла наступныя тры гады, падарожнічаючы па Вялікабрытаніі разам з Ганнай Івановай з Рускіх сезонаў і выступаючы нават у Перце, Шатландыя і. Потым яны гастралявалі па ўзброеных сілах і выступалі на караблях, у бамбасховішчах, у казармах і заезных дварах. Улетку 1942 года яны выступалі пад эгідай Заходняга камандавання падчас Другой сусветнай вайны для, , зенітных частак і транспартнага персанала. Скіпінг працавала ў Англіі да лістапада 1942 года, калі яна выступіла на канцэрце ў Кембрыджы ў дапамогу Фонду грамадзянскіх медсясцёр для ахвяр авіяналётаў. Скіпінг вярнулася ў Англію ў студзені 1946 года, чытала лекцыю ў Чычэстэрскім балетным клубе ў.
Пасля вайны Скіпінг перайшла ад выступленняў да харэаграфіі і рэжысуры. Разам з Ганнай Івановай яна была тэхнічным кансультантам фільма «Маленькая балерына» кампаніі Mary Field Productions. Фільм здымалі на студыі Nettlefold Studios з пачатку снежня 1946 года па канец студзеня 1947 года і выпусцілі у верасні 1947 года. Гэтая 61-хвілінная драма для дзяцей была пра маладую дзяўчыну, якая хоча выйграць месца ў балеце.
Мэры Скіпінг была балетмайстарам Каралеўскага балета (Sadlers Wells) на працягу трох гадоў з 1948 па 1951. У 1951 годзе была адказнай за «Спячую прыгажуню» для BBC, першую прамую трансляцыю поўнаметражнага класічнага балета па тэлебачанні. Гэта было не першая яе праца з тэлебачаннем. У 1933 годзе яна танцавала ў тэлевізійнай трансляцыі, выкарыстоўваючы працэс Бэрда. Затым здзейсніла двухгадовае турнэ па ЗША, Канадзе і Кубе.
Прызначэнне Мэры Скіпінг мастацкім кіраўніком Каралеўскага шведскага балета Каралеўскай шведскай оперы ў Стакгольме ў 1953 годзе стала паваротным момантам для Каралеўскага шведскага балета. Яна зрабіла Стакгольм сусветным цэнтрам вывучэння танцавальных стыляў ранейшых стагоддзяў. У гэтым ёй дапамаглі яе ўласная калекцыя ранніх твораў па танцам, архівы Каралеўскай бібліятэкі і выпадковае захаванне цалкам з рабочым абсталяваннем, дэкарацыямі і касцюмамі, пачынаючы з заснавання балета.
Нікалас заяўляе, што нацыянальны здабытак Шведскага каралеўскага балета складаўся «ў гістарычных балетах, любоўна рэканструяваных у ў Дротнінгхольме». Першым з іх быў «Cupid out of his humour» у 1956 годзе, заснаваны на сцэнарыі 1649 года. Быў пастаўлены Скіпіннг для дзяржаўнага візіту каралевы Лізаветы ІІ у Швецыю ў 1956 годзе.
Праца Скіпінг у Шведскім Каралеўскім балеце зрабіла яе вядучым аўтарытэтам у галіне балета сямнаццатага, васемнаццатага і дзевятнаццатага стагоддзяў. Яна выкарыстоўвала свае веды танцаў канца шаснаццатага стагоддзя, каб паставіць доўгую і дзіўную сцэну для фільма «Anne of the Thousand Days» (1970), у якім Рычард Бёртан сыграў Генрыха VIII. Большая частка яе працы ў Швецыі была знята для шведскага тэлебачання. Вынікі яе даследавання ранняга балета ў Швецыі прывялі да яе манаграфіі «Балет пад трыма каронамі» (Ballet under the Three Crowns) (Dance Perspectives No 32., 1967), якая пазней была пашырана да дзвюх кніг, выдадзеных у Швецыі. Скіпінг была настолькі ўражаная «Тэарэтыка-практычным трактатам па танцам» (Trattato teorico-prattico di ballo) (Неапаль, 1779), што атрымала спонсарскую падтрымку  і Фонда Рэдкліфа, каб перакласці яго на англійскую мову. Яна памерла, не паспеўшы завяршыць працу, якая была скончаная яе памочнікам Ірмгардам Беры і апублікаваная ў 1988 году.
У 1960-х гадах праца Скіпінг над раннім танцам легла ў аснову першых двух праграм «Балета для ўсіх», адукацыйнай секцыі Каралеўскага балета Англіі. Гэтая праца дала Скіпінг магчымасць паэксперыментаваць з аднаўленнем арыгінальнай харэаграфіі да «Жызелі», для якой некаторыя часткі арыгінальнай партытуры былі страчаны. Гэта прывяло да пастаноўкі яе версіі «Жызелі» трупай Лонданскага фестывальнага балета ў 1971 годзе. Гэтая версія «Жызелі» атрымала высокую адзнаку як пастаноўка, якая адлюстроўвае рамантычны стыль і найболей блізкая да арыгінала 1841 года. Гэта прынесла ёй міжнароднае прызнанне не толькі публікі, але і сярод знаўцаў танца.
Камаравэ (Старавыжыўскі раён)
Камаравэ (Кома́рове) — вёска ў Старавыжыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэрэховыцкай вясковай абшчыны.
Айтэй (Паўладарская вобласць)
Айтэй — сяло ў Лябяжынскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жамбылскай сельскай акругі. Код КАТА — 555239300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 489 чалавек (240 мужчын і 249 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 331 чалавек (177 мужчын і 154 жанчыны).
Алея Праведнікаў народаў свету (Бабруйск)
Алея Праведнікаў народаў свету — мемарыял у Бабруйску, размешчаны па вул. Сацыялістычнай, 119, каля будынка былой Аляксееўскай гімназіі (цяпер адзін з карпусоў гімназіі № 3). Створана да шасцідзесяцігоддзя вызвалення горада ў гонар 15-ці ўраджэнцаў Бабруйшчыны, якія ў гады Другой сусветнай вайны ратавалі яўрэйскія сем’і. Адкрыта 3 ліпеня 2005 года. Ініцыятарамі ўстаноўкі помніка выступіла яўрэйская абшчына гоарда. Званне «Праведнік народаў свету» было заснавана і прысвойваецца ізраільскім Музеем катастрофы і гераізму яўрэйскага народа «Яд Вашэм».
Аўтар мемарыяльнага знака архітэктар Галіна Левіна, кансультант — архітэктар Леанід Левін.
Коханава
Коханава  — гарадскі пасёлак у Талачынскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, цэнтр Коханаўскага сельсавета. За 24 км ад Талачына, 106 км ад Віцебска. Чыгуначная станцыя на лініі Мінск—Орша, аўтадарогамі звязаны з Оршай і Талачыном. Насельніцтва 4 192 чал. (2017).
Гісторыя
Узнікла да сярэдзіны XV ст. на тэрыторыі Друцкага княства, уваходзіла ў склад удзела князя Васіля Краснага з роду друцкіх князёў. Потым ва ўладанні яго сына князя Івана Краснага-Друцкага. Пасля згасання роду Красных-Друцкіх, перайшло іх родзічу князю Васілю Юр’евічу Друцкаму-Талачынскаму. Упершыню згадваецца ў 1551 годзе як сяло Коханава ў спрэчцы спадкаемцаў князя Васіля Талачынскага. З 1565—1566 гадах Коханава ўваходзіла ў склад Аршанскага павета Віцебскага ваяводства ВКЛ. Належала Гарнастаям (з 1551), Сапегам (з 1554). У 1624 годзе мястэчка маёнтка Стараселле, 235 валок зямлі. З 1772 года ў складзе Расійскай імперыі, мястэчка Копыскага, потым Аршанскага паветаў, з 1802 года Магілёўскай губерні, цэнтр воласці з 1861 года.