cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мы, беларусы
Указ ад 2 ліпеня 2002 года
Гімн Беларусі выконваецца ў наступных выпадках: падчас цырымоніі ўступлення на пасаду прэзідэнта — пасля прысягі, на адкрыцці і закрыцці сесій Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь і Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, падчас ўзняцця сцяга і іншых мерапрыемстваў дзяржаўнага ўзроўню. Згодна з дыпламатычным пратаколам гімн выконваецца падчас прывітання і развітання кіраўнікоў дзяржаў, якія наведваюць краіну з афіцыйным візітам, афіцыйных прадстаўнікоў замежжа, кіраўнікоў міждзяржаўных і міжурадавых арганізацый. Згодна з агульнавайсковымі і статутамі Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь гімн выконваецца пры правядзенні вайсковых рытуалаў. Можна прайграць гімн падчас цырымоніі адкрыцця помнікаў і мемарыяльных дошак, прысвечаных важным падзеям у гісторыі Беларусі, а таксама ў гонар вядомых дзяржаўных, палітычных, сацыяльных і ваенных, нацыянальных герояў, актывістаў, дзеячаў навукі і культуры; падчас адкрыцця і закрыцця ўрачыстых сходаў, прысвечаных дзяржаўным святам, пасяджэння дзяржаўных органаў, органаў мясцовага самакіравання і іншых арганізацый. Дзяржаўны гімн Рэспублікі Беларусь трансліруецца кожны дзень у шэсць раніцы і апоўначы на ​​дзяржаўным радыё і тэлебачанні. Падчас удзелу Рэспублікі Беларусь у афіцыйных мерапрыемствах за мяжой гімн Беларусі выконваецца ў адпаведнасці з правіламі, усталяванымі — з улікам традыцый дзяржавы — беларускім Міністэрствам замежных спраў Рэспублікі Беларусь, дзе праходзіць цырымонія. Падчас міжнародных спартыўных спаборніцтваў, арганізаваных у Рэспубліцы Беларусь і за мяжой, гімн выконваецца ў адпаведнасці з правіламі, усталяванымі спартыўнымі арганізацыямі. Падчас афіцыйных выкананняў гімна прысутныя павінны слухаюць яго стоячы, а мужчыны — без галаўных убораў. Невыкананне Палажэння з’яўляецца абразай нацыянальнага гімна і караецца ў адпаведнасці з заканадаўствам Рэспублікі Беларусь.
Закон ад 17 мая 2011 года
У адпаведнасці з 1 параграфам 7 артыкула Закона Рэспублікі Беларусь ад 17 мая 2011 года № 262-З «Аб аўтарскім праве і сумежных правах» гімн не з’яўляецца аб’ектамі аўтарскага права.
Гімн Беларусі
У першай страфе гімна калектыўны суб’ект — беларусы — прадстаўляецца мірнай супольнасцю, адданай радзіме, прыязнай, настойлівай, працавітай і вольнай. Другая страфа адносіцца да мінулага краіны: успамінаюцца выйграныя бітвы за свабоду і мірнае жыццё беларусаў. Апошняя страфа — гэта імператыў — дружба народаў, якая дае сілу. Гімн заканчваецца апастрофай да пераможнага штандара радасці, які павінен з гонарам узвіцца ў высі. Строфы раздзяляе прыпеў. Гэта зварот да Радзімы, які праслаўляе яе імя, братэрскі саюз народаў і жадае ёй росквіту і вечнай трываласці.
Крытычня водгукі
Ігар Лучанок знайшоў чатыры памылкі ў тэксце гімна: моўную, дзве арфаграфічныя і паэтычную. Лінгвістычная памылка заключаецца ў выкарыстанні ў беларускім тэксце рускага слова «імя» з націскам на першы склад. Па-беларуску націск павінен падаць на апошні склад. Арфаграфічныя памылкі — гэта няправільнае прымяненне літары Ўў: Ў бітвах за волю, ў бітвах за долю. У адпаведнасці з беларускай арфаграфіяй Ўў не можна пісаць пасля зычных, косак і на пачатку сказу. У абодвух выпадках перад Ўў знаходзіцца коска. Гэтыя памылкі былі выпраўлены перад зацвярджэннем гімна Рэспублікі Беларусь: У бітвах за волю, бітвах за долю. Апошняя памылка датычыцца правілаў вершаскладання. Кожны другі радок трох строф верша мае па дзевяць складоў за выключэннем радка Сэр-цам ад-да-ны-я род-най зям-лі, які складаецца з дзесяці складоў.
Паводле музыказнаўцы Кірыла Насаева гімн Беларусі састарэлы. Абраны ў конкурсе тэкставы варыянт несумяшчальны з мелодыяй, словы цяжка вывучыць. Беларускі гімн пазбаўлены энергіі і гонару быцця беларусам, няма ў ім важнага спалучэння паэзіі з барацьбой. Як сімвал дзяржавы і нацыі не дасягнуў мэты — не стаўся эмацыянальным слупам ідэі. Краіна падзелена, і ў выпадку небяспекі гімн не аб’яднае беларускае грамадства. Сярод кандыдатаў на гімн лепшым рашэннем быў бы Гімн Жыве Беларусь !, прапанаваны Леанідам Пранчаком і Васілём Раінчыкам. Ментальна, з пункту гледжання мелодыі і слоў, беларусам бліжэйшая песня Радзіма мая дарагая Алеся Бачылы і Уладзіміра Алоўнікава.
Кампазітар Андрэй Фралоў лічыць, што абраны тэкст новага гімна складаецца з камбінацыі вядомых словаў, гэта нейкія загаворы пра свабоду і іншыя, нібыта агульначалавечыя, каштоўнасці. На яго думку, няшчырая і напышлівыя музыка Сакалоўскага нагадвае савецкі перыяд у гісторыі Беларусі. Разам са сцягам і гербам дзяржавы гімн становіць адно цэлае, якое непасрэдна адносіцца да камуністычнага мінулага Беларусі. Амерыканская арганізацыя Freedom House, у сваім дакладзе 2003 года таксама негатыўна адняслася да зацвяржэння гімна, як да часткі працэсу аднаўлення савецкай сімволікі і барацьбы з сімволікай незалежнай.
Унук аўтара словаў гімна БССР Максім Клімковіч выказаў меркаванне, што было нельга перапісваць тэкст за нябожчыка Міхася Клімковіча. Таму назваў новы, перароблены Уладзімірам Карызнам тэкст, — «некарэктным», сам гімн — «пераходным», ды выказаўся за прыняцце іншага Дзяржаўнага гімна.
Бэрэгы (Пустамыціўскі раён)
Бэрэгы (Бе́реги) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Рынгу (воласць)
Рынгу (Rõngu) - воласць у Эстоніі, у складзе павета Тартумаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 164,1 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2009 года складала 2898 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Рынгу.
Кутас (упрыгажэнне)
Кутас (ад kutas, kutaz) — упрыгажэнне ў выглядзе пучка нітак, шнуркоў і так далей, звязаных з аднаго канца ці пасярэдзіне разам.
Выбар
У вырабленых прамысловым спосабам кутасах можна вылучыць два элемента: галоўку і махры. Галоўка складаецца з кольцападобнага аснавання, якое абмотваецца або аплятаецца на спецыяльным станку прадзівам. Махры ткуцца на вузкіх, іх утковыя ніткі працягваюцца свабодна на пэўную адлегласць у адзін бок у выглядзе петляў, што затым ўтвараюць іх ніцыя канцы.
Робяць кутасы і ручным спосабам: звязваннем шматка нітак пасярэдзіне, з наступным абмотванне перахопу ў верхняй частцы і фарміраваннем галоўкі.
Выкарыстанне
Выкарыстоўваецца для аздаблення, сукенак, , зброевых , конскай , канцоў шнуроў (для сцягаў, штор і г.д.). Кутасы могуць вырабляць як з звычайнай пражы, так і з каніцелі.
Адам Міцкевіч у творы «Пан Тадэвуш» пісаў:
Палевае жыллё
Па́левае жыллё — дамы, пабудаваныя на палях над паверхняй зямлі ці над вадой.
Гісторыя і сучаснасць
У эпоху неаліту і ранняга бронзавага веку палевае жыллё было шырока распаўсюджанае ў Альпах і на Паданскай раўніне (культура ). Рэшткі палевага жылля былі выяўленыя археолагамі таксама на у Славеніі, на азёрах  і  ў Верхняй Аўстрыі. Раней археолагі меркавалі, што палевае жыллё эпохі неаліту і меднага веку ўяўляла сабой штучныя астравы, падобна шатландскім кранагам, аднак як паказваюць сучасныя даследаванні, большасць гэтых пабудоў размяшчаліся на берагах азёр, якія апынуліся пад вадой нашмат пазней. Рэканструяваныя палевыя дамы прадстаўлены ў музеях пад адкрытым небам ва і ў Цюрыхе. У неалітычнай Скандынавіі існаваў адзіны прыклад палевага пасёлка, які служыў культавым цэнтрам — ў Швецыі.
Як правіла, палевыя дамы будаваліся для абароны ад паводак, але часам таксама і ў якасці складоў, цяжкадаступных для дробных шкоднікаў. Прыкладамі падобных будынкаў у Расіі з'яўляюцца. У Іспаніі распаўсюджаныя своеасаблівыя свірны  — пабудовы на палях, абароненыя ад грызуноў каменнымі гарызантальнымі плітамі паміж кожнай палей і падлогай. Прычым раней у Астурыі, па сцвярджэнні Мікалая Вавілава, які наведаў яе ў 1927 годзе, такога тыпу пабудовы (ён называў іх «палафітычнымі») былі пераважнымі і выкарыстоўваліся не толькі як свірны, але і як жылыя памяшканні.
Курмішке (Ігналінскі раён)
Ку́рмішке (Kurmiškė) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Дзіеткаўшчызны. Насельніцтва 3 чал. (2001 г.).
Рамаданава (Смаленская вобласць)
Рамаданава (Ромода́ново) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Рамаданаўскага сельскага паселішча.
Якаўлева (Глінкаўскі раён)
Якаўлева (Я́ковлево) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Глінкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
NGC 4574
NGC 4574 (іншыя абазначэнні — ESO 380-49, MCG -6-28-7, FAIR 311, IRAS12350-3514, PGC 42166) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікіта Іванавіч Панін
Мікіта Іванавіч Панін (,  —, ) — расійскі палітык, фаварыт Кацярыны II, у быў міністрам замежных спраў Расійскай імперыі.
Служыў у коннай гвардыі. У 1747 годзе пасланнік у Даніі, у 1748—1760 гадах — Швецыі. У 1760—1773 — выхавальнік вялікага князя Паўла Пятровіча. Удзельнічаў у звяржэнні Пятра III. Старэйшы член (фактычны кіраўнік) Калегіі замежных спраў у 1763—1781 гадах, саветнік імператрыцы па пытаннях знешняй палітыкі. Распрацоўваў і праводзіў план «Паўночнага акорда» — саюзу Расіі, Прусіі, Даніі, Швецыі, Вялікабрытаніі і Рэчы Паспалітай супраць Францыі, Аўстрыі і італьянскіх дзяржаў.
Кутас
Кутас — шматзначны тэрмін.
Актыніі
Актыніі, або Марскія анемоны (Actiniaria) — атрад марскіх кішачнаполасцевых жывёл.
Апісанне
Існуюць як адзіночныя, радзей каланіяльныя бесшкілетныя каралавыя паліпы. Каля 1,5 тыс. відаў. Пашыраны пераважна ў трапічных і субтрапічных морах.
Прадстаўнікі пазбаўленыя мінеральнага шкілета. Цыліндрычнай формы, у папярочніку аз некалькіх міліметраў да 1,5 м, з венчыкам шчупальцаў вакол рота, звычайна ярка афарбаваныя. Сядзячыя або павольна перамяшчаюцца, закопваюцца ў грунт, зрэдку плаваюць. Кормяцца дробнымі воднымі жывёламі, у т.л. рыбамі. Размнажэнне палавое і вегетацыйнае дзяленнем. Для многіх характэрны сімбіёз з ракамі-пустэльнікамі і іншымі беспазваночнымі.
Дотык шчупальцаў да чалавека можа выклікаць апёк скуры.
Святлана Валянцінаўна Фрышко
Святлана Валянцінаўна Фрышко (нар., Адэса, Украіна) — украінская футбалістка, нападаючы. Майстар спорту Украіны.
Клубная кар’ера
У 1992 і 1993 гадах прызнавалася лепшым гульцом і бамбардзірам чэмпіянату Украіны.
У нацыянальнай зборнай Украіны дэбютавала 29 жніўня 1993 года, на яе рахунку першы гол зборнай у афіцыйных гульнях.
У 1999 годзе скончыла Нацыянальны ўніверсітэт фізічнага выхавання і спорту Украіны.
Выступаў у чэмпіянаце Расіі з 2005 па 2008 год. Выступала ў клубах «Спартак» (Масква), «Надзея» (Нагінск) і «СКА-Растоў-на-Доне» (Растоў-на-Доне).
Шалфей
Шалфе́й, са́львія (Salvia) — буйны род кветкавых травяністых раслін і хмызнякоў сямейства. Прадстаўнікі роду распаўсюджаныя ва ўсіх частках Старога і Новага Свету.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя расліны вышынёй 20—130 см. Лісце простае ці перыстае.
Арэшкі яйкападобныя, круглявыя або часам амаль трохграневыя, гладкія.
Лекавыя, эфіраалейныя, меданосныя і дэкаратыўныя расліны.
Віды
Класіфікацыя відаў шалфея была вельмі заблытанай на працягу многіх гадоў. Налічвалася болей за 2000 таксонаў шалфею. У цяперашні час гэты лік быў скарочаны да 700—900 відаў і падвідаў. Паводле базы даных The Plant List (2013), род уключае 986 відаў.
Некаторыя віды:
Брыгадны генерал
Брыгадны генерал (ваенны брыгадзір) — першаснае, ніжэй генеральскае званне вышэйшага афіцэрскага складу, якое займае прамежкавае месца паміж палкоўнікам і генерал-маёрам у арміях многіх краін. Другі варыянт назвы не заўсёды з'яўляецца поўным сінонімам першага, паколькі ў некаторых сучасных войсках (у Харвацкай або Аўстралійскай) «брыгадзір» гэта высокі афіцэрскі чын, а не нізкі генеральскі.
Гісторыя
Званне брыгаднага генерала ў ваенна-марскім флоце эквівалентнае — званню капітан-камандор. У Вялікабрытаніі і некаторых іншых краінах гэтаму званню адпавядае званне брыгадзір (Brigadier).
Дыскрымінант
Дыскрыміна́нт (discriminare — падзяляць, адрозніваць) або адро́знік мнагачлена — лікавая велічыня, якая дазваляе рабіць высновы пра від каранёў мнагачлена і іх узаемнае становішча. Так, для мнагачлена дыскрымінант (адрознік) вызначаюць як дзе − карані мнагачлена
P(x)
(г.зн. рашэнні ўраўнення
) з улікам іх кратнасцей.
Дыскрымінант мнагачлена роўны нулю, калі і толькі калі мнагачлен мае кратны корань.
Дыскрымінант (адрознік) алгебраічнага ураўнення
вызначаюць як адрознік мнагачлена
.
Найбольш вядомы дыскрымінант (адрознік) квадратнага ўраўнення.
Дыскрымінант квадратнага ўраўнення
Карані квадратнага ўраўнення з рэчаіснымі каэфіцыентамі
a
,
b
і
D
.
D > 0
, падкарэнны выраз дадатны, і таму формула дае два розныя рэчаісныя рашэнні x_1 і x_2.
, значэнне квадратнага кораня роўнае нулю, таму формула дае адно рэчаіснае значэнне (яно будзе двухкратным коранем ураўнення, або коранем кратнасці 2).
D < 0
, квадратны корань з адмоўнага выразу не вызначан у полі рэчаісных лікаў \mathbb{R}. Таму рэчаісных каранёў няма. Аднак становішча змяняецца, калі разглядаць рашэнні над полем камплексных лікаў; у гэтым выпадку маем два (не рэчаісныя) рашэнні, якія з'яўляюцца камплексна спалучанымі адзін да аднаго.
Заўвага. Як выразна відаць з вышэйсказанага, значэнне дыскрымінанта (адрозніка) дазваляе адрозніваць выпадкі становішча каранёў ураўнення, адсюль і назва.
Азначэнне ў агульным выпадку
Няхай − мнагачлен
n
-ай ступені ад адной зменнай над абсягам цэласнасці
R
(перастаўляльным колцам з адзінкай і без дзельнікаў нуля). Няхай
K
ёсць поле раскладання мнагачлена f (г.зн. у гэтым полі мнагачлен f раскладваецца на лінейныя множнікі).
Тады адрознік (дыскрымінант) мнагачлена вызначаюць як дзе − карані мнагачлена f, якія ляжаць у полі
.
Заўвага. Можна паказаць, што для любога мнагачлена над нейкім абсягам цэласнасці
існуе поле раскладання. Так, поле дзелей
. І ў якасці поля раскладання
Дажджавік
Дажджавік, Пархавік (Lycoperdon) — род базідыяльных грыбоў-гастэраміцэтаў.
Апісанне
Пладовыя целы шара-, груша-, галоўчата-падобныя, сядзячыя або з несапраўднай ножкай, з белымі ніткамі міцэлію каля асновы, дыяметрам 1—20 см. Абалонка (перыдый) двухслаёвая. Вонкавы слой шыпаваты, ігольчасты, дробнабародаўчаты, лёгка ападае, унутраны — буры, падобны на паперу. Глеба (мякаць) белая, мяккая, пры выспяванні бледна-аліўкавая, парашкаватая. Споры шарападобныя, гладкія або бародаўчатыя, часам з доўгімі прыдаткамі.
Дыскрымінант
Азначэнне ў агульным выпадку
можна ўзяць алгебраічнае замыканне поля
Дажджавік
Значэнне
Ядомыя ў маладым узросце.
Дыскрымінант
Азначэнне ў агульным выпадку
Q
Сувязь з рэзультантам
Няхай поле
K
мае нулявую характарыстыку.
Тады адрознік (дыскрымінант) мнагачлена над полем
можна вылічыць як рэзультант мнагачлена f і яго вытворнай f', падзелены на старшы каэфіцыент a_n:
Адсюль вынікае тоеснасць
Адрознік як функцыя ад каэфіцыентаў мнагачлена
Рэзультант мнагачлена і яго вытворнай  роўны вызначніку пэўнай
(2n − 1)×(2n − 1)
-матрыцы (так званай матрыцы Сільвестра). Таму, калі поле
K
мае нулявую характарыстыку, з выразу адрозніка праз рэзультант вынікае формула: Пры вылічэнні вызначніка з першага слупка можна вынесці множнік a_n, які скароціцца.
Прыклады
a x2 + b x + c
роўны
a x3 + b x2 + c x + d
раўняецца
a4 x4 + a3 x3 + a2 x2 + a1 x + a0
Чэшскія браты
Гісторыя
Першая абшчына заснавана ў 1457 годзе ў Кунвальдзе (Kunvald) Ржэгарам. Браты жылі па прыкладзе ранніх хрысціян у галечы і пакоры, строга прытрымліваючыся правілаў маралі. Правіламі брацтва было забаронена займаць любыя пасады, браты прапаведавалі непраціўленне злу гвалтам. З асяроддзя Багемскіх братоў выйшла шмат чэшскіх навукоўцаў: Ян Благаслаў, Ян Амос Коменскі і інш.
Сваімі сачыненнямі («Сетка веры») Петар Хельчыцкі набыў сабе многіх прыхільнікаў, якія зваліся братамі Хельчыцкімі, якія пад кіраўніцтвам былога францысканскага манаха Грэгара, пляменніка ўтраквісцкага біскупа Рокіцаны, утварылі разам з рэшткамі табарытаў і стражэйшымі каліксцінцамі (чашнікамі) самастойную рэлігійную абшчыну. У 1457 г. імі была заснавана ў адведзенай ім каралём Іржы Подзебрадам вёсцы Кунвальдзе калонія, дзе яны знайшлі ў святары Міхаіле Брадачы энергічнага змагара за сваю справу. Новая абшчына атрымала назву Unitas fratrum, брацкае яднанне, а члены яе называліся fratres legis Christi, браты Хрыстова закона ці проста — Браты. Яны праследваліся ўрадам і ў 1467 у вёсцы Хотке, каля Рэйхенау, цалкам адракліся ад каталіцкай царквы і выбралі па жэрабі трох старшынаў, пасвечаных у біскупы біскупам вальдэнсаў Стэфанам, які жыў у Аўстрыі. З тых часоў яны жылі ў пустынях і пячорах (адсюль дадзеная ім у насмешку мянушка «пячорнікі»), але строгасцю нораваў і брацкім яднаннем набывалі ўсё больш паслядоўнікаў, так што да часу Рэфармацыі ў іх было каля сотні сваіх малельняў. Прадстаўленае імі ў 1532 г. маркграфу Георгу Брандэнбургскаму і ў 1535 г. каралю Фердынанду Спавяданне веры схіліла да іх нават Лютэра.
За адмову ваяваць супраць пратэстантаў у Шмалькальдэнскай вайне яны былі выгнаны Фердынандам з Аўстрыі. Пасля прыгнечання Пражскага паўстання саслоўяў 1547 года дзейнасць чэшскіх братоў на тэрыторыі Чэшскага каралеўства была забаронена некалькімі каралеўскімі мандатамі і пачаліся адкрытыя рэпрэсіі супраць абшчыны. Каля 1000 чалавек у 1548 годзе перасялілася ў Прусію, дзе герцаг Альбрэхт адвёў ім для месцажыхарства Марыенвердэр. У 1570 яны заключылі з польскімі лютэранамі і рэфарматамі Сандамірскае пагадненне, у сілу якога на іх былі потым распаўсюджаны палёгкі Дысідэнцкага міру 1572 г. У Багеміі яны дамагліся памяркоўнасці ў сілу так званай Чэшскай канфесіі (Confessio Bohemica) 1575 года, гэта значыць Спавядання веры, выпрацаванага імі разам з іншымі евангелічнымі цэрквамі краіны.
Пасля паражэння паўстання чэшскіх саслоўяў 1618—1620 гадоў і невыгоднага для пратэстантаў зыходу багемскай вайны, Чэшскія браты былі цалкам разгромлены, выгнаны з Багеміі і Маравіі і рассяліліся ў розных краінах. Толькі граф Цынцэндорф, які даў у 1722 г. многім з іх пратулак у сваім саксонскім маёнкту (рэгіён Обер-Лаўзіц) і дазволіў заснаваць пасёлак Гернгут (Herrnhut), у пэўнай ступені зноў аднавіў брацкую абшчыну.
Абшчыны багемскіх братоў (гернгутараў) узнікалі ў розных месцах Германіі, Нідэрландаў, Вялікабрытаніі, Даніі, Швецыі, у ЗША, і нават у Грэнландыі. Гернгутарскія прапаведнікі дзейнічалі ў Валахіі, Алжыры і Цэйлоне, сярод індзейцаў у Паўночнай Амерыцы.
Пасля выдання Кацярынай II маніфеста аб запрашэнні ў Расійскую імперыю замежных каланістаў, гернгутары аднымі з першых заснавалі ў 1765 годзе сваю калонію ў Сарэпце (Царыцынскі павет Саратаўскай губерні; цяпер Чырвонаармейскі раён г. Валгаграда).
Пасля смерці ў 1817 годзе прапаведніка Генрыха Штылінга-Юнга гернгутары з Вюртэмберга і Баварыі дамагліся адмысловага дазволу ў Аляксандра I на пасяненне ў Закаўказзі, паколькі Штылінг-Юнг сцвярджаў, што Другога прышэсця варта чакаць за Каўказам, каля гары Арарат. Амаль дзевяць тысяч членаў абшчын, распрадаўшы маёмасць, адправіліся на ўсход, але менша за палову з іх дабраліся да Ізмаіла, астатнія загінулі ў дарогі. Некаторыя з іх аселі ў Бесарабіі і каля Адэсы, аднак каля 500 сем'яў працягнулі шлях у Закаўказзе. Да 1819 года яны ўтварылі некалькі калоній у Грузіі каля Тыфліса і адну калонію ў Азербайджане.
Асаблівасці вучэння гернгутараў, акрамя патрабавання чысціні апостальскага жыцця, складаліся ў захаванні сямі таінстваў, у прызнанні толькі духоўнага прычасця і ў адпрэчванні выратавання адной верай. Прысяга, ваенная і дзяржаўная служба таксама адпрэчвалася імі, бо не стасаваліся з Нагорнай пропаведдзю. Царкоўная арганізацыя іх таксама была заснавана на Свяшчэнным Пісанні: пропаведдзю і прычасцем загадвалі прэсвітары (ministri), тады як нагляд за царкоўным благачыннем знаходзіўся ў руках біскупаў (episcopi ці semores). Унутранымі справамі абшчыны загадвалі сіноды.
Сучаснае становішча
У наш час Чэшская правінцыя абшчыны Чэшскіх братоў складаецца з каля 3000 членаў, аб'яднаных у 24 сходы і іншыя місіянерскія арганізацыі, пры некаторых з якіх дзейнічаюць пачатковыя і біблейскія школы.
Тарту (воласць)
Тарту (Tartu) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Тартумаа.
Міхеевічы (Бярэзінскі раён)
Міхе́евічы (, Михеевичи) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзмітравіцкага сельсавета.
Тарту (воласць)
Палажэнне
Плошча воласці — 298,7 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 6041 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Кырвекюла.
Каракога (Карагандзінская вобласць)
Каракога — сяло ў Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карагандзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 353259600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 90 чалавек (43 мужчыны і 47 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 57 чалавек (35 мужчын і 22 жанчыны).
Microsoft Tag
Шчыльнасць дадзеных павялічваецца за кошт выкарыстання палітры з 4 або 8 колераў для трохвугольнікаў, хоць HCCB таксама дазваляе выкарыстоўваць чорна-белы колер, калі гэта неабходна.
Спіс аб’ектаў PGC (1862001—1863000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1862001—1863000)
Пётр Валяр’янавіч Яхантаў
Пётр Валяр’янавіч Яхантаў (, в. Будакова, Яраслаўская вобласць — ) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Магілёўскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
З 1925 года ў Чырвонай Арміі. Скончыў Ваенную акадэмію імя Фрунзе ў 1940 годзе. З чэрвеня 1941 года начальнік штаба 36-й кавалерыйскай дывізіі.
З верасня 1941 года член Барысаўскага камуністычнага падполля, у верасні 1942 — кастрычніку 1943 камандзір Клічаўскага аператыўнага цэнтра. Адначасова з верасня 1942 камандзір 208-га партызанскага атрада, з лістапада — 1-й Клічаўскай партызанскай брыгады. У кастрычніку-жніўні 1943 камандзір ваенна-аператыўнай групы пры Магілёўскім падпольным абкоме КП(б)Б, у кастрычніку-жніўні 1943 член Магілёўскага падпольнага абкома КП(б)Б.
У 1943-53 у Савецкай Арміі, жыў у Ленінградзе.
Заазёрны (Салігорскі раён)
Заазё́рны (, Заозёрный) — пасёлак у Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Зажэвіцкага сельсавета.
Утвораны ў 2007 годзе.
Бэрэгы (Міжгірскі раён)
Бэрэгы (Бе́реги) — вёска ў Міжгірскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны.
Факультэт унутраных войскаў ВАРБ
Факультэт унутраных войскаў Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь‎ — адзін з факультэтаў Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь‎.
Апісанне
Факультэт вядзе адлік сваёй гісторыі ад 20 студзеня 1993 года. 23 чэрвеня 1996 года адбыўся першы выпуск лейтэнантаў, якія атрымалі вышэйшую адукацыю на факультэце і падрыхтаваных для праходжання службы ва ўнутраных войсках МУС Рэспублікі Беларусь.
7 мая 1998 года факультэту былі ўручаны Баявы Сцяг і Грамата Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — сімвалы воiнскага гонару, доблесці і славы.
Спецыяльнасці
Падрыхтоўка курсантаў на факультэце ўнутраных войскаў праводзіцца па спецыяльнасці «Кіраванне падраздзяленнямі ўнутраных войскаў» з кваліфікацыяй «Спецыяліст па кіраванню — юрыст» (тэрмін абучэння — 5 гадоў).
Акрамя падрыхтоўкі курсантаў, на факультэце ажыццяўляецца падрыхтоўка афіцэраў з ліку прапаршчыкаў і ваеннаслужачых кантрактнай службы, якія маюць вышэйшую і сярэднюю спецыяльную адукацыю, перападрыхтоўка спецыялістаў.
Пасля завяршэння абучэння выпускнікі факультэта праходзяць службу на першасных афіцэрскіх пасадах камандзіраў узводаў у злучэннях і воінскіх часцях унутраных войскаў Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
Гімн Замбіі
Стой і спявай аб Замбіі, ганарлівай і свабоднай (анг. Stand and Sing of Zambia, Proud and Free, бемба Lumbanyeni Zambia) - дзяржаўны гімн Замбіі, прыняты пасля атрымання незалежнасці ў 1964 г.
Музыка гімна ідэнтычная песні «Божа, дабраславі Афрыку», напісанай Еноха Сантонгай і выкарыстоўваецца ў якасці складовай часткі гімна ПАР, аднак словы складзеная нанова, бо песня Сантонгі прысвечана Афрыцы ўвогуле.
Курнішке (Ігналінскі раён)
Ку́рнішке (Kurniškė) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Казокіне. Насельніцтва 3 чал. (2001 г.).
Басманава (Глінкаўскі раён)
Басманава (Басма́ново) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Рамаданаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Тэрдаб’ятэ
Тэрдаб'ятэ (Terdobbiate) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 470 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 59 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 28070. Тэлефонны код — 0321.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Георгій Перамаганосец.
Прэтарыянская гвардыя
Прэтарыянская гвардыя (прэтарыянцы, praetoriani) — асабістыя целаахоўнікі імператараў Рымскай імперыі. Назва выкарыстоўвалася ў часы Рымскай рэспублікі, пазначаючы ахову рымскіх генералаў, якая існавала ў 275 годзе да н.э. Канстанцін Вялікі ў IV стагоддзі знішчыў гэта фарміраванне.
Жыль Дзюсеп
Жыль Дзюсеп (Gilles Duceppe; нар. 22 ліпеня 1947, Манрэаль) — канадскі палітык, лідар апазіцыйнага Квебекскага блоку, мэтай якога з’яўляецца аддзяленне правінцыі Квебек ад Канады. У ніжняй палаце канадскага парламенту, Дзюсеп прадстаўляе акругу Лар’е-Сент-Мары (правінцыя Квебек) з 1990.
Цяхтверэ (воласць)
Цяхтверэ (Tähtvere) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Тартумаа.
Прэтарыянская гвардыя
Прэтарыянцы — «гвардыя» рымскіх цэзараў, якая развілася з адборнага атрада (ablecti) саюзнікаў, што служыў у рэспубліканскі перыяд для аховы галоўнакамандуючага і яго прэторыя, адкуль і назва — cohorspraetoria. Сцыпіён Афрыканскі арганізаваў, пад тым жа імем, ахову з рымскіх вершнікаў. Штаб, канцылярыя і ўся найбліжэйшая світа палкаводца ці кіраўніка вобласці (квестар, пісцы, легаты, трыбуны, прэфект і перакладчыкі, ліктары, герольды, кур'еры, нарэшце знаёмыя і сябры — comites) складалі яго cohors praetoria. Для аховы парадку ў Італіі Актавіян Аўгуст стварыў 9 прэтарыянскіх кагорт, па 1000 чалавек кожная. Па-за службай прэтарыянцы насілі грамадзянскую адзежу (cob. togalae). Тры кагорты былі размешчаны на пастоі ў грамадзян у самым Рыме, астатнія — у іншых частках Італіі. Разам з гвардзейскай кавалерыяй (equites praetoriani), яны складалі ядро ўзброеных сіл якая зараджаецца імперыі. Аж да кіравання Септымія Севера ў гвардыю залічалі толькі выхадцаў Італіі. Узмоцненае дараванне, ганаровае становішча і 16-гадовы тэрмін службы (замест 20-гадовага простых легіянераў) складалі прывілеі гвардыі. Пасля гарадская паліцыя (cohortes urbanae) злілася з гвардыяй у адзін корпус, падзелены на 14 кагорт. Прэтарыянцы падпарадкоўваліся асобаму прэфекту — praefectus praetorio (прэфект прэторыя). Прэфект часоў імператара Тыберыя — Сеян, засяродзіў усю гвардыю ў Рыме, пабудаваўшы для яе адмысловы лагер — castra praetoria. Так як прэтарыянцы былі замяшаны ва ўсіх змовах і мецяжах імперыі, то арганізацыя іх неаднаразова падвяргалася зменам (напрыклад пры Вітэліі).
Канстанцін Вялікі зусім знішчыў прэтарыянскую гвардыю, замяніўшы яе новай, і разбурыў прэтарыянскі лагер — «гэта (па яго словах) сталае гняздо мецяжоў і распусты».
Цяхтверэ (воласць)
Палажэнне
Плошча воласці — 114,8 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2009 года складала 2690 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Ільматсалу.
Прэтарыянская гвардыя
Шматлікія рымскія імператары былі забіты прэтарыянцамі ці непасрэдна прэфектам прэторыя. Так, імператара Калігулу асабіста забіў прэфект прэторыя Херэя. Таксама пры ўдзеле прэфекта прэтарыянцаў быў забіты рымскі імператар Камод. Прэфект прэтарыянцаў Макрын арганізаваў змову з мэтай забойства імператара Каракалы (дынастыя Севераў), пасля чаго сам стаў рымскім імператарам.
Па легендзе, святы Себасцьян быў камандзірам прэтарыянскай гвардыі пры імператары Дыяклетыяне. Ім жа быў святы Адрыян Нікамедыйскі.
Спадчына
Імя прэтарыянцаў стала сінонімам інтрыг, канспірацый, нявернасці і забойстваў, але ў двух першых стагоддзях нашай эры яны аказалі вялікую паслугу рымскай дзяржаве. Тым часам яны зрыналі (ці спрабавалі зрынуць) жорсткіх, слабых, і непапулярных імператараў, падтрымліваючы толькі моцных і папулярных. Абараняючы іх, яны пашыралі іх уладу, стрымліваючы беспарадкі рымскага натоўпу і інтрыгі ў Сенаце. Прэтарыянская гвардыя даравала імперыі стабільнасць, якая спрыяла перыяду Pax Romana.
Толькі пасля кіравання Марка Аўрэлія, гвардыя стала ператварацца ў бязлітасных наёмнікаў, што выклікала адмоўнае да іх стаўленне. Аднак, такія ж эмоцыі выклікалі і дынастыя Севераў, а пасля падчас крызісу III стагоддзя легіёны, Сенат, і сам інстытут імператараў.
NGC 4575
NGC 4575 (іншыя абазначэнні — ESO 322-36, MCG -7-26-15, DCL 85, IRAS12351-4015, PGC 42181) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Юліус Вільбранд
Юліус Вільбранд (Julius Bernhard Friedrich Adolph Wilbrand, 1839—1906) — нямецкі хімік, які ў 1863 годзе вынайшаў трынітраталуол.
Біяграфія
Вільбранд быў сынам урача Іозефа Вільбранда (1811—1893) і Альберціны Кнап (1817—1892). Ён працаваў ва ўніверсітэце Гётынгена разам з Фрыдрыхам Бейльштэйнам і ўпершыню апісаў у 1863 годзе ізаляванне сіметрычнага трынітраталуолу (TNT).
Дзісенскі раён
Дзі́сенскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе БССР у 1940—1959 гг. Адміністрацыйны цэнтр — горад Дзісна.
Раён утвораны 15 студзеня 1940 года ў складзе Вілейскай вобласці БССР пасля скасавання Дзісенскага павета. Плошча 800 км². 12 кастрычніка 1940 года падзелены на 12 сельсаветаў: Дворышчанскі, Заазерыцкі, Каралеўскі, Краснагорскі, Ліпацінскі, Мікалаёўскі, Млынароўскі, Прасёлкавіцкі, Турчынскі, Чаронкаўскі, Шанціраўскі і Язненскі. З 20 верасня 1944 года Дзісенскі раён у складзе Полацкай вобласці. Станам на 1947 год у складзе раёна 1 горад і 560 сельскіх населеных пунктаў. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Дворышчанскі, Заазерыцкі, Каралеўскі, Краснагорскі, Ліпацінскі, Млынароўскі, Прасёлкавіцкі, Чаронкаўскі, Шанціраўскі сельсаветы, Турчынскі сельсавет перайменаваны ў Сцефанполлеўскі, утвораны Завуццеўскі, Малінаўскі і Туркоўскі сельсаветы. 10 сакавіка 1958 года ў склад раёна з Пліскага раёна перададзены Старынкаўскі сельсавет.
Раён скасаваны 3 кастрычніка 1959 года, горад Дзісна, Мікалаёўскі, Сцефанполлеўскі і Туркоўскі сельсаветы перададзены ў склад Мёрскага раёна, Завуццеўскі, Малінаўскі, Старынкаўскі, Язненскі сельсаветы, 8 населеных пунктаў Мікалаёўскага сельсавета (Галамысль I, Галамысль II, Донькі, Лугі, Пазікі, Салаўі, Ціханава і Шышкі) і 8 населеных пунктаў Сцефанполлеўскага сельсавета (Венсанполле, Красная Гара, Латышы, Лебядзінец, Мамонаўка, Мішальмонты, Пнёва і Саўлукі) — у склад Пліскага раёна, 31 населены пункт Сцефанполлеўскага сельсавета (Астабожы, Бальнова, Вінцэнтава, Гузоўка, Заламанне, Іванава, Казікі, Казуліна, Канцы, Красная Горка, Крыстынова, Курылава, Людвінова, Ляскова, Малышы, Мураўка, Мурашчына, Погары, Рэдзькі, Рэенполле, Сініцы, Смейна, Фантазія, Чарапы, Ямна I, Ямна II, Ямна III, Ямна IV, Ямна V, Ямна VI, Яськава) — у склад Шаркаўшчынскага раёна.
Нацыянальная Асамблея Замбіі
Нацыянальная Асамблея (National Assembly) - аднапалатны заканадаўчы орган (парламент) Замбіі.
Склад
У Нацыянальную Асамблею ўваходзяць 158 дэпутатаў. 150 дэпутатаў абіраюцца па мажарытарнай акругах. Астатнія 8 дэпутатаў прызначаюцца ўказам прэзідэнта. Тэрмін паўнамоцтваў - 5 гадоў.
Спікерам Асамблеі з'яўляецца Амусаа Мванамвамбва.
Каралавыя паліпы
Каралавыя паліпы (Anthozoa) — клас марскіх кішачнаполасцевых жывёл.
Баршчовычы
Баршчовычы (Борщо́вичі) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Каралавыя паліпы
Апісанне
Пашыраны ва ўсіх морах з дастаткова высокай салёнасцю. Пераважна каланіяльныя арганізмы. Вядомы з кембрыю; на Беларусі выяўлены з ардовіку 4 групы выкапнёвых каралавых паліпаў: абуляты, чатырох- і васьміпрамянёвыя каралы, геліялітыды. Сярод сучасных каралавых паліпаў 2 падкласы, каля 6 тысяч відаў.
Даўжыня асобін ад некалькіх міліметраў да 1 м. Цела звычайна цыліндрычнае, пабудавана паводле радыяльнага тыпу сіметрыі. Многія каралавыя паліпы маюць вапнавы або рагавы шкілет і ўдзельнічаюць у рыфаўтварэнні, зусім пазбаўлены цвёрдага шкілета актыніі.
Размважэнве палавое і бясполае (пачкаванне).
Шкілеты некаторых відаў (карал) выкарыстоўваюць у ювелірнай справе.
Васюкі (Глінкаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Наваселле (Бярэзінскі раён)
Вядомыя асобы
У вёсцы нарадзіўся і жыў у розныя перыяды жыцця Міхаіл Данілавіч Наскавец (1940-2006), эканаміст, іншадумца, ахвяра карнай псіхіятрыі.
Будзькіў
Будзькіў (Бу́дьків) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Рузвельт (рака)
Рузвельт (Roosevelt) — рака ў Паўднёвай Амерыцы, на тэрыторыі Бразіліі. Даўжыня ракі складае каля 640 км. Выток ракі знаходзіцца ў штаце Рандонія. Мае шэраг буйных прытокаў. Зліваецца з ракой Арыпуана, прытокам Мадэйры. Парогі і вадаспады. Раней называлася Рыа-дэ-Дувіда («рака сумненняў»), затым рака была названая ў гонар Тэадора Рузвельта, які яе даследаваў у складзе экспедыцыі 1913—1914 гадоў.
Плошча Герояў (Будапешт)
Плошча Герояў (Hősök tere) — адна са знакамітых плошчаў венгерскай сталіцы, размешчана ў Пешце. На плошчы Герояў сканчаецца праспект Андрашы, а за плошчай пачынаецца гарадскі парк Варашлігет. Плошча была аформлена да святкавання тысячагоддзя Венгрыі ў 1896 годзе і ўмясціла тады звыш за 50 тысяч гасцей, якія прыехалі ў Венгрыю.
Плошчу ўпрыгожваюць некалькі помнікаў. Першы, размешчаны ў цэнтры плошчы, прысвечаны тысячагоддзю пераходу мадзьяраў праз Карпаты і ўяўляе сабой высокую калону, на вяршыні якой знаходзіцца фігура арханёла Гаўрыіла на зямным шары з каронай караля Іштвана і апостальскім крыжам. Аўтарамі помніка з'яўляюцца архітэктар Альберт Шыкеданц і скульптар Дзьёрдзь Зала, яго ўзвядзенне заняло 42 года. Па легендзе звярнуць венграў у хрысціянства загадаў святому Іштвану менавіта арханёл Гаўрыіл, які з'явіўся яму ў сне. Каля падножжа манумента адлюстраваны правадыры сямі мадзьярскіх плямёнаў на чале з князем Арпадам, заснавальнікам кіруючай венгерскай дынастыі.
Дзве паўкруглыя каланады, якія размясціліся на плошчы Герояў за калонай арханёла Гаўрыіла, — гэта помнік героям Венгрыі. Даўжыня кожнай з каланад складае 85 м. Паміж калонамі злева направа ўсталяваны бронзавыя статуі прадстаўнікоў дынастыі Арпадаў: святы Іштван, святы Ласла, Кальман I Кніжнік, Андраш II і Бела IV, затым прадстаўнікі Анжуйскай дынастыі: Карл Роберт і Людовік I Вялікі, Янаш Хуньядзі, Мацьяш Корвін, далей трансільванскія князі Іштван Бочкаі, Габар Бетлен, Імрэ Цёкёлі, Ферэнц II Ракацы і барацьбіт за свабоду венгерскага народа Лаяш Кошут. Каланады ўвянчаны алегарычнымі фігурамі Вайны і Міру, Мудрасці і Славы, Працы і Росквіту.
Побач з цэнтральнай калонай на плошчы Герояў усталявана каменная пліта — мемарыял венгерскім салдатам, загінулым у сусветных войнах, дзе ў дні нацыянальных свят стаіць ганаровая варта і праходзяць урачыстыя цырымоніі ўскладання кветак.
Абапал плошчу Герояў замыкаюць два будынкі ў стылі неакласіцызму — Музей выяўленчых мастацтваў і Выстаўная зала Мючарнак (Музей сучаснага мастацтва).
Пад плошчай размешчана аднайменная станцыя Будапешцкага метрапалітэна.
Северы
Севе́ры (Severi) — дынастыя рымскіх імператараў у 193—235. Северы стварылі ваенна-бюракратычную манархію, якая бараніла інтарэсы шырокіх кругоў рабаўладальнікаў. Палітыка Севераў (за выключэннем Аляксандра Севера) насіла антысенацкі характар.
Да Севераў належалі:
Пясочнік ісландскі
Апісанне
Даўжыня цела 23-27 см, размах крылаў 46-55 см. У шлюбным уборы спод цела ржавага колеру, верх жоўта-карычневы з выразнымi цёмнымi рыскамi. У негнездавы час шаравата-карычняваты, ад споду белы. Верх цела з характэрным лускаватым рысункам. Дзюба кароткая i прамая. У палёце зверху светлая паяснiца i хвост з мноствам цёмных плямак, па краі крыла больш светлая паласа.
Пашырэнне
Арэал разарваны. Ізалявана жыве невялікімі «астраўкамі» ў крайніх раёнах Паўночнай Галарктыкі, у Азіі і Амерыцы. Магчыма, гняздзіцца і на Шпіцбергене.
Насяляе арктычную пагоркавую або горную тундру далёка ад марскіх берагоў, аддае перавагу паўастравам і астравам, якія выступаюць на поўнач за край мацерыка; на Грэнландыі — скалістыя паліцы са скальным друзам, вулканічнай лавай або кучамі лёду з ледавiкоў. Пад час пералётаў і на зімоўцы — марскія ўзбярэжжы (пясчаныя, глеевыя або камяністыя).
Пералётны від. Рэгулярна пралятае праз Еўропу. Месца зімовак: Заходняя Еўропа, Брытанскія а-вы, Ірландыя, Інданезія, Малайзiя, Індакітай, Аўстралія, Новая Зеландыя, Паўночная, Заходняя і Паўднёвая Афрыка, паўднёвыя ўзбярэжжы Паўночнай (Фларыда), Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыкi (галоўным чынам Аргенціна).
Асаблівасці біялогіі
Гняздо ладзіць на сухім адкрытым пагорку, звычайна паблізу вады, часам у купіне раслін. Гэта амаль плоская ямка з высцілкай з кавалкаў раслін і лішайнікаў.
Яйкі (3-4) ад авальных да грушападобных, светла-гліністыя, жаўтавата-зеленаватыя або аліўкава-зеленаватыя, глыбокія плямы — невялікія, светла-фіялетавыя, паверхневыя — чорна-карычневыя, на тупым канцы могуць злівацца.
Паліўное (Карагандзінская вобласць)
Паліўное — сяло ў Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карагандзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 353259700.
Эўклаз
Эўклаз (ад εὐ- — добра і κλάσις - пералом, разбіванне) — рэдкі мінерал класа сілікатаў, сілікат алюмінія і берылія.
Упершыню эўклаз быў апісаны ў 1792 годзе французскім мінералогам Р. Ж. Гаюі.
Радовішчы
Сустракаецца ў пегматытах і ў россыпах. Самае вядомае радовішча знаходзіцца ў Бразіліі (Ору-Прэту). Таксама маюцца радовішчы ў Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга, Зімбабвэ, Танзаніі, Мазамбіку, Індыі, Італіі (Бальцана), Аўстрыі (Раўнарыс), Расіі (Урал, Якутыя).
Хааслава (воласць)
Хааслава (Haaslava) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Тартумаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 110 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2006 года складала 1684 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — вёска Курэпалу.
Струстаўскі валун
Стру́стаўскі валу́н, валун «Вялікі камень» струстаўскі — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння (з 1992 года) у Беларусі. Размешчаны за 1 кіламетр на поўнач ад вёскі Струста Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці, каля затокі возера Струста.
Апісанне
Чырвона-буры дробназярністы граніт рапаківі з крышталямі ружовага палявога шпату (авоіды 1—3 см.). Даўжыня 4,5 м, шырыня 4,4 м, вышыня 1,5 м, у абводзе 13,8 метраў, аб’ём 16 м³. Маса 42 тоны. Прынесены ледавіком каля 20—18 тысяч год назад з Аландскіх астравоў. У старажытнасці меў культавае значэнне. На верхняй пляцоўцы захаваўся надпіс «R 1780».
Мюлер (футбаліст)
Луі́с Анто́ніу Карэ́а да Ко́ста (Luís Antônio Corrêa da Costa; нар., Кампу-Гранды), больш вядомы як Мю́лер (Müller) — бразільскі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1994 у складзе нацыянальнай зборнай Бразіліі. Па колькасці галоў за «Сан-Паўлу» (158 мячоў), займае 7-е месца ў гісторыі клуба.
Кар’ера
Мюлер пачаў сваю кар’еру ў клубе «Сан-Паўлу» ў 1984 годзе і выступаў за гэты клуб да 1987 года, выйграўшы два чэмпіянаты Сан-Паўлу і чэмпіянат Бразіліі, а таксама стаў іграком нацыянальнай зборнай, у складзе якой паехаў на чэмпіянат свету, дзе на турніры заваяваў месца ў стартавым складзе каманды. У 1988 годзе Мюлер перабраўся ў Італію, дзе пачаў выступаць за «Тарына», нягледзячы на ​​тое, што бразілец забіваў у камандзе-аўтсайдары ў кожнай трэцяй гульні, гэта не выратавала турынскі клуб ад вылету ў Серыю B, аднак Мюлер дапамог клубу выйграць 2 Кубкі Італіі, што было несумнеўным поспехам клуба. Адразу пасля гэтага Мюлер пакінуў Еўропу і вярнуўся ў «Сан-Паўлу», выйграўшы з камандай яшчэ два чэмпіянаты штата і першынство Бразіліі. Але найбольшых поспехаў клуб дамогся на міжнароднай арэне, выйграўшы два Кубкі Лібертадорэс і два Міжкантынентальныя кубкі, у другім з якіх гол Мюлера прынёс перамогу «Сан-Паўлу» ў матчы з «Міланам» 3:2, пасля чаго Мюлер быў прызнаны найлепшым іграком матча. У 1995 годзе Мюлер з’ехаў на заробкі ў Японію, выступаючы за клуб «Касіва Рэйсал». Вярнуўшыся ў Бразілію праз год, Мюлер перайшоў у «Палмейрас», выйграўшы з камандай свой апошні тытул чэмпіёна штата. У 1996 годзе «Палмейрас» устанавіў рэкорд па колькасці галоў у чэмпіянаце, 100 мячоў, частка з якіх прыйшлася на долю Мюлера. Следам за «Палмейрасам», Мюлер гуляў за «Сан-Паўлу», ужо не паказваючы свайго былога ўзроўню гульні, і італьянскую «Перуджу», за якую правёў толькі 6 матчаў. У 1997 годзе Мюлер перайшоў у «Сантус», дзе гуляў два гады, але ніякіх тытулаў не дамогся. Пасля гэтага, Мюлер перайшоў у «Крузейру», выйграўшы з клубам некалькі трафеяў. Пазней Мюлер гуляў за «Карынтыянс», «Сан-Каэтану», «Тупі», «Партугезу Дэспортус» і «Іпатынгу». Скончыўшы кар’еру іграка, Мюлер стаў тэлекаментатарам, працуючы на ​​тэлеканале TV Bandeirantes, у тым ліку і на матчах чэмпіянату свету 2006 года. А адразу пасля турніру, Мюлер заняў пасаду выканаўчага дырэктара клуба «Санту-Андрэ», падпісаўшы кантракт на 5 гадоў.
Івоніна (Рамаданаўскае сельскае паселішча)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Рэнэ Жуст Гаюі
Рэнэ Жуст Гаюі (René Just Haüy, больш дакладнае вымаўленне: Аюі; 28 лютага 1743, Сен-Жуст-ан-Шасэ — 1 чэрвеня 1822, Парыж) — французскі мінералог, стваральнік навуковай крышталяграфіі.
Дзмітрый Іванавіч Дубяга
Дзмітрый Іванавіч Дубяга (, вёска Соіна, Мсціслаўскі павет, цяпер Смаленская вобласць — ) — расійскі астраном.
Куронай
Куро́най (Kuronai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Губавы.
NGC 4576
NGC 4576 (іншыя абазначэнні — UGC 7792, MCG 1-32-116, ZWG 42.182, VCC 1721, PGC 42152) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вэрхня Білка
Вэрхня Білка (Ве́рхня Бі́лка) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дом па Мінскай вуліцы, 11 (Орша)
Дом па Мінскай вуліцы, 11 — будынак у Оршы. Вуглавы, па скрыжаванні вуліц Мінскай і Леніна, на ўзгорку. Пабудаваны ў пачатку XX ст. У савецкі час у ім размяшчаліся Дом піянераў і школьнікаў, музычная школа. У архітэктуры шырока выкарыстаны дэкаратыўныя ўласцівасці фігурнай цаглянай муроўкі.
Архітэктура
Двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак накрыты двухсхільным дахам. Да галоўнага фасада асіметрычна далучаецца аб’ём уваходнага тамбура з міжпаверхавай лесвіцай, да тарцовага — прыбудова. Элементы дэкору фасадаў вырашаны сродкамі цаглянай муроўкі: ліштвы акон, сандрыкі, клінападобныя аркі, філёнгі, лапаткі, міжпаверхавы фігурны пояс. Папярочнай сцяной дом падзелены па 2 палавіны, планіроўка зменена адпаведна сучаснаму выкарыстанню.
Тарнака
Тарнака (Tornaco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 881 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 68 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 28070. Тэлефонны код — 0321.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Марыя Магдаліна.
Алан Гарсія
Алан Габрыэль Людвіг Гарсія Перэс (Alan Gabriel Ludwig García Pérez,, Ліма — , Ліма) — прэзідэнт Перу ў 1985—1990 і ў 2006—2011.
Стрэліў сабе ў галаву пры спробе арышту, памёр у шпіталі ў той жа дзень.
Міхаіл Міхайлавіч Зялёнкін
Міхаіл Міхайлавіч Зялёнкін (, Рудзенск, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць — Мінск) — Герой Савецкага Саюза, беларускі мастак.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і чыгуначніка. Пасля заканчэння Віцебскага мастацкага вучылішча працаваў у Мiнску на фабрыцы «Кастрычнік», там жа вучыўся ў аэраклубе. З 1939 ў шэрагах Чырвонай Арміі. У 1941 годзе скончыў Батайскую ваенную авіяцыйную школу лётчыкаў. Ваяваў у складзе 156-го авіяпалка на Калінінскім, Заходнім, Волхаўскім, 1-м і 2-м Беларускіх франтах. Свае першыя паветраныя перамогі сяржант М. М. Зялёнкiн атрымаў на знішчальніку І-16. З лета 1944 ваяваў ужо на Як-3.
Да жнiўня 1944 начальнік звяна 156-га знішчальнага авіяцыйнага палка. Здзейсніў 218 баявых вылетаў, збіў асабіста 19 самалётаў і 1 аэрастат.
15 траўня 1946 за мужнасць і венную доблесць, праяўленыя ў гады Вялікай Айчыннай вайны, лётчыку было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза. Узнагароджаны ордэнамі: Леніна, Чырвонага Сцяга, Суворава 3-й ступені, Айчыннай вайны 1-й ступені, Чырвонай Зоркі; медалямі.
У 1954 годзе скончыў Беларускі інстытут народнай гаспадаркі, жыў і працаваў у Мінску. З 1965 Член Саюза мастакоў СССР. Пахаваны на Паўночных могілках у Мінску.
Геаграфія Замбіі
Замбія — краіна з трапічным кліматам без выхаду да мора, размешчаная ў асноўным на плато. Плошча — 752 614 км² і займае 39 месца ў свеце.
Агульная працягласць дзяржаўнай мяжы складае 5664 км.: з Анголай — 1110 км, з Дэмакратычнай Рэспублікай Конга — 1930 км, з Малаві — 837 км, з Мазамбікам — 419 км, з Намібіяй — 233 км, з Танзаніяй — 338 км і з Зімбабве — 797 км.