cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Арліўка (Ноўгарад-Сівэрскі раён)
У ХІХ стагоддзі мястэчка Арліўка было ў складзе Арліўскай воласці Ноўгарад-Северскага павета Чарнігаўскай губерні.
Штольберг (Рэйнланд)
Штольберг (Stolberg) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Ахен. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 98,51 км². Афіцыйны код — 05 3 54 032.
Горад падзяляецца на 17 гарадскіх раёнаў, у прыватнасці, Брайнігерберг і іншыя.
Загор’е (Красненскі сельсавет)
Заго́р’е (, Загорье) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Красненскага сельсавета.
Да 16 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Паланаеўскага сельсавета.
Вобласць значэнняў
Вобласць значэнняў функцыі — мноства значэнняў, якія прымае функцыя ў выніку яе прымянення.
Вызначэнне
Няхай зададзена функцыя ~f, якая выражае мноства ~X в ~Y, гэта значыць: f: X \to Y; тады
Вісмар
Вісмар (Wismar) — горад у Германіі, горад зямельнага падпарадкавання, ганзейскі горад, размешчаны ў зямлі Мекленбург-Пярэдняя Памеранія.
NGC 7470
NGC 7470 (іншыя абазначэнні — PGC 70431, ESO 239-9, IRAS23023-5023) — галактыка ў сузор’і Журавель.
Вісмар
Насельніцтва складае 45 182 чалавекі (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 41,36 км².
NGC 7470
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фаралонавы астравы
Геаграфія
Фаралонавы астравы месцяцца ў 41,7 км на захад ад Сан-Францыска. Складаюцца з 3 груп: Паўночнай, Паўднёва-Усходняй і Сярэдняй. Часам у склад архіпелага ўключаюць прыбярэжную водмель Фані-Шоп. Найбольшую плошчу мае Паўднёва-усходняя група (387 688 м²). Плошча Паўночнай групы — усяго 28 270 м², Сярэдняй — 3 362 м². Усе астравы ўяўляюць сабою гранітныя скальныя фармацыі кантынентальнага паходжання, рэшткі старажытнага горнага ланцуга, адгалінавання Сьера-Невада. Найвышэйшы пункт знаходзіцца ў Паўднёва-усходняй групе і дасягае 109 м над узроўнем акіяна.
Асавэ (Ноўгарад-Сівэрскі раён)
Асавэ (Осове́) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Фаралонавы астравы
Прырода
Флора Фаралонавых астравоў абмежавана купкамі травяністай расліннасці, мохамі і лішайнікамі. Архіпелаг з'яўляецца натуральным прыбежышчам марскіх птушак — гарбатак, буравеснікаў, сеўцападобных, бакланаў і інш. На скалах існуюць лежбішчы ластаногіх. Прыбярэжныя воды насяляюць васьміногі, кіты і акулы.
Міжнародная класіфікацыя хвароб
Міжнародная статыстычная класіфікацыя хвароб і праблем, звязаных са здароўем (International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems) — дакумент, які выкарыстоўваецца як вядучая статыстычная і класіфікацыйная аснова ў ахове здароўя. Складаецца пад кіраўніцтвам Сусветнай арганізацыі аховы здароўя і пераглядаецца прыкладна кожныя дзесяць год.
У цяперашні час дзейнічае Міжнародная класіфікацыя хвароб дзясятага перагляду (МКХ-10). Наступная рэдакцыя (МКХ-11) чакаецца ў 2018.
Антычасціца
Антычасціца — часціца-двайнік некаторай іншай элементарнай часціцы, якая валодае той жа масай і тым жа спінам, але адрозніваецца ад яе знакамі ўсіх іншых характарыстык узаемадзеяння (зарадаў, такіх як электрычны і каляровы зарады, барыённы і лептонны квантавыя лікі).
Само азначэнне таго, што называць «часціцай» у пары часціца-антычасціца, у значнай меры ўмоўна. Аднак пры дадзеным выбары «часціцы» яе антычасціца вызначаецца адназначна. Захаванне барыённага ліку ў працэсах слабага ўзаемадзеяння дазваляе па ланцужку распадаў барыёнаў вызначыць «часціцу» ў любой пары барыён-антыбарыён. Выбар электрона як «часціцы» ў пары электрон-пазітрон фіксуе (з прычыны захавання лептоннага ліку ў працэсах слабага ўзаемадзеяння) вызначэнне стану «часціцы» ў пары электронных нейтрына-антынейтрына. Пераходы паміж лептонамі розных пакаленняў (тыпу ) не назіраліся, так што вызначэнне «часціцы» у кожным пакаленні лептонаў, наогул кажучы, можа быць выраблена незалежна. Звычайна па аналогіі з электронам «часціцамі» называюць адмоўна зараджаныя лептоны, што пры захаванні лептоннага ліку вызначае адпаведныя нейтрына і антынейтрына. Для базонаў паняцце «часціца» можа фіксавацца вызначэннем, напрыклад, гіперзараду.
Існаванне антычасціц
Існаванне антычасціц было прадказана П. А. М. Дзіракам. Атрыманае ім у 1928 годзе квантавае рэлятывісцкае ўраўненне руху электрона (ураўненне Дзірака) з неабходнасцю ўтрымлівала рашэнні з адмоўнымі энергіямі. У далейшым было паказана, што знікненне электрона з адмоўнай энергіяй варта інтэрпрэтаваць як ўзнікненне часціцы (той жа масы) з станоўчай энергіяй і з станоўчым электрычным зарадам, г. зн. антычасціцы ў адносінах да электрона. Гэтая часціца — пазітрон — была адкрыта ў 1932 годзе.
У наступных эксперыментах было ўстаноўлена, што не толькі электрон, але і ўсе астатнія часціцы маюць свае антычасціцы. У 1936 годзе ў касмічных прамянях былі адкрыты мюон (μ-) і μ+ яго антычасціца, а ў 1947 — π- і π+-мезоны, якія складалі пару часціца-антычасціца; ў 1955 у вопытах на паскаральніку зарэгістраваны антыпратон, у 1956 — антынейтрон і г. д. Да цяперашняга часу назіраліся антычасціцы практычна ўсіх вядомых часціц, і не выклікае сумневу, што антычасціцы маюцца для ўсіх часціц.
Сапраўдныя нейтральныя часціцы
Для некаторых нейтральных часціц антычасціца тоесна супадае з часціцай. Гэта, у прыватнасці, фатон, нейтральны пі-мезон, эта-мезон і іншыя кварконіі, хігсаўскі базон, Z-базон, гравітон. Такія часціцы называюць сапраўднымі нейтральнымі. Падкрэслім, што электрычна нейтральныя часціцы могуць і не супадаць са сваімі антычасціцамі. Гэта, у прыватнасці, тычыцца нейтрона, нейтрына, нейтральнага каона і г. д.
Усе вядомыя сапраўдныя нейтральныя часціцы — базоны, аднак у прынцыпе могуць існаваць і сапрўдныя нейтральныя ферміёны.
Асцыляцыі
Калі які-небудзь з квантавых лікаў з электрычна нейтральнай часціцы не захоўваецца строга, то магчымыя пераходы (асцыляцыі) паміж станамі часціцы і яе антычасціцы. У гэтым выпадку станы з пэўным квантавым лікам, які не захоўваецца поўнасцю, не з'яўляюцца ўласнымі станамі аператара энергіі-імпульсу, а ўяўляюць сабой суперпазіцыі сапраўдных нейтральных станаў з пэўнымі значэннямі масы. Падобная з'ява можа рэалізоўвацца ў сістэмах, , і т. п.
Нараджэнне і анігіляцыі
Пры сутыкненні часціцы са сваёй антычасціцай магчымая іх анігіляцыя.
Донькі
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 3 кастрычніка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Мікалаёўскага сельсавета Дзісенскага раёна, да 21 кастрычніка 1959 года ў падпарадкаванні Пліскага раёна, з 21 кастрычніка 1959 года ў складзе Малінаўскага сельсавета Пліскага раёна , з 15 кастрычніка 1960 года ў складзе Завуццеўскага сельсавета.
Члухаў
Члухаў (Człuchów, Schlochau — Шлохау) — горад на поўначы Польшчы, за 140 км ад Гданьска і 360 км ад Варшавы. Адміністрацыйны цэнтр Члухоўскага павета Паморскага ваяводства, утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Члухаў. Займае плошчу 12,48 км², насельніцтва 15 тыс. чалавек (на 2019).
Нёман (часопіс)
«Нёман» (1945) — літаратурна-мастацкі і грамадска-публіцыстычны беларускі часопіс, які выдаецца на рускай мове.
Гісторыя
Выдаецца ў Мінску з 1945 года на рускай мове. Спачатку выходзіў 6 разоў у год як альманах рускай секцыі Саюза пісьменнікаў Беларусі «Отчизна». З 1947 года — «Советская отчизна». З 1960 года — пад сучаснай назвай.
Тыраж у савецкі час перавышаў 100 000 асобнікаў (1974).
Прадстаўляў беларускую літаратуру на прасторах СССР.
Сучаснасць
У цяперашні час заснавальнікамі выдання з'яўляюцца Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь, ГА Саюз пісьменнікаў Беларусі, РВУ «Літаратура і Мастацтва».
У 2002-2012 гадах уваходзіў у склад рэдакцыйна-выдавецкай установы «Літаратура і Мастацтва». Цяпер у складзе Выдавецкага дома «Звязда».
Часопіс публікуе творы на рускай мове і пераклады з беларускай мовы ў наступных рубрыках: проза, паэзія, публіцыстыка, гісторыя, культура, нацыя, літаратурная крытыка, успаміны, дакументы. У 2003 годзе заключана дамова пра творчае супрацоўніцтва з рускім часопісам «Наш современник».
На пачатак 2022 года наклад 660 асобнікаў.
11 красавіка
11 красавіка — сто першы (сто другі ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Кудлаіўка (Ноўгарад-Сівэрскі раён)
Кудлаіўка (Кудлаї́вка) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Альхоўка (Магілёўскі раён)
Альхо́ўка (, Ольховка) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Семукацкага сельсавета. Размешчана за 40 км на паўднёвы захад ад Магілёва, за 4 км ад чыгуначнай станцыі Семукачы на лініі Магілёў—Асіповічы. Рэльеф раўнінны, на поўдзень мяжуе з лесам. Транспартныя сувязі па мясцовай дарозе праз в. Семукачы і далей па шашы Магілёў—Бабруйск.
Найноўшы час
Вядома ў Расійскай імперыі з пачатку XX ст. У 1909 годзе ўрочышча Альхоўка (9 двароў) у Гарадзішчанскай воласці Быхаўскага павета Магілёўскай губерні. З сакавіка да кастрычніка 1918 года акупіравана германскімі войскамі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала яе разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. З 1919 года ў Гомельскай губерні РСФСР. 9 мая 1923 года перададзена Магілёўскаму павету.
У сакавіку 1924 года вёску вярнулі БССР, з 20 жніўня 1924 года ў Вялікабялевіцкім сельсавеце Магілёўскага раёна Магілёўскай акругі (да 26 ліпеня 1930), з 20 жніўня 1938 года ў Магілёўскай вобласці. У 1930-я гг. вяскоўцы ўступілі ў калгас.
У Вялікую Айчынную вайну з ліпеня 1941 года да 27 чэрвеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. З 16 ліпеня 1954 года ў Семукацкім, з 22 ліпеня 1960 года ў Вендаражскім, з 4 чэрвеня 1965 года зноў у Семукацкім сельсаветах. У 1990 годзе ў складзе саўгаса «Бялевічы» (цэнтр — в. Бялевічы).
Планіроўка
Планіровачна складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход і забудаванай двухбакова, шчыльна традыцыйнымі драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Асаўцы (Столінскі раён)
Асаўцы́ (, Осовцы) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Відзіборскага сельсавета.
Дуброва (Мёрскі раён)
Дубро́ва (, Дуброва) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Завуццеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Варсынь
Варсы́нь (, Ворсынь) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Відзіборскага сельсавета.
Катарга
Прымусовая карная праца на карысць казны як мера пакарання, разам са ссылкай, была вядома з глыбокай старажытнасці і ўжо ў Рымскай імперыі, дзе даволі шырока ўжывалася, пакінуўшы пасля сябе, напрыклад, рымскія водаправоды. Распаўсюджанай формай прымусовай працы злачынцаў да канца Сярэднявечча амаль ва ўсіх раманскіх народаў была праца на галерах — вёсельных суднах, якія рухаюцца мускульнай сілай асуджаных.
Касцяжына
Касцяжына (Kościerzyna, Berent — Берэнт) — горад на поўначы Польшчы, за 60 км ад Гданьска і 355 км ад Варшавы. Адміністрацыйны цэнтр Касцерскага павета Паморскага ваяводства, утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Касцяжына. Займае плошчу 15,83 км², насельніцтва 24 тыс. чалавек (на 2019).
Тызі-Узу (правінцыя)
Тызі-Узу  — адзін з сарака васьмі вілаяў у Алжыры, які знаходзіцца на поўначны краіны. Правінцыя размяшчаецца на беразе Міжземнага мора. Адміністрацыйны цэнтр — Тызі-Узу. Плошча — 3 568 км², насельніцтва 1 119 646 (на 2008 год).
Марыоры
Марыоры (саманазва Moriori, літаральна "просты чалавек" або "сапраўдны чалавек") — карэнныя насельнікі астравоў Чатэм. Жывуць у Новай Зеландыі. Агульная колькасць - 945 чал. (2001 г.).
Паходжанне
Упершыню еўрапейцы сутыкнуліся з марыоры ў 1791 г., калі брытанская экспедыцыя на чале Джорджа Ванкувера адкрыла астравы Чатэм. Згодна першым апісанням, марыоры мелі значна больш прымітыўную культуру, чым маары і іншыя народы Палінезіі, а таксама адрозніваліся цёмнай скурай, аднак размаўлялі на палінезійскай мове. У гэтай сувязі высоўваліся тэорыі пра тое, што марыоры былі прамымі нашчадкамі першых насельнікаў Новай Зеландыі меланезійскага паходжання.
Самі марыоры апавядалі пра тое, што паходзяць ад легендарнага правадыра Ронгамаіўхенуа, які прыплыў на Чатэм з Ўсходняй Палінезіі, а яго брат Ронгамаітэрэ адправіўся на зямлю Аотэа (мяркуюць, што гэта была Новая Зеландыя, якую абарыгены-маары называлі Аатэароа). У іншым варыянце міфа маары самі прыплылі з Аотэа. Археалагічныя дадзеныя сведчаць пра тое, што марыоры з'явіліся на Чатэме адносна позна, хаця не пазней за 1500 г. н. э.
У сучаснасці дамінуе думка, што продкамі марыоры былі маары Паўднёвага вострава Новай Зеландыі. Асаблівасці іх культуры тлумачацца ізаляцыяй і прыстасаваннем да адносна беднай прыроды астравоў Чатэм.
Гісторыя
К моманту прыбыцця еўрапейцаў астравы Чатэм і Піт насяляла прыблізна 2000 - 2500 чал. У кан. XVIII - перш. пал. XIX стст. Чатэм часта наведвалі караблі паляўнічых на ластаногіх. Пакольку еўрапейцы не імкнуліся ствараць сталых паселішчаў, адносіны паміж імі і марыоры мелі мірны характар. Аднак з-за ўвезеных эпідэмічных захворванняў загінула ад 10 да 20 працэнтаў мясцовага насельніцтва. На еўрапейскія паляўнічыя судны ў якасці матросаў і зверабояў наймаліся маары. Такім чынам адзін з іх, Рапата Тамаіхенгіа наведаў астравы Чатэм і давёў пра гэта правадырам маарыйскіх плямён.
19 лістапада 1835 г. 400 маары з плямён Нгаці Мутунга і Нгаці Тама з дапамогай брытанскага гандлёвага карабля дасягнулі вострава Чатэм і пачалі знішчаць марыоры з дапамогай сучаснай зброі, баявых сякер і булаў. У першую чаргу забівалі дарослых мужчын, але сярод ахвяр былі таксама жанчыны і дзеці. Марыоры, культура якіх мела мірны характар, не былі здольныя арганізаваць супраціў. Згодна распаўсюджанаму ў маары канібальскаму звычаю, некаторых забітых і палонных пераможцы з'ядалі. Ацалелыя марыоры (жанчыны і малыя дзеці) былі ператвораныя ў рабоў. Ім забаранялася ўступаць у шлюб з захопнікамі. Многія паміралі ад адчаю.
У 1843 г. на Чатэме пасялілася група лютэранскіх місіянераў, якую складалі першапачаткова мужчыны. Некаторыя з іх да прыбыцця еўрапейскіх жанчын жаніліся на дзяўчынах-марыоры або мелі з апошнімі цесныя стасункі. Акрамя таго, тубыльцам аказвалася матэрыяльная дапамога. Дзякуючы гэтаму, а таксама сувязям з мужчынамі-маары марыоры ўзнаўлялі сваю колькасць. Тым не менш, у 1862 г. на Чатэме застаўся ўсяго 101 прадстаўнік карэннага насельніцтва. Сучасныя марыоры фактычна з'яўляюцца метысамі. Апошні чыстакроўны марыоры Томі Саламон (Таме Харамона Рэхе) памёр 19 сакавіка 1933 г.
У 1870 г. Зямельны суд для мясцовага насельніцтва Новай Зеландыі прыняў рашэнне перадаць марыоры 2,7 працэнтаў зямлі на астравах Чатэм. Астатняя дасталася Нгаці Мутунга.
У 1986 г. урад Новай Зеландыі прызнаў генацыд марыоры. Была ўзведзена статуя Томі Саламона. Прэм'ер-міністр Дэвід Лонгі адзначыў, што навазеландцы абавязаны сачыць, каб марыоры не згубілі сваё месца ў гісторыі.
У студзені 2005 г. быў ўзноўлены Капінга Мараэ (Дом Міру) марыоры. Дзейнічае арганізацыя "Хакатэхі Марыоры Траст", якая займаецца адраджэннем культуры і прадстаўляе марыоры ў свеце.
Традыцыйная культура
Асновай жыццязабеспячэння марыоры з'яўляліся збіральніцтва, паляванне на птушак і ластаногіх, а таксама лоў рыбы. Прылады працы рабілі з камяню, дрэва і звярыных костак. Вопратку - з апрацаванага льну і птушынага пер'я. Паколькі на астравах Чатэм не было дрэваў, прыгодных для будоўлі лодак, па мору марыоры рухаліся на плытах.
Традыцыйнай рэлігіяй, відавочна, быў распаўсюджаны сярод палінезійцаў політэізм. Захаваліся ракаў маморы - выразаныя на дрэвах рытуальныя знакі і гаі, месцы рэлігійнай пашаны. Таксама характэрны культ продкаў. Адзін з іх, Нунуку-венуа, шанаваўся як той, хто забараніў войны і канібалізм. Узаемныя праблемы марыоры вырашалі праз індывідуальныя рытуальныя баі і замірэнне.
Мова
Родная мова марыоры мае палінезійскае паходжанне. Непісьменная. Большасць сучасных марыоры размаўляюць на англійскай мове.
Эндру Гарфілд
Эндру Гарфілд (нар. 20 чэрвеня 1983, Лос-Анджэлес, ЗША) — амерыканскі.
11 лютага
11 лютага — сорак другі дзень года па Грыгарыянскім календары
Завуцце
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 55 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Мёры, за 144 км ад Віцебска, за 28 км ад чыгуначнай станцыі Зябкі, каля левага берага ракі Авута.
Астравіта (возера, Віцебскі раён)
Астраві́та — возера ў Беларусі ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Віцьба, за 10 км ад Віцебска, за 2 км ад аграгарадка Вароны і аўтамабільнай дарогі (Віцебск — Лёзна).
Плошча люстра возера складае 0,38 км², даўжыня 0,84 км, найбольшая шырыня 0,79 км. Даўжыня берагавой лініі 2,84 км. Найбольшая глыбіня возера 8,8 м, сярэдняя — 4,2 м. Аб’ём вады ў возеры 1,58 млн м³. Катлавіна тэрмакарставага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй ад 7—8 да 20 метраў. Берагі зліваюцца са схіламі катлавіны, месцамі сплавінныя. На захадзе возера забалочаная пойма. Дно Астравіта плоскае, да глыбіні ў 1,5 м пясчанае, глыбей выслана слоем гліністага ілу таўшчынёй да 4,2 м.
У паўднёвай частцы возера два вострава агульнай плошчай каля 0,3 га. Празрыстасць вады да 3 метраў. Возера эўтрофнае. Пратокай злучаецца з возерам Асінаўскае.
Жытомірскі павет
Жытомірскі павет — адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіеўскага ваяводства Вялікага княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай, а затым — Валынскай губерні Расійскай імперыі, якая існавала з рознымі межамі з 1471 па 1923 год. Адміністрацыйны цэнтр — горад Жытомір.
Гісторыя
Утвораны вялікім князем літоўскім Казімірам на аснове заходняй часткі зямель Кіеўскага княства ў 1471 годзе. Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай у 1795 годзе павет нанова ўтвораны ў складзе Валынскага намесніцтва. У 1797 годзе павет увайшоў у склад Валынскай губерні. У 1923 годзе павет быў скасаваны, на яго тэрыторыі быў утвораны Жытомірскі раён УССР.
Этнічны склад
Паводле перапісу 1897 года насельніцтва павета складала 433 859 чалавек, у тым ліку ў Жытоміры — 65 895 чалавек.
Нацыянальны склад па перапісу 1897 года:
Шыльніца
Шыльніца, Шыльнік (Subularia) — манатыпны род кветкавых раслін сямейства капуставых.
Арэал і экалогія
Пашыраны ва ўмераным поясе Еўразіі, Паўночнай Амерыкі і ў гарах Усходняй Афрыкі. Адзіны від —. Трапляецца рэдка па берагах і ў прыбярэжнай зоне рэкі і азёр.
На Беларусі ў апошнія дзесяцігоддзі не адзначана.
Кальчычы
Кальчы́чы (, Кальчичи) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Красненскага сельсавета.
Да 16 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Паланаеўскага сельсавета.
NGC 7472
NGC 7472 (іншыя абазначэнні — NGC 7482, PGC 70446, MCG 0-58-29, ZWG 379.31, ARAK 574) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект занесены ў «Новы агульны каталог» некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 7472, NGC 7482.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сомава
Сомава — прозвішча, тапонім.
Чатыры тэтрархі
Чатыры тэтрархі (Monumento ai Tetrarchi) — скульптурная кампазіцыя з цёмна-чырвонага парфіру, умантаваная ў паўднёвы фасад венецыянскага сабора Сан-Марка. Статуя была выраблена ў першай палове IV стагоддзя і з'яўлялася часткай канстанцінопальскага Філадэльфеёна, пабудаванага побач з калонай Канстанціна (сучасная плошча Чэмберліташ).
У дачыненні да таго, каго адлюстроўвае скульптура існуе дзве версіі:
Імператары-тэтрархі адлюстраваны парамі: двое аўгустаў і двое цэзараў, якія абдымаюць адзін аднаго. Гэта размяшчэнне павінна было прадэманстраваць ідэю адзінства Рымскай імперыі. Твары фігур пазбаўлены індывідуальных рыс, а сам матэрыял (парфір, шырока распаўсюджаны ў мастацтве Старажытнага Егіпта) і аналагічныя працы (напрыклад, тэтрархі з музеяў Ватыкана) дазваляюць выказаць здагадку, што твор адносіцца да ўсходняй школы рымскага мастацтва.
Падчас Чацвёртага крыжовага паходу ў 1204 годзе скульптура разам з іншымі архітэктурнымі элементамі, якія ўпрыгожылі сабор Святога Марка, была вывезена з Канстанцінопаля ў Венецыю. Яе ўстанавілі на вуглу паўднёвага фасада (у саборы гэту частку будынка займае скарбніца) сабора побач з Порта дэла Карта — парадным уваходам у Палац дожаў. Пастамент і ступню аднаго з тэтрархаў, якія адсутнічалі, узнавілі мясцовыя майстры.
У 1960-я гады пры раскопках рэштак палаца Мірэлеён ў Стамбуле быў знойдзены фрагмент ступні і пастамента, які адсутнічалі, а цяпер захоўваецца ў Археалагічным музеі Стамбула.
Strange Attractor
«Strange Attractor» — сёмы студыйны альбом нямецкага гурта «», выдадзены ў 2017 годзе. У красавіку 2017 года ён заняў 39 месца ў нямецкім чарце альбомаў.
Квідзын
Кві́дзын (Kwidzyn, Kwēdina, Marienwerder — Марыенвердэр) — горад на поўначы Польшчы, за 90 км ад Гданьска і 250 км ад Варшавы. Адміністрацыйны цэнтр Квідзынскага павета Паморскага ваяводства, утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляеца сядзібай вясковай гміны Квідзын. Займае плошчу 21,54 км², насельніцтва 38,5 тыс. чалавек (на 2019).
Штольберг
Штольберг:
NGe
NGe – беларускі гурт, прадстаўнік альтэрнатыўнага року.
Гурт NGe быў створаны ў 2008 годзе ў горадзе Мінску трыма студэнтамі Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта. У першапачатковы склад уваходзілі: Ягор Кашура (гітара), Аляксандр Жыгалаў (гітара), Антон Аленіч (бас-гітара). Неўзабаве да гурта далучыўся ударнік Павел Заяц.
Назва калектыву не паддаецца тлумачэнню: час ад часу яе значэнне змянялася; зараз жа NGe - проста спалучэнне літар і гукаў.
Арлянка (Магілёўскі раён)
Арля́нка (, Орлянка) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Семукацкага сельсавета. Размешчана за 42 км на паўднёвы захад ад Магілёва, за 3 км ад чыгуначнай станцыі Семукачы, на лініі Магілёў—Асіповічы. Рэльеф раўнінны. На поўнач цячэ р. Арлянка (прыток р. Друць). Транспартныя сувязі па мясцовай дарозе праз в. Кучын і далей па шашы Магілёў—Бабруйск.
NGe
Спачатку рэпертуар NGe складаўся пераважна з кавер-версій гуртоў Black Sabbath, Metallica, System of a Down, Scorpions. Па меры з’яўлення ўласных кампазіцый паўстала пытанне аб пастаянным вакалісце. Да гурта далучылася Вольга Баразна, якая разам з Ягорам Кашурай таксама з’яўляецца аўтарам тэкстаў песень калектыву. У гэтым складзе гурт выступіў на некалькіх фестывалях і конкурсах.
Арлянка (Магілёўскі раён)
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 года ў Расійскай імперыі, пасёлак у Гарадзішчанскай воласці Быхаўскага павета.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала яе разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. З 26 красавіка 1919 года ў Гомельскай губерні РСФСР. У сакавіку 1924 года вёску вярнулі БССР, з 17 ліпеня 1924 года ў Магілёўскім раёне Магілёўскай акругі (да 26 ліпеня 1930), з 20 лютага 1938 года ў Магілёўскай вобласці. З 20 жніўня 1924 года ў Коцінскім, з 21 жніўня 1925 года ў Хонаўскім сельсаветах.
NGe
У 2010 годзе Антон Аленіч пакінуў калектыў. На працягу гэтага года праз NGe прайшло некалькі бас-гітарыстаў. У 2011 годзе з прыходам Уладзіміра Макарэвіча склад гурта стабілізаваўся.
Арлянка (Магілёўскі раён)
Найноўшы час
У 1930-я гг. вяскоўцы ўступілі ў калгас.
NGe
NGe удзельнічаюць у фестывалях, якія лічаць для сябе знакавымі: «Rock Smena» (Масква, 20.05.2012, арганізаваны гуртом Lumen і кампаніяй Sennheiser), «Emergenza» (Мінск, 04.05.2014), «Суседні мір» (Мінск, 31.05.2014), «Амбасовішча» (Мінск, 28.08.2014).
Арлянка (Магілёўскі раён)
Найноўшы час
У Вялікую Айчынную вайну з ліпеня 1941 года да 27 чэрвеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. З 26 чэрвеня 1954 года ў Дасовіцкім, з 4 чэрвеня 1965 года ў Семукацкім сельсаветах. У 1990 годзе ў складзе саўгаса «Колас» (цэнтр — в. Семукачы).
Планіроўка
Планіровачна складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход і забудаванай традыцыйнымі драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
NGe
Адначасова наспявала патрэба ў студыйным увасабленні ўласнага матэрыялу. З 2013 года з’яўляюцца EP і сінглы, якія, нягледзячы на ​​невялікі аб’ём (ад 1 да 5 кампазіцый), тым не менш, маюць канцэптуальнасць, якая, у сваю чаргу, вызначаецца двума характэрнымі рысамі творчасці гурта, непарыўна звязанымі паміж сабой - філасафічнасцю ды інтэртэкстуальнасцю. Абедзве гэтыя рысы знайшлі адлюстраванне ў прэс-рэлізах да EP і сінглаў  , а таксама ў радыёперадачах, якія выйшлі на рэспубліканскім «Радыё Сталіца» - «Бліжэй да зорак»  і «Крок да рока», у якіх удзельнікі калектыву даюць тлумачэнне сваім кампазіцыям.
Сваю музычную стылістыку ўдзельнікі калектыву вызначаюць ўсёахопным тэрмінам «альтэрнатыўны рок».
У 2016 годзе музыканты прадставілі дэбютны альбом «Мы».
Кузьмынскэ
Кузьмынскэ (Кузьми́нське) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Тындуф (правінцыя)
Тындуф — адзін з сарака васьмі вілаяў у Алжыры, які знаходзіцца на захадзе краіны. Правінцыя размяшчаецца ў пустэльні Сахара і на плато Драа, а таксама мяжуе з Марока на поўначы, Сахарскай Арабскай Дэмакратычнай Рэспублікай на захадзе і з Маўрытаніяй на поўдні. Адміністрацыйны цэнтр — Тындуф. Плошча — 159 000 км², насельніцтва 58 193 (на 2008 год).
Відзіборац
Відзібо́рац (, Видиборец) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Відзіборскага сельсавета.
NGC 7473
NGC 7473 (іншыя абазначэнні — PGC 70373, UGC 12335, MCG 5-54-30, ZWG 496.38) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тыпаса (правінцыя)
Тыпаса — адзін з сарака васьмі вілаяў у Алжыры, які знаходзіцца на поўначы краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Тыпаса. Плошча — 2 166 км², насельніцтва 617 661 (на 2008 год).
Залоніцкія
Зало́ніцкія (, Залоницкие) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Завуццеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Джуманіяз Худайбергенаў
Джуманіяз Худайбергенаў (1912, аул Бой-1, Дашагузскі велаят, -1943) — малодшы лейтэнант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Джуманіяз Худайбергенаў нарадзіўся ў 1912 года ў ауле Бой-1 (цяпер — Дашагузскага велаята Туркменістана). Пасля заканчэння няпоўнай сярэдняй школы, жыў і працаваў у Дашагузе. У 1941 годзе Худайбергенаў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. Са жніўня таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Скончыў курсы малодшых лейтэнантаў.
Да верасня 1943 года гвардыі малодшы лейтэнант Джуманіяз Худайбергенаў камандаваў узводам 5-й гвардзейскага кавалерыйскага палка 1-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 1-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса Варонежскага фронту. 26 верасня 1943 года ўзвод Худайбергенава ў ліку першых пераправіўся праз Дняпро у раёне вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і прыняў актыўны ўдзел у баях за захоп і ўтрыманне плацдарма на яго заходнім беразе, нанёсшы ворагу вялікія страты. 28 верасня 1943 года падчас адлюстравання чарговы нямецкай контратакі ўзвод знішчыў два танкі праціўніка і нанёс праціўніку вялікія страты. У тым баі Худайбергенаў асабіста знішчыў 15 варожых салдат і афіцэраў, але і сам загінуў. Пахаваны ў вёсцы Галавураў Барыспільскага раёна Кіеўскай вобласці Украіны.
Другая Чэхаславацкая рэспубліка
Другая Чэха-Славацкая Рэспубліка (Чэха-Славакія, і  Česko-Slovenská Republika) — недоўгачасовая дзяржава, якая ўзнікла пасля анексіі Судэцкай вобласці Трэцім рэйхам. З’яўлялася канстытуцыйнай рэспублікай і федэратыўнай дзяржавай, якая ўключала Чэхію, Славакію і Карпацкую Украіну.
Гісторыя
30 верасня 1938 года было падпісана Мюнхенскае пагадненне, паводле якога нацысцкай Германіі перадавалася Судэцкая вобласць, дзе пражывала нямецкая нацыянальная меншасць (судэцкія немцы). Акрамя таго, Чэхаславакія 1 кастрычніка 1938 года пазбавілася, дзе пражывала польскае насельніцтва, акупаванага Польскай Рэспублікай. У лістападзе Венгрыя паводле рашэння Першага Венскага арбітражу акупавала Паўднёвую Славакію і поўдзень Карпацкай Русі з Ужгарадам і Мукачава, дзе пражывала венгерская меншасць.
Такім чынам, Мюнхенскае пагадненне разбурыла сістэму бяспекі, гарантаваную Чэхаславакіі ў Францыі, адбылася адмова ад дапамогі Францыі і Савецкага Саюза ў абароне тэрытарыяльнай цэласнасці, падаў у адстаўку прэзідэнт Эдвард Бенеш. Яго змяніў Эміль Гаха, да таго часу старшыня Вярхоўнага адміністрацыйнага суда Чэхаславакіі, які прыняўся праводзіць прагерманскую палітыку супакаення. Пасля страты ўмацаванняў у Судэцкай вобласці краіна засталася безабароннай супраць Трэцяга рэйха, хоць мела значныя запасы ваеннай тэхнікі і заводы абароннай прамысловасці. Спроба перапрадаць абсталяванне Польшчы і балканскім краінам была заблакавана Трэцім рэйхам. Новы чэшскі ўрад, які ўзначаліў прэм’ер-міністр Рудальф Беран, пачаў капіраваць мадэль італьянскага фашызму, стварыў Партыю нацыянальнага адзінства (Strana národní jednoty) і ўвёў цэнзуру. Дзейнасць Камуністычнай партыі Чэхаславакіі і Камінтэрна былі забаронены. Урад Другой рэспублікі ў пачатку нямецкай акупацыі абмежаваў правы грамадзян шляхам увядзення антысеміцкіх расавых законаў, а ўказам ад 2 сакавіка 1939 года быў створаны.
14 сакавіка 1939 года славацкі парламент абвясціў у Браціславе незалежнасць і заявіў пра стварэнне Славацкай Рэспублікі. Гэта было зроблена пры садзейнічанні Германіі і пад пагрозай нямецкай згоды на далучэнне Славакіі да Венгрыі (тэрыторый, уключаных у Славакію паводле Трыянонскага дагавора (1920)). Новая славацкая дзяржава была прызнана большасцю еўрапейскіх краін і стала краінай-сатэлітам Трэцяга рэйха.
15 сакавіка 1939 года Гітлер падчас візіту ў Берлін прэзідэнта Чэхаславацкай рэспублікі Эміля Гахі прымусіў яго прызнаць стварэнне Пратэктарата Багеміі і Маравія і акупацыю краіны вермахтам. Пратэктарам быў прызначаны Канстанцін фон Нейрат. Узбраенне і ваенны патэнцыял чэшскай арміі былі перададзены Трэцяму рэйху, а ў маі 1939 года золата Чэхаславакіі, размешчанае на банкаўскім дэпазіце ў банках Вялікабрытаніі, было па просьбе ўрада пратэктарата перададзена ў Прагу і пасля апынулася ў руках Трэцяга рэйха.
Славакія была, у сваю чаргу, вымушана падпарадкоўваць сваю знешнюю палітыку Трэцяму Рэйху і дазволіла ўвесці падраздзяленні вермахта на сваю тэрыторыю (даліна ракі Ваг), а таксама браць удзел у вераснёвай кампаніі на баку Трэцяга рэйха супраць Польшчы.
Глушэц у Беларусі
Глушэц для Беларусі — абарыгенны від птушак, прадстаўнік атраду курападобныя. Паляўнічы від.
Гісторыя
Раней на Беларусі было каля 8000-9000 асобін гэтых птушак. На працягу другой паловы ХХ стагоддзя адбылося прыкладна 10-разовае скарачэнне колькасці заходнееўрапейскага падвіда на тэрыторыі Беларусі, а за першыя дзесяцігоддзі XXI стагоддзя скарачэнне колькасці склала прыкладна 50%. Паколькі глушэц з'яўляецца тайговай, паўночнай птушкай, з прычыны карэкціровак клімату яго колькасць у Беларусі змяншаецца.
Сучасная папуляцыя
Колькасць глушца на тэрыторыі Беларусі за перыяд з 2010 па 2019 год (уключна) змянялася ў межах 7900-9100 асобін.
Па стане на 1 студзеня 2020 год колькасць глушца склала 8304 асобін (пры аптымальных 25299). Па абласцях: Брэсцкая - 480, Віцебская - 4932, Гомельская - 1122, Гродзенская - 118, Мінская - 1011, Магілёўская - 641. Здабыча 121 (з іх 98 у Віцебскай вобласці). Варта адзначыць, што 101 глушэц здабыты замежнымі паляўнічымі.
Утрыманне ў няволі
У няволі глушцы жывуць у Магілёўскім заасадзе. У Бярэзінскім запаведніку з 1972 года вывучаецца вальернае ўтрыманне і развядзенне ў няволі. Планавалася стварэнне гадавальніка па развядзенні ў няволі заходнееўрапейскага падвіда глушца ў межах Налібоцкай пушчы.
Біялогія
У Беларусі нешматлікі аселы від. Водзіцца ў хваёвых і мяшаных сухадольных лясах, радзей на мохавых балотах Паазер’я, Прыпяцкага Палесся, у Белавежскай пушчы. Народная назва на Палессі когут.
Глушэц распаўсюджаны ў краіне нераўнамерна. Часцей за ўсё яго можна сустрэць у паўночных і ўсходніх рэгіёнах.
У Беларусі насяляюць два падвіды: заходнееўрапейскі і сярэднерускі. Заходні засяляе заходнюю частку Беларусі да Валожына, Слоніма і Лунінца. Далей на ўсход распаўсюджаны сярэднерускі падвід з больш светлай афарбоўкай апярэння, светлым брухам і ўсходнім тыпам песні.
Беларуская папуляцыя заходнееўрапейскага падвіда глушца з'яўляецца ядром апошняй ізаляванай раўніннай групоўкі дадзенага падвіда, якая засяляе заходнюю Беларусь, усходнюю Польшчу і Літву.
Ахова
У Беларусі знаходзіцца пад аховай. Галоўнымі пагрозамі для яго з'яўляюцца знікненне месцаў пражывання ў сувязі з высечкай лесу, здабычай жывіцы на такавішчах і каля іх, паляванне на самцоў, а таксама драпежнікі, у тым ліку янотападобны сабака.
Паляванне
Глушца здабываюць па ліцэнзіях у невялікай колькасці.
У культуры
У 2020 годзе глушэц быў абраны птушкай года Беларусі, у сувязі з чым на працягу года праводзіліся розныя тэматычныя мерапрыемствы.
Інтранізацыя
Інтраніза́цыя (ἐν-θρονισμός = ἐν на + θρονός прастол, трон, высокае сядзенне) або святкаванне (славянская калька з грэчаскай мовы) — урачыстае набажэнства, падчас якога здзяйсняецца ўзвядзенне новаабранага епіскапа (у наш час — прадпрымальніка цэркваў) на яго кафедру. Інтранізацыя здзяйсняецца падчас літургіі з адзяваннем новаабранага іерарха ў адзенні яго сану.
Алампа
Алампа (Анемпадыст Іванавіч Сафронаў;  — ) — якуцкі, , , , грамадскі дзеяч, адзін з заснавальнікаў якуцкай літаратуры, грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў наслегу Жахсагон Батурускага улуса (цяпер уваходзіць у склад Тацінскага улуса) якуцкай акругі Якуцкай вобласці Расійскай імперыі. У 16 гадоў паступіў у чатырохгадовую царкоўна-прыхадскую школу, дзе вучыўся ўсяго два гады. Увосень 1907 А. Сафронаў стаў наборшчыкам друкарні газеты «Якуцкі край». Супрацоўнічаў затым у часопісе «Саха саҥата» («Голас якута», 1912—1913).
Першы верш «Төрөөбүт дайду» (Родны край) надрукаваны ў 1912 годзе. Самую вядомую сваю драму «Бедны Якаў» напісаў у 1914 г. З драм напісаных у савецкі час, вылучаецца п’еса «Спатыкнуты не выпростваецца». П’есы Алампа згулялі велізарную ролю ў развіцці нацыянальнага тэатра.
Алампа быў рэдактарам першай савецкай газеты на якуцкай мове «Манчары» (1921—1922), актыўным членам шэрагу культурна-асветных таварыстваў, кіраўніком тэатральнай справы ў рэспубліцы, першым дырэктарам Саха тэатра.
На рускай мове
Северная ночь: Стихи / Пер., сост. и примеч. В. Солоухина. — М.: Советская Россия, 1984. −175 с.
Энергія (прыпыначны пункт)
Энергія (Energia) — былы прыпыначны пункт у Эстоніі. Знаходзіўся ў Нарве на лініі Талін — Нарва.
Лэнькіў (Ноўгарад-Сівэрскі раён)
Лэнькіў (Ле́ньків) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Ларыніўка
Ларыніўка (Ла́ринівка) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Альберт фон Шаміса
Адэльберт фон Шаміса (Adelbert von Chamisso;, , Францыя — ) — нямецкі пісьменнік, вучоны-прыродазнавец.
Творчасць
У фантастычнай аповесці «Незвычайная гісторью Петэра Шлеміля» (1814) выказаны рамантычны пратэст супраць адчужанасці асобы ў несправядлівым грамадстве і згубнага ўплыву золата на чалавечы лёс. Паэзія А. фон Шаміса вызначаецца дэмакратычнай накіраванасцю (вершы «Замак Банкур», «Інвалід у вар’яцкім доме»), простай і эмацыянальна выразнай формай, блізкай да традыцыі нямецкай народнай песні (лірычны цыкл «Песні і абразкі жыцця», 1830; цыкл балад «Нямецкія народныя паданні», 1838). Тэма вызваленчай барацьбы, вобразы грэчаскіх, іспанскіх, рускіх, польскіх патрыётаў у цыклах «Вандраванні» (1830), «Выгааннікі» (1831). Перакладаў з французскай, іспанскай, дацкай, рускай моў. Яго лірычны цыкл «Каханне і жыццё жанчыны» (1830) паклаў на музыку Р. Шуман.
Аўтар кнігі «Падарожжа вакол свету на караблі „Рурык“» (1834—36).
Kingsman: Сакрэтная служба
«Kingsman: Сакрэтная служба» (Kingsman: The Secret Service) — мастацкі фільм рэжысёра Мэцью Вона з Тэранам Эджэртанам, Колінам Фертам і Сэмюэлам Л. Джэксанам у галоўных ролях. Прэм’ера ў Вялікабрытаніі адбылася 29 студзеня 2015 года, у ЗША — 13 лютага.
Сюжэт
1997 год. Падчас місіі на Сярэднім Усходзе гіне без пяці хвілін агент сакрэтнай службы, коштам уласнага жыцця ратуючы астатнюю каманду. Яго настаўнік Гары Харт, па псеўданіме Галахад, наведвае сям'ю загінулага, дзе перадае ўдаве і маленькаму сыну Эгзі медаль за адвагу і абяцае выканаць любую паслугу, трэба толькі патэлефанаваць на выбіты на медалі нумар і сказаць пароль.
праз 17 гадоў. Эгзі малады чалавек, які з адзнакай скончыў школу, праявіў талент да гімнастыкі і адслужыў у марской пяхоце, але беспрацоўны і пакуль не знайшоў месца ў жыцці. Ён сварыцца з бандай Дзіна, свайго айчыма, але вымушаны капітуляваць з-за колькаснай перавагі праціўніка. У адплату Эгзі з прыяцелямі крадзе машыну аднаго з іх, аднак іх наганяе паліцыя, і цяпер яму пагражае 18 месяцаў турмы. Ён тэлефануе Галахаду, і той вызваляе яго. Гары распавядае, што ён і бацька Эгзі працавалі на Kingsman, калі той ахвяраваў сваім жыццём, ратуючы паплечнікаў. І што яго бацька б не ўхваліў, што такі адораны юнак растрачвае свой бліскучы патэнцыял. У гэты момант у паб прыходзіць шайка Дзіна, каб адпомсціць Эгзі за яго выхадку, але па неасцярожнасці абражае Гары, пасля чаго той віртуозна расквітваецца з усёй зграяй.
Тым часам у гарах Аргенціны падчас аперацыі па выратаванні прафесара Джэймса Арнальда, выкрадзенага эксцэнтрычным мільярдэрам Рычмандам Валентайнам, ад рук памочніцы злачынца па імі Газэль гіне іншы сакрэтны агент Ланселот. Глава Kingsman Артур прымае рашэнне аб папаўненні радоў, і цяпер кожны агент павінен прапанаваць свайго кандыдата. Пратэжэ Гары становіцца Эгзі.
Ён разам з іншымі прэтэндэнтамі, сярод якіх прыязная Роксі і ганарысты Чарлі, праходзіць чараду выпрабаванняў пад кіраўніцтвам Мерліна, кіраўніка тэхнічнай службы. Лепшы з каманды стане новым Ланселотам, іншыя адправяцца дадому. На пачатку навучання кожны кандыдат выбірае шчанюка, з якога ён павінен выгадаваць сапраўднага баявога сабаку. Эгзі бярэ мопса, памылкова лічачы, што гэта шчанюк бульдога. Тым часам Гары наведвае прафесара Арнальда, каб высвятліць падрабязнасці выкрадання. Падчас допыту галава навукоўца ўзрываецца, а на Галахада нападае пара галаварэзаў. Той збягае, зладзіўшы выбух, але ў выніку ўпадае ў кому і апамятваецца толькі праз некалькі месяцаў.
Мерлін высвятляе, што прафесар загінуў ад дзеяння невялікага імплантата ў шыі. След выводзіць яго на Рычманда Валентайна, які тым часам арганізоўвае атракцыён нечуванай шчодрасці, даючы ўсім жадаючым бясплатныя сім-карты з безлімітнымі званкамі і Інтэрнэтам. Апроч гэтага, ён тайна вярбуе ці выкрадае ўплывовых людзей па ўсім свеце, сярод якіх і шведская прынцэса Тыльда.
Да гэтага часу з усіх прэтэндэнтаў застаецца толькі трое: Эгзі, Чарлі і Роксі. Адбываецца новае выпрабаванне, па выніках якога Чарлі з ганьбай адпраўляецца дамоў, а двое іншых выходзяць у фінал. Па традыцыі ім даецца 24 гадзіны на зносіны са сваімі настаўнікамі. Гары вучыць юнака, што значыць быць джэнтльменам, паказвае арсенал і заказвае яму касцюм, кажучы, што нават калі Эгзі не стане агентам, той застанецца ў яго на памяць.
Галахад наведвае Валентайна пад відам мільярдэра-філантропа і высвятляе, што той цікавіцца адной цэркаўкай у штаце Кентукі. Аднак злачынец разумее, што Гары і ёсць той агент, што прыходзіў да прафесара. Эгзі, у сваю чаргу, правальвае фінальнае заданне, бо адмаўляецца застрэліць свайго сабаку, і адпраўляецца дамоў, а новым Ланселотам становіцца Роксі. Раззлаваны Гары прымусова прывозіць юнака ў свой дом, дзе паказвае пудзіла сабакі, якога ў свой час таксама "застрэліў", пасля чаго прывёз да сябе, дзе ён пражыў яшчэ 11 гадоў, бо Kingsman закліканы абараняць жыцці і ўсе смерці падчас навучання былі не больш чым фікцыяй. Гары трэба адпраўляцца ў царкву, і ён пакідае Эгзі, паабяцаўшы ва ўсім разабрацца пасля вяртання.
Высвятляецца, што Валентайн планаваў выкарыстоўваць вернікаў для тэсціравання сваёй псіхатроннай зброі. Па камандзе тэлефоны з сім-картамі яго вытворчасці пачынаюць трансляваць сігнал, які выклікае некантралюемую агрэсію і цягу да забойства ўсіх, хто апынуўся ў радыусе дзеяння. Галахад, які патрапіў пад уздзеянне сігналу, ладзіць ў царкве бойню. Як вынік, усе вернікі мёртвыя, а Гары на выхадзе сустракае Валентайна, які раскрывае свой план: знішчыць большую частку чалавецтва, бо яно знічшае Зямлю, каб затым разам з выбранымі, якія схаваліся ў бункерах, пабудаваць новы свет. Пасля гэтага ён забівае агента.
За гэтымі падзеямі па відэасувязі назіралі Мерлін, Артур і Эгзі, пакінуты ў доме ў Гары. Засмучаны смерцю настаўніка, юнак кідаецца да главы Kingsman. Той прапануе па традыцыі выпіць за загінулага агента куфель каньяку, але Эгзі заўважае ў яго такой жа шнар, які быў у прафесара і іншых выбраных. Разумеючы, што Артур здраднік, юнак адцягвае яго ўвагу і мяняе месцамі чаркі. У выніку глава выпівае атручаны каньяк і памірае. Эгзі дастае з яго шыі мікрачып, які аддае на даследаванне Мерліну. Той вызначае, што чып закліканы блакіраваць сігнал ад сім-карт, а ў якасці бонуса Валентайн можа дыстанцыйна забіць любога ўладальніка такой прылады. Цяпер Эгзі, Мерлін і Роксі павінны прадухіліць канец свету.
Роксі адпраўляецца ў космас, каб знішчыць адзін са спадарожнікаў Валентайна, разарваўшы ланцужок, па якім будзе перадавацца сігнал, і тым самым выйграць час для напарнікаў. Мерлін і Эгзі, выкарыстоўваючы запрашэнне Чэстэра Кінга (сапраўднае імя Артура), пранікаюць у бункер да Валентайна і яго кампаніі. Эгзі ўдаецца падключыцца да ўнутранай сеткі базы, пасля чаго Мерлін пачынае ўзломваць праграму злачынца. Аднак усё ляціць сабаку пад хвост, калі юнака раскрывае Чарлі, які апынуўся сярод эліты, у выніку чаго Валентайн спешна ссоваў таймер запуску праграмы на дзве хвіліны. Эгзі ўдаецца збегчы назад на самалёт да Мерліна, дзе выяўляецца, што той не можа ўзламаць біяметрычную абарону сістэмы запуску, а выйграны Роксі час імкліва растае, бо злачынец змог выкарыстаць чужы спадарожнік для замены знішчанага. Юнаку нічога не застаецца, як вярнуцца, каб забіць Рычманда. На зваротным шляху яго чакае сур'ёзная перашкода ў выглядзе добра ўзброенага атрада, які бярэ яго ў акружэнне, але да яго прыходзіць азарэнне, і па яго камандзе Мерлін, які падлучыўся да сеткі, узрывае імплантанты ва ўсіх выбраных. Прынцэса Тыльда, якая, як апынулася, падчас бою знаходзілася ў камеры за спіной у Эгзі, абяцае таму пацалунак і нашмат большае, калі ён пераможа галоўнага злачынца. Натхнёны гэтым фактам юнак спяшаецца да злачынца, які хоць і засмучаны масавым забойствам паплечнікаў, але адмаўляцца ад сваіх планаў не збіраецца і ўжо запусціў праграму. У той час як людзі па ўсім свеце забіваюць адзін аднаго, Эгзі спрабуе зладзіцца з памочніцай мільярдэра Газэллю, якая спрытна арудуе лёзамі ў пратэзах ног. Адолеўшы памагатую, хлопец забівае і самога Рычманда Валентайна, там самым адпомсціўшы за Гары і выратаваўшы свет. Пасля чаго прыхоплівае шампанскае і пару куфляў і адпраўляецца да прынцэсы за ўзнагародай.
У сцэне пасля тытраў Эгзі вяртаецца ў паб, каб забраць ад айчыма маці і маленькую сястрычку, дзе ў дакладнасці паўтараецца тая ж сцэна, што і раней з Гары.
Камаровічы (Карэліцкі раён)
Камаро́вічы (, Комаровичи) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Красненскага сельсавета.
Стужка Мёбіуса
Стужка Мёбіуса (ліст Мёбіуса, пятля Мёбіуса) — тапалагічны аб’ект, найпростая неарыентаваная паверхня з краем, аднабаковая пры ўкладанні ў звычайную трохмерную Эўклідаву прастору \R^3. Патрапіць з аднаго пункту гэтай паверхні ў любы іншы можна, не перасякаючы край.
Стужка Мёбіуса была адкрытая незалежна нямецкімі матэматыкамі Аўгустам Фердынандам Мёбіусам і Ёганам Бенедыктам Лістынгам у 1858 годзе. Мадэль стужкі Мёбіуса можа быць лёгка зроблена. Для гэтага дастаткова ўзяць выцягнутую папяровую стужку і злучыць яе канцы, папярэдне перавярнуўшы адзін з іх. У Эўклідавай прасторы існуюць два тыпы стужак Мёбіуса ў залежнасці ад кірунку закручвання: правыя і левыя (тапалагічна, аднак, яны не адрозніваюцца).
Ураўненні
Адным са спосабаў прадстаўлення стужкі Мёбіуса як падмноства \R^3 з’яўляецца параметрызацыя:
Хросны бацька (фільм)
«Хросны бацька» (The Godfather) — гангстарская драма рэжысёра Фрэнсіса Форда Копалы. Экранізацыя аднайменнага рамана Марыа П’юза, выдадзенага ў 1969 годзе. Слоган: «Прапанова, ад якой немагчыма адмовіцца». Лічыцца лепшым гангстарскім фільмам на думку Амерыканскага інстытута кінамастацтва і адным з лепшых фільмаў у гісторыі кінематографа. Стабільна ўваходзіць у першую пяцёрку 250 лепшых фільмаў па версіі аўтарытэтнага вэб-сайта IMDB.
Стужка Мёбіуса
Ураўненні
дзе і. Гэтыя формулы задаюць стужку Мёбіуса шырыні 1, чый цэнтральны круг мае радыус 1, ляжыць у плоскасці x-y з цэнтрам у (0,\;0,\;0). Параметр u прабягае ўздоўж стужкі, у той час як v задае адлегласць ад краю.
Хросны бацька (фільм)
Фільм атрымаў тры прэміі «Оскар»: лепшы фільм, лепшы адаптаваны сцэнарый, лепшая мужчынская роля (Марлан Бранда) — і яшчэ 19 розных узнагарод і 17 намінацый. Таксама займае трэці радок у спісе лепшых фільмаў за ўсю гісторыю амерыканскага кінематографа, «100 гадоў… 100 фільмаў (10-я юбілейная рэдакцыя)» (AFI’s 100 Years… 100 Movies (10th Anniversary Edition)), які штогод выдаецца Амерыканскім інстытутам кінамастацтва, саступаючы толькі кінастужцы «Грамадзянін Кейн».
Стужка Мёбіуса
Ураўненні
У цыліндрычных каардынатах, неабмежаваная версія ліста Мёбіуса можа быць прадстаўлена ўраўненнем:
Хросны бацька (фільм)
Здымкі фільма праходзілі на працягу чатырох месяцаў у сярэдзіне 1971 года. Прэм’ера адбылася ў сакавіку 1972 года (11 ці 15 сакавіка). Пры невялікім бюджэце ў 6 мільёнаў долараў, фільм сабраў у пракаце 268,5 мільёнаў.
Стужка Мёбіуса
Ураўненні
Дзе функцыя лагарыфма мае адвольнае аснаванне.
Хросны бацька (фільм)
Сюжэт
У 1945 годзе ў Нью-Ёрку на вяселлі сваёй дачкі Коні (Талія Шайр) з Карла Рыцы (Джані Руса) Віта Карлеонэ (Марлан Бранда), дон сям’і злачынцаў Карлеонэ, выслухвае просьбы. Ягоны малодшы сын Майкл (Аль Пачына), які служыў у марской пяхоце падчас Другой сусветнай вайны, знаёміць сваю дзяўчыну Кей Адамс (Даян Кітан) з сям’ёй на прыёме. Джоні Фантэйн (Эл Мартына), папулярны спявак і хроснік Віта, звяртаецца па дапамогу да Віта ў забеспячэнні ролі ў кіно, і Віта адпраўляе свайго кансультанта Тома Хагена (Роберт Дзюваль) у Лос-Анджэлес, каб пераканаць кіраўніка студыі Джэка Вольца (Джон Марлі) даць Джоні ролю. Вольц адмаўляецца, пакуль не прачынаецца ў ложку з адсечанай галавой свайго дарагога жарабца.
Стужка Мёбіуса
Мастацтва і тэхналогія
Стужка Мёбіуса служыла натхненнем для скульптур і для графічнага мастацтва. Эшэр быў адным з мастакоў, хто асабліва любіў яго і прысвяціў некалькі сваіх літаграфій гэтаму матэматычнаму аб’екту. Адна з вядомых — стужка Мёбіуса II, паказвае мурашак, якія паўзуць па паверхні стужкі Мёбіуса.