cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канстанцін I Вялікі
Заканадаўства Канстанціна
Апроч таго, муніцыпальныя дэкурыёны, адказныя за збор падаткаў, страцілі ўсе шляхі да адступлення: у 326 годзе ім забаранілі набываць недатыкальнасць шляхам уступлення ў шэрагі хрысціянскіх святароў. У інтарэсах урада было забяспечыць гэткім чынам рэгулярнае паступленне ў казну падаткаў, што вялікім цяжарам як у грошах, так і ў натуры клаліся на насельніцтва яшчэ пры Дыяклетыяне. Адзін са старажытных аўтарытэтаў кажа аб ім, што дзесяць гадоў ён быў выдатным кіраўніком, дванаццаць гадоў — рабаўніком і яшчэ дзесяць — марнатраўцам, і яму пастаянна даводзілася ўводзіць празмерныя падаткі, каб узбагачаць сваіх фаварытаў і ажыццяўляць такія экстравагантныя праекты, як будаўніцтва новай сталіцы. Дзякуючы яму з'явіліся падаткі на сенатарскія маёнткі, вядомыя як collatio glebalis (пазямельны), і на прыбыткі ад гандлю — collatio lustralis (адкупны).
Увогуле, у галіне заканадаўства кіраванне Канстанціна адзначалася часам ліхаманкавай актыўнасцю. Да нас дайшлі каля трохсот яго законаў у кодэксах, асабліва ў кодэксе Феадосія. У гэтых зборах праглядаюцца шчырае жаданне рэформ і ўплыў хрысціянства, напрыклад, у патрабаванні гуманнага стаўлення да зняволеных і нявольнікаў дый пакаранняў за злачынствы супраць маралі. Тым не менш, яны часцяком складаліся афіцыйнымі рыторыкамі, а не дасведчанымі законнікамі. Падобна Дыяклетыяну, Канстанцін верыў, што прыйшоў час, калі грамадства трэба перарабляць дэкрэтамі дэспатычнай улады, і важна адзначыць, што з таго часу мы сутыкаемся з непрыхаваным сцвярджэннем волі імператара як адзінай крыніцы закону. Па сутнасці, Канстанцін увасабляе ў сабе дух абсалютнай улады, які запанаваў на працягу шматлікіх стагоддзяў як у Царкве, так і ў дзяржаве.
Дарунак Канстанціна
«Канстанцінавым дарункам» называлася грамата, нібыта выдадзеная імператарам Канстанцінам Вялікім папе Сільвестру, у якой імператар аб'яўляў, што перадае папе ўладу над усёй заходняй часткай Рымскай імперыі, а сам жа выдаляецца ў Канстанцінопаль. Гэтая грамата ў рэальнасці была сфабрыкавана ў папскай курыі каля сярэдзіны VIII стагоддзя дзеля абгрунтавання ўзнікнення свецкай улады пап і ў асаблівасці іх дамаганняў на вяршэнства над мірскімі ўладамі на Захадзе. Першыя сумневы наконт сапраўднасці дакумента паўсталі яшчэ ў Сярэднявеччы. Канчаткова даказаў факт падробкі італьянскі гуманіст Ларэнца дэла Валья ў сваёй працы «Аб дарунку Канстанціна» (1440), якая была апублікавана ў 1517 годзе.
Міжнародная гідраграфічная арганізацыя
Міжнародная гідраграфічная арганізацыя (International Hydrographic Organization) —— міжнародная арганізацыя, створаная ў 1921 годзе для каардынацыі гідраграфічнай дзейнасці дзяржаў-удзельніц. Першапачаткова звалася «Міжнароднае гідраграфічнае бюро» (International Hydrographic Bureau). Штаб-кватэра знаходзіцца ў Манака.
Арганізацыя мае назіральніцкі статус пры ААН. Стандарты і публікацыі МГА ўжываюцца як аўтарытэтныя крыніцы ў працы ААН.
Вера Паўлаўна Пракапцова
Вера Паўлаўна Пракапцова (, Мінск — ) — беларускі тэарэтык мастацтва, музыказнавец. Доктар мастацтвазнаўства (2001), прафесар (1997).
Біяграфія
Скончыла Беларускую дзяржаўную кансерваторыю (спецыяльнасць «Фартэпіяна», 1970), Інстытут мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН БССР (аспірантура, 1975), Беларускі ўніверсітэт культуры (дактарантура, 2000). Працавала ў Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі (1970—1972, канцэртмайстар), Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН БССР (1975—1978, малодшы навуковы супрацоўнік), Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў (з 1979, загадчык кафедры тэорыі музыкі і фартэпіяна, загадчык кафедры фартэпіяна, дацэнт кафедры эстраднай музыкі, прафесар кафедры беларускай і сусветнай мастацкай культуры, у 1994—2001 — загадчык кафедры).
Член Беларускага саюза літаратурна-мастацкіх крытыкаў з 1999 года.
Навуковыя інтарэсы: гісторыя і тэорыя мастацтва, мастацкай адукацыі; кампаратыўнае мастацтва і інш.
Узнагароды
Медаль Францыска Скарыны (2016) і інш.
Сям’я
Была ў шлюбе з Уладзімірам Іванавічам Пракапцовым, беларускім мастаком, генеральным дырэктарам Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь.
Ізапрапілавы спірт
Ізапрапілавы спірт, прапанол-2 (2-прапанол), ізапрапанол, дыметылкарбінол, ІПС — найпросты другасны аднаатамны спірт аліфатычнага шэрагу. Існуе ізамер ізапрапанолу — 1-прапанол.
Бясколерная вадкасць з характэрным пахам. Тэмпература кіпення 82,4 °C, шчыльнасць 0,7851 г/см³ (пры тэмпературы 20 °C). Утварае сумесі з вадой і арганічнымі растваральнікамі.
Належыць да рэчываў 3-га класа небяспекі (умерана небяспечныя рэчывы) па ступені ўздзеяння на арганізм, валодае наркатычным дзеяннем. Мяжа ПДК для пароў ізапрапанолу ў паветры складае 10 мг/м³. Атручванне ізапрапілавым спіртам узнікае ў выніку удыхання пароў, якія змяшчаюць канцэнтрацыю, перавышаючую ПДК. Кумулятыўных уласцівасцей не мае. Спажыванне ўнутр ужо ў невялікіх дозах выклікае атручэнне.
Ізатанічныя растворы
Найпрасцейшымі растворамі такога тыпу з'яўляюцца 0,9% водны раствор хларыду натрыю (NaCl) і 4,5% раствор глюкозы. Раствор, які паводле складу, буфернасці і па інш. уласцівасцях блізкі да сывараткі крыві, называецца фізіялагічным.
Ізапрапілавы спірт
Выкарыстанне
Шырока выкарыстоўваецца як тэхнічны спірт у сродках для чысткі шкла, аргтэхнікі і г. д. і як растваральнік у прамысловасці.
Рональд Фішэр
Сэр Рональд Эйлмер Фішэр ( — ) — брытанскі палімат, быў актыўны як матэматык, статыстык, біёлаг, генетык і прафесар. За яго працу ў галіне статыстыкі ён быў апісаны як «геній, які амаль у адзіночку стварыў асновы сучаснай статыстычнай навукі» і «самая важная асоба ў статыстыцы XX-га стагоддзя». Выкарыстоўваў матэматыку для спалучэння прынцыпаў і натуральнага адбору, што спрыяла адраджэнню  ў пераглядзе тэорыі эвалюцыі пачатку XX-га стагоддзя, вядомым як. За яго ўнёсак у біялогію Фішэр быў названы «найвялікшым з пераемнікаў Дарвіна».
З 1919 года ён 14 гадоў працаваў на. Там ён прааналізаваў велізарную колькасць даных, атрыманых з эксперыментаў над сельскагаспадарчымі культурамі з 1840-х гадоў, і распрацаваў (ANOVA). У наступныя гады ён набыў там рэпутацыю біястатыстыка.
Фішэр прытрымліваўся строгіх поглядаў на расу і, настойваючы на расавых адрозненнях. Нягледзячы на тое, што ён відавочна быў еўгеністам, існуюць спрэчкі наконт таго, ці падтрымліваў Фішэр. Ён быў прафесарам еўгенікі ва  і рэдактарам.
Маленства і адукацыя
Фішэр нарадзіўся ў ў Лондане, Англія, у сям’і сярэдняга дастатку; яго бацька, Джордж, быў паспяховым партнёрам у Robinson & Fisher, аўкцыяністам і гандляваў творамі мастацтва. Ён быў адным з блізнят (другі блізнюк нарадзіўся мёртвым ) і самым малодшым дзіцём, меў трох сясцёр і аднаго брата. З 1896 па 1904 год, перш чым пераехаць у, яны жылі ў у Лондане, дзе ў 2002 годзе  паставілі. Яго маці, Кейт, памерла ад вострага перытаніту, калі яму было 14 гадоў, а бацька страціў бізнес праз 18 месяцаў.
Дрэнны зрок на працягу ўсяго жыцця стаў прычынай адмовы ў службе ў падчас Першай сусветнай вайны, але развіў яго здольнасць уяўляць матэматычныя задачы геаметрычна, а не пісьмова з дапамогай формул. Ён пайшоў у ва ўзросце 14 гадоў і выйграў школьны медаль Нілда па матэматыцы. У 1909 годзе ён выйграў стыпендыю на вывучэнне матэматыкі ў. У 1912 годзе атрымаў першы дыплом па матэматыцы. У 1915 годзе ён апублікаваў артыкул «Эвалюцыя палавога выбару» аб і.
Кар’ера
У 1913—1919 гадах Фішэр працаваў статыстыкам у лонданскім Сіці і выкладаў фізіку і матэматыку ў шэрагу, і ў. Там ён пасяліўся са сваёй новай нявестай Эйлін Гінэс, ад якой у яго было два сыны і шэсць дачок.
У 1918 годзе ён апублікаваў работу «», у якой ён увёў тэрмін дысперсія і прапанаваў яго фармальны аналіз. Ён вылучыў генетыкі, якая паказвае, што варыяцыі сярод, вымераных біястатыстыкамі, могуць узнікаць у выніку сумеснага дзеяння шматлікіх асобных генаў і, такім чынам, быць вынікам. Гэта быў першы крок да стварэння папуляцыйнай генетыкі і, які прадэманстраваў, што натуральны адбор можа змяняць у папуляцыі, прыміраючы яго перарывісты характар з паступовай эвалюцыяй. Джоан Бокс, біёграфка і дачка Фішэра, кажа, што Фішэр вырашыў гэтую праблему яшчэ ў 1911 годзе.
Эксперыментальная станцыя Ротамстэд, 1919—1933
У 1919 годзе Фішэр пачаў працаваць на у Хартфардшыры, дзе застаўся на 14 гадоў. Яму прапанавалі пасаду ў ва  пад кіраўніцтвам Карла Пірсана, але замест гэтага ён пагадзіўся на часовую працу ў Ротамстэд, каб даследаваць магчымасць аналізу велізарнай колькасці даных аб сельскагаспадарчых культурах, назапашаных з 1842 года з «Класічных палявых эксперыментаў». Ён прааналізаваў даныя, запісаныя на працягу многіх гадоў, і ў 1921 годзе апублікаваў «Даследаванні зменлівасці ўраджаю», яго першае прымяненне (ANOVA). У 1928 годзе пачаў трохгадовую працу ў Ротамстэд і стаў адным з першых людзей, якія засвоілі інавацыі Фішэра. Паміж 1912 і 1922 гадамі Фішэр даследаваў (з дапамогай эўрыстычных доказаў) і значна папулярызаваў метад максімальнай праўдападобнасці.
У артыкуле Фішэра 1924 г. «Аб размеркаванні, якое ўтварае функцыі памылак некалькіх добра вядомых статыстык», прадстаўлены і   ў тым самым выглядзе, што і размеркаванне Гаўса, тут жа ён распрацаваў, новы статыстычны метад, які часта ўжываецца як. Ён быў піянерам прынцыпаў, статыстыкі малых выбарак і аналізу рэчаісназначных даных.
У 1925 годзе ён апублікаваў «», адну з самых уплывовых кніг XX-га стагоддзя па статыстычных метадах. — гэта метад або «» (аналіз аналізаў). Гэтая кніга таксама папулярызавала, якое адыгрывае цэнтральную ролю ў яго падыходзе. Фішэр прапанаваў узровень p=0,05 у якасці мяжы статыстычнай значнасці, і прымяніў яго для нармальнага размеркавання (як двухбаковы крытэрый), атрымаўшы правіла двух стандартных адхіленняў. Вартасць, прыблізнага значэння 97,5 перцэнтыля нармальнага размеркавання, якое выкарыстоўваецца ў тэорыі імавернасцей і статыстыцы, таксама ўзнікла ў гэтай кнізе.
«Значэнне для якога P = 0.05, або 1 к 20, роўна 1.96 ці амаль 2; зручна карыстацца гэтым значэннем як мяжой для вырашэння ці прызнаваць адхіленне значным».
У Табліцы 1 кнігі ён даў больш дакладнае значэнне 1.959964.
У 1928 годзе Фішэр стаў першым, хто выкарыстаў, каб паспрабаваць вылічыць размеркаванне частот алеляў і ацэнку ў папуляцыях метадам максімальнай праўдападобнасці.
У 1930 г. «» была ўпершыню апублікавана выдавецтвам Clarendon Press і прысвечана. Гэта асноўная работа неадарвінаўскай, якая дапамагла акрэсліць папуляцыйную генетыку, заснаваную Фішэрам разам з  і , і аднавіла незаўважаную ідэю Дарвіна пра .
Адзін з улюбёных афарызмаў Фішэра: «Натуральны адбор — гэта механізм стварэння надзвычай высокай ступені неімавернасці».
Слава Фішэра расла, і ён пачаў шмат падарожнічаць і чытаць лекцыі. У 1931 годзе ён правёў шэсць тыдняў у статыстычнай лабараторыі ў каледжы штата Аява, дзе чытаў тры лекцыі на тыдзень і сустракаўся з многімі амерыканскімі статыстыкамі, у тым ліку з. Зноў вярнуўся туды ў 1936 годзе.
Універсітэцкі каледж Лондана, 1933—1943
У 1933 годзе Фішэр стаў кіраўніком кафедры. У 1934 годзе стаў рэдактарам Annals of Eugenics (цяпер называецца ).
У 1935 годзе ён апублікаваў «», які быў «таксама фундаментальным, [і спрыяў] статыстычнаму метаду і яго ўжыванню… Матэматычнае абгрунтаванне метадаў не падкрэслівалася, а доказы часта толькі намячаліся або ўвогуле апускаліся… [Гэта] прымусіла запоўніць прабелы строгай матэматычнай апрацоўкай». У гэтай кнізе Фішэр таксама акрэсліў, цяпер вядомую статыстычнага , які выкарыстоўвае  і з’яўляецца першым апісаннем паняцця Фішэра аб.
У 1936 ён прадставіў як прыклад для дыскрымінантнага аналізу.
У сваёй працы 1937 г. «Хваля прасоўвання выгадных генаў» ён прапанаваў ў кантэксце  для апісання прасторавага распаўсюджвання выгаднага алеля і даследаваў яго рашэнні. З гэтага таксама паўстала ўраўненне Фішэра-Калмагорава. У 1937 годзе ён наведаў у Калькуце і аднаго яго супрацоўніка, які працаваў няпоўны працоўны дзень,, часта вяртаючыся, каб заахвоціць яго развіццё. Ён быў ганаровым госцем на 25-годдзі інстытута ў 1957 годзе, калі ў ім было 2000 супрацоўнікаў.
У 1938 годзе Фішэр і апісалі  ў сваёй кнізе «Статыстычныя табліцы для біялагічных, сельскагаспадарчых і медыцынскіх даследаванняў». Для апісання алгарытму выкарыстоўваліся аловак і папера; табліца выпадковых лікаў забяспечвала выпадковасць.
Кембрыджскі ўніверсітэт, 1943—1956
У 1943 г. разам з і  ён апублікаваў артыкул аб, у якім распрацаваў  каб адпавядаць двум розным наборам даных аб распаўсюджанасці. У тым жа годзе ён заняў пасаду, дзе ў 1948 годзе пачаў працаваць італьянскі даследчык , які заснаваў падраздзяленне генетыкі бактэрый.
У 1936 годзе Фішэр выкарыстаў для аналізу даных Мендэля і прыйшоў да высновы, што вынікі Мендэля былі занадта дасканалымі, мяркуючы, што ў даныя былі ўнесены карэктывы (наўмысныя або несвядомыя), каб назіранні адпавядалі гіпотэзе. Пазнейшыя аўтары сцвярджалі, што аналіз Фішэра быў памылковым, прапаноўваючы розныя статыстычныя і батанічныя тлумачэнні лікаў Мендэля. У 1947 годзе Фішэр разам з заснаваў часопіс, а ў 1949 годзе апублікаваў «Тэорыю інбрыдынгу».
У 1950 годзе Фішэр апублікаваў «Частоты генаў у кліне, якія вызначаюцца адборам і дыфузіяй». Ён распрацаваў вылічальныя алгарытмы для аналізу даных са сваіх збалансаваных эксперыментальных планаў, што ў розных выданнях і перакладах стала стандартным даведнікам для навукоўцаў у многіх дысцыплінах. У ён і  паказалі, што сіла натуральнага адбору значна мацнейшая, чым меркавалася, і многія экагенетычныя сітуацыі (напрыклад, ) падтрымліваюцца сілай адбору.
Фішэр публічна выступіў супраць даследавання 1950 года, якое паказала, што курэнне тытуню выклікае рак лёгкіх, сцвярджаючы, што. Цытуючы яго біёграфаў Ейтса і Мазера, «была выказана здагадка, што той факт, што Фішэр быў наняты ў якасці кансультанта тытунёвымі фірмамі ў гэтай спрэчцы, ставіць пад сумнеў каштоўнасць яго аргументаў. Гэта няправільная ацэнка чалавека. Ён быў не супраць прыняць фінансавую ўзнагароду за сваю працу, але прычынай яго цікавасці, несумненна, была яго нелюбоў і недавер да пурытанскіх тэндэнцый усіх відаў; і, магчыма, асабістае суцяшэнне, якое ён заўсёды знаходзіў у тытуні ». Іншыя выказалі здагадку, што яго аналіз быў прадузяты праз прафесійныя канфлікты і яго ўласную любоў да курэння, бо ён быў заўзятым курцом трубкі.
Адэлаіда, 1957—1962
У 1957 годзе Фішэр на пенсіі эміграваў у Аўстралію, дзе працаваў старэйшым навуковым супрацоўнікам у аўстралійскай (CSIRO) ў Адэлаідзе, Паўднёвая Аўстралія. У гэты час ён працягваў адмаўляць шкоду тытуню і прыцягнуў да сваёй справы нямецкага еўгеніка.
Пасля аперацыі па выдаленні раку тоўстай кішкі ён памёр ад пасляаперацыйных ускладненняў у ў Адэлаідзе ў 1962 годзе. Яго астанкі пахаваны ў ў Адэлаідзе.
Спадчына
Сярод дактарантаў Фішэра, ,  , Мэры Фрэнсіс Лаян і. Нягледзячы на тое, што Фішэр быў вядомым праціўнікам, ён быў першым, хто выкарыстаў тэрмін «баесаўскі» ў 1950 годзе. 1930 года часта цытуецца ў кнігах па біялогіі, у ёй акрэсліваюцца многія важныя канцэпцыі, такія як:
Фішэр таксама вядомы за:
Асабістае жыццё і перакананні
Фішэр ажаніўся з Эйлін Гінэс, ад якой у яго было два сыны і шэсць дачок. Яго шлюб распаўся падчас Другой сусветнай вайны, і яго старэйшы сын Джордж,, загінуў у баі. Яго дачка Джоан, якая напісала біяграфію свайго бацькі, выйшла замуж за статыстыка.
Па словах Ейтса і Мазера, «яго вялікая сям’я, у прыватнасці, якая выхоўвалася ва ўмовах вялікіх фінансавых цяжкасцяў, была асабістым выражэннем яго генетычных і эвалюцыйных перакананняў». Фішэр быў адзначаны сваёй лаяльнасцю і лічыўся патрыётам, сябрам Царквы Англіі, палітычным кансерватарам, а таксама навуковым рацыяналістам. Ён заслужыў рэпутацыю нядбайнага да вопраткі чалавека і быў правобразам рассеянага прафесара. апісвае яго ў Boston Review як «глыбока набожнага англіканца, які, паміж заснаваннем сучаснай статыстыкі і папуляцыйнай генетыкі, пісаў артыкулы для царкоўных часопісаў». У 1955 годзе ў перадачы «Навука і хрысціянства» ён сказаў:
Фішэр быў задзейнічаны ў працы.
Погляды на расу
Паміж 1950 і 1951 гадамі Фішэра разам з іншымі вядучымі генетыкамі і антраполагамі яго часу папрасілі пракаментаваць заяву, якую рыхтавала ЮНЕСКА на тэму «Прырода расы і расавых адрозненняў». Заява разам з каментарамі і крытыкай вялікай колькасці навукоўцаў, у тым ліку Фішэра, апублікаваная ў кнізе «Канцэпцыя расы: вынікі расследавання».
Фішэр быў адным з чатырох навукоўцаў, якія выступілі супраць гэтай заявы. Паводле яго ўласных слоў, пазіцыя Фішэра грунтуецца на «адным фундаментальным пярэчанні супраць Заявы», якое «разбурае сам дух усяго дакумента». Ён лічыць, што чалавечыя групы моцна адрозніваюцца «паводле сваёй прыроджанай здольнасці да інтэлектуальнага і эмацыйнага развіцця» і робіць з гэтага выснову, што «практычная міжнародная праблема заключаецца ў тым, каб навучыцца дружна дзяліцца рэсурсамі гэтай планеты з асобамі матэрыяльна рознай прыроды, і што гэтая праблема загароджваецца цалкам добранамернымі намаганнямі звесці да мінімуму рэальныя адрозненні, якія існуюць». Меркаванні Фішэра ўдакладняюцца яго больш падрабязнымі каментарамі да раздзела 5 заявы, якія датычацца псіхічных адрозненняў паміж расамі. Раздзел 5 заканчваецца наступным чынам:
З усёй заявы ў раздзеле 5 зафіксаваныя найбольш радыкальныя пункты гледжання. Было зафіксавана, што «стаўленне Фішэра… такое ж, як у Мёлера і Сцёртэванта». Крытыка Мёлера была запісаная больш падрабязна і было адзначана, што яна «прадстаўляе важны кірунак ідэй»:
Словы Фішэра былі працытаваныя наступным чынам:
Фішэр таксама скончыў ліст 1954 года да, генетыка канадскага паходжання, які сцвярджаў, што розныя расавыя групы гэта розныя віды, словамі:
Амаль ва ўсіх працах Фішэра абмяркоўваюцца чалавечыя папуляцыі або чалавецтва ў цэлым без спасылкі на расу ці пэўныя расавыя групы, і ніводная з яго прац відавочна не падтрымлівае ідэю расавай перавагі або перавагі белай расы. Фішэр меў блізкія стасункі з індыйскім статыстыкам і зрабіў значны ўклад у развіццё ; а аспірантамі Фішэра былі, дзіця яўрэйска-нямецкіх бацькоў, які ў маладосці ўцёк з нацысцкай Германіі, і , афрыканскі генетык з Ганы. , амерыканскі гісторык навукі, ахарактарызаваў Фішэра як «антырасісцкага кансерватара». Тым не менш, брытанскі гісторык Роберт Дж. Эванс, пішучы ў, сцвярджаў, што погляды Фішэра на еўгеніку і яго апазіцыя да заявы ЮНЕСКА аб генетычных расавых адрозненнях сведчыць пра расізм.
Еўгеніка
У 1911 годзе Фішэр стаў старшынёй-заснавальнікам Таварыства еўгенікі Кембрыджскага ўніверсітэта, сярод іншых членаў-заснавальнікаў якога былі Джон Мейнард Кейнс, і. Пасля таго, як улетку 1912 г. члены Кембрыджскага таварыства, у тым ліку Фішэр, кіравалі Першым міжнародным кангрэсам еўгенікі ў Лондане, усталявалася іх сувязь з. Фішэр разглядаў як рашэнне надзённых сацыяльных і навуковых праблем, якія ахоплівалі і абумоўлівалі яго цікавасць як да генетыкі, так і да статыстыкі. Падчас Першай сусветнай вайны Фішэр пачаў пісаць рэцэнзіі на кнігі для і падахвоціўся браць на сябе ўсе такія рэцэнзіі для часопіса, быў наняты на няпоўны працоўны дзень.
Апошняя трэць «» была засяроджана на еўгеніцы, прыпісваючы падзенне цывілізацый зніжэнню нараджальнасці іх вышэйшых класаў, і выкарыстоўвала даныя брытанскага перапісу 1911 года, каб паказаць адваротную залежнасць паміж нараджальнасцю і сацыяльным класам, што было часткова звязана, як сцвярджаў Фішэр, са зніжэннем фінансавых выдаткаў і, такім чынам, павышэннем сацыяльнага статусу маладзетных сем’яў. Ён прапанаваў скасаваць надбаўкі шматдзетным сем’ям з надбаўкамі прапарцыйнымі заробку бацькі. Ён служыў у некалькіх афіцыйных камітэтах па прасоўванні еўгенікі, у тым ліку ў Камітэце па легалізацыі еўгенічнай стэрылізацыі, які распрацаваў законапраект, накіраваны на абмежаванне нараджальнасці «ў высокай ступені разумова абмежаваных… якія складаюць дзесятую частку ўсяго насельніцтва». Было прапанавана, што гэтая палітыка дазволіць добраахвотную стэрылізацыю, і Фішэр быў супраць ідэі прымусовай стэрылізацыі.
Пачынаючы з 1934 года, Фішэр расчараваўся ў Таварыстве еўгенікі праз занепакоенасць тым, што яго дзейнасць усё больш нацэлена ў палітычным, а не ў навуковым кірунку; ён афіцыйна аддзяліўся ад Таварыства ў 1941 годзе.
Ацэнка навуковых заслуг
Фішэр быў абраны ў Каралеўскае таварыства ў 1929 годзе. У 1952 годзе каралева Лізавета II прызначыла яму званне рыцара-бакалаўра, і ў 1958 годзе ўзнагародзіла яго.
У 1950 годзе Морыс Уілкс і выкарысталі вылічальную машыну EDSAC для развязання дыферэнцыяльнага ўраўнення з частотамі генаў, выкладзенымі ў артыкуле Рональда Фішэра. Гэта было першае выкарыстанне камп’ютара для задачы ў галіне біялогіі. (таксама вядомае як размеркаванне Фішэра-Бінгема) было названа ў гонар яго і ў 1982 годзе, а  было названа ў гонар Фішэра ў 1998 годзе.
— штогадовая лекцыйная прэмія паўночнаамерыканскага (COPSS), заснаваная ў 1963 годзе, пакуль у 2020 годзе назва не была зменена на прэмію COPSS Distinguished Achievement Award and Lectureship. 28 красавіка 1998 года малая планета 21451 Фішэр была названая ягоным імем .
У 2010 годзе Кафедра статыстычнай генетыкі Р. А. Фішэра (R.A. Fisher Chair in Statistical Genetics) была створана ва Універсітэцкім каледжы Лондана каб прызнаць надзвычайны ўклад Фішэра як у статыстыку, так і ў генетыку.
назваў Фішэра «геніем, які практычна ў адзіночку стварыў асновы сучаснай статыстычнай навукі», у той час як Рычард Докінз назваў яго «найвялікшым біёлагам з часоў Дарвіна»:
сказаў пра яго:
Пераацэнка яго спрэчных поглядаў на расу і еўгеніку
У чэрвені 2020 года абвясціў, што, прысвечаны працы Фішэра, будзе выдалены праз яго сувязь з еўгенікай. У тым жа месяцы кампанія выпусціла заяву, у якой асуджаецца ўдзел Фішэра ў еўгеніцы, і заявіла, што «Rothamsted Research і Lawes Agricultural Trust катэгарычна адмаўляюцца ад выкарыстання псеўданавуковых аргументаў для падтрымкі расісцкіх або дыскрымінацыйных поглядаў». Жылы корпус, пабудаваны ў 2018 годзе і раней названы яго імем, пазней быў перайменаваны. таксама вырашыў выдаліць яго імя з Цэнтра вылічальнай біялогіі.
Бібліяграфія
Поўная бібліяграфія навукоўца знаходзіцца ў бібліятэцы універсітэта Адэлаіды (Аўстралія) :
Вільгельм фон Мірбах
Вільгельм фон Мірбах (Wilhelm Maria Theodor Ernst Richard Graf von Mirbach-Harff;,  — , ) — граф, германскі дыпламат, пасол Германскай імперыі пры Урадзе РСФСР у Маскве (красавік — ліпень 1918).
Удзельнік савецка-германскіх мірных перамоваў у Брэст-Літоўску (снежань 1917 — сакавік 1918).
Мантэсума II
Мантэсума II або Мантэсума Шакаёцын (мова науа — «Шаноўны юнак») (Moctezuma Xocoyotzin, Мактэсума, Матэкусома ) (1466 ці 1467-27 чэрвеня 1520) — імператар (Уэй тлатаані) ацтэкаў (мешыкаў) з 1502 з дынастыі Акамапічтлі. У 1507 годзе каранаваўся як імператар свету (науа — cem anahuac tlatoani). Шосты або восьмы сын імператара Ахаякатля і яго стрыечнай сястры, дачкі караля горада Істапалапана, імя якой было, верагодна, Хачыквеетль. Як імператар Мантэсума II стаяў на чале Траістага Саюза, у які акрамя ацтэкскага Тэначтытлана ўваходзілі горад акальхуа Тэскока і горад тепанеков Тлакапан, якія мелі ўласных каралёў, васальных ацтэкам.
Маладыя гады
Нарадзіўся і ў дзяцінстве выхоўваўся ў квартале Атыкпак ў Тэначтытлане. У 11 гадоў змешчаны для навучання ў імператарскую школу (кальмекак) Тлілана («Змрочны настрой») — вялікага храма багіні зямлі і вайны Чыхуакаатль. З 19 гадоў удзельнічае ў ваенных паходах імператара. Пры пакарэнні Куаутлы праяўляе бліскучую адвагу і сам захоплівае палонных. За гэта яго асабіста прадстаўляюць імператару Ахвіцотлю. Неўзабаве ён ганаруецца высокага звання квачык («паголеная галава»), якое прысуджалася ў выключных выпадках найбольш адважным ваярам. Калі верыць крыніцам, ён атрымаў на поле бою 18 перамог. Наступным крокам у кар’еры маладога Мантэсумы было прызначэнне яго Ахвіцотлем на пасаду тлакачкалькатля («таго, хто з дому дроцікаў») — высокі пост, грамадзянскі і ваенны адначасова, уладальнік якога станавіўся членам вышэйшага дзяржаўнага савета («савета чатырох»). Дзякуючы сваёй жаніцьбе ў 25 гадоў на дачцэ караля (тлатаані) горада Экатэпека, ён неўзабаве атрымаў у спадчыну трон свайго цесця.
Прыход да ўлады
У 1502 (па іншых дадзеных, у 1503 або ў 1511), пасля смерці імператара Ауітсотля, абраны імператарам. Пры каранацыі прыняў троннае імя свайго дзеда — Мантэсума («Той, які сярдуе як гаспадар»). Па традыцыі, пасля інтранізацыі здзейсніў рытуальны ваенны паход (т.зв. «мыццё каралеўскіх ног») на г. Атліска, у якім захапіў мноства палонных для прынясення ў ахвяру. Неўзабаве пасля прыходу да ўлады загадаў адхіліць ад сваіх пасад большасць чыноўнікаў, якія служылі імператару Ахвіцотлю (прычым многія з іх былі пакараныя) і былі замененыя маладымі дваранамі, у асабістай адданасці якіх ён не сумняваўся. Пры гэтым была створана своеасаблівая «школа імператарскіх кадраў», куды былі сабраныя дзеці дваран ва ўзросце 10-12 гадоў для выхавання верных Мантэсуме будучых кіраўнікоў.
Заняпад імперыі
З прыходам іспанцаў у Тэначтытлан Мантэсума быў захоплены ў палон Э. Картэсам; выступіў з заклікам скарыцца іспанцам, за што быў забіты паўсталымі індзейцамі ў 1520. Таксама існуе версія, што Мантэсума быў забіты іспанцамі, якія ў той момант ужо не адчувалі патрэбу ў ім як у закладніку.
Сцыпіён
Сцыпіён — Публій Карнелій Сцыпіён Афрыканскі Старэйшы (Publius Cornelius Scipio Africanus Maior, 235 ці 237 — 183 да н.э.) — рымскі военачальнік.
Стварыў рымскую конніцу, якой і быў абавязаны сваімі ваеннымі поспехамі. Разбіў Ганібала пад Замай (202 да н.э.).
Пасля сваіх перамог здабыў вялікі палітычны поспех; меў права насіць на шаломе дыядэму военачальніка; народ лічыў яго сынам бога. Адзначаецца пашана, з якой да яго ставіліся нават яго ворагі.
Аляксандр Міхайлавіч Пуцейка
Аляксандр Міхайлавіч Пуце́йка (нар., Мінск) — беларускі мастак.
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут у 1967 годзе. У 1967—1991 гадах на Мінскім мастацкім камбінаце.
Творчасць
Працуе пераважна ў галіне жывапісу, у т.л. акварэлі. Творы вызначаюцца дакладнасцю перадачы выяў, скульптурнасцю мадэліроўкі аб’ёму, гарманічным спалучэннем чыстых каляровых плям, ураўнаважанасцю кампазіцыі: «Аўтапартрэт» (1961), «Край партызанскі» (1967), «Танцы ў Паланзе» (1975), «Новае возера» (1978), «Сям’я» (1979), «Эстафета» (1987), «Вясна» (1989), «Рыбакі на Прыпяці» (1993), «Аўтапартрэт з галубамі» (1997), «Няміга. Вячэрні звон» (1999), «Музыка» (2001), серыя «Пейзажы Іспаніі» (2000). Аўтар акварэльнага цыкла па матывах рамана М. Булгакава «Майстар і Маргарыта» (1995).
У 2004 годзе падаў партрэт Аляксандра Лукашэнкі ў параднай форме галоўнакамандуючага ўзброенымі сіламі на выстаўку сучаснага беларускага мастацтва, прысвечаную 60-годдзю вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Аднак мастсавет пад кіраўніцтвам народнага мастака Беларусі Віктара Грамыкі забараніў яму выстаўляцца, спаслаўшыся на нізкую мастацкую якасць твора.
Сям’я
У шлюбе з мастачкай Людмілай Пуцейка.
Нябеснае качэўе
«Нябеснае качэўе» (Сутак) — мастацкі фільм 2015 года рэжысёра.
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 22-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сюжэт
Паэтычны эцюд пра традыцыі, якія павольна знікаюць. У высокіх гарах Кыргызстана жыве сям’я качэўнікаў: пажылы пастух Табылды, яго жонка Карачач, нявестка Шайыр і іх сямігадовая ўнучка Умсунай. Сын Шайыр вучыцца ў горадзе і прыязджае толькі на час летніх вакацый. Яе муж памёр шмат гадоў таму: патануў у горнай рацэ, спрабуючы выратаваць жарабя. Шайыр вырашыла застацца з сям’ёй з-за моцнай прыхільнасці да прыгожай зямлі і родзічаў. Сям’я разводзіць коней, і жыццё ідзе сваім парадкам на фоне маляўнічых краявідаў горнай цясніны. Але тут у жыцці Шайыр з’яўляецца метэаролаг Ярмек, чыя станцыя знаходзіцца недалёка ад хаты сям’і…
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 5 кінаўзнагародамі і яшчэ 4 намінацыямі.
Дваццаць адно (фільм)
«Дваццаць адно» (21) — амерыканскі фільм-драма, зняты рэжысёрам Робертам Лукетычам па раману Бена Мезрыча, напісанаму ў 2003 годзе, — «Удар па казіно. Як сарваць куш: Рэальная гісторыя шасці студэнтаў, якія абгулялі Лас-Вегас на мільёны долараў». Прэм’ера ў ЗША была прызначана на 28 сакавіка 2008 года. У галоўных ролях зняліся Джым Сцёрджэс, Кевін Спейсі, Кейт Босуарт, Джейкаб Пітс, Лоўрэнс Фішберн, Аарон Ю. З 30 сакавіка па 6 красавіка 2008 года, фільм з’яўляўся самым наведвальным у кінатэатрах ЗША, за час пракату ў ЗША касавыя зборы склалі $.
Сюжэт
Каманда з пяці студэнтаў MIT пад кіраўніцтвам былога іграка, цяпер рэспектабельнага выкладчыка вышэйшай матэматыкі з элементамі тэорыі імавернасцей, распрацоўвае план, пры дапамозе якога імавернасць выйгрышу пры гульні ў блэкджэк павялічваецца ў некалькі разоў. На працягу 12 тыдняў каманда з 6 чалавек па нядзелях вылятае з Бостана ў Лас-Вегас з адзінай мэтай — абгуляць казіно.
Ляшэнка
Ляшэнка — прозвішча.
NGC 3075
NGC 3075 (іншыя абазначэнні — UGC 5360, MCG 3-26-9, ZWG 93.12, IRAS09562+1439, PGC 28833) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вядомыя асобы Харкава
Вядомыя ўраджэнцы Харкава:
Ізатрапія
Ізатрапія (ί̓σος — «роўны, аднолькавы, падобны» + — «абарот, паварот») — аднолькавасць фізічных уласцівасцей ва ўсіх напрамках, інварыянтнасць, сіметрыя ў адносінах да выбару напрамку (у супрацьлегласць анізатрапіі). Ізатропнае асяроддзе — такая вобласць прасторы, фізічныя ўласцівасці (электрычныя, аптычныя ...) якой не залежаць ад напрамку. Напрыклад, паказчык праламлення аптычна ізатропнага асяроддзя аднолькавы ва ўсіх напрамках.
Wieś i Zaścianek
Wieś i Zaścianek (бел. Вёска і Засценак) — польскі штотыднёвік. Выдаваўся ў 1917-1918 гг. Выканаўчым Камітэтам Польскай рады Мінскай зямлі. Часопіс з'яўляўся органам прапаганды Польскай рады сярод сялян і шляхты, якія жылі на Міншчыне. Дэкларатыўнай мэтай ідэолагаў выдання было навучанне думаць і чытаць на-польску, інфармаваць насельніцтва пра палітычную сітуацыю і разпаўсюджваць эканамічны прагрэс. Першы нумар выйшаў у верасні 1917 года. №4 выйшаў 28 студзеня (10 лютага) 1918 года. Дата выдання апошняга нумару невядомая.
Зоя Андрэеўна Азёрная
Зоя Андрэеўна Азёрная (, с. Барадуліха, Сяміпалацінская вобласць, Казахстан — ) — урач-акушэр-гінеколаг. Доктар медыцынскіх навук (1973), прафесар (1977).
Біяграфія
Скончыла Казахскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1949).
Працавала ў радзільным доме № 1 г. Сяміпалацінска (1949—1952), гарадской бальніцы № 1 г. Сяміпалацінска (1952—1961), Акцюбінскім медыцынскім інстытуце (1961—1968), Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1969—1974, кафедра акушэрства і гінекалогіі, дацэнт), Саранскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (з 1974, кафедра акушэрства і гінекалогіі, у 1974—1982 гадах — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: даследаванне ўплыву хрому, нікелю і марганцу на здароўе жанчын, якія працуюць на прамысловых прадпрыемствах Казахстана; гінекалагічная хірургія; фізіялогія і паталогія лактацыі; прадтаксікозныя станы; палавое выхаванне.
Сімвал (літаратуразнаўства)
Сы́мбаль (σύμβολον — умоўны знак) — троп, адзін з відаў паэтычнага іншасказання, умоўнае абазначэнне сутнасці якой-небудзь з'явы, паняцця пэўным прадметным ці слоўна-вобразным знакам. Сімволіка ўзнікла ў глыбокай старажытнасці. У якасці сімвалаў выступалі пэўныя прадметы, расліны, жывёлы, з'явы прыроды, колеры і г. д. Так, здаўна ва ўсходніх славян хлеб-соль з'яўляецца сімвалам гасціннасці, сокал і арол — бясстрашша, дуб — моцы, чорны колер — жалобы і г. д. Народная сімволіка значна ўзбагацілася за кошт міфаў, казак, легендаў. Сімвал характарызуецца шматзначнасцю і можа быць адрасаваны да розных з'яў рэчаіснасці. Гэтым ён адрозніваецца ад алегорыі. Сувязь алегорыі з паняццем таксама ўмоўная, аднак гэтая ўмоўнасць тут мае цалкам адназначны характар, адносіцца толькі да адной нейкай з'явы ці паняцця.
Глыбочыца (курганны могільнік)
Глыбочыца — курганны могільнік каля вёскі Глыбочыца Лепельскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца ва ўрочышчы Княгінкі, на беразе возера Глыбочыца.
Апісанне
Захавалася 6 курганоў дыяметрам не менш за 10 м, вышынёй 1,5-2 м. У 1859 годзе некалькі курганоў раскапаў М. Ф. Кусцінскі. Знойдзены жалезныя сякеры, коп’і, драцяны бранзалет з нанізанымі на яго паставымі пацеркамі. Пахавальны абрад — трупапалажэнне. Адзін курган у 1951 годзе раскапаў А. Р. Мітрафанаў. Пад курганным насыпам знойдзены жаночае пахаванне, шкляныя пацеркі з пазалотай (XII ст.), бронзавая пацерка ў тэхніцы скані, на скронях — драцяное кольца з пятлёй на адным канцы і кручком на другім (XII—XIII стст.).
Трапарова (станцыя метро)
«Трапарова» — станцыя Маскоўскага метрапалітэна, размешчана на Сакольніцкай лініі паміж станцыямі «Паўднёва-Заходняя» і «Румянцава». Знаходзіцца на мяжы раёнаў Трапарова-Нікуліна і Цёплы Стан, да паўднёвага захаду ад месца зліцця праспекта Вярнадскага і Ленінскага праспекта. Станцыя была адкрыта 8 снежня 2014 года і стала канечнай паўднёвага радыуса лініі да яе падаўжэння 18 студзеня 2016 года на адзін перагон да станцыі «Румянцава».
Вестыбюлі
Станцыя размешчана на цотным боку Ленінскага праспекта. На станцыі ёсць два падземныя вестыбюлі з падземнымі пераходамі пад Ленінскім праспектам. З паўднёва-заходняга вестыбюля можна выйсці да жылога мікрараёна па няцотным боку Ленінскага праспекта, а з паўночна-ўсходняга — на цотны бок Ленінскага праспекта, да Рузскай вуліцы і Трапароўскага лесапарка. Наземныя павільёны вырашаны ў стылі мінімалізму. Станцыя мае сістэму ліфтаў, што забяспечваюць доступ з наземнай паверхні на ўзровень касавай залы і на платформу.
Гаўрыіл Васілевіч Бараноўскі
Гаўрыіл Васілевіч Бараноўскі (25 сакавіка [6 красавіка] 1860,  — 1920, Келамакі) — рускі архітэктар, грамадзянскі інжынер, мастацтвазнаўца і выдавец.
Біяграфія
Гаўрыіл Васілевіч Бараноўскі нарадзіўся 25 сакавіка (6 красавіка) 1860 года ў Адэсе ў сям’і калежскага сакратара Васіля Іванавіча Бараноўскага. Вучыўся ў рэальным вучылішчы ў Адэсе, пасля заканчэння якога ў 1880 годзе паступіў вольнаслухачом на архітэктурнае аддзяленне Санкт-Пецярбургскай Акадэміі Мастацтваў. Быў адлічаны па палітычных матывах і працягнуў адукацыю ў Інстытуце грамадзянскіх інжынераў, які скончыў у 1885 годзе з Сярэбраным медалём і чынам калежскага сакратара.
Г. В. Бараноўскі пачаў сваю архітэктурную дзейнасць у 1883—1885 гадах пад кіраўніцтвам П. Ю. Сюзора. Першы самастойны праект — Галоўная дварцовая канцылярыя. З 1888 — галоўны архітэктар Балтыйскага завода.
Выкладаў у Інстытуце грамадзянскіх інжынераў у 1897—1905 гг.
Быў членам праўлення Таварыства грамадзянскіх інжынераў, членам Савета па горнапрамысловых справах пры Міністэрстве земляробства і дзярж. маёмасцяў (з 1904), служыў у Тэхнічна-будаўнічым камітэце (ВСК МУС) (з 1885 г. — тэхнік, з 1902 г. — звышштатны член ТСК МУС, з 1907 г. — штатны член ТСК МУС). З 1907 года — сапраўдны стацкі саветнік.
Пасля рэвалюцый 1917 года Бараноўскі прадаў у снежні 1917 года сваю арыгінальную вілу «Арфа» у Келамакі, пабудаваную ім у 1907 годзе. Але застаўся жыць у Келамякі на іншым участку з домам. Г. В. Бараноўскі памёр у Келамякі на сваёй дачы ад «паралічу сэрца» ў 1920 годзе і быў пахаваны на мясцовых могілках.
Сонечны сарас 101
Сонечны сарас 101 — серыя з 71 сонечнага зацьмення, якая пачалася 15 мая 329 года і скончылася 21 чэрвеня 1591 года. Сонечныя зацьменні аднаго сараса паўтараюцца з перыядычнасцю раз у 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін.
Ізамарфізм
Ізамарфізм (ад ἴσος стар.-грэч. : ἴσος.  — «роўны, аднолькавы, падобны» і <span style="font-family: palatino linotype, new athena unicode, athena, gentium, code2000, serif; font-size: 105%;">μορφή  — «форма») — гэтае вельмі агульнае паняцце, якое азначаецца па-рознаму ў розных раздзелах матэматыкі. Ізамарфізм азначаецца для мностваў, надзеленых некаторай структурай (напрыклад, для груп, кольцаў, вектарных прастор і т. д.). У агульных рысах яго можна апісаць так: абарачальнае адлюстраванне (біекцыя) між двума мноствамі, надзеленымі структурай, называецца ізамарфізмам, калі яно захоўвае гэтую структуру. Калі між такімі структурамі існуе ізамарфізм, то яны называюцца ізаморфнымі. Ізамарфізм заўжды задае дачыненне эквівалентнасці на класе такіх структур.
Так, напрыклад, два графа называюцца ізаморфнымі, калі паміж імі існуе ізамарфізм: гэта значыць вяршыням аднаго графа можна супаставіць вяршыні іншага графа, так каб злучаным вяршыням першага графа адпавядалі злучаныя вяршыні другога графа і наадварот. Іначай кажучы, два графа ізаморфны, калі яны «аднолькавыя» (з дакладнасцю да перайменавання вяршынь).
У агульным выпадку, аб’екты, паміж якімі існуе ізамарфізм, з’яўляюцца «аднолькава упарадкаванымі» у сэнсе гэтай структуры.
Іншым класічным прыкладам ізаморфных сістэм могуць служыць мноства \mathbb{R} усіх рэчаісных лікаў з акрэсленай на ім аперацыяй складання і мноства дадатніх рэчаісных лікаў з зададзенай на ім аперацыяй множання. Адлюстраванне у гэтым выпадку з’яўляецца ізамарфізмам.
Агульная алгебра
У агульнай алгебры ізамарфізмам называецца абарачальнае адлюстраванне, якое з’яўляецца гомамарфізмам. Ніжэй прыводзяцца некалькі прыкладаў.
Групы
Няхай G і H  — дзве групы. Біекцыя  называецца ізамарфізмам, калі для любых a,\;b\in G
Калі група з’яўляецца тапалагічнай, дадаецца умова гамеаморфнасці адпаведных тапалагічных прастор.
Палі
Няхай F_1 і F_2  — палі. Біекцыя называецца ізамарфізмам, калі яна захоўвае абедзве аперацыі поля, гэта значыць для любых a,b\in F_1 выконваецца
Прыклад. Фактар-кальцо для кальца паліномаў з рэчаіснымі каэфіцыентамі па модулю палінома x^2+1 з’яўляецца полем, ізаморфным полю камплексных лікаў \mathbb{C}:
Для палёў з дадатковай структурай (упарадкаваныя, тапалагічныя палі і г.д.) можа дабавіцца умова, што біекцыя захоўвае таксама гэтыя дадатковыя структуры.
Тэорыя мностваў
У тэорыі мностваў кожная біекцыя з’яўляецца ізамарфізмам.
На прыклад, два часткова упарадкаваных мноства ізаморфны, калі паміж імі ёсць біекцыя,  якая захоўвае парадак.
Ізамарфізм у тэорыі катэгорый
У тэорыі катэгорый ізамарфізм гэта абарачальны марфізм, гэта значыць марфізм \varphi, для якога існуе такі марфізм , што кампазіцыі и  — тоесныя марфізмы. Азначэнні катэгорыі груп, катэгорыі кольцаў, катэгорыі вектарных прастор і іншых структур будуюцца такім чынам, што класічныя азначэнні ізамарфізма груп, кольцаў, вектарных прастор супадаюць з агульным азначэннем у катэгорыі.
Тэорыя графаў
Граф G называецца ізаморфным графу H, калі існуе біекцыя f з мноства вяршынь графа G у мноства вяршынь графа H, якая мае наступную уласцівасць: калі ў графе G ёсць рэбра з вяршыні A у вяршыню B, то ў графе H павінна быць рэбра з вяршыні f(A) у вяршыню f(B) і наадварот — калі ў графе H ёсць рэбра з вяршыні A у вяршыню B, то ў графе G павінна быць рэбра з вяршыні f^{-1}(A) у вяршыню f^{-1}(B). У выпадку арыентаванага графа гэтая биекция таксама павінна захоўваць арыентацыю рэбра. У выпадку ўзважанага графа біекцыя таксама павінна захоўваць вагу рэбра.
Звязанные азначэнні
Ізамарфізм алгебраічнай сістэмы на сябе называецца аўтамарфізмам.
Каха (Лачын)
Каха (Kaha) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
NGC 3076
NGC 3076 (іншыя абазначэнні — ESO 566-34, MCG -3-26-2, PGC 28769, PGC 28766) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сэндай
Сэндай (仙台市) — японскі горад, вызначаны ўказам ўрада, адміністрацыйны цэнтр прэфектуры Міягі.
Горад быў заснаваны ў 1600 у даймё Датэ Масамунэ.
Геаграфія
Горад прасціраецца ад Ціхага акіяна да гор Оў, якія ўтвараюць ўсходнюю і заходнюю мяжы прэфектуры Міягі. Усходні Сэндай размешчаны на раўніне, у цэнтры горада пагоркі, а на захадзе — горы. Самая высокая кропка горада — гара Фунагата, вышыня якой складае 1500 м над узроўнем мора. Большая частка гор Сэндая — спячыя вулканы. Тым не менш, мноства гарачых крыніц, размешчаных у межах горада, паказвае на гідратэрмальную актыўнасць.
Рака Хірасэгава цячэ праз горад на працягу 45 км.
Культура
З 2001 года кожныя тры гады праходзіць Міжнародны конкурс піяністаў і скрыпачоў.
Параднёныя гарады
Спіс параднённых гарадоў:
Вольта
Во́льта (Volta) — рака ў Заходняй Афрыцы (Гана і Буркіна-Фасо).
На рацэ маюцца плаціны гідраэлектрастанцыі «Акасомба», парты Кетэ-Крачы і Акасомба. Суднаходная на адлегласці 400 км ад вусця.
Праект веку
«Праект веку» (La obra del siglo) — мастацкі фільм 2015 года рэжысёра.
Батурына (Сафонаўскі раён)
Батурына (Батурино) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 25 жыхароў (2007).
Ін’екцыя (матэматыка)
Ін'екцыя у матэматыцы — адлюстраванне f мноства X у мноства Y, пры якім розныя элементы мноства X адлюстроўваюцца ў розныя элементы мноства Y, гэта значыць, што калі два вобраза пры адлюстраванні супадаюць, то супадаюць і правобразы:  .
Праект веку
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 22-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Батурына (Сафонаўскі раён)
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 14 км на паўднёвы ўсход ад горада Сафонава, за 6 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Сіга. За 5 км на поўнач ад вёскі чыгуначная станцыя Вышагор на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Пушкінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Ін’екцыя (матэматыка)
Ін'екцыю можна таксама азначыць як адлюстраванне, для якога існуе левае адваротнае, гэта значыць, ін'ектыўная, калі існуе , пры якім .
П’ячэнца (значэнні)
П'ячэнца:
Ін’екцыя (матэматыка)
Паняцце ін'екцыі (разам з сюр'екцыяй і біекцыяй) з'явілася у працах Бурбакі і атрымала шырокае распаўсюджванне амаль ва ўсіх раздзелах матэматыкі.
Праект веку
Сюжэт
Калісьці «атамны» горад сімвалізаваў амбіцыйныя планы Савецкага Саюза па пабудове атамнай электрастанцыі на Кубе. Пасля распаду СССР «праект веку» цалкам замарожаны. Пра яго былыя надзеі напамінаюць толькі купалы недабудаваных рэактараў. З жыццём «прывіднага» горада злучаны неўладкаваныя лёсы трох герояў — бацькі, сына і ўнука. У адрозненне ад іх хатняга гадаванца — акварыўмнай рыбкі Бэнджаміна — мужчыны яшчэ не навучыліся «дыхаць пад вадой» і спраўляцца з адзінотай. У адсутнасць жанчын ім няпроста ўжывацца разам пад адным дахам у горадзе, якому некалі прадказвалі вялікую будучыню.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 7 кінаўзнагародамі і яшчэ 4 намінацыямі.
Ін’екцыя (матэматыка)
Абагульненнем паняцця ін'екцыі у тэорыі катэгорый з'яўляецца паняцце манамарфізма, у многіх катэгорыях гэтыя паняцці эквівалентныя, аднак гэта выканана не заўжды.
Прыклады:
Пераслед грэка-каталікоў у СССР
Пераслед грэка-каталікоў у СССР - пераслед вызнаючых грэка-каталіцтва ў Савецкай Расіі. Праводзіўся амаль напрацягу ўсяго існавання Савецкай Расіі (1917- канец 1980-х).
1917-1939
23 лютага 1923 арыштаваны экзарх Апостальскага экзархату грэка-каталікоў Расіі Леанід Фёдараў. 21 сакавіка 1923 года быў адным з падсудных на працэсе над каталіцкімі святарамі ў Маскве. Заявіў, што «хоць мы і падпарадкоўваемся савецкай уладзе цалкам, але глядзім на яе як на пакаранне Божае за грахі нашыя». Быў асуджаны да дзесяці гадоў пазбаўлення волі, тэрмін зняволення адбываў спачатку ў турме ў Лагунцах, затым у Лефортава.
У красавіку 1926 года быў вызвалены з забаронай пражывання ў найбуйнейшых гарадах. Жыў у Калузе, летам выехаў у Магілёў, дзе служыў у мясцовым храме. Пісаў пра сумны лёс каталікоў усходняга абраду ў СССР:
''36 маіх лепшых прыхаджан зноў сядзяць у турмах і знаходзяцца ў ссылках. Сярод іх ёсць бабулькі 54 і 57 гадоў, ды ў дадатак яшчэ і хворыя. Не маюць здароўя і іншыя мае верныя дзеці. Іх "з'ядае" цынга (Салаўкі і Сібір), сухоты і іншыя хваробы; параскіданыя яны па ўсёй прасторы нашай неабсяжнай айчыны ... сядзяць, як гаворыцца, ні за што ні пра што, ці, дакладней, за тое, што яны рускія каталікі. Але цялесная іх немач з лішкам пакрываецца Божай ласкай. Іх рэдкія лісты дыхаюць такой яснасцю духу, такой пакорай перад воляй Божаю, такой радасцю за свае пакуты ў Хрысце, што мне застаецца толькі дзякаваць Богу і вучыцца ў іх хрысціянскай стойкасці.''
З 1926 году знаходзіўся пад юрысдыкцыяй біскупа Пія Эжэна Нэвё. Быў арыштаваны ў Магілёве і прыгавораны да трох гадоў зняволення за ад'езд з Калугі без адмысловага дазволу. У 1926-1929 гады знаходзіўся ў зняволенні ў Салавецкім лагеры асаблівага прызначэння. Да забароны каталіцкіх службаў у снежні 1928 года штодня служыў літургію ў сябе ў камеры, па нядзелях і святах - у Германоўскай капліцы. У студзені 1929 ў яго былі канфіскаваныя літургічныя прыналежнасці, але, нягледзячы на ​​гэта, на Вялікдзень 1929 года ў лагеры адбылася літургія ў візантыйскім абрадзе. 9 чэрвеня 1929 года разам з іншымі каталіцкімі святарамі быў адпраўлены на востраў Анзэр, але ўжо ў жніўні таго ж года вызвалены з прычыны заканчэння тэрміну зняволення. Быў адпраўлены ў ссылку ў Архангельскую вобласць, дзе жыў у вёсцы каля Пінегі. У 1931 знаходзіўся пад арыштам у архангельскай турме за адмову ад прымусовых работ, затым вызвалены і высланы ў Котлас. У канцы 1933 года быў вызвалены з высылкі (па хадайніцтве Кацярыны Пешковай, якая працавала ў савецкім Палітычным Чырвоным Крыжы) з забаронай пражываць у 12 буйных гарадах. 12 мая 1939 Папа Пій XII атрымаў лісты з СССР аб пераследзе каталіцкіх святароў.
Русінская грэка-каталіцкая царква
Пасля Другой сусветнай вайны, Руская праваслаўная царква атрымала абмежаваную свабоду з боку улады Іосіфа Сталіна, які пашыраў вучэння марксісцка-ленінскага атэізму. Тым не менш, каталіцкія цэрквы ўсходняга абраду, якія былі аб'яднаныя з Рымам, былі пад пераследам. Лідары усходніх цэркваў сутыкнуліся з моцным ціскам, каб парваць з каталіцтвам і аб'яднацца з РПЦ. Пасля таго, як большая частка зямель з русінскім насельніцтвам была далучана да Польшчы, якая пашырала лацінскі абрад, пачалася разгортвацца палітыка паланізацыі і ўзніклі значныя праблемы для людзей які вызнаюць праваслаўе і ўніяцтва. Некаторыя русіны, пазбягаючы паланізацыі, адчувалі сябе пакінутымі Ватыканам і пераходзілі ў праваслаўе.