cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Артура Тасканіні
Бібліяграфія
Haggin, B. H., Conversations with Toscanini, 2d ed. (1980), and the Musician I Knew (1980); Horowitz, J., Understanding Toscanini (1987); Sachs, Harvey, Toscanini (1978; repr. 1988); Marek, George R., Toscanini (1975); Sachs, Harvey, Toscanini (1978); Taubman, H. H., The Maestro: The Life of Arturo Toscanini (1951; repr. 1977).
Дыскаграфія
Beethoven, L. van, Symphonies 1-9, Fidelio, Missa Solemnis; Brahms, J., Symphonies 1-4, Variations on a Theme by Haydn; Debussy, C., La Mer, Images: Iberia; Mendelssohn, F., Incidental Music to «A Midsummer Night’s Dream»; Puccini, G., La Boheme; Schubert, F., Symphonies 8, 9; Schumann, R., Symphony no. 3; Strauss, R., Don Juan, Don Quixote, Till Eulenspiegel; Tchaikovsky, P., Manfred Symphony, Symphony no. 6; Verdi, G., Aida, Falstaff, A Masked Ball, Otello, Requiem, Te Deum, La Traviata.
NGC 1084
NGC 1084 (іншыя абазначэнні — MCG -1-8-7, IRAS02435-0747, KUG 0243-077, PGC 10464) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
IC 4249
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бельканта
Бельканта, Bel canto — італьянскі стыль песні (перакл. «гожыя гукі», «гожыя песні»), пеўся па ўсёй Еўропе ў XVIII сагоддзі, за выключэннем Францыі.
Стыль усталёўваў патрэбнасць ў кантролі паветра, хуткасці, дынамічнай гнуткасці, прыгажосці вакалу і віртуозным бляскам. Ён ствараў падзел у Оперы і служыў зброяй у дуэлі паміж кастратамі і жанчынамі-спявачкамі. Гэты стыль рэзка падзяляў музычныя элементы ў Опернай драмы. Наступная эра дэкламацыяйнага спявання сцвярджала, што bel canto ёсць больш функцыянальным чым прыгожым, што ён імкнуўся выклікаць толькі энтузіазм у гледачоў. Але як віртуознасць, так і лірычная прыгажосць зараз шануюцца, таму прынцыпы bel canto вывучаюцца ў сучасных школах спявання.
Юрый Юліянавіч Шаўчук
Юрый Юліянавіч Шаўчук (Юрий Юлианович Шевчук,, Ягаднае, Магаданская вобласць, РСФСР) — савецкі і расійскі музыкант, паэт, кампазітар і прадзюсар, нязменны лідар гурта ДДТ. Стваральнік і кіраўнік «Тэатра ДДТ». Народны артыст Рэспублікі Башкартастан (2005).
Скончыў мастацка-графічны факультэт Башкірскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута, настаўнічаў у сельскай школе. Першыя песні (у канцы 1970-х - пачатку 1980-х гадоў) пісаў пад уплывам савецкіх бардаў, у тым ліку Уладзіміра Высоцкага і Булата Акуджавы, а таксама паэтаў Сярэбранага веку — Сяргея Ясеніна, Восіпа Мандэльштама і іншых. Юрый Шаўчук у пэўным сэнсе працягнуў тэму творчасці Высоцкага, за што яго часам параўноўваюць з апошнім. Галоўнай тэматыкай ранейшых твораў служыла грамадзянска-патрыятычная лірыка (знайшла месца і ў нашыя дні), а таксама сацыяльная сатыра і пратэст.
Не раз выступаў у Беларусі з канцэртамі, падпісваў звароты ў падтрымку беларускіх палітвязняў. Некаторыя яго песні перакладаліся на беларускую мову.
Дом па Савецкай вуліцы, 23 (Гродна)
Дом па Савецкай вуліцы, 23 — будынак у Гродне, размешчаны ў гістарычным цэнтры горада.
Гісторыя
У сакавіку-красавіку 1919 года ў доме працавалі Беларускі нацыянальны камітэт, Беларуская павятовая рада, Цэнтральная беларуская рада Гродзеншчыны, клуб «Беларуская хатка», Грамада беларускай моладзі, курсы беларускай мовы, рэдакцыя газеты «Беларусь». У 20-я гады 20ст. змяшчалася рэдакцыя газеты «Nowy Dziennik Kresowy».
Падчас нямецкай акупацыі — Галоўнае мытнае ўпраўленне акупацыйнага ўрада, для якога гаспадар дома здаваў 9 жылых, 14 кабінетаў, 2 склады, прыёмную і 5 гаражоў за 195,1 рэйхсмарак. Пасля вызвалення горада ў будынку размяшчаўся інтэрнат педінстытута, і ў ім пражываў будучы пісьменнік Аляксей Карпюк. У той жа час тут дзейнічала падпольная беларуская антысавецкая арганізацыя, разгромленая НКУС у канцы 40 гг. У канцы чэрвеня 1947 г. гарвыканкам (які знаходзіўся тады па адрасе вул Сацыялістычная, 3) і педінстытут памяняліся будынкамі і ў гэты дом перасяліўся гарвыканкам з усімі службамі і аддзеламі. У 1961 г. у цокальным паверсе адкрылася кафэ «Пяльменная», якое пасля доўгага рамонту ператварылася ў рэстаран-бістро «Семафор». У 1963 у будынку знаходзілася бюро таварных экспертыз. У 1970 годзе ў будынку размяшчаліся ў тым ліку «Аблміжкалгаспраект» і «Аблміжкалгасбуд», у 1982 — абласная арганізацыя аматараў кнігі. У яшчэ нават у сярэдзіне 20 ст. старыя гродзенцы называлі дом «гатэлям паўстанцаў».
Архітэктура
Трохпавярховы будынак прамавугольны ў плане. Кампазіцыя галоўнага фасада сіметрычная. Дэкор будынка па складанасці і насычанасці нарастае ад 1-га паверха да 3-га. Цэнтральная і бакавая часткі вылучаны рызалітамі. Парадны ўваход у выглядзе здвоеных арак паўцыркульнага абрысу вышынёй у паўтара паверхі. 1-ы паверх вырашаны як стылабат, 2-і і 3-і аддзелены фрызам з прамежкавым карнізам. Аконныя праёмы 1-га і 2-га паверхаў лучковыя, 3-га — паўцыркульпыя. На рызалітах 3-га паверха размешчаны балконы, якія аб’ядноўваюць па 2 здвоеныя праёмы паўцыркульнага абрысу. Гэты матыў пераклікаецца з канфігурацыяй параднага ўвахода. Аконныя праёмы верхняга паверха ўпісаны ў прамавугольныя нішы і аздоблены сандрыкамі, нішы аддзелены ад карніза гарызантальнай цягай.
Узор будынка стыля эклектыкі з выразнымі элементамі класіцызму.
NGC 1602
NGC 1602 (іншыя абазначэнні — ESO 157-32, AM 0426-550, IRAS04267-5510, PGC 15168) — галактыка ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Венецыянскі кінафестываль 1986
43-і Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 30 жніўня па 10 верасня 1986 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра.
NGC 1089
NGC 1089 (іншыя абазначэнні — MCG -3-8-20, NPM1G -15.0147, PGC 10481) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Дэзерта-Гранды
Дэзерта-Гранды (Deserta Grande) — найбуйнейшы востраў архіпелага Дэзерташ. Уваходзіць у склад Мадэйры (Партугалія). Агульная плошча - 10 км². Сталага насельніцтва няма.
Геаграфія
Востраў Дэзерта-Гранды месціцца на ўсходзе Атлантычнага акіяна ў 35,6 км на паўднёвы ўсход ад Фуншала, адміністрацыйнага цэнтра Мадэйры. Выцягнуты на 5 км з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Найбольшая шырыня — 1,92 км.
Мае вулканічнае паходжанне. Характэрны гарыстыя пейзажы. Найвышэйшы пункт — 488 м. На востраве ёсць некалькі сталых крыніц прэснай вады.
Клімат мяккі міжземнаморскі, улетку засушлівы.
Прырода
Флора прадстаўлена пераважна зараснікамі травы і невялікіх хмызнякоў-ксерафітаў. Каля берага сустракаюцца лугі. На востраве шмат птушак. Пляжы наведваюць цюлені-манахі. У выніку дзейнасці чалавека на Дэзерта-Гранды апынуліся козы, трусы, пацукі. З 1990 г. з'яўляецца запаведным.
Гісторыя
Адкрыты партугальцамі ў 1420 г. На востраве некалькі разоў ствараліся паселішчы, тут вырошчвалі пшаніцу і ячмень. Аднак недахоп прэснай вады вымушаў пасяленцаў пакідаць абжытыя месцы. З'яўляўся важным пунктам забеспячэння жыхароў Мадэйры і каманд марскіх суднаў мясам, паколькі на ім сезонна вялося паляванне на коз. З 1972 г. гаспадарчая дзейнасць адсутнічае, хаця перыядычна наведваецца групамі турыстаў.
Макаравіцкі сельсавет
Мака́равіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бешанковіцкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Макаравічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бешанковіцкага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бешанковіцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Бешанковіцкага сельсавета.
Нежынскае падняцце
Нежынскае падняцце (ад назвы вёскі Нежын у Любанскім раёне) — тэктанічная структура ў Любанскім раёне Мінскай вобласці, у межах Чырвонаслабодскай зоны падняццяў Прыпяцкага прагіну. Выяўлена ў 1968 годзе сейсмаразведкай. Выдзяляецца па паверхні фундамента, падсалявых і міжсалявых дэвонскіх адкладах.
Па паверхні фундамента і падсалявых адкладах Нежынскае падняцце — паўантыкліналь, абмежаваная з поўдня Чырвонаслабодскім разломам, памерам 16,5×3 км, амплітудай 300 м. Па міжсалявых адкладах вылучаюцца 2 невялікія антыкліналі (усходняя памерам 5×2 км, заходняя — 6×4 км) субшыротнага распасцірання амплітудай 100 м. Скляпенне ўсходняй антыкліналі ссунута адносна падсалявога скляпення Нежынскага падняцця на 2 км на поўнач, а заходняй — на 6 км на паўночны захад. Залажэнне Нежынскага падняцця адбылося ў сярэднедэвонскі час, фарміраванне яго закончылася да пачатку пермі.
Літамержыцы
Літамержыцы (Litoměřice ), Лейтмерыц (Leitmeritz) — старадаўні горад у Чэхіі, размешчаны ў даліне рэк Лабы (Эльбы) і Огржэ, прыкладна ў 72 км ад Прагі. Колькасць насельніцтва — 25 687 чалавек. (2004 год). Нацыянальны склад: пераважна чэхі.
Гісторыя
Афіцыйнай датай заснавання горада лічыцца 1057 год, калі князь Спытыгнеў II заснаваў тут базіліку ў раманскім стылі, на месцы якой у XVII стагоддзі ўзвялі сабор Св. Стэфана. У X-XII стст. Літамержыцы ўваходзілі ва ўладанні дынастыі Пржэмысловічаў, якія, аднак, даравалі яго шляхетнаму роду Вршоўцаў разам з горадам Жацец за ваенныя і палітычныя заслугі (да 1108 года).
Славутасці
Сабор Святога Стэфана, касцёлы Св. Войцеха і Св. Вацлава, касцёл Усіх Святых, езуіцкі і дамініканскі саборы, касцёл капуцынаў, сінагога. Непадалёк ад горада знаходзяцца: Клашцерац над Огржы, высокі ўзгорак Радабіл і былы падземны ваенны завод Трэцяга рэйха Б5-Рыхард.
COVID-19
Супраць хваробы пакуль адсутнічаюць якія-небудзь спецыфічныя супрацьвірусныя сродкі лячэння або прафілактыкі. У большасці выпадкаў (прыкладна ў 80 %) якое-небудзь спецыфічнае лячэнне не патрабуецца, а выздараўленне адбываецца само па сабе. Цяжкія формы хваробы з большай верагоднасцю могуць развіцца ў пажылых людзей і ў людзей з пэўнымі захворваннямі, сярод якіх — астма, дыябет і сардэчныя захворванні. У цяжкіх выпадках прымяняюцца сродкі для падтрымання функцый жыццёва важных органаў. Захворванне выклікаецца на новы вірус, у людзей да яго няма набытага імунітэту, таму да інфекцыі ўспрымальныя людзі ўсіх узроставых катэгорый. Распаўсюджваецца вірус паветрана-кропельным шляхам праз удыханне распылённых ў паветры ў працэсе кашлю ці чхання кропель з вірусам, а таксама праз трапленне віруса на паверхні з наступным унясеннем у вочы, нос або рот. Сярод эфектыўных мер прафілактыкі — частае мыццё рук і выкананне правілаў рэспіраторнай гігіены.
IC 4250-1
IC 4250-1 — галактыка тыпу S+C ў сузор’і Валасы Веранікі.
COVID-19
Прыкладна ў 15% выпадкаў захворванне працякае ў цяжкай форме з неабходнасцю прымянення кіслароднай тэрапіі, яшчэ ў 5% стан хворых крытычны. Глабальна па стане на 1 красавіка 2020 года лятальнасць захворвання ацэньваецца прыкладна ў 5%. Паводле аналізу дадзеных па 1099 пацыентам па стане на 28 лютага ў 91,1% пацыентаў з COVID-19 дыягнаставалася пнеўманія. Паказчыкі з цягам часу могуць змяніцца.
IC 4250-1
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
COVID-19
У сувязі з эпідэміяй COVID-19 у 2020 годзе Сусветнай арганізацыяй аховы здароўя (СААЗ) аб’яўлена надзвычайная сітуацыя міжнароднага значэння ў галіне аховы здароўя, а рызыкі на глабальным узроўні ацэньваюцца як вельмі высокія. Сітуацыя хутка развіваецца, штодня павялічваецца колькасць тых, хто захварэў і загінуўшых. Вядуцца розныя навуковыя і клінічныя даследаванні. Многія навуковыя і медыцынскія выдавецтвы і арганізацыі падпісаліся пад заявай аб свабодным доступе і абмене інфармацыяй, што датычыцца новага захворвання.
11 сакавіка распаўсюджванне віруса было прызнана пандэміяй. Гэтая эпідэмія з’яўляецца першай у гісторыі чалавецтва пандэміяй, якая паддаецца кантролю. СААЗ заклікае краіны да падрыхтоўкі бальніц, забеспячэння абароны медыцынскіх работнікаў і да рашэння аб неабходнасці прыняцця тых ці іншых мер сацыяльнага дыстанцыявання.
Гравелона-Точэ
Гравелона-Точэ (Gravellona Toce) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Насельніцтва складае 7755 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 529 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 28883. Тэлефонны код — 0323.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro.
Венецыянскі кінафестываль 1985
42-і Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 26 жніўня па 6 верасня 1985 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёркі Аньес Варды.
Чырвонаслабодская зона падняццяў
Чырвонаслабодская зона падняццяў, Чырвонаслабодскае валападобнае падняцце, Чырвонаслабодскі выступ — тэктанічная структура ў Салігорскім, Любанскім, Акцябрскім, Петрыкаўскім і Калінкавіцкім раёнах, у прыўзнятай частцы Чырвонаслабодска-Маладушынскай тэктанічнай ступені Прыпяцкага прагіну. Даўжыня больш за 150 км, шырыня 3—10 км, распасціранне субшыротнае.
Паверхня фундамента залягае на адзнаках ад -1500 да -3000 м, паніжаецца на паўночны ўсход і поўнач. Па гэтай паверхні (з захаду на ўсход) вылучаюцца Новадуброўскае, Нежынскае, Калінаўскае, Акцябрскае, Паўночна-Даманавіцкае, Казанскае прыразломныя падняцці. У стратыграфічным разрэзе ўстаноўлены верхнепратэразойскія, сярэдне- і верхнедэвонскія (падсалявыя тэрыгенныя, карбанатныя, ніжнесаляносныя, міжсалявыя, верхнесаляносныя, надсалявыя), каменнавугальныя, пермскія, мезазойскія і кайназойскія адклады. Будова паверхні падсалявых дэвонскіх адкладаў падобная да будовы паверхні фундамента. У найбольш прыўзнятай частцы зоны магутнасць міжсалявых адкладаў зменшана, а на некаторых плошчах яны зусім знікаюць з разрэзу (Чырвонаслабодская, Казанская плошчы). Фарміраванне Чырвонаслабодскай зоны падняццяў адбывалася пераважна ў фаменскі час позняга дэвону і раннім карбоне. На Казанскай плошчы ў падсалявых карбанатных, а на Паўночна-Даманавіцкай з міжсалявых адкладаў атрыманы прытокі нафты.
Южна-Сахалінск
Южна-Сахалінск (Южно-Сахалинск, да 1946 — Тоёхара) — горад (з 1946) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Сахалінскай вобласці. Насельніцтва 173,6 тыс. чал. (2005). Горад размешчаны ва ўсходняй часцы Сахаліна, на рацэ Сусуя.
Азёрны (Чэрвеньскі раён)
Азёрны (, Озёрный) — пасёлак у Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Кліноцкага сельсавета.
Южна-Сахалінск
Сахалінскі дзяржаўны ўніверсітэт, Южна-Сахалінскі інстытут эканомікі, права і інфарматыкі, 4 філіялы іншых расійскіх ВНУ.
Азёрны (Чэрвеньскі раён)
Эканоміка
Пасёлак Азёрны з’яўляецца цэнтрам ААТ «Рыбгас „Волма“»
Культура
У пасёлку дзейнічае музей кампазітара С. Манюшкі.
Атыповая пнеўманія
Атыповая пнеўманія — група пнеўманій, выкліканых «нетыповымі» ўзбуджальнікамі і якія маюць незвычайнае клінічным цячэнне. Калі развіццё атыповай пнеўманіі не звязана з іншым захворваннем, такая пнеўманія носіць назву першаснай (ПАП).
Тэрмін быў прапанаваны ў 1930-я гады ў супрацьлегласць добра вядомай у той час і найбольш часта сустракаемай бактэрыяльнай пнеўманіі, выкліканай пнеўмакокам.
Прычыны
Найбольш часта выклікаюць атыповую пнеўманію наступныя бактэрыі (найчасцей унутрыклеткавыя):
Акрамя гэтага, атыповая пнеўманія можа быць грыбковай, пратазойнай або віруснай прыроды.
У мінулым большасць паразітаў высейвалася з цяжкасцю. Сучасныя методыкі спрыяюць адназначнай ідэнтыфікацыі патагенаў, што дазваляе падабраць больш індывідуальную тэрапію.
Вірусная атыповая пнеўманія
Сярод вядомых прычын віруснай атыповай пнеўманіі — рэспіраторна-сінцыціяльны вірус чалавека (РСВ), вірусы грыпу A і B, вірус парагрыпу, адэнавірусы, цытамегалавірус, вірус цяжкага вострага рэспіраторнага сіндрому (SARS), вірус адру і г.д.
Уладзімір Міхайлавіч Конан
Уладзімір Міхайлавіч Конан (, в. Вераскава, Гродзенскай вобл. — ) — беларускі філосаф, гісторык, літаратурны крытык. Доктар філасофскіх навук (1982). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Вучыўся ў Плянтоўскай пачатковай, Вераскаўскай сярэдняй школе.
Скончыў у 1959 годзе гістарычны факультэт БДУ. Пасля сканчэння БДУ у 1959—1960 гадах выкладаў гісторыю, рускую мову і літаратуру ў Стражоўскай васьмігадовай школе Вілейскага раёна, у 1960—1961 гадах быў яе дырэктарам. У 1961 годзе паступіў у аспірантуру Інстытута філасофіі і права АН БССР, якую скончыў у 1965 годзе.
У 1965—1966 гадах працаваў малодшым, а ў 1966—1984 гадах старшым навуковым супрацоўнікам, у 1984—1986 гадах загадчыкам сектара эстэтыкі і сацыяльнай псіхалогіі, у 1986—1990 гадах вядучым навуковым супрацоўнікам Інстытута філасофіі і права АН БССР. У 1981 годзе абараніў доктарскую дысертацыю ў Інстытуце філасофіі АН СССР па тэме «Станаўленне і развіццё эстэтычнай думкі Беларусі (Х ст. — 1917 г.)».
Выкладаў у Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў і Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі.
У 1991—2004 гадах у Нацыянальным навукова-асветным цэнтры імя Ф. Скарыны: вядучы навуковы супрацоўнік, загадчык аддзела гісторыі і тэорыі культуры. У 2006—2011 гадах вядучы навуковы супрацоўнік Інстытута філасофіі НАН Беларусі.
Эдуард Георгіевіч Багрыцкі
Эдуард Георгіевіч Багры́цкі, сапр. Дзю́бін (Эдуа́рд Гео́ргиевич Багри́цкий, сапр. Дзю́бин;, Адэса — ) — рускі паэт.
Уладзімір Міхайлавіч Конан
Навуковая дзейнасць
Знакавая фігура на навуковай гуманітарнай прасторы Беларусі. Адзін са стваральнікаў беларускай гісторыка-філасофскай школы. Спецыяліст па гісторыі беларускай думкі, які прапанаваў новае бачанне беларускай інтэлектуальнай гісторыі, — абверг міф, што ў Беларусі філасофскай традыцыі не было, а існавала толькі вёска, фальклор. Актыўны ўдзельнік адраджэння нацыянальнага духоўнага і інтэлектуальнага жыцця Беларусі.
Эдуард Георгіевіч Багрыцкі
Творчасць
На беларускую мову яго творы перакладалі М. Багун, В. Болбас, С. Дзяргай, М. Хведаровіч.
Уладзімір Міхайлавіч Конан
Навуковая дзейнасць
Даследаваў тэарэтычна-метадалагічныя праблемы філасофіі і культуралогіі, гісторыю эстэтычнай думкі Беларусі, беларускі фальклор, рэлігіязнаўства і літаратуразнаўства Беларусі.
Першы артыкул апублікаваў у 1963 годзе ў часопісе «Весці АН БССР».
Пяцігарскі сельсавет
Пяці́гарскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бешанковіцкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Пяцігарск.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бешанковіцкага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бешанковіцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Бешанковіцкага сельсавета.
Станіслаў Адамавіч Мертэнс
Станіслаў Адамавіч Мертэнс (Stanisław Mertens, парт. псеўд. Стэфан Скульскі;, г. Лодзь, Польшча — ) — польскі палітычны дзеяч. Член СДКПіЛ з 1909, член РКП(б) з 1928, член КПП з 1921.
Біяграфія
Вёў рэвалюцыйную дзейнасць у Варшаве, Лодзі, Калішы. У 1913—1914 зняволены ў турму. У 1918 старшыня павятовага камітэта РКП(б) і ЧК у Мсціславе. У 1919 у Чырвонай Арміі, у 1920 намеснік старшыні Смаленскага губвыканкома і член губкома РКП(б); потым у Часовым польрэўкоме ў Беластоку, старшыня Навагрудскага рэўкома. У 1921 нарком унутраных спраў і член калегіі ЧК БССР, член ЦБ КП(б)Б, член Прэзідыума ЦВК БССР. 3 канца 1921 на нелегальнай рабоце ў Польшчы. Адзін з арганізатараў КПЗБ і Мінскай школы КПЗБ. У 1923—1925 упаўнаважаны ЦК КПП пры ЦК КПЗБ. У кастрычніку 1925 зняволены польскімі ўладамі. Са студзеня 1928 года ў СССР.
Член ЦК КПП у 1923—1927 і з 1931. Член Палітбюро ЦК КПП у 1923—1925 і ў 1935. Член Бюро ЦК КПЗБ і яго прадстаўнік пры ЦК КП(б)Б у 1934—1935.
У 1937 годзе рэпрэсіраваны. Рэабілітаваны.
NGC 1603
NGC 1603 (іншыя абазначэнні — MCG -1-12-19, NPM1G -05.0199, PGC 15424) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
NGC 1091
NGC 1091 (іншыя абазначэнні — ESO 546-16, MCG -3-8-13, HCG 21E, PGC 10424) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Бентас
Бентас (ад грэч. Βένθος — глыбіня) — сукупнасць арганізмаў, якія жывуць на грунце і ў грунце дна вадаёмаў. У акіяналогіі бентас — арганізмы, якія насяляюць марское дно; у прэснаводнай гідрабіялогіі — арганізмы, якія насяляюць дно кантынентальных вадаёмаў і вадацёкаў. Жывёлы, якія адносяцца да бентасу, называюцца заабентасам, а расліны — фітабентасам. Да бентасу адносяцца таксама многія пратысты (напрыклад большасць фарамініфер).
IC 4250-2
IC 4250-2 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Брэндан Флаўэрс
Жыццё да The Killers
Брэндан Флаўэрз, самы малодшы з шасці дзяцей, нарадзіўся 23 чэрвеня 1981 года ў г. Хендэрсан, штат Невада (па-за межамі Лас-Вегаса) у сям’і з напалову шатландскай і літоўскай крывёй. Яго маці была хатняй гаспадыняй, а бацька працаваў у бакалейнай краме. Калі Брэндану было пяць гадоў, яго тата далучыўся да Царквы сучасных паслядоўнікаў Ісуса Хрыста. Яны пераехалі ў г. Нэфі, штат Юта, калі Флаўэрзу было восем гадоў. За год да сканчэння сярэдняй школы, ён вяртаецца ў Лас-Вегас і жыве ў сваёй цёткі.
Менавіта яго старэйшы брат Шэйн адчыніў яму дзверы ў свет музыкі. Ён паказаў яму відэакліпы гурта «The Smiths», кіно ірландскага гурта «U2» «Трашчанне і Гудзенне» (Rattle and Hum); пазнаёміў з творамі гуртоў «The Cars», «The Beatles», «The Cure»; лідара гурта «The Smiths» Стывена Морысі. У музычным плане Брэндан з’яўляецца англафілам. То бок ён прыхільнік брытанскіх музычных калектываў. Сярод іх: «New Order», «The Smiths», «Pet Shop Boys», «Depeche Mode» і «Oasis».
Ён спасылаецца на словы з песні «Вельмі нудны» (Being Boring) гурта «Pet Shop Boys», як на вельмі важную жыццёвую догму: Я ніколі не думаў, што мне калі-небудзь прыйдзецца стаць той істотай, якой я заўсёды меў намер быць (I never dreamt that I would get to be / The creature that I always meant to be). Флаўэрз таксама казаў, што «Я быў сапраўды дзіўным хлопцам, бо калі іншыя дзеці набывалі Tool і Nirvana, я набываў „The Cars“ і „The Psychedelic Furs“. Я быў даволі адчужаным дзіцём».
Кар’ера
Кінуўшы вучобу ў каледжы, ён некаторы час працаваў калідорным у гатэлі Лас-Вегаса. У 2001 ён расстаўся са сваім сінтыпоп калектывам «Блаш Рыспонс» (Blush Response), пасля таго як адмовіўся пераехаць у Лос-Анджэлес.
Праз некаторы час, пасля наведвання канцэрта Oasis, ён разумее, што патрэбна зрабіць пераход ад сінтыпоп гурта да сапраўднага рокбэнда, і пачынае шукаць гітарыста. Ён адказаў на аб’яву Дэйва К’юнінга ў газеце, які пазначыў, акрамя іншых, «The Cure», «Oasis», «Queen», як адных з любімых гуртоў. Пазней Кьюнінг сказаў, што яго першае ўражанне аб Флаўэрзе было: «Мне здалося, у яго былі дзіўныя чаравікі… Насамрэч тыя ж, што і ў братоў Галахераў (Oasis)!». Пасля некаторых кароткачасовых бэйсістаў і ўдарнікаў, да групы далучыліся Марк Стормэр (бэйс-гітарыст) і Роні Вэнаксі (Ванучы) (ударнік). Так у жніўні 2002 года ўтварылася група «The Killers». Роні пазней распавядаў: «Нават маючы невялікія карлікавыя песні, Брэндан ніколі не адмаўляўся проста падняцца і пачаць працаваць. Гэта вельмі важна, калі ты пачынаеш. Колькі мы разам, увесь час Брэндан перамагае». У адпаведнасці з «Las Vegas Review-Journal» яго бацькі заўсёды падтрымлівалі яго ў імкненні стаць спеваком і былі часам адзінымі гледачамі на першапачатковых канцэртах калектыву.
Брэндан не аднойчы быў завадатарам спрэчак пасля некаторых сваіх інтэрв’ю. У асобнасці, яго словы запалілі варожасці паміж ім і гуртамі «Fall Out Boy», «The Bravery», «Panic! At the Disco». Аднак праз некаторы час Флаўэрз папрасіў прабачэння і сказаў часопісу «Spin»: «Мне б хацелася вярнуць свае словы. Гэтыя людзі проста робяць тое, што яны хочуць рабіць — зусім як я. Насамрэч я добры чалавек і я люблю іншых людзей. Я проста вельмі самаўпэўнены. Мне ад гэтага не мець шмат гонару».
Брэндан крытыкаваў амерыканскі гурт «Green Day» за выкананне песні «Амерыканскі ідыёт». Ён казаў: «Спачатку мне здалося, што гэта было сапраўды нізка паехаць у Англію альбо на Германію і спяваць гэтую песню. Тыя дзеці ўспрымаюць гэта зусім інакш, чым Green Day гэта мае на ўвазе».
Яго сцверджанне, што «Sam’s Town» будзе лепшым альбомам за папярэднія дваццаць гадоў, выклікала ў крытыкаў усмешкі. Флаўэрз адказаў на гэта, што жадае быць меней правакацыйным.
Ён распавёў часопісу «The Advocate»: «Зняважыўшы ўсіх тых людзей, зараз я разумею, што я павінен жыць і даваць жыць іншым». У красавіку 2009 Брэндан, у інтэрв’ю брытанскаму часопісу «NME» асудзіў Курта Кабейна за тое, што ён не пакідаў у рок-н-роле месца для весялосці, і таксама дадаў, што ў юнацтве жадаў збіць з п’едэсталу «Nirvana» і «Led Zeppelin».
Падчас «Brit Awards» Флаўэрз уручыў «Pet Shop Boys» узнагароду за вялікі ўклад у музыку. Пасля The Killers, Pet Shop Boys і Lady GaGa ўтраіх выканалі салянку са сваіх хітоў.
Сольная кар’ера
У верасні 2010 года Брэндан Флаўэрз выпусціў свой дэбютны альбом «Flamingo». У Вялікабрытаніі альбом паступіў у продаж 6 верасня, у ЗША — 14 верасня. 14 чэрвеня, у шоу Zane Lowe на брытанскім Radio 1 адбылася афіцыйная радыё-прэм’ера дэбютнага сінгла Брэндана Флаўэрза. Лідар «The Killers» сам знаходзіўся ў студыі і даў невялікае інтэрв’ю Zane Lowe, у якім распавёў пра песню «Crossfire», сольную кар’еру і будучыню «The Killers». Са слоў Брэндана стала вядома, што ў запісе яму дапамагаў Роні Ванучы-малодшы. Флаўэрз падзяліўся сваімі ўражаннямі ад запісу дэбютнай сольнай пласцінкі. Брэндан адзначыў, што падчас працы над «Flamingo» яму не хапала таварышаў па гурце: «Гэта было дзіўным, працаваць без звыклага адзінства „The Killers“ і ў адсутнасці падтрымкі калектыву. Вядома, мне было цікава займацца сольным альбомам, але не хапала сяброўскіх адносін. Час ад часу адчуваў сябе самотным». Таксама Флаўэрз у чарговы раз паспрабаваў супакоіць прыхільнікаў гурта і аспрэчыў чуткі пра распад каманды: «Я ўжо паспеў пагутарыць з імі, і мы вызначылі папярэднія тэрміны нашага вяртання ў студыю».
Дэбютны сольны сінгл «Crossfire» з’явіўся ў продажы на iTunes менавіта 21 чэрвеня, у дзень нараджэння лідара «The Killers».
Прэм’ера кліпа «Only The Young» адбылася 5 кастрычніка, які распрацавала Сафі Мюлер, якая працавала над амерыканскім кліпам на песню «Mr. Brightside».
Другі сольны альбом Флаўэрса выйшаў 18 мая 2015 года і атрымаў назву «The Desired Effect». Гэтак жа як і «Flamingo», альбом заняў першае месца ў брытанскім чарце UK Albums Chart.
Прыватнае жыццё
Флаўэрз ажаніўся са сваёй даўняй дзяўчынай, Таняй Брук Манблоўскі, 2 жніўня 2005 года на Гаваях. 14 ліпеня 2007 года ў іх нарадзіўся першы сын, Эмон Флаўэрз; 28 ліпеня 2009 года другі, Гана Флаўэрз. Брэндан вельмі захапляецца назіраннем за ігрой у гольф, а яго стрыечны брат, Крэйг Балоў, — прафесійны ігрок у гольф.
Флаўэрз па-ранейшаму з’яўляецца членам Царквы сучасных паслядоўнікаў Ісуса Хрыста. Яго жонка незадоўга да вяселля звярнулася да гэтай жа самай царквы. Флаўэрз казаў, што рэлігія вельмі важная для яго. Пасля ўтварэння і першых поспехаў «The Killers», ён пачаў выпіваць, хадзіць па вечарынам і рабіць іншыя рэчы, якія забароненыя яго царквой. Між тым, у 2006 ён спыніўся. Ён казаў: «Мне здаецца, зараз я адчуваю менш віны, і я таксама здаравей, чым калі-небудзь. Мая жонка цяжарная, і ўсё гэта змяняе становішча».
Флаўэрз мае значную колькасць прыхільнікаў сярод геяў. Гэта стала пастаяннай тэмай размоў на розных гей-форумах і ў інтэрв’ю. Між тым, нягледзячы на ўсе плёткі, Брэндан зацвярджае, што ён традыцыйнай арыентацыі.
Флаўэрз вядомы за свой дбайна распрацаваны і эксцэнтрычны стыль, ад стылю маладога хлопца падчас «Hot Fuss» да вусоў у час «Sam’s Town». Яго цяперашні вобраз: куртка з фазанавымі пёрамі на плечах (Day & Age).
Узнагароды
Флаўэрз узяў узнагароды ад часопіса «NME» як «Найлепш апрануты» і «Самы прывабны». У 2008 ён атрымаў узнагароду ад часопіса «GQ» як «Самы стыльны мужчына». У тым жа годзе «The Killers» перамаглі ў катэгорыях «Лепшы амерыканскі гурт» і «Лепшая амерыканская песня» падчас «NME Awards». У 2009 «The Killers» перамаглі ў катэгорыі «Лепшы міжнародны гурт» ізноў пры «NME Awards».
Амаці
Амаці (Amati) — род італьянскіх майстроў з г. Крэмоны (Італія), які займаўся вырабам сваёй маркі скрыпак у 16, 17 і 18 стагоддзях. Разам з Страдзівары і Гварнеры, яны стваралі скрыпкі вышэйшая якасці. Амаці невысакароднага паходжання і доўгі час былі вядомы вытворчасцю люцен, віёлы і іншых інструментаў, пакуль не пачалі вытворчасць скрыпак, на два калена раней чым Андрэа Гварнеры і Антоніа Страдзівары, якія атрымалі навуку ў майстэрні Амаці. Род Амаці нарадзіўся і памёр у Крэмоне.
Андрэа Амаці (1520—1611) пачаў вытворчасць скрыпак у 1564 і захавалася некалькі з яго скрыпак, альтаў і віяланчэляў. Некалькі крыніцаў узгадваюць яго брата, Міколу. Дакладна не вядома ці жыў ён сапраўды, але некаторыя віёлы носяць яго імя.
Загрос
Загрос  — горная сістэма ў Іране, на паўднёвым захадзе Іранскага нагор’я. Даўжыня 1600 км, шырыня 200—300 км, пераважная вышыня 2000-3000 м, найбольшая (г. Зердкух) — 4548 м.
Амаці
Сын Андрэа, Антоніа (1550—1638) і Джэраніма (Geronimo, 1551—1635), былі парнёрамі ў іх справе і прасунулі майстэрства вырабу скрыпак на высокі ўзровень. Звычайна іх называюць братамі Амаці, іх скрыпкі вельмі рэдкія але высока цэняцца ў экспертаў.
Загрос
Геалогія і рэльеф
Скальная сістэма з 15-20 паралельных хрыбтоў, якія працягнуліся з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход і падзелены падоўжнымі і папярочнымі вузкімі каньёнападобнымі цяснінамі і катлавінамі. Невялікія ледавікі. Складзена пераважна з вапнякоў і сланцаў мезазою і кайназою. Пашыраны карст. У цэнтральнай частцы і на паўночным усходзе агаляецца дамезазойскі фундамент з вялікімі салянымі купаламі. Радовішчы нафты. У паўночна-заходніх адгор’ях бярэ пачатак рака Кызылузен.
Амаці
Мікола, нар. 3 снежня 1596, пам. 12 красавіка 1684, сын Джорламо, быў найвялікшым майстрам у сям'і.
Загрос
Клімат і расліннасць
Клімат субтрапічны, сухі. Пераважаюць горна-пустынныя ландшафты. У міжгорных катлавінах азёры, саланчакі, аазісы (фінікавая пальма, цытрусавыя, вінаград). Заходняя частка сярэдняга пояса найбольш вільготная (лясы і рэдкалессі з дубу, вязу, клёну і інш.); вышэй — альпійскія лугі і нізкарослая хмызняковая расліннасць. Дуб Quercus brantii займае больш за 50 % лясоў Загроскага ляснога раёна і з’яўляецца самым важным відам дрэў Загроса. Сярод жывёл закаўказскі горны баран.
Амаці
Яго сын, Джэраніма, нарадзіўся 26 лютага 1649, памёр 27 лютага 1740, працягнуў сямейную традыцыю, але яго скрыпкі ўжо не маглі раўняцца на Гварнеры і Страдзівары, якія спачатку былі яго вучнямі.
Фактычна ўсе захаваныя інструменты Амаці вядомы і занесены ў каталог; магчымасць выяўлення невядомага інструмента велімі неверагодная. Марку Амаці сёння носяць тысячы скрыпак у свеце.
Ян Багуслаў Рдултоўскі
Ян Багуслаў Рдултоўскі (—) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Кашталян віцебскі (1735—1739) і новагародскі (1739—1744).
Біяграфія
Паходзіў з незаможнага роду Рдултоўскіх герба «Драгослаў», прадстаўнікі якога займалі пасады ў асноўным у Менскім і Новагародскім паветах.
Займаў пасаду менскага скарбніка, з 1720 года быў новагародскім земскім суддзёй. У 1735 годзе першым з роду атрымаў сенатарскую годнасць, стаўшы кашталянам віцебскім. Памёр на пасадзе новагародскіага кашталяна.
У 1735 годзе падпісаў ухвалу Генеральнай Рады варшаўскай канфедэрацыі.
Сям'я
Быў жанаты з Аленай, дачкой менскага падстаросты Тэадора Антонія Ваньковіча (?—1716) і яго жонкі Ганны Войшнар, дачкі лідскага земскага пісара.
У шлюбе нарадзіліся прынамсі двое дзяцей :
Продкі Алены з Ваньковічаў
Buphagus
Buphagus — род птушак сямейства шпаковых атрада вераб'інападобныя, з двума відамі (некаторыя даследчыкі вылучаюць іх у асобнае падсямейства Buphaginae). Buphagus жывуць толькі ў Афрыцы, дзе з’яўляюцца шырока распаўсюджанымі і часта сустракаемымі птушкамі. Характэрная рыса ладу жыцця гэтых птушак — прыхільнасць да буйных капытных, са шкуры якіх яны выклёўваюць насякомых і іх лічынак — свой асноўны корм. Птушкі садзяцца на цела жывёлы і падоўгу сядзяць, перасоўваючыся разам з ім.
Церабяжоў (гміна)
Гісторыя
Першапачаткова гміна ўтворана ў складзе Пінскага павета. 7 лістапада 1920 года гміна была далучана да ўтворанага Лунінецкага павета, які быў пад уладай Упраўлення прыфрантавых і этапных тэрыторый. 19 лютага 1921 года разам з усім Лунінецкім паветам увайшла ў Палескае ваяводства. З 1 студзеня 1923 года гміна ўвайшла ў склад новаўтворанага Столінскага павета. 18 красавіка 1928 года гміна скасавана, тэрыторыя гміны далучана да гмін Столін і Высоцк.
Офенбергі
Офенбергі (Offenbergen, Оффенберги) — баронскі род уласнага герба. У перакладзе з нямецкай мовы Offenberg — адкрытая гара. Заснавальнік роду — Фрэдэрык Георг Офенберг. Ёган Офенберг, намеснік Штырыі, быў паслом імператара Максімільяна II да Івана Грознага. Яго сын Лорэнц у 1576 пасяліўся ў Інфлянтах. 20 ліпеня 1634 род унесены ў рыцарскія матрыкулы Курляндскага княства. У XVIII ст. Офенбергі з’явіліся на Беларусі. Род падзяляўся на дзве галіны, адна з іх жыла ў Курляндыі (шляхецкае паходжанне зацверджанае пастановай № 2823 расійскай Герольдыі 3 красавіка 1862), другая на Беларусі. У Расійскай імперыі род баронаў Офенберг быў унесены ў шляхецкія матрыкулы Курляндскай губерні, у VI частку РК Віцебскай губерні і V і VІ частку РК Мінскай губерні.
Герб
На сярэбраным полі гербу дзве гары, якія маюць унізе адтуліны. Адна гара, справа — ніжэйшая, злева — вышэйшая. Горы на гербе з’явіліся, відаць, указваюць на геаграфію паходжання роду: нейкая мясцовасць у Германіі ці ў Чэхіі.
Беларуская лінія
Пачатак беларускай лініі паклаў Ян Эбергард Фрэдэрык Ежы фон Офенберг, які валодаў маёнткам Дайневічы ў Браслаўскім павеце і памёр у 1729. У 1820 Якуб Офенберг, праўнук Яна Эбергарда Фрэдэрыка Ежага, набыў у Ігуменскім павеце фальварак Лочын і вёску Сёмкава Слабодка ў Ігната і Антаніны з Завішаў Есьманаў. У сваім маёнтку ён заклаў касцёл, парк, сад і водаправод з фантанамі. У 1845 Лочын перайшоў да сына папярэдняга Віктара. У Лочыне працавала паравая лесапілка, ажыццяўлялася меліярацыя, недалёка ў лесе былі заснаваны новыя паселішчы: засценкі Барсукі і Блыхава, які пазней Часлаў Офенберг назваў у гонар бацькі Віктаравым. У верасні 1918 да маёнтка Лочын былі далучаны фальваркі і ўрочышчы Макаў’я, Язвінкі, Кучышча, Расохі. Часлаў быў апошнім уладаром маёнтку, 3 красавіка 1919 ён з сям’ёй выехаў у Мінск.
Прызнаныя ў шляхецкай годнасці Расійскай імперыі вывадамі Магілёўскага (22 чэрвеня 1804) і Мінскага (8 кастрычніка 1826) дваранскіх дэпутацкіх сходаў, з унясеннем у 4 частку Радаводнай кнігі Мінскай губерні. Вывадам 24 чэрвеня 1834 перанесеныя ў 6 частку РК Мінскай губерні. Зацверджаныя ў дваранстве Расійскай Імперыі загадам Сенату ад 28 ліпеня 1842 за № 10 585.
У 1913 некаторыя прадстаўнікі роду атрымалі пасведчанне з Курляндскага шляхецкага камітэта, што належаць да баронскага роду фон Офенбергаў. Мінскі ДДС здзейсніў дадатковыя вывады з пераносам асоб у 5 частку РК. У баронскай годнасці былі прызнаны Часлаў Антон, яго сыны Віктар і Юрый, яго браты Стафан Аўгусцін і Ян Якуб, і нашчадкі ўсіх названых асоб. Зацверджаныя ў баронскай годнасці загадам Сената ад 23 лістапада 1915 за № 4 969.
Ці маюць права на баронскі тытул іншыя Офенбергі, якія зацверджаны ў расійскім дваранстве па Мінскай губерні, невядома.
Радавод
Ян Эбергард Фрэдэрык Ежы фон Офенберг (?—1729), меў маёнтак Дайневічы ў Браслаўскім павеце.
Фёдар Антонавіч Угначоў
Фёдар Антонавіч Угначоў (, в. Слабада, Чавускі павет, Магілёўская губерня, Расійская імперыя  —, Слабадзея, Ціраспальскі раён, Малдаўская ССР ) — савецкі ваенны. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1945). Старшыня.
Біяграфія
Фёдар Антонавіч Угначоў нарадзіўся 2 студзеня 1913 года (21 снежня 1912 года — па старым стылі) у вёсцы Слабада Чавускага павета Магілёўскай губерні (цяпер Горацкага раёна Магілёўскай вобласці Рэспублікі Беларусь) у сялянскай сям’і. Беларус. Адукацыя 6 класаў сельскай школы. З 16 гадоў працаваў у калгасе. У 1931 годзе перайшоў працаваць у Горацкі леспромхоз. У 1935 годзе прызваны ў рады Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі. Служыў у горадзе Кола на Кольскім паўвостраве. Дэмабілізаваўшыся ў 1937 годзе, вярнуўся ў калгас. Перад вайной працаваў брыгадзірам паляводчай брыгады, затым загадчыкам фермай.
У жніўні 1941 года пайшоў на фронт. Ваяваў на Ленінградскім,, 4-м і 3-м Украінскіх франтах. Двойчы быў паранены. 1 кастрычніка 1944 года старшына Ф. А. Угначоў прыбыў у размяшчэнне 1052-га стралковага палка 301-й стралковай арміі 5-й ударнай арміі 1-га Беларускага фронту і быў прызначаны камандзірам аддзялення. У складзе дывізіі Фёдар Антонавіч удзельнічаў у Вісла-Одэрскай аперацыі. Асабліва вызначыўся ў баях за Кюстрынскі плацдарм у раёне населенага пункта Ортвіг.
3 лютага 1945 года пасля гібелі камандзіра ўзвода старшыня Ф. А. Угначоў прыняў камандаванне на сябе. Пад яго камандаваннем узвод адбіў сем контратак прераўзыходзячых сіл ворага, знішчыўшы тры танкі, бронетранспарцёр і да сотні варожых салдат. За ходам бою сачыў, прыбыўшы на назіральны пункт маршал Савецкага Саюза Г. К. Жукаў. Па яго загаду ўсе байцы батальёна, у які ўваходзіў і ўзвод Угначева, былі прадстаўлены да высокіх узнагарод, а тыя, хто асабліва вылучыўся — да звання Героя Савецкага Саюза. Ужо пазней старшыня Угначоў даведаўся, што яго ўзвод сваімі дзеяннямі сцягнуў на сябе значныя сілы немцаў, прымусіўшы іх аслабіць абарону на іншых участках. Дзякуючы гэтаму астатнія часткі дывізіі з мінімальнымі стратамі фарсіравалі Одэр на поўнач і істотна пашырылі плацдарм.
Праз тры дні пасля бою старшына Ф. А. Угначоў быў прадстаўлены да звання Герой Савецкага Саюза. У прадстаўленні камандзір 1052-га стралковага палка гвардыі палкоўнік А. І. Пешкаў пісаў: «Умела камандуючы ўзводам, старшына Угначоў натхняў байцоў асабістым прыкладам адвагі і адвагі… Праяўленыя старшыной доблесць і геройства забяспечылі замацаванне плацдарма на левым беразе ракі Одэр». 6 красавіка 1945 года ўказ аб прысваенні старшыне Ф. А. Угначову звання Героя Савецкага Саюза быў падпісаны. Вайну Фёдар Антонавіч скончыў у Берліне.
Дэмабілізаваўшыся ў снежні 1945 года Ф. А. Угначоў вярнуўся ў родныя мясціны і працаваў у лясной гаспадарцы. У пачатку 1950-х гадоў пераехаў у Свярдлоўскую вобласць, дзе працаваў канавозчыкам на конным двары Сотрынскага леспрамгаса. У 1955 годзе ўступіў у шэрагі КПСС. У 1970-х пераехаў у пасёлак Слабадзея Малдаўскай ССР (цяпер горад Слабадзея Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі). Памёр Фёдар Антонавіч 18 красавіка 1986 года. Пахаваны ў горадзе Слабадзея.
Авіяцыя Кот-д’Івуара падчас грамадзянскай вайны
Падчас грамадзянскай вайны ў Кот-д’Івуары (2002—2007) немалаважную ролю адыгралі ваенна-паветраныя сілы краіны. За першыя два гады канфлікту ўлады абнавілі авіяпарк, закупіўшы вялікую колькасць верталётаў і самалётаў. Пры падтрымцы замежных ваенных спецыялістаў і наймітаў праведзены шматлікія паветраныя рэйды супраць антыўрадавых сіл, якія часта прыводзілі да ахвяр сярод мірнага насельніцтва. Падчас лістападаўскіх падзей 2004 года ВПС Кот-д’Івуара былі амаль цалкам знішчаны французскай арміяй.
Напярэдадні
Да моманту пачатку грамадзянскай вайны ў лётным стане, акрамя прэзідэнцкага самалёта Gulfstream III, знаходзіліся: лёгкі самалёт Cessna 421, чатыры з шасці наяўных самалётаў Біч-F.33C, два верталёты AS.365C «Дафін II» і SA.330 «Пума». Акрамя таго, у Буаке на захоўванні былі некалькі штурмавікоў Dassault/Dornier Alpha Jet.
У канцы лета 2002 года кіраўніцтва краіны вылучыла неабходныя сродкі на абнаўленне авіяпарку. У жніўні былі падпісаны кантракты на пастаўку чатырох штурмавікоў Су-25 і двух баявых верталётаў Мі-24В з Беларусі, пары франтавых знішчальнікаў МіГ-23МЛД і трох верталётаў Мі-24 з Балгарыі.
Пераўзбраенне
У верасні 2002 года мяцежнікі ўзялі пад свой кантроль большую частку паўночы краіны. Таксама была захоплена авіябаза Буаке, на якой грунтаваліся шэсць лёгкіх штурмавікоў Alpha Jet. Лідары баевікоў пагражалі ўжыць самалёты супраць урадавых войск, якія апынуліся пазбаўленыя касцяка сваёй авіяцыі. У сувязі з гэтым прэзідэнт Ларан Гбагбо паспяшаўся завяршыць абнаўленне ВПС.
Акрамя вышэй згаданых беларускіх і балгарскіх машын, набыты два самалёты BAC Strikemaster з рэгістрацыйнымі нумарамі TU-VRB і TU-VRA, якімі кіраваў французскі прыватны ваенны падрадчык. Тэхніку ён атрымаў з Батсваны праз Мальту. Румынія паставіла чатыры верталёты IAR-330, а Ізраіль — два БПЛА Aeronautics Aerostar. Для перавозкі ўрадавых ваенных і абсталявання прыцягнуты Ан-12 з украінскім альбо беларускім экіпажам. У канцы кастрычніка ў Балгарыі былі ўзяты ў лізінг два ваенна-транспартныя верталёты Мі-8, зарэгістраваныя як LZ-CAE і LZ-CAF і дастаўленыя ў снежні. Дадаткова закуплены яшчэ адзін Мі-8Т за нумарам TU-VHT. Усе тры верталёты выкарыстоўвалася для перакідання вайсковых падраздзяленняў, а таксама ўзбраення і боепрыпасаў. Па некаторых даных, іх пілатавалі балгарскія лётчыкі. Першыя тры Мі-24 прыбылі ў лістападзе 2002 года, атрымаўшы рэгістрацыйныя нумары TU-VHL, TU-VHO і TU-VH? . Гэта былі два Мі-24В з Беларусі і адзін Мі-24П з Балгарыі. Спачатку іх пілатавалі найміты з Францыі і ПАР, якія раней удзельнічалі ў баявых дзеяннях у Сьера-Леонэ. Інжынерна-тэхнічны склад прадстаўлялі беларусы і ўкраінцы. У лютым 2003 года прыбыла яшчэ пара верталётаў Мі-24Д, набытая ў Балгарыі. У красавіку ў аэрапорце Абіджана былі адгружаны два МіГ-23МЛД (у ВПС Балгарыі эксплуатаваліся пад бартавымі нумарамі «204» і «219», першы зарэгістраваны як TU-VHC; набыты ў кампаніі «Металіка» і дастаўлены з Сафіі на Іл-76 канторы «Атлант Саюз» ). У маі прыбылі верталёты IAR.330L (нумар аднаго з іх — TU-VHE ), двухмесныя штурмавікі Су-25УБ і Ан-12.
23 чэрвеня івуарыйскія СМІ паведамілі аб пачатку правядзення трэніровачных палётаў знішчальнікаў-перахопнікаў МіГ-23МЛД. Абодва знішчальнікі па чарзе аблятваў балгарскі пілот. Але, па незразумелых прычынах, у кастрычніку 2004 года, самалёты былі загружаны ў транспартнік Ан-124 і перададзены Тога. У тым жа кастрычніку 2004 года авіяцыя краіны атрымала аднамесныя Су-25, зборку якіх на месцы праводзілі беларускія спецыялісты.
На 2004 год урадавая авіяцыя мела два аднамесных Су-25 і два двухмесных Су-25УБ, якія паступілі непасрэдна са складоў ВПС Беларусі. Першыя машыны атрымалі серыйныя нумары «02» і «03», а другія — «20» і «21». Усе чатыры штурмавікі былі ўпрыгожаны маркіроўкай у выглядзе пашчаў акул, якая ўжывалася амаль на ўсіх урадавых баявых самалётах і верталётах з пачатку 2000-х гадоў. «Пашчы» ўпершыню пачалі маляваць на некаторых беларускіх Мі-24 яшчэ ў 1990-х гадах, а затым перавандравалі ў Кот-д’Івуары. Цікава, што борт «21» быў абсталяваны бронелістамі па баках задняй кабіны, падобнымі на МіГ-23БН і МіГ-27. Дадзеныя элементы з’яўляюцца ўнікальнай асаблівасцю двух мадэрнізаваных Беларуссю штурмавікоў (іншая машына пастаўлена ў Перу) і ніколі не сустракаліся ні на адным іншым Су-25 у свеце.
На працягу амаль двух гадоў актыўнай эксплуатацыі беларускія штурмавікі ў асноўным ляталі ў раёне Ямусукра, а іх пілатаваннем і тэхнічным абслугоўваннем займаліся як івуарыйцы, так і беларусы.
У дапамозе ўрадавай авіяцыі таксама ўдзельнічала Украіна, у навучальных цэнтрах якой прайшлі падрыхтоўку шэсць івуарыйскіх лётчыкаў і наземны тэхнічны персанал.
Мі-24
У канцы лістапада 2002 года, калі баі паміж паўстанцамі і ўладамі дасягнулі апагею, авіямашыны ўпершыню прынялі ўдзел у ваенных дзеяннях. 27 лістапада каля 18:00 верталёт Мі-24 нанёс удар па лагеры апазіцыі ў цэнтры Вавуа. У выніку атакі баевікі не панеслі страт, аднак загінулі трое мірных жыхароў. У другой палове дня 28-га чысла Мі-24 аказвалі падтрымку армейскім падраздзяленням, якія абаранялі горад Данане. У наступны раз прымяненне авіяцыі было адзначана 15 снежня. У гэты дзень Мі-24 атакаваў адну з вёсак на поўначы краіны, дзе меркавана знаходзіліся паўстанцы. У выніку гэтага ўдару зноў зафіксаваны ахвяры сярод мірных жыхароў.
На працягу снежня верталёты таксама наносілі ўдары па пазіцыях паўстанцаў у вёсках Пелезі і Даніа, якія размешчаны ў заходняй частцы краіны. Усяго, як лічыцца, падчас гэтых удараў загінулі як мінімум 10 мірных жыхароў, многія атрымалі раненні. Пра страты паўстанцаў дакладна невядома. 25 снежня каля 13:00 адна з машын абстраляла рынак і мячэць у вёсцы Махапле падчас чаго загінулі дзевяць мірных жыхароў. 27 снежня два Мі-24 атакавалі і знішчылі каля Вавуа паўстанцкія склады боепрыпасаў і гаручага. З 28 па 30 снежня машыны наносілі ўдары па пазіцыях праціўніка ў раёне гарадоў Буаке, Ман і Вавуа. Нарэшце, 31 снежня Мі-24 двойчы абстралялі вёску Менакра, дзе былі сканцэнтраваны буйныя падраздзяленні баевікоў. Ахвярамі атак зноў сталі цывільныя асобы, якіх паўднёваафрыканскія найміты прынялі за праціўніка. У рэшце рэшт камандаванне французскага ваеннага кантынгенту абвінаваціла івурыйскіх вайскоўцаў у выкарыстанні авіяцыі для забойства мірных жыхароў. Тым не менш, урадавыя верталёты на працягу студзеня 2003 года працягвалі наносіць удары па атрадам апазіцыі ў горадзе Данане, а таксама ў пасёлках Тулепле і Бінхуе паблізу мяжы з Ліберыяй.
У пачатку красавіка 2003 года баі ўспыхнулі з новай сілай. Асноўныя сутыкненні вяліся ў раёне пасёлка Зуан-Луніен. 6 красавіка верталёты нанеслі ўдар па селішчы. На наступны дзень пара Мі-24 зноў атакавала гэтую вёску, пасля чаго вайсковыя падраздзяленні ўрада Гбагбо ўвайшлі ў яе. Аднак 13 красавіка паўстанцам удалося выбіць праціўніка. На наступны дзень авіямашыны на працягу 15 хвілін наносілі ўдары па Зуан-Луніен. Асабліва пацярпеў медцэнтр. Па ім было выпушчана каля 50 НУРСаў. Налёт прывёў да гібелі чатырох чалавек. Яшчэ больш за 20 мірных жыхароў паранены.
16 красавіка Мі-24 абстралялі некалькі будынкаў у Данане і Махапле. Пацярпелі 50 грамадзянскіх асоб. Прадстаўнікі замежных дыпламатычных місій асудзілі падобныя дзеянні івуарыйскай арміі і заклікалі ўлады спыніць прымяненне верталётаў у баявых дзеяннях. У перыяд з 6 па 16 красавіка Мі-24 таксама наносілі ўдары па Вавуа і Бінхуе. 9 чэрвеня 2004 года верталёты нанеслі некалькі ўдараў па пазіцыях паўстанцаў у паўночнай і заходняй частках краіны. Ад дзеянняў авіяцыі ў вёске Мамігу загінула 15 баевікоў і пяцёра вайскоўцаў урадавай арміі.
БПЛА
Раніцай 6 лістапада 2004 года над лагерам французскіх часцей пад Буаке з’явіўся ўрадавы дрон Aeronautics Aerostar. Выканаўшы паветраную разведку, ён вярнуўся ў пункт дыслакацыі.
Су-25
4 лістапада 2004 года прэзідэнт Гбагбо аддаў распараджэнне вырабіць серыю удараў па паўстанцам.