cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сведкі Іеговы ў Трэцім Рэйху
Берлінскі кангрэс 1933 г. і «Дэкларацыя фактаў»
Аднак магчыма, што сцягі ўпрыгожвалі будынак з вонкавага боку. Да кангрэса, у сераду 21 чэрвеня, у зале збіралася нацысцкая вайсковая частка. Далей, усяго за дзень да кангрэса натоўп маладых людзей разам з часткамі СС (Schutzstaffel, першапачаткова асабістая ахова Гітлера, якая насіла чорныя кашулі), СА і іншыя непадалёк святкавалі летняе сонцастаянне. Таму цалкам магчыма, што, калі Сведкі сабраліся на кангрэс у нядзелю, будынак было ўпрыгожаны сцягамі са свастыкай.
Зрэшты, калі б сцягі віселі і ў калідорах, і ў самой зале, Сведкі б іх не кранулі. Нават сёння, калі Сведкі здымаюць грамадскія памяшканні для сустрэч і кангрэсаў, яны не прыбіраюць дзяржаўных сымбаляў. Але ніхто не бачыў, каб самі Сведкі вешалі якія б то ні было сцягі або аддавалі ім гонар.
Пасля згадкі пра грошы ў „Дэкларацыі“ асуджаліся несумленныя буйныя дзелавыя махінацыі. Гаварылася так: „Яўрэі-камерсанты англа-амерыканскай імперыі назапасілі буйны капітал і ўжываюць яго для эксплуатацыі і прыгнёту людзей у многіх краінах“.
Згодна „Штогодніку Сведкаў Іеговы“ за 1974 год некаторыя нямецкія Сведкі лічылі, што мове „Дэкларацыі“ бракуе сілы. Ці быўтэкст дакумента затушаваны ці кіраўніком нямецкага філіяла Паўлем Бальцэрэйтам? Не, параўнанне нямецкага і англійскага тэкстаў паказвае, што гэта не так. Відавочна, сцвярджэнні адносна неадэкватнасці перакладу заснаваныя на суб’ектыўным меркаванні людзей, не якія ўдзельнічалі ў падрыхтоўцы „Дэкларацыі“. На такую думку іх магло наштурхнуць і тое, што ўсяго два гады праз Бальцерейт адрокся ад веры .»
Дзейнасць пад забаронай да пачатку Другой сусветнай вайны
Нягледзячы на пераследаванні Сведкі працягвалі проводзіць свае сустрэчы невялікімі групамі, нелегальна размнажаць сваю літаратуру, якую правозілі з-за мяжы і нават прапаведаваць «ад дому да дому». Таксама яны прынцыпова адмаўлялілся ад нацысцкага вітання па прычыне таго, што такое вітанне мае на ўвазе прызнанне Гітлера збаўцам, а для Сведкаў такі тытул мог носіць толькі Ісус Хрыстос. У адказ іх выганялі з работы, пазбаўлялі пенсій і сацыяльнай падтрымкі. Таксама распаўсюджваліся паклёпы быццам Сведкі з’яўляюцца агентамі СССР і абагаўляюць Сталіна як прадстаўніка Іеговы на зямлі.
Паколькі пераследаванні працягваліся 7 кастрычніка 1934 года кожны сход Сведкаў Іеговы ў Германіі накіраваў тэлеграму ураду з патрабаваннем спыніць пераследаванне:
«Імперскаму ўраду.
Слова Іеговы Бога, выкладзенае ў Святым Пісанні, ёсць найвышэйшы закон. Мы кіруемся толькі ім, паколькі прысвяціць Богу і з’яўляемся сапраўднымі, шчырымі паслядоўнікамі Хрыста Ісуса.
У мінулым годзе вы, парушыўшы закон Бога і зваяваў нашыя правы, забаранілі нам, сведкам Іеговы, сустракацца для вывучэння Божага Слова, а таксама для глыбокай пашаны і служэння Богу. У сваім Слове Бог загадвае нам не пакідаць сходу свайго (Габрэяў 10:25). Далей ён загадвае нам: „Вы — сведкі мае, ідзіце і абвяшчайце маё слова“ (Ісая 43:10, 12; Ісая 6: 9; Мацвея 24:14). Ваш закон прама супярэчыць Божаму. Мы пераймаем кіраўніцтву верных апосталаў і „павінны слухацца болей Бога, чым людзей“, што і маюць намер рабіць (Дзеі 5:29). Такім чынам, мы заяўляем вам, што будзем у што б там ні стала падпарадкоўвацца Божым запаведзям, сустракацца для вывучэння Божага Слова, а таксама пакланяцца і служыць Богу, як ён і наказаў. Калі ваш урад або чыноўнікі будуць прымяняць супраць нас сілу, таму што мы падпарадкоўваючыся Богу, наша кроў будзе на вашых галовах і вы будзеце трымаць адказ перад Усемагутнага Богам.
Мы не ўдзельнічаем у палітыцы — мы цалкам адданыя царству Бога на чале з Хрыстом-Валадаром. Мы нікому не хочам нанесці зла ці шкоды. Мы жадаем жыць у згодзе з усімі людзьмі і па магчымасці рабіць ім дабро. Але паколькі ваш урад і яго чыноўнікі працягваюць спробы прымусіць нас да непадпарадкавання найвышэйшаму закону ў Сусвеце, дык хай будзе вам вядома, што мы маем намер, з ласкі Іеговы Бога, слухацца яго, і ніколькі не сумняваемся, што ён пазбавіць нас ад усякага прыгнёту і ад усіх прыгнятальнікаў ».
Аналагічныя тэлеграмы Гітлеру накіравалі Сведкі іншых краін свету. У адказ Гітлер публічна паабяцаў знішчыць «гэтых вырадкаў» ў Германіі.
23 студзеня 1935 года Міністэрства ўнутраных спраў Прусіі выдала загад аб абавязковым звальненні Сведкаў Іеговы з дзяржслужбы і прамысловых прадпрыемстваў. Суддзі, паліцыя і гестапа атрымалі спецыяльныя распараджэнні аб небяспецы з боку паслядоўнікаў гэтай дэнамінацыі. Юрысты атрымалі інфармацыю праз указанні і публікацыі ў юрыдычных часопісах наконт таго, якія прыгаворы трэба выносіць «бібельшоршэрам». 24 чэрвеня 1936 г. у гестапа быў створаны спецыяльны атрад для барацьбы са Сведкамі Іеговы}.
Хваля арыштаў
З 5 жніўня 1937 года пачынала дзеянне з пастанова гестапо «Аб абарончых арыштах». Гэта была першая спроба праверкі на вернасць дзяржаве: асобы, якія ўчынілі нязначныя правапарушэнні, маглі падпісаць асаблівае абавязацельства, быць пазбаўлены прэвентыўнага арышту і знаходзіцца на свабодзе пад наглядам праваахоўцаў. З гэтага часу Сведкаў Іеговы сталі накіроўваць у канцлагеры ў рамках абарончых арыштаў.
Канцэтрацыйныя лагеры
Першыя групы Сведкаў былі накіраваныя ў канцлагеры яшчэ ў 1935 г. Спачатку іх пазначалі сінім кругам на вопратцы. З 1938 г. усіх зняволенных у германскіх канцлагерах пачалі пазначаць з дапамогай колеравых кодаў і Сведкаў Іеговы пачалі адзначаць ліловымі трохкутнікамі.
<tt> Канцэнтрацыйны лагер ......................................
Аддзел II ЗАЯВА Я ............................................................................
нар. ......................... ў .............................................
гэтым заяўляю наступнае:
Месца ....................................., дата .....................
............................................................. (подпіс)
</tt>
Да пачатку Другой сусветнай вайны Сведкі Іеговы складалі значную частку лагерных зняволеных. Гісторык Дэтлеф Гарбе лічыў, штода вайны іх колькасць складала 5-10 % усіх вязняў нямецкіх канцлагераў.
Псіхолаг Эрых Фром сцвярджаў, што ў некаторых выпадках Сведкаў Іеговы прызначалі на адміністратыўныя пасады ў лагеры ці групе:
А князёўна Марыя Іларыёнаў Васільчыкава у сваім «Берлінскім дзённіку 1940—1945» узгадвала, што Сведкі Іеговы адмаўляліся дапамагаць іншым вязням удзельнічаць у палітычнай дзейнасці
Сведкі Іеговы падчас Другой сусветнай вайны
З 1936 года Сведкі Іеговы сутыкаліся з ваенным судом за адмову служыць у Вермахце па перакананнях. У гэты час іх звычайна накіроўвалі ў турму на 1-2 гады. З 1 верасня 1939 г. Германія пачала маштабныя баявыя дзеянні супраць Польшчы і некаторых краін Захада, і пачало дзейнічаць надзвычайнае крымінальнае права ад 17 жніўня 1938 года. З гэтага часу за адмову служыць у арміі прадугледжвалася смяротнае пакаранне. Альтэрнатыўная грамадзянская служба не была прадугледжана. За адмову ад нясення ваеннай службы каралі смерцю нават тых, каму стан здароўя не дазваляў служыць, у тым ліку некалькіх Сведкаў Іеговы. Смяротнага пакарання можна было пазбегнуць, прысягнуўшы фюрэру. Пасля гэтага мужчын накіроўвалі ў штрафныя батальёны на самые небяспечныя ўчасткі фронта.
Першым пакараным смерцю стаў Аўгуст Дзікман, які быў арыштаваны гестапа ў кастрычніку 1936 г. і знаходзіўся ў Заксенхаўзене. З пачаткам вайны яму дамоў прыйшла павестка і яго жонка прынесла яе мужу ў лагер. А. Дзікман адмовіўся падпісаць дакумент і за гэта быў публічна растраляны 15 верасня 1939 года перад іншымі Сведкамі Іеговы ў лагеры.
У 1944 г. рэйхсфюрэр СС Генрых Гімлер разглядаў магчымасць выкарыстання сістэмы поглядаў Сведкаў Іеговы для падушэння ідэй нацыяналізма і патрыятызма на заваяваных тэрыторыях на Усходзе (Рэйхскамісарыят Остланд). Ён лічыў, што, як будызм і менаніцтва, вучэнне Сведкаў можа зрабіць заваяваныя народы больш прыдатнымі да пацыфізму. Але яго ідэі не былі падтрыманы кіраўніцтвам Рэйха і Сведкі Іеговы заставаліся ў лагерах да вызвалення іх арміямі Антыгітлераўскай кааліцыі.
Статыстыка пацярпелых
Згодна «Штогодніку Сведкаў Іеговы за 1974 год», за перыяд кіравання Гітлера 1687 Сведкаў былі звольнены з работы, 284 — свой бізнес, 829 — былі пазбаўлены пенсій, 129 — зямельных участкаў, 735 — уласных кватэр; каля 860 дзяцей былі адняты ў бацькоў-Сведкаў.
З 1933 па 1945 гг. былі арыштаваны (ў турмы ці лагеры) каля 11 300 нямецкіх і замежных Сведкаў Іеговы. Больш за 2 100 паслядоўнікаў гэтай канфесіі сутыкнуліся з фінансавымі санкцыямі (штрафы, пазбаўленне пенсіі і г.д); 950 нямецкіх і 540 замежных удзельнікаў загінулі ў зняволенні ці былі пакараны смерцю. З гэтых 1 490 чалавек больш за 250 былі пакараны смерцю праз растрэл ці гільяціну за ад ваеннай службы. .
Ушанаванне памяці
Рэпрэсіі супраць Сведкаў Іеговы ў нацысцкай Германіі падрабязна асвятляюцца ў Музеі Халакоста ЗША, музеі канцлагера Асвенцім, у лагеры Гюзен і ў Заксенхаўзене. 21 чэрвеня 2013 г. у нямецкім горадзе Лаўтэрталь-Райхенбах адкрылі помнік М. Лібстэру, аднаму са Сведкаў, які перажыў Халакост. У некаторых гарадах Аўстрыі памяць вязняў канцлагераў з ліку Сведкаў Іеговы была ўшанавана мемарыяльнымі дошкамі. Таксама гэтай тэме прысвечаны працы даследчыкаў розных краін свету. Праводзяцца тэматычныя сустрэчы. Пра Сведкаў Іеговы ў нацысцкай Германіі зняты фільмы «Ліловыя трохкутнікі» і «Мужнасць Сведкаў Іеговы перад абліччам нацызму».
Падчас нямецкай акупацыі Беларусі 3 снежня 1941 года ў Бабруйску быў растраляны Людвіг Брумер, салдат Вермахта, які быў Сведкам Іеговы. Гэты мужчына хацеў пазбегнуць смяротнага пакарання за адмову ўдзельнічаць у вайсковай службе і спрабаваў служыць у медыцынскім аддзяленні нямецкай арміі, але праз некаторы час яго сумленне не дазволіла яму ўдзельнічаць у баявых дзеяннях і ён быў пакараны рашэннем ваенна-палявога суда. У родным горадзе Брумера, Гайдэльбергу, яму прысвечана мемарыяяльная дошка, як ахвяры нацызму.
Антон Фугер
Антон Фугер (Anton Fugger;  — ) — глава аўгсбургскага гандлёва-крэдытнага дому Фугераў пасля смерці свайго дзядзькі Якава Багатага ў 1525 годзе. Насіў мянушку «князь купцоў». Пашырыў абароты Фугераў у Новым Свеце (Мексіка, Перу, Вест-Індыя), пабудаваў замак Ратэнштэйн.
У сваіх справах Антон быў настолькі ж асцярожны, наколькі яго дзядзька быў смелы і прадпрымальны. Ён выбудоўваў адносіны з Габсбургамі на чыста камерцыйнай аснове, і нязменна патрабаваў добрага забеспячэння сваім крэдытам. Калі надышоў тэрмін аднаўлення фугераўскага кантракту па водкупу даходаў іспанскіх рыцарскіх ордэнаў, ён паддаўся ціску іспанскіх патрыётаў і саступіў яго генуэзцам.
У 1530 годзе капіталы Антона Фугера схілілі выбаршчыкаў на карысць кандыдатуры Фердынанда Габсбурга на прастол Свяшчэннай Рымскай імперыі. Падчас Шмалькальдэнскай вайны ён як добры каталік імкнуўся падтрымліваць Габсбургаў, але савет Аўгсбурга быў на боку пратэстантаў, і самыя буйныя пратэстанцкія князі, ландграф гесэнскі і курфюрст саксонскі, патрабавалі, каб Фугер дапамагаў сваімі капіталамі ім, пагражаючы ў адваротным выпадку спустошыць яго зямлі. Аўгсбургскі савет заступіўся за Фугера, які дапамог імператару купіць не толькі наймітаў, але і саюзнікаў, тым самым выйграць вайну.
Пры Антоне багацце Фугераў дасягнула свайго піку. Баланс 1546 года паказвае суму маёмасці Фугераў у 5 млн гульдэнаў. Гэта было самы буйны стан у тую эпоху. Падбадзёраны такім бліскучым становішчам спраў, Антон стаў губляць ранейшую абачлівасць — завёў у 1545 годзе зносіны з англійскай каронай, смялей стаў пазычаць Габсбургам, пачаў спекуляцыі на антверпенскай біржы. Аднак рызыка не апраўдала сябе. У 1557 годзе Філіп II абвясціў пра банкруцтва Іспаніі з усімі яе калоніямі; на гэтым дэфолце Фугеры страцілі 4 млн гульдэнаў.
Антон Фугер памёр у 1560 годзе, пакінуўшы кіраванне справамі свайму пляменніку Гансу Якаву і свайму сыну Марксу. Ад Антона бярэ пачатак малодшая з існых галін роду Фугераў, а ад яго брата Раймунда — старэйшая.
Юрай Тужынскі
Ю́рай Ту́жынскі (Juraj Tužinský, нар. г.) — славацкі стралок, прызёр чэмпіянатаў Еўропы і Еўрапейскіх гульняў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1984 годзе ў г.Лучанец. У 2010 годзе заваяваў два бронзавых медалі чэмпіянату Еўропы. У 2012 годзе прыняў удзел у Алімпійскіх гульнях у Лондане, дзе стаў 15-м у стральбе з пнеўматычнага пісталета з 10 м, і 23-м у стральбе з адвольнага пісталета з 50 м. У 2015 годзе заваяваў бронзавы медаль Еўрапейскіх гульняў.
Эдуард Станіслававіч Жаўнераў
Эдуард Жаўнераў (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца дзяржынскага «Арсенала».
Гофбург (Вена)
Гофбург (Hofburg) — зімовая рэзідэнцыя аўстрыйскіх Габсбургаў і асноўнае месцазнаходжанне імператарскага двара ў Вене. У цяперашні час — афіцыйная рэзідэнцыя прэзідэнта Аўстрыі. Усяго ў ёй 2600 залаў і пакояў.
Эдуард Станіслававіч Жаўнераў
Клубная кар’ера
У 2006 годзе Жаўнерава запрыкмеціў у першынстве горада Магілёва Аляксандр Сяднёў, які збіраў новую каманду. Такім чынам Эдуард трапіў у склад «Савіта», з якім дайшоў да Вышэйшай лігі. У 2009 годзе, пасля таго як «Савіт» спыніў існаванне, перайшоў у магілёўскі «Дняпро», разам з якім узяў бронзавыя медалі чэмпіянату, а на наступны сезон дайшоў да раўнда плэй-оф Лігі Еўропы.
Гофбург (Вена)
Гісторыя
Сярэднявечны замак верагодна быў пабудаваны на гэтым месцы задоўга да Габсбургаў. Паводле дакументаў вядома, што ўжо ў 1279 г. аўстрыйскія правіцелі жылі менавіта ў Гофбургу. Сярэднявечныя збудаванні, размешчаныя вакол рэнесанснага Швейцарскага дворыка, уключаюць у сябе гатычны капэлу XV ст. і імператарскую скарбніцу, у якой цяпер выстаўлены імперскія клейноды імператараў Свяшчэннай Рымскай імперыі.
Эдуард Станіслававіч Жаўнераў
Клубная кар’ера
У студзені 2011 года перайшоў у мінскае «Дынама» (узамен у адваротным напрамку накіраваўся Антон Мацвеенка). З мая 2011 года, калі трэнерам дынамаўцаў стаў Сяргей Аўчыннікаў, Жаўнераў стаў трывала выхадзіць у стартавым складзе «Дынама» на пазіцыі цэнтральнага абаронцы, але ў канцы сезона сеў на лаўку.
Гофбург (Вена)
Гісторыя
Амаль кожны з імператараў дынастыі Габсбургаў працягваў пашыраць і перабудоўваць сваю гарадскую рэзідэнцыю. Пры Фердынандзе I з’явіліся Швейцарская брама; пры Максіміліяну II — стайні, пазней пераабсталяваныя пад мастацкую галерэю; пры Рудольфе II — крыло з пакоя імператрыцы, пасля названае Амаліенбургам; пры Леапольдзе I — вінныя склепы і Леапольдава крыло з параднымі заламі для прыёмаў; пры Карле VI — грандыёзны будынак манежа і імператарская бібліятэка з пышным скульптурным афармленнем (арх. Фішэр фон Эрлах); пры Марыі Тэрэзіі — прыдворны Бургтэатр; пры Іосіфе II — Ёзэф-плац з коннай статуяй імператара.
Эдуард Станіслававіч Жаўнераў
Клубная кар’ера
У выніку першую палову сезона 2012 правёў у арэндзе ў «Дняпры», але і там не здолеў замацавацца. Улетку 2012 года разарваў кантракт з «Дынама» і перайшоў у «Белшыну», але згуляў за яе ўсяго ў двух матчах.
Гофбург (Вена)
Гісторыя
У 1740—1780 гг. у палацы Гофбург кіравала імператрыца Марыя Тэрэзія, у 1780—1790 гг. — яе сын Іосіф II. Пасля зносу гарадскіх сцен Вены ў сярэдзіне XIX стагоддзя было прынята рашэнне пашырыць Гофбург за кошт будаўніцтва пампезнага «Новага замка» ў стылі неа-ампір. У 1889—1891 гг. былі ўзведзены Музей мастацкай гісторыі і Музей натуральнай гісторыі, аднак будаўніцтва новага крыла палаца зацягнулася да 1912 года. З-за Першай сусветнай вайны так і не былі ажыццёўлены планы ўладкавання каласальнага імператарскага форума на старажытнарымскі манер, была пабудавана толькі плошча Хельдэнплац. 15 сакавіка 1938 з балкона Новага замка Гітлер абвясціў аншлюс.
Эдуард Станіслававіч Жаўнераў
Клубная кар’ера
У пачатку 2013 года стаў іграком мазырскай «Славіі», але згуляў толькі некалькі матчаў за дубль, пасля чаго апынуўся ў арэндзе ў «Віцебску», які на той момант гуляў у Першай лізе. У віцебскім клубе стаў асноўным цэнтральным абаронцам.
У сакавіку 2014 года пасля доўгага прагляду падпісаў кантракт з брэсцкім «Дынама», дзе ўлетку таго ж года канчаткова замацаваўся ў цэнтры абароны. У лютым 2015 года падоўжыў кантракт з брэстчанамі. У сезоне 2015 заставаўся асноўным іграком дынамаўцаў, але па заканчэнні сезона пакінуў клуб.
У сакавіку 2017 года стаў іграком літоўскага клуба «Ёнава», а ў студзені 2018 года вярнуўся ў «Белшыну».
У снежні 2018 года стаў іграком «Смалявічаў». У пачатку сезона 2019 быў абраны капітанам каманды. У якасці трывалага іграка стартавага складу дапамог смалявіцкаму клубу вярнуць месца ў Вышэйшай лізе. У студзені 2020 года падоўжыў кантракт са «Смалявічамі». У 2020 годзе заставаўся асноўным абаронцам і капітанам каманды, але не здолеў выратаваць яе ад вылету з Вышэйшай лігі. У снежні 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Смалявічы».
У студзені 2021 года падпісаў кантракт са «Слуцкам». Замацаваўся ў стартавым складзе каманды. У студзені 2022 года падоўжыў кантракт са слуцкім клубам. У ліпені 2022 года пакінуў «Слуцк» і хутка далучыўся да «Мінска», дзе хутка замацаваўся ў стартавым складзе. У снежні 2022 года па заканчэнні кантракта пакінуў сталічны клуб.
У студзені 2023 года адправіўся на прагляд у «Іслач» і ў лютым падпісаў паўгадавы кантракт з клубам. Аднак, у складзе каманды толькі ў адным афіцыйным матчы заставаўся на лаўцы запасных, і ўжо ў сакавіку 2023 года пакінуў клуб, хутка далучыўся да дзяржынскага «Арсенала».
Міжнародная кар’ера
Улетку 2010 года, дзякуючы добраму выступу за «Дняпро» ў Лізе Еўропы, атрымаў выклік у нацыянальную зборную Беларусі. 11 жніўня 2010 года згуляў сваю адзіную гульню за зборную, якой стаў таварыскі матч супраць Літвы (2:0).
NGC 5127
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Broscus
Broscus — род жужаляў з падсямейства.
Сістэматыка
У складзе роду:
Панцана-Манферата
Панцана-Манферата (Ponzano Monferrato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Ланьцут
Ланьцут (Łańcut) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Ланьцуцкага павета Падкарпацкага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Ланьцут. Займае плошчу 19,43 км². Насельніцтва — 18 045 чалавек (на 2004 год). Ланьцуцкі замак.
Аляксандра Аляксандраўна Экстэр
Аляксандра Аляксандраўна Экстэр (дзявочае прозвішча Грыгаровіч;, Беласток, Гродзенская губерня, Расійская імперыя — , Фантэнэ-о-Роз, Францыя) — расійская мастачка-авангардыстка (кубафутурызм, супрэматызм), графік, мастачка тэатра і кіно, дызайнер. Прадстаўніца ўкраінскага і рускага авангарда, адна з заснавальніц стылю «ар-дэко».
Біяграфія
Нарадзілася 6 (18) студзеня 1882 года ў горадзе Беласток Гродзенскай губерні Расійскай імперыі ў яўрэйскай сям’і калежскага асэсара Аляксандра Аўрамавіча Грыгаровіча. У 1885 годзе сям’я пераехала ў горад Смела (цяпер — Чаркаская вобласць Украіны), а затым у Кіеў.
Вучылася ў Кіеве ў гімназіі Св. Вольгі, якую скончыла ў 1899 годзе.
У 1901—1903 гадах, а таксама, як вольнаслухач, у 1906—1908 гадах займалася ў Кіеўскім мастацкім вучылішчы, дзе пазнаёмілася з А. Лентулавым, А. Архіпенкам і іншымі маладымі мастакамі.
У 1907 годзе з’ехала ў Парыж, дзе стала займацца ў парыжскай акадэміі Гранд-Шам’ер і наведваць клас партрэтыста Карла Дэльваля. Падчас гэтай паездкі ў яе склаліся сяброўскія адносіны з Паблам Пікасам і Гіёмам Апалінерам.
З 1908 па 1914 гады жыла ў розных гарадах Расійскай імперыі (Масква, Кіеў, Адэса, Пецярбург), шмат падарожнічаючы па Еўропе.
Прымала ўдзел у большасці найбольш значных выставак авангарднага мастацтва ў Расіі (выстаўкі Бубновага валета — люты 1912 года, Саюза моладзі, Трамвай В і інш.), Францыі (Салон Незалежных — сакавік 1912 года і інш.), у Італіі.
У 1915 годзе ўступіла ў групу К. Малевіча Супрэмус.
Пасля смерці мужа ў 1918 годзе Экстэр у Кіеве разам з І. Рабіновічам адкрывае майстэрню дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, у якой займаюцца П. Чалішчаў, А. Тышлер, Н. Шыфрын, А. Пятровіч і інш.; рыхтуе эскізы касцюмаў для танцавальных і балетных нумароў Б. Ніжынскай, сястры В. Ніжынскага, якая адкрыла ў Кіеве танцавальную «Школу руху».
7 лістапада 1918 года галоўныя вуліцы і плошчы Віцебска былі ўпрыгожаны манументальнымі роспісамі і пано да свята 1-й гадавіны рэвалюцыі, зробленымі мастакамі-авангардыстамі, сярод якіх была і Аляксандра Экстэр.
У 1920 годзе яна пераязджае ў Маскву, дзе выходзіць замуж за драматычнага акцёра Георгія Георгіевіча Някрасава.
У 1921 годзе мастачка афармляе пастаноўку «Рамэа і Джульеты» для Камернага тэатра, распрацоўвае ўзоры малюнкаў паркалю для прамысловай вытворчасці, супрацоўнічае з Майстэрняй сучаснага касцюма, а затым — з атэлье мод «Масквашвея», працуючы і над стварэннем параднай формы для Чырвонай арміі. У 1922 годзе ў яе афармленні выходзяць «Запіскі рэжысёра» А. Таірава і кніга Я. Тугенхольда «Мастацтва Дэга».
Разам з Верай Мухінай Экстэр афармляе ў 1923 годзе павільёны «Вестак ЦВК і УЦВК СССР» і «Чырвонай нівы» для 1-й Усерасійскай сельскагаспадарчай і саматужна-прамысловай выстаўкі ў Маскве. У 1924 годзе яна прымае ўдзел у арганізацыі савецкага павільёна на XIV Міжнароднай біенале мастацтваў у Венецыі. У 1925—1930 гадах па запрашэнні Ф. Лежэ выкладае ў Акадэміі сучаснага мастацтва ў Парыжы.
Берлінская галерэя «Штурм» у 1927 годзе арганізавала першую персанальную выстаўку мастачкі. На наступны год адбылася яе персанальная выстаўка ў Лондане — у «Галерэі Клэрыдж». Яшчэ праз год у Парыжы ў «Галерэі каля Чатырох дарог» адбылася выстаўка «Аляксандра Экстэр. Тэатр. Макеты, дэкарацыі, касцюмы».
З 1930 года Экстэр пасяляецца ў прыгарадзе Парыжа Фантэнбло. У СССР мастачка больш не вяртаецца. У 1930-1940-я гады яна ўсё менш увагі надае станковай творчасці, асноўнымі кірункамі яе працы становяцца афармленне інтэр’ераў, роспіс керамічнага посуду. У гэтыя гады выходзіць альбом «Аляксандра Экстэр. Тэатр Дэкарацыі» (1930) з прадмовай А. Таірава.
У 1930-я гады мастачка стварае свае знакамітыя працы ў галіне кніжнай графікі. Умоўна яны дзеляцца на два напрамкі. Першае — кнігі, «выкананыя ад рукі», па замове бібліяфілаў, тыражом ад аднаго да пяці асобнікаў; сярод іх вылучаецца сваім каларыстычным рашэннем, пластыкай, шрыфтамі і арнаментамі «Ода да Вакху» Гарацыя (1937). Другое — дзіцячыя кнігі Мары Кольмон для парыжскага выдавецтва «Фламарыён»: «Мой сад» («Mon jardin», 1936), «Панарама ракі» («Panorama du fleuve», 1937), «Панарама берага» («Panorama de la côte», 1937), «Панарама гары» («Panorama de la montagne», 1938). «Мой сад» уяўляе сабой набор лістоў з карцінкамі для выразання — дрэвы, кусты, клумбы, кветкі, плады, дэталі фантана і агароджы, якія павінны быць налеплены ў адпаведнасці са спецыяльна складзенай схемай. Мэта астатніх трох кніг — паказаць усё, што звязана з морам, гарамі і рэкамі. Каларыт кніг Экстэр — бясконцыя градацыі яркіх, звонкіх колераў, плаўна пераходзячых з аднаго ў іншы і раўнамерна размеркаваных на плоскасці. У аснове канструкцыі ляжыць адзін і той жа прынцып — гэта «кнігі-раскладанкі», складзеныя з васьмі ці дзесяці квадратных лістоў 25х25 см. Кампазіцыя кніг выразна разлічана. З асабовага боку — суцэльная дынамічная выява, якая цалкам пакрывае паверхню ліста (спуск з вяршыні гары да падножжа, рух ракі ад вытоку да мора, змена берага ад поўдня да поўначы); са зваротнага боку — тэкст у графічных квадратах, незалежных адзін ад аднаго.
Памерла 17 сакавіка 1949 года ў Фантэнэ-о-Роз пад Парыжам.
Маршанск
Маршанск (Моршанск) — горад (з 1779) ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Маршанскага раёна Тамбоўскай вобласці. Насельніцтва 43,3 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1623 годзе.
Горад размешчаны па абодвух берагах ракі Цны пры скрыжаванні яе з чыгункай, за 90 км на поўнач ад Тамбова.
Найбуйнейшымі прадпрыемствамі горада з’яўляюцца: лакаматыўнае дэпо Маршанск, ААТ «Маршанская мануфактура», АТ «Трыкатажная нітка», ААТ «Маршанская тытунёвая фабрыка», ААТ «Маршанскхіммаш».
Гісторыя
Час узнікнення населенага пункта на месцы горада дакладна не ўстаноўлены. Магчыма, вёска Морша існавала ўжо ў XVI стагоддзі. 16 верасня 1779 года па імянным указе ўсерасійскай імператрыцы Кацярыны II Морша — цэнтр хлебнага гандлю на рацы Цна — пераўтворана ў горад Маршанск, які стаў павятовым.
Лаўскі Брод
Ла́ўскі Брод (, Лавский Брод) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска размешчана за 22 км на паўночны захад ад Валожына, за 13 км ад чыгуначнай станцыі Валожын на лініі Маладзечна — Ліда, за 97 км ад Мінска. Рэльеф раўнінна-ўзгорысты. На поўначы цячэ рака Заходняя Бярэзіна (правы прыток Нёмана). Транспартныя сувязі па шашы Мінск — Вільнюс.
Планіровачна складаецца з выгнутай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, перпендыкулярна да шашы. Забудавана двухбакова, шчыльна, драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу. Гаспадарчы сектар — на заходняй ускраіне. Частка забудовы адмежавана ў заходнім баку.
Гісторыя
Вядома з XVI стагоддзя як сяло ў складзе Вялікага Княства Літоўскага. Да 1536 года частка маёнтка ва ўласнасці С. Воўчкавіча, якога з мэтай атрымаць маёнтак у спадчыну забілі сваякі, сыны М. Гіржодавіча. Кароль Жыгімонт I за забойства адабраў фальварак у скарб і аддаў у кіраванне В. Губарэвічу. Частку маёнтка Жыгімонт І у 1536 годзе перадаў навечна А. Гіржоду, які валодаў ім у 1542, 1557 гадах. У 1559 годзе фальварак перайшоў у спадчыну нашчадкам М. Пугачоўны і яе сыноў І. і А. Пржодаў. У 1567 годзе з маёнтка Брод Лаўскі М. Пржода выстаўляў у войска аднаго конніка. У 1567 годзе сяло ў Ашмянскім павеце, шляхецкая ўласнасць.
З 1793 года ў Расійскай імперыі. Паводле перапісу 1897 года аколіца ў Забрэзскай воласці Ашмянскага павета Віленскай губерні. У 1904 годзе аколіца (48 жыхароў), засценак (10 жыхароў) і маёнтак (20 жыхароў).
З лістапада 1939 года ў БССР. З 12 кастрычніка 1940 года ў Забрэжскім сельсавеце Валожынскага раёна Баранавіцкай вобласці. З 25 чэрвеня 1941 года да 6 ліпеня 1944 года акупіравана нацыстамі.
З 20 верасня 1944 года ў Маладзечанскай вобласці. У 1950 годзе арганізаваны калгас, які абслугоўвала Валожынская МТС. З 20 студзеня 1960 года ў Мінскай вобласці, з 25 снежня 1962 года ў Маладзечанскім, з 6 студзеня 1965 года ў Валожынскім раёнах. З 1963 года ў складзе саўгаса «Падбярэззе» (цэнтр — в. Падбярэзь). Размяшчаліся вытворчая брыгада, ферма буйной рагатай жывёлы, пачатковая школа, крама. У 1966 годзе да вёскі далучана в. Трусковічы.
25 мая 1967 года вёска перададзена з Забрэжскага сельсавета ў склад новаўтворанага Падбярэзскага сельсавета ; 30 кастрычніка 2009 года, пасля скасавання Падбярэзскага сельсавета — у склад Вішнеўскага сельсавета.
Сучаснае пяціборства на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Спаборніцтвы па сучасным пяціборстве на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года праводзіліся ў водным цэнтры Дэадору, на стадыёне «Дэадору» і на Моладзевая арэна ў Рыа-дэ-Жанейра з 19 па 20 жніўня 2016 года.
36 спартсменаў спаборнічалі ў плаванні, фехтаванні, конным спорце, стральбе і бегу.
Цар-звон
Цар-звон — помнік рускага ліцейнага мастацтва XVIII стагоддзя.
Гісторыя
У 1730 г. імператрыца Ганна Іаанаўна загадала пераліць разбіты звон Грыгор'ева з даданнем металу і давесці вагу звона да 10 тысяч пудоў. Сыну фельдмаршала Мініха было даручана для гэтай працы знайсці ў Парыжы майстра. Мініх прапанаваў гэтую працу выканаць каралеўскаму механіку Жэрменю, але той палічыў гэта жартам — адліць звон такога памеру.
Выканаць гэтую працу вылучыўся Іван Фёдаравіч Маторын. Папярэдне Маторын адліў невялікую (12 пудоў) мадэль звона. Пасля чаго ўсе чарцяжы, у тым ліку і схема ўздыму, былі адпраўленыя ў Пецярбург на зацверджанне.
Адліўка звона
Пасля ўсіх узгадненняў звон быў адліты рускімі майстрамі Іванам Матарыным і Міхаілам Маторыным ў 1733—1735 гадах на Гарматным двары.
Фармоўка звона рабілася на Іванаўскай плошчы. Для гэтага была выкапана яма 10 м глыбіні. Каб кажух вытрымаў ціск расплаўленага металу, уся прастора паміж формай звона і сценамі ліцейні ямы засыпалі зямлёй, старанна яе ўтрамбавалі.
Вышыня звона з вушкамі складае 6,24 м, дыяметр — 6,6 м, маса каля 200 тон.
Звон быў адліты 25 лістапада 1735 года, пасля 1,5 гадоў падрыхтоўчых работ. Пры ліцці ўзнікалі пастаянна непрадбачаныя сітуацыі. Іван Маторын не паспеў скончыць адліўку, бо памёр, і яго справу завяршыў сын Міхаіл.
Апошняя плаўленне металу працягвалася 36 гадзін у чатырох плавільных печах, а адліўка прайшла усяго за 1 гадзіну 12 хвілін.
Паводле аналізу, праведзенаму ў лабараторыі міннага корпуса, у сплаве змяшчаецца медзі — 84,51 %, волава — 13,21 %, серы — 1,25 %, золата — 0,036 % (72 кг), срэбра — 0,25 % (525 кг).
Каэтан
Тамаза дэ Віа (1469—1534) — каталіцкі багаслоў, магістр ордэна дамініканцаў (1508), кардынал (1517), выдатны прадстаўнік тамізму. Празваны Каэтанам (Cajetanus) па сваёй радзіме Гаэце (Cajeta).
У 1518 годзе накіраваны папскім легатам на Аўгсбургскі сойм, каб заахвоціць германскіх кіраўнікоў да вайны з туркамі, а Лютэра — да маўчання. Але сам Каэтан, пасля гутаркі з Лютэрам, відаць, пахіснуўся ў сваіх гледжаннях. З 1519 біскуп Гаэты Каэтан прыступіў да новага вывучэння Бібліі і па шматлікіх пытаннях прыйшоў да высноў, якія супярэчаць схаластычнай тэалогіі. Яго працы былі выдадзены ў Ліёне 1639. Каментарыі дэ Віа да «Сумы тэалогіі» Тамаша Аквінскага былі ўключаны ў збор сачыненняў апошняга «Leonia», які выдаваўся з 1882 года па загаду Папы Рымскага Льва XIII.
Фейсал I
Фейсал I, Файсал I (فيصل بن حسين‎) (1883 — 8 верасня 1933) — арабскі палітычны і дзяржаўны дзеяч; кароль Сірыі (у 1920 г.) і Ірака (1921—1933 гг.) з дынастыі Хашымітаў. Сын шэрыфа Мекі Хусэйна ібн Алі. Напярэдадні і падчас 1-й сусветнай вайны падтрымліваў сувязь з арабскімі нацыяналістамі Асманскай імперыі. Пасля пачатку паўстання 1916 г. у Хіджазе узначаліў паўночную армію арабскіх паўстанцаў, якая вызваліла ў 1918 г. ад турак тэрыторыі Сірыі і Іарданіі. Прадстаўнік Хіджазу на Парыжскай мірнай канферэнцыі 1919 – 1920 гг. У 1918—1920 гг. узначальваў арабскую адміністрацыю Сірыі, у сакавіку 1920 г. быў абвешчаны каралём. Эміграваў пасля французскай акупацыі Сірыі у канцы ліпеня 1920 г. Па ўказанні англійскіх каланіяльных улад у жніўні 1921 г. быў абвешчаны каралём Ірака. Быў цесна злучаны з лідарамі праанглійскіх палітычных груповак.
5-я Клятнянская партызанская брыгада
5-я Клятнянская партызанская брыгада — партызанская брыгада, створаная ў сакавіку 1943 года на базе партызанскіх атрадаў «Бясстрашы», арганізаванага ў ліпені 1941 і «За Савецкую Беларусь», арганізаванага ў красавіку 1942 года. брыгада дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Арлоўскай вобласці РСФСР, Касцюковіцкага і Хоцімскага раёнаў БССР. 29 верасня 1943 года брыгада (1488 партызан, 4 батальёны) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
У лютым — ліпені 1943 года партызаны правялі больш за 100 баёў. 18 лістапада 1942 года разграмілі чыгуначную станцыю Журбін. У студзені 1943 вялі баі з карнікамі за выхад з блакады. У красавіку разбілі ахову маста цераз раку Сураў на дарозе Хоцімск — Касцюковічы. У жніўні і верасні 1943 года на чыгуначным участку Камунары — Журбін — Сураж падарвалі больш за 1,5 тысячы рэек. Разам з часцямі Чырвонай Арміі вялі баі супраць нямецкіх груп на дарозе Чэрыкаў — Краснаполле.
Гельфанд
Гельфанд — прозвішча яўрэйскага паходжання.
Генадзь Мікалаевіч Мухін
Генадзь Мікалаевіч Мухін (нар., Мінск, БССР) — беларускі вучоны, доктар юрыдычных навук, прафесар.
Біяграфія
У 1973 годзе скончыў сярэднюю школу № 19 горада Мінска. У 1979 годзе скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут. У 1989 скончыў Мінскую вышэйшую школу МУС СССР.
C 1992 гады працуе ў Акадэміі міліцыі МУС Рэспублікі Беларусь.
Яўгенія Яфімаўна Ліневіч
Яўгенія Яфімаўна Ліневіч (, Менск) — беларускі архітэктар.
Элінізм
Элінізм (ад Hellēn) — перыяд гісторыі Усходняга Міжземнамор'я, Пярэдняй Азіі і Прычарнамор'я з часу заваёваў Аляксандра Македонскага (334—324 да н.э.) да 30 да н.э.
Яўгенія Яфімаўна Ліневіч
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1958 годзе, аспірантуру ў 1967 г. У інстытуце пазнаёмілася з будучым мужам Яраславам Ліневічам. Працавала разам з ім у Віцебскім філіяле Белдзяржпраекта, з 1962 года — аспірант, галоўны спецыяліст, старшы навуковы супрацоўнік БелНДІПгорадабудаўніцтва.
Элінізм
Тэрмін быў уведзены нямецкім даследчыкам І. Г. Дройзенам у працы «Гісторыя элінізму» (1836—1843), і пачаткова азначаў пашырэнне грэчаскай культуры на Усход без уліку змяненняў у сацыяльна-эканамічным жыцці ў эпоху элінізму.
Яўгенія Яфімаўна Ліневіч
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1971 года. Пражывала ў Мінску.
Элінізм
Асаблівасцю эліністычнага перыяду з'явілася шырокае распаўсюджванне грэчаскай мовы і культуры на тэрыторыях, што ўвайшлі ў склад дзяржаў дыядохаў, якія ўтварыліся пасля смерці Аляксандра Македонскага на заваяваных ім тэрыторыях, і ўзаемапранікненне грэчаскай і ўсходніх — у першую чаргу персідскай — культур, а таксама ўзнікненнем класічнага рабства.
Яўгенія Яфімаўна Ліневіч
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): генпланы Оршы (1959), Лепеля (1960), ПДП набярэжнай (1961), цэнтральнай часткі (1969) Віцебска, жылога раёна па Маскоўскай шашы ў Мінску (1963).
Элінізм
Пачатак эліністычнай эпохі характарызуецца пераходам ад поліснай палітычнай арганізацыі да спадчынных эліністычных манархій, зрушэннем цэнтраў культурнай і эканамічнай актыўнасці з Грэцыі ў Малую Азію і Егіпет.
Яўгенія Яфімаўна Ліневіч
Творчасць
Аўтар 69 навуковых прац, у т.л.: «Планіроўка і забудова новых гарадоў Беларусі» (Масква, 1976), «Горадабудаўнічае асваенне поймавых тэрыторый Беларускай ССР» (Мінск, 1986), «Архітэктурна-планіровачная арганізацыя гарадскіх паселішчаў БССР» (Мінск, 1986, у аўтарскім калектыве), «Планіроўка, забудова і добраўпарадкаванне раёнаў гарадскога будаўніцтва на намыўных тэрыторыях» (РКН 63-87, у аўтарскім калектыве).
Сям'я
У шлюбе з архітэктарам Яраславам Ліневічам (нар. 1932).
Элінізм
Да эліністычных дзяржаў належалі: Егіпет Пталамеяў («Егіпецкае царства»), дзяржава Селеўкідаў («Сірыйскае царства»), Македонія, Пергам, Родаская дзяржава, Пантыйскае царства (Понт), Парфянскае царства (Парфія), Грэка-Бактрыйскае царства, Арменія, на пэўным этапе — Баспорская дзяржава (Баспор). Пасля таго, як Рым пачаў заваёвы на Усходзе (2 ст. да н.э.), паслабелыя да таго часу дзяржавы паступова траплялі ў да яго ў залежнасць. У 30 да н.э. была падпарадкавана апошняя з іх — Егіпет.
Фарміраванне і палітычная структура эліністычных дзяржаў
Раптоўная смерць Аляксандра Македонскага ў 323 годзе да н.э., паслужыла сігналам да пачатку краху яго імперыі, якая выявіла ўсю сваю эфемернасць. Военачальнікі Аляксандра, якія атрымалі назву дыядохаў, пачалі серыю крывавых войнаў і звад за трон адзінай дзяржавы, якая доўжылася 22 гады. Ніводны з дыядохаў так і не змог атрымаць рашучай перамогі над усімі астатнімі, і ў 301 годзе да н.э., пасля бітвы пры Іпсе, яны падзялілі імперыю на некалькі самастойных частак.
Так, напрыклад, Касандру дастаўся трон Македоніі, Лісімаху — Фракія і большая частка Малой Азіі, Пталамею — Егіпет, Селеўку дасталіся шырокія землі ад Сірыі да Інда. Падобны падзел пратрымаўся нядоўга — ужо ў 285 годзе да н.э. Лісімах разам з царом Эпіра заваёўвае Македонію, але неўзабаве гіне ў вайне з Селеўкам I Нікатарам. Аднак і сама імперыя Селеўкідаў неўзабаве страчвае заваяваныя ёю ўладанні ў Малой Азіі, у выніку чаго рэгіён распадаецца на некалькі невялікіх незалежных дзяржаў, з якіх варта асоба вылучыць Понт, Віфінію, Пергам і Родас.
Новыя дзяржавы арганізуюцца па асаблівым прынцыпе, які атрымаў назву эліністычнай манархіі, заснаванай на сінтэзе мясцовых дэспатычных і грэчаскіх полісных палітычных традыцый. Поліс, як самастойная грамадзянская абшчына, захоўвае сваю незалежнасць як сацыяльны і палітычны інстытут нават у рамках эліністычнай манархіі. Такія гарады, як Александрыя карыстаюцца аўтаноміяй, а іх грамадзяне — асобымі правамі і прывілеямі. На чале эліністычнай дзяржавы звычайна стаіць цар, які валодае ўсёй поўнасцю дзяржаўнай улады. Яго галоўнай апорай быў бюракратычны апарат, які ажыццяўляў функцыі кіравання ўсёй тэрыторыяй дзяржавы, за выключэннем гарадоў, якія насілі статус полісаў і мелі пэўную аўтаномію.
У параўнанні з папярэднімі перыядамі сітуацыя ў грэчаскім свеце сур'ёзна змянілася: замест мноства варагуючых адзін з адным полісаў грэчаскі свет цяпер складаўся з некалькіх адносна стабільных буйных дзяржаў. Гэтыя дзяржавы ўяўлялі сабой агульную культурную і эканамічную прастору, што немалаважна для разумення культурнага і палітычнага аспекту той эпохі. Грэчаскі свет быў вельмі цесна ўзаемазлучанай сістэмай, што пацвярджаецца прынамсі наяўнасцю адзінай фінансавай сістэмы, а таксама маштабнасцю міграцыйных патокаў у межах эліністычнага свету (эпоха элінізму была часам параўнальна вялікай мабільнасці грэчаскага насельніцтва. У прыватнасці, кантынентальная Грэцыя, якая ў канцы IV стагоддзя да н.э. пакутавала ад перанаселенасці, ужо да канца III стагоддзя да н.э. стала адчуваць недахоп насельніцтва).
Культура эліністычнага грамадства
Эліністычнае грамадства дзіўна адрозніваецца ад грамадства класічнай Грэцыі па цэлым шэрагу фактараў. Фактычны сыход поліснай сістэмы на другі план, развіццё і распаўсюджванне палітычных і эканамічных вертыкальных (а не гарызантальных) сувязяў, калапс сацыяльных інстытутаў, якія аджылі сябе, агульная змена культурнага фону выклікала сур'ёзныя змены ў грэчаскай сацыяльнай структуры. Яна ўяўляла сабой сумесь з грэчаскіх і ўсходніх элементаў. Найбольш ярка сінкрэтызм выявіўся ў рэлігіі і афіцыйнай практыцы абагаўлення манархаў.
Элінізацыя Усходу
На працягу III-I стагоддзяў да н.э. на ўсёй прасторы ўсходняга Міжземнамор'я ішоў працэс элінізацыі, гэта значыць пераняцця мясцовым насельніцтвам грэчаскай мовы, культуры, звычаяў і традыцый. Механізм і прычыны падобнага працэсу складаліся па большай частцы ў асаблівасцях палітычнай і сацыяльнай структуры эліністычных дзяржаў. Эліту эліністычнага грамадства складалі пераважна прадстаўнікі грэка-македонскай арыстакратыі. Яны прынеслі на Усход грэчаскія звычаі і актыўна ўкаранялі іх вакол сябе. Старая мясцовая знаць, жадаючы быць бліжэй да кіраўніка, падкрэсліць свой арыстакратычны статус, імкнулася браць прыклад з гэтай эліты, просты ж народ браў прыклад з мясцовай знаці. У выніку элінізацыя з'явілася плодам пераймання прышлым з боку карэнных жыхароў краіны. Гэты працэс закрануў, як правіла, гарады, сельскае насельніцтва (якое складала большасць) не спяшалася раставацца са сваімі дагрэчаскімі звычкамі. Акрамя таго, элінізацыя закранула галоўным чынам вышэйшыя пласты ўсходняга грамадства, якое па вышэйпаказаных прычынах мела жаданне ўвайсці ў грэчаскія колы.
Архітэктура элінізму. Горадабудаўніцтва
Магутным інструментам элінізацыі Усходу выступала горадабудаўніцтва, якім актыўна займаліся эліністычныя кіраўнікі. Маштабы горадабудаўніцтва былі велізарныя: горад быў магутным культурным інструментам, а таксама зацвярджаў дзяржаўны ўплыў на тых велізарных тэрыторыях, якія мелі патрэбу ў асваенні. У прыватнасці, у імперыі Селеўкідаў пры Селеўку I было заснавана больш за 75 новых гарадоў у розных канцах краіны. Большая частка гарадоў будавалася не хаатычна, а па загадзя падрыхтаваным плане — з прамымі шырокімі вуліцамі, вялікімі плошчамі, садамі, галерэямі і храмамі.
Адным з базавых асаблівасцей непасрэдна архітэктуры быў адыход ад класічных грэчаскіхм канонаў. Будынкі і помнікі цяпер сталі выконваць не столькі сваю першапачатковую функцыю, колькі станавіліся сімваламі багацця, панавання і магутнасці эліністычных кіраўнікоў і арыстакратаў. Паўсюднае будаўніцтва дало велізарны стымул да развіцця новых тыпаў архітэктуры. Сталі значна шырэй ужывацца барэльефы.
Макарынята
Макарыня́та (, Макаринята) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 25 мая 1967 года вёска ўваходзіла ў склад Забрэжскага сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года — у склад Падбярэзскага сельсавета.
Рудня (Чэрвеньскі раён)
Ру́дня (, Рудня) — аграгарадок у Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр Руднянскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 24 км у напрамку на поўнач ад горада Чэрвень, за 86 км ад Мінска, за 22 км ад чыгуначнай станцыі Смалявічы. Праз Рудню працякае рака Уша і пралягае аўтамабільная дарога.
П’ер Маруа
П'ер Маруа (Pierre Mauroy;, Карцін'і, дэпартамент Нор — , Кламар, дэпартамент О-дэ-Сен) — французскі палітык-сацыяліст, прэм'ер-міністр Францыі з 22 мая 1981 года па 17 ліпеня 1984 года.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Карцін'і (дэпартамент Нор) у сям'і настаўніка, Скончыў педагагічнае вучылішча, па прафесіі выкладчык у сістэме вытворчага навучання.
Працаваў настаўнікам, кіраваў моладзевым рухам Сацпартыі і прафсаюзам тэхнічных выкладчыкаў. У 1945 годзе далучыўся да сацыялістычнага руху.
У 1950—1958 гадах — нацыянальны сакратар арганізацыі Сацыялістычная моладзь Францыі. У 1955—1959 гадах — генеральны сакратар прафсаюза работнікаў каледжаў вытворчага навучання Федэрацыі нацыянальнай адукацыі. З 1961 года — сакратар федэрацыі сацыялістычнай партыі СФИО ў родным дэпартаменце Нор, аднаго з трох найбуйнейшых у партыі. З 1963 года — член палітбюро, а з 1966 года — намеснік генеральнага сакратара (Гі Моле) СФИО. У 1965—1968 гадах — член выканкама Федэрацыі дэмакратычных і сацыялістычных сіл.
У 1971 падтрымаў Франсуа Мітэрана і стаў яго намеснікам у рэарганізаванай Сацпартыі, узначаліў яе паўночную федэрацыю і быў абраны нацыянальным сакратаром партыі па пытаннях каардынацыі (1971—1979 гады). У 1973 годзе выбраны мэрам Ліля, галоўнага горада свайго дэпартамента, і дэпутатам Нацыянальнага сходу Францыі.
Неўзабаве, аднак, ён апынуўся ў апазіцыі Мітэрану, звальняць з партыі былых членаў СФИО на карысць членаў свайго «блізкага кола». Ён блакаваўся з Мішэлем Ракарам, унутрыпартыйныя апанентам Мітэрана і кандыдатам АСП на выбарах-1969 ў 1979 годзе. Аднак Мітэран ня выгнаў з партыі ні Рокара, ні Маруа, а другога нават зрабіў сваёй даверанай асобай перад выбарамі-1981.
На пасадзе прэм'ер-міністра
Пасля перамогі на прэзідэнцкіх выбарах 1981 года Франсуа Мітэран прызначыў Моруа прэм'ер-міністрам і распусціў парламент з мэтай атрымаць большасць і ў заканадаўчых органах. Кабінет Моруа упершыню пасля 1946 года ўключаюць міністраў-камуністаў. Наступныя выбары далі ў парламенце аднастайнае прэзідэнцкае большасць.
Кабінет Моруа правёў сацыяльныя законы, скараціў працоўны тыдзень да 39 гадзін і ўвёў пенсію ў 60 гадоў. Аднак Моруа спрабаваў процідзейнічаць палітычнай праграме сацыялістаў, прынятай Мітэранам ў 1983. У наступным годзе ён падаў у адстаўку.
У 1988-92 гг. — (Пасля перавыбрання Мітэрана на другі тэрмін, калі Рокар стаў прэм'ерам) Маруа быў першым сакратаром СПФ і імкнуўся прымірыць партыю, якая раздзіраецца ўнутранай барацьбой паміж «рокардианцами» і непасрэдным асяроддзем Мітэрана (такімі, як Ліянэль Жоспен).
Старшыня Сацінтэрна
У 1992—1999 гг. — прэзідэнт Сацінтэрна, абраны ў Сенат Францыі. У 2001 годзе пайшоў у адстаўку з пасады мэра Ліля, яго пераемніцай стала Марцін Обры, таксама бачная дзяячка сацыялістаў. Маруа лічыцца маральным аўтарытэтам французскіх левых. Пры вылучэнні кандыдатуры на выбары-2007 падтрымаў Сегален Руаяль.
Джэралд Дарэл
Джэралд Малькальм Дарэл (Gerald Malcolm Durrell;, Джамшэдпур, Брытанская Індыя — , Сент-Хеліер, Джэрсі) — брытанскі натураліст, навуковец-заолаг, пісьменнік, заснавальнік заапарка на Джэрсі і Фонду аховы дзікай прыроды, якія цяпер носяць яго імя.
Малодшы брат вядомага пісьменніка-раманіста Лорэнса Дарэла.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў Брытанскай Індыі. У 1928 сям'я пераехала ў Англію, у 1935 — на востраў Корфу (Грэцыя), з 1939 зноў у Англіі. У 1947 арганізаваў і ўзначаліў сваю першую экспедыцыю па збіранні калекцыі рэдкіх жывёл у Афрыку, пазней — у Паўднёвую Амерыку, Паўднёва-Усходнюю Азію, Аўстралію, Новую Зеландыю і інш.
У 1959 годзе Дж. Дарэл стварыў на востраве Джэрсі (Вялікабрытанія) заапарк, а ў 1963 годзе на базе заапарка быў арганізаваны фонд па захаванні дзікіх жывёл. Асноўная ідэя — развядзенні рэдкіх і знікаючых відаў жывёл ва ўмовах заапарка з мэтай далейшага рассялення іх у месцах натуральнага пражывання. Цяпер гэтая ідэя стала агульнапрынятай навуковай канцэпцыяй.
Літаратурная творчасць
Вядомасць прынесла першая кніга «Перапоўнены каўчэг» (1953). Аўтар больш як 20 кніг: «Мая сям'я і іншыя жывёлы» (1956), «Сустрэчы з жывёламі» (1959), «Заапарк у маім багажы» (1960), «Птушкі, жывёлы і родзічы» (1969), «Зялёны рай» (1978) і інш., якія вызначаюцца шчырай любоўю да прыроды, бездакорным стылем, тонкім гумарам і вобразнай мовай. Кнігі Дж. Дарэла перакладзены на дзесяткі моў. Вялізнай папулярнасцю яго кнігі карысталіся і ў СССР.
Друйскі замак
Друйскі замак — колішні замак, які існаваў у XIV—XVIII стст. у пасёлку Друя Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці.
Апісанне
Размяшчаўся ў сутоках рэк Друйка і Заходняя Дзвіна. Па некаторых звестках спачатку замак князёў Масальскіх знаходзіўся на левым беразе Друйкі, на тэрыторыі т.зв. «Старога места», а пасля 1515 г. перанесены на правы бераг. 3 тактычнага пункту гледжання размяшчэнне замка было не вельмі ўдалым. Ен не мог заняць нізкі і малы выступ каля ўпадзення Друйкі ў Заходнюю Дзвіну, таму што апошні вясной пастаянна затапляўся. 3 усходу над выступам узвышалася гара, якая пры заняцці яе праціўнікам магла быць выкарыстана для ўстаноўкі артылерыі і абстрэлу замка. Пасля 1515 г. было вырашана збудаваць замак на гэтым узвышэнні, але і тут для ўмацавання не лепшае месца, бо амаль з усіх бакоў былі доўгія і пакатыя схілы, зручныя для атак непрыяцеля, а Заходняя Дзвіна і Друйка знаходзіліся на значнай адлегласці ад замка. Тым не менш «Полацкая рэвізія» 1552 г. зафіксавала Друйскі «замок спольный» князёў Масальскіх на левым беразе Заходняй Дзвіны. «Замок оборонный» абкружыла мястэчка. Пра структуру замкавых умацаванняў у дакуменце не паведамляецца.