cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Купалле
Купалле ў літаратуры і мастацтве
Пасвянці сваймі слязамі…
Двойчы, тройчы — а крапліста —
Злі слязою брыльянцістай
I чакай з яго прыплоду
Ад усходу да заходу…
Будуць шчасце меці дзеткі,
Будзеш, маці, меці ў хаце
Долю, згоду і багацце!..
На Купалле — музычны сінтэтычны спектакль, пастаўлены ў БДТ-1 у 1921 годзе, які пратрымаўся некалькі гадоў у рэпертуары тэатра па аднайменнай драме М. Чарота «На купалле» Е. Міровічам.
Райнер Клімке
Райнер Клімке (Reiner Klimke,, , Германія — , , Германія) — нямецкі коннік, які выступаў у выездцы, доктар права. Шасціразовы алімпійскі чэмпіён (дзеліць рэкорд у гісторыі коннага спорту з Ізабель Верт), шасціразовы чэмпіён свету, васьміразовы чэмпіён Еўропы. Уладальнік найбольшай колькасці залатых алімпійскіх медалёў сярод усіх нямецкіх спартсменаў-мужчын. Апошні на дадзены момант мужчына, які перамог у асабістай выездцы на Алімпійскіх гульнях (у 1988—2016 гадах перамагалі толькі жанчыны). Сцяганосец зборнай ФРГ на Алімпійскіх гульнях 1988 года ў Сеуле.
Артур Карл Цаброўскі
(у адстаўцы) Артур Карл Цаброўскі (13 жніўня 1942 – 12 лістапада 2005) — афіцэр ВМС ЗША. Ён таксама працаваў з кастрычніка 2001 года па студзень 2005 года дырэктарам Міністэрства абароны ЗША. На гэтай пасадзе ён адказваў за выступленне ў якасці абаронцы, каардынатара і каталізатара трансфармацыі ўзброеных сіл Злучаных Штатаў.
Маладосць і марская кар’ера
Цаброўскі нарадзіўся ў Пасейку, штат Нью-Джэрсі, у польска-амерыканскай сям’і. Ён скончыў ў 1964 годзе, атрымаў ступень магістра ў галіне кіравання камп’ютарнымі сістэмамі ў  і вучыўся ў.
У 1964 годзе ён паступіў у ваенна-марскі флот праз. Цаброўскі быў марскім лётчыкам і камандаваў і  авіяносца. Ён камандаваў штурмавым караблём, авіяносцам і баявой групай USS America. У снежні 1993 года ў якасці RADM(L) ён камандаваў.
Меў вопыт баявых дзеянняў у В’етнаме і Персідскім заліве. Яго сумесныя абавязкі ўключалі службу ў якасці дырэктара аддзела камандавання, кантролю, сувязі і камп’ютараў (J-6) Аб’яднанага штаба.
Адмірал Цаброўскі выйшаў у адстаўку з ваенна-марскога флоту 1 кастрычніка 2001 года, праслужыўшы больш за 37 гадоў, пасля чаго служыў ў Ньюпарце, штат Род-Айленд.
Упраўленне па трансфармацыі сіл
Міністр абароны заклікаў стварыць Упраўленне па трансфармацыі сіл у падтрымку шырокага мандата прэзідэнта Джорджа Буша па трансфармацыі ваеннага патэнцыялу краіны. Трансфармацыя мела на мэце кінуць выклік статус-кво з дапамогай новых канцэпцый амерыканскай абароны, каб забяспечыць пераважную і працяглую канкурэнтную перавагу амерыканскай арміі на наступныя дзесяцігоддзі. Цаброўскі быў прызначаны міністрам абароны Дональдам Рамсфельдам з 29 кастрычніка 2001 года, падпарадкоўваючыся непасрэдна міністру і намесніку міністра абароны.
У якасці дырэктара па трансфармацыі сіл адмірал Цаброўскі працаваў над тым, каб звязаць трансфармацыю са стратэгічнымі функцыямі, ацэньваў намаганні ваенных ведамстваў па трансфармацыі і спрыяў, рэкамендуючы крокі для інтэграцыі бягучых мерапрыемстваў па трансфармацыі. Сярод яго асноўных абавязкаў адмірал Цаброўскі кантраляваў службу і праграмы сумесных эксперыментаў і даваў палітычныя рэкамендацыі міністру і намесніку міністра абароны.
Віцэ-адмірал Цаброўскі памёр 12 лістапада 2005 года ва ўзросце 63 гадоў. Пахаваны на 9 студзеня 2006 года.
Аддзел аптычных праблем інфарматыкі НАН Беларусі
Аддзел аптычных праблем інфарматыкі НАН Беларусі быў заснаваны ў 1991 годзе на базе лабараторыі аптычных праблем інфарматыкі  Інстытута фізікі АН БССР. Аддзел атрымаў правы юрыдычнай асобы і стаў падпарадкоўвацца Аддзяленню фізікі, матэматыкі і інфарматыкі. Месціўся ў Мінскім Акадэмгарадку. На працягу ўсяго перыяду дзейнасці дырэктарам Аддзелу быў акадэмік НАН Беларусі Андрэй Маркавіч Ганчарэнка.
Дасягненні ў галіне оптыкі
Сумесна з Інстытутам фізікі былі выяўлены і даследаваны эфекты бездыфракцыйнага распаўсюджання і бязлінзавай факусіроўкі светлавыў пучкоў у наваколлі аптычных восей двухвосных гіратропных крышталёў. Выяўлена ўзмацненне электрааптычнага эфекту ў асобных накірунках крышталёў на велічыню парадку адносін паміж параметрамі анізатрапіі і гіратрапіі. Была паказана магчымасць узбуджаць у крышталях бездыфракцыйныя беселевы пучкі, перспектыўныя для падвышэння эфектыўнасці нелінейна-частотных пераўтваральнікаў.
Дасягненні ў галіне лазернай фізікі
Вызначаны спосабы і шляхі стварэння крыніц кагерэнтнага выпраменьвання на афарбаваных крышталях фторыстага літыю субнанасекунднага і мілісекунднага дыяпазонаў працягласці ў бліжэйшай інфрачырвонай вобласці спектру для рознага ўжытку.
Дасягненні ў галіне мікра- і оптаэлектронікі
На аснове выяўленых асаблівасцей папярочных эфектаў аптычнай бістабільнасці прадэманстравана магчымасць кіравання прасторава-часавай эвалюцыяй хваль пераключэння і неаднародных структур па тыпе прасторавых салітонаў. Створаны шэраг аптычных лічбовых прылад для лагічнай апрацоўкі, паралельна-паслядоўнага пераўтварэння і камутацыі светлавых сігналаў.
Дасягненні ў галіне інфармацыйных тэхналогій
Праведзена ацэнка ўплыву фундаментальных абмежаванняў на прапускную здольнасць электронных і аптычных інфармацыйных каналаў з улікам квантавай статыстыкі носьбітаў інфармацыі і метадаў яе кадзіравання.
Дасягненні ў галіне прыкладных даследаванняў
Распрацаваны пракет макету аптычнай кальцавой аператыўнай памяці на аснове бістабільных інтэрферометраў з функцыямі запісу, захавання, чытання і асацыятыўнага пошуку інфармацыі. На аснове папярочных эфектаў у аптычнай бістабільнасці распрацаваны і рэалізаваны цалкам аптычны зрухавы рэгістр, здольны выконваць функцыі зруху, захавання, паралельнага і паслядоўнага рэжымаў запісу, счытвання і пераўтварэння двухмерных бінарных інфармацыйных масіваў непасрэдна ў плоскасці аптычна бістабільнай матрыцы. Прапанавана канцэпцыя, створаны і эксперыментальна даследаваны ўзоры "прасторавых узмацняльнікаў" двухмерных аптычных інфармацыйных масіваў, заснаваныя на выкарыстанні з'явы аптычнай бістабільнасці ў нелінейных паўправадніковых тонкаслаёвых структурах. Узмацняльнікі дазволілі зарэгістраваць звышслабыя аптычныя сігналы, магутнасць якіх ад 10 тысяч да 100 тысяч разоў меншая за магутнасць шуму.
1997 г.
Даследаваны аптымальныя ўмовы ўзбуджэння генерацыі ў крышталях фторыстага літыю з F2+-цэнтрамі афарбоўкі выпрамменьваннем цвёрдацельных лазераў з мэтай атрымання імпульсаў пераналаджваемай па частаце генерацыі прамавугольнай формы і працягласцю ў некалькі мілісекунд у спектральнай вобласці 890 нм, якая адпавядае края зоны фукндаментальнага паглынання арсеніду галію.
1998-1999 гг.
Даследавана распаўсюджанне прасторавых салітонаў і нелінейных паверхневых хваляў у фотарэфракцыйных крышталях. Паказана, што асаблівасцю такіх салітонаў і паверхневых хваляў з'яўляецца незалежнасць іх формы ад энергіі, што дазваляе падзяляць зыходны пучок на некалькі пучкоў пры яго дыфракцыі на перыядычнай структуры без парушэння салітоннага рэжыму распаўсюджання.
Прапанавана і абгрунтавана тэарэтычная мадэль даследуемай фізічнай з'явы папярочных эфектаў у аптычнай бістабільнасці, якое пакладзена ў аснову распрацоўкі метаду рэгістрацыі лакальных светлавых сігналаў і стварэння прасторавага ўзмацняльніка яркасці. Праведзены даследаванні па эксперыментальнай ацэнцы хуткасці папярочных хваляў пераключэння ў бістабільных інтэрферометрах з прамежкавымі слаямі з ZnSe і ZnS, якія былі выраблены метадам вакуумнага напылення.
2000 г.
Для лазера на LiF-2-цэнтрамі афарбоўкі даследавана далейшае паніжэнне дасягнутага на ўзроўні 0,4 Вт парогу генерацыі і паказана магчымасць стварэння лазера на LiF:F-2 са значным перавышэннем парогу пры напампоўцы InGaAs-дыёднымі лазерамі магутнасцю 1 Вт, якія выпраменьваюць святло ў наваколлі 975 нм.
2001 г.
На аснове метаду Монтэ-Карла распрацавана методыка мадэліравання самаўзгодненай дынамікі электрычнага поля і фотаносьбітаў у фотаўзбуджаных паўправадніках і прапанаваны метад, які выкарыстаны для аналізу эфекту генерацыі ТГц-імпульсаў паверхняй паўправадніка. Эксперыментальна даследавана прасторава-часавая дынаміка працэсаў бістабільнага пераключэння ў нелінейных інтэрферометрах на аснове GaAs і зарэгістравана хваля папярочнага пераключэння, ацэнка хуткасці якой складае 1 мкм/с.
2002 г.
У межах канцэпцыі планарных ланцугоў транспарту і апрацоўкі лічбавых дваічных аптычных інфармацыйных сігналаў распрацавана і эксперыментальна апрабавана мадэль аптычнага планарнага мультыплексара-дэмультыплексара патокаў дадзеных. Прадэманстравана працаздольнасць метаду папярочнага транспарту дваічных інфармацыйных сігналаў у дадзеным напрамку за кошт адпаведнага тактавання, у тым ліку на разгалінаваных ланцугах бістабільных пікселяў.
2003 г.
Распрацаваны і эксперыметнальна апрабіраваны метады транспарту і апрацоўкі аптычных інфармацыйных сігналаў. Метады спалучаюць планарныя архітэктурныя рашэнні, заснаваныя на выкарыстанні папярочных эфектаў з'явы аптычнай бістабільнасці, з прасторавымі і валаконнымі каналамі перадачы лічбавых дадзеных. Для выкарыстання ў аптычных тэлекамунікацыйных сістэмах распрацаваны схемы мультыплексавання па часе ў фарматах ад 2х1 да 6х1 і адпаведныя ім дэмультыплексары 1х2 - 1х6.
Далейшы лёс
Аддзел быў расфарміраваны паводзе Пастановы Прэзідыўма НАН Беларусі ад 18.12.2003 г. шляхам уключэння на правах лабараторыі аптычных праблем інфарматыкі ў склад Інстытута фізікі імя Б. І. Сцяпанава НАН Беларусі. Ад 2008 пазначаная лабараторыя ў спісе структурных падраздзяленняў Інстытута не значыцца. Даследаванні былі працягнуты на базе падраздзяленняў Аб'яднанага інстытута праблем інфарматыкі.
Барыс Юр’евіч
Барыс Юр’евіч (канец 1120-х /не пазней 1131—1133  — ) — князь белгародскі, князь тураўскі. Прылічаны да святых Рускай праваслаўнай царквой — святы дабраверны князь (памяць 23 чэрвеня — у Саборы Уладзімірскіх святых).
Біяграфія
Чацвёрты сын растова-суздальскага князя Юрыя Уладзіміравіча (Далгарукага) у першым яго шлюбе з палаўчанкай, дачкой хана Аепы Асеневіча, малодшы брат князя Андрэя Юр’евіча Багалюбскага. Упершыню згадваецца ў лютым 1147 года, калі разам з братам Глебам хаваў свайго старэйшага брата Іванку і браў удзел у вайне за кіеўскі сталец, якую вёў Юрый Далгарукі супраць свайго пляменніка, тым часам вялікага князя кіеўскага Ізяслава Мсціславіча. Пасля першага ўкняжання бацькі ў Кіеве (жнівень 1149) Барыс Юр’евіч атрымаў Белгарад пад Кіевам, актыўна ўдзельнічаў ў вайне супраць Ізяслава на Валыні, у тым ліку аблозе Луцка. У сакавіку 1151 года, калі Ізяслаў другім разам заняў Кіеў, Барыс вымушаны пакінуць Белгарад. Калі Юрый Далгарукі зноў заняў Кіеў вясною 1155 года, Барыс атрымаў Тураў, які страціў пасля смерці бацькі (15 мая 1157), бо не пазней зімы 1157/1158 года на тураўскім стальцы быў ужо князь Юрый Яраславіч, унук вялікага князя кіеўскага Святаполка Ізяславіча (1093—1113). Неўзабаве Барыс Юр’евіч памёр, на час смерці, імаверна, валодаў нейкім удзелам у Суздальскай зямлі, у склад якога ўваходзіла Кідзекша пад Суздалем, бо ў, заснаванай Юрыем Далгарукім, Барыс быў пахаваны; тамсама пахаваныя яго жонка Марыя (пам. 1161) і дачка Ефрасіння (пам. 1202).
У 1675 годзе напаўразбураную грабніцу Барыса Юр’евіча агледзеў суздальскі ваявода Т. Савёлаў, які апісаў яе ў лісце да суздальскага архіепіскапа Стэфана, між іншага паведаміў пра нятленнасць мошчаў Барыса Юр’евіча. Імаверна, ад таго часу пачынаецца мясцовае шанаванне Барыса Юр’евіча, яго кананізацыя ў Саборы Уладзімірскіх святых адбылася ў 1982 годзе, калі было ўстаноўлена святкаванне Сабору.
Медаль «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»
Меда́ль «За до́блесную пра́цу ў Вялі́кай Айчы́ннай вайне́ 1941-1945 гг.» заснаваны Указам Прэзідыума ВС СССР ад 6 чэрвеня 1945 года. Аўтары малюнка медаля — мастакі І. К. Андрыянаў і. Е. М. Раманаў.
Статут медаля
Медалём «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» узнагароджваюцца: Медаль «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» носіцца на левым боку грудзей і пры наяўнасці іншых медалёў СССР размяшчаецца пасля медаля «За вызваленне Прагі».
Па стану на 1 студзеня 1987 года медалём «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» узнагароджана каля 16 100 000 чалавек.
Апісанне медаля
Медаль «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» вырабляецца з медзі і мае форму правільнага круга дыяметрам 32 мм.
На аверсе медаля профільная пагрудная выява таварыша І. В. Сталіна у форме Маршала Савецкага Саюза. У верхняй частцы медаля па акружнасці надпіс: «НАШЕ ДЕЛО ПРАВОЕ», у ніжняй частцы па акружнасці надпіс «МЫ ПОБЕДИЛИ».
На рэверсе медаля надпісы: па акружнасці — «ЗА ДОБЛЕСТНЫЙ ТРУД», а ў цэнтры — «В ВЕЛИКОЙ ОТЕЧЕСТВЕННОЙ ВОЙНЕ 1941—1945 ГГ.», у верхняй частцы — серп і молат, у ніжняй частцы — пяціканцовая зорачка.
Усе надпісы і выявы на медалю выпуклыя.
Медаль пры дапамозе вушка і кольца злучаецца з пяцівугольнай калодкай, абцягнутай чырвонай шаўковай муаравай стужкай шырынёй 24 мм. Пасярэдзіне стужкі зялёная палоска шырынёй 7 мм. Края стужкі абрамлены вузенькімі жоўтымі палоскамі.
IC 2291
IC 2291 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Афрыхілі
Афрыхілі (Ni Afrihili Oluga ці El-Afrihili) — занальная штучная мова прапанаваная гісторыкам К. А. Кумі Атарбахам з Ганы ў 1973 годзе як дапаможная мова для народаў жывучых на поўдзень ад Сахары з фаналогіяй, слоўнікам заснаваных на мовах афрыканскіх народаў, галоўным чынам мовах банту. міжнародныя словы пазычаюцца з афрыканскіх моў, каб не выглядаць чужымі. Афрыхілі выкарыстоўвае лацінскі алфавіт з дадатковымі літарамі ɛ і ɔ для спецыяльных галосных гукаў. Назоўнікі і толькі назоўнікі, адначасова пачынаюцца і канчаюцца з галосных. Множны лік вызначаецца шляхам змены паміж сабой пазіцый пачатковага і канчатковага складаў. Мова мае шмат інфіксаў. Націскавы склад часцей за ўсё другі.
Прыклады
Прыклад (без пераклада): Kwaku na Akula mai atapiro atajirin wɛna liwa yuide fu kusa. Ni atapiro atajirin mai imulezi ibarin wɛna yɛ f’amotsoala. Ni amotsoala yɛ arenobo kika Kwaku na Akua baitu fu duka yɛ ukuetu upapam tare. Ku atapiro mai afu okisiva so nehi nesa bɛ, na ni imao no inta tabonadi you. Fumai arafi f’amotsoala tó okisiwa.
Бібліяграфія
K. A. Kumi Attorbah Ni Afrihili Oluga: The Afrikan Continental Language Accra, Ghana; 2nd ed., 1973 Lib. of Cong. call no PM8063. A8 1973
Хоўхлаўскі сельсавет
Назву Хо́ўхлаўскі сельсавет маюць:
Ізабель Аджані
Ізабель Ясміна Аджані (Isabelle Yasmina Adjani; нар., XVII акруга Парыжа, Францыя) — французская актрыса і спявачка. Уладальніца рэкордных пяці прэмій «Сезар» у намінацыі «Лепшая жаночая роля», за ролі ў фільмах «Апанаваная» (1981), «Забойнае лета» (1983), «Каміла Кладэль» (1988), «Каралева Марго» (1994) і «Апошні ўрок» (2008).
Ізабель Аджані часта грае неўратычных, далікатных, загадкавых, вар’яцкіх або псіхалагічна няўстойлівых персанажаў. Аджані вядомая драматычнай інтэнсіўнасцю сваіх роляў, поўнай адданасцю гульні і крайнім спачуваннем, з якім яна ставіцца да кожнага са сваіх персанажаў.
Роля Адэль Гюго ў фільме 1975 года «Гісторыя Адэлі Г.» прынесла ёй першую намінацыю на прэмію Амерыканскай кінаакадэміі «Оскар» у катэгорыі «Лепшая актрыса». Дваццацігадовая Ізабель у свой час стала самай юнай намінанткай на ўзнагароду ў дадзенай катэгорыі. Яе другая намінацыя, за ролю Камілы Кладэль у аднайменным фільме 1988 года зрабіла яе першай французскай актрысай, якая атрымала дзве намінацыі за фільмы на замежнай мове.
Аджані выйграла прыз лепшай актрысе на Канскім кінафестывалі 1981 года за свае ролі ў фільмах: «Апанаваная» (1981) і «Квартэт» (1981), а пазней яна выйграла «Сярэбранага мядзведзя» прыз за «Лепшую жаночую ролю» на Берлінскім кінафестывалі 1989 года. за ролю ў фільме «Каміла Кладэль» (1988). Яе іншыя прыкметныя працы ў кіно ўключаюць фільмы «Жылец» (1976), «Насферату: Прывід ночы» (1979), «Падземка» (1985), «Д’яволі» (1996) і «Красуні ў Парыжы» (2014).
Стшэльцы Вельке (гміна)
Стшэ́льцы Ве́льке (Strzelce Wielkie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Паянчанскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Стшэльцах Вельке. Плошча гміны складае 78 км². Станам на 2007 год у гміне Стшэльцы Вельке пражывалі 4856 чалавек, шчыльнасць — 62 чал./км².
Новыя Лаўкі
Да 10 мая 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Чарэйскага сельсавета.
Тобі Магуайр
Тобіяс Вінсент Магуайр (Tobias Vincent Maguire; нар. ) — амерыканскі акцёр і кінапрадзюсар. Найбольш вядомы тым, што сыграў загалоўнага персанажа з трылогіі Сэма Рэймі пра Чалавека-павука (2002—2007). Гэтую ролю ён пазней паўтарыў у фільме «Чалавек-павук: Няма шляху дадому» (2021) і ўсталяваў сусветны рэкорд Гінеса як «выканаўца самай працяглай ролі супергероя Marvel у кіно».
Валенсійскі каталіцкі ўніверсітэт імя Святога пакутніка Вінцэнта
Валенсійскі каталіцкі ўніверсітэт імя Святога пакутніка Вінцэнта (Universidad Católica de Valencia San Vicente Mártir) — іспанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Валенсія аўтаномнай супольнасці Валенсія. Кантралюецца Каталіцкім Касцёлам.
Тобі Магуайр
Сярод іншых яго фільмаў — «Плезантвіль» (1998), «Пагоня з Д’яблам» (1999), «Правілы вінаробаў» (1999), «Вундэркінды» (2000), «Фаварыт» (2003), «Добры немец» (2006), «Браты» (2009) і «Вялікі Гэтсбі» (2013).
Ён атрымаў дзве прэміі «Сатурн», у тым ліку адну за лепшую мужчынскую ролю. Магуайр заснаваў сваю ўласную прадзюсарскую кампанію ў 2012 годзе пад назвай Material Pictures і ў тым жа годзе стаў супрадзюсерам Good People. У 2014 годзе ён выступіў прадзюсарам і зняўся ў ролі Бобі Фішэра ў фільме «Ахвяруючы пешкай».
Басыкара
Басыкара — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Басыкарынскай сельскай акругі. Код КАТА — 434436100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1107 чалавек (564 мужчыны і 543 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1159 чалавек (590 мужчын і 569 жанчын).
Кантрада
Кантрада (Contrada) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 2986 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 290 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 83020. Тэлефонны код — 0825.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дамінік Строс-Кан
Дамінік Гастон Андрэ Строс-Кан (Dominique Gaston André Strauss-Kahn ;, Нёі-сюр-Сен, Францыя) — французскі палітык, эканаміст, член Сацыялістычнай партыі. Прафесар Парыжскага інстытута палітычных даследаванняў і Вышэйшай школы камерцыйных даследаванняў. Былы міністр прамысловасці (1991-1993) у кабінетах Эдыт Крэсон і П'ера Берэгавуа і міністр эканомікі, фінансаў і індустрыі (1997-1999) у кабінеце Ліянель Жаспена.
Схаванае жыццё (фільм, 2019)
«Схаванае жыццё» (A Hidden Life) — гістарычная драма 2019 года, знятая амерыканскім кінарэжысёрам Тэрэнсам Малікам. Галоўныя ролі ў фільме выканалі і. Прэм’ера фільма адбылася 19 мая 2019 года ў межах конкурснай праграмы 72-га Канскага кінафестывалю.
Сюжэт грунтуецца на сапраўднай гісторыі аўстрыйца, які адмовіўся ісці на службу ў вермахце, за што ўлады пакаралі яго смерцю.
Біргіт Фішэр
У 1984—1993 гадах Біргіт была замужам за нямецкім канаістам, срэбным прызёрам Алімпійскіх гульняў 1988 года Ёргам Шмітам і выступала пад прозвішчам Шміт.
Заваяваўшы свой першы алімпійскі залаты медаль у 1980 у Маскве ў заездзе адзіночак на 500 метраў, Біргіт затым прывозіла залатыя медалі з усіх 6 Алімпійскіх гульняў, у якіх удзельнічала (у 1984 годзе з-за байкоту камандай ГДР Гульняў у Лос-Анджэлесе Біргіт была пазбаўленая магчымасці выступіць на Алімпіядзе, хоць знаходзілася ў выдатнай форме — у 1982 і 1983 гадах яна выйграла 6 залатых медалёў на чэмпіянатах свету).
Абакумы (археалагічныя помнікі)
Абакумы — археалагічныя помнікі — паселішча і курганны могільнік каля в. Абакумы Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці.
Біргіт Фішэр
Пасля гульняў у Сеуле-1988 і Сіднеі-2000 Біргіт заяўляла пра сыход са спорту, але нязменна вярталася з трыумфам.
Абакумы (археалагічныя помнікі)
Паселішча
За 1 км на захад і паўднёвы захад ад вёскі, пры ўпадзенні р. Сож у Дняпра. Выяўлена К. М. Палікарповічам у 1926 г. У 1998—2000 гг. М. М. Крывальцэвіч даследаваў 320 км2. Культурны пласт 0,6 — 0,9 м. Неалітычны перыяд прадстаўлены крамянёвымі вырабамі (нажы, скоблі, скрабкі, праколкі, рэтушоры і інш.) і керамікай. Майстры выкарыстоўвалі крэмень «сожскага» тыпу, крамянёвую сыравіну шэрага і бежавага колеру. Найбольшую колькасць складаюць рэшткі крэменю першаснай апрацоўкі (адшчэпы, сколы, пласціны, лускавіны, абломкі, нуклеусы і інш.). Знойдзена больш за 1 тыс. фрагментаў неалітычнага посуду днепра-дзвінскай культуры з «вусеневым», лапчатым, грабеньчатым арнаментам, наколамі, ямкамі, насечкамі, круглымі ямкамі пад краем венчыка і інш., фр-ты са слядамі прыцірання ўнутранай паверхні, з грабеньчатымі расчосам. Сярод матэрыялаў эпохі бронзы вылучаецца больш за 300 фрагментаў сярэднедняпроўскай культуры. Пасудзіны мелі параўнальна высокія, адагнутыя вонкі шыйкі, скошаныя ўнутраныя краі венчыкаў, выпуклыя тулавы і вузкія плоскія донцы. Аздаблялі лінейнымі штампамі, шнуравым, «вусеневым» арнаментам, пракрэсленымі лініямі. Асобныя фрагменты посуду сярэднеднепроўскай культуры маюцьь элементы арнаментальнага аздаблення, характэрнага для культуры шарападобных амфар. Да матэрыялаў сярэднедняпроўскай культуры адносяцца крамянёвыя вырабы (фрагменты сякер, наканечнікі стрэл, нажы і інш.). Комплекс датуецца 2-й паловай III-га — пачатку II-га тыс. да н.э. Вылучаецца больш за 20 фрагментаў шматвалікавага посуду культурнага кола Бабіна позняга перыяду (2000—1700/1600 гг. да н.э.). Пасудзіны аздабляліся невысокімі наляпнымі валікамі трохвугольнай у разрэзе формы з пазногцевымі насечкамі. Да комплексу тшцінецкага культурнага кола адносіцца кераміка, крамянёвыя і каменныя вырабы, рэшткі спаленага жытла са зрубнай канструкцыяй сцен. Захаваліся сляды паўночна-ўсходняй (даўжыня 6 м), часткова паўночна-заходняй (даўжыня 4,2 м) і паўднёва-ўсходняй (даўжыня 4,9 м) сцен пабудовы. Ва ўсходнім куце выяўлены рэшткі адкрытага агнішча, у межах якога знойдзена параўнальна вялікая колькасць фрагментаў тшцінецкага посуду — гаршкоў, пасудзін слоікавых форм, мініяцюрных кубачкаў. Кераміка ў асноўным мае характэрныя патоўшчаныя, са скошаным вонкі краем венчыкі. На шыйкі некаторых пасудзін налепліваліся валікі, наносіліся ямкі. Кераміка аздаблялася пракрэсленымі лініямі, рыскамі, наколамі і ямкамі, лінейнымі штампамі. Самы распаўсюджаны арнаментальны матыў — звісаючыя і заштрыхаваныя трохвугольнікі. Сярод знаходак: фрагменты глінянай абмазкі, рэшткі керамічных фігурак, керамічныя пацеркі. Адзначаюцца вырабы з крэменю, а таксама камяні з прышліфаванымі паверхнямі. Храналогія тшцінецкага перыяду вызначаецца 2-й паловай II-га тыс. да н.э.
Курганны могільнік
За 1 км на захад — паўднёвы захад ад вёскі, на месцы паселішча эпохі неаліту і бронзавага веку. Уключае 26 паўсферычных насыпаў, парослых сасновым лесам, вакол іх прасочваюцца ямы-раўкі. Наяўнасць курганоў выяўлена ў час апытанняў, праведзеных Е. Р. Раманавым сярод мясцовага насельніцтва на мяжы XIX — XX ст. Могільнік упершыню даследаваў К.М. Палікарповіч (1926), пасля яго тут працавалі іншыя вучоныя, у т. л. М. І. Лашанкоў (1977). У 1963 Г. Ф. Салаўёва даследавала 2 курганы, адзін з іх утрымліваў інгумацыю (трупапалажэнне) на гарызонце, з бітым кругавым посудам. У 1997—2000 А. А. Макушнікаў даследаваў 17 курганоў, у якіх пераважалі інгумацыі ў ямах. Толькі аднаразова зафіксаваны поўная і частковая крэмацыя на гарызонце і трупапалажэнне на гарызонце. У шэрагу курганоў адзначаюцца рэшткі спаленых драўляных канструкцый у выглядзе зрубаў ці слупавых збудаванняў у 1 — 2 вянцы. Рэшткі крэмацыі суправаджаюцца невыразнымі фрагментамі грубай раннекругавой керамікі. Жаночая інгумацыя на гарызонце ўтрымлівае шкляныя і каменныя пацеркі, металічную пацерку дрыгавіцкага тыпу, рэшткі кругавых гаршкоў. Трупапалажэнні і ня¬поўныя трупаспаленні арыентаваны на захад, некаторыя з невялікімі адхіленнямі. У большасці пахаванняў прасочваюцца рэшткі драўляных (з дошак) трун. У плане яны мелі форму рам з выпускамі канцоў. Жалезныя цвікі не ўжываліся. У некаторых курганах пад адным насыпам пахаваны 2 і нават 3 чал. Большасць такіх пахаванняў рабілася адначасова, але ёсць і ўпускныя пахаванні (напрыклад, рэшткі крэмацыі дапоўнены ўпускнымі інгумацыямі). Суадносіны мужчынскіх і жаночых пахаванняў прыкладна роўныя, ёсць пахаванні немаўлят разам з жанчынамі. Усе пахаванні суправаджаюцца кругавой керамікай. Звычайна ў магіле (альбо над ёй) знаходзіцца разбіты посуд (ніжнія часткі ці разнастайныя аскепкі). Шматлікія фрагменты керамікі прысутнічаюць у раўках вакол курганоў. Амаль уся кераміка мае клеймы. Пераважаюць кругападобныя кампазіцыі (акружнасці, у т.л. ўпісаныя, з кропкамі ў цэнтры, спічастыя, свастыкі і інш.). У мужчынскіх пахаваннях сустракаецца толькі кераміка. У жаночых трапляюцца ўпрыгажэнні, блізкія палянскай традыцыі Сярэдняга Падняпроўя, у ліку якіх: малыя шкляныя ці бронзавыя гузікі з вушкамі (1 — 3 шт.), драцяныя скроневыя пярсцёнкападобныя кольцы з самкнутымі ці загнутымі канцамі, шкляныя пацеркі, металічныя пярсцёнкі, бранзалеты і інш. Прасочваюцца рэшткі жаночых лубяных галаўных убораў, на якіх мацаваліся скроневыя кольцы. Адзін убор мог утрымліваць ад 1 — 2 да 20 скроневых кольцаў. Адзначаецца асіметрыя ў іх размяшчэнні па розныя бакі галавы і наяўнасць кольцаў уздоўж цела (верагодна, частка іх насілася на косах). Могільнік належаў невялікаму сельскаму пасяленню, выкарыстоўваўся для пахаванняў у канцы X — пач. XIII ст. Большасць пахаванняў належыць да сярэдзіны — 2-й паловы XII ст. Падставай для найбольш позняга датавання магіл служыць знаходка бранзалета, які з'яўляецца танным перайманнем дарагіх гарадскіх упрыгажэнняў-наручаў. У Вялікім Ноўгарадзе такія наручы з'явіліся ў самым канцы XII ст.
Навагродзіўка
Навагро́дзіўка, або Навагро́даўка (Новогро́дівка) — горад (з 1958 года, пасёлак гарадскога тыпу Гродзіўка з 27 кастрычніка 1938 года) абласнога падпарадкавання (з 26 чэрвеня 1992 года) у Данецкай вобласці Украіны. Эканамічна і гістарычна цесна звязаны з горадам Сялідава.
Першае паселішча, якое існавала на тэрыторыі сучаснага горада — руднік Гродзіўскі (насельніцтва ў 1923 годзе — 861 чалавек). Статус горада і сучасную назву атрымаў у 1958 годзе.
IC 2292
IC 2292 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Конца-дэла-Кампанія
Конца-дэла-Кампанія (Gesualdo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 3760 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 139 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 83040. Тэлефонны код — 0825.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nicola di Bari.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Папоўка (Чашніцкі раён)
Папо́ўка (, Поповка) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лукомльскага сельсавета.
Стшэлечкі (гміна)
Стшэле́чкі (Strzeleczki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Крапкавіцкага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Стшэлечках. Плошча гміны складае 117,26 км². Станам на 2004 год у гміне Стшэлечкі пражывалі 8015 чалавек, шчыльнасць — 68,4 чал./км².
Рысавы хрысціянін
Ры́савы хрысціяні́н — тэрмін, які выкарыстоўваецца, як правіла, зняважліва, каб апісаць чалавека, які афіцыйна дэкларуе сваю прыналежнасць да хрысціянства, але робіць гэта па прычыне матэрыяльнай дапамогі царквы, напрыклад рысам, а не рэлігійных перакананняў.
Тэрмін паходзіць з азіяцкіх краін, такіх як Індыя, Кітай і Японія, дзе мясцовыя жыхары нярэдка прымалі хрысціянства ў адказ на матэрыяльную дапамогу царквы. Адзін з самых ранніх прыкладаў апісання гэтага паняцця ў англійскай мове з’явіўся у 1689 годзе ў працах Уільяма Дампіра, які пісаў пра дзейнасць французскіх святароў ператварыць людзей у Танкіне: «дары рысу былі прывялі больш людзей, чым іх пропаведзі».
Рысавыя хрысціяне нярэдка спынялі свае сувязі з царквой, калі пераставалі атрымоўваць дапамогу ад яе ці падчас пераследванняў царквы. Так адбылося з многімі хрысціянамі ў КНР пасля таго, як матэрыковы Кітай трапіў пад кантроль камуністаў.
Ізяслаў Мсціславіч
Ізяслаў Мсціславіч, у хрышчэнні Панцеляймон ( — ) — князь курскі (1127—1130), полацкі (1130—1132), пераяслаўльскі (1132), менскі, тураўскі і пінскі (1132—1134), валынскі (1135—1146), вялікі князь кіеўскі (1146—1154). Бацька кіеўскага князя Мсціслава Ізяславіча, дзед першага галіцка-валынскага князя Рамана Мсціславіча. Заснавальнік валынскай дынастыі Ізяславічаў.
Сын кіеўскага князя Мсціслава Уладзіміравіча, унук Уладзіміра Манамаха. У 1128 годзе як курскі князь браў удзел у вялікім паходзе на Полацкую зямлю. Падчас паходу заняў Лагойск, каля якога яму здаўся князь Брачыслаў, узяўшы лагажан і Брачыслава, Ізяслаў пайшоў да Ізяслаўля, дзе злучыўся з іншымі ўдзельнікамі пахода. Пасля высылкі ў 1129 годзе полацкіх князёў у Візантыю атрымаў у княжанне Полацк. У 1132 годзе пераведзены ў Пераяслаўль, потым у Менск, атрымаўшы да яго Тураў і Пінск. У 1134 годзе паехаў у Ноўгарад і быў пераведзены на княжанне ва Уладзімір-Валынскі. У 1146 годзе стаў вялікім кіеўскім князем, жорстка расправіўся са сваім дзядзькам тураўскім князем Вячаславам Уладзіміравічам, які раней захапіў у яго шэраг гарадоў.
Тубуаі (астравы)
Астравы Тубуа́і (таіц.: Tupua’i) або астравы О́страль (Australes) — архіпелаг у Ціхім акіяне. Уваходзіць у склад Французскай Палінезіі. Агульная плошча — 148 км².
Архіпелаг размешчаны на поўдзень ад астравоў Таварыства. Уключае 7 астравоў (5 з якіх прынята вылучаць як асобную ўнутраную групу Тубуаі) і 2 вялікія водмелі вулканічнага і каралавага паходжання. Найбуйнейшыя астравы — Тубуаі і Рапа-Іці.
Гэта адзін з найстаражытнейшых рэгіёнаў Палінезіі. Продкі палінезійцаў-тубуаі прыбылі сюды каля 1400 гадоў таму. У 1880—1889 гг. яны былі падначалены Францыі.
Асноўныя галіны эканомікі — рыбалоўства і сельская гаспадарка. Мясцовыя ўлады імкнуцца развіваць турызм.
Валенсійскі міжнародны ўніверсітэт
Валенсійскі міжнародны ўніверсітэт (Universidad Internacional de Valencia) — іспанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Валенсія ў аўтаномнай супольнасці Валенсія.
Сіваграк звычайны
Сівагра́к звычайны, Ракша, Сіваваронка (Coracias garrulus) — буйная птушка атрада ракшападобных памерам з голуба.
Апісанне
Даўжыня цела 32-35 см, маса 140—160 г. Склад цела шчыльны, дзюба моцная. Агульная афарбоўка зеленавата-блакітная з яркім адлівам. На крылах і хвасце ёсць цёмна-сінія ўчасткі. Спіна глініста-карычневая. Палавы дымарфізм слаба выяўлены. Афарбоўка маладых птушак бледнаватая.
Пашырэнне
Еўразія і Паўночна-Заходняя Афрыка. Тэрыторыя Беларусі знаходзіцца ў межах пашырэння віду. Параўнальна нядаўна ў невялікай колькасці гнездавалася на поўначы краіны. Найбольш пашырана на Палессі.
Аддае перавагу старым рэдкім лясам паблізу рачных абалонаў, каля азёраў, высечак, лугоў, палёў, выганаў. Часта селіцца паблізу высакавольтавых ліній, у старых занядбаных парках, прысадах, гаях. Неабходныя ўмовы — наяўнасць дуплаватых дрэваў.
Асаблівасці біялогіі
Прылятае паміж 15 красавіка і 15 мая. Дакладныя тэрміны прылёту і гнездавання залежаць ад ходу вясны і геаграфічнага месцазнаходжання мясцовасці. Займае дуплы асін, дубоў, вольхаў, сосен, вербаў, радзей старых ігруш, яблынь, таполяў, ліп. Дуплы выкарыстоўвае некалькі гадоў запар. Нярэдка засяляе і штучныя гняздоўі (галачнікі).
Ахова
За апошнія 50 гадоў колькасць беларускай папуляцыі сівагракаў скарацілася больш чым у 200 разоў. Калі ў канцы 1960-х гадоў іх налічвалася ад 10 да 30 тысяч пар, то цяпер у краіне, па самых аптымістычных падліках, не больш за 70 пар. У Еўропе ж агульная колькасць сівагракаў не перавышае 100 тысяч пар.
Па статыстыцы, сёння ў Беларусі зафіксавана толькі 5 месцаў пастаяннага гнездавання сіваграка звычайнага. І толькі ў адной кропцы яе колькасць дасягае 8-10 пар. Гэта тэрыторыя, важная для птушак, «Гронава» ў Магілёўскай вобласці. Тут у цяперашні час выяўлена самая шматлікая папуляцыя сіваграка. Тэрыторыя мае міжнароднае значэнне. Але афіцыйна гэты статус нідзе не замацаваны. Таму грамадская арганізацыя «Ахова птушак Бацькаўшчыны» мае намер ініцыяваць там у 2012 годзе стварэнне заказніка мясцовага значэння.
Каўпень (гарадзішча)
Каўпень — гарадзішча і курганны могільнік каля в. Каўпень (Каўпенскі сельсавет) Лоеўскага раёна. Гарадзішча мілаградскай і зарубінецкай культур. За 3 км на захад ад вёскі, на правым беразе р. Дняпро, ва ўрочышчы Рудавец. Памер 75х60 м. Умацавана 2 паўкруглымі валамі. Вышыня ўнутранага вала 2 м, вонкавага - 1,8 м. Абследавалі ў 1953 г. Ю. У. Кухарэнка, 1975 г. Л. Д. Побаль. Культурны пласт каля 0,3 м. Курганны могільнік за 2 км на паўднёвы захад ад вёскі. У 1890 г. У. З. Завітневіч даследаваў 18 апошніх напаўразбураных курганоў. Пахавальны абрад — трупапалажэнне на гарызонце галавою на захад. Знойдзены дробныя пацеркі, бранзалеты, спражкі, паясныя кольцы, крэсіва, нажы, сякеры, наканечнік кап'я, гаршкі.
Юлія Анатолеўна Арцюх
Юлія Анатолеўна Арцюх — беларуская тэлевядучая, прапагандыстка рэжыму Лукашэнкі.
Біяграфія
Паводле ўласных слоў, мае эканамічную адукацыю і працавала эканамістам-менеджарам у ААТ «Агракамбінат ,,Дзяржынскі’’».
У студэнцкія гады працавала нянькай у ЗША.
Працавала ў адміністрацыі Маскоўскага раёна г. Мінска.
Прапагандысцкая дзейнасць
Атрымала вядомасць у СМІ ў 2020 годзе як каментатарка па розных тэмах, звязаных з масавымі пратэстамі, якія адбываліся пасля сфальсіфікаваных прэзідэнцкіх выбараў 9 жніўня 2020 і суправаджаліся беспрэцэдэнтным гвалтам прадстаўнікоў сілавых органаў супраць дэманстрантаў, у тым ліку забойствам некалькіх удзельнікаў пратэстаў. Была прызначаная вядучай прапагандысцкіх перадач на дзяржаўным тэлеканале СТБ.
У сваіх выступах на тэлебачанні актыўна займалася ачарненнем і абражаннем апанентаў Лукашэнкі   , апраўдвала гвалт сілавых органаў да людзей. Абражала гістарычныя нацыянальныя сімвалы Беларусі.
У красавіку 2021 года пасля выпуску перадачы з абразамі на адрас жыхароў Украіны і кіраўніцтва краіны была ўнесена ў базу «Міратворца», куды трапляюць асобы, якія вядуць дзейнасць супраць інтарэсаў Украіны.
Сям’я
Мае трох дзяцей. Муж — «афіцэр спецыяльных аперацый».
Зыгмунт Бачковіч
З 24 верасня 1926 да 20 чэрвеня 1931 ваявода Навагрудскага ваяводства.
Andrew Handyside and Company
Andrew Handyside and Company (Эндру Хэндысайд і кампанія) — ліцейная кампанія, якая існавала ў Англіі ў XIX стагоддзі.
Народжаны ў шатландскім Эдынбургу ў 1805 годзе, Хэндысайд працаваў у інжынерным бізнесе свайго дзядзькі Чарльза Берда ў Санкт-Пецярбургу, перш чым перайсці ў 1848 годзе ў кіраванне Brittania Foundry. Гэта фабрыка была адкрыта ў 1820 годзе Уэзерхедам і Гловерам (Weatherhead & Glover) для ліцця дэкаратыўных вырабаў з жалеза, і дабілася высокай рэпутацыі, збольшага з-за майстэрства рабочых, але і з-за якасці мясцовай фармовачнай сумесі. У 1840-х гадах яна была дыверсіфікавана ў бок чыгуначных кампанентаў. Сярод першых кліентаў былі Derby Works Мидлендской чыгункі, для якой фабрыка пастаўляла цыліндрычныя блокі і іншыя адліўкі.
Хоць чыгунныя ўпрыгожванні выходзілі з моды, да з’яўлення сталі быў павялічаны попыт на інжынірынг і для жалезнае апраўленне будаўніцтва. Эндру сканцэнтраваўся на павышэнні трываласці матэрыялу, які, пры тэсціраванні ў Вулічы ў 1854 годзе, паказаў трываласць на парыў паміж 20 і 23 тонамі на квадратную цалю, пры норме каля сямнаццаці. Ён таксама захаваў мастацкасць выканання.
Прадукцыя ўяўляла сабою ўсё, ад упрыгожвання садоў да мастоў. Ён вырабіў ліхтарныя слупы для новага газавага вулічнага асвятлення (адзін з якіх усё яшчэ існуе ў Вардвіку ў Дэрбі), і быў адным з першых вытворцаў паштовых скрынь для паштовых аддзяленняў па новым стандарце. Было выраблена каля дзвюх тысяч канструкцый розных аконных рам. Кампанія нават пастаўляла пакрыццё для даху абсерваторыі Генры Бесемера.
Калі ўлічыць невялікую плошчу, якую фабрыка займала на беразе ракі Дэрвент, заціснутая схілам ззаду, выпуск прадукцыі здаецца выдатным. Паміж 1840 і 1846 гадамі, напрыклад, фабрыка вырабіла чатырыста мастоў для Чыгункі Лондана, Брайтана і Паўднёвага ўзбярэжжа.
З часам фабрыка таксама вырабляла пракатныя станы, молаты, кузні і прэсы, спачатку для ўласнага выкарыстання, далей і для іншых, у тым ліку новых сталеліцейных заводаў.
Фабрыка пачала вытворчасць аркавых структур, такіх, як стрэшкі над цягнікамі для чыгуначных станцый, уключаючы, у 1854 годзе, Брэдфардскі Адольфус-стрыт, Мідлсбрі, і Санкт-Енах у Глазга. У 1870-х з’явіліся рыначныя залы кампаніі, пабудаваныя са стандартных кампанентаў, якія экспартаваліся па ўсім свеце. У 1870 годзе быў пабудаваны мост Уілфард Тол, у 1871 годзе — Трэнт Брыдж, абодва ў Нотынгеме, а ў 1872 годзе — падвесны мост Альберта ў Лондане. Іншыя масты і збудаванні былі пабудаваны ў Расіі, Японіі, Афрыцы, Паўднёвай Амерыцы, Канадзе і Індыі. Структурныя кампаненты, такія, як падтрымка калон, таксама былі выкарыстаны архітэктарамі ў шматлікіх краінах — прыклад можна знайсці на галоўнай плошчы горада Тампіка ў Мексіцы.
У 1877 годзе ў Дэрбі прыбыла Вялікая паўночная чыгунка, па доўгай эстакадзе з усходу праз даліну Дэрвент, рассякаючы паўночную частку горада, у тым ліку Фрыр Гейт (Friar Gate) — вельмі добра забяспечаную вобласць. Каб супакоіць жыхароў, праз дарогу быў пабудаваны вытанчаны мост. Хоць яго першапачаткова бэсцілі, зараз ён вельмі шануецца гараджанамі, якія паспяхова супрацівіліся некалькім спробам яго мадэрнізаваць. Хэндысайд таксама навёў мост праз раку Дэрвент, які быў пратэставаны запускам па ім шасці лакаматываў.
Хэндысайд памёр у 1887 годзе, і дзейнасць фірмы паступова змяншалася аж да зачыненні напачатку дваццатага стагоддзя. Ліцейны завод быў знесены, каб быць замененым жылым комплексам; адзіны след ад яго застаўся ў назве дарогі — Хэндысайд Стрыт.
IC 2293
IC 2293 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аксітанія (рэгіён)
Аксітанія (Occitanie, ) — рэгіён Францыі, створаны ў адпаведнасці з тэрытарыяльнай рэформай французскіх рэгіёнаў 2014 гоа ў выніку аб’яднання рэгіёнаў Лангедок-Русільён і Поўдзень-Пірэнеі. Датай стварэння новага рэгіёна лічыцца 1 студзеня 2016 года.
Геаграфія
Рэгіён (агульная плошча ) — другі па велічыні на тэрыторыі метраполіі Францыі. Ён размешчаны на поўдні краіны і мяжуе з рэгіёнам Новая Аквітанія на захадзе і на паўночным захадзе, Авернь — Рона — Альпы на паўночным усходзе, Праванс — Альпы — Блакітны Бераг на ўсходзе. На поўдні рэгіён мяжуе з Іспаніяй і Андорай. З паўднёвага ўсходу рэгіён абмываецца Міжземным морам.
Па тэрыторыі рэгіёна працякае адна з пяці Вялікіх рэк Францыі — Гарона. З поўдня рэгіён аддзелены ад Іспаніі горным хрыбтом Пірэнеяў.
Правы чалавека ў Польшчы
Правы чалавека ў Польшчы пералічаны ў другім раздзеле яе Канстытуцыі, ратыфікаванай у 1997 годзе. Польшча з’яўляецца ўдзельніцай некалькіх міжнародных пагадненняў, якія звязаныя з правамі чалавека, у тым ліку Еўрапейскай канвенцыі па правах чалавека, Усеагульнай дэкларацыі правоў чалавека, Хельсінкскіх пагадненняў, Міжнароднага пакта аб грамадзянскіх і палітычных правах, Міжнароднага пакта аб эканамічных, сацыяльных і культурных правах і Канвенцыі аб правах дзіцяці.
Правы чалавека ў Польшчы не заўсёды выконваюцца на практыцы. З 1959 па 2019 год Еўрапейскі суд па правах чалавека пастанавіў, што Польшча парушыла правы чалавека ў 989 выпадках. У 2021 годзе ILGA-Europe другі год запар паставіла Польшчу на самае нізкае месца ў Еўрапейскім Саюзе па абароне правоў ЛГБТ.
Канстытуцыя Польшчы
Польская Канстытуцыя вызначае розныя правы чалавека і грамадзяніна. Другі раздзел Канстытуцыі пад назвай «Свабоды, правы і абавязкі чалавека і грамадзяніна» змяшчае шмат артыкулаў, якія інфармуюць аб правах чалавека ў Польшчы. Сярод канстытуцыйных свабод і правоў:
Артыкул 14 — Свабода прэсы і іншых сродкаў сацыяльнай камунікацыі.
Артыкул 25 — Роўныя правы цэркваў і рэлігійных арганізацый.
Артыкул 31
Артыкул 32
Артыкул 33 — Роўныя правы польскіх грамадзян у сямейным, палітычным, грамадскім і эканамічным жыцці.
Артыкул 34 — Права не губляць польскае грамадзянства грамадзянінам Польшчы.
Артыкул 35 — Свабода захавання і развіцця мовы і звычаяў.
Артыкул 36 — Права на абарону з боку Польскай дзяржавы падчас знаходжання за мяжой.
Артыкул 38 — Права на юрыдычную абарону жыцця кожнага чалавека.
Паляцкішскі сельсавет
Паляцкі́шскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Паляцкішкі.
Правы чалавека ў Польшчы
Канстытуцыя Польшчы
Артыкул 40 — Свабода ад катаванняў або жорсткага, бесчалавечнага або зневажаючага годнасць абыходжання і пакарання.
Паляцкішскі сельсавет
Утвораны 29 красавіка 1960 года ў складзе Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Даўгялаўскага і Кодзеўскага сельсаветаў. 19 красавіка 1973 года ў склад Пагародненскага сельсавета перададзены населеныя пункты Абалішкі, Вялікія Даўгялы, Гольманцішкі, Гута, Даўгердзішкі, Ёні, Малыя Даўгялы, Подзітва, Працішкі, Татарка і Трумпішкі. У 1977 годзе ў склад сельсавета з Пагародзенскага сельсавета перададзены вёскі Вялікія Даўгялы і Гута. У 1978 годзе ў склад Беняконскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (вёска Любарты, хутары Жальвідоры, Кодзі і Кужы). 18 кастрычніка 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Пагародзенскага сельсавета.
Правы чалавека ў Польшчы
Канстытуцыя Польшчы
Артыкул 41 — Права на асабістую недатыкальнасць, недатыкальнасць і свабоду.
Паляцкішскі сельсавет
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 801 чалавек, з іх 89,5 % — палякі, 7,7 % — беларусы, 1,5 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў: аграгарадок Паляцкішкі, вёскі Вайдагі, Даўгялы, Драбішуны, Дуцішкі, Мухлядзішкі, Порайсць, Таўзгіняны, Ясянцы, хутары Гута, Чэглікі, Юндзілішкі.
Правы чалавека ў Польшчы
Канстытуцыя Польшчы
Артыкул 42 — Права на абарону.
Артыкул 45 — Права на справядлівае і публічнае разбіральніцтва ў кампетэнтным, бесстароннім і незалежным судзе.
Артыкул 47 — Права на законную абарону асабістага і сямейнага жыцця.
Артыкул 48 — Права бацькоў выхоўваць дзяцей у адпаведнасці са сваімі перакананнямі.
Артыкул 50 — Права на недатыкальнасць жылля.
Артыкул 54 — Свабода выказвання меркаванняў.
Артыкул 56 — Права на прытулак у Рэспубліцы Польшча.
Артыкул 57 — Свабода мірных сходаў і ўдзелу.
Артыкул 58 — Свабода асацыяцый.
Артыкул 60 — Права на доступ да дзяржаўнай службы на аснове прынцыпу роўнасці.
Артыкул 61 — Права на атрыманне інфармацыі аб дзейнасці органаў дзяржаўнай улады.
Артыкул 62 — Выбарчае права грамадзян Польшчы, якія дасягнулі 18 гадоў.
Артыкул 65 — Свабода выбару прафесіі.
Артыкул 66 — Права на бяспечныя і гігіенічныя ўмовы працы.
Артыкул 67 — Права на сацыяльнае забеспячэнне.
Артыкул 68 — Права на ахову здароўя.
Артыкул 70 — Права на адукацыю.
Артыкул 72 — Права на абарону правоў дзіцяці.
Артыкул 80 — Права звяртацца да Упаўнаважанага па правах грамадзян па дапамогу ў абароне свабод або правоў, парушаных органамі дзяржаўнай улады.
Гісторыя
Элементы таго, што сёння называюць правамі чалавека, можна знайсці ў першыя часы польскай дзяржавы. Калішскі статут, генеральная хартыя яўрэйскіх вольнасцей (выдадзеная ў 1264 годзе) увяла шматлікія правы для яўрэйскіх меншасцей у Польшчы. Варшаўская канфедэрацыя 1573 года пацвердзіла рэлігійную свабоду ўсіх жыхароў Польшчы, што мела надзвычай важнае значэнне для стабільнасці тагачаснага шматэтнічнага польскага грамадства. Сабраўшыся ў Варшаве, уся шляхта падпісала дакумент, у якім прадстаўнікі ўсіх асноўных рэлігій абяцалі ўзаемную падтрымку і талерантнасць. Наступныя восем-дзевяць дзесяцігоддзяў матэрыяльнага дабрабыту і адноснай бяспекі засведчылі з’яўленне «віртуальнай галактыкі бліскучых інтэлектуальных асоб».
Польшча ратыфікавала пагадненне аб Міжнародным крымінальным судзе. З 2010 года цялесныя пакаранні цалкам забароненыя. Як адзначае Amnesty International, смяротнае пакаранне адменена за ўсе злачынствы. Сучасная Польшча — гэта краіна з высокім узроўнем свабоды слова Modern Poland is a country with a high level of freedom of expression,, гарантаванай артыкулам 25 (раздзел I. Рэспубліка) Канстытуцыі Польшчы.
Свабода слова
Свабода слова ў Польшчы абмежаваная рознымі законамі, якія забараняюць выказванні, якія лічацца абражаючымі нацыянальныя сімвалы Польшчы або прэзідэнта. Існуюць таксама законы супраць абразы рэлігійных пачуццяў і абразы помнікаў. У 2019 годзе ЛГБТ-актывістку Эльжбету Падлесну арыштавалі за стварэнне і дэманстрацыю адаптацыі Чорнай Мадонны Чэнстахоўскай у стылі Вясёлкавай Мадонны.