cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ФК Вікторыя Мар’іна Горка
Міжнародныя кубкі
У 2015 годзе «Вікторыя» атрымала права выступу ў Кубку рэгіёнаў УЕФА (як фіналіст Рэгіянальнага Кубка Беларусі 2015) пасля таго, як пераможца Рэгіянальнага Кубка Беларусі 2015 мінскі «Прамень» быў пазбаўлены гэтага права за ўдзел у дагаварных матчах. На кваліфікацыйным турніры Кубка рэгіёнаў УЕФА ў Польшчы каманда (якая выступала пад назвай «Зорка-РФАЦ-Вікторыя») заняла трэцяе месца, атрымаўшы два паражэнні і згуляўшы адзін матч унічыю.
Der Tagesspiegel
«Der Tagesspiegel» (Люстэрка дня) – шматтыражная нямецкамоўная штодзённая газета выдавецтва «Der Tagesspiegel GmbH» з сядзібаю ў Берліне (Германія), заснаваная ў 1945 годзе. Друкуецца ў. Выданне мае ліберальна-кансерватыўны ўхіл.
Гісторыя
Першы нумар газеты, заснаванай, , Генрыхам фон Швайнішэнам і , быў надрукаваны 27 верасня 1945 года з дазволу аддзела кантролю інфармацыі амерыканскага ваеннага ўрада. Газета спачатку распаўсюджвалася ў Берліне і Брандэнбургу, пакуль у 1948 годзе савецкая блакада Заходняга Берліна не абмежавала распаўсюд газеты Заходнім Берлінам.
Уладальнікамі газеты былі Эрык Рэгер і, пакуль у 1992 годзе выдавецкі дом «» не купіў 51% акцый. Пазней ён павялічыў сваю долю да 74,8 %, а цалкам купіў выдавецтва ў 2003 годзе. 1 чэрвеня 2009 года Дытэр фон Хольцбрынк заснаваў новую медыя-кампанію «Holtzbrinck Medien GmbH» (скарочана «DvH Medien»), якая ў канчатковым выніку набыла ўсю газету. У лістападзе 2009 года газета абвясціла, што з ліпеня 2010 года ёй больш не спатрэбяцца паслугі інфармацыйнага агенцтва «».
Шчыпоўка залацістая
Шчыпоўка залацістая (Sabanejewia aurata) — від рыб сямйства ўюновых.
Апісанне
Невялікая паводле памераў рыба. Звычайная даўжыня цела 6—8 см, рэдка да 13,8 см, маса 3—5 г, жыве 4—5 год. Самцы ў дарослым стане не маюць органа Канестрыні, характэрнага для самцоў звычайнай шчыпоўкі (Cobitis taenia). У хваставым плаўніку 12 галінастых промняў, на баках цела 10—15 (да 19) цёмных плямак, але менш заўважных, чым у C. taenia. На спіне спераду і ззаду спіннога плаўніка некалькі буйных папярочных плям. Ля асновы хваставога — цёмная папярочная паласа, пасярэдзіне перарваная. Цела з лёгкім залацістым адценнем, з бураватымі плямкамі. Пад вачніцай моцны шып. Вусікі даволі доўгія, з вуглоў рота яны даходзяць да задняга краю вока.
Пашырэнне
Від мае разарваны арэал. Паводле Ю. С. Рашэтнікава і інш., сустракаецца ў прэсных вадаёмах басейнаў Балтыйскага, Эгейскага, Чорнага, Азоўскага, Каспійскага і Аральскага мораў. На тэрыторыі Беларусі ўпершыню выяўлена ў рэках Дняпро і Сож у межах Гомельскай вобласці ў пачатку XXI ст.
Насяляе біятопы, якія адрозніваюцца глыбінёй (ад 20 см да 1,5 м), скорасцю цячэння, характарам дна. Вядзе прыдонны спосаб жыцця, найбольш актыўная на змяркані і начны час.
Асаблівасці біялогіі
Палаваспелай становіцца на 2—3-м годзе жыцця пры даўжыні цела 5—6 см. Парцыённы нераст пачынаецца ў маі — ліпені пры тэмпературы вады каля 20 °С. Адкладвае ікру ў зарасніках ніткавых водарасцей. Сярэдняя пладавітасць каля 900 ікрынак. Лічынкі пачынаюць харчавацца зоапланктонам. Па дасягненні даўжыні цела 2 см пераходзяць да доннага спосабу жыцця, і аб'ектамі іх харчавання становяцца дробныя ракападобныя, хіранаміды і іншыя донныя беспазваночныя.
Промысел
Гаспадарчага значэння не мае, выкарыстоўваецца як прынада пры лоўлі драпежных рыб.
Лельчыцкая партызанская брыгада
Лельчыцкая брыгада — партызанская брыгада, створаная ў верасні 1943 года на базе атрадаў імя М. І. Кутузава, імя М. І. Калініна, імя А. В. Суворава. Дзейнічала на акупаванай тэрыторыі Лельчыцкага раёна. 15 студзеня 1944 брыгада (661 партызан, шэсць атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны вясной 1943 года правялі аперацыі па знішчэнню нямецкіх суднаў на Прыпяці, летам, разам з атрадамі Мазырскай партызанскай брыгады імя Аляксандра Неўскага і атрадамі ўкраінскіх партызан разбілі гарнізон у вёсцы Скрыгалаў Мазырскага раёна. У ліпені — жніўні 1943 года вялі баі з карнікамі, знішчылі 35 аўтамашын з жывой сілай немцаў. У жніўні 1943 года ўдзельнічалі ў аперацыі «рэйкавая вайна» на чыгуначным участку Ельск — Багуцічы — Славечна. Зімой 1944 года разам з часцямі Чырвонай Арміі вызвалілі вёскі Астражанка, Замошша, Сіманічы, пабудавалі мост цераз раку Убарць.
Памяць
У 1980 годзе ў вёскі Маркоўскае Лельчыцкага раёна ў гонар брыгады быў устаноўлены мемарыяльны знак.
Джозеф Франклін Рутэрфорд
Джозеф Франклін Рутэрфорд (Joseph Franklin Rutherford, дата нараджэння 8.11.1869, Версаль, Місуры —, Сан-Дыега, Каліфорнія) — амерыканскі релігійный дзеяч, сведак Іеговы, другі прэзідэнт Таварыства Вартавой Вежы, юрыст, пісьменнік.
Біяграфія
Дж. Рутэрфорд нарадзіўся 8 лістапада 1869 г. у сям’і фермера ў Місуры. Ва ўзросце 20 год, пасля вучобы ў каледжы і юрыдычнай стажыроўкі ён пачаў працаваць судовым пратакалістам, а з 1892 г. Рутэрфорд атрымаў афіцыйнае права займацца юрыспрудэнцыяй, пасля чаго некаторы час працаваў суддзей 8-й судовай акругі Місуры.
З 1894 года суддзя Рутэрфорд пазнаёміўся з вучэннямі Міжнародных даследчыкаў Бібліі, а ў 1906 годзе хрысціўся як адзін з іх. Да знаёмства з Даследчыкамі Бібліі лічыў сябе атэістам. Пасля хрышчэння пачаў актыўна ўдзельнічаць у дзейнасці арганізацыі, якая пазней стала вядома як Сведкі Іеговы
З 1917 гаода да сваёй смерці ў 1942 г. быў 2-м прэзідэнтам Таварыства Вартавой Вежы. Яго абранне выклікала апазіцыю некаторых дырэктараў Таварыства, але большасць Даследчыкаў Бібліі падтрымала Рутэрфорда.
Рутэрфорд з’яўляецца аўтарам шэрагу рэлігійных кніг і прамоў, запісаных грампласцінкі.
Хаменкаў
Хаменкаў — прозвішча.
Мукан Тулебаевіч Тулебаеў
Мукан Тулебаевіч Тулебаеў (Мұқан Төлебаев,, с. Каршыган, Сямірэчанская вобласць, Туркестанскае генерал-губернатарства, Расійская імперыя — ) — казахскі кампазітар, адзін з заснавальнікаў нацыянальнай кампазітарскай школы. Народны артыст СССР (1959). Сталінская прэмія (1949).
Адзін з аўтараў музыкі Дзяржаўнага гімна Казахскай ССР (1945).
Біяграфія
Нарадзіўся 28 лютага (13 сакавіка) 1913 года ва ўрочышчы Каршыган Сямірэчанскай вобласці Туркестанскага генерал-губернатарства Расійскай імперыі (цяпер — Саркандскі раён Алмацінскай вобласці Казахстана). Паходзіць з роду Садыр племя Сярэдняга жуза.
Першым яго настаўнікам быў дзядзька, акын і дамбрыст — Апырбай Ауэльбаеў.
У 1929—1933 гадах вучыўся ў педагагічным тэхнікуме.
У пачатку вайны знаходзіўся ў шэрагах народных апалчэнцаў у Маскве, увосень 1941 года па стане здароўя вярнуўся ў Алма-Ату.
У 1942—1944 гадах — дырыжор Казахскага дзяржаўнага аркестра народных інструментаў імя Курмангазы ў Алма-Аце.
У 1951 годзе скончыў Маскоўскую кансерваторыю, дзе вучыўся ў і.
У 1953—1956 гадах выкладаў у Алма-Ацінскай кансерваторыі.
З 1942 года — член Саюза кампазітараў Казахскай ССР, з 1948 года — член праўлення, з 1956 па 1960 — старшыня праўлення. Член праўлення.
Дэпутат 4-5-га скліканняў.
Памёр 2 красавіка (па іншых крыніцах — 2 чэрвеня ) 1960 года. Пахаваны ў Алма-Аце на Цэнтральных могілках.
Творчасць
Сярод твораў: опера «Біржан і Сара» (паст.1946), сімфанічная паэма «Казахстан» (1951), харавая сюіта «Юнацтва» (1954), рамансы (больш за 50), песні.
Вале-Моса
Вале-Моса (Valle Mosso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 3807 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 445 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 13825. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Eusebio di Vercelli.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
ФК Ёнава
«Ёнава» (Futbolo klubas „Jonava“) — літоўскі футбольны клуб з Ёнавы. Заснаваны ў 1991 годзе. У цяперашні час выступае ў Першай лізе.
IC 4007-1
IC 4007-1 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пракоп Міхайлавіч Герасіменка
Пракоп Міхайлавіч Герасіменка (нар., Крэмінскі раён, Украіна — , Шумілінскі раён) — Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Адукацыя няпоўная сярэдняя. Пасля школы працаваў на прадпрыемствах горада Лісічанск Луганскай вобласці.
Перад пачаткам Віцебска-Аршанскай наступальнай аперацыі яго рота была нададзена 306-й стралковай дывізіі, якая павінна была прарываць доўгатэрміновую абарону праціўніка ў раёне вёскі Мядзведкі (зараз не існуе, Шумілінскі раён). У першы дзень аперацыі, 22 чэрвеня 1944 года, ён са сваёй ротай атакаваў пярэдні край праціўніка, у жорсткай барацьбе авалодаў першай траншэяй і, прасоўваючыся ў глыбіню абароны, захапіў выгадную вышыню. Доўгі час ўтрымліваў пазіцыі і загінуў разам з большасцю воінаў сваёй роты і двума камандзірамі ўзводаў.
Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмяротна 22 ліпеня 1944 года. Пахаваны на вайсковых могілках у Тропіне.
Ліга 1 у сезоне 2014/2015
Ліга 1 у сезоне 2014/15 — 77-ы сезон французскай Лігі 1 па футболе з моманту яе заснавання. «Пары Сен-Жэрмен» абараняў тытул чэмпіёна. Сезон пачаўся 9 жніўня 2014 і скончыўся 23 мая 2015. Прадугледжаны перапынак у чэмпіянаце з 22 снежня 2014 па 2 студзеня 2015 года. У турніры прымалі ўдзел 20 каманд.
Па выніках сезона «Пары Сен-Жэрмен» трэці раз запар стаў чэмпіёнам краіны.
Луніна (Уздзенскі раён)
Лу́ніна (, Лунино) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нёманскага сельсавета.
Агітацыйны перыяд
Агітацыйны перыяд — перыяд, на працягу якога дазваляецца праводзіць перадвыбарную агітацыю, агітацыю па пытаннях рэферэндума.
Агітацыйны перыяд для кандыдата (выбарчага аб’яднання) пачынаецца з дня вылучэння кандыдата (спіса кандыдатаў) і заканчваецца ў нуль гадзін за суткі да дня галасавання.
Агітацыя ў дзень галасавання не дапускаецца. Агітацыйныя друкаваныя матэрыялы, раней вывешаныя па-за памяшканнямі для галасавання, захоўваюцца на ранейшых месцах.
Гліколіз
Гліко́ліз (фруктоза-1,6-дыфасфатны шлях, або шлях Эмбдэна-Меергофа-Парнаса) — працэс анаэробнага шматэтапнага ператварэння гексоз у піруват, у ходзе якога клеткай назапашваецца энергія.
Агульныя звесткі
Вядома прынамсі сем розных шляхоў катабалізму глюкозы ў клетках мікраарганізмаў, сярод якіх найбольш эканамічным з'яўляецца і часцей за астатнія выкарыстоўваецца гліколіз. Гэты амаль універсальны працэс назапашвання метабалічнай энергіі выяўлены ў 1897 г. братамі Бухнерамі. Слова «гліколіз» паходзіць ад грэчаскіх каранёў: γλυκός, glykos — цукар і λύσης, lysis — раствараць, што дакладна азначае расшчапленне цукроў ці глікагену.
Глікалітычны шлях засваення гексоз характэрны для большасці мікраарганізмаў, у тым ліку дражджэй і мноства бактэрый. Пра інтэнсіўнасць гліколізу можна меркаваць па колькасці ключавога прамежкавага прадукту — фруктоза-1,6-дыфасфату. Менавіта гэтае злучэнне адрознівае глікалітычны шлях катабалізму глюкозы ад іншых катабалітных шляхоў.
Глікалітычны шлях
Ператварэнне глюкозы ў піруват патрабуе ўдзелу 10 ферментаў і складаецца з наступных стадый: падрыхтоўка да разрыву ланцуга (рэакцыі 1-3), разрыў ланцуга і ўтварэнне глідэральдэгід-3-фасфату (рэакцыі 4, 5), першае субстратнае фасфарыліраванне (рэакцыі 6, 7), другое субстратнае фасфарыліраванне (рэакцыі 8-10). На схеме праілюстраваны глікалітычны працэс катабалізму глюкозы. Ён пачынаецца з фасфарыліравання глюкозы (актывацыя малекулы) з удзелам АТР (донар фасфарыльнай групы), у ходзе якога ўтвараецца глюкоза-6-фасфат. Гэтую рэакцыю (1) каталізуе гексакіназа. У наступнай рэакцыі (2) глюкоза-6-фасфат ізамерызуецца ў фруктоза-6-фасфат (фермент глюкозафасфатізамераза), пасля чаго фруктоза-6-фасфат яшчэ раз фасфарыліруецца (3) за кошт ATP з утварэннем фруктоза-1,6-дыфасфату (фермент фосфафруктакіназа).
На другім этапе ключавы прамежкавы прадукт гліколізу — фруктозадыфасфат — расшчапляецца на два трыёзафасфаты з удзелам фермету фруктозадыфасфатальдалазы (4). Дыгідроксіацэтонфасфат (DGAP) і гліцэральдэгід-3-фасфат (GATF), якія ўтвараюцца ў гэтай рэакцыі, уяўляюць сабой ізамеры і лёгка пераходзяць адзін у другі з удзелам ферменту трыёзафасфатізамеразы (5). Аднак напрамак гэтай рэакцыі зрушаны направа, паколькі альдэгід увесь час выводзіцца з рэакцыі. Гліцэральдэгід-З-фасфат служыць субстратам першага субстратнага фасфарыліравання.
Ha пералічаных вышэй этапах гліколізу энергія не назапашвалася, а толькі расходавалася. Далей ідуць рэакцыі, у якіх энергія выдзяляецца і назапашваецца ў форме ATP. Адной з такіх рэакцый з'яўляецца акісленне гліцэральдэгід-3-фасфату (6), якое каталізуецца ферментам гліцэральдэгід-3-фасфатдэгідрагеназай. Гэты фермент выкарыстоўвае NAD+ у якасці каферменту і характарызуецца высокай колькасцю сульфгідрыльных груп (SH-груп). Акісленне пачынаецца са звязвання гліцэральдэгід-3-фасфату з SH-групай ферменту — утвараецца субстрат-ферментны комплекс. Далей фермент каталізуе перанос вадароду з субстрату на NAD+, і адноўлены кафермент (NADH) аддзяляецца. Дэгідрыраванне з'яўляецца акісляльнай рэакцыяй, якая дае энергію: узнікае комплекс фермету з ацыльным астаткам (тыёэфір), багаты энергіяй.
Потым ажыццяўляецца фасфароліз — перанос астатку гліцэральдэгід-3-фасфату сумесна з макраэргічнай сувяззю на фосфарную кіслату, што прыводзіць да ўтварэння 1,3-дыфосфагліцэрынавай кіслаты і зыходнай формы ферменту. 1,3-дыфосфагліцэрат уяўляе сабой змешаны ангідрыд фосфарнай і карбонавай кіслот і мае высокі патэнцыял пераносу фасфатнай групы. Багатая энергіяй фасфатная група пераносіцца з 1,3-дыфосфагліцэрату на ADP з утварэннем АТР і З-фосфагліцэрату. Гэтую рэакцыю (7) каталізуе фермент фосфагліцэраткіназа.
Апошні этап гліколізу — другое субстратнае фасфарыліраванне — пачынаецца з унутрымалекулярнай перабудовы, у ходзе якой 3-фосфагліцэрат перетвараецца ў 2-фосфагліцэрат (8). Рэакцыю каталізуе фосфагліцэратмутаза. 2-Фосфагліцэрат падвяргаецца рэакцыі дэгідратацыі (9) з удзелам ферменту еналазы. У выніку гэтай рэакцыі ўтвараецца фосфаенолпіруват, у якога патэнцыял пераносу фасфатнай групы значна павышаецца. Адшчапленне вады суправаджаецца пераразмеркаваннем энергіі ўнутры малекулы, і фасфатная сувязь у 2 атама вугляроду ператвараецца з нізка- ў высокаэнергетычную (абазначана на схеме хвалістай лініяй). Апошняя рэакцыя гліколізу (10) — утварэнне пірувату з адначасовым атрыманнем АТР. Гэта другое субстратнае фасфарыліраванне, якое каталізуецца ферментам піруваткіназай.
Энэргетычны баланс гліколізу
Глікалітычнае расшчапленне 1 малекулы глюкозы прыводзіць да ўтварэння 4 малекул АТР, з якіх 2 расходуюцца на ўтварэнне фруктозадыфасфату. Акрамя таго, у гэтым працэсе назапашваюцца 2 малекулы NADH. Агульны баланс гліколізу выглядае наступным чынам: на 1 малекулу глюкозы назапашваюцца 2 малекулы АТР, 2 малекулы NADH і ўтвараюцца 2 малекулы пірувату.
Джэйсан Дэнаер
Джэйсан Грэгары Марыян Дэнаер (Jason Grégory Marianne Denayer; нар., Жэт, Бельгія) — бельгійскі футбаліст, абаронца саудаўскага клуба «Аль-Фатэх» і нацыянальнай зборнай Бельгіі.
15 cm sFH 02
15 cm schwere Feldhaubitze узору 1902 года (15 cm sFH 02) — нямецкая цяжкая гаўбіца ўзору 1902 года. Стаяла на ўзбраенні Германскай імперыі, выкарыстоўвалася падчас Першай сусветнай вайны.
Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2013
Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2013 (22-ы жаночы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе) — чэмпіянат Беларусі па футболе сярод беларускіх жаночых каманд 2013 года.
NGC 1141
NGC 1141 (іншыя абазначэнні — NGC 1143, ZWG 389.46, UGC 2388, VV 331, MCG 0-8-47, ARP 118, KCPG 83A, PGC 11007) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 1141, NGC 1143.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Люсьен Сэв
Люсьен Сэв (Lucien Sève; 9 снежня 1926 — 23 сакавіка 2020 ) — французскі філосаф-марксіст. Скончыў Вышэйшую нармальную школу. Адчуў уплыў работ французскага псіхолага і філосафа. Вывучаў праблемы чалавека і псіхалогіі асобы з пазіцый марксізму. У 1964—1994 гадах быў членам Цэнтральнага Камітэта Французскай камуністычнай партыі. Быў дырэктарам выдавецтва «Editions Sociales».
Памёр 23 сакавіка 2020 года ад наступстваў хваробы, выкліканай каранавірусам COVID-19.
Матэцкія
Матэ́цкія (, Матецкие) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нёманскага сельсавета.
IC 4007-2
IC 4007-2 — галактыка тыпу S+C ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шэнан (Ірландыя)
Шэ́нан, Ша́нан (Shannon, An tSionna) — горад у Ірландыі, у графстве Клэр. Самы малады горад Ірландыі, адзіны з заснаваных пасля Другой сусветнай вайны. Статут горада атрымаў у 1982.
Станіслаў Свентахоўскі
Станіслаў Свентахоўскі (Stanisław Świętochowski, Stanislaus Świętochowski; 22 сакавіка 1759, Дынабург — 9 лютага 1831, Старая Весь, Галічына ) — буйны дзеяч каталіцкага касцёла і Ордэна езуітаў, педагог.
Уступіў у Таварыства Ісуса 20 верасня 1772 г. у Вільні. У 1786 г. высвечаны на ксяндза. Выкладаў паэтыку і рыторыку ў калегіумах Полацка (1788—1789) і Магілёва (1789—1790). Прапаведнік і прафесар французскай мовы ў Дынабургу (1791—1792), прапаведнік у Полацку (1792—1793). Прэфект езуіцкіх школ у Магілёве (1793—1795, 1802—1804), Віцебску (1795—1797), Дынабургу (1797—1799), Оршы (1799—1802) і Полацку (1804—1810). Тэолаг біскупа Беніслаўскага (1810—1812). Сакратар правінцыяла Алаіза Ландэса (1813—1814), рэктар Аршанскага езуіцкага калегіума (1814—1817, 1819—1820 ), правінцыял Беларускай правінцыі Таварыства Ісуса (1817—1820).
Пасля выгнання езуітаў з Расійскай імперыі (1820) адправіўся на Галічыну, дзе з 1820 па 1828 гг. займаў пасаду галіцкага правінцыяла і ў гэтай якасці ўзяў удзел у ХХ Генеральнай кангрэгацыі Таварыства Ісуса. Апошнія гады жыцця жыў і працаваў у Старой Весі (1828—1831).
Рыжоў
Рыжоў — прозвішча.
Вале-Сан-Нікалаа
Вале-Сан-Нікалаа (Valle San Nicolao) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 1141 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 82 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 13050. Тэлефонны код — 015.
Джордж Кейсі
Джордж Уільям Кейсі-малодшы (George William Casey, Jr.; 22 ліпеня 1948, Сэндай, Японія) — поўны (чатырохзоркавы) генерал ЗША.
Біяграфія
Джордж Кейсі нарадзіўся ў Японіі (на той момант краіна акупавана пасля Другой сусветнай) у сям’і прафесійнага ваеннага, генерал-маёра Джорджа Кейсі старэйшага, які загінуў 7 ліпеня 1970 года ў В’етнаме, камандуючы 1-й кавалерыйскай дывізіяй.
Малодшы Джордж Кейсі атрымаў вышэйшую адукацыю з прысваеннем ступені бакалаўра навук у галіне міжнародных адносін у Джорджтаўнскім універсітэце ў 1970 годзе. У 1980-м атрымаў ступень магістра па міжнародных адносінах у Дэнверскім універсітэце.
Ваенную адукацыю атрымаў на курсах Корпуса падрыхтоўкі афіцэраў рэзерву ЗША (ROTC) у 1970 годзе па спецыяльнасці афіцэр механізаваных войскаў. Камандаваў 3-й брыгадай 1-й кавалерыйскай дывізіі, пазней памочнік камандзіра 1-й бранятанкавай дывізіі ў Германіі. З ліпеня 1996 па жнівень 1997 года ўдзельнічаў у аперацыі «Сумесныя намаганні» ў Босніі і Герцагавіне. У ліпені 1999 года Кейсі ўзначаліў камандаванне 1-й бранятанкавай дывізіі.
У ліпені 2001 года, па завяршэнні камандавання дывізіяй, генерал Кейсі працягнуў службу на пасадзе дырэктара баявога ўпраўлення міжвідавых камандавання УС ЗША ў Пентагоне. Пасля генерал-лейтэнант Кейсі са студзеня 2003 года па кастрычнік 2003 года — дырэктар Аб’яднанага камітэта начальнікаў штабоў. З кастрычніка 2003 па чэрвень 2004 — намеснік начальніка штаба арміі.
З чэрвеня 2004 па 8 лютага 2007 года генерал Кейсі камандаваў [[Міжнародныя кааліцыйныя сілы ў Іраку|шматнацыянальных кааліцыйных сіл у Іраку. З 10 красавіка 2007 года — начальнік штаба арміі.
10 красавіка 2011 года генерал Кейсі здаў паўнамоцтвы начальніка штаба сухапутных войскаў ЗША генералу М. Дэмпсі і неўзабаве сышоў у адстаўку.
Конрад Дудэн
Конрад Аляксандр Фрыдрых Дудэн (ням.: Konrad Alexander Friedrich Duden,, Лакхаўзен, цяпер частка Везеля — , Зонэнберг, цяпер частка Вісбадэна) — нямецкі філолаг, складальнік знакамітага арфаграфічнага слоўніка нямецкай мовы.
Вывучаў гісторыю, германістыку і класічную філалогію ў Боне. Абараніўшы доктарскую дысертацыю аб Сафокле, першапачаткова адправіўся ў Геную, дзе атрымаў месца хатняга настаўніка. Працаваў настаўнікам, прарэктарам і дырэктарам ў шэрагу нямецкіх гімназій: у Зэсце (1859—1869), Шлайцы (1859—1876), Бад-Херсфельдзе (1876—1905). У 1861 годзе ажаніўся з Адэлінай Дудэн (у дзявоцтве Якаб). У 1905 годзе выйшаў на пенсію і пасяліўся ў Зонэнбергу.
Усё жыццё займаўся праблемамі уніфікацыі і стандартызацыі нямецкай арфаграфіі.
Мяжа Роша
Набліжэнне «вадкага» спадарожніка: на вялікай адлегласці ад цэнтральнага цела форма спадарожніка амаль сферычная. Пры набліжэнні да мяжы Роша спадарожнік дэфармуецца прыліўнымі сіламі. На адлегласці, роўнай мяжы Роша прыліўныя сілы і сілы самагравітацыі ураўноўваюцца, любая няўстойлівасць прыводзіць да разбурэння спадарожніка. Арбітальныя хуткасці залежаць ад радыусу арбіты (паказаны чырвонымі стрэлкамі), таму пры разбурэнні спадарожніка часціцы, якія складалі яго, размяркоўваюцца ўздоўж яго арбіты. Праз некаторы час з рэштак спадарожніка фарміруецца кольца.
Мяжа Роша — радыус кругавой арбіты спадарожніка, які абарочваецца вакол нябеснага цела, на якім прыліўныя сілы, выкліканыя гравітацыяй цэнтральнага цела, роўныя сілам самагравітацыі спадарожніка.
Існаванне такой мяжы было паказана ў 1848 Эдуардам Рошам, які разлічыў гэту мяжа для вадкіх спадарожнікаў; на падставе гэтага разліку Рош выказаў здагадку, што кольцы Сатурна складаюцца са мноства невялікіх часціц, якія абарочваюцца незалежна.
Мяжа Роша ў нябеснай механіцы і планеталогіі
Звычайна следствам існавання мяжы Роша завуць той факт, што спадарожнікі з нулявой уласнай трываласцю, якія абарочваюцца на арбітах ніжэйшай за мяжу Роша, няўстойлівыя і руйнуюцца прыліўнымі сіламі: прыкладам такога разбурэння можа служыць фрагментацыя каметы Шумейкера — Леві-9 пры яе праходжанні 7 ліпеня 1992 унутры мяжы Роша Юпітэра.
Аднак, значна больш істотным для астрафізікі і планеталогіі з'яўляецца «адваротная» выснова: унутры сферы з радыусам, меншым за мяжу Роша, немагчыма гравітацыйная кандэнсацыя рэчыва з утварэннем адзінага цела (спадарожніка): кольцы Сатурна размешчаны ўнутры мяжы Роша і складаюцца, мяркуючы па ўсім, з матэрыі, якая захавалася з ранніх стадый фарміравання Сонечнай сістэмы.
Межы Роша для «цвёрдага» і «вадкага» спадарожнікаў
Пры набліжэнні «цвёрдага» сферычнага спадарожніка, гэта значыць пры ўмовах пагарджання яго прыліўной дэфармацыяй і кручэннем, мяжа Роша a_R залежыць ад радыуса цэнтральнага цела R і адносіны шчыльнасцей цэнтральнага цела \rho_M і спадарожніка \rho_m:
Пры набліжэнні «вадкага» несферычнага спадарожніка, форма якога вызначаецца прыліўнымі сіламі, мяжа Роша павялічваецца амаль у 2 разы:
Больш дакладна, улічваючы несферычнасць цэнтральнага цела і масу спадарожніка:
дзе c - рознасць радыусаў цэнтральнага цела на экватары і полюсе.
Адносіны радыусаў арбіт да межаў Роша для спадарожнікаў планет Сонечнай сістэмы
Усе колькі-небудзь буйныя спадарожнікі планет Сонечнай сістэмы маюць радыусы арбіт, якія перавышаюць адпаведныя ім межы Роша, хоць, як бачна з табліцы, шмат якія са спадарожнікаў маюць радыусы арбіты меншыя за адпаведныя межы Роша для «вадкага» спадарожніка.
NGC 1146
NGC 1146 — група зорак у сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Паланіцкі сельсавет
Палані́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крычаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Паланіца.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Крычаўскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Крычаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 24 чэрвеня 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Лабковіцкага сельсавета.
IC 4008
IC 4008 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сяргей Мікалаевіч Чыгрын
Сяргей Мікалаевіч Чыгрын (нар., в. Хадзявічы, ) — беларускі паэт, літаратуразнавец, гісторык, краязнавец, перакладчык, журналіст.
Біяграфія
Скончыў тэатральнае аддзяленне Магілёўскага культасветвучылішча і філалагічны факультэт БДУ. Працуе загадчыкам аддзела культуры і спадчыны «Газеты Слонімскай» і загадчыкам літаратурнай часткі Слонімскага беларускага драматычнага тэатра. Член Саюза беларускіх пісьменнікаў, Міжнароднай асацыяцыі беларусістаў і Беларускай асацыяцыі журналістаў. Жыве ў Слоніме.
Творчасць
Дэбютаваў вершам «Свеціць сонейка» у часопісу «Бярозка» (1975). Аўтар зборнікаў паэзіі «Шчырая Шчара» (1993), «Горад без цябе» (1999), «Лірыка» (2007), «Камень Міндоўга» (2009), кнігі гісторыка-краязнаўчых артыкулаў «Янка Купала і Слонімшчына» (1993), «Родам са Слонімшчыны» (2003), «Пакліканыя на родны парог» (2005), «Чамяры і чамяроўцы» (2006), «У пошуках слонімскіх скарбаў» (2007), «Беларуская Беласточчына» (2008), «Тэатр у Слоніме» (2008), «З беластоцкай зямлі» (2008), «Мастак Антон Карніцкі» (2009), «Жыў роднай песняй» (2010), «Па слядах Купалы і Коласа» (2012), «Такі іх лёс» (2012) і многія іншыя.
Апублікаваў сотні артыкулаў з даследаваннямі жыццёвага і творчага шляху Язэпа Стаброўскага, Тодара Лебяды, Сяргея Хмары, Яна Пятроўскага, Гальяша Леўчыка, Міколы Шкялёнка і іншых дзечаў беларускай літаратуры, гісторыі і культуры. А таксама шэраг артыкулаў, звязаных з гісторыяй Слонімшчыны, беларускай эміграцыяй, літаратурнай Беласточчынай. Аўтар краязнаўчай кнігі «Янка Купала і Слонімшчына» (Слонім, 1993). Уклаў і выдаў літаратурную спадчыну С. Грынкевіча, Ф. Грышкевіча, У. Казлоўшчыка (Беласток, «Вяртанне да сваіх», 1999), гістарычныя нарысы Міколы Шкялёнка (Беласток, «Беларусь і суседзі», 2003), Сяргея Хмары «Рабінавы хмель» (2008), Леаніда Трубача «Паміж песняй і болем» і іншыя.
На беларускую мову пераклаў вершы французскіх паэтаў — Поля Элюара, Луізы Мішэль, Эжэна Пацье, Поля Верлена і ўкраінскіх паэтаў — Рыгора Елішэвіча, Валерыя Бойчанкі, Любові Пшанічнай і іншых. Пераклаў таксама п’есы А. Хайта, К. Манье, Э. Успенскага, К. Гальдоні, А. Астроўскага, С. Міхалкова, С. Пракоф’евай, Н. Абрамцавай, Г. Лабакіна, К. Папова, М. Каляды і іншых драматургаў. Многія спектаклі па п’есах гэтых драматургаў пастаўлены на сцэне Слонімскага беларускага драмтэатра і іншых тэатраў Беларусі. Напісаў таксама п’есу для дзяцей «Белая Мышка» (пастаўлена ў 2005). Аўтар шматлікіх паштовак, буклетаў, плакатаў, прысвечаных гісторыі Беларусі.
Мардоўнік круглагаловы
Мардо́ўнік круглагаловы, дзед , мардоўнік , мардоўнік шарагаловы (Echinops sphaerocephalus) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна 1—2 м вышынёй. Корань мясісты стрыжнёвы. Сцябло адзіночнае, прамастаячае, уверсе галінастае, круглявае 70—150 см вышынёй, апушанае бураватымі валаскамі, у верхняй частцы павуцініста белавата-лямцавае. Лісце чарговае, пёрыста-рассечанае, даўжынёй 10—20 см, шырынёй 4—10 см. Зверху цёмна-зялёнае, шурпатае ад жалезістых валасінак, з жаўтаватымі шыпамі. Ніжняе лісце на чаранках, верхняе — сядзячае. Кветкі трубчастыя, сабраны ў буйныя шарападобныя суквецці дыяметрам 3—5 см. Вяночкі бледна-блакітныя ці белыя, пылавікі цёмна-блакітныя. Плод — цыліндрычная сямянка даўжынёй 6—8 мм.
Арэал і біялогія
Распаўсюджаны на Украіне, а таксама на Каўказе, у Сярэдняй Азіі, Паўднёва-Заходняй Сібіры. На тэрыторыі Беларусі вельмі рэдкая расліна.
Святлолюбівая расліна. Сустракаецца на пустазельных месцах, аблогах, у хмызняках, каля пашы, па берагах ручаёў і рэк. Цвіце ў чэрвені—жніўні. Плады паспяваюць у ліпені—верасні.
Значэнне і ўжыванне
Лекавая расліна. Да нядаўняга часу плады служылі сыравінай для атрымання медыцынскага прэпарата «Эхінапсін». У народнай медыцыне выкарыстоўваюцца адвары з насення і настойкі з пладоў пры лячэнні галаўных боляў, эпілептычных прыпадкаў, безуважлівага склерозу і інш. Тлусты алей ўжываецца вонкава пры некаторых скурных захворваннях.
Выбітны познялетні меданос (багата вылучаемы нектар часам залівае ўсё суквецце; акрамя нектара, меданосныя пчолы збіраюць з мардоўніка круглагаловага бялёсы пылок). Пры спрыяльных умовах надвор’я медоноснасць складае да 1000 кг з гектара суцэльных зараснікаў. Нектар празрысты і бескаляровы, з прыемным і лёгкім рэзкім пахам.
Федэрыка Баскірота
Федэры́ка Баскіро́та (Federico Baschirotto; нар. 20 верасня 1996) — італьянскі футбаліст, абаронца клуба «Лечэ».
Кар’ера
Дэбютаваў у прафесійным футболе ў 2016 годзе ў складзе клуба «Фарлі» ў Серыі C. Супернікамі ў той дзень былі футбалісты «Венецыі». Доўгі час належаў клубу «Крэманезэ», але ўвесь час знаходзіўся ў арэндах у розных італьянскіх клубах ніжэйшых дывізіёнаў. У 2019 годзе стаў футбалістам «Вітэрбезэ». Кар’ера пайшла ўгору, калі ў ліпені 2021 года Баскірота далучыўся да шэрагаў «Асколі», які на той час гуляў у Серыі B. Абаронца адразу стаў іграком асноўнага складу, а клуб заняў шосты радок, атрымаўшы права выступу ў плэй-оф за выхад у Серыю A. «Асколі» трывала паражэнне ад «Беневента» і страціла шанц на падвышэнне. Тым не менш, Баскірота запрыкмецілі і запрасілі ў «Лечэ». Кантракт быў складзены 12 ліпеня 2022 года. 13 жніўня 2022 года дэбютаваў у Серыі А ў хатнім матчы супраць «Інтэрнацыянале», калі «Лечэ» атрымаў паражэнне з лікам 1:2. Першы гол у найвышэйшым дывізіёне здабыў 9 лістапада, распачаўшы лік галоў уласнага клуба ў матчы супраць «Аталанты» (2:1).
7.7 cm Infanteriegeschütz L/27
7.7 cm Infanteriegeschütz L/27   — нямецкая пяхотная гармата. Стаяла на ўзбраенні Германскай імперыі, выкарыстоўвалася падчас Першай сусветнай вайны. Асновай паслужыла стандартная 7.7 cm FK 96 n.A.t: ствол і засаўка гэтай зброі былі ўсталяваны на лафет з маленькімі коламі, на якім адсутнічалі сядушкі для салдатаў і шчыт.
Гармата была распрацавана бліжэй да канца вайны і не было моцна пашырана: з вясны 1917 года і да канца войны толькі 18 батарэй былі абсталяваны падобнай зброяй. Пошукі нямецкіх інжынераў ідэальнай эфектыўнай гарматы падтрымкі пяхоты прывялі да таго, што ў нямецкім войску стала шырыцца аўстра-венгерская гармата 7.5 cm Gebirgskanone M. 15, якая выкарыстоўвалася немцамі і ў Другой сусветнай вайне.
Мікалай Нічыпаравіч Хаменкаў
Біяграфія
Адукацыя пачатковая. Працаваў у калгасе, затым вучням токара на заводзе ў Маскве.
У Чырвоную Армію прызваны ў чэрвені 1942 года і напраўлены на фронт.
22 чэрвеня 1944 года пры прарыве ўмацаванай абароны праціўніка каля вёскі Карташы (Шумілінскі раён) ён прыняў на сябе камандаванне ротай і павёў байцоў у атаку. Падчас бою загінуў.
Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмяротна 24 сакавіка 1945 года. Пахаваны на вайсковых могілках у Тропіне.
Тэст на веданне японскай мовы
Тэст на веданне японскай мовы (яп.: 日本語能力試験 Nihongo Nōryoku Shiken) — экзамен па вызначэнню ўзроўня валодання японскай мовай. Праводзіцца ён сярод асоб, для якіх японская мова не з’яўляецца роднай. Экзамен праходзіць штогод у адзін і той ж дзень ва ўсіх краінах-удзельніцах, за выняткам краін Усходняй Азіі, дзе ён праводзіцца двойчы ў год. У выпадку паспяховай здачы экзамена, суіскальніку выдаецца сертыфікат міжнароднага ўзору, які прымаецца большасцю японскіх арганізацый, за выняткам вучэбных устаноў. На тэрыторыі Японіі экзамен праводзіць Японская асацыяцыя садзейнічання міжнароднай адукацыі, а за яе межамі — Японскі фонд. Летні экзамен праходзіць у першую нядзелю ліпеня, а зімні — у першую нядзелю снежня.
Экзамен уяўляе сабой стандартызаваны тэст і змяшчае пяць узроўняў складанасці, сярод якіх суіскальнік можа выбраць найбольш адпаведны яго магчымасцям. Пяты ўзровень, самы лёгкі, патрабуе ведання нязначнай колькасці лексічных адзінак, умення чытаць простыя сказы, у той час як першы, найбольш цяжкі, патрабуе свабоднага валодання мовай
Гісторыя
Nihongo Nōryoku Shiken быў уведзены у 1984 годзе ў адказ на запатрабаванне замежных грамадзян у афіцыйным пацвярджэнні сваіх ведаў. У першым тэсціраванні ўдзельнічала каля 7000 чалавек. Да 2003 года для працы ў японскіх вучэбных установах патрабаваўся сертыфікат «Nihongo Nōryoku Shiken», аднак з 2003 года яны прымаюць толькі вынікі спецыялізаванага экзамену — «Nihongo Nōryoku Shiken». З 2009 года экзамен праходзіць два разы ў год: узімку і ўлетку, але ўлетку толькі для 1-га, 2-га і 3-га ўзроўняў у краінах Усходняй Азіі. У 2010 годзе з-за вялікай розніцы між 3-м і 2-м узроўнем увялі дадатковы прамежкавы ўзровень і ўсяго узроўняў стала пяць.
Змест экзамену рэгламентуецца Спецыфікаціяй зместу экзамена (出題基準), упершыню апублікаванай ў 1994 годзе і часткова перагледжанай у 2002 годзе. Дадзены дакумент, за выняткам англамоўнага уступу, напісаны цалкам на японскай мове і змяшчае спісы слоў, іерогліфаў, выражэнняў і граматыкі для кожнага ўзроўню экзамену. Згодна Спецыфікацыі, экзамен праходзіць у форме тэста, у якім суіскальніку неабходна толькі выбраць адзін варыянт з некалькіх магчымых, пісаць штосьці на японскай мове ад суіскальніка не патрабуецца.
Незалежна ад узроўня экзамен складаецца з трох частак: лексіка і іерагліфіка, аўдзіраванне і разуменне, чытанне і разуменне — граматыка. Максімальны лік балаў фіксаваны, адрозніваецца толькі час, неабходны на кожны раздзел.
Лексіка і іерагліфіка
У дадзеную частку экзамену ўваходзіць у сярэднім 35-45 пытанняў, у якіх ад суіскальніка патрабуецца акрэсліць верны іерогліф, выбрать адпаведны запіс катаканай ці хіраганай, а таксама падабраць найболей прыдатнае слова для дадзенага сказу.
Складаецца з дзвюх частак, у адной з якіх суіскальніку пры адказе на кожнае пытанне неабходна выбраць верную карцінку з чатырох прапанаваных, выкарыстоўваючы інфармацыю, атрыманую з дыялогу, запіс якога гучыць падчас экзамену. Другая частка аналагічная першай, за выняткам таго, што карцінкі адсутнічаюць, а варыянты адказаў зачытваюцца разам з дыялогам. Запіс з заданнямі гучыць адзін раз і ні пры якіх акалічнасцях не можа быць вернуты да папярэдніх пытанняў.
Чытанне і разуменне — граматыка
Змяшчае 20-30 пытанняў па граматыцы японскай мовы і такі ж лік пытанняў, заснаваных на разуменні сказаў і тэкстаў. Сюды могуць уваходзіць заданні, дзе патрабуецца запоўніць прабелы ў дыялогу, ці адказаць на пытанні, звязаныя са зместам.
Наднёман
Наднёман (, Наднёман) — пасёлак ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нёманскага сельсавета.
Тэст на веданне японскай мовы
Арганізацыя экзамену
У 2017 годзе горад Мінск быў афіцыйна ўключаны ў спіс гарадоў, дзе праводзіцца «Nihongo Nōryoku Shiken». Арганізатарам правядзення экзамену ў Мінску з’яўляецца Арганізацыйны камітэт па правядзенні «Nihongo Nōryoku Shiken» у Беларусі, і рэалізацыя праекта ажыццяўляецца пры падтрымцы Асацыяцыі выкладчыкаў японскай мовы Беларусі. У дадзены момант у Мінску экзамен «Nihongo Nōryoku Shiken» праводзіцца адзін раз у год, у першую нядзелю ліпеня.
На экзамене кожнаму суіскальніку адводзіцца персанальнае месца, адзначанае нумарам, які супадае з нумарам яго ваўчара. У час экзамену пры сабе можна мець толькі два алоўкі для запаўнення экзаменацыйных анкет і аркуш.
Вынікі экзамена рассылаюцца па пошце. Вынікі зімняга экзамена звычайна даходзяць да суіскальнікаў у канцы лютага — пачатку сакавіка наступнага года, летняга — у кастрычніку. Таксама аб выніках можна даведацца анлайн на афіцыйным сайце экзамена прыкладна праз два месяцы, увёўшы свой рэгістрацыйны нумар і пароль, які быў у ваўчары.
Зборная В’етнама па футболе
Зборная В’етнама па футболе — нацыянальная зборная, якая прадстаўляе В’етнам на міжнароднай футбольнай арэне. Кіраўніцтва камандай ажыццяўляе Федэрацыя футбола В’етнама.
Гісторыя
У 1950—1970-х гадах існавала зборная Паўднёвага В’етнама. Яна ўдзельнічала ў кваліфікацыйных турнірах чэмпіянатаў свету і Азіі ў 1956 і 1960 гадах, прабівалася ў чацвёрку найлепшых каманд кантынента. Зборная Паўночнага В’етнама, якая дэбютавала ў 1956 годзе, па палітычных прычынах у міжнародных турнірах не гуляла і ўдзельнічала толькі ў таварыскіх матчах з камандамі з іншых сацыялістычных краін. Зборная аб’яднанага В’етнама правяла свой першы матч ў 1991 годзе, а з 1993 года яна ўключылася ў барацьбу за права згуляць на чэмпіянаце свету.
У 2007 годзе была адкрыта новая старонка ў гісторыі в’етнамскага футбола: В’етнам сумесна з Інданезіяй, Малайзіяй і Тайландам стаў арганізатарам Кубка Азіі, і зборная В’етнама ўпершыню прыняла ўдзел у галоўным футбольным турніры кантынента. Атрымаўшы перамогу ў дэбютным матчы з камандай ААЭ і згуляўшы ўнічыю з Катарам, падапечныя аўстрыйскага трэнера Альфрэда Рыдля прабіліся ў чвэрцьфінал кантынентальнага першынства, дзе саступілі толькі будучым чэмпіёнам — зборнай Ірака.
NGC 1149
NGC 1149 (іншыя абазначэнні — MCG 0-8-58, ZWG 389.54, NPM1G -00.0116, PGC 11170) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ільнягі
Ільнягі (Ильняги) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Якімавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Ільнягі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Іванаўскага сельскага паселішча.
Бельскі сельсавет (Крычаўскі раён)
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Крычаўскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Крычаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Лабковіцкага сельсавета.
Ян Білевіч
Ян Біле́віч (? — пасля 1546) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Білевічаў герба «Магіла», сын Станіслава.
Намеснік жамойцкі, цівун дырвянскі і біржанскі. Стаў першым паслядоўнікам вучэння Марціна Лютэра ў Вялікім Княстве Літоўскім. Гэтаму садзейнічалі яго сувязі з прускім герцагам Альбрэхтам, на службу да якога ў 1543 быў прыняты яго сын Мікалай (па пратэкцыі віленскага ваяводы Я. Ю. Глябовіча). Па даручэнні герцага Ян апекаваўся першым тэолагам-лютэранінам у Вялікім Княстве Літоўскім А. Кульвяцом. У 1546 годзе герцаг прасіў Яна знайсці некалькі вучоных мужоў, што ведалі літоўскую мову, для заснавання ў Прусіі евангелічных парафій для літоўцаў. Сярод пасланых у Прусію Янам дзеячаў, відаць, быў і М. Мажвідас.
Міхаіл Яўсеевіч Рабцаў
Міхаіл Яўсеевіч Рабцаў (1923—1989) — палкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Міхаіл Рабцаў нарадзіўся 4 чэрвеня 1923 г. ў горадзе Барысаве (цяпер — Мінская вобласць Беларусі). Скончыў 8 класаў школы і аэраклуб. У 1941 г. Рабцаў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1942 г. ён скончыў Чарнігаўскую ваенную авіяцыйную школу пілотаў. З сакавіка 1943 г. — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Да мая 1945 г. гвардыі старшы лейтэнант Міхаіл Рабцаў камандаваў звяном 2-га гвардзейскага знішчальнага авіяпалка 322-й знішчальнай авіядывізіі 2-га знішчальнага авіякорпуса 2-й паветранай арміі 1-га Украінскага фронту. За час свайго ўдзелу ў вайне ён здзейсніў 147 баявых вылета, асабіста збіў 15 варожых самалётаў.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 27 чэрвеня 1945 г. за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі старшы лейтэнант Міхаіл Рабцаў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» за нумарам 6062.
Пасля заканчэння вайны Рабцаў працягнуў службу ў Савецкай Арміі. У 1955 г. ён скончыў Ваенна-паветраную акадэмію. У 1975 г. ў званні палкоўніка Рабцаў быў звольнены ў запас. Пражываў і працаваў у Маскве. Памёр 26 кастрычніка 1989 г., пахаваны на Траекураўскіх могілках Масквы.
Ганаровы грамадзянін Барысава. Быў таксама узнагароджаны двума ордэнамі Чырвонага Сцяга, двума ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені, ордэнамі Чырвонай Зоркі і «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» 3-й ступені, шэрагам медалёў.
Святаслаў Тэафілавіч Рыхтэр
Святаслаў Тэафілавіч Рыхтэр (Richter; 7 (20) сакавіка 1915, Жытомір — 1 жніўня 1997) — савецкі і расійскі піяніст, культурны і грамадскі дзеяч, адзін з найбуйнейшых музыкантаў XX стагоддзя.
Незвычайна шырокі рэпертуар піяніста ахопліваў сачыненні ад музыкі барока да кампазітараў XX стагоддзя, нярэдка ён выконваў цэлыя цыклы твораў, як, напрыклад, «Добра тэмпераваны клавір» Баха. Прыкметнае месца ў яго творчасці займалі творы Гайдна, Шуберта, Шапэна, Шумана, Ліста і Пракоф’ева. Выкананне Рыхтэра адрозніваецца тэхнічнай дасканаласцю, глыбока індывідуальным падыходам да твора, пачуццём часу і стылю.
Нікаля Альфансі
Нікаля Альфансі (13 красавіка 1936 — 16 сакавіка 2020) — французскі палітык, член сената Францыі, які прадстаўляў дэпартамент Паўднёвая Корсіка.
Біяграфія
Нарадзіўся ў, Корсіка. Быў членам радыкальнай партыі левых, па прафесіі быў юрыстам. Альфансі памёр 16 сакавіка 2020 года ад COVID-19.
IC 4009
IC 4009 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вельё
Вельё (Veglio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 659 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 110 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 13050. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дом па Савецкай вуліцы, 12 (Гродна)
Дом па Савецкай вуліцы, 12 — будынак у Гродне, размешчаны ў гістарычным цэнтры горада.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1900 годзе. Першапачаткова належаў друкару Давіду Мейлахавічу, сыну пачынальніка выдавецкай справы ў Гродне Майсея Мейхалавіча (навучэнца Імператарскай Акадэміі мастацтваў). Сыны Майсея — Давід і Іосель у 1868 сталі першымі ўладальнікамі літаграфій у Гродне, а ў 1893 сын Давіда Зундель адчыніў уласную выдавецкую фірму. Пажар 1885 зруйнаваў будынак Мейхалавіча, будынак у канцы 1890 гг. быў праданы купцам Франкам. Апошнія пабудавалі тут будынак з усімі выгодамі, у якім размяшчалася ў тым ліку і крама Жураўскага. Франк аддаў плошчы ў доме для гарадской публічнай бібліятэкі (з 1903). Таксама тут знаходзілася (1903), агент Расійскага страхавога таварыства (1910), камера судовага следчага па важных справах (1911). У 1926 пражываў доктар С. Біргер, працавала кнігарня «Культура». У 1937 у будынку працаваў Іпатэчны гаспадарчы банк. Пасля вайны (з 15 верасня 1944) на першым паверсе пачала працаваць піўная крама мясцовага бровара. У 1946 у будынку знаходзілася абласная кантора «Саюзутыль». У красавіку 1962 арачны праезд перададзены мясцовай краме і перароблены пад гандлёвае памяшканне. У 1970 у доме знаходзілася крама каапгандлю «Журавінка». Увогуле, перабудовы савецкага часу значна змянілі знешні выгляд аднаго з самых яскравых мадэрнавых будынкаў у Гродне.
Цяпер у доме знаходзіцца «IdeaBank».
Архітэктура
Выкарыстоўваўся як жылы дом. Трохпавярховы Г-падобны ў плане будынак. Кампазіцыя галоўнага фасада ярусная, сіметрычная. Паверхі аддзелены карнізамі. Бакавыя часткі вылучаны рызалітамі. У цэнтры 1-га паверха і па рызалітах 3-га балконы з чыгуннымі літымі агароджамі. Балконы 2-га паверха аб’ядноўваюць 3 прамавугольныя праёмы. Усе праёмы 3-га паверха лучковыя з ліштвамі. Завяршае сцены развіты карніз.
Луітпольдзінгі
Луітпольдзінгі (Luitpoldinger) — нямецкая дынастыя эпохі ранняга Сярэднявечча, прадстаўнікі якой кіравалі ў Баварыі ў 895—947 і 983—985 гадах і стаялі ля вытокаў фарміравання аўтаномнага Баварскага герцагства ў складзе Свяшчэннай Рымскай імперыі.
Паходжанне і маркграф Луітпольд
Паводле традыцыі, Луітпольдзінгі выводзілі свой радавод ад Каралінгаў і аднаго з найстаражытных баварскіх родаў Гуасі. Сцвярджалася, што іх прамаці была жонка караля Германіі Карламана нейкая Ліўтсвінда. Тым не менш, дакументальных пацверджанняў сваяцтва Луітпольдзінгаў з германскімі Каралінгамі не існуе. Вядома толькі, што ў 893 годзе імператар Арнульф Карынтыйскі, сын Ліўтсвінды, перадаў землі Карынтыі і Верхняй Паноніі (сучасная Аўстрыя і заходняя Венгрыя) графу Луітпольду. У 895 годзе Луітпольд атрымаў таксама тэрыторыі ў даліне Дуная і Нордгау (сучасны Верхні Пфальц) з Рэгенсбургом. Так была сфарміравана тэрытарыяльная аснова новага дзяржаўнага ўтварэння ў складзе Германіі — маркграфства Баварыі. Як і кіраўнікі іншых памежных марак імперыі, Луітпольд увесь час ваяваў з суседнімі плямёнамі славян і венграў і загінуў у бітве пры Прэсбургу ў 907 годзе.
Пераемнікі Луітпольда
Пры пераемніках Луітпольда — Арнульфе, Эберхардзе і Бертольдзе — Баварыя была ператворана ў герцагства і стала адным з пяці найбуйнейшых княстваў імперыі, так званых «племянных герцагстваў», якія сфарміраваліся на аснове таго ці іншага племя германцаў. Арнульф, які атрымаў мянушку Злы, стаў фактычна незалежным ад караля Германіі кіраўніком, які самастойна прызначаў графаў і біскупаў на падуладных яму землях і вёў уласную знешнюю палітыку: у адрозненне ад германскіх каралёў, якія ўвесь час змагаліся з венгерскімі набегамі, Арнульф заключыў мір з венграмі, засцярогшы ад небяспекі свае ўладанні на шкоду інтарэсам імперыі. Аднак прыход да ўлады ў Германіі Саксонскай дынастыі на чале з моцнымі каралямі Генрыхам Птушкаловам і Атонам Вялікім прывёў да паслаблення самастойнасці Баварыі і паступовага яе падпарадкавання цэнтральнай уладзе. У 947 годзе сын і спадчыннік герцага Бертольда Генрых Малодшы быў пазбаўлены прастола, які быў перададзены брату Атона I Генрыху I.