cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Клічаўскі раён
Транспарт
Праз раён праходзяць чыгунка Асіповічы — Магілёў, аўтадарогі на Беразіно, Бабруйск, Магілёў.
Алберт ван Аўватэр
Алберт ван Аўватэр (Aelbert van Ouwater, Albert van Ouwater; каля 1415, верагодна, Аўдэватэр недалёка ад Гаўды — каля 1475, ) — нідэрландскі мастак.
Біяграфія
Пра Альберта ван Аўватэра вельмі мала інфармацыі. Большая частка інфармацыі змяшчаецца ў «Кнізе пра мастакоў» Карэла ван Мандэра, у якой Аўватэр апісваецца пераважна як вядомы майстар пейзажа. Акрамя пейзажаў Аўватэр напісаў некалькі рэлігійных палотнаў, адно з якіх ідэнтыфікавана дзякуючы апісанню ў кнізе ван Мандэра. Гэта створанае ў 1450—1460 гг. «Уваскрэсенне Лазара», якое захоўваецца ў Берлінскай карціннай галерэі і да гэтага часу з’яўляецца адзінай карцінай, якая бясспрэчна належыць пэндзлю Аўватэра.
Нічога не вядома аб гадах навучання мастака. Мастацтвазнаўцы зыходзяць з таго, што пражываючы ў паўднёвых Нідэрландах, Аўватэр пазнаёміўся з творчасцю Яна ван Эйка, Петруса Крыстуса, Рагіра ван дэр Вейдэна і Дзірка Баўтса. Мяркуючы па «Уваскрашэнні Лазара», асаблівы ўплыў на творчую манеру Аўватэра аказаў менавіта Дзірк Баўтс, тыпізацыя фігур якога, рухальныя тыпы і адзенне намаляваных вельмі блізкія палатну з Берлінскай галерэі. Аўватэр быў выдатным каларыстам, які валодаў драбнюткімі нюансамі каляровай палітры і правіламі пабудовы перспектывы.
Кадміяванне
Кадміяванне - хіміка-тэхнічны спосаб паляпшэння антыкаразійнай устойлівасці металічных вырабаў, сутнасць якога заключаецца ў нанясенні на іх паверхню тонкага (10 — 25 мкм) пласта кадмію. Гэта дазваляе прадухіліць негатыўныя эфекты ўздзеяння марской вады і атмасфернай карозіі, у сувязі з чым кадміяванымі робяць найбольш адказныя дэталі авіяцыйнай і суднавай тэхнікі. Акрамя іх яно ўжываецца для апрацоўкі вырабаў, якія эксплуатуюцца ва ўмовах трапічнага клімату.
Як правіла, сам працэс кадміявання ажыццяўляецца з дапамогай вакуумных або электрахімічных тэхналогій з электралітамі на аснове простых соляў кадмію з калоіднымі дадаткамі. Калі апрацоўваны выраб мае складаную форму, то для яго кадміявання ўжываюцца рошчыны комплексных (часцей за ўсё — цыяністых) соляў.
Раман Фёдаравіч Унгерн фон Штэрнберг
Раман Фёдаравіч Унгерн фон Штэрнбрег (Роман Фёдорович У́нгерн фон Ште́рнберг, Robert von Ungern-Sternberg;, Грац — , Нованікалаеўск) — удзельнік Белага руху, дыктатар Манголіі.
У Грамадзянскай вайне прымаў удзел на баку Белага руху, камандуючы Інародчаскай коннай дывізіяй (пазней — Туземны конны корпус, Азіяцкая конная дывізія) у войсках атамана Сямёнава ў Забайкалле. Генерал-маёр (кастрычнік 1918), генерал-лейтэнант (не раней 1920, рэальнасць узвядзення ў гэты чын сумнеўная). Узнагароджаны Георгіеўскім крыжам Спецыяльнага Маньчжурскага атрада.
У 1920 Азіяцкая конная дывізія генерал-лейтэнанта Унгерна выступіла ў бок сталіцы Знешняй Манголіі Ургі (цяпер — Улан-Батар), заняты кітайскімі рэспубліканскімі войскамі. У руках у кітайцаў на становішчы заложніка знаходзіўся духоўны і свецкі кіраўнік Знешняй Манголіі — Багдо-гэгэн. Унгерн накіраваў на яго выратаванне атрад спецыяльнага прызначэння, які і выкраў палоннага з горада, занятага дзесяцітысячным войскам праціўніка. Пасля гэтага быў ажыццёўлены штурм, які скончыўся вызваленнем Ургі ў лютым 1921.
Багдо-гэген прысвоіў Унгерну тытулы цын-вана (сіяцельнага князя) і хана (звычайна даступны толькі чынгізідам па крыві), са званнем «Адрадзіўшы дзяржаву вялікі батор, камандуючы». Пасля гэтага Унгерн засяродзіў у сваіх руках фактычна ўсю поўнасць улады ў Манголіі і праявіў сябе як жорсткі дэспатычны ўладар, пачаўшы сваё кіраванне з разні, накіраванай супраць кітайскага і яўрэйскага насельніцтва мангольскай сталіцы, а таксама асоб, западозраных у «левых» настроях. 21 мая 1921 генерал-лейтэнант Унгерн выдаў загад № 15 «рускім атрадам на тэрыторыі Савецкай Сібіры», якім абвясціў аб пачатку паходу на савецкую тэрыторыю.
Нягледзячы на тое, што часцям Азіяцкай дывізіі ўдалося аблажыць Кяхту, а заходней — нават прадзерціся ўглыб Забайкалля, паход мая — чэрвеня 1921 скончыўся поўнай катастрофай. У жніўні 1921 Унгерн быў арыштаваны раней саюзным яму мангольскім атрадам і выдадзены бальшавікам.
15 верасня 1921 на паказальным працэсе ў Нованікалаеўску быў прызнаны вінаватым у барацьбе супраць савецкай улады, жорскасцях, тэроры і супрацоўніцтве з Японіяй і прысуджаны да смяротнага пакарання. У той жа дзень расстраляны.
Знаменка (Акмолінская вобласць)
Знаменка — сяло ў Ясільскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Знаменскай сельскай акругі. Код КАТА — 114851100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 851 чалавек (418 мужчын і 433 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 544 чалавекі (271 мужчына і 273 жанчыны).
Старынскі вялікі камень
Стары́нскі вялі́кі ка́мень — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння ў Беларусі. Размешчаны за 2,1 км на захад ад вёскі Прошкава Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Назва ад былога хутара Старына. Ахоўны статус нададзены ў 1996 годзе.
Апісанне
Шаравата-жоўты гнейс з пражылкамі кварцу і палявога шпату (да 10 см.). Даўжыня 3,9 м, шырыня 1,8 м, вышыня 1,6 м, у абводзе 9,1 м, аб’ём 11,2 м³, маса 30 тон. Прынесены ледавіком 20-15 тысяч гадоў назад са Скандынавіі.
Каўбаса
Каўбаса, таксама Кілбаса — харчовы прадукт, від каўбасных вырабаў, уяўляе сабой мясны фарш у кішачнай або штучнай абалонцы. Можа ўтрымліваць адзін або некалькі відаў мяса. Элемент еўрапейскай кухні.
Варана-вэнджаныя каўбасы
Спачатку вараць, а потым падвяргаюць вэнджанню. Утрымоўваюць больш спецый, чым вараныя каўбасы. У адрозненне ад вараных каўбас (у якіх фарш ўяўляе аднастайную масу) варана-вэнджаныя каўбасы могуць складацца з дробных кавалачкаў пэўнага памеру. У якасці дадаткаў выкарыстоўваюцца малако, вяршкі, мука, сала і крухмал.
Варана-вэнджаныя каўбасы ўтрымліваюць 10-17 % бялку, 30-40 % тлушчаў, іх энергетычная каштоўнасць — 350—410 ккал на 100 г, а тэрмін захоўвання ў халадзільніку — не больш за 15 сутак.
Ахенбах
А́хенбах (Achenbach) — нямецкае прозвішча.
Петрус Крыстус
Петрус Крыстус (нідэрл. Petrus Christus) (1410/1420, Барле — 1475/1476, ) — паўднёванідэрландскі (фламандскі) мастак, які працаваў у Бругэ з 1444 года. Таксама згадваецца пад імем Пітэр Крыстафсен.
Біяграфія
Петрус Крыстус быў адзіным прамым вучнем Яна ван Эйка. У апошнія гады жыцця майстра Петрус дапамагаў Яну ван Эйку і дарабіў некаторыя не завершаныя ім замовы. На стыль Крыстуса апроч ван Эйка аказалі ўплыў мастакі Рагір ван дэр Вейдэн і Рабер Кампен. Петрус атрымаў у спадчыну майстэрню Ван Эйка пасля яго смерці ў 1441 годзе і аказаў значны ўплыў на іншых майстроў бруггскай школы — Дзірка Баўтса і Гертгена тот Сінт Янса. У палотнах на рэлігійныя тэмы Крыстус не здолеў дасягнуць узроўню ван Эйка, аднак партрэты пэндзля Крыстуса дзякуючы характэрна прапрацаваным дэталям мімікі выглядалі вельмі жывымі. Петрус Крыстус быў першым фламандскім жывапісцам, які сур’ёзна прысвяціў сябе партрэтнаму жывапісу. Адным з яго шэдэўраў лічыцца «Партрэт дзяўчыны» з Берлінскай карціннай галерэі.
Нямецкая кухня
Нямецкая кухня — кухня народаў Германіі, мае шмат рэгіянальных асаблівасцей. Паняцце «Нямецкая кухня» аб'ядноўвае розныя стылі кулінарнага мастацтва, якія атрымалі распаўсюджанне ў Германіі. Багаццем арыгінальных страў у мясцовай кухні адрозніваюцца паўднёвыя раёны Баварыі і Швабіі.
Мясныя стравы
Асабліва папулярная ў Германіі свініна. Звычайны немец спажывае ў год 84 кг мяса. Германія славіцца вялікай колькасцю гатункаў каўбас. Лічыцца, што ў Германіі вырабляецца больш за 1500 розных відаў каўбас.
Гародніна
Гародніна ўжываецца ў складзе густых супах-пюрэ або ў адвараным выглядзе ў якасці гарніру. Пры гэтым найбольшая распаўсюджванне ў Германіі атрымалі морква, шпінат, гарох, боб і розныя гатункі капусты, акрамя гэтага ў нямецкай кухні часта выкарыстоўваюцца розныя гатункі салаты, памідоры і агуркі. Падсмажаныая цыбуля ўваходзіць у склад многіх мясных страў. Квашаная капуста лічыцца нацыянальным стравай Германіі. У англійскай мове нават выкарыстоўваецца запазычаная з нямецкай назва «Sauerkraut» (літаральна: кіслая капуста). З-за любові да квашанай капусты немцы атрымалі жартаўлівую мянушку «Krauts».
Хлеб
У Германіі налічваецца каля 300-600 розных гатункаў хлеба, пачынаючы ад белага хлеба з пшанічнай мукі і «шэрага» хлеба (ням. Graubrot) і сканчаючы «чорным» хлебам (на самай справе ён цёмна-карычневы) жытні хлеб (ням. Schwarzbrot). Большасць відаў хлеба робіцца з пшанічнай і жытняй мукі (адсюль ням. Mischbrot, змяшаны хлеб), пумпернікель, часам з даданнем насення сланечніка або гарбуза.
Хлеб з'яўляецца важнай часткай нямецкага сталавання, яго, як правіла, ядуць на сняданак і ў складзе бутэрбродаў увечары, у рэдкіх выпадках з'яўляецца часткай гарніру. Пра важнасць хлеба ў нямецкай кухні сведчаць і такія словы, як ням. Abendbrot (вячэра, літаральна «вячэрні хлеб»), і ням. Brotzeit (другі сняданак ці падвячорак, літаральна «хлебны час»).
Напоі
Піва ў Германіі карыстаецца паўсюднай папулярнасцю. У большасці раёнаў краіны самым папулярным гатункам піва з'яўляецца Пільзнер, аднак жыхары Паўднёвай Германіі (асабліва баварцы), аддаюць перавагу іншым гатункам піва - лагер, або пшанічнае піва. У шэрагу рэгіёнаў вырабляюцца ўласныя гатункі мясцовага піва, напрыклад, па ніжнім цячэнні Рэйна - цёмны альтбір або кёльш (ням. Kölsch) у горадзе Кёльн. З 1990 года ў аб'яднанай Германіі атрымаў распаўсюджванне гатунак піва з Усходняй Германіі - Шварцбір (ням. Schwarzbier (чорнае піва). Папулярныя таксама змешаныя напоі, напрыклад, піва з ліманадам (ням. Radler). Шнапс таксама з'яўляецца папулярным напоем у немцаў.
NGC 3376
NGC 3376 (іншыя абазначэнні — UGC 5891, MCG 1-28-7, ZWG 38.13, KARA 443, NPM1G +06.0259, PGC 32231) — галактыка ў сузор’і Секстант.
Адміністрацыйны падзел Польшчы
Адміністрацыйны дзяленне Польшчы трохузроўневае: краіна падзяляецца на ваяводствы, ваяводствы — на паветы, паветы — на гміны.
У 1999 годзе ўведзены новы адміністрацыйны падзел. Цяпер у Польшчы 16 ваяводстваў, 379 паветаў (65 гарадскіх + 314 сельскіх), і 2478 гмінаў (307 гарадскіх + 582 сельска-гарадскіх + 1589 сельскіх). Папярэдняя адміністрацыйная рэформа была праведзеная 1 чэрвеня 1975 года, тады краіна падзялялася на ваяводствы (49) і гміны.
У 1946 годзе адбыўся першы пасляваенны адміністрыцыйны падзел, узнікла 14 ваяводстваў і 2 вялікія гарады (як самастойныя адзінкі): Варшава — сталіца дзяржавы, і Лодзь. ваяводствы падзяляліся на 299 паветаў, у тым ліку 29 гарадскіх. Паветы падзяляліся на гміны, які было болей за 3000.
Найбуйнейшым стала Пазнаньскае ваяводства — 39,2 тыс. км², а самым малым — Гданьскае — 10,7 тыс. км².
Болей за ўсё жыхароў налічвала Сілезскае (Шлёнскае) ваяводства — 2,823 млн чал., а менш за ўсё — Ольштынскае — 352 тыс. чал.
У 1950 годзе ўзнікла 3 новыя ваяводствы з цэнтрамі ў Кашаліне, Зялёнай Гуры і Аполе. Гэты адміністрацыйны падзел захаваўся парктычна без змяненняў да 31 мая 1975 года.
З 1 чэрвеня 1975 года ліквідаваліся паветы і адміністрацыйная структура змянялася з трохступеньчатай на двухступеньчатую. Было створана 49 ваяводстваў, у тым ліку 3 у агламерацыях: у Варшаве, Лодзі і Кракаве. Мінімальнымі адміністрацыйнымі адзінкамі сталі 2345 гмінаў і 814 гарадоў, і нават асобныя раёны некаторых буйных гарадоў.
З 1 студзеня 1999 году ўступіў у сілу новы трохступеньчаты адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел, які абапіраецца на ваяводствы, паветы і гміны.
На канец снежня 1999 году ў Польшчы пражывала каля 38 млн 654 тыс. чалавек. Сярэдняя шчыльнасць насельніцтва складала 124 чалавекі на 1 км².
Белаазёрск
Бе́лаазё́рск — горад раённага падпарадкавання ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Размешчаны за 27 км ад горада Бяроза каля возера Белае, за 136 км ад Брэста і 33 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская на лініі Мінск—Брэст. Насельніцтва — 12 421 чалавек (2017).
Гісторыя
Узнік у 1958 годзе на месцы в. Ніўкі ў сувязі з будаўніцтвам Бярозаўскай ДРЭС. Першы прамысловы ток станцыя дала ў 1961 годзе. Магутнасць 920 тыс. кВт. У 1967 годзе пушчаны апошні 6-ы блок (на пачатку 1970-х г. ДРЭС выпрацоўвала 22,96 млрд кВт гадз.).
З 12 студзеня 1960 года рабочы пасёлак Бярозаўскі, цэнтр Бярозаўскага пасялковага Савета, у склад якога былі перададзены вёскі скасаванага Ніўкаўскага сельсавета. Сюды былі пракладзены шаша ад Бярозы, чыгуначная лінія да станцыі Бронная Гара. З 25 чэрвеня 1960 года рабочы пасёлак Белаазёрск, цэнтр Белаазёрскага пасялковага Савета. З 15 студзеня 1963 года пасёлак абласнога, з 27 студзеня 1965 года — раённага падпарадкавання. У 1962—1963 гг. у сувязі з павелічэннем магутнасці ДРЭС праект забудовы пасёлка перапрацаваны ў бок значнага пашырэння яго межаў. У 1966 годзе створана ПТВ-82. 3 16 верасня 1970 года — горад раённага падпарадкавання.
15 сакавіка 1971 года ўтвораны Белаазёрскі сельсавет.
З 1991 года горад у незалежнай Беларусі.
Інфраструктура
ПТВ-82 электрамеханікаў, 3 сярэднія і музычная школы, філіял Бярозаўскай дзіцяча-юнацкай спартыўнай школы, 5 дашкольных устаноў, Палац культуры энергетыкаў, Дом піянераў і школьнікаў, бальніца (на 330 ложкаў), паліклініка, 2 бібліятэкі, кінатэатр.
Крыварожскі метратрам
Крыварожскі хуткасны трамвай (Криворізький швидкісний трамвай) — пазавулічная хуткасная гібрыдная лёгкарэйкавая транспартная сістэма ў Крывым Рогу Днепрапятроўскай вобласці. Мае дзве лініі, на якіх пракладзена чатыры маршруты. Налічвае 11 станцый, чатыры з якіх — падземныя. Лініі пабудаваны па стандартах метрапалітэна, але як рухомы састаў выкарыстоўваюцца трамвайныя вагоны, а не цягніка метро. Адзінае месца ў краіне, дзе ўзаконены левабаковы рух. Эксплуатуецца камунальным прадпрыемствам «Хуткасны трамвай».
Савецкі перыяд
Другая чарга была адкрыта з спазненнем праз частыя затапленні тунэляў грунтавымі водамі і фінансавым крызісам канца 1980-х. 13 лютага 1988 года адкрылі станцыю «Дом Саветаў» з аднакалейным рухам да яе ад «Дзяржынскай». 2 мая 1989 года другая чарга пачала дзейнічаць пасля адкрыцця станцый «Дзяржынская», «Праспект Металургаў» і «Кальцавая», збудаванні старой станцыі «Дзяржынская» былі дэмантаваныя.
У часы незалежнасці
Будаўніцтва трэцяй чаргі вялося ў часы незалежнасці Украіны, пачынаючы з 1992 года. Нягледзячы на складанае эканамічнае становішча, станцыі гэтага ўчастка таксама будаваліся па стандартах метрапалітэна. 26 кастрычніка 1999 года з удзелам Прэзідэнта Украіны Леаніда Кучмы адбылося адкрыццё толькі двух станцый («Індустрыяльная» і «Зарэчная») з пяці, запланаваных у трэцяй чарзе. Пасля ўвядзення ў эксплуатацыю новага ўчастка станцыя «Плошча Працы» апынулася размешчанай у баку ад галоўнай лініі (хоць і ў непасрэднай блізкасці ад яе). У сувязі з гэтым быў уведзены падзел маршрутаў на № 1 («Кальцавая» — «Плошча Працы») і № 2 («Кальцавая» — «Зарэчная»). 19 чэрвеня 2000 года адкрылі станцыю «Электразаводская», 19 мая 2001 года — «Гарадская бальніца». Станцыя «Воўнапрадзільная» была закансервавана ў 2001 годзе праз тое, што побач з ёй няма жылой забудовы. У 2003 годзе быў уведзены новы лагатып: чырвоныя літары «ШТ» (скарочана ад украінскай назвы «швидкісний трамвай») на белым фоне замянілі на зялёную «М» (скарочана ад «метратрам»).
Рашэннем гарадскога савета ад 28 лютага 2007 станцыі «Кастрычніцкая» было прысвоена новая назва — «Станцыя імя Гутоўскага» у гонар Рыгора Гутоўскага — апошняга савецкага мэра Крывога Рога, падчас якога ў горадзе было пабудаваны і адкрыты метрапалітэн. У 2012 годзе пачалася інтэграцыя хуткаснага трамвая да трамвайнай сеткі, 25 мая, напярэдадні дня горада, адбылося ўрачыстае адкрыццё новай трамвайнай лініі. У раёне былой станцыі «Кальцавая» (якая была зачынена, а шлях — разабраны) на месцы гейта была збудаваная лінія, якая дазваляе ажыццяўляць выезд хуткаснага трамвая на лінію гарадскога трамвая. Хуткасны трамвай пайшоў па лініі гарадскога трамвая да прыпынку «Кальцо КМК», у маршруце з’явілася 4 новых прыпынку. Такая перабудова мела як прыхільнікаў так і незадаволеных сярод крыварожцаў. Першыя задаволеныя магчымасцю дабрацца прахадной камбіната без перасадак; другія — вінавацяць немэтазгоднасці расходавання сродкаў (₴ 3800000. ~ $ 250 тыс.) на такую нязначную мадэрнізацыю, а таксама папракаюць запаволеннем руху хуткасных трамваяў, і магчымасцю іх хутчэйшага зносу і псуты. Ужо ў дзень адкрыцця лініі з рухомым складам хуткаснага трамвая на лініі гарадскога трамвая адбылося некалькі паломак і праблем руху. Аварыі на лініі здараюцца даволі часта.
У жніўні 2012 года была адноўлена праца станцыі «Кальцавая» — цяпер пасадка і высадка пасажыраў ажыццяўляецца адначасова на адной, новазбудаваныя платформе. Ўведзена маршрут № 3 («Зарэчная» — «Кальцо КМК»), маршруты № 1 і № 2 пачалі курсіраваць па сваім старым напрамках. Акрамя таго, здзейсніць пасадку на «Кальцавой» можна толькі на маршруты № 1 і № 2, а маршрут № 3 праходзіць міма станцыі. 2016 га, пасля прыняцця закона аб дэкамунізацыі, былі змененыя назвы трох станцый: «Імя Гутоўскага» стала «Сонечнай»; «Плошча Арцёма» было зменена на «Вячэрні Бульвар»; станцыя «Дзяржынская» стала «Мудроная».
Рухомы састаў
У Крыварожскім метрапалітэне выкарыстоўваюцца трамвайныя вагоны. Гэта з’яўляецца адным з асноўных аргументаў пра тое, што сістэма не з’яўляецца метрапалітэнам. Аднак, вядомы даследчык метро Роберт Швандль не вылучае такі крытэрый класіфікацыі. Самымі шматлікімі з’яўляюцца вагоны Tatra T3. У 1986 годзе было набыта 15 вагонаў мадыфікацыі Tatra T3SU (№ 001—015), у 1987 годзе яшчэ 35 (№ 016—050). За фінансавага крызісу, у 1993 годзе было набыта не новыя вагоны, а выкарыстоўваюцца — 2 Tatra T3SU з Запарожжа (№ 051—052) і 11 адрамантаваных Tatra T3 з Прагі (№ 053—063). Апошнія мелі змененую сістэму ацяплення, вялікія люстэркі задняга выгляду, па адным сядзення ў кожным шэрагу і большая колькасць поручняў. Пасля вялікія люстэркі задняга выгляду пачалі ўсталёўваць і на іншых вагонах. Усе Крыварожскія Tatra T3 трохдзверныя; у пярэдняй маршрутапаказальніках убудавана дадатковая трэцяя фара. З 2005 года вагоны № 001—047 і № 064—066 былі мадэрнізаваны на Tatra T3R.P Дарніцкім трамвайным дэпо ў Кіеве. У 2005 годзе там жа шляхам злучэння двух вагонаў Tatra T3 з дапамогай нізкападлогавай секцыі быў створаны вагон Tatra KT3UA № 067, а ў 2009 годзе быў створаны аналагічны вагон № 068 з былых № 051 і № 052.
Трамваі курсіруюць па адным або счэпленымі па два. У маі 2012 года трамваі счэпленыя з 3-х вагонаў былі раз’яднаныя, бо не маглі манеўраваць на лініі гарадскога трамвая.
Аплата праезду
Аплата праезду ажыццяўляецца жэтонамі, якія апускаюцца ў турнікеты пры ўваходзе на станцыі метро. Жэтоны прадаюцца ў касах на кожнай станцыі. У савецкі час замест жэтонаў выкарыстоўваліся манеты наміналам 5 капеек. Аўтаматы для размену дробязі захаваліся на станцыі «Дом Саветаў». Падчас інфляцыі пачатку 1990-х выкарыстоўвалі квіткі. У канцы 1990-х на жэтоны наносілася рэклама банка «INKO». Пасля яго закрыцця іх вывелі з абарачэння, але пасля зноў ўвялі з-за зношанасці небрэндаваных жэтонаў.
У снежні 2016 кошт праезду складаў 2,50 украінскія грыўні.
Артэмізія Джэнтылескі
Артэмізія Джэнтылескі (Artemisia Gentileschi, Artemisia Lomi, 8 ліпеня 1593, Рым - каля 1653, Неапаль) — італьянская мастачка.
Балтасар Кармакур
Балтасар Кармакур (Baltasar Kormákur; нар. 27 лютага, 1966) — ісландскі прадзюсар і рэжысёр. У намінацыі на лепшыя фільмы: «101 Рэйк’явік» (паводле аднайменнага рамана Халгрымура Хельгасана), «The Sea», «A Little Trip to Heaven».
Валенсія (правінцыя)
Валенсія (Valencia, València) - правінцыя на ўсходзе Іспаніі ў складзе аўтаномнай супольнасці Валенсія. Адміністрацыйны цэнтр - горад Валенсія.
Геаграфія
Тэрыторыя 10763 км ² (20-е месца сярод правінцый краіны). Частка правінцыі на поўнач ад асноўнай тэрыторыі з'яўляецца эксклавам, акружаны правінцыямі Куэнка і Тэруэль.
Жан-Батыст Лепрэнс
Біяграфія
Лепрэнс вывучаў жывапіс у родным горадзе Мец. У 1750 годзе адправіўся ў Парыж, дзе стаў адным з лепшых вучняў жывапісцаў Франсуа Бушэ і Жазефа-Мары В’ена. Раннія працы Лепрэнса ў выбары тэм, сюжэтаў і манеры падобныя да твораў яго настаўнікаў. У 1752 годзе Лепрэнс ажаніўся з багатай дзяўчынай Гіпон, якая была амаль удвая старэйшая за яго. У 1756 годзе бег ад яе ў Італію, а праз два гады ў Расію.
У 1758 годзе Лепрэнс па запрашэнні І. І. Шувалава прыбыў у Расію (спачатку ў Санкт-Пецярбург, а затым у Маскву, дзе знаходзіліся два яго браты і сястра) разам з групай мастакоў для працы ў толькі што створанай імператрыцай Лізаветай Пятроўнай Расійскай Акадэміі мастацтваў. Лепрэнс пражыў у Расіі пяць гадоў, працаваў у Санкт-Пецярбургу і Маскве, падарожнічаў па Фінляндыі, Літве і Сібіры (некаторыя даследчыкі лічаць, што Лепрэнс дабраўся толькі да Казані). Лепрэнс з’ехаў з Расіі ў маі 1762 года, пабываўшы па шляху ў Ліфляндыі. Вярнуўся ў Парыж у снежні 1763 года з шырокай калекцыяй малюнкаў, якія ён выкарыстоўваў для карцін і гравюр.
У 1765 годзе Ж.-Б. Лепрэнса абралі правадзейным членам Каралеўскай акадэмія жывапісу і скульптуры ў Парыжы. Сярод яго вядомых вучняў быў Жан Прудом. Сястра Ж.-Б. Лепрэнса была замужам за граматыкам, аўтарам падручніка па рускай мове Ж.-Б. Ж. Шарпанцье.
Вал (механічная дэталь)
Паводле прызначэння і ўмоў работы адрозніваюцца валы: карэнныя (якія бываюць прамыя, крывашыпныя і каленчатыя), якія перадаюць і ўспрымаюць работу рухавіка; перадатачныя (якія адначасова і вядзёныя, і вядучыя); трансмісійныя (перадаюць вярчальныя намаганні ад рухавіка рабочым органам машыны); контрпрыводныя (мяняюць колькасць абаротаў вядзёных валоў).
Паводле канструкцыі адрозніваюцца гладкія, дзе ўвесь вал мае сячэнне аднолькавай формы і памераў; фасонныя (у т.л. размеркавальныя, карданныя і інш.), дзе вал мае рознае папярочнае сячэнне; фланцавыя (: фланец); гнуткія, якія перадаюць вярчальнае намаганне пад рознымі вугламі. Таксама адрозніваюцца суцэльныя і пустацелыя (аблегчаныя).
Адніманне
Адніма́нне (адыма́нне) - арыфметычная аперацыя, якая выконваецца над дзвюма лікамі (памяншаемым і аднімаемым) і палягае ў знаходжанні ліка, які ў выніку складання з аднімаемым дасць памяншаемае. Такім чынам, адніманне — гэта аперацыя, адваротная да складання.
Менш фармальна, сутнасць аднімання палягае ў адказе на пытанне «колькі застанецца ад першага, калі ад яго адняць другое?» Неабходнасць аднімання лагічна ўзнікае тады, калі трэба знайсці частку ад цэлага, маючы вядомае цэлае і іншую частку. Пры гэтым цэлае будзе памяншаемым, а вядомая частка — аднімаемым. Напрыклад,
Адніманне абазначаецца знакам «−» (мінус), які ставіцца між дзвюма аперандамі. Напрыклад, запіс «A − B» абазначае «адняць B ад A» або «рознасць A і B». Запіс «A − B = C» азначае: лік C ёсць рознасцю лікаў A і B.
Маючы на ўвазе вызначэнне аднімання,
A + B = C => C − A = B, C − B = A
Адпаведна,
A − B = C => B + C = A, A − C = B
На мностве натуральных лікаў аперацыя аднімання вызначаная толькі для памяншаемых, большых за аднімаемае. Іншымі словамі, аднімаць можна меншае ад большага, але не наадварот.
Падобна да складання, адніманне шматзначных лікаў можна звесці да аднімання некалькіх адназначных лікаў шляхам паразраднага аднімання з пазыкай. Вынік аднімання разрадаў будзе значэннем гэтага ж разрада рознасці; пры гэтым, калі адпаведны разрад памяншаемага меншы за гэты ж разрад аднімаемага, яго павялічваюць на 10, «пазычаючы» адзінку ў старэйшага разрада. Гэтую пазыку трэба ўлічыць пры адніманні старэйшых разрадаў, адняўшы 1 ад выніка іх аднімання.
Алгарытм аднімання шматзначных лікаў наступны:
2) выканаць адніманне наступных разрадаў (дзесяткаў). Калі трэба, выканаць пазыку ў старэйшага разрада. Калі была пазыка з малодшага разрада, паменшыць вынік яшчэ на 1. Вынік запісаць у адпаведны разрад рознасці
Пры ручным адніманні памяншаемае для зручначці запісваюць над аднімаемым, так, каб аднолькавыя разрады аказаліся ў адным стоўпчыку. Адзінку, якая пазычаецца ў старэйшага разрада, запісваюць над памяншаемым або проста запамінаюць.
Напрыклад,
Такое адніманне называюць адніманнем «у стоўпчык».
Дом Багародзіцы (Эфес)
Дом Багародзіцы — размешчаны ў Эфесе (Турцыя) невялічкі будынак VII стагоддзя н.э. з сутарэннем I стагоддзя н.э., які ў канцы XIX стагоддзя каталіцкія місіянеры сталі атаясамляць з домам, у якім жыла маці Ісуса Хрыста Дзева Марыя.
Паводле падання, у Эфес Найсвяцейшая Дзева Марыя выправілася ў 43 годзе разам з апосталам Янам Багасловам, падчас ганення Ірада на хрысціян. Але незадоўга да свайго шчаснага Успення Найсвяцейшая Дзева Марыя зноў прыбыла ў Іерусалім, дзе і адбылося Успенне.
У 1950 годзе будынак быў адбудаваны і ператвораны ў капліцу. Нягледзячы на тое, што Ватыкан афіцыйна не прызнаў будынак домам Багародзіцы, яго наведалі папы Павел VI (у 1967 годзе), Ян Павел II (1979) і Бенедыкт XVI (2006).
NGC 3377
NGC 3377 (іншыя абазначэнні — UGC 5899, MCG 2-28-9, ZWG 66.16, PGC 32249) — эліптычная галактыка (E5) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аркадны аўтамат
Аркадны аўтамат (arcade machine, coin-op) — стойка з апаратурай для запуску гульняў, звычайна, якія ўсталёўваюцца ў грамадскіх месцах, гульнявых залах і г. д. Многія вядомыя камп’ютарныя гульні ўпершыню з’явіліся на гульнявых аўтаматах і толькі праз некаторы час былі на прыстаўкі і хатнія камп’ютары. З іншага боку, гульнявыя аўтаматы часам збіраюцца на аснове звычайных камп’ютараў і гульнявых прыставак.
Яльтай (Ясільскі раён)
Яльтай — сяло ў Ясільскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Знаменскай сельскай акругі. Код КАТА — 114851200.
Аркадны аўтамат
«Залатое стагоддзе» аркадных відэагульняў звычайна вызначаецца як перыяд з канца 1970-х і да сярэдзіны 1980-х гадоў. За выключэннем кароткага адраджэння ў пачатку 1990-х, аркадная індустрыя на Захадзе ў цэлым прыйшла ў заняпад. Яна не змагла супрацьстаяць рынку хатніх гульнявых прыставак, такіх як «PlayStation», «Xbox» і «Nintendo», якія павялічвалі свае графічныя і гульнявыя магчымасці і змяншалі кошт. На Усходзе індустрыя аркадных гульняў усё яшчэ ўтрымлівае свае пазіцыі.
Яльтай (Ясільскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 144 чалавекі (72 мужчыны і 72 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 9 чалавек (4 мужчыны і 5 жанчын).
Васіль Дзянісавіч Старычонак
Васіль Дзянісавіч Старычо́нак (, вёска Луцішча, Крупскі раён, Мінская вобласць) — беларускі мовазнавец, літаратуразнавец. Доктар філалагічных навук (1998).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1976). З 1976 года ў Інстытуце мовазнаўства АН БССР, з 1980 — у Беларускім педагагічным універсітэце імя М. Танка (з 1998 прафесар, з 2001 — дэкан факультэта).
Сасіска
Сасіска (ад saucisse) — каўбасны выраб, вырабляецца са здробненага (пракручанага) варанага мяса жывёл або птушкі (або яго заменнікаў). Па сутнасці, уяўляе сабой маленькую каўбаску, аднак у адрозненне ад звычайнай каўбасы звычайна ўжываецца ў ежу пасля тэрмічнай апрацоўкі (варэння, смажання). Блізкімі да такіх разнавіднасцяў каўбасных вырабаў з'яўляюцца шпікачкі. Тоўстая кароткая сасіска вядомая як сардэлька. Сучасныя сасіскі вынайшаў мяснік Іаган Ланер (1772-1845), які пераехаў з Франкфурта ў Вену, 13 лістапада 1805 года. Пытанне аб тым, хто менавіта вынайшаў сасіскі, з'яўляецца старой спрэчкай паміж гарадамі Франкфурт і Вена. У Франкфурце сасіскі вырабляліся са сярэднявечча, але ў венскіх сасісках ўпершыню выкарысталі сумесь ялавічыны і свініны - рэцэптура, па якой вырабляюцца сучасныя сасіскі. Сасіскі сталі асноўным інгрэдыентам венскай і нямецкай кухні.
Эліазар Маркавіч Гельштэйн
Эліазар Маркавіч Гельштэйн (Элиазар Маркович Гельштейн;,  — , ) — савецкі вучоны ў галіне тэрапіі. Доктар медыцынскіх навук (1935), прафесар (1935). Заслужаны дзеяч навукі РСФСР (1942).
Біяграфія
Скончыў у 1919 г. медыцынскі факультэт 1-га МДУ. У 1920—1952 гг. працаваў у 2-м МДУ (2-м ММІ): ардынатар, асістэнт тэрапеўтычных клінік (1920—1931), прафесар, загадчык факультэцкай тэрапеўтычнай клінікай (1931—1941, 1944—1952). У гады Вялікай Айчыннай вайны (1941—1944) — галоўны тэрапеўт Ленінградскага фронту; вярнуўся ў Маскву цяжка хворым (Блакадная гіпертанія, аліментарная дыстрафія). Увосень 1952 г. у сувязі з так званай справай лекараў падвергнуўся партыйна-грамадскаму асуджэнню, у пачатку 1953 г. быў арыштаваны. Пасля вызвалення ў красавіку 1953 года па стане здароўя не змог вярнуцца да педагагічнай дзейнасці; вёў кансультатыўную працу ў бальніцах Масквы.
Быў членам праўлення Усесаюзнага і намеснік старшыні Маскоўскага тэрапеўтычных таварыстваў, сурэдактар ​​падзелу ваенна-палявой тэрапіі «Энцыклапедычнага слоўніка ваеннай медыцыны», намеснік галоўнага рэдактара часопісаў «Клінічная медыцына» і «Тэрапеўтычны архіў».
Себхат Нега
Себхат Нега (нар. у 1935, Адуа, Эфіопія) — тыграйска-эфіопскі палітык і дзяржаўны дзеяч, удзельнік грамадзянскай вайны, паплечнік Мелеса Зенаўі, галоўны ідэолаг НФВТ. Адзін з заснавальнікаў Народнага фронту вызвалення Тыграя. У 1991—2010 гг. з’яўляўся членам Палітбюро НФВТ. Адзін з найбольш уплывовых лідараў партыі. Да 2018 года займаў пасаду генеральнага дырэктара эфіопскага ўрадавага аналітычнага цэнтра. У 2020 годзе стаў адным з лідараў тыграйскага боку ў ваенна-палітычным канфлікце з эфіопскім урадам Абія Ахмеда Алі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Адуа ў 1935 годзе. Скончыў эканамічны факультэт, некаторы час працаваў у Міністэрстве фінансаў Эфіопіі, у 1976 годзе сышоў у падполле, стаўшы актывістам эфіопскай узброенай апазіцыі. Удзельнічаў у грамадзянскай вайне ў Эфіопіі.
У 1970-я і 1980-я гады стаў адным з заснавальнікаў НФВТ і Марксісцка-ленінскай лігі Тыграя (МЛЛТ), чыя ідэалогія грунтавалася на марксізме, хаджаізме і тыграйскім нацыяналізме. Падчас узброенай барацьбы супраць ДЭРГ Себхат фактычна кантраляваў фінансы НФВТ, будучы кіраўніком дабрачыннага фонду аднаўлення Тыграя (будучы EFFORT) і эканамічнага камітэта партыі. У 1991 годзе, пасля звяржэння ваеннага рэжыму ў Эфіопіі, стаў адным з галоўных функцыянераў урада Мелеса Зенаўі, не займаючы пры гэтым ніякіх ключавых дзяржаўных пастоў. Себхат Нега стаў галоўным ідэолагам НФВТ, а таксама кіраўніком эканамічнага Дэпартамента кіруючага Рэвалюцыйна-дэмакратычнага фронту эфіопскіх народаў. У 2001 годзе стаў выканаўчым дырэктарам EFFORT — даччынай арганізацыі НФВТ, якая кантралявала фінансавыя, транспартныя, гандлёвыя, прамысловыя, будаўнічыя і энергетычныя «партыйныя кампаніі». У 2010—2012 гг. пакінуў партыйныя пасады ў ЦК і Палітбюро НФВТ, узначаліўшы ўрадавы аналітычны цэнтр. Себхат страціў былы ўплыў і магутнасць пасля смерці прэм’ер-міністра Эфіопіі Мелеса Зенаўі, аднак працягваў заставацца адным з лідараў «фронту».
У 2020 годзе ў рэгіёне Тыграй ўспыхнула ўзброенае супрацьстаянне паміж НФВТ і урадам Абія Ахмеда Алі. На думку эфіопскіх уладаў, Себхат Нега быў адным з ініцыятараў нападу сіл паўстанцаў на базы Паўночнага камандавання эфіопскай федэральнай арміі ў пачатку лістапада 2020 года. Пасля ўзяцця сталіцы рэгіёну Тыграй Мэкэле ўрадавымі войскамі збег у горныя раёны Тыграя, дзе хаваўся ў сховішчах НФВТ. 8 студзеня 2021 года Себхат Нега быў арыштаваны ў сваім горным прытулку ў выніку спецаперацыі федэральнай арміі Эфіопіі, разам з ім былі затрыманыя яго жонка і некалькі афіцэраў тыграйскіх сіл.
8 студзеня 2021 была праведзена спецаперацыя ўрадавых сіл у раёне Кола Тэмбеін, у выніку якой Себхат Нега быў арыштаваны. У ходзе мерапрыества былі таксама арыштаваны два палкоўнікі тыграйскіх войскаў і жонка Себхата, а некалькі яго целаахоўнікаў і жанчына-актывістка НФВТ былі забіты ў перастрэлцы з урадавай арміяй.
Тэктанічны вал
Тэктанічны вал — выцягнутая пакатая антыклінальная складка ў асадкавых пародах платформавага чахла. Даўжыня да некалькіх соцень кіламетраў, шырыня некалькі дзясяткаў кіламетраў. Утвараюцца пераважна над разрыўнымі парушэннямі крышталічнага фундаменту ў выніку дыферэнцыраваных рухаў яго асобных блокаў і дэфармацыі больш пластычных пародаў асадкавага чахла.
Прыклады : Рэчыцкі вал і іншыя тэктанічныя валы ў Прыпяцкай упадзіне, Дона-Мядзведзіцкі вал на поўдні, Вяцкі і валы на ўсходзе Усходне-Еўрапейскай платформы.
NYSE Composite
NYSE Composite — адзін з самых папулярных фондавых індэксаў у свеце.
Ён адлюстроўвае змены ў курсе ўсіх акцый, якія катыруюцца на Нью-Ёркскай фондавай біржы і ўключаюць у сябе больш 2000 найбуйнейшых кампаній зарэгістраваных як у ЗША, так і ў іншых краінах, з агульнай капіталізацыяй больш 20 трыльёнаў долараў.
Таму NYSE Composite можа служыць зручным паказчыкам стану эканомікі ЗША.
Разлік індэксу
Індэкс NYSE Composite уяўляе сабою сярэдні кошт акцыі на біржы і вымяраецца ў доларах. У той час як індэксы сямейства Dow Jones вымяраюцца не ў доларах, а ў пунктах.
Лангватн
Лангватн (Босаяўрэ, нарв. Vaggatem, с.-саамск. Boršejávri) — возера на мяжы Нарвегіі і Расіі ў даліне ракі Паз. Адміністрацыйна ўваходзіць у Мурманскую вобласць Расіі і камуну Сёр-Варангер Нарвегіі. Плошча 16,4 км², з іх 8,11 ў Расіі. Размешчана на вышыні 51,9 м над узроўнем мора. З’яўляецца падпорышчам для Скугфоскай ГЭС.
Іаган Георг Ланер
Іаган Георг Ланер (Johann Georg Lahner;, Гасельдорф, Свяшчэнная Рымская імперыя - , горад Вена, Аўстрыйская імперыя) — вынаходнік венскіх сасісак.
Высокагарадзецкі сельсавет
Высокагарадзе́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Талачынскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Высокі Гарадзец.
Уза (рака)
Даўжыня ракі 76 км. Плошча вадазбору 944 км². Пачынаецца за 1,2 км у напрамку на паўднёвы захад ад вёскі Бярозаўка Буда-Кашалеўскага раёна, упадае ў Сож на ўскраіне аграгарадка Бабовічы Гомельскага раёна. Працякае па Прыдняпроўскай нізіне. Даліна ракі трапецападобная, шырынёй 0,6—1,5 км. Пойма адсутнічае ў верхнім і ніжнім цячэнні, у астатняй частцы двухбаковая, шырынёй 200—700 м. Рэчышча каналізаванае. Берагі ракі стромкія, вышынёй да 3,5 м.
На рацэ размешчаны
Гарадскі пасёлак Уваравічы. Аграгарадкі: Бабовічы, Цярэнічы. Вёскі:, Уза, Прыбар, Галееўка, Целяшы, Іванаўка, Пянчын.
Алег Міхайлавіч Рапаў
Алег Міхайлавіч Рапаў (, Рыбінск —, Масква) — правадзейны член РАЕН (1996).
Скончыў гістарычны факультэт МДУ (1963), доктар гістарычных навук (1990), прафесар кафедры гісторыі Расіі да XIX ст. гістарычнага факультэта (1992). Член Рускага гістарычнага таварыства (1989) і Усерасійскай асацыяцыі медыевістаў і гісторыкаў ранняга новага часу (1992). Член-карэспандэнт Міжнароднай славянскай акадэміі навук, адукацыі, мастацтваў і культуры (1993).
Кірункі навуковай дзейнасці: палітычная і сацыяльна-эканамічная гісторыя Русі IX—XIII ст., гісторыя старажытнарускага горада, гісторыя прыняцця хрысціянства Руссю, храналогія рускага летапісання. Тэма кандыдацкай дысертацыі: «Феадальнае землеўладанне ў дамангольскай Русі». Тэма доктарскай дысертацыі: «Руская царква ў IX — першай траціне XII стст. Прыняцце хрысціянства».
Чытаў агульны курс лекцый «Гісторыя Расіі з найстаражытных часоў да канца XVIII ст.» і спецкурсы «Хрышчэнне Русі», «Уладзімір Вялікі і яго час». Вёў спецсемінары «Замежныя крыніцы па гісторыі Русі», «Палітычная гісторыя Русі ў эпоху феадальнай раздробленасці».
Аўтар больш за 70 навуковых прац. Асноўныя працы: «Княжыя ўладанні на Русі ў X — першай палове XIII ст.» (1977), навучальны дапаможнік «Матэрыялы па гісторыі СССР. Для семінарскіх і практычных заняткаў. Вып. 1. „Найстаражытныя дзяржавы на тэрыторыі СССР“» (сааўт., 1985), «Увядзенне хрысціянства на Русі» (сааўт., 1987), «Руская царква ў IX — першай траціне XII ст. Прыняцце хрысціянства» (1988).
Навасёлкі (Навасёлкаўскі сельсавет, Кобрынскі раён)
Навасё́лкі (, Новосёлки) — аграгарадок у Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Цэнтр Навасёлкаўскага сельсавета.
Чэмпіянат свету па снукеры 2012
Чэмпіянат свету 2012 (World Snooker Championship 2012, таксама вядомы як Betfred.com World Snooker Championship 2012 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 21 красавіка па 7 мая 2012 году на арэне «Крусібл», у Шэфілдзе, Англія. Турнір стаў 78-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе. Кампанія Betfred у чарговы раз спансавала чэмпіянат свету. Прызавы фонд турніру склаў £1,152,500, з якіх £250,000 атрымаў пераможца.
Герард дэ Лерэс
Герард дэ Лерэс (нідэрл.: Gerard de Lairesse або Жэрар дэ Лерэс, фр.: Gérard de Lairesse,,  — , ) — нідэрландскі мастак, гравёр, тэарэтык мастацтва.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Льежы і быў другім сынам мастака Рэнье дэ Лерэса (1597—1667). Ён вывучаў мастацтва ў свайго бацькі, а з 1655 года ў Бертоле Флемаля. Сфарміраваўся пад уплывам фламандскай школы. Выпрабаваў уплыў Рэмбранта, ад якога адышоў у бок класіцызму. Лерэс адпрэчыў мастацтва Рэмбранта. Класіцыст Лерэс не прызнаваў мастацтва, у якім не знаходзіў залежнасці ад твораў антычных ці вялікіх італьянскіх майстроў. Ён працаваў у Кёльне і Экс-ля-Шапель для Максіміліяна Генры Баварскага з 1660 года. Ажаніўся з Мары Салме ў Візе. У 1664 г. муж і жонка пасяліліся ва Утрэхце, дзе ў красавіку 1665 года хрысцілі свайго сына. У 1667 г. пераехалі ў Амстэрдам. З 1676 па 1683 год дэ Лерэс ствараў карціны ў якасці ўпрыгожванняў для палаца Сустдзейк. У 1684 годзе ён пераехаў у Гаагу і адпрацаваў там год. У 1685 годзе ён пісаў працы для палаца Хэт Лоа. Быў надзвычай модны ў багатых дамах Амстэрдама і Гаагі.
Пакутаваў на спадчынны сіфіліс, аказаўся знявечаны, да 1690 г. аслеп. Напісаў уплывовы сярод мастакоў дапаможнік «Асновы малявання» (1701), склаў «Вялікую кнігу жывапісцаў» (1707).
Валенсія
Валенсія (Valencia, València) — горад у Іспаніі, цэнтр аўтаномнай супольнасці Валенсія і аднайменнай правінцыі. Трэці па колькасці жыхароў горад Іспаніі пасля Мадрыда і Барселоны. Валенсія мае статус глабальнага горада. Порт Валенсіі з'яўляецца найбуйнейшым у Міжземным моры.
Горад быў заснаваны як рымская калонія ў 138 годзе да н.э. Размешчаны на берагах часткова асушанай ракі Турыя, на ўсходнім узбярэжжы Пірэнейскага паўвострава. Гістарычны цэнтр горада з'яўляецца адным з найбуйнейшых у Іспаніі і займае тэрыторыю ў прыкладна 169 акраў. У Валенсіі маецца вялікая колькасць старажытных помнікаў, культурных славутасцей, што робіць яе адным з самых папулярных турыстычных месцаў у краіне. Мастацкія музеі Валенсіі маюць вялікую калекцыю карцінаў з XIV па XVIII стагоддзя, у тым працы Веласкеса, Эль Грэка, Гоі і іншых мастакоў.
Традыцыйная іспанская страва, паэлья, ўзнікла ў Валенсіі.
Гісторыя
Валенсія была заснавана рымлянамі ў 137 годзе да н.э., і,дзякуючы спрыяльным кліматычным умовам, горад ператварыўся ў адзін з самых заможных сельскагаспадарчых гарадоў Еўропы старажытных часоў. Зараз сельская гаспадарка таксама з'яўляецца адной з найважнейшых галінаў эканомікі гораду. Валенсія — лідар сярод сусветных экспарцёраў цытрусавых (пераважна ў ЗША).
Рымскі перыяд гісторыі Валенсіі завяршыўся ў 413 годзе, калі Валенсія была захоплена вестготамі. У 714 годзе горад заваявалі маўры, уключыўшы горад у склад Кордаўскага халіфату. Пад ісламскім валадарствам зноў аднавілася актыўнае развіццё Валенсіі, якое практычна спынілася ў перыяд панавання вестготаў. Ужо да 718 годзе насельніцтва горада дасягнула 15 тысяч чалавек. Пачатак XI стагоддзя з'яўляецца эпохай найвышэйшага росквіту маўрытанскай Валенсіі, якая стала сталіцай маўрытанскага каралеўства, якое ўтварылася пасля развалу халіфата. Вестготы і маўры (VI—XIII стст.), якія захапілі рэгіён пасля рымлян, удасканалілі сістэму арашальных каналаў, вырошчвалі апэльсінавыя, гранатавыя і лімонныя дрэвы, рыс. Менавіта ў гэты перыяд была закладзена аснова тэкстыльнай прамысловасці і вытворчасці керамікі, якімі славіцца рэгіён. Гістарычна, з часоў Рымскай імперыі, і пазней у перыяд панавання мусульман на Іберыйскім паўвостраве, горад быў цэнтрам гандлю.
У 1238 годзе Валенсія была другі раз вызвалена ад арабскага валадарства, увайшоўшы ў Арагонскае каралеўства (XIII—XVIII стст.). У XVI стагоддзі горад набыў незвычайны росквіт і замацаваў за сабой тытул «фінансавай сталіцы Міжземнамор'я».
У перыяд грамадзянскай вайны 1936—1939 гадоў Валенсія стала месцам знаходжання рэспубліканскага ўрада і фактычна часовай сталіцай Іспаніі. У апошнія дзесяцігоддзі Валенсія ператварылася ў адзін з самых папулярных турыстычных цэнтраў краіны.
Прамысловасць
Судна- і маторабудаванне, вытворчасць чыгуначнага абсталявання. Пладова-агароднінная, тэкстыльная, хімічная прамысловасць. Цэнтр сельскагаспадарчага раёна (цытрусавыя, агародніна, рыс).
Навука, адукацыя, культура
Дзейнічаюць 2 ўніверсітэты (адзін з іх з 1500).
Музей прыгожых мастацтваў (з археалагічным музеем).
Транспарт
Вузел чыгунак і аўтадарог. Марскі порт. Міжнародны аэрапорт.
Планіроўка і архітэктура
Унутры бульварнага кальца (на месцы старажытных сцен) — стыхійная забудова Старога горада са шматлікімі садамі, помнікамі маўрытанскага дойлідства, з каляровай маёлікавай абліцоўкай, цэрквамі і палацамі, упрыгожанымі багатай скульптурнай разьбой. Захаваліся архітэктурныя помнікі. Гатычны сабор (XIII—XVIII ст.; інтэр'ер у стылі «чурыгерэска», XVII—XVIII ст.), шаўковая біржа «Лонха дэ Седа» (XV ст.), Калехіо дэль Патрыярка (1586—97, праект Х. Б. дэ Эрэры), палац Агуас (цяпер Музей керамікі; 1740—46).
На подзень ад Старога горада — рэгулярная забудова раёнаў XIX—XX ст. Горад вядомы манументальнай скульптурай XIX—XX ст.
Рандоўка
На рацэ размешчаны вёска Рандоўка, пасёлак Васток, аграгарадок Мічурынская.
NGC 3377A
NGC 3377A (іншыя абазначэнні — UGC 5889, MCG 2-28-7, DDO 88, ZWG 66.14, PGC 32226) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Абрам Міхайлавіч Рэйнус
Біяграфія
Нарадзіўся 28 кастрычніка 1897 года ў Полацку.
У 1917 г. паступіў на медыцынскі факультэт Саратаўскага ўніверсітэта, але быў мабілізаваны ў войска. З 1920 г. працягнуў вучобу на медыцынскіх факультэтах Саратаўскага, а затым Пермскага ўніверсітэтаў. У 1923—1931 гг. асістэнт, навуковы супрацоўнік кафедры хвароб вуха, горла і носа медыцынскага факультэта Данскога ўніверсітэта ў Растове-на-Доне. З 1931 г. загадваў кафедрай хвароб вуха, горла і носа Кубанскага медыцынскага інстытута ў Краснадары. У 1945—1971 гг. загадваў ЛОР-кафедрай Крымскага медыцынскага інстытута ў Сімферопалі.
Памёр у 1972 годзе ў Растове-на-Доне.
Бешыкташ
Бешыкта́ш (Beşiktaş) — раён і муніцыпалітэт Стамбула ў Турцыі, размешчаны на еўрапейскім беразе праліва Басфор. На поўначы мяжуе з раёнамі Сарыер і Шышлі, на захадзе з Кагытанам, на поўдні з Беяглу і на ўсходзе з Босфарам. Непасрэдна на другім беразе знаходзіцца акруга Юскюдар. Раён уключае шэраг важных аб’ектаў уздоўж еўрапейскага берага Басфора, ад палаца Далмабахчэ на поўдні да раёна Бебек на поўначы.
Гістарычным камерцыйны цэнтрам Бешыкташу з’яўляецца квартал з аднайменнай назвай, а таксама Чаршы, які прымыкае да невялікага парку. Праз раён праходзіць бульвар Барбарас, якая злучае заходні бераг праліву з Басфорскім мостам. З іншага боку бульвар сканчваецца ў квартале Зінджырлікую ў раёне Шышлі, які з’яўляецца важным грамадскім транспартным вузлом гораду. Праз раён таксама праходзіць праспект Бююкдэрэ.
Не зважаючы на тое, што раён ёсць адносна невялікім як паводле колькасці насельніцтва, гэтак і паводле плошчы, Бешыкташ, аднак, з’яўляецца адным з найважнейшых раёнаў гораду дзякуючы сваім бізнесовым і гандлёвым зонам, гістарычным месцам, універсітэтам, маляўнічым краявідам на праліў Басфор і падводнай дарозе. Раён таксама з’яўляецца вядучым фінансавым цэнтрам Турцыі. У рэйтынгу 2013 года турэцкіх раёнаў Бешыкташ заняў першае агульнае месца дзякуючы высокаму ўзроўню жыцця, росквіту і ўзроўню культуры. У раёне размяшчаецца футбольны клуб «Бешыкташ», шматразовы чэмпіён краіны і ўладальнік кубку Турцыі. Стадыён клуба размяшчаецца ля самага палаца Далмабахчэ‎.
У 2016 і 2017 гадах у раёне адбыліся два тэракты. Адзін меў месца ля стадыёна, а другі — у начным клубе.
Кёльш
Кёльш (Kölsch) — назва адмысловага светлага піва, якое варыцца ў горадзе Кёльн. Піва верхавога браджэння. Мае крыху горкі смак, адчуваецца хмель. Утрыманне алкаголю 4,8 %. У 1997 годзе Кёльш Еўрасаюзам быў прыняты ў лік абароненых рэгіянальных гатункаў. Кёльш п'юць з адмысловых шклянак (Kölner Stange) ёмістасцю 0,2 літра. Паступова ўваходзяць ва ўжытак і вялікія шклянкі ёмістасцю 0,3 або 0,4 літра. У піўных, дзе асабліва цэняць традыцыю, можна сустрэць і паў-кёльш у шклянцы ёмістасцю 0,1 літра (Stößchen). Як і большасць гатункаў піва верхавога браджэння, Кёльш раскрывае свой поўны водар толькі пры пэўнай тэмпературы. Таму яго п'юць не «ледзяным», а пры тэмпературы 8-10 °C.
Oops
Oops — функцыя ядра аперацыйнай сістэмы Linux, якая выклікаецца пры адхіленні ад звычайнай працы Linux. Пры oops’е ядро ​​стварае запіс у логу з апісаннем памылкі. Нярэдка за выклікам oops выклікаецца kernel panic з наступным прыпынкам або перазапускам сістэмы.
Механізм працы
Калі ядро ​​заўважае праблему, на экран выводзіцца паведамленне аб памылцы. Гэтае паведамленне выкарыстоўваецца распрацоўшчыкамі для выпраўлення праграмнага кода ядра.
Пасля oops’а некаторыя рэсурсы сістэмы могуць быць недаступныя. Такім чынам, нават калі здаецца, што сістэма працуе правільна, непажаданыя пабочныя эфекты могуць быць вынікам ліквідацыі актыўнай задачы. Памылка ядра часцей за ўсё прыводзіць да панікі ядра, калі сістэма спрабуе выкарыстаць неіснуючыя рэсурсы. Некаторыя ядра настроены на паніку, калі адбываецца шмат праблем (па змаўчанні 10 000). Гэты ліміт oops’а робіцца, напрыклад, з-за таго, што зламыснікі могуць паўторна выклікаць oops і звязаную з ім уцечку рэсурсаў, якая ў канчатковым выніку перавышае колькасць і дазваляе далейшае зламыснае выкарыстанне сістэмы.
Афіцыйная дакументацыя ядра Linux, якая тычыцца паведамленняў oops, знаходзіцца ў файле у зыходных кодах ядра. Пры высвятленні прычын узнікнення oops таксама можа дапамагчы вывучэнне змесціва файла System.map.
Для чалавека, не знаёмага з тэхнічнымі дэталямі камп'ютараў і аперацыйных сістэм, паведамленне "oops" можа выглядаць незразумелым. У адрозненні ад іншых аперацыйных сістэм, такіх як Windows або macOS, Linux абірае дэталі, якія тлумачаць збой ядра, а не спрошчанае, зручнае паведамленне, як, напрыклад, BSoD у Windows. Некалькі разоў прапаноўваўся спрошчаны экран збояў, аднак зараз ні адзін з іх не распрацоўваецца.
Аўтаматызаваны збор інфармацыі
Для аўтаматычнай адпраўкі інфармацыі існуе праграма kerneloops-daemon, якая рэгіструе ўзнікненні oops і дасылае іх на сайт kerneloops.org. Гэтая праграма ўяўляе сабой праграму-дэман, якая правярае сістэмны лог на прадмет адпаведнай інфармацыі. У выпадку яе выяўлення яна аўтаматычна перадае яе на сайт kerneloops.org.
Іаган Вольфганг Дзёберайнер
Іаган Вольфганг Дзёберайнер (Johann Wolfgang Döbereiner; 13 снежня 1780, Хоф — 24 сакавіка 1849, Ена) — нямецкі хімік.