cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лаўр Георгіевіч Карнілаў
Першы Кубанскі паход
Не раз на месцах, якія пераходзілі з рук у рукі, добраахвотнікі знаходзілі знявечаныя трупы сваіх паплечнікаў, чулі страшэнную аповесць сведак гэтых забойстваў, якія выратаваліся цудам з рук бальшавікоў. Памятаю, якою жудасцю павеяла на мяне, калі першы раз прывезлі восем закатаваных добраахвотнікаў з Батайска — пасечаных, сколатых, са знявечаным тварамі, у якіх падаўленыя горам блізкія ледзьве маглі распазнаць родныя рысы… Позна ўвечары, недзе далёка на заднім двары таварнай станцыі, сярод масы складаў я знайшоў вагон з трупамі, загнаны туды па распараджэнні растоўскіх уладаў, «каб не выклікаць эксцэсаў». І калі пры цьмяным мігаценняў васковых свечак святар, нясмела аглядаючыся, абвяшчаў «вечную памяць забітых», сэрца сціскалася ад болю, і не было прабачэння катам… Памятаю сваю паездку на «Таганрогскі фронт» у сярэдзіне студзеня. На адной з станцый каля Матвеева кургана, на платформе ляжала цела, прыкрытае рагожой. Гэта быў труп начальніка станцыі, забітага бальшавікамі, якія даведаліся, што яго сыны служаць у Добраахвотніцкай арміі. Бацьку пасеклі рукі і ногі, разрэзалі брушную поласць і закапалі яшчэ жывым у зямлю. Па скрыўленым членам і скрываўленым зраненым пальцам відаць было, якія намаганні ўжываў няшчасны, каб выбрацца з магілы. Тут жа былі два яго сына — афіцэры, якія прыехалі з рэзерву, каб узяць цела бацькі і адвезці яго ў Растоў. Вагон з нябожчыкам прычапілі да цягніка, у якім я ехаў. На якойсці спадарожнай станцыі адзін з сыноў, убачыўшы вагон з захопленымі ў палон бальшавікамі, прыйшоў у ашалеласць, уварваўся ў вагон і, пакуль каравул апамятаўся, застрэліў некалькі чалавек …
Інка Гарсіласа дэ ла Вега
Інка Гарсіласа дэ ла Вега (Inca Garcilaso de la Vega), народжаны Гомес Суарэс дэ Фігероа (Gómez Suárez de Figueroa; 12 красавіка 1539 г., Куска — 23 красавіка 1616 г.) — іспанскі гісторык і пісьменнік родам з Перу.
Лаўр Георгіевіч Карнілаў
Першы Кубанскі паход
22 лютага 1918 года Добраахвотніцкая армія пакінула Растоў-на-Доне і выступіла ў Першы Кубанскі «Ледзяны» паход.
Інка Гарсіласа дэ ла Вега
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і іспанскага канкістадора Себасцьяна Гарсіласа дэ ла Вега і перуанкі Ісабэль Суарес Чымпу Окла, роднай пляменніцы апошняга Інкі Капака, у Куска. Бацька выхоўваў сына ў іспанскай шляхетнай манеры. Дзякуючы маці ён вывучыў мову кечуа, пазнаёміўся з мінулым Таўантынсую. Пасля смерці бацькі ў 21 год пераехаў у Іспанію, дзе прыняў імя Інка Гарсіласа дэ ла Вега і пасяліўся непадалёк ад Кордавы. У 1570 г. удзельнічаў у вайне з маўрамі на поўдні Іспаніі.
Меў 2 сыноў ад розных канкубінаў. Мяркуецца, што старэйшы сын памёр у маладосці. Аднак існуе гіпотэза, што ім быў мараплавец Лопэ дэ Вега, капітан аднаго з караблёў у флоце Альвара Менданья дэ Нейра. Малодшы сын Дыега дэ Варгас дапамагаў яму ў перапісванні твораў.
Лаўр Георгіевіч Карнілаў
Першы Кубанскі паход
Піцер Кенез, амерыканскі гісторык-даследчык Грамадзянскай вайны ў Расіі, прыводзіць у сваёй працы звесткі аб тэроры бальшавікоў, які абрынуўся на пакінуты добраахвотнікамі Растоў. Па загадзе чырвонага камандуючага Сіверса павінны былі быць пакараныя ўсе маючыя дачыненне да Добраахвотніцкай арміі, загад распаўсюджваўся і на дзяцей чатырнаццаці і пятнаццаці гадоў, якія запісаліся ў армію генерала Карнілава, аднак, магчыма з-за забароны бацькоў, не пайшлі з ёй у паход на Кубань.
Аб жорсткасці з боку радавых добраахвотнікаў падчас «Ледзянога паходу» успамінаў адзін з удзельнікаў паходу, калі пісаў пра маючых парой месца і бяссудных расправах добраахвотнікаў над захопленымі ў палон : Усе бальшавікі, захопленыя намі са зброяй у руках, расстрэльваліся на месцы: у адзіночку, дзесяткамі, сотнямі. Гэта была вайна «на вынішчэнне».
Як следства узаемнай лютасці ў баявой абстаноўцы не было літасці і добраахвотнікам, трапляючым у рукі бальшавікоў.
Па дадзеных гісторыка Федзюка, Карнілавым быў складзены заклік да жыхароў Стаўраполля папярэджвалі аб магчымасці прымянення да іх у адказ жорсткіх мер, у выпадку нападу на афіцэраў Добраахвотніцкай арміі. : На ўсялякі выпадак папярэджваю, што ўсякае варожае дзеянне ў адносінах да добраахвотнікаў і дзейнічаючых разам з імі казачым атрадам пацягне за сабой самую крутую расправу, уключаючы расстрэл ўсіх, у каго знойдзецца зброю, і спаленне паселішчаў.
На думку даследчыка Белага руху на Поўдні Расіі В. П. Федзюка, гэтыя заявы сведчаць, «што гаворка ішла менавіта аб тэроры, гэта значыць гвалце, узведзенага ў сістэму, маючым на мэце не пакарання, але застрашвання» :
Маецца сведчанне ўдзельніка падзей Н. Н. Багданава, якое характарызуе стаўленне асабіста генерала Карнілава да палонных чырвонаармейцаў, выяўляючыся часцяком літаральна ў выратаванні ім асабіста асуджаных на расстрэл былых чырвоных салдат : "У далейшым Добраахвотніцкая армія узятых у палон радавых залічвала ў свае атрады. Яны, па водгуках ваенных, няблага змагаліся ў шэрагах Добраахвотніцкай арміі. Наколькі я ведаю, падчас першага паходу, быў толькі адзін выпадак залічэння ў войска ўзятых у палон. Карнілаў, раз раніцай, у адной з станіц, сустрэў афіцэра каменданцкага аддзела, які вёў двух маладых салдат узятых напярэдадні ў палон. Карнілаву, відавочна, стала іх шкада і ён суха загадаў: «залічыць у Карнілаўскі полк». Адзін з іх збег тыдні праз два, а другі так і застаўся ў шэрагах Добраахвотніцкай арміі …"
Гібель
31 сакавіка (13 красавіка) 1918 года — забіты пры штурме Екацерынадара. «Непрыяцельская граната, — пісаў генерал А. І. Дзянікін, — трапіла ў дом толькі адна, толькі ў пакой Карнілава, калі ён быў у ім, і забіла толькі яго аднаго. Містычнае покрыва прадвечнай таямніцы пакрыла шляхі і здзяйсненні невядомай волі».
Р. Б. Гуль ў кнізе «Ледзяны паход» : пісаў — На вуліцы — ад’ютант Карнілава падпаручнік Далінскі — ''«Віктар Іванавіч! Скажыце… калі ж гэта?… Як?… » Ён распавядае: «Вы ведаеце — штаб быў у хаце на адкрытым полі. Ужо некалькі дзён яны вялі прыстрэлку, і даволі ўдала… Мы гаварылі генералу. Ён не звяртаў ніякай увагі… „Добра, пасля“. Апошні дзень навокал усе зрылі снарадамі… зразумелі, што тут штаб, бо пад’язджаюць конныя, з данясеннямі, тоўпяцца людзі. Ну, вось адзін з такіх снарадаў і ўдарыў прама ў хату, у пакой, дзе быў генерал. Яго адкінула аб печ. Зламала нагу, руку. Мы з Хаджыевым вынеслі на паветра. Але нічога ўжо зрабіць нельга было. Памёр, ні слова не сказаў, толькі стагнаў…»''
Труна з целам Карнілава была таемна пахавана (прычым магілу «зраўнялі з зямлёй») пры адступленні праз нямецкую калонію Гначбау.
Лёс цела генерала Карнілава
На наступны дзень, 3 (16) красавіка 1918 года, бальшавікі, якія занялі Гначбау, перш за ўсё кінуліся шукаць нібыта «закапаныя кадэтамі касы і каштоўнасці» і выпадкова адкапалі магілу і адвезлі цела генерала ў Екацерынадар, дзе яно было спалена.
У дакуменце Асобай камісіі па расследаванні злачынстваў бальшавікоў гаварылася:
Пра тое, што бальшавікі вырылі цела генерала з магілы і затым, пасля працяглага цягання па горадзе, яго знішчылі, у Добраахвотніцкай арміі вядома не было. Пасля ўзяцця праз 4 месяцы арміяй генерала Дзянікіна Екацерынадара ў ходзе Другога Кубанскага паходу, 6 жніўня 1918 года, было прызначана ўрачыстае перапахаванне генерала Карнілава ў магільным склепе кафедральнага сабора. У раскапанай жа магіле Л. Г. Карнілава быў імі знойдзены толькі кавалак хваёвай труны. Праведзенае расследаванне выявіла страшную праўду. Сям’я Лаўра Георгіевіча ашаломлена тым, што здарылася.
Таісія Уладзіміраўна — жонка Лаўра Георгіевіча, якая прыехала на пахаванне і спадзявалася ўбачыць яго хоць бы мёртвым, абвінаваціла генералаў Дзянікіна і Аляксеева у тым, што цела загінулага Галоўнакамандуючага Добраахвотніцкай арміі не вывезлі разам з войскам і адмовілася прысутнічаць на паніхідзе  — гора ўдавы было вельмі цяжкім. Яна не нашмат перажыла мужа і неўзабаве памерла 20 верасня 1918 года — праз шэсць месяцаў пасля мужа. Яе пахавалі побач з фермай, дзе абарвалася жыццё Лаўра Георгіевіча. На месцы гібелі генерала Карнілава — яму і яго жонцы — добраахвотнікамі былі пастаўлены два сціплыя драўляныя крыжы.
Ушанаванне памяці
Нашым сцягам павінен быць вобраз генерала Карнілава і мы павінны памятаць, што ў барацьбе з бальшавізмам пад нацыянальным сцягам няма месца ні партыйнасці, ні класам.
Меркаванні і ацэнкі
Вядомы генерал Дзянікін даволі станоўча ставіўся да Карнілава і неаднаразова згадваў пра яго ў сваіх мемуарах. Вось адна з яго вытрымак, у якой ён характарызуе Лаўра Георгіевіча наступным чынам:
''З Карнілавым я сустрэўся першы раз на палях Галіцыі, каля Галіча, у канцы жніўня 1914, калі ён прыняў 48 пях. дывізію, а я — 4 стралковую (жалезную) брыгаду… Тады ўжо зусім ясна вызначыліся для мяне галоўныя рысы Карнілава — ваеначальніка: вялікае ўменне выхоўваць войскі: з другараднай часткі Казанскай акругі ён у некалькі тыдняў зрабіў выдатную баявую дывізію; рашучасць і крайняя ўпартасць ў падпарадкаванні самай цяжкай, здавалася, асуджанай аперацыі; незвычайная асабістая адвага, якая страшна імпанавала войскам і стварала яму сярод іх вялікую папулярнасць; нарэшце, — высокае захаванне ваеннай этыкі, у дачыненні да суседніх частак і паплечнікаў, — уласцівасць, супраць якой часта грашылі і начальнікі, і вайсковыя часткі… Усе, хто ведаў хоць трохі Карнілава, адчувалі, што ён павінен адыграць вялікую ролю на фоне рускай рэвалюцыі.''
Л. Г. Карнілаў ў літаратуры і мастацтве
Кінаўвасабленні
NGC 6578
NGC 6578 (іншыя абазначэнні — PK 10-1.1, ESO 590-PN12) — планетарная туманнасць у сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кірыл Лявонцьевіч Камынін
Кірыл Лявонцьевіч Камынін (26 студзеня 1904 — 16 студзеня 1944) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір стралковага аддзялення 29-га гвардзейскага стралковага палка 12-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі сяржант РККА, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У кастрычніку 1941 года быў прызваны ў шэрагі Чырвонай Арміі Свярдлоўскім райваенкаматам Свярдлоўскага раёна Варашылаўградскайой вобласці Украінскай ССР. У баях удзельнічаў з ліпеня 1942 года, у якасці камандзіра стралковага аддзялення 29-га гвардзейскага стралковага палка (12-я гвардзейская стралковая дывізія, 61-я армія, Цэнтральны фронт).
28 верасня 1943 года, гвардыі сяржант Кірыл Камынін са сваім аддзяленнем у ліку першых пераадолеў Дняпро ля вёскі Глушэц (Лоеўскі раён, Гомельская вобласць, БССР), захапіў і ўтрымліваў рубеж, забяспечваючы фарсіраванне ракі іншымі падраздзяленнямі. У баях па ўтрыманню і пашырэнню плацдарму, умела камандуючы аддзяленнем, адбіў некалькі контратак праціўніка, за што быў прадстаўлены да звання Героя Савецкага Саюза.
15 студзеня 1944 года указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм гвардыі сяржанта Кірылу Лявонцьевічу Камыніну было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Вадзім Анатольевіч Богуш
Вадзім Анатольевіч Богуш (нар., г. Бабруйск, Магілёўская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне электронікі і мікраэлектронікі. Доктар фізіка-матэматычных навук (2007), кандыдат тэхнічных навук (2000).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт інфарматыкі і радыёэлектронікі (кваліфікацыя «Інжынер радыётэхнічных сістэм», 1997).
Працаваў у Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (прарэктар па вучэбнай рабоце, прарэктар па навуковай рабоце).
3 верасня 2010 года прызначаны намеснікам старшыні Нацыянальнага статыстычнага камітэта Рэспублікі Беларусь. Працаваў у Міністэрстве адукацыі Рэспублікі Беларусь (2014—2018, першы намеснік міністра), Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (з 2018 года дацэнт кафедры аховы інфармацыі, загадчык кафедры метралогіі і стандартызацыі, з 24 мая 2018 года — рэктар).
Жупанаўская Сопка
Жупа́наўская сопка, Жупа́наўскі (Жупа́новская Сопка ) — дзеючы вулкан у Камчацкім краі Расіі, у паўднёва-ўсходняй частцы паўвострава Камчатка, за 70 км ад горада Петрапаўлаўск-Камчацкі.
Жупанаўская Сопка фактычна ўяўляе з сябе сістэму з чатырох зліўшыхся стратавулканаў (кратары Усходні, Заходні, Актыўны і Стары ) і з’яўляецца ўсходняй часткай Дзензур-Жупанаўскай вулканічнай групы. Складзены з базальтаў і андэзітаў. Вышыня самага высокага конуса (Усходняга ) складае 2923 (2927, 2958 , 2899 ) м над узроўнем мора. Адносная вышыня 2300—2400 м. Значная частка паверхні вулкана ўкрытая ледавікамі.
Свята-Мікалаеўская царква (Пачапава)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у в. Пачапава Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца на могілках. Пабудавана ў 1838 г. з дрэва. Прыпісная да Свята-Пакроўскай царквы вёскі Пачапава. З 1943 г. і да пачатку 21 стагоддзя з'яўлялася прыхадской царквой.
Архітэктура
Твор народнага дойлідства. Адназрубная прамавугольная ў плане пабудова, якая пераходзіць у трохгранную апсіду, 2-схільны дах над якой пераходзіць у вадьмавы, завершаны над трохвугольным франтонам шатровай вежачкай. Гарызантальна ашаляваныя фасады прарэзаны 4 прамавугольнымі аконнымі праёмамі. Уваход арганізаваны праз нізкі прытвор. У інтэр'еры апсіда вылучана іканастасам.
Сірор
Сірор (Siror) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Андрэй Першазваны.
Арагонская Вікіпедыя
Арагонская Вікіпедыя (Wikipedia en aragonés або Biquipedia) — раздзел Вікіпедыі на арагонскай мове, свабодна рэдагуемая энцыклапедыя. Была заснавана 21 ліпеня 2004 года.
Па стане на 1 2023 года змяшчае  NaN артыкулs.
Гісторыя
Пасля свайго заснавання 21 ліпеня 2004 года Арагонскай Вікіпедыя дасягнула 1000 артыкулаў 30 снежня 2005 года пасля стварэння артыкула пра Панаму і яе супольнасць падрыхтавалі спецыяльны лагатып, каб адзначыць падзею.
Дзвінскі павет
Дзві́нскі павет (Daugavpils apriņķis, да 1893 г. – Дынабургскі павет) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Пскоўскай і Полацкай губерняў, Полацкага намесніцтва, Беларускай і Віцебскай губерняў, якая існавала ў 1772—1920 гадах. Самы заходні павет Віцебскай губерні. Цэнтр – горад Дзвінск (да 1893 г. – Дынабург, з 1920 г. – Даўгаўпілс).
Гісторыя
Дзвінскі павет у складзе Пскоўскай губерні Расійскай імперыі быў утвораны ў 1772 годзе пасля 1-га падзелу Рэчы Паспалітай. У 1776 годзе павет быў перададзены ў Полацкую губерню (з 1778 г. — намесніцтва). У 1796 годзе павет адышоў да Беларускай губерні, а ў 1802 — да Віцебскай. У 1920 годзе павет адыйшоў да Латвіі.
Геаграфія
Дзвінскі павет з'яўляўся адным з трох інфлянцкіх паветаў Віцебскай губерні. На захадзе межаваў з Ліфляндскай, на поўдні – з Курляндскай губерней. Плошча павета складала 3985 кв. вёрст.
Заходняя і паўднёвая межы павета праходзілі па Дзвіне.
Насельніцтва
Па дадзеных перапісу 1897 года, ў павеце пражывала 237 тыс. чал. , у тым ліку латышоў - 39,0%; яўрэяў - 20,0%; рускіх - 15,3%; беларусаў - 13,8%; палякаў - 9,1%, немцаў - 1,8%. У павятовым горадзе Дзвінску пражывала амаль 70 тыс. чал.
Адміністрацыйны падзел
У 1913 годзе ў склад павета ўваходзіла 4 станы і 16 валасцей:
Сучаснае становішча
У цяперашні час тэрыторыя павета уваходзіць у склад Латвіі.
Шамятоўка (Кобрынскі раён)
Шамято́ўка (, Шеметовка) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Астроміцкага сельсавета.
Да 11 жніўня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Дзеткавіцкага сельсавета Драгічынскага раёна.
Пятрас Вайвада
Пятрас Вайвада (Petras Vaivada; 29 чэрвеня 1906, Таўрогі — 3 сакавіка 1989, Вільнюс) — літоўскі.
Біяграфія
У 1928—1932 гадах вучыўся ў Каўнаскай мастацкай школе. Працаваў у майстэрнях скульптараў Вінцаса Грыбаса, Юозаса Зікараса.
З 1944 года ўдзельнічаў у выстаўках. У 1944—1956 гадах быў адказным сакратаром Саюза мастакоў Літоўскай ССР.
Творчасць
У 1945 годзе прыняў удзел у калектыўнай працы літоўскіх скульптараў над манументам Перамогі ў Калінінградзе. Аўтар скульптурных партрэтаў У. І. Леніна (1946, 1950, 1961), Пранаса Наркунаса (1965), уласнай унучкі, а таксама шэрагу дзеячаў літоўскай культуры. Стварыў статую Вінцаса Міцкявічуса-Капскукаса для помніка ў Вільнюсе (1962), дэмантаванага ў 1990 годзе..
Сумесна з Бярнардасам Бучасам стварыў скульптурную групу «Сельская гаспадарка», якая адлюстроўвала механізатара і дзяўчыну-земляроба са снапом, на Зялёным мосце ў Вільнюсе (1952; у 2015 годзе дэмантаваная).
Імператрыца Мэйсё
Акіко (子子), Імператрыца Мэйсё (明正天皇) — 109-я кіраўніца ў гісторыі Японія, кіравала з 22 снежня 1629 года да 14 лістапада 1643 года. Яе тытул — она кадзу-но мія (女一宮)).
Другая дачка Імператара Го-Мідзунао (後水尾天皇) і Такугавы Кадзука (子子), дачкі 2-га сёгуна, Такугавы Хідэтада (徳川 秀忠). Дзяцей не мела.
Яе імя было скамбінавана з імёнаў папярэдняй імператрыцы, Імператрыцы Гэмэй (707—715) і яе дачкі Імператрыцы Гэнсё (715—724).
У 1629 годзе, яна стала імператрыцай Японіі пасля свайго бацькі, імператара Го-Мідзунао, які раптам адрокся ад трона пасля так званага «інцыдэнту з пурпурным адзеннем». Імператар абвінавачваўся ў тым, што дараваў Ганаровую пурпурную вопратку больш чым дзесяці святарам нягледзячы на ўказ сёгуна, які гэта забараняў.
Асінаўскі сельсавет (Чачэрскі раён)
Асі́наўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Асінаўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Рудня-Барталамееўскага сельсавета.
Імператрыца Мэйсё
Увесь час кіравання фактычна кіраваў краінай Го-Мідзунао, яе бацька. У 1643 годзе Мэйсё адмовілася ад трона на карысць свайго малодшага брата, які стаў Імператарам Го-Камё (後光明天皇).
Ян Сялевіч
Ян Сялевіч (, в. Юстынава каля мястэчка Свір (цяпер Мядзельскі раён, Мінская вобласць, Беларусь) — ) — каталіцкі святар, пасмяротна ўзнагароджаны Ізраілем ганаровым званнем і медалём «Праведнік народаў свету».
Біяграфія
У 1915 годзе быў святаром у касцёле св. Андрэя ў Кабыльніку Свянцянскага ўезду Віленскай губерні. Пэўны час быў святаром у Варнянах.
У 2000 годзе Ізраільскім мемарыялам «Яд Вашэм» удастоены звання «праведнік народаў свету». Паколькі жывых сваякоў Яна Сялевіча адшукаць не ўдалося, прадстаўнікі мемарыяла «Яд Вашэм» вырашылі перадаць медаль і ганаровы дыплом «Праведніка народаў свету» ў Свірскі школьны музей. 18 снежня 2000 года ў пасольстве Ізраіля адбылася перадача ўзнагароды старшыні Свірскага Савета дэпутатаў Яўгеніі Вайгяніцы. 7 лютага 2001 года ў Свірскім касцёле Св. Мікалая была праведзена Імша, прысвечаная памяці Яна Сялевіча. Імшу правёў ксёндз біскуп Кірыл Клімковіч. На ўрачыстасці прысутнічалі ксяндзы з суседніх парафій. Перад уваходам у касцёл былі размешчаныя стэнды, прысвечаныя памяці праведніка народаў свету. У той жа дзень узнагарода Яна Сялевіча была размешчана ў экспазіцыі школьнага музея.
Гісторыя выратавання яўрэйскай сям’і
У гады Вялікай Айчыннай вайны Ян Селевіч выратаваў ад гібелі Гірша Барадоўскага (Цві Абрабовіча) разам з яго мамай. Пасля прыходу гітлераўцаў у г. Вільні, былі арыштаваныя Бацька Гірша і яго старэйшы брат Арые. Праз некаторы час яны былі расстраляны ў Панарскіх лясах. У верасні 1941 года маладога Гірша разам з мамай і старэнькай бабуляй размясцілі ў гета. Бабуля не змагла вынесці ўмоў жыцця ў гета і неўзабаве памерла. У лістападзе 1941 года маці разам з сынам змаглі ўцячы з гета. Пасля пакутніцкіх скітанняў яны дабраліся да Варнян (40 км ад Вільні) і звярнуліся за дапамогай да ксяндза Яна Селевіча. Ён стаў хаваць уцекачоў у дамах у сваіх вернікаў, якія жылі ў невялікіх вёсках паміж мястэчкамі Варняны і Свір. Кожны раз ён суправаджаў гэту сям’ю, пакуль не знайшоўся пастаянны прытулак. Улетку 1944 года савецкія войскі вызвалілі тэрыторыю Беларусі і сям’я Барадоўскіх выехала ў Францыю. У Парыжы Гірш скончыў опернае аддзяленне рускай кансерваторыі імя С.Рахманінава. Пазней пазнаёміўся і ажаніўся з францужанкай Дэніз. У гады вайны таксама выратавалася яго сястра Міра, якая жыве ў Ізраілі.
У 1992 годзе Гірш прыехаў у Беларусь з мэтай адшукаць Яна Селевіча. Падчас паездкі ён даведаўся, што Ян Селевіч памёр яшчэ ў 1943 годзе падчас Святой Імшы. Пахаваны Ян Селевіч быў на каталіцкіх могілках у м. Свір.
NGC 6579
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Конкурс песні Еўрабачанне 1960
Конкурс песні Еўрабачанне 1960 стаў 5-м конкурсам Еўрабачанне. Ён прайшоў 29 сакавіка 1960 года ў Лондане (Вялікабрытанія), у Каралеўскай фестывальнай зале. Удзел у конкурсе прыняло 13 краін. У гэтым годзе вярнуўся Люксембург і ў першы раз ўдзельнічала Нарвегія. Выйграла конкурс Францыя ў другі раз, якую прадстаўляла Жаклін Бойер з песняй «Tom Pillibi». Упершыню ў гісторыі конкурсу яго галоўны прыз ўручыла леташняя пераможца Тэдзі Шольтен. Другое месца заняла Вялікабрытанія, якую прадстаўляў Bryan Johnson з песняй «Looking high, high, high». Фінляндыя вырашыла дэманстраваць фінал у прамым эфіры. У сістэму галасавання былі ўнесены новыя змены: членам журы было дазволена слухаць, але не глядзець генеральную рэпетыцыю кожнай песні перад самім конкурсам.
Мелардаленскі ўніверсітэт
Мелардаленскі ўніверсітэт (Mälardalens universitet) — шведская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Вестэрос.
Агульная характарыстыка
Універсітэт мае кампусы ў Эскільстуне і Вестэросе. Ва ўніверсітэце навучаецца каля студэнтаў і працуе каля  супрацоўнікаў, з якіх каля 500 — выкладчыкі.
Казловічы (Калінкавіцкі раён)
Казло́вічы (, Козловичи) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Казловіцкага сельсавета.
Гісторыя
Да 21 кастрычніка 1968 года вёска ўваходзіла ў склад Навасёлкаўскага сельсавета, пасля — цэнтр новаўтворанага Казловіцкага сельсавета.
Еўрапейскае радыё для Беларусі
Еўрапе́йскае ра́дыё для Белару́сі, ЕРБ — міжнародная радыёстанцыя з сядзібай у Варшаве, якая выпускае ў эфір навіны, інфармацыйныя і забаўляльныя перадачы з 26 лютага 2006. ЕРБ працуе на ўльтракароткіх хвалях і ў FM-дыяпазоне, а таксама праз спадарожнік і Інтэрнэт.
Дэклараванай мэтай радыёстанцыі з'яўляецца распаўсюджванне сярод беларускіх слухачоў актуальнай, сучаснай, незалежнай і сапраўднай інфармацыі, а таксама еўрапейскіх дэмакратычных каштоўнасцей. Акрамя таго, праэкт скіраваны на развіццё новага пакалення журналістаў, якія будуць здольныя да прафесійнай працы на Беларусі падчас пераходнага перыяду да дэмакратыі і вольнага рынку.
З пачатку 2007 года і да лютага 2011 года галоўнай рэдактаркай Еўрапейскага Радыё для Беларусі была Юлія Слуцкая.
Структура ЕРБ
Еўрапейскае Радыё для Беларусі — гэта некамерцыйная арганізацыя, заснаваная ў верасні 2005 ў Варшаве. Яе ўдзельнікамі сталі беларускія журналісты і няўрадавыя арганізацыі з Польшчы, Літвы і Чэхіі. Члены Беларускай асацыяцыі журналістаў (БАЖ) актыўна спрыялі з'яўленню радыёстанцыі.
Праграмы рыхтуюцца камандай беларускіх журналістаў у Варшаве і Мінску, а таксама сеткай рэпарцёраў у абласцях Беларусі.
Ядром каманды сталі былыя супрацоўнікі іншых радыёстанцый, напрыклад, зачыненай беларускімі ўладамі ў 1996 Радыё 101,2 FM, Радыё Свабодная Еўропа, Польскага Радыё, Радыё Рацыя.
Фармат радыё
ЕРБ — гэта забаўляльна-інфармацыйная радыёстанцыя. Яе мэтавай аўдыторыяй з’яўляецца ў першую чаргу моладзь ва ўзросце 18–35 гадоў.
Радыё працуе 24 гадзіны на дзень. Кожная гадзіна пачынаецца з выпуску навін працягласцю каля 3 хвілін, а таксама кожныя паўгадзіны выходзіць кароткі агляд апошніх навін. Да таго ж, у эфіры гучаць эканамічныя, культурныя, спартыўныя праграмы, каментары экспертаў па шырокім коле разнастайных пытанняў. Госці і ўдзельнікі перадач на ЕРБ з'яўляюцца вядомымі палітыкамі, пазнавальнымі грамадскімі асобамі, прадстаўнікамі незалежных молодзевых груп і арганізацый. ЕРБ таксама прэзентуе экстрэныя выпускі навін пры неабходнасці.
Значную частку эфіру займае сусветная і беларуская музыка. ЕРБ рэалізуе шэраг праэктаў па падтрымцы беларускіх музыкантаў, напрыклад, штогод ладзіць фестывалі «Даём рады», «Права быць вольным»/«Be Free» ва Украіне, сумесна з грамадскай кампаніяй «Будзьма беларусамі!» у 2009 годзе выдала складанку «Budzma The Best Rock / Budzma The Best Rock/New», на якую трапілі ў тым ліку пераможцы адбору на фестываль.
ЕРБ выпускае штодзённую інфармацыйную праграму «ЕўраZOOM». Гэтая перадача, скіраваная на моладзь, нясе ідэю прысутнасці Беларусі ў палітычнай і культурнай прасторы Еўропы.
Забароны
Са жніўня 2020 года па загаду Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь доступ на сайт радыё http://euroradio.fm у краіне абмежаваны за асвятленне рэсурсам пратэстаў у Беларусі. З ліпеня 2021 года рэжым Лукашэнкі блакіруе доступ і да люстэрка сайта. 5 ліпеня 2021 года пастановай Савета Міністраў быў зачынены і карэспандэнцкі пункт радыё ў Мінску.
У 2021—2022 гадах Telegram, YouTube, Instagram і лагатып ЕРБ былі прызнаныя экстрэмісцкімі матэрыяламі, а ў ліпені 2022 года МУС абвясціла СМІ экстрэмісцкім фарміраваннем.
Дзе слухаць?
1. на хвалях FM:
у Пінску і на паўднёвым усходзе Брэсцкай вобласці:
у Лідскім і Ашмянскім раёнах:
2. на ўльтракароткіх хвалях нізкім:
3. праз спадарожнік (24 гадзіны на дзень):
4. праз Інтэрнэт (24 гадзіны на дзень):
Інтэрнэт-старонка пашырае і паглыбляе змест радыёэфіру, а таксама змяшчае арыгінальную інфармацыю, якая выходзіць па-за межы эфіру. Апошнія навіны, спецыяльныя справаздачы, музычныя праграмы, інтэрв’ю, фотагалерэі, музычныя чарты, падкасты і шмат што іншае можна знайсці анлайн. Уся інфармацыя пададзеная на беларускай, рускай і англійскай мовах.
Андрэеўцы (археалагічны помнік)
Андрэеўцы — археалагічны помнік: курганны могільнік каля в. Андрэеўцы (Смаргонскі раён, Гродзенская вобласць). На правым беразе р. Вілія было 17 курганоў (захаваўся 1). У 1935 г. Хэлена Цэгак-Галубовіч (экспедцыя Віленскага ўніверсітэта) даследавала 16 насыпаў. Пахавальны абрад — трупаспаленне за межамі могільніка (14), трупапалажэнне (2). Пахавальны інвентар — жалезныя нажы, шыла, бронзавыя бранзалеты з патоўшчанымі канцамі, спіралепадобны пярсцёнак, авальная спражка, фрагменты глінянай керамікі, у тым ліку слоікападобнай формы з шурпатай паверхняй. Датуецца V — VI стст.
Змарана
Змарана (Smarano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 470 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 78 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 38010. Тэлефонны код — 0463.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta.
Усерагалоўштаб
Усерасійскі галоўны штаб, Усерагалоўштаб — адзін з двух галоўных штабоў Чырвонай арміі (РСЧА) падчас грамадзянскай вайны.
NGC 6580
NGC 6580 (іншыя абазначэнні — UGC 11153, MCG 4-43-12, ZWG 142.22, PGC 61566) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Спіс аб’ектаў PGC (1932001—1933000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1932001—1933000)
NGC 6580
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Канстанцін Фёдаравіч Барысавец
Біяграфія
Скончыў ваенна-медыцынскае вучылішча ў 1942 годзе, у 1953 годзе. Працаваў у Ямала-Ненецкай аўтаномнай акрузе. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З 1964 года загадчык аддзела эканомікі і арганізацыі жывёлагадоўлі, з 1971 года загадчык аддзела тэхналогіі вытворчасці малака Беларускага НДІ жывёлагадоўлі.
Навуковая праца
За гады працы было апублікавана 152 навуковыя працы, каля 10 кніг і 15 брашур, дзевяць яго вучняў абараніліся і сталі кандыдатамі сельскагаспадарчых і эканамічных навук.
Бібліяграфія
Асноўныя працы па пытаннях інтэнсіфікацыі і спецыялізацыі жывёлагадоўлі.
Сярэдняшведскі ўніверсітэт
Сярэдняшведскі ўніверсітэт (Mittuniversitetet) — шведская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Сундсваль.
Агароднікі (Кобрынскі раён)
Агаро́днікі (, Огородники) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Батчынскага сельсавета.
Ёрдан
Ёрдан — шматзначны тэрмін.
Самакіраванні Літвы
Самакіраванні (savivaldybės) з'яўляюцца другім (асноўным) узроўнем адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу Літвы пасля аднаўлення незалежнасці ў 1990 годзе. Закон аб новым адміністрацыйна-тэрытарыяльным падзеле (адрозным ад адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу Літоўскай ССР) быў прыняты 19 ліпеня 1994 года, і набыў моц з 1995 года. Паводле прынятага закона было ўтворана 56 самакіраванняў. 19 снежня 1999 года быў прыняты закон аб, які набыў моц з 2000 года. У выніку рэформы агульная колькасць самакіраванняў павялічылася да 60, таксама некаторыя самакіраванні змянілі назву і статус.
Самакіраванні Літвы можна ўмоўна падзяліць на тры групы:
Лагішынскі зямельны бунт 1874 года
Лагішынскі зямельны бунт 1874 года — народныя хваляванні ў Лагішыне Пінскага павета Мінскай губерні супраць свавольства ўлад.
Лагішын і яго зямля
У заходніх абласцях Расійскай імперыі многія мястэчковыя землі лічыліся за мяшчанскай суполкай, якая плаціла дзяржаве за іх чынш, паколькі землі не з'яўляліся ўласнасцю мяшчан, а былі некалі перададзеныя ім па прывілеях польскіх каралёў.
Такім чынам была справа і з землямі мястэчка Лагішын Пінскага павета Мінскай губерні.
Лагішын ўпершыню сустракаецца пад 1552 годам у «Пісцовай кнізе Пінскага княства» як «востраў на Логіншчыне» Берасцейскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага.
Лагішын вядомы з 1552 года як габрэйскае паселянне, жыхары якога займаліся гандлем, піцейнымі або ювелірнымі справамі, ці з'яўляліся арандатарамі розных угоддзяў. Па рэвізіі 1847 года у Лагішыне лічылася 1240 габрэяў; хрысціян і габрэяў у ім пражывала прыкладна пароўну, гэта відаць і з перапісу 1897 года (з 3336 жыхароў 1587 габрэяў).
У 1643 годзе Лагішын ад караля Уладзіслава IV Вазы атрымаў магдэбургскае права. Грамата пазначала зямельныя ўладанні мястэчка. Мяшчане Лагішына атрымлівалі ў вечную арэнду раллю і ўгоддзі, плацячы за іх ў каралеўскую казну нявялікую плату.
З 1795 года мястэчка ў складзе Расійскай імперыі. У 1808 годзе жыхары Лагішына указам Сената пакінутыя ў мяшчанскім званні, якое аб'ядноўвала ўсё местачковае насельніцтва.
Пытанне аб прававым статусе лагішынскія зямель ўздымалася ўжо ў пачатку XIX стагоддзя: Урадавы Сенат Расійскай імперыі, разглядвае ў 1828 годзе спрэчку паміж пінскім абшарнікам князям Ф.-К. Друцкім-Любецкім і жыхарамі Лагішына, і прызнае апошніх у мяшчанскім званні, а таксама іх права на зямлю ― паводле каралеўскага прывілею. Тады ж Лагішыну дадзены статус горада.
Па звестках Мінскай палаты дзяржаўных маёмасцяў за 1845 год, мяшчане плацілі ў казну чынш 215 рублёў 16 капеек ў год.
Вынікі люстрацыі
Пры люстрацыі Пінскага павета ў траўні 1870 года Мінскай губернскай люстрацыйнай камісіяй, начальнік камісіі Лемергардт затрабаваў у непасрэднага вытворцы люстрацыі Месняева справаздачу ― чаму ў дакументах адсутнічаюць дадзеныя аб люстрацыі лагішынскія земляў? Месняев спаслаўся на рашэнне Сената 1828 года і прывілей Уладзіслава IV, ― паводле гэтым палажэнням, люстрацыі мястэчка не падлягала. Лемергардт звярнуўся з запытам у мінскае губернскае Упраўленне дзяржаўнай маёмасці: перададзены ці ў казённае карыстанне лагішынскія зямлі? Начальнік упраўлення сапраўдны стацкі саветнік М. М. Севасцьянаў адказаў, што лагішынскія ўгоддзі знаходзяцца ў падпарадкаванні казны. Такі ж адказ ён даў па запыце Аддзела па зямельным прыладзе дзяржаўных сялян Мінскай губерні. Пасля, у ходзе «лагішынскай справы», ўбачылася, што ніякіх дакументаў, якія гэта пацвярджаюць, у мінскім Ўпраўленні дзяржаўных маёмасцяў не было.
Бунт лагішынскіх жыхароў
Мінскі губернатар У. М. Токароў на свой запыт мінскаму Кіраўніцтву дзяржаўных маёмасцяў атрымлівае адказ, што жыхары Лагішына адмовіліся ад прыпіскі іх да сельскага грамадства, і таму зямля, якая знаходзіцца ў іх карыстанні, можа паступіць у вольны продаж. Гэта значыць, Упраўленне дало ілжывыя звесткі. З гэтымі звесткамі Токараў звярнуўся да віленскага генерал-губернатара]] А. Л. Патапава, і той, у сваю чаргу, падаў прашэнне на імя міністра дзяржаўных маёмасцяў П. А. Валуева ― прадаць мінскаму губернатару Токараву 131 валоку (2133 дзесяцін) за 14 тысяч рублёў з растэрміноўкай ў 20 гадоў. Дазвол быў атрыманы, і неўзабаве Севасцьянавым складзены люстрацыйныя акт, у выніку якога лагішынцы пазбаўляліся зямельных угоддзяў. Ім заставаліся толькі пляцевыя (сядзібныя) землі і выган. Усё гэта тычылася толькі праваслаўнага насельніцтва, ― габрэі раллямі і ўгоддзямі не карысталіся, абыходзячыся пляцевой зямлёй і плацячы за яе чынш.
Лагішынцы падалі больш за 30 скаргаў, але ўсе адказы абапіраліся на заключэння Севасцьянава: зямля даўно прыпісана да казны. Са следчай справы вынікае, «калі люстрацыйны акт увайшоў у канчатковую сілу, Кіраванне дзяржаўнай маёмасці распарадзілася аб прыняцці абмежеванаго ўчастка ў вядзенне казны, але мяшчане мястэчка Лагішына адмовіліся ад подпісу складзенага пры гэтым 23 ліпеня 1873 года чыноўнікам Кіравання і паліцыяй пратаколу, заяўляючы з гвалтам і крыкам, што адабраная ад іх зямля складае іх ўласнасць, якую яны не перададуць нікому, і выказваючы недавер, каб такое распараджэнне магло зыходзіць ад вышэйшага ўрада».
Пасля атрымання купчай, Токараў адправіў у Лагішын свайго даверанага, менскага барона Вітэ, ― пераконваць жыхароў ня звазіць з палёў ўсё зерне, а пакінуць траціну азімага хлеба ўладальніку зямлі. Але жыхары аказалі непакор памочніку іспраўніка, увесь хлеб вывезлі. Па загадзе барона палявы вартаўнік Мацяеўскі падаў у міравы суд две пазовы ― аб вызначэнні зямельных правоў Токарава і аб збіранні з жыхароў Лагішына штрафу за самавольны выпас жывёлы на токараўскіх угоддзях. Ў Лагішын прыбыў судовы прыстаў з падводамі і пачаў з рабочымі было рэквізаваць стагі, але вакол іх сабраўся натоўп да 100 чалавек, з сякерамі і каламі.
У Лагішын быў адпраўлены батальён Серпухаўскага пяхотнага палка, які кватараваў у Мінску, з загадам ўзяць з сабой 12 патронаў на чалавека. Акрамя батальёна, са Слуцку туды ж была выкліканая сотня казакоў. Кіраваў гэтымі дзеяннямі генерал А. Г. Лашкароў. Непасрэднае кіраўніцтва ажыццяўляў мінскі спраўнік падпалкоўнік Э. Х. Капгер
Афіцэр Серпухаўскага пяхотнага палка А. Раіч так успамінаў гэты дзень:
Нам прадставілася наступная, цьмяна асветляная знарок запаленымі жыхарамі смалянымі лучынамі, карціна: па абодвым бакам дарогі стаялі дзве групы людзей: з аднаго боку ― хрыстіяне, з другога ― габрэі. На чале габрэяў стаяў рабін са сувоем дзесяці запаведзяў у руцэ, а побач з ім іншы габрэй трымаў у адной руцэ запаленую свечку, а ў другой страва з хлебам і соллю. Хрысціяне стаялі на каленях, і адзін з іх таксама трымаў у руках міску з хлебам-соллю, пакрытую тоўстага палатна ўціральнікам.
Хрысціянская група, на якой засяродзілася нашае агульная ўвага, складалася чалавек з 20, нейкіх панурых, загнаных лёсам аборвышай: яны ціснуліся як авечкі адзін да аднаго і глядзелі ў зямлю. Габрэі, наадварот, глядзелі весела і бадзёра, а па касцюмах іх можна было заключыць, што на галечу яны скардзіцца не маюць права …
Назаўтра сталі разбірацца з «бунтаўнікамі». Дзеянні па змяшчэнне парадку паміж «бунтаўнікамі», жыхарамі Лагішына, пачаліся на наступны дзень па прыбытку батальёна. Роля войска абмежавалася пасылкай салдат у лес за лазой … і ў працягу трох дзён станавая кватэра напаўняецца крыкамі каральных розгамі. Выбар субектов для лупцоўкі вырабляўся па ўказанні мясцовага прыстава. У той жа час у мястэчку адбываўся аўкцыённы продаж маёмасці жыхароў на папаўненне падатку уладальніку; ўсё гэта суправаджаецца ровам баб і дзяцей, якія трымаўся за хвасты кароў і авечак, валакомых на продаж. Пакупцамі з'явіліся мясцовыя жыдкі, якія добра набілі кішэні за гэты час…
Пецярых завадатараў пасадзілі ў турму, некаторых выслалі. За паспяхова праведзеную аперацыю па ўціхамірвання бунтаўнікоў міністар ўнутраных спраў А. Я. Тімашэў прадставіў падпалкоўніка Капгера да ўзнагароды, і імператар Аляксандр II надаў яму ордэн св. Уладзіміра 4-й ступені з наступным перевадом ў палкоўнікі.
Сарага-дзі-Фаса
Сарага-дзі-Фаса (Soraga di Fassa; Soraga) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Лагішынскі зямельны бунт 1874 года
Бунт лагішынскіх жыхароў
Аднак лагішынскія мяшчанскае таварыства звярнулася з пазовам у Мінскую злучаную палату крымінальнага і грамадзянскага суда. 23 красавіка 1876 года палата вынесла заключэнне: прызнаць за мяшчанамі права карыстання лагішынскімі землямі на падставе каралеўскіх прывілеяў і ўказа Сената 1807, 1810 і 1828 гадоў. Гэта заключэнне мінскай палаты ў 1880 годзе зацвердзіў Сенат, а Камітэт міністраў распарадзіўся пачаць следства па гэтай справе. Першы Дэпартамент Сената вызначыў:
Сарага-дзі-Фаса
Насельніцтва складае 680 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 36 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 38030. Тэлефонны код — 0462.
Лагішынскі зямельны бунт 1874 года
Бунт лагішынскіх жыхароў
«былы мінскі губернатар, тайны радца Токараў, ведаючы пэўна аб вырабляямай ў мястэчку Лагішыне люстрацыі мяшчанскіх зямель і аб прызначэнні яму зроблянага з іх ўчастка, насуперак сваіх службовых абавязкаў, паставіўся зусім абыякава да неаднаразова пададзеных яму мяшчанскім грамадствам скаргах і просьбах аб абароне ад замаху на іх грамадзкую ўласнасць. Незалежна ад гэтага, Токараў, зрабіўшыся уладальнікам маёнтка Лагішын і ухіляючыся ад прыняцця асабіста якіх-небудзь па спыненні беспарадкаў мер, данёс, аднак, пра здарэнне міністру ўнутраных спраў, прадставіўшы справу вельмі небяспечнай для спакою губерні і выставіўшы мяшчан бунтаўнікамі, тады як непакор з'яўляўся следствам таго, што мяшчане мелі поўнае права лічыць патрабаванні паліцэйскай і судовай уладаў незаконнымі; генерал-лейтэнант Лошкароў, насуперак прадпісанню міністра, пры ўціхамірванні мяшчан мястэчка Лагішына, выйшаў з межаў дадзенага яму паўнамоцтва, прысвоіўшы сабе не толькі права вызначыць адвольна суму спагнаньня з лагішынскіх мяшчан на карысць Токарава і рабіць подушавую раскладку плацяжу, але і спаганяць такую прымусовымі мерамі, не разгладвая ні аплатную здольнасць асоб, ні абставін, пры якіх многія прадавалі сваю маёмасць за бесцань; мінскі спраўнік Капгер пры выкананні сваіх службовых абавязкаў дапусціў відавочнае перавышэнне ўлады, якое складалася ў цялесным пакаранні 5 мяшчан мястэчка Лагішына; былы кіраўнік дзяржаўнай маёмасці ў Мінскай губерні, стацкі саветнік Севасцьянаў, паведаміў начальніку люстрацыйнай камісіі і данёс Міністэрству дзяржаўнай маёмасці пра тое, што мястэчка Лагішын даўно прынята ў казну, тады як такі факт ніякімі дакументамі ў давераным яму ўпраўленні не пацвярджаўся».
Сенат прызнаў Токарава, Лошкарова, Капгера і Севасцьянава вінаватымі. Токарава пазбавілі права быць на дзяржаўнай службе, Капгеру прысудзілі паўгода турмы, Севасцьянаў абышоўся спалохам. З Токарава спагналі на карысць Лагішына 5474 рубля.
Справа атрымала розгалас, пра яе гаварылася ў газетах. П. А. Крапоткін пісаў: «На аднаго Токарава, асуджанага Сенатам, колькі знойдзецца такіх жа Токарава, мірна маюшчых вынікі свайго крадзежа і ў заходніх і ва ўсходніх губернях, і ў паўночных, і ў паўднёвых губернях, у ўпэўненасці, што іх дзеі ніколі ня стануць перад судом, ці ж, што ўсякую справу, паднятую супраць іх, будуць замаўчваць такім жа чынам, як на працягу пяці гадоў замоўчвалася справу Токарава па загадзе міністра юстыцыі».
Полаг лесу
Самкнёнасць полагу — адносіны сумы плошчаў гарызантальных праекцый крон дрэў (без уліку плошчы іх перакрыцця) да агульнай плошчы ўчастка лесу. Выяўляецца ў дзесятых долях адзінкі, адпаведнай поўнай самкнёнасці.
NGC 6581
NGC 6581 (іншыя абазначэнні — IC 1280, MCG 4-43-10, ZWG 142.21, NPM1G +25.0474, PGC 61549) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікалай Мікалаевіч Стогаў
Мікала́й Мікала́евіч Сто́гаў (1873—1959) — рускі генерал, удзельнік Першай сусветнай і грамадзянскай войн.
Міжнародныя авіялініі Украіны
Міжнародныя авіялініі Украіны (Міжнародні Авіалінії України) — прыватная ўкраінская авіякампанія, заснаваная як дзяржаўная кампанія ў 1992 годзе і цалкам прыватызаваная ў 2011 годзе. Базавым аэрапортам МАУ з'яўляецца Міжнародны аэрапорт «Барыспіль». Асноўныя напрамкі Украіна — Заходняя Еўропа, Украіна — Блізкі Усход, Украіна — СНД.
1-ы Мінскі прыгарадны сельсавет
1-ы Мі́нскі прыгарадны сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе гарадской рысы горада Мінска. Цэнтр — горад Мінск.
Утвораны 1 студзеня 1925 года як Пятроўшчынскі сельсавет у складзе гарадской рысы горада Мінска. Цэнтр — вёска Лошыца Немаршанская. У 1927 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Пятроўшчына. 7 красавіка 1927 года перайменаваны ў 1-ы Мінскі прыгарадны сельсавет з цэнтрам у горадзе Мінск. 17 лютага 1930 года аб’яднаны са Сляпянскім сельсаветам у Мінскі прыгарадны сельсавет.
Уборкаўскі сельсавет
Убо́ркаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска ) Уборак.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Холмецкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Уборкі. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Лоеўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Ястрабскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лоеўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перайменаваны ва Уборак. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ліпнякоўскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў складзе Рэчыцкага раёна. 28 ліпеня 1964 года ў склад сельсавета з Пярэдзелкаўскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (Міхалёўка і Тучкі). З 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Лоеўскага раёна. 14 снежня 1981 года ў склад Страдубскага сельсавета перададзена вёска Бушацін. 23 верасня 2011 года скасавана вёска Вазон.
Трасуха
Трасуха — старадаўні парна-масавы беларускі народны танец, які, на думку К. Галяйзоўскага з'яўляўся правобразам полькі.
Уборкаўскі сельсавет
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 774 чалавекі, з іх 90,1 % — беларусы, 8,3 % — рускія, 0,6 % — лезгіны.
Трасуха
Назва
Мяркуецца, што назва танца цягнецца з часоў Старажытнай Русі, калі двенадцать сясцёр-пляскавіц штомесяц прымалі ўдзел у абрадах культу багіні Мокаш і веснавых святых і. Як лічыў вядомы даследчык славянскай старажытнасці Б. А. Рыбакоў, у народнай памяці гэтыя сёстры трансфармаваліся, зліўшыся з русалкамі-берагінямі. З-за сваёй туманна-воднай сутнасці яны ператварыліся ў трынаццаць  — сталі «трасавіцамі-плясавіцамі». Вось ад слова трасавіца і пайшла назва тыпавога беларускага танца, які пазней пад моцным уплывам полькі стаў сучаснай «Трасухай».
Харэаграфія
Музычны памер 2/4.
К. Галяйзоўскі ў канцы 30-х гадоў XX стагоддзя пры адборы матэрыялу для Дэкады беларускага мастацтва убачыў і апісаў «Трасуху», якая складалася з 12 самастойных танцавальных эпізодаў, якія выконвалі па чарзе 12 дзяўчат. Адна з іх была ў вобразе кульгавай і сагнутай старой і капіявала яе рухі. Сола чаргаваліся з масавымі прыпляскамі.
П. В. Шэйн запісаў варыянт «Трасухі», у якім праглядвае кампазіцыя старажытнага двухшарэнгавага карагода.
З прыходам у Беларусь полькі ў сярэдзіне XIX стагоддзя, сфармаваўся гібрыд полькі і «Трасухі», які аб'яднаў кручэнне полькі і патрэсванне верхняй часткі корпуса з традыцыйнага танца. Не гледзячы на існаванне мноства варыянтаў «Трасухі» ў іх заўсёды прысутнічае гэта характэрнае патрэсванне рук, плячэй ці корпуса, якое дазваляе адразу пазнаць гэты танец. Паэт адзначыў гэта такім радком: «Нават сівай барадзе не сядзіцца, як плячамі павядзе маладзіца». Нагамі выконваюцца тэхнічна складаныя спружыністыя рухі. Танец можа выконвацца і сола, і парамі.
У культуры
Беларуская «Трасуха» часта апісвалася этнографамі. Вось як апісвае танец «Трасучка» ці «Пацяруха» П. Шпілеўскі, які ён назіраў у в. Сіняўка :
«Трасуха» разам з «Лявоніхай» набылі такую ​​вядомасць і папулярнасць за межамі краіны, што сталі своеасаблівай знакамі нацыянальнага харэаграфічнага мастацтва.
Польцы-трасухе прысвечана песня «Полька беларуская» Ігара Лучанка i Леаніда Дранько-Майсюка.
Хакайда
Хака́йда (北海道), раней вядомы як Эдзо — другі паводле велічыні востраў Японіі. Да 1859 года называўся таксама Мацумаэ па прозвішчы кіруючага феадальнага клана, якому належаў замкавы горад Мацумаэ.
Буйнейшы горад Сапара.
Lysichiton
Lysichiton (ад λύσις — вызваленне — вопратка, адзенне) — род шматгадовых кветкавых раслін сямейства. Род уключае 2 віды, якія адрозніваюцца колерам покрыва: з белым покрывам і  з жоўтым покрывам. Першапачаткова яны лічыліся конспецыфічнымі і абодва апісваліся пад адным імем.
Батанічнае апісанне
Віды роду - водна-балотныя расліны, якія жывуць на адным месцы доўгія гады. Яны маюць кароткія, вертыкальныя карэнішчы, ярка-зялёнае лісце, авальна-эліптычнай формы, клінавата звужаюцца дадолу, сабраны ў разетку па некалькі штук і размешчаны на кароткіх хвосціках. Ранняй вясной, да разгортвання лісця на расліне з'яўляецца суквецце, якое нагадвае калу, з катахам цыліндрычнай формы, загорнуты ў крыючы ліст. Плады заключаны ў белай мясістай восі катаха і маюць зялёны колер. Насенне ў колькасці 2 (4) акружана сліззю.
Арэал
Прадстаўнікі роду растуць на ўсходзе Азіі і на Далёкім Усходзе. У заходнім паўшар'і сустракаецца на Алясцы і захадзе ЗША.
Значэнне
У адвараным і здробненым выглядзе бацвінне выкарыстоўваюць для адкорму свіней. Японскія навукоўцы рэкамендуюць прымяняць гэту расліну пры захворваннях дыхальных шляхоў. Таксама віды роду выкарыстоўваюць як дэкаратыўныя расліны ў ландшафтным дызайне.