cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Памяць стагоддзяў
Здымачная група
Аўтарскі калектыў у складзе З. Мажэйка, Н. Савы і А. Шклярэўскага за стварэнне цыкла музычна-этнаграфічных кінафільмаў (у т. л. «Памяць стагоддзяў») у 1994 годзе атрымаў Дзяржаўную прэмію Рэспублікі Беларусь.
Дом пад шпілем (Мінск)
Дом пад шпі́лем — жылы дом у Мінску, які месціцца на рагу Камуністычнай і Чырвонай вуліц 14/1. Пабудаваны ў 1952 годзе паводле праекта Марка Ліфшыца і Элкано Гальдштэйна.
Гісторыя
Будаванне дома пачалося ў пасляваенныя гады ў складзе комплексу дамоў для афіцэрскіх сем’яў. Комплекс уключае дамы № 14, 16, 18 на вуліцы Камуністычнай і № 3, 5 на вуліцы Чырвонай. Жыллё для афіцэрскага складу будавалася побач з будынкам Беларускай ваеннай акругі (цяпер — Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь).
Вежу будынка спраектаваў архітэктар Уладзімір Ісачэнка. На вежы пэўны час месціўся вышкавы выведвальны пункт.
Архітэктура
Першы паверх выкарыстоўваецца гандлёвымі ўстановамі, чатыры верхнія паверхі — жылыя, аднолькавай планіроўкі (двухкватэрныя секцыі з трыма і чатырма пакоямі). Планіроўка жылых секцый індывідуальная.
Бадры Рабоевіч Акубардыя
Бадры Акубардыя (нар., Пічоры, Грузія) — украінскі футбаліст грузінскага паходжання, абаронца грузінскага клуба «Шэвардэні-1906» з Тбілісі.
Клубная кар’ера
Нарадзіўся ў Грузіі, аднак у трохгадовым уросце з-за грузіна-абхазскага канфлікту пераехаў з бацькамі ва Украіну, у горад Бахмач, дзе і пачаў займацца футболам. Пасля восьмага класа перабраўся ў спартыўны інтэрнат у Браварах, а неўзабаве апынуўся ў кіеўскім РВВФК. У 2009 годзе далучыўся да акадэміі кіеўскага «Дынама», на наступны год пачаў гуляць за моладзевы склад сталічнага клуба, дзе за тры сезоны згуляў у 61 матчы.
Улетку 2013 года трэнер моладзевага складу кіяўлян Аляксандр Хацкевіч узначаліў каманду «Дынама-2» і ўзяў з сабой некалькі ігракоў, у тым ліку Бадры. 14 ліпеня 2013 года дэбютаваў у Першай лізе, правёўшы ўсе 90 хвілін у матчы супраць чарнігаўскай «Дзясны» (0:0). У жніўні 2016 года перайшоў у грузінскі клуб «Зугдзідзі», які ўзначальваў украінскі спецыяліст Уладзімір Люты. Пазней вярнуўся ва Украіну, гуляў у Першай лізе за харкаўскі «Геліяс» і «Сумы».
У жніўні 2018 года падпісаў кантракт на 1,5 гады з беларускім клубам «Гомель», у складзе якога стаў адным з асноўных ігракоў. У чэрвені 2019 года не гуляў з-за траўмы, пасля вярнуўся ў склад. У студзені 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Гомель».
У верасні 2020 года далучыўся да грузінскага клуба «Руставі». У лютым 2021 года вярнуўся ва Украіну, стаўшы іграком жытомірскага «Палесся», а ў лютым 2022 года перайшоў у тбіліскі «Шэвардэні-1906».
Міжнародная кар’ера
Выступаў у юнацкіх і моладзевых зборных Украіны розных узростаў. У студзені 2013 года ў складзе ўкраінскай каманды прымаў удзел у Кубку Садружнасці ў Санкт-Пецярбургу, дапамог сваёй зборнай стаць фіналістам турніру.
Дружылавіцкі сельсавет
Дружы́лавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Дружылавічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Іванаўскага раёна Пінскай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Драгічынскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Дружылавіцкага сельсавета 4 населеныя пункты .26 чэрвеня 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ляскавіцкага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 893 чалавекі, з іх 90,0 % — беларусы, 7,2 % — украінцы.
На момант скасавання ў сельсавет уваходзілі 4 населеныя пункты: Дружылавічы, Замошша, Калілы, Трыліскі.
Мікалай Пятровіч Карачанцаў
Мікала́й Пятро́віч Кара́чанцаў (Николай Петрович Караченцов;, Масква — ) — савецкі і расійскі тэатра і кіно, народны артыст РСФСР (1989).
За 40 год сваёй акцёрскай і музычнай дзейнасці артыст выканаў больш за 200 песень — Карачанцаў узначальвае плеяду савецкіх і расійскіх акцёраў, якія спяваюць.
Валянаў (гміна)
Валя́наў (Wolanów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Радомскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Валянаве. Плошча гміны складае 82,85 км². Станам на 2004 год у гміне Валянаў пражывалі 8206 чалавек, шчыльнасць — 99 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Будслаў)
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі) — былы бернардзінскі, цяпер прыхадскі каталіцкі храм у п. Будслаў Мядзельскага раёна Мінскай вобласці. Помнік архітэктуры позняга барока. У касцёле знаходзіцца Будслаўскі абраз Маці Божай — адзін з найбольш шануемых каталіцкіх абразоў, Папа Рымскі Ян Павел II у 1996 годзе абвясціў гэту ікону патронкай Беларусі. 28 лістапада 2018 года урачыстасць у гонар ушанавання абраза Маці Божай Будслаўскай («Будслаўскі фэст») была ўнесеная ў Рэпрэзентатыўны спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны ЮНЭСКА.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў дакументах у 1504 годзе, калі вялікі князь ВКЛ Аляксандр падарыў віленскім бернардзінцам (галіна францысканцаў) 6 000 моргаў лесу ў Менскім павеце. Манахі, якія атрымалі зямлю, жылі па 2—4 чалавекі ў пабудовах-будах, маючы пры гэтым капліцу.
У 1591 годзе быў пабудаваны драўляны храм Наведвання Марыяй Елізаветы, у якім знаходзілася цудадзейны абраз Маці Божай, прывезены ў 1598 годзе Янам Пацам з Рыма (дарунак Папы Рымскага Клімента VIII) і ў 1613 годзе перададзены ў касцёл. Пазней, у 1643 годзе, пабудаваны новы касцёл, а ў 1750 годзе — жылы корпус. 29 чэрвеня 1767 года было пачата будаўніцтва новага касцёла, пры гэтым былі выкарыстаны муры бакавой капліцы касцёла XVII ст.
У 1783 годзе касцёл быў асвечаны ў гонар Унебаўзяцця Маці Божай. На працягу другой паловы XVIII стагоддзя да яго былі прыбудаваны розныя касцёльныя памяшканні. З 1756 года пры манастыры існавала музычная школа, у 1793—1842 — двухкласная школа і шпіталь. У 1731—1797 гадах у духоўнай школе манастыра вывучалі маральную тэалогію і рыторыку, пры гэтым манахаў налічвалася 4—17 чалавек.
Пасля зачынення храма ў 1852 годзе некаторыя яго манахі бралі ўдзел у паўстанні 1863—64 гадоў.
11 мая 2021 года ў будынку касцёла ўзнік пажар, які знішчыў дах, моцна пашкодзіў скляпенні і іншыя будаўнічыя канструкцыі. У самім касцёле пацярпелі арганы, алтар, жывапіс. Быў распачаты збор сродкаў на аднаўленне пашкоджанай пажарам святыні. Да пачатку кастрычніка касцёл цалкам накрыты часовым дахам. 31 снежня ўнутры касцёла прайшла імша на заканчэнне года. У 2022 годзе ў касцёле завяршылі будаўнічыя работы, 29 верасня падпісаны акт аб увядзенні ў эксплуатацыю.
Архітэктура
Трохнефная безапсідная двухвежавая базіліка з трансептам. Галоўны фасад з дзвюма шмат’яруснымі вежамі па баках аздоблены багатай дэкаратыўнай пластыкай: пілястрамі, паўкалонамі, складанымі раскрапоўкамі. Інтэр’ер перакрыты цыліндрычнымі скляпеннямі з распалубкамі. Сферычны купал размешчаны на перакрыжаванні галоўнага нефа i трансепта, раскрываецца толькі ва ўнутраную прастору. У капліцы Св. Барбары размешчаны драўляны разны алтар Звеставання Найсвяцейшай Дзевы Марыі (каля 1643 г.) — адзін з выдатных помнікаў ранняга барока на Беларусі. Бакавыя часткі алтара вырашаны ў выглядзе карынфскіх каланад, якія служаць кулісамі для 20 скульптур. Захаваліся да нашага часу без пазнейшых перамалёвак выдатныя фрэскавыя роспісы касцёла.
Будслаўскі фэст
Будслаўскі фэст ладзіцца штогод у гонар ушанавання абраза Маці Божай Будслаўскай, які захоўваецца ў касцёле. У 2018 годзе фэст уключаны ў Рэпрэзентатыўны спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны чалавецтва ЮНЕСКА.
Сіняя (рака)
Назва
Назва Сінія балцкага паходжання. Цяперашняя форма «Сіняя» не старажытная, яна змененая пад уплывам прыметніка «сіні». Зафіксаваная пачатковая форма — «Сінія».
У назве балцкі гідранімічны корань Sin-. Гэта варыянт кораня Sain-, ад якога літоўскія Seina, Sainas, прускія Sayn, Seynicz, падзвінскае возера Сянно. Звязана з літоўскім at-sainus «павольны, неахайны, лянівы». Далей да аднаго са значэнняў індаеўрапейскага *sei- : si- «слабець; вялы, слабы; апускацца, пагружацца» (> «ціхі, спакойны»).
Ад кораня Sin- таксама двухасноўныя рачныя назвы *Сін-пала (на Верхнім Падняпроўі), *Сін-бала (на Верхнім Павоччы), якія значаць «Павольная балацінная (рака)». Каля ракі *Сін-бала працякае ручай «Ленивой», назва якога калькіруе значэнне першай асновы ў назве.
Такая ж матывацыя і ў назвах прыпяцкай ракі Лебажода «Павольная рака» (першая аснова назвы ад літоўскага lebti «гультаяваць», lebeda «гультай, цямця-лямця»), нёманскай ракі Лебяда, шматлікіх рэк Цна.
У назве Сінія корань пашыраны з дапамогай балцкага гідранімічнага пашыральніка -ij-, як у балцкіх рачных назвах тыпу Vilkijà, Juodijà, Ілія, *Sarija (> Сар’я). У сучаснай літоўскай мове ў гэтага пашыральніка, раней шматфункцыйнага, захавалася функцыя ўтвараць зборныя назоўнікі (vyras «муж; мужчына» — vyrijà «мужчыны; мужы, мужжо»). Блізкі яму пашыральнік -ej- у водных назвах тыпу Мярэя, Асвея.
Значэнне рачной назвы Сінія можна перадаць як «Павольная (рака)».
Водаапісанне
Даўжыня ракі 23 км. Плошча вадазбору 508 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,5 ‰. Пачынаецца за 3 км на захад ад вёскі Паплавы, вусце за 2,8 км на паўночны ўсход ад вёскі Цяплухі. Рэчышча каналізаванае.
Асноўныя прытокі: Каранскі канал (рака Точанка ), канал Халадцова, рака Млынка (справа), Пратасевіцкі канал (злева).
На рацэ: горад Асіповічы.
Оскар (кінапрэмія, 2016)
88-я цырымонія ўручэння ўзнагарод прэміі «Оскар» за заслугі ў вобласці кінематографа за 2015 год адбылася 28 лютага 2016 года ў тэатры «» (Галівуд, ). Цырымонію ўручэння ўзнагароды трансляваў тэлеканал ABC.
Добрая партыя
Добрая партыя (Iyi Parti) — нацыяналістычная, кансерватыўная, свецкая і центрысцкая палітычная партыя Турэцкай Рэспублікі. Яна створана 25 кастрычніка 2017 г. выхадцамі з правай Партыі нацыяналістычнага руху, якія разышліся ў поглядах з кіраўніцтвам гэтай партыі, якое падтрымала на рэферэндуме ў 2016 годзе пераход да прэзідэнцкай рэспублікі. Старшынёй партыі з’яўляецца Мераль Акшэнер. Партыя падтрымлівае прынцыпы і ідэалы заснавальніка Турцыі — Кемаля Атацюрка. 19 красавіка 2018 года мела ў парламенце Турцыі 5 дэпутатаў. 22 красавіка ў парламенце мела 20 дэпутатаў.
Оскар (кінапрэмія, 2016)
Атрымліваючы ўзнагароду за найлепшую мужчынскую ролю, акцёр Леанарда Дзі Капрыа падзякаваў акадэмію і ўсіх калегаў па цэху, а завяршаючы сваю прамову нагадаў, што «кліматычныя змены рэальны» і «гэта рэальная пагроза, якая пагражае міру і ўсім істотам». Карціна рэжысёра Мікіты Міхалкова «», якую прапанаваў для намінацыі «», у шорт-ліст нечакана не ўвайшла.
Добрая партыя
Генеральны сакратар — Айтун Чырай.
Дзякуючы таму, што ўдзельнічала ў выбарах 2018 года ў складзе Нацыяльнага альянсу, набрала 10 % і ўвайшла ў парламент.
Алаід
Ала́ід — дзеючы стратавулкан на востраве Атласава ў Сахалінскай вобласці Расіі, самы вялікі вулкан Курыльскіх астравоў.
Вышыня вулкана 2339 м. Вулкан мае вяршынны кратар і амаль 30 бакавых конусаў. Складзены з андэзіта-базальтавых лаваў. Схілы вулкана пакрытыя зараснікамі хмызняковай вольхі, высокім рознатраўем. З вышыні 700—800 м палосы лёду і снегу.
Найбольш буйныя вывяржэнні вулкана адбыліся ў 1793, 1854, 1860, 1894, 1933—1934, 1972, 1981, 1986 гадах.
CNN
The Cable News Network (анг. Кабельная Навінавая Сетка) або CNN (чытаецца як Сі-Эн-Эн) — тэлекампанія, створаная Тэдам Цёрнерам 1 чэрвеня 1980 г. З’яўляецца падраздзяленнем кампаніі Turner Broadcasting System (Цёрнер), якой валодае Time Warner (Тайм Уорнер). Кампанія CNN першай у свеце прапанавала канцэпцыю 24-гадзіннага вяшчання навін. Па стане на 1 чэрвеня 2005 года кампанія CNN складалася з 14 розных навінавых кабельных і спадарожнікавых каналаў, двух радыёстанцый, шасці інтэрнэт-сайтаў і 37 замежных бюро. Навіны CNN перадаюцца з дапамогай сігналаў 38 касмічных спадарожнікаў і даступныя для прагляду больш за 200 млн. хатніх гаспадарак (households) у 212 краінах і тэрыторыях свету. Адным з ключавых момантаў у гісторыі CNN стала арганізаванае ў студзені 1991 года асвятленне вайны ў Персідскім заліве — упершыню ваенныя дзеянні падобнага маштабу дэманстраваліся ў прамым тэлеэфіры. Тэлерэпартажы з месца падзей у Персідскім заліве прыкметна ўмацавалі прэстыж CNN як кругласутачнай крыніцы міжнародных навін.
11 верасня 2001 года CNN стала першай службай навін, якая перадала экстранныя навіны пра падзеі, пасля вядомых як Тэрарыстычныя акты 11 верасня 2001.
CNN знаходзіцца на другім месцы сярод міжнародных службаў навін, саступаючы аўдыторыі BBC амаль у два разы (BBC World — 277,6 млн. хатніх гаспадарак).
CNN у Еўропе
Галаўны еўрапейскі офіс CNN знаходзіцца ў Лондане.
IC 2627
IC 2627 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тадуліна (Шаркаўшчынскі раён)
Тадулі́на (, Тадулино) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ёдскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах маёнтак у складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Хары Лаўрэйсен
Хары Лаўрэйсен (Harrie Lavreysen; нар., Бергейк, Нідэрланды) — нідэрландскі велагоншчык. Двухразовы залаты прызёр Алімпійскіх гульняў, які выйграў індывідуальны спрынт і камандны спрынт на Летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года. Лаўрэйсен таксама ўдзельнічаў у Чэмпіянаце Еўропы па лёгкай атлетыцы UEC 2016 у камандным спрынце. Шасціразовы ўладальнік тытула чэмпіёна свету, у тым ліку трохразовы чэмпіён у камандным спрынце (2018, 2019 і 2020), двухразовы чэмпіён у індывідуальным спрынце (2019 і 2020) і ў кейрыне (2020).
Біяграфія
Хары Лаўрэйсен пачаў веласіпедную кар’еру ва ўзросце шасці гадоў у якасці гоншчыка BMX. Станавіўся шматразовым чэмпіёнам Галандыі сярод моладзі і чэмпіёнам Еўропы сярод моладзі. Сур’ёзная траўма пляча перашкодзіла яму працягнуць удзельнічаць у BMX, і ён пераключыўся на веласпорт на трэку.
У 2016 годзе Лаўрэйсен заняў другое месца ў спрынце і стаў бронзавым прызёрам у кейрыне.
У 2020 годзе ў Берліне ён стаў трохразовым чэмпіёнам свету ў спрынце, кейрыне і камандным спрынце (разам з Джэфры Хугландам, Роем ван дэн Бергам і Матэйсам Бюхлі).
Тэд Цёрнер
Тэд Цёрнер (Ted Turner; нар., Цынцынаці, штат Агая) — амерыканскі бізнесмен, заснавальнік кругласутачнага канала навін CNN, былы муж актрысы Джэйн Фонды.
Рональд Раўэ
Рональд Раўэ (Ronald Rauhe; нар., ) — нямецкі вясляр-байдарачнік, выступае за зборную Германіі з 1999 года. Двухразовы алімпійскі чэмпіён (2004 і 2020), уладальнік срэбнага і двух бронзавых алімпійскіх медалёў, 15-разовы чэмпіён свету, 15-разовы чэмпіён Еўропы, шматразовы пераможца і прызёр першынстваў нацыянальнага значэння.
Муж алімпійскай чэмпіёнкі па веславанні на байдарках Фані Фішэр, якая з’яўляецца пляменніцай вялікай Біргіт Фішэр.
Баі за Чарнобыль
Баі за Чарнобыль — баявыя дзеянні ў зоне адчужэння Чарнобыльскай АЭС паміж расійскімі і ўкраінскімі войскамі.
Храналогія
Расійскія войскі завалодалі Чарнобыльскай АЭС 24 лютага, у першы дзень уварвання. Па заяве прадстаўніка Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі, ахову электрастанцыі ажыццяўлялі падраздзяленні паветрана-дэсантных войскаў Расіі і ўкраінскі батальён аховы АЭС.
З 24 лютага па 3 красавіка Чарнобыльская АЭС, гарады Прып’яць, Чарнобыль і Славутыч знаходзіліся пад расійскай акупацыяй. 31 сакавіка прэс-служба "Энергаатама" заявіла, што расійскія войскі дзвюма калонамі збіраюцца пакінуць ЧАЭС. 3 красавіка, пасля таго як расійскія войскі канчаткова пакінулі зону адчужэння, ЧАЭС была занята дэсантна-штурмавымі падраздзяленнямі УСУ.
Дыега дэ Альмагра
Дыега дэ Альмагра (Diego de Almagro; каля, Альмагра, Іспанія — , горад Куска, Віцэ-каралеўства Перу) — іспанскі канкістадор, адзін з заваёўнікаў Перу.
Сьера-Марэна
Сьера-Марэна (Sierra Morena) — горы на поўдні пласкагор’я Месета ў паўднёвай частцы Іспаніі. Працягласць 400 км. Фармуе водападзел паміж басейнамі рэк Гвадалквівір і Гвадыяна. Вышэйшы пункт — гара Баньюэлас (1332 м) у масіве Сьера-Мадрона, паўднёвы схіл хрыбта рэзка абрываецца да Андалускай нізіны. Іншымі вядомымі пікамі з’яўляюцца Карал-дэ-Борас (1312 м) і Сера-дэ-ла-Эстрала (1298 м).
Хрыбет складзены крышталічнымі горнымі пародамі і ўтварыўся ў выніку ўзняцця, выкліканага рухам у паўночным напрамку Афрыканскай пліты. Радовішчы руд медзі і марганцу, ртуці; пірытаў, некаторыя з якіх распрацоўваюцца са старажытных часоў. Схілы Сьера-Марэны пакрыты вечназялёнымі хмызнякамі і шырокалісцевымі лясамі (дуб, бук, каштан).
Беларускі Індустрыяльны Банк
Адкрытае акцыянернае таварыства «Белару́скі індустрыя́льны банк» — колішні камерцыйны банк у Рэспубліцы Беларусь, заснаваны ў 1991 годзе. У 2010 годзе ўвайшоў у склад «Тэхнабанка».
Рэквізіты
S.W.I.F.T. — BEIN BY 22. МФА — 153001725. АДР — 100195493. УНП — 100195493.
Дзейнасць
Галоўны офіс размяшчаўся па адрасе 220004, Мінск, вул. Мельнікайтэ, 8.
Гісторыя
31 кастрычніка 1991 года зарэгістраванае ТАА «Камерцыйны банк прафсаюзаў Рэспублікі Беларусь „Прафбанк“». Заснавальнікамі сталі 52 прафарганізацыі.
У 1995 банк рэарганізаваны ў «Прафбанк», у 1999 — у АКБ «Беларускі індустрыяльны банк». З кастрычніка 1999 — ААТ «Беларускі індустрыяльны банк».
12 сакавіка 2003 года Кіраўніцтва Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь зацвердзіла Пастанову аб адкліканні ў «Беларускага індустрыяльнага банка» з 20 сакавіка 2003 года дазволу на прыцягненне ва ўклады сродкаў фізічных асоб у сувязі з невыкананнем эканамічнага нарматыву ўласнага капіталу, які складаў 10 мільёнаў еўра. 31 мая 2010 года Беларускі індустрыяльны банк далучыўся да «Тэхнабанка».
IC 2628
IC 2628 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вольбрам (гміна)
Во́льбрам (Wolbrom) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Алькушскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вольбраме. Плошча гміны складае 150,82 км². Станам на 2004 год у гміне Вольбрам пражывалі 23 470 чалавек, шчыльнасць — 155,6 чал./км².
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 27 населеных пунктаў.
Дзяржава Бірма
Дзяржава Бірма — дзяржава, утвораная на акупаванай Японскай імперыяй тэрыторыі Бірмы. Існавала з 1 жніўня 1943 па 27 сакавіка 1945.
Перадумовы
У пачатку Другой сусветнай вайны Японская імперыя уварвалася ў Брытанскую Бірму, галоўным чынам дзеля атрымання сыравіны (у тым ліку нафты з палёў каля Енанджауна, а апроч таго мінеральная сыравіна і буйныя пастаўкі рысу), а таксама для таго каб перакрыць бірманскую дарогу, якая была асноўным шляхам пастаўкі падмацаванняў і рыштунку Кітайскім Нацыянальным сілам Чан Кайшы, якія ваявалі з Японіяй у часе япона-кітайскай вайны.
Японская пятнаццатая армія пад правадырствам генерал-лейтэнанта Ііды Седэра хутка заняла Бірму ў студзені-маі 1942 года. Японцы таксама спрыялі фармаванню Бірманскай Арміі Незалежнасці (Burma Independence Army, BIA), якая дапамагала Японіі ў гэтым уварванні. BIA сфармавала часовы ўрад у некаторых абласцях краіны вясной 1942 года, аднак у яе былі нязгоды з японскім кіраўніцтвам з нагоды будучыні Бірмы. Нягледзячы на тое, што палкоўнік Судзукі Хэйдзі заклікаў BIA сфармаваць часовы ўрад, японскае вайсковае камандаванне ніколі фармальна не давала на гэта сваёй згоды, а японскі ўрад абмяжоўваўся туманнымі абяцаннямі незалежнасці пасля сканчэння вайны. Аднак 1 жніўня 1942 года ў Рангуне была сфармавана Бірманская Выканаўчая Адміністрацыя (Burmese Executive Administration) дзеля стварэння грамадзянскай адміністрацыі для працы над штодзённымі адміністрацыйнымі пытаннямі, падначаленай Японскаму вайсковаму камандаванню. Кіраўніком часовай адміністрацыі быў доктар Ба Мо, вядомы адвакат і палітычны зняволены ў брытанскія часы.
У складзе вялікай усходнеазіяцкай сферы ўзаемнага росквіту
Вайсковая сітуацыя паступова складалася не ў карысць Японіі, таму японскі ўрад вырашыў, што Бірма і Філіпіны павінны стаць цалкам незалежнымі краінамі ў рамках Вялікай усходнеазіяцкай сферы ўзаемнага росквіту замест першапачатковага плана, паводле якога незалежнасць павінна была быць пададзена толькі пасля завяршэння вайны. Прэм’ер-міністр Японіі Тадзё Хідэкі паабяцаў, што незалежнасць Бірме будзе пададзена цягам года з 28 студзеня 1943 года пры ўмове, што Бірма абвесціць вайну Вялікабрытаніі і ЗША. Японскі ўрад адчуваў, што гэта сапраўды зацікавіць Бірму ў перамозе нацысцкага блока ў вайне, ствараючы супраціў магчымай паўторнай каланізацыі заходнімі дзяржавамі і павялічваючы вайсковую і эканамічную падтрымку Бірмай японскіх ваенных высілкаў.
8 мая 1943 года быў сфармаваны камітэт падрыхтоўкі незалежнасці Бірмы (Burma Independence Preparatory Committee) на чале з Ба Мо. 1 жніўня 1943 гады Бірма абвясціла пра стварэнне незалежнага Дзяржавы Бірма, і японскі вайсковы ўрад Бірмы быў афіцыйна распушчана. Новая дзяржава хутка абвясціла вайну Вялікабрытаніі і ЗША і склала саюзную дамову з Японіяй. Ах Ма стаў «Naingandaw Adipadi» (кіраўніком дзяржавы) Бірмы з шырокай уладай, згодна новай канстытуцыі.
25 верасня 1943 года Японія, як і абяцала, перадала Бірме ўсю дзяржаву Шан, апроч Кенгтунга і Мангпана, якія да таго моманту ўжо аддалі Тайланду. Ба Мо наведаў канферэнцыю Вялікай Усходняй Азіі, якая праходзіла 5-6 лістапада 1943 года ў Токіа.
Хоць Бірма зараз і стала фармальна незалежнай, яе магчымасці выяўляць свой суверэнітэт былі ў значнай ступені абмежаваны вайсковымі дамовамі з Японіяй і значнай наяўнасцю імператарскай арміі Японіі, якая працягвала дзеяць самавольна, нягледзячы на тое, што Японія ўжо афіцыйна не мела кантролю над Бірмай.
На працягу 1943 і 1944 гадоў нацыянальная армія Бірмы ўсталявала кантакты з іншымі палітычнымі групамі ў Бірме, улучаючы камуністычную партыю Бірмы, якая дзеяла падпольна. Урэшце была сфармавана арганізацыя народнага фронту пад назвай Антыфашысцкая арганізацыя (Anti-Fascist Organisation, AFO). З дапамогай камуністаў і фундаванай Японіяй арміі абароны Аракана (Arakan Defence Army) бірманцы нарэшце змаглі ўсталяваць кантакт з Force 136 — аддзяленнем брытанскай разведкі ў Індыі. Першыя кантакты заўсёды былі непрамымі. Force 136 таксама магла злучацца з членамі карэнскай часткі нацыянальнай арміі Бірмы ў Рангуне.
У снежні 1944 года нацыянальная армія Бірмы (BNA) ўсталявала кантакт з антыгітлераўскай кааліцыяй, паказваючы на сваю гатовасць перайсці на яе бок, пачаўшы нацыянальнае паўстанне, якое ўлучала б сілы BNA. Аднак Брытанія, што мела значныя рэзервы для забеспячэння BNA, выступала супраць гэтага, лічачы, што момант абраны няўдала. Першае ўзначаленае BNA паўстанне супраць Японіі адбылося ў пачатку 1945 года ў цэнтральнай Бірме.
27 сакавіка 1945 года рэшткі BNA арганізавалі парад у Рангуне і адправіліся нібы на дапамогу японскага арміі ў бітвах, бушавалых у Цэнтральнай Бірме супраць сіл саюзнікаў. Заміж гэтага 27 сакавіка BNA адкрыта абвясціла вайну Японіі. Анг Сан і іншыя пачалі перамовы з Луісам Маўнтбетэнам і афіцыйна далучыліся да антыгітлераўскай кааліцыі як Патрыятычныя Бірманскія Сілы (Patriotic Burmese Forces, PBF). Без падтрымкі BNA урад Дзяржавы Бірма хутка ўпаў, і Ба Мо збег праз Тайланд у Японію, дзе ў тым жа годзе быў схоплены і ўтрымваўся ў турме Сугамо ў Токіа да 1946 года.
Азербайджанскі дзяржаўны аркестр народных інструментаў
Азербайджанскі дзяржаўны аркестр народных інструментаў — першы нотны аркестр народных інструментаў у Азербайджане. Быў створаны ў 1931 годзе па ініцыятыве заснавальніка азербайджанскай прафесійнай музыкі Узеіра Гаджыбекава па прынцыпе сімфанічнага аркестра.
Аркестр народных інструментаў Азербайджана з’яўляецца першым такім аркестрам народных інструментаў на ўсім Усходзе. Ён сыграў важную ролю ў развіцці нацыянальнай музычнай культуры краіны. Першапачатковы склад аркестра складаўся ўсяго толькі з пяці інструментаў — тара, кяманчы, балабана, дэфа і нагары. Затым у склад аркестра былі ўведзеныя такія інструменты, як гоша-нагара, зурна, тютек, канон, фартэпіяна і іншыя.
Аркестр з’яўляецца пастаянным удзельнікам шматлікіх мерапрыемствах дзяржаўнага маштабу, паспяхова гастралюе па ўсім свеце, выступаў на шматлікіх прэстыжных міжнародных фестывалях. Так, у 2004 і 2005 гадах калектыў быў двойчы удастоены высокай прэміі «Гызыл Чянг» XIX і XX фестывалю міжнароднай музыкі «Фаджр», які праводзіцца ў сталіцы Іранскай Ісламскай Рэспублікі — Тэгеране.
Дырыжоры аркестра
Мастацкім кіраўніком і галоўным дырыжорам аркестра з’яўляецца прафесар Агавердзі Пашаеў, заслужаны дзеяч мастацтваў Азербайджанскай Рэспублікі.
Лейпцыгскі ўніверсітэт
Лейпцыгскі ўніверсітэт (Universität Leipzig) — другі па старшынстве ўніверсітэт на тэрыторыі сучаснай Германіі пасля Гайдэльбергскага, Кёльнскага, універсітэтаў Эрфурта і Вюрцбурга, якія былі заснаваныя раней Лейпцыгскага, на некаторы час перарывалі сваю дзейнасць і затым адкрываліся зноў.
У зімовы семестр 2007—2008 навучальнага года ва ўніверсітэце навучалася 26 978 студэнтаў. Штат супрацоўнікаў універсітэта складае 8579 чалавек. Лейпцыгскі ўніверсітэт — самая буйная вышэйшая навучальная ўстанова горада. Універсітэт уваходзіць у асацыяцыю універсітэтаў Еўропы Утрэхцкую сетку.
Нікі Сімлінг
Нікі Дыгэ Сімлінг (Niki Dige Zimling; нар., Торнбю, Данія) — былы дацкі футбаліст, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Даніі (2008—2014).
Пачатак
У дзяцінстве Нікі гуляў за некалькі дацкіх клубаў перш чым перайшоў у моладзевую каманду «Брондбю». За гэты клуб Сімлінг дэбютаваў у красавіку 2003 года ў гульні ўнутранага чэмпіянату супраць клуба «Ольбарг». Наступныя два гады правёў у складзе капенгагенкага клуба. Улетку 2005 года з-за адсутнасцю месца ў стартавым складзе перайшоў у клуб «Эсб’ерг», дзе хутка зацвердзіўся як ігрок асноўнага складу.
«Удзінезэ»
У снежні 2008 года падпісаў дагавор з італьянскім клубам «Удзінезэ», перайшоўшы ў склад апенінцаў як вольны агент. У ліпені 2009 года вярнуўся ў Данію, каб пацвердзіць пераход у адзін з клубаў, але дамоўленасць была зрушана, у выніку чаго застаўся ў Італіі. У чэрвені 2010 года перашоў у нідэрландскі НЕК на правах арэнды.
«Бругэ»
27 мая 2011 года Сімлінг падпісаў 4-гадовы кантракт з бельгійскім футбольным клубам «Бругэ», паводле якога купля дацкага іграка абыйшлася бельгійцам у 500 тысяч еўра.
«Майнц»
У студзені 2014 года падпісаў чатырохгадовы кантракт з нямецкім «Майнцам». У верасні 2014 года адправіўся ў арэнду ў амстэрдамскі «Аякс». У «Аяксе» выступаў нерэгулярна: звычайна выхадзіў на замену, гуляў за другую каманду клуба «Ёнг Аякс», а ў лютым 2015 года атрымаў траўму. Улетку 2015 года вярнуўся ў «Майнц», але ў лютым 2016 года зноў быў аддадзены ў арэнду — у «Франкфурт». Сезон 2016/17 правёў у другой камандзе «Майнца».
«Сёнер’юск»
Улетку 2017 года вярнуўся ў Данію, стаўшы іграком клуба «Сёнер’юск». Па заканчэнні сезона 2018/19 завяршыў прафесійную кар’еру.
Міжнародная кар’ера
У лютым 2008 года Нікі дэбютаваў у складзе зборнай Даніі ў таварыскім матчы супраць зборнай Славеніі. 11 лістапада 2010 года, пасля двух з паловай гадоў, Нікі правёў свой другі матч супраць зборнай Чэхіі, пасля чаго часцей пачаў выклівацца да гульняў нацыянальнай каманды.
Акуавіва-Калекрочэ
Акуавіва-Калекрочэ (Acquaviva Collecroce) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 733 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 26 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 86030. Тэлефонны код — 0875.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Esther.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вяча (рака)
Вяча — рака ў Лагойскім і Мінскім раёнах Беларусі, колішні прыток Свіслачы (басейн Дняпра), упадае ў Заслаўскае вадасховішча.
Назва
Назва Вяча балцкага паходжання. Адпачатная балцкая форма гідроніма — *Ventė.
Гідранімічныя аналагі — назвы літоўска-латвійскай ракі Вэнта, дзвінскага прытоку ракі Вята.
Згодна з К. Бугам, які аб’ядноўваў тры згаданыя гідронімы ў адно гняздо, назва Вячы ад балцкага кораня vent- «гнуцца; гнуць» і значыць «Звілістая (рака)».
Гідраграфія
Даўжыня 40 км. Вадазбор 297 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 0,8 м³/с. Агульнае падзенне 80 м. Сярэдні нахіл воднай паверхні 2 ‰.
Пачынаецца на паўночны захад ад в. Селішча Лагойскага раёна, цячэ па Мінскім узвышшы, упадае ў Заслаўскае вадасховішча каля в. Сёмкава Мінскага раёна. Даліна трапецападобная, шырынёй 200—300 м. Схілы спадзістыя і ўмерана стромкія, вышыня іх каля 2,5 м. Берагі нізкія, спадзістыя. Пойма шырынёй 50—100 м. Рэчышча звілістае, ад вусця на 13 км каналізавана і часткова абвалавана. Шырыня ракі ў межань 4—8 м.
На рацэ вадасховішча Вяча, зоны адпачынку Вяча і Мінскае мора.
Альмансор
Альмансор — гара ў сярэдняй Іспаніі, у правінцыі Авіла, самы высокі пункт хрыбта Сьера-дэ-Грэдас і ўсёй Цэнтральнай Кардыльеры.
Вышыня гары 2592 метры. Складзена ўпераважна з граніту. Гара названа ў гонар арабскага ваеначальніка X стагоддзя Ібн Абу Амір аль-Мансура (у перакладзе з арабскай аль-Мансур — Пераможца воляй бога).
Гара Альмансор знаходзіцца на 62 месцы ў спісе самых высокіх гор Еўропы па адноснай велічыні.
Таўкіні (Шаркаўшчынскі раён)
Таўкіні́ (, Тавкини) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ёдскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Крытышынскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Іванаўскага раёна Пінскай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Драгічынскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Крытышынскага сельсавета было 8 населеных пунктаў. 26 чэрвеня 2013 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Рудскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1421 чалавек, з іх 95,6 % — беларусы.
На момант скасавання ў сельсавет уваходзілі 8 населеных пунктаў: Башня, Гнеўчыцы, Загута, Заруддзе, Крытышын, Маразы, Рагадашч, Радаўня.
Яраслаў Фёдаравіч Пятроў
Яраслаў Фёдаравіч Пятроў (нар, г. Буда-Кашалёва, Гомельская вобласць) — беларускі спявак (бас). Народны артыст БССР (1984).
Біяграфія
Выпускнік Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі (клас С. Асколкава). З 1973 года — саліст Нацыянальнага акадэмічнага тэатра оперы Беларусі.
Творчасць
Валодае моцным голасам прыемнага тэмбру, шырокага дыяпазону, сцэнічнай абаяльнасцю. Творчасці ўласцівы тэмперамент і шчырасць у перадачы пачуццяў, глыбокае пранікненне ў вобраз, гранічная выразнасць кожнага характару. Стварыў запамінальныя эпічна-велічныя, глыбока драматычныя і разам з тым чалавечныя вобразы. У рэпертуары — практычна ўсе галоўныя басовыя партыі. Сярод партый: Найміт — «Сівая легенда» Дз. Смольскага, Рыгор — «Дзікае паляванне караля Стаха» У. Солтана, Барыс Гадуноў — «Барыс Гадуноў» М. Мусаргскага, Дасіфей — «Хаваншчына» М. Мусаргскага, Кароль Рэнэ — «Іаланта» П. Чайкоўскага, Млынар — «Русалка» А. Даргамыжскага, Іван Сусанін — «Іван Сусанін» М. Глінкі, Канчак, Уладзімір Галіцкі — «Князь Ігар» А. Барадзіна, Кутузаў — «Вайна і мір» С. Пракоф’ева, Стары цыган — «Алека» С. Рахманінава, Філіп II — «Дон Карлас» Дж. Вердзі, Захарыа — «Набука» Дж. Вердзі, Дон Базіліа — «Севільскі цырульнік» Дж. Расіні, Мефістофель — «Фаўст» Ш. Гуно, Кароль Генрых — «Лаэнгрын» Р. Вагнера, Спінелоча — «» Дж. Пучыні, Партыя саліруючага баса ў Рэквіеме Дж. Вердзі і інш. У канцэртным рэпертуары беларускія і рускія народныя песні
Удзельнічаў у гастролях Беларускай оперы ў Іспаніі, Партугаліі; з групай салістаў выступаў у канцэртах у Буэнас-Айрэсе (Аргенціна). Выконваў партыю Барыса Гадунова на сцэнах оперных тэатраў Варшавы, Уроцлава, Любляны, Сафіі, Буэнас-Айрэса У 1993-94 гадах у спектаклях Teatro Colon выканаў партыі Філіпа і Барыса Гадунова. Прымаў удзел у спектаклях шэрагу іншых тэатраў.
Вольбуж (гміна)
Во́льбуж (Wolbórz) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пятркоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вольбужы. Плошча гміны складае 151,66 км². Станам на 2007 год у гміне Вольбуж пражывалі 7587 чалавек, шчыльнасць — 50 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Пяцьдзясят рублёў
Гісторыя
Першы выпуск банкнот у выглядзе дзяржаўных асігнацый быў ажыццёўлены ў 1769 годзе загадам Кацярыны II. Пасля гэтага асігнацыі друкаваліся рэгулярна аж да 1840 года. У 1843 годзе асігнацыі былі цалкам выведзены з абарачэння ў сувязі з іх абясцэньваннем. На змену дзяржаўным асігнацыям у 1841 годзе прыйшлі крэдытныя білеты розных наміналаў, у тым ліку і 50 рублёў. Крэдытныя білеты наміналам 50 рублёў выпускаліся нерэгулярна. Падчас рэвалюцыі, а затым грамадзянскай вайны ў зварот выпушчаныя крэдытныя білеты часовага ўрада, так званыя «керанкі».
У РСФСР гэтая купюра друкавалася з 1921 па 1924 год. Яе замяніла купюра 5 чырвонцаў.
У СССР (савецкі рубель) банкноту наміналам не 5 чырвонцаў, а 50 рублёў пачалі друкаваць пасля грашовай рэформы 1947 года (сталінскі рубель). Банкнота друкавалася да 1960 года. Затым, з 1961 года, адбылася замена купюр з дэнамінацыяй у 10 разоў (хрушчоўскі рубель). Наступная замена 50- і сторублёвых купюр адбылася ў пачатку 1991 года (паўлаўскія грошы). Дадзеная разнавіднасць 50 рублёў друкавалася да распаду Савецкага Саюза і Цэнтрабанкам РФ у 1992 годзе. У сувязі з моцнай інфляцыяй 1992—1997 гадоў у Расіі не друкавалася. Затое ў выніку гіперынфляцыі дадзены намінал становіцца дробным, і замест банкноты з 1992 года выпускаецца разменная манета 50 рублёў, якая мела хаджэнне да дэнамінацыі 1 студзеня 1998 года. У 1997 годзе (пасля дэнамінацыі ў 1000 разоў) друк банкноты адноўлены і працягваецца па гэты дзень.
Знешні выгляд банкнот
Знешні выгляд банкноты неаднаразова мяняўся. На асігнацыі ў асноўным маляваліся арнаменты і наміналы. На царскіх крэдытных білетах у асноўным маляваліся рускія імператары. На «керанках» і «савзнаках» выяўлялі розныя арнаменты. На савецкіх грошах друкавалі камуністычныя сімвалы, партрэт Леніна, помнікі архітэктуры. На сучаснай банкноце намаляваная статуя Нявы каля падножжа Растральнай калоны і Петрапаўлаўскі сабор. На правай назе статуі па памылцы намаляваныя шэсць пальцаў замест пяці (гэта можна растлумачыць таксама і тым, што збоку ступні падае цень і мастак намаляваў яе рыскамі не ад самага пальца, а адступіўшы на некаторую адлегласць, таму нам здаецца, што паміж ценем і пятым пальцам ёсць шосты).
Памятныя манеты
Першая памятная манета наміналам 50 рублёў выпушчана ў СССР у 1988 годзе — у серыі «1000-годдзе Расіі» была выпушчана манета «Сафійскі сабор, Вялікі Ноўгарад».
З 1988 года па 1991 год у СССР былі выпушчаныя 6 відаў памятных манет наміналам 50 рублёў (усё з золата).
З 1992 года па 3 кастрычніка 2016 года ЦБ РФ выпусціў 109 відаў памятных манет наміналам 50 рублёў з золата і 4 выгляду памятных манет з плаціны.
PANaNieba
PANaNieba (ПАНаНеба) — беларускі рэп-гурт.
Гісторыя
Гурт PANaNieba пачаў фарміравацца ў 2006 годзе ў горадзе Вілейка. Той жа восенню «PANaNieba» сталі першым беларускамоўным гуртом-удзельнікам найбуйнейшага на той момант хіп-хоп фестываля ў Беларусі — «Quick Style Cup».
У 2010 годзе БМАgroup выдае альбом PANaNieba «На балоце», які быў прызнаны найлепшым дэбютам году на цырымоніі Experty.by.
Крыху больш чым праз год (30 снежня 2011) музыкі выдаюць новы альбом 71. Назва альбома абазначае две апошнія лічбы тэлефоннага кода Вілейкі, адкуль паходзяць удзельнікі гурта. У запісе ўдзельнічалі рэперы Zeman і Тарас, а таксама лідар Neuro Dubel Аляксандр Куллінковіч. Рэліз быў выдадзены лэйблам БМАgroup сумесна з кампаніяй Vigma.
Па стане на 2017 год гурт не праводзіць ніякай актыўнай дзейнасці, SP Kava займаецца сольнай кар'ерай.
Рэхарыфма
Рэхары́фма — рыфма, у якой другое сугучнае слова, звычайна аднаскладовае ці двухскладовае, радзей — трохскладовае, паўтарае частку папярэдняга:
Вікінгі (серыял)
Вікінгі (Vikings) — канадска-ірландскі мастацкі серыял пра вікінгаў, створаны  Майклам Хёрстам спецыяльна для тэлеканала  History, прэм’ера якога адбылася 3 сакавіка 2013 года.
Кароткае апісанне
Серыял не з’яўляецца строга гістарычным і створаны на аснове скандынаўскіх саг аб набегах вікінгаў  ранняга сярэднявечча на англасаксонскую Брытанію і Заходне-Франкскае каралеўства. Ключавым персанажам серыяла з’яўляецца легендарны, вядомы толькі з древнескандінавскіх саг, конунг (кароль) вікінгаў Рагнар Лодбрак, які, па легендах, вёў свой род ад бога Одзіна, а таксама яго сыны, сябры і яго першая жонка Лагерта, другая жонка Аслаўг, і іншыя гістарычныя персанажы, такія як конунг Нарвегіі Харальд Цудоўнавалосы, кароль Англіі Альфрэд Вялікі, першы герцаг Нармандыі Рола і іншыя.
Дзіцячая смяротнасць
Дзіцячая смяротнасць (under-5 mortality) — смяротнасць дзяцей ва ўзросце да 5 гадоў. Па статыстыцы ЮНІСЕФ у 2010 годзе склала 7.6 млн, паменшыўшыся з 8.1 млн у 2009, 8.8 million in 2008, і з 12.4 у 1990. Больш паловы смяротнасці даводзіцца на Афрыку. 94 % дзіцячай смяротнасці даводзіцца ўсяго на 60 краін. Скарачэнне дзіцячай смяротнасці да 2015 года — адна з мэт развіцця тысячагоддзя ААН.
Асноўныя прычыны дзіцячай смяротнасці:
Маныч
Маныч (Заходні Маныч) (Ма́ныч (За́падный Ма́ныч)) — рака ў Калмыкіі, Стаўрапольскім краі і Растоўскай вобласці, левы прыток Дона. Бярэ пачатак у месцы былой біфуркацыі ракі Калаўс на Маныч і Усходні Маныч.
Даўжыня — 420 км, умоўная плошча басейна — 35,4 тыс.км², з іх 2,1 тыс. км² занята азёрамі, у асноўным саланаватымі і салёнымі. Даўжыня Маныча з Калаўсам 856 км, плошча басейна — 48,45 тыс. км². Жыўленне снегавое.
Азербайджанскі дзяржаўны сімфанічны аркестр імя Узеіра Гаджыбекава
Азербайджанскі дзяржаўны сімфанічны аркестр імя Узеіра Гаджыбекава (Azərbaycan Dövlət Simfonik Orkestri) — адзін з найбуйнейшых музычных калектываў Азербайджана. Быў заснаваны ў 1920 годзе, адным з першых у СССР, па ініцыятыве заснавальніка азербайджанскай прафесійнай музыкі Узеіра Гаджыбекава.
У фарміраванні аркестра прымалі непасрэдны ўдзел такія дырыжоры, як Рэнэ Батон (Францыя), Ота Клемперэр (Германія), Фрыц Штидри (Аўстрыя), Мікалай Галаванаў (Расія) і іншыя. Аркестр з'яўляецца лаўрэатам Усесаюзнага конкурсу 1967 года.
У рэпертуар сімфанічнага аркестра ўваходзяць творы азербайджанскіх і замежных кампазітараў. Імя Узеіра Гаджыбекава аркестр носіць з 1944 года. А ў 1960 годзе ён стаў заслужаным калектывам рэспублікі. З вялікім поспехам праходзілі гастролі аркестра ў ЗША, Еўропе (Германія, Швейцарыя, Францыя, Англія), Азіі (Егіпет, Турцыя) і іншых замежных краінах.
IC 2629
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Страхоўшчык
Страхоўшчык (Insurer) — юрыдычная асоба, якая мае ліцэнзію на ажыццяўленне страхавой дзейнасці, выдадзеную органам страхавога нагляду, якім у Беларусі з’яўляецца Міністэрства фінансаў. Страхоўшчык, паводле дагавора страхавання, за вызначаную ўзнагароду (страхавая прэмія) прымае на сябе абавязацельства пакрыць страхавальніку або іншай асобе (як фізічнай, так і юрыдычнай), на карысць якой аформлена страхаванне (выгаданабытчыку), страты, якія могуць узнікнуць у выніку наступлення страхавых выпадкаў, абумоўленых у дагаворы.
Страхоўшчык — гэта страхавая арганізацыя, якая займаецца страхаваннем (страхавая кампанія) ці перастрахаваннем, або арганізацыя, што займаецца узаемным страхаваннем (таварыства ўзаемнага страхавання). Грамадзянскі кодэкс Беларусі так вызначае страхоўшчыкаў у артыкуле 828 :
У большасці краін свету, у тым ліку і ў Беларусі, дзейнасць страхоўшчыкаў носіць: а) эксклюзіўны характар (гэта значыць ім забаронена займацца чымсьці іншым, акрамя страхавання) і б) спецыялізаваны характар (гэта значыць страхоўшчык займаецца або толькі страхаваннем жыцця і вызначанымі відамі асабістага страхавання, або толькі іншымі відамі страхавання — маёмасным і некаторымі відамі асабістага страхавання).
У Беларусі ўсе страхоўшчыкі маюць ліцэнзіі і нароўні з перастраховачнымі кампаніямі (якой у Беларусі з’яўляецца толькі Рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Беларуская нацыянальная перастраховачная арганізацыя»), уносяцца ў адзіны рэестр ліцэнзій на ажыццяўленне страхавой дзейнасці, які вядзе Міністэрства фінансаў Рэспублікі Беларусь.
Досыць часта страхоўшчыкамі называюць таксама зборна ўсіх супрацоўнікаў страхавых кампаній.
Асігнаты
Асігнаты (assignatsassignats ад assignoassigno — прызначаю) — папяровыя грошы перыяду Вялікай французскай рэвалюцыі.
Агульная інфармацыя
Першапачаткова былі выпушчаныя як абавязацельствы, забяспечаныя дзяржаўнай маёмасцю і якія прыносяць даходы ў выглядзе працэнтаў, то ёсць спалучалі рысы прыватызацыйнага чэка і аблігацыі.
Упершыню выпушчаныя ў Францыі наміналам у 1000 ліўраў на суму больш за 400 млн ліўраў, затым выпускаліся і дробнымі купюрамі. Знаходзіліся ў звароце з 1789 па 1797 год. Асігнаты былі абвешчаныя законным плацежным сродкам, звярталіся нароўні з металічнымі манетамі, а з 1793 года з'яўляліся адзіным законным плацежным сродкам. Ужо ў студзені 1790 года, то есць адразу ж пасля з'яўлення асігнатаў на свет, яны каштавалі ў металічных грошах толькі 96 % свайго наміналу. Пасля, па меры выпуску чарговых партый свежанадрукаваных папяровых грошай, курс асігнатаў падаў з усё павялічваецца хуткасцю. У студзені 1791 года яны каштавалі 91 % ад наміналу, у студзені 1792-га — 72 %, у студзені 1793-га — 51 %, у студзені 1794-га — 40 %, у студзені 1795-га — 18 %, 2 ліпеня 1795 года — 2,97 %, 3 лістапада 1795 года — 0,87 % і 22 лютага 1796 года — 0,29 %. 25 красавіка 1795 зноў былі дазволеныя здзелкі, якія здзяйсняюцца на металічныя грошы. У лютым 1796 года выпуск асігнатаў спыніўся. Цяжкае фінансавае становішча вымусіла звярнуцца да новай эмісіі. У сакавіку таго ж года быў прыняты закон аб выпуску новых папяровых грошай — тэрытарыяльных мандатаў (часам таксама званых асігнатамі). У 1797 годзе быў прыняты закон, які абвясціў усе якія знаходзіліся ў звароце папяровыя грошы несапраўднымі.
== Асноўныя дэкрэты і законы аб асігнатах ==
Рудскі сельсавет
Ру́дскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Рудск.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Іванаўскага раёна Пінскай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Драгічынскага раёна. Станам на 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 8 населеных пунктаў. 26 чэрвеня 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Крытышынскага сельсавета (населеныя пункты Башня, Гнеўчыцы, Загута, Заруддзе, Крытышын, Маразы, Рагадашч, Радаўня).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (8 населеных пунктаў) — 1665 чалавек, з іх 96,2 % — беларусы.
Баранела
Баранела (Baranello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 2745 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 114 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 86011. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Транслітарацыя
Транслітарацыя (trans + litera) — перадача літар адной пісьменнасці сродкам літар другой пісьменнасці (Неарфаграфічнае пісьмо), канверсія сістэм пісьма, пры якой кожны графічны элемент (знак) (ці паслядоўнасць элементаў) адной сістэмы пісьма ўяўляецца (замяняецца) адным і тым жа графічным элементам (або жа паслядоўнасцю элементаў) іншай сістэмы пісьма (Арфаграфічнае пісьмо). Магчымая графічная канверсія 4 тыпаў:
Хальмстад
Хальмстад (Halmstad) — горад на паўднёвым захадзе Швецыі, у лене Халанд, у аднайменнай правінцыі, цэнтр аднайменнай камуны і яе найбуйнейшы горад. Насельніцтва 58 577 чалавек (2010). Порт пры ўпадзенні ракі Нісан у Лахольмскую бухту.
Конрад Якаб Тэмінк
Конрад Якаб Тэмінк (Coenraad Jacob Temminck; 31 сакавіка 1778 — 30 студзеня 1858) — галандскі заолаг.
Сын скарбніка Галандскай Ост-Індскай кампаніі, Тэмінк у 17-гадовым узросце пачаў працаваць у кампаніі ў Інданезіі, аднак хутка пераключыўся з прадпрымальніцтва на арніталагічныя даследаванні (таксама ўспадкаваўшы гэта захапленне ад свайго бацькі). У 1820 годзе ён стаў першым дырэктарам Музея прыродазнаўчай гісторыі ў Лейдэне і заставаўся на гэтай пасадзе да самай смерці. Асноўныя працы Тэмінка — «Кіраўніцтва па арніталогіі, або сістэматычная табліца птушак, якіх можна назіраць у Еўропе» (Manuel d'ornithologie, ou Tableau systematique des oiseaux qui se trouvent en Europe; 1815) і «Усеагульная прыродазнаўчая гісторыя курыных і галубіных» (Histoire naturelle générale des Pigeons et des Gallinacées; 1813—1817), ён таксама ўнёс вялікі ўклад у «Жывёльны свет Японіі» Філіпа Франца фон Зібальда.
Уладзіслаў I (князь чэшскі)
Уладзіслаў I (Vladislav I.; каля 1070 — ) — князь чэшскі ў 1109—1117 і ў 1120—1125 гадах, князь оламаўцкі ў 1110—1113 гадах, князь брненскі ў 1113—1115 гадах, з роду Пржэмыславічаў. Уладзіслаў I быў трэцім сынам чэшскага караля Ураціслава II ад трэцяга шлюбу са Святаславай (Сватавай) Польскай.
Біяграфія
Пасля паланення Баржывоя яго прыхільнікі высунулі новага прэтэндэнта на чэшскі прастол, якім стаў малодшы з сыноў Ураціслава II — Сабеслаў, які жыў у Польшчы. Сабе на дапамогу Сабеслаў у 1110 годзе прызваў польскага князя Баляслава III Крывавустага. Палякі, якія ўварваліся ў Чэхію, разбілі армію Уладзіслава на рацэ Труціне. Але неўзабаве Баляслаў заключыў мір з Уладзіславам і вярнуўся ў Польшчу. Паводле ўмоў міру Сабеслаў змог вярнуцца ў Чэхію, дзе атрымаў у 1111 годзе ў якасці ўдзела Жацецка.
Аднак у 1113 Сабеслаў ізноў пасварыўся з Уладзіславам і бег у Польшчу. Набраўшы армію, ён уварваўся ў Чэхію, але асаблівых поспехаў не дамогся і быў вымушаны адступіць. Пазней ён памірыўся з Уладзіславам, атрымаўшы ад таго ва ўдзел Зноемскае княства, а ў 1115 годзе — яшчэ і Брненскае княства.
Каля 1110 года Уладзіслаў I ажаніўся з Рыксай фон Берг, дачкой графа Генрыха фон Берг-Шэлклінген. Неўзабаве з Саламеяй фон Берг, сястрой Рыксы, ажаніўся Баляслаў III Крывавусты, парадніўшыся з Уладзіславам.
У 1114 годзе Уладзіслаў быў прыняты пры двары імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі, дзе атрымаў званне імператарскага обер-шэнка.
У 1117 годзе Уладзіслаў быў вымушаны перадаць чэшскі прастол свайму брату Баржывою, якога падтрымліваў аўстрыйскі маркграф Леапольд III, на сястры якога быў жанаты Баржывой. Пад кіраваннем Уладзіслава засталіся толькі заэльбскія ўладанні.