cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бахаі
Вера бабі
У касмалогіі галоўным аспектам веры бабі стала вылучэнне Бабам у развіцці сусвету паслядоўна змяняючых адна адну эпох (“даура”), кожная з якіх прадстаўляе сабой больш высокую ступень развіцця, чым папярэдняя. Кожнай эпосе адпавядаюць свае законы (даюцца людзям пасланнікамі Бога), якія страчваюць моц з прыходам новай эры. Свой час Баб лічыў “міжцарстваваннем”, гэта значыць часам, калі законы іслама ўжо не дзейнічаюць, а новыя яшчэ ў поўнай меры не ўведзеныя, паколькі гэта будзе здзейснена “Тым, каго праявіць Бог”.
У сацыяльна-этычным аспекце свайго вучэння Баб дастаткова далёка адыйшоў ад традыцыйнай мусульманскай маралі. Галоўную ўвагу ён надаваў прынцыпу адзінства, заклікаў да братэрскай любві і пачцівасці, а таксама ўстрыманасці, абвясціў роўнасць мужчын і жанчын, законапаслушэнства і адмаўленне ад гвалтоўных дзеянняў, падтрымліваў прадпрыемніцтва і г.д.
У культавым аспекце Баб выступаў за спрашчэнне абрадавасці, даў сваім паслядоўнікам новы каляндар – Бадзі, які складаецца з 19 месяцаў. Бабі таксама паварочваюць твары падчас малітвы не на Меку, а на дом Баба ў Шыразе.
Перыяд Бахаулы
У 50-60-х гг. XIX ст. з прычыны рознай інтэрпрэтацыі тэкстаў пакаранага смерцю Баба адбываецца раскол руху бабі на бахаі (паслядоўнікі Бахаулы) і азалі (прыхільнікі Субх-і-Азаля). Большасць бабі паследавала за Бахаулой, і фактычна рух бабі арганічна трансфармаваўся ў рух бахаі. Частка бабі не прызнала ні азалі, ні бахаі. Сёння яны вядомыя як “людзі Байана”. Бабі і азалі на пачатак ХХ ст. былі малалікімі і не мелі развітых арганізацыйных структур.
Бахаула нарадзіўся ў Тэгеране ў 1817 г. у сям'і аднаго з вазіраў шаха (міністра фінансаў). У 1844 г. ён далучыўся да руху бабі і стаў адным з яго найбуйнейшых лідараў. Праз шэсць гадоў ўлады схапілі Бахаулу і кінулі ў тэгеранскую турму Сіях-Чаль (“Чорная Яма”), дзе, згодна з веравучэннем бахаі, у 1853 г. ён зведаў Боскае Адкрыццё. Каля дзесяці гадоў Бахаула быў у ссылцы ў Багдадзе, з якіх два гады ён правёў у самотніцтве сярод пустыні правінцыі Сулейманія. У 1863 г., перад пераходам з Багдада ў Канстанцінопаль, Бахаула абвясціў сябе тым, аб прышэсці каго даваў свае прароцтвы Баб. Пасля Канстанцінопаля Бахаула быў адпраўлены ў Адрыянопаль (сучасны Эдзірне), а затым, у 1868 г., на пажыццёвае зняволенне ў крэпасць Ака (Палесціна). Пасля змягчэння турэмнага рэжыму перабраўся ў мястэчка Бахджы, дзе памёр ад ліхаманкі і быў пахаваны ў 1892 г.
Перыяд Шогі Эфендзі
Пасля смерці Абдул-Баха, згодна з яго тастаментам, рух бахаі ўзначаліў яго ўнук Шогі Эфендзі Рабані (1897 – 1957), які ўвайшоў у гісторыю веры бахаі як Захавальнік Веры. Частка бахаі не прызнала яго за лідара, стварыўшы яшчэ некалькі альтернатыўных груп, такіх як вольныя бахаі, рэфармісцкія бахаі, Грамадства новай гісторыі мірзы Ахмеда Сахраба, рух Сутнасці веры бахаі Джона Керы. У перыяд Шогі Эфендзі вядзецца пераклад пісанняў Бахаулы і Абдул-Баха на англійскую мову і актыўнае распаўсюджанне веры бахаі па ўсім свеце.
Перыяд Сусветнага Дому Справядлівасці
Пасля смерці Шогі Эфендзі ў 1957 г. ад азіяцкага грыпу да выбрання ў 1963 г. калектыўнага органа кіравання Сусветнага Дома Справядлівасці рух бахаі фактычна ўзначальвалі так званыя Рукі Справы Боскай. Шогі Эфендзі не назначыў спадчынніка, аднак частка бахаі абрала Чарлза Месана Рымі другім Храніцелем, затым раскалошыўся яшчэ на некалькі груп (артадаксальныя бахаі, рух сэрца веры бахаі і інш.). Як Сусветны Дом Справядлівасці, так і Чарлза Рымі, не прызнала група бахаі, вядомая як рух пяці старэйшын.
З 1963 г. рухам бахаі кіруе Сусветны Дом Справядлівасці, які знаходзіцца ў горадзе Хайфе (Ізраіль). Апошні раз склад Сусветнага Дома Справядлівасці быў пераабраны ў 2013 г.
Веравучэнне
У якасці “Сімвала веры” можна разглядаць тэкст дэкларацыйнай карткі, якую падпісваюць ахвотнікі ўступіць у суполку бахаі (запаўненне карткі не абавязковае і практыкуецца не ва ўсіх краінах). У прыватнасці, у ёй абвяшчаецца вера ў Бахаулу як Явіцеля Бога, Баба як Прадцечу Бахауллы і Абдул-Баха як Цэнтр Запавету Бахаулы, а таксама абавязкі прытрымлівацца свяшчэнных прынцыпаў веры.
Цэнтральнай ідэяй веры бахаі, якая знаходзіць выяўленне ў канцэпцыі Вечнага Запавету (вечных зносін Бога з чалавецтвам праз Адкрыццё яго пасланнікаў), з'яўляецца адзінства (Бога, чалавецтва і рэлігій). Бог, згодна з верай бахаі, адзін (монатэізм) і трансцэндэнтны (сутнасць яго ў поўнай меры не пазнавальная, ведаць аб ім можна толькі праз яго Явіцеляў). Явіцелямі бахаі лічаць Майсея, Аўрама, Крышну, Зараастра, Ісуса Хрыста, Буду, Магамета, Баба, Бахаулу, таксама яшчэ мноства вядомых і невядомых прарокаў.
Канцэпцыя Вечнага Запавету з'яўляецца не столькі сінкрэтычнай (змяшэннем), сколькі ў некаторай ступені эклектычнай (злучэннем асобных элементаў). Пад адзінствам рэлігій маецца на ўвазе не ідэя аб'яднання рэлігійных арганізацый у адну (бахаі нейтральна адносяцца да экуменізму), але іх агульная крыніца (Бог) і сутнаснае адзінства фундаментальных прынцыпаў (пры гэтым сцвярджаецца эвалюцыя культавых і сацыяльна-этычных аспектаў рэлігіі, якія Бог дасылае цераз сваіх пасланнікаў для кожнай эпохі). Праз прынцып адзінства чалавецтва бахаі можна лічыць глабалістамі ў пазітыўным разуменні гэтага слова.
У лік асноўных прынцыпаў веравучэння ўваходзіць таксама наступныя:
Этыка бахаі носіць пераважна сацыяльны характар (ключавой ідэяй з'яўляецца пабудова “новага сусветнага парадку” на прынцыпах духоўнасці) і прад'яўляе да веруючх высокія маральныя патрабаванні. Сакральныя тэксты бахаі рэгламентуюць мноства аспектаў чалавечага жыцця ад асабістай гігіены да палітічнай дзейнасці. Напрыклад, існуюць забароны на ўжыванне алкаголю, наркотыкаў, удзел у дзейнасці палітычных партый, пазашлюбныя сексуальныя сувязі, прадпісваецца законапаслухмянасць, адмова ад насілля.
Культ
У веры бахаі няма свяшчэнства, абрадавы бок зведзены да мінімуму. Аснову практыкі складаюць штодзённае чытанне пісанняў і малітва, удзел у правядзенні рэлігійных святаў і святых дзён. Прыняцце веры бахаі (не маладзей за 15 год), абрады ўступлення ў шлюб, пахавання максімальна простыя. Культавае дойлідства прадстаўлена Сусветным цэнтрам у Хайфе (Пахавальня Баба, адміністрацыйныя будынкі і сады бахаі, якія ў 2008 г. былі ўнесены ў спіс Сусветнай спадычны ЮНЕСКА), храмамі на ўсіх кантынентах, а таксама мноствам цэнтраў бахаі амаль ва ўсіх краінах. Першы храм бахаі быў пабудаваны ў Ашхабадзе ў часы Расійскай імперыі, аднак быў пашкоджаны землятрусам і пасля канчаткова знесены савецкімі ўладамі ў 1962 г. У наш час дзейнічаюць храмы бахаі ў Аўстраліі, Германіі, ЗША, Індыі, Камбоджы, Панаме, Самоа, Угандзе, Чылі.
Адміністрацыйная сістэма
Адміністрацыйная сістэма руху бахаі прадстаўлена Сусветным Домам Справядлівасці ў Ізраілі (найвышэйшы орган), Нацыянальнымі (колькасць – 182) і Мясцовымі (колькасць – больш за 11 тыс.) Духоўнымі Сходамі, а таксама прызначальнай галіной адміністрацыі (Саветнікі і інш.). На нацыянальным і мясцовым узроўнях кіруюць калегіяльна дзевяць чалавек, абраных усімі членамі суполкі старэйшымі за 21 год прамым галасаваннем без прадвыбарчай кампаніі.
У Беларусі рух бахаі прадстаўлены дзейнасцю Рэлігійнага аб'яднання бахаі ў Рэспубліцы Беларусь.
Тэксты
Цэнтральныя свяшчэнныя тэксты веры бахаі – “Байан” Баба, “Кітаб-і-Агдас” (“Найсвяцейшая Кніга”), “Кітаб-і-Іган” (“Кніга Несумненнасці”) Бахаулы. Мноства першакрыніц бахаі (усяго больш за 100 свяшчэнных або аўтарытэтных тэкстаў) захоўваецца ў архіве Сусветнага цэнтра ў Хайфе.
Сімволіка
Афіцыйным сімвалам веры бахаі, паводле Шогі Эфендзі, з'яўляецца пяціканечная зорка. Аднак часцейшым сімвалам з'яўляецца дзевяціканечная зорка. Іншымі знакамітымі сімваламі бахаі з'яўляюцца “Найсвяцейшае Імя” (“Ала-у-абха” – араб. “Бог Самы Слаўны” – баявы кліч бабідаў у часы паўстанняў, зараз прывітальныя словы бахаі), а таксама так званы “пальцавы сімвал”, які складаецца з трох гарызантальных рысак (сімвалізуюць зверху ўніз Бога, Явіцеляў і чалавецтва), адной вертыкальнай (сімвалізуе сувязь Бога з людзьмі праз Явіцеляў), а таксама дзвюх пяціканечных зорак, сімвалаў Баба і Бахаулу.
Бахаі ў краінах постсавецкай прасторы
Першыя бахаі на тэрыторыі Расійскай імперыі з'явіліся ўжо ў пачатку 1860-х гг. На момант падзей 1917 г. ў імперыі, па некаторых меркаваннях, пражывала каля мільёна бахаі (колькасць яўна завышана), якія пабудавалі ў Ашхабадзе першы ў свеце храм бахаі. Суполкі бахаі існавалі прыкладна ў 14 гарадах, уключаючы Маскву, аднак былі практычна цалкам знішчаныя ў 1930-я гады. Пад канец 1980-х – пачатку 1990-х адбываецца адраджэнне арганізацыйных структур бахаі, якія сёння афіцыйна існуюць ва ўсіх краінах СНД (агульная колькасць складае каля 10 тыс. чал.) і краінах Балтыі.
Улада
Каралева Румыніі Марыя Эдынбургская (1875 – 1938) і кароль Самоа Сусуга Маліетоа Танумафілі II (1913 – 2007) былі бахаі.
Літаратура і мовы
Леў Талстой цікавіўся верай бахаі і нават разглядаў магчымасць напісання аб ёй кнігі. П'еса “Баб” гродзенскай жыдоўскі Ізабелы Грынеўскай была пастаўлена ў 1904 г. ў Пецярбургу ў тэатры Літаратурна-мастацкага грамадства.
Першым перакладчыкам Бахаулавай працы “Патаемныя словы” на эсперанта быў украінскі пісьменнік Васіль Якаўлевіч Ерашэнка (1890 – 1952), у гонар якога названая адна з вуліц Львова. Дачка стваральніка эсперанта эсперантыстка Лідзія Заменгоф таксама была бахаі.
Сярод твораў Чынгіза Айтматава ёсць кніга “Сустрэча з адным бахаі”.
Спорт
Нільсан Эвора (партугальскі скакун у даўжыню, алімпійскі прызёр Пекіна) і Кэці Фрыман (аўстралійская абарыгенка, уладальніца 2 алімпійскіх медалёў у безе, адчыняла Алімпіяду ў Сіднеі) спавядаюць веру бахаі.
Помнікі
Помнік “Вызваленай азербайджанцы, што зрывае з главы чадру” ў г. Баку бахаі асацыіруюць з Тахірой – азербайджанскай дзяўчынай-бабі, адной з першых, хто сарваў з сябе чадру ў знак усталявання прынцыпу роўнасці жанчын з мужчынамі.
Адукацыя
Заснаваная на прынцыпах веры бахаі школа Сіці Мантэсоры ў Ланаў (Індыя) стала лаўрэатам прэміі ЮНЕСКА 2002 г. за адукацыю для міру.
Навука
Заснавальнік школы пазітыўнай псіхатэрапіі Н. Пезешкян (Германія) спавядаў веру бахаі.
Згодна з веравучэннем бахаізму, жыццё існуе не толькі на планеце Зямля. Аднак, гэтая гіпотэза навукай на сённяшні дзень не пацверджана.
Філасофія
Заснавальнік філасофіі мінімалізму логік У. Хэтчар спавядаў веру бахаі.
Права
Напэўна, першае судовае прызнанне незалежнага ад ісламу характару рэлігіі бахаі адбылося ў 1889 г. у Ашхабадзе судовай камісіяй з Пецярбургу.
Вазвратнэ
Вазвратнэ (Возвратне) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Вілекас
Віле́кас (Vilėkos) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дзіджасаліскай сянюніі. Размешчана за 10 км ад Дзісны.
Беліцкі сельсавет
Назву Бе́ліцкі сельсавет маюць:
Тапан (Карагандзінская вобласць)
Тапан — сяло ў Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Нікалаеўскай сельскай акругі. Код КАТА — 355659400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 117 чалавек (60 мужчын і 57 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 49 чалавек (24 мужчыны і 25 жанчын).
Дэвід Чыперфілд
Сэр Дэвід Алан Чыперфілд (David Alan Chipperfield,, ) — брытанскі архітэктар, заснавальнік архітэктурнага бюро David Chipperfield Architects (1985).
За сваю працу Чыперфілд удастоены некалькіх прэстыжных узнагарод і званняў, у тым ліку членства ў Каралеўскай акадэміі мастацтваў, ордэн «За заслугі перад Федэратыўнай Рэспублікай Германія», рыцарскі тытул за заслугі ў галіне архітэктуры і Імператарскую прэмію Асацыяцыі мастацтваў Японіі.
Кампанія David Chipperfield Architects з’яўляецца глабальнай архітэктурнай студыяй з офісамі ў Лондане, Берліне, Мілане і Шанхаі. Творчыя праекты фірмы атрымалі больш за 100 архітэктурных і дызайнерскіх узнагарод, у тым ліку «Прэмію RIBA імя Д. Стырлінга» (у 2007 годзе за Музей сучаснай літаратуры ў Marbach), «Прэмію Еўрапейскага саюза за сучасную архітэктуру» («Прэмія Міса ван дэр Роэ») і «Прэмію Deutscher Architekturpreis» (у 2011 годзе).
Дангрыга
Дангрыга (Dangriga)  — горад на ўсходзе цэнтральнай часткі Беліза, адміністрацыйны цэнтр акругі Стан-Крык. Размешчаны на ўзбярэжжы Карыбскага мора. Насельніцтва па дадзеных на 2010 год складае 9096 чалавек; дадзеныя на 2007 год — 11.600 чалавек. З этнічнага пункту гледжання, насельніцтва — сумесь гарыфуна, крэолаў і метысаў.
Будынак Дзяржаўнага банка Расійскай імперыі (Мінск)
Будынак былога Дзяржаўнага банка Расійскай імперыі — будынак у Мінску, размешчаны па вуліцы Карла Маркса, 12. Помнік грамадзянскай архітэктуры, вырашаны ў формах неарэнесансу.
Гісторыя
Пабудаваны ў пачатку XX ст. з цэглы. У ім знаходзілася аддзяленне, створанае ў Мінску ў 1881 годзе. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі тут размяшчаліся ЦК КП(б)Б і ЦК ЛКСМБ, народны камісарыят фінансаў БССР, рэдакцыя часопіса «Беларуская работніца і сялянка». У 1930-я гады надбудаваны 3-і паверх. 3 1933 годзе тут быў выканком гарсавета.
У час нямецкай акупацыі ў будынку размяшчалася Ортскамендатура, орган ваеннага кіравання на часова акупаваных тэрыторыях.
З 1944 года размяшчаліся гаркам і абкам КП(б)Б, выканкам гарсавета, пасля Белдзяржмузей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны да 1965 года, калі яму аддалі новапабудаваны будынак Дзяржаўнага музея Беларускай ССР на Цэнтральнай плошчы, а Дзяржмузей перавялі на яго старое месца.
Архітэктура
Спачатку будынак быў двухпавярховы з цокальным паверхам. Прамавугольны ў плане, з цэнтральным рызалітам на галоўным і дваровым фасадах. Па баках галоўнага фасада сіметрычна размяшчаліся 2 уваходы, у цэнтры 2-га паверха — балкон. Па ўсім перыметры паміж цокальным, 1-м і 2-м паверхамі — карнізныя паясы. Будынак завершаны карнізам з «сухарыкамі». У 1930-я гады надбудаваны 3-і паверх. Галоўны фасад расчлянёны гарызантальным рустам і прарэзаны аконнымі праёмамі: на цокальным невялікімі квадратнымі, на 1-м і 3-м прамавугольнымі, на 2-м арачнымі з ліштвамі і замковым каменем. На 2-м і 3-м паверхах паміж аконнымі праёмамі — пілястры іанічнага ордара.
Унутраная планіроўка мяшаная калідорна-анфіладная. Цокальны паверх перакрыты цагляным цыліндрычным скляпеннем з распалубкамі. 1-ы паверх мае скляпенні на металічных бэльках, 2-і — плоскае бэлечнае перакрыцце. Цяпер унутраная планіроўка зменена.
Гедэон Бральніцкі
Біяграфія
26 мая 1601 года Гедэон Бральніцкі быў намінаваны на полацкага архіепіскапа. 6 жніўня 1601 года быў пасвечаны на епіскапа. Крыніцы сведчаць аб талерантных адносінах Бральніцкага да жыцця дызуніцкай паствы ў Полацку, што сведчыць аб мірным суіснаванні уніятаў і праваслаўных у горадзе. У 1601 годзе мітрапаліт Іпацій Пацей крытыкаваў Бральніцкага за адсутнасць спроб змяняць канфесійную сітуацыю ў горадзе пасля канфлікту з полацкім святарствам, узначаленым протапопам, якое адмовілася прызнаваць унію.
Пахаваны, верагодна, у сцянной нішы полацкага Сафійскага сабора. У 1714 годзе пры абрушэнні ў час рамонту сцяны сабора рабочыя знайшлі пахаванне архірэя. Складальнік дзённіка ўніяцкага Сафійскага сабора меркаваў, што яно належала епіскапу Гедэону Бральніцкаму. Статус памерлага падкрэслівалі архірэйскія строі, якія ўключалі асаблівыя дэталі вопраткі (сакас, амафор, параман, крыж-рэлікварый і г. д.).
Катальпа
Катальпа (Catalpa) — род раслін сямейства Бігноніевыя; вядома да васьмі відаў гэтага роду, натуральны арэал якіх — Кітай, Японія, Паўночная Амерыка, Вест-Індыя. Некаторыя віды вырошчваюць як дэкаратыўныя расліны — у Цэнтральным батанічным садзе НАН РБ інтрадукаваны 5 відаў і форм.
Віды
Паводле базы даных The Plant List, род уключае 11 відаў :
Белічаны
Назву Белічаны маюць:
Варонізкэ
Варонізкэ (Воронізьке) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Фронт патрыётаў адзінства Эфіопіі
Фронт патрыётаў адзінства Эфіопіі, ФПАЭ — эфіопская ўзброеная групоўка і палітычная партыя. Мэтай арганізацыі з’яўляецца стварэнне «ўнітарнай, мірнай і інклюзіўнай Эфіопіі», а таксама знішчэнне сістэмы этнічнага федэралізму.
Была сфарміравана ў 1993 годзе былымі чыноўнікамі Дэрг. Дзейнічала пераважна ў рэгіёне Гамбела. Атрымлівала падтрымку ад уладаў Эрытрэі і Паўднёвага Судана. З дня свайго ўзнікнення вяла барацьбу супраць рэжыму РДФЭН, але ў 2012 годзе заключыла з уладамі пагадненне аб спыненні агню, а ў 2016 годзе афіцыйна спыніла ўсю антыўрадавую дзейнасць. Паралельна ўдзельнічала ў баявых дзеяннях на тэрыторыі Паўднёвага Судана.
Мансон
Мансо́н (Monzón) — горад і муніцыпалітэт у паўночна-ўсходняй Іспаніі. Уваходзіць у склад аўтаномнай супольнасці Арагон.
Мансон займае плошчу 155,01 км², колькасць насельніцтва складае каля 17 000 чалавек.
Віктар Андрэевіч Смачнеў
Віктар Андрэевіч Сма́чнеў (Виктор Андреевич Смачнев;  — ) — акцёр. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1976).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Азёркі (Нікіфараўскі раён, Тамбоўская вобласць Расіі). У 1959 годзе скончыў тэатральную студыю пры Мічурынскім драматычным тэатры (горад Мічурынск, Тамбоўская вобласць) і працаваў у ім у 1960—1966 гадах. З 1967 года — акцёр Гродзенскага абласнога драматычнага тэатра.
Творчасць
Сярод роляў у Тамбоўскім драматычным тэатры: Ураднік («Улада цемры» Л. Талстога), Каркуноў і Васіль Іванавіч («Сэрца не камень» і «Шалёныя грошы» А. Астроўскага), Андрэй Разметнаў («Паднятая цаліна» М. Шолахава) і інш.
У Гродзенскім абласным драматычным тэатры выканаў ролі: Канягін («Мілы чалавек» К. Крапівы), Салавейчык («Амністыя» М. Матукоўскага), Карандышаў («Беспасажніца» А. Астроўскага), Гаеў («Вішнёвы сад» А. Чэхава), Фарацьеў («Фантазіі Фарацьева» А. Сакаловай) і інш.
Творчасці В. А. Смачнева ўласцівы глыбокае пранікненне ў вобраз, тыпізацыя характараў. Умеў эфектна пачынаць і заканчваць ролю.
Генрык Барановіч
Біяграфія
Як падхарунжы 5-га Віленскага пяхотнага палка ўдзельнічаў у Польскай абарончай вайне, 22 верасня 1939 года трапіў у нямецкі палон. 9 кастрычніка 1940 вызвалены з лагера ваеннапалонных. З верасня 1941 супрацоўнік Ф. Акінчыца ў Вустраўскай школе прапагандыстаў (пад Берлінам). З лістапада 1943 арганізатар і кіраўнік Працоўнай групы СБМ у Германіі, рэдактар часопіса «Малады змагар». Пасля вайны жыў у Таронта (Канада), уваходзіў у склад кіраўніцтва Згуртавання беларусаў Канады. Да пачатку 1971 года быў радным БНР, у 1957, 1960—1962, 1967 і 1968 гадах — сакратаром Канадскага сектара Рады БНР.
NGC 4915
NGC 4915 (іншыя абазначэнні — MCG -1-33-69, UGCA 318, PGC 44891) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мамбальдонэ
Мамбальдонэ (Mombaldone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 232 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 19 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 14050. Тэлефонны код — 0144.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святая Дзева Марыя.
Пажар у аўтобусе ў Мінску (1980)
Пажар у гарадскім аўтобусе 62-га маршрута здарыўся 3 сакавіка 1980 года на скрыжаванні вуліц Сталетава і Філімонава, Мінск. Паводле афіцыйных звестак загінулі 23 чалавекі, 9 уратаваліся.
Развіццё падзеяў
Падчас руху па Запарожскай плошчы (скрыжаванне вуліцы Сталетава і Філімонава) прыкладна а 11-й гадзіне рэйсавы аўтобус «Ікарус» маршрута №62 вымушана спыніўся з-за аварыі: наперадзе перакулілася цыстэрна бензавоза. Люк цыстэрны быў замацаваны шворанам толькі з аднаго боку, таму бензін выліўся на асфальт. Заўважыўшы перакулены бензавоз, кіроўцы аўтамабіляў пачалі разварочвацца, а кіроўца аўтобуса адкрыў для выхада пасажыраў пярэднія дзверы.
Людзі, аднак, не спяшаліся адыходзіць далёка ад аўтобуса, спадзяючыся, што рух неўзабаве ўзновіцца. Тым часам на плошчы з’явіўся «Масквіч» «хуткай дапамогі». Імкнучыся аб’ехаць людзей, ён заўважыў, што трапіў у лужыну бензіну і рэзка затармазіў. Аўтамабіль заглух.
Пажар, найхутчэй, адбыўся ад іскры запальвання, калі кіроўца машыны «хуткай дапамогі» паспрабаваў завесці рухавік. У лічаныя імгненні аўтобус згарэў разам з пасажырамі. Загінулі таксама ўсе, хто стаяў на асфальце ў бензіне. Калі праз некалькі хвілін на месца здарэння прыехалі пажарныя, агонь быў пагашаны за 15 секунд, але выратоўваць не было каго. Тэмпература гарэння была такая, што ў аўтобусе поручні выгарэлі амаль да асновы:
Пажар загасілі за 15 секунд. Уласна, тушыць было амаль няма чаго: акрамя чалавечых целаў у аўтобусе нічога не гарэла. Але тэмпература агню была высокая: поручні, напрыклад, абгарэлі ўшчэнт. Можна ўявіць, што засталося ад пасажыраў. Калі загасілі агонь, першае, што кінулася ў вочы, быў твар начальніка варты. Маску жаху, што застыла на твары пажарнага, я памятаю дагэтуль. І ніводны фільм жахаў нават блізка не здолее перадаць карціну, што адкрылася нашым вачам.
Загінулі 23 чалавекі (у тым ліку кіроўца аўтобуса). Уратаваліся 9 пасажыраў, якія здолелі выскачыць з аўтобуса, калі кіроўца адчыніў усе дзверы. Міліцыя і ўрачы адмовіліся пераносіць рэшткі загінулых для транспарціроўкі ў морг, гэтым давялося займацца пажарным.
Жалоба з нагоды трагедыі не была абвешчана, улады замаўчалі трагедыю. З-за мяжы звесткі пра трагедыю падаваліся, у прыватнасці, радыёстанцыяй «Голас Амерыкі».
Наступствы
Вінаватымі ў трагедыі прызналі кіроўцаў бензавоза і «Масквіча», іх асудзілі на 12 і 5 гадоў пазбаўлення волі адпаведна. Праз паўтары гады пасля вызвалення кіроўца бензавоза памёр.
Дзяржава ўзяла на сябе выдаткі па арганізацыі пахаванняў загінулых. Тым, хто застаўся ў жывых і меў патрэбу ў паляпшэнні жыллёвых умоў, выдзелілі кватэры і сплацілі па тры тысячы рублёў.
Гарадскія ўлады дзеля пазбягання падобных аварый прынялі рашэнне абмежаваць рух бензавозаў па Мінску і зачыніць шэраг АЗС, што знаходзіліся ў нэпасрэднай блізкасці да жылога сектара.
Ільновалакно
Ільновалакно — прадукцыя для вытворчасці нітак і тканін на тэкстыльнай вытворчасці.
Доўгае льновалакно
Даўжыня доўгага валакна вагаецца ад 45 да 80 см.
Выраб
Сцеблы лёну выдзіраюць з каранямі з зямлі. Пасля гэтага іх замочваюць і апрацоўваюць на трапальных машынах для атрымання валакна. Да распаўсюджвання машын сцеблы лёну здрабнялі і ручным прыстасаваннем —. Атрыманае валакно апрацоўваецца : цяпер на часальных машынах, у былыя часы — з дапамогай часалак. Атрыманую сыравіну называюць, адходы — кастрой і.
Прымяненне
Падрыхтаваны кужаль на прадзільных машынах, у даўніну — на ручных прасніцах і механічных калаўротах. Сучаснае безвераценнае пнеўматычнае прадзенне дазваляе вырабляць пражу на высокіх хуткасцях і на бабінах вялікай ёмістасці, якая не патрабуе перамоткі.
Для вытворчасці тканін выкарыстоўваюцца, да распаўсюджвання іх ткалі ўручную, з дапамогай ручных станкоў — кросен.
Параметры якасці
Доўгае ільняное валакно ў залежнасці ад якасці падзяляюць на нумары 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 18, 20, 22 і 24.
Якасць валакна вызначаецца тым, якой трываласці і лінейнай шчыльнасці можна вырабляць з яго пражу. А гэта ў сваю чаргу залежыць ад шэрагу уласцівасцяў валакна, якія вызначаюць яго прадзільную здольнасць. Асноўнымі з іх з’яўляюцца трываласць, тонкасць і гнуткасць (мяккасць).
Трываласць
Трываласць валакна — найважнейшы паказчык яго якасці.
Тонкасць
Чым танчэй валакно, тым больш тонкая пража можа быць з яго выраблена і тым трывалей яна будзе.
Гнуткасць
Гнуткасць валакна вызначае яго прадзільную здольнасць: гнуткае, мяккае валакно ў адрозненне ад жорсткага пры апрацоўцы лёгка паддаецца шматлікім выгібам і скрутам, не губляючы трываласці. Вырабы з гнуткага валакна больш даўгавечныя, чым з жорсткага.
Кароткае льновалакно
Кароткае ільняновалакно ў залежнасці ад паказчыкаў якасці падпадзяляюць на пяць нумароў — 8, 6, 4, 3 і 2 у адпаведнасці з патрабаваннямі названымі ў табліцы. Даўжыня валакна вагаецца ад 10 да 50 см.
Атрыманне
Атрыманне валакна для яго далейшага выкарыстання ў тэкстыльнай, машынабудаўнічай, будаўнічай або іншых галінах прамысловасці вырабляецца на прадпрыемствах першаснай апрацоўкі шляхам праміну на мялцы і трапанні на трапальнай машыне.
Прымяненне
Кароткае льновалакно выкарыстоўваецца для вытворчасці пражы нізкіх нумароў метадам сухога прадзення. Выкарыстоўваецца для вытворчасці, тарных і брызентавых тканін. Нізкагатункавае кароткае валакно выкарыстоўваецца для вытворчасці, якія маюць вельмі шырокае прымяненне, а таксама для вытворчасці паперы і іншага.
Іншыя застасаванні
Сыравіна з ільновалакна таксама выкарыстоўваецца для вытворчасці паперы, у тым ліку банкнотнай і цыгарэтнай.
Частка валакна з ільносаломы можа быць выкарыстана для вытворчасці і грубых мяшковых, аднак у цяперашні час такое выкарыстанне становіцца эканамічна нявыгадным. Як і іншыя лубяныя валокны, ільновалакно выкарыстоўваецца ў армаваных матэрыялах у машынабудаванні, а таксама для вытворчасці аконных рам (для прадухілення  яны павінны мець пакрыццё з поліакрылавага пластыка і хуткасохлы фіксатар).
Таксама гэта валакно выкарыстоўваецца для вытворчасці катанізаванага валакна. Валакно можа ўжывацца для сантэхнічных мэтаў. Яго таксама выкарыстоўваюць для вырабу дэталяў з пластмасавых кампазіцый для кузаваў аўтамабіляў, самалётаў, судоў, вагонаў.
У культуры
Вядомая казка чэшскага пісьменніка «Як краток атрымаў штаны» (Jak krtek ke kalhotkám eklym) (ілюстрацыі Здэнека Мілера). У ёй у папулярнай і цікавай форме распавядаецца пра працэс вырабу льнянога палатна: матэрыял для пашыву штаноў здабывае казачны персанаж — Краток. У апавяданні яму дапамагаюць розныя жывёлы, якія звязаны з этапамі вытворчасці бялізны: жаба дапамагае Кроціку мачыць лён, белы бусел — з церці сцеблы, вожык — часаць, павукі — з прасці, мурашкі — ткаць. У 1957 годзе па гэтым сюжэце быў зняты аднайменны мультфільм — ён стаў першым у серыі мультфільмаў пра прыгоды Кратка.
Стрыптыз
Стрыптыз (ад strip - распранацца і teasе - дражніць ) — эратычны танец, мастацтва выразы сексуальнасці ў танцы.
Стрыптыз звычайна дэманструюць у начных клубах. Класічным элементам стрыптызу з'яўляецца пілоны (шост), вакол якога танцуе і распранаецца стрыптызёрша.
Першы ў свеце стрыптыз
Першы ў свеце стрыптыз быў паказаны 9 лютага 1893 года на сцэне Мулен Руж падчас вечарыны, наладжанай парыжскімі студэнтамі. Падчас імправізаванага конкурсу прыгажосці мадэль пад сцэнічным псеўданімам Мона скінула з сябе ўсю вопратку, за што яе арыштавалі і аштрафавалі на 100 франкаў.
Эдуарду Соту дэ Мора
Эдуарду Элізіу Машаду Соту дэ Мора (парт.: Eduardo Elísio Machado Souto de Moura; нар., , Партугалія) — партугальскі архітэктар, уладальнік Прытцкераўскай прэміі 2011 года і прэміі Вольфа ў галіне мастацтва (2013).
Біяграфія
Эдуарду Соту дэ Мора нарадзіўся ў 1952 годзе ў Порту. Вывучаў архітэктуру ў Школе прыгожых мастацтваў Універсітэта Порту і атрымаў дыплом у 1980 годзе. У 1974—1979 гадах працаваў у бюро вядомага партугальскага архітэктара Алвару Сізы, на чыёй дачцы жанаты. З 1981 па 1990 Моура выкладаў у сваім альма-матэр.
Журы Прытцкераўскай прэміі, адной з самых прэстыжных архітэктурных прэмій свету, адзначыла здольнасць архітэктара спалучаць у сваіх работах такія супярэчлівыя характарыстыкі, як «моц і стрыманасць, бравада і пяшчота». Сярод праектаў — стадыён у партугальскім горадзе Браг, а таксама будынак музея Паўлы Рэгу — так званага «Дома гісторый», аднымі са складовых элементаў якога з’яўляюцца дзве піраміды.
Васкрэсэніўка (Васылькіўскі раён)
Васкрэсэніўка (Воскресенівка) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Беражанка
Назву Беражанка маюць:
Папілякальне
Па́пілякальне (Papiliakalnė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана за 2 км на паўднёвы захад ад Гінучэя, паміж азёрамі Укояс і Лінкмянас. У вёсцы знаходзіцца пагоракЛадакальніс.
Гедрус
Гедрус — легендарны літоўскі князь герба Кітаўрус, вядомы з 2-й і 3-й рэдакцый Літоўскай хронікі і прац залежных ад яе гісторыкаў (у прыватнасці, Стрыйкоўскага). Звесткі гэтай часткі Хронікі лічыцца вельмі ненадзейнымі і адлюстроўваюць, імаверна, перадусім познія генеалагічныя легенды.
У Хроніцы Гедрус — унук Гілігіна, сын вялікага князя Рамана, брат Нарымонта, Трайдзеня, Даўмонта і Гольшы, заснавальнік горада Гедройцы і продак аднайменнага княжацкага рода.
Дыгара
Дыгара́ (Дигора) — горад (з 1964) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Дыгарскога раёна Паўночнай Асеціі. Насельніцтва 11,2 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1852 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Урдсон (левы прыток Церака), за 49 км на паўночны захад ад Уладзікаўказа.
Прамысловасць: вытворчасць кардоннай тары, віна-гарэлачная вытворчасць, перапрацоўка сельска-гаспадарчай сыравіны і інш.
Барысаўскі дзяржаўны каледж
Барысаўскі дзяржаўны каледж — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова.
Гісторыя
Каледж утвораны шляхом зліцця шэрагу вучылішч, такіх як Барысаўскае педагагічнае вучылішча, ПТВ-202, ПТВ-205, ПТВ-85 металістаў, ПТВ-121 машынабудавання.
У 2010 годзе утвораны Барысаўскі дзяржаўны лесаагратэхнічны прафесійны каледж шляхам зліцця Барысаўскага дзяржаўнага аграрна-тэхнічнага прафесійнага ліцэя і Барысаўскага дзяржаўнага прафесійна-тэхнічнага каледжу лясной гаспадаркі.
1 сакавіка 2016 года каледж рэарганізаваны шляхам далучэння да яго ўстановы адукацыі «Барысаўскі дзяржаўны каледж галіновых тэхналогій».
Аддзяленні
Бярэ пачатак ад ПТВ-85 металістаў, Барысаўскага прафесійнага ліцэя № 1 з 1966 год.
Узнікае у 1966 годзе на базе Барысаўскага ПТВ-85 металістаў і Барысаўскага ПТВ-121 металістаў.
Мітэльшпіль (апавяданне)
«Мітэльшпіль» (Миттельшпиль) — апавяданне расійскага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 1991 годзе ў складзе зборніка «Сіні ліхтар».
Сюжэт
Далей чытача чакае характэрны для твораў Пялевіна неспадзяваны камічны фінал. Аказваецца, што і Нэлі, і Люся, каб прыстасавацца да новай эпохі, змянілі не толькі прафесію, але і пол. Нэлі раней была Васіліям Цыруком, які служыў сакратаром камсамола. Люся ж была Антонам Паўлавым, яго намеснікам па арграбоце. Марскія афіцэры Валера і Вадзім аказваюцца былымі жанчынамі — сёстрамі Варай і Тамарай.
Нягледзячы на фізічныя змяненні, якія адбыліся з героямі, вобраз іх мыслення застаецца старым, савецкім. Любы напамін пра мінулае жыццё выклікае ў Люсі настальгію. Нэлі ж часам здаецца, што яна працягвае ісці па партыйнай лініі. Нешта падобнае адчуваюць і маракі.
Сяргей Канстанцінавіч Хмарук
Сяргей Канстанцінавіч Хмарук (нар., г. Чэрванаград, Львоўская вобласць, УССР) — намеснік Генеральнага пракурора Беларусі, дзяржаўны саветнік юстыцыі 3-га класа.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1968 годзе ў г. Чэрванаград Львоўскай вобласці УССР. Вучыўся ў сярэдняе школе. У 1995 годзе скончыў Украінскую дзяржаўную юрыдычную акадэмію па спецыяльнасці «Правазнаўства». Прыняты на службу ва ўрады пракуратуры ў 1994 годзе стажорам пракуратуры Чыгуначнага раёна г. Віцебска, а потым памочнікам пракурора гэтага ж раёна.
У 1996—1998 гадах на пасадзе пракурора аддзела пракуратуры Віцебскай вобласці па наглядзе за следствам ва ўрадах пракуратуры, намеснік пракурора Кастрычніцкага раёна г. Віцебска, намеснік пракурора Віцебскага раёна. З 1998 года па 2006 год на пасадзе пракурора г. Оршы Віцебскай вобласці, начальнік аддзела пракуратуры Віцебскай вобласці па наглядзе за расследаваннем крымінальных спраў ва ўрадах пракуратуры, начальнік аддзела па наглядзе за аператыўна-вышуковай дзейнасцю ўправе Генеральнай пракуратуры па барацьбе з карупцыяю і арганізаванай злачыннасці.
Са снежня 2006 года па ліпень 2012 года на пасадзе пракурора Брэсцкай вобласці.
З ліпеня 2012 года па снежань 2019 года на пасадзе пракурора горада Мінск. У 2015 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае будаўніцтва».
Са снежня 2019 года па красавік 2021 года на пасадзе пракурора Мінскай вобласці.
Загадам Генеральнага пракурора Рэспублікі Беларусь ад 8 красавіка 2021 года назначаны на пасаду намесніка Генеральнага пракурора Рэспублікі Беларусь.
Санкцыі ЕС і іншых краін
У 2011 годзе, пасля правядзення прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2010 года, якія Еўрапейскім саюзам былі прызнаныя недэмакратычнымі, а таксама сілавога разгону акцыі пратэсту ў Мінску 19 снежня 2010 года, быў уключаны ў спіс беларускіх дзяржаўных дзеячаў і чыноўнікаў, на якіх Еўрапейскім Саюзам былі накладзеныя санкцыі.
Вілкарагіс
Ві́лкарагіс (Vilkaragis) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Гайдзе.
Віктар Іванавіч Ходыраў
Віктар Іванавіч Ходыраў (, г. Чкалаў, РСФСР — 2008) — беларускі вучоны ў галіне тэхналогіі машынабудавання. Доктар тэхнічных навук (1986), прафесар (1986).
Біяграфія
Скончыў Куйбышаўскі індустрыяльны інстытут імя В. У. Куйбышава ў 1962 годзе. Інжынер-механік па спецыяльнасці «Тэхналогія машынабудавання, металарэзныя станкі і прылады». Старэйшы навуковы супрацоўнік НДІ Проммаш у горадзе Куйбышаве (1962—1964).
У 1964—1970 гады працаваў асістэнтам і старэйшым выкладчыкам Арлоўскага філіяла Усесаюзнага завочнага машынабудаўнічага інстытута. У той жа час навучаўся ў аспірантуры фізіка-тэхнічнага інстытута АН БССР.
З 1970 па 1987 год працаваў дацэнтам, потым — загадчыкам кафедры «Металарэзныя станкі і прылады» Магілёўскага машынабудаўнічага інстытута. З 1987 па 1998 год займаў пасаду рэктара Магілёўскага машынабудаўнічага інстытута. У 1998—2008 гадах працаваў загадчыкам кафедры.
У 1985 годзе паспяхова абараніў доктарскую дысертацыю ў МВТВ імя Баўмана, у 1986 годзе яму прысвоена званне прафесара.
Навуковая дзейнасць
У навуковым плане вырашыў важныя заданні ў галіне апрацоўкі гарачатрывалых і нержавелых сплаваў, што ўжываюцца ў абароннай прамысловасці, з’яўляўся навуковым кіраўніком новага кірунку, злучанага з вакуумнай мадыфікацыяй металаў і сплаваў струменем нізкаэнергетычнай плазмы. Стварыў навуковую школу класічнага тыпу. Пад яго кіраўніцтвам абаронена 5 кандыдацкіх дысертацый, а яшчэ 4 выканана па тэматыцы, якой ён кіраваў. Аўтар дзвюх кніг, каля 130 навуковых артыкулаў, мае 40 аўтарскіх сведчанняў і патэнтаў.
Ірма (ураган)
Ураган «Ірма» (Hurricane Irma) — магутны трапічны цыклон, які ўтварыўся ў пачатку сезона 2017 года і закрануў Антыльскія астравы і ўзбярэжжа Фларыды, выклікаўшы вялізарныя разбурэнні. Ураган пятай катэгорыі, наймагутнейшы за гісторыю назіранняў ураган у адкрытай Атлантыцы. Першы ўраган пятай катэгорыі у гісторыі Наветраных Антыльскіх астравоў, другі па магутнасці пасля "Катрыны" ўраган у гісторыі кантынентальных штатаў ЗША.
Увечары 9 верасня знясіленая Ірма рэзка павярнула на поўнач. Над цёплым Фларыдскім пралівам яна развілася да чацвёртай ступені і стала наймагутнейшым ураганам у гісторыі Фларыды пасля "Чарлі" (2005). Прайшоўшы Фларыду, Ірма трапіла ў Алабаму, дзе пачала імкліва дэградаваць да свайго канчатковага распаду ў штаце Місуры 13 верасня.
Генадзь Паўлавіч Якаўлеў
Генадзь Паўлавіч Якаўлеў (нар.  —) — расійскі батанік, былы рэктар Санкт-Пецярбургскай хіміка-фармацэўтычнай акадэміі, цяпер загадчык кафедры фармакагназіі, па сумяшчальніцтве — вядучы навуковы супрацоўнік Батанічнага інстытута імя В. Л. Камарова. Г. П. Якаўлеў — адзін з вядучых спецыялістаў па сістэматыцы бабовых, а таксама спецыяліст у галіне фармакагназіі.
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі хіміка-фармацэўтычны інстытут (цяпер Акадэмія) у 1960 годзе, дзе прайшоў шлях ад асістэнта да рэктара.
Грыгарыўка (Васылькіўскі раён)
Грыгарыўка (Григорівка) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Cousinia angreni
Cousinia angreni -  від кветкавых раслін сямейства Астравыя. Родам з Узбекістана.
Таксанамія
Cousinia angreni была апісана і апублікаваная ў выданні «Труды Ботанического института Академии Наук СССР. Сер. 1. Флора и систематика высших растений». Москва и Ленинград 3: 320. 1937.
Ганчары (Вішнеўскі сельсавет)
Ганчары́ (, Гончары) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Банкаўская сістэма Беларусі
Банкаўская сістэма Беларусі як незалежнай дзяржавы пачала складвацца ў 1991 годзе. Складаецца яна з двух узроўняў: Нацыянальнага банка Беларусі і камерцыйных банкаў.
Па дадзеных на 1 ліпеня 2006 года, аб’ём банкаўскіх фондаў складаў 6 трлн 870,8 млрд беларускіх рублёў (704,7 тыс. рублёў або 328,7 долара на чалавека). Па дадзеных на 1 ліпеня 2005, на аднаго жыхара прыходзілася 490,1 тыс. рублёў, што было эквівалентна 228 доларам.
Creatonotos gangis
Creatonotos gangis — від матылькоў падсямейства сямейства.
Банкаўская сістэма Беларусі
На 25 сакавіка 2022 года агульны нарматыўны капітал беларускіх банкаў склаў Br 13 859 361,1 тыс. .
За 2007 год уклады насельніцтва ў беларускіх рублях і валюце ў беларускіх банках павялічыліся на 35,2 %, склаўшы сумарна больш $4,9 млрд. Дэпазіты ў нацыянальнай валюце ўзраслі за год на Br1, 45 трлн дасягнуўшы Br6, 8 трлн, а ў замежнай — на $ 600300000, дасягнуўшы $ 1,76 млрд. Такім чынам, на 1 студзеня 2008 на аднаго жыхара краіны прыходзілася $503 банкаўскіх укладаў.
Па дадзеных Нацбанка Беларусі, аб’ём прыцягнутых грашовых сродкаў насельніцтва ў банкаўскіх укладах, аблігацыях і ашчадных сертыфікатах на 1 красавіка 2007 года склаў 8,3 трлн беларускіх рублёў. Такім чынам, у сярэднім на аднаго жыхара Беларусі на той момант прыходзілася 854 тыс. рублёў (400 долараў).
9 лістапада 2008 года ў эфіры беларускай тэлекампаніі СТБ была агучана афіцыйная інфармацыя аб тым, што ў пераліку на кожнага жыхара рэспублікі ў банках прыцягнута сродкаў ужо не менш за $650 у эквіваленце.
Станам на 1 сакавіка 2017 года, па звестках Нацыянальнага банка РБ, у Беларусі былі зарэгістраваны 29 банкаў і 3 нябанкаўскія крэдытна-фінансавыя арганізацыі; 20 з іх з замежным удзелам у статутным капітале, пры гэтым у 14 банках доля ўдзелу замежных інвестараў у статутным фондзе перавышала 50 %. Сукупны зарэгістраваны статутны фонд дзеючых банкаў на 1 сакавіка 2017 года склаў 4719,7 млн Br, не змяніўшыся з пачатку 2017 года.
Міністэрства фінансаў Беларусі 6 ліпеня 2022 года размясціла на пляцоўцы «Асноўны рынак» 305-ы выпуск каштоўных папер у нацыянальнай валюце на 700 млн беларускіх рублёў з тэрмінам пагашэння 27 красавіка 2022 года. На фоне інфляцыі ў 16,8 % Мінфін прапанаваў пакупнікам пастаянны працэнтны даход у памеры 5 % гадавых.
Залаты запас складае 44,4 т.
Гісторыя
Першы на тэрыторыі Беларусі Мінскі камерцыйны банк заснавалі ў 1873 годзе буйныя памешчыкі і купцы, які меў свае філіялы ў Гомелі, літоўскіх і ўкраінскіх губернях Расійскай імперыі. У 1881—1884 гадах у Мінску, Віцебску, Магілёве, Гродне адкрыты аддзяленні Дзяржаўнага банка Расійскай імперыі (іх баланс станам на 1 студзеня 1914 года — 32,5 млн. залатых рублёў). У канцы XIX — пачатку XX стст. адкрыты філіялы расійскіх акцыянерных камерцыйных банкаў. Да Першай сусветнай вайны ў беларускіх губернях дзейнічалі аддзяленні такіх банкаў як, Злучаны (баланс станам на 1 студзеня 1914 года — 5,6 млн. залатых рублёў), Руска-Азіяцкі (13,1 млн. залатых рублёў), Віленскі прыватны (11,5 млн. залатых рублёў), Азоўска-Данскі (7,3 млн. залатых рублёў), Маскоўскі (1,4 млн. залатых рублёў), Руска-Французскі (2,8 млн. залатых рублёў). Праз гэтыя аддзяленні банкаў на тэрыторыі беларускіх губерняў ішоў прыток кароткатэрміновых пазыковых капіталаў з іншых рэгіёнаў Расійскай імперыі (агульны аб’ём крэдытных укладанняў станам на 1 студзеня 1914 года склаў 38,6 залатых рублёў). Дзейнічалі таксама таварыствы ўзаемнага крэдыту, крэдытныя кааператывы, гарадскія грамадскія банкі. Але яны не задавальнялі патрэбы беларускай прамысловасці і гандлю ў крэдыце, што спрыяла ўзнікненню банкірскіх дамоў і кантор, развіццю ліхвярскага крэдыту, пранікненню замежнага капіталу. Былі адкрыты аддзяленні іпатэчных банкаў, такіх як Віленскі, Маскоўскі, Санкт-Пецярбургска-Тульскі акцыянерныя зямельныя банкі, дзяржаўны Сялянскі пазямельны (аперацыі з 1883 года) і Дваранскі зямельны (з 1885 года) банкі.
Савецкая банкаўская сістэма пачала фарміравацца ў 1922 годзе з адкрыццём Беларускай канторы Дзяржаўнага банка РСФСР (потым СССР). Пазней адкрыты Прамбанк, Усекабанк, Белкамунбанк, Белсельбанк і інш. Пасля 1959 года засталіся Беларускія канторы Дзяржбанка СССР і Будбанка СССР.
У снежні 1990 года Вярхоўны Савет Беларускай ССР XII склікання прыняў законы «Аб Нацыянальным банку Рэспублікі Беларусь» і «Аб банках і банкаўскай дзейнасці ў Рэспубліцы Беларусь». З гэтага пачалося фарміраванне беларускай нацыянальнай банкаўскай сістэмы. Станам на 1 студзеня 1996 года на тэрыторыі Беларусі дзейнічалі Нацыянальны банк Рэспублікі Беларусь і 42 камерцыйныя банкі. З іх найбольшыя (паводле памеру фактычнага статутнага фонду): акцыянерны ашчадны «Беларусбанк» (184970,1 млн беларускіх рублёў і 12555,1 ЭКЮ), акцыянерны камерцыйны «Прыёрбанк» (117742,9 і 7992), акцыянерны камерцыйны «Пошук» (69347,4 і 4707,1), «Белпрамбудбанк» (49942,5 і 3389,9), «Знешэканомбанк» (47823,2 і 2960,7), акцыянернае таварыства «Інвестбанк» (40776 і 2467,7), «Белбізнесбанк» (40334,2 і 2737,7), «Белаграпрамбанк» (36000 і 2443,6), «Садружнасць» (35291,3 і 2395,4), «Белсувязьбанк» (31681,6 і 2150,4), Мінск-транзіт банк (31483,3 і 2137), акцыянерны рэгіянальны камерцыйны банк «Комплекс» (31192 і 2117,2), Масбізнесбанк (30791,7 і 2090), Беларускі біржавы банк (30589 і 2076,3), спецыялізаваны камерцыйны «Тэхнабанк» (30518,2 і 2071,5), Беларускі нацыянальны банк (29794 і 2022,3), Брэсткамбанк (29614,8 і 2010,1).
Нацыянальны банк Рэспублікі Беларусь
Нацыянальны банк Рэспублікі Беларусь — цэнтральны банк і дзяржаўны орган Рэспублікі Беларусь.
Ён ажыцяўляе сваю дзейнасць у адпаведнасці з Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь, Банкаўскім кодэксам Рэспублікі Беларусь і іншымі нарматыўнымі прававымі актамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, Статутам і незалежны ў сваёй дзейнасці.
Нацыянальны банк падсправаздачны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь.
Падсправаздачнасць Нацыянальнага банка Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь у тым ліку азначае:
Асноўныя мэты дзейнасці Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь з’яўляюцца:
Атрыманне прыбытку не з’яўляецца асноўнай мэтай дзейнасці Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь.
Нацыянальны банк выконвае наступныя функцыі:
Азёрнае (Карагандзінская вобласць)
Азёрнае — сяло ў Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Азёрнай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 12 км па поўнач ад раённага цэнтра, пасёлка Асакараўка. Код КАТА — 355661100.
Філіс Ламберт
Філіс Барбара Ламберт (Phyllis Barbara Lambert, сапраўднае прозвішча Бронфман; нар., , Канада) — канадскі архітэктар, філантроп.
Біяграфія
Філіс Бронфман нарадзілася 24 студзеня 1927 года ў Манрэалі ў яўрэйскай сям’і. Бацька — Сэмюэл Бронфман (1889—1971), кіраўнік найбуйнейшага ў свеце віннага вытворцы кампаніі «Сігрэм» (The Seagram Company).
У 1954 годзе Філіс скончыла каледж Васар пад Нью-Ёркам, дзе вывучала мастацтва, гісторыю і філасофію. У гэты час, прыехаўшы ў Парыж, яна ўбачыла ў мясцовай прэсе праект плануемага хмарачоса «Сыгрым Білдынг» для новай карпаратыўнай штаб-кватэры кампаніі «Сігрэм» у Нью-Ёрку, заказаны яе бацькам да 100-годдзя фірмы. Праект быў выкананы архітэктурнай кампаніяй Luckman & Pereira, да якой Бронфман звярнуўся з-за яе вялікага вопыту ў будаўніцтве падобных буйных камерцыйных праектаў і прымальнай цаны будаўніцтва і эксплуатацыі. Філіс, якая не мела архітэктурнай адукацыі, неадкладна патэлефанавала бацьку і пераканала яго адмовіцца ад пасрэднага праекту. Бронфман паставіў умовай скасавання дамовы з Luckman & Pereira неадкладны прыезд дачкі ў Нью-Ёрк і асабістае кіраўніцтва ёю пошукам новага архітэктара.
Бердаўка
Назву Бе́рдаўка маюць:
Мамбаруцца
Мамбаруцца (Mombaruzzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 1152 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 52 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 14046. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria Maddalena.
Іваніўка (Гарохіўскі раён)
Іваніўка (Іва́нівка) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Маніфест 22 студзеня
Маніфест 22 студзеня (Manifest Tymczasowego Rządu Narodowego) выдадзены 22 студзеня 1863 ў Варшаве Цэнтральным нацыянальным камітэтам, які абвясціў пачатак паўстання 1863—1864 гадоў.
Capparis rosanowiana
Capparis rosanowiana — від сямейства каперсавыя, які апісаў. Від уваходзіць у род.
Маніфест 22 студзеня
Тэкст дакумента быў напісаны паэтэсай Марыяй Ільніцкай (1825—1897) і прыняты на паседжанні Цэнтральнага камітэта ў Варшаве 17 студзеня 1863 г.
Змест
Маніфест абвяшчаў, што Цэнтральны нацыянальны камітэт прымае на сябе паўнамоцтвы Часовага Нацыянальнага Урада. Заклікае грамадзян былой Рэчы Паспалітай (палякаў, украінцаў, беларусаў, літоўцаў і яўрэяў) ўзняцца на барацьбу за аднаўленне дзяржавы ў межах 1772, і ўзброенаму супрацьстаянню Расійскай імперыі. Было задэкларавана абяцанне надзяліць 3 моргамі (каля 2 дзесяцін) зямлі беззямельных сялян, якія са зброяй у руках падтрымаюць паўстанне.
Ацэнкі ў гістарыяграфіі
У навуковай літаратуры замацаваліся высновы пра тое, што паўстанне 1863 г. па складу ўдзельнікаў было пераважна шляхецкім, а па зместу праграмы — буржуазна-дэмакратычным, што рэвалюцыйныя дэмакраты з прычыны сваёй слабасці не змаглі павесці за сабою сялянскія масы і вымушаныя былі падпарадкоўвацца шляхецкім рэвалюцыянерам.
NGC 4917
NGC 4917 (іншыя абазначэнні — UGC 8130, MCG 8-24-23, ZWG 245.11, PGC 44838) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Катантэн
Катантэ́н (Cotentin) — паўвостраў на паўночным захадзе Францыі, у дэпартаменце Манш, паміж залівам Сен-Мало і эстуарыем ракі Сена.
Уяўляе сабой скалісты выступ нармандскага ўзбярэжжа праліва Ла-Манш на поўнач у бок Нармандскіх астравоў, вышынёй да 191 м. Бярэ назву ад горада Кутанс, які ў сваю чаргу названы ў гонар імператара Канстанцыя Хлора. Самы буйны горад — Шэрбур, таму ў апошні час Катантэн называюць таксама Шэрбурскім паўвостравам.
Бабруйскі бровар
ЗАТ «Бабруйскі бровар» — беларускі вытворца піва.