cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канале-д’Агарда
Канале-д'Агорда (Canale d'Agordo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
Насельніцтва складае 1216 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 27 чал./км². Займае плошчу 46 км². Паштовы індэкс — 32020. Тэлефонны код — 0437.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giovanni Battista.
Сонечнае зацьменне 19 ліпеня 1879 года
Сонечнае зацьменне 19 ліпеня 1879 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 134 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9942 і дасягнула свайго максімуму ў 09:04:32 UTC у пункце з каардынатамі 13° пн. ш. 43° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 0 хв. 39 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 20 км.
Зацьменне 19 ліпеня 1879 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1879 годзе і 192-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 22 студзеня 1879 года, наступнае — 11 студзеня 1880 года.
Ярэмчэ
Ярэ́мчэ (Яремче, да 2006 года — Яремча) — горад абласнога падпарадкавання ва Украіне, у Івана-Франкоўскай вобласці. Размешчаны на рацэ Прут, на аўтадарозе Івана-Франкоўск — Рахіў — Ужгарад. Чыгунка звязвае горад з абласным цэнтрам і Львовам. Ярэмчэ — самы вядомы кліматычны курорт Прыкарпацця, турыстычны цэнтр Івана-Франкоўскай вобласці, цэнтр «зялёнага» турызму Прыкарпацця, які таксама называюць тварам гарналыжнай краіны Букавэль (c.Паляныця).
Лічыцца, што першым пасяліўся сярод гор бядняк Ярэма і ад яго імя пайшла назва горада. Заснаваны ў 1787 годзе. Мае статус горада з 1963 года. 14 снежня 2006 года Вярхоўная Рада Украіны удакладніла назву горада, змяніўшы яе з Ярэмча (Яремча) на Ярэмчэ (Яремче). Да Ярэмчэ далучаны два старажытныя сёлы — Дора і Ямна, якія размешчаны адпаведна ніжэй і вышэй па цячэнні ракі Прут. У гэтых сёлах захаваліся асобныя чыгуначныя станцыі.
Восава (Жодзінскі сельсавет)
Да 28 ліпеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Пліскага сельсавета, да 2008 года — знаходзілася ў раённым падпарадкаванні.
Кабылякі
Назву Кабыля́кі мелі:
1008
1008 — высакосны год, пачаўся ў чацвер. 1008 год нашай эры, 8 год 2-га тысячагоддзя, 8 год XI стагоддзя, 8 год 1-га дзесяцігоддзя XI стагоддзя, 9 год 1000-х гадоў.
NGC 657
NGC 657 (іншае абазначэнне — OCL 337) — рассеянае зорнае скопішча ў сузор’і Касіяпея.
Гімн Калумбіі
Нацыянальны гімн Рэспублікі Калумбія (Himno Nacional de la República de Colombia) — дзяржаўны гімн Калумбіі. Аўтарам яго слоў быў прэзідэнт краіны Рафаэль Нуньес.
Allium pseudohollandicum
Апісанне
2n=16.
Распаўсюджанне
Эндэмік Ірана.
Гданьскі політэхнічны ўніверсітэт
Гданьскі політэхнічны ўніверсітэт (Politechnika Gdańska) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова тэхнічнага профілю са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Гданьску.
Агульная характарыстыка
Гданьскі політэхнічны ўніверсітэт, заснаваны ў 1904 годзе, з’яўляецца адным з найстарэйшых аўтаномных дзяржаўных універсітэтаў Польшчы і найстарэйшым політэхнічным універсітэтам краіны. Уключае 9 факультэтаў, на якіх навучаецца каля 18 тысяч студэнтаў на інжынерных і магістарскіх праграмах, якія рэалізуюцца па стацыянарнай і нестацыянарнай сістэме. Ва ўніверсітэце працуе каля 2600 чалавек, у тым ліку каля 1200 выкладчыкаў.
Універсітэт з’яўляецца арганізатарам многіх нацыянальных і міжнародных канферэнцый, сімпозіумаў і семінараў. Ажыццяўляе міжнародны абмен студэнтамі і супрацоўнікамі. Аддзел міжнароднага акадэмічнага супрацоўніцтва збірае і дае інфармацыю аб міжнародных праграмах, магчымасцях атрымання замежных стыпендый і запрашэнні стыпендыятаў з-за межаў Польскі.
З кастрычніка 2015 года з’яўляецца членам Еўрапейскай арганізацыі вышэйшых тэхнічных школ CESAER (Conference of European Schools for Advanced Engineering Education and Research).
Гданьскі політэхнічны ўніверсітэт як адзіная польская тэхнічная ВНУ быў наяўны ў рэйтынгу 800 лепшых універсітэтаў свету Times Higher Education World University Rankings на 2020 год.
Універсітэт мае парламенцкія традыцыі і ўласную культуру студэнцкага жыцця. У канцы 1950-х гадоў тут быў створаны першы незалежны студэнцкі парламент у пасляваеннай гісторыі вышэйшай адукацыі ў Польшчы.
Забалацце (Брэсцкі раён)
За́балацце (, Заболотье) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мухавецкага сельсавета. Размешчана за 15 км на паўднёвы ўсход ад Брэста, 9 км ад чыгуначнай станцыі Брэст-Паўднёвы, на аўтадарозе Малыя Радванічы—Брэст, на захадзе меліярацыйныя каналы.
У складзе дзяржаўнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Племзавод „Мухавец“» (цэнтр — пас. Мухавец).
Гісторыя
У пісьмовых крыніцах XVI стагоддзя згадваецца ў Берасцейскім павеце і ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага. Пад 1589 годам упамінаецца ў сувязі з «наездамі на сяло».
Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, у Слонімскай, з 1797 года — у Літоўскай, з 1801 года — у Гродзенскай губернях. У 1870 годзе вёска адносілася да Забалацкай сельскай грамады.
У пачатку 20 стагоддзя вёска ў Камянец-Жыровіцкай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. У 1905 годзе непадалёку ад вёскі размяшчаўся фальварак. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, у Камянец-Жыровіцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну ў Забалацці дзейнічала падпольная антыфашысцкая ячэйка. Вясковая моладзь на чале з У. І. Стэльмашук сабрала для партызан шмат зброі, у т.л. 5 аўтаматаў, 4 ручныя кулямёты, 30 вінтовак. За годы вайны загінулі 20 вяскоўцаў.
Эквадорскі сукрэ
Сукрэ — грашовая адзінка Эквадора з 1884 па 2000 год. Яна была названая ў гонар прэзідэнта Балівіі Антоніа Хасэ Сукрэ.
З-за гіперінфляцыі дадзеная нацыянальная валюта ў 2000 годзе была наогул адменена пры поўнай даларызацыі эканомікі краіны.
У красавіку 2000 года Сукрэ паступова пачаў замяняцца доларам, абменны курс быў усталяваны: 1 долар = 25000 Сукрэ. З 10 верасня 2000 г. адзіным плацежным сродкам Эквадора стаў долар ЗША.
Скрыпіца (значэнні)
Скрыпіца:
Дворышча (могілкі)
Могілкі «Дворышча» — адны з абмежавана дзеючых могілак Мінска. Знаходзяцца ў горадзе Мінску насупраць вуліцы Бялецкага, дом 22. Плошча 0,75 га, год адкрыцця невядомы. Дазволена пахаванне да сваякоў.
На тэрыторыі могілак сустракаюцца пахаванні як ХІХ стагоддзя, так 2000-х гадоў. Частка пахаванняў стала ахвярай вандалізму. Некаторыя помнікі і плот вакол могілак адрамантавалі рэстаўратары.
Сяльцо (Навадугінскі раён)
Сяльцо (Сельцо) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
IC 393
IC 393 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Татраўскі музей
Татраўскі музей імя Цітуса Халубінскага (Muzeum Tatrzańskie im. dra Tytusa Chałubińskiego) — музей, які знаходзіцца ў горадзе Закапанэ, Малапольскае ваяводства, Польшча. Зарэгістраваны ў. Музей размяшчаецца па адрасе: вуліца Крупуўкі, 10. Музей экспануе прадметы, звязаныя з гісторыяй, матэрыяльнай і культурнай жыццём гістарычна-этнаграфічных рэгіёнаў Падгалле, Спіш і Арава. Музей названы імем польскага лекара і этнографа.
Гісторыя
Ініцыятарам стварэння музея ўзнікла сярод паслядоўнікаў польскага лекара, грамадскага дзеяча і краязнаўцы Тытуса Халубінскага (1820—1889). У 1888 годзе імі было заснавана Таварыства музея імя Тытуса Халубінскага. Мэтай гэтага таварыства стаў збор батанічных, геалагічных, этнаграфічных і заалагічных матэрыялаў, звязаных з Татрамі. Таварыствам стала збірацца бібліятэка. Першая экспазіцыя была выстаўлена ў 1889 годзе ў Закапанэ ў неіснуючым цяпер доме на вуліцы Крупуўкі. У канцы XIX стагоддзя музей сфармаваў багатую калекцыю этнаграфічных матэрыялаў.
У 1892 годзе па праекце варшаўскага архітэктара Ёзэфа Піуса Дзеконскага было пабудавана паяшканне для музея. У гэтым жа годзе ў будынку была размешчана калекцыя, сабраная Таварыствам імя Тытуса Халубінскага. Да 1911 г. актыўнасць Таварыства імя Тытуса Халубінскага значна скарацілася і музейная калекцыя амаль не папаўнялася. У 1913 годзе пачалося будаўніцтва новага памяшкання для музея, якое завяршылася ў 1920 годзе. У 1922 годзе адбылося ўрачыстае адкрыццё новага музейнага дома на вуліцы Крупуўкі, 10.
У канцы 20-х гадоў XX стагоддзя ў музеі сфармаваліся аддзелы сучаснага мастацтва, рамесны аддзел і аддзел татраўскага перадгор'я. У перыяд паміж двума сусветнымі войнамі ў музеі была заснавана метэаралагічная станцыя. У гэты ж час музей стаў выдаваць навуковы штогоднік «Rocznik Podhalański».
Пасля Другой сусветнай вайны Татраўскі музей перайшоў ва ўласнасць дзяржавы і стаў займацца дзейнасцю па зборы інфармацыі і захаванні помнікаў культуры і прыроды. У гэты ж час навуковы калектыў стаў займацца палявымі работамі ў Подгаллі і ў музеі былі адкрыты мастацкі і гістарычны аддзелы. У 1954 годзе пасля стварэння Татраўскага нацыянальнага парку дзейнасць музея па вывучэнню і захаванню дзікай прыроды значна скарацілася.
У 70-е гады XX стагоддзя ў музеі быў адкрыты аддзел па ахове помнікаў.
Філіялы
У музеі дзейнічаюць чатыры філіяла ў Закапанэ і філіялы ў вёсках, Чарна Гура,  і Лапушна:
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе 1992/1993
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе 1992/1993 (4-ы чэмпіянат Беларусі па міні-футболе) — чэмпіянат Беларусі па міні-футболе сярод беларускіх мужчынскіх каманд.
Еўрапейскае мастацтва
Гісторыя еўрапейскага мастацтва ахоплівае гісторыю выяўленчага мастацтва ў Еўропе. Еўрапейскае дагістарычнае мастацтва пачалося з мастацтва размалёўвання пячор і рухомых камянёў і было характэрным для перыяду паміж Палеалітам і Жалезным векам.
Апісанні гісторыі еўрапейскага мастацтва часта пачынаюцца са Старажытнага Блізкага Усходу і старажытных эгейскіх цывілізацый, з 3 тысячагоддзя да н. э. Паралельна з гэтымі значнымі культурамі, мастацтва ў той ці іншай форме існавала ва ўсёй Еўропе, дзе жылі людзі, пакідаючы такія сляды, як разьба, арнаментаваныя артэфакты і вялікія стаячыя камяні. Аднак пастаянная тэндэнцыя мастацкага развіцця ў Еўропе становіцца бачнай толькі з мастацтвам Старажытнай Грэцыі, прынятага і трансфармаванага Рымам і разнесенага па ўсёй імперыі. якая уключала значную частку Еўропы.
Уплыў мастацтва Класічнай эпохі рос і памяншаўся наступныя 2000 гадоў, амаль непрыкметны ў часы сярэднявечча, павялічыўшыся ў эпоху Адраджэння, будучы «занядбаным» (на думку некаторых ранніх гісторыкаў мастацтва) у эпоху барока, каб зноў з'явіцца ў вытанчанай форме ў неакласіцызме і адрадзіцца ў постмадэрнізме.
Секулярызм меў уплыў на еўрапейскае мастацтва яшчэ з класічнай эпохі, а ў апошнія 200 гадоў пераважная частка мастацтва стваралася без спасылкі на рэлігію і часта наогул без якой-небудзь ідэалогіі. З іншага боку, на еўрапейскае мастацтва часта ўплывалі тыя ці іншыя палітычныя погляды дзяржавы, апекуна або самога мастака.
Еўрапейскае мастацтва падзяляецца на шэраг стылістычных перыядаў, якія гістарычна перакрыжоўваюцца адзін з адным, паколькі розныя стылі развіваліся ў розных месцах. Калі шырока вызначыць, то перыяды былі такімі: класічная эпоха, візантыйскае, сярэднявечнае мастацтва, готыка, Адраджэнне, барока, ракако, неакласіцызм, мадэрн і постмадэрнізм.
Першабытнае (дагістарычнае) мастацтва
Еўрапейскае дагістарычнае мастацтва з'яўляецца важнай часткай еўрапейскай культурнай спадчыны. Гісторыя першабытнага мастацтва, як правіла, дзеліцца на чатыры асноўных перыяды: Каменны век, Неаліт, Бронзавы век і Жалезны век. Большасць артэфактаў. якія захаваліся з гэтых перыядаў — гэта малыя скульптуры і малюнкі ў пячорах. Значная частка дагістарычнага мастацтва, якое захавалася да нашага часу, — гэта маленькія пераносныя скульптуры (статуэткі): невялікая група палеалітычных Венер, напрыклад Венера Вілендорфская (24 000-22 000 да н. э.), якія былі знойдзены ў цэнтральнай Еўропе; 30-см чалавекалеў з Холенштайна (30 000 да н. э.), што амаль не мае падобных на яго артэфактаў. Алені, якія плывуць (11 000 да н. э.) — адзін з лепшых асобнікаў мадленскай разьбы па косці або рогу жывёл у мастацтве Верхняга палеаліту, хоць іх колькасць значна меншая за гравіраваныя прадметы, якія часам таксама адносяць да скульптуры. З пачаткам мезаліту ў Еўропе фігуратыўная скульптура значна зменшылася ў колькасці і засталася больш рэдкім элементам мастацтва, чым рэльефные ўпрыгожванні выкарыстоўваных прадметаў аж да рымскіх часоў, нягледзячы на некаторыя творы як Гундэструпскі кацёл Жалезнага веку і Сонечны вазок Бронзавай эпохі.
Найстаражытнае пячорнае мастацтва Еўропы датуецца 40 800 гадоў таму і знаходзіцца ў пячоры Эль-Кастыльё ў Іспаніі. Іншыя выявы можна знайсці ў пячорах Ласко, Альтаміра, Кусак, Пеш Мерль, Ніо, Шавэ, Фон-дэ-Гом, Крэсвел-Крэгс, Калібаая (Румынія - лічацца найстарэйшымі пячорнымі малюнкамі ў цэнтральнай Еўропе) і Магура,, Балгарыя. Малюнкі рабіліся не толькі ў пячорах. а і на сценах скал, аднак такіх з-за эрозіі засталося значна менш. Адным з найбольш вядомых прыкладаў з'яўляюцца наскальныя малюнкі Астувансальмі ў Сайма, Фінляндыя.
Калі Марселіна Санз дэ Саўтуола ўпершыню знайшоў мадленскія малюнкі ў пячоры Альтаміра ў 1879 годзе, навукоўцы таго часу лічылі іх падробкамі. Больш познія ацэнкі і шматлікія дадатковыя знаходкі даўно ўжо пацвердзілі іх сапраўднасць, адначасова стымулюючы цікавасць да мастацтва людзей Верхняга палеаліту. Пячорныя малюнкі, выкананыя толькі вельмі прымітыўнымі прыладамі, таксама даюць каштоўную магчымасць даведацца пра культуру і вераванні той эпохі.
Наскальныя малюнкі Міжземнаморскага ўзбярэжжа Іспаніі зроблены зусім у іншым стыли, бо ў іх фігура чалавека з'яўляецца галоўнай. Малюнкі часта ўтрымліваюць вялікія групы людзей, бітвы, танцы або паляванне, іншыя заняткі, дэталі, напрыклад адзенне. Фігуры, як правіла, нанесеныя даволі схематычна, тонкімі лініямі, больш увагі надаецца адносінам паміж групамі людзей і жывёл, чым асобным постацям. Падобныя характарыстыкі ёсць і ў іншых, менш шматлікіх групах наскальнага мастацтва, хоць часта не маляванага, а гравіраванага. Лічыцца, што іберыйскія малюнкі ствараліся на працягу значнага прамежку часу — Верхняга палеаліту, Мезаліту і ранняга Неаліту.
Дагістарычнае кельцкае мастацтва ў значнай ступені паходзіць ад мастацтва еўрапейскага Жалезнага веку, а ўзоры, якія захаваліся, з'яўляюцца пераважна металічнымі вырабамі, упрыгожанымі складанымі, элегантнымі і пераважна абстрактнымі арнаментамі, часта з выгнутымі і спіральнымі фігурамі. На гэтых прадметах можна часам убачыць чалавечыя галовы і поўныя выявы жывёл, аднак поўныя выявы чалавека настолькі рэдкія, што гаворка можа ісці пра існаванне рэлігійнага табу. Пасля заваёвы рымлянамі кельцкіх тэрыторый, іх мастацтва амаль цалкам знікае, аднак абмежаванае выкарыстанне стылю працягвалася на Брытанскіх астравах, а з прыходам хрысціянства аднавілася ў астраўным мастацтве Ранняга Сярэднявечча.
Антычнае мастацтва
Мінойская цывілізацыя лічыцца самай старажытнай цывілізацыяй Еўропы. Яна існавала на Крыце і складалася з чатырох умоўных перыядаў: дапалацавы, протапалацавы, неапалацавы і постпалацавы, у прамежку часу паміж 3650 годам да н. э. да 1100 г. да н. э. З дапалацавых часоў засталося мала прадметаў мастацтва, а большасць артэфактаў, якія захаваліся, — гэта кікладскія статуэткі і фрагменты ганчарных вырабаў. Неапалацавы перыяд быў самым багатым у гісторыі цывілізацыі, і з гэтага часу захавалася больш за ўсё артэфактаў. Аднак і з протапалацавага перыяду значная колькасць прадметаў захоўваецца ў крыцкіх музеях. Ганчарныя вырабы — найбольш папулярныя ў протапалацавым перыядзе (1900—1700 гг. да н. э.) — характарызаваліся тонкімі сценкамі, тонкімі, сіметрычнымі формамі, вытанчанымі носікамі і арнаментамі, дынамічнымі лініямі. Спантаннасць і цякучасць протапалацавага перыяду трансфармаваліся ў больш стылізаваную форму мастацтва з адыходам ад натуралізму ў неапалацавы перыяд.
З мінойскай скульптуры засталося не шмат. Найбольш вядомым прыкладам з’яўляецца «Багіня са змеямі», якая адлюстроўвае багіню або вярхоўную жрыцу, што трымае па змяі ў кожнай руцэ, апранутую ў традыцыйную мінойскую вопратку, якая закрывае цела, але пакідае грудзі аголенымі.
Старажытная Грэцыя нарадзіла і выхавала таленавітых мастакоў, скульптараў, архітэктараў, палітыкаў,, керамістаў, ткачоў. Парфенон з’яўляецца прыкладам старажытнагрэчаскай архітэктуры, высока шанаваным і сёння. Грэчаскую мармуровую скульптуру часта называюць вышэйшай формай класічнага мастацтва. Жывапіс па ганчарных вырабах і кераміцы захоўвае асабліва інфарматыўны погляд на жыццё грамадства Старажытнай Грэцыі. Чорнафігурны вазапіс і чырвонафігурны вазапіс паказвае, якім быў тагачасны грэчаскі жывапіс. Некаторыя вядомыя старажытнагрэчаскія мастакі па драўляных панэлях, якія згадваюцца ў тэкстах, — гэта Апелес, Зеўксіс, аднак ні аднаго ўзору такіх карцін не захавалася, толькі апісанні іх сучаснікаў і пазней рымлян. Зеўксіс лічыцца першым, хто выкарыстаў тэхніку сфумата. Паводле Плінія Старэйшага, рэалізм яго малюнкаў быў такім, што птушкі спрабавалі дзяўбці напісаны ім вінаград. Апелеса называлі лепшым мастаком антычнасці за яго тэхніку малявання, яркія колеры і мадэляванне.
MrBeast
Джэймс Стывен Дональдсан або Джымі Дональдсан (Jimmy Donaldson;, ЗША), больш вядомы пад псеўданімам MrBeast, — амерыканскі відэаблогер, дзеяч шоў-бізнэсу, стваральнік аднайменнага канала на YouTube. Лічыцца піянерам жанру відэа на YouTube, прысвечанага здымкам дарагіх трукаў. У чэрвені 2023 года колькасць падпісчыкаў яго канала дасягнула 150 млн чалавек, што зрабіла яго першым па колькасці падпісчыкаў, сярод каналаў, якія вядуцца пераважна прыватнай асобай і другой па колькасці падпісчыкаў на платформе ў цэлым.
Семенкава (Навадугінскі раён)
Семенкава (Семенково) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Еўрапейскае мастацтва
Сярэднявечча
Большасць сярэднявечнага мастацтва, якое да нас дайшло, мае рэлігійны фокус, паколькі часта аплачвалася царквой, уладнымі царкоўнымі асобамі, напрыклад, епіскапамі, супольнасцямі, напрыклад, манастырамі, або багатымі прыватнымі свецкімі заступнікамі. Шматлікія ўзоры мелі літургічнае прызначэнне напрыклад, працэсійныя крыжы і.
MrBeast
Апроч праекту MrBeast, Дональдсан вядзе YouTube-каналы Beast Reacts, MrBeast Gaming, MrBeast 2 (былы MrBeast Shorts), і дабрачынны канал Beast Philanthropy. Раней ён вёў канал MrBeast 3 (першапачаткова MrBeast 2), які зараз неактыўны. Дональдсан быў адным з 10 самых высокааплатных ютубераў 2020 года. З’яўляецца адным з заснавальнікаў кампаній MrBeast Burger, Feastables, Team Trees — фонду па зборы сродкаў для арганізацыі, які сабраў больш за 23 млн долараў , і  — фонду па зборы сродкаў для  The Ocean Clean. Дональдсан тройчы атрымліваў узнагароду Creator of the Year на цырымоніі у 2020, 2021 і 2022 гадах; ён таксама атрымаў узнагароду Favorite Male Creator на Kids' Choice Awards у 2022 годзе.
Біяграфія
Джымі Дональдсан нарадзіўся 7 мая 1998 года ў штаце Канзас. Вырас у Грынвілі, штат Паўночная Караліна. У яго ёсць старэйшы брат па імі CJ (СиДжей), якому належыць канал пад назвай «MrBro». У 2016 годзе Дональдсан скончыў Грынвільскую хрысціянскую акадэмію і ў канцы таго ж года паступіў у Усходне-Каралінскі ўніверсітэт, але потым кінуў вучобу. У старэйшых класах у Дональдсона была дыягнаставана хвароба Крона, ён адкрыта заяўляў пра гэта, аднак кажа пра яе нячаста.
Семенкава (Навадугінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Еўрапейскае мастацтва
Сярэднявечча
Адно з цэнтральных пытанняў у гісторыі сярэднявечнага мастацтва - недахоп рэалізму. Значная частка ведаў аб перспектыве ў мастацтве і разуменне чалавечай фігуры былі страчаны з падзеннем Рымскай імперыі. Верагодна рэалізм не быў галоўным для сярэднявечных мастакоў, яны ў першую чаргу спрабавалі перадаць рэлігійнае пасланне, якое патрабавала дакладных іканічна, а не дакладна выкананых малюнкаў.
Перыяд часу 6-15 стагоддзе н.э.
Ранняе Сярэднявечча
Мастацтва перыяду перасялення - гэта агульны тэрмін для абазначэння мастацтва "варварскіх" народаў, якія перасяліліся на тэрыторыі былой Рымскай імперыі ў Еўропе. Кельцкае мастацтва ў VII-VIII стагоддзях злілося з германскімі традыцыямі з прычыны кантакту з англасаксамі, стварыўшы гіберна-саксонскі стыль або, якое было ўплывовым на працягу Сярэднявечча. - гэта мастацтва франкаў да каля 800 года, а яго пераемнік мастацтва Каралінгаў злучыла свой погляд на аднаўленне традыцый антычнасці з астраўным мастацтвам і развілося ў. Англасаксонскае мастацтва развілося на Брытанскіх астравах на змену астраўному. Амаль увесь жывапіс таго часу захаваўся толькі ў ілюмінаваных манускрыптах, аднак важнымі сродкамі выразы ў тую эпоху былі таксама архітэктура, праца па метале і маленькія па памеры рэзьбы па дрэве або слановай косці.
Раманскае мастацтва
Раманскае мастацтва тычыцца перыяду часу ад каля 1000 года да ўзнікнення готыкі ў XII стагоддзі. Гэта быў перыяд росту ўзроўню жыцця, і першы перыяд распаўсюджання агульнага стылю па значнай частцы Еўропы, ад Скандынавіі да Швейцарыі. Раманскае мастацтва было энергічным і прамым, ярка размаляваным і часта вельмі складаным. Важным мастацкім выразам сталі вітражы і эмаль па метале; з'явіліся вялікія асобныя скульптуры, хоць гарэльеф заставаўся асноўнай тэхнікай. У архітэктуры пераважалі тоўстыя сцены і закругленыя зверху вокны і аркі, з вялікай колькасцю разьбяных арнаментаў.
Готыка
Гатычнае мастацтва - гэта ўмоўны тэрмін, які залежыць ад віду мастацтва, месца і часу. Ужыванне тэрміна прымяняецца да гатычнай архітэктуры з 1140 года, а вось гатычны жывапіс паўстаў каля 1200 (дакладная дата з'яўляецца супярэчлівай), калі ён вылучыўся з раманскага стылю. Гатычная скульптура нарадзілася ў Францыі ў 1144 годзе з перабудовай галоўнай царквы Абацтва Сен-Дэні і распаўсюдзілася па ўсёй Еўропе. У 13-м стагоддзі готыка стала міжнародным стылем, замяніўшы раманскага мастацтва. Інтэрнацыянальная готыка - гэта гатычнае мастацтва ад каля 1360 да 1430 года, пасля чаго готыка зліваецца з мастацтвам Адраджэння, у розны час у розных месцах. На працягу перыяду готыкі зноў важным становіцца жывапіс, на фрэсках або дошках, а ў канцы перыяду ўзнікае новы спосаб выразы - графіка.
Адраджэнне
Адраджэнне характарызуецца фокусам на мастацтве антычнасці (Старажытных Грэцыі і Рыма), што прывяло да шматлікіх зменаў як у тэхнічных аспектах жывапісу і скульптуры, так і ў іх тэматыцы. Яно пачалося ў, тэрыторыі з багатай старажытнарымскай спадчынай, і таксама на заможных патронаў для мастакоў. У перыяд Адраджэння мастакі пачалі павялічваць рэалізм сваіх работ, выкарыстоўваючы новыя тэхнікі ў перспектыве, такім чынам лепш дэманструючы тры вымярэння. Мастакі таксама пачалі выкарыстоўваць новыя тэхнікі ў кіраванні святлом і цемрай, напрыклад кантраст тонаў ў многіх партрэтах рукі Тыцыяна і развіццё тэхнік сфумата і Леанарда да Вінчы. Скульптары таксама пачалі знаходзіць шмат старых тэхнік, напрыклад кантрапост. Вынікаючы з духу гуманізму таго часу, па тэматыцы мастацтва стала больш свецкім, дадаўшы да хрысціянскіх тэм адлюстраванне міфалогіі. Гэты жанр мастацтва часта называюць класіцызмам Адраджэння. На поўнач ад Альпаў найбольш важным вынаходствам Адраджэння было шырокае выкарыстанне алейных фарбаў, што дало магчымасць большай разнастайнасці колераў і іх яркасці.
Ад готыкі да Адраджэння
У канцы XIII - у пачатку XIV стагоддзя значная частка італьянскага жывапісу па стылі ўсё яшчэ была візантыйскай, асабліва Дуча з Сіены і Чымабуэ з Фларэнцыі, а вось П’етра Каваліні ў Рыме па стылі быў больш гатычным.
У 1290 годзе Джота пачаў маляваць у манеры, менш традыцыйнай і больш заснаванай на назіранне прыроды. Яго вядомы цыкл фрэсак у капэле Скравеньі, Падуя (каля 1305 года) Лічыцца пачаткам стылю Адраджэння.
Іншыя мастакі XIV стагоддзя працягвалі тварыць ў гатычным стылі, сярод іх значнымі можна назваць Сімонэ Марціні і Джэнціле да Фабрыяна.
У Нідэрландах пачатак выкарыстання ў жывапісе алейных фарбаў замест тэмперы прывяло да большай складанасці работ, якія залежаць не ад залатых лістоў і ціснення, а ад дэталёвага малюнка прыроднага свету. У гэты перыяд развілося мастацтва малявання тэкстур з максімальным рэалізмам. Такія галандскія мастакі як Ян ван Эйк і Хуга ван дэр Гус аказалі значны ўплыў на жывапіс Позняй Готыкі і Ранняга Адраджэння.
Касцяні (Пастаўскі раён)
Касцяні́ (, Костени) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
MrBeast
Гісторыя канала MrBeast
Дональдсан пачаў весці свой канал на YouTube у лютым 2012 года ва ўзросце 13 гадоў пад назвай «MrBeast6000»; ён выпускаў разнастайны кантэнт, ад летсплэяў і да відэаролікаў, у якіх ацэньваў багацце іншых ютубераў. Тым не менш, яго відэа заставаліся ў адноснай невядомасці — у сярэднім каля тысячы праглядаў кожнае — да выхаду ягонага «падліку да 100 000» 2017 года, якое сабрала дзясяткі тысяч праглядаў усяго за некалькі дзён. Каналам кіруе заснаваная ў Даласе кампанія па кіраванні талентамі Night Media.
Змест і стыль
Дональдсан публікуе свае незвычайныя акты дабрачыннасці : прадастаўленне рэчаў на 100 тысяч долараў у прытулкі для бяздомных у снежні 2018 года, ахвяраванне 32 тысяч долараў на «Праграму параненых ветэранаў арміі», 70 тысяч долараў нджэлесе. Падчас, за званне самага папулярнага канала на YouTube, Дональдсан купіў рэкламныя шчыты і рэкламу на радыё, каб дапамагчы П’юдыпаю прыцягнуць больш падпісчыкаў, чым T-Series; на Супербоул Llll ён з памочнікамі, на вопратцы ў якіх было напісана «Sub 2 PewDiePie» купіў некалькі месцаў. Дональдсан таксама загрузіў відэа, якое з’яўляецца самым залайканым немузычным відэа, і 17-е па відэа ў цэлым па стане на 15 снежня 2019 года.
Finger on the App
У чэрвені 2020 года Дональдсан у супрацоўніцтве з Бруклінскім арт-калектывам MSCHF выпусціў разавую шматкарыстальніцкую мабільную гульню Finger on the App. Паводле правіл гульні, карыстальнікі датыкаюцца да экрана тэлефона, і той, хто апошнім прыбярэ палец ад экрана, выйграе 25 тыс. долараў. Па выніках гульні чатыры чалавекі выйгралі па 20 тыс. долараў, пратрымаўшы палец на прыладзе больш за 70 гадзін. Па чутках, гульня была настолькі паспяховай, што ў снежні 2020 года планавалася выпусціць працяг пад назвай Finger on the App 2. Аднак гульня была адкладзена да лютага, а потым перанесена на сакавік 2021 года. У адрозненне ад папярэдняй гульні, У гэты раз галоўны прыз склаў 100 тыс. долараў. Пераможца ўтрымліваў палец на экране тэлефона каля 51 гадзіны; удзельнік, які заняў другое месца, таксама атрымаў прыз памерам 20 тыс. долараў.
Касцяні (Пастаўскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
MrBeast
Feastables
У студзені 2022 года Дональдсан абвясціў аб стварэнні новай харчовай кампаніі пад назвай Feastables, якая стала выпускаць шакаладныя батончыкі пад уласнай маркай MrBeast Bars. У момант пачатку продажу было прапанавана 3 смакі батончыкаў: арыгінальны, міндальны і хрумсткі з кіноа. Запуск праекта суправаджаўся латарэяй з прызамі на суму больш за 1 млн долараў, сярод якіх было 10 уладальнікаў галоўнага прыза, якія атрымалі шанц пазмагацца за шакаладную фабрыку ў адным з будучых відэа. У чэрвені 2022 года было выпушчана відэа, у якім Гордан Рамзі выступіў у ролі суддзі конкурсу на лепшы дэсерт і быў разыграны грашовы прыз у памеры 500 тыс. долараў.
Team Trees
25 кастрычніка 2019 года, а 19:00 (UTC) Джымі разам з былым інжынерам NASA і ютуберам Mark Rober арганізавалі сумесны праект па зборы сродкаў на высадку 20000000 дрэў на YouTube. Яны сцвярджаюць, што ахвяравалі 20 000 000 долараў у фонд Arbor Day Foundation, які займаецца пасадкай дрэў. Іх пасадзяць не раней за 2022 год. 19 снежня, гэтага ж года мэта ў 20 000 000 долараў была перавышана.
Ідэю падтрымалі многія вядомыя людзі, такія як: Ілан Маск, Джэк Дорсі, PewDiePie, Jacksepticeye, Маркус Браўнлі і т. д.
Газальда
Газальда (Gosaldo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
MrBeast
Крытыка
У траўні 2018 года Дональдсан быў падвергнуты крытыцы з боку Тэйлар Лорэнц з The Atlantic за яго нібыта гамафобныя твіты. У адказ ён заявіў: «Я ні ў якім разе нікога не абражаю, што б я ні рабіў».
Газальда
Насельніцтва складае 782 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 16 чал./км². Займае плошчу 49 км². Паштовы індэкс — 32020. Тэлефонны код — 0437.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Еўрапейскае мастацтва
Ранняе Адраджэнне
Ідэі Адраджэння ўпершыню прыйшлі ў горад-дзяржаву Фларэнцыя ў Італіі. Скульптар Данатэла вярнуўся да класічных тэхнік, такіх як кантрапост, і класічных прадметаў, такіх як асобная аголеная скульптура, - яго другая скульптура Давыда была першай асобна пастаўленай бронзавай скульптурай аголенага чалавека, створанай у Еўропе з часоў Рымскай імперыі. Скульптар і архітэктар Філіпа Брунелескі для натхнення вывучаў архітэктурныя ідэі старажытнарымскіх будынкаў. Мазачыа палепшыў такія элементы жывапісу як кампазіцыя, індывідуальныя выказванні і чалавечая форма для малявання фрэсак, асабліва фрэсак у, якія маюць на дзіва вялікую элегантнасць, драму і эмоцыю.
На дзіва вялікая колькасць значных мастакоў працавала над рознымі часткамі фларэнтыйскага сабора Санта-Марыя-дэль-Ф’ёрэ. Купал Брунелескі быў адным з першых сапраўды рэвалюцыйных вынаходак у архітэктуры з часоў гатычнага аркбутану. Данатэла стварыў шмат скульптур для сабора. Унёсак зрабілі таксама Джота і.
Высокае Адраджэнне
Да мастакоў Высокага Адраджэння ставяцца такія фігуры, як Леанарда да Вінчы, Мікеланджэла Буанароці і Рафаэль Санці.
Мастацкае развіццё ў Італіі XV стагоддзя (напрыклад, цікавасць да сістэм перспектывы, адлюстравання анатоміі, класічных скульптур) вырасла на працягу 16-га стагоддзя, з-за чаго XV стагоддзе называюць «Раннім Адраджэннем», а XVI - «Высокім Адраджэннем». Хоць ніякі асобны стыль не характарызуе Высокае Адраджэнне, перш за ўсё з гэтым перыядам асацыююцца Леанарда да Вінчы, Рафаэль, Мікеланджэла і Тыцыян, чые працы дэманструюць дзіўнае майстэрства, тэхніку і эстэтыку. Мастакі Высокага Адраджэння стварылі работы такога ўплыву, што пакаленні мастакоў у наступныя стагоддзі звярталіся да гэтых работ для навучання.
Паўночнае мастацтва перад і ў перыяд Адраджэння
распрацаваў (але не вынайшаў) тэхніку алейнага жывапісу, якая дазваляла большы кантроль у маляванні дробных дэталяў рэалістычнага выгляду — Ян ван Эйк (1366-1441) быў важным у пераходзе ад ілюмінаваных манускрыптаў станковага жывапісу.
Іеранім Босх (1450?-1516), галандскі мастак — іншая важная фігура ў Паўночным Адраджэнні. Яго карціны змяшчалі рэлігійныя сюжэты ў спалучэнні з гратэскнымі фантазіямі, яркімі вобразамі і народнымі легендамі.
"'Перыяд часу':
Маньерызм, барока і ракако
У еўрапейскім мастацтве класіцызм Адраджэння спарадзіў два розных рухі — маньерызм і барока.
Маньерызм, рэакцыя супраць ідэальнага перфекцыянізму класіцызму, выкарыстоўваў скрыўленне святла і прасторавых рамак з мэтай падкрэслення эмацыйнага складніку карціны і эмоцый мастака. Працы Эль Грэка з'яўляюцца асабліва яркім прыкладам маньерызму ў маляванні канца XVI — пачатку XVII стагоддзя. Паўночны маньерызм развіваўся даўжэй і быў пераважным стылем у другой палове XVI стагоддзя.
Барока падняло выяўленчасць Адраджэння на новыя вышыні, падкрэсліваючы ў сваіх пошуках прыгажосці дэталі, руху, асвятлення і драматызм. Найбольш вядомымі мастакамі барока з'яўляюцца Караваджа, Рэмбрант, Пітэр Паўль Рубенс і Дыега Веласкес. З паўночных традыцый рэалізму ў XVII стагоддзі развілося зусім іншае мастацтва —, дзе было вельмі мала рэлігійнага жывапісу і мала гістарычнага жывапісу, затое яно зрабіла важную ролю на развіццё свецкіх жанраў, такіх як нацюрморт, жанравы жывапіс паўсядзённым жыцці і пейзаж. Таму хоць барочная прырода творчасці Рэмбрандта не выклікае сумненняў, гэта стыль менш выкарыстоўваецца для апісання творчасці Яна Вермера і многіх іншых нідэрландскіх мастакоў. Жывапіс Фландрыі збольшага падзяляў гэты трэнд, аднак працягваў ствараць карціны і ў традыцыйнай тэматыцы.
Барока часта разглядаюць як частку Контррэфармацыі — мастацкі элемент адраджэння духоўнага жыцця ў рымска-каталіцкай царкве. Таксама, упор барочнага мастацтва на велічы і пышнасці лічыцца абсалютысцкім па прыродзе. У рамках барочнага кантэксту шырока даследаваліся рэлігійныя і палітычныя тэмы, і ў карцінах і скульптурах прысутнічалі моцныя элементы драмы, эмоцыі і тэатральнасці. Да вядомых барочных мастакоў належаць Караваджа і Рубенс. Барочное мастацтва па прыродзе было асабліва багатае і складанае, яно часта выкарыстоўвала глыбокія, цёплыя колеры з цёмнымі паўтонамі. Помпа і пышнасць былі важнымі не толькі для мастацтва барока, але і для ўсяго стылю ў цэлым, што засведчваецца словамі Людовіка XIV: «Я ёсць увасобленая веліч»; шмат барочных мастакоў служылі каралям, якія спрабавалі рэалізаваць гэтую мэту. У многіх аспектах барочное мастацтва падобна на мастацтва Адраджэння; цікава, што тэрмін «барока» спачатку выкарыстоўваўся ў негатыўным сэнсе для абазначэння пострэнесанскага мастацтва і архітэктуры, пазбаўленых густу і залішне сентыментальных. Мастацтва барока можна лічыць больш складанай і драматычнай рэ-адаптацыяй мастацтва позняга Адраджэння.
У пачатку XVIII стагоддзя барочнае мастацтва пачало выходзіць з моды, паколькі многія лічылі яго занадта суровым і меладраматычным, і яно развілося ў ракако, што паўстала ў Францыі. Мастацтва ракако было яшчэ больш складаным за мастацтва барока, але менш сур'ёзным і больш гуллівым. Дзе барока выкарыстоўвала глыбокія, моцныя колеры, ракако выкарыстоўвала пастэльныя, крэмавыя. Мастакі больш не рабілі ўпор на тэме рэлігіі ці палітыкі, замест гэтага засяроджваючыся на больш лёгкіх тэмах, такіх як каханне і апяванне прыроды. Мастацтва ракако таксама кантраставала з барока ў тым, што часта адмаўлялася ад сіметрыі ў карысць больш асіметрычных формаў, а таксама шукала натхнення ў мастацкіх формах і арнаментах Далёкага Усходу. Гэта пацягнула рост папулярнасці парцалянавых фігурак і шынуазры ў цэлым. Некаторы час на працягу XVIII стагоддзя ракако бурна развівалася, аднак даволі хутка выйшла з моды, паколькі многія лічылі яго пазбаўленым густу і легкадумным, што аддае перавагу эстэтыцы над зместам. У многіх аспектах неакласіцызм паўстаў як процівага ракако, галоўным з якіх была агіда да легкадумных якасцяў апошняга.
Перыяд часу:
Неакласіцызм, рамантызм, акадэмізм і рэалізм
Паўстаўшы як процівага ракако, неакласіцызм пагарджаў ракако за, як ён лічыў, павярхоўнасць і фрывольнасць, і жадаў вяртання да прастаты, парадку і 'пурызму' класічнай антычнасці, і асабліва Старажытнай Грэцыі і Рыма. На стыль таксама часткова паўплываў Рэнесанс, які сам знаходзіўся пад моцным уплывам антычнага мастацтва. Неакласіцызм быў мастацкім кампанентам інтэлектуальнага руху, вядомага як Асветніцтва; Асветніцтва было ідэалістычным і рабіла ўпор на аб’ектыўнасці, довадах і эмпірычнай праўдзе. Неакласіцызм шырока распаўсюдзіўся па Еўропе на працягу XVIII стагоддзя, асабліва ў Вялікабрытаніі, дзе ў гэты час быў пабудаваны шэраг выдатных неакласічных архітэктурных аб’ектаў; захоп неакласіцызму антычнасцю бачны па папулярнасці ў гэты перыяд гран-тураў, калі багатыя арыстакраты падарожнічалі да антычных руін у Італіі і Грэцыі. Тым не менш, вызначальны момант неакласіцызму прыйшоў з Вялікай французскай рэвалюцыі ў канцы XVIII стагоддзя; у Францыі ракако было заменена неакласіцызмам, як больш сур’езным стылем. У многіх аспектах, неакласіцызм можна разглядаць не толькі як мастацкі стыль, але і як палітычны і культурны рух. Распаўсюджаныя тэмы твораў неакласіцызму — адвага і вайна, таксама шырока выкарыстоўваліся і ў антычнай Грэцыі і Рыме. Найбольш вядомымі неакласіцыстамі былі Энгр, Канова і Жак-Луі Давід.
Большасць мастакоў таго часу спрабавалі заняць цэнтральную пазіцыю і сумясціць розныя рысы неакласіцызму і рамантызму. Аднак у Французскай акадэміі падыход быў іншым, што прывяло да ўзнікнення акадэмізму. Адольф-Вільям Бугеро лічыцца галоўным прадстаўніком гэтага напрамку ў мастацтве.
У пачатку XIX стагоддзя індустрыялізацыя пачала радыкальна змяняць твар Еўропы. Беднасць, галеча і адчай сталі доляй новага працоўнага класа, створанага ў выніку прамысловай рэвалюцыі. Як рэакцыя на гэтыя змены ў грамадстве, узнік стыль рэалізм. Ён спрабаваў дакладна перадаць ўмовы і нягоды бедных у надзеі змяніць грамадства. У адрозненне ад рамантызму, які быў у цэлым аптымістычныv адносна чалавецтва, рэалізм прапаноўваў цяжкае бачанне беднасці і адчаю; так, дзе рамантызм апяваў прыроду, рэалізм паказваў жыццё ва ўрбаністычнай пустыні. Як і рамантызм, рэалізм быў не толькі мастацкім, але і літаратурным стылем. Асобныя выбітныя мастакі рэалізму: Шардэн, Гюстаў Курбэ, Жан-Франсуа Міле, Жан Каро,, Эдуард Манэ, Эдгар Дэга (абодва часта лічацца імпрэсіяністамі, хоць першы працаваў у абодвух стылях, а другі наогул адмаўляў, што ён імпрэсіяніст і лічыў сябе рэалістам) і Томас Ікінс.
У адрозненне ад іншага мастацтва, у архітэктуры рэакцыяй на індустрыялізацыю быў ухіл у бок гістарызму. Хоць чыгуначныя станцыі, пабудаваныя ў гэты перыяд, часта лічацца сапраўдным адлюстраваннем яго духу — часам называюцца «саборамі таго часу» — на працягу эры Індустрыялізацыі асноўныя рухі ў архітэктуры былі абнаўленнямі стыляў далёкага мінулага, напрыклад неаготыкі. Падобнымі рухамі былі прэрафаэліты, якія спрабавалі вярнуць мастацтва да яго стану «чысціні» Рафаэль, і, які пратэставаў супраць безасабовай прадукцыі масавай вытворчасці і выступаў за вяртанне да сярэднявечнага рамесніцтва.
Перыяд часу:
Мастацтва мадэрну
З натуралістычнай этыкі рэалізму вырас значны мастацкі стыль — імпрэсіянізм. Імпрэсіяністы былі першымі, хто пачаў выкарыстоўваць святло ў жывапісу, спрабуючы перадаць яго так, як бачыць чалавечыя вочы. Эдгар Дэга, Эдуард Манэ, Клод Манэ, Каміль Пісаро і П’ер Агюст Рэнуар былі прыхільнікамі імпрэсіянізму. Прамым вынікам развіцця імпрэсіянізму стаў постімпрэсіянізм. Найбольш вядомыя постімпрэсіяністы — Поль Сезан, Вінцэнт ван Гог, Поль Гаген, Жорж-П’ер Сёра.
За імпрэсіяністамі і постімпрэсіяністамі прыйшоў фавізм, што часта лічыцца першым «мадэрновым» жанрам мастацтва. Гэтак жа, які імпрэсіяністы вырабілі рэвалюцыю ў святле, так і фавісты пераасэнсавалі колер, наносячы на свае палотны жывыя, дзікія адценні. Пасля фавістаў пачалося развіццё ўласна мастацтва мадэрна ва ўсіх яго формах ад экспрэсіянізму, з яго задачай правакаваць эмоцыі творамі мастацтва, да кубізму, мастацтва транспанавання трохмернай рэальнасці на плоскую канву, і абстракцыянізму. Гэтыя новыя формы мастацтва ціснулі на традыцыйныя паняцці «мастацтва» і адказвалі падобным хуткім зменам у грамадстве, тэхналогіі і думцы.
Сюррэалізм часта таксама лічыцца формай мастацтва мадэрна. Аднак самі сюррэалісты адмаўлялі вывучэнне сюррэалізму як эры ў гісторыі мастацтва, сцвярджаючы, што гэта занадта спрашчае складанасць руху (які па іх думку не з’яўляецца мастацкім рухам), няправільна ўяўляе адносіны сюррэалізму з эстэтыкай і ілжыва характарызуе сюррэалізм як скончаную, гістарычна закансерваваную эру.
Іншыя формы мастацтва мадэрна (некаторыя з якіх мяжуюць з ) уключаюць:
Сучаснае мастацтва (кантэмпарары) і постмадэрнізм
Мастацтва мадэрна спарадзіла некалькі характарыстык таго, што пазней было вызначана як мастацтва постмадэрну; таму, некалькі рухаў мадэрну часта класіфікуюцца як мадэрн, і як постмадэрн, напрыклад, поп-арт. У прыватнасці, мастацтва постмадэрну робіць моцны ўпор на іронію, пародыю і гумар у цэлым; мадэрн пачаў развіццё больш іранічнага падыходу да мастацтва. У постмаддэрне назіраецца размытасць межаў паміж высокім выяўленчым мастацтвам і мастацтвам ніжэйшага ўзроўню і камерцыйным мастацтвам, але пачаў эксперыменты з такім размыццём мадэрн.
Адносна нядаўнія тэндэнцыі ў мастацтве прывялі да істотнага пашырэння паняцця мастацтва, у частцы матэрыялаў, сродкаў, дзейнасці і канцэпцыі. У прыватнасці, моцны ўплыў аказала канцэптуальнае мастацтва. Яно пачалося літаральна як замена канцэпцыі для створанага аб'екта, адной з мэтаў якой была адмова ад камадыфікацыі мастацтва. Аднак цяпер гэта звычайна вызначаецца як мастацкая праца, дзе аб'ект прысутнічае, але асноўнай часткай працы з'яўляецца працэс мыслення, які стварыў гэты аб'ект. А аспект камерцыялізму да працы вярнуўся.
Таксама назіраецца рост пераймання папярэдніх мастацкіх стыляў і атрымання сапраўднасці ад такога пераймання.
Постмадэрнізм у мастацтве, які рос з 1960-х, адрозніваецца ад мадэрнізму тым, што стылі мадэрнізму факусаваліся на ўласнай дзейнасці і каштоўнасцях, а постмадэрнізм выкарыстоўвае ўвесь спектр мінулых стыляў як арыенцір. Гэта па вызначэнні стварыла адносны погляд, з даданнем іроніі і нявер'ем у каштоўнасці, паколькі можна было ўбачыць, што кожны стыль змяняецца нейкім іншым. Іншым вынікам быў рост камерцыялізму і «селебрыці». Мастацтва постмадэрну падвергла сумневу агульныя правілы і кіруючыя прынцыпы таго, што такое "высокае", злучыўшы "нізкае мастацтва" з высокімі мастацтвамі да тых пор, што іх ужо цяжка адрозніць. Да пачатку постмадэрнізму, высокімі мастацтвамі лічыліся тыя, што мелі эстэтычную якасць, элегантнасць, майстэрства, прыгажосць і інтэлектуальную стымуляцыю, мэтай якіх было звяртацца да вышэйшага або адукаванага класа грамадства; гэта адрознівала высокае ад нізкага мастацтва, якое лічылі безгустоўным, кічавым, такім, што лёгка вырабіць, і пазбаўленым (амаль) любой інтэлектуальнай стымуляцыі, мастацтвам, прызначаным для таго, каб падабацца масам. Постмадэрн размыў гэтыя адрозненні, прыўнесучы моцны элемент кіча, камерцыялізму і кампу ў сучасныя высокія мастацтвы. Акрамя таго, постмадэрн пакідае шмат месца для індывідуалізму на творчай сцэне; напрыклад, постмадэрн часта атрымлівае натхненне з мінулых стыляў, напрыклад барока або готыкі, супрацьпастаўляе і перапрацоўвае іх у іншым кантэксце.
Сонечнае зацьменне 22 студзеня 1879 года
Сонечнае зацьменне 22 студзеня 1879 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 129 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9700 і дасягнула свайго максімуму ў 11:53:08 UTC у пункце з каардынатамі 30° пд. ш. 9° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 3 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 110 км.
Сляпцова (Навадугінскі раён)
Сляпцова (Слепцово) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Катоба
Катоба (Catawba, саманазва: Iswa, літаральна «людзі ракі») — індзейскі народ, карэнныя жыхары ЗША. Жывуць пераважна ў штатах Паўночная Караліна і Аклахома. Агульная колькасць (2010 г.) — 3 370 чал.
Гісторыя
Непасрэднымі продкамі катоба з’яўляліся 2 групы сіўанскі плямён, якія ў XVII ст. насялялі раку Катоба. Назва ракі і сучасная назва народа паходзіць ад алганкінскага слова katapa («аддзелены»). У 1692 г., калі былі ўсталяваны сувязі з англійскімі каланістамі, іх агульная колькасць ацэньвалася ў 4000 чалавек.
Катоба падтрымлівалі саюзныя сувязі з англічанамі. Удзельнічалі ў задушэнні паўстання тускарора, але ў 1715 г. самі ваявалі з каланістамі Паўднёвай Караліны. У 1761 г. заключылі мірнае пагадненне з Вялікабрытаніяй, згодна якому для катоба стваралася рэзервацыя плошчай 225 квадратных міль. Да таго часу колькасць катоба значна знізілася з-за эпідэмічных захворванняў, завезеных еўрапейцамі, так што значная частка падкантрольных ім тэрыторый пуставала. У 1781 г. яны жылі толькі ў 2 вёсках. Пасля Амерыканскай рэвалюцыі лішкі зямель здаваліся ў арэнду фермерам.
У 1840 г. паміж катоба і Паўднёвай Каралінай было дасягнута пагадненне, згодна якому штат выкупаў ўсе тэрыторыі катоба і наўзамен прадстаўляў землі ў іншым месцы. Спроба перасяліць катоба ў Аклахому разам з чэрокі скончылася няўдачай, паколькі ў 1842 г. борльшасць з іх вярнулася з новага месца пасялення. Улады Паўднёвай Караліны вылучылі для іх 630 акраў. У 1943 г. федэральны ўрад далучыў да іх яшчэ 3500 акраў. У 1993 г. катоба былі прызнаны нацыяй, заключана пагадненне з федэральным урадам. З 2007 г. катоба Паўднёвай Караліны фарміруюць самастойныя дэмакратычна абраныя органы ўлады.
У нашы дні галоўным традыцыйным заняткам з’яўляецца земляробства. Многія катоба жывуць і працуюць па-за межамі рэзервацыі. Урад рэзервацыі вядзе актыўную прадпрымальніцкую дзейнасць, валодае акцыямі буйной гуказапісвальнай кампаніі, дамагаецца права арганізоўваць электронныя казіно.
Культура
Да кантактаў з еўрапейцамі асноўнымі заняткамі катоба былі земляробства, паляванне і збіральніцтва. Звычайнай ежай з’яўляліся кукуруза і мяса аленяў. Распаўсюджаныя рамёствы — апрацоўка скур дзікіх жывёл, выраб фарбавальных пігментаў, керамікі і плеценых кошыкаў. Галоўным прадметам гандлю з еўрапейцамі была замша. З другой паловы XVIII ст. выраб таннай керамікі ператварыўся ў значны промысел, што забяспечваў грашыма хатнія гаспадаркі. Прычым, ім займаліся жанчыны. Земляробства доўгі час таксама лічылася жаночай працай, але з распаўсюджваннем плуга ў яго былі ўцягнуты і мужчыны.
Катоба жылі ў вялікіх вёсках з падоўжанай планіроўкай. У цэнтры вёскі ствараўся агульны пляц і будаваўся агульнавясковы «вялікі дом». Жытлом былі крытыя драўнянай карой круглявыя вігвамы, з канца XVIII ст. — зрубныя хаты. У XIX ст. на змену вёскам прыходзяць асобныя сямейныя фермы.
Асновай традыцыйнай сацыяльнай арганізацыі з’яўляліся манагамныя малыя сем’і. Да пачатку XX ст. адлік сваяцтва вёўся па жаночай лініі. Зямельныя надзелы перадаваліся па лініі маці. Вясковыя абшчыны складалі самастойныя палітычныя арганізацыі. Удзел у кіраванні і права голасу мелі як мужчыны, так і жанчыны. Вёскамі кіравалі рады старэйшын на чале eractasswa. Падчас вайны выбіраўся ваенны правадыр. У 1944 г. была прынята Канстытуцыя, якая прадугледжвае агульныя выбарныя органы кіравання.
Народны фальклор калісьці ўключаў маляўнічыя паляўнічыя і сваяцкія рэлігійныя цырымоніі, спевы пад музыку бразготак і барабанаў. Да нашых дзён дайшоў цыкл кароткіх казачных апавяданняў пра лясных карлікаў yehasuri.
Рэлігія
Да кантактаў з еўрапейцамі катоба шанавалі шматлікіх духаў прыроды. Асабліва было распаўсюджана шанаванне духа сонца. У 1884—1885 гг. большасць вернікаў стала мармонамі.