cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рэспубліка Тэхас
Рэспубліка Тэхас (Republic of Texas) — дзяржава, якая існавала ў 1836—1846 гадах ў Паўночнай Амерыцы. У 1835—1836 гадах Тэхас дамогся незалежнасці ад Мексікі, у 1845 годзе увайшоў у склад ЗША.
Вайна за незалежнасць
Прычынамі жадання Тэхаса набыць незалежнасць стала дыктатура прэзідэнта Антоніа Санта-Аны, забарона рабства ў Мексіцы і забарона эміграцыі з ЗША ў Мексіку.
Вайна пачалася 2 кастрычніка 1835 з сутыкнення тэхаскіх і мексіканскіх войскаў каля горада Гансалес. 10 кастрычніка 1835 капітулюе мексіканскі гарнізон у Галіадзе. 24 кастрычніка паўстанцы асаджваюць гарнізон Бехара, які здаецца 10 снежня пасля падзення Ліпанцітлана і страты сувязі з узбярэжжам.
23 лютага пачынаецца бітва за Алама, стаўшая сімвалам барацьбы Тэхаса за незалежнасць, у якой мексіканскія войскі цалкам знішчаюць нешматлікіх салдат гарнізона. Гераічная абарона абарона форта вызывае моцны ўздым патрыятызму сярод тэхасцаў, якія запісваюцца добраахвотнікамі ў войскі паўстанцаў.
Ружанка
Ружа́нка (іншая назва — Муцьвіца ) — рака ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці, правы прыток Зэльвянкі (басейн Нёмана).
Рэспубліка Тэхас
Вайна за незалежнасць
2 сакавіка 1836 Тэхас аб’яўляе незалежнасць ад Мексікі, а 21 красавіка войскі Сэма Х’юстана разбіваюць мексіканцаў у бітве пры Сан-Хасінта і захопліваюць у палон прэзідэнта Санта-Ану. 14 мая 1836 ён падпісвае з прадстаўнікамі Тэхаса Веласкскія дагаворы, якія пакладаюць канец вайне, нягледзячы на тое, што афіцыйна Мексіка не ратыфікавала іх.
Ружанка
Даўжыня 19 км. Плошча вадазбору 237 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,2 ‰. Пачынаецца ва ўрочышчы Ялашоўка за 3,7 км на паўднёвы захад ад вёскі Верчыцы, цячэ ў межах гарадскога пасёлка Ружаны, упадае ў Зальвянку на паўднёвым усходзе ад вёскі Заполле. Рэчышча на працягу 11,4 км перад вусцем каналізаванае. У малаводныя годы ў вытокавай частцы перасыхае. Прымае сцёк з невялікіх рэчак і каналаў.
Рэспубліка Тэхас
Пасляваенны Тэхас
У 1836 Тэхас прымае канстытуцыю (якая дазваляе рабства) і становіцца рэспублікай. Першым прэзідэнтам абіраецца Сэм Х’юстан. Нягледзячы на мір з Мексікай працягваюцца сутычкі на межах. ЗША захоўвае нейтралітэт, неафіцыйна дапамагаючы тэхасцам. У 1845 Тэхас уваходзіць у склад ЗША і Амерыкана-мексіканская вайна 1846 – 1848 знімае ўсе прэтэнзіі Мексікі на тэхаскую тэрыторыю (у тым ліку і на заходні Тэхас, статус якога быў не вызначаны).
Ружанка
Прытокі: Поплава (праваруч), Калода, Чарэшынка, Лабянка (леваруч).
Рэспубліка Тэхас
Палітычныя асаблівасці
Тэхас застаецца адзінай міжнародна-прызнанай краінай, якая ўвайшла ў склад ЗША на правах штата. Вермонцкая Рэспубліка, якая адразу стала штатам Вермонт, не мела міжнароднага прызнання; Каліфарнійская Рэспубліка і Каралеўства Гаваі былі далучаны да ЗША на правах тэрыторый, а потым ужо атрымалі статус штата.
Дыпламатычныя адносіны
Нягледзячы на кароткі тэрмін існавання, Рэспубліка паспела ўсталяваць консульскія і дыпламатычныя адносіны з шэрагам краін Еўропы і Амерыкі: Бельгіяй, ЗША, Нідэрландамі, Францыяй (афіцыйна прызналі незалежнасць Тэхаса і ўсталявалі поўныя дыпламатычныя адносіны); Юкатанам (іншая паўстанцкая дзяржава на тэрыторыі Мексікі); Вялікабрытанія (накіравала неафіцыйнае консульства ў Лондан); Брэменам, Гамбургам і Любекам (прымала афіцыйнае консульства).
TVR Iași
TVR Iași ― рэгіянальная станцыя Румынскага тэлевізійнага таварыства (TVR), якая вяшчае ў румынскай гістарычнай вобласці Малдова і Рэспубліцы Малдова. Станцыя была створана 3 лістапада 1991 года ў Ясах.
Яская тэлестудыя ставіць у эфір праграмы і фільмы з першых трох праграм Румынскага тэлебачання, а таксама свае ўласныя праекты. У зону ахопу ўваходзяць румынскія гарады і жудзецы Ясы, Васлуй, Нямц, Вранча, Галац, Баташані, Сучава і Бакэу, а таксама ўся тэрыторыя Рэспублікі Малдова. Вяшчанне вядзецца з 6:30 раніцы да 11:00 вечара.
Крушыніўка
Крушыніўка (Круши́нівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Салотвына
Салотвына (Солотвино) — пасёлак гарадскога тыпу ў Цячыўскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны на рацэ Ціса на мяжы з Румыніяй.
985
985 — невысакосны год, пачаўся ў чацвер. 985 год нашай эры, 985 год 1 тысячагоддзя, 85 год X стагоддзя, 5 год 9-га дзесяцігоддзя X стагоддзя, 6 год 980-х гадоў.
Салотвына
Гісторыя
З ХІІІ ст. і да 1945 г. на месцы сучаснага пасёлка існавалі дзве вёскі - Слаціна (Фалуслаціна) і Слатынскія Долы (Акнаслаціна).
1360 г. - першае пісьмовае згадванне аб Слаціне ў грамаце вугорскага караля Уладзіслава. Згодна з ёй, валашскі ваявода Драгаш з Бедэў пасля вяртання з тэрыторыі сучаснай Малдовы, дзе ён пацярпеў паразу ад ворага вугорскага караля — іншага валашскага ваяводы Багдана (заснавальніка Малдаўскага княства), атрымаў у валоданне некаторыя вёскі Мармарошчыны, у тым ліку і Салотвына (Слаціну).
Здабыча солі ў гэтых месцах існаваў з часоў заваёвы Дакіі рымскім імператарам Траянам (II ст. н.э.). У шахтах знаходзілі рымскія манеты II-IV ст. н. е. Саляныя шахты таго часу былі найкаштоўнейшым скарбам краю і давалі найбольшыя даходы венгерскаму ўраду. Для здабычы, захоўвання і аховы солі былі запрошаныя з Саксоніі немцы, якія пабудавалі ў Мараморашы шматлікія гарады і пасёлкі.
У саляных рудніках, акрамя прыгонных, працавалі і асуджаныя на катаргу сяляне з навакольных вёсак. Жыццё салекопаў у значнай ступені залежала ад развіцця спосабаў здабывання солі. Найстаражытным і самым прымітыўным было капанне ступеністых ям глыбінёй да 20 м. пазней капалі конусападобныя або т.зв. "чортавы ямы" (глыбінёй да 140-150 м). Спускаліся рабочыя ў такія ямы па звязаных лесвіцах, а соль падымалі ў сетках, сплеценых з вяровак, або ў буйвалавых шкурах. Гэты прымітыўны спосаб здабывання солі існаваў на працягу ўсяго сярэднявечча. Здабыча солі ў XVI - першай палове XVII ст. ажыццяўлялася таксама прымітыўнымі сродкамі. Асноўнымі прыладамі працы салекопа былі молат, чакан, клін, кайла, рыдлёўка, тачка, насілкі і мяшок.
У 1498 г. у Мараморашы адбылася забастоўка салекопаў. Кароль Ягайла вымушаны быў прызначыць салекопам цвёрдую плату і пенсію ўдовам загінуўшых. За кожныя 5 здабытых кавалкаў каменнай солі шахцёры атрымлівалі 5 дынараў; для куплі адзення яны атрымлівалі 100 кавалкаў каменнай солі ў год, а таксама вызваляліся ад цэлага шэрагу каралеўскіх падаткаў. Салекопы мелі права выбіраць свайго старасту і дарадцаў, у чым яны прыраўноўваліся да правоў гараджан. Акрамя таго, ім былі прызначаныя дадатковыя надбаўкі на Каляды, Вялікдзень і іншыя святы. Напрыклад, мараморашскім салекопам каралеўскія чыноўнікі на працягу аднаго года перадалі 4 бочкі віна, 4 валоў і 400 хлябоў. Старасты атрымлівалі кожны год 500 кавалкаў солі. Але прагныя чыноўнікі нярэдка прысвойвалі сабе тое, што належала салекопам. Калі злоўжыванні чыноўнікаў даходзіла да краю, салекопи ў знак пратэсту пераставалі працаваць і пакідалі Салотвына. Капальні заціхалі, а гэта вяло да вялікіх страт для казны.
Пасля працяглых перамоваў у Цячаве заключылі дагавор, згодна з якім кашталян Хустского замка разам з каралеўскім намеснікам (жупанам) Марамораша абавязваліся не караць гарнякоў за спынення працы, а ў будучыні - строга прытрымлівацца іх правоў. Старасты і дарадцы ўсіх 5 каронных гарадоў звярнуліся да гарнякоў з просьбай прыступіць да працы. Так скончылася першая забастоўка ў мараморашскіх саляных копях, які, магчыма, наогул быў першым выступам рабочых Еўропы на абарону сваіх правоў.
У Салотвына ў прамысловых маштабах здабыча солі пачалася ў другой палове XVIII ст. У часы Аўстра-Венгрыі салотвынская саляная рудня складалася з 8 руднікоў, пазней дзейнічалі толькі тры.
Сучаснасць
Максімум здабычы солі прыйшоўся на 1970-я гг. Гадавая здабыча у 1970 г. склала 451 000 тон (10% усёй прадукцыі УССР). Цяпер ён значна ніжэй. У 2006 г. дзяржаўнае прадпрыемства "Салотвынскі солеруднік" (дзяржаўны канцэрн «Укрсільпром") здабываў 9 тысяч тон солі ў месяц, а для забеспячэння рэнтабельнасці прадпрыемства неабходна здабываць 20-25 тысяч тон. Запасы солі тут складаюць 3,5 млрд тон. Галоўная Прадукцыя: соль павараная ў пакетах, соль ёдаваная, соль-лізунец, соль у брыкетах.
З 14 сакавіка 1982 г. у шахце № 9 солерудніка працавала Салотвінская падземная нізкафонавая лабараторыя Інстытута ядзерных даследаванняў НАНУ. Яе радыеактыўны фон быў адным з лепшых у свеце. У лабараторыі былі атрыманы прыярытэтныя вынікі па даследаванні падвойнага бэта-распаду атамных ядраў, устаноўлены адны з лепшых абмежаванняў на масу нейтрына. Распрацаваны новыя нізкафонавыя дэтэктары і спектрометры, у тым ліку і ўзбагачаныя ізатопамі, для даследавання рэдкіх працэсаў распаду атамных ядраў, праверцы законаў захавання лептоннага, барыённага і электрычнага зарадаў, пошуку цёмнай матэрыі. Упершыню ў свеце зарэгістраваны двухнейтрынны двайны бэта-распад кадмію-116, альфа-распад вальфраму-180
У шахце № 9 размешчаны падземныя памяшканні ўкраінскай алергалагічнай бальніцы, дзе з 1968 г. ужываюць метад спелеатэрапіі (выкарыстанне мікраклімату шахты на глыбіні каля 300 м) для лячэння хворых на астму. Лячэбны эфект стварае дзеянне шахтавага паветра, у 10 разоў больш чыстага, чым на паверхні, і насычанага біялагічна актыўным аэразолем хларыду натрыю (солі). У шахце № 8 - аналагічныя падземныя памяшканні Закарпацкай абласной алергалагічнай бальніцы.
На захад ад мястэчка ляжаць саляныя азёры, якія выкарыстоўваюць у рэкрэацыйных мэтах. Найбуйнейшым з іх з'яўляецца возера Кунігунда. 15 студзеня 2007 г. пры ўдзеле прэзідэнтаў Украіны і Румыніі Віктара Юшчанкі і Траяна Бэсеску ўрачыста адкрылі адноўлены па многіх гадах мост праз Цісу.
Жыхары пасёлка карыстаюцца больш нізкімі тарыфамі на прыродны газ чым большасць насельніцтва Украіны, паколькі для іх патрэб выкарыстоўваецца газ непасрэдна з Салотвінскага газавага радовішча.
Глог алтайскі
Глог алтайскі (Crataegus wattiana) — азіяцкі від глогу. Мае жоўтыя плады з пяццю костачкамі Crataegus wattiana var. wattiana натуралізаваны ў Сіэтле, у амерыканскім штаце Вашынгтон. .
Дзве разнавіднасці прызнаныя праектам у 2015 годзе:
NGC 1703
NGC 1703 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Залатой Рыбы. Бачная зорная велічыня: 11,2. Бачны размер: 2,9' × 2,6'. Прамое ўзыходжанне: 4 гадз. 52 мін. 51,9 сек. Схіленне: -59° 44' 34".
Залессе (Баравухскі сельсавет)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
NGC 986
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ліснычэ
Ліснычэ (Лісни́че) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Мангольскія ўварванні ў Японію
Спробы ўварвання манголаў у Японію (元寇, гэнко:) былі прадпрынятыя мангола-карэйска-кітайскай імперыяй унука Чынгісхана Хубілая двойчы: у 1274 і 1281 гадах.
Абодва разы ў кароткія тэрміны ствараліся магутныя флоты ўварвання, другі з якіх быў самым вялікім у гісторыі чалавецтва да аперацыі «Аверлорд» Другой сусветнай вайны. Аднак армады кантынентальнай імперыі, якія не мелі аніякага досведу ў мараплаўстве, навігацыі і марскіх бітвах, а таксама недастаткова ведалі тэхналогію суднабудаўніцтва, абодва разы былі размецены як, у невялікай меры, больш манеўраным японскім флотам і абарончымі сіламі, так і, галоўным чынам, моцным ветрам. Уварванне правалілася.
Па легендзе, моцныя тайфуны, якія ўзніклі падчас высадкі захопнікаў на Японскія астравы і знішчылі большасць караблёў, былі названы японскімі гісторыкамі «камікадзэ», што значыць «боскі вецер», даючы зразумець, што гэта боская дапамога японскаму народу.
Другое мангольскае ўварванне ў Японію
Хубілай стаў рыхтавацца да новага нападу. Японцы таксама не марнавалі часу — яны будавалі ўмацаванні і рыхтаваліся да абароны. У 1281 годзе два мангольска-карэйска-кітайскіх флоту — з Карэі і з Паўднёвага Кітая — накіраваліся да вострава Кюсю. Колькасць флоту дасягала 100 000 чалавек. Першым прыбыў малалікі ўсходні флот, які японцы здолелі адбіць. Затым з поўдня прыплыў асноўны флот, але паўтарылася гісторыя з тайфунам, які знішчыў большую частку флоту заваёўнікаў.
Наступствы
Мангольскія ўварванні, адзіны за стагоддзі значны знешні канфлікт, які закрануў тэрыторыю Японіі, адыграў важную ролю ў станаўленні нацыянальнай самасвядомасці японцаў. Менавіта да гэтых падзей адносіцца стварэнне сцяга Японіі, які, па легендзе, перадаў сёгунату будыйскі патрыярх Ніцірэн.
У Японіі існуе меркаванне, што два паражэнні без бою спынілі манголаў. З нацыяналістычнага пункта гледжання, такім чынам багі Японіі абаранілі яе ад ворага. Тэрмін камікадзэ, які ўзнік у сувязі з гэтым, пазней выкарыстоўваўся ў Другой сусветнай вайне.
Паводле савецкай гістарыяграфіі, не паражэнні спынілі манголаў. Хубілай планаваў трэці напад, але яму перашкодзілі праблемы ў Індакітаі і супраціўленне народаў Карэі, Паўднёвага Кітая і В’етнама.
Ялоўка (Чэрыкаўскі раён)
Яло́ўка (, Еловка) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сормаўскага сельсавета.
Да 4 чэрвеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Верамейскага сельсавета, да 26 жніўня 1994 года — у склад Лабанаўскага сельсавета.
Замак Амбрас
Замак Амбрас (Schloss Ambras) — замак-музей у Інсбруку, Аўстрыя. З'яўляецца адной з асноўных славутасцяў горада. Яе культурна-гістарычнае значэнне цесна звязана з эрцгерцагам Фердынандам II.
Гісторыя
Пабудова замка ўзыходзіць да часоў Фердынанда II, другога сына імператара Фердынанда I. Калі эрцгерцаг у 1563 годзе стаў суверэнам правінцыі Ціроль, ён наняў італьянскіх архітэктараў для перабудовы сярэднявечнай крэпасці ў рэнесансны замак.
Фердынанд II быў адным з самых шчодрых заступнікаў мастацтваў у сямействе Габсбургаў. У замку Амбрас ён сабраў пышныя калекцыі карцін, скульптур, зброі, упрыгожванняў і т. п.
Сёння Амбрас — адно з найпапулярных месцаў сярод турыстаў, якія наведваюць Інсбрук.
IC 623
IC 623 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Секстант.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
986
986 — невысакосны год, пачаўся ў пятніцу. 986 год нашай эры, 986 год 1-га тысячагоддзя, 86 год X стагоддзя, 6 год 9-га дзесяцігоддзя X стагоддзя, 7 год 980-х гадоў.
Града (прыпыначны пункт)
Града́ (, Гряда)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны за 2 км на паўднёвы захад ад вёскі Ягаднае; на лініі Асіповічы I — Русіно, паміж станцыяй Дзераўцы і станцыяй Дараганава.
Лугава (Гайсынскі раён)
Лугава (Лугова́) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Алег Барысавіч Дармешкін
Алег Барысавіч Дармешкін (нар., Кемерава, Расія) — беларускі спецыяліст у галіне тэхналогіі неарганічных рэчываў. Доктар тэхнічных навук (2008), прафесар (2016).
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут (спецыяльнасць «Тэхналогія неарганічных рэчываў», 1980; аспірантура, 1985). Працуе ў Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (з 1984, факультэт хімічнай тэхналогіі і тэхнікі, кафедра хімічнай тэхналогіі неарганічных рэчываў і агульнай тэхналогіі, дацэнт, з 2000 — загадчык кафедры, з 2009 — прарэктар універсітэта па навуковай рабоце).
Навуковыя інтарэсы: хімія і тэхналогія мінеральных солей і ўгнаенняў; рацыянальнае і комплекснае выкарыстанне фасфатнай сыравіны; перапрацоўка адходаў вытворчасці мінеральных угнаенняў.
Узнагароды
Граматы Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (1995, 2005), Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2010), канцэрна «Белнафтахім» (2015); прэміі НАН Беларусі (2007), спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2010); нагрудны знак «Выдатнік адукацыі» (2008) і інш.
NGC 1744
NGC 1744 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Зайца. Бачная зорная велічыня: 11,1. Бачны размер: 7,0'x4,0'. Прамое ўзыходжанне: 4 гадз. 59 мін. 54 сек. Схіленне: -26° 02' 00".
Лапавойня
Лапаво́йня (, Лаповойня) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Да 17 лістапада 1986 года хутар уваходзіў у склад Сыраваткінскага сельсавета, да 28 сакавіка 2016 года — у склад Лылойцінскага сельсавета.
Мала Кырыіўка
Мала Кырыіўка (Мала́ Кирі́ївка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Залоззе (Полацкі раён)
Зало́ззе (, Залозье) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
IC 624
IC 624 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор'і Секстант.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Авара
Авара (Ovaro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 2089 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 39 чал./км². Займае плошчу 58 км². Паштовы індэкс — 33025. Тэлефонны код — 0433.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гіягінская
Гіягінская (Джаджэ, Гиаги́нская) — станіца ў Гіягінскім раёне Рэспублікі Адыгея Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Гіягінскага раёна і Гіягінскага сельскага паселішча.
Заснавана ў 1862 годзе, перайменавана ў Гіягінскую ў 1868 годзе.
Красоўская
Красоўская — жаночая форма прозвішча Красоўскі.
988
988 — высакосны год, пачаўся ў нядзелю. 988 год нашай эры, 988 год 1 тысячагоддзя, 88 год X стагоддзя, 8 год 9-га дзесяцігоддзі X стагоддзя, 9 год 980-х гадоў.
Лі Лісань
Лі Лісань (, Лілін —, Пекін) — кітайскі рэвалюцыянер, палітык і прафсаюзны дзеяч, адзін з заснавальнікаў Камуністычнай партыі Кітая. У розны час быў выконваючым абавязкі генеральнага сакратара ЦК КПК, кіраўніком аддзела прапаганды ЦК КПК, намеснікам старшыні Усекітайскай федэрацыі прафсаюзаў.
Біяграфія
У 1938 годзе арыштаваны органамі НКУС у Маскве. У 1941 годзе адпушчаны. Вярнуўся ў Кітай у 1946 годзе, аднак былы ўплыў у партыі яму аднавіць не ўдалося.
Мыхайліўка (Бэршадская тэрытарыяльная грамада, Гайсынскі раён)
Мыхайліўка (Миха́йлівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Манькіўка (Гайсынскі раён)
Манькіўка (Манькі́вка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Frankfurter Rundschau
Frankfurter Rundschau (FR, Франкфурцкі агляд) — нямецкая газета, блізкая да сацыял-дэмакратаў. Тыраж складае 160 000 асобнікаў. Выдавец газеты — акцыянернае таварыства Druck und Verlagshaus Frankfurt am Main (DUV) GmbH — належыць на палову кёльнскаму выдавецтву M. DuMont Schauberg, 10 % належаць фонду Карла Герольда. FR з’яўляецца шматразовым лаўрэатам прэміі European Newspaper Award ў розных катэгорыях.
Аб'ём і фармат
Frankfurter Rundschau выходзіць з панядзелку па суботу на 48 старонках. Па серадам у газету ўваходзіць укладыш з прыватнымі аб’явамі, па суботах — раздзел пра вандраванні. Тыраж газеты складае больш 160 тысяч экзэмпляраў.
Карпеза
Карпеза — прозвішча.
NGC 988
NGC 988 (іншыя абазначэнні — MCG -2-7-37, UGCA 35, IRAS02330-0934, PGC 9843) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галактыка ўваходзіць у склад групы галактык, самым буйным членам якой з'яўляецца NGC 1052.
Гудагай (станцыя)
Гудага́й (, Гудогай, да 1902 — Слабодка)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчана ў пасёлку Гудагай.
IC 625
IC 625 — галактыка тыпу Sc? у сузор'і Гідра.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Homo rudolfensis
Homo rudolfensis — вымерлы «найстарэйшы» від людзей, які прадстаўляе (згодна з традыцыйнымі ўяўленнямі) пераходную прыступку ад чалавека ўмелага (Homo habilis) да Homo erectus. Жылі 2,0—1,78 млн гадоў таму. Рост складаў 1,5—1,8 м, вага 45-80 кг. Паводле антрапалагічных даследаванняў 2012 года, Homo rudolfensis быў не варыяцыяй Чалавека ўмелага, а прадстаўніком паралельнай лініі ў эвалюцыі старажытных людзей. Ад якой з гэтых ліній паходзіць сучасны чалавек, невядома.
Першыя рэшткі гэтага віду былі выяўленыя ў Кеніі на беразе возера Туркана (Рудольф) у 1978 ujlpt. Другая знаходка была зроблена ў 1991 годзе на беразе возера Малаві. Чэрап KNM-ER 1470, знойдзены ў Коабі-Фора (Эфіопія) ў 1972 годзе спачатку адносілі да Homo habilis. В. П. Аляксееў, у 1978 годзе вылучыў яго ў асобны від H. rudolfensis. Аднак Міў і Луіс Лікі адносяць дадзены асобнік, а таксама знойдзеныя імі ўзоры KNM-ER 62000, KNM-ER 62003 і KNM-ER 60000 да новага асобнага віда роду Homo — Homo rudolfensis.
Пры невялікім аб'ёме мозга Homo rudolfensis валодаў досыць буйнымі памерамі, набліжаючыся да памерах сучаснага чалавека. Плоскі твар Homo rudolfensis наводзіць на думка аб блізкім сваяцтве з відам Kenyanthropus platyops, які жылў ў Афрыцы каля 3 млн гадоў назад (Leakey et al., 2001).
Невыразны таксанамічных статус Homo rudolfensis — заканамернае следства дзвюх прычын:
М’якахід
М’якахід (М'якохі́д) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
989
989 — невысакосны год, пачаўся ў аўторак. 989 год нашай эры, 989 год 1 тысячагоддзя, 89 год X стагоддзя, 9 год 9-га дзесяцігоддзя X стагоддзя, 10 год 980-х гадоў.
Кашэхабль
Кашэхабль (Кощхьабл, Кошехабль) — аул у Рэспубліцы Адыгея. Адміністрацыйны цэнтр Кашэхабльскага муніцыпальнага раёна. Утварае Кашэхабльскае сельскае паселішча.
Ямкі
Я́мкі (, Ямки) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.
Да 23 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Сормаўскага сельсавета.
Кашэхабль
Размешчаны на левым беразе ракі Лабы (прыток Кубані), у раўніннай частцы, на вышыні 148 метраў, насупраць горада Курганінска, за 60 км на паўночны ўсход ад Майкопа. Чыгуначная станцыя Кашэхабль на лініі Армавір — Туапсэ Паўночна-Каўказскай чыгункі.
Плошча сельскага паселішча — 76,35 км².
Калектыўная
Калекты́ўная (, Коллективная) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
NGC 989
NGC 989 (іншыя абазначэнні — MCG −3-7-34, NPM1G −16.0099, PGC 9762) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
NGC 1765
NGC 1765 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Залатой Рыбы. Бачная зорная велічыня: 12,9. Бачны размер: 1,2' × 1,0'. Прамое ўзыходжанне: 4 гадз. 58 мін. 24,3 сек. Схіленне: -62° 01' 40".
Музей гісторыі мастацтваў
Музей гісторыі мастацтваў (Kunsthistorisches Museum, скарочана KHM) — найвядомы мастацкі музей у Вене. Ён быў адкрыты ў 1891 годзе разам з размешчаным насупраць і па вонкавым выглядзе амаль ідэнтычным Музеем прыродазнаўства. Загад пра будаўніцтва быў аддадзены імператарам Францам Іосіфам I у рамках пашырэння горада ў 1858 годзе. Абодва музеі пабудаваны ў стылі італьянскага Рэнесансу па праекце Готфрыда Земпера і барона Карла фон Хазенаўера.
Цікавыя факты
Музей практычна цалкам узноўлены ў Mafia: The City of Lost Heaven, у апошняй місіі «Смерць Мастацтва» (The Death of Art). У гэтым гульнявым творы музей зваўся «Lost Heaven National Gallery» (Гарадскі Музей Лост-Хэвена).
У Музеі знаходзіцца ўнікальная калекцыя карцін Пітэра Брэйгеля (старэйшага) — прыкладна трэць з усіх вядомых цяпер палотнаў мастака.
Гуды (станцыя)
Гу́ды (, Гуды)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчана за 1,8 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Гуды.
Музей планаў і рэльефаў (Парыж)
Гісторыя
Пачатак музею, які захоўвае старыя планы, архіўныя карты і мадэлі, паклаў Луі XVI. Тут сабраны планы і мадэлі некалькіх стагоддзяў. Найстарэйшая мадэль горада Перпіньян адносіцца да 1866 года. Людовік XIV заняўся стварэннем калекцыі планаў крэпасцяў і гарадскіх умацаванняў у XVII ст. Яшчэ напачатку XX стагоддзя яго зборы складалі ваенную таямніцу, але ў 50-х гадах яны былі выстаўлены на паказ. Сёння калекцыя музея складаецца з планаў і рэльефаў шматлікіх крэпасцяў, выкананых у вялікім маштабе.
Паташня (Гайсынскі раён)
Паташня (Пота́шня) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Божыя кароўкі
Божыя кароўкі, таксама кароўкі, петрыкі, какцынеліды (Coccinellidae) — сямейства жукоў падатрада разнаедных.
Пашырэнне
Адрозніваецца больш за 4 тысячы відаў. Жывуць у лясах, садах, парках, на лугах.
Асаблівасці біялогіі
У большасці відаў жукі і лічынкі драпежныя — кормяцца тлямі, павуціннымі кляшчамі, шчытоўкамі і інш.; некаторыя раслінаедныя. Маюць ядавітую гемалімфу, таму насякомаедныя жывёлы іх не паядаюць.
Выкарыстанне
Многія віды, у т. л., выкарыстоўваюцца ў біялагічнай ахове сельскагаспадарчых і лясных культур. 2 аўстралійскія віды спынілі павелічэнне шкоднікаў цытрусавых — чарвяцоў.
Алесь Крыга
Алесь Кры́га (сапр. Аляксандр Аляксандравіч Асіпе́нка; нар. г. Мінск) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Пасля заканчэння дзесяцігодкі ў 1960 годзе працаваў на Мінскім заводзе аўтаматычных ліній фрэзероўшчыкам. Вучыўся на вячэрнім, потым на завочным аддзяленні Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, які скончыў у 1989 годзе. У 1962—1966 гг. служыў на Ваенна-марскім флоце СССР. З 1967 г. — літсупрацоўнік рэдакцый рэспубліканскіх газет «Чырвоная змена», «Физкультурник Белоруссии», «Піянер Беларусі». У 1971—1972 гг. плаваў матросам траўлера на Поўначы. З 1972 г. — літсупрацоўнік іванаўскай раённай газеты «Чырвоная звязда» Брэсцкай вобласці, у 1989—1990 гг. — загадчык аддзела пісьмаў брагінскай раённай газеты «Маяк Палесся». З 1990 г. — стыльрэдактар газеты «Вячэрні Мінск». Сябра СП СССР з 1975 г.
Творчасць
Першую аповесць «Я вернусь к тебе, море!» апублікаваў у 1965 г. (газета «На страже Заполярья»). Аўтар аповесцей «Паўночны фарватэр» (1971), «Порт прызначэння» (1974), «Чайкі над полем» (часопіс «Маладосць», 1978), «Марзянка для нелюбімых» (аповесць і апавяданні, 1988), кнігі для дзяцей «Медзведзяня шукае сяброў» (1987), мастацка-публіцыстычнай кнігі «Выбух над Прыпяццю» (часопіс «Полымя», 1990).
Лылойці
Лыло́йці (, Лылойти) — аграгарадок у Беларусі, у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 45 км у напрамку на поўнач ад горада Смаргонь, за 264 км ад Гродна.
Гісторыя
У 1954—1960 гадах і ў 1986—2016 гадах Лылойці былі цэнтрам Лылойцінскага сельсавета. У 1960—1986 гадах Лылойці ўваходзілі ў склад Сыраваткінскага сельсавета.
Краснагвардзейскае (Адыгея)
Краснагвардзейскае (Абатэхьабл, Красногварде́йское) — сяло ў Рэспубліцы Адыгея Расіі, адміністрацыйны цэнтр Краснагвардзейскага муніцыпальнага раёна і Краснагвардзейскага сельскага паселішча.
Сяло размешчана на ўсходнім беразе Краснадарскага вадасховішча ракі Кубані, за 70 км на поўнач ад Майкопа. Найбліжэйшыя чыгуначныя станцыі размешчаны ва Усць-Лабінску (8 км на поўнач) і Беларэчанску (45 км на поўдзень).
Сяло Нікалаеўскае было заснавана ў 1884 годзе сялянамі-перасяленцамі з Курскай, Палтаўскай і іншых губерняў Расіі.
У 1930-х гадах было злучана з сялом Салаўёўскім.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета РСФСР ад 11 лістапада 1961 года сяло Нікалаеўскае аб’яднана з сялом Іваноўскім і перайменавана ў сяло Краснагвардзейскае.
Осакскі заліў
Геаграфія
Осакскі заліў належыць да ўнутраных заліваў. На ўсходзе ён уразаецца паўколам у Осакскую раўніну, на поўначы акружаны горамі Рока, на поўдні — горамі Ідзумі, а на захадзе — востравам Авадзі. На паўночным усходзе ён злучаны пралівам Акасі з Харымскім морам, а на поўдні — з Ціхім акіянам праз праліў Кіі.
Форма Осакскага заліва эліптычная. Працягласць з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад складае 60 км, а з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход — 30 км. Плошча заліва складае каля 1500 км. кв. Заходняе дно глыбейшае за усходняе. Сярэдняя глыбіня — 27 м. Самае глыбокае месца знаходзіцца ў раёне праліва Кіі і дасягае 197 м. Найбольшая хуткасць цячэння — 12 км/г у раёне праліва Акасі. Сярэдняя розніца паміж прылівам і адлівам складае 69 см. Найвышэйшае ўзняцце вады было зафіксавана 21 верасня 1934 года падчас тайфуна — 4,6 м. Гэта вышыня з'яўляецца стандартам для ахоўных дамбаў у прыбярэжных раёнах.
Гісторыя
Осакскі заліў у мінулым зваўся «залівам Тыну», ад японскай назвы далёкаўсходніх марскіх карасёў тыну. Старажытныя японцы любаваліся яго беласнежнымі пляжамі і хваёвымі берагамі, якія былі апеты ў шматлікіх японскіх песнях. Самымі маляўнічымі лічыліся мясцовасці Сума (須磨), Майко (舞子) і Хамадэра (浜寺). Аднак з XX стагоддзя большасць краявідаў была страчаны з-за рэкультывацыі прыбярэжных зон для развіцця прамысловасці.
Іншай назвай Осакскага заліва была «заліў Наніва», што ў перакладзе азначала «рыбны сад». У старажытнасці ў заліве лавілі ў вялікай колькасці паграў, камбалу, крэветкі, крабаў, скарпен, васьміногаў, судакоў і іншыя віды, колькасць якіх перавышала дзве сотні. З XIX стагоддзя колькасць улову рыбы і морапрадуктаў паменшылася, аднак ён застаецца параўнальна вялікім і складае 20 % ад усяго вылоўлівання ва Унутраным Японскім моры.
Яшчэ з часоў палеаліту Осакскі заліў быў важным транспартным вузлом на шляху з Заходняй Японіі ва Усходнюю. Дзякуючы гэтаму на яго берагах узнікла шмат портаў, такіх як Осака, Хіёга, Сакаі, Кобэ, Нісіномія, Амагасакі і іншыя. Самымі буйнымі з іх з'яўляюцца Осака і Кобэ. У партовых зонах гэтых гарадоў размешчаны прамысловыя прадпрыемствы і аэрапорты. Найбольшым з аэрапортаў з'яўляецца Міжнародны аэрапорт Кансай, пабудаваны на штучным востраве, насыпаным пасярод заліва каля горада Осака.
Дублін (Брагінскі раён)
Дублі́н (, Дублин) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Малажынскага сельсавета.
Водная сістэма
На поўначы сетка меліярацыйных каналаў.
Транспартная сістэма
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарозе Камарын — Хойнікі.
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад, якая на поўначы далучаецца да шыротнай вуліцы, а на захадзе да яе пад вострым кутом далучаецца кароткая прасталінейная вуліца. Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Выяўленыя ў XIX стагоддзі археалагічныя знаходкі сведчаць пра дзейнасць чалавека ў гэтых месцах з глыбокай старажытнасці. Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVI стагоддзя як паселішча ВКЛ, валоданне князя Вішнявецкага, у 2-й палове XVII стагоддзя — Каняцпольскіх. Пасля 2-га падзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. З 1811 года валоданне Ракіцкіх. У 1897 годзе ў вёсцы знаходзіліся капліца, школа граматы, хлебазапасны магазін, 2 ветракі, гамарня, у Брагінскай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні.
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Дублінскага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акруг, дзейнічала пачатковая школа. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Добраахвотнік», працавалі гамарня і вятрак. Падчас Вялікай Айчыннай вайны на франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 83 мясцовых жыхара. У памяць пра загінулых у 1970 годзе пастаўлена скульптура салдата. З 1987 года цэнтр Спярыжскага сельсавета, у калгасе імя Ю. А. Гагарына. Размяшчаліся сярэдняя школа, клуб, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, крама. Побач ёсць радовішчы торфу.
У 2005 годзе Спярыжскі сельсавет быў перайменаваны ў Дублінскі. 26 верасня 2006 года Дублінскі сельсавет быў скасаваны, і Дублін увайшоў у склад Чамярыскага сельсавета, а ў 2009 годзе быў перададзены ў склад Малажынскага сельсавета.
Reuters
Reuters — адно з буйных міжнародных інфармацыйных агенцтваў, заснаванае Паўлем Ройтэрам у 1851 годзе. У асноўным спецыялізуецца на збіранні і распаўсюджванні фінансавай інфармацыі з сусветных фондавых бірж.
IC 626
IC 626 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор'і Секстант.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Асііўка (Гайсынскі раён)
Асііўка (Осі́ївка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
NGC 1808
NGC 1808 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Голуба. Бачная зорная велічыня: 9,9. Бачны размер: 6,5' × 3,9'. Прамое ўзыходжанне: 5 гадз. 7 мін. 42,5 сек. Схіленне: −37° 30' 48".
NGC 993
NGC 993 (іншыя абазначэнні — NGC 994, UGC 2095, MCG 0-7-52, ZWG 388.63, PGC 9910) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 993, NGC 994.
Пан’яка
Пан'яка (Pagnacco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
NGC 993
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пан’яка
Насельніцтва складае 4916 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 328 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 33010. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Георгій Перамаганосец.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вольная дзяржава Прусія
Вольная дзяржава Прусія (Freistaat Preußen) — нямецкая дзяржава, створаная ў 1918 годзе, пасля ліквідацыі каралеўства Прусія па выніках Першай сусветнай вайны. З’яўлялася найбуйнейшай зямлёй Германіі ў перыяд Веймарскай рэспублікі, уключаючы ў свой склад 5/8 тэрыторыі і насельніцтва краіны. Тэрмін «вольная дзяржава» у гэтым выпадку з’яўляецца сінонімам і заменай раманскага слова «рэспубліка», якое асацыявалася з французскай мовай і тым самым выклікала негатыўныя асацыяцыі з Францыяй. Адміністрацыйная адзінка была скасавана ў 1935 годзе, хоць пасада прэм’ер-міністра Прусіі, якую займаў Герман Герынг, існавала да 1945 года.
Гісторыя
14 лістапада 1918 года быў створаны Савет народных упаўнаважаных (Rat der Volksbeauftragten). 26 студзеня 1919 гады прайшлі выбары ва Устаноўчы зямельны сход (Verfassunggebende Preußische Landesversammlung), які сабраўся 13 сакавіка. 20 сакавіка ён прыняў «Закон аб часовым парадку дзяржаўнай улады ў Прусіі» (Gesetz zur vorläufigen Ordnung der Staatsgewalt in Preußen), паводле якога заканадаўчым органам заставаўся Устаноўчы зямельны сход, выканаўчым — Дзяржаўны ўрад (Staatsregierung). 30 лістапада 1920 года Устаноўчы зямельны сход прыняў Канстытуцыю Вольнай дзяржавы Прусія (Verfassung des Freistaats Preußen). 20 лютага 1921 гады прайшлі выбары ў ландтаг, 21 красавіка было сфарміравана Дзяржаўнае міністэрства.
Пасля Першай сусветнай вайны Прусія пазбавілася некаторых тэрыторый: Клайпедскі край быў перададзены Літве, Паўночны Шлезвіг — Даніі, Эйпен і Мальмедзі — Бельгіі, Глучын і навакольныя тэрыторыі — Чэхаславакіі. Частка зямель на беразе Балтыйскага мора ўвайшлі ў склад Польшчы, а Данцыг перайшоў пад прамое кіраванне Лігі нацый.
Тым не менш, Прусія заставалася найбуйнейшым дзяржаўным утварэннем у складзе Германіі. На тэрыторыі Прусіі пражывала амаль 2/3 насельніцтва, тут была шырока развіта прамысловасць і ваенная арганізацыя. З прычыны гэтага Прусія захавала сваё дамінуючае становішча ў Германіі ў параўнанні з іншымі германскімі землям. Планы тэрытарыяльнай перабудовы Германіі сустракалі бязлітаснае супраціўленне. Арт.18 Канстытуцыі ўстанавіў, што тэрытарыяльныя змены існуючых і стварэнне новых зямель у межах Германскай імперыі адбываецца шляхам імперскага закона, які змяняе канстытуцыю, што ў прамым сэнсе азначала, што ніякая тэрытарыяльная перабудова немагчыма без згоды Прусіі.
Нераўнапраўе праяўлялася і ў прадстаўніцтве зямель у рэйхсраце. Прусія тут атрымала 2/5 галасоў і сітуацыю не магло змяніць нават уключэнне ў канстытуцыю «антыпрускай абмоўкі», якая прадугледжвала, што палову прускіх галасоў павінны мець прадстаўнікі прускіх правінцыйных кіраўніцтваў, а не прускі ўрад. Такім чынам, з 66 галасоў у рэйхсраце Прусія мела 26, Баварыя — 11, Саксонія — 7, Вюртэмберг — 4, Бадэн — 3, Цюрынгія, Гесэн, Гамбург — па 2, астатнія 9 зямель па 1 голасе. Усё гэта гаварыла пра тое, што ніводнае рашэнне не магло быць прынята супраць волі Прусіі.
У сувязі з высокай канцэнтрацыяй прамысловых прадпрыемстваў у рэгіёне, левыя партыі мелі даволі высокую папулярнасць сярод насельніцтва. Кіруючай партыяй з’яўлялася Сацыял-дэмакратычная партыя Германіі ў кааліцыі з Партыяй Цэнтра і дэмакратамі. Нацыянал-сацыялістычная нямецкая рабочая партыя мела вагу толькі ў некаторых рэгіёнах, сярод якіх вылучалася Усходняя Прусія, па выніках вайны аддзеленая ад астатняй тэрыторыі Германіі Польскім калідорам. Канец гэтай палітычнай сітуацыі паклаў Прускі путч, у час якога рэйхсканцлер Франц фон Папен прыпыніў працу прускага ўрада пад маркай страты кабінетам Ота Браўна кантролю за грамадскім парадкам. Фактычнай нагодай для гэтага з’явілася перастрэлка паміж штурмавікамі і камуністамі ў Альтане (на той момант горад адміністрацыйна адносіўся да Прусіі).
У 1933 годзе пасля прыходу да ўлады НСДАП Ота Браўн быў афіцыйна зняты з пасады прэм’ер-міністра. Парламенцкая сістэма была скасавана, а кіраванне Прусіяй было даручана Герману Герынгу (нягледзячы на ліквідацыю адміністрацыйнай адзінкі ў 1935 годзе, ён фармальна лічыўся міністрам-прэзідэнтам Прусіі аж да 1945 года).
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Правінцыі былі падзелены на раёны (kreis) і гарады правінцыйнага падпарадкавання (stadtkreis), якія групаваліся ў акругі (regierungsbezirk, у Берліне verwaltungsbezirk), раёны былі падзелены на абшчыны (gemeinde) і гарады (stadtgemeinde), гарады правінцыйнага падпарадкавання на гарадскія раёны (ortsbezirk), абшчыны групаваліся ў воласці (amtsbezirk).
Урад
Заканадаўчыя органы — Дзяржаўны Савет (Staatsrat), які абіраўся правінцыйнымі зямельнымі сходамі, і Ландтаг (Landtag), які абіраўся народам па прапарцыйнай сістэме. Увесь час дзеючы орган — Пастаянны камітэт па абароне мае рацыю народнага прадстаўніцтва ў адносінах да дзяржаўнага міністэрства (ständige Ausschuß zur Wahrung der Rechte der Volksvertretung gegenüber dem Staatsministerium), які абіраўся ландтагам. Выканаўчы орган — Дзяржаўнае міністэрства (Staatsministerium), якое складалася з прэм’ер-міністра (Ministerpräsident) і дзяржаўных міністраў (Staatsminister), прызначалася ландтагам і несла перад ім адказнасць.
Бакаў
Ба́каў (, Баков) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Язёрскага сельсавета.
Да 18 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Сормаўскага сельсавета.
Геаграфія
На заходняй ускраіне вёскі знаходзіцца Бакаўскае радовішча пяску, пластавы паклад звязаны з алювіяльнымі адкладамі першай надпоймавай тэрасы Сажа.
Андрэй Віктаравіч Скорабагацька
Андрэй Скорабагацька (нар., , УССР) — беларускі футбаліст (паўабаронца, нападнік) і трэнер. У цяперашні час працуе трэнерам у гродзенскім «Нёмане».
Копцева (Полацкі раён)
Ко́пцева (, Коптево) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
Андрэй Віктаравіч Скорабагацька
Кар’ера трэнера
У 2004 годзе ўзначаліў «Тарпеда-Кадзіна», пасля спынення існавання гэтага клуба стаў трэнерам слонімскага «Камунальніка». У 2008 годзе вярнуўся ў якасці асістэнта ў «Дняпро», які ўзначаліў 8 жніўня таго ж года. Прывёў магілёўскі клуб да бронзавых медалёў чэмпіянату 2009, а ў наступным годзе — да раўнда плей-оф Лігі Еўропы. У жніўні 2011 года быў вызвалены ад пасады галоўнага трэнера магілёўскага клуба.
У снежні 2012 года стаў старшым трэнерам клуба «Мінск». У кастрычніку 2013, пасля звальнення Вадзіма Скрыпчанкі, быў прызначаны выканаўцам абавязкаў галоўнага трэнера. У якасці выканаўцы абавязкаў давёў клуб да канца сезона.
Пасля заканчэння сезона, у снежні 2013 года, быў зацверджаны галоўным трэнерам «Мінска». У чэрвені 2014 года быў адпраўлены ў адстаўку з-за незадавальняючых вынікаў, але застаўся ў мінскім клубе ў якасці куратара юнацкага футбола. У снежні 2014 года дадаткова стаў трэнерам у штабе моладзевай зборнай Беларусі, дзе заставаўся да лістапада 2016 года, калі пакінуў каманду разам з Ігарам Кавалевічам.
У студзені 2016 года вярнуўся ў «Мінск», стаўшы асістэнтам новага галоўнага трэнера Георгія Кандрацьева. У снежні 2017 года ўслед за Кандрацьевым пакінуў сталічны клуб.
У студзені 2018 года ўвайшоў у трэнерскі штаб Кандрацьева ў бабруйскай «Белшыне». У кастрычніку 2018 года разам з Кандрацьевым пакінуў бабруйскі клуб.
У лютым 2019 года быў прызначаны галоўным трэнерам юнацкай зборнай Беларусі, складзенай з футбалістаў 2003 года нараджэння. Пазней узначальваў зборную гэтых футбалістаў ужо ў якасці юніёрскай у 2021 годзе.
У студзені 2022 года ўвайшоў у трэнерскі штаб гродзенскага «Нёмана».
У студзені 2015 года атрымаў трэнерскую ліцэнзію катэгорыі PRO.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
П’яткіўка
П’яткіўка (П'яткі́вка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Барысаўскае прадпрыемства музычных інструментаў
Барысаўскае прадпрыемства музычных інструментаў — колішняе прадпрыемства ў Барысаве.
Гісторыя
У другой палове 90-х прадпрыемства пачало стагнаваць. У 1997 ператворана ў ААТ «Музінструмент-Барысаў», з 2001 — ААТ з сучаснай назвай.
У 2000 годзе фабрыка стварыла 1868 піяніна, у 2002 — толькі 688 адзінак. Да 2003 года прадпрыемства стала практычна банкрутам, знешняя запазычанасць перавысіла 1,3 мільёна долараў, утварылася трохмесяцовая запазычанасць па заработнай плаце. Зацікаўленым замежным інвестарам не ўдалося дамовіцца з уладамі Беларусі.
У 2006 годзе на падставе прадпісанняў Барысаўскага гарадскога аддзела Міністэрства па надзвычайных сітуацыях аб аварыйным стане цэхаў вытворчая дзейнасць прадпрыемствабыла спынена. У  2010 годзе прынята рашэнне аб ліквідацыі прадпрыемства.
Прадукцыя
Асноўная прадукцыя (2005): піяніна, цымбалы, акустычныя гітары, дзіцячыя музычныя цацкі (цымбалы, ксілафоны і інш.), нарды і інш.
Царква Святога Паўла (Франкфурт-на-Майне)
Царква Святога Паўла (Paulskirche) — храм у Франкфурце-на-Майне. Будаваўся з 1789 да 1833 года на месцы знесенай у 1786 годзе сярэдневяковай царквы, і да 1944 года з’яўляўся галоўнай лютэранскай царквой Франкфурта. У царкве Святога Паўла з 1848 па 1849 гады засядалі дэлегаты першага германскага парламента — Франкфурцкага нацыянальнага сходу.
Пасля бамбёжкі 18 сакавіка 1944 года царква згарэла. Пасля Другой сусветнай вайны яна была адноўлена. У дзень сотай гадавіны Франкфурцкага нацыянальнага сходу 18 мая 1948 года царква была адкрыта пад назвай Дом усіх немцаў (Haus aller Deutscher). З гэтага моманту яна з’яўляецца нацыянальным помнікам і выкарыстоўваецца галоўным чынам для грамадскіх мерапрыемстваў.
У Паўльскірхэ праводзіцца цырымонія ўручэння Прэміі міру нямецкіх кнігагандляроў.
IC 627
IC 627 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор'і Секстант.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Славянскі Базар у Віцебску
Міжнародны фестываль мастацтваў «Славянскі базар у Віцебску» (Международный фестиваль искусств «Славянский базар в Витебске», Міжнародний фестиваль мистецтв «Слов'янський базар у Вітебську») — міжнародны фестываль мастацтваў, які штогод праходзіць у Віцебску. Фестываль задуманы як агульнае культурнае мерапрыемства трох краін: Беларусі, Расіі, Украіны. Адметнай рысай фестывалю з'яўляецца міжнародны конкурс выканаўцаў эстраднай песні і міжнародны дзіцячы музыкальны конкурс (з 2003 года). З 1993 года «Славянскі базар» з'яўляецца сябрам FIDOF.
Апроч конкурсаў, на фестывалі шырока прадстаўлена не толькі песенная культура, але і разнастайныя віды мастацтваў — выяўленчае, тэатральнае, кіно, народныя рамёствы. Фестывальныя дні ўключаюць творчыя сустрэчы з рознымі дзеячамі сусветнай культуры, прэзентацыі тэатральных пастановак і кінастужак, мастацкія выстаўкі, а таксама кірмашы з удзелам майстроў-рамеснікаў.
У 2010-я гады «Славянскі базар» зрабіўся даволі палітычна ангажаваным мерапрыемствам, што звязана з амаль поўнай залежнасцю фестывалю ад дзяржаўнага фінансавання і персанальнай увагай да фестывалю з боку кіраўніка Беларусі Аляксандра Лукашэнкі.
Фестываль Польскай песні і будаўніцтва Амфітэатра
Папярэднікам «Славянскага Базару» быў «Фестываль польскай песні ў Віцебску». Беларускае партыйнае кіраўніцтва вырашыла абраць Віцебск для гэтага мерапрыемства, бо на той момант ён з'яўляўся пабрацімам польскага горада Зялёна Гура, дзе з 1965 года праводзіўся «Фестываль савецкай песні». Дзякуючы намаганням кампазітара Ігара Лучанка і тагачаснага першага сакратара абкама партыі Уладзіміра Грыгор'ева было вырашана пабудаваць у Віцебску Летні амфітэатр, бо на той момант у горадзе не было пляцоўкі для правядзення фестывалю буйнога маштабу, і міністр культуры БССР Юрый Міхневіч сур'ёзна разглядаў магчымасць правесці фестываль у мінскім Палацы Спорту.
Будаўніцтва Амфітэатра пачалося ў 1987 годзе па праекце архітэктара Вячаслава Бабашкіна. Пляцоўка пад будаўніцтва выбіралася вельмі старанна, вырашылі, што лепшым месцам будзе натуральнае паглыбленне ў ручаёвым яры, схілы якога будуць абараняць пляцоўку ад гарадскога шуму. Будавалі шпаркімі тэмпамі — праз паўгода канцэртная зала была гатова. Улетку 1988 года тут прайшоў першы канцэрт. Зала ўмяшчае 5400 чалавек. Апроч сцэнічных памяшканняў у амфітэатры меліся тэнісныя корты, залы для папулярных на той час заняткаў рытмічнай гімнастыкай (аэробікай) і танцамі, кафэ-бар, рэстаран, крама.
Першы «Фестываль польскай песні ў Віцебску» прайшоў з 17 па 22 ліпеня 1988 года на сама высокім узроўні. У Віцебск прыехала шмат польскіх гасцей, а свае віншаванні ўдзельнікам накіравалі тагачасныя кіраўнікі Польшчы і СССР Войцех Ярузельскі і Міхаіл Гарбачоў. Другі фестываль польскай песні адбыўся ў Віцебску ў 1990 годзе. У гэтым жа годзе спыніў сваё існаванне «Фестываль савецкай песні» у Зялёнай Гуры, што аўтаматычна зрабіла другі фестываль польскай песні таксама апошнім. У спадчыну Віцебску засталася буйная канцэртная пляцоўка і досвед арганізацыі міжнародных фестываляў.
Першыя гады: 1992—1997
Арганізацыя першага фестывалю «Славянскі базар» звязана з імем дырэктара «Фестывалю польскай песні ў Віцебску» і генеральнага дырэктара Цэнтра культуры «Віцебск» Радзівона Баса. Менавіта Бас прапанаваў стварэнне «Славянскага Базару» замест скасаванага польскага: "Мы паехалі ў Маскву да сяброў-кампаньёнаў: маўляў, давайце правядзём фестываль «Новая Еўропа». Было шмат ідэй і гутарак, усё гэта адбывалася ў гатэлі «Расія», якой ужо няма, і самым блізкім рэстаранам да яе быў «Славянскі базар»… Не паверыце, але прыцягнуў менавіта «базар» — месца, дзе прадаюць і купляюць. Прэтэнзій да фесту і з боку прэсы, і з боку высокіх чыноў было шмат, таму што гэта была прыватна ініцыятыва. Чапляліся нават да слова «базар» — маўляў, слова цюркскае, а не славянскае, а пра «баль падчас чумы» і казаць няма чаго, бо былі талоны на прадукты і свята ў многіх выклікала раздражненне".