cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ваенны фінансава-эканамічны інстытут
Інстытут рыхтаваў спецыялістаў не толькі для расейскіх войскаў, але і для армій, авіяцыі і флоту краін Садружнасці. У прыватнасці, тут атрымлівалі вышэйшую адукацыю кадры ваенных фінансістаў з Казахстана, Арменіі, Таджыкістана, Кіргізіі. У Беларусі выпускнікі з Яраслаўля дапамаглі стварыць уласны эканамічны факультэт пры адным з ваенных ВНУ.
Audi A2
Audi A2 — кампактны аўтамабіль кампаніі Audi. Вырабляўся з 1999 па 2005 год. За пяць год выпушчана 176,377 аўтамабіляў. З іх 6450 былі версіі 3L (1.2 TDI).
Распрацоўваўся як эканамічны і экалагічны аўтамабіль. Прататып Audi А2 — мадэль Al2 — упершыню была прадстаўлена ў Франкфурце восенню 1997 года.
Сведчаннем дызайнерскага поспеху Audi А2 стаў факт прысуджэння гэтай мадэлі ў жніўні 2002 года прэміі Designpreis der Bundesrepublik Deutschland (de).
Кузаў А2 цалкам выкананы з алюмінія (пры вырабе выкарыстоўваецца фірмовая тэхналогія ASF — Audi Space Frame, як і для мадэлі А8). Алюмініевы корпус заснаваны на прасторавай раме, у выніку чаго аўтамабіль важыць усяго 895 кг.
Стандартная камплектацыя гэтага кампактнага Audi ўключае ў сябе: сістэму стабілізацыі, ABS, EBD, мультымедыйную сістэму, чатыры падушкі бяспекі і пярэднія электрычныя шклопад'ёмнікі.
У якасці опцый могуць выступаць: скураная аздабленне салона з алюмініевымі ўстаўкамі, найноўшая аўдыясістэма і бакавыя падушкі бяспекі.
Прапаноўваліся бензінавыя рухавікі аб'ёмам 1,4 і 1,6 л і дызельныя рухавікі 1,2 і 1,4 л.
1.2 TDI
У 2001 годзе была прадстаўлена мадыфікацыя A2 1.2 TDI 3L. Аўтамабіль меў усталяваны трохцыліндравы дызельны рухавік, аналагічны Volkswagen Lupo 1.2 TDI 3L, які агрэгатаваўся з аўтаматызаванай механічнай пяціступеністай скрынкай перадач (Tip-Tronic).
Дзеля зніжэння выдатка паліва была палепшана аэрадынаміка аўтамабіля (дасягнуты каэфіцыент аэрадынамічнага супраціву — Cx=0.25), усталяваны паліўны бак паменшанага аб'ёма (21 л), суцэльныя няскладныя заднія сядзенні і іншыя нязначныя змены.
Выпушчана 6450 машын гэтай мадыфікацыі.
Вынікі краш-тэстаў
A2 у цэлым паказаў даволі высокія характарыстыкі бяспекі вадзіцеля і пасажыраў. Кузаў добра вытрымаў лэбавы ўдар, ахова ад бакавога ўдару таксама на высокім узроўні.
Пры гэтым, A2 паказаў дрэнныя вынікі ў выпрабаваннях на сутыкненне з пешаходам — ахова пешахода ад траўмавання пры наездзе апынулася незадавальняючай.
Audi A2 Concept (2011)
Прататып новай мадэлі A2 быў паказаны ў 2011 годзе на Франкфурцкім аўтасалоне. Прататып быў пабудаваны на скарочанай платформе Audi A1. За кошт шырокага выкарыстання алюмінія і вуглевалакна вага канцэпта склала ўсяго 1150 кг.
Канцэпт быў абсталяваны электраматорам (85 кВт / 116 к.с.), які сілкаваўся ад камплекта літый-іённых акумулятараў. Заяўлены запас ходу машыны — 200 км.
Меркавалася, што мадэль стане на канвеер ў 2015 годзе, але пазней у кампаніі адмовіліся ад ідэі запуску мадэлі ў серыйную вытворчасць.
Іван Багданавіч Сапега
Іван Сапега (1486 — паміж 4 красавіка і 19 лістапада ) — вялікалітоўскі дзяржаўны і ваенны дзеяч. Пісар гаспадарскі (1507—1516) і маршалак гаспадарскі (1515—1541); ваявода віцебскі (1520—1529) і ваявода падляшскі (1529—1541); староста драгічынскі (1529—1541, 1545—1546).
Біяграфія
З чарэйска-ружанскай лініі магнацкага роду Сапегаў герба «Ліс», сын Багдана.
Браў удзел у пасольствах у Маскву (1508, 1531—1532, 1536) і Асманскую імперыю (1534).
Браў удзел у кампаніі 1514 года пад камандаваннем вялікага гетмана кн. Канстанціна Астрожскага. Камандаваў часткай войска ў баі на Бярэзіне (27.8.1514) і ў бітве пад Оршай (1514).
На Попіс 1528 года ставіў 27 коней.
У 1541 годзе пазбаўлены ўрадаў, пазней вярнуў Дарагічынскае староства.
У шлюбе з Ганнай з Сангушкаў меў сыноў Лукаша, Паўла, Міхаіла і Івана, дачку Соф’ю.
У пошуках Нэма
«У пошуках Нэма» (Finding Nemo) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Pixar» 2003 года. Пераможца прэміі «Оскар» (2004) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм». Ён быў прысвечаны Глену Мак-Куіну, аніматару Pixar, які памёр ад меланомы ў кастрычніку 2002 года, за сем месяцаў да выхаду фільма ў пракат.
Сюжэт
Да Марліна далучаецца рыбка на імя Доры, якая хоча дапамагчы, але адно ўскладняе пошукі. Пакуль Марлін і Доры сутыкаюцца з акуламі, медузамі і мноствам інышх акіянскіх пагроз, Нэма плануе ўцёкі з акварыума дантыста.
Беларуская агучка
Афіцыйны беларускі пераклад падрыхтаваны студыяй «Кінаконг» і выйшаў у 2022 годзе на відэасэрвісе VOKA. Ролі агучвалі:
а таксама Ігар Сідорчык, Наталля Кот-Кузьма, Андрэй Градабоеў, Эдуард Вайніловіч, Любоў Клок, Раман Падаляка, Святлана Цімохіна, Аляксандр Вергуноў, Андрэй Мілюхін, Зміцер Рачкоўскі, Сяргей Жбанкоў і іншыя.
Малукскія астравы
Малукскія астравы — група астравоў ва ўсходняй частцы Малайскага архіпелага, паміж астравамі Сулавесі і Новая Гвінея.
Тэрыторыя Інданезіі. Плошча 83,7 тыс. км². Насельніцтва каля 2 млн. чал. Асноўныя астравы — Хальмахера, Серам, Буру, Банда, Кай.
Гомаэратызм
Гомаэратызм — рэпрэзентацыя аднаполых адносін і гомасексуальнага жадання ў мастацтве, першым чынам у выяўленчым мастацтве і літаратуры. Па меркаванні найноўшых даследчыкаў, канон гомаэратычнага быў закладзены, першым чынам, літаратурай і мастацтвам Старажытнай Грэцыі і Рыма, якія паслужылі затым асновай для мастацтва Эпохі Адраджэння, якое кадзіравала больш-менш адкрытыя выявы гомаэротыкі выкарыстаннем найбольш вядомых класічных сюжэтаў, якія мелі на ўвазе аднаполае каханне (Юпітэр і Ганімед, Аляксандр Македонскі і Гефестыён, Адрыян і Антыной і г. д.), а таксама жанраў, якія ў найбольшай ступені асацыяваліся з гэтай тэматыкай (у паэзіі, у прыватнасці, — элегіі і пастаралі). У далейшым круг сюжэтаў, уцягнутых у арбіту гомаэратычных асацыяцый, пашыраўся: у прыватнасці, з гомаэротыкай стаў звязвацца вобраз Святога Себасцьяна — як адзначае І. С. Кон, «мастакі Адраджэння (Гвіда Рэні, Перуджына, Бацічэлі, Антоніа дзі Месіна, Караваджа і інш.) зрабілі яго далікатным жаноцкім юнаком, амаль хлопчыкам, што давала багатую ежу гомаэратычнаму ўяўленню». У вострым перажыванні гомаэратызму карціны Рэні прызнаваўся, у прыватнасці, Юкіа Місіма ў кнізе «Споведзь маскі», заўважаючы пры гэтым, што «Магнус Хіршфельд змяшчае выяву святога Себасцьяна на першае месца сярод усіх твораў скульптуры і жывапісу, якія карыстаюцца асаблівым прыхільнасцю гомасексуалістаў», а Сальвадор Далі склаў паэму «Святы Себасцьян» і прысвяціў яе Федэрыка Гарсіа Лорцы, якому, як адзначаюць сучасныя даследчыкі, «вобраз святога Себасцьяна быў блізкі ў сувязі з яго гомасексуальнасцю».
Малукскія астравы
Раён Малукскіх астравоў адзін з найбольш актыўных раёнаў, дзе фарміруецца альпійская геасінклінальная вобласць Паўднёва-Усходняй Азіі. Астравы гарыстыя, пераважаюць вышыні ад 1000 да 2000 м (найбольшая — 3019 м, гара Біная). Каля 10 дзеючых вулканаў. Клімат экватарыяльны, на поўдні — субэкватарыяльны. Сярэднія тэмпературы ад 25 °С да 27 °С. Ападкаў ад 1500—2000 мм у нізінах, да 4000—5000 мм у гарах. Рачная сетка густая, рэкі паўнаводныя. Больш за 80 % тэрыторыі ўкрыта вечназялёнымі і лістападнымі трапічнымі лясамі. Вырошчваюць рыс, кукурузу, вострыя прыправы. Тут пашырана гваздзіковае дрэва.
Асноўны порт — Амбон.
Банту
Банту — група народаў у Цэнтральнай і Паўднёвай Афрыцы, буйнейшыя — руанда, макуа, шона, конга, малаві, рундзі, зулу, сукума і інш. Больш за 150 мільёнаў чалавек (1987). Гавораць на мовах групы банту. Шырока рассяліліся (з 1-га тыс. да н.э. да 19 стагоддзя), асімілюючы карэннае насельніцтва (пігмеяў і інш.).
Вязоўка (Рослаўльскі раён)
Вязоўка (Вязовка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ліпаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Вязоўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Гразеняцкага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Джузэпэ Тарціні
Джузэпэ Тарціні (іт. Giuseppe Tartini;, Пірана — , ) — італьянскі скрыпач і кампазітар.
Тарціні ўнёс істотны ўклад у далейшае развіццё мастацтва гульні на скрыпцы. Ён удасканаліў канструкцыю смычка, надтачыўшы яго, і выпрацаваў асноўныя прыёмы вядзення смычка, прызнаныя ўсімі сучаснымі яму скрыпачамі Італіі і Францыі. Яго гульню адрознівала чысціня інтанацыі, выдатная тэхніка левай рукі, а незвычайнае гучанне яго скрыпкі пачало лічыцца эталонным.
Жан Бадрыяр
Жан Бадрыя́р (Jean Baudrillard;  — ) — выбітны французскі філосаф-постмадэрніст, сацыёлаг, літаратар, гуру левых інтэлектуалаў. Адчуў на сабе ўплых неамарксізма і псіхааналіза, хаця ўжо з самых першых сваіх твораў ахвотна карыстаўся ідэямі структурнага аналізу.
Біяграфія
Жан Бадрыяр нарадзіўся ў 1929 годзе ў Рэймсе (Францыя). Вывучаў у Сарбоне нямецкую мову, якую затым выкладаў на працягу васьмі гадоў у адным з правінцыйных ліцэяў. З 1966 года атабарыўся ў Нантэрскім універсітэце (Парыж-Х), дзе выкладаў сацыялогію і паралельна займаўся напісаннем сваёй доктарскай працы, якая пад назвай «Сістэма рэчаў» з'явілася на свет у 1968 годзе. У 1986 Бадрыяр перавёўся на працу ў Інстытут сацыяльна-эканамічных даследванняў і інфармацыі (IRIS) у Парыжы-ІХ. На працягу сваёй кар'еры прафесара спарадычна чытаў лекцыі ў шматлікіх універсітэтах Еўропы, ЗША, Канады, Аўстраліі.
Памёр ад брушнога тыфу ў сваім доме ў Парыжы 6 сакавіка 2007.
Філасофія
Бадрыяр найперш вядомы сваёй крытыкай сучаснага спажывецкага грамадства, якая ў другой палове 70-х гадоў прывяла яго да разбудовы аўтарскай канцэпцыі сімулякру.
Паводле Бадрыяра, у сваіх паводзінах спажыўцы арыентуюцца не на функцынальную, маральную ці нават каштоўнасную карысць навакольных рэчаў, а на іх знакавую прыналежнасць, што вынікае з меркаванняў гонару і патрэбы адпавядаць наяўнаму сацыяльнаму статусу. Сябры заходніх «грамадстваў дабрабыту» маюць сёння мажлівасць карыстацца ўсімі найноўшымі і найдасканалейшымі рэчамі і паслугамі, а таксама валодаць аднолькава вольным доступам да адукацыі і крыніцаў інфармацыі. Аднак гэта не азначае, что паміж людзьмі няма ніякага падзелу. Сацыяльная дыферэнцыяцыя ў сучасным грамадстве будуецца выключна на асягненні пэўных элементаў прэстыжу, якія спакваля губляюць свой субстанцыяльны статус, навяртаючыся адно ў знакі рэчаў. Так, людзі ганарліва адрозніваюцца адзін ад аднаго ўжо не простай наяўнасцю пыласоса ў хаце, але магчымасцю карыстацца дакладнай маркай гэтага пыласоса ці проста канкрэтнай мадэллю, якой не маюць усе астатнія знаёмыя. Гэтаксама можна хадзіць да асабістага цырульніка, мыць галаву асаблівым шампунем ці ездзіць у адпачынак у незнаёмыя астатнім мясціны. Пры гэтым зусім не важна, ці патрапляе канкрэтны пыласос вашым практычным патрэбам, значэнне мае адно яго прысутнасць у хаце. Каштоўнасць эксклюзыўных рэчаў ператварае іх функцыянальную карысць у парожні знак прэстыжу. Статычная колькасць кнопак на пульце кіравання асобнай тэхнічнай прылады замяняе сабой непасрэдны эфект ад іх націскання. У выніку вытворцы тавараў і паслуг атрымліваюць магчымасць штучна маніпуляваць попытам, пастаўляючы на рынак быццам бы новыя рэчы, якія напраўду з'яўляюцца адно камбінацыяй старых элементаў і не маюць у сабе ніякай навізны. Былая схема ўзаемадзеяння паміж попытам і прапановай стаецца перавёрнутай: ужо не попыт вызначае прапанову, а наадварот — наяўнасць як мага болей разнастайнага асартыменту прадукцыі спараджае неўтаймаваную патрэбу ў ейным спажыванні.
Красамоўным прыкладам непазбыўнай усюдыіснасці сімулякраў стала для Бадрыяра Вайна ў Персідскім заліве. У зборніку эсэ 1991 года («Вайны ў Заліве насамрэч не было») філосаф адмаўляў дэнататыўную рэальнасць далёкіх падзей, сцвярджаючы, што тая выява вайны, якую людзі мелі магчымасць аглядаць з дапамогай мас-медый, не адпавядае рэчаіснасці. У выніку атрымалася так, што ўвесь заходні свет патрапіў у пастку медыйнай сімуляцыі ваенных дзеянняў, пра сапраўдны характар якіх ён так нічога і не дазнаўся.
Уплыў на масавую свядомасць
Ужо на самым пачатку сваёй працы ў якасці выкладчыка Нантэрскага ўніверсітэта Бадрыяр спрычыніўся да ідэалагічнага абгрунтавання студэнцкіх бунтаў, што адбыліся ў Парыжы ў маі 1968 года. Яго крытыка буржуазных прынцыпаў бязлітаснага спажывання была пакладзеная студэнтамі ў падмурак ўласных патрабаванняў суцэльнай рэвізіі французскага грамадства.
А вось ідэі Бадрыяра пра сімуляцыю рэальнасці знайшлі свой водгук нават у Галівудзе. Там у 1999 годзе на экраны выйшаў фільм «Матрыца», сюжэт якога ў мастацкай манеры развівае распрацаваную французскім філосафам канцэпцыю гіперрэальнасці. Указаннем на творчасць Бадрыяра як на крыніцу інтэлектуальнага натхнення для стваральнікаў фільму стаў адзін з эпізодаў, у якім герой стужкі Неа дастае хакерскі дыск з вантробаў кнігі філосафа «Сімулякры і сімуляцыя».
Адзнака творчасці
Стыль філасофіі Бадрыяра вызначаецца неўнікнёнай літаратурнасцю, а таксама надзвычайнай вытанчанасцю і зграбнасцю яго думак і фармулёвак, эстэтычная асалода ад якіх часам хавае за сабой сур'ёзнасць намеру аўтара. З гэтай прычыны шмат якія даследчыкі (перадусім з англа-саксонскай аналітычнай традыцыі) не дазвалюць сабе меркаваць пра Бадрыяра як пра філосафа. На іх думку, яго творчасці хутчэй пасуе найменне «літаратуры» ці «публіцыстыкі».
Працягам гэтай крытыкі выглядае імкненне далучыць Бадрыяра да найбольш таленавітых правакатараў, а нават блазнаў сучаснай філасофіі. Так, напрыклад, Алан Сокал і Жан Брыкмон у сваёй працы «Інтэлектуальнае махлярства» (1997) зазначылі, што яго творы ўтрымліваюць вялікую колькасць навуковых і псеўданавуковых тэрмінаў, што ствараюць адно бачнасць мысленчай глыбіні, а насамрэч пазбаўлены ўсялякага сэнсу. Зрэшты, гэты закід адрасуецца аўтарамі таксама і шмат якім іншым вядомым прадстаўнікам постмадэрнісцкай сцэны, аднак ён наўрад ці зможа абвергнуць той значны ўплыў, які творы Бадрыяра аказалі на фарміраванне найноўшай сацыяльна-філасофскай думкі.
Эўдокс Кнідскі
Біяграфія
Вандраваў па Грэцыі і Егіпце, потым пасяліўся на радзіме ў г. Кнід (Малая Азія), дзе заснаваў школу матэматыкаў і астраномаў. Упершыню даў агульную тэорыю прапорцый (выкладзена ў 5-й кнізе «Асноў» Эўкліда). Паводле сведчання Архімеда, Эўдоксу належыць прыём доказу метадам вычэрпвання. У астраноміі зрабіў адну з першых спроб пабудовы тэорыі руху планет. Творы Эўдокса Кнідскага да нас не дайшлі.
IC 5207
IC 5207 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксей Пятровіч Харак
Аляксей Пятровіч Хара́к (28 ліпеня 1978, Мінск — 21 лістапада 2019) — беларускі мастацтвазнавец, экспазіцыянер.
Біяграфія
Нарадзіўся 28 ліпеня 1978 года ў Мінску. У 2000 годзе скончыў Еўрапейскі гуманітарны ўніверсітэт па спецыяльнасці «мастацтвазнаўства». Сваю працоўную дзейнасць пачаў як настаўнік англійскай мовы ў СШ № 181 г. Мінска. Адначасова вучыўся ў аспірантуры Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў, якую скончыў у 2004 годзе па спецыяльнасці «мастацтвазнаўства». З 2001 года працаваў з музейнай сферай. У 2001—2005 гадах ён працаваў у Гісторыка-культурным музеі-запаведніку «Заслаўе», пачаўшы з пасады навуковага супрацоўніка навукова-экспазіцыйнага аддзела. У далейшым узначаліў навуковую працу музея на пасадзе намесніка дырэктара па навуковай рабоце. З мая 2008 года і да апошніх дзён жыцця быў супрацоўнікам Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь. У кастрычніку 2010 года ён узначаліў аддзел рускага і замежнага мастацтва, а з лістапада 2017 года заняў пасаду намесніка генеральнага дырэктара па навуковай і асветніцкай рабоце Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь.
Навуковая дзейнасць
Сферай яго навуковых інтарэсаў стала вывучэнне рускага мастацтва і творчасці мастакоў — ураджэнцаў Беларусі XIX — пачатку ХХ стагоддзя. У 2009 годзе Аляксей Харак удзельнічаў у распрацоўцы канцэпцыі новай пастаяннай экспазіцыі музея «Мастакі Беларусі XIX — першай паловы ХХ ст.». Вынікі яго даследаванняў партрэтнай спадчыны І. Ф. Хруцкага ляглі ў аснову цэлага шэрага публікацый, у тым ліку альбома-каталога «Творы Івана Хруцкага ў зборы Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь» (2010) і кнігі «Іван Хруцкі», выдадзенай у серыі «Славутыя мастакі з Беларусі» ў 2012 годзе. Вялікую ўвагу Харак надаваў даследаванню творчасці В. К. Бялыніцкага-Бірулі. У 2014 годзе ён стаў аўтарам навуковай канцэпцыі пастаяннай экспазіцыі філіяла Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь Музея В. К. Бялыніцкага-Бірулі ў Магілёве, адкрытага пасля рэканструкцыі ў 2018 годзе. Вёў актыўную працу па атрыбуцыі твораў калекцыі рускага мастацтва Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь, быў аўтарам цэлага шэрага навуковых публікацый.
За гады працы ў музеі праявіў сябе як таленавіты экспазіцыянер. Ён стаў куратарам і сакуратарам многіх яркіх, канцэптуальных, надзвычай пазнавальных выставачных праектаў, якія набылі вялікую папулярнасць і сімпатыю гледачоў і былі высока ацэнены калегамі. Сярод іх — «Рускі жанравы жывапіс» (2010), «Іван Шышкін. Жывапіс і графіка» (2012), «І. Айвазоўскі і марскі пейзаж XIX-ХХ стст.» (2012), «Камерны партрэт першай паловы XIX стагоддзя» (2015), «Пастэль і акварэль рускіх мастакоў другой паловы ХІХ стагоддзя» са збору Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь (2015), «Сучаснікі карыфеяў. Пейзажны жывапіс рускай школы другой паловы ХІХ стагоддзя са збору Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь» (2015), «Ад рэалізму да імпрэсіянізму… Рускі жывапіс другой паловы XIX — пачатку ХХ стагоддзя са збору Дзяржаўнай Траццякоўскай галерэі» (2015), «Хрысціянства і хрысціяне ў творчасці рускіх і беларускіх мастакоў сярэдзіны XIX — пачатку ХХ стагоддзя», прымеркаваная да 80-годдзя Мітрапаліта Філарэта, ганаровага Экзарха ўсяе Беларусі (2015), «Героіка і лірыка мінулага стагоддзя. Рускі жывапіс са збору Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь» (2016), Міжнародны арт-праект «Час і творчасць Льва Бакста (1866—1924)»(2016), «Рускі жывапіс XIX—XX стагоддзяў» з фондаў расійскага калекцыянера Аляксандра Навумавіча Валадчынскага (2016—2017), «Напалеон Орда. Ілюстраваная энцыклапедыя краіны» са збору Нацыянальнага музея ў Кракаве (2017), «Айвазоўскі і марыністы» (2017, 2018), а таксама шэраг віртуальных выстаў.
Удзельнічаў у распрацоўцы буклетаў выстаў «Свет дзяцінства ў рускім выяўленчым мастацтве XVIII — сярэдзіны ХХ стагоддзя», «Пейзажы І. І. Шышкіна ў зборы Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь». Ён стаў аўтарам канцэпцыі і тэксту відэафільма «Свет дзяцінства» (2008), створанага на аснове аднайменнай выставы, якая праходзіла ў музеі ў 2005 годзе. Гэты фільм стаў першым падобнага роду праектам у Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь.
Летнія Алімпійскія гульні 1896
Летнія Алімпійскія гульні 1896 года (1896 Summer Olympics), афіцыйна вядомыя як Гульні I Алімпіяды, праходзілі ў Афінах, сталіцы Грэцыі, з 6 красавіка па 15 красавіка 1896 года.
Галіна Віктараўна Асмалоўская
Галіна Віктараўна Асмалоўская (, Горкі, Магілёўская вобласць — ) — беларускі дамрыстка, педагог, прафесар (2003), заслужаная артыстка БССР(1983).
Летнія Алімпійскія гульні 1896
Медальны залік
Дзесяць з чатырнаццаці краін-удзельніц зарабілі медалі, у дадатак да трох медалёў, якія зарабілі змешаныя каманды, г.зн. каманды з спартсменаў з некалькіх краін. Каманда Злучаных Штатаў Амерыкі атрымала найбольшую колькасць залатых медалёў (11), а каманда Грэцыі, якая прымала Алімпійскія гульні, атрымала найбольшую колькасць медалёў у цэлым, а таксама найбольшую колькасць срэбных (17) і бронзавых (19) медалёў і на адзін залаты медаль менш, чым ЗША.
Галіна Віктараўна Асмалоўская
Біяграфія
У 1962 годзе скончыла Беларускую кансерваторыю. Працавала ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі (прафесар кафедры струнных народных шчыпкова-ўдарных інструментаў).
Творчасць
Кіравала студэнцкімі музычна-выканальніцкімі калектывамі — ансамблем дамрыстаў і ансамблем народных інструментаў «Эстафета».
Жырмуны (Воранаўскі раён)
Гісторыя
У 1513 Жырмуны перайшлі да Юрыя Радзівіла. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) паселішча ўвайшло ў склад Лідскага павета Віленскага ваяводства. на карце Тамаша Макоўскага (1613) Жырмуны значацца як мястэчка. У XVII ст. мястэчка перайшло ў валоданне Завішаў. У 1624 Ян Завіша збудаваў тут новы касцёл.
У пач. XVIII ст. Жырмуны зноў перайшлі да Радзівілаў. У 1724 кароль і вялікі князь Аўгуст Моцны надаў мястэчку Магдэбургскае права. У другой пал. XVIII ст. тут існавалі школа і шпіталь. Станам на 1777 у Жырмунах быў 31 двор. У 1788 Караліна Радзівіл заснавала ў мястэчку касцёл Св. Крыжа.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Жырмуны апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, дзе сталі цэнтрам воласці Лідскага павета Віленскай губерні. спярша мястэчка знаходзілася ва ўладанні Тышкевічаў, потым Шванебахаў. Станам на 1860 тут было 29 будынкаў, касцёл, малітоўны дом, шпіталь, школа, паштовая станцыя. На 1863 — 19 жылых дамоў. У пач. XX ст. адкрылася народнае вучылішча.
У 1920 Жырмуны апынуліся ў складзе Сярэдняй Літвы, у 1922 — у складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе сталі цэнтрам гміны Лідскага павета Навагрудскага ваяводства.
У 1939 Жырмуны ўвайшлі ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 сталі цэнтрам сельсавета Радунскага раёна. Статус паселішча панізілі да вёскі. 3 красавіка 1959 вёска ўвайшла ў склад Воранаўскага раёна.
Інфраструктура
У Жырмунах працуюць сярэдняя і музычная школы, дашкольная ўстанова, амбулаторыя, пошта.
NGC 2600
NGC 2600 (іншыя абазначэнні — UGC 4475, MCG 9-14-68, ZWG 263.55, PGC 24082) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Геркулес з Бычынага форума
Геркулес з Бычынага форума — пазалочаная бронзавая статуя Геркулеса, выяўленая пры раскопках на Бычыным форуме Рыма пры Папе Сіксце IV. Разумна выказаць здагадку, што ў старажытнасці скульптура вышынёй 241 см стаяла ў захаваным на Бычыным форуме храме Геркулеса Пераможца. Ва ўсякім разе, пра такую статую згадвае ў «Прыродазнаўчыя гісторыі» Пліній Старэйшы. У правай руцэ герой трымае паліцу, у левай — тры яблыкі Гесперыд. Статуя выстаўлена на Капітоліі і датуецца II стагоддзем да н.э. Найбліжэйшы яе адпаведнік - іншая пазалочаная бронзавая статуя Геркулеса, са шкурай нямейскага льва, вынятая ў 1864 годзе з развалін тэатра Пампея.
Сярвайка
Сярва́йка — рака ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Ловаць (басейн Нявы). Даўжыня 8 км. Пачынаецца каля вёскі Шаўрова, вусце ў вёсцы Рудня. Цячэ па лясістай мясцовасці.
Назва
Назва балцкага паходжання. Аснова Serv- таксама ў балцкай назве рэчкі Сэрвач (прыток Віліі), літоўскіх гідронімах Servas, Servelis (назвы азёраў), Sarva (назва ракі). Звязана з літоўскім serventi «паціху цекці, струменіць». Далей да індаеўрапейскага *sreu- «цекці», *sreṷo- «плынь».
Баварыя (герцагства)
Герцагства Баварыя (Herzogtum Bayern) — адно з пяці племянных герцагстваў, якое існавала ў Сярэднявечча на паўднёвым усходзе Германіі на тэрыторыі сучаснай зямлі Баварыя.
Ранняе герцагства пры Агілальфінгах
Упершыню герцагства было ўтворана яшчэ ў VI стагоддзі. Яно займала вобласць паміж рэкамі Лех і Энс, горамі Фіхтэль і Трыдэнцінскімі Альпамі. Першым герцагам, імя якога згадваецца ў крыніцах, быў Гарыбальд I (пам. 590), які паходзіў з роду Агілальфінгаў. Сталіцай герцагства пры ім быў горад Рэгенсбург. Аб’яднаўшыся з лангабардамі супраць валадарства франкаў, ён быў разбіты апошнімі і вымушаны прасіць мір. Яго спадчыннік, Тасілон I (пам. 612), вядомы тым, што ён упершыню распачаў варожыя дзеянні супраць славян і іх саюзнікаў, авараў. Яго спадчыннікі сталі саюзнікамі каралёў франкаў, паступова трапіўшы ў залежнасць ад іх. Пры Гарыбальдзе II (пам. у 650 г.) пры садзейнічанні франкскага караля Дагаберта I былі ўведзены першыя пісаныя законы (так званая Баварская праўда — lex Bajuwariorum). Таксама пры Тасілоне II у Баварыі пры садзейнічанні франкскіх місіянераў пачало распаўсюджвацца хрысціянства, аднак канчаткова яна зацвердзілася ўжо пры герцагу Тэадане II (пам. у 716).
Герцаг Адзілон (пам. 748), зяць франкскага маярдома Карла Мартэла, паспрабаваў скінуць вярхоўную ўладу франкаў і прыняў каралеўскі тытул, аднак, быў скінуты сынамі Карла, Карламанам і Піпінам Кароткім. Пры яго кіраванні архібіскуп Баніфацый падзяліў баварскую царкву на 4 біскупствы з цэнтрамі ў Зальцбургу, Пасау, Рэгенсбургу і Фрайзінгу, а таксама заснаваў некалькі манастыроў.
Сын Адзілона, Тасілон III (741—796) для таго, каб атрымаць сабе спадчынныя ўладанні, быў вымушаны прынесці на дзяржаўным сойме ў Камп’ені прысягу на вернасць Піпіну Кароткаму. Пазней ён паспрабаваў выйсці з падпарадкавання франкам, аб’яднаўшыся з лангабардскім каралём Дэзідэрыем і аквітанскім герцагам Вайфарам супраць франкаў, аднак гэты мяцеж скончыўся няўдачай. Пасля таго, як Дэзідэрый быў скінуты, кароль Карл Вялікі павярнуўся супраць яго саюзніка і пагрозай вайны прымусіў яго аднавіць прысягу ў Вормсе і выдаць закладнікаў. Тасілон, аднак, не падпарадкаваўся і завязаў зносіны з аварамі, завошта быў выкліканы ў 788 годзе на дзяржаўны сойм у Інгельгайм, асуджаны за клятвапарушэнне да пакарання смерцю і разам з усёй сям’ёй сасланы ў манастыр, дзе яго род і згас. Баварыя ж была ўключана ў склад франкскай дзяржавы і падзелена на некалькі частак, для кіравання якімі прызначаліся графы.
Баварыя пад упраўленнем дынастыі Луітпольдзінгаў
У Каралінгскай імперыі Баварыя атрымала статус каралеўства і паводле Вердэнскага дагавора апынулася ў складзе Усходне-Франкскага каралеўства. Яна кіравалася прадстаўнікамі германскай галіны Каралінгаў. Паступова ў Баварыі ўзмацнілася радавая знасць, асабліва род Луітпольдзінгаў. Асабліва іх уплыў узмацніўся падчас кіравання імператара Арнульфа Карынтыйскага, маці якога, Ліўтсвінда, магчыма паходзіла з роду Луітпольдзінгаў. У 893 годзе Арнульф перадаў землі Карынтыі і Верхняй Паноніі (сучасная Аўстрыя і заходняя Венгрыя) графу Луітпольду. У 895 годзе Луітпольд атрымаў таксама тэрыторыі ў даліне Дуная і Нордгау (сучасны Верхні Пфальц) з Рэгенсбургам. Так была сфарміравана тэрытарыяльная аснова новага дзяржаўнага ўтварэння ў складзе Усходне-Франкскага каралеўства — маркграфства Баварыі. Як і кіраўнікі іншых памежных марак імперыі, Луітпольд увесь час ваяваў з суседнімі плямёнамі (славянамі і венграмі) і загінуў у бітве пры Прэсбургу (цяпер Браціслава) у 907 годзе. Больш таго, значная частка баварскіх зямель (Усходняя марка) была заваявана венграмі.
Пры пераемніках Луітпольда — Арнульфе, Эберхардзе і Бертольдзе — Баварыя была ператворана ў герцагства і стала адным з пяці найбуйнейшых княстваў імперыі, так званых «племянных герцагстваў», якія сфарміраваліся на аснове таго ці іншага племя германцаў. Арнульф, якому бракавала сродкаў для арганізацыі абароны краіны, стаў звяртацца да канфіскацый уладанняў і маёмасці каталіцкай царквы, за што атрымаў мянушку «Злы». Арнульфу ўдалося аднавіць Баварскае герцагства і заключыць перамір'е з венграмі: цяпер у сваіх набегах на Германію яны праходзілі Баварыю, не сустракаючы супраціўлення, але і не спусташаючы ўладанні герцага. Ён стаў фактычна незалежным ад караля Германіі кіраўніком, які самастойна прызначаў графаў і біскупаў на падуладных яму землях і вёў уласную знешнюю палітыку: у адрозненне ад германскіх каралёў, якія ўвесь час змагаліся з венгерскімі набегамі, Арнульф заключыў мір з венграмі, засцярогшы свае ўладанні на шкоду інтарэсам імперыі.
Аднак прыход да ўлады ў Германіі Саксонскай дынастыі (Людальфінгаў) на чале з моцнымі каралямі Генрыхам Птушкаловам і Атонам Вялікім прывёў да паслаблення самастойнасці Баварыі і паступовага яе падпарадкавання цэнтральнай уладзе. У 921 годзе войскі караля Генрыха I уварваліся ў Баварыю і прымусілі Арнульфа падпарадкавацца. Герцаг прызнаў сюзерэнітэт караля над Баварыяй, за што атрымаў пацверджанне сваіх правоў на княства. Аднак Арнульф захаваў дастатковую самастойнасць, акрамя таго кароль быў вымушаны пакінуць герцагу Баварыі права распараджацца царквой у Баварыі.
Пасля смерці Арнульфа ў 937 годзе яго спадчыннікам стаў старэйшы сын Эберхард, які адмовіўся прысягнуць каралю Атону I на вернасць. У адказ Атон увосень 938 года ўварваўся ва ўладанні Эберхарда. У дзвюх ваенных кампаніях Атон разграміў герцага і скінуў яго з прастола. Замест Эберхарда герцагам быў пастаўлены яго дзядзька Бертольд, які кіраваў да гэтага ў прыгранічных баварскіх марках (Карынтаніі).
У адрозненне ад сваіх папярэднікаў, Бертольд не атрымаў правоў прызначэння біскупаў і графаў у сваіх уладаннях і апынуўся практычна цалкам падпарадкаваным германскаму каралю. Тым не менш, на працягу ўсяго кіравання Бертольда ён заставаўся лаяльным Атону I. Бертольд узначаліў ваенныя аперацыі супраць венграў, якія ўжо паўстагоддзя здзяйснялі рабаўніцкія рэйды ў Германію. У 943 годзе баварская армія разграміла венгерскія войскі ў Вельса і ненадоўга забяспечыла спакой усходніх граніц герцагства.
Пасля смерці Бертольда ў 947 годзе яго сын Генрых Малодшы быў адхілены Атонам I ад успадкоўвання. Баварыя была перададзена брату германскага караля Генрыху Саксонскаму. Перадача Баварыі прадстаўнікам Саксонскай дынастыі пацягнула за сабой працяглы канфлікт паміж Луітпольдзінгамі і Людальфінгамі. Верагодна, што страціўшы Баварыю, Генрых Малодшы ўсё ж утрымаў частку сваіх уладанняў у Карынтаніі, што дазволіла яму захаваць свае пазіцыі ў імперыі.
Баварыя пад уладай Саксонскай дынастыі
Стаўшы кіраўніком Баварыі, Генрых I з поспехам адбіваў уварванні венграў і нават далучыў да сваіх уладанняў Фрыульскую марку. У 955 годзе адбылася знакамітая бітва на Леху, у якой нямецкія войскі ўшчэнт разграмілі венгерскую армію, што адвяло венгерскую небяспеку для краіны. Сам Генрых удзелу ў Лехскай бітве не прымаў у сувязі з хваробай. У 954 годзе Генрых удзельнічаў у здушэнні мецяжу Людальфа Швабскага і Конрада Латарынгскага.
Спадчыннікам Генрыха I у 955 годзе стаў малалетні сын Генрых II Сварлівы, якому споўнілася толькі чатыры гады. Першыя часы ад яго імя Баварыяй кіравала маці Юдыт. Стаўшы паўналетнім, Генрых II пачаў барацьбу за імператарскі прастол, які ў 973 годзе заняў яго стрыечны брат Атон II і на які ў свой час прэтэндаваў яшчэ яго бацька, Генрых I. Пазіцыі Генрыха II значна ўмацаваў шлюб з Гізелай Бургундскай, пляменніцай імператрыцы Адэльгейды. У тым жа годзе саюзнік Генрыха, герцаг Швабіі Бурхард III, жанаты з сястрой Генрыха, без згоды імператара прызначыў на месца памерлага князя-біскупа Аўгсбурга Генрыха, стрыечнага брата сваёй жонкі. Пасля смерці Бурхарда ў лістападзе 973 года Генрых Баварскі паспрабаваў далучыць да сваіх уладанняў Швабію, але імператар Атон паспеў апярэдзіць Генрыха, перадаўшы герцагства свайму сябру і стрыечнаму брату Атону, сыну Людальфа Швабскага. Незадаволены Генрых у адказ арганізаваў мяцеж супраць імператара, але ў 974 годзе мяцеж быў раскрыты, а Генрых пасаджаны пад варту ў Інгельгайме.
У 976 годзе Генрыху ўдалося бегчы і вярнуцца ў Баварыю, дзе ён падняў паўстанне. Імперскія войскі ў 976 годзе ўварваліся ў герцагства і разбілі Генрыха II. Ён быў вымушаны бегчы, а герцагства было перададзена герцагу Атону Швабскаму. Акрамя таго паўстанне Генрыха прывяло да падзелу тэрыторыі Баварскага герцагства: у 976 годзе ад яго былі аддзелены Усходняя марка (будучая Аўстрыя) і герцагства Вялікая Карантанія, якая ўключала тэрыторыі ад Штырыі да Вероны (у тым ліку і Веронскую марку, у склад якой была ўключана таксама тэрыторыя былой Фрыульскай маркі). Маркграфам Усходняй маркі стаў граф Леапольд Бабенберг, а герцагам Карантаніі — Генрых Малодшы, сын былога баварскага герцага Бертольда.
Страта герцагства не спыніла Генрыха II: у 977 годзе ён стаў ініцыятарам так званай вайны трох Генрыхаў — новага паўстання баварскай арыстакратыі супраць імператара, названай так па імёнах Генрыха II Баварскага, Генрыха Малодшага, герцага Карантаніі, і біскупа Генрыха I Аўгсбургскага, якія ўдзельнічалі ў ім. Аднак паўстанне ў 978 годзе было задушана, у выніку чаго Баварыя канчаткова апынулася падпарадкавана цэнтральнай уладзе. Генрых быў арыштаваны і аддадзены пад нагляд біскупа ўтрэхцкага, дзе прабыў да смерці імператара Атона II.
Пасля смерці ў 982 годзе герцага Атона Швабскага, які быў верным паплечнікам імператара, новым герцагам Баварыі быў прызначаны Генрых Малодшы, пазбаўлены пасля ўдзелу ў паўстанні 978 года Карантаніі. Але пасля смерці імператара Атона II у 983 годзе атрымаў свабоду Генрых II Сварлівы і адразу ж падняў мяцеж супраць малалетняга імператара Атона III. Хоць і гэтым разам яму не ўдалося авалодаць германскім прастолам, але Генрых у абмен на клятву вернасці ў 985 годзе атрымаў назад Баварыю, а ў 989 годзе і Карантанію. Генрыху Малодшаму ў якасці кампенсацыі была вернутая Карантанія, хоць Веронскую марку захаваў за сабой Атон Вормскі. Пасля смерці Генрыха Малодшага ў 989 годзе яго ўладанні былі перададзены Генрыху II Свавольнаму, які зноў аб'яднаў большую частку бацькаўскіх уладанняў.
Галееўка-1
Галееўка-1 (Галеевка-1) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ліпаўскага сельскага паселішча.
Баварыя (герцагства)
Баварыя пад уладай Саксонскай дынастыі
Пасля смерці Генрыха II у 995 годзе ў Баварыі яго спадчыннікам стаў сын Генрых IV Святы, аднак Карантанію імператар Атон III перадаў Атону Вормскаму, які валодаў ёй да 985 года. Генрых IV Баварскі стаў верным саюзнікам імператара Атона III, пасля смерці якога ў 1002 годзе сам стаў імператарам пад імем Генрых II.
Галееўка-1
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Галееўка-1 абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Баварыя (герцагства)
Баварыя ў XI стагоддзі
Баварыя 21 сакавіка 1004 года была перададзена Генрыхам брату жонкі сваёй, графу Генрыху Люксембургскаму (пад імем Генрых V). Аднак герцагства, якое дасталася яму, вельмі моцна скарацілася ў памерах. Карынтанія канчаткова аддзялілася ад Баварыі, яе герцагам імператар прызнаў у 1004 годзе Конрада I, трэцяга сына памерлага Атона Вормскага. Вялікая колькасць манастыроў і землі, з якіх у 1007 годзе было ўтворана біскупства Бамберг, засталіся пад уладай караля, многія ўладанні аказаліся пад уладай жонкі Генрыха, Кунігуды.
Галееўка-1
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Баварыя (герцагства)
Баварыя ў XI стагоддзі
Аднак неўзабаве адносіны імператара са сваякамі жонкі сапсаваліся. У выніку ў маі 1009 года Генрых V быў зняты з пасады герцага, а Баварыя аказалася пад прамым кіраваннем імператара. Толькі ў маі 1017 года Генрых V ізноў атрымаў Баварыю, якой кіраваў да сваёй смерці ў 1026 годзе. Паколькі дзяцей у яго не было, то Баварыя была далучана да асабістых уладанняў новага імператара, Конрада II, які ў 1027 годзе дараваў тытул герцага Баварыі свайму дзесяцігадоваму сыну і спадчынніку Генрыху (пад імем Генрых VI). Да 1061 года (за выключэннем перыяду 1049 — 1053 гадоў) Баварыя фактычна знаходзілася пад кіраваннем імператара і членаў яго сям'і.
Галееўка-1
Гісторыя
З 2004 па 2019 год у складзе Гразеняцкага сельскага паселішча.
Баварыя (герцагства)
Баварыя ў XI стагоддзі
Агнеса дэ Пуацье, рэгентка пры малалетнім імператары Генрыху IV, лёгка раздавала ленныя ўладанні нямецкім князям, у выніку Баварыю яна ў 1061 годзе перадала пад кіраванне графа Атона Нортгаймскага. Аднак пасля таго, як Генрых стаў паўналетнім, ён з 1070 года прыступіў да вяртання ўладанняў, згубленых падчас маленства. Атон, удала якога ўяўляла перашкоду для правядзення імператарскай палітыкі, быў абвінавачаны ў планаванні замаху на караля і пазбаўлены Баварыі, якая была перададзена Вельфу IV.
Камянюцкі сельсавет
Камяню́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Каменюкі.
Стрыкаў
Стрыкаў (Stryków) — горад у Польшчы, размешчаны за 20 км на поўнач ад цэнтра Лодзі і за 100 км на захад ад Варшавы. Уваходзіць у склад Згежскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Стрыкаў. Плошча 8,15 км². Насельніцтва 3,5 тыс. чалавек.
Баварыя (герцагства)
Баварыя пад уладай дынастыі Вельфаў
Вельф IV (Вельф I як герцаг Баварыі) (пам. 1101), які атрымаў у кіраванне Баварыю, паходзіў з знатнага роду Вельфаў. Аднак нягледзячы на тое, што ён атрымаў уладанні ад імператара, калі той уступіў у канфлікт з Папам Рымскім Грыгорыем VII, Вельф заняў бок Папы. У 1077 годзе Вельф падтрымаў выбары антыкараля Рудольфа Райнфельдэнскага, за што быў пазбаўлены Генрыхам Баварыі, якую ўтрымаў за сабой.
Пасля смерці папы Грыгорыя Вельф у 1089 годзе ажаніў свайго сямнаццацігадовага сына, Вельфа V, з саракатрохгадовай маркграфіняй Мацільдай Тасканскай, якая ўзначальвала папскую партыю. Аднак у 1095 годзе яго сын развёўся з Мацільдай, а сам Вельф памірыўся з імператарам і атрымаў назад Баварыю. Пасля смерці Вельфа ў 1101 годзе ў Баварыі паслядоўна кіравалі яго сыны, Вельф V (II) (пам. 1120) і Генрых IX Чорны (пам. 1126). Дзякуючы жаніцьбе на спадчынніцы Магнуса Білунга, герцага Саксоніі Генрых IX набыў вялікія ўладанні ў Саксоніі, а таксама правы на атрыманне ў спадчыну герцагства. Аднак пасля смерці Магнуса імператар Генрых V у абыход законных спадчыннікаў прызначыў новым герцагам Саксоніі графа Лотара Суплінбургскага.
Камянюцкі сельсавет
Утвораны 14 красавіка 1964 года ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці БССР з пералічэннем у яго склад 8 населеных пунктаў (Агароднікі, Галёнчыцы, Галоўчыцы, Ганцавічы, Гарадзішча, Любашкі, Праходы і Станьковічы) Дзмітровіцкага сельсавета і 12 населеных пунктаў (Гвоздзь I, Гвоздзь II, Глыбокі Вугал, Грані, Дуброва, Лавы, Ляцкія, Падбельскія Агароднікі, Пашуцкая Буда, Рэпішча, Саладуха і Яловы Груд) Навіцкавіцкага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 18 населеных пунктаў. У 1976 годзе скасаваны хутары Дубавое і Саладуха. 24 верасня 1998 года ў склад сельсавета з Дзмітровіцкага сельсавета перададзена 5 населеных пунктаў (Вілы, Гарошкаўка 1, Мшанкі, Селішча Вялікае, Селішча Малое).
Баварыя (герцагства)
Баварыя пад уладай дынастыі Вельфаў
Пасля смерці імператара Генрыха V Генрых IX Баварскі першапачаткова падтрымаў у якасці прэтэндэнта на імператарскі прастол герцага Фрыдрыха II Швабскага. Аднак неўзабаве Лотар Суплінбургскі дамовіўся з Генрыхам пра шлюб яго спадчынніка, Генрыха Гордага з адзінай дачкой Лотара. У выніку Лотар і быў выбраны новым імператарам.
Камянюцкі сельсавет
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1346 чалавек, з іх 89,7 % — беларусы, 7,1 % — рускія, 1,7 % — украінцы.
Баварыя (герцагства)
Баварыя пад уладай дынастыі Вельфаў
У 1126 годзе Генрых адрокся ад тытула на карысць сына і сышоў у манастыр, дзе неўзабаве памёр. Новы герцаг, Генрых IX Горды, стаў верным прыхільнікам імператара Лотара ў барацьбе з Гогенштаўфенамі, герцагам Фрыдрыхам II Швабскім і яго братам Конрадам, абвешчаным у 1127 годзе сваімі прыхільнікамі германскім каралём. У 1136 годзе імператар дараваў Генрыху тытул маркграфа Тасканы, а ў 1137 годзе, незадоўга да смерці, перадаў яму ў кіраванне герцагства Саксонія.
У момант смерці Лотара Генрых быў адным з самых магутных князёў у Германіі і галоўным прэтэндэнтам на імператарскі прастол, аднак у выніку быў выбраны не ён, а былы антыкароль Конрад III Гогенштаўфен, які ў 1138 годзе пазбавіў Генрыха абаіх герцагстваў. Баварыя была перададзена маркграфу Аўстрыі Леапольду IV з дому Бабенбергаў. Генрых пачаў вайну за вяртанне сваіх уладанняў, але ў 1139 годзе памёр, пакінуўшы малалетняга сына, Генрыха Льва.
Новаму герцагу, які аб’яднаў у сваіх руках Баварыю і былую Баварскую Усходнюю марку, прыйшлося весці барацьбу супраць прыхільнікаў Вельфаў, якіх узначальваў брат памерлага герцага, Вельф VI. У 1141 годзе Леапольд быў разбіты і неўзабаве памёр, яго змяніў малодшы брат, Генрых XI Язаміргот. Яму ўдалося здушыць паўстанні прыхільнікаў Вельфаў, але ў 1156 годзе новы імператар, Фрыдрых I Барбароса, перадаў Баварыю Генрыху Льву, які атрымаў яшчэ ў 1142 годзе Саксонію. У якасці кампенсацыі Аўстрыя была ўзведзена ў статус герцагства.
За кошт паходаў на славян Генрыху Льву ўдалося значна пашырыць свае ўладанні і здабыць значную ўладу, што выклікала канфлікт з імператарам Фрыдрыхам. Калі Генрых Леў адмовіўся ад удзелу ў паходзе імператара ў Італію, Фрыдрых у 1180 годзе арганізаваў над ім судовы працэс. У выніку Генрых Леў пазбавіўся большасці сваіх уладанняў, раздадзеных прыхільнікам Фрыдрыха. Баварыя ў выніку дасталася пфальцграфу Атону V Вітэльсбаху, які стаў пад імем Атон I родапачынальнікам новай герцагскай дынастыі.
Баварыя пад упраўленнем дынастыі Вітэльсбахаў
Герцаг Атон I (пам. 1183), паходжанне якога паводле адной з версіі выводзіцца ад Луітпольдзінгаў, быў лепшым рыцарам імператара Фрыдрыха I. Якое дасталася Атону герцагства яшчэ паменшылася, з яго канчаткова была аддзелена Штырыйская марка, што атрымала статус герцагства. Аднак яго сыну Людвігу I Кельгаймскаму (пам. 1231) удалося значна пашырыць свае ўладанні. Да ўсяго іншага ў 1214 годзе пасродкам шлюбу Людвігаў атрымаў ад імператара Фрыдрыха II у лён Рэйнскі Пфальц.
Сыну Людвіга I, Атону II Найяснейшаму (пам. 1253), які быў верным прыхільнікам імператара Фрыдрыха II, прыйшлося сутыкнуцца ўнутранымі разладамі з прычыны свецкай улады біскупаў, якія імкнуліся да поўнай незалежнасці. Акрамя таго за сваю прыхільнасць да імператара ён быў адлучаны папам ад царквы.
Людвігу ўдалося значна пашырыць уладанні свайго дому. У 1329 годзе ён заключыў з сынамі свайго брата паасобны дагавор у Павіі, паводле якога апошнім былі перададзены Рэйнскі Пфальц і Верхні Пфальц. Паводле дагавора абодва бакі пазбаўляліся права адчужэнні сваіх уладанняў і ўспадкоўвання па жаночай лініі, тады як тытул курфюрста павінен быў належаць абедзвюм лініям па чарзе. Аднак апошняя пастанова была адменена Залатой булай (1356), якая надала курфюрсцкую годнасць Пфальцскаму дому. Пасля згасання ніжнебаварскай лініі Вітэльсбахаў у 1340 годзе Людвіг ізноў аб’яднаў Баварыю. Праз шлюб з Маргарытай II д’Авен ён набыў графствы Галандыя, Зеландыя і Эно (Генегау). Акрамя таго ён набыў маркграфства Брандэнбург, перададзенае старэйшаму сыну Людвігу V, які праз шлюб атрымаў таксама графства Ціроль. Людвігу Баварыя абавязана таксама шматлікімі паляпшэннямі ў парадку ўнутранага кіравання. Ён дараваў Мюнхену гарадское права, выдаў грамадзянскае ўлажэнне для Верхняй Баварыі і новыя законы для Ніжняй Баварыі.
К 1505 году Баварыя была аб’яднана герцагам Альбрэхтам IV Мудрым з Мюнхенскай лініі. Усведамляючы ўсю шкоду існуючага дагэтуль драбнення на ўдзелы, дамогся ад іх прызнання адзінства і непадзельнасці дзяржавы і парадку пераходу ў спадчыну прастола па праве першародства. З трох яго сыноў, Вільгельма IV, Людвіга X і Эрнста, яго спадчыннікам мусіў стаць адзін толькі Вільгельм.
Але пасля смерці Альбрэхта ў 1508 годзе пачаліся новыя звады, якія прывялі да сумеснага кіравання Вільгельма (пам. 1550) і Людвіга (пам. 1545). Яны абодва аказалі рэфармацыі, якая знайшла шматлікіх прыхільнікаў і ў Баварыі, самае рашучае процідзеянне і ў 1541 годзе прызвалі ў краіну езуітаў. Пасля смерці Людвіга Баварыя зноў была аб’яднана ў руках Вільгельма. Яго сын, Альбрэхт V Вялікадушны таксама садзейнічаў місіі езуітаў, а таксама быў заступнікам навук і мастацтваў. З трох яго сыноў яго спадчыннікам у 1579 годзе стаў Вільгельм V Набожны, якога ў 1597 годзе сойм вымусіў перадаць кіраванне свайму старэйшаму сыну Максіміліяну I і сысці ў манастыр.
Максіміліян I, адораны многімі здольнасцямі, быў лідарам лігі, якая ўтварылася супраць пратэстанцкай Уніі. Падчас Трыццацігадовай вайны імператар Фердынанд II дараваў яму ў 1623 годзе Пфальцскае курфюрства і ў якасці закладу на ваенныя выдаткі перадаў яму Верхні Пфальц. Вестфальскі мір замацаваў за Максіміліянам I тытул курфюрста і валоданне Верхнім Пфальцам, разам з тым заснавана было восьмае курфюрства для Пфальцскай лініі і за ёю зацверджана права спадчыны на Баварыю ў выпадку згасання роду Вільгельма. Такім чынам Баварскае герцагства было ператворана ў курфюрства.
Ада Вабэ
А́да (Адольф Георгіевіч) Ва́бэ (Ado Vabbe, Adolf Vabbe;, г. , Эстонія — , , Эстонія) — эстонскі жывапісец і графік. Заслужаны дзеяч мастацтваў Эстоніі (1946).
Біяграфія
У 1900 годзе сям'я будучага мастака перасялілася ў Нарву. Там Вабэ вучыўся ў гарадской школе. Ён пазнаёміўся з Глафірай Лаўраўцовай, вядомым у Нарве калекцыянерам мастацтва. Лаўраўцова дапамагла Вабэ працягнуць адукацыю ў Рызе і Мюнхене.
У Рызе Вабэ вучыўся ў гарадской мастацкай школе і працаваў у тэатры рабочым сцэны і дэкаратарам. У Рыжскай школе дамінаваў рэалізм, але ўжо распаўсюдзіліся мадэрн і імпрэсіянізм.
З 1911 па 1913 год Вабэ навучаўся ў Мюнхене, у студыі Антона Ажбэ, у 1914 — падарожнічаў у Італіі, у 1915—1916 працаваў у Маскве. У 1917 годзе быў выкладчыкам малявання ў Нарве ў школе ў фабрыкі Крэнгальма. У 1918—1919 выкладаў у Таліне ў гімназіі Вестгальма і на курсах настаўнікаў Міністэрства адукацыі. Быў членам Саюза мастакоў Эстоніі.
Ада Вабэ з'яўляецца адным са стваральнікаў таварыства мастакоў Палас і аднайменнай мастацкай школы (у Тарту), у якой затым выкладаў і дзе быў дырэктарам у 1926—1929 гады. Вучні Вабэ: Айна Бах-Лійманд, Андрус Ёхані, Эльмар Кітс і іншыя — усяго 28 маладых мастакоў. Нягледзячы на свой замкнёны і дзёрзкі характар, ён быў папулярны сярод вучняў.
У 1920—1930 гадах Вабэ мала экспанаваўся; у 1938 у Таліне адбылася самая буйная выстаўка яго прац, у тым жа годзе ён атрымаў тытул прафесара.
Працы Вабэ паваенных гадоў не адпавядалі савецкай рэальнасці і патрабаванням сацыялістычнага рэалізму. У 1948 годзе ён быў выгнаны з Саюза мастакоў, а ў 1950 — звольнены з інстытута. У 1953—1956 гадах узначаліў эксперыментальную графічную майстэрню ў Таліне. 1955—1961 гады былі творча прадуктыўныя, але ў выстаўках Вабэ больш да самай сваёй смерці не ўдзельнічаў.
Творчасць
У творчасці прыкметны ўплыў імпрэсіянізму і футурызму: «У кавярні» (1918), «Рачны порт» (1938) і інш. Працаваў у галіне кніжнай графікі: «Чалавек і сфінкс» І. Барбаруса (1919), «Песня песень» Саламона (1932) і інш.