cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уільям Хёрт
Уільям Хёрт (англ. William Hurt;,  — ) — амерыканскі , які быў асабліва папулярны ў 1980-я годы, па-майстэрску увасабляючы псіхалагічна складаныя вобразы вельмі шырокага дыяпазону.
Собкаў (гміна)
Со́бкаў (Sobków) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Енджэёўскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Собкаве. Плошча гміны складае 144,31 км². Станам на 2010 год у гміне Собкаў пражывалі 8 406 чалавек, шчыльнасць — 58 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 25 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 41 населены пункт.
Амвросій Медыяланскі
Амвросій, Амвросій Медыяланскі (каля,  — ) — адзін з айцоў хрысціянскай царквы.
Канстытуцыя Славеніі
Канстытуцыя Рэспублікі Славеніі была прынята Дзяржаўным зборам 23 снежня 1991 г. Яна складаецца з 10 частак:
З 1991 г. у Канстытуцыю былі ўнесены 4 папраўкі:
Амвросій Медыяланскі
Нарадзіўся ў сям'і ўрадавага чыноўніка. Выхаванне атрымаў у Рыме, дзе вывучаў літаратуру і юрыспрудэнцыю, рыхтуючыся стаць адвакатам. У 369 імператар Феадосій зрабіў яго сваім намеснікам паўночнай Італіі з рэзідэнцыяй у Мілане. Займаючы пасаду прэфекта Лігурыі і Эміліі, Амвросій заслужыў высокую любоў і павагу да сябе з боку народа і таму ў 374 быў адзінагалосна абраны епіскапам. Займаючы гэту высокую пасаду, Амвросій вывучаў багаслоўе і філасофію, шмат энергіі аддаваў арганізацыйнаму ўмацаванню хрысціянскай царквы, змагаўся за захаванне чысціні царкоўных догматаў, раўніва клапаціўся аб незалежнасці царквы ад дзяржавы. Хітры і лоўкі дыпламат, ён ніколі не пераставаў быць юрыстам, рашуча выступаў супраць ліхвяроў і яўрэяў, да якіх быў вельмі варожа настроены, праслаўляў аскетызм.
Амвросій Міланскі — аўтар 8 кніг па царкоўнай экзагетыцы (каменціраванню), 84 лістоў і казанняў. Ва ўсіх яго творах вельмі прыкметна празмерная схільнасць да алегарызацыі, адчуваецца моцная залежнасць ад грэчаскіх і рымскіх пісьменнікаў. Асноўнай крыніцай яго твораў служылі працы Філона Александрыйскага, за што пазней Амвросія празвалі хрысціянскім Філонам.
Андрэа дэль Сарта
Андрэа дэль Сарта (Andrea del Sarto, сапраўднае імя: Андрэа д'Аньёла дзі Франчэска дзі Лука дзі Паола дэль Мільёрэ Ванукі, Andrea d'Agnolo di Francesco di Luca di Paolo del Migliore Vannucchi; 1486/87 — 1531) — італьянскі жывапісец фларэнційскай школы. Вучань П'ера ды Казіма.
Батурына
Назву Бату́рына маюць:
Венгерская акадэмія навук
Венгерская акадэмія навук (Magyar Tudományos Akadémia) — вышэйшая навуковая ўстанова Венгрыі. Заснаваная ў 1825 годзе. Знаходзіцца ў Будапешце. Да 1949 дзейнасць ВАН абмяжоўвалася культурна-асветніцкай і выдавецкай працай. У 1949 ВАН была рэарганізавана. Асноўная задача ВАН - развіццё прыродазнаўчых і грамадскіх навук у краіне і іх каардынацыя.
ВАН складаецца (1970) з 10 аддзяленняў: мовы і літаратуры; гісторыі і філасофіі; фізіка-матэматычных навук; сельскагаспадарчых навук; медыцынскіх навук; тэхнічных навук; хімічных навук; біялагічных навук; эканомікі і права; геолага-геаграфічных навук і інш.. У складзе акадэміі звыш 40 навукова-даследчых інстытутаў; з дапамогай і пад кіраўніцтвам ВАН праводзіцца даследчая работа больш чым на 140 кафедрах універсітэтаў і навуковых цэнтраў.
Оксфардскі электрычны званок
Ён выкарыстоўвае электрастатычныя сілы прыцягнення, вагаючыся паміж двума металічнымі званамі з частатой Выкарыстанне электрастатычных сіл прыводзіць да вельмі малога току спажывання ад дзвюх замбоніевых слупоў, якія заліты для герметычнасці серай, і дагэтуль ніхто дакладнае не ведае яго канструкцыю.
Оксфардскі электрычны званок не дэманструе вечны рух, як можа здацца на першы погляд. Усё залежыць толькі ад ёмістасці замбоніевых элементаў сілкавання і вельмі маленькага току спажывання. Таксама ён можа спыніць працу ад зносу механічных элементаў.
Сядзіба Кеневічаў (Брынёў)
Гісторыя
У канцы XIX ст. у Брынёве, дзе мелася маленькая сядзіба на фальварку, адразу пасля шлюбу Геранім Кеневіч пачынае будаўніцтва вялікай панскай сядзібы. Аднак работы спыніліся з-за Першай сусветнай вайны.
Архітэктура
Сядзібны дом складаўся з трох падковападобна размешчаных карпусоў. Галоўны з іх — адзінаццацівосевы аднапавярховы будынак з двухпавярховым трохвосевым цэнтральным рызалітам і невялікім чатырохкалонным порцікам перад ім. Цэнтральны ўваход быў вырашаны двухкалонным парталам.
Падобныя памеры і класіцыстычную трактоўку меў і левы корпус сядзібы з порцікам у сярэдняй частцы галоўнага фасада. З двара карпусы аб’ядноўваліся абшырнай тэрасай з балюстрадай і двухбаковымі лесвіцамі, якія спускаліся да парку.
У паўночнай частцы захаваўся мураваны лямус. За межамі парку з паўднёвага ўсходу захаваліся мураваныя будынкі — 2 жылыя дамы і стайня, пабудаваныя ў пачатку 20 ст.
Парк
Плошча парку складае каля 4,5 га. Тэрыторыя падзелена на паўднёва-ўсходнюю і паўночна-заходнюю часткі ручаём, які ўтварае 2 сажалкі. Галоўная алея ідзе перпендыкулярна ручаю. У парку растуць мясцовыя пароды дрэў: дуб, ліпа, клён, хвоя звычайная.
IP
Internet Protocol або IP (internet protocol — міжсеткавы пратакол) — маршрутызавальны сеткавы пратакол, пратакол сеткавага ўзроўню сямейства («Стэк») TCP/IP. Менавіта IP стаў тым пратаколам, які з'яднаў абасобленыя камп'ютарныя сеткі ў сусветнае сеціваІнтэрнэт. Неад'емный часткай пратаколу з'яўляецца адрасацыя сеткі (гл. IP-адрас).
Пратакол IP RFC 791 выкарыстоўваецца для негарантаванай дастаўкі інфармацыі, якая драбіцца на так званыя пакеты ад аднаго вузла сеткі да іншага. Гэта азначае, што на ўзроўні гэтага пратаколу (трэці ўзровень эталоннай мадэлі OSI) не даецца гарантый надзейнай дастаўкі пакета да адрасата. У прыватнасці, пакеты могуць прыйсці не ў тым парадку, у якім былі адпраўленыя, прадублявацца (калі прыходзяць дзве копіі аднаго пакета; у рэальнасці гэта бывае вельмі рэдка), апынуцца пашкоджанымі (звычайна пашкоджаныя пакеты знішчаюцца) або не прыбыць зусім. Гарантыі беспамылковай дастаўкі пакетаў даюць пратаколы больш высокага (транспартнага ўзроўню) эталоннай мадэлі OSI — напрыклад, TCP — якія IP выкарыстоўваюць у якасці транспарту.
Уласцівасці
IP аб'ядноўвае сегменты сеткі ў адзіную сетку, забяспечваючы дастаўку інфармацыі паміж любымі вузламі сеткі. IP адрас класіфікуецца як пратакол трэцяга ўзроўню па сеткавай мадэлі OSI. IP не гарантуе надзейную дастаўку пакета да адрасату. У праватнасці, пакеты могуць прыйсці не ў тым парадку, у якім былі адасланы, могуць быць дубляваны, (дзве ці болей копіі аднаго пакету), быць пашкоджанымі (пашкоджанныя пакеты звычайна знішчаюцца) ці не прайсці зусім. Гарантыю беспамылковай дастаўкі паетаў даюць некаторыя пратаколы больш высокага ўзроўню — транспартнага ўзроўню сеткавай мадэлі OSI, — напрыклад, TCP, які выкарыстоўваюць IP у якасці транспарту.
Версія 4
У сучаснай сетцы Інтэрнэт выкарыстоўваецца IP чацвёртай версии, вядомы таксама як IPv4. У пратаколе IP кожнаму вузлу сеткі ставіцца ў адпаведнасць IP-адрас даўжынёй 4 актэты (4 байты). Пры гэтым камп'ютары ў падсетках яднаюцца агульнымі пачатковымі бітамі адрасу. Шэраг гэтых біт, агульныя для пэўнай падсеткі, называется маскай падсеткі (раней выкарыстоўвалася дзяленне прасторы адрасоў па класам — A, B, C; клас сеткі вызначаўся дыяпазонам значэнняў старэйшага актэту і вызначаў колькасць адрасуемых вузлоў у пэўнай сетцы, зараз выкарыстоўваецца бяскласавая адрасацыя).
Філіп Топал
Філіп Топал (Filip Topol;, Прага — , Прага) — чэшскі спявак, піяніст, кампазітар і літаратар, вядучая постаць легендарнага чэшскага гурта «Psí vojáci».
Нарадзіўся ў Празе ў пісьменніцкай сям'і. Бацька Іозеф Топал, дзядуля Карэл Шульц і старэйшы брат Яхім Топал — пісьменнікі.
Я цябе кахаю
«Я цябе кахаю» (Je vous aime) ― французскі хранаграфічны кароткаметражны фільм 1891 года, створаны вынаходнікам і рэжысёрам.
Ліберы
Ліберы (Liberi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Казерта.
Насельніцтва складае 1221 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 72 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 81040. Тэлефонны код — 0823.
Варшаўскі мост (Санкт-Пецярбург)
Варшаўскі мост — аўтадарожны арачны мост цераз Абводны канал у Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны востраў і левы бераг Абводнага канала. Аб’ект культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
З’яўляецца працягам Ізмайлаўскага праспекта цераз Абводны канал. Побач з мостам размешчаны будынак Варшаўскага вакзала і Царква Уваскрэсення Хрыстовага. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Нова-Маскоўскі мост, ніжэй — Мітрафаньеўскі мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна (500 м) — «Балтыйская».
Катастрофа CH-47 у правінцыі Вардак
Катастрофа CH-47 у правінцыі Вардак — крушэнне амерыканскага ваенна-транспартнага верталёта CH-47 Чынук, які быў збіты з ручнога гранатамёта баевікамі руху «Талібан».
Смерць у гэтай авіякатастрофе 31 амерыканскага спецпрызнаўца стала самай буйной стратай Узброеных сіл ЗША з пачатку вайны ў Афганістане ў 2001 годзе.
Дваццаць два «марскія коцікі» былі членамі Ваенна-марской спецыяльнай групы (NSWDG), таксама вядомай як Каманда 6 SEAL — падраздзялення, байцы якога знішчылі Усаму бен Ладэна. Аднак ні адзін з загінулых непасрэдна не ўдзельнічаў у гэтай аперацыі.
Прэзідэнт ЗША Барак Абама прыняў удзел у цырымоніі развітання з трыццаццю амерыканскімі вайскоўцамі, якія знаходзіліся на борце верталёта.
Іван Канстанцінавіч Айвазоўскі
Біяграфічныя звесткі
Іван Айвазоўскі пачаў свой творчы шлях яшчэ ў першай палове XIX ст. (1830-я г.). Але асноўны перыяд яго творчасці прыпадае на другую палову стагоддзя.
За сваё жыццё стварыў каля шасці тысяч карцін. Большасць з іх былі напісаны ў Феадосіі і прысвечаны Чорнаму мору.
Творчасць
Шматлікія палотны марыніста складаюць свайго роду энцыклапедыю пра мора. «Паэзію прыроды заўсёды адчуваў, адчуваю і стараюся перадаць маім пэндзлем. Абаянне паўднёвай ночы, неба, паўднёвага захаду, жах, што наганяе на душу бура ці ураган, — вось тыя пачуцці, што натхняюць мяне, калі я пішу». Зменлівасць станаў марской стыхіі знайшла адлюстраванне ў творчасці майстра. Мора ў Айвазоўскага то ціхамірна-спакойнае («Туманная раніца», 1853; «Марына», 1858; «Раніца на моры», 1883), то зачаравана-таямнічае («Месяцавая ноч у Амальфі», 1845; «Ноч на востраве Радос», 1850), то грозна-неспакойнае («Бура», 1852). І кожны з гэтых станаў перададзены віртуозна, паэтычна. «Сюжэт карціны складаецца ў мяне ў памяці, як сюжэт верша ў паэта; зрабіўшы накід на кавалку паперы, я прыступаю да працы і да таго часу не адыходжу ад палатна, пакуль не выкажуся на ім маім пэндзлем». Творы Івана Айвазоўскага дэманструюць рамантычнае, эмацыянальнае ўспрыманне прыроды, амаль заўсёды перадаюць моцныя пачуцці, яркія перажыванні.
IC 2201
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пагосцкі сельсавет (Салігорскі раён)
Паго́сцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Пагост 1.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Старобінскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Старобінскім раёне БССР. З 1935 года ў Старобінскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Старобінскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Любанскага раёна. 31 ліпеня 1964 года да сельсавета далучана частка скасаванага Мяцявіцкага сельсавета. З 6 студзеня 1965 года ў Салігорскім раёне. 30 кастрычніка 2009 года сельсавет скасаваны, населеныя пункты перададзены ў склад Чыжэвіцкага (вёскі Залессе, Застарынне, Кутнева, Мяцявічы, Пагост 1, Пагост 2, Сяльцо) і Зажэвіцкага сельсаветаў (вёска Цясова).
Цыталогія
Цытало́гія (κύτος — «ёмішча», «клетка» і λόγος — «вучэнне», «навука») — раздзел біялогіі, які вывучае будову, хімічны склад, функціі, індывідуальнае развіццё і эвалюцыю клетак жывых арганізмаў. Прадметам вывучэння цыталогіі з’яўляецца, адпаведна, клетка, асноўным метадам даследаванняў — мікраскапія, тэарэтычнай асновай — клетачная тэорыя. Разам з назвай цыталогія можна сустрэць назвы клетачная біялогія, або біялогія клеткі (cell biology).
Пагосцкі сельсавет (Салігорскі раён)
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 1701 чалавек, з іх 91,4 % — беларусы.
Цыталогія
Навука аб клетцы цесна звязаная з іншымі раздзеламі біялогіі. Як правіла, разглядаецца разам з гісталогіяй і эмбрыялогіяй. Працэсы, якія вывучаюцца цыталогіяй з’яўляюцца базісам працэсаў анатоміі, фізіялогіі, генетыкі, біяхіміі, а таксама малекулярнай біялогіі і клінічных дысцыплін. Цыталагічны аналіз з’яўляецца асновай вывучэння развіцця такой хваробы як рак, а таксама многіх іншых захворванняў і паталогій.
Падзяляецца на агульную і прыватную. Агульная цыталогія вывучае найбольш агульныя структурна-функцыянальныя ўласцівасці, якія маюцца ва ўсіх клетках арганізма. Прыватная разглядае канкрэтныя характарыстыкі пэўных тканак і органаў, якія тлумачацца іх развіццём, жыццядзейнасцю і функцыямі, якія выконвае клетка. У шэрагу раздзелаў цыталогіі — карыясістэматыка, радыяцыйная цыталогія, імунацыталогія, цытапаталогія, клетачная інжынерыя.
Рыгор Сямёнавіч Левін
Рыгор Сямёнавіч Левін (1899, Магілёўская губерня — ) — беларускі ўрач-хірург, арганізатар аховы здароўя. Кандыдат медыцынскіх навук (1940). Заслужаны ўрач БССР (1941).
Цыталогія
Назва
У навуковай англамоўнай літаратуры тэрмін «біялогія клеткі» амаль цалкам выціснуў назву «цыталогія» у тых выпадках, калі размова ідзе аб вывучэнні фундаментальных заканамернасцей будовы і функцыі клетак. У сваю чаргу тэрмін «цыталогія» стаў ужывацца у вельмі абмежаваных выпадках: пры вызначэнні ўжытковых дыягнастычных даследванняў клетачнага матэрыялу. У беларускамоўнай і рускамоўнай літаратуры ў абодвух выпадках ужываецца тэрмін «цыталогія». У сучаснай навуковай літаратуры на ўкраінскай мове таксама ўжываецца варыянт клітинна біологія.
Рыгор Сямёнавіч Левін
Біяграфія
Скончыў Харкаўскі медыцынскі інстытут (1926). Загадчык сельскай участковай бальніцы (1926—1928), галоўны ўрач раённай бальніцы Бабруйскай акругі (1928).
Асістэнт Мінскага медыцынскага інстытута (1932—1940). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З 1949 года старшы навуковы супрацоўнік, загадчык хірургічным аддзелам Беларускага НДІ туберкулёзу, вучоны сакратар інстытута (з 1960).
Цыталогія
Сувязь цыталогіі з іншымі навукамі
Т.я. цыталогія вывучае клетку — асноўны структурны элемент жывога — яна з’яўляецца базіснай дысцыплінай і папярэднічае вывучэнню агульнай і прыватнай гісталогіі — навуцы аб тканках, іх функцыянаванні, развіцці і марфалогіі, а таксама эмбрыялогіі — навуцы аб развіцці арганізма вышэйшых жывёл.
З той жы прычыны цыталогію абавязкова вывучаюць з клінічных прычын — для разумення працэсаў паталогіі і іх вырашэння. Цыталогія разам з гісталогіяй і эмбрыялогіяй ствараюць аснову для вывучэння фундаментальных медыка-біялагічных дысцыплін: анатоміі, фізіялогіі, біяхіміі, імуналогіі. Даныя цыталагічных і гісталагічных даследванняў часта выкарыстоўваюцца пры пастаноўцы дыягназу.
Цыталогія і гісталогія выкарыстоўваюцца ў метадах біятэхналогіі, якія побач з разнастайнымі мікраарганізмамі ўжываюць культуры клетак і тканак. Асабліва моцна гэтыя навукі звязаныя з тканкавай інжынерыяй — вырошчваннем у штучных умовах клетак, тканак і органаў для наступнай трансплантацыі ці замены пашкоджаных у выніку траўмы ці захворвання.
Цыталогія як навука
Цыталогію, роўна як і гісталогію, і эмбрыялогію, адносяць да марфалагічных навук, хаця раней яны ў значнай меры мелі апісальны характар. Вывучэнне клетак і тканак прынятымі цталагічнымі і гісталагічнымі метадамі ў тыя часы не давала дакладнага адказу на пытанне аб функцыянальным стане гэтых структур. Аднак апошнія некалькі дзесяцігоддзяў зрабілі цыталогію здольнай непасрэдна ацэньваць функцыянальныя характарыстыкі клетак і іх кампанентаў. У асноўным гэта звязана з развіццём такіх марфалагічных метадаў як цытахімія, імунацытахімія, аўтарадыяграфія, гібрыдызацыя in situ і некаторых іншых. Такім чынам цыталогію можна назваць морфафункцыянальнай навукай.
Паняцце аб функцыянальным аспекце цыталогіі ўключае не толькі вывучэнне функцый асобных структурных кампанентаў, але і ўяўленні аб заканамернасцях і асаблівасцях іх будовы і дзейнасці ў розных фізіялагічных станах (такое вучэнне называецца цытафізіялогіяй): пры ўзвышанай і паніжанай актыўнасці, пры росце і развіцці, пры працэсах старэння і г.д.
Задачы цыталогі
Найбольш істотнымі задачамі цыталогіі як навукі называюцца:
Клетачная тэорыя
Клетачная тэорыя была выкладзена нямецкім навукоўцам Т. Шванам у манаграфіі «Мікраскапічныя даследаванні», якая была апублікаваная ў 1839 г. У ёй Шван абгрунтаваў прынцыпы, якія заклалі тэарэтычныя асновы цыталогіі. Рудольф Вірхоў пазней (1858) дапоўніў яе найважнейшым пунктам: усякая клетка з’яўляецца ад іншай клеткі — «cellula e cellula»).
Асноўныя палажэнні сучаснай клеткавай тэорыі:
Саболеў (гміна)
Сабо́леў (Sobolew) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гарвалінскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Саболеве. Плошча гміны складае 94,83 км². Станам на 2004 год у гміне Саболеў пражывалі 8357 чалавек, шчыльнасць — 88,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Электрычны званок
Электрычны званок (Electric bell) — электрамеханічная прылада, якая стварае гук ад удару малаточка па звоне. Паўтаральнае ваганне малаточкаў забяспечваецца электрамагнітам. Ток, які праходзіць праз электрамагніт, утварае магнітнае поле, якое прыцягвае якар з замацаваным на ім малаточкам, але пры гэтым контур размыкаецца і прыцягненне электрамагніта знікае. Якар вяртаецца на месца пад уздзеяннем спружыны і зноў замыкае контур. Шырока ўжываецца ў паўсядзённым жыцці, сігналізуе якія-небудзь падзеі або пачатак ці канец якіх-небудзь дзеянняў.
Першыя электрычныя званкі з'явіліся неўзабаве пасля вынаходства ў 1823 годзе англічанінам Уільямам Сцёрджэнам электрамагнітаў. Вібравальны малаточак быў прыдуманы Іаганам Вагнерам (Johann Philipp Wagner) у 1839 годзе і Крысціянам Ніфам (Christian Ernst Neeff) у 1847 годзе, а Джон Міранд (John Mirand) дадаў звон, што вызначыла стандартны выгляд званка.
Орск
Орск — горад у Расіі, у Арэнбургскай вобласці. Размешчаны ў паўднёвых адгор’ях Уральскіх гор пры ўпадзенні ракі Ор ва Урал. Апошні дзеліць горад на дзве часткі — еўрапейскую (Новы горад) і азіяцкую (Стары горад). У склад горада Орска ўваходзяць тры раёны: Ленінскі, Кастрычніцкі, Савецкі. Агульная плошча горада — 58,4 тыс. га. Орск — другі па колькасці насельніцтва (247,6 тыс. чалавек у 2005 годзе) горад Арэнбургскай вобласці. Нацыянальны склад: рускія — 80,5 %, украінцы — 4,1 %, татары — 4 %, казахі, немцы і інш.
Тоўпінцы
То́ўпінцы (, Толпинцы) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Іванскага сельсавета.
Сцяг Кастрамской вобласці
Сцяг Кастрамской вобласці з’яўляецца сімвалам Кастрамской вобласці. Прыняты 28 красавіка 2006 года.
Апісанне
Сцяг Кастрамской вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно з адносінамі шырыні да даўжыні 2:3, якое складаецца з трох вертыкальных палосаў: двух чырвонага (па баках, кожная шырынёй у 1/4 даўжыні палатна) і адна сіняга колераў. У цэнтры сіняй паласы — галоўная фігура герба Кастрамскай вобласці: жоўты карабель. Вышыня выявы карабля складае 1/2 ад вышыні палатна, шырыня — 1/3 ад даўжыні палатна.
Аляксандра Нічыпараўна Захарава
Аляксандра Нічыпараўна Захарава (22 сакавіка 1903, вёска Паліеўка, Ямпольскага раёна, Сумской вобласці — ?) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Гомельскай вобласці, дзяржаўны дзеяч БССР.
Біяграфія
Член КПСС з 1928. З 1923 года настаўнічала. З 1938 года ў Стаўрапольскім крайкаме, з 1940 у Беластоцкім абкаме КП(б)Б. З лютага 1943 года лектар Рагачоўскага падпольнага РК КП(б)Б. У лістападзе 1943 — маі 1944 гадоў камісар 255-га партызанскага палка. З 1945 года намеснік загадчыка аддзела прапаганды і агітацыі ЦК КП(б)Б. У 1947—1959 намеснік старшыні Прэзідыума ВС БССР, дырэктар Дома-музея I з’езда РСДРП. Дэпутат ВС БССР у 1947—1959 гадах.
Ліманова
Ліманова (Limanowa) — горад на поўдні Польшчы, размешчаны за 350 км на поўдзень ад Варшавы, за 65 км на паўднёвы ўсход ад Кракава і за 45 км ад мяжы са Славакіяй. Адміністрацыйны цэнтр Ліманоўскага павета Малапольскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Ліманова. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 18,7 км². Насельніцтва 15,1 тыс. чалавек.
Іў Рашэ
Іў Рашэ (Yves Rocher; 7 красавіка 1930 — 26 снежня 2009) — французскі прадпрымальнік, заснавальнік вядомай карпарацыі Yves Rocher, якая носіць яго імя і вырабляе «раслінную касметыку». Па задумцы Рашэ, яго прадукцыя павінна была стварацца з прыродных інгрэдыентаў і быць даступнай шырокаму колу спажыўцоў.
Акрамя прадпрымальніцкай дзейнасці, Рашэ займаўся грамадскай працай: цягам 46 гадоў, з 1962-га па 2008-ы, ён займаў пасаду мэра ў сваім родным горадзе Ля-Гасылі ў Брэтані.
Афіцэр (1992) і камандор (2007) Ордэну Пачэснага легіёна.
Мітрафаньеўскі мост
Мітрафаньеўскі мост — аўтадарожны мост цераз Абводны канал у Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны востраў і левы бераг Абводнага канала.
Размешчаны ў створы Мітрафаньеўскай шашы. Побач з мостам знаходзіцца Балтыйскі вакзал, ансамбль будынкаў правіянцкіх складоў Ізмайлаўскага палка. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Варшаўскі мост, ніжэй — Балтыйскі мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Балтыйская».
Ладзіслаў Фукс
Творы Ладзіслава Фукса вельмі самабытныя, вылучаюцца складанай метафорыкай і пабудовай сюжэту на дэталях і паўторы матываў.
Мітрафаньеўскі мост
Будаўніцтва пачалося ў студзені 2007 года ў складзе праекта рэканструкцыі Мітрафаньеўскай шашы. Адкрыўся 10 кастрычніка 2007 года разам з уводам у строй магістралі Мітрафаньеўская шаша — Кубінская вуліца. Першапачаткова планавалася пашырыць Балтыйскі мост, аднак пазней прапанавалі варыянт новага будаўніцтва. Праект распрацаваны ААТ «Інстытут „Гіпрабудмост“». Уласная назва з’явілася летам 2008 года.
Мост аднапралётны металічны. Збудаваны паралельна пешаходнаму Балтыйскаму мосту.
Сальпы
Са́льпы (Salpida) — атрад пелагічных абалоннікаў (Thaliacea), таксама разглядаюцца як асобны клас хордавых жывёл.
Уваходзіць адно сямейства — уласна сальпы (Salpidae), каля 25 відаў. Пашыраны ва ўсіх акіянах, акрамя Паўночнага Ледавітага. Свабоднаплаваючыя адзіночныя і каланіяльныя жывёлы. Трымаюцца пераважна паблізу паверхні вады. Здольныя да свячэння (за кошт сімбіятычных бактэрый).
Даўжыня ад некалькіх міліметраў да 33 см. Цела бочачкападобнае, укрыта празрыстай абалонкай (тунікай). Сэрца на брушным баку, крывяносная сістэма незамкнёная. Нервовая сістэма прадстаўлена надглотачным нервовым вузлом, над якім размешчана святлоадчувальнае вочка. Дыхаюць жабрамі. Кормяцца фітапланктонам.
Гермафрадыты. Жыццёвы цыкл адбываецца з чаргаваннем палавога і бясполага пакаленняў. Бясполыя асобіны (аазоіды) размнажаюцца пачкаваннем. Развіццё без стадыі лічынкі. У дарослых знікае хорда і хвост.
Корм для некаторых рыб, марскіх чарапах.
Гідроліз
Пры гідролізе солей, утвораных слабай асновай і моцнай кіслатой (напрыклад, хларыд амонію NH4Cl) ці — моцнай асновай і слабай кіслатой (напрыклад, ацэтат натрыю CH3COONa), водныя растворы маюць кіслую (NH4+Cl-+HOH=NH4OH+Cl-+H+) ці шчолачную (CH3COO-+Na++HOH=CH3COOH+Na++OH-) рэакцыю, што абумоўлена ўтварэннем слабых электралітаў. Гідроліз солей, утвораных моцнымі асновай і кіслатой, не ідзе.
Гідролізам абумоўлена існаванне буферных раствораў, здольных падтрымліваць пастаянную кіслотнасць.
Гідроліз мінералаў выклікае змяненні ў саставе зямной кары.
Пры гідролізе арганічных злучэнняў пад уздзеяннем вады разрываюцца сувязі ў малекуле з утварэннем двух і больш злучэнняў. Гідроліз вугляводаў і бялкоў у жывым арганізме каталізуюць ферменты гідралазы. Гідроліз адыгрывае значную ролю ў працэсах засваення стравы і ўнутрыклетачнага абмену. З дапамогай гідролізу ў хімічнай прамысловасці атрымліваюць спірты, карбонавыя кіслоты з іх вытворных, мыла і гліцэрыны з тлушчаў.
Кароўка чатырнаццаціплямістая
Кароўка чатырнаццаціплямістая (Calvia quatuordecimguttata) — від жукоў сямейства божых каровак.
Гідроліз
Гідроліз раслінных матэрыялаў — аснова гідролізных вытворчасцей. У працэсе тэрмакаталітычнага гідролізу з поліцукрыдаў (цэлюлоза і геміцэлюлозы), якія складаюць каля 70 % расліннай біямасы, утвараюцца растваральныя ў вадзе монацукрыды і прадукты іх распаду, што пераходзяць у раствор — гідралізат. Гідралізат акрамя монацукрыдаў (2,5 — 3,5 %, пераважна пентозы і гексозы) мае фурфурол, оксіметафурфурол, воцатную і мурашыную кіслоты, гумінавыя рэчывы і інш. Пасля гідролізу застаецца цвёрды астатак — гідролізны лігнін (30-35 % ад масы сыравіны).
Кароўка чатырнаццаціплямістая
Апісанне
Цела даўжынёю 4—6 мм, выпуклае, прыкрытае бліскучымі надкрыламі. Вусікі кароткія, ротавы апарат грызучага тыпу.
Ганна Ільінічна Багданава
Ганна Ільінічна Багданава (1909 — ?) — беларуская ўрач-акушэр-гінеколаг і арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач БССР (1961).
Кароўка чатырнаццаціплямістая
Апісанне
Маюць яркую (перасцерагальную) афарбоўку. Іх надкрылы ад светла-карычневага да карычнева-чырвонага колеру з сямю бялёсымі плямамі, парамі размешчанымі па абодва бакі ад цэнтра ў чатыры рады. Грудны шчыт чырванавата-карычневы. Вусікі і ногі карычневыя.
Гідроліз
Хімічнай і біяхімічнай перапрацоўкай (ферментацыяй) гідралізату атрымліваюць харчовую глюкозу, тэхнічную ксілозу, шмататамныя спірты (ксіліт, сарбіт), гліцэрын, этыленгліколь, этылавы спірт, ацэтон, бялковыя кармавыя дрожджы, вітаміны і інш. З гідролізнага лігніну атрымліваюць адсарбенты, арганамінеральныя ўгнаенні, паліва і іншыя прадукты тэхнічнага прызначэння.
Ганна Ільінічна Багданава
Біяграфія
Скончыла Віцебскі медыцынскі інстытут (1941).
Кароўка чатырнаццаціплямістая
Пашырэнне
Пашырана ў Палеаарктыцы і Паўночнай Амерыцы да Палярнага круга. Сустракаецца ў Еўропе, Паўночнай Афрыцы, Азіі.
Ганна Ільінічна Багданава
Біяграфія
Удзельніца Вялікай Айчыннай вайны.
Кароўка чатырнаццаціплямістая
Пашырэнне
Жывуць у лясах, на лугах, у садах і парках, хмызняках.
Ганна Ільінічна Багданава
Біяграфія
Загадчыца гінекалагічнага аддзяленнем Мінскай 1-й гарадской клінічнай бальніцы (1944—1951). Загадчыца аддзялення (1951—1969), галоўны ўрач Мінскага гарадскога клінічнага радзільнага дома (1962—1973).
Кароўка чатырнаццаціплямістая
Асаблівасці біялогіі
Драпежная. Харчуюцца тлёй, а таксама лістаблошкамі. Лічынкі пражэрлівыя, могуць значна зніжаць колькасць шкоднікаў.
Зімуюць сярод імху і апалага лісця.
Вячаслаў Васільевіч Грыднёў
Вячаслаў Васільевіч Грыднёў (, в. Грыдзькова, Міхнеўскі раён, Маскоўская вобласць —, г. Масква, РСФСР) — савецкі разведчык, камандзір АМСБАП у гады Вялікай Айчыннай вайны, начальнік Вышэйшай разведвальнай школы (1950—1960), генерал-маёр.
Біяграфія
У 1910 годзе скончыў сельскую земскую школу. З 1912 па 1917 гады працаваў на заводзе ў Петраградзе падручным электраманцёра. У студзені 1917 года быў прызваны ў войска. Служыў радавым у запасным электратэхнічным батальёне, які ў кастрычніку 1917 года перайшоў на бок савецкай улады. У верасні 1921 года накіроўваецца на працу ў Маскоўскую НК упаўнаважаным сакрэтнай аператыўнай часткі.
Пасля заканчэння Вышэйшай памежнай школы АДПУ ў 1924 годзе накіраваны на службу ў памежныя часткі Закаўказскай акругі.
У кастрычніку 1932 года быў камандзіраваны ў Мангольскую Народную Рэспубліку, дзе дапамагаў манголам ствараць памежныя войскі і службу аховы дзяржаўнай мяжы. З’яўляючыся супрацоўнікам рэзідэнтуры знешняй выведкі ў Манголіі, вёў актыўную выведвальную працу па белай эміграцыі ў Маньчжурыі. Прыцягнуў да супрацоўніцтва са знешняй выведкай шэраг замежнікаў, ад якіх паступала інфармацыя аб дзейнасці японцаў у гэтай правінцыі Кітая, а таксама аб плянах белагвардзейцаў ў дачыненні да СССР.
З красавіка 1936 года з’яўляўся начальнікам спачатку 42-га Джэбраільскага, а затым — 44-га Ленкараньскага памежных атрадаў на савецка-іранскай мяжы. Са жніўня 1939 года па ліпень 1941 года знаходзіўся на кіруючай аператыўнай працы ў Галоўным упраўленні памежых войскаў НКУС.
Пасля вызвалення Заходняй Беларусі накіраваны туды ў доўгатэрміновую камандзіроўку ў якасці начальніка аператыўнай групы НКУС БССР, а затым — начальніка Ваўкавыскага гараддзела НКУС.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны працаваў у Асобай групе пры наркаме НКУС па фарміраванні разведвальна-дыверсійных атрадаў для закіду ў тылы германскіх войскаў. Быў камандзірам Асобнай мотастралковай брыгады адмысловага прызначэння (АМСБАП) НКУС. У баях з акупацыйнымі войскамі разведвальна-дыверсійнымі атрадамі Грыднёва знішчаны 136130 варожых салдат і афіцэраў, пушчаныя пад адхон 1415 воінскіх эшалонаў з тэхнікай, баепрыпасамі і палівам, знішчаны 51 самалёт.
З 1949 года — начальнік аддзела Камітэта інфармацыі пры Савеце Міністраў СССР.
У 1950—1960 гадах — начальнік Вышэйшай разведвальнай школы.
У 1960 одзе выйшаў у адстаўку па стане здароўя.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Леніна і Кастрычніцкай Рэвалюцыі, трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, двума ордэнамі Айчыннай вайны I ступені, трыма ордэнамі Мангольскай Народнай Рэспублікі, шматлікімі медалямі.
Прадаўжальнікі Фрэдэгара
Прадаўжальнікі Фрэдэгара  — назва, якая замацавалася ў гістарычнай навуцы за франкскай хронікай VIII стагоддзя, складзенай з мэтах праслаўлення дзеянняў членаў дынастыі Каралінгаў, якая ў той час набірала моц. Храналагічна з'яўляецца працягам «Хронікі» Фрэдэгара. Пісалася трыма аўтарамі паслядоўна на працягу амаль 20 гадоў.
Першы аўтар, перапрацаваўшы «Кнігу гісторыі франкаў», напісаў главы 1—17, якія ахоплівалі перыяд з 657 па 736 год. Другі аўтар, які працаваў на адной з віл, што належала сыну Піпіна II Герыстальскага графу Хільдэбранду I, склаў главы 18—33 (гады 737—752). Сын Хільдэбранда I, граф Нібелунг I, таксама выявіў зацікаўленасць у працягу хронікі і пад яго заступніцтвам трэці аўтар склаў главы 34—54, якія апісваюць падзеі 753—768 гадоў.
Нягледзячы на дакладнасць у выкладзе фактаў, аўтары хронікі імкнуліся пазбягаць асвятлення падзей, якія маглі б скампраметаваць прадстаўнікоў дынастыі Каралінгаў (напрыклад, унутрысямейныя канфлікты), а таксама праяўлялі відавочныя прааўстразійскія сімпатыі на шкоду Нейстрыі. Хроніка з'яўляецца каштоўнай гістарычнай крыніцай, якая ў супастаўленні першай сваёй часткі з пранейстрыйскай «Кнігай гісторыі франкаў», а другой — з найстаражытнымі франкскімі аналамі, дае вельмі поўную карціну гісторыі Франкскай дзяржавы за перыяд з канца VII стагоддзя да ўзыходжання на прастол караля Карла Вялікага.
Файнштэйн
Файнштэйн — прозвішча.
Марыямпаль
Назву Марыя́мпаль маюць:
Вугаль
Вугаль — цвёрды, гаручы, вуглевадародны выкапень расліннага паходжання. Утвараецца з прадуктаў распаду рэшткаў вышэйшых раслін. Сярод паліўна-энергетычных рэсурсаў запасы вугалю найвялікшыя. Вылучаюць два віды вугалю — буры і каменны. Падзел вугалёў на гэтыя дзве групы ўмоўны і акрэсленых меж паміж імі няма. Бурыя вуглі ў адрозненні ад каменных змяшчаюць адносна мала вугляроду і шмат кіслароду, што абумоўлівае ніжэйшую цеплыню згарання і большую вільготнасць.
Здабыча вугалю
У 2004 годзе ў свеце было здабыта 5500 млн тон вугалю (у 2003 годзе — 4835). Лідары: Кітай — 1956, ЗША — 1020, Індыя — 397, Аўстралія — 365, Расія — 283, ПАР — 253, Германія — 208, Польшча — 159, Інданезія — 136, Казахстан — 87, Украіна — 81, Грэцыя — 74, Канада — 67, Чэхія — 64, Калумбія — 53, Турцыя — 48. Найбольш высокае развіццё вуглездабычы ідзе ў Кітаі, ЗША, Інданезіі і Калумбіі.
Прыкладна 10 % вугалю (500 млн.тон) выкарыстоўваецца для вытворчасці каля 400 млн. Тон коксу, нязначную частку для вытворчасці сінтэтычнага вадкага паліва, газа, электродаў, адсарбентаў, карбідаў кальцыю і крэмнію.
Спажыванне вугалю
Спажыванне вугалю ў млн тон.
Каменны вугаль
Каменны вугаль — выкапнёвы гумусавы вугаль больш высокай ступені вугалефікацыі ў параўнанні з бурым вугалем. Па міжнароднай класіфікацыі да каменных адносяць вугалі з вышэйшай цеплынёй гарэння больш за 23,88 МДж (5700 ккал/кг) і выхадам лятучых болей 9 %. Каменны вугаль змяшчае ў гаручай масе ад 75 да 97 % вугляроду. Каменны вугаль распаўсюджаны ў адкладах каменнавугальнай, пермскай і юрскай сістэм. Глыбіня знаходжання каменнага вугалю — ад паверхні да 2000—2500 метраў. Ён утварыўся з прадуктаў распаду арганічных астаткаў вышэйшых раслін, якія змяніліся пад уплывам вялікага ціску парод зямной кары, якія іх акружаюць, і параўнальна высокай тэмпературы. З узрастаннем ступені пераўтварэння паслядоўна павялічваецца ўтрыманне вугляроду і адначасова змяншаецца колькасць кіслароду, вадароду, лятучых рэчываў; змяняецца цеплыня згарання, здольнасць спякацца і іншыя ўласцівасці.
Буры вугаль
Буры вугаль, пераходная форма ад торфу да каменнага вугалю. Ад торфу буры вугаль адрознівае большая гаматнасць і меншае ўтрыманне розных раслінных астаткаў, ад каменнага вугалю — галоўным чынам афарбоўкай бурымі тонамі(ад кававага да чорнага). Буры вугаль на паветры хутка расколваецца на дробныя кавалкі.
Для бурага вугалю ўласціва наяўнасць гумінавых кіслот, высокая гіграскапічнасць і вільготнасць. У гаручай масе буры вугаль утрыманне вугляроду 55—78 %, вадароду 4—6,5 %, кіслароду 15-30 %; вышэйшай цеплынёй гарэння рабочай масы бязпопельнага вугалю меней 23,88 МДж (5700 ккал/кг); выхад першаснай смалы 5—20 % і болей; утрыманне лятучых рэчываў у залежнасці ад петраграфічнага склада вугалю важыцца ад 65 да 40 %. Па генетычным прыкметам буры вугаль дзеляць на шчыльныя і зямлістыя разнастайнасці, уключаючы да астатніх і лігніты, які ўяўляюць сабой асобны від пераўтварэння і захавання абломкаў з драўлянай структурай. Акрамя структурных адрозненняў, улічваецца неаднолькавае ўтрыманне вільгаці кіслароду, лятучых рэчываў і першаснай смалы. Па беларускай класіфікацыі буры вугаль дзеліцца на тры тэхналагічныя групы: Б1 с вільгаццю звыш 40 %, Б2 — 30—40 % і Б3 — менш 30 %.
Найбольш буйныя радовішчы бурага вугалю характэрны для мезазойскага і кайназойскага ўзросту; буры вугаль утварае як невялікія праслойкі, так і буйныя пласты — да 100—120 метраў. Буры вугаль выкарыстоўваецца як энергетычнае паліва і хімічная сыравіна для атрымання вадкага паліва і розных сінтэтычных рэчываў, газа і ўгнаенняў. Галоўныя месцы здабычы бурага вугалю размешчаны ў Расіі, Германіі, Польшчы, Чэхіі, Аўстраліі.
Генрых IV
Генрых IV можа адносіцца да наступных манархаў:
Наш край
«Наш край» — краязнаўчы часопіс, орган Цэнтральнага Бюро краязнаўства пры Інстытуце Беларускай культуры, з 1929 года пры Беларускай акадэміі навук. Выдаваўся з кастрычніка 1925 года па кастрычнік 1930 года раз у месяц у Мінску на беларускай мове.
Яго выдаўцы ставілі за мэту вывучэнне прыродных і прадукцыйных сіл Беларусі, духоўных традыцый яе народаў. Даследаванні вяліся па трох асноўных кірунках: прыродна-геаграфічным, грамадска-эканамічным і культурна-гістарычным. Часопіс асвятляў дзейнасць Цэнтральнага бюро краязнаўства, дзейнасць краязнаўчых таварыстваў і развіццё краязнаўчага руху. Змяшчаліся матэрыялы па біялогіі, заалогіі, батаніцы, геаграфіі, агляды краязнаўчай літаратуры.
Першы нумар складаўся з 68 старонак, выйшаў тыражом 2 тысяч асобнікаў. Першы рэдактар Мікалай Азбукін, з красавіка 1926 года Самуіл Плаўнік (З. Бядуля). Вокладку першага нумару афармляў мастак Міхаіл Эндэ, застаўкі паводле малюнкаў на беларускіх тканінах і ўзораў беларускай драўлянай разьбы — мастак Анатоль Тычына.
Выйшаў 61 нумар, асобныя — здвоеныя.
З лістапада 1930 года да студзеня 1933 года выходзіў пад назвай «Савецкая краіна».
Ноч на востраве Родас
Ноч на востраве Родас (Ночь на острове Родос) — карціна рускага мастака-марыніста Івана Айвазоўскага, напісаная ў 1850 годзе пасля падарожжа да берагоў Малой Азіі і выспаў Грэчаскага архіпелага з адміралам Фёдарам Літке.
Карціна з'яўляецца яскравым узорам начнога пейзажа ў творчасці ранняга Айвазоўскага, выхаванага ў рэчышчы акадэмічнай школы пад непасрэдным уплывам традыцый рамантызму.
Гісторыя стварэння
Задума стварэння карціны «Ноч на востраве Родас» нарадзілася ў Айвазоўскага пасля падарожжа да берагоў Малой Азіі і астравоў Грэчаскага архіпелага з адміралам Фёдарам Літке ўвесну 1845 года. Падчас згаданага падарожжа майстар не браўся за пэндзаль, аднак замалёўваў сотні аркушаў нарысамі прыбярэжных гарадоў, берагоў Крыта і Хіоса і краявідаў Канстанцінопалю, што пасля паслужыла Айвазоўскаму істотным матэрыялам для стварэння будучых карцін, у тым ліку і «Ночы на востраве Родас».
Прытрымліваючыся сваёй традыцыі марыністычнага пейзажу, Айвазоўскі, нягледзячы на наяўнасць натуральных замалёвак, ствараў карціну паводле ўласнай памяці. Мастак лічыў немагчымым пісаць з натуры такую зменлівую стыхію, як мора.
Апісанне
Карціна «Ноч на востраве Родас» адлюстроўвае незвычайную для рускага вока архітэктуру і багатую міжземнаморскую расліннасць. Кампазіцыя твора ўтрымлівае жанравы матыў, але, як і ў большасці творах Айвазоўскага, на першы план выходзяць тры стыхіі: мора, неба і святло. Эфекты месяцавага святла, акружанага лёгкімі празрыстымі аблокамі і месячная дарожка, якая перабіваецца грабянямі хваляў надае ззянне і бляск усёй кампазіцыі, адлюстроўваючыся на паверхні вады.
Сцяг Арлоўскай вобласці
Сцяг Арлоўскай вобласці з'яўляецца сімвалам Арлоўскай вобласці. Прыняты 31 ліпеня 2002 года.
Апісанне
Сцяг Арлоўскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно з блакітнай паласой у ніжняй частцы і гербам вобласці пасярэдзіне. Палатно сцяга Арлоўскай вобласці выканана з выкарыстаннем двух геральдычных колераў: чырвонага — які абазначае адвагу, мужнасць і бясстрашнасць і блакітнага — сімвалізуючага прыгажосць, веліч, чысціню намераў і духоўных памкненняў.
У Сеціве
Закон Орловской области О гербе и флаге Орловской области
Эшафот
Эшафот (Échafaud ) — драўлянае збудаванне для правядзення пакаранняў смерцю.
Эшафоты былі сцэнай на ўзвышэнні для лепшага прагляду таго, што адбываецца. Пакаранні праводзіліся на гарадскіх плошчах, а іх грамадскі характар ​​служыў запалохваннем, падкрэсленнем аўтарытэту ўрада, а таксама забавак мас.
Марыямпале
Марыя́мпале (Marijampolė, традыцыйная беларуская назва — Мар’я́мпаль) — горад у паўднёвай Літве, з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Марыямпальскага павета.
Насельніцтва каля 47 тыс. чалавек, горад лічыцца сёмым па колькасці насельніцтва горадам краіны. Марыямпале з’яўляецца цэнтрам этнаграфічнага рэгіёна Судовія.
Горад знаходзіцца за 231 км ад Клайпеды, і за 50 км на паўднёвы захад ад Коўна, недалёка ад мяжы з Польшчай і Расіяй.
Гісторыя
Гісторыя горада пачынаецца ў 1667 годзе, калі у тутэйшай невялікай вёсцы дзейнічаў касцёл. У 1717 годзе тут была пабудавана сядзіба старосты Прэнаў графа Бутлера. У 1750 годзе граф запрасіў сюды манахаў ордэна Марыянаў, якія заснавалі тут свой касцёл і кляштар. 23 лютага 1792 годзе кароль Рэчы Паспалітай Станіслаў Аўгуст Панятоўскі дараваў паселішчу статус горада. Пасля трэцяга падзелу Рэчы паспалітай горад трапіў у склад Прусіі. Пасля перамогі Напалеона над Прусіяй Марыямпале з 1807 да 1815 года ўваходзіў у склад Польскага каралеўства.
У часы Літоўскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі назва горада была заменена на Капсукас у гонар літоўскага камуніста Вінцаса Міцквічуса-Капсукаса. Гістарычная назва была вернута ў 1989 годзе.
З 1990 года ў складзе Літоўскай Рэспублікі.
IC 2202
IC 2202 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Лятучая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сабутка (гміна)
Сабу́тка (Sobótka) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Урацлаўскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сабутцы. Плошча гміны складае 135,35 км². Станам на 2009 год у гміне Сабутка пражывалі 12 769 чалавек, шчыльнасць — 94 чал./км².
Наватроіцк
Наватроіцк — горад у Расіі, у Арэнбургскай вобласці. Размешчаны на правым беразе ракі Урал ля мяжы з Казахстанам. Насельніцтва 113577 чал. (2007).
Чырвонакастрычніцкі мост
Чырвонакастрычніцкі мост — аўтадарожны рамны мост-цеплаправод цераз Абводны канал у Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны востраў і левы бераг Абводнага канала.
Размешчаны ў створы вуліцы Розенштэйна. Побач з мостам размешчаны будынак ДК імя А. Д. Цюрупы (Дом асветніцкіх устаноў у памяць 19 лютага 1861 года). Вышэй па цячэнні знаходзіцца Нова-Пецяргофскі мост, ніжэй — Тараканаўскі мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Балтыйская» (350 м).
Мост, які існаваў на гэта месцы, з 1914 па 1925 год называўся Лейхтэнбергскім, ад Лейхтэнбергскай вуліцы. Сучасную назву мост атрымаў ў 1958 годзе.
Бялградскі ўніверсітэт абароны
Бялградскі ўніверсітэт абароны (Универзитет одбране у Београду) — сербская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бялград.
Ён быў створаны пастановай урада Рэспублікі Сербія ад 24 лютага 2011 года. Мае два факультэты, а навучанне вядзецца шляхам акадэмічных студый на першай, другой і трэцяй ступені вышэйшай адукацыі па некалькіх навуковых галінах у межах вучэбна-навуковых напрамкаў сацыяльна-гуманітарных, тэхніка-тэхналагічных і медыцынскіх навук​​.
Строімір
Па ініцыятыве Строіміра ў Сербіі з'явіліся ўласныя дзяржаўныя сімвалы, якія з'яўляюцца сёння найстаражытнейшым доказам заснавання сербскай дзяржавы ў IX стагоддзі. Яго залатая пячатка з грэчаскім надпісам «няхай бароніць Бог Сербію» былі набыты сербскім урадам на аўкцыёне ў Мюнхене 11 ліпеня 2006 за 20 тысяч еўра.
Чорны неон
Чорны неон (Hyphessobrycon herbertaxelrodi) — рыба сямейства харацынід.
Апісанне
Даўжыня да 4—5 см. Вельмі прыгожая рыба. Спінка аліўкавая, карычневая. Ад жаберных крышак да хваставога плаўніка ідзе бліскучая залаціста-зялёная палоса, пад ёй — шырокая чорная палоса з неакрэсленым ніжнім краем, якая пераходзіць на хваставы плаўнік (адсюль назва). Брушка светлае. Плаўнікі празрыстыя, спінны і анальны жаўтавата-ружовыя.
Распаўсюджанне
Пашыраны ў вадаёмах Балівіі і Бразіліі. У Еўропу завезены ў 1960-я гады. Акварыумная рыба. Гадуюць у акварыумах з мяккай вадой і зацененымі ўчасткамі.
Тыцыян
Тыцыян Вечэ́ліа (Tiziano Vecellio;  — ) — італьянскі жывапісец эпохі Адраджэння. Прадстаўнік Венецыянскай школы жывапісу.
Імя Тыцыяна стаіць у адным шэрагу з такімі мастакамі Адраджэння, як Мікеланджэла, Леанарда да Вінчы і Рафаэль. Тыцыян пісаў карціны на біблейскія і міфалагічныя сюжэты, праславіўся і як партрэтыст. Яму рабілі заказы каралі і рымскія папы, кардыналы, герцагі і князі. Тыцыяну не было і трыццаці гадоў, калі яго прызналі лепшым жывапісцам Венецыі.
Равісканіна
Равісканіна (Raviscanina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Казерта.
Насельніцтва складае 1352 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 55 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 81010. Тэлефонны код — 0823.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Міхаіл Архангел.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Харакова (Чашніцкі раён)
Харако́ва (, Хоряково) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Іванскага сельсавета.
Да 1968 года вёска ўваходзіла ў склад Альшанскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года ўваходзіла ў склад Акцябрскага пассавета.
Экібастуз
Экібастуз (Екібастұз) — горад абласнога падпарадкавання (заснаваны ў 1898 годзе, статус горада з 1957 года) на захадзе Паўладарскай вобласці, Казахстан. Размешчаны ў 132 км да паўднёва-захаду ад горада Паўладара.
Лягніца
Адлегласць па прамой паміж гарадамі Лягніца — Мінск 805 км, да Варшавы — 350 км.
Старадаўні польскі горад (1149). Быў адной са сталіц Сілезскага княства, першай польскай княскай і каралеўскай дынастыі Пястаў.
Пасля паражэння ад манголаў войска сілезскага князя Генрыха II Набожнага ў бітве на Легніцкім поле і пагібелі самаго князя 9 красавіка 1241 горад быў абложаны манголамі, але не здаўся. Легніца стаў апошнім пунктам пасоўвання войскаў хана Батыя на Захад.
Муцімір
Му́цімір (Мутимир; пам. 891) — старэйшы сын сербскага князя Уласціміра, вялікі жупан Сербіі з 860 па 891. Разам са сваімі братамі Строімірам і Гойнікам, якія былі яго суправіцелямі, разбіў балгарскую армію пад правадырствам хана Барыса. Падчас кіравання Муціміра і яго братоў была завершана хрысціянізацыя Сербіі. Пасля Муціміра на прастол узышлі яго сыны на чале з Перваславам.
Броды (Барысаўскі раён)
Бро́ды (, Броды) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мсціжскага сельсавета. Знаходзіцца за 69 км на паўднёвы захад ад горада і чыгуначнай станцыі Барысаў, 140 км ад Мінска.
Гісторыя
Вядома з канца 18 стагоддзя. У 1800 годзе вёска ў Барысаўскім павеце Мінскай губерні, 11 дамоў, 61 жыхар, шляхецкая ўласнасць. У першай палове 19 стагоддзя ва ўладанні І. Слізеня. У 1884 г. пачала дзейнічаць царкоўна-прыхадская школа (у 1890 вучыліся 18 хлопчыкаў), ператвораная ў 1912 годзе ў аднакласае народнае вучылішча. У 1897 г. 43 двары, 291 жыхар, капліца, у Мсціжскай воласці Барысаўскага павета. У 1917 г. 59 двароў, 392 жыхары.
Агульныя звесткі
Рэльеф раўнінны, на ўсходзе цячэ р. Бярэзіна, на захадзе — яе прыток р. Можніца. На поўдні мяжуе з лесам. Транспартныя сувязі па мясцовай дарозе і далей па шашы Барысаў — Бягомль.
Кудова-Здруй
Кудова-Здруй (Kudowa-Zdrój, Bad Kudowa, ) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы на мяжы з Чэхіяй, размешчаны за 470 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 125 км на паўднёвы захад ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Клодзкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Чыгуначная станцыя. Бальнеалагічны курорт. Займае плошчу 33,9 км². Насельніцтва 9,9 тыс. чалавек.
Людвік Фабрыцы
Людвік Фабрыцы (Ludwik Fabrycy; нар. ) — генерал-ад’ютант вялікай булавы Кароннай, палкоўнік 4-га Кароннага палка пярэдняй варты ў 1793—1794 гадах, пасля пачатку паўстання 1794 года выдалены з арміі, бо ён быў членам сеткі шпіянажу Расійскай імперыі. Належаў да масонскай ложы «Doskonała Tajemnica» (1786).
У 1793 годзе пасол Чарнігаўскага ваяводства на Гарадзенскі сойм, кансуляр кароннай генеральнай канфедэрацыі ў Таргавіцкай канфедэрацыі. Член Гарадзенскай канфедэрацыі ў 1793 годзе.
Аграрны каледж (Віцебск)
Гісторыя
У 1904 годзе пачалося будаўніцтва будынка для сельскагаспадарчага вучылішча. 15 лістапада 1909 года было адкрыта Лужаснянскае сельскагаспадарчае вучылішча. Першы прыём навучэнцаў быў праведзены ў 1909 годзе, і гэты год лічыцца датай арганізацыі навучальнай установы. 1 кастрычніка 1920 вучылішча пераўтворана ў другую прыступку сельскагаспадарчай школы і пачало называцца Лужаснянская сельскагаспадарчая школа. 9 лютага 1928 сельскагаспадарчая школа ператворана ў Лужаснянскую прафесійную школу тэхнічных культур (ільну і канопляў). У 1930 годзе — Лужаснянскі дзяржаўны сельскагаспадарчы ільнопяньковы тэхнікум Наркамата земляробства БССР. У 1936 тэхнікум пачаў выпускаць аграномаў шырокага профілю.
2 сакавіка 1977 года Лужаснянскаму сельскагаспадарчаму тэхнікуму было прысвоена імя Ф. А. Сурганава — выпускніка, актыўнага ўдзельніка партызанскага руху на Беларусі, дзяржаўнага дзеяча, старшыні Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР.