cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
439
439 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. 439 год нашай эры, 439 год 1 тысячагоддзя, 39 год V стагоддзя, 9 год 4-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 10 год 430-х гадоў.
Аціс
Міфалогія
Існуе некалькі варыянтаў міфа пра Аціса. Старажытнагрэчаскі аўтар Паўсаній Вандроўнік з Лідыі паведамляў, што Аціс быў сынам фрыгійца Калая і з дзяцінства меў на целе загану — не меў мужчынскага палавога органа. У сталым узросце ён перасяліўся ў Лідыю, дзе заснаваў культ Кібелы. Аціс праславіўся сярод людзей сваёй самаадданасцю, але гэтаму пазайздросціў Зеўс. Бог-грамабой наслаў на Аціса дзіка, які забіў хлопца.
Другі больш папулярны варыянт апавядае, што Зеўс імкнуўся сукупіцца са сваёй маці Рэяй-Кібелай, але дарма праліў сваё насенне на камень. Камень нарадзіў дэмана Агдыздзіса з полавымі органамі мужчыны і жанчыны. Устрывожаныя багі звярнуліся за дапамогай да Дыяніса. Той хітрасцю напаіў Агдыздзіса віном і пазбавіў яго мужчынскага органа. Такім чынам Агдыздзіс ператварыўся ў звычайную жанчыну. На месцы, куды трапіў палавы орган дэмана вырасла міндальнае дрэва. Німфа Нана паспытала міндальны плод (або адарвала галінку) і стала цяжарнай. Хутка ў яе нарадзіўся прыгожы сын Аціс.
Калі хлопчык падрос, у яго закахалася Агдыздзіс (або Кібела). Ацісу было забаронена мець стасункі з іншымі жанчынамі. Але ён упадабаў рачную німфу (або ўладарскую дачку). Пасля ночы кахання (або падчас вяселля) раз'юшаная Агдыздзіс (Кібела) наслала на яго вар'яцтва. Ён кінуўся ў лес і сам сябе зрабіў пакладанне, пасля чаго памёр. На гэтым месцы з'явіліся кветкі і лекавыя травы. Агдыздзіс папытала Кібелу (або Кібела папытала Зеўса) уваскрэсіць юнака і разам з ім узнеслася на неба.
Шанаванне
Лічыцца, што культ Аціса ўзнік у Фрыгіі ў канцы 2 тысячагоддзя да н. э. Прычым, першапачаткова Аціс быў мясцовым бажаством. У Грэцыю культ фрыгійскага бога пранік разам з культам Кібелы і набыў шырокае распаўсюджанне толькі ў IV ст. да н. э. У 204 г. да н. э. рымляне таксама запазычылі культ Кібелы з Малой Азіі. Рымскія грамадзяне разглядалі Аціса як спадарожніка і кансорта Вялікай Багіні-маці.
Аршанскі музей драўлянай скульптуры разьбяра Сямёна Сцяпанавіча Шаўрова
Аршанскі музей драўлянай скульптуры разьбяра Сямёна Сцяпанавіча Шаўрова — філіял Музейнага комплексу гісторыі і культуры Аршаншчыны. Адкрыты 24 лютага 1992 г. у горадзе Орша ў былым жылым доме беларускага самабытнага майстра разьбы па дрэве С. С. Шаўрова. Філіялам загадвае В. Ф. Мірановіч.
Плошча экспазіцыі 34 м². У музеі прадстаўлены асабістыя рэчы, фотаздымкі, дакументы, рабочыя інструменты С. С. Шаўрова. У экспазіцыі знаходзяцца 48 скульптур, якія адлюстроўваюць творчы шлях майстра ад ранніх работ да твораў канца 20 ст. Яго скульптурным кампазіцыям уласцівы дасціпнасць, гратэск і гумар. У іх знайшлі сваё ўвасабленне фальклорныя, літаратурныя, казачныя сюжэты, гераічная партызанская мінуўшчына Беларусі, народны побыт і інш. Пры музеі працуе майстэрня драўлянай скульптуры.
Ніна Фёдараўна Ругаль
Біяграфія
Скончыла Віцебскі тэхналагічны інстытут лёгкай прамысловасці (інжынер-тэхнолаг), Мінскі інстытут сучасных тэхналогій і маркетынгу (менеджар). Працоўную дзейнасць пачала швачкай Віцебскай швейнай фабрыкі «Сцяг індустрыялізацыі». Працавала майстрам, інжынерам па стандартызацыі Бабруйскай футравай фабрыкі Магілёўскай вобласці, інжынерам-канструктарам, інжынерам-тэхнолагам, начальнікам швейнага цэха Мінскага вытворчага трыкатажнага аб’яднання. Займала пасаду намесніка дырэктара па вытворчасці адкрытага акцыянернага таварыства «Світанак».
Выбіралася дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання.
Узнагароды
Узнагароджана ордэнам «Знак Пашаны», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Сіро Тэсіма
(手島 志郎; нар. — ) — былы японскі футбаліст. У 1930 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Ло Жунхуань
Ло Жунхуань ( — ) — кітайскі ваенны дзеяч, маршал НВАК.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы павета Хэншань (цяпер гэтае месца знаходзіцца на тэрыторыі павета Хэндун) правінцыі Хунань. У 1927 годзе ўступіў у камсамол, а затым, у тым жа годзе, у Камуністычную партыю Кітая, удзельнічаў у арганізаваным Маа Цзэдунам паўстанні восеньскага ўраджаю. У 1930 годзе стаў паліткамісарам 4-га корпуса Чырвонай арміі. Удзельнічаў у Вялікім паходзе.
У гады вайны з Японіяй быў начальнікам палітаддзела 115-га палка 8-й арміі.
Калі ў 1945 годзе аднавілася грамадзянская вайна, Ло Жуньхуан стаў паліткамісарам Паўночна-Усходняй народна-вызваленчай арміі, адыграўшы вялікую ролю ў выгнанні гаміньданаўцаў з Маньчжурыі.
З 1945 года член ЦК КПК, у 1956 г. член Палітбюро ЦК КПК. У 1955 годзе яму было прысвоена званне маршала НВАК.
Лукаўцы (Клецкі раён)
Лука́ўцы (, Лукавцы) — вёска ў Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчэпіцкага сельсавета.
Жолабава (Угранскі раён)
Жолабава (Жолобово) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Знаменскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Чарапкі
Чарапкі́ (, Черепки) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Поразаўскага сельсавета.
Відугараўшчына
Віду́гараўшчына (, Видугоровщина) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ходараўскага сельсавета.
Гагаузія
Гагаузія (Гагауз-Еры)  — аўтаномнае тэрытарыяльнае ўтварэнне на поўдні Малдовы. Створана з населеных пунктаў, у якіх больш за 50 % жырароў складалі гагаузы, а таксама тых, жыхары якіх пажадалі ўвайсці ў склад аўтаноміі паводле вынікаў рэферэндумаў.
Колькасць насельніцтва аўтаноміі складае 155,7 тыс. чел. (2006). Большасць складаюць гагаузы — 82,0 % (133,5 тыс. чал). Таксама: малдаване — 7,8 %, балгары — 4,8 %, рускія — 2,4 %, украінцы — 2,3 %.
Аляксандр Сяргеевіч Ключнікаў
Аляксандр Сяргеевіч Ключнікаў (, г. Давыд-Гарадок, Столінскі раён, Брэсцкая вобласць — ) — беларускі спецыяліст у галіне радыёфізікі і інфарматыкі. Доктар тэхнічных навук (1984), прафесар (1986). Віцэ-прэзідэнт Міжнароднай акадэміі навук інфармацыйных працэсаў і тэхналогій (2006).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У. І. Леніна (спецыяльнасць «Радыёфізіка», 1967; аспірантура, 1969). Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (1967—1988), Віцебскім дзяржаўным тэхналагічным інстытуце (1988—1998, у 1988—1993 — рэктар, 1993—1998 — загадчык кафедры аўтаматызацыі тэхналагічных працэсаў і вытворчасцей), Віцебскім філіяле Інстытута сучасных ведаў (з 1995), Гродзенскім філіяле Інстытута сучасных ведаў (з 2000), СП «Фортэкс — водныя тэхналогіі» (з 2004), Віцебскім дзяржаўным універсітэце імя П. М. Машэрава (1999—2000, 2006—2013, матэматычны факультэт, кафедра інжынернай фізікі, у 1999—2000 і 2006—2012 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: інфарматыка; радыёлакацыйнае ўзбраенне; дыфракцыя электрамагнетычных хваль; галаграфія; педагогіка вышэйшай школы.
Аляксандр Аляксеевіч Сайко
Аляксандр Аляксеевіч Сайко (нар., в. Зубкі Клецкага раёна Мінскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Беларускую ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга сельскагаспадарчую акадэмію (вучоны аграном), Мінскую вышэйшую партыйную школу. Працоўную дзейнасць пачаў мулярам ПМК-44 трэста «Магілёўбуд». Працаваў аграномам, аграномамнасенняводам калгаса «17 верасня» Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці, аграномам Клецкай раённай станцыі аховы раслін, старшым аграномамнасенняводам упраўлення сельскай гаспадаркі Клецкага райвыканкама. Быў інструктарам арганізацыйнага аддзела Клецкага райкама КПБ, галоўным аграномам калгаса «Кастрычнік» Клецкага раёна, старшым юрысконсультам упраўлення сельскай гаспадаркі Клецкага райвыканкама, загадчыкам сельскагаспадарчага аддзела Клецкага райкама КПБ, інструктарам аддзела сельскай гаспадаркі і харчовай прамысловасці Мінскага абкама КПБ, другім сакратаром Слуцкага гаркама КПБ Мінскай вобласці. Займаў пасады старшыні Слуцкага гарадскога Савета народных дэпутатаў, старшыні Слуцкага гарвыканкама.
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны медалямі «За працоўныя заслугі», «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу РэспублікіБеларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Электрамагнітныя ваганні
Электрамагнітнымі ваганнямі называюцца перыядычныя змены напружанасці Е і індукцыі В.
Электрамагнітнымі ваганнямі з'яўляюцца радыёхвалі, мікрахвалі, інфрачырвонае выпраменьванне, бачнае святло, ультрафіялетавае выпраменьванне, рэнтгенаўскія прамяні, гама-прамяні.
Вывад формулы
Электрамагнітныя хвалі як універсальная з'ява былі прадказана класічнымі законамі электрычнасці і магнетызму, вядомымі як ураўненні Максвела. Калі вы ўважліва паглядзіце на ураўненні Максвела ў адсутнасць крыніц (зарадаў або токаў), то выявіце, што акрамя трывіяльнага рашэння, калі напружанасці электрычнага і магнітнага поля роўныя нулю ў кожнай кропцы прасторы і нічога не мяняецца, існуюць нетрывіяльныя рашэнні, якія ўяўляюць сабой змены абедзвюх напружанасцяў ў прасторы і часу. Пачнем з ураўненняў Максвелла для вакууму
Адно з рашэнняў,
— самае простае.
Каб паглядзець як мы можам выкарыстоўваць яго, возьмем аперацыю віхуры ад выказвання (2):
Левая частка эквівалентная:
Правая частка эквівалентная:
Ураўненні (6) і (7) роўныя, такім чынам гэтыя вынікі ў вектарназначным дыферэнцыяльным ураўненні для электрычнага поля, а менавіта
Ужываючы аналагічныя зыходныя вынікі ў аналагічным дыферэнцыяльным ураўненні для магнітнага поля:
Гэтыя дыферэнцыяльныя ураўненні эквівалентныя хвалеваму ураўнанню:
Ці яшчэ прасцей:
Заўважце, што ў выпадку электрычнага і магнітнага палёў хуткасць:
Якая, як высвятляецца, ёсць хуткасць святла ў вакууме. ураўненні Максвела аб'ядналі дыэлектрычную пранікальнасць вакууму ε0, магнітную пранікальнасць вакууму μ0 і непасрэдна хуткасць святла c0. Да гэтага вываду не было вядома, што была такая строгая сувязь паміж святлом, электрычнасцю і магнетызмам.
для тыповай хвалі, якая распаўсюджваецца ў кірунку.
Першае ураўненне Максвелла мае на ўвазе, што электрычнае поле артаганальнае (перпендыкулярнае) кірунку распаўсюджванню хвалі.
Другое ураўненне Максвелла спараджае магнітнае поле. Тыя, што засталіся, ўраўненні будуць задавальняцца выбарам.
Мала таго, што хвалі электрычнага і магнітнага палёў распаўсюджваюцца з хуткасцю святла, але яны маюць абмежаваную арыентацыю і прапарцыйную велічыню,, якую можна адразу ж заўважыць з вектара Пойнтынга. Электрычнае поле, магнітнае поле і кірунак распаўсюджвання хвалі, ўсе з'яўляюцца артаганальнымі, і распаўсюд хвалі ў тым жа кірунку як вектар.
З пункту гледжання электрамагнітнай хвалі, якая перамяшчаецца прамалінейна, электрычнае поле можа вагацца уверх і ўніз, у той час як магнітнае поле можа вагацца направа і налева, але гэтая карціна можа чаргавацца з электрычным полем, рухомым направа і налева, і магнітным полем, якое вагаецца уверх і ўніз. Гэтая адвольнасць ў арыентацыі з перавагай да кірунку распаўсюджвання вядома як палярызацыя.
Гута (Пастаўскі раён)
Гу́та (, Гута) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Варапаеўскага сельсавета.
Замошша (Угранскі раён)
Замошша (Замошье) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Знаменскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Казімір III Вялікі
Казімі́р III Вялі́кі (Kazimierz III Wielki;  — ) — кароль польскі (1333—1370), апошні кароль Польшчы з дынастыі Пястаў.
Біяграфія
Сын Уладзіслава I Лакатка (1320-1333), які аднавіў адзінства польскага каралеўства пасля працяглага перыяду феадальнай раздробленасці. У 1325 годзе Уладзіслаў і Гедзімін, якія да гэтага варагавалі, заключылі накіраваны супраць Тэўтонскага Ордэну саюз, замацаваны дынастычным шлюбам Казіміра і дачкі Гедзіміна Альдоны (у хрышчэнні Ганна, памерла ў 1339), заключаны насуперак жаданню Казіміра. У якасці пасагу, паводле падання, Гедымін нібыта адпусціў з ВКЛ больш за 20 тыс. польскіх палонных. Адным з вынікаў гэтага саюзу быў сумесны рэйд польска-літоўскага войска ў 1326 на Брандэнбург і Франкфурт-на-Одэры.
Прыйшоўшы да ўлады, Казімір працягнуў лінію бацькі на тэрытарыяльную экспансію, якую ў інтарэсах феадалаў Малапольшчы накіраваў на ўсход. Нягледзячы на значныя страты у Памор’і і Вялікапольшчы на карысць крыжакоў, тэрыторыя Польскага каралеўства пры Казіміры павялічылася са 106 да 270 тыс. км², за што Казімір і празваны Вялікім. Скарыстаўшыся з адсутнасці спадкаемцы у апошняга галіцка-валынскага князя Юрыя-Баляслава II Тройдзенавіча (памёр у 1340), спрабаваў захапіць Галічыну і абвясціць сябе гаспадаром Русі, фармальна звязанай з Польшчай асабістай уніяй. Гэта выклікала канфлікт з ВКЛ, паколькі галіцкае баярства прызнала гаспадаром сына Гедзіміна Дзмітрыя-Любарта, які, як і Казімір, быў блізкім сваяком Юрыя і якому ўдалося замацавацца на Валыні. У 1347 Любарт падтрымаў ініцыятыву кіеўскага мітрапаліта Феагноста па скасаванні асобнай Галіцкай мітраполіі, каб яна не паслужыла інструментам пашырэння ўплыву Казіміра на паўднёва-заходнія землі ВКЛ. У жніўні — лістападзе 1349 Казімір пры падтрымцы Залатой Арды, Венгрыі і Мазовіі захапіў амаль усю тэрыторыю былога Галіцка-Валынскага княства, у тым ліку Бярэсце. У 1350 войскі ВКЛ вярнулі Бярэсце і Валынь, нават на кароткі час авалодалі Львовам, але Галічына засталася ў руках Казіміра. У 1351—1352 польска-венгерскія войскі здзейснілі некалькі паходаў на Бярэсце, Бэлз, Уладзімір-Валынскі, але ВКЛ удалося захаваць большую частку набытых пры падзеле спадчыны Юрыя-Баляслава тэрыторый.
Паколькі шлюб з Альдонай, як і наступныя, не прынёс Казіміру законных сыноў, ён прымаў захады па забеспячэнню пераемнасці сваёй улады. З мэтай урэгуляваць гэтае і іншыя пытанні міждзяржаўных адносін у Цэнтральнай Еўропе была арганізаваная серыя сустрэч (з 1335) у венгерскім горадзе Вішэградзе з удзелам Казіміра, венгерскага караля Людовіка I (пляменніка Казіміра) і чэшскага караля Яна Люксембургскага, якая стала правобразам сучаснай Вішэградскай групы краін (Польшча, Венгрыя, Чэхія і Славакія). У выніку было дамоўлена, што польскі трон у выпадку, калі Казімір памрэ без законных спадкаемцаў, пераходзіць да Людовіка. Пасля перыяду збліжэння з ВКЛ (1356—1366) узнавіў барацьбу за Валынь, якая працягвалася і пры яго пераемніку Людовіку.
440
440 — высакосны год, пачаўся ў панядзелак. 440 год нашай эры, 440 год 1 тысячагоддзя, 40 год V стагоддзя, 10 год 4-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 1 год 440-х гадоў.
Галянберг
Галянбе́рг (, Голенберг) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дукорскага сельсавета.
Пад уладай Расійскай імперыі
У пачатку 20 ст. вядома як фальварак Дукорскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Паводле перапісу 1926 г. пасёлак.
Голда Меір
Голда Меір (גולדה מאיר), дзявочае прозвішча — Мабовіч, прозвішча па мужу — Меерсон;, , Кіеўская губерня, Расійская імперыя — , , Ізраіль) — дзяржаўны дзеяч і дыпламат Ізраіля. Прэм’ер-міністр Ізраіля (1969—1974), міністр замежных спраў (1956—1966), міністр працы. Генеральны сакратар сацыял-дэмакратычнай партыі Ізраіля. З 1972 года віцэ-прэзідэнт, з 1976 года — ганаровы прэзідэнт Сацыялістычнага інтэрнацыяналу. Першы пасол Ізраіля ў СССР. Подпіс Голды Меір, сярод іншых, стаіць пад Дэкларацыяй Незалежнасці Ізраіля.
Біяграфія
Нарадзілася 3 мая 1898 года ў Кіеве ў сям’і цесляра Мойшы Іцхoка і Блюмы Мабовіч. У 1903 годзе Мабовічы, асцерагаючыся пагромаў, пераехалі з Кіева ў Пінск у дом бабулі і дзядулі Голды. У пошуках лепшага жыцця Мойша Іцхак Мабовіч эміграваў у Амерыку. Праз тры гады, ў 1906 годзе, жонка з трыма дачкамі выехала да яго.
Голда з дзевяці гадоў пачала працаваць у краме, якой валодала яе маці ў Мілуокі. Чатырнаццацігадовай дзяўчынай яна збегла з дома да старэйшай сястры Шаны ў Дэнвер, каб пазбавіцца прымусовага шлюбу з трыццацігадовым страхавым агентам і мець магчымасць атрымаць сярэднюю адукацыю. Брала актыўны ўдзел у сіянісцкай суполцы Дэнвера, стала шчырай прыхільніцай руху «Паалей Цыён» («Працоўныя Сіёну»). Там жа пазнаемілася з будучым мужам Морысам Меерсонам. Пазней пасварылася з сястрой і вярнулася ў Мілуокі, дзе скончыла ў 1916 годзе сярэднюю школу.
Памерла 8 снежня 1978 года ў Іерусаліме.
Хідэо Сінодзіма
(篠島 秀雄; нар. — ) — былы японскі футбаліст. У 1930 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Навадворкі
Навадво́ркі (, Новодворки) — вёска ў Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчэпіцкага сельсавета.
Зінееўка
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
441
441 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 441 год нашай эры, 441 год 1 тысячагоддзя, 41 год V стагоддзя, 1 год 5-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 2 год 440-х гадоў.
Вольгаўцы
Во́льгаўцы (, Ольговцы) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ходараўскага сельсавета.
Allium crystallinum
Allium crystallinum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Таджыкістане і Узбекістане.
Апісанне
Лісце простае, суцэльнае, сядзячае. Лісткоў 2. Кветкі з 6 пялёсткамі, у парасоніку 2,5—3,5 см у дыяметры. Сегменты калякветніка белыя з чырванаватымі сярэднімі жылкамі. Плод — каробачка.
The Beach Boys
The Beach Boys — амерыканскі рок-гурт. Аснову ансамбля ў гады творчай актыўнасці складалі браты Уілсаны — Браян (бас-гітара, вакал), Дэніс (ударныя) і Карл (сола-гітара, вакал), іх стрыечны брат Майк Лаў (вакал) і іх агульны сябар Алан Джардзіні (рытм-гітара, вакал); пазней да гурта далучыўся Брус Джонстан. На станаўленне музычнага стылю паўплывалі ранні рок-н-рол і вакальныя гурты 1950-х гг.
Поспех групе прынеслі гарманічныя песні ў жанры сёрф-року, якія апісваюць мора, сонечныя пляжы і спартыўныя аўтамабілі («Surfin 'U.S.A.», «Surfer Girl», «Little Deuce Coupe»); пік папулярнасці The Beach Boys ў Амерыцы прыйшоўся на сярэдзіну 1960-х гадоў.
Фанк
Фанк (funk) — адна з асноватворных плыняў афраамерыканскай музыкі. Тэрмін пазначае музычны напрамак, нароўні з соўлам, якія з’яўляюцца складнікамі рытм-н-блюз. Фарміраванне фанка пачалося ў 60-х гадах у процівагу рытм-н-блюзу, які набіраў камерцыйную папулярнасць. Заснавальнікамі стылю з’явіліся Джэймс Браўн, Джордж Клінтан і Слай Стоўн.
Слова фанк — жаргоннае, яно азначае танчыць так, каб моцна ўзмакрэць. Слова «фанк» («Get funk! Get funky!») джазавыя музыканты ўжывалі з пачатку XX стагоддзя, калі звярталіся да гледачоў, нароўні з ім ўжывалася слова «сканк» (англ. Skunk). Пазней слова «фанк» замацавалася за стылем музыкі, які лічыцца найбольш танцавальным ва ўсім рытм-н-блюзе.
Фанк, перш за ўсё, з’яўляецца танцавальнай музыкай, што вызначае яго музычныя асаблівасці: максімальная сінкапаванасць партый усіх інструментаў (сінкапаваны бас называецца «фанкі»), пульсаваны рытм, крыклівы вакал, шматразовае паўтарэнне кароткіх меладычных фраз. Лары Грэму часта прыпісваюць вынаходніцтва «ударнай тэхнікі ігры на бас-гітары» слэп, які з’яўляецца адметным элементам фанка. Гітарысты ў фанкавых гуртах граюць у рытмічным стылі, часта выкарыстоўваючы эфект гуку wah-wah. «Мёртвыя» або прыглушаныя ноты выкарыстоўваюцца ў рыфах, каб узмацніць ударныя элементы.
442
442 — невысакосны год, пачаўся ў чацвер. 442 год нашай эры, 442 год 1 тысячагоддзя, 42 год V стагоддзя, 2 год 5-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 3 год 440-х гадоў.
Французская Палінезія
Французская Палінезія (Polynesie francaise, па-таіцянску: Porinetia Farani) — заморская супольнасць Францыі. Размешчаная ў паўднёвай частцы Ціхага акіяна. Сталіца — Горад Папеэтэ.
Геаграфія
Не маючы ні адной сухапутнай мяжы, Французская Палінезія праз мора мяжуе з Кірыбаці — на паўночным захадзе, астравамі Піткэрн — на ўсходзе, астравамі Кука — на захадзе.
У Французскай Палінезіі прыблізна 130 астравоў, якія ўваходзяць у склад 5 архіпелагаў: астравы Гамб'е, Маркізскія астравы, астравы Таварыства, Туамоту і астравы Тубуаі. Плошча — 4,167 км2, з якой 3,660 км2 сушы і 507 км2 воднай паверхні.
Большасць астравоў Французскай Палінезіі маюць вулканічнае паходжанне, частка — каралавае.
Гісторыя
Заселена палінезійцамі ў канцы I-га тысячагоддзя да н.э. — I-м тысячагоддзі н.э. На момант з'яўлення еўрапейцаў найбольшага ўзроўню цывілізацыі дасягнулі жыхары астравоў Таварыства, дзе ўзнік шэраг дзяржаўных утварэнняў. У 1595 г. іспанскі мараплавацель А.Менданья дэ Нейра адкрыў Маркізскія астравы, у 1722 г. галандзец Я.Рогевен — некаторыя з астравоў Таварыства, у 1767 г. брытанец С.Уоліс — востраў Таіці, у 1777 г. капітан Дж. Кук — астравы Тубуаі. Да пачатку XIX ст. таіцянскія правадыры з роду Памарэ стварылі дзяржаву, якая ўключала астравы Таварыства, Тубуаі і частку астравоў Туамоту. З пачатку XIX ст. тут з'явіліся еўрапейскія місіянеры. У 1842 г. астравы абвешчаны французскімі пратэктаратамі, якія ў 1885 г. аб'яднаны ў адзіную калонію «Французскія ўладанні ў Акіяніі» (з 1958 г. — Французская Палінезія), у 1895 годзе ў склад калоніі ўключана тэрыторыя Каралеўства Хуахіне. З 1946 г. — заморская тэрыторыя Францыі. У 1957 г. створана Тэрытарыяльная асамблея Французскай Палінезіі. З 1960-х гадоў месца правядзення французскіх ядзерных выпрабаванняў (у 1966 г. першы выбух на атоле Муруроа). У 1977 г. атрымала ўнутранае самакіраванне, з 1996 г. мае статус аўтаномнай тэрыторыі Францыі.
Насельніцтва
Вернікі пераважна пратэстанты і католікі (30%).
Creative Commons
Арганізацыя была заснавана ў 2001 годзе Лорэнсам Лесігам, Хэлам Абельсанам і Эрыкам Элдрэдам пры падтрымцы Center for the Public Domain. У 2011 годзе яна налічвае ў складзе сваёй партнёрскай сеткі больш за 100 арганізацый у больш чым 70 юрысдыкцыях па ўсяму свету. Мэта Creative Commons складаецца ў павялічэнні колькасці твораў, даступных для легальнага свабоднага распаўсюджвання і выкарыстання. Першы набор ліцэнзій з’явіўся ў снежні 2002 года. , з дапамогай якіх аўтары могуць гібка кіраваць сваімі аўтарскімі правамі. Ліцэнзіі дазваляюць аўтарам-стваральнікам паведаміць, ад якіх правоў яны хацелі б адмовіцца, а якія правы яны пакідаюць за сабой. Такі падыход быў названы «some rights reserved» — «некаторыя правы захаваны», у процівагу стандартнага «усе правы захаваны».
Раней ужо існавалі так званыя свабодныя ліцэнзіі для камп’ютарных праграм і тэхнічнай дакументацыі. Навізна Creative Commons складалася ў тым, што яны выкарыстоўвалі ідэю філосафа і праграміста Рычарда Столмана, дадаўшы да ліцэнзій метаданыя для апрацоўкі інфармацыі аб аўтарскім праве камп’ютарамі і максімальна спрасцілі ідэю для выкарыстання не юрыстамі, а простымі людзьмі, стварыўшы так званыя «кароткія апісанні» ліцэнзій са зразумелымі значкамі. Ліцэнзіі Creative Commons юрыдычна не супярэчаць і ні ў якім разе не змагаюцца і не замяняюць аўтарскае права, а наадварот заснаваны на ім і выкарыстоўваюць яго законы, але фактычна з-за больш ліберальнага падыходу ствараюць канкурэнцыю стандартнаму абмежавальнаму аўтарскаму праву і ўспрымаюцца як апазіцыя капірайту.
Ліцэнзіі Creative Commons знайшлі прымяненне ў культуры, адукацыі, навуцы, урадах і дзяржаўных установах, музычных супольнасцях, у гуказапісваючых кампаніях. Creative Commons выкарыстоўваюць шырокі спектр інтэрнэт-праектаў, ад дзяржаўных (сайт прэзідэнта ЗША), навуковай літаратуры (InTech), энцыклапедычных (Вікіпедыя), сайтаў адкрытых баз даных да сайтаў з музыкай (Jamendo), фатаграфіямі (Flickr), відэа (YouTube) і г.д. Па ўсім свеце, па самых сціплых падліках, па становішчу на снежань 2010 года пад рознымі ліцэнзіямі Creative Commons распаўсюджваецца больш 400 мільёнаў твораў. Пошук па ліцэнзіраваннаму кантэнту ажыццяўляе Google. Карыстальнікам ліцэнзіі Creative Commons даюць кантэнт, які можна легальна выкарыстоўваць (напрыклад, блогерам больш не трэба пры размяшчэнні відарыса ў сябе парушаць аўтарскія правы, а ўстановам харчавання і іншым кампаніям не трэба плаціць за музыку таварыствам па калектыўнаму кіраванню аўтарскімі правамі).
Назва
creative — творчы, аўтарскі;  — суполкі, простыя людзі і іх маёмасць.
Эканаміст Гарэт Хардзін апублікаваў у 1968 годзе цікавы артыкул, пад назвай «Трагедыя абшчын» (The Tragedy of the Commons). У гэтым артыкуле ён паказвае сваё рэзкае тлумачэнне адной з самых актуальных эканоміка-сацыяльных дылем. Згодна Хардзіну, абшчыны, гэта значыць тыя рэчы, якія нікому не належаць, але якія могуць быць выкарыстаны ўсімі, заўсёды будуць мець сумны канец. Ён выкарыстоўвае метафару пастухоў, якія маюць агульны надзел зямлі, на якім яны ўсе маюць права пасвіць кароў. Па меркаваннях Хардзіна, у інтарэсах кожнага пастуха, пасвіць столькі кароў, колькі магчыма на гэтай зямлі, нават калі гэта ў выніку шкодзіць абшчыне. Пастух атрымоўвае ўсе выгады ад дадатковай каровы, у той час як шкода абшчыне з’яўляецца агульнай для ўсёй групы. Аднак, калі ўсе пастухі прымуць індывідуальна рацыянальнае рашэнне, абшчына будзе знішчана, і цярпець будуць усе пастухі.
Як піша ў кнізе «Creative Commons: a user guide» італьянскі юрыст і даследчык, аўтар шматлікіх кніг, прысвечаных капілэфту і адкрытай культуры Simone Aliprandi, «Тэарэтыкі Creative Commons і ў першую чаргу Лорэнс Лесіг, сцвяржаюць замест гэтага, што ў выпадку такіх тавараў, як творчыя і інтэлектуальныя прадукты, гэта праблема не існуе, таму што кожны твор павышае сваю сацыяльную каштоўнасць па меры таго, як большая колькасць людзей можа атрымаць ад гэтага карысць. Акрамя таго, гэтыя тавары не схільны ні да пагаршэння, ні да прыроднага недахопу, таму што чалавечая творчасць не ведае межаў». Такім чынам, мы можам справядліва казаць пра «камедыю абшчын», дзе закранутыя тавары дакладна з’яўляюцца творчымі абшчынамі (creative commons)", — падводзіць вынік Simone Aliprandi.
Мэта і ўздзеянне
Мэта Creative Commons — дазволіць трымальнікам аўтарскіх правоў перадаць некаторыя з праў на свае творы грамадскасці, і ў той жа час захаваць за сабой іншыя правы. Справа ў тым, што ў адпаведнасці з законамі аб аўтарскіх правах, якія дзейнічаюць у большасці краін свету, усе правы, як маёмасныя, так і немаёмасныя, належаць аўтарам аўтаматычна. Creative Commons даюць магчымаць перадаць некаторыя правы грамадскасці па сродках сямейства гатовых ліцэнзій, прызнаных юрыдычнымі заканадаўствамі шматлікіх краін.
У афіцыйным відэароліку Creative Commons «Reticulum Rex» (2003 год) распавядаецца пра планы праекта — «унесці частку разумнага сэнсу ў спрэчку пра аўтарскае права. Стаць партнёрам аўтарскага права і разабрацца па якіх правілах трэба дзейнічаць. Дапамагчы аўтарам стварыць прастору свабоднай культуры, адкуль можна пасля чэрпаць натхненне». Таксама заяўляецца, што ёсць планы «убудаваць нашу філасофію і ліцэнзіі ў структуру сеткі» (што ў іх атрымалася — пошук па ліцэнзіям падтрымлівае Google), «разбурыць перашкоду паміж чытачом і аўтарам, паміж слухачом і кампазітарам, аудыторыяй і выканаўцам, грамадствам і грамадзянінам, культурай і творцам, адрадзіць творчасць і з вашай дапамогай працягваць расці і стаць як містэр капірайт».
Creative Commons была апісана як арганізацыя, якая знаходзіцца наперадзе капілефт-руху, што імкнецца падтрымаць стварэнне больш багатага грамадскага здабытку, прадстаўляя альтэрнатыву аўтаматычнаму аўтарскаму праву па прынцыпе «усе правы абаронены», атрымаўшую назву «некаторыя правы абаронены». Дэвід Бэры і Жыль Мос кажуць пра Creative Commons як пра арганізацыю, якая стымулюе цікавасць да пытання аб інтэлектуальнай уласнасці і спрыяюць пераасэнсаванню ролі «агульнай уласнасці» у «інфармацыйную эру». Акрамя гэтага, Creative Commons прадставіла «інстытуцыянальную, практычную і юрыдычную падтрымку асобам і групам, якія жадаюць паэксперыментаваць і камуніцыраваць з культурай больш вольна».
Заснавальнікі Creative Commons сцвярджалі, што пашырэнне прававой аховы аб’ектаў інтэлектуальнай уласнасці (як закон 1998 года аб падаўжэнні тэрміна дзеяння аўтарскіх правоў на 20 год) можа перашкаджаць творчасці і інавацыям. .
Шкода прынцыпа аўтаматычнай аховы
У ЗША раней для аховы аўтарскімі правамі аўтар павінен быў паставіць на сваім творы знак аховы аўтарскіх правоў. У адваротным выпадку твор не абараняўся аўтарскім правам і пераходзіў у грамадскі здабытак. «Вы абвяшчалі свету, каб папярэдзіць, што аўтраскае права будзе працаваць. І гэта была карысная работа», — гаворыцца ў відэа.
У 1989 годзе ЗША далучыліся да Бернскай канвецыі і ахова твораў стала аўтаматычнай. «З моманту, калі вы націснулі „захаваць“ навуковы артыкул, засоўка пстрыкнула і зачынілася, з моманту, калі вы адарвалі вашу асадку ад намаляваных на сурвэтцы крамзоляў, ваш твор абаронены аўтарскім правам не залежна ад таго быў ці не містэр капірайт у галоўнай ролі або эпізадычнай. Такім чынам, раптам не засталося спосаба даведацца ці валодае хтосьці чым-небудзь або не. …Новыя правілы не кажуць нікому нічога пра тое, як вы павінны аб’яўляць, што вы жадаеце дазволіць вызначае выкарыстанне вашага твора». Далей у відэа гаворыцца, што калі вам трэба выкарыстоўваць які-небудзь кантэнт, вам неабходна карыстацца паслугамі юрыстаў або знаходзіцца ў прававой невызначанасці. У якасці вырашэння праблема прапануецца выкарыстоўваць ліцэнзіі Creative Commons.
Перадгісторыя
У пачатковы перыяд гісторыі камп’ютараў зыходныя коды праграм былі адкрыты і кожны праграміст меў магчымасць змяняць праграмы пад свае патрэбы і выпраўляць памылкі. Паступова ўсе сталі закрываць зыходны код. Паралельна адбываўся ўзаемазвязаны працэс закапірайчывання праграм. Раней праграмы не абараняліся аўтарскімі правамі і распаўсюджваліся бескарысна і без перашкод. У хуткім часе, у тым ліку дзякуючы прыняццю шэрагу законаў у ЗША, праграмы сталі закрытымі, поўнасцю абароненымі аўтарскімі правамі, а карыстальнікам забаранялася дзяліцца імі з іншымі людзьмі. Свой унёсак у закапірайчыванне зрабіў і Біл Гейц, які апублікаваў свой адкрыты ліст.
Гэта ўсё выклікала абурэнне праграміста і філосафа Рычарда Столмана. У 1983 годзе ён заснаваў праект GNU з мэтай стварэння аперацыйнай сістэмы, прадстаўляючай карыстальніку магчымасць глядзець зыходны код і змяняць яго пры неабходнасці. Праз некаторы час быў прыдуманы тэрмін «свабоднае праграмнае забеспячэнне» і заснаваны Фонд свабоднага праграмнага забеспячэння. У 1985 годзе Рычард Столман апублікаваў маніфест GNU з мэтай выкласці задачы праекта GNU і растлумачыць неабходнасць у свабодным праграмным забеспячэнні.
Рычар Столман прыдумаў юрыдычны сродак процістаяння прыхільнікам закрытых праграм. Гэтай прыладай стала так званая капілефтная свабодная ліцэнзія GNU General Public License, якая была апублікавана ў 1989 годзе і паспяхова выкарыстоўвае закон аб аўтарскім праве для барацьбы супраць яго самаго. Дзякуючы гэтай ліцэнзіі праграмы рабіліся свабоднымі. GPL хутка стала вельмі папулярнай у шмат якіх праеках, але яна была напісана толькі для выкарыстання з праграмамі, а не для тэхнічнай дакументацыі, якая пастаўлялась з праграмамі.
14 ліпеня 1998 года была выдадзена капілефтная Open Content License.
У верасні 1999 года быў выдадзены чарнавы варыянт GNU Free Documentation License — капілефт-ліцэнзіі для тэкстаў, якая была прызначана для выкарыстання ў кіраўніцтвах, падручніках і іншай камп’ютарная дакументацыі.
Гісторыя Creative Commons
Некамерцыйная арганізацыя Creative Commons была заснавана ў 2001 годзе пры падтрымцы Центра грамадскага здабытку (Center for the Public Domain).
Далей Creative Commons атрымала падтрымку ад Стэнфардскай школы права (Stanford Law School), дзе размяшчалася, з кім мела агульных супрацоўнікаў і чэрпала натхненне з Stanford Law School Center for Internet and Society. Таксама дапамагалі стыпендыянты і студэнты Berkman Center for Internet & Society пры Гарвардскай школе права.
Да чэрвеня 2002 года на сайце ўжо была прадстаўлена канцэпцыя ліцэнзій і тэрміналогія.
У кастрычніку 2002 года выйшаў прэс-рэліз, анансаваўшы Creative Commons. У якасці месца была адзначана Санта-Клара. У гэтым прэс-рэлізе распавядалася пра планы кампаніі «панізіць юрыдычныя бар’еры для творчасці з дапамогай інавацыйнай сувязі права і тэхналогіі» — «Creative Commons прадставіць безкаштоўны набор прылад, дазваляючых стваральнікам падзяліцца аспектамі іх абароненых аўтарскім правам твора з грамадскасцю». Як заявіў на канферэнцыі кіраўнік Creative Commons Лорэнс Лесіг: «Нашы прылады палегчаць для мастакоў і пісьменнікаў магчымасць зрабіць некаторыя або ўсе свае правы даступнымі для грамадскасці бясплатна. Калі, напрыклад, артыст жадае, каб яго музыка была даступнай для некамерцыйнага выкарыстання, або толькі ўказвалася яго аўтарства, нашы прылады дапамогуць яму выказваць гэтыя намеры ў „машыначытаемай“ форме. Камп’ютары будуць затым мець магчымасць вызначыць і зразумець умовы ліцэнзіі аўтара, што робіць іх прасцей для людзей, для пошуку і распаўсюджання твораў». У прэс-рэлізе адзначалась, што «Creative Commons была заснавана на ідэі, што творчасць і інавацыі абапіраюцца на папярэднюю багатую спадчыну. Мы стаім на плячах гігантаў шляхам перагляду, паўторнага выкарыстання і пераўтварэння ідэй і твораў нашых калегаў і папярднікаў. Лічбавая сувязь і асабістыя камп’ютары абяцаюць новы ўзрыў такога рода сучаснай творчай дзейнасці. У той жа час, пашырэнне абароны інтэлектуальнай уласнасці пакідае ўсё менш і менш твораў у „грамадскім здабытку“ — масы творчага матэрыялу, неабмежаваннага законам і, па словах Justice Brandeis „свабоднага як паветра для агульнага карыстання“ — у той час, як нарастальная скадасць аўтарскага права робіць усё больш і больш скаданым разуменне, калі можна законна скапіраваць або змяніць твор».
Натхнённая GNU General Public License Рычардам Столманам, Creative Commons распрацавала і апублікавала сваі ліцэнзіі 16 снежня 2002 года. Ліцэнзіі былі створаныя для ўжывання да тэксту, гуку, відэа і выяваў. Штаб арганізацыі знаходзіўся ў Сан-Францыска. Выканаўчы дырэктар Creative Commons Glenn Otis Brown заявіў: «Наша мадэль была натхнёная ў значнай ступені рухамі адкрытага зыходнага кода і свабоднага праграмнага забеспячэння. Прыгажосцю іх падыходу з’яўляецца тое, што яны заснаваны на згодзе ўладальнікаў аўтарскіх правоў — незалезна ад якіх-небудзь заканадаўчых дзеянняў — і матываваны выдатнай сумессю своекарыслівасцю і духу супольнасці. Адным з галоўных урокаў гэтых рухаў праграмнага забеспячэння з’яўляецца тое, што выбар паміж асабістым інтарэсам і інтарэсам грамадства — ілжывы выбар. Калі вы разумны ў тым, як вы выкарыстоўваеце вашыя правы, вы можаце заработаць на адкрытасці. Распаўсюджванне, зроблены належным чынам, і разумна, і правільна». Шэраг людзей і арганізацый адразу аб’явілі аб сваёй патрымцы Creative Commons.
Creative Commons адразу падтрымалі Масачусецкі тэхнілагічны інстытут і Універсітэт Райса і выклалі свае курсы.
9 студзеня 2003 года Down and Out in the Magic Kingdom, кніга Коры Дакторау была выдадзена пад ліцэнзіяй Attribution-NoDerivs-NonCommercial 1.0.
Па стану на 2003 годе, выкарыстоўвалася каля 1 млн ліцэнзіяў.
У афіцыйным відэароліке Creative Commons «Reticulum Rex» сказана: «усяго пару месяцаў з пачатку шляху Creative Commons — і вось ужо 100 000 піянераў далучылася да руху. А потым пачалося самае цікавае. Таму што вельмі хутка вы пачалі выкарыстоўваць Creative Commons, даўшы жыццё нашым марам, што мы ніколі не змаглі бы зрабіць самі». Далей у ім распавядаецца як проста было запісаць дуэт двум ніколі не бачыўшым адзін аднаго людзям, выкарыстоўвая ліцэнзіі Creative Commons, пра тое, як у В’етнаме пачаўся пераклад курсаў Масачусецкага тэхнілагічнага інстытута, пра тое, як Коры Дактораў распрадаў усё першае выданне сваёй кнігі, нягледзячы на тое, што ў Інтэрнэце яго спампавалі сотні тысяч разоў.
Да канца 2004 года налічвалася каля 4,7 млн ліцэнзаваных твораў.
У 2004 годзе апублікаваны ліцэнзіі версіі 2.0.
На 2005 год ліцэнзавана каля 20 млн твораў.
У 2005 годзе запушчаны праекты Creative Commons у вобласці навукі.
На 2006 год ліцэнзавана каля 50 млн твораў.
На 2008 год ліцэнзавана каля 130 млн твораў.
У 2008 годзе Лоурэнс Лесіг пакінуў пост кіраўніка, яго замяніў Джой Іто.
У 2008 годзе альбом гурта Nine Inch Nails выдадзены пад ліцэнзіяй СС.
На 2009 год ліцэнізавана каля 350 млн твораў.
У 2009 годзе апублікаваны інструмент СС0.
У 2009 годзе Вікіпедыя пераходзіць на ліцэнзію СС як асноўную ліцэнзію для кантэнта.
Арганізацыя Creative Commons атрымала прэміі Nica Award і Ars Electronica.
Філіял Creative Commons у Беларусі
У жніўні 2014 года адкрыўся філіял Creative Commons (Творчых Суполак) у Беларусі. Фаланстэр выступае інфраструктурнай арганізацый філіяла. Філіял займаецца вывучэннем праблем, звязанных з аўтарскім правам, таксама даследуе магчымасці прымянненя ліцэнзіі Creative Commons, GNU GPL і інш., папулярызуе выкарастанне публічнага ліцэнзавання твораў сярод аўтараў, праводзіць публічныя лекцыі па асновах аўтарскага права і афармлення розных прац у Сеціве.
Кіраванне Creative Commons
У дадзены момант на пасадзе CEO Creative Commons працуе Catherine Casserly. Mike Linksvayer — віцэ-прэзідэнт, а Diane Peters — галоўны дараднік.
Падтрымка
Creative Commons падтрымліваюць Google, Mozilla Foundation, Red Hat, Университет Дьюка, Ebay, Microsoft, Nike, Open Society Institute, ЦЕРН, O'Reilly Media і іншыя арганізацыі і людзі.
У краінах, для якіх створана адаптаваная версія ліцэнзій, лакалізацыя праводзілася суместна з партнёрскай арганізацыяй. У шэрагу краін гэта былі рэгіянальныя аддзяленні Фонду Вікімедыя.
Thriller
«Thriller» (Трылер) — шосты студыйны альбом амерыканскага музыканта Майкла Джэксана. Выпушчаны на лейбле «Epic Records» 30 лістапада 1982 года, праз тры гады пасля выхаду папярэдняга камерцыйна паспяховага і станоўча прынятага крытыкамі альбома Джэксана «Off the Wall». «Thriller» запісаны ў такіх жанрах, як поп, рок, постдыска, рытм-н-блюз і фанк.
Праца над альбомам вялася ў перыяд з красавіка па лістапад 1982 года на студыі Westlake Recording Studios у Лос-Анджэлесе. Прадзюсаваннем займаліся Куінсі Джонс і сам Джэксан. Усяго ў альбоме дзевяць трэкаў, чатыры з іх былі напісаны самім спеваком. Усе сем сінглаў, выпушчаных з Thriller, трапілі ў топ-10 чарта Billboard Hot 100. На тры з іх былі зняты музычныя відэакліпы. Гэтая кружэлка дазволіла Джэксану зламаць расавыя бар’еры ў поп-музыцы: відэа на песні «Thriller», «Billie Jean» і «Beat It» патрапілі ў рэгулярную ратацыю на MTV. Альбом быў адным з першых, якія выкарыстоўваюць музычныя відэа ў якасці паспяховага інструмента прасоўвання. Усяго за год Thriller стаў самым прадаваным альбомам усіх часоў і застаецца такім да гэтага часу.
На цырымоніі ўручэння «Грэмі» 1984 года пласцінка атрымала восем узнагарод: сем з іх забраў Джэксан, восьмую ўзяў гукарэжысёр Брус Свідэн. У 2003 годзе Thriller заняў 20-е месца ў спісе «500 найвялікшых альбомаў усіх часоў» па версіі часопіса Rolling Stone. У тым жа годзе ён стаў трэцім у спісе 200 Definitive Albums of All Time (па версіі Нацыянальнай асацыяцыі прадаўцоў гуказапісаў). Альбом быў уключаны ў Бібліятэку Кангрэса як «культурна значны запіс», а відэакліп на песню «Thriller» — у Нацыянальны рэестр кінакарцін як «культурна, гістарычна і эстэтычна істотны фільм». У 2012 годзе крытыкі Slant Magazine паставілі Thriller на першае месца ў сваім спісе «Лепшых альбомаў 1980-х».
Тадэвуш Івіньскі
Тадэвуш Івіньскі (Tadeusz Iwinski; нар. г., Пястаў) — польскі палітык, намеснік старшыні камісіі па міжнародных справах парламента Польшчы. Абраны ў Сойм Рэспублікі Польшча 25 верасня 2005 года, атрымаўшы 9734 галасоў у 35-м Ольштынскім раёне, кандыдат ад спіса дэмакратычнага левага Альянсу.
Быў членам Сойма 1991—1993 гадоў, Сойма 1993—1997 гадоў, Сойма 1997—2001 гадоў і Сойма 2001—2005 гадоў, член польскай Аб’яднанай рабочай партыі (1967—1990).
У 1968 годзе ён атрымаў ступень магістра ў хіміі Варшаўскага тэхналагічнага ўніверсітэта, пазней вучыўся на факультэце журналістыкі і паліталогіі ў Варшаўскім універсітэце, У 1973 годзе Тадэвуш Івіньскі атрымаў званне PhD у вобласці міжнародных адносін. У 1981 год атрымаў ступень дацэнта Найвысокай школы сацыяльных навук Цэнтральнага Камітэта камуністычнай польскай Аб’яднанай працоўнай партыі. У 1977—1978 гадах у Гарвардскім універсітэце атрымваў стыпендыю па Міжнародных даследаваннях і паменах (IREX). У 80-я гады працаваў ва ўніверсітэце ААН у Токіа. Пасля вяртання ў Польшчу выкладаў у ўніверсітэце Варміі і Мазур у Ольштыне, у 1999 годзе стаў прафесарам універсітэта. Івінскі браў удзел у працы інстытутаў краін Афрыкі, Азіі і Акіяніі, быў членам Камітэта палітычных навук польскай Акадэміі навук. У наш час ён уваходзіць у склад Савета кіраўнікоў Асацыяцыі еўрапейскіх парламентароў з краінамі Афрыкі (AWEPA).
Адносіны з эсперанта
Івіньскі пачаў вывучаць эсперанта ў юнацкасці, апроч гэтага ён ведае яшчэ 11 моў. У 2008 годзе ён падтрымаў ініцыятыву польскага эсперантыста Гдыні адзначыць 100-гадовы юбілей Усеагульнай асацыяцыі эсперанта (UEA).
Са жніўня 2012 года ён з’яўляецца чальцом польскай парламенцкай групы, што падтрымвае эсперанта (PGAE) у польскім парламенце.
Узнагароды
Ордэн Крыжа Terra Mariana класа II (Эстонія, 2002)
Пётр Іванавіч Саламуха
Пётр Іванавіч Саламуха (нар., в. Лэўкіўка Старакасцянтыніўскага раёна Хмяльніцкай вобласці Украінскай ССР) — беларускі палітык. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2000).
Біяграфія
Скончыў Сібірскі тэхналагічны інстытут, інжынер-механік. Працоўную дзейнасць пачаў слесарам Астрапольскай і Стараканстанцінаўскай рамонтна-тэхнічных станцый ва Украінскай ССР. Працаваў слесарам-мантажнікам Хабараўскага мантажнага ўпраўлення ў горадзе Амурску, майстрам Камсамольскага мантажнага ўпраўлення ў горадзе Камсамольск-на-Амуры, намеснікам начальніка ўпраўлення, начальнікам Наваполацкага мантажнага ўпраўлення «Нафтазаводмантаж» Віцебскай вобласці, дырэктарам Наваполацкага спецыялізаванага прадпрыемства «Нафтазаводмантаж», генеральным дырэктарам адкрытага акцыянернага таварыства «Нафтазаводмантаж».
Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога склікання і дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны юбілейным медалём «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», ганаровымі граматамі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. Ганаровы грамадзянін горада Наваполацка.
Сугвазды
Су́гвазды (, Сугвозды) — аграгарадок у Валожынскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Дорскага сельсавета. Да 30 кастрычніка 2009 года вёска Сугвазды ўваходзіла ў склад Сугваздаўскага сельсавета.
Знаходзіцца за 12 кіламетраў на ўсход ад горада Валожын, за 70 кіламетраў ад Мінска, за 17 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Палачаны.
Назва
Назва Сугвазды з'яўляецца вынікам перастаноўкі літараў пры напісанні: Sugwozd < Sugowdz. У сваю чаргу, антрапонім "Сугоўдзь" — ад балцка-літоўскага двухасноўнага імені Su-gaud'as.
Назва Сугвазды (< "Сугаўдзі") уваходзіць у гняздо адыменных тапонімаў на ўсходзе ад Валожына, да якога таксама належаць назвы Цябуты, Есьманы, Гінтаўшчына, Білуці, Кібуці, Нарэйшы, Бурнейкі, Вайнілаўшчына, Даўгулёўшчына і інш. (ад балцка-літоўскіх імёнаў Čiobutas, Eismantas, Gintas, Bilutis, Kibutis, Nareiša, Burneika, Vainila, Daugulis).
Allium cucullatum
Распаўсюджанне
Эндэмік Афганістана.
1958 год у гісторыі кіно
1958 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
The Who
«The Who» — брытанскі рок-гурт, сфарміраваны ў 1964 годзе. Першапачаткова складаўся з Піта Таўнсенда, Роджэра Долтры, Джона Энтвістла і Кіта Муна. Гурт набыў велізарны поспех за кошт неардынарных канцэртных выступленняў і лічыцца як аднім з самых уплывовых у 60-х і 70-х гадх, так і адным з найвялікшых рок-гуртоў усіх часоў.
The Who праславіліся на радзіме як за кошт наватарскага прыёму — разбівання інструментаў на сцэне пасля выступу, так і за кошт хіт-сінглаў, якія траплялі ў Топ-10, пачынаючы з хіт-сінгла 1965 года «I Can not Explain» і альбомаў, якія траплялі у Топ-5 (уключаючы My Generation). Першым хіт-сінглам, якія трапіў у Топ-10 у ЗША, стаў «I Can See For Miles» у 1967 годзе. У 1969 выйшла рок-опера Tommy, якая стала першым альбомам, які трапіў у Топ-5 у ЗША, за імі — паспяховыя Live at Leeds (1970), Who’s Next (1971), Quadrophenia (1973).
443
443 — невысакосны год, пачаўся ў пятніцу. 443 год нашай эры, 443 год 1 тысячагоддзя, 43 год V стагоддзя, 3 год 5-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 4 год 440-х гадоў.
Узбекскі лацінскі алфавіт
Узбекскі лацінскі алфавіт — алфавіт узбекскай мовы на аснове лацінскага алфавіту. Сённяшняя версія распрацавана і ўведзена ў 1993 годзе. Перыяд, адведзены для пераходу ўсёй узбекскай друкарскай справы на новы алфавіт скончыўся ў 2005 годзе, але і дагэтуль тэксты ўзбекскай мовы друкуюцца ў двух алфавітах: лацініцы і кірыліцы.
Асаблівасці
Асаблівасць цяперашняй версіі ўзбекскага алфавіту ў тым, што ён не выкарыстоўвае дыякрытыкаў — толькі стандартныя 25 літар з базавага лацінскага алфавіту + апостраф, які выкарыстоўваецца як мадыфікатар літар «o» і «g», а таксама абазначае ʔ (glottal stop).
Знаменка (Смаленскі район)
Знаменка (Знаменка) — сяло ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Знаменскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У 1929—1961 сяло было цэнтрам Знаменскага раёна Смаленскай вобласці.
У гады Вялікай Айчыннай вайны сяло было акупавана гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Агароднікі (Свіслацкі раён)
Агаро́днікі (, Огородники) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вердаміцкага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Агародніцкага сельсавета. 15 лістапада 19712 года да вёскі далучана суседняя вёска Галабуды.
Дашкі (Варапаеўскі сельсавет)
Да́шкі (, Дашки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Варапаеўскага сельсавета.