cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ампір
Іншыя краіны
У некаторых краінах Еўропы (Вялікабрытанія, Італія, Данія) у першай траціне XIX ст. назіраліся падобныя пошукі ў галіне архітэктуры і дэкаратыўных мастацтваў (напрыклад, стыль Рэгенцтва і «стыль Георга IV» у Англіі, «прускі элінізм» у Германіі), аднак яны не атрымалі назвы «ампір». Уплыў ампіру ў другой палове XIX ст. несумненны ў дойлідстве Францыі (стыль Другой імперыі), Вялікабрытаніі (віктарыянскі стыль), Італіі, кайзераўскай Германіі. Такія яго характэрныя рысы, як культ дзяржаўнасці і імперскай велічы, халодная пампезнасць, праявіліся ў таталітарным мастацтве 20 ст. (фашысцкае мастацтва ў Італіі, ў Германіі, неакласіцызм у СССР).
ФК Вертыкаль Калінкавічы
«Вертыкаль» — беларускі футбольны клуб з горада Калінкавічы, заснаваны ў 1996 годзе. У цяперашні час выступае ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
З часу стварэння ў 1996 годзе клуб гуляў у Другой лізе. У 2003—2004 правёў два сезоны ў Першай лізе, але потым вярнуўся на ранг ніжэй.
У пачатку 2012 з-за фінансавых цяжкасцей клуб не быў дапушчаны да Другой лігі. У сезонах 2012 і 2013 калінкавіцкі клуб выступаў у чэмпіянаце вобласці, у 2013 здолеў стаць чэмпіёнам Гомельскай вобласці.
У красавіку 2014 стала вядома аб вяртанні «Вертыкалі» ў склад Другой лігі. Правёўшы ў трэцім дывізіёне тры сезоны, у пачатку 2017 года каманда зноў пакінула рэспубліканскую арэну.
У 2021 годзе ў выніку аб’яднання Другой лігі з чэмпіянатамі абласцей «Вертыкаль» была адроджана і далучылася да Другой лігі.
Сяргей Кірылавіч Паўлюк
Сяргей Кірылавіч Паўлюк (нар., Бярдзічаў, Украіна) — спецыяліст у галіне машынабудаўнічага матэрыялазнаўства, тэорыі і тэхналогіі зваркі сталей. Доктар тэхнічных навук (1990), прафесар (1992).
Біяграфія
Скончыў Кіеўскі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Абсталяванне і тэхналогія зварачнай вытворчасці», 1959; аспірантура, 1964). Працаваў на Бярдзічаўскім машынабудаўнічым заводзе «Прагрэс» (1959—1961, інжынер-тэхнолаг, начальнік бюро зваркі), у Краматорскім індустрыяльным інстытуце (1964—1968, дацэнт), Беларуска-Расійскім універсітэце (1968—2013, прафесар кафедры «Абсталяванне і тэхналогія зварачнай вытворчасці», у 1985—1990 — загадчык кафедры), ААТ «Смит-Ярцево» (Смаленская вобласць; намеснік дырэктара па навуцы).
Навуковыя інтарэсы: тэорыя і практыка зварачнай вытворчасці; распрацоўка тэхналогіі зваркі тытану; умацаванне дэталей, якія працуюць у кантакце з вадкімі металамі, метадамі наплаўкі, напылення і зваркі; матэрыялазнаўства машынабудавання і будаўніцтва; арганізацыя і эканоміка вытворчасці.
Палац Лейхтэнбергскіх
Палац Лейхтэнбергскіх — палац у стылі позняга класіцызму, размешчаны на грэбні берагавога ўступа ў паўночна-ўсходняй частцы парку Сергіеўка (заходняя ўскраіна Пецяргофа).
У гады вайны будынак быў моцна пацярпеў; адноўлены пазней.
З савецкага часу палац і суседнія пабудовы заняты Біялагічным інстытутам СПбДУ.
Бракна (вобласць)
Бракна (ولاية البراكنة, Brakna) — вобласць у Маўрытаніі.
Геаграфія
На паўночным захадзе мяжуе з вобласцю Трарза, на паўночным усходзе з вобласцю Такант, на ўсходзе з вобласцю Асаба, на паўднёвым усходзе з вобласцю Куркул, на поўдні з Сенегалам па рацэ Сенегал.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Вобласць падзяляецца на 5 дэпартаментаў:
Плошча Вагезаў
Плошча Вагезаў (Place des Vosges) — самая старажытная плошча Парыжа. Знаходзіцца ў квартале Марэ і ўяўляе сабой правільны квадрат са старанамі па 140 метраў. Да 1799 г. называлася Каралеўскай (Place Royale). Цяперашняя назва атрымана ў гонар жыхароў дэпартамента Вагезы, якія добраахвотна пачалі выплачваць узносы на ўтрыманнне рэвалюцыйнай арміі.
Будавалася па загаду Генрыха IV з 1605 па 1612 гг.; з тых часоў яна засталася амаль нязменнай. Будынкі па бакам плошчы строга вытрыманы ў адзіным стылі — з чырвонай цэглы з палосамі шэрага каменя. Два будынка з больш высокімі мансарднымі дахамі называюцца павільёнамі караля і каралевы (тут прастачыны спраўлялі вяселле Людовіка XIII і Ганны Аўстрыйскай). У дамах на плошчы жылі многія вядомыя людзі — Сюлі, кардынал Рышэльё, Мар'ён Дэлорм, Басюэ, Віктор Гюго, Тэафіль Гацье, Альфонс Дадэ і інш. На Каралеўскай плошчы адбыўся рыцарскі турнір, у якім смяротную рану атрымаў кароль Францыі Генрых II.
Конная статуя Людовіка XIII, усталяваная на плошчы намаганнямі Рышэльё, была расплаўлена пад час Вялікай французскай рэвалюцыі; адноўлена з 1825 г. Большую частку плошчы цяпер займаюць ліпавыя насаджэнні і фантан.
Казуля еўрапейская ў Беларусі
Казуля еўрапейская для Беларусі — абарыгенны від сысуноў, прадстаўнік беларускай фаўны аленевых, адзін з самых шматлікіх і самых здабывальных відаў дзікіх капытных Беларусі.
Гісторыя
Аднак на астатняй тэрыторыі Беларусі колькасць гэтага віду заставалася вельмі нізкай. Пасля Вялікай Айчыннай вайны колькасць казулі ў цэлым па Беларусі ацэньвалася ў 1200—1500 асобін. Хоць па вусных паведамленнях мясцовага насельніцтва, да прыкладу, у Налібоцкай пушчы казуля ў пасляваенныя гады была вельмі шматлікая і скарачэнне яе колькасці стала назірацца ўжо ў 1950-х. Да 1974 года колькасць гэтага віду дасягнула 18 000 асобін і на працягу 15 гадоў заставалася практычна нязменнай, вагаючыся ў межах ад 14 да 22 тысяч. Рост колькасці казулі пачаў назірацца толькі з сярэдзіны 1990-х гадоў, нягледзячы на моцную шкоду ад браканьерства ў гэты перыяд.
Ужо ў 2000 годзе колькасць казулі ацэньвалася ў 51 тысячу асобін. Найбольш актыўны рост назіраўся з 2006 года, аднак ён не насіў раўнамерны характар. У 2013 і 2014 гадах назіралася падзенне колькасці віду з прычыны неспрыяльных умоў зімоўкі зімой канца 2013 года. Пры гэтым неабходна адзначыць, што масавая гібель казулі ў 2013 годзе адбылася ўжо пасля правядзення штогадовага ўліку колькасці, і таму зніжэнне колькасці было зафіксавана толькі ў 2014 годзе пры чарговым уліку. У сувязі з дадзеным фактам варта прызнаць, што пагодна-кліматычныя ўмовы ў выглядзе суровых або няўстойлівых зім з’яўляюцца адным з важных фактараў, абумаўляльных дынаміку колькасці і дабрабыт папуляцый гэтага віду на тэрыторыі Беларусі.
Сучасная папуляцыя
Беларуская папуляцыя касулі складае не больш за 0,8 % сусветнай, але дадзены від мае важнае экалагічнае і паляўнічагаспадарчае значэнне.
У 2016 годзе фактычная колькасць казулі была зафіксавана на ўзроўні 82,1 тыс. асобін.
Найбольшай доляй абсалютнай колькасці адрозніваюцца Мінская, Гомельская і Віцебская вобласці. У Брэсцкай і Гродзенскай абласцях найменшая абсалютная колькасць казулі, што не адпавядае асаблівасцямі асяроддзя пражывання.
Утрыманне ў няволі
У Беларусі казулі ўтрымліваюцца ў Мінскім, Віцебскім, Гродзенскім і Жлобінскім заапарках і ў Магілёўскім заасадзе.
Біялогія
У Беларусі казуля жыве ў лісцевых і змешаных лясах, якія чаргуюцца з адкрытымі прасторамі.
Ахова і паляванне
На казуль дазволена паляванне.
Бароўка (Магілёўскі раён)
Баро́ўка (, Боровка) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сідаравіцкага сельсавета. Размешчана за 25 км на поўдзень ад Магілёва, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Дашкаўка на лініі Магілёў — Жлобін. Рэльеф раўнінны, на захад і поўдня мяжуе з лесам. На захадзе цячэ р. Ялец (прыток р. Дняпро). Транспартныя сувязі па шашы Санкт-Пецярбург — Адэса, якая праходзіць побач з вёскай.
Пад уладай Расійскай імперыі
Вядома ў Расійскай імперыі з пачатку XX ст. У 1909 годзе вёска ў Грудзінаўскай воласці Быхаўскага павета Магілёўскай губерні.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала яе разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У сакавіку 1924 года вёску вярнулі БССР, з 20 жніўня 1924 года ў Слабодкаўскім сельсавеце Лупалаўскага, з 2 сакавіка 1931 года Магілёўскага раёнаў, з 20 лютага 1938 года ў Магілёўскай вобласці.
У 1930 годзе арганізаваны калгас імя К. Я. Варашылава.
У Вялікую Айчынную вайну з ліпеня 1941 года да 27 чэрвеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. З 4 чэрвеня 1965 года ў Сідаравіцкім сельсавеце. У 1966 годзе да вёскі далучана в. Доры 2. У 1990 годзе ў складзе калгаса «Расія» (цэнтр — в. Сідаравічы). Размяшчаліся ферма буйной рагатай жывёлы, комплекс па вырошчванні буйной рагатай жывёлы, працаваў магазін.
Уільям Уэстморленд
Уільям Чайлдз Уэстморленд (William Childs Westmoreland; 26 сакавіка 1914, Спартанберг, Паўднёвая Караліна — 18 ліпеня 2005, Чарлстан, Паўднёвая Караліна) — амерыканскі ваеначальнік, генерал. У розны час займаў пасады галоўнакамандуючага амерыканскімі войскамі ў В’етнаме і начальніка штаба арміі ЗША. Атрымаў вядомасць як адзін з галоўных ваенных дзеячаў ЗША перыяду В’етнамскай вайны.
Пачатак ваеннай кар'еры
Уільям Уэстморленд нарадзіўся ў 1914 годзе ў Паўднёвай Караліне. Ён быў адзіным дзіцем у сям’і Джэймса Уэстморленда, багатага арыстакрата, які займаўся банкаўскай справай і тэкстыльнай прамысловасцю. Маці хацела, каб Уэстморленд стаў урачом, але па патрабаванні бацькі ён паступіў у ваенны каледж «Цытадэль», дзе правучыўся адзін год, пасля чаго ў 1932 годзе перайшоў у Вэст-Пойнт, вышэйшую навучальную ўстанову арміі ЗША. Перад Акадэміяй ён збіраўся ісці ў вучылішча ВМС, а адразу пасля выпуску ў 1936 года хацеў трапіць у армейскі паветраны корпус (будучыя ВПС ЗША), але апынуўся ў Школе палявой артылерыі. У 1941 годзе Уэстморленд быў пераведзены ў 9-ю пяхотную дывізію, з якой і прайшоў увесь яе баявы шлях на Другой сусветнай вайне — Туніс, Сіцылія, Францыя, Германія. Да канца вайны ён займаў пасаду начальніка штаба дывізіі.
Пасля заканчэння вайны Уэстморленд перайшоў з артылерыі ў пяхоту і атрымаў кваліфікацыю парашутыста-дэсантніка. З часоў Другой сусветнай у яго засталіся сувязі з камандзірамі паветрана-дэсантных часцей; у 1943 годзе батальён Уэстморленда падтрымліваў 82-ю паветрана-дэсантную дывізію на Сіцыліі, і цяпер камандзір дывізіі генерал Джэймс Гэвін прапанаваў яму пасаду камандзіра 504-га пяхотнага палка ў ёй. Уэстморленд прабыў на гэтай пасадзе адзін год, а затым яшчэ тры гады быў начальнікам штаба дывізіі. У гэты перыяд ён трапіў у спіс з 10—15 самых перспектыўных маладых камандзіраў, складзенага па выніках Другой сусветнай вайны па загадзе начальніка штаба Эйзенхаўэра. Трапленне ў гэты спіс дапамагло далейшаму кар’ернаму росту Уэстморленда. З 1949-га ён знаходзіўся на пасадзе інструктара ў камандна-штабным каледжы (Форт-Лівенуорт) і выкладаў у ваенным каледжы арміі.
З сярэдзіны 1952 па сярэдзіну 1953 Уэстморленд удзельнічаў у Карэйскай вайне ў якасці камандзіра 187-й паветрана-дэсантнай палкавой баявой групы. На гэтую пасаду ён быў прызначаны пасля шматлікіх рапартаў. У Карэі ён не атрымаў ніякіх баявых узнагарод.
Пасля заканчэння Карэйскай вайны наступныя пяць гадоў ён правёў на штабной рабоце ў Пентагоне. У 1953—1955 гадах быў штабным афіцэрам ва ўпраўленні асабістага складу, затым — сакратаром Галоўнага штаба арміі, стаўшы ў 43 гады самым маладым генерал-маёрам амерыканскай арміі. У гэты час прайшоў трохмесячную аспірантуру на факультэце кіравання Гарвардскага ўніверсітэта. Наступнае прызначэнне зрабіла яго камандуючым 101-й паветрана-дэсантнай дывізіяй, якая мела на той момант эксперыментальную структуру: 5 падраздзяленняў, якія ўяўлялі сабой нешта сярэдняе паміж палком і батальёнам. Такая структура павінна была найлепшым чынам падыходзіць для дзеянняў ва ўмовах ядзернай вайны, аднак пасля эксперыменту ў 101-й дывізіі ад яе было вырашана адмовіцца.
У 1958 годзе на вучэннях у дывізіі адбылася трагедыя, калі падчас парашутнага скачка пры моцным ветры загінулі пяць дэсантнікаў. Уэстморленд асабіста аказваў дапамогу параненым у гэтым няўдалым скачку. Пасля гэтага эпізоду ва ўсіх наступных парашутных скачках ён заўсёды скакаў першым, каб ацаніць сілу ветру.
У 1960—1963 гадах кар’ера Уэстморленда дасягнула пікавай вяршыні: у гэты перыяд ён займаў вельмі прэстыжную пасаду супэрінтэнданта (начальніка) Вэст-Пойнта. Пры ім кадэцкі корпус вучылішча быў падвоены. Затым ён кароткі час камандаваў XVIII паветрана-дэсантным корпусам (у складзе 82-й і 101-й дывізій).
В’етнам
27 студзеня 1964-га Уільям Уэстморленд упершыню прыбыў у Паўднёвы В’етнам, дзе яго чакаў пост намесніка генерала Пола Харкінса, кіраўніка камандавання па аказанні ваеннай дапамогі В’етнаму. Намеснікам ён прабыў нядоўга, 20 чэрвеня таго ж года змяніўшы Харкінса і стаўшы такім чынам камандуючым усімі амерыканскімі сіламі ў Паўднёвым В’етнаме. На чэрвень гэтыя сілы складалі ўсяго толькі каля 16 тысяч чалавек, а бягучая ў краіне грамадзянская вайна лічылася ўнутранай справай паўднёвав’етнамскага ўрада, які карыстаўся эканамічнай і ваеннай падтрымкай ЗША. Аднак ужо ў ліпені кантынгент амерыканскіх войск быў павялічаны на 5 тысяч чалавек, а ў жніўні адбыўся Танкінскі інцыдэнт, пасля якога сродкі масавай інфармацыі ўпершыню звярнулі ўвагу на Уэстморленда.
Пасля нападаў партызан НФВПВ на амерыканскія аб’екты ў лютым 1965 года адміністрацыя ЗША пачала эскалацыю амерыканскага ўдзелу ў вайне. У сакавіку Уэстморленд атрымаў у сваё распараджэнне першыя сапраўдныя баявыя падраздзяленні (два батальёна марской пяхоты ЗША), а ў чэрвені яму было дазволена пачаць правядзенне актыўных наступальных аперацый з мэтай разгрому падраздзяленняў НФВПВ. У снежні часопіс «Тайм» назваў Уэстморленда «Чалавекам года».
Наступальная стратэгія, абраная Уэстморлендом для вядзення баявых дзеянняў у Паўднёвым В’етнаме, была вайной на знясіленне: меркавалася наносіць ворагу такія страты, якія ён бы не паспяваў папаўняць падмацаваннямі з Паўночнага В’етнама або рэкрутаваннем мясцовага насельніцтва. Тактыка для дасягнення такога выніку атрымала назву «Знайсці і знішчыць». Яе агульная ідэя заключалася ў тым, што амерыканскае падраздзяленне (рота або батальён) накіроўвалася ў раён, кантраляваны сіламі праціўніка. Там яно павінна было выявіць сілы ворага (як правіла, гэта адбывалася ў выніку траплення ў засаду), пасля чаго ў раён кантакту перакідваліся дадатковыя падраздзяленні, блакавалі магчымыя шляхі адыходу партызан, у той час як авіяцыя і артылерыя знішчалі выяўленыя сілы НФВПВ. З нагоды гэтай стратэгіі Уэстморленду неаднаразова даводзілася ўступаць у спрэчкі з камандуючым марской пяхотай у В’етнаме генералам Уолтам, бо марскія пяхотнікі аддавалі перавагу накіроўваць асноўныя сілы на забеспячэнне бяспекі сельскай мясцовасці, а не на ўдзел у буйнамаштабных аперацыях і бітвах.
У перыяд 1965—1967 генерал Уэстморленд запомніўся амерыканскім журналістам сваім нязменным аптымізмам у дачыненні да ваенных перспектыў амерыканскіх узброеных сіл у Паўднёвым В’етнаме. Ён меў рэпутацыю патрабавальнага, але справядлівага і сумленнага камандзіра, пастаянна наведваў розныя амерыканскія падраздзяленні (асабліва пасля буйных бітваў), часта размаўляў з салдатамі. Падчас аблогі базы марской пяхоты Кантхіен восенню 1967 года Уэстморленд наведаў базу, нягледзячы на тое, што яна знаходзілася пад пастаянным артылерыйскім абстрэлам праціўніка, а яе камандзір прасіў генерала адмовіцца ад візіту. Паўнамоцтвы Уэстморленда як камандуючага паступова пашыраліся, напрыклад, у лютым 1967 года яму было дазволена праводзіць артылерыйскія абстрэлы паўночнав’етнамскіх падраздзяленняў у паўднёвай частцы Паўночнага В’етнама і ў дэмілітарызаванай зоне. Аднак яго галоўная просьба — пра ўварванне ў Лаос для таго, каб перарэзаць «сцежку Хо Шы Міна» — так і засталася незадаволенай. Уэстморленд быў перакананы, што для перамогі ў вайне амерыканскім падраздзяленням неабходна ў першую чаргу знішчыць тылавыя базы праціўніка на тэрыторыі Камбоджы, а таксама перарэзаць «сцежку Хо Шы Міна» ў Лаосе, пасля чаго застанецца толькі знішчыць пазбаўленыя паўночнав’етнамскай падтрымкі партызанскія групы ў Паўднёвым В’етнаме. Але адміністрацыя ЗША да 1970—1971 адмаўлялася праводзіць наземныя дзеянні ў Камбоджы і Лаосе, спасылаючыся на фармальна нейтральны (фактычна не выконваўся) статус гэтых краін.
У чэрвені 1968 года Уэстморленд пакінуў Паўднёвы В’етнам, перадаўшы пасаду свайму намесніку і таварышу па Вэст-Пойнту генералу Крэйтану Абрамсу.
Завяршэнне ваеннай службы
У 1968—1972 гадах Уэстморленд быў начальнікам штаба арміі. Хоць гэты перыяд яго біяграфіі не атрымаў такога асвятлення, як служба В’етнаме, Уэстморленду зноў прыйшлося прымаць важныя рашэнні і вырашаць цяжкія задачы. У пачатку 1970-х гадоў амерыканская армія пад уплывам вайны ў В’етнаме знаходзілася ў глыбокім крызісе.
Паўсюднае распаўсюджванне атрымалі наркаманія, парушэнні воінскай дысцыпліны, белы і чорны расізм. Акрамя таго, гэта быў пераходны перыяд, калі ўзброеныя сілы рыхтаваліся да камплектавання выключна на кантрактнай аснове (прызыў канчаткова быў адменены ў 1973 годзе). Уэстморленд прыклаў шмат намаганняў, каб выправіць становішча ў арміі, але, па яго ўласным меркаванні, не дамогся поўнага поспеху.
У 1972 годзе, пасля трох з паловай дзесяцігоддзяў службы ў арміі, Уэстморленд сышоў у адстаўку. У 1974 ён няўдала намінаваўся ў кандыдаты на пасаду губернатара Паўднёвай Караліны ад Рэспубліканскай партыі. У 1976 годзе выпусціў мемуары «Салдат рапартуе» (A Soldier Reports).
Уэстморленд супраць CBS
У студзені 1982 тэлекампанія CBS паказала ў сваім эфіры Дакументальны фільм «Непадлічаны вораг: В’етнамскі падман» (The Uncounted Enemy: a Vietnam Deception) журналіста Майка Уолеса. У фільме сцвярджалася, што ў 1967 годзе генерал Уэстморленд наўмысна занізіў паведамленую прэсе ацэначную колькасць сіл праціўніка ў Паўночным В'етнаме, каб стварыць уражанне аб паспяховым ходзе вайны. Уэстморленд неадкладна запатрабаваў ад тэлекампаніі прынесці прабачэнні і выплаціць грашовую кампенсацыю за прычыненую яму маральную шкоду. Хоць праведзенае ўнутранае расследаванне выявіла шматлікія парушэнні Уолеса прынцыпаў журналістыкі пры падрыхтоўцы фільма, а ўтойванне інфармацыі не было пераканаўча даказана, CBS адмовілася выконваць патрабаванні Уэстморленда. У верасні 1982 года генерал падаў на тэлекампанію судовы пазоў аб паклёпе. Некаторыя сродкі масавай інфармацыі паспяшаліся назваць гэта «працэсам стагоддзя» і «судом над В’етнамскай вайной».
Сутнасць справы заключалася ў тым, што ЦРУ зрабіла ацэнку колькасці сіл праціўніка на 1967 год (больш за 400 тысяч чалавек), нашмат вышэйшую за ацэнку камандавання па аказанні ваеннай дапамогі (225—250 тыс.чал.). Уэстморленд матываваў нізкую лічбу камандавання тым, што яна не ўключае паўваенныя фармаванні В’етконгу, якія складаліся з старых і дзяцей і, на думку Уэстморленда, не здольныя аказаць уплыву на ход вайны. Ён меркаваў, што калі будзе апублікавана лічба ЦРУ, гэта прывядзе да вялікай шкоды для ваенных намаганняў ЗША ў В’етнаме, паколькі журналісты будуць ацэньваць лічбу не з ваеннай, а з палітычнага пункту гледжання, што ў корані няправільна. У канчатковым рахунку камандаванне і ЦРУ дасягнулі кампрамісу: была апублікаваная лічба камандавання, а лічба няўлічаных у ёй членаў паўваенных фарміраванняў з’явілася ў асобным прэс-рэлізе.
Судовы працэс пачаўся ў кастрычніку 1984 года. Закранутыя на ім тэмы апынуліся шырэй абвінавачвання ў паклёпе па асобна ўзятым пытанні і тычыліся характэрнага для В’етнамскай вайны ўзаемнага недаверу амерыканскіх вайскоўцаў і журналістаў. Сведкі, якія выступалі ў падтрымку Уэстморленда, былі ў асноўным бачнымі палітычнымі і ваеннымі фігурамі перыяду 1960-х гадоў, у той час як CBS прыцягнула ветэранаў вайны для доказу таго, што паўваенныя фармаванні В’етконга ўяўлялі значную пагрозу амерыканскім войскам і маглі паўплываць на ход вайны. Справа мела шырокі рэзананс, аднак так і не было даведзена да канца. У лютым 1985 года Уэстморленд і CBS дамовіліся аб урэгуляванні канфлікту, заявіўшы, што выразна выказалі свае пазіцыі і падаюць амерыканскаму грамадству судзіць пра іх; як мяркуецца, абодва бакі пайшлі на гэты крок у сувязі з вялікімі фінансавымі выдаткамі ў выніку цяжбы. CBS так і не прынесла Уэстморленду фармальных выбачэнняў. Сама справа «Уэстморленд супраць CBS» можна ацэньваць як адно з з’яў пераацэнкі падзей В’етнамскай вайны ў 80-я гады.
Смерць
Апошнія гады жыцця Уільям Уэстморленд правёў, актыўна ўдзельнічаючы ў ветэранскіх справах. Ён памёр 18 ліпеня 2005 года ў доме састарэлых у Чарлстане (Паўднёвая Караліна), дзе знаходзіўся разам са сваёй жонкай.
Сям’я
У 1947 годзе Уэстморленд ажаніўся з 19-гадовай Кэтрын Ван Дзюзен (Van Deusen), якая дала абяцанне выйсці за яго замуж, калі ёй было дзевяць гадоў. У далейшым у іх было трое дзяцей — сын Джэймс і дочкі Кэтрын і Маргарэт.
Ацэнкі дзейнасці
У перыяд знаходжання на пасадзе кіраўніка камандавання па аказанні ваеннай дапамогі В’етнаму Уэстморленд пастаянна падвяргаўся нападкам з боку антываенных актывістаў і прадстаўнікоў леваліберальных поглядаў. Журналіст Пітар Арнэт у мемуарах згадвае пра сваю навінную гісторыі, у якой ён апісваў адзін дзень з жыцця амерыканскага падраздзялення і камандавання ў Сайгоне:
У кнізе «Нюрнберг і В’етнам: амерыканская ттрагедыя» старэйшы абвінаваўца ад ЗША на Нюрнбергскім працэсе Тэлфард Тэйлар, які рэзка адмоўна выступаў у дачыненні да практыкі вядзення ЗША ваенных дзеянняў і патрабаваў прымяняць палажэнні Нюрнберга таксама ў дачыненні да злачынстваў, учыненых ваеннымі ЗША ў В’етнаме, пісаў : Сам Уэстморленд да канца жыцця заставаўся перакананы ў тым, што амерыканскія ўзброеныя сілы не прайгралі вайну, а прычынай паразы ў В’етнаме было тое, што ЗША не здолелі выканаць свае палітычныя абавязацельствы перад Паўднёвым В’етнамам. Кажучы пра палітыкаў, якія праводзілі вайну, ён адзначаў :
NGC 7504
NGC 7504 — зорка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Будаўнічы факультэт Беларуска-Расійскага ўніверсітэта
Будаўнічы факультэт (БФ БРУ) — адзін з факультэтаў Беларуска-Расійскага ўніверсітэта.
Гісторыя
Створаны 2 чэрвеня 1992 года.
Склад факультэта
Факультэт мае ў сваім складзе наступныя кафедры:
Ваэкюла (станцыя)
Ваэкюла (Vaeküla) — чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў вёсцы Ваэкюла на лініі Талін — Нарва. Пасажырскі рух спынены з 2001 года.
З пачатку 1920 да 1999 года існаў драўляны будынак вакзала.
Бурас (камуна)
Камуна Бурас (Borås kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестра-Гёталанд у паўднёва-заходняй Швецыі.
Бурас 121-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Бурас.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 104 867 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Малочкы (Чудніўскі раён)
Малочкы (Моло́чки) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Краснапільскай вясковай абшчыны.
Дубовы Лес
Дубо́вы Лес (, Дубовый Лес) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Міханавіцкага сельсавета. Месціцца за 16,5 км на поўдзень ад Мінска, 5 км ад чыгуначнай станцыі Міханавічы, на скрыжаванні дарог і.
Гісторыя
У 1858 годзе вёска ў Ігуменскім павеце Мінскай губерні, уласнасць памешчыць С. і А. Іскржэцкіх.
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. З 20 жніўня 1924 года вёска ў Кайкаўскім сельсавеце Менскай акругі (да 26 ліпеня 1930). З 18 студзеня 1931 года ў Смілавіцкім раёне. З 26 траўня 1935 года ў Менскім раёне, з 20 лютага 1938 года ў Менскай вобласці.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года тэрыторыя пад акупацыяй Германіі.
Саронг (вопратка)
Саро́нг (Sarung, літаральна «абалонка») — мужчынская і жаночая насцегнавая вопратка, распаўсюджаная ў краінах Паўднёва-Усходняй Азіі і паўночнай часткі Індыйскага акіяна.
Саронг уяўляе сабою кавалак тканіны, якая падбіраецца пад памеры ніжняй часткі цела таго, хто яго апранае. Верхні край звычайна крыху больш вузкі, чым ніжэйшы. У розных рэгіёнах існуюць розныя варыянты абкручвання і замацавання на целе, у тым ліку для мужчын і жанчын.
Саронг з’яўляецца адным з найстаражытнейшых тыпаў вопраткі. У наш час складае аснову некаторых народных строяў, рэлігійнага і святочнага адзення.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Рыбакі)
Свята-Петра-Паўлаўская царква — праваслаўны храм у в. Рыбакі, Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца ў заходнім боку ад вёскі, на могілках.
Гісторыя
Пабудавана ў 1936 годзе з бетонных блокаў.
Архітэктура
Помнік архітэктуры з рысамі рэтраспектыўна-рускага стылю. Храм вырашаны прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам, над якім узведзены васьмігранны барабан з цыбулепадобным купалам. Да франтальнага фасада далучана двух’ярусная чацверыковая званіца, накрытая шатром з галоўкай. Прамавугольная апсіда пад двухсхільным дахам. Плоскасныя бакавыя фасады рытмічна расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Бераснёўка
Назву Бераснёўка маюць:
Матрункы (Чудніўскі раён)
Матрункы (Мотру́нки) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Краснапільскай вясковай абшчыны.
Нацюрморт
Нацюрмо́рт (nature morte — «мёртвая прырода») — жанр выяўленчага мастацтва, выява неадушаўлёных прадметаў, у адрозненне ад партрэтнай, жанравай, гістарычнай і пейзажнай тэматыкі.
Нацюрморт канчаткова афармляецца ў якасці самастойнага жанру жывапісу ў творчасці галандскіх і фламандскіх мастакоў XVII стагоддзя. Прадметы ў нацюрмортнага жывапісу гэтага перыяду часта ўтрымліваюць утоеную алегорыю — або скарабежнасці ўсяго зямнога і непазбежнасці смерці (Ванітас), або — у шырэйшым сэнсе Пакут Хрыстовых і Уваскрэсення. Гэта значэнне перадаецца праз выкарыстанне прадметаў — у большасці выпадкаў знаёмых і сустракаемых у штодзённым жыцці, якім надаецца дадатковае сімвалічнае значэнне.
Міткевічы
Мі́ткевічы (, Миткевичи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гудзевіцкага сельсавета.
Вялікі Лес
Назву Вялікі Лес маюць:
Дом-музей Бальзака (Парыж)
Дом-музей Бальзака знаходзіцца ў 16-ай акрузе Парыжа. З 1840 па 1847 гг. французскі пісьменнік Анарэ дэ Бальзак жыў у гэтым доме, які знаходзіўся ў той час у парыжскім прыгарадзе (а ў цяперашні час — раёне Парыжа) Пасі (Passy), пад псеўданімам, хаваючыся ад крэдытораў.
Гарволін (гміна)
Гарво́лін (Garwolin) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гарвалінскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гарволіне. Плошча гміны складае 136 км². Станам на 2007 год у гміне Гарволін пражывалі 12 114 чалавек, шчыльнасць — 89 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 27 салецтваў.
Валянцін Дзмітрыевіч Цімашынін
Валянцін Дзмітрыевіч Цімашынін (, г. Дзямідаў, Смаленская вобласць, Расія — ) — беларускі спецыяліст у галіне раслінаводства. Кандыдат сельскагаспадарчых навук (1952), дацэнт (1954). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі сельскагаспадарчы інстытут (1949). Працаваў у Гродзенскім дзяржаўным сельскагаспадарчым інстытуце (1952—1992, у 1956—1959 — намеснік дырэктара па вучэбнай і навуковай рабоце, 1959—1965 — рэктар, 1970—1984 — загадчык кафедры раслінаводства, 1971—1976 — дэкан агранамічнага факультэта, 1984—1986 — дэкан завочнага факультэта).
Навуковыя інтарэсы: бульбаводства; тэхналогія вырошчвання цукровых буракоў у Беларусі.
Узнагароды
Ордэны Айчыннай вайны, «Знак Почета», медалі «За ўзяцце Кёнігсберга», «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» і інш.
131
131 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. 131 год нашай эры, 131 год 1 тысячагоддзя, 31 год II стагоддзя, 1 год 4-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 2 год 130-х гадоў.
NGC 7505
NGC 7505 (іншыя абазначэнні — PGC 70636, ZWG 431.9) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Носіўкы
Носіўкы (Носівки) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Краснапільскай вясковай абшчыны.
Акжужт
Акжужт (أكجوجت) — горад у Маўрытаніі, размешчаны ў вобласці Іншыры. Быў створаны як шахцёрскі гарадок для здабычы медзі. У 1970 годзе распрацоўка радовішча была спынена і ў Акжужце больш не засталося вытворчасці. Насельніцтва — 7904 чалавек (на 2000 год).
Лукашын (Карэліцкі раён)
Да 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Райцаўскага сельсавета.
Юлемістэ (станцыя)
Юлемістэ (Ülemiste) — грузавая чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў горадзе Талін на лініі Талін — Нарва.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Росіца)
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы — каталіцкі храм рымскага абраду, помнік архітэктуры неараманскага стылю. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі Росіца (Верхнядзвінскі раён, Віцебская вобласць), пабудаваны ў 1906 годзе з цэглы (завод у в. Сар’я) на месцы драўлянага парафіяльнага (фарнага) храма 1778 года, фундаванага разам з каталіцкай царквой візантыйскага абраду М. Т. Лапацінскім. Аб’ект Дзяржаўнага спісу гістарычна-культурных каштоўнасцяў Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Першыя звесткі пра рымска-каталіцкую святыню ў Росіцы датуюцца другой паловай XVI стагоддзя. У 1778 годзе з фундацыі Лапацінскага ў мястэчку збудавалі невялікую драўляную каталіцкую царкву, асвечаную ў 1792 годзе. Новую царкву з чырвонай цэглы пачалі будаваць у 1906 годзе, а ўрачыстая кансекрацыя святыні адбылася 20 студзеня 1911 года.
Пасля 1917 года рымска-каталіцкая царква была зачынена савецкай уладай. Пасля савецка-польскай вайны 1919—1920 гадоў царкву вярнулі каталікам, якая дзейнічала да пачатку Вялікай Айчыннай вайны, пасля якой царква выкарыстоўвалася ў гаспадарчых мэтах. У 1943 годзе адбылася Росіцкая трагедыя, калі нацыянал-сацыялістычныя паліцэйскія забілі двух рымска-каталіцкіх айцоў, а таксама знішчылі 1528 людзей, перад гэтым стварыўшы з касцёла імправізаваную турму. У 1988 годзе царкву вярнулі каталікам.
У 1950 годзе айцец Луцыян Паўлік Мік быў сасланы ў лагеры, з якіх вярнуўся ў 1956 годзе, але не меў права служыць у царкве. У храме ў розны час знаходзіліся клуб, стайня, склад збожжа і млын. У 1988 годзе была пачата рэканструкцыя царквы, якая 19 жніўня 2000 года была зноў асвечана біскупам Віцебскім Уладзіславам Блінам.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неараманскага стылю. Трохнефавая 2-вежавая базіліка з шырокім трансептам і 5-граннай апсідай з сакрысціямі. Фасад 3-часткавай кампазіцыі — паміж высунутымі наперад бакавымі вежамі 2-гранны шчыпец. Такім жа шчыпцом завершаны прамавугольны партал арачнага ўваходнага праёма, над якім — акно-трыфорыум. Над бакавымі арачнымі ўваходамі — вокны-біфорыумы. Яруснасць і шматпланавасць франтальнаму фасаду надаюць бакавыя нізкія 5-гранёныя эркеры. Цагляная архітэктура будынка насычана архітэктурнай пластыкай: шырокія лапаткі, аркатурныя фрызы, архівольты аконных праёмаў, карнізы з сухарыкамі.
Павітуха (род раслін)
Павіту́ха (Cuscuta) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя травяністыя паразітычныя расліны без каранёў і лісця. Сцябло павойнае, ніткападобнае, бясколернае ці аранжавага, жоўтага, ружаватага, чырванаватага колеру. У сцябле раслін адсутнічае хларафіл. Лісце рэдукавана ў лускавінкі. Павітуха абвівае расліну-гаспадара і ўкараняецца ў яе прысоскамі (гаўсторыямі), жывіцца яе сокам. Кветкі дробныя (2—7 мм), белага, ружаватага колеру, сабраныя ў клубочкі, парасонікі або гронкі. Плод — каробачка.
Распаўсюджанне і экалогія
На тэрыторыі Беларусі сустракаюцца, ,.
Расліны роду з’яўляюцца паразітамі сельскагаспадарчых культур, кармавых траў, дзікарослых раслін і дрэў. Пустазелле. Парушаюць абмен рэчываў раслін-гаспадароў, затрымліваюць іх развіццё і рост, часта выклікаюць гібель. Размнажаюцца насеннем і часткамі сцябла. З’яўляюцца пераносчыкамі вірусных хвароб раслін.
Віды
Род налічвае больш за 150 відаў (171 від ). Усе віды ядавітыя.
Некаторыя з відаў:
Усевалад Вячаслававіч Юшкін
Усевалад Вячаслававіч Юшкін (, Таганрог, Растоўская вобласць, Расія — ) — спецыяліст у галіне энергетычнага машынабудавання. Кандыдат тэхнічных навук (1956), прафесар (1976).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі політэхнічны інстытут (энергамашынабудаўнічы факультэт, кваліфікацыя «Інжынер-механік», 1941). Працаваў на Неўскім машынабудаўнічым заводзе (з 1940, канструктар, майстар), Улан-Удэнскім паравозабудаўнічым заводзе (старшы інжынер), у Сібірскім металургічным інстытуце (г. Новакузнецк, 1947—1962, дацэнт кафедры металургічных пячэй, дэкан факультэта, начальнік вучэбнай часці), Магілёўскім машынабудаўнічым інстытуце (1962—1997, прафесар кафедры «Бяспека жыццядзейнасці», у 1964—1974 і 1980—1990 — загадчык кафедры, у 1962—1968 — прарэктар па вучэбнай і навуковай рабоце). Навуковыя інтарэсы: гідраўліка і гідраўлічныя машыны; цеплатэхніка; цеплавыя працэсы; даследаванне тэмпературнага рэжыму лешчадзей доменных пячэй у працэсе іх зносу.
Стэткіўці
Стэткіўці (Сте́тківці) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Краснапільскай вясковай абшчыны.
Александрыйскае міжледавікоўе
Александрыйскае міжледавікоўе (ад назвы в. Александрыя ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці), ліхвінскае міжледавікоўе, міндэль—рыскае міжледавікоўе - міжледавіковая эпоха пачатку сярэдняга антрапагену (320—460 тыс. г. назад). Наступіла пасля бярэзінскага зледзянення і папярэднічала максімальнаму на Беларусі дняпроўскаму зледзяненню. Доўжылася 140 тыс. гадоў.
Адклады александрыйскага міжледавікоўя залягаюць на глыбіні ад 5—10 м на паўднёвым захадзе і захадзе рэспублікі да 50—80 м у сярэдняй і паўночнай частках; з'яўляюцца гарызонтам, які падзяляе антрапагенавую тоўшчу на 2 роўныя па магутнасці часткі. Ёсць у пахаваных рачных далінах, азёрных і балотных катлавінах, ледавіковых лагчынах. Прадстаўлены азёрнымі (супескі, суглінкі, дыятаміты, сапрапеліты, мергелі, алеўрыты), балотнымі (торф, гумусавыя супескі), алювіяльнымі (пяскі з лінзамі торфу, суглінку, супеску) утварэннямі.
Вылучаецца значнай працягласцю, субатлантычным умерана цёплым кліматам, найбольшым падабенствам да пліяцэну па палеагеаграфічных умовах.
132
132 — высакосны год, пачаўся ў панядзелак. 132 год нашай эры, 132 год 1 тысячагоддзя, 32 год II стагоддзя, 2 год 4-га дзесяцігоддзі II стагоддзя, 3 год 130-х гадоў.
Драгіша Цветкавіч
Драгіша Цветкавіч (Драгиша Цветковић;, Ніш, Каралеўства Сербія — , Парыж) — юрыст, дзяржаўны дзеяч Каралеўства Югаславія.
З 5 лютага 1939 па 27 сакавіка 1941 гг. — прэм'ер-міністр Каралеўства Югаславія.
26 жніўня 1939 года ўрад Драгіша Цветкавіча заключыў пагадненне з кіраўніцтвам Харвацкай сялянскай партыі Уладкі Мачака аб прадастаўленні Харватыі аўтаноміі (так званае «пагадненне Цветкавіча — Мачака»). Паводле гэтага пагаднення была створана аўтаномная «Харвацкая банавіна» (яе тэрыторыя ўключала сучасную Харватыю і частку Босніі і Герцагавіны), а У. Мачак атрымаў пасаду першага віцэ-прэм’ера ў кабінеце Цветкавіча.
Кабінет Цветкавіча праводзіў палітыку прыгнечання рэвалюцыйнага і камуністычнага руху.
25 сакавіка 1941 года падчас сустрэчы з І. Рыбентропам (Германія), Г. Чыяна (Італія) і Х. Осімай (Японія) Драгіша Цветкавіч, прадстаўляючы сваю краіну, падпісаў Венскі пратакол аб далучэнні Каралеўства Югаславія да Берлінскага пакта 1940 года. Пры гэтым югаславы паставілі (а Гітлер прыняў) тры ўмовы: адсутнасць войскаў Восі і ваеннага транзіту праз тэрыторыю Югаславіі; гарантыя тэрытарыяльнай цэласнасці; неўдзел Югаславіі ў ваенных акцыях краін Восі.
27 сакавіка 1941 года ўрад Драгіша Цветкавіча быў зрынуты ў выніку дзяржаўнага перавароту, здзейсненага афіцэрамі югаслаўскай арміі на чале з генералам Душанам Сімавічам. Сімавіч узначаліў новы ўрад.
У 1943 годзе Драгіша Цветкавіч эміграваў за мяжу. Памёр у Парыжы.
Сусліўка (Чудніўскі раён)
Сусліўка (Суслівка) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Краснапільскай вясковай абшчыны.
Гашавіцы (гміна)
Гашаві́цы (Gaszowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Рыбніцкага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гашавіцах. Плошча гміны складае 19,54 км². Станам на 2006 год у гміне Гашавіцы пражывалі 8744 чалавекі, шчыльнасць — 444,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 5 салецтваў.
Мірны (Магілёўскі раён)
Мі́рны (, Мирный) — пасёлак у Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці, за 18 км на поўдзень ад Магілёва і чыгуначнай станцыі Лупалава на лініі Магілёў-Крычаў.
Транспартныя сувязі па шашы Санкт-Пецярбург-Адэса, якая праходзіць побач пасёлка.
Рэльеф раўнінны, на паўночным усходзе мяжуе з лесам.
Гісторыя
Заснаваны ў сакавіку 1965 года як цэнтральная сядзіба будаванай птушкафабрыкі. У 1969 годзе паселішча атрымала статус пасёлка і назву Мірны.
Планіроўка
Планіровачна складаеца з трох кароткіх прамалінейных вуліц мерыдыянальнай арыентацыі, злучаных завулкамі. На поўдзень — адасоблены ўчастак забудовы. Жылыя дамы пераважна драўляныя, сядзібнага тыпу. Грамадскія будынкі рамешчаны сярод жылой забудовы.
Інфраструктура
У пасёлку працавалі адзяленне сувязі, дзіцячы сад-яслі, фельчарска-акушэрскі пункт, магазін.
133
133 (сто трыццаць трэці) год паводле юліянскага календара.
Паштовэ (Чудніўскі раён)
Паштовэ (Пошто́ве) — пасёлак у Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Смак
Смак — адчуванне, якое ўзнікае пад ўздзеяннем раствораў хімічных рэчываў на рэцэптары органаў смаку жывёл і чалавека.
Смакавыя адчуванні вызначаюцца канфігурацыяй малекул рэчыва і дзейнасцю смакавай сістэмы. Складаныя смакавыя адчуванні утвараюцца спалучэннем асноўных смакавых адчуванняў.
Асноўныя смакавыя адчуванні:
Смак сфарміраваўся ў ходзе эвалюцыі як механізм, вызначаючы паводзінныя рэакцыі пры выбары якаснай ежы.
Арабская Вікіпедыя
Арабская Вікіпедыя (па-арабску: ويكيبيديا العربية) — раздзел Вікіпедыі на арабскай мове.
Росіца (возера)
Росіца — возера ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Знаходзіцца за 9 км на паўночны захад ад Верхнядзвінска ў басейне ракі Росіца. На паўночным і паўночна-заходнім беразе возера знаходзіцца вёска Росіца.
Арабская Вікіпедыя
Гэта 34-ы па велічыні раздзел Вікіпедыі ў свеце, заснаваны ў 2003 годзе. Змяшчае больш за 23 967 артыкулаў (на 8 лютага 2007 года).
Росіца (возера)
Плошча паверхні возера складае 0,4 км². Даўжыня 2,05 км, найбольшая шырыня 0,26 км. Даўжыня берагавой лініі 4,43 км. Плошча вадазбору 46,9 км². Катлавіна возера лагчыннага тыпу, моцна выцягнутая з захаду на ўсход і мае серпападобную форму. Схілы катлавіны вышынёй 12—13 м. Берагі пераважна зліваюцца са схіламі катлавіны.
Возера слабапраточнае. Упадаюць 3 ручаі, выцякае ручай Бярозаўка ў раку Росіца.
Росіца адносіцца да вадаёмаў акунёва-платвічнай катэгорыі.
Універсітэт Янаша Неймана
Універсітэт Янаша Неймана (Neumann János Egyetem) — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Кечкемет. Названы ў гонар амерыканскага матэматыка венгерскага паходжання Янаша Неймана.
Баскская Вікіпедыя
Баскская Вікіпедыя (па-баскску: Wikipedia) — раздзел Вікіпедыі на мове баскаў.
Гэта 42-ы па велічыні раздзел Вікіпедыі ў свеце, заснаваны 7 лістапада 2003 года. (на 8 лютага 2007 года) змяшчала больш за 15 888 артыкулаў.
25 студзеня 2008 Баскская вікіпедыя атрымала ўзнагароду «Argia Saria», заснаваную штотыднёвым часопісам на басконскай мове Argia ў катэгорыі Інтэрнэт.
30 снежня 2009 года пераадолела мяжу ў 50 000 артыкулаў.
Мётлы (Мёрскі раён)
Мётлы (, Мётлы) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Завуццеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Малінаўскага сельсавета.
Нацавічы
Нацаві́чы (, Нацевичи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гудзевіцкага сельсавета.
Грузінская мова
Грузінская мова (ქართული ენა, картулі эна) — адна з іберыйска-каўказскіх моў (картвельская група). Мова грузін, дзяржаўная мова Грузіі. Пашырана таксама на Паўночным Каўказе, у Азербайджане, Турцыі і Іране. Мае 2 групы дыялектаў, адрозненні паміж якімі нязначныя: горскія (хеўсурскі, пшаўскі, тумскі і іншыя) і плоскасныя (картлійскі, кахецінскі, імерэцінскі, рачынскі, гурыйскі, аджарскі і іншыя). У развіцці літаратурнай грузінскай мовы вылучаюць аб 2 перыяды — старажытны (5-11 стагоддзе) і новы (з 12 стагоддзя), або 3 — старажытны (5-11 стагоддзе), сярэдні (12-18 стагоддзе) і новы (з 19 стагоддзя). З 1860-х гадоў развіваецца адзіная літаратурная грузінская мова (аснова — картлійскі і кахецінскі дыялекты).
У фанетыцы грузінскай мовы 5 галосных і 28 зычных; у сістэме зычных назіраецца 5 траічных проціпастаўленняў звонкі-глухі-змычна-гартанны; асобна вылучаюцца фарынгальны і ларынгальны. Слабы сілавы націск на пачатковым складзе слова. У марфалогіі — аглюцінацыя з мноствам прэфіксальных формаў. У сінтаксісе — эргатыўная канструкцыя. Грузінская мова мае старажытнае арыгінальнае пісьменства.
NGC 7506
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Campsicnemus scambus
Campsicnemus scambus — від мух сямейства.
Стэпок (Чудніўскі раён)
Стэпок (Степо́к) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Казімір Францавіч Бенек
Біяграфія
Нарадзіўся 5 лютага 1895 года ў в. Радашэвічы Калішскай губерні. Удзельнік рэвалюцыйнага руху з 1912 г., член сацыял-дэмакратычнага гуртка, распаўсюджваў антыўрадавыя лістоўкі, за што ў 1914 г. арыштаваны і зняволены ў Модлінскую крэпасць, адкуль уцёк. Працаваў на заводах Крывога Рога, Екацярынаслава, Кам’янскэ. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 г. у Кам’янскэ: уступіў у РСДРП(б), член і сакратар выканкома гарадскога Савета, намеснік ваенкома раёна, член гарадской думы (па спісе бальшавікоў), камісар па польскіх справах.
Удзельнік Кастрычніцкай рэвалюцыі ў Маскве. Вясной 1918 г. у чырвонагвардзейскім атрадзе ваяваў супраць нямецкіх войск, быў губернскім камісарам па польскіх справах у Варонежы. Са снежня 1918 г. камісар камандных курсаў Заходняй стралковай дывізіі, намеснік начальніка палітаддзела 8-й стралковай дывізіі, інструктар палітаддзела 16-й арміі. У 1920—1923 гг. сакратар Магілёўскага павятовага камітэта партыі, старшыня Магілёўскага павятовага выканкома, загадчык аддзела кіравання Гомельскага губвыканкома. У час партыйнай чысткі (1921 г.) неабгрунтавана абвінавачаны ў пралетарскай ненадзейнасці — «нацыяналістычных, сялянскіх ухілах», а пазней — у шпіянажы. Аднак яго высокі аўтарытэт сярод членаў партыі дапамог яму пазбегнуць выключэння з партыі і рэпрэсій. У 1923 г. у распараджэнні ЦК РКП(б), сакратар Барысаўскага павятовага камітэта КП(б)Б.
З мая 1924 года ў Наркамаце рабоча-сялянскай інспекцыі БССР — ЦКК КП(б)Б. Наркам працы (1927—1929 гг.), гандлю (1929—1930 гг.), земляробства (1933—1937 гг.) БССР, намеснік старшыні СНК БССР (1930—1934 гг.). Член ЦКК КП(б)Б у 1924—1927 і яе Прэзідыума ў 1925—1927 гг. Член ЦК з 1927 г. і Бюро ЦК КП(б)Б з 1930 г. Член ЦВК СССР з 1931 г. Член ЦВК БССР з 1924 г. і яго Прэзідыума з 1931 г. .
134
134 — невысакосны год, пачаўся ў чацвер. 134 год нашай эры, 134 год 1 тысячагоддзя, 34 год II стагоддзя, 4 год 4-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 5 год 130-х гадоў.
Вара (камуна)
Камуна Вара (Vara kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестра-Гёталанд у паўднёва-заходняй Швецыі.
Вара 149-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Вара.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 15 557 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 9 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Малыя Тупалы
Малы́я Ту́палы (, Малые Тупалы) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Малюшыцкага сельсавета.
Севастопальскі бульвар (Парыж)
Апісанне
Яго даўжыня складае 1332 метра, а шырыня — 30. Ён пачынаецца ад плошчы Шатле, ідзе на поўнач і працягваецца Страсбургскім бульварам. Складаецца з трох аўтамабільных і адной аўтобуснай палос. Хоць тут і размешчана некалькі рэстаранаў і мноства буцікоў, Севастопальскі бульвар не з'яўляецца папулярным месцам для вольнага часу, у адрозненні ад кварталаў Марэ і Ле-Аль, паміж якімі ён знаходзіцца.
Бульвар перасякае наступныя вялікія вуліцы:
Дзеянні Святых Апосталаў
Дзе́янні Святы́х Апо́сталаў, Дзе́і Святы́х Апо́сталаў  — адна з кніг Бібліі, якая ўвайшла ў спіс кніг Новага Запавету. Размяшчаецца пасля Евангелля паводле Яна. Згодна заходняй традыцыі пасля кнігі стаіць Ліст да Рымлянаў, паводле ўсходняй традыцыі пасля кнігі ідзе ліст апостала Якава.
Аўтарства
Кніга напісана тым жа чалавекам, што і трэцяе Евангелле. Аб гэтым сведчыць пралог, з якога можна даведацца, што гэта другая кніга, якая была напісана да невядомага хрысціяніна Феафіла. Такім чынам, аўтарам Дзеянняў з’яўляецца Лука, адзін з бліжэйшых супрацоўнікаў апостала Паўла, які заставаўся з Паўлам нават тады, калі апошні знаходзіўся ў Рымскай турме. Лука быў сведкам многіх падзей, пра якія ён пазней напісаў у Дзеяннях. Магчыма, што Лука вёў дзённік, куды падрабязна апісваў усе падставы і падзеі. У тэксце шмат урыўкаў, у якіх аўтар апавядае ад першай асобы множнага ліку: Дз. 16:10-17, 20:5-15, 21:1-18, 27:1-28:16.
Новая Мілееўка
Но́вая Міле́еўка (, Новая Милеевка) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сідаравіцкага сельсавета.
Дзеянні Святых Апосталаў
Месца і час напісання
У творы апавядаецца пра амаль трыццацігадовы перыяд пасля ўзнікнення Царквы да часу, калі Павел знаходзіўся пад дамашнім арыштам. У кнізе нічога не паведамляецца пра смерць Паўла, аднак лічыцца, што кніга была напісана пасля смерці апостала, нават пасля ганенняў Нерона. Прыкладнай датай напісання Дзеянняў лічыцца 80—90 гг. Ёсць меркаванні, што Лука хацеў напісаць трылогію; у трэцяй частцы кнігі расказаць пра пакутніцкую смерць апосталаў Пятра і Паўла. Аднак іншыя даследчыкі лічаць, што Лука, пішучы Дзеянні, ставіў іншую мэту: паказаць, што ўратаванне, дадзенае Богам праз Свайго адзінага Сына, праз дзейнасць царквы стала магчычым усім народам, пачынаючы ад Іерусаліма і да вялізнай сталіцы Рымскай імперыі. Пры гэтым распаўсюджанне веры вялося не шляхам зброі, але толькі на падставе адной веры.
Месца напісання невядома. Кніга магла быць напісана ў Грэцыі, Сірыі ці ў іншым якім месцы імперыі.