cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гурбаны
Гурбаны́ (, Гурбаны) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Лашанскага сельсавета.
NGC 1040-2
NGC 1040-2 (іншыя абазначэнні — NGC 1053-2, NPM1G +41.0081, PGC 213068) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Персей.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Садзіўскі Дубыны
Садзіўскі Дубыны (Садівські Ду́бини) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Затурціўскай вясковай абшчыны.
Андора
Андо́ра (Andorra), Кня́ства Андо́ра (Principat d'Andorra) — краіна ў Заходняй Еўропе. Мяжуе з Францыяй і Іспаніяй. Адна з самых маленькіх краін Еўропы: плошча — 468 км², насельніцтва — 84 тыс. чалавек (2009). Яе сталіца — Андора-ла-Велья — самая высокагорная сталіца ў Еўропе (1023 м). Афіцыйная мова — каталонская.
Княства ўтворана ў 1278. Ролю манарха сумесна выконваюць два ўладары — прэзідэнт Французскай Рэспублікі і біскуп Урхельскі (Каталонія, Іспанія).
Андора — дастаткова багатая краіна, дзякуючы статусу «падаткавай гавані» і (у значнай ступені выкліканага гэтым) турызму (каля 10 млн наведвальнікаў штогод). Яна не з'яўляецца членам Еўрапейскага Саюза, хаця еўра — фактычная валюта гэтай краіны. Андора займае другое месца ў свеце па чаканай працягласці жыцця сваіх грамадзян — 82 гады пры нараджэнні.
Старажытная гісторыя і сярэднявечча
Самыя раннія археалагічныя знаходкі, якія сведчаць аб існаванні чалавека у Андоры, датуюцца часам першага ледніковага перыяду. Керамічныя вырабы, ланцугі і іншыя прылады сведчаць аб засяленні рэгіёну яшчэ да пачатку бронзавай эры. Іншыя археалагічныя знаходкі — гэта каменныя гравюры каля Ардына Ordino, пячорны жывапіс у Ла Рока дэ лес Брукс La Roca de les Bruixes. Першыя згадкі пра насельнікаў далін ўпершыню з'явіліся ў тэксце грэцкага гісторыка Палібія ў (2 стагаддзе да нашай эры). Палібій апісаў пераправу Ганібала праз Пірэнеі і ў сувязі з гэтым гістарычным выпадкам нагадаў пра плямёны андазінаў. Княства Андора, пад падвойным, супольным кіраваннем Францыі і епіскапа Ургельскага, існавала з 1278.
20-е стагоддзе
Андора абвясціла вайну Германіі падчас Першай сусветнай вайны, але ў ваенных дзеяннях удзелу не прымала.
У 1933 акупіраваная Францыяй для падаўлення грамадскіх беспарадкаў перад выбарамі. Да 1940 Францыя трымала ў Андоры гарнізон, каб пазбегнуць перакідвання грамадзянскай вайны з Іспаніі. Падчас Другой сусветнай вайны Андора заставалася нейтральнай і служыла важным каналам для кантрабанднага гандлю паміж вішысцкай Францыяй і франкісцкай Іспаніяй.
Пасля вайны знаходзілася ў адноснай ізаляцыі ад агульнаеўрапейскіх працэсаў. Паступова стала заўважным гандлёвым і турыстычным пунктам прызначэння. У 1993 у Андоры адбылася мадэрнізацыя палітычнай сістэмы пасля ўступлення краіны ў ААН і Савет Еўропы — 14.3.1993 выбаршчыкі пастанавілі змяніць феадальную палітычную сістэму на парламенцкую.
Палітычная структура
Андора — «парламенцкае княства». У адпаведнасці з традыцыяй, якая сыходзіць каранямі ў Парэаж, Суправіцелямі, гэта значыць главамі дзяржавы з'яўляюцца Прэзідэнт Французскай Рэспублікі і біскуп Урхельскі (Сеа-дэ-Урхель, Іспанія). Таму краіну нельга назваць паўнавартаснай манархіяй, гэта хутчэй даніна традыцыі.
Заканадаўчая ўлада ажыццяўляецца супольна парламентам і ўрадам. Парламент Андоры — Генеральны Савет — складаецца з 28—42 дэпутатаў, якія выбіраюцца на чатырохгадовы тэрмін. Кіраўнік урада выбіраецца абсалютнай большасцю дэпутатаў парламента.
Адміністрацыйны падзел
Андора у адміністрацыйным стаўленні падзеленая на 7 парокій (parroquies):
Эканоміка
80 % ВУП краіны дае турыстычная галіна. Андору штогод наведваюць да 9 млн турыстаў. Дзяржава прымае мінімальны ўдзел у кіраванні эканомікай, і дзель прадпрымальніцтва дзейнічае амаль без абмежаванняў. Вялікую ролю ў эканоміцы гуляе банкаўскі сектар, які карыстаецца існымі ў краіне падатковымі палёгкамі.
Развіццё сельскай гаспадаркі ў Андоры абмежавана тым, што толькі 2 % земляў прыдатныя для апрацоўкі. У гэтай галіне занята меней 1 % насельніцтва. Выгадоўваецца бульба і тытунь, у невялікай колькасці — ячмень і жыта.
Маюцца запасы жалезных руд, свінцу, гідраэнергетычных рэсурсаў, мінеральнай вады і лясоў.
Насельніцтва
Насельніцтва Андоры складае парадку 69 тысяч чалавек. Насельніцтва сталіцы — каля 21 тысячы чалавек.
Дачыненні з Беларуссю
Дыпламатычныя зносіны паміж Княствам Андора і Рэспублікай Беларусь былі ўсталяваныя 27 верасня 2011 падчас 66-й сесіі Генеральнай Асамблеі ААН.
Чорны Ручай (Гардзееўскі раён)
Чорны Ручай (Чёрный Ручей) — вёска ў Гардзееўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Тварышынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Упамінаецца з XIX стагоддзя ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года вёска ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці.
IC 3967
IC 3967 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікалай Сулістроўскі
Мікалай Сулістроўскі (каля 1755 — пасля 1799) — ваенны дзеяч Рэчы Паспалітай.
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Сулістроўскіх герба «Любіч». Нарадзіўся ў сям’і Тадэвуша (?—да 1785), падчашага ашмянскага і Юзэфы з Хамінскіх. Браты: Караль, Гілярый, Тадэвуш.
З маладосці служыў у войску. З 1778 года таварыш ў харугві Канстанціна Людвіка Плятэра, старасты інфлянцкага, у гусарскай брыгадзе нацыянальнай кавалерыі. З 1778 года паручнік харугві Караля Станіслава Радзівіла, ваяводы віленскага (пасля Гераніма Радзівіла, Шымана Касакоўскага). З 1789 года маёр, з 1790 года віцэ-брыгадзір, з 1791 года брыгадзір. У час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года прыняў удзел у бітве пад Мірам 11 чэрвеня 1792, у баях на Падляшшы, бітве пад Берасцем 23 ліпеня 1792 года. З 1793 года ўдзельнічаў у падрыхтоўцы паўстання 1794 года у Вялікім Княстве Літоўскім. Удзельнічаў у абвяшчэнні 16 красавіка 1794 года акта паўстання ў Шаўлях, адтуль з брыгадай рушыў на Вільню. Прысягнуў 30 красавіка 1794 года Віленскаму акту паўстання. Брыгада Сулістроўскага ўвайшла ў склад дывізіі пад камандаваннем Якуба Ясінскага. Удзельнічаў у бітве пад Палянамі 7 мая 1794 года, баях у Літве і Курляндыі. Пасля паўстання жыў у Прусіі.
Кастусь Жмінько
Кастусь (Канстанцін Фёдаравіч) Жмінько (, в. Пугачова, ) — беларускі паэт, мастак.
Паасобныя творы друкаваліся ў перыёдыцы з 1970-х, а таксама ў калектыўных зборніках «Берасцейскія карані» (1993), «Дзядзінец» (1999, зборнік паэзіі Брэстчыны), «Верш на Свабоду» (2002), «3 прыродаю зліўшыся душою» (2002), «Белавежская пушча ў духоўнай і культурнай спадчыне беларусаў» (2003). Аўтар кніг паэзіі «Між вамі» (1999), «Кастусь казаў» (2008), «Наканаваны неспакой» (2008).
У вольным часе малюе пейзажы.
Узнагароджаны ганаровымі граматамі, шэрагам медалёў, імя занесена ў «Кнігу гонару» МУС БССР.
Лаўрэат мядовай літаратурнай прэміі ад Міколы Папекі (вядро мёду) за зборнікі паэзіі «Кастусь казаў» і «Наканаваны неспакой».
Мікалай Мікалаевіч Тамашэвіч
Мікалай Мікалаевіч Тамашэ́віч (, вёска Новыя Валосавічы, Лепельскі раён, Віцебская вобласць — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Экіпаж танка (7-я асобная гвардзейская танкавая брыгада) пад камандаваннем малодшага лейтэнанта М. М. Тамашэвіча вызначыўся 22 студзеня 1944 г. у ходзе баёў за вёску Кшэнціцы ў Ленінградскай вобласці: прарваў абарону праціўніка, трапіўшы ў акружэнне, на працягу 3-х дзён вёў абарону да падыходу асноўных сіл савецкай пяхоты.
У 1945 годзе М. М. Тамашэвіч скончыў Ленінградскую вышэйшую афіцэрскую бронетанкавую школу і працягваў службу ў Ленінградскай ваеннай акрузе (камандзір танкавага батальёна).
Пандэрана
Пандэрана (Ponderano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б’ела.
Насельніцтва складае 4022 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 575 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 13875. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Шпангаймы
Шпангаймы (Шпонгаймы) (Spanheimer, Sponheimer) — нямецкая дынастыя, прадстаўнікі якой кіравалі ў Карынтыі ў 1122—1269 гадах, а таксама, некаторы час, у Вельмі (1248—1269) і Істрыі (1103—1173). У час кіравання Шпангаймаў Карынтыя канчаткова склалася як суверэнная дзяржава.
Герцагі Карынтыі
Адзін з сыноў Энгельберта, Генрых IV, атрымаў у спадчыну ў 1122 годзе карынтыйскі прастол пасля смерці апошняга Эпенштайна і заснаваў дынастыю Шпангаймаў у Карынтыі. Іншы, Энгельберт II, стаў у 1103 годзе маркграфам Істрыі, а ў 1123 годзе пасля смерці брата атрымаў і карону Карынтыі.
Шпангаймы сталі герцагамі Карынтыі ў перыяд вострага крызісу дзяржавы, якая страціла большую частку сваёй тэрыторыі і аўтарытэт на міжнароднай арэне. Энгельберту II і яго спадчыннікам — Ульрыху I (1134—1144) і Генрыху V (1144—1161) — удалося сфарміраваць з рэштак карынтыйскіх зямель досыць трывалае княства і, арыентуючыся на імператара, узмацніць свой уплыў у рэгіёне. На працягу ўсяго XII стагоддзя Шпангаймы вялі барацьбу з царкоўнымі феадаламі, якія валодалі значнымі тэрыторыямі ў Карынтыі і Істрыі, у тым ліку такімі важнымі гандлёвымі цэнтрамі як Філах і Фрызах, аднак, нягледзячы на пэўныя поспехі, цалкам вярнуць гэтыя землі пад уладу герцага так і не ўдалося.
З пачатку кіравання Германа Шпангайма (1161—1181) у Карынтыі пачаўся эканамічны і палітычны ўздым. Былі заснаваны Санкт-Файт і Клагенфурт, якія неўзабаве сталі буйнымі гандлёвымі гарадамі і сталіцамі дзяржавы, развівалася здабыча каштоўных металаў. Двор герцага стаў цэнтрам сярэдневяковага мастацтва мінезінгераў. Праўда, у канцы XII стагоддзя пазіцыі Шпангаймаў трохі аслаблі з прычыны страты Істрыі, якая перайшла пад уладу Андэкскай дынастыі, і канчатковага адпадзення Штырыі, але ў першай палове XIII стагоддзя герцагу Бернарду (1201—1256) удаўся аднавіць уплыў Карынтыі дзякуючы трываламу саюзу з Гогенштаўфенамі і каралямі Чэхіі. Бернард разгарнуў барацьбу з Аўстрыяй за ўладу над Крайнай і ў канцы-канцоў атрымаў перамогу: у 1248 годзе яго сын і спадчыннік Ульрых III быў абвешчаны герцагам Крайны.
Незадоўга да сваёй смерці Ульрых III (1256—1269), верны карынтыйска-чэшскаму саюзу, завяшчаў свае ўладанні Пржэмыслу Отакару II, каралю Чэхіі. Ульрых III стаў апошнім кіраўніком незалежнай Карынтыі і з яго смерцю згасла карынтыйская лінія Шпангаймаў. Карынтыя і Крайна ў 1269 годзе перайшлі пад уладу Чэхіі, а праз паўстагоддзя, у 1335 годзе былі далучаны да ўладанняў Габсбургаў.
Радавая пахавальня герцагаў Карынтыі з роду Шпангаймаў знаходзіцца ў манастыры Санкт-Паўль у Лаванцкай даліне Карынтыі, заснаваным у 1091 годзе Энгельбертам I.
Графы Ортэнбурга
Адзін з сыноў Энгельберта II Шпангайма, Рапота I (пам. у 1186 годзе), набыў зямельныя ўладанні ў паўднёва-ўсходняй Баварыі (Ортэнбург на поўдзень ад Пасау) і шэраг тэрыторый на Драве. Рапота I стаў заснавальнікам лініі графаў Ортэнбургскіх, якія сталі досыць буйнымі землеўладальнікамі ў Штырыі, Крайне і Баварыі. Ортэнбургскае графства было фармальна незалежным і праіснавала да Напалеонаўскіх войнаў (хоць большая частка ўладанняў графаў была анексавана Баварыяй і Аўстрыяй у сярэдзіне XVI стагоддзя). У 1806 годзе Ортэнбург быў медыятызаваны Баварыяй, аднак графы Ортэнбургскія былі прызнаны роўнымі па нараджэнні каралеўскім дамам Еўропы.
Ад графаў Ортэнбургскіх у герб Баварыі патрапіла «сіняя пантэра», якая паходзіць да «чорнай пантэры» на пячатках герцагаў Карынтыі.
Графы Шпонгайм-Зайн
У заснавальніка дынастыі Шпангаймаў Зігфрыда быў стрыечны брат па імі Стэфан (пам. у 1080 годзе). Стэфан не перасяляўся ў паўднёва-ўсходнюю Германію, захаваўшы ўладанні ў даліне Рэйна. Яго нашчадкі шляхам дынастычных шлюбаў атрымалі ў спадчыну буйную сеньярыю Зайн на поўначы сучаснай федэральнай зямлі Рэйнланд-Пфальц, а затым яшчэ шэраг зямель па абодва берагі Рэйна. Было сфарміравана некалькі тэрытарыяльных княстваў (Шпонгайм, Зайн-Вітгенштайн, Гайнсберг), якія адыгрывалі важную ролю ў гісторыі прырэйнскай Германіі. Для гэтай лініі больш прынята напісанне Спонгайм. Найбольш вядомым прадстаўніком рэйнландскай галіны Шпонгаймаў быў рускі фельдмаршал Пётр Вітгенштэйн (1768—1843).
Каралеўская дацкая акадэмія мастацтваў
Дацкая каралеўская акадэмія вытанчаных мастацтваў (Det Kongelige Danske Kunstakademi) — вышэйшая навучальная ўстанова ў Даніі. Знаходзіцца ў Капенгагене. Заснавана ў 1754 годзе Н. Эйтведам.
Акадэмія — адзіная вышэйшая навучальная ўстанова ў Даніі, дзе праводзіцца адначасова навучанне мастацтву і даследаванні ў тэарэтычных і тэхнічных абласцях мастацтва.
Галоўныя прадметы навучання і даследаванняў: жывапіс, скульптура, фатаграфія, відэа і г.д., а таксама тэарэтычныя і гісторыка-культурныя дысцыпліны з вобласці мастацтвазнаўства.
Сірнычкы
Сірнычкы (Сірни́чки) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Затурціўскай вясковай абшчыны.
Міхайлаў (горад)
Міхайлаў (Михайлов) — горад (з 1778 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Міхайлаўскага раёна Разанскай вобласці. Насельніцтва 19,7 тыс. чалавек (2009). Заснаваны ў 1137 годзе.
Горад размешчаны на захадзе вобласці ля ўсходняга падножжа Сярэднярускага ўзвышша, на рацэ Проня (прыток Акі), за 68 км ад Разані.
Эканоміка: цэментавыя заводы «Спартак» і «Міхайлаўскі», лёгкая і харчовая прамысловасць.
Апурэ
Апурэ (Apure) — рака ў Венесуэле, левы прыток Арынока.
Даўжыня ракі 1580 км, плошча вадазборнага басейна 147 тыс. км². Сярэдні расход вады каля 2000 м³/с. Суднаходная на 600 км ад вусця, у перыяд дажджоў — на ўсім працягу. Пачынаецца з Кардыльеры-ды-Мерыды, цячэ з захаду на ўсход па раўнінах Льянас-Арынока, упадае ў Арынока некалькі рукавамі. Бурныя паводкі.
На Апурэ гарады Брусуаль, Сан-Фернанда-да-Апурэ.
Гушчына (Уздзенскі раён)
Гу́шчына (, Гущино) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Лашанскага сельсавета.
Жан Тама дэ Тамон
Жан Тама дэ Тамон (Jean-François Thomas de Thomon, 1 [12] красавіка 1760, Берн — 23 жніўня [4 верасня] 1813, Санкт-Пецярбург) — французскі архітэктар, малявальшчык, прадстаўнік сталага класіцызму, які працаваў у Расіі.
Біяграфія
У 1780-х гг. вучыўся ў Парыжскай акадэміі і, атрымаўшы ад яе вялікую рымскую прэмію, адправіўся ў Італію. Пасяліўшыся ў Рыме, старанна вывучаў архітэктурныя помнікі імператарскай эпохі. Французская рэвалюцыя перашкодзіла яму вярнуцца на радзіму, ён перабраўся ў Вену.
Дэмергер
Дэмергер — гэта форма карпаратыўнай рэструктурызацыі, пры якой бізнес-аперацыі прадпрыемства падзяляюцца на адзін або некалькі кампанентаў. Гэта супрацьлегласць зліцця або паглынання.
Дэмергер можа быць ажыццёўлены праз вылучэнне арганізацыі шляхам размеркавання або перадачы акцый дачэрняй кампаніі, якая валодае бізнесам, акцыянерам кампаніі, якая ажыццяўляе дэмергер. Дэмергер таксама можа адбыцца шляхам перадачы адпаведнага бізнесу новай кампаніі або бізнесу, у якім затым акцыянеры гэтай кампаніі выпускаюць акцыі. Наадварот, адчужэнне таксама можа «адмяніць» зліццё або набыццё, але актывы прадаюцца, а не захоўваюцца ў межах перайменаванай юрыдычнай асобы.
Большасць падзелаў адбываецца з акцыянернымі таварыствамі (напрыклад, публічнымі таварыствамі з абмежаванай адказнасцю), і законы аб акцыях ўтрымліваюць падрабязныя правілы пра гэта. Для падзелу іншых карпаратыўных формаў (напрыклад, адказнага грамадства або таварыства з абмежаванай адказнасцю) не існуе асобных правілаў. Для такіх кампаній неабходна, ў асноўным, прыступіць да роспуску кампаніі, а затым зноў зрабіць новыя кампаніі.
Дэмергер кампаніі адбываецца альбо шляхам таго, што існуючая кампанія (кампанія-перадальнік) перадае ўсе свае актывы двум або больш новым кампаніям, што кажа пра тое, што першапачатковая кампанія спыняе сваё існаванне, альбо, пры продажы, кампанія захоўвае частку сваіх фінансаў, у той час як іншыя часткі перадаюцца аднаму або некалькім іншым прыладам. У абодвух выпадках ўзнагароджанне акцыянераў, якая перадаюць кампаніі акцыі, павінны складаць з акцыі адной або некалькіх кампаній, то бок з даданнем дадатковай надбаўкі.
Дзяленне патрабуе змяненняў, што ў асноўным азначае, што 2/3 як галасоў, так і акцыянернага капіталу на гадавым агульным сходзе кампаніі павінны належаць дэмергерам, калі іншае не прадугледжана статутам кампаніі-перадальніка.
Дэмергеры могуць быць прыняты па розных дзелавых і некамерцыйных прычынах, такімі як ўмешванне ўрада, з дапамогай антыманапольнага заканадаўства або шляхам дэкартэлізацыі.
Гл. таксама
Вылучэнне ўласнага капіталу
Вагон
Вагон з'яўляецца адзінкай рухомага састава чыгунак. Вагон прызначаны для перавозкі грузаў ці пасажыраў і абсталяваны, адпаведна, усімі неабходнымі прыладамі для іх перавозкі і для ўключэння вагона ў склад цягніка.
У Расіі правобразы вагона - ваганеткі - з'явіліся на рудніковых і ўнутрызаводскіх рэйкавых дарогах у 1764 годзе на Калыванава-Васкрасенскім заводзе на Алтаі, а затым у 1788 годзе на Аляксандраўскім заводзе ў Петразаводску, у 1810 на Змяінагорскай рудні, а з паравой цягай - на Ніжнетагільскай чыгунцы, пабудаванай у 1834 годзе.
Для Царскасельскай чыгункі рухомы састаў, у тым ліку і вагоны, былі закуплены ў Англіі. Вытворчасць першых вагонаў для чыгункі паміж Масквой і Санкт-Пецярбургам было наладжана на Аляксандраўскім заводзе (Санкт-Пецярбург) у 1846 годзе.
Тыпы і класіфікацыя вагонаў
Вагоны адрозніваюцца па ліку колавых пар (воснасці) — выпускаюцца 2, 3, 4, 6, 8-восныя; па будове хадавых частак — каляскавыя і некаляскавыя. Асноўныя параметры, якія характарызуюць вагон: грузападымальнасць, уласная маса вагона (тара), восевая нагрузка, нагрузка на 1 м шляху (пагонная нагрузка).
У наш час чыгункі Расіі валодаюць паркам пасажырскіх і грузавых вагонаў: суцэльнаметалічны пасажырскі (СВ, купэйны, плацкартавы, міжабласны), суцэльнаметалічны багажны (паштова-багажны), платформа, крыты вагон, паўвагон, цыстэрна, хопер, рэфрыжэратарныя вагоны (ці вагоны-тэрмасы) і рэфрыжэратарныя секцыі, спецыялізаваныя вагоны (для перавозкі кантэйнераў (фітынгавыя платформы), для перавозкі аўтамабіляў, для перавозкі драўніны, бітумавозы, транспарцёры, зборна-раздаткавыя вагоны, вагоны для перавозкі быдла, вагоны для перавозкі паперы і г.д.).
Для паездак па чыгунках высокапастаўленых дзяржаўных службовых асоб і для кіраўніцтва чыгунак выпускаюцца новыя, ці пераабсталёўваюцца са звычайных пасажырскіх, вагоны-салоны. Вагоны-салоны могуць мець браняванне падваконнага пояса, куленепрабівальныя шклы і ўзмоцненую, з прычыны павелічэння вагі з-за бранявання, экіпажную частку з трохвосевымі каляскамі.
Некаторыя вагон-салоны, якія маюць гістарычнае значэнне, захаваны ў музеях.
Вагон-цыстэрна
Цыстэрны прызначаны для перавозкі вадкасцей: нафтапрадуктаў, хімічна-актыўных і агрэсіўных вадкіх рэчываў, звадкаванага газу (прапан-бутан, кісларод), вады, малака. Вагоны-цыстэрны выкарыстоўваюцца таксама для перавозкі мукі і цэменту.
Фітынгавая платформа
Фітынгавая платформа прызначана для перавозкі грузаў ў кантэйнерах.
Мадэльны шэраг
Вагоны старога мадэльнага шэрагу: Вагоны новага мадэльнага шэрагу:
Тыпы вагонаў
Вагоны падвышанай камфортнасці, у залежнасці ад катэгорыі і комплексу дадатковых паслуг падзяляюцца на:
Вагоны RIC:
Юніўка
Юніўка (Ю́нівка) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Затурціўскай вясковай абшчыны.
Astigmata
Astigmata — гіпатрад, кагорта або атрад кляшчоў з надатраду Acariformes. Налічваюць больш за 3400 відаў.
Значэнне
Сярод прадстаўнікоў гэтай групы ёсць мноства небяспечных паразітаў пазваночных жывёл і чалавека (Sarcoptes scabiei і іншыя), шкоднікаў збожжа і прадуктаў яго перапрацоўкі (Свірнавыя кляшчы). Тры надсямействы (Analgoidea, Pterolichoidea і частка Pyroglyphoidea) утвараюць парафілетычную групу пер’евых кляшчоў (каля 2000 відаў, больш за 440 родаў, 33 сямейства), звязаных з птушкамі.
Класіфікацыя
Разглядаецца ў рангу гіпатраду Astigmata (=Astigmatina) ці кагорты ў саставе падатрада Oribatida, ці ў якасці асобнага падатраду ці атраду ў складзе клады Sarcoptiformes надатраду Acariformes. Аб’ядноўвае каля 80 сямействаў, больш 1000 родаў і каля 3400 відаў.
NGC 1044
NGC 1044 (іншыя абазначэнні — MCG 1-7-23, ZWG 414.38, NPM1G +08.0088, PGC 10174) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Крашчэнскі (Гардзееўскі раён)
Крашчэнскі (Крещенский) — пасёлак у Гардзееўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Тварышынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Згадваецца з 1920-х гадоў.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
IC 3968
IC 3968 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Азютычы
Азютычы (Озю́тичі) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Затурціўскай вясковай абшчыны.
Эпідэмія ліхаманкі Эбола ў Заходняй Афрыцы
Эпідэмія ліхаманкі Эбола ў Заходняй Афрыцы пачалася ў Гвінеі ў лютым 2014 года і працягваецца дагэтуль, яна выйшла за межы краіны і распаўсюдзілася на Ліберыю і Сьера-Леонэ, а таксама, патэнцыйна на Малі. Выпадак унікальны тым, што эпідэмія гэтай ліхаманкі пачалася ў Заходняй Афрыцы ўпершыню, з прычыны чаго ўрачы ў закранутых краінах не маюць вопыту барацьбы з ёй, а сярод насельніцтва магчымыя ўзнікненне панікі і распаўсюджанне дэзінфармацыі. Розныя міжнародныя арганізацыі, у тым ліку Цэнтр па кантролі і прафілактыцы захворванняў ЗША, Еўрапейская камісія і Эканамічная супольнасць заходнеафрыканскіх дзяржаў, накіравалі сродкі і персанал, каб дапамагчы гвінейскаму ўраду супрацьстаяць эпідэміі. Паводле слоў, генеральнага дырэктара СААЗ па бяспецы ў вобласці аховы здароўя, гэта ўспышка — наймацнейшая з усіх успышак ліхаманкі Эбола ў іх практыцы.
Карабліно
Карабліно (Кораблино́) — горад (з 1965 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Караблінскага раёна Разанскай вобласці. Насельніцтва 13,0 тыс. чалавек (2009). Заснаваны ў 1676 годзе.
Горад размешчаны на непадалёк ад ракі Проні (прыток Акі), за 89 км ад Разані.
Асноўныя прадпрыемствы горада — ЗАТ «Кортэкс» (раней камбінат шаўковых тканін), ААТ «Модуль» (раней рамонтна-механічны завод; цяпер выпускае ўніфікаваныя зборна-разборныя будынкі), малочны завод, спіртавы завод. У горадзе дзейнічае краязнаўчы музей. Захаваўся помнік архітэктуры — Пакроўская царква (XIX стагоддзе).
Дацкая Вест-Індская кампанія
Дацкая Вест-Індская кампанія, або Дацкая Вест-Індская і Гвінейская кампанія (Vestindisk kompagni, Det Vestindisk-Guineiske kompagni) — кампанія, якая займалася эксплуатацыяй і гандлем з дацкімі калоніямі ў Вест-Індыі. Існавала з 1625 па 1754 год.
Кампанія фактычна заснавана ў 1625 годзе, калі галандзец Ян дэ Вілем атрымаў ад дацкага караля ў Капенгагене ліцэнзію на гандаль з Вест-Індыяй, Бразіліяй, Віргініяй і Гвінеяй. 11 сакавіка 1671 года кампанія атрымала каралеўскі прывілей і стала звацца Дацкай Вест-Індскай кампаніяй (з 30 жніўня 1680 года — Дацкай Вест-Індскай і Гвінейскай кампаніяй).
У сферу дзейнасці кампаніі ўваходзіла Дацкая Вест-Індыя — астравы Сент-Томас, Сент-Джон і Сент-Круа ў Карыбскім моры. Астравы пазней былі каланізаваны датчанамі, Сэнт-Томас у 1672 годзе, Сэнт-Джон у 1718 годзе, Сэнт-Круа ў 1733 годзе. Кампанія арганізавана як акцыянернае таварыства, штаб-кватэра знаходзілася ў Капенгагене.
У XVII — пачатку XVIII ст. кампанія квітнела, вяла трохвугольны гандаль — пастаўляла рабоў з Афрыкі і атрымлівала меласу і ром у Вест-Індыі. Кампанія займалася усімі справамі дацкіх вест-індскіх калоній да 1754 года, калі ўрад выкупіў усе акцыі кампаніі і фармальна скасаваў яе, а астравы перайшлі пад нагляд Даходнай Палаты.
Прыморскі раён (Архангельская вобласць)
Прыморскі раён (Примо́рский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) у складзе Архангельскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Архангельск (у склад раёна не ўваходзіць). У рамках арганізацыі мясцовага самакіравання на тэрыторыях Прыморскага і Салавецкага раёнаў функцыянуе муніцыпальнае ўтварэнне Прыморскі муніцыпальны раён.
Геаграфія
Прыморскі раён прыраўнаваны да раёнаў Крайняй Поўначы. Акрамя мацерыковай часткі, у аднайменны муніцыпальны раён таксама ўваходзяць Салавецкія астравы (Белае мора). У сваю чаргу, у склад адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкі — раёна — гэтыя тэрыторыі не ўваходзяць, а складаюць самастойную адміністрацыйна-тэрытарыяльную адзінку Салавецкі раён.
Прыморскі раён знаходзіцца на паўночным захадзе мацерыковай часткі Архангельскай вобласці. Тэрыторыя раёна ўяўляе сабой шырокую раўніну са слаба выяўленым ухілам да Белага і Баранцавага мораў.
На паўночным захадзе раёна захаваліся марэнныя нагрувашчванні з мноствам замкнёных упадзін, занятых азёрамі, з узгоркамі, якія зліваюцца ў ланцугі (Летнія горы Анежскага паўвострава, Салавецкія астравы і інш.).
На плоскіх водападзельных плато на захадзе раёна, дзе бліжэй за ўсё да паверхні падыходзяць палеазойскія вапнякі і мергелі, шырока распаўсюджаны карставыя з’явы. Нізіны звычайна выкананы тоўшчамі марскіх, азёрна-ледавіковых і алювіяльных наносаў.
Клімат раёна, тэрыторыі ў басейне і акваторыі Белага мора умерана кантынентальны — прахалоднае лета і працяглая халодная зіма. Частая змена паветраных мас, якія паступаюць з Арктыкі і сярэдніх шырот. Надвор’е вельмі няўстойлівае.
Зіма халодная, з устойлівымі маразамі. Сярэдняя тэмпература студзеня ад −12 °C на паўднёвым захадзе да −18 °C на паўночным усходзе. Лета кароткае і прахалоднае. Ападкаў ад 400 да 600 міліметраў за год. На ўзбярэжжа Белага мора частыя туманы (да 60 дзён у годзе).
Бэрмэшыў
Бэрмэшыў (Берме́шів) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Зборная Сінгапура па хакеі з шайбай
Нацыянальная зборная каманда Сінгапура па хакеі з шайбай — каманда, якая прадстаўляе Сінгапур на міжнародных турнірах па хакеі з шайбай. Першы міжнародны матч зборная правяла 24 сакавіка 2008 года са зборнай Макаа. У рэйтынгу Міжнароднай федэрацыі хакея займае 55-е месца.
Сінгапур дэбютаваў на чэмпіянаце свету ў 2022 годзе, таксама ўдзельнічаў ў Кубку выкліку Азіі, рэгіянальным турніры для нацыянальных хакейных зборных ніжэйшага ўзроўню ў Азіі.
Гісторыя
У 2011—2012 гадах зборная Сінгапура не ўдзельнічала ні ў адным міжнародным спаборніцтве. У Кубку выкліку Азіі 2013 года зборная Сінгапура заняля перадапошняе, 4-е месца ў групе В, перагуляўшы зборную Індыі. У Кубку выкліку Азіі 2014 года зборная Сінгапура выступала ў дывізіёне I. На групавым этапе зборная заняла 2-е месца, а ў раўндзе плэй-оф прайграла зборнай Макаа па булітах. У матчы за трэцяе месца зборная Сінгапура перамагла зборную Індыі з лікам 5:3. У сезоне 2015 года Сінгапур заняў другое месца ў групе і выйшаў у элітны дывізіён.
У элітным дывізіёне, у 2016 годзе, зборная Сінгапура заняла апошняе 5-е месца і зноў павінна была апынуцца ў I дывізіёне. Аднак у сезоне 2017 года зборная Сінгапура зноў гуляла ў элітным дывізіёне. Адзіная перамога над зборнай Малайзіі на турніры, выратавала Сінгапур ад вылету ў I дывізіён. У сезоне 2018 года сітуацыя чарговы раз паўтарылася. Перамога па булітах над зборнай Кувейта дазволіла Сінгапуру заняць 4-е месца з 5, і пазбегнуць вылету.
На Кубку выкліку Азіі 2019 года сінгапурская зборная дасягнула самага гучнага поспеху ў сваёй гісторыі. На стадыі папярэдняга раўнда сінгапурцы занялі апошняе месца ў групе А, але на стадыі плэй-оф здолелі перамагчы спачатку зборную Інданэзіі ў чвэрцьфінале, прайграць зборнай Філіпін у паўфінале, і перамагчы ў матчы за 3-е месца зборную Малайзіі.
З-за пандэміі COVID-19 зборная Сінгапура, як і іншыя зборныя рэгіёна, не прымала ўдзелу ў міжнародных спаборніцтвах з 2020 па 2021 гады.
У 2022 годзе, Сінгапур упершыню ў гісторыі згуляў на сусветнай арэне ў міжнародным хакейным турніры IV дывізіёне Чэмпіянату свету па хакеі з шайбай. Атрымаўшы толькі дзве перамогі над зборнымі Кувейта і Малайзіі, зборная Сінгапура заняла 3-е месца з 6, і атрымала права ўдзельнічаць III дывізіёне Чэмпіянату свету па хакеі з шайбай 2023 года.
Бернд Лена
Бернд Лена (Bernd Leno; нар., Біціггайм-Бісінген, Германія) — нямецкі футбаліст, брамнік англійскага клуба «Фулхэм» і нацыянальнай зборнай Германіі.
Халмагорскі раён
Халмагорскі раён (Холмого́рский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) у Архангельскай вобласці Расійскай Федэрацыі. У рамках арганізацыі мясцовага самакіравання ў яго межах функцыянуе муніцыпальнае ўтварэнне Халмагорская муніцыпальная акруга (з 2004 да 2022 гг. — муніцыпальны раён).
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Холмагары.
Геаграфія
Раён размешчаны ў цэнтральнай частцы Архангельскай вобласці і прыраўнаваны да раёнаў Крайняй Поўначы. Плошча — 16 827 км². Мяжуе на захадзе з Плясецкім раёнам, на паўночным захадзе з Прыморскім раёнам, на ўсходзе з Пінежскім раёнам, на паўднёвым усходзе з Вінаградаўскім раёнам, на паўднёвым захадзе з гарадской акругай Мірная.
Партула
Партула (Portula) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 1461 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 133 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 13833. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Міхась Белы
Міхась Міхайлавіч Белы (, в. Мікалаеўшчына Стаўбцоўскага павета Навагрудскага ваяводства, цяпер Стаўбцоўскі раён Мінскай вобласці -, Стоўбцы) - выступаў супраць палітыкі русіфікацыі Беларусі; вязень ГУЛАГа. Пляменнік Якуба Коласа.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Сын Міхася Казіміравіча Белага (1886–1966, вясковая мянушка — Зімок) і Юзэфы Міхайлаўны з Міцкевічаў, роднай сястры Я. Коласа. Меў братоў Сымона і Лявона.
Да 1953 вучыўся ў школе Мікалаеўшчыны, а пасля ў тым жа годзе паступіў у Інстытут народнай гаспадаркі ў Мінску на гандлёва-эканамічны факультет (спецыяльнасць - бухгалтар).
У 1957 дапамог свайму брату Лявону Беламу распаўсюджваць улёткі ў абарону беларускай мовы (змест улёткі складаў верш Лявона Белага «Усе народы прагнуць сваёй волі, ўлады, песні...»). Белы развесіў улёткі на сваім факультэце, а таксама на плоце ля Медыцынскага інстытута.
Падчас аднаго са спатканняў братоў у рэстаране, дзе яны знаходзіліся, завязалася бойка. У выніку Лявон і Міхась Белыя трапілі ў пастарунак. Пры іх быў знойдзены пачак улётак - справа пачала разгортвацца. На закрытым судовым працэсе браты Белыя былі прызнаныя віноўнымі паводле арт. 67 (антысавецкая агітацыя і прапаганда). Міхась атрымаў тэрмін у 7 гадоў зняволення, ягоны брат Лявон  - 10 гадоў.
Этапам Белы быў накіраваны ў лагер Явас на станцыі Поцьма Мардоўскай АССР. Пасля тэрмін быў скарочаны на 4 гады. Зняволенне не дало Беламу магчымасці скончыць апошні, чацвёрты, курс і атрымаць дыплом.
Міхась Белы быў вызвалены ў 1961 і вярнуўся на Радзіму. Скончыў навучанне і атрымаў дыплом. Працаваў бухгалтарам у Новым Свержані і Стоўбцах.
Двор Гомель (археалагічны помнік)
Двор Гомель — археалагічны помнік: селішча каля в. Двор Гомель Полацкага раёна Віцебскай вобласці. Размешчана за 0,5 км на паўночны захад ад вёскі і 0,2 км на захад ад шашы Мінск—Полацк. Пляцоўка выцягнута ўздоўж паўночнага берага возера Гомель на даўжыню 400 м, плошча 2,4 га. Культурны пласт 0,5—1 м. Выяўлена Э. М. Зайкоўскім, у 1997 годзе М. В. Клімаў даследаваў 48 м². Знойдзены фрагменты глінянага посуду 5 ст., у т.л. кераміка «з расчосамі», фрагменты ляпнога посуду трэцяй чвэрці 1-га тыс. н.э. старажытна-рускага перыяду і 16—17 стст. Сярод металічных вырабаў вылучаецца жалезная шпора сярэдзіны 1-га тыс., рыбалоўны кручок, крэсіва. Пляцоўка паселішча разворваецца.
Яфімава
Яфімава — жаночая форма прозвішча Яфімаў.
Сін (міфалогія)
Міфалогія
Шумеры і акадцы лічылі, што Сін заступаецца за жывёлагадоўцаў, дае ўрадлівасць і палёгку пры нараджэнні дзяцей і менструальных цыклах, прадбачыць будучыню. У Вавілонскі перыяд Сін ператварыўся ў папулярнае бажаство, што спрыяла варожбам. Яго разам з Шамашам узгадвалі падчас суда, калі праводзіліся дазнанне ці расследаванне, заклікалі ў сведкі падчас клятваў.
Атрыбуты
Антрапаморфныя выявы Сіна з'явіліся толькі ў перыяд трэцяй дынастыі Ура і сустракаліся даволі рэдка. Найчасцей ён паўставаў у выглядзе месяца. Яго атрыбутам лічыліся бычыныя рогі, часам — лодка, на якой ён рухаўся па небу.
Лічба, што азначала Сіна, — 30.
Шанаванне
Галоўным цэнтрам шанавання Сіна з'яўляўся Ур, дзе ў перыяд трэцяй дынастыі ў яго гонар быў ўзведзены зікурат. Аднак ужо ў перыяд Акадскай імперыі шанаванне Сіна з'яўлялася агульнадзяржаўнай справай. Старэйшая дачка акадскага валадара звычайна станавілася першай жрыцай урскага храма Сіна. Хаця Ур заставаўся галоўным цэнтрам шанавання і ў Вавілонскі перыяд, храм Сіна ў самім Вавілоне карыстаўся значнай павагай і быў месцам пілігрымак вернікаў з розных кутоў Месапатаміі. Імя Сіна шырока ўжывалася для надання асабістых імён вавіланян. У 1 тысячагоддзі да н. э. яшчэ адзін важны культавы цэнтр Сіна ўзнік у Харане. За межамі Месапатаміі выявы Сіна знаходзяць на сценах пабудоў у Мары.
Шанаванне Сіна на поўначы Месапатаміі і ў Сірыі працягвалася прыкладна да III ст. н. э.
Нінгал
Ні́нгал, Ні́нгалды («вялікая панна») — багіня шумерскай міфалогіі, лічылася жонкай бога Наны.
Згодна міфалагічным уяўленням шумераў, Нінгал з'яўлялася дачкой вялікага бога Энкі і багіні Нінгікугі, заступніцы багністай краіны Мора, насельніцтва якой здаўна займалася жывёлагадоўляй. Магчыма, таму ў пазнейшы час Нінгал была заручана вернікамі з Нанай, заступнікам жывёлагадоўцаў.
Першапачатковыя функцыі Нінгал не вядомы. Аднак у перыяд трэцяй дынастыі Ура яна стала разглядацца як адна з вышэйшых багінь месапатамскага пантэона, часцяком выяўлялася як вочы з каштоўных камянёў. Некаторыя даследчыкі бачаць у гэтым намёк або на ўменне багіні прадбачыць будучыню, або на ўдзел у замагільным судзе душ памерлых. Імям Нінгал карысталіся падчас клятвы.
За межамі Шумера, культ Нінгал быў распаўсюджаны ў іншых частках Месапатаміі, яе шанавалі хурыты, хеты і арамеі.
Арктычны фронт
На тэрыторыі Беларусі прыходзіць з паўночнага захаду (з Атлантычнага сектара Арктыкі), радзей — з поўначы і паўночнага ўсходу. На клімат Беларусі найбольш уплываюць халодныя ўчасткі арктычнага фронту, якія выклікаюць ападкі, паўночныя вятры, паніжэнне тэмпературы паветра, зімой — мяцеліцы. За год пад уплывам халоднага арктычнага фронту ў сярэднім бывае 21-24 дні.
Галоўны корпус Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Францыска Скарыны
Галоўны корпус Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Францыска Скарыны — будынак у Гомелі, размешчаны па Савецкай вуліцы, 104. Пабудаваны ў 1973 годзе па праекце архітэктара С. Пеўнага.
Архітэктура
Прамавугольны ў плане з развітым цокальным паверхам, які значна выступае за плоскасць фасадаў асноўнага 5-павярховага аб’ёму і стварае своеасаблівую тэрасу. Дзве вонкавыя лесвіцы вядуць да сіметрычна размешчанага галоўнага уваходу з вялікім казырком, які абапіраецца на 2 круглыя калоны. Планіроўка калідорная з 2-баковым размяшчэннем навучальных аўдыторый, лабараторый, адміністрацыйных, службовых і іншых памяшканняў. Пластыку галоўнага фасада ўтварае рытм прамавугольных вокнаў і вертыкальных лапатак. Сцены цокальнага паверху абліцаваны цёмна-шэрымі гранітнымі плітамі, завершаны парапетам. У аздабленні фасадаў выкарыстана светлая мармуровая крошка, паглыбленыя часткі сцен цямнейшыя. Аконныя блокі абліцаваны чорным пластыкам і алюмініевым профілем. Спалучэнне гарызантальных і вертыкальных чляненняў на фасадзе, выразнасць ліній, выразнасць сілуэту і аб’ёмна-прасторавага рашэння надаюць будынку строгасць і скончанасць.
Зарніца звычайная
Зарні́ца звычайная, Лянок (Linaria vulgaris) — від кветкавых раслін з роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна са стрыжнёвым коранем з доўгімі паўзучымі адросткамі. Сцябло вышынёй 30—60 см, прамастаячае, простае або галінастае. На сцябле густое лісце, сядзячае, лінейна-ланцэтнае або лінейнае, завостранае, з адной або трыма жылкамі. Кветкі светла-жоўтага колеру, з яркай аранжавай плямай на на ніжняй губе. Плод — каробачка.
Распаўсюджанне і экалогія
Зарніца — звычайная расліна на тэрыторыі Еўропы і Азіі. Расце ў барах і на пясчаных месцах лясной зоны, як пустазелле на палях, засмечаных месцах, каля дарог, па канавах. Цвіце ў чэрвені — верасні.
Расліна ядавітая (алкалоід пеганін).
Выкарыстанне
Лекавая расліна. Выкарыстоўваецца ў якасці слабільнага, мачагоннага, проціглістнага і абязбольваючага сродку.
IC 3969
IC 3969 — галактыка тыпу C+C+C ў сузор’і Валасы Веранікі.
Васіль Паўлавіч Пугачоў
Васіль Паўлавіч Пугачоў (нар., Магілёўская вобласць) — беларускі вучоны, дзяржаўны дзеяч, былы першы намеснік Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
Даўгінава (Уздзенскі раён)
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Лашанскага сельсавета.
Васіль Паўлавіч Пугачоў
Біяграфія
Нарадзіўся 18 лістапада 1949 года ў Магілёўскай вобласці.
З 1967 па 1995 гады праходзіў службу ва Узброеных сілах СССР і Рэспублікі Беларусь. Навукова-педагагічнай дзейнасцю займаўся з 1975 года на пасадах выкладчыка, старшага выкладчыка, намесніка начальніка і начальніка кафедры аўтаматызаваных сістэм кіравання Мінскага вышэйшага інжынернага зенітна-ракетнага вучылішча (МВІЗРВ).
У 1972 годзе скончыў з адзнакай факультэт аўтаматызаваных сістэм кіравання Мінскага вышэйшага інжынернага зенітна-ракетнага вучылішча, а ў 1978 годзе — ад’юнктуру па кафедры аўтаматызаваных сістэм кіравання супрацьпаветранай абароны МВІЗРВ.
З 1993 па 1995 годы з’яўляўся старшынёй Навукова-тэхнічнага камітэта Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь.
У 1996 годзе скончыў з адзнакай Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Арганізацыя і кіраванне знешнеэканамічнай дзейнасцю» з прысваеннем кваліфікацыі «Менеджэр-эканаміст».
З 1996 па 2000 гады працаваў кансультантам Камітэта па інвестыцыях Міністэрства эканомікі Рэспублікі Беларусь, начальнікам упраўлення знешнеэканамічнай дзейнасці і міжнароднага супрацоўніцтва Апарату Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
З 2000 года па 2008 год працаваў намеснікам, першым намеснікам Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
З 26 лютага 2008 года па 15 снежня 2014 года працаваў Пастаянным паўнамоцным прадстаўніком Рэспублікі Беларусь у СНД.
Бубніў (Лакачынскі раён)
Бубніў (Бу́бнів) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Білапіль (Лакачынскі раён)
Білапіль (Білопі́ль) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Гіравіцкі сельсавет
Гі́равіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Валожынскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Гіравічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Радашковіцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Залескага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Валожынскага раёна Мінскай вобласці. 26 жніўня 1961 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ракаўскага сельсавета.
Вайсковыя міжнародныя гульні
Вайсковыя міжнародныя гульні (АрМИ) — комплексныя міжнародныя спаборніцтвы паміж падраздзяленнямі ўзброеных сіл дзяржаў-удзельніц гульняў.
Вайсковыя міжнародныя гульні з’яўляюцца расійскім ваенна-спартыўным мерапрыемствам, якое арганізавана Міністэрствам абароны Расійскай Федэрацыі. Штогадовыя Вайсковыя міжнародныя гульні ўпершыню адбыліся ў жніўні 2015 года і аб’ядналі каля 30 краін, якія змагаліся ў дзесятках спаборніцтваў на працягу двух тыдняў за права звацца нацыяй, якая мае найлепшую ваенную моц. Вайсковыя міжнародныя гульні неафіцыйна празваныя «вайсковай Алімпіядай».
Удзел у Вайсковых міжнародных гульнях прымаюць узброеныя сілы КНР, Расіі, Беларусі і іншых краін.
Війныця (Лакачынскі раён)
Війныця (Ві́йниця) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Усцьянскі раён
Усцьянскі раён (Устья́нский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) у Архангельскай вобласці Расійскай Федэрацыі. У рамках арганізацыі мясцовага самакіравання ў яго межах функцыянуе муніцыпальнае ўтварэнне Усцьянская муніцыпальная акруга (з 2004 да 2022 гг. — муніцыпальны раён).
Адміністрацыйны цэнтр — рабочы пасёлак Акцябрскі.
Раён размешчаны на поўдні Архангельскай вобласці. Названы ад ракі Усцья (басейн Паўночнай Дзвіны). Плошча — 10720 км².
Клімат умераны. 9 мая 2010 года ў Шангалах была адзначана самая высокая тэмпература за гісторыю назіранняў — 31 °C.
Усцянскі раён прыраўнаваны да раёнаў Крайняй Поўначы.
Брытанская Індыя ў Першай сусветнай вайне
Брытанская Індыя ўступіла ў Першую сусветную вайну адначасова з Вялікабрытаніяй, якая абвясціла вайну Германіі 4 жніўня 1914 года. Індыйскія войскі ўдзельнічалі ў баявых дзеяннях у Еўропе, Міжземнамор'е, Афрыцы і на Блізкім Усходзе. У ходзе вайны ў Індыі было мабілізавана 1 440 437 чалавек, каля 1 000 000 індыйскіх вайскоўцаў былі адпраўленыя за межы Брытанскай Індыі, з якіх 64 449 ваеннаслужачых загінулі, 128 000 чалавек былі параненыя і 11 264 чалавек трапілі ў палон.
Індыйская армія ваявала супраць германскіх войскаў на Заходнім фронце, ва Ўсходняй Афрыцы. Таксама індыйскія войскі прымалі актыўны ўдзел у баявых дзеяннях у Егіпце і Месапатаміі супраць войскаў Асманскай імперыі. У 1914 годзе армія Брытанскай Індыі была самай шматлікай добраахвотнай арміяй у свеце (240 000 ваеннаслужачых).
Уступленне ў вайну і мабілізацыя
Ваенную палітыку Брытаніі актыўна падтрымала індыйская буржуазія. Вайна абяцала ім велізарныя матэрыяльныя выгады. Акрамя таго, падтрымліваючы ваенныя намаганні Брытанскай імперыі, індыйская «эліта» разлічвала дамагчыся ад яе пэўных палітычных і эканамічных саступак.
Супрацоўніцтва нацыянальнай буржуазіі палегчыла англійскім уладам мабілізацыю і шырокае выкарыстанне людскіх і матэрыяльных рэсурсаў Індыі ў вайне. У некаторых раенах у армію забіралі ўсіх працаздольных мужчын у сям'і. Індыйцы змагаліся на многіх франтах у Еўропе, Азіі і Афрыцы. Брытанскія каланіяльныя ўлады мабілізавалі індыйскіх рабочых, якія накіроўваліся на ваенныя работы ў Францыю, акупаваныя англійскімі войскамі раены Месапатаміі і ў іншыя краіны. Індыя забяспечвала збожжам англійскія арміі, якія знаходзіліся ў Азіі і Афрыцы. Усе індыйскія войскі, якія дзейнічалі на франтах, змагаліся і фінансаваліся за кошт насельніцтва Індыі.
Індыйскія экспедыцыйныя войскі А
Пасля пачатку Першай сусветнай вайны, індыйскае камандаванне змагло адправіць для баявых дзеянняў 2 кавалерыйскія і 2 пяхотныя дывізіі. З гэтых чатырох дывізій былі сфармаваны «Індыйскі экспедыцыйны корпус А» пад камандаваннем генерал-маера Джэймса Уілкокса. 30 верасня 1914 года гэтыя падраздзяленні прыбылі ў Марсэль. Індыйскія войскі былі накіраваныя на ўчастак фронту каля Іпра. У канцы 1914 года індыйцы ўдзельнічалі ў баях пры Ла Басе.
У сакавіку 1915 года індыйская дывізія прымала ўдзел у наступленні пры Неў-Шапель. Індыйскія войскі, не паспеўшы прывыкнуць да новых вінтовак Лі-Энфілд, не маючы ўласнай артылерыі, а таксама дрэнна адаптоўваючыся да кантынентальнага еўрапейскага клімату не з'яўляліся баяздольнымі часткамі. Акрамя гэтага ў індыйскіх падраздзяленнях не было дастатковай колькасці афіцэраў, якія ведаюць хіндзі. Агульны нізкі баявы дух індыйцаў прывеў да таго, што восенню 1915 года ўсе індыйскія пяхотныя падраздзяленні былі перакінутыя з Францыі ў Егіпет. Пасля вываду пяхотных падраздзяленняў, на Заходнім фронце засталіся дзве індыйскія кавалерыйскія дывізіі. У асноўным яны знаходзіліся ў рэзерве, чакаючы прарыву пазіцыйнага фронту. Аднак у 1916 годзе яны актыўна ўдзельнічалі ў бітве на Соме. У сакавіку 1918 года яны таксама былі перакінутыя ў Егіпет. З 130 000 індыйцаў, якія служылі на Заходнім фронце, загінулі каля 9 000 чалавек.
Індыйскія экспедыцыйныя войскі B
У 1914 годзе губернатар Брытанскай Усходняй Афрыкі запатрабаваў дапамогі для барацьбы з нямецкімі каланіяльнымі войскамі з Германскай Усходняй Афрыкі. Было прынята рашэнне аб фарміраванні «Індыйскага экспедыцыйнага корпуса В» для адпраўкі яго на барацьбу з нямецкімі войскамі ў Усходняй Афрыцы. «Экспедыцыйныя войскі В» складаліся з: адной пяхотнай дывізіі, двух пяхотных брыгад, інжынерных падраздзяленняў і падраздзяленняў горнай артылерыі.
Індыйскія войскі пад камандаваннем генерал-маера Артура Айткена высадзіліся ў Танга 2—3 лістапада 1914 года. Задачай індыйскага корпуса было ўварванне ў Германскую Усходнюю Афрыку ў возера Танганьіка. Пасля высадкі паміж індыйскімі войскамі і нямецкімі войскамі пад камандаваннем Леттов-Форбека адбылася бітва пры Танга. У ходзе бітвы малалікія нямецкія войскі змаглі нанесці паражэнне індыйскім войскам, а апошнія страцілі 359 чалавек забітымі і 148 палоннымі.
Індыйскія экспедыцыйныя войскі C
«Індыйскі экспедыцыйны корпус С» быў сфарміраваны таксама для дзеянняў ва Усходняй Афрыцы. У склад «экспедыцыйных войскаў С» уваходзілі: адна пяхотная брыгада, пяць пяхотных батальенаў, 29-й пяхотны полк і розныя фарміраванні добраахвотнікаў з розных індыйскіх княстваў.
Індыйскія экспедыцыйныя войскі D
Найбуйнейшая індыйская армія, адпраўленая за мяжу краіны была сфарміравана для баявых дзеянняў у Месапатаміі пад камандаваннем генерала Джона Ніксана. Першыя індыйскія падраздзяленні былі адпраўленыя ў Месапатамію ў лістападзе 1914 года з мэтай абароны брытанскіх нафтавых вышак ў раене Басры. Пасля пачатку першых баёў у Месапатаміі супраць турэцкіх войскаў індыйскія войскі пад камандаваннем Артура Барэта, а затым Чарльза Таусенда ўзялі Басру і прасунуліся ўглыб Месапатаміі. Аднак у лістападзе 1915 года індыйскія войскі пацярпелі паражэнне пад Ктэсафонам з-за матэрыяльна-тэхнічных цяжкасцяў.