cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Герхард Эрэн
Біяграфія
Падчас такіх «акцыяў» Эрэн з’яўляўся са зброяй у руках, а яўрэяў выганялі з дамоў. У верасні 1942 года ў справаздачы ён напісаў: «Я быў узрадаваны, што колькасць у 25 000 яўрэяў, першапачаткова жылі ў гэтай мясцовасці, скарацілася да 500»}. Потым Эррен быў прыняты ў СС і 2 сакавіка 1944 года атрымаў званне штурмбанфюрарра. З лютага 1945 года быў кіраўніком ідэалагічнай падрыхтоўкі ў Войсках СС.
Пасля вайны
Па заканчэнні вайны да 1948 года знаходзіўся ў брытанскім палоне. Дзякуючы фальсіфікацыі сваіх асабістых дадзеных, у 1949 годзе зноў змог стаць настаўнікам у вышэйшай тэхнічнай школе «Ам брынк», размешчанай у адным з раёнаў Гамбурга. З пачаткам папярэдняга следства ў дачыненні да па справе аб забойстве яўрэяў быў звольнены са школы ў 1960 годзе. З 1961 па 1971 год ён выкладаў у прыватнай школе. 25 чэрвеня 1974 года быў прысуджаны зямельным судом Гамбурга да пажыццёвага турэмнага зняволення. Ён абвінавачваўся ў смерці 15 тысяч яўрэяў. Ён быў «спадаром, які хадзіў па Слоніму з сабакам і пугай, публічна збіваючы яўрэяў». Эрэн не адбываў сваё пакаранне ў сувязі з тым, што Федэральны вярхоўны суд ФРГ 16 верасня 1975 года адхіліў рашэнне гамбургскага суда па фармальных абставінах. Новае судовае паседжанне ў 1976 годзе з-за стану здароўя Эрэна не адбылося. Памёр у 1984 годзе.
Малевіцкі сельсавет
Мале́віцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Малевічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Жлобінскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Жлобінскім раёне БССР. 14 жніўня 1937 года да сельсавета далучана частка скасаванага Сенажаткаўскага нацыянальнага польскага сельсавета. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Казіміраўскага сельсавета. У 1966 годзе ў склад Краснабярэжскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Кадзішча, Казіміраўская Слабодка, Курганне і Чарцёж). 28 красавіка 2015 года скасаваны пасёлак Рубеж.
У склад Малевіцкага сельсавета ўваходзілі (у наш час не існыя): да 1962 года вёска Жальвін, пасёлкі Заграддзе, Новы Александроў, да 1966 года вёска Карма, пасёлак Прыдарожжа.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1030 чалавек, з іх 90,6 % — беларусы, 5,5 % — рускія, 3,1 % — украінцы.
Уладзімір Аляксандравіч Кацько
Уладзімір Аляксандравіч Кацько (нар. 13 студзеня 1940) — беларускі ўрач-хірург. Доктар медыцынскіх навук (1984), прафесар (1986). Прафесар кафедры дзіцячай хірургіі Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
Біяграфія
У 1956 годзе скончыў сярэднюю школу з сярэбраным медалём, у 1962 годзе — Мінскі медыцынскі інстытут. Працаваў загадчыкам Караваціцкага сельскага ўрачэбнага участка Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці, ардынатарам хірургічнага аддзялення Гомельскай абласной бальніцы, загадчыкам хірургічнага аддзялення Ельскай раённай бальніцы. Імкненне да навуковай дзейнасці і павышэння прафесіяналізму заахвоціла У. А. Кацько паступіць у аспірантуру (1965—1968) пры Першай кафедры шпітальнай хірургіі МДМІ, якую ўзначальваў таленавіты хірург І. М. Стальмашонак.
Уся далейшая працоўная дзейнасць звязана з МДМІ. У 1968 годзе ён залічаны на пасаду асістэнта кафедры шпітальнай хірургіі па курсе дзіцячай хірургіі, а ў 1969 годзе пераведзены на новаўтвораную кафедру дзіцячай хірургіі, у 1982 годзе зацверджаны ў званні дацэнта. У 1984 годзе абараніў у Маскве доктарскую дысертацыю і ў 1986 годзе зацверджаны ў званні прафесара.
У 1990 годзе У. А. Кацько выбраны загадчыкам кафедры дзіцячай хірургіі МДМІ, кіраўніком лабараторыі па вывучэнні гамеастазу пры гнойнай інфекцыі ў дзяцей і адначасова назначаны пазаштатным галоўным дзіцячым хірургам Міністэрства аховы здароўя БССР, кіраўніком Цэнтра дзіцячай хірургіі на базе 1-й гарадской клінічнай бальніцы. Кафедру ўзначальваў да 2002 года.
Узнагароды
Узнагароджаны знакам «Выдатнік аховы здароўя», ганаровымі граматамі Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, БДМУ.
Жан Батыст Русо
Сын шаўца, вучань езуітаў, ён рана пачаў пісаць вершы, якія прыцягнулі ўвагу Н. Буало-Дэпрэё, палымяным прыхільнікам якога быў аўтар. Увойдучы ў кола маладых марнатраўцаў жыцця з вышэйшага грамадства, Русо атрымаў вядомасць непрыстойнымі вершамі. Яго драматычныя творы не мелі поспеху. У 1712 годзе, за ананімныя нападкі на некаторых вучоных і нез'яўленне ў суд на разгляд справы, ён быў прысуджаны да пажыццёвага выгнання. З гэтага часу пачынаюцца яго тулянні: спачатку ён жыў у Швейцарыі, затым Яўген Савойскі ўзяў яго з сабой у Вену. У Бруселі ён сышоўся з Вальтэрам, але сяброўства іх неўзабаве перайшло ў лютую нянавісць. Усе просьбы Русо аб пераглядзе яго працэсу былі дарэмнымі, і ён памёр на чужыне. Духоўныя і свецкія оды Русо доўга лічыліся ўзорам класічнай лірыкі французаў. Цяпер ён зусім забыты, і нават гісторыя літаратуры надае яму вельмі нязначнае месца нароўні з іншымі прадстаўнікамі «паэзіі без паэзіі» першай паловы XVIII стагоддзя — Тама, Лебрэна, Лефран-дэ-Пампіньяна і іншых. Яго паэтычныя перакладанні псалмоў шэрыя, оды перапоўнены міфалагічнымі вобразамі, рэлігійнае пачуццё не шчырае і напышлівае. Пасланні і эпіграмы Русо вельмі з'едлівыя. Самая вядомая яго камедыя — «Le flatteur». Сачыненні Русо выдадзены Амарам (1820) і Латурам (1868).
Сівая жаўна
Сівая жаўна (Picus canus) — лясная птушка з сямейства Дзятлавых, блізкі сваяк зялёнага дзятла. Разам з з’яўляецца адзіным прадстаўніком роду  у Цэнтральнай Еўропе.
Арэал і экалогія
Распаўсюджаны ў паласе лясоў Еўразіі ад цэнтральных раёнаў Еўропы на ўсход да ціхаакіянскага ўзбярэжжа, Малайскага паўвострава і Суматры. У зімовы час часта вядзе качавы лад жыцця ў межах гнездавога арэала, у тропіках жыве асела. Амаль паўсюль рэдкая птушка, аднак, верагодна, гэта не звязана з антрапагенным фактарам.
Парламенцкія выбары на Фарэрскіх астравах (1906)
Выбары ў Лёгтынг Фарэрскіх астравоў — першыя выбары ў прадстаўнічы орган Фарэрскіх астравоў, якія прайшлі 18 ліпеня 1906 года.
Выбары прайшлі па сістэме тайнага галасавання, і выбарчае права было распаўсюджана на ўсіх дарослых мужчын незалежна ад даходаў. Галоўным пытаннем падчас выбараў было статус і становішча дацкай мовы на тэрыторыі астравоў, а таксама самі сувязі з Каралеўствам.
Леляквінская
Леляквінская (Лелеквинская) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Смалігоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 10 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 30 км на паўднёвы ўсход ад Рудні, за 4 км на поўнач ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Леляква. У 0,1 км на поўнач ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Леляквінская на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Штаўфен-ім-Брайсгау
Штаўфен-ім-Брайсгау (Staufen im Breisgau) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Фрайбург. Уваходзіць у склад раёна Брайсгау — Верхні Шварцвальд. Насельніцтва — 7628 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 23,26 км². Афіцыйны код — 08 3 15 108.
Палац губернатараў (Львоў)
Палац губернатараў — помнік гісторыі і архітэктуры ў Львове (Украіна). Будынак адносіцца да тыпу палацавай архітэктуры позняга класіцызму. Знаходзіцца за паўночнай мяжой сярэднявечнага горада, прылягае да будынка Галіцкага намесніцтва. Адрас: вул. Віннічэнка, 16.
Штаўфен-ім-Брайсгау
Горад падзяляецца на 3 гарадскія раёны.
Палац губернатараў (Львоў)
Будынак быў перабудаваны пад палац па праекце архітэктара Гельмана ў 1821 годзе, у канцы XIX стагоддзя быў рэканструяваны.
Рэнфру
Рэ́нфру (Renfrew, Rinn Friù) — горад у Шатландыі ў вобласці Рэнфрушыр.
Млынок
Млынок — гідронім і тапонім:
Канал Грыбаедава
Кана́л Грыбае́дава (да 1923 года — Екацяры́нінскі кана́л) — канал у Санкт-Пецярбургу, бярэ пачатак ад Мойкі каля Марсава поля і ўпадае ў Фантанку ля Мала-Калінкіна моста. Даўжыня канала — 5 км, шырыня — 32 м, сярэдні расход вады — 3.1—3.4 м³/с. На беразе канала знаходзіцца Спас на Крыві.
NGC 2978
NGC 2978 (іншыя абазначэнні — MCG -1-25-29, IRAS09408-0931, PGC 27808) — галактыка ў сузор’і Секстант.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
П’ер Алешынскі
П’ер Алешынскі (Pierre Alechinsky; нар. года, ) — бельгійскі жывапісец, графік, мастак кнігі.
Мотавела
«Мотавела» — найбуйнейшы ў Беларусі матацыклетна-веласіпедны завод, заснаваны ў Мінску ў 1945 годзе ў якасці веласіпеднага завода.
Ноенбург-ам-Райн
Ноенбург-ам-Райн (Neuenburg am Rhein) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Фрайбург. Уваходзіць у склад раёна Брайсгау — Верхні Шварцвальд. Насельніцтва — (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 44,12 км². Афіцыйны код — 08 3 15 076.
Мотавела
Гісторыя
У снежні 1945 г. пачалася ўстаноўка абсталявання з заводу (Dampfkraftwagen, DKW) у Чопау (Савецкая зона акупацыі Германіі; цяпер, зямля Саксонія, Германія). У маі 1946 года пусцілі першы цэх — рамонтна-механічны. Затым — электратэхнічны цэх. Увосень вырабілі першыя дэталі для веласіпеда. У чэрвені 1947 года сабралі першыя 10 веласіпедаў. У верасні, пасля выпрабаванняў і дапрацовак, веласіпед В-16 пусцілі ў серыйную вытворчасць. Да канца года вырабілі 6580 веласіпедаў. У 1950 г. прадалі 100-тысячны веласіпед. Тады ж пачаўся выпуск падлеткавых веласіпедаў «Арлёнак».
З 1951 года прадпрыемства атрымала назву Мінскі матацыклетны і веласіпедны завод (ММВЗ), бо пасля ліпеня пачало выраб 125-кубовых матацыклаў пад таварным знакам «Мінск» (M1A). У 1955 годзе прадалі звыш за 400 тыс. веласіпедаў. У 1963 годзе пачаўся экспарт веласіпедаў за мяжу. З 1956 года Мінскі мотавелязавод асвоіў выраб матацыкла М1М. На 1967 год за 20 гадоў прадалі звыш за 8 млн веласіпедаў «Бусел». У 1970—1980 гадах прадпрыемства перабудавалі. У 1977 годзе пачаўся выпуск веласіпедаў са складной рамай на 20-цалёвых колах. У 1983 годзе збылі 18-мільённы веласіпед.
Ноенбург-ам-Райн
Горад падзяляецца на 4 гарадскія раёны.
Жыгімонт Казімір Ваза
Быў галоўным кандыдатам на абранне каралём пасля смерці бацькі. Французскі падарожнік Ле Лябур’е апісаў яго як вельмі жвавае, худое і рухомае дзіцё. Хутка навучаўся і ў сем гадоў шпарка размаўляў па польску і нямецку, рабіў значныя поспехі ў лацінскай мове. Вельмі любіў польскі строй, чым яшчэ больш умацоўваў свае пазіцыі як кандыдата на карону. Вельмі абураўся калі да яго звярталіся па-нямецку, кажучы: «Я — паляк, таму і размаўляйце са мной па-польску».
Мотавела
Гісторыя
У 2000 годзе пачаўся выпуск дзіцячых веласіпедаў на 16-цалёвых колах. У лютым 2003 года завод выпусціў першыя матацыклы з 4-тактавым рухавіком і электрастартарам. Па выніках года прадпрыемства апынулася стратным у выніку павышэння мыта на веласіпеды ў В’етнаме да 40 %. На 2005 год асноўнымі рынкамі збыту былі Расія, Украіна, Таджыкістан, Кыргызстан, Афганістан і Нігерыя. 30 снежня 2005 года А. Лукашэнка Указам № 645 перавёў завод у дзяржаўную ўласнасць (97 % акцый) за кошт падатковай запазычанасці ў 2,105 млрд рублёў ($976 тыс.) і запазычанасці ў $4,903 млн за электрычнасць і абагрэў (90,75 %; перад «Мінскэнерга»), водазабеспячэнне і водаадвядзенне (9,25 %; перад «Мінскводаканалам»). Таксама паводле Указу, Міністэрства фінансаў Рэспублікі Беларусь мела пазычыць заводу 14,6 млрд руб ($6,803 млн) у 2006 г. і 3,7 млрд руб ($1,722 млн) у 2007 г. пад 3 % гадавых да 30 снежня 2012 года. Выканаўчы камітэт Мінску меў укласці ў перааснашчэнне заводу 8,7 млрд руб ($4,054 млн) у 2006 г. і 8,6 млрд руб ($4,002 млн) у 2007-ым.
Жыгімонт Казімір Ваза
Летам 1647 года Жыгімонту Казіміру нечакана стала блага. Як сцвярджалі адны — атруціўся садавінай, паводле іншых — заразіўся дызентэрыяй ад паморскіх ваяводаў. Пасля 5 дзён хваробы і крываўкі памёр. Яго смерць моцна паўплывала на караля Уладзіслава, які нават адмовіўся ехаць на пахаванне ў Кракаў.
Мотавела
Гісторыя
6 верасня 2013 года Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка наведаў завод і запатрабаваў безумоўнага выканання планаў па развіцці «Мотавела», сярод якіх было абяцанне ўкласці ў развіццё кампаніі прынамсі 20 млн долараў і да 2012 года наладзіць выпуск 500 тысяч веласіпедаў і 30 тысяч матацыклаў у год. У тым жа годзе дзяржорганы палічылі, што ўмовы выкананы, і разблакавалі акцыі «Мотавела», якімі аўстрыйская кампанія да гэтага распараджацца не магла. У тым жа годзе ATEC Holding прадала свой пакет акцый ATEC Investment.
Жыгімонт Казімір Ваза
Цікавыя факты
У гонар каралевіча быў названы заснаваны ў 1643 годзе горад Казімір у Бабруйскім старостве, які праіснаваў толькі 12 гадоў і ў 1655 годзе быў знішчаны казакамі.
Аркадзь Аляксеевіч Мацвееў
Аркадзь Аляксеевіч Мацве́еў (нар. ) — вучоны ў галіне інфекцыйных хвароб, доктар медыцынскіх навук (1977), прафесар (1979).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе (сучасны адміністрацыйны цэнтр Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі). У 1956 годзе скончыў Віцебскі медыцынскі інстытут і з 1963 года працуе ў ім. У 1973—1998 гадах займаў пасаду загадчыка кафедрай інфекцыйных хвароб.
Мотавела
Гісторыя
29 красавіка 2015 года Мінгарвыканкам прызначыў у наглядальны савет «Мотавела» прадстаўніка дзяржавы. 1 чэрвеня 2015 года Камітэтам дзяржбяспекі Беларусі былі затрыманы ўладальнік прадпрыемства Аляксандр Мураўёў і яго топ-менеджары (усяго шэсць чалавек), якіх абвінавацілі ў вывадзе капіталу, і ў вывазе абсталявання, праблемах з функцыянаваннем прадпрыемства. Была ўзбуджана справа па ч. 3 арт. 424 КК Беларусі (Злоўжыванне ўладай ці службовымі паўнамоцтвамі). Па інфармацыі прэс-службы КДК, ATEC Holding не толькі не выканаў свае абавязацельствы па развіцці завода, але і на шкоду прадпрыемству ліквідаваў існуючыя вытворчыя магутнасці. Колькасць працаўнікоў паменшылася з 2300 да 400 чалавек. Амаль 70 % плошчаў завода апынуліся закладзены пад крэдытныя абавязацельствы старонніх фірмаў, падкантрольных аўстрыйскаму інвестару, які не разлічваюцца па даўгах, і велазавод як гарант вяртання даўгоў мог страціць усе вытворчыя карпусы.
Улічваючы сітуацыю на «Мотавела», дзяржава была вымушана прыняць меры па абароне інтарэсаў працоўнага калектыва і захаванні брэнда велазавода. Главой дзяржавы была пастаўлена задача правесці тэхнічнае пераабсталяванне прадпрыемства, закупіць новае сучаснае абсталяванне. У пачатку чэрвеня 2015 новы наглядсавет зацвердзіў гендырэктарам прадпрыемства Мікалая Ладуцьку.
Аркадзь Аляксеевіч Мацвееў
Навуковая дзейнасць
А. А. Мацвееву належаць навуковыя працы па інфекцыйных хваробах, выкарыстанні глюкакортыкастэроідаў пры лячэнні віруснага гепатыту і інш.
Мотавела
Гісторыя
26 студзеня 2017 года эканамічны суд Мінска пачаў разглядаць іск аўстрыйскай кампаніі ATEC Investment, якая дагэтуль валодае каля 80 % акцый прадпрыемства і жадае прызнаць несапраўднымі ўсе рашэнні наглядсавета «Мотавела» ад 5 чэрвеня 2015 года, у тым ліку прызначэнне новага гендырэктара.
Аркадзь Аляксеевіч Мацвееў
Навуковая дзейнасць
Сярод апублікаванага:
Мотавела
Гісторыя
16 ліпеня 2017 года Эканамічны суд Мінска пачаў вытворчасць па справе аб банкруцтве ААТ «Мотавела». Заяву ў суд падавало само ААТ «Мотавела» з прычыны ўстойлівай неплацежаздольнасці. На прадпрыемства быў прызначаны ахоўны перыяд да 5 кастрычніка 2017 года. Часовым кіраўнікам прызначана дырэктар ТАА «Антыкрызіснае кіраванне» Вольга Рачко.
Падводныя лодкі Вялікабрытаніі тыпу E
Падводныя лодкі тыпу Е — серыя з 58 падводных лодак Каралеўскага флоту. Усе пяцьдзесят восем лодак пабудаваныя ў 1912—1916 і прымалі ўдзел у Першай сусветнай вайне. Пасля вайны астатнія лодкі былі зняты з узбраення у 1922 годзе.
Па асаблівасцях канструкцыі лодкі тыпу Е падзяляюцца на тры групы: (Е1 — Е8, АЕ1, АЕ2 «група 1»), (Е9 — Е20, «група 2»), (Е21 — Е56, «група 3»). Уся першая група і частка другой групы тыпу Ё былі завершаны да пачатку Першай сусветнай вайны. Лодкі групы 1 каштавалі 101 900 фунтаў за корпус. Па меры дасканалення тэхналогіі падводных лодак клас E прайшоў некалькі мадыфікацый канструкцыі. Лодкі групы 2 каштавалі 105 700 фунтаў за корпус. Лодкі групы 3, апошняя група, уключылі ўсе паляпшэнні.
Галоўным чынам тып Е служыў у Паўночным моры і Прыбалтыцы. Апроч таго, некаторыя з падводных лодак дзейнічалі супраць Турцыі.
Нацыянальны цэнтр прававой інфармацыі Рэспублікі Беларусь
Нацыяна́льны цэ́нтр прававо́й інфарма́цыі Белару́сі — цэнтральная дзяржаўная навукова-практычная ўстанова, якая ажыццяўляе збор, улік, апрацоўку, захаванне, сістэматызацыю і актуалізацыю эталоннай прававой інфармацыі, яе распаўсюджванне (прадастаўленне), экспертна-аналітычную дзейнасць у названых сферах, а таксама афіцыйнае апублікаванне прававых актаў.
Задачы
Асноўнымі задачамі НЦПІ Беларусі з’яўляюцца:
Структура
На 2021 год Нацыянальны цэнтр прававой інфармацыі Беларусі ўключаў:
Гісторыя
30 чэрвеня 1997 года Аляксандр Лукашэнка падпісаў Указ № 338 «Аб стварэнні Нацыянальнага цэнтра прававой інфармацыі Рэспублікі Беларусь» (НЦПІ РБ). Згодна з указам Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі даручалася да 1 кастрычніка 1997 года «рэарганізаваць Навукова-даследчы інстытут праблем крыміналогіі, крыміналістыкі і судовай экспертызы Міністэрства юстыцыі шляхам вылучэння з яго Рэспубліканскага цэнтра прававой інфармацыі з пераўтварэннем гэтага цэнтра ў НЦПІ РБ». 20 ліпеня 1998 года А. Лукашэнка падпісаў Указ № 369 «Аб Нацыянальным рэестры прававых актаў Рэспублікі Беларусь» (НРПА РБ), які даручыў стварыць з 1 студзеня 1999 года. На НЦПІ Беларусі ўсклалі вядзенне рэестра. Пагатоў, пастанаўлялася «Палаце прадстаўнікоў і Савету Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (НС РБ), Савету міністраў Рэспублікі Беларусь, Канстытуцыйнаму суду, Вярхоўнаму суду, Вышэйшаму гаспадарчаму суду, Нацыянальнаму банку, міністэрствам, іншым рэспубліканскім органам дзяржаўнага кіравання, абласным (Мінскаму гарадскому) Саветам дэпутатаў і выканаўчым камітэтам да 1 студзеня 2001 года прадставіць НЦПІ звесткі пра адпаведныя прававыя акты, якія дзейнічаюць на дзень падачы інфармацыі, і тэксты гэтых актаў для ўключэння ў НРПА РБ». У Палажэнні аб НРПА РБ прадугледжвалася, што службовыя асобы і органы, якія выдалі прававы акт, накіроўваюць яго ў НЦПІ для ўключэння ў Нацыянальны рэестр «у 3-дзённы тэрмін з дня прыняцця». Паводле 10-га артыкула Палажэння, пададзеныя ў НЦПІ прававыя акты, якія падлягаюць уключэнню ў Нацыянальны рэестр, рэгіструюцца ў ім «не пазней за 2 рабочыя дні з дня паступлення ў НЦПІ».
24 ліпеня 1998 года А. Лукашэнка падпісаў Указ № 376 «Аб стварэнні камп’ютарнага банка даных праектаў законаў Рэспублікі Беларусь» (КБДПЗ РБ), якое даручалася «НЦПІ сумесна з Нацыянальным цэнтрам законапраектнай дзейнасці (НЦЗД) пры прэзідэнце Рэспублікі Беларусь да 1 студзеня 1999 года». Паводле 2-га артыкула Указа, суб’ектам права заканадаўчай ініцыятывы і іншым дзяржаўным органам і ўстановам, якія ўдзельнічаюць у заканатворчым працэсе, даручалася «забяспечыць падачу НЦПІ матэрыялаў па праектах законаў, унесеных у Палату прадстаўнікоў НС РБ пасля 4 сакавіка 1998 года». Згодна з 3-м артыкулам НЦПІ даручалася «да 15 студзеня 1999 года забяспечыць устаноўку КБДПЗ РБ у Адміністрацыі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, Палаце прадстаўнікоў і Савеце Рэспублікі НС РБ, Савеце міністраў Рэспублікі Беларусь і НЦЗД пры прэзідэнце Рэспублікі Беларусь», а таксама ажыццяўляць яе вядзенне. Паводле 7-га артыкула Палажэння аб КБДПЗ РБ, Сакратарыяты Палаты прадстаўнікоў і Савета Рэспублікі мелі накіроўваць у НЦПІ пастановы і звесткі пра разгляд законаў ад адпаведных палат Нацыянальнага сходу Беларусі, а Адміністрацыя прэзідэнта Беларусі — звесткі пра падпісанне закона і пярэчанні пры яго вяртанні прэзідэнтам. 30 кастрычніка 1998 года А. Лукашэнка падпісаў Указ № 524 «Аб захадах удасканалення дзяржаўнай сістэмы прававой інфармацыі». У 3-м артыкуле Указа НЦПІ даручалася «да 1 кастрычніка 1999 года стварыць у абласных цэнтрах рэгіянальныя цэнтры прававой інфармацыі па правах філіялаў НЦПІ».
10 снежня 1998 года А. Лукашэнка падпісаў Дэкрэт № 22 «Аб зацвярджэнні Палажэння аб афіцыйным апублікаванні і набыцця моцы прававымі актамі Рэспублікі Беларусь». У 5-м артыкуле Палажэння вызначалася, што «афіцыйнае апублікаванне прававога акту ажыццяўляецца, як правіла на беларускай і рускай мовах у адпаведнасці з падпісаным арыгіналам». Згодна з 12-м артыкулам «рашэнні рэспубліканскіх рэферэндумаў, дэкрэты прэзідэнта Рэспублікі Беларусь і законы Рэспублікі Беларусь набываюць моц праз 10 дзён пасля іх афіцыйнага апублікавання». Паводле 4-га артыкула Палажэння, «афіцыйным апублікаваннем з’яўляецца давядзенне прававых актаў да ўсеагульнага ведама шляхам узнаўлення іх тэкстаў у поўнай адпаведнасці з падпісаным арыгіналам у наступных афіцыйных выданнях:
На 31 снежня 1998 года Электронная база даных прававой інфармацыі (ЭБДПІ) змяшчала звыш 22 000 дакументаў, у тым ліку ўсе НПА прэзідэнта, органаў заканадаўчай, выканаўчай і судовай улады з 1975 года ўключна з усімі кодэксамі Беларусі ў дзеючай рэдакцыі. 4 студзеня 1999 года А. Лукашэнка падпісаў Указ № 1 «Аб зацвярджэнні Адзінага прававога класіфікатара Рэспублікі Беларусь», вядзенне і выданне якога даручалася НЦПІ. Класіфікатар падзяляўся на 10 частак: 1) «Заканадаўства пра дзяржаўны лад»; 2) «Грамадзянскае заканадаўства»; 3) «Заканадаўства пра фінансава-крэдытны лад»; 4) «Заканадаўства пра гаспадарча-эканамічную дзейнасць»; 5) «Сацыяльнае заканадаўства»; 6) «Заканадаўства ў галіне грамадскіх адносін, адукацыі, навукі і культуры»; 7) «Заканадаўства пра ахову навакольнага асяроддзя і рацыянальнае выкарыстанне прыродных рэсурсаў»; 8) «Заканадаўства ў галіне абароны, нацыянальнай бяспекі, праваахоўнай дзейнасці, адміністрацыйнай і крымінальнай адказнасці. Працэсуальнае і выканаўчае права»; 9) «Заканадаўства ў галіне міжнародных адносін»; 10) «Прававыя акты індывідуальнага прымянення».
1 чэрвеня 2001 года на сеціўным вузле НЦПІ размясцілі вэб-старонку Гаспадарчага суда Мінска. 16 снежня 2002 года А. Лукашэнка падпісаў Указ «Аб Нацыянальным прававым Інтэрнэт-партале Рэспублікі Беларусь…», увядзенне якога ў дзеянне меў забяспечыць НЦПІ да 1 студзеня 2004 года. Паводле 4-га артыкула Палажэння аб Нацыянальным прававым партале, НЦПІ меў ажыццяўляць на ім афіцыйнае апублікаванне прававых актаў, уключаных у Нацыянальны рэестр прававых актаў Рэспублікі Беларусь. Сярод іншага, 10-м артыкулам Палажэння прадугледжвалася «прадстаўленне інфармацыі на дзяржаўных мовах Рэспублікі Беларусь, а таксама на англійскай мове». У 2002 годзе ў ЭБДПІ ўвялі 4901 прававы акт, у выніку чаго банк даных на 31 снежня налічваў 41 910 прававых акта. За 2002 год у Нацыянальны рэестр прававых актаў (НРПА) уключылі 5819 прававых актаў, у выніку на канец год той налічваў 31 555 дакументаў. Таксама за 2002 год выйшлі 144 нумары НРПА. У снежні 2002 года НЦПІ разам з абласнымі ЦПІ абслугоўваў 2544 электронныя копіі ЭБДПІ, усталяваныя ў 1411 карыстальнікаў.
14 верасня 2003 года А. Лукашэнка падпісаў Указ № 409, якім абавязаў НЦПІ перадаць у 2004—2005 гадах копіі ЭБДПІ Міністэрству па падатках і зборах Беларусі. За 2003 год лік публічных ЦПІ пры бібліятэках павялічылі ўдвая да 140. 1 кастрычніка 2006 года на кампакт-дыску выпусцілі банк даных «Кодэксы Рэспублікі Беларусь», у якой змясцілі Канстытуцыю Беларусі і ўсе 23 кодэксы. 23 жніўня 2008 года пачаў дзейнасць Дзіцячы прававы сайт. 30 снежня 2010 года А. Лукашэнка падпісаў Указ № 712 «Аб удасканаленні дзяржаўнай сістэмы прававой інфармацыі Рэспублікі Беларусь». Паводле 2-га артыкула Указа, прадпрыемствы абавязалі «ажыццяўляць дзейнасць па распаўсюджванні прававой інфармацыі пры ўмове заключэння з НЦПІ дагавора».
24 лістапада 2014 года сістэма «ЭТАЛОН-ONLINE» займела функцыю «Перакладчык» для машыннага перакладу тэксту дакумента з рускай мовы на беларускую. 15 чэрвеня 2015 года А. Лукашэнка падпісаў Указ № 243 аб падачы ТНПА ў НЦПІ толькі ў электронным выглядзе са студзеня 2015 года. 17 жніўня 2015 года НЦПІ дамогся знішчэння 15 000 асобнікаў Правіл дарожнага руху (ПДР), выдадзеных мінскім прадпрыемствам без дагавора з НЦПІ, які патрабаваўся паводле Указа 2010 года № 712. У выніку страты прадпрыемства перавысілі 500 млн рублёў (30 000 долараў), а спагнанне склала 90 млн рублёў (5500 $). У 2016 годзе выявілі яшчэ 5 выдаўцоў ПДР без дагавора і з памылкамі.
5 красавіка 2016 года разам з Беларускім дзяржаўным інстытутам стандартызацыі і сертыфікацыі запусцілі платформу «ЭТАЛОН-Стандарт», якая ўтрымлівала звыш 200 000 дзяржаўных стандартаў і міжнародных тэхнічных рэгламентаў, а таксама тэхнічных законаў і міжнародных дагавораў. 11 ліпеня 2016 года А. Лукашэнка падпісаў Указ № 261, якім дазволіў установам змяшчаць на сваіх сайтах 5 прававых актаў без дагавора з НЦПІ. Таксама дзяржаўныя ўстановы мелі карыстацца сродкамі НЦПІ ў адміністрацыйных працэдурах. На снежань 2016 года Нацыянальны рэестр прававых актаў налічваў звыш 190 000 прававых актаў, а штодня ўлічвалі каля 70 новых. Эталонны банк даных прававой інфармацыі (ЭБДПІ) налічваў каля 200 000 прававых актаў і міжнародных тамоў. Нацыянальны прававы партал меў 280 000 наведнікаў штомесяц, а Прававы форум Беларусі — 36 000. Агулам НЦПІ стварыў звыш 200 банкаў даных, у тым ліку на звыш 12 000 дакументаў правапрымянальнай практыкі і звыш 16 700 — судовай практыкі. У супрацы з Беларускім дзяржаўным універсітэтам у сістэмах «ЭТАЛОН» і «ЭТАЛОН-ONLINE» на больш як 80 000 руска-беларускіх перакладаў слоў павялічылі моўную базу для аўтаперакладу тэкстаў НПА.
26 студзеня 2017 года ў Еўразійскім нацыянальным універсітэце, што ў Астане (Казахстан), адкрылі 16-ы замежны цэнтр доступу да беларускага заканадаўства. За 2016 год у НРПА дадалі звыш 10 000 прававых актаў. На верасень 2017 года агульны лік дакументаў ва ўсіх базах НЦПІ перавышаў 270 000, з іх каля 210 000 (78 %) уваходзілі ў Эталонны банк даных прававой інфармацыі (ЭБДПІ). На 1 кастрычніка 2017 года дзейнічала каля 700 цэнтраў прававой інфармацыі на базе бібліятэк у кожным раёне Беларусі. Яшчэ 20 такіх цэнтраў працавала за мяжой. 12 красавіка 2018 года А. Лукашэнка падпісаў Указ № 135 «Аб абавязковай юрыдычнай экспертызе тэхнічных нарматыўных прававых актаў», якую даручыў праводзіць НЦПІ. На снежань 2018 года вэб-старонкі НЦПІ мелі да 1,5 млн праглядаў за месяц.
23 снежня 2020 года Савет міністраў Беларусі ўхваліў Пастанову № 745, якой зацвердзіў Палажэнне аб парадку фарміравання і функцыявання АІС «Узнагароды». Яе даручылі весці НЦПІ з 1 студзеня 2021 года для збору звестак пра лаўрэатаў дзяржаўных узнагарод Беларусі. У 2020 годзе на Нацыянальным прававым партале размясцілі 9698 НПА. Да красавіка 2021 года «Прававы форум Беларусі» правёў каля 560 праектаў заканадаўства ад часу заснавання ў 2013 годзе, з іх 196 (35 %) — абмеркавалі ў 2020 годзе. Ад часу заснавання да чэрвеня 2021 года НЦПІ выпусціў 312 прававых выданняў агульных тыражом звыш 2-х млн асобнікаў. За 2020 год у 3000 мерапрыемствах прававой адукацыі ўзялі ўдзел каля 43 000 грамадзян.
14 сакавіка 2022 года кіраўнік НЦПІ Андрэй Матэльскі і кіраўнік Дэпартамента пратакола і арганізацыйнага забеспячэння Еўразійскай эканамічнай камісіі Даніяр Турусбекаў падпісалі Дагавор на аказанне паслуг па пісьмовым перакладзе НПА Еўразійскага эканамічнага саюза (ЕАЭС) на беларускую мову. Паводле Дагавора, цягам 2022 года НЦПІ меў перакласці міжнародныя дагаворы і акты органаў ЕАЭС для размяшчэння на прававым партале ЕАЭС.
Кенцынген
Кенцынген (Kenzingen) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Фрайбург. Уваходзіць у склад раёна Эмендынген. Насельніцтва — 9232 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 36,93 км². Афіцыйны код — 08 3 16 020.
Горад падзяляецца на 4 гарадскія раёны.
Чэмпіянат свету па фехтаванні 1935
Чэмпіянат свету па фехтаванні ў 1935 годзе праходзіў у Лазане (Швейцарыя); на момант правядзення ён лічыўся еўрапейскім турнірам, а статус чэмпіянату свету яму быў прысвоены заднім чыслом у 1937 годзе. Сярод мужчын спаборніцтва праходзілі ў асабістым і камандным заліку па фехтаванні на шаблях, рапірах і шпагах, сярод жанчын — толькі асабістае першынство на рапірах. У сувязі з тым, што чацвёра рапірыстаў, якія дайшлі да фіналу, адмовіліся змагацца паміж сабой, медалі ў індывідуальным заліку ў фехтаванні на рапірах не прысуджаліся.
Пасека
Па́сека — высечаная дзялянка лесу; месца, дзе высечаны лес.
Па́сека — тапонім:
Карэя
Карэя — геаграфічная тэрыторыя, якая ўключае Карэйскі паўвостраў і суседнія астравы і аб'яднаная агульнай культурна-гістарычнай спадчынай. У мінулым адзіная дзяржава. На поўначы мае сухапутную мяжу з КНР і Расіяй. На ўсход ад Карэі знаходзяцца Японскія астравы.
У 1945 годзе пасля паразы Японіі ў Другой сусветнай вайне тэрыторыя Карэі, якая з'яўлялася ў той час японскай калоніяй, была размежавана на дзве зоны ваеннай адказнасці: савецкую — на поўнач ад паралелі 38° з. ш. і амерыканскую — на поўдзень ад яе. Пасля, у 1948 годзе, на тэрыторыі гэтых зон узніклі дзве дзяржавы: Рэспубліка Карэя на поўдні і Карэйская Народна-Дэмакратычная Рэспубліка на поўначы.
Тэрыторыя Карэі — 220,8 тыс. кв. км. Сумарнае насельніцтва абедзвюх карэйскіх дзяржаў перавышае 70 млн чалавек, 99% насельніцтва карэйцы. Вернікі галоўным чынам будысты і хрысціяне.
Прырода — гл. Карэйскі паўвостраў, Маньчжура-Карэйскія горы.
Назвы краіны
У наш час у Паўночнай Карэі прынята назва Часон, а ў Паўднёвай — Хангук. Высоўваліся прапановы выкарыстоўваць назву Каро для будучай аб'яднанай Карэі. Каро — гэта назва дзяржавы на Карэйскім паўвостраве, якая існавала ў 918—1392 гг. Ад яе паходзіць еўрапейская назва Карэі.
Гісторыя
Чалавек разумны з'явіўся на Карэйскім паўвостраве прыблізна 40000—25000 гадоў назад, у перыяд позняга палеаліту. Да гэтага паўвостраў засяляў чалавек прамахадзячы, а раней — гамініды тыпу аўстралапітэкаў (архантропы, палеаантропы). Аднак гэтыя старажытныя людзі не з'яўляліся непасрэднымі продкамі сучасных карэйцаў. Карэйскі этнас склаўся ў выніку міграцый народаў на паўвостраў — галоўным чынам з поўначы. Гэтыя міграцыі пачаліся ў эпоху неаліту (шостае — першае тысячагоддзі да нашай эры) і працягваліся да канца першага тысячагоддзя нашай эры.
Нацыянальная міфалогія ў сучаснай Карэі ўзводзіць пачатак карэйскай гісторыі да 2333 года да н.э., калі, паводле легенды, Тангун, сын жыхара неба і мядзведзіцы, якая абярнулася ў жанчыну, заснаваў першую дзяржаву Часон, названую пасля Старажытным Часонам, каб адрозніваць яго ад пазнейшай дзяржавы Часон (1392—1910 гг. нашай эры).
Афіцыйная карэйская гістарыяграфія таксама вядзе адлік палітычнай гісторыі Карэі ад Старажытнага Часона, хоць пытанні аб этнакультурнай прыналежнасць гэтай дзяржавы, часу фарміравання яе дзяржаўнасці і нават месцазнаходжання выклікаюць спрэчкі (па адной з тэорый яна знаходзілася па-за межамі Карэі). У 108 годзе да нашай эры Старажытны Часон быў захоплены войскамі кітайскай дынастыі Хань і спыніў сваё існаванне.
У першай палове першага тысячагоддзя нашай эры ў Карэі склаліся тры дзяржавы — Сіла, Пэкчэ і Кагуро. У другой палове VII стагоддзя Сіла ў саюзе з кітайскай дынастыяй Тан разграміла Пэкчэ і Кагуро, а затым пасля вайны з Тан аб'яднала пад сваім кантролем каля дзвюх трацін Карэйскага паўвострава — тэрыторыю на поўдзень ад ракі Тэданган. Так склалася дзяржава Аб'яднанае Сіла.
Афіцыйная карэйская гістарыяграфія ўключае ў гісторыю Карэі і дзяржаву Пархэ, якая існавала ў 698—926 гг. нашай эры і займала частку тэрыторыі Карэйскага паўвострава, сучаснага расійскага Прымор'я і Маньчжурыі.
У канцы X стагоддзя пасля распаду Аб'яднанага Сіла ўтварылася дзяржава Каро, межы якой практычна супадалі з межамі цяперашняй Карэі. У 1392 годзе на змену Каро прыйшла дзяржава Часон.
Пасля руска-японскай вайны 1904—05 гг. Японія ўсталявала пратэктарат над Карэяй, а ў 1910 г. анексавала яе. З 1910 па 1945 гады Карэя была японскай калоніяй. Пасля паражэння Японіі ў Другой сусветнай вайне паўночная частка Карэі была ў зоне ваеннай адказнасці Савецкага Саюза, а паўднёвая — Злучаных Штатаў.
Загоціна
Загоціна (Заготино) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Чысцікоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 55 жыхароў (2007). Па факце ў 2018 годзе пражывала 20 чалавек. Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 6 км на ўсход ад Рудні, за 3 км на поўнач ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 5 км на паўночны захад ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя 450 км на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Васільеўскі востраў
Васі́льеўскі во́страў (Васильевский остров, Hirvisaari — Ласіны востраў) — самы вялікі востраў у дэльце ракі Нявы. Найбольшая працягласць: з поўначы на поўдзень — 4,2 км, з захада на ўсход — 6,6 км. Плошча —1090 га. Узвышаецца над узроўнем мора (ардынарам) да 3,5 м. Уваходзіць у склад Санкт-Пецярбурга як Васілеастроўскі раён.
На Васільеўскім востраве ў якасці помніка ўсталявана падводная лодка Д-2 тыпу Д.
Гізларэнга
Гізларэнга(італ. Ghislarengo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Насельніцтва складае 833 чалавека (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 69 чал./км ². Займае плошчу 12 км ². Паштовы індэкс - 13030. Тэлефонны код - 0161.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Буньёра
Згодна гістарычнай міфалогіі манархаў Буньёра, яна бярэ пачатак з імперыі Кітара, заснаванай у XI ст. У 1899 г. была падпарадкавана Вялікабрытаніяй і уключана ў склад Уганды. Аднак на працягу XX ст. адраджалася як вельмі абмежаваная аўтаномія. У 1995 г. існаванне манархіі Буньёра-Кітара было фактычна прызнана Канстытуцыяй Уганды.
Гісторыя
Паколькі ньёра, народ краіны Буньёра, да XIX ст. не былі знаёмы з пісьмовасцю, гісторыя іх дзяржавы доўгі час захоўвалася толькі ў форме вусных паданняў. Манархі Буньёра звычайна звязваюць пачатак сваёй дзяржавы з існаваннем імперыі Кітара, дзе з XI ст да XIV ст. змяніліся 2 дынастыі Батэмбузі і Бачвезі. Заснаванне Буньёра адбылося дзякуючы Мпуга Рукіды, пачынальніку дынастыі Бабіта. Згодна афіцыйнай генеалогіі, ён быў прадстаўніком адгалінавання Бачвезі і атрымаў трон згодна жаданню апошняга валадара гэтай дынастыі. У міфах ньёра Бабіта рушылі ў Кітару з поўначы і перапраўляліся праз Ніл, што дало нагоду еўрапейскім інтэрпрэтатарам лічыць прыход Бабіта адной з міграцый нілотаў накшталт луа з Паўднёвага Судана.
Нашчадкі Мпуга Рукіды ўсталявалі сваю ўладу ў рэгіёне Бугерэрэ, які пазней стаў вядомы як Буньёра, дзе вялася здабыча солі і апрацоўка жалеза. Аднак яны не здолелі падпарадкаваць усе землі Кітары. Ужо пры жыцці Мпуга Рукіды яго родны брат Ката Кімера адасобіў тэрыторыі каля возера Вікторыя. На поўдні ўзнікла дзяржава Анколе, чые манархі таксама лічылі сябе нашчадкамі Бачвезі. Хаця на працягу некалькіх стагоддзяў Буньёра дамінавала ў раёне Вялікіх азёр, унутраная сітуацыя не была стабільнай з-за спрэчак паміж самімі Бабіта. З пачатку XIX ст. галоўным супернікам Буньёра стала дзяржава Буганда.
У 1852 г. пасля чарговай грамадзянскай вайны валадаром Буньёра стаў Камурасі IV, які здолеў задушыць паўстанні ў правінцыях і распачаў прамы гандаль з арабамі і суахілі. У 1862 г. і 1864 г. Буньёра наведалі брытанскія экспедыцыі, аднак адносіны іх удзельнікаў з Камурасі былі напружанымі. У 1872 г. яго пераемнік Чва II Кабалега спыніў ваенную спробу брытанцаў уварвацца з боку Паўднёвага Судана. У 1888 г. ён нанёс паражэнне манарху Буганды. Аднак на баку бугандыйцаў выступілі брытанцы. Чва II Кабалега адступіў на поўнач і толькі ў 1899 г. быў захоплены ў палон пасля ранення. Ён быў высланы на Сейшэльскія Астравы і вярнуўся на радзіму только ў 1923 г. напярэдадні сваёй смерці. Значная частка Буньёра была далучана да Буганды, астатняя падпарадкавана непасрэдна брытанскай каланіяльнай адміністрацыі Уганды.
Унутраны лад
Буньёра з'яўлялася тэакратычнай дзяржавай, дзе ўлада манарха амукама абагаўлялася, яму прыпісваліся некаторыя звышнатуральныя ўласцівасці, ён арганізоўваў агульнадзяржаўныя рытуалы. Адным з найбольш важных лічыўся рытуал «абнаўлення», які ладзіўся раз у 2 гады для забеспячэння ўрадлівасці і ўзнаўлення насельніцтва. Амукама быў уладальнікам усёй зямлі ў дзяржаве. У Буньёра была створана сістэма зямельнага размеркавання кібанджа, што ўключала перадачу зямель у карыстанне як буйным родавым арганізацыям энганда, так і асобным правадырам і прыдворным.
Усё насельніцтва падзялялася на 4 буйныя пласты. Вышэйшым лічыліся прадстаўнікі Бабіта. Яны падзяляліся на 4 родавыя арганізацыі на чале асобныха правадыроў мугамба і маці амукама. Бабіта звычайна складалі большасць прыдворных, атрымоўвалі асобныя часткі дзяржавы ў кіраванне, што прыводзіла да ўнутраных канфліктаў. Ніжэй за іх стаялі бахума. Гэты пласт насельніцтва сфарміраваўся яшчэ ў Кітары, таму некаторыя бахума разглядалі сябе нават больш высакароднымі, чым Бабіта. Іх асноўным заняткам была адгонная жывёлагадоўля. Трэці асноўны пласт насельніцтва зваўся баіру. Яго прадстаўнікі былі земляробамі, трымалі дробную свойскую жывёлу, займаліся здабычай карысных выкапняў і рамяством. На ніжэйшай прыступцы сацыяльнай лесвіцы стаялі нешматлікія рабы бахука. Падзел на 4 сацыяльныя пласты змякчаўся магчымасцю сацыяльнага росту нават для бахука, не забараняліся ўзаемныя шлюбы.
Бахума і баіру падзяляліся на 156 патрылінейных буйных родавых арганізацый на чале выбарных правадыроў абакуру б'енганда. Правадыры складалі асобную раду пры амукама, а таксама займалі розныя дзяржаўныя пасады. Вышэйшымі чыноўнікамі былі прыдворныя дарадцы абакуру бэбітэбэ, кіраўнікі правінцый абакама бабуханга і ваенныя прадстаўнікі манарха абаджвара конда.
Лёс манархіі ў XX стагоддзі
У перыяд брытанскага пратэктарата нашчадкі Чва II Кабалегі здолелі фармальна захаваць тытул манархаў нават пасля паўстання ньёра ў 1907 г. У 1934 г. яны падпісалі пагадненне з уладамі, якое давала больш правоў на самакіраванне. Пасля абвяшчэння незалежнасці Уганды Буньёра як асобнае фарміраванне было ліквідавана ў 1907 г.
У 1993 — 1995 гг. манархія Буньёра была ўзноўлена. Манархічыныя інстытуты Буньёра дзейнічаюць паралельна з рэспубліканскімі ўгандыйскімі.
Еўрапейская кінапрэмія найлепшаму еўрапейскаму кампазітару
Еўрапе́йская кінапрэ́мія найле́пшаму еўрапе́йскаму кампазі́тару (European Film Award for Best European Composer) — адна з намінацый Еўрапейскай кінапрэміі, якая ўручалася еўрапейскай кінаакадэміяй у 1988—1992 гадах і, пачынаючы з 2004 года, уручаецца штогод па сённяшні дзень.
Пераможцы і намінанты
Пераможцы і намінанты прыведзены ў храналагічным парадку. У межах аднаго года намінанты ўпарадкаваны па прозвішчах паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона    і прыводзіцца першым.
Эндынген (Кайзерштуль)
Эндынген (Endingen am Kaiserstuhl) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Фрайбург. Уваходзіць у склад раёна Эмендынген. Насельніцтва — 9104 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 26,72 км². Афіцыйны код — 08 3 16 012.
Горад падзяляецца на 3 гарадскія раёны.
Канстанцін Сцяпанавіч Мельнікаў
Канстанцін Сцяпанавіч Мельнікаў (Константи́н Степа́нович Ме́льников; 22 ліпеня (3 жніўня) 1890,  —, там жа) — савецкі архітэктар, мастак і педагог, заслужаны архітэктар РСФСР, адзін з лідараў авангарднага кірунку ў савецкай архітэктуры ў 1923—1933 гадах.
Канстанцін Мельнікаў яшчэ ў 1930-я гады атрымаў сусветнае прызнанне як «вялікі рускі архітэктар» сучаснасці, аднак яго ўнікальная творчая канцэпцыя ў тыя ж гады падвергнулася ў СССР рэзкай крытыцы за «фармалізм»; архітэктар па сутнасці быў адлучаны ад прафесіі (апошняя пабудова па яго праекце датуецца 1936 годам).
Стогадовы юбілей архітэктара ЮНЕСКА адзначыла тым, што аб’явіла 1990 год годам Канстанціна Мельнікава. Па выніках апытання членаў Расійскай акадэміі архітэктуры і будаўнічых навук, якое праводзілася ў 2001 годзе, Мельнікаў заняў першае месца сярод выдатных айчынных архітэктараў XX стагоддзя і трэцяе — у сусветным спісе.
Палянка
Назву Паля́нка маюць:
Сафія Пруская
Сафія Гогенцолерн (Sophie Dorothea Ulrike Alice;, Патсдам — , Франкфурт-на-Майне) — прынцэса Пруская, каралева-кансорт Грэцыі.
Біяграфія
Сафія нарадзілася ў сям’і Прускага прынца Фрыдрыха (будучага імператара Фрыдрыха III) і яго жонкі прынцэсы Вялікабрытаніі Вікторыі. Па маці яна была ўнучкай каралевы Вікторыі. Сафія была сёмым дзіцем з васьмі і трэцяй дачкой. Сярод яе братоў быў кайзер Вільгельм II.
27 кастрычніка 1889 года ў Афінах Сафія выйшла ажанілася з грэчаскім прынцам Канстанцінам (1868—1923), які даводзіўся ёй чатырохюрадным братам (абодва былі прапраўнукамі імператара Паўла I). Перад шлюбам прынцэса прыняла праваслаўе і перастала наведваць лютэранскія цэрквы, што прывяло да разладу паміж ёй і яе братам Вільгельмам. Дзеці Канстанціна і Сафіі:
Палац Бельскіх (Львоў)
Палац Бельскіх — помнік архітэктуры ў Львове (Украіна). Размешчаны на вул. Каперніка, 42. З савецкага часу тут размяшчаецца Дом настаўніка, а таксама Польскі народны тэатр.
Палац быў перабудаваны ў 1921—1923 гадах архітэктарам прафесарам І. А. Багенскім. Будынак вырашаны ў духу неакласіцызму, спалучае гармонію прапорцый і, строгасць і высакароднасць архітэктурнага вобраза. Будынак цагляны, у плане прамавугольны, трохпавярховы. Рызаліт аформлены калонным порцікам і ўвянчаны атыкам. Вокны і нішы над імі дэкараваны. У інтэр'еры ёсць парадная зала.
Палац аддзелены ад вуліцы металічнай рашоткай і брамай.
Міхаіл Міхайлавіч Задорнаў
Міхаіл Міхайлавіч Задорнаў (нар. 4 мая 1963, ) — расійскі эканаміст, прэзідэнт — старшыня праўлення банка ВТБ 24, дзяржаўны дзеяч, Міністр фінансаў Расіі ў 1997—1999, дэпутат Дзяржаўнай думы Федэральнага Сходу Расійскай Федэрацыі I—IV скліканняў.
Біяграфія
У 1980 годзе скончыў сярэднюю школу № 875 ў Маскве з залатым медалём, Маскоўскі інстытут народнай гаспадаркі імя Пляханава (1984; з чырвоным дыпломам), аспірантуру Інстытута эканомікі АН СССР (1988; у 1985—1986 перапыняў навучанне ў сувязі з тэрміновай службай у Савецкай арміі). Кандыдат эканамічных навук (1989; тэма дысертацыі: «Эфектыўнасць інвестыцый у абнаўленні асноўнага капіталу прамысловых прадпрыемстваў»).
Макс Біл
Макс Біл (ням.: Max Bill;,  — , ) — швейцарскі мастак, архітэктар і дызайнер, прадстаўнік цюрыхскай школы канкрэтнага мастацтва.
Біяграфія
У 1924—1927 гадах Макс Біл вучыўся ювелірнай справе і спецыялізаваўся на ўпрыгожваннях са срэбра. Ва ўзросце 17 гадоў, у 1925 годзе ён быў запрошаны на парыжскую Міжнародную выставу дэкаратыўнага мастацтва, дзе пазнаёміўся з творамі Ле Карбюзье, К. С. Мельнікава і Іозефа Гофмана. У 1924—1928 гадах Макс Біл працягнуў сваё навучанне ў Дэсаў, у школе Баўхаўса. У гэты час у школе выкладалі Джозеф Альберс, Васіль Кандзінскі, Оскар Шлемер, Ласла Мохай-Надзь і іншыя майстры.
З 1929 гады Макс Біл прафесійна заняты як архітэктар. На працягу ўсёй сваёй біяграфіі ён працуе як мастак і графік. Стварае асобныя скульптурныя праекты. З 1932 па 1937 год Біл з’яўляецца сябрам групы «Абстракцыя-Творчасць» (Abstraction-Création) у Парыжы. У 1936 годзе, у каталогу выстаўкі сваіх твораў ён вызначае сваё мастацтва як «канкрэтнае» і становіцца адным з самых вядомых прадстаўнікоў стылю канкрэтнага мастацтва. Макс Біл пазіцыянуе свае працы як злучэнне функцыяналізму і канцэптуальнага падыходу. З 1936 года ён пачынае публікуе тэарэтычныя працы і ў 1941 засноўвае выдавецтва «Альянс» (Allianz-Verlag). З 1938 года Макс Біл — член Міжнароднага кангрэса сучаснай архітэктуры.
У 1944—1945 гадах мастак пачынае выкладаць у цюрыхсткай Акадэміі прыкладнога мастацтва. У гэты перыяд ён завязвае сяброўскія адносіны з Жоржам Вантангерло і Францішкам Купкай. У 1951—1956 гадах Макс Біл — адзін з заснавальнікаў і кіраўнік Вышэйшай школы мастацтваў у нямецкім Ульме. Таксама, як архітэктар, ён становіцца стваральнікам будынку Ульмскай школы. Узначальваючы Ульмскую школу Макс Біл развівае канцэпцыю дызайну як ідэальнай формы. Фактычна, лічыцца стваральнікам і ідэолагам Ульмскай школы.
У 1957 годзе мастак вяртаецца ў Цюрых. У 1967—1974 гадах ён выкладае ў Вышэйшай школе мастацтваў у Гамбургу. У 1961—1964 гадах Макс Біл быў заняты як архітэктар швейцарскай выставы Expo64 у Лазане. Удзельнік выставак сучаснага мастацтва documenta I, II і III (у 1955, 1959 і 1964 гадах адпаведна) у Каселі.
Парламенцкія выбары на Фарэрскіх астравах (1908)
Выбары ў Лёгтынг Фарэрскіх астравоў — выбары ў прадстаўнічы орган Фарэрскіх астравоў, якія прайшлі 2 лютага 1908 года.
Выбары прайшлі па сістэме тайнага галасавання, і выбарчае права было распаўсюджана на ўсіх дарослых мужчын незалежна ад даходаў.
Перамогу атрымала Партыя саюза, якая набрала на адзін мандат больш, чым на папярэдніх выбарах — 13 мандатаў з 20.
Cadillac CTS
Cadillac CTS — аўтамабілі бізнес-класа маркі Cadillac.
Першае пакаленне (2002—2007)
Cadillac CTS быў прадстаўлены ў 2002 годзе як замена мадэлі Cadillac Catera. Першае пакаленне прапаноўвалася толькі з кузавам седан.
Каб канкураваць на еўрапейскім рынку з Audi S6 / RS6, BMW M5 і Mercedes-Benz E63 AMG, Cadillac выпусціў спартыўную мадэль CTS-V, якая абсталёўвалася рухавіком V8 аб'ёмам 5,7 л, а затым і 6,0 л магутнасцю 400 к.с.
Другое пакаленне (2007—2013)
У 2007 з’явілася другое пакаленне. Аўтамабіль павялічыўся ў памерах, атрымаў дызельную версію рухавіка. Да лінейцы кузаваў, у якой першапачаткова быў толькі седан, у 2009 годзе дадаўся ўніверсал CTS Sport Wagon, а ў 2010 годзе купэ — CTS Coupe.
Восенню 2011 года ўсё варыянты кузава зведалі рэстайлінг.
Трэцяе пакаленне (2013—2019)
У канцы сакавіка на Нью-Ёркскім аўтасалоне адбылася прэм’ера трэцяга пакалення, якое зноў было даступна толькі з кузавам седан. У Амерыцы продажы новага CTS пачаліся восенню 2013 года.
Вытворчасць скончана ў 2019 годзе.
Задорнаў
Задорнаў — прозвішча.
Дыўрыйі
Належаў Візантыі, страчаны ёй пасля Манцыкерцкай бітвы каля 1071, мясцовасць разам з горадам адышла да сельджукскага бея Менгюджэка Газі. У 1228-29 у горадзе пабудаваныя Вялікая мячэць (Divriği Ulu Camii) і медыцынскі цэнтр (Darüşşifa), якія ў 1985 уключаны ЮНЕСКА ў спіс Сусветнай спадчыны.
Катастрофа Bombardier E-11 у Газні
Катастрофа Bombardier E-11 у Газні — авіяцыйная катастрофа, якая адбылася на ўсходзе Афганістана. Першапачаткова памылкова паведамлялася пра падзенне пасажырскага авіялайнера авіякампаніі Ariana Afghan Airlines, але пазней высветлілася, што разбіўся самалёт Bombardier E-11A, які належаў ВПС ЗША. Абодва пілоты на яго борце загінулі.