cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лічынкатэрапія
Шырока распаўсюджана меркаванне, што лічынка можа «з’есці жыўцом» цела чалавека або жывёлы, аднак на самай справе лічынкі сілкуюцца толькі мёртвымі тканінамі, а іх масавае распаўсюджванне на целе яшчэ жывой істоты сведчыць аб цяжкім пашкоджанні ўчастка цела некрозам. Лічынкі запавольваюць працэс гніення, сілкуючыся мёртвымі тканінамі і не кранаючы жывых.
Падчас так званага знешнестраўнікавага пераварвання ежы, лічынка вылучае пептыдныя антыбіётыкі сератыцын, цэкрапін, дэрмасептын, якія абязшкоджваюць небяспечныя бактэрыі. Адначасова тканкі жывых жывёл/чалавека дэзінфікуюцца і прадухіляецца развіцце далейшага некроза. Дзякуючы выдзяленню алантаіна і цытакінаў лічынкі здольныя прыпыняць запаленчыя працэсы ў тканках і падаўляць атакі з боку імуннай сістэмы жывога арганізма.
Першыя дакументальныя згадкі пра медыцынскае выкарыстанне лічынак з’явіліся ў часы праўлення Напалеона. Выкарыстоўваўся метад і падчас Першай сусветнай вайны, напрыклад доктарам Уільямам Байерам з медыцынскай школы Джона Хопкінса ў Балтыморы. У наш час (стан на 2008 год) Л. выкарыстоўваецца ў мностве медыцынскіх цэнтрах у Еўропе і ЗША. Апытанне амерыканскіх ваенных медыкаў, праведзенае ў 2013 годзе, паказвае, што 10 % з іх выкарыстоўвалі лічынак у сваёй практыцы. У ЗША адзіным вытворцам медыцынскіх лічынак (лічынкі мухі Lucilia sericata) з’яўляецца кампанія Monarch Labs. У Нямеччыне працуюць кампаніі AGILTERA GmbH & Co. KG і BioMonde GmbH. Ёсць кампаніі ў Англіі (ZooBiotic Ltd.) і Японіі (Japan Maggot Company).
M34 (аб’ект Месье)
M34 (каталог Месье) — рассеянае скопішча ў сузор'і Персея.
Хібула
«Хібула» (ხიბულა) — мастацкі фільм 2017 года рэжысёра. Сумесная вытворчасць Грузіі, Францыі, Германіі.
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 24-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сюжэт
Кіраўнік новай незалежнай краіны скінуты ў выніку дзяржаўнага перавароту. Ён вымушаны бегчы ў горы, дзе па чутках хаваюцца лаяльныя яму групы войскаў. З іх дапамогай ён марыць вярнуцца з выгнання і аднавіць ўладу. Ідучы за праваднікамі, ён робіць доўгі знясільваючы пераход, на працягу якога пачуццё ўпэўненасці саступае месца сумненням, а надзея суседнічае з адчаем. Нарэшце герой дасягае вёскі Хібула, у якой вырашыцца яго лёс.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 2 намінацыямі.
Спрынгс
Спрынгс (Springs) — горад у Паўднёва-Афрыканскай Рэспубліцы, у правінцыі Гаўтэнг, на ўсход ад Яганэсбурга.
Гістрыя
Горад заснаваны ў 1904 годзе работнікамі бліжэйшых вугальных шахт і золатаздабываючых руднікоў, але яго гісторыю магчыма адлічваць прыкладна з 1840 года, калі ў гэты раён пераехалі фермеры і абвясцілі свае фермы самастойным. У 1902 годзе ў паселішчы быў прызначаны камітэт аховы здароўя, які сачыў за будаўніцтвам і размяшчэннем збудаванняў, а таксама за гігіенай. У красавіку 1904 года паселішча атрымала статус горада пад сучаснай назвай, камітэт аховы здароўя быў заменены гарадскім саветам.
Насельніцтва
У 2001 годзе насельніцтва Спрынгса разам з прыгарадамі складала больш за 100 тыс. чалавек.
Эканоміка
Спрынгс з’яўляецца горадам-спадарожнікам Яганэсбурга. Транспартны вузел. Дзейнічае прамысловасць па вытворчасці горна-шахтнага і электрычнага абсталявання, металаапрацоўчая і шкляная прамысловасць. Цэнтр золатапрамысловага і ўраназдабываючага раёна (у 1962 годзе тут выраблялася 10 % золата краіны і 9 % урану ). у наваколлі горада вядзецца здабыча каменнага вугалю.
Ошская вобласць
Ошская вобласць (Ош облусу, Ошская область) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Кыргызстана, вобласць. Размешчаная ў паўднёвай частцы краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Ош.
Мяжуе з Баткенскай (на паўднёвым захадзе), Джалал-Абадскай (на поўначы) і Нарынскай (на паўночным усходзе) абласцямі. На паўночным захадзе праходзіць мяжа Кыргызстана з Узбекістанам, на поўдні — з Таджыкістанам, на ўсходзе — з Кітаем. Разам з гэтым, пэўная частка Кара-Суйскага раёна вобласці, рэгіён Барак, поўнасцю акружана суседнім Андыжанскім вілаятам Узбекістана, з’яўляючыся такім чынам анклавам Кыргызстана ва Узбекістане.
IC 3629B
IC 3629B — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Хмельнік (гміна, Свентакшыскае ваяводства)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 32 населеныя пункты.
Верхневілюйск
Верхневілюйск (Верхневилюйск, Үөһээ Бүлүү) — сяло ў Расійскай Федэрацыі, адміністрацыйны цэнтр Верхневілюйскага ўлуса (раёна) Рэспублікі Саха (Якуція). Размешчанае на правым беразе ракі Вілюй. Ад Якуцка на адлегласці: наземным шляхам 677 км, паветраным 610 км, водным 847 км. Аэрапорт, рачная прыстань. Насельніцтва 6555 чал. (2002); 6792 чал (2007).
Спіс кіраўнікоў Арагона
{| cellpadding="2" cellspacing="2" align="center" width="100%" style="border: black solid 1px" style="font-size: 95%;"
Дзямідаў
Дзямідаў — прозвішча і тапонім.
NGC 3996
NGC 3996 (іншыя абазначэнні — UGC 6941, MCG 3-31-4, ZWG 98.11, IRAS11551+1434, PGC 37628) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Бярозаўскае благачынне
Бярозаўскае благачынне, Бярозаўская благачынная акруга — акруга ў Брэсцкай і Кобрынскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Георгі Шаўцоў.
Мірнае (Акмолінская вобласць)
Мірнае — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Багенбайскай сельскай акругі.
Спіс аб’ектаў PGC (1774001—1775000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1774001—1775000)
Мірнае (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
Паводле дадзеных 1999 года, у сяле не было пастаяннага насельніцтва. Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле жыў 1 мужчына.
Муха вішнёвая
Муха вішнёвая (Rhagoletis cerasi) — двукрылае насякомае сямейства. Шкоднік пладоў чарэшні і вішні, абрыкосу, бружмелю, барбарысу, чаромхі.
Апісанне
Маленькая чорная муха даўжынёй каля 3-5 мм. Цела бліскучае, цёмна-бурая, амаль чорнае. На празрыстых крылах чатыры папярочныя цёмныя паласы. Фасеткавыя вочы зялёнага колеру. Галава, шчыток і ногі жоўтыя.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаная ў Еўразіі.
Размнажэнне
Яйкі адкладае па адным у мякаць плладоў. З яек выходзяць белыя бязногія лічынкі даўжынёй 3-6 мм, якія сілкуюцца мякаццю спелых пладоў. Падчас паспявання сярэдніх і позніх гатункаў чарэшні лічынкі пакідаюць плады і акукляюцца ў глебе.
M74 (аб’ект Месье)
M74 (каталог Месье) — спіральная галактыка у сузор’і Рыбаў.
Як мяркуецца, у гэтай галактыцы знойдзена чорная дзірка прамежкавай масы (г. зн. істотна больш зорных мас, але менш чорных дзірак у цэнтры галяктык) — унікальная ўльтрамагутная квазіперыядычная рэнтгенаўская крыніца.
NGC 3997
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Кадзя Маладоўскі
Ка́дзя Маладо́ўскі (Маладо́ўская) (קאַדיע מאָלאָדאָװסקי, Kadya Molodovsky; 10 мая 1894, Бяроза-Картузская — 23 сакавіка 1975) — яўрэйская пісьменніца, паэтка, драматург, літаратурны крытык з Беларусі. Пісала на ідыш.
Біяграфія
Змалку вывучыла ідыш, іўрыт і рускую. Вучылася ў Варшаве, дзе ў 1921 годзе ўзяла шлюб з Львом Сімхам. У 1927 годзе выдала першую кніжку паэзіі «Kheshvendike Nekht». У 1935 годзе разам з мужам эмігравала ў Нью-Ёрк, ЗША, дзе зарэгістравалася пад прозвішчам Маладоўскі. У 1948—1952 гадах сям’я жыла і працавала ў Тэль-Авіве. Памерла ў доме для састарэлых у Філадэльфіі.
Пханган
Пханган  — востраў у Сіямскім заліве, адносіцца да правінцыі Суратхані, Тайланд. Шырока вядомы дзякуючы штомесячнай вечарынцы «Full Moon Party». Папулярны ў бэкпэкераў і сучасных хіпі. Пангхан з’яўляецца часткай архіпелага Самуй, да якога адносяцца яшчэ два буйных выстрава Самуй і Тау, а таксама мноства больш дробных выспаў.
На востраве пераважае гарыстая мясцовасць, большая частка якой пакрыта трапічнымі лясамі. Ёсць некалькі невялікіх вадаспадаў. Частка вострава выкарыстоўваецца пад сельскую гаспадарку і какосавыя плантацыі. Берагі пераважна скалістыя, але ёсць бухты і пясчаныя пляжы.
Плошча — 125 км². Прыкладны перыметр вострава 40 км. Найвышэйшы пункт — гара Кхао Ра, 630 метраў. Адлегласць да мацерыка — каля 55 км. Бліжэйшыя астравы/адлегласць — Самуй (15 км), Тау (35 км). Галоўны горад — Тангсала.
Каланчацкі раён
Каланчацкі раён (Каланчацький район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Херсонскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Каланчак (Каланчак).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 21892 чалавекі, плошча — 915 км².
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 10 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 19 сёлаў.
IC 3630
IC 3630 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Phylloxeridae
Экалогія
Харчуюцца на дрэвах і вінаграднай лазе.
Сістэматыка
Сямейства ўключае 8 родаў:
M46 (аб’ект Месье)
M46 (каталог Месье, таксама Месье 46 альбо NGC 2437) — рассеянае скопішча ў сузор'і Кармы. Адкрыў і каталагізаваў Шарль Месье ў 1771 годзе.
Талаская вобласць
Талаская вобласць (Талас облусу, Таласская область) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Кыргызстана, вобласць. Размешчаная ў паўночна-заходняй частцы краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Талас.
Мяжуе з Джалал-Абадскай (на поўдні) і Чуйскай (на ўсходзе) вобласцямі. На крайнім захадзе праходзіць мяжа Кыргызстана з Узбекістанам, на поўначы — з Казахстанам.
Дубоўка
Дубоўка — гідронім, тапонім, прозвішча.
Вільготнасць
Вільготнасць — утрыманне ў фізічных целах вады. Вільготнасць залежыць ад адноснай вільготнасці навакольнага асяроддзя, ад прыроды рэчыва, а ў цвёрдых целах, акрамя таго, ад ступені здробненасці, ад агульнага памеру ўнутраных і знешніх паверхняў цела.
Іван Цярэнцьевіч Кляймёнаў
Біяграфія
І. Ц. Кляймёнаў нарадзіўся ў сяле Старая Сурава Тамбоўскага павета Тамбоўскай губерні (сучасны Усманскі раён, Расія). У 1918 годзе скончыў земска-гарадскую гімназію ў Маршанску. З 1918 г. у Чырвонай Арміі. У пачатку 1921 года І. Ц. Кляймёнаў паступіў на вучобу ў 1-ы Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт, а ў в 1923 годзе быў пераведзены на інжынерны факультэт Акадэміі Паветранага Флоту імя М. Я. Жукоўскага, якую скончыў у 1928 годзе. З 1932 г. кіраваў газадынамічнай лабараторыяй, у 1933—1937 гг. рэактыўным НДІ. Пад кіраўніцтвам І. Ц. Кляймёнава распрацоўваліся рэактыўныя снарады М-8 і М-13 (РС-82 і РС-132) для пускавых установак БМ-13 «Кацюша» і авіяцыйныя пускавыя ўстаноўкі.
2 лістапада 1937 г. І. Ц. Кляймёнаў быў арыштаваны органамі НКУС Масквы. 10 студзеня 1938 г. быў асуджаны да вышэйшай меры пакарання і расстраляны.
І. Ц. Кляймёнаў цалкам рэабілітаваны на пасяджэнні Вярхоўнага суда СССР 11 ліпеня 1955 г.
Памяць
Імем І. Ц. Кляймёнава названы кратар на адваротным баку Месяца.
Густ
Густ — здольнасць чалавека да распазнавання, разумення і ацэнкі прыгожага і пачварнага ў з'явах рэчаіснасці і творах мастацтва. Густ уяўляе сабой вынік працяглага гістарычнага развіцця.
Канстанцін I (кароль Шатландыі)
Канстанцін I Шчодры на віно (Causantín mac Cináeda, Causantín An Finn-Shoichleach, Constantine I, Constantine The Wine-Bountiful, забіты ў 877) — кароль Альбы (Шатландыі) з 862, сын караля Кенета I
Густ
У эстэтыцы да 19 стагоддзя ішлі спрэчкі, якую прыроду мае густ: рацыянальную або ірацыянальную, грунтуецца ён на розуме або на пачуцці, з'яўляецца прыроджанай або здольнасцю ад выхавання, мае ўсеагульнае або індывідуальнае значэнне. У Францыі катэгорыя густу атрымала рацыяналістычнае рашэнне ў творах Н. Буало, Ш. Бата, Ш. Мантэск'ё, Вальтэра і інш. Пачынаючы з Буало, які знаходзіўся пад уплывам рацыяналістычнае філасофіі Дэкарта, асновай густу лічыцца вывучэнне твораў старажытнасці, а яго галоўнымі прыкметамі - праўдападабенства, разумнасць, яснасць. У англійскай эстэтыцы 17-18 стст. паняцце густу набыло не толькі эстэтычны, але і маральны сэнс: згодна з А. Шэфтсберы і Г. Хамам, сапраўдны густ абумоўлены не розумам і ведамі, а характарам, гарманічнай ўраўнаважанасцю ў чалавеку розных афектаў. Густ праяўляецца не ў прытрымліванні абмежавальных правілаў, а ў пачуцці праўды, у адпаведнасці праўдзе, прыродзе. Англійскія філосафы Ф. Хатчасан, а затым Э. Бёрк сцвярджалі усеагульнасць эстэтычнага густ, якое мае месца ў супольнасці псіхафізіялагічнае арганізацыі ўсіх людзей. Д. Юм акцэнтаваў суб'ектыўнасць густу.
Канстанцін I (кароль Шатландыі)
Біяграфія
Канстанцін I стаў каралём Альбы (Шатландыі) пасля смерці дзядзькі, караля Дональда I. У «Аналах Ульстэра» ён названы каралём піктаў. Яго кіраванне было адзначана новымі і больш жорсткімі ўварваннямі вікінгаў. У 866 годзе Канстанціну ўдалося адбіць набег вікінгаў на Усходнюю Шатландыю. У 875 годзе вікінгі пад правадырствам Улафа і Івара Бескасцёвага ізноў уварваліся ў Шатландыю і разбілі піктаў і гэлаў у бітве пры Долары. Канстанцін ацалеў пасля гэтай бітвы, але быў вымушаны фармальна адмовіцца ад паўночных абласцей каралеўства. Кароль загінуў пры адбіцці набегу на ўзбярэжжа Файфа. Некаторыя храністы сцвярджаюць, што ён быў схоплены і закатаваны да смерці ў нейкай пячоры.
Стаў родапачынальнікам старэйшай лініі роду Мак-Альпінаў, прадстаўнікі якога займалі трон Альбы (Шатландыі) напераменку з прадстаўнікамі малодшай лініі, якая ідзе ад малодшага брата Канстанціна — Эда Беланогага.
NGC 3998
NGC 3998 (іншыя абазначэнні — UGC 6946, MCG 9-20-46, ZWG 269.25, PGC 37642) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Аляксандр Уладзіміравіч Класкоўскі
Аляксандр Уладзіміравіч Класкоўскі (нар. 1958) — беларускі журналіст, палітычны агляднік, кіраўнік аналітычных праектаў БелаПАН.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў факультэт журналістыкі БДУ ў 1980 годзе.
Працаваў рэпарцёрам, аглядальнікам, адказным сакратаром, намеснікам рэдактара ў штодзённых газетах. Рэдагаваў маладзёжны часопіс «Рабочая смена» («Парус»), газету «Знамя юности».
Быў адным з распрацоўшчыкаў канцэпцыі і першым галоўным рэдактарам інтэрнэт-газеты Naviny.by. Выступае каментатарам у праграмах беларускай службы «Радыё Свабода», «Польскага радыё», тэлеканала «Белсат» і шэрагу іншых беларускіх і замежных СМІ.
Турэцкае сядло
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 24-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сюжэт
Герой фільма Ільіч не можа зразумець: што з ім не так? Ільіч — былы «стукач», агент па вонкавым назіранні ў КДБ, потым ФСБ. Дасведчаны інструктар. Зараз ён на пенсіі. Ад адзіноты Ільіч працягвае сачыць за тымі, хто абуджае ў ім цікаўнасць. Доктар ставіць яму дыягназ «сіндром пустога турэцкага сядла», які для грамадства небяспекі не ўяўляе. Аднойчы ў яго доме пасяляюцца новыя суседзі – маладая пара музыкаў – і жыццё Ільіча змяняецца…
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 7 намінацыямі.
Лёзненскі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лёзненскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Лёзна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лёзненскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 27 верасня 1938 года Лёзна атрымала статус гарадскога пасёлка. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Чарніцкага сельсавета. 17 ліпеня 1964 года ў склад сельсавета са Стасеўскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (Красыншчына, Уна і Шахі). Да 1972 года цэнтр сельсавета перанесены з гарадскога пасёлка Лёзна ў вёску Зубкі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Лёзненскага сельсавета 31 населены пункт. 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Стасеўскага сельсавета (16 населеных пунктаў: вёскі Асіпоўшчына, Баяры, Бычкова, Вялікае Сяло, Забалацце, Канашкава, Кляўцы, Красыні, Навароцце, Пыжы, Свірбы, Смародзіна, Стасева, Шарыкі, Шумшчына і Шэркіна). Да 2005 года цэнтр сельсавета вернуты ў гарадскі пасёлак Лёзна. 26 чэрвеня 2018 года скасавана вёска Вагараўшчына.
Атабаска (возера)
Атаба́ска  (Lake Athabasca) — буйное прэснаводнае возера ў правінцыях Саскачэван і Альберта (Канада), паміж 58° і 60° паўночнай шыраты.
Лёзненскі сельсавет
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3122 чалавекі, з іх 85,6 % — беларусы, 11,1 % — рускія, 2,7 % — украінцы, 0,5 % — цыганы.
Іншае
Будынак адміністрацыі сельсавета знаходзіцца ў гарадскім пасёлку Лёзна на вуліцы Чарняхоўскага, дом 4. Да 2011 года ў гэтым будынку размяшчалася гасцініца.
Атабаска (возера)
Возера займае плошчу 7850 км², мае найбольшую глыбіню 243 м, гэта найбуйнейшае і найглыбейшае возера ў Альберце і Саскачэване, восьмае па велічыні ў Канадзе. Паўночныя берагі возера высокія і скалістыя, паўднёвыя нізінныя. Вада з возера, выцякаючы праз Нявольніцкую раку і Макензі, трапляе ў Паўночны Ледавіты акіян. Форт-Чыпеўян, найстарэйшае еўрапейскае паселішча ў Альберце, размешчаны на заходнім беразе возера, там дзе на поўнач пачынае цячы Нявольніцкая рака.
Здабыча урану і золата на паўночным беразе прывяла да ўзнікнення пасёлка Ураніум-Сіці, у якім пасяліліся горнарабочыя з сем’ямі. Здабыча спынілася ў 1980-х, але паўночнае ўзбярэжжа дагэтуль адчувае неспрыяльны ўплыў забруджвання.
Пясчаныя дзюны, якія прылягаюць да паўднёвага берага — найбуйнейшыя рухомыя пясчаныя дзюны ў свеце паўночней 58°. У 1992 годзе дзюны названы «Правінцыйным паркам дзікай прыроды».
Возера Атабаска насяляе 23 віды рыб, у тым ліку паўночны шчупак, судак, арктычны галец, азёрная стронга, у 1961 годзе тут з дапамогай жабернай сеткі з глыбіні была злоўлена стронга з рэкорднай вагай 46,3 кг.
Пірацкае золата
«Пірацкае золата» (The Pirate’s Gold) — амерыканскі нямы драматычны кароткаметражны фільм 1908 года рэжысёра Дэвіда Уорка Грыфіта. Прэм’ера адбылася 6 лістапада 1908 года. У цяперашні час няма вядомых захаваных копій фільма, які, верагодна, страчаны.
Сінопсіс
Малады Уілкінсан пакідае родны дом, дзе жыве з маці, і адпраўляецца шукаць свой лёс. Побач з домам бушуе шторм, які выкідвае на бераг трох піратаў з куфрам, у якім знаходзіцца іх скарб. Двое піратаў, з-за прагнасці, забіваюць адзін аднаго. Апошні з піратаў, іх лідар, паспявае збегчы, хоць і цяжка паранены, у дом Уілкінсан, дзе перад смерцю хавае куфар сярод камянёў каміна. Старая місіс Уілкінсан памірае, калі маланка трапляе ў яе дом. Таямніца скарбаў здаецца назаўжды згубленай. Пасля вяртання з падарожжа малады Уілкінсан пачынае новае жыццё, у яго каханая жонка і сын. Здаецца, усё ідзе добра. Аднойчы ён захварэў і застаўся без сродкаў да існавання. Пасля гэтага ён хоча здзейсніць самагубства. Яго жонка шпіёніць за ім і ловіць яго, калі ён збіраецца застрэліцца. Кінуўшыся на яго, яна выбівае пісталет, куля трапляе ў камін і разбівае камень, за якім знаходзіцца схаваны скарб.
Вытворчасць
Фільм створаны амерыканскай кінакампаніяй, здымаўся ў горадзе , штат Нью-Джэрсі.
Rhynchites auratus
Epirhynchites (Rhynchites) auratus — жук залаціста-малінавага колеру, даўжынёй ад 5 да 9 мм. Належыць да сямейства Rhynchitidae.
Жыццёвы цыкл
Самкі Rhynchites auratus адкладаюць яйкі ў плады вішні і чарэшні, прагрызаючы ў мякаці плоду паглыбленне, змяшчаюць у абалонку яшчэ мяккай костачкі адно яйка. Кожная самка можа адкласці прыкладна паўтары сотні яек. Прыкладна праз тыдзень з яйка з'яўляецца бязногая белая лічынка, якая пранікае ў костачку, і сілкуецца яе ядром, выядаючы ўсё змесціва. Недзе праз месяц дарослыя лічынкі выбіраюцца з пладоў, падаюць на зямлю і акукляюцца ў глебе на глыбіні 12—14 см, дзе і зімуюць. Маладыя жукі з'яўляюцца вясной, падчас цвіцення вішні. Спачатку сілкуючыся пупышкамі, маладым лісцем і кветкамі, а пасля цвіцення — завязямі вішні і чарэшні, ядучы маладыя плады поўнасцю або праядаючы ў іх наздраватыя адтуліны. Прыкладна праз два тыдні пасля цвіцення вішні, жукі пачынаюць адкладванне яек.
Дэльбрук
Дэльбрук:
Triozidae
Triozidae — сямейства тлей. Раней прылічваліся ў сямейства Psyllidae, але апошнія класіфікацыі адасобілі гэту групу ў асобнае сямейства. Змяшчае 27 родаў, і мноства шкодных відаў.
Уладзіслаў Аляксандравіч Сычоў
Уладзіслаў Сычоў (нар., Слуцк) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Слуцк».
Клубная кар’ера
З 2017 года займаўся ў сталічнай Акадэміі АБФФ на базе РДВАР, а летам 2019 года перайшоў у «Слуцк», дзе стаў гуляць за дубль, а неўзабаве пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды. 21 жніўня 2020 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы супраць мінскага «Дынама» (1:2), калі выйшаў у стартавым складзе і быў заменены ў другім тайме. У далейшым працягваў часам прыцягвацца да асноўнай каманды случан.
Сезон 2021 пачаў у арэндзе ў гомельскім «Лакаматыве», дзе замацаваўся ў аснове, гуляў пераважна ў стартавым складзе. Па заканчэнні сезона 2021 вярнуўся ў «Слуцк», у пачатку 2022 года трэніраваўся з клубам, а ў сакавіку 2022 года зноў быў арандаваны «Лакаматывам». У сезоне 2022 заставаўся іграком асновы гомельскай каманды, з лета стаў часцей выхадзіць на замену. У снежні 2022 года па заканчэнні арэнды пакінуў «Лакаматыў».
У пачатку 2023 года пачаў рыхтавацца да новага сезона са «Слуцкам». У красавіку 2023 года падоўжыў кантракт са слуцкім клубам да канца 2024 года.
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2018 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным, а ў сакавіку 2019 года ў элітным раўндах чэмпіянату Еўропы.
Лісты да жывых
«Лісты да жывых» (Письма к живым) — беларускі мастацкі фільм, зняты рэжысёрам Валянцінам Вінаградавым на кінастудыі «Беларусьфільм» у 1964 годзе.
M47 (аб’ект Месье)
M47 (каталог Месье) — рассеянае скопішча ў сузор'і Кармы.
Азат (Акольскі раён)
Азат — аул у Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Іванаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 42 км да ўсходу ад цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113239100.
Ян Тадэвушавіч Завіша
Ян Казімір Завіша, Ян Тадэвушавіч Завіша (1822—1887) — арыстакрат і буйны землеўласнік Мінскай губерні Расійскай імперыі, археолаг-аматар і этнограф-аматар. Правадзейны член Маскоўскага археалагічнага таварыства (Расійская імперыя), а таксама член-карэспандэнт Парыжскага антрапалагічнага таварыства (Францыя). З'яўляецца піянерам у даследаванні археалогіі каменнага веку ў Беларусі.
Паходжанне і сям'я
Належаў да графскага літоўскага каталіцкага роду Завішаў гербу «Лебедзь», прадстаўнікі якога поўнасцю пісаліся як «Завіша-Кезгайла граф на Бакштах» і адносіліся ў XVII—XVIII стст. да магнатэрыі Вялікага Княства Літоўскага, займаючы высокія (у тым ліку сентарскія) пасады ў Менскім ваяводстве і іншых рэгіёнах, а таксама пры двары польскага караля і вялікага князя літоўскага. У XIX ст. графы Завішы не займалі высокіх пасад у Расійскай імперыі, а жылі ў сваіх абшырных зямельных уладаннях у Ігуменскім павеце Мінскай губерні, займаючы розныя дваранскія пасады ў Ігуменскім павеце і кіруючы сельскай гаспадаркай у сваіх маёнтках.
Нарадзіўся ў 1822 г. у маёнтку Кухцічы Ігуменскага павета Мінскай губерні ў сям'і графа Тадэвуша Янавіча Завішы, які пэўны час быў ігуменскім павятовым маршалкам, і яго жонкі графіні Валерыі Казіміраўны-Аляксандраўны Завішы. Быў хрышчаны ў каталіцтва і атрымаў імя «Ян-Крыштаф-Самуэль-Казімір». Менавіта Валерыя Завіша прынесла ў пасаг Тадэвушу Завішу вялізны маёнтак Кухцічы (Кухцічы, Узда, Падузда, Чурылава, Уса, Данілавічы і інш.) — у заходняй частцы Ігуменскага павета. Сам Тадэвуш Завіша да шлюбу валодаў спадчынным маёнткам Халуй (Халуй, Градзянец, Пагарэлае, Жорнаўка, Амінавічы і інш.) — ва ўсходняй частцы Ігуменскага павета.
У 1852 г. Ян Тадэвушавіч Завіша ажаніўся з польскай арыстакраткай — фрэйлінай расійскага імператарскага двара графіняй Марыяй Квілецкай (пам. у 1910 г.), якая паходзіла з польскіх губерняў Расійскай імперыі і была дачкой графа Юзафа Ігнацыя Валентыя Квілецкага (1791—1860) ад яго жонкі Аляксандры Сабалеўскай (1798—1878).
Ад жонкі Ян Тадэвушавіч Завіша меў дзвюх дачок, якія ўзялі шлюб з арыстакратамі-каталікамі:
Маючы толькі дочак, граф Ян Тадэвушавіч Завіша быў апошнім мужчынскім патомкам роду Завіш-Кезгайлаў гербу «Лебедзь».
Маёнткі і гаспадарка
Ян Завіша з'яўляўся латыфундыстам, бо валодаў у Ігуменскім павеце Мінскай губерні значным родавым маёнткам Халуй, які складаўся з 1 мястэчка (мястэчка Узда) і 33 навакольных вёсак (фальваркі Вязы, Вязаўніцы, Навасёлкі, Жорнаўка, Янаў, Кухцічы, Падузда, Забалацце, Заямнае, Слабодка, Данілавічы, Валяр'янава, Каменка, Уса, Уздзянка, Барбароў, Сяргеевічы, Кабылічы, Амінавічы, Ігнатоўка, Пагарэлае, Нізок, Чурылава, Боркі, Юркавічы, Градзянка (Градзянец), Верайцы і інш.). Завішы на працягу некалькіх стагоддзяў валодалі маёнткамі на Міншчыне і як маглі развівалі гэты край.
Паводле інвентара ад 30 верасня 1844 г. маёнтак графа Завішы ў Ігуменскім павеце цалкам складаў 57 588 дзесяцін зямлі (з якіх няворыўная зямля складала каля 41 600 дзесяцін — лес, сенажаці і выпасы) і 726 двароў прыгонных сялян (3224 прыгонных мужчынскага полу і 3264 прыгонныя жаночага полу). Уся гэтая латыфундыя графа Завішы складала 7% усёй тэрыторыі Ігуменскага павета. Асноўным заняткам прыгонных сялян была сельская гаспадарка, галоўным чынам — земляробства. Фальваркі былі невялікія — па 20-60 двароў. Самай вялікай вёскай былі Кухцічы, дзе звычайна графы Завішы мелі рэзідэнцыю. Павіннасцямі прыгонных сялян графа Завішы былі: прыгон, згоны, талокі і гвалты; толькі прыгонныя сяляне-агароднікі плацілі чынш.
Акрамя таго на землях графа Завішы жылі і вольныя людзі — яўрэі, татары-рамеснікі, вольныя арандатары з хрысціян. Так, у мястэчку Узда (паводле інвентара 1844 г.) акрамя 14 прыгонных сялян мужчынскага полу (з іх 3 агароднікі і 2 бабыля) мелася 102 двары яўрэйскіх сямей і 18 татарскіх двароў. Яўрэі звычайна былі дробнымі гандлярамі і рамеснікамі, а татары — рамеснікамі (займаліся гарбарствам). Усе тыя местачкоўцы ва Уздзе плацілі графу грошы за арэнду пляцаў («пляцовае»).
Гаспадарка графа Завішы пастаўляла на продаж лес, лён, сала, мёд, скуры, воўна, збожжа, гарэлку, грыбы, ягады, буйнарагатую жывёлу і іншую прадукцыю. Звычайна большая частка тавару прадавалася на найбліжэйшых кірмашах — у Койданаве і Нясвіжы; панскі лес сплаўлялі па рэках ва Усходнюю Прусію і Украіну. У кожнай вёсцы меўся шынок. Акрамя таго, паводле інвентара ад 1844 г. у маёнтку графа Завішы меўся паташны завод у фальварку Пагарэлае, а таксама суконная фабрыка (30 рабочых), дзе працавалі падлеткі з мнагадзетных прыгонных сямей — падлеткаў вучылі майстры і падлеткі працавалі без аплаты «пакуль прыстасуюцца атрымліваць забеспячэнне». Вырабленае сукно часткова ішло на ўласныя патрэбы гаспадаркі графа, а часткова — на продаж.
Такі стан рэчаў у маёнтку графа Завішы захоўваўся да адмены прыгоннага права ў 1861 г., калі прыгонныя сяляне атрымалі волю, а таксама невялікія надзелы панскай зямлі сабе ва ўласнасць: па выніках сялянскай рэформы, адзін сялянскі двор атрымаў ва ўласнасць прыблізна па 3 дзесяціны ворыўнай зямлі і 1,5 дзесяціны сенажацяў.
У выніку шлюбу з Квілецкай бацька атрымаў маёнткі ў Велікапольшчы (Варшаўскае генерал-губернатарства).
Пасля яго смерці ў 1887 г. маёнткі і іншая маёмасць былі падзелены паміж дзвюма яго дочкамі — Марыяй Магдаленай і Марыяй Евай. Магдалена атрымала маёнткі Жорнаўка і Кухцічы (і з'яўлялася апошняй ўладальніцай Кухціцкай сядзібы), што складала 41 000 дзесяцін, а таксама маёнткі ў Велікапольшчы (Варшаўскае генерал-губернатарства) і нерухомую маёмасць у Варшаве.
Адукацыя
Скончыў гімназію.
Напярэдадні і ў часы Студзеньскага паўстання (1863—1864)
Граф Ян Тадэвушавіч Завіша па свайму маёмаснаму становішчу і сваяцкім сувязям быў прадстаўніком мясцовай арыстакратычнай эліты як у Вільні, так і Варшаве. Аднак ён не ўдзельнічаў у Студзеньскім паўстанні (1863—1864), хоць быў блізкім сваяком Якубу Гейштару, аднаму з ініцыятараў і лідараў паўстання ў літоўска-беларускіх губернях: бабка Якуба Гейштара (Тэкля Завіша) была роднай сястрой Тадэвушу Янавічу Завішу (1790—пасля 1856), які быў бацькам графа Яна Тадэвушавіча Завішы. У сваіх мемуарах Якуб Гейштар адзначыў, што граф Ян Завіша «быў чулым крэўным» і вельмі шанаваў Якуба Гейштара. У пачатку 1860-х гг. граф Ян Завіша прапаноўваў Якубу Гейштару ідэю балатавацца на значную пасаду — ковенскага губернскага маршалка, абяцаючы дапамагчы сваімі грашыма для выканання Гейштарам абавязкаў ковенскага губернскага маршалка (бо гэтая дваранская пасада была неаплатная), але Якуб Гейштар адмовіўся ад такой прапановы, хоць яму прапаноўвалі і іншыя асобы і Гейштар мог лёгка стаць маршалкам, бо карыстаўся аўтарытэтам у Ковенскай губерні сярод дваран.
У 1862 г. у Варшаве граф Ян Завіша гасцінна прыняў на абедзе Якуба Гейштара, які тады прыехаў у горад і рабіў таемныя арганізацыйныя (у тым ліку вярбовачныя) мерапрыемствы для паўстання супраць расійскіх улад. У той час Ян Завіша як раз актыўна дапамагаў Юліяну Барташэвічу выдаць у Варшаве ў друку на польскай мове мемуары свайго продка — мінскага ваяводы Крыштафа Завішы «Pamiętniki Krzysztofa Zawiszy, wojewody mińskiego <1666—1721> wydane z oryginalnego rękopismu i opatrzone przypiskami...» (1862), які быў і продкам Якуба Гейштара. Сам граф Завіша ведаў пра таемныя арганізацыйныя мерапрыемствы, аднак не згадзіўся на прапановы ўдзельнічаць у таемных арганізацыях і паўстанні, а таксама адмовіўся выдаткаваць грошы на паўстанне, бо лічыў справу паўстання марнатраўнай. У той жа час, ведаючы многіх арганізатараў паўстання і захады таемных таварыстваў, граф Завіша ніколі не даносіў расійскім уладам пра гэта. Акрамя таго, менавіта граф Ян Завіша парэкамендаваў Якубу Гейштару кандыдатуру Карнэлія Пялікшы на пасаду паўстанцкага кіраўніка «Мінскага ваяводства» (пасля таго як яе вымушана пакінуў Антон Яленскі), што сам Якуб Гейштар ацаніў пазней у сваіх мемуарах як «трапную кандыдатуру» для такой ролі.
У 1865 г. граф Ян Завіша таемна перадаў 300 рублёў «на дарогу» Якубу Гейштару, якога па прыгавору суда расійскія ўлады высылалі ў Сібір на катаргу.
Грамадская і навуковая дзейнасць
Граф Ян Завіша вызначаўся «мясцовым патрыятызмам». Сярод заможных дваран Мінскай губерні (Ваньковічаў, Вайніловічаў, Манюшкаў, Тышкевічаў, Горватаў і іншых) у сярэдзіне XIX ст. стала вельмі папулярным цікавіцца гісторыяй роднага края і беларускамоўным сялянскім фальклорам, што ў Яна Завішы праяўлялася ў прафесійных занятках мясцовай археалогіяй і беларускай этнаграфіяй.
У 1868—1877 гг. падарожнічаў па Беларусі з мэтай фіксацыі помнікаў археалогіі, наносячы іх на геаграфічную карту, а таксама праводзіў уласныя археалагічныя раскопкі і замалёўваў знаходкі. Ён ставіў сабе задачу стварыць «тэорыю дагістарычнай Літвы» у межах Гродзенскай і Мінскай губерняў — пад «Літвой» мелася на ўвазе тэрыторыя былога Вялікага Княства Літоўскага. У прыватнасці граф Ян Завіша рабіў раскопкі і даследаваў археалагічныя помнікі — спачатку на сваіх прыватных землях, а пасля і іншых: гарадзішча і курганы каля вёскі Чурылава (знойдзены каменныя прылады працы, гліняныя прасліцы, косці мядзведзяў і аленяў) і гарадзішчы каля вёскі Кухцічы (Ігуменскі павет Мінскай губерні); гарадзішчы побач з Мерачоўшчынай каля Косава (Слонімскі павет Гродзенскай губерні); гарадзішчы і каменныя магілы каля возера Свіцязь, стаянкі каменнага веку каля вёскі Валеўка (Навагрудскі павет Мінскай губерні); гарадзішчы каля вёскі Зборск Бабруйскага павета Мінскай губерні. Стаянку каля вёскі Валеўка пазней паўторна даследавалі беларускія археолагі Н. Гурына і Міхась Чарняўскі і пацвердзілі, што яна адносіцца да каменнага веку.
Яна Завішу цікавілі пытанні засялення старажытнымі людзьмі берагоў Віліі, Нёмана, Дняпра; шляхі міграцыі старажытных людзей уздоўж рэчак да Балтыйскага мора, сувязі славянскіх плямён са Старажытнай Грэцыяй і Старажытным Рымам. Яго навуковым крэда было: «Усе сілы скіраваны на тое, каб вытлумачыць першабытнае жыццё людзей, якім чынам узнёсся чалавек да той асветы і цывілізацыі, якая ёсць яго спадчына».
Меў у палацы ў Кухцічах багатую калекцыю старажытнасцяў, якую збіраў уласным стараннем і коштам. Яго сядзіба ў Кухцічах была значным культурным цэнтрам, вядомасць аб якой сягала далёка за межы Ігуменскага павета.
Імкнуўся прывіць сваім дочкам Марыі Еве і Марыі Магдалене любоў да роднай зямлі і сам з'яўляўся для іх прыкладам у гэтай справе. Ён часта браў з сабой Марыю Магдалену і Марыю Еву падчас наведвання вёсак, што размяшчаліся на яго землях (вакол сядзібы ў Кухцічах). З жыхарамі гэтых вёсак (як, дарэчы, даволі часта і дома) бацька размаўляў на беларускай мове, а яго дочкі ведалі мову сялян, а не толькі польскую мову, якую таксама ведалі заможныя каталіцкія маянткоўцы і выкарыстоўвалі пры ліставаннях. Гэта ў многім вызначыла кірунак грамадскай дзейнасці яго дачкі Магдалены Завішы.
Замежныя падарожжы таксама служылі выхаванню і адукацыі дачок. Так вядома, што восенню 1871 г. граф Ян Завіша і яго дочкі Марыя Ева і Марыя Магдалена былі ў Рыме, дзе сустрэлі землякоў — маладога Эдварда Вайніловіча, які падарожнічаў па Італіі са сваім дзядзькам Люцыянам Вайніловічам і цёткай Геленай Вайніловіч.
У 1873—1882 гг. Ян Завіша выдаваў штогадовік «Wiadomości archeologiczne», вакол якога групаваліся розныя навукоўцы — археолагі, антраполагі, нумізматы і географы. Быў правадзейным членам Маскоўскага археалагічнага таварыства, а таксама членам-карэспандэнтам Парыжскага антрапалагічнага таварыства (Францыя). Як археолаг граф Ян Завіша прымаў удзел у міжнародных археалагічных кангрэсах — у Венецыі (1871) i Будапешце (1876): у Венецыі толькі назіраў і вёў рэпартаж пра дэбаты паміж навукоўцамі па тэме матэрыялаў каменнага веку, а ў Будапешце ўжо сам выступаў з дакладамі па праблемах вывучэння каменнага веку і дэманстраваў матэрыялы ўласных раскопак у Беларусі. Менавіта граф Ян Завіша з'яўляецца піянерам у даследаванні археалогіі каменнага веку ў Беларусі.
У 1877 г. пераехаў у Кракаў і ўжо 20 мая 1878 г. у Кракаве на паседжанні аддзела археалогіі і мастацтва Кракаўскага навуковага таварыства выступіў з прапановай пачаць выдаваць серыю навуковых прац пра старажытнасць на польскай і французскай мовах. Сярод прапаноў было і выданне археалагічнай карты тэрыторыі, якая да 1772 г. складала тэрыторыю Рэчы Паспалітай. Спачатку падрыхтоўкай такой карты займаўся Солтан, а пасля смерці Солтана — Адам Ганоры Кіркор, аднак паспела выйсці з задуманага толькі адна археалагічная карта — «Каралеўская Прусія» (1879), прысвечаная тэрыторыі Каралеўскай Прусіі — адной з частак былой Рэчы Паспалітай.
У 1877—1879 гг. рабіў археалагічныя раскопкі помніка каменнага веку (у «пячоры маманта») на тэрыторыі Варшаўскага генерал-губернатарства Расійскай імперыі.
IC 3631
IC 3631 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Жукаўка
Назву Жу́каўка маюць:
Свята-Ануфрыеўская царква
Свята-Ануфрыеўская царква — назва шэрагу праваслаўных храмаў, асвячоных у гонар святога прападобнага Ануфрыя Вялікага.
Нацыянальны музей (Гданьск)
Нацыянальны музей у Гданьску (Muzeum Narodowe w Gdańsku) (да 1972 года Паморскі музей у Гданьску ) - шматгаліновая ўстанова культуры, створаная ў 1948 годзе. Супрацоўнічае з Міністэрствам культуры і нацыянальнай спадчыны і занесена ў Дзяржаўны рэестр музеяў пад нумарам 76/134. Найбуйнейшая культурная ўстанова Памераніі.
Гісторыя
Музей знаходзіцца ў будынках былога кляштара францысканцаў, працягвае традыцыі Гарадскога музея (Stadtmuseum) і Музея мастацкіх рамёстваў (Kunstgewerbemuseum). Першапачаткова ён існаваў пад назвай «Гарадскі музей». У 1945 годзе ў знішчаны на 65% будынак пачалі звозіць знойдзеныя ў руінах Гданьска помнікі, іх было прыблізна 800. Яны былі рэстаўрыраваны і, па магчымасці, падвергнуты кансервацыі. Адначасова будынак знеслі, каб стварыць выставачную плошчу. 30 мая 1948 года музей быў адкрыты як Дзяржаўны музей у Гданьску, яго адкрывалі намеснік міністра культуры і мастацтва Польшчы – Уладзімір Сакорскі, а таксама дырэктар Нацыянальнага музея ў Варшаве – прафесар Станіслаў Лорэнц. Музей знаходзіўся ў клуатрах і пакоях на першым паверсе. На перабудаваным паверсе ўсё яшчэ працягваўся рамонт. 1 ліпеня 1948 года назва аб’екта была зменена, установа атрымала назву «Паморскі музей». Першыя выставы прадстаўлялі мастацкую культуру Гданьска і Памор’я. Экспазіцыя ўключала еўрапейскую скульптуру і жывапіс, мастацкае майстэрства і польскі жывапіс XIX і XX стагоддзяў, прычым апошнія ў асноўным дзякуючы спонсарству Нацыянальнага музея ў Варшаве. У 1952 г. прэзентаваны вынікі археалагічных даследаванняў прафесара Конрада Яжджэўскага. У 1956 г. яны павярнулі ў Гданьск рэліквіі з СССР, вывезеныя падчас вайны. Яны былі прадстаўлены на выставе, адкрытай 30 верасня. Удзел у ёй прынялі: дырэктар аддзела музеяў ЮНЕСКА, доктар ван дэр Хеген, дырэктар Міжнароднага савета музеяў доктар Жорж Анры Рыўер, дырэктары польскіх музеяў і музеяў з Сафіі, Берліна, Прагі, Будапешта і Бухарэста. Акрамя 150 карцін, каля 4500 выяў і малюнкаў з некалькімі дзясяткамі скульптур, у Гданьск вярнуўся трыпціх «Страшны суд» Ганса Мемлінга – самая каштоўная праца ў музеі. У 1961 г. у музей трапіла частка царкоўных абразаў з Базілікі Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі, якія знаходзіліся ў калекцыях гарадскога музея да вайны. Урад ГДР павярнуў Польшчы 189 палотнішчаў і вышывак. Былі пабудаваны абшырныя музейныя калекцыі, у тым ліку археалагічныя, гістарычныя і этнаграфічныя помнікі. Археалагічныя, марскія і гістарычныя аддзелы, якія дзейнічалі ў музеі, далі пачатак незалежным музеям Гданьска: у 1960 г. - Марскі музей, у 1962 г. - Археалагічны музей і ў 1971 г. - Гістарычны музей горада Гданьска (цяпер музей Гданьска).
Галоўны аддзел - аддзел старога мастацтва, размешчаны ў першапачатковым месцы музея, былым кляштары францысканцаў. Тут захоўваюцца і дэманструюцца калекцыі ювеліраў, волава, керамікі, мэблі, скульптуры, графікі, малюнкі і старыя карціны, сабраныя Гарадскім музеем. Таксама прадстаўлены «Страшны суд» Г. Мемлінга. Найбуйнейшай выставачнай арганізацыяй музея ў 1997 г. стала выстава «Aurea Porta Rzeczypospolitej». Гданьскае мастацтва з сярэдзіны XV да канца XVIII ст. Адразу пасля Другой сусветнай вайны і затым у 1994-1995 гадах францысканцы прыклалі намаганні, каб вярнуць будынак. У абарону музея ў сакавіку 1995 г. яго супрацоўнікі накіравалі спецыяльны ліст Папе Рымскаму Яну Паўлу ІІ, указаўшы на будынак, а таксама сабралі подпісы жыхароў Труймяста ў знак пратэсту, «Dziennik Bałtycki» надрукаваў спецыяльныя карткі для падпісання чытачоў. 14 чэрвеня 1995 г. Камісія па маёмасці пры апараце Савета Міністраў Польшчы адхіліла патрабаванні францысканцаў.
У 2017 годзе 6 філіялаў наведалі ў агульнай складанасці 162 137 наведвальнікаў.
Пейта
Пейта (Peyto Lake) — возера ў Нацыянальным парку Банф у Канадскіх Скалістых горах, Канада. Падсілкоўванне возера ажыцяўляецца ледніком.
У раёне возера маецца шэраг турыстычных баз.
Каралі дакійскія
Каралі Дакіі спіс каралёў старажытнай Дакіі. Храналогія не вельмі дакладная, з-за недахопу гістарычных крыніц.
У 106 годзе Дакія стала правінцыяй Рымскай імперыі.
Заазёрны
Назву Заазё́рны маюць:
Бандон (бухта)
Бандон (อ่าวบ้านดอน) — бухта ў Сіямскім заліве. Належыць Тайланду. На беразе бухты размешчаны горад Суратхані. У бухту ўпадае рака Тапі. Бухту агароджваюць астравы Тау, Пханган і Самуй. На захад размешчаны хрыбет Пхукет, які знаходзіцца на перашыйку Кра, паўднёвей — хрыбет Луанг.
Праз бухту планавалася правесці Тайскі канал.
Бэдзікава
Бэдзікава — жылы комплекс па вуліцы Мазурава ў мікрараёне Мельнікаў Луг Цэнтральнага раёна Гомеля. Збудаваны ў 2013 г. Вырашаны як таўнхаўс. Першая такога кшталту пабудова ў Гомелі.
Складаецца з 12 зблакаваных між сабой дамоў на тры ўзроўні з паддашкамі. Агульная плошча — 2600 м2. Дамы месцяцца на закрытай тэрыторыі і маюць агульны падмурак. Плошча замкнёнага перыметра — 0,7 га. Кожны дом мае асобны ўваход, гараж і дзялянку зямлі.
Аўтар праекта і забудоўшчык — А. В. Бондараў. У назве жылога комплекса адлюстравалася мянушка яго бацькі — Бэдзік.
NGC 3999
NGC 3999 (іншыя абазначэнні — ZWG 127.117, PGC 37647) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
M93 (аб’ект Месье)
M93, NGC 2447 (каталог Месье) — рассеянае скопішча ў сузор'і Кармы.
Ісык-Кульская вобласць
Ісык-Ку́льская вобласць (Ысыккөл облусу, Иссык-Кульская область) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Кыргызстана, вобласць. Размешчаная ў паўночна-ўсходняй частцы краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Каракол.
Ямата (правінцыя)
Правінцыя Ямата існавала з VIII ст. да 1871 г. на востраве Хонсю. Яе тэрыторыя прыкладна супадае з сучаснай прэфектурай Нара.
Кіеўскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае вучылішча
'''Кіеўскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае двойчы Чырванасцяжнае вучылішча імя М. В. Фрунзэ (КВАКВ''') — адна з найстарэйшых ваенна-навучальных устаноў Узброеных Сіл СССР.
У розныя гады вучылішча рыхтавала спецыялістаў розных воінскіх спецыяльнасцяў.
Гісторыя
Адкрыта 7 снежня 1918 года ў Арзамасе як курсы чырвоных камандзіраў пры штабе Усходняга фронту.
24 ліпеня 1919 года курсы перафармаваны ў ваенную школу Усходняга фронту.
Падчас грамадзянскай вайны курсы і школа неаднаразова перадыслакаваліся па меры наступлення Чырвонай Арміі.
З 1921 года ваенная школа дыслакавалася ў Кіеве. У 1924 годзе рэарганізавана ў '''Кіеўскую аб’яднаную школу камандзіраў РСЧА імя С. С. Каменева.'''
У 1936 годзе Кіеўская аб’яднаная ваенная школа рэарганізавана ва 2-ю Кіеўскую артылерыйскую школу (з 1937 года — 2-е Кіеўскае артылерыйскае вучылішча).
У ліпені 1941 года вучылішча перадыслакавана ў Саратаўскую вобласць у пасёлак Сакаловы.
На падставе загаду НКА СССР № 035 з 01.02.1943 года 2-е Кіеўскае артылерыйскае вучылішча дывізіённай артылерыі рэарганізавана ва 2-е Кіеўскае вучылішча самаходнай артылерыі.
25 снежня 1943 года за выдатныя поспехі ў падрыхтоўцы афіцэраў вучылішча ўзнагароджана ордэнам Чырвонага Сцяга і прысвоена імя Міхаіла Васільевіча Фрунзэ.
З 7.08.1958 года называлася як '''Кіеўскае танкавае вучылішча імя М. В. Фрунзэ, з 1.09.1961 года — Кіеўскае камандна-тэхнічнае вучылішча імя М. В. Фрунзэ, з 1 жніўня 1965 года — Кіеўскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае Чырванасцяжнае вучылішча імя М. В. Фрунзэ'''.
22 лютага 1968 годзе «за вялікія заслугі ў падрыхтоўцы афіцэрскіх кадраў для ВС СССР і ў сувязі з 50-годдзем СА і ВМФ» Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР № 2404-УП вучылішча ўзнагароджана другім ордэнам Чырвонага Сцяга (№ 337952).
З 1968 года стала базавай навучальнай установай Савецкіх Узброеных Сіл па падрыхтоўцы афіцэраў падраздзяленняў вайсковай разведкі.
За час свайго існавання вучылішча падрыхтавала і выпусціла 7490 афіцэраў, сярод іх скончылі вучылішча з залатым медалём — 123 чалавекі, з дыпломам з адзнакай — 1236 чалавек.
Пастановай Кабінета Міністраў Украіны № 490, ад 19.08.1992 года, вучылішча ліквідавана. Тры курсы курсантаў пераведзены ў Адэскі інстытут Сухапутных войскаў.
IC 3632
IC 3632 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Эд Беланогі
Эд Беланогі (Áed mac Cináeda, Áed, забіты ў 878), кароль Альбы (Шатландыі) (877—878), сын караля Кенета I.
Хларыды
Хларыды — група хімічных злучэнняў, солі хлоравадароднай (салянай) кіслаты HCl.
Эд Беланогі
Біяграфія
Эд Беланогі атрымаў у спадчыну шатландскі прастол пасля гібелі брата, Канстанціна I. Аднак год праз быў забіты ў бітве пры Стрэзелене супраць Гірыка Мак-Дунгала, правадыра Гарыяха, які захапіў уладу над усім каралеўствам.
Хларыды
Іонныя хларыды — цвёрдыя крышталічныя рэчывы з высокімі тэмпературамі плаўлення, якія праяўляюць асноўныя ўласцівасці; кавалентныя — газы, вадкасці ці лёгкаплаўкія цвёрдыя рэчывы, якія маюць характэрныя кіслотныя ўласцівасці. Хларыды з прамежнай іонна-кавалентнай прыродай сувязі праяўляюць, адпаведна, амфатэрныя ўласцівасці.
Фізічныя ўласцівасці
Большасць хларыдаў металаў (за выключэннем AgCl, CuCl, AuCl, TlCl і PbCl2) добра раствараюцца ў вадзе.
Хімічныя ўласцівасці
Асноўныя хларыды практычна не схільныя да гідролізу, а кіслотныя гідралізуюцца цалкам і незваротна, утвараючы кіслоты:
Хларыды рознага тыпу таксама могуць узаемадзейнічаць паміж сабой:
Атрыманне хларыдаў
(пры 600 °C)
Месячнае зацьменне 27 ліпеня 2018 года
Ме́сячнае зацьме́нне 27 лі́пеня 2018 го́да — поўнае месячнае зацьменне, першае цэнтральнае зацьменне Месяца з 15 чэрвеня 2011 года. Месяц прайшоў праз цэнтр зямнога ценю. Максімальная фаза зацьмення наступіла а 20:21:44 UTC (23:21:44 беларускага часу).
У момант зацьмення Месяц знаходзіўся побач са злучэннем з Марсам, прычым на гэты час прыпала вялікае процістаянне (перыгелійная апазіцыя) Марса, даволі рэдкая падзея, якая паўтараецца з перыядычнасцю 15—17 гадоў. Супадзенне настолькі працяглага поўнага месячнага зацьмення з вялікім процістаяннем Марса адбываецца аж раз на 25 тысяч гадоў.
Паколькі зацьменне з’яўляецца цэнтральным і, апроч таго, адбылося ля апагею арбіты Месяца, дзе ён рухаецца па нябеснай сферы найбольш марудна, яно стала самым доўгім поўным месячным зацьменнем у XXI стагоддзі. Агульная працягласць поўнай фазы складла каля 103 хвілін, што ўсяго на 5 хвілін менш за максімальную тэарэтычна магчымую працягласць.
Гэта зацьменне стала другім поўным месячнвым зацьменнем у 2018 годзе, пасля зацьмення, што адбылося 31 студзеня. Наступнае месяцавае зацьменне адбудзецца 21 студзеня 2019 года.
Бачнасць
Зацьменне было цалкам бачна ва Усходняй Афрыцы, Цэнтральнай і Паўднёвай Азіі, а таксама ў Антарктыдзе. У Паўднёвай Амерыцы, Заходняй Афрыцы і Еўропе зацьменне пачалося пры ўзыходзе Месяца, ва Усходняй Азіі і Аўстраліі — наадварот, пры захадзе. У Паўночнай Амерыцы зацьмення не было бачна ўвогуле.