cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гармоны
Гармо́ны — сігнальныя рэчывы, што выпрацоўваюцца эндакрыннымі залозамі непасрэдна ў кроў і аказваюць складанае і шматбаковае ўздзеянне на арганізм цалкам альбо на вызначаныя органы і тканкі-мішэні. Толькі невялікая колькасць гармона патрабуецца для таго, каб уплываць на клетачны метабалізм. У сутнасці, гэта хімічны пасярэднік, які транспартуе сігнал ад адной клеткі да іншай. Усе шматклетачныя арганізмы выпрацоўваюць гармоны, раслінныя гармоны называюцца фітагармонамі. Гармоны ў жывёл часцей за ўсё транспартуюцца праз кроў. клеткі рэагуюць на гармон, калі яны экспрэсуюць спецыфічны рэцэптар для гэтага гармона. Гармон звязваецца з рэцэптарамі бялку, што прыводзіць да актывізацыі механізму перадачы сігналу, што ў канчатковым выніку прыводзіць да пэўнага тыпу адказаў клеткі.
Эндакрынныя малекулы гармона выпрацоўваюцца непасрэдна ў кроў, у той час як экзакрынныя гармоны вылучаюцца непасрэдна ў канал, а з канала, яны цякуць альбо ў кроў, альбо з клеткі ў вузу шляхам дыфузіі ў працэсе, вядомым як паракрынная сігналізацыя.
Нядаўна было выяўлена, што цэлы шэраг сучасных экзагенных хімічных злучэнняў аказваюць гармонопадобнае ўздзеянне як на людзей, гэтак і на жывёл. Іхняе ўмяшанне ў сінтэз, сакрэцыю, транспарт, звязванне, дзеянне альбо працэс ліквідацыі натуральных гармонаў у арганізме можа змяняць гамеастаз, размнажэнне, развіццё і паводзіны, гэтак жа, як эндагенныя прадуцыраваныя гарманы.
Анатоль Васільевіч Бойка
Анатоль Васільевіч Бо́йка (, г. Сэмэніўка,  — ) — беларускі геабатанік. Доктар біялагічных навук (1978).
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут у 1950 г. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1950—1962 гг. працаваў у Інстытуце лесу АН БССР і Беларускім НДІ лясной гаспадаркі. З 1962 г. у Цэнтральным батанічным садзе АН БССР (з 1968 г. загадчык лабараторыі экалогіі і аховы прыроды).
Навуковая дзейнасць
Навуковая дзейнасць па вывучэнні ўздзеяння прамысловых выкідаў на ўстойлівасць раслінных комплексаў, кругазвароту элементаў мінеральнага харчавання ў лясных экасістэмах, па пытаннях аховы прыродных аб’ектаў.
Асноўныя працы па геабатаніцы, лясной экалогіі, лесазнаўству, біягеацэналогіі. Дзяржаўная прэмія БССР 1978 года.
Мату-Гросу
Мату-Гросу (Mato Grosso) — штат у цэнтральнай частцы Бразіліі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Куяба.
Мату-Гросу з’яўляецца трэцім па плошчы штатам Бразіліі, але досыць мала населены. Мяжуе са штатамі Пара, Рандонія, Амазонас, Мату-Гросу-ду-Сул, Такантынс і Гаяс, а таксама з Балівіяй.
Трансмашхолдынг
Трансмашхолдынг — расійская машынабудаўнічая кампанія, якая вырабляе чыгуначны рухомы транспарт.
Штаб-кватэра - у Маскве. Кампанія мае прадстаўніцтвы ў Казахстане, Узбекістане, Беларусі і Украіне.
Даччыныя кампаніі
У склад холдынгу ўваходзяць наступныя прадпрыемствы:
Ірына Мікалаеўна Рынейская
Ірына Мікалаеўна Рынейская (нар., Бабруйск) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыла Віцебскі дзяржаўны педагагічны інстытут, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працавала настаўнікам хіміі, намеснікам дырэктара па выхаваўчай рабоце СШ № 9 г. Бабруйска, вядучым спецыялістам, галоўным спецыялістам аддзела ідэалагічнай работы, намеснікам начальніка, начальнікам аддзела адукацыі, начальнікам упраўлення адукацыі, спорту і турызму Бабруйскага гарадскога выканаўчага камітэта.
Выбіралася дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага і сёмага скліканняў.
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, юбілейным медалём «30 гадоў вываду савецкіх войскаў з Афганістана».
Венгерская аўтаномная вобласць
Венгерская аўтаномная вобласць (Regiunea Autonomă Maghiară, Magyar Autonóm Tartomány), у 1960—1968 Мурэш-Венгерская аўтаномная вобласць (Regiunea Mureş Autonomă Maghiară, Maros-Magyar Autonóm Tartomány) — нацыянальная вобласць у Румыніі, аўтаномія венгерскай меншасці (субэтнічная група секеі) у паўднёвай Трансільваніі, якая існавала ў 1952—1968 гадах. Сталіца — Тыргу-Мурэш (Марашвашархей, Marosvásárhely).
У снежні 1960 пераназвана ў Мурэш-Венгерскую вобласць (па рацэ Мурэш), яе тэрыторыя зменена (гл. карту): плошча вобласці ў гэты перыяд складала 12,25 тыс. км², насельніцтва 806 тыс. чал. (1960) . Пасля гэтай змены межаў працэнт венгерскага насельніцтва ў вобласці зменшыўся з 77 % да 62 %.
У 1962 годзе бухарэсцкае выдавецтва «Мерыдыяны» выпусціла ў свет брашуру Дзьёрдзя Ковача, «Тыргу-Мурэш» (на некалькіх мовах) з вялікай колькасцю чорна-белых фотаздымкаў, якая стала своеасаблівым помнікам скасаванай пазней венгерскай аўтаноміі.
У 1968, праз тры гады пасля прыходу да ўлады Нікалае Чаўшэску, вобласць была скасавана падчас адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы, якая адмяніла вобласці і вярнула традыцыйны падзел Румыніі на паветы (жудзецы). Пры гэтым была «ціха» ліквідавана і аўтаномія венграў, якую можна назваць апошнім асколкам старажытнай Трансільванскай дзяржаўнасці. Тэрыторыя Венгерскай АВ увайшла пераважна ў склад жудзецаў Мурэш, Харгіта, Кавасна. «Антывенгерскі курс доўгі час забяспечваў дыктатару Чаўшэску сімпатыі пэўных слаёў румынскага насельніцтва» — пісала ў 1990 г. «Ное Цюрхер Цайтунг».
У наш час на тэрыторыях былой Венгерскай АВ працягваюць кампактна пражываць венгры; у дзвюх з трох жудзецаў яны складаюць большасць насельніцтва. Па румынскіх законах аб меншасцях ва ўсіх адміністрацыйных адзінках, дзе венгры складаюць мінімум 20 % насельніцтва, венгерская мова з'яўляецца афіцыйнай на мясцовым узроўні.
Крыстаф Інерхофер
Крыстаф Інерхофер (Christof Innerhofer, нар., Гайс) — італьянскі гарналыжнік, чэмпіён свету 2011 года ў супергіганце. Двухразовы прызёр Алімпійскіх гульняў 2014 у Сочы, пераможца 6 этапаў Кубка свету. Спецыяліст хуткасных дысцыплін.
У Кубку свету Інерхофер дэбютаваў у 2006 годзе, у снежні 2008 года атрымаў сваю першую перамогу на этапе Кубка свету ў хуткасным спуску. У сезоне 2010/11 выйграў суперкамбінацыі ў Банска, а ў наступным сезоне стаў першым у супергіганце на фінальным этапе ў Шладмінгу. Лепшым дасягненнем у агульным заліку Кубка свету з'яўляецца для Інерхофера 8-е месца ў сезоне 2010/11.
На Алімпіядзе-2010 у Ванкуверы, стартаваў у трох дысцыплінах: хуткасны спуск — 19-е месца, камбінацыя — 8-е месца, супергігант — 6-е месца.
Мурашкевіч
Мурашкевіч — прозвішча.
Нестар (Куліш)
Архіепіскап Нестар (свецкае імя Васіль Куліш;, с. Пясчанка, Херсонская вобласць, Украіна — ) — украінскі архірэй Украінскай праваслаўнай царквы Кіеўскага патрыярхата, архіепіскап Адэскі. Мітрапаліт Украінскай Апостальскай Праваслаўнай Царквы.
Біяграфія
У 1951 годзе скончыў Адэскую духоўную семінарыю. У 1954 годзе скончыў навучанне ў Маскоўскай духоўнай акадэміі.
У 1992 годзе перайшоў ва Украінскую праваслаўную царкву Кіеўскага патрыярхата. 15 лістапада 1992 года быў пасвечаны ў епіскапа Чаркаскага і Чыгірынскага.
Артур Оўкен
Артур Мелвін Оўкен (Arthur Melvin Okun; 1928—1980) — амерыканскі эканаміст, аўтар «закона Оўкена». Старшыня Савета эканамічных кансультантаў пры прэзідэнце ЗША ў 1968-1969 гадах.
Нестар (Куліш)
Біяграфія
У 1994 годзе прызначаны епіскапам Пераяслаў-Хмяльніцкім з узвядзеннем у архіепіскапы​.
Артур Оўкен
Біяграфія
Выпускнік Калумбійскага ўніверсітэта, дзе атрымаў ступень бакалаўра (1949) і ступень доктара філасофіі (1956). Выкладаў у Ельскім універсітэце з 1952 года. Прадстаўнік неакейнсіянства. Аўтар канцэпцыі «індэкса няшчасця».
Нестар (Куліш)
Біяграфія
У 1994 годзе прызначаны архіепіскапам Адэскім і Балцкім УПЦ КП.
Артур Оўкен
Біяграфія
Лаўрэат прэміі Ф. Сейдмана (1979).
Нестар (Куліш)
Біяграфія
У 1997 годзе пераведзены на Пераяслаўскую і Багуслаўскую епархію УПЦ КП. У 1998 годзе выведзены за штат УПЦ КП.
Гродзенскі УР
68-ы Гродзенскі ўмацаваны раён, скарочана ГУР або ГрУР — у ваколіцах Гродна, які будаваўся з лета 1940 да лета 1941 года, паводле плану прыкрыцця новай дзяржаўнай мяжы СССР (1939).
Генеральны план работ прадугледжваў збудаванне 1-й лініі ўмацаванняў у 1940—1941 гадах, 2-й лініі — у перыяд 1945 года. Мусіў займаць фронт 80 км, ад Нёмана на ўсход ад Сапоцкіна і да Гонёндза, з глыбінёй абароны 5—6 км, і складацца з 606, аб’яднаных у 3 вузлы абароны (#1 Сапоцкінскі (р-н Галавенчыцы-Маркаўцы), #2 Багатыры-Ліпск, #3 Старая Каменная-Трырэчкі) і 2 асобныя апорныя пункты. Паводле планаў — самы моцны з 4 УР Заходняй Асобай Ваеннай Акругі. Аперацыйнае падначаленне: штаб 3А (Гродна). Аперацыйна-тактычная задача: прыкрыццё, супольна з палявымі войскамі, кірункаў Гродна-Ваўкавыск і Гродна-Беласток з боку Усходняй Прусіі.
На дату пачатку вайны ўмацаваны раён быў недабудаваным, недаўзброеным і недакамплектаваным асабовым саставам. Гэта, сукупна з няўдалым размяшчэннем УР адносна дзяржаўнай мяжы, прывяло да таго, што меркаваных функцый па абароне ГУР не выканаў. Пераважная частка дотаў аказалася пустой, а доты, занятыя гарнізонамі, былі абойдзены, блакіраваны, і паступова знішчаны. Некаторыя гарнізоны абараняліся да 27.6.1941 года.
Дзегцяроўка (станцыя)
Дзегцяро́ўка (, Дегтярёвка)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана за 1,9 км на паўночны захад ад вёскі Дзегцяроўка; на лініі Памыслішча — Крыжоўка, паміж станцыяй Памыслішча і пуцявым пастом Крыжоўка.
NGC 253
NGC 253 (галактыка Скульптар, Сярэбраная Манета) — спіральная галактыка з перамычкай (тып SBc) у сузор’і Скульптар. Характарызуецца магутным зоркаўтварэннем і вялікім утрыманнем пылу. Адна з найбольш яркіх галактык, не ўваходных у Мясцовую групу. Была адкрыта ў 1783 годзе матэматыкам і астраномам Каралінай Гершэль. З’яўляецца найбольш яркім членам групы галактык Скульптара.
Калюгі (Смаргонскі раён)
Калю́гі (, Калюги) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сінькоўскага сельсавета.
NGC 253
NGC 253 — галактыка з актыўнымі працэсамі ўтварэння зорак. Размешчана на адлегласці каля 8 мільёнаў светлавых гадоў ад Зямлі
У 1999 годзе касмічны тэлескоп «Чандра» выявіў у рэнтгенаўскім дыяпазоне незвычайную канцэнтрацыю крыніц рэнтгенаўскага выпраменьвання непадалёк ад цэнтра NGC 253. Чатыры такіх крыніцы, у дзясяткі тысяч разоў масіўней Сонца, знаходзіцца ў 3 тысячах светлавых гадоў ад ядра галактыкі. Гэтыя чорныя дзіркі, якія ссоўваюцца пад дзеяннем гравітацыі да цэнтра галактыкі, у будучыні могуць аб’яднацца ў адну звышмасіўную чорную дзірку. У NGC 253, «Чандра», магчыма, выявіў сувязь паміж зоркаўтварэннем і квазарамі.
IC 648-2
IC 648-2 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бойка
Бойка — прозвішча.
Эйрыкур Хёйксан
Тройчы ўдзельнічаў у конкурсе песні Еўрабачанне: у Конкурсе песні Еўрабачання 1986, прадстаўляў Ісландыю ў складзе вакальнага трыа ICY, у Конкурсе песні Еўрабачання 1991, прадстаўляў Нарвегію з складзе гурта Just 4 Fun, а таксама ў Конкурсе песні Еўрабачання 2007 зноў за Ісландыю.
Двор Хоццевічы
Дво́р Хо́ццевічы (, Двор Хоттевичи) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вароніцкага сельсавета.
Касцёл Святога Ільі (Ураджайная)
Касцёл Святога Ільі — мураваны каталіцкі храм у вёсцы Ураджайная Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Парафія ў населеным пункце Ураджайная была зарэгістравана ў 1995 годзе. Касцёл пабудаваны ў 2005 годзе з бутавага каменю і цэглы ў цэнтры вёскі на вуліцы Ураджайная, 21.
Архітэктура
Вырашаны прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам з вальмай над алтарнай часткай. У фасад урэзана 4-гранная вежа-званіца, завершаная спічастым шатром. Трансепт на бакавых фасадах адзначаны кампазіцыйнымі трохвугольнымі франтонамі. Паліхромная бутавая муроўка сцен расчлянёна арачнымі аконнымі праёмамі, выкладзенымі цэглай гарызантальнымі цягамі і прасценачнымі лапаткамі.
Міхлін
Мі́хлін (, Михлин) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Язёрскага сельсавета.
Да 18 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Сормаўскага сельсавета.
NGC 2541
NGC 2541 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Рысі. Бачная зорная велічыня: 11,8. Бачны размер: 6,3' × 3,2'. Прамое ўзыходжанне: 8 гадз. 14м 40 сек. Схіленне: +49° 03' 43".
Уладзімір Уладзіміравіч Гацко
Уладзімір Уладзіміравіч Гацко (нар., в. Цялуша Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці) — беларускі ўрач і палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Выбіраўся дэпутатам Магілёўскага абласнога Савета дэпутатаў 26—28-га скліканняў, дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны ганаровымі граматамі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, нагрудным знакам Міністэрства аховы здароўя «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь».
Rolz'n'Rulz
«Rolz'n'Rulz» («Ролі і правілы) — другі сінгл з альбома «Gentleman» беларускага інды-рок і паўэр-поп гурта «Hair Peace Salon», выпушчаны 15 верасня 2010 года. Складаецца з адной песні «Rolz'n'Rulz», напісанай Алегам Вялем і Канстанцінам Карманам.
Гісторыя
Сінгл «Rolz’n'Rulz» трапіў у вольны доступ 15 верасня 2010 года, у адзін дзень з самотнікам рэміксаў «HPS Remixed».
Казанскае
Казанскае — тапонім.
Rolz'n'Rulz
Гісторыя
Аднайменная песня сінгла «Rolz'n'Rulz», у якой разважваецца пра ўстояныя правілы, мараль і размеркаваныя грамадствам ролі, была напісана ў калажнай манеры, якая адметна да ранняга перыяду творчасці калектыву. Сам другі сінгл з будучага альбому прыадчыніў яго таямніцу надалей, паказаў зрух у бок больш тлустых інструментальных і вакальных партый у спевах.
«Працэс слухання не павінен быць лёгкім, песня павінна паступова прыадчыняцца ўсё больш і больш, з кожным з’яўленнем у плэеры», — апісвалі для Experty.by свой твор удзельнікі гурта «Hair Peace Salon».
Крытыка
На думку крытыка Зміцера Падбярэзскага з ej.by, які прыйшоў да высновы, што музыкі вельмі моцна пераасэнсавалі паняцце рок-н-ролу ў сваім сінгле, «Rolz'n'Rulz» — «адна з тых песень, у якіх гурт з гэтак няпростай назвай цалкам пераканаўча дэманструе сваё ўменне выразна арганізаваць музычны матэрыял і ці ледзь не ў першую чаргу — вакальныя партыі і падаць яго адпаведным чынам».
Узнагароды і прэміі
У траўні 2011 года за трэк «Rolz'n'Rulz» гурт выйграў галоўны прыз (сесія гуказапісу на студыі «RecPublica Studios») у конкурсе ад польскага музычнага партала «Fabryka Zespołów».
Рэміксы
У 2010 годзе дыджэй мінскага электроннага праекту «Vacuum Government» GRAF стварыў версію песні ў транс апрацоўцы працягласцю 6 хвілін 39 секунд пад назвай «Rolz'n'Rulz (GRAF Trance Mix)», і яна разам з другімі рэміксамі трапіла на самотнік «HPS Remixed» таго ж году. «Супрацоўніцтва атрымалася цікавым, — рэзюміраваў для Тузін Гітоў рэмікс Алег Вяль, суаўтар арыгінальнай песні і лідар гурта «Hair Peace Salon». — Вобразнае бачанне гэтых людзей аказалася вельмі блізкім нашаму». «Нам вельмі спадабалася працаваць з музычным матэрыялам „Hair Peace Salon“, і мы вырашылі ўключыць рэміксы на песні „Rolz'n'Rulz“, „Happy for a While“ у свае жывыя выступленні», — па выніках удзелу на польскім фестывалі «Pakrava. Dni kultury niezależnej Białorusi» распавядалі дыджэі парталу Ultra-music.com.
Жудзец
Жудзе́ц (judeţ [] — павет) — традыцыйная адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Румыніі, якая выкарыстоўваецца да цяперашняга часу, а таксама ў Малдове ў 1993—2003 гадах, дзе на змену жудзецам зноў вярнуліся раёны, што выкарыстоўваліся ў Малдаўскай ССР.
Гісторыя
Назва жудзец (у літаральным сэнсе вобласць, размешчаная ў падначаленні суддзі) — вытворнае ад румынскага слова «жудэ» (лацінка: «jude», літаральна «суддзя»), якое ў сваю чаргу ўтворана ад лацінскага «iūdex» з тым жа значэннем. Жу́ды, якія выконвалі адміністрацыйныя і судовыя функцыі, кіравалі жудзецамі ў сярэднявечнай Валахіі. У Малдаўскім княстве слова «жудэ» (менавіта на кірыліцы) упершыню фіксуецца ў 1409 годзе. У Мунетыі слова выкарыстоўвалася для абазначэння свабодных сялян. У сучаснай Малдове жудзецы як назва выкарыстоўваліся пасля атрымання незалежнасці, аднак пасля адыходу ад палітыкі ўз'яднання з Румыніяй, былі зноў заменены на аналагічныя раёны.
Вялікая тэарэма Ферма
У тэорыі лікаў, Вялікая тэарэма Ферма (часам называецца Апошняя тэарэма Ферма, або Гіпотэза Ферма) сцвярджае, што не існуе трох дадатных цэлых
,
b
n
большага за 2.
Гэту тэарэму ўпершыню сфармуляваў П’ер Ферма ў 1637 годзе прама на палях асобніка Арыфметыкі, дзе ён сцвярджаў, што мае доказ, але ён вельмі вялікі, каб умясціцца на палях. Нягледзячы на намаганні незлічоных матэматыкаў, аж да 1995 года (г.зн. на працягу 358 гадоў) не было апублікована ні аднаго паспяховага доказу гэтай тэарэмы. Неразвязаная праблема паслужыла штуршком да развіцця алгебраічнай тэорыі лікаў у 19-м ст. і доказу тэарэмы аб мадулярнасці ў 20-м ст. Вялікая тэарэма Ферма — адна з найвядомейшых тэарэм у гісторыі матэматыкі і аж да 1995 года, калі яе даказаў Эндру Ўайлс, была ў Кнізе рэкордаў Гінэса у якасці адной з "найскладанейшых матэматычных праблем".
Мінас-Жэрайс
Мінас-Жэрайс (Minas Gerais) — штат на ўсходзе Бразіліі, другі па колькасці насельніцтва і чацвёрты — па плошчы. Адміністрацыйны цэнтр — горад Белу-Арызонты.
Паўночнае Ківу (правінцыя)
Паўночнае Ківу (Nord-Kivu) — адна з дваццаці шасці правінцый Дэмакратычнай Рэспублікі Конга паводле канстытуцыі 2005 года, знаходзіцца на ўсходзе краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Гома. Плошча — 59 483 км², насельніцтва складае 3 564 434 (на 2005 год).
Мілда — багіня кахання
«Мілда — багіня кахання», або «Літоўская Венера» (Wenus Litewska) — жывапіснае палатно К. Альхімовіча, напісанае ў 1910 годзе. Захоўваецца ў Нацыянальным музеі ў Варшаве. Створана паводле паэтычнай трылогіі з гісторыі Літвы «Анафеляс», якая была напісана Ю. Крашэўскім ў 1840—1845 гг.
За першы варыянт карціны, завершаны ў 1890 годзе, на мастацкім конкурсе імя Войцеха Герсана ў Варшаве ў тым жа годзе К. Альхімовіч атрымаў першую прэмію, у 1891 годзе залаты медаль у Берліне. Карціна была прададзена ў Нью-Ёрк у 1895 годзе. Другі аўтарскі варыянт карціны быў напісаны ў 1910 годзе. У 1918 годзе была перададзена з калекцыі Вінцэнта Валеўскага (Wincenty Walewski) у Нацыянальны музей у Варшаве. Памер карціны —.
Апісанне
Мастак выбраў з паэтычнага твора адзін з самых запамінальных момантаў, калі багі караюць Мілду за каханне з чалавекам Ромам. Чароўная багіня стаіць на вострых каменнях пасярод разбушаванай стыхіі. Смела выкарыстоўваючы рамантычная выяўленчыя сродкі, К. Альхімовіч напаўняе палатно імклівым рухам, моцнымі перажываннямі. Палатно напоўнена бурнымі пачуццямі, рэзкая гульня святла і ценю, адкрытасць колераў падкрэсліваюць трывогу ў душы багіні-бунтаркі, нешчаслівай у сваім каханні.
Рамашчанка
Рамашчанка — украінскае прозвішча.
Прата-Карніка
Прата-Карніка (Prato Carnico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 980 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 13 чал./км². Займае плошчу 81 км². Паштовы індэкс — 33020. Тэлефонны код — 0433.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Каты (Смаргонскі раён)
Каты́ (, Коты) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сінькоўскага сельсавета.
IC 649-1
IC 649-1 — галактыка тыпу Sab/P у сузор'і Секстант.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 255
NGC 255 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Кіта. Бачная зорная велічыня: 11,9. Бачны размер: 3,1' × 2,7'. Прамое ўзыходжанне: 0 гадз. 47 мін. 47,3 сек. Схіленне: -11° 28' 06".
Дзеднава
Дзе́днава (, Дедново)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Магілёўскай вобласці. Размешчаны ў горадзе Бабруйску; на лініі Бабруйск — Рабкар, паміж станцыяй Бабруйск і прыпыначным пунктам Туголіца.
Антон Яўстаф’евіч Адамовіч
Антон Яўстаф’евіч Адамовіч (,  —, ЗША; Псеўданімы: Альгердзіч Г., Бірыч В., Забранскі Д., Недасек Н., Склют Р., Юстапчык С.; Крыптанімы: А.Ан.) — беларускі літаратуразнавец, гісторык, публіцыст, празаік, доктар філалогіі. Сябра Рады БНР і БНП.
Біяграфія
У 1920-я пісаў пра творчасць сучасных яму беларускіх літаратараў, у тым ліку манаграфічнае даследаванне пра творчасць М. Гарэцкага. Першая друкаваная праца — рэцэнзія на зборнік В. Маракова «Пялёсткі» («Чырвоны сейбіт», 1926). Уваходзіў у літаб’яднанне «Узвышша». Скончыў Мінскі беларускі педагагічны тэхнікум (1928), пачаў вучыцца ў БДУ. 25.7.1930 арыштаваны па справе «Саюза вызвалення Беларусі» (: рэпрэсіі ў БССР (1929—1931)). Пастановай Калегіі АДПУ СССР ад 10 красавіка 1931 г. высланы ў Глазаў, у 1934 г. пераведзены ў Вятку, дзе працаваў у навучальных установах. 21 ліпеня 1935 г. тэрмін высылкі працягнулі яшчэ на 2 гады. Не выключана, што шок ад падаўжэння тэрміну высылкі быў для Адамовіча настолькі моцны, што ён падахвоціўся супрацоўнічаць з «органамі». Яго першая інфармацыйная запіска для НКВД пра настроі ў асяроддзі высланых «нацдэмаў», была напісана 25 — 26 снежня 1935 г. Што Адамовіч мучыўся ў высылцы ад дэпрэсіі, пацвердзіў падчас допыту ад 13 жніўня 1937 г. Генадзь Багдановіч: Арыштоўваўся зноў 25(?).6.1937. Вызвалены 3 ліпеня 1938 г., вярнуўся ў Мінск. Скончыў БДУ, працаваў настаўнікам у сярэдняй школе.
У час 2-й сусветнай вайны заставаўся ў Мінску. З ліпеня 1941 — адзін з арганізатараў выдання шэрагу беларускіх газет, часопісаў, кніг. Узначаліў выдавецкі аддзел, створаны пры Мінскай гарадской управе для арганізацыі выпуску газет. Адначасова з’яўляўся галоўным рэдактарам Краявога выдавецтва «Менск», кіраваў Беларускім навуковым таварыствам, працаваў у «Менскай (Беларускай) газэце». Быў членам Галоўнай рады Беларускай народнай самапомачы, выконваў абавязкі рэферэнта па справах прэсы і прапаганды Генеральнага камісарыята Беларусі. У канцы 1943 пераехаў у Германію. Працаваў у газеце «Раніца» (Берлін). У лагеры для перамешчаных асоб выдаваў газету «Ведамкі», «Бацькаўшчына», часопісы «Конадні» і «Сакавік». Па вайне працаваў у Беларускай гімназіі імя Я. Купалы ў Рэгенсбургу. Сябра Рады БНР і Беларускай незалежніцкай партыі.
Напісаў рэцэнзіі на рукапіс кнігі Н. Арсенневай «Сягоння» (1944), паэму Л. Случаніна «Рагнеда» (1944), зборнік А. Салаўя «Звіняць званы Святой Сафіі» (1947) і інш. Аўтар грунтоўных прадмоў да эмігранцкіх выданняў У. Дубоўкі («Credo», 1949), Я. Коласа («Новая зямля», 1952), У. Жылкі («Творы. Да 20-годдзя ўгодкаў смерці», 1953), А. Мрыя («Запіскі Самсона Самасуя», 1953), Л. Калюгі («Нядоля Заблоцкіх», 1953), Я. Купалы («Раскіданае гняздо» і «Тутэйшыя», 1953), М. Кавыля («Пад зорамі белымі», 1955), Я. Юхнаўца («Шорах моўкнасці», 1955), М. Сяднёва («Ля ціхай брамы», 1955). Падрыхтаваў шэраг г.зв. угодкавых артыкулаў — «Каб так любілі Беларусь» (Да 15-х угодкаў смерці П. Труса), «Usievalod Ihnatouski» (Да 65-годдзя з дня нараджэння У. Ігнатоўскага), «Паўлюк Трус» (Да 25-х угодкаў смерці і 50-х угодкаў народзінаў), «Дзесятая гадавіна смерці Кузьмы Чорнага», «30-я ўгодкі заснавання „Узвышша“», «Юбілейны год: „Наша доля“, „Наша ніва“» (1956), «Да 40-годдзя савецкае літаратуры» (1956), «З нагоды 30-х угодкаў дзейнасці Рыгора Крушыны» (1957), «Да 40-годдзя Купалавага антыбальшавізму» і «Некатарыя Купалавы балады 1918 г.» (1958), «Пяцьдзесят гадоў беларускага адраджэння» (1959), «На ўгодкі Слуцкае бітвы» (1959) і інш. Надрукаваў шэраг антыбальшавіцкіх рэфератаў, артыкулаў, кніг — «Яны зноў на Беларускай зямлі» (1944), «Арыентацтва — хвароба беларуская» (1944), «Очерки истории большевизма в Белоруссии» (1954), «Саветызацыя беларускай літаратуры» (1955), «Пантэон пісьменнікаў БССР» (1959). У газеце «Бацькаўшчына» апублікаваў манаграфію «Званар Адраджэння — Вацлаў Ластоўскі» (1954). Нацыянальнай ідэяй прасякнуты такія празаічныя творы Антона Адамовіча., як «Афрадыта ОСТ», «Каханы горад» і інш.
З 1960 жыў у ЗША. Тады ж стаў адным з кіраўнікоў радыёстанцыі «Свабода». Працягваў пісаць гісторыка-літаратурныя і крытычныя артыкулы: «Алесь Гарун: жыццё і творы» (1961), «Лірнік краіны ветлай (З успамінаў пра Міколу Равенскага)» (1961), «70-годдзе Максіма Гарэцкага» (1963), «Да пытання пра месца Францішака Багушэвіча ў гісторыі беларускай літаратуры» (1964—1965), «Да ўгодкаў Цёткі…» (1966), «Аспекты <…> творчасці Наталлі Арсеневай» (1971), «90 год Купалы й Коласа» (1972), «Успаміны <…> памяці Лявона Савёнка» (1974), «Успаміны пра Уладзіміра Дубоўку» (1976), «Наталля Арсеннева» (1979) і шмат іншых. Антона Адамовіча — аўтар шматлікіх прац па гісторыі, эканоміцы, культуры Беларусі, вывучэнне яго творчай спадчыны (каля 250 прац, у тым ліку на англійскай, нямецкай і рускай мовах) яшчэ наперадзе. Адзін з заснавальнікаў БІНІМ.
Пахаваны на Беларусіх могілках у Іст-Брансуіку, штат Нью-Джэрсі.
Творы
Беларускі Інстытут Навукі і Мастацтва (БІНІМ) у 2003 годзе ў серыі «Беларускія пісьменнікі і паэты» выпусціў з друку новы том: «Антон Адамовіч. Творы». На 800 старонках — невядомыя працы, новыя пераклады, архіўныя дакументы. Змест збору твораў улучае найбольш важныя для асэнсавання творчасці навукоўца працы Антона Адамовіча: «Паўлюк Трус», «Супраціў саветызацыі ў беларускай літаратуры», «Так пяяў Салавей». Упершыню друкуюцца дзве Адамовічавы аўтабіяграфіі 1935 і 1941 гадоў. Том дапаўняе нарыс укладальніка кнігі Лявона Юрэвіча. У кнізе ўпершыню друкуюцца некалькі фотаздымкаў са збораў БІНІМу і прыватных архіваў.
Дубнякі (Полацкі раён)
Дубнякі́ (, Дубняки) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вароніцкага сельсавета.
Віталь Мікалаевіч Жураў
Віталь Мікалаевіч Жу́раў (, вёска Іванаўка, Гарадоцкі раён —, ) — Герой Сацыялістычнай Працы.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. 3 1956 года дарожны майстар, у 1964—1970 гадах і з 1973 года начальнік участка дыстанцыі пуці, у 1970—1973 гадах — старшыня прафсаюзнага камітэта Віцебскай дыстанцыі пуці Беларускай чыгункі. Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена ў 1966 г. за поспехі ў выкананні плана перавозак, у развіцці і тэхнічнай рэканструкцыі чыгункі.
Ганна Мікалаеўна Мурашкевіч
Ганна Мікалаеўна Мурашкевіч (нар., в. Палужжа, Карэліцкі раён, Гродзенская вобласць) — беларуская спецыялістка ў галіне хімічнай тэхналогіі неарганічных рэчываў. Доктар тэхнічных навук (2004), прафесар (2022).
Біяграфія
Скончыла Беларускі тэхналагічны інстытут (спецыяльнасць «Тэхналогія неарганічных рэчываў і мінеральных угнаенняў», 1972; аспірантура, 1977; дактарантура, 1992). Працавала на Мінскім прыборабудаўнічым заводзе (1972—1973, інжынер), у Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (з 1973, факультэт хімічнай тэхналогіі і тэхнікі, кафедра хіміі, тэхналогіі электрахімічных вытворчасцей і матэрыялаў электроннай тэхнікі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: атрыманне і даследаванне нанадысперсных аксідаў і кампазіцыйных матэрыялаў на іх аснове; кінетыка і механізмы рэакцый у цвёрдым целе; працэсы крысталізацыі і вырошчванне монакрысталаў; хімія і тэхналогія люмінафораў; тэхналогія вадкакрышталічных матэрыялаў і вырабаў на іх аснове.
Узнагароды
Граматы Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, канцэрна «Белнафтахім» (2015), нагрудны знак «Выдатнік адукацыі» (2010).
Элін Вэгнер
Элін Мацільда Элізабэт Вэгнер (Elin Mathilda Elisabeth Wägner; 16 мая 1882, Лунд — 7 студзеня 1949, Берг, Крунуберг) — шведская пісьменніца, журналістка, педагог, эколаг. Грамадскі дзеяч, арганізатар руху па абароне і выратаванні дзяцей, актывістка фемінісцкага і пацыфістскага рухаў; заснавальнік групы Фогельстад. Член Шведскай акадэміі з 1944 года.
Біяграфія
Элін Вэгнер нарадзілася ў 1882 годзе ў Лундзе. Яе бацькам быў школьны дырэктар; у трохгадовым узросце яна пазбавілася маці. Калі бацька паўторна ажаніўся, Элін некаторы час жыла з дзядзькам, а потым пераехала разам з новай сям’ёй бацькі спачатку ў Нючэпінг, а затым у Хельсінгбарг.
Журналісцкая дзейнасць Вэгнер пачалася ў газеце Helsingborgs Dagblad. Затым яна пераехала ў Стакгольм і працавала ў вядомым жаночым часопісе «Idun». Пазней яна стала першым рэдактарам часопіса, які выдаваўся так званай групай Фогельстад. Вегнер таксама сама шмат пісала для гэтага часопіса, у прыватнасці, аб нямецкай і ангельскай літаратуры, этналогіі і антрапалогіі. Яна таксама працавала выкладчыкам у жаночай школе ў.
У 1910 годзе Вэгнер выйшла замуж за літаратурнага крытыка Ёна Ландквіста. У 1922 годзе муж і жонка развяліся, але працягвалі падтрымліваць адзін аднаго. Дзяцей у іх не было. На сястры Элін быў жанаты Грэгар Паульсон.
Пасля разводу Вэгнер пераехала са сталіцы ў Смоланд і пасялілася ў вёсцы Берг на поўнач ад Векшэ. Непадалёк жыла яе сяброўка і паплечніца Флоры Гате, з якой яны разам падарожнічалі: як па Смоланду, збіраючы матэрыял для кнігі Вегнер «Tusen år i Småland», так і за межы Швецыі, у тым ліку ў Маскву і Ленінград ў 1934 годзе.
Грамадская дзейнасць
Элін Вэгнер была адной з найбольш вядомых суфражыстак, дзеячаў руху за прадастаўленне жанчынам выбарчага права ў Швецыі, ініцыятарам стварэння шведскага грамадства за жаночае раўнапраўе.
Разам з Фрэдрыкай Брэмер Вэгнер з’яўляецца ініцыятарам і найбольш важнай і ўплывовай дзяячкай фемінісцкага руху Швецыі.
У лістападзе 1919 года Элін Вэгнер, Элен Пальмшэрна і Герда Маркус стварылі ў Швецыі першую ў краіне арганізацыю па абароне і выратаванні дзяцей пад назвай "Рэдда Барнен " (шведскае аддзяленне «Міжнароднага саюза дапамогі дзецям»).
Літаратурная творчасць
Аўтар раманаў, артыкулаў у газетах і часопісах, сцэнарыяў да 4-м фільмаў. Сярод найбольш папулярных раманаў Э. Вэгнер — «Norrtullsligan» («мужчыны і іншыя няшчасці», 1908), «Pennskaftet» («Ручка», 1910), аповесць у духу народных традыцый з жыцця сялян «Åsa-Hanna» (1918). Выкарыстала творчы псеўданім «Дэвінэз» (Devinez).
Кнігі і шматлікія артыкулы Э. Вэгнер прысвечаны праблемам жаночай эмансіпацыі, грамадзянскіх правах, руху за мір, павышэнню дабрабыту людзей, ахове навакольнага асяроддзя.
Атоэ
Ато́э (саманазва: Otoe, літаральна "аматары кахання") — індзейскі народ, карэнныя жыхары ЗША. Жывуць пераважна ў штаце Аклахома. Агульная колькасць (2017 г.) - 1 900 чал.
Гісторыя
Продкі атоэ разам з іншымі носьбітамі сіўанскай мовы чыверэ паходзяць з рэгіёна Вялікіх азёр. У 1673 г. узгадваліся на адной з фрнцузскіх карт. У канцы XVI ст. пад ціскам алганкінаў яны перасяліліся на захад. У канцы XVIII ст. атоэ жылі на паўднёвым усходзе Небраскі і ўздоўж ракі Місуры. У гэты перыяд яны асвоілі конегадоўлю. Традыцыйнымі праціўнікамі лічыліся саўк і месквакі.
У 1817 г. і 1836 г. атоэ падпісвалі мірныя пагадненні з ЗША. У 1854 г. былі пераселены на мяжу Небраскі і Канзаса. З 1860-х гг. на іх землях пачалі сяліцца белыя фермеры. У 1881 г. былі прымусова пераселены ў Аклахому. У 1955 г. атрымалі кампенсцыю ў памеры 1,5 млн долараў за страту мінулай зямельнай маёмасці.
У нашы дні маюць самакіраванне, карыстаюцца асабістай Канстытуцыяй, прынятай у 1984 г.
Культура
Атоэ здаўна займаліся ручным земляробствам. Вырошчвалі кукурузу, бабовыя і гародніну. Пасля перасялення ў Аклахому яно набыло інтэнсіўны камерцыйны характар, з'явіліся такія культуры, як бульба і пшаніца. У XVII - першай палове XIX ст. важную ролю адыгрывалі загоннае, а потым коннае паляванне і рыбалоўства. Хаця колькасна атоэ не былі вялікай супольнасцю, яны разглядаліся суседзямі як ваяўнічыя небяспечныя супернікі. Да 1803 г. актыўна гандлявалі з французамі захопленымі ў палон рабамі.
Ужо да кантактаў з еўрапейцамі займаліся ткацтвам, выраблялі кераміку, былі выдатнымі апрацоўшчыкамі драўніны. Будавалі вёскі, што складаліся з 40 - 70 земляных каркасных хацін. Улетку паляўнічыя ладзілі часовыя тыпі. Запасы збожжа захоўвалі ў мяхах з буйвалінай поўсці, якія хавалі ў яміны.
Падзяляюцца на 10 родаў. Сваяцтва перадаецца па мужчынскай лініі.
Атоэ — выдатныя апавядальнікі. Фальклор вядомы міфамі і казкамі пра гераічных блізнятаў Doré і Waredwa, прыгоды трыкстэра Ictinike.
Мова
Атоэ размаўляюць на дыялекце заходняй сіўанскай мовы чыверэ. Граматыка на аснове лацінкі апублікавана ў 1975 г. У нашы дні родная мова рэдка выкарыстоўваецца ў паўседзённым жыцці, але вывучаецца ў школах.
Рэлігія
Традыцыйныя рэлігійныя вераванні анімістычныя. Шануецца постаць вялікага духа Wakonda і шматлікіх меньшых па значнасці духаў. У нашы дні многія вернікі — хрысціяне.
Юстын Шырын
Юстын Шырын (Justyn Szyryn; пам. ) — землеўласнік.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Шырынаў. Сын Ігната Шырына і Марыяны з Якубоўскіх. Дзісненскі падкаморы. Атрымаў у спадчыну ад бацькі Германавічы з фальваркамі, купіў ад Віктара Юндзіла Шудзелеўшчыну, ад брата Антона — Антопаль. Пабудаваў, ці толькі закончыў у пачатку XIX ст. пачаты бацькам палац, а таксама збудаваў капліцу Святых Пятра і Паўла (не збераглася), у якой і быў пахаваны.
Сям’я
У шлюбе з Канстанцыяй з Беніслаўскіх (пам. 1840). 3 трох сыноў Юстына Шырына старэйшы Дамінік памёр нежанатым, сярэдні — Напалеон, атрымаў Шудзелеўшчыну, Германавічы, Марыянполь, Прамяны; Антопаль і Парэчча дасталіся малодшаму сыну Аляксандру, жанатаму са стрыечнай сястрой з парэцкай лініі — Канстанцыяй з Шырынаў.
Адным з апошніх уладальнікаў Германавічаў і застаўшыхся багаццяў, быў сын Аляксандра — Уладзіслаў Шырын (нар. у 1847 г.), жанаты на Вікторыі Кажанеўскай, а пазней з іх патомства апошнім уладальнікам маёнтка быў граф Антон Шырын, які памёр у 1938 г.
NGC 2552
NGC 2552 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў сузор’і Рысі. Бачная зорная велічыня: 12,1. Бачны размер: 3,6′ × 2,1′. Прамое ўзыходжанне: 8 гадз. 19 мін. 19,6 сек. Схіленне: +50° 00' 25".
Адміністрацыйны падзел Румыніі
У адміністрацыйным плане Румынія падзяляецца на 41 жудзец, якія падраздзяляюцца на 256 муніцыпіяў і 2686 камун. Жудзецы кіруюцца прэфектамі, якія прызначаюцца цэнтральным урадам, але з 2006 года абавязанымі быць беспартыйнымі. Выключэннем з'яўляецца муніцыпій Бухарэст.
У адпаведнасці з Рэгламентам Еўрапейскага саюза № 1059/2003, тэрыторыя Румыніі падзяляецца на 8 рэгіёнаў развіцця, якія з'яўляюцца не адміністрацыйна-тэрытарыяльнымі адзінкамі, а толькі статыстычнымі зонамі краіны.
Камуны падзяляюцца на сёлы, якія не маюць сваёй адміністрацыі. Усяго ў Румыніі 13092 сяла.
У Румыніі непрызнаная нацыянальна-тэрытарыяльная аўтаномія — Секуйскі край.
Наменклатура тэрытарыяльных адзінак
Адміністрацыйны падзел Румыніі адпавядае стандарту NUTS:
Новы Свет (Чэрыкаўскі раён)
Но́вы Свет (, Новый Свет) — пасёлак у Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Язёрскага сельсавета.
Да 18 лютага 1972 года пасёлак уваходзіў у склад Сормаўскага сельсавета.
Мажайск
Мажа́йск — горад на захадзе Маскоўскай вобласці, адміністрацыйны цэнтр Мажайскага раёна і гарадскога паселішча Мажайск. Насельніцтва 30,2 тыс. жыхароў (2010). Горад размешчаны ў верхнім цячэнні ракі Масква, за 4 км ад Мажайскага вадасховішча, за 110 км на захад ад Масквы.
Назва
Назва Мажайск ад балцкай назвы ракі Мажая, якая балцкага паходжання.
Звязана з літоўскім mažas «малы». Літоўскія гідранімічныя аналагі — рачныя назвы тыпу Maž-upis, Mažiklis.
Таго ж паходжання назвы рэк Можа (прыток дняпроўскага Бабра), Мажа (у басейне Прыпяці), Мажанка і Мажайка (прытокі Бярэзіны). Дзве рэчкі з назвай «Мажайка» недалёка адна ад адной на левабярэжжы Верхняй Дзвіны (прымеркаваныя да самых вярхоў: адна — дзвінскай Велясы, другая — дзвінскай Мёжы).
Назва ракі значыць «Малая (рака)».
Мажайск у складзе шэрагу гарадоў з назвамі балцкага гідранімічнага паходжання, што дугой атачаюць Маскву з заходняга боку (Валакаламск, Руза, Вярэя, Нара-Фамінск, Серпухаў).
Прэчэніка
Прэчэніка (Precenicco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 1524 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 58 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 33050. Тэлефонны код — 0431.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Martino di Tours.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Львоўскі гарадскі савет
Выканаўчы камітэт
У склад выканаўчага камітэта, зацверджаннага 4 лютага 2021 года, уваходзяць мэр Андрэй Садавы, сакратар гарадскога савета Маркіян Лапачак, кіруючая справамі выканкама Наталля Аляксеева, намеснік мэра па эканамічным развіцці (першы намеснік) Андрэй Маскаленка, намеснік па пытаннях ЖКГ Ірына Маруняк, начальнік Галоўнага ўпраўлення Дзяржаўнай службы па надзвычайных сітуацыях у Львоўскай вобласці Юрый Кагіцін, былы дэпутат гарсавета, бізнэсмэн Арцём Хмыз, былы народны дэпутат ад «Самапомачы» Алег Лаўрык і экс-намеснік мэра Віннікаў Багдан Шустэр.
IC 649-2
IC 649-2 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор'і Секстант.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Столе Сандбек
Столе Сандбек (Ståle Sandbech; нар. года,, Нарвегія) — нарвежскі сноўбардыст, які выступае ў слоўпстайле і біг-эйры. Сярэбраны прызёр зімовых Алімпійскіх гульняў 2014 года ў слоўпстайле; Трохразовы бронзавы прызёр X-Games (у біг-эйры — 2013 і 2014; ў слоўп-стайл — 2014). Чэмпіён свету сярод юніёраў 2010 у слоўп-стайл.
Беларускі паэтычны тэатр аднаго акцёра «Зніч»
Беларускі паэтычны тэатр аднаго акцёра «Зніч» — адзіны ў Беларусі тэатр, які працуе выключна ў жанры монаспектаклю.
Асноўная рэпертуарная лінія тэатра — папулярызацыя твораў беларускіх аўтараў і ўзораў сусветнай класікі. Монаспектаклі тэатра «Зніч» ідуць на беларускай мове.
Гісторыя тэатра
Тэатр не меў уласнай сцэны і працаваў на розных пляцоўках: у Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі, на Малой сцэне Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Я.Купалы, Тэатры юнага гледача, цэнтры «Каляндар», ІНВАЦэнтры. З 1995 г. ажыццяўляў пастаноўкі ў Дольнай зале Касцёла св. Сымона і Алены (пл. Незалежнасці, 15). У кастрычніку 1999 г. пры падтрымцы пробашча ксяндза-магістра Уладзіслава Завальнюка «Зніч» адкрыў у ім сваю тэатральную залу.
Тэатр «Зніч» неаднаразова прадстаўляў беларускае тэатральнае мастацтва ў Расіі, Украіне, Літве, Латвіі, Эстоніі, Польшчы, Германіі, ЗША і неаднаразова станавіўся прызёрам і лаўрэатам шматлікіх тэатральных фестываляў: «Студыйныя каляды» (Мінск, 1989); «У пачатку было слова…» (Перм, 1992), Міжнародны фестываль монаспектакляў «Я» (Мінск, 1993, 1996, 1998, 2004; Маладзечна, 2005); «Відлунне» (Кіеў, 2002), «Старая Руса» (Старая Руса, 2002); Міжнародны фестываль монаспектакляў «Адзін і ўсе» (Валгаград, 2004, 2007); Міжнародны тэатральны форум «Залаты Віцязь» (Мінск,2005; Масква, 2008); XIV Мінскі міжнародны кінафестываль «Лістапад» (17-24 лістапада 2007); Міжнародны фестываль «Марыя» (Кіеў, 2006, 2008, 2009, 2010, 2011); Міжнародны фестываль антычнага мастацтва «Баспорскія агоны» (Аўтаномная Рэспубліка Крым, 2007, 2008, 2009); Фестываль «МіМоКі» (Познань); Міжнародны фестываль «Белая Вежа» (Брэст, 2011, 2012).
Назва
«Зніч» — даўняя назва свяшчэннага агню. Для тэатра «Зніч» — гэта вобраз, нязгасны агонь мастацтва, «святло» лепшых узораў беларускай літаратуры і міравой класікі. Менавіта яны з'яўляюцца вытокам натхнення для стваральнікаў спектакляў тэатра.
Кіраўніцтва
Галіна Аляксееўна Дзягілева, заснавальнік і дырэктар-мастацкі кіраўнік
Акцёры тэатра
Спектаклі выконваюць вядомыя мінскія артысты:
Кеўлы (Смаргонскі раён)
Ке́ўлы (, Кевлы) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сінькоўскага сельсавета.
Станіслаў Зяновіч
Станіслаў Зяновіч (каля 1610 — 1672) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Ляснічы вількійскі (1646), вількамірскі падсудак з 1653 і падкаморы з 1661, кашталян новагародскі (з 1671).
Пасол на сойм 1665.
Сям'я
З шляхецкага роду Дэспат-Зяновічаў герба «Дэспат», сын Юрыя, віленскага земскага суддзі, і Ганны Францкевіч-Радзімінскай.
Быў двойчы жанаты: з Амаліяй Альжбетай фон Герберштэйн, а потым з Ганнай Місунай.
Меў сыноў Крыштафа і Аляксандра.
Кантабрыйскія горы
Кантабрыйскія горы (Cordillera Cantábrica) — горы на поўначы Іспаніі, цягнуцца ўздоўж паўднёвага ўзбярэжжа Біскайскага заліва.
Даўжыня 500 км. Вышыня да 2613 м. Паўночныя схілы стромкія, расчлянёныя далінамі рэк і цяснінамі, паўднёвыя — пакатыя. Найбольш высокая заходняя частка (каля 2000 м) складзена з палеазойскіх кварцытаў, мармуру, вапнякоў; усходняя частка (Баскскія горы) больш нізкая (1000—1500 м), складзена з мезазойскіх вапнякоў і інш. Вельмі пашыраны карст. Радовішчы жалезных і поліметалічных руд, каменнага вугалю.
Нацыянальны парк Кавадонга, рэзерват Саха.
Паўночнае Убангі (правінцыя)
Паўночнае Убангі (Nord-Ubangi) — адна з дваццаці шасці правінцый Дэмакратычнай Рэспублікі Конга паводле канстытуцыі 2005 года, знаходзіцца на поўначы краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Гбадалітэ. Плошча — 56 644 км², насельніцтва складае 1 482 076 (на 2005 год).
NGC 2685
NGC 2685 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Вялікай Мядзведзіцы. Бачная зорная велічыня: 11,2. Бачны размер: 4,6' × 2,5'. Прамое ўзыходжанне: 8 гадз. 55 мін. 34,9 сек. Схіленне: +58° 44' 05".
Allium verticillatum
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Казахстане і Узбекістане, Кыргызстане, Таджыкістане.
Загорцы (Полацкі раён)
Заго́рцы (, Загорцы) — былая вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Вароніцкага сельсавета. Ліквідавана 24 чэрвеня 2008 года.
Параф’янаўскі сельсавет
Параф’я́наўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Параф’янава.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Докшыцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Маладзечанскай вобласці. 24 студзеня 1958 года ў склад Докшыцкага сельсавета перададзены вёскі Брытаны і Харошая Ель. 24 красавіка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Вознаўшчынскага сельсавета, у склад Сітцаўскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (вёскі Вашунава-II, Заборцы, Новая Вёска, Параф’янава, Рапяхі, Юзафова і хутары Двор Сітца, Ямнае). З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Віцебскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Глыбоцкага раёна. З 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Докшыцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Параф’янаўскага сельсавета 28 населеных пунктаў.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1403 чалавекі, з іх 93,2 % — беларусы, 3,8 % — палякі, 1,8 % — рускія, 0,5 % — украінцы.
Ганна Емяльянаўна Нікалаева
Ганна Емяльянаўна Нікалаева (, в. Халамер'е, ) — Герой Сацыялістычнай Працы.
Біяграфія
У 1959—1972 гг. даярка саўгаса «Рудакова» Віцебскага раёна. Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена ў 1966 г. за поспехі ў павышэнні прадукцыйнасці буйной рагатай жывёлы і праяўленую ініцыятыву ў распаўсюджанні перадавога вопыту. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР у 1970—1974 гг.
Дзедаўка (прыпыначны пункт)
Дзе́даўка (, Дедовка)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Дзедаўка; на лініі Калінкавічы — Лунінец, паміж прыпыначным пунктам Загорбашша і п.п. Браніслаў.
Мінск-Усходні
Мінск-Усхо́дні (, Минск-Восточный)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі. Размешчана ў горадзе Мінску; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Трактарны і станцыяй Мінск-Пасажырскі.
Гісторыя
2010 год — будаўніцтва падземнага пешаходнага танэля (пад чыгуначнымі пуцямі, для злучэння вуліцы Судмаліса са скрыжаваннем вуліц Смаленскай і Пуліхава, забяспячэння пасажырам метро выхаду ад станцыі «Пралетарская» да платформ станцыі Мінск-Усходні). Пасля завяршэння будаўніцтва стары пешаходны мост над пуцямі будзе дэмантаваны.
Размяшчэнне
Побач са станцыяй метро «Пралетарская».
Казанцаў
Казанцаў — прозвішча.
IC 650
IC 650 — галактыка тыпу P (особлива галактыка) у сузор'і Гідра.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Крыштаф Зяновіч
Імя Крыштаф мела некалькі прадстаўнікоў роду Зяновічаў:
Кабылічы
Назву Кабы́лічы маюць:
Урад Аляксея Ганчарука
Урад Аляксея Ганчарука (Уряд Олексія Гончарука, або «Урад тэхнакратаў») — 20-ы Кабінет міністраў Украіны, які быў сфарміраваны 29 жніўня 2019 года, пасля 9-га склікання Вярхоўнай Рады Украіны, які быў абраны на датэрміновых выбарах, 21 ліпеня 2019 года. Вярхоўная Рада адправіла ў адстаўку ўрад 4 сакавіка 2020 года. Урад дзейнічаў 6 месяцаў і 4 дні, што робіць яго найменш працяглым урадам у гісторыі Украіны.
Поліпень
По́ліпень (, Полипень) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Язёрскага сельсавета.
Да 18 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Сормаўскага сельсавета.
Санкуру (правінцыя)
Санкуру (Sankuru) — адна з дваццаці шасці правінцый Дэмакратычнай Рэспублікі Конга паводле канстытуцыі 2005 года, знаходзіцца ў цэнтры краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Лоджа. Плошча — 105 000 км², насельніцтва складае 1 374 239 (на 2005 год).
Кунава
Куна́ва (, Кунава) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сінькоўскага сельсавета.
Тэарэма Ферма
Тэарэмы Ферма былі сфармулёваны П'ерам Ферма.
an + bn = cn
Місуры (народ)
Місу́ры (саманазва: Niúachi, Missouria) — індзейскі народ, карэнныя жыхары ЗША. Жывуць пераважна ў штаце Аклахома. Агульная колькасць (2008 г.) - 1393 чал.
Продкі місуры, хо-чанк, атоэ і аява належылі да заходняй галіны народаў сіў, якія доўгі час насялялі рэгіён Вялікіх азёр. У XVII ст. яны пакінулі яго з-за ціску алганкінаў. У 1673 г. французскія картографы зафіксавалі місуры на поўначы сучаснага штата Місуры. Ваяўнічыя суседдзі з канфедэрацыі Ілінойс называлі іх Wimihsoorita ("тыя, хто выдзёўбваюць каноэ"). У скажонным выглядзе гэта назва замацавалася сярод французаў як Missouris. Пазней яна была нададзена рацэ і штату.
У XVIII ст. місуры мігрыравалі ў верхнюю плыню ракі Місуры, дзе аселі на ўсходзе сучаснага штата Мантана. Паколькі яны працягвалі лад жыцця, шчыльна звязаны з ракой, то сталі называць сябе Niúachi ("плоская вада"). У 1730 г. місуры пацярпелі моцнае паражэнне ад саўк і фокс, пасля якога трапілі ў залежнасць ад саюзнікаў-атоэ. У канцы XVIII - першай палове XIX ст. іх колькасць паменшылася з-за далейшых войн з суседзямі і эпідэмій.
У 1817 г. і 1836 г. падпісалі мірныя дагаворы з ЗША. Да 1854 г. яны страцілі свае тэрыторыі і былі разам з атоэ пераселены спачатку на мяжу Небраскі і Канзаса, а ў 1881 г. — у Аклахому. У выніку перасялення падзяліліся на 2 лагеры "каётаў", што выступалі за традыцыйны лад жыцця, і "квакераў", якія прымалі змены. У 1912 г. на вылучаных для іх тэрыторыях была знойдзена нафта. Многія місуры прадавалі свае надзелы і ў выніку пазбавіліся зямлі.
Размаўляюць на асабістым дыялекце мовы чыверэ з заходняй групы моў сіў. У 1834 г. амерыканскі пратэстанцкі місіянер Мозэс Мэрыл склаў для яго граматыку на аснове лацінкі і апублікаваў на ім царкоўныя гімны пад назвай "Wdtwhtl Wdwdklha Tva Eva Wdhonetl".