cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іван Мікалаевіч Салавей
Іван Мікалаевіч Салаве́й ( — ) — вучоны ў галіне глебазнаўства, кандыдат сельскагаспадарчых навук (1955). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР 1976 года.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац па генезісе глеб, іх картаграфіі, класіфікацыі і метадалогіі даследавання. Прымаў удзел у складанні глебавай карты БССР.
Сярод апублікаванага:
Узнагароды
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР 1976 года.
Аўстра-пруска-італьянская вайна
Аўстра-пруска-італьянская вайна 1866 года, у гісторыі Германіі вядомая таксама як Германская вайна і Сямітыднёвая вайна, у Італіі вядома як Трэцяя вайна за незалежнасць Італіі — ваенны канфлікт Прусіі і Італіі з Аўстрыйскай імперыяй за гегемонію ў Германіі і кантроль над Венецыянскай вобласцю, якая прадвызначыла малагерманскі шлях аб'яднання Германіі і завяршыла войны за незалежнасць Італіі і аб’яднанне яе вакол Сардзінскага каралеўства.
У вайне ўдзельнічалі дзве кааліцыі, якія ўзначальваліся абедзвюма вялікімі германскімі дзяржавамі — Аўстрыяй і Прусіяй адпаведна. На боку Аўстрыі выступілі Баварыя, Саксонія, Вялікае герцагства Бадэн, Вюртэмберг і Гановер, на боку Прусіі — Італія. Акрамя таго, кожны з праціўнікаў змог прыцягнуць на свой бок некалькі малазначных германскіх дзяржаў. Усяго 29 дзяржаў прама ўдзельнічала ў гэтай вайне, з іх 13 на боку Аўстрыі і 16 на боку Прусіі.
Вайна доўжылася на працягу сямі тыдняў (17 чэрвеня — 26 ліпеня 1866 года). Аўстрыя вымушана была ваяваць на два франты. Яе тэхналагічная адсталасць і палітычная ізаляцыя з 1856 года прывялі яе да паражэння. Паводле Пражскага мірнага дагавора, заключанага 23 жніўня, Аўстрыя перадавала Прусіі Гольштэйн і выходзіла з Германскага саюза. Італіі дасталася Венецыянская вобласць. Палітычным вынікам вайны 1866 года сталі канчатковыя адмова Аўстрыі ад аб’яднання германскіх дзяржаў пад сваім пачаткам і пераход гегемоніі ў Германіі да Прусіі, якая ўзначаліла Паўночнагерманскі саюз — новае канфедэратыўнае дзяржаўнае ўтварэнне.
Хэлмінскае ваяводства
Хэлмінскае ваяводства (Województwo chełmińskie) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Каралеўства Польскага і Рэчы Паспалітай як частка Каралеўскай Прусіі, якая існавала з 1454 па 1793 год. Падзялялася на 4 паветы. Сядзібай ваяводскіх улад быў горад Хэлмна.
Ян Герытс ван Бронкхарст
Ян Герытс ван Бронкхарст (таксама Бронхарст; —) — нідэрландскі мастак і гравёр Залатога стагоддзя.
Біяграфія
Па словах Арнольда Хоўбракена, ван Бронкхарст у адзінаццацігадовым узросце вучыўся ў гравёра па шкле Вербурга ва Утрэхце. Ён працаваў з ім на працягу 6 месяцаў з двума іншымі шкларобамі з Утрэхта. Працаваў у Арасе у шкловара Пеэтэра Мэціса. Праз шэсць месяцаў ён працягнуў шлях у Парыж у 1620 годзе, дзе працаваў са шклом, вярнуўся ва Утрэхт у 1622 годзе, дзе Карнеліс ван Пуленбург навучыў яго маляваць. У 1626 годзе ён ажаніўся з Каталінцье ван Ноарт. Ён часта наведваў майстэрню Герарда ван Хонтхарста. У 1647 годзе пераехаў у Амстэрдам, дзе стварыў вітражы.
Бабоўня
Бабо́ўня (, Бобовня) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Бабаўнянскага сельсавета і цэнтр калгаса.
Геалогія
Ад вёскі атрымаў назву Бабаўнянскі выступ — найбольш прыўзняты блок Беларускай антэклізы.
Гісторыя
Вядома з XVII стагоддзя, калі вёсцы былі нададзены правы мястэчка і штотыднёвых кірмашоў. У 1769—1806 гадах у мястэчку працавала Бабаўнянская суконная мануфактура.
У пачатку XX стагоддзя знаходзілася ў Цялядавіцкай воласці Слуцкага павета, мела 196 жыхароў, у аднайменным маёнтку — 407 жыхароў. Тут працаваў вінакурны завод. З 1924 г. — цэнтр сельсавета Капыльскага раёна.
Юкан (тэрыторыя)
Тэрыторыя Ю́кан (Yukon Territory), Ю́кан (The Yukon) — тэрыторыя на паўночным захадзе Канады.
Насельніцтва — 31 тыс. чалавек. Сталіца і найбуйнейшы горад — Уайтхорс (насельніцтва — 19 тыс. чалавек). Тэрыторыя створана ў 1898 годзе шляхам выдзялення з Паўночна-Заходніх тэрыторый.
Склад насельніцтва
Згодна з канадскім перапісам 2001 года самая вялікая этнічная група Юкана — англічане (27,1 %), следам за імі ідуць прадстаўнікі карэнных народаў (індзейцы і эскімосы, званыя ў Канадзе «першыя нацыі») (22,3 %), шатландцы (21,9 %), ірландцы (19,1 %), немцы (14,3 %) і французы (13,4 %), хоць больш за чвэрць апытаных таксама вызначылі сваю этнічную прыналежнасць як «канадцы».
Мэдычнэ
Мэдычнэ (Медичне) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Зямля Вільчака
Зямля Ві́льчака (Земля Ви́льчека ) — востраў у Паўночным Ледавітым акіяне, у складзе архіпелага Зямля Франца-Іосіфа. Тэрыторыя Расіі. Уваходзіць у склад нацыянальнага парка «Руская Арктыка».
Давід Ісаак Дубінскі
Давід Ісаак Дубінскі (דאוויד דובינסקי, пры нараджэнні - Давід Ісаак Дабнеўскі;, Брэст — , Нью-Ёрк) — амерыканскі прафсаюзны дзеяч яўрэйскага паходжання, народжаны на тэрыторыі сучаснай Беларусі. З’яўляўся старшынёй Міжнароднага жаночага прафсаюза работнікаў швейнай прамысловасці з 1932 па 1966 год.
Зямля Вільчака
Зямля Вільчака знаходзіцца ва ўсходняй частцы архіпелага і з’яўляецца другім па велічыні востравам у яго складзе. Ад бліжэйшых астравоў аддзелены Аўстрыйскім пралівам і пралівам Моргана. Плошча вострава каля 2000 км². Рэльеф пласкагорны. Вышыні да 606 м. Амаль уся паверхня вострава ўкрытая ледавіком. Клімат суровы, арктычны. Сярэднегадавая тэмпература паветра складае -12 °C.
Востраў адкрыты ў 1873 годзе экспедыцыяй Карла Вайпрэхта і Юліуса Паера і названы ў гонар яе спонсара Ганса Вільчака.
Давід Ісаак Дубінскі
Біяграфія
Давід Дабнеўскі нарадзіўся ў Брэсце, і быў самым малодшым дзіцем у сям'і з пяці хлопчыкаў і трох дзяўчынак. Яго сям'я пераехала ў Лодзь, калі яму споўнілася тры гады. З ранніх гадоў працаваў у пякарні бацькі.
У час першай рускай рэвалюцыі зрадніўся з Бундам і ўступіў у яго прафсаюз пекараў, у 1906 годзе Дубінскі стаў памочнікам сакратара прафсаюза. . У 15 гадоў ён стаў старшынёй мясцовай ячэйкі прафсаюза. У далейшым быў арыштаваны ахранкай і прыгавораны да катаржных работ у Чалябінску, аднак пры этапаванні збег з-пад варты і пасля бег у Нью-Ёрк у 1911 годзе.
Спадчына
Давід Ісаак Дубінскі аказаў моцны ўплыў на пашырэнне правоў працоўных не толькі ў швейнай прамысловасці. Сярод дасягненняў жаночага прафсаюза пад кіраўніцтвам Дубінскага было першае пагадненне аб 35-гадзінным рабочым тыдні, пагадненне аб аплаце работадаўцам водпускаў наёмных рабочых, а таксама ініцыятывы ў галіне аховы працы.
Хуан дэ Бермудэс
Хуа́н дэ Берму́дэс (Juan de Bermúdez; памёр каля 1570 г.) — іспанскі мараплавец. Удзельнічаў у першай экспедыцыі Хрыстафора Калумба ў Новы Свет (1492 - 1493 гг.). У 1503 г. падчас вяртання з Эспаньёлы ў Іспанію адкрыў Бермудскія астравы.
Лугавыя (Вілейскі раён)
Лугавы́я (, Луговые) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вязынскага сельсавета.
Малітоўнік Гертруды
Кодэкс Гертруды (таксама вядомы як Кодэкс Эгберта, Кодэкс Трыра або Малітоўнік Гертруды) — ілюмінаваны рукапіс, напісаны ў Сярэдневякоўі, які захоўваецца ў муніцыпальным музеі горада Чывідале, Італія.
Першапачаткова Псалтыр была створана манахамі абацтва Райхенау ў канцы X стагоддзя для архібіскупа Эгберта з Трыра. У сярэдзіне XI стагоддзя кніга перайшла да Гертруды, мужам якой быў Ізяслаў I Яраславіч. Яна ўключыла ў кодэкс свой лацінскі малітоўнік (каля 90 малітваў, верагодна запісаных рукой самой Гертруды), а пасля прыбыцця Гертруды ў Кіеў каля 1043 г. у рукапіс былі дададзеныя пяць мініяцюр візантыйскага пісьма. У выніку кніга стала прадстаўляць сабой дзіўнае спляценне візантыйскіх і раманскіх традыцый. Дададзеныя ў Кіеве мініяцюры з'яўляюцца арыгінальнымі мясцовымі працамі, так на адной змешчана выява ўшанаванай кіеўскай іконы Багародзіцы «Пячэрская». У 1103 г. Кодэкс быў вывезены ў Польшчу ўнучкай Гертруды Сбыславай Святаполкаўнай, жонкай Баляслава III Крывавустага.
У цяперашні час Кодэкс Гертруды захоўваецца ў Нацыянальным Археалагічным музеі г. Чывідале-дэль-Фрыулі (Італія).
Часам Кодэкс разглядаецца як пацвярджэнне праявы інтарэсаў Ізяслава ў дачыненні да Рымска-каталіцкай царквы. Характэрнай асаблівасцю кнігі з'яўляецца шырокае жыццяпіс Апостала Пятра, якога шанавалі Гертруда і яе сын Яраполк. Пры хрышчэнні Яраполк атрымаў імя Пётр. Вядома, што Яраполк першым пабудаваў царкву Святога Пятра ў Кіеве і змясціў выяву святога на сваіх манетах.
EUROKKA
EUROKKA (Esperanto-Universala-Rok-Organizo, Kolektiva Komunik-Asocio; Сусветная эсперанта-асацыяцыя рок-музыкі) — эсперанта-арганізацыя рок-музыкі.
Гісторыя
EUROKKA была заснавана ў 1988 у камуне Данвіль акругі Тулузы.
У 1990 годзе EUROKKA стварыла лэйбл Vinilkosmo і пачала выдаваць музычны часопіс ROK-gazet’, якія спрыяюць рэалізацыі галоўнай мэты асацыяцыі — развіццю і распаўсюджванню эсперанта-музыкі як у межах эсперанта-руха, так і па-за ім.
У 1991 годзе EUROKKA становіцца спецыяльнай секцыяй Сусветная моладевая арганізацыя эсперантыстаў (TEJO).
У 2000 годзе — адзін з агранізатараў Культурнага Арт Фестываля Эсперанта (KAFE) ў Тулузе ў якім прынялі ўдзел вядомыя музычныя калектывы, якія пяюць на эсперанта, такія як Persone, Dolchamar, Kaj Tiel Plu.
Кантынентальная армія
Кантынентальная армія (Continental Army) была сфарміравана пасля пачатку Амерыканскай вайны за незалежнасць калоніямі, якія сталі Злучанымі Штатамі Амерыкі. Была створана паводле рашэння Кантынентальнага кангрэса 14 чэрвеня 1775 года для каардынацыі ваенных дзеянняў Трынаццаці калоній падчас іх паўстання супраць улады Вялікабрытаніі. Кантынентальная армія была дапоўненая мясцовымі апалчэнцамі і іншымі вайскоўцамі, якія заставаліся пад кантролем асобных штатаў. На працягу ўсёй вайны вярхоўным галоўнакамандуючым Кантынентальнай арміі быў генерал Джордж Вашынгтон.
Дыеталогія
Дыеталогія — вобласць ведаў, якая вывучае пытанні харчавання, у тым ліку хворага чалавека. Дыеталогія накіравана на рацыяналізацыю і індывідуалізацыю харчавання, але ў першую чаргу — на забеспячэнне бяспекі харчавання. У сувязі з тым, што індывідуалізацыя харчавання ажыццяўляецца з дапамогай строга арганізаваных сістэм харчавання — «дыет», дыеталогія атрымала сваю назву. Часам памылкова блытаюць з гігіенай харчавання.
NGC 5625-1
NGC 5625-1 (іншыя абазначэнні — MCG 7-30-13, ZWG 220.17, VV 25, ARP 50, PGC 51592) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мыкалаіўка (Васылькіўскі раён)
Мыкалаіўка (Миколаївка) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Хан Док Су
Хан Док Су (нар., ) — палітык, эканаміст, дыпламат і дзяржаўны служачы Рэспублікі Карэя. Дзеючы прэм’ер-міністр краіны, які да гэтага займаў гэтую пасаду двойчы.
Брыена
Брыена (Brienno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Хан Док Су
Біяграфія
Хан Док Су нарадзіўся ў горадзе правінцыя Чала-Пукта 18 чэрвеня 1949 года.
Брыена
Насельніцтва складае 424 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 47 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 22010. Тэлефонны код — 031.
Хан Док Су
Біяграфія
У 1971 годзе ён скончыў эканамічны факультэт ў 1971 годзе і Гарвардскі ўніверсітэт у 1984 годзе, потым пачаў сваю кар’еру ў Нацыянальнай падатковай службе з 1970 года.
Брыена
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nazario e San Celso.
Хан Док Су
Біяграфія
У 1982 годзе працаваў у Міністэрстве гандлю, прамысловасці і энергетыкі.
З 1997 года па 1998 года працаваў старшынёй патэнтнага ўпраўлення Рэспублікі Карэя, а з 1998 года па люты 2001 года быў міністрам гандлю Рэспублікі Карэя.
У 2001 годзе ён быў прызначаны пастаянным прадстаўніком Рэспублікі Карэя ў АЭСР, у 2003 годзе-дырэктарам Карэйскага інстытута прамысловай эканомікі і гандлю.
З 15 сакавіка 2005 года па ліпень 2006 года ён працаваў віцэ-прэм’ерам і міністрам фінансаў і эканомікі.
У ліпені 2006 года ён быў прызначаны дарадцам па эканамічных пытаннях Прэзідэнта Рэспублікі Карэя. Пасля адстаўкі прэм’ера-міністра Хан Мён Сук, у красавіку 2007 года стаў прэм’ерам-міністрам краіны.
Бульдозерная рэвалюцыя
Бульдозерная рэвалюцыя — назва акцый пратэсту, якія прайшлі пасля датэрміновых прэзідэнцкіх выбараў 24 верасня 2000 года ў Югаславіі і скончыліся звяржэннем прэзідэнта Слабадана Мілошавіча.
Перадвыбарчы перыяд
Палітолагі апісваюць кіраванне Слабадана Мілошавіча як аўтарытарнае альбо аўтакратычнае, таксама клептакратычнае; рэжым шмат разоў абвінавачвалі ў фальсіфікацыях выбараў, палітычных забойствах, падаўленні свабоды СМІ і жорсткасці паліцыі.
З-за вайны ў Косаве і Мятохіі Савет Бяспекі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый увёў міжнародныя санкцыі супраць Югаславіі ў 1998 годзе. Слабадан Мілошавіч стаў першым прэзідэнтам дзяржавы, які быў абвінавачаны ў ваенных злачынствах. Пасля перагавораў у Рамбуе НАТА ў сакавіку 1999 года пачало бамбардзіроўкі, абвінавачваючы ўлады Югаславіі ў правядзенні этнічных чыстак косаўскіх албанцаў. Напады былі спынены ў чэрвені пасля падпісання ваенна-тэхнічнага пагаднення аб вывадзе югаслаўскай арміі і паліцыі з Косава і Метохіі.
Дзяржаўныя рэпрэсіі
У кастрычніку 1998 года па просьбе міністра інфармацыі Аляксандра Вучыча быў прыняты Закон аб грамадскай інфармацыі, які вызначыўся ўвядзеннем высокіх штрафаў для журналістаў, які пярэчылі палітыцы рэжыму Слабадана Мілошавіча. Адзін з заснавальнікаў і рэдактараў незалежных газет Слаўка Чурувія быў забіты 11 красавіка 1999 года.
Са жніўня 1999 года апазіцыйная кааліцыя «Альянс за перамены» арганізавала некалькі дэманстрацый супраць рэжыму Слабадана Мілошавіча. У кастрычніку на апазіцыйнага палітыка Вука Драшкавіча здзейснілі замах, у выніку якога чатыры чалавекі загінулі. У пачатку 2000 года стварылі кааліцыю «Дэмакратычная апазіцыя Сербіі». У чэрвені Драшкавіча чарговага разу паспрабавалі забіць і ён неўзабаве пакінуў кааліцыю.
Напярэдадні федэральных выбараў у 2000 года меркавалі, што Іван Стамбаліч можа ўдзельнічаць у выбарах у якасці лідара аб’яднанай апазіцыі, але ў жніўні ён быў выкрадзены і забіты членамі падраздзялення па спецыяльных аперацыях (ЈСО).
Вынікі выбараў
Пасля абвяшчэння супярэчлівых вынікаў прэзідэнцкіх выбараў, на якіх кандыдат ад апазіцыі Воіслаў Каштуніца паводле афіцыйных звестак набраў 48 % галасоў (на 2 % менш, чым трэба), стала зразумела, што будзе другі тур. Дэмакратычная апазіцыя Сербіі заявіла аб перамозе Каштуніцы з 55 % галасоў і заклікала грамадзян збірацца перад домам урада, каб супрацьстаяць фальсіфікацыі выбараў на карысць дзеючага прэзідэнта. Дэмакратычная апазіцыя Сербіі папрасіла Слабадана Мілошавіча прызнаць выбарчую волю грамадзян, выяўленую на федэральных, прэзідэнцкіх і мясцовых выбарах, якія прайшлі 24 верасня 2000 года. 5 кастрычніка 2000 года яна папрасіла генеральнага дырэктара, галоўнага рэдактара і рэдакцыю радыё і тэлебачанне Сербіі сысці ў адстаўку, а тэлеканалы змяніць сваю рэдакцыйную палітыку і прадставіць аб’ектыўную інфармацыю пра падзеі ў краіне. Дэмакратычная апазіцыя Сербіі запатрабавала таксама вызваліць усіх арыштаваных і адклікаць ордары на арышт, спыніць крымінальныя справы па палітычных матывах.
Непрызнанне вынікаў выбараў
Пратэст пачаўся з забастовак на шахтах Калубары 29 верасня, якія прывялі да сур’ёзнага прыпынення выпрацоўкі электраэнергіі ў Сербіі. Старшыня Федэральнай выбарчай камісіі Мілісаў Міленкавіч паведаміў старшыням выбарчых камісій акруг, каб яны «завяршылі падрыхтоўчую работу» да другога тура прэзідэнцкіх выбараў 8 кастрычніка.
Адбыліся шматлікія пратэсты грамадзян супраць фальсіфікацыі выбараў. Воіслаў Каштуніца папрасіў Слабадана Мілошавіча прызнаць паражэнне ў першым туры прэзідэнцкіх выбараў і звярнуў увагу на небяспеку адкрытых канфліктаў у Сербіі: «''Мы не можам перайсці ў любы іншы тур, бо гэта зробіць нас саўдзельнікамі крадзяжу галасоў. Махлярства з першага тура не можа быць адменена ў другім, пятым ці хто ведае якім раўндзе''».
Зварот Мілошавіча да грамадскасці
За некалькі дзён да ключавых дэманстрацый Мілошавіч звярнуўся да грамадскасці ў тэлеэфіры, у якім папярэджваў, што замежныя сілы маюць намер стварыць у Сербіі марыянетачны ўрад, як гэта ўжо рабілі ў некаторых краінах. Далей ён выказаў падазрэнне што да гісторыі стварэння «арганізаванай групы» партый пад назвай Дэмакратычная апазіцыя Сербіі, адзначыўшы, што яны дзейнічаюць пад уплывам заходніх дзяржаў, якія ўдзельнічалі ў вайне супраць Югаславіі і Сербіі. Ён адзначыў, што абяцанні Дэмакратычнай апазіцыі Сербіі былі ілжывымі і імклівага росту дабрабыту грамадзян і эканамічнага росквіту не будзе. Мілошавіч падкрэсліў, што меншасці будзе дазволена быць багатай толькі пры ўмове, што яна стане ва ўсім вернай камандаванню, якое вызначае лёсы іх краіны. Звяртаючыся да маладых навукоўцаў, спецыялістаў і інтэлектуалаў, ён заявіў, што дзяржавы, пазбаўленыя суверэнітэту, пазбаўлены і права на тварэнне, асабліва на навуковае. Вялікія цэнтры, дзяржавы, якія фінансуюць навуковую дзейнасць, вызначаюць і як прымяняць яе вынікі. У канцы свайго звароту Мілошавіч заявіў, што перад другім турам выбараў у краіну ўводзяцца грошы для подкупу грамадзян, арганізацыі забастовак, запалохвання. Па яго словах, тыя, хто ўдзельнічаюць у падрыўных дзеяннях, свядома бяруць удзел у заняволенні сваёй краіны, а таксама: «… нясуць гістарычную адказнасць за пазбаўленне краіны права на існаванне, за страту кантролю над сваім жыццём і жыццём сваіх дзяцей».
Прыхільнікі ДАС арганізавана папрыязджалі ў Бялград з раніцы па некалькіх напрамках з усёй Сербіі пад кіраўніцтвам лідараў ДАС. Каля 15:00 грамадзяне, якія сабраліся на мітынг перад домам урада, паспрабавалі прайсці ў будынак Скупшчыны, дзе рыхтаваліся матэрыялы для абвешчанага другога тура выбараў.
Пратэсты перад Скупшчынай
Каля 15:35 група людзей прайшла ў парламент Югаславіі праз акно. Паліцыі ўдалося разагнаць значную колькасць людзей з плошчы перад будынкам Скупшчыны.
Дзясяткі грамадзян увайшлі ў Скупшчыну каля 16:00, тады як супрацоўнікі паліцыі, якія да таго часу ахоўвалі будынак, адышлі. Правае крыло Скупшчыны пакрылася дымам, амаль усе вокны былі разбітыя. Пратэстуючыя знеслі некалькі паліцэйскіх машын на Косаўскай вуліцы за парламентам. Падчас сутыкненняў паліцыі з пратэстуючымі была чуваць страляніна. Каля 17:00 камандзір бялградскай паліцыі папрасіў пагутарыць з прадстаўнікамі Дэмакратычнай апазіцыі. Прыблізна а 18-й гадзіне супрацоўнікі паліцэйскага ўчастка на вуліцы Майке Еўрасіме склалі зброю і далучыліся да пратэстантаў. У цэнтр хуткай дапамогі паступілі дзясяткі людзей з лёгкімі і цяжкімі траўмамі. Паліцыя выпусціла слёзатачывы газ каля будынка Радыё і тэлебачання Сербіі, а група дэманстрантаў на бульдозеры пачала прабірацца да ўваходу.
Будынак Радыё і тэлебачання на Такоўскай вуліцы падпалілі, звычайная праграма спыніла вяшчанне пасля 17:00. Па ўсіх трох праграмах дзяржаўнага тэлебачання трансліраваліся шоу ў запісе і рэкламныя ролікі. Радыётэлевізійная студыя «Б» з поўдня пачала выпускаць навіны пра падзеі на вуліцах Бялграда ў другой палове дня, пазней далучыліся астатнія тэлеканалы. Адзіным электронным СМІ ў Бялградзе, якое ад пачатку свабодна паведамляла пра паслявыбарчы крызіс і пратэсты да 5 кастрычніка і падчас яго, было «Радио Индекс».
Падчас дэманстрацыі пратэстуючыя ўварваліся ў штаб-кватэру Федэральнай выбарчай камісіі, выкінулі з акна частку бюлетэняў першага тура выбараў, а другую частку падпалілі.
Ноч з 5 на 6 кастрычніка
Новаабраны прэзідэнт Воіслаў Каштуніца ўвечары звярнуўся да грамадзян з балкона Гарадскога савета Бялграда, а потым праз радыё і тэлебачанне. Дэмакратычная апазіцыя Сербіі, каардынуючыся з новым прэзідэнтам, сфарміравала крызісны штаб па асноўных функцыях у краіне, а яе прадстаўнікі ўначы вялі перамовы з кіраўнікамі дзяржаўнай і грамадскай бяспекі. Вялікая колькасць людзей раніцай знаходзілася перад Гарадскім саветам.
Прызнанне паражэння
6 кастрычніка Слабадан Мілошавіч звярнуўся да людзей па тэлебачанні і афіцыйна прызнаў паражэнне на прэзідэнцкіх выбарах. 7 кастрычніка Воіслаў Каштуніца прыняў прэзідэнцкую прысягу перад членамі Народнай Скупшчыны як першы дэмакратычна абраны прэзідэнт Югаславіі.
Збан
Збан — гліняны посуд з выцягнутым тулавам, пукатымі бакамі, звужаным горлам, дзюбай-літком і вушкам-ручкай.
Від гарлача. З’яўляецца ганчарным вырабам. Выкарыстоўваецца для захоўвання малака і іншага пітва. Вырабляецца чорназадымленым і паліваным. Аздабляецца лінейна-хвалістымі ўзорамі, глянцавым арнаментам у елачку, геаметрычнай і расліннай падпаліўнай ангобнай размалёўкай. Для выкарыстання ў якасці даёнкі вырабляецца аб’ёмам да 3-6 літраў з шырокім вусцем. Іншыя назвы: глечык, жбан, кушын і ру́чнік.
Дзёміна
Дзёміна (, Дёмино) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Патапаўскага сельсавета.
На ўсходзе мяжуе з лесам.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель. Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны ў канцы XIX стагоддзя. Па перапісу 1897 года — сяліба, у Недайскай воласці Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні. Актыўная забудова мястэчка даводзіцца на 1920-я гады. У 1929 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У 1959 годзе ў складзе гаспадаркі Буда-Кашалёўскага аграрна-тэхнічнага каледжа (цэнтр — горад Буда-Кашалёва).
Чага
Чага  — стэрыльная (бясплодная) форма грыба, які адносіцца да віду Inonotus obliquus аддзела Базідыямікота. Часта сустракаецца на бярозах. Радзей насяляе некаторыя іншыя жывыя дрэвы — алешыну, рабіну, бук, вяз, клён. Выкарыстоўваецца ў медыцыне як супрацьпухлевы і супрацьгастрытны сродак.
Біялагічнае апісанне
Чага утвораецца ў выніку заражэння дрэва паразітным грыбам Inonotus obliquus. Яго споры прарастаюць толькі ў тым выпадку, калі трапляюць на пашкоджаныя ўчасткі кары дрэў. Утвараецца нараст няправільнай формы, які дасягае ад 5 да 40 см у дыяметры і таўшчынёй 10-15 см.
Паверхня нараста чорная, пакрыта шматлікімі трэшчынкамі. Знутры афарбоўка цёмна-карычневая (з прычыны пігментацыі гіф), бліжэй да драўніны пераходзіць у руда-бурую. Нараст працяты белымі прожылкамі, якія складаюцца з бескаляровых гіф. Рост часам можа працягвацца да 10-20 гадоў, але немінуча вядзе да гібелі дрэва-гаспадара.
Пасля адмірання дрэва на супрацьлеглым баку ствала з'яўляецца ўласна пладовае цела грыба. Яно развіваецца пад карой, прычым гіфы распаўсюджваюцца на 0,5-1 м па даўжыні ствала. Па меры паспявання спор утворацца грэбняпадобныя вырасты — так званыя «упартыя кружэлкі». Яны прарываюць кару дрэва, агаляючы свідра-карычневы гіменафор. Споры спачатку бясколерныя, затым набываюць бледна-рудаватую афарбоўку; таўстасценныя, з адной або некалькімі кроплямі алею ўнутры.
Распаўсюджванне
Чага сустракаецца ў бярозавых лясах Расіі, усходняй Еўропы, Карэі, на поўначы ЗША, у гарах Паўночнай Караліны. Арэал яе, аднак, не выходзіць за межы арэала бярозы, абрываючыся ў зоне пераходу ад тайгі да лесастэпу.
У Беларусі сустракаецца па ўсёй тэрыторыі, але даволі рэдка.
Ужыванне ў медыцыне
Чага шырока выкарыстоўваецца ў народнай медыцыне розных народаў. Яе шануюць за проціпухлінныя і імунамадулюючыя ўласцівасці.
Выкарыстоўваюць для лячэння хвароб органаў стрававання (страўніка, печані) і селязёнкі.
Пэрэвальскэ
Пэрэвальскэ (Перевальське) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Ініцыятыва «Крэатыўныя гарады і рэгіёны»
Крэатыўныя гарады і рэгіёны — гэта ініцыятыва Праграмы ЕС і Усходняга партнёрства «Культура і крэатыўнасць», асноўная мэта якой — дапамога малым і сярэднім гарадам, а таксама рэгіёнам краін Усходняй Еўропы развіваць свой творчы патэнцыял.
Спіс удзельнікаў
У ініцыятыве могуць прымаць удзел малыя і сярэднія гарады і рэгіёны краін Усходняга партнёрства (памер насельніцтва ў якіх вар'еіруецца ад 15 да 250 тыс. чалавек). На 2017 год усяго былі абраны 6 гарадоў і рэгіёнаў:
Горад Сісіян (Арменія)
Горад Сісіян у Сюнікскай вобласці на поўдні Арменіі (217 км ад Ерэвана) налічвае 15 000 жыхароў, яшчэ каля 30 000 чалавек жывуць у 35 суседніх вёсках. Праект "Креатыўныя гарады і рэгіёны" мусіць павялічыць турыстычную прывабнасць горада, які валодае для гэтага усімі неабходнымі ресурсамі. Паблізу горада знаходзяцца два помнікі нацыянальнай спадчыны: петрагліфы Ухтасару і Зорац-Карар. Адна з прыродных жамчужын рэгіёну – Шакінскі вадаспад — размешчаны ў 6 км ад Сісіяна.
Рэгіён Шамкір (Азербайджан)
Праект "Крэатыўныя гарады і рэгіёны" нацэлены на развіцце як гісторыка-турыстычнага, так і інтэллектуальнага патэнцыялу мясцін. Шамкір дэманструе не толькі гістарычную культурную спадчыну (рэшткі пышнага палаца Ахеменідаў перыяду V ст. да н.э., Анненфельд — нямецкае паселішча пачатку XIX ст. і ўзор нематэрыяльнай спадчыны ашугаў) —  але і характарызуецца дынамічным развіццём інтэлектуальных рэсурсаў (сучасных адукацыйных устаноў, якія выхоўваюць цікавасць да гульні ў шахматы і іншых развіваючых гульняў).
Горад Светлагорск (Беларусь)
Праект "Крэатыўныя гарады і рэгіёны" зацікаўлены ў дапамозе стварэння для горада Светлагорск новага іміджу, які будзе напрамую звязаны з крэатыўным падыходам да вырашэння сацыяльных праблем. Прыкладам паспяховай ініцыятывы самога горада можна назваць мясцовую ініцыятыву «Светлагорск. Мясцовы. Наш.» і яе рэалізацыю ў розных месцах грамадскага карыстання. У горадзе таксама дзейнічае некалькі графіці-ініцыятыў, праводзяцца мерапрыемствы ў грамадскіх месцах, на аўтобусных прыпынках. Светлагорск мае вопыт у рэалізацыі інтэграцыйных праектаў для людзей з абмежаванымі магчымасцямі.
Рэгіён Мцхета-Мтыянеці (Грузія)
Гэты рэгіён цікавы для праекта "Крэатыўныя гарады і рэгіёны" з-за сваёй гістарычнай значнасці: ў 1994 годзе манастырскія комплексы горада Мцхета былі ўключаны ў Спіс сусветнай культурнай спадчыны ЮНЕСКА. Таксама ініцыятыва жадае выявіць турыстычны патэнцыял месца: галоўная магістраль Мцхета-Мтыянэці — Ваенна-Грузінская дарога —  перасякае Вялікі Каўказ, злучаючы Тбілісі з гарналыжным курортам Гудауры — адным з самых папулярных месцаў для альпінізму і пешага турызму. Яна лічыцца адным самых цікавых турыстычных маршрутаў Грузіі.
Горад Аргееў (Малдова)
Аргееў — горад сярэдняй велічыні (насельніцтва — прыкладна 36 000 чалавек) у цэнтры Малдовы. Для праекта "Крэатыўныя гарады і рэгіёны" мае цікавасць як гістарычна-турыстычны центр. У межах горада знаходзіцца праваслаўная царква Св. Дімітрыя (1631—1636 г.г.) — адна з найстарэйшых ў Малдове ( яна намалявана на купюры у 5 малдаўскіх лееў. Побач з Аргеевам размешчаны манастыр Куркі, які ўключаны ў спіс архітэктурных помнікаў ЮНЕСКА.
Горад Косаў (Украіна)
Гэты ўкраінскі горад з'яўляецца раённым цэнтрам Івана-Франкоўскай вобласці, раней прадстаўляў сабой курорт. Зараз яго можна назваць рамесным цэнтрам: праект "Крэатыўныя гарады і рэгіёны" адзначыў наяўнасць вялікай колькасці мастароў гуцульскай традыцыі, падтрымку раместваў у Косаўскім інстытуце прыкладнога і дэкаратыўнага мастацтва, а таксама даследчую працу Музея мастацтва і побыту Гуцульшчыны.
Мельхіёр Брудэрлам
Мельхіёр Брудэрлам (каля 1328— пасля 1409) — паўднёванідэрландскі (фламандскі) мастак гатычнага перыяду.
Аб яго жыцці мала вядома. Дакладна вядома толькі тое, што ў перыяд з 1381 па 1409 год ён жыў пры двары герцага Бургундскага Філіпа II Смелага ў Іпры.
Мастак распісаў для картэзіянскага кляштара Шанмоль (Chartreuse de Champmol) у Дыжоне два крылы алтара. На іх бачныя наступныя матывы: Дабравешчанне, Грамніцы, дар у храме, а таксама ўцёкі Святога сямейства ў Егіпет.
Латарынгская аперацыя
Латары́нгская апера́цыя (14 жніўня 1914 — 25 жніўня 1914) — бітва на Заходнім фронце Першай сусветнай вайны. Завяршылася перамогай германскага войска і адыходам французскіх войскаў, з’яўлялася часткай Пагранічнай бітвы 1914 года.
Ход падзей
Наступленне французаў сіламі 1-ай і 2-ой армій пачалося 14 жніўня ў агульным кірунку на Сарбур (Sarrebourg) у Латарынгіі. Германскія войскі тут мелі пяць карпусоў і тры кавалерыйскія дывізіі 6-ай германскай арміі. Адранку 15 жніўня і на правым флангу 1-а войска французы распачалі новае наступленне буйнейшымі сіламі, утварыўшы для гэтага адмысловую Эльзаскую армію.
Паколькі да гэтага часу ўжо даканцова стала ясна намер германскага камандавання наступаць праз Бельгію, мэтай новай аперацыі французаў у Верхнім Эльзасе было прыкуць да гэтага раёна як мага большую колькасць германскіх войскаў і не дазволіць перакідаць іх на ўзмацненне паўночнага германскага крыла.
2-я французская армія і часткі 1-ай арміі, павольна наступаючы, з нязначнымі баямі да 18 жніўня — 20 жніўня занялі Сарбур, Шато-Сален і іншыя паселішчы. Да 19 жніўня на правым флангу Эльзаскай арміі французам таксама зноў атрымалася заняць раён Мюльгаўзена (цяпер Мюлуз), бо вялікая частка германскіх сіл да гэтага часу была перасунута з Мюльгаўзена да поўначы.
Husqvarna
Husqvarna — шведская прамысловая кампанія, найбуйны ў свеце вытворца пілаў, газонакасілак і садовага абсталявання, а таксама прылад для рэзання каменя і для будаўнічай прамысловасці.
Латарынгская аперацыя
Ход падзей
Аднак да 25 жніўня войскам 6-ай і 7-ай германскіх арміі, атрымалася цалкам адкінуць французаў да іх пачатковых пазіцый.
Husqvarna
Husqvarna вырабляе мноства садовых прылад маркі Craftsman для кампаніі Sears.
Латарынгская аперацыя
Ход падзей
Хоць тактычна Латарынгская аперацыя скончылася поўнай перамогай германскіх войскаў, у стратэгічным плане яе вынікі былі неадназначнымі. Немцы адкінулі 1-ую і 2-ую французскія арміі на захад, чым дапамаглі французам кансалідаваць фронт сваіх армій на заходнім тэатры ваенных дзеянняў.
Аньёла Бранзіна
Аньёла Бранзіна (Bronzino, сапраўднае імя Аньёла ды Казіма ды Марыяна — Agnolo di Cosimo di Mariano; 17 лістапада 1503,, Таскана — 23 лістапада 1572, ) — італьянскі жывапісец, прадстаўнік маньерызму.
Нарадзіўся ў Фларэнцыі ў 1503 годзе. Быў сынам мясніка. Спачатку вучыўся ў Рафаэліна дэль Гарба, а пасля ў Панторма. Прыняў відавочны ўдзел у дзейнасці Акадэміі мастацтваў, адным з заснавальнікаў якой ён быў у 1563 годзе. Большую частку свайго жыцця правёў у Фларэнцыі, дзе і памёр у 1572 годзе.
Бранзіна пісаў фрэскі, алтарныя карціны, рэлігійныя, алегарычныя карціны і карціны на міфалагічныя тэмы. Аднак сапраўдную славу мастаку прынеслі найперш партрэты. Бранзіна быў высокаадукаваным і начытаным чалавекам і добра ведаў працы такіх вялікіх суайчыннікаў-гуманістаў, як Дантэ і Петрарка. Ён пісаў вершы і быў членам фларэнтыйскай акадэміі.
Агова
Геалогія
З 2 км на захад ад вёскі знаходзіцца Агоўскае радовішча пяску. Паклад у выглядзе 3 лінзаў звязаны з канцова-марэннымі адкладамі дняпроўскага зледзянення.
Гісторыя
У 2010-я гады жыхар горада Іванава Юрый Селязнёў, які цікавіўся археалогіяй, на глыбіні каля 13 метраў выявіў крэмневыя рэчы і звярнуўся да беларускіх і расійскіх археолагаў. Яны пацвердзілі, што матэрыял старажытны, выглядае вельмі архаічна. У 2018 годзе беларускія археолагі даследавалі Агова, збіралі артэфакты і прадстаўлялі папярэднія вынікі, усе навукоўцы пацвердзілі, што матэрыял вельмі старажытны. Геолагі з БДУ на чале з Аляксандрам Матузка прыйшлі да высновы, што гэтыя матэрыялы па геалагічных адкладах маюць узрост да 250 тысяч гадоў. Гэта робіць час засялення Беларусі больш старажытным, чым было прынята лічыць. Больш дакладная даціроўка немагчымая, пакуль не знайшлі арганікі, аднак мяркуецца, што гэта будзе адзін з самых старажытных помнікаў на тэрыторыі Усходняй Еўропы. Калекцыя Агова налічвае ўжо некалькі тысяч артэфактаў, у ёй ёсць рубілы, чоперы (завостраная галька або валун памерам да 7,5—10 см), пікі, адшчэпы.
Народныя промыслы
Прыгажосцю вызначаліся Агоўскія куфры, якія выраблялі народныя майстры.
Прышыб (Васылькіўскі раён)
Прышыб (Пришиб) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Некрамент
«Некрамент» («Некромент») — апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 2008 годзе ў зборніку «П5: памінальныя песні палітычных пігмеяў піндастана».
Змест
Апавяданне пабудавана як журналісцкае расследаванне. Пры гэтым гутарковыя формы і жарганізмы матэрыяла дазваляюць аднесці яго да публікацыі «жоўтай прэсы».
Галоўны герой апавядання, генерал Крушын, першапачаткова служыць звычайным маскоўскім рэгуліроўшчыкам. Па выпадковым збегу абставінаў ён трапляецца на вочы паліттэхнолагам, якія робяць з яго палітычнага «клоуна». Неўзабаве ён становіцца генералам і намеснікам начальніка маскоўскага ДАІ. Крушын ідэнтыфікуе сябе як рускі нацыяналіст. Ён перыядычна з’яўляецца ў СМІ, дзе выступае з антыамерыканскімі і антысеміцкімі заявамі, прымае ўдзел у палітычных ток-шоў. Апытанні грамадскай думкі паказваюць упэўнены рост палітычнага рэйтынгу Крушына.
За піяр генерала Крушына, як і за яго палітычныя выказванні, адказваюць паліттэхнолаг Макар Гетман і «шматмэтавы мысліцель» Гойда Арэставіч Пушысты. Аднак галоўным духоўным ментарам Крушына з’яўляецца філосаф Дупін.
Уладзіслаў Людвігавіч Котвіч
Уладзіслаў Людвігавіч Котвіч (, в. Восава, цяпер Лідскі раён — ) — філолаг-усходазнавец.
Некрамент
Змест
Крушын становіцца прыхільнікам вучэння Дупіна. Паводле гэтага вучэння, «''чалавек памірае не ўвесь, і некаторыя яго тонкія целы … захоўваюцца пасля смерці». У прыватнасці, захоўваецца так званае «цела касцей», пра якое можна разважаць як пра «самы лёгкі паветраны шарык, злучаны нябачнай ніткай са шкілетам-якарам''». І каб захаваць для нашчадкаў духоўную энергію памерлага чалавека, неабходна, каб «цела костак» знаходзілася ў пэўнай кропцы. У выпадках, калі захаваць шкілет не было магчыма, чалавека трэба было крэмаваць па спецыяльнай працэдуры: «Прасцей за ўсё гэта дасягалася, ускладаючы вялікага чалавека на вогнішча жывым, але былі і іншыя метады…».
Уладзіслаў Людвігавіч Котвіч
Біяграфія
Вучыўся ва ўніверсітэце ў Санкт-Пецярбургу. З 1895 па 1917 спалучаў навуковую працу з адміністрацыйнай. Удзельнічаў у экспедыцыях у Калмыкію і Манголію. Склаў граматыку калмыцкай мовы (1915).
Некрамент
Змест
Крушын абзаводзіцца шыкоўным асабняком на Рублёўцы. Праз падстаўных асоб ён афармляе на сябе ЗАТ «Дарожны Сервіс», якое займаецца вырабам «ляжачых паліцэйскіх». Па патрабаванні Крушына ў ляжачыя паліцэйскія пачынаюць падмешваць нейкі парашок пад выглядам экалагічнага дадатку. Затым Крушын бярэ пад кантроль працэс устаноўкі гэтых штучных няроўнасцяў, ён размяшчае іх на вуліцах па спецыяльным тапаграфічнам плане.
Уладзіслаў Людвігавіч Котвіч
Біяграфія
Рэктар Петраградскага інстытута ўсходніх моў (1920-22).
Некрамент
Змест
У ДАІ распаўсюджваецца слых пра нетрадыцыйную сексуальную арыентацыю Крушына, а таксама пра тое, што толькі адзін раз прыехаўшы ў яго асабняк на спатканне, можна атрымаць перавод у Сочы і службовую кватэру. І, як вынікала з загадаў, такім чынам у Сочы і яго наваколле было пераведзена 180 чалавек. Нібыта даішнікаў, якія з’ехалі ў Сочы, з тых часоў ніхто не бачыў і неўзабаве пачалося расследаванне. Не чакаючы яго заканчэння, Крушын страляецца перад камерай.
Уладзіслаў Людвігавіч Котвіч
Біяграфія
У 1924 перабраўся ў Львоў і прыняў кіраўніцтва кафедрай Львоўскага ўніверсітэта.
Некрамент
Змест
У фінале высвятляецца, што Крушын усыпляў ў сваім асабняку інспектараў ДАІ, якія прыязджалі на спатканне, а затым жыўцом крэмаваў іх у набытым у ваенных перасоўным блоку для спальвання трупаў жывёл. Прах сваіх ахвяр Крушын дадаваў у ляжачых паліцэйскіх. «''Быццам бы ён збіраўся прадубляваць з дапамогай некрамодулей адно руніцкае прадказанне пра будучыню Гардарыкі… Прыдумалі адмысловую схему, як выкладваць модулі з дапамогай размешчаных на суседніх вуліцах і завулках „ляжачых паліцэйскіх“. Працавалі па GPS і „Google Maps''“».
Уладзіслаў Людвігавіч Котвіч
Біяграфія
Акадэмік Польскай акадэміі навук (1927).
Некрамент
Асаблівасці
«Некрамент» пераклікаецца з раннім расповедам Пялевіна «Мардонгі». У абодвух творах цэнтральнай тэмай з’яўляецца культ смерці, які вызнаюць галоўныя героі: Крушын ў «Некраменце» і Антонаў у «Мардонгах». Падобнымі з’яўляюцца і фіналы твораў: галоўныя героі паміраюць, ляжачы паліцэйскі з прахам Крушына усталёўваюць на невядомай дарозе, а мардонг Антонава (замураваны труп) — на 39 кіламетры Мажайскай шашы. Адной з асаблівасцяў апавядання «Некрамент» з’яўляецца злучэнне рэальнасці і абсурду. Вар’яцкія рэчы падаюцца амаль штодзённым журналісцкім тонам, містычная філасофія суседнічае са штодзённымі бытавымі дэталямі. Падобны прыём быў выкарыстаны ў «Мардонгах», дзе пра вар’яцкія ідэі Антонава распавядаецца сухім навуковым тэкстам.
У той жа час паміж «Некраментам» і «Мардонгамі» маецца шэраг істотных адрозненняў. Калі апавяданне «Некрамент» адносіцца хутчэй да камерцыйнай літаратуры, то «Мардонгі» — бліжэй да літаратуры элітарнай. Героі апавяданняў мелі шэраг адрозненняў. Антонаў з’яўляўся кіраўніком секты, а Крушын — толькі паслядоўнікам Дупіна. Антонаў крытычна ставіўся да забойства і самагубства, а Крушын забіваў людзей і скончыў жыццё самагубствам. Антонаў з’яўляўся тэарэтыкам вучэння, а Крушын стаў ўвасабляць філасофію смерці на практыцы. «Некрамент», у адрозненне ад «Мардонгаў», прывязаны да пэўнага часу і месца.
Крытыка
На думку журналіста Андрэя Быстрыцкагп, ідэя пра сучаснагп Жыля дэ Рэ, які забівае даішнікаў і робіць з іх «ляжачых паліцэйскіх», сякерна і гнятліва простая. І каб апавяданне не здаваласяся пустышкай, Пялевін вымушаны быў увесці ў яго вядомых персанажаў з сучаснай расійскай рэчаіснасці. «''А без іх што? Нішто. Нацягнутая гісторыя з жыцця вар’ятаў.''»
На думку пісьменніка Дзмітрыя Быкава, апавяданне «Некрамент» нельга ўспрымаць сур’ёзна, пры яго прачытанні ўзнікае пачуццё няёмкасці.
Кантынентальны кангрэс
Кантынентальны кангрэс (Continental Congress) — з'езд дэлегатаў з Трынаццаці калоній, які стаў кіруючым органам Злучаных Штатаў Амерыкі падчас вайны за незалежнасць. Кангрэс сабраў з'езды з 1774 па 1789 гады ў трох фармацыях. У ліпені 1776 года Кантынентальны кангрэс аднадушна прагаласаваў за незалежнасць, пасля чаго была выдадзена Дэкларацыя незалежнасці ЗША.
NGC 5625-2
NGC 5625-2 (іншыя абазначэнні — MCG 7-30-13, ZWG 220.17, VV 25, ARP 50) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Шмалькальдэн
Шмалькальдэн (Schmalkalden) — горад у Германіі, на паўднёвым захадзе зямлі Цюрынгія. Размешчаны на паўднёва-заходнім схіле Цюрынгенскага Лесу, у месцы зліцця рэк Шмалькальдэ і Штыле. Уваходзіць у склад раёна Шмалькальдэн-Майнінген.
На 31 снежня 2015 года насельніцтва горада —.
Гісторыя
31 снежня 1530 года пратэстанцкія князі і імперскія гарады аб’ядналіся ў Шмалькальдэне ў Шмалькальдэнскую лігу, якая ў 1546—1547 гадах уступіла ў Шмалькальдэнскую вайну супраць імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Карла V і каталіцкай лігі, якая стала адной з лігі.
1 лістапада 2010 года горад згадваўся ў СМІ ў сувязі з тым, што на яго тэрыторыі ўтварылася карставая варонка на плошчы каля 600 м² і глыбінёй 20 метраў.
Мікола Дубоўскі
Мікола (Мікалай Аляксандравіч) Дубоўскі (17 студзеня 1933 года, в. Самойлавічы, Пружанскі павет, Польская Рэспубліка, цяпер на тэрыторыі горада Бярозы — 11 мая 2013) — беларускі пісьменнік, празаік, член Саюза пісьменнікаў Беларусі.
Біяграфія
У 1956 годзе скончыў філалагічны факультэт Брэсцкага педагагічнага інстытута (цяпер БрДУ імя А. С. Пушкіна). Атрымаў спецыяльнасць «выкладчык беларускай мовы і літаратуры».
Працаваў настаўнікам у Браслаўскім раёне, потым перайшоў працаваць у Брэсцкую абласную газету «Зара», у рэспубліканскай моладзевай газеце «Чырвонай Змене», «Настаўніцкай газеце». З 1959 года інспектр, потым да пенсіі старэйшы інспектр Рэспубліканскага прадпрыемства «Белсаюздрук» Міністэрства сувязі БССР. Жыў у Мінску. Памёр 11 мая 2013 года. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Творчасць
Аўтар тэкстаў да агітацыйнах плакатаў. Склаў каляндар на 1974 год. У 1984 годзе выйшла кніга, у якую ўвайшла аповесць «Грымотнае ранне» М. Дубоўскага і апавяданні беларускага пісьменніка Васіля Ткачова. У 1991 годзе выйшла кніга «Першая прыступка», у якую ўвайшлі аповесці і апавяданні «Пасля світанку» і «Соль» М. Дубоўскага і аповесць «Каменная сцяна» Міколы Горцава. У 1994 выйшаў асабісты зборнік аповесцяў і апавяданняў «Шапен». Друкаваў апавяданні ў часопісах «Полымя» і «Дзеяслоў», газеце «Новы Час», літаратуразнаўчыя артыкулы ў газеце «Літаратура і мастацтва».
BEMI
Міжнародны рух эсперантыстаў-веласіпедістаў (Biciklista Esperanto-Movado Internacia, BEMI) — міжнародная асацыяцыя эсперантамоўных веласіпедістаў, створаная падчас нямецкай эсперанта-сустрэчы "Міжнародны семінар".
BEMI з’яўляецца спецыялізаванай секцыяй Сусветнай моладзевай арганізацыі эсперантыстаў (TEJO). Асацыяцыя рэгулярна праводзіць веласіпедныя туры ў розных краінах (галоўным чынам — еўрапейскіх) пры ўдзеле прадстаўнікоў розных нацыянальнасцяў.
Барталамеус Бруін Старэйшы
Барталамеус (Брэйн) Бруін (ням.: Bartholomäus Bruyn; 1493—1555, ) — нямецкі жывапісец і малявальшчык эпохі Адраджэння, адносіцца да знакавых партрэтыстаў XVI стагоддзя.
Біяграфія
Бруін навучаўся рамяству мастака адначасова з Ёсам ван Клевэ ў Яна Ёста, працуючы ў Везелі, Калькары і Вердэне, пазней ён перасяліўся ў Кёльн. Паміж 1515 і 1520 г. Бруін ажаніўся з дзяўчынай па імені Агнес, з якой у яго было пяць дзяцей. З 1512 ён працаваў у цэху так званых майстроў Св. Севярына, аднак першая дакументальна пацверджаная згадка пра яго дзейнасць у Кёльне адносіцца да 1515 года. А ўжо праз тры гады Бруін становіцца чальцом пашыранага муніцыпалітэта горада.
Лясная (Вілейскі раён)
Лясна́я (, Лесная) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вязынскага сельсавета.
Хан Мён Сук
Хан Мён Сук (род., ) — карэйская палітык, 37-ы прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя. Яна з’яўляецца першай жанчынай-прэм’ер-міністрам у гісторыі Карэі.
Біяграфія
Хан Мён Сук нарадзілася 24 сакавіка 1944 года ў Пхеньяне. У 1950 годзе падчас Карэйскай вайны яна бегла з сям’ёй у Паўднёвую Карэю. У жаночым універсітэце Іхва вывучала французскую мову і літаратуру.
Была дэпутатам Нацыянальнага сходу Карэі ад Аб’яднанай новай дэмакратычнай партыі ў 2000—2008.
2001—2003 — міністр па пытаннях гендэрнай роўнасці.
2003—2004 — міністр па ахове навакольнага асяроддзя.
20 красавіка 2006 года ўзначаліла ўрад. Сышла ў адстаўку з пасады прэм’ер-міністра 7 сакавіка 2007 года і абвясціла, што будзе балатавацца ў прэзідэнты, аднак унутрыпартыйныя выбары кандыдата прайшлі для яе няўдала.
У 2008 годзе балатавалася ў парламент, але не была абраная. Тым не менш у студзені 2012 года была абраная лідарам галоўнай апазіцыйнай Аб’яднанай Дэмакратычнай партыі, ад якой перамагла на парламенцкіх выбарах у красавіку і стала дэпутатам парламента. Але АДП не ўдалося атрымаць перамогу над кіруючай партыяй «Сэнуры», і Хан Мён Сук сышла ў адстаўку з пасады лідара партыі ў красавіку 2012 года.
Ліндэ (рака)
Лі́ндэ (Ли́нде, Лииндэ) — рака ў Расіі, у Рэспубліцы Саха (Якуція), левы прыток ракі Лена.
Нарва (рака)
Нарва, Нарова (Narva jõgi) — рака на мяжы Эстоніі і Ленінградскай вобласці Расіі. Выцякае з Чудска-Пскоўскага возера і злучае яго з Фінскім залівам.
Геаграфія
Выцякае з Чудска-Пскоўскага возера каля вёсак Васкнарва (Эстонія) і Скам’я (Расія). Уніз па цячэнні ёсць яшчэ некалькі меншых вёсак, але да горада Нарвы берагі ракі пераважна лясістыя і забалочаныя. На рацэ пабудаваны дамбы ў Нарве і Івангорадзе і створана Нарвенскае вадасховішча даўжынёй 38 км. Нарва ўпадае ў Нарвенскі заліў каля горада Нарва-Йыэсуу.
Найбуйнейшы прыток Нарвы — рака Плюса, упадае ў яе ў раёне Нарвенскага вадасховішча.
Нарвенскі вадаспад
Паміж Нарвай і Івангорадам рака Нарва цячэ праз Балтыйска-Ладажскі ўступ і ўтварае Нарвенскі вадаспад, які некалі быў адным з буйнейшых у Еўропе.
Роджэр Цьсен
Роджэр Цьсен (Roger Tsien, ; 1 лютага 1952 — 24 жніўня 2016) — амерыканскі хімік кітайскага паходжання, прафесар кафедры хіміі і біяхіміі Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Сан-Дыега. У 2008 годзе быў ганараваны Нобелеўскай прэміяй па хіміі «за адкрыццё і распрацоўку зялёнага флуарэсцэнтнага бялку (GFP)» сумесна з двума іншымі хімікамі.
Школьныя гады
Талент да хіміі і любоў да яе захаваліся ў маладога Роджэра і ў школьныя гады. Ён прайшоў летнюю даследчую праграму ва Універсітэце Агая ў 1967 годзе пры падтрымцы Нацыянальнага навуковага фонду. Даследаванне было прысвечана амбіцыйным уласцівасцям тыацыаната (SCN-), якія ўзнікае з падобнага размеркавання адмоўнага зарада паміж нуклеафільнымі атамамі серы і азоту. Гэта сіметрычнае размеркаванне зарада меркавала магчымасць утварэння сувязі, якая злучае два ці больш іёна металу праз звязванне атама N і S c металамі класа А і В, адпаведна. Нягледзячы на тое, што Роджэру гэтая праца не прынесла задавальнення і нават раздражняла яго, даследаванне, тым не менш, было адзначана вышэйшай узнагародай ў 1968 годзе ў рамках конкурсу «Пошук талентаў у навуцы ад кампаніі Westinghouse», калі яму было 16 гадоў.
Развіццё навуковай кар’еры
Затым Роджэр паступае ў Гарвард, дзе яго цікавасць да хіміі была перапынена гуманітарным ухілам універсітэта. Ва ўніверсітэце Цьсен сустрэўся з Уолтарам Гілбертам на курсах па малекулярнай біялогіі, з Джэкам Нікалсам, Дэвідам Х’юбелам (замежны член Лонданскага каралеўскага таварыства, 1982) і Торстэнам Візелем (замежны член Лонданскага каралеўскага таварыства, 1982) на курсах па нейрафізіялогіі зрокавых сістэм і з Нэльсанам Кіангам на лекцыях па нейрафізіялогіі слыхавых сістэм. Роджэр уступіў у таварыства Phi Beta Kappa па кірунку хімія і фізіка ў 1972 годзе, скончыўшы Гарвард summa cum laude (з адзнакай) з прысуджэннем прэміі Дэтур (Detur Prize). Парады згаданых вышэй выкладчыкаў прывялі да таго, што Роджэр паспяхова прайшоў конкурсны адбор на стыпендыю імя Маршала, якая пакрывае PhD-праграму ў Каледжы Чэрчыля пры Кембрыджскім універсітэце, у фізіялагічнай лабараторыі.
Кіраўнік яго Кембрыджскага PhD-праекта, прафесар Рычард Эдрыян цікавіўся клеткавай фізіялогіяй актывацыі шкілетных цягліц; яны з Цьсенам сталі сябрамі. Эдрыян быў больш зацікаўлены ў тым, каб даць студэнтам высокага інтэлектуальнага і навуковага калібра шанец развіць свае арыгінальныя імкненні і незалежнасць, чым у наборы падначаленых, старанна і беспярэчна якія працуюць пад кіраўніцтвам галоўнага даследчыка. Так было ў цэлым заведзеная у фізіялагічнай лабараторыі, заснаванай Хілам у 1965 годзе.
У навуковым падыходзе Цьсен атрымаў у спадчыну ад Эдрыяна прыхільнасць да лабараторнай працы і блізкія ўзаемаадносіны з невялікім лікам калегаў, якія валодалі выключнымі якасцямі, у невялікай даследчай групе. Кіраўнік і студэнт падтрымлівалі адзін аднаго: праз гады пасля заканчэння навучання, Роджэр падтрымліваў кантакт са сваім настаўнікам да канца жыцця апошняга.
Студэнта не прыцягвалі наяўныя электрафізіялагічныя метады (метады рэгістрацыі асаблівасцяў пазаклеткавага адказу ў асобных нейронах ўнутры велізарнай папуляцыі цэнтральнай нервовай сістэмы), якія ўжываюцца ў працы, хоць бы з-за іх водгукаў на простыя сэнсарныя стымулы. Ён вёў доўгія гутаркі з Рычардам Эдрыянам з нагоды прымянення пераўтварэнняў Лапласа і кабельнай тэорыі дендрытаў у аналізе электрычнага току ў клетках, здольных да ўзрушанасці; першае пасля легла ў аснову вызначэння эфектыўнай ёмістасці ў размеркаванай сеткі мембран, а абмеркаванні кабельнай тэорыі далі нараджэнне новым метадам «voltage clamp» у прымяненні да бясконцых кабелям.