cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Красны Бераг (Жлобінскі раён)
Гісторыя
У канцы жніўня 1919 года белапалякі фарсіравалі Бярэзіну ў раёне Бабруйска і распачалі наступ на Рагачоў і Жлобін. Сур’ёзную дапамогу фронту аказваў партызанскі рух у тыле ворага. Партызанскі батальён пад камандаваньнем Сямёна Вілюгі налічваў каля 750 чалавек. Ён дзейнічаў у раёне станцыі Красны Бераг, штаб батальёна змяшчаўся ў Краснабярэжскай Слабодцы. Вёска Красны Бераг у трэці раз за апошні час апынулася ў эпіцэнтры гістарычных падзей.
Пасля грамадзянскай вайны пачалося мірнае гаспадарчае будаўніцтва. Яшчэ пасля рэвалюцыі 1917 года маёнтак у Красным Беразе быў нацыяналізаваны, а ў лютым 1919 года знайшоў сваё прымяненне. Польская акупацыя адтэрмінавала гэтае рашэнне. У жніўні 1920 года Народны камісарыят земляробства Рэспублікі Беларусь пастанавіў зрабіць на базе панскага маёнтка Красны Бераг Бабруйскага павета ніжняе сельгасвучылішча I ступені, у якое пераехалі вучні з Азарыцкіх і Бабруйскай сельскагаспадарчых школ.
У вёсцы Красны Бераг у 1930 годзе быў утвораны саўгас «Красны Бераг», у вёсцы Краснабярэжская Слабодка і станцыя Красны Бераг — калгас «Чырвоны камунар». Пад канец 20-х гадоў ХІХ стагоддзя ў Красным Беразе пачаліся вялікія будоўлі:
З 14 жніўня 1937 года вёска з’яўляецца цэнтрам Краснабярэжскага сельсавета Жлобінскага раёна і 15.01.1938 года ўвайшла ў склад Гомельскай вобласці.
У вайну ў Красным Беразе загінулі 173 вяскоўцы (у тым ліку 112 дзяцей), памяць пра якіх ушаноўвае стэла з імёнамі загінуўшых, пастаўленая ў 1967 годзе на тэрыторыі тэхнікума. 62 чалавекі вярнуліся з вайны інвалідамі. У першыя дні акупацыі ад рук фашыстаў загінулі Фёдар Восіпавіч Ярашаў, Самуіл Раманенка і яшчэ 15 мужчын з Краснага Берага былі расстраляныя немцамі. Ужо 15 ліпеня 1941 гады ў Нямеччыну былі адпраўленыя 15 навучэнцаў Краснабярэжскага сельскагаспадарчага тэхнікума. Тагачасны дырэктар гэтай навучальнай установы Іван Фёдаравіч Баёў застаўся на акупаванай тэрыторыі для арганізацыі падпольнай барацьбы, але хутка трапіў у рукі ворага і ў кастрычніку 1941 года быў расстраляны разам з групай сваіх вучняў.
За тры гады акупацыі ў невялікай вёсачцы фашысты стварылі ў раёне чыгуначнага вакзала адзін з найбуйнейшых перасыльных пунктаў Гомельскай вобласці, а таксама велізарны шпіталь для лячэння салдат і афіцэраў. У 1943 годзе па загадзе Гітлера ў вёсцы Красны Бераг ствараецца адзін з пяці дзіцячых донарскіх канцлагераў для дзяцей — поўных донараў. Праз перасыльны пункт Красны Бераг прайшло больш за 15 тысяч чалавек, з іх 12 тысяч — гэта дзеці да 15 гадоў.
Красны Бераг быў вызвалены 25 чэрвеня 1944 года.
У 1962 годзе да вёскі далучаны пасёлак вучгаса «Красны Бераг», у 1974 годзе — вёска Прыстань (да якой у 1966 годзе быў далучаны пасёлак крухмальна-патачнага завода), пасёлак чыгуначнай станцыі «Красны Бераг».
15 кастрычніка 2009 года вёска Красны Бераг зарэгістравана як аграгарадок.
Луцкі
Лу́цкі (, Лукский) — аграгарадок у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Луцкага сельсавета.
Новыя Лукі (Жлобінскі раён)
Но́выя Лу́кі (, Новые Луки) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Луцкага сельсавета.
Пётр Лявонцьевіч Вярнігара
Пётр Лявонцьевіч Вярнігара (, Тарашча, Украіна —, Чаркасы) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Скончыў тэхнікум механізацыі ў горадзе Белая Царква Кіеўскай вобласці і 2 курса сельскагаспадарчага інстытута.
У Чырвонай Арміі з 1939 года. У 1942 годзе скончыў Ташкенцкае вучылішча самаходнай артылерыі.
На франтах Вялікай Айчыннай вайны са снежня 1942 года. У складзе Варонежскага фронту. Вызваляў горада Стары Аскол, Ахтырка і іншыя населеныя пункты Белгародскай і Сумскай абласцей. Улетку 1943 году ўдзельнічаў у Курскай бітве.
Удзельнічаў у баях за горада Міргарад і Харол і ў канцы верасня 1943 гады выйшаў на раку Днепр. Тут у раёне горада Канева Чаркаскай вобласці быў захоплены плацдарм на заходнім беразе Дняпра.
Загінуў пры вызваленні горада Чаркасы.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 лютага 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» лейтэнанту Пётру Лявонцьевічу Вярнігару прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» (пасмяротна).
Melia azedarach
Melia azedarach — драўняная расліна, якая расце ў краінах Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі, а таксама ў Аўстраліі; від роду Melia сямейства Мелиевые. Шырока культывуецца ў трапічных і субтрапічных краінах.
Від быў апісаны Карлам Лінеем па ўзорах, прывезеных яму, хутчэй за ўсё, з Сірыі. Тыпавы асобнік знаходзіцца ў Лондане.
Назва
Карл Ліней у якасці відавага эпітэта для лацінскай назвы віду узяў арабскую назву гэтага дрэва, якое ў сваіх працах паказваў Ібн Сіна.
Біялагічнае апісанне
Лістападнае дрэва 15-18 м вышынёй, з шырокай разгалістай кронай.
Лісце складанае тройчынепарнаперыстае, 25-80 см даўжынёй, складаецца з 3-12 ланцэтападобных дробназубчастых лісточкаў.
Кветкі ліловыя, сабраны ў мяцёлкі.
Плады — сакавітыя светла-жоўтыя шарападобныя касцянкі, якія застаюцца на дрэве ўсю зіму.
Хімічны склад
Расліна багата алалкоідамі; у кары змяшчаецца маргазін, у пладах — азадарын, у лісці — параізін. Насенне расліны ўтрымлівае 40-60 % тлустага алею. Яно горкае на смак, паколькі змяшчае 0,1 % горкага рэчывы — маргаспікрына.
Выкарыстанне
Водны адвар кары ўжываецца як гарачкапаніжальны і супрацьгліставы сродак. Водны настой або адвар пладоў ужываецца ў выглядзе прымочкі пры праказе. Водны настой лісця валодае інсектыцыднымі ўласцівасцямі.
Кралавеградзецкі край
Кралавегра́дзецкі край (Královéhradecký kraj) — адміністрацыйная адзінка Чэшскай рэспублікі, размешчаны на паўночным усходзе гістарычнай вобласці Багемія. Адміністрацыйны цэнтр края — Градзец-Кралавэ.
Геаграфія
У краі размешчаны Іспалінавы горы, у якіх знаходзіцца самая высокая горная вяршыня ў Чэхіі Снежка (1602 метра над узроўнем мора), а таксама ўрадлівая даліна ракі Лабы.
У краі размешчаны нацыянальны парк Іспалінавы горы а таксама дзяржаўны запаведнік Адршпашска-Цепліцкія скалы каля Броўмава.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя края падраздзяляецца на 5 раёнаў.
Насельніцтва
Па колькасці насельніцтва (547 916 жыхароў) край займае 10-е месца ў Чэхіі (2011). У краі 448 населеных пунктаў, у тым ліку 43 гарады. Невялікія населеныя пункты з колькасцю жыхароў менш за 500 чалавек складаюць 65 % усіх паселішчаў. Шчыльнасць насельніцтва складае 115,13 жыхароў на 1 км², што некалькі ніжэй за сярэдні ўзровень па краіне.
Эканоміка
У краі развіта тэкстыльная прамысловасць, а таксама сельская гаспадарка. Важным эканамічным фактарам рэгіёна з'яўляецца турызм.
Сярчыстая
Сярчы́стая, Сярні́стая  — рака ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Вілія (басейн Нёмана). Даўжыня 15 км. Плошча вадазбору 65 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9‰. Пачынаецца за 0,5 км на ўсход ад вёскі Румянскія, упадае ў Вілію за 2,2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Аношкі. Каля аграгарадка Даўгінава створана сажалка (плошча 0,1 км²). На ўсім працягу каналізаваная. Захавалася паданне пра раку, што запісаў Адам Кіркор у 1854 годзе, падчас падарожжа па Вілейскім павеце. За 1 км на паўночны ўсход ад аграгарадка Даўгінава, на левым беразе ракі месціцца помнік гісторыі — гарадзішча VI стагоддзе да н.э. — VII стагоддзе н.э.
Пардубіцкі край
Пардубіцкі край (Pardubický kraj) — адміністрацыйная адзінка Чэшскай рэспублікі, утвораная ў чэрвені 2005 года. У парушэнне гісторыка-этнаграфічных межаў, Пардубіцкі край «захапіў» у свае межы як усходнюю частку ўласна Чэхіі (Багеміі), так і паўночна-заходні «кавалачак» Маравіі. На ўсходзе Пардубіцкі край мяжуе з Оламаўцкім краем (краінай ганакаў — субэтнічнай групай мараван), на паўднёвым усходзе з Паўднёвамараўскім краем, на паўднёвым захадзе з краем Высачына, на захадзе са Сярэднечэшскім краем, на паўночным захадзе з Кралавеградзецкім краем і на паўночным усходзе з Ніжнесілезскім ваяводствам Польшчы. Адміністрацыйным цэнтрам края з'яўляецца горад Пардубіцы.
Геаграфія края
Край займае плошчу 4519 км², што адпавядае 5,7 % агульнай плошчы Чэхіі. 44,6 % тэрыторыі выкарыстоўваецца ў сельскай гаспадарцы, 29,4 % займаюць лясы. Пра Пардубіцкі край гавораць: «Тут пачынаецца залатая паласа чэшскіх зямель». Бо менавіта ў Пардубіцкім рэгіёне размяшчаюцца самыя ўрадлівыя землі Чэхіі.
Вялікую плошчу края займаюць драбнасопачнікі і ўзвышшы, якія працягнуліся да нізін берагоў Лабы. На мяжы з Польшчай ляжыць адзін з самых высокіх горных масіваў Чэхіі — Краліцкі Снежнік. Паўночны захад масіва складаюць нізкія, з плоскімі вяршынямі Орліцкія горы. На поўдні пачынаецца Жалезнымі і Ждзярскімі гарамі Чэшска-Мараўскага ўзвышша.
Самай доўгай ракой Пардубіцкага края з'яўляецца левы прыток Лабы — рака Хрудзімка. Таксама па тэрыторыі края праходзіць Галоўны еўрапейскі водападзел паміж Паўночным і Чорным морамі, які служыць натуральнай мяжой паміж уласна Чэхіяй і Маравіяй.
Адміністрацыйны падзел
Край падзелены на 4 раёны:
Гарады і насельніцтва
У краі налічваецца 451 населены пункт, у якіх пражывае 507 000 чалавек (5 % насельніцтва Чэхіі). У паселішчах з колькасцю жыхароў менеш за 500 чалавек пражывае 14 % усяго насельніцтва края. У гарадах з колькасцю жыхароў больш за 10 000 чалавек пражывае 42 % насельніцтва, у адміністрацыйным цэнтры края Пардубіцах жыве 18 % насельніцтва.
Ніжэй прыведзены спіс найбуйнейшых гарадоў:
Эканоміка і транспарт
Пардубіцкі край з'яўляецца аграрна-прамысловым рэгіёнам. 4 % тэрыторыі края занята сельскагаспадарчымі ўгоддзямі. Доля апрацоўчай вытворчасці ў валавым унутраным прадукце края складае 34 %, а гандаль — 12 %.
Чыгуначная сетка края мае агульную працягласць 500 кіламетраў. Праз рэгіён праходзяць важныя міжнародныя чыгуначныя лініі Парыж — Нюрнберг — Прага — Вена і Берлін — Прага — Брно — Вена. Галоўная аўтамагістраль края злучае гарады Пардубіцы і Хрудзім. Таксама будуецца аўтабан Прага — Подэбрады. Важную ролю ў паветраным паведамленні адыгрывае аэрапорт Пардубіцаў. Апроч грамадзянскага аэрапорта, у Пардубіцах таксама дзейнічае ваенны аэрадром. У суднаходнай частцы Эльбы грузаперавозкі ажыццяўляюцца водным транспартам, асноўным портам таксама з'яўляюцца Пардубіцы.
Турызм і славутасці
У культурным жыцці рэгіёна турыстаў прыцягваюць музычныя фестывалі: «Музычная вясна ў Пардубіцах», музычны фестываль Бедржыха Сметаны ў Літамышлі. У Пардубіцах маецца драматычны тэатр. Асноўныя славутасці края:
Oocatochus rufodorsatus
Oocatochus rufodorsatus — від змей сямейства вужападобных.
Апісанне
Сярэдніх памераў змяя, з даўжынёй цела да 77 см, хвост прыкладна ў 3,5-6 разоў карацей цела. Верхні бок бура-карычняватага або аліўкава-карычняватага колеру з чатырма радамі выцягнутых у даўжыню больш цёмных, звычайна ў светлай акантоўцы плям, якія ў задняй палове цела зліваюцца ў суцэльныя, працягнутыя па хвасце вузкія палосы. На верхнім баку галавы характэрны малюнак, які складаецца з чатырох парна збежных пад вострым вуглом на лбе касых цёмных палос, якія пераходзяць ззаду ў 2 працягнутых па баках шыі кароткія тулававыя палоскі. На баках галавы ад задняга краю вачэй да кутоў рота праходзіць вузкая чорная палоска, якая выходзіць часам на шыю і пярэднюю частку тулава. Жывот жаўтаваты, з чорнымі, выцягнутымі папярочнымі плямамі, размешчанымі месцамі ў шахматным парадку.
Распаўсюджанне
Поўдзень Далёкага Усходу, на поўнач прыкладна да Хабараўска і на Паўночна-захад да рэк Зеі і Бурэі.
Дом віцэ-губернатара (Магілёў)
Дом віцэ-губернатара — знішчаны будынак, пабудаваны ў 1770-я гады на Губернатарскай плошчы (цяпер пл. Славы) у стылі класіцызму. З'яўляўся рэзідэнцыяй вышэйшых глужбовых асоб губерні — віцэ-губернатара і саветнікаў.
Гісторыя
У савецкі час да Другой сусветнай вайны ў будынку размяшчаўся Дзяржаўны архіў Магілёўскай вобласці. У чэрвені 1944 года узарваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі пры адступленні з горада.
Архітэктура
Мураваны двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак са скошанымі вугламі (з боку вул. Шклоўскай) на невялікім цокалі, быў завершаны вальмавым дахам. Галоўны фасад вылучалі тры рызаліты з нязначным выступам (у цэнтральным быў арачны праезд у двор), завершаныя невысокімі атыкамі з франтонамі. Вокны прамавугольныя. Карнізны нояс надзяляў фасады на два ярусы.
Унутры дом папярочнымі сценамі падзяляўся на тры часткі: у цэнтральнай былі апартаменты віцэ губернатара, у бакавых — саветнікаў. Планіроўка анфіладная. Меліся гаспадарчыя пабудовы. Адпаведна планіроўцы дома і двор каменнымі сценамі таксама падзяляўся на тры часткі.
Армянская АЭС
Армянская АЭС (Հայկական ատոմային էլեկտրակայան) — атамная электрычная станцыя, пабудаваная ў часы СССР на тэрыторыі Армянскай ССР паблізу горада Мецамор. Складаецца з дзвюх энергаблокаў з рэактарамі тыпу ВВЭР-440. Усталяваная цеплавая магутнасць аднаго блока складае 1375 МВт, электрычная магутнасць — 440 МВт.
Чырвоная Горка (Жлобінскі раён)
Чырво́ная Го́рка (, Чирвоная Горка) — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Луцкага сельсавета.
Армянская АЭС
З верасня 2003 года АЭС перададзена ў давернае кіраванне тэрмінам на пяць гадоў ААТ «Інтэр РАО ЕЭС».
Еўрасаюз настойвае на кансервацыі АЭС і гатовы вылучыць на гэта 200 млн еўра (перамовы «Еўра-атам»-Мінэнерга Арменіі, 2007 г.). Праблема складаецца толькі ў знаходжанні альтэрнатыўных крыніц і вызначэнні тэрмінаў зачынення станцыі. Праблему электразабеспячэння краіны можа вырашыць толькі будаванне новай АЭС, якая абыйдзецца Арменіі ў $5 млрд.
Дубавец (возера)
Дубаве́ц — возера ў Беларусі, у Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці, за 23 км на паўднёвы захад ад горада Клічаў, за 5 км на захад ад вёскі Ворліна, на ўсход ад вёскі Чучча (Асіповіцкі раён), у басейне ракі Бярэзіна.
Плошча паверхні 0,12 км². Даўжыня 2,3 км, найбольшая шырыня 0,05 км. Даўжыня берагавой лініі 5,2 км. Плошча вадазбору 61,7 км².
Возера ўяўляе сабой моцна выцягнутае азёрападобнае расшырэнне ручая Лень. Па берагах лес і хмызняк.
Голас камбатанта
«Голас камбатанта» — газета ветэранаў беларускага вызваленчага руху. Выдавалася ў 2000 годзе ў Слоніме. Апошні нумар (шосты) выйшаў у 2001 годзе ў Мінску. Змяшчала ўспаміны, вершы былых вязняў сталінскага ГУЛАГу, некралогі, рэцэнзіі, хроніку, рэдкія фотаздымкі.
Рэдактар і выдавец — гісторык і журналіст Сяргей Ёрш.
Камітэт абароны журналістаў
Камітэ́т абаро́ны журналі́стаў (КАЖ, Committee to Protect Journalists, CPJ) — міжнародная няўрадавая арганізацыя, якая займаецца зборам інфармацыі пра рэпрэсіі і забойствы журналістаў па ўсім свеце. Штаб-кватэра знаходзіцца ў Нью-Ёрку.
Дзейнасць
КАЖ ладзіць рашучыя публічныя пратэсты і выкарыстоўвае дыпламатычныя каналы для дасягнення эфекту. КАЖ друкуе артыкулы, прэс-рэлізы, адмысловыя справаздачы, двойчы ў год выдае часопіс «Dangerous Assignments» («Небяспечныя камандзіроўкі»), а таксама штогадовыя агляды па свабодзе прэсы ў свеце пад назвай «Attacks on the Press» («Атакі на прэсу»).
Штогод КАЖ узнагороджвае прэміяй International Press Freedom Awards журналістаў і праваабаронцаў, якія перажылі збіванні, пагрозы, застрашэнні і зняволенне за сваю працу.
Пачынаючы з 1992 года, КАЖ таксама штогадова складае спіс журналістаў, якія загінулі пры выкананні сваіх абавязкаў. З часу стварэння спісаў налічана 845 забітых журналістаў.
Камітэт абароны журналістаў — адзін з заснавальнікаў Міжнароднай асацыяцыі па абароне свабоды слова (IFEX), глабальнай сеткі больш чым 90 грамадскіх арганізацый, якія займаюцца адсочваннем парушэнняў у галіне свабоды выказванняў па ўсім свеце і займаюцца абаронай журналістаў, пісьменнікаў і іншых пераследаваных за спробу рэалізацыі свайго права на свабоду выказванняў.
Мёртвае (возера, Смаргонскі раён)
Мёртвае — возера ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці, за 14 км на паўночны захад ад горада Смаргонь, каля вёскі Валэйкавічы, у басейне ракі Ашмянка.
Плошча паверхні 0,27 км². Даўжыня 0,84 км, найбольшая шырыня 0,38 км. Найбольшая глыбіня 1,6 м, сярэдняя — 0,77 м. Даўжыня берагавой лініі 2,26 км. Аб’ём вады ў возеры 0,21 млн м³.
Схілы катлавіны вышынёй 5—6 м, пераважна разараныя, на поўдні і ўчасткамі на ўсходзе параслі хмызняком. Берагі забалочаныя, сплавінныя. Выцякае ручай у раку Ашмянка.
Люцко
Люцко — прозвішча.
Вядомыя носьбіты:
Наталля Рыгораўна Качаткова
Наталля Рыгораўна Васільева-Качаткова (, Масква) — беларуская актрыса. Заслужаны артыст Беларусі (1990).
Біяграфія
Дачка М. А. Кузьменка і Р. А. Качаткова. Скончыла ў 1971 годзе тэатральны факультэт Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута па спецыяльнасці «Актрыса драмы і кіно» (курс У. А. Маланкіна). Працуе ў Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Я. Купалы.
Пасля масавых фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, жорсткага разгону акцый пратэстаў, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, калектыў Купалаўскага тэатра 13 жніўня запатрабаваў спыніць гвалт у дачыненні да мірных грамадзян і выступіў за пералік галасоў з удзелам незалежных назіральнікаў. 17 жніўня ўладамі быў звольнены дырэктар тэатра Павел Латушка. 26 жніўня Наталля Качаткова разам з большасцю трупы і іншымі супрацоўнікамі тэатра звольнілася ў знак пратэсту.
Творчасць
Творчасць вызначаецца характарнасцю, імправізацыяй, адчуваннем ансамбля. Сярод роляў: Адэля («Ажаніцца — не журыцца» («Міхалка», «Мікітаў лапаць») Далецкіх і М. Чарота), Рузана («Вясёлы тракт» Б. Васільева), Люся («Вар’яцкае жыццё» С. Злотнікава), Малання («Дзеці сонца» М. Горкага), Пашлёпкіна («Рэвізор» М. Гогаля), Дзіяна («Курыца» М. Каляды), Федра («» Лопэ дэ Вэгі), Голда («Памінальная малітва» паводле Шолам-Алейхема), Нерына («» паводле Мальера), Агата («Паўлінка» Я. Купалы), Куліна («Пінская шляхта» В. Дуніна-Марцінкевіча), Ткачыха («» паводле М. Гогаля), Глушачыха («Людзі на балоце» паводле І. Мележа), Бабуля («Шабаны» А. Бахарэвіча), Хэлена («Юбілей ювеліра» ), Эльза («Зямля Эльзы» ) і інш.
Узнагароды
Заслужаны артыст Беларусі (1990). Уладальніца Нагруднага знака Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь «За ўклад у развіццё культуры Беларусі» (2005).
Якушаў
Якушаў — рускае прозвішча.
Герпесвірусы
Герпесвірусы (Herpesviridae) — сямейства буйных складаных ДНК-вірусаў — паразітаў млекакормячых, паўзуноў і рыб. Выклікаюць у сваіх гаспадароў вострыя і хранічныя, мясцовыя і генералізаваныя, інфекцыйныя і пухлінныя захворванні.
Выдзяляюць тры падсямействы: альфа-, бэта- і гама-герпесвірусы. Вірыёны маюць сферычную форму, дыяметр 120—150 нм. Складаюцца з нуклеоіду, ікасаэдрычнага капсіду, пабудаванага з 162 капсамераў, складанай ліпапратэінавай абалонкі з шыпамі глікапратэінавай прыроды на паверхні. Вірусы чуллівыя да фактараў знешняга асяроддзя, асабліва да высыхання.
Хіл
Хіл — прозвішча.
Мегрынская ГЭС
Мегрынская ГЭС (таксама вядомая як Аракская ГЭС) — ГЭС, якая будуецца, на рацэ Аракс, блізу горада Мегры на мяжы Арменіі і Ірана. Будаванне пачата 8 лістапада 2012 года, тэрмін здачы — 2017 год. ГЭС будзе выпрацоўваць штогод 793 млн кВтч электраэнергіі. Разліковая магутнасць Мегрынскай ГЭС павінна скласці 130 МВт.
Агадана, што на Араксе будзе пабудаваны каскад з дзвюх дэрывацыйных ГЭС, пры гэтым Мегрынская ГЭС будзе размешчана ў Арменіі, а другая (Карачыларская) — у Іране. Кошт праекта будавання ГЭС на армянскім боку ацэньваецца ў 323 млн долараў.
Гісторыя праекта
Міжурадавыя пагадненні пра будаванне станцыі былі падпісаны ў 2007 і 2008 гадах. 14 красавіка 2009 года падчас візіту прэзідэнта Арменіі Сержа Саргсяна ў Іран быў падпісаны мемарандум пра паразуменне адносна схемы фінансавання будавання Мегрынскай ГЭС. Патрэбнае фінансаванне цалкам падасць Іран у памен на права на працягу 15 гадоў з моманту завяршэння будавання ГЭС задарма атрымваць усю электраэнергію, выпрацаваную ГЭС. Толькі пасля гэтага Мегрынская ГЭС пяройдзе пад кіраванне Арменіі.
8 лістапада 2012 года адбылася цырымонія закладкі капсулы ў падмурак будучай ГЭС. На цырымоніі быў прэзідэнт Арменіі Серж Саргсян і міністр энергетыкі Ірана, сустаршыня армяна-іранскай міжурадавай камісіі Маджыд Намджу.
У снежні 2015 года Іран прапанаваў скараціць магутнасць ГЭС да 100 МВт.
Аляксандраўка (Майскі сельсавет)
Алякса́ндраўка (, Александровка) — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Майскага сельсавета.
Парк імя Аляксандра Герасіменкі
Парк імя Аляксандра Герасіменкі — парк у Мінску, складовая частка Сляпянскай воднай сістэмы. Тэрыторыя абмежавана Даўгабродскай вуліцай, завулкам Казлова і прамысловай зонай.
Назва парку прысвоена рашэннем Мінскага гарадскога савета дэпутатаў ад 29 мая 2018 года ў гонар беларускага дзяржаўнага дзеяча Аляксандра Герасіменкі.
Мох-1
Мох-1, Мох Малое — возера ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці, за 24 км на паўднёвы захад ад горада Слонім, каля вёскі Яруцічы, у басейне ракі Грыўда.
Плошча паверхні 0,22 км². Даўжыня 0,95 км, найбольшая шырыня 0,25 км. Даўжыня берагавой лініі 3,4 км.
Схілы катлавіны вышынёй 1—3 м, разараныя. Берагі нізкія, на захадзе і паўднёвым захадзе забалочаныя. Ёсць некалькі заліваў. Высыхае.
Спіс аб’ектаў PGC (2072001—2073000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2072001—2073000)
Чэрніхава
Чэ́рніхава (, Чернихово) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вольнаўскага сельсавета. Размешчана за 25 км на паўночны ўсход ад Баранавічаў, за 8 км ад чыгуначнай станцыі Пагарэльцы на лініі Баранавічы — Мінск, на аўтадарозе Сталовічы — Нясвіж.
Юань Сыцзюнь
Юань Сыцзюнь (袁思俊; нар. ) — кітайскі непрафесійны гулец у снукер. Удзельнік 1/16 фіналу адкрытага чэмпіянату Кітая 2016 года і Шанхай Мастэрс 2016 года.
Чэрніхава
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядома з XVI стагоддзя як сяленне Чэрніхаў Новагародскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, шляхецкая ўласнасць. Пад 1567 годам пазначана ў перапісе літоўскага войска.
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі. У 1886 годзе Чэрніхаў — сяло, цэнтр воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, дзейнічалі валасное праўленне, царква, народнае вучылішча.
У 1897 годзе дзейнічалі валасное праўленне, царква, народнае вучылішча, царкоўна-прыходская школа, ветраны млын і карчма.
На пачатак XX стагоддзя ў сяле 82 двары, 270 жыхароў. Побач знаходзіліся маёнткі Горны Чэрніхаў і Дольны Чэрніхаў, у якіх разам налічвалася 6 двароў, каля 80 жыхароў.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, цэнтр гміны Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. У фальварках Горнае Чэрніхава і Дольнае Чэрніхава разам было 22 дамы, 116 жыхароў.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 15 вяскоўцаў.
Да 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Савіцкага сельсавета.
Антонаўка (Майскі сельсавет)
Анто́наўка (, Антоновка) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Майскага сельсавета.
Вожыкавыя
Во́жыкавыя (Erinaceidae ) — сямейства ў атрадзе Eulipotyphla. Да нядаўніх часоў гэта сямейства адносілі да атрада Erinaceomorpha, які быў аб’яднаны з парафілетычным атрадам Soricomorpha у атрад Eulipotyphla. Атрад Eulipotyphla прызнаны навуковай супольнасцю монафілетычным ; атрад Soricomorpha быў прызнаны парафілетычным, бо Soricidae маюць больш нядаўняга агульнага продка з Erinaceidae, чым іншыя прадстаўнікі Soricomorpha.
Erinaceidae уключаюць у сябе сапраўдных вожыкаў (падсямейства Erinaceinae) Еўразіі і Афрыкі і гімнур (падсямейства Hylomyinae) Паўднёва-Усходняй Азіі. Калісьці гэта сямейства адносілі да атрада Insectivora, але цяпер гэты атрад прызнаны навукова неактуальным з прычыны поліфіліі.
Характарыстыка
Вожыкавыя звычайна маюць форму землярыйкападобную форму цела з доўгімі мордамі і кароткімі хвастамі. Вожыкавыя, аднак, большыя па памеры за землярыек: напрыклад, даўжыня цела і вага малой гімнуры знаходзяцца ў дыяпазоне 10-15 см і 40-60 г адпаведна, а звычайнай гімнуры — 26-45 см і 1-1,4 кг адпаведна. Усе віды вожыкавых, акрамя аднаго, маюць вялікія вочы і вушы і па пяць пальцаў на кожнай назе, на якіх у некаторых прадстаўнікоў ёсць моцныя кіпцюры для капання. Валасы сапраўдных вожыкаў ператвораны ў вострыя калючкі, якія ажыццяўляюць абарончую функцыю і пакрываюць верхнюю і бакавыя паверхні цела — гімнуры жа маюць выключна звычайныя валасы. Большасць прадстаўнікоў вожыкавых мае анальныя пахучыя залозы, але яны значна лепей развітыя ў гімнур, чым у сапраўдных вожыкаў, што тлумачыць моцны пах першых.
Вожыкавыя з’яўляюцца ўсёеднымі з дамінаваннем у рацыёне насякомых, чарвякоў і іншых дробных беспазваночных. Erinaceidae могуць таксама харчавацца насеннем і садавінай і зрэдку ўжываць птушыныя яйкі ды здыхляціну. Зубы вожыкавых вострыя і прыстасаваныя для пранізання беспазваночных ахвяр. Зубная формула вожыкавых:.
Сапраўдныя вожыкі з’яўляюцца начнымі жывёламі, а для гімнур гэта рыса характэрна ў меншай ступені — яны могуць праяўляць актыўнасць і днём. Многія віды жывуць у простых норах, калі іншыя канструююць часовыя гнёзды на паверхні зямлі з лісця ды травы або сховішчы ў полых бярвеннях ці іншых месцах, дзе можна схавацца. Вожыкавыя — адзіночныя жывёлы, якія збіраюцца разам толькі на сезон размнажэння, прычым бацька не грае ніякай ролі ў гадаванні маладых жывёл.
Будынкі Магілёўскай духоўнай семінарыі
Комплекс канца XVIII — сярэдзіны XIX стст. Духоўная семінарыя ў Магілёве створаная архіепіскапам Георгіем Каніскім (пры ім распачата будаўніцтва асноўнага вучэбнага корпуса і дома-інтэрната).
Вожыкавыя
Характарыстыка
Самкі сямейства вожыкавых нараджаюць пасля перыяду цяжарнасці, які знаходзіцца ў інтэрвале прыкладна ад 6 да 7 тыдняў. Маладыя жывёлы нараджаюцца сляпымі і безвалосымі. У сапраўдных вожыкаў калючкі адрастаюць на працягу 36 гадзін пасля нараджэння.
Будынкі Магілёўскай духоўнай семінарыі
У 1780—1785 гг. узведзены вучэбны корпус семінарыі паводле праекту архітэктара М. Львова (не захаваўся). Размешчаны ўздоўж землянога валу, галоўным фасадам павернуты да вул. Ветранай (сучасная вул. Ленінская); уваходзіў у ансамбль Спаскага манастыра. Мураваны двухпавярховы будынак у стылі класіцызму. У цэнтральнай частцы — парадная лесвіца з вестыбюлем і круглае ў плане памяшканне, у якім знаходзілася на першым паверсе бібліятэка, на другім — зала для сходаў («круглая зала»), дэкарыраваная пілястрамі іанічнага ордара. У бакавых частках былі класныя памяшканні. Галоўны фасад вылучаў порцік дарычнага ордара, завершаны франтонам, з трыма прамавугольнымі нішамі.
Насупраць вучэбнага корпуса размешчаныя двухпавярховы дом для настаўнікаў і казённых выхаванцаў (пабудаваны да 1795 г.). Уяўляў сабой тып багатага гарадскога дому: асіметрычнае аб'ёмна-прасторавае рашэнне, спалучэнне мураванага масіўнага каркаса з сістэмай драўляных галерэй, высокі дах. З 1797 г. будаўніцтва семінарыі працягваў архіепіскап Анастасій Братаноўскі. Ён набыў зямельны ўчастак з дзвюма драўлянымі аднапавярховымі жылымі корпусамі для выхаванцаў і аднапавярховы мураваны дом на вул. Ветранай — дом для рэктара і прэфекта. Уяўляў сабой тып гарадскога жылога дому, пабудаваны ў стылі ранняга класіцызму: плоскі, гарызантальна выцягнуты фасад раўнамерна прарэзаны вокнамі, тонкая графічная прарысоўка, дэкаратыўныя дэталі (руст, падаконныя нішы, ліштвы, ляпныя драпіроўкі, злучэнне франтона са ступеньчатым атыкам).
Вожыкавыя
Эвалюцыя
Вожыкавыя — адносна прымітыўная група плацэнтарных сысуноў, якая зусім нязначна змянілася з часоў яе з’яўлення ў эацэне. Так званы, «гіганцкі вожык» (насамрэч не сапраўдны вожык, а гімнура) Deinogalerix, які жыў у эпоху міяцэну на востраве Гаргана (уваходзіць у склад сучаснай Італіі), быў памерам з вялікага труса і харчаваўся болей пазваночнымі жывёламі і здыхляцінай, чым насякомымі.
Класіфікацыя
На сённяшні дзень апісаныя 2 падсямействы і 13 родаў вожыкавых.
Будынкі Магілёўскай духоўнай семінарыі
Да пачатку 1850-х гадоў, паводле архіўных чарцяжоў губернскага архітэктара Пятрова, склалася новая забудова комплексу семінарыі. Уключаў два новыя двухпавярховыя мураваныя флігелі для жылля настаўнікаў і выхаванцаў, былы дом купца Кітаева (набыты для семінарыі, захаваўся па вул. Ленінскай, 15). Дом — невялікі кампактны двухпавярховы будынак, прамавугольны ў плане, з высокім цокальным паверхам, у ім размяшчаўся семінарскі архіў; з боку дваровага фасада знаходзіцца галерэя — уваход у пакоі другога паверху, дзе былі кватэра аканома і кладоўка.
Паводле плана 1853 г. праведзеная рэканструкцыя ансамбля семінарыі, які набыў замкнёную кампазіцыю. Цэнтрам яго па-ранейшаму заставаўся вучэбны корпус, перад ім сфарміравалася трапецападобная плошча, якая знаходзілася нібыта ў сярэдзіне кварталу. Фарміраванне фронту забудовы вул. Малая Садовая (былая вул. Ветраная) завяршылася пабудовай уязной брамы.
Марыя-Мадрэ
Марыя-Мадрэ (María Madre) — найбуйнейшы востраў архіпелага Марыі. Адміністрацыйна належыць да мексіканскага штата Наярыт. Плошча - 145,28 км². Насельніцтва (2005 г.) - 1 116 чал.
Востраў знаходзіцца ў 99,43 км ад мацерыковай часткі Мексікі, у 808 км на паўночны захад ад Мехіка, сталіцы Мексікі. Даўжыня з паўночнага захада на паўднёвы ўсход — 20,43 км. Найбольшая шырыня — 11,2 км. Паўночны захад вострава ўяўляе камяністую засушлівую даліну, пакрытую хмызнякамі і травамі. Астатняя частка вострава Марыя-Мадрэ — узгорыстае плато са стромкімі абрывамі. Найвышэйшы пункт — мыс Ракалоса (616 м).
Флора і фаўна прадстаўлена мноствам рэдкіх відаў раслін і жывёл. З 2010 г. уваходзіць у склад біясфернага запаведніка архіпелага Марыі.
Арфей (скульптура)
«Арфей» — скульптурная кампазіцыя ў Мінску, размешчаная на пляцоўцы перад уваходам у будынак Мінскага дзяржаўнага музычнага каледжа імя М. І. Глінкі па вул. Грыбаедава, 22. Бронзавая скульптура вышынёй 4,62 м створана ў 1975 годзе скульптарам В. Занковічам. Кампазіцыя ўяўляе сабой фігуру юнака, які іграе на арфе, і вылучаецца спрошчанасцю форм, выцягнутымі прапорцыямі, што падае сілуэту экспрэсію, адухоўленасць. Пластыка скульптуры проціпастаўлена геаметрычным формам будынка музычнага каледжа, што робіць ўспрыманне яго рамантычна ўзнёслым.
Касцёл Святога Антонія Падуанскага і кляштар бернардзінцаў (Магілёў)
Касцёл Святога Антонія Падуанскага і кляштар бернардзінцаў — колішні касцёл, які існаваў у Магілёве ў XVI—XX стст.
Гісторыя
У 1702 годзе быў пабудаваны першы драўляны касцёл св. Антонія. У 1708 годзе касцёл згарэў і на яго месцы ў 1720-я гады быў пабудаваны новы каменны касцёл.
У 1864 годзе кляштар скасаваны, у 1872 годзе тут знаходзіўся цэнтральны архіў судовых месцаў.
Будынкі разбураныя ў Другую сусветную вайну. У 1957 годзе рэшткі касцёла былі разабраны. Захавалася частка падмурка.
Архітэктура
Касцёл Святога Андрэя аднанефны, прамавугольны ў плане. Неф пераходзіў у крыху вузейшы за яго выцягнуты прэсбітэрый, завершаны трохграннай алтарнай апсідай. Галоўны фасад фланкіравалі дзве невялікія прамавугольныя ў плане вежы (у заходняй вежы размяшчалася лесвіца). У XVIII ст. з поўначы да касцёлу быў прыбудаваны прамавугольны ў плане аб’ём з дзвюма двух’яруснымі вежамі (ва ўсходняй вежы была лесвіца), якія завяршаліся купаламі. Неф і прэсбітэрый былі накрыты адзіным дахам, тарэц якога з боку галоўнага фасада закрываў фігурны франтон. Рытм бакавых фасадаў ствараўся прамавугольнымі вокнамі і лучковымі завяршэннямі, лапаткамі. З усходу да касцёлу быў прыбудаваны П-падобны ў плане двухпавярховы калідорнай планіроўкі корпус кляштара.
Камінтэрн (значэнні)
Назву Камінтэ́рн маюць:
Прыватная ваенная кампанія
Прававы статус
Прававы статус ПВК адрозніваецца ў залежнасці ад краіны. У Рэспубліцы Беларусь і Расійскай Федэрацыі найміцтва забаронена, грамадзянам гэтых краін забараняецца служыць у прыватных ваенных кампаніях. Дадзенае дзеянне ў гэтых краінах з'яўляецца крымінальна каральным. Акрамя гэтага, у ваеннай дактрыне Рэспублікі Беларусь існаванне прыватных ваенных кампаній адзначаецца як адна з асноўных ваенных небяспек цякучага часу.
Дом губернатара (Магілёў)
Дом губернатара — колішні будынак на паўднёвым боку Губернатарскай плошчы (цяпер пл. Славы) ў Магілёве.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1778 годзе на паўднёвым боку Губернатарскай плошчы (цяпер пл. Славы) у стылі класіцызму. Побач знаходзіўся будынак Губернскага праўлення.
З’яўляўся рэзідэнцыяй магілёўскіх губернатараў, у т. л. у 1872—1893 гг. А. С. Дамбавецкага.
Хрудзім
Хрудзім (Chrudim ) — горад на захадзе Пардубіцкага края Чэхіі. З'яўляецца адміністрацыйным цэнтрам раёна Хрудзім. Насельніцтва — 23 484 чалавек (2006). Размяшчаецца ў 110-і кіламетрах на ўсход ад Прагі.
Дом губернатара (Магілёў)
Гісторыя
Калі ў час Першай сусветнай вайны ў Магілёве знаходзілася Стаўка Вярхоўнага галоўнакамандуючага, будынак займаў расійскі імператар Мікалай II. Афіцыйны гістарыёграф у свіце імператара так апісвае абстаноўку :
Хрудзім
Гісторыя
У VII—VIII стст. у раён цяперашняга Хрудзіма прыйшлі славяне. Паселішча, відавочна, з'явілася ў IX стагоддзі, хоць першая згадка пра яго адносіцца да 1055 года, калі тут памёр чэшскі князь Бржэціслаў I. У часы кіравання Пржэмысла Отакара II Хрудзім стаў каралеўскім горадам. Яго выгоднае становішча на шляху з Прагі ў Маравію зрабіла Хрудзім адным з асноўных гарадоў Чэшскага каралеўства.
Дом губернатара (Магілёў)
Гісторыя
У савецкі час да Другой сусветнай вайны ў будынку размяшчаўся гарадскі Палац піянераў. У чэрвені 1944 г. узарваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі пры адступленні з горада.
Архітэктура
Мураваны двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак, завершаны вальмавым дахам. Галоўны фасад вылучалі тры з нязначным выступам рызаліты (цэнтральны быў завершаны трохвугольным франтонам, бакавыя аздобленыя вуглавымі пілястрамі), падзеленыя карнізным поясам на два ярусы. Сцяна першага ярусу аздобленая рустам. Рытм фасадаў стварала сетка прамавугольных аконных праёмаў, завершаных у другім ярусе плоскімі сандрыкамі, на цэнтральным рызаліце трохвугольнымі франтончыкамі. На першым паверсе размяшчаліся жылыя і службовыя памяшканні, на другім — парадная зала, гасціная, сталовая, кабінет. Двор быў абнесены каменнай сцяной, да якой прыбудаваны стайня, свірны і іншыя гаспадарчыя пабудовы. Уваход у двор з боку плошчы афармляла манументальная брама ў выглядзе плоскага чатырохкалоннага порціку з арачным праездам у цэнтры, яна злучала дом з будынкам губернскага праўлення, утвараючы адзіны ансамбль.
Хрудзім
Гісторыя
Падчас Гусіцкіх войнаў (1419—1434) Хрудзім падтрымаў прыхільнікаў Гуса, нямецкае насельніцтва пакінула горад. Цяжкім бедствам для горада стала таксама Трыццацігадовая вайна. Хрудзім пачаў страчваць сваю былую значнасцю.
Будаўніцтва чыгункі праз Хрудзім у трэцяй чвэрці XIX стагоддзя негатыўна адбілася на эканоміцы горада. Нягледзячы на гэта Хрудзім паступова станавіўся культурным цэнтрам.
Свята-Пакроўская царква (Магілёў)
Свята-Пакроўская царква — існавала ў канцы XVII — пачатку XX стагоддзя ў Магілёве. Пабудаваная з цэглы ў традыцыях Магілёўскай школы дойлідства. Адноўлена ў 2022 годзе.
Фінал Players Tour Championship 2011/2012 (снукер)
Пераможцам турніру стаў Стывен Лі, які перайграў на свяім шляху да тытула Мартына Гоўлда (4:1), Майкла Холта (4:1), Марка Сэлбі ў чвэрцьфінале (4:0), Эндру Хігінсана ў паўфінальным матчы (4:2), а ў фінальным паядынку разграміў Ніла Робертсана з лікам 4:0. Такім чынам, 37-гадовы англічанін выйграў свой сёмы прафесійны і пяты рэйтынгавы тытул у кар'еры, а таксама першае спаборніцтва амаль за паўтара года (пасля перамогі на MIUS Cup ў кастрычніку 2010 года).
Прызавыя грошы
Кампанія Betfair упершыню спансавала Гранд-фінал PTC. Прызавы фонд турніру павысіўся на £50,000 у параўнанні з леташнім спаборніцтвам, склаўшы £250,000. Першы прыз спаборніцтва павысіўся на £10,000 і склаў £70,000.
Рэйтынгавыя ачкі
Гранд-фінал PTC 2012 меў найменшае размеркаванне рэйтынгавых ачкоў з усіх рэйтынгавых турніраў сезона. Пераможца турніру атрымаў 3000 рэйтынгавых ачкоў. Пераможцы адкрытых чэмпіянатаў Аўстраліі і Уэльса, а таксама German Masters атрымлівалі па 5000 ачкоў, а чэмпіёны нізкарэйтынгавых спаборніцтваў серыі PTC атрымлівалі па 2000 ачкоў.
Удзельнікі
У Гранд-фінале PTC 2012 года прымалі ўдзел 24 снукерысты, якія займалі найвышэйшыя пазіцыі ў асобным рэйтынгу PTC. Па ім жа быў утвораны і пасеў гульцоў на турніры.
13 снукерыстаў прымалі ўдзел у другім розыгрышы спаборніцтва, а яшчэ 10 з'яўляліся дэбютантамі турніру: Ніл Робертсан (3), Грэм Дот (6), Стывен Магуайр (8), Бэн Вуластан (9), Джо Пэры (11), Джон Хігінс (12), Сяа Гадун (18), Фергал О’Браен (19), Бары Хокінс (21) і Дзін Цзюньхуэй (22). Пры гэтым Магуайр павінен быў удзельнічаць на турніры 2011 года, але зняўся і не здзейсніў свой дэбют. Роні О’Саліван (2) таксама быў уключаны ў сетку Гранд-фіналу 2012, але зняліся з турніру, не згуляўшы ніводнага матча.
Самым узроставым удзельнікам фінальнага турніру PTC стаў 40-гадовы Дамінік Дэйл. Фергалу О'Браену падчас турніру таксама было 40 гадоў, а Марку Дэвісу — 39 гадоў. Самым маладым снукерыстам на турніры стаў 20-гадовы Джэк Лісоўскі. Джаду Трампу было 22 гады, а Сяа Гадуну — 23.
Ніжэй прадстаўлена табліца з інфармацыяй пра ўсіх удзельнікаў спаборніцтва.
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У 22 матчах Гранд-фіналу PTC гульцы аформілі 14 соценных брэйкаў. Колькасць брэйкаў, вышэйшых за 50 ачкоў, дасягнула 79 серый, што ў сярэднім азначае каля 3.6 паўсоценных серый у матчы.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Гной (угнаенне)
Гной — арганічнае ўгнаенне на аснове экстрыментаў свойскай жывёлы. Атрымоўваецца ў працэсе ферментацыі і мікраарганічнай апрацоўкі. Утрымоўвае ўсе неабходныя раслінам элементы сілкавання, валодае значным запасам арганічных рэчываў для стварэння гумусу ў глебе.
Гной таксама выкарыстоўваецца як субстрат, паліва, сыравіна ў прамысловасці, звязальны раствор у традыцыйным будаўніцтве.
Класіфікацыя
Класіфікацыя гною залежыць ад паходжання і мэты яго выкарыстання. У сельскай гаспадарцы прынята адрозніваць:
Подсцілкавы гной утвараецца ў выніку выкарыстання подсцілкі (торф, салома, драўнянае пілавінне і г. д.) для стойлавай жывёлы. Подсцілкавы гной уяўляе сабою сумясь подсцілкі з цвёрдымі і вадкімі экстрыментамі. У сваю чаргу, подсцілкавы гной падзяляецца на:
Падчас захавання хімічны склад подсцілкавага гною змяняецца. Не рэкамендуецца даводзіць яго да стадыі перапрэлага, бо гэта прыводзіць да памяншэння арганічных рэчываў у 2 - 3 разы. Пры захаванні гною ўтвараецца гнойная жыжка — каштоўнае вадкае ўгнаенне.
На буйных жывёлагадоўчых комплексах подсцілка амаль не выкарыстоўваецца. Напрыклад, у сельскай гаспадарцы Беларусі 60% свойскай жывёлы трымаюцца без подсцілкі. Бясподсцілкавы гной уяўляе сабою сумесь вадкіх і цвёрдых экстрыментаў з прымешкамі вады і кармоў. У залежнасці ад суадносін цвёрдай і вадкай фракцый вылучаюць:
Птушыны памёт таксама прынята падзяляць на подсцілкавы і бясподсцілкавы. Гуана — сухое ўгнаенне. У залежнасці ад умоў захавання яно мае адрозны хімічны скдад і падзяляецца на вышчалачанае і нявышчалачанае.
Фекаліі — сумясь калу і мачы чалавека. У залежнасці ад умоў захавання і абеззаражання фекальныя масы адрозніваюцца па ўтрыманню карысных рэчываў.
Вытворчасць і захаванне
Колькасць і якасць гною ў вялікай ступені залежыць ад скормленых кармоў, відаў і ўзросту жывёл, тыпу кармлення, працягласці стойлавага перыяда, спосабаў утрымання і тэхналогіі назапашвання. Нацыянальны статыстычны камітэт Рэспублікі Беларусь вызначае аб'ём вытворчасці гною ад адной галавы згодна наступнай норме :
Выхад подсцілкавага гною ў сельскай гаспадарцы разлічваецца згодна формулам : дзе Г — выхад гною, К — сухое рэчыва корму, П — вага подсцілкі.
Склад подсцілкавага гною залежыць ад спосабу захоўвання: гарачы, халодны, гарачы прасаваны. Пры гарачым спосабе гной укладваецца ў вузкія (не шырэй за 3 м) штабелі. Пры халодным гной складуецца ў штабель шырынёй 5 м і вышынёй 1,5 - 2 м, адразу ж уплатняецца. Пры гарачым прасаваным гной спачатку ўкладваецца друзла пластамі 80 - 100 см, пасля падвышэння тэмпературы да 55 °C - 60 °C уплатняецца. Халодны спосаб з'яўляецца найбольш эфектыўным, паколькі пры гэтым менш губляецца азота і арганічных рэчываў, болей назапашваецца і захоўваецца аманійнага азота.
Гной захоўваецца ў сховішчах катлаваннага і наземнага тыпаў. Звычайна яны абсталяваны жыжказборнікамі. Паколькі гной мае спецыфічны пах і ўтрымоўвае небяспечныя для навакольнай экалогіі рэчывы, дзейнічаюць санітарныя нормы, якія прадугледжваюць будаўніцтва гнойных сховішчаў на пэўнай адлегласці ад чалавечага жытла і ферм, прыродных аб'ектаў, ізаляцыю гноя ад паверхневых і падземных вод.
Ужыванне ў земляробстве
Гной — арганічнае ўгнаенне, якое выкарыстоўваецца ў земляробстве са старажытных часоў. Ён мае працяглы тэрмін уздзеяння на расліны. Прыбаўка да ўраджаю пры яго ўнясенні на лёгкіх глебах адзначаецца на працягу 3 - 4 гадоў, а на цяжкіх — 5 - 6 гадоў. У залежнасці ад ступені ферментацыі і вырошчваемай культуры гной уносяць у глебу ўвосень або ўвесну. Пад раннюю бульбу і капусту лепш уносіць пры асенняй апрацоўцы глебы, пад познія — можна і пры веснавым ўзворванні. Гарбузовыя патрабуюць добра ферментаваны гной, што ўносіцца ўвесну. Моркву, цыбулю і зеляніну лепей сеяць на другі год пасля ўнясення гною.
Для набліжэння паспявання культур выкарыстоўваюць гноевую жыжу. Яна адрозніваецца хуткасцю ўздзеяння. Мінеральныя элементы ў ёй знаходзяцца ў легкадаступнай для раслін форме. Для падкормкі раслін у вегетацыйны перыяд яе патрэбна разбаўляць вадой у суадносінах 1:5 ці 1:10. Гноевую жыжу таксама выкарыстоўваюць для прыгатавання тарфяна-жыжавых кампостаў, куды для павышэння якасці дабаўляюць мінеральныя ўгнаенні (на 10 л. — 30 - 50 г. суперфасфату або 20 - 30 г. бясхлорных калійных угнаенняў). Калі расліны бледныя або патрабуецца хутка нарасціць зялёную масу, да вадкіх арганічных угнаенняў дадаюць аміячную салетру: 10 - 20 г. на 10 л. раствора.
Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Чэрніхава)
Гісторыя
Пабудавана з дрэва на месцы ранейшага храма на сродкі ўладальніка маёнтка У. І. Паўлава. Асвячона 8 студзеня 1895 года. Была прыпісной да Свята-Троіцкай царквы ў в. Вольна. У 1898 годзе пры царкве пабудавана драўляная царкоўна-прыходская школа.
Архітэктура
Вырашана прамавугольным зрубам пад 4-схільным бляшаным дахам з купалам пасярэдзіне і макаўкай над 5-граннай апсідай. Шатры званіцы і барабана малітоўнай залы завершаны макаўкамі. Абшытыя цёсам фасады члянёны 6 вялікімі і 7 малымі аконнымі праёмамі. Тры ўваходы адзначаны 2-слуповымі ганкамі пад 2-схільнымі пакрыццямі.
Мікалай Стэфанавіч Якушаў
Мікала́й Стэ́фанавіч Я́кушаў (нар., в. Буда, ) — дзяржаўны дзеяч БССР.
Біяграфія
Скончыў БСГА ў 1959 годзе.
З 1986 года стаў міністрам хлебапрадуктаў БССР, гэты пост займаў да абвяшчэння незалежнасці Беларусі, а потым захаваў пост ужо ў Рэспубліцы Беларусь.
Вымушаны падаць у адстаўку ў 1994 годзе, паколькі працаваць не дазволілі абставіны сур'ёзнай аварыі.
Будынак Мінскага дзяржаўнага музычнага каледжа імя М. І. Глінкі
Будынак Мінскага дзяржаўнага музычнага каледжа імя М. І. Глінкі — будынак у Мінску, размешчаны па адрасе вуліца Грыбаедава, 22. Пабудаваны ў 1975 г. (архіт. Л. Маскалевіч, Г. Ласкавая).
Архітэктура
Будынак узведзены з цэглы, зборнага і маналітнага жалезабетону. У складанай кампазіцыі дамінуюць кантрастныя па вышыні і пластычным вырашэнні аб'ёмы канцэртнай залы і пяціпавярховага вучэбнага корпуса. Яны аб'яднаны на галоўным фасадзе вышынным лесвічным блокам асіметрычнай формы. Да асноўных аб'ёмаў прымыкаюць, утвараючы прамавугольны ўнутраны дворык, дапаможныя карпусы, дзе размешчаны майстэрні, склады, сталовая. Галоўны ўваход аформлены магутнымі пілонамі, якія падтрымліваюць фае канцэртнай залы, якое навісае ў выглядзе кансолі. Рытм пілонаў падкрэслівае пластычна выразнае рабрыстае зашкленне фае. Спалучэнне шэрай паверхні жалезабетону, чырвонай і белай тынкоўкі — важны дэкаратыўны элемент збудавання. Аконныя праёмы чатырох верхніх паверхаў вучэбнага корпуса вылучаны строгім белым абрамленнем. Аб'ёмы комплексу аб'яднаны агульнымі вестыбюлем, гардэробам, лесвічнымі холамі. Планіроўка вучэбнага і дапаможных карпусоў калідорная. У афармлепні інтэр'ераў выкарыстаны дрэва, метал, кераміка.
На пляцоўцы перад уваходам, да якога вядзе шырокая лесвіца, устаноўлена бронзавая скульптурная кампазіцыя «Арфей» (скульпт. В. Занковіч). Вестыбюль будынка ўпрыгожвае габелен «Музыка» (эскіз мастака А. Кішчанкі).
Ігар Анатольевіч Плышэўскі
Ігар Анатольевіч Плышэўскі (нар., Любань, Мінская вобласць, БССР, СССР) — беларускі юрыст, начальнік , член Цэнтральнай камісіі па выбарах і правядзенні рэспубліканскіх рэферэндумаў Рэспублікі Беларусь ад Мінска.
Біяграфія
У 2001 годзе скончыў Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Я. Купалы па спецыяльнасці «Правазнаўства», у 2004 годзе — аспірантуру Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Працаваў галоўным спецыялістам аддзела абагульнення судовай практыкі ўпраўлення забеспячэння нагляду і абагульнення судовай практыкі Вышэйшага Гаспадарчага суда Рэспублікі Беларусь, сакратаром Пленума — памочнікам першага намесніка старшыні Вышэйшага гаспадарчага суда, сакратаром Пленума аддзела прававога забеспячэння дзейнасці судовых інстанцый кіраўніцтва справамі Вышэйшага Гаспадарчага суда. З 2012 года — намеснік начальніка ўпраўлення кадраў і ідэалагічнай работы Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь.
У 2012 годзе прайшоў перападрыхтоўку на базе Інстытута дзяржаўнай службы Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне нацыянальнай эканомікай».
З 8 снежня 2014 года працуе начальнікам.