cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мудранка
Гаспадарчае значэнне і прымяненне
Мудранка чатырохлістая — важны мадэльны аб’ект папуляцыйнай генетыкі. Расліна вельмі атрутная, але сушаныя ягады і лісце ўжываюцца ў народнай медыцыне.
Віды
Па дадзеных The Plant List на 2013 год, у склад роду ўваходзяць 27 відаў:
Сарокынэ
Сарокынэ (Сорокине) — горад у Сарокынскім раёне Луганскай вобласці Украіны, раённы цэнтр. Чыгуначная станцыя на лініі Радаковэ - Ізварынэ.
Гісторыя
Распараджэннем Кабінета міністраў Украіны ад 7 лістапада 2014 г. горад унесены ў Спіс населеных пунктаў, на тэрыторыі якіх органы дзяржаўнай улады Украіны часова не ажыццяўляюць свае паўнаважанні.
Сватавэ
Сватавэ (Сва́тове) — горад у Сватаўскім раёне Луганскай вобласці Украіны на Слабажаншчыне. Чыгуначная станцыя на лініі Куп’янск — Папасна.
Збянтэжаны Саўка (фільм)
«Збянтэжаны Саўка» — беларускі кароткаметражны мастацкі фільм, зняты ў 1970 годзе Беларускім тэлебачаннем.
Building 429
«Building 429» («Збудаванне 429») — хрысціянскі рок-гурт з ЗША, які з 2019 года працуе пад сваім музычным лейблам «3rd Wave Music».
Узнагароды і намінацыі
У 2005 годзе на 36-й цырымоніі «GMA Dove Awards» гурт атрымаў намінацыі ў катэгорыях «Новы артыст года» (перамога), «Песня года» і «Рок / Сучасная запісаная песня года» (абедзве за «Glory Defined»).
На ўладанне музычнай прэміяй «Billboard Music Awards» за ў 2013 годзе была вылучана песня «Where I Belong», у 2014 — «We Won’t Be Shaken».
На 56-й цырымоніі «Грэмі» ў 2014 годзе альбом «We Won’t Be Shaken» быў намінаваны ў катэгорыі «Найлепшы альбом сучаснай хрысціянскай музыкі».
Назва гурта
Назва «Building 429» паходзіць ад біблейскага ўрыўка з ліста да Эфесянаў Святога Апостала Паўла 4:29, які абвяшчае: «Усякае ліхое слова хай не выходзіць з вуснаў вашых, але толькі добрае на збудаванне, каб давала ласку тым, што слухаюць».
Найджэл Бонд
Найджэл Бонд (Nigel Bond; нар., , графства Дэрбішыр, Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Фіналіст чэмпіянату свету 1995 года і пераможца адкрытага чэмпіянату Брытаніі 1996 года. Былы 5-ы нумар сусветнага рэйтынгу (1996/1997), з сезона 1992/1993 да сезона 1998/1999 нязменна ўваходзіў у топ-16, а з сезона 1991/1992 да сезона 2002/2003 і з сезона 2005/2006 да сезона 2009/2010 — у топ-32.
Пачаў прафесійную кар’еру ў 1989 годзе ва ўзросце 23 гадоў і ў першым жа сезоне дайшоў да паўфіналу рэйтынгавага International Open. У 1990 годзе дайшоў да фіналу Гран-пры і да чвэрцьфіналу першага турніру Трайной кароны — чэмпіянату Вялікабрытаніі, а ў сезоне 1991/1992 дэбютаваў у топ-32 сусветнага рэйтынгу, чатыры разы дайшоў да рэйтынгавых паўфіналаў і ўпершыню патрапіў у асноўную стадыю чэмпіянату свету. У наступным сезоне дэбютаваў у топ-16 рэйтынгу і на найбуйнейшым запрашальным турніры Мастэрс, а таксама дайшоў да чвэрцьфіналу сусветнага першынства, а ў сезоне 1993/1994 — да чвэрцьфіналаў чэмпіянату Вялікабрытаніі і чэмпіянату свету. У 1995 годзе дайшоў да свайго адзінага фіналу у Крусібле, які стаў яго другім рэйтынгавым фіналам, дзе саступіў Стывену Хендры з лікам 9:18, а ў сезоне 1995/1996 дайшоў да фіналу Тайланд Класік, да чвэрцьфіналу чэмпіянату Вялікабрытаніі ў трэці раз, а таксама здабыў свой першы і адзіны рэйтынгавы тытул на адкрытым чэмпіянаце Брытаніі, пасля чаго дайшоў да паўфіналу сусветнага чэмпіянату. У наступным сезоне падняўся на найвышэйшае для сябе пятае месца ў рэйтынгу, дайшоў да паўфіналу Мастэрс, што стала яго найлепшым вынікам на гэтым спаборніцтве і ў пяты і апошні раз выйшаў у рэйтынгавы фінал на адкрытым чэмпіянаце Тайланда. У 2003 годзе ў чацвёрты раз дайшоў да чвэрцьфінальнай стадыі чэмпіянату Вялікабрытаніі, але ніколі не праходзіў далей, а ў 2009 годзе ў апошні раз гуляў у асноўнай стадыі чэмпіянату свету. Па сённяшні дзень мае прафесійны статус і з’яўляецца адным з самых узроставых снукерыстаў у мэйн-туры, перамогшы ў 2011 годзе на аднафрэймавым запрашальным турніры Shoot-Out, а ў 2012 — на чэмпіянаце свету сярод ветэранаў.
Дзявочы вінаград трохвостраны
Дзявочы вінаград трохвостраны (Parthenocíssus tricuspidáta) — від дрэвападобных ліян з роду сямейства.
Сінонімы
Разнавіднасць:.
Germplasm Resources Information Network, NCBI, ITIS і USDA NRCS апісваюць від як
Батанічнае апісанне
Далёкаўсходняя ліяна да 15-20 метраў даўжынёй.
Лісце 10-20 см даўжынёй з буйнымі грубымі зубцамі, цёмна-зялёнае, зверху бліскучае. Працягласць вегетацыйнага перыяду складае каля 157 дзён (ад 12 мая да 15 кастрычніка).
У расліны на канцах вусікаў маюцца дыскападобныя пашырэнні, пры дапамозе якіх яна прымацоўваецца да кары дрэў і скал.
Цвіценне — з сярэдзіны чэрвеня да пачатку ліпеня.
Плады — сінявата-чорныя ягады, 6-8 мм у дыяметры, з 1-2 насенінамі.
Распаўсюджанне і экалогія
Арэал — Кітай (Аньхой, Фуцзянь, Хэбэй, Хэнань, Цзілінь, Ляанін, Шаньдун), Японія (Хакайда, Хансю, Кюсю, Сікоку), Карэя, Тайвань.
У Расіі гэты від сустракаецца толькі на поўдні Прыморскага краю.
Расце на стромых скалах і абрывах марскога берага. Дыма- і газаўстойлівы.
Інтрадуцыраваны ў многіх краінах свету.
Прымяненне
У лячэбных мэтах прымяняецца ў кітайскай народнай медыцыне.
Маюцца дэкаратыўныя садовыя формы. У культуры з 1862 года.
Цаа Юйпэн
Цаа Юйпэн (, нар., , Кітай) — кітайскі прафесійны гулец у снукер. Фіналіст адкрытага чэмпіянату Шатландыі 2017 года і адкрытага чэмпіянату Гібралтара 2018 года. Удзельнік 1/8 фіналу чэмпіянату свету 2012 года.
У 2009 годзе ўпершыню ўдзельнічаў на рэйтынгавым адкрытым чэмпіянаце Кітая, атрымаўшы ўайлдкард ва ўзросце 18 гадоў, а ў 2011 годзе стаў прафесіяналам, дзякуючы перамозе на чэмпіянаце Азіі сярод гульцоў ва ўзросце да 21 года. У сваім дэбютным сезоне ў мэйн-туры патрапіў у асноўную стадыю чэмпіянату свету, дзе здолеў прайсці ў другі раўнд, сенсацыйна перайграўшы Марка Алена ў стартавым матчы. У сезоне 2013/2014 упершыню дайшоў да рэйтынгавага чвэрцьфіналу на Усі Класік, упершыню патрапіўшы ў топ-64 рэйтынгу, а праз год падняўся на найвышэйшае для сябе 42-е месца. Пасля гэтага пачаў губляць форму і вылецеў з топ-64 па выніках сезона 2015/2016, але пакінуў месца сярод прафесіяналаў, дзякуючы перамозе на адным з этапаў кваліфікацыйнага турніру Q-School. У сезоне 2017/2018 дайшоў да рэйтынгавага паўфіналу на Еўрапейскім Мастэрс і да свайго першага рэйтынгавага фіналу на адкрытым чэмпіянаце Шатландыі, дзе гуляў супраць Ніла Робертсана і ішоў наперадзе з лікам 8:4, аднак саступіў 5 фрэймаў запар і згубіў магчымасць выйграць першы рэйтынгавы тытул. Пасля гэтага поспеху зноў патрапіў у топ-64 рэйтынгу, а ў пачатку 2018 года выйшаў у свой другі рэйтынгавы фінал на адкрытым чэмпіянаце Гібралтара, дзе быў пераможаны Раянам Дэем (0:4).
У агульнай колькасці займаў 42-е месца ў сусветным рэйтынгу адзін тыдзень. Апроч рэйтынгавага фіналу здабыў залаты медаль на Азіяцкіх гульнях у крытых памяшканнях 2013 года, перамогшы свайго суайчынніка Дзіна Цзюньхуэя ў фінале. За прафесійную кар'еру аформіў больш за 40 сэнчуры-брэйкаў, а таксама зарабіў больш за 250 тысяч фунтаў, уваходзячы ў топ-120 снукерыстаў у гісторыі па гэтым паказчыку. На сваім паспяховым адкрытым чэмпіянаце Шатландыі 2017 года выканаў адзіны максімальны брэйк.
Карл Фёдаравіч Разенталь
Карл Фёдаравіч Разенталь (, — ) — савецкі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Скончыў рэальнае вучыпішча ў Дзвінску і курсы тэхнічнай сувязі. З сакавіка 1917 г. па сакавік 1918 г. намеснік старшыні, старшыня Слуцкага Савета рабочых, сялянскіх і салдацкіх дэпутатаў. У жніўні 1918 г. акруговы камісар Смаленскай паштова-тэлеграфнай акругі, у снежні 1918 г. — камісар пошт і тэлеграфаў Заходняй вобласці. У студзені—жніўні наркам пошт і тэлеграфаў БССР. Кандыдат у члены ЦК КП(б)ЛіБ. З лістапада 1920 г. начальнік упраўлення сувязі Туркестанскага фронту. З 1921 г. у Туркестанскай АССР, Узбекскай ССР. З 1930 г. вучоны сакратар прэзідыума Вышэйшага Савета народнай гаспадаркі СССР. З 1931 г. член прэзідыума Дзяржплана СССР. У 1939—1951 гг. на будаўніцтве абарончых аб’ектаў «Галоўпрамбуда» МУС СССР.
Смурфы (фільм)
Апісанне
Ратуючыся ад злога чараўніка Гаргамеля, малюсенькія смурфікі аказваюцца за межамі роднай вёскі. Са свайго чароўнага свету яны трапляюць проста ў наш свет, а менавіта ў Цэнтральны парк горада Нью-Ёрк. Цяпер маленькім адважным смурфікам трэба будзе адшукаць дарогу дадому і не патрапіць у лапы Гаргамеля.
У ролях
Жывая гульня акцёраў: Акцёры агучкі (у англамоўнай версіі): А таксама Джэф Фоксварці, Пол Рубенс, Геры Басараба, Джон Олівер, Кенан Томпсан, Б.Дж. Новак, Джоэль МакКрэры, Вульфганг Панк, Джон Касір, Том Кейн і Фрэнк Вэлкер (агучка іншых, другасных смурфаў).
Выхад на экраны
У ЗША фільм меліся выпусціць 17 снежня 2010 года, але адклалі на 29 ліпеня 2011 года, каб пазбегнуць канкурэнцыі з такімі фільмамі як Мядзведзь Ёгі і Трон: Спадчына. Але потым фільм быў яшчэ часова адкладзены да 3 жніўня 2011 года праз тое, што Sony супольна з маркетынгавымі партнёрамі ў Злучаных Штатах і Канадзе, рэкламавалі фільм праз Хэпі Макдональдс і кашы Post Ceareals.
Крытыка
Фільм атрымаў у асноўным негатыўныя водгукі кінакрытыкаў. Агляд агрэгатара Rotten Tomatoes паведамляе, што 22 % з 116 крытыкаў далі фільму станоўчы водгук, а сярэдняя ацэнка 4 з 10. Metacritic, які прызначае сярэднеўзважаную ацэнку з 100 магчымых балаў ад пануючых крытыкаў, даў фільму 30 балаў на аснове 22 водгукаў.
Ральф Бакшы
Ральф Бакшы (Ralph Bakshi, нар. 29 кастрычніка 1938, Хайфа) - амерыканскі рэжысёр мультыплікацыі і кіно, вядомы як дзеяч альтэрнатывы мэйнстрыму, адзін з першапраходцаў анімацыі дзеля дарослых. Найбольш праславіўся мультфільмамі "Валадар пярсцёнкаў" (1978) і "Кот Фрыц" (1972), які зрабіўся найбольш кассава паспяховым творам незалежнай мультыплікацыі. Наогул працы Бакшы рэдка мелі камерцыйны поспех, але набылі статус классікі жанра і "культавага кіно". Заснавальнік Школы анімацыі і карыкатуры Бакшы ў 2003 г. Сёння жыве і працуе ў Нью-Йорку.
Раннія гады
Крымскі яўрэй, Ральф Бакшы нарабдіўся ў Палестыне, у Хайфе, 29 кастрычніка 1938 года. Пасля пачатку Другой Сусветнай вайны (1939) сям'я эмігравала ў ЗША, і Бакшы правёў дзяцінства ў Браўнсвіле. Сям'я наймала кватэру за невялічкія грошы. Скончыўшы школу мастацтваў, Бакшы ў 18-гадовым узросте ўладкаваўся на стыдую Terrytoons, куды быў прыняты па рэкамендацыі сябра. Ажаніўся ва ўзросце 21-го года, а першы сын Марк нарадзіўся, калі яму было 22. У 25 гадоў ён ужо узначальваў студыю, працаваў над экранізацыяй коміксаў ("Чалавек-павук", "Майці-Маўс").
Творчасць
Поўнаметражным дэбютам Р. Бакшы быў мультфільм "Кот Фрыц" (1972), які распавядаў пра прыгоды бестурботнага антрапаморфанага ката-хіпі. Стужка сабрала ў пракаце каля 100 мільёнаў долараў. У 1973 г. выйшаў мультфільм "Цяжкі шлях" ("Heavy Traffic"), таксама разлічаны на дарослую аўдыторыю. Галоўны герой - малады мастак, трохі закамплексаваны дзівак, але унутрана вельмі свабодны і незалежны чалавек. У мультфільме былі змешчаны элементы анімацыі і ігравога кіно. У гэтых стужках прысутнічаюць шматлікія элементы эротыкі, што ў той час лічылася неверагодным дзеля такога традыцыйна "дзіцячага" мастацтва, як мультыплікацыя.
У 1974 г. выходзіць прыквэл дэбютнага мультфільма - "Дзевяць жыццяў ката Фрыца", а ў 1977 г. - культавы мультфільм "Чараўнікі", зняты ў жанры фэнтазі, са змяшчэннем анімацыі і кадраў з жывымі акцёрамі, у тым ліку маленькіх фрагментаў з фільма С. Эйзенштэйна "Аляксандр Неўскі".
Цікавыя факты
"Майці-Маўс" был адным з нямногіх амерыканскіх мультыплікацыйных серыялаў, якія трансліраваліся ў СССР у 1970-я гг.
Мядзельска-смаргонскае антыкамуністычнае падполле (1947)
Мядзельска-смаргонскае антыкамуністычнае падполле — беларуская канспірацыйная антыкамуністычная арганізацыя моладзі, што існавала на Мядзельшчыне і Смаргоншчыне ў 1947—1950 гадах, заснаваная Расціславам Лапіцкім.
Перадгісторыя стварэння
Пад канец Другой сусветнай вайны значныя групы насельніцтва Заходняй Беларусі ўспрынялі маскоўскі камуністычны рэжым як акупацыйны, які прыйшоў на змену нямецкай акупацыі. Краіну запаланілі войскі МДБ і прысланыя з усходу чыноўнікі. Сялянаў і рамеснікаў душылі падаткамі, рознымі паборамі і пазыкамі, а за спробы пратэсту рэпрэсавалі. Ішоў татальны наступ на царкву і касцёл, на беларускую мову і культуру, нішчыліся правы нацыянальных меншасцяў. У 1948—1949 г. распачалося масавае і прымусовае стварэнне калгасаў, якое суправаджалася «раскулачваннем» і рэпрэсіямі земляробаў. У часткі грамадства былі пашыраныя чаканні блізкай вайны, у якой, як спадзяваліся, СССР будзе разгромлены. Усё гэта абвастрала палітычную сітуацыю, выклікала новы ўздым як узброенага супраціву, так і падпольнага антыкамуністычнага руху. У адказ рэжым узмацняў рэпрэсіі, найхарактэрнейшым прыкладам чаго стала аднова смяротнага пакарання, часова скасаваная адразу ж па заканчэнні вайны.
Дзейнасць
Напачатку аднадумцы сустракаліся на кватэрах ці ў Мядзелі, дзе жыла большасць вучняў, ці ў Мікасецку, дзе жыў Расціслаў Лапіцкі. Падпольшчыкі зрабілі радыёпрымач, слухалі заходнія радыёстанцыі і распаўсюджвалі сярод насельніцтва палітычныя навіны і іншую карыстную інфармацыю, аб якой нельга было даведацца з цэнзураваных савецкіх СМІ. Актыўнасцю ў гуртку вылучаліся мясцовыя вучні Факунда Несцяровіч і Юзаф Качэрга. Усяго ж такіх аднадумцаў набралася да дзясятка хлопцаў і дзяўчат (пераважна вучні) ды маладых мужчын з навакольных вёсак Юшкавічы, Пруднікі, Качаргі, Навасёлкі, Мікасецак, з мястэчка Кабыльнікі. Адначасова на пішучай машынцы, якую меў Юзаф Качэрга, друкавалі ўлёткі і распаўсюджвалі іх па навакольных вёсках. Падпольшчыкі планавалі і больш актыўныя дзеянні: пазней пры ператрусах знайшлі агнястрэльную зброю і выбуховыя матэрыялы. Вядома, што ў падпольшчыкаў был пароль: на прывітанне «Без віны вінаватыя» трэба было адказаць «Ліш бы не свінаватыя!». Першы раз улёткі друкаваліся вясной 1948 г. на друкавальнай машынцы з лацінскім шрыфтам, якую выйграла ў латарэю цётка Юзафа Качэргі падчас працы ў Францыі. Тэксты для ўлётак пісаў Расціслаў Лапіцкі па-беларуску.
Увосень 1949 г. Расціслаў Лапіцкі з маці перабіраецца ў Смаргонь, ратуючыся ад голаду і нястач. У Смаргоні Лапіцкі пайшоў вучыцца ў 10-ы клас мясцовай школы, дзе адразу пачынае актыўную працу па стварэнні падпольнай антыкамуністычнай арганізацыі. Для гэтага ў горадзе і ў навакольных вёсках існавала неабходная абстаноўка пасіўнага і актыўнага супраціву, уключна да лясной партызанкі. Падобная традыцыя захоўвалася і ў самой смаргонскай школе, у якой у 1944—1945 гадах дзейнічала Смаргонская антыкамуністычная група школьнікаў пад кіраўніцтвам Рычарда Юшкевіча. Да падпольнага руху далучылася каля паўтара дзясятка школьнікаў 7-10 класаў, якія паходзілі з Смаргоні і вёсак раёна, і некаторыя жыхары сталага ўзросту. На школьных перапынках, вечарынах, у клубе, дзе Лапіцкі падзарабляў граннем на піаніне, вялася антыкамуністычная агітацыя. Самі ж падпольшчыкі найчасцей збіраліся ў хаце Цыбоўскіх або Юшкевічаў, дзеці якіх былі актыўнымі ўдзельнікамі арганізацыі. Расціслаў Лапіцкі здолеў вынесці з гарадскога клубу пішучую машынку і запас капіявальнай паперы, што дазволіла арганізаваць друкаваную прапаганду.
5 снежня 1949 г. напярэдадні Дня Канстытуцыі СССР, маладыя людзі аддрукавалі антыкамуністычныя ўлёткі, якія заклікалі людзей не плаціць падаткі, не ўступаць у калгасы, са зброяй у руках супраціўляцца рэжыму. Кожная ўлётка канчалася словамі: «Смерць Сталіну!». Улёткі ноччу былі раскіданыя па горадзе, расклееныя на грамадскіх будынках. Для маладзёнаў асобым шыкам было расклеіць крамольныя ўлёткі на адміністрацыйных будынках, у тым ліку райкаме партыі і сядзібе НКУС. Акрамя таго, падпольшчыкі рыхтаваліся ўзарваць будынак раённай прапагандысцкай друкарні. Сярод мясцовага начальства ўсчаўся пярэпалах, з’явілася шмат супрацоўнікаў МДБ, вайскоўцаў.
Пачаліся сачэнні і росшукі ўдзельнікаў акцыі. Высачыць падпольшчыкаў было даволі лёгка. Зусім маладыя, сярод іх былі непаўналетнія, яны не валодалі сакрэтамі канспірацыі. І хоць асцерагаліся даносчыкаў і стараліся пры чужых не размаўляць пра палітыку, у школе шмат хто здагадваўся пра існаванне арганізацыі. Сам Расціслаў Лапіцкі часта ўступаў у палітычныя спрэчкі з настаўнікамі, задзіраўся з камсамольцамі: аднойчы на ўроку дэманстрацыйна адмовіўся пісаць сачыненне па рамане Фадзеева «Маладая гвардыя», заявіўшы, што ў іх маецца свая «Маладая гвардыя», толькі яна за Беларусь. Гэта заява Лапіцкага паслужыла асновай пазнейшага памылковага меркавання, што быццам смаргонская арганізацыя так і называлася.
Арышты і рэпрэсіі
На пачатку снежня 1949 г. Расціслаў Лапіцкі быў арыштаваны, але быў вызвалены праз тыдзень допытаў, бо карныя органы не дабіліся ад юнака прызнання. Па рашэнні падпольнай арганізацыі яе кіраўнік павінен быў перайсці на нелегальнае становішча і пакінуць Смаргонь. Пасля гэтага Лапіцкі таемна перабіраецца на Мядзельшчыну. Нейкі час быў у Мікасецку, Юшкавічах, Качаргох. Затым, ужо моцна прастуджаны, перабраўся да знаёмых у Кабыльнік. Тут яго знайшоў ягоны паплечнік з Смаргоні Часлаў Цыбоўскі і перадаў прапанову партызанаў Арміі Краёвай пераправіць яго за мяжу. Аднак цяжка хворы Расціслаў ня змог выкарыстаць гэтую магчымасць, таму ў Кабыльніку яго ізноў арыштавалі.
У ноч з 1 на 2 лютага 1950 г. у хаце Цыбоўскіх была зроблена засада савецкіх карных ворганаў. Спецслужбы затрымлівалі ўсіх, хто прыходзіў, таму была арыштавана і частка падпольшчыкаў. У лютым—сакавіку 1950 г. арыштаваных набралася больш паўтара дзясятка, у тым ліку і з Мядзельшчыны. Сябра мядзельскай арганізацыі Генадзь Нафрановіч з Юшкавічаў пры спробе затрымання застрэліўся. У кіпцюры МДБ трапілі ня ўсе ўдзельнікі падпольнага руху, некаторых удалося схаваць. Тым больш, што ніякіх спісаў арганізацыі карным органам знайсці не ўдалося.
Юнакоў і дзяўчат трымалі ў сутарэннях Маладзечанскай і Вялейскай турмаў. Следчыя на допытах лютавалі неміласэрна, а асабліва катаваў следчы Пахомаў. Як потым сведчыў Часлаў Цыбоўскі, іголкі пад пазногці былі ня самым страшным катаваннем. Дзяўчат мучылі менш, але хлопцам-удзельнікам падпольнага руху выбівалі зубы і ламалі рэбры, садзілі на ножкі табурэткі, трымалі пад кроплямі халоднай вады да страты прытомнасці і мяжы вар’яцтва.
17—20 ліпеня 1950 г. у Маладзечне адбыўся суд ваеннага трыбуналу Беларускай Вайсковай Акругі. Большасць падсудных трымалася мужна. Асабліва нязломным быў Расціслаў Лапіцкі, яго заключнае слова было абвінавачаннем камуністычнага рэжыму. Кіраўнік браў усю віну на сябе. Ён закідаў камуністам, што тыя прымусам заганяюць людзей у калгасы, душаць непамернымі падаткамі, жорстка караюць за любы пратэст, закрываюць цэрквы і касцёлы. Падсудны не апраўдваўся, а абвінавачваў камуністычны рэжым. Прысуджаны да расстрэлу, ён адмовіўся пісаць прашэнне аб памілаванні.
У начы з 27 на 28 кастрычніка 1950 г. Расціслаў Лапіцкі быў расстраляны ў лесе пад Вілейкай. Юзаф Качэрга апавядаў паводле словаў Факунды Несцяровіча, які вярнуўся з сталінскіх канцлагераў, пра апошнія хвіліны жыцця кіраўніка мядзельска-смаргонскага падполля так: "«Восеньскай ноччу Расціслава Лапіцкага і Факунду Несцяровіча павезлі ў падвялейскі лес. Падвялі да выкапанай ямы, паставілі побач. Зачыталі прысуд да расстрэлу Факунду. А затым тут жа абвясцілі пастанову Прэзыдыюму Вярхоўнага Савета СССР аб яго памілаванні. Зачыталі такі ж прысуд да расстрэлу Расціславу. Аднак рашэнне аб памілаванні неабвяшчалі. А яно ж было і на Лапіцкага. Аднак той катэгарычна, яшчэ ў турме, адмовіўся ад няпрошанай ласкі. Грымнуў стрэл і юнак упаў. Салдаты хутка закапалі яму»."
Сваё пакаранне асуджаныя адбывалі ў канцлагерах Сібіру і Казахстану, на лесапавале, будаўнічых работах, у шахтах і на рудніках. Пасля смерці Сталіна яны ў сярэдзіне 50-х былі вызваленыя. Па вяртанні з канцлагераў частка засталася ў Беларусі, частка выехала ў Польшчу, Літву, Украіну.
Вядомыя сябры арганізацыі
Вядомыя наступныя сябры арганізацыі, якія атрымалі розныя пакаранні:
Машынабудаванне і металаапрацоўка
У адпаведнасці з класіфікацыяй Рэспублікі Беларусь уключае каля 30 галін, найважнейшыя з іх: станкабудаўнічая і інструментальная, прыладабудаванне, аўтамабільная, трактарнае і сельскагаспадарчае машынабудаванне, дарожна-будаўнічае і камунальнае машынабудаванне, машынабудаванне для лёгкай і харчовай прамысловасці і бытавых прылад, электратэхнічная, сродкаў вылічальнай тэхнікі, падшыпнікавая, авіяцыйная, суднабудаўнічая, металічных канструкцый, металічных вырабаў, рамонту машын і абсталявання і інш.
Машынабудаванне як галіна прамысловасці ўзнікла ў 18 ст. Вынаходніцтва машын для вытворчасці пражы, ткацкага станка, паравой машыны як універсальнага рухавіка стымулявала стварэнне металаапрацоўчых станкоў. Як галіна вытворчасці станкабудаванне атрымала развіццё спачатку ў Вялікабрытаніі, потым у інш. краінах Заходняй Еўропы, ЗША, а ў пасляваенныя гады ў Японіі, КНР, Бразіліі, Індыі і інш. Цяпер сярод краін свету машынабудаванне і металаапрацоўка найбольш развіты ў ЗША (першае месца па колькасці і разнастайнасці выпускаемых відаў машын), Японіі (асабліва па выпуску легкавых машын і першае месца па выпуску прамысловых робатаў), Германіі, Вялікабрытаніі, Францыі, Італіі, Канады. У 1996 у свеце было выраблена 39.5 млн шт. легкавых аўтамабіляў (Японія — 20,4 %, ЗША — 16,8 %, Германія — 12,4 %, Францыя — 8,2 %, Вялікабрытанія — 4,4 %) і 16.5 млн шт. грузавых аўтамабіляў (ЗША — 43,7 %, Японія — 16,9 %, Бразілія — 9,6 %,КНР — 5,0 %, Рэспубліка Карэя — 3,7 %).
Беларусь
На Беларусі машынабудаванне і металаапрацоўка як галіны вытворчасці пачалі развівацца ў канцы 19 — пачатку 20 ст. Дзейнічалі: у Мінску — Кашарскі машынабудаўнічы і чыгуна-медна-металургічны завод з 1881 года, металаапрацоўчы завод «Гігант» з 1907; у Віцебску — чыгуналіцейны і машынабудаўнічы завод з 1877; у Магілёве — чыгуналіцейны завод з 1915 года. У пачатку 20 ст. было 26 невялікіх металаапрацоўчых прадпрыемстваў, якія выраблялі плугі, сярпы, косы, сякеры, цвікі, металічны посуд, нестандартнае абсталяванне для мукамольнай, крухмалапатачнай, дрэваапрацоўчай і спіртавой прамысловасці, займаліся рамонтам рухомага саставу чыгунак і інш.
У 1930-я гг. значнымі цэнтрамі станкабудавання сталі Мінск, Віцебск, Гомель. Пачаўся выпуск складаных сельскагаспадарчых і тарфяных машын, абсталявання для будаўнічай прамысловасці, электрарухавікоў. У пачатку 1940-х гг. асвоены выпуск радыёпрыёмнікаў. У Вялікую Айчынную вайну частка машынабудаўнічых заводаў была эвакуіравана ва ўсходнія раёны СССР, астатнія разбураны.
У пасляваенныя гады структура машынабудавання і металаапрацоўкі значна змянілася. Пабудаваны аўтамабільны, трактарны, веласіпедны, інструментальны заводы, радыёзавод у Мінску; асвоена вытворчасць падшыпнікаў, розных сельскагаспадарчых машын, гадзіннікаў, электронна-вылічальных машын, тэлевізараў і інш.
Сучасныя машынабудаванне і металаапрацоўка развіты ва ўсіх абласцях рэспублікі, найбольш сканцэнтраваны ў Мінску (каля 45 %); буйныя цэнтры таксама — Гомель, Віцебск, Магілёў, Брэст, Гродна, Бабруйск, Баранавічы, Пінск, Орша, Барысаў, Жодзіна, Маладзечна. Паводле аб’ёму валавой прадукцыі, кошту асноўных вытворчых фондаў і колькасці рабочай сілы машынабудаванне і металаапрацоўка займаюць 1-е месца ў рэспубліцы. У 1998 годзе ўдзельная вага галіны ў агульным аб’ёме валавой прадукцыі склала 25,7 %; у галіне 704 прадпрыемствы (з іх 24,7 % — дзяржаўнай уласнасці, якія далі 63 % усяго аб’ёму прадукцыі), 37,2 % усіх рабочых і служачых, 29,6 % прамыслова-вытворчых фондаў. Па колькасці відаў прадукцыі (больш за 600), сваёй разгалінаванасці, кааперацыйных сувязях машынабудаванне не мае сабе роўных сярод інш. галін прамысловага комплексу рэспублікі.
Лібертарыянства
Лібертарыянства (libertarianism; ад libertas — «свабода») уяўляе сабой набор палітычных філасофій і рухаў, якія падтрымліваюць свабоду як асноўны прынцып. Лібертарыянцы імкнуцца максымізаваць палітычную свабоду і аўтаномію, робячы ўпор на свабоду выбару, добраахвотнае аб'яднанне, індывідуальнае меркаванне і права ўласнасці.
Лібертарыянцы падзяляюць скептыцызм у дачыненні да дзяржаўнай улады, але разыходзяцца ў маштабах сваёй апазіцыі да існуючых палітычных і эканамічных сістэм. Розныя школы лібертарыянскай думкі прапануюць розныя погляды адносна законных функцый дзяржавы і прыватнай улады, часта заклікаючы да абмежавання або роспуску дзяржаўных інстытутаў.
Сезон 2018 ФК Узда
У 2018 годзе футбольны клуб «Узда» з г.Узда прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад каманды
Станам на кастрычнік 2018 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Нарадная
На́радная (Народная гора, На́рода-Из, ) — горная вяршыня Расіі, у Даследчым хрыбце Прыпалярнага Урала, на мяжы Рэспублікі Комі і Ханты-Мансійскай аўтаномнай акругі — Югра.
Гісторыя яўрэяў Біталы
Гісторыя яўрэяў Біталы — храналагічнае развіццё сацыяльна-эканамічнага, культурна-рэлігійнага і іншых аспектаў жыцця яўрэйскай абшчыны ў македонскім горадзе Бітала.
Да перасялення сефардаў
Старажытная геаграіфчная вобласць Македонія была фактычна першай еўрапейскай тэрыторыяй, у якой існавала вялікая яўрэйская абшчына. У часы Аляксандра Македонскага і Рымскай імперыі яўрэі, вядомыя як раманіёты, перасяляліся на тэрыторыю геаграфічнай Македоніі з усходу.
XVI—XVIII стагоддзі
Перасяленцы стварылі ў Манасціры дзве абшчыны — «арагонскую» і «партугальскую» і на працягу сотняў гадоў аж да Халакосту, наведвалі асобныя сінагогі.
У XVI стагоддзі ў Манасціры было каля 200 яўрэйскіх сем’яў. Яўрэйская абшчына горада мела кантакты з іншымі іудзейскімі цэнтрамі Асманскай імперыі. У канцы XVI стагоддзя ў Манасціры адбыўся пажар, які знішчыў шмат яўрэйскіх дамоў і сінагог. Пасля гэтага, паколькі яны не мелі дастаткова сродкаў для аднаўлення абодвух згарэлых сінагог, арагонская і партугальская абшчыны вырашылі стварыць агульны фонд для аднаўлення адной агульнай сінагогі. Часта ў якасці сінагог выкарыстоваліся і прыватныя дамы.
У XVI—XVII большая частка яўрэйскага насельніцтва Манасціра была занята ў сферы гандлю і рамёстваў. Яна займалісь ткацтвам, вытворчасцю вопраткі, былі ювелірамі, зборшчыкамі падаткаў, мяснікамі, ліхвярамі, вінаградарамі і гандлярамі. Сефардам-гандлярам прыходзілася пераязжаць з месца на месца, з краіны ў краіну.
XIX — пачатак XX стагоддзя
У 1889 годзе з 31257 жыхароў горада 5500 былі яўрэямі.
Падчас Ілідэнскага паўстання 1903 года тысячы манасцірлі (як мясцовыя жыхары называлі сефардаў Біталы) эмігравалі ў Паўночную і Паднёвую Амерыкі, Іерусалім і Салонікі. Пасля заканчэння Другой балканскай вайны 1913 года Манасцір быў перайменаваны ў Біталу і апынуўся ў зоне, якая кантралявалася Сербіяй.
Міжваенны перыяд
год У пачатку XX стагоддзя яўрэйскае насельніцтва Біталы дасягала 11000, але да 1914 года эміграцыя прывяла да скарачэння яўрэйскай абшчыны да 6000. Падчас Першай сусветнай вайны больш за 5000 яўрэяў Біталы сталі бежанцамі. На момант заканчэння вайны яўрэйская абшчына Біталы налічвала трохі болей за 3000 чалавек. Бітала стала часткай Каралеўства Югаславіі.
Пасля першай сусветнай вайны Іцхак Елісафан, вядомы ў Бітале настаўнік і кантар стварыў Ламдэй Тору, навучальную установу для моладзі. Ламдэй Тора арганізоўвала ў горадзе спектаклі на іўрыце. Вучні Елісафана арганізоўвалі парады на вуліцах Біталі, падчас якіх апраналіся у традыцыйнае яўрэскае аденне і спявалі яўрэйскія песні.
У 1920-х і 1930-х гадах сярод мясцовых яўрэяў распаўсюдзіліся сіянісцкія настроі. У гэтыя гады каля 500 бітальскіх сефардаў эмігравалі ў Палесціну.
У перыяд інтэрбелума яўрэі Біталы жылі ўздоўж ракі Драгар у квартале без якой-небудзь знешняй агароджы. Квартал быў падзелены на раёны La Bustancio, La Tavana, La Bomba, Los Corttijos, Ciftlik і інш. Амаль над кожнымі дзвярыма жытлаў была надпіс на іўрыце, якая адзначала год узвядзення дома па яўрэйскаму летазлічэнню.
Узровень адукацыі мясцовых яўрэяў быў нізкі. Толькі некалькі семьяў маглі сабе дазволіць аддаць сваіх дзяцей ў сярэднюю школу. Ва ўзросце 10 гадоў большасць дзяцей пакідалі навучанне для матэрыяльнай падтрымкі свіх сем’яў: хлопчыкаў ў якасці вучняў аддавалі да майстроў, а дзяўчынак прыцягвалі да традыцыйных «жаночых заняткаў».
Трагедыя яўрэяў Біталы
год Перад пачаткам акупацыі ў Бітале пражывалі 810 яўрэйскіх сем’яў — 3351 чалавек.
У 1941—1944 гадах тэрыторыя цяперашней Паўночнай Македоніі знаходзілася пад уладай балгарскіх захопнікаў.
4 кастрычніка 1941 года акупацыйныя ўлады забаранілі яўрэям гэтай тэрыторыі займацца вытворчасцю ці гандлем. Усе існаваўшыя яўрэйскія прадпрыемствы мелі тры месяцы каб перадаць права ўласнасці неяўрэям ці прадаць свае актывы. У канцы 1941 года яўрэяў прымусілі перасяліцца ў гета.
2 ліпеня 1942 года урад Балгарыі запатрабаваў, каб усе яўрэйскія гаспадаркі аддавалі 20 % усіх актываў, уключаючы маёмасць, мэблю, наяўныя грошы і рэчы хатняга ўжытку. Былі створаны камітэты для ацэнкі кошту маёмасці яўрэяў. Маёмасць тых, хто не меў грошай на выплачванне падатку, прадавалася на аукцыёне.
11 сакавіка 1943 года ў Бітале, Скоп’е і Шціпе некалькі сотняў паліцэйскіх і салдатаў сабраліся ў гарадскіх паліцэйскіх участках у 2 гадзіны раніцы, каб атрымаць указанні адносна вывазу яўрэяў і іх рэчаў. У Бітале балгарскія ваенныя ўсталявалі блакаду горада каб прадухіліць уцёкі.
У перыяд з 5 да 6 гадзін баграрскія акупанты ажыццявілі рэйд па гета з мэтай апавяшчэння аб высылцы яўрэяў. Амаль ўсё яўрэйскае насельніцтва было пагружана ў таварныя вагоны. Шмат якія жанчыны і дзяўчыны былі згвалтаваны.
З 3276 дэпартаваных яўрэяў Біталы толькі пяцёра здолелі збегчы. Акрамя таго, балгары вызвалілі трох яўрэяў. Некалькі яўрэяў у спадзяванні на паратунак збеглі на тэрыторыю акупаванай Грэцыі, але амаль усе яны ў далейшым загінулі ў Асвенцыме. Некалькі дзясяткаў маладых мужчын і жанчын з Біталы далучыліся да партызанаў і ваявалі ў розных падраздзяленнях; асобныя з іх былі забіты ў баю. Але пераважная большасць з гэтых людзей загінула ў Трэблінцы.
Цяпер у горадз жыве толькі адзін яўрэй.
Ісак Восіпавіч Дунаеўскі
Ісак Восіпавіч Дунаеўскі (поўнае імя Іцхак-Бер бен Бецалель-Ёсеф Дунаеўскі; 18 [30] студзеня 1900, Лохвыця, Палтаўская губерня —, ) — савецкі і , музычны педагог. Аўтар 11 аперэт і 4 балетаў, музыкі да некалькіх дзясяткаў кінафільмаў, мноства папулярных савецкіх песень, народны артыст РСФСР (1950), лаўрэат двух Сталінскіх прэмій (1941, 1951). Дэпутат Вярхоўнага Савета РСФСР 1-га склікання.
Завушніца
Завушніца
Хол (значэнні)
Хол:
Абай
Абай:
Вікіпедыя на іда
Вікіпедыя на іда (ідаWikipedio per ido) — раздзел Вікіпедыі на штучнай мове іда.
Станам на 1 2023 года раздзел Вікіпедыі на іда ўтрымлівае  NaN артыкулs. Зарэгістравана NaN удзельнікs, з якіх  зрабілі якое-небудзь дзеянне за апошнія 30 дзён,  NaN удзельнікs маюць статус адміністратара. Агульная колькасць правак складае.
Міланская кансерваторыя імя Джузэпэ Вердзі
Міланская кансерваторыя імя Джузэпэ Вердзі (Conservatorio di musica «Giuseppe Verdi») — італьянская кансерваторыя, размешчаная ў Мілане. Заснавана ў 1807 годзе ўказам Напалеона, першы статут установы быў падпісаны віцэ-каралём Італіі Яўгенам Багарнэ. Кансерваторыя носіць імя Джузэпэ Вердзі, якому ў свой час адмовіла ў прыёме як пераростку.
Сярод найважнейшых вех у гісторыі кансерваторыі:
Вікіпедыя на інтэрлінгве
Вікіпедыя на інтэрлінгве (інтэрлінг. Wikipedia in interlingua) - раздзел Вікіпедыі на штучнай мове інтэрлінгва.
Па стану на 1 2023 года раздзел Вікіпедыі на інтэрлінгве ўтрымлівае  NaN артыкулs. Зарэгістравана NaN удзельнікs, з якіх  зрабілі якое-небудзь деянне за апошнія 30 дзён,  NaN удзельнікs маюць статус адміністратара. Агульная колькасць правак складае.
Сезон 2016 ФК Нёман-Агра Стоўбцы
У 2016 годзе футбольны клуб «Нёман-Агра» з г.Стоўбцы прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад каманды
Станам на кастрычнік 2016 года .
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Гомельскі хімічны завод
ААТ «Гомельскі хімічны завод» — прадпрыемства нафтахімічнай галіны ў горадзе Гомель, Рэспубліка Беларусь, якое выпускае фосфаразмяшчальныя мінеральныя ўгнаенні.
Гісторыя
У 1960 годзе Дзяржаўным камітэтам па хіміі пры Савеце Міністраў СССР было зацверджана будаўніцтва завода фосфарных мінеральных угнаенняў і фасфатаў у Гомелі. Узводзіць прадпрыемства пачалі ў 1963 годзе.
27 снежня 1965 года была пушчана першая чарга завода, якая складалась з цэха па вытворчасці сернай кіслаты, цэнтральнай заводскай лабараторыі і дапаможных падраздзяленняў.
7 ліпеня 2000 года на падставе загаду канцэрна «Белнафтахім» Гомельскі хімічны завод быў перайменаваны ў Рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Гомельскі хімічны завод». У 2003 годзе РУП «Гомельскі хімічны завод» перайменаваны ў адкрытае акцыянернае таварыства «Гомельскі хімічны завод».
У студзені 2023 года прадпрыемства было ўнесена ў санкцыйны спіс Украіны.
Сезон 2017 ФК Нёман-Агра Стоўбцы
У 2017 годзе футбольны клуб «Нёман-Аграі» з г.Стоўбцы прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад каманды
Станам на красавік 2017 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Інстытут радыяцыйнай бяспекі «Белрад»
Інстытут радыяцыйнай бяспекі «Белрад» — недзяржаўная арганізацыя ў Рэспубліцы Беларусь, якая займаецца радыяцыйным манітараваннем жыхароў Чарнобыльскай зоны і іхніх прадуктаў харчавання, распрацоўкай сродкаў забеспячэння радыяцыйнай бяспекі і абароны насельніцтва на тэрыторыях, забруджаных радыенуклідамі, правядзенне навуковых даследаванняў. Заснаваны ў 1990 годзе прафесарам, членам-карэспандэнтам НАНБ Васілём Барысавічам Несцярэнкам.
Дзейнасць
Інстытут рэгулярна ладзіць маніторынг утрымання цэзію-137 ў арганізме дзяцей.
Распрацоўвае і вырабляе дазіметры і іншае радыяметрычнае абсталяванне.
Выбух у Мінску (2008)
Выбух у Мінску, непадалёк ад мемарыяла Гораду-герою, адбыўся пасля паўночы 4 ліпеня 2008 г. у час святкаванняў у гонар Дня Незалежнасці Беларусі. У выніку выбуху атрымалі раненні 54 чалавекі, якія прысутнічалі на канцэрце. Здарэнне было аднесена да катэгорыі «злоснае хуліганства».
У ходзе следства былі дапытаныя больш за дзесятак апазіцыянераў. Таксама выбух стаў падставай для масавага ўзяцця адбіткаў пальцаў амаль ва ўсяго мужчынскага насельніцтва Беларусі.
Імаверныя выканаўцы выбуху затрыманыя ў ходзе расследавання тэракту ў мінскім метро ў 2011 годзе.
Лапіцкія
Лапі́цкія — беларускі шляхецкі род, розныя галіны каторага карысталіся гербамі «Шранява» і «Юноша». Некаторыя з прадстаўнікоў роду карысталіся прыдомкам Шарэпа. Род унесены ў 3 частку РК Мінскай губерні.
Бутэрлак чарговалісты
Бутэрлак чарговалісты (Lythrum volgense) — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ва Усходняй Еўропе і Заходняй Азіі.
Апісанне
Аднагадовая расліна 2-18 см вышынёй. Сцеблы з вельмі скарочанымі міжвузеллямі і распасцёртымі галінамі. Лісце чарговае, лінейна-клінаватае або вузка-лапаткападобнае, 0.4–1.2 см даўжынёй, да аснавання звужанае ў хвосцік, які ў некалькі разоў перавышае міжвузеллі. Чашачка 0.7–1.5 мм даўжынёй, яе зубчыкі востра-трохкутныя. Пялёсткі неразвітыя. Тычынак 2. Каробачка амаль шарападобная, часта малінава-чырвоная.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ва Усходняй Еўропе і Заходняй Азіі.
Ва Украіне від расце на адкрытых вільготных месцах — па Дняпры і яго левых прытоках, Северскім Данцу з прытокамі, часты; на Правабярэжжы ў раёнах, прылеглых да Дняпра, зрэдку.
Знаменскі сельсавет
Назву Зна́менскі сельсавет маюць:
Rhodelphis
Rhodelphis  — род драпежных аднаклетачных раслінных арганізмаў, роднасных да чырвоных водарасцей і выдзеленыя ў новы тып эўкарыётаў Rhodelphidia. 2 віда.
Распаўсюджанне
Выяўленыя ў В’етнаме і Украіне. Адзін від знойдзены ў невялікім прэсным возеры ў басейне ракі Дзясна, а другі знайшлі ў марскім пяску ля берага в’етнамскага вострава, які знаходзіцца ў Паўднёва-Кітайскім моры.
Апісанне
Аднаклетачная драпежная расліна з двума жгуцікамі, якая другі раз страціла здольнасць да фотасінтэзу. Драпежнікі, якія ядуць іншых пратыстаў. У задняй частцы клеткі мае ілжэножкі, з дапамогай якіх паглынае не толькі бактэрый, але і іншых эўкарыёт. Бясколерныя драпежныя жгуціканосцы, роднасныя да чырвоных водарасцей. Сапраўдных хларапластаў выявіць не ўдалося нават з дапамогай электроннай мікраскапіі. Але на малекулярным узроўні знайшліся некалькі бялкоў, звязаныя з хларапластамі (напрыклад,, які звычайна ўдзельнічае ў фотасінтэзе). Магчыма ў іх усё-такі ёсць нейкі бескаляровы, маленькі і рудыментарны першасны хларапласт. Мітахондрыі маюць трубчастыя, у той час як для раслін, як правіла, характэрныя пласціністыя крысты.
Класіфікацыя
Вядома 2 віды. Род быў упершыню апісаны ў 2019 годзе групай расійскіх, канадскіх і нямецкіх пратыстолагаў. З дапамогай малекулярна-генетычнага аналізу было даказана, што на эвалюцыйным дрэве эўкарыёт гэтыя віды з’яўляюцца сястрынскай групай па адносінах да ўсіх чырвоных водарасцей. Больш таго, яны размяшчаюцца на філагенетычным дрэве супергрупы ля самога яго аснавання, хоць і не ў самога кораня. Іх выяўленне вылучае гіпотэзу аб агульным міксатрофным аднаклетачным продку чырвоных водарасцей і зялёных раслін, які харчаваўся і за кошт фотасінтэтычнай пластыды, і фагатрофна. Род Rhodelphis быў вылучаны ў асобны тып эукарыёт (Rhodelphidia nom. nov.).
Сусветнае дрэва (беларуская міфалогія)
Сусветная дрэва — гіганцкае касмічнае дрэва, якое, на думку некаторых даследчыкаў (У. М. Тапароў, І. А. Швед і інш), магло служыць воссю светапабудовы ў старажытнай беларускай міфалогіі. Дакладных звестак аб дахрысціянскім светаўяўленні беларусаў не захавалася, таму вобраз Сусветнага Дрэва з'яўляецца рэканструкцыяй па народных песнях, загадках, казках, арнаментах і г.д. З'яўляецца міфалагічных аналагам сусветных дрэў іншых міфалогій (у праватнасці, скандынаўскага ясеня Ігдрасіля).
Апісанне
Па меркаваннях даследчыкаў, гэтае дрэва знаходзіцца ў цэнтры сусвету, неба — яго карона. На вяршыне размясцілася птушка — Сонца, на галінах (па версіі валачобнай песні) гараць свечы (зоркі). У галінах Сусветнага Дрэва размяшчаўся Птушыны Вырай, а каранях — Змяіны. Сусветнае дрэва расце на вялікім валуне, які стаіць пасярод бясконцай вады (акіяну). З каронай суадносіліся істоты «верхняга» сусвету — птушкі, з сярэдзінай — пчолы, людзі, звяры, з каранямі — хтанічныя жывёлы «ніжэйшага» сектару — змеі, рапухі і г.д.
Прыклады фальклорных крыніц
«Стаіць дуб-старадуб,
На тым дубе-старадубе
Сядзіць пцічка-варанічка.
Ніхто яе не спаймае:
Ні цар, ні царыца,
Ні красна дзявіца».
Адгадка — «Сонца». Тут прасочваецца наступная карціна Сусвету — воссю космасу з'яўляецца дрэва, на вершаліне якога сядзіць птушка — сонца (гл. Сонца, беларуская міфалогія).
«І да раілася пчолачка
Да ў вяршэчку сосанькі,
Да вылятала ластаўка
Сы-пад сіня возера
Сы-пад белага камня».
«Да ляцелі да два галубочкі…
Да зранілі да два жалудочкі,
З тых жалудочкаў сталі два дубочкі,
А на тых дубочках свечы гарэлі,
Свечы гарэлі, іскры сыпацелі,
А з тых іскраў сіня мора стала…»
«Свечы», што гараць на дубочках, верагодна, з'яўляюцца нябеснымі зоркамі. У іншых песнях згадваецца падобны матыў, але жалуд, з якога вырастае дуб, губляе сава ці іншая птушка.
Манэ
Манэ — прозвішча.
Мосін
Мосін — прозвішча, тапонім.
Стоцкі сельсавет
Сто́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Свіслацкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Стокі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Ялоўскі сельсавет у складзе Свіслацкага раёна Беластоцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Ялоўка. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 8 ліпеня 1950 года пасля дэмаркацыі мяжы з ПНР, цэнтр спельсавета перанесены ў вёску Стокі, сельсавет перайменаваны ў Стоцкі. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Нязбодзіцкага сельсавета.
На 1 студзеня 1941 года ў склад сельсавета ўваходзілі 19 населеных пунктаў, насельніцтва сельсавета складала 2785 чалавек.
Беларускі парк высокіх тэхналогій
Парк высокіх тэхналогій — праект па падтрымцы і развіцці ў Беларусі высокіх тэхналогій. Спецыяльны падаткова-прававы рэжым для развіцця ІТ-бізнэсу ў Беларусі. Не з’яўляецца свабоднай (спецыяльнай, асаблівай) эканамічнай зонай, але ўяўляе сабой юрысдыкцыю, якая функцыянуе па прынцыпе экстэрытарыяльнасці. Зарэгістраваныя ў Парку кампаніі і індывідуальныя прадпрымальнікі могуць карыстацца прэферэнцыямі, якія ім прадстаўляюцца, незалежна ад месца размяшчэння іх беларускага офіса.
На тэрыторыі ПВТ дзейнічаюць палажэнні беларускага Дэкрэта № 8 «Аб развіцці лічбавай эканомікі», які быў падпісаны 21 снежня 2017 года і набыў моц 28 сакавіка 2018 года. Згодна з Дэкрэтам № 8 да 1 студзеня 2049 года рэзідэнты Парку вызваленыя ад большасці падаткаў, уключаючы падатак на прыбытак. Нормы дэкрэта таксама дапамагаюць развіваць ІТ-адукацыю і прасоўваць перспектыўныя стартапы.
У лістападзе 2018 года Наглядальны савет Парку таксама зацвердзіў дакументы, якія дэталёва рэгулююць працу крыптавалютнай індустрыі. Першым крыптавалютным праектам ПВТ, зарэгістраваным у рамках новага заканадаўства, стала крыптавалютная біржа такенізіраваных актываў Currency.com, якая першая ў свеце прапанавала карыстальнікам такенізіраваныя дзяржаўныя аблігацыі.
Мэта праекту
Мэта праекту — стварыць у краіне спрыяльныя ўмовы для развіцця індустрыі экспартна-арыентаванага праграмавання, развіццё іншых экспартных вытворчасцей, заснаваных на новых і высокіх тэхналогіях, а таксама для канцэнтрацыі кадравага, навукова-вытворчага і інвестыцыйна-фінансавага патэнцыялу.
Гісторыя
Ідэя стварэння беларускага аналага «Крамянёвай даліны» пачала абмяркоўвацца ў 2004 годзе. Дэкрэт № 12 «Аб Парку высокіх тэхналогій» быў падпісаны прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь 22 верасня 2005. На 4 чэрвеня 2009 г. у парку працавала звыш 6 тыс. праграмістаў.
Да 2009 году на базе ПВТ планавалася адкрыць сумесны беларуска-індыйскі навучальны цэнтр у сферы высокіх тэхналогій. Чакаецца, што ў ім будуць падвышаць кваліфікацыю IT-спецыялісты, а таксама настаўнікі і выкладчыкі інфарматыкі, акрамя таго для іх прадугледжваюцца стажыроўкі ў Індыі. Пазней дата была перанесеная на красавік 2012 года.
3 лістапада 2014 г. Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь Аляксандр Лукашэнка падпісаў Дэкрэт № 4, якім уносяцца змяненні і дапаўненні ў Дэкрэт ад 22 верасня 2005 года № 12 «Аб Парку высокіх тэхналогій». Дэкрэт пашырае віды дзейнасці кампаній-рэзідэнтаў Парка высокіх тэхналогій новымі навукаёмістымі напрамкамі. У якасці самастойных відаў дзейнасці, ажыццяўленне якіх з’яўляецца падставай для ўключэння ў склад рэзідэнтаў ПВТ і атрымання падатковых ільгот, вызначаны сумежныя з IT-сферай напрамкі (мікра-, опта- і нанаэлектроніка, мехатроніка, перадача даных, радыёлакацыя, радыёнавігацыя, радыёсувязь), а таксама абарона інфармацыі і стварэнне цэнтраў апрацоўкі дадзеных. Прадугледжана магчымасць выканання рэзідэнтамі ПВТ работ і паслуг па аналізе, праектаванні і праграмным забеспячэнні інфармацыйных сістэм (ІТ-кансалтынг, аўдыт, сістэмна-тэхнічнае абслугоўванне сетак дзяржаўных інфармацыйных сістэм, стварэнне баз даных, укараненне і суправаджэнне карпаратыўных інфармацыйных сістэм). Вызначаны парадак прадастаўлення льгот для дзеючых кампаній-рэзідэнтаў ПВТ у выпадку пашырэння відаў дзейнасці, не заяўленых пры рэгістрацыі. Дэкрэт уступае ў сілу з 1 студзеня 2015 года.
Умовы працы
У адпаведнасці з дэкрэтам прэзідэнта, рэзідэнты Парка вызваляюцца ад выплаты мытаў, падаткаў на прыбытак, нерухомасць і дададзеную вартасць і іншых абавязковых выплат у рэспубліканскі бюджэт, дзяржаўныя мэтавыя бюджэтныя і пазабюджэтныя фонды, якія выплачваюцца з выручкі ад рэалізацыі тавараў. Дэкрэтам прадугледжаныя вызначаныя прэферэнцыі і ў частцы выплаты падаходнага падатку. Акрамя таго, рэзідэнтам Парка падаецца права вырабляць выплату абавязковых страхавых унёскаў у паменшаным памеры.
Паводле ацэнкі прэм’ер-міністра Беларусі Сяргея Сідорскага стварэнне Парка высокіх тэхналогій дазволіць ужо праз 3—4 гады вырабляць праграмнай прадукцыі на суму $350 млн у год і задзейнічаць у гэтай сферы каля 15 тыс. чалавек. Пры гэтым дзель інфармацыйных тэхналогій у ВУП складзе больш за 4 %. Па ацэнках адмыслоўцаў, у цяперашні час на экспарт з Беларусі штогод пастаўляецца інфармацыйнага прадукту на суму ад $50 да $100 млн (меней 1 % ВУП).
Месцазнаходжанне
Парк размесціцца ў Мінску на плошчы 106,8 га на тэрыторыі Акадэмгарадка (недалёка ад мікрараёна Уручча). Забудова ПВТ павінна пачацца ў 2008 годзе, а ў 2007 на тэрыторыі Парка плануецца завяршыць будаўніцтва «доўгабуда» — будынка Інстытута фізікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Мяркуецца ўсталяваць у гэтым будынку арэндную стаўку значна ніжэй за звычайную, для прыцягнення пачаткоўцаў і невялікіх кампаній.