cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прысутныя месцы (Мінск)
Архітэктура
Будынак манастыра (пл. Свабоды, 23/19) уяўляе сабой трохпавярховы аб’ём прамавугольны ў плане з унутраным дворыкам, арыентаваны галоўным фасадам на плошчу Свабоды. Цэнтральная частка вылучана неглыбокім рызалітам, завершана складаным ступеньчатым атыкам. Над галоўным уваходам невялікі балкон з металічнай агароджай. Паміж першым і другім паверхамі карнізны пояс. Накрыты вальмавым дахам. Сцены рытмічна расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі, якія на другім паверсе дэкарыраваны прамымі сандрыкамі. Фасад завершаны фрызавым поясам з трыгліфамі і карнізам з сухарыкамі. Пластыка дваровага фасада ўзбагачана рызалітамі, плоскімі лапаткамі. У інтэр’еры скляпенні першага паверха крыжовыя.
Гута (Пагародзенскі сельсавет)
Гу́та (, Гута) — хутар у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагародзенскага сельсавета.
Да 19 красавіка 1973 года Гута ўваходзіла ў склад Паляцкішскага сельсавета, да 1977 года — у склад Пагародзенскага сельсавета , да 18 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Паляцкішскага сельсавета.
Драбішуны
Драбішу́ны (, Дробишуны) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагародзенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Паляцкішскага сельсавета.
Старыя Набаркі
Стары́я На́баркі (, Старые Наборки) — вёска ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўбчанскага сельсавета.
Гаспараўшчына
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Залессе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Арэхаўка (Клічаўскі раён)
Арэ́хаўка (, Ореховка) — аграгарадок у Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Нясяцкага сельсавета.
Плошча Рэспублікі (Рым)
Плошча Рэспублікі (Piazza della Repubblica) — плошча ў цэнтры Рыма, недалёка ад станцыі Тэрміні, побач з тэрмамі Дыяклетыяна. Ад плошчы бярэ пачатак віа Нацыянале, адна з галоўных вуліц горада. Пад плошчай знаходзіцца станцыя метро «Рэпубліка — Тэатра-дэль-Опера» лініі A Рымскага метрапалітэна.
Усходні Іерусалім
Усходні Іерусалім — частка Іерусаліма, у 1948 годзе захопленая Трансіарданіяй падчас Араба-ізраільскай вайны, а затым, у 1967 годзе, захопленая Ізраілем падчас Шасцідзённай вайны. Пасля гэтых захопаў Усходні Іерусалім быў у аднабаковым парадку анексаваны спачатку Трансіарданіяй (1948—1967 гг.), а з 1980 года і па цяперашні час — Ізраілем. Праарабскі настроеныя рэжымы і арабскія краіны завуць гэтыя захопы акупацыяй. Разам з тым, з пункту гледжання міжнароднага права гэтыя захопы акупацыяй не з'яўляліся. Захопленыя паслядоўна як адным, так і іншым бокам тэрыторыі Іерусаліма ў той час былі нічыйнымі (Terra nullius), і ААН толькі планавала стварыць незалежны горад пад эгідай ААН. Але, як трансіарданская, так і ізраільская анексіі не былі прызнаны большасцю краін свету, бо прама супярэчылі планам міжнароднай супольнасці.
Усходні Іерусалім складаецца са Старога горада і размешчаных там святых месцаў іўдаізму, хрысціянства і ісламу, такія як Храмавая гара, Сцяна плачу, Храм Труны Гасподняй, мячэць Аль-Акса.
31 ліпеня 1988 года, пасля пачатку першай інтыфады і ў адказ на патрабаванні палестынцаў на самавызначэнне, кароль Іарданіі Хусейн адмовіўся ад прэтэнзій на Заходні бераг ракі Іардан і Усходні Іерусалім на карысць будучай Палесцінскай дзяржавы. У выніку заключэння мірнага дагавора з Іарданіяй у 1994 годзе, тая адмовілася ад прэтэнзій на Усходні Іерусалім на карысць Ізраіля. У наш час на яго прэтэндуюць Ізраіль, які прыняў у 1980 г. Закон аб Іерусаліме — яго «адзінай і непадзельнай сталіцы», і Палесцінская нацыянальная адміністрацыя. Статус Усходняга Іерусаліма з'яўляецца адной з галоўных тэм араба-ізраільскага канфлікту ў сувязі з вышэйшай ступенню святасці горада і размешчаных у ім святынь (галоўным чынам Храмавай гары) як іўдзейскіх, так і мусульманскіх.
Гл. таксама
Рэзалюцыя Савета Бяспекі ААН 478
Дуцішкі
Дуці́шкі (, Дутишки) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагародзенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Паляцкішскага сельсавета.
Дылевічы
= Гісторыя = У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Залессе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Санта-Марыя-дэльі-Анджэлі-э-дэі-Марціры
Базіліка Санта-Марыя-дэльі-Анджэлі-э-дэі-Марціры (Santa Maria degli Angeli e dei Martiri), прысвечаная Дзеве Марыі, ангелам і мучанікам у Рыме, на плошчы Рэспублікі.
Царква пабудавана на месцы антычных руін тэрм Дыяклетыяна, меркавана, па праекце Мікеланджэла. Будаўніцтва было завершана пасля яго смерці, у 1566 годзе. У аснове плана царквы ляжыць грэчаскі (роўнабаковы) крыж.
Царква некалькі разоў перабудоўвалася пасля 1700 года: быў дабудаваны фасад, напачатку XX стагоддзя ён быў разабраны. Цяпер фасадам служыць частка экседры кальдарыя (памяшкання для гарачых ваннаў), асноўнае памяшканне размешчана ў фрыгідарыі (памяшканне для халодных ваннаў). Падлога будынка была падняты на 2 метры, каб прадухіліць пранікненне грунтавых вод.
Унутры Санта-Марыя-дэльі-Анджэлі-э-дэі-Марціры ўпрыгожана антычнымі калонамі, класічнымі арнаментамі, скульптурамі і карцінамі, у тым ліку працы французскіх мастакоў XVII—XVIII стагоддзяў. У царкве пахаваны Сальватор Роза, італьянскі мастак і паэт XVII стагоддзя, архітэктар Карла Марата, які працаваў над перабудовай царквы. У праходзе, які вядзе да папярочнага нефа размешчана статуя Св. Бруна, выкананая французскім скульптарам Гудонам.
Тытулярная царква
Царква Санта-Марыя-дэльі-Анджэлі-э-дэі-Марціры з’яўляецца тытулярнай царквой, кардыналам-святаром з тытулам царквы Санта-Марыя-дэльі-Анджэлі-э-дэі-Марціры з 26 лістапада 1994 года, з’яўляецца амерыканскі кардынал Уільям Генрых Кілар.
Палац княгіні Любіцы
Палац княгіні Любіцы (Конак кнегиње Љубице) — былая рэзідэнцыя жонкі князя Мілаша Абрэнавіча княгіні Любіцы і яе сыноў плошчай 1400 м2. Знаходзіцца ў цэнтры Бялграда на вуліцы Князя Сіма Маркавіча, д.8.
Гісторыя
Будынак пабудаваны ў якасці афіцыйнай княжацкай рэзідэнцыі ў 1829—1830 гадах пад кіраўніцтвам архітэктара Хаджы-Ніколы Жыўкавіча, піянера сербскай архітэктуры. Дом — тыповы прадстаўнік гарадской архітэктуры першай паловы XIX стагоддзя і адносіцца да сербска-балканскага стылю.
З прыходам да ўлады Аляксандра Карагеоргіевіча ў 1842 годзе будынак спачатку служыла ліцэем, а затым касацыйным і апеляцыйным судом, мастацкім музеем, царкоўным музеем, домам для састарэлых, інстытутам па ахове помнікаў культуры Сербіі і ў наш час з'яўляецца часткай Музея горада, дзе праводзяцца выстаўкі. У сутарэннях палаца ёсць вялікая скляпеністая зала, дзе Нацыянальны музей таксама арганізуе выстаўкі. Пастаянную экспазіцыю ў Палацы складае арыгінальная мэбля, выкананая ў балканскіх і іншых стылях таго часу (класіцызм, бідэрмаер, неабарока).
Традыцыйныя элементы архітэктуры максімальна выяўляюцца ва ўнутранай арганізацыі прасторы першага паверху, а таксама канструкцыі даху з выступаючым карнізамі, пакрытымі дахоўкай. Да 1842 года ў ім жылі члены княжацкай сям'і, пасля чаго ён неаднаразова змяняў сваё прызначэнне і гаспадароў. У перыяд 1972—1979 гады ў ім праводзіліся рэстаўрацыйныя працы. Рэстаўрацыя фасада і рэканструкцыя агародж вялася з 2003 па 2004 год.
Палац парламента Брэтані
Палац парламента Брэтані (Palais du parlement de Bretagne) — будынак у Рэне ў стылі французскага маньерызму, пабудаваны для парламента Брэтані ў 1613—1655 гг., адзін з сімвалаў Рэна.
Гісторыя
Палац пабудаваны па праекце Жэрмена Гацье, радыкальна перапрацаванаму Саламонам дэ Бросам, аўтарам Люксембургскага палаца ў Парыжы. Аздабленне памяшканняў скончылася толькі ў 1709 годзе.
З 1804 года ў будынку былога парламента (скасаванага ў 1790 г.) засядае Апеляцыйны суд Рэна. Пазней палац неаднаразова перабудоўваўся; так, пры Луі-Філіпе I была разабрана адна са сцен, каб у суд маглі заязджаць паліцэйскія фургоны са злачынцамі. У 1883 годзе будынак суда пасля рэстаўрацыі быў абвешчаны нацыянальным здабыткам. 5 лютага 1994 года палац пацярпеў ад катастрафічнага пажару. Падчас дэманстрацыі брэтонскіх рыбакоў, якая перарасла ў сутыкненні з паліцыяй з бойкамі і разбіваннем шкла, была выпушчана сігнальная ракета, ад якой загарэўся дах Парламента. З-за маніфестацыі, якая доўжылася ўсю ноч, пажарнікі не адразу змаглі наблізіцца да будынка. Нягледзячы на тое, што дах абваліўся, частку габеленаў і твораў мастацтва, якія ўпрыгожвалі інтэр’ер палаца, удалося выратаваць. Рэстаўрацыя заняла 5 гадоў і абыйшлася ў 35 (па іншых даных — 54) мільёнаў еўра.
Архітэктура
Сярод памяшканняў суда, рэстаўраваных пасля катастрафічнага пажару — шырокія судовыя кулуары, шасцівугольная Вялікая палата, залы Савета Вялікай палаты, Апеляцыйнага суда, суда прысяжных. Ва ўсіх гэтых залах столі багата ўпрыгожаны алегарычнымі карцінамі і гербамі, на сценах шматлікіх зал — габелены. Па парламенце Брэтані лядзяцца турыстычныя экскурсіі. У 2003 годзе яго наведала 30 тысяч чалавек.
Клайвдэн
Клі́ўдэн, часам Клайвдэн (Cliveden ) — неарэнесансны загарадны палац на высокім узгорку над Тэмзай у Бакінгемшыры, пабудаваны ў 1850-х гадах Чарлзам Бары (архітэктар Вэстмінстэрскага палаца) для герцага Сазерленда. Палац, узведзены на месцы барочнай рэзідэнцыі 2-га герцага Бакінгема, служыць адным з лепшых узораў эклектычнага кірунку ўвіктарыянскай архітэктуры.
У 1893 годзе ўладальнік Кліўдэна, герцаг Вэстмінстэр, прадаў яго амерыканскаму нуварышу лорду Астару, які ўклаў нямала сродкаў у далейшае ўпрыгожванне сядзібы. Барочныя скульптуры, расстаўленыя ў садзе, былі прывезены ім у Кліўдэн з Італіі. Лэдзі Нэнсі Астар (1879—1964) праславілася як першая жанчына, абраная ў Брытанскі парламент; у палацы вісіць яе знакаміты партрэт пэндзля Сарджэнта. Пры ёй Кліўдэн стаў упадабаным месцам сходаў лонданскага свецкага кола.
У сярэдзіне XX стагоддзя «клайвдэнская зграя» успрымалася левымі коламі як увасабленне «сусветнага закулісся», а ў 1960-я гады Кліўдэн фігураваў у палітычнай справе Джона Праф'юма, што яшчэ больш сапсавала яго рэпутацыю. Астары саступілі Кліўдэнскую сядзібу Нацыянальнаму фонду, які ў 1970-я гады здаваў яе Стэнфардскаму ўніверсітэту для размяшчэння брытанскага філіяла. У наш час у Кліўдэне абсталяваны пяцізоркавы гатэль.
Мухлядзішкі
Мухля́дзішкі (, Мухлядишки) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагародзенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Паляцкішскага сельсавета.
Асінаўка (Клічаўскі раён)
Асі́наўка (, Осиновка) — вёска ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Нясяцкага сельсавета.
Заазер’е (Глыбоцкі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Залессе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Мікалай Дзмітрыевіч Ворвулеў
Мікалай Дзмітрыевіч Ворвулеў (,, Варонежская вобласць — , ) — беларускі і ўкраінскі савецкі оперны спявак (барытон). Народны артыст БССР (1954). Народны артыст СССР (1956). .
Біяграфія
Нарадзіўся 22 студзеня 1917 года ў Паўлаўску Варожнежскай губерні, па нацыянальнасці ўкраінец.
У перыяд 1939—1946 гадоў служыў у шэрагах Савецкай Арміі, дзе быў салістам Ансамбля песні і танца Беларускай ваеннай акругі. Браў урокі спеваў у Мінску ў В. Ф. Карына.
З 1946 года — саліст Беларускага тэатра оперы і балета, дзе дэбютаваў у партыі Эскамільё ў оперы «Кармэн» Ж. Бізе.
Адначасова займаўся ў Мінскай кансерваторыі па класе спеваў (скончыў у 1954).
У лютым 1955 года ў Маскве падчас Дэкады беларускага мастацтва і літаратуры ўпершыню выканаў знакамітую Песню пра Нёман.
З 1955 года гастраляваў за мяжой (ГДР, ПНР, СФРЮ, Вялікабрытанія).
У 1957—1967 гадах — саліст Украінскага тэатра оперы і балета імя Т. Р. Шаўчэнкі (Кіеў).
Выступаў як канцэртны спявак. Карыстаўся шырокай вядомасцю як выканаўца народных песень.
Памёр 29 жніўня 1967 года. Пахаваны ў Кіеве на Байкавых могілках.
Творчасць
Вядомы не толькі як оперны спявак, але і як выканаўца беларускіх народных і масавых песень, у тым ліку «Ой бацька мой, Нёман», «Белоруссия».
Оперныя партыі
Голас рэдкай прыгажосці, дасканалае валоданне ім дазвалялі Ворвулеву ствараць выразныя скончаныя вобразы.
Ушанаванне памяці
У 1994 годзе на фасадзе дома ў Кіеве (вул. Б. Хмяльніцкага, 47), дзе пражываў спявак, устаноўлена бронзавая мемарыяльная дошка з барэльефным партрэтам М. Варвулёва (скульптар Ю. Багаліка, архітэктар Р. Кухарэнка).
Карла Марата
Карла Марата, таксама Мараці (Carlo Maratta,, Камерана каля Анконы — , г. Рым) — італьянскі мастак і архітэктар эпохі барока, які належаў да рымскай школы жывапісу.
Жыццё і творчасць
Талент мастака выявіўся ў К. Марата яшчэ ў дзяцінстве. Ва ўзросце 12 гадоў быў адпраўлены сваімі бацькамі ў Рым, у навучанне да жывапісца Андрэа Сакі. У Сакі Марата заставаўся на працягу шматлікіх гадоў і разглядаў яго ўсё сваё жыццё як старэйшага сябра і настаўнікі. У 1650 годзе да маладога мастака прыходзіць вядомасць — пасля таго, як ён удала выканаў замову на алтарную карціну, Марата быў прадстаўлены Папе Аляксандру VII, які затым забяспечваў мастака замовамі. Шэраг алтарных палотнаў працы К. Марата дагэтуль знаходзяцца ў рымскіх цэрквах. У 1704 годзе К. Марата быў пасвечаны Папам Кліментам XI у рыцары, узнагароджаны царкоўным ордэнам і становіцца прыдворным жывапісцам французскага караля Людовіка XIV, які быў заваяваны мастацтвам майстра, убачыўшы яго палатно, якое адлюстроўвала Дафну. У той жа час Людовік дазволіў К. Марата працягваць сваю працу ў Рыме. Быў таксама таленавітым архітэктарам, які распрацаваў праекты шматлікіх будынкаў. У 1700 годзе мастак становіцца прэзідэнтам рымскай Акадэміі Святога Лукі.
Карла Марата ўтрымліваў вялікую майстэрню, дзе стажыраваліся яго шматлікія вучні (напр. Роберт ван Аўдэнардэ). Пахаваны ў рымскай царкве Санта-Марыя-дэльі-Анджэлі-э-дэі-Марціры.
К. Марата пісаў свае палотны ў акадэмічнай традыцыі свайго настаўніка Сакі, якая бярэ свой пачатак яшчэ ў творчасці Рафаэля. У канцы XVII стагоддзі Марата і Сакі былі прызнанымі, вядучымі рымскімі жывапісцамі. Акрамя алтарных палотнаў для цэркваў, майстар пісаў таксама партрэты, фрэскі, ствараў скульптуры. Найбольшую цікавасць ён уяўляе як партрэтыст. У наш час карціны К. Марата можна ўбачыць у музеях Парыжа (Луўр), Рыма, Берліна, Фларэнцыі, Санкт-Пецярбурга, Лондана, Мадрыда, Бостана, Вены, Бруселя, Мюнхена і інш.
Буднева
Бу́днева (, Буднево) — вёска ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Нясяцкага сельсавета.
Чэмпіянат свету па цяжкай атлетыцы 1920
20-ы Чэмпіянат свету па цяжкай атлетыцы прайшоў з 4 па 8 верасня 1920 года ў Вене (Аўстрыя).
Заборцы (Глыбоцкі раён)
Забо́рцы (, Заборцы) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Залессе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Порайсць
По́райсць (, Поройсть) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагародзенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Паляцкішскага сельсавета.
Загор’е (Глыбоцкі раён)
Заго́р’е (, Загорье) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці, каля Сетаўскага возера. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Залессе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Паляцкішкі
Паляцкі́шкі (, Полецкишки) — аграгарадок у Беларусі, у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагародзенскага сельсавета.
Таўзгіняны
Таўзгіня́ны (, Товзгиняны) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагародзенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Паляцкішскага сельсавета.
Даклонь
Дакло́нь (, Даклонь) — вёска ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Нясяцкага сельсавета.
Дуброва (Нясяцкі сельсавет)
Дубро́ва (, Дуброва) — вёска ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Нясяцкага сельсавета.
Чэглікі
Чэ́глікі (, Чеглики) — хутар у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагародзенскага сельсавета.
Юндзілішкі
Юндзілі́шкі (, Юндилишки) — хутар у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагародзенскага сельсавета.
Гімн Уганды
«Oh Uganda, Land of Beauty» (О, Уганда, краіна прыгажосці) — нацыянальны гімн Уганды. Зацверджаны ў якасці афіцыйнага ў 1962 годзе пасля здабыцця краінай незалежнасці. Словы і музыка — Джорджа Уілерфорса Какомы (George Wilberforce Kakoma).
Парламент Уганды
Парламент Уганды (суахілі: Wabunge wa Uganda) — аднапалатны парламент Уганды. Будынак парламента знаходзіцца ў сталіцы — горадзе Кампала.
З 2010 года ў парламент абіраюць 320 прадстаўнікоў тэрмінам на 5 год. З 2011 года спікерам з'яўляецца Рэбека Кадага. Апошнія выбары адбыліся 18 лютага 2011 года.
Залессе (Залескі сельсавет, Глыбоцкі раён)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Залессе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Іваніўка (Херсонская вобласць)
Іваніўка (Іванівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Іваніўскім раёне Херсонскай вобласці Украіны, раённы цэнтр.
Ясянцы (Воранаўскі раён)
Яся́нцы (, Ясянцы) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагародзенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Паляцкішскага сельсавета.
Дулебня
У 1939—1954 гадах цэнтр Уладзіміраўскага сельсавета.
Гетэрасексізм
Гетэрасексізм (Heterosexism) — сістэма поглядаў і перакананняў, заснаваная на ідэях гетэранарматыўнасці і перавазе гетэрасексуалаў як прадстаўнікоў адзінай натуральнай і маральна і сацыяльна прымальнай формы сексуальнасці чалавека. Варта адзначыць, што не ўсе гетэрасексуалы падзяляюць такую ідэалогію, таму гетэрасексуальнасць сама па сабе не мае на ўвазе гетэрасексізм.
Андруны
Андру́ны (, Андруны) — хутар у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Гетэрасексізм
Ідэалогія
Тэрмін таксама выкарыстоўваецца для апісання сацыяльных і культурных наступстваў такой ідэалогіі. Тэрмін «гетэрасексізм» утвораны па мадэлі, агульнай з такімі тэрмінамі, як сексізм (ідэя няроўнасці палоў), расізм (ідэя няроўнасці рас). Для апісання той жа з’явы прапаноўвалася таксама слова «гетэрасексуалізм», але яно не прыжылося, паколькі мае тэрміналагічныя канатацыі не са словам «сексізм», а са словам «гомасексуалізм», што ўводзіць у зман — бо тэрмін не мае прамога дачынення да сексуальнасці ці сексуальнай арыентацыі, а апісвае сацыяльна-культурныя рэаліі.
Адрозненні ад гамафобіі
Тэрмін «гетэрасексізм» прапаноўваўся Грэгары Херэкам як альтэрнатыву, замену для тэрміна гамафобія, які не нясе пры гэтым абразлівага сэнсу і не з’яўляецца палітычным клішэ. Херэк меркаваў, што гэты тэрмін больш навукова карэктны і больш дакладна канцэптуалізуе сутнасць з’явы, ставячы яго ў адзін шэраг з сексізмам і іншымі формамі шавінізму, а не з фобіямі.
Некаторыя аўтары, у прыватнасці, Чарлз Сокарайдэс, аднак, паказваюць, што гэтыя тэрміны не ўзаемазаменныя і гетэрасексізм сам па сабе не раўнацэнны і не азначае гоманегатывізм ці гамафобію: чалавек можа мець шчырую ўнутраную перакананасць у тым, што толькі гетэрасексуальнасць з’яўляецца звычайнай і маральна прымальнай, ці шчыра лічыць, што гетэрасексуалы лепшыя за гомасексуалаў, толькі па прычыне ўласнай гетэрасексуальнасці, але разам з тым не мець негатыўнага стаўлення да гомасексуалаў ці гомасексуальнасці.
Гетэрацэнтрызм
Гетэрасексізм не варта блытаць з гетэрацэнтрызмам. Гетэрацэнтрызм — гэта (часта падсвядомае) дапушчэнне, што кожны з людзей, з якімі мы маем справу, з’яўляецца гетэрасексуалам (калі яго/яе арыентацыя загадзя не вядомая), і вынікаючыя з гэтай здагадкі формы зносін. Статыстычна такое дапушчэнне будзе карэктным у большасці выпадкаў (з прычыны таго, што гетэрасексуалаў большасць), але ў некаторых выпадках яно можа апынуцца няслушным. Гетэрацэнтрызм можа выяўляцца выпадковым і ненаўмысным чынам у паўсядзённым жыцці. Напрыклад, калі жанчына кажа, што ідзе на любоўную сустрэчу, многія людзі могуць спытаць што-небудзь накшталт: «Як яго клічуць?» або «А ён прыгожы?», тым самым няяўна мяркуючы, што гаворка ідзе пра гетэрасексуальнае каханне.
Залаг
За́лаг (, Залог) — вёска ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Нясяцкага сельсавета.
Зарубчыкі
Зару́бчыкі (, Зарубчики) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Залессе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Запруддзе (Глыбоцкі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Глыбокае, з 1929 года ў складзе гміны Залессе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Зэлэніўка
Зэлэніўка (Зеленівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дніпроўскім раёне Херсонскай вобласці Украіны за 5 км ад Херсона.
Блажаны
Блажа́ны (, Блажаны) — хутар у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Антанова (Воранаўскі раён)
Антано́ва (, Антоново) — хутар у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Барташуны
Барташу́ны (, Барташуны) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Зубкі (Глыбоцкі раён)
Зубкі́ (, Зубки) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Залессе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Феерверк
Феерверк (Feuerwerk, ад Feuer — агонь і Werk — справа, праца) — дэкаратыўныя агні розных колераў і формаў, якія атрымліваюцца пры спальванні піратэхнічных саставаў.
Феерверкі з'яўляецца адлюстраваннем эфектаў, якія вырабляюцца феерверкавых прылад, якія звычайна размяшчаюцца ў некалькіх месцах. Феерверк можа прымаць розныя формы, аднак звычайна прысутнічаюць чатыры асноўныя эфекты: ​​шум, святло, дым і лятучыя матэрыялы (напрыклад, канфецці). Феерверкі могуць быць распрацаваны для гарэння з агнём і іскрамі многіх колераў, звычайна, чырвоным, аранжавым, жоўтым, зялёным, сінім, фіялетавым, срэбраным і залатым. Феерверкавыя прадстаўленні з'яўляюцца агульнапрызнанымі ва ўсім свеце і цэнтрам многіх культурных і рэлігійных урачыстасцяў. Першыя паведамленні пра феерверкі ўзыходзяць да Кітая 7 стагоддзя, дзе яны былі вынайдзены. Феерверкі выкарыстоўваліся для суправаджэння многіх святаў. Гэта было часткай культуры Кітая і ўзяло там свой пачатак; у канчатковым выніку яна распаўсюдзілася ў іншыя культуры і грамадства. Важныя падзеі і святы, такія як свята вясны (кітайскі Новы год) і Свята сярэдзіны восені былі і застаюцца цяпер тым часам, калі гарантуецца феерверк. Кітай з'яўляецца найбуйнейшым вытворцам і экспарцёрам феерверкаў у свеце.
Феерверк звычайна класіфікуюцца па месцы, дзе ён праводзіцца: на зямлі або паветры. У апошнім выпадку яны могуць забяспечыць сваю ўласную цягу (ўзмоцніцца) або выстрэліць ў паветра з дапамогай гарматы. Найбольш часта феерверкі складаюцца з паперы, кардоннай трубкі ці корпуса, запоўненага гаручым матэрыялам, часта піратэхнічных зорак. Гэтыя трубкі звычайна робяцца ў розных спалучэннях, каб зрабіць пры гарэнні вялікую разнастайнасць бліскучых формаў, часта рознакаляровых. Феерверкі на аснове сігнальнай ракеты з'яўляецца самай распаўсюджанай формай феерверкаў, хоць упершывю выкарыстоўваліся ў ваенных мэтах.
Каменка (Глыбоцкі раён)
Ка́менка (, Каменка) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах засценак, пазней вёска ў складзе гміны Залессе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Пагародна
Пагаро́дна (, Погородно) — аграгарадок у Беларусі, у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Цэнтр Пагародзенскага сельсавета. 1009 жыхароў (2014).
Геаграфія
Знаходзіцца за 18 км на паўднёвы захад ад Воранава, 9 км ад чыгуначнай станцыі Бастуны, каля ракі Каменка. Аўтадарогамі злучана з Лідай, Воранавам, Радунню.
Рэльеф раўнінна-ўзгорысты, на ўсходзе штучны вадаём.
Гісторыя
У Іпацьеўскім летапісе ёсць запіс, дзе паведамляецца, што ў 1276 годзе князь Трайдзен прыняў да сябе прусаў, якіх прыгняталі немцы, і пасадзіў частку іх у Горадні.
Маёнтак Гародна згадваецца з XV ст. (да 1489 г. Гарадзенскае войтаўства, уласнасць караля Казіміра). У канцы XVI ст. Падгарадная маёнтка Гародна, уласнасць Падгарадзінскага, у Лідскім павеце Віленскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, пазней уласнасць М. Сапегі, 12 душ сялян.
Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, у Віленскай, з 1797 г. Літоўскай, з 1801 г. Гродзенскай, з 1842 г. Віленскай губернях. У сярэдзіне XIX ст. вёска таго маёнтка ў Аляксандраўскай воласці Лідскага павета Віленскай губерні, уладанне графа М. Патоцкага, у 1857 г. налічвалася 39 рэвізскіх душ.
Сядзібна-паркавы ансамбль у Гародне сфармаваўся ў другой палове XVIII ст. пры ўладальніку гетману Людвіку Тышкевічу, якому маёнтак дастаўся ад бабкі Саламеі Радзівілякі. Драўляны панскі дом быў узведзены ў стылі класіцызму ў 1780 г. паводле праекта польскага архітэктара Шымана Цуга. Праз стагоддзе сядзіба належала А. Патоцкаму, потым Ігнаткевічу, а ў пачатку XX ст. — генералу К. Кандратовічу. Ад разбуранай у 1914 г. сядзібы застаўся парк і рэшткі капліцы.
Паводле перапісу ў 1870 года ў вёсцы 360 жыхароў. У 1885 годзе ў вёсцы фальварак, капліца, карчма. У 1897 г. у Падгародна 18 двароў, 132 жыхары, лаўка, заезны дом, у сядзібе 59 жыхароў, у 1908 г. — 11 двароў 154 жыхары (28 сямей), 166,3 дзесяцін зямлі, 30 коней. У маёнтку 81 жыхар.
3 1921 года Пагародна ў складзе Польшчы, у Аляксандраўскай гміне Лідскага павета, 23 двары, 138 жыхароў.
3 лістапада 1939 г. у БССР. 3 15 студзеня 1940 г. Радунскім раёне, з 12.10.1940 г. у Асаўскім сельсавеце. У 1940 годзе 143 жыхары. У маёнтку Гародна знаходзілася сядзіба Радунскай МТС (7 трактароў).
З канца чэрвеня 1941 г. да сярэдзіны ліпеня 1944 г. вёска акупавана нацыстамі.
3 20.9.1944 г. у Гродзенскай вобласці.
У 1949 г. ў былым маёнтку створаны калгас. 3 1959 г. вёска ў Воранаўскім раёне, з 1963 г. цэнтр сельсавета. У 1970 годзе 363 жыхары, швейная майстэрня, сярэдняя школа, Дом культуры, бальніца, бібліятэка, дзіцячы сад, аптэка, аддзяленне сувязі, ветучастак, сталовая, 2 магазіны.
Парк
Парк рэгулярнага тыпу закладзены ў канцы XVIII ст. Садоўнікам і стваральнікам сядзібнага парка, верагодна, быў І. Л. Кнакфус. Парк рэгулярнай сіметрычна-восевай планіроўкі, крыжападобны ў плане. Захаваўся часткова.
Цэнтрам кампазіцыі быў мураваны сядзібны дом (не збярогся), пастаўлены на невялікай тэрасе. Па падоўжнай планіровачнай восі (усход — захад) размешчаны ўязная брама ў выглядзе двух мураваных пілонаў, алея, абсаджаная дрэвамі, плошча перад домам. За будынкам знаходзяцца прамавугольны партэр і вузкі штучны вадаём, абсаджаны дрэвамі мясцовых парод. Раней перспектыву завяршала мураваная капліца (не збераглася), ад якой да партэра ішла вакол сажалкі кругавая дарожка. Па баках партэра сіметрычна размяшчаліся падзеленыя алеямі баскеты з пладовымі дрэвамі. Пасля на месцы баскетаў з’явіліся маляўнічыя паляны з дэкаратыўнымі групамі дрэў і кустоў. У паўночнай частцы парку захавалася капліца, пабудаваная ў сярэдзіне XVIII ст.
Капліца
Капліца пабудавана ў сярэдзіне XVIII ст. каля палаца Людвіка Скумін-Тышкевіча (не захаваўся) як радавая пахавальня.
Помнік архітэктуры ракако. 1-нефавы аб’ём з 2-павярховай квадратнай у плане пад агульным 2-схільным дахам плябаніяй з боку апсіды. Увагнутая плоскасць галоўнага фасада раскрапавана шматслойнымі пілястрамі з ракайльнымі капітэлямі, завершана фігурным шчытом з выявай герба ўладальніка сядзібы. Уваход вырашаны паўавальным парталам, над ім — фігурны аконны праём. Бакавыя фасады расчлянёны высокімі лучковымі аконнымі праёмамі і буйнымі контрфорсамі.
Унутры прастора была перакрыта крыжовымі скляпеннямі на падпружных арках, якія на сценах пераходзілі ў пілястры з ракайльнымі капітэлямі. Пластыка-дэкаратыўным акцэнтам інтэр’ера з’яўляецца пластычны алтар, кампазіцыйна падобны да галоўнага фасада будынка: пілястры з лепкай на капітэлях абрамлялі арку, над якой быў картуш з гербам уладальніка сядзібы. Над уваходам былі размешчаны хоры з выпуклай агароджай на фігурных слупах. У бакавых цыліндрычных шахтах знаходзіліся вітыя лесвіцы на хоры. Дзверы абапал алтара вялі ў калідор, а з яго — у прыбудову плябаніі з авальнымі скляпеннямі на 1-м паверсе. Пад храмам — вялікая скляпеністая крыпта.
Помнік сувязісткам
Помнік сувязісткам на месцы бою 24.1.1945 пастаўлены ў 1975 годзе (аўтар В. Каравашкін) — вертыкальная стэла і 2 бетонныя блокі, скампанаваныя ў форме стылізаванай рымскай лічбы IV, па трохступеньчатым стылабаце. На плоскасцях стэлы і блокаў — барэльефная выява ордэна Айчыннай вайны, рэльефная выява дзяўчыны-сувязісткі і надпіс-прысвячэнне.
Сядзібны дом
Прасторны аднапавярховы сядзібны дом меў франтальна выцягнутыя фасады, па цэнтры якіх вылучаліся моцныя архітэктурныя акцэнты ў выглядзе рызалітаў з чатырохкалоннымі дарычнымі порцікамі, пад галоўны з якіх па шырокіх бакавых пандусах уязжалі карэты. Трохкутныя франтоны порцікаў запаўнялі пластычныя разныя картушы. Архітэктурную выразнасць будынку надаваў мерны рытм высокіх простакутных вокнаў у багатых ліштвах з сандрыкамі на фоне суцэльнай рустоўкі. Унутры дом меў парадную анфіладу апартаментаў з вялізнай бальнай залай ў цэнтры. У падвале, у які вялі тарцовыя лесвіцы, знаходзіліся гаспадарчыя памяшканні і жыллё прыслугі. Строгі і аскетычны знешні выгляд будынка значна кантраставаў з багаццем і пышнасцю інтэр’ера дома, аформленага з выкарыстаннем палатняных шпалер, стукавых панэляў, пазалочаных барэльефаў, медальёнаў, гірлянд, кветак, ваз з арнаментным роспісам, кафляных грубак і камінаў.
Капыльшчына (Глыбоцкі раён)
Капы́льшчына (, Копыльщина) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Залессе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
У 1940—1954 гадах цэнтр Капыльшчынскага сельсавета.
Вайцяшуны
Вайцяшу́ны (, Войтешуны) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Да 11 студзеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Пажыжмаўскага сельсавета, да 11 лютага 1972 года — у склад Тракельскага сельсавета.
Пікавая дама (опера)
«Пі́кавая дама» — опера П. І. Чайкоўскага ў 3 дзеяннях, 7 карцінах, лібрэта М. І. Чайкоўскага па матывах аднайменнай аповесці А. С. Пушкіна. Опера напісана ў Фларэнцыі ранняй вясной 1890 года, першая пастаноўка — 19 снежня года ў Марыінскім тэатры, Пецярбурга.
Ёсць яшчэ адна опера з той жа назвай і на той жа сюжэт: кампазітара  — «Пікавая дама» (La dame de pique) 1850 па аповесці А. C. Пушкіна ў перакладзе на французскую Праспера Мерымэ.
Гісторыя стварэння
Пры працы над лібрэта пушкінскі сюжэт быў прыкметна зменены. Змененая ў тым ліку і прозвішча галоўнага героя — У Пушкіна персанаж носіць прозвішча Германн, тады як персанаж оперы — Герман, і гэта яго імя. Такое напісанне з’яўляецца не памылкай, а наўмыснай зменай.
У працэсе кампазіцыі Чайкоўскі рэдагаваў лібрэта, і сам напісаў словы да некаторых фрагментаў, у тым ліку дзве арыі (Ялецкага, у другім акце і Лізы — у трэцім).
Сусветная прэм’ера оперы адбылася ў Марыінскім тэатры ў Санкт-Пецярбургу 19 снежня 1890 года. Дырыжыраваў Эдуард Напраўнік.
Кіеўская прэм’ера «Пікавай дамы» адбылася 31 снежня 1890 года (дырыжор Іосіф Прыбік), а маскоўская, у Вялікім тэатры, — 4 лістапада 1891 года (дырыжор ).
Валаткішкі
Валаткі́шкі (, Волоткишки) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Да 29 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Воранаўскага сельсавета.
Валынцішкі
Валы́нцішкі (, Волынтишки) — хутар у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Да 29 красавіка 1960 года хутар уваходзіў у склад Воранаўскага сельсавета.
Карпікі
Ка́рпікі (, Карпики) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Залессе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі. Пасля ўз’яднання Заходняй Беларусі з БССР Дзісенскі павет са снежня 1939 года ў складзе Вілейскай вобласці. года скасаваны.
Пярэкаль
Пярэ́каль (, Переколь) — вёска ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Нясяцкага сельсавета.
Ласькія (Глыбоцкі раён)
Ла́ськія (, Ласькие) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Залессе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Краўцы (Глыбоцкі раён)
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 12 верасня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Шкунціцкага сельсавета Шаркаўшчынскага раёна.
Летнікі
Ле́тнікі (, Летники) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Залессе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Вінцукі
Вінцукі́ (, Винцуки) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Вянцукскага сельсавета.
Каладзішкі
Каладзі́шкі (, Колодишки) — хутар у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Даўкшаны
Даўкша́ны (, Довкшаны) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Да 29 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Воранаўскага сельсавета.
Лучайка (Глыбоцкі раён)
Луча́йка (, Лучайка) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Беларуска-дацкія адносіны
Беларуска-дацкія адносіны — сённяшнія і гістарычныя адносіны паміж Распублікай Беларуссю і Каралеўствам Даніяй.
Лучайка (Глыбоцкі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Залессе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
У 1940—1954 гадах цэнтр Лучайкаўскага сельсавета.
Беларуска-дацкія адносіны
Беларусь прадстаўлена ў Даніі праз сваё пасольства ў Стакгольме. Данія прадстаўлена праз сваё пасольства ў Маскве. Данія, разам з Нарвегіяй, прызнала і ўсталявала адносіны з Беларуссю 14 студзеня 1992 г. Абедзве краіны з'яўляюцца членамі Арганізацыі па бяспецы і супрацоўніцтву ў Еўропе. Данія з'яўляецца паўнапраўным членам Савета Еўропы, ў той час як Беларусь з'яўляецца афіцыйным кандыдатам.
Дапамога
З 1990 па 2003 гг. Беларусь атрымала ад Даніі грашовую дапамогу ў 108 млн. дацкіх крон. Данія дапамагае Беларусі з дэмакратычным развіццём, грамадзянскай супольнасцю, свабоднымі сродкамі масавай інфармацыі і па прадухіленні гандлю людзьмі. 28 студзеня 2009 г. была праведзена сустрэча паміж беларускімі і дацкімі НДА, на якой разглядаліся пытанні пашырэння супрацоўніцтва паміж Беларуссю і Даніяй.
Гандаль
У 2008 годзе тавараабарот паміж Беларуссю і Даніяй склаў $ 116 млн. Беларускі экспарт склаў $ 19 мільёнаў. Дацкі экспарт склаў $ 96 млн.
У 2009 годзе тавараабарот склаў $ 118 млн. Данія інвеставала ў 21 беларускіх прадпрыемстваў.
29 студзеня 2009 г дэлегацыя абедзвюх краін абмеркавала гандлёва-эканамічныя адносіны паміж дзвюма краінамі.
Кульні
Кульні́ (, Кульни) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Спіс дзяржаўных і нацыянальных гімнаў
Пералік дзяржаўных і нацыянальных гімнаў. Назвы дзяржаў, якія маюць абмежаванае міжнароднае прызнанне, залежных тэрыторый, рэгіёнаў пазначаны курсівам.
{| class="wikitable" border="1" ! style="background:#efefef;" | Краіна/тэрыторыя ! style="background:#efefef;" | Назва гімна
Макаўе (Глыбоцкі раён)
Ма́каўе (, Маковье) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Залессе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Свабода (Клічаўскі раён)
Свабо́да (, Свобода) — былая вёска ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Нясяцкага сельсавета.
Лінгі
Лі́нгі (, Линги) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Насыры
Насыры́ (, Носыри) — былая вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Залескага сельсавета.
Ліквідавана ў 2011 годзе.
Мастэрс 2009 (снукер)
Мастэрс 2009 (Masters 2009) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 11 па 18 студзеня 2009 года на «Арэне Уэмблі», у Лондане. Турнір стаў 35-м розыгрышам Мастэрс, які праводзіцца штогод з 1975 года. Прызавы фонд турніру склаў £482,500 (на £22,500 больш, чым у мінулым годзе), з якіх £150,000 атрымаў пераможца.
У турніры прыняло ўдзел 18 гульцоў. Топ-14 афіцыйнага рэйтынгу аўтаматычна трапілі ў першы раўнд. Снукерысты, якія займалі 15 і 16 месца ў рэйтынгу, гулялі ў папярэднім раўндзе з пераможцам кваліфікацыйнага турніру і ўладальнікам уайлдкард.
Пераможца мінулага Мастэрс - Марк Сэлбі - дайшоў да фіналу турніру, дзе саступіў Роні О’Салівану з лікам 8:10. Вышэйшы брэйк турніру аформіў шатландзец Джон Хігінс - 140 ачкоў. Гэтая перамога стала чацвёртым тытулам Мастэрс, а таксама 43-м прафесійным тытулам у кар'еры Роні О’Салівана.
Малінаўка (Залескі сельсавет)
Малі́наўка (, Малиновка) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Залессе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Паловіца (вёска)
Пало́віца (, Половица) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Фёдар Антонавіч Туманскі
Фёдар Антонавіч Туманскі (1799 або пачатак 1800-х гг., Украіна —, Сербія, Бялград) — паэт пушкінскага часу, дыпламат, дзяржаўны і грамадскі дзеяч. Стрыечны брат паэта Васіля Іванавіча Туманскага.
Біяграфія
Адукацыю атрымаў у Шляхетным пансіёне пры Маскоўскім Універсітэце. Усё жыццё праслужыў у Міністэрстве замежных спраў Расійскай імперыі.
У 1820-х гадах быў прызначаны консулам у Ясах. Часта наведваў Кішынёў ды Адэсу, дзе сустракаўся з Пушкіным, які ў той час пражываў там. Да гэтага часу адносіцца «Адказ Ф. А. Т.» («Ответ Ф. А. Т.»), напісаны Пушкіным у Кішынёве, па чытанні аднаго з вершаў Туманскага.
Апошнія гады жыцця правёў у Бялградзе, куды быў прызначаны консулам і дзе памёр у 1853.
Творчасць
Найбольш знакамітым ягоным творам з'яўляецца хрэстаматыйны верш «Птушачка» («Птичка»), упершыню надрукаваны ў 1827 годзе. Гэты верш, дзякуючы якому Фёдар Антонавіч Туманскі трапіў у літаратурны летапіс, быў створаны падчас «паэтычнага спаборніцтва» паміж Туманскім, Пушкіным і Дэльвігам. Мэтай спаборніцтва было стварэнне верша на пэўную тэму, абмежаванага двума чатырохрадкоўямі, напісанымі чатырохстопным ямбам. З боку Пушкіна з'явіўся верш «Птушачка» («Птичка», 1823 год), з боку Дэльвіга — верш «Да птушачкі, адпушчанай на волю» («К птичке, выпущенной на волю», 1823 год).
«Птушачка» быў пакладзены на музыку Цэзарам Кюі і іншымі кампазітарамі.
Малыя Германішкі
Малы́я Германі́шкі (, Малые Германишки) — хутар у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Да 11 студзеня 1966 года хутар уваходзіў у склад Пажыжмаўскага сельсавета, да 11 лютага 1972 года — у склад Тракельскага сельсавета.
Смалярня (Клічаўскі раён)
Смаля́рня (, Смолярня) — вёска ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Нясяцкага сельсавета.
Мікшавічы
Мі́кшавічы (, Микшевичи) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Гетэранарматыўнасць
Гетэранарматыўнасць (Heteronormativity) — светапогляд, пры якім гетэрасексуальнасць разумеецца як сацыяльная норма сексуальных паводзін чалавека. Пры такім разуменні разглядаецца выключна бінарны падзел чалавецтва на два палы, пры якім біялагічны пол цалкам супадае з сацыяльным полам і вызначанай гендарнай роляй чалавека.
Станцыя Нясята
Ста́нцыя Няся́та (, Станция Несята) — пасёлак у Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Нясяцкага сельсавета.
Гетэранарматыўнасць
Гетэранарматыўнасць мае на ўвазе бінарную апазіцыю мужчынскага і жаночага, у сувязі з чым толькі ў рамках гетэранарматыўнасці мае сэнс казаць пра «процілеглы гендар».
Гетэранарматыўная матрыца
Пры гетэранарматыўнасці само сабой разумеецца гетэрасексуальнае развіццё. Ад чалавека чакаюцца менавіта гетэрасексуальнае паводзіны. Гетэрасексуальнасць, паводле гетэранарматыўнай матрыцы, з'яўляецца адзіным стандартам здаровай чалавечай сексуальнасці. Гэтыя стандарты прымаюцца па змоўчанні, нават калі гаворка ідзе пра незнаёмыя культуры.
Стыгматызацыя і асіміляцыя
Варта адзначыць, што хоць гэты светапогляд у асобных выпадках і дапушчае існаванне такіх варыяцый як інтэрсексуальнасць, гомасексуальнасць, бісексуальнасць, пансексуальнасць, асексуальнасць, трансгендарнасць і паліяморыя, але ў такім разе такія людзі павінны ўсё ж адпавядаць гетэрасексуальным уяўленням грамадства, асімілявацца ў ім. Іншымі словамі, усе «нестандартныя» прадстаўнікі грамадства павінны сядзець у цені. Грамадства навязвае ім пераймаць «стандартныя» гетэранарматыўныя мадэлі паводзін, нават калі яны не ў стане іх выканаць. Да таго часу пакуль яны гуляюць па правілах гетэранарматыўнага грамадства, грамадства закрывае вочы на іх тайнае жыццё. У выпадку ж парушэнні межаў грамадства звяртаецца да розных мер той ці іншай строгасці. Ахоўным механізмам гетэранарматыўнасці з'яўляецца гетэрасексізм.
У гетэранарматыўным грамадстве здзяйсняюцца спробы асіміляцыі інтэрсексуалаў, гомасексуалаў і трансгендараў:
Інтэрсексуалы
Людзі з інтэрсексуальнымі прыкметамі (гэта значыць з прыкметамі абодвух палоў) з нараджэння прымушаюцца да выбару аднаго пэўнага пола. У большасці выпадкаў адразу пасля нараджэння хірургічным шляхам робіцца карэкцыя, якая прыводзіць цела ў адпаведнасць з выбраным полам. Далей чалавек з нараджэння выхоўваецца ў адпаведнасці з гэтым полам. Калі ўсёткі інтэрсексуальнасць не ўхіляецца адразу пасля нараджэння ці ў раннім дзяцінстве, то, вырасшы, чалавек павінен выбраць адзін з палоў. Захаваць абодва палы не ўяўляецца магчымым, зыходзячы з чыста арганізацыйных момантаў (неабходнасць ўказваць пол у дакументах, наведванне туалета і да т.п.)
Гомасексуалы
У гетэранарматыўным грамадстве можна весці гутаркі пра свайго гетэрасексуальнага партнёра, не рызыкуючы парушыць «межы інтымнасці» суразмоўцы. Аднак любое згадванне пра свайго аднаполага партнёра ўспрымаецца як парушэнне межаў прыстойнасці. Гэта адбываецца па прычыне таго, што гомасексуальнасць у гетэранарматыўным грамадстве асацыюецца з сексуальнасцю ў вузкім сэнсе — інакш кажучы з сексам.
Адхіленне гомасексуалаў ад «стандартнай» гетэранарматыўнай мадэлі прыводзіць да таго, што мужчын-геяў часта не лічаць за «сапраўдных» мужчын, прыпісваючы ім празмерную фемініннасць. З іншага боку, жанчынам-лесбіянкам прыпісваюць празмерную маскуліннасць. Іншым распаўсюджаным стэрэатыпам, спароджаным гетэранарматыўным грамадствам, з'яўляецца вылучэнне ў гомасексуальных парах (як мужчынскіх, так і жаночых) «актываў» (= мужчын) і «пасіваў» (= жанчын). У некаторых выпадках гэта памылка даходзіць да таго, што «пасіўным» геям і «актыўным» лесбіянкам рэкамендуюць праводзіць аперацыю па карэкцыі пола, каб яны са сваімі партнёрамі маглі ўтварыць «стандартную» гетэранарматыўную пару. У некаторых краінах (напрыклад, у Іране) карэкцыя пола застаецца і дагэтуль адзіным спосабам для гомасексуалаў пазбегнуць строгага крымінальнага пакарання за «педэрастыю».
Нясята
Няся́та (, Несята) — аграгарадок у Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Нясяцкага сельсавета.
Знаходзіцца за 11 км на захад ад Клічава, за 102 км ад Магілёва, 43 км ад Бабруйска, за 4 км ад чыгуначнай станцыі Нясята. Каля аграгарадка працякае рака Нясета.
Гісторыя
Вёска вядомая з сярэдзіны XVI стагоддзя. У 1650 годзе сяло Нясята, шляхецкая ўласнасць. У другой палове XVIII стагоддзя пабудавана царква.
У 1839 годзе — у Бабруйскім павеце, уласнасць памешчыка, існаваў хлебазапасны магазін. Па звестках 1885 года, дзейнічалі гарбарны завод і царква. У 1897 годзе — царкоўнапрыхадская школа, хлебазапасны магазін, раз у год проводзіўся кірмаш. Побач існавалі адмайменныя выселкі (6 двароў, 41 жыхар, вадзяны млын, пастаялы двор) і маёнтак (3 двары, 18 жыхароў). У 1904 годзе заснаваны вінакурны завод. У 1916 годзе адкрыта школа (1-класнае народнае вучылішча). У 1917 годзе ў сяле 73 двары, 464 жыхары.
Беларускі гісторык і этнограф Аляксандр Ельскі ў «Геаграфічным слоўніку Каралеўства Польскага і іншых славянскіх краёў» (1886 г., Т. 7, с. 112) паведамляў, што ў Нясяце 20 двароў з поўнымі надзеламі, а тутэйшыя землі (больш за 212 валок) — даўняя спадчына Паўлікоўскіх; дзейнічала царква (мела каля 2 валок зямлі), даход ад млыноў складаў каля 300 руб. У другім томе тагож самага слоўніка змешчаны хспаміны пра Нясяту Евы Фялінскай (с. 350).
У 1919 годзе ў былым панскім мёнтку створана народная гаспадарка «Нясята», якая мела 358 га зямлі, вінакурны завод. У 1922 годзе адкрыта хата-чытальня. Працавалі паравы млын і сукнавальня. У 1924 годзе адкрыта 4-гадовая школа, у 1925 годзе 65 вучняў, працавалі драматычны і харавыя гурткі. У 1931 годзе арганізаваны калгас імя Ф. Энгельса, адкрыта дзіцячая пляцоўка. Побач з вёскай, ва ўрочышчы Кладзішча, у 1934 годзе арганізавана Нясяцкая МТС. У 1938 годзе ў майстэрні МТС зманціравана электраўстаноўка, якая дала святло вёсцы.
У лютым 1942 года гітлераўцы расстралялі 10 мірных жыхароў. У 1945 годзе адкрыты дзіцячы дом (дзейнічаў да 1969 года). На пачатак 1992 года працавалі сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, прыёмны пункт бытавога абслугоўвання насельніцтва, філіял музычнай школы, фельчарска-акушэрскі пункт і інш.
Маркаўшчына (Воранаўскі раён)
Маркаўшчы́на (, Марковщина) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Да 11 студзеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Пажыжмаўскага сельсавета, да 11 лютага 1972 года — у склад Тракельскага сельсавета.
Навіянка
Навія́нка (, Новиянка) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Тацянка 2
Та́цянка 2 (, Татенка 2) — вёска ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Нясяцкага сельсавета.
Сасноўка (Глыбоцкі раён)
Сасно́ўка (, Сосновка) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Парубішкі
Па́рубішкі (, Парубишки) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераганцаўскага сельсавета.
Да 29 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Воранаўскага сельсавета.