cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ЕўраБеларусь
Група «Разам»
«Стратэгія-2006» была прэзентавана ўлетку 2005 года, і група «Разам» паставіла сабе за мэту спрыянне аб'яднанню апазіцыйных палітычных сіл з нагоды рэалізацыі гэтай стратэгічнай прапановы — у прыватнасці, была пасярэднікам у перамовах паміж Уладзімірам Мацкевічам як галоўным распрацоўшчыкам стратэгіі і Аляксандрам Мілінкевічам як патэнцыйным адзіным кандыдатам у прэзідэнты ад дэмакратычных сіл. Па выніках перамоў у жніўні 2005 года «Стратэгія-2006» была ўхвалена Аляксандрам Мілінкевічам, але не прынята да дзеяння яго камандай. Такім чынам, яшчэ да абрання Аляксандра Мілінкевіча адзіным кандыдатам у прэзідэнты на Кангрэсе дэмакратычных сіл у кастрычніку 2005 года, не дасягнуўшы пастаўленай мэты, група «Разам» фактычна спыніла сваё існаванне.
Заснаванне кансорцыума і разгортванне яго дзейнасці
Заснаванне Міжнароднага кансорцыума «ЕўраБеларусь» як некамерцыйнага аб'яднання юрыдычных і прыватных асоб адбылося ў 2007 годзе — у сітуацыі, калі пачалося назірацца паляпшэнне адносін паміж Беларуссю і Еўрапейскім Саюзам і як след разумення лідарамі НДА, якія да таго часу ўжо мелі вялікі досвед міжнароднага супрацоўніцтва, неабходнасці ўзмацнення важкасці голасу і ўплыву НДА на ўзроўні беларускага грамадства і еўрапейскіх структур.
У сярэдзіне 2008 года асноўнае кола заснавальнікаў кансорцыума вырашыла пашырыць праграму дзейнасці і запрасіла да супрацоўніцтва шырэйшы спектр арганізацый, якія падзяляюць ідэю праеўрапейскага развіцця Беларусі як паўнапраўнага суб'екта еўрапейскіх адносін.
У пачатку 2009 года адбылася серыя сустрэч з мэтай фармавання бачання, місіі і праграмы дзейнасці «ЕўраБеларусі». У тым жа годзе падчас сустрэчы ў Літве была вызначана новая пашыраная структура кансорцыума.
У 2010 годзе, як вынік развіцця супрацоўніцтва ў межах Міжнароднага кансорцыума «ЕўраБеларусь», яго ўдзельнікі прынялі ў якасці доўгатэрміновай праграмы сваёй дзейнасці распрацаваную Уладзімірам Мацкевічам праграму культурнай палітыкі, у якой ставіцца на мэце пераўтварэнне Беларусі ад савецкай рэспублікі да сучаснай незалежнай еўрапейскай дзяржавы.
З 2012 года Міжнародны кансорцыум «ЕўраБеларусь» з'яўляецца сталым сябрам (Association of Local Democracy Agencies, ALDA).
Кіраўніцтва, імёны і структура
Ад самага пачатку кіраўніком Міжнароднага кансорцыума «ЕўраБеларусь» з'яўляецца Улад Вялічка (да 2014 года займаемая ім пасада называлася «старшыня», з 2014 года — «генеральны дырэктар» ).
З 2011 года кансорцыум мае выбарны орган — Раду. Першым яе кіраўніком цягам пяці гадоў быў Уладзімір Мацкевіч.
У пачатку студзеня 2016 года Уладзімір Мацкевіч зрабіў заяву аб намеры сыйсці з пасады кіраўніка Рады кансорцыума і рэкамендаваць замест сябе кандыдатуру Андрэя Ягорава. 13 чэрвеня 2016 года адбыўся агульны сход Міжнароднага кансорцыума «ЕўраБеларусь», падчас якога быў абраны новы склад Рады, а таксама новы яе кіраўнік — ім стаў Андрэй Ягораў. Уладзімір Мацкевіч таксама ўвайшоў у склад новаабранай Рады, але ў якасці аднаго з яе сябраў.
Найбольш вядомыя імёны «ЕўраБеларусі»: Уладзімір Мацкевіч, Улад Вялічка, Алена Танкачова, Андрэй Ягораў, Таццяна Вадалажская, Таццяна Пашавалава, Ірына Сухій, Яраслаў Бекіш, Сяргей Драздоўскі, Міраслаў Кобаса, Ірына Жыхар, Аксана Шэлест, Вольга Смалянка, Леанід Каліценя ды інш.
Велута
Велута́ (, Велута) — аграгарадок у Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Бастынскага сельсавета.
ЕўраБеларусь
Кіраўніцтва, імёны і структура
Арганізацыі-удзельнікі кансорцыума :
Велута
У 1940—1959 гадах цэнтр Валуцкага сельсавета.
Геаграфія
За 3 км у напрамку на паўночны захад ад аграгарадка, каля вёскі Навасёлкі, знаходзіцца вадасховішча Велута.
ЕўраБеларусь
Кіраўніцтва, імёны і структура
У ліпені 2011 года была створана Служба інфармацыі «ЕўраБеларусі», і сайт EuroBelarus.Info быў ператвораны ў інфармацыйны рэсурс, які асвятляе тэматыку развіцця беларускай грамадзянскай супольнасці і беларуска-еўрапейскіх адносін.
У 2012—2013 гадах кансорцыум меў свайго прадстаўніка пры еўрапейскіх структурах у Бруселі (Бельгія) — Алёну Зуйкову.
Пачынаючы з лютага 2012 года, у Вільнюсе (Літва) дзейнічае офіс Міжнароднага кансорцыума «ЕўраБеларусь».
Місія і задачы
У якасці місіі Міжнароднага кансорцыума «ЕўраБеларусь» заяўляецца: стымуляванне і падтрымка праеўрапейскага развіцця Беларусі як паўнапраўнага суб'екта еўрапейскіх адносін на ўсіх магчымых узроўнях, а таксама развіццё, фарміраванне і прасоўванне пазіцыі грамадзянскай супольнасці як роўнага, кампетэнтнага і прадстаўнічага суб'екта ў беларускім грамадстве і беларуска-еўрапейскім супрацоўніцтве на аснове ідэй і прынцыпаў праграмы культурнай палітыкі і Еўрапейскай Хартыі актыўнай грамадзянскасці (European Charter of Active Citizenship).
У ліку асноўных задач «ЕўраБеларусі» называецца:
Дзейнасць
За час свайго існавання Міжнародны кансорцыум «ЕўраБеларусь» рэалізаваў шэраг ініцыятыў у фармаце публічных слуханняў, канферэнцый, круглых сталоў, інфармацыйных кампаній і кампаній па прасоўванні грамадскіх інтарэсаў.
Ад самага абвяшчэння ініцыятывы ЕС «Усходняе партнёрства» ў 2009 годзе кансорцыум бярэ актыўны ўдзел у дзейнасці (ФГС УП), з'яўляецца ініцыятарам стварэння Беларускай нацыянальнай платформы ФГС УП. Прадстаўнікі «ЕўраБеларусі» двойчы займалі пасады кіраўнікоў Форума (Улад Вялічка — у 2010—2011 гадах, Андрэй Ягораў — у 2014—2015 гадах), а таксама ўвесь час уваходзяць у склад Кіруючага камітэта ФГС УП. У студзені 2016 года Улад Вялічка ў другі раз быў абраны сустаршынёй Кіруючага камітэта ФГС УП.
Кансорцыум належыць да ліку арганізатараў Міжнароднага Кангрэса даследчыкаў Беларусі, Міжнароднай PhD-праграмы (дактарантуры) для Беларусі , Біржы арганізацыйнага развіцця ды інш.
Новая Гусявіца
Но́вая Гусяві́ца (, Новая Гусевица) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Гусявіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 25 км на паўднёвы ўсход ад Буда-Кашалёва, 11 км ад чыгуначнай станцыі Уза (на лініі Жлобін — Гомель), 30 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На ўсходзе і поўначы меліярацыйныя каналы.
Транспартная сетка
Аўтамабільная дарога Крыўск — Уваравічы. Планоўка складаецца з ледзь выгнутай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, да якой з далучаюцца дзве крывалінейныя вуліцы з завулкамі. Забудова двухбаковая, пераважна драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з пачатку XIX стагоддзя, калі вёска Гусявіца падзялілася на дзве: Старая Гусявіца і Новая Гусявіца, у Рудзянецкай воласці Беліцкага павета Магілёўскай губерні. Па рэвізскіх матэрыялах 1859 года ў валоданні графіні А. М. Мелінай. Па перапісу 1897 года знаходзіліся: школа граматы, хлебазапасны магазін, 2 вятракі, карчма. Больш паловы гаспадарак займаліся вырабам фурманак, калёс, санак. У 1909 годзе 1338 дзесяцін зямлі, школа, млын.
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Новагусявіцкага сельсавета Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Вольная праца» дзейнічалі вятрак, дрэваапрацоўчая майстэрня і кузня.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў баях за вёску ў лістападзе 1943 года загінулі 12 савецкіх салдатаў (пахаваны ў брацкай магіле на могілкі). На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 189 жыхароў у памяць пра якія ў 1971 годзе ў цэнтры вёскі ўсталяваны абеліск.
У 1959 годзе ў складзе калгаса імя В. І. Леніна (цэнтр — вёска Старая Гусявіца). Лесапільня, млын, швейная майстэрская, базавая школа, Дом культуры, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, сталовая, магазін.
NGC 6772
NGC 6772 (іншае абазначэнне — PK 33-6.1) — планетарная туманнасць у сузор’і Арол.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Warsaw Spire
Warsaw Spire  — комплекс офісных будынкаў у стылі у Варшаве, Польшча. Складаецца з трох будынкаў: 220-метровая (180 метраў без шпіля) галоўная вежа з фасадам з гіпербалоіднага шкла, Warsaw Spire A, і двух 55-метровых дапаможных будынкаў, Warsaw Spire B і C. Галоўная вежа з’яўляецца другой сярод і.
Апісанне
Warsaw Spire з’яўляецца самым высокім аб’ектам офіснай нерухомасці ў Варшаве і адным з самых высокіх будынкаў у Еўропе. Размяшчаецца ў раёне на Еўрапейскай плошчы, дамы 1, 2 і 6. Агульная плошча каля 100 000 м². Пад гатэлем знаходзіцца падземная паркоўка на больш чым 1000 парковачных месцаў.
Будынак пабудавана бельгійскім дэвелаперам. Праект хмарачоса і прылеглых будынкаў распрацаваны бельгійскай архітэктурнай кампаніяй «М. & J-Jaspers M. — J. Eyers & Partners» у супрацоўніцтве з польска-бельгійскай архітэктурнай кампаніяй — Projekt. Інвестыцыі атрымалі сертыфікат BREEAM Excelent.
Ужо пасля пачатку будаўніцтва хмарачоса інвестар дакупіў размешчаны ў непасрэднай блізкасці ўчастак разам з будынкам, у якім размяшчалася штаб-кватэра выдавецтва. Гэты ўчастак, разам з адрэстаўраваным будынкам, дапаўняе тэрыторыі, навакольныя хмарачосу.
Унутры комплексу была створана прасторная, адкрытая для жыхароў горада плошча, на якой размяшчаюцца элементы малой архітэктуры і зялёныя насаджэнні. Інвестар пасадзіў на плошчы 140 дрэў і каля 14 тысяч іншых раслін. Таксама была створана сажалка і каскадны ручай даўжынёй 120 метраў.
У красавіку 2014 года, па просьбе Ghelamco, даў плошчы ў межах вуліц , , Уроньей і Луцкай назву «Еўрапейская плошча». Будынкі Warsaw Spire атрымалі адрасы на дадзенай плошчы: № 1 (хмарачос), № 2 (бакавы паўночны будынак) і № 6 (бакавы паўднёвы будынак).
Будаўніцтва
Будаўнічыя працы пачаліся ў сярэдзіне 2011 года устаноўкай на глыбіню пяці падземных паверхаў, прызначаных для будучай паркоўкі. Гэтыя сцены з’яўляюцца самымі глыбокімі з пабудаваных у Польшчы, іх канструкцыя сыходзіць на глыбіню 55 метраў ніжэй узроўня зямлі. Такое паглыбленне сцен выклікана значнай глыбінёй столі воданепранікальнага пласта глебы. Будаўніком сцен у грунце з’яўляецца кампанія Soletanche Polska, а жалезабетоннай канструкцыі — кампанія Monting. Падчас выканання сцен у грунце было выкарыстана больш за 21 000 м³ бетону (2400 бетонамяшалак).
3 ліпеня 2014 года на даху аднаго з больш нізкіх будынкаў комплексу адбыўся пажар. У ходзе правядзення ізаляцыйных работ загарэлася ёмістасць з полістыролам. Ніхто не пацярпеў, пажар не выклікаў вялікіх разбурэнняў.
У студзені 2016 хмарачос пасля мантажу шпіля, які складаецца з 24 элементаў), дасягнуў вышыні 220 метраў.
Комплекс быў афіцыйна ўведзены ў эксплуатацыю 12 мая 2016.
NGC 6773
NGC 6773 — группа звёзд ў сузор’і Арол.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Асенні паласаты
Асе́нні паласа́ты, штрэйфлінг, штрыфель — старадаўні асенні сорт яблыні. Належыць да заходне-еўрапейскай групы сартоў. Паходжанне невядома. Упершыню апісаны ў пачатку 17 ст. Вельмі пашырыўся ў сярэдняй паласе Расіі, Прыбалтыцы, на Украіне. На Беларусі раянаваны ва ўсіх садовых зонах.
Вышні
Вы́шні (, Вышни) — вёска ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бастынскага сельсавета.
Асенні паласаты
Апісанне
Дрэва моцнарослае, утварае высокашарападобную крону. Зімаўстойлівасць высокая. Сорт сярэднеўстойлівы да паршы. Плоданашэнне пачынае на 9—1З-ы год. Высокаўраджайны. Плады буйныя (100—120 г), злёгку рабрыстыя, тупаканічныя, крыху сціснутыя з трох бакоў, зеленавата-жаўтаватыя з кармінавым румянцам у выглядзе палос і штрыхоў, выспяваюць у другой палове верасня і могуць захоўвацца да лістапада. Мякаць кісла-салодкая, духмяная. Плады спажываюць пераважна свежыя, гатуюць варэнне.
Карфантаў
Карфантаў (Korfantów, Friedland in Oberschlesien) — горад на паўдёвым захадзе Польшчы каля мяжы з Чэхіяй. Размешчаны за 370 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 35 км на паўднёвы захад ад Аполе. Уваходзіць у склад Ныскага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Карфантаў. Займае плошчу 10,23 км². Насельніцтва 1,9 тыс. чалавек.
Гарманічныя ваганні
[[Выява:Sine_Cosine_Graph.png|right|thumb|300px|Графікі функцый
і
на дэкартавай плоскасці.]]
Гармані́чныя вага́нні — ваганні, пры якіх функцыя стану сістэмы змяняецца з часам наступным чынам:
дзе
A
— амплітуда ваганняў, \omega — вуглавая частата, \phi_0 — пачатковая фаза (гэта значыць фаза, у якой сістэма знаходзіцца у момант часу
).
Скорасць і паскарэнне матэрыяльнага пункта, які здзяйсняе механічныя гарманічныя ваганні, роўныя
З апошняй роўнасці вынікае дыферэнцыяльнае ўраўненне гарманічнага вагання:
Джэймс Мак-Гіл Б’юкенен
Джэймс Мак-Гіл Б'юкенен-малодшы (James McGill Buchanan Jr.,, Марфрысбора, , ЗША — , Блэксбург, Вірджынія, ЗША) — амерыканскі эканаміст, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па эканоміцы (1986) «за даследаванне дагаворных і канстытуцыйных асноў тэорыі прыняцця эканамічных і палітычных рашэнняў». З'яўляецца адным з заснавальнікаў школы новай палітычнай эканоміі.
Гарманічныя ваганні
або
Джэймс Мак-Гіл Б’юкенен
Біяграфія
Нарадзіўся 3 кастрычніка 1919 г. у Марфрысбора (штат Тэнесі) Джэймс Б'юкенен вучыўся ў універсітэце Тэнесі. Доктарскую ступень атрымаў у Чыкагcкім універсітэце. Выкладаў у універсітэтах Тэнесі, Фларыды і Віргінскім універсітэце. У 1962 годзе сумесна з Г. Талакам апублікаваў працу «Разлік згоды» (The Calculus of Consent), у якой аналізуецца працэс прыняцця эканамічных рашэнняў змяшанымі метадамі эканамічных і палітычных навук. Прэзідэнт Таварыства «грамадскага выбару» (1964). Лаўрэат прэміі Ф. Сейдмана (1984) і прэмій А. Сміта па дзвюх версіях (1988 і 1991). У гонар вучонага названы Цэнтр палітычнай эканоміі універсітэта Джорджа Мэйсана.
Гарманічныя ваганні
Такім чынам, пры механічным гарманічным ваганні паскарэнне матэрыяльнага пункта прапарцыянальна яго адхіленню ад пункта раўнавагі. Адпаведна другому закону Ньютана, гэта магчыма, калі на яго дзейнічае сіла, велічыня якой вызначаецца формулай:
Джэймс Мак-Гіл Б’юкенен
Біяграфія
Лаўрэат прэміі Ф. Сейдмана (1984). Памёр 9 студзеня 2013 года.
Гарманічныя ваганні
k
— каэфіцыент прапарцыянальнасці. Знак «мінус» адлюстроўвае той факт, што сіла дзейнічае ў напрамку, адваротным да адхілення.
Вуглавая частата ваганняў складае
Яна, такім чынам, цалкам вызначаецца параметрамі сістэмы, што вагаецца, і не залежыць ад амплітуды ваганняў.
Прыклады сістэм, у якіх адбываюцца механічныя гарманічныя ваганні:
Прыкладам сістэмы, у якой здзяйсняюцца электрычныя гарманічныя ваганні, з'яўляецца вагальны контур.
Дэдал
Дэдал — персанаж старажытнагрэчаскай міфалоііі.
Дэдал — выдатны вынаходнік, механік, будаўнік, скульптар. Паводле міфа, Дэдал па загадзе крыцкага цара Мінаса пабудаваў лабірынт для Мінатаўра і дапамог Арыядне вызваліць з лабірынта Тэсея, за што разам з сынам Ікарам быў зняволены. Дэдал і Iкар зрабілі з пер'я і воску крылы, бацька даляцеў да Сіцыліі, а сын занадта наблізіўся да сонца, воск на крылах растапіўся, Ікар зваліўся ў мора і загінуў.
NGC 6774
NGC 6774 (іншае абазначэнне — OCL 65) — рассеянае скопішча ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Роберт Салоў
Роберт Мертан Салоў (Robert Merton Solow; нар. г., Бруклін, Нью-Ёрк) — амерыканскі эканаміст. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па эканоміцы (1987) «за фундаментальныя даследаванні ў вобласці тэорыі эканамічнага росту». Вучыўся ў Гарвардскім (тут жа атрымаў ступень доктара філасофіі) і Калумбійскім універсітэтах. Ветэран Другой сусветнай вайны. Прафесар Масачусецкага тэхналагічнага інстытута. Прэзідэнт Міжнароднай эканамічнай асацыяцыі (1999—2002). Прэзідэнт Эканаметрычнага таварыства (1964). Прэзідэнт Амерыканскай эканамічнай асацыяцыі ў 1979 г. Узнагароджаны медалямі Джона Бейтса Кларка (1961) і В. Лявонцьева «За дасягненні ў эканоміцы» (2006). Лаўрэат прэмій Ф. Сейдмана (1979). (1983) і А. Сміта (1985). Аўтар макраэканамічнай мадэлі, якая ўлічвае ўклад тэхналагічнага параметру ў эканамічны рост, якая вядомая ў эканамічнай тэорыі як «мадэль Салоў».
Аляксей Уладзіміравіч Баталаў
Аляксей Уладзіміравіч Баталаў (, Уладзімір —, Масква) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно, кінарэжысёр, сцэнарыст і грамадскі дзеяч, педагог. Народны артыст СССР (1976). Герой Сацыялістычнай Працы (1989). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1981), Дзяржаўнай прэміі РСФСР (1966) і Дзяржаўнай прэміі Расіі (2005).
Біяграфія
Нарадзіўся 20 лістапада 1928 года ва Уладзіміры. З 1950 года быў акцёрам Цэнтральнага тэатра Савецкай Арміі, праходзячы ў ім тэрміновую службу. У 1953—1956 граў на сцэне МХАТ, у 1957—1975 — акцёр і рэжысёр кінастудыі «Ленфільм». У кіно здымаецца з 1944 года. З 1975 — педагог УДІКа, прафесар з 1979 года. З 2007 па 2013 год — прэзідэнт Расійскай акадэміі кінематаграфічных мастацтваў «Ніка». Памёр 15 чэрвеня 2017 года ў Маскве.
Пуэр
Пуэр (普洱) — ферментаваны чай.
Першапачаткова радзімай пуэра было аднайменнае паселішча і прылеглая да яго вобласць у правінцыі Юнань. Само слова «пу-эр» складаецца з двух іерогліфаў. Гэтыя іерогліфы ў часы дынастыі Хань пазначалі населены пункт, змешчаны ў 373 км да поўдня ад Куньміна. З мовы народнасці хані, якая жыве ў наваколлях гэтага горада, гэта перакладаецца прыкладна так: «населены пункт, абгароджаны прыгоннай сцяной у заліва». Гэтае паселішча было буйнай кропкай, распаўсюджваючай гарбату, які ў выніку і сталі зваць «пуэр-ча», гэта значыць — «гарбата з Пуэр». Зрэшты, «пуэр» тлумачаць і інакш. «Пу» — скарачэнне імя бадхісатвы Пусянь, «эр» — вуха, вушы, з чаго атрымліваецца «вушы бадхісатвы Пусянь», што вельмі фігуральна перадае характар некаторых крупналісных разнавіднасцей пуэра.
Выраб
Этапы выраба: збор гарбаты, завяленне лісця, скручванне (тэрмін для рознага роду маніпуляцый з лістам з мэтай механічнага разбурэння сценак клетак і выдушванні гарбатнага соку), прэсаванне, ферментацыя (адбывалася ўжо падчас доўгай транспартоўкі і наступнага захоўвання гарбаты).
У адрозненне ад іншай гарбаты, пуэр з часам не псуецца, а паляпшае смак.
Да з’яўлення аўтатранспарту чай паспяваў паспець у дарозе да спажыўца. У новы час, з павелічэннем попыту і скарачэннем часу дастаўкі тавара спажыўцу, гарбата перастаў паспяваць паспець (ферментавацца) да патрэбнай ступені, у сувязі з чым у сямідзесятыя гады XX стагоддзі была распрацавана тэхналогія штучна паскоранага ферментавання (гарбатны ліст складаецца ў кучы, апырскваецца вадой, пасля чаго тэмпература ўсярэдзіне куч падымаецца, тым самым паскараючы працэс ферментацыі). Так з’явілася два асноўных выгляду пуэра — які вырабляецца па першапачатковай тэхналогіі «волкі пуэр» і («фарсіраваны») «гатовы пуэр».
Новая Гута (Буда-Кашалёўскі раён)
Новая Гута — былы пасёлак у Шырокаўскім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Пуэр
Разнавіднасці
Самой распаўсюджанай цяпер формай пуэра з’яўляецца блін вагай 7 лянаў (357 г) і 21×2 см, упакованы ў тубы з ліста бамбукавых пабегаў па сем штук. Зваліся гэтыя бліны альбо па дэвізах імператараў, альбо па месцах вытворчасці. Назоў Цыцзыбін з’явілася ў часы культурнай рэвалюцыі, калі людзям было не да стварэння прыгожых легенд аб сямі сынах, таму перакладаць яго лепш проста як «сямёрка бліноў». Такія бліны вывозіліся ў Тыбет і краіны Паўднёваўсходняй Азіі.
Новая Гута (Буда-Кашалёўскі раён)
У сувязі з радыяцыйным забруджваннем пасля Чарнобыльскай катастрофы жыхары (10 сем'яў) пераселены ў чыстыя месцы.
Пуэр
Разнавіднасці
Для ўнутранага рынка і дароў імператару прызначаўся пуэр у форме галавы (або гарбузы) вагай ад 2 лянаў да дзясятка кілаграм. Пуэр у форме сэрца (або грыба) з’явіўся ў пачатку XX-га стагоддзя. Такая форма забяспечвала лепшую вентыляцыю гарбаты, што перашкаджала ўзнікненню цвілі пры транспартсмены.
Новая Гута (Буда-Кашалёўскі раён)
Размяшчэнне
У 19 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель).
Пуэр
Разнавіднасці
Распаўсюджаны ў тыбетцаў і манголаў чай у форме цагліны ў Юнани стаў вырабляцца толькі з канца 50-х гадоў XX стагоддзя. Да гэтага ён вырабляўся ў правінцыі Сычуань.
Новая Гута (Буда-Кашалёўскі раён)
Гідраграфія
На поўдні меліярацыйны канал.
Пуэр
Падрыхтоўка
Існуе некалькі спосабаў падрыхтоўкі пуэра. Норма заварвання складае 1,5-2 гарбатныя лыжкі на чалавека.
Яшчэ адзін спосаб падрыхтоўкі пуэра — варэнне. Вада даводзіцца да тэмпературы каля 90-95 °C, пасля чаго (прама на агні) у ваду, размешваючы кругавымі рухамі, высыпаецца пуэр (магчыма, папярэдне прамыты халоднай вадой) і хутка змешваецца. Пасудзіна пакідаецца на агні да моманту, пакуль не з’явіцца карычневая пена, пасля чаго здымаецца, вытрымоўваецца 1-2 хвіліны, і напой разліваецца па кубках.
Замошша (Лунінецкі раён)
Замо́шша (, Замошье) — хутар у Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бастынскага сельсавета.
Музей В. А. Трапініна і маскоўскіх мастакоў яго часу
У музеі таксама знаходзіцца вялікая колькасць твораў дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва таго ж часу (фарфор, шкло, бронза, пацеркавае шыццё і інш.).
Музей заснаваны ў 1969 годзе вядомым маскоўскім калекцыянерам Ф. Я. Вішнеўскім, які перадаў гораду свой асабняк і 250 мастацкіх твораў жывапісу, графікі і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Адкрыццё адбылося 11 лютага 1971 года.
Дыфазіястр сплюшчаны
Батанічнае апісанне
'
Філоіды супратыўныя, размешчаны ў чатыры шэрагі, нізбягаючыя, прыціснутыя да восі (лускападобныя), завостраныя. Спінныя філоіды зрастаюцца з воссю, з адстаючай вяршыняй, валькаватыя, налягаюць адзін на аднаго, 4 мм даўжынёй, бакавыя — пашыраныя, высока зрастаюцца з воссю, адсталыя ў верхняй частцы, 4,5 мм даўжынёй з гіялінавай вяршыняй, некалькі заварочваюць на брушны бок, уплошчаныя, 3-4 мм шырынёй.
Ад блізкароднаснага адрозніваецца больш тонкімі парасткамі, сабранымі ў шчыльныя пучкі, і шыза-зялёнымі брушнымі і спіннымі філоідамі, аднолькавымі па даўжыні.
Распаўсюджанне і асяроддзе пасялення
Шырока распаўсюджаны ў Паўночным паўшар'і: Паўночная Амерыка (заходняя частка), Атлантычная Еўропа, Усходняя і Цэнтральная Еўропа, Скандынаўскі, Міжземнаморскі, Мангольскі, Японска-Кітайскі фларыстычныя раёны.
Гаспадарчае значэнне і ўжыванне
Раней ўжываўся для атрымання зялёнай фарбы для воўны.
Ахова
Занесены ў Чырвоную кнігу Украіны.
Новая Іспанія
Віцэ-каралеўства Новая Іспанія (Virreinato de Nueva España) — іспанская калонія ў Паўночнай Амерыцы, якая існавала ў 1535—1821 гг. У яе склад уваходзілі тэрыторыі сучаснай Мексікі, паўднёва-заходніх штатаў ЗША (а таксама Фларыды), Гватэмалы, Беліза, Нікарагуа, Сальвадора, Коста-Рыкі, Кубы. Акрамя таго, у падначаленні Новай Іспаніі былі Філіпіны і розныя астравы ў Ціхім акіяне і Карыбскім моры. Сталіца размяшчалася ў Мехіка. У 1821 годзе ў выніку паражэння ў Вайне за незалежнасць Мексікі Іспанія страціла ўсе паўночнаамерыканскія землі, на якіх утварыліся новыя незалежныя дзяржавы. Куба і Філіпіны сталі кіравацца непасрэдна з Іспаніі — аж да 1898 года, калі па выніках вайны са ЗША яны былі таксама страчаны метраполіяй.
Перадгісторыя
Калонія была ўтворана на тэрыторыі былых індзейскіх дзяржаў, такіх як імперыя ацтэкаў і дзяржавы мая. Гэтыя землі былі заваяваны і далучаны да ўладанняў іспанскага караля Карла V у выніку паходаў Эрнана Картэса, які і стаў у 1522 годзе першым кіраўніком Новай Іспаніі.
У гэты перыяд гісторыя Іспаніі як адзінай дзяржавы толькі пачыналася. Таму назваўшы свае ўладанні «Новай Іспаніяй», Картэс з аднаго боку дапамагаў Карлу V умацаваць ідэю адзінай іспанскай дзяржавы, а з іншага боку — прадухіляў падзел сваіх уладанняў, трымаўшы іх пад адзінай уладай. У 1528 годзе ўлада Картэса была абмежавана, а ў 1535 годзе Новая Іспанія стала віцэ-каралеўствам.
Палітычны і адміністрацыйны лад
Вышэйшая грамадзянская і ваенная ўлада ў Новай Іспаніі знаходзілася ў руках прызначанага віцэ-караля, які падпарадкоўваўся непасрэдна манарху і Вярхоўнаму савету па справах Індый у Мадрыдзе. Пры віцэ-каралі знаходзіўся дарадчы орган — аўдыенсія. Юрысдыкцыя аўдыенсіі Мехіка распаўсюджвалася на паўднёвую частку віцэ-каралеўства, а юрысдыкцыя аўдыенсіі Гвадалахары (палітычнага і адміністрацыйнага цэнтра аднайменнага інтэнданцтва) — на паўночную.
У 1786 годзе частка правінцый Новай Іспаніі была ператворана ў 12 інтэндантстваў, главой кожнага з якіх з’яўляўся інтэндант, які выконваў адміністрацыйныя, судовыя і ваенныя функцыі, кіраваў зборам падаткаў і дзейнасцю муніцыпалітэтаў правінцыйных цэнтраў. Сем паўночных правінцый аб’ядноўваліся ў дзве ваенныя акругі: заходнюю і ўсходнюю. Яны кіраваліся камандуючымі, падпарадкаванымі віцэ-каралю. Тры правінцыі захавалі свой ранейшы статус. Гарады і сельскія акругі пад кіраваннемкарэхідораў і старэйшых алькальдаў, якім падпарадкоўваліся выбарныя старосты індзейскіх паселішчаў.
Існавалі таксама мясцовыя гарадскія саветы — кабільда, ці аюнтаміента, члены якіх афіцыйна абіраліся домаўладальнікамі, але з цягам часу гэтыя пасады сталі пажыццёвымі і спадчыннымі, а часам нават купляліся. Дзейнасць муніцыпалітэтаў знаходзілася пад кантролем каланіяльнай адміністрацыі.
Кіраўнікі
Намеснікі:
Віцэ-каралі:
Кацярына Аляксандраўна Галкіна
Біяграфія
На Алімпійскіх гульнях 2016 года Кацярына Галкіна змагла прабіцца ў фінал у мнагабор’і. Кваліфікацыйны раўнд беларуская гімнастка прайшла даволі ўпэўнена, атрымаўшы нізкія балы толькі ў практыкаванні з булавамі. Па выніках кваліфікацыі Галкіна заняла дзевятае месца. У фінале ў двух з чатырох практыкаванняў Кацярына паказала шосты вынік, а яшчэ ў двух — сёмы і восьмы. Па выніках спаборніцтваў беларуская гімнастка заняла 6-е месца, адстаўшы ад бронзавай медалісткі украінкі Ганны Рызатдзінавай на 2,651 бала.
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры.
Палітычныя погляды
Падпісала адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Асабістае жыццё
У 2011 годзе Кацярына перанесла аперацыю на сэрцы, каб спартсменка змагла вытрымліваць цяжкія нагрузкі.
Новая Ліпа
Новая Ліпа — былы пасёлак у Акцябрскім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
У сувязі з радыяцыйным забруджваннем пасля Чарнобыльскай катастрофы жыхары (30 сем'яў) пераселены ў чыстыя месцы.
На захадзе мяжуе з лесам.
Размяшчэнне
За 20 км на ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 27 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На ўсходзе меліярацыйны канал.
Гісторыя
Заснаваны напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з вёскі Ліпа. У 1926 годзе ў Ліпскім сельсавеце Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі. У 1930 годзе жыхары пасёлка ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны загінулі 17 жыхароў. У 1959 годзе. У складзе саўгаса «Краснаакцябрскі» (цэнтр — вёска Акцябр). Да 1966 года пасёлак уваходзіў у склад Ліпскага сельсавета.
Лінія агню (тэлесерыял, 2003)
Сінопсіс
Агентка ФБР Пэйдж Ван Доран, супрацьстаіць злачыннаму сіндыкату пасля таго, як яе напарніка забіваюць у перастрэлцы з бандытамі. Цяпер яе галоўны вораг - харызматычны і небяспечны Джоні Мэлой, які тэрарызуе ўвесь горад.
Вытворчасць
Серыял быў задуманы, спрадзюсаваны кампаніямі , і «Battleplan Productions». Здымкі тэлесерыяла адбыліся ў Лос-Анджэлесе і Рычмандзе. Музыку да тэлесерыяла напісаў Лары Груп.
Загрузчык аперацыйнай сістэмы
Загрузчык аперацыйнай сістэмы — гэта сістэмнае праграмнае забеспячэнне, прызначанае для загрузкі аперацыйнай сістэмы пасля ўключэння камп’ютара.
На IBM-PC-сумяшчальных камп'ютарах базавая сістэма ўводу-вываду (BIOS) запускае загрузчык пасля паспяховага заканчэння працэдуры тэста-па-ўключэнню (POST). Калі загрузка ідзе з жорсткага дыска, BIOS загружае 512 байтаў з першага сектара жорсткага дыска (г. зв. master boot record, MBR) па адрасу 0x7C00:0x0000 (у рэальным рэжыме працэсара); потым перадае кіраванне загружанаму коду. Гэты код чытае і аналізуе табліцу падзелаў жорсткага дыска, а потым альбо перадае кіраванне загрузачнаму коду актыўнага падзела жорсткага дыска, альбо самастойна загружае ядро з дыска ў аператыўную памяць і перадае яму кіраванне.
Асам (значэнні)
Значэнне Асам маюць:
NGC 6775
NGC 6775 — группа звёзд ў сузор’і Арол.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзмітрый Рыгоравіч Лявіцкі
Дзмітрый Рыгоравіч Лявіцкі (каля 1735 года, Кіеў —, Санкт-Пецярбург) — расійскі мастак-жывапісец ўкраінскага паходжання, майстар параднага і камернага партрэта. Акадэмік Імператарскай Акадэміі мастацтваў.
Жан-Поль Рапно
Жан-Поль Рапно (фр. Jean-Paul Rappeneau) (нар. 8 красавіка 1932, Осер, Францыя) — французскі кінарэжысёр і сцэнарыст.
Дзмітрый Рыгоравіч Лявіцкі
Вучыўся выяўленчаму мастацтву ў бацькі і ў жывапісца А. П. Антропава (з 1758 года). Удзельнічаў разам з бацькам у роспісе Андрэеўскай царквы ў Кіеве (сярэдзіна 1750-х гадоў).
Каля 1758 года Лявіцкі пераехаў у Санкт-Пецярбург. Вучыўся ў Акадэміі мастацтваў.
Жан-Поль Рапно
У 1964 годзе выступіў суаўтарам сцэнарыя і асістэнтам рэжысёра Філіпа дэ Брока на здымках фільма «Чалавек з Рыа» з Жанам-Полем Бельмандо у галоўнай ролі. Яго ж Рапно здыме ў адным з сваіх першых фільмаў — «Паўторны шлюб» (1971).
Дзмітрый Рыгоравіч Лявіцкі
У Пецярбургу Лявіцкі працягваў займацца ў Антропава. Вядомасць Лявіцкаму прынеслі карціны, выстаўленыя ў экспазіцыі Акадэміі мастацтваў (1770). У тым жа годзе за партрэт А. Ф. Какорынава Лявіцкі атрымаў званне акадэміка. Выкладаў у Акадэміі мастацтваў (1771—1788), быў кіраўніком партрэтнага класа.
Жан-Поль Рапно
У 1973 ён зноў супрацоўнічае з дэ Брока і Бельмандо, прыняўшы ўдзел у напісанні сцэнарыя да камедыі «Цудоўны».
У 1990 годзе выходзіць самы паспяховы на сённяшні дзень фільм Раппно — экранізацыя п’есы «Сірано дэ Бержерак» Эдмона Растана, з Жэрарам Дэпардзье і Венсанам Перэсам у галоўных ролях.
У 2003 рэжысёр зноў здымае Дэпардзье ў сваім фільме — на гэты раз у «Bon Voyage».
Каралеўская аўдыенсія Кіта
Каралеўская аўдыенсія і канцылярыя Кіта (Audiencia y Cancillería Real de Quito) — суд апеляцыйнай інстанцыі і адміністрацыйная структура ў віцэ-каралеўстве Перу.
У 1717 годзе для зручнасці адміністравання з віцэ-каралеўства Перу было вылучана віцэ-каралеўства Новая Гранада, і аўдыенсія Кіта перайшла пад яго юрысдыкцыю, аднак у 1723 годзе Новая Гранада была ліквідавана, і Аўдыенсія Кіта вярнулася пад юрысдыкцыю Перу. У 1729 годзе Новая Гранада была створана зноў, і Аўдыенсія Кіта заставалася ў яе складзе аж да здабыцці незалежнасці ад Іспаніі.
Пасля ўтварэння Вялікай Калумбіі падпарадкаваная Аўдыенсіі тэрыторыя была падзелена на чатыры дэпартаменты — Эквадор, Гуаякіль, Азуай і Каўка. У 1830 годзе Эквадор, Гуаякіль і Азуай адлучыліся ад Вялікай Калумбіі і ўтварылі новую дзяржаву Эквадор.
Марвін Джон Хімеер
Агульны ўрон, прынесены гораду, склаў каля 5 млн долараў, заводу кампаніі Mountain Park — каля 2 млн долараў.
Папярэднія падзеі
Хімеер жыў у горадзе Грэнд Лэйк, штат Каларада, прыблізна 26 км ад Грэнбі. Суседзі сцвярджалі, што ён пераехаў у Грэнбі прыкладна за 10 гадоў да апісаных падзей.
Джон Болдры, Хімеераў сябар, узгадвае пра яго як пра прыемнага чалавека. Кен Хімеер казаў, што яго брат «гатовы быў зрабіць усё магчымае для іншае асобы». Некаторыя людзі выказваюць іншае меркаванне. Крысці Бэйкер сказала, што Хімеер пагражаў ейнаму мужу пасля таго, як ён адмовіўся плаціць за кепска адрамантаваны глушнік. Бэйкер сказала, што яе муж пасля перадаў Хімееру 124 долары праз пасярэдніка.
Тэрытарыяльныя спрэчкі
У 1992 годзе Хімеер набыў 2 акры (8,1 тыс. м²) зямлі ў карпарацыі Resolution Trust Corporation, заплаціўшы за гэта каля 42 тысяч долараў. Пазней ён пагадзіўся прадаць свой надзел сям’і Дочэф (Docheff), якая планавала пашырыць тэрыторыю размешчанага побач цэментнага завода. Спачатку дамовіліся пра ўгоду на суму 250 тысяч долараў, аднак пасля Хімеер змяніў сваё рашэнне і падвысіў кошт продажу да 375 тыс. дал., а яшчэ пазней амаль да 1 млн долараў. Усё гэта адбывалася задоўга да таго, як прапановы пра пераразмеркаванне зямлі дайшлі да гарадскога муніцыпалітэту.
У 2001 годзе камісія па землеўпарадкаванні і ўлады горада зацвердзілі план пабудовы цэментнага завода. Хімеер беспаспяхова спрабаваў абскардзіць рашэнне. Цягам папярэдніх гадоў Хімеер карыстаўся прылеглай зямлёй для пад’езда да ўласнай майстэрні па рамонце і продажы аўтамабільных глушнікоў. Пашырэнне цэментнага завода пазбавіла яго гэтага праезду. У дадатак улады Грэнбі аштрафавалі Хімеера на 2,5 тыс. долараў за розныя парушэнні, у тым ліку «жалеззе са старых машын на тэрыторыі, і за непадключэнне да каналізацыі». Хімееру для такога падключэння патрэбна было перасекчы 2,4 метры зямлі, якая прыналежала бетоннаму заводу.
Мадыфікацыя бульдозера
За некалькі месяцаў да здарэння Хімеер здаў свой бізнес у арэнду, а маёмасць прадаў. Двума гадамі раней ён набыў бульдозер Komatsu D355A-3 для таго, каб з яго дапамогай пракласці іншую дарогу да крамы, аднак улады не далі яму на гэта дазволу.
Бульдозер, пра які вядзецца, — гусенічны Komatsu D355A. Хімеер абсталяваў яго браніраваным панцырам, які прыкрываў кабіну, рухавік і тракі. У некаторых месцах таўшчыня брані сягала больш за 1 фут (каля 30 см) і складалася з некалькіх слаёў стальных аркушаў і бетону, што рабіла яе вузкаспецыялізаванай кампазітнай бранёй, няўразлівай да стралковай зброі і выбухоўкі. Тры выбухі і каля 200 стрэлаў з аўтаматычнай зброі не нанеслі бульдозеру аніякай шкоды. Па распараджэнні губернатара Біла Оўэнса былі прыведзены ў павышаную боегатоўнасць супрацьтанкавыя атрады Нацыянальнай Гвардыі.
Каб забеспячыць добры агляд, Марвін абсталяваў бульдозер некалькімі відэакамерамі, падключанымі да двух дысплэяў на прыборнай дошцы. Аб’ектывы камераў былі абаронены 3-хцалевым куленепрабівальным пластыкам. Вентылятары і кандыцыянер падтрымлівалі тэмпературу ў кабіне, а пры дапамозе сціснутага паветра можна было ачышчаць відэакамеры ад пылу. У практычна гэрметычнай кабіне захоўвалася пэўная колькасць ежы, вады, медыкаментаў. Улады пасля меркавалі, што для ўсталявання брані на бульдозер Хімеер, ужо знаходзячыся ўнутры бульдозера, мог скарыстаць самаробны пад’ёмны кран, які кіраваў з дапамогай пульту дыстанцыйнага кіравання. «Апускаючы бранявую абалонку, Хімеер разумеў, што пасля гэтага ўжо не здолее вылезьці з машыны», — заявілі паліцэйскія эксперты. У гаражы, дзе размяшчаўся бульдозер, пасля былі знойдзены цэмент, браня і сталь.
Пазней Хімеераў бульдозер будзе празваны «Кілдозерам» (Killdozer), хоць падчас буянства загінуў толькі сам Хімеер.
Утрапёнасць
Агулам Хімеер зруйнаваў 13 будынкаў, агульны ўрон ацэнены ў суму больш як 7 млн долараў. Сярод разбураных таксама будынкі службы газазабеспячэння муніцыпалітэту, часткова службы бытавых і камунальных паслуг, пашкоджаны адзін грузавік.
Нягледзячы на вялізныя разбурэнні, ніводзін чалавек, акрамя самога Хімеера, не быў забіты. Шматлікія жыхары горада былі апавешчаны пра забурэнне ў горадзе праз зваротную сувязь службы 911 і здолелі пакінуць месца падзей.
На думку абаронцаў Хімеера, ён стараўся зрабіць усё, каб нікога не параніць. Аднак паліцыя акругі лічыць, што гэта хутчэй шанцаванне, чым памкненне самога Хімеера, што кулі не трапілі ў людзей. Марвін усталяваў у адмыслова створаных байніцах дзве паўаўтаматычныя вінтоўкі і выстраліў 15 куляў па сілавых трансфарматарах і цыстэрнах з прапанам. «Калі б гэтыя цыстэрны выбухнулі, мог бы пастрадаць кожны ў радыусе паўмілі», — заявіў дэпартамент шэрыфа. У той час у гэтым раёне знаходзіліся 12 афіцэраў паліцыі і насельнікі дому састарэлых. Таксама паліцыя сцвярджала, што Хімеер страляў чаргой з паўаўтаматычнае вінтоўкі ў Кодзі Дочэфа, калі той паспрабаваў спыніць разбурэнне свайго цэментнага завода на франтальным пагрузчыку. Потым Хімеер страляў у двух патрульных, перш чым яны пачалі страляць у адказ. Паліцыя таксама звяртае ўвагу на тое, што ў 11 з 13 будынкаў, якія зруйнаваў бульдозер Хімеера, былі людзі, якія паспелі ўцячы непасрэдна перад інцыдэнтам. Напрыклад, у гарадскай бібліятэцы ладзілася дзіцячая праграма Калі б выратавальнікі не спрацавалі аператыўна, ахвяры маглі быць не выключаныя.
Адзін з афіцэраў закінуў светлашумавую гранату ў выхлапную трубу бульдозера, аднак гэта не прынесла відавочнага выніку. Мясцовая паліцыя і штурмавікі з атраду SWAT зрэдку абстрэльвалі бульдозер з усіх бакоў, але стралковая зброя не наносіла брані аніякае шкоды. Спробы знішчыць відэакамеры бульдозера аўтаматным агнём таксама былі беспаспяховыя, бо кулі не маглі прабіць 3-хцалевы куленепрабівальны пластык. У адзін з момантаў на бульдозер здолеў ускараскацца памочнік шэрыфа Глен Трэйнар, каб паспрабаваць стрэліць у кабіну. Аднак у канчатковым выніку яму давялося саскочыць, каб не трапіць пад аскепкі руінаў. Далейшыя спробы залезьці на бульдозер былі ўскладнены алеем, які Хімеер распырскаў на сваім транспарце.
Падчас руйнавання крамы бытавой тэхнікі «Гэмблз» Хімеераў бульдозер раптоўна заглых. Быў пашкоджаны радыятар, з рухавіка лілася вадкасць, бульдозер застрэг у нізкім фундаменце крамы і спыніўся. Праз хвіліну адзін з байцоў спецназу паведаміў, што з кабіны пачуўся адзіночны стрэл: Хімеер застрэліўся. Пазней следчы абвясціў, што для сябе Хімеер падрыхтаваў 0,357-каліберны пісталет.
Незадоўга да гэтага паліцэйская ўправа патэлефанавала на базу Нацыянальнай гвардыі ЗША, запытаўшы падтрымкі аднаго верталёта AH-64 Apache дзеля атакі па бульдозеры супрацьтанкавай кіруемай ракетай, не зважаючы на магчымы ўрон наваколлю. Паліцэйскія палічылі, што калі не спыніць Хімеера, дык яго дзеянні прычыняць большую шкоду, чым ракетны ўдар. Аднак пакуль ваенныя і паліцыя дамаўляліся, Марвін скончыў самагубствам.
Цела Хімеера паліцыя пазней дастала з бульдозера з дапамогай крана, але на разразанне брані ацэтылена-кіслароднай рэзкай спатрэбілася дванаццаць гадзін.
Лёс «Кілдозера»
19 красавіка 2005 года было абвешчана, што Хімеераў бульдозер быў разабраны на металалом. Таксама планавалася, што розныя часткі бульдозера падзеляць і развязуць на розныя звалкі, каб прыхільнікі Марвіна Хімеера не маглі паразбіраць іх сабе на сувеніры.
Матывацыя
Акрамя надпісаў, якія Хімеер пакінуў на сцяне сваёй майстэрні, ён таксама запісаў некалькі аўдыёстужак з тлумачэннем свайго ўчынку. Наконадні буянства ён адаслаў іх свайму брату ў Паўднёвую Дакоту. Яго брат перадаў запісы ў ФБР, адкуль тыя былі перасланы ва акруговую паліцэйскую ўправу. Змест стужак быў апублікаваны 31 жніўня 2004 года. Агульная працягласць запісу — 2,5 гадзіны. Першы запіс быў зроблены 13 красавіка 2004 года, апошні — за 13 дзён да буянства.
«Бог узвёў мяне на гэту працу», — кажа Хімеер у першым запісе. Ён нават сказаў, што паводле Боскага плану ён не жанаты і не мецьме сям’і, каб не мець перашкодаў здзейсніць гэту атаку. «Я лічу, што Бог блаславіць мяне на заканчэнне абсталявання машыны, на кіраванне ёй, на здзяйсненне ўсяго таго, што я маю зрабіць. Бог блаславіў мяне загадзя на заданне, якое я маю выканаць. Гэта мой абавязак. Бог запрасіў мяне зрабіць гэта. Гэта крыж, які я павінен несці, і я нясу яго ў імя Божае».
Пазней быў знойдзены складзены Хімеерам спіс мішэняў. Паводле паведамлення паліцыі, акрамя разбураных Марвінам будынкаў, ён уключаў таксама будынак мясцовае каталіцкае царквы (якая не пастрадала), і імёны некалькіх людзей, якія выступалі супраць яго ў мінулых разбіральніцтвах.
Інстанцыя
Інстанцыя (ад instantia — непасрэдная блізкасць) — звяно ў сістэме супадпарадкаваных органаў (дзяржаўных, судовых, партыйных і г.д.).
Судовая інстанцыя — суд, які разглядвае справы на пэўнай стадыі працэсу.
Іншае
Інстанцыя ў логіцы (састарэлы тэрмін) — прыклад, які прыводзіцца для аспрэчання няправільнай высновы (няправільнай індукцыі), высновы занадта шырокай ці занадта вузкай.
Абстрактная алгебра
Абстра́ктная а́лгебра (таксама вышэйшая алгебра, агульная алгебра) — раздзел матэматыкі, які вывучае колькасныя і якасныя адносіны ў рознага роду, вызначаных аксіяматычна.
Пад алгебраічнай сістэмай (структурай) тут разумеецца мноства некаторых аб’ектаў, для якіх вызначаны нейкі набор т.зв. алгебраічных аперацый, якія па сваіх уласцівасцях падобныя на складанне і множанне лікаў. Алгебраічныя сістэмы ўключаюць групы, кольцы, палі,, вектарныя прасторы, і.
Для вывучэння структур выкарыстоўваюцца агульныя метады і падобныя паняцці: для адлюстравання (адвображання) паміж структурамі ўводзяцца паняцці, ізамарфізмаў, , для вывучэння ўнутранай будовы ўводзяцца падсістэмы (падгрупы, і іншыя) і  (фактаргрупы,  і іншыя).
Сам тэрмін «абстрактная алгебра» быў уведзены ў пачатку 20 ст., каб адрозніваць гэту вобласць даследаванняў ад іншых частак алгебры.
Раздзелы
У абстрактнай алгебры ўмоўна выдзяляюцца наступныя раздзелы:
Гісторыя
Вялікі ўплыў на развіццё алгебраічных ідэй і сімволікі зрабіла «Арыфметыка» Дыяфанта (3 ст.). Тэрмін «алгебра» паходзіць ад назвы твора Мухамеда аль-Харэзмі «Альджэбр аль-мукабала» (9 ст.), які мае агульныя метады рашэння алгебраічных ураўненняў 1-й і 2-й ступеней.
У канцы 15 ст. замест грувасткіх слоўных апісанняў алгебраічных дзеянняў у матэматычных творах з’яўляюцца знакі «+» і «-», потым знакі ступеней, каранёў, дужкі. У канцы 16 ст. Ф. Віет першы выкарыстаў літарныя абазначэнні. К сярэдзіне 17 ст. ў асноўным склалася сучасная алгебраічная сімволіка і тым самым завяршылася «перадгісторыя» алгебры.
У далейшым погляд на алгебру мяняўся. Алгебра 17—18 ст. займалася літарнымі вылічэннямі (рашэнне алгебраічных ураўненняў, тоеснае пераўтварэнне формул і іншае) у адрозненне ад арыфметыкі, у якой разглядаліся вылічэнні з канкрэтнымі лікамі. К сярэдзіне 18 ст. алгебра склалася прыблізна ў аб’ёме цяперашняй т.зв. элементарнай алгебры.
Алгебра 18—19 ст. з’яўляецца ў асноўным алгебрай мнагачленаў.
Першай гістарычнай задачай алгебры было рашэнне алгебраічных ураўненняў з адным невядомым, г.зн. ураўненняў віду: У 16 ст. італьянскімі матэматыкамі была знойдзена формула для рашэння ўраўненняў 3-й ступені, а потым і метад рашэння ўраўненняў 4-й ступені.
Амаль 3 стагоддзі вёўся пошук аналагічных формул для рашэння ўраўненняў вышэйшай ступені.
У 17 ст. упершыню была выказана, а ў канцы 18 ст. К. Гаусам была даказана асноўная тэарэма алгебры аб існаванні камплекснага кораня для адвольных алгебраічных ураўненняў з камплекснымі каэфіцыентамі.
У 1824 Н. Абель даказаў, што ўраўненне вышэй 4-й ступені ў агульным выпадку ў радыкалах невырашальнае, а ў 1830 Э. Галуа знайшоў крытэрый вырашальнасці алгебраічнага ўраўнення ў радыкалах. Іншыя задачы адыходзяць у гэты час на другі план, і пад алгебраю разумеецца «аналіз ураўненняў», як адзначае у сваім курсе вышэйшай алгебры (1849). Разам з тэорыяй алгебраічных ураўненняў з адным невядомым разглядаліся сістэмы алгебраічных ураўненняў з многімі невядомымі, у тым ліку сістэмы лінейных ураўненняў, у сувязі з чым узніклі паняцці матрыцы і дэтэрмінанта. У далейшым матрыцы становяцца прадметам самастойнай тэорыі — алгебры матрыц, роля якой не вычэрпваецца прымяненнем у даследаванні сістэм лінейных ураўненняў.
З сярэдзіны 19 ст. даследаванні ў алгебры паступова пераносяцца з тэорыі алгебраічных ураўненняў на вывучэнне адвольных алгебраічных аперацый. Абстрактнае паняцце алгебраічнай аперацыі ўзнікла ў сярэдзіне 19 ст. ў сувязі з даследаваннем прыроды камплексных лікаў, а таксама ў выніку з’яўлення прыкладаў алгебраічных аперацый над элементамі зусім іншай прыроды, чым лікі. Так, узнікаюць алгебра логікі Дж. Буля,, кватэрніёны У. Гамільтана. стварае матрычнае злічэнне, К. Жардан публікуе вялікі трактат пра. Гэтыя працы падрыхтавалі ўступленне алгебры ў канцы 19 — пачатку 20 стст. у сучасны этап яе развіцця, які характарызуецца аб’яднаннем раней разрозненых алгебраічных ідэй на агульнай аксіяматычнай аснове і істотным пашырэннем вобласці прыкладанняў алгебры.
У пачатку 20 ст. алгебра стала разглядацца як агульная тэорыя алгебраічных аперацый на аснове аксіяматычнага метаду. Такі погляд на алгебру сфарміраваўся пад уплывам прац Д. Гільберта,, , Э. Нётэр і канчаткова зацвердзіўся з выхадам у 1930 годзе манаграфіі  («Moderne Algebra»).
Першыя працы па агульнай тэорыі адвольных універсальных алгебр належаць (1930-я г.). У тыя ж гады і  заклалі асновы  — мностваў з зададзенымі на іх адносінамі.
Да сярэдзіны 1950-х гадоў сфарміравалася, карані якой ляжаць у алгебры і тапалогіі.
Сістэматычныя даследаванні па алгебры на Беларусі пачалі Дз. А. Супруненка (1945) і С. А. Чуніхін (1953). Вядуцца пераважна ў Інстытуце матэматыкі НАН Беларусі, БДУ, Гомельскім універсітэце.
Агляд
[[Выява:Cayley graph of F2.svg|right|thumb|Нагляднае прадстаўленне групы: для  з двума ўтваральнымі элементамі
і
b
. Кожная вяршыня прадстаўляе элемент свабоднай групы. Дамнажэнне на
a
адпавядае пераходу па рабры ўправа, дамнажэнне на
Доўгі час вывучаліся толькі некалькі тыпаў універсальных алгебр — групы, кольцы, лінейныя прасторы.
Найважнейшыя тыпы алгебр з дзвюма бінарнымі аперацыямі — кольцы і палі. Аперацыі ў іх звычайна называюцца складаннем і множаннем. Кальцо вызначаецца аксіёмамі абелевай групы для складання і законамі дыстрыбутыўнасці для множання адносна складання.
Першапачаткова вывучаліся толькі кольцы з асацыятыўным множаннем, і гэта патрабаванне асацыятыўнасці часам нават ўключаюць у азначэнне кальца. У цяперашні час цалкам складзеным з’яўляецца агульны напрамак, прысвечаны вывучэнню.
называецца асацыятыўнае кальцо, усе не роўныя нулю элементы якога ўтвараюць групу па множанню.
Поле — цела з камутатыўным множаннем. Лікавыя палі, г. зн. сукупнасці лікаў, замкнёныя адносна складання, множання, аднімання і дзялення на лік, не роўны нулю, няяўна фігуравалі ўжо ў пачатковых даследаваннях па алгебраічных ураўненнях.
Асацыятыўна-камутатыўныя кольцы і палі з’яўляюцца асноўным аб’ектам вывучэння, з якой цесна звязана алгебраічная геаметрыя.
Іншы важны тып алгебры з дзвюма бінарнымі аперацыямі —. Тыповыя прыклады рашотак: сістэма падмностваў дадзенага мноства з аперацыямі аб’яднання і перасячэння, мноства дадатных цэлых лікаў з аперацыямі ўзяцця найменшага агульнага кратнага і найбольшага агульнага дзельніка.
Лінейныя (ці вектарныя) прасторы над полем можна трактаваць як універсальныя алгебры з адной бінарнай аперацыяй — складаннем і наборам унарных аперацый множання на скаляры з асноўнага поля. Разглядаюцца таксама лінейныя прасторы над целамі.
Калі за мноства скаляраў узяць кальцо, то атрымліваецца больш шырокае паняцце.