cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кладскае графства
У 1742 годзе па выніках Першай Сілезскай вайны разам з Сілезіяй графства ўвайшло ў склад Прусіі паводле Брэслаўскага дагавора.
Сацыял-дэмакратычная партыя Гнчакян
Сацыял-дэмакратычная партыя «Гнчак» — адна з найстарэйшых армянскіх палітычных партый. Заснавана ў 1887 г. студэнтамі жэнеўскага ўніверсітэта А. і М. Назарбекамі, Р. Ханазатам, Г. Кафянам і інш., якія выдавалі армянскую рэвалюцыйную газету «Гнчак» як «Рэвалюцыйная партыя Гнчак». Партыя стала першай сацыялістычнай партыяй, што дзейнічала на тэрыторыях Асманскай Турцыі і Персіі.
У апублікаванай у 1888 г. праграме бліжэйшай мэтай партыі прызнавалася вызваленне Заходняй Арменіі шляхам агульнанацыянальнага паўстання, чаму павінна было рушыць услед усталяванне сацыялістычнага ладу. Гнчакісты з'яўляліся зацятымі прапагандыстамі марксізму, упершыню ў армянскай рэчаіснасці з дазволу Ф. Энгельса апублікавалі пераклад асноўнай часткі «Камуністычнага маніфеста». Са знакамітых супольных акцый Гнчакянаў і РСДРП(б) — страйк у Баку ў 1904 г.
Партыя актыўна брала ўдзел у вызвольным змаганні армянскага народа супраць Асманскай імперыі, арганізавала мітынгі ў Гум-Гебу (1890) і Бабы-Алі (1895), паўстанні Сасуна, Зейтуна і г.д. Членамі партыі былі бачныя гайдукі Мецн Мурад, Жырар, Грайр, Хрыстафор Аганян, Мурад Себастацы (пазней далучыўся да дашнакаў) і інш.
20 лідараў партыі былі павешаны ў Стамбуле на пачатковым этапе Генацыду армян (1915).
Партыя згуляла важную ролю ў абароне Першай Рэспублікі Арменія, яе члены бралі ўдзел у Сардарапацкай бітве.
Пасля перамогі Савецкай улады ў Арменіі гнчакісты абвясцілі пра самаліквідацыю ў межах СССР. Аднак у шэрагу краін партыя працягвала сваю дзейнасць, у прыватнасці, брала ўдзел у самаабароне армянскай злучыны Лівана ў 1970— 80-х гг..
З пачатку 1990-х гнчакісты бралі ўдзел у абароне Карабаха, быў створаны атрад «Мецн Мурад».
Correa
Correa — род раслін сямейства.
Арэал — усход Аўстраліі і Тасманія, паблізу ўзбярэжжа.
Correa цвіце звычайна ў снежні — студзені, з-за чаго атрымала назву «каляднага куста». Расліну адрознівае моцны водар, з-за чаго яе часта разводзяць у садах.
Род названы ў гонар (1751—1823), партугальскага палітыка і навукоўца.
Віды
Паводле сайта The Plant List род уключае 12 відаў. Некаторыя з іх:
Вуліца Пляханава (Мінск)
Вуліца Пляханава — вуліца ў Ленінскім і Заводскім раёнах Мінска, названая ў гонар рэвалюцыянера-марксіста Георгія Пляханава. Вуліца пачынаецца ад Партызанскага праспекта і заканчваецца ў мікрараёне Серабранка.
Размяшчэнне
Пачынаецца ад транспартнай развязкі скрыжавання Партызанскага праспекта з вуліцай Даўгабродская, перасякае шэраг вуліц і праспект Ракасоўскага і даходзіць да вуліцы Якубава. Частка вуліцы ад яе пачатку да перасячэння з Сляпянскім водасховішчам захавала будынкі пасляваеннай архітэктуры: 1-а, 2-х і 3-х павярховыя жылыя дамы маласямейнага тыпу. Тэрыторыя пасля перасячэння Сляпянскага канала да канца вуліцы характарызуецца позняй савецкай і сучаснай беларускай архітэктурай з высокай шчыльнасцю шматпавярховай забудовы.
Дубрава (Кароткавіцкі сельсавет)
Дубра́ва (, Дубрава) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кароткавіцкага сельсавета.
Забалоцце (Жлобінскі раён)
Забало́цце (, Заболотье) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кароткавіцкага сельсавета.
Да 16 ліпеня 1954 года вёска ўваходзіла ў склад Кароткавіцкага сельсавета, да 16 мая 1957 года — у склад Радушскага сельсавета.
Народны камісарыят працы БССР
Наро́дны камісарыя́т пра́цы Белару́скай ССР быў утвораны ў снежні 1920 года на базе Народнага камісарыята працы Літбел ССР, а ў верасні 1933 года ведамства было расфарміравана, яго нашчадкам у лістападзе 1933 года стала Пастаянная камісія па рэгуляванні вярбоўкі рабочай сілы пры СНК БССР.
Апарат камісарыята размяшчаўся ў будынку былога манастырскага корпуса манастыра базыльян.
Геаграфія Марока
Геаграфічнае становішча
Агульная плошча краіны 446 550 кв.км. Па гэтым паказчыку Марока займае 57-е месца ў свеце. У 1975 Марока акупавала Заходнюю Сахару і разам з ёю плошча краіны павялічылася да 710 тыс.кв.км. (40-е месца)
Агульная працягласць сухапутных меж — 2 018 км. У тым ліку з такімі краінамі як: Алжыр — 1 559 км, Заходняя Сахара (акупавана Марока) — 443 км, Іспанія (Сеўта) — 6,3 км, Іспанія (Мелілья) — 9,6 км. Берагавая лінія краіны : 1 835 км.
Рэльеф
Большая часта Марока належыць да абласцей складкаватасці: маладая альпійская на поўначы і больш старая, герцынская, у цэнтральнай частцы. Таму Марока — пераважна горная краіна. Марока падзяляецца на чатыры фізіка-геаграфічных рэгіёны: Эр-Рыф, ці горны раён, які ляжыць паралельна міжземнаморскаму ўзбярэжжу; Атласкія горы, якія працягнуліся праз краіну з паўднёвага захаду на паўночны ўсход ад Атлантычнага акіяна да Эр-Рыфа, ад якога іх аддзяляе ўпадзіна Таза; рэгіён шырокіх прыбярэжных раўнін атлантычнага ўзбярэжжа; даліны, якія ляжаць на поўдзень ад гор Атласа і пераходзяць ў пустыню Сахара. Найвышэйшы пункт краіны — гара Джэбель-Тубкаль (4165 м) — знаходзіцца ў хрыбце Высокі Атлас. Эр-Рыф падымаецца да (2440 м) над узроўнем мора, Себха-Тах — самае нізка размешчанае месца ў Марока — 55 метраў ніжэй узроўня мора.
Клімат
Клімат пры перамяшчэнні па тэрыторыі Марока некалькі змяняецца.
На міжземнаморскім узбярэжжы краіны клімат мяккі, субтрапічны. Сярэдняя тэмпература тут улетку складае каля +24-28 З (часам дасягаючы +30-35 З), а ўзімку +10-12 С. Пры руху на поўдзень клімат становіцца трапічным, больш кантынентальным, з гарачым (да +37 З) летам і халаднаватай (да + 5 З) зімой. Сутачны перапад тэмператур можа дасягаць 20 градусаў.
На паўночна-заходнюю частку краіны вялікі ўплыў аказваюць паветраныя масы з Атлантычнага акіяна. З-за гэтага клімат тут больш халаднаваты, а сутачныя перапады тэмператур значна мацней, чым на астатняй тэрыторыі краіны. У горных раёнах Атласа клімат моцна залежыць ад вышыні месца. Ападкаў выпадае ад 500—1000 мм у год на поўначы да меней 200 мм у год на поўдні. Заходнія схілы Атласа ў некаторыя гады атрымліваюць да 2000 мм ападкаў, нярэдкія нават паводкі мясцовага маштабу, у той час як на паўднёвым усходзе краіны бываюць гады, калі ападкі не выпадаюць зусім.
Шаргі — усходні ці заходні мясцовы вецер у Марока, што дзьме з боку Сахары.
Унутраныя воды
Галоўныя рэкі краіны: Мулуя, якая ўпадае ў Міжземнае мора, і Себу, якая ўпадае ў Атлантычны акіян. Пачынаючы з 1960-х гадоў, была прынята праграма па будаўніцтве вадасховішчаў і развіццю водных рэсурсаў, якая дазволіла забяспечыць пітнай вадой насельніцтва а таксама сельскую гаспадарку і іншыя сектары эканомікі захаваўшы пры гэтым водныя рэсурсы краіны. Гэта ініцыятыва атрымала высокія ацэнкі ад міжнародных экспертаў і дзейнічае дагэтуль.
Расліннасць і жывёльны свет
Марока як частка Міжземнаморскага басейна характарызуецца не толькі высокім узроўнем біяразнастайнасці, эндэмізмам відаў; але і высокай хуткасцю іх знікнення і неабходнасцю захавання. Для паўночнага ўзбярэжжа краіны характэрныя міжземнаморскія раслінныя фармацыі (жорсткалістыя лясы, маквіс). У гарах Атлас і Эр-Рыф развіта вышынная пояснасць. Раслінны і жывёльны свет паўднёва-ўсходніх схілаў і далін гор Атлас тыповыя для Сахары. Жывёльны свет Марока моцна зменены чалавекам. У 1922 годзе ў гарах Атлас быў застрэлены апошні берберыйскі леў. На мяжы знікнення знаходзяцца атласкі мядзведзь і берберыйскі леапард. Скарацілася папуляцыя маготаў — берберыйскіх малпаў.
Кароткавічы
Каро́ткавічы (, Коротковичи) — аграгарадок у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Кароткавіцкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 28 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Жлобін, за 111 км ад Гомеля, за 7 км ад чыгуначнай станцыі Мормаль.
Плесавіцкая Слабодка
Плесаві́цкая Слабо́дка (, Плесовичская Слободка) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кароткавіцкага сельсавета.
Банак (народ)
Банак (саманазвы: Bana'kwut, Panaiti, літаральна "людзі вады") — індзейскі народ, карэнныя жыхары ЗША. У наш час жывуць разам з паўночнымі шашонамі ў Айдаха. Агульная колькасць (2010 г.) - 89 чал.
Гісторыя
Падобна іншым паютэ банак паходзяць з тэрыторыі Вялікага Басейна, які маглі пакінуць разам з паўночнымі шашонамі. Некаторыя лічаць, што першае апісанне банак было зроблена ў 1805 г. падчас экспедыцыі Льюіса і Кларка, у нататках якой узгаданы "індзейцы парваных макасінаў". Аднак першае канкрэтнае апісанне было зроблена толькі ў 1829 г. У 1833 г. яны насялялі раку Партнёф у Айдаха. У 1853 г. губернатар Вашынгтона паведамляў пра групу банак на ўсходзе Айдаха, якая нядаўна перасялілася з-за заходніх гор у пошуках выратавання ад воспы і іншых індзейцаў.
У 1901 г. агульная колькасць банак дасягала 513 чалавек, аднак яны ўжо былі значна асіміляваны шашонамі. Далейшай інтэграцыі з шашонамі садзейнічала стварэнне адзіных выбраных органаў кіравання.
Традыцыйная культура
Хаця ў XIX ст. банак займаліся конегадоўляй і палявалі на бізонаў, важнымі заняткамі для іх заставаліся рыбалоўства і збор цыцаніі. Яны вандравалі невялікімі сямейнымі групамі ўздоўж рэк, аб'ядноўваліся для супольных святаў, паляванняў і войн. Да перасялення ў рэзервацыю жылі ў травяных буданах і скураных тыпі. Карысталіся лукам, стрэламі, дзідамі, каменнымі нажамі.
Фальклор уключае міфы і казкі пра стваральніка свету ваўка Эсу, трыкстэра каёта Эюпэ, карлікаў-людаедаў нінумбі, вадзяных духаў.
Брыстальскі заліў (Берынгава мора)
Брыстальскі заліў (Bristol Bay) — заліў Берынгава мора каля паўночна-заходніх берагоў паўвострава Аляска. Тэрыторыя ЗША.
Шырыня заліва каля ўваходу 480 км. Глыбіні 27—54 м. Прылівы паўсутачныя, вышынёй да 3,7 м. З лістапада па сакавік—красавік заліў пакрыты лёдам. Упадаюць рэкі Тагіак, Квічак, Нушагак.
Андрэй Нэстасэ
Андрэй Нэстасэ (Andrei Năstase; нар., Мындрэшць, Целянешцкі раён, Малдаўская ССР, СССР) — малдаўскі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Старшыня партыі Платформа «Годнасць і праўда».
Біяграфія
З 1992 па 1993 гг. вучыўся на гісторыка-геаграфічным факультэце Універсітэта Штэфана Вялікага ў Сучаве (Румынія). У 1997 г. скончыў юрыдычны факультэт Яскага ўніверсітэта. З 1997 па 2000 гг. працаваў пракурорам, а з 15 лістапада 2002 г. мае ліцэнзію адваката.
У пачатку 2015 г. разам з іншымі грамадскімі дзеячамі заснаваў Платформу «Годнасць і праўда». Прымаў актыўны ўдзел у пратэстах 2015—2016 гг. У снежні 2015 г. разам з часткай членаў Платформы «Годнасць і праўда» далучыўся да Партыі «Народная сіла» (PFP), а на пазачарговым з’ездзе Партыі «Народная сіла» 13 снежня партыя была пераіменавана ў Партыю "Платформа «Годнасць і праўда», а Андрэй Нэстасе быў абраны старшынёй партыі.
У другім туры датэрміновых выбараў главы Кішынёва набраў 52,57 % галасоў выбаршчыкаў апярэдзіўшы прадстаўніка прапрэзідэнцкай Партыі сацыялістаў Івана Чэбана (47,43 %). Вынікі выбараў былі скасаваныя з-за парушэнняў.
Плесавічы
Плесаві́чы (, Плесовичи) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кароткавіцкага сельсавета.
Іван Паўлавіч Паромчык
Іва́н Па́ўлавіч Паро́мчык (20 снежня, в. Навасёлкі Ігуменскага павета Мінскай губерні, Расійская імперыя —, Мінск) — савецкі і беларускі дзяржаўны і партыйны дзеяч. член РСДРП са студзеня 1917 года, пазней ВКП (б) і КПСС. Удзельнік Першай сусветнай вайны і Грамадзянскай вайны, партызан Вялікай Айчыннай вайны, палкоўнік Чырвонай Арміі.
Станаўленне
У пачатку 1918 года Іван Паромчык уступае добраахвотнікам у Чырвоную Армію, вылучаецца ў баях з войскамі кайзераўскай Германіі і ваюе на Заходнім фронце. Скончыўшы пяхотныя курсы ў Казані і атрымаўшы званне «чырвоны камандзір», ён працягвае вучобу ў Казанскай вышэйшай ваеннай школе і пасля выпуску працуе намеснікам камісара школы. У ліпені 1921 года яго пераводзяць у Беларусь, дзе ён змагаецца з атрадамі Савінкова і Булак-Булаховіча.
З 1925 года ён знаходзіцца на савецкай і партыйнай рабоце: старшыня Пухавіцкага раённага выканкама, сакратар Мінскага акруговага выканкама, сакратар райкама партыі ў горадзе Узда і Плешчаніцах, інструктар ЦК Кампартыі Беларусі, КП(б)Б. У красавіку 1941 года ён пачынае працаваць у Наркамаце меліярацыі БССР.
Партызанская барацьба ў акупаванай Беларусі
У жніўні 1942 года ЦК Кампартыі Беларусі накіроўвае Івана Паромчыка, вопытнага партыйнага работніка, у акупаваную фашыстамі Беларусь для арганізацыі партызанскай барацьбы. Ён прыбывае з Масквы ў партызанскі атрад «Разгром» у Чэрвеньскі раён. Мінскі падпольны абкам КП(б)Б, які знаходзіцца ў лясах Любанскага раёна ў Палессі, і ЦК КП(б)Б прымаюць рашэнне аб стварэнні на тэрыторыі Мінскай вобласці трох межрайкамаў партыі Мінскай, Барысаўскай і Слуцкай партызанскіх зон. Мінская зона аб'ядноўвае Заслаўскі, Дзяржынскі, Рудзенскі, Пухавіцкі, Мінскі і Чэрвеньскі раёны.
З 3 кастрычніка 1942 года Іван Паромчык як член падпольнага межрайкама КП(б)Б Мінскай зоны арганізуе і развівае партызанскі рух у шасці акупаваных раёнах Міншчыны. Падпольны межрайкам партыі ўзначальвае баявыя дзеянні партызан і падпольшчыкаў, займаецца стварэннем падпольных райкамаў партыі і камсамола, працуе з людзьмі на месцах. Адным з першых рашэнняў 15 кастрычніка 1942 года Мінскі межрайкам КП(б)Б фарміруе партызанскі атрад «25 год Кастрычніка» і накіроўвае яго ў Дзяржынскі раён. Пазней Мінскі межрайкам КП(б)Б аб'ядноўвае атрады «Разгром», «Камуніст», «Іскра» і «Сцяг» у брыгаду «Разгром» ў Чэрвеньскім раёне і прызначае камандаванне. На базе чатырох атрадаў ствараецца брыгада «За Савецкую Беларусь». Пачынае выходзіць газета «У бой за Радзіму», орган Рудзенскага падпольнага райкама партыі, друкуюцца і распаўсюджваюцца ўлёткі.
Камандаванне партызанскімі падраздзяленнямі Мінскай зоны
З 15 сакавіка 1943 года Іван Паромчык становіцца сакратаром падпольнага межрайкама КП(б)Б Мінскай зоны і камандзірам партызанскіх падраздзяленняў гэтай зоны, дзе дзейнічаюць больш за 10 тысяч партызан у складзе 8 брыгад: 1-й Мінскай, імя газеты «Праўда», «Разгром», «За Савецкую Беларусь», «Полымя», імя С. М. Кірава, «Чырвоны Сцяг» і імя М. А. Шчорса. Ідэя ўзбуйнення партызанскіх і падпольных атрадаў зыходзіла ад Мінскага межрайкама КП(б)Б і была часткай яго арганізатарскай работы. Сакратара Мінскага межрайкама партыі Івана Паромчыка партызаны называлі канспіратыўным імем Сувораў. Недалёка ад вёскі Валадута ў Чэрвеньскім раёне быў створаны партызанскі аэрадром «Пляцоўка Паромчыка» для пасадкі і ўзлёту самалётаў, што злучалі партызан з савецкім тылам. У чэрвені—кастрычніку 1943 года разам з многімі баявымі дзеяннямі была падрыхтавана і праведзена аперацыя «Рэйкавая вайна» у Мінскай зоне.
Пашырэнне дзеянняў у Мінску
З 4 кастрычніка 1943 года Іван Паромчык становіцца сакратаром Мінскага падпольнага гаркама КП(б)Б пасля рашэння ЦК Кампартыі Беларусі аб ліквідацыі межрайкамаў. Два папярэднія склада Мінскага падпольнага гаркама партыі былі арыштаваныя ў акупаваным Мінску і забітыя фашыстамі ў 1942 годзе. Знаходзячыся ў зоне ворага ў Чэрвеньскім раёне, Іван Паромчык нацэльвае партызанскія падраздзяленні, якія дыслакуюцца ў Чэрвеньскім і Пухавіцкім раёнах, на пашырэнне дзеянняў у акупаваным гітлераўцамі Мінску: вядзенне выведкі, усталяванне сувязяў з падпольшчыкамі, развіццё падпольнай барацьбы ў Мінску, выратаванне насельніцтва ад угону ў фашысцкае рабства, распаўсюджванне цэнтральных газет і ўлётак у Мінску. Ён працуе з камандзірамі і палітработнікамі 1-й Мінскай брыгады, брыгады імя газеты «Праўда» і іншых атрадаў. Сувязь з кіраўніцтвам ЦК Кампартыі Беларусі падтрымліваецца праз выведнікаў Г. С. Аляксеева і І. П. Севасцьянава. Трэці склад Мінскага падпольнага гаркама КП(б)Б і рэдактар яго газеты «Мінскі бальшавік» размяшчаліся на поўдні Мінскай вобласці на базе атрада «Мясцовыя», а сакратар гаркама Іван Паромчык працягваў дзейнічаць, знаходзячыся з партызанскімі падраздзяленнямі на Міншчыне.
Падрыхтоўка да вызвалення сталіцы Беларусі
У снежні 1943 года па рашэнні Мінскага падпольнага абкама КП(б)Б задачы Івана Паромчыка пашыраюцца, ён нацэльвае камандаванне партызанскіх брыгад і атрадаў на правядзенне работы па захаванню прадпрыемстваў, абсталявання і жылога фонду, стварэнню груп па назіранні за мінаваннем аб'ектаў фашыстамі ў Мінску. У адпаведнасці з гэтым рашэннем ён арганізуе працу па падборы будучых кіраўнікоў для вызваленага Мінска сумесна з камандаваннем партызанскіх брыгад і атрадаў Міншчыны. Дзякуючы арганізатарскай і растлумачальнай працы пад яго кіраўніцтвам, з Мінска і некалькіх варожых гарнізонаў Смалявіцкага і Чэрвеньскага раёнаў былі выведзеныя больш за 500 сем'яў, якія размясцілі ў бяспечнай зоне і забяспечылі харчаваннем.
У чэрвені—ліпені 1944 года Чырвоная Армія правяла буйнамаштабную наступальную аперацыю «Баграціён» і Мінскую аперацыю пры падтрымцы партызан, вызваліўшы Мінск 3 ліпеня 1944 года. У ходзе ваенных дзеянняў была акружаная 105-тысячная групоўка фашысцкіх войскаў, разгром якой завяршыўся 11 ліпеня 1944 года, што ўвайшло ў гісторыю пад назвай «Мінскі кацёл».
За мужнасць і гераізм, праяўленыя ў арганізацыі і вядзенні партызанскай барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі на акупіраванай тэрыторыі Беларусі ў час Вялікай Айчыннай вайны, Іван Паромчык быў узнагароджаны баявымі ордэнамі і медалямі.
Пасляваенныя гады
З чэрвеня 1945 года Іван Паромчык працуе старшынёй Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта і кіруе арганізацыяй аднаўлення разбуранай сталіцы Беларусі. У лісце ад 13 чэрвеня 1945 г., накіраванаму вышэйшага кіраўніцтва краіны, ён сумесна з Васілём Казловым, Раманам Мачульскі і Іосіфам Бельскім прапануе хадайнічаць «перад саюзным урадам аб прысваенні сталіцы Беларусі — гораду Мінску звання гораду-героя за выбітны ўдзел яго ў арганізацыі і развіцці партызанскага руху». Толькі ў 1974 годзе Мінску было прысуджана званне горада-героя, калі Івана Паромчыка ўжо не было ў жывых.
Летам 1946 года ён становіцца намеснікам Старшыні Савета народных камісараў БССР (цяпер Савет Міністраў). Пасля выхаду на пенсію з'яўляўся кансультантам Вярхоўнага Савета БССР да раптоўнай смерці ў чэрвені 1960 года.
Чумная палачка
Чумна́я па́лачка (Yersinia pestis, раней Pasteurella pestis) — грамадмоўная бактэрыя з сямейства энтэрабактэрый.
Інфекцыйны агент бубоннай чумы, таксама можа выклікаць пнеўманію (лёгачную форму чумы) і сэптычную чуму. Усе тры формы адказныя за высокі ўзровень смяротнасці ў эпідэміях, якія мелі месца ў гісторыі чалавецтва, напрыклад такіх як Вялікая чума і «Чорная смерць», на рахунку апошняй з якіх — смерць траціны насельніцтва Еўропы за прамежак з 1347 па 1353 годы.
Роля Yersinia pestis у «Чорнай смерці» дыскутуецца. Некаторыя сцвярджаюць, што «Чорная смерць» распаўсюдзілася занадта хутка, каб быць выкліканай Yersinia pestis. ДНК гэтай бактэрыі знойдзены ў зубах памерлых ад «Чорнай смерці», тады як тэставанне сярэднявечных парэшткаў людзей, якія памерлі па іншых прычынах, не дало станоўчай рэакцыі на Yersinia pestis.
Гэта даказвае, што Yersinia pestis з'яўляецца як мінімум спадарожным фактарам у некаторых (магчыма, не ва ўсіх) еўрапейскіх эпідэміях чумы. Магчыма, што адбор, зроблены чумой, мог паўплываць на патагеннасць бактэрыі, адсеяць індывідаў, якія былі найбольш ёй схільныя.
Браніслаў Пятровіч Спрынчан
Біяграфія
Нарадзіўся 16 жніўня 1928 года ў в. Каніж Новаміргарадскага раёна Кіраваградскай вобласці УССР у сям’і служачага. У 1949 годзе скончыў Кіраваградскі машынабудаўнічы тэхнікум, пасля чаго працаваў на заводзе «Гомсельмаш» майстрам кавальскага цэха, літсупрацоўнікам завадской шматтыражнай газеты «Сельмашавец».
У 1959 годзе скончыў завочнае аддзяленне Літаратурнага інстытута ў Маскве. У 1962—1964 гг. працаваў літсупрацоўнікам газеты «Советская Белоруссия». У 1966 годзе скончыў Мінскую вышэйшую партыйную школу. З 1966 па 1991 гады — загадчык аддзела паэзіі часопіса «Нёман». Сябра Саюза пісьменнікаў СССР з 1975 года.
Узнагароджаны медалём.
Творчасць
Друкаваўся з 1949 года. Пісаў на рускай мове. Аўтар зборнікаў паэзіі «Над кручами Сожа» (1957), «В центральном пролёте» (1961), «Ветер на откосах» (1964), «Плавка» (1968), «Черты лица» (1970), «Ясень» (1973), «Вечная страда» (выбраныя вершы і пераклады, 1978), «Стремнина» (1982), «Сотворение» (1983), «Надежды нежные ростки» (1986), «Свет любви» (выбранае, 1988), «Жизни вечные круги» (1990), «Васильки на белом полотне» (1990), «Смутный день» (1994), «Вербная неделя» (2002), «Осенний вереск» (2008).
Перакладаў творы беларускіх, украінскіх паэтаў на рускую мову. У яго перакладзе на рускую мову выйшлі зборнік Пятруся Макаля «Дотык да зямлі» (1977), кніга вершаў беларускіх паэтаў «Стожары» (1984), Максіма Багдановіча «Вянок» (1985).
Урад Чэхіі
Урад Чэшскай Рэспублікі (Vláda České republiky) — вышэйшы орган выканаўчай улады Чэшскай Рэспублікі. Прававое палажэнне ўрада вызначаны трэцяй главой канстытуцыі Чэшскай Рэспублікі, прынятай 16 снежня 1992 года.
Прававое палажэнне
У адпаведнасці з артыкулам 68 канстытуцыі, члены ўрада прызначаюцца прэзідэнтам рэспублікі, потым напрацягу 30 дзён урад просіць палату дэпутатаў аб выражэнні даверу. Палата дэпутатаў альбо выражае давер зноў прызначанаму ўраду, альбо не. У апошнім выпадку прэзідэнт прызначае новы склад урада, які зноў павінен запытаць вотум даверу ў палаты дэпутатаў. Калі ж палата дэпутатаў другі раз запар не выразіць давера ўраду, прэзідэнт прызначае старшыню ўрада па прапанове старшыні палаты дэпутатаў.
Урад, у адпаведнасці з артыкулам 41 канстытуцыі, валодае правам заканадаўчай ініцыятывы, прычым заканапраекты аб дзяржаўным бюджэце і аб выкананні дзяржаўнага бюджэта могуць уносіцца толькі ўрадам (артыкул 42 канстытуцыі). Прынятыя парламентам законы падпісваюцца старшынёй палаты дэпутатаў, прэзідэнтам рэспублікі і старшынёй урада (артыкул 51).
Паўнамоцтвы ўрада спыняюцца ў выніку выраза недаверу палатай дэпутатаў па пісьмовай прапанове не менш чым 50 дэпутатаў (артыкул 72), альбо ў выніку адстаўкі ўрада, якую прыймае прэзідэнт Рэспублікі (артыкул 73). Урад абавязаны падаць у адстаўку, калі палата дэпутатаў выразіла яму недавер, а таксама пасля выбараў ніжняй палаты парламента.
Склад выканаўчай улады вызначаецца на падставе Закона № 2/1969 Coll «Аб стварэнні міністэрстваў і іншых цэнтральных органаў дзяржаўнага кіравання Чэшскай рэспублікі» з наступнымі дапаўненнямі. На 2013 год існавала 14 міністэрстваў і 11 іншых органаў цэнтральнага дзяржаўнага кіравання (напрыклад, Офіс цэнтральнага ўрада ці Чэшскі офіс статыстыкі). Цэнтральны апарат дзяржавы таксама ўключае разнастайныя адміністрацыйныя органы з паўнамоцтвамі на нацыянальным узроўні, што падпарадкоўваюцца аднаму з міністэрстваў, якія не загадваюцца ў Законе (напрыклад, Чэшская гандлёвая інспекцыя ці Цэнтральны зямельны офіс). Гэты ж закон вызначае сферу дзейнасці і адказнасць міністэрстваў.
Вячаслаў Вячаслававіч Адамовіч
Біяграфія
Удзельнік Першай сусветнай вайны, падпаручнік. У 1917 годзе праводзіў беларускую нацыянальную працу сярод апалчэнцаў 1-й Менскай дружыны і слухачоў Менскай духоўнай семінарыі. У 1918—1919 гадах вучыўся на Менскіх беларускіх настаўніцкіх курсах. Удзельнічаў у працы Таварыства працаўнікоў беларускага мастацтва, як харыст уваходзіў у склад Беларускага хору Уладзіміра Тэраўскага. Драматург і літаратар, аўтар гарманізацыі некалькіх народных песень. У 1919—1920 гадах быў карэспандэнтам менскіх газет «Звон» і «Беларусь».
У часе польска-савецкай вайны з’яўляўся сябрам Беларускай вайсковае камісіі (БВК), кіраўнік адкрытых 5 студзеня 1920 года ў Менску курсаў вярбоўкі агентаў БВК. Адзін са стваральнікаў сялянскай паўстанцкай арганізацыі «Зялёны дуб», начальнік штаба ягоных партызанскіх аддзелаў. У траўні 1920 года накіраваны БВК вярбовачным афіцэрам-інструктарам у Слуцкі і Бабруйскі паветы, арганізаваў там вярбовачныя пункты для добраахвотнікаў у паўстанцкія аддзелы «Зялёнага дуба». Адзін з кіраўнікоў Беларускага палітычнага камітэта (БПК). З 2 кастрычніка па 20 лістапада 1920 года — выдавец-рэдактар гарадзенскай газеты «Беларускае слова». З яго ініцыятывы 24 кастрычніка 1920 года гарадзенскі БНК выступіў у падтрымку Станіслава Булак-Балаховіча. Паводле некаторых звестак, прыняў удзел у Слуцкім збройным чыне на завяршальным этапе, як камандзір аднаго з аддзелаў удзельнічаў у баях з бальшавікамі пад Мелкавічамі і Старобінам.
У пачатку 1920 гадоў спрабаваў стварыць пад шыльдай Лігі паветранай абароны аддзелы з былых балахоўцаў. Выступіў афіцыйным арганізатарам беларускага з’езда ў Вільні 10 красавіка 1921 года, які падтрымаў палітыку генерала Люцыяна Жалігоўскага ў Сярэдняй Літве. У снежні 1921 года быў адным з ініцыятараў склікання так званага «З’езда Заходняй Беларусі» ў Вільні, на якім была прынятая рэзалюцыя, насуперак пастанове Віленскага БНК, браць удзел у выбарах у Віленскі сойм. Уваходзіў у шэраг беларускіх паланафільскіх арганізацый: Краёвая сувязь, Арганізацыя беларускіх беспартныйных актывістаў ды іншых. У часе парламенцкіх выбараў у Польшчы 1922 года падтрымліваў праўрадавае Дзяржаўнае аб’яднанне на крэсах. У 1924 годзе ў Вільні пад псеўданімам Дзяргач выдаў кніжку «Тыпы Палесся», якая дагэтуль друкавалася ў выглядзе асобных апавяданняў у газеце «Грамадскі Голас». У 1924 годзе намагаўся заснаваць новую палітычную арганізацыю паланафільскай арыентацыі пад назвай «Камітэт беларускіх спраў». У той жа час у вёсцы Гаўрыльчыцы ля польска-савецкай граніцы арганізаваў дыверсійны цэнтр. Супрацоўнічаў з IІ аддзелам польскага генеральнага штаба ў якасці платнага інфарматара, свядома прадстаўляў апошняму непраўдзівую інфармацыю. Ім была прыдумана міфічная арганізацыя «Камітэт чыну», якая нібыта кіравала з Менску антыпольскімі акцыямі на тэрыторыі Заходняй Беларусі. Першы раз выкрыты II-м аддзелам у 1923 годзе, паўторна — у 1925 годзе. У 1926 годзе высланы за межы Польшчы, жыў у вольным горадзе Данцыгу.
Браў удзел у данцыгскай нарадзе дзеячаў БНР (24—27 лютага 1926 года), якія не падпарадкаваліся рашэнням Берлінскай канферэнцыі 1925 года. Быў цесна звязаны з расійскай антыбальшавіцкай эміграцыяй у Вільні і Данцыгу. Хадатайнічаў аб вяртанні ў Польшчу, аднак не атрымаў дазвол ад польскіх уладаў. У 1928 годзе арганізацыя «» разглядала справу Вячаслава Адамовіча-малодшага, абвінавачанага ў супрацоўніцтве з савецкім ГПУ, аднак апраўдала. 27 лютага 1929 года выступіў у Данцыгу з дакладам пра «Зялёны дуб», у часе выступлення выказаў ідэю друкаванага органа з мэтай публікацыі дакументаў, якія кампраметуюць польскую дэфензіву. Паводле паказанняў віленскіх беларусаў І. Пешкі і Сяргей Бусла, арыштаваных савецкім НКВД у 1939 годзе, напярэдадні Другой сусветнай вайны служыў псаломшчыкам у праваслаўнай царкве Данцыга. Хутчэй за ўсё, арыштаваны органамі савецкай дзяржбяспекі. Далейшы лёс невядомы.
Ушанаванне памяці
Іншы ўдзельнік «Зялёнага дубу», польскі пісьменнік беларускага паходжання Сяргей Пясецкі, прысвяціў Вячаславу Адамовічу і іншым беларускім атаманам раздзел «Забытыя героі» сваёй кнігі «Ніхто дабром не дасць збаўлення», якая выйшла з 1947 годзе ў Рыме. У сваёй кнізе Пясецкі пісаў: "«Тады праславіліся мянушкі беларускіх партызанскіх правадыроў Крука і Дзергача, праўдзівых прозвішчаў якіх не падам. Моніч меў з імі сувязь, але трымаўся асобна. Зашмат быў смелы і любіў свабоду, каб падлягаць некаторым уплывам і абмежаванням.»"
Бярозавыя крывалессі
Бярозавыя крывалесссі — падзоны тайговай зоны, пераходная да зоны тундраў, а таксама адзін з тыпаў горна-ляснога пояса.
Бярозавыя крывалессі як падзоны тайговай зоны сустракаецца ў асноўным у прыакіянічных раёнах — у прыватнасці, у Фенаскандыі і на Камчатцы. У драўняным ярусе Фенаскандыі, напрыклад, у Мурманскай вобласці, пераважае Бяроза Чарапанава (, syn. ) — падвід, пры гэтым расліны могуць мець форму прамаствольнага, крываствольнага або шматствольнага дрэва, дрэва са ствалом шаблепадобнай формы, высокага кустоўя, «дрэва ў спадніцы». У тундравай зоне Мурманскай вобласці фрагменты бярозавага крывалесся сустракаюцца ў асноўным у далінах рэк і ручаёў, у іншых месцах, абароненых ад ветру.
У Мурманскай вобласці найбольш шырока распаўсюджаныя наступныя тыпы бярозавага крывалесся:
На Паўночным Каўказе горныя бярозавыя крывалессі складаюцца пераважна з ; у бярозавых крывалессях тут сустракаюцца таксама, , ,.
Асінаўка (Жлобінскі раён)
Асі́наўка (, Осиновка) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кіраўскага сельсавета.
Айрыш Мастэрс 2001 (снукер)
Айрыш Мастэрс 2001 (Irish Masters 2001) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 27 сакавіка па 1 красавіка 2001 года на арэне ў гатэле «Сіцівэст», у Дубліне, Ірландыя. Турнір стаў 25-м розыгрышам Айрыш Мастэрс, які быў заснаваны ў 1975 годзе пад назвай Benson & Hedges Ireland Tournament. Прызавы фонд турніру склаў £153,340, з якіх £61,500 атрымаў пераможца.
Авіетка
Авіетка (ад ) — самалёт невялікіх памераў з рухавіком малой магутнасці (магутнасць рухавіка не перавышае 100 конскіх сіл), звычайна адна- або двухмесны. У цяперашні час гэту назву ўжываюць для спартыўных самалётаў. У СССР авіеткі выкарыстоўваліся для навучальных палетаў. У якасці прыкладу можна прывесці АНТ-1 КБ Тупалева.
Авітэлінозы
Авітэлінозы  — паразітарныя захворванні жвачных млекакормячых, выкліканыя істужачнымі чарвякамі роду Avitellina. Да авітэлінозаў схільныя вярблюды, авечкі і каровы Цэнтральнай Азіі і паўночныя алені Еўразіі і Паўночнай Амерыкі. Паразіт жыве ў тонкім кішачніку і можа выклікаць гібель гаспадара.
Сімптомы і прафілактыка
Максімальная гібель жывелы ад дадзенага захворвання назіраецца вясной і восенню. Тэрмінальная стадыя захворвання развіваецца вельмі хутка: у жывелы з'яўляюцца курчы, парушэнне каардынацыі рухаў і дыспептычныя з'явы. Жывела гіне на працягу некалькіх гадзін. Метады лячэння дадзенага захворвання не распрацаваны. У якасці прафілактыкі ў раенах з высокай заражанасцю жывелу спрабуюць прэвентыўна дегельмінтазаваць
Узбуджальнік
Авітэліноз выклікаюць чэрвіі роду Avitellina, якія на стадыі стробілы дасягаюць у даўжыню 3,5 метраў пры шырыні 2,2 міліметра. Жвачныя для іх з'яўляюцца канчатковымі гаспадарамі, у якіх ажыццяўляецца палавое размнажэнне. Дадзеныя аб астатніх частках жыццёвага цыклу чарвей фрагментарныя. Вядома, што для віду Avitellina arctica, паразіта паўночных аленяў, у ролі прамежкавага гаспадара выступае нагахвостка Onychiurus taimyrica.
Scottish Masters 1999 (снукер)
Scottish Masters 1999 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 28 верасня па 3 кастрычніка 1999 года ў грамадскім цэнтры ў Мазэрвэле, Шатландыя. Турнір стаў 18-м розыгрышам Scottish Masters, які быў заснаваны ў 1981 годзе.
Хайбер-Пахтунхва
Хайбе́р-Пахтунхва́ (خیبر پختونخوا, Khyber Pakhtunkhwa) — правінцыя ў паўночна-заходняй частцы Пакістана, раней таксама вядомая як Паўночна-Заходняя Памежная.
Геаграфія
Правінцыя знаходзіцца на паўночным захадзе краіны. На поўдні мяжуе з правінцыяй Белуджыстан, на паўднёвым усходзе — з правінцыяй Пенджаб і сталічнай тэрыторыяй Ісламабада, на ўсходзе — з Азад Кашмірам, на паўночным усходзе — з Гілгіт-Балтыстанам, на захадзе ды паўднёвым захадзе — з Федэральна кіруемымі племяннымі тэрыторыямі, на поўначы і паўночным захадзе праходзіць мяжа з Афганістанам.
На тэрыторыі правінцыі працякаюць рэкі Бара, Гамал, Гару, Дор, Жоб, Кабул, Кунар, Курам, Панджгора, Сіран, Сўат, Чытрал.
Плошча правінцыі складае 74 521 км².
Адміністрацыйны падзел
У склад правінцыі ўваходзяць раёны (дыстрыкты).
Дэмаграфія
Колькасць насельніцтва складае прыкладна 20 215 000 чалавек.
Авіцэніт
Авіцэніт (у гонар Авіцэны) — мінерал, аксід талію (Tl2O3). Габітус кубічны. Спайнасць недасканалая. Колер буравата- або шаравата-чорны. Бляск моцны, металападобны. Цвёрдасць 1,5—2,5. Удзельная вага 8,9 (вымераны), 10,34 (разліковы).
Упершыню знойдзены каля Самарканда (Узбекістан) ў 1958 годзе.
Генезіс
Распаўсюджаны ў зонах акіслення Fe-карбанатных жылаў.
Гілгіт-Балтыстан
Гілгі́т-Балтыста́н (گلگت بلتستان, Gilgit–Baltistan) — палітычнае ўтварэнне пад кантролем Пакістана, якое размяшчаецца на тэрыторыі колішняга княства Джаму і Кашмір.
Геаграфія
Знаходзіцца на паўночны ўсход ад правінцыі Хайбер-Пахтунхва. На захадзе мяжуе з правінцыяй Хайбер-Пахтунхва, на паўднёвым захадзе — з Азад Кашмірам, на паўднёвым усходзе праходзіць мяжа з Індыяй, на ўсходзе і паўночным усходзе — з Кітаем, на поўначы — з Афганістанам.
Плошча складае 72 971 км².
Адміністрацыйны падзел
У склад Гілгіт-Балтыстана ўваходзяць рэгіёны (агульная колькасць якіх налічвае два), якія ў сваю чаргу падзяляюцца на дыстрыкты (агульная колькасць якіх налічвае дзевяць).
Дэмаграфія
Колькасць насельніцтва складае прыкладна 1 800 000 чалавек.
Богуміл Кафка
Бо́гуміл Ка́фка (Bohumil Kafka; 14 лютага 1878, Нова Пака, Аўстра-Венгрыя — 24 лістапада 1942, Прага, Пратэктарат Багемія і Маравія) — чэшскі скульптар, прадстаўнік сімвалізму.
Біяграфія
Вучыўся ў 1892—1896 гадах у у, у 1896—1898 гадах у Мастацка-прамысловай школе ў Празе, у 1898—1901 гадах у Пражскай акадэміі мастацтваў. Дзякуючы атрыманай стыпендыі ў 1904—1908 гадах жыў і працаваў у Парыжы.
У 1916—1925 гадах выкладаў у Мастацка-прамысловай школе, з 1925 года ў Пражскай акадэміі мастацтваў. Двойчы абіраўся яе рэктарам.
Памёр у Празе ад апендыцыту. Пахаваны на Вышаградскіх могілках.
Творчасць
Творчая манера адметная пошукамі прасторавай выразнасці, свабодай кампазіцый, жывапіснай пластычнасцю. Сярод работ: «Руіны жыцця» (1902), «Брукаўшчыкі», «Серна з дзіцянятамі», рэльеф «Пасля купання ў моры» (усе 1905), «Абуджэнне» (1905, 1926), «Зоркі гаснуць» (1906), праекты помнікаў К. Гаўлічаку-Бораўскаму (1924), (1931—1934; устаноўлены ў 1950 у Празе) і інш. Працаваў як партрэтыст і медальер.
Федэральная сталічная тэрыторыя (Пакістан)
Федэральная сталі́чная тэрыторыя Ісламаба́да (وفاقی دارالحکومت, Islamabad Capital Territory) — федэральная тэрыторыя Пакістана, якая ўключае сталіцу дзяржавы горад Ісламабад. Знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы краіны.
Геаграфія
Знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы Пакістана. На ўсходзе ды поўдні мяжуе з правінцыяй Пенджаб, на паўночным захадзе — з правінцыяй Хайбер-Пахтунхва.
Плошча складае 1165,5 км².
Адміністрацыйны падзел
У склад Сталічнай тэрыторыі Ісламабада ўваходзяць зоны, агульная колькасць якіх налічвае пяць.
Дэмаграфія
Колькасць насельніцтва складае 1 151 868 чалавек.
Адкрыты чэмпіянат Шатландыі па снукеры 1999
Адкрыты чэмпіянат Шатландыі 1999 (Scottish Open 1999) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 15 па 21 лютага 1999 года ў абердынскім выставачным і канферэнцыйным цэнтры, у Абердыне, Шатландыя. Турнір стаў 16-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату Шатландыі, які быў заснаваны ў 1981 годзе пад назвай International Open і з 1982 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. Прызавы фонд турніру склаў £370,000, з якіх £60,000 атрымаў пераможца.
Бабоўка (Жлобінскі раён)
Бабо́ўка (, Бобовка) — аграгарадок у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кіраўскага сельсавета.
Адкрыты чэмпіянат Шатландыі па снукеры 1999
Пераможцам турніру стаў Стывен Хендры.
Бабоўка (Жлобінскі раён)
У 1924—1962 гадах цэнтр Бабоўскага сельсавета. Да 20 чэрвеня 1985 года вёска ўваходзіла ў склад Стараруднянскага сельсавета, да 4 студзеня 2002 года — у склад Майскага сельсавета.
Антанін Новатны
А́нтанін Но́ватны (Antonín Novotný, 10 снежня 1904, Летняны, цяпер Прага —, ) — чэшскі і славацкі палітычны дзеяч, прэзідэнт Чэхаславакіі ў 1957—1968, 1-ы сакратар ЦК КПЧ у 1953—1968 гадах.
Біяграфія
Паходзіў з беднай сям’і. У 1921 годзе ўступіў у кампартыю Чэхаславакіі. У час Другой сусветнай вайны ўдзельнічаў у падпольнай дзейнасці КПЧ, у 1941—1945 гадах зняволены ў канцлагеры Маўтгаўзен.
У 1945—1951 гадах 1-ы сакратар Пражскага гаркама КПЧ. У 1946—1968 гадах член ЦК КПЧ. З 1951 года член Прэзідыума ЦК КПЧ, а з 1953 — 1-ы сакратар ЦК КПЧ. Пасля смерці К. Готвальда, аднак, пасада 1-га сакратара на некаторы час страціла палітычнае значэнне, і Новатны лічыўся 2-м чалавекам у Чэхаславакіі пасля прэзідэнта А. Запатацкага. Быўшы па натуры кансерватарам, быў вымушаны праводзіць меры па змякчэнні рэжыму, пабудаванага па сталінскай мадэлі, асабліва ў эканамічнай сферы. У 1960 годзе абвясціў шырокую амністыю палітвязням, і адначасова заявіў пра «канчатковую пабудову сацыялізму» ў Чэхаславакіі, у сувязі з чым краіна была пераназвана ў ЧССР. Меў дачыненне да рэпрэсій 1950-х, таму зацягваў рэабілітацыю некаторых рэпрэсаваных палітычных дзеячаў. У 1967 годзе быў раскрытыкаваны з боку пісьменнікаў і студэнтаў за зацягванне перагляду такіх палітычных працэсаў мінулых гадоў, як справы Сланскага, за непаслядоўнае правядзенне эканамічнай рэформы. Разгон дэманстрацый і сходаў, нежаданне змяняць аўтакратычны стыль кіравання, ігнараванне патрабаванняў славакаў пра ўвядзенне федэратыўнага ладу дзяржавы прывялі да ўзнікнення «антыноватаўскай» апазіцыі ў ЦК КПЧ. З кастрычніка 1967 па студзень 1968 з перапынкамі праходзіў пленум, асноўным пытаннем якога была законнасць сумяшчэння дзвюх і больш пасад. 4 студзеня 1968 года Новатны быў зняты з пасады першага сакратара ЦК КПЧ. Новым 1-м сакратаром ЦК КПЧ 5 студзеня быў абраны А. Дубчак.
Баршчоўка (Кіраўскі сельсавет)
Баршчо́ўка (, Борщёвка) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кіраўскага сельсавета.
Да 9 жніўня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Бабоўскага сельсавета, да 20 чэрвеня 1985 года — у склад Стараруднянскага сельсавета , да 4 студзеня 2002 года — у склад Майскага сельсавета.
Федэральна кіраваныя племянныя тэрыторыі
Федэра́льна кіру́еыя пле́мянныя тэрыторыі (قبائلی علاقہ جات, Federally Administered Tribal Areas) — рэгіён у Пакістане. Знаходзіцца ў паўночна-заходняй частцы краіны.
Геаграфія
Знаходзіцца ў паўночна-заходняй частцы Пакістана. На ўсходзе мяжуе з правінцыяй Хайбер-Пахтунхва, на поўдні — з правінцыяй Белуджыстан, на захадзе праходзіць мяжа з Афганістанам.
Плошча складае 27 220 км².
Адміністрацыйны падзел
У склад Федэральна кіруемых племянных тэрыторый уваходзяць агенцтвы (агульная колькасць якіх налічвае сем) і памежныя рэгіёны (агульная колькасць якіх налічвае шэсць).
Дэмаграфія
Колькасць насельніцтва складае 3 176 331 чалавек.
Адміністрацыйны падзел Пакістана
Адміністрацыйна́-тэрытарыя́льны падзе́л Пакіста́на — сукупнасць падзелу краіны на адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі, якая прадстаўляе з сябе чатыры правінцыі, федэральную сталічную тэрыторыю, дзве аўтаномныя тэрыторыі і федэральна кіруемыя племянныя тэрыторыі.
Ніжэйшымі ўзроўнямі (далей у пералічэнні гэтага абзаца — паводле змяншэння) адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу з’яўляюцца:
Даліна (Жлобінскі раён)
Далі́на (, Долина) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кіраўскага сельсавета.
Да 9 жніўня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Бабоўскага сельсавета, да 20 чэрвеня 1985 года — у склад Стараруднянскага сельсавета , да 4 студзеня 2002 года — у склад Майскага сельсавета.
Адкрыты чэмпіянат Шатландыі па снукеры 2000
Адкрыты чэмпіянат Шатландыі 2000 (Scottish Open 2000) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 3 па 9 красавіка 1999 года ў абердынскім выставачным і канферэнцыйным цэнтры, у Абердыне, Шатландыя. Турнір стаў 17-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату Шатландыі, які быў заснаваны ў 1981 годзе пад назвай International Open і з 1982 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. Прызавы фонд турніру склаў £440,000, з якіх £62,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Роні О’Саліван.
Квантыль
Квант́ылі (quantiles) — гэта пэўныя значэнні, якія ўзяты праз роўныя прамежкі з адваротнай кумулятыўнай функцыі размеркавання (КФР) выпадковай велічыні. Падзел упарадкавыных дадзеных на q частак аднолькавага памеру па сутнасць з'яўляецца вызначэннем q-квантылей; квантылі — гэта значэнні, якія адзначаюць мяжы паміж вызначанымі паслядоўнымі падмноствамі. Іншымі словамі, калі q-квантыль выпадковай велічыні X мае значэнне x, то імавернасць Pr(X)<x не пераўзыходзіць k/q. І наадварот, імавернасць Pr(X)>x не больш за. Існуе q-1 of the q-квантылей, адзін для кожнага цэлага k, калі 0 < k < q.
Кірава (Жлобінскі раён)
Знаходзіцца за 29 км у напрамку на ўсход ад Жлобіна, за 78 км ад Гомеля.
Каля паўднёвай ускраіны вёскі знаходзіцца выток ракі Окра.
Крывалессе
Крывалессе — тып лесу, для якога характэрныя невысокія (да 10 м ) скрыўленыя (а часам і скручаныя спіраллю) дрэвы і кусты, якія нярэдка  сцелюцца з узнімальнымі ўверх галінамі.
Субальпійскія крывалессі, адыгрываючы істотную ролю ў рэжыме многіх рэк, маюць водаахоўнае значэнне.
Агульная інфармацыя
Узнікненне крывалесся звычайна звязана з моцнымі вятрамі, багатымі снегападамі і іншымі неспрыяльнымі фактарамі, з-за якіх расліны жывуць на фізіялагічнай мяжы, набываючы пачварны выгляд. Расліны зімуюць пад снегам у сагнутым стане, пасля ж раставання снегу галіны часткова выпростваюцца.
Дрэвы не толькі перакрыўляюцца ў падветраны бок, але і развіваюць свае галіны толькі на гэтым баку, так як маладыя парасткі з наветранага боку гінуць ад высушвальнага дзеянні ветру; у выніку атрымліваюцца крывыя дрэвы з аднабокай кронай.
Да крывалесся можна аднесці і стланікі — формы дрэў і кустоў, якія сцелюцца па паверхні: усе непрыхаваныя зімой снегам галінкі адміраюць, і дрэвы атрымліваюць нізкую, крывую, як бы абрэзаную на ўзроўні снегавога покрыва форму.
Крывалессі звычайна сустракаюцца каля межаў распаўсюджвання лясоў, у раўнінных і горных лесатундрах.
Крывалессі, характэрныя для субальпійскага пояса, пачынаюцца на вышыні ад 1500 м над узроўнем мора. Як правіла, дрэвы ў крывалессі не прамыя, а шаблепадобныя, іх ствалы ў комлевай частцы бываюць выгнутыя ўніз па схіле. Такая форма ствала дазваляе дрэвам вытрымліваць лавінны напор снегу, «пераківаючы» яго праз сябе.
Субальпійскія крывалессі, адыгрываючы істотную ролю ў рэжыме многіх рэк, маюць водаахоўнае значэнне.
Відавы склад
Відавы склад крывалессяў моцна адрозніваецца.
У Паўночнай Еўропе гэта звычайна і, у Альпах і на Балканах — , на Каўказе — , , , , , , у Заходняй Сібіры — , ва Усходняй Сібіры — , на Камчатцы — ,  і.
У прыакіянічных раёнах — у прыватнасці, у Фенаскандыі — сустракаюцца так званыя бярозавыя крывалессі, у якіх пераважае Бяроза Чарапанава (, syn.  — падвід.
У падлеску горнага крывалесся сустракаюцца ядлоўцы, рададэндраны і іншыя прадстаўнікі сямейства верасовыя, вярбы.
На Паўночным Каўказе горныя бярозавыя крывалессі складаюцца пераважна з ; у бярозавых крывалессях тут таксама сустракаюцца таксама, , ,.
Спіс аб’ектаў PGC (2071001—2072000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2071001—2072000)
Яраслаў Квапіл
Я́раслаў Ква́піл (Jaroslav Kvapil;, Худзеніцы каля г. Клатаві, Чэхія — , , Чэхія) — чэшскі пісьменнік і рэжысёр. Народны артыст Чэхіі (1940).
Біяграфія
Скончыў Карлаў універсітэт у Празе. У 1900—1921 і з 1929 рэжысёр і кіраўнік драматычнай трупы Нацыянальнага тэатра ў Празе, у 1921—1928 мастацкі кіраўнік.
Творчасць
Аўтар п’ес: «Змрок» (1895), «Вандроўны агеньчык» (1896), «Казка пра прынцэсу Дзьмухавец» (1899), «Аблокі» (1903), «Сірата» (1906), «Андэрсен» (1914) і інш. Сярод пастановак: «Фаўст» І. В. Гётэ, «» Ф. Шылера, «Атэла», «Сон у летнюю ноч», «Макбет», «Гамлет», «» і інш. У. Шэкспіра, «Вайнарка», «Бацька», «Ліхтар», «Ян Гус» А. Ірасека і інш. Аўтар лібрэта да опер А. Дворжака і інш. Перакладаў асобныя п’есы Г. Ібсена.
Падлессе (Жлобінскі раён)
Падле́ссе (, Подлесье) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кіраўскага сельсавета.
Да 9 жніўня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Бабоўскага сельсавета, да 20 чэрвеня 1985 года — у склад Стараруднянскага сельсавета , да 4 студзеня 2002 года — у склад Майскага сельсавета.
Лугавая Вірня
Лугава́я Ві́рня (, Луговая Вирня) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кіраўскага сельсавета.
Да 9 жніўня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Бабоўскага сельсавета, да 4 студзеня 2002 года — у склад Майскага сельсавета.
Эдард Старк
Лорд Э́дард «Нэд» Старк (Eddard Stark) па мянушцы Ціхі Воўк — персанаж рамана амерыканскага пісьменніка-фантаста Джорджа Марціна «Гульня прастолаў», які ўваходзіць у цыкл «Песня Лёду і Агню», глава дому Старкаў, лорд Вінтэрфела і Захавальнік Поўначы. Жанаты на Кейтылін Старк, народжанай Талі, ад якой мае пяць дзяцей: Роб, Санса, Ар’я, Бран і Рыкан. Акрамя іх, у Эдарда ёсць незаконнанароджаны сын Джон Сноу. Эдард — вельмі высакародны і сумленны чалавек, любячы муж і бацька, хоць яго педантычнасць і вернасць прынцыпам у сталіцы разглядаюць як слабасць. Як і многія паўночнікі, ён прытрымліваецца веры ў Старых Багоў. З’яўляецца галоўным героем першай кнігі цыклу, а таксама першага сезона тэлесерыяла «Гульня прастолаў».
Эдард Старк — блізкі сябар караля Роберта Баратэана. Калісьці, калі Таргарыены выкралі сястру Эдарда Ліяну і пакаралі смерцю яго бацьку і старэйшага брата, Эдард, які нечакана для сябе стаў лордам, аб’яднаў вакол сябе Поўнач і дапамог Роберту Баратэану зрынуць караля Эерыса II. Праз гады Эдард і Роберт ізноў аб’ядналі свае арміі, каб здушыць паўстанне Бейлана Грэйджая. Напачатку «Гульні прастолаў» Роберт звярнуўся да Эдарда з прапановай заняць пасаду правіцы караля.
Знешнасць і характар
Эдарду Старку каля трыццаці пяці гадоў. У яго выцягнуты твар, цёмныя валасы і шэрыя вочы. У яго коратка астрыжанай барадзе пачынае прабівацца сівізна. Яго цёмна-шэрыя вочы адлюстроўваюць яго эмоцыі, становячыся мяккімі, як смуга, або цвёрдымі, як камень. Са слоў сваіх ворагаў і нядобразычліўцаў, з'яўляецца чалавекам з халоднымі вачамі, якія адлюстроўваюць яго ледзяное сэрца. Джэймэ Ланістэр знаходзіць некаторае падабенства паміж вачамі лорда Старка і Русэ Болтана. Эдард не адрозніваецца ні прыгажосцю, ні веліччу свайго старэйшага брата Брандана Старка.
Эдард Старк вядомы сваёй справядлівасцю і гонарам, члены яго сям'і і набліжаныя лічаць яго добрым чалавекам, аднак некаторыя мяркуюць, што гэта прыкметы халоднасці і пагарды да атачэннях.
Гісторыя
Эдард з васьмігадовага ўзросту выхоўваўся лордам Джонам Арэнам у Арліным Гняздзе разам з Робертам Баратэанам. Нед вельмі сябраваў з Робертам, а да Джона Арэна адносіўся як да другога бацькі. Родны бацька Неда і яго брат былі пакараны смерцю па загадзе караля Эерыса II Таргарыена, які запатрабаваў у Джона Арэна даслаць яму галавы сваіх падапечных. Лорд Арэн адмовіўся выконваць гэтыя патрабаванні і развязаў паўстанне. Пасля смерці бацькі і брата, Эдард становіцца лордам Вінтэрфела і падымае сцягі Поўначы, далучаючыся да паўстання. У прыватнасці, ён наносіць паражэнне Джону Конінгтану ў Звонавай бітве, а ў канцы паўстання здымае аблогу Штармавога Канца.