cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BMW E34
Апісанне
Топ-мадэль — седан М5 з рухавіком рабочым аб’ёмам 3,6 л (315 к. с.) і павялічаным да 90 л паліўным бакам з’явілася ў студзені 1989-га і адразу заваявала папулярнасць сярод аматараў "пракаціць з ветрыкам". Укамплектаваная механічнай пяціступеньчатай каробкай перадач, процібуксовачнай сістэмы і шынамі памернасці 235/45 ZR17 спераду і 255/40 ZR17 ззаду, яна стала самай дынамічнай у сваім класе (разгон да 100 км/г за 6,3 с, максімальная хуткасць абмежаваная 250 км/г).
У красавіку 1992-га гэты рухавік замянілі больш магутным 3,8-літровым 327-моцным, а праз месяц з’явілася яго 340-моцная версія.
BMW тых гадоў маюць два дыягнастычныя інтэрфейсы. Самы ранні BMW інтэрфейс, вядомы як ADS. ADS уяўляе сабой круглую злучальную калодку з дваццаццю кантактамі. Таксама ў аўтамабіляў BMW пасля 1996 года сталі з’яўляцца стандартныя шаснаццаціпінавыя OBDII калодкі. ADS у BMW праіснаваў да пачатку двухтысячных гадоў, і адсутнічаў у позніх E38.
Гісторыя
У маі 1990 года пачаўся выпуск седанаў 520i і 525i з новым рухавіком М50 які меў 24-клапанную галоўку блока цыліндраў, што дазволіла «здымаць» па 150 і 192 к. с. Кастрычнік 1991 г. азнаменаваў з’яўленне першай у гісторыі сямейства «пяцёрак» паўнапрываднай мадыфікацыі 525iX з 2,5-літровым рухавіком (192 к. с.). Яна мела больш высокую актыўную бяспеку ў параўнанні з традыцыйнымі заднепрываднымі мадэлямі: яна ўстойлівая і не паддаецца не толькі заносу, але і рэзкай прабуксоўцы колаў на сухім асфальце (дзякуючы процібуксовачнай сістэмы), і тым больш не дазваляе аўтамабілю сесці ў лужыну на прасёлкавай дарозе.
Акрамя таго, у гэты жа час з’явіўся новы турбадызель з прамежкавым астуджэннем — 525tds (143 к. с.), што дазволіла дасягаць максімальнай хуткасці больш за 200 км/г і пры гэтым сярэдні расход складаў усяго 7 л/100 км.
З лістапада ў аўтасалонах з’явіліся бюджэтныя версіі седана — 518i — з цягавітым 113-сільным рухавіком, прызначаныя ў асноўным для ўсходнееўрапейскага рынку.
У студзені 1992 года поўным ходам пайшлі продажы элегантных універсалаў Touring 520i і 525i, якія захавалі ўсе лепшыя ездавыя якасці седанаў, а таксама версіі з сістэмай поўнага прывада BMW 525iX Touring. Аб’ём багажнага адсека пры пяці яздаках складаў 460 л, а з двума — 1450 л.
У верасні рухавікі з індэксам М50 (2 і 2,5 літра) сталі абсталёўвацца сістэмай змены фаз газаразмеркавання VANOS, што дазволіла развіваць вялікую магутнасць рухавіка на нізкіх абаротах, а таксама знізіць расход паліва.
З кастрычніка 1992 года ў продаж паступілі седаны і ўніверсалы 530i (218 к. с.) і 286-сільны 540i (замест 535), абсталяваныя малашумнымі высокатэхналагічнымі рухавікамі V8, а таксама М5 Touring.
Восенню 1993 года быў праведзены невялікі рэстайлінг мадэлі — бакавыя люстэркі задняга выгляду сталі больш элегантнай і сучаснай формы. У красавіку 1994 года БМВ 5-й серыі атрымала новую шырокую рашотку радыятара і капот, а таксама пластыкавыя накладкі на парогі, і другую падушку бяспекі ў тарпеда. Таксама ў 94-м годзе ў «пяцёркі» ў базе з’явіліся паўторнікі паказальніка паваротаў на пярэдніх крылах.
Alpina
Атэлье выпусціла пяць мадэлей на базе E34 : B10 3,5/1; B10 BiTurbo; B10 3,0 Allrad; B10 4,0; B10 4,6.
Alpina B10 BiTurbo, якая будавалася з 1989 года на базе 535i, мела 3,4-літровы радны шасціцыліндравы рухавік аснашчаны дзвюма турбінамі.
Кошт
На момант свайго з’яўлення на рынку Германіі BMW 525i каштавала 47 000 DM. Дадаткова можна было замовіць аўтаматычную каробку перадач за 2 450 DM, пярэднія і заднія электрычныя шклапад’ёмнікі за 1 675 DM, механічны празрысты люк у даху за 1 380 DM і афарбоўку металік за 1 175 DM. Цана на базавую мадэль Е34 520i у Германіі ў 1994 годзе пачыналася ад 48 650 марак. Цана на базавы універсал — 52 550 марак.
Арт-кары
BMW 535i працы Матазы Каямы ў 1990 годзе стаў дзявятым. Каяма выкарыстаў аэрограф для распылення дзясяткаў адценняў сіняй фарбы на кузаў сярэбранага колеру. Пасля чаго ён нанёс на кузаў маленькія кавалачкі залатой, сярэбранай і алюмініевай фальгі, выразаныя пры дапамозе складаных тэхнік кірыганэ і арарэ.
Дванаццатая машына калекцыі (BMW 525i), на хвалі папулярнасці традыцыйнага мастацтва Афрыкі, распісана паўднёва-афрыканскай мастачкай з племені ндэбеле —. Праца выканана ў 1991 годзе. Кузаў аўтамабіля быў распісаны характэрным для традыцыйнага мастацтва племені ндэбэле дэкаратыўным арнаментам яркіх колераў.
Віценай (Ігналінскі раён)
Віце́най (Vytėnai), традыцыйная беларуская назва — Віцены  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цвярачускай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Цвярачуса.
Радзеева
Назву Радзе́ева маюць:
Круглая
Кру́глая (, Круглая) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Гуманітарная катастрофа
Гуманіта́рная катастро́фа — стан грамадства, які характарызуецца пагрозай яго знішчэння ў выніку міграцый, голаду, страты маральных арыенціраў, эпідэмій і гвалту ў дачыненні да мірнага насельніцтва. Для прадухілення гуманітарнай катастрофы ў зону бедства накіроўваюць гуманітарную дапамогу. Гуманітарная катастрофа можа ўспыхнуць у мясцовасці, якая з'яўляецца арэнай баявых дзеянняў — у такім разе мірным жыхарам, які жадаюць пакінуць гэту тэрыторыю, прадстаўляецца «гуманітарны калідор».
Нывы-Губынскі
Нывы-Губынскі (Ниви-Губинські) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Ёзэф Таль
Ёзэф Таль (іўр. ‏יוסף טל‏‎, прозвішча пры нараджэнні — Грунталь;, Пінэ (цяпер Пневы, Польшча) — , ) — ізраільскі кампазітар, адзін з заснавальнікаў сучаснага музычнага мастацтва ў Ізраілі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і Юліуса і Атыліі Грунталь. Неўзабаве пасля яго нараджэння сям’я пераехала ў Берлін, дзе Юліус Грунталь выкладаў старажытныя мовы ў Вышэйшай школе юдаікі. Ёзэф Таль паступіў у Дзяржаўную вышэйшую школу музыкі, яго настаўнікамі былі Паўль Хіндэміт і Хайнц Цісен (тэорыя музыкі і кампазіцыя), Курт Закс (гісторыя музыкі) і Макс Трап (фартэпіяна). У 1927 годзе Таль зацікавіўся электроннай музыкай і вывучаў яе пры падтрымцы Фрыдрыха Траўтвайна. Падчас навучання, а таксама пасля яго заканчэння ў 1931 годзе Таль зарабляў на жыццё, іграючы на ​​танцах і ў кінатэатрах, а таксама даючы ўрокі фартэпіяннай гульні. Пасля прыходу да ўлады нацыстаў Таль застаўся беспрацоўным, а ў 1934 годзе эміграваў у Палесціну разам з жонкай Розі Левенталь і малалетнім сынам Ройбенам.
У Палесціне Таль некаторы час працаваў фатографам (гэтае мастацтва ён пачаў вывучаць яшчэ ў Германіі), у 1936 годзе пасяліўся ў Іерусаліме і вярнуўся да актыўнай кар’еры музыкі: граў на фартэпіяна і даваў прыватныя ўрокі. У гэты перыяд ён збліжаецца з іерусалімскай культурнай багемай, у тым ліку з паэтэсай Эльзай Ласкер. Па запрашэнні Эміля Хаўзера Таль пачаў выкладаць фартэпіяна, тэорыю музыкі і кампазіцыю ў Палесцінскай кансерваторыі. З 1951 года ён таксама працаваў у Яўрэйскім універсітэце ў Іерусаліме, дзе ў 1961 годзе заснаваў першую ў Ізраілі студыю электроннай музыкі, а ў 1965 годзе — аддзяленне музыказнаўства, якое сам і ўзначальваў да 1971 года. Сярод вучняў Таля ― Бэн-Цыён Оргад, Наомі Шэмер і многія іншыя вядомыя ізраільскія музыканты. Таль быў членам Міжнароднага таварыства сучаснай музыкі, пісаў шматлікія артыкулы і чытаў лекцыі. У апошнія гады жыцця завяршыў аўтабіяграфію і шэраг тэарэтычных прац.
Тадэвуш Нарбут
Тадэвуш Нарбут герба «Трубы» (каля 1740 — ?) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфічныя звесткі
Сын.
Палкоўнік пяцігорскі, лідскі падстолі з 1768 г., стольнік з 1778 г., падкаморы Лідскага павета (1782—1792) і каралеўскі шамбелян. Пасол на сейм 1776 года. Пры ратыфікацыі першага падзелу Рэчы Паспалітай ён выступіў супраць і за гэта пераследваўся ўладамі.
Ад першага шлюбу каля 1760 г. нарадзіліся тры дачкі: Канстанцыя, Аляксандра і Тэкля, ад другога шлюбу, з Кацярынай Вяжэвіч, — сын Войцех, каралеўскі шамбелян, пасол сейма 1788 г. ад Лідскага павета, дачка Ганна і сын Станіслаў (? — 1858), смаленскі канонік і пробашч касоўскі.
Мантафія
Мантафія (Montafia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 977 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 67 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 14014. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Dionigi di Parigi.
Мікалай Аляксандравіч Гамза
Мікалай Аляксандравіч Гамза (нар., в. Траянава, Капыльскі раён, Мінская вобласць) — беларускі урач спартыўнай медыцыны. Кандыдат медыцынскіх навук (1973), прафесар (1995).
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1962), Беларускі дзяржаўны інстытут фізічнай культуры (аспірантура, 1969). Працаваў у Рэспубліканскім урачэбна-фізкультурным дыспансеры (Мінск; 1962—1965, урач), 432-і акруговым ваенным шпіталі Беларускай ваеннай акругі (1965—1966, загадчык кабінета ЛФК), Беларускім дзяржаўным універсітэце фізічнай культуры (1966—2020, спартыўна-педагагічны факультэт масавых відаў спорту, кафедра спартыўнай медыцыны, прафесар, у 1976—1986, 1987—1988, 1993—1995, 1999—2017 — загадчык кафедры, 1986—1996 — дэкан факультэта завочнага навучання, 1996—2000 — факультэта аздараўленчай фізічнай культуры і турызму).
Навуковыя інтарэсы: функцыянальная дыягностыка сардэчна-сасудзістай сістэмы; дыягностыка працаздольнасці.
Узнагароды
Званне «Заслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь» (1995), ганаровыя граматы Вярхоўнага Савета Беларускай ССР (1987), Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (1999), Нацыянальнага алімпійскага камітэта Рэспублікі Беларусь (1999, 2014), знакі «За развіццё фізічнай культуры і спорту ў Рэспубліцы Беларусь» (1997), «Выдатнік адукацыі» (2000).
Голад ва Усходняй Афрыцы (2011)
Прычыны і перадгісторыя
У рэгіёне, размешчаным вакол Самалійскага паўвострава, на працягу апошніх дзесяцігоддзяў ужо неаднаразова мелі месца катастрофы, звязаныя з голадам. У сярэдзіне 1980-х гадоў у выніку экстрэмальнай засухі і палітычнай бяздзейнасці ў Эфіопіі загінула каля мільёна чалавек. Грамадзянская вайна ў Самалі ў спалучэнні з засухай выклікалі буйны голад у гэтай краіне напачатку 1990-х. Яшчэ адна катастрофа 2006 года ахапіла поўнач Кеніі, поўдзень Самалі, усход Эфіопіі і Джыбуці.
Голад 2011 года ў значнай ступені выкліканы двума запар вельмі слабымі сезонамі дажджоў, з-за чаго сельскагаспадарчы сезон 2010/2011 быў самым засушлівым з 1950/1951 года. Ужо ў снежні 2010 года, пасля недастаткова моцнага восеньскага сезону дажджоў, справа дайшла да страты вялікай часткі ўраджая і мору скаціны. Галоўны сезон дажджоў, які прыходзіцца на раннюю вясну, пачаўся занадта позна і быў вельмі няўстойлівым. У некаторых абласцях выпала ўсяго 30 % звыклых ападкаў, а смяротнасць сярод скаціны дасягнула месцамі 60 %. Рэзка знізілася вытворчасць малака, важнага прадукта харчавання для дзяцей, а кошты на асноўныя прадукты харчавання ў маі дасягнулі рэкордных вышынь.
Наступствы
У ліпені 2011 г. Вярхоўны камісар ААН па справах бежанцаў Антоніа Гут'ерэш заклікаў міжнародныя гуманітарныя агенцтвы дапамагчы пацярпелым і заявіў, што ААН ужо вядзе перамовы з усімі арганізацыямі, якія могуць аказаць хоць нейкую дапамогу афрыканцам, якія паміраюць ад голаду і смагі — нават з тымі, якіх прылічаюць да радыкальных і тэрарыстычных. З 2009 года групоўка «Аль-Шабаб» забараніла дзейнасць замежных гуманітарных арганізацый на падкантрольных ёй тэрыторыях у цэнтры і на поўдні Самалі. Аднак у 2011 годзе баявікі ўсё ж дазволілі абмежаваны доступ гуманітарных грузаў.
26 ліпеня 2011 г. першы рэйс Сусветнай харчовай праграмы ААН з грузам у 10 тон камплектаў харчавання для дзяцей прыбыў у аэрапорт Магадзіша. Гэтага дастаткова для дапамогі 3500 дзецям, якія пакутуюць ад дыстрафіі, на працягу месяца. Міністр замежных спраў Самалі Махамед Ібрагім папярэдзіў, што больш 3,5 мільёнаў чалавек могуць памерці ад голаду ў яго краіне. Еўрапейскі Саюз вылучыў для дапамогі паражонным засухай краінам Усходняй Афрыкі 101 млн долараў.
Уладзімір Іванавіч Агіевіч
Уладзімір Іванавіч Агіевіч (, в. Пухавічы, цяпер, Гомельская вобласць — ) — беларускі савецкі літаратурны крытык і літаратуразнаўца, паэт, перакладчык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. У 1929—1933 працаваў настаўнікам у сельскай школе. Скончыў літаратурны факультэт Магілёўскага педагагічнага інстытута (1937), у 1937—1939 — выкладчык у Слуцкім педагагічным вучылішчы. Вучыўся ў аспірантуры пры АН БССР (1937—1941), выкладаў гісторыю беларускай літаратуры ў мінскіх ВНУ. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Быў паранены. У 1943—1946 — навуковы сакратар аддзялення грамадскіх навук АН БССР. Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1946). Працаваў выкладчыкам беларускай літаратуры ў Мінскім педагагічным інстытуце, літкансультантам у СП БССР, рэдактарам аддзела часопіса «Беларусь».
Творчасць
Дэбютаваў вершамі ў 1928. Як крытык выступаў з 1941. Вылучаюцца яго артыкулы пра творчасць Я. Купалы і Я. Коласа, пра пасляваенную беларускую паэзію. Склаў падручнікі (разам з І. Кудраўцавым): «Кніга для чытання ў 2 класе школ рабочай і сельскай моладзі» (1952), «Кніга для чытання ў 3 класе школ рабочай і сельскай моладзі» (1952). Лепшыя крытычныя працы сабраны ў кнізе «Літаратура і жыццё» (1954).
Пераклаў на беларускую мову аповесць «З табой таварышы» (1950).
Святагораўка (Карагандзінская вобласць)
Святагораўка — сяло ў Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі Карагайлы. Код КАТА — 355663500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 180 чалавек (86 мужчын і 94 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 101 чалавек (54 мужчыны і 47 жанчын).
Пётр Паўлавіч Ганскі
Пётр Паўлавіч Ганскі (, Ганскае, Херсонская губерня, Расійская імперыя —, Ле Дара, Верхняя В’ена, Францыя) — мастак-імпрэсіяніст канца XIX — пачатку XX стагоддзя.
Біяграфія
Пётр Ганскі нарадзіўся ў шляхецкай сям’і Ганскіх у сяле Ганскае (цяпер Мыкалаіўка) Ананьеўскага павета Херсонскай губерні 1 сакавіка 1867 года. Бацька, Павел Пятровіч Ганскі, працаваў дырэктарам земскага банка Херсонскай губерні. Пачынаючы з 1870 года сям’я вялікую частку года праводзіць у Адэсе. у гэтым жа годзе там нарадзіўся яго малодшы брат, Аляксей Паўлавіч Ганскі — у будучым вядомы астраном.
Пачатковую мастацкую адукацыю Пётр Ганскі атрымаў на курсах пры Елісаветградскім земскім рэальным вучылішчы. З 1885 па 1889 год ён быў вольным слухачом Імператарскай Акадэміі мастацтваў, затым адправіўся ў Парыж, каб працягнуць мастацкую адукацыю ў Нацыянальнай вышэйшай школе прыгожых мастацтваў у французскага жывапісца Жана-Леона Жэрома.
Мастак жыве ў Францыі, але рэгулярна вяртаецца ў Адэсу на розныя выстаўкі. З 1890 года ён удзельнічаў ва ўсіх выстаўках Таварыства паўднёварускіх мастакоў, а з 1894 года ён стаў сябрам гэтага таварыства. Таксама прымаў удзел у Веснавых выстаўках Акадэміі мастацтваў, выстаўках Таварыства Незалежных мастакоў у Адэсе, Таварыства французскіх мастакоў і Таварыства Незалежных ў Парыжы. Быў знаёмы з Іванам Буніным і яго жонкай. У сваіх дзённіках апошняя называла мастака «першым рускім імпрэсіяністам» і лічыла заўзятым антысемітам.
Падзеі 1917 года засталі Пятра Ганскага у Адэсе. Сямейны маёнтак Ганскіх быў разгромлены, а сам ён быў прысуджаны бальшавікамі да расстрэлу. Па словах самога Пятра Ганскага, пазбегнуць пакарання яму ўдалося дзякуючы ўваходжанню ў Адэсу Добраахвотніцкай арміі Дзянікіна. Аднак апублікаваныя ў апошнія гады дакументы (у прыватнасці пратаколы допытаў арыштаваных па адной справе з Пятром Ганскім асобаў) служаць частковым пацвярджэннем іншай версіі — Пятра Ганскага з рук бальшавікоў выкупілі, а ўсе астатнія, хто праходзіў з ім па справе, верагодна, былі расстраляныя бальшавікамі. Эвакуяваўся з Адэсы ў пачатку 1920 года разам з добраахвотніцкай арміяй.
З 1920 года назаўжды пасяліўся ў Францыі, дзе жыла яго сястра, Сафія Быстрыцкая з мужам Уладзімірам Быстрыцкім і дачкой Кірай. У 1920 годзе некаторы час пражываў у Парыжы на вуліцы Віктора Гюго, дом 67, працягваў працаваць, удасканальваў сваё майстэрства. У 1922 годзе пачаў вывучаць тэалогію ў Ліёне. У 1928 годзе ён прыняў святарскі сан, стаўшы святаром Ордэна езуітаў, а пазней пастрыгся ў манахі. Яго сяброўства і перапіска з Мікалаем Рэрыхам спрыяла распаўсюджванню Пакта Рэрыха сярод прэлатаў каталіцкай царквы, а затым і падпісанне гэтага дакумента Папам рымскім Піем ХІ. За некалькі год да смерці яму быў наданы сан кардынала-дыякана. Стаўшы каталіцкім святаром, Пётр Ганскі да канца жыцця не пакідаў заняткаў жывапісам, да прыняцця манаства актыўна дапамагаў уцекачам з тэрыторыі былой Расійскай імперыі у Францыі.
Пётр Ганскі памёр у 1942 годзе ў манастыры ў мястэчку Ле Дара, дзе і быў пахаваны. Пасля сябе ён пакінуў вялікі архіў, цэлы шэраг манускрыптаў, рукапіс фантастычнага рамана «Чырвоная зорка». Большая частка архіва захоўвалася ў яго сястры і пляменніцы (Сафіі і Кіры Бістрыцькіх), пасля смерці апошняй у пачатку 1990-х гадоў яе стрыечныя сёстры вывезлі архіў у Талін. У 1994 годзе Адэскаму мастацкаму музею яны перадалі больш за трыццаць яго жывапісных работ, у 2004 годзе — яшчэ сорак. Такім чынам сфармавалася буйнейшая музейная калекцыя работ Пятра Ганскага — сёння у фондах Адэскага мастацкага музея захоўваюцца 84 працы мастака.
Сёння творы Пятра Ганскага ўпрыгожваюць Адэскі мастацкі музей, Нацыянальны мастацкі музей Украіны, Мікалаеўскі мастацкі музей імя В.В. Верашчагіна, Дом рускага замежжа імя А. Салжаніцына і прыватныя калекцыі ў Адэсе, Кіеве і Таліне. У музеі Пулкаўской абсерваторыі захоўваюцца партрэт выбітнага французскага астранома П’ера Жансена, напісаны Пятром Ганскім ў 1904 годзе, і партрэт Аляксея Паўлавіча Ганскага.
Walt Disney Animation Studios
Walt Disney Animation Studios (WDAS) (часам скарачаецца да Disney Animation) — амерыканская анімацыйная студыя, якая стварае анімацыйныя фільмы для кампаніі The Walt Disney Company. Cтудыя была заснаваная 16 кастрычніка 1923 года братамі Уолтам Дыснеем і Роем Дыснеем. Студыя з’яўляецца адной з найстарэйшых анімацыйных студый у свеце і ў цяперашні час дзейнічае як падраздзяленне студыі Walt Disney Studios са штаб-кватэрай у Бербанку, Каліфорнія. З моманту заснавання студыя выпусціла больша за 50 мастацкіх фільмаў. Самы стары з іх — «Беласнежка і сем гномаў» 1937 года выпуску.
Drezden
«Drezden» — беларуска-ўкраінскі электронны гурт Сяргея Міхалка.
Гісторыя
19 лютага 2018 года з’явілася інфармацыя аб тым, што Сяргей Міхалок, лідар «Brutto» і шэрагу іншых гуртоў, арганізоўвае новы электронны праект, для фармавання ядра якога ён ужо заручыўся падтрымкай гітарыста «Океана Ельзі» Уладзіміра Апсеніцы і прадзюсара Віталя Цялезіна. Па словах Міхалка, ён заўсёды быў прыхільнікам новай хвалі, у прыватнасці новай хвалі Германіі, і таіў мару стварыць свой гурт у гэтым жанры.
Разам з анонсам стварэння калектыву была распачата праца над аднайменным дэбютным альбомам гурта, выпуск якога адбыўся 30 жніўня 2018 года на лэйбле. У той жа дзень выйшаў і кліп на загалоўны трэк кружэлкі «Drezden».
Сам альбом «Drezden» атрымаў змешаную прэсу, а крытыкі не маглі пазбавіцца ад дакучлівых музычна-стылістычных асацыяцый з іншымі праектамі Міхалка: «Brutto», «Ляпісам Трубяцкім», «Ляпісам-98». Усяго з кружэлкі было выпушчана 4 сінгла («Drezden», «Ронин» , «Айсберг» , «Каалы» ), на ўсе якія было знята па кліпу.
Адначасова з выпускам у свет дэбютнага альбома было абвешчана, што гурт ужо прыступіў да запісу другога. Увосень 2018 года склад калектыву папоўнілі клавішнік Павел Міхалок (сын Сяргея Міхалка і ўдзельнік «Super Besse»), басіст Алесь-Францішак Мышкевіч, вядомы па выступах за «Ляпіс-98», «J:морс», «Без Билета», «Крамбамбулю», гітарыст Павел Вялічка з «Yellow Brick Road» і бубнач «Без Билета» Дзяніс Шураў, які ўжо супрацоўнічаў з Міхалком у гуртах «Brutto», «Ляпіс-98» і «Ляпіс Трубяцкі».
Астатнія музыкі канцэртнага тура, пачатак якога запланаваны на восень 2019 года, стануць вядомыя пазней.
Сезон дажджоў
Сезон дажджоў — перыяд на працягу года, калі выпадае непрапарцыйна вялікая колькасць ападкаў. Мае месца ў трапічных шыротах, у значна меншай ступені — ва ўмераных шыротах. Пояс дажджоў перамяшчаецца на працягу года кіруючыся зеніту сонца паміж паўночным і паўднёвым тропікам. Такім чынам, блізка ад экватара ў год бывае два сезоны дажджоў. Чым далей ад экватара, тым менш часавы разрыў паміж абодвума сезонамі дажджоў, пакуль яны не пераходзяць у адзін сезон з двума апагеямі ападкаў ці ля самых тропікаў у адзін злітны сезон дажджоў.
Паўночней і паўднёвей тропікаў сезон дажджоў бывае, як правіла, адзін раз у год. Ён становіцца тым слабей, чым далей шырата размешчана ад экватара. Ва ўмераных рэгіёнах вышэй 42-й шыраты дажджы размеркаваны даволі раўнамерна па ўсім годзе і іншыя фактары, такія як вятры, вышыня над узроўнем мора ці расліннасць, уплываюць на колькасць ападкаў мацней, чым сезоннае сонечнае ўздзеянне.
Будзенічы
Назву Будзенічы маюць:
NGC 4924
NGC 4924 (іншыя абазначэнні — MCG -2-33-96, IRAS12595-1442, PGC 44977) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Новы Збарышыў
Новы Збарышыў (Но́вий Зборишів) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Ніжняя Аўстрыя
Ніжняя Аўстрыя (ням. Niederösterreich) — федэральная зямля на паўночным усходзе Аўстрыі. Сталіца і найбуйнейшы горад — Санкт-Пёльтэн. Насельніцтва 1.546.000 чалавек (2-е месца сярод зямель; дадзеныя 2001 г.).
Сталіцай Ніжняй Аўстрыі з'яўляецца горад Санкт-Пёльтэн, насельніцтва якога складае 50 тыс. чалавек. Санкт-Пёльтэн знаходзіцца ў 60 км на захад ад Вены ў раёне Мостфіртэль. Горад размешчаны на рацэ Трайзен, паміж Дунаем і перадгор'ямі Альпаў. Гэта адзін з самых старажытных гарадоў Аўстрыі, некалі ён нават быў сталіцай краіны. З 1986 года — самы малады адміністрацыйны цэнтр Аўстрыі. Іншымі буйнымі гарадамі Ніжняй Аўстрыі з'яўляюцца горада Вінер Нойштат (39 тыс. чалавек), Крэмс (23,5 тыс. чалавек) і Вайдхофен-на-Ібсе (11,5 тыс. чалавек), якія маюць асаблівы рэгіянальны статус.
Eluveitie
Eluveitie (МФА: /ɛlveɪti/)— фолк-метал гурт са Швейцарыі. Іх музыку можна ахарактарызаваць як «кельцкі фолк-метал з элементамі меладычнага дэз-металу». Гурт утварыўся ў 2002 годзе, а іх міні-альбом Vên выйшаў у кастрычніку 2003. Затым гурт выпусціў поўную версію гэтага альбома — Spirit. У лістападзе 2007 Eluveitie сталі супрацоўнічаць з Nuclear Blast. Першы сумесны альбом, Slania, выйшаў у лютым 2008 года. Альбом сышоў з хіт-парадаў, знаходзячыся на 35-м радку ў чартах Швейцарыі і пад нумарам 98 ў Германіі.
Адзін з двух вялікіх казыроў Eluveitie — ліберальнасць, віртуознае валоданне народнымі інструментамі сярод гітарных і эмацыйныя крыкі Крысціяна Гланцмана. Іншы — тэксты іх песень: гурт спявае песні на мёртвай гальскай мове. Eluveitie — гэта назва племя гельветаў на этрускай мове, калі спасылацца на даты першых пісьмовых згадак пра гельветаў на тэрыторыі цяперашняй Швейцарыі.
Філанюк
Філанюк — прозвішча.
Тумбес
Тумбес:
Міхаіл Пятровіч Крываносаў
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры (1953). Працаваў у Цэнтральным савеце і Беларускім савеце добраахвотнага спартыўнага таварыства «Буравеснік», зборный камандзе СССР і БССР па кіданні молата (старшы трэнер), Акадэміі фізічнага выхавання і спорту Рэспублікі Беларусь (з 1953, кафедра лёгкай атлетыкі, прафесар, у 1972—1976 — загадчык кафедры, з 1976 — прарэктар па вучэбнай рабоце).
Навуковыя інтарэсы: методыка трэніроўкі ў цяжкай атлетыцы.
Узнагароды
Ордэн Леніна (1957), званні «Заслужаны майстар спорту СССР» (1956), «Заслужаны трэнер Беларускай ССР» (1965), «Заслужаны дзеяч фізічнай культуры Беларускай ССР» (1971), медалі (16-я летнія Алімпійскія гульні, 1956, серабро; 5-ы Чэмпіянат Еўропы па лёгкай атлетыцы, 1954, золата; 6-ы Чэмпіянат Еўропы па лёгкай атлетыцы, 1958, серабро) і інш.
Яйцо
Яйцо, таксама аацыт — жаночая палавая клетка (яйцаклетка) альбо зародкавая форма жывёл.
Высокаспецыялізаваная клетка, якая мае пажыўныя рэчывы, неабходныя для развіцця зародка і засцерагальныя яйцавыя абалонкі. Фарміруецца ў яечніках. У большасці відаў жывёл яйцо акруглай ці авальнай формы, звычайна нерухомае або маларухомае, памеры ад 7 мкм (у некаторых перапончатакрылых) да 22 см (у селядцовай акулы). Чалавечая яйцаклетка мае памеры прыкладна 89—91 мкм.
У насякомых, галаваногіх малюскаў форма яец падоўжаная. У прымітыўных шматклетачных жывёл (губкі, некаторыя кішачнаполасцевыя) яйцо не мае вызначанай формы і здольнае да амёбападобных рухаў. Ядро яйца знаходзіцца ў багатай пажыўнымі рэчывамі цытаплазме (ааплазме), якая забяспечвае пачатак развіцця зародка. У жаўтку яйца рэзервовыя бялкі і тлушчападобныя рэчывы.
Паўзуны адкладваюць яйкі, пакрытыя скурыстай шкарлупінай, птушкі — вапняковай шкарлупінай, пад якой размяшчаецца абалонка. На тупым канцы яйка ёсць паветраная камера, якая адыгрывае ролю запасной прасторы пры змене аб'ёму бялка пад уздзеяннем тэмпературы і для першага ўдыху птушаняці. Шарападобны жаўток у цэнтры яйка падтрымліваецца шнурамі-халазамі, якія прымацоўваюцца да ўнутранай шкарлупіннай абалонкі, і складаецца з канцэнтрычных слаёў жоўтага жаўтка, паміж якімі размяшчаюцца тонкія слаі белага жаўтка. На паверхні жаўтка знаходзіцца зародак. Да жаўтка прылягае слой шчыльнага бялка, вакол якога знаходзіцца вадкі бялок. Маса яйца птушак найбольшая ў вывадкавых птушак (у страуса да 2,5 кг), меншая ў птушанятных птушак (у калібры з гарошыну).
Яйкі птушак і рыб (ікру) спажываюць у ежу.
Васілішке (Ігналінскі раён)
Васі́лішке (Vosyliškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 8 км ад Дзіеткаўшчызны.
Народны фронт (Францыя)
Народны фронт (Front populaire) — кааліцыя левых палітычных партый і грамадскіх арганізацый, якая знаходзілася ва ўладзе ў Францыі з 1936 па 1937 год. Французскі народны фронт выйграў парламенцкія выбары ў 1936 годзе і сфарміраваў першы ўрад, які ўзначаліў прадстаўнік SFIO Леон Блюм. Стварэнню Народнага фронту садзейнічала новая стратэгія Камінтэрна аб народным фронце.
Асноўнымі рухамі, якія ўваходзілі ў склад народнага фронту, з'яўляліся Французская камуністычная партыя, Французская секцыя Рабочага інтэрнацыяналу, Рэспубліканская партыя радыкалаў і радыкал-сацыялістаў і сіндыкалістычны прафсаюз Усеагульная канфедэрацыя працы.
Пасля прыходу да ўлады народнага фронту, у Францыі пачаўся рэзкі рост забастовак. Рабочыя займалі фабрыкі і заводы і дабіваліся выканання іх эканамічных патрабаванняў (павышэнне заработнай платы, заключэнне калектыўных дагавораў, скарачэнне працоўнага дня і інш.). На працягу лета 1936 года былі прыняты меры па рэалізацыі гэтых патрабаванняў на практыцы. Па выніках перагавораў паміж Усеагульнай канфедэрацыяй працы і Усеагульнай канфедэрацыяй прадпрымальнікаў падпісаны Маціньёнскія пагадненні, якія павысілі заработную плату і абавязалі прадпрымальнікаў паважаць правы прафсаюзаў, выконваць калектыўныя дагаворы. У чэрвені 1936 года прыняты законы па скарачэнні працоўнага тыдня (з 48 да 40 гадзін без памяншэння заработнай платы), увядзенню абавязковых (у выпадку патрабавання прафсаюза) калектыўных дагавораў на прадпрыемствах, а таксама аплатных 2-тыднёвых водпускаў. Былі павялічаны пенсіі франтавікам, адменены надзвычайныя дэкрэты 1935 года, якія памяншалі жалаванне дзяржаўных служачых. Для беспрацоўных арганізавалі грамадскія працы.
Аднак тым жа летам 1936 года ў Народным фронце з'явіліся ўнутраныя супярэчнасці паміж радыкаламі і сацыялістамі з аднаго боку і камуністамі з другога на фоне Грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Камуністы патрабавалі ўрад Леона Блюма падтрымаць рэспубліканцаў у канфлікце і забараніць у Францыі ўсе ўльтраправыя палітычныя лігі. У лютым 1937 года ўрад Народнага фронта абвясціў аб прыпыненні рэформаў, на чым фактычна і скончыў сваё існаванне.
Кангрэгацыя Божага Культу і Дысцыпліны Сакрамэнтаў
Кангрэгацыя Божага Культу і Дысцыпліны Сакрамэнтаў (Congregatio de Cultu Divino et Disciplina Sacramentorum) — дыкастэрыя займаецца літургічнымі тэкстамі, праверкай перакладаў богаслужбовых тэкстаў на нацыянальныя мовы, а таксама пытаннямі касцёльнай музыкі. У яе склад уваходзяць: Спецыяльная камісія па разглядзе выпадкаў юрыдычнай несапраўднасці пасвячэння і дыспенсацыі ад абавязкаў дыякана і святара, а таксама Спецыяльная камісія па разглядзе выпадкаў дыспенсацыі благаслаўлёнага Касцёлам, але не завершанага сужэнства.
Гісторыя
Была заснавана ў 1975 годзе Паўлам VI праз зліццё Кангрэгацыі Божага Культу і Кангрэгацыі Сакрамэнтаў. Гістарычна яна звязана з Кангрэгацыяй Абрадаў, створанай Сікстам V у 1588 годзе.
Стрававальная сістэма чалавека
[[Файл:Digestive_system_diagram_numbered.svg|міні|250пкс|Схема стрававальнай сістэмы:''
2.
3. Язычок
4. Язык
6. Слінныя залозы
7.
9.
10. Глотка
11. Стрававод
12. Печань
13. Жоўцевы пузыр
14.
15. Страўнік
16. Падстраўнікавая залоза
17.
18. Тонкая кішка
19. Дванаццаціперсная кішка
20.
Турызм у Азербайджане
Турызм у Азербайджане — адна з галін эканомікі, якая імкліва развіваецца ў апошнія гады. Азербайджан, размешчаны на стыку Еўропы і Азіі, з’яўляецца прывабным для развіцця турыстычнага бізнесу. На тэрыторыі краіны прадстаўлены 9 прыродных зон.
Стрававальная сістэма чалавека
21.
22.
Турызм у Азербайджане
Турысты
У 2008 годзе колькасць турыстаў, якія наведалі Азербайджан склала больш за 1 млн. 400 тыс. чалавек (пераважна турысты з Еўропы, Азіі, Паўночнай Амерыкі, і г.д.
Стрававальная сістэма чалавека
23. Тоўстая кішка
Турызм у Азербайджане
Турфірмы і гасцініцы
У Азербайджане на дадзены момант функцыянуюць 230 турыстычных кампаній, 370 гасцініц і аб’ектаў гасцінічнага тыпу.
Стрававальная сістэма чалавека
24.
Турызм у Азербайджане
Візавая падтрымка
Для грамадзян СНД (акрамя Туркменістана і Арменіі — грамадзянам Арменіі і грамадзянам іншых дзяржаў, якія маюць армянскае паходжанне, будзе адмоўлена ва ўездзе ў Азербайджан) візы для ўезду ў Азербайджан не патрабуецца. Для грамадзян іншых краін віза выдаецца на падставе запрашэння ад прыватнай ці юрыдычнай асобы або турыстычнага агенцтва. З 1 студзеня 2003 года для афармлення турыстычнай візы спаганяецца дзяржаўная пошліна ў памеры 20 долараў ЗША.
Стрававальная сістэма чалавека
25.
26.
Турызм у Азербайджане
Мытныя правілы
Замежная валюта павінна быць дэклараваная па прыбыцці ў Азербайджан. Дазволены бяспошлінны ўвоз рэчаў, якія прызначаны для асабістага карыстання, а таксама да 125 грам чорнай ікры, да 3 літраў спіртных напояў, да 600 цыгарэт і лекаў, для асабістага выкарыстання па меры неабходнасці. З краіны дазваляецца вывозіць асабістыя рэчы, дэклараваныя пры ўездзе грошы, каштоўныя паперы, каштоўнасці, вырабы ручной работы і тавары, набытыя ў краіне, да 125 грам чорнай ікры.
Стрававальная сістэма чалавека
27.
Турызм у Азербайджане
Мытныя правілы
Вываз антыкварыяту магчымы толькі пры наяўнасці дазволу адпаведных дзяржаўных органаў. Забаронены транзіт зброі і боепрыпасаў (за выключэннем паляўнічай стрэльбы пры наяўнасці адпаведнага дазволу), наркатычных рэчываў а таксама літаратуры і відэаматэрыялаў, якія абражаюць маральнасць і дзяржаўны лад краіны.
Стрававальная сістэма чалавека
28.
29.
Турызм у Азербайджане
Фотаконкурс «Азербайджан — свет турызму»
Па ініцыятыве Міністэрства культуры і турызму Азербайджанскай Рэспублікі, пачынаючы з 2008 года ў краіне праводзіцца Рэспубліканскі фотаконкурс «Азербайджан — свет турызму», асноўнай мэтай якога з’яўляецца развіццё турызму, адной з важных галін эканомікі ў Азербайджане, а таксама прапаганда гісторыі краіны, яе культурнай і гістарычнай спадчыны, нацыянальных традыцый, самабытнасці народа, разнастайнасці і прыгажосці флоры і фауны.
Стрававальная сістэма чалавека
30. Анальная адтуліна '']] Стрававальная сістэма чалавека (systema digestorium) ажыццяўляе пераварванне ежы (шляхам яе фізічнай і хімічнай апрацоўкі), усмоктванне прадуктаў расшчаплення праз слізістую абалонку ў кроў і лімфу, вывядзенне неперавараных рэшткаў.
Турызм у Азербайджане
Фотаконкурс «Азербайджан — свет турызму»
Фотаконкурс праводзіцца па 4-ем катэгорыях: прырода Азербайджана, спадчына, віды турызму і Азербайджан вачыма замежнікаў. Асаблівае месца ў фотаконкурсе займае асвятленне сучасных дасягненняў у галіне турызму і адпачынку, адпаведнасць гасцінічных і культурна-забаўляльных цэнтраў сусветным і еўрапейскім стандартам, развіццё экстрэмальных відаў турызму, у прыватнасці такіх, як скалалажанне, зімовы турызм, водны турызм і інш.
Стрававальная сістэма чалавека
Будова
Стрававальная сістэма чалавека складаецца з органаў і дапаможных органаў (слінныя залозы, печань, падстраўнікавая залоза, жоўцевы пузыр і інш.). Умоўна вылучаюць тры аддзела стрававальнай сістэмы. Пярэдні аддзел уключае органы ротавай поласці, горла і стрававод. Тут ажыццяўляецца, у асноўным, механічная перапрацоўка ежы. Сярэдні аддзел складаецца са страўніка, тонкай і тоўстай кішкі, печані і падстраўнікавай залозы, у гэтым аддзеле ажыццяўляецца пераважна хімічная апрацоўка ежы, ўсмоктванне нутрыентаў і фарміраванне калавых мас. Задні аддзел прадстаўлены каўдальнай часткай прамой кішкі і забяспечвае вывядзенне фекалій з арганізма.
Турызм у Азербайджане
Азербайджанская інстытут турызму
Азербайджанская інстытут турызму быў створаны пры Міністэрстве культуры і турызму Азербайджана, на падставе ўказа прэзідэнта Азербайджанскай Рэспублікі Ільхама Аліева ад 25 жніўня 2005 года. Іншым распараджэннем прэзідэнта ад 5 ліпеня 2006 года, рэктарам інстытута быў прызначаны Джафар Джафараў. На сённяшні дзень ВНУ дае адукацыю па наступных спецыяльнасцях — «Менеджмент турызму і адпачынку», «Менеджмент турызму і гасціннасці», «Маркетынг турызму і гасціннасці», «Арганізацыя медыцынскіх паслуг у санаторыях і курортных установах», «Здароўе і курорт», «Турызм культуры і мастацтва», «Лінгвістыка» і «Спартыўны турызм».
Стрававальная сістэма чалавека
Страўнікава-кішачны тракт
У сярэднім даўжыня стрававальнага канала дарослага чалавека складае 9-10 метраў; у ім вылучаюцца наступныя аддзелы: — цялесная адтуліна ў жывёл і чалавека, праз якую прымаецца ежа і ажыццяўляецца дыханне. У ротавай поласці размешчаны зубы і язык. Вонкава рот можа мець розную форму. У чалавека ён апраўлены губамі. У ротавай поласці адбываецца механічнае драбненне і апрацоўка ежы ферментамі слінных залоз.
Стрававод — частка. Прадстаўляе сабой пляскатую ў пярэднязаднім кірунку полую мышачную трубку, па якой ежа з глоткі паступае ў страўнік. Маторная функцыя стрававода забяспечвае хуткае прасоўванне праглынутага харчовага камяка ў страўнік без мяшання і штуршкоў. Стрававод дарослага чалавека мае даўжыню 25-30 см. Каардынуюцца функцыі стрававода адвольнымі і міжвольнымі механізмамі.
— аддзел чалавека, размешчаны паміж страўнікам і. У тонкай кішцы ў асноўным і адбываецца працэс стрававання: у тонкай кішцы выпрацоўваюцца, якія сумесна з ферментамі, што выпрацоўваюцца падстраўнікавай залозай і жоўцевым пузыром, спрыяюць расшчапленню ежы на асобныя кампаненты. Тонкая кішка з’яўляецца самым доўгім аддзела стрававальнага тракта; яе брыжэйкавы аддзел займае амаль увесь ніжні паверх брушной поласці і часткова поласць малога таза. Дыяметр тонкай кішкі нераўнамерны: у яе праксімальным аддзеле ён роўны 4-6 см, у дыстальным — 2,5—3 см.
— ніжняя, канчатковая частка, а менавіта ніжняя частка кішачніка, у якой адбываецца ў асноўным усмоктванне вады і фарміраванне з харчовай кашыцы (хімуса) аформленага кала. Тоўстая кішка размяшчаецца ў брушной поласці і ў поласці малога таза, яе даўжыня вагаецца ад 1,5 да 2 метраў. Нутро тоўстай кішкі выслана слізістай абалонкай, якая палягчае прасоўванне кала і якая засцерагае сценкі кішкі ад шкоднага ўздзеяння стрававальных ферментаў і механічных пашкоджанняў. Мышцы тоўстай кішкі працуюць незалежна ад волі чалавека.
Дапаможныя органы
Пераварванне ежы адбываецца пад дзеяннем шэрагу рэчываў — ферментаў, якія змяшчаюцца ў аддзяляльным у стрававальны канал соку некалькіх буйных залоз. У ротавую поласць адкрываюцца пратокі слінных залоз, выдзяляльная імі сліна змочвае ротавую поласць і ежу, спрыяе яе мяшанню і фарміраванню харчовага камяка. Таксама пры ўдзеле ферментаў сліны і мальтазы ў ротавай поласці пачынаецца пераварванне вугляводаў. У тонкі кішачнік, а менавіта ў дванаццаціперсную кішку, выдзяляюцца сок падстраўнікавай залозы і печані — жоўць. змяшчае бікарбанат і шэраг ферментаў, напрыклад, трыпсін, хіматрыпсін,, панкрэатычную , а таксама. Жоўць, перш чым патрапіць у кішачнік, назапашваецца ў жоўцевым пузыры. Ферменты жоўці падзяляюць тлушчы на дробныя кроплі, што паскарае расшчапленне іх ліпазай.
Слінныя залозы
Слінныя залозы (gladulae salivales) — залозы ў, якія выдзяляюць сліну. Адрозніваюць:
Печань
Печань (hepar, грэч. jecor) — жыццёва важны няпарны ўнутраны орган, размешчаны ў брушной поласці пад правым купалам дыяфрагмы (у большасці выпадкаў) і выконвае мноства розных фізіялагічных функцый. Клеткі печані ўтвараюць так званыя пячоначныя бэлькі, якія атрымліваюць кровазабеспячэнне з двух сістэм: артэрыяльнай (як і ўсе органы і сістэмы арганізма), так і (па якой кроў адцякае ад страўніка, кішачніка і вялікіх стрававальных залоз і якая прыносіць неабходную сыравіну для працы печані). Кроў з пячоначных бэлек адцякае ў сістэму. Там жа пачынаюцца, якія адводзяць жоўць з пячоначных бэлек у жоўцевы пузыр і дванаццаціперсную кішку. Жоўць сумесна з панкрэатычнымі ферментамі ўдзельнічае ў страваванні.
Падстраўнікавая залоза
Падстраўнікавая залоза чалавека (páncreas) — орган стрававальнай сістэмы; буйная залоза, якая валодае функцыямі знешняй і ўнутранай сакрэцыі. Знешнесакраторная функцыя органа рэалізуецца выдзяленнем, які змяшчае стрававальныя ферменты для пераварвання тлушчаў, бялкоў і вугляводаў — галоўным чынам, трыпсінаў, панкрэатычнай ліпазы і. Асноўны панкрэатычны сакрэт пратокавых клетак змяшчае і бікарбанат-аніёны, якія ўдзельнічаюць у нейтралізацыі кіслага страўнікавага хімуса. Сакрэт падстраўнікавай залозы назапашваецца ў міждолькавых пратоках, якія зліваюцца з галоўнай выводнай пратокай, адкрыванай у дванаццаціперсную кішку. з’яўляецца эндакрынным органам, вырабляючы гармоны інсулін і глюкагон, якія ўдзельнічаюць у рэгуляцыі вугляводнага абмену, а таксама, прыгнятальны сакрэцыю многіх залоз, панкрэатычны поліпептыд, які душыць сакрэцыю падстраўнікавай залозы і стымулюе сакрэцыю страўнікавага соку і грэлін, вядомы як «гармон » (узбуджае апетыт).
Жоўцевы пузыр
Жоўцевы пузыр уяўляе сабой мехападобны рэзервуар для жоўці, якая выпрацоўваецца ў печані; ён мае падоўжаную форму з адным шырокім, іншым вузкім канцом, прычым шырыня пузыра ад дна да шыйкі паступова памяншаецца. Даўжыня жоўцевага пузыра вагаецца ад 8 да 14 см, шырыня — ад 3 да 5 см, яго ёмістасць дасягае 40-70 см³. Ён мае цёмна-зялёную афарбоўку і адносна тонкую сценку. У чалавека знаходзіцца ў правай падоўжнай баразне, на ніжняй паверхні печані. Пузырная жоўцевая пратока ў варотах печані злучаецца з пячоначнай пратокай. Праз зліццё гэтых двух пратокаў утвараецца, аб’яднальная затым з і, праз , адкрываны ў дванаццаціперсную кішку ў.
Страваванне
У ротавай поласці пры дапамозе зубоў, языка і сакрэту слінных залоз ў працэсе жавання адбываецца папярэдняя апрацоўка ежы, якая складаецца ў яе драбненні, мяшанні і змочванні сліной.
Пасля гэтага ежа ў працэсе ў выглядзе камяка паступае па страваводзе ў страўнік, дзе працягваецца далейшая яе хімічная і механічная апрацоўка. У страўніку ежа назапашваецца, змешваецца са страўнікавым сокам, што змяшчае і ферменты, якія расшчапляюць бялкі.
Далей ежа (ужо ў выглядзе хімуса) дробнымі порцыямі паступае ў тонкую кішку, дзе працягваецца далейшая хімічная апрацоўка жоўцю, сакрэтамі падстраўнікавай і кішачных залоз. Тут жа адбываецца і асноўнае ў крывацёк пажыўных рэчываў.
Незасвоеныя харчовыя часціцы рухаюцца далей у тоўсты кішачнік, дзе падвяргаюцца далейшаму расшчапленню пад дзеяннем бактэрый. У тоўстай кішцы адбываецца ўсмоктванне вады і фарміраванне калавых мас з неперавараных і неўсмактаных харчовых рэшткаў, якія выдаляюцца з арганізма ў працэсе дэфекацыі.
Развіццё органаў стрававання
Закладка стрававальнай сістэмы ажыццяўляецца на ранніх стадыях. На 7-8 суткі ў працэсе развіцця аплодненай яйкаклеткі з ў выглядзе трубкі пачынае фармавацца першасная кішка, якая на 12-ы дзень дыферэнцыруецца на дзве часткі: унутрызародкавую (будучы стрававальны тракт) і знешнезародкавую —. На ранніх стадыях фарміравання першасная кішка ізаляваная і  мембранамі, аднак ужо на 3-й тыдні унутрывантробнага развіцця адбываецца расплаўленне ротаглоткавай, а на 3-м месяцы — клаакальнай мембраны. Парушэнне працэсу расплаўлення мембран прыводзіць да анамалій развіцця. З 4-га тыдня эмбрыянальнага развіцця фарміруюцца аддзелы стрававальнага тракта : Падстраўнікавая жалеза закладваецца з вырастаў пярэдняй кішкі. Акрамя залозістай парэнхімы, з эпітэліяльных цяжаў фармуюцца. На 8-м тыдні эмбрыянальнага развіцця ў імунахімічна вызначаецца глюкагон, а з 12-га тыдня ў  — інсулін. Актыўнасць абодвух відаў клетак астраўкоў падстраўнікавай залозы ўзрастае паміж 18-м і 20-м тыднямі гестацыі.
Пасля нараджэння дзіцяці працягваецца рост і развіццё страўнікава-кішачнага тракта. У дзяцей да 4 гадоў даўжэй.
Хранічны халецыстыт
Хранічны халецыстыт (ад χολή — жоўць і κύστις — пузыр) — хранічнае запаленчае захворванне жоўцевага пузыра, якое праяўляецца млоснасцю, тупы болем у правым падрабрынні і іншымі непрыемнымі адчуваннямі, якія ўзнікаюць пасля ежы. Хранічны халецыстыт можа быць бескаменным і калькулёзным, ад лацінскага слова «calculus», што значыць «камень». Калькулёзны халецыстыт з’яўляецца адным з вынікаў жоўцекамянёвай хваробы. Найбольш грозным ускладненнем калькулёзнага халецыстыту з’яўляецца пячоначная коліка.
Дыскінезія жоўцевыводзячых шляхоў
Дыскінезія жоўцевыводзячых шляхоў (ДЖВП) — гэта парушэнні іх звыклай маторыкі. Яны могуць быць функцыянальнымі або звязанымі з арганічнымі прычынамі: Выяўляецца дыскінезія жоўцевыводзячых шляхоў, болямі ў жываце: у вобласці правага падрабрыння ў, тупыя-вострыя, пасля ежы-пасля нагрузкі, тыповая  — уверх, у правае плячо. Акрамя таго, магчымыя млоснасць, ваніты, горыч у роце, прыкметы, павелічэнне печані, хваравітасць пры , , часта назіраецца непрыемны пах з рота. Пры аб’ектыўным абследаванні часта назіраецца хваравітасць пры пальпацыі ў эпігастральнай вобласці і ў зоне Шафара-Рывэ (халедохапанкрэатычны трохкутнік, халедохапанкрэатычная зона) — зона паміж сярэдзінай лініяй і правай верхняй бісектрысай некалькі вышэй пупка.
Хранічны панкрэатыт
Хранічны панкрэатыт (pancreatitis, ад πάγκρεας — падстраўнікавая залоза + -itis — запаленне) — запаленча-дыстрафічнае захворванне залозістай тканкі падстраўнікавай залозы з парушэннем праходнасці яе праток, фінальнай стадыяй якога з’яўляецца склероз парэнхімы органа са стратай яго экзакрынных функцыі. Найбольш частымі прычынамі панкрэатыту з’яўляюцца жоўцекамянёвая хвароба і ўжыванне алкаголю ў спалучэнні з багатым прыемам ежы. Акрамя таго, прычынамі панкрэатыту могуць быць атручванні, траўмы, вірусныя захворванні, эндаскапічныя аперацыі і маніпуляцыі. Таксама вельмі частай прычынай панкрэатыту з’яўляюцца розныя псіхагенныя ўздзеянні: стрэсы, розныя псіхатраўмы, нервовае перанапружанне, якія выклікаюць спастычны стан сасудаў, а таксама цягліц на выхадзе жоўцевых і праток. На сённяшні дзень адным з найбольш важных фактараў развіцця хранічнага панкрэатыту з’яўляецца курэнне. Устаноўлена, што ступень рызыкі павышаецца на 75 % у параўнанні з людзьмі, якія не паляць.
Жоўцевакамянёвая хвароба
Утварэнне камянеў (канкрэментаў) у жоўцевым пузыры, жоўцевых пратоках. Камяні ў жоўцевым пузыры прыводзяць да развіцця халецыстыту. Пры няўскладненым цячэнні захворвання прымяняюцца кансерватыўныя метады тэрапіі. Калі пры дапамозе з  не атрымліваецца атрымаць  з жоўцевай пратокі, то паказана аператыўнае лячэнне. Адрозніваюць халестэрынавыя, пігментныя, вапнавыя і змешаныя камяні. Канкрэменты, якія складаюцца з аднаго кампанента, адносна рэдкія. Пераважная колькасць камянёў маюць змяшаны склад з перавагай халестэрыну. Жоўцевыя камяні фармуюцца з асноўных элементаў жоўці.
Часцей сустракаецца ў асоб пікнічнага целаскладу, схільных да паўнаты. Залішняя маса цела назіраецца прыблізна ў 2/3 хворых. Спрыяюць развіццю ЖКХ некаторыя прыроджаныя анамаліі, якія абцяжарваюць адток жоўці, напрыклад, стэнозы і кісты гепатыкахаледоха, парапапілярныя дванаццаціперснай кішкі, а з набытых захворванняў — хранічныя гепатыты з зыходам у цыроз печані. Пэўнае значэнне ў фарміраванні галоўным чынам пігментных камянёў маюць захворванні, якія характарызуюцца павышаным распадам эрытрацытаў, напрыклад,, хоць ўтвораныя ў большасці хворых дробныя пігментныя камяні, як правіла, не суправаджаюцца тыповымі для халелі ціязу клінічнымі праявамі.
Куўшынаўскі раён
Куўшынаўскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае утварэнне (муніцыпальны раён) на захадзе цэнтральнай часткі Цвярской вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Куўшынава.
Геаграфія
Раён раразмешчаны ў сярэдняй частцы вобласці, на паўночны захад ад Цвяры і мяжуе: Плошча 1874 км².
Асноўныя рэкі — Асуга, Цна, Поведзь, Негач, Прачыста-Каменка і Вялікая Коша.
Гісторыя
У 1920 гадах адбылося ўзбуйненне валасцей Наваторжскага павета Цвярской губерні: былі ўтвораны Баркоўская і Тысяцкая (з цэнтрам у пасёлку Куўшынава) воласці. У 1929 быў утвораны Каменскі раён з цэнтрам у пасёлку  Куўшынава, які ўваходзіў у Заходнюю, а з 1935 года — у Калінінскую вобласці.
10 мая 1930 года з Каменскага раёна ў Наваторжскі раён Цвярской акругі Маскоўскай вобласці былі перададзены Таложанскі і Цімафееўскі сельсаветы.
У 1963 годзе раён быў далучаны да Таржокскага, а ў 1965 адноўлены пад назвай Куўшынаўскі раён.
Насяленне
Па дадзеных перапісу 2002 года насяленне склала 17 847 жыхароў.
Эканоміка
Эканоміка раёна па стану на 2008 год у цэлым знаходзіцца ў стагнацыі, хоць асобныя прадпрыемствы на тэрыторыі раёна, у асноўным лесанарыхтоўчага і апрацоўчага профілю, працуюць цалкам паспяхова.
Культура
На тэрыторыі раёна, у 28 км ад Куўшынава знаходзіцца гісторыка-прыродны запаведнік Прамухіна, які з’яўляецца радавым маёнткам Бакуніных. Тут нарадзіўся і правёў свае раннія гады вядомы рускі рэвалюцыянер, ідэолаг анархізму Міхаіл Аляксандравіч Бакунін. Пры сярэдняй школе сяла Прамухіна, якая размяшчаецца на тэрыторыі былой сядзібы Бакуніных, у наш час ёсць музей Бакуніных.
Лінкі (Валожынскі раён)
Лінкі́ (, Линки) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Тропікі
Для трапічных рэгіёнаў характэрны гарачы клімат.
Навасілкы (Гарохіўскі раён)
Навасілкы (Новосі́лки) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
NGC 4925
NGC 4925 (іншыя абазначэнні — MCG -1-33-74, PGC 44967) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.