cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рудая рысь
Знешні выгляд
Знешне гэта тыповая рысь, але больш дробная, памерам у палову звычайнай рысі, не такая даўганогая і шырокалапая, бо ёй не патрабуецца хадзіць па глыбокім снезе, але больш кароткахвостая. Даўжыня яе цела 60,2-80 см, вышыня ў карку 30-35 см, маса 6,7-11 кг.
Ананьі
Ананьі (італ. Anagni) — горад у Італіі, размешчаны ў рэгіёне Лацыё, падпарадкаваны адміністрацыйнага цэнтру Фразінонэ.
Насельніцтва складае 19253 чалавек (на 31.12.2004 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 171 чал./км ². Займае плошчу 113 км ². Паштовы індэкс -3012. Тэлефонны код - 00775.
Заступнікам горада лічыцца San Magno. Свята горада штогод святкуецца 19 жніўня.
Алышыўка
Алышыўка (Оли́шівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны, цэнтр пасялковага савета. Размешчаны па абодвух берагах ракі Смалянка (прыток Дзясны), за 40 км ад раённага цэнтра і чыгуначнага вузла Чарнігаў.
Сяргей Іванавіч Лябёдкін
Біяграфія
Нарадзіўся ў Пецярбургу (Неўскі праспект, 88) у сям’і горнага інжынера. Скончыў рэальнае вучылішча (1906), прыродазнаўчае аддзяленне фізіка-матэматычнага факультэта (1911), медыцынскі факультэт (1914), Маскоўскага ўніверсітэта. Дыпломная праца «Даследаванне развіцця храшчавага чэрапа пазваночных па метаду пластычных рэканструкцый» узнагароджана залатым медалём медыцынскага факультэта Маскоўскага ўніверсітэта.
Удзельнік Першай Сусветнай вайны, працаваў урачом-хірургам у шпіталях Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца, 1914—1920. Выкладаў гісталогію на рабфаку ў Севастопалі, 1921. Першы загадчык кафедры нармальнай анатоміі чалавека і жывёл медыцынскага факультэта БДУ, Беларускага медыцынскага інстытута, 1922—1934; прафесар, 1925. Адначасова кіраваў Мінскай вузлавой чыгуначнай бальніцай і яе хірургічным аддзяленнем, 1922—1927. Стажыраваўся ў замежных навуковых цэнтрах (Берлін, Вена, 1927). Доктар медыцынскіх навук (1934). Загадваў сектарам марфалогіі Псіханеўралагічнага інстытута АН БССР, 1932—1934, кафедрай гісталогіі з эмбрыялогіяй Беларускага медыцынскага інстытута, 1932—1934.
Абраны загадчыкам анатамічным аддзелам і сапраўдным членам Прыродазнаўчага інстытута імя П. Ф. Лесгафта ў Ленінградзе, 1934, загадчык кафедры анатоміі інстытута імя П. Ф. Лесгафта, 1937—1941.
Вучань і паслядоўнік акадэміка М. А. Мензбіра і прафесара П. І. Карузіна. Вывучаў развіццё ўнутранага вуха, буйных крывяносных сасудаў, асобных органаў стрававання, некаторых эндакрынных залоз. Даследаваў заканамернасці будовы перыферыйнай нервовай сістэмы, галоўным чынам вегетатыўнай (у святле яе эвалюцыі).
Заснаваў музей кафедры нармальнай анатоміі БДУ, стварыў калекцыю серыйных зрэзаў эмбрыёнаў. Вялікае значэнне мела стварэнне і абгрунтаванне тэорыі рэкапітуляцый, абагуленай у манаграфіі «Біягенэтычны закон і тэорыя рэкапітуляцый», 1936.
Узнагароджаны Георгіеўскімі крыжамі (1915, 1916); Ганаровымі граматамі Народнага камісарыяту аховы здароўя, АН БССР.
Адзін з рэдактараў часопіса «Беларуская мэдычная думка»; член-карэспандэнт Чэхаславацкага заалагічнага таварыства (1933). Памёр у блакадным Ленінградзе.
Барыс Паўлавіч Беляжэнка
Барыс Паўлавіч Беляжэнка (Беліжэнка; нар., в. Промыслы, Бешанковіцкі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі паэт, журналіст.
Біяграфія
Скончыў у 1965 годзе БДУ, у 1970 годзе Мінскую ВПШ. Настаўнічаў, працаваў у прэсе, на партыйнай рабоце. Друкаваўся з 1958 года.
Творчасць
Выдаў зборнікі вершаў «Крыгалом» (1973), «Жытнёвае поле» (1977). Асноўныя тэмы твораў — любоў да роднага краю, праблемы грамадскага жыцця сучаснікаў, мужнасць народных мсціўцаў у Вялікую Айчынную вайну. Аўтар аповесці-дэтэктыва «Каляровыя фотакарткі» (1988), вянка санетаў «Вышыня» (1974), паэмы «Свята пумы» (1977), гумарэсак, песень, тэксту кантаты «Памяць роднага горада» (1974, музыка Я. Касалапава) і інш.
Батабай (Кызылардзінская вобласць)
Батабай — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Кагалінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 48 км на паўночны захад ад раённага цэнтра, сяла Шыелі. Код КАТА — 435258100.
IC 2435
IC 2435 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Варва
Варва (Варва) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чарнігаўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр Варвінскага раёна. Размешчаны на рацэ Удай, пры ўпадзенні яе прытоку Варва. Вядучая прамысловасць — харчовая (галіны — масласыраробная і малочная).
MFM
MFM 105,0 — гродзенская FM-радыёстанцыя.
Гісторыя
Пачала вяшчанне 15 кастрычніка 2012 года на хвалі 105,0 FM. Заснавальнікам з’яўляецца тэлерадыёвяшчальны канал «Гродна Плюс».
Галава (Шаркаўшчынскі раён)
Га́лава (, Галово) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Станіславоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Шаркаўшчына Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 кастрычніка 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Станіславоўскага сельсавета, да 10 кастрычніка 2013 года — у склад Валожынскага сельсавета.
Гаральд Вацлававіч Занеўскі
Біяграфія
Скончыў у 1956 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1967 годзе — Беларускі політэхнічны інстытут. Працаваў у Белдзіпрасельбудзе, старшым архітэктарам у Белкамунпраекце, з 1973 года — кіраўнік групы архітэктараў у Белдзіпрагандлі.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1973 года. Пражываў у Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: машынна-падліковая станцыя ў Рэчыцы (1972), сталовая абутковы фабрыкі ў Лідзе (1976), з актавай залай ЦНДІМЭСГ (1975, з А. У. Жалдаковым), сталовая з пераходнай галерэяй фінансавага тэхнікума па Чырвонай вуліцы (1977), інтэр’еры крамы агародніны па вул. Кірава (1978), адміністрацыйна-бытавы корпус па завулку Талстога (1984) у Мінску.
Мацвей Захаравіч Беляніцкі
Мацвей Захаравіч Беляніцкі (, г. Магілёў — ) — беларускі жывапісец.
Біяграфія
Скончыў у 1930 годзе Віцебскі мастацкі тэхнікум, у 1942 годзе Маскоўскі мастацкі інстытут імя В. Сурыкава.
Творчасць
Працаваў пераважна ў галіне тэматычнай карціны і пейзажа. Асноўныя работы: «Фашысцкая грабармія на Беларусі» (1942), «Пасля вызвалення ад акупантаў» (1950), «Першы арышт Я.Коласа» (1960), «Пасля вайны. Размініраванне» (1961), «Паўстанне сялян. 1905 год» (1968); лірычныя пейзажы «Вясна прыйшла» (1943), «Мосцік» (1946), «Мінск. Бульвар Шаўчэнкі» (1974), «Сенакос» (1975), «Восень» (1977), «Вясёлка» (1982), серыя «Белавежская пушча» (1958—1963). Пісаў таксама нацюрморты, партрэты сучаснікаў.
Сямёненкі
Сямёненкі — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Дрыса, за 17 кіламетраў на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны.
Плошча паверхні 0,25 км², даўжыня 1,4 км, найбольшая шырыня 320 метраў, найбольшая глыбіня 2,2 м, даўжыня берагавой лініі каля 4 км. Найбольшая глыбіня возера 2,2 м, сярэдняя 1,6 м. Аб'ём вады 0,39 млн. м³, колернасць да 260 °. Плошча вадазбору 7,2 км².
Катлавіна лагчыннага тыпу, вяцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны на поўдні і поўначы вышынёй да 1 м, спадзістыя, на захадзе і ўсходзе 6—8 метраў, стромкія, параслі лесам. Берагі нізкія, забалочаныя, пад хмызняком. У паўночнай паўднёвай частках возера берагавая лінія ўтварае вузкія залівы. Дно возера плоскае, выслана сапрапелем, месцамі каля берагоў пясчанае. Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Зарастае ўздоўж берагоў надводнай расліннасцю на шырыню да 15 м. Расліннасць распаўсюджваецца да глыбіні 1,5 м. У возера ўпадаюць два ручаі, выцякае ручай у возера Межна.
Тжцянка (гміна)
Тжця́нка (Trzcianka) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Чарнкоўска-Тшцянэцкага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тжцянцы. Плошча гміны складае 373,98 км². Станам на 2010 год у гміне Тжцянка пражывалі 23 823 чалавекі, шчыльнасць — 63,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Саар
Саар (Saarland) — федэральная зямля ФРГ, названая па рацэ Саар. Сталіца — Саарбрукен.
Гісторыя
Тэрыторыя Саара знаходзіцца на мяжы паміж Германіяй і Францыяй і шмат раз пераходзіла з рук у рукі паміж гэтымі дзяржавамі. У 1920—1935 гадах Саар лічыўся часткай Германіі, але быў акупаваны адміністрацыяй саюзнікаў, затым, па плебісцыце, увайшоў у гітлераўскі Трэці рэйх як «Заходняя памежная марка».
Пасля Другой сусветнай вайны Саар быў ізноў акупаваны саюзнікамі, стаўшы французскім пратэктаратам, і нават паспеў прыняць удзел у Алімпійскіх гульнях як самастойная дзяржава. ЗША і Вялікабрытанія імкнуліся ўлучыць Саар, услед за Эльзасам і Латарынгіяй, у склад Францыі, у той час як сама Францыя выступала за ператварэнне Саара ў незалежную памежную дзяржаву, накшталт Люксембурга. Гэтая апошняя прапанова была вынесена на рэферэндум і адхілена 65 % саарцаў, якія імкнуліся да ўз’яднання з ФРГ. 1 студзеня 1957 года пасля разлютаванай грамадскай дыскусіі і новага рэферэндуму Саар увайшоў у склад ФРГ як федэральная зямля. Паводле заключоннай тады франка-германскай дамове, у саарскіх школах у якасці першай замежнай мовы выкладаецца французская.
Скандынавізм
Скандынавізм — грамадскі рух у скандынаўскіх краінах - Швецыі, Нарвегіі і Даніі, накіраваны на палітычнае, эканамічнае і культурнае аб'яднанне гэтых краін.
Тудэла
Тудэла (Tudela, Tutera) — муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Навара. Горад займае плошчу 215,7 км². Насельніцтва — чалавек (на 2010 год). Заступнікам горада лічыцца святая Ганна.
Скандынавізм
Значэнні тэрміна
У шырокім сэнсе пад «скандынавізмам» разумеюць любыя плыні эпохі капіталізму (перыяд пасля напалеонаўскіх войнаў), якія мелі аб'яднальныя тэндэнцыі. У вузкім сэнсе - толькі рух у 40-60-х гадах XIX стагоддзя. Некаторыя гісторыкі, зрэшты, распаўсюджваюць дзеянні гэтага паняцця таксама на аб'яднальныя фазы ў часы скандынаўскага сярэднявечча. У нескандынаўскай літаратуры часам таксама ўжываецца тэрмін «панскандынавізм».
Тудэла
У Сярэднявеччы ў Тудэле мелася яўрэйская дыяспара. Адсюль родам былі падарожнік Веніямін Тудэльскі, філосаф Аўраам ібн Эзра і рабін Аўраам Абулафія.
Святлана Явар
Біяграфія
Малодшая дачка пісьменніка Барыса Сачанкі. Скончыла філалагічны факультэт БДУ і аспірантуру Інстытута мовазнаўства Акадэміі навук Беларусі. Працавала ў розных беларускіх выдавецтвах, ва ўніверсітэце культуры, Нацыянальным навукова-асветніцкім цэнтры імя Ф. Скарыны.
Памерла года. Паводле В. Шніпа, яе цела знайшлі з вершам, прысвечаным бацькам. Была крэміравана ў крэматорыі на Паўночных могілках. Прах пахаваны побач з бацькам, Барысам Сачанкам, на Усходніх могілках Мінска.
Палатно
Палатно́ ( — «льняная тканіна») — гладкая і шчыльная льняная або канапляная тканіна самага простага перапляцення, якое атрымала ад яе назву палатнянага. Ніткі асновы і ўтка ў ім чаргуюцца ў шахматным парадку (рапарт асновы роўны рапарту ўтка).
Хатняе палатно
Даматканае палатно ( «палатніна») масава выраблялася сялянамі да распаўсюджання фабрычных тканін. З лёну (канопель) гатавалі (часаны і пачассе), пралі пражу рознай таўшчыні і ткалі палатно на ручным ткацкім станку.
Малярнае палатно
Палатно — тканевая аснова для малявання карціны алейнымі фарбамі, матэрыял, на які наносіцца маляўнічы пласт. Перад выкарыстаннем малярнае палатно праклейваюць, грунтуюць і нацягваюць на падрамніку.
Парусіна
Парусіна — грубае, шчыльнае ільняное або паўльняное палатно, з якога шыюць парусы, а таксама чахлы, спецвопратку, палаткі.
Лісцвянка
Лісцвянка (Листвя́нка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Іркуцкім раёне Іркуцкай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Лісцвянскага гарадскога паселішча. Размешчана па правы бок вытока ракі Ангары і выцягнута на паўночны захад уздоўж возера Байкал на 5 км. Аснова эканомікі пасёлка — турызм. Байкальскі музей Іркуцкага навуковага цэнтра Сібірскага Аддзялення РАН. Байкальская астрафізічная абсерваторыя. Храм Свяціцеля Мікалая.
IC 2436
IC 2436 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Віконт
Віко́нт (vicomte ад лацінскага vicecomes, літаральна — намеснік графа, віцэ-граф, vizegraf) — тытул еўрапейскага дваранства, асабліва ў брытанскім пэрстве, займае пазіцыю паміж баронам і графам. Старэйшы сын графа (пры жыцці бацькі) носіць тытул віконта (viscount).
Этымалогія
Слова «віконт» ідзе са старажытнага французскага visconte (сучасная французская: vicomte), ад слова з сярэдневяковай латыні vicecomitem, вінавальны склон ад vicecomes, з познелацінскага vice- «памочнік» + лацінскага comes «кампаньён, дэлегат імператара, пасля — граф» (гл. граф). Такім чынам, віконт — намеснік графа, «віцэ-конт» (vice-conte).
Слова віконт адпавядае ў Брытаніі англасаксонскаму shire reeve, ад якога паходзіць назва недваранскай пасады шэрыфа, на якую прызначаў кароль.
Гісторыя
Раннія віконты не атрымлівалі свой тытул у спадчыну або ад манарха, а прызначаліся графамі. Але пасля яны пачалі ўводзіць спадчыннае кіраванне lato sensu. Упершыню ў якасці рангу брытанскага пэрства віконт запісаны ў 1440, калі Джон Бамонт, 1-ы віконт Бамант, быў такім зроблены каралём Генрыхам VI.
Віконты ў Брытаніі і Садружнасці
Віконт валодае «віконцтвам». Жаночы эквівалент віконта — вікантэса.
Карона
У Вялікабрытаніі карона віконцкага рангу мае 16 сярэбраных шарыкаў вакол рабра. Як і ўсе геральдычныя кароны, яна носіцца толькі на каранацыю сюзерэна, але віконт мае права насіць карону яго рангу на гербе, над шчытом. У іншых еўрапейскіх краінах карона мае іншы выгляд (паказана на малюнках).
Эквівалентныя тытулы
У некаторых мовах, уключаючы нямецкую, няма этымалагічнага эквівалентнага тытула : Baron рангам ніжэй, чым Graf. Аднак у гэтым выпадку прыкладна роўным можна прызнаць тытул, этымалагічна роднасны «бургграфу» (акрамя краін, дзе ёсць слова «віконт» ці роднаснае, пар. італьянскае burgravio нароўні з visconte). Таму ў нідэрландскай мове Burggraaf — гэта ранг вышэйшы, чым Baron, і ніжэйшы чым Graaf (граф) у каралеўствах Нідэрландаў і Бельгіі (у Бельгіі аналагічны французскаму vicomte і нямецкаму Burggraf).
У імператарскай Японіі віконту адпавядаў тытул сісяку (гл. артыкул Кадзоку).
Балтыйская жаночая гандбольная ліга 2016/2017
Балтыйская жаночая гандбольная ліга 2016/2017 — 5-ы чэмпіянат балтыйскай жаночай гандбольнай лігі. У сезоне прынялі ўдзел 6 клубаў з трох краін. Упершыню да спаборніцтваў далучыўся львоўскі клуб «Галічанка». Чэмпіёнам стаў гандбольны клуб «Гомель».
Плэй-оф
Чвэрцьфінал  31 сакавіка 2017 года
Паўфінал  1 красавік 2017 года
Фінал
Матчы адбыліся 2 красавіка 2017 года.
Авінішчанскае ўзвышша
Авінішчанскае ўзвышша — узвышша, размешчанае на паўночным усходзе Цвярской вобласці ў басейне Волгі. Назва звязана з вёскай Авінішча Весьегонскага раёна. У кнігах савецкага часу згадваецца як Усходне-Калінінскае ўзвышша.
Узвышша выцягнутае з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход прыкладна на 100 кіламетраў. Ахоплівае тэрыторыі Весьегонскага, Краснахолмскага, Малокаўскага і Сандоўскага раёнаў), а таксама тэрыторыі Усцюжанскага раёна Валагодскай вобласці і інш. Найвышэйшы пункт (267 м) знаходзіцца паблізу закінутай вёскі Пападзіна.
Бала бі
Бала бі — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Талаптанскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 26 км на паўночны захад ад раённага цэнтра, сяла Шыелі. Код КАТА — 435259100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 3963 чалавекі (2059 мужчын і 1904 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 4071 чалавек (2112 мужчын і 1959 жанчын).
Вальва
Насельніцтва складае 1782 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 68 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 84020. Тэлефонны код — 0828.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ордэн Залатога арла
Ордэн залатога арла (Алтын Қыран ордені) — знак вышэйшай ступені адрознення Рэспублікі Казахстан. Гэтым ордэнам ўзнагароджваюцца грамадзяне за выключныя дзяржаўныя заслугі перад Рэспублікай Казахстан.
Кандыдатуры для ўзнагароджання ордэнам «Алтын Кыран» вызначаюцца Прэзідэнтам Казахстана.
Прэзідэнт Рэспублікі Казахстан па пасадзе становіцца кавалерам ордэна залатога арла асаблівага ўзору.
Апісанне
Інсігніі ордэна складаюцца са знака на ордэнскім ланцугу і зоркі.
Знак ордэна выкананы з золата у выглядзе ўсечанай пяціканцовай зоркі з закругленымі канцамі, пакрытымі блакітнай эмаллю з залатым борцікам, які ў асновы заканчваецца арнаментальным элементам. Паміж прамянёў зоркі разыходзяцца веерападобныя штралы, у цэнтральнай частцы якіх замацавана па чатыры брыльянты. У цэнтры знака, у крузе, апраўленым зернем з белага золата, на фоне сіняй эмалі намаляваны залаты арол. Унізе, па крузе на фоне стужкі чырвонай эмалі залатымі літарамі надпіс «АЛТЫН ҚЫРАН». Над арлом па акружнасці замацавана тры рубіны на фоне геаметрычнага ўзору.
Знак ордэна мацуецца пры дапамозе вушка да здвоенай ордэнскай цэрыі праз падвеску, якая ўяўляе сабой элемент Дзяржаўнага сцяга Казахстана — стылізаваная сонца з арлом, і злучаецца двума ланцужкамі з семнаццаццю чаргаванымі звёнамі з выявай герба Казахстана.
Зорка ордэна большага памеру і візуальна паўтарае знак, за выключэннем эмалі якая пакрывае прамяні зоркі і брыльянтаў на штралах. Прамяні зоркі кантаваныя.
Пры заснаванні ордэна яго інсігніі не ўключалі ў сябе зорку і ордэнскі ланцуг, а знак ордэна мацаваўся да фігурнай калодкі, на якой з дапамогай крапежнай пласціны была нацягнутая шаўковая муаравая стужка колеру Дзяржаўнага сцяга з чырвонай палоскай па цэнтры. У выніку ордэнскай рэформы 1999 года ордэн прыняў сучасны выгляд.
Спецыяльная ступень ордэна
Знак уяўляе сабой падвес, выкананы з сплаваў золата 585 і 750 пробы белага, чырвонага і жоўтага колераў, змацаваны злучальным звяном з ордэнскай калодкай, на адваротным баку якой маецца мацаванне ў выглядзе шпількі са складаным замком. Ордэн выкананы ў форме ўсечанай зоркі, прамяні якой пакрытыя чырвонай эмаллю, з разбежнымі паміж прамянямі веерападобнымі штраламі (выкананы з сплаваў золата белага колеру), у цэнтральных частках якіх (з накладак золата чырвонага колеру) замацаваны па 4 брыльянты. У цэнтры ордэна, у крузе, абрамленым збожжам з белага золата, намаляваны стылізаваны залаты арол з веерападобнымі крыламі на фоне ўзыходзячага сонца (фон пакрыты гарачай эмаллю сіняга колеру). Унізе, пад арлом, па крузе на стужцы зялёнай эмалі надпіс «АЛТЫН ҚЫРАН». Над арлом па крузе замацаваны тры рубіны.
На калодцы з дапамогай крапежнай пласціны нацягнутая шаўковая муаравая стужка чырвонага колеру, па цэнтры — стужка колеру Дзяржаўнага сцяга Рэспублікі Казахстан.
Узнагароджаныя
Ордэнам Залатога арла ўзнагароджаны:
Ордэнская манета
У 2006 годзе Нацыянальным банкам Рэспублікі Казахстан былі выпушчаныя ў абарот калекцыйныя памятныя манеты з выявай знака і зоркі ордэна залатога арла.
Цікавыя факты
Па стане на канец 2021 года адзінымі грамадзянамі Рэспублікі Казахстан, якія маюць ордэн Залатога арла спецыяльнай ступені, з’яўляюцца Нурсултан Назарбаеў, і Касым-Жамарт Такаеў, якая належыць ім па законе як прэзідэнтам краіны.
Ігар Іванавіч Бышнёў
Ігар Іванавіч Бышнёў (нар., в. Халамер’е, Гарадоцкі раён, Віцебская вобласць) — беларускі вучоны-арнітолаг, эколаг, рэжысёр дакументальнага кіно. Кандыдат біялагічных навук (1999).
Біяграфія
Скончыў БДУ (1985). 3 1985 г. працаваў у Бярэзінскім біясферным запаведніку, з 1999 г. дырэктар па развіцці рэспубліканскага таварыства «Ахова птушак Беларусі».
Даследуе згуртаванні птушак прыродных экасістэм Беларусі.
Аўтар манаграфіі «Атлас наземных пазваночных: Бярэзінскі біясферны запаведнік» (1997), навукова-папулярных кніг «Птушкі над Бярэзінай», «Біясферны запаведнік на Бярэзіне» (абедзве 1993 г., апошняя ў сааўтарстве), альбомаў пра скарбы беларускай прыроды.
У дакументальным кіно з 1999 г. Заснаваў экалагічны кірунак у беларускай дакументалістыцы. Зняў цыкл відэафільмаў, прысвечаных прыродзе Беларусі: «Жывая вада», «Лясныя хованкі» (за абодва атрымаў прызы Міжнароднага экалагічнага форуму «Экарай» у г. Райград, за апошні — прыз Міжнароднага тэлефоруму ў г. Ялта, Украіна), «Жывыя сведкі ледавікоў» (усе 2000 г.), «Апошнія арлы», «Жабы на дарогах» (прыз Міжнароднага кінафестывалю экалагічных фільмаў «Зялёны погляд» у Санкт-Пецярбургу), «Чаму ў бабра падрапаны нос» (усе 2002 г., за апошні — прыз Міжнароднага кінафестывалю відэафільмаў «Славянскае юнацтва, мары і надзеі» ў Маскве). Сярод іншых работ у кіно: цыкл фільмаў «У царстве бакланаў і чапляў» (2001 г., дыплом Міжнароднага фестывалю фільмаў пра нацыянальныя паркі свету ў г. Сондрыа, Італія), «Беларусь — некранутая прырода ў цэнтры Еўропы» (2003).
Галінова (Шаркаўшчынскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Валожынскага сельсавета.
Мікіта Віктаравіч Навумаў
Мікіта Навумаў (нар. ) — беларускі футбаліст, абаронца казахстанскага клуба «Кызыл-Жар» з Петрапаўлаўска. Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2017—2021).
Клубная кар’ера
Выхаванец віцебскай ДЮСШ-6, з 2007 года гуляў за наваполацкі «Нафтан». Сезон 2010 і другую палову сезона 2011 правёў у арэндзе ў «Полацку».
У сезоне 2012 стала трапляў у аснову наваполацкага клуба, а ў 2013 годзе замацаваўся ў асноўным складзе на пазіцыі цэнтральнага абаронцы. У студзені 2016 года пакінуў «Нафтан».
Пасля зыходу з «Нафтана» адправіўся на прагляд у «Белшыну», аднак у лютым стаў іграком «Віцебска». У «Віцебску» стаў асноўным цэнтральным абаронцам. З ліпеня па кастрычнік 2016 года не гуляў з-за траўмы, пасля вярнуўся ў стартавы склад.
У студзені 2021 года стала вядома, што Навумаў разам з іншымі беларускімі ігракамі пакінуў «Жэтысу». Неўзабаве абаронца падпісаў пагадненне з мінскім «Дынама». У сезоне 2021 быў іграком стартавага складу, толькі ў верасні і кастрычніку не гуляў з-за траўмы. Сезон 2022 таксама пачынаў у якасці іграка асновы, але з лета стаў звычайна заставацца на лаўцы запасных. У снежні 2022 года па заканчэнні кантракта пакінуў сталічны клуб.
У пачатку 2023 года трэніраваўся з казахстанскім «Атырау», а пазней далучыўся да «Кызыл-Жара», у складзе якога пачаў сезон 2023.
Міжнародная кар’ера
У ліпені 2017 года выступаў за другую зборную Беларусі на Кубку Караля ў Тайландзе. 9 лістапада 2017 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі, выйшаўшы ў стартавым складзе ў таварыскім матчы супраць Арменіі (1:4).
Баляслаў Прус
Баляслаў Прус, сапр.: Аляксандр Главацкі (Bolesław Prus;, Грубяшоўскі павет — , ) — польскі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і беднага шляхціча. Вучыўся ў Люблінскім ліцэі, адкуль у 1863 г. пайшоў у паўстанне 1863—1864 гадоў. Быў паранены, пасля арыштаваны; вярнуўся да вучобы ў Люблінскім ліцэі. Скончыўшы ліцэй Б. Прус паступіў на фізіка-матэматычнае аддзяленне Галоўнай школы ў Варшаве, але кінуў вучобы ў 1870 г. з-за нястачы сродкаў. Працаваў хатнім настаўнікам, рабочым, дзяржаўным чыноўнікам.
З 1872 г. пачаў журналісцкую дзейнасць у «Ніве», «Хатнім апекуне», «Кур'еры Варшаўскім». У 1874 г. дэбютаваў апавяданнямі «Жыхар Паддашша» і «Якубаў сон», аўтар раманаў «Клопаты бабулі» (1874) і «Палац і хаціны» (1875). У пач. 1880-х напісаў свае найлепшыя кароткія апавяданні «Антэк», «Шарманка», «Грахі маленства», «Камізэлька» (выйшлі ў зборніку «Першыя апавяданні», 1881). У 1885 г. выйшла аповесць Б. Пруса «Фарпост», у 1889 г. — буйны празаічны твор, раман «Лялька», у 1893 г. — раман «Эмансіпанткі». Сусветную славу Б. Прусу зрабіў гістарычны раман «Фараон» (1896). У апошняе дзесяцігоддзе жыцця Б. Прус працаваў над раманамі «Дзеці» (1909) і «Перамены» (застаўся няскончаным).
Беларускія пераклады
На беларускую мову творы Б. Пруса перакладалі Я. Брыль, Г. Жарко, М. Хаўстовіч, М. Чарнецкі, П. Бітэль.
Павел Аляксандравіч Аляксандраў
Павел Аляксандравіч Аляксандраў (Павел Александрович Александров; 1866, Санкт-Пецярбург — 24 верасня 1940, Масква) — расійскі, стацкі саветнік. Расследаваў гучныя злачынствы ў Расіі канца XIX — пачатку XX ст., шырока асвятляныя тагачаснымі сродкамі масавай інфармацыі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў мяшчанскай сям’і.
З 1897 года — судовы следчы, з 1909 — следчы па найважнейшых справах Санкт-Пецярбургскага акруговага суда, з 1916 — следчы па асабліва важных справах Петраградскага акруговага суда. Расследаваў справы пра замах на жыццё былога прэм’ер-міністра С. Ю. Вітэ (даказаў у 1907 годзе датычнасць да яго злачынцаў з ліку службоўцаў Ахоўнага аддзялення), пра атручэнне доктарам Панчанкам Бутурліна, пра забойства артысткі Цімэ, справу Арлова-Давыдава і артысткі Пуарэ, справу Вольгі Штэйн, педагога-распусніка Дзюлу, справу пра гібель сына адмірала Кураша, справу пра пажар ў Пецярбургскім народным доме праз прынца Альдэнбургскага і іншыя. Заслужыў рэпутацыю бесстаронняга і адданага праўдзе крыміналіста, быў палітычна непрадузяты, што спрыяла грамадскаму даверу да вынікаў яго следства.
На пачатку 1917 года выкладаў «тэхніку правядзення расследавання ў шпіёнскіх справах» на курсах контрразведкі пры Галоўным упраўленні Генеральнага штаба Расійскай імперыі.
17 кастрычніка 1917 года П. А. Аляксандраў дапытаў апошняга сведка — Аляксеева. Справа датычна бальшавікоў так і не была завершана праз Кастрычніцкую рэвалюцыю.
21 кастрычніка 1918 года арыштаваны органамі ВЧК на станцыі Веймарн Балтыйскай чыгункі. Разам з зяцем зняволены ў лагер з фармулёўкай «да заканчэння грамадзянскай вайны» (на два гады); яго дачку вызвалілі, а 26 ліпеня 1919 года па хадайніцтве Дзям’яна Беднага на імя Ф. Э. Дзяржынскага вызвалілі зяця.
У 1925 годзе арыштаваны зноў, даваў тлумачэнні АДПУ. Тым часам ён загадваў аддзелам здарэнняў на Кастрычніцкай чыгунцы ў Маскве. 5 красавіка 1928 года арыштаваны і зняволены ў турму. Асуджаны да 5 гадоў ППЛ. На пачатку 1929 года яго жонка прасіла хадайніцтва арганізацыі «Дапамога палітычным зняволеным» ў змякчэнні пакарання. У справе П. А. Аляксандрава (захоўваецца ў архіве ФСБ РФ) захавалася запіска А. В. Луначарскага ад 1929 года:
У 1932 годзе датэрмінова вызвалены з лагера і на рэшту тэрміна пакарання высланы ў Сібір. У сярэдзіне 1930-х гадоў вярнуўся ў Маскву, працаваў юрысконсультам у канторы забеспячэння Галоўнага ўпраўлення цукровай прамысловасці Наркамата харчовай прамысловасці.
17 студзеня 1939 года арыштаваны НКУС (сакрэтны Загад НКУС № 00447). 17-18 лістапада 1939 года арыштаваны ўначы без крымінальнай справы, у парушэнне пастановы Прэзідыума ЦВК СССР ад 2 лістапада 1927 года «Аб амністыі ў азнаменаванне 10-годдзя Кастрычніцкай рэвалюцыі», бо было хадайніцтва органаў дзяржбяспекі не ўжываць датычна П. А. Аляксандрава амністыю, што зацвердзіла Пракуратура СССР 22 мая 1939 года і было прынята рашэннем на Прэзідыуме Вярхоўнага Савета СССР 11 лістапада 1939 года. 16 ліпеня 1940 года на закрытым пасяджэнні Ваеннай калегіі Вярхоўнага суда СССР за «неабгрунтаванае абвінавачванне правадыра пралетарыяту У. І. Леніна ў супрацоўніцтве з германскім Генштабам» асуджаны да вышэйшай меры пакарання. 24 верасня 1940 года расстраляны. Пахаваны на (манастырскі некропаль, у брацкай магіле 1, пасля Данскога крэматорыя).
Сям’я
Жонка — Кацярына Іванаўна Аляксандрава (1875—?), мела сярэднюю адукацыю, хатняя гаспадыня. У 1929 годзе пасля зняволення мужа ў лагер жыла ў сваякоў у Пяцігорску. Восенню 1933 года арыштавана ў Пяцігорску, 12 снежня 1933 асуджана да 3 гадоў высылкі ў Томскую вобласць.
У шлюбе меў дачку, жонку Анатоля Аляксеевіча Жданава (таварыш пракурора Палтаўскага акруговага суда; пасля рэвалюцыі — службовец Цэнтральнага харчовага камітэта).
Барханны кот
Барханны кот (Felis margarita) — від класа сысуноў атрада драпежных сямейства каціных.
Знешні выгляд
Барханны кот адрозніваецца самымі дробнымі памерамі сярод дзікіх котак: даўжыня яе цела 65-90 см, прычым 40 % займае хвост, вышыня ў карку — 24-30 см; маса дарослых самцоў — 2,1-3,4 кг, саміцы драбнейшыя. Галава вялікая і шырокая, прыплюснутая, з бакенбардамі. Вушы вельмі вялікія і шырокія, без пэндзлікаў. Абалонка вока жоўтая, зрэнкі шылінападобныя. Лапы ў аксамітнай коткі кароткія, моцныя. Ступні пакрывае шорсткая поўсць, якая абараняе падэшвы лап ад апёкаў гарачым пяском.
Шанідар
Шанідар — пячора ў Іраку, у якой былі выяўленыя рэшткі неандэртальцаў. Прыкладны ўзрост знаходак 50—70 тысяч гадоў. Знаходзіцца ў Іракскім Курдыстане.
У калектыўным пахаванні сталага мужчыны, дзвюх жанчын і дзіцяці захаваліся сляды подсцілу ці покрыва з кветак і ігліцы, якія характэрны для гэтай мясцовасці ў маі — пачатку чэрвеня. Гэта адкрыццё Ральфа Салецкі (Калумбійскі універсітэт) паўплывала на працэс «ачалавечвання» неандэртальца. У іншай шанідарскай магіле быў пахаваны мужчына-неандэрталец 45 гадоў (сталы па тым часам узрост), якому ў маладосці ампутавалі правую руку і які пазней атрымаў сур’ёзную траўму галавы. Абодве гэтыя хваробы былі паспяхова вылечаны, што кажа аб высокім узроўні развіцця ведаў. Адметнай асаблівасцю шанідарскіх чэрапаў было тое, што надброўны валік не зрастаўся ў адну лінію, а ўтвараў нешта накшталт броваў.
У верхнім палеаліце тутака ж з’явілася стаянка людзей сучаснага тыпу зарзійскай культуры, а ў эпоху протанеаліта (ок. 9 тысяч гадоў да н . э.) — найстаражытнай земляробчай культуры — шанідар-карым-шахірскай.
Шанідар — пячора, з якой атрыманы цікавыя знаходкі пярэдняазіяцкіх неандэртальцаў. Знойдзены 9 шкілетаў неандэртальцаў, прычым многія са знойдзеных шкілетаў нясуць сляды цяжкіх паталогій — сляды хвароб і траўмаў. Людзі з такімі хваробамі не маглі б выжыць самастойна, што сведчыць аб развіцці ўзаемадапамогі ў калектыве неандэртальцаў. Было ўсталявана, што некаторыя неандэртальцы ў гэтай пячоры былі пахаваныя, а ў пахаванні Шанідар-IV была выяўленая незвычайна высокая канцэнтрацыя пылку кветак. Верагодна, магіла была проста засыпаная кветкамі. Гэта цікавы факт, бо ў дадзеным выпадку мы можам казаць аб адным з самых старажытных выпадкаў здзяйснення наўмыснага пахавання, які суправаджаецца нейкім пахавальным абрадам.
Неандертальскае насельніцтва Еўропы з паўночнашанідарскімі неандэртальцамі, якія прымыкаюць сюды, даволі аднастайна. Усе індывіды маюць арктычныя прапорцыі, акрамя Шанідар-IV, чый праменеплячавы паказальнік, рэканструяваны, зрэшты, з магчымай хібнасцю, прыкметна ухіляецца ў «трапічны» бок.
Даследаванні ў пячоры Шанідар, праведзеныя ў 1960 годзе пад кіраўніцтвам амерыканскага археолага Р. С. Салецкі (Solecki, R. S.) далі і першыя дакладныя звесткі аб мэтанакіраваным выкарыстанні першабытным чалавекам лекавых раслін. Косткі шкілета мужчыны Шанідар-I, які жыў прыкладна 45 тысяч гадоў таму, сведчаць аб сур’ёзным пашкоджанні латэральнай сценкі левай вачніцы (у выніку чаго гэты старажытны чалавек быў, па ўсёй верагоднасці, сляпы на левае вока); косткі яго левай ступні захавалі відавочныя сляды пералому з выяўленым артрытам яе суставаў; яго правая рука за шмат гадоў да смерці была ампутаваная вышэй за локаць (у выніку траўмы ці наўмысна), што прывяло да выяўленай дыстрафіі касцяной тканіны. Сцёртасць вонкавай частцы пярэдніх зубоў кажа аб тым, што перажыўшы ампутацыю, гэты чалавек многія гады карыстаўся зубамі замест страчанай правай рукі. Будучы поўным калекай, ён жыў у калектыве суродзічаў, якія аказвалі яму паўсядзённую дапамогу; і памёр ва ўзросце каля 40 гадоў (што значна вышэй сярэдняй працягласці жыцця першабытных людзей).
Мужчына Шанідар—IV (каля 60 тысяч гадоў таму) быў пахаваны на ложку з галінак дрэў і лекавых кветак васьмі відаў. Сярод іх былі, , , , з сямейства , расліна роду Muscary з сямейства  і іншыя. Усе яны і па гэты дзень растуць у Паўночным Іраку.
Тжцяннэ (гміна)
Тжця́ннэ (Trzcianne) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Манецкага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тжцяннэ. Плошча гміны складае 331,64 км². Станам на 2004 год у гміне Тжцяннэ пражывалі 4737 чалавек, шчыльнасць — 14,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 26 населеных пунктаў.
Раз’езд 19 (Кызылардзінская вобласць)
Раз’езд 19 — раз’езд у Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Талаптанскай сельскай акругі. Код КАТА — 435259200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 32 чалавекі (18 мужчын і 14 жанчын). Паводле дадзеных 2009 года, у раз’ездзе не было пастаяннага насельніцтва.
Удай
Удай  — рака ў Чарнігаўскай і Палтаўскай абласцях Украіны, правы прыток ракі Сула (басейн Дняпра).
Даўжыня 327 км, плошча вадазбору 7030 км². Бярэ пачатак і цячэ па Прыдняпроўскай нізіне. Жыўленне пераважна снегавое. Сярэдні расход вады за 39 км ад вусця 9,4 м³/с. Замярзае ў лістападзе — пачатку студзеня, ускрываецца ў сакавіку — сярэдзіне красавіка. На рацэ — гарады Прылукы і Пыратын.
Aculus
Aculus — род мікраскапічных чатырохногіх кляшчоў з сямейства. Больш за 100 відаў. Даўжыня каля 0,2 мм цела Чэрвепадобнае цела з 4 нагамі. Дарсальны дыск спераду нясе 2-4 маленькіх шыпіка, накіраваных наперад. Усе абдамінальныя сеты стандартнай формы. Тазікі са звычайнымі 3 парамі сетападобных выступаў. Прадстаўнікі роду вельмі падобныя на прадстаўнікоў роду, ад якіх адрозніваюцца апікальнымі шыпікамі на дарсальным дыску. Некаторыя віды (напрыклад,, ) пашкоджваюць ніжні бок лісця костачкавых і семачкавых пладовых культур (персік, сліва, яблыня, чарэшня, цёрн).
Арнара
Арнара (Arnara) — горад у Італіі, размешчаны ў рэгіёне Лацыа, падпарадкаваны адміністрацыйнаму цэнтру Фразінонэ.
Насельніцтва складае 2453 чалавек, шчыльнасць насельніцтва складае 204 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 3020. Тэлефонны код — 00775.
Заступнікам горада лічыцца Святы Себасцьян. Свята горада штогод святкуецца 20 студзеня.
Назад у будучыню
«Назад у будучыню» (Back to the Future) — амерыканскі фантастычны фільм рэжысёра Роберта Земекіса 1985 года. Сцэнарый напісалі Земекіс і, выканаўчыя прадзюсары — Стывен Спілберг, і. Галоўныя ролі выканалі Майкл Джэй Фокс, Крыстафер Лойд,, Крыспін Гловер і. Па сюжэце, падлетак Марці Мак-Флай выпадкова трапляе з 1985 года ў 1955, дзе перашкаджае знаёмству сваіх юных бацькоў.
Лазоўскі
Лазоўскі — прозвішча.
IC 2437
IC 2437 — галактыка тыпу E-S0 (эліптычная спіральная галактыка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Томі Сала
Томі Са́ла (швед. Tommy Salo; нар. ) — шведскі хакеіст, брамнік. Алімпійскі чэмпіён 1994 Чэмпіён свету 1998 Выступаў у НХЛ, «Нью-Ёрк Айлендэрс», «Эдмантан Ойлерс», «Каларада Эвеланш».
Найбольш яркія моманты яго кар’еры — выйгрыш серыі булітаў ў фінале Алімпійскіх гульняў-1994 супраць зборнай Канады, які прынёс шведам першыя ў іх гісторыі залатыя медалі Алімпійскіх гульняў, і прапушчаная шайба ад зборнай Беларусі (Уладзімір Копаць) ў чвэрцьфінале Алімпіяды-2002, якая ў выніку прынесла беларусам сенсацыйную перамогу.
Ласыніўка
Ласыніўка (Лосинівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Пасёлак гарадскога тыпу з 1958 года. Размешчана за 5 км ад аднайменнай стацыі Ласыніўка Паўднёвай чыгункі. Адлегласць ад станцыі Ласыніўка да Чарнігава па чыгунцы — 102 км, да Кіева — 145 км.
У ХІХ стагоддзі сяло Ласыніўка было ў складзе Ласыніўскай воласці Ніжынcкага павета Чарнігаўскай губерні.
Phyllocoptes
Phyllocoptes — род кляшчоў сямейства :
Гловер
Гловер — прозвішча.
Тжцель (гміна)
Тжцель (Trzciel) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мендзыжэцкага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тжцелі. Плошча гміны складае 177,35 км². Станам на 2004 год у гміне Тжцель пражывалі 6348 чалавек, шчыльнасць — 35,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Хакейная шайба
Хакейная шайба — спартыўны снарад для гульні ў хакей з шайбай. Хакейная шайба вырабляецца з пластыка або вулканізаванай гумы. Колер гульнявой шайбы - чорны, трэніровачнай (цяжкой) - аранжавы, трэніровачнай (лёгкай) - сіні, для трэніровак брамнікаў - белы. Памеры шайбы: таўшчыня 2,54 см, дыяметр 7,62 см, вага 105-185 грам. Шайба замарожваецца некалькі гадзін перад гульнёй для таго, каб прадухіліць падскокванні.
Сямянка
Сямянка, семячка — аднанасенны плод пакрытанасенных раслін, утвораны двума або некалькімі пладалісцікамі, з тонкім скурыстым каляплоднікам, што лёгка аддзяляецца ад насення. Тыповая сямянка — плод складанакветных, напрыклад, сланечніка. Часам на сямянках утвараюцца крылападобныя вырасты, чубкі, кручочкі, якія спрыяюць іх распаўсюджванню.
Ганна Юр’еўна Нятрэбка
Ганна Нятрэбка (нар., Краснадар) — расійская оперная спявачка (сапрана). Скончыла Санкт-Пецярбургскую дзяржаўную кансерваторыю імя М. А. Рымскага-Корсакава.
Біяграфія
Нарадзілася і вырасла ў Краснадары ў сям’і, якая паходзіць з кубанскіх казакоў. Маці — Ларыса Іванаўна Нятрэбка (1944—2002), інжынер, бацька — Юрый Мікалаевіч Нятрэбка (1934—2021), геолаг. Там жа пачала займацца музыкай і спевамі. Была салісткай хору «Кубанская піянерыя» пры Палацы піянераў і школьнікаў Краснадарскага края.
У 1993 годзе перамагла на конкурсе імя М. І. Глінкі і была запрошана ў Марыінскі тэатр, дзе выконвала шырокі рэпертуар з дырыжорам Валерыем Гергіевым, які «адкрыў» яе.
У 1995 годзе дэбютавала ў Сан-Францыска (Людміла, «Руслан і Людміла»).
У 2002 годзе адбыўся дэбют Нятрэбка ў Метрапалітэн-опера (Наташа, «Вайна і мір»). У тым жа годзе яна дэбютавала ў ролі Донны Ганны ў оперы «Дон Жуан» Моцарта, якая прайшла ў рамках фестывалю ў Зальцбургу пад кіраўніцтвам Нікалауса Арнанкура.
Ачана
Ачана (Acciano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л'Аквіла.
Насельніцтва складае 380 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 12 чал./км². Займае плошчу 32 км². Паштовы індэкс — 67020. Тэлефонны код — 0864.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Глісценкі
Глісце́нкі (, Глистенки) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ёдскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Валожынскага сельсавета.
IC 2438
IC 2438 — галактыка тыпу *Grp (вялікая група зорак) ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Крыспін Гловер
Крыспін Хеліян Гловер (Crispin Hellion Glover; нар., ) — амерыканскі акцёр, рэжысёр, прадзюсар, сцэнарыст, пісьменнік, спявак.
Біяграфія
Крыспін нарадзіўся ў Нью-Ёрку ў сям’і актрысы і танцоркі Бэці Гловер і акцёра Бруса Гловера. Дзяцінства правёў у Паўднёвай Каліфорніі.
У пачатку сваёй кар’еры Гловер здымаўся ў эпізодах серыялаў «Шчаслівыя дні» і «Блюз Хіл-стрыт». Яго першымі значнымі працамі былі ролі ў фільмах «Навыперадкі з месяцам» і «Настаўнікі», якія выйшлі ў 1984 годзе.
Найбольшую папулярнасць Гловеру прынесла роля Джорджа Мак-Флая ў першай частцы трылогіі «Назад у будучыню». Атрымаўшы прапанову зноў зняцца ў гэтай ролі, запатрабаваў павялічыць ганарар, але атрымаў адмову і не стаў здымацца. У другой частцы трылогіі сыграў іншы акцёр, загрымаваны пад пастарэлага Джорджа Мак-Флая.
Тартагай (Кызылардзінская вобласць)
Тартагай — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Тартагайскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 51 км на паўночны захад ад раённага цэнтра, сяла Шыелі. Код КАТА — 435261100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2219 чалавек (1205 мужчын і 1014 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1803 чалавекі (920 мужчын і 883 жанчыны).
Тжцініца (гміна)
Тжціні́ца (Trzcinica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кэмпінскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тжцініцы. Плошча гміны складае 75,14 км². Станам на 2004 год у гміне Тжцініца пражывалі 4713 чалавек, шчыльнасць — 62,7 чал./км².
Аляксандра Міхайлаўна Шарова
Аляксандра Міхайлаўна Шаро́ва (—жнівень )  — вучоны ў галіне металазнаўства, доктар тэхнічных навук, прафесар (1992).
Біяграфія
Нарадзілася ў вёсцы Калінаўка (зараз у Магілёўскай вобласці Беларусі). У 1958 годзе скончыла Кіеўскі політэхнічны інстытут. З 1965 года працавала ў Магілёўскім машынабудаўнічым інстытуце (у 1995 годзе — загадчык кафедрай абсталявання і тэхналогіі зварачнай вытворчасці ).
Навуковая дзейнасць
А. М. Шаровай належаць працы па фізіцы і тэхналогіі магнітаграфічнага метада кантролю зварных злучэнняў металаў.
Сярод апублікаванага:
Спецыяльная маніторынгавая місія АБСЕ ва Украіне
Спецыяльная маніторынгавая місія АБСЕ ва Украіне — місія па ўрэгуляванні ўзброенага канфлікту на ўсходзе Украіны, а таксама маніторынгу сітуацыі ў цэлым на ўсей тэрыторыі Украіны.
Спецыяльная маніторынгавая місія АБСЕ ва Украіне (СММ) пачала сваю работу 21 сакавіка 2014 года ў сувязі са зваротам ўрада Украіны і кансэнсусным рашэннем усіх 57 краін-удзельніц АБСЕ. СММ — гэта няўзброеная грамадзянская місія, чые асноўныя задачы ёсць безбакова і аб’ектыўна назіраць за сітуацыяй ва Украіне і даваць справаздачу па ёй, а таксама спрыяць дыялогу паміж усімі бакамі канфлікту.
Георгій Якаўлевіч Сядоў
Гео́ргій Я́каўлевіч Сядо́ў (5 мая (23 красавіка) 1877 — 5 сакавіка (20 лютага) 1914) — расійскі гідрограф, палярны даследчык, старшы лейтэнант. Арганізатар няўдалай экспедыцыі да Паўночнага полюса, падчас якой памёр, не дасягнуўшы заяўленай мэты, прайшоўшы прыкладна 200 кіламетраў з неабходных 2000 км. Выхадзец з рыбацкай сям’і, афіцэр ваенна-марскога флоту (старшы лейтэнант), правадзейны член Рускага геаграфічнага таварыства, ганаровы член Рускага астранамічнага таварыства. Удзельнічаў у экспедыцыях па вывучэнні вострава Вайгач, вусця ракі Кары, Новай Зямлі, Карскага мора, Каспійскага мора, вусця ракі Калымы і марскіх падыходаў да яе, Крыжовай губы.
У савецкі час дзейнасці Сядова надавалася асаблівая ўвага, паколькі ён з’яўляўся выхадцам з самых бедных слаёў народа.
Дзяцінства
Нарадзіўся на хутары Крывая Каса (Вобласць Войска Данскога, цяпер пасёлак Сядова ў Новаазоўскім раёне Данецкай вобласці). У сям’і было чацвёра сыноў: Міхаіл, Іван, Васіль і Георгій (Ягор), а таксама пяць дачок: Меланія, Аўдоцця, Кацярына, Марыя і Ганна. Бацька, Якаў Яўцеевіч Сядоў, паходзіў з Палтаўскай губерні і займаўся рыбалоўствам і пілоўкай лесу. Калі ён сыходзіў у запой, прапіваў маёмасць і сям’я Седова жыла надгаладзь, калі выходзіў з запою, актыўна працаваў і сям’я пачынала жыць ніштавата.
Георгій з васьмі гадоў займаўся з бацькам рыбалоўствам, хадзіў на падзённую працу, працаваў у полі. Пасля таго як бацька сышоў з сям’і на тры гады, маці — Наталля Сцяпанаўна — наймалася на падзённую працу, так як сям’я стала галадаць. Старэйшы брат Міхаіл у гэты час ужо працаваў, але зарабляў мала, малодшыя браты — Васіль і Георгій — дапамагалі маці. Неўзабаве пасля сыходу бацькі ад запалення лёгкіх памёр Васіль, пасля чаго Георгія аддалі ў батракі заможнаму казаку, у якога ён працаваў за ежу. У казака хлопчык пас быкоў, веяў зерне, вазіў грузы. Справы сям’і трохі палепшыліся пасля вяртання бацькі.
Да гэтага часу ў юнака сфармавалася мара быць капітанам далёкага плавання, а пасля размовы з маладым капітанам шхуны, якая швартавалася на прычале Крывой касы, мара адужэла, і юнак цвёрда вырашыў паступаць у мараходныя класы Таганрога або Растова-на-Доне. Бацькі былі супраць вучобы сына, і ён стаў таемна рыхтавацца да сыходу з дому — збіраў грошы, схаваў свае метрычнае пасведчанне і пахвальны ліст царкоўна-парафіяльнага вучылішча.
Вучоба
У 1894 годзе Сядоў пакінуў сям’ю і дабраўся да Таганрога, а адтуль параходам — ​​да Растова-на-Доне. Інспектар мараходных класаў паставіў яму ўмову, што прыме яго на вучобу, калі Георгій праплавае тры месяцы на гандлёвым судне. Юнак уладкаваўся працаваць матросам на параходзе «Труд» у капітана Н. П. Мусуры і плаваў на ім лета і пачатак восені па Азоўскім і Чорным морах. У апошні месяц капітан перавёў яго на масток рулявым. 13 лістапада Георгій Сядоў паступіў у «мараходныя класы» імя графа Кацэбу ў Растове-на-Доне, пасля чаго напісаў пра гэта ліст бацькам. Бацькі, даведаўшыся пра паступленне, змянілі сваё меркаванне і з тых часоў падтрымлівалі сына, а ён, у сваю чаргу, высылаў ім зэканомленыя грошы. У другім паўгоддзі юнака за выдатныя поспехі ў вучобе вызвалілі ад платы за навучанне, затым перавялі ў другі клас без экзаменаў і датэрмінова адпусцілі на вакацыі. Улетку 1895 года Сядоў працаваў на параходзе «Труд» рулявым, а наступную навігацыю — другім памочнікам капітана.
Пасля трох гадоў навучання ў мараходных класах Сядоў у 1899 годзе атрымаў дыплом кабатажнага плавання і ўладкаваўся працаваць  на невялікі сухагруз. 14 сакавіка 1899 года ў Поці ён здаў экзамен і атрымаў дыплом штурмана далёкага плавання, пасля чаго быў прызначаны на параход «Султан». У адным з плаванняў гаспадар судна паставіў яго капітанам і прапанаваў накіраваць судна на камяні, каб атрымаць за яго страхавую прэмію. Георгій Якаўлевіч адмовіўся і прывёў у Наварасійскі порт даверанае яму судна спраўным. Пасля гэтага малады капітан атрымаў разлік і застаўся без працы. Ён не знайшоў працы, акрамя таго, хацеў займацца марской навукай і экспедыцыйнай дзейнасцю, для чаго трэба было перайсці ў ваенны флот.
Сядоў паступіў вальнапісаным у ваенна-марскі флот і прыбыў у Севастопаль, быў залічаны ў вучэбную каманду і прызначаны штурманам на навучальнае судна «Беразань». У 1901 годзе, дамогшыся звання прапаршчыка запасу, Георгій Якаўлевіч жыў у Пецярбургу, дзе экстэрнам здаў экзамены за курс марскога корпуса і быў узведзены ў паручнікі запасу. Рыхтавацца да здачы экзамену ў марскі корпус Сядову дапамагаў інспектар мараходных класаў контр-адмірал Аляксандр Кірылавіч Дрыжэнка, які даслаў былому вучню праграму Марскога корпуса і літаратуру, а таксама забяспечыў яго рэкамендацыйным лістом да брата — Ф. К. Дрыжэнкі.
Служба
У 1901 годзе Сядоў з’явіўся з рэкамендацыйным лістом да Ф. К. Дрыжэнкі. Н. В. Пінегін успамінаў:
Навуковец прыняў Сядова ласкава і нават прымусіў пасяліцца ў сябе, пакуль не атрымаецца паступіць на службу. Дрыжэнка і яго сябар гідрограф Варнек дапамаглі пераадолець перашкоды, якія ўзніклі пры клопатах аб дазволе сялянскаму сыну трымаць экзамен за курс Марскога корпуса. Распавядаў Сядоў, што яго сябры і заступнікі дамагліся спачатку нейкага папярэдняга выпрабавання… Афіцыйны экзамен здаў бліскуча і быў узведзены ў чын паручніка па Адміралцейству… Па радзе Дрыжэнкі Сядоў паступіў на службу ў Галоўнае Гідраграфічнае ўпраўленне.
Вясной 1902 года Сядоў быў залічаны на сапраўдную службу па Адміралцейства ў Галоўнае Гідраграфічнае ўпраўленне.
Накіраваны ў Гідраграфічную экспедыцыю Паўночнага Ледавітага акіяна, якая праводзіла ў 1902 годзе вывучэнне раёна вострава Вайгач, а таксама гідраграфічныя працы ў вусці ракі Кары і каля Новай Зямлі. Выконваў абавязкі памочніка начальніка Гідраграфічнай экспедыцыі.