cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Віталь Вячаслававіч Сіліцкі
Памяць
Таксама ў 2011 г. Інстытутам еўрапейскіх даследванняў і міжнародных адносін (анг. The Institute of European Studies and International Relations (IESIR, Slovakia)) і Беларускім інстытутам стратэгічных даследаванняў, пры падтрымцы Славацкай агенцыі па кааперацыі міжнароднага развіцця (анг. Slovak Agency for International Development Cooperation (Slovak Aid)) была заснавана стыпендыяльная праграма імя Віталя Сіліцкага для беларускіх студэнтаў на 5-6-месячнае навучанне ў Славакіі.
8 верасня 2011 г. у Вашынгтоне Нацыянальным фондам у падтрымку дэмакратыі (ЗША), Цэнтрам стратэгічных і міжнародных даследаванняў (анг. Center for Strategic and International Studies) і PONARS Eurasia была арганізавана экспертная панэль «Палітычная будучыня Беларусі», прысвечаная памяці Віталя Сіліцкага.
29 лютага 2012 г. адбылася прэзентацыя пасмяротна выдадзенай кнігі Віталя Сіліцкага «Адкладзеная свабода» (кніжная серыя «Бібліятэка „Беларускі калегіюм“»).
У гадавіну смерці Віталя Сіліцкага, 11 чэрвеня 2012 г., прайшоў вечар памяці з удзелам сяброў, калег, родных, прадстаўнікоў дыпламатычнага корпусу. Памяці Віталя Сіліцкага быў прысвечаны першы беларускамоўны выпуск англамоўнага штомесячніка Belarus Headlines.
18 чэрвеня 2012 г. у Фондзе Карнегі, што ў Вашынгтоне (ЗША), адбыўся круглы стол «Беларусь: стабільная нестабільнасць?», прысвечаны памяці Віталя Сіліцкага.
У маі 2012 г., напярэдадні гадавіны смерці Віталя Сіліцкага, быў утвораны Камітэт па ўшанаванні яго памяці. Туды ўвайшлі вядомыя грамадскія і навуковыя дзеячы, якія добра ведалі Віталя.
Камітэт памяці Віталя Сіліцкага будзе займацца арганізацыяй мерапрыемстваў памяці, падрыхтоўкай да выдання кніг Сіліцкага, заснаваннем фонда і прэміі яго імя, арганізацыяй стыпендыальнай праграмы і г.д.
Кнігі
Аўтар кнігі «Адкладзеная свабода: посткамуністычны аўтарытарызм у Сербіі і Беларусі », апублікавана ў часопісе «ARCHE» ў 2002 г., выдадзена пасмяротна ў 2012 г.).
Суаўтар другога выдання «Гістарычнага слоўніка Беларусі», разам з Янам Запруднікам (Vitali Silitski and Jan Zaprudnik, Historical Dictionary of Belarus (Historical Dictionaries of Europe), 2007, ISBN 0810858126).
Супраца са сродкамі масавай інфармацыі
Сталы аўтар часопіса «ARCHE» і газеты «Наша ніва», партала «», эксперт беларускай службы Радыё Свабода і інш.
Меў больш за 100 публікацый у выданнях Беларусі, ЗША, краін Еўрапейскага Саюза, Расіі. Спецыялізаваўся ў пытаннях палітыкі эканамічных рэформ, дэмакратызацыі на постсавецкай прасторы, электаральных рэвалюцыях і прэвентыўным аўтарытарызме, палітыкі Еўрапейскага Саюза на постсавецкай прасторы, адносінах Беларусі з Расіяй і ЕС.
NGC 7720-2
NGC 7720-2 (іншыя абазначэнні — PGC 71985, UGC 12716, MCG 4-55-36, ZWG 476.91, 3C 465) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Семявывяргальны канал
Семявывяргальны канал — парная трубчастая структура, утвораная зліццём пратокі семяннай бурбалкі і семявыноснай пратокі. Даўжыня кожнай эякуляторнай пратокі складае каля 2 см эякуляторной пратокі праходзяць праз прастату і адкрываюцца ва ўрэтру на паверхні насенных грудкоў.
Сустракаецца як прыроджаная, так і набытая абструкцыя семявывыргальнага канала. У выпадку двухбаковай абструкцыі развіваецца аспермія / азааспермія, мужчынскае бясплоддзе.
Броцэні
Броцэні (Brocēni) — горад у Латвіі. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Броцэнскага краю. Плошча 8,55 км². Насельніцтва 3411 чал. (2012).
Каардынацыйная сувязь
Каардынацы́йная су́вязь — від хімічнай сувязі, якая рэалізуецца ў комплексных злучэннях.
Адрозніваюць двух- і шматцэнтравую каардынацыйную сувязь.
Двухцэнтравая абумоўлена перадачай электроннай пары з цалкам запоўненай арбіталі атама ліганда (донара) на вакантную арбіталь цэнтральнага атама (акцэптара) з утварэннем агульнай звязваючай малекулярнай арбіталі. Такую каардынацыйную сувязь называюць донарна-акцэптарнай сувяззю. Яна з'яўляецца разнавіднасцю кавалентнай сувязі.
У выпадку шматцэнтравай каардынацыйнай сувязі электронная пара ліганда дэлакалізавана ў прасторы трох ці большай колькасці атамаў малекулы (напрыклад, трохцэнтравая мосцікавая сувязь В-Н-В у боравадародах).
Сільвестр Ваявудзкі
Біяграфія
Меў маёнтак на Лідчыне. У Першую сусветную вайну ўдзельнічаў у польскіх легіёнах, сябра Польскай вайсковай арганізацыі. У 1918—1922 гадах штатны афіцэр ІІ аддзелу Польскага генштабу. У 1922—1927 гадах пасол сейму Польшчы, выбраны са спісу Польскай народнай партыі «Вызваленне». Адзін са стваральнікаў і лідараў Незалежнай сялянскай партыі. З 1928 года жыў у Гданьску. Удзельнік Еўрапейскага сялянскага кангрэсу 1930 года ў Берліне. З 1930 года ў Менску. У 1931 годзе арыштаваны, у 1933 года асуджаны на 10 гадоў лагераў. У 1936 годзе праведзена дадатковае раследаванне. 25 красавіка 1938 года асуджаны да вышэйшай меры пакарання і расстраляны.
Язэп Ігнатавіч Васілевіч
Біяграфія
У 1917 годзе стаў адным з лідараў Беларускай народнай грамады, арганізацыі, якая дзейнічала сярод беларускіх бежанцаў на тэрыторыі Расіі. У верасні 1917 года на 1-ым Усерасійскім з’ездзе бежанцаў-беларусаў у Маскве выступіў з дакладам «Аб палітычным ладзе Беларусі і формах праўлення ў Расіі». У дакладзе выказаўся «за прадастаўленне Беларусі аўтаноміі і за федэратыўны лад у Расіі, у складзе якой будзе заставацца Беларусь», такі погляд быў найбольш папулярным сярод тагачаснага беларускага нацыянальна-вызваленчага руху.
У 1917—1919 гадах адзін са стваральнікаў і дырэктар Будслаўскай беларускай гімназіі. У ліпені 1918 года ён як прадстаўнік акупіраванай Германіяй тэрыторыі дэлегат Усерасійскага з’езда бежанцаў з Беларусі ў Маскве. У 1919—1920 гадах жыў у Маскве. У чэрвені 1920 года Язэп Васілевіч назначаны загадчыкам інфармацыйнага аддзела ўпраўлення рэўкамаў Заходняга фронту.
У жніўні 1920 года вярнуўся ў Будслаў, да кастрычніка быў дырэктарам школы. Пад канец 1920 года ў Полацку, загадчык курсаў. З 1921 года выкладчык гісторыі і дырэктар Менскага педагагічнага тэхнікума (МБПТ). Адначасова выкладаў у Беларускім дзяржаўным універсітэце археалогію. У 1924 годзе перасяліўся ў Віцебск і стаў дырэктарам культурна-гістарычнага музея. Удзельнічаў у падрыхтоўцы і скліканні Першага з’езда даследчыкаў беларускай археалогіі і археаграфіі.
1 жніўня 1930 года арыштаваны ДПУ БССР паводле сфабрыкаванай справы Саюза вызвалення Беларусі. У 1931 годзе высланы ва Уфу (Башкірская АССР), дзе і памёр. Пасмяротна рэабілітаваны.
Прысынкаўскі сельсавет
Пры́сынкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Прысынак.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Прысынкаўскі (Прысынацкі) сельсавет у складзе Уздзенскага раёна Мінскай акругі БССР з цэнтрам у вёсцы Прысынак. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уздзенскім раёне БССР. 26 лютага 1932 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Мангалінова. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета вернуты ў вёску Прысынак. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Уздзенскага сельсавета.
Пэрэясліўка
Пэрэясліўка (Перея́слівка) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Пэрэясліўка было ў складзе Ніжынcкай воласці Ніжынcкага павета Чарнігаўскай губерні.
Анатоль Мікалаевіч Сарокін
Анатоль Мікалаевіч Саро́кін (нар. ) — гісторык, доктар гістарычных навук (1980), прафесар.
Біяграфія
А. М. Сарокін нарадзіўся ў Мінску. У 1962 годзе скончыў бібліятэчны факультэт Мінскага педагагічнага інстытута. З 1965 года працаваў у Інстытуце гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (займаў пасаду загадчыка аддзела ). У 1997—2000 гадах начальнік аддзела Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь. З 2000 года — прафесар кафедры тэорыі і гісторыі права Беларускага інстытута правазнаўства.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па праблемах агульнай і эканамічнай гісторыі Беларусі, прававога рэгулявання грамадскіх адносін, сацыяльных выбухаў, палітычных рэпрэсій, па гістарыяграфіі. Адзін з аўтараў сумесных выданняў «Гісторыя Беларускай ССР», «Развіццё эканомікі Беларусі ў 1928—1941 гг.», «Гісторыя рабочага класа Беларускай ССР».
Сярод апублікаваных прац:
Галынь
Галы́нь (, Голынь) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Любчанскага сельсавета.
Геаграфія сельскай гаспадаркі
Геаграфія сельскай гаспадаркі — раздзел эканамічнай геаграфіі, які займаецца даследаваннем узаемасувязяў паміж сельскай гаспадаркай і навакольным геаграфічным асяроддзем; даследуе таксама ў шырэйшым сэнсе прасторавае размеркаванне прадукцыі раслінаводства і жывёлагадоўлі ў свеце. Апісвае і аналізуе вырошчванне раслін, развядзенне жывёл у розных геаграфічных прасторах.
Сутнасць і сфера геаграфіі сельскай гаспадаркі
Геаграфія сельскай гаспадаркі ў сувязі са спецыфікай сельскай гаспадаркі даследуе галоўным чынам:
Геаграфія сельскай гаспадаркі не вывучала збіральніцтва і паляванне, нягледзячы на наяўнасць аналагічных прадуктаў у сельскагаспадарчай вытворчасці. Аднак пасля пашырэння вызначэння сельскай гаспадаркі з далучэннем лясной гаспадаркі і рыбалоўства, геаграфія сельскай гаспадаркі зараз займаецца і гэтымі абласцямі.
Апроч таго, прадметам даследавання географаў сельскай гаспадаркі не з'яўляюцца біёлага-хімічныя аспекты сельскай гаспадаркі, такія як хімічны склад глебы і працэсы глебаўтварэння.
Endsieg
Endsieg (ням.: канчатковая перамога ) — нямецкая фраза, звычайна выкарыстоўваецца для абазначэння перамогі ў канцы вайны або канфлікту.
Адольф Гітлер выкарыстаў фразу ў сваёй кнізе "Мая барацьба" ў 1925 годзе, пры пастаноўцы рытарычнага пытання – ці хоча лёс, каб габрэйскі народ атрымаў канчатковую перамогу.
У 1930-1940-я гады гэтае слова шырока выкарыстоўвалася ў прапагандзе нацысцкай Германіі. Фраза была часткай нацыянал-сацыялістычнай ідэалогіі – нягледзячы на часовыя страты, Трэці рэйх у канчатковым выніку пераможа, і любое парушэнне вернасці нацысцкай ідэалогіі не павінна было быць памяркоўным. Заява канчатковай перамогі стала яшчэ болей роспачнай ў 1943 годзе, калі поспехі саюзнікаў прымусілі Нямеччыну перайсці да абароны. Нямецкая прапаганда сцвярджала, што "эндзіг" непазбежны з-за перавагі арыйскай расы. Ёзэф Гебельс згадваў фразу нават ў сакавіку 1945 года.
Касцёл Святога Казіміра (Лагойск)
Касцёл Святога Казіміра — рымска-каталіцкі храм у Лагойску. Знаходзіцца ў цэнтры горада, на левым беразе ракі Гайна, каля падмуркаў знішчанага бальшавікамі Касцёла Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі і Святога Казіміра.
Гісторыя
Лагойская рымска-каталіцкая парафія існуе з 1609 года. У часы савецкага панавання мураваны касцёл (1793) зачынілі і зруйнавалі.
Адраджэнне парафіі адбылося ў 1991. Паводле праекта мінскага архітэктара М. Калечыца распачалася будаўніцтва новага касцёла, якое завершылася ў 1999.
Cephalocereus
Cephalocereus — род раслін сямейства кактусавых. Тыпавы від — Cephalocereus senilis. Сцябло калонападобнае, вышынёй да 15 м і дыяметрам 30 см, з 20-30 рэбрамі, на якіх размешчаны пучкі дробных калючак і доўгія белыя прамыя або хвалістыя валаскі. У раслін, якія пераходзяць у фазу цвіцення, утвараецца асаблівы орган — цэфалій — зона на сцябле, дзе замест рэбраў ўтвараюцца невысокія смочкі, якія размяшчаюцца радамі, з пучкамі доўгіх шчацінак і валасінак. Кветкі, якія развіваюцца на цэфаліі, шырока варонкападобныя, ружовыя, з непрыемным пахам; раскрываюцца ноччу. Плод ягадападобны, фіялетава-чырвоны. Радзіма — Мексіка; расце ў гарачых сухіх далінах на стромкіх вапнавых схілах.
Паляна (Ніжынскі раён)
Паляна (Поля́на) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Святая Вераніка
''Пра каталіцкую святую гл. Вераніка Джуліяні'' ''Пра каталіцкую блажэнную гл. Вераніка з Бінаска''
Свята́я Верані́ка — хрысціянская святая I стагоддзя. У каталіцкай традыцыі Вераніка з’яўляецца жанчынай, якая, паводле сярэдневяковага падання, абцерла сваёй хустай твар Ісуса Хрыста падчас Хроснага шляху на Галгофу. У праваслаўі пад імем Вераніка шануецца жанчына, якая, паводле Евангелля, вылечылася, дакрануўшыся да адзення Ісуса Хрыста.
У Праваслаўнай царкве (Эладская, Сербская , Праваслаўная царква ў Амерыцы ) памяць Веранікі адзначаецца 12 (25) ліпеня. У календары Рускай Праваслаўнай Царквы няма згадак пра Святую Вераніку. У Каталіцкай царкве памяць Веранікі адзначалася 4 лютага, але адсутнічае ў сучасным Рымскім мартыралогу.
Царкоўная традыцыя і паданні
Упершыню апавяданне пра святую Вераніку з’яўляецца ў апакрыфічных Актах Пілата, якія адносяцца да III ці IV стагоддзя, дзе яна была той кроватачывай жанчынай, якая атрымала вылячэнне ад дотыку да краю адзенняў Хрыста. Паводле гісторыка Еўсевія Кесарыйскага, яна жыла ў горадзе Панеадзе і ў падзяку за вылячэнне зрабіла статую Ісуса Хрыста, якую паставіла перад сваім домам. Гэта статуя была знішчана па загадзе Юліяна Адступніка. Паводле жыція, астатнія гады Святая Вераніка правяла ў святасці і богадагодных справах, памёршы ў міры.
Адзін з апокрыфаў (датуецца прыкладна IV стагоддзем) «Смерць Пілата» паказвае Понція Пілата саўдзельнікам у пакаранні смерцю Хрыста, дзе яго выкрывае нейкая Вераніка, а за смерць Хрыста помсціць рымскі імператар Тыберый. Паводле гэтага апокрыфа, Вераніка вылечыла імператара Тыберыя з дапамогай палатна, які Ісус Хрыстос прыклаў да Свайго твару і на якім захавалася Яго выява. Гісторыя пра Вераніку як пра жанчыну, якая выцерла сваёй хустай твар Ісуса Хрыста падчас Яго шляху на Галгофу, з’явілася не раней за XII—XIII стагоддзі ў каталіцкай традыцыі, хутчэй за ўсё, у францысканскім асяроддзі. Паводле гэтага падання, на тканіне застаўся «сапраўдны абраз» (icona vera) твара Ісуса. Гэты абраз называюць Хустай Веранікі. Мяркуюць, што ад гэтай лацінскай назвы і ўварылася імя Вераніка. Пры стварэнні мармуровага ківорыя ў базіліцы Святога Пятра (1197) было сведчанне шанавання хусты Веранікі. Вядомы таксама «вэлюм Веранікі» — «Абраз з Манапела». В. А. Казарэзава адзначае, што icona vera служыла ўказаннем на дагмат пра праўдзівасць абразоў (іконашанаванне), таму што пра гэта сведчыць выява аблічча Хрыста, якое цудоўным чынам адбілася на тканіне.
Паводле Гервасія з Тылберы (каля 1210 года), Вераніка атаясамляецца з Марфай, сястрой Лазара. У іншай сярэдневяковай легендзе Вераніка названа жонкай мытара Закхея і апавядаецца пра пропаведзь імі Евангелля ў Цэнтральнай Галіі.
Сярэдневяковыя легенды падаюць таксама варыянт з Веранікай-прынцэсай, якая вядзе перапіску з Ірадам.
Культурны ўплыў
Нямецкі батанік Леанарт Фукс (1501—1566) назваў у 1542 годзе ў гонар Святой Веранікі род раслін Veronica.
У цыкле «Легенды пра Хрыста» (1904) Сельмы Лагерлёф кульмінацыйнае месца займае легенда «Хуста Святой Веранікі», дзе аўтар аб’ядноўвае некалькі сюжэтаў з розных хрысціянскіх крыніц, якія адносяцца да легенды пра Вераніку, у адзіную гісторыю пра аднаго персанажа, што падае хустку Ісусу падчас нясення крыжа. Тут Вераніка па сюжэце з’яўляецца карміцелькай рымскага імператара Тыберыя, які, захварэўшы на праказу, паслаў яе за прарокам з Назарэта, які вылечыў пракажонага. Карміцелька ўбачыла шэсце са злачынцам, асуджаным на распяцце. Калі злачынец паваліўся, яна злітавалася над ім і абцерла яго слёзы і кроў сваёй хусткай. Карміцелька атрымала імя Вераніка («таму што ёй было наканавана прынесці людзям сапраўднае аблічча Збавіцеля») пры хрышчэнні перад смерцю.
Барыс Савельевіч Ласкін
Біяграфія
Нарадзіўся ў Оршы, у сям’і дантыста Савелія Ласкіна. Калі Барысу споўнілася 8 гадоў, аўдавелая маці перавезла сям’ю да сваёй радні ў Маскву. Паступіў ва Усесаюзны інстытут кінематаграфіі на сцэнарысцкі факультэт, які скончыў у 1935 годзе.
У час вайны Ласкіна не ўзялі ў войска па прычыне туберкулёзу лёгкіх. Таму ён працаваў на розных кінастудыях як сцэнарыст і аўтар песень для «баявых кнігазборнікаў».
У апошнія гады вайны атрымлівае вядомасць як аўтар гумарыстычных апавяданняў. Супрацоўнічае з газетай «Красная Звезда», дзе друкуецца ў рубрыцы «Вясёлыя апавяданні», у цыкле «У 6 гадзін пасля вайны».
Творчасць
Першая агульнасавецкая вядомасць прыйшла да Ласкіна ў 1939 годзе, дзякуючы напісанаму тэксту песні «Тры танкіста» для фільма «Трактарысты» рэжысёра І. Пыр’ева. У 1940 годзе ў выглядзе песні выходзіць яго чарговы тэкст «Спяць курганы цёмныя» для фільма Л. Лукіна «Вялікае жыццё».
Луі Лево
Луі Лево, радзей Луі Ле Ва (Louis Le Vau або Levau) — французскі архітэктар, адзін з заснавальнікаў французскага класіцызму, з 1653 па 1670 год — першы каралеўскі архітэктар. Над найбуйнейшымі заказамі архітэктар працаваў звычайна разам з ландшафтаналаджвальнікам Ленотрам і мастаком па інтэр'еры Лебрэнам.
Па замове суперінтэрданта фінансаў Нікаля Фуке Лево пабудаваў раскошны палац Во-ле-Віконт, які прыцягнуў да яго ўвагу караля Людовіка XIV. Пасля падзення Фуке яму было даручана паўтарыць поспех пры праектаванні і будаўніцтве Версальскага палаца. Адначасова Лево займала перабудова палаца Цюільры.
Акрамя гэтага, пад кіраўніцтвам Лево былі пабудаваны будынак Французскай акадэміі і шматлікія гарадскія асабнякі («атэлі»), у прыватнасці на востраве Сен-Луі.
Пачэчынэ
Пачэчынэ (Поче́чине) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Вялікая Іжора
Вялікая Іжора (Больша́я Ижо́ра) — гарадскі пасёлак (пасёлак гарадскога тыпу) у Ламаносаўскім раёне Ленінградскай вобласці Расіі. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне Вялікаіжорскае гарадское паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Пасёлак размешчаны ў паўночнай частцы раёна на беразе Фінскага заліва, на захад ад горада Ламаносаў.
Пасёлак знаходзіцца на аўтадарозе 41А-007 (Санкт-Пецярбург — Руч’і), у месцы прымыкання да яе аўтадарогі А120. Адлегласць да раённага цэнтра — 13 км. Праз пасёлак працякае Чорная рэчка (Сапаоя).
Геаграфія транспарту
Геаграфія транспарту — навуковая дысцыпліна, раздзел эканамічнай геаграфіі, які вывучае транспартна-геаграфічныя працэсы, структуру транспарту, асаблівасці яго размяшчэння, узровень транспартнай забяспечанасці.
Аб'ектамі геаграфіі транспарту з'яўляюцца тэрытарыяльныя і рэгіянальныя транспартныя сістэмы, транспартныя патокі, распаўсюджванне асобных відаў транспарту, уплыў транспартных працэсаў на развіццё народнай гаспадаркі ў тэрытарыяльным аспекце.
Прадметам вывучэння геаграфіі транспарту з'яўляецца прасторавае ўзаемадзеянне розных элементаў тэрытарыяльнай транспартнай сістэмы, якое праяўляецца ў выглядзе транспартна-геаграфічных адносін (транспартнае прыцягненне, прасторавая аддаленасць, транспартна-геаграфічнае становішча, транспартныя даступнасць, складнасць і пранікальнасць тэрыторыі).
Бад-Райхенхаль
Бад-Райхенхаль (ням.: Bad Reichenhall) — горад у Германіі, раённы цэнтр, курорт, размешчаны ў зямлі Баварыя.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Верхняя Баварыя. Уваходзіць у склад раёна Берхтэсгадэн. Насельніцтва складае 18 350 чалавек (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 39,44 км ². Афіцыйны код — 09 1 72 114.
Горад падпадзяляецца на 9 гарадскіх раёнаў.
Даяна Рос
Даяна Рос (Diana Ross, поўнае імя Даян Эрнесцін Эрл Рос, Diane Ernestine Earle Ross; нар. г.,, Мічыган, ЗША) — амерыканская спявачка (соўл, рытм-н-блюз, поп, дыска, джаз, рок-н-рол), аўтар песень, актрыса, музычны прадзюсар. У 1960-х гадах удзельніца гурта «The Supremes». У пачатку 1970-х гг. пачала сольную кар’еру. Неаднаразова намінавалася на прэміі «Грэмі», «Оскар», «Залаты глобус», American Music Awards, «BAFTA» і інш.
Рос адна з нямногіх, хто мае 2 зоркі на галівудскай «Алеі славы» (адна — за сольную кар’еру, другая — за кар’еру ў складзе «The Supremes»).
Выконвала OST да мультфільма «Зямля да пачатку часоў»
За ўсю сваю музычную кар’еру запісала 57 студыйных альбомаў і прадала больш за 150 мільёнаў дыскаў па ўсім свеце. У 1999 годзе музычны канал VH1 занёс Даяна Рос у спіс 100 найвялікшых жанчын у рок-н-рол, змясціўшы яе пад № 38 (гурт The Supremes значыўся пад № 16). У 2005 годзе часопіс «Rolling Stone» уключыў Даяну Рос разам з гуртом «The Supremes» у лік 100 найвялікшых выканаўцаў усіх часоў пад № 97.
Ліфляндская губерня
Ліфляндская губерня — губерня Расійскай імперыі, сярэдняя з трох Прыбалтыйскіх губерняў, размяшчалася на беразе Рыжскага заліва Балтыйскага мора. Створана ў 1721 годзе з Ліфляндыі як Рыжская губерня. З прыходам Савецкай улады ў 1918 годзе губерня была падзелена: паўночная частка ўвайшла ў склад Эстоніі, паўднёвая — у склад Латвіі.
Адміністрацыйны падзел
Ліфляндская губерня падзялялася на 9 паветаў: Паветы падзяляліся на ўчасткі (станы), якімі кіравалі памочнікі кіраўніка павета.
NGC 7721
NGC 7721 (іншыя абазначэнні — PGC 72001, MCG -1-60-17, IRAS23362-0647) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладзімір Уладзіміравіч Крук
Уладзімір Уладзіміравіч Крук (нар., в. Вызваленне Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Беларускую дзяржаўную політэхнічную акадэмію і аспірантуру, інжынер-эканаміст. Працоўную дзейнасць пачаў электраманцёрам Мінскага камбіната сілікатных вырабаў. Служыў у радах Узброеных Сіл. Працаваў наладчыкам-брыгадзірам тэхналагічнага абсталявання Мінскага вытворча-тэхнічнага аб’яднання «Інтэграл», начальнікам арганізацыйнага аддзела творчага цэнтру савецка-амерыканскай праграмы «Дзеці — творцы ХХІ стагоддзя» прадпрыемства «Інтурсервіс» у горадзе Мінску, генеральным дырэктарам вытворчага прадпрыемства «Магма-1», старшынёй рэдакцыйнага савета газет «Дорожный патруль», «Гастроном», «Экспресс-контакт», выканаўчым дырэктарам закрытага акцыянернага таварыства Гандлёвы Дом «ЛУКойл», намеснікам камерцыйнага дырэктара адкрытага акцыянернага таварыства «Палімір».
З’яўляўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь першага склікання — членам Пастаяннай камісіі па міжнародных справах і нацыянальнай бяспецы і другога склікання — намеснікам старшыні Пастаяннай камісіі па заканадаўству і дзяржаўнаму будаўніцтву.
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў, Ганаровай граматай Парламенцкага Сходу Саюза Беларусі і Расіі, Граматай Мітрапаліта Мінскага і Слуцкага, Патрыяршага Экзарха ўсяе Беларусі.
ФК Рух Хожаў
«Рух» (Ruch Chorzów) — польскі футбольны клуб з горада Хожаў. Выступае ў Экстраклясе.
Станція Ласыніўска
Станція Ласыніўска да 2016 года — Чэрвоны Шлях (Станція Лосинівська) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Пасёлак імя Марозава
За 21 км ад раённага цэнтра. У пасёлку размешчаны: платформа 21-ы км і станцыя Петракрэпасць на лініі Санкт-Пецярбург — Неўская Дуброўка.
Пасёлак знаходзіцца на правым беразе Нявы (прыстань).
Сілічоўскі сельсавет
Сілічо́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Касцюковіцкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Сілічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Касцюковіцкага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Касцюковіцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 8 снежня 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Саматэвіцкага сельсавета.
Галяндэрня
Галяндэ́рня (, Голендерня) — хутар у Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Любчанскага сельсавета.
Восіп Максімавіч Бадзянскі
Во́сіп Максі́мавіч Бадзя́нскі (Осип Максимович Бодянский, О́сип (Іосип, Йосип) Макси́мович Бодя́нський ; (паводле іншых дадзеных  ), м. Варва, Лохвіцкі павет, Палтаўская губерня, Расійская імперыя — , Масква, Расійская імперыя) — расійскі і ўкраінскі     вучоны: філолаг, гісторык, археограф , адзін з першых славістаў у Расіі , пісьменнік, перакладчык, рэдактар​​, выдавец старажытнарускіх, старажытнаславянскіх літаратурных і гістарычных помнікаў , фалькларыст, украінскі паэт-рамантык.
Гады вучэння
Сярэднюю адукацыю Восіп атрымаў у Палтаўскай семінарыі, якая знаходзілася ў Пераяславе, дзе асвоіў сучасныя і стараславянскую мовы, вывучыў сербскую мову. Вялікае ўражанне на юнака зрабіў зборнік сербскіх песень Вука Караджыча, пад уплывам якога ён пачаў збіраць украінскія песні. Падчас вучобы выявіў у бібліятэцы Пераяслаўскага сабора літаратурны помнік XVI стагоддзя — «» (1556—1561 гадоў), якое перадаў у семінарскую бібліятэку. Пазней яго набыла бібліятэка Палтаўскага гістарычнага музея (цяпер захоўваецца ў аддзеле рукапісаў Нацыянальнай бібліятэкі Украіны імя У. Вярнадскага ў Кіеве). У цяперашні час, на гэтым Евангеллі, разам з Канстытуцыяй, прымаюць прысягу прэзідэнты Украіны.
Па заканчэнні семінарскага курса ў 1831 годзе і пасля звальнення з духоўнага ведамства паступіў у Маскоўскі ўніверсітэт, дзе скончыў курс па славесным аддзяленні філасофскага факультэта.
Ва ўніверсітэце Бадзянскі збліжаецца з Мікалаем Станкевічам, удзельнічае ў філасофска-літаратурным гуртку, заснаваным Станкевічам.
Працуе пад кіраўніцтвам прафесараў і. Пад уплывам працягвае займацца зборам і даследаваннем украінскіх песень.
У часопісе «Московский наблюдатель» у 1831 годзе (у № 15—16) з’яўляюцца першыя друкаваныя працы Бадзянскага.
У кастрычніку 1832 года Бадзянскі знаёміцца ​​з Мікалаем Гогалем. Паміж імі завязваюцца блізкія сяброўскія адносіны, якія падтрымліваюцца да самай смерці Мікалая Васільевіча. У 1833 годзе ў часопісе «Молва» Надзеждзіна апублікаваны яго раннія вершы на ўкраінскай мове. Яны не адрозніваліся паэтычнай дасканаласцю і не прынеслі асаблівай славы Бадзянскаму.
Пад кіраўніцтвам Качаноўскага публікуе сваю першую навуковую працу — «О мнениях касательно происхождения Руси», у якой аспрэчвае гіпотэзу нармандскага паходжання Русі, за якую атрымаў ступень кандыдата славесных навук па заканчэнні ўніверсітэта ў 1834 годзе (у 1835 годзе гэта праца друкуецца ў «Сыне отечества и северном архиве» ).
У гэтым жа годзе ім апублікаваныя дзве рэцэнзіі ў часопісе «Телескоп» і артыкул пра творы Р. Ф. Квіткі-Аснаўяненкі у складзе «Учёных записок Московского университета».
З ранніх гадоў ён быў цесна звязаны з украінскай культурай, для якой шмат зрабіў сам, збіраючы ўкраінскія песні, яго збор налічваў каля 8 тысяч песень.
У 1835 годзе Бадзянскі публікуе два зборнікі, прысвечаныя ўкраінскаму фальклору: «Малороссийские вирши» (пад псеўданімам Бода-Варвынец) і зборнік украінскіх народных казак ва ўласным паэтычнай перакладанні «Наськы украиньскы казкы» (пад псеўданімам Запорозьця Иська Матырынки).
У гэтым жа годзе Бадзянскі пакідае заняткі мастацкай літаратурай і канцэнтруецца выключна на навуковых працах.
Навуковая і выкладчыцкая дзейнасць
На працягу 1835—1837 гадоў Бадзянскі выкладае латынь і гісторыю у.
З 1837 года член.
Пасля гэтага Бадзянскі адправіўся ў навуковую камандзіроўку за мяжу для падрыхтоўкі да прафесарскага звання і правёў 1837—1842 гады ў асноўным на славянскіх тэрыторыях тагачасных Прусіі, Аўстрыі, а таксама ў Італіі, шмат часу працаваў у Вене, Будапешце і Празе.
У паездцы займаўся даследаваннямі як у свецкіх, так і ў манастырскіх зборах. Усталёўвае асабістыя кантакты з тагачаснымі дзеячамі славянскай навукі і культуры (, Вацлавам Ганкам, Вукам Караджычам, Ернеем Копітарам, Янам Коларам, і іншымі).
За мяжой у Празе па рэкамендацыі М. П. Пагодзіна Бадзянскі знаёміцца з П. І. Шафарыкам, працуе пад яго кіраўніцтвам. Вярнуўшыся ў Расію, публікуе творы Шафарыка ва ўласным перакладзе на рускую мову.
Справаздача аб замежнай паездцы была аформлена ў «Донесении г. министру народного просвещения магистра Московского университета Иосифа Бодянского из Праги» (Журнал министерства народного просвещения, 1838. Т. 18. С. 392—404), а таксама знайшла адлюстраванне ў артыкуле «О древнейшем свидетельстве, что церковно-книжный язык есть славяно-булгарский» (Там жа. 1843. Т. 38. С. 130—168), дадатак якога ўтрымліваў знойдзены Бадзянскім у Вроцлаве спіс XVI ст. Падання Храбра Чарнарызца.
У час знаходжання за мяжой Бадзянскі сабраў значную бібліятэку выданняў XIII—XIX стагоддзяў, якая налічвала амаль 3 тысячы кніг. У прыватнасці яна ўтрымоўвала працы чэшскага навукоўца, славацкага філолага Антона Берналака, сербскага лінгвіста Вука Караджыча, а таксама слоўнікі, хрэстаматыі, буквары славянскіх моў, зборнікі, перыядычныя выданні, так і творы па гісторыі, геаграфіі і славянаграфіі. У 1843 годзе частка гэтай бібліятэкі была набыта Маскоўскім універсітэтам і ў цяперашні час захоўваецца ў яе фондах. Выдадзены каталог гэтай калекцыі — Славянская учебная библиотека О. М. Бодянского: Кат./ Сост. Л. Ю. Аристова. М.: Издательство МГУ, 2000. 336 с.
Па вяртанні ў 1842 годзе ў Маскву заняў кафедру гісторыі і літаратуры славянскіх гаворак у Маскоўскім універсітэце.
У 1842 годзе становіцца экстраардынарным прафесарам Маскоўскага універсітэта, а з 1847 года — ардынарным прафесарам.
Яшчэ да ад’езду за мяжу Бадзянскі займаўся выкладаннем латыні. Авалодаўшы за мяжой чэшскай, польскай і славацкай мовамі, ён выкладаў іх па вяртанні на радзіму студэнтам Маскоўскага ўніверсітэта, дапаўняючы практычныя заняткі вывучэннем агульнай гісторыі славянскіх народаў, славянскай археалогіі (курс «Славянские древности»).
У 1844 годзе Бадзянскі пазнаёміўся з Тарасам Шаўчэнкам. У далейшым Восіп Максімавіч падтрымліваў Тараса Рыгоравіча і высока цаніў яго творчасць, абараняючы у тым ліку і перад Гогалем.
З 1845 года становіцца сакратаром Імператарскага таварыства гісторыі і старажытнасцей расійскіх пры Маскоўскім універсітэце.
У гэтым званні выдаваў (1846—1848 і 1858—1877) «Чытанні» гэтага таварыства, якія пад яго рэдакцыяй сталі выданнем перыядычным, якое аказала істотны ўплыў на расійскае гістарычнае мовазнаўства.
У 23-х кнігах «Чытання», выдадзеных ім з 1846 па 1848 гады, Бадзянскі апублікаваў шмат старажытных помнікаў рускай і славянскай пісьменнасці, гэта «Прение митрополита Даниила с Максимом Греком», «Прение Даниила со старцем Вассианом», «Грамматическое исследование русского языка» Юрыя Крыжаніча, «Летопись Пустынского монастыря», а таксама шмат сваіх арыгінальных і перакладных артыкулаў.
У чэрвеньскай кнізе «Чытанняў» 1848 года Бадзянскі надрукаваў пераклад сачынення англійскага пасла ў Маскве «О государстве русском» (1591), у якім распавядалася пра Расію канца XVI стагоддзя часоў Івана IV Грознага.
Імператар Мікалай I угледзеў у гэтай кнізе «абразлівыя для Расіі, рускіх манархаў і рускай царквы водгукі», за што ён распарадзіўся адхіліць Бадзянскага ад сакратарскіх абавязкаў.
Вучоны павінен быў пакінуць Маскву і адправіцца выкладаць у Казанскі ўніверсітэт (1848). Выданне «Чытанняў» было таксама спынена. Але Бадзянскі адмовіўся ад пераезду ў Казань, яго нежаданне заняць гэта месца стала прычынай звальнення яго ў адстаўку 2 студзеня 1849 года.
Гады сталасці
Амаль праз год — 22 снежня 1849 года Бадзянскі быў зноў прызначаны ў ранейшым званні ў Маскоўскі ўніверсітэт на прафесуры.
У гэтыя гады ён збліжаецца з колам маскоўскіх славянафілаў і з, многія інтарэсы аб’ядноўваюць яго з землякамі: М. В. Гогалем, Т. Р. Шаўчэнкам і М. А. Максімовічам.
Пасля свайго адхілення і да 1855 года Бадзянскі нічога не выдаваў, засяродзіўшыся на прафесуры, і толькі ў гэтым годзе выйшла яго доктарская дысертацыя «О времени происхождения славянских письмён»  , якая да гэтага часу захавала значэнне даведачнага выдання.
У 1854 годзе Бадзянскі становіцца членам-карэспандэнтам Пецярбургскай Акадэміі навук.
З 1858 года ён зноў быў абраны сакратаром Маскоўскага таварыства гісторыі і старажытнасцей і рэдактарам «Чтений ОИДР».
У іх па-ранейшаму друкавалася шмат матэрыялаў і даследаванняў па рускай гісторыі, напрыклад, «», «» , матэрыялы пра дзейнасць Кірыла і Мяфодзія , «Собрание великорусских песен».
З 1859 года да пераходу да ў 1861 годзе Бадзянскі загадваў таксама друкарняй Маскоўскага ўніверсітэта.
У 1864 годзе здзейсніў другую паездку за мяжу, падчас якой пабываў у Дуброўніку, Празе, Вене, Баутцэне.
У гэты час у «Чтениях общества истории и древностей Российских» былі надрукаваны першакрыніцы XVII — XVIII стст., якія адносяцца да гісторыі паўднёвай Расіі і Украіны (Густынскі летапіс, «Летапіснае апавяданне пра Малую Расію», «Гісторыя пра данскіх казакаў» і многае іншае).
У 1868 годзе прафесарская дзейнасць Бадзянскага была спынена. Прычынай гэтаму сталі выступленні Бадзянскага ў абарону ўніверсітэцкага Статута 1863 года і ўніверсітэцкай аўтаноміі, накіраваныя супраць Міхаіла Каткова і. Вучоны выйшаў на пенсію ў званні заслужанага прафесара.
Пакінуўшы кафедру, Бадзянскі працягвае навуковую працу, збірае і выдае помнікі славянскай пісьменнасці («Кирилл и Мефодий. Собрание памятников, до деятельности святых первоучителей и просветителей славянских племен относящихся», т. 1—2, 1863—66; «Паннонское житие Кирилла. Списки 13—16», 1873; и другие).
Вядомы рускі славіст І. І. Сразнеўскі так ацаніў працу Бадзянскага:
Да ліку іншых яго заслуг трэба прылічыць наладжванне сувязей рускіх славістаў з заходнеславянскімі славістамі (Ф. Палацкі, Л. Суравецкі, Шафарык) і дзеячамі культуры (Л. Гай, В. Ганка, Вук Караджыч, Е. Копітар, Я. Колар, Й. Юнгман).
Але Бадзянскі як навуковец меў і заганы. Здаралася, што тэксты, публікацыяй якіх ён займаўся, былі недастаткова вывераныя. Напрыклад, ён стаў ініцыятарам выдання несумненнай гістарычнай фальсіфікацыі пад назвай «». Яе аўтарам неабгрунтавана лічыўся архіепіскап свяціцель Георгій (Каніскі).
Памёр 18 верасня 1877 года ў Маскве і пахаваны ў Новадзявочым маскоўскім жаночым манастыры побач з Дзювернуа, Пагодзіным, Буслаевым і іншымі калегамі.
Уклад у беларускае мовазнаўства
Збіраў беларускія народныя песні, даследаваў мову «Бібліі» Ф. Скарыны, беларускую ананімную паэму «Энеіда навыварат».
Псеўданімы
У сваёй літаратурнай і навуковай дзейнасці Бадзянскі выкарыстоўваў наступныя псеўданімы :
Турчына
Ту́рчына (, Турчино) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Андронік II Палеалог
Андро́нік II Палеало́г (Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος; 25 сакавіка 1259 — 13 лютага 1332) — імператар Візантыйскай імперыі у 1282—1328 гадах.
Турчына
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска i фальварак у складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
У 1940—1954 гадах цэнтр Турчынскага сельсавета. Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Сцефанполлеўскага сельсавета.
Андронік II Палеалог
Біяграфія
Андронік II працягнуў палітыку свайго бацькі па падтрымання візантыйска-мангольскага альянсу. Аднак, захаваць мірныя адносіны з качэўнікамі яму не ўдалося. У канцы яго кіравання мангольскія набегі на балканскія ўладанні імперыі працягнуліся.
Няўдала ўмяшаўся ў барацьбу паміж Венецыяй і Генуяй, што прывяло ў пачатку XIV  стагоддзя да ўзмацнення засілля венецыянцаў у імперыі. Імкнучыся даць адпор моцнай турэцкай арміі, якая да гэтага часу захапіла амаль усю Малую Азію, наняў у 1303 годзе войска каталонцаў на чале з Ражэ дэ Флорам, якія пасля забойства іх галоўнакамандуючага ў 1305 годзе паднялі мяцеж, спустошылі візантыйскія ўладанні, занялі Фесалію і шэраг іншых візантыйскіх абласцей. Спробы цэнтралізаванага ўрада Андроніка выклікалі супраціўленне феадальнай знаці, якая высунула ў 1321 годзе на трон яго ўнука.
Пасля працяглай барацьбы за ўладу, інтрыг і здрады блізкіх ён быў вымушаны адрачыся ад прастола, пасля чаго ён быў сасланы ў манастыр.
Сям’я
8 лістапада 1273 года Андронік ажаніўся з дачкой караля Венгрыі Іштвана V Ганнай. Яна нарадзіла яму двух сыноў:
Праз 3 гады пасля смерці Ганны ў 1281 годзе імператар ажаніўся з Ірынай Манферацкай (якая прыняла імя Іаланда), дачкой маркграфа Манферата Гульельма VII.
Дземчанка
Дземчанка — прозвішча.
Сындарэўскэ
Сындарэўскэ (Синдаре́вське) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Янаўка (Мсціслаўскі раён)
Я́наўка (, Яновка) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапрынавіцкага сельсавета.
Вайдэн
Вайдэн (ням. Weiden in der Oberpfalz, афіцыйна: Weiden idOPf.) — вольны горад ва Усходняй Баварыі, Верхнім Пфальцы, размешчаны на 100 км на ўсход ад Нюрнберга і 35 км на захад ад Чэшскай Рэспублікі.
Стодалы
Стодалы (Сто́доли) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Марыя Якаўлеўна Ігнатава
Біяграфія
Нарадзілася ў в. Палавінкі Лёзненскага раёна. Працоўную дзейнасць пачала ў 1945 годзе ў калгасе імя Сталіна. З 1956 года працавала на жывёлагадоўчай ферме саўгаса «Крынкі» Лёзненскага раёна, у 1957—1968 гадах — на племзаводзе «Крынкі». Па яе ініцыятыве былі арганізаваны спаборніцтвы свінаводаў за высокія паказчыкі.
За самаадданую працу і высокія паказчыкі ў вытворчасці свініны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР у 1960 годзе было прысвоена званне «Герой Сацыялістычнай Працы».
У 1968—1987 гадах працавала ў Крынкаўскім аддзяленні сувязі. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 5-га склікання (1959—1963).
Узнагароджана ордэнам Леніна. На Алеі Славы ў г. п. Лёзна знаходзіцца стэла ў гонар М. Я. Ігнатавай.
NGC 7722
NGC 7722 (іншыя абазначэнні — PGC 71993, UGC 12718, MCG 3-60-17, ZWG 455.35, IRAS23361+1540) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чысты Калодзязь
Чысты Калодзязь (Чистий Коло́дязь) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
B side (гурт)
«b_side» (былая назва — РоСтра) — беларускі трып-хоп гурт, заснаваны летам 2003 года. З верасня 2010 года перайменаваны ў «b_side» ў сувязі з адыходам калектыва ад стылістыкі арт-рока.
Гісторыя
Гурт «РоСтра» заснаваны пяццю яго будучымі ўдзельнікамі (назва гурта азначала ўпрыгожванне на карме карабля). Першым выступам калектыву на шырокай публіцы стаў вечар памяці Аляксандра Башлачова 28 мая 2005 года ў клубе «Аквариум». Наступным буйным выступам стаў фэст «Крэўскія камяні»-2005, ад якога бярэ свой пачатак першая беларускамоўная праграма «РоСтры». Гурт таксама выступаў на фестывалях «Ярмарка здоровья» на Нёмане, «Оттепель» і ў клубе «Граффити». «РоСтра» бралі ўдзел у запісе зборніке «Л. Геніюш: Жыць для Беларусі. Мэлёдыка паэзіі», дзе выконвалі песню «Куфар».
У 2006 годзе гурт падаваў заяўку на ўдзел у «Басовішчы-2006» і на адборным этапе выйграў прыз глядацкіх сімпатыяў. Удзел у «Басовішчы» стаў першым выступам па-за межамі Беларусі, аднак адразу пасля фестывалю з гурта сышлі два чалавекі: клавішнік Аляксандр Галаўнёў і гітарыст Уладзімір Русецкі, які быў заснавальнікам калектыву з 2003 года. З былым клавішнікам была запісана песня «Ночка» для трыб’юту Сяргея Новіка-Пяюна, пасля чаго ён канчатковы выйшаў з творчага працэсу, аднак часам дапамагаў на выступах.
Пасля канцэрту «Vox Femina: Tribute to Flёur», які адбыўся 16 снежня 2006 года, на «ХАТА studio» распачаўся запіс дэбютнага альбома «РоСтры». Ягоны рэліз быў запланаваны на верасень 2007 года. Неўзабаве песні гурта трапілі ў ратацыю некалькіх беларускіх радыёстанцыяў. У 2007 годзе гурт стаў паўфіналістам расійскага музычнага конкурса MuseOn-2007. У 2009 годзе «РоСтра» напісалі песню «Нехта» на словы беларускай паэткі Вікі Трэнас. Гэтая кампазіцыя зазначыла пераход гурта ад арт-року да плыні трып-хопу і даўнтэмпа. За зменай стылю неўзабаве паследавала і змена назвы гурта — «b_side». Музыкі пракамэнтавалі такі крок наступным чынам: "На адным з апошніх канцэртаў насупраць сваёй назвы мы пабачылі стылістыку «фолк-рок», што канчаткова падштурхнула нас да змены назвы… Гэта не толькі адваротны бок вініла, але і эксперыментальны бок музыкі. b_side — гэта працэс, які абмежаваны, напэўна, толькі космасам. Музыка знаходзіцца вышэй за ўсе межы, таму ў нашых трэках вы з лёгкасцю пачуеце, як беларускую і англійскую, так і арабскую ды іспанскую мовы."У 2011 годзе гурт выдаў альбом «Smooth Season» у стылі трып-хоп, альбом атрымаў надзвычай станоўчыя адзнакі на партале Experty.by.
Федарцы
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Мікалаёўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Туркоўскага сельсавета.
Рымскі мартыралог
Рымскі мартыралог (μάρτυς (mártys) — «сведка», адсюль пазней Martyr — «мучанік») — адзіны афіцыйны мартыралог (спіс святых, насуперак назве, не толькі мучанікаў) Каталіцкай царквы, літургічная кніга, якая, нароўні з Рымскім календаром, вызначае структуру літургічнага года. Мартыралог, як і многія іншыя каталіцкія рэлігійныя тэксты, напісаны на латыні.
Мартыралогі складаліся з даўніх часоў, але, як правіла, мелі мясцовы характар, гэта значыць спіс мучанікаў адрозніваўся ад правінцыі да правінцыі. Вядомасцю карыстаўся, у прыватнасці, Мартыралог Ераніма, складанне якога прыпісваецца Святому Ераніму, і які ўзыходзіць да першага тысячагоддзя нашай эры.
Рымскі мартыралог, які спалучыў звесткі мясцовых мартыралогаў, быў упершыню выдадзены ў 1583 годзе, пры Папе Рымскім Грыгорыі XIII, які больш за ўсё вядомы як рэфарматар календара (Грыгарыянскі каляндар). Яго рэдагаваннем займаўся вядомы каталіцкі гісторык, кардынал Цэзар Бароній (Чэзарэ Бароніа), разам з менш вядомым кардыналам.
Складанне мартыралога было звязана не толькі з каляндарнай рэформай, але і стала адказам царквы на падзеі Рэфармацыі, таму што пратэстанты адмаўлялі шанаванне святых. Рымскі мартыралог павінен быў, па задуме стваральнікаў, зрабіць шанаванне святых у каталіцтве больш сістэматызаваным, аднастайным ад дыяцэзіі да дыяцэзіі, і, такім чынам, больш аўтарытэтным у вачах вернікаў, хоць ні пра які навуковы падыход (у сучасным сэнсе) да фактаў пра мучанікаў, выкладзеных у мартыралогу, гаворкі не ішло.
За наступныя стагоддзі ў мартыралог неаднаразова ўносіліся змены, галоўным чынам, звязаныя з праслаўленнем новых святых. Перадапошняя на гэты момант рэдакцыя была зроблена ў 1956 годзе, наступная — у 2001. У гэтым апошнім выданні былі ўлічаны рашэнні Другога Ватыканскага сабору, і са спісу было выключана мноства святых, чыя дзейнасць не была прызнана пацверджанай дакументальна. Тым не менш, нават пасля гэтага святых у мартыралогу засталося каля сямі тысяч.
Інфармацыя пра кожнага святога ўключае дзень яго памяці, лік святасці (сам гэты тэрмін у каталіцтве не выкарыстоўваецца, а падзел святых па групах трохі адрозніваецца ад прынятага ў праваслаўі) — дзева, апостал, мучанік, вызнаўца і інш, і кароткія біяграфічныя звесткі.
За рэдагаванне мартыралога ў наш час адказвае Кангрэгацыя богаслужэння і дысцыпліны таінстваў. Нягледзячы на памеры спісу, ён не прэтэндуе на стопрацэнтную паўнату, і ў мясцовых дыяцэзіях да яго могуць дадаваць належным чынам зацверджаныя дадаткі са спісамі мясцовашанаваных святых.
Чытанне мартыралога ў адпаведны дзень з’яўляецца часткай каталіцкай літургіі.
Стагоддзе абвяшчэння БССР
Стагоддзе абвяшчэння БССР — шэраг мерапрыемстваў у Беларусі і па-за яе межамі ў 2018 і 2019 гг., прысвечаных 100-годдзю абвяшчэння БССР. У адрозненне ад святкавання 100-годдзя Беларускай Народнай Рэспублікі святкаванне стагоддзя абвяшчэння ССРБ з’ездам беларускай кампартыі не было прывязана строга да 1 студзеня 2019 года, а ўяўляла сабой шэраг акцый і мерапрыемстваў, праведзеных з кастрычніка 2018 года па люты 2019 года.
Мерапрыемствы
25 сакавіка 2018 года левыя Беларусі запусцілі хэштэг, прысвечаны падрыхтоўцы да святкавання 100 год БССР. Старшыня партыі «Справядлівы свет» Сяргей Калякін заявіў, што партыя не мае дачынення гэтага флешмобу, але будзе ўдзельнічаць у святкаванні.
Камуністычная партыя Беларусі прысвяціла 100-годдзю абвяшчэння БССР мерапрыемствы да 100-гадовага юбілею УЛКСМ (29 кастрычніка 2018 года), гадавіны Кастрычніцкай рэвалюцыі (7 лістапада 2018 года) і ўрачысты канцэрт у музеі ВАВ, прысвечаны стагоддзю кампартыі Беларусі (29 снежня 2018 года).
У рэгіёнах былі праведзены адкрыты дыялог «Квітней Беларусь» у музеі Чавусаў з удзелам пісьменніка М. Салаўцова і БРСМ (29 снежня 2018 года), кніжная выстава ў бібліятэцы Гомеля (8 студзеня — 8 лютага 2019 года) і адзіны дзень інфармавання ў гімназіі Мсціслава.
Мерапрыемствы 1 студзеня 2019 года ў юбілейны дзень абвяшчэння ССРБ не праводзіліся. Пра юбілей напісалі некаторыя СМІ.
Крэатыўныя праекты
Сярод творчых падыходаў да свякавання стагоддзя БССР можна вылучыць каляндар на 2019 год, прысвечаны выбітным дзеячам БССР, і фільмы «БССР. Невядомая гісторыя» і «100 гадоў БССР».
Група гісторыкаў стварыла сайт ssrb100 з рэканструкцыяй падзеяў пачатку 1919 года, дзе інфармацыя падавалася быццам з вуснаў грамадскіх і палітычных дзеячоў таго часу ў стылі мовы сацыяльных сетак з выкарыстаннем мемаў і афармленнем пад пасты УКантакце ці Twitter. Сайт папаўнялі кантэнтам са студзеня па сакавік 2019 года.
Дзяляціцкае Загор’е
Дзяля́ціцкае Заго́р'е (, Делятицкое Загорье) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Любчанскага сельсавета.