cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міндоўг
Падзеі пасля 1254 г.
У 1260-х гадах Міндоўг карыстаўся неабмежаванай уладай, што выклікала незадаволенне і змову супраць яго князёў жамойцкага Траняты, полацкага Таўцівіла і нальшчанскага Даўмонта. У выніку змовы ўвосень 1263 Міндоўг разам з двума малодшымі сынамі быў забіты.
Жонкі
Расійскі гісторык XVIII ст. В. М. Тацішчаў адзначыў без спасылкі на крыніцу, што маці Войшалка — старэйшага сына Міндоўга — была княжна цвярская. Тацішчаў мог карыстацца крыніцамі, якія не дайшлі да нашага часу, у існуючых зараз крыніцах няма звестак пра маці Войшалка і яго сястры.
Улада ў дзяржаве пасля Міндоўга
Пасаду вялікага князя заняў Транята. Аднак у 1264 г. ён быў забіты змоўшчыкамі — ранейшымі слугамі Міндоўга. Наступным вялікім князем стаў сын Міндоўга — Войшалк.
Вядомыя граматы Міндоўга
Сярод дакументаў, якія вядомы як граматы Міндоўга, ёсць як сапраўдныя (аўтэнтычныя), так і падробкі (фальсіфікаты). Адносна сапраўднасці некаторых грамат даследчыкі не маюць агульнага меркавання.
Пячатка Міндоўга
Пячатка Міндоўга — гэта сярэднявечная пячатка, якая прымацавана да граматы Міндоўга, як караля Літвы, за кастрычнік 1255 г. аб перадачы Тэўтонскаму ордэну латвійскай зямлі Сэлія. Аб сапраўднасці гэтай граматы вядуцца навуковыя абмеркаванні. Калі яна з’яўляецца сапраўднай, то на пячатцы захавалася адзіная прыжыццёвая выява Міндоўга.
У маі 1393 г. папскі легат зрабіў падрабязнае апісанне пячаткі. Апісанне дакладна перадае той выгляд, які існуе і цяпер — акрамя шнуроў, якімі пячатка была прымацавана да пергаменту: паводле апісання, шнуры былі белы і жоўты, а цяпер яны белы і сіні.
Надпіс (легенда), дзе павінны знаходзіцца імя Міндоўга і тытул, амаль цалкам адколатая. Захаваўся толькі маленькі крыж, які паказвае пачатак тэксту легенды, і літара. Літара можа быць прачытана як M, D, або SІ. Згодна з апісаннем 1393 г., калі легенда была яшчэ цэлая, яна чыталася: + MYNDOUWE DEI GRA REX LITOWIE (лац.) — «Міндоўг Божаю ласкаю кароль Літвы».
Гістарыяграфія
У гістарыяграфіі дасюль няма кансэнсусу па асноўных пытаннях біяграфіі Міндоўга, якія былі сфармуляваныя яшчэ З. Івінскісам (1939): 1) ці належала Міндоўгу вызначальная роля ва ўтварэнні ВКЛ; 2) якое было паходжанне Міндоўга; 3) дзе была сталіца Міндоўга; 4) якія з грамат Міндоўга з’яўляюцца аўтэнтычнымі; 5) калі Міндоўг быў больш шчырым — прымаючы хрысціянства ці вяртаючыся ў паганства; 6) якая мусіць быць ацэнка яго дзейнасці з пазіцый сённяшняга часу.
У сярэдзіне 16 ст. Мацей Стрыйкоўскі заўважыў, што Міндоўг не застаўся ў літоўскай народнай памяці, у адрозненні ад шматлікіх іншых асоб — у т. л. міфічных, а згадваецца толькі на старонках рускіх летапісаў. Стрыйкоўскі быў здзіўлены гэтым фактам, бо лічыў, што Міндоўг больш варты памяці ў літоўцаў, як стваральнік літоўскай дзяржавы.
Алесь Гібок-Гібкоўскі
Біяграфія
Вучыўся ў Рупейскай, Ясенавіцкай і Ізабелінскай школах Ваўкавыскага раёна. У 1971 г. скончыў Мінскі машынабудаўнічы тэхнікум, у 1995 г. — з адзнакай філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1971—1973 гг. служыў тэрміновую вайсковую службу ў Савецкай Арміі. З 1974 па 1990 г. працаваў інжынэрам, канструктарам у канструктарскіх бюро г. Мінска. З 1990 г. — настаўнікам беларускай мовы і літаратуры ў [http://sch160.minsk.edu.by/be/main.aspx СШ № 160 г. Мінска]. З 1993 г. — рэдактар аддзела літаратуры часопіса «Роднае слова». У 1996—2005 гг. — рэдактар грамадска-палітычнага аддзела часопіса «Беларусь». З 1997 па 1999 г. адначасова працаваў у штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва». У 2005—2007 гг. — рэдактар аддзела часопіса «HORIZONS/ГОРИЗОНТЫ». Першы загадчык музея-дачы Васіля Быкава (філіяла Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры), які быў адчынены ў чэрвені 2014 г.
Сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў з 2008 г. , Беларускага саюза журналістаў з 1999 г.
Творчасць
Першыя творы (вершы, крытычныя артыкулы) былі апублікаваныя ў газеце «Чырвоная змена» ў 1991 г.
Друкаваўся ў штотыднёвіку «ЛіМ», газетах «Народная Воля», «Свабода», «Настаўніцкая газета», «Звязда», «Советская Белоруссия», «Рэспубліка», «Народная газета», часопісах «Роднае слова», «Беларусь», «Нёман», «Маладосць», «HORIZONS/ГОРИЗОНТЫ» і іншых выданнях.
Аўтар зборнікаў вершаў «Насамрэч» (2001), «Дакрануцца да неба» (2016) , кнігі ўспамінаў «Прапаў без вестак» (2020) , філасофскага дзённіка «Навучыцца любіць» (2016) , кнігі казак «Дом каля возера» (2018).
Пераклаў на беларускую мову кнігу Дж. Радары «Прыгоды Чыпаліны» (2010).
Удзельнік праекта «Сто бардаў Свабоды» (2011).
Вуліца Якуба Коласа (Брэст)
Вуліца Якуба Коласа — вуліца ў паўночна-усходняй частцы г.Брэста. Названа ў 1956 годзе ў гонар Якуба Коласа. Працягласць 1020 м — ад вуліцы Пушкінскай да вуліца Герцэна. Пераважаюць драўляныя і каменныя дамы сядзібнага тыпу. З 1980-х гадоў забудоўвалася дамамі 5-павярховымі дамамі. Паміж вуліцай Якуба Коласа і вул.Скрыпнікава сфарміраваўся новы мікрараён з комплексам медыцынскіх і гандлёвых устаноў.
Кукулы
Кукулы (Кукули́) — вёска ў Пішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Форт-Додж (Аява)
Форт-Додж (Fort Dodge) — горад у акрузе, штат Аява, ЗША.
Клімат
У Форт-Додж вільготны кантынентальны клімат (Дфа) з гарачым, дажджлівым летам і халоднай зімой. Зімой звычайна бывае невялікі снег, хоць каля паловы зімовых ападкаў выпадае ў выглядзе дажджу.
Гісторыя
Форт-Додж бярэ пачатак з 1850 года, калі рота 6-га полка была накіравана з форта Снелінг для ўзвядзення і гарнізона ў форт на стыку ракі Дэ-Мойн і затокі Яшчар.
Першапачаткова ён называўся Форт-Кларк, але быў перайменаваны ў Форт-Додж, бо ў Тэхасе існаваў іншы форт з такой жа назвай. Ён быў названы ў гонар Генры Доджа, губернатара (у склад якога ўваходзіла Аява, пакуль не стала штатам у 1846 годзе).
Форт быў закінуты арміяй у 1853 годзе, ў наступным годзе Уільям Віллэмс, грамадзянскі ўладальнік крамы ў Форт-Додже, купіў зямельныя ўчасткі і будынкі старога форта.
У 1869 быў заснаваны горад Форт-Додж.
Дэмаграфія
Паводле перапісу 2010 года, ў горадзе пражывала 25 206 чалавек, што на 70 (0,3%) больш, чым у 2000 годзе.
У 2010 годзе ў горадзе пражывала 25 206 чалавек у 10 275 хатніх гаспадарках з 5850 сем'ямі.
У горадзе на 100 жанчын прыпадала 105,4 мужчыны.
Занятае грамадзянскае насельніцтва складала 10 799 чалавек. Асноўныя напрамкі занятасці: адукацыя, ахова здароўя і сацыяльная дапамога — 25,1%, рознічны гандаль — 15,3%, вытворчасць — 12,8%, мастацтва, забавы і адпачынак — 11,1%.
Сярэдні даход на хатнюю гаспадарку склаў 53 590 долараў (медыяна 39 315), а сярэдні даход на сям'ю - 68 674 долары (медыяна 50 693).
Эканоміка
Галоўныя індустрыі Форт-Доджа — біяпаліва, корм для хатняй жывёлы, гіпс і горная прамысловасць вапняка, вытворчасць гажи, грузаперавозкі, выраб ветэрынарных фармацэўтычных прэпаратаў і вакцын і рознічнага гандлю.
Багач
Багач (Нараджэнне Божай Маці, Багатнік, Багатуха, Гаспожка Багатая, Другая Багародзіца, Раство, Другая Спажа, Другая, Малая, Меншая Прачыстая, Зельная, Другі святок, Спожка) — свята, якое заканчвала цыкл вырошчвання ўраджаю і адначасова змяшчала абрадава-міфалагічны акцэнт на сацыяльна-абшчынны характар уяўленняў (21 верасня па н. ст.). Багач — лубок з жытам, у сярэдзіну якога ўстаўлялася свечка. Жыта для Багача зносілі жыхары ўсёй вёскі. Паводле апісання А. Багдановіча, у хату, дзе знаходзіўся Багач, запрашалі святара. Пасля набажэнства лубок з жытам і запаленай свечкай у суправаджэнні ўсіх жыхароў абносіўся па ўсёй вёсцы і вакол статка. Затым удзельнікі ішлі да наступнай хаты, у якую на цэлы год пераносіўся Багач. Відавочная магічная скіраванасць абраду на захаванне дабрабыту, ураджайнасці, плоднасці жывёлы, сямейнага ладу.
Славянскія звычаі
Багач у сістэме календара вылучаецца як свята, максімальна набліжанае да ўзвіжанскіх «сонечных» урачыстасцей. Запаленая свечка як правобраз сонца, крыніцы святла суадносіць абрад са святкаваннем восеньскага раўнадзенства. Аб'яднанне свечкі і зерня як сімвала дабрабыту навочна дэманстравала тыповае для міфапаэтычнага мыслення ўяўленне пра Сонца — жыццядайнага апекуна земляробства.
Святочны дзень не толькі падсумоўваў зробленае, але і настройваў на далейшыя работы: «Багач — бярыся за рагач (саху), ідзі пад авёс араць», «Прыйшоў Багач — кідай рагач, бяры сявеньку, сей памаленьку». Ад цяжкіх работ пад восень сяляне добра стамляліся, асабліва жанчыны: «Да Багача баба рабача, па Багачы — хоць за плот валачы». На Віцебшчыне ў гэты дзень жанчыны хадзілі па льнянішчы і прыгаворвалі: «Няхай будзе лён такей даўгей, сколькі мы прайшлі!» У заходніх раёнах на Багача білі жывёліну, а гаспадара, які шкадаваў зарэзаць барана, перасцерагалі, што таго барана воўк парве. Назіралі за жывёлай, каб рабіць прагнозы з наступленнем зімы: калі пасля Малой Прачыстай жывёла імкнецца на пашу вельмі рана, то і зіма будзе ранняя. Сапраўды, прадчуваючы зазімак, жывёла рвецца, каб у апошнія дні болей скубнуць свежай травы. Вялікая і Малая Прачыстыя і з імі Пакроў, што адзначаўся неўзабаве, утваралі агульны цыкл багародзіцкіх святаў (святкоў) і адпаведна называліся: першы святок, другі святок і трэці. 3 Малой Прачыстай аб'яўлялі наступную пару года: «Другі святок — восень, браток».
На 21 верасня н. ст. прыпадае адно з галоўных хрысціянскіх святаў, устаноўленых у гонар нараджэння Божай Маці. Два праведнікі — муж і жонка Іякім і Ганна — не мелі дзяцей і малілі Бога паслаць ім дзіця. Іх малітва была пачута. Нібыта цуд, Бог паслаў старым бацькам дачку Марыю, якая ў будучым стала Маці Ісуса Хрыста.
Вуліца Гаўрылава (Брэст)
Вуліца Гаўрылава — вуліца ва ўсходняй частцы горада Брэста. Названа ў 1980 годзе ў гонар П. М. Гаўрылава.
Працягласць 1050 м — ад вуліцы Ленінградскай да вуліцы Арлоўскай. З 1980-х гадоў забудоўваецца блокамі шматпавярховых дамоў.
Маццара-Сант’Андрэа
Маццара-Сант'Андрэа (Mazzarrà Sant'Andrea) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 1777 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 293 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 98056. Тэлефонны код — 0941.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna delle Grazie.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3373
IC 3373 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Факультэт замежных моў МДУ імя А. А. Куляшова
'''Факультэт замежных моў МДУ імя А. А. Куляшова''' — адзін з факультэтаў Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Аркадзя Куляшова.
Гісторыя
Факультэт быў створаны 1 снежня 1998 года.
Спецыяльнасці
Усе студэнты навучаюцца па спецыяльнасці «Рамана-германская філалогія» (спецыялізацыя «Мовазнаўства»).
Выпускнікам прысвойваецца кваліфікацыі «Філолаг. Выкладчык англійскай і нямецкай моў і літаратур. Перакладчык» або «Філолаг. Выкладчык англійскай і французскай моў і літаратур. Перакладчык». Яны маюць магчымасць працаваць выкладчыкамі, перакладчыкамі, рэдактарамі, карэктарамі, літаратурнымі супрацоўнікамі, малодшымі навуковымі супрацоўнікамі, мастацтвазнаўцамі, лабарантамі.
Анатоль Антонавіч Мінько
Анатоль Антонавіч Мінько (, г. Омск-Кіраўск, Омская вобласць, Расія — ) — беларускі фізік-оптык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1990), прафесар (1993).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: фізіка вадкіх крышталяў; спектральныя прыборы; навуковае прыборабудаванне; касмічныя даследаванні.
Узнагароды
Званне «Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь» (1999) і інш.
Мыралюбіўка (Пішчанскі раён)
Мыралюбіўка (Миролю́бівка) — вёска ў Пішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Свен II Эстрыдсен
Свен II Эстрыдсен (Ульфсан) (Svend 2. Estridsen ; канец 1010-х—28 красавіка 1074), кароль Даніі. Родапачынальнік дынастыі Эстрыдсенаў, па маці належаў да дынастыі Горма, а па бацьку да паўлегендарнай дынастыі Мунсе (Munso).
Пасля смерці ў 1042 апошняга нашчадка Горма Старога па мужчынскай лініі Хардэкнуда паводле дамоўленасці дацкая карона дасталася нарвежскаму каралю Магнусу I. Тым не менш, прэтэнзіі Свена, сына сястры Кнуда Вялікага Эстрыд і ярла Ульфа, былі расцэненыя як абгрунтаваныя. У выніку барацьбы з Магнусам Свен дабіўся тытула ярла Даніі і ў гэтай якасці ўдзельнічаў з у вайне з вендамі, аднак пасля таго як дацкае дваранства ў Вібарзе абвясціла яго каралём, барацьба зноў аднавілася. Магнус вярнуўся з Нарвегіі і, перамогшы Свена, вымусіў яго пакінуць Данію. Той уступіў у саюз з дзядзькам Магнуса Гаральдам, які вярнуўся з Візантыі і прэтэндаваў на валоданне Нарвегіяй. Магнус разбурыў гэты саюз, зрабіўшы ў 1046 Гаральда сваім суправіцелем у Нарвегіі, і, заручыўшыся падтрымкай шведскага караля Анунда Якаба, працягнуў вайну са Свенам. Аднак неўзабаве Магнус памёр, зваліўшыся з каня і смяротна параніўшыся. Сцвярджаецца, што перад смерцю ён абвясціў сваімі спадчыннікамі ў Даніі — Свена, а ў Нарвегіі — Гаральда. Гаральд, не пагадзіўшыся з такім падзелам, пачаў вайну з Даніяй. Датчане атрымалі мноства паражэнняў, у тым ліку ў жорсткай бітве ля вострава Нісан (Nissan) увесну 1062 (паводле Сноры Стурлусана), але ў 1064 Гаральд сам адмовіўся ад сваіх дамаганняў на Данію.
У Даніі, тэрыторыя якой да гэтага часу займала тэрыторыю Шлезвіга, сучаснай Даніі (Ютландыя, Зеландыя, Фюн, Борнхальм), Сконэ і Халанда (апошнія на тэрыторыі сучаснай Швецыі), Свен імкнуўся да ўмацавання і цэнтралізацыі каралеўскай улады. У гэтым ён абапіраўся на падтрымку царквы, да канца яго кіравання хрысціянства распаўсюдзілася па ўсёй тэрыторыі краіны. У той жа час, не жадаючы, каб Данія патрапіла ў сферу ўплыву Свяшчэннай Рымскай імперыі, паколькі Данія ўваходзіла ў Гамбургска-Брэменскае архібіскупства, Свен імкнуўся да ўтварэння ўласнага біскупства. Гэта яго жаданне супала з жаданнем новага Папы Рымскага Рыгора VII вярнуць імперыю пад кантроль святога прастолу. Аднак гэта не было ажыццёўлена з-за смерці Свена.
Вядомы храніст Адам з Брэмену, які наведаў двор Свена, быў добра ім прыняты. Аповед Свена аб сваіх продках, занесены Адамам у сваю працу «Гісторыя гамбургскіх біскупаў» (1070—1075), з'яўляецца адной з асноўных крыніц інфармацыі аб ранняй гісторыі Скандынавіі.
Свен ажаніўся з дачкой шведскага караля Эймунда Старога. З-за блізкага сваяцтва (Эймунд прыходзіўся Свену стрыечным братам) яму прыйшлося развесціся з ёй па патрабаванні архібіскупа Гамбурга-Брэмена Адальберта. Але гэта не пашкодзіла яму мець мноства дзяцей (не меней 19, з якіх 9-14 сыноў) ад розных жанчын. З яго сыноў пяцёра былі каралямі Даніі, яшчэ адзін удзельнічаў у 1-ым крыжовым паходзе.
Памёр Свен II 28 красавіка 1074 (некаторыя лічаць 1076). Пахаваны ў саборы ў Роскіле.
Вячаслаў Іванавіч Гарбузаў
Вячаслаў Іванавіч Гарбузаў (, Брэсцкая вобласць, Беларуская ССР) — дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
У 2003 годзе скончыў гістарычны факультэт Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А. С. Пушкіна. З 2002 па 2009 гады працаваў у розных структурах БРСМ, а таксама Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта (ва ўпраўленні культуры з 2009 па 2017 гады).
Са снежня 2017 па май 2021 года — генеральны дырэктар Брэсцкага акадэмічнага тэатра драмы імя Ленінскага камсамола Беларусі.
З 12 мая 2021 да 4 студзеня 2022 года займаў пасаду генеральнага дырэктара Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Рэспублікі Беларусь.
Кармеліты
Кармеліты (Ordo fratrum Beatae Virginis Mariae de monte Carmel — ордэн братоў Найсвяцейшай Панны Марыі з гары Кармель) — манаскі каталіцкі жабрацкі ордэн.
Заснаваны ў сярэдзіне 12 стагоддзя падчас крыжовых паходаў манахамі, якія прыбылі ў Святую Зямлю з Заходняй Еўропы і пасяліліся ў крыніцы св. Іллі на гары Кармель. Заснавальнікам ордэна лічыцца крыжак Бертольд Калабрыйскі, на просьбу якога патрыярх Альберт Ерусалімскі ў 1214 годзе склаў манаскі статут, які вылучаўся асаблівай строгасцю.
Мэта манаскага жыцця кармелітаў — яднанне з Богам шляхам безупыннае малітвы. Статут кармелітаў вельмі строгі, надае вялікае значэнне аскезе і складаецца нават з абмежавання славесных зносін, вялікая ўвага надаецца шанаванню Багародзіцы.
У Беларусі дзейнічаў ордэн кармелітаў босых, якія жылі на міласціну вернікаў. У Беларусі кармеліты з'явіліся ў 17 стагоддзі. Кляштары ордэна існавалі ў Глыбокім, Магілёве, Вільні, Пінску, Гродне і Гудагаі, Мсціславе, на Мядзелшчыне, самыя буйныя былі ў Гродне і Глыбокім. Касацыя манаскіх кангрэгацый у Расійскай Імперыі пасля падзелаў Рэчы Паспалітай закранула і кармелітаў. Шматлікія касцёлы і кляштары кармелітаў былі знішчаны ці выкарыстоўваліся ў іншых мэтах. У наш час дзейнічаюць суполкі кармелітаў у Нарачы, у Мядзелі, Канстанцінаве і Гудагаі.
Гары Турк
Га́ры Турк (Harry Thürk;, , Верхняя Сілезія, Германія ― , ) — нямецкі (у тым ліку, ГДР) журналіст і пісьменнік. Кіраўнік Саюзу пісьменнікаў Цюрынгіі (1971—1983), член ПЭН-цэнтру ГДР (потым Нямецкага (ост); 1972―1995). Аўтар 13 ваенна-дакументальных кніг, пераважна прысвечаных Далёкаму Усходу ў перыяд 1934―1980, 19 гістарычных раманаў, 10 крымінальных раманаў , 11 кінасцэнароў. Кнігі выдаваліся па-нямецку, агульным тыражом каля 3 млн. , перакладаліся на 14 моў, агульным тыражом каля 7―9 млн. Лаўрэат 12 ганаровых прэмій, двойчы лаўрэат Нацыянальнай прэміі ГДР.
У 1944 мабілізаваны ў нямецкае войска, служыў у парашутна-танкавым корпусе «Герман Герынг», ваяваў ва Усходняй Прусіі. Узнагароджаны Жалезным крыжам. У В’етнаме трапіў пад хімічную атаку «аранжавым туманам» («Эйджэнт орандж»), з таго часу мусіў карыстацца дыхальным апаратам.
З кастрычніка 1945 жыў у Веймары, удзельнічаў у антыфашысцкім моладзевым руху, займаўся журналістыкай (з 1948). З пач. 1950-х працаваў на Далёкім Усходзе, ваенны карэспандэнт у Паўднёва-Усходняй Азіі (1964—1980) першы ваенны карэспандэнт з ГДР на карэйскай (1953)і в’етнамскай войнах.
IC 3374
IC 3374 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Рыбкы
Рыбкы (Ри́бки) — вёска ў Пішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 3374
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рудныцкэ (Пішчанскі раён)
Рудныцкэ (Рудни́цьке) — вёска ў Пішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вуліца МАДРа (Брэст)
Вуліца МАДРа (былая назва: вуліца Зайдля) — вуліца ў цэнтральнай частцы г.Брэста. Названа ў 1940 годзе ў гонар МАДР. Працягласць 245 м — ад праспекта Машэрава у паўднёвым напрамку. У 1957-77 гадах забудаваны 4-павярховымі жылымі дамамі.
Уладзімір Васільевіч Магільны
Уладзімір Васілевіч Магільны (нар., г. Мінск) — беларускі фізік-оптык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1998), прафесар (2004).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Радыёфізіка і электроніка», 1972; аспірантура, 1978).
Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1978, фізічны факультэт, кафедра фізічнай оптыкі і прыкладной інфарматыкі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: фотафізіка і фотахімія шклопадобных палімераў; стварэнне новых фотаадчувальных палімерных матэрыялаў для галаграфіі і іншых аптычных тэхналогій.
Бранку (футбаліст)
Кла́ўдыу Ібраі́н Вас Ле́ал (Cláudio Ibrahim Vaz Leal; ), больш вядомы як Бра́нку (Branco) — бразільскі прафесійны футбаліст, які гуляў на пазіцыі левага абаронцы. З’яўляўся членам зборнай Бразіліі, якая перамагла на чэмпіянаце свету 1994 года. Бранка быў вядомы выкананнем моцных штрафных удараў (як і яго пераемнік і суайчыннік Раберту Карлус).
Шыраеўскі раён
Шыраеўскі раён (Ширяївський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Адэскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Шыраевэ (Ширяєве).
Утвораны ў 1935 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 27297 чалавек, плошча — 1502 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 18 сельскіх саветаў.
Марына Анатолеўна Лучанок
Марына Лучанок (нар., Брэст) — беларуская футбалістка.
Шыраеўскі раён
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 72 сяла.
Марына Анатолеўна Лучанок
Біяграфія
Пасля школы паступіла ў інстытут фізкультуры, стала трэнерам па спорце. Калі толькі пачала займацца футболам, яе запрасілі ў бабруйскі жаночы футбольны клуб «Трыкатажніца». З 1993 года іграе за Бабруйск. У 2005 годзе стала іграць за маладую мінскую каманду «Зорка БДУ», а ў 2007 годзе зноў вярнулася ў Бабруйск. З 2013 года іграла за мінскую каманду «Мінск»
Пасля заканчэння футбольнай кар’еры працуе трэнерам ў ЖФК Мінск.
Суперкубак Расіі па футболе
Суперкубак Расіі па футболе — спаборніцтва па футболе, якое складаецца з аднаго матча, у якім гуляюць уладальнік кубка Расіі і чэмпіён Расіі папярэдняга сезона. У выпадку калі Кубак і чэмпіянат выйграла адна каманда, то ў суперкубку гуляюць першая і другая каманда чэмпіянату.
Суперкубак праводзіцца з 2003 года, удзельнічалі пераможцы Чэмпіянату і Кубка 2002 года.
Матчам за Суперкубак афіцыйна адчыняецца чарговы футбольны сезон у Расіі, як правіла, за тыдзень да першага тура чэмпіянату. Удзел клубаў Прэм’ер-лігі — абавязковы; калі ўладальнікам Кубка Расіі становіцца клуб іншага дывізіёна, то гэты клуб абавязаны пацвердзіць свой удзел у матчы Суперкубка. Калі асноўны час матча сканчаецца ўнічыю, то прызначаецца дадатковы — 2 тайма па 15 хвілін кожны. Калі па зыходзе дадатковага часу пераможца не выяўлены, прызначаецца серыя пенальці.
Суперкубак — пераходзячы прыз. Наўзамен пераходзячага прыза назаўжды ўручаецца яго копія. У выпадку заваёвы якім-небудзь клубам пераходзячага прыза 3 разы запар або 5 разоў увогуле, прыз застаецца ў гэтым клубе назаўсёды.
Падышча
Па́дышча (, Падыще) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Адрыжынскага сельсавета.
Коханы (Рослаўльскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Коханы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Крапівенскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Стаўкы (Пішчанскі раён)
Стаўкы (Ставки) — вёска ў Пішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вуліца Наганава (Брэст)
Вуліца Наганава (гістарычныя назвы: вуліца Станевіча, Стаханава) — вуліца ў цэнтральнай частцы г.Брэста. Названа ў 1954 годзе ў гонар А. Ф. Наганава. Працягласць 370 м — ад вуліцы Леванеўскага да вуліцы Гогаля. Да вуліцы прымыкае Парк культуры і адпачынку імя 1 Мая.
Выдрэйскі сельсавет
Выдрэ́йскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лёзненскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Вялікая Выдрэя.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Высачанскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Малая Выдрэя. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Высачанскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у складзе Лёзненскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Вялікая Выдрэя. 23 лістапада 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Стасеўскага (8 населеных пунктаў: Вялікая Выдрэя, Малая Выдрэя, Станцыя Выдрэя, Клімчонкі, Мерзлякова, Пагосцішча, Хамяны і Чыкаўшчына) і Дабрамысленскага (3 населеныя пункты: вёскі Бор, Мар’янова і Рэчкі) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў.
Назарыцянкі
Назарэтанкі (Gongregatio Sororum Sacrae Familiae de Nazareth, С.S.F.N. - Сёстры Св. Сям'і з Назарэту) — каталіцкая жаночая манаская кангрэгацыя, заснаваная ў Рыме ў 1875 годзе польскай манахіняй блажэннай Францыскай Седліскай. Першапачаткова кангрэгацыя стваралася як чыста сузіральная, але з 1880 назарэтанкі пачалі весці актыўную дабрачынную і катэхітычную дзейнасць. З 1881 цэнтрам кангрэгацыі стаў Кракаў, у 1884 была прынята канстытуцыя назарэтанак. 1 верасня 1896 рымскі папа Леў XIII зацвердзіў канстытуцыю, а канчаткова стварэнне кангрэгацыі было пацверджана Папам Бенедыктам XII у 1923.
З самага пачатку манашкі-назарэтанкі пачалі актыўную дзейнасць у розных краінах свету. Першапачаткова гэта былі краіны са шматлікай польскай дыяспарай — ЗША, Вялікабрытанія і інш., затым геаграфія дзейнасці назарэтанок пашырылася яшчэ больш. У 1918 годзе ў ЗША былі ўтвораны тры правінцыі назарэтанак, колькасць кляштараў у гэтай краіне перавысіла лічбу 30.
У Беларусі вядомы манашкі-назарэтанкі, якія былі расстраляны гітлераўцамі 1 жніўня 1943 каля Навагрудка замест закладнікаў з ліку мясцовага насельніцтва. У 2000 Папа Ян Павел II правёў беатыфікацыю 11 манашак, якія ў жніўні 1943 года загінулі ад рук нацыстаў.
Асноўная дзейнасць назарэтанак — галоўным чынам прыхадская: катэхізацыя, праца ў прытулках для сірот, бальніцах, школах і дзіцячых садках. Дэвіз кангрэгацыі - Хай будзе воля Твая ( Fiat Voluntas Tua).
Ягнобцы
Ягнобцы (ягн.: яғнобӣ; тадж.: яғноб) — малалікі іранскі народ у Таджыкістане (сярэдняя частка даліна ракі Ягноб, яе прыток Куль, а таксама даліна ракі Варзоб). Адносяцца да інда-міжземнаморскай расы вялікай еўрапеоіднай расы. Гавораць на ягнобскай мове, распаўсюджана таксама таджыкская мова. Вернікі — мусульмане-суніты.
Асноўныя традыцыйныя заняткі — земляробства і скатаводства (буйны і дробны рагаты скот, як транспартная жывёла — асёл). Ва ўмовах натуральнай гаспадаркі былі развіты мужчынскія (ткацтва) і жаночыя (выраб ганчарнага посуду без ганчарнага кола) рамёствы.
Томас Тарквемада
Томас Тарквемада (Tommáso de Torquemada; 1420 — 16 верасня 1498) — заснавальнік іспанскай інквізіцыі, першы вялікі інквізітар Іспаніі.
Біяграфія
Томас паходзіў з іспанскай сям'і і прыходзіўся пляменнікам кардыналу Хуану дэ Тарквемадзе. Бацька Томаса Тарквемада — Ян быў слугою Дамініканскага ордэна, прымаў удзел у Канстанцкім саборы.
Атрымаўшы багаслоўскую адукацыю і адрозніваючыся аскетычным схільнасцямі, Тарквемада паступіў у дамініканскі ордэн, ў 1459 годзе стаў прыёрам аднаго з найважнейшых манастыроў ў Сеговіі, а потым — духоўнікам Кастыльскай інфанты Ізабелы. Ён спрыяў яе ўзвядзенню на трон і заключэнню шлюбу з Фердынандам Арагонскім, на якога таксама аказваў вялікі ўплыў. Дзякуючы суроваму і непахіснаму характару, рэлігійнаму запалу і багаслоўскай начытанасці, яго ўплыву падпарадкоўваўся і Папа.
IC 3375
IC 3375 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Томас Тарквемада
Ацэнкі дзейнасці
Выгнанне яўрэяў (1492) і маўраў (1502, адбылося ўжо пасля яго смерці) з Іспаніі, канфіскацыя маёмасці асуджаных інквізіцыяй, спаленне ерэтыкоў на вогнішчах — такія былі вынікі дзейнасці Тарквемады-інквізітара. На яго сумленні сотні спаленых. Агульная колькасць аўта-да-фе падчас Тарквемады ацэньваецца ў 2,200, палова з гэтага ліку — саламяныя пудзілы асоб, якія памерлі да арышту або былі ў недасягальныя для інквізіцыі.
IC 3375
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Томас Тарквемада
Ацэнкі дзейнасці
Дзякуючы ж дзейнасці Тарквемады як палітыка стала магчымым аб'яднанне каралеўстваў Кастылія і Арагон ў адзінае каралеўства Іспанія. Пасля Іспанія стала адной з самых магутных дзяржаў Еўропы, паклала пачатак каланізацыі Новага Свету і з'явілася «культурнай матрыцай» усёй Лацінскай Амерыкі. Па гэты дзень у лацінаамерыканскіх краінах ёсць ідыёма, якую можна перавесці як «маці-бацькаўшчына». Гэтым словам пазначаюць Іспанію.
Трыбусіўка
Трыбусіўка (Трибусі́вка) — вёска ў Пішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Меры (муніцыпалітэт)
Мэры (Merì) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 2186 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 2186 чал./км². Займае плошчу 1 км². Паштовы індэкс — 98040. Тэлефонны код — 090.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Annunciazione.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Валянціна Мікалаеўна Пашкевіч
Валянціна Мікалаеўна Пашкевіч, у дзявоцтве Жукоўская (, Казельск, Калужская губерня — ) — беларускі педагог, лексікограф, грамадска-культурны дзеяч беларускай дыяспары ў Канадзе.
Біяграфія
У 1939 г. пры садзейнічанні вядомай асветніцы Кацярыны Стаўбуннік пачала выкладаць беларускую мову ў былой польскай гімназіі і на курсах для настаўнікаў. У 1944 г. вымушана выехаць у Германію, працавала ў перакладчыцкім бюро «Вінета». Пасля вайны аказалася ў лагеры для перамешчаных асоб у Ватэнштэце. Выкладала ў беларускай гімназіі імя М. Багдановіча фізіку, з’яўлялася сцяжной беларускага жаночага скаўтынгу.
З ліпеня 1949 г. — у Таронта (Канада). У 1950 г. на другім з’ездзе Згуртавання беларусаў Канады выконвала абавязкі сакратара. Выйшла замуж за Міхася Пашкевіча. Пазней — разам з мужам — у Беларускім нацыянальным аб’яднанні. У 1950—1960 гг. — арганізатар і кіраўнік беларускага танцавальнага ансамбля. Пасля арганізуе і 15 год кіруе беларускай суботняй школай пры царкве Св. Ефрасінні Полацкай у Таронта.
Склала «Першую чытанку пасьля лемантара для беларускіх дапаўняльных школаў» (Кліўленд, 1968). Яна аўтар англамоўнага падручніка «Беларуская мова = Fundamental Byelorussian». Таронта, 1974. Т. 1; 1978. Т. 2) — адзінага сістэматычнага і найбольш поўнага курса беларускай мовы за межамі Беларусі. Падручнік абапіраецца на правапіс Б. Тарашкевіча з пазнейшымі ўдакладненнямі, прынятымі на эміграцыі пад уплывам Я. Станкевіча і А. Адамовіча. Падрыхтавала вялікі (каля 50 тыс. слоў) «Ангельска-беларускі слоўнік». Апублікавала артыкул «Навучаньне беларускае мовы ў англямоўным асяродзьдзі» (1983).
Памерла 25 сакавіка 2004 года ў Таронта. Пахавана на Trafalgar Lawn Cemetery (Оквіл, Антарыа).
Ленінградская вуліца (Брэст)
Ленінградская вуліца — вуліца ва ўсходняй частцы г.Брэста. Названа ў 1980 годзе ў гонар г.Ленінграда. Працягласць каля 2 км — ад Партызанскага праспекта на ўсход да гарадской мяжы. Забудавана блокамі 5-, 9-, 12-павярховымі дамамі. Да 1986 года забудавана заходняя і цэнтральная часткі вуліцы.
Лідар FM (радыёстанцыя)
Лідар FM — інфармацыйна-музычная радыёстанцыя кругласутачнага вяшчання Лідскага рэгіёна.
Гісторыя ўзнікнення
Радыё Лідар FM працуе на Гродзеншчыне ў горадзе Лідзе. Лідскае радыё з'явілася за некалькі дзён да пачатку Вялікай Айчыннай вайны. Інфармацыя пра гэту падзею была размешчана ў мясцовай газеце «Наперад». У часы Вялікай Айчыннай вайны не працавала. Вяшчанне Лідскае радыё аднавіла 9 ліпеня 1960 года, існавала як аддзел газеты «Наперад». Яго ўзначаліў лектар гаркама партыі Паўлаў.
У 1986 годзе на Лідскае радыё прыйшла Ніна Пазняк. Па яе ініцыятыве радыё пачало працаваць асобна ад газеты. Час вяшчання спачатку не перавышаў гадзіны, а потым трох з паловай гадзін. Праз 63 гады з моманту першага выхаду ў эфір Лідскага радыё у яго гісторыі адбылася значная падзея: 14 кастрычніка 2004 года Лідскае радыё ўпершыню выйшла на сваёй частаце 70,3 і пачало вяшчаць 18 гадзін у суткі. Слухаць радыёпраграмы змаглі гараджане і жыхары Лідскага раёна. З 3 ліпеня 2010 года Лідскае радыё выходзіць на частаце 94,3 МГц. Слухачамі сталі жыхары суседніх раёнаў (Воранаўскага, Іўеўскага, Навагрудскага, Дзятлаўскага і Слонімскага).
Радыус прыёму — 50 кіламетраў. Са зменай частаты радыё змянілася назва — цяпер гэта радыё Лідар FM. Вяшчанне кругласутачнае.
Інфармацыйна-аналітычны блок
5-мінутныя інфармацыйныя выпускі выходзяць 14 разоў на дзень (у выхадныя — 4 разы). Слухачы атрымліваюць інфармацыю аб падзеях у раёне, вобласці, рэспубліцы і свеце. На працягу дня ў эфіры гучаць розныя рубрыкі і аўтарскія праграмы. Кожная раніца пачынаецца з праграмы «Службы горада інфармуюць», дзе работнікі раённай бальніцы, аддзела ўнутраных спраў і раённага аддзела па надзвычайных сітуацыях знаёмяць з сітуацыяй у раёне за мінулыя суткі. Штодзень, дазваніўшыся раніцай у рубрыку «Гарачая лінія», слухачы могуць задаваць пытанні чыноўнікам ці расказаць пра сваю праблему. Адказы і каментарыі ім даюцца вечарам. Ёсць у першай палове дня і забаўляльныя рубрыкі. Напрыклад, «Эфірныя штучкі», дзе расказваецца пра гэты дзень у гісторыі. У 11 гадзін увазе слухачоў інфармацыя на дарогах Гродзеншчыны ад упраўлення ДАІ Гродзенскай вобласці.
Аўтарскія праекты
Лідар FM мае 17 аўтарскіх праграм (штодзень у эфір выходзяць 3): «Аўтадрайв», «Лічбавы агляд», «На шляху да здароўя»'''. Выходзіць на Лідар FM праграма для жанчын «Лэдзі Стайл» і для мужчын «Характар». Людзі рознага ўзросту ўдзельнічаюць у штодзённых радыёконкурсах, радыёвіктарынах і радыёрозыгрышах.
Музычна-забаўляльны блок
Абавязковая ўмова музычнага напаўнення эфіру — 75 % беларускіх выканаўцаў. Радыёстанцыя супрацоўнічае з выканаўцамі і аўтарамі песень.
Хуан-дэ-Фука
Пралі́ў Хуа́н-дэ-Фу́ка (Strait of Juan de Fuca) — праліў, які адлучае поўдзень вострава Ванкувер ад паўночнага захаду штата Вашынгтон і з’яўляецца асноўным выхадам у Ціхі акіян з праліва Джорджыі і П’юджэт-Саўнда. Носіць імя мараплаўца Хуана дэ Фукі. Па ім праходзіць марская мяжа паміж Канадай і ЗША, але яе дакладнае праходжанне аспрэчваецца абедзвюма краінамі.
Вільнюскі раён
Вільнюскі раён (Vilniaus rajono savivaldybė) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Вільнюскага павета ў паўднёва-ўсходняй Літве. Раён з поўдня, поўначы і ўсходу ахоплівае тэрыторыю Вільнюскага гарадскога самакіравання. Адміністрацыя раёна знаходзіцца ў Вільнюсе. Вільнюскі раён — адзін з самых вялікіх па плошчы (2129,15 км²).
Дэмаграфія
Насельніцтва раёна складаецца:
Крывая (Рослаўльскі раён)
Крывая (Кривая) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сыракоранскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Крывая абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
З 2004 па 2019 год у складзе Крапівенскага сельскага паселішча.
Бранскэ
Бранскэ (Брянське) — вёска ў Бахчысарайскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Пладоўскаму сельскаму савету.
Дом па вуліцы Леніна, 53 (Віцебск)
Дом па вуліцы Леніна, 53 — будынак у Віцебску, размешчаны ў гістарычным цэнтры горада, на былым Падлогу. Пабудаваны ў 1973 годзе па праекце архітэктараў А. Бельскага, А. Расейкіна.
Архітэктура
Адзінаццаціпавярховы 90-кватэрны мураваны П-падобны ў плане будынак размешчаны на розных узроўнях мясцовасці. На ніжні ўзровень выходзяць падоўжаны галоўны і адзін тарцовы фасады, на верхні — другі тарцовы фасад. На галоўным фасадзе рытмічна чаргуюцца гладкія прасценкі і шырокія аконныя праёмы. На 1-м паверсе размешчаны магазін кулінарыі, кафэ, бар і рэстаран, які займае таксама і цыліндрычны двухпавярховы аб’ём, што прылягае да галоўнага фасада. Тарцовы фасад, які выходзіць на вул. Леніна, мае балконы-лоджыі. Унутраная планіроўка жылой часткі будынка секцыйнага тыпу з адна-, двух- і трохпакаёвымі кватэрамі. 3 галоўным фасадам арганічна спалучаецца партэрны сквер з малымі архітэктурнымі формамі: падпорнай сценкай уздоўж вул. Леніна, лесвіцамі, свяцільнямі.
Яварыўка (Пішчанскі раён)
Яварыўка (Яворі́вка) — вёска ў Пішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Іберыя (царства)
Іберыя, Iверыя, Iвiрыя (, Hiberia, Վիրք) — экзаэтнонiм (вонкавая назва) старажытнагрузiнскай дзяржавы Картлі (ქართლი), якая існавала на тэрыторыі гістарычнай Усходняй Грузіі. Межавала з Калхідай на захадзе, Каўказскай Албаніяй на ўсходзе, з Вялікай Арменіяй на поўдні. Згадвалася як грузінскімі, так і антычнымі, армянскімі, візантыйскімі аўтарамі. У антычныя часы і ў раннім Сярэднявеччы Іберыя была важнай і значнай манархіяй на Каўказе, альбо ў якасці незалежнай дзяржавы, альбо ў якасці залежнай ад больш буйных імпэрыяў, асабліва ад Сасанідскай і Рымскай.
Антоніўка (Тамашпільскі раён)
Антоніўка (Анто́нівка) — вёска ў Тамашпільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тамашпільскай пасялковой абшчыны.
Цэнтральная рада былых мусульман
Цэнтральная рада былых мусульман, (Zentralrat der Ex-Muslime) — змешчаная ў Германіі асацыяцыя нерэлігіёзных асоб, якія раней былі мусульманамі ці паходзяць з ісламскіх краін. Мае філіялы ў Вялікабрытаніі і Скандынавіі. Заснавана 21 студзеня 2007 года. Дружалюбная арганізацыя, «Цэнтральны камітэт былых мусульман», была адкрыта ў Нідэрландах. Сярод заснавальнікаў — іранская актывістка барацьбы за правы жанчын Міна Ахадзі, турэцкі публіцыст Арзу Токер, і сын іракскага святара Нур Габары.
IC 3376
IC 3376 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Факультэт матэматыкі і прыродазнаўства МДУ імя А. А. Куляшова
'''Факультэт матэматыкі і прыродазнаўства МДУ імя А. А. Куляшова''' — адзін з факультэтаў Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Аркадзя Куляшова.
Гісторыя
Факультэт быў створаны 1 ліпеня 2015 года ў выніку аб’яднання фізіка-матэматычнага факультэта і факультэта прыродазнаўства.
Ерась
Вызначэнні
Ератыкі звычайна не вызначаюць свае перакананні як ерэтычныя. Ерась — гэта пераацэнка каштоўнасцяў у рамках ўсталяванай сістэмы вераванняў. Да прыкладу, каталікі называлі пратэстантаў ерэтыкамі, ў той час як некаторыя некаталікі разглядалі Каталіцызм як «Вялікае адступніцтва».
У сучаснай мове тэрмін мае адмоўнае адценне, таму ў Рускай праваслаўнай царкве выкарыстоўваецца слова «інаслаўе», якому надаецца прыкладна той жа сэнс, аднак без адмоўнай ацэнкі, якую тэрмін «ерась» набыў у новазапаветных пасланнях. Прычына такой з'вы заключаецца ў тым, што прымалася толькі адная ісціна Хрыста: лічылася, што ніводная альтэрнатыўная ісціна не магла забяспечыць чалавеку пазбаўленне.
Ерасі ў хрысціянстве
З пункту гледжання артадаксальнага хрысціянства, наступныя вучэнні традыцыйна разглядаюцца як ерэтычныя:
Мілітэла-Размарына
Мілітэла-Розмарына (Militello Rosmarino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 1436 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 50 чал./км². Займае плошчу 29 км². Паштовы індэкс — 98070. Тэлефонны код — 0941.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio Vescovo e Martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Беларускі навукова-даследчы і праектны інстытут горадабудаўніцтва
Беларускі навукова-даследчы і праектны інстытут горадабудаўніцтва (БелНДІПгорадабудаўніцтва) — галаўная праектная арганізацыя па горадабудаўніцтве Беларусі. Размешчаны па адрасе пр. Машэрава, 29.
БелНДІПгорадабудаўніцтва — вядучая арганізацыя ў сферы тэрытарыяльнага планавання і распрацоўкі горадабудаўнічай дакументацыі, вядзення горадабудаўнічага кадастру ў Рэспубліцы Беларусь. Інстытут з’яўляецца аўтарам Генеральнай схемы комплекснай тэрытарыяльнай арганізацыі Рэспублікі Беларусь (ГСКТА РБ), схем комплекснай тэрытарыяльнай арганізацыі абласцей і адміністрацыйных раёнаў, генеральных планаў усіх рэгіянальных цэнтраў, гарадоў абласнога падпарадкавання, большасці сярэдніх і малых гарадоў Беларусі, сельскіх паселішчаў.
Гісторыя
Прадпрыемства было створана ў 1970 годзе загадам Дзяржграмадзянбуда пры Дзяржбудзе СССР як Мінскі філіял Цэнтральнага навукова-даследчага і праектнага інстытута горадабудаўніцтва (ЦНДІПгорадабудаўніцтва).
У лютым 1976 года пастановай Савета Міністраў Беларускай ССР на базе Мінскага філіяла ЦНДІПгорадабудаўніцтва быў арганізаваны Беларускі дзяржаўны навукова-даследчы і праектны інстытут горадабудаўніцтва (БелНДІПгорадабудаўніцтва) Дзяржбуда БССР. Яго дырэктарам стаў Віктар Паўлавіч Чарнышоў.
Навуковымі падраздзяленнямі інстытута была закладзена аснова беларускай горадабудаўнічай навукі, правілаў фарміравання нарматыўнай і заканадаўчай базы праектавання.
Структура
Аддзяленні (1996): навуковае (9 аддзелаў), праектнае (аддзелы: раённай планіроўкі, 2 архітэктурна-планіровачныя, архітэктурна-канструктарскі, 3 інжынерныя, аўтаматызацыі работ).
Дзейнасць
Асноўныя кірункі дзейнасці: навуковыя даследаванні, распрацоўка навукова-метадычнай і нарматыўна-прававой дакументацыі ў галіне тэрытарыяльнай планіроўкі, горадабудаўніцтва, аховы навакольнага асяроддзя; распрацоўка дакументацыі па планіроўцы рэгіёнаў, планіроўцы і забудове гарадскіх паселішчаў і асобных тэрыторый, развіцці транспартнай і інжынернай інфраструктур; распрацоўка і эксплуатацыя геаінфармацыйных сістэм і банкаў даных у горадабудаўніцтве і будаўнічым комплексе; распрацоўка праектна-каштарыснай дакументацыі на аб’екты жыллёва-грамадзянскага прызначэння.
Праектаванне
Для Расійскай Федэрацыі ў розныя гады быў выкананы шэраг рэгіянальных работ, такіх як: схемы тэрытарыяльнай арганізацыі Бранскай і Пскоўскай абласцей, тэрытарыяльная комплексная схема развіцця Калінінградскай вобласці, уключаючы прыморскую зону, праект развіцця транспартнай інфраструктуры Белгарада, навукова-даследчая праца па падрыхтоўцы праекта генеральнага плана і правілаў землекарыстання і забудовы муніцыпальнага ўтварэння Манастыршчынскага раёна Смаленскай вобласці.
Для Малдовы быў распрацаваны транспартны падзел у генплан г. Кішынёва.
Для Венесуэлы былі распрацаваны два генеральных плана горадабудаўнічага развіцця новых раёнаў у гарадах Барынас і Тэхерыес, тры генпланы сельскагаспадарчага развіцця мікракамун Ата Педрэгаль, Лас Пакас і Ла Педрэра.
Для Азербайджан выканана праектаванне жылога масіва Габу для вымушаных перасяленцаў у Апшэронскім раёне. Для Казахстана ў 2010—2011 гг. выканана работа па аналізе тэрытарыяльнага планавання развітых краін з мэтай фарміравання эфектыўнага напрамку развіцця сельскай гаспадаркі, турысцка-рэкрэацыйнага развіцця і развіцця аднаўляльных крыніц энергіі на тэрыторыі, а таксама агляд вопыту Рэспублікі Беларусь і міжнароднай практыкі па рацыянальнай арганізацыі тэрыторый у маштабе краіны для выкарыстання ў распрацоўцы Генеральнай схемы арганізацыі тэрыторый Рэспублікі Казахстан.
Знешняя палітыка Кітайскай Рэспублікі
У палітычнай гісторыі і міжнародных адносінах Кітайскай Рэспублікі (Тайваня) вялікую ролю адыгрывае так званая народная дыпламатыя. У 1990-я гады, і асабліва пасля абрання прэзідэнтам Чэнь Шуйбяня роля гэтай дыпламатыі прыкметна вырасла. Канцэпцыя «народнай дыпламатыі» мае на ўвазе ўзаемны дыялог і супрацоўніцтва, і ўцягванне ўсяго тайваньскага народа ў працэс міжнародных зносін, у рамках міжнацыянальных і міжсацыяльных сувязяў. Гэта паняцце таксама мае на ўвазе дэмакратызацыю міжнароднай палітыкі, уключаючы прынцыпы падсправаздачнасці і празрыстасці, і больш поўнае ўцягванне шырокай публікі ў гэты працэс.
У наш час дзяржаўны суверэнітэт Кітайскай Рэспублікі прызнаюць толькі 13 дзяржаў: Беліз (з 1989), Ватыкан (з 1942), Гаіці (з 1956), Гватэмала (з 1960), Маршалавы Астравы (з 1998), Наўру (у 1980—2002 і з 2005), Палау (з 1999), Парагвай (з 1957), Сент-Кітс і Невіс (з 1983), Сент-Люсія (у 1984–1997 і з 2007), Сент-Вінсент і Грэнадзіны (з 1981), Тувалу (з 1979) і Эсваціні (з 1968). Тайвань мае ў сутнасці дыпламатычныя адносіны і са шматлікімі іншымі краінамі свету праз свае т.з. эканамічныя і культурныя прадстаўніцтвы (фактычна, пасольствы).
11 жніўня 2004 года Кітайская Рэспубліка ў дванаццаты раз падала заяўку на ўступленне ў ААН — па меркаванні ўлад Кітайскай Рэспублікі, гэта дапаможа вырашыць яго канфлікт з Кітайскай Народнай Рэспублікай. Кітайская Рэспубліка спрабуе ўступіць у ААН з 1993 года, але кожны раз атрымлівае адмову — першым чынам з-за процідзеяння Кітайскай Народнай Рэспублікі, якая лічыць кантралюемыя Кітайскай Рэспублікай тэрыторыі часткай тэрыторыі Кітайскай Народнай Рэспублікі і выступае супраць уступлення Кітайскай Рэспублікі ў ААН, мяркуючы, што членства ў гэтай міжнароднай арганізацыі фактычна будзе раўнасільна прызнанню Кітайскай Рэспублікі як незалежнай дзяржавы. Сітуацыя зноў абвастрылася пасля таго, як 14 сакавіка 2005 г. Нацыянальны сход КНР прыняў закон пра захаванне тэрытарыяльнай цэласнасці Кітая.
У 2005 годзе лідары дзвюх галоўных апазіцыйных партый Кітайскай Рэспублікі (у тым ліку лідар Гаміньдана Лянь Чжань) наведалі з візітам КНР, дзе сустракаліся са старшынём Кітайскай Народнай Рэспублікі Ху Цзіньтаа. Афіцыйны Пекін расцэньвае гэты факт як вялікі поспех і прагрэс у справе вырашэння пытання Кітайскай Рэспублікі.
У 2007 годзе Кітайская Рэспубліка падала заяўку на ўступленне ў ААН ужо пад назвай «Тайвань», а не «Кітайская Рэспубліка Тайвань» як раней.
Выла (Тамашпільскі раён)
Выла (Ви́ла) — вёска ў Тамашпільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тамашпільскай пасялковой абшчыны.
П’юджэт-Саўнд
П'юджэт-Саўнд (Puget Sound) — серыя заліваў (фіёрдаў) на ўзбярэжжы Ціхага акіяна на тэрыторыі штата Вашынгтон. Названы ў гонар Пітэра П'юджэта, лейтэнанта экспедыцыі Дж. Ванкувера, які завяршыў справаздачу аб падарожжы апошняга пасля яго смерці.
Мы выйдзем шчыльнымі радамі
Мы выйдзем шчыльнымі радамі — гімн Беларускай Народнай Рэспублікі, словы Краўцова Макара, музыка Уладзіміра Тэраўскага.
Гісторыя
Верш Макара Краўцова «Ваяцкі марш» апублікаваны 30 кастрычніка 1919 года ў газеце «Беларусь», музыку гімна напісаў Уладзімір Тэраўскі. Як гімн Беларускай Народнай Рэспублікі прыняты ў 1920 годзе, калі дзяржава дэ-факта ўжо не існавала, а яе кіраўніцтва знаходзілася ў выгнанні.
У «Беларускім спеўніку» (1921) Уладзіміра Тэраўскага радок «Штандарт наш бел-чырвона-белы» заменены на «Свабодны сцяг, штандарт чырвоны». Ноты выдання набіраліся раней, яно рыхтавалася ў 1920 годзе секцыяй Беларускай вайсковай камісіі, таму на загад цэнзараў згадку бел-чырвона-белы сцяга друкарня зафарбавала чорным.
Гімнам актыўна карысталіся арганізацыі беларускай дыяспары, якія стаялі на незалежніцкіх пазіцыях.
У 1991 годзе, пасля аднаўлення незалежнасці Беларусі, было прапанавана зрабіць «Ваяцкі марш» дзяржаўным гімнам, разам з аднаўленнем герба «Пагоня» і бел-чырвона-белага сцяга як дзяржаўных сімвалаў. З публічным зваротам наконт гэтага выступілі вядомыя літаратары Васіль Быкаў, Алесь Адамовіч і Рыгор Барадулін.
Сёння марш мае пэўную папулярнасць у асяродку беларускай дэмакратычнай апазіцыі і рэгулярна называецца сярод альтэрнатыў афіцыйнаму гімну Беларусі.
У 2020 годзе гімн увайшоў у патрыятычны музычны альбом «Годныя песні» Вольнага хору. Актыўна выкарыстоўваецца ў час пратэстаў 2020—2021 гадоў у Беларусі.
Варыяцыі
Мы выйдзем шчыльнымі радамі
На вольны родны наш прастор.